Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0113-KDIPT2-1.4011.661.2025.2.KD
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-10-23
Teza: Możliwość oraz moment zaliczenia do kosztów uzyskania
przychodów nieściągniętych wierzytelności.
Słowa kluczowe: egzekucja-egzekucja z wierzytelności
koszt-koszty uzyskania przychodów
koszt-moment zarachowania kosztów
wierzytelność-wierzytelności nieściągalne
Zagadnienia: Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Koszty uzyskania przychodów.
Przepisy: [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 1-art. 9-ust. 1
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 2-art. 10-ust. 1
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 2-art. 14-ust. 1
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 4-art. 22-ust. 1
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 4-art. 23-ust. 1-pkt 17
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 4-art. 23-ust. 1-pkt 20
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 4-art. 23-ust. 2

## Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

dłowe
    Szanowny Panie,
    stwierdzam, że Pana stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego stanu
    faktycznego w podatku dochodowym od osób fizycznych jest prawidłowe.

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

30 lipca 2025 r. wpłynął Pana wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej w zakresie
    możliwości oraz momentu zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów nieściągniętych
    wierzytelności. Uzupełnił go Pan – w odpowiedzi na wezwanie - pismem z 15 września
    2025 r. (wpływ 22 września 2025 r.).
    Treść wniosku jest następująca:
    Opis stanu faktycznego (przedstawiony w uzupełnieniu wniosku)
    Pan (...) (dalej: „Wnioskodawca”) prowadzi działalność gospodarczą pod firmą „(...).
    Przedmiotem działalności jest przede wszystkim sprzedaż hurtowa wyrobów tekstylnych,
    a także innego rodzaju działalność związana ze sprzedażą hurtową (przeważająca
    działalność gospodarcza objęta kodem PKD 46.41 .Z). Wnioskodawca uzyskane dochody z
    prowadzonej działalności gospodarczej opodatkowuje podatkiem liniowym, zgodnie z art.
    30c ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t. j. Dz. U. z
    2025 r. poz. 163; dalej: „ustawy o PIT”). Natomiast zdarzenia gospodarcze związane z tą
    działalnością Wnioskodawca ewidencjonuje w podatkowej księdze przychodów i
    rozchodów. W latach 2018 - 2020 r. Wnioskodawca wystawił na rzecz (...) (dalej:
    „Kontrahent” lub „Dłużnik”) faktury VAT na łączną kwotę (...). Kwoty wykazane w ww.
    fakturach zostały zaliczone przez Wnioskodawcę do przychodów należnych, zgodnie z art.
    14 ust. 1 ustawy o PIT i zaewidencjonowane w podatkowej księdze przychodów i
    rozchodów. Wnioskodawca nie otrzymał od swojego Kontrahenta zapłaty za zrealizowane
    zamówienie.
    W związku z brakiem otrzymania zapłaty po terminie, Wnioskodawca dochodził swoich
    wierzytelności na drodze sądowej.
    21 września 2020 r. zostały wydane nakazy zapłaty zasądzające od Dłużnika na rzecz
    Wnioskodawcy kwoty wynikające z przedmiotowych faktur. Nakazy zapłaty zostały
    opatrzone klauzulą wykonalności w 2 grudnia 2020 r., a następnie 22 maja 2023 r.
    Wnioskodawca w związku z nieotrzymaniem zapłaty w dalszej kolejności dochodził swoich
    wierzytelności w drodze postępowania egzekucyjnego.
    W zawiadomieniu o bezskutecznej egzekucji z 17 maja 2021 r., Komornik przy Sądzie
    Rejonowym (...), zawiadomił Wnioskodawcę, że egzekucja nie przyniosła skutku oraz że
    Dłużnik złożył wykaz, w którym ujawnił majątek podlegający zajęciu, który znajduje się w
    (...). W związku z powyższym, postępowanie egzekucyjne zostało przekazane do
    Komornika Sądowego.
    Niestety majątek ruchomy wskazany przez Dłużnika, mimo zajęcia komorniczego, został
    ukryty lub usunięty spod zajęcia. Wobec tego, Komornik powiadomił właściwą Prokuraturę
    Rejonową o możliwości popełnienia przez Dłużnika przestępstwa z art. 300 § 2 ustawy z
    dnia 6 czerwca 1997 r. Kodeks karny. Wobec czego w dokumencie z 14 marca 2023 r.
    Komornik Sądowy przy Sądzie Rejonowym (...) zawiadomił Wnioskodawcę, że prowadzone
    postępowanie nie doprowadziło do ustalenia majątku dłużnika, a dotychczasowa
    egzekucja stała się bezskuteczna.

    W tym czasie wspólnicy Dłużnika, tj. (...) oraz (...) dokonali zbycia ogółu praw i obowiązków
    z tytułu uczestnictwa w spółce jawnej na rzecz (...). Mając na uwadze powyższe,
    Wnioskodawca podjął próbę odzyskania swojej wierzytelności od tego podmiotu. W
    postanowieniu z (...) Komornik Sądowy przy Sądzie Rejonowym (...) wydał postanowienia o
    umorzeniu postępowania egzekucyjnego od (...) wobec stwierdzenia bezskuteczności
    egzekucji - na podstawie art. 824 § 1 pkt 3 ustawy z 17 listopada 1964 r. - Kodeks
    postępowania cywilnego (Dz. U. z 2021 r. poz. 1805; dalej: „KPC”). Dochodząc dalej swoich
    roszczeń Wnioskodawca podjął czynności mające na celu wyegzekwowanie należności
    bezpośrednio od wspólników spółki jawnej, tj. od (...) i (...).
    W (...) Komornik Sądowy przy Sądzie Rejonowym (...) wydał postanowienie, w którym
    ustalił wysokość roszczenia pozostałego do wyegzekwowania od ww. osób na kwotę
    należności głównej w wysokości (...) oraz odsetek naliczonych do 26 października 2023 r.
    na kwotę (...).
    Niezależnie od powyższego Wnioskodawca dokonał zgłoszenia wierzytelności wobec
    Dłużnika w postępowaniach upadłościowych toczących się osobno dla (...) i (...). (...)
    dokonano obwieszczenia postanowienia o ogłoszeniu upadłości zarówno (...), jak i (...).
    Ostatecznie 16 czerwca 2025 r. Wnioskodawca otrzymał postanowienie Komornika
    Sądowego przy Sądzie Rejonowym (...) z (...) o umorzeniu postępowania egzekucyjnego na
    podstawie art. 146 ust. 1 ustawy z dnia 28 lutego 2003 r. Prawo Upadłościowe, wskazując
    w uzasadnieniu, że ogłoszono upadłość dłużników (...) oraz (...).
    Na moment składania wniosku Wnioskodawca nadal nie otrzymał żadnej kwoty z tytułu
    przedmiotowych wierzytelności. Wnioskodawca nie dokonywał odpisów aktualizujących
    od przedmiotowych wierzytelności, ani tym bardziej nie zaliczył ich do kosztów
    podatkowych na podstawie art. 23 ust. 1 pkt 21 ustawy o PIT w zw. z art. 23 ust. 3 ustawy
    o PIT. Przedmiotowe wierzytelności nie uległy przedawnieniu.
    W związku z brakiem możliwości wyegzekwowania przedmiotowych należności
    Wnioskodawca zamierza zaliczyć do kosztów uzyskania przychodów wartości netto
    wynikające z wystawionych faktur z tytułu uznania wierzytelności za nieściągalne.
    Wnioskodawca nie posiada żadnych informacji o majątku dłużnika - jest przekonany, że
    dłużnik nie posiada majątku, co potwierdzono m.in. w uzasadnieniu do postanowieniu o
    ogłoszeniu upadłości.
    Zaliczenie do kosztów uzyskania przychodów nastąpi na podstawie dowodu księgowego
    (dowód wewnętrzny), sporządzonego w momencie uznania przez Wnioskodawcę
    postanowień o umorzeniu postępowania egzekucyjnego wydanego przez Komornika
    Sądowego na podstawie art. 824 § 1 pkt 3 k.p.c. za zgodne ze stanem faktycznym.
    Pytania (sformułowane w uzupełnieniu wniosku)
      1. Czy na podstawie zebranych dowodów komorniczych i wydanych postanowień
        Wnioskodawca może nieściągalną wierzytelność w kwocie netto uznać za koszt
        uzyskania przychodów?
      2. W jakim okresie Wnioskodawca ma prawo zaliczyć ją do kosztów uzyskania
        przychodów?
    Pana stanowisko w sprawie (przedstawione w uzupełnieniu wniosku)
    Ad 1.
    Postępowanie egzekucyjne mające na celu odzyskanie wierzytelności wobec dłużników w
    osobach (...) i (...), jak i spółki, do której te osoby sprzedały ogół praw i obowiązków zostały
    umorzone.

    Stosownie do treści art. 23 ust. 1 pkt 20 ustawy o PIT, nie uważa się za koszty uzyskania
    przychodów, wierzytelności odpisanych jako nieściągalne, z wyjątkiem wierzytelności lub
    ich części, które uprzednio na podstawie art. 14 zostały zarachowane jako przychody
    należne i których nieściągalność została udokumentowana.
    Biorąc pod uwagę powyższe, Wnioskodawca stoi na stanowisku, że nieściągalne
    wierzytelności w kwocie netto ma prawo uznać za koszt uzyskania przychodu.
    Ad 2.
    Wnioskodawca uważa, że ma prawo zaliczyć nieściągalną wierzytelność do kosztów
    uzyskania przychodów w dacie otrzymania postanowienia wydanego przez Komornika
    Sądowego dotyczącego umorzenia postępowania względem (...) oraz (...), tj. w czerwcu
    2025 r.
    Uzasadnienie stanowiska
    Ad 1.
    Zdaniem Wnioskodawcy, stosownie do art. 22 ustawy o PIT, kosztami uzyskania
    przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów lub zachowania albo
    zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w sposób
    enumeratywny w art. 23 ww. ustawy.
    Zatem, aby określony wydatek mógł zostać zaliczony do kosztów uzyskania przychodów,
    musi spełniać łącznie następujące przesłanki:
      · zostać poniesiony przez podatnika, tj. w ostatecznym rozrachunku musi on zostać
        pokryty z zasobów majątkowych podatnika (nie stanowią kosztów uzyskania
        przychodów podatnika wydatki, które zostały poniesione na działalność podatnika
        przez osoby inne niż podatnik),
      · być definitywny (rzeczywisty), tj. wartość poniesionego wydatku nie została
        podatnikowi w jakikolwiek sposób zwrócona,
      · pozostawać w związku z prowadzoną przez podatnika działalnością gospodarczą,
      · zostać poniesiony w celu uzyskania, zachowania lub zabezpieczenia przychodów lub
        może mieć wpływ na wielkość osiągniętych przychodów,
      · być należycie udokumentowany,
      · nie znajdować się w grupie wydatków, których zgodnie z art. 23 ust. 1 ww. ustawy nie
        uważa się za koszty uzyskania przychodów.
    Zgodnie z art. 23 ust. 1 pkt 17 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, nie
    uważa się za koszty uzyskania przychodów wierzytelności odpisanych jako przedawnione.
    Jednocześnie w art. 23 ust. 1 pkt 20 ustawy o PIT ustawodawca wskazał, że nie uważa się
    za koszty uzyskania przychodów wierzytelności odpisanych jako nieściągalne, z wyjątkiem
    takich wierzytelności nieściągalnych, które uprzednio na podstawie art. 14 zostały
    zarachowane jako przychody należne, i których nieściągalność została
    uprawdopodobniona.
    Mając na względzie powyższe przepisy, należy zauważyć, że zaliczenie nieściągalnej
    wierzytelności do kosztów uzyskania przychodów możliwe jest tylko wtedy, gdy zostaną
    spełnione łącznie następujące warunki:
      · wierzytelność była uprzednio zaliczona do przychodów należnych w prowadzonej
        działalności gospodarczej,
      · nieściągalność wierzytelności została udokumentowana w sposób przewidziany w art.
        23 ust. 2 ustawy o PIT.

    Zatem, aby nieściągalną należność (kwotę netto) ująć w kosztach muszą być spełnione
    dwa warunki - pierwszy, że została ona uprzednio zarachowana do przychodu i drugi, że
    nieściągalność została uprawdopodobniona.
    Stosownie zaś do art. 23 ust. 2 ustawy o PIT, za wierzytelności, o których mowa w ust. 1
    pkt 20 uważa się te wierzytelności, których nieściągalność została udokumentowana:
      1) postanowieniem o nieściągalności, uznanym przez wierzyciela jako odpowiadające
        stanowi faktycznemu, wydanym przez właściwy organ postępowania egzekucyjnego;
      2) postanowieniem sądu o:
      a) oddaleniu wniosku o ogłoszenie upadłości, jeżeli majątek niewypłacalnego
        dłużnika nie wystarcza na zaspokojenie kosztów postępowania lub wystarcza
        jedynie na zaspokojenie tych kosztów, lub
      b) umorzeniu postępowania upadłościowego, jeżeli zachodzi okoliczność, o której
        mowa w lit. a) lub
      c) zakończeniu postępowania upadłościowego albo
      3) protokołem sporządzonym przez podatnika, stwierdzającym, że przewidywane
        koszty procesowe i egzekucyjne związane z dochodzeniem wierzytelności byłyby
        równe albo wyższe od jej kwoty.
    Warto dodać, że jeżeli w kwocie nieściągalnej wierzytelności zawarty jest VAT, to do
    kosztów uzyskania przychodów można zaliczyć wyłącznie wierzytelność w kwocie netto, tj.
    bez VAT. Należny VAT, zawarty w kwocie wierzytelności, nie podlega bowiem zaliczeniu do
    przychodów należnych, dlatego też nie może być zaliczony do kosztów uzyskania
    przychodów.
    Jeżeli zatem wierzytelności spełniają opisane uprzednio warunki, mogą zostać zaliczone, w
    kwocie netto, do kosztów uzyskania przychodów prowadzonej pozarolniczej działalności
    gospodarczej nie wcześniej niż zostanie spełniony ostatni z wyżej wymienionych
    warunków.
    Podsumowując powyższe, należy stwierdzić, że z ww. przytoczonych przepisów (art. 23
    ust. 1 pkt 20 w zw. z art. art. 23 ust. 2 ustawy o PIT) wynika, że w celu zaliczenia
    nieściągalnych wierzytelności do kosztów podatkowych konieczne jest kumulatywne
    spełnienie następujących warunków:
      · wierzytelność została uprzednio zaliczona do przychodów podatkowych, o których
        mowa w art. 14 ustawy o PIT,
      · wierzytelność nie uległa przedawnieniu;
      · nieściągalność wierzytelności powinna być odpowiednio udokumentowana (np.
        postanowieniem o nieściągalności);
      · ww. postanowienie o nieściągalności musi być uznane przez wierzyciela jako
        odpowiadające stanowi faktycznemu;
      · wierzytelność powinna być odpisana jako nieściągalna (powinien być dokonany
        odpowiedni zapis w ewidencji).
    W ocenie Wnioskodawcy, w analizowanym stanie faktycznym wszystkie ww. warunki
    zostały spełnione. Jak wskazano w opisie stanu faktycznego, Wnioskodawca zaliczył
    uprzednio przedmiotowe wierzytelności do przychodów, które zostały zakwalifikowane do
    źródła przychodów z pozarolniczej działalności gospodarczej, co zostało
    zaewidencjonowane w podatkowej księdze przychodów i rozchodów. Zatem pierwszy
    warunek został spełniony.
    Przedmiotowe wierzytelności nie zostały również przedawnione - bowiem, mimo że
    faktury zostały wystawione w latach 2018-2020 r., terminy przedawnienia ulegają

    zawieszeniu na czas postanowienia egzekucyjnego. Wynika to z art. 123 § 1 ustawy z dnia
    23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1061; dalej: „KC”), zgodnie z
    którym: „Bieg przedawnienia przerywa się: przez każdą czynność przed sądem lub innym
    organem powołanym do rozpoznawania spraw lub egzekwowania roszczeń danego
    rodzaju albo przed sądem polubownym, przedsięwziętą bezpośrednio w celu
    dochodzenia lub ustalenia albo zaspokojenia lub zabezpieczenia roszczenia przez każdą
    czynność przed sądem lub innym organem powołanym do rozpoznawania spraw lub
    egzekwowania roszczeń danego rodzaju albo przed sądem polubownym, przedsięwziętą
    bezpośrednio w celu dochodzenia lub ustalenia albo zaspokojenia lub zabezpieczenia
    roszczenia.”
    Z kolei, zgodnie z art. 125 § 1 KC, roszczenie stwierdzone prawomocnym orzeczeniem
    sądu przedawnia się po 6 latach. Oznacza to, że wyrok z tytułem egzekucyjnym ma
    określony „termin ważności” - przedawnia się po 6 latach. Tyle czasu ma więc wierzyciel na
    złożenie wniosku o wszczęcie egzekucji. Jeśli się spóźni, komornik musi odmówić
    wszczęcia egzekucji. Wyjątkiem jest sytuacja, w której wierzyciel przedstawi dokument
    potwierdzający przerwanie biegu przedawnienia.
    Natomiast z art. 124 § 1 KC wynika, że po każdym przerwaniu przedawnienia biegnie ono
    na nowo.
    Z przytoczonych przepisów wynika, że jeżeli Komornik Sądowy umorzył postępowanie z
    uwagi na bezskuteczność egzekucji - to od daty umorzenia postępowania egzekucyjnego
    na nowo biegnie 6 - letni termin przedawnienia roszczenia.
    W przedstawionym stanie faktycznym, Komornik Sądowy wydał postanowienia o
    umorzeniu postępowań egzekucyjnych względem (...) w (...), a względem (...) oraz (...) w (...)
    co oznacza, że wierzytelności nie uległy przedawnieniu.
    Podkreślenia wymaga również, że w analizowanym stanie faktycznym Wnioskodawca
    dysponuje odpowiednimi dokumentami potwierdzającymi nieściągalność wierzytelności.
    Wnioskodawca posiada bowiem odrębne postanowienie o umorzeniu postępowania
    egzekucyjnego wydanego na podstawie art. 824 § 1 pkt 3 K.p.c., z których jednoznacznie
    wynika, że egzekucja okazała się bezskuteczna, ponieważ Komornik nie ustalił majątku, z
    którego można by skutecznie prowadzić postępowanie egzekucyjne oraz postanowienie o
    umorzeniu postępowania egzekucyjnego względem ..... na podstawie art. 146 ust. 1
    ustawy z dnia 28 lutego 2003 r. Prawo Upadłościowe
    W analizowanym przypadku, jak wskazano w opisie stanu faktycznego, Wnioskodawca nie
    posiada żadnych informacji na temat majątku dłużnika.
    Zatem, w ocenie Wnioskodawcy, ma On możliwość zaliczenia do kosztów uzyskania
    przychodów przedmiotowych wierzytelności w dacie uznania postanowień o umorzeniu
    postępowań egzekucyjnych za zgodne ze stanem faktycznym. W tej dacie zostanie
    sporządzony dokument księgowy (dowód wewnętrzny), na podstawie którego
    nieściągalna należność zostanie zaliczona do kosztów uzyskania przychodów w
    podatkowej księdze przychodów i rozchodów.
    W związku z tym, w ocenie Wnioskodawcy, zostaną spełnione wszystkie warunki
    umożliwiające zaliczenie do kosztów podatkowych przedmiotowych wierzytelności.
    Ad 2.
    Zdaniem Wnioskodawcy, odpowiadając na pytanie 2, co do zasady przepisy ustawy o PIT
    nie precyzują momentu, w którym należy zaliczyć nieściągalne wierzytelności do kosztów
    uzyskania przychodów. Jednocześnie warunkiem zaliczenia w ciężar kosztów podatkowych
    nieściągalnej wierzytelności jest zebranie całej dokumentacji potwierdzającej jej
    nieściągalność (tj. spełnienia się przesłanek nieściągalności). Nieściągalne wierzytelności
    zaliczane są do kosztów podatkowych w dacie łącznego spełnienia 2 warunków:
      · wierzytelność powinna być odpisana jako nieściągalna, oraz

      · nieściągalność wierzytelności powinna być udokumentowana w sposób wskazany w
        ustawie o PIT.
    Gdy warunki te zostaną spełnione w różnych latach podatkowych (miesiącach), zaliczenie
    należności do kosztów uzyskania przychodów będzie możliwe w roku podatkowym
    (miesiącu), w którym zostanie spełniony drugi z warunków.
    W związku z powyższym, udokumentowanie nieściągalności wierzytelności na podstawie
    postanowienia o nieściągalności może nastąpić najwcześniej w dacie uznania przez
    podatnika tego postanowienia za odpowiadające stanowi faktycznemu. Jeżeli podatnik wie
    o składnikach majątku dłużnika niewchodzących w skład masy majątkowej, z której
    prowadzona była egzekucja, może uznać postanowienie organu egzekucyjnego za
    niezgodne ze stanem faktycznym. Wtedy takie postanowienie nie będzie dokumentowało
    nieściągalności wierzytelności.
    W związku z powyższym w analizowanej sytuacji, Wnioskodawcy będzie przysługiwało
    prawo do zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów w miesiącu uznania przez Niego
    postanowień o nieściągalności wierzytelności za zgodne ze stanem faktycznym. Wówczas
    bowiem zostaną spełnione wszystkie przesłanki nieściągalności wierzytelności.
    Podsumowując, w analizowanym stanie faktycznym, Wnioskodawcy przysługuje prawo do
    zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów należności nieściągalnych w momencie
    uznania postanowień o umorzeniu postępowania egzekucyjnego wydanych przez
    Komornika Sądowego tj. w tym przypadku postanowienia o umorzeniu postępowania
    egzekucyjnego względem.... na podstawie art. 146 ust. 1 ustawy z dnia 28 lutego 2003 r.
    Prawo upadłościowe tj. w czerwcu 2025 r., gdyż również w dacie tej zostanę sporządzone
    dokumenty księgowe (dowody księgowe), na podstawie których przedmiotowe
    wierzytelności zostaną zaliczone do kosztów podatkowych.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawił Pan we wniosku, jest prawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób
    fizycznych (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 163 ze zm.):
      Opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z
      wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od
      których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.
    Stosownie do art. 10 ust. 1 pkt 3 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Źródłem przychodów jest pozarolnicza działalność gospodarcza.
    W myśl art. 14 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Za przychód z działalności, o której mowa w art. 10 ust. 1 pkt 3, uważa się kwoty
      należne, choćby nie zostały faktycznie otrzymane, po wyłączeniu wartości
      zwróconych towarów, udzielonych bonifikat i skont. U podatników dokonujących
      sprzedaży towarów i usług opodatkowanych podatkiem od towarów i usług za
      przychód z tej sprzedaży uważa się przychód pomniejszony o należny podatek od
      towarów i usług.
    Stosownie do art. 22 ust. 1 ww. ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia
      przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem
      kosztów wymienionych w art. 23.

    Definicja sformułowana przez ustawodawcę ma charakter ogólny. Z tego względu
    każdorazowy wydatek poniesiony przez podatnika powinien podlegać indywidualnej
    analizie w celu dokonania jego kwalifikacji prawnej. Wyjątkiem jest jedynie sytuacja, gdy
    ustawa wyraźnie wskazuje jego przynależność do kategorii kosztów uzyskania przychodów
    lub wyłącza możliwość zaliczenia go do tego rodzaju kosztów.
    Kosztem uzyskania przychodów jest wyłącznie taki koszt, który spełnia kumulatywnie
    warunki określone w cytowanym art. 22 ust. 1 ustawy, czyli:
      został poniesiony przez podatnika,
      jest definitywny, a więc bezzwrotny,
      pozostaje w związku z prowadzoną przez podatnika działalnością gospodarczą,
      jego poniesienie miało na celu uzyskanie przychodów lub zachowanie albo
      zabezpieczenie źródła przychodów, tj. istnieje związek przyczynowy pomiędzy
      poniesieniem kosztu a powstaniem lub realną szansą powstania przychodów
      podatkowych, bądź też zachowaniem albo zabezpieczeniem źródła ich uzyskiwania;
      w momencie ponoszenia wydatku podatnik mógł, obiektywnie oceniając, oczekiwać
      skutku w postaci osiągnięcia przychodów lub zachowania albo zabezpieczenie ich
      źródła,
      nie został wyłączony z kategorii kosztów podatkowych mocą art. 23 ust. 1 ustawy,
      został właściwie udokumentowany.
    Stosownie do treści art. 23 ust. 1 pkt 17 ustawy o podatku dochodowym od osób
    fizycznych:
      Nie uważa się za koszty uzyskania przychodów wierzytelności odpisanych jako
      przedawnione.
    W myśl art. 23 ust. 1 pkt 20 ww. ustawy:
      Nie uważa się za koszty uzyskania przychodów wierzytelności odpisanych jako
      nieściągalne, z wyjątkiem wierzytelności lub ich części, które uprzednio na podstawie
      art. 14 zostały zarachowane jako przychody należne i których nieściągalność została
      udokumentowana w sposób określony w ust. 2.
    Na podstawie art. 23 ust. 2 ww. ustawy:
      Za wierzytelności, o których mowa w ust. 1 pkt 20, uważa się te wierzytelności,
      których nieściągalność została udokumentowana:
      1) postanowieniem o nieściągalności, uznanym przez wierzyciela jako odpowiadające
        stanowi faktycznemu, wydanym przez właściwy organ postępowania
        egzekucyjnego, albo
      2) postanowieniem sądu o:
      a) oddaleniu wniosku o ogłoszenie upadłości, jeżeli majątek niewypłacalnego
        dłużnika nie wystarcza na zaspokojenie kosztów postępowania lub wystarcza
        jedynie na zaspokojenie tych kosztów, lub
      b) umorzeniu postępowania upadłościowego, jeżeli zachodzi okoliczność, o której
        mowa w lit. a), lub
      c) zakończeniu postępowania upadłościowego, albo
      3) protokołem sporządzonym przez podatnika, stwierdzającym, że przewidywane
        koszty procesowe i egzekucyjne związane z dochodzeniem wierzytelności byłyby
        równe albo wyższe od jej kwoty.

    W świetle powyższych przepisów zaliczenie nieściągalnej wierzytelności w ciężar kosztów
    uzyskania przychodów możliwe jest tylko wtedy, gdy zostaną spełnione łącznie
    następujące warunki:
      wierzytelność była uprzednio zaliczona do przychodów należnych w prowadzonej
      działalności gospodarczej,
      wierzytelność nie jest przedawniona, w świetle postanowień Kodeksu cywilnego,
      nieściągalność wierzytelności została udokumentowana w sposób przewidziany w
      art. 23 ust. 2 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.
    W cytowanym przepisie art. 23 ust. 2 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych
    ustawodawca dokonał ścisłego i wyczerpującego wyliczenia jakimi środkami można
    dokumentować nieściągalność wierzytelności. Jest to wyliczenie kompletne, co oznacza, że
    jakikolwiek inny dokument niż wymieniony w tym przepisie nie może skutecznie
    udokumentować faktu nieściągalności wierzytelności.
    Udokumentowanie nieściągalności wierzytelności w inny sposób niż wskazany w ustawie o
    podatku dochodowym od osób fizycznych, nie skutkuje powstaniem prawa do zaliczenia
    ich wartości do kosztów uzyskania przychodów.
    Jednakże, aby wierzytelność mogła być uznana za nieściągalną i w konsekwencji zaliczona
    do kosztów uzyskania przychodów, z treści dokumentów wskazanych w powyższym
    przepisie (co do zasady) powinien wynikać fakt braku majątku dłużnika na zaspokojenie
    choćby części określonej wierzytelności.
    Jak wynika z treści wniosku, w latach 2018 - 2020 r. wystawił Pan na Kontrahenta faktury
    VAT na łączną kwotę (...). Kwoty wykazane w ww. fakturach zostały zaliczone przez Pana do
    przychodów należnych i zaewidencjonowane w podatkowej księdze przychodów i
    rozchodów. Nie otrzymał Pan od swojego Kontrahenta zapłaty za zrealizowane
    zamówienie. W związku z brakiem otrzymania zapłaty po terminie, dochodził Pan swoich
    wierzytelności na drodze sądowej. (...) zostały wydane nakazy zapłaty zasądzające od
    Dłużnika na Pana rzecz kwoty wynikające z przedmiotowych faktur. Nakazy zapłaty zostały
    opatrzone klauzulą wykonalności w (...) a następnie (...) w związku z nieotrzymaniem
    zapłaty w dalszej kolejności dochodził Pan swoich wierzytelności w drodze postępowania
    egzekucyjnego. W zawiadomieniu o bezskutecznej egzekucji z (...) Komornik przy Sądzie
    Rejonowym (...) zawiadomił Pana, że egzekucja nie przyniosła skutku oraz że Dłużnik złożył
    wykaz, w którym ujawnił majątek podlegający zajęciu, który znajduje się w (...). W związku z
    powyższym, postępowanie egzekucyjne zostało przekazane do Komornika Sądowego.
    Niestety majątek ruchomy wskazany przez Dłużnika, mimo zajęcia komorniczego, został
    ukryty lub usunięty spod zajęcia. Wobec tego Komornik powiadomił właściwą Prokuraturę
    Rejonową o możliwości popełnienia przez Dłużnika przestępstwa z art. 300 § 2 ustawy
    Kodeks karny. Wobec czego w dokumencie z 14 marca 2023 r. Komornik Sądowy przy
    Sądzie Rejonowym (...) zawiadomił Pana, że prowadzone postępowanie nie doprowadziło
    do ustalenia majątku dłużnika, a dotychczasowa egzekucja stała się bezskuteczna. W tym
    czasie wspólnicy Dłużnika, tj. (...) oraz (...) dokonali zbycia ogółu praw i obowiązków z tytułu
    uczestnictwa w spółce jawnej na rzecz (...). Mając na uwadze powyższe, podjął Pan próbę
    odzyskania swojej wierzytelności od tego podmiotu. W postanowieniu z (...) Komornik
    Sądowy przy Sądzie Rejonowym (...) wydał postanowienia o umorzeniu postępowania
    egzekucyjnego od (...) wobec stwierdzenia bezskuteczności egzekucji - na podstawie art.
    824 § 1 pkt 3 ustawy Kodeks postępowania cywilnego. Dochodząc dalej swoich roszczeń
    podjął Pan czynności mające na celu wyegzekwowanie należności bezpośrednio od
    wspólników Spółki jawnej, tj. od (...) i (...).
    W (...) Komornik Sądowy przy Sądzie Rejonowym (...) w .... wydał postanowienie, w którym
    ustalił wysokość roszczenia pozostałego do wyegzekwowania od ww. osób na kwotę
    należności głównej w wysokości (...) oraz odsetek naliczonych do 26 października 2023 r.

    na kwotę (...). Niezależnie od powyższego dokonał Pan zgłoszenia wierzytelności wobec
    Dłużnika w postępowaniach upadłościowych toczących się osobno dla (...) i (...). (...)
    dokonano obwieszczenia postanowienia o ogłoszeniu upadłości zarówno (...), jak i (...).
    Ostatecznie (...) otrzymał Pan postanowienie Komornika Sądowego przy Sądzie
    Rejonowym (...) z (...) o umorzeniu postępowania egzekucyjnego na podstawie art. 146 ust.
    1 ustawy z dnia 28 lutego 2003 r. Prawo upadłościowe, wskazując w uzasadnieniu, że
    ogłoszono upadłość dłużników (...) oraz (...).
    Na moment składania wniosku nadal nie otrzymał Pan żadnej kwoty z tytułu
    przedmiotowych wierzytelności. Nie dokonywał Pan odpisów aktualizujących od
    przedmiotowych wierzytelności, ani tym bardziej nie zaliczył ich do kosztów podatkowych
    na podstawie art. 23 ust. 1 pkt 21 ustawy o PIT w zw. z art. 23 ust. 3 ustawy o PIT.
    Przedmiotowe wierzytelności nie uległy przedawnieniu.
    W związku z brakiem możliwości wyegzekwowania przedmiotowych należności zamierza
    Pan zaliczyć do kosztów uzyskania przychodów wartości netto wynikające z wystawionych
    faktur z tytułu uznania wierzytelności za nieściągalne. Nie posiada Pan żadnych informacji
    o majątku dłużnika - jest przekonany, że dłużnik nie posiada majątku, co potwierdzono m.
    in. w uzasadnieniu do postanowienia o ogłoszeniu upadłości. Zaliczenie do kosztów
    uzyskania przychodów nastąpi na podstawie dowodu księgowego (dowód wewnętrzny),
    sporządzonego w momencie uznania przez Pana postanowień o umorzeniu postępowania
    egzekucyjnego wydanego przez Komornika Sądowego na podstawie art. 824 § 1 pkt 3 K.p.
    c. za zgodne ze stanem faktycznym.
    Wskazać należy, że zgodnie z art. 824 § 1 pkt 3 ustawy z 17 listopada 1964 r. Kodeks
    postępowania cywilnego (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1568 ze zm.):
      Postępowanie umarza się w całości lub części z urzędu jeżeli jest oczywiste, że z
      egzekucji nie uzyska się sumy wyższej od kosztów egzekucyjnych.
    Zauważyć należy, że Kodeks postępowania cywilnego nie zna kategorii „postanowienie o
    nieściągalności”, a zatem dla celów podatkowych musi być to postanowienie, z którego
    treści jednoznacznie wynika, że dłużnik nie ma majątku, z którego mogłaby być
    egzekwowana wierzytelność.
    Wykładnia celowościowa powołanego przepisu prowadzi zatem do wniosku, że ocena, czy
    wierzytelność, będąca przedmiotem roszczeń wierzyciela w postępowaniu egzekucyjnym,
    może być uznana za nieściągalną i zaliczona do kosztów uzyskania przychodów w
    rachunku podatkowym, zależy od istnienia majątku dłużnika, którego wartość przewyższa
    oczywiście koszty egzekucyjne postępowania. Tak więc, aby wierzytelność mogła być
    uznana za koszty w rachunku podatkowym, z treści wydawanych w ramach postępowania
    egzekucyjnego postanowień organów egzekucyjnych powinien wynikać fakt braku
    majątku dłużnika na zaspokojenie choćby części określonej wierzytelności i uznanie jej za
    nieściągalną, a w konsekwencji zaliczenie do kosztów uzyskania przychodów. Jednocześnie
    ustalenia przyjęte przez organ egzekucyjny w trakcie postępowania powinny odpowiadać
    stanowi faktycznemu. Z treści postanowień wydawanych przez organy egzekucyjne
    powinno jasno wynikać, czy i w jakim zakresie roszczenia te zostały zaspokojone.
    Mając na względzie cytowane wyżej przepisy prawa stwierdzić należy, że z chwilą
    zaistnienia wszystkich wskazanych powyżej przesłanek, może Pan, zaliczyć do kosztów
    uzyskania przychodów wskazaną we wniosku wierzytelność w kwocie netto, która
    uprzednio została zarachowana do przychodów należnych, której nieściągalność została
    udokumentowana na podstawie wydanego przez Komornika Sądowego postanowienia o
    umorzeniu postępowania egzekucyjnego, w dacie otrzymania tego postanowienia.
    Zatem Pana stanowisko uznaję za prawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia

    Interpretacja dotyczy stanu faktycznego przedstawionego przez Pana i stanu prawnego
    obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia.
    Przy wydawaniu niniejszej interpretacji dokonałem wyłącznie analizy okoliczności
    podanych we wniosku. Rolą postępowania w sprawie wydania indywidualnej
    interpretacji przepisów prawa podatkowego nie jest bowiem ustalanie, czy
    przedstawiony we wniosku stan faktyczny jest zgodny ze stanem rzeczywistym. W
    ramach postępowania o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego nie
    przeprowadzam postępowania dowodowego, lecz opieram się jedynie na stanie
    faktycznym przedstawionym we wniosku. Ustalenie stanu rzeczywistego stanowi
    domenę ewentualnego postępowania podatkowego. To na podatniku ciąży obowiązek
    udowodnienia w toku tego postępowania okoliczności faktycznych, z których wywodzi
    on dla siebie korzystne skutki prawne.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    · Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z
    29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.).
    Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pani sytuacja będzie zgodna
    (tożsama) z opisem stanu faktycznego i zastosuje się Pani do interpretacji.
    · Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
      z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    · Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pan prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu
    Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z 30
    sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2024
    r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
    · w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
    · w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP
      (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.