Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0111-KDIB3-2.4012.794.2025.2.DK
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-12-16
Teza: Uznanie, że pobierane przez Gminę opłaty za zajęcie pasa
drogowego drogi wewnętrznej zawierane na podstawie umów
cywilnoprawnych tj. w celu prowadzenia robót, umieszczenia
w nim urządzeń infrastruktury technicznej, reklam,
funkcjonowania ogródków gastronomicznych nie podlegają
opodatkowaniu podatkiem VAT.
Słowa kluczowe: czynności-czynności niepodlegające opodatkowaniu
zadania-zadania własne
Zagadnienia: Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II. Zakres
opodatkowania-Rozdział 1. Przepisy ogólne -Czynności
niepodlegające opodatkowaniu
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III. Podatnicy,
płatnicy i przedstawiciele podatkowi-Rozdział 1.
Podatnicy i płatnicy-Działalność gospodarcza
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III. Podatnicy,
płatnicy i przedstawiciele podatkowi-Rozdział 1.
Podatnicy i płatnicy-Organy władzy publicznej
1

Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III. Podatnicy,
płatnicy i przedstawiciele podatkowi-Rozdział 1.
Podatnicy i płatnicy-Podatnicy
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II-
Rozdział 1-art. 5-ust. 1-pkt 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III-
Rozdział 1-art. 15-ust. 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III-
Rozdział 1-art. 15-ust. 2
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III-
Rozdział 1-art. 15-ust. 6

## Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

Szanowni Państwo,
    stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego
    stanu faktycznego w podatku od towarów i usług jest prawidłowe.

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

10 października 2025 r. wpłynął Państwa wniosek z 8 października 2025 r. o wydanie
    interpretacji indywidualnej. Uzupełnili go Państwo pismem z 13 października (wpływ 14
    października 2025 r.) oraz – w odpowiedzi na wezwanie – pismem z 13 listopada 2025 r.
    (wpływ 14 listopada 2025 r.)
    Treść wniosku jest następująca:
    Opis stanu faktycznego
    Gmina jest zarejestrowanym czynnym podatnikiem VAT i wykonuje zadania własne
    związane z utrzymaniem i zarządzaniem infrastrukturą obejmującą pasy dróg
    wewnętrznych.
    Wnioskodawca jako zarządca dróg gminnych zawiera umowy cywilnoprawne na zajęcie
    pasa drogowego (drogi wewnętrznej) znajdującego się na terenie Gminy celem
    prowadzenia robót w pasie drogowym, umieszczenia w pasie drogowym urządzeń
    liniowych obcych bądź reklam, prowadzenie ogródków gastronomicznych itp.
    Umowy zawierane są na czas określony. Wnioskodawca pobiera od podmiotów
    zajmujących pas drogowy opłaty, których wysokość ustalana jest na podstawie
    obowiązującego zarządzenia nr (...) Prezydenta Miasta (...) z dnia (...) 2024 r. w sprawie
    ustalenia zasad oraz stawek opłat za zajęcie pasa drogowego dróg niezaliczonych do
    kategorii dróg gminnych publicznych na terenie miasta (...) na podstawie uchwały nr (...)
    Rady Miasta (...) z dnia (...) 2020 r. w sprawie ustalenia wysokości stawek opłat za zajęcie
    pasa drogowego dróg publicznych będących w zarządzie Prezydenta Miasta (...) na cele
    niezwiązane z budową, przebudową, remontem, utrzymaniem i ochroną dróg i dolicza do
    tych opłat podatek VAT w wysokości 23%.
    Pytanie (ostatecznie sformułowane w piśmie z 13 listopada 2025 r.)
    Czy pobierane przez Gminę opłaty za zajęcie pasa drogowego drogi wewnętrznej
    zawierane na podstawie umów cywilnoprawnych tj. w celu prowadzenia robót,
    umieszczenia w nim urządzeń infrastruktury technicznej, reklam, funkcjonowania
    ogródków gastronomicznych podlegają opodatkowaniu podatkiem VAT?
    Państwa stanowisko w sprawie
    Wnioskodawca pobiera opłaty za zajęcie pasa drogowego.
    Z art. 60 pkt 7 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych wynika, że
    dochody pobierane przez samorządowe jednostki budżetowe to środki publiczne
    stanowiące nieopodatkowane należności budżetowe.
    Na podstawie art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i
    usług, opodatkowaniu podlega odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług
    na terytorium kraju.

    W związku z powyższym pobierane przez Wnioskodawcę opłaty o charakterze publicznym
    nie będą stanowiły zapłaty za świadczenie usług.
    Zgodnie z art. 15 ust. 6 powyższej ustawy, nie uznaje się za podatnika organów władzy
    publicznej oraz urzędów obsługujących te organy w zakresie realizowanych zadań
    nałożonych odrębnymi przepisami prawa, dla realizacji których zostały one powołane, z
    wyłączeniem czynności wykonywanych na podstawie zawartych umów cywilnoprawnych.
    Gmina stoi na stanowisku, że pobierane przez Wnioskodawcę opłaty na podstawie
    wydawanych decyzji i zawieranych umów cywilnoprawnych nie podlegają przepisom o
    podatku od towarów i usług.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest prawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z przepisem art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od
    towarów i usług (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 775 ze zm.), zwanej dalej „ustawą”:
    Opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, zwanym dalej „podatkiem”, podlegają
    odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju.
    W myśl art. 7 ust. 1 ustawy:
    Przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się przeniesienie
    prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (...).
    Natomiast na mocy art. 8 ust. 1 ustawy:
    Przez świadczenie usług, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1 rozumie się każde
    świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej
    niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu art.
    7 (...).
    Według art. 15 ust. 1 ustawy:
    Podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej
    oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa
    w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności.
    Na podstawie art. 15 ust. 2 ustawy:
    Działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców lub
    usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a
    także działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność gospodarcza obejmuje
    w szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu towarów lub wartości
    niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych.
    Należy zauważyć, że zgodnie z art. 15 ust. 6 ustawy:
    Nie uznaje się za podatnika organów władzy publicznej oraz urzędów obsługujących te
    organy w zakresie realizowanych zadań nałożonych odrębnymi przepisami prawa, dla
    realizacji których zostały one powołane, z wyłączeniem czynności wykonywanych na
    podstawie zawartych umów cywilnoprawnych.
    Zatem organy władzy publicznej są wyłączone z kręgu podatników podatku od towarów i
    usług - w zakresie czynności nałożonych przepisami prawa, dla realizacji których zostały
    powołane. Jest to wyłączenie podmiotowo-przedmiotowe i ma zastosowanie przy
    spełnieniu przez ten organ dwóch warunków:
    - jego podmiotem jest organ władzy publicznej;

    - odnosi się jedynie do czynności nałożonych przepisami prawa, dla których powołano te
      organy, z wyłączeniem czynności realizowanych na podstawie zawartych umów
      cywilnoprawnych.
    Z powołanych przepisów wynika, że organy władzy publicznej nie są podatnikami podatku
    od towarów i usług w związku z realizacją zadań, które podejmują jako podmioty prawa
    publicznego, nawet jeśli pobierają z tego tytułu należności, opłaty lub składki. Organy te są
    natomiast podatnikami podatku od towarów i usług w przypadku wykonywanych przez
    nie czynności na podstawie zawartych umów cywilnoprawnych. Kryterium podziału
    stanowi charakter wykonywanych czynności: czynności o charakterze publicznoprawnym
    wyłączają te podmioty z kategorii podatników, natomiast czynności o charakterze
    cywilnoprawnym skutkują uznaniem tych podmiotów za podatników podatku od towarów
    i usług, a realizowane przez nie odpłatne dostawy towarów i świadczenie usług podlegają
    opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.
    Generalnie zatem wyłączone z opodatkowania podatkiem od towarów i usług są czynności
    wykonywane przez podmioty prawa publicznego (organy władzy publicznej) w ramach
    sprawowanego przez nie władztwa publicznego.
    Należy zaznaczyć, że pojęcie „organ władzy publicznej” nie zostało zdefiniowane w ustawie
    o podatku od towarów i usług. Choć w wielu aktach normatywnych ustawodawca
    posługuje się pojęciem „władza publiczna”, czy „organy władzy publicznej”, to jednocześnie
    nigdzie nie definiuje tych pojęć.
    Dokonując wykładni art. 15 ust. 6 ustawy należy więc zauważyć, że celem tej regulacji jest
    wyłączenie wszelkich organów władzy publicznej oraz innych organów podlegających
    prawu publicznemu z kategorii podatników VAT w odniesieniu do czynności
    wykonywanych przez te podmioty w charakterze władz publicznych. Podatnikiem podatku
    od towarów i usług jest więc również organ władzy publicznej, jeżeli w stosunku do
    określonej czynności lub transakcji zachowuje się jak podmiot gospodarczy. Z tego właśnie
    względu, ustawodawca uznał w art. 15 ust. 6 ustawy, że organy władzy publicznej nie są
    podatnikami w zakresie realizowanych zadań nałożonych odrębnymi przepisami prawa,
    dla realizacji których zostały one powołane, z wyłączeniem czynności wykonywanych na
    podstawie umów cywilnoprawnych.
    Zgodnie z art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (t. j. Dz. U. z
    2025 r. poz. 1153):
    Gmina wykonuje zadania publiczne w imieniu własnym i na własną odpowiedzialność.
    Jak stanowi art. 6 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym:
    Do zakresu działania gminy należą wszystkie sprawy publiczne o znaczeniu lokalnym,
    niezastrzeżone ustawami na rzecz innych podmiotów.
    Na mocy art. 7 ust. 1 pkt 2 ustawy o samorządzie gminnym:
    Zaspokajanie zbiorowych potrzeb wspólnoty należy do zadań własnych gminy. W
    szczególności zadania własne obejmują sprawy m.in. gminnych dróg, ulic, mostów,
    placów oraz organizacji ruchu drogowego.
    W świetle art. 9 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym:
    W celu wykonywania zadań gmina może tworzyć jednostki organizacyjne, a także
    zawierać umowy z innymi podmiotami, w tym z organizacjami pozarządowymi.
    Zgodnie z art. 9 ust. 2 ustawy o samorządzie gminnym:
    Gmina oraz inna gminna osoba prawna może prowadzić działalność gospodarczą
    wykraczającą poza zadania o charakterze użyteczności publicznej wyłącznie w
    przypadkach określonych w odrębnej ustawie.
    Stosownie do art. 9 ust. 3 ustawy o samorządzie gminnym:

    Formy prowadzenia gospodarki gminnej, w tym wykonywania przez gminę zadań o
    charakterze użyteczności publicznej, określa odrębna ustawa.
    W myśl art. 30 ust. 2 pkt 3 ustawy o samorządzie gminnym:
    Do zadań wójta należy w szczególności gospodarowanie mieniem komunalnym.
    Na podstawie art. 19 ust. 1 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (t. j. Dz.
    U. z 2025 r. poz. 889):
    Organ administracji rządowej lub jednostki samorządu terytorialnego, do którego
    właściwości należą sprawy z zakresu planowania, budowy, przebudowy, remontu,
    utrzymania i ochrony dróg, jest zarządcą drogi.
    Według art. 19 ust. 2 ustawy o drogach publicznych:
    Zarządcami dróg, z zastrzeżeniem ust. 3, 5, 5a i 8, są dla dróg:
    1) krajowych – Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad;
    2) wojewódzkich – zarząd województwa;
    3) powiatowych – zarząd powiatu;
    4) gminnych – wójt (burmistrz, prezydent miasta).
    Na mocy art. 21 ust. 1 ustawy o drogach publicznych:
    Zarządca drogi, o którym mowa w art. 19 ust. 2 pkt 2-4 i ust. 5, może wykonywać swoje
    obowiązki przy pomocy jednostki organizacyjnej będącej zarządem drogi, utworzonej
    odpowiednio przez sejmik województwa, radę powiatu lub radę gminy. Jeżeli jednostka
    taka nie została utworzona, zadania zarządu drogi wykonuje zarządca.
    Jak wynika z art. 39 ust. 1 ustawy o drogach publicznych:
    Zabrania się dokonywania w pasie drogowym czynności, które mogłyby powodować
    niszczenie lub uszkodzenie drogi i jej urządzeń albo zmniejszenie jej trwałości oraz
    zagrażać bezpieczeństwu ruchu drogowego (...).
    Jednak art. 39 ust. 3 ustawy o drogach publicznych stanowi, że:
    W szczególnie uzasadnionych przypadkach lokalizowanie w pasie drogowym urządzeń
    obcych oraz reklam, może nastąpić wyłącznie za zezwoleniem właściwego zarządcy
    drogi, wydawanym w drodze decyzji administracyjnej - zezwolenie nie jest wymagane w
    przypadku zawarcia umowy, o której mowa w ust. 7 lub w art. 22 ust. 2, 2a lub 2c (...).
    Na mocy art. 40 ust. 1 ustawy o drogach publicznych:
    Zajęcie pasa drogowego na cele niezwiązane z budową, przebudową, remontem,
    utrzymaniem i ochroną dróg, wymaga zezwolenia zarządcy drogi, wydanego w drodze
    decyzji administracyjnej – zezwolenie nie jest wymagane w przypadku zawarcia umowy,
    o której mowa w art. 22 ust. 2, 2a lub 2c.
    Według art. 40 ust. 2 ustawy o drogach publicznych:
    Zezwolenie, o którym mowa w ust. 1, dotyczy:
    1) prowadzenia robót w pasie drogowym;
    2) umieszczania w pasie drogowym liniowych urządzeń obcych;
    3) umieszczania w pasie drogowym urządzeń obcych innych niż wymienione w pkt 2
      oraz reklam;
    4) zajęcia pasa drogowego na prawach wyłączności w celach innych niż wymienione w
      pkt 1-3.
    W tym miejscu należy wskazać, że zgodnie z art. 4 pkt 1 i 2 ustawy o drogach publicznych:
    Użyte w ustawie określenia oznaczają:

    1) pas drogowy – wydzielony liniami rozgraniczającymi grunt wraz z przestrzenią nad i
      pod jego powierzchnią, w którym jest lub będzie usytuowana droga;
    2) droga – budowlę składającą się z części i urządzeń drogi, budowli ziemnych, lub
      drogowych obiektów inżynierskich, określonych w przepisach wydanych na
      podstawie art. 7 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane, stanowiącą całość
      techniczno-użytkową, usytuowaną w pasie drogowym i przeznaczoną do ruchu lub
      postoju pojazdów, ruchu pieszych, ruchu osób poruszających się przy użyciu
      urządzenia wspomagającego ruch, jazdy wierzchem lub pędzenia zwierząt.
    W myśl przepisu art. 40 ust. 3 ustawy o drogach publicznych:
    Za zajęcie pasa drogowego pobiera się opłatę.
    Jak stanowi art. 40 ust. 11 ustawy o drogach publicznych:
    Opłatę, o której mowa w ust. 3, ustala, w drodze decyzji administracyjnej, właściwy
    zarządca drogi przy udzielaniu zezwolenia na zajęcie pasa drogowego (...).
    Stosownie do przepisu art. 40 ust. 12 ustawy o drogach publicznych:
    Za zajęcie pasa drogowego:
    1) bez zezwolenia zarządcy drogi lub bez zawarcia umowy, o której mowa w art. 22 ust.
      2, 2a lub 2c,
    2) z przekroczeniem terminu zajęcia określonego w zezwoleniu zarządcy drogi lub w
      umowie, o której mowa w art. 22 ust. 2, 2a lub 2c,
    3) powierzchni większej niż określona w zezwoleniu zarządcy drogi lub w umowie, o
      której mowa w art. 22 ust. 2, 2a lub 2c
    – zarządca drogi wymierza, w drodze decyzji administracyjnej, karę pieniężną w
    wysokości 10-krotności opłaty ustalanej zgodnie z ust. 4-6.
    Działania zarządców dróg mieszczą się zatem w zakresie czynności o charakterze
    publicznoprawnym i wynikają z wykonywania przez jednostki państwowe władztwa
    publicznoprawnego.
    Zgodnie z art. 5 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (t. j.
    Dz. U. z 2025 r. poz. 1483):
    Dochodami publicznymi są daniny publiczne, do których zalicza się: podatki, składki,
    opłaty, wpłaty z zysku przedsiębiorstw państwowych i jednoosobowych spółek Skarbu
    Państwa oraz banków państwowych, a także inne świadczenia pieniężne, których
    obowiązek ponoszenia na rzecz państwa, jednostek samorządu terytorialnego,
    państwowych funduszy celowych oraz innych jednostek sektora finansów publicznych
    wynika z odrębnych ustaw.
    W myśl art. 60 pkt 7 ustawy o finansach publicznych:
    Środkami publicznymi stanowiącymi niepodatkowe należności budżetowe o
    charakterze publicznoprawnym są w szczególności następujące dochody budżetu
    państwa, dochody budżetu jednostki samorządu terytorialnego albo przychody
    państwowych funduszy celowych: dochody pobierane przez państwowe i samorządowe
    jednostki budżetowe na podstawie odrębnych ustaw.
    Z opisu sprawy wynika, że są Państwo zarejestrowanym czynnym podatnikiem VAT i
    wykonują zadania własne związane z utrzymaniem i zarządzaniem infrastrukturą
    obejmującą pasy dróg wewnętrznych. Jako zarządca dróg gminnych zawierają Państwo
    umowy cywilnoprawne na zajęcie pasa drogowego (drogi wewnętrznej) znajdującego się
    na terenie Gminy celem prowadzenia robót w pasie drogowym, umieszczenia w pasie
    drogowym urządzeń liniowych obcych bądź reklam, prowadzenie ogródków
    gastronomicznych itp. Umowy zawierane są na czas określony. Pobierają Państwo od
    podmiotów zajmujących pas drogowy opłaty, których wysokość ustalana jest na

    podstawie obowiązującego zarządzenia nr (...) Prezydenta Miasta (...) z dnia (...) 2024 r. w
    sprawie ustalenia zasad oraz stawek opłat za zajęcie pasa drogowego dróg niezaliczonych
    do kategorii dróg gminnych publicznych na terenie miasta (...) na podstawie uchwały nr
    (...) Rady Miasta (...) z dnia (...) 2020 r. w sprawie ustalenia wysokości stawek opłat za
    zajęcie pasa drogowego dróg publicznych będących w zarządzie Prezydenta Miasta (...).
    Państwa wątpliwości dotyczą ustalenia, czy pobierane przez Państwa opłaty za zajęcie
    pasa drogowego drogi wewnętrznej zawierane na podstawie umów cywilnoprawnych tj. w
    celu prowadzenia robót, umieszczenia w nim urządzeń infrastruktury technicznej, reklam,
    funkcjonowania ogródków gastronomicznych podlegają opodatkowaniu podatkiem VAT.
    Istota problemu sprowadza się zatem do ustalenia, czy wykonując czynności z obszaru
    publicznoprawnego, spełniają Państwo obie wskazane w art. 15 ust. 6 ustawy przesłanki,
    tj. czy są Państwo organem władzy publicznej oraz czy pobieranie określonych opłat jest
    czynnością ze sfery cywilnoprawnej, czy publicznoprawnej.
    Mając na uwadze opis sprawy oraz powołane przepisy prawa uznać należy, że pobierając
    opłaty za zajęcie pasa drogowego wykonują Państwo działania mieszczące się w zakresie
    Państwa zadań własnych.
    Zatem w przedmiotowej sprawie pobierana przez Państwa danina o charakterze
    publicznym nie stanowi zapłaty za świadczenie usług. Należy uznać, że w zakresie realizacji
    ww. zadań nałożonych odrębnymi przepisami prawa są Państwo adresatem normy
    prawnej, o której mowa w art. 15 ust. 6 ustawy.
    Zatem, udostępnianie pasa drogowego dróg wewnętrznych, za które pobierają Państwo
    opłaty, nie stanowi czynności podlegającej opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.
    Tym samym, pobierane przez Państwa opłaty za zajęcie pasa drogowego drogi
    wewnętrznej w celu prowadzenia robót, umieszczenia w nim urządzeń infrastruktury
    technicznej, reklam, funkcjonowania ogródków gastronomicznych, nie stanowią
    wynagrodzenia za czynności podlegające opodatkowaniu VAT.
    Zatem Państwa stanowisko jest prawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Państwo przedstawili i stanu prawnego,
    który obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia.
    Wskazuję, że zgodnie z art. 14b § 3 ustawy Ordynacja podatkowa, składający wniosek o
    wydanie interpretacji indywidualnej obowiązany jest do wyczerpującego przedstawienia
    zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego. Organ jest ściśle związany
    przedstawionym we wniosku stanem faktycznym (opisem zdarzenia przyszłego).
    Zainteresowany ponosi ryzyko związane z ewentualnym błędnym lub nieprecyzyjnym
    przedstawieniem we wniosku opisu stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego).
    Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy
    rzeczywisty stan faktyczny sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie
    z opisem stanu faktycznego podanym przez Państwa w złożonym wniosku. W związku z
    powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we wniosku
    opisu sprawy, udzielona odpowiedź traci swą aktualność.
    Ta interpretacja została wydana na podstawie przedstawionego we wniosku opisu sprawy
    co oznacza, że w przypadku gdy w toku postępowania podatkowego, kontroli podatkowej,
    kontroli celno-skarbowej zostanie określony odmienny stan sprawy, interpretacja nie
    wywoła w tym zakresie skutków prawnych.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    - Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z
    dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.).

    Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie
    zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego oraz zdarzenia przyszłego i zastosują się
    Państwo do interpretacji.
    - Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z
        dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    - Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki
      interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego
    Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa
    z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.
    U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
    - w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
    - w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP
      (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.