Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0113-KDIPT1-3.4012.900.2025.2.KAK
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-12-11
Teza: Nieuznanie za podatnika podatku VAT w związku ze sprzedażą
działek będących we współwłasności małżeńskiej.
Słowa kluczowe: działki
nieruchomości-nieruchomość niezabudowana
podatnik
Zagadnienia: Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział I. Przepisy
ogólne-Definicje
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III. Podatnicy,
płatnicy i przedstawiciele podatkowi-Rozdział 1.
Podatnicy i płatnicy-Podatnicy
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III-
Rozdział 1-art. 15-ust. 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III-
Rozdział 1-art. 15-ust. 2

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

11 września 2025 r. wpłynął Pana wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej, który
    dotyczy podatku od towarów i usług w zakresie nieuznania Pana za podatnika podatku
    VAT w związku ze sprzedażą działek, będących we współwłasności małżeńskiej.
    Uzupełnił go Pan pismem z 21 października 2025 r. (data wpływu) – w odpowiedzi na
    wezwanie.
    Treść wniosku jest następująca:
    Opis stanu faktycznego
    Wnioskodawca w 1985 roku nabył zabudowaną nieruchomość rolną o powierzchni ... ha.
    położoną we wsi ..., gmina ..., woj. ... (obecnie ...).
    Powyższa nieruchomość oznaczona była na mapie numerami działek A i B.
    Na działce nr A znajdował się dom mieszkalny, obora i stodoła oraz garaż. W skład tej
    nieruchomość nie wchodziły lasy ani grunty leśne.
    Nabycie nieruchomości nie miało charakteru inwestycyjnego, grunt został zakupiony na
    cele prowadzenia gospodarstwa rolnego.
    W momencie zakupu powyższych nieruchomości wnioskodawca był w związku
    małżeńskim, stosunki majątkowe małżonków podlegały wspólności majątkowej,
    rozdzielności majątkowej nie ustalono, a małżeństwo trwa do dziś.
    Wnioskodawca jest osobą fizyczną, prowadzi gospodarstwo rolne, nie prowadzi i nigdy nie
    prowadził działalności gospodarczej, nie jest i nie był czynnym podatnikiem podatku VAT.
    Wnioskodawca nie prowadzi i nigdy nie prowadził działalności deweloperskiej ani
    handlowej w zakresie obrotu nieruchomościami.
    W latach 2023-2024 w związku z potrzebami finansowymi, sytuacją zdrowotną oraz
    wiekiem Wnioskodawca podjął decyzję o podziale gruntu rolnego (działka A) na kilka
    mniejszych działek oraz przekształcenia ich w działki budowlane. Do podzielonego gruntu
    nie doprowadzał mediów. Każdy nowy właściciel robił to na własną rękę i koszt. Działki
    sprzedał osobom fizycznym, na cele prywatne.
    Pierwszą działkę niezabudowaną sprzedał 27.12.2024 r., o powierzchni ... ha.
    Drugą działkę niezabudowaną sprzedał 06.02.2025 r„ o powierzchni ... ha.
    Trzecią działkę niezabudowaną sprzedał 24 06.2025 r., o powierzchni ... ha.
    Wnioskodawca nie współpracuje i nie współpracował z biurem pośrednictwa
    nieruchomościami i nie prowadził działań marketingowych typowych dla przedsiębiorców
    (np. profesjonalnych kampanii reklamowych). Jedynymi działaniami podejmowanymi
    przez Wnioskodawcę było samodzielne zamieszczenie zwykłych ogłoszeń sprzedaży (np.
    na portalach internetowych, tablica ogłoszeń). Sprzedaż miała charakter incydentalny,
    wynikający z zarządzania własnym majątkiem prywatnym.
    Pozyskane środki ze sprzedaży działek nie będą przeznaczone na zakup innych
    nieruchomości i na prowadzenie jakiejkolwiek działalności gospodarczej. Uzyskane środki
    Wnioskodawca planuje przeznaczyć na bieżące potrzeby rodziny oraz zabezpieczenie
    finansowe na późniejsze lata. m.in. na możliwe leczenie w przyszłości.
    W uzupełnieniu wniosku wskazał Pan:
    W odpowiedzi na wezwanie do uzupełnienia wniosku o wydanie interpretacji
    indywidualnej informuje Pan, że numerami ewidencyjnymi działek objętych zakresem
    wniosku, w zakresie których oczekuje Pan wydania interpretacji indywidualnej są:
      działka nr X sprzedana 27 grudnia 2024 roku,
      działka nr Y sprzedana 06 lutego 2025 roku,

      działka nr Z sprzedana 24 czerwca 2025 roku.
    Działki, o których mowa we wniosku nie są objęte miejscowym planem zagospodarowania
    przestrzennego.
    Przed sprzedażą przedmiotowych działek nie zostało wydane pozwolenie na budowę.
    Przed sprzedażą ww. działek nie zostały wydane żadne inne niż wskazane we wniosku
    pozwolenia i decyzje.
    Do działek objętych wnioskiem prowadzi jedna droga o powierzchni ... ha (nr działki A).
    Wytyczona została na wniosek sprzedającego, nie była utwardzana. Koszty wytyczenia
    działki poniósł sprzedający. Za pomocą aktu notarialnego, droga została przekazana
    Gminie ... za symboliczną kwotę 130,00 zł (słownie: sto trzydzieści złotych 00/100).
    Na działce nr A znajduje się dom mieszkalny, obora i stodoła, które użytkuje Pan razem z
    małżonką do dnia dzisiejszego. Od dnia zakupu gospodarstwa grunty wykorzystywał Pan
    pod uprawę, natomiast od 04 grudnia 2012 roku została zawarta odpłatna umowa
    dzierżawy dotycząca tylko gruntów ornych. Po podziale działki nr A część została
    sprzedana, natomiast pozostała część nadal jest dzierżawiona odpłatnie.
    Posiada Pan jeszcze jedno gospodarstwo rolne, które zakupił Pan 18 marca 1997 roku w
    celu posiadania i uprawiania większej ilości ziemi. W skład tego gospodarstwa wchodzi
    dom mieszkalny, budynki gospodarcze oraz grunt. Wszystkie nieruchomości (budynki) są
    w bardzo złym stanie technicznym, nie są użytkowane i nigdy nie były, ziemia obecnie jest
    dzierżawiona osobie trzeciej odpłatnie, a wcześniej była uprawiana. W przyszłości nie ma
    Pan zamiaru sprzedawać tego gospodarstwa.

## Pytanie

Czy sprzedaż działek w latach 2024 i 2025 oraz w późniejszym czasie, powstałych z
    podziału gruntu (gospodarstwa rolnego), dokonana przez Wnioskodawcę w ramach
    zarządzania majątkiem prywatnym, podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i
    usług (VAT)?
    Pana stanowisko w sprawie
    Zdaniem Wnioskodawcy, sprzedaż działek nie podlega opodatkowaniu podatkiem VAT.
    ponieważ:
    Zgodnie z art 15 ust. 1 ustawy o VAT podatnikiem jest podmiot wykonujący samodzielnie
    działalność gospodarczą.
    Zgodnie z art. 15 ust. 2 ustawy o VAT działalność gospodarcza obejmuje wszelką
    działalność producentów, handlowców lub usługodawców, w tym podmiotów
    pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a także działalność osób wykonujących
    wolne zawody. Działalność gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające
    na wykorzystywaniu towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla
    celów zarobkowych.
    Wnioskodawca obecnie nie prowadzi i nie prowadził w przeszłości działalności
    gospodarczej w zakresie handlu nieruchomościami, nie działa i nie działał jak
    przedsiębiorca. Sprzedaż dotyczy majątku prywatnego, nabytego pierwotnie jako
    gospodarstwo rolne.
    Sprzedaż działek jest zwykłym wykonywaniem prawa własności i gospodarowaniem
    majątkiem prywatnym. Nie ma na celu osiągania zysków wynikających z obrotu
    gospodarczego nieruchomościami, a jedynie osiągniecie ceny rynkowej za zbywany
    majątek prywatny.
    Sam fakt podziału i przekształcenia na działki budowlane, nie przesądza o prowadzeniu
    działalności gospodarczej, jeżeli czynności te podejmowane są jednorazowo w celu
    sprzedaży majątku osobistego

    Pozyskane środki ze sprzedaży działek przeznaczone są wyłącznie na cele prywatne
    związane z zabezpieczeniem finansowym rodziny.
    Trybunał Sprawiedliwości UE (np. sprawy C-180/10 i C i 181/10) oraz liczne interpretacje
    indywidualne Dyrektora KIS potwierdzają, że osoba fizyczna, która sprzedaje swój majątek
    prywatny bez cech działalności profesjonalnej, nie stanowi działalności gospodarczej i nie
    staje się podatnikiem VAT. Osoba ta działa w ramach zarządu majątkiem prywatnym, a nie
    jako handlowiec.
    W szczególności interpretacja indywidualna z dnia 1 sierpnia 2025 r. (sygn. 0114-KDIP4-
    2.4012.435.2025.1.MC) potwierdza, że podział i sprzedaż działek przez osobę fizyczną,
    działającą w sferze prywatnej, nie rodzi obowiązku naliczenia VAT.
    W konsekwencji, sprzedaż działek powstałych z podziału działki prywatnej, dokonana
    przez Wnioskodawcę w latach 2024 i 2025, powinna być traktowana jako sprzedaż
    majątku prywatnego, a zatem nie będzie podlegała opodatkowaniu podatkiem VAT.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawił Pan we wniosku jest nieprawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług
    (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 775 ze zm.), zwanej dalej „ustawą”:
      Opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, zwanym dalej „podatkiem”,
      podlegają odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium
      kraju.
    W myśl art. 7 ust. 1 ustawy:
      Przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się
      przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (...).
    W myśl art. 2 pkt 6 ustawy:
      Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o towarach - rozumie się przez to rzeczy
      oraz ich części, a także wszelkie postacie energii.
    Na podstawie definicji zawartej w art. 2 pkt 6 ustawy, zbycie udziału w nieruchomości,
    dokonywane przez podatnika, traktowane jest jako czynność odpłatnej dostawy towarów,
    o której stanowi art. 7 ust. 1 ustawy, podlegającej opodatkowaniu na podstawie art. 5 ust.
    1 pkt 1 ustawy. Potwierdził to NSA w uchwale 7 sędziów z 24 października 2011 r. sygn. akt
    I FPS 2/11.
    Problematyka współwłasności została uregulowana w art. 195-221 ustawy z dnia 23
    kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 1071).
    Według art. 195 ustawy Kodeks cywilny:
      Własność tej samej rzeczy może przysługiwać niepodzielnie kilku osobom
      (współwłasność).
    Jak stanowi art. 196 § 1 ww. ustawy Kodeks cywilny:
      Współwłasność jest albo współwłasnością w częściach ułamkowych, albo
      współwłasnością łączną.
    Na podstawie art. 196 § 2 ww. ustawy Kodeks cywilny:
      Współwłasność łączną regulują przepisy dotyczące stosunków, z których ona wynika.
      Do współwłasności w częściach ułamkowych stosuje się przepisy niniejszego działu.
    W świetle art. 46 § 1 ustawy Kodeks cywilny:

      Nieruchomościami są części powierzchni ziemskiej stanowiące odrębny przedmiot
      własności (grunty), jak również budynki trwale z gruntem związane lub części takich
      budynków, jeżeli na mocy przepisów szczególnych stanowią odrębny od gruntu
      przedmiot własności.
    Art. 198 ustawy Kodeks cywilny stanowi, że:
      Każdy ze współwłaścicieli może rozporządzać swoim udziałem bez zgody
      pozostałych współwłaścicieli.
    Wskazać należy, że nie każda czynność stanowiąca dostawę towarów, w rozumieniu art. 7
    ustawy podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, ponieważ aby dana
    czynność podlegała opodatkowaniu tym podatkiem, musi być wykonana przez podmiot,
    który w związku z jej wykonaniem jest podatnikiem podatku od towarów i usług.
    Pojęcia „podatnik” i „działalność gospodarcza”, na potrzeby podatku od towarów i usług,
    zostały określone w art. 15 ust. 1 i ust. 2 ustawy.
    W myśl art. 15 ust. 1 ustawy:
      Podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości
      prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o
      której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności.
    Zgodnie z treścią art. 15 ust. 2 ustawy:
      Działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców
      lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz
      rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność
      gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu
      towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów
      zarobkowych.
    Definicja działalności gospodarczej zawarta w ustawie o podatku od towarów i usług ma
    charakter uniwersalny, pozwalający na objęcie pojęciem „podatnik” tych wszystkich
    podmiotów, które prowadzą określoną działalność, występując w profesjonalnym obrocie
    gospodarczym. Tym samym, nie jest działalnością handlową, a zatem i gospodarczą
    sprzedaż majątku osobistego, który nie został nabyty ani też wykorzystany w trakcie jego
    posiadania w celu jego odsprzedaży i nie jest związany z prowadzoną działalnością
    gospodarczą.
    Analizując powyższe przepisy należy stwierdzić, że dostawa towarów podlegać będzie
    opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług wyłącznie wówczas, gdy dokonywana
    będzie przez podmiot mający status podatnika, a dodatkowo działającego w takim
    charakterze w odniesieniu do danej transakcji. Istotnym dla określenia, że w odniesieniu
    do konkretnej dostawy mamy do czynienia z podatnikiem podatku VAT jest stwierdzenie,
    że prowadzi on działalność gospodarczą w rozumieniu przepisów ustawy.
    Na mocy art. 9 ust. 1 Dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie
    wspólnego systemu podatku od wartości dodanej – (Dz. Urz. UE. L. Nr 347 z 11.12.2006 s.
    1 ze zm.):
      „Podatnikiem” jest każda osoba prowadząca samodzielnie w dowolnym miejscu
      jakąkolwiek działalność gospodarczą, bez względu na cel czy też rezultaty takiej
      działalności.
      „Działalność gospodarcza” obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców
      lub usługodawców, włącznie z górnictwem, działalnością rolniczą i wykonywaniem
      wolnych zawodów lub uznanych za takie. Za działalność gospodarczą uznaje się w
      szczególności wykorzystywanie, w sposób ciągły, majątku rzeczowego lub wartości
      niematerialnych w celu uzyskania z tego tytułu dochodu.
    Jednocześnie, w art. 12 ust. 1 lit. b) powołanej Dyrektywy 2006/112/WE Rady wskazano, że:

      Państwa członkowskie mogą uznać za podatnika każdego, kto okazjonalnie dokonuje
      transakcji związanej z działalnością, o której mowa w art. 9 ust. 1 akapit drugi, w
      szczególności jednej z następujących transakcji: dostawa terenu budowlanego.
    W myśl art. 12 ust. 3 ww. Dyrektywy:
      Do celów ust. 1 lit. b) „teren budowlany” oznacza każdy grunt nieuzbrojony lub
      uzbrojony, uznawany za teren budowlany przez państwa członkowskie.
    Na podstawie art. 2 ust. 1 lit. a) Dyrektywy 2006/112/WE Rady:
      Opodatkowaniu VAT podlegają następujące transakcje: odpłatna dostawa towarów
      na terytorium państwa członkowskiego przez podatnika działającego w takim
      charakterze.
    Z przytoczonych regulacji wynika, że podatnikiem podatku od towarów i usług może być
    każda osoba, która okazjonalnie dokonuje czynności opodatkowanych, przy czym
    czynności te winny być związane z działalnością zdefiniowaną jako działalność
    gospodarcza, tj. wszelką działalnością producentów, handlowców i osób świadczących
    usługi, włącznie z działalnością rolniczą i wykonywaniem wolnych zawodów lub uznanych
    za takie.
    Dla ustalenia, czy osoba dokonująca transakcji sprzedaży nieruchomości jest podatnikiem
    podatku VAT istotne jest stwierdzenie, że prowadzi ona działalność gospodarczą w
    rozumieniu przepisów ustawy.
    Zatem, kiedy osoba fizyczna dokonuje sprzedaży swojego majątku osobistego, a czynność
    ta wykonywana jest okazjonalnie i nie zmierza do nadania jej stałego charakteru, nie
    oznacza to prowadzenia działalności gospodarczej w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy. Nie
    jest podatnikiem podatku od towarów i usług ten, kto jako osoba fizyczna dokonuje
    okazjonalnych transakcji, za które nie jest przewidziana ściśle regularna zapłata oraz nie
    prowadzi zorganizowanej czy zarejestrowanej działalności gospodarczej. Dokonywanie
    określonych czynności incydentalnie, poza sferą prowadzonej działalności gospodarczej,
    nie pozwala na uznanie danego podmiotu za podatnika w zakresie tych czynności.
    Jednocześnie wykorzystywanie składników majątku, tj. takie wykorzystywanie majątku,
    które charakteryzuje się powtarzalnością lub długim okresem trwania, które polega na
    czerpaniu dochodów ze składnika majątku, wskazuje na prowadzenie działalności
    gospodarczej. Należy stwierdzić, że każdy, kto dokonuje czynności, które zmierzają do
    wykorzystania nieruchomości dla celów działalności gospodarczej w rozumieniu art. 15
    ust. 2 ustawy powinien być uznany za podatnika podatku od towarów i usług.
    W konsekwencji, wykorzystywanie majątku należącego do danej osoby stanowi również
    działalność gospodarczą, jeżeli jest dokonywane w sposób ciągły dla celów zarobkowych.
    Podstawowym kryterium dla opodatkowania sprzedaży nieruchomości jest ustalenie, czy
    działanie to można uznać za wykorzystywanie majątku w sposób ciągły do celów
    zarobkowych, czy majątek nabyty został i faktycznie wykorzystany na potrzeby własne, czy
    też z przeznaczeniem do działalności gospodarczej w rozumieniu art. 15 ustawy.
    W tym miejscu należy zaznaczyć, że pojęcie „majątku prywatnego” nie występuje na
    gruncie analizowanych przepisów ustawy, jednakże wynika z wykładni art. 15 ust. 2
    ustawy, w której zasadnym jest odwołanie się do treści orzeczenia TSUE w sprawie C-291
    /92 (Finanzamt Uelzen v. Dieter Armbrecht), które dotyczyło kwestii opodatkowania
    sprzedaży przez osobę będącą podatnikiem podatku od wartości dodanej, części majątku
    niewykorzystywanej do prowadzonej działalności gospodarczej, a służącej jej do celów
    prywatnych.
    „Majątek prywatny” to zatem taka część majątku danej osoby fizycznej, która nie jest przez
    nią przeznaczona ani wykorzystywana dla potrzeb prowadzonej działalności gospodarczej.
    Ze wskazanego orzeczenia wynika zatem, że podatnik musi w całym okresie posiadania
    danej nieruchomości wykazywać zamiar wykorzystywania części nieruchomości w ramach

    majątku osobistego. Przykładem takiego wykorzystania nieruchomości mogłoby być np.
    wybudowanie domu dla zaspokojenia własnych potrzeb mieszkaniowych. Potwierdzone to
    zostało również w wyroku TSUE z 21 kwietnia 2005 r., sygn. akt C-25/03 Finanzamt
    Bergisch Gladbach v. HE, który stwierdził, że majątek prywatny to mienie wykorzystywane
    dla zaspokojenia potrzeb własnych.
    W niniejszej sprawie należy również odwołać się do orzeczenia Trybunału Sprawiedliwości
    Unii Europejskiej z 15 września 2011 r. w sprawach połączonych Jarosław Słaby przeciwko
    Ministrowi Finansów (C-180/10) oraz Emilian Kuć i Halina Jeziorska-Kuć przeciwko
    Dyrektorowi Izby Skarbowej w Warszawie (C-181/10), z którego wynika, że dostawę gruntu
    przeznaczonego pod zabudowę należy uznać za objętą podatkiem od wartości dodanej
    pod warunkiem, że transakcja ta nie stanowi jedynie czynności związanej ze zwykłym
    wykonywaniem prawa własności.
    Z ww. orzeczenia wynika również, że czynności związane ze zwykłym wykonywaniem
    prawa własności nie mogą same z siebie być uznawane za prowadzenie działalności
    gospodarczej. Sama liczba i zakres transakcji sprzedaży nie mogą stanowić kryterium
    rozróżnienia między czynnościami dokonywanymi prywatnie, które znajdują się poza
    zakresem zastosowania dyrektywy, a czynnościami stanowiącymi działalność
    gospodarczą. Inaczej jest natomiast – wyjaśnił Trybunał – w wypadku, gdy zainteresowany
    podejmuje aktywne działania w zakresie obrotu nieruchomościami, angażując środki
    podobne do wykorzystywanych przez producentów, handlowców i usługodawców w
    rozumieniu art. 9 ust. 1 akapit drugi Dyrektywy. Zatem za podatnika należy uznać osobę,
    która w celu dokonania sprzedaży gruntów angażuje podobne środki wykazując
    aktywność w przedmiocie zbycia nieruchomości porównywalną do działań podmiotów
    zajmujących się profesjonalnie tego rodzaju obrotem, tj. działania wykraczające poza
    zakres zwykłego zarządu majątkiem prywatnym.
    Wskazać należy, że przyjęcie, iż dana osoba fizyczna sprzedając nieruchomości działa w
    charakterze podatnika prowadzącego działalność gospodarczą, w rozumieniu art. 15 ust. 2
    ustawy, wymaga ustalenia, że jej działalność w tym zakresie przybiera formę zawodową
    (profesjonalną), czego przejawem jest taka aktywność tej osoby w zakresie obrotu
    nieruchomościami, która może wskazywać, że jej czynności przybierają formę
    zorganizowaną, np. nabycie terenu przeznaczonego pod zabudowę, jego uzbrojenie,
    wydzielenie dróg wewnętrznych, działania marketingowe podjęte w celu sprzedaży
    działek, wykraczające poza zwykłe formy ogłoszenia, uzyskanie decyzji o warunkach
    zagospodarowania terenu (zabudowy), czy wystąpienie o opracowanie planu
    zagospodarowania przestrzennego dla sprzedawanego obszaru, prowadzenie działalności
    gospodarczej w zakresie usług deweloperskich lub innych tego rodzaju usług o zbliżonym
    charakterze. Przy czym na tego rodzaju aktywność „handlową” wskazywać musi ciąg
    powyżej przykładowo przytoczonych okoliczności, a nie stwierdzenie jedynie faktu
    zaistnienia pojedynczych z nich.
    Uznanie, czy dany podmiot w odniesieniu do konkretnej czynności działa jako podatnik
    podatku od towarów i usług, wymaga oceny każdorazowo odnoszącej się do okoliczności
    faktycznych danej sprawy.
    Pana wątpliwości dotyczą wskazania, czy sprzedaż działek nr X, Y oraz Z podlega
    opodatkowaniu VAT.
    Jak wynika z dokonanej wyżej analizy przepisów, dostawa towarów (np. nieruchomości)
    podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług wyłącznie wówczas, gdy
    dokonywana jest przez podmiot mający status podatnika, a dodatkowo działający w takim
    charakterze w odniesieniu do danej transakcji. Istotnym dla określenia, że w odniesieniu
    do konkretnej dostawy mamy do czynienia z podatnikiem podatku VAT jest stwierdzenie,
    że prowadzi on działalność gospodarczą w rozumieniu przepisów ustawy. Dopiero po
    zdefiniowaniu podmiotu jako podatnika VAT - co do zasady - mają dla określenia jego
    praw i obowiązków zastosowanie przepisy ustawy o podatku od towarów i usług.

    W tym miejscu wyjaśnić należy, że na mocy art. 693 § 1 cytowanej wcześniej ustawy –
    Kodeksu cywilnego:
      Przez umowę dzierżawy wydzierżawiający zobowiązuje się oddać dzierżawcy rzecz
      do używania i pobierania pożytków przez czas oznaczony lub nieoznaczony, a
      dzierżawca zobowiązuje się płacić wydzierżawiającemu umówiony czynsz.
    Tak więc dzierżawa stanowi umowę dwustronnie zobowiązującą i wzajemną nakładającą
    na strony – zarówno wydzierżawiającego jak i dzierżawcę – określone przepisami
    obowiązki.
    Istota umowy dzierżawy wskazuje, że na jej podstawie dochodzi do odpłatnego
    świadczenia usług przez właściciela na rzecz dzierżawcy. Dzierżawca za oddaną mu w
    dzierżawę rzecz płaci umówiony czynsz. Istnieje zatem bezpośredni związek między
    świadczoną usługą a przekazanym za nią wynagrodzeniem.
    W kontekście niniejszej sprawy należy zwrócić uwagę na treść zdania drugiego definicji
    pojęcia „działalność gospodarcza” sformułowanego w ustawie VAT, w której mówi się o
    wykorzystywaniu m.in. towarów w sposób ciągły do celów zarobkowych. Zatem czerpanie
    dochodów ze składnika majątku wskazuje na prowadzenie działalności gospodarczej.
    Takie wykorzystywanie towarów ma miejsce poprzez oddanie ich w stosunki obligacyjne
    (najem, dzierżawa, leasing itp.).
    W konsekwencji, dzierżawa stanowi odpłatne świadczenie usług, o którym mowa w art. 8
    ust. 1 ustawy i podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług na mocy przepisu
    art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy. Dzierżawa wypełnia określoną w art. 15 ust. 2 ustawy definicję
    działalności gospodarczej, bez względu na to, czy jest prowadzona w ramach działalności
    gospodarczej, czy jako odrębne źródło przychodu w rozumieniu przepisów o podatku
    dochodowym od osób fizycznych.
    Z opisu sprawy wynika, że w 1985 roku nabył Pan zabudowaną nieruchomość rolną o
    powierzchni ... ha. położoną we wsi ..., gmina ..., woj. ... (obecnie ...). Powyższa
    nieruchomość oznaczona była na mapie numerami działek A i B. Na działce nr A znajdował
    się dom mieszkalny, obora i stodoła oraz garaż. W skład tej nieruchomości nie wchodziły
    lasy ani grunty leśne.
    W latach 2023-2024 w związku z potrzebami finansowymi, sytuacją zdrowotną oraz
    wiekiem podjął Pan decyzję o podziale gruntu rolnego (działka B) na kilka mniejszych
    działek oraz przekształcenia ich w działki budowlane. Do podzielonego gruntu nie
    doprowadzał Pan mediów. Każdy nowy właściciel robił to na własną rękę i koszt. Działki
    sprzedał Pan osobom fizycznym, na cele prywatne.
      działka nr X została sprzedana 27 grudnia 2024 roku,
      działka nr Y została sprzedana 06 lutego 2025 roku,
      działka nr Z została sprzedana 24 czerwca 2025 roku.
    Do działek objętych wnioskiem prowadzi jedna droga o powierzchni ... ha (nr działki A).
    Wytyczona została na wniosek sprzedającego, nie była utwardzana. Koszty wytyczenia
    działki poniósł sprzedający. Za pomocą aktu notarialnego, droga została przekazana
    Gminie za symboliczną kwotę 130,00 zł (słownie: sto trzydzieści złotych 00/100).
    Na działce nr A znajduje się dom mieszkalny, obora i stodoła, które użytkuje Pan razem z
    małżonką do dnia dzisiejszego. Od dnia zakupu gospodarstwa grunty wykorzystywał Pan
    pod uprawę, natomiast od 04 grudnia 2012 roku została zawarta odpłatna umowa
    dzierżawy dotycząca tylko gruntów ornych. Po podziale działki nr A część została
    sprzedana, natomiast pozostała część nadal jest dzierżawiona odpłatnie.
    Z całokształtu okoliczności sprawy, które przedstawił Pan we wniosku wynika, że
    podejmował Pan czynności w ramach działalności gospodarczej.

    Wskazać należy, iż dzierżawa przedmiotowych nieruchomości spowodowała, że straciły
    one charakter majątku prywatnego. Wykorzystywanie w sposób ciągły dla celów
    zarobkowych przedmiotowych nieruchomości spowodowało, że ww. nieruchomości były
    wykorzystywane w działalności gospodarczej, a nie wyłącznie w ramach majątku
    osobistego.
    Biorąc pod uwagę treść przytoczonych przepisów oraz opis sprawy stwierdzić należy, że
    sprzedaż działek, nr X, Y oraz Z, których jest Pan właścicielem, będzie zgodnie z art. 15 ust.
    1 i ust. 2 ustawy, dostawą dokonywaną przez podatnika w ramach prowadzonej
    działalności gospodarczej.
    Mając na uwadze powołane powyżej przepisy prawa oraz przedstawiony opis sprawy
    stwierdzam, że w związku ze sprzedażą działek nr X, Y oraz Z, występuje Pan w
    charakterze podatnika w rozumieniu art. 15 ust. 1 ustawy, prowadzącego działalność
    gospodarczą w myśl art. 15 ust. 2 ustawy. Tym samym, czynność sprzedaży ww. działek,
    podlega opodatkowaniu podatkiem VAT, jako odpłatna dostawa towarów na podstawie
    art. 5 ust. 1 pkt 1 w związku z art. 7 ust. 1 ustawy.
    Tym samym, Pana stanowisko należy uznać za nieprawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Pan przedstawił i stanu prawnego, który
    obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
      Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb
      ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz.
      111 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli: Pana sytuacja
      będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego i zastosuje się Pan do
      interpretacji.
      Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
        z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
      Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pan prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu
    Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z
    dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.
    U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).

    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
      w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
      w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS
      /SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.