Interpretacja indywidualna
Sygnatura: IPTPB1/415-254/13-4/MAP
Organ: Dyrektor Izby Skarbowej w Łodzi
Data wydania: 2013-07-11
Teza: Czy Wnioskodawczyni postąpiła prawidłowo nieopodatkowując nieodpłatne przekazanie towaru mężowi?
Słowa kluczowe: działalność-działalność gospodarcza; małżonek; małżonkowie-majątek wspólny małżonków; przekazanie-przekazanie odpłatne; ryczałt-ryczałt ewidencjonowany; skutki podatkowe; towar-towar handlowy; współwłasność
Przepisy: [ZPDOF] Ustawa o zryczałtowanym podatku dochodowym od niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne-Rozdział 2-art. 12

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA

Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2012 r., poz. 749 ze zm.) oraz § 2 i § 5a rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz. U. Nr 112, poz. 770 ze zm.) Dyrektor Izby Skarbowej w Łodzi działając w imieniu Ministra Finansów stwierdza, że stanowisko Wnioskodawczyni, przedstawione we wniosku z dnia 8 kwietnia 2013 r. (data wpływu 10 kwietnia 2013 r.), uzupełnionym pismem z dnia 27 czerwca 2013 r. (data wpływu 28 czerwca 2013 r.), o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej zryczałtowanego podatku dochodowego od niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne w zakresie skutków podatkowych nieodpłatnego przekazania towarów handlowych przez małżonka pozostającego w ustawowej wspólności majątkowej drugiemu małżonkowi – **jest prawidłowe.**

UZASADNIENIE

W dniu 10 kwietnia 2013 r. został złożony wniosek o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej zryczałtowanego podatku dochodowego od niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne w zakresie skutków podatkowych nieodpłatnego przekazania towarów handlowych przez małżonka pozostającego w ustawowej wspólności majątkowej drugiemu małżonkowi.

Wniosek nie spełniał wymogów, o których mowa m. in. w art. 14b § 3 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2012 r., poz. 749 ze zm.), w związku z czym pismem z dnia 18 czerwca 2013 r., Nr IPTPB1/415-254/13-2/MAP, na podstawie art. 169 § 1 w związku z art. 14h ww. ustawy, wezwano Wnioskodawczynię do uzupełnienia wniosku w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania, pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpatrzenia.

Wezwanie z dnia 18 czerwca 2013 r. skutecznie doręczono w dniu 25 czerwca 2013 r., następnie w dniu 28 czerwca 2013 r. uzupełniono ww. wniosek (data nadania w polskiej placówce pocztowej 27 czerwca 2013 r.).

W przedmiotowym wniosku został przedstawiony następujący stan faktyczny:

Wnioskodawczyni prowadzi działalność gospodarczą opodatkowaną tzw. ryczałtem ewidencjonowanym. Przedmiotem działalności jest handel odzieżą według 3% stawki ryczałtu.

Z powodu złego stanu zdrowia, w marcu 2012 r. Wnioskodawczyni przysługiwało świadczenie rehabilitacyjne. Komisja lekarska stwierdziła całkowity zakaz pracy po ustaniu świadczenia rehabilitacyjnego i orzekła rentę zdrowotną do dnia 30 kwietnia 2014 r.

W związku z powyższym od dnia 2 kwietnia 2013 r. mąż Wnioskodawczyni założył działalność gospodarczą, również opodatkowaną ryczałtem ewidencjonowanym. Wnioskodawczyni do dnia 30 kwietnia 2014 r. zawiesiła swoją działalność. Towar, który był na stanie w dniu zawieszenia działalności nieodpłatnie przekazała do działalności męża. Od tego towaru mąż będzie odprowadzał zryczałtowany podatek dochodowy według stawki 3%.

Uzupełniając wniosek Wnioskodawczyni stwierdziła, iż przeniesienie towaru handlowego nastąpiło w formie remanentu. Pomiędzy Wnioskodawczynią i Jej mężem istnieje ustawowa wspólność majątkowa. Prowadzone przez Wnioskodawczynię przedsiębiorstwo nie stanowiło Jej majątku odrębnego.

W związku z powyższym zadano następujące pytanie:

Czy Wnioskodawczyni postąpiła prawidłowo nieopodatkowując nieodpłatnego przekazania towaru mężowi?

Zdaniem Wnioskodawczyni, postąpiła Ona prawidłowo i zgodnie z prawem. Wskazuje, iż art. 20 ustawy o zryczałtowanym podatku dochodowym od niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne nie przewiduje konieczności sporządzenia remanentu, w przypadku zawieszenia działalności gospodarczej.

Wnioskodawczyni uważa, że nie powinna płacić 3% podatku od przekazania towaru mężowi, gdyż Jej mąż od faktycznej sprzedaży odprowadzi 3% ryczałtu. Inaczej, od tego samego towaru Wnioskodawczyni wraz z mężem odprowadziliby łącznie 6% ryczałtu. W przypadku kontynuacji przez męża sprzedaży niniejszego towaru, Wnioskodawczyni stwierdza, iż nie powinna odprowadzać podatku z tego tytułu.

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawczyni w sprawie oceny prawnej przedstawionego stanu faktycznego uznaje się za prawidłowe.

Zgodnie z brzmieniem art. 1 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 20 listopada 1998 r. o zryczałtowanym podatku dochodowym od niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne (Dz. U. Nr 144, poz. 930 ze zm.), ustawa ta reguluje opodatkowanie zryczałtowanym podatkiem dochodowym niektórych przychodów (dochodów) osiąganych przez osoby fizyczne prowadzące pozarolniczą działalność gospodarczą.

Stosownie do treści art. 6 ust. 1 ustawy o zryczałtowanym podatku dochodowym od niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne, opodatkowaniu ryczałtem od przychodów ewidencjonowanych podlegają przychody osób fizycznych z pozarolniczej działalności gospodarczej, o których mowa w art. 14 ustawy o podatku dochodowym, w tym również, gdy działalność ta jest prowadzona w formie spółki cywilnej osób fizycznych lub spółki jawnej osób fizycznych, zwanych dalej „spółką”.

W myśl art. 6 ust. 4 pkt 1 lit. a) ustawy o zryczałtowanym podatku dochodowym od niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne, podatnicy opłacają w roku podatkowym ryczałt od przychodów ewidencjonowanych z działalności wymienionej w ust. 1, jeżeli w roku poprzedzającym rok podatkowy uzyskali przychody z tej działalności, prowadzonej wyłącznie samodzielnie, w wysokości nieprzekraczającej 150.000 euro.

Zaznaczyć należy, iż zgodnie z treścią art. 31 § 1 ustawy z dnia 25 lutego 1964 r. Kodeks rodzinny i opiekuńczy (t. j. Dz. U. z 2012 r., poz. 788 ze zm.), z chwilą zawarcia małżeństwa powstaje między małżonkami z mocy ustawy wspólność majątkowa (wspólność ustawowa) obejmująca przedmioty majątkowe nabyte w czasie jej trwania przez oboje małżonków lub przez jednego z nich (majątek wspólny). Przedmioty majątkowe nieobjęte wspólnością ustawową należą do majątku osobistego każdego z małżonków.

Natomiast w myśl art. 33 Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego, do majątku osobistego każdego z małżonków należą:

1.  przedmioty majątkowe nabyte przed powstaniem wspólności ustawowej,
2.  przedmioty majątkowe nabyte przez dziedziczenie, zapis lub darowiznę, chyba że spadkodawca lub darczyńca inaczej postanowił,
3.  prawa majątkowe wynikające ze wspólności łącznej podlegającej odrębnym przepisom,
4.  przedmioty majątkowe służące wyłącznie do zaspokajania osobistych potrzeb jednego z małżonków,
5.  prawa niezbywalne, które mogą przysługiwać tylko jednej osobie,
6.  przedmioty uzyskane z tytułu odszkodowania za uszkodzenie ciała lub wywołanie rozstroju zdrowia albo z tytułu zadośćuczynienia za doznaną krzywdę; nie dotyczy to jednak renty należnej poszkodowanemu małżonkowi z powodu całkowitej lub częściowej utraty zdolności do pracy zarobkowej albo z powodu zwiększenia się jego potrzeb lub zmniejszenia widoków powodzenia na przyszłość,
7.  wierzytelności z tytułu wynagrodzenia za pracę lub z tytułu innej działalności zarobkowej jednego z małżonków,
8.  przedmioty majątkowe uzyskane z tytułu nagrody za osobiste osiągnięcia jednego z małżonków,
9.  prawa autorskie i prawa pokrewne, prawa własności przemysłowej oraz inne prawa twórcy,
10.  przedmioty majątkowe nabyte w zamian za składniki majątku osobistego, chyba że przepis szczególny stanowi inaczej.

Wyżej wymieniony przepis określa zatem, co stanowi osobisty majątek każdego z małżonków. Do majątku odrębnego małżonków nie zalicza się zatem przedmiotów służących do prowadzenia działalności gospodarczej.

W myśl art. 206 i 207 powołanej wyżej ustawy Kodeks cywilny, każdy ze współwłaścicieli jest uprawniony do współposiadania rzeczy wspólnej oraz do korzystania z niej w takim zakresie, jaki daje się pogodzić ze współposiadaniem i korzystaniem z rzeczy przez pozostałych współwłaścicieli, natomiast pożytki i inne przychody z rzeczy wspólnej przypadają współwłaścicielom w stosunku do wielkości udziałów; w takim samym stosunku współwłaściciele ponoszą wydatki i ciężary związane z rzeczą wspólną.

Wobec powyższego, małżonkowie posiadający prawo do rzeczy na zasadzie współwłasności majątkowej mają równe prawo do korzystania z rzeczy wspólnej oraz obowiązek dbania o nią. Mając na uwadze treść ww. przepisów należy przyjąć, że dają one możliwość przekazania towarów handlowych stanowiących współwłasność łączną małżonków, które użytkowane były z zamiarem wykorzystywania w działalności gospodarczej jednego małżonka - na rzecz drugiego małżonka.

Jednocześnie stwierdzić należy, iż w przypadku, gdy następuje przekazanie składników majątku (w tej sytuacji towarów handlowych) z działalności żony na rzecz działalności męża, nie dochodzi do ich zbycia, gdyż współwłaścicielami nadal pozostają te same osoby (małżonkowie).

Z przedstawionego we wniosku opisu stanu faktycznego wynika, że Wnioskodawczyni prowadzi działalność gospodarczą opodatkowaną tzw. ryczałtem ewidencjonowanym. Przedmiotem działalności jest handel odzieżą według 3% stawki ryczałtu. Z powodu złego stanu zdrowia, w marcu 2012 r. Wnioskodawczyni przysługiwało świadczenie rehabilitacyjne. Komisja Lekarska stwierdziła całkowity zakaz pracy po ustaniu świadczenia rehabilitacyjnego i orzekła rentę zdrowotną do dnia 30 kwietnia 2014 r. W związku z powyższym od dnia 2 kwietnia 2013 r. mąż Wnioskodawczyni założył działalność gospodarczą, również opodatkowaną ryczałtem ewidencjonowanym. Wnioskodawczyni do dnia 30 kwietnia 2014 r. zawiesiła swoją działalność. Towar, który był na stanie w dniu zawieszenia działalności nieodpłatnie przekazała do działalności męża.

W sytuacji, gdy małżonkowie prowadzą odrębne działalności gospodarcze, a pomiędzy Wnioskodawczynią i Jej mężem istnieje wspólność ustawowa, to w takim przypadku oboje małżonkowie są właścicielami towaru handlowego wykorzystywanego w działalności gospodarczej jednego z małżonków.

Mając na uwadze przedstawiony we wniosku stan faktyczny w świetle obowiązujących przepisów prawa, stwierdzić należy, iż nieodpłatne przekazanie towaru handlowego do działalności męża, w rozumieniu przepisów ustawy o zryczałtowanym podatku dochodowym od niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne, nie spowoduje powstania przychodu z pozarolniczej działalności gospodarczej, gdyż ze względu na istniejący ustrój wspólności majątkowej małżeńskiej, nie będzie to odpłatnym zbyciem składników majątku. Wobec powyższego Wnioskodawczyni nie będzie zobowiązana do zapłaty zryczałtowanego podatku dochodowego z tego tytułu.

Jeżeli przedstawiony we wniosku stan faktyczny różni się od zaistniałego w rzeczywistości, wydana interpretacja nie będzie chroniła Wnioskodawczyni.

Interpretacja dotyczy zaistniałego stanu faktycznego przedstawionego przez Wnioskodawczynię i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia tego stanu faktycznego.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – t. j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy).

Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Łodzi, Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Piotrkowie Trybunalskim, ul. Wronia 65, 97-300 Piotrków Trybunalski.