Interpretacja indywidualna
Sygnatura: IPPP2/443-36/14-5/DG
Organ: Dyrektor Izby Skarbowej w Warszawie
Data wydania: 2014-03-28
Teza: W zakresie opodatkowania sprzedawanych działek niestanowiących terenów budowlanych.
Słowa kluczowe: działki; grunty; grunty-grunt niezabudowany; nieruchomości-sprzedaż nieruchomości; zwolnienie; zwolnienie-zwolnienie przedmiotowe
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II-Rozdział 2-art. 7.; [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział VIII-Rozdział 2-art. 43

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA

Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2012 r., poz. 749 z późn. zm.) oraz § 7 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz.U. Nr 112, poz. 770 z późn. zm.) Dyrektor Izby Skarbowej w Warszawie działający w imieniu Ministra Finansów stwierdza, że stanowisko Wnioskodawcy -przedstawione we wniosku z dnia 14 stycznia 2014 r. (data wpływu 16 stycznia 2014 r.) uzupełnionym pismem z dnia 5 marca 2014 r. (data wpływu 10 marca 2014 r.) oraz pismem z dnia 19 marca 2014 r. (data wpływu 24 marca 2014 r.) na wezwanie z dnia 14 marca 2014 r. znak IPPP2/443-36/14-3/DG o wydanie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie opodatkowania sprzedawanych działek niestanowiących terenów budowlanych **\- jest nieprawidłowe.**

UZASADNIENIE

W dniu 16 stycznia 2014 r. wpłynął do tut. Organu ww. wniosek uzupełniony pismem z dnia 5 marca 2014 r. (data wpływu 10 marca 2014 r.) oraz pismem z dnia 19 marca 2014 r. (data wpływu 24 marca 2014 r.) na wezwanie z dnia 14 marca 2014 r. znak IPPP2/443-36/14-3/DG o wydanie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie opodatkowania sprzedawanych działek niestanowiących terenów budowlanych.

We wniosku przedstawiono następujący stan faktyczny:

Bank w Z. jest właścicielem nieruchomości położonej w K., gmina K., oznaczonej na mapie ewidencyjnej numerem 653, o obszarze 0,16 ha (szesnaście arów), dla której prowadzona jest przez Sąd Rejonowy w Z. księga wieczysta. Zgodnie z wypisem z rejestru gruntów przedmiotowa działka stanowi użytki rolne zabudowane. Według ustaleń do Planu Ogólnego Zagospodarowania Przestrzennego Gminy K. na lata 1982-1995 oraz przygotowanego Studium Uwarunkowań i Kierunków Zagospodarowania Przestrzennego Gminy K. działka o numerze ewidencyjnym 653 znajduje się na terenie przeznaczonym pod tereny zabudowy mieszkaniowo - usługowej. Gmina K. nie posiada planu zagospodarowania przestrzennego. Bank dokonał podziału przedmiotowej działki na 4 mniejsze oznaczone odpowiednio numerami 653/1, 653/2, 653/3, 653/4 i zamierza sprzedać dwie działki o numerach: 653/1 o pow. 0,0023 ha z przeznaczeniem na powiększenie działki Nr 652/3 należącej do sąsiada, 653/3 o pow. 0,0688 ha oraz połowę działki 653/4 o pow. 0,0097 ha z przeznaczeniem na drogę dojazdową (współwłasność Banku i nabywcy). Nabywca działki o numerze 653/1 jest rolnikiem i nabywaną działkę włączy do posiadanego gospodarstwa rolnego. Potencjalnym nabywcą działki o numerze 653/2 oraz współwłasności działki Nr 653/4 może być także rolnik, osoba fizyczna lub prowadzący działalność gospodarczą objętą lub nie, obowiązkiem podatkowym VAT.

Ponadto Bank w Z. w ramach uzupełnienia stanu faktycznego wyjaśnił, że:

1.  nieruchomość oznaczona w ewidencji jako działka Nr 653 zabudowana jest budynkiem usługowym Banku, w którym zlokalizowana jest jedna z jego placówek; w wyniku podziału na 4 mniejsze działki odpowiednio o numerach 653/1, 653/2, 653/3 oraz 653/4, Bank:
    1.  sprzeda działkę niezabudowaną o numerze 653/1,
    2.  zachowa działkę zabudowaną budynkiem bankowym o numerze 653/2,
    3.  sprzeda działkę niezabudowaną o numerze 653/3,
    4.  sprzeda połowę działki niezabudowanej o numerze 653/4 z przeznaczeniem na drogę dojazdową dla Banku i nabywcy (współwłasność).

Z decyzji o warunkach zabudowy dla przedmiotowej nieruchomości wydanej w dniu 26 lutego 2014 roku przez Wójta Gminy K. wynika, że teren nieruchomości nie jest objęty żadną z form ochrony przyrody w rozumieniu przepisów o ochronie przyrody, nieruchomość znajduje się w strefie zabudowy usługowej; na nieruchomości może zostać wzniesiony budynek usługowy I - kondygnacyjny o maksymalnej powierzchni 55% powierzchni działki, o maksymalnej wysokości w kalenicy 7,5 m oraz maksymalnej szerokości elewacji frontowej 8 m; nieprzekraczalna linia zabudowy - 8 m od zewnętrznej krawędzi jezdni; dostawa wody, energii elektrycznej i odprowadzenie ścieków - z przyłącza, dostawa ciepła z kotłowni własnej; odprowadzenie wód opadowych - na nieutwardzony teren działki.

W uzupełnieniu z dnia 19 marca 2014 r. Wnioskodawca wskazał, że dla działek przeznaczonych do sprzedaży nie została wydana decyzja o warunkach zabudowy. Decyzja Wójta Gminy K. została wydana dla nieruchomości przed jej podziałem.

W związku z powyższym opisem zadano następujące pytanie:

W jaki sposób Bank powinien prawidłowo rozliczyć sprzedaż wyodrębnionych działek Nr 653/1, 653/3 oraz współwłasności działki 653/4?

Zdaniem Wnioskodawcy:

Bank stoi na stanowisku, że sprzedaż działki Nr 653/1 dokonywana na rzecz sąsiada, korzysta ze zwolnienia przewidzianego w art. 43 ustawy o podatku od towarów i usług, w związku z czym wystawiając fakturę sprzedaży powinien ująć na niej kwotę sprzedaży netto zaznaczając, że sprzedaż korzysta ze zwolnienia z VAT. Bank stoi także na stanowisku, że sprzedaż działki o numerze 653/3 oraz współwłasności działki Nr 653/4 dokonywana na rzecz rolnika lub osoby fizycznej podlega zwolnieniu przewidzianemu w art. 43 ustawy o podatku od towarów i usług, w związku z czym Bank wystawiając fakturę sprzedaży powinien ująć na niej kwotę sprzedaży netto zaznaczając, że sprzedaż korzysta ze zwolnienia z VAT (analogicznie jak w przypadku sprzedaży działki Nr 653/1). Przy sprzedaży działek na rzecz prowadzącego działalność gospodarczą Bank powinien wystawić fakturę uwzględniającą należny podatek VAT, niezależnie od faktu czy prowadzący działalność jest płatnikiem VAT czy rozlicza się w innej przewidzianej przez prawo formie.

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego stanu faktycznego jest nieprawidłowe.

Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2011 r. Nr 177, poz. 1054, z późn. zm.), zwanej dalej ustawą, opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlegają odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju.

Towarami stosownie do art. 2 pkt 6 ustawy o VAT są rzeczy oraz ich części, a także wszelkie postacie energii.

W myśl art. 7 ust. 1 ustawy, przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (…).

Z treści powołanego wyżej przepisu art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy jednoznacznie wynika, że dostawa towarów i świadczenie usług, co do zasady podlegają opodatkowaniu VAT jedynie wówczas, gdy czynności te są wykonywane odpłatnie.

W świetle przedstawionych powyżej przepisów, grunt spełnia definicję towaru wynikającą z art. 2 pkt 6 ww. ustawy, a jego sprzedaż stanowi dostawę towarów, o której mowa w art. 7 ust. 1 ustawy.

Zgodnie z art. 41 ust. 1 ustawy o VAT, stawka podatku wynosi 22%, z zastrzeżeniem ust. 2-12c, art. 83, art. 119 ust. 7, art. 120 ust. 2 i 3, art. 122 i art. 129 ust. 1.

W myśl art. 146a pkt 1 ww. ustawy o VAT w okresie od dnia 1 stycznia 2011r. do dnia 31 grudnia 2016r., z zastrzeżeniem art. 146f, stawka podatku, o której mowa w art. 41 ust. 1 i 13, art. 109 ust. 2 i art. 110, wynosi 23%.

Zarówno w treści wskazanej ustawy, jak i w przepisach wykonawczych do niej, ustawodawca przewidział opodatkowanie niektórych towarów i czynności stawkami preferencyjnymi oraz zwolnienie od podatku.

Zgodnie z art. 43 ust. 1 pkt 9 ustawy zwalnia się od podatku dostawę terenów niezabudowanych innych niż tereny budowlane.

Powyższe oznacza, że generalnie opodatkowane podatkiem VAT są dostawy, których przedmiotem są nieruchomości gruntowe zabudowane i niezabudowane, przy czym w przypadku tych ostatnich opodatkowane są wyłącznie te, których przedmiotem są tereny budowlane.

Zgodnie z art. 2 pkt 33 ustawy o VAT, w brzmieniu obowiązującym od dnia 1 kwietnia 2013r., przez tereny budowlane rozumie się grunty przeznaczone pod zabudowę zgodnie z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, a w przypadku braku takiego planu - zgodnie z decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, o których mowa w przepisach o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.

Zatem od dnia 1 kwietnia 2013r. bez znaczenia pozostają zapisy wynikające z ewidencji gruntów, jeżeli dla danego gruntu nie obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego oraz nie wydano decyzji o warunkach zabudowy, grunt taki nie jest uznawany za budowlany.

Zgodnie z art. 4 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 2012 r., poz. 647 ze zm.), ustalenie przeznaczenia terenu, rozmieszczenie inwestycji celu publicznego oraz określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu następuje w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego.

W przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego – na podstawie ust. 2 powołanego przepisu – określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu następuje w drodze decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, przy czym:

1.  lokalizację inwestycji celu publicznego ustala się w drodze decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego;
2.  sposób zagospodarowania terenu i warunki zabudowy dla innych inwestycji ustala się w drodze decyzji o warunkach zabudowy.

O przeznaczeniu nieruchomości stanowią zatem akty prawa miejscowego. Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego – jako źródło prawa miejscowego, a w przypadku jego braku decyzja o warunkach zabudowy – jako akt indywidualny prawa administracyjnego.

W tym miejscu warto wyjaśnić, że stosownie do treści wyroku Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z dnia 28 marca 1996 r. w sprawie C-468/93 Gemeente Emmen – „teren budowlany oznacza każdy nieuzbrojony lub uzbrojony teren uznany przez państwa członkowskie za teren z przeznaczeniem pod zabudowę”.

Zatem także w świetle orzeczeń Trybunału Sprawiedliwości, za teren budowlany uznać można jedynie taki, który regulacjami prawa krajowego został przeznaczony pod zabudowę.

Z opisu sprawy wynika, że Wnioskodawca jest właścicielem nieruchomości o obszarze 0,16 ha (szesnaście arów) oznaczonej na mapie ewidencyjnej numerem 653. Zgodnie z wypisem z rejestru gruntów przedmiotowa działka stanowi użytki rolne zabudowane. Według ustaleń do Planu Ogólnego Zagospodarowania Przestrzennego Gminy K. na lata 1982-1995 oraz przygotowanego Studium Uwarunkowań i Kierunków Zagospodarowania Przestrzennego Gminy K. działka o numerze ewidencyjnym 653 znajduje się na terenie przeznaczonym pod tereny zabudowy mieszkaniowo - usługowej. Gmina K. nie posiada planu zagospodarowania przestrzennego.

Bank wskazał, że nieruchomość oznaczona w ewidencji jako działka Nr 653 zabudowana jest budynkiem usługowym Banku, w którym zlokalizowana jest jedna z jego placówek; w wyniku podziału na 4 mniejsze działki odpowiednio o numerach 653/1, 653/2, 653/3 oraz 653/4, Bank:

1.  sprzeda działkę niezabudowaną o numerze 653/1,
2.  zachowa działkę zabudowaną budynkiem bankowym o numerze 653/2, c. sprzeda działkę niezabudowaną o numerze 653/3,
3.  sprzeda połowę działki niezabudowanej o numerze 653/4 z przeznaczeniem na drogę dojazdową dla Banku i nabywcy (współwłasność).

Dla działki 653 (przed podziałem) została wydana decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowaniu terenu, z której wynika, że nieruchomość znajduje się w strefie zabudowy usługowej; na nieruchomości może zostać wzniesiony budynek usługowy I – kondygnacyjny.

Natomiast dla działek przeznaczonych do sprzedaży powstałych w wyniku podziału działki 653 nie została wydana decyzja o warunkach zabudowy.

Jak wynika z przedstawionego opisu sprawy dla działek o nr 653/1, 653/3 i 653/4 nie obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego jak również nie zostały wydane decyzje o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Działki te nie mają statusu terenów budowlanych w rozumieniu art. 2 pkt 33 ustawy. W konsekwencji Wnioskodawca do dostawy działek o nr 653/1, 653/3 i 653/4 może zastosować zwolnienie z podatku VAT w myśl art. 43 ust. 1 pkt 9 ustawy.

Tut. Organ oceniając stanowisko Wnioskodawcy całościowo uznał je za nieprawidłowe, gdyż wprawdzie Strona wskazała w swoim stanowisku, że do dostawy działek na rzecz rolnika lub osoby fizycznej może zastosować zwolnienie z VAT, natomiast dostawę działki na rzecz podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą w ocenie Strony należy opodatkować podatkiem VAT. Stanowisko Wnioskodawcy jest błędne, ponieważ zastosowanie zwolnienia z VAT lub opodatkowanie stawką podstawową dostawy gruntów niezabudowanych zależy nie od statusu nabywcy, lecz od tego, czy grunty te są terenami budowlanymi w rozumieniu wyżej wymienionych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług.

Interpretacja dotyczy stanu faktycznego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia w przedstawionym stanie faktycznym.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, ul. Jasna 2/4, 00-013 Warszawa po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz.U. z 2012r., poz. 270). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy).

Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Warszawie Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Płocku, ul. 1-go Maja 10, 09-402 Płock.