Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0113-KDIPT2-2.4011.112.2025.3.EC
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-05-06
Teza: Skutki podatkowe unieważnienia umowy kredytu i wypłaty
odsetek za opóźnienie.
Słowa kluczowe: kredyt
nadpłata-zwrot nadpłaty
odsetki
opodatkowanie
przychód
umowa
unieważnienie
zaniechanie-zaniechanie poboru podatku
Zagadnienia: Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Zwolnienia przedmiotowe.-Zwolnienia od podatku
dochodowego.-Odszkodowania i zadośćuczynienia.
Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Źródła przychodów.-Specyfika źródeł przychodów.-Inne
źródła.
Przepisy: [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 2-art. 11-ust. 1
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 3-art. 21-ust. 1-pkt 95b

## Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

Szanowny Panie,
    stwierdzam, że Pana stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego stanu
    faktycznego w podatku dochodowym od osób fizycznych jest prawidłowe.

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

30 stycznia 2025 r. wpłynął Pana wniosek z 23 stycznia 2025 r. o wydanie interpretacji
    indywidualnej. Uzupełnił go Pan pismem złożonym 29 marca 2025 r. oraz pismem
    złożonym 9 kwietnia 2025 r. – w odpowiedzi na wezwania.
    Treść wniosku jest następująca:
    Opis stanu faktycznego
    Podatnik 23 lutego 2006 r. zawarł umowę kredytu hipotecznego .... w walucie CHF w
    Banku ...... Dnia 4 września 2024 r. wyrokiem Sądu Rzeczypospolitej Polskiej umowa
    została uznana za nieważną od początku. Sąd ustalił nieistnienie między stronami
    stosunku prawnego kredytu wynikającego z umowy kredytowej, z uwagi na jej
    nieważność. Bank wyrokiem tym został zobowiązany do zwrotu nadpłaconej kwoty
    kredytu wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od 1 maja 2021 r. do dnia zapłaty.
    Podatnik otrzymał wpływy z tytułu stwierdzenia nieważności umowy kredytowej wraz z
    ustawowymi odsetkami.
    W uzupełnieniu wniosku Wnioskodawca nadmienia, że umowa kredytu mieszkaniowego
    .... nr ......... z dnia 23 lutego 2006 r. zawarta pomiędzy ..... z siedzibą w ....... (adres: ...., ul.
    ...........) a ... i .... Umowa zawarta na okres do dnia 3 lutego 2036 r.
    Jako kredytobiorcy (każdy oddzielnie) Wnioskodawca wraz z drugim kredytobiorcą
    podpisał oświadczenie o poddaniu się egzekucji do łącznej kwoty zadłużenia 512 350,00 zł,
    na którą składa się należność główna oraz należności uboczne wynikające z
    zabezpieczonej wierzytelności. Celem zaciągnięcia kredytu była rozbudowa i nadbudowa
    budynku mieszkalnego jednorodzinnego na działce (nr ewidencyjny ..., mapa ....),
    położonej w .......... przy ul. ........, z przeznaczeniem na potrzeby własne (obecnie
    nieruchomość o nr ........).
    Pozew z dnia 20 sierpnia 2021 r. wniesiony do Sądu ....... w ......... .... Wydziału Cywilnego
    (adres: ...., ul. .........) przez Wnioskodawcę i .............
    Jako powodowie - Wnioskodawca i ....... - wniósł o zasądzenie od ............. 160 458,27 zł oraz
    508 CHF z tytułu bezpodstawnego wzbogacenia pozwanej, w związku z nieważnością
    zawartej przez strony umowy kredytu i pobraniem świadczeń nienależnych w okresie od 5
    września 2011 r. do 4 stycznia 2021 r., z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od 31
    kwietnia 2021 r. oraz o ustalenie nieistnienia pomiędzy stronami stosunku prawnego
    kredytu w związku z nieważnością umowy kredytu nr..... z dnia 23 lutego 2006 r. Ponadto
    Wnioskodawca i drugi kredytobiorca wniósł o zasądzenie kosztów postępowania według
    norm przepisanych, w tym zastępstwa procesowego w podwójnej stawce.

    Sąd zasądził od pozwanego na rzecz powodów:
      42 817,11 zł i 508 franków szwajcarskich z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od
      dnia 1 maja 2021 r. od obu tych kwot oraz
      ustawowe odsetki za opóźnienie od kwoty 117 641,16 zł za okres od 1 maja 2021 r.
      do 2 maja 2024 r., a w pozostałej części powództwo o zapłatę kwoty należności
      głównej w wysokości 117 641,16 zł, oddala. Zał. nr 1 - Wyrok wraz z uzasadnieniem:
      Sąd .... .... Wydział Cywilny (............, ..........) - sygn. akt Sądu I instancji: ....., sygn. akt: ...
      ... Wyrok z dnia 4 września 2024 r.
    Skład wypłaconej kwoty - Zał. nr 2 - Rozliczenie wpływu (dokumenty przygotowane przez
    kancelarię prawną .........., która reprezentowała kredytobiorców w postępowaniu
    sądowym I i li instancji).
    Na pytanie Organu: „Czy odsetki ustawowe za opóźnienie, o których mowa we wniosku,
    dotyczyły nieterminowej wypłaty należności (odsetki ustawowe za opóźnienie w
    wypłacie należności) czy były to odsetki ustawowe należne od sumy pieniężnej (tzw.
    odsetki kapitałowe)?”, Wnioskodawca wskazał: „Rodzaj odsetek - wskazano w Zał. nr 1 -
    Wyrok wraz z uzasadnieniem: Sąd ...... w .......... ... Wydział Cywilny (......) - Sygn. akt Sądu I
    instancji: ........., Sygn. akt: ............ Wyrok z dnia 4 września 2024 r.”.
    Sąd Apelacyjny w ......... ......... Wydział Cywilny (............). Orzeczenie podlega wykonaniu jako
    prawomocne z dniem 4 września 2024 r.
    Na pytania Organu:
      · „W związku z jakimi okolicznościami oraz na podstawie jakich przepisów Sąd orzekł,
        że umowa o ww. kredyt została unieważniona; z jakiego powodu doszło do
        unieważnienia umowy kredytu”,
      · „Jakie konkretnie ustalenia były zawarte w ww. wyroku Sądu?”,
      · „W związku z jakimi okolicznościami została zasądzona kwota do wypłaty oraz
        odsetki ustawowe za opóźnienie, o których mowa we wniosku?”,
      · „W jaki sposób i na podstawie jakich przepisów prawa została określona wysokość
        należnej Panu kwoty do wypłaty oraz kwoty odsetek, o których mowa we
        wniosku, tj. jakie kryteria i okoliczności oraz przepisy prawa spowodowały
        określenie wysokości ww. kwot?”,
    Wnioskodawca odpowiedział: „Wskazano w: Zał. nr 1 - Wyrok wraz z uzasadnieniem:
    Sąd ....... w .......... ....... Wydział Cywilny (......., .........) wraz z uzasadnieniem - Sygn. akt
    Sądu I instancji: ........., Sygn. akt: ........ Wyrok z dnia 4 września 2024 r.”
    Na pytanie Organu o: „Dokładną datę (daty) wypłaty przez bank zasądzonej na Pana
    rzecz kwoty oraz odsetek ustawowych za opóźnienie, o których mowa we wniosku; czy
    ww. kwoty zostały Panu wypłacone jednorazowo, czy cyklicznie w określonych
    terminach?”, Wnioskodawca odpowiedział: „Rozliczenie wpływu z dnia 19.09.2024 r.
    (PLN) oraz dnia 23.09.2024 (CHF) - Zał. nr 2 - Rozliczenie wpływu (dokumenty
    przygotowane przez kancelarię prawną ........, która reprezentowała nas w
    postępowaniu sądowym w I i II instancji. Nadmieniam, że nie otrzymaliśmy żadnego
    innego dokumentu z Banku .......... stanowiącego potwierdzenie rozliczenia - tzn.
    wskazania składowych przelanych kwot). Wpłata na nasz rachunek bankowy nastąpiła w

    dniu 30.09.2024 r. (79 543,18 zł) oraz dnia 04.10.2024 r. (684,99 CHF) - Zał. nr 3
    (potwierdzenia przelewów na rachunek powodów).”
    ........ Bank ...... nie wystawił informacji PIT-11 za rok 2024.
    Formując wniosek o wydanie Interpretacji indywidualnej Wnioskodawca wraz z drugim
    kredytobiorcą widzi analogię ich sytuacji do rozstrzygnięcia Krajowej Informacji Skarbowej
    - Interpretacja Indywidualna nr 0115-KDIT3.4011.613.2023.1.DP z dnia 17 listopada 2023 r.
    - Zał. nr 4.: Cyt. „ Stanowisko w sprawie Uważa, Pani że zgodnie z art. 21 ust. 1 pkt 95b
    ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych odsetki otrzymane od banku po
    unieważnieniu kredytu nie są opodatkowane.

## Ocena stanowiska

: Stanowisko, które przedstawiła Pani we wniosku jest prawidłowe.”
    W kolejnym uzupełnieniu wniosku Wnioskodawca nadmienia, że odsetki ustawowe za
    opóźnienie dotyczyły nieterminowej wypłaty należności tzw. odsetki ustawowe za
    opóźnienie w wypłacie należności (art. 481 § 1 kc).
    Art. 481 § 1 kc: Jeżeli dłużnik opóźnia się ze spełnieniem świadczenia pieniężnego,
    wierzyciel może żądać odsetek za czas opóźnienia, chociażby nie poniósł żadnej szkody i
    chociażby opóźnienie było następstwem okoliczności, za które dłużnik odpowiedzialności
    nie ponosi.
    Na pytania Organu:
      „W związku z jakimi okolicznościami oraz na podstawie jakich przepisów Sąd orzekł,
      że umowa o kredyt została unieważniona; z jakiego powodu doszło do unieważnienia
      umowy kredytu?” i
      „Jakie konkretnie ustalenia były zawarte w ww. wyroku Sądu?”, Wnioskodawca
      wskazał: Podstawa prawna wyroku
    Podstawą wydanego wyroku są przepisy: art. 189 kpc, art. 58 § 1 i 2 kc, art. 385¹ § 1 i 2 kc,
    art. 410 § 1 kc w zw. z art. 405 kc, art. 481 § 1 i 2 kc, art. 3 ust 2, art. 4 ust. 2 i art. 5
    dyrektywy 93/13 EWG (w spr. nieuczciwych warunków w umowach konsumenckich) oraz
    wyroki Sądu Najwyższego i TSUE.
    Przyczyny (powody) i okoliczności unieważnienia umowy kredytu – ustalenia Sądu .... w ...
    ..... Wydziału Cywilnego zawarte w uzasadnieniu do wyroku:
      1. Wadliwa konstrukcja umowy kredytu ..... nr ............ z dnia 23 lutego 2006 r.
      2. Brak wpływu Wnioskodawcy i drugiego kredytobiorcy (jako konsumentów) na zakres
        zobowiązania.
      3. Nierównomierne rozłożenie ryzyka (niemalże całe ryzyko związane ze
        zobowiązaniem było przeniesione na konsumentów) – naruszenie zasady
        równorzędności stron stosunku prawnego.
      4. Brak możliwości (ze strony Wnioskodawcy i drugiego z kredytobiorców)
        negocjowania warunków umowy o kredyt hipoteczny.
      5. Brak dopełnienia obowiązku informacyjnego po stronie Banku.

    W zakresie punktów od 1 do 5 – Wnioskodawca zaznacza – poniżej - konkluzje/wnioski
    /uzasadnienia Sądu. Nie da się wyciągnąć samych fragmentów dotyczących dowodów
    potwierdzających powyższe punkty z uzasadnienia sędziego, bez wpływu na utratę
    kontekstu i sensu argumentacji.
    Sąd Apelacyjny podzielił w całości ustalenia faktyczne Sądu Okręgowego przyjmując je za
    własne. Poczynione w sprawie ustalenia okazały się wystarczające, odnosząc się do
    wszystkich dowodów mających istotne znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy. Apelacja
    zresztą nie czyniła zarzutu błędnego ustalenia stanu faktycznego w myśl art. 233 § 1 kpc,
    co tym bardziej czyni je kompleksowymi.
    W pierwszej kolejności należało zauważyć, że sąd meriti zbędnie rozpoznał sprawę pod
    kątem jej nieważności na podstawie art. 58 § 1 lub 2kc z uwagi na naruszenie przepisów
                                            1 art. 69 ustawy - prawo bankowe. Zauważyć bowiem należało, że art. 385§ 1 k.c. jest
    przepisem szczególnym do art. 58 kc. W konsekwencji uznać należało, że należało zbadać
                                                1poszczególne postanowienia umowne wyłącznie pod kątem zgodności z art. 385 kc i nast.
    Na wstępie Sąd Apelacyjny wskazuje, że umowa kredytu wiążąca wysokość udzielonego
    kredytu oraz wysokość jego spłat z kursem waluty obcej, np. franka szwajcarskiego, nie
    jest sprzeczna z ogólną konstrukcją umowy kredytu przewidzianą w art. 69 ust. 1 pr. bank.
    Orzecznictwo Sądu Najwyższego w tym zakresie jest już utrwalone (zob. wyrok Sądu
    Najwyższego z 11 grudnia 2019 r., V CSK 382/18, a także powołane w nim wyroki Sądu
    Najwyższego: z 22 stycznia 2016 r., I CSK 1049/14; z 19 marca 2015 r., IV CSK 362/14; z 22
    stycznia 2016 r., I CSK 1049/14; z 1 marca 2017 r., IV CSK 28 5/16). W szczególności ustawa
    z dnia 29 lipca 2011 r. o zmianie ustawy - Prawo bankowe oraz niektórych innych ustaw
    (Dz. U. z 2011 r. Nr 165, poz. 984), czyli tzw. Ustawa antyspreadowa, potwierdziła tylko to,
                                        1co wcześniej wynikało już z zasady autonomii woli stron (art. 353 kc.), a mianowicie, że
    przed wejściem w życie tej ustawy dopuszczalne było zawieranie umów o kredyt
    denominowany, jak i indeksowany (wyrok Sądu Najwyższego z 30 października 2020 r., II
    CSK 805/18). W dalszej kolejności wskazać należało, że analizowana umowa była umową
    kredytu denominowanego do CHF. W tego rodzaju umowie kwota kredytu jest wprawdzie
    wyrażona w walucie obcej, lecz zostaje wypłacona w walucie krajowej według klauzuli
    umownej opartej na kursie kupna waluty obcej obowiązującym w dniu uruchomienia
    kredytu. Świadczył o tym zapis § 5 ust. 3 pkt 2) w zw. z § 5 ust.4 umowy. Kredyt bowiem
    został przeznaczony na rozbudowę i nadbudowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego
    na terenie Zawiercia, a zatem służył na sfinansowanie zobowiązań na terenie RP.
    Podsumowując, wprawdzie kwota kredytu została wyrażona w walucie obcej, co nie
    znaczyło, że jest to kredyt walutowy. Tym samym należało przyjąć, w ślad za stanowiskiem
    sądu meriti, że był to w rzeczywistości kredyt w polskich złotych. Należało podzielić
    stanowisko sądu niższej instancji, że poddał analizie w szczególności postanowienia
    umowy kredytu z dnia 23.02.2006 r. zawarte w § 1 pkt 9, § 5 ust. 4, czy § 13 ust. 7 umowy,
                          1pod kątem zgodności z normą z art. 385 § 1 kc i nast.

    Mechanizm waloryzacyjny implementowany w przywołane postanowienia umowne,
    pozwalający jednocześnie pozwanemu na stosowanie własnych kursów waluty
    przeliczeniowej (§ 1 pkt 9) umowy), należało zatem zakwalifikować do głównych warunków
    umowy, skoro wpływał w sposób bezpośredni na wysokość zobowiązania powodów
    wynikającego z umowy kredytowej (zarówno w zakresie salda kredytu na dany moment
    obowiązywania umowy, jak i wysokość poszczególnych rat kredytu, a co za tym idzie
    całkowity koszt kredytu), a z drugiej strony na wysokość osiąganych przez pozwanego
    przychodów z tytułu wykonywania umów, a w konsekwencji i zysków. Taki warunek może
    jednak zostać zwolniony z oceny jego nieuczciwego charakteru tylko wówczas, gdy został
                                  1 wyrażony w sposób jednoznaczny i zrozumiały (art. 385§ 1 kc). Sąd Apelacyjny podzielił w
    pełni zajęte przez sąd niższej instancji stanowisko, że ten warunek nie został określony w
    analizowanej umowie kredytowej w sposób transparentny, tj. jednoznaczny i zrozumiały
    dla powodów (pkt 1). Na wstępie wskazać należało, że zgodnie z art. 4 ust. 2 dyrektywy 93
    /13 EWG taki warunek umowny musi być wyrażony prostym i zrozumiałym językiem, który
    to wymóg powinien być rozumiany jako nakazujący nie tylko, by dany warunek był
    zrozumiały dla konsumenta z gramatycznego punktu widzenia, ale także, by umowa
    przedstawiała w sposób przejrzysty konkretne działanie mechanizmu wymiany waluty
    obcej, do którego odnosi się ów warunek, a także związek między tym mechanizmem a
    mechanizmem przewidzianym w innych warunkach dotyczących uruchomienia kredytu,
    tak by rzeczony konsument był w stanie oszacować, w oparciu o jednoznaczne i
    zrozumiałe kryteria, wypływające dla niego z tej umowy konsekwencje ekonomiczne. W
    szczególności należy badać, czy w świetle całokształtu istotnych okoliczności faktycznych,
    w tym form zachęty (reklamy) stosowanych przez kredytodawcę w procesie negocjacji
    umowy i dostarczonych na tym etapie informacji, właściwie poinformowany oraz
    dostatecznie uważny i rozsądny przeciętny konsument mógł nie tylko dowiedzieć się o
    istnieniu różnicy, ogólnie obserwowanej na rynku walutowym, między kursem sprzedaży a
    kursem kupna waluty obcej, ale również oszacować - potencjalnie istotne - konsekwencje
    ekonomiczne, jakie niosło dla niego zastosowanie kursu sprzedaży przy obliczaniu rat
    kredytu, którymi zostanie ostatecznie obciążony, a w rezultacie także całkowity koszt
    zaciągniętego przez siebie kredytu (wyrok TSUE z dnia 30 kwietnia 2014 r., C-26/13; wyrok
    TSUE z dnia z dnia 20 września 2018 r., C-51/17; wyrok z dnia 18 listopada 2021 r., C-212
    /20, pkt 50). TSUE ponadto w wyroku z dnia 10 czerwca 2021 r., C-776/19 - C-782/19 (por.
    także pkt 78 tego wyroku) wskazał, że aby konsument mógł ponosić konsekwencje
    wynikające z ryzyka walutowego również muszą być mu przekazane wystarczające i
    dokładne informacje pozwalające to ryzyko uwzględnić w kalkulacji opłacalności
    zaciągnięcia tego rodzaju zobowiązania kredytowego. W tym zakresie TSUE odnosi się
    także do obowiązku przestrzegania przez przedsiębiorcę wymogu przejrzystości, o którym
    mowa w art. 5 dyrektywy 93/13, który należy oceniać w świetle informacji, którymi ten
    przedsiębiorca dysponował w chwili zawarcia urnowy z konsumentem (postanowienie z
    dnia 3 marca 2021 r., ....., C-13/19, niepublikowany, EU:C:2021:158, pkt 57 i przytoczone
    tam orzecznictwo), (por. także wyrok z dnia 18 listopada 2021 r., C-212/20, pkt. 52).
    Oczywiście, Sąd .... zdaje sobie sprawę, co zresztą również wyraził TSUE w wyroku C-212

    /20 (pkt.51), że w przypadku zobowiązań trwających kilkadziesiąt lat nie da się przewidzieć
    drobnych zmian kursów waluty denominacyjnej (indeksacyjnej) - CHF do kursu polskiej
    złotówki, w której kredyt był spłacany, ale z pewnością opierając się na dotychczasowych
    danych historycznych, w tym obserwowanych trendach rynkowych, bank jako
    profesjonalista, był w stanie w momencie zawierania umowy kredytowej poinformować
    konsumenta o dotychczasowym zachowaniu obu walut względem siebie oraz
    przeprowadzić symulację spłaty kredytu w sytuacji, kiedy CHF umocni się względem PLN
    np. o 20, 40, 60, 100%, itp. Bez wątpienia takie zobrazowanie, jaki wpływ na saldo kredytu,
    będzie miało umocnienie się waluty denominacyjnej (indeksacyjnej) o określony pułap, z
    pewnością mogłoby uzmysłowić kredytobiorcy, czy będzie w stanie spłacić kredyt,
    uwzględniając swoje aktualne i przewidywane możliwości zarobkowe. Jak wyjaśnił to TSUE
    w wyroku z dnia 18 listopada 2021 r., C-212/20 (pkt 50 i tam przywołane orzecznictwo)
    konsument ma prawo dowiedzieć się o istnieniu wahań kursów wymiany ogólnie
    obserwowanych na rynku walutowym, w szczególności kiedy mamy do czynienia z
    indeksacją (denominacją) do waluty zaliczanej do grona walut najbardziej mocnych na
    świecie; zyskujących w szczególności w okresach niepewności na rynkach światowych.
    Przenosząc powyższe wskazówki, na tło sprawy, Sąd .... doszedł do trafnych wniosków, że
    pozwany bank nie wyjaśnił powodom zarówno działania mechanizmu przeliczeniowego
    (waloryzacyjnego), który poprzez stosowanie własnych kursów waluty denominacyjnej
    (umowa nie zawierała postanowień wskazujących na metodologię ustalania tych kursów),
    umożliwiał pozwanemu, kosztem powodów, osiąganie także dodatkowych korzyści
    finansowych (wynikających z zastosowanych spreadów walutowych). W tym miejscu
    należało podzielić stanowisko sądu niższej instancji, że wskazane powyżej postanowienia
    umów odsyłające do Tabeli kursów, które uprawniają bank do jednostronnego ustalenia
    kursów walut, są nietransparentne i pozostawiają pole do arbitralnego działania banku. W
    ten sposób obarczają kredytobiorcę nieprzewidywalnym ryzykiem oraz naruszają
    równorzędność stron. Takie uregulowanie umowne należy uznać za niedopuszczalne (pkt
    1 i 3) niezależnie od tego, czy swoboda przedsiębiorcy (banku) w ustaleniu kursu jest
    pełna, czy też w jakiś sposób ograniczona, np. w razie wprowadzenia możliwych
    maksymalnych odchyleń od kursu ustalanego z wykorzystaniem obiektywnych kryteriów
    (zob. wyroki Sądu Najwyższego z 22 stycznia 2016 r., I CSK 1049/14; z 1 marca 2017 r., IV
    CSK 285/16; z 19 września 2018 r., I CNP 39/17; z 24 października 2018 r., II CSK 632/17; z
    13 grudnia 2018 r., V CSK 559/17; z 27 lutego 2019 r., II CSK 19/18; z 4 kwietnia 2019 r., III
    CSK 159/17; z 9 maja 2019 r., I CSK 242/18; z 29 października 2019 r., IV CSK 309/18; z 11
    grudnia 2019 r., V CSK 382/18; z 30 września 2020 r., I CSK 556/18; z dnia 27.07.2021 r., V
    CSKP 49/21; z dnia 2 czerwca 2021 r., I CSKP 55/21; uzasadnienie postanowienie Sądu
    Najwyższego z dnia 8 lipca 2022 r., I CSK 2912/22 i tam przywołane orzecznictwo)).
    Należało w tym miejscu podkreślić, że Sąd Najwyższy w najnowszej uchwale z dnia
    28.04.2022 r., III CZP 40/22 podkreślił, że sprzeczne z naturą stosunku prawnego kredytu
    indeksowanego do waluty obcej są postanowienia, w których kredytodawca jest
    upoważniony do jednostronnego oznaczenia kursu waluty właściwej do wyliczenia
    wysokości zobowiązania kredytobiorcy oraz ustalenia wysokości rat kredytu, jeżeli z treści

    stosunku prawnego nie wynikają obiektywne i weryfikowalne kryteria oznaczenia tego
    kursu. Postanowienia takie, jeśli spełniają kryteria uznania ich za niedozwolone
    postanowienia umowne, nie są nieważne, lecz nie wiążą konsumenta w rozumieniu art.
    385¹ kc. Jak wynikało z uzasadnienia przywołanego orzeczenia, postanowienie (w zakresie
    ustalania przez kredytodawcę jednostronnego oznaczenia kursu waluty właściwej do
    wyliczenia wysokości zobowiązania kredytobiorcy oraz ustalenia wysokości rat kredytu)
    wykraczające poza granice swobody umów w rozumieniu art. 353¹ kc., które z tej
    przyczyny może być jednocześnie zakwalifikowane jako niedozwolone postanowienie
    umowne, nie jest bezwzględnie nieważne, ale nie wiąże konsumenta w rozumieniu art.
    385¹ § 1 kc. Wbrew stanowisku apelującego, sprzeczność z dobrymi obyczajami i
    naruszenie interesów powodów, jako konsumentów polegała w tym przypadku na
    uzależnieniu wysokości świadczenia banku oraz wysokości świadczenia konsumenta od
    swobodnej decyzji banku, w zakresie kształtowania kursów waluty przeliczeniowej, przy
    czym dla tej oceny nie ma znaczenia, czy bank w rzeczywistości z tej swobody korzystał,
    niekorzystnie kształtując pozycję powoda, co trafnie podkreślił sąd meriti (pkt. 3). Sankcja
    wypływająca z omawianego przepisu oznacza, że kwestionowane postanowienie nie
    wywołuje skutków prawnych od samego początku i z mocy prawa, co sąd ma obowiązek
    wziąć pod uwagę z urzędu, chyba że konsument następczo udzieli „świadomej, wyraźnej i
    wolnej zgody” na to postanowienie i w ten sposób zapewni jego skuteczność (zob.
    uchwałę składu siedmiu sędziów Sądu Najwyższego z 7 maja 2021 r., III CZP 6/21, OSNC
    2021, nr 9, poz. 56 i cytowane w jej uzasadnieniu obszerne orzecznictwo). Ze
    zgromadzonego materiału dowodowego nie wynikało, aby powodowie ze skutkiem
    wstecznym wyrazili zgodę na dalsze obowiązywanie któregokolwiek z abuzywnych
    postanowień umownych. W tej sytuacji wszelkie zarzuty pozwanego mające wskazywać na
    to, że miał stosować obiektywne kursy waluty denominacyjnej (przeliczeniowej) nie
    zasługiwały na uwzględnienie. Ponownie należało podkreślić, że analizowana umowa
    kredytowa nie określała jakichkolwiek obiektywnych elementów (czynników) mających
    wpływ na kształtowanie się kursu waluty przeliczeniowej. (pkt 1). W tej sytuacji zarzut
    opisany w pkt II ppkt 4). b) tiret pierwszy apelacji nie zasługiwał na uwzględnienie.
    Powracając do zasadniczego nurtu rozważań, w ocenie Sądu ...... najistotniejszym
    aspektem w sprawie pozostawało to, że wprowadzenie mechanizmu waloryzacyjnego (w
    formie kredytu denominowanego do CHF), naraziło powodów na o wiele istotniejsze
    konsekwencje finansowe, o których nie zostali w sposób należyty poinformowani, a
    mianowicie wynikające z drastycznego umocnienia się waluty denominacyjnej (ryzyko
    kursowe) (pkt 5). Podkreślić należało, że wypełnienie przez Bank obowiązku
    informacyjnego wymagało udzielenia powodom pełnych danych o ryzyku kursowym
    zarówno w odniesieniu do wysokości raty, jak i kapitału pozostałego do spłaty, możliwej
    do zakomunikowania w dacie zawarcia umowy, w przypadku znaczącej zmiany warunków
    rynkowych, w szczególności istotnego umocnienia się waluty, do której kredyt został
    denominowany. Przekaz kierowany do konsumenta musi być jasny i zrozumiały, a
    udzielenie informacji powinno nastąpić w podwójnej formie: zarówno poprzez wskazanie
    nieograniczonego charakteru ryzyka walutowego, jak i zobrazowanie na konkretnych

    przykładach (zabezpieczonych dla celów dowodowych w formie pisemnej), jak będzie
    kształtowało się zarówno saldo kredytu, jak i wysokość poszczególnej raty, przy znaczącym
    umocnieniu się waluty denominacyjnej. Wysokość obu pozycji jest bowiem uzależniona od
    kursu waluty. Przykładowo pozwany mógł zaprezentować powodom informacje o
    wysokości raty i salda zadłużenia w zależności od rosnącego kursu waluty obcej (CHF),
    zawierającej wyliczenie raty miesięcznej i salda zadłużenia np. przy kursie 2 PLN, 2,50 PLN,
    3 PLN, czy nawet 4 PLN za 1 CHF. Bierna postawa pozwanego banku, stała w rażącej
    sprzeczności, z tym, że instytucje kredytowe powinny wyjaśniać co najmniej, jak na
    wysokość raty kredytu wpłynęłyby silna deprecjacja środka płatniczego państwa
    członkowskiego, w którym kredytobiorca ma miejsce zamieszkania lub siedzibę, a także
    wzrost zagranicznej stopy procentowej (pkt 5) (wyrok z dnia 20 września 2017 r., Andriciuc
    i in., C-186/16, EU:C:2017:703, pkt 49). (por. uzasadnienie wyroku TSUE z dnia 20 września
    2018 r., C-51/17, pkt 74). Z uwagi na to, że ustanowiony przez dyrektywę 93/13 system
    ochrony opiera się na założeniu, iż konsument jest stroną słabszą niż przedsiębiorca
    między innymi ze względu na stopień poinformowania, omawiany wymóg przejrzystości
    musi podlegać wykładni rozszerzającej (uzasadnienie wyroku TSUE z dnia 30 kwietnia
    2014 r. C-26/13, pkt. 72). Natomiast jak wynikało z ustaleń poczynionych w sprawie, żadna
    z tych sytuacji nie miała miejsca, skoro pozwany nie zaoferował żadnego dowodu z
    dokumentów przedstawiających powodom pełne konsekwencje wpływu na saldo kredytu,
    a w dalszej kolejności na wysokość kolejnych rat kredytowych, znaczącego umocnienia się
    waluty denominacyjnej (CHF). Zawarte w § 30 ust. 1 umowy z 23.02.2006 r. (k. 25)
    oświadczenie o poinformowaniu powodów o ryzyku kursowym, miało charakter
    oświadczenia blankietowego, gdyż nie zostało poparte jakimikolwiek przykładami
    (symulacjami) wpływu na saldo zadłużenie, wysokość poszczególnej raty, a w
    konsekwencji całkowite koszty kredytu znaczącego umocnienia się waluty CHF względem
    PLN trwające przez określony czas obowiązywania umowy. Analiza zeznań powodów (k.
    110-112), które nie były kwestionowane w apelacji poprzez podniesienie zarzutu
    naruszenia art. 233 § 1 kpc, również nie wskazywała, aby pracownik pozwanego
    poinformował kredytobiorców o powyższych kwestiach, w tym o metodologii
    kształtowania kursów waluty, do której kredyt był denominowany, ryzyku kursowym, jak i
    całkowitych kosztach kredytu, gdyby doszło w trakcie wykonywania umowy do istotnego
    umocnienia się CHF względem PLN (pkt 5). Sąd ......podziela bowiem stanowisko, że gdyby
    rzeczywiście pozwany należycie wyjaśnił powodom znaczenie zmiany kursu waluty i
    ponoszonego ryzyka, to racjonalny kredytobiorca nie decydowałby się na kredyt
    powiązany z kursem waluty obcej w sposób wadliwy w perspektywie jego spłacania przez
    kilkadziesiąt lat, chyba żeby z okoliczności sprawy wyraźnie wynikało co innego. Po drugie,
    gdyby kredytujący bank zamierzał wystarczająco poinformować kredytobiorcę będącego
    osobą fizyczną - konsumentem o niebezpieczeństwach wynikających z kredytu
    powiązanego z kursem waluty obcej, to nie proponowałby w ogóle zawierania takich
    umów kredytowych, zdając sobie sprawę jako profesjonalista, że umowa taka może zostać
    łatwo oceniona jako nieuczciwa (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 29 października
    2019 r., IV CSK 309/18). Na marginesie zauważyć także należało, że gdyby pozwany bank w

    sposób uczciwy zachował się względem powodów, mógłby im zaproponować
    ubezpieczenie od ryzyka walutowego, bądź inną formę zabezpieczenia się przed nim, poza
    akceptowany przez nich poziom, co jednak nie miało miejsca. Zatem, umowa nie
    zawierała symetrycznych mechanizmów pozwalających obu stronom ograniczyć ryzyko
    związane ze zmiennością kursu walutowego, (pkt 2 i 3) chociażby z tego względu, że
    zdecydowana większość kredytów indeksowanych do CHF była udzielana wyłącznie w
    okresie silnego umocnienia się PLN względem CHF nie tylko w Polsce, ale w szczególności
    w całej Europie Środkowo-Wschodniej, co już z tego powodu ograniczało ewentualne
    ryzyko banku z powodu dalszej deprecjacji CHF. Ponadto dodatkowo należało podkreślić,
    że skarżący jako profesjonalista mógł na rynku międzybankowym zabezpieczyć
    ewentualne ryzyko dalszego osłabienia CHF względem PLN np. w oparciu o kontrakty
    terminowe, natomiast powodowie nie dysponowali żadnymi możliwościami w tej kwestii
    (nie wspominając o braku wiedzy, jak i doświadczenia w odniesieniu do tej problematyki).
    Również pozwany nie zadbał, aby zaoferować swoim długoletnim klientom jakiegokolwiek
    produktu finansowego (np. w formie ubezpieczenia), który mógłby zabezpieczyć ich,
    chociażby w części przed tym ryzykiem umocnienia się CHF ponad akceptowany przez
    niego poziom (pkt 3).
    W tej sytuacji nie może budzić zaskoczenia stanowisko Sądu ......., który opierając się
    przede wszystkim na treści zeznań powoda, że kredytobiorcy byli zapewniani, iż
    proponowanym im kredyt będzie dla nich najlepszym rozwiązaniem.
    Sąd ....... również w sposób przekonywujący wskazał, że powodowie, nie mieli możliwości
    indywidualnej negocjacji warunków umowy, które odnosiły się zarówno do
    wprowadzonego do umowy mechanizmu przeliczeniowego (waloryzacyjnego), z którym w
    sposób immanentny wiązało się ryzyko walutowe, jak i określenia dogodnego kursu
    waluty przeliczeniowej, po której saldo kredytu będzie ustalane, a następnie spłacane, co
    wynikało w sposób jednoznaczny z zeznań powoda (pkt 2 i 4). W zakresie rozstrzygnięcia,
    czy powodowie mieli możliwość negocjowania warunków umowy, należy przywołać także
    ogólną regułę interpretacyjną, wypływającą z art. 3 ust. 2 omawianej dyrektywy, który
    stanowi, że warunki umowy zawsze zostaną uznane za niewynegocjowane indywidualnie,
    jeżeli zostały sporządzone wcześniej i konsument nie miał w związku z tym wpływu na ich
    treść (por. uzasadnienie wyroku TSUE z dnia 20 września 2018 r., C-51/17, pkt. 47).
    Pozwany nie wykazał, aby w omawianym przypadku sytuacja przedstawiała się odmiennie
    od zaprezentowanego stanowiska sądu niższej instancji. W analizowanej sprawie, nie
    zachodziła możliwość uzupełnienia abuzywnych postanowień umownych z odwołaniem
    się do zwyczaju czy zasad współżycia społecznego (art. 56 kc., art. 65 § 1 i 2 kc., 354 kc).
    Nie ustalono bowiem, aby na rynku kredytów bankowych, czy też szerzej na rynku
    finansowym istniały zwyczaje, które pozwoliłyby na ustalenie wysokości kursu waluty
    obcej na potrzeby obliczenia wysokości zobowiązania i rat kapitałowo – odsetkowych (pkt
    1). Zatem, nie można było w sytuacji uznania niedozwolonych postanowień umownych za
    abuzywne zastępować ich żadnymi innymi, mając na względzie stanowisko wyrażone
    przez Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej w wyroku z 3 października 2019 r., C-260

    /18 (w str. 7 sprawie .... i ....... przeciwko ............, ECLI:EU:C:2019:819) (por. także wyrok
    Sądu Najwyższego z dnia 28 września 2021 r., I CSKP 74/21). Nie powinno budzić
    wątpliwości, że o zaniknięciu ryzyka kursowego można mówić w sytuacji, w której
    skutkiem eliminacji niedozwolonych klauzul kształtujących mechanizm indeksacji jest
    przekształcenie kredytu złotowego denominowanego do waluty obcej w zwykły (tzn.
    nieindeksowany) kredyt złotowy, oprocentowany według stawki powiązanej ze stawką
    LIBOR. Zarazem należy uznać, że wyeliminowanie ryzyka kursowego, charakterystycznego
    dla umowy kredytu denominowanego (indeksowanego) do waluty obcej i uzasadniającego
    powiązanie stawki oprocentowania ze stawką LIBOR, jest równoznaczne z tak daleko
    idącym przekształceniem umowy, iż należy ją uznać za umowę o odmiennej istocie i
    charakterze, choćby nadal chodziło tu tylko o inny podtyp czy wariant umowy kredytu
    (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 22 stycznia 2016 r., I CSK 1049/14, OSNC 2016, nr 11,
    poz. 134). Zatem, eliminacja niedozwolonych postanowień umownych prowadzi do takiej
    deformacji regulacji umownej, o czym szeroko wypowiedział się już sąd meriti, co
    zasługuje na pełną aprobatę, że na podstawie pozostałej jej części nie da się odtworzyć
    treści praw i obowiązków stron (por. wyrok SN z dnia 29.10.2019 r., IV CSK 309/18; wyrok
    SN z dnia 7.11.2019 r., IV CSK 13/19; wyrok z 4.04.2019 r., III CSK 159/17). Ponadto z
    klauzulą indeksacyjną pozostają inne postanowienia umowne, które bez tej klauzuli tracą
    sens i operatywność, np. poprzez określenie wysokości oprocentowania kredytu przy
    użyciu wskaźnika LIBOR (por. uzasadnienie wyroku SN z dnia 11.12.2019 r., V CSK 382/18).
    W konsekwencji unieważnienie umowy łączącej strony nastąpiło na podstawie przepisów
    art. 385¹ kc i nast.
    Na pytanie Organu: „W związku z jakimi okolicznościami została zasądzona kwota do
    wypłaty oraz odsetki ustawowe za opóźnienie, o których mowa we wniosku?”,
    Wnioskodawca wskazał:
    Okoliczności zasadzenia kwoty do wypłaty wraz z odsetkami - poniżej Wnioskodawca
    przytacza, krok po kroku, działania Sądu prowadzące do ostatecznego rozliczenia
    kredytobiorców z bankiem (od kwoty zawartej w pozwie do kwoty zapłaconej przez bank
    kancelarii ....., która ostatecznie spłynęła na nasz rachunek - zaznaczone na żółto teksty
    sądu):
    I. Kwota z pozwu 253 028,68 zł (kwota ulega umorzeniu o część nie dochodzoną
    postępowaniem w łącznej kwocie 135 387,52 zł)
    II. Kwota po redukcji 117 641,16 zł (253 028,68 zł - 135 387,52 zł) (pozostała część kapitału
    kredytu uległa umorzeniu o odpowiadającą jej wierzytelnością główną zasadzoną na rzecz
    powodów w pkt 2 zaskarżonego wyroku)
    III. Kwota 42 817,11 zł (160 458, 27 zł - 117 641,16 zł) oraz 508 CHF + odsetki ustawowe.
    Tym samym sąd meriti prawidłowo zastosował wynikającą z art. 405 kc. w zw. z art. 410 §
    1 kc. podstawę rozliczenia unieważnionej umowy. W sprawie nie znajdował zastosowania

    przepis art. 411 pkt 2 kc., który odnosi się do sytuacji, kiedy spełniający świadczenie nie
    wiedział, że nie był do świadczenia zobowiązany. Bez wątpienia powodowie takiej wiedzy
    nie posiadali w momencie wykonywania umowy. Ponadto przepis ten nie ma
    zastosowania, gdy świadczenie jest spełniane bez podstawy prawnej, a z taką sytuacją
    mamy do czynienia w analizowanym przypadku. Sąd ...., w związku z treścią pisma
    procesowego pozwanego z dnia 20.06.2024 r. (por. k. 201-206) stanął na stanowisku, że
    nie mieliśmy do czynienia z klasycznym przypadkiem złożenia przez pozwanego zarzutu
    potrącenia, gdyż to nie pozwany składał materialnoprawne oświadczenie o potrąceniu,
    następnie podnosząc procesowy zarzut potrącenia, lecz z sytuacją, kiedy to pozwany
    powołał się w procesie na złożone przez powodów poza procesem materialnoprawne
    oświadczenie o potrąceniu, które wywiera wpływ na niniejsze postępowanie.
    Oświadczenie o potrąceniu, o którym mowa w art. 499 kc., jest czynnością
    materialnoprawną powodującą - w razie wystąpienia przesłanek określonych w art. 498 §
    1 kc. - odpowiednie umorzenie wzajemnych wierzytelności. Skoro pozwany powołał się na
    oświadczenie o potrąceniu złożone przez powodów poza procesem, podnosząc
    jednocześnie, że w wyniku jego złożenia doszło do umorzenia wzajemnych wierzytelności,
    tym samym nie kwestionował co do zasady jego skutku wynikającego z art. 498 § 2 kc., a
    jedynie wskazywał w końcowym fragmencie omawianego pisma procesowego, że skutek
    potrącenia ma moc wsteczną, co oznacza, że powodom nie powinny przysługiwać odsetki
    za opóźnienie za okres od 1.05.2021 r. Jak wskazał to Sąd Najwyższy w uzasadnieniu
    wyroku z dnia 9.08.2019 r., II CSK 551/18 do powołania się na potrącenie w postępowaniu
    sądowym dochodzi w drodze zarzutu procesowego, który zmierza do wykazania, że
    dochodzona wierzytelność wygasła na skutek umorzenia będącego konsekwencją
    potrącenia. Podniesienie tego zarzutu sprowadza się do sformułowania określonych
    twierdzeń faktycznych i powołania środków dowodowych w celu ich udowodnienia, co w
    ocenie sądu odwoławczego pozwany wypełnił w dostatecznym zakresie.
    Na wstępie wskazać należało, że jeżeli potrącenie było skuteczne i doprowadziło do
    umorzenia wierzytelności, to chwilę umorzenia określa prawo materialne (art. 499 kc.).
    W piśmiennictwie, jak również orzecznictwie (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 21
    stycznia 2004 r., IV CK 362/02, nie publ.), przyjmuje się, że pomimo treści art. 498 kc.
    wymagającego do potrącenia, aby wymagalne były obie potrącane ze sobą wierzytelności,
    wystarczy, aby wymagalna była wierzytelność potrącającego (por. także wyrok SN z dnia
    3.04.2014 r., V CSK 242/13). W niniejszym przypadku powodów, skoro to powodowie
    złożyli poza procesem materialnoprawne oświadczenie o potrąceniu, to należało ustalić,
    czy ich wierzytelność w momencie złożenia oświadczenia o potrąceniu, tj. w dniu
    11.06.2024 r. była już wymagalna, skoro uprzednio powodowie pismem z dnia 26.04.2024
    r. wezwali pozwanego do dobrowolnego uregulowania długu (k. 204). Bezsprzecznie, co
    potwierdził Sąd Najwyższy w uchwale pełnego składu Izby Cywilnej Sądu Najwyższego z
    dnia 25 kwietnia 2024 r., sygn. akt III CZP 25/22, jeżeli w wykonaniu umowy kredytu, która
    nie wiąże z powodu niedozwolonego charakteru jej postanowień, bank wypłacił
    kredytobiorcy całość lub część kwoty kredytu, a kredytobiorca dokonywał spłat kredytu,

    powstają samodzielne roszczenia o zwrot nienależnego świadczenia na rzecz każdej ze
    stron. Świadczenie każdej ze stron jest zatem świadczeniem nienależnym i aby każda ze
    stron mogła dochodzić zwrotu tego świadczenia, czy to na drodze sądowej, czy też poza
    procesem, wskutek doprowadzenia jej do jej umorzenia w drodze kompensacji roszczeń
    (art. 498 kc.) musi zaistnieć stan wymagalności. Zgodnie z poglądem utrwalonym w
    orzecznictwie sądowym i nauce, wymagalność oznacza stan, w którym wierzyciel ma
    prawną możliwość żądania zaspokojenia przysługującej mu wierzytelności, a dłużnik ma
    obowiązek spełnienia świadczenia. Jest to stan potencjalny o charakterze obiektywnym,
    rozpoczynający się w chwili, w której wierzytelność zostaje uaktywniona. Roszczenie może
    stać się wymagalne w dniu oznaczonym przez ustawę lub czynność prawną, albo w dniu
    wynikającym z właściwości zobowiązania, w tym również niezwłocznie po jego powstaniu.
    Początku wymagalności nie da się ująć w jedną regułę obowiązującą dla wszystkich
    stosunków prawnych, zależy on bowiem od charakteru zobowiązań i ich właściwości. Z
    nadejściem wymagalności roszczenia wierzyciel może, w razie niespełnienia przez
    dłużnika świadczenia, wystąpić z powództwem o przymusowe zaspokojenie, nie narażając
    się na jego oddalenie z powodu przedwczesności (por. uzasadnienie uchwały Sądu
    Najwyższego 7 sędziów z dnia 22 października 2021 r., III CZP 78/20). Bezsprzecznie
    wierzytelność powodów zarówno dochodzona w niniejszym postępowaniu, jak i nim nie
    objęta została uaktywniona (postawiona w stan wymagalności), zgodnie z powyższymi
    uwagami. Jak wynika z treści oświadczenia o potrąceniu (k. 202), powodowie wyraźnie
    wskazali kolejność, w jakiej wzajemne wierzytelności główne stron mają ulec potrąceniu.
    Skoro w pierwszej kolejności, powodowie wskazali, że z wzajemną wierzytelnością
    pozwanego z tytułu wypłaconego kapitału kredytu (253 028,68 zł), mają ulec umorzeniu
    wierzytelności powodów nie dochodzone w niniejszym postępowaniu (w łącznej kwocie
    135 387,52 zł), oznaczało to, że redukcji uległa wzajemna wierzytelność pozwanego z
    tytułu wypłaconego kapitału kredytu do kwoty 117 641,16 zł. Oczywiście sąd odwoławczy
    w niniejszym postępowaniu nie przesądza o skuteczności umorzenia wzajemnych
    wierzytelności stron we wskazanym powyżej zakresie, gdyż może to przesądzić sąd w
    innym postępowaniu, gdyby pomiędzy stronami istniał spór. W drugiej kolejności
    pozostała część kapitału kredytu (117 641,16 zł), uległa umorzeniu z odpowiadającą jej
    wierzytelnością główną zasądzoną na rzecz powodów w pkt 2) zaskarżonego wyroku, co
    sprawia, że zaskarżony wyrok w trybie 386 § 1 kpc musiał ulec zmianie, poprzez obniżenie
    zasądzonej kwoty należności głównej do kwoty 42 817,11 zł (160 458,27 zł – 117 641,16 zł)
    oraz 508 CHF wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od 1.05.2021 r. od obu tych
    kwot.
    Sąd odwoławczy uznał ponadto, że powodom przysługują również odsetki ustawowe za
    opóźnienie od kwoty 117 641,16 zł za okres od 1.05.2021 r. do dnia 2.05.2024 r., gdyż z tą
    datą zaistniał stan potrącalności w świetle dowodów zaprezentowanych przez strony.
    Pozwany bowiem w dniu 2.05.2024 r. odebrał datowane na 26.04.2024 r. (k. 227-228)
    wezwanie do zapłaty (k. 226) wystosowane przez powodów. Wprawdzie jak wynika z tezy
    uchwały pełnego składu Izby Cywilnej Sądu Najwyższego z dnia 25 kwietnia 2024 r., sygn.
    akt III CZP 25/22, jeżeli umowa kredytu nie wiąże z powodu niedozwolonego charakteru jej

    postanowień, bieg przedawnienia roszczenia banku o zwrot kwot wypłaconych z tytułu
    kredytu rozpoczyna się co do zasady od dnia następującego po dniu, w którym
    kredytobiorca zakwestionował względem banku związanie postanowieniami umowy, nie
    oznacza to jednak, że już wtedy istnieje wzajemna wierzytelność banku o zwrot
    wypłaconej kwoty kredytu jako świadczenia nienależnego, uzasadniająca naliczanie na
    rzecz pozwanego odsetek za opóźnienie. Pozwany bank do momentu złożenia pisma
    procesowego z dnia 20.06.2024 r., stał bowiem na stanowisku, że umowa jest ważna i
    winna być wykonywana zgodnie z jej postanowieniami. Zatem nie można było
    zaaprobować stanowiska, że już w momencie wystosowania przez powodów
    przedsądowego wezwania do zwrotu nienależnych świadczeń (Reklamacji z dnia
    13.04.2021 r., k. 40-42) lub nawet w chwili odebrania przez pozwanego odpisu pozwu,
    istniała uaktywniona wzajemna wierzytelność banku z tytułu zwrotu wypłaconego kapitału
    kredytu, co jest pierwotnym warunkiem potrącenia wzajemnych wierzytelności, a tym
    samym, aby skutki potrącenia zrealizowanego przez powodów cofnęły się do tego
    momentu, tj. do dnia 1.05.2021 r., a tym samym, aby powodowie w ogóle zostali
    pozbawieni możliwości otrzymania odsetek ustawowych za opóźnienie od spełnionego
    świadczenia, które nie zostało zwrócone przez pozwanego w terminie ustalonym przez
    sąd meriti. Ponadto zwrócić należało uwagę, że pozbawienie powodów należności
    ubocznych zasądzonej kwoty byłoby również niesprawiedliwe dla powodów z tego
    względu, że bank już od dnia 1.05.2021 r. do momentu potrącenia przez powodów
    wzajemnych wierzytelności we wskazanym zakresie, korzystał bez podstawy prawnej ze
    środków wpłaconych przez powodów na poczet realizacji umowy, osiągając z tego tytułu
    korzyści majątkowe. Powracając ponownie do uchwały pełnego składu Izby Cywilnej Sądu
    Najwyższego z dnia 25 kwietnia 2024 r., sygn. akt III CZP 25/22, sąd ten wskazał, że jeżeli
    umowa kredytu nie wiąże z powodu niedozwolonego charakteru jej postanowień, nie ma
    podstawy prawnej do żądania przez którąkolwiek ze stron odsetek lub innego
    wynagrodzenia z tytułu korzystania z jej środków pieniężnych w okresie od spełnienia
    nienależnego świadczenia do chwili popadnięcia w opóźnienie co do zwrotu tego
    świadczenia, tj. do dnia 30.04.2021 r. Tym samym a contrario brak jest przeszkód, aby za
    późniejszy okres powodów miało się pozbawić należności ubocznych od świadczenia,
    które nie jest spełniane przez pozwanego w terminie (art. 455 kc. w zw. z art. 481 § 1 kc.),
    tym bardziej, że pozwany do momentu złożenia pisma procesowego z dnia 20.06.2023 r.,
    w którym wnosił, aby sąd II instancji uwzględnił fakt wzajemnego umorzenia
    wierzytelności stron wobec złożenia przez powodów poza niniejszym postępowaniem
    oświadczenia o potrąceniu (podniósł zarzut wygaśnięcia roszczenia powodów), stał na
    stanowisku, że ma względem powodów jedynie wierzytelność z tytułu wykonywania
    umowy kredytowej.
    Na pytanie Organu: „Czy odsetki, o których mowa we wniosku, zostały wypłacone przez
    Bank na podstawie art. 481 § 1 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (t. j. Dz.
    U. z 2024 r. poz. 1061 ze zm.)?, Wnioskodawca wskazał: „Na drodze postępowania
    sądowego reprezentowała nas (w obu instancjach) kancelaria ........., ul. ........, .......
    (..............).

    Tak - Wypłata nastąpiła zgodnie z wyrokiem Sądu ............ w ......... ........... Wydziału
    Cywilnego z dnia 4 września 2024 r. (tytuł przelewu: świadczenie zgodne z umową ........) na
    podstawie art. 255 kc w zw. z art. 481 §1 kc. Ponadto, w uzasadnieniu treści wyroku
    wskazano wprost podstawę prawną wypłaty odsetek, cyt.: „Tym samym a contrario brak
    jest przeszkód, aby za późniejszy okres powodów miało się pozbawić należności
    ubocznych od świadczenia, które nie jest spełniane przez pozwanego w terminie (art. 455
    kc. w zw. z art. 481 § 1 kc.).”

## Pytanie

Czy uzyskany wpływ w związku ze stwierdzeniem nieważności umowy oraz ustawowe
    odsetki wypłacone przez bank za opóźnienie w związku z unieważnieniem umowy kredytu
    hipotecznego podlega opodatkowaniu podatkiem od osób fizycznych i należy je
    uwzględnić w zeznaniu podatkowych za 2024 r.?
    Pana stanowisko w sprawie
    Zdaniem Wnioskodawcy, kwota uzyskanych odsetek za opóźnienie w ramach
    unieważnienia umowy frankowej nie jest opodatkowana, a zatem nie trzeba uwzględniać
    jej w deklaracji rocznej. Zwolnienie podatkowe dotyczy zarówno kwoty związanej ze
    stwierdzeniem nieważności umowy, jak i odsetek.
    Ocena stanowiska
    Stanowisko, które przedstawił Pan we wniosku jest prawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób
    fizycznych (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 226 ze zm.):
      Opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z
      wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od
      których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.
    Powołany przepis wyraża tzw. zasadę powszechności opodatkowania. Regułą jest, że
    każdy dochód osiągnięty przez osobę fizyczną podlega opodatkowaniu, wyjątkiem zaś jest
    sytuacja, gdy dochód opodatkowaniu nie podlega. Wyjątki od omawianej zasady dotyczą:
      dochodów, które zostały wprost wymienione przez ustawodawcę w art. 21, 52, 52a i
      52c ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych jako zwolnione z podatku
      oraz
      dochodów, od których zaniechano poboru podatku w drodze rozporządzenia
      ministra właściwego do spraw finansów publicznych wydanego na podstawie art. 22
      ustawy Ordynacja podatkowa (rozporządzenie takie może być wydane w
      przypadkach uzasadnionych interesem publicznym lub ważnym interesem
      podatników).
    Ogólne określenie „przychodów” zawiera art. 11 ust. 1 ww. ustawy. Stosownie do tego
    przepisu:

      Przychodami, z zastrzeżeniem art. 14-15, art. 17 ust. 1 pkt 6, 9, 10 w zakresie
      realizacji praw wynikających z pochodnych instrumentów finansowych, pkt 11, art.
      19, art. 25b, art. 30ca, art. 30da i art. 30f, są otrzymane lub postawione do dyspozycji
      podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość
      otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń.
    Jak wynika z powołanego przepisu, ustawodawca przyjął zasadę, że przychodem są:
      pieniądze i wartości pieniężne, które zostały otrzymane przez podatnika – tj. takie
      pieniądze i wartości pieniężne, które podatnik rzeczywiście „dostał, odebrał,
      zainkasował, objął w posiadanie”;
      pieniądze i wartości pieniężne, które zostały postawione do dyspozycji podatnika– tj.
      takie przysporzenia, które zostały mu faktycznie udostępnione/przekazane do
      odbioru; takie pieniądze i środki pieniężne, które podatnik ma możliwość włączyć do
      swojego władztwa, a więc ma możliwość skorzystania z tychże pieniędzy i wartości
      pieniężnych i nie jest to uzależnione od dodatkowej zgody osoby stawiającej
      określone pieniądze i wartości pieniężne do dyspozycji podatnika.
    Pojęcie przychodu wiąże się zatem z przysporzeniem majątkowym po stronie podatnika, z
    wartością wchodzącą do jego majątku. Przychodami w rozumieniu art. 11 ustawy o
    podatku dochodowym od osób fizycznych mogą być tylko takie świadczenia, które nie
    mają charakteru zwrotnego. Skoro bowiem przychód jest określonym przyrostem
    majątkowym po stronie podatnika jego otrzymanie musi mieć charakter definitywny.
    Ustawodawca tworząc system opodatkowania dochodów osób fizycznych miał na
    względzie, że przysporzenia uzyskiwane przez osoby fizyczne mogą być skutkiem różnych
    rodzajów czynności i zdarzeń. Stworzył więc klasyfikację tych przysporzeń w oparciu o
    kryterium źródła przychodów i system ich opodatkowania uwzględniający specyfikę
    poszczególnych źródeł przychodów. Katalog źródeł przychodów podlegających
    opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych zawiera art. 10 ust. 1 ustawy
    o podatku dochodowym od osób fizycznych. W myśl pkt 9 tego artykułu, do źródeł
    przychodów zalicza się inne źródła.
    Zgodnie z art. 20 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Za przychody z innych źródeł, o których mowa w art. 10 ust. 1 pkt 9, uważa się w
      szczególności: kwoty wypłacone po śmierci członka otwartego funduszu
      emerytalnego wskazanej przez niego osobie lub członkowi jego najbliższej rodziny, w
      rozumieniu przepisów o organizacji i funkcjonowaniu funduszy emerytalnych, kwoty
      uzyskane z tytułu zwrotu z indywidualnego konta zabezpieczenia emerytalnego oraz
      wypłaty z indywidualnego konta zabezpieczenia emerytalnego, w tym także
      dokonane na rzecz osoby uprawnionej na wypadek śmierci oszczędzającego, zasiłki
      pieniężne z ubezpieczenia społecznego, alimenty, stypendia, świadczenia otrzymane
      z tytułu umowy o pomocy przy zbiorach, dotacje (subwencje) inne niż wymienione w
      art. 14, dopłaty, nagrody i inne nieodpłatne świadczenia nienależące do przychodów
      określonych w art. 12-14 i art. 17.
    Z opisu stanu faktycznego wynika, że 23 lutego 2006 r. wraz z drugim kredytobiorcą
    zawarł Pan umowę kredytu hipotecznego w Banku ..... Celem zaciągnięcia kredytu była
    rozbudowa i nadbudowa budynku mieszkalnego jednorodzinnego na działce, z
    przeznaczeniem na potrzeby własne. 20 sierpnia 2021 r. Pan wraz z drugim kredytobiorcą
    wniósł pozew do Sądu o zasądzenie od Banku kwoty 160 458,27 zł oraz 508 CHF z tytułu
    bezpodstawnego wzbogacenia pozwanej, w związku z nieważnością zawartej przez strony
    umowy kredytu i pobraniem świadczeń nienależnych w okresie od 5 września 2011 r. do 4
    stycznia 2021 r., z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od 31 kwietnia 2021 r. oraz o

    ustalenie nieistnienia pomiędzy stronami stosunku prawnego kredytu w związku z
    nieważnością umowy kredytu z dnia 23 lutego 2006 r.
    Dnia 4 września 2024 r. prawomocnym wyrokiem Sądu umowa została uznana za
    nieważną od początku. Sąd zasądził od pozwanego na rzecz powodów:
      42 817,11 zł i 508 franków szwajcarskich z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od
      dnia 1 maja 2021 r. od obu tych kwot oraz
      ustawowe odsetki za opóźnienie od kwoty 117 641,16 zł za okres od 1 maja 2021 r.
      do 2 maja 2024 r., a w pozostałej części powództwo o zapłatę kwoty należności
      głównej w wysokości 117 641,16 zł.
    Otrzymał Pan wpływy z tytułu stwierdzenia nieważności umowy kredytowej wraz z
    ustawowymi odsetkami. Wpłata na rachunek bankowy nastąpiła w dniu 30 września 2024
    r. (79 543,18 zł) oraz dnia 4 października 2024 r. (684,99 CHF).
    Wskazać należy, że stosownie do art. 410 § 2 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks
    cywilny (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1061 ze zm.):
      Świadczenie jest nienależne, jeżeli ten, kto je spełnił, nie był w ogóle zobowiązany lub
      nie był zobowiązany względem osoby, której świadczył, albo jeżeli podstawa
      świadczenia odpadła lub zamierzony cel świadczenia nie został osiągnięty, albo jeżeli
      czynność prawna zobowiązująca do świadczenia była nieważna i nie stała się ważna
      po spełnieniu świadczenia.
    Należy wyjaśnić, że instytucja kredytu uregulowana została przepisami ustawy z dnia 29
    sierpnia 1997 r. Prawo bankowe (t. j. Dz.U. z 2023 r. poz. 2488 ze zm.).
    Zgodnie z treścią art. 69 ust. 1 ww. ustawy:
      Przez umowę kredytu bank zobowiązuje się oddać do dyspozycji kredytobiorcy na
      czas oznaczony w umowie kwotę środków pieniężnych z przeznaczeniem na
      ustalony cel, a kredytobiorca zobowiązuje się do korzystania z niej na warunkach
      określonych w umowie, zwrotu kwoty wykorzystanego kredytu wraz z odsetkami w
      oznaczonych terminach spłaty oraz zapłaty prowizji od udzielonego kredytu.
    Podkreślić należy, że otrzymanie kredytu i jego spłata na warunkach przewidzianych w
    umowie kredytowej są obojętne podatkowo. Przychód po stronie kredytobiorcy pojawia
    się w przypadku, kiedy dochodzi do umorzenia kredytu, jego części lub odsetek. Wtedy
    bowiem kredytobiorca osiąga konkretne przysporzenie majątkowe (przychód w
    rozumieniu ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych).
    Zgodnie natomiast z definicją dochodu jest nim nadwyżka przychodów ze źródła nad
    kosztami jego uzyskania. Pojęciem pierwotnym dla dochodu jest więc pojęcie przychodu.
    Ten z kolei definiowany jest przez ustawodawcę, czemu dał wyraz w art. 11 ust. 1, jako
    otrzymane lub postawione do dyspozycji podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i
    wartości pieniężne oraz wartość otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych
    świadczeń. Niemniej jednak z definicji tej wywieść można również, że za przychody
    podatkowe mogą być uznane tylko takie świadczenia, które są określonym przyrostem
    majątkowym (zarówno zwiększającym aktywa jak i zmniejszającym pasywa) o charakterze
    definitywnym, nie mające charakteru zwrotnego.
    Skoro zatem mamy do czynienia ze zwrotem nienależnie pobranych świadczeń, to należy
    uznać, że zwrot ten nie stanowi dla Pana przychodu.
    W przypadku zwrotu świadczenia na podstawie nieważnej umowy kredytowej, klient
    otrzymuje bowiem z powrotem swój kapitał – zwrot zapłaconych bankowi kwot. Nie ma

    zatem podstaw, aby zwrócone kwoty uznać za dochód podlegający opodatkowaniu. Dla
    celów podatkowych zwrot taki jest obojętny podatkowo. Zatem, po Pana stronie jako
    kredytobiorcy nie powstał przychód w rozumieniu art. 11 ust. 1 ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych.
    W złożonym wniosku Pana wątpliwości dotyczą również kwestii opodatkowania
    zasądzonych wyrokiem odsetek ustawowych za opóźnienie.
    Wskazać należy, że różnego rodzaju świadczenia, w tym m.in. odszkodowania,
    zadośćuczynienia oraz odsetki za zwłokę w wypłacie tychże świadczeń stanowią – co do
    zasady – przychód w rozumieniu cytowanego wyżej art. 11 ust. 1 ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych. Nie oznacza to jednak, że wszystkie świadczenia z ww.
    tytułów są opodatkowane. Niektóre z nich, wymienione w katalogu zwolnień
    przedmiotowych określonym w art. 21 ust. 1 ww. ustawy, korzystają ze zwolnienia od
    podatku dochodowego.
    Wyjaśnić zatem należy, że instytucję prawną odsetek za zwłokę reguluje art. 481 § 1 i § 2
    ustawy Kodeks cywilny:
      § 1. Jeżeli dłużnik opóźnia się ze spełnieniem świadczenia pieniężnego, wierzyciel
      może żądać odsetek za czas opóźnienia, chociażby nie poniósł żadnej szkody i
      chociażby opóźnienie było następstwem okoliczności, za które dłużnik
      odpowiedzialności nie ponosi.
      § 2. Jeżeli stopa odsetek za opóźnienie nie była oznaczona, należą się odsetki
      ustawowe za opóźnienie w wysokości równej sumie stopy referencyjnej
      Narodowego Banku Polskiego i 5,5 punktów procentowych. Jednakże gdy
      wierzytelność jest oprocentowana według stopy wyższej, wierzyciel może żądać
      odsetek za opóźnienie według tej wyższej stopy.
    Nie każde odsetki otrzymane przez osoby fizyczne podlegają opodatkowaniu.
    Ustawodawca przewidział w niektórych sytuacjach w odniesieniu do odsetek możliwość
    zwolnienia od podatku dochodowego. Takie zwolnienie przysługuje tylko wówczas, gdy
    przepis omawianej ustawy zawiera w tym przedmiocie wyraźne postanowienie.
    Ustawą z dnia 29 października 2021 r. o zmianie ustawy o podatku dochodowym od osób
    fizycznych, ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych oraz niektórych innych
    ustaw (Dz.U. z 2021 r. poz. 2105) do ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych
    wprowadzono art. 21 ust. 1 pkt 95b, który ma zastosowanie do dochodów (przychodów)
    uzyskanych od 1 stycznia 2021 r.
    Zgodnie z przepisem art. 21 ust. 1 pkt 95b ww. ustawy:
      Wolne od podatku dochodowego są odsetki z tytułu nieterminowej wypłaty
      należności niepodlegających opodatkowaniu podatkiem dochodowym, wolnych od
      podatku dochodowego lub od których na podstawie przepisów Ordynacji
      podatkowej zaniechano poboru podatku.
    Jak wynika z brzmienia tego przepisu zwolnienie to obejmuje tylko takie odsetki, które
    spełniają równocześnie dwa warunki:
      1) są naliczane z tytułu nieterminowej wypłaty należności,
      2) świadczenia, od których są naliczane nie podlegają opodatkowaniu podatkiem
        dochodowym, są wolne od podatku dochodowego lub na podstawie przepisów
        Ordynacji podatkowej zaniechano od nich poboru podatku.
    Skoro zatem, zwrot nienależnie pobranych rat kredytu, które Pan otrzymał, nie podlega
    opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych, to wypłacone od tego
    odsetki ustawowe za opóźnienie korzystają ze zwolnienia z opodatkowania na podstawie
    art. 21 ust. 1 pkt 95b ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.
    W konsekwencji, zasądzone wyrokiem sądu odsetki ustawowe za opóźnienie będą
    zwolnione z opodatkowania na podstawie art. 21 ust. 1 pkt 95b ww. ustawy.

    Wobec powyższego, Pana stanowisko należało uznać za prawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, które Pan przedstawił i stanu prawnego, który
    obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia.
    Procedura wydawania indywidualnych interpretacji przepisów prawa podatkowego nie
    podlega regułom przewidzianym dla postępowania podatkowego, czy kontrolnego.
    Wydając interpretacje opieram się wyłącznie na opisie stanu faktycznego lub zdarzenia
    przyszłego przedstawionego we wniosku – nie prowadzę postępowania dowodowego.
    Przedmiotem interpretacji wydanej na podstawie art. 14b ustawy z dnia 29 sierpnia 1997
    r. Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.) jest sam przepis prawa. Rolą
    postępowania w sprawie wydania indywidualnej interpretacji przepisów podatkowych nie
    jest ustalanie stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego), stanowi to bowiem domenę
    ewentualnego postępowania podatkowego. To na podatniku ciąży obowiązek
    udowodnienia w toku tego postępowania okoliczności faktycznych, z których wywodzi on
    dla siebie korzystne skutki prawne. Jeżeli zatem, przedstawiony we wniosku stan faktyczny
    będzie różnił się od występującego w rzeczywistości, wówczas wydana interpretacja nie
    będzie Pana chroniła w zakresie zaistniałego stanu faktycznego.
    Końcowo wskazać należy, że z uwagi na to, że interpretacje prawa podatkowego
    wydawane są w indywidualnej sprawie zainteresowanego, co wynika z art. 14b § 1 ustawy
    Ordynacja podatkowa – niniejsza interpretacja dotyczy wyłącznie Pana. Nie wywołuje
    skutków prawnych dla innych osób (np. drugiego kredytobiorcy).
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    · Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z
    dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.).
    Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pana sytuacja będzie zgodna
    (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosuje się Pan do
    interpretacji.
    · Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
      z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    · Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pan prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu
    Administracyjnego w ...., ul. ..........., .......... Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych
    reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami
    administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).

    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
    · w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
    · w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP
      (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.