Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0113-KDIPT2-3.4011.294.2019.1.SJ
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2019-07-05
Teza: Obowiązki płatnika w związku z wyjazdem integracyjnym
Słowa kluczowe: przychód; płatnik; zaliczka; środek-środek obrotowy; świadczenie-świadczenie nieodpłatne
Przepisy: [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-Rozdział 2-art. 11

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA

Na podstawie art. 13 § 2a, art. 14b § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2019 r., poz. 900, z późn. zm.) Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej stwierdza, że stanowisko Wnioskodawcy przedstawione we wniosku z dnia 6 maja 2019 r. (data wpływu 13 maja 2019 r.) o wydanie interpretacji indywidualnej przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie obowiązków płatnika w związku z wyjazdem integracyjnym – **jest prawidłowe.**

UZASADNIENIE

W dniu 13 maja 2019 r. wpłynął do tutejszego Organu ww. wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie obowiązków płatnika w związku z wyjazdem integracyjnym.

We wniosku przedstawiono następujące zdarzenie przyszłe:

Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością (dalej: Spółka) z okazji 10-lecia funkcjonowania zakładu pracy planuje przeprowadzić trzydniową wycieczkę zagraniczną dla pracowników oraz członków rodzin pracowników (wyłącznie małżonkowie) sfinansowaną w całości ze środków obrotowych firmy. Wycieczka będzie miała charakter integracyjny. Celem wycieczki jest zwiększenie motywacji pracowników do pracy, podniesienie efektywności pracy oraz polepszenie atmosfery w pracy pomiędzy pracownikami, czego wymiernym efektem ma być poprawa wyników finansowych Spółki.

Uczestnictwo w wycieczce jest fakultatywne. Zaproszenie do wzięcia w niej udziału zostało skierowane do wszystkich pracowników. Koszt organizacji wycieczki integracyjnej obejmuje m.in.: najem autokarów, najem sali na spotkanie integracyjne, koszty noclegów, koszty usług gastronomicznych, koszty przewodników, koszty ubezpieczenia wszystkich uczestników wycieczki oraz koszty związane ze zwiedzaniem różnorakich obiektów.

Spółka będzie posiadać dokładną liczbę osób biorących udział w wycieczce, jednakże z przyczyn technicznych nie będzie miała możliwości określenia dokładnej wysokości wydatków poniesionych na poszczególnych uczestników wycieczki. Brak możliwości przypisania kwoty do uczestnika jest spowodowany niemożnością ustalenia w jakim zakresie dany uczestnik skorzystał z zapewnionych świadczeń.

W związku z powyższym opisem zadano następujące pytanie:

Wnioskodawca powziął wątpliwości, czy uczestnictwo w wyjeździe integracyjnym będzie stanowiło przychód po stronie pracownika z tytułu nieodpłatnych świadczeń, względem którego Wnioskodawca będzie jako płatnik zobowiązany do pobrania zaliczek na podatek dochodowy od osób fizycznych?

Zdaniem Wnioskodawcy, uczestnictwo w wyjeździe integracyjnym nie będzie stanowiło przychodu po stronie pracownika z tytułu nieodpłatnych świadczeń, w konsekwencji czego Wnioskodawca nie będzie jako płatnik zobowiązany do pobrania zaliczki na podatek dochodowy od osób fizycznych.

Zgodnie z art. 11 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych (dalej: ustawa o PIT) przychodami są otrzymane lub pozostawione do dyspozycji podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń.

Istotę wątpliwości Wnioskodawcy stanowi ustalenie, czy udział pracowników w wycieczce integracyjnej jest przychodem z tytułu nieodpłatnych świadczeń. Jest to kwestia, która przez lata budziła wątpliwości organów podatkowych i sądów administracyjnych.

Istotną wskazówkę interpretacyjną pojęcia „nieodpłatnych świadczeń” jest wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 8 lipca 2014 r. o sygnaturze K 7/13. Trybunał Konstytucyjny stwierdził, że powstanie przychodu z tytułu nieodpłatnych świadczeń wymaga łącznego spełnienia trzech następujących przesłanek:

1.  nieodpłatne świadczenie zostało spełnione za zgodą pracownika (tj. pracownik skorzystał z nich dobrowolnie) – Wnioskodawca uznaje, że przesłanka ta jest spełniona, gdyż uczestnictwo pracowników w wycieczce integracyjnej jest dobrowolne. Brak uczestnictwa nie wiąże się z jakimikolwiek negatywnymi skutkami po stronie pracownika,
2.  nieodpłatne świadczenie zostało spełnione w interesie pracownika, a nie w interesie pracodawcy oraz przyniosło pracownikowi korzyść w postaci powiększenia aktywów lub uniknięcia wydatku, który musiałby ponieść – zdaniem Wnioskodawcy organizacja wycieczki integracyjnej leży w interesie pracodawcy. Plan wycieczki przewiduje m.in. oficjalne spotkanie integracyjne, którego celem (tak jak i całego wyjazdu) jest zwiększenie motywacji pracowników do pracy, podniesienie efektywności pracy oraz polepszenie atmosfery w pracy pomiędzy pracownikami, czego wymiernym efektem ma być poprawa wyników finansowych Spółki. Okolicznością podkreślającą fakt, że organizacja wycieczki leży w interesie pracodawcy jest fakt, że pracownicy nie mają możliwości wyboru osób im towarzyszących, tj. nie mogą zabrać całych rodzin ze sobą. W opinii Wnioskodawcy jest to okoliczność podkreślająca służbowy charakter wyjazdu. Ponadto nie sposób twierdzić, że udział w wycieczce integracyjnej prowadzi do uniknięcia wydatku, który musiałby zostać poniesiony przez pracownika. Zgodnie z wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego, nie można zakładać, że gdyby nie wycieczka integracyjna organizowana przez pracodawcę, pracownik wydałby pieniądze na uczestnictwo w takim przedsięwzięciu. Wnioskodawca stoi na stanowisku, że druga z przesłanek wymaganych przez Trybunał Konstytucyjny nie jest spełniona,
3.  nieodpłatne świadczenie przynosi wymierną korzyść, która jest możliwa do przypisania indywidualnemu pracownikowi (tzn. nie jest dostępne dla ogółu pracowników) – zaproszenie do udziału w wycieczce integracyjnej zostało wysłane do wszystkich pracowników co jednoznacznie świadczy o tym, że nie sposób jest mówić o wymiernej korzyści dla indywidualnego pracownika.

Powyższe oznacza, że w świetle wyroku Trybunału Konstytucyjnego uczestnictwo w wycieczce integracyjnej w tym przypadku nie będzie stanowić przychodu po stronie pracowników, względem którego na Wnioskodawcy jako na płatniku ciążyłby obowiązek poboru zaliczek na podatek dochodowy od osób fizycznych.

Na poparcie swojego stanowiska Wnioskodawca powołuje argumentację zaprezentowaną przez Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej w interpretacji indywidualnej z dnia 8 sierpnia 2018 r., nr 0114-KDIP3-2.4011.387.2018.2.LS, zgodnie z którą powstanie przychodu z tytułu nieodpłatnego świadczenia w postaci uczestnictwa w wycieczce uzależnione jest od charakteru wycieczki. W przypadku, gdy wycieczka ma charakter integracyjny przyjmuje się, że jej organizacja leży w interesie pracodawcy, wobec czego brak jest przychodu po stronie pracownika. Natomiast w przypadku, gdy wycieczka nie ma charakteru integracyjnego przyjmuje się, że jej organizacja leży w interesie pracownika co skutkuje powstaniem przychodu.

Powyższa argumentacja została przez Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej powtórzona w interpretacji indywidualnej z dnia 14 sierpnia 2018 r., nr 0115-KDIT2-2.4011.278.2018.1.MD. W tejże interpretacji stwierdzono, że „udział w wyjeździe integracyjnym zaoferowanym przez pracodawcę pracownikom nie oznacza uzyskania przychodu przez pracownika, gdyż brak jest podstaw, by świadczenie adresowane do wszystkich przypisać indywidualnym uczestnikom, jako ich wymierną korzyść”.

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego zdarzenia przyszłego jest prawidłowe.

Zgodnie z treścią art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2018 r., poz. 1509, z późn. zm.) – opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody z wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.

Treść powyższego przepisu wskazuje, że opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych podlegają wszelkiego rodzaju dochody uzyskane przez podatnika, z wyjątkiem tych, które zostały enumeratywnie wymienione w katalogu zwolnień przedmiotowych zawartym w powyższej ustawie bądź, od których zaniechano poboru podatku.

W myśl art. 11 ust. 1 ww. ustawy – przychodami, z zastrzeżeniem art. 14-15, art. 17 ust. 1 pkt 6, 9, 10 w zakresie realizacji praw wynikających z pochodnych instrumentów finansowych, pkt 11, art. 19, art. 25b, art. 30ca, art. 30da i art. 30f, są otrzymane lub postawione do dyspozycji podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń.

Stosownie natomiast do art. 11 ust. 2 ww. ustawy, wartość pieniężną świadczeń w naturze, z zastrzeżeniem ust. 2c oraz art. 12 ust. 2-2c, określa się na podstawie cen rynkowych stosowanych w obrocie rzeczami lub prawami tego samego rodzaju i gatunku, z uwzględnieniem w szczególności ich stanu i stopnia zużycia oraz czasu i miejsca ich uzyskania.

Z kolei, zgodnie z treścią art. 11 ust. 2a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, wartość pieniężną innych nieodpłatnych świadczeń ustala się:

1.  jeżeli przedmiotem świadczenia są usługi wchodzące w zakres działalności gospodarczej dokonującego świadczenia – według cen stosowanych wobec innych odbiorców;
2.  jeżeli przedmiotem świadczeń są usługi zakupione – według cen zakupu;
3.  jeżeli przedmiotem świadczeń jest udostępnienie lokalu lub budynku – według równowartości czynszu, jaki przysługiwałby w razie zawarcia umowy najmu tego lokalu lub budynku;
4.  w pozostałych przypadkach – na podstawie cen rynkowych stosowanych przy świadczeniu usług lub udostępnianiu rzeczy lub praw tego samego rodzaju i gatunku, z uwzględnieniem w szczególności ich stanu i stopnia zużycia oraz czasu i miejsca udostępnienia.

Jeżeli świadczenia są częściowo odpłatne, przychodem podatnika jest różnica pomiędzy wartością tych świadczeń, ustaloną według zasad określonych w ust. 2 lub 2a, a odpłatnością ponoszoną przez podatnika (art. 11 ust. 2b ww. ustawy).

Przepisy ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych nie definiują pojęcia nieodpłatne świadczenie. W uchwałach z dnia 18 listopada 2002 r., sygn. akt II FPS 9/02 oraz z dnia 16 października 2006 r., sygn. akt II FPS 1/06 NSA ustalił znaczenie terminu nieodpłatne świadczenie na gruncie ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych. Stwierdził bowiem, że ma ono szerszy zakres niż w prawie cywilnym, ponieważ obejmuje wszelkie zjawiska o charakterze gospodarczym i zdarzenia prawne, których konsekwencją jest uzyskanie korzyści kosztem innego podmiotu lub te wszystkie zdarzenia prawne oraz gospodarcze w działalności osób prawnych, których następstwem jest nieodpłatne, czyli niezwiązane z kosztami lub inną formą świadczenia przysporzenie majątku tej osobie, mające wyraźny finansowy wymiar. W uchwale z dnia 24 maja 2010 r., sygn. akt II FPS 1/10 NSA potwierdził, że powyższe stanowisko ma zastosowanie także odnośnie podatku dochodowego od osób fizycznych w stosunku do sytuacji wynikających z art. 11 ust. 1 w związku z art. 12 ust. 1 i 3 tej ustawy.

Stosownie do art. 12 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, za przychody ze stosunku służbowego, stosunku pracy, pracy nakładczej oraz spółdzielczego stosunku pracy uważa się wszelkiego rodzaju wypłaty pieniężne oraz wartość pieniężną świadczeń w naturze bądź ich ekwiwalenty, bez względu na źródło finansowania tych wypłat i świadczeń, a w szczególności: wynagrodzenia zasadnicze, wynagrodzenia za godziny nadliczbowe, różnego rodzaju dodatki, nagrody, ekwiwalenty za niewykorzystany urlop i wszelkie inne kwoty niezależnie od tego, czy ich wysokość została z góry ustalona, a ponadto świadczenia pieniężne ponoszone za pracownika, jak również wartość innych nieodpłatnych świadczeń lub świadczeń częściowo odpłatnych.

Użyty powyżej zwrot „w szczególności” oznacza, że wymienione kategorie przychodów stanowią katalog otwarty. Przychodem ze stosunku pracy i stosunków pokrewnych są więc wszelkiego rodzaju wypłaty i świadczenia skutkujące u podatnika powstaniem przysporzenia majątkowego, mające swoje źródło w łączącym pracownika z pracodawcą stosunku pracy lub stosunku pokrewnym.

Ponadto, treść tego przepisu wskazuje, że do przychodów pracownika zaliczyć należy nie tylko wynagrodzenia, czyli świadczenia wprost wynikające z zawartej umowy o pracę, ale również wszystkie inne przychody (świadczenia), niezależnie od podstawy ich wypłaty, jeżeli w jakikolwiek sposób wiążą się z faktem wykonywania pracy. Oznacza to, że do przychodów pracownika ustawodawca zaliczył nie tylko pieniądze, ale także wartość świadczeń w naturze, czy świadczeń nieodpłatnych otrzymanych od pracodawcy.

W myśl art. 12 ust. 2 ww. ustawy, wartość pieniężną świadczeń w naturze przysługujących pracownikom na podstawie odrębnych przepisów ustala się według przeciętnych cen stosowanych wobec innych odbiorców – jeżeli przedmiotem świadczenia są rzeczy lub usługi wchodzące w zakres działalności pracodawcy.

Wartość pieniężną innych nieodpłatnych świadczeń lub świadczeń częściowo odpłatnych ustala się według zasad określonych w art. 11 ust. 2-2b (art. 12 ust. 3 ww. ustawy).

Zgodnie z art. 31 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, osoby fizyczne, osoby prawne oraz jednostki organizacyjne nieposiadające osobowości prawnej, zwane dalej „zakładami pracy”, są obowiązane jako płatnicy obliczać i pobierać w ciągu roku zaliczki na podatek dochodowy od osób, które uzyskują od tych zakładów przychody ze stosunku służbowego, stosunku pracy, pracy nakładczej lub spółdzielczego stosunku pracy, zasiłki pieniężne z ubezpieczenia społecznego wypłacane przez zakłady pracy, a w spółdzielniach pracy – wypłaty z tytułu udziału w nadwyżce bilansowej.

Z treści wniosku wynika, że Wnioskodawca z okazji 10-lecia funkcjonowania zakładu pracy planuje przeprowadzić trzydniową wycieczkę zagraniczną dla pracowników oraz członków rodzin pracowników (wyłącznie małżonkowie) sfinansowaną w całości ze środków obrotowych firmy. Wycieczka będzie miała charakter integracyjny. Celem wycieczki jest zwiększenie motywacji pracowników do pracy, podniesienie efektywności pracy oraz polepszenie atmosfery w pracy pomiędzy pracownikami, czego wymiernym efektem ma być poprawa wyników finansowych Spółki. Uczestnictwo w wycieczce jest fakultatywne. Zaproszenie do wzięcia w niej udziału zostało skierowane do wszystkich pracowników. Koszt organizacji wycieczki integracyjnej obejmuje m.in.: najem autokarów, najem sali na spotkanie integracyjne, koszty noclegów, koszty usług gastronomicznych, koszty przewodników, koszty ubezpieczenia wszystkich uczestników wycieczki oraz koszty związane ze zwiedzaniem różnorakich obiektów.

Spółka będzie posiadać dokładną liczbę osób biorących udział w wycieczce, jednakże z przyczyn technicznych nie będzie miała możliwości określenia dokładnej wysokości wydatków poniesionych na poszczególnych uczestników wycieczki. Brak możliwości przypisania kwoty do uczestnika jest spowodowany niemożnością ustalenia w jakim zakresie dany uczestnik skorzystał z zapewnionych świadczeń.

Mając na uwadze powyższe wyjaśnić należy, że dokonując oceny, czy udział w wycieczce prowadzi do powstania przychodu z tytułu nieodpłatnych świadczeń w rozumieniu ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych należy kierować się wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego z dnia 8 lipca 2014 r., sygn. akt K 7/13 (Dz. U. z 2014 r., poz. 947), w którym stwierdzono, że za przychód pracownika mogą być uznane świadczenia, które:

1.  po pierwsze, zostały spełnione za zgodą pracownika (skorzystał z nich w pełni dobrowolnie),
2.  po drugie, zostały spełnione w jego interesie (a nie w interesie pracodawcy) i przyniosły mu korzyść w postaci powiększenia aktywów lub uniknięcia wydatku, który musiałby ponieść,
3.  po trzecie, korzyść ta jest wymierna i przypisana indywidualnemu pracownikowi (nie jest dostępna w sposób ogólny dla wszystkich podmiotów).

W ocenie Trybunału Konstytucyjnego, obiektywne kryterium – wystąpienia po stronie pracownika przysporzenia majątkowego (korzyści) – nie jest natomiast spełnione, gdy pracodawca proponuje swoim pracownikom udział w spotkaniach integracyjnych, czy szkoleniach choćby organizowanych poza miejscem pracy (imprezy wyjazdowe). W tym przypadku, nawet jeśli pracownik uczestniczy w wycieczce dobrowolnie, to po jego stronie nie pojawia się żadna korzyść, choćby w postaci zaoszczędzenia wydatku.

Natomiast, bez elementu realnego w postaci otrzymania korzyści przez pracownika nie uzyskuje on przychodu. Nie występuje zdarzenie, z którym ustawa wiąże powstanie obowiązku podatkowego. Tym bardziej, bez skonkretyzowanego i indywidualnie przypisanego świadczenia, brak jest podstaw do określenia jego wysokości. Tak więc, udział w wycieczce (wyjeździe) integracyjnym, zaoferowanym przez pracodawcę pracownikom, nie oznacza uzyskania przychodu przez pracownika, gdyż brak jest podstaw, by świadczenie adresowane do wszystkich przypisać indywidualnym uczestnikom, jako ich wymierną korzyść.

Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy, wskazać należy, że udział pracowników w 3-dniowej wycieczce zagranicznej, opłaconej ze środków obrotowych Spółki, mającej na celu integrację pracowników, poprawę relacji między nimi, poprawy efektywności wykonywanych przez pracowników zadań oraz zwiększenie motywacji do pracy, nie będzie stanowić dla nich przysporzenia majątkowego.

Zatem, uczestnictwo w wyjeździe integracyjnym nie będzie stanowiło przychodu po stronie pracownika z tytułu nieodpłatnych świadczeń. W konsekwencji Wnioskodawca nie będzie jako płatnik zobowiązany do pobrania zaliczek na podatek dochodowy od osób fizycznych.

Wobec powyższego stanowisko Wnioskodawcy należało uznać za prawidłowe.

Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dniu wydania interpretacji.

Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy rzeczywisty stan faktyczny sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie z opisem zdarzenia przyszłego podanym przez Wnioskodawcę w złożonym wniosku. W związku z powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we wniosku opisu sprawy, udzielona odpowiedź traci swoją aktualność.

Zgodnie z art. 14na § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2019 r., poz. 900, z późn. zm.), przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej stanowi element czynności będących przedmiotem decyzji wydanej:

1.  z zastosowaniem art. 119a;
2.  w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
3.  z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.

Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych (art. 14na § 2 ustawy Ordynacja podatkowa). Powyższe unormowania należy odczytywać łącznie z przepisami art. 33 ustawy z dnia 23 października 2018 r. o zmianie ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, ustawy – Ordynacja podatkowa oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 2193, z późn. zm.), wprowadzającymi regulacje intertemporalne.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego za pośrednictwem organu, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. z 2018 r., poz. 1302, z późn. zm.). Skargę wnosi się w dwóch egzemplarzach (art. 47 § 1 ww. ustawy) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Teodora Sixta 17, 43-300 Bielsko-Biała lub drogą elektroniczną na adres Elektronicznej Skrzynki Podawczej Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/SkrytkaESP (art. 54 § 1a ww. ustawy), w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie albo aktu, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 4a (art. 53 § 1 ww. ustawy). W przypadku pism i załączników wnoszonych w formie dokumentu elektronicznego odpisów nie dołącza się (art. 47 § 3 ww. ustawy).

Jednocześnie, zgodnie z art. 57a ww. ustawy, skarga na pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego wydaną w indywidualnej sprawie, opinię zabezpieczającą i odmowę wydania opinii zabezpieczającej może być oparta wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd administracyjny jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną.