Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0112-KDIL3.4012.42.2020.11.AW
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-09-26
Teza: Ustalenie czy w związku z regulowaniem zobowiązania wobec
kontrahenta wynikającego z wystawionej faktury o wartości
powyżej 15.000 zł, która dokumentuje dostawę towarów
/świadczenie usług wymienionych w załączniku nr 15 do
ustawy, poprzez dokonanie kompensaty, znajdzie
zastosowanie art. 108a ust. 7 ustawy.
Słowa kluczowe: kompensata
mechanizm podzielonej płatności (MPP; split payment)
zobowiązanie-potrącenie (kompensata) zobowiązań
Zagadnienia: Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział XI.
Dokumentacja -Rozdział 1a. Mechanizm podzielonej
płatności -Zastosowanie mechanizmu podzielonej
płatności
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział XI-
Rozdział 1-art. 106e-ust. 1-pkt 18a
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział XI-
Rozdział 1a-art. 108a

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

23 stycznia 2020 r. wpłynął Państwa wniosek z 21 stycznia 2020 r. o wydanie interpretacji
    indywidualnej. Uzupełnili go Państwo pismem z 19 marca 2020 r. (wpływ 6 kwietnia 2020
    r.) oraz pismem z 19 marca 2020 r. (wpływ 20 kwietnia 2020 r.) – w odpowiedzi na
    wezwanie.
    Treść wniosku jest następująca:
    Opis stanu faktycznego
    (...) (dalej: „Wnioskodawca”, „Spółka”) jest podmiotem prowadzącym działalność
    gospodarczą w sektorze handlu hurtowego, przede wszystkim na rzecz podmiotów
    prowadzących działalność gospodarczą. Spółka jest polskim rezydentem podatkowym i
    podlega w Polsce nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu w podatku
    dochodowym od osób prawnych. Spółka należy do międzynarodowej (...).
    Spółka, w ramach prowadzonej działalności gospodarczej, dokonuje nabycia towarów od
    wielu podmiotów (dalej: „Dostawcy”) w celu ich dalszej odsprzedaży.
    Zdarza się, że w związku z handlowymi powiązaniami z kontrahentem, Wnioskodawca jest
    zobowiązany do zapłaty na rzecz kontrahenta kwoty X, równocześnie ma roszczenie w
    stosunku do kontrahenta o zapłatę kwoty Y. W celu uproszczenia wzajemnych rozliczeń,
    Wnioskodawca i kontrahent korzystają z rozliczeń bezgotówkowych w drodze umownej
    kompensaty wzajemnych wierzytelności, która daje skutek w postaci wzajemnego
    umorzenia wierzytelności do wysokości niższej z nich.
    W związku z wprowadzeniem mechanizmu obligatoryjnej podzielonej płatności, o której
    mowa w art. 108a ust. 1a ustawy z dnia 11 marca 2004 roku o podatku od towarów i usług
    (dalej: ustawa o VAT), Wnioskodawca powziął wątpliwość, czy dopuszczalne jest
    dokonywanie rozliczeń bezgotówkowych w drodze umownej kompensaty wzajemnych
    wierzytelności kontrahentów, które dotyczą zakupu towarów/usług wymienionych w
    załączniku nr 15 do ustawy o VAT, a wartość faktury dokumentującej taką transakcję
    przekracza kwotę 15 000 zł.
    Z uzupełnienia do wniosku z dnia 19 marca 2020 r. wynika, że przedmiotem wniosku o
    wydanie interpretacji indywidualnej są kompensaty będące potrąceniami umownymi, a
    więc nie potrąceniami jednostronnymi uregulowanymi w art. 498 ustawy z dnia 23
    kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny.
    Dodatkowo, Wnioskodawca wskazał, że w dniu 10 lutego 2020 r., Dyrektor Krajowej
    Informacji Skarbowej wydał interpretację indywidualną o sygn. 0114-KDIP2-
    2.4010.549.2019.1.SJ, w której potwierdzone zostało, że w przypadku dokonywania
    potrąceń (zarówno ustawowych na podstawie art. 498 Kodeksu cywilnego, jak i
    umownych) nie znajdą zastosowania przepisy art. 15d ust. 1 oraz art. 15d ust. 2 ustawy
    CIT. Zatem, organ podatkowy dopuścił regulowanie zobowiązań podatnika, które
    podlegają obligatoryjnemu mechanizmowi podzielonej płatności poprzez dokonanie
    potrąceń umownych, tj. z pominięciem mechanizmu podzielonej płatności.
    Pytanie (oznaczone we wniosku nr 2)
    Czy w stanie prawnym obowiązującym od 1 stycznia 2020 r., w związku z regulowaniem
    zobowiązania wobec kontrahenta, wynikającego z wystawionej faktury o wartości powyżej

    15 000 zł, która dokumentuje dostawę towarów/świadczenie usług, wymienionych w
    załączniku nr 15 do ustawy o VAT poprzez dokonanie kompensaty, nie znajdzie
    zastosowania art. 108a ust. 7 ustawy o VAT?
    Państwa stanowisko w sprawie
    Zdaniem Wnioskodawcy, w związku z regulowaniem zobowiązania wobec kontrahenta,
    wynikającego z wystawionej faktury o wartości powyżej 15.000 zł, która dokumentuje
    dostawę towarów/świadczenie usług, wymienionych w załączniku nr 15 do ustawy o VAT,
    poprzez dokonanie kompensaty, nie znajdzie zastosowania art. 108a ust. 7 ustawy o VAT.
    Zgodnie z art. 108a ust. 9 ustawy o VAT, w przypadku stwierdzenia, że podatnik dokonał
    płatności z naruszeniem ust. 1a, naczelnik urzędu skarbowego lub naczelnik urzędu celno-
    skarbowego ustala dodatkowe zobowiązanie podatkowe w wysokości odpowiadającej
    30% kwoty podatku przypadającej na nabyte towary lub usługi wymienione w załączniku
    nr 15 do ustawy, wykazane na fakturze, której dotyczy płatność. W stosunku do osób
    fizycznych, które za ten sam czyn ponoszą odpowiedzialność za wykroczenie skarbowe
    albo za przestępstwo skarbowe, dodatkowego zobowiązania podatkowego nie ustala się.
    Aktualne w tym przypadku są również wnioski przedstawione w uzasadnieniu do pytania
    nr 1 w zakresie potrącenia wierzytelności jako jednej z form wygaśnięcia zobowiązania, o
    charakterze zupełnie innym niż dokonanie płatności. Art. 108a ust. 1a ustawy VAT
    wskazuje wyraźnie, że przy dokonywaniu płatności za nabyte towary lub usługi
    wymienione w załączniku nr 15 do ustawy podatnik jest zobligowany do zastosowania
    mechanizmu podzielonej płatności. Zatem, w sytuacji gdy przy potrąceniu jako innej
    formie regulowania zobowiązań nie dochodzi do zapłaty poprzez realizację przelewu
    bankowego, lecz zobowiązanie to jest uregulowane w drodze potrącenia, to tym samym
    nie jest ono objęte obowiązkiem stosowania mechanizmu podzielonej płatności.
    W konsekwencji, art. 108a ust. 7 ustawy o VAT nie będzie miał zastosowania do
    regulowania zobowiązań w formie potrąceń.
    Takie stanowisko potwierdza też Ministerstwo Finansów, które w zaprezentowanych
    odpowiedziach na najczęściej zadawane przez podatników pytania, opublikowane na
    stronie internetowej https://www.podatki.gov.pl/bezpieczna-transakcja/mechanizm-
    podzielonej platności-mpp/q-a-mpp/, w odpowiedzi na pytanie nr 16 wskazuje: „Jeśli
    rozliczenie następuje w formie potrąceń, obowiązkowy MPP nie będzie mieć zastosowania
    do wysokości potrącanej kwoty”.
    W stanowisku własnym dotyczącym podatku dochodowego od osób prawnych – pytania
    nr 1 o treści:
      Czy w stanie prawnym obowiązującym od 1 stycznia 2020 r. wydatki na zakup
      towarów/usług objętych obligatoryjnym mechanizmem podzielonej płatności, w
      wysokości w jakiej do ich uregulowania doszło w drodze umownego potrącenia
      (kompensaty), nie są objęte dyspozycją art. 15d ust. 1 pkt 3 ustawy o podatku
      dochodowym od osób prawnych (dalej: ustawa o CIT) i mogą stanowić koszt
      uzyskania przychodów?,
    Wnioskodawca wskazał, że:
      W przypadku kompensaty (potrącenia) wzajemnych wierzytelności Wnioskodawcy i
      jego kontrahentów (zarówno umownego, jak i w wyniku jednostronnego
      oświadczenia woli), regulacja zawarta w art. 15d ust. 1 pkt 3 ustawy o CIT, nie
      znajdzie zastosowania.
    Zgodnie z art. 15d ust. 1 pkt 3 ustawy CIT, podatnicy nie zaliczają do kosztów uzyskania
    przychodów kosztu w tej części, w jakiej płatność dotycząca transakcji określonej w art. 19
    ustawy z dnia 6 marca 2018 r. – Prawo przedsiębiorców pomimo zawarcia na fakturze

    wyrazów mechanizm podzielonej płatności, zgodnie z art. 106e ust. 1 pkt 18a ustawy o
    podatku od towarów i usług, została dokonana z pominięciem mechanizmu podzielonej
    płatności określonego w art. 108a ust. 1a tej ustawy.
    Jednocześnie art. 108a ust. 1a ustawy VAT stanowi, że przy dokonywaniu płatności za
    nabyte towary lub usługi wymienione w załączniku nr 15 do ustawy, udokumentowane
    fakturą, w której kwota należności ogółem stanowi kwotę, o której mowa w art. 19 pkt 2
    ustawy z dnia 6 marca 2018 r. – Prawo przedsiębiorców, podatnicy są obowiązani
    zastosować mechanizm podzielonej płatności.
    W ocenie Wnioskodawcy, kluczowe w przedstawionej sprawie jest ustalenie zakresu
    użytych przez ustawodawcę pojęć, w tym przede wszystkim pojęcia „płatność”.
    W ocenie Wnioskodawcy, zobowiązanie może wygasnąć (zostać uregulowane) w związku z
    dokonaniem płatności (czy to gotówkowej, czy bezgotówkowej za pośrednictwem
    rachunku bankowego), jak również poprzez dokonanie innych czynności prawnych
    przewidzianych przepisami prawa np. kompensatą. Nie można zatem uznawać, iż jedyną
    formą regulowania zobowiązań jest ich płatność (w formie gotówkowej albo
    bezgotówkowej).
    Przez płatność należy – w ocenie Wnioskodawcy – rozumieć sposób regulowania
    zobowiązań z wykorzystaniem pieniądza, czy to poprzez zapłatę gotówkową, czy też za
    pośrednictwem rachunku bankowego z wykorzystaniem pieniądza elektronicznego.
    Natomiast, przez termin „uregulowanie zobowiązania” należy rozumieć każdą
    dopuszczalną prawnie formę efektywnego spełnienia świadczenia pieniężnego
    skutkującego wygaśnięciem zobowiązania takich jak: zapłata gotówkowa, zapłata na
    rachunek bankowy, weksel własny, karta płatnicza, potrącenie (kompensata) wzajemnych
    wierzytelności, datio in solutum, przekaz.
    Potrącenie wierzytelności jest jedną z form wygaśnięcia zobowiązania w wyniku
    wykonania świadczenia pieniężnego poprzez umorzenie wzajemnych wierzytelności
    między stronami. Wygaśnięcie zobowiązania przez potrącenie, czyli kompensata
    wierzytelności, następuje wówczas, jeżeli jedna strona jest w stosunku do drugiej
    dłużnikiem i jednocześnie wierzycielem, tj. ma zarówno wierzytelność, jak i zobowiązanie
    względem tej drugiej strony. Potrącenie, pomimo iż dotyczy świadczeń tego samego
    rodzaju (z reguły pieniężnych), prowadzi do zaliczenia jednej wierzytelności na poczet
    drugiej. Dochodzi w ten sposób do zaspokojenia wierzyciela i osiągnięcia tym samym celu,
    tj. uregulowania zobowiązania. Na skutek potrącenia wierzytelności obydwu stron,
    umarzają się nawzajem do wysokości wierzytelności niższej. Instytucja potrącenia jest
    substytutem świadczenia, dzięki któremu dłużnik płaci swój dług i zwalnia się ze
    zobowiązania. Tym samym, w momencie potrącenia następuje faktyczne spełnienie
    świadczenia.
    Biorąc pod uwagę powyższe, mimo, że zarówno zapłata (płatność), jak i kompensata (w
    tym kompensata umowna) prowadzą do takich samych konsekwencji, tj. wygaśnięcia
    zobowiązania (uregulowania zobowiązania) i nie można ich utożsamiać.
    To, że Ustawodawca rozróżnia te dwa pojęcia w swojej siatce pojęciowej, świadczy między
    innymi art. 59 ustawy z dnia 29 sierpnia 1998 r. Ordynacja podatkowa, zgodnie z którym
    zobowiązanie podatkowe wygasa w całości lub w części wskutek, czy to zapłaty czy
    potrącenia. Innymi słowy, Ustawodawca zapłatę i potrącenie uznaje za dwa odrębne
    zdarzenia powodujące wygaśniecie zobowiązania podatkowego.
    Art. 108a ust. 1a ustawy VAT wskazuje wyraźnie, że „że przy dokonywaniu płatności” za
    nabyte towary lub usługi wymienione w załączniku nr 15 do ustawy, podatnik jest
    zobligowany do zastosowania mechanizmu podzielonej płatności. Zatem, w sytuacji, gdy
    przy potrąceniu jako innej formie regulowania zobowiązań nie dochodzi do zapłaty
    poprzez realizację przelewu bankowego, uregulowanie zobowiązania za nabyte towary i
    usługi w drodze potrącenia, nie jest objęte obowiązkiem stosowania mechanizmu
    podzielonej płatności. Tym samym, art. 15d ust. 1 pkt 3 ustawy CIT nie będzie miał

    zastosowania do regulowania zobowiązań w formie potrąceń (zarówno umownych, jak i
    ustawowych).
    W konsekwencji, wydatki na nabycie towarów i usług, mimo iż zostały wymienione w
    załączniku nr 15 do ustawy VAT jako objęte mechanizmem podzielonej płatności, będą
    mogły być rozpoznane jako koszt podatkowy (z uwagi na sposób uregulowania
    zobowiązania, poprzez potrącenie).
    Powyższe stanowisko Wnioskodawcy potwierdza przykładowo interpretacja Dyrektora
    Krajowej Informacji Skarbowej z 23 grudnia 2019 r. o sygn. 0111-KDIB1-1.4010.579.2019.1.
    MF, w której zostało wskazane:
      Odnosząc się do uregulowania zobowiązań dokonywanych w ramach kompensaty
      (potrącenia) wierzytelności wskazać należy, że powołane przepisy art. 15d ust. 1
      ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych odwołują się do pojęcia
      „płatności”, wynikającej z transakcji (o której mowa w art. 19 ustawy – Prawo
      przedsiębiorców), a zatem obejmują wyłącznie wskazany w nich sposób regulowania
      zobowiązania, tj. poprzez dokonywanie zapłaty. Regulacje te zatem nie znajdą
      zastosowania do innych form regulowania (wygasania) zobowiązań, które ze swojej
      istoty nie mają charakteru płatności i nie są związane z rachunkiem płatniczym. (...) W
      przypadku kompensaty nie mamy natomiast do czynienia z płatnością. Dochodzi, co
      prawda, do uregulowania w całości lub w części zobowiązania (wygaśnięcia
      zobowiązania), jednak czynność ta nie może być utożsamiana z płatnością. Jeżeli
      zatem ma miejsce uregulowanie lub wygaśnięcie zobowiązania z innych powodów
      niż dokonanie płatności, wówczas omawianych przepisów nie stosuje się. Przyjęcie
      bowiem, że przepisy te odnoszą się do innych form regulowania (wygasania)
      zobowiązań mogłoby oznaczać zastosowanie wykładni rozszerzającej, która nie tylko
      nie znajduje należytego umocowania w brzmieniu przepisu, ale także jest niemożliwa
      do zastosowania w praktyce. (...).
    Interpretacja indywidualna
    Rozpatrzyłem Państwa wniosek – 29 kwietnia 2020 r. wydałem interpretację indywidualną
    znak 0112-KDIL3.4012.42.2020.3.MŁ, w której uznałem Państwa stanowisko za
    nieprawidłowe.
    Interpretację doręczono Państwu 5 maja 2020 r.
    Skarga na interpretację indywidualną
    5 czerwca 2020 r. wnieśli Państwo skargę na tę interpretację do Wojewódzkiego Sądu
    Administracyjnego w Warszawie.
    Wnieśli Państwo o uchylenie zaskarżonej interpretacji oraz zasądzenie kosztów
    postępowania według norm przepisanych.
    Postępowanie przed sądami administracyjnymi
    Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uchylił zaskarżoną interpretację –
    wyrokiem z 8 kwietnia 2021 r., sygn. akt III SA/Wa 1249/20.
    Wniosłem skargę kasacyjną od tego wyroku do Naczelnego Sądu Administracyjnego.
    Naczelny Sąd Administracyjny – wyrokiem z 19 lutego 2025 r., sygn. akt I FSK 1797/21
    oddalił skargę kasacyjną.
    Wyrok, który uchylił interpretację indywidualną stał się prawomocny od 19 lutego 2025 r.
    Ponowne rozpatrzenie wniosku – wykonanie wyroku
    Zgodnie z art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami
    administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.):
      Ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu
      sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe

      prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że
      przepisy prawa uległy zmianie.
    Wykonuję obowiązek, który wynika z tego przepisu, tj.:
    • uwzględniam ocenę prawną i wskazania dotyczące postępowania, które wyraził
      Wojewódzki Sąd Administracyjny oraz Naczelny Sąd Administracyjny w ww. wyrokach;
    • ponownie rozpatruję Państwa wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej –
      stwierdzam, że stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest prawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Na wstępie należy zaznaczyć, że interpretację oparto na przepisach prawa podatkowego
    obowiązujących w dacie zaistnienia zdarzenia w przedstawionym we wniosku stanie
    faktycznym, bowiem niniejsza interpretacja stanowi ponowne rozstrzygnięcie tej samej
    sprawy w wyniku orzeczeń Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 8
    kwietnia 2021 r., sygn. akt III SA/Wa 1249/20 oraz wyrok Naczelnego Sądu
    Administracyjnego z 19 lutego 2025 r., sygn. akt I FSK 1797/21.
    Ustawą z dnia 9 sierpnia 2019 r. o zmianie ustawy o podatku od towarów i usług oraz
    niektórych innych ustaw (Dz. U. z dnia 13 września 2019 r., poz. 1751) z dniem 1 listopada
    2019 r. m.in. wprowadzono nowy blok przepisów zawartych w rozdziale 1a w art. 108a-
    108e ustawy z 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2020 r., poz. 106,
    ze zm.), zwaną dalej ustawą.
    Zgodnie z art. 108a ust. 1 ustawy:
      Podatnicy, którzy otrzymali fakturę z wykazaną kwotą podatku, przy dokonywaniu
      płatności kwoty należności wynikającej z tej faktury mogą zastosować mechanizm
      podzielonej płatności.
    W myśl art. 108a ust. 1a ustawy:
      Przy dokonywaniu płatności za nabyte towary lub usługi wymienione w załączniku nr
      15 do ustawy, udokumentowane fakturą, w której kwota należności ogółem stanowi
      kwotę, o której mowa w art. 19 pkt 2 ustawy z dnia 6 marca 2018 r. – Prawo
      przedsiębiorców, podatnicy są obowiązani zastosować mechanizm podzielonej
      płatności.
    W art. 108a ust. 1b ustawy:
      Podatnik obowiązany do wystawienia faktury, o której mowa w art. 106e ust. 1 pkt
      18a, jest obowiązany do przyjęcia płatności kwoty należności wynikającej z tej faktury
      z zastosowaniem mechanizmu podzielonej płatności.
    W art. 108a ust. 1c ustawy wskazano, że:
      Przepisy ust. 1-1b stosuje się odpowiednio do płatności, o których mowa w art. 19a
      ust. 8. W takim przypadku w komunikacie przelewu, o którym mowa w ust. 3,
      podatnik w miejsce informacji, o której mowa w ust. 3 pkt 3, wpisuje wyraz „zaliczka”.
    Zgodnie z art. 108a ust. 1d ustawy:
      W przypadku dokonania potrącenia, o którym mowa w art. 498 Kodeksu cywilnego,
      przepisów ust. 1a i 1b nie stosuje się w zakresie, w jakim kwoty należności są
      potrącane.
    W myśl art. 108a ust. 2 ustawy:
      Zastosowanie mechanizmu podzielonej płatności polega na tym, że:
      1) zapłata kwoty odpowiadającej całości albo części kwoty podatku wynikającej z
      otrzymanej faktury jest dokonywana na rachunek VAT;

      2) zapłata całości albo części kwoty odpowiadającej wartości sprzedaży netto
      wynikającej z otrzymanej faktury jest dokonywana na rachunek bankowy albo na
      rachunek w spółdzielczej kasie oszczędnościowo-kredytowej, dla których jest
      prowadzony rachunek VAT, albo jest rozliczana w inny sposób.
    Od 1 listopada 2019 r. ustawodawca w art. 108a wprowadza zmiany w zakresie
    mechanizmu podzielonej płatności. Wprowadza obowiązek zastosowania mechanizmu
    podzielonej płatności przy regulowaniu należności z faktury, w której wartość sprzedaży
    brutto przekracza 15.000 zł lub równowartość tej kwoty i faktura ta obejmuje swym
    zakresem towary lub usługi wskazane w załączniku nr 15 do ustawy. Co do zasady, faktura
    taka powinna być oznaczona przez wystawcę informacją „mechanizm podzielonej
    płatności”. Należy jednak zwrócić uwagę, że wprowadzany obowiązek zapłaty takiej
    faktury w mechanizmie podzielonej płatności nie jest uzależniony od tego, czy na fakturze
    zawarto takie oznaczenie. Zatem, nawet jeżeli sprzedawca nie dopełnił obowiązku i nie
    oznaczył takiej faktury, nabywca ma obowiązek zapłaty kwoty należności za towary lub
    usługi z załącznika nr 15 w mechanizmie podzielonej płatności. Nabywca bowiem musi być
    zorientowany, co jest przedmiotem transakcji, to nabywca bowiem inicjuje płatność i
    odpowiada za wybór formy płatności. Nabywca nie może polegać więc wyłącznie na
    informacjach od sprzedawcy, który może chcieć uniknąć zapłacenia mu w podzielonej
    płatności, tylko musi samodzielnie analizować, jakie towary lub usługi nabył i czy wiążą się
    z tym dla niego określone obowiązki. Podkreślić jednakże należy, że obowiązek
    uregulowania należności w mechanizmie podzielonej płatności dotyczy wyłącznie kwoty
    należności z tytułu nabycia towarów lub usług wymienionych w załączniku nr 15.
    Natomiast norma prawna, zawarta w art. 108a ust. 1d ustawy, reguluje sytuację
    stosowania w rozliczeniach między podatnikami kompensat wzajemnych należności.
    Dokonanie takich czynności nie będzie traktowane jako naruszenie przepisów
    nakładających obowiązek uregulowania danej faktury w mechanizmie podzielonej
    płatności. Ww. przepisy nie wprowadzają obowiązku do dokonywania płatności
    przelewami, za towary lub usługi wymienione w załączniku nr 15 do ustawy, jeżeli cała
    należność z faktury, obejmująca te towary lub usługi, zostanie uregulowana w drodze
    kompensaty.
    Na podstawie art. 108a ust. 7 ustawy:
      W przypadku stwierdzenia, że podatnik dokonał płatności z naruszeniem ust. 1a,
      naczelnik urzędu skarbowego lub naczelnik urzędu celno-skarbowego ustala
      dodatkowe zobowiązanie podatkowe w wysokości odpowiadającej 30% kwoty
      podatku przypadającej na nabyte towary lub usługi wymienione w załączniku nr 15
      do ustawy, wykazane na fakturze, której dotyczy płatność. W stosunku do osób
      fizycznych, które za ten sam czyn ponoszą odpowiedzialność za wykroczenie
      skarbowe albo za przestępstwo skarbowe, dodatkowego zobowiązania podatkowego
      nie ustala się.
    Natomiast, w myśl art. 108a ust. 8 ustawy:
      Przepisu ust. 7 nie stosuje się, jeżeli dostawca lub usługodawca rozliczył całą kwotę
      podatku wynikającą z faktury, która została zapłacona z naruszeniem ust. 1a.
    Jak wyżej wskazano w art. 108a ust. 7 i ust. 8 ustawy, wprowadza się sankcję dla nabywcy,
    który mimo ciążącego na nim obowiązku uregulowania kwoty podatku VAT wykazanej na
    fakturze w mechanizmie podzielonej płatności ureguluje tę kwotę w inny sposób. Sankcja
    za ten czyn wynosi 30% kwoty podatku wykazanego na takiej fakturze. Obowiązek
    zastosowania mechanizmu podzielonej płatności dotyczy wyłącznie kwoty odpowiadającej
    kwocie podatku VAT przypadającej na nabyte towary lub usługi wymienione w załączniku
    nr 15. Jeżeli zatem nabywca otrzyma fakturę o wartości brutto powyżej 15 000 zł i faktura
    ta będzie obejmowała swym zakresem towary, czy usługi wymienione w załączniku nr 15,

    wówczas (bez względu czy sprzedawca zamieścił na niej informację „mechanizm
    podzielonej płatności”) ma on obowiązek uregulowania kwoty podatku VAT od takiej
    pozycji na fakturze w mechanizmie podzielonej płatności.
    Zgodnie z art. 106e ust. 1 pkt 18a ustawy:
      W przypadku faktur, w których kwota należności ogółem stanowi kwotę, o której
      mowa w art. 19 pkt 2 ustawy z dnia 6 marca 2018 r. – Prawo przedsiębiorców,
      obejmujących dokonaną na rzecz podatnika dostawę towarów lub świadczenie
      usług, o których mowa w załączniku nr 15 do ustawy – faktura powinna zawierać
      wyrazy „mechanizm podzielonej płatności”.
    Zgodnie z art. 19 pkt 2 ustawy z dnia 6 marca 2018 r. Prawo przedsiębiorców (Dz. U. z
    2019 r., poz. 1292, ze zm.):
      Dokonywanie lub przyjmowanie płatności związanych z wykonywaną działalnością
      gospodarczą następuje za pośrednictwem rachunku płatniczego przedsiębiorcy, w
      każdym przypadku gdy jednorazowa wartość transakcji, bez względu na liczbę
      wynikających z niej płatności, przekracza 15 000 zł lub równowartość tej kwoty, przy
      czym transakcje w walutach obcych przelicza się na złote według średniego kursu
      walut obcych ogłaszanego przez Narodowy Bank Polski z ostatniego dnia roboczego
      poprzedzającego dzień dokonania transakcji.
    Z opisu sprawy wynika, że Wnioskodawca jest podmiotem prowadzącym działalność
    gospodarczą w sektorze handlu hurtowego, przede wszystkim na rzecz podmiotów
    prowadzących działalność gospodarczą. Spółka jest polskim rezydentem podatkowym i
    podlega w Polsce nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu w podatku
    dochodowym od osób prawnych. Spółka, w ramach prowadzonej działalności
    gospodarczej, dokonuje nabycia towarów od wielu podmiotów w celu ich dalszej
    odsprzedaży. Zdarza się, że w związku z handlowymi powiązaniami z kontrahentem,
    Wnioskodawca jest zobowiązany do zapłaty na rzecz kontrahenta kwoty X, równocześnie
    ma roszczenie w stosunku do kontrahenta o zapłatę kwoty Y. W celu uproszczenia
    wzajemnych rozliczeń, Wnioskodawca i kontrahent korzystają z rozliczeń bezgotówkowych
    w drodze umownej kompensaty wzajemnych wierzytelności, która daje skutek w postaci
    wzajemnego umorzenia wierzytelności do wysokości niższej z nich. Przedmiotem wniosku
    o wydanie interpretacji indywidualnej są kompensaty, będące potrąceniami umownymi, a
    więc nie potrąceniami jednostronnymi uregulowanymi w art. 498 Kodeks cywilny.
    Wątpliwości Wnioskodawcy dotyczą tego, czy w związku z regulowaniem zobowiązania
    wobec kontrahenta wynikającego z wystawionej faktury o wartości powyżej 15.000 zł,
    która dokumentuje dostawę towarów/świadczenie usług wymienionych w załączniku nr 15
    do ustawy o VAT poprzez dokonanie kompensaty nie znajdzie zastosowania art. 108a ust.
    7 ustawy.
    Odnosząc się do powyższych wątpliwości należy stwierdzić, że podstawowym założeniem
    mechanizmu podzielonej płatności jest rozdzielenie zapłaty należności przelewem na dwa
    strumienie, tj.:
    · kwotę odpowiadającą kwocie podatku VAT wykazanej na fakturze, która trafia na
      specjalny rachunek dostawcy, zwany rachunkiem VAT, oraz
    · kwotę odpowiadającą wartości sprzedaży netto wykazanej na fakturze, która jest
      przelewana na zasadach ogólnych lub jest rozliczana w inny sposób.
    Powtórzyć należy, że zgodnie z art. 108a ust. 1a ustawy, przy dokonywaniu płatności za
    nabyte towary lub usługi wymienione w załączniku nr 15 do ustawy, udokumentowane
    fakturą, w której kwota należności ogółem stanowi kwotę, o której mowa w art. 19 pkt 2
    ustawy Prawo przedsiębiorców, podatnicy są obowiązani zastosować mechanizm
    podzielonej płatności.

    Ponadto, jak już wyżej wskazano, z art. 108a ust. 1d ustawy wynika, że w przypadku
    dokonania potrącenia, o którym mowa w art. 498 Kodeksu cywilnego, przepisu art. 108a
    ust. 1a nie stosuje się.
    W opisie sprawy wskazano, że przedmiotem wniosku o wydanie interpretacji
    indywidualnej są kompensaty, będące potrąceniami umownymi, a więc nie potrąceniami
    jednostronnymi uregulowanymi w art. 498 Kodeksu cywilnego.
    Kompensaty ustawowe zostały uregulowane w art. 498 Kodeksu cywilnego, a kompensaty
    umowne – których podstawą jest zapis w umowie – warunki ustalane są swobodnie.
    Zgodnie z art. 498 ustawy z 23 kwietnia 1964 r. – Kodeks cywilny (Dz. U. z 2019 r. poz. 1145
    ze zm.):
      Gdy dwie osoby są jednocześnie względem siebie dłużnikami i wierzycielami, każda z
      nich może potrącić swoją wierzytelność z wierzytelności drugiej strony, jeżeli
      przedmiotem obu wierzytelności są pieniądze lub rzeczy tej samej jakości oznaczone
      tylko co do gatunku, a obie wierzytelności są wymagalne i mogą być dochodzone
      przed sądem lub przed innym organem państwowym.
    Z literalnej wykładni wskazanych wyżej przepisów art. 108a ust. 1a, 1b i 1d ustawy oraz
    przepisów art. 19 pkt 2 ustawy Prawo przedsiębiorców wynika więc, że ustawodawca
    wprowadził obowiązek stosowania mechanizmu podzielonej płatności dla płatności za
    faktury dokumentujące zakup towarów lub świadczenie usług z załącznika nr 15 do
    ustawy oraz których wartość brutto przekracza kwotę 15 000 zł lub równowartość tej
    kwoty. Wyjątkiem wskazanym przez ustawodawcę, kiedy mechanizm podzielonej płatności
    nie ma zastosowania przy regulowaniu należności, jest dokonanie potrącenia, o którym
    mowa w art. 498 Kodeksu cywilnego. W sytuacji, gdy należność z faktury, w której kwota
    należności przekracza 15 000 zł, obejmującej towary lub usługi wymienione w załączniku
    nr 15 do ustawy, jest uregulowana w drodze kompensaty, to nie wystąpi obowiązek
    stosowania mechanizmu podzielonej płatności w zakresie kwoty objętej potrąceniem.
    W wyroku WSA w Warszawie z 8 kwietnia 2021 r., sygn. akt III SA/Wa 1249/20 Wojewódzki
    Sąd Administracyjny powołał się na zawarty w druku sejmowym nr 3681 – Sejm VIII
    kadencji; J. Matarewicz Komentarz do art. 108a ustawy o VAT, LEX, w którym:
      Projektodawca wskazał, że regulacja zawarta w dodawanym art. 108a ust. 1d
      reguluje sytuację stosowania w rozliczeniach między podatnikami kompensat
      wzajemnych należności. Dokonanie takich czynności nie będzie traktowane jako
      naruszenie przepisów nakładających obowiązek uregulowania danej faktury w
      mechanizmie podzielonej płatności. Przepisy nie będą więc zmuszały do
      dokonywania płatności przelewami, za towary lub usługi wymienione w załączniku nr
      15 do ustawy, jeżeli cała należność z faktury, obejmującej te towary lub usługi,
      zostanie uregulowana w drodze kompensaty. Należy jednakże pamiętać, że gdyby po
      dokonaniu wzajemnego potrącenia pozostała jeszcze kwota do zapłaty, różnicę tę
      należy uregulować w mechanizmie podzielonej płatności, jeżeli faktura zawierała
      pozycje z towarami lub usługami, wymienionymi w załączniku nr 15 do ustawy.
    WSA wskazał, że z preambuły do decyzji wykonawczej Rady (UE) 2019/310 z dnia 18 lutego
    2019 r. w sprawie upoważnienia Polski do wprowadzenia szczególnego środka
    stanowiącego odstępstwo od art. 226 dyrektywy 2006/112/WE w sprawie wspólnego
    systemu podatku od wartości dodanej (Dz. Urz. UE. L 51/19) wynika, że Polska wystąpiła
    wnioskiem z 15 maja 2018 r. o upoważnienie do wprowadzenia szczególnego środka
    stanowiącego odstępstwo od art. 226 dyrektywy 2006/112/WE w celu zastosowania
    mechanizmu podzielonej płatności (zwanego dalej „szczególnym środkiem”).
      Szczególny środek powinien wymagać włączania specjalnego komunikatu, zgodnie z
      którym podatek od wartości dodanej (VAT) musi zostać wpłacony na zablokowany
      rachunek VAT dostawcy/usługodawcy, do faktur wystawianych w związku z
      dostawami towarów i świadczeniem usług podatnych na oszustwa i zasadniczo

      objętych w Polsce mechanizmem odwrotnego obciążenia oraz odpowiedzialnością
      solidarną (pkt 1).
    Natomiast w pkt 6 wskazano, że:
      Szczególny środek będzie miał zastosowanie do dostaw towarów i świadczenia usług
      wymienionych w załączniku między podatnikami będącymi przedsiębiorcami (B2B) i
      będzie obejmował wyłącznie elektroniczne przelewy bankowe.
    Zgodnie z artykułem 1 decyzji wykonawczej Rada UE postanowiła, że:
      Na zasadzie odstępstwa od art. 226 dyrektywy 2006/112/WE upoważnia się Polskę
      do wprowadzenia obowiązku umieszczania na fakturach wystawianych w
      odniesieniu do dostaw towarów i świadczenia usług wymienionych w załączniku do
      niniejszej decyzji dokonywanych między podatnikami specjalnego komunikatu o
      konieczności wpłaty VAT na odrębny i zablokowany rachunek bankowy VAT dostawcy
      /usługodawcy otwarty w Polsce, jeżeli płatności z tytułu dostaw towarów i
      świadczenia usług są dokonywane elektronicznym przelewem bankowym.
      Zatem w myśl art. 1 decyzji wykonawczej w drodze odstępstwa od art. 2.26
      dyrektywy 2006/112/WE, Polska została upoważniona do zamieszczenia specjalnego
      komunikatu na fakturze, lecz tylko wówczas jeżeli płatności z tytułu dostaw towarów i
      świadczenia usług będą dokonywane elektronicznym przelewem bankowym.
    Generalnie – zgodnie z zasadą swobody umów – istnieje dowolność sposobu regulowania
    zobowiązań. Nie muszą być one dokonywane „płatnościami” (regulowane w formie
    pieniężnej). W drodze potrącenia wzajemnych wierzytelności (kompensatą), natomiast nie
    można zapłacić kwoty podatku od towarów i usług na rachunek VAT sprzedawcy w
    ramach mechanizmu podzielonej płatności. Brak przelewu oznacza, że przepisów o
    obligatoryjnym przelewie w podzielonej płatności nie stosuje się do ww. faktur opłacanych
    przez potrącenie.
    Wobec powyższego, ww. decyzję derogacyjną, należy rozumieć w ten sposób, że do
    polskiego porządku prawnego wprowadzono możliwość umieszczania na fakturach
    specjalnego komunikatu, lecz tylko w przypadkach, gdy płatności są dokonywane
    elektronicznym przelewem bankowym.
    Sąd zauważył, że w wyniku zastosowania instytucji potrącenia dochodzi do uregulowania
    (wygaśnięcia) zobowiązania, to jednak strony umowy nie dokonują „płatności”. Wskazane
    przepisy odnoszą się do płatności gotówkowych/bezgotówkowych, a nie regulowania
    zobowiązań (które to pojęcie ma szerszy zakres). W przypadku płatności może ona być
    dokonana w formie gotówkowej lub bezgotówkowej. W przypadku kompensaty nie mamy
    natomiast do czynienia z płatnością. Dochodzi, co prawda, do uregulowania w całości lub
    w części zobowiązania (wygaśnięcia zobowiązania), jednak czynność ta nie może być
    utożsamiana z płatnością. Jeżeli zatem ma miejsce uregulowanie lub wygaśnięcie
    zobowiązania z innych powodów niż dokonanie płatności, wówczas omawianych
    przepisów nie stosuje się. Przyjęcie bowiem, że przepisy te odnoszą się do innych form
    regulowania (wygasania) zobowiązań mogłoby oznaczać zastosowanie wykładni
    rozszerzającej, która nie tylko nie znajduje należytego umocowania w brzmieniu przepisu,
    ale także jest niemożliwa do zastosowania w praktyce.
    WSA w Warszawie w wyroku z 8 kwietnia 2021 r., sygn. akt III SA/Wa 1249/20 nadmienił
    również, że ustawodawca używając zwrotu normatywnego w art. 108a ust. 1d ustawy „o
    którym mowa w art. 498 Kodeksu cywilnego” (a nie np. na podstawie tego przepisu) miał
    na uwadze jedynie tryb/sposób w jaki odbywa się potrącenie uregulowane w tym
    przepisie.
      Podkreślić należy, że potrącenie uregulowane kodeksowo (art. 498 i nast. K.c.) nie
      jest jedyną formą rozliczeń pomiędzy podmiotami posiadającymi względem siebie
      wzajemne wierzytelności. Przepisy kodeksu cywilnego w tym przedmiocie nie mają
      charakteru norm ius cogens, zatem kwestię potrącenia strony mogą uregulować w

      drodze umowy dowolnie w granicach art. 3531 K.c. Tylko w przypadku potrącenia
      opartego na regulacji ustawowej niezbędne jest zaistnienie przesłanek wskazanych w
      art. 498 § 1 K.c., jak i złożenie przez zainteresowaną osobę oświadczenia o
      potrąceniu, o którym mowa w art. 499 K.c. Od potrącenia ustawowego odróżnić
      należy tzw. potrącenie umowne określane też mianem kompensaty, będące
      wynikiem umowy, zawartej w granicach swobody kontraktowania, a które nie jest
      uwarunkowane szczególnymi wymaganiami art. 498 § 1 k.c. To strony ustalają
      względem siebie zasady dokonania potrącenia wzajemnych wierzytelności, czy to
      istniejących, czy przyszłych umową nieregulowaną przepisami ustawy, której celem
      jest modyfikacja sposobu wykonania istniejącego zobowiązania (art. 3531 k.c.).
    Sąd zwrócił również uwagę, że z dniem 1 stycznia 2021 r., przepisy art. 108a ust. 1a i ust.
    1d ustawy zostały zmieniony przez art. 1 pkt 20 lit. a i lit. b ustawy z dnia 27 listopada 2020
    r. o zmianie ustawy o podatku od towarów i usług oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z
    2020 r. poz. 2419), które obecnie otrzymały brzmienie:
      1a) Przy dokonywaniu płatności za nabyte towary lub usługi wymienione w
      załączniku nr 15 do ustawy, udokumentowane fakturą, w której kwota należności
      ogółem przekracza kwotę 15 000 zł lub jej równowartość wyrażoną w walucie obcej,
      podatnicy są obowiązani zastosować mechanizm podzielonej płatności. Do
      przeliczania na złote kwot wyrażonych w walucie obcej stosuje się zasady
      przeliczania kwot stosowane w celu określenia podstawy opodatkowania,
      1d) W przypadku dokonania potrącenia wierzytelności przepisów ust. 1a i 1b nie
      stosuje się w zakresie, w jakim kwoty należności są potrącane.
    Z druku sejmowego nr 718 (Sejmu IX kadencji), wynika, że o ile zmiana przepisu ust. 1a
    miała charakter doprecyzowujący, o tyle w zakresie ust. 1d stwierdzono, że:
      Bezpośrednie odesłanie do art. 498 Kodeksu cywilnego zawężało krąg potrąceń,
      wobec których stosowanie obowiązku mechanizmu podzielonej płatności było
      wyłączone. Proponuje się odejście od odwołania w tym przepisie do Kodeksu
      cywilnego i wyłączenie obowiązku stosowania mechanizmu podzielonej płatności
      również w przypadku dokonania innych potrąceń (dopuszczalnych na gruncie zasady
      swobody umów i istniejących na rynku, np. netting). Dalsze utrzymywanie
      ograniczenia wyłączenia obowiązku stosowania mechanizmu podzielonej płatności
      wyłącznie do potrąceń określonych w art. 498 Kodeksu cywilnego nie ma
      uzasadnienia, ponieważ przy rozliczaniu przez różne (inne) formy potrąceń ryzyko
      wyłudzeń VAT jest minimalne, nie ma bowiem w takim przypadku przepływu
      środków pieniężnych. Dodatkową przesłanką uzasadniającą wprowadzaną zmianę
      jest fakt, że potrącenia z art. 498 Kodeksu cywilnego dotyczą wyłącznie
      wierzytelności wymagalnych. Powoduje to, że potrącenie wierzytelności wymagalnej
      z wierzytelnością o dłuższym terminie płatności z uwagi na obowiązek mechanizmu
      podzielonej płatności nie było stosowane, gdyż takie potrącenie nie wyłączało
      obowiązku stosowania tego mechanizmu. Takie rozwiązanie jest niekorzystne z
      uwagi na zatory płatnicze. Reasumując, przedmiotowym projektem proponuje się
      wyłączenie obowiązku stosowania mechanizmu podzielonej płatności również w
      przypadku innych potrąceń, czyli potrąceń dokonywanych pomiędzy osobami, które
      nie są względem siebie dłużnikiem i wierzycielem (potrącenie wzajemne). Dodatkowo
      obie potrącane wierzytelności nie muszą być wymagalne.
    Podkreślenia w tym miejscu wymaga, że z przepisu art. 498 Kodeksu cywilnego, wynika, że
    każdy podmiot prawa cywilnego może potrącić swoją wierzytelność z wierzytelności
    innego podmiotu, gdy spełnione są łącznie następujące przesłanki pozytywne:
    1) dwie osoby są jednocześnie względem siebie dłużnikami i wierzycielami (wzajemność
      wierzytelności);
    2) przedmiotem obu wierzytelności są pieniądze lub rzeczy tej samej jakości oznaczone
      tylko co do gatunku (jednorodzajowość wierzytelności);

    3) obie wierzytelności są wymagalne (wymagalność roszczeń);
    4) obie wierzytelności mogą być dochodzone przed sądem lub innym organem
      państwowym (zaskarżalność wierzytelności).
    Jak wskazano w wyroku WSA, prawna instytucja potrącenia, określana także jako
    kompensata albo kompensacja, należy do kategorii zdarzeń powodujących wygaśnięcie
    zobowiązania. Polega ona na wzajemnym umorzeniu jednorodnych wierzytelności, jakie
    dwie osoby mają jednocześnie względem siebie. Wierzytelności, będące przedmiotem
    potrącenia, poddane zostają działaniu rachunkowemu, którego rezultatem jest wzajemne
    zniesienie tych wierzytelności do wysokości wierzytelności niższej (por. A. Kidyba Kodeks
    cywilny Komentarz, LEX).
    W związku z powyższym, należy stwierdzić, że ustawodawca – dokonując zmian w art.
    108a ust. 1d ustawy – potwierdził, że mechanizm podzielonej płatności dotyczy płatności z
    tytułu dostaw towarów i świadczenia usług (np. na podstawie przelewu bankowego) i
    wyłączony jest w zakresie szeroko pojętego potrącenia (kompensaty), zważywszy na
    minimalne ryzyko oszustwa podatkowego, bowiem nie występuje przepływ środków
    pieniężnych. Kompensatą bowiem nie można zapłacić podatku od towarów i usług na
    wyodrębniony przez bank rachunek sprzedawcy, zatem w ramach potrącenia każda ze
    stron w sposób sztuczny (wymuszony) byłaby obowiązana do zapłaty tylko tego podatku,
    dokonując zarazem potrącenia wzajemnych wierzytelności w kwocie netto.
    Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, wyrażonym w wyroku z 19 lutego 2025 r.,
    sygn. akt I FSK 1797/21, ustawodawca, dokonując zmian w art. 108a ust. 1d ustawy,
    potwierdził, że:
      Mechanizm podzielonej płatności dotyczy płatności z tytułu dostaw towarów i
      świadczenia usług (np. na podstawie przelewu bankowego) i wyłączony jest w
      zakresie szeroko pojętego potrącenia (kompensaty), zważywszy na minimalne ryzyko
      oszustwa podatkowego, bowiem nie występuje przepływ środków pieniężnych.
      Kompensatą bowiem nie można zapłacić podatku VAT na wyodrębniony przez bank
      rachunek sprzedawcy, zatem w ramach potrącenia każda ze stron w sposób sztuczny
      (wymuszony) byłaby obowiązana do zapłaty tylko tego podatku, dokonując zarazem
      potrącenia wzajemnych wierzytelności w kwocie netto.
    Tym samym, NSA zgadza się z wyrokiem z 8 kwietnia 2021 r., sygn. akt III SA/Wa 1249/20,
    w którym WSA w Warszawie stwierdził, że ustawodawca używając zwrotu normatywnego
    w art. 108a ust. 1d ustawy „o którym mowa w art. 498 Kodeksu cywilnego” (a nie np. na
    podstawie tego przepisu) miał na uwadze jedynie tryb/sposób w jaki odbywa się
    potrącenie uregulowane w tym przepisie.
    Podsumowując, stwierdzam, że po uwzględnieniu wyroku Wojewódzkiego Sądu
    Administracyjnego w Warszawie z 8 kwietnia 2021 r., sygn. akt III SA/Wa 1249/20 oraz
    wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 19 lutego 2025 r., sygn. akt I FSK 1797/21 –
    w rozpatrywanej sprawie, w przypadku, w którym zobowiązanie wobec kontrahenta,
    wynikające z wystawionej faktury o wartości powyżej 15.000 zł, regulowane jest poprzez
    kompensaty, będące potrąceniami umownymi, nie są Państwo zobowiązani do
    zastosowania mechanizmu podzielonej płatności, o którym mowa w art. 108a ust. 1a
    ustawy. Tym samym, w analizowanej sprawie nie znajdzie zastosowania art. 108a ust. 7
    ustawy.
    Tym samym, uznałem stanowisko Państwa za prawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Państwo przedstawili i stanu prawnego,
    który obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia.

    Zgodnie z art. 14b § 3 ustawy Ordynacja podatkowa, składający wniosek o wydanie
    interpretacji indywidualnej obowiązany jest do wyczerpującego przedstawienia
    zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego. Organ jest ściśle związany
    przedstawionym we wniosku stanem faktycznym (opisem zdarzenia przyszłego).
    Zainteresowany ponosi ryzyko związane z ewentualnym błędnym lub nieprecyzyjnym
    przedstawieniem we wniosku opisu stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego).
    Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, o ile
    rzeczywisty stan faktyczny sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie
    ze stanem faktycznym (opisem zdarzenia przyszłego) podanym przez Wnioskodawcę w
    złożonym wniosku. W związku z powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek
    elementu przedstawionego w opisie sprawy, udzielona odpowiedź traci swą aktualność.
    Zaznaczam jednocześnie, iż wydana interpretacja dotyczy tylko sprawy będącej
    przedmiotem wniosku (zapytania) Wnioskodawcy. Inne kwestie przedstawione we
    wniosku, które nie zostały objęte pytaniem nie mogą być – zgodnie z art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej – rozpatrzone.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    · Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy
      z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.).
      Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie
      zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego i zastosują się Państwo do interpretacji.
    · Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
      z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    · Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego
    Sądu Administracyjnego w (...). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje
    ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
    (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
    · w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
    · w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP
      (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.