Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0114-KDIP4-2.4012.226.2025.1.MC
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-06-26
Teza: Opodatkowanie podatkiem VAT nieodpłatnego udostępniania
obiektów sportowych i rekreacyjnych podmiotom trzecim.
Słowa kluczowe: czynności-czynności opodatkowane podatkiem od
towarów i usług
gmina
hala-hala sportowa
kultura-kultura fizyczna
obiekt-obiekt sportowy
podatnik-podatnik podatku od towarów i usług
umowa-umowa użyczenia
zadania-zadania własne
Zagadnienia: Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II. Zakres
opodatkowania-Rozdział 2. Dostawa towarów i
świadczenie usług -Nieodpłatne świadczenie usług
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III. Podatnicy,
płatnicy i przedstawiciele podatkowi-Rozdział 1.
Podatnicy i płatnicy-Organy władzy publicznej
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II-
Rozdział 2-art. 8-ust. 2-pkt 2
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III-
Rozdział 1-art. 15-ust. 6

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

27 marca 2025 r. wpłynął Państwa wniosek z 20 marca 2025 r. o wydanie interpretacji
    indywidualnej. Treść wniosku jest następująca:

## Opis zdarzenia przyszłego

Miasto (dalej: Miasto) jest czynnym zarejestrowanym podatnikiem podatku od towarów i
    usług (VAT).
    1 stycznia 2017 r. podjęła scentralizowane rozliczanie podatku VAT wraz z jednostkami
    organizacyjnymi Miasta i zakładem budżetowym.
    31 maja 2023 r. nastąpiła likwidacja samorządowego zakładu budżetowego. Zlikwidowany
    samorządowy zakład budżetowy został przejęty przez istniejącą jednostkę budżetową pod
    nazwą Miejski Ośrodek Sportu i Rekreacji w (...), która przejęła zadania realizowane przez
    zlikwidowany zakład.
    Jako jednostka samorządu terytorialnego (dalej: JST) posiada osobowość prawną nadaną
    ustawowo przez art. 2 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (tj. Dz. U.
    2024 r., 1465 ze zm.) i prowadzi gospodarkę finansową na zasadach określonych w
    przepisach ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (Dz. U. 2024 r. poz.
    1530 ze zm.).
    Miasto wykonuje przede wszystkim tzw. zadania własne i na mocy art. 7 ust. 1 pkt 10
    ustawy o samorządzie gminnym, jest odpowiedzialne m.in. za zaspokajanie zbiorowych
    potrzeb wspólnoty samorządowej w zakresie kultury fizycznej, turystyki i rekreacji, w tym
    terenów rekreacyjnych i urządzeń i obiektów sportowych. A także inne zadania własne
    nałożone na jednostkę odrębnymi przepisami prawa, dla realizacji których zostało
    powołane. Zdecydowana większość tych zadań jest wykonywana przez Miasto w ramach
    reżimu publicznoprawnego, niektóre czynności Miasto wykonuje na podstawie zawartych
    umów cywilnoprawnych, traktując je jako podlegające przepisom ustawy o VAT.
    W strukturze organizacyjnej Miasta funkcjonuje jednostka budżetowa którą jest Miejski
    Ośrodek Sportu i Rekreacji w (...) (dalej: MOSiR). MOSiR działa na podstawie ustawy z dnia
    8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym, ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach
    publicznych, ustawy z dnia 29 września 1994 r. o rachunkowości, ustawy z dnia 25 czerwca
    2010 r. o sporcie oraz na podstawie Statutu uchwalonego Uchwałą nr (...) Rady Miasta (...).
    Nadrzędnym zadaniem Miejskiego Ośrodka Sportu i Rekreacji w (...) jest zarządzanie już
    istniejącymi obiektami sportowo-rekreacyjnymi i turystycznymi do których należą m.in.
    park wodny, hale sportowe, stadion miejski oraz korty tenisowe.
    Miasto za pośrednictwem MOSiR wykonuje zadania własne o charakterze użyteczności
    publicznej polegające na zaspokajaniu zbiorowych potrzeb wspólnoty w szczególności z
    zakresie kultury fizycznej, sportu i rekreacji, m.in. poprzez: (...).
    Miasto jest właścicielem miejskich urządzeń i obiektów sportowych znajdujących się na
    jego terenie, tj. w szczególności hal sportowych, boisk, parku wodnego, stadionów, kortów
    tenisowych, lodowiska sezonowego (łącznie obiekty sportowe). Obiektami sportowymi
    zarządza/będzie zarządzał MOSiR.
    Miasto za pośrednictwem MOSiR udostępnia/będzie udostępniało obiekty sportowe
    odpłatnie dla zainteresowanych podmiotów oraz chce udostępniać bezpłatnie na cele
    sportowo-rekreacyjne zainteresowanym podmiotom.

    Cennik za odpłatne udostępnianie przez Miasto (za pośrednictwem MOSiR)
    poszczególnych obiektów sportowych określa Zarządzenie Prezydenta Miasta (...) Nr (...) z
    dnia 23 grudnia 2024 r. w sprawie (...) (dalej: Zarządzenie).
    Miasto za pośrednictwem MOSiR udostępniało/będzie udostępniało obiekty sportowe
    nieodpłatnie na cele sportowe i rekreacyjne. Miasto do tej pory udostępnia nieodpłatnie
    obiekty sportowe dla jednostek organizacyjnych Miasta, m.in. dla placówek oświatowych,
    jednostek organizacyjnych Miasta, uczestnicy półkolonii miejskich i ferii zimowych. Miasto
    będzie udostępniało nieodpłatnie obiekty sportowe innym zainteresowanym podmiotom,
    m.in. stowarzyszeniom, klubom sportowym, osobom fizycznym czy też prawnym, np.
    samorządowym instytucjom kultury, itp.
    Stosownie do art. 15 ust. 1 ustawy o VAT, za podatników uznaje się osoby prawne,
    jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące
    samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub
    rezultat takiej działalności. Zgodnie natomiast z ust. 6 tej regulacji, nie uznaje się za
    podatnika organów władzy publicznej oraz urzędów obsługujących te organy w zakresie
    realizowanych zadań nałożonych odrębnymi przepisami prawa, dla realizacji których
    zostały one powołane, z wyłączeniem czynności wykonywanych na podstawie zawartych
    umów cywilnoprawnych.
    Stosownie do art. 15 ust. 2 ustawy o VAT, działalność gospodarcza obejmuje wszelką
    działalność producentów, handlowców lub usługodawców, w tym podmiotów
    pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a także działalność osób wykonujących
    wolne zawody. Działalność gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające
    na wykorzystywaniu towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla
    celów zarobkowych.
    Zgodnie z art. 15 ust. 6 ustawy o VAT który jest odzwierciedleniem art. 13 Dyrektywy Rady
    2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od
    wartości dodanej (Dz. Urz. UE.L z 2006 r. Nr 347, str. 1, ze zm.), zgodnie z którym krajowe,
    regionalne i lokalne organy władzy oraz inne podmioty prawa publicznego nie są uważane
    za podatników w związku z działalnością, którą podejmują lub transakcjami, których
    dokonują jako organy władzy publicznej, nawet jeśli pobierają należności, opłaty, składki
    lub płatności w związku z takimi działaniami lub transakcjami. Jednakże w przypadku, gdy
    podejmują one takie działania lub dokonują takich transakcji, są uważane za podatników
    w odniesieniu do tych działań lub transakcji, gdyby wykluczenie ich z kategorii podatników
    prowadziło do znaczących zakłóceń konkurencji.
    W konsekwencji, kryterium uznania jednostki samorządu terytorialnego za podatnika VAT
    jest charakter wykonywanych przez nią czynności, tj. dokonywanie czynności wyłącznie o
    charakterze publicznoprawnym zasadniczo wyłącza te podmioty z kategorii podatników
    VAT, natomiast dokonywanie czynności w reżimie cywilnoprawnych skutkuje zasadniczo
    uznaniem tych podmiotów za podatników, a realizowane przez nie odpłatne dostawy
    towarów i świadczenie usług podlegają opodatkowaniu VAT.
    W myśl art. 2 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym, gmina wykonuje zadania publiczne w
    imieniu własnym i na własną odpowiedzialność. Natomiast zgodnie z art. 6 ust. 1 tej
    ustawy, do zakresu działania gminy należą wszystkie sprawy publiczne o znaczeniu
    lokalnym, niezastrzeżone ustawami na rzecz innych podmiotów.
    Zgodnie z art. 7 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym zaspokajanie zbiorowych potrzeb
    wspólnoty należy do zadań własnych gminy. W szczególności zadania własne obejmują
    sprawy z zakresu kultury fizycznej, turystyki i rekreacji, w tym terenów rekreacyjnych i
    urządzeń sportowych (pkt 10 cytowanego przepisu).
    Miasto nieodpłatnie udostępniając obiekty sportowe dla Stowarzyszeń, klubów
    sportowych itp. ma/będzie miało na celu wyłącznie realizację ustawowych zadań własnych
    Miasta w zakresie kultury fizycznej, rekreacji, w tym terenów rekreacyjnych i urządzeń
    sportowych.

    Miasto przede wszystkim nie czerpie/nie będzie czerpało z tego tytułu zysków
    (przychodów). Osiąganie zysku nie jest/nie będzie bowiem celem takiej działalności
    Miasta, którym jest/będzie wyłącznie zaspokojenie potrzeb mieszkańców Miasta w
    zakresie sportu i rekreacji. W konsekwencji, Miasto nie występuje/nie będzie występowało
    w roli przedsiębiorcy i nie dokonuje/nie będzie dokonywało typowych dla uczestników
    obrotu gospodarczego czynności. Miasto (za pośrednictwem MOSiR) nieodpłatnie
    udostępnia/będzie udostępniało bowiem obiekty sportowe i tereny rekreacyjne w celu
    realizacji zadań własnych nałożonych na Miasto na podstawie odrębnych ustaw. Zadania
    takie nie są natomiast przypisane innym uczestnikom obrotu gospodarczego - np.
    typowym przedsiębiorcom.
    Przez umowę użyczenia użyczający zobowiązuje się zezwolić biorącemu przez czas
    oznaczony lub nieoznaczony w bezpłatne używanie oddanej mu w tym celu rzeczy.
    Umowa taka jest z natury umową nieodpłatną, która nie przenosi własności rzeczy.
    Oznacza to, że oddanie do bezpłatnego używania na podstawie umowy użyczenia jest
    nieodpłatnym świadczeniem usług.
    Mając na uwadze powyższe, Miasto stoi na stanowisku, że nieodpłatne udostępnienie sali
    gimnastycznej na rzecz organizacji pozarządowej prowadzącej działalność sportową, jest
    poza zakresem działalności gospodarczej w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy o VAT i gmina
    realizując tą czynność nie będzie występować w charakterze podatnika podatku VAT (art.
    15 ust. 1 ustawy o VAT).
    Dlatego też nieodpłatne udostępnienie/użyczanie nieruchomości (obiektów sportowych)
    na rzecz klubów sportowych, stowarzyszeń, osób fizycznych czy też prawnych, np.
    samorządowe instytucje kultury ma na celu wsparcie kultury fizycznej na terenie Miasta.
    Tym samym Miasto realizuje za pośrednictwem, np. klubów sportowych zadania własne i
    nie czerpie z tego tytułu zysków.
    W konsekwencji Miasto nie występuje tutaj w roli przedsiębiorcy i nie dokonuje typowych
    dla uczestników obrotu gospodarczego czynności - udostępnia bowiem nieruchomości w
    celu realizacji zadań własnych nałożonych na Miasto na podstawie odrębnych ustaw i nie
    przedmiotowe czynności nie podlegają opodatkowaniu podatkiem VAT.

## Pytanie

Czy Miasto z tytułu nieodpłatnego udostępniania przez Miasto (za pośrednictwem MOSiR)
    obiektów sportowych i rekreacyjnych dla podmiotów trzecich (tj. stowarzyszeniom,
    klubom sportowym, osobom fizycznym czy też prawnym, np. samorządowym instytucjom
    kultury, itp.) będzie zobowiązane do naliczenia podatku VAT należnego?
    Państwa stanowisko w sprawie
    Miasto stoi na stanowisku, iż z tytułu nieodpłatnego udostępniania przez Miasto (za
    pośrednictwem MOSiR) obiektów sportowych i rekreacyjnych dla podmiotów trzecich
    Miasto nie będzie zobowiązane do naliczenia podatku VAT należnego, ponieważ w
    przedmiotowych czynnościach Miasto nie będzie działało jako podatnik podatku VAT, lecz
    jako organ władzy publicznej realizujący nieodpłatnie swoje zadania ustawowe.
    Zdaniem Miasta, nieodpłatne udostępnianie obiektów sportowych dla podmiotów
    wskazanych w stanie faktycznym/zdarzeniu przyszłym ma/będzie miało na celu wyłącznie
    realizację ustawowych zadań własnych Miasta w zakresie kultury fizycznej, rekreacji, w
    tym terenów rekreacyjnych i urządzeń sportowych.
    Miasto przede wszystkim nie czerpie/nie będzie czerpało z tego tytułu zysków
    (przychodów). Osiąganie zysku nie jest/nie będzie bowiem celem takiej działalności
    Miasta, którym jest będzie wyłącznie zaspokojenie potrzeb mieszkańców Miasta w
    zakresie sportu i rekreacji.
    W konsekwencji, Miasto nie występuje/nie będzie występowało w analizowanej sprawie w
    roli przedsiębiorcy i nie dokonuje/nie będzie dokonywało typowych dla uczestników

    obrotu gospodarczego czynności. Miasto (za pośrednictwem MOSiR) nieodpłatnie
    udostępnia/będzie udostępniało bowiem obiekty sportowe w celu realizacji zadań
    własnych nałożonych na Miasto na podstawie odrębnych ustaw. Zadania takie nie są
    natomiast przypisane innym uczestnikom obrotu gospodarczego - np. typowym
    przedsiębiorcom.
    Z uwagi na powyższe, nie można uznać, że Miasto (za pośrednictwem MOSiR) nieodpłatnie
    udostępniając obiekty sportowe dla podmiotów trzecich ( kluby sportowe, stowarzyszenia,
    osoby fizyczne czy prawne, np. samorządowe instytucje kultury) działa/będzie działało w
    charakterze podatnika VAT.
    Miasto stoi na stanowisku, że nieodpłatne udostępnienie obiektów sportowych na rzecz
    organizacji pozarządowej prowadzącej działalność sportową, jest poza zakresem
    działalności gospodarczej w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy o VAT i gmina realizując tą
    czynność nie będzie występować w charakterze podatnika podatku VAT (art. 15 ust. 1
    ustawy o VAT).
    Dlatego też nieodpłatnego udostępniania przez Miasto (za pośrednictwem MOSiR)
    obiektów sportowych dla podmiotów trzecich (kluby sportowe, stowarzyszenia, osoby
    fizyczne czy prawne, np. samorządowe instytucje kultury) Miasto nie jest/nie będzie
    zobowiązane do naliczenia podatku VAT należnego, bowiem w ramach wskazanych
    czynności Miasto nie działa/nie będzie działało jako podatnik VAT, lecz wyłącznie jako
    organ władzy publicznej realizujący nieodpłatnie swoje zadania ustawowe i powyższe
    czynności nie podlegają opodatkowaniu podatkiem VAT.
    Powyższe stanowisko Miasta potwierdza przykładowo:
    1) interpretacja indywidualna Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z 8 lipca 2020 r.,
      sygn. 0113-KDIPT1-1.4012.356.2020.1.AK;
    2) interpretacja indywidualna Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z 13 czerwca 2018
      r., sygn. 0115-KDIT1-2.4012.433.2018.2.AGW;
    3) interpretacja indywidualna Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z 2 lutego 2018 r.,
      sygn. 0112-KDIL1-1.4012.687.2017.1.MR.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest nieprawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług
    (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 775), zwanej dalej „ustawą”:
      opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlega odpłatna dostawa towarów i
      odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju.
    W myśl art. 7 ust. 1 ustawy:
      przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się
      przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (...).
    Stosownie do art. 8 ust. 1 ustawy:
      przez świadczenie usług, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się każde
      świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej
      niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu
      art. 7, w tym również:
      1) przeniesienie praw do wartości niematerialnych i prawnych, bez względu na
        formę, w jakiej dokonano czynności prawnej;
      2) zobowiązanie do powstrzymania się od dokonania czynności lub do tolerowania
        czynności lub sytuacji;

      3) świadczenie usług zgodnie z nakazem organu władzy publicznej lub podmiotu
        działającego w jego imieniu lub nakazem wynikającym z mocy prawa.
    Pod pojęciem usługi (świadczenia) należy rozumieć każde zachowanie, na które składać
    się może zarówno działanie (uczynienie, wykonanie czegoś na rzecz innej osoby), jak i
    zaniechanie (nieczynienie bądź też tolerowanie). Przy ocenie charakteru świadczenia jako
    usługi należy mieć na względzie, że ustawa zalicza do „grona” usług każde świadczenie,
    które nie jest dostawą w myśl art. 7 ustawy.
    Opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług będzie podlegało tylko to świadczenie
    (dostawa lub usługa), w przypadku którego istnieje konsument, tj. odbiorca świadczenia
    odnoszący z niego choćby potencjalną korzyść. Dopóki nie istnieje podmiot który
    odnosiłby lub powinien odnosić konkretne korzyści o charakterze majątkowym związanym
    z danym świadczeniem, dopóty świadczenie to nie będzie czynnością podlegającą
    opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.
    Taka konstrukcja definicji świadczenia usług jest wyrazem zasady powszechności
    opodatkowania podatkiem od towarów i usług transakcji dokonywanych w ramach
    profesjonalnego obrotu gospodarczego.
    Należy wskazać, że opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług zgodnie z zasadą
    powszechności opodatkowania podlegają wszelkie transakcje, których przedmiotem jest
    dostawa towarów lub świadczenie usług, pod warunkiem, że są one realizowane przez
    podatników w rozumieniu ustawy i są wykonywane w ramach działalności gospodarczej.
    Pojęcie „dostawa towarów” w rozumieniu przepisów ustawy o VAT, obejmuje wszelkie
    czynności, w ramach których następuje przeniesienie prawa do rozporządzania towarem
    jak właściciel.
    Z kolei każde świadczenie niebędące dostawą towarów polegające na działaniu,
    zaniechaniu lub tolerowaniu czyjegoś zachowania stanowi co do zasady usługę w
    rozumieniu ustawy o podatku od towarów i usług. Niemniej muszą być przy tym spełnione
    następujące warunki:
        w następstwie zobowiązania, w wykonaniu którego usługa jest świadczona, druga
        strona (wierzyciel/nabywca) jest bezpośrednim beneficjentem świadczenia,
        świadczonej usłudze odpowiada świadczenie wzajemne ze strony nabywcy
        (wynagrodzenie).
    Należy podkreślić, że oba ww. warunki powinny być spełnione łącznie, aby świadczenie
    podlegało, jako usługa, opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.
    Zatem przez pojęcie świadczenia usług należy rozumieć przede wszystkim określone
    zachowanie się podatnika na rzecz innego podmiotu, które wynika z dwustronnego
    stosunku zobowiązaniowego, zakładającego istnienie podmiotu będącego odbiorcą
    (nabywcą usługi), jak również podmiotu świadczącego usługę. Przy czym, o ile dane
    zachowanie podatnika mieści się w ustawowej definicji świadczenia usług, to – co do
    zasady – niezbędnym elementem do uznania tego zachowania za czynność podlegającą
    opodatkowaniu jest spełnienie przesłanki odpłatności.
    Odpłatność oznacza wykonanie czynności (dostawy towarów oraz świadczenia usług) za
    wynagrodzeniem. W znaczeniu potocznym wynagrodzenie to zapłata za pracę, należność.
    Natomiast odpłatny to taki, który wymaga zapłacenia, zwrotu kosztów, płatny.
    Pod pojęciem odpłatności świadczenia usług rozumieć należy prawo podmiotu
    sprzedającego towar lub świadczącego usługę do żądania od nabywcy towaru, odbiorcy
    usługi lub osoby trzeciej zapłaty ceny lub ekwiwalentu (m.in. w postaci świadczenia
    wzajemnego).

    Zatem, aby dana czynność (usługa) podlegała opodatkowaniu podatkiem od towarów i
    usług musi istnieć bezpośredni związek o charakterze przyczynowym, pomiędzy
    świadczoną usługą a otrzymanym świadczeniem wzajemnym, w ten sposób, że zapłacone
    kwoty stanowią rzeczywiste wynagrodzenie za wyodrębnioną usługę świadczoną w
    ramach stosunku prawnego lub dochodzi do wymiany świadczeń wzajemnych. Otrzymana
    zapłata powinna być konsekwencją wykonania świadczenia. Wynagrodzenie musi być
    należne za wykonanie tego świadczenia.
    Należy również wskazać, że w świetle art. 8 ust. 2 ustawy w pewnych, ściśle określonych
    przypadkach, również nieodpłatne świadczenie usług należy uznać za spełniające definicję
    odpłatnego świadczenia usług, które na podstawie art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy, podlega
    opodatkowaniu podatkiem VAT.
    W myśl art. 8 ust. 2 ustawy:
      za odpłatne świadczenie usług uznaje się również:
      1) użycie towarów stanowiących część przedsiębiorstwa podatnika do celów innych
        niż działalność gospodarcza podatnika, w tym w szczególności do celów
        osobistych podatnika lub jego pracowników, w tym byłych pracowników,
        wspólników, udziałowców, akcjonariuszy, członków spółdzielni i ich domowników,
        członków organów stanowiących osób prawnych, członków stowarzyszenia, jeżeli
        podatnikowi przysługiwało, w całości lub w części, prawo do obniżenia kwoty
        podatku należnego o kwotę podatku naliczonego z tytułu nabycia, importu lub
        wytworzenia tych towarów lub ich części składowych;
      2) nieodpłatne świadczenie usług na cele osobiste podatnika lub jego pracowników,
        w tym byłych pracowników, wspólników, udziałowców, akcjonariuszy, członków
        spółdzielni i ich domowników, członków organów stanowiących osób prawnych,
        członków stowarzyszenia, oraz wszelkie inne nieodpłatne świadczenie usług do
        celów innych niż działalność gospodarcza podatnika.
    Nie każda czynność stanowiąca świadczenie usług w rozumieniu art. 8 ustawy podlega
    opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług. Aby dana czynność podlegała
    opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, musi być wykonana przez podatnika.
    W myśl art. 15 ust. 1 ustawy:
      podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości
      prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o
      której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności.
    Natomiast zgodnie z art. 15 ust. 2 ustawy:
      działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców
      lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz
      rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność
      gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu
      towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów
      zarobkowych.
    Stosownie do art. 15 ust. 6 ustawy:
      nie uznaje się za podatnika organów władzy publicznej oraz urzędów obsługujących
      te organy w zakresie realizowanych zadań nałożonych odrębnymi przepisami prawa,
      dla realizacji których zostały one powołane, z wyłączeniem czynności wykonywanych
      na podstawie zawartych umów cywilnoprawnych.
    Powyższy zapis jest odzwierciedleniem art. 13 obowiązującej od dnia 1 stycznia 2007 r.
    Dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu
    podatku od wartości dodanej – (Dz. Urz. UE.L. Nr 347 z 11.12.2006 s. 1, ze zm.), zgodnie z
    którym:

      krajowe, regionalne i lokalne organy władzy oraz inne podmioty prawa publicznego
      nie są uważane za podatników w związku z działalnością, którą podejmują lub
      transakcjami, których dokonują jako organy władzy publicznej, nawet jeśli pobierają
      należności, opłaty, składki lub płatności w związku z takimi działaniami lub
      transakcjami.
      Jednakże w przypadku gdy podejmują one takie działania lub dokonują takich
      transakcji, są uważane za podatników w odniesieniu do tych działań lub transakcji,
      gdyby wykluczenie ich z kategorii podatników prowadziło do znaczących zakłóceń
      konkurencji.
      W każdych okolicznościach podmioty prawa publicznego są uważane za podatników
      w związku z czynnościami określonymi w załączniku I, chyba że niewielka skala tych
      działań sprawia, że mogą być one pominięte.
    Oznacza to, że organ będzie uznany za podatnika podatku od towarów i usług w dwóch
    przypadkach, tj. gdy wykonuje czynności inne niż te, które mieszczą się w ramach jego
    zadań oraz gdy wykonuje czynności mieszczące się w ramach jego zadań, ale czyni to na
    podstawie umów cywilnoprawnych.
    Jak wynika z powyższego, wyłączenie organów władzy publicznej z kategorii podatnika ma
    charakter podmiotowo-przedmiotowy.
    W świetle wskazanych unormowań jednostki samorządu terytorialnego na gruncie
    podatku od towarów i usług występować mogą w dwojakim charakterze:
        podmiotów niebędących podatnikami, gdy realizują zadania nałożone na nich
        odrębnymi przepisami prawa, oraz
        podatników podatku od towarów i usług, gdy wykonują czynności na postawie
        umów cywilnoprawnych.
    Kryterium podziału stanowi charakter wykonywanych czynności: czynności o charakterze
    publicznoprawnym wyłączają te podmioty z kategorii podatników, natomiast czynności o
    charakterze cywilnoprawnym skutkują uznaniem tych podmiotów za podatników podatku
    od towarów i usług, a realizowane przez nie odpłatne dostawy towarów i świadczenie
    usług podlegają opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.
    Zatem, jednostki samorządu terytorialnego są podatnikami podatku od towarów i usług
    jedynie w zakresie wszelkich czynności, które mają charakter cywilnoprawny, tzn. są przez
    nie realizowane na podstawie umów cywilnoprawnych. Tylko bowiem w tym zakresie ich
    czynności mają charakter działalności gospodarczej w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy.
    Stosownie do art. 2 ust. 1 ustawy z 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (t. j. Dz. U. z
    2024 r. poz. 1465 ze zm.), zwanej dalej ustawą o samorządzie gminnym:
      gmina wykonuje zadania publiczne w imieniu własnym i na własną odpowiedzialność.
    Jak stanowi art. 6 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym:
      do zakresu działania gminy należą wszystkie sprawy publiczne o znaczeniu lokalnym,
      niezastrzeżone ustawami na rzecz innych podmiotów.
    Zgodnie z art. 7 ust. 1 pkt 10 ustawy o samorządzie gminnym:
      zaspokajanie zbiorowych potrzeb wspólnoty należy do zadań własnych gminy. W
      szczególności zadania własne obejmują sprawy kultury fizycznej i turystyki, w tym
      terenów rekreacyjnych i urządzeń sportowych.

    Z powyższych konstrukcji prawnych jednoznacznie wynika, że gmina, wykonując we
    własnym imieniu i na własny rachunek czynności spełniające definicję działalności
    gospodarczej, określonej w art. 15 ust. 2 ustawy, działa w charakterze podatnika podatku
    VAT.
    Jednocześnie należy wskazać, że stosownie do art. 710 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r.
    Kodeks cywilny (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1061 ze zm.):
      przez umowę użyczenia użyczający zobowiązuje się zezwolić biorącemu, przez czas
      oznaczony lub nieoznaczony, na bezpłatne używanie oddanej mu w tym celu rzeczy.
    Umowa użyczenia jest z natury umową nieodpłatną. Umowa użyczenia nie przenosi
    własności rzeczy. Powyższe oznacza, że oddanie do bezpłatnego używania na podstawie
    umowy użyczenia jest nieodpłatnym świadczeniem usług.
    Z opisu sprawy wynika, że są Państwo właścicielem obiektów sportowych, tj. miejskich
    urządzeń i obiektów sportowych znajdujących się na terenie Miasta, tj. w szczególności hal
    sportowych, boisk, parku wodnego, stadionów, kortów tenisowych, lodowiska
    sezonowego. Obiektami sportowymi zarządza MOSiR.
    Za pośrednictwem MOSiR udostępniają Państwo obiekty sportowe odpłatnie dla
    zainteresowanych podmiotów oraz chcą udostępniać bezpłatnie na cele sportowo-
    rekreacyjne zainteresowanym podmiotom. Będą Państwo udostępniali nieodpłatnie
    obiekty sportowe zainteresowanym podmiotom, m.in. stowarzyszeniom, klubom
    sportowym, osobom fizycznym oraz osobom prawnym, np. samorządowym instytucjom
    kultury, itp. Nie będą Państwo czerpali z tego tytułu zysków (przychodów).
    Nieodpłatnie udostępniając obiekty sportowe dla stowarzyszeń, klubów sportowych itp.
    będą mieli Państwo na celu wyłącznie realizację ustawowych zadań własnych Miasta w
    zakresie kultury fizycznej, rekreacji, w tym terenów rekreacyjnych i urządzeń sportowych.
    Za pośrednictwem MOSiR będą Państwo nieodpłatnie udostępniali obiekty sportowe i
    tereny rekreacyjne w celu realizacji zadań własnych nałożonych na Miasto na podstawie
    odrębnych ustaw.
    Państwa wątpliwości sprowadzają się ustalenia, czy nieodpłatne udostępnianie przez
    Państwa (za pośrednictwem MOSiR) obiektów sportowych i rekreacyjnych dla podmiotów
    trzecich (tj. stowarzyszeniom, klubom sportowym, osobom fizycznym czy też prawnym,
    np. samorządowym instytucjom kultury, itp.) będzie podlegać opodatkowaniu podatkiem
    od towarów i usług, a w konsekwencji czy będą Państwo zobowiązani do naliczenia
    podatku VAT należnego z tego tytułu.
    Odnosząc się do Państwa wątpliwości należy zauważyć, że dla ustalenia, czy konkretna,
    nieodpłatna czynność podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, istotny jest
    cel jej świadczenia. Jeżeli nieodpłatne świadczenie wpisuje się w cel prowadzonej
    działalności gospodarczej, wtedy przesłanka uznania takiej nieodpłatnej czynności za
    odpłatne świadczenie usług podlegające opodatkowaniu nie zostanie spełniona.
    Stwierdzenie takie uzależnione jednak jest od konkretnych okoliczności, jakie w danej
    sprawie występują. Ponadto z powyższego wynika, że opodatkowaniu VAT podlega tylko
    takie nieodpłatne świadczenie usług, które nie ma żadnego związku z działalnością
    przedsiębiorstwa podatnika.
    Przepis art. 8 ust. 2 pkt 1 ustawy wskazuje, że opodatkowaniu podlega jako odpłatne
    świadczenie usług, użycie towarów stanowiących część przedsiębiorstwa podatnika do
    celów innych niż działalność gospodarcza (w tym w szczególności m.in. do celów
    osobistych podatnika lub jego pracowników), jeżeli przysługiwało mu prawo do odliczenia
    podatku VAT naliczonego, w całości lub w części, przy nabyciu, imporcie lub wytworzeniu
    tych towarów lub ich części składowych. Tylko łączne zaistnienie ww. przesłanek umożliwia
    objęcie zakresem opodatkowania VAT usług świadczonych nieodpłatnie.

    Analizując natomiast treść art. 8 ust. 2 pkt 2 ustawy, należy zauważyć, że dla ustalenia, czy
    konkretne nieodpłatne świadczenie usług podlega opodatkowaniu na mocy cytowanego
    przepisu istotne jest ustalenie celu takiego świadczenia. Jeżeli nieodpłatne świadczenie
    wpisywało się będzie w cel prowadzonej działalności gospodarczej, wtedy przesłanka
    uznania takiej nieodpłatnej czynności za odpłatne świadczenie usług, podlegające
    opodatkowaniu nie zostanie spełniona. Stwierdzenie takie uzależnione jednak jest od
    konkretnych okoliczności, jakie w danej sprawie występują.
    Przy czym, za usługi niezwiązane z prowadzeniem przedsiębiorstwa (świadczone do celów
    innych niż działalność gospodarcza) należy uznać wszelkie usługi, których świadczenie
    odbyło się bez związku z prowadzoną przez podatnika działalnością gospodarczą.
    Natomiast przez usługi związane z prowadzeniem przedsiębiorstwa, należy rozumieć te
    usługi, które są wykonywane nieodpłatnie w związku z potrzebami prowadzonej
    działalności gospodarczej podatnika, potrzebami związanymi z funkcjonowaniem
    prowadzonego przedsiębiorstwa. W tym więc aspekcie winny być rozpatrywane działania
    podejmowane przez dany podmiot.
    Podkreślić należy, że przepis art. 8 ust. 2 pkt 2 ustawy ma zastosowanie tylko do tych
    spośród usług nieodpłatnych, które spełniają warunek w nim wymieniony, tj. dotyczy tych
    usług nieodpłatnych, które służą celom innym niż działalność gospodarcza podatnika. Jeśli
    ww. warunek nie jest spełniony, nie może być mowy o potraktowaniu usługi świadczonej
    nieodpłatnie jako usługi odpłatnej i objęcie jej zakresem opodatkowania VAT.
    W świetle powołanych wyżej przepisów należy stwierdzić, że zakres aktywności
    podejmowanej przez jednostkę samorządu terytorialnego należy interpretować w
    perspektywie ogólnej zasady, tj. że ich realizacja ma służyć zaspokajaniu zbiorowych
    potrzeb mieszkańców gminy. Obowiązywanie tej zasady powoduje, że każde działanie
    podejmowane przez jednostki w imieniu własnym, na własną odpowiedzialność i
    finansowane z budżetu jednostek, a dotyczące mienia gminy, należy uznać za działanie
    publiczne, służące zaspokajaniu potrzeb wspólnoty samorządowej, które jest wykonywane
    przez jednostkę samorządu terytorialnego jako zadanie własne, w ramach władztwa
    publicznego.
    Zatem czynności wynikające z zadań własnych, nałożonych odrębnymi przepisami,
    realizowane w ramach reżimu publicznoprawnego, z tytułu których gmina nie uzyskuje
    wpływów, pozostają poza zakresem ustawy o podatku od towarów i usług. Są one bowiem
    realizowane przez gminę poza zakresem działalności gospodarczej w rozumieniu art. 15
    ust. 2 ustawy, a gmina realizując te czynności, nie występuje w charakterze podatnika
    podatku VAT, zdefiniowanego w art. 15 ust. 1 ustawy, bowiem w tym zakresie działa jako
    organ władzy w rozumieniu art. 15 ust. 6 ustawy.
    Ponadto, w celu ustalenia czy konkretne nieodpłatne świadczenie usług podlega
    opodatkowaniu podatkiem VAT należy posiłkować się orzecznictwem Trybunału
    Sprawiedliwości Unii Europejskiej.
    Kwestia nieodpłatnego świadczenia usług była przedmiotem rozważań Trybunału
    Sprawiedliwości Unii Europejskiej m.in. w sprawie C-258/95 (Julius Fillibeck Söhne GmbH &
    Co. KG). W wyroku tym Trybunał Sprawiedliwości doszedł do wniosku, że co do zasady,
    pracodawca, organizując dla pracowników dojazd do zakładu, świadczy nieodpłatną
    usługę na ich prywatny użytek. Pracodawca w normalnych warunkach nie ma obowiązku
    zapewnienia pracownikom dojazdu do miejsca pracy, a to w jaki sposób pracownik
    dostanie się do pracy jest jego indywidualną sprawą. Niemniej jednak, jeżeli z okoliczności
    wynika, że działalność prowadzona przez podatnika wymaga, aby pracodawca zapewnił
    transport pomiędzy domem a miejscem pracy, wówczas należy przyjąć, że usługa ta
    świadczona jest w celu nie innym niż działalność gospodarcza podatnika, natomiast
    prywatne korzyści pracownika wynikające z możliwości skorzystania z transportu mają
    znaczenie drugorzędne względem potrzeb podatnika.

    W świetle powyższego, oceniając, czy dana usługa służy działalności przedsiębiorstwa
    podatnika, należy zbadać, czy jest ona dla tego celu niezbędna, jak również zważyć, czyja
    korzyść jest dominująca. Jeżeli korzyść podatnika przeważa nad korzyścią pracownika, w
    tym jak w okolicznościach niniejszej sprawy, podmiotów trzecich (tj. stowarzyszeń, klubów
    sportowy, osób fizycznych czy też prawnych, np. samorządowych instytucji kultury, itp.),
    wówczas świadczenie to zachowuje swój nieodpłatny charakter i nie podlega
    opodatkowaniu.
    Natomiast w wyroku z 11 grudnia 2008 r. w sprawie C-371/07 (Danfoss and Astra Zeneca)
    Trybunał stwierdził, że co do zasady wydawanie pracownikom nieodpłatnych posiłków,
    służy zaspokojeniu ich prywatnych potrzeb w rozumieniu art. 6 ust. 2 Szóstej Dyrektywy.
    Jeżeli natomiast ze szczególnych okoliczności wynika, że zapewnienie posiłków przez
    pracodawcę nie służy zaspokajaniu prywatnych potrzeb tych ostatnich i nie jest
    dokonywane w celach innych niż związane z działalnością przedsiębiorstwa, wtedy
    osobista korzyść, jaka wynika z tego dla pracowników, wydaje się mieć jedynie charakter
    uboczny względem potrzeb przedsiębiorstwa.
    Podobnie jak w pierwszym powołanym wyroku, także i w tym orzeczeniu Trybunał
    podkreślił znaczenie ścisłego związku pomiędzy działalnością gospodarczą podatnika, a
    świadczoną nieodpłatnie usługą. Wskazał ponadto, że usługa ta powinna służyć przede
    wszystkim interesom podatnika, a korzyść pracownika powinna mieć charakter uboczny.
    Zatem mając na uwadze kryteria wynikające z powołanego orzecznictwa TSUE można
    wywieść wniosek, że co do zasady takie usługi, w których zasadniczą korzyść odnoszą
    osoby korzystające z danej usługi, należałoby uznać za świadczone na ich osobiste cele, a
    w konsekwencji usługi te będą podlegały opodatkowaniu na podstawie art. 8 ust. 2
    ustawy. Z drugiej jednak strony, jeżeli usługa taka nie jest świadczona przez podatnika w
    ramach prowadzonej przez niego działalności lub ma z nią nikły związek, to można mówić
    o świadczeniu usługi nie tyle na cele osobiste, lecz przede wszystkim w ramach innej
    działalności. W tym przypadku również czynność ta objęta jest opodatkowaniem zgodnie z
    art. 8 ust. 2 ustawy.
    Przy analizie przesłanek zastosowania art. 8 ust. 2 pkt 2 ustawy, decydującym kryterium
    jest zatem związek usługi z działalnością gospodarczą podatnika (tj. cel działania) – jeżeli
    nieodpłatne świadczenie wpisuje się w cel prowadzonej działalności gospodarczej,
    wówczas przesłanka uznania tej nieodpłatnej czynności za odpłatne świadczenie usług,
    podlegające opodatkowaniu podatkiem VAT, nie zostanie spełniona. Oceniając zatem, czy
    dana usługa służy działalności przedsiębiorstwa podatnika, należy zbadać, czy jest ona dla
    tego celu niezbędna, jak również zważyć, czyja korzyść jest dominująca. Jednocześnie
    usługa taka powinna służyć przede wszystkim interesom podatnika, a korzyść odbiorcy
    świadczenia powinna mieć charakter uboczny. Oznacza to, że w przypadku gdy korzyść
    podatnika przeważa nad korzyścią odbiorcy świadczenia świadczenie to zachowuje swój
    nieodpłatny charakter i nie podlega opodatkowaniu.
    Jednocześnie należy wskazać, że dla zastosowania art. 8 ust. 2 pkt 2 ustawy istotne jest czy
    podatnikowi przysługiwało prawo do odliczenia podatku naliczonego. Należy bowiem
    zwrócić uwagę na opinię Rzecznika Generalnego z 23 października 2008 r. w sprawie C-371
    /07, który stwierdził, że:
      „(...) możliwość odliczenia podatku naliczonego stanowi wyraźną przesłankę jedynie
      dla zastosowania art. 5 ust. 6 lub art. 6 ust. 2 lit. a, jednakże sądzę, że w art. 6 ust. 2
      lit. b ma charakter bezwzględnie dorozumiany. Nie ma w tym przypadku charakteru
      wyraźnego zasadniczo z uwagi na to, że przepis ten odnosi się głównie do usług
      świadczonych przez pracowników, a koszty pracowników (w formie wynagrodzenia)
      nie są obciążone podatkiem VAT. Jednakże w przypadku, gdy kompleksowa dostawa
      winna być sklasyfikowana, jako dostawa usług, wykorzystane towary zazwyczaj będą
      podlegać opodatkowaniu podatkiem VAT, a podstawą opodatkowania w odniesieniu
      do wszystkich transakcji wymienionych w art. 6 ust. 2 stanowi »suma wydatków
      poniesionych przez podatnika na wykonanie usług« (art. 11 część A ust. 1 lit. c).

      Objęcie tą podstawą opodatkowania kosztu dostaw, od których podatek naliczony
      nie podlegał odliczeniu, byłoby sprzeczne nie tylko z systematyką art. 5 ust. 6 i art. 6
      ust. 2 w całości, ale również z fundamentalną zasadą neutralności podatku VAT dla
      podatników” (pkt 40 opinii).
    Zatem na podstawie art. 8 ust. 2 pkt 2 ustawy za odpłatne świadczenie usług uznaje się
    nieodpłatne świadczenie usług na cele osobiste podatnika lub jego pracowników, w tym
    byłych pracowników, wspólników, udziałowców, akcjonariuszy, członków spółdzielni i ich
    domowników, członków organów stanowiących osób prawnych, członków stowarzyszenia,
    oraz wszelkie inne nieodpłatne świadczenie usług do celów innych niż działalność
    gospodarcza podatnika, jeżeli podatnikowi przysługiwało, w całości lub w części, prawo do
    obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego.
    W rozpatrywanej sprawie za pośrednictwem MOSiR udostępniają/będą Państwo
    udostępniali obiekty sportowe odpłatnie dla zainteresowanych podmiotów i w związku z
    takim sposobem dysponowania majątkiem przysługuje Państwu częściowe prawo do
    odliczenia podatku naliczonego związanego ze świadczeniem tych usług.
    Zatem w analizowanej sprawie w odniesieniu do kwestii podlegania opodatkowaniu
    nieodpłatnego świadczenia usług polegających na udostępnianiu za pośrednictwem
    MOSiR obiektów sportowych i rekreacyjnych dla podmiotów trzecich (tj. stowarzyszeniom,
    klubom sportowym, osobom fizycznym czy też prawnym, np. samorządowym instytucjom
    kultury, itp.), stwierdzić należy, że będą Państwo świadczyć te usługi wyłącznie w ramach
    prowadzonej działalności gospodarczej w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy. W tym
    przypadku brak jest podstaw, by dzielić Państwa aktywność w zakresie odpłatnego
    udostępniania obiektów sportowych i rekreacyjnych na opodatkowane usługi świadczone
    w sferze działalności gospodarczej oraz w zakresie nieodpłatnego udostępniania obiektów
    sportowych i rekreacyjnych na usługi spoza systemu VAT.
    W analizowanej sprawie nie można zgodzić się z Państwem, że obiekty sportowe i tereny
    rekreacyjne będą Państwo nieodpłatnie udostępniali w celu realizacji zadań własnych,
    nałożonych na Miasto na podstawie odrębnych ustaw. W tym przypadku udostępniane
    obiekty sportowe nie będą ogólnodostępne dla ogółu mieszkańców, lecz będą przekazane
    do korzystania przez ściśle określone podmioty. Udostępnienie obiektów sportowych i
    terenów rekreacyjnych stowarzyszeniom, klubom sportowym, osobom fizycznym czy też
    prawnym, np. samorządowym instytucjom kultury nie stanowi realizacji zadania własnego,
    o którym mowa w art. 7 ust. 1 pkt 10 ustawy o samorządzie gminnym (sprawy kultury
    fizycznej i turystyki, w tym terenów rekreacyjnych i urządzeń sportowych), a więc nie jest
    dokonywane w granicach reżimu publicznoprawnego i w tej sytuacji nie ma miejsca
    wyłączenie z opodatkowania tych czynności na podstawie art. 15 ust. 6 ustawy.
    Jak wynika z opisu sprawy, w obu ww. przypadkach udostępnienie obiektów sportowych i
    rekreacyjnych – odpłatnie, jak i nieodpłatnie – następuje w wykonaniu umowy
    cywilnoprawnej na zasadach pełnej dobrowolności. Za pośrednictwem MOSiR
    udostępniają/będą Państwo udostępniali obiekty sportowe odpłatnie dla
    zainteresowanych podmiotów oraz chcą Państwo udostępniać bezpłatnie te obiekty na
    cele sportowo-rekreacyjne zainteresowanym podmiotom. Cennik za odpłatne
    udostępnianie przez Państwa (za pośrednictwem MOSiR) poszczególnych obiektów
    sportowych określa Zarządzenie Prezydenta Miasta (...) Nr (...) z dnia 23 grudnia 2024 r. w
    sprawie (...) (Zarządzenie).
    Tym samym przyjęcie, że usługa polegająca na nieopłatnym udostępnianiu za
    pośrednictwem MOSiR obiektów sportowych i rekreacyjnych dla podmiotów trzecich (tj.
    stowarzyszeniom, klubom sportowym, osobom fizycznym czy też prawnym, np.
    samorządowym instytucjom kultury, itp.) odbywa się poza Państwa działalnością
    gospodarczą w ramach władztwa publicznoprawnego nie znajduje uzasadnienia.
    Nieodpłatne udostępnienie obiektów sportowych i rekreacyjnych dla podmiotów trzecich
    (tj. stowarzyszeniom, klubom sportowym, osobom fizycznym czy też prawnym, np.

    samorządowym instytucjom kultury, itp.) będzie następować w wykonaniu umowy
    cywilnoprawnej (umowy użyczenia) zawartej na zasadach pełnej dobrowolności. Krąg
    podmiotów uprawnionych do takiego nieodpłatnego świadczenia określili Państwo sami
    jako jednostka samorządu terytorialnego w akcie prawa miejscowego.
    Jednocześnie w celu określenia czy w tym przypadku znajduje zastosowanie art. 8 ust. 2
    pkt 2 ustawy, koniecznym jest rozstrzygnięcie czy to nieodpłatne świadczenie usług
    realizowane w ramach działalności gospodarczej następuje do celów innych niż
    działalność gospodarcza podatnika, czy też służy przede wszystkim działalności
    gospodarczej podatnika, co oznaczałoby że jest ono niezbędne dla tej działalności, a
    korzyść podatnika z tytułu tego świadczenia przeważa nad korzyścią podmiotów trzecich
    (tj. stowarzyszeń, klubów sportowych, osób fizycznych czy też prawnych, np.
    samorządowych instytucji kultury, itp.). Usługi polegające na udostępnianiu za
    pośrednictwem MOSiR obiektów sportowych i rekreacyjnych dla podmiotów trzecich (tj.
    stowarzyszeniom, klubom sportowym, osobom fizycznym czy też prawnym, np.
    samorządowym instytucjom kultury, itp.), pomimo że są realizowane w ramach Państwa
    działalności gospodarczej, nie są niezbędne dla celu tej działalności – nie służą przede
    wszystkim tej działalności, przeważa tutaj bowiem korzyść podmiotów korzystających z
    tych świadczeń, które nie wykonują zadań własnych Miasta, lecz realizują własne cele.
    W analizowanej sprawie nie można przyjąć, że korzyść podmiotów uprawnionych do
    nieodpłatnego korzystania z obiektów sportowych i rekreacyjnych ma charakter uboczny
    w stosunku do korzyści, jaką z tytułu tego świadczenia odnoszą Państwo. To z kolei
    prowadzi do wniosku, że ww. nieodpłatne świadczenie usług następuje do celów innych
    niż działalność gospodarcza podatnika, co w świetle art. 8 ust. 2 pkt 2 ustawy należy
    traktować jako odpłatne świadczenie usług podlegające opodatkowaniu podatkiem VAT.
    Podsumowując, czynności nieodpłatnego świadczenia usług polegających na
    udostępnianiu za pośrednictwem MOSiR obiektów sportowych i rekreacyjnych dla
    podmiotów trzecich (tj. stowarzyszeniom, klubom sportowym, osobom fizycznym czy też
    prawnym, np. samorządowym instytucjom kultury, itp.) będą podlegać opodatkowaniu
    podatkiem od towarów i usług na podstawie art. 5 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 8 ust. 2 pkt 2
    ustawy.
    Tym samym Państwa stanowisko należało uznać za nieprawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, które Państwo przedstawili i stanu prawnego,
    który obowiązuje w dniu wydania interpretacji.
    W odniesieniu do powołanych przez Państwa interpretacji indywidualnych z 8 lipca 2020 r.
    sygn. 0113-KDIPT1-1.4012.356.2020.1.AK, z 13 czerwca 2018 r. sygn. 0115-KDIT1-
    2.4012.433.2018.2.AGW oraz z 2 lutego 2018 r. sygn. 0112-KDIL1-1.4012.687.2017.1.MR
    wskazać należy, że interpretacje indywidualne są wydawane w indywidualnych sprawach i
    nie wiążą organu wydającego interpretacje indywidualne w sprawach innych podatników,
    co jest tym bardziej zrozumiałe zważywszy na różnorodność i odmienność okoliczności
    faktycznych występujących w każdej z indywidualnych spraw podlegających
    interpretacjom.
    Ponadto należy wskazać, że interpretacje wydawane są w indywidualnych sprawach
    podatników w oparciu o aktualnie obowiązujące przepisy prawa i stan faktyczny/zdarzenie
    przyszłe przedstawiony przez danego podatnika. Powołane interpretacje nie stanowią
    źródła powszechnie obowiązującego prawa, więc zawartego w nich stanowiska organu
    podatkowego nie można wprost przenosić na grunt innej sprawy. Każdą sprawę organ
    wydający interpretacje jest zobowiązany rozpatrywać indywidualnie.
    Jednocześnie wskazać należy, iż interpretacje rozbieżne bądź wątpliwe mogą być poddane
    weryfikacji w trybie art. 14e § 1 Ordynacji podatkowej, zgodnie z którym Szef Krajowej

    Administracji Skarbowej może z urzędu zmienić wydaną interpretację indywidualną, jeżeli
    stwierdzi jej nieprawidłowość, uwzględniając w szczególności orzecznictwo sądów,
    Trybunału Konstytucyjnego lub Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej. Oznacza to,
    że interpretacje indywidualne wydane przez upoważniony do tego organ, każdorazowo
    podlegają analizie i weryfikacji, a w przypadku stwierdzenia nieprawidłowości, Szef
    Krajowej Administracji Skarbowej może zmienić nieprawidłową interpretację indywidualną.
    W konsekwencji, powołane przez Państwa interpretacje indywidualne nie mogą stanowić
    podstawy do rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
        Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb
        ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz.
        111 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa
        sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem zdarzenia przyszłego i zastosują się
        Państwo do interpretacji.
        Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
      z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
        Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego
    Sądu Administracyjnego (...). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje
    ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
    (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
        w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
        Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
        w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na
        adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS
        /SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.