Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0114-KDIP4-2.4012.552.2025.2.SKJ
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-10-15
Teza: Usługi polegające na organizacji festiwali światła nie korzystają
ze zwolnienia z art. 43 ust. 1 pkt 33 lit. a i b, ze względu na
niespełnienie przesłanki podmiotowej.
Słowa kluczowe: cel-cel kulturalny
podatek-podatek od towarów i usług-zwolnienia z
podatku od towarów i usług
usługi-usługi organizowania
Zagadnienia: Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział VIII.
Wysokość opodatkowania -Rozdział 2. Zwolnienia -
Zwolnienia przedmiotowe-Usługi kulturalne świadczone
przez indywidualnych twórców i artystów wykonawców
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział VIII.
Wysokość opodatkowania -Rozdział 2. Zwolnienia -
Zwolnienia przedmiotowe-Usługi kulturalne świadczone
przez instytucje o charakterze kulturalnym lub wpisane
do rejestru instytucji kultury
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział
VIII-Rozdział 2-art. 43-ust. 1-pkt 33-lit. a
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział
VIII-Rozdział 2-art. 43-ust. 1-pkt 33-lit. b

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

28 lipca 2025 r. wpłynął Państwa wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej, który
    dotyczy zwolnienia od podatku na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 33 lit. a i b ustawy VAT
    usług polegających na przygotowaniu i produkcji wydarzeń artystycznych o charakterze
    plenerowym z pokazami multimedialnymi.
    Uzupełnili go Państwo - w odpowiedzi na wezwanie - pismem z 25 sierpnia 2025 r. (data
    wpływu 25 sierpnia 2025 r.).
    Opis stanu faktycznego
    Wnioskodawcą jest spółka z ograniczoną odpowiedzialnością (dalej jako: Spółka), która
    zajmuje się działalnością związaną z wystawianiem przedstawień artystycznych,
    klasyfikowaną według Polskiej Klasyfikacji Działalności do kodu: 90.01.Z.
    W ramach prowadzonej działalności Spółka zajmuje się przygotowywaniem i produkcją
    wydarzeń artystycznych o charakterze plenerowym z pokazami multimedialnymi, tj.
    Festiwali Światła.
    Festiwale organizowane są głównie na rzecz miast, natomiast podmiotami, które
    występują jako zleceniobiorcy w zawartych umowach mogą być również jednostki
    podległe, których działalność polega na świadczeniu usług kulturalnych np. domy kultury.
    Za świadczone usługi Spółka otrzymuje wynagrodzenie w postaci honorarium.
    Przykładowe wykonanie usługi artystycznej polega na:
    1) wykonaniu oświetlenia architektonicznego wybranej części obiektu;
    2) podświetleniu wybranej części obiektu laserami wraz z urządzeniami wytwarzającymi
      dym;
    3) zamontowaniu świetlnych instalacji interaktywnych w wybranych miejscach;
    4) zapewnieniu balonów LED z podświetleniem;
    5) przygotowaniu głównego pokazu ze specjalnie przygotowanym autorskim show,
    6) zapewnieniu obsługi lektorskiej - przygotowanie wstępu i zakończenia pokazu oraz
      informacji w trakcie trwania wydarzenia;
    7) przygotowaniu plakatu wydarzenia;
    8) realizacji filmu z wydarzenia;
    9) produkcji autorskiego mixu pokazu głównego;
    10) nagłośnieniu głównego pokazu;
    11) zapewnieniu ochrony zabezpieczającej dostarczone urządzenia;
    12) przygotowaniu koncepcji wydarzenia, pokazu multimedialnego, koordynacji
      wydarzenia na miejscu.
    Organizowane festiwale są utworami w rozumieniu ustawy z dnia 4 lutego 1994 r. o
    prawie autorskim i prawach pokrewnych (Dz. U. z 2025 r. poz. 24 ze zm., dalej: Prawo
    autorskie).
    Wszystkie prace koncepcyjne są wykonywane przez osoby fizyczne, którymi są członkowie
    zarządu Spółki, pracownicy, osoby współpracujące ze Spółką na podstawie umów zlecenia.
    Spółka nabywa od nich prawa majątkowe do wytworzonego utworu, które każdorazowo
    po przygotowaniu i wykonaniu wydarzenia artystycznego są przenoszone na rzecz
    nabywcy, tj. jednostki samorządu terytorialnego. Przeniesienie praw obejmuje wszelkie

    prawa do rozporządzania i korzystania z utworu (wykonania) w pełnym zakresie i w
    nieograniczonym czasie zarówno w Polsce, jak i na obszarze całego świata, w zakresie
    następujących pól eksploatacji: projekt utworu, a także wyprodukowany kontent
    multimedialny.
    Uzupełnienie opisu stanu faktycznego
    1. Czy świadczone przez Państwa usługi polegające na przygotowaniu i produkcji
    wydarzeń artystycznych o charakterze plenerowym z pokazami multimedialnymi będące
    przedmiotem pytania stanowią usługi kulturalne? Jeśli tak, to proszę wskazać czynniki
    decydujące o kulturalnym charakterze tych usług.
    Zdaniem Wnioskodawcy świadczone przez niego usługi stanowią usługi kulturalne
    bowiem łączą one w sobie elementy sztuki, technologii i rozrywki, przyczyniając się do
    popularyzacji nowych form artystycznego wyrazu.
    2. Czy wykonywane przez Państwa usługi przyczyniają się do upowszechniania dorobku
    kulturalnego? W czym to upowszechnianie się przejawia?
    Upowszechnianie dorobku kulturalnego, w kontekście świadczonych przez Wnioskodawcę
    usług, przejawia się w wyjściu sztuki poza mury galerii i muzeów, umożliwiając szeroki
    odbiór Festiwali Światła przez mieszkańców poszczególnych miast, na rzecz których są
    organizowane.
    Festiwale Światła są organizowane na zlecenie jednostek samorządu terytorialnego w
    związku w wypełnianiem nałożonego na nie ustawowo obowiązku zaspokajanie
    zbiorowych potrzeb wspólnoty w zakresie kultury. Co do zasady, ta potrzeba jest
    realizowana przez jednostki samorządu terytorialnego poprzez powoływanie m.in.
    miejskich ośrodków kultury, bibliotek, teatrów. Jednakże, w związku ze zmianami
    społecznymi te klasyczne formy kultury stają się coraz mniej popularne, a co za tym idzie
    koniecznym jest poszukiwanie coraz to nowych form kulturowego przekazu. Właśnie taką
    formą są Festiwale Światła, które popularyzują lokalne zabytki architektoniczne, a
    jednocześnie wzmacniają poczucie wspólnoty. Świadczone przez Spółkę usługi są
    usługami kulturalnymi, świadczonymi w celu publicznym - promowania lokalnej historii i
    architektury, a także wspierania poczucia wspólnoty lokalnej.
    3. Czy usługi polegające na przygotowaniu i produkcji wydarzeń artystycznych o
    charakterze plenerowym z pokazami multimedialnymi należą do którejś z kategorii
    czynności wymienionych w art. 43 ust. 19 pkt 1-8 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o
    podatku od towarów i usług?
    W ramach usług objętych zakresem wniosku Wnioskodawca nie wykonuje usług, o których
    mowa w art. 43 ust. 19 ustawy z dnia 19 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz.
    U. z 2024 r. poz. 361 ze zm.).
    4. Czy świadczą Państwo usługi polegające na przygotowaniu i produkcji wydarzeń
    artystycznych o charakterze plenerowym z pokazami multimedialnymi w celach
    zarobkowych?
    Wnioskodawca potwierdza, że przygotowuje i produkuje wydarzenia artystyczne w celach
    zarobkowych.
    5. Czy świadcząc usługi polegające na przygotowaniu i produkcji wydarzeń artystycznych o
    charakterze plenerowym z pokazami multimedialnymi działają Państwo w celu osiągania
    w sposób systematyczny zysku?
    Wnioskodawca potwierdza, że przygotowuje i produkuje wydarzenia artystyczne aby
    zabezpieczyć systematyczne osiąganie zysku.

    6. W przypadku osiągnięcia zysku, prosimy wskazać, czy zyski te przeznaczają Państwo w
    całości na kontynuację lub doskonalenie świadczonych usług polegających na
    przygotowaniu i produkcji wydarzeń artystycznych o charakterze plenerowym z pokazami
    multimedialnymi?
    Wygenerowane zyski są wykorzystywane na kontynuację oraz doskonalenie świadczonych
    usług, ale również na wypłatę wynagrodzenia dla osób zaangażowanych w realizację
    wydarzeń, a także na finansowanie kosztów prowadzonej działalności gospodarczej.
    7. Na pytanie: Czy są Państwo podmiotem uznanym na podstawie odrębnych przepisów
    za instytucję o charakterze kulturalnym - jeśli tak prosimy wskazać na podstawie jakich
    konkretnie przepisów, wskazali Państwo, że:
    Czy są Państwo podmiotem uznanym na podstawie odrębnych przepisów - jeśli tak
    prosimy wskazać na podstawie jakich konkretnie przepisów?
    Wnioskodawca jest instytucją kultury na podstawie ustawy z dnia 25 października 1991 r.
    o organizowaniu i prowadzeniu działalności kulturalnej (Dz. U z 2024 r. poz. 87, dalej:
    Ustawa).
    Zwolnienie z podatku VAT, o którym mowa w art. 43 ust. 1 pkt. 33 lit a ustawy o VAT
    odnosi się do podmiotów prawa publicznego lub innych podmiotów uznane na podstawie
    odrębnych przepisów za instytucje o charakterze kulturalnym lub wpisane do rejestru
    instytucji kultury, prowadzonego przez organizatora będącego podmiotem tworzącym
    instytucje kultury w rozumieniu przepisów o organizowaniu i prowadzeniu działalności
    kulturalnej oraz dostawę towarów ściśle z tymi usługami związaną.
    Zgodnie z art. 1 ust. 1 Ustawy, działalność kulturalna w rozumieniu niniejszej ustawy
    polega na tworzeniu, upowszechnianiu i ochronie kultury. Zgodnie z ust. 2 tego przepisu
    państwo sprawuje mecenat nad działalnością kulturalną polegający na wspieraniu i
    promocji twórczości, edukacji i oświaty kulturalnej, działań i inicjatyw kulturalnych, a także
    opieki nad zabytkami i ochrony dziedzictwa narodowego w Rzeczypospolitej Polskiej i za
    granicą.
    Natomiast, art. 2 ustawy stanowi, że formami organizacyjnymi działalności kulturalnej są
    w szczególności: teatry, opery, operetki, filharmonie, orkiestry, instytucje filmowe, kina,
    muzea, biblioteki, domy kultury, ogniska artystyczne, galerie sztuki oraz ośrodki badań i
    dokumentacji w różnych dziedzinach kultury.
    Ustawa nie zawiera zamkniętego katalogu podmiotów, które mogą prowadzić działalność
    kulturalną. Ustawa zawiera jedynie przykładowy katalog podmiotów, które mogą zostać
    uznane za prowadzące działalność kulturalną, świadczy o tym posłużenie się przez
    Ustawodawcę określeniem w szczególności.
    Działalność kulturalna została przedstawiona w sposób funkcjonalny, o czym świadczy
    wskazanie przez ustawodawcę zakresu czynności, które tworzą działalność kulturalną. Są
    to tworzenie, upowszechnianie i ochrona kultury. Tym samym, za instytucję kultury
    powinien zostać uznany każdy podmiot, bez względu na formę prowadzonej działalności,
    który zajmuje się tworzeniem, upowszechnianiem i ochroną kultury.
    Ustawa wskazuje również, że działalność kulturalna jest pod mecenatem państwa lub
    jednostek samorządu terytorialnego.
    Przekładając powyższe na sytuację Wnioskodawcy uznać należy, że w świetle Ustawy jest
    instytucją o charakterze kulturalnym ponieważ:
        Wnioskodawca tworzy nowe formy artystycznego przekazu łącząc elementy sztuki,
        technologii, wykorzystując dziedzictwo kulturalne;
        Wnioskodawca rozpowszechnia kulturę - przygotowywane przez Wnioskodawcę
        wydarzenia są ogólnodostępne;

        Wnioskodawca chroni kulturę - czerpiąc z tradycji lokalnych właściwych dla miejsce,
        w których organizuje wydarzenia, chroni lokalne dziedzictwo kulturalne przed
        zapomnieniem;
        Jednostki samorządu terytorialnego, w których wystawiane są wydarzenia sprawują
        mecenat nad jego organizacją;
        W świetle ustawy forma, w której prowadzi działalność Wnioskodawca nie ma
        znaczenia.
    Mając na uwadze powyższe cechy, zdaniem Wnioskodawcy, uchodzi on w świetle Ustawy
    za instytucję o charakterze kulturalnym.
    8. Czy w zakresie przygotowania i produkcji wydarzeń artystycznych o charakterze
    plenerowym z pokazami multimedialnymi działają Państwo pod kontrolą właściwych
    instytucji państwowych, jeśli tak na czym polega ta kontrola?
    Wnioskodawca w przygotowywaniu Festiwali Światła jest niezależny - nie jest objęty
    sformalizowaną kontrolą właściwych instytucji państwowych. Przygotowywane widowiska
    są efektem jego wizji artystycznej.
    9. Czy Państwa działania w zakresie przygotowywania i produkcji wydarzeń artystycznych
    o charakterze plenerowym z pokazami multimedialnymi wymagają akceptacji instytucji
    państwowych?
    Kształt przygotowywanych przez Wnioskodawcę wydarzeń artystycznych nie wymaga
    zgody żadnego podmiotu trzeciego.
    10. Czy mają Państwo dowolność w zakresie kształtowania zasad swojego działania w
    zakresie przygotowania i produkcji wydarzeń artystycznych o charakterze plenerowym z
    pokazami multimedialnymi?
    Przygotowując wydarzenia artystyczne Wnioskodawca zawsze uwzględnia potrzeby oraz
    oczekiwania jednostki samorządu terytorialnego, na rzecz której dane wydarzenie będzie
    organizowane.
    Pytania
    1) Czy w okolicznościach przedstawionych powyżej, świadczenie usług polegających na
      przygotowaniu i produkcji wydarzeń artystycznych o charakterze plenerowym z
      pokazami multimedialnymi korzysta ze zwolnienia, o którym mowa w art. 43 ust. 1 pkt
      33 lit. b ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2025 r.
      poz. 775 ze zm., dalej: ustawa o VAT)?
    2) Czy na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 33 lit. b oraz art. 8 ust. 2a ustawy o VAT Spółka jest
      uprawniona do stosowania zwolnienia od tego podatku dla świadczonych usług?
    3) Jeśli organ uzna, że Spółka nie może korzystać ze zwolnienia podatkowego na
      podstawie art. 43 ust. 1 pkt. 33 lit. b ustawy o VAT, Spółka zwraca się o potwierdzenie,
      że może korzystać ze zwolnienia dla świadczonych usług na podstawie art. 43 ust. 1
      pkt 33 lit. a w przypadkach, kiedy usługi są wykonywane na rzecz jednostek
      samorządu terytorialnego.
    Państwa stanowisko w sprawie
    Świadczenie usług polegających na przygotowaniu i produkcji wydarzeń artystycznych o
    charakterze plenerowym z pokazami multimedialnymi korzysta ze zwolnienia, o którym
    mowa w art. 43 ust. 1 pkt 33 lit. b ustawy o VAT.
    Na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 33 lit. b oraz art. 8 ust. 2a ustawy o VAT, Spółka jest
    uprawniona do stosowania zwolnienia za VAT dla świadczonych usług, ponieważ
    odsprzedaje usługi świadczone przez indywidualnych twórców.

    Usługi Spółki podlegają również zwolnieniu na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 33 lit. a w
    przypadkach, kiedy są świadczone na rzecz jednostek samorządu terytorialnego, gdyż
    wówczas Spółka świadczy te usługi w interesie publicznym, na rzecz ludności.
    1.
    Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy o VAT opodatkowaniu ww. podatkiem podlegają
    odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju.
    W myśl art. 7 ust. 1 ustawy o VAT: przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1
    pkt 1, rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (...).
    Jednocześnie, art. 8 ust. 1 ustawy o VAT wskazuje, że przez świadczenie usług rozumie się:
    każde świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej
    niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu art. 7
    ustawy o VAT.
    Przepisy ustawy o podatku od towarów i usług oraz rozporządzeń wykonawczych do tej
    ustawy, przewidują dla niektórych towarów i usług zwolnienie od podatku. Zakres i zasady
    zwolnienia od podatku dostaw towarów lub świadczenia usług zostały określone m.in. w
    art. 43 ustawy o VAT.
    Zgodnie z art. 43 ust. 1 pkt 33 ustawy o VAT, zwalnia się od podatku usługi kulturalne
    świadczone przez:
    a) podmioty prawa publicznego lub inne podmioty uznane na podstawie odrębnych
      przepisów za instytucje o charakterze kulturalnym lub wpisane do rejestru instytucji
      kultury, prowadzonego przez organizatora będącego podmiotem tworzącym
      instytucje kultury w rozumieniu przepisów o organizowaniu i prowadzeniu działalności
      kulturalnej, oraz dostawę towarów ściśle z tymi usługami związaną,
    b) indywidualnych twórców i artystów wykonawców, w rozumieniu przepisów o prawie
      autorskim i prawach pokrewnych, wynagradzane w formie honorariów, w tym za
      przekazanie lub udzielenie licencji do praw autorskich lub praw do artystycznego
      wykonania utworów.
    Jednocześnie, zgodnie z art. 43 ust. 19 ustawy o VAT: zwolnienie, o którym mowa w ust. 1
    pkt 33, nie ma zastosowania do:
    1) usług związanych z filmami i nagraniami na wszelkich nośnikach;
    2) wstępu:
      a) na spektakle, koncerty, przedstawienia i imprezy w zakresie twórczości i
        wykonawstwa artystycznego i literackiego,
      b) do wesołych miasteczek, parków rozrywki, cyrków, dyskotek, sal balowych,
      c) do parków rekreacyjnych, na plaże i do innych miejsc o charakterze kulturalnym;
    3) wstępu oraz wypożyczania wydawnictw w zakresie usług świadczonych przez
      biblioteki, archiwa, muzea i innych usług związanych z kulturą;
    4) usług związanych z produkcją filmów i nagrań na wszelkich nośnikach;
    5) działalności agencji informacyjnych;
    6) usług wydawniczych;
    7) usług radia i telewizji, z zastrzeżeniem ust. 1 pkt 34;
    8) usług ochrony praw.
    Ponadto, w myśl art. 43 ust. 17 ustawy o VAT, zwolnienie to nie ma zastosowania do
    dostawy towarów lub świadczenia usług ściśle związanych z tymi usługami, jeżeli nie są

    one niezbędne do wykonania usługi podstawowej lub ich głównym celem jest osiągnięcie
    dodatkowego dochodu przez podatnika, przez konkurencyjne wykonywanie tych
    czynności w stosunku do podatników niekorzystających z takiego zwolnienia.
    Ustawa o podatku od towarów i usług oraz przepisy wykonawcze nie definiują pojęć
    „kultura” i „usługa kulturalna”. Zatem przy dokonywaniu interpretacji przepisu art. 43 ust.
    1 pkt 33 lit. b ustawy posłużyć się należy wykładnią literalną, odwołując się do językowego
    znaczenia tych pojęć.
    Zgodnie z jej regułami, odnosząc się do znaczenia terminu „usługi kulturalne” w języku
    potocznym, możemy stwierdzić, że pod pojęciem tym kryją się usługi odnoszące się do
    kultury, w zakresie kultury, itp. Natomiast, kultura to „całokształt materialnego i
    duchowego dorobku ludzkości, a także ogół wartości zasad i norm współżycia przyjętych
    przez dane zbiorowości; wszystko to, co powstaje dzięki pracy człowieka, co jest
    wytworem jego myśli i działalności”. Encyklopedia Popularna w haśle „kultura” podaje, że
    jest to „całokształt materialnego i duchowego dorobku ludzkości gromadzony, utrwalany i
    wzbogacany w ciągu jej dziejów, przekazywany z pokolenia na pokolenie; w skład tak
    pojętej kultury wchodzą nie tylko wytwory materialne i instytucje społeczne, ale także
    zasady współżycia społecznego, sposoby postępowania, wzory, kryteria ocen estetycznych
    i moralnych przyjęte w danej zbiorowości i wyznaczające obowiązujące zachowania”
    (Encyklopedia Popularna PWN, Wydanie XV, Państwowe Wydawnictwo Naukowe,
    Warszawa 1982).
    Przez potoczne rozumienie pojęcia „kultura” możemy zatem uznać całokształt wytworów
    materialnych i umysłowych społeczności.
    Zdaniem Spółki, świadczone przez nią usługi są usługami kulturalnymi. Spółka zajmuje się
    tworzeniem i upowszechnianiem kultury lokalnej. Wydarzenia artystyczne, które tworzy
    Spółka są przeznaczone dla społeczności lokalnej i opierają się na wykorzystaniu już
    istniejącego dorobku kulturowego.
    Spółka uzyskała interpretację indywidualną w ramach której potwierdzone zostało, że
    świadczone przez nią usługi są usługami kulturalnymi (Interpretacja indywidualna z 13
    grudnia 2024 r. sygn. 0114-KDIP4-2.4012.654.2024.2.SKJ). W interpretacji Organ wskazał,
    że: Organizowanie przez Spółkę festiwali światła łączy w sobie elementy sztuki, technologii
    i rozrywki, przyczyniając się do popularyzacji nowych form artystycznego wyrazu. Usługi
    wykonywane przez Spółkę przyczyniają się do upowszechnienia dorobku kulturalnego.
    Upowszechnienie to ma miejsce poprzez wyjście sztuki poza mury galerii.
    Świadczone przez Spółkę usługi są usługami kulturalnymi, świadczonymi w interesie
    publicznym. Festiwale Światła są organizowane na zlecenie jednostek samorządu
    terytorialnego w związku w wypełnianiem nałożonego na nie ustawowo obowiązku
    zaspokajanie zbiorowych potrzeb wspólnoty w zakresie kultury. Co do zasady ta potrzeba
    jest realizowana przez jednostki samorządu terytorialnego poprzez powoływanie m.in
    miejskich ośrodków kultury, bibliotek, teatrów. Jednakże, w związku ze zmianami
    społecznymi te klasyczne formy kultury stają się coraz mniej popularne, a co za tym idzie
    koniecznym jest poszukiwanie coraz to nowych form kulturowego przekazu. Właśnie taką
    formą są festiwale światła, które popularyzują lokalne zabytki architektoniczne, a
    jednocześnie wzmacniają poczucie wspólnoty. Świadczone przez Spółkę usługi są
    usługami kulturalnymi, świadczonymi nie w celu komercyjnym, ale w celu publicznym -
    promowania lokalnej historii i architektury, a także wspierania poczucia wspólnoty
    lokalnej.
    2.
    Zgodnie z art. 8 ust. 2a ustawy: W przypadku gdy podatnik, działając we własnym imieniu,
    ale na rzecz osoby trzeciej, bierze udział w świadczeniu usług, przyjmuje się, że ten
    podatnik sam otrzymał i wyświadczył te usługi.

    Interpretacja art. 43 ust. 1 pkt 33 lit. b ustawy o VAT powinna zostać dokonana z
    uwzględnieniem definicji zawartych w Prawie autorskim.
    Zgodnie z art. 8 ust. 1 Prawa autorskiego, Prawo autorskie przysługuje twórcy, o ile ustawa
    stanowi inaczej.
    Jednocześnie, zgodnie z art. 8 ust. 2 Prawa autorskiego, domniemywa się, że twórcą jest
    osoba, której nazwisko w tym charakterze uwidoczniono na egzemplarzach utworu lub
    której autorstwo podano do publicznej wiadomości w jakikolwiek inny sposób w związku z
    rozpowszechnieniem utworu.
    Dodatkowo, Prawo autorskie wprowadza oprócz pojęcia twórcy pojęcie współtwórców.
    Zgodnie z art. 9 ust. 1, współtwórcom przysługuje prawo autorskie wspólnie.
    Domniemywa się, że wielkości udziałów są równe. Każdy ze współtwórców może żądać
    określenia wielkości udziałów przez sąd, na podstawie wkładów pracy twórczej.
    Natomiast, przez utwór, zgodnie z art. 1 ust. 1 Prawa autorskiego, należy rozumieć każdy
    przejaw działalności twórczej o indywidualnym charakterze, ustalony w jakiejkolwiek
    postaci, niezależnie od wartości, przeznaczenia i sposobu wyrażenia. Tym samym, Prawo
    autorskie definiuje takie pojęcia jak: twórca, współtwórcy oraz utwór.
    Skoro twórcą, w myśl Prawa autorskiego, może być tylko osoba fizyczna, a nie osoba
    prawna, to twórcami są pracownicy, współpracownicy, członkowie zarządu osoby prawnej
    (spółki z o.o.). Indywidualne osoby fizyczne wytwarzają utwór w rozumieniu Prawa
    autorskiego, który jest następnie sprzedawany przez Spółkę jej klientom.
    Zdaniem Skarżącej, zwolnienie z art. 43 ust. 1 pkt 33 lit. b ustawy o VAT powinno być
    również stosowane z uwzględnieniem art. 8 ust. 2a tej ustawy. Oznacza to, że Spółka
    nabywa usługi kulturalne od indywidualnych twórców i artystów, a następnie dokonuje ich
    odsprzedaży w rozumieniu art. 8 ust. 2a ustawy o VAT. Odsprzedaż usług kulturalnych
    przez Spółkę nie zmienia ich charakteru, ponieważ nadal stanowią one usługi kulturalne
    oraz są to usługi świadczone przez indywidualnych twórców i artystów. Bez pracy
    indywidualnych twórców i artystów nie powstałby utwór w postaci przedstawienia
    artystycznego o charakterze plenerowym z pokazami multimedialnymi.
    Trzeba podkreślić, że status twórców nie ma znaczenia dla zastosowania art. 8 ust. 2a
    ustawy o VAT. Mogą oni być zarówno podatnikami VAT, jak i osobami nieprowadzącymi
    działalności gospodarczej i nie będącymi podatnikami VAT. Jak wspomniano powyżej
    opodatkowanie podatkiem VAT ma miejsce wówczas, jeżeli wystąpi czynność podlegająca
    opodatkowaniu - tutaj: świadczenie usług oraz czynność ta zostanie wykonana przez
    podmiot będący podatnikiem VAT. Twórcy wykonują usługę (kulturalną) na rzecz Spółki w
    rozumieniu art. 8 ust. 1 ustawy o VAT, natomiast nie muszą być podatnikami VAT. Art. 8
    ust. 2a ustawy o VAT dotyczy generalnie odsprzedaży usług i nie ogranicza się do
    odsprzedaży usług opodatkowanych VAT u podmiotu, który je wykonuje.
    W sytuacji, o której mowa w opisie sprawy zastosowanie znajduje art. 8 ust. 2a ustawy, co
    oznacza, że Spółka (jako podmiot pośredniczący) będzie zobowiązana dokonywać w tym
    zakresie tzw. „refakturowania” świadczeń nabywanych na rzecz klientów. Fakt, że Spółka
    faktycznie nie będzie konsumentem nabywanych usług nie oznacza, że w świetle
    obowiązujących przepisów ustawy, Spółka nie wystąpi jako nabywca świadczeń. W
    niniejszej sprawie wystąpi zatem tzw. fikcja prawna przewidziana w art. 8 ust. 2a ustawy,
    w świetle której Spółka wystąpi w roli odsprzedającego usługi nabyte we własnym imieniu,
    lecz na rzecz klientów.
    Podsumowując, opisane we wniosku usługi będą korzystać ze zwolnienia od podatku od
    towarów i usług na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 33 lit. b w związku z art. 8 ust. 2a ustawy.
    3.

    Gdyby organ interpretacyjny nie zgodził się na zastosowanie zwolnienia z art. 43 ust. 1 pkt
    33 lit. b do usług świadczonych przez Spółkę, to Spółka wnosi o potwierdzenie, że jej usługi
    mogą korzystać ze zwolnienia na podstawie art. 43 ust. 1 pkt. 33 lit. a ustawy o VAT.
    Przepis ten zwalnia z VAT usługi kulturalne świadczone przez podmioty prawa publicznego
    lub inne podmioty uznane na podstawie odrębnych przepisów za instytucje o charakterze
    kulturalnym lub wpisane do rejestru instytucji kultury, prowadzonego przez organizatora
    będącego podmiotem tworzącym instytucje kultury w rozumieniu przepisów o
    organizowaniu i prowadzeniu działalności kulturalnej, oraz dostawę towarów ściśle z tymi
    usługami związaną.
    Zgodnie z art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 25 października 1991 r. o organizowaniu i
    prowadzeniu działalności kulturalnej (Dz. U z 2024 poz. 87, dalej: ustawa) działalność
    kulturalna w rozumieniu niniejszej ustawy polega na tworzeniu, upowszechnianiu i
    ochronie kultury. Zgodnie z ust. 2 tego przepisu państwo sprawuje mecenat nad
    działalnością kulturalną polegający na wspieraniu i promocji twórczości, edukacji i oświaty
    kulturalnej, działań i inicjatyw kulturalnych, a także opieki nad zabytkami i ochrony
    dziedzictwa narodowego w Rzeczypospolitej Polskiej i za granicą.
    Zgodnie z art. 1 ust. 3 ustawy minister właściwy do spraw kultury i ochrony dziedzictwa
    narodowego może wspierać finansowo, w ramach mecenatu państwa, realizację
    planowanych na dany rok zadań związanych z polityką kulturalną państwa, prowadzonych
    przez instytucje kultury i inne podmioty nienależące do sektora finansów publicznych. Na
    podstawie art. 1 ust. 4 ustawy mecenat, o którym mowa w ust. 2 i 3, sprawują także
    organy jednostek samorządu terytorialnego w zakresie ich właściwości.
    Natomiast, art. 2 ustawy stanowi, że formami organizacyjnymi działalności kulturalnej są
    w szczególności: teatry, opery, operetki, filharmonie, orkiestry, instytucje filmowe, kina,
    muzea, biblioteki, domy kultury, ogniska artystyczne, galerie sztuki oraz ośrodki badań i
    dokumentacji w różnych dziedzinach kultury.
    Zgodnie z art. 8 ustawy, ministrowie oraz kierownicy urzędów centralnych organizują
    działalność kulturalną, tworząc państwowe instytucje kultury, dla których prowadzenie
    takiej działalności jest podstawowym celem statutowym.
    Art. 9 ust. 1 ustawy określa, że jednostki samorządu terytorialnego organizują działalność
    kulturalną, tworząc samorządowe instytucje kultury, dla których prowadzenie takiej
    działalności jest podstawowym celem statutowym.
    Zgodnie z ust. 2 prowadzenie działalności kulturalnej jest zadaniem własnym jednostek
    samorządu terytorialnego o charakterze obowiązkowym.
    Na podstawie ust. 3 tego przepisu instytucje kultury, dla których organizatorami są
    jednostki samorządu terytorialnego, mogą otrzymywać dotacje celowe na zadania objęte
    mecenatem państwa, w tym dotacje celowe na finansowanie lub dofinansowanie kosztów
    realizacji inwestycji, z budżetu państwa z części, której dysponentem jest minister
    właściwy do spraw kultury i ochrony dziedzictwa narodowego.
    Spółka nie jest podmiotem publicznym ani instytucją kultury. Natomiast, kwalifikuje się
    jako inna instytucja o charakterze kulturalnym, wymieniona w art. 43 ust. 1 pkt. 33 lit. a
    ustawy o VAT, jeśli świadczy usługi na rzecz ludności poprzez jednostki samorządu
    terytorialnego sprawujące zgodnie z ww. ustawą mecenat kulturalny.
    Na odrębność znaczeniową instytucji kultury od instytucji kulturalnej zwrócił uwagę
    Naczelny Sąd Administracyjny w swoim orzecznictwie. W wyroku NSA z 14 kwietnia 2015 r.
    sygn. I FSK 318/14 NSA odwołał się do swojego orzecznictwa i stwierdził, że:
        „W przywołanych orzeczeniach NSA wyraził pogląd, że przepis art. 43 ust. 1 pkt 33
        lit. a ustawy o VAT zawiera prawidłową implementacje zwolnienia przewidzianego
        w art. 132 ust. 1 lit. n Dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w

        sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. U. UE. L. 2006, Nr
        347, poz. 1), który stanowi, że państwa członkowskie zwalniają od podatku od
        towarów i usług świadczenie niektórych usług kulturalnych, a także dostawę
        towarów ściśle z nimi związanych, przez podmioty prawa publicznego lub inne
        instytucje kulturalne uznane przez dane państwo członkowskie. Przesłanką
        zwolnienia usług wykonywanych w interesie publicznym z VAT jest fakt, że w
        większości przypadków usługi te stanowią realizację zadań, jakie ciążą na państwie
        wobec jego obywateli (zob. K. Sachs i R. Namysłowski, Dyrektywa VAT. Komentarz,
        s. 565). Prawodawca unijny określając analizowane zwolnienie w zakresie
        świadczenia usług kulturalnych na równi traktuje podmioty prawa publicznego oraz
        pozostałe instytucje kultury. Celem wprowadzenia zwolnienia było wykonywanie
        czynności w interesie publicznym, a w konsekwencji obniżenie kosztów dostępu do
        dóbr kultury”.
        „Należy też zgodzić się z poglądem, że polski prawodawca wyodrębnił w art. 43 ust.
        1 pkt 33 lit. a ustawy o VAT trzy grupy podmiotów, które mogą korzystać ze
        zwolnienia w podatku VAT przy świadczeniu usług kulturalnych. Po pierwsze, są to
        podmioty prawa publicznego. Po drugie, inne podmioty uznane na podstawie
        odrębnych przepisów za instytucje o charakterze kulturalnym. Po trzecie, podmioty
        wpisane do rejestru instytucji kultury, prowadzonego przez organizatora będącego
        podmiotem tworzącym instytucje kultury w rozumieniu przepisów o organizowaniu
        i prowadzeniu działalności kulturalnej”.
        „Jeżeli chodzi o grupę drugą, tj. inne podmioty uznane na podstawie odrębnych
        przepisów za instytucje o charakterze kulturalnym, to w tym zakresie przepis art. 43
        ust. 1 pkt 33 lit. a ustawy o VAT nie odsyła do przepisów ustawy o organizowaniu i
        prowadzeniu działalności kulturalnej. Ustawodawca uczynił to tylko w odniesieniu
        do trzeciej grupy podmiotów, korzystających z omawianego zwolnienia, tj. instytucji
        kultury, czyli podmiotów wpisanych do odpowiedniego rejestru instytucji kultury.
        Już z powyższego można zatem wnioskować, że odrębne przepisy, o których mowa
        w art. 43 ust. 1 pkt 33 lit. a ustawy o VAT, na podstawie których dany podmiot może
        być uznany za instytucję o charakterze kulturalnym, nie muszą być tożsame z
        ustawą o organizowaniu i prowadzeniu działalności kulturalnej. Przekonują o tym
        także przepisy ustawy o organizowaniu i prowadzeniu działalności kulturalnej. Z art.
        2 tej ustawy wynika, że formami organizacyjnymi działalności kulturalnej są w
        szczególności, a więc nie tylko: teatry, opery, operetki, filharmonie, orkiestry,
        instytucje filmowe, kina, muzea, biblioteki, domy kultury, ogniska artystyczne,
        galerie sztuki oraz ośrodki badań i dokumentacji w różnych dziedzinach kultury. W
        orzecznictwie zwracano również uwagę, że formy działalności kulturalnej w ustawie
        o organizowaniu i prowadzeniu działalności kulturalnej nie zostały ograniczone
        wyłącznie do form organizacyjnych wyliczonych w art. 2 tej ustawy, a zatem mogą
        to być również inne formy upowszechniania kultury (wyrok NSA z 17 maja 2011 r.,
        sygn. II OSK 378/11).

        Jeśli zatem celem regulacji zawartej w art. 43 ust. 1 pkt 33 lit. a ustawy o VAT jest
        upowszechnienie dostępu do kultury, poprzez zmniejszenie kosztów tego dostępu
        związanych z opodatkowaniem tego typu usług podatkiem od towarów i usług.
        Osiągnięcie tego celu byłoby znacznie utrudnione, gdyby z określonego w tym
        przepisie zwolnienia mogły korzystać tylko podmioty wymienione w ustawie o
        organizacji i prowadzeniu działalności kulturalnej (por. wyrok NSA z 13 marca 2014
        r., sygn. akt I FSK 584/13, opubl. w CBOSA)”.
    W związku z powyższym trzeba uznać, że Spółka świadcząc usługi na rzecz jednostki
    samorządu terytorialnego jest instytucją o charakterze kulturalnym, gdyż świadczy te
    usługi w interesie publicznym. Jednostka samorządu terytorialnego, poprzez instytucję
    kultury, np. dom kultury, zamawia usługi kulturalne od Spółki, aby w ten sposób
    wykonywać swoje zadania publiczne w zakresie upowszechniania kultury.
    Również Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej stwierdził, że usługi w interesie
    publicznym wymienione w art. 132 dyrektywy 2006/112 w sprawie wspólnego systemu
    podatku od wartości dodanej, nie muszą być świadczone przez instytucje publiczne, aby
    korzystały ze zwolnienia z podatku VAT.
    W wyroku z 28 listopada 2013 r. C-319/12 w sprawie Minister Finansów v. MDDP SP. Z O.
    O. AKADEMIA BIZNESU SP. KOMANDYTOWA TSUE wskazał, że: „Zważywszy na ten cel,
    należy przypomnieć, że komercyjny charakter danej działalności nie wyklucza, w
    kontekście art. 132 ust. 1 lit. i) dyrektywy VAT, aby miała ona charakter działalności
    użyteczności publicznej (zob. wyroki: z 3 kwietnia 2003 r. w sprawie C-144/00 Hoffmann,
    Rec. s. I-2921, pkt 38; a także z 26 maja 2005 r. w sprawie C-498/03 Kingscrest Associates i
    Montecello, Zb. Orz. s. I-4427, pkt 31). Podobnie pojęcie „podmiotu” wymienione w art.
    132 ust. 1 lit. i) dyrektywy VAT jest co do zasady wystarczająco szerokie, aby objąć także
    podmioty prywatne mające cel zarobkowy (zob. ww. wyrok w sprawie Kingscrest
    Associates i Montecello, pkt 35). (pkt 27 i 28)”.
    (...) Zgodnie z art. 132 ust. 1 lit. i) dyrektywy VAT usługi edukacyjne są jednak zwolnione
    tylko wtedy, gdy są świadczone przez podmioty prawa publicznego o celach edukacyjnych
    lub przez inne instytucje działające w tej dziedzinie, których cele uznane są za podobne
    przez dane państwo członkowskie. Wynika z tego, że inne podmioty, czyli podmioty
    prywatne, powinny spełniać przesłankę celów podobnych do celów rzeczonych
    podmiotów prawa publicznego. Z brzmienia art. 132 ust. 1 lit. i) dyrektywy VAT wynika
    bowiem wyraźnie, że nie zezwala on państwom członkowskim na zwolnienie usług
    edukacyjnych wszystkich podmiotów prywatnych świadczących takie usługi, włącznie z
    tymi, których cele nie są podobne do celów rzeczonych podmiotów prawa publicznego
    (pkt 35).
    W przypadku, gdy Spółka świadczy usługi na rzecz jednostek samorządu terytorialnego, jej
    cele są tożsame z celami podmiotu prawa publicznego, ponieważ poprzez instytucję
    kultury jednostka samorządu terytorialnego świadczy usługi na rzecz ludności.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest nieprawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług
    (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 775 ze zm.), zwanej dalej „ustawą”:
      opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, zwanym dalej „podatkiem”,
      podlegają odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium
      kraju.
    Stosownie art. 7 ust. 1 ustawy:

      przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się
      przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (...).
    Natomiast w myśl art. 8 ust. 1 ustawy:
      przez świadczenie usług, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się każde
      świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej
      niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu
      art. 7 (...).
    Zgodnie z art. 8 ust. 2a ustawy:
      W przypadku gdy podatnik, działając we własnym imieniu, ale na rzecz osoby trzeciej,
      bierze udział w świadczeniu usług, przyjmuje się, że ten podatnik sam otrzymał i
      wyświadczył te usługi.
    Z powyższych uregulowań wynika, że przez usługę należy rozumieć każde świadczenie na
    rzecz danego podmiotu niebędące dostawą towarów. Z uwagi na powyższe unormowania,
    pod pojęciem usługi (świadczenia) należy rozumieć każde zachowanie się na rzecz innej
    osoby, na które składać się może zarówno działanie (uczynienie, wykonanie czegoś na
    rzecz innej osoby), jak i zaniechanie (nieczynienie, bądź też tolerowanie, znoszenie
    określonych stanów rzeczy).
    Przy ocenie charakteru świadczenia jako usługi należy mieć na względzie, że ustawa
    zalicza do grona usług każde świadczenie. Zauważyć jednak należy, że usługą będzie tylko
    takie świadczenie, w przypadku którego istnieje bezpośredni konsument, odbiorca
    świadczenia odnoszący korzyść o charakterze majątkowym.
    W związku z powyższym, czynność podlega opodatkowaniu jedynie wówczas, gdy
    wykonywana jest w ramach umowy zobowiązaniowej, a jedna ze stron transakcji może
    zostać uznana za bezpośredniego beneficjenta tej czynności. Przy czym związek pomiędzy
    otrzymywaną płatnością a świadczeniem na rzecz dokonującego płatności musi mieć
    charakter bezpośredni i na tyle wyraźny, aby można powiedzieć, że płatność następuje w
    zamian za to świadczenie.
    Zastosowanie zwolnienia od podatku, jako odstępstwo od zasady powszechności i
    równości opodatkowania, możliwe jest jedynie w przypadku wykonywania czynności ściśle
    określonych w ustawie oraz w przepisach wykonawczych wydanych na podstawie jej
    upoważnienia.
    Zakres i zasady zwolnienia od podatku dostaw towarów lub świadczenia usług zostały
    określone m.in. w art. 43 ustawy.
    Na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 33 ustawy:
      zwalnia się od podatku usługi kulturalne świadczone przez:
      a) podmioty prawa publicznego lub inne podmioty uznane na podstawie odrębnych
      przepisów za instytucje o charakterze kulturalnym lub wpisane do rejestru instytucji
      kultury, prowadzonego przez organizatora będącego podmiotem tworzącym
      instytucje kultury w rozumieniu przepisów o organizowaniu i prowadzeniu
      działalności kulturalnej, oraz dostawę towarów ściśle z tymi usługami związaną,
      b) indywidualnych twórców i artystów wykonawców, w rozumieniu przepisów o
      prawie autorskim i prawach pokrewnych, wynagradzane w formie honorariów, w
      tym za przekazanie lub udzielenie licencji do praw autorskich lub praw do
      artystycznego wykonania utworów.
    Zgodnie z art. 43 ust. 17 ustawy:
      zwolnienia, o których mowa w ust. 1 pkt 18, 18a, 22-24, 26, 28, 29, 31, 32 i 33 lit. a,
      nie mają zastosowania do dostawy towarów lub świadczenia usług ściśle związanych
      z usługami podstawowymi, jeżeli:

      1) nie są one niezbędne do wykonania usługi podstawowej, zwolnionej zgodnie z ust.
      1 pkt 18, 18a, 22-24, 26, 28, 29, 31, 32 i 33 lit. a lub
      2) ich głównym celem jest osiągnięcie dodatkowego dochodu przez podatnika, przez
      konkurencyjne wykonywanie tych czynności w stosunku do podatników
      niekorzystających z takiego zwolnienia.
    W świetle art. 43 ust. 17a ustawy:
      zwolnienia, o których mowa w ust. 1 pkt 18a, 23, 26, 28, 29 i 33 lit. a, mają
      zastosowanie do dostawy towarów lub świadczenia usług ściśle związanych z
      usługami podstawowymi, dokonywanych przez podmioty świadczące usługi
      podstawowe.
    Jak wynika z art. 43 ust. 18 ustawy:
      zwolnienia, o których mowa w ust. 1 pkt 31, 32 i 33 lit. a, stosuje się, pod warunkiem
      że podmioty wykonujące czynności, o których mowa w tych przepisach, nie osiągają
      w sposób systematyczny zysków z tej działalności, a w przypadku ich osiągnięcia są
      one przeznaczane w całości na kontynuację lub doskonalenie świadczonych usług.
    W myśl art. 43 ust. 19 ustawy:
      zwolnienie, o którym mowa w ust. 1 pkt 33, nie ma zastosowania do:
      1) usług związanych z filmami i nagraniami na wszelkich nośnikach;
      2) wstępu:
      a) na spektakle, koncerty, przedstawienia i imprezy w zakresie twórczości i
      wykonawstwa artystycznego i literackiego,
      b) do wesołych miasteczek, parków rozrywki, cyrków, dyskotek, sal balowych,
      c) do parków rekreacyjnych, na plaże i do innych miejsc o charakterze kulturalnym;
      3) wstępu oraz wypożyczania wydawnictw w zakresie usług świadczonych przez
      biblioteki, archiwa, muzea i innych usług związanych z kulturą;
      4) usług związanych z produkcją filmów i nagrań na wszelkich nośnikach;
      5) działalności agencji informacyjnych;
      6) usług wydawniczych;
      7) usług radia i telewizji, z zastrzeżeniem ust. 1 pkt 34;
      8) usług ochrony praw.
    Odnosząc się do zwolnienia od podatku VAT wynikającego z art. 43 ust. 1 pkt 33 ustawy
    należy wskazać, że przepis ten stanowi odzwierciedlenie regulacji zawartych w art. 132
    ust. 1 lit. n Dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r., w sprawie wspólnego
    systemu podatku od wartości dodanej (Dz. Urz. UE 347 z 11.12.2006 str. 1 ze zm.), który
    stanowi, że:
      Państwa członkowskie zwalniają od podatku od towarów i usług świadczenie
      niektórych usług kulturalnych, a także dostawę towarów ściśle z nimi związanych,
      przez podmioty prawa publicznego lub inne instytucje kulturalne uznane przez dane
      państwo członkowskie.
    Należy podkreślić, co wynika z powyższego przepisu Dyrektywy, że państwa członkowskie
    otrzymały uprawnienie do określenia podmiotów, które będą traktowane na równi z
    podmiotami prawa publicznego.
    W art. 133 Dyrektywy wskazano, że wprowadzając zwolnienie dla innego podmiotu,
    Państwa członkowskie mogą uzależnić przyznanie podmiotom innym niż podmioty prawa

    publicznego każdego ze zwolnień przewidzianych w art. 132 ust. 1 lit. b), g), h), i), l), m) i n),
    od spełnienia, w poszczególnych przypadkach, jednego lub kilku z następujących
    warunków:
        a) podmioty, których to dotyczy, nie mogą systematycznie dążyć do osiągnięcia
          zysku, przy czym ewentualne zyski nie mogą zostać rozdzielone, lecz
          przeznaczone na kontynuację lub doskonalenie świadczonych usług;
        b) podmioty te muszą być zarządzane i administrowane, co do zasady, bez
          wynagrodzenia przez osoby niezainteresowane (bezpośrednio ani pośrednio,
          osobiście ani przez pośredników) wynikami takiej działalności;
        c) podmioty te stosują ceny zatwierdzone przez organy władzy publicznej lub
          nieprzekraczające wysokości takich zatwierdzonych cen lub też w odniesieniu
          do tych usług, których ceny nie wymagają zatwierdzenia, stosują ceny niższe niż
          pobierane za podobne usługi przez przedsiębiorstwa komercyjne podlegające
          VAT;
        d) zwolnienia nie mogą powodować zakłóceń konkurencji na niekorzyść
          przedsiębiorstw komercyjnych podlegających VAT.
    W tym kontekście wskazać należy - co wielokrotnie podkreślał Trybunał Sprawiedliwości
    Unii Europejskiej - że zakres zwolnień przewidzianych w Dyrektywie 2006/112/WE Rady nie
    może być interpretowany w sposób rozszerzający. Czynności zwolnione zgodnie z
    Dyrektywą 2006/112/WE Rady stanowią autonomiczne pojęcia prawa wspólnotowego, a
    ich ujednolicona interpretacja ma służyć unikaniu rozbieżności w stosowaniu systemu
    podatku od wartości dodanej w poszczególnych państwach członkowskich. Zgodnie z
    utrwalonym orzecznictwem „pojęcia używane do opisania zwolnień wymienionych w art.
    13 Szóstej Dyrektywy 2006/112/WE Rady powinny być interpretowane w sposób ścisły,
    ponieważ stanowią one odstępstwa od ogólnej zasady, zgodnie z którą podatkiem VAT
    objęta jest każda dostawa towarów i każda usługa świadczona odpłatnie przez podatnika”
    (wyrok TSUE z 19 listopada 2009 r. C-461/08 w sprawie Don Bosco Onroerend Goed BV).
    Zamieszczenie w Dyrektywie powyższych warunków pozwala przyjąć, że zwolnienia
    przewidziane w art. 132 Dyrektywy, w tym dotyczące usług kulturalnych, odnoszą się
    przede wszystkim do czynności wykonywanych przez podmioty prawa publicznego.
    Wskazuje na to np. możliwość ustanowienia warunku o „niedążeniu do osiągania zysku”.
    Zatem ze zwolnienia mogą korzystać usługi wykonywane przez podmioty prawa
    publicznego. Pozostałe podmioty, aby korzystać ze zwolnienia, muszą świadczyć swoje
    usługi na podobnych warunkach, jakie są stosowane w odniesieniu do podmiotów prawa
    publicznego. Dyrektywa daje tutaj pewną swobodę państwom członkowskim, stwarzając
    możliwość uregulowania kwestii, jakie podmioty mogą być uznane za działające na
    podobnych zasadach do podmiotów prawa publicznego.
    W wyroku Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z 19 listopada 2009 r. w sprawie C-
    461/08 wyrażony został pogląd, iż pojęcia używane do opisania zwolnień wymienionych w
    art. 13 Dyrektywy 77/388/EWG powinny być interpretowane w sposób ścisły, ponieważ
    stanowią one odstępstwo od ogólnej zasady, zgodnie z którą podatkiem VAT objęta jest
    każda dostawa towarów i każda usługa świadczona odpłatnie przez podatnika. Również w
    wyroku z 20 czerwca 2002 r. w sprawie C-287/00 Trybunał w swym orzeczeniu wskazał, jak
    należy interpretować zwolnienia przedmiotowe w VAT uregulowane w Dyrektywie 77/388
    /EWG. W wyroku tym podkreślono, że pojęcia używane do doprecyzowania zakresu
    zwolnienia powinny być interpretowane ściśle m.in. dlatego, że zwolnienia stanowią
    wyjątek od zasady powszechności opodatkowania i choćby z tych przyczyn muszą być
    interpretowane jednolicie.
    Polski ustawodawca zwalnia od podatku usługi kulturalne, świadczone przez dwie grupy
    podmiotów, określonych w art. 43 ust. 1 pkt 33 lit. a i lit. b ustawy. Warunkiem

    zastosowania tego zwolnienia jest zatem spełnienie przesłanki o charakterze
    przedmiotowym dotyczącej rodzaju świadczonych usług (kulturalnych), ale także
    przesłanki podmiotowej odnoszącej się do usługodawcy.
    Ustawa nie podaje definicji pojęcia „usług kulturalnych”. Jego znaczenie należy zatem
    ustalić na podstawie dostępnej metody wykładni. W prawie podatkowym pierwszorzędne
    znaczenie ma wykładnia językowa. Zatem zgodnie z jej regułami, odnosząc się do
    znaczenia terminu „usługi kulturalne” w języku potocznym, możemy stwierdzić, że pod
    pojęciem tym kryją się usługi odnoszące się do kultury, w zakresie kultury itp.
    Kultura to „całokształt materialnego i duchowego dorobku ludzkości, a także ogół wartości
    zasad i norm współżycia przyjętych przez dane zbiorowości; wszystko to, co powstaje
    dzięki pracy człowieka, co jest wytworem jego myśli i działalności. Kultura dzieli się na:
    materialną, której zakres pokrywa się z pojęciem cywilizacja, i duchową - ogół wytworów i
    osiągnięć z dziedziny sztuki, nauki, moralności funkcjonujących w postaci dzieł
    artystycznych, wierzeń, obyczajów, a także uznanych wartości, takich jak: prawda,
    sprawiedliwość, wolność, równość itp. („Słownik Encyklopedyczny Edukacja Obywatelska”
    Wydawnictwo Europa, Warszawa 1999).
    Ponadto Encyklopedia Popularna w haśle „kultura” podaje, że jest to „całokształt
    materialnego i duchowego dorobku ludzkości gromadzony, utrwalany i wzbogacany w
    ciągu jej dziejów, przekazywany z pokolenia na pokolenie; w skład tak pojętej kultury
    wchodzą nie tylko wytwory materialne i instytucje społeczne, ale także zasady współżycia
    społecznego, sposoby postępowania, wzory, kryteria ocen estetycznych i moralnych
    przyjęte w danej zbiorowości i wyznaczające obowiązujące zachowania” (Encyklopedia
    Popularna PWN, Wydanie XV, Państwowe Wydawnictwo Naukowe, Warszawa 1982).
    Wykładnia systemowa pozwala na ustalenie zakresu rozumienia pojęcia „kultura” w
    znaczeniu, w jakim posługują się nim inne akty prawne należące do systemu prawa
    (wykładnia systemowa zewnętrzna). W tym celu należy sięgnąć do ustaw wprost lub
    pośrednio odnoszących się do działalności prowadzonej w sferze kulturalnej, tj. przepisów
    ustawy z dnia 25 października 1991 r. o organizowaniu i prowadzeniu działalności
    kulturalnej (t. j. Dz. U. z 2024 r., poz. 87) definiujących m.in. pojęcie działalności
    kulturalnej. Na podstawie art. 1 ust. 1 ww. ustawy o organizowaniu
    i prowadzeniu działalności kulturalnej, działalność kulturalna w rozumieniu tej ustawy
    polega na tworzeniu, upowszechnianiu i ochronie kultury. Natomiast w myśl powołanego
    art. 2 wskazanej ustawy formami organizacyjnymi działalności kulturalnej są w
    szczególności: teatry, opery, operetki, filharmonie, orkiestry, instytucje filmowe, kina,
    muzea, biblioteki, domy kultury, ogniska artystyczne, galerie sztuki oraz ośrodki badań i
    dokumentacji w różnych dziedzinach kultury.
    Ustawodawca wyodrębnił dwie grupy podmiotów świadczących usługi kulturalne, które
    mogą korzystać ze zwolnienia od podatku.
    Do pierwszej grupy można zaliczyć podmiot, który jest:
    1. podmiotem prawa publicznego, lub
    2. innym podmiotem uznanym na podstawie odrębnych przepisów za instytucję o
      charakterze kulturalnym, lub
    3. podmiotem wpisanym do rejestru instytucji kultury prowadzonego przez organizatora
      będącego podmiotem tworzącym instytucje kultury w rozumieniu przepisów o
      organizowaniu i prowadzeniu działalności kulturalnej.
    Określając katalog podmiotów, które mogą na podstawie odrębnych przepisów zostać
    uznane za instytucje o charakterze kulturalnym, należy na wstępie przywołać regulacje
    ustawy z dnia 25 października 1991 r. o organizowaniu i prowadzeniu działalności
    kulturalnej, definiujące pojęcie działalności kulturalnej, jak i krąg podmiotów, które mogą
    tę działalność prowadzić.

    Na podstawie art. 1 ust. 1 ww. ustawy o organizowaniu i prowadzeniu działalności
    kulturalnej:
      działalność kulturalna w rozumieniu niniejszej ustawy polega na tworzeniu,
      upowszechnianiu i ochronie kultury.
    W myśl art. 2. ustawy o organizowaniu i prowadzeniu działalności kulturalnej:
      formami organizacyjnymi działalności kulturalnej są w szczególności: teatry, opery,
      operetki, filharmonie, orkiestry, instytucje filmowe, kina, muzea, biblioteki, domy
      kultury, ogniska artystyczne, galerie sztuki oraz ośrodki badań i dokumentacji w
      różnych dziedzinach kultury.
    Zgodnie z art. 1 ust. 3 ustawy o organizowaniu i prowadzeniu działalności kulturalnej:
      minister właściwy do spraw kultury i ochrony dziedzictwa narodowego może
      wspierać finansowo, w ramach mecenatu państwa, realizację planowanych na dany
      rok zadań związanych z polityką kulturalną państwa, prowadzonych przez instytucje
      kultury i inne podmioty nienależące do sektora finansów publicznych.
    Na podstawie art. 3 ust. 1 ustawy o organizowaniu i prowadzeniu działalności kulturalnej:
      działalność kulturalną mogą prowadzić osoby prawne, osoby fizyczne oraz jednostki
      organizacyjne nieposiadające osobowości prawnej.
    Stosownie do art. 4 ust. 1 ustawy o organizowaniu i prowadzeniu działalności kulturalnej:
      osoby prawne oraz jednostki organizacyjne nieposiadające osobowości prawnej,
      których podstawowym celem statutowym nie jest prowadzenie działalności
      kulturalnej, mogą prowadzić taką działalność w szczególności w formie klubów,
      świetlic, domów kultury i bibliotek.
    Podkreślenia jednak wymaga, że ww. ustawa o organizowaniu i prowadzeniu działalności
    kulturalnej nie jest wystarczająca dla określenia katalogu podmiotów uznanych za
    instytucje o charakterze kulturalnym. Zasadnym jest posiłkowanie się innymi przepisami
    prawa, w których ustawodawca określa krąg podmiotów i zasady prowadzenia działalności
    w sferze zadań publicznych określonych w tych ustawach, a w szczególności obejmujących
    zadania w zakresie kultury, sztuki, ochrony dóbr kultury i dziedzictwa narodowego.
    Co istotne, podmiotem mogącym świadczyć usługi kulturalne i korzystającym ze
    zwolnienia może być m.in. podmiot prawa publicznego lub inny podmiot uznany na
    podstawie odrębnych przepisów za instytucję o charakterze kulturalnym pod warunkiem,
    że podmiot ten nie osiąga w sposób systematyczny zysków z tej działalności, a w
    przypadku ich osiągnięcia są one przeznaczane w całości na kontynuację lub doskonalenie
    świadczonych usług (art. 43 ust. 18 ustawy).
    Z kolei w art. 43 ust. 1 pkt 33 lit. b ustawy, ustawodawca wskazał drugą grupę podmiotów
    korzystających ze zwolnienia, tj. wymienił usługi indywidualnych twórców i artystów
    wykonawców, odsyłając w celu zdefiniowania tych pojęć do ustawy o prawie autorskim i
    prawach pokrewnych.
    Zgodnie z art. 8 ust. 1 ustawy z dnia 4 lutego 1994 r. o prawie autorskim i prawach
    pokrewnych (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 24 ze zm.), zwanej dalej ustawą o prawie autorskim i
    prawach pokrewnych:
      prawo autorskie przysługuje twórcy, o ile ustawa nie stanowi inaczej.
    Stosownie do art. 8 ust. 2 ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych:
      domniemywa się, że twórcą jest osoba, której nazwisko w tym charakterze
      uwidoczniono na egzemplarzach utworu lub której autorstwo podano do publicznej
      wiadomości w jakikolwiek inny sposób w związku z rozpowszechnianiem utworu.
    W myśl art. 8 ust. 3 ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych:

      dopóki twórca nie ujawnił swojego autorstwa, w wykonywaniu prawa autorskiego
      zastępuje go producent lub wydawca, a w razie ich braku - właściwa organizacja
      zbiorowego zarządzania prawami autorskimi.
    Na podstawie art. 1 ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych:
      przedmiotem prawa autorskiego jest każdy przejaw działalności twórczej o
      indywidualnym charakterze, ustalony w jakiejkolwiek postaci, niezależnie od
      wartości, przeznaczenia i sposobu wyrażenia (utwór).
    Zgodnie z art. 1 ust. 3 ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych:
      utwór jest przedmiotem prawa autorskiego od chwili ustalenia, chociażby miał
      postać nieukończoną.
    Ustawodawca posłużył się syntetyczną definicją utworu, określając w sposób generalny
    cechy konieczne wyróżniające utwór od innych rezultatów działalności człowieka.
    Utwór musi zatem wykazywać łącznie trzy cechy:
    1) stanowić przejaw działalności człowieka (twórcy),
    2) stanowić przejaw działalności twórczej,
    3) mieć indywidualny charakter.
    Z treści ww. przepisów można zatem wywieść, że twórcą w rozumieniu ustawy jest każda
    osoba prowadząca faktycznie działalność twórczą, czyli działalność, której efektem jest
    powstanie utworu w rozumieniu art. 1 ust. 1 ustawy o prawie autorskim i prawach
    pokrewnych. Użyte w tym przepisie określenie „przejaw działalności twórczej”, należy
    rozumieć jako uzewnętrzniony rezultat działalności człowieka o charakterze kreacyjnym.
    Państwa wątpliwości w pierwszej kolejności dotyczą ustalenia, czy Spółka może korzystać
    ze zwolnienia z podatku VAT na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 33 lit. b ustawy, w stosunku
    do świadczonych usług polegających na przygotowaniu i produkcji wydarzeń
    artystycznych o charakterze plenerowym z pokazami multimedialnymi.
    Jak wskazano wcześniej, zwolnienie od podatku przewidziane w art. 43 ust. 1 pkt 33
    ustawy ma charakter przedmiotowo-podmiotowy.
    Odnosząc się natomiast do przesłanki przedmiotowej, należy zbadać czy świadczone
    przez Państwa usługi stanowią usługi kulturalne.
    Jak wskazano w opisie sprawy - w ramach prowadzonej działalności Spółka zajmuje się
    przygotowaniem i produkcją wydarzeń artystycznych o charakterze plenerowym z
    pokazami multimedialnymi, tj. Festiwali Światła. Organizowane festiwale są utworami w
    rozumieniu ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych. Usługi polegające na
    przygotowaniu i produkcji wydarzeń artystycznych o charakterze plenerowym z pokazami
    multimedialnymi łączą w sobie elementy sztuki, technologii i rozrywki, przyczyniając się do
    popularyzacji nowych form artystycznego wyrazu. Upowszechnianie dorobku kulturalnego
    w kontekście świadczonych przez Państwa usług przejawia się w wyjściu sztuki poza mury
    galerii i muzeów, umożliwiając szeroki odbiór Festiwali Światła przez mieszkańców
    poszczególnych miast, na rzecz których są organizowane. Festiwale Światła popularyzują
    lokalne zabytki architektoniczne, a jednocześnie wzmacniają poczucie wspólnoty.
    Świadczone przez Państwa usługi są usługami kulturalnymi, świadczonymi w celu
    promowania lokalnej historii i architektury, a także wspierania poczucia wspólnoty
    lokalnej.
    W konsekwencji mając na uwadze wskazane okoliczności sprawy oraz powołane przepisy
    należy stwierdzić, że analizowanym przypadku, spełniają Państwo przesłankę
    przedmiotową wskazaną w art. 43 ust. 1 pkt 33 ustawy.
    Odnosząc się do przesłanki podmiotowej należy wskazać, że treść przepisów
    określających zwolnienie od podatku od towarów i usług, gdzie szczególnie akcentowana

    jest „indywidualność twórców i artystów wykonawców”, w zestawieniu z brzmieniem
    przepisów ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych pozwala stwierdzić, że
    intencją ustawodawcy podatkowego było objęcie zwolnieniem wyłącznie takich usług
    kulturalnych, które świadczone są przez twórców, artystów wykonawców, z
    uwzględnieniem ich szczególnych relacji z dziełem, utworem.
    Powyższego przymiotu twórcy, czy artysty wykonawcy z pewnością nie można przypisać
    spółce z ograniczoną odpowiedzialnością.
    Należy zauważyć, że spółka z ograniczoną odpowiedzialnością w zakresie swojej
    działalności nie może korzystać z ww. zwolnienia, gdyż jako podmiot gospodarczy nie
    posiada statusu indywidualnego twórcy lub artysty wykonawcy. Status taki może być
    przyznany wyłącznie personalnie konkretnej osobie będącej twórcą lub artystą, a nie
    spółce, która ze swojej istoty jest podmiotem zbiorowym. A zatem tylko i wyłącznie usługi
    kulturalne świadczone przez osoby fizyczne posiadające status indywidualnego twórcy lub
    artysty wykonawcy objęte będą zwolnieniem, o którym mowa w art. 43 ust. 1 pkt 33 lit. b
    ustawy o VAT.
    Mając zatem na uwadze powołane przepisy prawa oraz przedstawione okoliczności
    sprawy stwierdzić należy, że w analizowanym przypadku wykonywane przez Spółkę usługi
    polegające na przygotowaniu i produkcji wydarzeń artystycznych o charakterze
    plenerowym z pokazami multimedialnym nie podlegają zwolnieniu od podatku na
    podstawie art. 43 ust. 1 pkt 33 lit. b ustawy, ponieważ spółka z ograniczoną
    odpowiedzialnością nie może zostać uznana za podmiot wskazany w tym przepisie.
    Zatem, świadczone przez Państwa w formie spółki z ograniczoną odpowiedzialnością
    usługi polegające na przygotowaniu i produkcji wydarzeń artystycznych o charakterze
    plenerowym z pokazami multimedialnym nie korzystają ze zwolnienia od podatku
    przewidzianego przez ustawodawcę w art. 43 ust. 1 pkt 33 lit. b ustawy, ze względu na
    niespełnienie przesłanki podmiotowej.
    Zatem Państwa stanowisko w zakresie pytania nr 1 jest nieprawidłowe.
    W dalszej kolejności Państwa wątpliwości dotyczą ustalenia czy Spółka może korzystać ze
    zwolnienia od podatku VAT na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 33 lit. b oraz art. 8 ust. 2a
    ustawy w stosunku do świadczonych usług.
    Odnosząc się do Państwa wątpliwości wskazać należy, że zgodnie z art. 8 ust. 2a ustawy,
    podmiot świadczący (sprzedający) daną usługę nabytą we własnym imieniu, lecz na rzecz
    osoby trzeciej, traktowany jest najpierw jako usługobiorca, a następnie jako usługodawca
    tej samej usługi.
    Oznacza to, że podmiot świadczący (sprzedający) daną usługę nabytą we własnym
    imieniu, lecz na rzecz osoby trzeciej traktowany jest najpierw jako usługobiorca, a
    następnie jako usługodawca tej samej usługi. Przeniesienie ciężaru kosztów na inną osobę
    nie może być zatem w żaden inny sposób potraktowane niż jako świadczenie usługi w tym
    samym zakresie. Zatem konsekwencją uznania podatnika biorącego udział w odsprzedaży
    usługi za świadczącego, jest wystawienie przez niego faktury dokumentującej
    wyświadczenie tej usługi. Celem obciążenia kosztami podmiotu, który faktycznie korzystał
    z usługi jest odsprzedaż tej usługi przez podmiot uczestniczący pośrednio w świadczeniu,
    pomimo, że pośrednik danej usługi nie wykonał. Przenoszenie kosztów jest więc
    świadczeniem pomiędzy podmiotem pośredniczącym pomiędzy właściwym usługodawcą,
    a rzeczywistym nabywcą tej usługi.
    Zaznaczyć należy, że w przypadku zwolnienia od podatku na podstawie art. 43 ust. 1 pkt
    33 lit. b ustawy VAT, a więc zwolnienia przedmiotowo-podmiotowego podczas
    refakturowania usług, odsprzedający musi spełnić warunek podmiotowy, analogicznie jak
    w sytuacji gdyby samodzielnie świadczył taką usługę i ją odsprzedawał.
    W sprawie opisanej we wniosku nie mamy do czynienia z odsprzedażą usług nabytych we
    własnym imieniu, ale na rzecz osoby trzeciej, gdyż nie odsprzedają Państwo usług

    nabytych od członków zarządu, pracowników czy osób trzecich współpracujących ze
    Spółką na podstawie umowy zlecenia w stanie nieprzetworzonym, a elementy usługi
    finalnie świadczonej na rzecz jednostek samorządu terytorialnego. W ramach
    prowadzonej działalności zajmują się bowiem Państwo przygotowaniem i produkcją
    wydarzeń artystycznych o charakterze plenerowym z pokazami multimedialnymi, tj.
    Festiwali Światła, a wszystkie prace koncepcyjne są wykonywane przez osoby fizyczne,
    którymi są członkowie zarządu Spółki, pracownicy, osoby współpracujące ze Spółką na
    podstawie umów zlecenia. Spółka nabywa od ww. osób prawa majątkowe do
    wytworzonego utworu, które każdorazowo po przygotowaniu i wykonaniu wydarzenia
    artystycznego są przenoszone na rzecz nabywcy, tj. jednostki samorządu terytorialnego.
    Jak wskazano wyżej dla świadczonych usług polegających na przygotowaniu i produkcji
    wydarzeń artystycznych o charakterze plenerowym z pokazami multimedialnymi, z uwagi
    na niespełnienie przesłanki podmiotowej nie przysługuje Państwu prawo do korzystania
    ze zwolnienia od podatku od towarów i usług na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 33 lit. b
    ustawy.
    W konsekwencji dla świadczonych usług polegających na przygotowaniu i produkcji
    wydarzeń artystycznych o charakterze plenerowym z pokazami multimedialnymi, nie
    przysługuje Państwu prawo do korzystania ze zwolnienia od podatku od towarów i usług
    na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 33 lit. b w zw. z art. 8 ust. 2a ustawy.
    Zatem Państwa stanowisko w zakresie pytania nr 2 należało uznać za nieprawidłowe.
    Państwa wątpliwości dotyczą także ustalenia, czy świadczone przez Państwa usługi
    korzystają ze zwolnienia na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 33 lit. a ustawy w przypadkach,
    kiedy usługi są wykonywane na rzecz jednostek samorządu terytorialnego.
    Jak wynika z opisu sprawy, Spółka w ramach prowadzonej działalności zajmuje się
    przygotowywaniem i produkcją wydarzeń artystycznych o charakterze plenerowym z
    pokazami multimedialnymi, tj. Festiwali Światła. Upowszechnianie dorobku kulturalnego
    przejawia się w wyjściu sztuki poza mury galerii i muzeów, umożliwiając szeroki odbiór
    Festiwali Światła przez mieszkańców poszczególnych miast, na których rzecz są
    organizowane. Przygotowują i produkują Państwo wydarzenia artystyczne w celach
    zarobkowych oraz zabezpieczenia systematycznego osiągania zysków. Wygenerowane
    zyski są wykorzystywane na kontynuację oraz doskonalenie świadczonych usług, ale
    również na wypłatę wynagrodzenia dla osób zaangażowanych w realizację wydarzeń, a
    także na finansowanie kosztów prowadzonej działalności gospodarczej.
    W Państwa ocenie, uchodzą Państwo za instytucję o charakterze kulturalnym. Spółka w
    przygotowaniu Festiwali Światła jest niezależna, przygotowywane widowiska są efektem
    jej wizji artystycznej. Kształt przygotowywanych przez Spółkę wydarzeń artystycznych nie
    wymaga zgody żadnego podmiotu trzeciego. Przygotowując wydarzenie artystyczne
    Spółka zawsze uwzględnia potrzeby oraz oczekiwania jednostki samorządu terytorialnego,
    na rzecz której dane wydarzenie będzie organizowane. Wszystkie prace koncepcyjne są
    wykonywane przez osoby fizyczne, którymi są członkowie zarządu Spółki, pracownicy,
    osoby współpracujące ze Spółką na podstawie umowy zlecenia. Spółka nabywa od nich
    prawa majątkowe do wytworzonego utworu, które każdorazowo po przygotowaniu i
    wykonaniu wydarzenia artystycznego są przenoszone na rzecz nabywcy (tj. jednostki
    samorządu terytorialnego).
    Mając na uwadze powołane powyżej przepisy prawa oraz Dyrektywy, jak również opis
    stanu faktycznego, wskazać należy, że usługi polegające na przygotowaniu i produkcji
    wydarzeń artystycznych o charakterze plenerowym z pokazami multimedialnymi nie mogą
    korzystać ze zwolnienia na mocy art. 43 ust. 1 pkt 33 lit. a ustawy o VAT, ponieważ spółka z
    ograniczoną odpowiedzialnością nie może zostać uznana za podmiot wskazany w tym
    przepisie i wypełniający warunki tego zwolnienia.
    Wskazać należy, że sam fakt, że Spółka świadczy działalność kulturalną nie przesądza
    jeszcze, że może zostać uznana za instytucję o charakterze kulturalnym w rozumieniu art.

    43 ust. 1 pkt 33 lit. a ustawy. Nie są Państwo podmiotem prawa publicznego ani
    podmiotem wpisanym do rejestru kultury, prowadzonego przez organizatora będącego
    podmiotem tworzącym instytucję kultury w rozumieniu przepisów ustawy o
    organizowaniu i prowadzeniu działalności kulturalnej. Ustawodawca zwalnia od podatku
    usługi kulturalne świadczone przez inne podmioty uznane na podstawie odrębnych
    przepisów za podmioty prawa publicznego. Odrębne przepisy to nie tylko ustawa o
    organizowaniu i prowadzeniu działalności kulturalnej, która wskazuje krąg podmiotów
    realizujących działalność kulturalną, ale także inne odrębne ustawy (przepisy) regulujące
    zasady prowadzenia działalności w sferze zadań publicznych określonych w tych
    ustawach, a w szczególności obejmujących zadania w zakresie kultury, sztuki, ochrony
    dóbr kultury i dziedzictwa narodowego.
    Jak wynika z opisu sprawy, odwołując się do takich cech jak m.in. tworzenie nowych form
    artystycznego przekazu łączącego elementy sztuki, technologii, wykorzystując dziedzictwo
    kulturowe oraz rozpowszechnianie kultury, wskazują Państwo, że są instytucją o
    charakterze kulturalnym na podstawie ustawy o organizowaniu i prowadzeniu działalności
    kulturalnej. Jednakże z wniosku wynika, że nie realizują Państwo swoich usług jako jeden z
    podmiotów wymienionych w ww. ustawie, a samo subiektywne przekonanie o posiadaniu
    przymiotów, które w świetle ustawy o działalności kulturalnej przesądzają o statusie
    instytucji kultury nie ma znaczenia dla uznania Państwa za taki podmiot. Państwa
    działalność podejmowana jest w ramach spółki z ograniczoną odpowiedzialnością i nie
    wynika z żadnych przepisów prawa regulujących działalność sfery publicznej tj. działalność
    kulturalną. Także świadczenie usług na rzecz jednostek samorządu terytorialnego nie ma
    wpływu na uznanie Spółki za instytucję o charakterze kulturalnym. Jak wskazali Państwo
    we wniosku, Spółka przygotowuje i produkuje wydarzenia artystyczne, aby zabezpieczyć
    systematyczne osiąganie zysku, co świadczy o tym, że są Państwo podmiotem
    komercyjnym, a nie realizującym cele publiczne.
    Należy również podkreślić, że zgodnie art. 43 ust. 18 ustawy zwolnienie od podatku
    stosuje się pod warunkiem, że podmioty świadczące usługi kulturalne nie osiągają w
    sposób systematyczny zysków z tej działalności, a w przypadku ich osiągnięcia są one w
    całości przeznaczane na kontynuację lub doskonalenie świadczonych usług.
    Jak wyżej wskazano, regulacja art. 43 ust. 1 pkt 33 lit. a ustawy o VAT stanowi
    implementację art. 132 ust. 1 lit. n Dyrektywy 2006/112/WE, który stanowi o zwolnieniu od
    podatku niektórych usług kulturalnych przez podmioty prawa publicznego lub inne
    instytucje kulturalne uznane przez dane państwo członkowskie. Dyrektywa daje również
    uprawnienie państwom członkowskim ograniczenia stosowania zwolnienia od spełnienia
    jednego lub kilku warunków wymienionych w art. 133 Dyrektywy. Polski ustawodawca
    skorzystał z ww. uprawnienia i wprowadził przepis art. 43 ust. 18 ustawy, który znajduje
    oparcie w art. 133 lit. a Dyrektywy 2006/112/WE. Zgodnie z tym przepisem Państwa
    członkowskie mogą uzależnić przyznanie podmiotom innym niż podmioty prawa
    publicznego każdego ze zwolnień przewidzianych w art. 132 ust. 1 lit. b), g), h), i), l), m) i n),
    od spełnienia, w poszczególnych przypadkach, jednego lub kilku z następujących
    warunków:
    a) podmioty, których to dotyczy, nie mogą systematycznie dążyć do osiągnięcia zysku, przy
    czym ewentualne zyski nie mogą zostać rozdzielone, lecz przeznaczone na kontynuację
    lub doskonalenie świadczonych usług;
    Kwestię relacji tych przepisów poddano analizie w wyroku TSUE z 28 listopada 2013 r. C-
    319/12 w sprawie MDDP sp. z o.o. Akademia Biznesu. Wyrok ten dotyczył wprawdzie
    zwolnienia usług edukacyjnych świadczonych przez podmioty niepubliczne w celach
    komercyjnych, ale wnioski należy uznać za aktualne w sprawie niniejszej m.in. w tej części,
    w której Trybunał wyjaśnił, że art. 133 akapit pierwszy lit. a dyrektywy VAT, stanowiący
    fakultatywny warunek, który państwa członkowskie mogą ustanowić dodatkowo do celów
    przyznania określonych zwolnień z art. 132 ust. 1 tej dyrektywy, upoważnia państwa
    członkowskie, ale nie zobowiązuje ich do ograniczenia możliwości skorzystania ze

    zwolnień, przewidzianych w szczególności w art. 132 ust. 1 lit. i, do podmiotów, które nie
    są podmiotami prawa publicznego i nie dążą systematycznie do osiągnięcia zysków. Użyty
    w art. 133 Dyrektywy zwrot państwa członkowskie „mogą uzależnić” przyznanie
    podmiotom innym niż podmioty prawa publicznego zwolnienia przewidzianego m.in. w
    art. 132 ust. 1 lit. n, od spełnienia jednego lub kilku warunków oznacza, że w polskim
    prawie było to możliwe, ale niekonieczne.
    Biorąc pod uwagę uregulowania zawarte w art. 43 ust. 1 pkt 33 lit. a ustawy oraz
    brzmienie art. 132 ust. 1 lit. n Dyrektywy, osoba prawna - spółka z ograniczoną
    odpowiedzialnością - może co prawda świadczyć usługi kulturalne, jednak nie powoduje,
    że automatycznie zyskuje miano instytucji o charakterze kulturalnym. Cele
    funkcjonowania osoby prawnej nie są tożsame z celami, jakie realizują inne podmioty
    realizujące działalność o charakterze kulturalnym np. teatry, opery, operetki, filharmonie,
    orkiestry, instytucje filmowe, kina, muzea, biblioteki, domy kultury, ogniska artystyczne,
    galerie sztuki, świetlice, domy kultury, biblioteki, do czego są powołane na podstawie
    odpowiednich przepisów prawa.
    Z okoliczności sprawy wynika, że posiadają Państwo dowolność działania, która
    uwzględnia potrzeby jednostki samorządu terytorialnego, jednak jest to normalna
    praktyka w działalności gospodarczej, w której zleceniobiorca/wykonawca uzgadnia zakres
    świadczonych usług ze zleceniodawcą/zamawiającym.
    Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością nie może zostać uznana za instytucję o
    charakterze kulturalnym i w konsekwencji nie spełnia przesłanki podmiotowej, o której
    mowa w art. 43 ust. 1 pkt 33 lit. a ustawy.
    Jak wskazali Państwo we wniosku, Spółka przygotowuje i produkuje wydarzenia
    artystyczne w celach zarobkowych oraz zabezpieczenia systematycznego osiągania zysku.
    Z okoliczności sprawy, nie wynika, aby Spółka nie dążyła systematycznie do osiągnięcia
    zysku, przy czym ewentualne zyski nie mogą zostać rozdzielone, lecz przeznaczone na
    kontynuację lub doskonalenie świadczonych usług. Wręcz przeciwnie, Spółka
    przygotowuje i produkuje wydarzenia artystyczne aby zabezpieczyć systematyczne
    osiąganie zysku, a wygenerowane zyski zostaną wykorzystane na kontynuację i
    doskonalenie świadczonych usług ale również na wypłatę wynagrodzenia dla osób
    zaangażowanych w realizację wydarzeń a także na finansowanie kosztów prowadzonej
    działalności gospodarczej.
    Nie można zatem uznać, że Spółka jest podmiotem, który nie dąży do systematycznego
    osiągania zysku a ewentualne zyski będzie przeznaczać w całości na kontynuację lub
    doskonalenie świadczonych usług.
    Spółka wskazuje, że zyski zostaną wykorzystane na kontynuację i doskonalenie
    świadczonych usług ale również na wypłatę wynagrodzenia dla osób zaangażowanych w
    realizację wydarzeń a także na finansowanie kosztów prowadzonej działalności
    gospodarczej. Oznacza to, że rozdziela osiągnięte zyski, nie przeznaczając ich w całości na
    kontynuację i doskonalenie świadczonych usług kulturalnych. Potwierdza to tezę, że
    Spółka przygotowuje i produkuje wydarzenia artystyczne w celach zarobkowych, mając za
    przedmiot swojej działalności organizację wydarzeń artystycznych.
    A zatem nie został spełniony warunek wskazany w art. 43 ust. 18 ustawy (który
    zaimplementował polski ustawodawca do ustawy o VAT na podstawie delegacji zawartej w
    art. 133 lit. a) Dyrektywy), zgodnie z którym inny podmiot niebędący podmiotem prawa
    publicznego nie dąży systematycznie do osiągnięcia zysków, a jeśli je osiąga w całości
    przeznacza na kontynuację i doskonalenie świadczonych usług kulturalnych.
    Biorąc pod uwagę wskazane przepisy prawa oraz opis sprawy należy stwierdzić, że
    spełniają Państwo przesłankę przedmiotową wskazaną w art. 43 ust. 1 pkt 33 lit. a ustawy,
    jednakże nie spełniają Państwo przesłanki podmiotowej tego przepisu. Nie mogą być
    Państwo uznani za instytucję o charakterze kulturalnym. Ponadto spełniony jest warunek
    ograniczający możliwość zastosowania zwolnienia dotyczący osiąganych zysków.

    Zatem wykonywane przez Spółkę usługi polegające na przygotowywaniu i produkcji
    wydarzeń artystycznych o charakterze plenerowym z pokazami multimedialnymi nie mogą
    korzystać ze zwolnienia od podatku na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 33 lit. a ustawy.
    Zatem Państwa stanowisko w zakresie pytania nr 3 należało uznać za nieprawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Państwo przedstawili i stanu prawnego,
    który obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
        Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb
        ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz.
        111 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa
        sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego i zastosują się
        Państwo do interpretacji.
        Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
      z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
        Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego
    Sądu Administracyjnego w (...). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje
    ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
    (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
        w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
        Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
        w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na
        adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS
        /SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do

    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.