Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0114-KDIP1-2.4012.488.2022.2.JO
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2022-12-29
Teza: Zastosowanie stawki VAT 0% dla transakcji wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów.
Słowa kluczowe: dokumenty-dokumenty dostawy; dostawa-dostawa wewnątrzwspólnotowa towarów; platforma; stawka-stawki podatku-stawka preferencyjna podatku; towar-przesunięcie towarów
Zagadnienia: Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II. Zakres opodatkowania-Rozdział 3. Wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów i wewnątrzwspólnotowa dostawa towarów-Uznanie za wewnątrzwspólnotową dostawę towarów przemieszczenia towarów własnych ; Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II. Zakres opodatkowania-Rozdział 3. Wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów i wewnątrzwspólnotowa dostawa towarów-Wewnątrzwspólnotowa dostawa towarów; Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział VIII. Wysokość opodatkowania -Rozdział 1. Stawki-Stawka podatku 0% - wewnątrzwspólnotowa dostawa towarów; Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział VIII. Wysokość opodatkowania -Rozdział 1. Stawki-Stawka podatku 0% przy wewnątrzwspólnotowej dostawie towarów -  dokumenty; Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział VIII. Wysokość opodatkowania -Rozdział 1. Stawki-Warunki zastosowania stawki podatku 0% przy wewnątrzwspólnotowej dostawie towarów
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II-Rozdział 3-art. 13; [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział VIII-Rozdział 1-art. 41-ust. 3; [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział VIII-Rozdział 1-art. 42-ust. 1; [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział VIII-Rozdział 1-art. 42-ust. 11; [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział VIII-Rozdział 1-art. 42-ust. 14; [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział VIII-Rozdział 1-art. 42-ust. 1a; [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział VIII-Rozdział 1-art. 42-ust. 3

Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe
==================================================

Szanowni Państwo,

stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego stanu faktycznego w podatku od towarów i usług jest prawidłowe.

**Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej**
--------------------------------------------------------

6 października 2022 r. wpłynął za pośrednictwem ePUAP Państwa wniosek z 2 września 2022 r. o wydanie interpretacji indywidualnej, który dotyczy zastosowania stawki VAT 0% dla transakcji wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów. Uzupełnili go Państwo pismem z 3 listopada 2022 r. (wpływ 3 listopada 2022 r.) oraz pismami – w odpowiedzi na wezwanie – z 21 listopada 2022 r. (wpływ 21 listopada 2022 r. i 25 listopada 2022 r.).

Treść wniosku jest następująca:

**Opis stanu faktycznego**

A. (dalej także: Spółka) jest spółką z siedzibą w Bułgarii, zarejestrowaną w Polsce jako czynny podatnik podatku od towarów i usług (dalej: „VAT”). Spółka została utworzona w 2017 r. i prowadzi działalność gospodarczą w zakresie sprzedaży towarów sportowych i towarów przeznaczonych do aktywności na świeżym powietrzu. Oferta sprzedawanych przez Spółkę produktów obejmuje produkty uznanych marek, takich jak (…) etc. Wnioskodawca nie posiada tradycyjnych punktów sprzedaży (sklepów stacjonarnych) lecz realizuje sprzedaż wyłącznie online, w tym za pośrednictwem platform sprzedażowych należących do podmiotów trzecich (B.). Klientami Spółki są co do zasady konsumenci z krajów europejskich (głównie – z Unii Europejskiej). Dla celów VAT Wnioskodawca jest zarejestrowany – poza Polską – również w Niemczech, Wielkiej Brytanii, Hiszpanii, Francji, Czechach, Włoszech oraz Słowacji.

B. jest największym na świecie operatorem internetowych platform sprzedażowych, oferującym również dodatkowe usługi podmiotom dokonującym sprzedaży za pośrednictwem tych platform. Poszczególne świadczenia mogą wykonywać określone podmioty należące do grupy B., w szczególności C. S.a.r.l z siedzibą w Luksemburgu. W dalszej części wniosku podmioty te występują pod zbiorczym określeniem „D.”, z uwagi na fakt, że ilość i funkcje poszczególnych podmiotów może ulegać zmianie, zaś kwestie te pozostają nieistotne dla wątpliwości będącej przedmiotem niniejszego wniosku.

Spółka nie posiada odrębnej umowy z D., na podstawie której realizowane są na jej rzecz opisane poniżej usługi. Z uwagi na charakter i skalę działalności kontrahenta, nawiązanie współpracy następuje poprzez przystąpienie i zaakceptowanie zasad współpracy i sprzedaży na platformach D. Zasady współpracy, w tym aktualna treść regulaminów i ogólnych warunków współpracy i realizacji usług D. są dostępne online, na stronie internetowej D. (w wersji polskiej: (…)).

Treść umów i regulaminów dotyczących współpracy z D. wyraźnie zastrzega, że co do zasady po stronie właściciela towaru (w tym wypadku: Spółki) pozostają ewentualne obowiązki i odpowiedzialność za wszelkie podatki należne oraz wszelkie obowiązki w zakresie sprawozdawczości podatkowej, w związku z wysyłką towarów.

Spółka korzysta z usług logistycznych (FBA – „Fullfilled by D.” – „Realizacja przez D.”), w ramach których D. w imieniu Spółki zajmuje się przechowywaniem towarów w swoich magazynach, łączeniem zapasów (commingling), dostawą sprzedażnych towarów do nabywców końcowych, obsługą ewentualnych zwrotów towarów, oraz pobraniem należności za te towary. Zgodnie z polityką programu FBA, Spółka powinna przesyłać swoje towary do magazynów D. w Niemczech albo w Polsce i od tego momentu D. jest odpowiedzialna za dystrybucję towarów do swoich magazynów w Europie na własny koszt, w celu zapewnienia szybszej dostawy do nabywców końcowych (AFN – „D. Fullfillment Network” – czyli „Sieć realizacji zamówień D.”).

Ponadto:

‒ D. jest upoważniony do przeniesienia oraz magazynowania towarów w określonych krajach UE, objętych ww. usługą, jeżeli Spółka podaje kontrahentowi ważny w tym kraju numer VAT (dostępny w systemie VIES);

‒ Produkty magazynowane w naszych centrach logistycznych w Niemczech, Polsce i Czechach są traktowane przez D. jako jedna pula zapasów w niemieckiej sieci logistycznej;

‒ Produkty przyjęte do sprzedaży na platformie D. mają nadany unikatowy numer identyfikacyjny (DSIN – D. Standard Identification Number). Tożsamy produkt, oferowany przez różnych sprzedawców powinien więc być opatrzony danym numerem DSIN. Kody ASIN są wykorzystywane do zarządzania zapasami, prognozowania popytu i rozmieszczania towarów w sieci magazynów zarządzanych przez D.

Poszczególne czynności związane z wykonywaniem usług logistycznych przez D. mogą być realizowane przez podmioty trzecie (np. przewoźników, świadczących usługi transportowe). Podmioty te nie nawiązują bezpośredniej relacji z klientem D., nie są one uprawnione do przekazywania klientom D. jakichkolwiek informacji na temat realizowanych przez nie czynności. Informacje o realizacji usług logistycznych związanych bądź z przesunięciem towarów klienta pomiędzy magazynami bądź wykonania czynności związanych z wysyłką towarów na rzecz kupującego są wyłącznie dostępne w formie raportów generowanych przez D..

Ogólne warunki świadczenia usługi logistycznej przez D. podkreślają, że przechowywanie towarów w centrach logistycznych może spowodować skutki podatkowe na terytorium na którym znajduje się centrum logistyczne. Obowiązek rozliczenia podatków w tym względzie pozostaje wyłącznie po stronie klienta D.

Usługi D. mogą obejmować także pomoc w przygotowaniu deklaracji VAT w ramach „usług w zakresie podatku VAT” świadczonych przez D., polegających na pomocy klientom w opracowaniu rozliczeń ich rozliczeń podatkowych (działając m.in. we współpracy z międzynarodowymi firmami doradczymi i księgowymi). Wnioskodawca nie korzysta z usług D. w zakresie opisanym we wniosku, lecz korzysta z nich w ramach współpracy z D. w innych krajach. Niemniej, w celu umożliwienia wszystkim klientom wypełnienia ich obowiązków podatników podatku od towarów i usług (lub podatku od wartości dodanej) D. udostępnia klientom „Raport z transakcji VAT na D.”.

Raport z transakcji VAT na D. (dalej również: „raport AVTR”) zawiera istotne informacje dotyczące podatku VAT od transakcji, które mają miejsce w krajach objętych usługami w zakresie podatku VAT na D. Zawiera szczegółowe informacje, takie jak wysyłki do kupujących, zwroty towaru przez kupujących, zwroty kosztów dla kupujących, transfery między centrami logistycznymi oraz ruchy zapasów przychodzących kanałami w sieci logistycznej D. („Realizacja przez D. / FBA”) i sprzedawcy („Realizacja przez sprzedawcę”). Raport ten nie obejmuje transakcji realizowanych wielokanałowo, które wymagają wygenerowania odrębnego raportu - Wnioskodawca nie realizuje ww. transakcji, kwestia ta pozostaje więc poza zakresem niniejszego wniosku.

Zgodnie z objaśnieniami dostępnymi dla sprzedawców na stronach internetowych D. (Seller Central Help), raport z transakcji VAT zawiera informacje o następujących transakcjach realizowanych przez D. lub realizowanych przez Sprzedawcę:

1\. Sprzedaż: wszystkie transakcje kupującego, w ramach których kupuje od klienta D. towary.

2\. Zwrot: wszystkie transakcje, w których kupujący zwraca towar do klienta D. i następuje ruch produktu.

3\. Zwrot kosztów: wszystkie transakcje, w których klient D. dokonuje zwrotu pieniędzy kupującemu i nie następuje ruch produktu.

4\. Transfer między centrami logistycznymi: wszystkie ruchy zapasów między centrami logistycznymi D.

5\. Przesyłane do D.: wszystkie ruchy zapasów przesyłanych do centrum logistycznego D.

W przypadku zarówno zwrotu pieniędzy, jak i fizycznego zwrotu towarów do centrum logistycznego D. wszystkie powiązane transakcje zostaną automatycznie zgłoszone w raporcie z transakcji VAT na D.

Raport AVTR jest co do zasady generowany 4 dnia każdego miesiąca i jest udostępniony klientowi D.. Z uwagi na skalę i globalny charakter działalności D., raport jest generowany automatycznie na określonym szablonie, w formie dokumentu cvs (format programu MS Excel) lub txt. Dokument ten nie jest podpisywany ani nie jest opatrzony pieczątką świadczeniodawcy. Dokument ten zawiera szczegółowe dane obejmujące m.in. informację o przesunięciu towarów między magazynami Spółki oraz informacje dotyczące dostawy towaru do nabywcy.

Na przykład transakcje dotyczące przesunięcia pomiędzy magazynami D. są oznaczone w kolumnie TRANSACTION\_TYPE jako „FC Transfer” (FC oznacza Fulfillment Center). Kolumny oznaczone jako „DEPATRURE\_COUNTRY” oraz „ARRIVAL\_COUNTRY” pozwalają na ustalenie kraju, odpowiednio, z którego towary są wywożone oraz do którego są przywożone. Z kolei kolumna „TRANSACTION\_COMPLETE\_DATE” oznacza datę zrealizowania transferu towarów pomiędzy magazynami. Każda transakcja może zostać zidentyfikowana na podstawie numeru wskazanego w kolumnie TRANSACTION\_EVENT \_ID.

Analogicznie, w odniesieniu do dostawy towaru do nabywcy, będącego zarejestrowanym podatnikiem VAT UE, raport AVTR przedstawia wskazuje numer identyfikacyjny transakcji (TRANSACTION\_EVENT\_ID), rodzaj transakcji (TRANSACTION\_TYPE jako „EC Sale”), wskazuje kraj wywozu towaru oraz kraj, do którego towar został dostarczony (odpowiednio: „DEPARTURE\_COUNTRY” oraz „ARRIVAL\_COUNTRY”. Raport wskazuje także dane nabywcy, w tym numer VAT UE, którym posługuje się nabywca, datę zrealizowania dostawy („TRANSACTION\_COMPLETE\_DATE”), kwotę sprzedaży, walutę, dane identyfikujące towar oraz inne dane związane z realizacją usług D.

Wnioskodawca wystawia dokument wewnętrzny dotyczący przesunięcia magazynowego z Polski do innego kraju UE (faktura wewnętrzna) lub fakturę VAT dokumentującą sprzedaż do podmiotu gospodarczego (B2B) w Unii Europejskiej, skutkującą wysyłką towaru z Polski do innego kraju UE. Do faktur załączane są zestawienia towarów, które zostały wysłane w ramach transakcji przesunięcia magazynowego z Polski do innego kraju UE lub sprzedaż na rzecz odbiorcy. Zestawienie towarów umożliwia identyfikację towarów przedstawionych przez D. w raporcie AVTR, w szczególności na podstawie danych identyfikacyjnych towarów DSIN, Transakcje te należy rozpoznać jako wewnątrzwspólnotową dostawę towarów, która podlega opodatkowaniu przy zastosowaniu stawki 0% VAT przy spełnieniu określonych przesłanek wskazanych w ustawie o VAT.

Należy podkreślić, że organizatorem transportu (oraz innych transakcji w ramach usługi logistycznej) jest D., niemniej Wnioskodawca nie otrzymuje dokumentów przewozowych CMR lub analogicznych, dokumentujących przewóz towarów. Potwierdzeniem dokonania określonych przesunięć magazynowych, a więc wywozu towaru z magazynu w Polsce i przywozu do magazynu w innym kraju UE, jest wyłącznie automatycznie wygenerowany raport AVTR.

**Uzupełnienie i doprecyzowanie opisu stanu faktycznego**.

W odpowiedzi na zadane w wezwaniu pytania wskazali Państwo następująco:

1) Czy w przypadku przesuwania towarów z Polski do innych krajów UE (do magazynów D.) są Państwo nadal właścicielem towarów.

Tak, Spółka jest właścicielem towarów, które są przemieszczane pomiędzy magazynami D.

2) Czy w przypadku przemieszczania towarów między magazynami D. z Polski do różnych krajów UE nabywca (klient, kupujący) nie jest jeszcze skonkretyzowany / znany.

Nie, w takich sytuacjach nabywca (klient, kupujący) nie jest jeszcze skonkretyzowany / znany.

3) W przypadku przesunięcia towarów z Polski do innego kraju UE, gdzie na moment przemieszczenia znany jest ostateczny nabywca (…)

Z uwagi na odpowiedź na pytanie 2, pytanie 3 staje się bezzasadne. Spółka informuje, że okoliczność opisana tym pytaniu nie ma miejsca.

4) Czy Państwo dokonujecie / organizujecie transport, wysyłkę towarów do finalnego klienta, czy wysyłka / transport jest wykonywana na Państwa rzecz lub czy Państwo jako dostawca uczestniczycie pośrednio w transporcie / wysyłce.

Wszystkie czynności związane z wysyłką i transportem towaru na rzecz finalnego klienta jest realizowana przez D., w ramach usług tego podmiotu wykonywanych na rzecz Spółki.

5) Czy suma całkowitej wartości dostaw towarów wysyłanych lub transportowanych na terytorium państwa członkowskiego innego niż terytorium kraju, pomniejszona o kwotę podatku, przekroczyła w trakcie roku podatkowego lub w poprzednim roku podatkowym kwotę 10 000 EUR / 42 000 PLN.

Tak.

6) Czy jesteście zarejestrowani w Polsce do procedury szczególnej OSS.

Nie, Spółka nie jest zarejestrowana dla celów procedury OSS w Polsce. Jest zarejestrowana w Bułgarii z uwagi na miejsce siedziby Spółki.

7) Czy w odniesieniu do przemieszczeń towarów z Polski do państwa członkowskiego innego niż terytorium kraju, będą miały miejsce wyłączenia o których mowa w art. 13 ust. 4 ustawy o VAT?

Nie.

8) Czy przed upływem terminu do złożenia deklaracji podatkowej za dany okres rozliczeniowych z posiadanych przez Państwa dokumentów wynika, że towar został wywieziony z terytorium kraju i dostarczony nabywcy na terytorium Państwa członkowskiego innego, niż terytorium kraju.

Spółka zwraca uwagę, że w stanie faktycznym zostały wskazane dokumenty, które posiada w związku z realizacją opisanych transakcji, czyli dokumenty AVTR oraz zakres danych wskazanych w tych dokumentach, pozwalających na identyfikację zarówno dostawy, jak również nabywcy. Z uwagi na specyfikę współpracy z D., Spółka nie ma możliwości otrzymania innych dokumentów od kontrahenta (np. dokumentów przewozowych). Mając na uwadze pytanie sformułowane przez Wnioskodawcę, wezwanie w powyższym zakresie należy potraktować nie jako wezwanie do uzupełnienia stanu faktycznego wniosku, lecz określenia stanowiska wnioskodawcy – w związku z tym odpowiedź na to pytanie w tym kontekście brzmi: Tak, w ocenie Spółki posiada ona dokumenty, z których wynika, że towary zostały wywiezione z terytorium kraju i dostarczone do nabywcy w innym kraju UE, natomiast w zakresie kompetencji Dyrektora KIS pozostaje ocena na podstawie wskazanych w treści wniosku okoliczności, czy pogląd Spółki w tym względzie jest prawidłowy.

9) Czy w związku z przesunięciami towarów między magazynami D. składali Państwo w urzędzie skarbowym zbiorcze informacje podsumowujące VAT-UE, a jeżeli tak, czy zwierały one dane o których mowa w art. 100 ust. 8 ustawy o VAT.

Tak.

Ponadto, w celu usunięcia ewentualnych wątpliwości, Spółka informuje, że zakres jej pytania dotyczy wyłącznie sytuacji, w których dostawa towarów jest realizowana na rzecz podmiotu posiadającego ważny właściwy i ważny numer identyfikacyjny dla transakcji wewnątrzwspólnotowych, nadany przez państwo członkowskie właściwe dla nabywcy, zawierający dwuliterowy kod stosowany dla podatku od wartości dodanej, który to numer został podany Wnioskodawcy. W przypadku przesunięcia towarów własnych pomiędzy magazynami D. w różnych krajach UE, Spółka posiada ww. numer VAT UE wydany przez administrację kraju członkowskiego, w którym położone są dane magazyny.

**Pytanie doprecyzowane w uzupełnieniu**

Czy Wnioskodawca jest upoważniony do rozpoznania wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów, opodatkowanej stawką 0%, jeżeli:

### ‒ dokonuje przesunięcia towarów własnych z terytorium Polski na terytorium innego kraju członkowskiego pomiędzy magazynami D.; lub

‒ realizuje sprzedaż towaru znajdującego się w magazynie D. na rzecz nabywcy posiadającego właściwy i ważny numer identyfikacyjny dla transakcji wewnątrzwspólnotowych, nadany przez państwo członkowskie właściwe dla nabywcy, zawierający dwuliterowy kod stosowany dla podatku od wartości dodanej, który nabywca podał podatnikowi, oraz

‒ posiada przed upływem terminu do złożenia deklaracji podatkowej za dany okres rozliczeniowy, w swojej dokumentacji następujące dowody (dokumenty):

### a. zestawienie towarów będących przedmiotem przemieszczenia lub sprzedaży;

### b. Raport AVTR otrzymany od D., zawierający informacje o przemieszczeniu towarów pomiędzy magazynami D. (wysyłce z magazynu w Polsce do magazynu w innym kraju UE) lub zawierający informacje o wysyłce towarów z magazynu zarządzanego przez D. w Polsce do odbiorcy w innym kraju UE, będącego zarejestrowanym podatnikiem VAT UE, w sytuacji, gdy raport ten nie zawiera podpisów lub pieczęci kontrahenta?

### **Państwa stanowisko doprecyzowane w uzupełnieniu**

W ocenie Wnioskodawcy, w okolicznościach wskazanych powyżej, tj.

‒ dokonując przesunięcia towarów własnych pomiędzy magazynami D. (z Polski do innego kraju UE);

‒ dokonując sprzedaży towarów własnych z magazynu D. w Polsce na rzecz podmiotu posiadającego właściwy i ważny numer identyfikacyjny dla transakcji wewnątrzwspólnotowych, nadany przez państwo członkowskie właściwe dla nabywcy, zawierający dwuliterowy kod stosowany dla podatku od wartości dodanej, który to numer został podany Wnioskodawcy, oraz

‒ posiadając w wymaganym terminie (a) zestawienie towarów będących przedmiotem przemieszczenia / sprzedaży oraz (b) Raport AVTR otrzymany od D., zawierający informacje o przemieszczeniu towarów pomiędzy magazynami D. (wysyłce z magazynu w Polsce do magazynu w innym kraju UE) lub zawierający informacje o wysyłce towarów z magazynu zarządzanego przez D. w Polsce do odbiorcy w innym kraju UE, będącego zarejestrowanym podatnikiem VAT UE, w sytuacji, gdy raport ten nie zawiera podpisów lub pieczęci kontrahenta;

Wnioskodawca jest upoważniony do rozpoznania wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów, opodatkowanej stawką 0% VAT.

Uzasadnienie

Dokumenty potwierdzające dokonanie WDT w ustawie o VAT

Zgodnie z art. 42 ust. 1 pkt 2 ustawy o VAT, jednym z warunków zastosowania stawki 0% VAT jest zgromadzenie przez podatnika, w określonym terminie, dowodów potwierdzających wywiezienie towarów będących przedmiotem wewnątrzwspólnotowej dostawy i dostarczone do nabywcy na terytorium państwa członkowskiego inne niż terytorium kraju. Sposób dokumentowania dostawy jest zasadniczo określony w art. 42 ust. 3 ustawy o VAT, z zastrzeżeniem art. 42 ust. 11 tejże ustawy.

Zgodnie z treścią art. 13 ust. 3 ustawy o VAT, za wewnątrzwspólnotową dostawę towarów uznaje się również przemieszczenie przez podatnika lub na jego rzecz towarów należących do jego przedsiębiorstwa z Polski na terytorium innego państwa członkowskiego, o ile towary te zostały przez podatnika w Polsce w ramach prowadzonego przez niego przedsiębiorstwa wytworzone, wydobyte, nabyte, w tym również w ramach wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów, albo sprowadzone na terytorium kraju w ramach importu towarów, jeżeli mają służyć działalności gospodarczej podatnika. Jest to tzw. nietransakcyjna wewnątrzwspólnotowa dostawa towarów. Z art. 42 ust. 13 ustawy o VAT wynika, że dla dostawy tego typu przepisy art. 42 ust. 1 – 4, ust. 11 oraz 12 ustawy o VAT stosuje się odpowiednio. Odpowiednie stosowanie w takim wypadku oznacza, że wobec braku nabywcy przemieszczanych towarów, warunki, które przepisy ustawy o VAT odnoszą do nabywcy, powinny być spełnione przez podatnika, którego towary ulegają przemieszczeniu.

Odpowiednie stosowanie art. 42 ust. 1 i 3 oraz art. 42 ust. 11 ustawy o VAT oznacza, że przemieszczenie własnych towarów pomiędzy Polską a innym krajem UE powinno być potwierdzone w określonym terminie oraz w określonej formie.

Art. 42 ust. 3 ustawy o VAT przewiduje następujące dokumenty, których zgromadzenie łącznie uznaje się za potwierdzające dokonanie dostawy wewnątrzwspólnotowej:

‒ dokument przewozowy otrzymany od przewoźnika (spedytora) odpowiedzialnego za wywóz towarów z terytorium Polski, z których jednoznacznie wynika, że towary zostały dostarczone do miejsca ich przeznaczenia na terytorium innego państwa członkowskiego – jeżeli towar jest zlecany przewoźnikowi (spedytorowi);

‒ specyfikacja poszczególnych sztuk ładunku.

Natomiast art. 42 ust. 11 ustawy o VAT wskazuje, że w przypadku gdy dowody wskazane w ust. 3-5 ww. artykułu nie potwierdzają jednoznacznie dostarczenia do nabywcy znajdującego się na terytorium innego państwa członkowskiego, dowodami potwierdzającymi dostawę mogą być również „inne dokumenty wskazujące, że nastąpiła dostawa wewnątrzwspólnotowa”. Ustawa o VAT nie przedstawia zamkniętego katalogu dokumentów, które mogą tu mieć zastosowanie, wskazując katalog przykładowy, obejmujący w szczególności:

1) korespondencję handlową z nabywcą, w tym jego zamówienie;

2) dokumenty dotyczące ubezpieczenia lub kosztów frachtu;

3) dokument potwierdzający zapłatę za towar, z wyjątkiem przypadków, gdy dostawa ma charakter nieodpłatny lub zobowiązanie jest realizowane w innej formie, w takim przypadku inny - dokument stwierdzający wygaśnięcie zobowiązania;

4) dowód potwierdzający przyjęcie przez nabywcę towaru na terytorium państwa członkowskiego innym niż terytorium kraju.

Należy przy tym podkreślić, że ugruntowana praktyka stosowania prawa wskazuje, że dodatkowe dokumenty, o których mowa w art. 42 ust. 11 ustawy o VAT nie są jedynie uzupełnieniem dokumentów wskazanych w art. 42 ust. 3 ustawy o VAT. Innymi słowy, nie jest konieczne posiadanie przez podatnika dokumentów przewozowych, jeżeli transport towarów jest realizowany przez przewoźnika lub spedytora, lecz przemieszczenie towarów pomiędzy Polską a innym krajem Unii Europejskiej może być potwierdzone dowolnym dokumentem. Posiadanie dokumentów przewozowych nie jest więc warunkiem koniecznym rozpoznania i potwierdzenia dostawy wewnątrzwspólnotowej. Potwierdzenie powyższego stanowiska można znaleźć w licznych orzeczeniach sądów administracyjnych, przede wszystkim zaś w uchwale Naczelnego Sądu Administracyjnego podjętej w składzie siedmiu sędziów w dniu 11 października 2010 r. sygn. I FPS 1/10. Sąd wskazał w niej, że „wystarczające jest, aby podatnik posiadał jedynie niektóre dowody, o jakich mowa w art. 42 ust. 3 ustawy, uzupełnione dokumentami wskazanymi w art. 42 ust. 11 ustawy lub innymi dowodami w formie dokumentów, o których mowa w art. 180 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.), o ile łącznie potwierdzają fakt wywiezienia i dostarczenia towarów będących przedmiotem wewnątrzwspólnotowej dostawy do nabywcy znajdującego się na terytorium państwa członkowskiego innym niż terytorium kraju”.

Zdaniem sądu dowody wskazane m.in. w art. 42 ust. 3 ustawy o VAT nie mają charakteru dowodów bezwzględnie obligatoryjnych, lecz jedynie względnie obowiązkowych, co oznacza, że „podatnik powinien co do zasady nimi dysponować, lecz w przypadku ich braku lub braku pewnych danych na dokumentach wymaganych tymi przepisami - co czyni je niepełnowartościowymi dowodami w zakresie wykazania dowodzonej okoliczności - może ona zostać udowodniona również innymi dowodami, określonymi w art. 42 ust. 11 ustawy”. Sąd podkreślił również, że nie przesądza w żaden sposób, jakimi dowodami w formie dokumentów - oprócz wymienionych enumeratywnie w art. 42 ust. 3, 4 i 11 ustawy - podatnik może wykazywać tę przesłankę, gdyż każdorazowo zależy to od konkretnych okoliczności sprawy.

Sąd wskazał również, że oceniając treść art. 42 ust. 3 oraz 42 ust. 11 ustawy o VAT należy uwzględnić treść art. 180 § 1 Ordynacji podatkowej, która na gruncie postępowania podatkowego wprowadza zasadę otwartego systemu środków dowodowych, bez hierarchizowania ich znaczenia. Za niedopuszczalną w związku z tym należy uznać praktykę wdrażającą formalną teorię dowodów, uznającą możliwość dowodzenia za pomocą wyłącznie określonych środków dowodowych. Jest to bowiem wprost sprzeczne z treścią art. 180 § 6 Ordynacji podatkowej, który podkreśla, że jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy a nie jest sprzeczne z prawem. Decydujące jest tu bowiem dowiedzenie prawdy materialnej, aby czynności podatnika zostały opodatkowane z uwzględnieniem ich obiektywnych cech. Sąd konkluduje, że możliwe jest tym samym stosowania normy art. 180 § 1 Ordynacji podatkowej, „zwłaszcza w sytuacji braku jednoznacznego unormowania formy i trybu pozyskiwania na dokumentach określonych w art. 42 ust. 3 pkt 1 i ust. 4 ustawy potwierdzenia dostarczenia towarów do miejsca ich przeznaczenia na terytorium państwa członkowskiego inne niż terytorium kraju (Polski)”.

Wnioski potwierdzające konkluzje NSA z cytowanego wyroku można odnaleźć także w objaśnieniach podatkowych Ministerstwa Finansów z dnia z dnia 17 grudnia 2020 r. w sprawie dokumentowania wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów dla celów podatku od towarów i usług. Objaśnienia wskazują (s. 17 – 18), że „(…) przepisy Ordynacji podatkowej, jak i ustawy o VAT, nie zawierają definicji legalnej „dokumentu”. Definicji „dokumentu” w znaczeniu materialnym, odpowiadającą potrzebom systemowym prawa podatkowego, należy zatem poszukiwać w przepisach innych gałęzi prawa. W tym zakresie można się więc pomocniczo odwołać do art. 773 kodeksu cywilnego, zgodnie z którym dokumentem jest nośnik informacji umożliwiający zapoznanie się z jej treścią. Przepisy ustawy o VAT nie uzależniają możliwości zastosowania stawki 0% dla WDT od posiadania oryginału dokumentów w formie papierowej. Skoro przepisy stanowią jedynie o dokumencie, należy przyjąć, że każda forma dokumentu jest dopuszczalna. Mając powyższe na względzie, jeżeli podatnik dysponuje dokumentem elektronicznym lub udostępnionym w formie elektronicznej (np. email, skan, faks dokumentu) w tym wygenerowanym za pośrednictwem systemu elektronicznego np. systemu EDI czy ERP, to może on stanowić dowód, o którym mowa w analizowanych przepisach ustawy o VAT”.

Powyższe prowadzi do wniosku, że przepisy ustawy o VAT oraz przepisy Ordynacji podatkowej nie wykluczają formalnie możliwości uznania raportu generowanego automatycznie przez kontrahenta za dokumentem potwierdzający dokonanie dostawy wewnątrzwspólnotowej, o ile zawiera on wymagane dane. Kwestią zasadniczą pozostaje więc treść posiadanego dokumentu.

W opisanym stanie faktycznym Wnioskodawca posiada autentyczny dokument uzyskany od D. – raport AVTR, w formie elektronicznej, który zawiera dane wygenerowane z systemu elektronicznego usługodawcy, zawierający wszelkie dane dotyczące zarówno przesunięcia towarów własnych pomiędzy magazynami D., jak również wysyłki towarów do nabywcy z kraju UE. Mając na uwadze, że dokument taki zawiera szczegółowe informacje, pozwalające na identyfikację każdej transakcji (m.in. miejsce dostawy, kraj wysyłki, kraj odbioru towaru, data wykonania dostawy, wartość, dane dostawcy i nabywcy wraz z ich numerami NIP, waluta transakcji, etc.) co do zasady, dokument typu raport AVTR powinien być traktowany jako dokument (dowód prywatny) potwierdzający określony transfer towarów należących do Wnioskodawcy.

Taki wniosek można również odnaleźć w orzeczeniu Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 10 marca 2022 r. sygn. III SA/Wa 1806/21, który odnosi się do analogicznej kwestii, tj. dokumentów generowanych przez D. jako podmiot dokonujący obsługi logistycznej na rzecz jego kontrahentów.

Sąd w cytowanym wyroku stwierdził m.in., że:

‒ „W przypadku wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów w rozumieniu art. 13 ust. 3 u.p.t.u., pod pojęciem nabywcy należy rozumieć podmiot przemieszczający towary, który występuje w tym przypadku w podwójnej roli - jest on nie tylko "dostawcą", ale również "nabywcą". (…) Z uwagi na "odpowiedniość stosowania" część regulacji zawarta w art. 42 ust. 1-4, 11 i 12 u.p.t.u. musi być pominięta, np. regulacje dotyczące korespondencji handlowej i zapłaty za towar. Dokumentacji na takie okoliczności faktyczne nie będzie w razie przemieszczania własnych towarów; podatnik nie będzie korespondował sam ze sobą i nie będzie sobie płacił”.

Sąd uznał, że w omawianej sytuacji istotą sporu jest wiarygodność i kompletność dowodowa raportów generowanych przez D. W uzasadnieniu wydanego wyroku sąd uznał, że nie ma podstawy do odmowy przyznania mocy dowodowej automatycznie generowanym przez D. raportom w zakresie nietransakcyjnego przesunięcia towarów. Sąd argumentował, że:

‒ „Podatnik może stosować i przedstawiać różne formy dokumentów na potwierdzenie nietransakcyjnych przemieszczeń towarów, o ile z ich treści wynika, że towar faktycznie został wywieziony z Polski. Problem nie tkwi więc w formie raportów D. i w tym, że są one sporządzone w pliku Excel”;

‒ „Forma listu przewozowego jakim jest plik Excel jest oddalona od tradycyjnej formy, dokumentu CMR, gdy transport towarów odbywa się środkami transportu właściciela towarów (nabywcy, zbywcy) albo środkami transportu wynajętego przewoźnika, spedytora. Z pewnością nie ma tu mowy o klasycznej, tradycyjnej formie przemieszczania towarów normowanych w ujęciu międzynarodowym normami Incoterms, o którym to przemieszczeniu zawsze decyduje właściciel towaru. W realiach niniejszej sprawy przemieszczenia towarów dokonuje bowiem D.”;

‒ „Nie można racjonalnie wymagać, aby w realiach sprawy Podatnik okazał CMR, wydrukowany i zawierający podpisy i pieczęcie odbiorcy i pieczęcie zarządców magazynów D. w Polsce (wyjazd towaru) i przyjęcia do magazynu D. w innym kraju. Z art. 42 nie wynika, aby list przewozowy CMR był jedyną formą dokumentowania transakcji WDT”;

‒ „Specyfika światowego e-handlu przy wykorzystaniu działających w wielu państwach, zautomatyzowanych magazynów może wymagać modyfikacji dotychczasowych doświadczeń z badania listów przewozowych, gdzie spedytor występuje tylko jako przewoźnik, wykonujący odrębne zlecenia klienta, będąc wyraźnie wyodrębnionym od magazynu. W realiach niniejszej sprawy organ winien więc mieć na względzie, że Podatnik nie jest w stanie wylegitymować się dokumentacją A. opisującą fakt dotarcia konkretnych towarów do magazynów do innych krajów UE”;

„Raporty D. nie mają wartości dokumentu urzędowego i podlegają ocenie, na podstawie art. 180 § 1 O.p. jako dokumenty prywatne”;

‒ „Jeżeli jednak Dyrektor uważa raporty D. za niekompletne to nie uzasadnił swojego twierdzenia odmawiającego mocy dowodowej przedłożonym przez Spółkę raportom z platformy D. Dyrektor nie wskazał, jakich cech bądź jakich elementów brakuje, aby raporty D. spełniły wymogi, o których mowa w art. art. 42 ust. 1 u.p.t.u.”

Warto zwrócić uwagę, że w ocenie sądu raporty elektroniczne generowane przez D. w sytuacji analogicznej do sytuacji przedstawionej w stanie faktycznym powinny być uznane za dokumenty wystawione przez przewoźnika (spedytora), z uwagi na charakter usług wykonywanych przez D. w ramach obsługi logistycznej. W ocenie Wnioskodawcy szczegółowa kwalifikacja prawna tego dokumentu nie ma jednak istotnego znaczenia w praktyce – zarówno uznanie raportu AVTR za dokument przewozowy w rozumieniu art. 42 ust. 3 ustawy o VAT, czy też „inny dokument wskazujący, że nastąpiła dostawa wewnątrzwspólnotowa” prowadzi bowiem do analogicznych wniosków.

Kluczową okolicznością dla możliwości posłużenia się raportem AVTR dla celów potwierdzenia wysyłki towarów z Polski do innego kraju EU pozostaje założenie, że podatnik może co do zasady traktować dokumenty generowane przez D. w formie elektronicznej jako dokumenty, dowody w rozumieniu art. 180 § 1 Ordynacji podatkowej, potwierdzające określone fakty. Specyfika przygotowywania i przedstawiania takich dokumentów przez D. wyklucza możliwość uzyskania podpisu lub pieczęci jej twórcy. Nie ma jednak żadnego wpływu na formalną wiarygodność takiego dokumentu, bowiem generowanie dokumentów w formie elektronicznej jest powszechną praktyką nie tylko w branży handlowej, ale również finansowej, usługowej, etc. Na marginesie warto zwrócić uwagę, że również przepisy prawa podatkowego pozostają spójne z tą praktyką, dopuszczając m.in. możliwość wystawiania faktur w dowolnej formie elektronicznej, bez podpisu lub pieczęci wystawcy lub odbiorcy.

Naturalnie, treść takiego dokumentu podlega krytycznej analizie w zakresie możliwości identyfikacji danej transakcji i towaru, który był jej przedmiotem. Niemniej obowiązek przeprowadzenia takiej analizy dotyczy jednak każdego rodzaju dokumentu, bez względu na to, czy jest to dokument w formie papierowej (np. list przewozowy CMR) czy też zestawienie przygotowane w formie elektronicznej. W konsekwencji, brak podpisu lub pieczęci na dokumencie raportu AVTR nie ujmuje wartości tego dowodu, mając na uwadze treść regulaminów i wyjaśnień dotyczących przygotowania i interpretacji tego typu dokumentów, publikowanych przez D. Obowiązki leżące po stronie podatnika, dotyczące możliwości posługiwania się dokumentem elektronicznym (raportem AVTR) nie powinny więc być odmienne od tych obowiązków, które ciążą na podatnikach posługujących się np. papierowymi kopiami dokumentów przewozowych CMR. Sam fakt otrzymywania dokumentu – raportu AVTR w formie elektronicznej nie nakłada na podatnika, który posługuje się tym dokumentem nadzwyczajnych obowiązków w zakresie potwierdzenia prawidłowości zawartych w nim danych w porównaniu do innych form dokumentów jakie mogą tu wystąpić. W szczególności nie ma więc obowiązku co do zasady posiadania co do zasady oświadczeń kontrahenta, potwierdzających realizację transakcji wskazanych w zestawieniu.

Mając powyższe na uwadze, formalnie nie ma przeciwwskazań dla potwierdzenia faktu przemieszczenia towaru pomiędzy dwoma krajami UE za pomocą dokumentu w formie elektronicznej, wygenerowanego automatycznie, który nie zawiera podpisu bądź pieczęci. Dokument ten, o ile zawiera dane opisane w stanie faktycznym informacje, potwierdzające przemieszczenie towarów dokonywane pomiędzy magazynami operatora logistycznego (D.) lub potwierdzający wywóz towarów z terytorium Polski i dostarczenie go do nabywcy w innym kraju UE może być uznany za dokument przewozowy wystawiony przez spedytora lub „inny dokument wskazujący, że nastąpiła dostawa wewnątrzwspólnotowa”, o którym mowa w art. 42 ust. 11 ustawy o VAT.

W zakresie odpowiedzi na pytanie zgromadzenie przez podatnika zestawu dokumentów, w skład których wejdzie:

a) zestawienie towarów będących przedmiotem przemieszczenia; oraz

b) raport AVTR otrzymany od D., potwierdzający dane na zestawieniu oraz zawierające opisane w stanie faktycznym informacje dotyczące przemieszczenia towarów pomiędzy magazynami D.

należy uznać za wystarczające do potwierdzenia realizacji dostawy wewnątrzwspólnotowej, zgodnie z art. 42 ust. 1; ust. 3 oraz ust. 11 ustawy o VAT. Z samego faktu otrzymania dokumentu w formie elektronicznej (raportu AVTR) bez podpisu lub pieczęci nie wynika możliwość uznania za niepełnowartościowe lub niewystarczające danych w nim zawartych. W konsekwencji, stanowisko Wnioskodawcy w tym względzie należy uznać za prawidłowe.

**Ocena stanowiska**

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest prawidłowe.

**Uzasadnienie interpretacji indywidualnej**
--------------------------------------------

Zgodnie z treścią art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 931 ze zm.), zwanej dalej ustawą:

Opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlegają:

1) odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju;

2) eksport towarów;

3) import towarów na terytorium kraju;

4) wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów za wynagrodzeniem na terytorium kraju;

5) wewnątrzwspólnotowa dostawa towarów.

Z powyższego przepisu wynika tzw. zasada terytorialności, zgodnie, z którą opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlegają określone czynności, ale tylko w sytuacji, gdy miejscem ich świadczenia jest terytorium kraju.

Przy tym, w myśl art. 2 pkt 1 ustawy:

Przez terytorium kraju rozumie się terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, z zastrzeżeniem art. 2a.

Natomiast w myśl art. 2 pkt 4 ustawy:

Przez terytorium państwa członkowskiego rozumie się terytorium państwa wchodzące w skład terytorium Unii Europejskiej, z zastrzeżeniem art. 2a.

Stosownie do art. 7 ust. 1 ustawy:

Przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (…).

Towarami zaś, na mocy art. 2 pkt 6 ustawy, są:

Rzeczy oraz ich części, a także wszelkie postacie energii.

Zgodnie z art. 2 pkt 22 ustawy:

Przez sprzedaż - rozumie się odpłatną dostawę towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju, eksport towarów oraz wewnątrzwspólnotową dostawę towarów.

W myśl art. 13 ust. 1 ustawy:

Przez wewnątrzwspólnotową dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 5, rozumie się wywóz towarów z terytorium kraju w wykonaniu czynności określonych w art. 7 na terytorium państwa członkowskiego inne niż terytorium kraju, z zastrzeżeniem ust. 2-8.

Stosownie do art. 13 ust. 2 ustawy:

Przepis ust. 1 stosuje się pod warunkiem, że nabywca towarów jest:

1) podatnikiem podatku od wartości dodanej zidentyfikowanym na potrzeby transakcji wewnątrzwspólnotowych na terytorium państwa członkowskiego innym niż terytorium kraju;

2) osobą prawną niebędącą podatnikiem podatku od wartości dodanej, która jest zidentyfikowana na potrzeby transakcji wewnątrzwspólnotowych na terytorium państwa członkowskiego innym niż terytorium kraju;

3) podatnikiem podatku od wartości dodanej lub osobą prawną niebędącą podatnikiem podatku od wartości dodanej, działającymi w takim charakterze na terytorium państwa członkowskiego innym niż terytorium kraju, niewymienionymi w pkt 1 i 2, jeżeli przedmiotem dostawy są wyroby akcyzowe, które, zgodnie z przepisami o podatku akcyzowym, są objęte procedurą zawieszenia poboru akcyzy lub procedurą przemieszczania wyrobów akcyzowych z zapłaconą akcyzą;

4) podmiotem innym niż wymienione w pkt 1 i 2, działającym (zamieszkującym) w innym niż Rzeczpospolita Polska państwie członkowskim, jeżeli przedmiotem dostawy są nowe środki transportu.

Natomiast według art. 13 ust. 3 ustawy:

Za wewnątrzwspólnotową dostawę towarów uznaje się również przemieszczenie przez podatnika, o którym mowa w art. 15, lub na jego rzecz towarów należących do jego przedsiębiorstwa z terytorium kraju na terytorium państwa członkowskiego inne niż terytorium kraju, które zostały przez tego podatnika na terytorium kraju w ramach prowadzonego przez niego przedsiębiorstwa wytworzone, wydobyte, nabyte, w tym również w ramach wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów, albo sprowadzone na terytorium kraju w ramach importu towarów, jeżeli mają służyć działalności gospodarczej podatnika.

Powołany powyżej art. 13 ust. 3 ustawy rozszerza pojęcie wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów na czynności niemające charakteru czynności dwustronnych tj. dokonywanych pomiędzy dwoma odrębnymi podmiotami o czynności dokonywane przez ten sam podmiot w ramach przemieszczenia własnych towarów z przedsiębiorstwa w Polsce do działalności w innym kraju Unii Europejskiej. W takim przypadku dostawca pełni jednocześnie rolę nabywcy tych towarów.

Przy tym należy zaznaczyć, że przemieszczenia towarów, o którym mowa w art. 13 ust. 3 ustawy, nie uznaje się za wewnątrzwspólnotową dostawę towarów, w przypadku, gdy występuje chociażby jedna z przesłanek negatywnych określonych w art. 13 ust. 4 ustawy.

Na podstawie art. 13 ust. 6 ustawy:

Wewnątrzwspólnotowa dostawa towarów występuje, jeżeli dokonującym dostawy jest podatnik, o którym mowa w art. 15, u którego sprzedaż nie jest zwolniona od podatku na podstawie art. 113 ust. 1 i 9, z zastrzeżeniem ust. 7.

Zatem, przy spełnieniu warunków odnośnie podmiotów biorących udział w transakcji, co do zasady, w przypadku gdy w wykonaniu czynności określonych w art. 7 ustawy następuje wywóz towarów z terytorium kraju na terytorium państwa członkowskiego inne niż terytorium kraju występuje wewnątrzwspólnotowa dostawa towarów na podstawie art. 13 ust. 1 ustawy, a w przypadku przemieszczenia własnych towarów z Polski do innego kraju UE wewnątrzwspólnotowa dostawa towarów na podstawie art. 13 ust. 3 ustawy. Wewnątrzwspólnotowej dostawie towarów na terytorium Polski odpowiada wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów w kraju, do którego towar jest transportowany.

Przy czym, zarówno w treści ustawy, jak i w przepisach wykonawczych do niej, ustawodawca przewidział opodatkowanie niektórych czynności stawkami obniżonymi lub zwolnienie od podatku.

W tym miejscu należy zwrócić szczególną uwagę, na kwestie dokumentacji uprawniającej do zastosowania stawki podatku w wysokości 0% dla wewnątrzwspólnotowej dostawy towaru, od 1 stycznia 2020 r. zastosowanie mają przepisy Rozporządzenia Wykonawczego Rady (UE) 2018/1912 z 4 grudnia 2018 r. zmieniającego rozporządzenie wykonawcze (UE) nr 282/2011 w odniesieniu do niektórych zwolnień związanych z transakcjami wewnątrzwspólnotowymi (Dz. Urz. UE L z 2018 r. nr 311/10), zwanego dalej rozporządzeniem.

I tak, zgodnie z art. 45a ww. rozporządzenia:

1\. Do celów stosowania zwolnień ustanowionych w art. 138 dyrektywy 2006/112/WE domniemywa się, że towary zostały wysłane lub przetransportowane z państwa członkowskiego do miejsca przeznaczenia znajdującego się poza jego terytorium, ale na terytorium Wspólnoty, w którymkolwiek z następujących przypadków:

a) sprzedawca wskazuje, że towary zostały wysłane lub przetransportowane przez niego lub przez osobę trzecią działającą na jego rzecz, oraz sprzedawca jest w posiadaniu co najmniej dwóch niebędących ze sobą w sprzeczności dowodów, o których mowa w ust. 3 lit. a), które zostały wydane przez dwie różne strony, które są niezależne od siebie nawzajem, od sprzedawcy i od nabywcy, albo sprzedawca jest w posiadaniu jakichkolwiek pojedynczych dowodów, o których mowa w ust. 3 lit. a), wraz z jakimikolwiek pojedynczymi niebędącymi ze sobą w sprzeczności dowodami, o których mowa w ust. 3 lit. b), potwierdzających wysyłkę lub transport, które zostały wydane przez dwie różne strony, które są niezależne od siebie nawzajem, od sprzedawcy i od nabywcy;

b) sprzedawca jest w posiadaniu następujących dokumentów:

(i) pisemnego oświadczenia nabywcy potwierdzającego, że towary zostały wysłane lub przetransportowane przez nabywcę lub przez osobę trzecią działającą na rzecz nabywcy, oraz wskazującego państwo członkowskie przeznaczenia towarów; takie pisemne oświadczenie określa: datę wystawienia; nazwę lub imię i nazwisko oraz adres nabywcy; ilość i rodzaj towarów; datę i miejsce przybycia towarów; w przypadku dostawy środków transportu, numer identyfikacyjny środków transportu; oraz identyfikację osoby przyjmującej towary na rzecz nabywcy; oraz

(ii) co najmniej dwóch niebędących ze sobą w sprzeczności dowodów, o których mowa w ust. 3 lit. a), które zostały wydane przez dwie różne strony, które są niezależne od siebie nawzajem, od sprzedawcy i nabywcy, lub jakichkolwiek pojedynczych dowodów, o których mowa w ust. 3 lit. a), wraz z jakimikolwiek pojedynczymi niebędącymi ze sobą w sprzeczności dowodami, o których mowa w ust. 3 lit. b), potwierdzających transport lub wysyłkę, które zostały wydane przez dwie różne strony, które są niezależne od siebie nawzajem, od sprzedawcy i od nabywcy.

Nabywca dostarcza sprzedawcy pisemne oświadczenie, o którym mowa w lit. b) pkt (i), do dziesiątego dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym nastąpiła dostawa.

2\. Organ podatkowy może obalić domniemanie przyjęte na podstawie ust. 1.

3\. Do celów ust. 1 następujące dokumenty są akceptowane jako dowód wysyłki lub transportu:

a) dokumenty odnoszące się do wysyłki lub transportu towarów, takie jak podpisany list przewozowy CMR, konosament, faktura za towarowy przewóz lotniczy lub faktura od przewoźnika towarów;

b) następujące dokumenty:

(i) polisa ubezpieczeniowa w odniesieniu do wysyłki lub transportu towarów lub dokumenty bankowe potwierdzające zapłatę za wysyłkę lub transport towarów;

(ii) dokumenty urzędowe wydane przez organ władzy publicznej, na przykład notariusza, potwierdzające przybycie towarów do państwa członkowskiego przeznaczenia;

(iii) poświadczenie odbioru wystawione przez prowadzącego magazyn w państwie członkowskim przeznaczenia, potwierdzające składowanie towarów w tym państwie członkowskim.

Jednakże wskazać należy, że niespełnienie warunków wprowadzonych ww. rozporządzeniem nie oznacza, że stawka 0% nie będzie miała zastosowania. W takiej sytuacji dostawca będzie musiał udowodnić w inny sposób, zgodnie z dotychczasowymi przepisami ustawy, że warunki zastosowania stawki 0% zostały spełnione.

Zgodnie z art. 41 ust. 3 ustawy:

W wewnątrzwspólnotowej dostawie towarów stawka podatku wynosi 0%, z zastrzeżeniem art. 42.

Stosownie do art. 42 ust. 1 ustawy:

Wewnątrzwspólnotowa dostawa towarów podlega opodatkowaniu według stawki podatku 0%, pod warunkiem że:

1) podatnik dokonał dostawy na rzecz nabywcy posiadającego właściwy i ważny numer identyfikacyjny dla transakcji wewnątrzwspólnotowych, nadany przez państwo członkowskie właściwe dla nabywcy, zawierający dwuliterowy kod stosowany dla podatku od wartości dodanej, który nabywca podał podatnikowi;

2) podatnik przed upływem terminu do złożenia deklaracji podatkowej za dany okres rozliczeniowy, posiada w swojej dokumentacji dowody, że towary będące przedmiotem wewnątrzwspólnotowej dostawy zostały wywiezione z terytorium kraju i dostarczone do nabywcy na terytorium państwa członkowskiego inne niż terytorium kraju;

3) podatnik składając deklarację podatkową, w której wykazuje tę dostawę towarów, jest zarejestrowany jako podatnik VAT UE.

Należy zauważyć, że warunki wymienione w art. 42 ust. 1 ustawy muszą być spełnione łącznie. Spełnienie pierwszego z nich ma zagwarantować, że czynność zostanie potraktowana jako wewnątrzwspólnotowe nabycie w kraju odbiorcy i zostanie faktycznie opodatkowana, a drugi wskazuje, że istotnie nastąpił wywóz towarów z jednego państwa członkowskiego (z kraju) i jego transport (przemieszczenie) do innego państwa członkowskiego. Istotą transakcji wewnątrzwspólnotowych jest faktyczne opodatkowanie dostawy towaru w państwie przeznaczenia (do którego towar jest docelowo przemieszczany). Dostawa, która następuje na terytorium państwa dostawcy towarów, jest opodatkowana stawką 0%, a w państwie nabywcy następuje opodatkowanie tej dostawy według stawki podatku tam właściwej. Transakcja opodatkowania w ten sposób ma na celu uniknięcia zakłócenia konkurencji, powodowanego podwójnym opodatkowaniem lub brakiem opodatkowania.

Zgodnie z art. 42 ust. 1a ustawy:

Stawka podatku, o której mowa w ust. 1, nie ma zastosowania, jeżeli:

1) podatnik nie dopełnił obowiązku, o którym mowa w art. 100 ust. 1 pkt 1 lub ust. 3 pkt 1, lub

2) złożona informacja podsumowująca nie zawiera prawidłowych danych dotyczących wewnątrzwspólnotowych dostaw towarów zgodnie z wymogami, o których mowa w art. 100 ust. 8

\- chyba że podatnik należycie na piśmie wyjaśnił uchybienie naczelnikowi urzędu skarbowego.

Na mocy art. 42 ust. 3 ustawy:

Dowodami, o których mowa w ust. 1 pkt 2, są następujące dokumenty, jeżeli łącznie potwierdzają dostarczenie towarów będących przedmiotem wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów do nabywcy znajdującego się na terytorium państwa członkowskiego innym niż terytorium kraju:

1) dokumenty przewozowe otrzymane od przewoźnika (spedytora) odpowiedzialnego za wywóz towarów z terytorium kraju, z których jednoznacznie wynika, że towary zostały dostarczone do miejsca ich przeznaczenia na terytorium państwa członkowskiego inne niż terytorium kraju - w przypadku gdy przewóz towarów jest zlecany przewoźnikowi (spedytorowi),

2) (uchylony),

3) specyfikacja poszczególnych sztuk ładunku,

4) (uchylony),

\- z zastrzeżeniem ust. 4 i 5.

Przy tym, w myśl art. 42 ust. 11 ustawy:

W przypadku gdy dokumenty, o których mowa w ust. 3-5, nie potwierdzają jednoznacznie dostarczenia do nabywcy znajdującego się na terytorium państwa członkowskiego innym niż terytorium kraju towarów, dowodami, o których mowa w ust. 1 pkt 2, mogą być również inne dokumenty wskazujące, że nastąpiła dostawa wewnątrzwspólnotowa, w szczególności:

1) korespondencja handlowa z nabywcą, w tym jego zamówienie;

2) dokumenty dotyczące ubezpieczenia lub kosztów frachtu;

3) dokument potwierdzający zapłatę za towar, z wyjątkiem przypadków, gdy dostawa ma charakter nieodpłatny lub zobowiązanie jest realizowane w innej formie, w takim przypadku inny - dokument stwierdzający wygaśnięcie zobowiązania;

4) dowód potwierdzający przyjęcie przez nabywcę towaru na terytorium państwa członkowskiego innym niż terytorium kraju.

Jak stanowi art. 42 ust. 14 ustawy:

Przepisy ust. 1-4, 11 i 12 stosuje się odpowiednio do wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów, o której mowa w art. 13 ust. 3.

Brzmienie art. 42 ust. 3 ustawy wskazuje na podstawowy katalog dokumentów, potwierdzających dokonanie wywozu towarów i ich dostawę do nabywcy na terytorium innego państwa członkowskiego, który może być uzupełniony dodatkowymi dokumentami określonymi w art. 42 ust. 11 ustawy. Nie oznacza to jednak, że dla potwierdzenia tej okoliczności wymagane jest „łączne” posiadanie wszystkich typów dokumentów wymienionych w powyższych przepisach, o ile posiadane dokumenty jednoznacznie potwierdzają dostarczenie nabywcy towarów na terytorium innego państwa członkowskiego. Przepisy te określają rodzaje dokumentów, których posiadanie gwarantuje podatnikom bezpieczne stosowanie stawki preferencyjnej w dostawach wewnątrzwspólnotowych.

Istotne jest aby dokumenty zawierały informacje, z których wynika, że określony towar został faktycznie dostarczony nabywcy do innego państwa członkowskiego niż terytorium kraju. Dokumenty mają łącznie potwierdzać określony fakt, co oznacza, że zebrane razem mają dać jednoznaczną informację, że określony towar został faktycznie dostarczony nabywcy do innego państwa członkowskiego niż terytorium kraju.

Powyższe rozważania potwierdza uchwała Naczelnego Sądu Administracyjnego z 11 października 2010 r. (I FPS 1/10), w której Sąd podkreślił, że wewnątrzwspólnotowa dostawa towarów jest przede wszystkim jedną z czynności opodatkowanych podatkiem od towarów i usług, o czym stanowi art. 5 ust. 1 pkt 5 ustawy. Co do zasady, polega ona na wywozie towarów z terytorium kraju (Polski), w wykonaniu czynności określonych w art. 7, czyli dostawy towarów, na terytorium innego państwa członkowskiego, w określonych w ustawie warunkach. Wewnątrzwspólnotowa dostawa towarów, przy spełnieniu określonych w ustawie przesłanek, podlega opodatkowaniu według stawki 0% (tzw. wspólnotowe zwolnienie z prawem do odliczenia), co z jednej strony powoduje, że transakcja wywozu towaru z Polski do innego kraju członkowskiego nie jest obciążana podatkiem, a jednocześnie dostawcy pozwala na odzyskanie podatku uiszczonego przy nabyciu tego towaru, co zapewnia realizację zasady neutralności podatku od towarów i usług. Zasada ta obowiązuje jednak tylko wówczas, gdy w wyniku tej transakcji (wywozu) obowiązek naliczenia podatku ciąży na nabywcy towaru (w innym państwie członkowskim), w wyniku wewnątrzwspólnotowego nabycia towaru (WNT) na terenie jego kraju (zasada opodatkowania w kraju przeznaczenia). NSA stwierdził, że samo brzmienie art. 42 ust. 3 i 4 ustawy wskazuje na podstawowy katalog dokumentów potwierdzających dokonanie wywozu towarów i ich dostawę na terytorium innego państwa członkowskiego, który może być uzupełniony dodatkowymi dokumentami określonymi w art. 42 ust. 11 ustawy. Tym samym, zdaniem Sądu, w świetle art. 42 ust. 1, 3 i 11 ustawy dla zastosowania stawki 0% przy wewnątrzwspólnotowej dostawie towarów wystarczającym jest, aby podatnik posiadał jedynie niektóre dowody o jakich mowa w art. 42 ust. 3 ustawy, uzupełnione dokumentami, wskazanymi w art. 42 ust. 11 ustawy lub innymi dowodami w formie dokumentów, o których mowa w art. 180 § 1 Ordynacji podatkowej o ile łącznie potwierdzają fakt dostawy do nabywcy znajdującego się na terytorium państwa członkowskiego innym niż terytorium kraju.

Ponadto należy zauważyć, że ustawa nie zawiera definicji „dokumentu przewozowego”. Nawiązując do cyt. art. 42 ust. 1 pkt 2 ustawy, dokument ten powinien być dowodem potwierdzającym, że towar będący przedmiotem wewnątrzwspólnotowej dostawy został wywieziony z terytorium kraju i dostarczony do nabywcy na terytorium państwa członkowskiego inne niż terytorium kraju. List przewozowy opisany w Rozdziale III Konwencji Genewskiej o umowie międzynarodowego przewozu drogowego towarów (CMR) z 19 maja 1956 r. (t.j. Dz. U. z 1962 r. Nr 49, poz. 238, ze zm.), jest niewątpliwie dowodem zawarcia umowy przewozu. Zgodnie z art. 4 oraz art. 9 Konwencji Genewskiej list przewozowy stanowi dowód zawarcia umowy przewozu, warunków tej umowy oraz przyjęcia towaru przez przewoźnika, o ile nie zostanie przeprowadzony dowód przeciwny. Brak, nieprawidłowość lub utrata listu przewozowego nie wpływa na istnienie ani na ważność umowy przewozu, która mimo to podlega przepisom Konwencji. Zatem, sama Konwencja również nie ogranicza możliwości przeprowadzania dowodu w zakresie przewozu towarów tylko do listu przewozowego.

Wobec powyższego dokumentem przewozowym, o którym mowa w art. 42 ust. 3 pkt 1 ustawy, może być każdy dokument otrzymany od przewoźnika (spedytora), z którego jednoznacznie wynika, że towary będące przedmiotem dostawy zostały wywiezione i dostarczone nabywcy do miejsca ich przeznaczenia na terytorium państwa członkowskiego innego niż terytorium kraju. Jeżeli dokument taki potwierdza essentialia negotii umowy przewozu (obowiązkiem kontrahenta przewoźnika jest wydanie towaru i zapłata wynagrodzenia za przewóz, natomiast podstawowym obowiązkiem przewoźnika jest przewiezienie towaru do miejsca przeznaczenia i wydanie go odbiorcy), nie można mu odmówić mocy dowodowej i uznać, że nie jest on dokumentem, o którym mowa w art. 42 ust. 3 pkt 1 ustawy (chyba, że istnieje dowód przeciwny). Dokumentem tym może być więc zarówno tradycyjny list przewozowy, jak i każdy inny dokument spełniający warunki formalne i potwierdzający dokonanie dostawy towaru do nabywcy.

Zatem mając na uwadze powołane powyżej przepisy oraz uchwałę Naczelnego Sądu Administracyjnego, należy stwierdzić, że dla zastosowania stawki 0% dla wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów wystarczającym jest na gruncie polskich przepisów, aby podatnik posiadał jedynie niektóre dowody o jakich mowa w art. 42 ust. 3 ustawy, uzupełnione dokumentami wskazanymi w art. 42 ust. 11 ustawy. Dla udokumentowania takiej dostawy podatnik może także posiadać inne dowody w formie dokumentów, o których mowa w art. 180 § 1 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2022 r., poz. 2651), zgodnie z którym jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem.

W konsekwencji, dla zastosowania stawki podatku w wysokości 0% podatnik musi posiadać w swojej dokumentacji dowody, które łącznie potwierdzą fakt wywiezienia i dostarczenia towarów będących przedmiotem wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów do nabywcy znajdującego się na terytorium państwa członkowskiego innym niż terytorium kraju.

Przy czym przepisy regulujące prawo do zastosowania preferencyjnej stawki podatku nie określają formy dokumentów potwierdzających wywiezienie i dostarczenie towarów będących przedmiotem wewnątrzwspólnotowej dostawy. Obowiązujące w tym zakresie przepisy nie stanowią zatem, że wymagane jest wyłącznie posiadanie oryginałów dokumentów w formie papierowej. Skoro przepisy nie stanowią o ich formie, każda forma jest dopuszczalna, pod warunkiem, że autentyczność tych dokumentów została uprawdopodobniona. W dobie szeroko rozwiniętych technik komunikacji nie ma podstaw, aby odmawiać mocy dowodowej dokumentowi sporządzonemu i przesłanemu w formie elektronicznej. Jeżeli zatem jest to dokument udostępniony w formie elektronicznej, email, ksero, skan, faks dokumentu lub dokument w formie elektronicznej pobrany z platformy internetowej przewoźnika czy udostępniony za pośrednictwem określonych aplikacji, niebudzący wątpliwości co do jego autentyczności, może on stanowić dowód, o którym mowa w powołanych przepisach ustawy. Stąd należy przyjąć, że każda forma dokumentu jest dopuszczalna, pod warunkiem, że autentyczność i integralność z dokumentami źródłowymi została wystarczająco uprawdopodobniona. Dokumenty powinny jednoznacznie dowodzić dostarczenie towarów do ich odbiorcy na terytorium państwa członkowskiego innym niż terytorium kraju.

Zatem posiadanie przez dostawcę dokumentów, o których mowa w art. 42 ustawy o VAT uprawnia/będzie uprawniało do zastosowania stawki podatku w wysokości 0% dla wewnątrzwspólnotowych dostaw towarów.

Z opisu sprawy wynika, że Spółka z siedzibą w Bułgarii jest zarejestrowana w Polsce jako czynny podatnik podatku VAT, prowadzi działalność gospodarczą w zakresie sprzedaży towarów sportowych i towarów przeznaczonych do aktywności na świeżym powietrzu.

Spółka dokonuje przesunięcia towarów własnych z terytorium Polski na terytorium innego kraju członkowskiego pomiędzy magazynami D. (Spółka posiada numer VAT UE wydany przez administrację kraju członkowskiego, w którym położone są dane magazyny) lub realizuje sprzedaż towaru znajdującego się w magazynie D. na rzecz nabywcy posiadającego właściwy i ważny numer identyfikacyjny dla transakcji wewnątrzwspólnotowych, nadany przez państwo członkowskie właściwe dla nabywcy, zawierający dwuliterowy kod stosowany dla podatku od wartości dodanej, który został podany Spółce. Jednocześnie Spółka jest właścicielem towarów, które są przemieszczane pomiędzy magazynami D.

D. udostępnia klientom „Raport z transakcji VAT na D.”, który zawiera istotne informacje dotyczące podatku VAT od transakcji, które mają miejsce w krajach objętych usługami w zakresie podatku VAT na D. Zawiera szczegółowe informacje, takie jak wysyłki do kupujących, zwroty towaru przez kupujących, zwroty kosztów dla kupujących, transfery między centrami logistycznymi oraz ruchy zapasów przychodzących kanałami w sieci logistycznej D. („Realizacja przez D. / FBA”) i sprzedawcy („Realizacja przez sprzedawcę”). Raport z transakcji VAT zawiera informacje o następujących transakcjach realizowanych przez D. lub realizowanych przez Sprzedawcę:

1\. Sprzedaż: wszystkie transakcje kupującego, w ramach których kupuje od klienta D. towary.

2\. Zwrot: wszystkie transakcje, w których kupujący zwraca towar do klienta D. i następuje ruch produktu.

3\. Zwrot kosztów: wszystkie transakcje, w których klient D. dokonuje zwrotu pieniędzy kupującemu i nie następuje ruch produktu.

4\. Transfer między centrami logistycznymi: wszystkie ruchy zapasów między centrami logistycznymi D.

5\. Przesyłane do D.: wszystkie ruchy zapasów przesyłanych do centrum logistycznego D.

W przypadku zarówno zwrotu pieniędzy, jak i fizycznego zwrotu towarów do centrum logistycznego D. wszystkie powiązane transakcje zostaną automatycznie zgłoszone w raporcie z transakcji VAT na D.

Raport AVTR jest co do zasady generowany 4 dnia każdego miesiąca i jest udostępniony klientowi D. Z uwagi na skalę i globalny charakter działalności D., raport jest generowany automatycznie na określonym szablonie, w formie dokumentu cvs (format programu MS Excel) lub txt. Dokument ten nie jest podpisywany ani nie jest opatrzony pieczątką świadczeniodawcy. Dokument ten zawiera szczegółowe dane obejmujące m.in. informację o przesunięciu towarów między magazynami Spółki oraz informacje dotyczące dostawy towaru do nabywcy.

Spółka wystawia dokument wewnętrzny dotyczący przesunięcia magazynowego z Polski do innego kraju UE (faktura wewnętrzna) lub fakturę VAT dokumentującą sprzedaż do podmiotu gospodarczego (B2B) w Unii Europejskiej, skutkującą wysyłką towaru z Polski do innego kraju UE. Do faktur załączane są zestawienia towarów, które zostały wysłane w ramach transakcji przesunięcia magazynowego z Polski do innego kraju UE lub sprzedaż na rzecz odbiorcy. Zestawienie towarów umożliwia identyfikację towarów przedstawionych przez D. w raporcie AVTR, w szczególności na podstawie danych identyfikacyjnych towarów DSIN.

Państwa wątpliwości dotyczą kwestii, czy Spółka jest upoważniona do rozpoznania wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów, opodatkowanej stawką 0%, jeżeli:

¾ dokonuje przesunięcia towarów własnych z terytorium Polski na terytorium innego kraju członkowskiego pomiędzy magazynami D.;

¾ lub realizuje sprzedaż towaru znajdującego się w magazynie D. na rzecz nabywcy posiadającego właściwy i ważny numer identyfikacyjny dla transakcji wewnątrzwspólnotowych, nadany przez państwo członkowskie właściwe dla nabywcy, zawierający dwuliterowy kod stosowany dla podatku od wartości dodanej, który nabywca podał podatnikowi, oraz

¾ posiada przed upływem terminu do złożenia deklaracji podatkowej za dany okres rozliczeniowy, w swojej dokumentacji:

a. zestawienie towarów będących przedmiotem przemieszczenia lub sprzedaży;

b. Raport AVTR otrzymany od D., zawierający informacje o przemieszczeniu towarów pomiędzy magazynami D. (wysyłce z magazynu w Polsce do magazynu w innym kraju UE) lub zawierający informacje o wysyłce towarów z magazynu zarządzanego przez D. w Polsce do odbiorcy w innym kraju UE, będącego zarejestrowanym podatnikiem VAT UE, w sytuacji, gdy raport ten nie zawiera podpisów lub pieczęci kontrahenta.

Mając na uwadze ww. okoliczności należy stwierdzić, że dokonywane w ramach D. przemieszczenie towarów z magazynu D. w Polsce do magazynu D. w innym kraju UE na podstawie powołanych przepisów, stanowić będzie wewnątrzwspólnotową dostawę towarów, o której mowa w art. 13 ust. 3 ustawy, ponieważ wywóz towarów nie nastąpi w wyniku dokonania transakcji z ustalonym nabywcą. Ponadto, jak Państwo wskazaliście w chwili przemieszczenia towarów między magazynami D. z Polski do różnych krajów UE nabywca nie jest Państwu znany. D. jedynie dysponuje towarem, który nadal stanowi własność Spółki do momentu dokonania zakupu przez konsumenta z kraju UE. Zatem w przypadku współpracy z D. przemieszczenie towaru z magazynu D. w Polsce do magazynu D. w innych krajach UE powinno być ewidencjonowane przez Spółkę poprzez WDT oraz WNT tj. nietransakcyjne WDT w Polsce (lub kraju położenia magazynu, z którego wysyłany jest towar, gdy przesunięcie następuje z magazynu, w którym Spółka zarejestrowała się do VAT poza Polską do magazynu w innym kraju UE) oraz nietransakcyjne WNT w państwie członkowskim położenia magazynu D. do których następuje wysyłka towarów.

Natomiast w sytuacji, gdy Spółka - czynny podatnik VAT, zarejestrowany w Polsce jako podatnik VAT UE - dokonuje sprzedaży towaru znajdującego się w magazynie D. na rzecz nabywcy posiadającego właściwy i ważny numer identyfikacyjny dla transakcji wewnątrzwspólnotowych, nadany przez państwo członkowskie właściwe dla nabywcy, zawierający dwuliterowy kod stosowany dla podatku od wartości dodanej, który został podany Spółce, i jednocześnie w wyniku tej dostawy towary są transportowane z Polski na terytorium innego niż Polska państwa członkowskiego UE, to transakcja ta stanowi wewnątrzwspólnotową dostawę towarów, o której mowa w art. 13 ust. 1 ustawy.

W analizowanej sprawie, Spółka posiada przed upływem terminu do złożenia deklaracji podatkowej za dany okres rozliczeniowy, w swojej dokumentacji:

¾ zestawienie towarów będących przedmiotem przemieszczenia lub sprzedaży;

¾ Raport AVTR otrzymany od D., zawierający informacje o przemieszczeniu towarów pomiędzy magazynami D. (wysyłce z magazynu w Polsce do magazynu w innym kraju UE) lub zawierający informacje o wysyłce towarów z magazynu zarządzanego przez D. w Polsce do odbiorcy w innym kraju UE, będącego zarejestrowanym podatnikiem VAT UE - raport ten nie zawiera podpisów lub pieczęci kontrahenta.

Ponadto, Państwa zdaniem, z posiadanych dokumentów wynika, że towary zostały wywiezione z terytorium kraju i dostarczone do nabywcy w innym kraju UE.

Uwzględniając powołane przepisy prawa oraz okoliczności sprawy należy stwierdzić, że opisane wyżej dokumenty posiadane przez Państwa Spółkę w odniesieniu do transakcji WDT stanowią dowody dokonania dostawy wewnątrzwspólnotowej, które zgodnie z art. 42 ust. 3 i ust. 11 ustawy, potwierdzają dostarczenie towarów będących przedmiotem wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów do nabywcy na terytorium państwa członkowskiego innym niż terytorium kraju, a w konsekwencji upoważniają Państwa Spółkę (przy spełnieniu pozostałych warunków z art. 42 ust. 1 ustawy) do zastosowania stawki podatku w wysokości 0% w odniesieniu do wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów. Powyższe ma również zastosowanie do wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów, o której mowa w art. 13 ust. 3 ustawy (art. 42 ust. 14 ustawy).

Tym samym Państwa stanowisko należało uznać za **prawidłowe**.

Jednocześnie organ pragnie wskazać, że przemieszczenie własnych towarów z terytorium Polski na terytorium innych państw członkowskich Unii Europejskiej stanowi transakcję wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów, zatem transakcję tę należy dokumentować poprzez wystawienie faktury, a nie przez wystawienie dokumentu wewnętrznego czy też faktury wewnętrznej.

**Dodatkowe informacje**
------------------------

### **Informacja o zakresie rozstrzygnięcia**

Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Państwo przedstawiliście i stanu prawnego, który obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia.

Zastrzegamy, że rozstrzygnięcie, czy dokumenty, którymi będzie dysponować podatnik, rzeczywiście potwierdzają dokonanie wywozu towarów z terytorium kraju na terytorium innego państwa członkowskiego, może być stwierdzone ostatecznie jedynie w toku postępowania podatkowego, kontroli podatkowej, bądź kontroli celno-skarbowej, przeprowadzonej przez właściwy organ podatkowy, a nie w postępowaniu dotyczącym wydania interpretacji indywidualnej.

Jednocześnie wskazujemy, że interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy rzeczywisty stan faktyczny sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie z opisem stanu faktycznego podanym przez Państwa w złożonym wniosku. W związku z powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we wniosku opisu sprawy, udzielona odpowiedź traci swoją aktualność.

### **Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji**

‒ Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 2651). Aby interpretacja mogła pełnić funkcję ochronną: Państwa sytuacja musi być zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego i muszą się Państwo zastosować do interpretacji.

‒ Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:

1) z zastosowaniem art. 119a;

2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;

3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.

Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

**Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację**
------------------------------------------------------------

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w (…). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 329 ze zm.; dalej jako „PPSA”).

Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):

‒ w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Teodora Sixta 17, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo

‒ w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Elektronicznej Skrzynki Podawczej Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

**Podstawa prawna dla wydania interpretacji**
---------------------------------------------

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 2651).