Interpretacja indywidualna
Sygnatura: IPPB3/423-1518/08-4/ER
Organ: Dyrektor Izby Skarbowej w Warszawie
Data wydania: 2008-12-31
Teza: Czy wartość biletu dla przedstawiciela Spółki stanowi dla Spółki przychód podlegający opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób prawnych?
Słowa kluczowe: bilety; wartość; zakup
Przepisy: [CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-Rozdział 2

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA

Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.) oraz § 7 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz. U. Nr 112, poz. 770) Dyrektor Izby Skarbowej w Warszawie działając w imieniu Ministra Finansów stwierdza, że stanowisko Spółki przedstawione we wniosku z dnia 27.09.2008 r., (data wpływu 02.10.2008 r.), oraz piśmie z dnia 29.12.2008 r., uzupełniającym braki formalne na wezwanie z dnia 12.12.2008r. Nr IPPB3/423-1518/08-2/ER (data doręczenia 18.12.2008 r.), o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku dochodowego od osób prawnych w zakresie przychodów podatkowych - **jest nieprawidłowe.**

UZASADNIENIE

W dniu 02.10.2008 r. został złożony wniosek o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku dochodowego od osób prawnych w zakresie przychodów podatkowych.

W przedmiotowym wniosku został przedstawiony następujący stan faktyczny.

W ramach umowy o współpracy w przygotowaniu realizacji inwestycji przemysłowych, zgodnie z przewidzianym w niej podziałem kosztów i obowiązków stron, partner Spółki miał ponosić koszty przejazdów obu stron w podróżach zagranicznych.

W lipcu 2005 r. zaszła konieczność podróży służbowej do T na rozmowy z firmami zagranicznymi, druga strona umowy wyłożyła środki na zakup 2 biletów lotniczych: dla przedstawiciela (pracownik – umowa o pracę) Spółki oraz przedstawiciela partnera.

Fakturę za wymienione bilety początkowo wzięto na firmę trzecią, z którą prowadzono negocjacje, spodziewając się, że uda uzyskać się od niej zwrot kosztów lub jej partycypację w kosztach, co jednak nie nastąpiło.

Podróż obu przedstawicieli odbyto zgodnie z planem.

Wartość biletu przedstawiciela, zatrudnionego w Spółce na zasadzie umowy o pracę, doliczono do kosztów podróży służbowej, które wypłacono i zaliczono do kosztów uzyskania przychodów Spółki w roku obrotowym wypłaty tj. 2006.

W dniu 29.12.2008 r. Spółka uzupełniła stan faktyczny wniosku, z którego wynika, iż pracownik odbył podróż służbową w 2005 r. Faktura na zakup biletu lotniczego do T dla pracownika Spółki wystawiona jest na podmiot trzeci. Rozliczenie podróży służbowej zaksięgowano w grudniu 2005 roku wskutek przeciągania się kwestii spodziewanej partycypacji podmiotu trzeciego w kosztach, następnie zaliczono je do kosztów podatkowych z datą wypłaty, która nastąpiła w 2006r. Zaliczenie kwoty biletu lotniczego do kosztów nastąpiło wskutek błędu pracownika rachunkowości. Wydatki na zakup biletów, sfinansowane przez drugą stronę umowy, nie zostały zwrócone przez Spółkę, ponieważ zgodnie z ustaleniami umownymi miała je ponieść druga strona.

W związku z powyższym zadano następujące pytanie.

Czy wartość biletu dla przedstawiciela Spółki stanowi dla Spółki przychód podlegający opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób prawnych?

Zdaniem Spółki.

Wartość biletu nie stanowi przychodu podatkowego dla Spółki, przy czym wartość biletu nie powinna być kosztem podatkowym Spółki, przy czym pracownik powinien zwrócić spółce nienależnie otrzymaną równowartość biletu, lub – w przypadku niezwrócenia jej – powinien być zapłacony podatek dochodowy od osób fizycznych od tej kwoty.

Na tle przedstawionego stanu faktycznego i stanu prawnego obowiązującego w dniu wydania interpretacji stwierdzam, że stanowisko Spółki - jest nieprawidłowe.

Zgodnie z art. 12 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 15 lutego 1992 roku o podatku dochodowym od osób prawnych (Dz. U. z 2000 r., Nr 54, poz. 654 ze zm.), przychodami z zastrzeżeniem ust. 3 i 4 oraz art. 13 i 14 są w szczególności wartość otrzymanych nieodpłatnie lub częściowo odpłatnie rzeczy lub praw, a także wartość innych nieodpłatnych lub częściowo odpłatnych świadczeń (\`(...)\`).

Wartość otrzymanych nieodpłatnie rzeczy lub praw, stosownie do postanowień art. 12 ust. 5 ustawy, określa się na podstawie cen rynkowych stosowanych w obrocie rzeczami lub prawami tego samego rodzaju i gatunku, z uwzględnieniem w szczególności ich stanu i stopnia zużycia oraz czasu i miejsca ich uzyskania.

W myśl art. 12 ust. 6 ustawy, wartość nieodpłatnych świadczeń ustala się:

1.  jeżeli przedmiotem świadczeń są usługi wchodzące w zakres działalności gospodarczej dokonującego świadczenia - według cen stosowanych wobec innych odbiorców,
2.  jeżeli przedmiotem świadczeń są usługi zakupione - według cen zakupu,
3.  jeżeli przedmiotem świadczeń jest udostępnienie lokalu - w wysokości równowartości czynszu, jaki przysługiwałby w razie zawarcia umowy najmu tego lokalu,
4.  w pozostałych przypadkach - na podstawie cen rynkowych stosowanych przy świadczeniu usług lub udostępnianiu rzeczy lub praw tego samego rodzaju i gatunku, z uwzględnieniem w szczególności ich stanu i stopnia zużycia oraz czasu i miejsca udostępnienia.

Stanowiąc o nieodpłatnych świadczeniach, jako o przychodzie kształtującym podstawę opodatkowania podatkiem dochodowym, ustawodawca nie zdefiniował pojęcia „nieodpłatnego świadczenia”. Pojęcie „nieodpłatnego świadczenia” użyte w art. 12 ust. 1 pkt 2 ustawy, ma szerszy zakres niż w sensie cywilnym i obejmuje nie tylko świadczenie w znaczeniu cywilistycznym, ale w jego zakres wchodzą także wszystkie zjawiska gospodarcze i zdarzenia prawne, których następstwem jest uzyskania korzyści kosztem innego podmiotu, lub te wszystkie zdarzenia prawne i zdarzenia gospodarcze w działalności osób prawnych, których skutkiem jest nieodpłatne, to jest niezwiązane z kosztami lub inna formą ekwiwalentu, przysporzenie majątku tej osobie, mające konkretny wymiar majątkowy. Należy zatem przyjąć, iż nieodpłatne świadczenie ma miejsce, gdy świadczeniu jednego z podmiotów nie towarzyszy świadczenie dwustronne. Oznacza to, że świadczenie uzyskane przez podatnika w sytuacji, gdy spełniający świadczenie uzyskuje, albo ma uzyskać w przyszłości wzajemne jakieś inne przysporzenie majątkowe, nie ma charakteru nieodpłatnego.

Z wniosku Spółki wynika, iż w lipcu 2005 roku pracownik Spółki odbył podróż służbową do T na rozmowy z firmami zagranicznymi. Podróż została opłacona przez drugą stronę umowy, a faktura dokumentująca te wydatki wystawiona została na firmę trzecią.

Natomiast w umowie o współpracy w przygotowaniu realizacji inwestycji przemysłowych strony (Spółka oraz jej Partner) postanowiły, iż zgodnie z przewidzianym w niej podziałem kosztów i obowiązków, Partner Spółki miał ponosić koszty przejazdów obu stron umowy.

Ze stanu faktycznego przedstawionego we wniosku nie wynika jednak, że Spółka była zobowiązana do jakiegokolwiek świadczenia ekwiwalentnego, na mocy umowy o współpracy w przygotowaniu realizacji inwestycji przemysłowych.

Z powyższego wynika, iż Spółka nie uszczuplając własnego majątku, uzyskała korzyść w postaci odbycia podróży służbowej przez jej pracownika, w związku z powyższym po stronie Spółki powstał przychód z tytułu nieodpłatnego świadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 1 pkt 2 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, w równowartości kwoty biletu, którą Spółka musiałaby zapłacić, określony na podstawie art. 12 ust. 5 i 6 tej ustawy.

Interpretacja dotyczy zaistniałego stanu faktycznego przedstawionego przez Wnioskodawcę stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia w przedstawionym stanie faktycznym.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie, ul. M.C. Skłodowskiej 40, 20-029 Lublin, po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy).

Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Płocku, ul. 1-go Maja 10, 09-402 Płock.