Interpretacja indywidualna
Sygnatura: IPPB1/4511-1341/15-4/KS1
Organ: Dyrektor Izby Skarbowej w Warszawie
Data wydania: 2016-01-11
Teza: Czy wydzierżawiając grunty rolne na taki sam cel (na uprawy roślinne – wyłącznie na cele rolnicze) jak wcześniej Wnioskodawca opisał powinien płacić od tego podatek, czy Wnioskodawca jest od tego zwolniony. Jeśli tak to jaki?
Słowa kluczowe: dzierżawa; grunty-grunty rolne; opodatkowanie; zwolnienie
Przepisy: [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-Rozdział 2-art. 10

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA

Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2015 r., poz. 613 z późń. zm. ) oraz § 5 pkt 5 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 kwietnia 2015 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz. U. z 2015 r, poz 643) Dyrektor Izby Skarbowej w Warszawie działający w imieniu Ministra Finansów stwierdza, że stanowisko – przedstawione we wniosku z dnia 30 listopada 2015 r. (data wpływu 30 listopada 2015 r.) oraz uzupełnieniu pismem z dnia 7 stycznia 2016 r. (data wpływu 8 stycznia 2016 r.) na wezwanie organu z dnia 30 grudnia 2015 r. (data nadania 31 grudnia 2015 r., data doręczenia 4 stycznia 2016 r.) o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie opodatkowania dochodu z tytułu dzierżawy gruntów rolnych – **jest prawidłowe.**

UZASADNIENIE

W dniu 30 listopada 2015 r. został złożony ww. wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie opodatkowania dochodu z tytułu dzierżawy gruntów rolnych.

We wniosku przedstawiono następujący stan faktyczny.

W dniu 31.08.2009 r. została zawarta umowa dzierżawy gruntów rolnych Wnioskodawcy z dzierżawcą i druga umowa dzierżawy z dnia 31.03.2014 r. dotycząca tego samego procesu. Przedmiotem obu umów jest dzierżawa gruntów rolnych Wnioskodawcy na cele rolne – produkcję roślinną. W związku z tym od 2010 r. Wnioskodawca odprowadza podatek („od dzierżawy”) od osób fizycznych w roku 2010, 2011, 2012 (PIT – 36) na zasadach ogólnych (18%), w roku 2013, 2014 (PIT-28) na zasadach ryczałtu (8,5%). Wnioskodawca jest właścicielem gruntów rolnych i nie prowadził i nie prowadzi działalności gospodarczej, a dzierżawca nie prowadzi działów specjalnych produkcji rolnej.

Wnioskodawca uzupełnił wniosek pismem z dnia 7 stycznia 2016r. (data wpływu 8 stycznia 2016 r.) w następującym zakresie:

Wnioskodawca wskazał, że grunty będące przedmiotem dzierżawy stanowią gospodarstwo rolne w rozumieniu ustawy z dnia 15 listopada 1984r. o podatku rolnym. Ponadto Wnioskodawca wskazał także, iż dzierżawca wykorzystuje grunty rolne wyłącznie na cele rolnicze.

W związku z powyższym opisem zadano następujące pytanie.

Czy wydzierżawiając grunty rolne na taki sam cel (na uprawy roślinne – wyłącznie na cele rolnicze) jak wcześniej Wnioskodawca opisał powinien płacić od tego podatek, czy Wnioskodawca jest od tego zwolniony. Jeśli tak to jaki?

Zdaniem Wnioskodawcy

Zgodnie z ustawą o podatku dochodowym od osób fizycznych z dnia 26 lipca 1991 r. (wraz ze zm.) art. 10 ust. 1 pkt 6 według opinii Wnioskodawcy Wnioskodawca nie ma obowiązku płacenia podatku.

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego stanu faktycznego jest prawidłowe.

Zgodnie z art. 10 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t. j. Dz. U. z 2012 r., poz. 361 z późn. zm.) jednym ze źródeł przychodów jest najem, podnajem, dzierżawa, poddzierżawa oraz inne umowy o podobnym charakterze, w tym również dzierżawa, poddzierżawa działów specjalnych produkcji rolnej oraz gospodarstwa rolnego lub jego składników na cele nierolnicze albo na prowadzenie działów specjalnych produkcji rolnej, z wyjątkiem składników majątku związanych z działalnością gospodarczą.

Jak wynika z powyższego, do przychodów z najmu, podnajmu, dzierżawy i poddzierżawy ustawodawca zalicza między innymi dzierżawę gospodarstwa rolnego lub jego składników na cele nierolnicze albo na prowadzenie działów specjalnych produkcji rolnej. Nie stanowi jednak źródła przychodów, w rozumieniu ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, dzierżawa gospodarstwa rolnego lub jego składników na cele rolnicze.

Przy określaniu zakresu wspomnianego wyżej wyłączenia z katalogu źródeł przychodów należy uwzględnić treść definicji gospodarstwa rolnego, sformułowanej w ustawie o podatku rolnym.

Zgodnie bowiem z art. 2 ust. 4 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, ilekroć w tej ustawie jest mowa o gospodarstwie rolnym, oznacza to gospodarstwo rolne w rozumieniu przepisów ustawy o podatku rolnym.

Za gospodarstwo rolne, w myśl art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 15 listopada 1984 r. o podatku rolnym (t. j. Dz. U. z 2013 r., poz. 1381), uważa się obszar gruntów, o łącznej powierzchni przekraczającej 1 ha lub 1 ha przeliczeniowy, stanowiących własność lub znajdujących się w posiadaniu osoby fizycznej, osoby prawnej albo jednostki organizacyjnej, w tym spółki, nieposiadającej osobowości prawnej.

Przy czym, podkreślić należy, iż nie każde grunty, które podlegają opodatkowaniu podatkiem rolnym wchodzą w skład gospodarstwa rolnego. Zgodnie bowiem z uregulowaniami zawartymi w art. 1 powołanej ustawy o podatku rolnym opodatkowaniu podatkiem rolnym podlegają grunty sklasyfikowane w ewidencji gruntów i budynków jako użytki rolne lub jako grunty zadrzewione i zakrzewione na użytkach rolnych, z wyjątkiem gruntów zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej innej niż działalność rolnicza. Aby takie grunty stanowiły gospodarstwo rolne muszą zostać spełnione wymogi postanowień powołanego już art. 2 ust. 1 ustawy o podatku rolnym, tzn. musi to być obszar gruntów o łącznej powierzchni przekraczającej 1 ha lub 1 ha przeliczeniowy.

Tak więc, aby przychód z najmu, podnajmu, dzierżawy, poddzierżawy oraz innych umów o podobnym charakterze nie podlegał opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych to przedmiotem najmu, dzierżawy (czy też innych umów wymienionych w cytowanym art. 10 ust. 1 pkt 6 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych) muszą być działy specjalne produkcji rolnej albo gospodarstwo rolne lub jego składniki i przedmiot ten musi być w wyniku zawartej umowy wykorzystywany na cele rolnicze.

Z przedstawionego stanu faktycznego wynika, że Wnioskodawca w dniu 31.08.2009 r. zawarł umowa dzierżawy gruntów rolnych Wnioskodawcy z dzierżawcą i druga umowa dzierżawy z dnia 31.03.2014 r. dotycząca tego samego procesu. Przedmiotem obu umów jest dzierżawa gruntów rolnych na cele rolne – produkcję roślinną. Grunty będące przedmiotem dzierżawy stanowią gospodarstwo rolne. Dzierżawca wykorzystuje grunty rolne wyłącznie na cele rolnicze. Wnioskodawca jest właścicielem gruntów rolnych i nie prowadził i nie prowadzi działalności gospodarczej, a dzierżawca nie prowadzi działów specjalnych produkcji rolnej.

Odnosząc przeanalizowane uprzednio przepisy do opisanego stanu faktycznego stwierdzić należy, że dzierżawa gruntów rolnych - które stanowią gospodarstwo rolne oraz nie są składnikami majątku wykorzystywanymi w działalności gospodarczej - wykorzystywanych przez dzierżawcę na cele rolnicze, nie stanowi źródła przychodów, określonego w art. 10 ust. 1 pkt 6 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Tym samym dochód uzyskany przez Wnioskodawcę z tytułu opisanej dzierżawy nie podlega opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych.

Stanowisko Wnioskodawcy należało wobec tego uznać za prawidłowe.

Interpretacja dotyczy zaistniałego stanu faktycznego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia w przedstawionym stanie faktycznym.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, ul. Jasna 2/4, 00-013 Warszawa, po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. z 2012 r., poz. 270 z późn. zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy).

Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Warszawie Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Płocku, ul. 1 Maja 10, 09-402 Płock.