Odmowa wydania wiążącej informacji stawkowej
Sygnatura: 0112-KDSL2-2.440.229.2025.5.IM
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-10-01
Teza: ODMOWA WYDANIA WIS; brak świadczenia kompleksowego.
Słowa kluczowe: poczęstunki
warsztat
świadczenie-świadczenie kompleksowe
Zagadnienia: Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział VIII.
Wysokość opodatkowania -Rozdział 1a. Wiążąca
informacja stawkowa
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział
VIII-Rozdział 1a-art. 42g-ust. 3

## Dodatkowe informacje

. W związku z powyższym, pismem z dnia 6 sierpnia 2025
    r., znak 0112-KDSL2-2.440.229.2025.3.IM (wezwanie III), wezwano Wnioskodawcę do
    kolejnego uzupełnienia wniosku.
    Poniżej – w ślad za wezwaniem III – przedstawiono wątpliwości tutejszego organu
    wynikające z dokonanej analizy zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego,
    pytania zawarte w wezwaniu III oraz odpowiedzi Wnioskodawcy.
    Na pytanie 1 wezwania II: „Czy w ramach wykonywanej działalności gospodarczej
    Wnioskodawca organizuje zajęcia/warsztaty (...), w ramach których nie ma »poczęstunku

    «?” Wnioskodawcy wskazał, że „Nie. Wnioskodawca nie organizuje zajęć (...) bez
    poczęstunku. (...)”.
    Jednak ze strony internetowej Wnioskodawcy (...) wynika, że posiada on w swojej ofercie
    inne, niż będące przedmiotem wniosku zajęcia (...).
    Opisując (...).
    Otwierając zakładkę dotyczącą tego kursu dowiadujemy się m.in., że:
    (...).
    Natomiast w zakładce (...).
    Z powyższego jednoznacznie wynika, że Wnioskodawca w ramach wykonywanej
    działalności gospodarczej (...).
    Na tle powyższego konieczne stało się ponowne udzielenie przez Wnioskodawcę
    odpowiedzi na pytanie, czy w ramach wykonywanej działalności gospodarczej
    Wnioskodawca organizuje kursy/zajęcia/spotkania/warsztaty (...), w ramach których nie
    ma „poczęstunku”?, bądź wyjaśnienie – na tle przedstawionej analizy strony internetowej
    Wnioskodawcy – odpowiedzi udzielonej w piśmie z dnia 17 lipca 2025 r.
    Odpowiedź Wnioskodawcy:
    W ofercie (...).
    Na pytanie 3 wezwania II: „Jaka jest rola osoby prowadzącej zajęcia »(...)« i jakie wykonuje
    czynności podczas tych zajęć? Należy enumeratywnie wskazać zamknięty katalog
    czynności wykonywanych przez tą osobę”, Wnioskodawca wskazał:
    „Osoba prowadząca nie udziela instruktażu, nie prowadzi lekcji, nie nadzoruje technicznie
    wykonania prac, nie ocenia ich jakości ani nie prowadzi programu nauczania. Jej rola jest
    stricte organizacyjno-animacyjna i wspierająca rekreacyjny charakter wydarzenia.
    Zamknięty katalog czynności wykonywanych przez osobę prowadzącą:
    (...)”.
    Jednak na stronie internetowej Wnioskodawcy, w zakładce (...).
    Natomiast na przesłanym przez Wnioskodawcę w ramach uzupełnia wniosku dokumencie
    (...).
    Biorąc pod uwagę powyższe można uznać, że klient zainteresowany nabyciem zajęć
    będących przedmiotem wniosku może oczekiwać pomocy (...).

    Jednak Wnioskodawca udzielając odpowiedzi na pytanie 3 wskazał, że osoba prowadząca
    zajęcia „(...)” nie udziela instruktażu, nie prowadzi lekcji, nie nadzoruje technicznie
    wykonania prac, nie ocenia ich jakości ani nie prowadzi programu nauczania.
    W związku z powyższym należało uzupełnić opis sprawy o informację, czy osoba
    prowadząca zajęcia „(...)” – tak jak to wynika z oferty Wnioskodawcy – oprócz czynności
    wymienionych w uzupełnieniu z dnia 17 lipca 2025 r., pomaga w jakikolwiek sposób (np.
    udziela jakichkolwiek rad/wskazówek/podpowiedzi) uczestnikom zajęć w (...)?
    Odpowiedź Wnioskodawcy:
    Osoba prowadząca wydarzenie nie prowadzi pełnego instruktażu o charakterze
    edukacyjnym. Informacje o pomocy ze strony osób prowadzących, dotyczą:
    - pomocy organizacyjnej, tzn. pomoc w korzystaniu z narzędzi (...),
    - pomocy w zakresie wyboru (...),
    - poprowadzenie wydarzenia od strony rozrywkowej, tzn. (...).
    Podkreślenie obecności osoby prowadzącej w wydarzeniu ma na celu pokazanie, że
    organizowane przez Wnioskodawcę wydarzenia są kameralne i moderowane przez osobę
    prowadzącą, tzn. nie jest to wydarzenie, które polega tylko na dostępie do stanowiska (...) i
    poczęstunku, ale jest w nim też zawarty aspekt rozrywkowy. Opisem oferty Wnioskodawca
    stara się (...).
    Na kursach malarstwa o charakterze edukacyjnym, (...).
    Podsumowując – osoba prowadząca udziela rad i wskazówek uczestnikom, jednak nie są
    to porady w zakresie edukacji (...) ale pomoc techniczna, dotycząca stanowiska (...),
    używanych narzędzi, serwowanego poczęstunku oraz pomoc w zakresie projektowania
    pomysłu (...).
    Wnioskodawca, na dołączonym do wniosku WIS załączniku „WNIOSEK O WYDANIE
    WIĄŻĄCEJ INFORMACJI STAWKOWEJ” wskazał, że przedmiotem wniosku jest pojedyncza
    usługa. Jednak z przedstawionego opisu sprawy jednoznacznie wynika, że na świadczenie
    będące przedmiotem wniosku składają się zajęcia (...) oraz „poczęstunek”. W związku z
    powyższym, oraz w związku z udzielonymi przez Wnioskodawcę odpowiedziami na
    pytania 6, 7 i 8 wezwania II, tutejszy organ miał wątpliwości, co jest przedmiotem
    złożonego przez Wnioskodawcę wniosku WIS.
    W związku z powyższym oraz w związku z obowiązkiem jednoznacznego wskazania przez
    Wnioskodawcę przedmiotu wniosku, w wezwaniu II poproszono także o odpowiedzieć, czy
    przedmiotem złożonego w dniu 14 maja 2025 r. wniosku jest:

    · jedna usługa?
    czy
    · usługi/towary, które w ocenie Wnioskodawcy razem składają się na jedną czynność
      podlegającą opodatkowaniu – jedno świadczenie kompleksowe?
    Należało wybrać jedną opcję.
    Odpowiedź Wnioskodawcy:
    Przedmiotem wniosku są usługi/towary, które w ocenie Wnioskodawcy razem składają się
    na jedną czynność podlegającą opodatkowaniu – jedno świadczenie kompleksowe.
    W trybie przewidzianym w art. 200 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja
    podatkowa (Dz. U. z 2025 r., poz. 111, z późn. zm.), zwanej Ordynacją podatkową,
    postanowieniem z dnia 9 września 2025 r., znak 0112-KDSL2-2.440.229.2025.4.IM, tutejszy
    organ wyznaczył Wnioskodawcy siedmiodniowy termin do wypowiedzenia się w zakresie
    zebranego w sprawie materiału dowodowego. Postanowienie zostało doręczone
    Wnioskodawcy w dniu 23 września 2025 r. Do dnia wydania niniejszej decyzji z prawa tego
    Strona nie skorzystała.
    Biorąc pod uwagę powyższe oraz obowiązujące przepisy, stwierdza się co następuje.
    Jak stanowi art. 42a ustawy, wiążąca informacja stawkowa, zwana dalej „WIS”, jest decyzją
    wydawaną na potrzeby opodatkowania podatkiem dostawy towarów, importu towarów,
    wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów albo świadczenia usług, która zawiera:
    1) opis towaru albo usługi będących przedmiotem WIS;
    2) klasyfikację towaru według działu, pozycji, podpozycji lub kodu Nomenklatury scalonej
      (CN) albo według działu, grupy, klasy, kategorii, podkategorii lub pozycji Polskiej
      Klasyfikacji Wyrobów i Usług albo według sekcji, działu, grupy lub klasy Polskiej
      Klasyfikacji Obiektów Budowlanych albo usługi według działu, grupy, klasy, kategorii,
      podkategorii lub pozycji Polskiej Klasyfikacji Wyrobów i Usług, niezbędną do:
      a) określenia stawki podatku właściwej dla towaru albo usługi,
      b) stosowania przepisów ustawy oraz przepisów wykonawczych wydanych na jej
        podstawie – w przypadku, o którym mowa w art. 42b ust. 4;
    3) stawkę podatku właściwą dla towaru albo usługi, z wyjątkiem przypadku, o którym
      mowa w art. 42b ust. 4.
    Stosownie do treści art. 42b ust. 2 pkt 3 ustawy, wniosek o wydanie WIS zawiera
    określenie przedmiotu wniosku, w tym:

    a) szczegółowy opis towaru lub usługi, pozwalający na taką ich identyfikację, aby dokonać
      ich klasyfikacji zgodnej z Nomenklaturą scaloną (CN), Polską Klasyfikacją Wyrobów i
      Usług lub Polską Klasyfikacją Obiektów Budowlanych,
    b) (uchylona)
    c) wskazanie przepisów ustawy lub przepisów wykonawczych wydanych na jej podstawie –
      w przypadku, o którym mowa w ust. 4.
    Na mocy art. 42b ust. 5 ustawy, przedmiotem wniosku o wydanie WIS mogą być:
    1) towar albo usługa, albo
    2) towary lub usługi, które w ocenie wnioskodawcy razem składają się na jedną czynność
      podlegającą opodatkowaniu.
    Podkreślić należy, że w postępowaniu o wydanie WIS precyzyjne określenie przedmiotu
    wniosku jest kluczowym elementem stanowiącym podstawę dalszego procedowania
    sprawy, której wniosek ten dotyczy. Powołane przepisy ustawy expressis verbis obligują
    wnioskodawcę do dokonania oceny charakteru świadczenia – czy jest to pojedyncza
    usługa, dostawa towaru, czy też świadczenie kompleksowe.
    Ocena ta podlega następnie weryfikacji dokonywanej przez Dyrektora Krajowej Informacji
    Skarbowej w toku postępowania podatkowego prowadzonego w sprawie wydania
    wiążącej informacji stawkowej.
    Jak wynika ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, Wnioskodawca
    prowadzi działalność gospodarczą, w ramach której prowadzi zajęcia „(...)”, otwarte
    wydarzenie (trwające (...)), na które każda pełnoletnia osoba może kupić „wejściówkę”. Na
    uczestników na sali czekają przygotowane stanowiska malarskie oraz stół z (...). Każda
    zapisana osoba ma swoje stanowisko malarskie, może nie korzystać z poczęstunku, ale
    musi korzystać ze stanowiska malarskiego. Namalowane obrazy (...).
    W opinii Wnioskodawcy, przedmiotem wniosku są usługi/towary, które w ocenie
    Wnioskodawcy razem składają się na jedną czynność podlegającą opodatkowaniu – jedno
    świadczenie kompleksowe.
    Na wstępie należy wyjaśnić, że podatek VAT podlega ścisłej harmonizacji w Unii
    Europejskiej, co oznacza, że państwa członkowskie są zobowiązane do przestrzegania
    przepisów unijnych oraz orzecznictwa Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej (dalej
    zwanego TSUE) w tym zakresie. Orzecznictwo TSUE dotyczące tematyki świadczeń
    kompleksowych wypracowało spójną koncepcję traktowania na gruncie podatku VAT tego
    rodzaju świadczeń i wskazówki wynikające z tego orzecznictwa nie mogą być pomijane w
    ocenie każdej indywidualnej sprawy. Analiza danej czynności na potrzeby opodatkowania

    VAT musi więc rozpoczynać się od oceny – czy mamy do czynienia z jednym świadczeniem
    kompleksowym, czy też ze zbiorem świadczeń odrębnych. W tym zakresie określonych
    wskazówek dostarcza orzecznictwo TSUE.
    Kolejnym dopiero krokiem jest zidentyfikowanie świadczenia, co determinuje jego
    klasyfikację oraz stawkę podatku od towarów i usług.
    W przedmiotowej sprawie należy zatem przede wszystkim odnieść się do zagadnienia
    świadczenia kompleksowego. Bowiem analiza tego zagadnienia pozwoli ustalić, czy w
    przypadku zajęć „(...)”, w ramach których na uczestników na sali czekają przygotowane
    stanowiska malarskie oraz stół z (...), mamy do czynienia ze świadczeniem kompleksowym.
    Jak już wskazano powyżej, ocena w jakich okolicznościach świadczenia powiązane należy
    traktować jako świadczenia kompleksowe, kształtowana jest na bazie orzecznictwa TSUE.
    Przy czym podkreślić należy, że wprawdzie TSUE w wielu orzeczeniach w sposób pomocny
    przy interpretacji przepisów wypowiadał się w kwestii świadczeń kompleksowych, to i tak
    każdorazowo rozstrzygnięcie w tym przedmiocie musi uwzględniać specyfikę konkretnego
    stanu faktycznego w danej sprawie. W szczególności wskazać należy wyrok z dnia 6 lipca
    2006 r. w sprawie C-251/05 Talacre Beach Caravan Sales Ltd v. Commissioners of Customs
    & Excise, ECLI:EU:C:2006:451, w którym TSUE stwierdził, że należy dać prymat ochronie
    zasady nierozszerzania zwolnienia podatkowego nad traktowaniem kilku dostaw jako
    świadczenia komplesowego, opodatkowanego wedle zasad dotyczących świadczenia
    głównego. Każde odstępstwo od zasadniczej stawki podatku od towarów i usług winno być
    zatem interpretowane ściśle i ta ogólna zasada musi być brana bezwzględnie pod uwagę
    przy ocenie okoliczności konkretnej sprawy.
    Wobec powyższego, dla określenia skutków podatkowych transakcji kompleksowych
    należy badać, czy mamy do czynienia ze świadczeniem głównym i towarzyszącym mu
    świadczeniem pomocniczym, czy też dany dostawca realizuje kilka odrębnych i
    niezależnych świadczeń.
    Podkreślić należy, że co do zasady, każde świadczenie dla celów opodatkowania
    podatkiem od towarów i usług powinno być traktowane jako odrębne i niezależne, jednak
    w sytuacji, gdy jedna usługa obejmuje z ekonomicznego punktu widzenia kilka świadczeń
    (kilka czynności), dostawa ta nie powinna być sztucznie dzielona dla celów podatkowych.
    Aby móc wskazać, że dane świadczenie jest świadczeniem kompleksowym, powinno
    składać się ono z różnych świadczeń, których realizacja prowadzi jednak do jednego celu.
    Na świadczenie kompleksowe składa się więc kombinacja różnych czynności,
    prowadzących do realizacji określonego celu – do wykonania świadczenia głównego, na
    które składają się różne świadczenia pomocnicze. Natomiast świadczenie należy uznać za
    pomocnicze, jeśli nie stanowi ono celu samego w sobie, lecz jest środkiem do pełnego
    zrealizowania lub wykorzystania świadczenia zasadniczego. Pojedyncze świadczenie

    traktowane jest zatem jak element świadczenia kompleksowego wówczas, jeżeli cel
    świadczenia pomocniczego jest zdeterminowany przez świadczenie główne oraz nie
    można wykonać lub wykorzystać świadczenia głównego bez świadczenia pomocniczego.
    Zatem, z ekonomicznego punktu widzenia świadczenia nie powinny być dzielone dla celów
    podatkowych wówczas, gdy tworzą one jedno świadczenie kompleksowe, obejmujące
    kilka świadczeń pomocniczych. Jeżeli jednak w skład świadczenia wchodzić będą
    czynności, które nie służą wyłącznie wykonaniu czynności głównej, zasadniczej, lecz mogą
    mieć również charakter samoistny, to wówczas nie ma podstaw dla traktowania ich jako
    elementu świadczenia kompleksowego.
    Stanowisko takie przedstawił również TSUE w wyroku z dnia 25 lutego 1999 r., nr C-349
    /96, Card Protection Plan Ltd (CPP) przeciwko Commissioners of Customs and Excise, ECLI:
    EU:C:1999:93, stwierdzając, że: „Pojedyncze świadczenie ma miejsce zwłaszcza wtedy, gdy
    jedną lub więcej części składowych uznaje się za usługę zasadniczą, podczas gdy inny lub
    inne elementy traktuje się jako usługi pomocnicze, do których stosuje się te same zasady
    opodatkowania, co do usługi zasadniczej. Usługę należy uznać za usługę pomocniczą w
    stosunku do usługi zasadniczej, jeśli nie stanowi ona dla klienta celu samego w sobie, lecz
    jest środkiem do lepszego wykorzystania usługi zasadniczej”.
    Odnosząc się do zagadnienia będącego przedmiotem wniosku, wskazać również należy,
    że:
    - w wyroku z dnia 27 października 2005 r. w sprawie C-41/04 Levob Verzekeringen BV v.
      OV Bank NV przeciwko Staatssecretaris van Financien, ECLI:EU:C:2005:649, TSUE
      wskazał, że po pierwsze z art. 2 ust. 1 szóstej dyrektywy wynika, że każda transakcja
      powinna być uznawana za odrębną i niezależną, a po drugie, że czynność złożona z
      jednego świadczenia w sensie ekonomicznym nie powinna być sztucznie rozdzielana,
      by nie zakłócać funkcjonowania podatku VAT. W ocenie TSUE, aby określić, czy mamy
      do czynienia z jednym świadczeniem, należy przede wszystkim poszukać elementów
      charakterystycznych dla rozpatrywanej czynności celem ustalenia, czy podatnik
      dostarcza konsumentowi kilka odrębnych świadczeń głównych, czy też jedno
      świadczenie (pkt 20 wyroku). Podobnie jest w przypadku, jeśli dwa (lub więcej)
      świadczenia (lub czynności) dokonane przez podatnika na rzecz konsumenta,
      rozumianego jako przeciętny konsument, są tak ściśle związane, że stanowią one
      obiektywnie jedno tylko nierozerwalne świadczenie gospodarcze, którego rozdzielenie
      miałoby charakter sztuczny (pkt 22 wyroku),
    - w wyroku z dnia 27 września 2012 r. w sprawie C-392/11, Field Fisher Waterhouse LLP
      przeciwko Commissioners for Her Majesty’s Revenue and Customs, ECLI:EU:C:2012:
      597, TSUE wskazał, że aby móc uznać, że ogół świadczeń zapewnianych przez
      wynajmującego najemcy stanowi jedno świadczenie, należy zbadać czy wykonywane

      świadczenia stanowią jedno nierozerwalne świadczenie gospodarcze, którego
      rozdzielenie miałoby charakter sztuczny, czy też obejmują one świadczenie główne,
      względem którego pozostałe świadczenia mają charakter dodatkowy (pkt 22 wyroku).
    Charakter danego świadczenia należy oceniać biorąc pod uwagę również punkt widzenia
    nabywcy oraz cechy charakterystyczne tego świadczenia (vide: wyrok TSUE z dnia 21
    lutego 2008 r. w sprawie C-425/06 Part Service srl, ECLI:EU:C:2008:108, pkt 51-53; z dnia
    11 czerwca 2009 r. w sprawie C-572/07 RLRE Tellmer Property sro, ECLI:EU:C:2009:365, pkt
    17-19 oraz z dnia 19 listopada 2009 r. w sprawie C-461/08 Don Bosco Onroerend Goed BV,
    ECLI:EU:C:2009:722, pkt 36-38).
    W tym miejscu warto zwrócić uwagę na opinię rzecznik generalnej Juliane Kokott z dnia 22
    października 2020 r. do sprawy C-581/19 Frenetikexito – Unipessoal Lda przeciwko
    Autoridade Tributária e Aduaneira, ECLI:EU:C:2020:855, gdzie wskazano, że „Wskazówką
    świadczącą o istnieniu jednego świadczenia złożonego jest też jednolity cel gospodarczy
    transakcji (26). Jeżeli przeciętnemu świadczeniobiorcy zależy właśnie na połączeniu kilku
    świadczeń, przemawia to za istnieniem jednego świadczenia złożonego. W świetle
    orzecznictwa Trybunału jedno świadczenie złożone występuje wtedy, kiedy wszystkie
    elementy świadczenia są niezbędne dla osiągnięcia jego celu (27)”. Ponadto Rzecznik w
    swojej opinii wskazała, że: „jeżeli za zespół świadczeń i czynności ustala się cenę łączną, w
    świetle orzecznictwa Trybunału jest to również wskazówka świadcząca o istnieniu jednego
    świadczenia złożonego. Odwrotnie natomiast: uzgodnienie odrębnych cen za
    poszczególne elementy świadczenia również jest jedynie wskazówką przemawiającą za
    istnieniem kilku niezależnych świadczeń (pkt 32)”. Należy zauważyć, że powołaną wyżej
    opinię podzielił TSUE w wydanym w dniu 4 marca 2021 r. wyroku C-581/19.
    Istotnym kryterium wpływającym na ocenę tego, czy w konkretnej sytuacji występuje
    świadczenie kompleksowe, jest kryterium odrębności. Kryterium to opiera się na
    weryfikacji, czy poszczególne świadczenia mogą występować w obrocie gospodarczym
    niezależnie i czy mogą być wykonane przez dowolny inny podmiot. W przypadku
    odpowiedzi twierdzącej, nie występuje świadczenie kompleksowe, lecz kilka odrębnych
    świadczeń, które powinny być dla celów opodatkowania VAT traktowane niezależnie od
    siebie. Takie stanowisko wywieść można z wyroku z dnia 11 czerwca 2009 r. w sprawie C-
    527/07 RLRE Tellmer Property sro, ECLI:EU:C:2009:365, w którym istotnie TSUE stanął na
    stanowisku, że w przypadku usług najmu oraz usług sprzątania części wspólnych
    budynków następują dwa odrębne świadczenia dla celów VAT. Swoje stanowisko TSUE
    oparł na tym, że usługi sprzątania części wspólnych budynku mogą być świadczone na
    różnych zasadach, to znaczy na przykład przez osoby trzecie wystawiające faktury
    obejmujące koszt tych usług bezpośrednio lokatorom lub przez wynajmującego
    zatrudniającego w tym celu własnych pracowników lub posługującego się
    przedsiębiorstwem zajmującym się sprzątaniem.

    Podsumowując zatem powyższe, świadczenie kompleksowe ma miejsce wówczas, gdy
    relacja poszczególnych czynności (świadczeń) wykonywanych na rzecz jednego nabywcy,
    dzieli je na świadczenie główne i świadczenia pomocnicze – tzn. takie, które umożliwiają
    skorzystanie ze świadczenia podstawowego (lub są niezbędne dla możliwości skorzystania
    ze świadczenia podstawowego).
    Przedmiotem analizy (przedmiotem wniosku) są organizowane przez Wnioskodawcę
    zajęcia „(...)”. W ramach wykonywanych przez Wnioskodawcę na rzecz uczestników tych
    zajęć czynności wskazać można – bardzo ogólnie – umożliwienie „udziału w zajęciach” oraz
    „poczęstunek”. Wnioskodawca w ramach umożliwienia udziału w „(...)”, zapewnia –
    każdemu uczestnikowi – stanowisko (...), obecność osoby prowadzącej zajęcia (rola
    organizacyjno-animacyjna) oraz stół z (...). Osoba prowadząca wydarzenie nie prowadzi
    pełnego instruktażu o charakterze edukacyjnym. Informacje o pomocy ze strony osób
    prowadzących, dotyczą:
    - pomocy organizacyjnej, tzn. pomoc w korzystaniu z narzędzi (...),
    - pomocy w zakresie wyboru motywu (...),
    - poprowadzenie wydarzenia od strony rozrywkowej, tzn. (...).
    Biorąc pod uwagę przedstawiony przez Wnioskodawcę opis sprawy nie ulega wątpliwości,
    że wymienione powyżej czynności mogą stanowić pewną całość (sprzedawane są na
    podstawie jednej oferty i za jednym wynagrodzeniem). Jednak to nie oznacza, w opinii
    tutejszego organu, że w przedmiotowej sprawie mamy już do czynienia ze świadczeniem
    kompleksowym.
    Jak  już  wskazano  w  niniejszej  decyzji,  ocena  w  jakich  okolicznościach  świadczenia
    powiązane należy traktować jako świadczenia kompleksowe, kształtowana jest na bazie
    orzecznictwa  TSUE.  Biorąc  zatem  pod  uwagę  tezy  wynikające  z  orzeczeń  TSUE –  dla
    dokonania prawidłowego rozstrzygnięcia przedmiotowej sprawy – tutejszy organ dokonał
    szczegółowej analizy przedstawionych przez Wnioskodawcę informacji.
    W wyniku przeprowadzonej analizy stwierdzono m.in., że:
    · Wnioskodawca w ramach prowadzonej działalności gospodarczej organizuje również
      zajęcia (...), w ramach których nie oferuje „poczęstunku”,
    · każda zapisana osoba ma swoje stanowisko (...) – może nie korzystać z poczęstunku, ale
      musi korzystać ze stanowiska (...),
    · w opinii Wnioskodawcy, wszystkie „składniki” zajęć realizują jeden dominujący cel –
      rekreacyjno-rozrywkowe spędzenie czasu poprzez aktywność twórczą,

    · głównym sednem zajęć – jak wskazał Wnioskodawca – jest (...),
    · celem uczestnika – jak wynika z opisu sprawy – jest udział w (...), nie zaś konsumpcja – nie
      ma możliwości zakupu biletu wyłącznie na poczęstunek,
    · każdy uczestnik ma obowiązek korzystania ze stanowiska (...), natomiast korzystanie z
      poczęstunku jest dobrowolne – jak wskazał Wnioskodawca, nie wszyscy uczestnicy
      spożywają przekąski czy alkohol,
    · poczęstunek nie wpływa na przebieg zajęć – nie ma związku z ich tematyką, strukturą ani
      czasem trwania.
    Jak jednoznacznie wynika ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, w
    pierwszej kolejności w przedmiotowej sprawie mamy do czynienia z umożliwieniem
    udziału w zajęciach „(...)” (zorganizowaniem przez Wnioskodawcę tych zajęć). Zajęcia te
    skierowane są do osób dorosłych. Ich celem jest spędzenie czasu poprzez aktywność
    twórczą, a głównym sednem jest (...). W ramach organizacji tych zajęć Wnioskodawca
    zapewnia – każdemu uczestnikowi – stanowisko (...), obecność osoby prowadzącej zajęcia
    (rola organizacyjno-animacyjna). Osoba prowadząca zajęcia udziela uczestnikom zajęć
    pomocy organizacyjnej (tzn. pomoc w korzystaniu z narzędzi (...), pomocy w zakresie
    wyboru motywu (...), pobudzenia wyobraźni oraz prowadzi wydarzenie od strony
    rozrywkowej. Powyższe informacje znajdują potwierdzenie w ofercie Wnioskodawcy
    zamieszczonej na jego stronie internetowej.
    Na tle powyższego nie można zgodzić się z Wnioskodawcą, że „poczęstunek” jest
    elementem pomocniczym, który wspiera realizację głównego celu, jakim jest aktywność
    twórcza (...).
    Analiza przedstawionego opisu sprawy pozwala na stwierdzenie, że „poczęstunek” w
    żaden sposób nie wpływa oraz nie przyczynia się do lepszego skorzystania przez danego
    uczestnika z zajęć. Jak jednoznacznie wynika z treści wniosku, poczęstunek nie wpływa na
    przebieg zajęć – nie ma związku z ich tematyką, strukturą ani czasem trwania. Co ważne,
    każdy uczestnik zajęć ma obowiązek korzystania ze stanowiska (...), natomiast korzystanie
    z poczęstunku jest dobrowolne – jak wskazał Wnioskodawca, nie wszyscy uczestnicy
    spożywają (...).
    Zatem  z  perspektywy  nabywcy  świadczenia,  najważniejszą  dla  niego  kwestią  jest
    uczestnictwo w zajęciach. „Poczęstunek” nie jest konieczny do pełnego zrealizowania lub
    skorzystania z zajęć, których głównym celem jest spędzenie czasu poprzez aktywność
    twórczą.
    Powyższe oznacza, że zajęcia „(...)” spełniają swój cel niezależnie od tego, czy dany
    uczestnik korzysta z „poczęstunku”, czy też nie. Powyższe znajduje potwierdzenie w

    ofercie Wnioskodawcy, w której znajdują się także zajęcia (...), w ramach których
    Wnioskodawca nie oferuje „poczęstunku”. Bez znaczenia dla powyższego twierdzenia
    pozostaje to, jaki charakter mają organizowane przez Wnioskodawcę zajęcia: edukacyjny,
    rekreacyjny, rozrywkowy czy inny.
    Mając zatem na względzie charakter zajęć będących przedmiotem wniosku oraz
    oczekiwania uczestników tych zajęć stwierdzić należy, że „poczęstunek” nie jest z całą
    pewnością świadczeniem pomocniczym, służalczym wobec organizowanych zajęć. Nie jest
    również elementem na tyle nierozerwalnie związanym z tymi zajęciami, aby można było
    uznać go za jeden z elementów świadczenia kompleksowego. „Poczęstunek” stanowi dla
    danego uczestnika zajęć dodatkową „atrakcję” i taką właśnie funkcję – zdaniem tutejszego
    organu – pełni on w trakcie zajęć „(...)”.
    Odnosząc się do twierdzenia Wnioskodawcy, zgodnie z którym otrzymuje on
    wynagrodzenie z tytułu sprzedaży jednej, kompleksowej usługi rekreacyjno-rozrywkowej
    polegającej na uczestnictwie w wydarzeniu „(...)” należy wyjaśnić, że tutejszy organ nie
    podważa jednolitego celu gospodarczego analizowanego świadczenia, a więc
    niepodzielnej całości jaką może dostrzegać Wnioskodawca, jednak zasadnicze znaczenie
    dla oceny danego świadczenia jako kompleksowego mają przesłanki obiektywne, a nie
    subiektywne kryteria stron danej transakcji. Istotna jest bowiem perspektywa
    przeciętnego konsumenta, ale też inne kryteria oceny wypracowane przez TSUE, takie jak:
    charakter świadczeń, nierozerwalność świadczeń, wzajemna zależność i niezbędność
    poszczególnych elementów świadczenia, które tutejszy organ wziął pod uwagę w
    przedmiotowej sprawie.
    Powyższe potwierdza Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 17 grudnia 2013 r.,
    sygn. akt I FSK 122/13, gdzie stwierdził, że „(...) choć subiektywne kryteria stron transakcji
    przy ocenie danego świadczenia jako złożonego czy ocena z perspektywy nabywcy mają
    znaczenie, jednakże wnioski, co do kwalifikacji danego kompleksu zdarzeń gospodarczych
    jako świadczenia złożonego, nie mogą być pozbawione waloru obiektywnego albowiem
    zakres i sposób opodatkowania świadczenia nie może być zależny jedynie od woli stron
    transakcji (...)”.
    Naczelny Sąd Administracyjny podobnie wypowiedział się także w wyroku z dnia 19
    października 2018 r., sygn. akt I FSK 1881/16, wskazując, że „Nie jest bowiem
    wystarczające dla przyjęcia złożoności świadczeń subiektywne przekonanie stron
    transakcji, że o takie świadczenie chodzi. Ocena odnośnie do złożoności świadczeń
    powinna być przede wszystkim dokonana z uwzględnieniem czynników obiektywnych,
    gdyż zakres i sposób opodatkowania nie może być uzależniony od woli stron transakcji.
    Nie można też pomijać przy tej ocenie zasady konkurencyjności”.

    Podsumowując, w ocenie tutejszego organu, analizowane świadczenia wykonywane przez
    Wnioskodawcę w ramach organizowanych zajęć „(...)” nie są ze sobą tak ściśle związane, że
    tworzą obiektywnie jedno, niepodzielne świadczenie gospodarcze. Oznacza to, że w tym
    przypadku nie mamy do czynienia ze świadczeniem kompleksowym.
    Zgodnie z art. 42g ust. 3 ustawy, Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej wydaje decyzję o
    odmowie wydania WIS, jeżeli wniosek o wydanie WIS, którego przedmiotem są towary lub
    usługi, o których mowa w art. 42b ust. 5 pkt 2, nie dotyczy towarów lub usług, które razem
    składają się na jedną czynność podlegającą opodatkowaniu.
    Podsumowując, skoro zakres żądania, z którym wystąpił Wnioskodawca dotyczy
    klasyfikacji świadczeń, które łącznie nie składają się na jedną czynność podlegającą
    opodatkowaniu (świadczenie kompleksowe), to złożony wniosek o wydanie WIS wykracza
    poza zakres wskazany w treści art. 42b ust. 5 pkt 2 ustawy i tym samym nie spełnia
    warunków do uzyskania WIS. W konsekwencji tutejszy organ zobligowany jest do odmowy
    wydania WIS w przedmiotowej sprawie.
    W związku z powyższym, stosownie do art. 42g ust. 3 ustawy, postanowiono jak w
    sentencji.
    W tym miejscu należy poinformować, że w ramach prowadzonego w przedmiotowej
    sprawie postępowania tutejszy organ (zgodnie z żądaniem Wnioskodawcy) dokonał
    analizy, czy wszystkie wykonywane przez Wnioskodawcę w ramach organizowania zajęć
    „(...)” świadczenia, stanowią jedno świadczenie kompleksowe.
    W związku ze wskazaniem w niniejszej decyzji, że czynności te nie składają się na jedno
    świadczenie kompleksowe, tutejszy organ nie dokonał ich odrębnej identyfikacji.
    Tutejszy organ dodatkowo wyjaśnia, że powyższe rozstrzygnięcie nie przesądza o tym, że
    wszystkie świadczenia wykonywane w ramach zajęć „(...)” nie mogą być sprzedawane w
    ramach jednej oferty i w zamian za jedno wynagrodzenie. Niniejsze rozstrzygnięcie
    skutkuje jedynie nieuznaniem dostarczanych świadczeń jako składających się razem na
    jedną czynność podlegającą opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.
    POUCZENIE
    Od niniejszej decyzji – stosownie do art. 220 § 1 w zw. z art. 221 oraz art. 223 § 2 Ordynacji
    podatkowej – służy Stronie odwołanie do Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej w
    terminie 14 dni od dnia jej doręczenia.
    Odwołanie zgodnie z art. 42g ust. 4 ustawy, można złożyć wyłączne za pośrednictwem
    systemu teleinformatycznego e-Urząd Skarbowy na stronie https://www.podatki.gov.pl/e-

    urzad-skarbowy/ będąc użytkownikiem konta/wyznaczając użytkownika konta organizacji
    w e-Urzędzie Skarbowym.
    Odwołanie od decyzji organu podatkowego powinno zawierać zarzuty przeciw decyzji,
    określać istotę i zakres żądania będącego przedmiotem odwołania oraz wskazywać
    dowody uzasadniające to żądanie (art. 222 Ordynacji podatkowej).