Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0113-KDIPT1-2.4012.819.2025.2.AJB
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-10-24
Teza: Uznanie wykonywanych czynności na rzecz Klientów za
dostawę towarów, nieuznanie za podmiot, o którym mowa w
art. 7a ustawy o VAT, określenie miejsca opodatkowania
dostawy towarów, brak obowiązku ewidencjonowania
sprzedaży przy użyciu kasy rejestrującej.
Słowa kluczowe: dropshipping
interfejs-interfejs elektroniczny
internet-sprzedaż za pośrednictwem internetu
kasa-kasa rejestrująca
Zagadnienia: Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II. Zakres
opodatkowania-Rozdział 2. Dostawa towarów i
świadczenie usług -Dostawa towarów
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział V. Miejsce
świadczenia -Rozdział 1. Miejsce świadczenia przy
dostawie towarów-Miejsce dostawy towarów-Miejsce
dostawy towarów wysyłanych lub transportowanych
1

Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział XI.
Dokumentacja -Rozdział 3. Kasy rejestrujące-Obowiązek
prowadzenia ewidencji sprzedaży przy zastosowaniu kas
rejestrujących
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II-
Rozdział 2-art. 7a-ust. 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział V-
Rozdział 1-art. 22-ust. 1-pkt 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział V-
Rozdział 1-art. 22-ust. 1-pkt 1b
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział XI-
Rozdział 1-art. 106a-pkt 1-lit. a

## Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

Szanowni Państwo,
    stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego
    zdarzenia przyszłego w podatku od towarów i usług jest prawidłowe.

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

21 sierpnia 2025 r. wpłynął Państwa wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej w
    zakresie:
    - uznania wykonywanych czynności na rzecz Klientów za dostawę towarów,
    - nieuznania Państwa za podmiot, o którym mowa w art. 7a ustawy o VAT,
    - określenia miejsca opodatkowania dostawy towarów,
    - braku obowiązku ewidencjonowania sprzedaży przy użyciu kasy rejestrującej.
    Uzupełnili go Państwo pismem z 21 sierpnia 2025 r. (data wpływu 29 sierpnia 2025 r.) oraz
    pismem z 17 września 2025 r. (według daty wpływu) – w odpowiedzi na wezwanie. Treść
    wniosku jest następująca:

## Opis zdarzenia przyszłego

Spółka ... (dalej określana jako „Wnioskodawca”) ma siedzibę działalności gospodarczej w
    Polsce. Wnioskodawca korzysta aktualnie ze zwolnienia podmiotowego z podatku VAT na
    podstawie art. 113 ustawy o podatku od towarów i usług. Wnioskodawca może
    przekroczyć limit sprzedaży uprawniający go do korzystania z tego zwolnienia.
    Wnioskodawca rozważa również dobrowolną rezygnację z tego zwolnienia i
    zarejestrowanie się jako podatnik VAT czynny. Wnioskodawca nie jest zarejestrowany i nie
    planuje rejestracji do szczególnej procedury dotyczącej sprzedaży na odległość towarów
    importowanych przewidzianej w dziale XII rozdziale 9 ustawy o podatku od towarów i
    usług (tzw. procedura IOSS). Wnioskodawca wykonuje czynności w modelu działalności
    dropshippingowej, w ramach którego obok Wnioskodawcy występują również takie
    podmioty, jak sprzedawcy oraz klienci. Sprzedawcy to podmioty posiadające siedzibę
    działalności gospodarczej w Chinach, którzy nie posiadają stałego miejsca prowadzenia
    działalności gospodarczej w Polsce (dalej określane jako „Sprzedawcy”). Klienci to osoby
    fizyczne nieprowadzące działalności gospodarczej albo osoby fizyczne prowadzące
    działalność gospodarczą, ale dokonujące zakupu towarów poza zakresem tej działalności,
    które posiadają miejsce zamieszkania w Polsce (dalej określani jako „Klienci”).
    Wnioskodawca posiada własną stronę internetową, która służy jako platforma do
    prezentowania oferty i zbierania zamówień (dalej określaną jako „strona internetowa”). Na
    stronie internetowej prezentowane są takie towary jak zegarki, okulary przeciwsłoneczne
    czy bransoletki (dalej określane jako „towary”). W przyszłości Wnioskodawca może
    prezentować na stronie internetowej również inne towary.
    Szczegółowe zasady skorzystania z oferty i składania zamówień określa regulamin
    umieszczony na stronie internetowej (dalej określany jako „regulamin”).

    W ramach modelu działalności dropshippingowej Wnioskodawca będzie wykonywał
    następujące czynności:
    1. Wnioskodawca będzie wyszukiwał towary oferowane przez Sprzedawców.
      Wyszukiwanie to będzie się odbywało m.in. na zagranicznych internetowych
      platformach sprzedażowych.
    2. Następnie informacje o towarach będą przez Wnioskodawcę modyfikowane (np.
      tłumaczenie na język polski, edytowanie graficzne) i prezentowane jako oferta
      handlowa na jego stronie internetowej.
    3. Wnioskodawca będzie samodzielnie decydował o tym, które towary zaoferuje na
      stronie internetowej oraz będzie samodzielnie ustalał cenę sprzedaży tych towarów
      do klientów końcowych (uwzględniając w tym swoją marżę/narzut).
    4. Klienci zainteresowani ofertą będą składali zamówienia na towary za pośrednictwem
      strony internetowej. Przed złożeniem zamówienia Klient będzie zobowiązany do
      zapoznania się i zaakceptowania regulaminu.
    5. Klient będzie dokonywał płatności za zamówiony towar na rachunek bankowy
      Wnioskodawcy. Płatność będzie obejmowała cenę towaru oraz koszty wysyłki
      wskazane przez Wnioskodawcę.
    6. Po otrzymaniu zamówienia i zaksięgowaniu płatności Wnioskodawca będzie składał u
      Sprzedawcy zamówienie na towar zamówiony przez Klienta (np. poprzez platformę
      sprzedażową Sprzedawcy). W zamówieniu tym Wnioskodawca będzie podawał dane
      adresowe Klienta jako finalnego odbiorcy i adresata przesyłki. Równocześnie
      Wnioskodawca będzie dokonywał płatności ceny towaru na rzecz Sprzedawcy ze
      środków otrzymanych od Klienta (po potrąceniu swojej marży/prowizji).
    7. Sprzedawca, po otrzymaniu zamówienia i płatności od Wnioskodawcy, będzie wysyłał
      towar bezpośrednio na adres Klienta wskazany przez Wnioskodawcę. Towar nie
      będzie w żadnym momencie fizycznie trafiał do Wnioskodawcy, ani nie będzie przez
      niego magazynowany na terytorium Polski.
    8. Wnioskodawca nie będzie dokonywał zgłoszenia celnego towarów w imieniu własnym
      albo w imieniu Klienta oraz nie będzie występował jako przedstawiciel Klienta
      (bezpośredni lub pośredni) w procedurze importowej. Wszystkie formalności celne i
      obowiązki związane z importem towaru spoczywają na Kliencie, jako importerze.
    9. Wartość rzeczywista towarów w pojedynczych przesyłkach realizowanych w ramach tej
      działalności zasadniczo nie będzie przekraczać równowartości 150 euro.
    10. Wnioskodawca przejmuje na siebie obowiązki reklamacyjne związane z
      odpowiedzialnością Sprzedawców z tytułu braku zgodności towaru nabytego przez
      Klienta z umową.
    Zgodnie z regulaminem czynności wykonywane przez Wnioskodawcę na rzecz Klientów w
    modelu działalności dropshippingowej z prawnego punktu widzenia są określane jako
    pośrednictwo w zakupie towarów od Sprzedawców. W regulaminie wskazano m.in.:
    · Umowa pośrednictwa to umowa zawarta pomiędzy Wnioskodawcą a Klientem w
      ramach zorganizowanego systemu zawierania umów na odległość, bez jednoczesnej
      fizycznej obecności stron z wyłącznym wykorzystaniem jednego lub większej liczby
      środków porozumiewania się na odległość.
    · Natomiast umowa sprzedaży to umowa zawarta pomiędzy Klientem a Sprzedawcą w
      ramach zorganizowanego systemu zawierania umów na odległość, bez jednoczesnej
      fizycznej obecności stron, z wyłącznym wykorzystaniem jednego lub większej liczby
      środków porozumiewania się na odległość, w zawarciu której pośredniczy
      Wnioskodawca.

    · W ramach świadczonej usługi pośrednictwa Wnioskodawca dokonuje w imieniu i na
      rzecz Klienta, na podstawie udzielonego mu pełnomocnictwa, zamówienia towarów od
      Sprzedawcy oraz uiszcza opłaty związane ze sprowadzeniem towarów do Klienta.
    · Wnioskodawca oświadcza, że w związku ze świadczeniem przez niego usługi
      pośrednictwa na siebie niektóre z obowiązków, wynikających z przepisów prawa
      polskiego, ciążących na sprzedawcach towarów:
        - udziela Klientowi niezbędnych informacji oraz koordynuje proces w zakresie
          prawa do odstąpienia od umowy sprzedaży,
        - przeprowadza postępowanie reklamacyjne dotyczące towaru,
        - ponosi odpowiedzialność tytułem niezgodności towaru z umową,
        - dostarcza na życzenie klienta instrukcję użytkowania towaru oraz wszelkie
          niezbędne dokumenty związane z towarem w języku polskim.
    Ponadto w uzupełnieniu wniosku wskazano, że:
    1. Spółka nie będzie prowadziła działalności gospodarczej zarejestrowanej poza
      terytorium Polski.
    2. W prowadzonej obecnie działalności gospodarczej Spółka nie jest/nie będzie
      zobowiązana do stosowania kasy rejestrującej.
    3. Wśród towarów nie będą się znajdowały:
    · nowe środki transportu,
    · towary, które są instalowane lub montowane, z próbnym uruchomieniem lub bez niego,
      przez dokonującego ich dostawy lub przez podmiot działający na jego rzecz,
    · towary, tj. dzieła sztuki, przedmioty kolekcjonerskie, antyki, towary używane, dla których
      podstawę opodatkowania ustala się zgodnie z procedurami szczególnymi określonymi
      w art. 120 ust. 4 lub 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t.
      j. Dz. U. z 2025 r. poz. 775 ze zm.).
    4. Suma całkowitej wartości dostaw towarów wysyłanych lub transportowanych na
      terytorium państwa członkowskiego, jak i usług telekomunikacyjnych, nadawczych i
      elektronicznych świadczonych transgranicznie na rzecz konsumentów (liczona łącznie
      dla wszystkich państw członkowskich) pomniejszona o kwotę podatku lub podatku od
      wartości dodanej nie przekroczyła/nie przekroczy w Spółce w trakcie roku
      podatkowego ani w poprzednim roku podatkowym kwoty 10 000 euro lub jej
      równowartości (42 000 zł w Polsce).
    5. Towary na rzecz klientów będą dostarczane z Chin.
    6. Towary dostarczane będą z państwa trzeciego (z państwa, które nie należy do
      terytorium Unii Europejskiej). Dopuszczenie towarów do obrotu w Unii Europejskiej
      będzie się odbywało w Polsce, a tym samym Polska będzie krajem importu. Państwo
      importu będzie państwem przeznaczenia, tj. państwem, w którym następuje dostawa
      towarów na rzecz klientów.
    7. Sprzedawcy, o których mowa w opisie sprawy będą podatnikami, o których mowa w
      art. 28a ustawy o podatku od towarów i usług.
    8. Spółka nie będzie zawierała umów ze sprzedawcami w zakresie oferowania za
      pośrednictwem jej strony internetowej towarów dostarczanych z Chin.
    9. Spółka nie będzie nawiązywała współpracy bezpośrednio ze sprzedawcami, ale za
      pośrednictwem zagranicznych internetowych platform sprzedażowych takich jak np.
      (...). Spółka będzie wyszukiwała towary wprost na tych platformach sprzedażowych.
    10. Spółka będzie posiadała konta na zagranicznych internetowych platformach
      sprzedażowych za pomocą których będzie dokonywała zamówienia u sprzedawców.

    11. Składając zamówienie u sprzedawcy Spółka będzie się posługiwała danymi klienta,
      takimi jak dane osobowe, adres do wysyłki, telefon, mail.
    12. Wysokość marży/prowizji Spółki nie będzie wynikać z uzgodnień zawartych z
      sprzedawcami. Sprzedawcy nie będą mieli żadnego wpływu na wysokość ww. marży
      /prowizji.
    13. Sprzedawcy nie będą mieli świadomości, że Spółka nie będzie ostatecznym nabywcą
      towarów.
    14. Sprzedawca będzie wystawiał elektroniczny dokument sprzedaży, który będzie
      dostarczany na adres mailowy Spółki.
    15. Transakcja między sprzedawcą a Spółką będzie dokumentowana elektronicznym
      potwierdzeniem dokonania płatności, które będzie dostarczane drogą mailową.
    16. Transakcje realizowane przez Spółkę na rzecz klientów będą realizowane poprzez
      platformę internetową i będą dokumentowane poprzez wystawienie elektronicznego
      potwierdzenia transakcji.
    17. W żadnym momencie opisywanych we wniosku transakcjach Spółka nie będzie miała
      prawa do rozporządzania towarem jak właściciel.
    18. W związku ze sprzedażą towarów za pośrednictwem strony internetowej Spółka będzie
      prowadziła ewidencję otrzymanych zapłat oraz z ewidencji tej będzie wynikać jakiej
      dostawy dotyczyła konkretna zapłata i na czyją rzecz została dokonana dostawa.
    19. W przypadku reklamacji klienci będą się kontaktowali drogą mailową ze Spółką. Jeśli
      reklamacja zostanie uwzględniona, to klienci otrzymają informację gdzie mają odesłać
      wadliwy towar. Po otrzymaniu towaru Spółka będzie dokonywała zwrotu środków na
      rzecz klienta.
    20. W sytuacji zwrotu towarów Spółka będzie zobowiązana do zwrotu prowizji.
    21. Spółka będzie stroną odstąpienia w przypadku odstąpienia od umowy zawartej na
      odległość.
    22. W przypadku odstąpienia od umowy zawartej na odległość to Spółka będzie
      zobowiązana do zwrotu kwoty zapłaconej przez klienta z tytułu zakupu towaru.
    Pytania
    1. Czy na gruncie podatku VAT czynności wykonywane przez Wnioskodawcę na rzecz
      Klientów w opisanym modelu działalności dropshippingowej stanowią odpłatną
      dostawę towarów?
    2. Czy Wnioskodawca jest podmiotem ułatwiającym dostawę w rozumieniu art. 7a ustawy
      o podatku od towarów i usług?
    3. Gdzie będzie się znajdowało miejsce opodatkowania podatkiem VAT dla dostawy
      towarów dokonywanej przez Wnioskodawcę na rzecz Klientów oraz czy dostawa ta
      będzie podlegała opodatkowaniu podatkiem VAT w Polsce?
    4. Czy dostawa towarów dokonywana na rzecz Klientów będzie podlegała u
      Wnioskodawcy ewidencjonowaniu na kasie rejestrującej?
    Państwa stanowisko w sprawie
    Ad 1
    Zasady opodatkowania podatkiem od towarów i usług określają przepisy ustawy z dnia 11
    marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (dalej w skrócie u.p.t.u.).
    Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 u.p.t.u. opodatkowaniu podatkiem VAT podlega „odpłatna
    dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju”.

    Zgodnie z art. 7 ust. 1 u.p.t.u. przez dostawę towarów rozumie się „przeniesienie prawa do
    rozporządzania towarami jak właściciel (...)”.
    Natomiast zgodnie z art. 8 ust. 1 u.p.t.u. przez świadczenie usług rozumie się „każde
    świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej
    niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu art. 7”.
    Istotą dostawy towarów na gruncie podatku VAT jest przeniesienie prawa do
    rozporządzania towarem jak właściciel, czyli przeniesienie ekonomicznego władztwa nad
    towarem. Dostawa towarów nie musi się wiązać z przeniesieniem prawa własności
    towaru, ani nie musi oznaczać że dostawca jest w fizycznym posiadaniu towaru.
    Najważniejsze jest, że dostawca dysponuje tym towarem jak właściciel i przenosi prawo do
    takiego dysponowania na nabywcę.
    Zdaniem Wnioskodawcy opisane czynności wykonywane na rzecz Klientów w modelu
    działalności dropshippingowej stanowią odpłatną dostawę towarów w rozumieniu art. 7
    ust. 1 u.p.t.u. Wynika to z faktu, że Wnioskodawca nabywa od Sprzedawcy prawo do
    rozporządzania towarem jak właściciel, a następnie przenosi to prawo na Klienta. Z
    perspektywy Klienta istotą zamówienia jest otrzymanie towarów, a nie pośrednictwo w
    otrzymaniu towarów.
    Przedstawione stanowisko potwierdza np. interpretacja Dyrektora Krajowej Informacji
    Skarbowej z 2 lipca 2025 r. (sygn. 0112-KDIL1-3.4012.289.2025.2.KK), w której stwierdzono:
    „Mając na względzie okoliczności niniejszej sprawy w tym fakt, że efektem wykonanych
    czynności (istotą zamówienia) jest konkretny towar w postaci produktu prezentowanego
    na Pana stronie internetowej, który w takiej postaci jest dostarczany bezpośrednio
    klientowi (ostatecznemu nabywcy), a Pan w ramach transakcji przenosi na klienta prawo
    do dysponowania towarem jak właściciel, to świadczenie stanowi dla celów podatku od
    towarów i usług dostawę towarów (...). W konsekwencji, czynności wykonywane przez
    Pana w ramach opisanego modelu działalności dropshippingowej na rzecz Klientów,
    polegające na sprzedaży towarów wysyłanych przez Sprzedawcę z kraju trzeciego
    bezpośrednio do Klienta stanowią dostawę towarów w rozumieniu art. 7 ust. 1 ustawy”.
    Reasumując: na gruncie podatku VAT czynności wykonywane przez Wnioskodawcę na
    rzecz Klientów w opisanym modelu działalności dropshippingowej stanowią odpłatną
    dostawę towarów.
    Ad 2
    Zgodnie z art. 7a ust. 1 u.p.t.u. „W przypadku gdy podatnik ułatwia, poprzez użycie
    interfejsu elektronicznego, takiego jak platforma, platforma handlowa, portal lub podobne
    środki, zwanego dalej "interfejsem elektronicznym", sprzedaż na odległość towarów
    importowanych w przesyłkach o wartości rzeczywistej nieprzekraczającej wyrażonej w
    złotych kwoty odpowiadającej równowartości 150 euro, uznaje się, że podatnik ten
    samodzielnie otrzymał towary i dokonał ich dostawy”.
    Zgodnie z art. 7a ust. 2 u.p.t.u. „W przypadku gdy podatnik ułatwia, poprzez użycie
    interfejsu elektronicznego, dokonanie na terytorium Unii Europejskiej przez podatnika
    nieposiadającego siedziby działalności gospodarczej lub stałego miejsca prowadzenia
    działalności gospodarczej na terytorium Unii Europejskiej:
    1) wewnątrzwspólnotowej sprzedaży towarów na odległość lub
    2) dostawy towarów na rzecz podmiotu niebędącego podatnikiem
    - uznaje się, że podatnik, który ułatwia tę dostawę, samodzielnie otrzymał towary i
    dokonał ich dostawy”.
    Natomiast zgodnie z art. 7a ust. 3 u.p.t.u. „Przez ułatwianie, o którym mowa w ust. 1 i 2,
    rozumie się ułatwianie w rozumieniu art. 5b rozporządzenia 282/2011”.

    Na podstawie art. 5b rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 282/2011 z dnia 15
    marca 2011 r. ustanawiającego środki wykonawcze do dyrektywy 2006/112/WE w sprawie
    wspólnego systemu podatku od wartości dodanej „Do celów stosowania art. 14a
    dyrektywy 2006/112/WE termin "ułatwia" oznacza korzystanie z interfejsu elektronicznego
    w celu umożliwienia nawiązania kontaktu pomiędzy nabywcą a dostawcą, który oferuje
    towary na sprzedaż poprzez interfejs elektroniczny, co skutkuje dostawą towarów poprzez
    ten interfejs elektroniczny.
    Jednakże podatnik nie ułatwia dostawy towarów, jeżeli spełnione są wszystkie następujące
    warunki:
    a) podatnik ten nie określa, bezpośrednio ani pośrednio, żadnych warunków, na których
      dokonywana jest dostawa towarów;
    b) podatnik ten nie bierze, bezpośrednio ani pośrednio, udziału w zatwierdzaniu
      obciążenia nabywcy w związku z dokonywaną płatnością;
    c) podatnik ten nie bierze, bezpośrednio ani pośrednio, udziału w procesie zamawiania
      lub dostarczania towarów”.
    Zdaniem Wnioskodawcy w opisanym modelu działalności dropshippingowej nie będzie on
    podmiotem ułatwiającym dostawę towarów w rozumieniu art. 7a u.p.t.u.
    Zgodnie ze stanowiskiem w zakresie pytania pierwszego Wnioskodawca będzie
    uczestniczył w łańcuchu dostaw, ponieważ będzie nabywał towary od Sprzedawcy, a
    następnie będzie dokonywał dostawy tych towarów na rzecz Klientów. Tym samym
    Wnioskodawca nie będzie podmiotem ułatwiającym dostawę towarów pomiędzy
    sprzedającym a kupującym.
    Przedstawione stanowisko potwierdza np. interpretacja Dyrektora Krajowej Informacji
    Skarbowej z 2 lipca 2025 r. (sygn. 0112-KDIL1-3.4012.289.2025.2.KK), w której stwierdzono:
    „Odnosząc się do Pana wątpliwości wskazać należy, że transakcja dostawy od
    Sprzedawców z krajów trzecich (głównie z Chin) do Pana będzie miała charakter relacji
    właściwej dla podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą, który sprzedaje na rzecz
    innego podatnika (B2B), a stroną transakcji jest Pan, a nie Pana klient. Zamówienie
    towarów u Sprzedawców z krajów trzecich (głównie z Chin) składa Pan, a nie klient Pana
    firmy. Zatem te wzajemne relacje nie pozwalają uznać Pana za podmiot ułatwiający
    sprzedaż, tylko za podmiot, który dokonuje sprzedaży w myśl art. 7 ust. 1 ustawy (...). W
    związku z powyższym, należy stwierdzić, że realizując sprzedaż towarów za
    pośrednictwem własnej Strony internetowej w opisanym modelu, nie będzie Pan uznany
    za podmiot ułatwiający dostawę w rozumieniu art. 7a ust. 1 ustawy”.
    Reasumując: Wnioskodawca nie jest podmiotem ułatwiającym dostawę w rozumieniu art.
    7a u.p.t.u.
    Ad 3
    Zgodnie z art. 22 ust. 1 pkt 1 u.p.t.u. w przypadku towarów wysyłanych lub
    transportowanych przez dokonującego ich dostawy, ich nabywcę lub przez osobę trzecią
    miejscem dostawy towarów jest „miejsce, w którym towary znajdują się w momencie
    rozpoczęcia wysyłki lub transportu do nabywcy”.
    Natomiast zgodnie z art. 22 ust. 4 u.p.t.u. „W przypadku gdy miejscem rozpoczęcia wysyłki
    lub transportu towarów jest terytorium państwa trzeciego, dostawę towarów dokonywaną
    przez podatnika lub podatnika podatku od wartości dodanej, który jest również
    podatnikiem z tytułu importu albo zaimportowania tych towarów, uważa się za dokonaną
    na terytorium państwa członkowskiego importu albo zaimportowania tych towarów”.
    Zdaniem Wnioskodawcy miejsce opodatkowania podatkiem VAT omawianej dostawy
    towarów na rzecz Klientów należy określać na podstawie art. 22 ust. 1 pkt 1 u.p.t.u.

    Miejscem tym będzie kraj rozpoczęcia wysyłki towarów do Klientów, czyli Chiny.
    Jednocześnie nie ma tutaj zastosowania art. 22 ust. 4 u.p.t.u., ponieważ Wnioskodawca nie
    jest jednocześnie importerem towarów (importerem towarów jest Klient). W konsekwencji
    omawiana sprzedaż towarów nie podlega opodatkowaniu podatkiem VAT w Polsce.
    Przedstawione stanowisko potwierdza np. interpretacja Dyrektora Krajowej Informacji
    Skarbowej z dnia 27 czerwca 2025 r. (sygn. 0112-KDIL1-3.4012.294.2025.2.MR), w której
    stwierdzono: „A zatem w sytuacji, gdy w stanie faktycznym/zdarzeniu przyszłym opisanym
    we wniosku podatnikiem z tytułu importu towarów, jak sami Państwo wskazali, jest klient
    kupujący od Państwa towar, to miejscem świadczenia dostawy towarów dokonanej przez
    Państwa na rzecz tego klienta - zgodnie z art. 22 ust. 1 pkt 1 ustawy - jest miejsce
    rozpoczęcia wysyłki, tj. terytorium kraju trzeciego. Oznacza to, że dostawa towarów
    zarówno w stanie faktycznym jak i zdarzeniu przyszłym dokonana przez Państwa Spółkę
    na rzecz klientów nie podlega opodatkowaniu na terytorium Polski. W związku z
    powyższym, sprzedaż opisana w stanie faktycznym oraz w zdarzeniu przyszłym, która jest
    realizowana przez Spółkę na rzecz klientów indywidualnych z miejscem zamieszkania w
    Polsce, nie podlega/nie będzie podlegać opodatkowaniu VAT w Polsce”.
    Reasumując: miejsce opodatkowania podatkiem VAT dla dostawy towarów dokonywanej
    przez Wnioskodawcę na rzecz Klientów będzie się znajdowało w miejscu rozpoczęcia
    wysyłki towarów, czyli w Chinach; w konsekwencji dostawa towarów nie będzie podlegała
    opodatkowaniu podatkiem VAT w Polsce.
    Ad 4
    Zgodnie z art. 111 ust. 1 u.p.t.u. „Podatnicy dokonujący sprzedaży na rzecz osób
    fizycznych nieprowadzących działalności gospodarczej oraz rolników ryczałtowych są
    obowiązani prowadzić ewidencję sprzedaży przy zastosowaniu kas rejestrujących”.
    Natomiast zgodnie z art. 2 pkt 22 u.p.t.u. przez sprzedaż rozumie się „odpłatną dostawę
    towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju, eksport towarów oraz
    wewnątrzwspólnotową dostawę towarów”.
    Obowiązek ewidencjonowania na kasie rejestrującej dotyczy sprzedaży, czyli m.in.
    odpłatnej dostawy towarów na terytorium kraju. W omawianym przypadku, mając na
    uwadze stanowisko w zakresie pytania trzeciego, miejscem opodatkowania dostawy
    towarów na rzecz Klientów będzie kraj rozpoczęcia wysyłki towarów, czyli Chiny. Tym
    samym dostawa towarów nie mieści się w definicji „sprzedaży”, a w konsekwencji nie
    podlega ewidencjonowaniu przy zastosowaniu kas rejestrujących.
    Przedstawione stanowisko potwierdza np. interpretacja Dyrektora Krajowej Informacji
    Skarbowej z dnia 10 stycznia 2025 r. (sygn. 0114-KDIP1-2.4012.576.2024.2.RST), w której
    stwierdzono: „W analizowanej sytuacji, mimo że Wnioskodawca dokonuje transakcji na
    rzecz osób fizycznych nieprowadzących działalności gospodarczej, to czynności opisane w
    stanie faktycznym nie podlegają rejestracji za pomocą kas rejestrujących. Powyższe
    wynika z faktu, że miejscem świadczenia (opodatkowania) dokonywanych dostaw nie jest
    terytorium Polski tylko kraj trzeci tj. Chiny. Przez sprzedaż, jak wynika z art. 2 pkt 22
    ustawy, rozumie się odpłatną dostawę towarów i odpłatne świadczenie usług na
    terytorium kraju, eksport towarów oraz wewnątrzwspólnotową dostawę towarów. W
    związku z powyższym należy zgodzić się ze stanowiskiem Wnioskodawcy, że w przypadku
    transakcji opisanych we wniosku wykonywanych na rzecz osób fizycznych
    nieprowadzących działalności gospodarczej, gdzie miejscem świadczenia tej dostawy nie
    jest terytorium Polski, Wnioskodawca nie jest zobowiązany do ewidencjonowania tych
    czynności za pomocą kas rejestrujących”.
    Reasumując: dostawa towarów dokonywana na rzecz Klientów nie będzie podlegała u
    Wnioskodawcy ewidencjonowaniu na kasie rejestrującej.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest prawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t. j.
    Dz. U. z 2025 r. poz. 775 ze zm.) – zwanej dalej ustawą:
      Opodatkowaniu ww. podatkiem podlegają:
        1) odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju;
        2) eksport towarów;
        3) import towarów na terytorium kraju;
        4) wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów za wynagrodzeniem na terytorium
          kraju;
        5) wewnątrzwspólnotowa dostawa towarów.
    Z powołanego przepisu wynika tzw. zasada terytorialności, zgodnie z którą
    opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlegają wymienione czynności, ale tylko
    w sytuacji, gdy miejscem ich świadczenia jest terytorium kraju.
    Stosownie do art. 2 pkt 3 ustawy:
      Przez terytorium Unii Europejskiej rozumie się terytoria państw członkowskich Unii
      Europejskiej [...].
    Jak stanowi art. 2 pkt 5 ustawy:
      Przez terytorium państwa trzeciego rozumie się terytorium państwa niewchodzące w
      skład terytorium Unii Europejskiej, z zastrzeżeniem art. 2a ust. 1 i 3.
    W świetle art. 2 pkt 6 ustawy:
      Towarami są rzeczy oraz ich części, a także wszelkie postacie energii.
    Stosownie do art. 7 ust. 1 ustawy,
      Przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się
      przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel [...].
    Należy zauważyć, że dostawa towarów, o której mowa w art. 7 ust. 1 ustawy, rozumiana
    jest przez ustawodawcę, jako przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak
    właściciel. W określeniu „jak właściciel” zawiera się możliwość uznania za dostawę
    faktycznego przeniesienia władztwa nad rzeczą. W rozumieniu ustawy, „dostawa” oznacza
    wszelkiego rodzaju rozporządzanie towarem (sprzedaż, zamianę, darowiznę, oraz każdą
    inną czynność, która w aspekcie ekonomicznym będzie prowadziła do podobnego
    rezultatu). Przepis art. 7 ust. 1 ustawy, definiujący pojęcie „dostawa towarów” nie
    odwołuje się do cywilistycznych pojęć sprzedaży, czy też przeniesienia prawa własności,
    stąd też nie można utożsamiać dostawy towarów w rozumieniu przepisów ustawy o
    podatku od towarów i usług z przeniesieniem prawa własności na gruncie prawa
    cywilnego. W konsekwencji, pojęcie „dostawa towarów” oraz ekonomiczne aspekty
    transakcji, nie muszą wiązać się ze skutkami powstającymi na gruncie cywilistycznego
    prawa własności. Pozwala to na uznanie danej czynności za dostawę towarów, nawet w
    przypadkach nałożenia na nabywcę pewnych ograniczeń we władaniu towarem.
    Pojęcie „przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel” – zawarte w art. 7
    ust. 1 ustawy – dotyczy tego rodzaju czynności, która daje otrzymującemu towar prawo do
    postępowania z nim jak właściciel. Należy przy tym uznać, że chodzi tutaj przede
    wszystkim o możliwość faktycznego dysponowania rzeczą, a nie rozporządzania nią w
    sensie prawnym. Ponieważ istotą dostawy towarów nie jest przeniesienie prawa
    własności, zatem zwrotu „prawo do rozporządzania jak właściciel” nie można

    interpretować jako „prawa własności”. Co więcej, czynności przejścia własności
    ekonomicznej nie musi towarzyszyć przejście własności w sensie prawnym, ponieważ
    „dostawa towarów” nie ogranicza się wyłącznie do zbycia prawa własności rzeczy.
    Natomiast w myśl art. 8 ust. 1 ustawy:
      Przez świadczenie usług, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się każde
      świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej
      niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu
      art. 7, w tym również:
        1) przeniesienie praw do wartości niematerialnych i prawnych, bez względu na
          formę, w jakiej dokonano czynności prawnej;
        2) zobowiązanie do powstrzymania się od dokonania czynności lub do tolerowania
          czynności lub sytuacji;
        3) świadczenie usług zgodnie z nakazem organu władzy publicznej lub podmiotu
          działającego w jego imieniu lub nakazem wynikającym z mocy prawa.
    Przez świadczenie usług należy zatem rozumieć każde zachowanie niebędące dostawą
    towarów i świadczone na rzecz innego podmiotu. Powołane przepisy wskazują, że pojęcie
    świadczenia usług ma bardzo szeroki zakres, gdyż nie obejmuje wyłącznie działań
    podatnika, lecz również zobowiązanie do powstrzymania się od dokonywania czynności
    lub do tolerowania czynności lub sytuacji. Pod pojęciem usługi (świadczenia) należy
    rozumieć każde zachowanie, na które składać się może zarówno działanie (uczynienie,
    wykonanie czegoś), jak i zaniechanie (nieczynienie bądź tolerowanie, znoszenie
    określonych stanów rzeczy). Należy jednak zaznaczyć, że nie każde powstrzymanie się od
    działania czy tolerowanie czynności lub sytuacji może zostać uznane za usługę w
    rozumieniu przepisów ustawy o podatku od towarów i usług.
    Z treści powołanego art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy, jednoznacznie wynika, że świadczenie usług
    co do zasady podlega opodatkowaniu wówczas, gdy jest wykonywane odpłatnie. Aby
    uznać dane świadczenie za odpłatne, musi istnieć stosunek prawny pomiędzy
    świadczącym usługę a odbiorcą, a w zamian za wykonanie usługi powinno zostać
    wypłacone wynagrodzenie. Przy czym przepisy ustawy nie określają postaci
    wynagrodzenia.
    Przy określeniu, czy miała miejsce czynność podlegająca opodatkowaniu istotne jest
    zatem określenie, czy wykonywano świadczenie i czy wynagrodzenie z tytułu wykonywania
    tego świadczenia miało być wypłacone. Niemniej muszą być przy tym spełnione
    następujące warunki:
    1) w następstwie zobowiązania, w wykonaniu którego usługa jest świadczona, druga
      strona (nabywca) jest bezpośrednim beneficjentem świadczenia,
    2) świadczonej usłudze odpowiada świadczenie wzajemne ze strony nabywcy
      (wynagrodzenie).
    Należy przy tym podkreślić, że oba ww. warunki powinny być spełnione łącznie, aby
    świadczenie podlegało – jako usługa – opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.
    Dana usługa podlega więc opodatkowaniu podatkiem VAT wówczas, gdy istnieje
    bezpośredni związek pomiędzy świadczoną usługą a otrzymanym świadczeniem
    wzajemnym, w ten sposób, że zapłacone kwoty stanowią rzeczywiste wynagrodzenie za
    wyodrębnioną usługę świadczoną w ramach stosunku prawnego lub dochodzi do
    wymiany świadczeń wzajemnych.
    Z kolei art. 2 pkt 7 ustawy stanowi, że:
      Przez import towarów rozumie się przywóz towarów z terytorium państwa trzeciego
      na terytorium Unii Europejskiej.

    Definicja ustawowa importu towarów kładzie nacisk przede wszystkim na czynność
    faktyczną, czyli przywóz towaru. Dla zaistnienia importu nie ma znaczenia cel przywozu,
    czy stosunek prawny, w ramach którego dokonano przywozu, gdyż jeżeli towar został
    faktycznie przywieziony, to ma miejsce import.
    Na mocy przepisu art. 2 pkt 22 ustawy:
      Przez sprzedaż rozumie się odpłatną dostawę towarów i odpłatne świadczenie usług
      na terytorium kraju, eksport towarów oraz wewnątrzwspólnotową dostawę towarów.
    Zgodnie z art. 2 pkt 22b ustawy:
      Przez sprzedaż na odległość towarów importowanych rozumie się dostawę towarów
      wysyłanych lub transportowanych przez dostawcę lub na jego rzecz, w tym wtedy,
      gdy dostawca uczestniczy pośrednio w transporcie lub wysyłce towarów, z
      terytorium państwa trzeciego do nabywcy na terytorium państwa członkowskiego,
      który jest:
        a) podatnikiem podatku od towarów i usług lub osobą prawną niebędącą
          podatnikiem podatku od towarów i usług, którzy nie mają obowiązku rozliczania
          wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów, o którym mowa w art. 9, lub
        b) podatnikiem podatku od wartości dodanej lub osobą prawną niebędącą
          podatnikiem podatku od wartości dodanej, którzy nie mają obowiązku
          rozliczania wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów odpowiadającego
          wewnątrzwspólnotowemu nabyciu towarów, o którym mowa w art. 9, lub
        c) podmiotem niebędącym podatnikiem
      - pod warunkiem że dostarczane towary nie są nowymi środkami transportu ani
      towarami, o których mowa w art. 22 ust. 1 pkt 2.
    Jak stanowi art. 5a rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 282/2011 z dnia 15 marca
    2011 r. ustanawiającego środki wykonawcze do dyrektywy 2006/112/WE w sprawie
    wspólnego systemu od wartości dodanej (Dz.U. UE L 77 z 23 marca 2011, s. 1, ze zm.; dalej
    jako: „rozporządzenie 282/2011”):
      Do celów stosowania art. 14 ust. 4 dyrektywy 2006/112/WE uznaje się, że towary
      zostały wysłane lub przetransportowane przez dostawcę lub na jego rzecz, w tym gdy
      dostawca uczestniczy pośrednio w wysyłce lub transporcie towarów, w szczególności
      w następujących przypadkach:
        a) w przypadku gdy dostawca zleca podwykonanie wysyłki lub transportu towarów
          osobie trzeciej, która dostarcza towary nabywcy;
        b) w przypadku gdy wysyłka lub transport towarów dokonywane są przez osobę
          trzecią, ale dostawca ponosi całkowitą lub częściową odpowiedzialność za
          dostarczenie towarów nabywcy;
        c) w przypadku gdy dostawca wystawia fakturę i pobiera od nabywcy opłaty za
          transport lub wysyłkę, a następnie przekazuje je osobie trzeciej, która
          organizuje wysyłkę lub transport towarów;
        d) w przypadku gdy dostawca zachęca nabywcę w dowolny sposób do
          skorzystania z usług w zakresie dostarczania towarów świadczonych przez
          osobę trzecią, umożliwia kontakt nabywcy i osoby trzeciej lub przekazuje w inny
          sposób tej osobie informacje niezbędne do dostarczenia towarów nabywcy.
      Towarów nie uważa się jednak za wysłane lub przetransportowane przez dostawcę
      lub na jego rzecz, w przypadku gdy nabywca transportuje te towary samodzielnie lub
      z udziałem osoby trzeciej organizuje dostarczanie tych towarów, a dostawca nie
      bierze udziału bezpośrednio ani pośrednio w organizacji lub pomocy w organizacji
      wysyłki lub transportu tych towarów.

    Jak wynika z art. 7a ustawy:
        1. W przypadku gdy podatnik ułatwia, poprzez użycie interfejsu elektronicznego,
          takiego jak platforma, platforma handlowa, portal lub podobne środki, zwanego
          dalej „interfejsem elektronicznym”, sprzedaż na odległość towarów
          importowanych w przesyłkach o wartości rzeczywistej nieprzekraczającej
          wyrażonej w złotych kwoty odpowiadającej równowartości 150 euro, uznaje się,
          że podatnik ten samodzielnie otrzymał towary i dokonał ich dostawy.
        2. W przypadku gdy podatnik ułatwia, poprzez użycie interfejsu elektronicznego,
          dokonanie na terytorium Unii Europejskiej przez podatnika nieposiadającego
          siedziby działalności gospodarczej lub stałego miejsca prowadzenia działalności
          gospodarczej na terytorium Unii Europejskiej:
        1) wewnątrzwspólnotowej sprzedaży towarów na odległość lub
      2) dostawy towarów na rzecz podmiotu niebędącego podatnikiem
      - uznaje się, że podatnik, który ułatwia tę dostawę, samodzielnie otrzymał towary i
      dokonał ich dostawy.
        3. Przez ułatwianie, o którym mowa w ust. 1 i 2, rozumie się ułatwianie w
          rozumieniu art. 5b rozporządzenia 282/2011.
    W art. 7a ust. 1 i 2 ustawy zaimplementowano swego rodzaju fikcję prawną, która w
    istocie prowadzi do przeniesienia odpowiedzialności za zobowiązanie VAT z tytułu
    określonych dostaw towarów na podatników prowadzących działalność gospodarczą
    związaną z posiadaniem, prowadzeniem czy zarządzaniem interfejsami elektronicznymi.
    Regulacje obejmują swoim zakresem operatorów interfejsów elektronicznych, którzy
    ułatwiają dokonywanie określonych dostaw towarów, niezależnie od tego czy posiadają
    oni siedzibę działalności gospodarczej lub stałe miejsce prowadzenia działalności
    gospodarczej na terytorium UE, czy na terytorium państwa trzeciego.
    Powyższy przepis wprowadza fikcję prawną (wyłącznie na potrzeby podatku VAT),
    polegającą na przyjęciu, że podatnik ułatwiający za pomocą interfejsu elektronicznego
    wyżej wskazane dostawy towarów na rzecz konsumentów, dokonywane przez tzw.
    dostawców bazowych:
    · samodzielnie otrzymał (nabył) te towary (fikcja prawna w postaci przyjęcia, że ma
      miejsce dostawa towarów B2B pomiędzy dostawcą bazowym a operatorem interfejsu
      elektronicznego) oraz
    · dokonał dostawy tych towarów (fikcja prawna polegająca na przyjęciu, że dochodzi do
      dostawy towarów B2C pomiędzy operatorem interfejsu elektronicznego a
      ostatecznym nabywcą tych towarów, tj. konsumentem, który faktycznie nabywa te
      towary).
    Jak wskazano w art. 5b rozporządzenia 282/2011:
      Do celów stosowania art. 14a dyrektywy 2006/112/WE termin »ułatwia« oznacza
      korzystanie z interfejsu elektronicznego w celu umożliwienia nawiązania kontaktu
      pomiędzy nabywcą a dostawcą, który oferuje towary na sprzedaż poprzez interfejs
      elektroniczny, co skutkuje dostawą towarów poprzez ten interfejs elektroniczny.
      Jednakże podatnik nie ułatwia dostawy towarów, jeżeli spełnione są wszystkie
      następujące warunki:
        a) podatnik ten nie określa, bezpośrednio ani pośrednio, żadnych warunków, na
          których dokonywana jest dostawa towarów;
        b) podatnik ten nie bierze, bezpośrednio ani pośrednio, udziału w zatwierdzaniu
          obciążenia nabywcy w związku z dokonywaną płatnością;

        c) podatnik ten nie bierze, bezpośrednio ani pośrednio, udziału w procesie
          zamawiania lub dostarczania towarów.
      Art. 14a dyrektywy 2006/112/WE nie ma zastosowania do podatnika, który wykonuje
      tylko jedną z następujących czynności:
        a) przetwarzanie płatności w związku z dostawą towarów;
        b) oferowanie lub reklamowanie towarów;
        c) przekierowywanie lub przenoszenie nabywców do innych interfejsów
          elektronicznych, poprzez które towary są oferowane na sprzedaż, bez
          jakiegokolwiek dalszego udziału w dostawie tych towarów.
    Zgodnie z art. 22 ust. 1 pkt 1 ustawy:
      Miejscem dostawy towarów jest w przypadku towarów wysyłanych lub
      transportowanych przez dokonującego ich dostawy, ich nabywcę lub przez osobę
      trzecią – miejsce, w którym towary znajdują się w momencie rozpoczęcia wysyłki lub
      transportu do nabywcy.
    Natomiast stosownie do art. 22 ust. 1 pkt 1b i 1c ustawy:
      Miejscem dostawy towarów jest w przypadku:
        1b) sprzedaży na odległość towarów importowanych na terytorium państwa
          członkowskiego inne niż terytorium państwa członkowskiego zakończenia
          wysyłki lub transportu towarów do nabywcy - miejsce, w którym towary
          znajdują się w momencie zakończenia wysyłki lub transportu do nabywcy;
        1c) sprzedaży na odległość towarów importowanych na terytorium państwa
          członkowskiego zakończenia wysyłki lub transportu towarów do nabywcy -
          terytorium tego państwa członkowskiego, pod warunkiem że podatek lub
          podatek od wartości dodanej z tytułu dostawy tych towarów ma zostać
          zadeklarowany w procedurze szczególnej, o której mowa w dziale XII w
          rozdziale 9, lub na zasadach odpowiadających tym regulacjom.
    Z kolei jak stanowi art. 22 ust. 2-2d ustawy:
    2. W przypadku gdy te same towary są przedmiotem kolejnych dostaw oraz są wysyłane
      lub transportowane bezpośrednio od pierwszego dostawcy do ostatniego w kolejności
      nabywcy, wysyłkę lub transport przyporządkowuje się wyłącznie jednej dostawie.
    2a. W przypadku towarów, o których mowa w ust. 2, które są wysyłane lub
      transportowane z terytorium kraju na terytorium państwa trzeciego przez nabywcę,
      który dokonuje również ich dostawy, przyjmuje się, że wysyłka lub transport są
      przyporządkowane dostawie dokonanej do tego nabywcy, chyba że z warunków
      dostawy wynika, że wysyłkę lub transport towarów należy przyporządkować jego
      dostawie.
    2b. W przypadku towarów, o których mowa w ust. 2, które są wysyłane lub
      transportowane z terytorium jednego państwa członkowskiego na terytorium innego
      państwa członkowskiego, wysyłka lub transport tych towarów są przyporządkowane
      wyłącznie dostawie dokonanej do podmiotu pośredniczącego.
    2c. W przypadku gdy podmiot pośredniczący przekazał swojemu dostawcy numer
      identyfikacyjny dla transakcji wewnątrzwspólnotowych nadany mu przez państwo
      członkowskie, z którego towary są wysyłane lub transportowane, wysyłkę lub
      transport przypisuje się wyłącznie dostawie dokonanej przez ten podmiot.
    2d. Przez podmiot pośredniczący, o którym mowa w ust. 2b i 2c, rozumie się innego niż
      pierwszy w kolejności dostawcę towarów, który wysyła lub transportuje towar
      samodzielnie albo za pośrednictwem osoby trzeciej działającej na jego rzecz.

    W świetle art. 22 ust. 2e ustawy:
      W przypadku towarów, o których mowa w ust. 2, które są wysyłane lub
      transportowane z terytorium kraju na terytorium państwa trzeciego albo z
      terytorium jednego państwa członkowskiego na terytorium innego państwa
      członkowskiego przez:
        1) pierwszego dostawcę – wysyłkę lub transport przyporządkowuje się jego
          dostawie;
        2) ostatniego nabywcę – wysyłkę lub transport przyporządkowuje się dostawie
          dokonanej do tego nabywcy.
    W myśl art. 22 ust. 3 ustawy:
      W przypadkach, o których mowa w ust. 2-2c, dostawę towarów, która:
        1) poprzedza wysyłkę lub transport towarów, uznaje się za dokonaną w miejscu
          rozpoczęcia wysyłki lub transportu towarów;
        2) następuje po wysyłce lub transporcie towarów, uznaje się za dokonaną w
          miejscu zakończenia wysyłki lub transportu towarów.
    Zgodnie z art. 22 ust. 3a ustawy:
      W przypadku dostaw towarów, o których mowa w art. 7a ust. 1 i 2, wysyłka lub
      transport tych towarów są przyporządkowane dostawie towarów dokonanej przez
      podatnika, który ułatwia dostawę towarów.
    Jak wskazuje powyższy przepis, w przypadku dostaw towarów, o których mowa w art. 7a
    ust. 1 i 2 ustawy, wysyłka lub transport tych towarów są przyporządkowane dostawie
    towarów dokonanej przez podatnika, który ułatwia poprzez użycie interfejsu
    elektronicznego dostawę towarów. Oznacza to, że tzw. dostawa ruchoma jest przypisana
    do „fikcyjnej” dostawy dokonywanej przez operatora interfejsu elektronicznego na rzecz
    finalnego odbiorcy towarów (transakcje pomiędzy podmiotami gospodarczymi a klientami
    indywidualnymi; dalej jako: „B2C”). W konsekwencji „fikcyjna” dostawa dokonywana przez
    dostawcę bazowego na rzecz operatora interfejsu elektronicznego (transakcje pomiędzy
    podmiotami gospodarczymi; dalej jako: „B2B”) będzie dostawą „nieruchomą”, podlegającą
    opodatkowaniu w miejscu, w którym towary znajdują się w momencie dostawy. A zatem w
    przypadku gdy platforma ułatwia sprzedaż na odległość towarów importowanych (dalej
    jako: „SOTI”) w przesyłkach o wartości rzeczywistej nieprzekraczającej 150 euro, „fikcyjna”
    dostawa B2B nie będzie podlegała VAT w UE, gdyż w momencie dostawy towary będące
    przedmiotem tej dostawy znajdują się w państwie trzecim, z którego są wysyłane
    /transportowane do nabywcy w UE.
    Jednocześnie w myśl art. 22 ust. 3b ustawy:
      Przepisy ust. 2-2e nie mają zastosowania do dostaw towarów, o których mowa w art.
      7a ust. 1 i 2, dokonywanych na rzecz podatnika ułatwiającego dostawy towarów oraz
      przez tego podatnika.
    Przy tym stosownie do art. 22 ust. 4 ustawy:
      W przypadku gdy miejscem rozpoczęcia wysyłki lub transportu towarów jest
      terytorium państwa trzeciego, dostawę towarów dokonywaną przez podatnika lub
      podatnika podatku od wartości dodanej, który jest również podatnikiem z tytułu
      importu albo zaimportowania tych towarów, uważa się za dokonaną na terytorium
      państwa członkowskiego importu albo zaimportowania tych towarów.
    Jednocześnie w myśl art. 26a ust. 1 ustawy:
      Miejscem importu towarów jest terytorium państwa członkowskiego, na którym
      towary znajdują się w momencie ich wprowadzenia na terytorium Unii Europejskiej.

    Przechodząc do kwestii objętej zakresem pytania nr 1 wskazać należy, że transakcja
    opisana przez Państwa będzie stanowiła dostawę towarów w rozumieniu art. 7 ust. 1
    ustawy. Pomimo zamieszczania w regulaminie Państwa strony internetowej informacji o
    pośrednictwie w handlu i działania na podstawie pełnomocnictwa, transakcja, o której
    mowa we wniosku nie będzie stanowiła świadczenia usług. Czynności wykonywane przez
    Państwa w ramach prowadzonej działalności wypełniają znamiona handlu towarami, a nie
    znamiona świadczenia usług. Przedmiotem nabycia przez klientów są towary wybierane
    przez Państwa, oferowane na Państwa stronie internetowej. Na podstawie udzielonego
    pełnomocnictwa, będą dokonywali Państwo w imieniu i na rzecz klienta zamówień towaru
    od sprzedawcy oraz uiszczali opłaty związane ze sprowadzeniem towaru do klienta.
    Zamawiając towar u Sprzedawcy będą podawali Państwo dane bezpośrednio klienta, a nie
    swoje, które są danymi dla sprzedawcy do wysyłki nabytych towarów. Opisana sekwencja
    czynności podejmowanych przez Państwa w relacji z klientem składającym zamówienie
    wskazuje, że Państwo nabywają prawo do rozporządzania towarem jak właściciel, a prawo
    to przechodzi na klientów z chwilą złożenia zamówienia u Sprzedawcy. Kluczowy jest fakt
    przeniesienia przez Państwa prawa do dysponowania towarem jak właściciel oraz
    zasadniczy cel nabycia świadczenia – jak wynika z opisu sprawy, klienci zainteresowani
    ofertą będą składali zamówienia na konkretne towary oferowane na Państwa stronie
    internetowej.
    Z wniosku wynika także, że przejmują Państwo niektóre z obowiązków, wynikających z
    przepisów prawa polskiego, ciążących na sprzedawcach towarów:
    - udzielają Państwo Klientowi niezbędnych informacji jak również koordynują proces w
      zakresie prawa do odstąpienia od umowy sprzedaży,
    - przeprowadzają Państwo postępowanie reklamacyjne dotyczące towaru,
    - ponoszą Państwo odpowiedzialność tytułem niezgodności towaru z umową,
    - dostarczają Państwo na życzenie klienta instrukcję użytkowania towaru, oraz wszelkie
      niezbędne dokumenty związane z towarem w języku polskim.
    Ponadto, w przypadku uwzględnionej reklamacji i odesłaniu towaru będą Państwo
    dokonywali zwrotu środków na rzecz klienta. W sytuacji zwrotu towarów będą Państwo
    zobowiązani do zwrotu prowizji. Państwo będą stroną odstąpienia w przypadku
    odstąpienia od umowy zawartej na odległość.
    Zauważyć należy, że – co do zasady – to na sprzedawcy ciąży odpowiedzialność z tytułu
    rękojmi za wady, a nie na podmiocie pośredniczącym. Tak więc Państwa zaangażowanie w
    postępowanie reklamacyjne lub dotyczące zwrotu towaru, również wskazuje, że to
    Państwo będą pełnili rolę sprzedawcy, który przenosi prawo do rozporządzania towarem
    jak właściciel na klienta. Wzajemne relacje między sprzedawcą z kraju trzeciego a
    Państwem nie pozwalają uznać Państwa za podmiot ułatwiający sprzedaż, tylko podmiot,
    który dokonuje dostawy towarów w myśl art. 7 ust. 1 ustawy.
    Mając na względzie okoliczności analizowanej sprawy w tym fakt, że efektem wykonanych
    czynności (istotą zamówienia) jest konkretny towar w postaci produktu prezentowanego
    na Państwa stronie internetowej, który w takiej postaci będzie dostarczany klientowi
    (ostatecznemu nabywcy), a Państwo będą przenosili na klienta prawo do dysponowania
    towarem jak właściciel, świadczenie to stanowi dostawę towarów dla celów podatku od
    towarów i usług. Czynności podejmowane przez Państwa w celu zrealizowania
    zamówienia nie będą stanowiły dla klienta celu samego w sobie – klient jest
    zainteresowany nabyciem konkretnego produktu.
    W tym miejscu wskazać należy, że w prawodawstwie polskim obowiązuje zasada swobody
    umów, w ramach której strony mogą dowolnie kształtować treść umowy w granicach
    wyznaczonych przez prawo. Zasada ta ma również zastosowanie na gruncie prawa
    podatkowego. Oznacza to, że ustawodawca nie ingeruje w sferę podejmowanych przez
    podatników decyzji w zakresie konstruowania umów cywilnoprawnych, jednakże umowy

    te nie mogą zmieniać obowiązków jakie wynikają z prawa podatkowego. Kwestia
    sformułowania umowy (regulaminu) z klientem, określenia rodzaju wykonywanych
    czynności, ustalenia sposobu wynagrodzenia za wszystkie przewidziane umową
    (regulaminem) i wykonane czynności, nie może wywoływać skutków na gruncie
    podatkowym.
    Zatem fakt przedstawienia przez Państwa klientowi regulaminu strony internetowej do
    akceptacji, w treści którego określają siebie Państwo jako pośrednika dokonującego
    czynności w imieniu klienta, pozostaje bez znaczenia na gruncie przepisów podatku od
    towarów i usług. Przepisy dotyczące podatku od towarów i usług nie uzależniają
    kwalifikacji danej dostawy/nabycia od treści zawartej przez strony umowy (regulaminu),
    lecz odnoszą się do rzeczywiście zaistniałych zdarzeń gospodarczych.
    Podsumowując, w przedstawionym opisie sprawy czynności wykonywane przez Państwa
    na rzecz Klientów należy uznać za odpłatną dostawę towarów w rozumieniu art. 7 ust. 1
    ustawy.
    Zatem Państwa stanowisko w zakresie pytania nr 1 jest prawidłowe.
    Kolejno odnosząc się do kwestii objętej zakresem pytania nr 2 wskazać należy, że
    transakcja dostawy od sprzedawcy z Chin do Państwa będzie miała charakter relacji
    właściwej dla podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą, który sprzedaje na rzecz
    innego podatnika (B2B), a stroną transakcji są Państwo, a nie Państwa klient. Zamówienie
    towarów u sprzedawcy z Chin składają Państwo, a nie klient. Zatem te wzajemne relacje
    nie pozwalają uznać Państwa za podmiot ułatwiający sprzedaż, tylko za podmiot, który
    dokonuje sprzedaży w myśl art. 7 ust. 1 ustawy.
    Mając zatem na uwadze zawarte w interpretacji wyjaśnienia oraz rozstrzygnięcie w
    zakresie zadanego pytania nr 1, zauważyć należy, że w analizowanej sprawie nie znajdą
    zastosowania przepisy wynikające z art. 7a ustawy. W związku z powyższym nie można
    uznać Państwa za podmiot ułatwiający dostawę towarów poprzez użycie interfejsu
    elektronicznego, w rozumieniu art. 7a ust. 1 ustawy.
    Tym samym Państwa stanowisko w zakresie pytania nr 2 jest prawidłowe.
    W odniesieniu natomiast do kwestii objętej zakresem pytania nr 3 wskazać należy, że w
    przypadku sprzedaży na odległość towarów importowanych (SOTI), miejsce dostawy
    towarów uzależnione jest od miejsca dopuszczenia towarów do obrotu w Unii
    Europejskiej (państwa importu) oraz od miejsca przeznaczenia tych towarów.
    Miejscem dostawy w przypadku sprzedaży na odległość towarów importowanych jest
    miejsce zakończenia wysyłki lub transportu towarów (kraj przeznaczenia). Zasada ta ma
    zastosowanie w następujących przypadkach:
    a) jeżeli towary są importowane na terytorium innego państwa członkowskiego UE niż to,
      w którym kończy się wysyłka lub transport towarów (art. 22 ust. 1 pkt 1b ustawy), czyli
      gdy państwo importu nie jest państwem przeznaczenia towarów;
    b) jeżeli towary są importowane na terytorium państwa członkowskiego, w którym
      kończy się wysyłka lub transport towarów, pod warunkiem, że podatek VAT należny z
      tytułu sprzedaży na odległość towarów importowanych ma zostać zadeklarowany w
      procedurze IOSS (art. 22 ust. 1 pkt 1c ustawy). Państwo importu jest równocześnie
      państwem przeznaczenia towarów.
    Z opisu sprawy wynika, że nie są i nie planują Państwo być zarejestrowani do procedury
    szczególnej IOSS. Zatem przepisy, o których mowa w art. 22 ust. 1 pkt 1b i 1c, nie będą
    miały zastosowania, gdyż w takim przypadku kraj importu jest państwem przeznaczenia, a
    podatek VAT nie będzie rozliczany przez Państwa w szczególnej procedurze dotyczącej
    sprzedaży na odległość towarów importowanych tzn. IOSS. Wszystkie formalności celne i
    obowiązki związane z importem towaru spoczywają na Kliencie, jako importerze. Towary
    trafią do Klienta bezpośrednio z Chin. W takim przypadku transakcję dostawy przez

    Państwa towarów na rzecz Klienta, należy uznać – zgodnie z art. 22 ust. 1 pkt 1 ustawy – za
    dokonaną i opodatkowaną w miejscu rozpoczęcia wysyłki, a zatem na terytorium państwa
    trzeciego.
    Mając na uwadze przedstawione okoliczności sprawy, w związku z obowiązującymi
    przepisami prawa należy stwierdzić, że ww. transakcja dostawy przez Państwa towarów
    nie będzie podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług na terytorium Polski. W
    konsekwencji miejsce opodatkowania realizowanych przez Państwa dostaw towarów
    będzie znajdowało się poza terytorium UE.
    Wobec powyższego Państwa stanowisko w zakresie pytania nr 3 jest prawidłowe.
    Z kolei przechodząc do kwestii objętej zakresem pytania nr 4 należy wskazać, że w myśl
    art. 111 ust. 1 ustawy:
      Podatnicy dokonujący sprzedaży na rzecz osób fizycznych nieprowadzących
      działalności gospodarczej oraz rolników ryczałtowych są obowiązani prowadzić
      ewidencję sprzedaży przy zastosowaniu kas rejestrujących.
    Na podstawie art. 111 ust. 3a ustawy:
      Podatnicy prowadzący ewidencję sprzedaży przy zastosowaniu kas rejestrujących są
      obowiązani:
    1) wystawić i wydać nabywcy paragon fiskalny lub fakturę z każdej sprzedaży:
      a) w postaci papierowej lub
      b) za zgodą nabywcy, w postaci elektronicznej, przesyłając ten dokument w sposób z
      nim uzgodniony, w tym przy użyciu systemu teleinformatycznego Szefa Krajowej
      Administracji Skarbowej pośredniczącego przy wydawaniu paragonów fiskalnych w
      postaci elektronicznej nabywcy, bez konieczności podawania jego danych
      osobowych;
    2) dokonywać niezwłocznego zgłoszenia właściwemu podmiotowi prowadzącemu
      serwis kas rejestrujących każdej nieprawidłowości w pracy kasy;
    3) udostępniać kasy rejestrujące do kontroli stanu ich nienaruszalności i prawidłowości
      pracy na każde żądanie właściwych organów;
    4) poddawać kasy rejestrujące w terminach określonych w przepisach wydanych na
      podstawie ust. 7a pkt 4 obowiązkowemu przeglądowi technicznemu przez właściwy
      podmiot prowadzący serwis kas rejestrujących;
    5) (uchylony)
    6) przechowywać kopie dokumentów kasowych przez okres wymagany w art. 112,
      zgodnie z warunkami określonymi w ustawie z dnia 29 września 1994 r. o
      rachunkowości (Dz.U. z 2023 r. poz. 120, 295 i 1598 oraz z 2024 r. poz. 619, 1685 i
      1863);
    7) stosować kasy rejestrujące wyłącznie do prowadzenia ewidencji własnej sprzedaży, z
      zastrzeżeniem ust. 3b;
    8) wystawiać przy zastosowaniu kas rejestrujących dokumenty inne niż określone w pkt
      1 dotyczące sprzedaży lub pracy tych kas;
    9) prowadzić i przechowywać dokumentację o przebiegu eksploatacji kasy rejestrującej,
      z uwzględnieniem przepisów wydanych na podstawie ust. 7a i ust. 9 pkt 1;
    10) (uchylony)
    11) poddać obowiązkowemu przeglądowi technicznemu kasy rejestrujące, które zostały
      przez podatnika utracone, a następnie odzyskane, przed ich ponownym
      zastosowaniem do prowadzenia ewidencji;

    12) zapewnić połączenie umożliwiające przesyłanie danych między kasą rejestrującą a
      Centralnym Repozytorium Kas, określone w art. 111a ust. 3;
    13) zakończyć używanie kas rejestrujących w przypadku zakończenia działalności
      gospodarczej lub pracy kas rejestrujących, zapewniając zabezpieczenie danych z kasy
      rejestrującej.
    Cytowany przepis art. 111 ust. 1 ustawy określa generalną zasadę, z której wynika, iż
    obowiązek prowadzenia ewidencji sprzedaży przy zastosowaniu kasy rejestrującej dotyczy
    wszystkich podatników, którzy dokonują sprzedaży na rzecz określonego w nim kręgu
    odbiorców, tj. osób fizycznych nieprowadzących działalności gospodarczej oraz rolników
    ryczałtowych.
    W analizowanej sytuacji, mimo że będą dokonywali Państwo transakcji na rzecz osób
    fizycznych nieprowadzących działalności gospodarczej (bądź osób fizycznych
    prowadzących działalność gospodarczą, ale dokonujących zakupów towarów poza
    zakresem tej działalności), to czynności opisane w zdarzeniu przyszłym nie będą podlegały
    rejestracji za pomocą kas rejestrujących. Powyższe wynika z faktu, że miejscem
    świadczenia (opodatkowania) dokonywanych dostaw nie będzie terytorium Polski. Przez
    sprzedaż, jak wynika z art. 2 pkt 22 ustawy, rozumie się odpłatną dostawę towarów i
    odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju, eksport towarów oraz
    wewnątrzwspólnotową dostawę towarów.
    W związku z powyższym, w przypadku transakcji opisanych we wniosku wykonywanych na
    rzecz osób fizycznych nieprowadzących działalności gospodarczej (bądź osób fizycznych
    prowadzących działalność gospodarczą, ale dokonujących zakupów towarów poza
    zakresem tej działalności), gdzie miejscem świadczenia tej dostawy nie będzie terytorium
    Polski, nie będą Państwo zobowiązani do ewidencjonowania tych czynności za pomocą
    kas rejestrujących.
    Tym samym Państwa stanowisko w zakresie pytania nr 4 jest prawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, które Państwo przedstawili i stanu prawnego,
    który obowiązuje w dniu wydania interpretacji.
    Jestem ściśle związany przedstawionym we wniosku opisem sprawy. Ponoszą Państwo
    ryzyko związane z ewentualnym błędnym lub nieprecyzyjnym jego przedstawieniem.
    Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, o ile
    rzeczywisty stan sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie z opisem
    zdarzenia przyszłego podanym przez Państwa w złożonym wniosku. Zatem, należy
    zaznaczyć, że wydając przedmiotową interpretację oparłem się na wynikającym z treści
    wniosku opisie sprawy. W konsekwencji w przypadku, gdy w toku postępowania
    podatkowego, kontroli podatkowej, bądź celno-skarbowej zostanie określony odmienny
    stan sprawy, interpretacja nie wywoła w tym zakresie skutków prawnych. Ponadto, w
    sytuacji zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we wniosku w opisie sprawy,
    udzielona odpowiedź traci swoją aktualność.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    · Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy
      z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.).
      Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie
      zgodna (tożsama) z opisem sprawy i zastosują się Państwo do interpretacji.
    · Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
      z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    · Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego
    Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa
    z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.
    U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
    · w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
    · w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP
      (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.