Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0113-KDIPT1-1.4012.943.2025.2.WL
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-11-28
Teza: Zastosowanie stawki podatku VAT w wysokości 0% dla
świadczonych usług turystki.
Słowa kluczowe: marża
miejsce-miejsce opodatkowania
stawka-preferencyjna stawka amortyzacji
stawka-stawki podatku
turystyka
usługi-usługi turystyczne
Zagadnienia: Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział V. Miejsce
świadczenia -Rozdział 3. Miejsce świadczenia przy
świadczeniu usług-Miejsce świadczenia usług turystyki
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział XII.
Procedury szczególne-Rozdział 3. Szczególne procedury
przy świadczeniu usług turystyki
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział
XII-Rozdział 3-art. 119-ust. 6
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział
XII-Rozdział 3-art. 119-ust. 7
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział
XII-Rozdział 3-art. 119-ust. 8

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

22 września 2025 r. wpłynął Państwa wniosek z 17 września 2025 r. o wydanie
    interpretacji indywidualnej, który dotyczy zastosowania stawki podatku VAT w wysokości
    0% dla świadczonych usług turystki.
    Uzupełnili go Państwo – w odpowiedzi na wezwanie – pismem z 24 października 2025 r.
    (data wpływu 31 października 2025 r.).
    Treść wniosku jest następująca:

## Opis zdarzenia przyszłego

Wnioskodawca posiada wyłączną siedzibę działalności gospodarczej na terytorium Polski.
    Wnioskodawca będzie organizować wyjazdy turystyczne połączone z kursem surfingu na
    terytorium Maroko oraz Sri Lanki. Usługa będzie kompleksowa i obejmie m.in.:
    zakwaterowanie z wyżywieniem, transfer z i na lotnisko w Maroko/Sri Lance, zajęcia z
    surfingu prowadzone z certyfikowanymi instruktorami, pełny sprzęt surfingowy przez cały
    okres pobytu, ubezpieczenie. Wnioskodawca klasyfikuje swoje usługi w ramach PKWiU:
    79.12.11.0 - usługi organizowania imprez turystycznych. Świadczone usługi Wnioskodawca
    opodatkuje na podstawie art. 119 ustawy o podatku od towarów i usług. Do kalkulacji
    marży Wnioskodawca zaliczy zarówno usługi nabywane od innych podatników dla
    bezpośredniej korzyści turysty takie jak zakwaterowanie z wyżywieniem, transfer z i na
    lotnisko, wypożyczenie sprzętu i ubezpieczenie, a także usługi własne, do których
    zaliczone zostanie wynagrodzenie pracowników - opiekunów wycieczek.
    Ponadto, na pytania Organu wskazali Państwo odpowiednio:
      1. Czy są Państwo czynnym zarejestrowanym podatnikiem podatku VAT?
        „Tak, Wnioskodawca jest czynnym zarejestrowanym podatnikiem podatku VAT.”
      2. Czy wskazane we wniosku usługi, tj.: zakwaterowanie z wyżywieniem, transfer z i na
        lotnisko w Maroko/Sri Lance, zajęcia z surfingu prowadzone z certyfikowanymi
        instruktorami, pełny sprzęt surfingowy oraz ubezpieczenie będą Państwo nabywali
        od innych podatników dla bezpośredniej korzyści turysty?
        „Wszystkie wskazane we wniosku usługi, tj. zakwaterowanie z wyżywieniem,
        transfery, zajęcia z surfingu prowadzone przez certyfikowanych instruktorów,
        zapewnienie pełnego sprzętu surfingowego oraz ubezpieczenie, będą nabywane od
        innych podatników (kontrahentów) w celu świadczenia kompleksowej usługi
        turystycznej dla bezpośredniej korzyści turysty.”
      3. Czy będą Państwo posiadali dokumenty, z których wynika/będzie wynikało, że
        świadczenia tych usług dokonano poza terytorium Unii Europejskiej?
        „Tak, Wnioskodawca będzie dysponować dokumentami potwierdzającymi, że
        wszystkie wskazane usługi są wykonywane poza terytorium Unii Europejskiej. W
        szczególności będą to faktury, umowy lub oświadczenia wystawione przez
        zagranicznych kontrahentów, z których jednoznacznie wynika miejsce świadczenia
        poszczególnych usług (np. zakwaterowania, transportu, zajęć sportowych).”

## Pytanie

Czy w przedstawionym zdarzeniu przyszłym Wnioskodawca będzie mógł opodatkować
    świadczone usługi turystyczne w całości stawką podatku w wysokości 0% zgodnie z art.
    119 ust. 7 ustawy o podatku od towarów i usług?
    Państwa stanowisko w sprawie

    Jak stanowi art. 28n ust. 1 ustawy w przypadku świadczenia usług turystyki, o których
    mowa w art. 119 ust. 1, miejscem świadczenia usług jest miejsce, gdzie usługodawca
    posiada siedzibę działalności gospodarczej, z zastrzeżeniem ust. 2 i 3. W przypadku, gdy
    usługi turystyki, o których mowa w art. 119 ust. 1, są świadczone ze stałego miejsca
    prowadzenia działalności gospodarczej usługodawcy znajdującego się w innym miejscu niż
    jego siedziba działalności gospodarczej, miejscem świadczenia usług jest to stałe miejsce
    prowadzenia działalności gospodarczej (art. 28n ust. 2 ustawy).
    W przypadku gdy usługodawca nie posiada siedziby działalności gospodarczej lub stałego
    miejsca prowadzenia działalności gospodarczej, o którym mowa w ust. 2, miejscem
    świadczenia usług turystyki, o których mowa w art. 119 ust. 1, jest miejsce, w którym
    posiada on stałe miejsce zamieszkania lub zwykłe miejsce pobytu (art. 28n ust. 3 ustawy).
    Zgodnie z definicją zawartą w literaturze, usługa turystyki to kompleksowa usługa
    świadczona na rzecz turysty, która obejmuje swym zakresem cząstkowe usługi, bez
    których dana impreza turystyczna nie mogłaby się odbyć. Za usługi turystyki należy więc
    uznać zorganizowane lub indywidualne wyjazdy wypoczynkowe połączone z rekreacją i
    rozrywką (tzn. kompleksowym programem imprez).
    Według art. 119 ust. 1 ustawy, podstawą opodatkowania przy wykonywaniu usług
    turystyki jest kwota marży pomniejszona o kwotę należnego podatku, z zastrzeżeniem ust.
    5.
    W świetle art. 119 ust. 2 ustawy przez marżę, o której mowa w ust. 1, rozumie się różnicę
    między kwotą, którą ma zapłacić nabywca usługi, a faktycznymi kosztami poniesionymi
    przez podatnika z tytułu nabycia towarów i usług od innych podatników dla bezpośredniej
    korzyści turysty; przez usługi dla bezpośredniej korzyści turysty rozumie się usługi
    stanowiące składnik świadczonej usługi turystyki, a w szczególności transport,
    zakwaterowanie, wyżywienie, ubezpieczenie.
    Ponieważ ustawa o podatku od towarów i usług nie określa jednoznacznie jakiego rodzaju
    usługi są usługami nabywanymi dla bezpośredniej korzyści, to na podstawie przepisu art.
    119 ust. 2 ustawy przyjąć należy, iż nabycie tych usług i towarów, które zaspokajają
    potrzeby i oczekiwania turysty w trakcie korzystania z usługi turystycznej, będzie w
    przypadku wykonywania usług turystyki stanowić element kalkulacyjny do określenia
    marży.
    Zgodnie z art. 119 ust. 3 ustawy przepis ust. 1 stosuje się bez względu na to, kto nabywa
    usługę turystyki, w przypadku gdy podatnik:
      1. (uchylony);
      2. działa na rzecz nabywcy usługi we własnym imieniu i na własny rachunek;
      3. przy świadczeniu usługi nabywa towary i usługi od innych podatników dla
        bezpośredniej korzyści turysty;
      4. (uchylony).
    Zgodnie z art. 119 ust. 7 ustawy, usługi turystyki podlegają opodatkowaniu stawką
    podatku w wysokości 0%, jeżeli usługi nabywane od innych podatników dla bezpośredniej
    korzyści turysty są świadczone poza terytorium Unii Europejskiej.
    W świetle art. 119 ust. 8 ustawy, jeżeli usługi nabywane od innych podatników dla
    bezpośredniej korzyści turysty są świadczone zarówno na terytorium Unii Europejskiej, jak
    i poza nim, to usługi turystyki podlegają opodatkowaniu stawką podatku w wysokości 0%
    tylko w części, która dotyczy usług świadczonych poza terytorium Unii Europejskiej.
    Przepisy ust. 7 i 8 stosuje się pod warunkiem posiadania przez podatnika dokumentów
    potwierdzających świadczenie tych usług poza terytorium Unii Europejskiej (art. 119 ust. 9
    ustawy).
    Na podstawie art. 2 pkt 1 Ustawy:

    Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o terytorium kraju - rozumie się przez to
    terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, z zastrzeżeniem art. 2a.
    W myśl art. 2 pkt 2 Ustawy:
    Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o państwie członkowskim - rozumie się przez to
    państwo członkowskie Unii Europejskiej, a także Irlandię Północną w zakresie określonym
    w Protokole w sprawie Irlandii/lrlandii Północnej do Umowy o wystąpieniu Zjednoczonego
    Królestwa Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej z Unii Europejskiej i Europejskiej Wspólnoty
    Energii Atomowej (Dz.Urz.UE.L 29 z 31.01.2020, str. 7, z późn. zm.).
    Stosownie do art. 2 pkt 3 Ustawy:
    Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o terytorium Unii Europejskiej - rozumie się przez
    to terytoria państw członkowskich Unii Europejskiej, z tym że na potrzeby stosowania tej
    ustawy:
      a) Księstwo Monako traktuje się jako terytorium Republiki Francuskiej, suwerenne
        strefy Akrotiri i Dhekelia traktuje się jako terytorium Republiki Cypru,
      b) następujące terytoria poszczególnych państw członkowskich traktuje się jako
        wyłączone z terytorium Unii Europejskiej:
        - wyspę Helgoland, terytorium Buesingen - z Republiki Federalnej Niemiec,
        - Ceutę, Melillę, Wyspy Kanaryjskie - z Królestwa Hiszpanii,
        - Livigno, Campione d’Italia, włoską część jeziora Lugano - z Republiki Włoskiej,
        - francuskie terytoria, o których mowa w art. 349 i art. 355 ust. 1 Traktatu o
          funkcjonowaniu Unii Europejskiej - z Republiki Francuskiej,
        - Górę Athos - z Republiki Greckiej,
        - Wyspy Alandzkie - z Republiki Finlandii,
        - (uchylone),
      c) (uchylona),
      d) Irlandię Północną traktuje się jako terytorium Unii Europejskiej w zakresie
        określonym w Protokole w sprawie Irlandii/lrlandii Północnej do Umowy o
        wystąpieniu Zjednoczonego Królestwa Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej z Unii
        Europejskiej i Europejskiej Wspólnoty Energii Atomowej.
    Jak stanowi art. 2 pkt 4 Ustawy:
    Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o terytorium państwa członkowskiego - rozumie
    się przez to terytorium państwa wchodzące w skład terytorium Unii Europejskiej, z
    zastrzeżeniem art. 2a.
    W myśl art. 2 pkt 5 Ustawy:
    Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o terytorium państwa trzeciego - rozumie się
    przez to terytorium państwa niewchodzące w skład terytorium Unii Europejskiej, z
    zastrzeżeniem art. 2a ust. 1 i 3.
    Maroko to państwo położone w północno-zachodniej Afryce, które w wyniku
    porozumienia w Fezie w 1912 roku stało się protektoratem Francji, jednak w 1956 roku
    uzyskało niepodległość. W 1987 Maroko złożyło wniosek jako kandydat Unii Europejskiej,
    jednak odmówiono mu szans na członkostwo.
    Sri Lanka jest krajem w Azji Południowej, na wyspie Cejlon. Od 1505 wybrzeża wyspy
    zostały stopniowo opanowane przez Portugalię. W latach 1638-1658 miejsce Portugalii
    stopniowo zajęła Holandia. Następnie w 1796 roku kontrolę nad wyspą przejęła Wielka

    Brytania. W 1815 Brytyjczycy pokonali ostatniego miejscowego króla i stworzyli Cejlon
    Brytyjski. W 1931 Wielka Brytania nadała Cejlonowi ograniczoną autonomię, ponownie
    rozszerzoną w 1946. Wyspa uzyskała pełną niepodległość 4 lutego 1948.
    Biorąc pod uwagę powyższe oraz fakt, że Wnioskodawca posiada wyłączną siedzibę
    działalności gospodarczej na terytorium Polski oraz będzie świadczyć usługi turystyki
    nabywane od innych podatników dla bezpośredniej korzyści turysty, a usługi te będą
    świadczone w całości na terytorium poza Unią Europejską - Maroko oraz Sri Lanki,
    zdaniem Wnioskodawcy dla świadczonej usługi znajdzie zastosowanie stawka podatku
    VAT 0% przy założeniu posiadania dokumentów, z których wynika, iż świadczenia tych
    usług dokonano poza terytorium Unii Europejskiej.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku, jest nieprawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług
    (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 775 ze zm.) – zwanej dalej „ustawą”:
      Opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlegają odpłatna dostawa towarów i
      odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju.
    Według art. 2 pkt 1 ustawy:
      Przez terytorium kraju rozumie się przez to terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, z
      zastrzeżeniem art. 2a.
    Stosownie do art. 2 pkt 3 ustawy:
      Przez terytorium Unii Europejskiej rozumie się terytoria państw członkowskich Unii
      Europejskiej, z tym że na potrzeby stosowania tej ustawy:
      a) Księstwo Monako traktuje się jako terytorium Republiki Francuskiej, suwerenne
      strefy Akrotiri i Dhekelia traktuje się jako terytorium Republiki Cypru,
      b) następujące terytoria poszczególnych państw członkowskich traktuje się jako
      wyłączone z terytorium Unii Europejskiej:
      - wyspę Helgoland, terytorium Buesingen - z Republiki Federalnej Niemiec,
      - Ceutę, Melillę, Wyspy Kanaryjskie - z Królestwa Hiszpanii,
      - Livigno, Campione d'Italia, włoską część jeziora Lugano - z Republiki Włoskiej,
      - francuskie terytoria, o których mowa w art. 349 i art. 355 ust. 1 Traktatu o
      funkcjonowaniu Unii Europejskiej - z Republiki Francuskiej,
      - Górę Athos - z Republiki Greckiej,
      - Wyspy Alandzkie - z Republiki Finlandii,
      - (uchylone)
      c) (uchylona)
      d) Irlandię Północną traktuje się jako terytorium Unii Europejskiej w zakresie
      określonym w Protokole w sprawie Irlandii / Irlandii Północnej do Umowy o
      wystąpieniu Zjednoczonego Królestwa Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej z Unii
      Europejskiej i Europejskiej Wspólnoty Energii Atomowej.
    Na podstawie art. 2 pkt 5 ustawy:
      Przez terytorium państwa trzeciego rozumie się terytorium państwa niewchodzące w
      skład terytorium Unii Europejskiej, z zastrzeżeniem art. 2a ust. 1 i 3.
    Jak stanowi art. 7 ust. 1 ustawy:
      Przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się przeniesienie
      prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (...).
    Natomiast art. 8 ust. 1 ustawy stanowi, że:

      Przez świadczenie usług, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się każde
      świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej
      niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu
      art. 7, w tym również:
      1) przeniesienie praw do wartości niematerialnych i prawnych, bez względu na formę,
        w jakiej dokonano czynności prawnej;
      2) zobowiązanie do powstrzymania się od dokonania czynności lub do tolerowania
        czynności lub sytuacji;
      3) świadczenie usług zgodnie z nakazem organu władzy publicznej lub podmiotu
        działającego w jego imieniu lub nakazem wynikającym z mocy prawa.
    W myśl art. 15 ust. 1 ustawy:
      Podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości
      prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o
      której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności.
    Na podstawie art. 15 ust. 2 ustawy:
      Działalność gospodarcza, obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców
      lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników,
      a także działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność gospodarcza
      obejmuje w szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu towarów lub
      wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych.
    Według art. 29a ust. 1 ustawy:
      Podstawą opodatkowania, z zastrzeżeniem ust. 2, 3 i 5, art. 30a-30c, art. 32, art. 119
      oraz art. 120 ust. 4 i 5, jest wszystko, co stanowi zapłatę, którą dokonujący dostawy
      towarów lub usługodawca otrzymał lub ma otrzymać z tytułu sprzedaży od nabywcy,
      usługobiorcy lub osoby trzeciej, włącznie z otrzymanymi dotacjami, subwencjami i
      innymi dopłatami o podobnym charakterze mającymi bezpośredni wpływ na cenę
      towarów dostarczanych lub usług świadczonych przez podatnika.
    Stosownie do art. 119 ust. 1 ustawy:
      Podstawą opodatkowania przy wykonywaniu usług turystyki jest kwota marży
      pomniejszona o kwotę należnego podatku, z zastrzeżeniem ust. 5.
    Zgodnie z art. 119 ust. 2 ustawy:
      Przez marżę, o której mowa w ust. 1, rozumie się różnicę między kwotą, którą ma
      zapłacić nabywca usługi, a faktycznymi kosztami poniesionymi przez podatnika z
      tytułu nabycia towarów i usług od innych podatników dla bezpośredniej korzyści
      turysty; przez usługi dla bezpośredniej korzyści turysty rozumie się usługi stanowiące
      składnik świadczonej usługi turystyki, a w szczególności transport, zakwaterowanie,
      wyżywienie, ubezpieczenie.
    Powyższe regulacje odnoszą się do usług, które w całości składają się na usługę
    turystyczną. Użycie w cytowanym przepisie słowa „w szczególności” oznacza, że jest to
    katalog otwarty. Konsekwentnie, inne usługi stanowiące składnik usługi turystyki również
    powinny być uwzględnione. Podkreślić również należy, że czynnikiem wyróżniającym
    konkretną czynność jako usługę, jest przede wszystkim to, że świadczenie tej czynności
    zmierza do zaspokojenia określonej potrzeby zamawiającego.
    Z uwagi na okoliczność, że ustawa o podatku od towarów i usług nie określa
    jednoznacznie jakiego rodzaju usługi są usługami nabywanymi dla bezpośredniej korzyści,
    to na podstawie przepisu art. 119 ust. 2 ustawy przyjąć należy, iż nabycie tych usług i
    towarów, które zaspokajają potrzeby i oczekiwania turysty w trakcie korzystania z usługi
    turystycznej, będzie w przypadku wykonywania usług turystyki stanowić element
    kalkulacyjny do określenia marży.

    W myśl art. 119 ust. 3 ustawy:
      Przepis ust. 1 stosuje się bez względu na to, kto nabywa usługę turystyki, w przypadku
      gdy podatnik:
      1) (uchylony);
      2) działa na rzecz nabywcy usługi we własnym imieniu i na własny rachunek;
      3) przy świadczeniu usługi nabywa towary i usługi od innych podatników dla
        bezpośredniej korzyści turysty;
      4) (uchylony).
    Łączne spełnienie powyższych przesłanek przesądza o obligatoryjności zastosowania
    szczególnej procedury opodatkowania marżą usług turystyki.
    Według art. 119 ust. 3a ustawy:
      Podatnicy, o których mowa w ust. 3, są obowiązani prowadzić ewidencję, o której
      mowa w art. 109 ust. 3, z uwzględnieniem kwot wydatkowanych na nabycie towarów i
      usług od innych podatników dla bezpośredniej korzyści turysty oraz posiadać
      dokumenty, z których wynikają te kwoty.
    Przedmiotowa regulacja w sposób kategoryczny zobowiązuje podatników świadczących
    usługi turystyki do prowadzenia specyficznej dla tego rodzaju działalności ewidencji.
    Podstawowym obowiązkiem podatnika podatku od towarów i usług jest prawidłowe
    opodatkowanie wykonywanych czynności podlegających opodatkowaniu. Tak więc dla
    prawidłowego ustalenia podstawy opodatkowania usług turystycznych, opodatkowanych
    według szczególnej procedury, określonej przepisem art. 119 ust. 1 ustawy, konieczne jest
    prowadzenie ewidencji, o której mowa w art. 119 ust. 3a ustawy.
    Jak stanowi art. 119 ust. 4 ustawy:
      Podatnikom, o których mowa w ust. 3, nie przysługuje prawo do obniżenia kwoty
      podatku należnego o kwoty podatku naliczonego od towarów i usług nabytych dla
      bezpośredniej korzyści turysty.
    Zgodnie z art. 119 ust. 5 ustawy:
      W przypadku gdy przy świadczeniu usługi turystyki, oprócz usług nabywanych od
      innych podatników dla bezpośredniej korzyści turysty, podatnik wykonuje we
      własnym zakresie część świadczeń w ramach tej usługi, zwanych dalej „usługami
      własnymi”, odrębnie ustala się podstawę opodatkowania dla usług własnych i
      odrębnie w odniesieniu do usług nabytych od innych podatników dla bezpośredniej
      korzyści turysty. W celu określenia podstawy opodatkowania dla usług własnych
      stosuje się odpowiednio przepisy art. 29a.
    Należy podkreślić, że do towarów i usług nabytych dla bezpośredniej korzyści turysty
    można zaliczyć jedynie takie towary i usługi, które podatnik nabywa od innych podatników
    dla bezpośredniej korzyści turysty i nie stanowią one jednocześnie „środków” do
    wyświadczenia usługi własnej podatnika, która następnie staje się elementem
    kompleksowej usługi turystycznej. Natomiast wszelkie towary i usługi nabywane przez
    podatnika dla wyświadczenia usługi własnej, stanowiącej następnie element usługi
    turystyki, należy uznać za wydatki dotyczące usług własnych.
    Na podstawie art. 119 ust. 6 ustawy:
      W przypadkach, o których mowa w ust. 5 podatnik obowiązany jest do wykazania w
      prowadzonej ewidencji, jaka część należności za usługę przypada na usługi nabyte od
      innych podatników dla bezpośredniej korzyści turysty, a jaka na usługi własne.
    W myśl art. 119 ust. 7 ustawy:
      Usługi turystyki podlegają opodatkowaniu stawką podatku w wysokości 0%, jeżeli
      usługi nabywane od innych podatników dla bezpośredniej korzyści turysty są
      świadczone poza terytorium Unii Europejskiej.

    Stosownie do art. 119 ust. 8 ustawy:
      Jeżeli usługi nabywane od innych podatników dla bezpośredniej korzyści turysty są
      świadczone zarówno na terytorium Unii Europejskiej, jak i poza nim, to usługi turystyki
      podlegają opodatkowaniu stawką podatku w wysokości 0% tylko w części, która
      dotyczy usług świadczonych poza terytorium Unii Europejskiej.
    Z kolei z art. 119 ust. 9 ustawy wynika, że:
      Przepisy ust. 7 i 8 stosuje się pod warunkiem posiadania przez podatnika
      dokumentów potwierdzających świadczenie tych usług poza terytorium Unii
      Europejskiej.
    Wskazać należy, że ustawa nie zawiera definicji „usług turystyki”. Nie zawiera także
    odesłań do definicji zawartych w innych aktach normatywnych. Definicji legalnej usług
    turystyki nie odnajdujemy również w innych ustawach podatkowych. Odnajdujemy ją
    natomiast w treści art. 307 Dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w
    sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. Urz. UE L 347 z 11.12.2006,
    str. 1 z późn. zm.), zwanej dalej Dyrektywą 2006/112/WE – poprzednio art. 26 ust. 2 zdanie
    pierwsze Szóstej Dyrektywy Rady z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji
    przepisów Państw Członkowskich, dotyczących podatków obrotowych – Wspólny system
    podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa opodatkowania (77/388/EEC z późn.
    zm.).
    Zgodnie z art. 307 Dyrektywy 2006/112/WE:
      Transakcje dokonywane na warunkach przewidzianych w art. 306 Dyrektywy przez
      biura podróży w zakresie realizacji podróży uznawane są za pojedynczą usługę
      świadczoną przez biuro podróży na rzecz turysty.
      Pojedyncza usługa podlega opodatkowaniu w państwie członkowskim, w którym biuro
      podróży ma siedzibę działalności gospodarczej lub stałe miejsce prowadzenia
      działalności gospodarczej, z którego świadczy usługi.
    Według art. 306 Dyrektywy 2006/112/WE:
      Państwa członkowskie stosują procedurę szczególną VAT, do transakcji dokonywanych
      przez biura podróży, o ile biura te występują we własnym imieniu wobec nabywców
      oraz gdy wykorzystują one do realizacji podróży towary dostarczane i usługi
      świadczone przez innych podatników.
      Do celów niniejszego rozdziału, organizatorzy wycieczek turystycznych są traktowani
      jak biura podróży.
    Z brzmienia powyższego przepisu wynika jednoznacznie, że dotyczy on świadczeń
    nabywanych od innych podatników.
    Z kolei, na mocy art. 308 Dyrektywy 2006/112/WE:
      W odniesieniu do pojedynczej usługi świadczonej przez biuro podróży, za podstawę
      opodatkowania i cenę z wyłączeniem VAT w rozumieniu art. 226 pkt 8 uznaje się
      marżę biura podróży, czyli różnicę między całkowitą kwotą, z wyłączeniem VAT, do
      zapłaty przez turystę a faktycznymi kosztami poniesionymi przez biuro podróży z
      tytułu dostaw towarów i usług świadczonych przez innych podatników, w przypadku
      gdy transakcje te służą bezpośredniej korzyści turysty.
    W tym miejscu warto przytoczyć wyrok Trybunału Sprawiedliwości UE z 25 października
    2012 r. w sprawie C-557/11 mającej za przedmiot wniosek o wydanie, na podstawie art.
    267 TSUE, orzeczenia w trybie prejudycjalnym, złożony przez Naczelny Sąd
    Administracyjny (Polska). W pkt 19 tego wyroku Trybunał wskazał, że głównym celem
    wprowadzenia uregulowań składających się na szczególną procedurę opodatkowania
    podatkiem VAT biur podróży było uniknięcie trudności, jakie wynikałyby dla podmiotów
    gospodarczych ze stosowania ogólnych zasad dyrektywy o podatku VAT do transakcji
    obejmujących świadczenia nabywane od podmiotów trzecich (zob. podobnie wyrok z

    dnia 22 października 1998 r. w sprawach połączonych C-308/96 i C-94/97 Madgett i
    Baldwin, Rec. s. I 6229, pkt 33). Zastosowanie zasad ogólnych w odniesieniu do miejsca i
    podstawy opodatkowania oraz odliczenia podatku naliczonego powodowałoby bowiem
    praktyczne trudności dla przedsiębiorstw z powodu wielości i lokalizacji świadczonych
    usług, co mogłoby stanowić dla nich przeszkodę w prowadzeniu działalności (zob.
    wyrok z dnia 12 listopada 1992 r. w sprawie C-163/91 Van Ginkel, Rec. s. I 5723, pkt 14).
    W cytowanym wyroku TSUE podkreślił, iż Trybunał już w przeszłości orzekł, że
    szczególna procedura opodatkowania biur podróży znajduje zastosowanie wyłącznie do
    świadczeń nabywanych od podmiotów trzecich. Ta sama linia rozumowania
    doprowadziła Trybunał do orzeczenia, że procedura ta nie dotyczy usług przewozu
    świadczonych bez pośredników, które podlegają przepisom ogólnym mającym
    zastosowanie do przedsiębiorstw transportowych (wyrok z dnia 27 października 1992 r.
    w sprawie C-74/91 Komisja przeciwko Niemcom, Rec. s. I 5437, pkt 26). Trybunał
    wywiódł stąd, że w sytuacji gdy podmiot gospodarczy podlegający przepisom o
    szczególnej procedurze opodatkowania biur podróży świadczy za cenę ryczałtową
    usługi złożone w części z jego własnych usług, a w części ze świadczeń innych
    podatników, procedura szczególna znajduje zastosowanie tylko do świadczeń
    podmiotów trzecich (zob. podobnie ww. wyrok w sprawach połączonych Madgett i
    Baldwin, pkt 47).
    W tym też kontekście należy rozpatrywać pojęcie „pojedynczej usługi” zawarte w art.
    307 i 308 Dyrektywy. Pojęcie to obejmuje tylko świadczenia nabywane od innych
    podatników. Natomiast zasada dotycząca pojedynczej usługi znajduje zastosowanie w
    ramach ogólnych zasad opodatkowania podatkiem VAT i nie wpływa na interpretację
    tego pojęcia w ramach szczególnej procedury opodatkowania biur podróży. Nie ma
    przy tym znaczenia, iż własne usługi są niezbędne do świadczenia uczestnikom
    całościowych usług turystycznych przez biuro podróży. Niezależnie bowiem od tego, czy
    usługi te są niezbędne do świadczenia całościowej usługi turystycznej, nie można ich
    uznać za element „pojedynczej usługi” w rozumieniu art. 307 i 308 Dyrektywy, ani w
    konsekwencji traktować ich z punktu widzenia opodatkowania w taki sam sposób.
    W wyroku w sprawie C-557/11 Trybunał wskazał także, że:
      Własne usługi przewozu stanowiące element składowy usługi turystycznej świadczonej
      podróżnym przez biuro podróży za cenę ryczałtową, opodatkowanej zgodnie ze
      wskazanymi przepisami, podlegają ogólnym zasadom opodatkowania podatkiem VAT,
      w szczególności w odniesieniu do stawki podatku, a nie szczególnej procedurze
      opodatkowania transakcji dokonywanych przez biura podróży. Zgodnie z art. 98 tej
      dyrektywy, jeżeli państwo członkowskie wprowadziło obniżoną stawkę podatku VAT
      dla usług przewozu, stawka ta znajduje zastosowanie do omawianych usług własnych
      biura podróży.
    Należy również wskazać, że Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej w wyroku z 13
    października 2005 r. (C-200/04, Finanzamt Heidelberg v. iSt internationale Sprach – und
    Studienreisen GmbH), badając zakres świadczenia usług turystycznych zwrócił uwagę,
    że definicji podróży nie można ograniczyć ze względu na jej cel. Usługa turystyczna
    może bowiem obejmować także wyjazd edukacyjny. W wyroku tym Trybunał stwierdził,
    że:
      Artykuł 26 szóstej dyrektywy Rady 77/388/EWG z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie
      harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do podatków
      obrotowych – wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa
      wymiaru podatku (Dz. U. L. 77/388/WE, obecnie art. 306 Dyrektywy Rady 2006/112
      /WE) należy interpretować w ten sposób, że ma on zastosowanie do podmiotu
      gospodarczego, który oferuje usługi takie jak programy „High School” i „College”
      polegające na organizacji wyjazdów językowych i studiów zagranicznych oraz który za

      zapłatą ceny ryczałtowej we własnym imieniu zapewnia swoim klientom pobyt za
      granicą przez okres od trzech do dziesięciu miesięcy i w tym celu powierza
      świadczenie usług innym podatnikom.
    W uzasadnieniu rozstrzygnięcia Trybunał zwrócił uwagę, że nawet jeżeli usługa ma
    charakter edukacyjny, podróż może stanowić jej istotny i znaczący element. Tym
    bardziej, że pojęcia opisujące zwolnienia podatkowe należy interpretować ściśle.
    Jak wskazał również NSA w wyroku z 4 lutego 2016 r. sygn. akt I FSK 1768/14:
      Jeżeli Spółdzielnia w ramach świadczonej przez nią usługi zapewnia nie tylko dojazd,
      nocleg, wyżywienie, opiekę sprawowaną przez osoby spełniające wymagania
      określone przez Ministra Edukacji Narodowej, ale również usługi o charakterze
      rekreacyjnym i sportowym, między innymi naukę gry w tenisa, jeździectwa,
      żeglarstwa, tańca, windsurfingu, narciarstwa. Tego typu wyjazdy wykraczają poza
      zakres pojęcia sprawowania opieki i nabierają cech charakterystycznych dla usług
      turystycznych, o których jest mowa w art. 119 ust. 1 u.p.t.u.
    A zatem, usługa turystyki, o której mowa w art. 119 ustawy, to świadczenie złożone, na
    które składa się szereg usług (obcych i własnych) takich jak np. hotel, wyżywienie,
    transport, mających na celu zorganizowanie pobytu klientowi poza miejscem jego
    zamieszkania. Usługi te są tak ściśle powiązane, że obiektywnie tworzą one w aspekcie
    gospodarczym jedną całość (jedną usługę, jeden produkt).
    W tym miejscu należy również wskazać, że ustawa o podatku od towarów i usług, jak
    również Dyrektywa 112 nie zawierają definicji pojęć „biuro podróży” oraz „organizator
    wycieczek turystycznych”. W sprawach połączonych C-308/96 i C-94/97 Commissioners
    of Customs and Excise v T.P. Madgett, R.M. Baldwin and The Howden Court Hotel
    Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej (TSUE) uznał, że specjalne zasady
    opodatkowania agentów turystycznych i biur podróży, określone w artykule 26 VI
    Dyrektywy 77/388, mają zastosowanie do podmiotów gospodarczych, nawet jeśli nie są
    one formalnie agentami turystycznymi ani biurami podróży, o ile organizują one
    wycieczki lub wyjazdy zorganizowane we własnym imieniu i powierzają innym
    podatnikom wykonanie usług związanych z tą działalnością. To stanowisko
    podtrzymano następnie w wyroku w sprawie C-200/04 ISt internationale Sprach und
    Studienreisen GmbH (pkt 22). Szeroka wykładnia art. 306 i n. dyrektywy 112 popierana
    jest także w orzecznictwie krajowym (wyrok NSA z 4 lutego 2016 r., I FSK 1768/14, a
    także wyrok WSA w Gliwicach z 28 marca 2011 r., III SA/Gl 2746/10, CBOSA).
    Z powyższego orzecznictwa wynika, że procedura szczególna wynikająca z art. 119
    ustawy o podatku od towarów i usług ma zastosowanie nie tylko w stosunku do
    typowych biur podróży, ale także w stosunku do innych podmiotów, które dokonują
    podobnych czynności w ramach swojej działalności gospodarczej.
    Obowiązek stosowania procedury VAT-marża wynika z występujących w danym
    zdarzeniu elementów, tj. podatnik musi świadczyć usługę turystyki, przy jej świadczeniu
    musi działać na rzecz nabywcy we własnym imieniu i na własny rachunek oraz
    świadcząc tę usługę musi nabywać towary i usługi od innych podatników dla
    bezpośredniej korzyści turysty.
    Jak wynika z opisu sprawy, część usług turystycznych składających się na Państwa
    działalność będą realizowali Państwo samodzielnie (tj. usługi własne polegające na
    zapewnieniu opiekunów wycieczek), pozostałe (tj. zakwaterowanie z wyżywieniem,
    transfer z i na lotnisko, zajęcia z surfingu prowadzone przez certyfikowanych
    instruktorów, zapewnienie pełnego sprzętu surfingowego oraz ubezpieczenie), będą
    przez Państwa nabywane od innych podatników.
    Analiza okoliczności sprawy i obowiązujących przepisów prowadzi do wniosku, że w
    przypadku organizacji przez Państwa ww. wyjazdów turystycznych mamy do czynienia z
    czynnością złożoną, zawierającą elementy charakterystyczne dla usług turystycznych.

    W przypadku świadczenia usług, istotnym dla prawidłowego rozliczenia podatku od
    towarów i usług jest określenie miejsca świadczenia danej usługi. Od poprawności
    określenia miejsca świadczenia zależy, czy dana usługa podlega opodatkowaniu
    podatkiem od towarów i usług w Polsce, czy też nie.
    Według art. 28a ustawy:
      Na potrzeby stosowania niniejszego rozdziału:
      1) ilekroć jest mowa o podatniku - rozumie się przez to:
      a) podmioty, które wykonują samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w
      art. 15 ust. 2, lub działalność gospodarczą odpowiadającą tej działalności, bez względu
      na cel czy rezultat takiej działalności, z uwzględnieniem art. 15 ust. 6,
      b) osobę prawną niebędącą podatnikiem na podstawie lit. a, która jest
      zidentyfikowana lub obowiązana do identyfikacji do celów podatku lub podatku od
      wartości dodanej;
      2) podatnika, który prowadzi również działalność lub dokonuje transakcji
      nieuznawanych za podlegające opodatkowaniu dostawy towarów lub świadczenia
      usług zgodnie z art. 5 ust. 1, uznaje się za podatnika w odniesieniu do wszystkich
      świadczonych na jego rzecz usług.
    Wskazany powyżej art. 28a ustawy wprowadza drugą definicję podatnika do ustawy.
    Definicja ta ma zastosowanie tylko w przypadku ustalania miejsca świadczenia usług.
    Podatnikiem według tej regulacji, jest podmiot wykonujący samodzielnie działalność
    gospodarczą. Ustawodawca odwołuje się w tym celu do definicji działalności
    gospodarczej ustalonej w art. 15 ust. 2 ustawy. Za podatników są uznawane również
    podmioty wykonujące działalność gospodarczą zgodnie z regulacjami innych państw
    członkowskich oraz państw trzecich.
    Ogólna zasada dotycząca określania miejsca świadczenia usług na rzecz podatników
    zawarta została w art. 28b ust. 1 ustawy, zgodnie z którym:
      Miejscem świadczenia usług w przypadku świadczenia usług na rzecz podatnika jest
      miejsce, w którym podatnik będący usługobiorcą posiada siedzibę działalności
      gospodarczej, z zastrzeżeniem ust. 2-4 oraz art. 28e, art. 28f ust. 1 i 1a, art. 28g ust. 1,
      art. 28i, art. 28j ust. 1 i 2 oraz art. 28n.
    Na mocy art. 28b ust. 2 ustawy:
      W przypadku gdy usługi są świadczone dla stałego miejsca prowadzenia działalności
      gospodarczej podatnika, które znajduje się w innym miejscu niż jego siedziba
      działalności gospodarczej, miejscem świadczenia tych usług jest to stałe miejsce
      prowadzenia działalności gospodarczej.
    Natomiast w myśl art. 28c ust. 1 ustawy:
      Miejscem świadczenia usług na rzecz podmiotów niebędących podatnikami jest
      miejsce, w którym usługodawca posiada siedzibę działalności gospodarczej, z
      zastrzeżeniem ust. 2 i 3 oraz art. 28d, art. 28e, art. 28f ust. 1, 2 i 3, art. 28g ust. 2 i 3
      oraz art. 28h-28n.
    Zgodnie z art. 28n ust. 1, ust. 2 i ust. 3 ustawy:
      1. W przypadku świadczenia usług turystyki, o których mowa w art. 119 ust. 1,
        miejscem świadczenia usług jest miejsce, gdzie usługodawca posiada siedzibę
        działalności gospodarczej, z zastrzeżeniem ust. 2 i 3.
      2. W przypadku, gdy usługi turystyki, o których mowa w art. 119 ust. 1, są świadczone
        ze stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej usługodawcy
        znajdującego się w innym miejscu niż jego siedziba działalności gospodarczej,
        miejscem świadczenia usług jest to stałe miejsce prowadzenia działalności
        gospodarczej.

      3. W przypadku gdy usługodawca nie posiada siedziby działalności gospodarczej lub
        stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej, o którym mowa w ust. 2,
        miejscem świadczenia usług turystyki, o których mowa w art. 119 ust. 1, jest
        miejsce, w którym posiada on stałe miejsce zamieszkania lub zwykłe miejsce
        pobytu.
    Z powyższego wynika, że dla określenia miejsca opodatkowania usług turystyki nie jest
    istotny status nabywcy, lecz siedziba (siedziba działalności gospodarczej, stałe miejsce
    prowadzenia działalności gospodarczej, a w razie ich braku – stałe miejsce zamieszkania
    lub zwykłe miejsce pobytu) usługodawcy.
    Zatem miejscem świadczenia usług turystycznych, o których mowa we wniosku, jest -
    zgodnie z przepisem art. 28n ustawy - terytorium kraju, tj. Polski.
    Biorąc powyższe pod uwagę wskazać należy, że organizacja opisanych wyjazdów
    turystycznych, objętych zakresem pytania, w ramach których uczestnikom będzie
    zapewnione zakwaterowanie z wyżywieniem, transfer z i na lotnisko, zajęcia z surfingu
    prowadzone przez certyfikowanych instruktorów, zapewnienie pełnego sprzętu
    surfingowego oraz ubezpieczenie – jest świadczeniem złożonym, składającym się w
    przeważającej części z usług nabytych dla bezpośredniej korzyści uczestników, co w
    konsekwencji stanowi usługi turystyki opodatkowane według szczególnej procedury
    określonej w art. 119 ustawy na zasadzie marży.
    Przy czym, w przypadku, gdy przy świadczeniu usługi turystyki, oprócz usług nabywanych
    od innych podatników dla bezpośredniej korzyści turysty, podatnik wykonuje we własnym
    zakresie część świadczeń w ramach tej usługi, zwanych dalej „usługami własnymi”,
    odrębnie ustala się podstawę opodatkowania dla usług własnych i odrębnie w odniesieniu
    do usług nabytych od innych podatników dla bezpośredniej korzyści turysty. W celu
    określenia podstawy opodatkowania dla usług własnych stosuje się odpowiednio przepisy
    art. 29a ustawy.
    Należy podkreślić, że do towarów i usług nabytych dla bezpośredniej korzyści turysty
    można zaliczyć jedynie takie towary i usługi, które nabywają Państwo od innych
    podatników dla bezpośredniej korzyści turysty i nie stanowią one jednocześnie „środków”
    do wyświadczenia usługi własnej, która następnie staje się elementem kompleksowej
    usługi turystycznej. Natomiast wszelkie towary i usługi nabywane przez Państwa dla
    wyświadczenia usługi własnej, stanowiącej następnie element usługi turystyki, należy
    uznać za wydatki dotyczące usług własnych.
    W przypadkach, o których mowa w ust. 5 – na podstawie art. 119 ust. 6 ustawy – podatnik
    obowiązany jest do wykazania w prowadzonej ewidencji, jaka część należności za usługę
    przypada na usługi nabyte od innych podatników dla bezpośredniej korzyści turysty, a
    jaka na usługi własne.
    Z uwagi na powyższe wskazać należy, że w przedmiotowej sprawie szczególna procedura
    opodatkowania usług turystyki (tzw. VAT-marża) będzie miała zastosowanie tylko do
    świadczeń nabywanych przez Państwa od innych podatników przy świadczeniu usług dla
    bezpośredniej korzyści uczestników opisanych usług turystycznych. Tej procedurze nie
    będą podlegały natomiast własne usługi świadczone przez Państwa (zapewnienie
    opiekunów wycieczek).
    Z kolei, stosownie do art. 119 ust. 7 ustawy, świadczone przez Państwa usługi
    turystyczne na potrzeby których będą nabywali Państwo usługi od innych podatników
    dla bezpośredniej korzyści uczestników, tj. zakwaterowanie z wyżywieniem, transfer z i
    na lotnisko, zajęcia z surfingu prowadzone przez certyfikowanych instruktorów,
    zapewnienie pełnego sprzętu surfingowego oraz ubezpieczenie, będą podlegały
    opodatkowaniu stawką podatku w wysokości 0%, pod warunkiem posiadania przez
    Państwa dokumentów, z których wynika, iż świadczenie tych usług będzie dokonywane

    poza terytorium Unii Europejskiej. Natomiast usługi własne w postaci zapewnienia
    opiekunów wycieczek powinny zostać opodatkowane według stawki podatku właściwej
    dla tych usług.
    Wobec powyższego, Państwa stanowisko uznałem za nieprawidłowe. Jakkolwiek w
    swojej argumentacji wskazali Państwo na możliwość stosowania stawki 0%, to jednak
    nie dokonali Państwo podziału na usługi nabywane od innych podatników dla
    bezpośredniej korzyści turysty oraz usługi własne.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, które Państwo przedstawili i stanu prawnego,
    który obowiązuje w dniu wydania interpretacji.
    Zgodnie z art. 14b § 3 Ordynacji podatkowej, składający wniosek o wydanie interpretacji
    indywidualnej obowiązany jest do wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu
    faktycznego albo zdarzenia przyszłego. Organ jest ściśle związany przedstawionym we
    wniosku stanem faktycznym (opisem zdarzenia przyszłego). Ponoszą Państwo ryzyko
    związane z ewentualnym błędnym lub nieprecyzyjnym przedstawieniem we wniosku opisu
    zdarzenia przyszłego. Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko
    wtedy, o ile rzeczywisty stan faktyczny sprawy będącej przedmiotem interpretacji
    pokrywał się będzie z opisem zdarzenia przyszłego podanym przez Państwa w złożonym
    wniosku. W związku z powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu
    przedstawionego we wniosku opisu sprawy, wydana interpretacja traci swoją aktualność.
    Jednocześnie należy podkreślić, że ta interpretacja została wydana na podstawie
    przedstawionego we wniosku opisu sprawy, co oznacza, że w przypadku, gdy w toku
    postępowania podatkowego, kontroli podatkowej, kontroli celno-skarbowej zostanie
    określony odmienny stan sprawy, interpretacja nie wywoła w tym zakresie skutków
    prawnych.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    · Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z
    dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.).
    Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie
    zgodna (tożsama) z opisem sprawy i zastosują się Państwo do interpretacji.
    · Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z
        dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    · Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki
      interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego
    Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa
    z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.
    U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).

    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
    · w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
    · w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP
      (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.