Interpretacja indywidualna
Sygnatura: IBPBII/1/415-897/12/BD
Organ: Dyrektor Izby Skarbowej w Katowicach
Data wydania: 2013-02-07
Teza: Czy w myśl art. 14 umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania między Rządem Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej a Rządem Kanady w wynagrodzeniu otrzymanym od Wnioskodawcy można zaniechać naliczenia zaliczki na podatek dochodowy od osób fizycznych tylko na podstawie oświadczenie złożonego przez profesora wizytującego, czy wymagane jest przedstawienie przez niego certyfikatu rezydencji przetłumaczonego przez tłumacza przysięgłego na język polski?
Słowa kluczowe: Kanada; rezydencja-certyfikat rezydencji; umowa-umowa o dzieło; umowa-umowa o unikaniu podwójnego opodatkowania
Przepisy: [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-Rozdział 1

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA

Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2012 r. poz. 749 ze zm.) oraz § 5 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz. U. Nr 112, poz. 770 ze zm.) Dyrektor Izby Skarbowej w Katowicach działając w imieniu Ministra Finansów stwierdza, że stanowisko Wnioskodawcy, przedstawione we wniosku z dnia 15 października 2012 r. (data wpływu do tut. Biura – 22 października 2012 r.), uzupełnionym w dniu 07 stycznia 2013 r., o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie opodatkowania wypłaconego rezydentowi Kanady wynagrodzenia z tytułu umowy o dzieło - **jest prawidłowe.**

UZASADNIENIE

W dniu 22 października 2012 r. do tut. Biura wpłynął ww. wniosek o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie opodatkowania wypłaconego rezydentowi Kanady wynagrodzenia z tytułu umowy o dzieło.

Wniosek nie spełniał wymogów formalnych, dlatego pismem z dnia 21 grudnia 2012 r. znak: IBPB II/1/415-897/12/BD wezwano o jego uzupełnienie. W dniu 07 stycznia 2013 r. wpłynęło uzupełnienie wniosku.

W przedmiotowym wniosku został przedstawiony następujący stan faktyczny:

W dniu 01 października 2012 r. pomiędzy Wnioskodawcą (uczelnią) a obywatelem Kanady zawarta została umowa o dzieło na okres od 01 października 2012 r. do 17 lutego 2013 r. Obywatel Kanady został zatrudniony na stanowisku profesora wizytującego, który przeprowadzi seminarium dyplomowe. Ww. osoba złożyła oświadczenie, że jest obywatelem Kanady i w Polsce nie ma statusu rezydenta, obowiązek podatkowy realizuje w Kanadzie.

Obywatel Kanady realizuje umowę o dzieło w postaci zajęć dydaktycznych ze studentami w formie wykładów, ćwiczeń i laboratoriów. Miejsce realizacji zajęć to obiekty dydaktyczne i laboratoryjne Wnioskodawcy. Zajęcia odbywają się w blokach 3-4 dniowych zajęć (po 10-12 godzin) podczas przyjazdów obywatela Kanady do Polski (dwa razy w roku). Podczas pobytu w Polsce obywatel Kanady mieszka w hotelu lub w domu asystenta Wnioskodawcy; oprócz tego przebywa on poza terytorium Polski. Ostatni pobyt w Polsce ww. osoby to 10-12 października 2012 r. W tym czasie osoba ta była zakwaterowana w hotelu.

W związku z powyższym zadano następujące pytanie:

Czy w myśl art. 14 umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania między Rządem Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej a Rządem Kanady od wynagrodzenia otrzymanego od Wnioskodawcy można zaniechać naliczenia zaliczki na podatek dochodowy od osób fizycznych tylko na podstawie oświadczenie złożonego przez profesora wizytującego, czy wymagane jest przedstawienie przez niego certyfikatu rezydencji, przetłumaczonego przez tłumacza przysięgłego na język polski?

Zgodnie z interpretacją przepisów o podatku dochodowym od osób fizycznych w myśl art. 14 ww. umowy od dochodu otrzymanego w Polsce przez profesora wizytującego można zaniechać naliczenia podatku od osób fizycznych po przedłożeniu przez ww. certyfikatu rezydencji przetłumaczonego na język polski przez tłumacza przysięgłego. Wnioskodawca po zakończeniu roku podatkowego wystawi dla zainteresowanego dokument IFT-1R.

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego stanu faktycznego uznaje się za prawidłowe.

Zgodnie z art. 3 ust. 2a ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t. j. Dz. U. z 2012 poz. 749 ze zm.) osoby fizyczne, jeżeli nie mają na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej miejsca zamieszkania, podlegają obowiązkowi podatkowemu tylko od dochodów (przychodów) osiąganych na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej (ograniczony obowiązek podatkowy).

Wg postanowień art. 3 ust. 1a powołanej ustawy za osobę mającą miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej uważa się osobę fizyczną, która:

1.  posiada na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej centrum interesów osobistych lub gospodarczych (ośrodek interesów życiowych) lub
2.  przebywa na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej dłużej niż 183 dni w roku podatkowym.

Stosownie do art. 3 ust. 2b ww. ustawy za dochody (przychody) osiągane na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej uważa się w szczególności dochody (przychody) z:

1.  pracy wykonywanej na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej na podstawie stosunku służbowego, stosunku pracy, pracy nakładczej oraz spółdzielczego stosunku pracy, bez względu na miejsce wypłaty wynagrodzenia,
2.  działalności wykonywanej osobiście na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, bez względu na miejsce wypłaty wynagrodzenia,
3.  działalności gospodarczej prowadzonej na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej,
4.  położonej na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej nieruchomości, w tym ze sprzedaży takiej nieruchomości.

W myśl art. 4a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych powołane wyżej przepisy art. 3 ust. 1a, 2a i 2b stosuje się z uwzględnieniem umów w sprawie unikania podwójnego opodatkowania, których stroną jest Rzeczpospolita Polska.

Stosownie do art. 13 ww. ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych za przychody z działalności wykonywanej osobiście, o której mowa w art. 10 ust. 1 pkt 2, uważa się:

*   przychody z osobiście wykonywanej działalności artystycznej, literackiej, naukowej, trenerskiej, oświatowej i publicystycznej, w tym z tytułu udziału w konkursach z dziedziny nauki, kultury i sztuki oraz dziennikarstwa, jak również przychody z uprawiania sportu, stypendia sportowe przyznawane na podstawie odrębnych przepisów oraz przychody sędziów z tytułu prowadzenia zawodów sportowych;
*   przychody z tytułu wykonywania usług, na podstawie umowy zlecenia lub umowy o dzieło, uzyskiwane wyłącznie od:

1.  osoby fizycznej prowadzącej działalność gospodarczą, osoby prawnej i jej jednostki organizacyjnej oraz jednostki organizacyjnej niemającej osobowości prawnej,
2.  właściciela (posiadacza) nieruchomości, w której lokale są wynajmowane, lub działającego w jego imieniu zarządcy albo administratora – jeżeli podatnik wykonuje te usługi wyłącznie dla potrzeb związanych z nieruchomością

\-z wyjątkiem przychodów uzyskanych na podstawie umów zawieranych w ramach prowadzonej przez podatnika pozarolniczej działalności gospodarczej oraz przychodów, o których mowa w pkt 9.

Zgodnie z art. 29 ust. 1 pkt 1 ww. ustawy podatek dochodowy od uzyskanych na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przez osoby, o których mowa w art. 3 ust. 2a, przychodów z działalności określonej w art. 13 pkt 2 i 6-9 oraz z odsetek innych niż wymienione w art. 30a ust. 1, z praw autorskich lub z praw pokrewnych, z praw do projektów wynalazczych, znaków towarowych i wzorów zdobniczych, w tym również ze sprzedaży tych praw, z należności za udostępnienie tajemnicy receptury lub procesu produkcyjnego, za użytkowanie lub prawo do użytkowania urządzenia przemysłowego, handlowego lub naukowego, w tym także środka transportu, oraz za informacje związane ze zdobytym doświadczeniem w dziedzinie przemysłowej, handlowej lub naukowej (know-how) - pobiera się w formie ryczałtu w wysokości 20% przychodu.

Stosownie do art. 29 ust. 2 powołanej ustawy przepis ust. 1 stosuje się z uwzględnieniem umów o unikaniu podwójnego opodatkowania, których stroną jest Rzeczpospolita Polska. Jednakże zastosowanie stawki podatku wynikającej z właściwej umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania lub niepobranie (niezapłacenie) podatku zgodnie z taką umową jest możliwe pod warunkiem udokumentowania dla celów podatkowych miejsca zamieszkania podatnika uzyskanym od niego certyfikatem rezydencji.

Jak wynika z wniosku w dniu 01 października 2012 r. pomiędzy Wnioskodawcą (uczelnią) a obywatelem Kanady zawarta została umowa o dzieło na okres od 01 października 2012 r. do 17 lutego 2013 r. Obywatel Kanady został zatrudniony na stanowisku profesora wizytującego, który przeprowadzi seminarium dyplomowe. Ww. osoba złożyła oświadczenie, że jest obywatelem Kanady i w Polsce nie ma statusu rezydenta, obowiązek podatkowy realizuje w Kanadzie. Obywatel Kanady realizuje umowę o dzieło w postaci zajęć dydaktycznych ze studentami w formie wykładów, ćwiczeń i laboratoriów. Miejsce realizacji zajęć to obiekty dydaktyczne i laboratoryjne Wnioskodawcy. Zajęcia odbywają się w blokach 3-4 dniowych zajęć (po 10-12 godzin) podczas przyjazdów obywatela Kanady do Polski (dwa razy w roku). W tym czasie ww. osoba mieszka w hotelu lub w domu asystenta Wnioskodawcy, oprócz tego przebywa on poza terytorium Polski. Profesor w okresie 10-12 października 2012 r. podczas ostatniego pobytu w Polsce zakwaterowany był w hotelu.

Wobec powyższego, w niniejszej sprawie, należy wziąć pod uwagę postanowienia art. 14 umowy między Rządem Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej a Rządem Kanady w sprawie unikania podwójnego opodatkowania w zakresie podatków od dochodu i majątku, podpisanej w Warszawie dnia 04 maja 1987 r. (Dz. U. z 2009 r. Nr 38 poz. 216). Według tego przepisu dochody, które osoba mająca miejsce zamieszkania lub siedzibę w Umawiającym się Państwie osiąga z wykonywania wolnego zawodu albo z innej samodzielnej działalności, będą podlegać opodatkowaniu tylko w tym Państwie, chyba że dla wykonywania swojej działalności w drugim Umawiającym się Państwie dysponuje ona zwykle stałą placówką. Jeżeli rozporządza lub rozporządzała ona taką stałą placówką, to dochody mogą być opodatkowane w tym drugim Państwie, jednak tylko w takiej wysokości, które mogą być przypisane tej stałej placówce – ust. 1 art. 14 ww. umowy.

Określenie „wolny zawód” obejmuje w szczególności samodzielnie wykonywaną działalność naukową, literacką, artystyczną, wychowawczą lub oświatową, jak również samodzielnie wykonywaną działalność lekarzy, prawników, inżynierów, architektów, dentystów oraz księgowych – ust. 2 art. 14 ww. umowy.

Zatem dochody z wolnych zawodów lub innej działalności o samodzielnym charakterze wykonywanych w drugim państwie (tj. Polsce) podlegają opodatkowaniu tylko w kraju miejsca zamieszkania (tj. Kanadzie), jeżeli osoba nie posiada w drugim państwie stałej placówki. Dochody te mogą też podlegać opodatkowaniu w państwie źródła, tj. w Polsce – jeżeli osoba ta posiada stałą placówkę w drugim umawiającym się państwie czyli w Polsce.

Ww. umowa nie definiuje pojęcia „stałej placówki”, tj. nie wskazuje co należy przez to pojęcie rozumieć. Jedynie artykuł 5 przedmiotowej umowy wskazuje, iż określenie „zakład” oznacza stałą placówkę, za której pomocą przedsiębiorstwo wykonuje swoją działalność w pełni lub częściowo.

Zgodnie z komentarzem do art. 5 Modelowej Konwencji w sprawie podatku od dochodu i majątku (OECD) należy rozumieć, iż aby cudzoziemiec posiadał placówkę na terytorium Polski muszą zostać spełnione następujące elementy, tj.:

*   istnienie placówki, czyli określonego miejsca wykonywania usługi (np. gabinet, biuro),
*   placówka musi mieć charakter stały, tzn. musi być utworzona w określonym miejscu z pewnym stopniem trwałości,
*   cudzoziemiec musi prowadzić działalność za pomocą tej stałej placówki.

Postanowienia art. 5 ww. Komentarza zwracają również uwagę na kryterium czasu jaki musi istnieć stała placówka w danym państwie. Praktyka państw członkowskich nie jest jednolita, jeżeli chodzi o kryterium czasu istnienia stałej placówki, wskazuje się jednak, że zwykle nie uważa się, iż zakład istnieje, jeżeli działalność była wykonywana w państwie za pośrednictwem stałej placówki utrzymywanej krócej niż sześć miesięcy z uwzględnieniem wyjątków, tj. m.in. o ile działalność nie ma charakteru powtarzalnego.

Zatem biorąc pod uwagę ww. uregulowania prawne do tak przedstawionego stanu faktycznego należy przyjąć, iż obywatel Kanady, profesor, z którym Wnioskodawca zawarł umowę o dzieło na przeprowadzenie seminarium dyplomowego, wykładów, ćwiczeń i laboratoriów posiada w Polsce placówkę, gdyż realizacja ww. zajęć odbywać się będzie w obiektach dydaktycznych i laboratoryjnych Wnioskodawcy, czyli miejsce wykonywania działalności przez ww. osoby będzie ściśle określone. Mając jednak na uwadze fakt, iż umowa o dzieło zawarta między Wnioskodawcą a ww. profesorem wizytującym zawarta została na okres od 01 października 2012 r. do 17 lutego 2013 r. (tj. niepełne 5 miesięcy) jak również fakt, iż pobyt tejże osoby w Polsce jest krótki (realizacja umowy odbywać się będzie w blokach 3-4 dniowych zajęć, podczas przyjazdów do Polski (dwa razy w roku)) należy stwierdzić, iż nie będzie spełnione kryterium czasokresu jaki jest niezbędny by uznać, iż ww. działalność wykonywana jest za pośrednictwem stałej placówki.

Stosownie do treści art. 5a pkt 21 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, certyfikat rezydencji oznacza zaświadczenie o miejscu zamieszkania podatnika dla celów podatkowych wydane przez właściwy organ administracji podatkowej państwa miejsca zamieszkania podatnika.

Certyfikatu rezydencji nie można zastąpić innym dokumentem, np. samym oświadczeniem złożonym przez ww. osobę, w którym jedynie oświadcza, iż posiada miejsce zamieszkania w Kanadzie.

Jak wynika z powołanych wyżej przepisów ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, certyfikat rezydencji jest dokumentem wydawanym przez właściwą administrację podatkową, potwierdzającym określony stan faktyczny – miejsce rezydencji podatnika dla celów podatkowych, którym w przypadku podatników podatku dochodowego od osób fizycznych jest miejsce zamieszkania. W konsekwencji, certyfikat rezydencji stanowi dokument, z którego wynika, czy od wypłat należności z tytułów wymienionych w art. 29 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, dokonywanych na rzecz danego podatnika, powinien zostać pobrany podatek, a jeśli tak, jaka stawka podatku, tj. wynikająca z przepisów ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych czy postanowień stosownej umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania powinna zostać zastosowana.

Oczywistym wydaje się, że niemożliwe będzie uzyskanie od zagranicznej administracji podatkowej oryginału certyfikatu rezydencji w języku polskim. Zatem, dla celów podatkowych treść certyfikatu sporządzona w języku obcym winna być wiarygodnie przetłumaczona na język polski potwierdzona przez tłumacza przysięgłego.

Powołane powyżej przepisy ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych jednoznacznie wskazują, iż profesor wizytujący, z którym zawarto umowę o dzieło podlega w Polsce ograniczonemu obowiązkowi podatkowemu. Tym samym opodatkowanie mu wypłaconych dochodów będzie uzależnione od przedstawienia płatnikowi - zamawiającemu dzieło - certyfikatu jego rezydencji podatkowej.

Zatem jeżeli wykonawca dzieła, mający miejsce zamieszkania w Kanadzie, przedłoży Wnioskodawcy certyfikat rezydencji i tym samym udokumentuje dla celów podatkowych miejsce zamieszkania na terytorium Kanady, to - zgodnie z art. 29 ust. 2 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych – będzie miał zastosowanie art. 14 ust. 1 ww. umowy między Rządem Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej a Rządem Kanady, zgodnie z którym dochód, osiągany przez osobę mającą miejsce zamieszkania w Kanadzie z tytułu umowy o dzieło, będzie podlegał opodatkowaniu tylko w Kanadzie. Tym samym Wnioskodawca nie będzie zobowiązany do poboru zryczałtowanego podatku dochodowego od osób fizycznych, (a nie jak błędnie wskazał Wnioskodawca – zaliczki na podatek dochodowy) od dochodów wypłaconych nierezydentowi z tytułu zawartej umowy o dzieło. Dochód ten nie podlega bowiem opodatkowaniu w Polsce. Niemniej jednak na Wnioskodawcy spoczywa obowiązek przesłania we właściwym terminie odpowiedniemu urzędowi oraz nierezydentowi stosownej informacji - IFT-1/IFT-1R.

W świetle bowiem art. 42 ust. 2 pkt 2 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych w terminie do końca lutego roku następującego po roku podatkowym osoby fizyczne prowadzące działalność gospodarczą, osoby prawne i ich jednostki organizacyjne oraz jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej są obowiązani przesłać podatnikom, o których mowa w art. 3 ust. 2a, oraz urzędom skarbowym, którymi kierują naczelnicy urzędów skarbowych właściwi w sprawach opodatkowania osób zagranicznych imienne informacje sporządzone według ustalonego wzoru. Informacje (IFT-1/IFT-1R) sporządzają i przekazują podmioty, o których mowa w art. 41, gdy na podstawie umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania lub ustawy nie są obowiązane do poboru podatku, o którym mowa w art. 29-30a. Przepisy ust. 3 i 4 stosuje się odpowiednio (art. 42 ust. 6 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych).

Zgodnie z tymi przepisami Wnioskodawca będzie więc zobowiązany przesłać wykonawcy dzieła – profesorowi wizytującemu oraz urzędowi skarbowemu, którym kieruje naczelnik właściwy w sprawie opodatkowania osób zagranicznych imienną informację IFT-1/IFT-1R – w terminie do końca lutego roku następującego po roku podatkowym lub do dnia zaprzestania działalności przez płatnika (tutaj Wnioskodawcę), w razie zaprzestania działalności przed ww. dniem.

Wobec powyższego stanowisko Wnioskodawcy należało uznać za prawidłowe.

Interpretacja dotyczy zaistniałego stanu faktycznego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia w przedstawionym stanie faktycznym.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie, ul. Kraszewskiego 4a, 35-016 Rzeszów, po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – t. j. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy).

Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Katowicach Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Bielsku-Białej, ul. Traugutta 2a, 43-300 Bielsko-Biała.