Interpretacja indywidualna
Sygnatura: ITPB3/423-204/10/AW
Organ: Dyrektor Izby Skarbowej w Bydgoszczy
Data wydania: 2010-08-03
Teza: Czy wartość ubioru obciążająca koszty zakładu (ok. 60%) będzie stanowiła koszt uzyskania przychodu, zgodnie z ustawą o podatku od osób prawnych?
Słowa kluczowe: koszt-koszty uzyskania przychodów; pracownik-wydatki na rzecz pracowników; strój-strój służbowy
Przepisy: [CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-Rozdział 3-art. 15

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA

Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.) oraz § 4 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz. U. z 2007 r. Nr 112, poz. 770 ze zm.) Dyrektor Izby Skarbowej w Bydgoszczy działając w imieniu Ministra Finansów stwierdza, że stanowisko Spółki, przedstawione we wniosku z dnia 30 kwietnia 2010 r. (data wpływu 4 maja 2010 r.) o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego, uzupełnionym pismem Spółki z dnia 23 lipca 2010 r. (doręczone osobiście 23 lipca 2010 r.), dotyczące podatku dochodowego od osób prawnych w zakresie kwalifikacji podatkowej wydatku na nabycie odzieży służbowej dla pracowników – **jest prawidłowe.**

UZASADNIENIE

W dniu 4 maja 2010 r. został złożony ww. wniosek o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku dochodowego od osób prawnych w zakresie kwalifikacji podatkowej wydatku na nabycie odzieży służbowej dla pracowników.

W przedmiotowym wniosku przedstawiono następujące zdarzenie przyszłe.

W czasie wykonywania pracy przez zatrudnionych w Miejskim Zakładzie Komunikacji pracowników na stanowiskach kierowcy autobusu, motorniczego tramwaju, kontrolera ruchu, dyspozytora obowiązuje jednolity ubiór, na który składa się: koszula, spodnie, krawat, sweter lub bezrękawnik. Zakup ubioru dokonywany jest przez Miejski Zakład Komunikacji w oparciu o ustawę – Prawo zamówień publicznych.

Otrzymany przez pracowników ubiór, zgodnie z regulaminem w sprawie zasad przyznawania umundurowania służbowego w MZK, jest własnością zakładu.

Po utracie cech użytkowych wydaje się kolejne, po zdaniu zużytego.

Aktualnie Wnioskodawca rozważa możliwość sprzedaży ubioru ww. grupom zatrudnionym z udzieleniem ok. 40% bonifikaty. Pozostały koszt zakupu ubioru, tj. ok. 60% będzie pokrywany przez zakład.

W uzupełnieniu wniosku datowanym na dzień 23 lipca 2010 r. doprecyzowano zdarzenie przyszłe, wskazując, że ubiór, o którym mowa we wniosku będzie wydawany pracownikom za częściową odpłatnością. Będzie on jednakowy dla wszystkich pracowników, jednak nie będzie odbiegać wyglądem od ogólnodostępnego na rynku, tzn. nie będzie posiadał cech charakterystycznych dla zakładu, np. nie będzie na nim logo MZK.

Kierowcy autobusów, motorniczowie, kontrolerzy ruchu oraz dyspozytorzy zobowiązani będą do używania stroju podczas wykonywania pracy. Będą mogli go także używać po godzinach pracy i w czasie wolnym od pracy. Po ustalonym okresie użytkowania wydany ubiór przejdzie na własność pracownika (nieodpłatnie).

Obowiązek wydania ubioru nie wynika z Kodeksu pracy i przepisów bhp (nie jest to odzież robocza stosowana podczas wykonywania prac, przy których występuje intensywne zabrudzenie, przykra woń lub działają czynniki powodujące przyspieszone niszczenie własnej odzieży pracownika).

W związku z powyższym zadano następujące pytanie.

1.  Czy wartość udzielonej bonifikaty będzie przychodem podatkowym pracownika, zgodnie z ustawą o podatku dochodowym od osób fizycznych?
2.  Czy wartość ubioru obciążająca koszty zakładu (ok. 60%) będzie stanowiła koszt uzyskania przychodu, zgodnie z ustawą o podatku od osób prawnych?

Niniejsza interpretacja stanowi ocenę stanowiska Wnioskodawcy w zakresie pytania drugiego dotyczącego podatku dochodowego od osób prawnych. Stanowisko Jednostkę w pozostałym zakresie będzie przedmiotem odrębnego rozstrzygnięcia.

Zdaniem Wnioskodawcy – w zakresie pytania drugiego – wartość ubioru obciążająca koszty zakładu będzie stanowiła koszty uzyskania przychodów.

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Spółki w sprawie oceny prawnej przedstawionego zdarzenia przyszłego uznaje się za prawidłowe.

Zgodnie z treścią art. 15 ust. 1 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (t.j. Dz. U. z 2000 r. Nr 54, poz. 654 ze zm.), kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 16 ust. 1 (…). Przy czym zwrot „w celu” oznacza, że nie każdy wydatek poniesiony przez podatnika w związku z prowadzoną przez niego działalnością gospodarczą podlega odliczeniu od podstawy opodatkowania, lecz tylko ten wydatek, który pozostaje w takim związku przyczynowo-skutkowym, że poniesienie go ma wpływ na powstanie lub zwiększenie przychodów. A zatem przy kwalifikowaniu kosztów uzyskania przychodów każdy wydatek – poza wyraźnie wskazanymi w ustawie – wymaga nie tylko oceny pod kątem, czy jego poniesienie miało związek z konkretnym przychodem, ale także z punktu widzenia racjonalności określonego działania dla osiągnięcia przychodu lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodu.

Odnosząc się do przesłanki celowości wydatku, należy podkreślić, że kosztem uzyskania przychodów są zarówno wydatki, których poniesienie bezpośrednio przekłada się na uzyskanie konkretnych przychodów, jak i te, których nie można w taki sposób przypisać do określonych przychodów, ale są racjonalnie uzasadnione jako zmierzające do ich osiągnięcia. W każdym przypadku konieczne jest jednak zaistnienie związku pomiędzy poniesionym kosztem, a uzyskiwaniem bądź też szansą uzyskiwania przychodów przez podmiot ponoszący ten koszt.

W oparciu o kryterium stopnia powiązania istniejącego pomiędzy kosztem a celem, jakiemu ma służyć, ustawodawca wyróżnia przy tym koszty podatkowe bezpośrednio związane z przychodami, których poniesienie przekłada się wprost na uzyskanie konkretnych przychodów (możliwe jest ustalenie, w jakim okresie i w jakiej wysokości powstał związany z nimi przychód) oraz inne niż bezpośrednio związane z przychodami, których nie można w taki sposób przypisać do określonych przychodów, ale są racjonalnie uzasadnione jako prowadzące do ich osiągnięcia (tzw. koszty pośrednie).

Kosztami uzyskania przychodów będą zatem takie koszty, które spełniają łącznie następujące warunki:

*   zostały poniesione przez podatnika,
*   pozostają w związku z prowadzoną przez niego działalnością,
*   ich poniesienie miało na celu uzyskanie przychodów lub zachowanie albo zabezpieczenie źródła przychodów,
*   nie zostały wyłączone z kategorii kosztów podatkowych mocą art. 16 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych.

W przedstawionym zdarzeniu przyszłym Wnioskodawca zamierza zakupować jednolity ubiór, na który składa się: koszula, spodnie, krawat, sweter lub bezrękawnik dla osób pracujących na stanowiskach kierowcy autobusu, motorniczego tramwaju, kontrolera ruchu i dyspozytora. Rozważa także możliwość dalszej odsprzedaży tego ubioru ww. pracownikom z udzieleniem około 40% bonifikaty.

Ze specyfiki prowadzonej przez Wnioskodawcę działalności gospodarczej można wnioskować, iż wymaga ona ponoszenia nakładów na odzież służbową użytkowaną przez poszczególne grupy pracowników przede wszystkim w celu podkreślenia dobrego wizerunku firmy, ale także w celach identyfikacyjnych i związanych z bezpieczeństwem pasażerów.

Biorąc pod uwagę powyższe oraz uregulowania dotyczące kosztów uzyskania przychodów należy stwierdzić, że wydatki ponoszone przez Wnioskodawcę na zakup odzieży służbowej spełniają kryterium wynikające z art. 15 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych.

Wobec powyższego całkowity wydatek poniesiony na zakup odzieży służbowej, który obciąża koszty Zakładu (tzn. 100% poniesionego wydatku) stanowi koszty uzyskania przychodów Wnioskodawcy.

Jednocześnie, zgodnie z art. 12 ust. 4 pkt 6a ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, do przychodów nie zalicza się zwróconych innych wydatków nie zaliczonych do kosztów uzyskania przychodów. W konsekwencji – a contrario – zwrócone przez pracowników wydatki uprzednio zaliczone do kosztów Wnioskodawcy, stanowią jego przychód podatkowy.

Należy przy tym podkreślić, iż przedstawiając zdarzenie przyszłe oraz precyzując pytanie w zakresie podatku dochodowego od osób prawnych Jednostka mylnie wskazała udział procentowy wydatków przez nią poniesionych w stosunku do zwrotu, który zostanie dokonany przez pracowników. Jeżeli bowiem zamiarem Zakładu jest udzielenie 40% bonifikaty przy odsprzedaży pracownikom ubioru, to znaczy, że pracownicy ci zapłacą za przedmiotowy ubiór 60% jego wartości. Pozostała część, tj. 40% wartości ubioru służbowego nie zostanie Jednostce zwrócona. Bonifikata bowiem to – za wykładnią językową – zmniejszenie ustalonej ceny towaru lub usługi, zniżka od ustalonej ceny towaru, opust, rabat. Wartość udzielonej bonifikaty pomniejsza więc przychód.

Niniejsze wyjaśnienie pozostaje jednak bez wpływu na ocenę stanowiska Wnioskodawcy w zakresie podatku dochodowego od osób prawnych, z tym zastrzeżeniem jednak, iż koszty uzyskania przychodów stanowią 100% wartości ubioru służbowego.

Reasumując, w przedmiotowej sytuacji koszty uzyskania przychodów Zakładu obciąża całkowity koszt jej zakupu odzieży służbowej (art. 15 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych). Przychód podatkowy stanowi natomiast dokonany przez pracowników zwrot wydatków ujętych uprzednio w kosztach podatkowych (art. 12 ust. 4 pkt 6a ww. ustawy).

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy, ul. Jana Kazimierza 5, 85-035 Bydgoszcz, po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy).

Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Bydgoszczy Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Toruniu, ul. Św. Jakuba 20, 87-100 Toruń.