Interpretacja indywidualna
Sygnatura: ILPP2/443-525/13-4/MR
Organ: Dyrektor Izby Skarbowej w Poznaniu
Data wydania: 2013-08-08
Teza: Czy sprzedaż podzielonych działek nr 161/7 i 161/11/8 wraz z udziałem w działce przeznaczonej pod drogę dojazdową będzie wiązać się z powstaniem obowiązku podatkowego w podatku od towarów i usług?
Słowa kluczowe: budowa-działka pod budowę; działki; grunty; majątek-majątek osobisty
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II-Rozdział 1-art. 5

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA

Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2012 r., poz. 749 ze zm.) oraz § 2 i § 6 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz. U. Nr 112, poz. 770 ze zm.) Dyrektor Izby Skarbowej w Poznaniu działając w imieniu Ministra Finansów stwierdza, że stanowisko przedstawione we wniosku z dnia 12 czerwca 2013 r. (data wpływu 13 czerwca 2013 r.) uzupełnionym pismem z dnia 5 sierpnia 2013 r. (data wpływu 6 sierpnia 2013 r.) o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie opodatkowania sprzedaży działek – **jest prawidłowe.**

UZASADNIENIE

W dniu 13 czerwca 2013 r. został złożony ww. wniosek o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie opodatkowania sprzedaży działek. Wniosek uzupełniono w dniu 6 sierpnia 2013 r. o doprecyzowanie opisu zdarzenia przyszłego.

W przedmiotowym wniosku zostało przedstawione następujące zdarzenie przyszłe.

W dniu 11 sierpnia 1995 r. na podstawie umowy sprzedaży sporządzonej w formie aktu notarialnego Wnioskodawca nabył niezabudowane działki gruntu, oznaczone nr geod. 161/11 o pow. 6,78 ha i 161/7 o pow. 1,38 ha. Zainteresowany jest żonaty, ale przedmiot powyższej umowy nabył z majątku odrębnego co zostało zaznaczone w akcie notarialnym. W dniu 29 czerwca 2005 r. uchwałą Rady Gminy uchwalono plan zagospodarowania przestrzennego, który objął swoim zasięgiem również działki 161/7 i 161/11. Zgodnie z powyższy planem teren obejmujący ww. działki został przeznaczony na funkcję mieszkalno-usługową (MN/U).

Wnioskodawca planuje dokonać podziału działek i ich sprzedaży bez ich uzbrajania tak, aby potencjalny nabywca dokonał tego we własnym zakresie. Zgodnie z planem zagospodarowania przestrzennego minimalna powierzchnia działki budowlanej może wynieść 1300 m2. Sama chęć zbycia nieruchomości podyktowana jest sytuacją materialną, która zmusza Zainteresowanego do ich sprzedaży. Działka zostanie poddana podziałowi tylko i wyłącznie dlatego, że w obecnej sytuacji makroekonomicznej znalezienie jednego nabywcy na grunt o tak dużej powierzchni jest praktycznie niemożliwe. Jedynie podział nieruchomości na 48 mniejszych działek gwarantuje możliwość upłynnienia składnika majątku. Wnioskodawca nie prowadził dotąd i nie zamierza prowadzić jakichkolwiek aktywnych działań w zakresie obrotu nieruchomościami podobnych do tych, jakie podejmują wyspecjalizowane przedsiębiorstwa zajmujące się tym w ramach prowadzonych działalności. Działania jego będą sprowadzały się wyłącznie do zamieszczenia ogłoszenia w Internecie oraz zlecenia sprzedaży w biurze obrotu nieruchomościami.

W uzupełnieniu do wniosku Zainteresowany poinformował, że przedmiotowa nieruchomość została nabyta w celu prowadzenia na niej upraw warzywnych oraz w celu zwiększenia powierzchni sadu, który posiada. Jednak z powodu ciężkiej choroby Zainteresowany nie może pracować fizycznie, wobec czego nie doszło do realizacji planów dotyczących sadu. Na gruncie tym w początkowym okresie po zakupie była prowadzona działalność rolnicza polegająca na uprawie warzyw. Dokonywano zbioru tych warzyw i ich sprzedaży na wolnym rynku. Działka nigdy nie była przedmiotem najmu ani dzierżawy. Oprócz zlecenia sprzedaży do biura obrotu nieruchomości oraz ogłoszenia w Internecie, które Zainteresowany zamierza zrobić nie podjął on żadnych czynności w celu przygotowania działek do sprzedaży np. uzbrojenia terenu, ogrodzenia, utwardzania drogi, urządzenia zieleni itp. Wnioskodawca nie prowadził żadnych działań marketingowych dotyczących przedmiotowej działki, ani nie zamierza ich prowadzić. Z wnioskiem o ustalenie planu miejscowego zagospodarowania terenu wystąpił Zainteresowany osobiście.

W związku z powyższym zadano następujące pytanie.

Czy sprzedaż podzielonych działek nr 161/7 i 161/11/8 wraz z udziałem w działce przeznaczonej pod drogę dojazdową będzie wiązać się z powstaniem obowiązku podatkowego w podatku od towarów i usług?

Zdaniem Wnioskodawcy, sprzedaż podzielonych działek 161/7 i 161/11, nie będzie wiązać się z powstaniem obowiązku podatkowego w podatku od towarów i usług. W myśl art. 15 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług, podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą o której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności. Z kolei z ust. 2 tego artykułu wynika, że działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody, również wówczas, gdy czynność została wykonana jednorazowo w okolicznościach wskazujących na zamiar wykonywania czynności w sposób częstotliwy. Działalność gospodarcza obejmuje również czynności polegające na wykorzystywaniu towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych.

Działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność również wówczas, gdy czynność została wykonana jednorazowo w okolicznościach wskazujących na zamiar wykonywania czynności w sposób częstotliwy. Działalność gospodarcza obejmuje również czynności polegające na wykorzystywaniu towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych. Sprzedaż przedmiotowego gruntu nie może być uznana za działalność gospodarczą w rozumieniu ustawy, nie był to bowiem grunt nabyty z zamiarem dalszej odsprzedaży (nabycie inwestycyjno-spekulacyjne). Aczkolwiek w wyniku podziału dochodzi formalnie do kilku sprzedaży, to jednak nadal mamy do czynienia z tym samym, nabytym wcześniej gruntem. Wnioskodawca nie sprzedaje nic ponad to, co nabył prawie 18 lat temu. O zamiarze dokonywania czynności w sposób częstotliwy można by mówić, gdyby sprzedawał działkę, a jednocześnie nabywałby inne z zamiarem dokonywania kolejnych sprzedaży. Powyższą wykładnię potwierdził Naczelny Sąd Administracyjny w składzie 7 sędziów w orzeczeniu wydanym w dniu 29 października 2007 r. (sygn. I FPS 3/07).

Zainteresowany nadmienił, że dokonanie jednorazowej sprzedaży działki z majątku prywatnego bez względu na to, czy zostanie sprzedana w całości jednemu nabywcy, czy w częściach wielu nabywcom, nie może być uznane za działalność handlową. Sprzedaż działki po podziale nastąpi w ramach zarządu majątkiem prywatnym. Na potwierdzenie powyższego stanowiska należy przytoczyć wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 1 czerwca 2012 r. o sygn. I SA/Bd 291/12, w którym stwierdzono, że pod pojęciem „handel” należy rozumieć dokonywanie w sposób zorganizowany zakupów towarów w celu ich odsprzedaży. W konsekwencji brak takiego zamiaru wyklucza możliwość uznania danego podmiotu za podatnika podatku od towarów i usług z tytułu czynności sprzedaży gruntu pod zabudowę.

O opodatkowanej działalności gospodarczej (sprzedaż działek budowlanych) można mówić wtedy, gdy działalności tej można przypisać niżej wskazane cechy:

1.  częstotliwość sprzedaży (powtarzalność i zamiar kontynuacji),
2.  występowanie podatnika w roli handlowca,
3.  forma zawodowa (profesjonalizm),
4.  zorganizowanie.

Podobne argumenty zostały „użyte” w wyroku WSA z dnia 19 czerwca 2012 r. o sygn. I SA/Gd 472/12. Skoro sprzedaż przedmiotowych działek należących do prywatnego majątku nie jest wykonywaniem działalności handlowej (także w ramach działalności gospodarczej w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy), to w ramach transakcji Wnioskodawca nie wystąpi jako podatnik, a sama transakcja nie będzie podlegała opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług. W połączonych sprawach C-180/10 oraz C-181/10 Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej uznał, że osoby fizycznej, która prowadziła działalność rolniczą na gruncie nabytym ze zwolnieniem od podatku od wartości dodanej i przekształconym wskutek zmiany planu zagospodarowania przestrzennego niezależnej od woli tej osoby w grunt przeznaczony pod zabudowę, nie można uznać za podatnika podatku od wartości dodanej w rozumieniu art. 9 ust. 1 i art. 12 ust. 1 Dyrektywy 2006/112, kiedy dokonuje ona sprzedaży tego gruntu, jeżeli sprzedaż ta następuje w ramach zarządu majątkiem prywatnym tej osoby. Natomiast jeżeli osoba ta w celu dokonania sprzedaży podejmuje aktywne działania w zakresie obrotu nieruchomościami, angażując środki podobne do wykorzystywanych przez producentów, handlowców i usługodawców w rozumieniu art. 9 ust. 1 akapit drugi Dyrektywy 2006/112, należy uznać ją za podmiot prowadzący „działalność gospodarczą” w rozumieniu tego przepisu, a więc za podatnika podatku od wartości dodanej.

Art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy w brzmieniu: „opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlegają odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju”, jest sprzeczny z zapisami Szóstej Dyrektywy Rady z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw Państw Członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych - wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku, której art. 2 ust. 1 wyraźnie wskazuje, że opodatkowaniu podatkiem od wartości dodanej podlega dostawa towarów lub usług świadczona odpłatnie na terytorium kraju przez podatnika, który jako taki występuje. Brak zasadności uznania Wnioskodawcy za podatnika podatku od towarów i usług powoduje, że dokonując sprzedaży podzielonej działki nie będzie on dokonywał dostawy towarów podlegającej opodatkowaniu. Zostało to wyraźnie zaakcentowane w ww. wyroku NSA z dnia 29 października 2007 r., w którym sąd powołując się na zapisy Szóstej Dyrektywy uznał je za nadrzędne.

Biorąc pod uwagę przytoczone przepisy oraz zaprezentowane orzecznictwo Wnioskodawca uważa, że jego stanowisko jest prawidłowe.

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego zdarzenia przyszłego uznaje się za prawidłowe.

Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t. j. Dz. U. z 2011 r. Nr 177, poz. 1054 ze zm.), zwanej dalej ustawą, opodatkowaniu ww. podatkiem podlegają odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju.

W myśl art. 7 ust. 1 ustawy, przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (\`(...)\`).

Art. 2 pkt 6 ustawy stanowi, iż przez towary rozumie się rzeczy oraz ich części, a także wszelkie postacie energii.

Natomiast w art. 8 ust. 1 ustawy wskazano, iż przez świadczenie usług, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się każde świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu art. 7 (…).

Z uwagi na powyższe uregulowania, sprzedaż gruntu jest dostawą towarów.

Jednakże samo stwierdzenie, że podmiot dokonuje czynności podlegających opodatkowaniu nie jest wystarczającą przesłanką, aby daną czynność opodatkować podatkiem od towarów i usług. Istotnym jest, aby podmiot działał w charakterze podatnika, a więc osoby prowadzącej działalność gospodarczą w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy.

Na mocy art. 15 ust. 1 ustawy, podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności.

Działalność gospodarcza, mocą art. 15 ust. 2 ustawy, obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych.

Określony w cytowanej ustawie zakres opodatkowania podatkiem od towarów i usług wskazuje, iż do tego, aby faktycznie zaistniało opodatkowanie danej czynności konieczne jest, aby czynność podlegającą opodatkowaniu wykonał podmiot, który dla tej właśnie czynności będzie działał jako podatnik. Definicja działalności gospodarczej, zawarta w ustawie o VAT, ma charakter uniwersalny, pozwalający na objęcie pojęciem „podatnik” tych wszystkich podmiotów, które prowadzą określoną działalność, występując w profesjonalnym obrocie gospodarczym.

Analizując powyższe przepisy stwierdzić należy, że dostawa towarów podlegać będzie opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług wyłącznie wówczas, gdy dokonywana będzie przez podmiot mający status podatnika, a dodatkowo działającego w takim charakterze w odniesieniu do danej transakcji. Istotnym dla określenia, że w odniesieniu do konkretnej dostawy, mamy do czynienia z podatnikiem podatku VAT jest stwierdzenie, że prowadzi on działalność gospodarczą w rozumieniu przepisów ustawy.

Właściwym zatem jest wykluczenie osób fizycznych z grona podatników w przypadku, gdy dokonują sprzedaży, przekazania, bądź darowizny towarów stanowiących część majątku osobistego, tj. majątku, który nie został nabyty w celu jego odsprzedaży, bądź wykonywania innych czynności w ramach działalności gospodarczej.

W kontekście powyższego nie jest podatnikiem podatku od towarów i usług ten, kto jako osoba fizyczna dokonuje jednorazowych lub okazjonalnych transakcji, za które nie jest przewidziana ściśle regularna zapłata oraz nie prowadzi zorganizowanej, czy zarejestrowanej działalności gospodarczej. Dokonywanie określonych czynności poza sferą prowadzonej działalności gospodarczej, również nie pozwala na uznanie danego podmiotu za podatnika w zakresie tych czynności.

Przyjęcie, że dany podmiot sprzedając grunt działa w charakterze podatnika prowadzącego handlową działalność gospodarczą (jako handlowiec) wymaga ustalenia, czy jego działalność w tym zakresie przybiera formę zawodową (profesjonalną). Przejawem zaś takiej aktywności określonej osoby w zakresie obrotu nieruchomościami, która może wskazywać, że jej czynności przybierają formę zorganizowaną może być np.: nabycie terenu przeznaczonego pod zabudowę, jego uzbrojenie, wydzielenie dróg wewnętrznych, działania marketingowe podjęte w celu sprzedaży działek, wykraczające poza zwykłe formy ogłoszenia, uzyskanie decyzji o warunkach zabudowy terenu, czy wystąpienie o opracowanie planu zagospodarowania przestrzennego dla sprzedawanego obszaru, prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie usług deweloperskich lub innych tego rodzaju usług o zbliżonym charakterze. Przy czym na tego rodzaju aktywność „handlową” wskazywać musi ciąg powyżej przytoczonych okoliczności, a nie stwierdzenie jedynie faktu wystąpienia pojedynczych z nich.

W podobny sposób kwestię tą rozstrzygnął Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie w orzeczeniu z dnia 29 października 2007 r., sygn. akt I FPS 3/07, w myśl którego formalny status danego podmiotu jako podatnika zarejestrowanego, a także okoliczność, że dana czynność została wykonana wielokrotnie lub jednorazowo, lecz z zamiarem częstotliwości nie mogą przesądzać o opodatkowaniu tej czynności bez każdorazowego ustalenia, czy w odniesieniu do konkretnej czynności podmiot ten występował w charakterze podatnika podatku VAT.

W kwestii opodatkowania dostawy gruntów istotne jest, czy w świetle zaprezentowanego we wniosku stanu Wnioskodawca w celu dokonania sprzedaży gruntu podjął aktywne działania w zakresie obrotu nieruchomościami, angażując środki podobne do wykorzystywanych przez producenta, handlowca i usługodawcę w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy, co skutkuje koniecznością uznania go za podmiot prowadzący działalność gospodarczą w rozumieniu tego przepisu, a więc za podatnika podatku od towarów i usług, czy też sprzedaż nastąpiła w ramach zarządu majątkiem prywatnym. Zwykłe nabycie lub sprzedaż rzeczy nie stanowi wykorzystywania w sposób ciągły majątku rzeczowego w celu uzyskania z tego tytułu dochodu w rozumieniu art. 9 ust. 1 Dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej – Dz. U. UE L 347.1 ze zm. – (a tym samym art. 15 ust. 2 ustawy) jako, że jedynym przychodem z takich transakcji może być ewentualny zysk ze sprzedaży tej rzeczy.

Ponadto, jak wynika z orzeczenia Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z dnia 15 września 2011 r. w sprawach C-180/10 i C-181/10, dostawę gruntu przeznaczonego pod zabudowę należy uznać za objętą podatkiem od wartości dodanej, pod warunkiem, że transakcja ta nie stanowi jedynie czynności związanej ze zwykłym wykonywaniem prawa własności. Przy spełnieniu powyższych warunków nie ma znaczenia fakt, iż podmiot dokonujący dostawy jest „rolnikiem ryczałtowym”.

W tym miejscu – dla wyjaśnienia zakresu zwykłego wykonywania prawa własności – konieczne jest sięgnięcie do zapisów prawa cywilnego, tj. ustawy Kodeks cywilny.

Zgodnie z art. 140 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (Dz. U. Nr 16, poz. 93 ze zm.), w granicach określonych przez ustawy i zasady współżycia społecznego właściciel może, z wyłączeniem innych osób, korzystać z rzeczy zgodnie ze społeczno–gospodarczym przeznaczeniem swego prawa, w szczególności może pobierać pożytki i inne dochody z rzeczy. W tych samych granicach może rozporządzać rzeczą.

Rozporządzanie rzeczą jest drugim spośród wymienionych wyraźnie w art. 140 k.c. uprawnień właściciela do rozporządzania rzeczą (ius disponendi). Podkreślić także należy, iż ustawodawca nie definiuje używanego pojęcia rozporządzenia. Nie klasyfikuje też postaci rozporządzenia. W literaturze zaś podkreśla się zazwyczaj, że chodzi o uprawnienie do wyzbycia się własności i uprawnienie do obciążania prawa własności. Wyzbycie się własności w pierwszym rzędzie obejmuje dokonywaną (inter vivos) czynność przeniesienia własności, dalej zaś czynność rozporządzenia testamentowego (…) (Edward Gniewek „Kodeks cywilny, Księga Druga. Własność i inne prawa rzeczowe. Komentarz, Zakamycze, 2001, Komentarz do art. 140 k.c.).

Z powyższych wyjaśnień wynika zatem, iż dokonanie sprzedaży określonej rzeczy materialnej stanowi naturalny (oczywisty, podstawowy) element wykonywania prawa własności.

Z opisu sprawy wynika, iż w dniu 11 sierpnia 1995 r. na podstawie umowy sprzedaży sporządzonej w formie aktu notarialnego Wnioskodawca nabył niezabudowane działki gruntu, oznaczone nr geod. 161/11 o pow. 6,78 ha i 161/7 o pow. 1,38 ha. Zainteresowany jest żonaty, ale przedmiot powyższej umowy nabył z majątku odrębnego co zostało zaznaczone w akcie notarialnym. W dniu 29 czerwca 2005 r. uchwałą Rady Gminy uchwalono plan zagospodarowania przestrzennego, który objął swoim zasięgiem również działki 161/7 i 161/11. Zgodnie z powyższy planem teren obejmujący ww. działki został przeznaczony na funkcję mieszkalno-usługową (MN/U). Wnioskodawca planuje dokonać podziału działek i ich sprzedaży bez ich uzbrajania tak, aby potencjalny nabywca dokonał tego we własnym zakresie. Zgodnie z planem zagospodarowania przestrzennego minimalna powierzchnia działki budowlanej może wynieść 1300 m2. Sama chęć zbycia nieruchomości podyktowana jest sytuacją materialną, która zmusza Zainteresowanego do ich sprzedaży. Działka zostanie poddana podziałowi tylko i wyłącznie dlatego, że w obecnej sytuacji makroekonomicznej znalezienie jednego nabywcy na grunt o tak dużej powierzchni jest praktycznie niemożliwe. Jedynie podział nieruchomości na 48 mniejszych działek gwarantuje możliwość upłynnienia składnika majątku. Wnioskodawca nie prowadził dotąd i nie zamierza prowadzić jakichkolwiek aktywnych działań w zakresie obrotu nieruchomościami podobnych do tych, jakie podejmują wyspecjalizowane przedsiębiorstwa zajmujące się tym w ramach prowadzonych działalności. Działania jego będą sprowadzały się wyłącznie do zamieszczenia ogłoszenia w Internecie oraz zlecenia sprzedaży w biurze obrotu nieruchomościami. Przedmiotowa nieruchomość została nabyta w celu prowadzenia na niej upraw warzywnych oraz w celu zwiększenia powierzchni sadu, który posiada Wnioskodawca. Jednak z powodu ciężkiej choroby (dna moczanowa) Zainteresowany nie może pracować fizycznie, wobec czego nie doszło do realizacji planów dotyczących sadu. Na gruncie tym w początkowym okresie po zakupie była prowadzona działalność rolnicza polegająca na uprawie warzyw. Dokonywano zbioru tych warzyw i ich sprzedaży na wolnym rynku. Działka nigdy nie była przedmiotem najmu ani dzierżawy. Oprócz zlecenia sprzedaży do biura obrotu nieruchomości oraz ogłoszenia w Internecie, które Zainteresowany zamierza zrobić nie podjął on żadnych czynności w celu przygotowania działek do sprzedaży np. uzbrojenia terenu, ogrodzenia, utwardzania drogi, urządzenia zieleni itp. Wnioskodawca nie prowadził żadnych działań marketingowych dotyczących przedmiotowej działki, ani nie zamierza ich prowadzić. Z wnioskiem o ustalenie planu miejscowego zagospodarowania terenu wystąpił Zainteresowany osobiście.

Jak wynika z opisu sprawy przedmiotowy grunt należy do majątku prywatnego Wnioskodawcy i został nabyty w celu prowadzenia na nim upraw warzywnych oraz w celu zwiększenia powierzchni sadu, który posiada Zainteresowany. Wnioskodawca nie podejmował żadnych działań wykraczających poza zakres zwykłego zarządu majątkiem prywatnym, oprócz wystąpienia z wnioskiem o ustalenie planu miejscowego zagospodarowania terenu.

Z zawartego we wniosku opisu zdarzenia przyszłego nie wynika taka aktywność Zainteresowanego, która wykraczałaby poza ramy czynności związanych ze zwykłym wykonywaniem prawa własności. W niniejszej sprawie Wnioskodawca nie podjął bowiem ciągu działań (takich jak: nabycie terenu przeznaczonego pod zabudowę, uzbrojenie terenu, jego podział, ogrodzenie działek, ogłoszenie w prasie w poszukiwaniu nabywców itd.), które wskazywałyby na aktywność w zakresie obrotu nieruchomościami.

A zatem, w przedmiotowej sprawie brak jest przesłanek pozwalających uznać Zainteresowanego za podatnika w rozumieniu art. 15 ust. 1 ustawy, prowadzącego działalność gospodarczą, w myśl art. 15 ust. 2 ustawy, polegającą na handlu nieruchomościami. Jak wcześniej wyjaśniono, aby uznać określoną sprzedaż za opodatkowaną podatkiem VAT nie wystarcza stwierdzić jedynie, iż nastąpiła dostawa towarów, lecz wymagane jest określenie podmiotu dokonującego dostawy za występującego w związku ze sprzedażą jako podatnika podatku od towarów i usług. W niniejszej sprawie takich przesłanek brak.

W przedmiotowej sprawie uznać zatem należy, iż Zainteresowany dokonując sprzedaży działek nie będzie działał w charakterze podatnika, a czynność ta nie będzie nosiła znamion działalności gospodarczej w rozumieniu ustawy o podatku od towarów i usług. Powyższe wynika z faktu, iż sprzedaż przez Wnioskodawcę nieruchomości gruntowej, stanowi zwykłe wykonywanie prawa własności. Tym samym, w przedmiotowej sprawie Zainteresowany, zbywając nieruchomość stanowiącą jego majątek prywatny, korzysta z przysługującego jemu prawa do rozporządzania własnym majątkiem. Skutkiem powyższego – stosownie do obowiązującego orzecznictwa – transakcja zbycia nieruchomości gruntowej nie będzie podlegać opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.

Reasumując, sprzedaż przez Wnioskodawcę przedmiotowych działek nie będzie stanowiła działalności gospodarczej w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy i nie będzie podlegała opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług. Bowiem Zainteresowany, w związku z dostawą przedmiotowych działek, będzie korzystał z przysługującego mu prawa do rozporządzania własnym majątkiem, co oznacza, że nie wypełni przesłanek zdefiniowanych w art. 15 ust. 1 i ust. 2 ustawy i nie wystąpi w charakterze podatnika podatku od towarów i usług. W rezultacie sprzedaż podzielonych działek nr 161/7 i 161/11 wraz z udziałem w działce przeznaczonej pod drogę dojazdową nie będzie wiązać się z powstaniem obowiązku podatkowego w podatku od towarów i usług.

Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dniu wydania interpretacji.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu, ul. Ratajczaka 10/12, 61-815 Poznań po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – t. j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy).

Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Poznaniu, Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Lesznie, ul. Dekana 6, 64-100 Leszno.