Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0111-KDIB3-2.4012.463.2021.1.AZ
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2021-09-07
Teza: skutki podatkowe czynności przekazania mienia w zamian za zwrot równowartości kwoty podatku VAT, który został zapłacony z tytułu darowizny.
Słowa kluczowe: darowizna; dostawa-dostawa towarów; faktura; samochód
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II-Rozdział 2-art. 7.; [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział VI-art. 29 (uchylony); [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział VI-art. 29a; [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział VI-art. 30b; [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział VI-art. 30c; [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział XI-Rozdział 1-art. 106 (uchylony); [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział XI-Rozdział 1-art. 106a; [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział XI-Rozdział 1-art. 106b; [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział XI-Rozdział 1-art. 106c; [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział XI-Rozdział 1-art. 106d; [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział XI-Rozdział 1-art. 106e; [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział XI-Rozdział 1-art. 106f; [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział XI-Rozdział 1-art. 106g (uchylony od 1.07.2024); [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział XI-Rozdział 1-art. 106h; [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział XI-Rozdział 1-art. 106i; [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział XI-Rozdział 1-art. 106j; [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział XI-Rozdział 1-art. 106k (uchylony od 1.07.2024); [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział XI-Rozdział 1-art. 106l; [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział XI-Rozdział 1-art. 106m; [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział XI-Rozdział 1-art. 106n; [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział XI-Rozdział 1-art. 106o; [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział XI-Rozdział 1-art. 106p; [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział XI-Rozdział 1-art. 106q

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA

Na podstawie art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1, art. 14r ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2021 r., poz. 1540), Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej stwierdza, że stanowisko Wnioskodawcy przedstawione we wniosku z 9 czerwca 2021 r. (data wpływu 18 czerwca 2021 r.) w zakresie:

*   uznania za odpłatną dostawę towaru czynności przekazania mienia w zamian za zwrot równowartości kwoty podatku VAT, który został zapłacony z tytułu darowizny – jest **prawidłowe,**
*   dokumentowania tej transakcji fakturą wystawioną na rzecz obdarowanego ¬ – jest **prawidłowe,**
*   traktowania otrzymanej przez Spółkę należności jako kwoty brutto – **jest prawidłowe,**
*   skorygowania in-minus rozliczenia podatku VAT, w którym wykazała naliczenie podatku należnego – **jest nieprawidłowe.**

UZASADNIENIE

18 czerwca 2021 r. wpłynął ww. wniosek, o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie skutków podatkowych czynności przekazania mienia w zamian za zwrot równowartości kwoty podatku VAT, który został zapłacony z tytułu darowizny.

We wniosku przedstawiono następujące zdarzenie przyszłe:

Spółka S.A., dalej zwana „Spółką” lub „S.”, jest podmiotem którego podstawowym zadaniem jest prowadzenie likwidacji kopalń, zabezpieczenie sąsiednich zakładów górniczych przed zagrożeniem wodnym, gazowym oraz pożarowym. Spółka realizuje zadania związane z usuwaniem szkód górniczych i rekultywacja terenów pogórniczych. Spółka zagospodarowuje także majątek oraz sprzedaje nieruchomości likwidowanych kopalń. Do zadań Spółki należy również tworzenie nowych miejsc pracy, w szczególności dla pracowników likwidowanych kopalni.

Spółka w związku z rozporządzaniem majątkiem zlikwidowanych kopalń dokonuje darowizn na rzecz innych podmiotów.

Podstawą prawną przedmiotowych darowizn jest art. 23 ust. 1 ustawy z dnia 7 września 2007 o funkcjonowaniu górnictwa węgla kamiennego (t.j. Dz.U. z 2019 r., poz. 1821 ze zm.), zgodnie z którym: „Przedsiębiorstwo górnicze może dokonać darowizny mienia na rzecz gminy górniczej albo spółdzielni mieszkaniowej, za ich zgodą, na cele związane z realizacją urządzeń infrastruktury technicznej lub innych celów publicznych, a także w celu pobudzania aktywności gospodarczej w gminie górniczej”.

Spółka dokonuje darowizn, które są dokonywane w formie pisemnego porozumienia. W treści porozumienia są wyszczególnione nieruchomości i ruchomości oraz ich forma opodatkowania. Jeśli są opodatkowane podatkiem VAT, obdarowany zobowiązany jest do zwrotu równowartości kwoty podatku, który został zapłacony z tytułu przedmiotowej darowizny.

W związku z powyższym opisem zadano następujące pytania:

1.  Czy konieczność zwrotu przez obdarowanego równowartości kwoty podatku VAT, który został zapłacony z tytułu darowizny dokonanej przez Spółkę sprawia, że na gruncie podatku VAT czynność przestaje być nieodpłatna, co za tym idzie Spółka powinna wystawić fakturę na rzecz przyjmującego darowiznę?
2.  Czy w takim przypadku kwotę otrzymanej przez Spółkę należności należy traktować jako zapłatę za towar i przyjąć, że jest to kwota brutto?
3.  Czy jeżeli Spółka wystawiła dowód wewnętrzny, w którym wykazała kwotę należnego podatku z tytułu darowizny i wykazała go w rozliczeniu prowadzonym na potrzeby VAT, to czy Spółka powinna w takim wypadku anulować ten dowód wewnętrzny i skorygować in-minus rozliczenie podatku VAT, w którym wykazała naliczenie tego podatku?

Stanowisko Wnioskodawcy:

Konieczność zwrotu przez obdarowanego równowartości kwoty podatku VAT, który został zapłacony z tytułu darowizny dokonanej przez Spółkę sprawia, że na gruncie podatku VAT czynność przestaje być nieodpłatna, co za tym idzie Spółka powinna wystawić fakturę na rzecz przyjmującego darowiznę. W takim przypadku kwotę otrzymanej przez Spółkę należności należy traktować jako zapłatę za towar i przyjąć, że jest to kwota brutto. Jeżeli Spółka wystawiła dowód wewnętrzny w którym wykazała kwotę należnego podatku z tytułu darowizny i wykazała go w rozliczeniu prowadzonym na potrzeby VAT, to Spółka powinna w takim wypadku anulować ten dowód wewnętrzny i skorygować in-minus rozliczenie podatku VAT w którym wykazała naliczenie tego podatku.

Uzasadnienie

Zgodnie z art. 888 § 1 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny (Dz. U. z 2018 r. poz. 1025, z póżn. zm.), przez umowę darowizny darczyńca zobowiązuje się do bezpłatnego świadczenia na rzecz obdarowanego kosztem swego majątku.

Umowa darowizny jest czynnością prawną, na mocy której darczyńca zobowiązuje się do jednostronnego bezpłatnego świadczenia kosztem swojego majątku na rzecz obdarowanego, przy równoczesnym braku nałożenia na niego obowiązku świadczenia w zamian za uczynioną darowiznę. Korzyść osiągana przez jedną stronę umowy nie znajduje odpowiednika po drugiej stronie. Nieodpłatny charakter świadczenia darczyńcy jest cechą charakterystyczną umowy darowizny - jej istota polega na braku po drugiej stronie ekwiwalentu w postaci świadczenia wzajemnego. Brak tej cechy, przejawiający się w zastrzeżeniu odpłaty, powoduje zniweczenie causae, a tym samym umowa darowizny nie dochodzi w ogóle do skutku. Nie budzi wątpliwości, że ekwiwalentność należy rozumieć szeroko, a zatem bez ograniczenia do aspektów stricte ekonomicznych. Poza sporem pozostaje też, że świadczenie darczyńcy musi być bezpłatne subiektywnie i obiektywnie, przy czym decydujące znaczenie należy przypisać zamiarowi stron. Przyjęta przez strony ekwiwalentność świadczeń (lub jej brak) nie może być korygowana wbrew ich woli (to same strony decydują, czy uznają określoną korzyść za ekwiwalent przysporzenia). W razie znaczącej dysproporcji świadczeń nie wyklucza się jednak możliwości badania, czy oświadczenie woli nie zostało dotknięte wadą w postaci pozorności (art. 83 k.c.). Ostatecznie nie będzie można mówić o świadczeniu nieodpłatnym wtedy, jeśli świadczenie wzajemne, choć bez wartości w obrocie, będzie ją miało dla stron, a także jeśli zostało spełnione pod warunkiem, że druga strona spełni inne świadczenie, nawet jeśli to drugie świadczenie także określono jako nieodpłatne. Nie wyklucza to jednak możliwości uznania za darowizny dwóch odrębnych umów, w których uczestniczą te same osoby i które dokonują dla siebie wzajemnych przysporzeń pod tytułem darmowym. Decydujące znaczenie należy przypisać zamiarowi stron i wykreowanym przez nie causae każdej z umów. Świadczenie może uzyskać darmowy charakter także po jego wykonaniu, jeśli strony uzgodniły, że choć pierwotnie odpłatne, będzie ono traktowane jako darowizna, co może łączyć się np. ze zwolnieniem z długu. Zgodnie przyjmuje się, że nałożenie na obdarowanego polecenia, choćby jego beneficjentem był sam darczyńca, nie niweczy nieodpłatnego charakteru świadczenia - może ono zmniejszyć korzyść przypadającą obdarowanemu z tytułu darowizny, jednak nigdy nie pomniejsza jego majątku, ponieważ wykonanie polecenia odbywa się co najwyżej kosztem otrzymanego przysporzenia. Polecenie nie może jednak polegać na nałożeniu na obdarowanego takich obowiązków, które odbierają czynności charakter zdziałanej pod tytułem darmowym (Fras Mariusz (red.), Habdas Magdalena (red.), Kodeks cywilny. Komentarz. Tom V. Zobowiązania. Część szczególna (art. 765-921(16)) Publikacja LEX).

Na mocy art. 7 ust. 2 ustawy o VAT - przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się również przekazanie nieodpłatnie przez podatnika towarów należących do jego przedsiębiorstwa, w szczególności:

1.  przekazanie lub zużycie towarów na cele osobiste podatnika lub jego pracowników, w tym byłych pracowników, wspólników, udziałowców, akcjonariuszy, członków spółdzielni i ich domowników, członków organów stanowiących osób prawnych, członków stowarzyszenia,
2.  wszelkie inne darowizny

\-jeżeli podatnikowi przysługiwało, w całości lub w części, prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego z tytułu nabycia, importu lub wytworzenia tych towarów lub ich części składowych.

Przepis ten wskazuje, że podatnik dokonujący nieodpłatnego przekazania towarów jest obowiązany do odprowadzenia podatku VAT od przekazanych towarów, jeśli przysługiwało mu prawo do odliczenia podatku przy nabyciu tego towaru w całości lub w części. Zapłata tego podatku ciąży przy tym na dokonującym darowizny, a nie na obdarowanym. Ten właśnie fakt sprawia, że żądanie zwrotu zapłaconego przez darczyńcę podatku od obdarowanego jest de-facto zapłatą - czynność staje się odpłatna i przestaje być czynnością nieodpłatną.

Jak stwierdzono np. w interpretacji z dnia 15 grudnia 2018 r. znak: 0113-KDIPT1-3.4012.704.2018.2.MWJ: „W przedmiotowej sprawie, należy mieć na uwadze fakt, że w związku z planowanym darowaniem samochodu siostra zamierza pobrać z tego tytułu jako zapłatę od Wnioskodawcy kwotę podatku VAT - Wnioskodawca poniesie ciężar podatku VAT od tej transakcji. Natomiast, jak wyżej wskazano, przez umowę darowizny darczyńca zobowiązuje się do bezpłatnego świadczenia na rzecz obdarowanego kosztem swego majątku. Z uwagi na nieodpłatność darowizny nabywca nie ponosi z tego tytułu żadnych wydatków, w tym nie ponosi ciężaru podatku VAT. Zauważyć przy tym należy, że na gruncie podatku od towarów i usług nie występują czynności częściowo odpłatne. Zatem, ww. czynność będzie odpłatna. Wobec powyższego, planowana czynność darowania przez siostrę samochodu zostanie wykonana za wynagrodzeniem, bowiem zapłatą będzie kwota odpowiadająca kwocie podatku VAT, zatem planowana czynność przekazania przez siostrę samochodu nie będzie stanowiła darowizny tego samochodu”.

Spółka z tytułu opisanej w stanie faktycznym czynności - która na gruncie prawa podatkowego de-facto stanowi odpłatną dostawę towarów (sprzedaż a nie darowiznę) - powinna wystawić fakturę na obdarowanego, przyjmując, że kwota zwrotu podatku VAT, którą otrzyma za dany towar stanowi wynagrodzenie brutto. Spółka nie powinna zatem deklarować podatku VAT z tytułu nieodpłatnego przekazania towaru - w zamian za to powinna wykazywać podatek VAT należny z tytułu odpłatnej dostawy udokumentowanej fakturą.

Jeżeli Spółka wystawiła dowód wewnętrzny, w którym wykazała kwotę należnego podatku z tytułu darowizny i wykazała go w rozliczeniu prowadzonym na potrzeby VAT, to Spółka powinna w takim wypadku anulować ten dowód wewnętrzny i skorygować in-minus rozliczenie podatku VAT, w którym wykazała naliczenie tego podatku.

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego zdarzenia przyszłego w zakresie:

*   uznania za odpłatną dostawę towaru czynności przekazania mienia w zamian za zwrot równowartości kwoty podatku VAT, który został zapłacony z tytułu darowizny – jest prawidłowe,
*   dokumentowania tej transakcji fakturą wystawioną na rzecz obdarowanego ¬ – jest prawidłowe,
*   traktowania otrzymanej przez Spółkę należności jako kwoty brutto – jest prawidłowe,
*   skorygowania in-minus rozliczenia podatku VAT, w którym wykazała naliczenie podatku należnego – jest nieprawidłowe.

Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r., o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2021 r. poz. 685 ze zm.), opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, podlegają odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju.

W myśl art. 7 ust. 1 ustawy, przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (…).

Dostawa towarów, o której mowa w ww. art. 7 ust. 1 ustawy, rozumiana jest przez ustawodawcę, jako przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel. W określeniu „jak właściciel” zawiera się możliwość uznania za dostawę faktycznego przeniesienia władztwa nad rzeczą. W rozumieniu ustawy o podatku od towarów i usług „dostawa” oznacza wszelkiego rodzaju rozporządzanie towarem (sprzedaż, zamiana, darowizna, oraz każdą inną transakcję, która w aspekcie ekonomicznym będzie prowadziła do podobnego rezultatu).

Opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, co do zasady, podlega tylko taka dostawa towarów, która ma charakter odpłatny. Jednak w ściśle określonych przypadkach nieodpłatne zbycie towarów może być również przedmiotem opodatkowania tym podatkiem.

Na podstawie art. 7 ust. 2 ustawy, przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się również przekazanie nieodpłatnie przez podatnika towarów należących do jego przedsiębiorstwa, w szczególności:

1.  przekazanie lub zużycie towarów na cele osobiste podatnika lub jego pracowników, w tym byłych pracowników, wspólników, udziałowców, akcjonariuszy, członków spółdzielni i ich domowników, członków organów stanowiących osób prawnych, członków stowarzyszenia,
2.  wszelkie inne darowizny

\-jeżeli podatnikowi przysługiwało, w całości lub w części, prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego z tytułu nabycia, importu lub wytworzenia tych towarów lub ich części składowych.

Kwestia odpłatności była wielokrotnie przedmiotem rozstrzygnięć Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej. Przykładowo w wyroku z dnia 8 marca 1988 r. w sprawie C-102/86 Apple and Pear Development Council przeciwko Commissioners of Customs and Excise, TSUE uznał, że określoną czynność można uznać za wykonaną odpłatnie, jeśli istnieje bezpośrednia i jasno zindywidualizowana korzyść po stronie dostawcy towaru lub usługi, a ponadto gdy odpłatność za otrzymane świadczenie pozostaje w bezpośrednim związku z czynnością, która miała być opodatkowana VAT.

Z opisu sprawy wynika, że Spółka Restrukturyzacji Kopalń w związku z rozporządzaniem majątkiem zlikwidowanych kopalń dokonuje darowizn na rzecz innych podmiotów. Podstawą prawną przedmiotowych darowizn jest art. 23 ust. 1 ustawy z dnia 7 września 2007 o funkcjonowaniu górnictwa węgla kamiennego (t.j. Dz.U. z 2019 r., poz. 1821 ze zm.), zgodnie z którym: „Przedsiębiorstwo górnicze może dokonać darowizny mienia na rzecz gminy górniczej albo spółdzielni mieszkaniowej, za ich zgodą, na cele związane z realizacją urządzeń infrastruktury technicznej lub innych celów publicznych, a także w celu pobudzania aktywności gospodarczej w gminie górniczej”. Spółka dokonuje darowizn, które są dokonywane w formie pisemnego porozumienia. W treści porozumienia są wyszczególnione nieruchomości i ruchomości oraz ich forma opodatkowania. Jeśli są opodatkowane podatkiem VAT, obdarowany zobowiązany jest do zwrotu równowartości kwoty podatku, który został zapłacony z tytułu przedmiotowej darowizny.

Wskazać w tym miejscu należy, że zgodnie z art. 888 § 1 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (Dz. U. z 2020 r., poz. 1740 ze zm.), przez umowę darowizny darczyńca zobowiązuje się do bezpłatnego świadczenia na rzecz obdarowanego kosztem swego majątku.

Umowa darowizny jest czynnością prawną, na mocy której darczyńca zobowiązuje się do jednostronnego bezpłatnego świadczenia kosztem swojego majątku na rzecz obdarowanego, przy równoczesnym braku nałożenia na niego obowiązku świadczenia w zamian za uczynioną darowiznę. Korzyść osiągana przez jedną stronę umowy nie znajduje odpowiednika po drugiej stronie.

Jednakże jeśli pojawia się jakakolwiek płatność związana z darowizną, to na gruncie przepisów ustawy o podatku od towarów i usług umowa ta przestaje być umową nieodpłatną i staje się czynnością odpłatną, a więc jako taka podlega opodatkowaniu.

Przy czym zaznaczenia wymaga, że na gruncie przepisów ustawy o podatku od towarów i usług nie występują czynności częściowo odpłatne. Jeśli tylko czynność została wykonana za wynagrodzeniem, to jest ona odpłatna. Nie ma żadnego znaczenia, czy wynagrodzenie to pokrywa koszty świadczenia tej czynności poniesione przez podatnika, ewentualnie kreuje dla podatnika zysk. Także czynności wykonane „po kosztach” ich świadczenia, bądź poniżej tych koszów, są czynnościami odpłatnymi, o ile tylko pobrano za nie wynagrodzenie.

Potwierdzeniem powyższej tezy jest orzecznictwo TSUE. Przykładowo w wyroku w sprawie C-412/03 Hotel Scandic Gasaback AB v. Riksskatteverket, TSUE wskazał, iż według VI Dyrektywy dostawa jest albo odpłatna albo nieodpłatna. Uzyskanie zapłaty, która pokrywa jedynie koszty, czy też tylko ich część nie oznacza w ocenie TSUE, że czynność ma charakter nieodpłatny lub częściowo nieodpłatny.

Mając na uwadze treść wniosku oraz przywołanych przepisów prawa podatkowego, w przedmiotowej sprawie w pierwszej kolejności należy rozstrzygnąć czy opisana darowizna będzie rzeczywiście nieodpłatną dostawą towaru.

Z okoliczności sprawy wynika, że obdarowany zobowiązany jest do zwrotu równowartości kwoty podatku, który został zapłacony z tytułu przedmiotowej darowizny. Natomiast, jak wyżej wskazano, przez umowę darowizny darczyńca zobowiązuje się do bezpłatnego świadczenia na rzecz obdarowanego kosztem swego majątku. Z uwagi na nieodpłatność darowizny nabywca nie ponosi z tego tytułu żadnych wydatków, w tym nie ponosi ciężaru podatku VAT. Jak już wyjaśniono, na gruncie podatku od towarów i usług nie występują czynności częściowo odpłatne. Zatem, ww. czynność będzie odpłatna. Wobec powyższego, czynność przekazania mienia będzie wykonana za wynagrodzeniem, bowiem zapłatą będzie kwota odpowiadająca kwocie podatku VAT, zatem czynność ta nie będzie stanowiła darowizny.

W konsekwencji konieczność zwrotu przez obdarowanego równowartości kwoty podatku VAT, który został zapłacony z tytułu darowizny dokonanej przez Spółkę sprawia, że na gruncie podatku VAT czynność ta przestaje być nieodpłatna, a w konsekwencji stanowi dostawę towarów, o której mowa w art. 7 ust. 1, podlegającą podatkowaniu na mocy art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy.

Odnosząc się do wątpliwości Spółki, czy powinna wystawić fakturę na rzecz przyjmującego darowiznę, należy wskazać, że zgodnie z art. 106b ust. 1 pkt 1 ustawy, podatnik jest obowiązany wystawić fakturę dokumentującą sprzedaż, a także dostawę towarów i świadczenie usług, o których mowa w art. 106a pkt 2, dokonywane przez niego na rzecz innego podatnika podatku, podatku od wartości dodanej lub podatku o podobnym charakterze lub na rzecz osoby prawnej niebędącej podatnikiem.

Faktura – jak wynika z art. 106e ustawy o VAT – powinna zawierać m.in.:

*   sumę wartości sprzedaży netto, z podziałem na sprzedaż objętą poszczególnymi stawkami podatku i sprzedaż zwolnioną od podatku, (art. 106e ust. 1 pkt 13 ustawy o VAT);
*   kwotę podatku od sumy wartości sprzedaży netto, z podziałem na kwoty dotyczące poszczególnych stawek podatku,(art. 106e ust. 1 pkt 14 ustawy o VAT);
*   kwotę należności ogółem, (art. 106e ust. 1 pkt 15 ustawy o VAT).

Z ww. przepisów wynika, że co do zasady podatnik, który wykonuje czynności podlegające opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług na rzecz innego podatnika jest zobowiązany do wystawienia faktury z wskazaniem wartości sprzedaży netto, kwoty podatku oraz kwoty należności ogółem.

Zgodnie z art. 29a. ust. 1 ustawy, podstawą opodatkowania, z zastrzeżeniem ust. 2-5, art. 30a-30c, art. 32, art. 119 oraz art. 120 ust. 4 i 5, jest wszystko, co stanowi zapłatę, którą dokonujący dostawy towarów lub usługodawca otrzymał lub ma otrzymać z tytułu sprzedaży od nabywcy, usługobiorcy lub osoby trzeciej, włącznie z otrzymanymi dotacjami, subwencjami i innymi dopłatami o podobnym charakterze mającymi bezpośredni wpływ na cenę towarów dostarczanych lub usług świadczonych przez podatnika.

Art. 29a ust. 1 cyt. ustawy odnosi się do wszystkiego, co stanowi zapłatę obejmując swym zakresem każdą formę zapłaty otrzymaną przez sprzedawcę z tytułu dostawy towarów lub wykonania usługi. Żądana od nabywcy zapłata jest kwotą należną z tytułu sprzedaży.

W myśl art. 29a ust. 10 ustawy podstawę opodatkowania obniża się o:

1.  kwoty udzielonych po dokonaniu sprzedaży opustów i obniżek cen;
2.  wartość zwróconych towarów i opakowań, z zastrzeżeniem ust. 11 i 12;
3.  zwróconą nabywcy całość lub część zapłaty otrzymaną przed dokonaniem sprzedaży, jeżeli do niej nie doszło;
4.  wartość zwróconych kwot dotacji, subwencji i innych dopłat o podobnym charakterze, o których mowa w ust. 1.

Jak wynika z przywołanych powyżej przepisów, fakturę wystawia podatnik dokonujący sprzedaży towarów i usług, w celu udokumentowania dokonanej transakcji. Faktura jest dokumentem sformalizowanym (potwierdzającym zaistnienie określonego zdarzenia gospodarczego), który powinien spełniać szereg wymogów przewidzianych przepisami prawa.

Prawidłowość materialno-prawna faktury zachodzi wówczas, jeżeli odzwierciedla ona prawdziwe zdarzenie gospodarcze, czyli w istocie stwierdza fakt dostawy określonych towarów lub usług. Wystawienie faktury należy rozumieć jako sporządzenie dokumentu oraz jego przekazanie innemu podmiotowi, a przez to wprowadzenie faktury do obrotu prawnego. Faktura jest więc dokumentem stwierdzającym wystąpienie u podatnika okoliczności powodujących powstanie obowiązku podatkowego.

Z uwagi na fakt, że faktury są dokumentami potwierdzającymi rzeczywiste transakcje gospodarcze dokonywane przez podatnika, to na fakturze jako kwota należności (kwota brutto) powinna być wskazana kwota odpowiadająca faktycznej zapłacie należnej od nabywcy przekazanego mienia. Tym samym, kwota podatku VAT należnego na fakturze winna być związana z należną zapłatą, tzn. winna być wyliczona z wartości wymaganej należności do zapłaty, bowiem kwota należna jest wartością brutto dla przedmiotowej transakcji.

Mając na uwadze powołane przepisy prawa oraz przedstawiony opis sprawy należy stwierdzić, że opisana we wniosku transakcja przekazania mienia, w świetle ustawy o podatku od towarów i usług, będzie odpłatną dostawą towarów, o której mowa w art. 7 ust. 1 ustawy, podlegającą opodatkowaniu podatkiem VAT, na mocy art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy. Zatem, Wnioskodawca będzie obowiązany jako czynny podatnik podatku od towarów i usług do wystawienia faktury VAT dokumentującej sprzedaż na rzecz przyjmującego darowiznę z wykazaniem danych nabywcy, określonych w art. 106e ust. 1 ustawy, oraz kwotę netto, podatek VAT i kwotę brutto dla tej dostawy. Przy czym na fakturze jako kwota należności ogółem (kwota brutto) powinna być wskazana kwota odpowiadająca kwocie faktycznej zapłaty należnej od nabywcy samochodu.

Zatem w zakresie pytania 1 i 2 stanowisko jest prawidłowe.

Ponadto wątpliwości Wnioskodawcy dotyczą ustalenia, czy jeżeli Spółka wystawiła dowód wewnętrzny, w którym wykazała kwotę należnego podatku z tytułu darowizny i wykazała go w rozliczeniu prowadzonym na potrzeby VAT, to czy Spółka powinna w takim wypadku anulować ten dowód wewnętrzny i skorygować in-minus rozliczenie podatku VAT, w którym wykazała naliczenie tego podatku.

Należy zauważyć, że zgodnie z art. 19a ust. 1 ustawy, obowiązek podatkowy powstaje z chwilą dokonania dostawy towarów lub wykonania usługi, z zastrzeżeniem ust. 1a, 5 i 7-11, art. 14 ust. 6, art. 20 i art. 21 ust. 1.

Jak wykazano powyżej konieczność zwrotu przez obdarowanego równowartości kwoty podatku VAT, który został zapłacony z tytułu darowizny dokonanej przez Spółkę sprawia, że na gruncie podatku VAT czynność ta stanowi dostawę towarów, o której mowa w art. 7 ust. 1, która powinna zostać udokumentowana fakturą.

W świetle poczynionych powyżej ustaleń należy zgodzić się ze Spółką, że nie powinna deklarować podatku VAT z tytułu nieodpłatnego przekazania towaru - w zamian za to powinna wykazywać podatek VAT należny z tytułu odpłatnej dostawy udokumentowanej fakturą.

Jeżeli więc Spółka wystawiła dowód wewnętrzny, w którym wykazała kwotę należnego podatku z tytułu darowizny i wykazała go w rozliczeniu prowadzonym na potrzeby VAT, to Spółka powinna w takim wypadku anulować ten dowód wewnętrzny. Podkreślenia jednak wymaga, że Spółka będzie obowiązana wystawić zamiast dowodu wewnętrznego fakturę dokumentującą sprzedaż. W konsekwencji nie można się zgodzić z twierdzeniem, że Spółka powinna skorygować in-minus rozliczenie podatku VAT, w którym wykazała naliczenie tego podatku. Jak sama Spółka wskazała powyżej – zamiast deklarować podatek VAT z tytułu nieodpłatnego przekazania towaru, powinna wykazywać podatek VAT należny z tytułu odpłatnej dostawy udokumentowanej fakturą. Zatem w opisanej sytuacji nie ma podstaw do korygowania tylko in-minus wykazanego w rozliczeniu podatku należnego.

Stanowisko Wnioskodawcy w zakresie pytania 3 jest nieprawidłowe.

Tut. Organ informuje, że wydana interpretacja dotyczy tylko sprawy będącej przedmiotem wniosku (pytań) Zainteresowanego. Inne kwestie, które nie zostały objęte pytaniami, nie mogą być – zgodnie z art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej – rozpatrzone w wydanej interpretacji.

Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy rzeczywisty stan faktyczny sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie ze stanem faktycznym podanym przez Wnioskodawcę w złożonym wniosku. W związku z powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we wniosku opisu sprawy, udzielona odpowiedź traci swą aktualność.

Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej stanowi element czynności będących przedmiotem decyzji wydanej:

1.  z zastosowaniem art. 119a;
2.  w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
3.  z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.

Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych (art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej).

Powyższe unormowania należy odczytywać łącznie z przepisami art. 33 ustawy z 23 października 2018 r. o zmianie ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, ustawy – Ordynacja podatkowa oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 2193), wprowadzającymi regulacje intertemporalne.

Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego i stanu prawnego obowiązującego w dniu wydania interpretacji.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego …., za pośrednictwem organu, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.).

Skargę wnosi się w dwóch egzemplarzach (art. 47 § 1 ww. ustawy) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Teodora Sixta 17, 43-300 Bielsko-Biała lub drogą elektroniczną na adres Elektronicznej Skrzynki Podawczej Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/SkrytkaESP (art. 54 § 1a ww. ustawy), w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie albo aktu, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 4a (art. 53 § 1 ww. ustawy). W przypadku pism i załączników wnoszonych w formie dokumentu elektronicznego odpisów nie dołącza się (art. 47 § 3 ww. ustawy).

W przypadku wnoszenia skargi w okresie obowiązywania stanu zagrożenia epidemicznego i stanu epidemii jako najwłaściwszy proponuje się kontakt z wykorzystaniem systemu teleinformatycznego ePUAP.

Jednocześnie, zgodnie z art. 57a ww. ustawy skarga na pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego wydaną w indywidualnej sprawie, opinię zabezpieczającą i odmowę wydania opinii zabezpieczającej może być oparta wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd administracyjny jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną.