Interpretacja indywidualna
Sygnatura: ILPB2/415-6/10-2/WS
Organ: Dyrektor Izby Skarbowej w Poznaniu
Data wydania: 2010-03-12
Teza: Czy mając imienne zaświadczenie z zakładu pracy, stwierdzające wysokość odpłatności za bilety na dojazdy do pracy potrącone z wynagrodzenia w listach płac oraz dopłatę zakładu pracy do biletu na dojazdy do pracy, którą doliczono w liście płac do przychodów opodatkowanych Wnioskodawca może zastosować w rozliczeniu rocznym faktycznie poniesione koszty wg imiennego zaświadczenia otrzymanego z zakładu pracy, stosownie do art. 22 ust. 13 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych?
Słowa kluczowe: bilety; dokumentowanie-dokumentowanie wydatków; koszt-koszty przejazdu; pracownik; pracownik-przejazdy pracowników; przewóz-przewóz pracowników
Przepisy: [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-Rozdział 4-art. 22

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA

Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.) oraz § 2 i § 6 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz. U. Nr 112, poz. 770 ze zm.) Dyrektor Izby Skarbowej w Poznaniu działając w imieniu Ministra Finansów stwierdza, że stanowisko, przedstawione we wniosku z dnia 16 grudnia 2009 r. (data wpływu 21 grudnia 2009 r.), o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie kosztów uzyskania przychodów – **jest prawidłowe.**

UZASADNIENIE

W dniu 21 grudnia 2009 r. został złożony ww. wniosek o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie kosztów uzyskania przychodów.

W przedmiotowym wniosku został przedstawiony następujący stan faktyczny.

Wnioskodawca jest zatrudniony na podstawie umowy o pracę, a zamieszkuje w miejscowości położonej około 100 km od miejsca pracy. Transport z miejsca zamieszkania do pracy organizuje zakład pracy transportem autobusowym. W ciągu roku zakład wydaje kwartalne imienne bilety, które upoważniają Zainteresowanego do korzystania z przejazdu do i z pracy.

Koszty przejazdu do pracy pokrywane są następująco:

1.  część w formie dopłaty do biletu – doliczona jest do przychodów Wnioskodawcy i podlega opodatkowaniu,
2.  część jako odpłatność za bilet na dojazd do pracy - potrącona jest z Jego wynagrodzenia w liście płac.

Po zakończeniu roku podatkowego zakład pracy wydał PIT-11, w którym ujął koszty uzyskania przychodów według art. 22 ust. 2 pkt 3 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Ponadto w dniu 12 listopada 2009 r. Zainteresowany otrzymał imienne zaświadczenia za lata 2004 - 2008 o wysokości poniesionych wydatków na dojazdy do pracy, dla każdego roku podatkowego oddzielnie. W każdym zaświadczeniu zakład pracy podał wysokość odpłatności za bilet na dojazd do pracy, potrąconą w liście płac z wynagrodzenia wypłaconego pracownikowi oraz dopłatę do biletu na dojazdy do pracy, doliczoną w roku podatkowym do przychodów pracownika.

Na koniec każdego roku rozliczeniowego Wnioskodawca dokonał rozliczeń za ww. lata. W złożonych zeznaniach rocznych za lata 2004 - 2008 uwzględnił koszty uzyskania przychodów według PIT-11 otrzymanego z zakładu pracy.

W związku z powyższym zadano następujące pytanie.

Czy mając imienne zaświadczenie z zakładu pracy, stwierdzające wysokość odpłatności za bilety na dojazdy do pracy potrącone z wynagrodzenia w listach płac oraz dopłatę zakładu pracy do biletu na dojazdy do pracy, którą doliczono w liście płac do przychodów opodatkowanych, Wnioskodawca może zastosować w rozliczeniu rocznym faktycznie poniesione koszty według imiennego zaświadczenia otrzymanego z zakładu pracy, stosownie do art. 22 ust. 13 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych?

Zdaniem Wnioskodawcy, może On przyjąć w zeznaniu rocznym faktyczny koszt uzyskania przychodów, według imiennego zaświadczenia wydanego przez zakład pracy, zgodnie z art. 22 ust. 13 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Zainteresowany powołuje się na treść imiennego zaświadczenia za 2008 r., otrzymanego z zakładu pracy, o wysokości poniesionych kosztów dojazdu do pracy, który brzmi:

„1. Odpłatność za bilet na dojazdy do pracy potrącona z wynagrodzenia wypłaconego pracownikowi w roku podatkowym 2008, tj. w okresie od 1 stycznia 2008 r. do 31 grudnia 2008 r., wyniosła: 975,60 zł.

2\. Dopłata zakładu do biletu na dojazdy do pracy, doliczona w roku podatkowym 2008, tj. w okresie od 1 stycznia 2008 r. do 31 grudnia 2008 r. do przychodów opodatkowanych pracownika, wyniosła: 10 072,86 zł.”

Art. 22 ust. 13 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych mówi jednoznacznie: „przepisów ust. 2 pkt 3 i 4 oraz ust. 11 nie stosuje się w przypadku, gdy pracownik otrzymuje zwrot kosztów dojazdu do zakładu pracy, z wyjątkiem, gdy zwrócone koszty zostały zaliczone do przychodów podlegających opodatkowaniu.”

Wobec powyższego Wnioskodawca spełnia wymogi określone ww. przepisami i w zeznaniu rocznym za 2008 r. może zastosować faktyczny koszt uzyskania przychodu, tj. 11 048,00 zł., według imiennego zaświadczenia za rok 2008, otrzymanego z zakładu pracy.

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego stanu faktycznego uznaje się za prawidłowe.

Zgodnie z art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t. j. Dz. U. z 2000 r. Nr 14, poz. 176 ze zm.), opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.

Stosownie natomiast do ust. 2 ww. artykułu, dochodem ze źródła przychodów (…) jest nadwyżka sumy przychodów z tego źródła nad kosztami ich uzyskania osiągnięta w roku podatkowym.

W myśl art. 22 ust. 1 ww. ustawy, kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 23.

Zgodnie natomiast z art. 22 ust. 2 ww. ustawy, koszty uzyskania przychodów z tytułu stosunku służbowego, stosunku pracy, spółdzielczego stosunku pracy oraz pracy nakładczej:

1.  wynoszą 111 zł 25 gr miesięcznie, a za rok podatkowy nie więcej niż 1 335 zł, w przypadku gdy podatnik uzyskuje przychody z tytułu jednego stosunku służbowego, stosunku pracy, spółdzielczego stosunku pracy oraz pracy nakładczej,
2.  nie mogą przekroczyć łącznie 2 002 zł 05 gr za rok podatkowy, w przypadku gdy podatnik uzyskuje przychody równocześnie z tytułu więcej niż jednego stosunku służbowego, stosunku pracy, spółdzielczego stosunku pracy oraz pracy nakładczej,
3.  wynoszą 139 zł 06 gr miesięcznie, a za rok podatkowy łącznie nie więcej niż 1 668 zł 72 gr, w przypadku gdy miejsce stałego lub czasowego zamieszkania podatnika jest położone poza miejscowością, w której znajduje się zakład pracy, a podatnik nie uzyskuje dodatku za rozłąkę,
4.  nie mogą przekroczyć łącznie 2 502 zł 56 gr za rok podatkowy, w przypadku gdy podatnik uzyskuje przychody równocześnie z tytułu więcej niż jednego stosunku służbowego, stosunku pracy, spółdzielczego stosunku pracy oraz pracy nakładczej, a miejsce stałego lub czasowego zamieszkania podatnika jest położone poza miejscowością, w której znajduje się zakład pracy, a podatnik nie uzyskuje dodatku za rozłąkę.

Jeżeli roczne koszty uzyskania przychodów, o których mowa w ust. 2, są niższe od wydatków na dojazd do zakładu lub zakładów pracy środkami transportu autobusowego, kolejowego, promowego lub komunikacji miejskiej, w rocznym rozliczeniu podatku koszty te mogą być przyjęte w wysokości wydatków faktycznie poniesionych, udokumentowanych wyłącznie imiennymi biletami okresowymi (ust. 11 wyżej cytowanego artykułu).

W przedmiotowej sprawie kluczowe jest ustalenie pojęcia imiennego biletu okresowego.

Wykładnia gramatyczna powołanego wyżej art. 22 ust. 11 wskazuje, iż koszty uzyskania przychodów ze stosunku pracy podatnik może przyjąć w wysokości faktycznie poniesionych tylko wówczas, gdy spełnione są jednocześnie następujące przesłanki:

*   wydatki pracownika były wyższe od kosztów ustawowo określonych,

*   były poniesione na transport do zakładu pracy,

*   odbyły się wymienionymi ściśle środkami transportu oraz

*   zostały udokumentowane wyłącznie imiennymi biletami okresowymi.

W ustawie o podatku dochodowym od osób fizycznych ustawodawca nie wskazał definicji pojęcia „imiennego biletu okresowego”. Kwestia, czy imienny bilet okresowy jest sporządzony w postaci jednego dokumentu, bądź też dokumentu z załącznikiem ma charakter techniczny, a nie normatywny i nie może zatem pozbawić go cech dowodu na okoliczność poniesienia ww. kosztów. Z tego względu należało uznać, że w świetle treści art. 22 ust. 11 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych istotne jest, aby w załączniku do biletu określona została cena biletu, a więc koszt jaki pracownik poniósł na dojazd do zakładu pracy w ciągu roku, tym bardziej, że koszty te rozliczane są w deklaracji rocznej. Ponadto bilet ten w swej treści musi określać osobę uprawnioną do korzystania z niego. Dodatkowo musi to być bilet uprawniający do korzystania z komunikacji przez pewien okres czasu.

Stosownie do treści art. 22 ust. 13 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, przepisów ust. 2 pkt 3 i 4 oraz ust. 11 nie stosuje się w przypadku, gdy pracownik otrzymuje zwrot kosztów dojazdu do zakładu pracy, z wyjątkiem, gdy zwrócone koszty zostały zaliczone do przychodów podlegających opodatkowaniu.

Z przedstawionego we wniosku opisu stanu faktycznego wynika, że Wnioskodawca w celu dojazdu do pracy korzysta z transportu autobusowego organizowanego przez pracodawcę. Finansowanie z tego tytułu odbywa się dwutorowo, tj. pracodawca dopłaca pracownikom za dojazdy zaliczając te dopłaty do przychodów opodatkowanych, zaś częściowo pracownicy sami partycypują w kosztach – co również znajduje wyraz w postaci potrąceń na listach płac. Z tytułu dojazdu do pracy Zainteresowany otrzymuje kwartalne bilety imienne, natomiast na koniec roku pracodawca wydaje Mu zaświadczenie, z którego wynika, że odpłatność za bilety na dojazd do pracy potrącana jest w danym okresie, a następnie doliczona w roku podatkowym do przychodów opodatkowanych pracownika.

Mając na uwadze powyższe, wskazać należy, iż posiadanie przez pracownika wyłącznie zaświadczenia o wysokości faktycznie poniesionych wydatków nie stanowi przesłanki uprawniającej do zastosowania faktycznie poniesionych kosztów uzyskania przychodu. Wskazać bowiem należy, iż z przepisu art. 22 ust. 11 ww. ustawy wprost wynika, iż w rocznym rozliczeniu podatku koszty uzyskania przychodów, o których mowa w ust. 2, mogą być zastosowane wyłącznie na podstawie imiennych biletów okresowych.

Przedmiotowe zaświadczenie z zakładu pracy stanowi jedynie załącznik do ww. biletów, z którego wynika wysokość poniesionych przez pracownika kosztów w związku z dojazdem do pracy. Natomiast dopiero udokumentowanie wydatków okresowymi biletami imiennymi spełnia ustawową przesłankę, o której mowa w ww. art. 22 ust. 11.

W konsekwencji, tut. Organ stoi na stanowisku, iż Zainteresowany – posiadając łącznie okresowe bilety imienne oraz zaświadczenie o wysokości poniesionych wydatków – może zastosować w rozliczeniu rocznym za 2008 r. koszty uzyskania przychodów faktycznie poniesione.

Interpretacja dotyczy zaistniałego stanu faktycznego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia w przedstawionym stanie faktycznym.

Jednocześnie informuje się, że zgodnie ze stanowiskiem Wnioskodawcy, tut. Organ ustosunkował się do możliwości zastosowania kosztów uzyskania przychodów w wysokości faktycznie poniesionych, w rozliczeniu za 2008 r. Jednakże powyższe zasady mają zastosowanie również do rozliczeń za lata wcześniejsze (tj. za okresy gdzie nie nastąpiło przedawnienie zobowiązań), z uwzględnieniem przepisów obowiązujących w tych latach.

Końcowo, tut. Organ pragnie nadmienić, iż dokumenty dołączone przez Wnioskodawcę do wniosku nie podlegają analizie i weryfikacji w ramach postępowania o wydanie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy).

Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Poznaniu, Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Lesznie, ul. Dekana 6, 64-100 Leszno.