Interpretacja indywidualna
Sygnatura: IPPB4/4511-541/15/19-3/S/AK
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2019-07-25
Teza: Czy za lata podatkowe 2014, a następnie 2015 i 2016 Wnioskodawca może korzystać z następującego sposobu rozliczenia przedmiotowych środków finansowych: 1. Środki finansowe przeznaczone na koszty podróży pomiędzy miejscem zamieszkania a miejscem realizacji zadania całkowicie zwolnić z opodatkowania? 2. Do środków finansowych przeznaczonych na koszty pobytu zastosować zwolnienie przedmiotowe przewidziane w art. 21 ust. 1 pkt 16 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2012 r., poz. 361, z późn. zm., dalej: u.p.d.o.f.)?
Słowa kluczowe: koszt; podróż; programy; przychód-przychód ze stosunku pracy; uczelnie; zwolnienie
Przepisy: [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-Rozdział 3

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA

Na podstawie art. 13 § 2a, art. 14b § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2019 r., poz. 900, z późn. zm.) oraz art. 223 ust. 1 ustawy z dnia 16 listopada 2016 r. – Przepisy wprowadzające ustawę o Krajowej Administracji Skarbowej (Dz. U. z 2016 r., poz. 1948, z późn. zm.) Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej po ponownym rozpatrzeniu sprawy w związku z wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 10 stycznia 2017 r., sygn. akt III SA/Wa 3115/15 (data wpływu prawomocnego orzeczenia 29 maja 2019 r.) stwierdza, że stanowisko Wnioskodawcy przedstawione we wniosku z dnia 27 kwietnia 2015 r. (data wpływu do tut. Organu 4 maja 2015 r.) o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie zwolnienia z opodatkowania środków otrzymanych w ramach programu „Mobilność Plus” – **jest prawidłowe.**

UZASADNIENIE

W dniu 4 maja 2015 r. do tut. Organu został złożony ww. wniosek o wydanie interpretacji dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie zwolnienia z opodatkowania środków otrzymanych w ramach programu „Mobilność Plus”.

Dotychczasowy przebieg postępowania

W dniu 13 lipca 2015 r. Dyrektor Izby Skarbowej w Warszawie działający w imieniu Ministra Finansów wydał dla Wnioskodawcy indywidualną interpretację Nr IPPB4/4511-541/15-2/MS1, w której uznał stanowisko Wnioskodawcy za nieprawidłowe, wskazując, że wyjazd za granicę uczestnika programu nie jest tożsamy z odbyciem podróży służbowej pracownika, a tym samym środki otrzymane przez Wnioskodawcę, zarówno na koszty podróży jak i koszty pobytu, nie mogą korzystać ze zwolnienia z opodatkowania na podstawie art. 21 ust. 1 pkt 16 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Za powyższym również przemawia fakt, że Wnioskodawcy na czas pobytu w ośrodku zagranicznym udzielony został urlop bezpłatny.

Interpretacja została doręczona Wnioskodawcy w dniu 22 lipca 2015 r.

W związku z powyższym rozstrzygnięciem, Wnioskodawca, wniósł pismem z dnia 5 sierpnia 2015 r. (data wpływu 7 sierpnia 2015 r.) wezwanie do usunięcia naruszenia prawa.

W odpowiedzi na powyższe wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, Dyrektor Izby Skarbowej w Warszawie działający w imieniu Ministra Finansów pismem z dnia 4 września 2015 r. Nr IPPB4/4511-1-94/15-2/MS1 (skutecznie doręczonym w dniu 10 września 2015 r.) stwierdził brak podstaw do zmiany indywidualnej interpretacji przepisów prawa podatkowego.

Wnioskodawca, na interpretację przepisów prawa podatkowego z dnia 13 lipca 2015 r. Nr IPPB4/4511-541/15-2/MS1, złożył skargę (data wpływu 12 października 2015 r.) do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 10 stycznia 2017 r., sygn. akt III SA/Wa 3115/15 uchylił zaskarżoną interpretację indywidualną z dnia 13 lipca 2015 r. Nr IPPB4/4511-541/15-2/MS1. Od powyższego wyroku została złożona skarga kasacyjna do Naczelnego Sądu Administracyjnego, która została wycofana pismem z dnia 23 listopada 2018 r. Nr 1462-IPR.4511.11.2017.3.LP.

W związku z powyższym, wyrok z dnia 10 stycznia 2017 r. sygn. akt III SA/Wa 3115/15 stał się prawomocny od dnia 19 grudnia 2018 r. Prawomocny wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wraz z aktami wpłynął do tut. Organu w dniu 29 maja 2019 r.

W myśl art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302, z późn. zm.) ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa uległy zmianie.

Wskutek powyższego, wniosek Strony w zakresie skutków podatkowych otrzymania przez Wnioskodawcę środków finansowych w związku z realizacją programu „Mobilność Plus” wymaga ponownego rozpatrzenia przez tut. organ.

We wniosku przedstawiono następujący stan faktyczny.

Minister Nauki i Szkolnictwa Wyższego w dniu 6 grudnia 2012 r. po rozpatrzeniu wniosku Wydziału Uniwersytetu z dnia 30 lipca 2012 r. na konkurs w ramach II edycji programu Mobilność Plus wydał decyzję, w której przyznał Wydziałowi środki finansowe w kwocie 422.400 zł z przeznaczeniem na finansowanie w latach 2013-2015 uczestnictwa Wnioskodawcy w programie Mobilność Plus, II edycja programu. Na podstawie wydanej decyzji Minister zawarł z Wydziałem dnia 20 marca 2013 r. umowę na finansowanie uczestnictwa Wnioskodawcy w programie Mobilność Plus. Umowa reguluje warunki finansowania, realizacji jego uczestnictwa w programie Mobilność Plus, rozliczenia środków finansowych przyznanych na finansowanie jego zagranicznego pobytu obejmującego realizację projektu „X” w zagranicznym ośrodku naukowym. Środki finansowe zgodnie z decyzją i zawartą umową (§ 3 ust. 1) przekazywane będą: w roku 2014 r. w kwocie 180.000 zł, w tym koszty pobytu 156.000 zł, koszty podróży 24.000 zł, w roku 2015 w kwocie 211.200 zł, w tym koszty pobytu 187.200 zł, koszty podróży 24.000 zł, w roku 2016 w kwocie 31.200 zł, w tym koszty pobytu 31.200 zł, koszty podróży 0 zł. W związku z powiększeniem się rodziny Minister zmienił ww. decyzję decyzją z dnia 3 lipca 2014 r. w której zwiększył przyznane środki finansowe do kwoty 467.700 zł. Na podstawie tej decyzji Minister zawarł z Wydziałem dnia 23 lipca 2014 r. aneks Nr 1 do umowy na finansowanie uczestnictwa Wnioskodawcy w programie Mobilność Plus. Zgodnie z wprowadzonymi zmianami środki finansowe przekazywane będą: w roku 2014 r. w kwocie 195.100 zł, w tym koszty pobytu 165.100 zł, koszty podróży 30.000 zł, w roku 2015 w kwocie 238.800 zł, w tym koszty pobytu 202.800 zł, koszty podróży 36.000 zł, w roku 2016 w kwocie 33.800 zł, w tym koszty pobytu 33.800 zł, koszty podróży 0 zł. Przeznaczeniem ww. środków finansowych jest pokrycie kosztów utrzymania uczestnika programu oraz jego małżonka i niepełnoletnich dzieci związanych z pobytem w zagranicznym ośrodku oraz w związku z kosztami podróży (§ 3 ust. 2). Wydział jako płatnik zobowiązana jest do niezwłocznego przekazania całości otrzymanych środków finansowych uczestnikowi programu Mobilność Plus, na podstawie odrębnej umowy zawartej pomiędzy Wydziałem a uczestnikiem programu. Środki finansowe przekazane zgodnie z umową nie mogą być wydatkowane na inne cele, niżeli koszty pobytu w ośrodku zagranicznym i koszty podróży. W sprawach nieuregulowanych w umowie między Ministrem a Wydziałem znajdują zastosowanie przepisy ustawy o zasadach finansowania nauki i Komunikatu Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego z dnia 26 kwietnia 2012 r. o ustanowieniu programu pod nazwą „Mobilność Plus” (MP. z 2012 r. poz. 254).

W dniu 14 stycznia 2014 r. została zawarta pomiędzy Wydziałem a Wnioskodawcą umowa o finansowanie uczestnictwa w programie „Mobilność Plus”. Zgodnie z zawartą umową otrzymane środki finansowe od Wydziału, przekazane w ramach programu Mobilność Plus, II edycja Wnioskodawca może przeznaczyć wyłącznie na koszty pokrycia pobytu za granicą (koszty utrzymania i bieżące wydatki związane z pobytem w zagranicznym ośrodku) i koszty podróży (dotyczy to Wnioskodawcy oraz członków jego rodziny). W przypadku wykorzystania środków w sposób niezgodny z umową Wnioskodawca zobowiązany jest do ich zwrotu, podobnie jak zobowiązany jest do zwrotu środków niewykorzystanych. Jednocześnie w umowie znajduje się potwierdzenie, że jest pracownikiem Wydziału, co stanowi warunek przekazania środków finansowych. Udział Wnioskodawcy w realizacji programu Mobilność Plus stanowi wykonanie obowiązków pracowniczych w ramach podróży służbowej. Wnioskodawca otrzymał z Wydziału polecenie wyjazdu i udziału w programie Mobilność Plus. Na czas realizacji programu (od dnia 25 lutego 2014 r. do dnia 29 lutego 2015 r.) Wnioskodawca złożył wniosek do Rektora Uniwersytetu o urlop, który otrzymał na podstawie Uchwały Uniwersytetu.

W związku z powyższym opisem zadano następujące pytania.

Czy za lata podatkowe 2014, a następnie 2015 i 2016 Wnioskodawca może korzystać z następującego sposobu rozliczenia przedmiotowych środków finansowych:

1.  Środki finansowe przeznaczone na koszty podróży pomiędzy miejscem zamieszkania a miejscem realizacji zadania całkowicie zwolnić z opodatkowania?
2.  Do środków finansowych przeznaczonych na koszty pobytu zastosować zwolnienie przedmiotowe przewidziane w art. 21 ust. 1 pkt 16 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2012 r., poz. 361, z późn. zm., dalej: u.p.d.o.f.)?

Zdaniem Wnioskodawcy, środki finansowe uzyskane na realizację programu Mobilność Plus przeznaczone są wyłącznie na pokrycie kosztów podróży oraz pobytu, niezbędnych do realizacji zadania, na co wprost wskazuje zawarta umowa z Wydziałem.

Środki przeznaczone na pokrycie kosztów podróży pomiędzy miejscem zamieszkania a miejscem wykonywania zadania są całkowicie zwolnione z opodatkowania, ponieważ Wnioskodawca musi się z nich rozliczyć z Ministerstwem i środki niewykorzystane zwrócić. Środki przeznaczone na koszty pobytu podlegają opodatkowaniu tylko powyżej wysokości diet oraz innych należności przysługujących pracownikowi i członkom jego rodziny za każdą dobę pobytu w podróży w celu realizacji zadania.

Środki finansowe na realizację programu Mobilność Plus stanowią przychód ze stosunku pracy, ponieważ Wnioskodawca jest pracownikiem Wydziału i otrzymał od swojego pracodawcy polecenie wyjazdu i uczestnictwa w programie Mobilność Plus. Na okres wyjazdu pracodawca przyznał Wnioskodawcy, na jego wniosek, urlop. Urlop ten został zatem udzielony ze względu na polecenie wyjazdu zagranicznego. Warunkiem przekazania środków finansowych jest zatrudnienie uczestnika programu Mobilność Plus w Jednostce (Wydziale) kierującej go na wyjazd zagraniczny. Zgodnie z § 8 ust. 4 umowy między Ministrem a Wydziałem w razie ustania zatrudnienia uczestnika Wydział zobowiązany jest niezwłocznie zawiadomić Ministra o tym fakcie oraz do prawidłowego rozliczenia przekazanych środków finansowych, pod rygorem możliwości odstąpienia przez Ministra od umowy i możliwości żądania zwrotu całości przekazanych środków wraz z odsetkami. Stanowisko Wnioskodawcy potwierdza wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12 października 2012 r. w sprawie o sygn. akt II FSK 309/11, w sprawie uczestnika programu „Wsparcie międzynarodowej mobilności naukowców” Ministerstwa realizującego projekt badawczy w zagranicznym ośrodku naukowym w Stanach Zjednoczonych (stan faktyczny dokładnie taki sam jak Wnioskodawcy), w którym potwierdzone zostały warunki, jakie spełnia podróż służbowa: Skarżący został bowiem wyznaczony do udziału w programie przez swojego pracodawcę (pracodawca wydał polecenie wyjazdu), miał wykonywać określone przez niego zadanie (udział w programie badawczym) przez określony czas poza miejscem stałego zatrudnienia. Udział w programie badawczym miał w związku z tym cechy podróży służbowej.

Realizowany przez Wnioskodawcę projekt badawczy spełnia łącznie wskazane warunki:

1.  Wnioskodawca został wyznaczony do udziału w programie przez swojego pracodawcę (pracodawca wydał polecenie wyjazdu);
2.  W trakcie wyjazdu Wnioskodawca ma wykonywać określone przez pracodawcę zadania (udział w projekcie badawczym „X”, sporządzanie sprawozdań);
3.  Realizacja ww. zadań odbywa się przez określony czas (od dnia 25 lutego 2014 r. do dnia 29 lutego 2015 r.) poza miejscem stałego zatrudnienia Wnioskodawcy (Stany Zjednoczone).

Spełnione są zatem wszelkie przesłanki do uznania podróży Wnioskodawcy za podróż służbową. Przez cały czas realizacji programu Wnioskodawca musi pozostawać w stosunku pracy z kierującym go Wydziałem. Na czas pobytu za granicą udzielono Wnioskodawcy urlopu dla pracowników naukowych wysyłanych na wyjazd zagraniczny. Z umowy wynika wprost, że Wnioskodawca ma prawo zabrać ze sobą członków rodziny.

Środki finansowe przeznaczone na koszty pobytu Wnioskodawcy i jego rodziny podlegają zatem zwolnieniu przedmiotowemu przewidzianemu w art. 21 ust. 1 pkt 16 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. u.p.d.o.f.

Stan faktyczny, który Wnioskodawca przedstawił odpowiada w pełni nie tylko rozpoznanemu przez Naczelny Sąd Administracyjny dnia 12 października 2012 r. w sprawie o sygn. akt II FSK 309/11, ale także przez inne sądy administracyjne, w tym w szczególności przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu, który rozpoznawał sprawę uczestnika programu Mobilność Plus II edycja, czyli tej samej edycji, której Wnioskodawca jest uczestnikiem. W wyroku z dnia 16 kwietnia 2014 r. (I SA/Po 1059/13) identyczny stan faktyczny został uznany „za podróż służbową, tj. wyjazd pracownika na polecenie pracodawcy poza miejscowość, w której znajduje się siedziba pracodawcy lub poza stałe miejsce pracy – w celu wykonania zadania służbowego, co skutkuje możliwością zastosowania dyspozycji z art. 21 ust. 1 pkt 16 u.p.d.o.f.”

Jedyne różnice pomiędzy powołanymi wyżej stanami faktycznymi, a stanem faktycznym Wnioskodawcy to:

1.  dane osobowe uczestnika, a zarazem podatnika,
2.  daty rozpoczęcia i zakończenia realizacji projektu badawczego w zagranicznym ośrodku naukowym,
3.  nazwa projektu badawczego,
4.  miejsce (zagraniczny ośrodek naukowy) realizacji projektu badawczego.

Żadna z tych różnic nie dotyczy wskazanych przez sądy administracyjne warunków, jakie spełnia podróż służbowa. W związku z powyższym Wnioskodawca uważa, że interpretacja indywidualna w jego przypadku powinna uwzględniać orzecznictwo w przedmiotowym zakresie i przychylić się do zaprezentowanego przez niego stanowiska.

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego stanu faktycznego jest prawidłowe.

Na wstępie należy zaznaczyć, że niniejszą interpretację oparto na przepisach prawa podatkowego obowiązujących w dacie wydania pierwotnej interpretacji, bowiem niniejsza interpretacja stanowi ponowne rozstrzygnięcie tej samej sprawy w wyniku orzeczenia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 10 stycznia 2017 r., sygn. akt III SA/Wa 3115/15.

Przedmiotem niniejszej interpretacji jest odpowiedź na pytanie czy w przedstawionym przez Wnioskodawcę opisie stanu faktycznego otrzymane środki pieniężne w związku z wyjazdem i uczestnictwem Wnioskodawcy w programie „Mobilność Plus” są objęte zwolnieniem z opodatkowania na podstawie art. 21 ust. 1 pkt 16 lit. a) ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2012 r., poz. 361, z późn. zm.).

Zgodnie z przepisem art. 9 ust. 1 ww. ustawy, opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.

Stosownie do art. 10 ust. 1 pkt 1 ww. ustawy – źródłem przychodów jest stosunek służbowy, stosunek pracy, w tym spółdzielczy stosunek pracy, członkostwo w rolniczej spółdzielni produkcyjnej lub innej spółdzielni zajmującej się produkcją rolną, praca nakładcza, emerytura lub renta.

Zgodnie z art. 12 ust. 1 ww. ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych stanowiący, że za przychody ze stosunku służbowego, stosunku pracy, pracy nakładczej oraz spółdzielczego stosunku pracy uważa się wszelkiego rodzaju wypłaty pieniężne oraz wartość pieniężną świadczeń w naturze bądź ich ekwiwalenty, bez względu na źródło finansowania tych wypłat i świadczeń, a w szczególności: wynagrodzenia zasadnicze, wynagrodzenia za godziny nadliczbowe, różnego rodzaju dodatki, nagrody, ekwiwalenty za niewykorzystany urlop i wszelkie inne kwoty niezależnie od tego, czy ich wysokość została z góry ustalona, a ponadto świadczenia pieniężne ponoszone za pracownika, jak również wartość innych nieodpłatnych świadczeń lub świadczeń częściowo odpłatnych. Za pracownika w rozumieniu ustawy uważa się między innymi osobę pozostającą w stosunku pracy (art. 12 ust. 4).

Zgodnie z art. 21 ust. 1 pkt 16 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych wolne od podatku dochodowego są diety i inne należności za czas:

1.  podróży służbowej pracownika,
2.  podróży osoby niebędącej pracownikiem

\- do wysokości określonej w odrębnych ustawach lub w przepisach wydanych przez ministra właściwego do spraw pracy w sprawie wysokości oraz warunków ustalania należności przysługujących pracownikowi zatrudnionemu w państwowej lub samorządowej jednostce sfery budżetowej, z tytułu podróży służbowej na obszarze kraju oraz poza granicami kraju, z zastrzeżeniem ust. 13.

Z ugruntowanego orzecznictwa sądów administracyjnych bezsprzecznie wynika, że ustawa podatkowa nie definiuje pojęcia podróży służbowej. Przyjmuje się, odwołując się do pojęcia podróży służbowej zawartego w art. 775 Kodeksu pracy, że podróż służbowa charakteryzuje się tym, że jest odbywana poza miejscowością, w której znajduje się siedziba pracodawcy lub poza stałym miejscem pracy, na polecenie pracodawcy, w celu wykonania określonego przez pracodawcę zadania (wyrok Sądu Najwyższego z dnia 22 lutego 2008 r. sygn. akt: I PK 208/07, OSNP z 2009 r., Nr 11-12, poz. 134). Powyższy pogląd został wyrażony m.in. w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12 października 2012 r., sygn. akt: II FSK 309/11, który Sąd w niniejszym składzie w pełni podziela. A zatem pojęcie podróży służbowej należy rozumieć według definicji zawartej w Kodeksie pracy.

Program pod nazwą „Mobilność Plus” został ustanowiony komunikatem Ministerstwa Nauki i Szkolnictwa Wyższego z dnia 26 kwietnia 2012 r. (M.P. z 2012 r., poz. 254) na podstawie art. 26 ust. 2 ustawy z dnia 30 kwietnia 2010 r. o zasadach finansowania nauki (Dz. U. z 2010 r., Nr 96, poz. 615, z późn. zm.).

Celem programu pod nazwą „Mobilność Plus” jest umożliwienie młodym naukowcom, zwanym dalej „uczestnikami programu”, udziału w badaniach naukowych prowadzonych w renomowanych zagranicznych ośrodkach naukowych pod opieką wybitnych naukowców o międzynarodowym autorytecie w danej dziedzinie nauki. Program zapewnia finansowanie pobytu uczestnika programu w jednostce naukowej posiadającej siedzibę poza terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, prowadzącej w sposób ciągły badania naukowe lub prace rozwojowe, zwanej dalej „zagranicznym ośrodkiem”, oraz podróży między miejscem zamieszkania uczestnika programu a miejscowością, w której znajduje się zagraniczny ośrodek. Program ma pomóc uczestnikom programu w dalszym rozwoju kariery naukowej przez zdobycie doświadczenia i wiedzy dzięki udziałowi w badaniach naukowych lub pracach rozwojowych realizowanych przy wykorzystaniu aparatury i metod niedostępnych w kraju.

Jak wskazano we wniosku o udzielenie interpretacji, w umowie o finansowanie uczestnictwa w programie „Mobilność Plus” znajduje się potwierdzenie, że Wnioskodawca jest pracownikiem Wydziału Uniwersytetu. Wnioskodawca nadal pozostaje w stałym zatrudnieniu – jest pracownikiem, a zatem spełniona została przesłanka wskazana w tym przepisie. Ustawodawca nie wprowadził przy tym dodatkowych wymogów, z których wynikałoby, aby urlop bezpłatny (udzielony w związku z uczestnictwem w ww. Programie) pozbawiał prawa do rzeczonego zwolnienia.

Dodatkowo z opisanego stanu faktycznego wynika, że wyjazd i pobyt za granicą ściśle związany jest z obowiązkami, jakie spoczywają na pracowniku naukowym zatrudnionym na Uczelni. Wnioskodawca otrzymał bowiem od pracodawcy polecenie wykonania zadania służbowego, jakim jest zrealizowanie określonego projektu, na podstawie którego pracodawca otrzymał finansowanie z Ministerstwa w ramach programu „Mobilność Plus” i został zobowiązany do wykonywania określonych obowiązków, m.in. do składania sprawozdań z przebiegu projektu. Pracodawca odpowiadał za należyte wykorzystanie środków finansowych przez uczestnika, nieskładanie sprawozdań mogło skutkować obowiązkiem zwrotu tych środków.

Zauważyć przy tym należy, że bez udzielenia urlopu bezpłatnego nie było by możliwe zrealizowanie przez Wnioskodawcę powierzonego mu zadania służbowego w realiach czasu i miejsca jego wykonywania.

Wskazane warunki, na jakich skierowano Wnioskodawcę do prac naukowych w Stanach Zjednoczonych odpowiadają warunkom, jakim powinna odpowiadać podróż służbowa. Wnioskodawca został bowiem wyznaczony do udziału w programie przez swojego pracodawcę, miał wykonywać określone przez niego zadanie (udział w programie naukowym) przez określony czas poza miejscem stałego zatrudnienia. Udział w programie badawczym miał w związku z tym cechy podróży służbowej. Ponadto Wnioskodawca, na podstawie umowy zawartej z pracodawcą, był zobowiązany do skrupulatnego przestrzegania postanowień zawartych w umowie pomiędzy Ministrem a pracodawcą Wnioskodawcy, a więc m.in. postanowień § 1 tej umowy, który określał warunki finansowania i realizacji uczestnictwa w programie oraz rozliczania środków finansowych przyznanych na finansowanie zagranicznego pobytu Wnioskodawcy. Element ten jest istotny z punktu widzenia otrzymanego przez Wnioskodawcę polecenia służbowego, albowiem realizacja tego obowiązku, umożliwiała pracodawcy analizę i weryfikację wyznaczonego zadania.

Przyjęciu tej tezy nie stoi na przeszkodzie okoliczność, że na czas pobytu w Stanach Zjednoczonych udzielono urlopu bezpłatnego. Taki wymóg wynikał bowiem z przepisów dotyczących zasad kierowania pracowników naukowych do badań naukowych za granicę. Zgodnie z § 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego z dnia 12 października 2006 r. w sprawie warunków kierowania osób za granicę w celach naukowych, dydaktycznych i szkoleniowych oraz szczególnych uprawnień tych osób (Dz. U. Nr 190, poz. 1405) osoby, mające stałe miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej mogą być kierowane za granicę w celu prowadzenia badań naukowych. Osoba pozostająca w zatrudnieniu w celu skierowania jej za granicę musi uzyskać zgodę pracodawcy i urlop szkoleniowy lub bezpłatny (§ 9 ust. 1 rozporządzenia z dnia 12 października 2006 r.). Udzielenie urlopu bezpłatnego przez pracodawcę, będącego jednocześnie jednostką kierującą za granicę, nie jest w związku z tym tożsame ze zwolnieniem z obowiązku wykonywania polecenia pracodawcy w okresie trwania urlopu bezpłatnego, którego udzielono w celu realizacji celu, wyznaczonego przez pracodawcę, ale jest warunkiem formalnym, związanym z takim skierowaniem.

Spełnione zostały zatem wymagania dla uznania opisanego stanu faktycznego za podróż służbową tj. wyjazd pracownika na polecenie pracodawcy poza miejscowość, w której znajduje się siedziba pracodawcy lub poza stałe miejsce pracy – w celu wykonania zadania służbowego. W związku z tym wypełnione zostały przesłanki z art. 21 ust. 1 pkt 16 a) ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Reasumując, w przedmiotowej sprawie stwierdzić zatem należy, że środki finansowe otrzymane przez Wnioskodawcę na realizację projektu w ramach programu „Mobilność Plus” stanowią dla Niego przychód ze stosunku pracy w rozumieniu art. 12 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, który podlega zwolnieniu z opodatkowania na podstawie art. 21 ust. 1 pkt 16 lit. a) ww. ustawy.

Wobec powyższego stanowisko Wnioskodawcy jest prawidłowe.

Interpretacja dotyczy zaistniałego stanu faktycznego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia w przedstawionym stanie faktycznym.

Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej stanowi element czynności będących przedmiotem decyzji wydanej:

1.  z zastosowaniem art. 119a;
2.  w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
3.  z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.

Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych (art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej).

Powyższe unormowania należy odczytywać łącznie z przepisami art. 33 ustawy z dnia 23 października 2018 r. o zmianie ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, ustawy – Ordynacja podatkowa oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2018 r., poz. 2193), wprowadzającymi regulacje intertemporalne.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w …, za pośrednictwem organu, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. z 2018 r., poz. 1302, z późn. zm.). Skargę wnosi się w dwóch egzemplarzach (art. 47 § 1 ww. ustawy) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Teodora Sixta 17, 43-300 Bielsko-Biała lub drogą elektroniczną na adres Elektronicznej Skrzynki Podawczej Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/SkrytkaESP (art. 54 § 1a ww. ustawy), w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie albo aktu, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 4a (art. 53 § 1 ww. ustawy). W przypadku pism i załączników wnoszonych w formie dokumentu elektronicznego odpisów nie dołącza się (art. 47 § 3 ww. ustawy).

Jednocześnie, zgodnie art. 57a ww. ustawy, skarga na pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego wydana w indywidualnej sprawie, opinię zabezpieczającą i odmowę wydania opinii zabezpieczającej może być oparta wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd administracyjny jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną.