Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0114-KDIP2-1.4010.59.2025.1.MW
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-02-25
Teza: Odliczenie podatku zapłaconego w obcym państwie (Arabia Saudyjska).
Słowa kluczowe: Arabia Saudyjska; kontrahent-kontrahent zagraniczny; odliczenia-odliczenie podatku; umowa-umowa o unikaniu podwójnego opodatkowania
Zagadnienia: Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-Rozdział 5, 5a, 5b, 6b. Podstawa opodatkowania i wysokość podatku-Dochody uzyskane za granicą-Odliczenie podatku zapłaconego przez podatnika za granicą
Przepisy: [CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-Rozdział 5-art. 20-ust. 1

## Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

Szanowni Państwa,
    stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego
    stanu faktycznego w podatku dochodowym od osób prawnych w zakresie ustalenia czy:

        Spółka jest uprawniona, na podstawie art. 20 ust. 1 ustawy o CIT, do odliczenia od
        podatku dochodowego od osób prawnych do zapłaty w Polsce, podatku
        zagranicznego pobranego w Arabii Saudyjskiej od wynagrodzenia pobranego od
        Klienta - prawidłowe;
        powołane dokumenty są wystarczające do udokumentowania kwoty podatku
        zapłaconego (pobranego) w Arabii Saudyjskiej - jest prawidłowe.

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

31 stycznia 2025 r. wpłynął Państwa wniosek z 29 stycznia 2025 r. o wydanie interpretacji
    indywidualnej, dotyczący podatku dochodowego od osób prawnych w zakresie odliczenia
    podatku zapłaconego w obcym państwie.
    Uzupełnili go Państwo pismem z 19 lutego 2025 r. (data wpływu 24 luty 2025 r.).
    Treść wniosku jest następująca:
    Opis stanu faktycznego
    Wnioskodawca jest podatnikiem prowadzącym działalność gospodarczą w formie spółki z
    ograniczoną odpowiedzialnością. Głównym przedmiotem działalności Wnioskodawcy jest,
    „pozostała działalność usługowa w zakresie technologii informatycznych i
    komputerowych" (PKD 62.09.Z).
    Wnioskodawca podlega na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej nieograniczonemu
    obowiązkowi podatkowemu w rozumieniu art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o
    podatku dochodowym od osób prawnych (tj. z dnia 7 grudnia 2023 r. (Dz.U. z 2023 r. poz.
    2805, dalej: Ustawa o CIT).
    Wnioskodawca jest opodatkowany na zasadach ogólnych podatku dochodowego od osób
    prawnych.
    Wnioskodawca nie prowadzi działalności gospodarczej przez zakład podatkowy. W
    szczególności Wnioskodawca nie posiada za granicą żadnej stałej placówki ani
    wyznaczonej osoby działającej w jego imieniu i na jego rzecz za granicą.
    Wnioskodawca świadczy usługi dla osób trzecich, głównie dla dużych przedsiębiorstw oraz
    firm międzynarodowych w sektorach ubezpieczeń, bankowości i przemysłu polegające na
    tworzeniu oprogramowania na zamówienie, zgodnie z potrzebami Klienta, a także
    tworzeniu dodatkowych funkcji lub rozszerzeń w programach już istniejących. W ramach
    prowadzonej działalności gospodarczej Wnioskodawca zawiera umowy ze spółkami
    będącymi rezydentami podatkowymi w innych państwach np. w Arabii Saudyjskiej. W
    przypadku, którego dotyczy pytanie, Wnioskodawca zawarł z A. (...) w Arabii Saudyjskiej
    (dalej jako „Klient") umowę ramową, na podstawie której Klient, na podstawie zamówień,
    zleca Wnioskodawcy prace informatyczne wykonywane przez poszczególnych
    konsultantów Wnioskodawcy oraz pośredniczy w zakupie licencji oprogramowania firm
    trzecich (np. ...). Zgodnie z zawarta umową, jeżeli w wyniku prac konsultantów
    Wnioskodawcy powstaną utwory w rozumieniu praw autorskich, do takich utworów
    Wnioskodawca udziela Klientowi niewyłącznej, nieograniczonej czasowo i terytorialnie
    licencji. Z tytułu realizacji umowy i poszczególnych zamówień Wnioskodawca uzyskuje
    przychód (wynagrodzenie) dokumentowany wystawianymi przez Wnioskodawcę raz w
    miesiącu fakturami. Płatności realizowane przez Klienta z tytułu ww. faktur są
    pomniejszane przez Klienta o kwotę podatku dochodowego, który jest przekazywany
    przez Klienta Organowi Podatkowemu i Celnemu w Arabii Saudyjskiej (Zatca).
    Klient, powołując się na przepisy prawa podatkowego obowiązujące w Arabii Saudyjskiej
    stoi na stanowisku, iż aby nie był zobowiązany do pobierania przedmiotowego podatku u
    źródła („witholding tax") w Arabii Saudyjskiej powinien otrzymać od Wnioskodawcy
    certyfikat rezydencji podatkowej oraz wypełniony przez Wnioskodawcę i potwierdzony

    przez organ podatkowy właściwy dla Wnioskodawcy formularz Q7/B obowiązujący w
    Arabii Saudyjskiej. Na formularzu tym dany podmiot oświadcza, iż:
    1) jest rzeczywistym właścicielem dochodu w odniesieniu do którego wnosi o
      zastosowanie ulgi podatkowej,
    2) jest polskim rezydentem,
    3) nie ma stałego zakładu / bazy (przedsiębiorstwa) w Arabii Saudyjskiej, do którego
      dochód jest przypisany,
    4) prace wykonywane w Arabii Saudyjskiej w danym roku nie stanowią trwałego zakładu
      ani bazy (przedsiębiorstwa) zgodnie z postanowieniami traktatu,
    5) dochód jest lub będzie zgłoszony do właściwego organu podatkowego w państwie, w
      którym podmiot jest rezydentem.
    Zgodnie z formularzem, poświadczenie organu podatkowego ma natomiast dotyczyć tego,
    iż:
    1) informacje (powyżej wymienione) podane przez dany podmiot, zgodnie z najlepszą
      wiedza organu są poprawne,
    2) dany podmiot jest rezydentem podatkowym w Polsce w danym roku w rozumieniu art.
      4 wyżej wymienionej Umowy, gdzie podlega podatkowi.
    Wnioskodawca zwrócił się do organu podatkowego właściwego dla Wnioskodawcy -
    Naczelnika (...) Urzędu Skarbowego w (...) z wnioskiem o poświadczenie wypełnionego
    przez Wnioskodawcę, przetłumaczonego na język polski formularza Q7/B. W dniu (...) 2024
    roku ww. organ podatkowy wydał postanowienie o odmowie wydania zaświadczenia,
    które jest ostateczne. Odmowę organ uargumentował tym, iż nie posiada wiedzy w
    zakresie wskazanym we wniosku. Zgodnie z art. 306b § 1 ordynacji podatkowej oraz art.
    306a § 2 ordynacji podatkowej - organ podatkowy jest zobowiązany wydać zaświadczenie,
    jeżeli chodzi o potwierdzenie faktów lub stanu prawnego, wynikających z prowadzonej
    przez ten organ ewidencji, rejestrów lub innych danych będących w jego posiadaniu.
    Natomiast w przedmiotowej sprawie organ nie posiada wiedzy o tym, jaki jest rzeczywisty
    właściciel dochodu, czy podatnik posiada stały zakład lub bazę w Arabii Saudyjskiej, ani czy
    praca wykonywana w Arabii Saudyjskiej w 2024 roku stanowi stały zakład lub bazę zgodnie
    z postanowieniami umowy. Wnioskodawca nie kwestionuje stanowiska organu
    podatkowego, nie mniej brak uzyskania poświadczenia powoduje zdaniem Klienta
    konieczność odprowadza przez Klienta podatku u źródła w Arabii Saudyjskiej.
    W związku z powyższym Klient dokonuje potrącenia podatku i uiszcza go w imieniu
    Wnioskodawcy w odpowiednim urzędzie podatkowym w Arabii Saudyjskiej. Następnie,
    Klient przekazuje Wnioskodawcy zaświadczenie o podatku u źródła (certificate for
    witholding tax).
    Na zaświadczeniu jest informacja „Zaświadczamy, że uiściliśmy w imieniu [nazwa
    podmiotu, w tym wypadku Wnioskodawcy] podatek u źródła Zakat do Organu
    Podatkowego i Celnego (Zatca), w wysokości wskazanej w poniższej tabeli, zgodnie z
    przepisami dotyczącymi podatku u źródła - podatku dochodowego w Arabii Saudyjskiej.
    Na zaświadczeniu są podane dane Klienta wraz z numerem podatkowym Klienta (Tax
    Identification Number), nazwaWnioskodawcy, kwota podatku odprowadzonego przez
    Klienta do Zatca, w danym miesiącu, grzywna za opóźnienie oraz łączna kwota podatku
    odprowadzonego przez Klienta do Zatca, data wydania zaświadczenia, podpis osoby je
    wystawiającej oraz pieczątka Klienta.
    Ponadto, na zaświadczeniu znajduje się adnotacja - „Zaświadczenie Organu Podatkowego"
    (Certification by the Tax Authority), na którym Organ Podatkowy i Celny (Zatca),
    potwierdza powyższe informacje wraz z datą, podpisem i pieczątką organu.

    Ponadto, Klient przesyła Wnioskodawcy zaświadczenie, na którym wyszczególnione są
    numery faktur wystawione przez Wnioskodawcę wraz z kwotą faktury oraz kwotą podatku
    odprowadzonego przez Klienta do Organu Podatkowego i Celnego w Arabii Saudyjskiej
    (Zatca).
    Należności, o których mowa we wniosku o interpretację indywidualną, tj. należności
    uzyskane od Klienta Wnioskodawcy za świadczone usługi, nie stanowią należności o
    których mowa w art. 17 ust. 1 pkt 3 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych.
    Pytania
        1. Czy w przedstawionym stanie faktyczny Spółka jest uprawniona, na podstawie art.
        20 ust. 1 ustawy o CIT, do odliczenia od podatku dochodowego od osób
        prawnych do zapłaty w Polsce, podatku zagranicznego pobranego w Arabii
        Saudyjskiej od wynagrodzenia pobranego od Klienta?
        2. Czy powołane dokumenty są wystarczające do udokumentowania kwoty podatku
        zapłaconego (pobranego) w Arabii Saudyjskiej?
    Państwa stanowisko w sprawie
    Ad 1
    Zdaniem Wnioskodawcy, w przedstawionym zdarzeniu przyszłym Spółka będzie
    uprawniona, na podstawie art. 20 ust. 1 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku
    dochodowym od osób prawnych (t. j. Dz. U. z 2023 r. poz. 2805 ze zm., dalej: „Ustawy o
    CIT”), do odliczenia od podatku dochodowego od osób prawnych do zapłaty w Polsce,
    podatku u źródła pobranego w Arabii Saudyjskiej od wynagrodzenia z tytułu świadczenia
    na rzecz Spółki saudyjskiej usług opisanych stanie faktycznym.
    Ad 2
    Zdaniem Spółki, dokumenty przedstawione w stanie faktycznym uzyskane od Klienta są
    wystarczające do udokumentowania kwoty podatku zapłaconego (pobranego) w Arabii
    Saudyjskiej.
    Uzasadnienie do pytania 1
    Zgodnie z art. 3 ust. 1 Ustawy o CIT podatnicy mający siedzibę lub zarząd na terytorium
    Rzeczypospolitej Polskiej, podlegają obowiązkowi podatkowemu od całości swoich
    dochodów, bez względu na miejsce ich osiągania. Ustawodawca w przepisach Ustawy o
    CIT regulujących problematykę dochodów uzyskiwanych przez podatników posiadających
    nieograniczony obowiązek podatkowy w Polsce, którzy uzyskują dochody ze źródeł
    położonych poza terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, unormował jako metodę eliminacji
    podwójnego opodatkowania tzw. metodę zaliczenia zwykłego (proporcjonalnego).
    W myśl art. 20 ust. 1 Ustawy o CIT, jeżeli podatnicy, o których mowa w art. 3 ust. 1,
    osiągają również dochody (przychody) poza terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i dochody
    te podlegają w obcym państwie opodatkowaniu, a umowa międzynarodowa, której Polska
    jest stroną nie zwalnia tych dochodów z opodatkowania w państwie rezydencji (art. 17 ust.
    1 pkt 3 Ustawy o CIT), w rozliczeniu za rok podatkowy dochody (przychody) te łączy się z
    dochodami (przychodami) osiąganymi na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. W tym
    wypadku od podatku obliczonego od łącznej sumy dochodów odlicza się kwotę równą
    podatkowi zapłaconemu w obcym państwie. Kwota odliczenia nie może jednak
    przekroczyć tej części podatku obliczonego przed dokonaniem odliczenia, która
    proporcjonalnie przypada na dochód uzyskany w obcym państwie.
    Powołany art. 20 ust. 1 Ustawy o CIT ustanawia zatem następujące przesłanki materialne
    pozwalające na dokonanie odliczenia podatku zapłaconego w państwie źródła, tj.:
        podmiot podlega nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu w Polsce;

        podatnik ten osiąga dochody (przychody) zarówno na terytorium Polski, jak i za
        granicą;
        dochody (przychody) osiągane na terytorium państw obcych podlegają
        opodatkowaniu w tych państwach;
        dochody te nie są wolne od podatku na mocy postanowień umowy
        międzynarodowej, której stroną jest Rzeczpospolita Polska, i tym samym nie ma
        zastosowania art. 17 ust. 1 pkt 3 Ustawy o CIT;
        podatek od dochodów (przychodów) osiąganych na terytorium państw obcych
        został faktycznie zapłacony w tych państwach.
    Na podstawie art. 20 ust. 6 Ustawy o CIT, łączna kwota odliczenia, o którym mowa w ust. 1
    i 2, nie może przekroczyć tej części podatku, która została obliczona przed dokonaniem
    odliczenia i która proporcjonalnie przypada na dochód uzyskany z tego źródła dochodu.
    Powyższe przepisy stosuje się z uwzględnieniem umów w sprawie podwójnego
    opodatkowania, których stroną jest Rzeczpospolita Polska (art. 22a Ustawy o CIT).
    Stosownie zaś do art. 22b ustawy o CIT, odliczenie określone w art. 20 ustawy o CIT
    stosuje się pod warunkiem istnienia podstawy prawnej wynikającej z umowy w sprawie
    unikania podwójnego opodatkowania lub innej ratyfikowanej umowy międzynarodowej,
    której stroną jest Rzeczpospolita Polska, do uzyskania przez organ podatkowy informacji
    podatkowych od organu podatkowego innego niż Rzeczpospolita Polska państwa, w
    którym podatnik ma swoją siedzibę lub w którym dochód został uzyskany.
    Ustawa o CIT nie wskazuje dokładnie, co należy rozumieć pod pojęciem "podstawy
    prawnej do uzyskania przez organ podatkowy informacji podatkowych od organu
    podatkowego innego niż Rzeczpospolita Polska państwa", o której mowa w art. 22b
    ustawy o CIT.
    W ocenie Spółki należy przyjąć, iż w przedstawionym stanie faktycznym podstawę tę
    stanowi Konwencją między Rzecząpospolitą Polską a Królestwem Arabii Saudyjskej w
    sprawie unikania podwójnego opodatkowania i zapobiegania uchylaniu się od
    opodatkowania w zakresie podatków od dochodu, zawartej w Rijadzie dnia 22 lutego 2011
    r. (Dz. U. z 2012 r., poz. 502, dalej jako „UPO”) zmodyfikowanej przez Konwencję
    wielostronną implementującą środki traktatowego prawa podatkowego mające na celu
    zapobieganie erozji podstawy opodatkowania i przenoszeniu zysku, podpisaną przez
    Polskę dnia 7 czerwca 2017 r. oraz przez Arabię Saudyjską dnia 18 września 2018 r. (dalej:
    „Konwencja”).
    W art. 25 ust. 1 zdanie 1 i 2 UPO stanowi się bowiem, że właściwe organy Umawiających
    się Państw będą wymieniały takie informacje, które mogą mieć istotne znaczenie dla
    stosowania postanowień niniejszej Konwencji albo wewnętrznego ustawodawstwa
    Umawiających się Państw dotyczącego podatków objętych niniejsza Konwencją w
    zakresie, w jakim opodatkowanie to nie jest sprzeczne z niniejszą Konwencją.
    Wymiana informacji nie jest ograniczona postanowieniami artykułu 1 niniejszej Konwencji.
    Zgodnie z art. 23 UPO: „Podwójnego opodatkowania unika się w następujący sposób:
    1. Jeżeli osoba mająca miejsce zamieszkania lub siedzibę w Umawiającym się Państwie
      osiąga dochód, który zgodnie z postanowieniami niniejszej Konwencji może być
      opodatkowany w drugim Umawiającym się Państwie, pierwsze wymienione
      Umawiające się Państwo zezwoli na odliczenie od podatku od dochodu tej osoby
      kwoty równej podatkowi zapłaconemu w drugim Umawiającym się Państwie.
      Jednakże, takie odliczenie nie może przekroczyć tej części podatku, obliczonego przed
      dokonaniem odliczenia, która przypada w zależności od konkretnej sytuacji na
      dochód, który może być opodatkowany w drugim Umawiającym się Państwie.

    2. Jeżeli zgodnie z jakimkolwiek postanowieniem niniejszej Konwencji dochód uzyskany
      przez osobę mającą miejsce zamieszkania lub siedzibę w Umawiającym się Państwie
      jest zwolniony z opodatkowania w tym Umawiającym się Państwie, wówczas to
      Umawiające się Państwo może przy obliczaniu kwoty podatku od pozostałego
      dochodu takiej osoby, uwzględnić zwolniony dochód.
    3. W przypadku Królestwa Arabii Saudyjskiej, metoda unikania podwójnego
      opodatkowania nie narusza przepisów dotyczących zasad pobierania podatku Zakat w
      odniesieniu do obywateli saudyjskich."
    Reasumując, zdaniem Wnioskodawcy wszystkie warunki zastosowania art. 20 ust. 1
    Ustawy o CIT są spełnione w niniejszej sprawie, gdyż:
    1) Wnioskodawca jest spółką mająca siedzibę lub zarząd na terytorium Polski, podlega
      obowiązkowi podatkowemu od całości swoich dochodów, oraz
    2) Wnioskodawca osiąga również dochody określone m.in. w art. 12 UPO w Arabii
      Saudyjskiej i dochody te podlegają opodatkowaniu w tymże kraju, zaś podatek został
      faktycznie zapłacony (pobrany przez saudyjskiego płatnika),
    3) dochód ten nie podlega zwolnieniu na podstawie jakiejkolwiek umowy
      międzynarodowej,
    4) istnieje podstawa prawna wynikająca z UPO, do uzyskania przez organ podatkowy
      informacji podatkowych od organu podatkowego Arabii Saudyjskiej, w której powstał
      wskazany dochód. Dodatkowo należy podkreślić, że opisane wyżej regulacje mają na
      celu usunięcie tzw. podwójnego opodatkowania w znaczeniu prawnym. Oznacza to, że
      mają one eliminować sytuacje, w których ten sam podmiot (podatnik) zostałby
      opodatkowany od tego samego dochodu.
    Dlatego też, Wnioskodawca stoi na stanowisku, że dla możliwości zastosowania zwolnienia
    przewidzianego w polskim systemie prawa podatkowego istotne jest, aby podatnik
    rzeczywiście poniósł ciężar ekonomiczny zagranicznego podatku. Prócz wskazanego celu
    wprowadzenia regulacji zmierzających do uniknięcia podwójnego opodatkowania
    świadczy o tym odniesienie się przez ustawodawcę w art. 20 ust. 1 Ustawy o CIT oraz art.
    23 ust. 1 UPO do "podatku zapłaconego".
    Innymi słowy, zdaniem Wnioskodawcy, tylko faktyczne "zapłacenie", którego elementem
    składowym jest rzeczywiste poniesienie (ciężaru ekonomicznego) podatku zagranicznego
    umożliwia prawidłowe zastosowanie norm pozwalających wyeliminować podwójne
    opodatkowanie.
    Wnioskodawca pragnie wskazać, iż przedstawione stanowisko, znajduje potwierdzenie m.
    in. w interpretacji indywidualnej przepisów prawa podatkowego z dnia 8 kwietnia 2020 r.,
    znak: 0114-KDIP2-1.4010.46.2020.2.KS, wydanej przez Dyrektora Krajowej Informacji
    Skarbowej (dalej: "DKIS"), w której to wnioskodawca otrzymał potwierdzenie, że będzie on
    uprawniony na podstawie art. 20 ust. 1 Ustawy o CIT, do odliczenia od podatku
    dochodowego od osób prawnych do zapłaty w Polsce, podatku u źródła pobranego w
    Brazylii od wynagrodzenia z tytułu świadczenia na rzecz podmiotu brazylijskiego, usług
    opisanych w zdarzeniu przyszłym na zasadach wskazanych w tym przepisie oraz w
    interpretacji indywidualnej przepisów prawa podatkowego z dnia 15 listopada 2022 r.
    wydanej przez Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej znak: 0111-KDIB1-
    2.4010.583.2022.1.AW.
    Biorąc pod uwagę powyższe, w ocenie Wnioskodawcy, wszystkie przesłanki bezpośrednio
    wskazane w przepisach (Ustawie CIT oraz UPO), w tym rzeczywiste poniesienie w ciężaru
    podatku pobranego u źródła w Arabii Saudyjskiej, są spełnione.

    W efekcie, Wnioskodawca będzie uprawniony do zastosowania regulacji zawartej w art. 23
    ust. 1 UPO w zw. z art. 20 ust. 1 Ustawy o CIT w zw. z art. 22a Ustawy o CIT i odliczenia od
    podatku dochodowego od osób prawnych kwoty podatku u źródła zapłaconego w Arabii
    Saudyjskiej od płatności dokonanych na podstawie umowy zawartej z Klientem.
    Uzasadnienie do pytania 2
    Przepisy podatkowe nie określają bliżej sposobu udokumentowania podatku zapłaconego
    zagranicą. W myśl art. 20 ust. 1 ustawy o CIT, odliczeniu podlega podatek zapłacony za
    granicą. Obowiązkiem podatnika jest zatem odpowiednio udokumentować polskiemu
    organowi podatkowemu fakt zapłacenia podatku za granicą i jego wysokość.
    Zgodnie z ogólnymi regulacjami zawartymi w art. 180 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r.
    - Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.): „Jako dowód należy dopuścić
    wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem."
    Artykuł 181 Ordynacji podatkowej stanowi z kolei: „Dowodami w postępowaniu
    podatkowym mogą być w szczególności księgi podatkowe, deklaracje złożone przez
    stronę, zeznania świadków, opinie biegłych, materiały i informacje zebrane w wyniku
    oględzin, informacje podatkowe oraz inne dokumenty zgromadzone w toku działalności
    analitycznej Krajowej Administracji Skarbowej, czynności sprawdzających, kontroli
    podatkowej lub kontroli celno- skarbowej oraz materiały zgromadzone w toku
    postępowania karnego albo postępowania w sprawach o przestępstwa skarbowe lub
    wykroczenia skarbowe."
    Fakt zapłaty podatku powinien być wiarygodnie udokumentowany, ponieważ jest to
    warunek do odliczenia zapłaconego podatku pomimo, że ustawa o podatku dochodowym
    od osób prawnych nie stanowi wprost jakie dokumenty powinien posiadać podatnik, aby
    mógł skorzystać z omawianego odliczenia.
    Zdaniem Wnioskodawcy nie budzącym wątpliwości potwierdzeniem faktu zapłaty podatku
    za granicą oraz jego wysokości, jest informacja sporządzona przez Klienta (opisana
    szczegółowo w stanie faktycznym wniosku), potwierdzona dodatkowo przez stosowny
    organ administracji podatkowej w państwie źródła, zawierająca wskazanie wysokości i
    rodzaju wpłaconego podatku oraz podmiotu za jaki uiszczany jest podatek.
    Dodatkowo, spółka dysponuje oświadczeniem Klienta wskazującym szczegółowo numery
    faktur wystawione przez Wnioskodawcę wraz z kwotą faktury oraz kwotą podatku
    odprowadzonego przez Klienta do Organu Podatkowego i Celnego w Arabii Saudyjskiej
    (Zatca).
    Zdaniem Spółki, dokumenty przedstawione w stanie faktycznym uzyskane od Klienta są
    wystarczające do udokumentowania kwoty podatku zapłaconego (pobranego) w Arabii
    Saudyjskiej. Dowód ten potwierdza zatem, od jakiego przychodu podatek został pobrany
    (faktycznie zapłacony) w Arabii Saudyjskiej. Przychody te zostały wykazane również jako
    podlegające opodatkowaniu w Polsce.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest prawidłowe.
    Odstępuję od uzasadnienia prawnego tej oceny.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Państwo przedstawili i stanu prawnego,
    który obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia.
    Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy
    rzeczywisty stan faktyczny sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie
    ze stanem faktycznym (opisem zdarzenia przyszłego) podanym przez Wnioskodawcę w

    złożonym wniosku. W związku z powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek
    elementu przedstawionego we wniosku opisu sprawy, udzielona odpowiedź traci swoją
    aktualność.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
        Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb
        ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz.
        111 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa
        sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem zdarzenia przyszłego i zastosują się
        Państwo do interpretacji.
        Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art 14k-14n nie stosuje się, jeżeli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe
      będące przedmiotem interpretacji indywidualnej stanowi element czynności
      będących przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 zakres
      przedmiotowy ustawy ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i
      usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
        Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego
    Sądu Administracyjnego w (...), ul. (...). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych
    reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami
    administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
        w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
        Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
        w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na
        adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS
        /SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.

    Podstawą prawną dla odstąpienia od uzasadnienia interpretacji jest art. 14c § 1 Ordynacji
    podatkowej.