Interpretacja indywidualna
Sygnatura: IPPB5/423-916/10-5/DG
Organ: Dyrektor Izby Skarbowej w Warszawie
Data wydania: 2011-04-01
Teza: W zakresie skutków podatkowych zniesienia współwłasności nieruchomości oraz współużytkowania wieczystego nieruchomości.
Słowa kluczowe: budowle; budynek; przychód; udział; użytkowanie (używanie)-użytkowanie wieczyste; wartość-wartość początkowa; wartość-wartość rynkowa; zniesienie-zniesienie współwłasności
Przepisy: [CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-Rozdział 1-art. 7; [CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-Rozdział 2-art. 12; [CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-Rozdział 2-art. 14; [CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-Rozdział 3-art. 16

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA

Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005r. Nr 8, poz. 60 ze zm.) oraz § 7 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz. U. Nr 112, poz. 770 ze zm.) Dyrektor Izby Skarbowej w Warszawie działając w imieniu Ministra Finansów stwierdza, że stanowisko Spółki przedstawione we wniosku z dnia 23.12.2010r. (data wpływu 28.12.2010r.) oraz piśmie z dnia 04.03.2011r. (data nadania 07.03.2011r., data wpływu 09.03.2011r.), uzupełniającym braki formalne na wezwanie z dnia 22.02.2011r. Nr IPPB5/423-916/10-3/DG (data nadania 22.02.2011r., data doręczenia 04.03.2011r.) o wydanie interpretacji indywidualnej przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku dochodowego od osób prawnych, w zakresie skutków podatkowych zniesienia współwłasności budynków i budowli oraz współużytkowania wieczystego nieruchomości – **jest nieprawidłowe**.

UZASADNIENIE

W dniu 28 grudnia 2010r. wpłynął wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku dochodowego od osób prawnych w zakresie skutków podatkowych zniesienia współwłasności nieruchomości oraz współużytkowania wieczystego nieruchomości.

W przedmiotowym wniosku zostało przedstawione następujące zdarzenie przyszłe.

W ramach realizacji procesu restrukturyzacji grupy kapitałowej P. , w 2007 r. dokonano podziału W. poprzez przeniesienie części jej majątku w postaci Oddziału na istniejącą Sp. z o.o. (podział przez wydzielenie - art. 529 § 1 pkt 4 KSH), która następnie połączyła się z P. w trybie art. 492 § 1 pkt 1 KSH tj. poprzez przeniesienie całego majątku Sp. z o.o. na P. . W następstwie opisanych powyżej przekształceń, pomiędzy W. i P. powstało współużytkowanie wieczyste nieruchomości i współwłasność budynków i budowli.

Nieruchomość powyższa objęta jest jedną księgą wieczystą i obejmuje kilkanaście działek. Każda ze stron (W. i P. ) w wyniku podziału ujęła skutki podziału w ewidencji środków trwałych, w odniesieniu do nieruchomości (prawo wieczystego użytkowania gruntu) oraz budynków i budowli wg zasad określonych w ustawie o podatku dochodowym od osób prawnych tj. zgodnie z art. 16g ust. 8 i ust. 9. Strony zamierzają znieść współużytkowanie wieczyste nieruchomości i współwłasności budynków i budowli w taki sposób, że:

1.  P. nabędzie na wyłączność prawo użytkowania wieczystego działki nr 56/1, o powierzchni 0,2654 ha, wraz z prawem własności posadowionego na niej budynku administracyjno-biurowego;
2.  W. nabędzie na wyłączność prawo użytkowania wieczystego wszystkich pozostałych działek wchodzących w skład nieruchomości, w tym działek oznaczonych w ewidencji gruntów numerami: 35, 36, 37, 41, 45,49, 51, 52/2, 53, 54/1, 5412, 56/1, 5514,47/2, 42/3, 44/5, 44/6, 44/8, 44/9, 46/3, 4615, 4811, 48/3, 5013, 32/1, 33/4, 3413, 34/5, 38/2, 56/2, o łącznej powierzchni 4,3713 ha, wraz z prawem własności wszystkich posadowionych na wyżej wymienionych działkach budynków i budowli.

Strony uzgodniły, iż podstawę wzajemnych rozliczeń związanych ze zniesieniem współużytkowania wieczystego nieruchomości i współwłasności budynków i budowli, w szczególności w zakresie ustalenia ewentualnych dopłat, stanowić będzie sporządzony przez uprawnionego rzeczoznawcę majątkowego operat szacunkowy, który będzie zawierać zgodne z obowiązującymi zasadami wyceny nieruchomości ustalenie wartości rynkowej prawa użytkowania wieczystego gruntu oraz własności posadowionych na nim budynków i budowli.

Ponadto strony uzgodniły, że w odniesieniu do inwestycji, dotyczącej modernizacji budynku pod nazwą „ S. ”, znajdującego się na nieruchomości stanowiącej współwłasność stron, w związku z którą nakłady ponosi zgodnie z ustaleniami wyłącznie W. , wartość tego budynku ustalona zostanie bez uwzględniania nakładów, w związku z faktem, iż:

1.  proces budowlany związany z ww. inwestycją rozpoczął się jeszcze przed powstaniem współużytkowania wieczystego nieruchomości i współwłasności budynków i budowli,
2.  W. i P. uzgodniły, iż inwestycja będzie realizowana wyłącznie z środków W. i na potrzeby prowadzonej przez W. działalności gospodarczej,
3.  budynek „ S. ” w przypadku zniesienia współużytkowania wieczystego nieruchomości i współwłasności budynków i budowli, stanie się wyłączną własnością W. .

W celu ustalenia wysokości ewentualnych dopłat zastosowany zostanie mechanizm obliczeniowy, zgodnie z którym:

1.  dla określenia wartości udziałów przysługujących obecnie stronom w prawie użytkowania wieczystego gruntu oraz własności posadowionych na nim budynków i budowli, podstawę wyliczenia będzie stanowić wartość nieruchomości, ustalona przez rzeczoznawcę majątkowego w sposób wskazany powyżej i przy zastosowaniu obecnego udziału we współwłasności (ustalenie wartości rynkowej obecnie posiadanych praw);
2.  ustalenie ewentualnej dopłaty nastąpi poprzez porównanie ustalonej przez rzeczoznawcę majątkowego rynkowej wartości praw nabywanych na wyłączność przez każdą ze stron z wartością udziałów wyliczonych zgodnie z punktem powyżej.

W wyniku zniesienia współwłasności strony będą zobowiązane do ujęcia ww. operacji w rozliczeniu podatku CIT, uwzględniając:

1.  zmiany wartości prawa wieczystego użytkowania gruntu
2.  zmiany wartości budynków i budowli, w związku z uzyskaniem całości prawa do tych składników majątku i utratą prawa współwłasności,
3.  skutki wyzbycia się współwłasności budynków i budowli oraz prawa wieczystego użytkowania gruntu.

W związku z powyższym zadano następujące pytania:

1.  Czy przychodem ze zniesienia współwłasności jest wartość rynkowa udziału we współwłasności którą każda ze stron utraci (zbędzie) w związku ze zniesieniem współwłasności?
2.  Czy niezamortyzowana wartość budynków i budowli, które w wyniku zniesienia współwłasności staną się własnością drugiej strony oraz wartość utraconego prawa współwłasności w prawie wieczystego użytkowania gruntu w tej części, w której właścicielem będzie druga strona, będzie kosztem uzyskania przychodu?
3.  Czy wartość początkową prawa wieczystego użytkowania gruntu oraz budynków i budowli, których jedynym właścicielem po zniesieniu współwłasności będzie P. , należy powiększyć o wartość równą przychodowi, o którym mowa w pytaniu 1, w ten sposób, że wartość każdego środka trwałego, którego jedynym właścicielem po zniesieniu współwłasności będzie P. należy powiększyć odpowiednio o wartość rynkową udziału posiadanego obecnie przez W. we własności każdego ze składników majątku?

Pytanie nr 1 oraz 3

Przepisy ustawy CIT nie regulują wprost zasad, jakimi należy się posłużyć przy ustalaniu przychodów w związku ze zniesieniem współwłasności. Nieliczne interpretacje wydane przez organy podatkowe odnoszą się wyłącznie do prostej sytuacji, w której zniesienie współwłaśności polega na przyznaniu własności w odniesieniu do całej nieruchomości jednemu ze współwłaścicieli (w tychże interpretacjach wskazuje się, że przychodem jest kwota dopłaty, odpowiadająca wartości rynkowej prawa, którego wyzbywa się jeden ze współwłaścicieli). W analizowanym stanie faktycznym mamy jednak do czynienia ze zniesieniem współwłasności polegającym de facto na podziale nieruchomości pomiędzy dwóch współwłaścicieli i ustanowieniu na tej samej nieruchomości praw własności dla każdej ze stron w ten sposób, że każda ze stron, w sposób wskazany w umowie stanie się w 100% właścicielem określonych budynków (budynku) i budowli oraz prawa użytkowania wieczystego wydzielonych części gruntu. W związku z takim ułożeniem operacji każda ze stron wyzbywa się swoich praw do działek oraz znajdujących się na nich budynków i budowli, jednocześnie nabywając prawa do tych składników, co do których w związku z umową o zniesieniu współwłasności stanie się 100% właścicielem.

Wobec powyższego, zdaniem P. , przychodem dla P. będzie wartość rynkowa prawa (udziału) we współwłasności, które zostanie utracone w związku z zawarciem umowy zniesienia współwłasności. W związku z tym wartość ta jest przychodem należnym w rozumieniu art. 12 ust. 3 ustawy CIT.

Ponadto zdaniem P. wartość przychodu uzyskana przez W. , ustalona jako wartość rynkowa wyzbytych praw we współwłasności będzie dla P. ceną nabycia pełnych praw właścicielskich (w 100%), a więc o wartość tę P. będzie mogła powiększyć, zgodnie z art. 16g ust. 1 pkt 1 wartość prawa wieczystego użytkowania gruntu oraz budynków i budowli, które w 100% staną się własnością P. . W związku z tym, że kwota nabycia ustalona zostanie jako suma wyzbytych praw we współwłasności, P. powiększy obecną wartość początkową każdego z budynków/budynku i budowli oraz prawa wieczystego użytkowania gruntu, o wartość rynkową prawa utraconego przez W. we współwłasności każdego z budynków i budowli oraz prawa wieczystego użytkowania gruntu, ustaloną zgodnie ze sporządzonym operatem szacunkowym (suma tych utraconych praw jest przychodem dla strony, która wyzbywa się tych praw).

Należy również dodać, że ustalona kwota dopłaty jest faktycznie różnicą pomiędzy wartością rynkową praw, których wyzbywa się każda ze stron w związku ze zniesieniem współwłasności. Przyjęcie więc że tylko kwota dopłaty stanowiłaby przychód należny powodowałoby, że:

1.  przychód wykazałaby wyłącznie strona otrzymująca dopłatę.
2.  tylko jedna ze stron w związku ze zniesieniem współwłasności mogłaby powiększyć wartość składników majątku (koszt nabycia).

Pytanie nr 2

Jak wskazano w stanie faktycznym każda ze stron (W. i P. ) w wyniku podziału spółki W. ujęła skutki podziału w ewidencji środków trwałych nieruchomości oraz budynki i budowle wg zasad określonych w ustawie CIT tj. zgodnie z art. 16g ust. 8 i ust. 9.

W związku ze zniesieniem współwłasności W. /P. utraci prawo do dokonywania odpisów amortyzacyjnych od tych składników majątku, które w wyniku zniesienia współwłasności (zawarcia umowy znoszącej współwłasność) staną się wyłączną własnością drugiej strony.

Ponadto W. /P. wyzbędą się praw w tej części prawa wieczystego użytkowania gruntu, które staną się w wyniku umowy o zniesieniu współwłasności wyłączną własnością każdej ze stron. Operacje te, w świetle art. 16 ust. 1 pkt 1 ustawy CIT powodują że niezamortyzowane wartości budynków i budowli oraz część wartości prawa wieczystego użytkowania gruntu, w wyniku utraty (zbycia) udziału we współwłasności będą kosztem uzyskania przychodu, ustalonego w sposób opisany w uzasadnieniu do pytania nr 1.

W wyniku bowiem dokonywanej operacji każda ze stron wyzbywa się odpłatnie swoich praw we współwłasności, a więc spełnione są przesłanki wskazane w ww. przepisie, wskazujące że wydatki na nabycie składników majątku są kosztem (z uwzględnieniem odpisów amortyzacyjnych) w momencie odpłatnego ich zbycia. Zdaniem P. przyjęcie powyższego stanowiska, w świetle braku szczegółowych uregulowań w ustawie CIT, odnoszących się do opisanego stanu faktycznego, jest jedynym możliwym rozwiązaniem, pozwalającym na prawidłowe ujęcie operacji zniesienia współwłasności w rozliczeniu podatku CIT.

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego zdarzenia przyszłego uznaje się za nieprawidłowe.

Zgodnie z art. 7 ust. 1 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (Dz. U. z 2000 r. Nr 54, poz. 654 ze zm.), przedmiotem opodatkowania podatkiem dochodowym jest dochód bez względu na rodzaj źródeł przychodów, z jakich dochód ten został osiągnięty; w wypadkach, o których mowa w art. 21 i 22, przedmiotem opodatkowania jest przychód.

Natomiast – w myśl art. 7 ust. 2 ww. ustawy - dochodem jest, z zastrzeżeniem art. 10 i 11, nadwyżka sumy przychodów nad kosztami ich uzyskania, osiągnięta w roku podatkowym; jeżeli koszty uzyskania przychodów przekraczają sumę przychodów, różnica jest stratą.

Powyższe przepisy regulują kwestię dotyczącą przedmiotu opodatkowania podatkiem dochodowym od osób prawnych oraz zawierają legalne definicje dochodu i straty. I tak, przedmiotem opodatkowania jest – co do zasady – dochód, czyli nadwyżka sumy przychodów na kosztami ich uzyskania, osiągnięta w roku podatkowym bez względu na rodzaj źródeł przychodów, z jakich dochód ten został osiągnięty. Natomiast jeżeli koszty uzyskania przychodów przekraczają sumę przychodów, różnica jest stratą.

Stosownie do art. 12 ust. 1 pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, przychodami, z zastrzeżeniem ust. 3 i 4 oraz art. 14, są w szczególności otrzymane pieniądze, wartości pieniężne, w tym również różnice kursowe.

Natomiast za przychody związane z działalnością gospodarczą i z działami specjalnymi produkcji rolnej, osiągnięte w roku podatkowym, uważa się także należne przychody, choćby nie zostały jeszcze faktycznie otrzymane, po wyłączeniu wartości zwróconych towarów, udzielonych bonifikat i skont (art. 12 ust. 3 ww. ustawy).

Na podstawie art. 12 ust. 3a cytowanej ustawy podatkowej, za datę powstania przychodu, o którym mowa w ust. 3, uważa się, z zastrzeżeniem ust. 3c - 3e, dzień wydania rzeczy, zbycia prawa majątkowego lub wykonania usługi albo częściowego wykonania usługi, nie później niż dzień:

1.  wystawienia faktury albo
2.  uregulowania należności.

Regulacja art. 12 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych nie zawiera legalnej definicji przychodu, a jedynie precyzuje, poprzez przykładowe wyliczenie, rodzaje przychodów. Jednocześnie stwierdzić należy, iż podatek dochodowy od osób prawnych posiada cechy podatku powszechnego, tj. podatku, który jest ciężarem publicznoprawnym od przyrostu majątkowego (dochodu), a zatem przychodem – jako źródłem dochodu – jest tylko ta wartość, która wchodząc do majątku podatnika może powiększyć jego aktywa. Omawiany przepis stanowi również, iż przychodami w ujęciu podatkowym są nie tylko przychody otrzymane, ale również przychody należne, choćby nie zostały jeszcze otrzymane. Do tej drugiej kategorii przychodów zaliczyć należy przychody związane z działalnością gospodarczą. Natomiast datą powstania przychodu należnego uważa się dzień wydania rzeczy, zbycia prawa majątkowego lub wykonania usługi, albo częściowego wykonania usługi, z tym że nie może być to dzień późniejszy aniżeli dzień wystawienia faktury albo uregulowania należności.

W tym miejscu warto również wskazać na przepis art. 14 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, zgodnie z którym przychodem z odpłatnego zbycia rzeczy lub praw majątkowych, z zastrzeżeniem ust. 4 i 5, jest ich wartość wyrażona w cenie określonej w umowie. Jeżeli jednak cena bez uzasadnionej przyczyny znacznie odbiega od wartości rynkowej tych rzeczy lub praw, przychód ten określa organ podatkowy w wysokości wartości rynkowej.

Z okoliczności sprawy wynika, iż w wyniku przekształceń i restrukturyzacji grupy kapitałowej, do której należy Wnioskodawca, pomiędzy Nim i inną spółką kapitałową powstało współużytkowanie wieczyste nieruchomości oraz współwłasność budynków i budowli,. Jednocześnie zamiarem Stron jest zniesienie współużytkowania wieczystego nieruchomości i współwłasności budynków i budowli oraz dokonanie fizycznego podziału całej nieruchomości.

Wobec powyższego, zauważyć należy, że współwłasność jest instytucją prawa cywilnego uregulowaną w ustawie z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (Dz. U. Nr 16, poz. 93 ze zm.). Zgodnie z art. 195 Kodeksu cywilnego, współwłasność polega na tym, iż własność tej samej rzeczy przysługuje niepodzielnie kilku osobom. Ponadto, każdy ze współwłaścicieli może żądać zniesienia współwłasności oraz żeby zniesienie współwłasności nastąpiło przez podział rzeczy wspólnej, chyba że podział byłby sprzeczny z przepisami ustawy lub ze społeczno -gospodarczym przeznaczeniem rzeczy albo że pociągałby za sobą istotną zmianę rzeczy lub znaczne zmniejszenie jej wartości (art. 210 i art. 211 ww. ustawy). Zatem celem postępowania o zniesienie współwłasności jest nowe ukształtowanie prawa własności rzeczy, które stanowią przedmiot współwłasności.

Wobec powyższego, kwestią do rozstrzygnięcia jest fakt, czy takie zniesienie współwłasności stanowi odpłatne zbycie podlegające opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób prawnych.

Przez „odpłatne zbycie” rozumieć należy każde przeniesienie prawa własności lub innych praw majątkowych w zamian za korzyść majątkową. Termin odpłatne zbycie obejmuje zatem szeroki zakres umów. W myśl art. 155 ustawy Kodeks cywilny, umowa sprzedaży, zamiany, darowizny, przekazania nieruchomości lub inna umowa zobowiązująca do przeniesienia własności rzeczy co do tożsamości oznaczonej przenosi własność na nabywcę, chyba że przepis szczególny stanowi inaczej albo że strony inaczej postanowiły. Tym samym, określenie „zbycie” odnosi się do wszystkich przypadków przeniesienia własności i nie ogranicza się wyłącznie do sprzedaży czy zamiany, lecz ma zastosowanie do wszystkich czynności prawnych, których skutkiem jest przeniesienie prawa własności do całej rzeczy lub udziału.

Przenosząc powyższe na grunt przepisów podatkowych stwierdzić należy, iż zniesienie współwłasności nie stanowi nabycia / zbycia rzeczy tylko wówczas, jeżeli mieści się w ramach udziału jaki przypadał byłym współwłaścicielom w rzeczy wspólnej i odbywa się bez spłat i dopłat. Gdy w wyniku zniesienia współwłasności udział danego podmiotu ulega powiększeniu mamy do czynienia z nabyciem, gdyż zwiększa się stan jego majątku. Analogicznie, okoliczność, że udział innego współwłaściciela ulega pomniejszeniu, traktowana być musi w kategorii zbycia, gdyż w ten sposób ulega pomniejszeniu zarówno zakres dotychczasowego władztwa tego podmiotu nad rzeczą, jak też stan jego majątku.

Wnioskodawca opisując zdarzenie przyszłe wskazał, iż podstawę wzajemnych rozliczeń związanych ze zniesieniem współużytkowania wieczystego nieruchomości i współwłasności budynków i budowli, w szczególności w zakresie ustalenia ewentualnych dopłat, stanowić będzie sporządzony przez uprawnionego rzeczoznawcę majątkowego operat szacunkowy, który będzie zawierać zgodne z obowiązującymi zasadami wyceny nieruchomości ustalenie wartości rynkowej prawa użytkowania wieczystego gruntu oraz własności posadowionych na nim budynków i budowli. Ponadto w celu ustalenia wysokości ewentualnych dopłat zastosowany zostanie mechanizm obliczeniowy, zgodnie z którym:

1.  dla określenia wartości udziałów przysługujących obecnie stronom w prawie użytkowania wieczystego gruntu oraz własności posadowionych na nim budynków i budowli, podstawę wyliczenia będzie stanowić wartość nieruchomości, ustalona przez rzeczoznawcę majątkowego w sposób wskazany powyżej i przy zastosowaniu obecnego udziału we współwłasności (ustalenie wartości rynkowej obecnie posiadanych praw);
2.  ustalenie ewentualnej dopłaty nastąpi poprzez porównanie ustalonej przez rzeczoznawcę majątkowego rynkowej wartości praw nabywanych na wyłączność przez każdą ze stron z wartością udziałów wyliczonych zgodnie z punktem powyżej.

W związku z powyższym, w przypadku, gdy wartość praw nabytych na wyłączność przez Wnioskodawcę po zniesieniu przedmiotowej współwłasności (wartość z pkt 2) mieścić się będzie w udziale jaki przypadał Wnioskodawcy w rzeczy wspólnej oraz nie wystąpią dopłaty, to wówczas zniesienie współużytkowania wieczystego oraz współwłasności budynków i budowli będzie neutralne podatkowo, tj. Wnioskodawca nie wykaże przychodów i kosztów podatkowych z tego tytułu oraz pozostanie to bez wpływu na wartość początkową składników majątkowych i wysokość dokonywanych odpisów amortyzacyjnych (z wyjątkiem prawa wieczystego użytkowania gruntu, które zgodnie z art. 16c pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych nie podlega amortyzacji).

Zatem za nieprawidłowe należy uznać stanowisko Wnioskodawcy określania przychodu dla „utraconego” prawa we współwłasności w sytuacji, gdy każda ze stron wyzbywa się swoich praw do działek oraz znajdujących się na nich budynków i budowli, jednocześnie nabywając prawa do tych składników, co do których w związku z umową o zniesieniu współwłasności stanie się 100% właścicielem. Bowiem czynnością, która wywołuje konsekwencje podatkowe będzie zmiana wielkości posiadanego udziału we współwłasności, a nie samo zniesienie współwłasności bez ingerencji w wielkość dotychczasowych udziałów. Skoro zatem w określonej powyżej sytuacji nie dojdzie do powstania przychodu, bezzasadne będzie, jak chce Spółka, powiększanie wartości początkowej prawa wieczystego użytkowania gruntu oraz budynków i budowli o wartość rynkową.

Natomiast w sytuacji, gdy w wyniku zniesienia współużytkowania wieczystego oraz współwłasności budynków i budowli wartość praw nabytych na wyłączność przez Wnioskodawcę będzie mniejsza od Jego obecnego udziału w rzeczy wspólnej i w związku z tym Wnioskodawcy przysługiwać będzie dopłata, to wówczas przedmiotowe zniesienie współwłasności rodzić będzie dla Wnioskodawcy skutki podatkowe w postaci przychodu i kosztu jego uzyskania z tytułu odpłatnego zbycia praw majątkowych. Spłata ta jest bowiem w tym przypadku wyrażoną w pieniądzu równowartością udziału we wspólnym prawie.

Przychodem będzie zatem wysokość otrzymanej dopłaty, natomiast kosztem podatkowym – ta część wartości prawa wieczystego użytkowania gruntu oraz odpowiednio niezamortyzowana część wartości początkowej tych budynków i budowli, które podlegają zbyciu przez Wnioskodawcę.

Zgodnie bowiem z art. 15 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 16 ust. 1.

Powyższe oznacza, iż wszystkie poniesione wydatki, po wyłączeniu enumeratywnie wymienionych w przywołanym art. 16 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, mogą stanowić koszt uzyskania przychodów, o ile pozostają w związku przyczynowo – skutkowym z osiągniętymi przychodami, w tym służą zachowaniu albo zabezpieczeniu funkcjonowania źródła przychodów.

Ponadto, stosownie do art. 16 ust. 1 pkt 1 ww. ustawy, nie uważa się za koszty uzyskania przychodów wydatków na:

1.  nabycie gruntów lub prawa wieczystego użytkowania gruntów, z wyjątkiem opłat za wieczyste użytkowanie gruntów,
2.  nabycie lub wytworzenie we własnym zakresie innych niż wymienione w lit. a) środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych, w tym również wchodzących w skład nabytego przedsiębiorstwa lub jego zorganizowanych części,
3.  ulepszenie środków trwałych, które zgodnie z art. 16g ust. 13 powiększają wartość środków trwałych, stanowiącą podstawę naliczania odpisów amortyzacyjnych

\- wydatki te, zaktualizowane zgodnie z odrębnymi przepisami, pomniejszone o sumę odpisów amortyzacyjnych, o których mowa w art. 16h ust. 1 pkt 1, są jednak kosztem uzyskania przychodów, z zastrzeżeniem pkt 8a, w przypadku odpłatnego zbycia środków trwałych lub wartości niematerialnych i prawnych, bez względu na czas ich poniesienia.

Powyższe stanowi, iż zasadą jest, że za koszty uzyskania przychodów nie uważa się wydatków na nabycie, wytworzenie albo ulepszenie środków trwałych oraz na nabycie wartości niematerialnych i prawnych, ale że kosztem tym jest zużycie tych środków i wartości mierzone amortyzacją, czyli „odpisami z tytułu zużycia” (art. 15 ust. 6 ustawy podatkowej). Jednocześnie wydatki te – po ich zaktualizowaniu i odpowiednim pomniejszeniu – są rozliczane jednorazowo w przypadku ich odpłatnego zbycia. Z drugiej strony wydatki inwestycyjne dotyczące gruntów i prawa wieczystego użytkowania gruntów nie są rozliczane zarówno w dacie ich poniesienia, jak i w czasie, bowiem nie podlegają amortyzacji. Przedmiotowe wydatki stanowią koszty podatkowe w dacie odpłatnego zbycia gruntu lub prawa wieczystego użytkowania.

Tym samym za nieprawidłowe należy uznać również, stanowisko Wnioskodawcy, iż może powiększyć obecną wartość początkową każdego z budynków/budynku i budowli oraz prawa wieczystego użytkowania gruntu, o wartość rynkową prawa utraconego przez W. we współwłasności każdego z budynków i budowli oraz prawa wieczystego użytkowania gruntu, ustaloną zgodnie ze sporządzonym operatem szacunkowym (suma tych utraconych praw jest przychodem dla strony, która wyzbywa się tych praw). Jak ustalono powyżej, wartość „utraconego” przez W. prawa we współwłasności nie rodzi konsekwencji podatkowych w postaci powstania przychodu/kosztu podatkowego, gdyż nie stanowi nabycia/zbycia rzeczy.

Konsekwencje podatkowe wywoła jednakże zmiana wielkości posiadanego udziału w majątku, która będzie się wiązała z koniecznością wniesienia dopłaty. W konsekwencji, w razie nabycia przez Wnioskodawcę pozostałego udziału w nieruchomości, wartość początkową każdego środka trwałego, należy powiększyć o wyliczoną dla danego środka trwałego wielkość dopłaty.

Reasumując, zniesienie współwłasności w prawie użytkowania wieczystego gruntów oraz budynków i budowli, w sytuacji gdy wartość praw nabytych na wyłączność przez Spółkę mieścić się będzie w udziale jaki przypadał Jej we wspólnej nieruchomości i nie wystąpi dopłata, nie będzie podlegało opodatkowaniu. Natomiast w przypadku, gdy wartość praw nabytych przez Spółkę w wyniku zniesienia przedmiotowej współwłasności będzie mniejsza od Jej obecnego udziału i Spółka otrzyma dopłatę, wartość tej dopłaty – na podstawie art. 12 ust. 3 i ust. 3a ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych – stanowić będzie przychód podatkowy z tytułu odpłatnego zbycia praw majątkowych, który po pomniejszeniu o koszty uzyskania przychodów, podlegać będzie opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób prawnych.

Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego przedstawionego przez wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dniu wydania interpretacji.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, ul. Jasna 2/4, 00-013 Warszawa, po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy).

Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Warszawie, Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Płocku ul. 1-go Maja 10, 09-402 Płock.