Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0114-KDIP3-2.4011.844.2025.3.JK2
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-12-04
Teza: Obowiązki płatnika; pobór podatku u źródła; usługi testera
oprogramowania.
Słowa kluczowe: obowiązek-obowiązek płatnika
podatek-podatek pobierany u źródła
usługi-usługi informatyczne
Zagadnienia: Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Pobór podatku lub zaliczek na podatek przez płatników.
Przepisy: [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 6-art. 29 -ust. 1-pkt 1
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 6-art. 29 -ust. 1-pkt 5

## Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

Szanowni Państwo,
    stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego
    stanu faktycznego oraz zdarzenia przyszłego w podatku dochodowym od osób fizycznych
    jest prawidłowe.

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

23 września 2025 r. wpłynął Państwa wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej.
    Uzupełnili go Państwo – w odpowiedzi na wezwanie – pismem z 4 listopada 2025 r. (data
    wpływu 4 listopada 2025 r.).
    Treść wniosku jest następująca:

    Opis stanu faktycznego i zdarzenia przyszłego
    Opis stanu faktycznego jest jednocześnie opisem zdarzenia przyszłego, ponieważ dotyczy
    lat 2022, 2023, 2024, 2025 oraz lat następnych.
    A. spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w (...) (dalej: Wnioskodawca) jest
    polską spółką kapitałową, będącą polskim rezydentem podatkowym podlegającym w
    Polsce nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu od całości swoich dochodów
    (przychodów) bez względu na miejsce położenia źródeł przychodów. Wnioskodawca
    współpracuje z podmiotami, o których mowa w art. 3 ust. 2 ustawy o CIT oraz art. 3 ust. 2a
    ustawy o PIT. Wnioskodawca zajmuje się m.in. wykonywaniem usług projektowania i
    tworzenia oprogramowania tworzonego na indywidualne potrzeby klienta. Wiodącym
    kodem działalności Wnioskodawcy jest 62.01.Z - Działalność związana z
    oprogramowaniem.
    W celu zrealizowania projektów w zakresie tworzenia oprogramowania dla swoich
    klientów, Wnioskodawca nawiązuje współpracę z osobami fizycznymi oraz z osobami
    prawnymi, którym zleca usługi testera oprogramowania.
    W dalszej części opisu Świadczeniobiorcą jest Wnioskodawca, a Świadczeniodawcą –
    wykonawca (wykonawcy) usług testera oprogramowania - podmiot (podmioty), o których
    mowa w art. 3 ust. 2 ustawy o CIT oraz art. 3 ust. 2a ustawy o PIT mające siedzibę lub
    miejsce zamieszkania poza Polską, wykonujące usługi testera oprogramowania opisane w
    niniejszym wniosku.
    Wnioskodawca nawiązał współpracę dotychczas z podmiotami prowadzącymi działalność
    gospodarczą, mającymi miejsce zamieszkania do celów podatkowych w różnych
    państwach (poza Polską).
    W ramach współpracy, Wnioskodawca nabywa od ww. podmiotów wskazane wyżej usługi
    na podstawie zawartych pisemnych umów o świadczenie usług. Na podstawie
    zawieranych ze Świadczeniodawcami umów o świadczenie usług, Spółka zamawia, a
    Świadczeniodawca zobowiązuje się do świadczenia usług. Wykonawca świadczy usługi na
    rzecz Spółki poza siedzibą Spółki, poza granicami Polski.
    Przy wykonywaniu Umowy świadczeniodawca może swobodnie dobierać metody i środki
    działania. Świadczeniodawca wykonuje usługi przy użyciu własnych zasobów i sprzętu.
    Świadczeniodawca zobowiązuje się do świadczenia Usług osobiście, bez udziału osób
    trzecich.
    Świadczeniodawca każdorazowo jest podatnikiem podatku dochodowego w państwie
    swojej rezydencji podatkowej. Świadczeniodawca wykonuje usługi na własny koszt i
    ponosi ryzyko gospodarcze swoich działań, a także ponosi odpowiedzialność wobec osób
    trzecich za wykonanie usług określonych w umowie oraz za ich rezultaty.
    Świadczeniobiorca płaci Świadczeniodawcy wynagrodzenie według określonej w umowie
    stawki godzinowej, płatne miesięcznie, jako iloczyn stawki godzinowej i liczby godzin
    poświęconych na świadczenie usług. W ostatnim dniu roboczym każdego miesiąca
    Świadczeniodawca dostarczy Świadczeniobiorcy fakturę wraz z raportem określającym
    daty, w których Świadczeniodawca wykonywał Usługi w ciągu danego miesiąca,
    określającą świadczone Usługi, liczbę godzin świadczenia Usług oraz kwotę wynagrodzenia
    należnego w danym miesiącu. W ostatnim dniu roboczym każdego miesiąca
    Świadczeniodawca dostarczy Świadczeniobiorcy fakturę wraz z raportem określającym
    daty, w których Świadczeniodawca wykonywał Usługi w ciągu danego miesiąca,
    określającą świadczone Usługi, liczbę godzin świadczenia Usług oraz kwotę
    wynagrodzenia. Wynagrodzenia są wypłacane w terminie określonym umownie w dniach
    od daty doręczenia Świadczeniobiorcy prawidłowo wystawionej faktury, na konto
    bankowe wskazane na fakturze.
    Przedmiotowe umowy nie dotyczą należności za przeniesienie praw autorskich, za
    użytkowanie lub prawo do użytkowania urządzenia przemysłowego, za informacje

    związane ze zdobytym doświadczeniem w dziedzinie przemysłowej, handlowej lub
    naukowej (know-how).
    Podstawowym przedmiotem umów jest świadczenie usług testera oprogramowania.
    Świadczeniodawcy zobowiązani są do zachowania w tajemnicy informacji poufnych
    uzyskanych w związku z wykonywaniem umowy. W umowach tych została zawarta
    klauzula dotycząca praw autorskich. Została ona ujęta w celu regulacji przenoszenia
    autorskich praw majątkowych do utworów powstałych w toku współpracy. Przy czym
    Świadczeniodawcy nie jest płacone wynagrodzenie za przeniesienie praw autorskich na
    rzecz Świadczeniobiorcy. Kwestia zawarcia w umowach klauzuli dotyczącej praw
    autorskich stanowi rodzaj zabezpieczenia przed możliwymi roszczeniami
    Świadczeniodawcy o prawa autorskie oraz ochronę Wnioskodawcy (Świadczeniobiorcy)
    przed naruszeniem tajemnicy informacji poufnych. Ta klauzula stanowi rodzaj
    zastrzeżenia w umowie, że ewentualne prawa autorskie do powstałych w toku współpracy
    utworów przysługują Świadczeniobiorcy. Podsumowując, zawierane przez Wnioskodawcę
    (Świadczeniobiorcę) umowy ze Świadczeniodawcami nie dotyczą należności za
    przeniesienie praw autorskich, za użytkowanie lub prawo do użytkowania urządzenia
    przemysłowego, za informacje związane ze zdobytym doświadczeniem w dziedzinie
    przemysłowej, handlowej lub naukowej (know-how), a zastosowanie w umowach klauzuli
    o przeniesieniu praw autorskich nie zmienia w żadnym stopniu charakteru umów z
    wykonawcami, które są umowami o świadczenie usług.
    Wynagrodzenie jest płacone Świadczeniodawcom za usługi testera oprogramowania.
    Świadczeniodawcom nie jest płacone wynagrodzenie za przeniesienie jakichkolwiek praw
    autorskich na rzecz Świadczeniobiorcy. Kwestia zawarcia w umowach klauzuli dotyczącej
    praw autorskich stanowi rodzaj zabezpieczenia przed możliwymi roszczeniami
    Świadczeniodawcy o prawa autorskie oraz ochronę Wnioskodawcy (Świadczeniobiorcy)
    przed naruszeniem tajemnicy informacji poufnych.
    Ta klauzula stanowi rodzaj zastrzeżenia w umowie, że ewentualne prawa autorskie do
    powstałych w toku współpracy utworów przysługują Świadczeniobiorcy. Podsumowując,
    zawierane przez Wnioskodawcę (Świadczeniobiorcę) umowy (oraz wynagrodzenie
    wypłacane w związku z realizacją ww. umów ze Świadczeniodawcami nie dotyczą
    należności za przeniesienie praw autorskich, za użytkowanie lub prawo do użytkowania
    urządzenia przemysłowego, za informacje związane ze zdobytym doświadczeniem w
    dziedzinie przemysłowej, handlowej lub naukowej (know-how), a zastosowanie w
    umowach klauzuli o przeniesieniu praw autorskich nie zmienia w żadnym stopniu
    charakteru umów z wykonawcami jak i wynagrodzenia wypłaconego w wyniku realizacji
    ww. umów, które są umowami o świadczenie usług testera oprogramowania, a
    wynagrodzenie jest wynagrodzeniem za świadczenie usług testera oprogramowania.
    W związku ze świadczeniem usług, o których mowa we wniosku Świadczeniodawca będzie
    przenosić na rzecz Wnioskodawcy autorskie prawa majątkowe do wszelkich
    wytworzonych przez Świadczeniodawcę praw autorskich, z tym zastrzeżeniem, że kwestia
    zawarcia w umowach klauzuli dotyczącej praw autorskich stanowi rodzaj zabezpieczenia
    przed możliwymi roszczeniami Świadczeniodawcy o prawa autorskie oraz ochronę
    Wnioskodawcy (Świadczeniobiorcy) przed naruszeniem tajemnicy informacji poufnych. Ta
    klauzula stanowi rodzaj zastrzeżenia w umowie, że ewentualne prawa autorskie do
    powstałych w toku współpracy utworów przysługują Świadczeniobiorcy. Podsumowując,
    zawierane przez Wnioskodawcę (Świadczeniobiorcę) umowy (oraz wynagrodzenie
    wypłacane w związku z realizacją ww. umów ze Świadczeniodawcami nie dotyczą
    należności za przeniesienie praw autorskich, za użytkowanie lub prawo do użytkowania
    urządzenia przemysłowego, za informacje związane ze zdobytym doświadczeniem w
    dziedzinie przemysłowej, handlowej lub naukowej (know-how), a zastosowanie w
    umowach klauzuli o przeniesieniu praw autorskich nie zmienia w żadnym stopniu

    charakteru umów z wykonawcami jak i wynagrodzenia wypłaconego w wyniku realizacji
    ww. umów, które są umowami o świadczenie usług testera oprogramowania, a
    wynagrodzenie jest wynagrodzeniem za świadczenie usług testera oprogramowania.
    Umowy podpisane z Świadczeniodawcami nie dotyczą/nie będą dotyczyć udzielenia
    jakichkolwiek licencji na korzystanie z wytworzonych praw autorskich.
    Przeniesienie praw autorskich nie jest czynnością pomocniczą ani nie stanowi usługi
    pobocznej ani pomocniczej. Przeniesienie praw autorskich wynika z obowiązywania w
    umowach zawieranych ze Świadczeniodawcami klauzuli dotyczącej praw autorskich.
    Stanowi rodzaj zabezpieczenia przed możliwymi roszczeniami Świadczeniodawcy o prawa
    autorskie oraz ochronę Wnioskodawcy (Świadczeniobiorcy) przed naruszeniem tajemnicy
    informacji poufnych. Ta klauzula stanowi rodzaj zastrzeżenia w umowach, że ewentualne
    prawa autorskie do powstałych w toku świadczenia usług utworów przysługują
    Świadczeniobiorcy.
    Wystawione faktury obejmują całość świadczonej usługi bez wyszczególniania
    jakichkolwiek innych poszczególnych usług.
    Wnioskodawca wskazuje, że usługi testera oprogramowania są usługami wykonywanymi
    przez Świadczeniodawcę. Brak jest wyodrębnienia na usługę główną i pomocniczą.
    Przeniesienie praw autorskich przez Świadczeniodawcę nie jest czynnością pomocniczą
    ani nie stanowi usługi pobocznej ani pomocniczej. Przeniesienie praw autorskich wynika z
    obowiązywania w umowach zawieranych ze Świadczeniodawcami klauzuli dotyczącej
    praw autorskich. Stanowi rodzaj zabezpieczenia przed możliwymi roszczeniami
    Świadczeniodawcy o prawa autorskie oraz ochronę Wnioskodawcy (Świadczeniobiorcy)
    przed naruszeniem tajemnicy informacji poufnych. Ta klauzula stanowi rodzaj
    zastrzeżenia w umowach, że ewentualne prawa autorskie do powstałych w toku
    współpracy utworów przysługują Świadczeniobiorcy. W związku z powyższym, wobec tego,
    że przez Świadczeniodawcę na rzecz Świadczeniobiorcy (Wnioskodawcy) wykonywane są
    wyłącznie usługi testera oprogramowania, wartość usług pobocznych nie jest
    wyodrębniania wobec usługi pobocznej, ponieważ nie ma podziału na usługę główną i
    usługi poboczne, gdyż usługi poboczne w ogóle nie występują.
    Świadczeniodawcy (osoby prawne), od których nabywa Wnioskodawca usługi, o których
    mowa we wniosku nie posiadają/ nie będą posiadać zakład na terytorium Polski w
    rozumieniu art. 4a pkt 11 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych (tj. Dz. U. z
    2025 r. poz. 278 ze zm.) a wypłacane Świadczeniodawcom wynagrodzenie nie jest/nie
    będzie związane z działalnością tych podmiotów prowadzoną poprzez zakład w Polsce.
    Świadczeniodawcy (osoby fizyczne) nie prowadzą/ nie będą prowadzić pozarolniczą
    działalność gospodarczą poprzez położony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej
    zagraniczny zakład w rozumieniu art. 5a pkt 22 ustawy o podatku dochodowym od osób
    fizycznych (tj. Dz. U. z 2025 r. poz. 163 ze zm.) a wypłacane Świadczeniodawcom
    wynagrodzenie nie jest/nie będzie związane z działalnością tych podmiotów prowadzoną
    poprzez zakład w Polsce.
    Wypłacane Świadczeniodawcom należności wynikające z umowy nie są i nie będą
    związane z działalnością zagranicznego zakładu położonego na terytorium Polski.
    Łączna kwota dokonanych temu samemu podatnikowi - osobie fizycznej wypłat
    (świadczeń) lub postawionych do jego dyspozycji pieniędzy lub wartości pieniężnych nie
    będzie przekraczała w roku podatkowym kwotę 2 000 000 zł.
    Łączna kwota dokonanych temu samemu podatnikowi - osobie prawnej wypłat należności
    z tytułów wymienionych w art. 21 ust. 1 oraz art. 22 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym
    od osób prawnych nie będzie przekraczała w roku podatkowym kwotę 2 000 000 zł.
    Wnioskodawcy będą przedstawione certyfikaty rezydencji potwierdzające miejsce
    zamieszkania/siedziby Świadczeniodawców (osób prawnych, osób fizycznych) za granicą, z
    tym zastrzeżeniem, że Wnioskodawca uważa, że wynagrodzenie za usługi wykonywane na

    jego rzecz przez Świadczeniodawców nie podlega opodatkowaniu podatkiem u źródła, ale
    ponieważ nie jest pewny, czy jego stanowisko zostanie potwierdzone przez organ
    interpretacyjny, wymaga i gromadzi certyfikaty rezydencji potwierdzające miejsce
    zamieszkania/siedziby Świadczeniodawców (osób prawnych, osób fizycznych) za granicą.
    Jednakże, jeśli stanowisko do pytania nr 1 zawarte we wniosku o interpretację zostanie
    przez organ interpretacyjny uznane za prawidłowe, wnioskodawca nie będzie wymagać i
    gromadzić certyfikatów rezydencji od ww. Świadczeniodawców.
    W związku z dokonywanymi wypłatami należności Wnioskodawca dochowa należytej
    staranności, o której mowa w art. 26 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób
    prawnych, z tym zastrzeżeniem, że Wnioskodawca uważa, że wynagrodzenie za usługi
    wykonywane na jego rzecz przez Świadczeniodawców nie podlega opodatkowaniu
    podatkiem u źródła, ale ponieważ nie jest pewny, czy jego stanowisko zostanie
    potwierdzone przez organ interpretacyjny, dochowuje należytej staranności, o której
    mowa w art. 26 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych. Jednakże, jeśli
    stanowisko do pytania nr 1 zawarte we wniosku o interpretację zostanie przez organ
    interpretacyjny uznane za prawidłowe, wnioskodawca nie będzie zobowiązany do
    dochowania należytej staranności, o której mowa w art. 26 ust. 1 ustawy o podatku
    dochodowym od osób prawnych.
    Świadczeniodawcy (osoby prawne) są/będą rzeczywistymi właścicielami należności w
    rozumieniu art. 4a pkt 29 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych.
    Świadczeniodawcy (osoby fizyczne) są/będą rzeczywistymi właścicielami należności w
    rozumieniu art. 5a pkt 33d ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.
    Uzupełnienie stanu faktycznego i zdarzenia przyszłego
    Terytorium miejsca zamieszkania przedsiębiorców (testera oprogramowania)
    prowadzących indywidualną działalność gospodarczą to Holandia. Jednakże
    Wnioskodawca zastrzega, że w przyszłości usługi testera oprogramowania mogą
    wykonywać na rzecz Wnioskodawcy osoby fizyczne – przedsiębiorcy nieposiadający
    rezydencji podatkowej w Polsce, prowadzący indywidualną działalność gospodarczą
    posiadający terytorium zamieszkania na terytorium innych państw.
    Pytania
    1. Czy Spółka jest zobowiązana do pobrania i uiszczenia podatku u źródła od płatności na
    rzecz nierezydentów za nabywane usługi testera oprogramowania?
    2. Jeśli odpowiedź Organu interpretacyjnego na stanowisko Wnioskodawcy do pytania nr
    1 będzie twierdząca, to czy Spółka jest zobowiązana do pobrania i uiszczenia podatku u
    źródła, jeżeli posiada certyfikaty rezydencji podatkowej od nierezydentów wykonujących
    usługi testera oprogramowania?
    Interpretacja dotyczy podatku dochodowego od osób fizycznych. Natomiast w zakresie
    podatku dochodowego od osób prawnych zostało wydane odrębne rozstrzygnięcie.
    Państwa stanowisko w sprawie
    Stanowisko do pytania numer 1
    Zdaniem Wnioskodawcy, prawidłowe jest jego stanowisko, wedle którego, w odniesieniu
    do przedstawionego stanu faktycznego oraz opisu zdarzenia przyszłego, Spółka nie była,
    nie jest i nie będzie zobowiązana do pobrania oraz uiszczenia podatku u źródła tytułem
    dokonywanych na rzecz nierezydentów płatności z tytułu nabywania usług testera
    oprogramowania i nie ciąży na niej obowiązek posiadania certyfikatu rezydencji.
    Zgodnie z art. 3 ust. 2a oraz 2b Ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od
    osób fizycznych (tekst jedn.: Dz. U. z 2024 r. poz. 226 z późn. zm., (uPIT). Osoby fizyczne,

    jeżeli nie mają na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej miejsca zamieszkania, podlegają
    obowiązkowi podatkowemu tylko od dochodów (przychodów) osiąganych na terytorium
    Rzeczypospolitej Polskiej(ograniczony obowiązek podatkowy).
    2a. Osoby fizyczne, jeżeli nie mają na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej miejsca
    zamieszkania, podlegają obowiązkowi podatkowemu tylko od dochodów (przychodów)
    osiąganych na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej (ograniczony obowiązek podatkowy).
    2b. Za dochody (przychody) osiągane na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przez
    podatników, o których mowa w ust. 2a, uważa się w szczególności dochody (przychody) z:
    1. pracy wykonywanej na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej na podstawie stosunku
    służbowego, stosunku pracy, pracy nakładczej oraz spółdzielczego stosunku pracy, bez
    względu na miejsce wypłaty wynagrodzenia;
    2. działalności wykonywanej osobiście na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, bez
    względu na miejsce wypłaty wynagrodzenia;
    3. działalności gospodarczej prowadzonej na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, w tym
    poprzez położony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej zagraniczny zakład;
    4. położonej na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej nieruchomości lub praw do takiej
    nieruchomości, w tym ze zbycia jej w całości albo w części lub zbycia jakichkolwiek praw
    do takiej nieruchomości;
    5. papierów wartościowych oraz pochodnych instrumentów finansowych niebędących
    papierami wartościowymi, dopuszczonych do publicznego obrotu na terytorium
    Rzeczypospolitej Polskiej w ramach regulowanego rynku giełdowego, w tym uzyskane ze
    zbycia tych papierów albo instrumentów oraz z realizacji praw z nich wynikających;
    5a. umorzenia, odkupienia, wykupienia i unicestwienia w inny sposób tytułów
    uczestnictwa w funduszach kapitałowych utworzonych na podstawie przepisów
    obowiązujących w Rzeczypospolitej Polskiej oraz odpłatnego zbycia tych tytułów
    uczestnictwa;
    6. tytułu przeniesienia własności udziałów (akcji) w spółce, ogółu praw i obowiązków w
    spółce niebędącej osobą prawną lub tytułów uczestnictwa w funduszu inwestycyjnym,
    instytucji wspólnego inwestowania lub innej osobie prawnej i praw o podobnym
    charakterze lub z tytułu należności będących następstwem posiadania tych udziałów
    (akcji), ogółu praw i obowiązków, tytułów uczestnictwa lub praw - jeżeli co najmniej 50%
    wartości aktywów tej spółki, spółki niebędącej osobą prawną, tego funduszu
    inwestycyjnego, tej instytucji wspólnego inwestowania lub osoby prawnej, bezpośrednio
    lub pośrednio, stanowią nieruchomości położone na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej
    lub prawa do takich nieruchomości;
    6a. tytułu przeniesienia własności udziałów (akcji), ogółu praw i obowiązków, tytułów
    uczestnictwa lub praw o podobnym charakterze w spółce nieruchomościowej;
    7. tytułu należności regulowanych, w tym stawianych do dyspozycji, wypłacanych lub
    potrącanych, przez osoby fizyczne, osoby prawne albo jednostki organizacyjne
    nieposiadające osobowości prawnej, mające miejsce zamieszkania, siedzibę lub zarząd
    na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, niezależnie od miejsca zawarcia umowy i
    wykonania świadczenia;
    8. niezrealizowanych zysków, o których mowa w art. 30da.
    Z kolei zgodnie z art. 29 ust. 1 oraz 2 uPIT:
    1. Podatek dochodowy od uzyskanych na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przez
    osoby, o których mowa w art. 3 ust. 2a, przychodów:
      1) z działalności określonej w art. 13 pkt 2 i 6-9 oraz z odsetek innych niż wymienione
      w art. 30a ust. 1, z praw autorskich lub z praw pokrewnych, z praw do projektów
      wynalazczych, znaków towarowych i wzorów zdobniczych, w tym również ze

      sprzedaży tych praw, z należności za udostępnienie tajemnicy receptury lub procesu
      produkcyjnego, za użytkowanie lub prawo do użytkowania urządzenia
      przemysłowego, handlowego lub naukowego, w tym także środka transportu, oraz za
      informacje związane ze zdobytym doświadczeniem w dziedzinie przemysłowej,
      handlowej lub naukowej (know-how) - pobiera się w formie ryczałtu w wysokości 20%
      przychodu;
      2) z opłat za usługi w zakresie działalności widowiskowej, rozrywkowej lub sportowej,
      wykonywanej przez osoby fizyczne mające miejsce zamieszkania za granicą, a
      organizowanej za pośrednictwem osób fizycznych lub osób prawnych prowadzących
      działalność w zakresie imprez artystycznych, rozrywkowych lub sportowych na
      terytorium Rzeczypospolitej Polskiej - pobiera się w formie ryczałtu w wysokości 20%
      przychodu,
      3) z tytułu należnych opłat za wywóz ładunków i pasażerów przyjętych do przewozu w
      portach polskich przez zagraniczne przedsiębiorstwa morskiej żeglugi handlowej, z
      wyjątkiem ładunków i pasażerów tranzytowych - pobiera się w formie ryczałtu w
      wysokości 10% przychodów;
      4) uzyskanych na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przez zagraniczne
      przedsiębiorstwa żeglugi powietrznej, z wyłączeniem przychodów uzyskanych z
      lotniczego rozkładowego przewozu pasażerskiego, skorzystanie z którego wymaga
      posiadania biletu lotniczego przez pasażera - pobiera się w formie ryczałtu w
      wysokości 10% przychodów;
      5) z tytułu świadczeń doradczych, księgowych, badania rynku, usług prawnych, usług
      reklamowych, zarządzania i kontroli, przetwarzania danych, usług rekrutacji
      pracowników i pozyskiwania personelu, gwarancji i poręczeń oraz świadczeń o
      podobnym charakterze - pobiera się w formie ryczałtu w wysokości 20% przychodu.
    2. Przepisy ust. 1 stosuje się z uwzględnieniem umów o unikaniu podwójnego
    opodatkowania, których stroną jest Rzeczpospolita Polska. Jednakże zastosowanie stawki
    podatku wynikającej z właściwej umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania lub
    niepobranie (niezapłacenie) podatku zgodnie z taką umową jest możliwe pod warunkiem
    udokumentowania dla celów podatkowych miejsca zamieszkania podatnika uzyskanym
    od niego certyfikatem rezydencji.
    Z kolei zgodnie z art. 41 ust. 1 oraz ust. 4 uPIT:
    1. Osoby fizyczne prowadzące działalność gospodarczą, osoby prawne i ich jednostki
    organizacyjne oraz jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej, które
    dokonują świadczeń z tytułu działalności, o której mowa w art. 13 pkt 2 i 4-9 oraz art. 18,
    osobom określonym w art. 3 ust. 1, są obowiązane jako płatnicy pobierać, z
    zastrzeżeniem ust. 4, zaliczki na podatek dochodowy, stosując do dokonywanego
    świadczenia, pomniejszonego o miesięczne koszty uzyskania przychodów w wysokości
    określonej w art. 22 ust. 9 oraz o potrącone przez płatnika w danym miesiącu składki, o
    których mowa w art. 26 ust. 1 pkt 2 lit. b, najniższą stawkę podatkową określoną w skali,
    o której mowa w art. 27 ust. 1.
    2. Płatnicy, o których mowa w ust. 1, są obowiązani pobierać zryczałtowany podatek
    dochodowy od dokonywanych wypłat (świadczeń) lub stawianych do dyspozycji
    podatnika pieniędzy lub wartości pieniężnych z tytułów określonych w art. 29, art. 30 ust.
    1 pkt 2, 4-5a, 13-17 oraz art. 30a ust. 1 pkt 1-11 oraz 11 b-13, z zastrzeżeniem ust. 4d. 5,
    10, 12 i 21.
    Zgodnie z art. 3 uPIT, osoby fizyczne, jeżeli nie mają na terytorium Rzeczypospolitej
    Polskiej siedziby lub zarządu podlegają obowiązkowi podatkowemu tylko od dochodów,
    osiąganych na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.
    Podobnie są skonstruowane regulacje dotyczące pobierania podatku u źródła od
    Świadczeniodawców usług testera oprogramowania będących osobami prawnymi.

    Zgodnie z art. 3 ust. 2 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób
    prawnych (tekst jedn.: Dz. U. z 2019 r. poz. 865, z późn. zm., dalej: uCIT) podatnicy, jeżeli
    nie mają na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej siedziby lub zarządu, podlegają
    obowiązkowi podatkowemu tylko od dochodów, które osiągają na terytorium
    Rzeczypospolitej Polskiej. Biorąc powyższe pod uwagę należy wskazać, że podatnicy, o
    których mowa w ww. przepisie, czyli nierezydenci podlegają ograniczonemu obowiązkowi
    podatkowemu, co oznacza z kolei, że opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób
    prawnych podlegają wyłącznie dochody osiągnięte na terytorium Polski.
    Jak stanowi art. 3 ust. 3 pkt 5 uCIT, za dochody (przychody) osiągane na terytorium
    Rzeczypospolitej Polskiej przez podatników, o których mowa w ust. 2, uważa się w
    szczególności dochody (przychody) z tytułu należności regulowanych, w tym stawianych
    do dyspozycji, wypłacanych lub potrącanych, przez osoby fizyczne, osoby prawne albo
    jednostki organizacyjne nieposiadające osobowości prawnej, mające miejsce
    zamieszkania, siedzibę lub zarząd na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, niezależnie od
    miejsca zawarcia umowy i wykonania świadczenia. Natomiast stosownie do art. 3 ust. 5
    uCIT, za dochody (przychody), o których mowa w ust. 3 pkt 5, uważa się przychody
    wymienione w art. 21 ust. 1 i art. 22 ust. 1, jeżeli nie stanowią dochodów (przychodów), o
    których mowa w ust. 3 pkt 1-4.
    Na podstawie art. 21 ust. 1 pkt 1 uCIT, podatek dochodowy z tytułu uzyskanych na
    terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przez podatników, o których mowa w art. 3 ust. 2,
    przychodów:
    1. z odsetek, z praw autorskich lub praw pokrewnych, z praw do projektów
    wynalazczych, znaków towarowych i wzorów zdobniczych, w tym również ze sprzedaży
    tych praw, z należności za udostępnienie tajemnicy receptury lub procesu
    produkcyjnego, za użytkowanie lub prawo do użytkowania urządzenia przemysłowego, w
    tym także środka transportu, urządzenia handlowego lub naukowego, za informacje
    związane ze zdobytym doświadczeniem w dziedzinie przemysłowej, handlowej lub
    naukowej (know-how),
    2. z opłat za świadczone usługi w zakresie działalności widowiskowej, rozrywkowej lub
    sportowej, wykonywanej przez osoby prawne mające siedzibę za granicą, organizowanej
    za pośrednictwem osób fizycznych lub osób prawnych prowadzących działalność w
    zakresie imprez artystycznych, rozrywkowych lub sportowych na terytorium
    Rzeczypospolitej Polskiej,
    2a. z tytułu świadczeń: doradczych, księgowych, badania rynku, usług prawnych, usług
    reklamowych, zarządzania i kontroli, przetwarzania danych, usług rekrutacji
    pracowników i pozyskiwania personelu, gwarancji i poręczeń oraz świadczeń o
    podobnym charakterze ustala się w wysokości 20% przychodów.
    Przy czym, zgodnie z art. 21 ust. 2 uCIT, przepisy ust. 1 stosuje się z uwzględnieniem
    umów w sprawie zapobieżenia podwójnemu opodatkowaniu, których stroną jest
    Rzeczpospolita Polska.
    Wśród wymienionych w art. 21 ust. 1 uCIT i w art. 29 ust. 1 uPIT brak jest usług testera
    oprogramowania, jak również usługi te nie zostały wymienione w treści art. 21 ust. 1 pkt
    2a uCIT, i opisane we wniosku usługi testera oprogramowania nie mają podobnego
    charakteru do świadczeń: doradczych, księgowych, badania rynku, usług prawnych, usług
    reklamowych, zarządzania i kontroli, przetwarzania danych, usług rekrutacji pracowników
    i pozyskiwania personelu, gwarancji i poręczeń.
    Odnosząc się do „świadczeń o podobnym charakterze, Wnioskodawca uważa, że katalog
    usług niematerialnych, o którym mowa w art. 29 ust. 1 pkt 5 uPIT oraz 21 ust. 1 pkt 2a
    uCIT ma charakter otwarty, co oznacza, że oprócz kategorii usług enumeratywnie
    wymienionych w jego treści obejmuje on także "świadczenia o podobnym charakterze".
    Brak jest jednakże wskazanych przez prawodawcę reguł interpretacyjnych dot. rozumienia
    pojęcia "świadczeń o podobnym charakterze".

    W ocenie Wnioskodawcy, w związku z brakiem precyzyjnych uregulowań prawnych, w
    procesie oceny charakteru określonej usługi niematerialnej świadczonej przez
    nierezydenta należy posiłkować się stanowiskiem prezentowanym w orzecznictwie i
    praktyce organów podatkowych, a także w doktrynie, zgodnie z którą za "świadczenia o
    podobnym charakterze" należy uznać świadczenia równorzędne pod względem prawnym
    do świadczeń niematerialnych wymienionych w art. 29 ust. 1 pkt 5 uPIT oraz 21 ust. 1 pkt
    2a uCIT. I tak, zgodnie z komentarzem do ustawy o CIT (która to ustawa o CIT zawiera
    analogiczne do ustawy o PIT regulacje prawne dotyczące świadczeń o podobnym
    charakterze), pod redakcją A. Obońskiej, opodatkowaniu zryczałtowanym podatkiem u
    źródła na terenie Polski podlegają „jedynie te świadczenia niematerialne, niewymienione
    wprost w art. 21 ust. 1 pkt 2a PDOPrU, które wykazują liczne cechy wspólne z
    którymkolwiek z określonych w tym unormowaniu świadczeń. Chodzi tu o to, aby
    elementy świadczeń o podobnym charakterze były w takiej proporcji, by elementy
    charakterystyczne dla świadczeń wymienionych w art. 21 ust. 1 pkt 2a PDOPrU przeważały
    nad elementami właściwymi dla innych świadczeń” (K. Gil, A. Obońska, A. Wacławczyk, A.
    Walter (red.) Podatek dochodowy od osób prawnych. Komentarz, Wyd. 2, Warszawa 2016
    r.).
    Ponadto Wnioskodawca przywołuje wyroki:
    Naczelnego Sądu Administracyjnego z 19 września 2023 r., II FSK 2637/20: "Nie wystarczy
    jakiekolwiek podobieństwo usług wymienionych w art. 21 ust. 1 pkt 2a u.p.d.o.p. do usługi
    agencyjnej opisanej we wniosku o wydanie interpretacji do przyjęcia, że owe usługi są
    podobne do wymienionych wprost w omawianym przepisie. Konieczne jest wskazanie
    przesłanek, które wraz z podobieństwem mają jednocześnie charakter dominujący".
    Naczelnego Sądu Administracyjnego z 19 września 2023 r., II FSK 2638/20: "Analizując czy
    dane świadczenie jest podobne do usług wskazanych w art. 21 ust. 1 pkt 2a u.p.d.o.p.
    należy w pierwszej kolejności ustalić charakter poszczególnych świadczeń w świetle
    postanowień umownych. Proces porównania świadczeń z uwagi na ich podobny charakter
    każdorazowo wymaga zaś określenia cech konstytutywnych świadczenia wymienionego w
    art. 21 ust. 1 pkt 2a u.p.d.o.p., a następnie zestawienia ich z cechami świadczenia
    porównywanego, uwzględniając ilość cech wspólnych, ich istotności i natężenia zbieżności.
    W procesie tym należy kierować się zasadą eiusdem generis, zgodnie z którą, jeżeli
    prawodawca posłużył się przykładowym katalogiem obiektów - w omawianym przypadku
    świadczeń, z których wystąpieniem wiąże powstanie obowiązku podatkowego - to w toku
    jego interpretacji należy pomijać te obiekty (świadczenia), które nie wykazują istotnego
    podobieństwa do tych wymienionych. Jeżeli zatem jeden z elementów świadczenia
    stanowi główną pozycję kontraktu, a pozostałe elementy świadczenia mają znikome
    znaczenie z perspektywy nabywcy usług, to normę stosowaną do głównego elementu
    świadczenia należy stosować do całości świadczeń."
    Wnioskodawca powołuje się również na linię orzeczniczą organów interpretacyjnych. W
    interpretacji indywidualnej z 23 grudnia 2016 r. Znak: 2461-IBPB-1-2.4510.937.2016.1.MM
    Dyrektor Izby Skarbowej w Katowicach, w której stwierdzono: za świadczenia o podobnym
    charakterze należy jednakże uznać wyłącznie świadczenia równorzędne do wymienionych
    w ustawie. Oznacza to, że aby dane świadczenie można było zakwalifikować do katalogu
    wskazanego powyżej, winno ono spełnić takie same przesłanki, albo winny wynikać z
    niego takie same prawa i obowiązki dla stron jak ze świadczeń wymienionych w
    cytowanym przepisie. Innymi słowy, lista ta obejmuje również świadczenia, które
    zasadniczo są podobne do wymienionych, lecz mogą być np. inaczej określane.
    (...).
    Decydujące znaczenie dla stwierdzenia, że dane usługi mieszczą się w katalogu czynności
    podlegających opodatkowaniu zryczałtowanym podatkiem dochodowym ma treść
    postanowień umowy zawartej z testerem oprogramowania, a przede wszystkim, charakter
    rzeczywiście wykonywanych świadczeń. Jak wskazano w stanie faktycznym/opisie

    zdarzenia przyszłego Spółka nabywała, nabywa oraz będzie nabywać w przyszłości od
    Świadczeniodawców usługi testera oprogramowania.
    Z treści przytoczonych przepisów uPIT oraz uCIT wynika, że przychody z tytułu nabycia
    usług testera oprogramowania nie zostały w nim wprost wymienione jako podlegające
    opodatkowaniu zryczałtowanym podatkiem dochodowym. W ocenie Wnioskodawcy, nie
    sposób uznać usług testera oprogramowania za przychody ze "świadczeń o podobnym
    charakterze". Jak wskazano bowiem powyżej, zgodnie z obecnie prezentowanym
    stanowiskiem sądownictwa i organów interpretacyjnych, aby usługi nabywane od
    nierezydentów mogły zostać uznane za "świadczenia o podobnym charakterze" powinny
    posiadać cechy wskazujące na podobieństwo pod względem prawnym do świadczeń
    enumeratywnie wymienionych w art. 29 ust. 1 pkt 5 uPIT oraz art. 21 ust. 1 pkt 2a uCIT. W
    ocenie Wnioskodawcy, usługi testera oprogramowania nabywane przez Wnioskodawcę od
    Wykonawców cech takich nie wykazują. Brak jest jakichkolwiek wątpliwości, że usługi
    testera oprogramowania nabywane od Wykonawców wykonujących usługi testera
    oprogramowania nie są podobne do usług księgowych, badania rynku, usług prawnych,
    usług reklamowych, zarządzania i kontroli, usług rekrutacji pracowników oraz
    pozyskiwania personelu, gwarancji i poręczeń. Usługi testera oprogramowania nie
    posiadają bowiem żadnych cech wspólnych z ww. świadczeniami.
    Zdaniem Wnioskodawcy, nie można również porównywać usług testera oprogramowania
    nabywanych od Wykonawców z usługami doradczymi. Zgodnie z internetowym
    słownikiem PWN (https://sjp.pwn.pl) pojęcie "doradztwo" oznacza "udzielanie fachowych
    porad". W ramach świadczenia usług testera oprogramowania Wykonawcy nie udzielają
    Wnioskodawcy żadnych porad.
    Usługi testera oprogramowania na rzecz Wnioskodawcy nie są również podobne do usług
    przetwarzania danych. W ocenie Wnioskodawcy, pojęcie "przetwarzania danych" dotyczy
    czynności mających charakter odtwórczy. Usługi przetwarzania danych obejmują
    elementy takie jak porządkowanie, archiwizowanie, zabezpieczenie oraz udostępnianie
    zbiorów danych.
    Wnioskodawca zaznacza, że wynagrodzenie płacone za nabywane przez niego usługi
    testera oprogramowania nie są również przychodami z praw autorskich wymienionych w
    art. 29 ust. 1 pkt 1 uPIT oraz art. 21 ust 1 pkt 1 uCIT. Nabywane przez Wnioskodawcę
    usługi są usługami testera oprogramowania.
    Podsumowując, zdaniem Wnioskodawcy:
    1. Usługi testera oprogramowania wykonywane na rzecz spółki przez
    Świadczeniodawców oraz w przyszłości na analogicznych zasadach przez nowych
    Wykonawców nie stanowią i nie będą stanowić usług wymienionych w art. 29 ust 1 pkt 5
    uPIT oraz wymienionych 21 ust. 1 pkt 2a uCIT ani usług "o podobnym charakterze", a
    przychody z usług testera oprogramowania wykonywanych przez Świadczeniodawców
    na rzecz Wnioskodawcy nie stanowią przychodów wymienionych w art. 29 ust. 1 pkt 1
    uPIT oraz w art. 21 ust. 1 pkt 1 uCIT.
    2. Tym samym, na Wnioskodawcy nie ciążą obowiązki pobrania i wpłacenia podatku u
    źródła przy wypłacaniu wynagrodzeń Świadczeniodawcom za usługi testera
    oprogramowania.
    Zdaniem Wnioskodawcy, w zakresie pytania nr 1, słuszne jest więc jego stanowisko w
    odniesieniu do przedstawionego stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego: Wnioskodawca
    nie jest i nie będzie zobowiązany do pobrania oraz uiszczenia podatku u źródła tytułem
    dokonywanych na rzecz nierezydentów płatności z tytułu nabywania usług testera
    oprogramowania.
    Stanowisko do pytania numer 2
    Zdaniem Wnioskodawcy, jeżeli Organ uznałby, że stanowisko Wnioskodawcy do pytania nr
    1 jest nieprawidłowe, to Wnioskodawca nie był, nie jest i nie będzie zobowiązany do

    pobrania oraz uiszczenia podatku u źródła tytułem dokonywanych na rzecz
    nierezydentów płatności z tytułu nabywania usług testera oprogramowania, z tym
    zastrzeżeniem, że posiadałaby certyfikaty rezydencji podatkowej od Wykonawców, a z
    Państwem w którym ma miejsce zamieszkania, siedzibę lub zarząd Świadczeniobiorca
    Polska ma podpisaną umowę o unikaniu podwójnego opodatkowania.
    Należy podkreślić, że w przypadku, w którym Organ uznałby stanowisko Wnioskodawcy w
    zakresie pytania nr 1 za nieprawidłowe, to konieczne byłoby uznanie, że usługi świadczone
    na rzecz Wnioskodawcy przez Wykonawców byłyby jednymi z usług/działalności
    wymienionych w art. 29 ust. 1 pkt 1 i 5 uPIT oraz 21 ust. 1 pkt 1 i 2a uCIT. W tym zakresie,
    zastosowanie znalazłby przepis art. 29 ust. 2 uPIT, zgodnie z którym: 1. Przepisy ust. 1
    stosuje się z uwzględnieniem umów o unikaniu podwójnego opodatkowania, których
    stroną jest Rzeczpospolita Polska. Jednakże zastosowanie stawki podatku wynikającej z
    właściwej umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania lub niepobranie (niezapłacenie)
    podatku zgodnie z taką umową jest możliwe pod warunkiem udokumentowania dla celów
    podatkowych miejsca zamieszkania podatnika uzyskanym od niego certyfikatem
    rezydencji. Podobnie brzmi art. 21 ust. 2 uCIT: Przepisy ust. 1 stosuje się z
    uwzględnieniem umów w sprawie zapobieżenia podwójnemu opodatkowaniu, których
    stroną jest Rzeczpospolita Polska.
    Jeżeli zatem Wnioskodawca posiadałby i będzie posiadać ważny certyfikat rezydencji i
    dochował należytej staranności, mógłby zastosować stawkę podatku wynikającą z umowy
    o unikaniu podwójnego opodatkowania lub zastosować zwolnienie z niej wynikające. W
    tym zakresie, Wnioskodawca wskazuje, że z Państwami, z którymi Polska ma zawarte
    umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania - pod withholding tax (WHT) - podatek u
    źródła - nie podlegają w szczególności tzw. zyski przedsiębiorstwa, czyli dochody osiągane
    w ramach prowadzonej działalności, które nie mieszczą się w pozostałych kategoriach
    świadczeń objętych zapisami poszczególnych umów o unikaniu podwójnego
    opodatkowania. Jeżeli, w stanie faktycznym, wypłacane byłby należności dla osób
    fizycznych prowadzących działalność gospodarczą, to byłyby to zyski przedsiębiorstwa,
    które opodatkowane byłyby w kraju rezydencji podatkowej Wykonawcy.
    Należy podkreślić, że zdaniem Wnioskodawcy, świadczone przez Wykonawców usługi są
    usługami testera oprogramowania i nie można przyjąć, że wypłata wynagrodzenia
    Wykonawcy w ramach wykonywania przez niego usługi można byłoby zakwalifikować w
    inny sposób, niż zyski przedsiębiorstwa. Nie sposób przyjąć, że w ramach wykonywanej
    usługi testera oprogramowania np. do sprzedaży licencji, zysków ze sprzedaży majątku,
    czy też do powstania innego rodzaju przychodu. Zdaniem Wnioskodawcy należałoby
    zatem zakwalifikować przychód z wykonywanej umowy w całości jako przychód
    kwalifikujący się do "Zysków Przedsiębiorstwa".
    Należy wskazać, że w przypadku prowadzonej działalności gospodarczej na terenie
    drugiego Państwa, nie sposób także przyjąć, że Wykonawcy prowadziliby na terenie Polski
    zakład. Swe usługi Wykonawcy świadczą przebywając na terenie krajów innych niż Polska.
    Wnioskodawca stoi zatem na stanowisku, że w przypadku, w którym należałoby uznać
    usługi świadczone na jego rzecz przez Wykonawców, należałoby zakwalifikować jako "Zyski
    przedsiębiorstwa".
    Mając na względzie powyższy przepis art. 29 ust. 2 uPIT (oraz art. 21 ust. 2 uCIT) należy
    stwierdzić, że w przypadku zastosowania stawki lub zwolnienia wynikającego z właściwej
    umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania - wymaga udokumentowania miejsca
    zamieszkania podatnika, w tym przypadku Wykonawcy uzyskanym od niego certyfikatem
    rezydencji. Jednocześnie przedmiotem badania w niniejszej interpretacji nie jest ważność
    uzyskanych przez Wnioskodawcę certyfikatów rezydencji. Przy założeniu jednak, iż
    Wnioskodawca będzie posiadać wskazane wyżej ważne certyfikaty rezydencji, będzie on
    mógł zastosować zwolnienie wynikające z zysków przedsiębiorstw.
    Tym samym dojdzie do niezastosowania stawki podatku wymienionej w art. 29 ust. 1 pkt 1
    i 5 uPIT oraz art. 21 ust. 1 pkt 1 i 2a uCIT, bowiem zapłata należności będzie stanowiła zysk

    przedsiębiorstwa - tj. odpowiednika działalności gospodarczej prowadzonej przez
    Wnioskodawcę poza granicami Polski. Te zyski przedsiębiorstwa Świadczeniodawcy będą
    opodatkowane poza granicami Polski zgodnie z umową o unikaniu podwójnego
    opodatkowania. Umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania zawarte przez Polskę,
    czerpią treść art. 7 UPO z treści art. 7 Modelowej Konwencji OECD. Punkt 1 Komentarza do
    Modelowej Konwencji w sprawie podatku od dochodu i majątku OECD z 2010 r. stanowi,
    że: Artykuł ten przyznaje prawo do opodatkowania w odniesieniu do zysków
    przedsiębiorstwa umawiającego się państwa w zakresie, w jakim te zyski nie podlegają
    odrębnym przepisom na podstawie innych artykułów konwencji. Zawiera on podstawową
    zasadę, że jeżeli przedsiębiorstwo umawiającego się państwa nie ma zakładu w drugim
    umawiającym się państwie, to zyski tego przedsiębiorstwa nie mogą być opodatkowane w
    tym drugim państwie, chyba że takie zyski wchodzą w zakres szczególnej kategorii
    dochodów, dla których inne artykuły konwencji przyznają prawo do opodatkowania temu
    drugiemu państwu. Z kolei punkt 10 Komentarza stanowi: (...) jeżeli przedsiębiorstwo
    umawiającego się państwa nie posiada zakładu w drugim umawiającym się państwie, to
    zyski tego przedsiębiorstwa nie mogą być opodatkowane przez to drugie państwo.
    Po drugie, postanawia on, że jeżeli takie przedsiębiorstwo prowadzi działalność w drugim
    państwie za pośrednictwem położonego w nim zakładu, to zyski, jakie można przypisać
    zakładowi, ustalone zgodnie z ustępem 2, mogą być opodatkowane przez to drugie
    państwo.(...) Punkt 11 Komentarza uzasadnia dalej: Pierwsza zasada leżąca u podstaw
    ustępu 1, to znaczy że zyski przedsiębiorstwa jednego umawiającego się państwa nie będą
    opodatkowane w drugim umawiającym się państwie, chyba że przedsiębiorstwo prowadzi
    działalność w drugim państwie za pośrednictwem położonego w nim zakładu, ma długą
    historię i odzwierciedla międzynarodowy konsensus, według którego generalnie, dopóki
    przedsiębiorstwo jednego państwa nie utworzy zakładu w drugim państwie, nie może
    faktycznie być uznane za uczestnika życia gospodarczego drugiego państwa w takim
    zakresie, aby podlegać jego jurysdykcji podatkowej.
    Tym samym, zdaniem Wnioskodawcy, jeżeli Organ uznałby, że stanowisko Wnioskodawcy
    do pytania nr 1 jest nieprawidłowe, to Wnioskodawca nie był, nie jest i nie będzie
    zobowiązany do pobrania oraz uiszczenia podatku u źródła tytułem dokonywanych na
    rzecz nierezydentów płatności z tytułu nabywania usług testera oprogramowania, z tym
    zastrzeżeniem, że posiadałby certyfikaty rezydencji podatkowej od Świadczeniodawców.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku w zakresie podatku dochodowego od
    osób fizycznych odnośnie pytania Nr 1 jest prawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 3 ust. 2a ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób
    fizycznych (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 163 ze zm.):
      Osoby fizyczne, jeżeli nie mają na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej miejsca
      zamieszkania, podlegają obowiązkowi podatkowemu tylko od dochodów
      (przychodów) osiąganych na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej (ograniczony
      obowiązek podatkowy).
    Wskazana wyżej zasada ograniczonego obowiązku podatkowego stanowi, że
    Rzeczpospolita Polska ma prawo do opodatkowania osób fizycznych niebędących jej
    rezydentami podatkowymi, ale tylko w zakresie dochodów uzyskiwanych ze źródła
    przychodów położonych na jej terytorium. Nie są natomiast w Polsce opodatkowane
    osoby fizyczne z tytułu dochodów, których źródło jest położone za granicą. Warunkiem
    posiadania w Polsce statusu podmiotu o ograniczonym obowiązku podatkowym jest brak
    na terytorium Polski miejsca zamieszkania lub zakładu.
    Stosownie do art. 3 ust. 2b ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:

      Za dochody (przychody) osiągane na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, przez
      podatników, o których mowa w ust. 2a, uważa się w szczególności dochody
      (przychody) z:
      1. pracy wykonywanej na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej na podstawie
      stosunku służbowego, stosunku pracy, pracy nakładczej oraz spółdzielczego
      stosunku pracy, bez względu na miejsce wypłaty wynagrodzenia;
      2. działalności wykonywanej osobiście na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, bez
      względu na miejsce wypłaty wynagrodzenia;
      3. działalności gospodarczej prowadzonej na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, w
      tym poprzez położony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej zagraniczny zakład;
      4. położonej na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej nieruchomości lub praw do
      takiej nieruchomości, w tym ze zbycia jej w całości albo w części lub zbycia
      jakichkolwiek praw do takiej nieruchomości;
      5. papierów wartościowych oraz pochodnych instrumentów finansowych
      niebędących papierami wartościowymi, dopuszczonych do publicznego obrotu na
      terytorium Rzeczypospolitej Polskiej w ramach regulowanego rynku giełdowego, w
      tym uzyskane ze zbycia tych papierów albo instrumentów oraz z realizacji praw z
      nich wynikających;
      6. tytułu przeniesienia własności udziałów (akcji) w spółce, ogółu praw i obowiązków
      w spółce niebędącej osobą prawną lub tytułów uczestnictwa w funduszu
      inwestycyjnym, instytucji wspólnego inwestowania lub innej osobie prawnej i praw o
      podobnym charakterze lub z tytułu należności będących następstwem posiadania
      tych udziałów (akcji), ogółu praw i obowiązków, tytułów uczestnictwa lub praw - jeżeli
      co najmniej 50% wartości aktywów tej spółki, spółki niebędącej osobą prawną, tego
      funduszu inwestycyjnego, tej instytucji wspólnego inwestowania lub osoby prawnej,
      bezpośrednio lub pośrednio, stanowią nieruchomości położone na terytorium
      Rzeczypospolitej Polskiej lub prawa do takich nieruchomości;
      6a. tytułu przeniesienia własności udziałów (akcji), ogółu praw i obowiązków, tytułów
      uczestnictwa lub praw o podobnym charakterze w spółce nieruchomościowej;
      7. tytułu należności regulowanych, w tym stawianych do dyspozycji, wypłacanych lub
      potrącanych, przez osoby fizyczne, osoby prawne albo jednostki organizacyjne
      nieposiadające osobowości prawnej, mające miejsce zamieszkania, siedzibę lub
      zarząd na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, niezależnie od miejsca zawarcia
      umowy i wykonania świadczenia;
      8. niezrealizowanych zysków, o których mowa w art. 30da.
    Na podkreślenie zasługuje również fakt, że katalog dochodów (przychodów)
    wymienionych w art. 3 ust. 2b ww. ustawy, nie jest katalogiem zamkniętym. Tak więc,
    ustawodawca dopuszcza istnienie także innych dochodów, które należy uznać za
    osiągnięte na terytorium Polski. W przepisie tym przewidziano opodatkowanie oparte na
    zasadzie „źródła”. Jeżeli źródło przychodów nierezydenta znajduje się na obszarze
    Rzeczypospolitej Polskiej, to Rzeczypospolita Polska ma prawo opodatkować dochody
    uzyskane z tego źródła na zasadach obowiązujących w tym państwie (ograniczony
    obowiązek podatkowy).
    Według art. 3 ust. 2d ww. ustawy:
      Przy czym, za dochody (przychody), o których mowa w ust. 2b pkt 7, uważa się
      przychody wymienione w art. 29 ust. 1, jeżeli nie stanowią dochodów (przychodów),
      o których mowa w ust. 2b pkt 1-6.

    Za dochody uzyskane na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej uznaje się również dochody
    pochodzące od polskiego płatnika, wypłacone osobie, która usługi określone w umowie
    zawartej pomiędzy stronami wykonuje za granicą.
    W myśl art. 4a ww. ustawy:
      Przepisy art. 3 ust. 1, 1a, 2a i 2b ww. ustawy stosuje się z uwzględnieniem umów w
      sprawie zapobiegania podwójnemu opodatkowaniu, których stroną jest
      Rzeczpospolita Polska.
    Zasady opodatkowania w Polsce przychodów uzyskanych przez nierezydentów reguluje m.
    in. art. 29 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.
    Zgodnie z art. 29 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Podatek dochodowy od uzyskanych na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przez
      osoby, o których mowa w art. 3 ust. 2a, przychodów:
      1) z działalności określonej w art. 13 pkt 2 i 6-9 oraz z odsetek innych niż wymienione
      w art. 30a ust. 1, z praw autorskich lub z praw pokrewnych, z praw do projektów
      wynalazczych, znaków towarowych i wzorów zdobniczych, w tym również ze
      sprzedaży tych praw, z należności za udostępnienie tajemnicy receptury lub procesu
      produkcyjnego, za użytkowanie lub prawo do użytkowania urządzenia
      przemysłowego, handlowego lub naukowego, w tym także środka transportu, oraz
      za informacje związane ze zdobytym doświadczeniem w dziedzinie przemysłowej,
      handlowej lub naukowej (know-how) - pobiera się w formie ryczałtu w wysokości 20%
      przychodu;
      2) z opłat za usługi w zakresie działalności widowiskowej, rozrywkowej lub sportowej,
      wykonywanej przez osoby fizyczne mające miejsce zamieszkania za granicą, a
      organizowanej za pośrednictwem osób fizycznych lub osób prawnych prowadzących
      działalność w zakresie imprez artystycznych, rozrywkowych lub sportowych na
      terytorium Rzeczypospolitej Polskiej - pobiera się w formie ryczałtu w wysokości 20%
      przychodu;
      3) z tytułu należnych opłat za wywóz ładunków i pasażerów przyjętych do przewozu
      w portach polskich przez zagraniczne przedsiębiorstwa morskiej żeglugi handlowej, z
      wyjątkiem ładunków i pasażerów tranzytowych - pobiera się w formie ryczałtu w
      wysokości 10% przychodów;
      4) uzyskanych na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przez zagraniczne
      przedsiębiorstwa żeglugi powietrznej, z wyłączeniem przychodów uzyskanych z
      lotniczego rozkładowego przewozu pasażerskiego, skorzystanie z którego wymaga
      posiadania biletu lotniczego przez pasażera - pobiera się w formie ryczałtu w
      wysokości 10% przychodów;
      5) z tytułu świadczeń doradczych, księgowych, badania rynku, usług prawnych, usług
      reklamowych, zarządzania i kontroli, przetwarzania danych, usług rekrutacji
      pracowników i pozyskiwania personelu, gwarancji i poręczeń oraz świadczeń o
      podobnym charakterze - pobiera się w formie ryczałtu w wysokości 20% przychodu.
    Jak stanowi art. 29 ust. 2 ww. ustawy:
      Przepisy ust. 1 stosuje się z uwzględnieniem umów o unikaniu podwójnego
      opodatkowania, których stroną jest Rzeczpospolita Polska. Jednakże zastosowanie
      stawki podatku wynikającej z właściwej umowy o unikaniu podwójnego
      opodatkowania lub niepobranie (niezapłacenie) podatku zgodnie z taką umową jest
      możliwe pod warunkiem udokumentowania dla celów podatkowych miejsca
      zamieszkania podatnika uzyskanym od niego certyfikatem rezydencji.
    Obowiązki płatników podatku dochodowego określone zostały w art. 41 i art. 42 ustawy o
    podatku dochodowym od osób fizycznych.

    Zgodnie z art. 41 ust. 1 ww. ustawy:
      Osoby fizyczne prowadzące działalność gospodarczą, osoby prawne i ich jednostki
      organizacyjne oraz jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej, które
      dokonują świadczeń z tytułu działalności, o której mowa w art. 13 pkt 2 i 4-9 oraz art.
      18, osobom określonym w art. 3 ust. 1, są obowiązane jako płatnicy pobierać, z
      zastrzeżeniem ust. 4, zaliczki na podatek dochodowy, stosując do dokonywanego
      świadczenia, pomniejszonego o miesięczne koszty uzyskania przychodów w
      wysokości określonej w art. 22 ust. 9 oraz o potrącone przez płatnika w danym
      miesiącu składki, o których mowa w art. 26 ust. 1 pkt 2 lit. b, najniższą stawkę
      podatkową określoną w skali, o której mowa w art. 27 ust. 1.
    Natomiast w myśl art. 41 ust. 4 ww. ustawy:
      Płatnicy, o których mowa w ust. 1, są obowiązani pobierać zryczałtowany podatek
      dochodowy od dokonywanych wypłat (świadczeń) lub stawianych do dyspozycji
      podatnika pieniędzy lub wartości pieniężnych z tytułów określonych w art. 29, art. 30
      ust. 1 pkt 2, 4-5a, 13-16 oraz art. 30a ust. 1 pkt 1-11 oraz 11b-13, z zastrzeżeniem ust.
      4d, 5, 10, 12 i 21.
    Zgodnie z art. 42 ust. 1 ww. ustawy:
      Płatnicy, o których mowa w art. 41, przekazują kwoty pobranych zaliczek na podatek
      oraz kwoty zryczałtowanego podatku w terminie do 20 dnia miesiąca następującego
      po miesiącu, w którym pobrano zaliczki (podatek) - na rachunek urzędu skarbowego,
      przy pomocy którego naczelnik urzędu skarbowego właściwy według miejsca
      zamieszkania płatnika wykonuje swoje zadania, a jeżeli płatnik nie jest osobą
      fizyczną, według siedziby bądź miejsca prowadzenia działalności, gdy płatnik nie
      posiada siedziby. Jednakże w przypadku gdy podatek został pobrany zgodnie z art.
      30a ust. 2a, płatnicy, o których mowa w art. 41 ust. 10, przekazują kwotę tego
      podatku na rachunek urzędu skarbowego, przy pomocy którego naczelnik urzędu
      skarbowego właściwy w sprawach opodatkowania osób zagranicznych wykonuje
      swoje zadania.
    W myśl art. 42 ust. 2 pkt 2 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Płatnicy, o których mowa w ust. 1, są obowiązani przesłać podatnikom, o których
      mowa: w art. 3 ust. 2a, oraz urzędom skarbowym, przy pomocy których naczelnicy
      urzędów skarbowych właściwi w sprawach opodatkowania osób zagranicznych
      wykonują swoje zadania, w terminie do końca lutego roku następującego po roku
      podatkowym - imienne informacje sporządzone według ustalonego wzoru, również
      gdy płatnik w roku podatkowym sporządzał i przekazywał informacje w trybie
      przewidzianym w ust. 4.
    Wątpliwość Państwa budzi kwestia czy jesteście Państwo zobowiązani do pobrania i
    uiszczenia podatku u źródła od płatności na rzecz nierezydentów za nabywane usługi
    programistyczne.
    W pierwszej kolejności należy podkreślić, że o tym, czy dane świadczenie należy
    zakwalifikować do usług opodatkowanych podatkiem zryczałtowanym na podstawie art.
    29 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, sama nazwa umowy o
    świadczenie usługi nie może być wyłącznym czynnikiem determinującym daną usługę jako
    należącą do katalogu świadczeń podlegających opodatkowaniu zryczałtowanym
    podatkiem dochodowym od osób fizycznych. Decydujące znaczenie dla stwierdzenia, że
    dane usługi mieszczą się w katalogu czynności podlegających opodatkowaniu
    zryczałtowanym podatkiem dochodowym ma treść postanowień umowy zawartej z
    kontrahentem zagranicznym, a przede wszystkim charakter rzeczywiście wykonywanych
    świadczeń.
    Z treści wniosku i uzupełnienia wynika, że w celu zrealizowania projektów w zakresie
    tworzenia oprogramowania dla swoich klientów, Wnioskodawca nawiązuje współpracę z

    osobami fizycznymi, którym zleca usługi testera oprogramowania. Wnioskodawca
    nawiązał współpracę dotychczas z podmiotami prowadzącymi działalność gospodarczą,
    mającymi miejsce zamieszkania do celów podatkowych w różnych państwach (poza Polską
    – Holandia). W ramach współpracy, Wnioskodawca nabywa od ww. podmiotów usługi
    testera oprogramowania na podstawie zawartych pisemnych ramowych umów o
    świadczenie usług. Na podstawie zawieranych ze Świadczeniodawcami umów o
    świadczenie usług, Spółka zamawia, a Świadczeniodawca zobowiązuje się do świadczenia
    usług. Przedmiotowe umowy nie dotyczą należności za przeniesienie praw autorskich, za
    użytkowanie lub prawo do użytkowania urządzenia przemysłowego, za informacje
    związane ze zdobytym doświadczeniem w dziedzinie przemysłowej, handlowej lub
    naukowej (know-how). Podstawowym przedmiotem umów jest świadczenie usług testera
    oprogramowania. W umowach tych została zawarta klauzula dotycząca praw autorskich.
    Przy czym Świadczeniodawcy nie jest płacone wynagrodzenie przeniesienie praw
    autorskich na rzecz Świadczeniobiorcy.
    Wobec powyższego, usługi testera oprogramowania nie są objęte zakresem art. 29 ust. 1
    pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, gdyż jak Państwo wskazali,
    wypłacane Świadczeniodawcom (osobom fizycznym) wynagrodzenie nie jest za
    przeniesienie praw autorskich na rzecz Państwa.
    A zatem w tej sprawie należy przeanalizować art. 29 ust. 1 pkt 5 ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych.
    Powyższy przepis art. 29 ust. 1 pkt 5 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych,
    zawiera otwarty katalog usług, których świadczenie podlega opodatkowaniu ww.
    podatkiem „u źródła”, czyli w Polsce, czego dowodem jest użyte przez ustawodawcę
    sformułowanie „oraz świadczeń o podobnym charakterze”. Za „świadczenia o podobnym
    charakterze” należy uznać świadczenia o podobnym zakresie działań w ramach
    świadczonych usług. Oznacza to, że aby dane świadczenie można było zakwalifikować do
    katalogu wskazanego powyżej, należy spełnić takie same przesłanki, aby daną usługę
    uzyskać, albo wynikają z niej takie same prawa i obowiązki dla stron. Innymi słowy, lista ta
    obejmuje również takie świadczenia, które zasadniczo są podobne do wymienionych, lecz
    mogą być np. inaczej określane, przy czym decydujące znaczenie dla stwierdzenia, że dane
    usługi mieszczą się w katalogu czynności podlegających opodatkowaniu zryczałtowanym
    podatkiem dochodowym ma treść postanowień umowy zawartej z kontrahentem
    zagranicznym, a przede wszystkim, charakter rzeczywiście wykonywanych świadczeń.
    W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego podkreśla się, że świadczenia w nim
    wymienione można podzielić na dwie grupy. Pierwszą stanowią świadczenia wyraźnie
    nazwane, drugą tworzą świadczenia mające podobny charakter do świadczeń nazwanych.
    W tej drugiej grupie mieszczą się świadczenia posiadające cechy charakterystyczne dla
    świadczeń wprost wymienionych w art. 29 ust. 1 pkt 5 ustawy o podatku dochodowym od
    osób fizycznych, ale dodatkowo posiadające również elementy charakterystyczne dla
    świadczeń innych od skonkretyzowanych w tym przepisie. Dla uznania, że świadczenie
    niewymienione wprost w art. 29 ust. 1 pkt 5 ww. ustawy jest objęte jego zakresem
    decydujące jest, aby elementy charakterystyczne dla świadczeń wprost wymienionych w
    omawianym przepisie przeważały nad cechami charakterystycznymi dla świadczeń w nim
    niewymienionych.
    Z treści ww. przepisu wynika, że od niektórych przychodów osiąganych na terytorium
    Polski przez podatników podlegających ograniczonemu obowiązkowi podatkowemu
    pobierany jest podatek dochodowy w sposób zryczałtowany. Podatek ten nazywany jest
    podatkiem „u źródła” ze względu na szczególny sposób jego poboru, który dokonywany
    jest przez podmiot polski wypłacający określone należności na rzecz nierezydenta w trybie
    i na zasadach wymienionych w art. 29 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.
    Zakresem przedmiotowym art. 29 ust. 1 pkt 5 ustawy o podatku dochodowym od osób
    fizycznych objęte są: usługa doradcza, usługa księgowa, badanie rynku, usługa prawna,
    usługa reklamowa, zarządzania i kontroli, przetwarzania danych, usługa rekrutacji

    pracowników i pozyskiwania personelu, gwarancji i poręczeń oraz świadczenia o
    podobnym charakterze. Pojęcia ww. usług nie zostały zdefiniowane w powołanej ustawie.
    Wobec braku w ustawie powyższych definicji należy, zdaniem Organu podatkowego,
    posiłkowo odwołać się przede wszystkim do wykładni językowej tych pojęć.
    Usługi doradcze
    Zgodnie ze Słownikiem Języka Polskiego PWN „doradztwo” oznacza udzielanie fachowych
    porad, natomiast termin „doradzać” znaczy udzielić porady, wskazać sposób
    postępowania w jakiejś sprawie. Użyty w ustawie o podatku dochodowym od osób
    fizycznych termin „usługi doradztwa” należy rozumieć w związku z tym szeroko.
    Potwierdza to jednolite orzecznictwo sądów administracyjnych, według którego termin
    „doradztwo” obejmować może szereg usług doradczych np. podatkowe, prawne,
    finansowe i inne (zob. wyrok NSA z 10 października 2013 r., sygn. akt I FSK 1567/12, wyrok
    NSA z 2 października 2014 r., sygn. akt I FSK 1441/13, wyrok NSA z 2 października 2014 r.,
    sygn. akt I FSK 1530/13, wyrok WSA w Poznaniu z 28 kwietnia 2015 r. sygn. akt I SA/Po 1202
    /14, wyrok WSA w Gdańsku z 28 marca 2012 r., sygn. akt I SA/Gd 175/12, wyrok WSA w
    Łodzi z 16 kwietnia 2013 r. sygn. akt I SA/Łd 168/13).
    Według sądów administracyjnych, odwołując się do powszechnego języka polskiego
    można stwierdzić, że przez doradztwo rozumie się udzielanie fachowych zaleceń, porad,
    zwłaszcza prawnych, ekonomicznych czy finansowych. Stosownie do definicji podanej w
    ww. słowniku, poradnictwo to „zorganizowana forma udzielania porad w jakimś zakresie”.
    Doradca to ten kto udziela fachowych zaleceń czy porad, wskazówek, to ktoś, kto
    posiadaną wiedzę wykorzystuje na wskazywanie najlepszych, najbardziej optymalnych
    rozwiązań, nakłaniając odbiorcę takiej usługi do zastosowania się do rady, porady,
    wskazówki, dyrektywy postępowania. Zdaniem sądów administracyjnych, świadczenie
    usługi doradztwa należy postrzegać jako wykorzystanie swojej wiedzy, znajomości rzeczy
    poprzez wskazywanie najlepszych, najskuteczniejszych rozwiązań do ich zastosowania do
    danego problemu.
    Również w doktrynie przedmiotu przyjmuje się szerokie ujęcie terminu usługi doradcze,
    uznając, że doradztwo, w bardzo ogólnym znaczeniu, jest usługą świadczoną przez jedną
    osobę/instytucje na rzecz drugiej osoby/instytucji, która zleca wykonanie tej usługi. W
    literaturze przedmiotu bardzo różnorodnie formułowane są zadania stojące przed
    usługami doradczymi, np. doradztwo określane jest jako:
        przejęcie zadań,
        pośrednictwo w zakresie przekazywania wiedzy,
        pośrednictwo w przekazywaniu specjalnych informacji,
        pomoc w rozwiązywaniu problemów,
        pomoc w podejmowaniu decyzji,
        przekazywanie informacji zmniejszających ryzyko,
        przygotowanie i przekazywanie informacji służących rozwiązaniu kompleksowych
        problemów,
        przekazywanie specyficznej wiedzy, celem usprawnienia działań,
        identyfikacja i rozwiązywanie problemów,
        przekazywanie zaleceń dotyczących usprawniania działań oraz pomoc w ich
        wdrożeniu,
        dawanie wskazówek dotyczących postępowania.
    Doradcy mogą więc pomóc zleceniodawcy w przygotowaniu decyzji, rozwiązaniu
    problemów, usprawnieniu działania itp. Można przyjąć, że usługi doradztwa stanowią

    usługi zlecone przez daną organizację (klienta) i wykonane przez odpowiednio
    przygotowane i wykwalifikowane osoby (doradców), które pomagają zidentyfikować
    występujące problemy organizacyjne, zanalizować istniejące trudności, sformułować
    rozwiązanie badanych problemów, oraz które - w przypadku wyrażenia takiego życzenia
    przez klienta - pomagają we wdrożeniu rozwiązania. Działalność doradcza może dotyczyć
    różnych dziedzin, obszarów i obiektów, a zatem może być rozpatrywana w wielu
    aspektach.
    Usługi księgowe
    Pod pojęciem „księgowość” według Słownik języka polskiego PWN rozumie „prowadzenie
    ksiąg, w które wpisuje się wpływy, wydatki, transakcje i inne zmiany stanu majątkowego
    przedsiębiorstwa lub instytucji”.
    Usługi badania rynku
    Przez usługi badania rynku należy rozumieć zespół czynności polegających na
    gromadzeniu informacji o zjawiskach i procesach na rynku, ich przyczynach, stanie
    aktualnym i tendencjach rozwojowych. Usługi te mają przyczynić się m.in. do zwiększenia
    sprzedaży. Celem badań rynku jest zdobycie informacji o kształtowaniu się mechanizmów
    rynkowych takich, jak popyt, podaż, ceny, potencjału, zachowania, zwyczaje, preferencje,
    lojalność oraz wrażliwość cenowa konsumentów, działania konkurencji, funkcjonowanie
    systemu dystrybucji, sprzedaży itp. Usługi badania rynku mają dostarczyć informacji
    nieodzownych w procesie podejmowania decyzji. Mimo, że badania te nie wykluczają w
    sposób całkowity ryzyka, to jednak ich zastosowanie wyraźnie ogranicza ryzyko wpisane w
    działalność biznesową i przyczynia się do tego, że podejmowane decyzje będą w
    mniejszym zakresie obarczone błędami.
    Usługi zarządzania i kontroli
    Według Słownika języka polskiego PWN „zarządzać”, oznacza kierować, administrować
    czymś” (E. Sobol, Słownik języka polskiego PWN, Warszawa 1996). W tym kontekście, za
    zarządzanie należy uznać władcze uprawnienie w stosunku do realizowanego projektu lub
    działalności gospodarczej. Zgodnie ze Słownikiem Języka Polskiego PWN, „kierować”
    oznacza „stać na czele czegoś, wskazywać sposób postępowania”.
    Z kolei kontrola, to:
    1. porównanie stanu faktycznego ze stanem wymaganym i ustalanie ewentualnych
    odstępstw, sprawdzanie, czy coś jest zgodne z obowiązującymi przepisami,
    2. nadzór nad czymś albo nad kimś, czuwanie nad prawidłowym przebiegiem czegoś,
    wpływ na rozwój wydarzeń.
    Zarządzanie jest to celowe podejmowanie, przez odpowiednie osoby (kadrę), decyzji i
    działań prowadzących - dzięki wykorzystaniu posiadanych zasobów - do osiągnięcia
    złożonych celów w sposób skuteczny i sprawny (racjonalny), lub celowe dysponowanie
    tymi zasobami.
    Pojęcie „zarządzania”, musi być rozumiane szeroko jako zbiór różnorodnych czynności i
    działań zmierzających do osiągnięcia określonego celu związanego z interesem (potrzebą)
    danego przedmiotu zarządzania. Jest to zestaw metod i technik opartych na
    akceptowanych zasadach zarządzania (administrowania) używanych do planowania,
    oceny i kontrolowania pożądanych rezultatów.
    Powyższa definicja „zarządzania” zyskała aprobatę w orzecznictwie sądów
    administracyjnych. Dla przykładu można wymienić wyrok WSA w Warszawie z 19 czerwca
    2015 r. (sygn. akt III SA/Wa 491/15), wyrok WSA w Warszawie z 19 kwietnia 2017 r. (sygn.
    akt III SA/Wa 875/16) oraz wyrok WSA w Warszawie z 24 lipca 2017 r. (sygn. akt III SA/Wa
    2118/16).

    Pojęcie „zarządzania i kontroli”, musi być zatem rozumiane szeroko jako zbiór
    różnorodnych czynności i działań zmierzających do osiągnięcia określonego celu
    związanego z interesem (potrzebą) danego przedmiotu zarządzania i kontroli.
    Usługi przetwarzania danych
    W odniesieniu do definicji obejmującej przetwarzanie danych wskazać należy, że zgodnie
    ze Słownikiem Języka Polskiego PWN (https://sjp.pwn.pl) „przetworzyć” oznacza
    «przekształcić coś twórczo»; «opracować zebrane dane, informacje itp., wykorzystując
    technikę komputerową». Przetwarzanie danych polega zatem na przekształcaniu treści i
    postaci danych wejściowych; usługi przetwarzania danych mają zatem charakter
    odtwórczy i obejmują elementy takie jak: porządkowanie, archiwizowanie, zabezpieczenie
    oraz udostępnianie zbiorów danych.
    Przetwarzanie danych związane jest zatem z opracowywaniem określonych danych przy
    wykorzystywaniu mocy obliczeniowej i zasobów pamięci infrastruktury komputerowej
    (hardware i software).
    Usługi rekrutacji pracowników i pozyskiwania personelu
    Usługi rekrutacji pracowników i pozyskiwania personelu to usługi związane z
    pozyskiwaniem ofert pracy, wyszukiwaniem pracowników oraz kierowaniem ich do pracy.
    Usługi reklamowe
    Pojęcie „reklama” według „Słownika języka polskiego” pod red. M. Szymczyka (Wyd.
    Naukowe PWN, Warszawa 2002 r.) oznacza rozpowszechnianie informacji o towarach, ich
    zaletach, wartości, miejscach i możliwościach nabycia, chwalenie kogoś, zalecanie czegoś
    przez prasę, radio, telewizję i inne podobne środki, np. plakaty, napisy i ogłoszenia służące
    temu celowi.
    Internetowy słownik języka polskiego PWN podaje, że reklama to:
        działanie mające na celu zachęcenie potencjalnych klientów do zakupu
        konkretnych towarów lub do skorzystania z określonych usług,
        plakat, napis, ogłoszenie, krótki film itp. służące temu celowi.
    Jak wynika z uzasadnienia wyroku Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z dnia 27
    października 2011 r. w sprawie C-530/09 kluczowe dla uznania, danego świadczenia za
    usługę reklamy jest powiązanie z przekazaniem komunikatu mającego na celu
    poinformowanie publiczności o istnieniu bądź jakości produktu lub usług.
    W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego przy wykładni przepisów ustawy
    dotyczących reklamy przeważa wykładnia gramatyczna. W wyroku z 12 czerwca 1997 r.,
    sygn. akt I SA/Ka 192-193/97 Naczelny Sąd Administracyjny wyraził pogląd, że reklama to
    działanie mające kształtować popyt poprzez poszerzenie wiedzy przyszłych nabywców o
    towarach w celu zachęcenia ich do nabycia towarów od tego właśnie a nie innego
    podmiotu gospodarczego. Reklama musi zawierać elementy wartościujące towar lub
    zachęcające do jego kupna, a za reklamę należy uznać wszystko, co zawiera informacje,
    które nie są niezbędne do zawarcia umowy (I. Konieczna, J. Ruszyński, Problematyka
    kosztów uzyskania przychodów w podatku dochodowym od osób fizycznych oraz w
    podatku dochodowym od osób prawnym w orzecznictwie Naczelnego Sądu
    Administracyjnego, Poznań 1997, s. 29-30).
    Według J. Kamińskiego i W. Maruchina za reklamę należy uznać wszystko to, co zawiera
    informacje dodatkowe, które nie są niezbędne do złożenia oferty czy zawarcia umowy (J.
    Kamiński, W. Maruchin, Ustawa o VAT. Komentarz, Wyd. 2, Warszawa 1996, s. 52-53).
    Natomiast autorzy „Komentarza do podatku dochodowego od osób prawnych” B.
    Brzeziński i M. Kalinowski (B. Brzeziński, M. Kalinowski, Komentarz do podatku
    dochodowego od osób prawnych, Warszawa 1996, s. 143-144) uznają za reklamę

    działania, których celem jest kształtowanie popytu poprzez poszerzenie wiedzy przyszłych
    nabywców o towarach bądź usługach, ich cechach i przeznaczeniu w celu zachęcenia ich
    do nabywania towarów bądź usług od tego właśnie a nie innego podmiotu
    gospodarczego. Technicznym sposobem reklamy może być ogłoszenie prasowe, radiowe
    lub telewizyjne, a także plakat czy afisz stały, a ponadto rozsyłanie folderów i innych
    informacji handlowych nabywcom. Nie znaczy to jednak, że tylko te media mogą być
    wykorzystane do rozpowszechniania informacji i reklamy.
    Z kolei pod pojęciem usług reklamowych rozumie się wszelką działalność promocyjną, w
    wyniku której lub w trakcie której następuje przekazywanie treści mających za zadanie
    informować o istnieniu lub cechach oferowanych towarów lub usług w celu zwiększenia
    sprzedaży tych produktów. Usługi reklamowe mogą być wykonywane zarówno przez
    podmioty, które profesjonalnie zajmują się świadczeniem usług reklamowych, jak i
    podmioty, dla których wykonanie usługi reklamowej nie jest realizowane w ramach ich
    podstawowej działalności gospodarczej.
    Usługi gwarancji i poręczeń
    Umowa poręczenia uregulowana została w art. 876-887 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r.
    Kodeks cywilny (t. j. Dz.U. z 2024 r. poz. 1061 ze zm.). Poręczenie jest umową
    jednostronnie zobowiązującą, w której poręczyciel zobowiązuje się względem wierzyciela
    wykonać zobowiązanie na wypadek, gdyby dłużnik zobowiązania nie wykonał.
    Odnośnie „gwarancji” jak wskazano w wyjaśnieniach Ministerstwa Finansów
    opublikowanych na stronie internetowej, gwarancja również jest umową jednostronnie
    zobowiązującą. Na podstawie tej umowy gwarancji gwarant zobowiązuje się na rzecz
    beneficjenta gwarancji, że po spełnieniu przez beneficjenta określonych warunków
    zapłaty, wykona on na rzecz beneficjenta świadczenie pieniężne (suma gwarancyjna).
    Umowa gwarancji nie ma swojej regulacji ustawowej, z wyjątkiem fragmentarycznej
    regulacji zawartej w ustawie z dnia 29 sierpnia 1997 r. Prawo bankowe (t. j. Dz.U. z 2024 r.
    poz. 1646 ze zm.) (art. 80 i nast.), dotyczącej jednego z jej rodzajów, tj. umowy gwarancji
    bankowej. Zgodnie z przepisem art. 81 tej ustawy:
    Gwarancją bankową jest jednostronne zobowiązanie banku-gwaranta, że po spełnieniu
    przez podmiot uprawniony (beneficjenta gwarancji) określonych warunków zapłaty, które
    mogą być stwierdzone określonymi w tym zapewnieniu dokumentami, jakie beneficjent
    załączy do sporządzonego we wskazanej formie żądania zapłaty, bank ten wykona
    świadczenie pieniężne na rzecz beneficjenta gwarancji - bezpośrednio albo za
    pośrednictwem innego banku.
    Usługi o podobnym charakterze
    Zgodnie ze Słownikiem Języka Polskiego „charakter” to inaczej „zespół cech właściwych
    danemu przedmiotowi lub zjawisku, odróżniających je od innych przedmiotów i zjawisk
    tego samego rodzaju” (https://sjp.pwn.pl/szukaj/charakter.html). W związku z tym, aby
    uznać, że dane usługi mają charakter podobny do wskazanych powyżej, należy przyjąć, iż
    wspomniany „właściwy zespół cech odróżniających” powinien stanowić główny element
    danej usługi oraz przeważać nad odmiennymi cechami usług wymienionych w art. 29 ust.
    1 pkt 5 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.
    Wskazuje się również, że świadczenie takie powinno spełniać takie same przesłanki albo
    winny wynikać z niego takie same prawa i obowiązki dla stron jak ze świadczeń
    wymienionych w cytowanym przepisie. Innymi słowy, lista ta obejmuje również
    świadczenia, które zasadniczo są podobne do wymienionych, lecz mogą być np. inaczej
    określane.
    Z analizy charakteru opisanych we wniosku usług wynika, że wynagrodzenie z tytułu ww.
    usług testera oprogramowania nie mieści się w kategorii przychodów (dochodów)
    wymienionych w art. 29 ust. 1 pkt 5 ww. ustawy. Zauważyć bowiem należy, że cel i zakres
    tych usług jest odmienny od usług wskazanych w art. 29 ust. 1 pkt 5 ww. ustawy. Z tytułu

    wypłaty powyższych należności obowiązek poboru zryczałtowanego podatku
    dochodowego nie wystąpi, ponieważ ten rodzaj usługi nie jest objęty zakresem art. 29 ust.
    1 ww. ustawy. Jeżeli umowa nie przenosi na Państwa żadnych praw autorskich ani nie
    obejmuje również udzielania licencji na korzystanie z wytworzonych praw autorskich to
    nie stanowi ona żadnej z należności, o której mowa w art. 29 ust. 1 pkt 1 i pkt 5 ustawy o
    podatku dochodowym od osób fizycznych, a przez to jej wypłata nie podlega tzw.
    podatkowi u źródła i na Państwu nie będą ciążyły z tego tytułu obowiązki płatnika.
    W związku z powyższym, dokonując wypłaty wynagrodzenia z tytułu świadczenia usług
    testera oprogramowania Świadczeniodawcom, będącymi osobami fizycznymi oraz
    zagranicznymi rezydentami nie będą Państwo zobowiązani do poboru zryczałtowanego
    podatku dochodowego od ww. płatności na rzecz wskazanych podmiotów zagranicznych
    na podstawie art. 41 ust. 4 w zw. z art. 29 ust. 1 pkt 1 i 5 ustawy o podatku dochodowym
    od osób fizycznych.
    Tym samym, Państwa stanowisko jest prawidłowe.
    Odstąpiłem od odpowiedzi na pytanie nr 2, gdyż oczekiwali Państwo na nie odpowiedzi w
    przypadku uznania, że będą Państwo zobowiązani do pobrania i uiszczenia podatku u
    źródła od płatności na rzecz nierezydentów za nabywane usługi testera oprogramowania,
    tj. gdy Państwa stanowisko do pytania nr 1 byłoby nieprawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Państwo przedstawili i stanu prawnego
    obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia oraz zdarzenia przyszłego, które Państwo
    przedstawili i stanu prawnego, który obowiązuje w dniu wydania interpretacji.
    Niniejsza interpretacja została wydana w oparciu o opis sprawy przedstawiony we
    wniosku. Rolą postępowania w sprawie wydania indywidualnej interpretacji przepisów
    podatkowych nie jest ustalanie stanu faktycznego, stanowi to bowiem domenę
    ewentualnego postępowania podatkowego. To na podatniku ciąży obowiązek
    udowodnienia w toku tego postępowania okoliczności faktycznych, z których wywodzi on
    dla siebie korzystne skutki prawne. Organ nie prowadzi postępowania dowodowego,
    ograniczając się do analizy okoliczności podanych we wniosku. W stosunku do tych
    okoliczności wyraża swoje stanowisko, które zawsze musi być jednak ustosunkowaniem
    się do poglądu (stanowiska) prezentowanego w danej sprawie przez wnioskodawcę. Jeżeli
    w toku ewentualnego postępowania organ uzna, że zdarzenie opisane we wniosku różni
    się od zdarzenia występującego w rzeczywistości, wówczas wydana interpretacja nie
    będzie Państwa chroniła.
    Jednocześnie organ podkreśla, że niniejsza interpretacja dotyczy wyłącznie transakcji z
    osobami mającymi miejsce zamieszkania w Holandii.
    W odniesieniu do powołanych przez Państwo interpretacji indywidualnych i wyroków
    informuję, że rozstrzygnięcia w nich zawarte dotyczą tylko konkretnych, indywidualnych
    spraw i nie mają zastosowania ani konsekwencji wiążących w odniesieniu do żadnego
    innego zaistniałego stanu faktycznego czy też zdarzenia przyszłego.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
        Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb
        ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz.
        111 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa
        sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia
        przyszłego i zastosują się Państwo do interpretacji.
        Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
      z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
        Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego
    Sądu Administracyjnego (...). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje
    ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
    (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”). Skargę do Sądu wnosi się za
    pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie
    trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):
        w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
        Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
        w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na
        adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS
        /SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.