Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0114-KDIP1-3.4012.732.2025.1.AMA
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-10-16
Teza: Brak obowiązku wliczania do limitu, o którym mowa w art. 113
ust. 1 i 9 ustawy, wartości sprzedaży z tytułu z najmu
prywatnego nieruchomości stanowiących majątek wspólny
małżeński, uzyskiwanej w latach 2019; 2022 wyłącznie przez
jednego z małżonków.
Słowa kluczowe: limit-limit obrotu
małżonkowie-majątek wspólny małżonków
najem-najem mieszkań
Zagadnienia: Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział XII.
Procedury szczególne-Rozdział 1. Szczególne procedury
dotyczące drobnych przedsiębiorców -Zwolnienie
podatkowe-Zwolnienie podmiotowe - limit
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II-
Rozdział 2-art. 8-ust. 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział
XII-Rozdział 1-art. 113-ust. 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział
XII-Rozdział 1-art. 113-ust. 9

## Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

Szanowny Panie,

    stwierdzam, że Pana stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego stanu
    faktycznego w podatku od towarów i usług jest prawidłowe.

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

16 września 2025 r. wpłynął Pana wniosek z 16 września 2025 r. o wydanie interpretacji
    indywidualnej w zakresie podatku od towarów i usług dotyczący braku obowiązku
    wliczania do limitu, o którym mowa w art. 113 ust. 1 i 9 ustawy, wartości sprzedaży z
    tytułu z najmu prywatnego nieruchomości stanowiących majątek wspólny małżeński,
    uzyskiwanej w latach 2019-2022 wyłącznie przez jednego z małżonków.
    Treść wniosku jest następująca:
    Opis stanu faktycznego
    Pan A.A., NIP: (...) (dalej: „Wnioskodawca”), będący polskim rezydentem podatkowym,
    prowadzi jednoosobową działalność gospodarczą i korzysta - na podstawie art. 113 ust. 1
    lub ust. 9 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t. j. Dz. U. z 2025
    r. poz. 775, 894, 896; dalej: „ustawa o VAT”) - ze zwolnienia podmiotowego do kwoty 200
    000 zł.
    W ramach tej działalności zajmuje się wynajmem oraz zarządzaniem nieruchomościami
    stanowiącymi Jego własność.
    Wnioskodawcę oraz Jego żonę Panią B.A. (dalej: „Żona”), również polską rezydentkę
    podatkową, łączy ustrój wspólności majątkowej małżeńskiej. W ramach wspólności
    majątkowej oboje małżonkowie są współwłaścicielami m.in. kilku nieruchomości
    mieszkalnych.
    W latach 2019-2022, których dotyczy niniejszy wniosek, część nieruchomości mieszkalnych
    (a niekiedy również przynależnych do nich miejsc postojowych i komórek lokatorskich)
    była wynajmowana przez Żonę w ramach tzw. najmu prywatnego (dalej: „Nieruchomości
    Prywatne”), natomiast pozostałe były wynajmowane przez Wnioskodawcę w ramach
    prowadzonej działalności gospodarczej jako składniki majątku firmowego.
    W związku ze zmianami na rynku nieruchomości wywołanymi pandemią COVID-19, w
    2022 r. Żona zaprzestała prowadzenia najmu prywatnego i rozliczania z tego tytułu
    przychodów. Nieruchomości Prywatne zostały bowiem włączone do działalności
    gospodarczej Wnioskodawcy i od tego momentu były wynajmowane jako majątek firmowy.
    Do momentu włączenia Nieruchomości Prywatnych do majątku firmowego
    Wnioskodawcy, najmem prywatnym zajmowała się Żona. Poszukiwała najemców,
    zawierała umowy, dbała o porządek i czystość w nieruchomościach, obsługiwała płatności,
    wydawała klucze i utrzymywała kontakt z najemcami. W przypadku trudności językowych
    lub potrzeby dodatkowego wsparcia, pomagała Jej córka, biegle władająca językiem
    polskim i posiadająca pełnomocnictwo uprawniające do zawierania bądź rozwiązywania
    umów najmu.
    Wnioskodawca nie uczestniczył w prowadzeniu najmu prywatnego.
    Jednocześnie małżonkowie nie złożyli do urzędu skarbowego oświadczenia, o którym
    mowa w art. 8 ust. 3 i 4 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób
    fizycznych w brzmieniu obowiązującym do 31 grudnia 2021 r. (t. j. Dz. U. z 2021 r. poz.
    1128 ze zm.) (dalej: „ustawa o PIT”) albo art. 12 ust. 7 i 9 ustawy z dnia 20 listopada 1998 r.
    o zryczałtowanym podatku dochodowym od niektórych przychodów osiąganych przez
    osoby fizycznych (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 843) (dalej: „ustawa o ryczałcie od przychodów
    ewidencjonowanych”).
    W konsekwencji, przychody z najmu prywatnego Nieruchomości Prywatnych małżonkowie
    zobowiązani byli rozliczać w swoich zeznaniach rocznych PIT po połowie.

## Pytanie

Czy przychody z najmu prywatnego Nieruchomości Prywatnych uzyskiwane w latach 2019-
    2022, mimo, że podlegały obowiązkowi rozliczania przez Wnioskodawcę i jego Żonę po
    połowie dla celów podatku dochodowego, nie powinny być wliczane do limitu 200 000 zł, o
    którym mowa w art. 113 ust. 1 i 9 ustawy o VAT, dotyczącego działalności gospodarczej
    prowadzonej indywidualnie przez Wnioskodawcę, z uwagi na fakt, że podatnikiem VAT z
    tytułu najmu prywatnego była wyłącznie Żona Wnioskodawcy?
    Pana stanowisko w sprawie
    Wnioskodawca stoi na stanowisku, że przychody z najmu prywatnego Nieruchomości
    Prywatnych uzyskiwane w latach 2019-2022, mimo że podlegały obowiązkowi rozliczania
    przez Wnioskodawcę i jego Żonę po połowie dla celów podatku dochodowego, nie
    powinny być wliczane do limitu 200 000 zł, o którym mowa w art. 113 ust. 1 i 9 ustawy o
    VAT, dotyczącego działalności gospodarczej prowadzonej indywidualnie przez
    Wnioskodawcę, z uwagi na fakt, że podatnikiem VAT z tytułu najmu prywatnego była
    wyłącznie Żona Wnioskodawcy.
    Uzasadnienie stanowiska Wnioskodawcy
    Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy o VAT opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług
    zwanym dalej „podatkiem”, podlega m.in. odpłatna dostawa towarów i odpłatne
    świadczenie usług na terytorium kraju.
    Stosownie do art. 7 ust. 1 ustawy o VAT:
    „Przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się przeniesienie
    prawa do rozporządzania towarami jak właściciel.”
    Natomiast zgodnie z art. 8 ust. 1 ustawy o VAT:
    „Przez świadczenie usług, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się każde
    świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej
    niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu art. 7.”
    Z cytowanych wyżej przepisów ustawy wynika, że przez usługę należy rozumieć każde
    świadczenie na rzecz danego podmiotu niebędące dostawą towarów.
    Nie każda jednak czynność stanowiąca dostawę towarów lub świadczenie usług w
    rozumieniu art. 5 ustawy o VAT podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.
    Dostawa towarów lub świadczenie usług podlegają opodatkowaniu podatkiem od
    towarów i usług wyłącznie wtedy, gdy dokonywane są przez podmiot mający status
    podatnika, a dodatkowo działającego w takim charakterze w odniesieniu do danej
    transakcji.
    Zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy o VAT:
    „Podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej
    oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w
    ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności.”
    Stosownie natomiast do art. 15 ust. 2 ustawy o VAT:
    „Działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców lub
    usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a także
    działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność gospodarcza obejmuje w
    szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu towarów lub wartości
    niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych.”
    Z powyższego wynika, że definicja działalności gospodarczej ma charakter szeroki i
    uniwersalny - obejmuje wszystkie podmioty, które w profesjonalnym obrocie dokonują
    czynności w celach zarobkowych. Ustawodawca jednoznacznie zalicza do tej definicji także
    działania polegające na odpłatnym, powtarzalnym wykorzystywaniu składników majątku,

    w tym przede wszystkim oddawanie ich w stosunki obligacyjne, takie jak najem czy
    dzierżawa. O ciągłości wykorzystywania majątku świadczy nie tylko stałe powtarzanie
    czynności, lecz również ich długotrwały charakter.
    Zgodnie z art. 659 § 1 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (t. j. Dz. U. z 2025 r.
    poz. 1071, 1172):
    „Przez umowę najmu wynajmujący zobowiązuje się oddać najemcy rzecz do używania
    przez czas oznaczony lub nieoznaczony, a najemca zobowiązuje się płacić wynajmującemu
    umówiony czynsz.”
    Umowa najmu ma charakter cywilnoprawny, dwustronnie zobowiązujący i wzajemny.
    Świadczeniu wynajmującego, polegającemu na oddaniu rzeczy do używania, odpowiada
    świadczenie najemcy w postaci zapłaty umówionego czynszu. Czynsz ten stanowi
    wynagrodzenie za możliwość korzystania z cudzej rzeczy i jest świadczeniem wzajemnym
    należnym wynajmującemu. Umowa najmu nakłada zatem na obie strony - zarówno
    wynajmującego, jak i najemcę - określone obowiązki wynikające z przepisów prawa
    cywilnego.
    Nie ma zatem wątpliwości, że najem nieruchomości stanowi odpłatne świadczenie usług,
    o którym mowa w art. 8 ust. 1 ustawy o VAT i świadczony jest w ramach działalności
    gospodarczej w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy, a tym samym podlega opodatkowaniu
    podatkiem od towarów i usług na mocy przepisu art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy o VAT.
    Niemniej ustawodawca przewidział w ustawie o VAT zwolnienia od podatku, w tym m.in.
    tzw. zwolnienie podmiotowe, o którym mowa w art. 113 ust. 1 ustawy o VAT:
    „Zwalnia się od podatku sprzedaż dokonywaną przez podatników, u których wartość
    sprzedaży nie przekroczyła łącznie w poprzednim roku podatkowym kwoty 200 000 zł. Do
    wartości sprzedaży nie wlicza się kwoty podatku.”
    Stosownie do art. 2 pkt 22 ustawy o VAT:
    „Ilekroć w dalszych przepisach jego mowa o sprzedaży - rozumie się przez to odpłatną
    dostawę towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju, eksport towarów oraz
    wewnątrzwspólnotową dostawę towarów.”
    Zgodnie z art. 113 ust. 5 ustawy o VAT:
    „Jeżeli wartość sprzedaży zwolnionej od podatku na podstawie ust. 1 przekroczy kwotę, o
    której mowa w ust. 1, zwolnienie traci moc począwszy od czynności, którą przekroczono tę
    kwotę.”
    Natomiast stosownie do art. 113 ust. 13 ustawy o VAT:
    „Zwolnień, o których mowa w ust. 1 i 9, nie stosuje się do podatników:
    1) dokonujących dostaw:
        a) towarów wymienionych w załączniku nr 12 do ustawy,
        b) towarów opodatkowanych podatkiem akcyzowym, w rozumieniu przepisów o
        podatku akcyzowym, z wyjątkiem:
            energii elektrycznej (CN 2716 00 00),
            wyrobów tytoniowych,
            samochodów osobowych, innych niż wymienione w lit. e, zaliczanych przez
            podatnika, na podstawie przepisów o podatku dochodowym, do środków
            trwałych podlegających amortyzacji,
        c) budynków, budowli lub ich części, w przypadkach, o których mowa w art. 43 ust. 1
        pkt 10 lit. a i b,

        d) terenów budowlanych,
        e) nowych środków transportu,
        f) następujących towarów, w związku z zawarciem umowy w ramach
        zorganizowanego systemu zawierania umów na odległość, bez jednoczesnej
        fizycznej obecności stron, z wyłącznym wykorzystaniem jednego lub większej
        liczby środków porozumiewania się na odległość do chwili zawarcia umowy
        włącznie:
            preparatów kosmetycznych i toaletowych (PKWiU 20.42.1),
            komputerów, wyrobów elektronicznych i optycznych (PKWiU 26),
            urządzeń elektrycznych (PKWiU 27),
            maszyn i urządzeń, gdzie indziej niesklasyfikowanych (PKWiU 28),
        g) hurtowych i detalicznych części i akcesoriów do:
            pojazdów samochodowych, z wyłączeniem motocykli (PKWiU 45.3),
            motocykli (PKWiU ex 45.4);
    2) świadczących usługi:
        a) prawnicze,
        b) w zakresie doradztwa, z wyjątkiem doradztwa rolniczego związanego z uprawą i
        hodowlą roślin oraz chowem i hodowlą zwierząt, a także związanego ze
        sporządzaniem planu zagospodarowania i modernizacji gospodarstwa rolnego,
        c) jubilerskie,
        d) ściągania długów, w tym factoringu.”
    Powyższe oznacza, że możliwość stosowania zwolnienia, o którym mowa w art. 113 ust. 1
    ustawy o VAT uzależniona jest nie tylko od nieprzekroczenia wskazanego w przepisach
    limitu sprzedaży, ale również niewykonywania wskazanych powyżej czynności.
    Zgodnie z art. 31 § 1 ustawy z dnia 25 lutego 1964 r. Kodeks rodzinny i opiekuńczy (t. j. Dz.
    U. z 2023 r. poz. 2809, z 2025 r. poz. 897) (dalej: „KRO”):
    „Z chwilą zawarcia małżeństwa powstaje między małżonkami z mocy ustawy wspólność
    majątkowa (wspólność ustawowa) obejmująca przedmioty majątkowe nabyte w czasie jej
    trwania przez oboje małżonków lub przez jednego z nich (majątek wspólny). Przedmioty
    majątkowe nieobjęte wspólnością ustawową należą do majątku osobistego każdego z
    małżonków.”
    Zatem, istotą wspólności majątkowej małżeńskiej, zarówno ustawowej, jak i umownej, jest
    to, że każdy z małżonków jest współwłaścicielem poszczególnych składników majątku
    wspólnego (dorobkowego) na zasadach współwłasności łącznej (bez udziałowej).
    Stosownie do art. 35 KRO:
    „W czasie trwania wspólności ustawowej żaden z małżonków nie może żądać podziału
    majątku wspólnego. Nie może również rozporządzać ani zobowiązywać się do
    rozporządzania udziałem, który w razie ustania wspólności przypadnie mu w majątku
    wspólnym lub w poszczególnych przedmiotach należących do tego majątku.”
    Natomiast w myśl art. 36 § 1 KRO:

    „Oboje małżonkowie są obowiązani współdziałać w zarządzie majątkiem wspólnym, w
    szczególności udzielać sobie wzajemnie informacji o stanie majątku wspólnego, o
    wykonywaniu zarządu majątkiem wspólnym i o zobowiązaniach obciążających majątek
    wspólny.”
    Zgodnie z art. 36 § 2 KRO:
    „Każdy z małżonków może samodzielnie zarządzać majątkiem wspólnym, chyba że
    przepisy poniższe stanowią inaczej. Wykonywanie zarządu obejmuje czynności, które
    dotyczą przedmiotów majątkowych należących do majątku wspólnego, w tym czynności
    zmierzające do zachowania tego majątku.”
    Małżeństwo jako takie nie stanowi zatem odrębnej kategorii podatnika w rozumieniu art.
    15 ust. 1 ustawy o VAT. Okoliczność ta powoduje, że małżonkowie prowadzący działalność
    gospodarczą pozostają w szczególnej sytuacji prawnej - każdy z nich może być odrębnym
    podatnikiem tego podatku. Przepisy ustawy o VAT nie wyłączają bowiem możliwości
    prowadzenia działalności gospodarczej przez małżonków jako niezależnych podatników,
    nawet wówczas, gdy łączy ich ustrój ustawowej wspólności majątkowej.
    Status podatnika podatku od towarów i usług wynika z faktu dokonania czynności
    podlegających opodatkowaniu tym podatkiem. Podatnikiem VAT jest zatem ten z
    małżonków, który faktycznie wykonuje czynność opodatkowaną. Należy przy tym
    podkreślić, że autonomia prawa podatkowego wyklucza możliwość takiej interpretacji
    przepisów, która prowadziłaby do uzależniania zakresu praw i obowiązków podatników
    VAT od regulacji dotyczących stosunków majątkowych między małżonkami, zawartych w
    Kodeksie rodzinnym i opiekuńczym. W konsekwencji, jeżeli przedmiotem odpłatnego
    świadczenia usług jest składnik majątku wspólnego małżonków, podatnikiem VAT - w
    rozumieniu art. 15 ustawy o VAT - pozostaje ten małżonek, który dokonuje czynności we
    własnym imieniu i występuje jako strona czynności prawnej. Natomiast w przypadku, gdy
    oboje małżonkowie wspólnie dokonują czynności opodatkowanej, każdy z nich odrębnie
    uzyskuje status podatnika VAT w odniesieniu do swojego udziału w tej czynności.
    W przedmiotowej sprawie, w latach 2019-2022, których dotyczy niniejszy wniosek, część
    nieruchomości mieszkalnych (a niekiedy również przynależnych do nich miejsc
    postojowych i komórek lokatorskich) była wynajmowana przez Żonę w ramach tzw. najmu
    prywatnego, natomiast pozostałe były wynajmowane przez Wnioskodawcę w ramach
    prowadzonej działalności gospodarczej jako składniki majątku firmowego.
    W związku ze zmianami wywołanymi pandemią COVID-19, w 2022 r. Żona zaprzestała
    prowadzenia najmu prywatnego i rozliczania z tego tytułu przychodów. Nieruchomości
    Prywatne zostały bowiem włączone do działalności gospodarczej Wnioskodawcy i od tego
    momentu były wynajmowane jako majątek firmowy.
    Do momentu włączenia Nieruchomości Prywatnych do majątku firmowego
    Wnioskodawcy, najmem prywatnym zajmowała się Żona. Poszukiwała najemców,
    zawierała umowy, dbała o porządek i czystość w nieruchomościach, obsługiwała płatności,
    wydawała klucze i utrzymywała kontakt z najemcami. W przypadku trudności językowych
    lub potrzeby dodatkowego wsparcia, pomagała jej córka, biegle władająca językiem
    polskim i posiadająca pełnomocnictwo uprawniające do zawierania bądź rozwiązywania
    umów najmu.
    Mając na względzie przywołane przepisy prawa oraz opisany stan faktyczny, należy uznać,
    że w związku z wykonywaniem najmu prywatnego dotyczącego Nieruchomości
    Prywatnych podatnikiem VAT z tytułu uzyskiwanych przychodów była Żona
    Wnioskodawcy. To Ona zajmowała się obsługą najmu, podejmując czynności faktyczne i
    prawne niezbędne do prawidłowego wykonywania umów.

    Okoliczność, że małżonkowie nie złożyli oświadczenia o wyborze opodatkowania najmu
    przez jednego z nich, wskazując Żonę Wnioskodawcy, nie powinna wpływać na ocenę tej
    kwestii. Brak tego oświadczenia skutkuje bowiem jedynie obowiązkiem rozliczania
    przychodów z najmu po połowie na gruncie podatku dochodowego.
    Powyższy obowiązek wynika z odrębnych regulacji ustawy o PIT oraz ustawy o ryczałcie od
    przychodów ewidencjonowanych, które przesądzają, że podatnikami z tytułu przychodów
    z zarządu majątkiem wspólnym są oboje małżonkowie - niezależnie od tego, które z nich
    faktycznie realizuje czynności związane z najmem.
    Zgodnie z 8 ust. 1 ustawy o PIT:
    „Przychody z udziału w spółce niebędącej osobą prawną, ze wspólnej własności,
    wspólnego przedsięwzięcia, wspólnego posiadania lub wspólnego użytkowania rzeczy lub
    praw majątkowych u każdego podatnika określa się proporcjonalnie do jego prawa do
    udziału w zysku (udziału) oraz, z zastrzeżeniem ust. 1a, łączy się z pozostałymi
    przychodami ze źródeł, z których dochód podlega opodatkowaniu według skali, o której
    mowa w art. 27 ust. 1. W przypadku braku przeciwnego dowodu przyjmuje się, że prawa
    do udziału w zysku (udziału) są równe.”
    Natomiast stosownie do art. 8 ust. 3 ustawy o PIT w brzmieniu obowiązującym do 31
    grudnia 2021 r.:
    „Zasady, o których mowa w ust. 1 i 2, mają również zastosowanie do małżonków, między
    którymi istnieje wspólność majątkowa, osiągających ze źródła określonego w art. 10 ust. 1
    pkt 6 przychody ze wspólnej własności, wspólnego posiadania lub wspólnego użytkowania
    rzeczy, chyba że złożą sporządzone na piśmie oświadczenie o opodatkowaniu całości
    dochodu osiągniętego z tego źródła przez jednego z nich.”
    Zgodnie z art. 12 ust. 5 ustawy o ryczałcie od przychodów ewidencjonowanych:
    „Przychody z udziału w spółce w odniesieniu do każdego podatnika określa się
    proporcjonalnie do jego prawa do udziału w zysku. W razie braku przeciwnego dowodu
    przyjmuje się, że prawa do udziału w zysku są równe.”
    W myśl art. 12 ust. 6 ustawy o ryczałcie od przychodów ewidencjonowanych:
    „Zasada, o której mowa w ust. 5, ma również zastosowanie do małżonków, między
    którymi istnieje wspólność majątkowa, osiągających przychody, o których mowa w art. 6
    ust. 1a, chyba że złożą sporządzone na piśmie oświadczenie o opodatkowaniu całości
    przychodu przez jednego z nich.”
    Natomiast zgodnie z art. 6 ust. 1a ustawy o ryczałcie od przychodów ewidencjonowanych
    „Opodatkowaniu ryczałtem od przychodów ewidencjonowanych podlegają otrzymane lub
    postawione do dyspozycji podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i wartości
    pieniężne oraz wartość otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych
    świadczeń z tytułów, o których mowa w art. 10 ust. 1 pkt 6 ustawy o podatku
    dochodowym. Dla ustalenia wartości otrzymanych świadczeń w naturze i innych
    nieodpłatnych świadczeń z tych tytułów stosuje się przepisy art. 11 ust. 2-2b ustawy o
    podatku dochodowym.”
    Mając na względzie powyższe Wnioskodawca stoi na stanowisku, że przychody z najmu
    prywatnego Nieruchomości Prywatnych uzyskiwane w latach 2019-2022, mimo że
    podlegały obowiązkowi rozliczania przez Wnioskodawcę i jego Żonę po połowie dla celów
    podatku dochodowego, nie powinny być wliczane do limitu 200 000 zł, o którym mowa w
    art. 113 ust. 1 i 9 ustawy o VAT, dotyczącego działalności gospodarczej prowadzonej
    indywidualnie przez Wnioskodawcę, z uwagi na fakt, że podatnikiem VAT z tytułu najmu
    prywatnego była wyłącznie Żona Wnioskodawcy.
    Jednocześnie Wnioskodawca chciałby przywołać pozytywne stanowiska wyrażone w
    innych interpretacjach indywidualnych, wydanych w sprawach zbliżonych do
    przedstawionego stanu faktycznego:

        interpretacja indywidualna Dyrektora KIS z 2 grudnia 2019 r., sygn. 0114-KDIP1-
        3.4012.463.2019.1.RMA.
      W sprawie małżonkowie byli współwłaścicielami kilku wynajmowanych nieruchomości.
      Obowiązywał u nich ustrój wspólności majątkowej. Najmem zajmował się tylko mąż.
      Żona chciała zakupić kolejną nieruchomość, ale ze środków pochodzących z jej
      majątku odrębnego i zarejestrować się do VAT jako czynny podatnik. Zapytała, czy w
      związku z rejestracją stanie się również podatnikiem zobowiązanym do rozliczania
      podatku VAT od połowy czynszu najmu pobieranego z umów dotyczących
      nieruchomości wspólnych wynajmowanych przez męża.
      Dyrektor KIS potwierdził, że „Na gruncie ustawy VAT za podatnika należy uznać ten
      podmiot, który wykonuje najem we własnym imieniu i na własny rachunek. Jeżeli
      przedmiotem najmu jest rzecz stanowiąca majątek wspólny małżonków, to
      podatnikiem podatku VAT będzie ten małżonek, który dokonał czynności podlegającej
      opodatkowaniu, czyli ten, który dokonuje wynajmu we własnym imieniu, a więc który
      jest stroną czynności prawnej.”
        interpretacja indywidualna Dyrektora KIS z 24 stycznia 2025 r., sygn. 0114-KDIP1-
        1.4012.846.2024.1.ESZ.
      Również w tej interpretacji dotyczącej wynajmu przez wnioskodawczynię
      nieruchomości wspólnej, będącej współwłasnością z mężem na zasadzie ustroju
      wspólności majątkowej małżeńskiej, gdzie podatek dochodowy rozliczany był po
      połowie, Dyrektor KIS stwierdził: „Status podatnika podatku od towarów i usług, wynika
      z okoliczności dokonania czynności podlegających opodatkowaniu tym podatkiem.
      Podatnikiem podatku od towarów i usług jest więc ten z małżonków, który dokona
      czynności podlegającej opodatkowaniu.” (...) „Jeżeli zatem, przedmiotem odpłatnego
      świadczenia usług jest majątek wspólny małżonków, to podatnikiem podatku od
      towarów i usług w okolicznościach wskazanych w art. 15 ustawy będzie ten małżonek,
      który dokonuje dostawy lub świadczenia usług we własnym imieniu (który jest stroną
      czynności prawnej) - jako podatnik VAT. Natomiast jeżeli małżonkowie dokonali
      czynności wspólnie, to każdy z nich z osobna jest podatnikiem podatku od towarów i
      usług z tego tytułu.”
      Tym samym Dyrektor KIS potwierdził, że podatnikiem VAT w przypadku wynajmu
      majątku wspólnego jest ten z małżonków, który faktycznie zajmuje się tym wynajmem.
        interpretacja indywidualna Dyrektora KIS z 8 maja 2025 r., sygn. 0111-KDIB3-
        1.4012.179.2025.2.MSO.
      Również w tej interpretacji potwierdzono, że „(...), skoro nieruchomość jest własnością
      obojga małżonków, to podatnikiem jest ten z małżonków, który faktycznie dokonuje
      czynności związanych z najmem”. Mimo że między małżonkami panuje ustrój
      wspólności majątkowej małżeńskiej, a wynajmowana nieruchomość jest w majątku
      wspólnym.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawił Pan we wniosku, jest prawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Interpretacja ta została wydana w oparciu o stan prawny obowiązujący w dacie zaistnienia
    zdarzenia w przedstawionym stanie faktycznym.

    Zgodnie z art. 113 ust. 1 ustawy z 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t. j. Dz.
    U. z 2018 r. poz. 2174 ze zm.), zwanej dalej „ustawą”:
      Zwalnia się od podatku sprzedaż dokonywaną przez podatników, u których wartość
      sprzedaży nie przekroczyła łącznie w poprzednim roku podatkowym kwoty 200 000 zł.
      Do wartości sprzedaży nie wlicza się kwoty podatku.
    Stosownie do art. 113 ust. 2 ustawy, w brzmieniu obowiązującym do 30 czerwca 2021 r.:
      Do wartości sprzedaży, o której mowa w ust. 1, nie wlicza się:
      1) wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów oraz sprzedaży wysyłkowej z terytorium
        kraju oraz sprzedaży wysyłkowej na terytorium kraju;
      2) odpłatnej dostawy towarów i odpłatnego świadczenia usług, zwolnionych od
        podatku na podstawie art. 43 ust. 1 lub przepisów wydanych na podstawie art. 82
        ust. 3, z wyjątkiem:
        a) transakcji związanych z nieruchomościami,
        b) usług, o których mowa w art. 43 ust. 1 pkt 7, 12 i 38-41,
        c) usług ubezpieczeniowych
        - jeżeli czynności te nie mają charakteru transakcji pomocniczych.
    Na podstawie art. 113 ust. 2 ustawy, w brzmieniu obowiązującym od 1 lipca 2021 r.:
      Do wartości sprzedaży, o której mowa w ust. 1, nie wlicza się:
      1) wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów oraz wewnątrzwspólnotowej sprzedaży
        towarów na odległość, która nie podlega opodatkowaniu podatkiem na terytorium
        kraju;
      1a) sprzedaży na odległość towarów importowanych, która nie podlega
      opodatkowaniu podatkiem na terytorium kraju;
      2) odpłatnej dostawy towarów i odpłatnego świadczenia usług, zwolnionych od
        podatku na podstawie art. 43 ust. 1 lub przepisów wydanych na podstawie art. 82
        ust. 3, z wyjątkiem:
        a) transakcji związanych z nieruchomościami,
        b) usług, o których mowa w art. 43 ust. 1 pkt 7, 12 i 38-41,
        c) usług ubezpieczeniowych
        - jeżeli czynności te nie mają charakteru transakcji pomocniczych.
    Obliczając limit sprzedaży uprawniający podatnika do zwolnienia od podatku na
    podstawie art. 113 ust. 1 ustawy, po przekroczeniu którego podatnik traci prawo do
    zwolnienia od podatku, zgodnie z art. 113 ust. 2 pkt 2 ustawy, nie bierze się pod uwagę m.
    in. odpłatnej dostawy towarów i odpłatnego świadczenia usług, zwolnionych od podatku
    na podstawie art. 43 ust. 1 lub przepisów wydanych na podstawie art. 82 ust. 3, z
    wyjątkiem transakcji związanych z nieruchomościami, jeżeli czynności te nie mają
    charakteru transakcji pomocniczych.
    W myśl art. 113 ust. 5 ustawy:
      Jeżeli wartość sprzedaży zwolnionej od podatku na podstawie ust. 1 przekroczy kwotę,
      o której mowa w ust. 1, zwolnienie traci moc począwszy od czynności, którą
      przekroczono tę kwotę.
    Według art. 113 ust. 9 ustawy:

      Zwalnia się od podatku sprzedaż dokonywaną przez podatnika rozpoczynającego w
      trakcie roku podatkowego wykonywanie czynności określonych w art. 5, jeżeli
      przewidywana przez niego wartość sprzedaży nie przekroczy, w proporcji do okresu
      prowadzonej działalności gospodarczej w roku podatkowym, kwoty określonej w ust. 1.
    Z treści art. 113 ust. 10 ustawy wynika natomiast, że:
      Jeżeli faktyczna wartość sprzedaży zwolnionej od podatku na podstawie ust. 9, w
      proporcji do okresu prowadzonej działalności gospodarczej, przekroczy w trakcie roku
      podatkowego kwotę określoną w ust. 1, zwolnienie traci moc począwszy od czynności,
      którą przekroczono tę kwotę.
    Biorąc pod uwagę powyższe przepisy należy wskazać, że - co do zasady - o ile podatnik nie
    przekroczył kwoty sprzedaży określonej na podstawie art. 113 ust. 1 lub ust. 9 ustawy, ma
    prawo do korzystania z ww. zwolnienia do momentu przekroczenia tej kwoty. W
    przypadku przekroczenia ww. kwoty z tytułu świadczenia czynności podlegających
    opodatkowaniu podatkiem VAT, podatnik zobowiązany będzie do dokonania rejestracji
    dla potrzeb podatku od towarów i usług na zasadach określonych w ustawie.
    Zgodnie z art. 113 ust. 13 ustawy, w brzmieniu obowiązującym do 31 sierpnia 2019 r.:
      Zwolnień, o których mowa w ust. 1 i 9, nie stosuje się do podatników:
      1) dokonujących dostaw:
      a) towarów wymienionych w załączniku nr 12 do ustawy,
      b) towarów opodatkowanych podatkiem akcyzowym, w rozumieniu przepisów o
        podatku akcyzowym, z wyjątkiem:
          energii elektrycznej (PKWiU 35.11.10.0),
          wyrobów tytoniowych,
          samochodów osobowych, innych niż wymienione w lit. e, zaliczanych przez
          podatnika, na podstawie przepisów o podatku dochodowym, do środków
          trwałych podlegających amortyzacji,
      c) budynków, budowli lub ich części, w przypadkach, o których mowa w art. 43 ust. 1
        pkt 10 lit. a i b,
      d) terenów budowlanych,
      e) nowych środków transportu;
      2) świadczących usługi:
      a) prawnicze,
      b) w zakresie doradztwa, z wyjątkiem doradztwa rolniczego związanego z uprawą i
        hodowlą roślin oraz chowem i hodowlą zwierząt, a także związanego ze
        sporządzaniem planu zagospodarowania i modernizacji gospodarstwa rolnego,
      c) jubilerskie;
      3) nieposiadających siedziby działalności gospodarczej na terytorium kraju.
    Stosownie do art. 113 ust. 13 ustawy, w brzmieniu obowiązującym od 1 września 2019 r.
    do 31 października 2019 r.:
      Zwolnień, o których mowa w ust. 1 i 9, nie stosuje się do podatników:
      1) dokonujących dostaw:
      a) towarów wymienionych w załączniku nr 12 do ustawy,

      b) towarów opodatkowanych podatkiem akcyzowym, w rozumieniu przepisów o
        podatku akcyzowym, z wyjątkiem:
          energii elektrycznej (PKWiU 35.11.10.0),
          wyrobów tytoniowych,
          samochodów osobowych, innych niż wymienione w lit. e, zaliczanych przez
          podatnika, na podstawie przepisów o podatku dochodowym, do środków
          trwałych podlegających amortyzacji,
      c) budynków, budowli lub ich części, w przypadkach, o których mowa w art. 43 ust. 1
        pkt 10 lit. a i b,
      d) terenów budowlanych,
      e) nowych środków transportu,
      f) następujących towarów, w związku z zawarciem umowy w ramach zorganizowanego
        systemu zawierania umów na odległość, bez jednoczesnej fizycznej obecności stron,
        z wyłącznym wykorzystaniem jednego lub większej liczby środków porozumiewania
        się na odległość do chwili zawarcia umowy włącznie:
          preparatów kosmetycznych i toaletowych (PKWiU 20.42.1),
          komputerów, wyrobów elektronicznych i optycznych (PKWiU 26),
          urządzeń elektrycznych i nieelektrycznego sprzętu gospodarstwa domowego
          (PKWiU 27),
          maszyn i urządzeń, gdzie indziej niesklasyfikowanych (PKWiU 28),
      g) hurtowych i detalicznych części do:
          pojazdów samochodowych (PKWiU 45.3),
          motocykli (PKWiU 45.4);
      2) świadczących usługi:
      a) prawnicze,
      b) w zakresie doradztwa, z wyjątkiem doradztwa rolniczego związanego z uprawą i
        hodowlą roślin oraz chowem i hodowlą zwierząt, a także związanego ze
        sporządzaniem planu zagospodarowania i modernizacji gospodarstwa rolnego,
      c) jubilerskie,
      d) ściągania długów, w tym factoringu;
      3) nieposiadających siedziby działalności gospodarczej na terytorium kraju.
    W świetle art. 113 ust. 13 ustawy, w brzmieniu obowiązującym od 1 listopada 2019 r. do
    31 grudnia 2020 r.:
      Zwolnień, o których mowa w ust. 1 i 9, nie stosuje się do podatników:
      1) dokonujących dostaw:
      a) towarów wymienionych w załączniku nr 12 do ustawy,
      b) towarów opodatkowanych podatkiem akcyzowym, w rozumieniu przepisów o
        podatku akcyzowym, z wyjątkiem:

          energii elektrycznej (CN 2716 00 00),
          wyrobów tytoniowych,
          samochodów osobowych, innych niż wymienione w lit. e, zaliczanych przez
          podatnika, na podstawie przepisów o podatku dochodowym, do środków
          trwałych podlegających amortyzacji,
      c) budynków, budowli lub ich części, w przypadkach, o których mowa w art. 43 ust. 1
        pkt 10 lit. a i b,
      d) terenów budowlanych,
      e) nowych środków transportu,
      f) następujących towarów, w związku z zawarciem umowy w ramach zorganizowanego
        systemu zawierania umów na odległość, bez jednoczesnej fizycznej obecności stron,
        z wyłącznym wykorzystaniem jednego lub większej liczby środków porozumiewania
        się na odległość do chwili zawarcia umowy włącznie:
          preparatów kosmetycznych i toaletowych (PKWiU 20.42.1),
          komputerów, wyrobów elektronicznych i optycznych (PKWiU 26),
          urządzeń elektrycznych i nieelektrycznego sprzętu gospodarstwa domowego
          (PKWiU 27),
          maszyn i urządzeń, gdzie indziej niesklasyfikowanych (PKWiU 28),
      g) hurtowych i detalicznych części do:
          pojazdów samochodowych (PKWiU 45.3),
          motocykli (PKWiU 45.4);
      2) świadczących usługi:
      a) prawnicze,
      b) w zakresie doradztwa, z wyjątkiem doradztwa rolniczego związanego z uprawą i
        hodowlą roślin oraz chowem i hodowlą zwierząt, a także związanego ze
        sporządzaniem planu zagospodarowania i modernizacji gospodarstwa rolnego,
      c) jubilerskie,
      d) ściągania długów, w tym factoringu;
      3) nieposiadających siedziby działalności gospodarczej na terytorium kraju.
    Jak stanowi art. 113 ust. 13 ustawy, w brzmieniu obowiązującym od 1 stycznia 2021 r.:
      Zwolnień, o których mowa w ust. 1 i 9, nie stosuje się do podatników:
      1) dokonujących dostaw:
      a) towarów wymienionych w załączniku nr 12 do ustawy,
      b) towarów opodatkowanych podatkiem akcyzowym, w rozumieniu przepisów o
        podatku akcyzowym, z wyjątkiem:
          energii elektrycznej (CN 2716 00 00),
          wyrobów tytoniowych,

          samochodów osobowych, innych niż wymienione w lit. e, zaliczanych przez
          podatnika, na podstawie przepisów o podatku dochodowym, do środków
          trwałych podlegających amortyzacji,
      c) budynków, budowli lub ich części, w przypadkach, o których mowa w art. 43 ust. 1
        pkt 10 lit. a i b,
      d) terenów budowlanych,
      e) nowych środków transportu,
      f) następujących towarów, w związku z zawarciem umowy w ramach zorganizowanego
        systemu zawierania umów na odległość, bez jednoczesnej fizycznej obecności stron,
        z wyłącznym wykorzystaniem jednego lub większej liczby środków porozumiewania
        się na odległość do chwili zawarcia umowy włącznie:
          preparatów kosmetycznych i toaletowych (PKWiU 20.42.1),
          komputerów, wyrobów elektronicznych i optycznych (PKWiU 26),
          urządzeń elektrycznych (PKWiU 27),
          maszyn i urządzeń, gdzie indziej niesklasyfikowanych (PKWiU 28),
      g) hurtowych i detalicznych części i akcesoriów do:
          pojazdów samochodowych, z wyłączeniem motocykli (PKWiU 45.3),
          motocykli (PKWiU ex 45.4);
      2) świadczących usługi:
      a) prawnicze,
      b) w zakresie doradztwa, z wyjątkiem doradztwa rolniczego związanego z uprawą i
        hodowlą roślin oraz chowem i hodowlą zwierząt, a także związanego ze
        sporządzaniem planu zagospodarowania i modernizacji gospodarstwa rolnego,
      c) jubilerskie,
      d) ściągania długów, w tym factoringu;
      3) nieposiadających siedziby działalności gospodarczej na terytorium kraju.
    Podatnik może korzystać ze zwolnienia od podatku na podstawie i według zasad
    określonych m.in. wyżej przytoczonymi przepisami, pod warunkiem, że nie wykonuje
    czynności, o których mowa w art. 113 ust. 13 ustawy.
    Z przedstawionych okoliczności sprawy wynika, że prowadzi Pan jednoosobową
    działalność gospodarczą oraz korzysta Pan i korzystał ze zwolnienia podmiotowego do
    kwoty 200 000 zł na podstawie art. 113 ust. 1 lub ust. 9 ustawy. W ramach tej działalności
    zajmuje się Pan wynajmem oraz zarządzaniem nieruchomościami stanowiącymi Pana
    własność. W ramach wspólności majątkowej małżeńskiej jest Pan również wraz z Pana
    żoną współwłaścicielem m.in. kilku nieruchomości mieszkalnych. W latach 2019-2022
    część nieruchomości mieszkalnych (a niekiedy również przynależnych do nich miejsc
    postojowych i komórek lokatorskich) była wynajmowana przez Pana żonę w ramach tzw.
    najmu prywatnego (dalej: „Nieruchomości Prywatne”).
    W związku ze zmianami na rynku nieruchomości wywołanymi pandemią COVID-19, w
    2022 r. Pana żona zaprzestała prowadzenia najmu prywatnego i rozliczania z tego tytułu
    przychodów. Nieruchomości Prywatne zostały włączone do Pana działalności
    gospodarczej i od tego momentu były wynajmowane jako Pana majątek firmowy.

    Do momentu włączenia Nieruchomości Prywatnych do Pana majątku firmowego, najmem
    prywatnym zajmowała się Pana żona. Poszukiwała najemców, zawierała umowy, dbała o
    porządek i czystość w nieruchomościach, obsługiwała płatności, wydawała klucze i
    utrzymywała kontakt z najemcami. W przypadku trudności językowych lub potrzeby
    dodatkowego wsparcia, pomagała Jej córka, biegle władająca językiem polskim i
    posiadająca pełnomocnictwo uprawniające do zawierania bądź rozwiązywania umów
    najmu. Pan nie uczestniczył w prowadzeniu najmu prywatnego.
    Jednocześnie nie złożył Pan ani Pana żona do urzędu skarbowego oświadczenia, o którym
    mowa w art. 8 ust. 3 i 4 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób
    fizycznych w brzmieniu obowiązującym do 31 grudnia 2021 r. (t. j. Dz. U. z 2021 r. poz.
    1128 ze zm.) albo art. 12 ust. 7 i 9 ustawy z dnia 20 listopada 1998 r. o zryczałtowanym
    podatku dochodowym od niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizycznych (t. j.
    Dz. U. z 2025 r. poz. 843). W konsekwencji, przychody z najmu prywatnego Nieruchomości
    Prywatnych zobowiązany był Pan wraz z Pana żoną rozliczać w swoich zeznaniach
    rocznych PIT po połowie.
    Pana wątpliwości dotyczą kwestii, czy przychody z najmu prywatnego Nieruchomości
    Prywatnych uzyskiwane w latach 2019-2022, mimo, że podlegały obowiązkowi rozliczania
    przez Pana i Pana żonę po połowie dla celów podatku dochodowego, nie powinny być
    wliczane do limitu 200 000 zł, o którym mowa w art. 113 ust. 1 i 9 ustawy, dotyczącego
    działalności gospodarczej prowadzonej indywidualnie przez Pana, z uwagi na fakt, że
    podatnikiem VAT z tytułu najmu prywatnego była wyłącznie Pana żona Wnioskodawcy.
    Warto na wstępie usystematyzować kwestię przedmiotowego najmu prywatnego
    Nieruchomości Prywatnych, znajdujących się we współwłasności majątkowej małżeńskiej.
    Zgodnie z treścią art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy:
      Opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, zwanym dalej „podatkiem”, podlegają
      odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju.
    W myśl art. 7 ust. 1 ustawy:
      Przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się przeniesienie
      prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (...).
    Stosownie do art. 8 ust. 1 ustawy:
      Przez świadczenie usług rozumie się każde świadczenie na rzecz osoby fizycznej,
      osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej niemającej osobowości prawnej, które nie
      stanowi dostawy towarów w rozumieniu art. 7, (...).
    W przypadku świadczenia usług, dana czynność podlega opodatkowaniu jedynie wówczas,
    gdy wykonywana jest w ramach umowy zobowiązaniowej, a jedna ze stron transakcji
    może zostać uznana za bezpośredniego beneficjenta tej czynności. Przy czym związek
    pomiędzy otrzymywaną płatnością a świadczeniem na rzecz dokonującego płatności musi
    mieć charakter bezpośredni i na tyle wyraźny, aby można powiedzieć, że płatność
    następuje w zamian za to świadczenie.
    Aby natomiast dana czynność podlegała opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług
    musi być wykonywana przez podmiot działający w charakterze podatnika.
    Z treści art. 15 ust. 1 wynika, że:
      Podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości
      prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o
      której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności.
    Natomiast na podstawie do art. 15 ust. 2 ustawy:
      Działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców lub
      usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a
      także działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność gospodarcza

      obejmuje w szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu towarów lub
      wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych.
    Biorąc pod uwagę powyższe stwierdzić należy, że świadczenie usług najmu wypełnia,
    określoną w art. 15 ust. 2 ustawy definicję działalności gospodarczej, jeżeli jest
    wykonywane w sposób ciągły do celów zarobkowych, bez względu na to, czy najem jest
    prowadzony w ramach działalności gospodarczej, czy jako odrębne źródło przychodu w
    rozumieniu przepisów o podatku dochodowym od osób fizycznych.
    Umowa najmu jest cywilnoprawną umową nakładającą na strony - zarówno
    wynajmującego, jak i najemcę - określone przepisami obowiązki.
    Jak wynika z art. 659 § 1 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny (t. j. Dz. U. z
    2018 r. poz. 1025 ze zm.), zwanej dalej „Kodeksem cywilnym”:
      Przez umowę najmu wynajmujący zobowiązuje się oddać najemcy rzecz do używania
      przez czas oznaczony lub nieoznaczony, a najemca zobowiązuje się płacić
      wynajmującemu umówiony czynsz.
    Umowa najmu jest więc umową dwustronnie zobowiązującą i wzajemną. Odpowiednikiem
    świadczenia wynajmującego polegającego na oddaniu rzeczy do używania i pobierania
    pożytków, jest świadczenie najemcy, polegające na płaceniu umówionego czynszu. Wobec
    tego, umówiony między stronami czynsz jest wynagrodzeniem za możliwość korzystania z
    cudzej rzeczy i pobierania pożytków, w związku z czym stanowi świadczenie wzajemne
    należne za używanie przedmiotu najmu przez najemcę. Oznacza to, że czynność
    polegająca na najmie nieruchomości (w tym nieruchomości mieszkalnych) w zamian za
    uzyskane wynagrodzenie spełnia warunki do uznania tej czynności za świadczenie usługi,
    o której mowa w art. 8 ust. 1 ustawy.
    Prawo dopuszcza, aby własność tej samej rzeczy przysługiwała niepodzielnie kilku
    osobom. Na tym polega współwłasność w świetle art. 195 Kodeksu cywilnego, z którego
    wynika, że:
      Własność tej samej rzeczy może przysługiwać niepodzielnie kilku osobom
      (współwłasność).
    Współwłasność nie jest instytucją samodzielną, lecz stanowi odmianę własności i
    charakteryzuje się tym, że własność rzeczy (ruchomej lub nieruchomej) przysługuje kilku
    podmiotom. Do współwłasności stosuje się - jeśli co innego nie wynika z przepisów
    poświęconych specjalnie tej instytucji - przepisy odnoszące się do własności.
    Natomiast ustrój majątkowy małżeński, definiowany jako sytuacja prawna małżonka
    wobec majątku drugiego małżonka, regulują przepisy ustawy z dnia 25 lutego 1964 r. -
    Kodeks rodzinny i opiekuńczy (t. j. Dz. U. z 2017 r. poz. 682 ze zm.), zwanej dalej
    „Kodeksem rodzinnym i opiekuńczym”.
    Stosownie do art. 31 § 1 Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego:
      Z chwilą zawarcia małżeństwa powstaje między małżonkami z mocy ustawy wspólność
      majątkowa (wspólność ustawowa) obejmująca przedmioty majątkowe nabyte w czasie
      jej trwania przez oboje małżonków lub przez jednego z nich (majątek wspólny).
      Przedmioty majątkowe nieobjęte wspólnością ustawową należą do majątku
      osobistego każdego z małżonków.
    Na mocy zapisu zawartego w art. 43 § 1 Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego:
      Oboje małżonkowie mają równe udziały w majątku wspólnym.
    Zatem, istotą wspólności majątkowej małżeńskiej, zarówno ustawowej, jak i umownej, jest
    to, że każdy z małżonków jest współwłaścicielem poszczególnych składników majątku
    wspólnego (dorobkowego) na zasadach współwłasności łącznej (bezudziałowej).
    Ustawa o podatku od towarów i usług nie wymienia małżonków jako odrębnej kategorii
    podatników. Powyższe stwarza dla małżonków prowadzących działalność gospodarczą

    szczególną sytuację prawną. Należy bowiem zauważyć, że żaden z przepisów ustawy o
    podatku od towarów i usług nie zabrania małżonkom prowadzenia działalności
    gospodarczej jako odrębnym podatnikom. Nie ma przy tym przeszkód, aby pomiędzy
    małżonkami prowadzącymi odrębne działalności istniała ustawowa wspólność majątkowa.
    W konsekwencji, podatnikiem podatku od towarów i usług jest ten z małżonków, który
    dokonał czynności podlegającej opodatkowaniu.
    Autonomiczność prawa podatkowego wyklucza możliwość takiej interpretacji jego
    przepisów, która zakładałaby, że wspólność majątkowa istniejąca między małżonkami na
    podstawie przepisów ww. Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego, ma wpływ na zakres praw i
    obowiązków podatników podatku od towarów i usług.
    Jeżeli więc przedmiotem świadczonej usługi jest majątek wspólny małżonków, to
    podatnikiem podatku od towarów i usług w okolicznościach wskazanych w art. 15 ustawy
    będzie ten małżonek, który świadczy tą usługę we własnym imieniu (który jest stroną
    czynności prawnej) - jako podatnik podatku VAT.
    W tej sprawie w latach 2019-2022 (do momentu włączenia do Pana majątku firmowego
    Nieruchomości Prywatnych) stroną umów najmu Nieruchomości Prywatnych nie był Pan,
    a wyłącznie Pana żona. Umowy te dotyczyły Nieruchomości znajdujących się we
    współwłasności ustawowej małżeńskiej Pana i Pana żony.
    Skoro więc ww. umowy najmu zawarła Pana żona samodzielnie, to z tytułu tych umów nie
    był Pan podatnikiem podatku od towarów i usług w rozumieniu art. 15 ust. 1 ustawy, nie
    był Pan w analizowanym okresie czasu stroną tych czynności prawnych.
    Jednocześnie wskazać należy, że z powodu braku złożenia m.in. przez Pana do urzędu
    skarbowego oświadczenia, przychody z najmu prywatnego Nieruchomości Prywatnych
    zobowiązany był Pan rozliczać w swoich zeznaniach rocznych PIT w połowie, nie przesądza
    o tym, że stał się Pan podatnikiem podatku od towarów i usług z tytułu czynności
    wykonywanych faktycznie przez Pana żonę. Status podatnika podatku od towarów i usług
    wynika bowiem z okoliczności dokonania czynności podlegających opodatkowaniu tym
    podatkiem i nie jest zależny od rozliczeń w podatku dochodowym od osób fizycznych. W
    tej sprawie z tytułu najmu Nieruchomości Prywatnych nie był Pan podatnikiem na gruncie
    przepisów ustawy o podatku od towarów i usług.
    Tym samym, w ramach działalności gospodarczej prowadzonej indywidualnie przez Pana,
    nie powinien był Pan wliczać do limitu 200 000 zł, o którym mowa w art. 113 ust. 1 i 9
    ustawy, wartości sprzedaży uzyskiwanej w latach 2019-2022 przez Pana żonę z tytułu
    najmu prywatnego Nieruchomości Prywatnych, pomimo, że przychody z tego tytułu
    podlegały obowiązkowi rozliczania przez Pana i Pana Żonę po połowie dla celów podatku
    dochodowego.
    Pana stanowisko uznaję za prawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Pan przedstawił i stanu prawnego, który
    obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia.
    Interpretacja ta wywołuje skutki podatkowe jedynie dla Pana, nie ma natomiast
    zastosowania do Pana żony.
    Wydana interpretacja dotyczy tylko sprawy będącej przedmiotem Pana wniosku
    (zapytania). Inne kwestie wynikające z opisu sprawy, które nie zostały objęte pytaniem, tj.
    kwestie dotyczące zakresu podatku dochodowego od osób fizycznych, nie mogą być -
    zgodnie z art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej - w wydanej interpretacji rozpatrzone.
    Należy również zauważyć, że bez wpływu na rozstrzygniecie przedmiotowej sprawy
    pozostają interpretacje indywidualne powołane przez Pana w uzasadnieniu swojego

    stanowiska. Wyjaśnić należy, że interpretacje wydawane są w indywidualnych sprawach
    podatników w oparciu o aktualnie obowiązujące przepisy prawa i stan faktyczny
    przedstawiony przez podatnika. Wskazane interpretacje wydane zostały w innym stanie
    prawnym i w indywidualnej sprawie innego podatnika, więc nie mogą być podstawą do
    przyjęcia rozstrzygnięcia w nich zawartego.
    Procedura wydawania indywidualnych interpretacji przepisów prawa podatkowego nie
    podlega regułom przewidzianym dla postępowania podatkowego czy kontrolnego.
    Wydając interpretacje opieram się wyłącznie na opisie stanu faktycznego przedstawionego
    we wniosku - nie prowadzę postępowania dowodowego. Jestem ściśle związany
    przedstawionym we wniosku opisem stanu faktycznego. Pan ponosi ryzyko związane z
    ewentualnym błędnym lub nieprecyzyjnym przedstawieniem we wniosku opisu stanu
    faktycznego.
    Wydając tą interpretację oparłem się na wynikającym z treści wniosku opisie stanu
    faktycznego. W przypadku, gdy w toku postępowania podatkowego, kontroli podatkowej
    bądź celno-skarbowej zostanie określony odmienny stan sprawy, interpretacja nie wywoła
    w tym zakresie skutków prawnych. Ponadto, w sytuacji zmiany któregokolwiek elementu
    przedstawionego w opisie sprawy, udzielona odpowiedź traci swoją aktualność.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
        Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb
        ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz.
        111 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pana sytuacja
        będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego i zastosuje się Pan do
        interpretacji.
        Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z
        dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
        Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki
      interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pan prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu
    Administracyjnego (...). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z
    dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.
    U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):

        w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
        Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
        w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na
        adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS
        /SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.