Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0111-KDIB3-3.4013.265.2019.8.MK
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-10-23
Teza: Zwolnienie z akcyzy energii elektrycznej.
Słowa kluczowe: energia-energia elektryczna
podatek-podatek akcyzowy-zwolnienie z podatku
akcyzowego
wyroby-wyroby energetyczne-energia elektryczna
zwolnienie
świadectwo-świadectwo pochodzenia energii
Zagadnienia: Podatek akcyzowy- Przepisy ogólne- Objaśnienie pojęć
ustawowych
Podatek akcyzowy- Przepisy ogólne- Zakres
przedmiotowy
Podatek akcyzowy-Opodatkowanie akcyzą wyrobów
akcyzowych.-Deklaracja podatkowa. Terminy płatności
akcyzy.-Energia elektryczna - deklaracje i termin
płatności.
Podatek akcyzowy-Opodatkowanie akcyzą wyrobów
akcyzowych.-Przedmiot opodatkowania i powstanie
obowiązku podatkowego-Powstanie obowiązku
podatkowego w przypadku energii elektrycznej
Podatek akcyzowy-Opodatkowanie akcyzą wyrobów
akcyzowych.-Przedmiot opodatkowania i powstanie
obowiązku podatkowego-Przedmiot opodatkowania w
przypadku energii elektrycznej
Podatek akcyzowy-Opodatkowanie akcyzą wyrobów
akcyzowych.-Zwolnienia-Katalog przedmiotowy zwolnień
Podatek akcyzowy-Wyroby akcyzowe - przepisy
szczegółowe. Podstawa opodatkowania i stawki akcyzy.-
Wyroby energetyczne i energia elektryczna.-Wyroby
energetyczne i energia elektryczna - stawki, oświadczenia
o przeznaczeniu wyrobów energetycznych na cele
opałowe.
Przepisy: [AKCYZA] Ustawa o podatku akcyzowym-Dział I-art. 1-ust.
1
[AKCYZA] Ustawa o podatku akcyzowym-Dział I-art. 2.-
ust. 1-pkt 1
[AKCYZA] Ustawa o podatku akcyzowym-Dział I-art. 2.-
ust. 1-pkt 19
[AKCYZA] Ustawa o podatku akcyzowym-Dział I-art. 2.-
ust. 1-pkt 21
[AKCYZA] Ustawa o podatku akcyzowym-Dział II-Rozdział
1-art. 11-ust. 1
[AKCYZA] Ustawa o podatku akcyzowym-Dział II-Rozdział
1-art. 11-ust. 2
[AKCYZA] Ustawa o podatku akcyzowym-Dział II-Rozdział
1-art. 9-ust. 1
[AKCYZA] Ustawa o podatku akcyzowym-Dział II-Rozdział
1-art. 9-ust. 2
[AKCYZA] Ustawa o podatku akcyzowym-Dział II-Rozdział
1-art. 9-ust. 3
1

[AKCYZA] Ustawa o podatku akcyzowym-Dział II-Rozdział
4-art. 24-ust. 1
[AKCYZA] Ustawa o podatku akcyzowym-Dział II-Rozdział
6-art. 30-ust. 1
[AKCYZA] Ustawa o podatku akcyzowym-Dział II-Rozdział
6-art. 30-ust. 2
[AKCYZA] Ustawa o podatku akcyzowym-Dział IV-Rozdział
1-art. 89-ust. 3

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

13 listopada 2019 r. wpłynął Państwa wniosek z 6 listopada 2019 r. o wydanie interpretacji
    indywidualnej. Wniosek został przez Państwa uzupełniony pismem z 18 grudnia 2019 r.
    (data wpływu 30 grudnia 2019 r.), stanowiącym odpowiedź na wezwanie do jego
    uzupełnienia. Treść wniosku jest następująca:
    Opis stanu faktycznego
    Spółka (dalej również Wnioskodawca) prowadzi działalność w zakresie sprzedaży energii
    elektrycznej do nabywców końcowych. Tym samym, Wnioskodawca posiada status
    podatnika akcyzy od energii elektrycznej. Spółka, jako przedsiębiorstwo energetyczne,
    sprzedając energię elektryczną nabywcom końcowym, zobowiązana jest do umorzenia,
    określonej w art. 52 ustawy OZE, ilości świadectw pochodzenia energii elektrycznej.
    W art. 45 oraz art. 46 ustawy OZE Ustawodawca uregulował procedurę otrzymywania
    świadectw pochodzenia i sposobu ich umarzania, w sposób następujący: wytwórca energii
    z OZE składa wniosek o wydanie świadectw pochodzenia do operatora systemu
    elektroenergetycznego w terminie do 45 dni od zakończenia okresu rozliczeniowego.
    Operator systemu elektroenergetycznego w terminie 14 dni od dnia jego otrzymania
    przekazuje wniosek do Prezesa Urzędu Regulacji Energetyki (Prezes URE), wraz z
    potwierdzeniem danych dotyczących ilości energii elektrycznej wytworzonej w instalacji
    odnawialnego źródła energii i wprowadzonej do sieci operatora. Prezes URE wydaje
    świadectwo pochodzenia, w terminie 45 dni od dnia przekazania przez operatora systemu
    elektroenergetycznego kompletnego wniosku o wydanie świadectwa pochodzenia.
    Następnie Spółka, ma obowiązek, zgodnie z art. 67 ust. 2 ustawy OZE, w terminie do 30
    czerwca roku następującego po roku, za który obowiązek jest realizowany, pozyskać
    (nabyć od wytwórców OZE lub od podmiotów obracających świadectwami pochodzenia) i
    przedstawić do umorzenia Prezesowi URE, określoną w przepisach ustawy OZE, ilość
    świadectw pochodzenia.
    Wskazany w ustawie OZE, powyższy termin, oznacza zatem, ze dopiero od dnia 1 lipca
    danego roku możliwym jest złożenie wniosku o umorzenie świadectw pochodzenia w celu
    realizacji obowiązku w bieżącym roku, a co za tym idzie wszystkie świadectwa
    pochodzenia przedstawione do umorzenia do końca czerwca danego roku będą
    rozliczone jako wykonanie obowiązku za rok poprzedni.
    Prezes URE wydaje decyzje w zakresie umorzenia, na podstawie przepisów i terminów
    określonych w przepisach ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania
    administracyjnego [t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 2096] - co do zasady bez zbędnej zwłoki, lecz
    jak wynika to z doświadczenia Spółki, zazwyczaj po kilku miesiącach.
    Zgodnie z art. 30 ust. 1 i 2 ustawy o podatku akcyzowym, otrzymanie decyzji Prezesa URE
    o umorzeniu świadectwa pochodzenia, pozwala Spółce na realizację faktyczną zwolnienia.
    Realny czas „konsumpcji” zwolnienia następuje dopiero po kilku miesiącach od momentu,
    w którym energia elektryczna została wytworzona z odnawialnych źródeł energii i
    sprzedana (dostarczona) odbiorcy końcowemu.
    Ustawą o zmianie ustawy o podatku akcyzowym ustawodawca dokonał zmiany w art. 89
    ust. 3 ustawy z dnia 6 grudnia 2008 r. o podatku akcyzowy poprzez zmianę stawki akcyzy
    na energię elektryczną z 20,00 zł/MWh na 5,00 zł/MWh. Jednocześnie ustawa ta nie
    wprowadzała żadnych przepisów przejściowych związanych ze zmianą stawki akcyzy oraz
    nie wprowadzał żadnych innych zmian w ustawie o podatku akcyzowym.

    Brak wprowadzenia przepisów przejściowych sprawił, że Spółka powzięła wątpliwość, jak
    należy stosować zwolnienie z akcyzy, o którym mowa w art. 30 ust. 1 i 2 ustawy o podatku
    akcyzowym.

## Pytanie

Czy Spółka będzie mogła obniżyć akcyzę należną w okresach rozliczeniowych po dniu 1
    stycznia 2019 r. stosując zwolnienie w wysokości 20,00 zł/MWh w przypadku umorzenia
    świadectw pochodzenia energii elektrycznej wydanych dla energii elektrycznej
    wyprodukowanej przed dniem 1 stycznia 2019 r.?
    Państwa stanowisko w sprawie
    Spółka stoi na stanowisku, że będzie mogła obniżyć akcyzę należną w okresach
    rozliczeniowych po dniu 1 stycznia 2019 r. stosując zwolnienie w wysokości 20,00 zł/MWh
    w przypadku umorzenia świadectw pochodzenia energii elektrycznej wydanych dla energii
    elektrycznej wyprodukowanej przed dniem 1 stycznia 2019 r.
    Uzasadnienie stanowiska Wnioskodawcy:
    Zgodnie z art. 15 ust. 1 lit. b Dyrektywy Rady z dnia 27 października 2003 r. nr 2003/96/WE
    w sprawie restrukturyzacji wspólnotowych przepisów ramowych dotyczących
    opodatkowania produktów energetycznych i energii elektrycznej [Dz.U.UE L z 2003 283.51
    z dnia 31 października 2003 r.] państwa członkowskie mogą zwolnić z podatku
    akcyzowego energię elektryczną pochodzącą z odnawialnych źródeł energii.
    Przedmiotowa preferencja podatkowa może przybrać postać zwolnienia całkowitego,
    częściowego lub też obniżonej stawki podatku akcyzowego, przy czym należy podkreślić,
    że to państwom członkowskim pozostawiono wybór formy tej preferencji, jak również
    określenie sposobu kontroli nad stosowaniem przedmiotowego zwolnienia podatkowego.
    Polski ustawodawca w art. 30 ust. 1 i ust. 2 ustawy o podatku akcyzowym, przyjął
    rozwiązanie zgodnie z którym zwolnienie akcyzowe dla energii elektrycznej wytwarzanej z
    odnawialnych źródeł energii następuje w oparciu o dokument potwierdzający umorzenie
    świadectwa pochodzenia energii, przy czym regulacja ta w zakresie dokumentu
    potwierdzającego umorzenie świadectwa pochodzenia energii odwołuje się do przepisów
    prawa energetycznego oraz ustawy o odnawialnych źródłach energii.
    Zgodnie z art. 30 ust. 1 i 2 ustawy o podatku akcyzowym:
    1. Zwalnia się od akcyzy energię elektryczną wytwarzaną z odnawialnych źródeł energii,
      na podstawie dokumentu potwierdzającego umorzenie świadectwa pochodzenia
      energii, w rozumieniu przepisów prawa energetycznego lub przepisów ustawy z dnia
      20 lutego 2015 r. o odnawialnych źródłach energii (Dz. U. z 2018 r. poz. 2389 i 2245
      oraz z 2019 r. poz. 42 i 60).
    2. Zwolnienie, o którym mowa w ust. 1, stosuje się nie wcześniej niż z chwilą otrzymania
      dokumentu potwierdzającego umorzenie świadectwa pochodzenia energii, poprzez
      obniżenie akcyzy należnej od energii elektrycznej za najbliższe okresy rozliczeniowe.
    Z powyższego zatem wynika, że:
    - zwolnieniu podlega energia elektryczna wytworzona z odnawialnych źródeł energii -
      czyli elementem konstytuującym to zwolnienie jest źródło wytworzenia energii
      elektrycznej;
    - posiadanie dokumentu potwierdzającego umorzenie świadectw pochodzenia energii
      elektrycznej czyli warunek formalny do skorzystania ze zwolnienia;
    - do zastosowania zwolnienia nie może dojść wcześniej niż z chwilą otrzymania tego
      dokumentu. Natomiast sam mechanizm zwolnienia polega na obniżeniu akcyzy
      należnej od energii elektrycznej za najbliższe okresy rozliczeniowe.
    Realnie, mechanizm zwolnienia z art. 30 ust. 1 ustawy o podatku akcyzowym wygląda
    następująco: podatnik zobowiązany jest do zapłaty akcyzy i wykazania w deklaracji

    podatkowej podatku akcyzowego od energii elektrycznej, w tym wytworzonej z
    odnawialnych źródeł energii. Następnie dokonuje obniżenia podatku w takiej samej
    deklaracji składanej za kolejne okresy począwszy od okresu, za który podatnik otrzymał
    dokument potwierdzający umorzenie świadectwa pochodzenia energii.
    Zdaniem Wnioskodawcy, dla pełnego zrealizowania ustawowego zwolnienia dla energii
    elektrycznej wytwarzanej z OZE, kluczowym jest, fakt, że produkcją i konsumpcją energii
    elektrycznej z OZE fizycznie następują w tym samym momencie, a co za tym idzie wartość
    zwolnienia powinna być wprost związana ze stawką akcyzy obowiązującą w momencie
    produkcji energii elektrycznej, potwierdzonej danym świadectwem pochodzenia.
    Natomiast przesunięcie w czasie możliwości skorzystania ze zwolnienia, istniejącego już w
    momencie wytworzenia nie powinna mieć wpływu na zakres i wielkość zwolnienia.
    Zdaniem Wnioskodawcy, zakres zwolnienia nie może być determinowany czynnikami,
    które nie istnieją w momencie powstania zwolnienia. Takie stanowisko, przy braku
    stosownych przepisów przejściowych można wywieść z zasady zaufania do państwa i
    pewności prawa. Przedsiębiorca powinien mieć zaufanie do państwa i stanowionego przez
    niego prawa, które ma gwarantować bezpieczeństwo i stabilność prowadzenia biznesu i
    zgodnie z tymi czynnikami kształtować swoje stosunki biznesowe. Definiując zasadę
    pewności prawa, Trybunał Konstytucyjny niejednokrotnie wskazywał, że pewność prawa
    oznacza nie tyle stabilność przepisów prawa (...) co możliwość przewidywania działań
    organów państwa i związanych z nimi zachowań obywateli.
    Przewidywalność działań państwa gwarantuje zaufanie do ustawodawcy i do
    stanowionego przez niego prawa [Orzeczenie TK z dnia 2 marca 1993 r. sygn. akt K. 9/92].
    Stosowanie zasady pewności prawa w praktyce znajduje wyraz w możliwości planowania
    przez podatnika swojej działalności. Prawo podatkowe nie powinno zaskakiwać
    podatników, zmiany winny być wprowadzane powoli, stopniowo, a przede wszystkim
    muszą one być odpowiednio wcześniej znane podatnikowi.
    Dodatkowo, co należy podnieść, zgodnie z art. 2a Ordynacji podatkowej: „Niedające się
    usunąć wątpliwości co do treści przepisów prawa podatkowego rozstrzyga się na korzyść
    podatnika”.
    W ocenie Wnioskodawcy, biorąc pod uwagę, że przepisy ustawy o zmianie ustawy o
    podatku akcyzowym nie zawierają przepisów przejściowych, to w rozstrzygnięciu
    niniejszego zagadnienia, Organ winien się kierować wskazaną ogólną klauzulą
    postępowania. Przyjęcie odrębnej wykładni, stanowić będzie, w opinii Spółki przejaw
    niedopuszczalnej interpretacji „in dubio pro fisco.”
    Przedstawiona argumentacja, znajduje również odzwierciedlenie w wyroku
    Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 8 października 2019 r., sygn.
    akt. I SA/Rz 516/19, w którym Sąd wskazał, że wykładnia gramatyczna oraz celowościowa
    przepisów art. 30 ust. 1 i ust. 2 ustawy o podatku akcyzowym prowadzą do
    jednoznacznego wniosku, że ustawodawca promuje wytwarzanie energii z odnawialnych
    źródeł i ma na celu zwolnienie tej energii od podatku akcyzowego. Cały system wydawania
    i umarzania świadectw pochodzenia energii pozostaje w bezpośrednim i jednoznacznym
    związku z konstrukcją wskazanego zwolnienia podatkowego. Jak wskazał Sąd
    Administracyjny, zwolnienie dotyczy wyłączeniu od opodatkowania odnawialnych źródeł
    energii, natomiast mechanizm kalkulowania tego zwolnienia realizowany jest z
    wykorzystaniem stawki podatku akcyzowego. Najpierw zakład energetyczny sprzedaje tę
    energię i odprowadza od niej należną akcyzę, a później w oparciu o tę ilość, odlicza sobie
    tę kwotę od podatku. Wprowadzenie ustawą o zmianie ustawy o podatku akcyzowym,
    stawki podatkowej w wysokości 5,00 zł/MWh, przyniosło skutek w postaci, pozbawienia,
    przedsiębiorstw dokonujących obrotu energią elektryczną prawa do odliczenia podatku,
    które to prawo przysługiwało im za wcześniejszy okres rozliczeniowy, tj., za okres w
    którym ta energia została dostarczona odbiorcy końcowemu. W konsekwencji cel tego
    zwolnienia został zniweczony. Dodatkowo, biorąc pod uwagę czas wprowadzenia ustawy o
    zmianie ustawy o podatku akcyzowym (ostatnie dni 2018 r.) to niewątpliwie ustawodawca

    tą zmianą zaskoczył podatnika i pozbawił go uprawnienia, którego podatnik miał prawo
    oczekiwać.
    Przenosząc powyższe na grunt niniejszej sprawy, Spółka, otrzymując i przedstawiając do
    umorzenia świadectwa pochodzenia w roku 2018 (za rok 2017), mogła przyjąć i
    skalkulować w prowadzonej działalności, wysokość zwolnienia podatkowego z
    wykorzystaniem stawki 20,00 zł/MWh, tj., stawki podatkowej mającej zastosowanie w
    chwili powstania obowiązku podatkowego od energii elektrycznej i z wykorzystaniem
    której realnie opodatkowano tą energie elektryczną.
    Mając na względzie powyższe Wnioskodawca stoi na stanowisku, że korzystając ze
    zwolnienia z akcyzy, o którym mowa w art. 30 ust. 1 i 2 ustawy o podatku akcyzowym na
    podstawie dokumentu potwierdzającego umorzenie świadectw pochodzenia energii
    elektrycznej wydanych dla energii elektrycznej wytworzonej z OZE przed dniem 1 stycznia
    2019 r. może obniżać podatek należny akcyzowy w okresach rozliczeniowych
    następujących po dniu 1 stycznia 2019 r. w wysokości stanowiącej iloczyn ilości energii
    elektrycznej odpowiadającej prawom majątkowym oraz stawki podatku akcyzowego
    obowiązującej w dacie wytworzenia i dostarczenia do zużycia energii elektrycznej
    udokumentowanej tymi świadectwami, tj.: stosując zwolnienie w wysokości 20,00 zł/MWh
    w przypadku umorzenia świadectw pochodzenia energii elektrycznej wydanych dla energii
    elektrycznej wyprodukowanej przed dniem 1 stycznia 2019 r.
    Dlatego też, stanowisko Spółki zawarte w niniejszym wniosku poparte przywołanymi
    przepisami prawa, należy uznać za prawidłowe.
    Interpretacja indywidualna
    Rozpatrzyłem Państwa wniosek - 8 stycznia 2020 r. wydałem interpretację indywidualną
    znak: 0111-KDIB3-3.4013.265.2019.2.MK, w której uznałem Państwa stanowisko za
    nieprawidłowe.
    Interpretację doręczono Państwu 12 stycznia 2020 r.
    Skarga na interpretację indywidualną
    17 lutego 2020 r. wnieśli Państwo skargę na tę interpretację do Wojewódzkiego Sądu
    Administracyjnego w Warszawie, wnosząc o uchylenie zaskarżonej interpretacji
    indywidualnej.
    Postępowanie przed sądami administracyjnymi
    Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 19 listopada 2020 r., sygn. akt V
    SA/Wa 531/20 oddalił Państwa skargę.
    2 marca 2021 r. wnieśli Państwo skargę kasacyjną do Naczelnego Sądu Administracyjnego.
    Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z 7 lutego 2025 r., sygn. akt I FSK 15919
    /21, działając na podstawie art. 187 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o
    postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2024 r. poz. 935, ze zm., dalej:
    „p.p.s.a.”) przedstawił do rozstrzygnięcia składowi siedmiu sędziów Naczelnego Sądu
    Administracyjnego wyłaniające się na tle rozpoznawanej sprawy zagadnienie prawne
    budzące poważne wątpliwości.
    Na posiedzeniu w dniu 9 czerwca 2025 r., na którym przystąpiono do rozpoznania
    zagadnienia prawnego zarejestrowanego pod sygn. akt I FPS 1/25, Naczelny Sąd
    Administracyjny w składzie siedmiu sędziów na podstawie art. 187 § 3 p.p.s.a. przejął
    sprawę do rozpoznania pod prowadzoną dotychczas sygn. akt I FSK 1519/21 i wyrokiem z
    22 września 2025 r., uchylił zaskarżony wyrok i uchylił zaskarżoną interpretację.
    Prawomocny wyrok NSA uchylający interpretację indywidualną, wpłynął do Organu 30
    września 2025 r.
    Ponowne rozpatrzenie wniosku – wykonanie wyroku

    Zgodnie z art. 153 p.p.s.a.:
      Ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu
      sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe
      prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że
      przepisy prawa uległy zmianie.
    Wykonuję obowiązek, który wynika z tego przepisu, tj.:
    - uwzględniam ocenę prawną i wskazania dotyczące postępowania, które wyraził
      Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 22 września 2025 r. sygn. akt I FSK 1519/21;
    - ponownie rozpatruję Państwa wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej –
      stwierdzam, że stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest prawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Na wstępie należy zaznaczyć, że niniejsza interpretacja została wydana w oparciu o stan
    prawny obowiązujący w dniu wydania uchylonej interpretacji, tj. w dniu 8 stycznia 2020 r.
    Zgodnie z art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 6 grudnia 2008 r. o podatku akcyzowym (t.j. Dz.U. z
    2019 r. poz. 864, ze zm.; dalej jako: „ustawa” lub „ustawa o podatku akcyzowym”):
      Ustawa określa opodatkowanie podatkiem akcyzowym, zwanym dalej „akcyzą”,
      wyrobów akcyzowych oraz samochodów osobowych, organizację obrotu wyrobami
      akcyzowymi, a także oznaczanie znakami akcyzy.
    W myśl art. 2 ust. 1 pkt 1 ustawy:
      Wyroby akcyzowe to wyroby energetyczne, energia elektryczna, napoje alkoholowe,
      wyroby tytoniowe, susz tytoniowy, płyn do papierosów elektronicznych oraz wyroby
      nowatorskie, określone w załączniku nr 1 do ustawy.
    W poz. 33 załącznika nr 1 wymieniono energię elektryczną o kodzie CN 2716 00 00.
    Na podstawie art. 9 ust. 1 ustawy:
      W przypadku energii elektrycznej przedmiotem opodatkowania akcyzą jest:
        1) nabycie wewnątrzwspólnotowe energii elektrycznej przez nabywcę końcowego;
        2) sprzedaż energii elektrycznej nabywcy końcowemu na terytorium kraju, w tym
          przez podmiot nieposiadający koncesji na wytwarzanie, przesyłanie, dystrybucję
          lub obrót energią elektryczną w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 10
          kwietnia 1997 r. - Prawo energetyczne, który wyprodukował tę energię;
        3) zużycie energii elektrycznej przez podmiot posiadający koncesję, o której mowa
          w pkt 2;
        4) zużycie energii elektrycznej przez podmiot nieposiadający koncesji, o której
          mowa w pkt 2, który wyprodukował tę energię;
        5) import energii elektrycznej przez nabywcę końcowego;
        6) zużycie energii elektrycznej przez nabywcę końcowego, jeżeli nie została od niej
          zapłacona akcyza w należnej wysokości i nie można ustalić podmiotu, który
          dokonał sprzedaży tej energii elektrycznej nabywcy końcowemu.
    Jak stanowi art. 9 ust. 2 ustawy o podatku akcyzowym:
      Za zużycie energii elektrycznej nie uznaje się strat powstałych w wyniku przesyłania
      lub dystrybucji energii elektrycznej, z wyłączeniem energii zużytej w związku z jej
      przesyłaniem lub dystrybucją oraz energii elektrycznej pobranej nielegalnie.
    Stosownie do art. 9 ust. 3 ustawy:

      Jeżeli w stosunku do energii elektrycznej powstał obowiązek podatkowy w związku z
      wykonaniem jednej z czynności, o których mowa w ust. 1, to nie powstaje obowiązek
      podatkowy w związku z wykonaniem innej czynności podlegającej opodatkowaniu
      akcyzą, jeżeli kwota akcyzy została określona lub zadeklarowana w należnej
      wysokości, chyba że przepisy ustawy stanowią inaczej.
    Zgodnie z art. 11 ust. 1 ustawy o podatku akcyzowym:
      W przypadku energii elektrycznej obowiązek podatkowy powstaje:
        1) z dniem nabycia wewnątrzwspólnotowego energii elektrycznej przez nabywcę
          końcowego;
        2) z momentem wydania energii elektrycznej nabywcy końcowemu, w przypadku
          sprzedaży energii elektrycznej na terytorium kraju;
        3) z dniem zużycia energii elektrycznej, w przypadkach, o których mowa w art. 9
          ust. 1 pkt 3, 4 i 6;
        4) z dniem powstania długu celnego, w przypadku importu energii elektrycznej
          przez nabywcę końcowego.
    Jednocześnie według art. 11 ust. 2 ustawy:
      Wydanie energii elektrycznej, o którym mowa w ust. 1 pkt 2, nabywcy końcowemu
      jest związane z wystawieniem przez podatnika faktury lub innego dokumentu, z
      którego wynika zapłata należności za sprzedaną przez podatnika energię elektryczną.
    Zgodnie z art. 2 ust. 1 pkt 19 ustawy:
      Nabywca końcowy to podmiot nabywający energię elektryczną, nieposiadający
      koncesji na wytwarzanie, przesyłanie, dystrybucję lub obrót energią elektryczną w
      rozumieniu przepisów ustawy z dnia 10 kwietnia 1997 r. - Prawo energetyczne (Dz. U.
      z 2018 r. poz. 755, z późn. zm.), z wyłączeniem:
        a) spółki prowadzącej giełdę towarową w rozumieniu ustawy z dnia 26
          października 2000 r. o giełdach towarowych (Dz. U. z 2019 r. poz. 312)
          nabywającej energię elektryczną z tytułu pełnienia funkcji opisanej w art. 5 ust.
          3a ustawy z dnia 26 października 2000 r. o giełdach towarowych,
        b) towarowych domów maklerskich i domów maklerskich w rozumieniu ustawy z
          dnia 26 października 2000 r. o giełdach towarowych nabywających energię
          elektryczną z tytułu pełnienia funkcji opisanej w art. 9 ust. 2 ustawy z dnia 26
          października 2000 r. o giełdach towarowych lub nabywających energię
          elektryczną na rachunek dającego zlecenie na rynku regulowanym w
          rozumieniu ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o obrocie instrumentami finansowymi
          (Dz. U. z 2018 r. poz. 2286, 2243 i 2244),
        c) giełdowej izby rozrachunkowej, Krajowego Depozytu Papierów Wartościowych S.
          A. lub spółki, której Krajowy Depozyt przekazał wykonywanie czynności z
          zakresu zadań, o których mowa w art. 48 ust. 2 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o
          obrocie instrumentami finansowymi, nabywających energię elektryczną z tytułu
          pełnienia funkcji opisanej w art. 9 ust. 2 ustawy z dnia 26 października 2000 r. o
          giełdach towarowych,
        d) spółki prowadzącej jednocześnie izbę rozliczeniową i izbę rozrachunkową w
          rozumieniu ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o obrocie instrumentami finansowymi
          nabywającej energię elektryczną z tytułu pełnienia funkcji, o której mowa w art.
          68a ust. 14 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o obrocie instrumentami finansowymi
          lub w celu rozliczenia i rozrachunku transakcji zawieranych na rynku
          regulowanym.

    Z kolei w myśl art. 2 ust. 1 pkt 21 ustawy:
      Sprzedaż oznacza czynność faktyczną lub prawną, w której wyniku dochodzi do
      przeniesienia posiadania lub własności przedmiotu sprzedaży na inny podmiot.
    W myśl art. 24 ust. 1 ustawy:
      W przypadku energii elektrycznej podatnik jest obowiązany, bez wezwania organu
      podatkowego, składać właściwemu naczelnikowi urzędu skarbowego deklaracje
      podatkowe według ustalonego wzoru oraz obliczać i wpłacać akcyzę na rachunek
      właściwego urzędu skarbowego, w terminie do 25. dnia miesiąca następującego po
      miesiącu, w którym:
        1) upłynął termin płatności wynikający z faktury, a jeżeli termin ten nie został
          określony - po miesiącu, w którym wystawiono fakturę - w przypadku nabycia
          wewnątrzwspólnotowego energii elektrycznej przez nabywcę końcowego;
        2) upłynął termin płatności określony w umowie właściwej dla rozliczeń z tytułu
          dostaw energii elektrycznej albo, jeżeli termin ten nie został określony w
          umowie - upłynął termin płatności wynikający z faktury lub innego dokumentu
          wystawionego przez podatnika, z którego wynika zapłata należności za
          sprzedaną przez podatnika energię elektryczną, a jeżeli termin płatności nie
          został określony w umowie ani w fakturze lub w tym dokumencie albo gdy z
          faktury nie wynika należność za energię elektryczną sprzedaną w tym okresie -
          po miesiącu, w którym wystawiono fakturę lub ten dokument – w przypadku
          sprzedaży energii elektrycznej nabywcy końcowemu na terytorium kraju;
        3) nastąpiło zużycie energii elektrycznej - w przypadkach, o których mowa w art. 9
          ust. 1 pkt 3, 4 i 6.
    Na podstawie art. 30 ust. 1 ustawy:
      Zwalnia się od akcyzy energię elektryczną wytwarzaną z odnawialnych źródeł energii,
      na podstawie dokumentu potwierdzającego umorzenie świadectwa pochodzenia
      energii, w rozumieniu przepisów prawa energetycznego lub przepisów ustawy z dnia
      20 lutego 2015 r. o odnawialnych źródłach energii (Dz. U. z 2018 r. poz. 2389 i 2245
      oraz z 2019 r. poz. 42 i 60).
    Zgodnie natomiast z art. 30 ust. 2 ustawy:
      Zwolnienie, o którym mowa w ust. 1, stosuje się nie wcześniej niż z chwilą
      otrzymania dokumentu potwierdzającego umorzenie świadectwa pochodzenia
      energii, poprzez obniżenie akcyzy należnej od energii elektrycznej za najbliższe
      okresy rozliczeniowe.
    Zgodnie z art. 89 ust. 3 ustawy o podatku akcyzowym w brzmieniu obowiązującym do 31
    grudnia 2018 r.:
      Stawka akcyzy na energię elektryczną wynosi 20,00 zł za megawatogodzinę (MWh).
    Ustawą z dnia 28 grudnia 2018 r. o zmianie ustawy o podatku akcyzowym oraz niektórych
    innych ustaw (Dz. U. z 2018 r. poz. 2538, ze zm.), która weszła w życie z dniem ogłoszenia,
    z mocą od dnia 1 stycznia 2019 r., powyższemu przepisowi nadano brzmienie, zgodnie z
    którym:
      Stawka akcyzy na energię elektryczną wynosi 5,00 zł za megawatogodzinę (MWh).
    Naczelny Sąd Administracyjny w składzie siedmiu sędziów w orzeczeniu z 22 września
    2025 r., sygn. akt I FSK 1519/21 na wstępie oceny prawnej wyjaśnił, że objęte niniejszą
    sprawą zagadnienie związane jest z wyłaniającym się na tle judykatury NSA
    występowaniem dwóch odmiennych nurtów orzeczniczych.
    Zasadniczy spór w kontrolowanej sprawie interpretacyjnej sprowadzony został - zdaniem
    NSA - do zidentyfikowania okresu/czasu, który będzie determinował wysokość stawki

    akcyzy (którą reguluje art. 89 ust. 3 ustawy) właściwej dla zastosowania zwolnienia z
    akcyzy energii z OZE na podstawie art. 30 ust. 1 w związku z ust. 2 ustawy i wymagał w
    gruncie rzeczy udzielenia odpowiedzi na pytanie: czy w przypadku otrzymania po dniu 31
    grudnia 2018 r. dokumentu potwierdzającego umorzenie świadectwa pochodzenia energii
    elektrycznej wytworzonej z OZE do dnia 31 grudnia 2018 r. zwolnienie od akcyzy
    przewidziane w art. 30 ust. 1 ustawy stosuje się z uwzględnieniem stawki podatku z daty
    wytworzenia (i przekazania do sieci operatora systemu elektroenergetycznego) energii z
    tego źródła objętej owym świadectwem, czy stawkę akcyzy z daty realizacji zwolnienia na
    warunkach wynikających z art. 30 ust. 2 ustawy, czyli właściwej dla okresu rozliczeniowego
    w którym dochodzi do „konsumpcji” zwolnienia przez obniżenia akcyzy należnej o wartość
    objętą zwolnieniem.
    W ocenie NSA, dla uzyskania odpowiedzi na pytanie co do stawki akcyzy na potrzeby
    zastosowania zwolnienia z art. 30 ustawy, konieczne było uwzględnienie dwóch
    podstawowych związanych z tym kwestii, mianowicie należało mieć na uwadze
    jednorodność energii elektrycznej jako przedmiotu czynności podlegającej
    opodatkowaniu, a tym samym co do zasady brak technicznej możliwości ustalenia na
    moment powstawania obowiązku podatkowego źródła wytworzenia danej energii
    elektrycznej i w konsekwencji niemożność bezpośredniego ustalenia kwoty podatku
    akcyzowego należnego od danej partii energii elektrycznej wyprodukowanej wyłącznie z
    OZE oraz uchwycenie sedna przepisów pomieszczonych w art. 30, odpowiednio w ust. 1 i
    w ust. 2 ustawy.
    W tym względzie NSA wyjaśnił, że w ramach przepisu art. 30 ust. 1 ustawy prawodawca
    ustanowił zwolnienie podatkowe, określając jego przedmiot, a więc to co owemu
    zwolnieniu podlega. Z kolei w art. 30 ust. 2 ustawy ustawodawca określił warunki
    /mechanizm stosowania zwolnienia (a nie jego przedmiot). Jednocześnie w obu ustępach
    art. 30 ustawy znalazło się odwołanie do dokumentu potwierdzającego umorzenie
    świadectwa pochodzenia energii z OZE, w rozumieniu przepisów prawa energetycznego
    lub przepisów ustawy z dnia 20 lutego 2015 r. o odnawialnych źródłach energii.
    Odwołanie do dokumentu potwierdzającego umorzenie świadectwa pochodzenia
    zamieszczone w art. 30 ust. 1 ustawy ze wskazaniem, że na jego podstawie zwalnia się od
    akcyzy energię z OZE oznacza zdaniem NSA, iż na podstawie tego dokumentu - zważywszy
    na jego treść - identyfikowana jest ilość wyprodukowanej energii z OZE w danym czasie i
    równocześnie przekazanej/dostarczonej do sieci elektroenergetycznej operatora w celu
    umożliwiającym od tego momentu jej zużywanie/wydawanie w ramach ogólnej puli
    energii elektrycznej, która to ilość w przypadku braku zwolnienia podlegałaby
    definitywnemu opodatkowaniu akcyzą w owym czasie. W typowych bowiem warunkach
    opodatkowanie wytworzonej energii elektrycznej (także tej pochodzącej z OZE) akcyzą
    następuje w momencie jej zużycia lub wydania. Zważywszy zaś na istotę przedmiotu
    opodatkowania jakim jest energia elektryczna - wprowadzenie jej do sieci dystrybucyjnej
    nie pozwala na jej późniejsze wyodrębnienie pod względem źródła pochodzenia.
    Odwołując się do innego orzeczenia NSA z 18 września 2024 r., sygn. akt I FSK 185/21, Sąd
    wyjaśnił, że w przypadku energii elektrycznej, z momentem wydania energii elektrycznej
    nabywcy końcowemu (sprzedaż energii elektrycznej na terytorium kraju - przypadek z art.
    9 ust. 1 pkt 2 ustawy) lub z dniem zużycia energii elektrycznej (przypadki, o których
    stanowi art. 9 ust. 1 pkt 3, 4 i 6 ustawy), zgodnie z przepisami art. 11 ustawy powstał
    obowiązek podatkowy i wytworzona energia została opodatkowana w całym systemie
    opodatkowania energii elektrycznej, według stawki akcyzy obowiązującej w dacie
    powstania obowiązku podatkowego. Tym samym możliwość skorzystania ze zwolnienia z
    akcyzy energii z OZE została przesunięta w czasie w stosunku do momentu powstania
    obowiązku podatkowego.
    W kontekście powyższego okres, w którym wyprodukowano i wprowadzono do sieci
    elektroenergetycznej energię z OZE, pozwala zdaniem NSA zidentyfikować właściwą dla
    tego okresu stawkę akcyzy na potrzeby zastosowania zwolnienia podatkowego.

    Ilość oraz okres wyprodukowanej i wprowadzonej do sieci energii z OZE pozostają
    możliwe do ustalenia na podstawie dokumentu potwierdzającego umorzenie świadectwa
    pochodzenia takiej właśnie energii, do czego odsyła wprost art. 30 ust. 1 ustawy. Skoro
    tak, to zdaniem Sądu na podstawie tego właśnie przepisu, a nie art. 30 ust. 2 ustawy,
    należy dokonać ustaleń w sferze przedmiotu i skonkretyzowanego zakresu zwolnienia
    podatkowego, w tym co do stawki akcyzy, która byłaby definitywnie zastosowana w
    przypadku braku zwolnienia.
    W art. 30 ust. 2 ustawy prawodawca określił jedynie mechanizm stosowania zwolnienia, o
    którym mowa w art. 30 ust. 1 ustawy. Również z tego powodu przepis art. 30 ust. 2 ustawy
    należy - zdaniem NSA - rozumieć w ten sposób, że ustanawia on mechanizm stosowania
    oznaczonego już zwolnienia podatkowego, a nie sposób identyfikacji wspomnianego
    zwolnienia, w tym co do stawki akcyzy pozwalającej na wyliczenie wielkości tegoż
    zwolnienia (kwoty o którą obniżona zostanie akcyza należna od energii elektrycznej za
    najbliższe okresy rozliczeniowe).
    W ocenie Sądu, na tle art. 30 ust. 2 ustawy należało zwrócić dodatkowo uwagę na dwie
    inne jeszcze kwestie.
    Po pierwsze, odwołanie w art. 30 ust. 2 ustawy do dokumentu potwierdzającego
    umorzenie świadectwa pochodzenia energii z czasownikowym dookreśleniem w postaci „z
    chwilą otrzymania” służy oznaczeniu najwcześniejszego momentu, w którym dany
    podmiot może realnie skorzystać z oznaczonego już wartościowo zwolnienia
    podatkowego („Zwolnienie, o którym mowa w ust. 1, stosuje się nie wcześniej niż z chwilą
    otrzymania dokumentu ...”).
    Mechanizm stosowania zwolnienia z art. 30 ust. 2 ustawy, i to po drugie w ocenie Sądu,
    realizowany jest „(...) poprzez obniżenie akcyzy należnej od energii elektrycznej za
    najbliższe okresy rozliczeniowe”. Skoro w art. 30 ust. 2 ustawy jest mowa o „obniżeniu
    akcyzy należnej” to zdaniem NSA, zarówno jej kwota, jak i kwota samego zwolnienia
    podatkowego muszą być znane i wyrażać się wartościowo, czyli konkretnymi kwotami, a
    nie ilościowo, tj. liczbą MWh (nie da się obniżyć akcyzy należnej o megawatogodziny).
    Zdaniem Sądu, akcyza należna, o której mowa w art. 30 ust. 2 ustawy, jest wynikiem
    związanym z liczbą zużytych lub sprzedanych/wydanych megawatogodzin energii
    elektrycznej podlegającej opodatkowaniu (i nie objętej zwolnieniem) oraz stawki akcyzy za
    dany okres rozliczeniowy właściwej dla tych form wykorzystania energii elektrycznej. To
    wynik kwotowy, który podlega „zapłacie”, w sytuacji gdy dany podmiot nie dysponuje
    dokumentem potwierdzającym umorzenie świadectw pochodzenia. Zatem stawka akcyzy
    dla takiej „zapłaty” akcyzy należnej nie ma związku ze stawką akcyzy dla wcześniej
    wytworzonej i przekazanej do wykorzystania energii z OZE, objętej wspomnianym
    dokumentem.
    Natomiast gdy dany podmiot dysponuje dokumentem potwierdzającym umorzenie
    świadectw pochodzenia wówczas pomniejsza w ten sposób wyliczoną akcyzę należną o
    akcyzę od energii z OZE, która została objęta tym dokumentem, i dzięki owemu
    pomniejszeniu energia z OZE faktycznie przestaje być opodatkowana (następuje
    „konsumpcja” zwolnienia).
    W takim ujęciu brak jest podstaw do utożsamiania stawki akcyzy, która służy określeniu
    akcyzy należnej, ze stawką akcyzy jaka winna być właściwa na użytek ustalenia kwotowego
    zwolnienia dla energii z OZE objętej dokumentem potwierdzającym umorzenie
    świadectwa pochodzenia tej energii.
    W świetle powyższego, zdaniem NSA należało przyjąć, że zwolnienie od akcyzy, o którym
    mowa w art. 30 ust. 1 ustawy, energii elektrycznej wytworzonej z OZE do dnia 31 grudnia
    2018 r. i objętej dokumentem potwierdzającym umorzenie świadectwa pochodzenia tej
    energii otrzymanym po tym dniu, stosuje się - także w przypadku zmiany stawki akcyzy
    przewidzianej w art. 89 ust. 3 ustawy - według stawki obowiązującej w dniu wytworzenia
    energii z OZE i wprowadzenia jej do systemu elektroenergetycznego (dostarczenia do

    zużycia/wydania), a nie w czasie obniżania akcyzy należnej od energii elektrycznej za
    najbliższe okresy, o którym mowa w art. 30 ust. 2 ustawy.
    Z tych też powodów Naczelny Sąd Administracyjny w składzie siedmiu sędziów nie
    podzielił zapatrywań prawnych odnoszących się do stosowania zwolnienia z art. 30 ust. 1
    ustawy w oparciu o stawkę akcyzy aktualną w dacie jego realizacji wyrażonych w wyrokach
    NSA z dnia: 22 listopada 2023 r., sygn. akt I GSK 105/20; 20 marca 2024 r., sygn. akt I GSK
    454/20; 12 kwietnia 2024 r., sygn. akt I GSK 598/20 oraz 24 maja 2024 r., sygn. akt I GSK
    1830/20 i sygn. akt I GSK 1607/20.
    Mając na uwadze związanie Organu z oceną prawną przedstawioną przez Naczelny Sąd
    Administracyjny w orzeczeniu z 22 września 2025 r., sygn. akt I FSK 1519/21, zgodzić się
    należy z Państwa stanowiskiem, że Spółka korzystając ze zwolnienia z akcyzy, o którym
    mowa w art. 30 ust. 1 i 2 ustawy o podatku akcyzowym na podstawie dokumentu
    potwierdzającego umorzenie świadectw pochodzenia energii elektrycznej wydanych dla
    energii elektrycznej wytworzonej z OZE przed dniem 1 stycznia 2019 r. może obniżać
    należny podatek akcyzowy w okresach rozliczeniowych następujących po dniu 1 stycznia
    2019 r. w wysokości stanowiącej iloczyn ilości energii elektrycznej odpowiadającej prawom
    majątkowym oraz stawki podatku akcyzowego obowiązującej w dacie wytworzenia i
    dostarczenia do zużycia energii elektrycznej udokumentowanej tymi świadectwami, tj.:
    stosując zwolnienie w wysokości 20,00 zł/MWh w przypadku umorzenia świadectw
    pochodzenia energii elektrycznej wydanych dla energii elektrycznej wyprodukowanej
    przed dniem 1 stycznia 2019 r.
    Tym samym Państwa stanowisko uznać należy za prawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Państwo przedstawili i stanu prawnego,
    który obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia.
    Zgodnie z art. 14b § 3 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U.
    z 2025 r. poz. 111, ze zm.), składający wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej
    obowiązany jest do wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego albo
    zdarzenia przyszłego. Organ podatkowy jest ściśle związany przedstawionym we wniosku
    stanem faktycznym (opisem zdarzenia przyszłego). Zainteresowany ponosi ryzyko
    związane z ewentualnym błędnym lub nieprecyzyjnym przedstawieniem we wniosku opisu
    sprawy. Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, o ile
    rzeczywisty stan sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie ze stanem
    podanym przez Wnioskodawcę w złożonym wniosku. W związku z powyższym, w
    przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we wniosku opisu sprawy
    lub stanu prawnego, udzielona odpowiedź traci swą aktualność. Równocześnie w
    przypadku, gdy w toku postępowania podatkowego, kontroli podatkowej, bądź kontroli
    celno-skarbowej zostanie określony odmienny stan sprawy, interpretacja nie wywoła w
    tym zakresie skutków prawnych.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb Ordynacji
    podatkowej. Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja
    będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego i zastosują się Państwo do
    interpretacji.
    Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
          1) z zastosowaniem art. 119a;

          2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5
          ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
          3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego
    Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa
    z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.
    U. z 2024 r. poz. 935, ze zm.; dalej jako: „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
    - w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
    - w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP
      (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.