Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0114-KDIP2-1.4010.183.2025.2.KW
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-05-21
Teza: Ustalenia, czy wydatki na wykończenie (fit; out wtórny) stanowi
koszt pośredni i moment ich poniesienia.
Słowa kluczowe: koszt-koszty pośrednie
moment
wydatek
Zagadnienia: Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 3. Koszty uzyskania przychodów-Potrącalność
kosztów-Koszty inne niż bezpośrednio związane z
przychodami (koszty pośrednie)
Przepisy: [CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 3-art. 15-ust. 4d

## Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

Szanowni Państwo,
    stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego
    stanu faktycznego w podatku dochodowym od osób prawnych jest prawidłowe.

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

3 kwietnia 2025 r. wpłynął Państwa wniosek z 3 marca 2025 r. o wydanie interpretacji
    indywidualnej, który dotyczy podatku dochodowego od osób prawnych w zakresie
    ustalenia czy wydatki na wykończenie zwane przez Spółkę wydatkami na fit-out wtórny,
    stanowią koszt pośredni w rozumieniu art. 15 ust 4d ustawy o CIT i powinny pomniejszać
    podstawę opodatkowania w dacie ich poniesienia, gdyż nie sposób ustalić jakiego
    dokładnie okresu dotyczą.

    Uzupełnili go Państwo w odpowiedzi na wezwanie pismem z 28 kwietnia 2025 r. (wpływ
    tego samego dnia).
    Treść wniosku jest następująca:
    Opis stanu faktycznego
    Spółka/ Wynajmujący jest właścicielem nieruchomości biurowo- usługowych, które
    wynajmuje podmiotom trzecim. Czynsze za najem powierzchni w budynku stanowią
    główne źródło przychodów Spółki.
    Umowy najmu standardowo zawierane są na okresy kilkuletnie i szczegółowo regulują
    zasady wynajmu. Jednym z postanowień są kwestie wydatków ponoszonych na
    dostosowanie wynajmowanej powierzchni do potrzeb najemcy. W umowach strony
    posługują się dwoma kategoriami wydatków:
        „wydatki na wykończenie” oznaczają prace, które przeprowadzi w lokalu
        Wynajmujący na swój koszt, w szczególności zaplanowanie, opracowanie projektu,
        realizacja prac wykończeniowych oraz monitorowanie tych prac, zgodnie ze
        specyfikacją techniczną ustaloną między stronami;
        „dodatkowe ulepszenia najemcy” oznacza dodatkowe prace, które Wynajmujący
        przeprowadzi w lokalu na zlecenie i koszt najemcy - oprócz prac wykonywanych w
        ramach wydatków na wykończenie, zgodnie ze specyfikacją techniczną uzgodnioną
        przez strony.
    W wyniku ustaleń Wnioskodawcy i najemców przyjmuje się określoną koncepcję
    wykończenia przedmiotu najmu, stanowiącego najczęściej piętro lub część piętra w
    budynku. Wykonywane przez Spółkę prace wykończeniowe mieszczą się w ramach
    standardowej praktyki na rynku wynajmu nieruchomości komercyjnych, ukierunkowanej
    na znalezienie najemców i zawieranie atrakcyjnych umów najmu, na długoletnie okresy.
    W zależności od postanowień konkretnej umowy najmu, najemca może być zobowiązany
    do partycypacji w kosztach prac aranżacyjnych poniesionych przez Wynajmującego.
    Najczęściej dodatkowe ulepszenia najemcy wystąpią w sytuacji, gdy najemca zgłasza
    zapotrzebowania na wykonanie niestandardowych prac, których koszt wykracza poza
    budżet zaplanowany przez Wynajmującego. Strony określają bowiem w umowie wysokość
    wydatków na wykończenie 1 m2, którą jest gotowy ponieść Wynajmujący we własnym
    zakresie, a nadwyżkę wynikającą z projektu prac zobowiązuje się pokryć najemca.
    Wynajmujący otrzymuje od wykonawcy faktury na prace finansowane przez niego, a
    dodatkowe ulepszenia najemcy wykonawca fakturuje bezpośrednio na najemcą lub na
    Wynajmującego, który następnie refakturuje ten koszt na najemcę (w zależności od
    postanowień umowy najmu lub też uzgodnień z danym najemcą). Zarówno wydatki na
    wykończenie jak i dodatkowe ulepszenia najemcy to tzw. fit-outy wtórne, dotyczą prac
    wykończeniowych wykonywanych na potrzeby kolejnego najemcy danej powierzchni
    użytkowej (jako zmiany dotychczasowego wykończenia powierzchni), w związku z
    podpisaną umową najmu, które zazwyczaj są remontowane lub likwidowane na koniec
    okresu użytkowania danej powierzchni.
    Fit-outy wtórne nie obejmują elementów, które mogą samodzielnie stanowić środek
    trwały w rozumieniu art. 16a ust. 1 ustawy o CIT.
    Fit-outy wtórne nie zwiększają wartości użytkowej środków trwałych, z uwagi na to, że
    stanowią remont dotychczasowej powierzchni.
    Okres ekonomicznej użyteczności efektu fit- outów wtórnych nie przekracza
    podstawowego okresu zawieranych umów najmu.

    Prace te, przeprowadzane są w związku ze ściśle sprecyzowanymi oczekiwaniami
    konkretnego najemcy i nie mają one jakiejkolwiek obiektywnej wartości dla Spółki, a co
    więcej ze względu na swój indywidualny charakter, nie stanowią jakiejkolwiek wartości
    także dla kolejnego najemcy, ponieważ czasami lokal przywracany jest do stanu
    pierwotnego przed wykonaniem aranżacji dla kolejnego najemcy. Natomiast możliwe są
    sytuacje, w których efekty prac wykonanych w ramach danego fit-out będą w całości lub
    części wykorzystywane także przez kolejnego najemcę.
    Zatem wartość lokalu/budynku nie wzrasta w wyniku przeprowadzenia prac fit-out
    wtórnych, ponieważ ich wykonanie, a następnie likwidacja po wygaśnięciu umowy,
    poprzez przywrócenie do stanu pierwotnego lub nową aranżację powierzchni/jej
    częściową zmianę na potrzeby kolejnego najemcy, są wpisane w jego normalny cykl
    eksploatacyjny.
    Na zakres fit-outów wtórnych składają się m.in. takie elementy jak:
        montaż ścianek działowych (w tym ruchomych i szklanych),
        gipsowanie i malowanie ścian,
        inne wykończenia ścian,
        wykończenia podłóg (np. wykładziny, płytki winylowe, gresowe),
        wykonanie nowych floorboxów (podłogowych skrzynek na gniazdka elektryczne)
        lub ich przesunięcia według nowego rozmieszczenia biurek pracowników,
        montaż mebli w zabudowie (przede wszystkim recepcji i kuchni oraz szaf
        garderobianych),
        wykonanie niektórych elementów instalacji elektrycznych, niskoprądowych, kontroli
        dostępu i teletechnicznych (m.in. elementów telewizji przemysłowej, sieci LAN,
        instalacji UPS), które są związane z dopasowaniem powierzchni najmu do wymagań
        danego najemcy,
        wykonanie niektórych elementów instalacji klimatyzacji i wentylacji, które są
        związane z dopasowaniem powierzchni najmu do wymagań danego najemcy oraz
        do przepisów techniczno- budowlanych dot. wymaganej ilości świeżego powietrza
        na m3 na osobę.
    Fit-outy wtórne nie obejmują prac o charakterze ulepszeń, które trwale zwiększają
    wartość użytkową budynku lub innych środków trwałych.
    Dla celów bilansowych wydatki na fit-out wtórny stanowią koszty operacyjne ponoszone w
    związku z podpisanymi umowami najmu, rozliczane proporcjonalnie w okresie trwania
    umowy najmu, dla zachowania zasady współmierności osiąganych przychodów z najmu z
    poniesionymi kosztami.
    Wnioskodawca zalicza wydatki na fit-outy wtórne do kosztów uzyskania przychodów
    innych niż koszty bezpośrednio związane z przychodami (tzw. kosztów pośrednich) i
    rozlicza je w dacie poniesienia na podstawie art. 15 ust 4d ustawy o CIT.
    Wydatki te są bowiem ponoszone w związku z konkretną umową najmu, ale niezależnie
    od faktycznego czasu trwania danej umowy najmu. Umowa najmu zawiera bowiem
    postanowienie, że w przypadku gdy najemca wypowie ją przed terminem, zobowiązany
    jest zwrócić kwotę stanowiącą proporcjonalną równowartość niezamortyzowanego w
    rozumieniu bilansowym wydatków na wykończenie. Dodatkowo strony mogą odstąpić od
    tego rozliczenia na zasadzie porozumienia stron, szczególnie jeśli dojdzie do cesji praw
    umowy najmu na nowego najemcę, bez konieczności ponoszenia przez Spółkę nowych
    wydatków na fit-out wtórny.

    Tym samym Spółka nie jest w stanie określić, jakiego okresu w przyszłości dotyczą
    poniesione przez nią analizowane wydatki. W przypadku odsprzedaży dodatkowych
    nakładów najemcy, Spółka rozpoznaje przychód podatkowy w kwocie należnej.
    Uzupełnienie stanu faktycznego
    1. We wniosku o wydanie indywidualnej interpretacji podatkowej Wnioskodawca
    przedstawił przykładowe, najczęściej występujące rodzaje wydatków ponoszonych w
    ramach fit-out wtórnych. Nie istnieje katalog zamknięty. W praktyce nie ma dwóch
    identycznych projektów, jeden najemca może wymagać np. tylko odmalowania ścian i
    wymiany wykładziny, podczas gdy inny może wymagać przebudowy układu pomieszczeń
    /planu, dodania ścian/ścianek pełnych lub szklanych, co wiąże się ze zmianą instalacji
    elektrycznych, IT, HVAC, wodno-kanalizacyjnych, kontroli dostępu itp., więc trudno mówić
    o zamkniętej liście prac. Różni najemcy z różnych krajów mają unikalne wytyczne/standard
    wykończenia, a lista materiałów jest praktycznie nieograniczona. Natomiast żaden z
    ponoszonych wydatków nie zwiększa wartości początkowej budynku, nie przyczynia się do
    jego ulepszenie lub modernizacji, są to wszystko prace remontowe, dostosowujące
    powierzchnię użytkową do indywidualnych wymagań najemcy w ramach określonych
    standardów.
    2. Prace typu Fit-out, które wskazali Państwo w odpowiedzi na pytanie nr 1 tego wezwania
    nie mają tego samego zakresu przy każdorazowym zawieraniu umowy z Najemcami,
    każdorazowo wykonywane prace mają inny zakres. Wszystko zależy od oczekiwań
    najemcy i oczekiwanego standardu wykończenia, którego Spółka nie zna na moment
    poszukiwania najemcy. Dopiero na etapie negocjacji warunków umowy sporządzane są
    kosztorysy i realizowane prace wykończeniowe po podpisaniu umów najmu.
    Zakres prac do wykonania może również zależeć od czasu, przez jaki poprzedni najemca
    użytkował daną powierzchnię i stopnia jej zużycia.
    3. Koszty prac fit-out nie są sumowane w Spółce w kategorii roku obrotowego, a w
    wysokości na danego najemcę. Natomiast patrząc na sumę wydatków wykazanych w
    rachunku zysków i strat, to ponoszone łącznie koszty fit-out na wszystkich najemców, na
    rzecz których w danym roku były wykonywane prace, przewyższają kwotę 10.000 zł.
    Wnioskodawca zwraca jednak uwagę, że łączna wartość tych wydatków nie ma znaczenia
    dla opisanego stanu faktycznego, bo jak wielokrotnie wskazano w przedstawionym opisie
    stanu faktycznego i stanowisku podatnika, wydatki na fit-out to wydatki remontowe a nie
    modernizacyjne - nie zwiększają wartości początkowej nieruchomości.
    4. Podpisując umowę najmu, wysokość kosztów, jakie gotowa jest ponieść Spółka,
    uzależniona jest m.in. od długości trwania umowy najmu. Wykonane prace co do zasady
    mają służyć działalności operacyjnej danego najemcy i służyć przez cały okres trwania
    umowy najmu - od 2 lat do nawet 5 lat. Natomiast nigdy nie ma pewności, czy umowa nie
    zostanie przez najemcę wypowiedziana wcześniej lub wydłużona na kolejne miesiące.
    Może również wystąpić sytuacja, że ze względu na zmianę stylu zatrudnienia, najemca
    wnioskuje o dokonania dodatkowych zmian w czasie trwania umowy najmu.

## Pytanie

Czy wydatki na wykończenie zwane przez Spółkę wydatkami na fit-out wtórny, stanowią
    koszt pośredni w rozumieniu art. 15 ust 4d ustawy o CIT i powinny pomniejszać podstawę
    opodatkowania w dacie ich poniesienia, gdyż nie sposób ustalić jakiego dokładnie okresu
    dotyczą?
    Państwa stanowisko w sprawie
    Z punktu widzenia rozpoznawania momentu, w którym dany wydatek winien być uznany
    za koszt podatkowy, istotny jest wprowadzony w art. 15 ustawy o CIT podział kosztów na
    bezpośrednio i inne niż bezpośrednio związane z przychodami.
    W oparciu o kryterium stopnia tego powiązania koszty podatkowe można podzielić na:

        bezpośrednio związane z przychodami, których poniesienie przekłada się wprost na
        uzyskanie konkretnych przychodów (możliwe jest ustalenie, w jakim okresie i w
        jakiej wysokości powstał związany z nimi przychód - art. 15 ust. 4, ust. 4b-4c ustawy
        o CIT),
        inne niż bezpośrednio związane z przychodami, których nie można w taki sposób
        przypisać do określonych przychodów, ale są racjonalnie uzasadnione jako
        prowadzące do ich osiągnięcia (tzw. koszty pośrednie - art. 15 ust. 4d-4e ustawy o
        CIT).
    Zgodnie z treścią art. 15 ust. 4 ustawy o CIT koszty uzyskania przychodów bezpośrednio
    związane z przychodami, poniesione w latach poprzedzających rok podatkowy oraz w
    roku podatkowym potrącalne są w tym roku podatkowym, w którym osiągnięte zostały
    odpowiadające im przychody.
    Zgodnie z ugruntowanym w orzecznictwie i doktrynie poglądem, kosztami uzyskania
    przychodów bezpośrednio związanymi z przychodami są wydatki, których poniesienie
    przekłada się wprost na uzyskanie konkretnych przychodów.
    Natomiast, zgodnie z art. 15 ust. 4d ustawy o CIT, koszty uzyskania przychodów, inne niż
    koszty bezpośrednio związane z przychodami są potrącalne w dacie ich poniesienia.
    Koszty pośrednie stanowić zatem będą wydatki, których nie da się wprost przypisać do
    konkretnych przychodów, są one jednak gospodarczo uzasadnione i prowadzą do
    osiągnięcia przychodów.
    Za dzień poniesienia kosztu uzyskania przychodów, z zastrzeżeniem ust. 4a i 4f-4h, uważa
    się dzień, na który ujęto koszt w księgach rachunkowych (zaksięgowano) na podstawie
    otrzymanej faktury (rachunku), albo dzień, na który ujęto koszt na podstawie innego
    dowodu w przypadku braku faktury (rachunku), z wyjątkiem sytuacji gdy dotyczyłoby to
    ujętych jako koszty rezerw albo biernych rozliczeń międzyokresowych kosztów (art. 15 ust.
    4e ustawy o CIT).
    Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych nie zawiera definicji kosztu
    "bezpośredniego" oraz kosztu "pośredniego" - brak takiej definicji związany jest z
    nieokreślonością tych pojęć i brakiem stałych, niezmiennych kryteriów oceny wystąpienia
    bezpośredniego lub jedynie pośredniego związku takich kosztów z przychodami osoby
    prawnej w konkretnym przypadku.
    W efekcie, te same wydatki mogą być w danych warunkach bezpośrednimi, zaś w innych
    jedynie pośrednimi kosztami uzyskania przychodu.
    Ocena tej kwestii musi być więc dokonywana w każdym przypadku na tle określonej
    sytuacji, przy uwzględnieniu indywidualnych cech działalności podatnika, w warunkach
    której wydatki te są ponoszone. Przy czym, jeżeli określone wydatki można powiązać z
    osiąganiem konkretnego przychodu, to bez względu na możliwość jednoczesnego
    wywiedzenia pośredniego związku tych wydatków z ewentualnymi innymi przychodami,
    zaliczenie ich do kosztów uzyskania przychodów ocenić należy w kontekście tego
    przychodu, z którym wydatki te są bezpośrednio związane. Zgodnie z ugruntowanym
    poglądem, kosztami uzyskania przychodów bezpośrednio związanymi z przychodami są
    takie wydatki, których poniesienie przekłada się wprost (w sposób bezpośredni) na
    uzyskanie konkretnych przychodów. Klasycznym przykładem bezpośredniego związku
    kosztów z przychodami jest relacja, w jakiej pozostają wydatki na nabycie lub wytworzenie
    jednostki towaru i przychód ze zbycia tej jednostki towaru. Podobnie traktować należy
    wydatki na zakup materiałów i produktów, które można przypisać do konkretnego
    przychodu, a tym samym dokonać identyfikacji i konkretyzacji przychodu uzyskanego w
    następstwie poniesienia tego rodzaju wydatku.

    Natomiast, do kosztów pośrednich zalicza się wydatki, które nie mają bezpośredniego
    odzwierciedlenia w osiąganych przychodach, a więc takie, którym nie można przypisać
    konkretnego przychodu, jakkolwiek ich ponoszenie warunkuje ich uzyskanie, np. koszty
    ogólnego zarządu, koszty administracyjne, wydatki na utrzymanie obiektów, obsługę
    prawną. Tego rodzaju koszty, chociaż niewątpliwie związane są z osiąganymi przychodami,
    nie pozostają w uchwytnym związku z konkretnymi przychodami.
    Tym samym, nie jest możliwe ustalenie, w którym okresie bądź roku podatkowym wystąpi
    przychód uzasadniający potrącenie takich kosztów. Zdaniem Spółki wydatki poniesione na
    fit-outy wtórne, stanowią koszty uzyskania przychodów, inne niż koszty bezpośrednio
    związane z przychodami, o których mowa w art. 15 ust. 4d ustawy o CIT i winny być
    zaliczane do kosztów uzyskania przychodów w dacie poniesienia.
    Wydatki na fit-outy wtórne związane są bowiem z faktem zawarcia umowy najmu, a nie z
    okresem na jaki jest ona zawierana. Są to wydatki niezbędne w celu zawarcia korzystnych
    umów najmu, niemniej jednak w dacie ich poniesienia Spółka nie posiada wiedzy, jak
    długo najemca będzie korzystał z danej nieruchomości, czy nie wypowie umowy przed
    czasem lub nie dojdzie do cesji praw i obowiązków wynikających z tej umowy na podmiot
    trzeci. Nawet jeśli poniesienie omawianego kosztu dotyczy okresu przekraczającego rok
    podatkowy, to nie sposób wyznaczyć daty końcowej tego okresu w momencie wystąpienia
    wydatku.
    Zdaniem Spółki koszty poniesione na fit-out wtórny związane są ze świadczeniem
    wykonanym jednorazowo, a efektu tych prac (i poniesienia kosztów) nie można wiązać z
    czasowym wymiarem umowy najmu, ponieważ związane są one z momentem zawarcia
    umowy najmu, a nie z okresem jej obowiązywania. Skoro od poniesienia takiego kosztu
    uzależnione jest zawarcie umowy najmu i wydanie jej przedmiotu, to dotyczy on nie
    okresu trwania umowy najmu, lecz w ogóle możliwości zawarcia umowy najmu i
    rozpoczęcia jej świadczenia.
    Powyższe stanowisko, zostało przykładowo potwierdzone w interpretacji indywidualnej z 4
    stycznia 2023 r. o sygn. 0111-KDIB1-1.4010.814.2022.1.AND, w której organ orzekł m.in.:
    „Wobec tego, wydatki stanowiące koszty pośrednie, o których mowa we wniosku nie są
    kosztami przekraczającymi rok podatkowy i powinny zostać zaliczone do kosztów
    uzyskania przychodów na podstawie art. 15 ust. 4d ustawy o podatku odchodowym od
    osób prawnych, tj. jednorazowo w dacie ich poniesienia, bez konieczności
    proporcjonalnego rozliczania w stosunku do czasu trwania poszczególnych umów najmu”.
    Prezentowane przez Spółkę stanowisko znajduje również potwierdzenie w poniższych
    interpretacjach indywidualnych wpisujących się w utrwaloną linię interpretacyjną w tym
    zakresie:
        z 31 lipca 2024 r. o sygn. 0111-KDIB2-1.4010.313.2024.1.DD,
        z 14 sierpnia 2024 r. o sygn. 0114-KDIP2-2.4010.328.2024.1.SP,
        z 8 marca 2024 r. o sygn. 0111-KDIB1-1.4010.33.2024.1.AW,
        z 12 lutego 2024 r. o sygn. 0114-KDIP2- 2.4010.652.2023.2.AS,
        z 22 stycznia 2024 r. o sygn. 0111-KDIB1-1.4010.682.2023.2.MF,
        z 12 lipca 2023 r. o sygn. 0114-KDIP2-1.4010.314.2023.2.MR1,
        z 29 czerwca 2023 r. o sygn. 0114-KDIP2- 1.4010.273.2023.1.MR1,
        z 3 stycznia 2023 r. o sygn. 0111-KDIB1-1.4010.812.2022.1.KM,
        z 7 marca 2023 r. o sygn. 0114-KDIP2-2.4010.27.2023.1.AP,
        z 28 grudnia 2022 r. o sygn. 0111-KDIB1-2.4010.497.2022.2.EJ,
        z 6 lipca 2021 r. o sygn. 0111-KDIB1-2.4010.163.2021.1.AK,
        z 13 czerwca 2019 r. o sygn. 0111-KDIB2-1.4010.163.2019.1.MJ.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest prawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób
    prawnych (t.j. Dz. U. z 2025 r. poz. 287; dalej: „updop”),
      kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów
      ze źródła przychodów lub w celu zachowania albo zabezpieczenia źródła
      przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 16 ust. 1.
    Definicja sformułowana przez ustawodawcę ma charakter ogólny. Z tego względu
    każdorazowy wydatek poniesiony przez podatnika powinien podlegać indywidualnej
    analizie w celu dokonania jego kwalifikacji prawnej. Wyjątkiem jest jedynie sytuacja, gdy
    ustawa wyraźnie wskazuje jego przynależność do kategorii kosztów uzyskania przychodów
    lub wyłącza możliwość zaliczenia go do tego rodzaju kosztów. W pozostałych przypadkach
    należy natomiast zbadać istnienie związku przyczynowego pomiędzy poniesieniem kosztu
    a powstaniem przychodu lub realną szansą powstania przychodów podatkowych, bądź
    też zachowaniem albo zabezpieczeniem źródła ich uzyskiwania.
    Innymi słowy oznacza to, że dla kwalifikacji prawnej danego kosztu istotne znaczenie ma
    cel, w jakim został poniesiony. Wydatek zostanie uznany za koszt uzyskania przychodów,
    jeżeli pomiędzy jego poniesieniem, a powstaniem, zwiększeniem bądź też możliwością
    powstania przychodu istnieje związek przyczynowy.
    Na podstawie art. 15 ust. 1 updop podatnik ma możliwość odliczenia dla celów
    podatkowych wszelkich wydatków, pod tym jednak warunkiem, że wykaże ich związek z
    prowadzoną działalnością gospodarczą, a ich poniesienie ma lub może mieć wpływ na
    wielkość osiągniętego przychodu. W świetle powyższego, aby wydatek poniesiony przez
    podatnika stanowił dla niego koszt uzyskania przychodu, muszą być spełnione
    następujące warunki:
        został poniesiony przez podatnika, tj. w ostatecznym rozrachunku musi on zostać
        pokryty z zasobów majątkowych podatnika (nie stanowią kosztu uzyskania
        przychodu podatnika wydatki, które zostały poniesione na działalność podatnika
        przez osoby inne niż podatnik),
        jest definitywny (rzeczywisty), tj. wartość poniesionego wydatku nie została
        podatnikowi w jakikolwiek sposób zwrócona,
        pozostaje w związku z prowadzoną przez podatnika działalnością gospodarczą,
        poniesiony został w celu uzyskania, zachowania lub zabezpieczenia źródła
        przychodów lub może mieć wpływ na wielkość osiągniętych przychodów,
        został właściwie udokumentowany,
        nie może znajdować się w grupie wydatków, których zgodnie z art. 16 ust. 1 ustawy
        o podatku dochodowym, nie uważa się za koszty uzyskania przychodów.
    Powyższe oznacza, że wszystkie poniesione wydatki, po wyłączeniu enumeratywnie
    wymienionych w przywołanym art. 16 ust. 1 updop, mogą stanowić koszt uzyskania
    przychodów, o ile pozostają w związku przyczynowo - skutkowym z osiągniętymi
    przychodami, w tym służą zachowaniu albo zabezpieczeniu funkcjonowania źródła
    przychodu.
    Przepisy ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych dokonują podziału kosztów
    na koszty bezpośrednio związane z przychodami i koszty pośrednie (inne niż
    bezpośrednio związane z przychodami).

    Zgodnie z ugruntowanym poglądem, kosztami uzyskania przychodów bezpośrednio
    związanymi z przychodami są takie wydatki, których poniesienie przekłada się wprost (w
    sposób bezpośredni) na uzyskanie konkretnych przychodów. W ich przypadku możliwe
    jest „zidentyfikowanie” wpływu danego kosztu na wielkość osiągniętych przychodów. Do
    tej kategorii należą głównie te koszty, które mogą być przydzielone, przypisane do
    określonych wyrobów bądź usług. Klasycznym przykładem bezpośredniego związku
    kosztów z przychodami jest relacja, w jakiej pozostają wydatki na nabycie lub wytworzenie
    jednostki towaru i przychód ze zbycia tej jednostki towaru.
    Natomiast, pośrednie koszty uzyskania przychodów to takie wydatki, których nie da się
    przypisać wprost do określonych przychodów, ale są racjonalnie uzasadnione jako
    prowadzące do ich osiągnięcia. Nie pozostają one w uchwytnym związku z konkretnymi
    przysporzeniami podatnika - brak jest możliwości ustalenia, w jakim okresie i w jakiej
    wysokości powstał związany z nimi przychód. Do tego rodzaju kosztów zalicza się m.in.
    koszty ogólnego zarządu, koszty administracyjne, wydatki na utrzymanie obiektów,
    obsługę prawną, ubezpieczenia, świadczenia na rzecz pracowników. Każdy z ww.
    wydatków jest związany z działalnością prowadzoną przez podatnika i przyczynia się w
    sposób ogólny do osiągania przez niego przychodów. Nie można jednak ustalić, uzyskaniu
    jakiego konkretnego przychodu dany wydatek służy.
    Mając na uwadze zróżnicowany charakter ww. kategorii kosztów ustawodawca
    zróżnicował zasady ich potrącalności.
    Stosownie do art. 15 ust. 4 updop,
      koszty uzyskania przychodów bezpośrednio związane z przychodami, poniesione w
      latach poprzedzających rok podatkowy oraz w roku podatkowym, są potrącalne w
      tym roku podatkowym, w którym osiągnięte zostały odpowiadające im przychody, z
      zastrzeżeniem ust. 4b i 4c.
    W myśl art. 15 ust. 4d updop,
      koszty uzyskania przychodów, inne niż koszty bezpośrednio związane z przychodami,
      są potrącalne w dacie ich poniesienia. Jeżeli koszty te dotyczą okresu
      przekraczającego rok podatkowy, a nie jest możliwe określenie, jaka ich część
      dotyczy danego roku podatkowego, w takim przypadku stanowią koszty uzyskania
      przychodów proporcjonalnie do długości okresu, którego dotyczą.
    Jak stanowi art. 15 ust. 4e updop,
      za dzień poniesienia kosztu uzyskania przychodów, z zastrzeżeniem ust. 4a i 4f-4h,
      uważa się dzień, na który ujęto koszt w księgach rachunkowych (zaksięgowano) na
      podstawie otrzymanej faktury (rachunku), albo dzień, na który ujęto koszt na
      podstawie innego dowodu w przypadku braku faktury (rachunku), z wyjątkiem
      sytuacji gdy dotyczyłoby to ujętych jako koszty rezerw albo biernych rozliczeń
      międzyokresowych kosztów.
    Zgodnie z art. 15 ust. 6 updop,
      kosztem uzyskania przychodów są odpisy z tytułu zużycia środków trwałych oraz
      wartości niematerialnych i prawnych (odpisy amortyzacyjne) dokonywane zgodnie z
      art. 16a-16m, przy czym w przypadku spółek nieruchomościowych odpisy dotyczące
      środków trwałych zaliczonych do grupy 1 Klasyfikacji nie mogą być w roku
      podatkowym wyższe niż dokonywane zgodnie z przepisami o rachunkowości odpisy
      amortyzacyjne lub umorzeniowe z tytułu zużycia środków trwałych, obciążające w
      tym roku podatkowym wynik finansowy jednostki.
    Składniki majątku stanowiące środki trwałe i wartości niematerialne i prawne zostały
    wymienione przez ustawodawcę w art. 16a-16c updop.
    W świetle art. 16 ust. 1 pkt 1 updop,

      nie uważa się za koszty uzyskania przychodów wydatków na:
      a) nabycie gruntów lub prawa wieczystego użytkowania gruntów, z wyjątkiem opłat
      za wieczyste użytkowanie gruntów,
      b) nabycie lub wytworzenie we własnym zakresie innych niż wymienione w lit. a
      środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych, w tym również
      wchodzących w skład nabytego przedsiębiorstwa lub jego zorganizowanych części,
      c) ulepszenie środków trwałych, które zgodnie z art. 16g ust. 13 powiększają wartość
      środków trwałych, stanowiącą podstawę naliczania odpisów amortyzacyjnych
      - wydatki te, zaktualizowane zgodnie z odrębnymi przepisami, pomniejszone o sumę
      odpisów amortyzacyjnych, o których mowa w art. 16h ust. 1 pkt 1, są jednak kosztem
      uzyskania przychodów, w przypadku odpłatnego zbycia środków trwałych lub
      wartości niematerialnych i prawnych, bez względu na czas ich poniesienia;
    W myśl art. 16 ust. 1 pkt 48 updop,
      nie uważa się za koszty uzyskania przychodów odpisów z tytułu zużycia środków
      trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych dokonywanych, według zasad
      określonych w art. 16a-16m, od tej części ich wartości, która odpowiada poniesionym
      wydatkom na nabycie lub wytworzenie we własnym zakresie tych środków lub
      wartości niematerialnych i prawnych, odliczonym od podstawy opodatkowania
      podatkiem dochodowym albo zwróconym podatnikowi w jakiejkolwiek formie;
    Stosownie do art. 16a ust. 1 updop,
      amortyzacji podlegają, z zastrzeżeniem art. 16c, stanowiące własność lub
      współwłasność podatnika, nabyte lub wytworzone we własnym zakresie, kompletne i
      zdatne do użytku w dniu przyjęcia do używania:
      1) budowle, budynki oraz lokale będące odrębną własnością,
      2) maszyny, urządzenia i środki transportu,
      3) inne przedmioty
      - o przewidywanym okresie używania dłuższym niż rok, wykorzystywane przez
      podatnika na potrzeby związane z prowadzoną przez niego działalnością
      gospodarczą albo oddane do używania na podstawie umowy najmu, dzierżawy lub
      umowy określonej w art. 17a pkt 1, zwane środkami trwałymi.
    Zgodnie z powyższym, wymienione w pkt 1-3 środki trwałe będą podlegały amortyzacji po
    spełnieniu następujących warunków:
        zostały nabyte lub wytworzone we własnym zakresie,
        stanowią własność lub współwłasność podatnika – amortyzacji podatkowej
        podlegają wyłącznie środki trwałe, do których przysługuje podatnikowi prawo
        własności, z wyjątkiem środków używanych przez leasingobiorcę na podstawie
        umowy leasingu finansowego oraz tych wymienionych w art. 16a ust. 2 updop,
        są kompletne i zdatne do użytku w dniu przyjęcia do używania – ustawodawca nie
        określił bliżej tych warunków, jednakże należy stwierdzić, że warunki te spełnia
        składnik majątku, który jest wyposażony we wszystkie elementy konstrukcyjne
        pozwalające na jego funkcjonowanie zgodnie z przeznaczeniem, ponadto sprawne
        technicznie i zalegalizowane prawnie w formie stosownych uprawnień, homologacji
        i pozwoleń na użytkowanie,
        przewidywany okres ich używania jest dłuższy niż rok – o tym, jak długo będzie
        używany dany składnik decyduje sam podatnik,

        są wykorzystywane przez podatnika na potrzeby związane z prowadzoną przez
        niego działalnością gospodarczą albo oddane do używania na podstawie umowy
        najmu, dzierżawy lub umowy leasingu,
        nie są wymienione w katalogu środków trwałych wymienionych w art. 16c updop.
    Zgodnie z art. 16f ust. 1 ww. ustawy:
      podatnicy, z wyjątkiem tych, którzy ze względu na ogłoszoną upadłość nie prowadzą
      działalności gospodarczej, dokonują odpisów amortyzacyjnych od wartości
      początkowej środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych, o których
      mowa w art. 16a ust. 1 i ust. 2 pkt 1-3 oraz w art. 16b.
    W myśl art. 16d ust. 2 ww. ustawy:
      składniki majątku, o których mowa w art. 16a-16c, wprowadza się do ewidencji
      środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych zgodnie z art. 9 ust. 1,
      najpóźniej w miesiącu przekazania ich do używania. Późniejszy termin wprowadzenia
      uznaje się za ujawnienie środka trwałego lub wartości niematerialnej i prawnej, o
      których mowa w art. 16h ust. 1 pkt 4.
    Na podstawie art. 16f ust. 3 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych:
      odpisów amortyzacyjnych dokonuje się zgodnie z art. 16h-16m, gdy wartość
      początkowa środka trwałego albo wartości niematerialnej i prawnej w dniu przyjęcia
      do używania jest wyższa niż 10 000 zł. W przypadku gdy wartość początkowa jest
      równa lub niższa niż 10 000 zł, podatnicy, z zastrzeżeniem art. 16d ust. 1, mogą
      dokonywać odpisów amortyzacyjnych zgodnie z art. 16h-16m albo jednorazowo w
      miesiącu oddania do używania tego środka trwałego lub wartości niematerialnej i
      prawnej, albo w miesiącu następnym.
    Stosownie do art. 16d ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych:
      podatnicy mogą nie dokonywać odpisów amortyzacyjnych od składników majątku, o
      których mowa w art. 16a i 16b, których wartość początkowa określona zgodnie z art.
      16g nie przekracza 10 000 zł; wydatki poniesione na ich nabycie stanowią wówczas
      koszty uzyskania przychodów w miesiącu oddania ich do używania.
    W świetle art. 16h ust. 1 pkt 1 updop,
      odpisów amortyzacyjnych dokonuje sięod wartości początkowej środków trwałych
      lub wartości niematerialnych i prawnych, z zastrzeżeniem art. 16k, począwszy od
      pierwszego miesiąca następującego po miesiącu, w którym ten środek lub wartość
      wprowadzono do ewidencji, z zastrzeżeniem art. 16e, do końca tego miesiąca, w
      którym następuje zrównanie sumy odpisów amortyzacyjnych z ich wartością
      początkową lub w którym postawiono je w stan likwidacji, zbyto lub stwierdzono ich
      niedobór; suma odpisów amortyzacyjnych obejmuje również odpisy, których zgodnie
      z art. 16 ust. 1 nie uważa się za koszty uzyskania przychodów;
    W art. 16g updop zostały wskazane zasady ustalania wartości początkowej składników
    majątku trwałego stanowiące podstawę naliczania odpisów amortyzacyjnych.
    W myśl art. 16g ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych:
      za wartość początkową środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych,
      z uwzględnieniem ust. 2-14, uważa się w razie odpłatnego nabycia cenę ich nabycia;
      w razie wytworzenia we własnym zakresie koszt wytworzenia;
    Zgodnie z art. 16g ust. 3 ww. ustawy:
      za cenę nabycia uważa się kwotę należną zbywcy, powiększoną o koszty związane z
      zakupem naliczone do dnia przekazania środka trwałego lub wartości niematerialnej
      i prawnej do używania, a w szczególności o koszty transportu, załadunku i

      wyładunku, ubezpieczenia w drodze, montażu, instalacji i uruchomienia programów
      oraz systemów komputerowych, opłat notarialnych, skarbowych i innych, odsetek,
      prowizji, oraz pomniejszoną o podatek od towarów i usług, z wyjątkiem przypadków,
      gdy zgodnie z odrębnymi przepisami podatek od towarów i usług nie stanowi
      podatku naliczonego albo podatnikowi nie przysługuje obniżenie kwoty należnego
      podatku o podatek naliczony albo zwrot różnicy podatku w rozumieniu ustawy o
      podatku od towarów i usług. W przypadku importu cena nabycia obejmuje cło i
      podatek akcyzowy od importu składników majątku.
    Zgodnie z art. 16g ust. 4 updop,
      za koszt wytworzenia uważa się wartość, w cenie nabycia, zużytych do wytworzenia
      środków trwałych: rzeczowych składników majątku i wykorzystanych usług obcych,
      kosztów wynagrodzeń za prace wraz z pochodnymi, i inne koszty dające się zaliczyć
      do wartości wytworzonych środków trwałych. Do kosztu wytworzenia nie zalicza się:
      kosztów ogólnych zarządu, kosztów sprzedaży oraz pozostałych kosztów
      operacyjnych i kosztów operacji finansowych, w szczególności odsetek od pożyczek
      (kredytów) i prowizji, z wyłączeniem odsetek i prowizji naliczonych do dnia
      przekazania środka trwałego do używania.
    Z powyższych przepisów wynika, że amortyzacja podatkowa stanowi formę rozłożonego w
    czasie obniżenia kosztów podatkowych wartością używanych w prowadzonej działalności
    gospodarczej przedmiotów, które zużywają się w okresie dłuższym niż 1 rok (środków
    trwałych). Okres amortyzacji jest zwykle zbliżony do standardowego okresu użytkowania
    danego rodzaju środków trwałych, co znajduje odzwierciedlenie w wysokości stawek
    amortyzacyjnych wskazanych w Wykazie rocznych stawek amortyzacyjnych stanowiących
    załącznik nr 1 do ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych.
    W myśl art. 16g ust. 13 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych:
      jeżeli środki trwałe uległy ulepszeniu w wyniku przebudowy, rozbudowy,
      rekonstrukcji, adaptacji lub modernizacji, wartość początkową tych środków,
      ustaloną zgodnie z ust. 1 i 3-11, powiększa się o sumę wydatków na ich ulepszenie, w
      tym także o wydatki na nabycie części składowych lub peryferyjnych, których
      jednostkowa cena nabycia przekracza 10 000 zł. Środki trwałe uważa się za
      ulepszone, gdy suma wydatków poniesionych na ich przebudowę, rozbudowę,
      rekonstrukcję, adaptację lub modernizację w danym roku podatkowym przekracza
      10 000 zł i wydatki te powodują wzrost wartości użytkowej w stosunku do wartości z
      dnia przyjęcia środków trwałych do używania, mierzonej w szczególności okresem
      używania, zdolnością wytwórczą, jakością produktów uzyskiwanych za pomocą
      ulepszonych środków trwałych i kosztami ich eksploatacji.
    Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych nie definiuje pojęcia ulepszenia.
    Biorąc jednakże pod uwagę linię orzeczniczą w tym zakresie stwierdzić należy, że
    ulepszeniem jest trwałe unowocześnienie środka trwałego, które podnosi jego wartość
    techniczną, jak i przystosowanie składnika majątkowego do wykorzystania go w innym
    celu niż pierwotne jego przeznaczenie lub nadanie temu składnikowi nowych cech
    użytkowych, wyrażające się w poprawie standardu użytkowego lub technicznego lub
    obniżce kosztów eksploatacji. Efektem ulepszenia środka trwałego ma być zwiększenie
    jego wartości użytkowej w stosunku do wartości z dnia przyjęcia środka trwałego do
    używania, wyrażające się wydłużeniem okresu jego używania. O tym, czy poniesione
    nakłady stanowią wydatki bezpośrednio zaliczane do kosztów uzyskania przychodów, czy
    też uznane zostaną za nakłady na ulepszenie środka trwałego i będą zaliczane do kosztów
    uzyskania przychodów poprzez odpisy amortyzacyjne - zgodnie z obowiązującymi w tym
    zakresie przepisami - decyduje zakres przeprowadzonych robót. Środki trwałe uważa się
    za ulepszone, gdy suma wydatków poniesionych na ich przebudowę, rozbudowę,
    rekonstrukcję, adaptację lub modernizację w danym roku podatkowym przekracza 10.000
    zł i wydatki te powodują wzrost wartości użytkowej w stosunku do wartości z dnia
    przyjęcia środków trwałych do używania, mierzonej w szczególności okresem używania,

    zdolnością wytwórczą, jakością produktów uzyskiwanych za pomocą ulepszonych środków
    trwałych i kosztami ich eksploatacji.
    Ulepszeniem środka trwałego - w rozumieniu ustawy o podatku dochodowym od osób
    prawnych - jest więc:
        przebudowa środka trwałego, tj. wykonanie takich prac, w wyniku których nastąpi
        jego dostosowanie do zmienionych potrzeb funkcjonalnych, użytkowych lub
        technicznych,
        rozbudowa środka trwałego, tj. wykonanie takich prac, które powiększają ten
        środek trwały,
        rekonstrukcja środka trwałego, tj. wykonanie prac, w wyniku których nastąpi
        odtworzenie zniszczonego środka trwałego do jego poprzedniego stanu,
        adaptacja środka trwałego, tj. wykonanie prac mających na celu przystosowanie
        danego środka trwałego do spełniania odmiennych funkcji od tych, dla których
        został zbudowany lub użytkowany,
        modernizacja środka trwałego, tj. unowocześnienie środka trwałego.
    O tym, czy wydatki stanowić powinny koszt poprzez odpisy amortyzacyjne decyduje
    wobec tego związek kosztu z realizowanym przedsięwzięciem inwestycyjnym. Do kosztów
    wytworzenia środków trwałych zalicza się koszty, które mają wpływ na wartość
    początkową danego składnika majątku i dają się zaliczyć do wartości wytworzonego
    środka trwałego, to znaczy związane są bezpośrednio z realizacją inwestycji. Są to bowiem
    wydatki pozostające w bezpośrednim związku z wytworzeniem, a zatem są elementem ich
    kosztu wytworzenia. Koszt ten zarazem stanowi element wartości początkowej, od której
    dokonuje się odpisów amortyzacyjnych.
    Z opisu stanu faktycznego przedstawionego we wniosku wynika, że Spółka/ Wynajmujący
    jest właścicielem nieruchomości biurowo- usługowych, które wynajmuje podmiotom
    trzecim. Czynsze za najem powierzchni w budynku stanowią główne źródło przychodów
    Spółki. Umowy najmu standardowo zawierane są na okresy kilkuletnie i szczegółowo
    regulują zasady wynajmu. Jednym z postanowień są kwestie wydatków ponoszonych na
    dostosowanie wynajmowanej powierzchni do potrzeb najemcy. W wyniku ustaleń
    Wnioskodawcy i najemców przyjmuje się określoną koncepcję wykończenia przedmiotu
    najmu, stanowiącego najczęściej piętro lub część piętra w budynku. W zależności od
    postanowień konkretnej umowy najmu, najemca może być zobowiązany do partycypacji w
    kosztach prac aranżacyjnych poniesionych przez Wynajmującego. Strony określają
    bowiem w umowie wysokość wydatków na wykończenie 1 m2, którą jest gotowy ponieść
    Wynajmujący we własnym zakresie, a nadwyżkę wynikającą z projektu prac zobowiązuje
    się pokryć najemca. Wynajmujący otrzymuje od wykonawcy faktury na prace finansowane
    przez niego, a dodatkowe ulepszenia najemcy wykonawca fakturuje bezpośrednio na
    najemcą lub na Wynajmującego, który następnie refakturuje ten koszt na najemcę (w
    zależności od postanowień umowy najmu lub też uzgodnień z danym najemcą). Zarówno
    wydatki na wykończenie jak i dodatkowe ulepszenia najemcy to tzw. fit-outy wtórne,
    dotyczą prac wykończeniowych wykonywanych na potrzeby kolejnego najemcy danej
    powierzchni użytkowej (jako zmiany dotychczasowego wykończenia powierzchni), w
    związku z podpisaną umową najmu, które zazwyczaj są remontowane lub likwidowane na
    koniec okresu użytkowania danej powierzchni. Fit-outy wtórne nie obejmują elementów,
    które mogą samodzielnie stanowić środek trwały w rozumieniu art. 16a ust. 1 ustawy o
    CIT. Fit-outy wtórne nie zwiększają wartości użytkowej środków trwałych, z uwagi na to, że
    stanowią remont dotychczasowej powierzchni. Okres ekonomicznej użyteczności efektu
    fit- outów wtórnych nie przekracza podstawowego okresu zawieranych umów najmu.
    Prace te, przeprowadzane są w związku ze ściśle sprecyzowanymi oczekiwaniami

    konkretnego najemcy i nie mają one jakiejkolwiek obiektywnej wartości dla Spółki, a co
    więcej ze względu na swój indywidualny charakter, nie stanowią jakiejkolwiek wartości
    także dla kolejnego najemcy, ponieważ czasami lokal przywracany jest do stanu
    pierwotnego przed wykonaniem aranżacji dla kolejnego najemcy. Zatem wartość lokalu
    /budynku nie wzrasta w wyniku przeprowadzenia prac fit-out wtórnych, ponieważ ich
    wykonanie, a następnie likwidacja po wygaśnięciu umowy, poprzez przywrócenie do stanu
    pierwotnego lub nową aranżację powierzchni/jej częściową zmianę na potrzeby kolejnego
    najemcy, są wpisane w jego normalny cykl eksploatacyjny. Fit-outy wtórne nie obejmują
    prac o charakterze ulepszeń, które trwale zwiększają wartość użytkową budynku lub
    innych środków trwałych.
    Odnosząc się do Państwa wątpliwości dotyczących ustalenia czy wydatki na wykończenie
    zwane przez Spółkę wydatkami na fit-out wtórny, stanowią koszt pośredni w rozumieniu
    art. 15 ust 4d ustawy o CIT i powinny pomniejszać podstawę opodatkowania w dacie ich
    poniesienia, gdyż nie sposób ustalić jakiego dokładnie okresu dotyczą, należy mieć na
    uwadze, że w związku z tym, że wydatki o których mowa nie stanowią wydatków na
    ulepszenie środka trwałego (budynku) zwiększających jego wartość początkową, o których
    mowa w art. 16g ust. 13 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, ani nie
    stanowią wydatków na składniki majątkowe, które stanowią środki trwałe, powinny być
    zaliczane do kosztów uzyskania przychodu jako tzw. koszty pośrednie (inne niż
    bezpośrednio związane z przychodami), o których mowa w art. 15 ust. 4e ustawy o
    podatku dochodowym od osób prawnych. Ww. wydatki na przeprowadzone prace Fit-out
    przełożą się na osiąganie przychodów z najmu, natomiast nie można ich przypisać w
    sposób bezpośredni do uzyskanego konkretnego przychodu. W konsekwencji koszty te
    powinny zostać rozliczone na zasadach wynikających z art. 15 ust. 4e oraz z ust 4d ustawy
    o podatku dochodowym od osób prawnych.
    Zauważyć należy, że przepisy wskazują, iż - co do zasady - koszty pośrednie potrąca się w
    roku poniesienia. W przypadku, gdy dotyczą one okresu dłuższego niż 1 rok, rozlicza się je
    proporcjonalnie. Prace o których mowa we wniosku, przeprowadzane są w związku ze
    ściśle sprecyzowanymi oczekiwaniami konkretnego najemcy i nie mają one jakiejkolwiek
    obiektywnej wartości dla Spółki, a co więcej ze względu na swój indywidualny charakter,
    nie stanowią jakiejkolwiek wartości także dla kolejnego najemcy, ponieważ czasami lokal
    przywracany jest do stanu pierwotnego przed wykonaniem aranżacji dla kolejnego
    najemcy. Natomiast możliwe są sytuacje, w których efekty prac wykonanych w ramach
    danego fit-out będą w całości lub części wykorzystywane także przez kolejnego najemcę.
    Wydatki te są bowiem ponoszone w związku z konkretną umową najmu, ale niezależnie
    od faktycznego czasu trwania danej umowy najmu. Umowa najmu zawiera bowiem
    postanowienie, że w przypadku gdy najemca wypowie ją przed terminem, zobowiązany
    jest zwrócić kwotę stanowiącą proporcjonalną równowartość niezamortyzowanego w
    rozumieniu bilansowym wydatków na wykończenie. Dodatkowo strony mogą odstąpić od
    tego rozliczenia na zasadzie porozumienia stron, szczególnie jeśli dojdzie do cesji praw
    umowy najmu na nowego najemcę, bez konieczności ponoszenia przez Spółkę nowych
    wydatków na fit-out wtórny.
    Tym samym Spółka nie jest w stanie określić, jakiego okresu w przyszłości dotyczą
    poniesione przez nią analizowane wydatki. W przypadku odsprzedaży dodatkowych
    nakładów najemcy, Spółka rozpoznaje przychód podatkowy w kwocie należnej.
    Ponadto, jak wskazuje Spółka od poniesienia takiego kosztu uzależnione jest zawarcie
    umowy najmu i wydanie jej przedmiotu, to dotyczy on nie okresu trwania umowy najmu,
    lecz w ogóle możliwości zawarcia umowy najmu i rozpoczęcia jej świadczenia.
    Zatem koszty te, jako koszty pośrednie powinny zostać zaliczone do kosztów uzyskania
    przychodów na podstawie art. 15 ust. 4d updop w związku z art. 15 ust. 4e updop w dacie
    ich poniesienia tj. jednorazowo na dzień, na który ujęto koszt w księgach rachunkowych.

    Wobec powyższego Państwa stanowisko, zgodnie z którym wydatki na wykończenie zwane
    przez Spółkę wydatkami na fit-out wtórny, stanowią koszt pośredni w rozumieniu art. 15
    ust 4d ustawy o CIT i powinny pomniejszać podstawę opodatkowania w dacie ich
    poniesienia, gdyż nie sposób ustalić jakiego dokładnie okresu dotyczą, należało uznać za
    prawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Państwo przedstawili i stanu prawnego,
    który obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia.
    Jednocześnie wskazać należy, że wydana interpretacja odnosi się ściśle do przedmiotu
    pytania. Inne kwestie wynikające z własnego stanowiska, które nie zostały objęte
    pytaniami nie mogą być zgodnie z art. 14b § 1 Ordynacji Podatkowej – rozpatrzone.
    W odniesieniu do powołanych we wniosku interpretacji indywidualnych wskazać należy, że
    rozstrzygnięcia w nich zawarte nie są wiążące dla organu. Interpretacje organów
    podatkowych dotyczą tylko konkretnych, indywidualnych spraw podatników, osadzonych
    w określonym stanie faktycznym lub zdarzeniu przyszłym i tylko w tych sprawach
    rozstrzygnięcia w każdej z nich zawarte są wiążące. Każdą sprawę organ jest zobowiązany
    rozpatrywać indywidualnie. Tym samym nie stanowią podstawy prawnej przy wydawaniu
    interpretacji.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
        Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb
        ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz.
        111 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa
        sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia
        przyszłego i zastosują się Państwo do interpretacji.
        Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe
      będące przedmiotem interpretacji indywidualnej stanowi element czynności
      będących przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
      z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
        Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego
    Sądu Administracyjnego w (...).Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje
    ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
    (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).

    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
        w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
        Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
        w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na
        adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS
        /SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.