Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0111-KDIB2-1.4010.335.2025.1.DD
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-09-24
Teza: 1. Spółka osiągająca w Kolumbii dochody poprzez położony
tam Oddział może odliczyć podatek dochodowy zapłacony w
Kolumbii, zgodnie z zasadami jurysdykcji kolumbijskiej, od
podatku obliczonego od całości swoich dochodów zgodnie z
zasadami jurysdykcji polskiej na podstawie art. 20 ust. 1
ustawy CIT. 2. Dokumenty, którymi dysponują Oddział i
Spółka, tj. zaświadczenia, deklaracje i raporty podatkowe,
faktury sprzedażowe oraz wyciągi bankowe są wystarczające
dla prawidłowego udokumentowania prawa do skorzystania z
odliczenia kolumbijskiego podatku dochodowego w deklaracji
rocznej podatku dochodowego od osób prawnych CIT; 8 w
Polsce. 3. Spółka, określając kwotę podatku dochodowego do
odliczenia w deklaracji CIT; 8 w Polsce, może zastosować do
przeliczenia wartości wyrażonych w kolumbijskich peso (COP)
na złote polskie (PLN) kurs z ostatniego dnia roboczego
poprzedzającego dzień uregulowania zobowiązania
podatkowego, tj. dzień złożenia rocznej deklaracji podatkowej
DIAN 110 przez Oddział w Kolumbii.
Słowa kluczowe: Kolumbia
dokumenty
oddział
odliczenia-odliczenie podatku
podatek-podatek pobierany u źródła
[CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 5-art. 20-ust. 1
1
Zagadnienia: Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 5, 5a, 5b, 6b. Podstawa opodatkowania i
wysokość podatku-Dochody uzyskane za granicą-
Odliczenie podatku zapłaconego przez podatnika za
granicą
Przepisy: [CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 5-art. 20-ust. 6
[CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 5-art. 20-ust. 8
[CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 5-art. 22b

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

28 lipca 2025 r. za pośrednictwem systemu e-Doręczenia wpłynął Państwa wniosek z 24
    lipca 2025 r. o wydanie interpretacji indywidualnej w zakresie ustalenia:
    - czy Spółka osiągająca w Kolumbii dochody poprzez położony tam Oddział może odliczyć
      podatek dochodowy zapłacony w Kolumbii, zgodnie z zasadami jurysdykcji
      kolumbijskiej (kolumbijskiego systemu podatkowego), od podatku obliczonego od
      całości swoich dochodów zgodnie z zasadami jurysdykcji polskiej (polskiego systemu
      podatkowego) na podstawie art. 20 ust. 1 ustawy CIT,
    - czy dokumenty, którymi dysponują Oddział i Spółka, tj. zaświadczenia, deklaracje i
      raporty podatkowe, faktury sprzedażowe oraz wyciągi bankowe są wystarczające dla
      prawidłowego udokumentowania prawa do skorzystania z odliczenia kolumbijskiego
      podatku dochodowego (należnego kolumbijskiej administracji podatkowej od
      Oddziału w Kolumbii) w deklaracji rocznej podatku dochodowego od osób prawnych
      CIT-8 w Polsce,
    - czy Spółka, określając kwotę podatku dochodowego do odliczenia w deklaracji CIT-8 w
      Polsce, może zastosować do przeliczenia wartości wyrażonych w kolumbijskich peso

      (COP) na złote polskie (PLN) kurs z ostatniego dnia roboczego poprzedzającego dzień
      uregulowania zobowiązania podatkowego, tj. dzień złożenia rocznej deklaracji
      podatkowej DIAN 110 przez Oddział w Kolumbii.
    Treść wniosku jest następująca:

## Opis zdarzenia przyszłego

X S.A. (dalej: „Spółka”) oferuje szeroki zakres zintegrowanych usług (...).
    Główne obszary działalności Spółki obejmują m.in. (...). Dane dostarczone w ramach
    świadczonych przez Spółkę usług wykorzystywane są ostatecznie m.in. do (...).
    Spółka jest podmiotem zarejestrowanym na terytorium Rzeczpospolitej Polskiej (dalej:
    Polska), podlega zatem - zgodnie z art. 3 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób
    prawnych (Dz. U. 2025.278) (dalej: ustawa CIT) - opodatkowaniu podatkiem dochodowym
    od całości swoich dochodów, bez względu na miejsce ich osiągnięcia (nieograniczony
    obowiązek podatkowy). Spółka prowadzi działalność zarówno w Polsce, jak i poza jej
    granicami - w Europie, Afryce, Azji oraz Ameryce Południowej. W niektórych krajach, w
    których wymaga tego prawo, działalność prowadzona jest poprzez lokalny oddział.
    Jednym z takich krajów, gdzie Spółka utworzyła oddział, jest Republika Kolumbii (dalej:
    Kolumbia). Spółka założyła w tym państwie oddział pod nazwą (...) (dalej: „Oddział”),
    zarejestrowany pod adresem (...) Kolumbia, z numerem identyfikacji podatkowej (...).
    Spółka, działając w formie Oddziału, a więc jako lokalny podmiot kolumbijski, podlega w
    tym państwie opodatkowaniu podatkiem dochodowym od uzyskanych dochodów z tytułu
    usług świadczonych na terenie Kolumbii za pośrednictwem tego Oddziału.
    Rok podatkowy Spółki oraz Oddziału trwa od 1 stycznia do 31 grudnia każdego roku.
    Zapłata podatku dochodowego przez Oddział dokonywana jest na zasadach i zgodnie z
    mechanizmem poboru podatku wynikającym z systemu podatkowego Kolumbii.
    Zgodnie z lokalnymi regulacjami Oddział zobowiązany jest do odprowadzenia kwot
    zaliczek na poczet podatku dochodowego od osób prawnych, przy czym dzieli się je na:
      1) kwoty potrącane przez kontrahentów (płatników) z należności Oddziału (podatnika),
      2) kwoty płacone bezpośrednio przez Oddział (podatnika) do urzędu podatkowego jako
      procent od uzyskanych przychodów netto (tzw. Autorretenciones).
    W pierwszym przypadku kontrahenci nabywający usługi od Oddziału mają prawny
    obowiązek potrącić z płatności za fakturę określony przepisami prawa procent wartości
    netto tejże faktury (bez VAT) i zdeponować na poczet podatku dochodowego od osób
    prawnych. Dla usług (...), które są przedmiotem działalności Spółki i Oddziału, obowiązuje
    aktualnie stawka 6% - dla innych kategorii usług stawki mogą się różnić. Potrąceń
    dokonują również banki, w których Oddział posiada rachunki. Z przychodów z tytułu
    odsetek od środków na rachunkach bankowych potrącana jest równowartość 4%.
    Podatnicy i płatnicy co miesiąc składają do urzędu podatkowego deklarację DIAN 350 -
    Declaracion Retenciones en la Fuente (dalej: DIAN 350). W deklaracji tej prezentowana jest
    suma wszystkich potrąceń dokonanych przez konkretnego płatnika w danym miesiącu w
    imieniu wszystkich jego kontrahentów (podatników), która to suma jednocześnie
    wpłacana jest na konto bankowe urzędu podatkowego. DIAN 350 składana jest przez
    płatnika w miesiącu następującym po miesiącu, za który odprowadzana jest suma
    potrąceń.
    W celu udokumentowania faktu pobrania kwot na poczet podatku dochodowego w
    Kolumbii, płatnicy tego podatku zobowiązani są do przygotowania i dostarczenia
    Oddziałowi (podatnikowi) rocznego zaświadczenia o wysokości dokonanych potrąceń (tzw.
    Certifcado de Retencion en la Fuente) w terminie do 31 marca roku następującego po
    roku podatkowym. Zaświadczenia te stanowią podstawę do zakwalifikowania wpłat

    dokonanych przez kontrahentów jako zaliczek na poczet kolumbijskiego podatku
    dochodowego w rocznym rozliczeniu podatku dochodowego od osób prawnych Oddziału.
    W drugim przypadku mamy do czynienia z tzw. Autorretenciones, to znaczy z kwotami,
    które Oddział samodzielnie wpłaca do urzędu podatkowego. Wysokość takich wpłat
    oblicza się co miesiąc mnożąc sumę przychodów netto wygenerowanych przez Oddział w
    danym miesiącu przez obowiązującą stawkę podatkową, która wynosi w 2025 roku 1,1%.
    Autorretenciones wpłacane są do urzędu podatkowego na podstawie składanej co miesiąc
    przez Oddział deklaracji podatkowej DIAN 350 - forma deklaracji jest taka sama, jak ta,
    którą składają do urzędu kolumbijskiego kontrahenci (płatnicy) potrącający określone
    kwoty z należności Oddziału (podatnika).
    Po zakończeniu roku podatkowego Oddział zobowiązany jest do złożenia rocznego
    zeznania podatkowego „Declaracion de renta y complementario para personas juridicas y
    asimiladas y personas naturales y asimiladas no residentes y sucesiones iliquidas de
    causantes no residentes, o de ingresos y patrimonio para entidades obligadas a declarar”,
    czyli „Zeznania podatkowego i uzupełniającego zeznanie podatkowe dla osób prawnych i
    podobnych podmiotów oraz osób fizycznych i podobnych podmiotów niebędących
    rezydentami, a także majątki nieuregulowane podatników niebędących rezydentami, albo
    dochody i składniki majątku dla podmiotów zobowiązanych do złożenia zeznania” (dalej:
    DIAN 110), w którym ujmowane są zarówno kwoty potrącone przez kontrahentów, jak i te
    wpłacone przez Oddział na podstawie osiągniętych przychodów (Autorretenciones). Dane
    zawarte w deklaracji rocznej DIAN 110 zestawiane są na podstawie danych pochodzących
    z zaświadczeń „Certifcado de Retencion en la Fuente” otrzymanych od kontrahentów -
    płatników - o wysokości dokonanych przez nich (w imieniu Oddziału) w danym roku
    potrąceń oraz odprowadzonych samodzielnie przez Oddział w ciągu roku podatkowego
    wpłatach Autrretenciones. Kompletem wyżej wskazanych dokumentów dotyczących
    każdego roku podatkowego, dysponuje Oddział.
    Poza tym w Oddziale gromadzone są także inne dokumenty wspierające, takie jak:
    - raporty podatkowe wystawiane przez urząd podatkowy każdorazowo na wniosek
      Oddziału, w których wykazane są wpłaty kontrahentów pochodzące z potrąceń z
      należności Oddziału oraz kwoty wpłacone samodzielnie przez Oddział,
    - złożone do kolumbijskiego urzędu deklaracje podatkowe,
    - faktury sprzedażowe Oddziału za świadczone usługi,
    - wyciągi bankowe potwierdzające otrzymanie od kontrahentów wpłat pomniejszonych o
      potrącone kwoty na poczet podatku dochodowego,
    - wyciągi bankowe potwierdzające dokonane samodzielnie przez Oddział wpłaty zaliczek
      na poczet podatku dochodowego - Autorretenciones.
    Wskazane wyżej dokumenty i deklaracje są dokumentami źródłowymi i mają na celu
    pomocniczą weryfikację poprawności obliczenia sumy kwot wpłaconych na poczet
    podatku dochodowego, która pomniejsza z kolei kwotę kolumbijskiego podatku
    dochodowego należnego do zapłaty za dany rok podatkowy. W przypadku poniesienia w
    danym roku straty podatkowej wpłaty te są traktowane jako nadpłata w podatku i
    przenoszone są do rozliczenia w kolejnym okresie podatkowym.
    Pytania
    1. Czy Spółka osiągająca w Kolumbii dochody poprzez położony tam Oddział może
      odliczyć podatek dochodowy zapłacony w Kolumbii, zgodnie z zasadami jurysdykcji
      kolumbijskiej (kolumbijskiego systemu podatkowego), od podatku obliczonego od
      całości swoich dochodów zgodnie z zasadami jurysdykcji polskiej (polskiego systemu
      podatkowego) na podstawie art. 20 ust. 1 ustawy CIT?

    2. Czy dokumenty wymienione w opisie zdarzenia przyszłego, którymi dysponują Oddział
      i Spółka, tj. zaświadczenia, deklaracje i raporty podatkowe, faktury sprzedażowe oraz
      wyciągi bankowe są wystarczające dla prawidłowego udokumentowania prawa do
      skorzystania z odliczenia kolumbijskiego podatku dochodowego (należnego
      kolumbijskiej administracji podatkowej od Oddziału w Kolumbii) w deklaracji rocznej
      podatku dochodowego od osób prawnych CIT-8 w Polsce?
    3. Czy Spółka, określając kwotę podatku dochodowego do odliczenia w deklaracji CIT-8 w
      Polsce, może zastosować do przeliczenia wartości wyrażonych w kolumbijskich peso
      (COP) na złote polskie (PLN) kurs z ostatniego dnia roboczego poprzedzającego dzień
      uregulowania zobowiązania podatkowego, tj. dzień złożenia rocznej deklaracji
      podatkowej DIAN 110 przez Oddział w Kolumbii?
    Państwa stanowisko w sprawie
    Ad 1.
    Zgodnie z art. 20 ust. 1 ustawy CIT - jeżeli podatnicy, o których mowa w art. 3 ust. 1,
    osiągają również dochody (przychody) poza terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i dochody
    te podlegają w obcym państwie opodatkowaniu, a nie zachodzą okoliczności wymienione
    w art. 17 ust. 1 pkt 3 tejże ustawy, w rozliczeniu za rok podatkowy dochody (przychody) te
    łączy się z dochodami (przychodami) osiąganymi na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.
    W tym wypadku od podatku obliczonego od łącznej sumy dochodów odlicza się kwotę
    równą podatkowi zapłaconemu w obcym państwie. Kwota odliczenia nie może jednak
    przekroczyć tej części podatku obliczonego przed dokonaniem odliczenia, która
    proporcjonalnie przypada na dochód uzyskany w obcym państwie.
    Spółka jest podatnikiem, na którym ciąży nieograniczony obowiązek podatkowy w
    Rzeczpospolitej Polskiej, a jednocześnie osiąga dochody poza granicami kraju, które
    podlegają opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób prawnych w Kolumbii. W
    stosunku do Spółki nie zachodzą okoliczności wskazane w art. 17 ust. 1 pkt 3 ustawy CIT,
    tj. jej dochody osiągane w Kolumbii nie są zwolnione z opodatkowania w Polsce. Ponadto
    ustawa CIT w art. 22b wskazuje, że zwolnienia i odliczenia wynikające z przepisów art. 20-
    22 stosuje się pod warunkiem istnienia podstawy prawnej wynikającej z umowy w sprawie
    unikania podwójnego opodatkowania lub innej ratyfikowanej umowy międzynarodowej,
    której stroną jest Rzeczpospolita Polska, do uzyskania przez organ podatkowy informacji
    podatkowych od organu podatkowego innego niż Rzeczpospolita Polska państwa, w
    którym podatnik ma swoją siedzibę lub w którym dochód został uzyskany.
    Należy uznać, iż powyższa przesłanka zastosowania przepisu art. 20 ust. 1 ustawy CIT
    została spełniona. Wprawdzie ustawa CIT nie wskazuje jednoznacznie, czym ma być
    „podstawa prawna (...) do uzyskania przez organ podatkowy informacji podatkowych od
    organu podatkowego innego niż Rzeczpospolita Polska państwa”, jednak w tym zakresie
    pomocne okazują się zapisy ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacji podatkowej (Dz.U.
    2025.111; dalej: OP), gdzie w art. 3 ust. 2 czytamy, iż zawsze, gdy mowa jest o przepisach
    prawa podatkowego, należy przez to rozumieć przepisy ustaw podatkowych,
    postanowienia ratyfikowanych przez Rzeczpospolitą Polską umów o unikaniu podwójnego
    opodatkowania oraz ratyfikowanych przez Rzeczpospolitą Polską innych umów
    międzynarodowych dotyczących problematyki podatkowej, a także przepisy aktów
    wykonawczych wydanych na podstawie ustaw podatkowych.
    Nie została zawarta umowa o unikaniu podwójnego opodatkowania pomiędzy
    Rzeczpospolitą Polską a Kolumbią, jednak podstawą prawną do uzyskania przez polskie
    organy podatkowe od władz kolumbijskich informacji podatkowych jest „Konwencja o
    wzajemnej pomocy administracyjnej w sprawach podatkowych” zawarta w Strasburgu 25
    stycznia 1988 r. i zmieniona Protokołem sporządzonym w Paryżu 27 maja 2010 r. (dalej:
    Konwencja).
    W odniesieniu do Polski Konwencja weszła w życie 1 października 1997 r., zaś w
    odniesieniu do Kolumbii - 1 lipca 2014 r. i od tego momentu umowa ta stanowi podstawę

    wzajemnej wymiany informacji podatkowych pomiędzy Rzeczpospolitą Polską a Kolumbią,
    w szczególności zaś stosowania przez polskich podatników art. 20 ust. 1 ustawy CIT.
    Zgodnie bowiem z art. 1 Konwencji jej strony zapewniają sobie wzajemną pomoc
    administracyjną w sprawach podatkowych. Pomoc obejmuje m.in. wymianę informacji i
    dostarczanie dokumentów. Natomiast art. 2 Konwencji wskazuje, że dotyczy ona m.in.
    podatków od dochodu lub zysków. Artykuł 4 ust. 1 Konwencji przewiduje, iż jej strony
    będą wymieniać między sobą wszelkie informacje, w szczególności te, które mogą mieć
    istotne znaczenie dla stosowania lub wdrażania wewnętrznego ustawodawstwa
    dotyczącego podatków objętych Konwencją. Postanowiono również, iż jeżeli Państwo
    wnioskujące żąda informacji na podstawie Konwencji, państwo proszone użyje środków
    służących zbieraniu informacji, aby ją uzyskać (nawet jeżeli państwo proszone nie
    potrzebuje tej informacji dla własnych celów). Konwencja w sposób szeroki przewiduje
    pomoc i wzajemną wymianę informacji przez kraje, które ją sygnowały i tak kolejno w art.
    5, 6 i 7 przewiduje (i) wymianę informacji na żądanie, (ii) automatyczną wymianę
    informacji i (iii) spontaniczną wymianę informacji.
    Podsumowując - należy uznać, iż Spółka spełnia przesłanki wskazane w ustawie CIT
    uprawniające ją do odliczenia od podatku należnego w Polsce podatku dochodowego
    zapłaconego w Kolumbii zgodnie z art. 20 ust. 1 ustawy CIT.
    Powyższe stanowisko znajduje potwierdzenie w interpretacji indywidualnej Dyrektora
    Krajowej Informacji Skarbowej z 21 sierpnia 2017 r., sygn. 0111-KDIB1-2.4010.129.2017.1.
    AK, interpretacji indywidualnej Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z 2 października
    2018 r., sygn. 0111-KDIB1-2.4010.337.2018.1.DP oraz interpretacji indywidualnej
    Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z 18 grudnia 2023 r., sygn. 0111-KDIB1-
    2.4010.562.2023.1.AK.
    Ad 2.
    Zgodnie z art. 20 ust. 1 od podatku obliczonego od łącznej sumy osiągniętych dochodów
    odlicza się kwotę równą podatkowi zapłaconemu w obcym państwie, przy czym nacisk
    należy tu położyć na frazę „podatek zapłacony” - istotne jest wiarygodne
    udokumentowanie wysokości podatku, który został zapłacony.
    Należy wskazać, iż ustawa CIT nie zawiera konkretnego wskazania, jakie dokumenty
    uznawane są za dostatecznie wiarygodne dla organów podatkowych, by podatnik mógł na
    ich podstawie odliczyć zapłacony za granicą podatek w rozliczeniu za dany rok podatkowy
    (CIT-8). Zgodnie z art. 180 par. 1 OP jako dowód należy dopuścić wszystko, co może się
    przyczynić do wyjaśnienia sprawy i jednocześnie nie jest sprzeczne z prawem.
    Faktury sprzedażowe Oddziału są dla niego źródłem przychodów związanych z wpływem
    środków pieniężnych od kontrahenta z tytułu zapłaty za wykonanie określonej usługi.
    System podatkowy w Kolumbii przewiduje, iż faktura sprzedażowa wystawiona przez
    Oddział rodzi obowiązek potrącenia przez kontrahenta w momencie płatności określonej
    kwoty, która zostaje przez niego odprowadzona na rachunek bankowy kolumbijskiego
    urzędu podatkowego. Potrącenie tej kwoty dzieje się bez udziału Oddziału - w tym
    przypadku płatnikiem tej daniny jest kontrahent. To na nim ciąży także obowiązek złożenia
    do kolumbijskiego urzędu podatkowego deklaracji miesięcznej DIAN 350 oraz dokonania
    zapłaty do urzędu podatkowego sumy wszystkich potrąceń dokonanych w danym
    miesiącu. Wystąpi tu zatem fizyczna zapłata potrąconej od faktur Oddziału kwoty do
    urzędu podatkowego, co zostanie potwierdzone rocznym zaświadczeniem „Certificado de
    Retencion en la Fuente”, które kontrahenci przekazują po zakończeniu roku podatkowego
    Oddziałowi, jak również raportem podatkowym przygotowanym przez kolumbijski urząd
    podatkowy na wniosek Oddziału, zawierającym wartości potrąceń i jednocześnie wpłat
    kontrahentów wynikających z otrzymanych przez urząd deklaracji DIAN 350.
    Nie ma jednego, ustalonego urzędowo wzoru zaświadczenia „Certificado de Retencion en
    la Fuente”, zatem każdy kontrahent (płatnik), który potrącił z należności Oddziału
    określoną kwotę na poczet podatku dochodowego w Kolumbii i odprowadził ją na

    rachunek bankowy kolumbijskiego urzędu podatkowego ma obowiązek przesłania
    informacji rocznej w tym zakresie w dowolnej, ustalonej wewnętrznie w swoim podmiocie
    formie. Niezależnie jednak od używanego wzoru każdy płatnik ma obowiązek wyraźnie
    oznaczać na zaświadczeniu podmiot (podatnika), w imieniu którego potrącił i odprowadził
    kwotę podatku do urzędu podatkowego. Podatnik identyfikowany jest co najmniej przez
    nazwę (w przypadku Oddziału to (...)) i indywidualny numer NIT (w przypadku Oddziału to
    (...)).
    Suma potrąconych w każdym miesiącu danego roku podatkowego kwot z faktur
    przychodowych Spółki oraz wpłat zaliczek własnych (Autorretenciones) zbierana jest na
    rachunku bankowym urzędu podatkowego w Kolumbii i podlega ujawnieniu w deklaracji
    rocznego podatku dochodowego jako należność od urzędu. System poboru podatku w
    Kolumbii jest skonstruowany w taki sposób, że pobierane przez płatników i wpłacane
    samodzielnie przez podatników bezpośrednio do organów podatkowych w ciągu roku
    kwoty w całości pokrywają roczne zobowiązanie Oddziału z tytułu podatku dochodowego.
    Wypełnienie deklaracji rocznej w zakresie podatku dochodowego de facto sprowadza się
    do określenia wysokości nadpłaty - czyli do wskazania wysokości nadwyżki
    odprowadzonych w ciągu roku kwot na poczet podatku dochodowego nad rzeczywistym
    zobowiązaniem podatkowym, ustalonym za dany rok podatkowy.
    Biorąc powyższe pod uwagę należy wskazać, iż co miesiąc dochodzi do fizycznych wpłat na
    poczet rocznego podatku dochodowego. Wpłaty w przeważającej części są wykonywane
    przez płatników. Zapłata podatku, rozumiana jako uiszczenie części rocznej należności
    podatkowej, ma miejsce, z tym że fizycznie dokonują jej kontrahenci Oddziału (jako
    płatnicy), a nie sam Oddział bezpośrednio (jako podatnik). Wynika to z przesłanek
    obiektywnych, niezależnych od Oddziału czy Spółki. Zarówno Oddział, jak i Spółka nie
    posiadają wprost udokumentowania (potwierdzenia przelewu) kwot należnego podatku
    na rachunek bankowy urzędu podatkowego w Kolumbii. Nie dochodzi tu jednak do
    cedowania zobowiązań podatkowych czy zasłaniania się innymi podmiotami. Sposób
    wnoszenia kwot na poczet podatku dochodowego w Kolumbii wynika z prawa
    stanowionego w tym kraju. Oddział nie odpowiada za pobór i zapłatę kwot na podatek
    potrąconych przez płatników. Niedopełnienie obowiązku potrącenia lub odprowadzenia
    pobranych kwot na konto urzędu podatkowego nie rodzi regresu w stosunku do Oddziału.
    Odpowiedzialność kończy się na płatniku. Spółka uważa, iż postępując zgodnie z prawem
    (zarówno kolumbijskim, jak i polskim) i będąc w stanie przedstawić więcej niż jeden dowód
    świadczący o odprowadzeniu (zapłacie) przez płatników kwot na poczet podatku
    dochodowego w obcym państwie (Certificado de Retencion en la Fuente, DIAN 350),
    spełniony jest warunek stawiany w art. 20 ust. 1 ustawy CIT.
    Oddział nie ma możliwości posiadania pełnej dokumentacji potwierdzającej czynności, w
    których fizycznie nie uczestniczy. W przypadku wątpliwości polskiego organu
    podatkowego istnieje możliwość skorzystania z zapisów wspomnianej wyżej Konwencji i
    zwrócenia się do kolumbijskich organów podatkowych z prośbą o uzyskanie informacji na
    temat potrąconych przez kontrahentów z należności Oddziału kwot na poczet podatku
    dochodowego w Kolumbii. Powyższe stanowisko potwierdza także wyrok Wojewódzkiego
    Sądu Administracyjnego z 11 października 2023 r., sygn. akt III SA/ Wa 1548/23 oraz
    interpretacja indywidualna Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z 13 marca 2025 r.
    sygn. 0114-KDIP2-1.4010.79.2023.11.S/JC/MW: Podatek od dochodów (przychodów)
    osiąganych na terytorium Niemiec, wedle wskazań Strony zawartych we wniosku - został
    pobrany przez płatnika w Niemczech. Na potwierdzenie powyższej okoliczności Strona
    wskazała, że jest on potrącany z należności netto należnej Spółce z tytułu wykonania usług
    (wartości podatku zagranicznego pobranego przez klienta pomniejszają płatności na rzecz
    Spółki), a ponadto będzie dysponować dwojakiego rodzaju dokumentacją dostarczoną
    przez klientów, tj. miejscowymi informacjami podatkowymi tzw. Steuerbescheinigung
    wskazującymi wartość podatku zagranicznego pobranego i zapłaconego przez danego
    klienta w każdym kwartale danego roku podatkowego, z wyszczególnieniem m.in. danych
    podatnika (w tym przypadku na informacji wskazane są dane Spółki), kwoty wynikającej z

    każdorazowej płatności na rzecz Spółki, daty tej płatności do Spółki oraz wartości
    pobranego podatku i/lub oświadczeniem klienta o fakcie pobrania i odprowadzenia
    podatku zagranicznego do miejscowego organu podatkowego wraz z ewidencją
    wszystkich wystawionych przez Spółkę faktur, z datą płatności należności na rzecz Spółki
    oraz określeniem wysokości podatku zagranicznego. W ocenie Sądu, wskazane we
    wniosku okoliczności (potrącenie z wypłacanej przez klienta należności kwoty podatku
    zagranicznego) jak również sposób wykazania (udokumentowania) faktu zapłaty podatku
    zagranicznego (ww. dokumentami) jest wystarczający do przyjęcia, że podatek zagraniczny
    został pobrany i zapłacony przez klienta będącego jednocześnie płatnikiem na terytorium
    Niemiec.
    Zgodnie z obowiązującymi przepisami i konstrukcją systemu podatkowego w Kolumbii
    Spółka stoi na stanowisku, że ma prawo pomniejszyć w rocznym zeznaniu podatkowym
    CIT-8 swoje należne zobowiązanie podatkowe z tytułu zapłaconego w Kolumbii podatku
    dochodowego. W świetle powyższego, zdaniem Wnioskodawcy, dokumenty będące w
    posiadaniu Spółki omówione szczegółowo w opisie zdarzenia przyszłego, tj. zaświadczenia
    od kontrahentów potwierdzające odprowadzenie kwot na poczet podatku dochodowego,
    miesięczne deklaracje DIAN 350 Oddziału o odprowadzonych Autorretenciones oraz
    deklaracja roczna DIAN 110 Oddziału, dodatkowo raport podatkowy od lokalnego organu
    podatkowego, faktury sprzedażowe Oddziału czy wyciągi bankowe potwierdzające wpływy
    należności pomniejszonych o wartość potrącanych przez kontrahentów kwot na poczet
    podatku dochodowego oraz wyciągi potwierdzające wpłaty na rachunek bankowy urzędu
    podatkowego Autorretenciones są wystarczające do prawidłowego udokumentowania
    prawa do skorzystania z odliczenia podatku należnego w Kolumbii w rozliczeniu rocznym
    podatku dochodowego od osób prawnych (CIT-8).
    Ad 3.
    System podatku dochodowego w Kolumbii, jak już wskazano, opiera się na dwóch
    źródłach wpłat od podmiotów:
      1) kwoty potrącane przez kontrahentów (płatników) z należności Oddziału (podatnika)
      powstałych w wyniku wystawienia faktur sprzedażowych,
      2) wpłacane bezpośrednio przez Oddział (podatnika) do urzędu podatkowego jako
      procent od uzyskanych w danym miesiącu przychodów.
    W systemie poboru podatku w Kolumbii kwoty potrącone przez płatników nie są
    podatkiem sensu stricto. Pełnią one funkcje zaliczki na podatek dochodowy. Zaliczka jest -
    według słownika języka polskiego - częścią należności wpłacaną z góry na poczet tej
    należności. Potwierdzenie tego podejścia znaleźć można w interpretacji indywidualnej z 3
    czerwca 2024 r. Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej, sygn. 0111-KDIB1-
    1.4010.150.2024.2.BS - W opinii Wnioskodawcy, należy odróżnić zapłatę podatku
    dochodowego (rozumianego jako kwota podatku za dany rok podatkowy) od systemu
    zaliczkowych płatności (zaliczkowania) podatku. Zaliczkowanie bowiem służy jedynie
    zapewnieniu płynności Skarbu Państwa, a dopiero istotne znaczenie podatkowe ma
    rozliczenie roczne podatku.
    Należy podkreślić, iż zapłata w ciągu roku kwot na poczet podatku dochodowego nie jest
    zatem tożsama z zapłatą samego podatku. Suma wpłat w ciągu całego roku podatkowego
    nie jest skorelowana z roczną, wymagalną kwotą podatku dochodowego. Przy ostatecznej
    kalkulacji podatku wystąpić może niedopłata lub nadpłata podatku. W pierwszym
    przypadku konieczne jest wpłacenie do organu podatkowego dodatkowej kwoty, gdyż
    suma zgromadzonych w urzędzie podatkowym kwot wpłacanych zarówno przez
    płatników, jak i przez podatnika, nie pokrywa w całości obliczonego za rok podatku
    dochodowego. W drugim przypadku suma tych wpłat przekracza wartość podatku, zatem
    określona kwota - nadwyżka - staje się nadpłatą, należnością od urzędu podatkowego. O

    wystąpieniu niedopłaty lub nadpłaty wiadomo po zakończeniu roku podatkowego -
    wówczas to na podstawie faktycznie osiągniętych przez Oddział w ciągu roku wyników
    kalkulowany jest podatek dochodowy.
    System poboru podatku w Kolumbii jest skonstruowany w sposób opisany w stanowisku
    Wnioskodawcy do pytania 2, to znaczy tak, by pobierane przez podatników i wpłacane
    samodzielnie do organów podatkowych w ciągu roku kwoty w całości pokryły roczne
    zobowiązanie Oddziału z tytułu podatku dochodowego. Oddział (podatnik) w praktyce nie
    dokonuje fizycznej zapłaty podatku w formie przelewu (transferu bankowego) do urzędu
    podatkowego w Kolumbii.
    Na gruncie polskiego prawa podatkowego, zgodnie z art. 59 par. 1 pkt 3 OP zobowiązanie
    podatkowe wygasa w całości lub w części wskutek potrącenia. Spółka stoi na stanowisku,
    iż Oddział, składając roczną deklarację podatku dochodowego, dokonuje potrącenia
    zgodnie z art. 59 par. 1 ust. 3 OP. Potrąca on bowiem z przysługującej mu na koniec roku
    należności od kolumbijskiego organu podatkowego (stanowiącej sumę wszystkich
    wpłaconych w ciągu roku przez płatników i podatnika kwot na poczet podatku
    dochodowego) wartość wyliczonego i należnego kolumbijskim organom podatkowym
    rocznego podatku dochodowego.
    Uwzględniając powyższe Spółka uważa za zasadne uznanie za datę zapłaty podatku datę
    złożenia przez Oddział rocznej deklaracji podatku dochodowego. Jest to bowiem
    udokumentowana data, pod którą Oddział złożył dyspozycję potrącenia ze swojej
    należności z tytułu podatku dochodowego od osób prawnych kwoty zobowiązania
    względem kolumbijskich organów podatkowych. Kwota podatku dochodowego za dany
    rok podatkowy wykazana w deklaracji składanej przez Oddział podana jest, zgodnie z
    lokalnym prawem, w kolumbijskich peso (COP) i musi zostać przeliczona na złote polskie
    (PLN) przed jej ujęciem w rozliczeniu CIT-8 Spółki składanym do polskich organów
    podatkowych. Spółka stoi na stanowisku, że do tego celu należy wykorzystać średni kurs
    kolumbijskich peso (COP) z tabeli B Narodowego Banku Polskiego obowiązującej na dzień
    poprzedzający dzień faktycznego zastosowania potrącenia, tj. dzień złożenia przez Oddział
    do urzędu kolumbijskiego deklaracji rocznej DIAN 110.
    Deklaracje podatkowe w Kolumbii, w tym również deklaracja roczna DIAN 110, są
    składane do administracji podatkowej w formie elektronicznej, za pośrednictwem
    licencjonowanego systemu informatycznego, co gwarantuje pewną, wygenerowaną
    systemowo datę złożenia deklaracji i, co za tym idzie, dokonanego zaliczenia należności na
    poczet podatku dochodowego. Art. 20 ust. 1 ustawy CIT wskazuje, że dopiero w rocznym
    rozliczeniu podatku dochodowego dochody podlegające opodatkowaniu poza granicami
    Polski łączy się z dochodami krajowymi, a w konsekwencji od podatku obliczonego od
    łącznej sumy dochodów odlicza się podatek zapłacony w obcym państwie. Kwoty
    wnoszone w ciągu roku przez Oddział nie są więc brane pod uwagę przy wyliczaniu
    rocznej kwoty podatku. Stanowisko to znajduje potwierdzenie w poniższych
    interpretacjach i wyrokach:
    - Interpretacja indywidualna z 13 listopada 2012 r. sygn. IBPBI/2/423-1020/12/CzP:
      Podkreślić należy ponadto, że z istoty potrącenia (podobnie jak z definicji dochodu
      mówiącej, że dochodem jest nadwyżka sumy przychodów nad kosztami ich uzyskania
      osiągnięta w roku podatkowym) wynika, że zsumowanie dochodów osiągniętych za
      granicą, które również podlegają opodatkowaniu, z pozostałymi dochodami podatnika
      oraz potrącenia podatku dochodowego zapłaconego za granicą dokonuje się w
      rozliczeniu rocznym.

    - Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z 23 lipca 2013 r. sygn. akt III SA/Wa 770
      /13: Sąd zauważa, że przepis art. 20 ust. 1 u.p.d.o.p. jako metodę unikania
      podwójnego opodatkowania, przyjmuje zasadę zaliczenia zwykłego. Z zasady tej
      wynika, że jeśli dochody uzyskane za granicą nie korzystają ze zwolnienia, podatnik
      powinien połączyć te dochody (przychody) w rozliczeniu za rok podatkowy z
      dochodami (przychodami) osiąganymi na terytorium RP. Oznacza to, że w czasie roku
      podatkowego nie ustala się wspólnych zaliczek na podatek. Połączenie dochodów ma
      miejsce dopiero w rozliczeniu rocznym. Przepisy wyraźnie informują o łączeniu
      dochodów uzyskiwanych w Polsce i za granicą.
    Zgodnie z definicjami zawartymi w słowniku języka polskiego „dzień” to „określony termin,
    data”, „zapłata” - uiszczenie należności za coś, natomiast „podatek” to „obowiązkowe
    świadczenia materialne pobierane przez państwo w celu pokrycia jego wydatków”. Biorąc
    zatem powyższe pod uwagę można stwierdzić, że „dzień zapłaty podatku” to określony
    termin uiszczenia organom podatkowym świadczenia pobieranego w celu pokrycia
    wydatków państwa. W przypadku Spółki będzie to dzień złożenia dyspozycji potrącenia z
    należności od organów podatkowych kwoty należnego temu organowi podatku. Zgodnie z
    art. 20 ust. 8 ustawy CIT kwotę zapłaconego w obcym państwie podatku przelicza się na
    złote według kursu średniego ogłaszanego przez Narodowy Bank Polski z ostatniego dnia
    roboczego poprzedzającego dzień zapłaty tego podatku lub dzień osiągnięcia dochodu
    (przychodu).
    Spółka zaznacza, że do odliczenia od polskiego podatku dochodowego wykazanego w
    deklaracji CIT-8 przyjęta zostanie (po przeliczeniu na PLN) wartość faktycznego podatku
    dochodowego należnego kolumbijskiej administracji podatkowej, wykazana w rocznej
    deklaracji DIAN 110 Oddziału, z tym jednak zastrzeżeniem, że nie będzie wyższa od limitu
    określonego w art. 20 ust. 1 ustawy CIT, który stanowi, że kwota odliczenia nie może
    przekroczyć tej części podatku obliczonego przed dokonaniem odliczenia, która
    proporcjonalnie przypada na dochód uzyskany w obcym państwie. Spółka, ustalając limit
    odliczenia, postępować będzie zgodnie ze wskazaniami zawartymi w interpretacji
    indywidualnej z 13 marca 2025 r. Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej, sygn. 0114-
    KDIP2-1.4010.79.2023. 11.S/JC/MW: W celu dokonania prawidłowego obliczenia limitu
    podatku zapłaconego za granicą podlegającego odliczeniu od podatku dochodowego od
    osób prawnych, należy:
    1. obliczyć podatek (zgodnie z regulacjami ustawy o CIT) od sumy dochodów uzyskanych
      w kraju i za granicą, tj.:
      (A+B) x 19% = C gdzie:
      A - dochód krajowy,
      B - dochód zagraniczny,
      C - wyliczona kwota podatku od łącznych dochodów;
    2. następnie wyliczony podatek (C) (od łącznych dochodów) należy pomnożyć przez
      dochód uzyskany za granicą (B), a następnie podzielić przez łączny dochód z kraju i
      zagranicy, tj.: (C x B) / (A+B) = D - limit podatku zapłaconego w państwie źródła
      podlegający odliczeniu.
    Analiza powyżej cytowanego przepisu art. 20 ust. 1 ustawy o CIT, prowadzi do wniosku, że
    dla celów kalkulacji limitu odliczenia konieczne jest uwzględnienie dochodu uzyskanego w
    obcym państwie. Oznacza to, że do przychodu uzyskanego w obcym państwie powinny
    być przypisane odpowiadające mu koszty uzyskania, o ile koszty takie są rozliczane w
    rachunku podatkowym ustalanym na terytoriom Rzeczypospolitej Polskiej. Należy
    zauważyć, że zgodnie z powyższą regulacją podatek w Polsce oblicza się od sumy
    dochodów uzyskanych w kraju i za granicą (zgodnie z regulacjami polskiej ustawy a

    następnie od obliczonego w ten sposób podatku odlicza się kwotę równą podatkowi
    zapłaconemu w obcym państwie. Limitem odliczenia jest jednak ta część podatku
    obliczonego zgodnie z regulacjami polskimi, która proporcjonalnie przypada na dochód
    zagraniczny (uwzględniony do opodatkowania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej).

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest w części prawidłowe i w części
    nieprawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Na wstępie wskazać należy, że pytania przedstawione przez Państwa we wniosku o
    wydanie interpretacji indywidualnej wyznaczają zakres przedmiotowy tego wniosku. W
    związku z powyższym, wydana interpretacja dotyczy tylko sprawy będącej przedmiotem
    wniosku (Państwa pytań). Zatem, inne kwestie wynikające z opisu sprawy i własnego
    stanowiska, nieobjęte pytaniami, nie zostały rozpatrzone w niniejszej interpretacji.
    Zaznaczyć również należy, że wydając niniejszą interpretację indywidualną przyjęto
    założenie, iż wskazane w opisie zdarzenia przyszłego kwoty potrącane przez
    kontrahentów (płatników) z należności Oddziału (podatnika) w istocie stanowią podatek
    dochodowy uiszczany w Kolumbii. W trybie wskazanym w Rozdziale 1a ustawy z dnia 29
    sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.) organ
    podatkowy nie jest bowiem uprawniony do dokonywania analizy systemów podatkowych
    innych państw.
    Zgodnie z art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób
    prawnych (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 278 ze zm., dalej: „ustawa o CIT”),
      podatnicy, jeżeli mają siedzibę lub zarząd na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej,
      podlegają obowiązkowi podatkowemu od całości swoich dochodów, bez względu na
      miejsce ich osiągania.
    W myśl art. 20 ust. 1 ustawy o CIT,
      jeżeli podatnicy, o których mowa w art. 3 ust. 1, osiągają również dochody
      (przychody) poza terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i dochody te podlegają w
      obcym państwie opodatkowaniu, a nie zachodzą okoliczności wymienione w art. 17
      ust. 1 pkt 3, w rozliczeniu za rok podatkowy dochody (przychody) te łączy się z
      dochodami (przychodami) osiąganymi na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. W
      tym wypadku od podatku obliczonego od łącznej sumy dochodów odlicza się kwotę
      równą podatkowi zapłaconemu w obcym państwie. Kwota odliczenia nie może
      jednak przekroczyć tej części podatku obliczonego przed dokonaniem odliczenia,
      która proporcjonalnie przypada na dochód uzyskany w obcym państwie.
    Powołany art. 20 ust. 1 ustawy o CIT, ustanawia następujące przesłanki materialne
    pozwalające na dokonanie odliczenia podatku zapłaconego w państwie źródła, tj.:
    1) podmiot podlega nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu w Polsce (jest
      rezydentem);
    2) podatnik ten osiąga dochody (przychody) zarówno na terytorium Polski, jak i zagranicą;
    3) dochody (przychody) osiągane na terytorium państw obcych podlegają
      opodatkowaniu w tych państwach;
    4) dochody te nie są wolne od podatku na mocy postanowień umowy międzynarodowej,
      której stroną jest Rzeczpospolita Polska, i tym samym nie ma zastosowania art. 17 ust.
      1 pkt 3 ustawy o CIT,

    5) podatek od dochodów (przychodów) osiąganych na terytorium państw obcych został
      faktycznie zapłacony w tych państwach.
    Zgodnie bowiem z art. 20 ust. 6 ustawy o CIT,
      łączna kwota odliczenia, o którym mowa w ust. 1 i 2, nie może przekroczyć tej części
      podatku, która została obliczona przed dokonaniem odliczenia i która
      proporcjonalnie przypada na dochód uzyskany z tego źródła dochodu.
    Jak stanowi art. 20 ust. 8 ustawy o CIT,
      określając wielkość odliczenia, o którym mowa w ust. 1 i 2, oraz zwolnienia, o którym
      mowa w ust. 3, kwotę podatku zapłaconego w obcym państwie oraz osiągniętego
      dochodu (przychodu) przelicza się na złote według kursu średniego ogłaszanego
      przez Narodowy Bank Polski z ostatniego dnia roboczego poprzedzającego dzień
      zapłaty tego podatku lub dzień osiągnięcia dochodu (przychodu).
    Z kolei, jak wynika z art. 22a ustawy o CIT,
      przepisy art. 20-22 stosuje się z uwzględnieniem umów w sprawie unikania
      podwójnego opodatkowania, których stroną jest Rzeczpospolita Polska.
    Zatem, postanowienia tych umów mają pierwszeństwo w zastosowaniu przed
    ustawodawstwem krajowym, jeżeli ustawy tej nie da się pogodzić z umową.
    Stosownie do art. 22b ustawy o CIT,
      zwolnienia i odliczenia wynikające z przepisów art. 20-22 stosuje się pod warunkiem
      istnienia podstawy prawnej wynikającej z umowy w sprawie unikania podwójnego
      opodatkowania lub innej ratyfikowanej umowy międzynarodowej, której stroną jest
      Rzeczpospolita Polska, do uzyskania przez organ podatkowy informacji podatkowych
      od organu podatkowego innego niż Rzeczpospolita Polska państwa, w którym
      podatnik ma swoją siedzibę lub w którym dochód został uzyskany.
    Należy podkreślić, że ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych nie wskazuje
    dokładnie, co należy rozumieć pod pojęciami „podstawy prawnej do uzyskania przez
    organ podatkowy informacji podatkowych od organu podatkowego innego niż
    Rzeczpospolita Polska państwa”, o której mowa w art. 22b ustawy o CIT. Pewne wskazówki
    w tym względzie zawiera Ordynacja podatkowa.
    W myśl art. 3 pkt 2 Ordynacji podatkowej,
      ilekroć w ustawie jest mowa o przepisach prawa podatkowego - rozumie się przez to
      przepisy ustaw podatkowych, postanowienia ratyfikowanych przez Rzeczpospolitą
      Polską umów o unikaniu podwójnego opodatkowania oraz ratyfikowanych przez
      Rzeczpospolitą Polską innych umów międzynarodowych dotyczących problematyki
      podatkowej, a także przepisy aktów wykonawczych wydanych na podstawie ustaw
      podatkowych.
    W tym miejscu należy wskazać, że 1 października 1997 r. weszła w życie w
    Rzeczypospolitej Polskiej Konwencja o wzajemnej pomocy administracyjnej w sprawach
    podatkowych (Dz.U. z 1998 r. Nr 141, poz. 913, dalej: „Konwencja”), sporządzona w
    Strasburgu 25 stycznia 1988 r., następnie zmieniona protokołem sporządzonym w Paryżu
    27 maja 2010 r. Co istotne, od 1 lipca 2014 r. regulacje Konwencji obowiązują również w
    Kolumbii.
    Konwencja stanowi jeden z podstawowych aktów prawa międzynarodowego regulujący
    wymianę informacji w sprawach podatkowych, wyznaczając zakres i zasady wymiany
    informacji podatkowych, z równoczesnym zapewnieniem ochrony ich poufności oraz
    poszanowaniem międzynarodowych standardów w zakresie ochrony praw osobistych i
    przepływu informacji personalnych.
    W myśl art. 1 pkt 1 Konwencji,

      strony, z uwzględnieniem postanowień rozdziału IV, zapewnią sobie wzajemną
      pomoc administracyjną w sprawach podatkowych. Taka pomoc może, w razie
      potrzeby, oznaczać podjęcie działań przez organy orzekające.
    Zgodnie z art. 1 pkt 2 Konwencji,
    pomoc administracyjna obejmuje:
      a) wymianę informacji, w tym jednoczesną kontrolę podatkową i udział w
        jednoczesnej kontroli podatkowej za granicą;
      b) pomoc w egzekucji, w tym działania zabezpieczające; i
      c) dostarczanie dokumentów.
    Stosownie do postanowień art. 2 pkt 1 lit. a Konwencji,
    konwencja ma zastosowanie do następujących podatków:
      i. podatków od dochodu lub zysków,
      ii. podatków od zysków z przeniesienia tytułu własności mienia, nałożonych oddzielnie,
        niezależnie od podatku od dochodu lub zysków,
      iii. podatków od dochodu netto nałożonych w imieniu Strony.
    Nie ulega zatem wątpliwości, że Konwencja, jako ratyfikowana przez Rzeczpospolitą
    Polską umowa międzynarodowa dotycząca problematyki podatkowej, stanowi podstawę
    do uzyskania przez polskie organy podatkowe informacji podatkowych od organu
    podatkowego Kolumbii.
    Biorąc pod uwagę powyższe, zważywszy na fakt, iż Polska nie ma podpisanej umowy o
    unikaniu podwójnego opodatkowania z Kolumbią, będziecie Państwo zobowiązani
    uzyskany w Kolumbii dochód doliczyć do swoich dochodów uzyskanych w Polsce.
    Następnie od całości tych dochodów powinni Państwo określić należny podatek
    dochodowy i od tak obliczonego podatku odliczyć zapłacony w Kolumbii podatek
    dochodowy od uzyskanych tam dochodów. Kwota odliczenia od podatku nie może jednak
    przekroczyć tej części podatku obliczonego przed dokonaniem odliczenia, która
    proporcjonalnie przypada na dochód uzyskany w obcym państwie.
    Odnosząc się do Państwa wątpliwości w zakresie pytania Nr 1 należy stwierdzić, że
    podatek dochodowy, który zostanie pobrany u źródła (w Kolumbii) od wypłacanego
    Państwu wynagrodzenia z tytułu świadczonych na rzecz Klientów kolumbijskich usług,
    będzie mógł podlegać odliczeniu od podatku dochodowego od osób prawnych w Polsce
    do wysokości limitu, obliczonego na podstawie art. 20 ustawy o CIT.
    Tym samym Państwa stanowisko w zakresie pytania Nr 1 należało uznać za prawidłowe.
    Z opisu zdarzenia przyszłego wynika, że podlegają Państwo nieograniczonemu
    obowiązkowi podatkowemu w Polsce. Prowadzą Państwo działalność zarówno w Polsce,
    jak i poza jej granicami - w Europie, Afryce, Azji oraz Ameryce Południowej. W niektórych
    krajach, w których wymaga tego prawo, działalność prowadzona jest poprzez lokalny
    oddział. Jednym z takich krajów, gdzie utworzyli Państwo oddział, jest Republika Kolumbii.
    Działając w formie Oddziału, a więc jako lokalny podmiot kolumbijski, podlegają Państwo
    w tym państwie opodatkowaniu podatkiem dochodowym od uzyskanych dochodów z
    tytułu usług świadczonych na terenie Kolumbii za pośrednictwem tego Oddziału. Zapłata
    podatku dochodowego przez Oddział dokonywana jest na zasadach i zgodnie z
    mechanizmem poboru podatku wynikającym z systemu podatkowego Kolumbii.
    Zgodnie z lokalnymi regulacjami Oddział zobowiązany jest do odprowadzenia kwot
    zaliczek na poczet podatku dochodowego od osób prawnych, przy czym dzieli się je na:

    1) kwoty potrącane przez kontrahentów (płatników) z należności Oddziału (podatnika),
    2) kwoty płacone bezpośrednio przez Oddział (podatnika) do urzędu podatkowego jako
      procent od uzyskanych przychodów netto (tzw. Autorretenciones).
    W pierwszym przypadku kontrahenci nabywający usługi od Oddziału mają prawny
    obowiązek potrącić z płatności za fakturę określony przepisami prawa procent wartości
    netto tejże faktury (bez VAT) i zdeponować na poczet podatku dochodowego od osób
    prawnych. Podatnicy i płatnicy co miesiąc składają do urzędu podatkowego deklarację
    DIAN 350 - Declaracion Retenciones en la Fuente. W deklaracji tej prezentowana jest suma
    wszystkich potrąceń dokonanych przez konkretnego płatnika w danym miesiącu w imieniu
    wszystkich jego kontrahentów (podatników), która to suma jednocześnie wpłacana jest na
    konto bankowe urzędu podatkowego. DIAN 350 składana jest przez płatnika w miesiącu
    następującym po miesiącu, za który odprowadzana jest suma potrąceń. W celu
    udokumentowania faktu pobrania kwot na poczet podatku dochodowego w Kolumbii,
    płatnicy tego podatku zobowiązani są do przygotowania i dostarczenia Oddziałowi
    (podatnikowi) rocznego zaświadczenia o wysokości dokonanych potrąceń (tzw. Certifcado
    de Retencion en la Fuente) w terminie do 31 marca roku następującego po roku
    podatkowym. Zaświadczenia te stanowią podstawę do zakwalifikowania wpłat
    dokonanych przez kontrahentów jako zaliczek na poczet kolumbijskiego podatku
    dochodowego w rocznym rozliczeniu podatku dochodowego od osób prawnych Oddziału.
    W drugim przypadku dochodzi do tzw. Autorretenciones, to znaczy, że Oddział
    samodzielnie wpłaca do urzędu podatkowego wyliczone kwoty. Autorretenciones
    wpłacane są do urzędu podatkowego na podstawie składanej co miesiąc przez Oddział
    deklaracji podatkowej DIAN 350 - forma deklaracji jest taka sama, jak ta, którą składają do
    urzędu kolumbijskiego kontrahenci (płatnicy) potrącający określone kwoty z należności
    Oddziału (podatnika).
    We wniosku wskazali również Państwo, że w Oddziale gromadzone są także inne
    dokumenty wspierające, takie jak:
    - raporty podatkowe wystawiane przez urząd podatkowy każdorazowo na wniosek
      Oddziału, w których wykazane są wpłaty kontrahentów pochodzące z potrąceń z
      należności Oddziału oraz kwoty wpłacone samodzielnie przez Oddział,
    - złożone do kolumbijskiego urzędu deklaracje podatkowe,
    - faktury sprzedażowe Oddziału za świadczone usługi,
    - wyciągi bankowe potwierdzające otrzymanie od kontrahentów wpłat pomniejszonych o
      potrącone kwoty na poczet podatku dochodowego,
    - wyciągi bankowe potwierdzające dokonane samodzielnie przez Oddział wpłaty zaliczek
      na poczet podatku dochodowego - Autorretenciones.
    Przedmiotem Państwa wątpliwości, w zakresie pytania Nr 2, jest kwestia ustalenia, czy
    dokumenty, którymi dysponują Oddział i Spółka, tj. zaświadczenia, deklaracje i raporty
    podatkowe, faktury sprzedażowe oraz wyciągi bankowe są wystarczające dla
    prawidłowego udokumentowania prawa do skorzystania z odliczenia kolumbijskiego
    podatku dochodowego (należnego kolumbijskiej administracji podatkowej od Oddziału w
    Kolumbii) w deklaracji rocznej podatku dochodowego od osób prawnych CIT-8 w Polsce.
    Odnosząc się do powyższego wskazać należy, że zgodnie z art. 180 § 1 ustawy z dnia 29
    sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.),
      jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy,
      a nie jest sprzeczne z prawem.
    Art. 181 Ordynacji podatkowej stanowi z kolei, że

      dowodami w postępowaniu podatkowym mogą być w szczególności księgi
      podatkowe, deklaracje złożone przez stronę, zeznania świadków, opinie biegłych,
      materiały i informacje zebrane w wyniku oględzin, informacje podatkowe oraz inne
      dokumenty zgromadzone w toku działalności analitycznej Krajowej Administracji
      Skarbowej, czynności sprawdzających, kontroli podatkowej lub kontroli celno-
      skarbowej oraz materiały zgromadzone w toku postępowania karnego albo
      postępowania w sprawach o przestępstwa skarbowe lub wykroczenia skarbowe.
    Jednakże należy mieć przy tym na uwadze fakt, że Ordynacja podatkowa nie rozstrzyga
    sprzeczności, jakie zachodzą między otwartym systemem dowodowym zapisanym w art.
    180 § 1 a formalną teorią dowodów wynikającą z przepisów prawa materialnego (w tym
    przepisów ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych). Należy stwierdzić, że w
    sytuacji, kiedy przepis prawa materialnego uzależnia zaistnienie określonego skutku od
    zachowania określonej formy dowodowej, odstępstwa od tak zapisanej zasady nie mogą
    mieć miejsca. Istotne jest aby stan faktyczny opierał się na dowodach, a nie substytutach
    tych dowodów.
    Należy podkreślić, że w myśl art. 20 ust. 1 ustawy o CIT, odliczeniu podlega podatek
    zapłacony za granicą (a nie wynikający z deklaracji). Obowiązkiem podatnika jest zatem
    odpowiednio udokumentować polskiemu organowi podatkowemu fakt zapłacenia
    podatku za granicą i jego wysokość.
    Fakt zapłaty podatku powinien być wiarygodnie udokumentowany, ponieważ jest to
    warunek do odliczenia zapłaconego podatku pomimo, że ustawa o podatku dochodowym
    od osób prawnych nie stanowi wprost jakie dokumenty powinien posiadać podatnik, aby
    mógł skorzystać z omawianego odliczenia. W celu dokonania odliczenia podatku
    zapłaconego za granicą podatnik winien dysponować informacjami stwierdzającymi fakt
    jego rzeczywistej zapłaty oraz wysokość uiszczonej kwoty podatku, gdyż to na samym
    podatniku spoczywa ciężar dowodu w tym zakresie. Nie budzącym wątpliwości
    potwierdzeniem faktu zapłaty podatku za granicą oraz jego wysokości, jest informacja
    sporządzona przez stosowny organ administracji podatkowej w państwie źródła lub
    dokument przelewu na rachunek właściwego miejscowo organu administracji podatkowej
    podatku u źródła wraz ze wskazaniem wysokości i rodzaju wpłaconego podatku oraz
    tytułu wpłaty podatku. Niemniej jednak, jeżeli Spółka będzie dysponowała takimi danymi
    zawartymi w innych posiadanych dowodach potwierdzających datę faktycznej zapłaty
    podatku oraz kwotę, tytuł i podmiot zobowiązany do jego zapłaty, to obowiązek
    prawidłowego udokumentowania będzie należało uznać za spełniony.
    W opisie zdarzenia przyszłego wskazali Państwo, że zgodnie z regulacjami obowiązującymi
    w Kolumbii, Oddział zobowiązany jest do odprowadzenia kwot zaliczek na poczet podatku
    dochodowego od osób prawnych, przy czym dzieli się je na:
      1) kwoty potrącane przez kontrahentów (płatników) z należności Oddziału (podatnika),
      2) kwoty płacone bezpośrednio przez Oddział (podatnika) do urzędu podatkowego jako
      procent od uzyskanych przychodów netto (tzw. Autorretenciones).
    Wskazane we wniosku okoliczności (potrącenie przez kontrahentów (płatników) z
    należności Oddziału (podatnika) kwoty podatku zagranicznego) jak również sposób
    wykazania (udokumentowania) faktu zapłaty podatku zagranicznego (wskazanymi w opisie
    zdarzenia przyszłego dokumentami) będzie wystarczający do przyjęcia, że podatek
    zagraniczny został pobrany i zapłacony przez kontrahenta będącego jednocześnie
    płatnikiem na terytorium Kolumbii. Analizowane przepisy nie przewidują bowiem
    obowiązku przekazywania przez płatników potwierdzeń dokonania zapłaty, jak również
    nie zobowiązują podatników do dochodzenia i weryfikowania, czy pobrany przez
    płatników podatek został faktycznie wpłacony do właściwych organów.
    Z powyższych unormowań wynika, że dokumenty, którymi będziecie Państwo
    dysponować, w odniesieniu do kwot potrącanych przez kontrahentów (płatników) z

    należności Oddziału, będą wystarczające w celu udokumentowania prawa do skorzystania
    z odliczenia podatku potrąconego w Kolumbii.
    Z kolei w odniesieniu do kwot płaconych bezpośrednio przez Oddział (podatnika) do
    urzędu podatkowego jako procent od uzyskanych przychodów netto (tzw.
    Autorretenciones), udokumentowane przez posiadane przez Państwa wyciągi bankowe
    potwierdzające dokonanie samodzielnie przez Oddział wpłaty zaliczek na poczet podatku
    dochodowego do kolumbijskiego organu administracji podatkowej, przysługiwać będzie
    Państwu prawo do odliczenia od podatku dochodowego od osób prawnych w Polsce,
    podatku dochodowego, który zostanie pobrany u źródła (w Kolumbii) od wypłacanego
    Państwu wynagrodzenia z tytułu świadczonych na rzecz Klientów kolumbijskich usług, do
    wysokości limitu, obliczonego na podstawie art. 20 ustawy o CIT.
    Tym samym, Państwa stanowisko w zakresie pytania Nr 2 jest prawidłowe.
    We własnym stanowisku odnoście pytania Nr 3 wskazali Państwo, że za datę zapłaty
    podatku uznać należy datę złożenia przez Oddział rocznej deklaracji podatku
    dochodowego. Państwa zdaniem, kwota podatku dochodowego za dany rok podatkowy
    wykazana w deklaracji składanej przez Oddział podana jest, zgodnie z lokalnym prawem,
    w kolumbijskich peso (COP) i musi zostać przeliczona na złote polskie (PLN) przed jej
    ujęciem w rozliczeniu CIT-8 Spółki składanym do polskich organów podatkowych. Spółka
    stoi na stanowisku, że do tego celu należy wykorzystać średni kurs kolumbijskich peso
    (COP) z tabeli B Narodowego Banku Polskiego obowiązującej na dzień poprzedzający
    dzień faktycznego zastosowania potrącenia, tj. dzień złożenia przez Oddział do urzędu
    kolumbijskiego deklaracji rocznej DIAN 110.
    Z powyższym stanowiskiem Organ podatkowy nie może się jednak zgodzić.
    Zauważyć bowiem należy, że z powołanego powyżej art. 20 ust. 8 ustawy o CIT wynika, iż
    kwotę podatku zapłaconego w obcym państwie oraz osiągniętego dochodu (przychodu)
    przelicza się na złote według kursu średniego ogłaszanego przez Narodowy Bank Polski z
    ostatniego dnia roboczego poprzedzającego dzień zapłaty tego podatku lub dzień
    osiągnięcia dochodu (przychodu).
    Tym samym, określając kwotę podatku dochodowego do odliczenia w deklaracji CIT-8 w
    Polsce, do przeliczenia wartości wyrażonych w kolumbijskich peso na złote polskie w
    części dotyczącej kwot płaconych bezpośrednio przez Oddział do urzędu podatkowego
    jako procent od uzyskanych przychodów netto (Autorretenciones) winni Państwo
    zastosować, zgodnie z art. 20 ust. 8 ustawy o CIT, średni kurs ogłaszany przez Narodowy
    Bank Polski z ostatniego dnia roboczego poprzedzającego każdorazowy dzień zapłaty tego
    podatku przez Oddział do kolumbijskiego organu administracji podatkowej.
    Odnosząc się z kolei do ustalenia, jaki dzień winien być uznany za „dzień zapłaty podatku”
    sytuacji gdy zagraniczny podatek będzie pobierany przez kontrahentów (płatników),
    sięgnąć należy do wykładni językowej norm prawa podatkowego. Wskazać należy, iż
    zgodnie z definicją zawartą w słowniku języka polskiego PWN (https://sjp.pwn.pl/):
    - „dzień” to „określony termin, data”;
    - „zapłata” to „uiszczenie należności za coś”;
    - „podatek” to „obowiązkowe świadczenia materialne pobierane przez państwo w celu
      pokrycia jego wydatków”.
    Na gruncie językowym, zwrot „dzień zapłaty podatku” oznacza zatem określony termin
    uiszczenia należności za obowiązkowe świadczenie pobierane przez państwo. Innymi
    słowy, jest to konkretna data, w której należność podatkowa jest uiszczana.
    Ponadto, odnosząc się do pojęcia zapłaty (uiszczenia) podatku należy uwzględnić fakt
    występowania w tym przypadku płatnika (kontrahenta). Działa on wprawdzie na zasadzie

    przepisów lokalnych (kolumbijskich), lecz dla celów ustawy o CIT (tj. art. 20 ust. 8 ustawy o
    CIT), czyli ustalenia wysokości obciążenia podatkowego w Polsce należy stosować normy
    prawa polskiego.
    Zgodnie z art. 8 Ordynacji podatkowej,
      płatnikiem jest osoba fizyczna, osoba prawna lub jednostka organizacyjna niemająca
      osobowości prawnej, obowiązana na podstawie przepisów prawa podatkowego do
      obliczenia i pobrania od podatnika podatku i wpłacenia go we właściwym terminie
      organowi podatkowemu.
    Stosownie do treści art. 59 § 1 pkt 1 i 2 Ordynacji podatkowej,
    zobowiązanie podatkowe wygasa w całości lub w części wskutek:
      1) zapłaty;
      2) pobrania podatku przez płatnika lub inkasenta.
    Natomiast zgodnie z art. 60 § 2 Ordynacji podatkowej,
      przepisy § 1-1c stosuje się również do wpłat dokonywanych przez płatnika lub
      inkasenta.
    Uwzględniając powyższe, skoro zobowiązanie podatkowe wygasa z chwilą pobrania
    podatku przez płatnika to dzień dokonania poboru podatku przez płatnika jest dniem
    zapłaty podatku, o którym mowa w art. 20 ust. 8 ustawy o CIT.
    Powyższe potwierdza stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego zawarte w wyroku z
    14 sierpnia 2024 r. sygn. akt. II FSK 110/24, w którym wskazano, że (...) to nie podatnik ma
    odprowadzić podatek do właściwego organu podatkowego. To płatnik ma go pobrać i
    przekazać do właściwego urzędu. W dacie poboru podatku podatnik zostaje już obciążony
    równowartością podatku (otrzymuje wypłatę pomniejszoną o podatek). Nie jest to zatem
    w jego przypadku jedynie deklaracja wskazująca wysokość podatku. W momencie
    pomniejszenia wypłaty o podatek ponosi on realny ciężar podatkowy. Z tego względu w
    prawie krajowym zarówno zapłata podatku, jak i pobór podatku przez płatnika powodują
    wygaśnięcie zobowiązania podatkowego, co wynika wprost z art. 59 § 1 pkt 1 i 2 ustawy z
    29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (...).
    W rezultacie, dniem, w którym będą dokonywali Państwo zapłaty podatku w obcym
    państwie (w Kolumbii), będzie dzień, w którym poniosą Państwo ekonomiczny ciężar
    podatku zagranicznego, czyli moment płatności wynagrodzenia za usługi przez
    kontrahenta z uwzględnieniem dokonanego przez płatnika potrącenia podatku
    zagranicznego.
    Mając na uwadze powołane przepisy prawa oraz opis zdarzenia przyszłego, wskazać
    zatem należy, iż w celu ustalenia kwoty podatku zapłaconego w obcym państwie należy
    przyjąć kurs średni ogłaszany przez Narodowy Bank Polski z ostatniego dnia roboczego
    poprzedzającego dzień dokonania potrącenia podatku przez płatnika (kontrahenta) z
    zapłaty wynagrodzenia należnego Oddziałowi za usługi świadczone na rzecz kontrahenta,
    tj. dzień zapłaty za usługi świadczone przez Oddział z uwzględnieniem podatku pobranego
    przez kontrahenta.
    Zatem jeżeli podatek jest płacony w różnych terminach np. w formie zaliczek to każda
    zaliczka powinna być przeliczona na złote według kursu średniego z ostatniego dnia
    roboczego poprzedzającego dzień zapłaty tego podatku. Natomiast pomniejszenie
    należności przez kontrahenta zagranicznego o wymagany w jego kraju podatek traktuje
    się na równi z zapłatą tego podatku przez polskiego podatnika.
    Zatem Państwa stanowisko, w zakresie pytania Nr 3, zgodnie z którym, w celu przeliczenia
    kolumbijskich peso na złote polskie należy zastosować średni kurs kolumbijskich peso z
    tabeli B Narodowego Banku Polskiego obowiązującej na dzień poprzedzający dzień

    złożenia przez Oddział do urzędu kolumbijskiego deklaracji rocznej DIAN 110, należało
    uznać za nieprawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, które Państwo przedstawili i stanu prawnego
    obowiązującego w dacie wydania interpretacji.
    Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy
    rzeczywisty stan faktyczny sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie
    ze zdarzeniem przyszłym podanym przez Państwa w złożonym wniosku. W związku z
    powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we wniosku
    opisu sprawy, udzielona odpowiedź traci swoją aktualność.
    Odnosząc się do powołanych we wniosku interpretacji indywidualnych wskazać należy, iż
    rozstrzygnięcia w nich zawarte nie są wiążące dla Organu. Interpretacje organów
    podatkowych dotyczą tylko konkretnych, indywidualnych spraw podatników, osadzonych
    w określonym stanie faktycznym lub zdarzeniu przyszłym i tylko w tych sprawach
    rozstrzygnięcia w każdej z nich zawarte są wiążące.
    Odnosząc się natomiast do przywołanych przez Państwa wyroków należy zaznaczyć, że
    orzeczenia sądowe nie są źródłem powszechnie obowiązującego prawa i są wiążące
    jedynie w sprawach, w których zapadły. Natomiast Organ, mimo że w ocenie
    indywidualnych spraw podatników posiłkują się wydanymi rozstrzygnięciami sądów i
    innych organów, to nie ma możliwości zastosowania ich wprost, ponieważ nie stanowią
    materialnego prawa podatkowego.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    - Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy
      z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.).
      Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie
      zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosują się
      Państwo do interpretacji.
    - Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeżeli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej stanowi element
      czynności będących przedmiotem decyzji wydanej:
        1) z zastosowaniem art. 119a;
        2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5
          ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
        3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    - Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego
    Sądu Administracyjnego .... Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje
    ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
    (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).

    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
    - w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
    - w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP
      (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.