Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0112-KDSL1-2.4011.665.2024.2.BR
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-02-06
Teza: Skutki podatkowe sprzedaży nieruchomości stanowiącej własność w wyniku zniesienia współwłasności oraz podziału dokonanego przez Sąd przed upływem 5 lat od zniesienia współwłasności i podziału.
Słowa kluczowe: nieruchomości-sprzedaż nieruchomości; nieruchomości-zbycie nieruchomości; opodatkowanie; podział; zniesienie-zniesienie współwłasności
Zagadnienia: Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-Źródła przychodów.-Przychód z odpłatnego zbycia rzeczy lub praw.
Przepisy: [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-Rozdział 2-art. 10-ust. 1-pkt 8-lit. a

## Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

dłowe
    Szanowna Pani,
    stwierdzam, że Pani stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego
    zdarzenia przyszłego w podatku dochodowym od osób fizycznych jest prawidłowe.

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

4 grudnia 2024 r. wpłynął Pani wniosek z 4 grudnia 2024 r. o wydanie interpretacji
    indywidualnej. Uzupełniła go Pani pismem z 14 stycznia 2025 r. (wpływ 16 stycznia 2025 r.)
    – w odpowiedzi na wezwanie. Treść wniosku jest następująca:

## Opis zdarzenia przyszłego

Wnioskodawczyni aktem notarialnym z (...) stycznia 1997 r. zawarła umowę przedwstępną
    kupna nieruchomości, na podstawie której czterej współwłaściciele posiadający udział w
    prawie własności nieruchomości po ¼ każdy, zobowiązali się sprzedać na rzecz
    Wnioskodawczyni nieruchomość położoną w (...) o powierzchni (...) m².
    Jeden ze współwłaścicieli działał w imieniu własnym oraz w imieniu czwartego
    współwłaściciela.
    Następnie, aktem notarialnym z (...) września 1997 r. doszło do zawarcia umowy
    przyrzeczonej ww. nieruchomości. Jeden ze współwłaścicieli działał w imieniu własnym
    oraz w imieniu czwartego współwłaściciela przenosząc należące do nich udziały w prawie
    własności na rzecz Wnioskodawczyni.
    W dalszej kolejności, postanowieniem z (...) marca 2023 r. Sąd Rejonowy (...), w sprawie (...)
    uznał, że w chwili orzekania, według stanu księgi wieczystej ww. nieruchomości
    Wnioskodawczyni przysługiwało prawo własności ww. nieruchomości w stosunku ¾,
    natomiast jednemu z byłych współwłaścicieli (jego następcy prawnemu) w stosunku ¼.
    Stało się tak na skutek zakwestionowania przez jednego ze współwłaścicieli sprzedających,
    skuteczność transakcji sprzedaży tej nieruchomości na podstawie aktu notarialnego z (...)
    września 1997 r., w stosunku do ¼ części, w związku z nieprawidłowym pełnomocnictwem
    jakim posłużył się jeden ze współwłaścicieli w momencie zawarcia umowy przyrzeczonej.
    W konsekwencji powyższego, wyżej wymienionym postanowieniem z (...) marca 2023 r.,
    Sąd Rejonowy zniósł współwłasność ww. nieruchomości o łącznej powierzchni (...) m²,
    poprzez jej podział na dwie mniejsze działki, z której jedną, o powierzchni (...) m² (¾ z (...)
    m²) przyznał na własność Wnioskodawczyni, zaś drugą o powierzchni (...) m² (¼ z (...) m²)
    przyznał na własność następcy jednego z byłych współwłaścicieli. Poza tym, Sąd zasądził
    na rzecz Wnioskodawczyni od następcy jednego z byłych współwłaścicieli, dopłatę płatną
    w terminie jednego miesiąca od daty uprawomocnienia się tego postanowienia.
    Postanowieniem z (...) lutego 2024 r., (...), Sąd Okręgowy (...) utrzymał powyższe
    rozstrzygnięcie w mocy.
    Wnioskodawczyni rozważa sprzedaż nieruchomości przyznanej jej na własność sądownie
    na mocy postanowienia Sądu Rejonowego z (...) marca 2023 r., o powierzchni (...) m²,
    której ani powierzchnia, ani wartość nie przekracza wielkości udziału, ani wartości udziału
    Wnioskodawczyni w nieruchomości przed zniesieniem współwłasności oraz podziałem
    dokonanym przez Sąd ww. postanowieniem.
    W piśmie z 14 stycznia 2025 r. stanowiącym uzupełnienie wniosku, doprecyzowała Pani
    opis sprawy poprzez wskazanie, że Wnioskodawczyni ma nieograniczony obowiązek
    podatkowy w Polsce w rozumieniu art. 3 ust. 1 oraz ust. 1a ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych, jak również nie prowadzi działalności gospodarczej w
    rozumieniu art. 5a pkt 6 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, w
    szczególności w zakresie obrotu nieruchomościami. Jednocześnie Wnioskodawczyni
    doprecyzowała, że stan faktyczny wskazany we wniosku o wydanie interpretacji dotyczy
    postanowienia Sądu z (...) marca 2023 r. We wniosku nastąpiła omyłka pisarska.

## Pytanie

W związku z przedstawionym powyżej stanem faktycznym, Wnioskodawczyni zwraca się o
    wydanie indywidualnej interpretacji przepisów prawa podatkowego poprzez udzielenie
    odpowiedzi na pytanie, czy zbycie przez Wnioskodawczynię nieruchomości stanowiącej jej
    własność w wyniku zniesienia współwłasności oraz podziału dokonanego przez Sąd
    postanowieniem z (...) marca 2023 r. (...), przed upływem 5 lat od zniesienia

    współwłasności i podziału, będzie wiązało się z powstaniem po jej stronie obowiązku
    podatkowego w rozumieniu art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a w związku z art. 30e ustawy z dnia 26
    lipca 1997 roku o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2024 r. poz. 226) –
    dalej u.p.d.f. ?
    Pani stanowisko w sprawie
    W ocenie Wnioskodawczyni, zbycie ww. nieruchomości, przyznanej jej na własność przez
    Sąd postanowieniem z (...) marca 2023 r. nieruchomości, na skutek zniesienia
    współwłasności oraz podziału, nie zrodzi po stronie Wnioskodawczyni obowiązku
    podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych na podstawie art. 10 ust. 1 pkt
    8 lit. a i z art. 30e u.p.d.f.
    W przedstawionym stanie faktycznym ani powierzchnia, ani wartość nieruchomości, której
    sprzedaż rozważa Wnioskodawczyni, nie przekracza ani wielkości posiadanego przez nią
    udziału we współwłasności, ani wartości tego udziału przed zniesieniem współwłasności
    oraz podziałem dokonanym przez Sąd ww. postanowieniem z (...) marca 2023 r.
    Zdaniem Wnioskodawczyni, jedynie gdy w wyniku zniesienia współwłasności i podziału
    nieruchomości udział podatnika ulega powiększeniu, mamy do czynienia z nabyciem, gdyż
    zwiększa się stan majątku podatnika. Tym samym jedynie nabycie w wyniku zniesienia
    (sądowego) współwłasności i podziału nieruchomości skutkujące otrzymaniem
    nieruchomości przekraczającej powierzchnią pierwotny udział, jest równoznaczne z
    nabyciem w rozumieniu art. 10 ust. 1 pkt 8 u.p.d.o.f.(por. wyroki NSA z 3 kwietnia 2014 r.,
    II FSK 984/12 i z 4 grudnia 2014 r., II FSK 3034/12).
    Tymczasem w analizowanym stanie faktycznym, w wyniku sądowego zniesienia
    współwłasności oraz podziału nieruchomości Wnioskodawczyni nie otrzymała
    nieruchomości przekraczającej powierzchnią pierwotny udział, a wartość przekazanej
    sądownie nieruchomości również nie przekracza wartości posiadanego udziału przed
    podziałem. Tym samym stan majątku Wnioskodawczyni nie zwiększył się.
    Poza tym, jak przyjmuje się w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego, według
    kodeksu cywilnego nabycie jest to uzyskanie prawa własności rzeczy. Zatem aktywa
    majątkowe ulegają zwiększeniu. Podmiot uzyskuje prawo rzeczowe w stosunku do rzeczy.
    W zasadzie to nabycie jest ekwiwalentne, a więc związane z koniecznością spełnienia
    świadczenia na rzecz zbywcy. Typowym przykładem nabycia rzeczy jest umowa sprzedaży
    (art. 535 i następne k.c.). Bardziej złożona sytuacja zachodzi w przypadku czynności
    prawnych podziału współwłasności. Niezależnie, czy ten podział następuje w wyniku
    umowy lub postanowienia Sądu, podział rzeczy wspólnej, podział majątku wspólnego
    małżonków, czy też dział spadku może przybierać różne formy.
    Zniesienie współwłasności, w skład której wchodzi prawo własności nieruchomości może
    nastąpić w ten sposób, że każdy z współwłaścicieli nabędzie część nieruchomości lub też
    prawo własności którejś z nieruchomości, przy czym wartość tej rzeczy nie będzie
    przekraczała wartości udziału, a zatem nie powstanie obowiązek zapłaty dopłaty lub
    spłaty. Wówczas podmiot ten, pomimo uzyskania prawa własności nieruchomości, nie
    zwiększy swych aktywów majątkowych. Stąd też nie nabywa nieruchomości w rozumieniu
    określonym w art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a u.p.d.o.f.
    Odmienna sytuacja zachodzi wtedy, gdy podział majątku wspólnego następuje poprzez
    przyznanie współwłaścicielowi nieruchomości o wartości przekraczającej jego udział we
    współwłasności. Wówczas należy wyrównać udziały poprzez dopłatę lub spłatę. Zatem
    następuje wzrost aktywów majątku. W tej części bowiem, w której przyznana na wyłączną
    własność nieruchomość przekracza wartość udziału w majątku wspólnym, podmiot musi
    zapłacić odpowiednią kwotę tytułem wyrównania udziałów w postaci dopłaty pieniężnej.
    W tym zakresie niewątpliwie podatnik nabywa prawo własności nieruchomości w
    rozumieniu analizowanego przepisu. Reasumując należy stwierdzić, że przez pojęcie

    „nabycie” użyte w art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a in fine u.p.d.o.f. należy rozumieć każde
    zwiększenie aktywów majątku podatnika (wyrok NSA z 3 listopada 2009 r., sygn. akt II FSK
    1489/08. www.orzecznictwo.nsa.gov.pl).
    W analizowanym stanie faktycznym, postanowieniem Sądu z (...) marca 2023 r. znoszącym
    współwłasność oraz dokonującym podziału nieruchomości, Sąd przyznał
    Wnioskodawczyni wydzieloną z tej nieruchomości działkę o powierzchni (...) m² stanowiącą
    ¾ powierzchni całej podlegającej współwłasności nieruchomości. Dodatkowo, zasądzono
    na rzecz Wnioskodawczyni dopłatę, co oznacza, że wartość przyznanej jej nieruchomości
    nie przekracza wartości posiadanego wcześniej udziału.
    W konsekwencji, ani wielkość powierzchni działki otrzymanej w wyniku podziału sądowego
    nieruchomości, ani wartość przyznanej nieruchomości nie przekraczają wielkości
    powierzchni, ani wartości udziału Wnioskodawczyni we współwłasności nieruchomości
    przed podziałem. Na skutek postanowienia z (...) marca 2023 r. znoszącego współwłasność
    aktywa Wnioskodawczyni nie zwiększyły się. Poza tym, nabycie przez Wnioskodawczynię
    podzielonego sądownie gruntu nastąpiło w 1997 r., a nieruchomość której współwłasność
    została sądownie w 2023 r. zniesiona była w nieustającym posiadaniu i władaniu przez
    Wnioskodawczynię od tego czasu.
    Z tych wszystkich przyczyn, zdaniem Wnioskodawczyni, ewentualna sprzedaż
    nieruchomości przyznanej Wnioskodawczyni na własność sądownie, na skutek
    postanowienia z (...) marca 2023 r., nie będzie stanowić źródła obowiązku podatkowego w
    rozumieniu art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a oraz art. 30e u.p.d.o.f.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawiła Pani we wniosku jest prawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób
    fizycznych (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 226 ze zm.):
      Opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z
      wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od
      których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.
    W myśl art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a-c ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Źródłem przychodów jest odpłatne zbycie, z zastrzeżeniem ust. 2:
      a) nieruchomości lub ich części oraz udziału w nieruchomości,
      b) spółdzielczego własnościowego prawa do lokalu mieszkalnego lub użytkowego
        oraz prawa do domu jednorodzinnego w spółdzielni mieszkaniowej,
      c) prawa wieczystego użytkowania gruntów,
      – jeżeli odpłatne zbycie nie następuje w wykonaniu działalności gospodarczej i
        zostało dokonane w przypadku odpłatnego zbycia nieruchomości i praw
        majątkowych określonych w lit. a-c przed upływem pięciu lat, licząc od końca
        roku kalendarzowego, w którym nastąpiło nabycie lub wybudowanie.
    Powyższy przepis formułuje generalną zasadę, że nienastępujące w wykonywaniu
    działalności gospodarczej odpłatne zbycie nieruchomości, jej części, udziału w
    nieruchomości lub praw wymienionych w art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a-c ww. ustawy, przed
    upływem 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym nastąpiło nabycie lub
    wybudowanie, rodzi obowiązek podatkowy w postaci zapłaty podatku dochodowego.
    Zatem, jeżeli odpłatne zbycie nieruchomości, jej części, udziału w nieruchomości lub praw
    następuje po upływie 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym nastąpiło
    nabycie – nie jest źródłem przychodu w rozumieniu art. 10 ust. 1 pkt 8 ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych, a tym samym przychód uzyskany z odpłatnego zbycia

    nieruchomości, jej części, udziału w nieruchomości lub praw w ogóle nie podlega
    opodatkowaniu.
    W świetle powyższego, jeżeli odpłatne zbycie nieruchomości lub ww. praw majątkowych
    następuje przed upływem 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym nastąpiło
    nabycie i nie zostaje dokonane w wykonywaniu działalności gospodarczej stanowi źródło
    przychodu, o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 8 ustawy o podatku dochodowym od osób
    fizycznych.
    Zatem, w przypadku nienastępującego w wykonywaniu działalności gospodarczej
    odpłatnego zbycia nieruchomości, jej części lub udziału w nieruchomości oraz praw
    określonych w art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a-c ustawy, decydujące znaczenie w kwestii
    opodatkowania podatkiem dochodowym od osób fizycznych uzyskanego z tego tytułu
    dochodu ma ustalenie momentu oraz sposobu ich nabycia.
    Z opisu sprawy wynika, że ma Pani nieograniczony obowiązek podatkowy w Polsce w
    rozumieniu art. 3 ust. 1 oraz ust. 1a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych,
    jak również nie prowadzi działalności gospodarczej w rozumieniu art. 5a pkt 6 ustawy o
    podatku dochodowym od osób fizycznych, w szczególności w zakresie obrotu
    nieruchomościami. (...) stycznia 1997 r. aktem notarialnym zawarła Pani umowę
    przedwstępną kupna nieruchomości, na podstawie której czterej współwłaściciele
    posiadający udział w prawie własności nieruchomości po ¼ każdy, zobowiązali się
    sprzedać na Pani rzecz nieruchomość położoną w (...) o powierzchni (...) m². Jeden ze
    współwłaścicieli działał w imieniu własnym oraz w imieniu czwartego współwłaściciela.
    Następnie, aktem notarialnym z (...) września 1997 r. doszło do zawarcia umowy
    przyrzeczonej ww. nieruchomości. Jeden ze współwłaścicieli działał w imieniu własnym
    oraz w imieniu czwartego współwłaściciela przenosząc należące do nich udziały w prawie
    własności na Pani rzecz. W dalszej kolejności, postanowieniem z (...) marca 2023 r. Sąd
    Rejonowy (...), w sprawie (...) uznał, że w chwili orzekania, według stanu księgi wieczystej
    ww. nieruchomości przysługiwało Pani prawo własności ww. nieruchomości w stosunku ¾,
    natomiast jednemu z byłych współwłaścicieli (jego następcy prawnemu) w stosunku ¼.
    Stało się tak na skutek zakwestionowania przez jednego ze współwłaścicieli sprzedających,
    skuteczność transakcji sprzedaży tej nieruchomości na podstawie aktu notarialnego z (...)
    września 1997 r., w stosunku do ¼ części, w związku z nieprawidłowym pełnomocnictwem
    jakim posłużył się jeden ze współwłaścicieli w momencie zawarcia umowy przyrzeczonej.
    W konsekwencji powyższego, wyżej wymienionym postanowieniem z (...) marca 2023 r.,
    Sąd Rejonowy zniósł współwłasność ww. nieruchomości o łącznej powierzchni (...) m²,
    poprzez jej podział na dwie mniejsze działki, z której jedną, o powierzchni (...) m² (¾ z (...)
    m²) przyznał na własność Pani, zaś drugą o powierzchni (...) m² (¼ z (...) m²) przyznał na
    własność następcy jednego z byłych współwłaścicieli. Poza tym, Sąd zasądził na Pani rzecz
    od następcy jednego z byłych współwłaścicieli, dopłatę płatną w terminie jednego
    miesiąca od daty uprawomocnienia się tego postanowienia. Postanowieniem z (...) lutego
    2024 r., (...), Sąd Okręgowy (...) utrzymał powyższe rozstrzygnięcie w mocy. Rozważa Pani
    sprzedaż nieruchomości przyznanej Pani na własność sądownie na mocy postanowienia
    Sądu Rejonowego z (...) marca 2023 r., o powierzchni (...) m², której ani powierzchnia ani
    wartość nie przekracza wielkości udziału ani wartości Pani udziału w nieruchomości przed
    zniesieniem współwłasności oraz podziałem dokonanym przez Sąd ww. postanowieniem.
    Aby stwierdzić, czy rozważane przez Panią zbycie nieruchomości stanowiącej Pani
    własność w wyniku zniesienia współwłasności oraz podziału dokonanego przez Sąd
    postanowieniem z (...) marca 2023 r. będzie podlegać opodatkowaniu podatkiem
    dochodowym od osób fizycznych, należy ustalić, od jakiego momentu liczy się bieg
    pięcioletniego terminu, o którym mowa w powołanym wyżej art. 10 ust. 1 pkt 8 ustawy o
    podatku dochodowym od osób fizycznych.
    Według art. 535 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz.
    1061 ze zm.):

      Przez umowę sprzedaży sprzedawca zobowiązuje się przenieść na kupującego
      własność rzeczy i wydać mu rzecz, a kupujący zobowiązuje się rzecz odebrać i
      zapłacić sprzedawcy cenę.
    Sprzedaż w rozumieniu cywilnoprawnym ma więc charakter umowy wzajemnej, do której
    odnosi się wyrażona w art. 488 Kodeksu cywilnego zasada jednoczesnego wykonania
    świadczeń, tj. przeniesienia własności nieruchomości i zapłacenia sprzedawcy ceny.
    Natomiast moment przeniesienia prawa własności w prawie podatkowym został
    określony zgodnie w art. 155 § 1 Kodeksu Cywilnego, w myśl którego:
      Umowa sprzedaży, zamiany, darowizny, przekazania nieruchomości lub inna umowa
      zobowiązująca do przeniesienia własności rzeczy co do tożsamości oznaczonej
      przenosi własność na nabywcę, chyba że przepis szczególny stanowi inaczej albo że
      strony inaczej postanowiły.
    Jak stanowi art. 158 Kodeksu cywilnego:
      Umowa zobowiązująca do przeniesienia własności nieruchomości powinna być
      zawarta w formie aktu notarialnego. To samo dotyczy umowy przenoszącej
      własność, która zostaje zawarta w celu wykonania istniejącego uprzednio
      zobowiązania do przeniesienia własności nieruchomości; zobowiązanie powinno być
      w akcie wymienione.
    Podsumowując, zgodnie z normami prawa cywilnego przeniesienie własności
    nieruchomości następuje w chwili zawarcia w formie aktu notarialnego ostatecznej
    umowy sprzedaży.
    Z nabyciem nieruchomości lub praw majątkowych wymienionych w art. 10 ust. 1 pkt 8
    ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych mamy do czynienia z chwilą uzyskania
    prawa własności do nieruchomości lub tych praw, bez względu na charakter czynności
    prawnej, na podstawie której doszło do przysporzenia majątkowego w postaci własności
    rzeczy lub praw. Zatem, poprzez „nabycie” należy rozumieć każde zwiększenie aktywów
    podatnika. Jest to każda czynność, na mocy której na osobę fizyczną – nabywcę przechodzi
    własność nieruchomości, bez względu na to, czy nabycie następuje w sposób odpłatny, czy
    nieodpłatny.
    Na podstawie art. 195 Kodeksu cywilnego:
      Własność tej samej rzeczy może przysługiwać niepodzielnie kilku osobom
      (współwłasność).
    W świetle art. 196 § 1 Kodeksu cywilnego:
      Współwłasność jest albo współwłasnością w częściach ułamkowych, albo
      współwłasnością łączną.
    Według art. 196 § 2 Kodeksu cywilnego:
      Współwłasność łączną regulują przepisy dotyczące stosunków, z których ona wynika.
      Do współwłasności w częściach ułamkowych stosuje się przepisy niniejszego działu.
    Istota współwłasności polega na tym, że współwłaścicielom przysługują części wspólnego
    prawa własności (tzw. udziały), którymi mogą swobodnie rozporządzać. Dopóki więc
    istnieje współwłasność można mówić tylko o istnieniu udziałów w tym prawie, o ich
    nabywaniu i zbywaniu, a nie o prawie do części rzeczy, o jej zbywaniu bądź nabywaniu w
    częściach. Będąca przedmiotem współwłasności rzecz jest niepodzielna i każdemu ze
    współwłaścicieli przysługuje prawo do całej rzeczy w trakcie trwania współwłasności, a nie
    jedynie do jej części określonej wielkością jego udziału. Każdy ze współwłaścicieli ma
    jednakowe prawo do całej rzeczy, ograniczone jedynie takim samym prawem pozostałych

    współwłaścicieli, a mianowicie każdy jest uprawniony do współposiadania rzeczy wspólnej
    oraz do korzystania z niej w takim zakresie, jaki daje się pogodzić ze współposiadaniem i
    korzystaniem z rzeczy przez pozostałych współwłaścicieli (art. 206 ustawy Kodeks cywilny).
    Celem postępowania o zniesienie współwłasności w rozumieniu przepisów ustawy Kodeks
    cywilny jest nowe ukształtowanie prawa własności rzeczy, która stanowi przedmiot
    współwłasności.
    Art. 210 § 1 Kodeksu cywilnego stanowi, że:
      Każdy ze współwłaścicieli może żądać zniesienia współwłasności. Uprawnienie to
      może być wyłączone przez czynność prawną na czas nie dłuższy niż lat pięć.
      Jednakże w ostatnim roku przed upływem zastrzeżonego terminu dopuszczalne jest
      jego przedłużenie na dalsze lat pięć; przedłużenie można ponowić.
    Przez zniesienie współwłasności rozumie się likwidację łączącego współwłaścicieli
    stosunku prawnego, która następuje w drodze umowy lub orzeczenia sądu.
    Na podstawie art. 211 Kodeksu cywilnego:
      Każdy ze współwłaścicieli może żądać, ażeby zniesienie współwłasności nastąpiło
      przez podział rzeczy wspólnej, chyba że podział byłby sprzeczny z przepisami ustawy
      lub ze społeczno-gospodarczym przeznaczeniem rzeczy albo że pociągałby za sobą
      istotną zmianę rzeczy lub znaczne zmniejszenie jej wartości.
    Zgodnie z art. 212 Kodeksu cywilnego:
      § 1. Jeżeli zniesienie współwłasności następuje na mocy orzeczenia sądu, wartość
      poszczególnych udziałów może być wyrównana przez dopłaty pieniężne. Przy
      podziale gruntu sąd może obciążyć poszczególne części potrzebnymi służebnościami
      gruntowymi.
      § 2. Rzecz, która nie daje się podzielić, może być przyznana stosownie do
      okoliczności jednemu ze współwłaścicieli z obowiązkiem spłaty pozostałych albo
      sprzedana stosownie do przepisów kodeksu postępowania cywilnego.
      § 3. Jeżeli ustalone zostały dopłaty lub spłaty, sąd oznaczy termin i sposób ich
      uiszczenia, wysokość i termin uiszczenia odsetek, a w razie potrzeby także sposób
      ich zabezpieczenia. W razie rozłożenia dopłat i spłat na raty terminy ich uiszczenia
      nie mogą łącznie przekraczać lat dziesięciu. W wypadkach zasługujących na
      szczególne uwzględnienie sąd na wniosek dłużnika może odroczyć termin zapłaty rat
      już wymagalnych.
    W świetle powyższego, zniesienie współwłasności może nastąpić przez podział rzeczy
    wspólnej, a gdy rzeczy nie da się podzielić, przez przyznanie rzeczy jednemu ze
    współwłaścicieli z obowiązkiem spłaty pozostałych, bądź przez podział cywilny, polegający
    na sprzedaży rzeczy wspólnej i podziale uzyskanej ceny stosownie do wielkości udziałów
    współwłaścicieli. W rezultacie, w wyniku zniesienia współwłasności dochodzi więc jedynie
    do nowego ukształtowania prawa własności poprzez odebranie temu prawu cechy
    wspólności. Jednym ze sposobów zniesienia współwłasności jest fizyczny podział rzeczy
    wspólnej między współwłaścicielami. Następuje to w drodze przyznania każdemu ze
    współwłaścicieli wyodrębnionej (podzielonej) rzeczy.
    Zniesienie współwłasności nie stanowi nabycia rzeczy, jeżeli mieści się w ramach udziału
    jaki przypadał byłym współwłaścicielom w rzeczy wspólnej i odbyło się bez spłat i dopłat.
    Za datę nabycia nieruchomości lub prawa – w przypadku ich sprzedaży, które przypadły
    danej osobie w wyniku zniesienia współwłasności, należy zatem przyjąć datę ich
    pierwotnego nabycia, jeżeli wartość otrzymanej przez daną osobę nieruchomości lub
    prawa w wyniku zniesienia współwłasności mieści się w udziale, jaki przysługuje tej osobie
    w majątku objętym współwłasnością oraz zniesienie współwłasności zostało dokonane

    bez spłat i dopłat. Gdy w wyniku zniesienia współwłasności udział danej osoby ulega
    powiększeniu, mamy do czynienia z nabyciem, gdyż zwiększa się stan jej majątku
    osobistego.
    Ponadto, należy wyjaśnić, że o tym, czy w wyniku zniesienia współwłasności doszło do
    nowego nabycia ponad wcześniej posiadany udział decyduje porównanie wartości tych
    nieruchomości, a nie ich powierzchni. Może się zdarzyć, że większą wartość będzie miała
    nieruchomość o mniejszej powierzchni. Tak więc, co do zasady, zniesienie współwłasności
    jest formą nowego nabycia tylko wówczas, gdy w wyniku tego zniesienia współwłasności
    podatnik otrzymuje nieruchomość, której wartość po dokonanym podziale przekracza
    wartość udziału jaki pierwotnie podatnikowi przysługiwał.
    Zatem, jeżeli przy dokonaniu zniesienia współwłasności wystąpiło przysporzenie majątku
    ponad posiadany udział przed zniesieniem współwłasności oznacza to, że dla części
    udziału w nieruchomości nabytego w drodze zniesienia współwłasności dniem nabycia
    będzie dzień, w którym nastąpiło zniesienie współwłasności.
    Zgodnie z teorią prawa rzeczowego przyznanie danej osobie na wyłączną własność rzeczy
    w wyniku zniesienia współwłasności jest nabyciem tych rzeczy. Natomiast mając na
    uwadze przyjętą linię orzecznictwa Naczelnego Sądu Administracyjnego nabyciem w
    rozumieniu art. 10 ust. 1 pkt 8 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych nie jest
    przyznanie rzeczy na wyłączną własność jednemu ze współwłaścicieli w wyniku zniesienia
    współwłasności, jeżeli:
    a) podział taki jest ekwiwalentny w naturze i nie towarzyszą mu spłaty i dopłaty, lub
    b) wartość otrzymanej przez daną osobę rzeczy w wyniku dokonanego podziału mieści się
    w wartości udziału, jaki przysługiwał tej osobie.
    Jeżeli więc spełnione są wymienione wyżej warunki, zniesienie współwłasności
    nieruchomości nie może być rozpatrywane w kategoriach nabycia. W takiej sytuacji za
    datę jej nabycia uznać należy datę pierwotnego nabycia udziału we współwłasności
    nieruchomości.
    Uwzględniając powyższe oraz przyjmując treści zawarte w opisie sprawy, stwierdzić
    należy, że dokonana (...) marca 2023 r. czynność zniesienia współwłasności oraz podziału
    dokonanego przez Sąd nie stanowiła dla Pani nabycia nieruchomości w rozumieniu art. 10
    ust. 1 pkt 8 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, gdyż – jak Pani wskazała –
    wartość nieruchomości, której stała się Pani właścicielem po zniesieniu współwłasności
    oraz podziału dokonanego przez Sąd, nie przekracza wielkości wartości Pani udziału jaki
    przysługiwał Pani przed dokonaniem zniesienia współwłasności oraz podziału przez Sąd.
    Za moment nabycia przez Panią nieruchomości stanowiącej Pani własność w wyniku
    zniesienia współwłasności oraz podziału dokonanego przez Sąd (której rozważa Pani
    sprzedaż) uznać więc należy rok 1997. W związku z powyższym, okres 5 lat, licząc od końca
    roku kalendarzowego, w którym nastąpiło nabycie niewątpliwie upłynął.
    Podsumowując, rozważana przez Panią sprzedaż nieruchomości, której stała się Pani
    właścicielem po zniesieniu współwłasności oraz podziałem dokonanym przez Sąd, nie
    będzie stanowiła dla Pani źródła przychodu z odpłatnego zbycia, o którym mowa w art. 10
    ust. 1 pkt 8 lit. a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, podlegającego
    opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych, ponieważ upłynął już
    pięcioletni okres, o którym mowa w ww. przepisie. Tym samym, nie będzie Pani
    zobowiązana do zapłaty podatku dochodowego z tego tytułu.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, które Pani przedstawiła i stanu prawnego,
    który obowiązuje w dniu wydania interpretacji.

    Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy
    rzeczywisty stan faktyczny sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywać się
    będzie ze zdarzeniem przyszłym podanym przez wnioskodawcę w złożonym wniosku. W
    związku z powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego
    we wniosku opisu sprawy, udzielona interpretacja traci swoją aktualność.
    W odniesieniu do powołanych przez Panią wyroków sądów wskazać należy, że
    rozstrzygnięcia w nich zawarte dotyczą tylko konkretnych, indywidualnych spraw i nie
    mają zastosowania ani konsekwencji wiążących w odniesieniu do żadnego innego
    zaistniałego stanu faktycznego czy też zdarzenia przyszłego.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    · Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z
    dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111).
    Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pani sytuacja będzie zgodna
    (tożsama) z opisem zdarzenia przyszłego i zastosuje się Pani do interpretacji.
    · Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
        z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    · Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pani prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu
    Administracyjnego (...). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z
    dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.
    U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
    · w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
    · w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP
      (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.