Interpretacja indywidualna
Sygnatura: IPPB3/4510-406/15-3/JBB
Organ: Dyrektor Izby Skarbowej w Warszawie
Data wydania: 2015-08-27
Teza: przychody i koszty uzyskania przychodu, tj. zastosowania art.12 ust.1 pkt 4d oraz art.16 ust.1 pkt 25 lit.a ustawy
Słowa kluczowe: koszt-koszty uzyskania przychodów; odpisy-odpisy aktualizujące; wierzytelność
Przepisy: [CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-Rozdział 2-art. 12; [CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-Rozdział 3-art. 15; [CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-Rozdział 3-art. 16

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA

Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012 r., poz. 749, z późn. zm.) oraz § 4 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz. U. Nr 112, poz. 770, z późn. zm.) Dyrektor Izby Skarbowej w Warszawie działający w imieniu Ministra Finansów stwierdza, że stanowisko  przedstawione we wniosku z dnia 31 marca 2015r. (data wpływu 4 kwietnia 2015r.), uzupełnione w dniu 17 sierpnia 2015r. (data wpływu 19 sierpnia 2015r.) na podstawie wezwania Organu z dnia 24 lipca 2015r., doręczonego pełnomocnikowi Spółki w dniu 10.08.2015r., o wydanie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku dochodowego od osób prawnych, w zakresie przychodów i kosztów uzyskania przychodu, tj. zastosowania art. 12 ust. 1 pkt 4d oraz art. 16 ust. 1 pkt 25 lit. a ustawy - **jest prawidłowe.**

UZASADNIENIE

W dniu 4 kwietnia 2015r. został złożony ww. wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej dotyczącej podatku dochodowego od osób prawnych w zakresie zastosowania art. 12 ust. 1 pkt 4d updop w sytuacji rozwiązania odpisu aktualizującego wartość należności, który nie był zaliczony uprzednio do kosztów uzyskania przychodów oraz w odniesieniu do zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów, na podstawie art. 16 ust. 1 pkt 25 lit. a, wierzytelności, których nieściągalność została udokumentowana, zgodnie z art. 16 ust.2 ustawy.

We wniosku przedstawiono następujący stan faktyczny:

Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością (dalej także: „Wnioskodawca” i/lub „Spółka”) prowadzi działalność o charakterze usługowym (m. in. w zakresie wykonywania robót ogólnobudowlanych związanych ze wznoszeniem budynków). W ramach prowadzonej działalności gospodarczej Spółka wykonała na rzecz M. (dalej także: „M”) usługi, za które wystawiła faktury. Należności zostały zarachowane do przychodów należnych. M po upływie terminu płatności nie uiściła swoich zobowiązań. W 2007 została ogłoszona upadłość likwidacyjna M, w związku z czym Wnioskodawca dokonał odpisu aktualizującego wierzytelność na podstawie art. 35b ust. 1 pkt 1 ustawy o rachunkowości. Jednocześnie Spółka nie zaliczyła odpisu aktualizującego do kosztów uzyskania przychodu spółki.

W 2012 roku zakończone zostało postępowanie upadłościowe podmiotu M, przy czym Spółka nie uzyskała jakiejkolwiek kwoty tytułem uregulowania zobowiązania. Wnioskodawca zamierza rozwiązać utworzone odpisy aktualizujące wartość nieściągniętych należności.

W piśmie z dnia 17.08.2015r. (data wpływu 19.08.2015r.), stanowiącym odpowiedź na wezwanie Organu podatkowego z dnia 24.07.2015r., w zakresie uzupełnienia stanu faktycznego pełnomocnik Spółki wskazał, co następuje:

1.  Spółka zamierza dokonać odpisu wierzytelności jako nieściągalnej w roku bieżącym;
2.  Spółka dysponuje postanowieniem sądu o ukończeniu postępowania upadłościowego obejmującego likwidację majątku dłużnika, tj. dokument, tj. dokumentem, o którym mowa w art. 16 ust. 2 pkt 2c ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych.

W związku z powyższym opisem zadano następujące pytanie.

1.  Czy odpisy aktualizujące wartość nieściągniętych należności dokonane przez Spółkę, niezaliczone do kosztów uzyskania przychodu, wobec zakończenia postępowania upadłościowego w 2012 r. stanowiły przychód Spółki w rozumieniu art. 12 ust. 1 pkt 4d ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych.
2.  Czy Wnioskodawca, w związku z udokumentowaniem nieściągalności wierzytelności w 2012r., ma możliwość dokonania w bieżącej dacie rozwiązania odpisu aktualizującego wartość należności oraz zaliczenia w koszty uzyskania przychodu dokonanego odpisu aktualizującego.

Zdaniem Wnioskodawcy, odpowiedź na postawione pytanie 1 powinna być przecząca. Ze względu na fakt, że odpisy aktualizujące wartość nieściągniętych należności obciążały koszty operacyjne (ewentualnie finansowe), nie będąc zaliczonymi w koszty uzyskania przychodu nie stanowią przychodów w rozumieniu art. 12 ust. 1 pkt 4d ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych.

Zgodnie z art. 12 ust. 1 pkt 4d ustawy o CIT, uważa się za przychody wartość należności umorzonych, przedawnionych lub odpisanych jako nieściągalne w tej części, od której dokonane odpisy aktualizujące zostały uprzednio zaliczone do kosztów uzyskania przychodów. Wnioskodawca dokonał odpisów aktualizujących wartość należności zgodnie z art. 35 b ust 1 pkt 1 b ustawy o rachunkowości, obciążając nimi pozostałe koszty operacyjne i nie zaliczając ich do kosztów uzyskania przychodów. Warunkiem niezbędnym uznania odpisów aktualizujących za przychody, zgodnie z art. 12 ust. 1 pkt 4d ustawy o CIT, jest uprzednie zaliczenie ich do kosztów uzyskania przychodów.

W związku z tym, że Wnioskodawca nie zaliczył odpisów aktualizujących do kosztów uzyskania przychodu, brak jest podstaw do uznania, że mogą one stanowić przychody po stronie Wnioskodawcy w rozumieniu art. 12 ust. 1 pkt 4d ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych.

Zdaniem Wnioskodawcy, odpowiedź na postawione pytanie 2 powinna być twierdząca. Do powstania kosztu podatkowego konieczne jest wystąpienie dwóch przesłanek, tj. zarówno podatkowych okoliczności udowodnienia nieściągalności, jak i rachunkowego dokonania odpisu aktualizującego. Gdy warunki te zostaną spełnione w różnych latach podatkowych, zaliczenie odpisu aktualizującego wartość należności do kosztów uzyskania przychodów jest możliwe w roku podatkowym, w którym spełniony zostanie drugi z warunków. Udowodnienie nieściągalności należności nastąpiło w 2012 r. tj. w roku, w którym zostało skończone postępowanie upadłościowe M. Zatem w roku, w którym zostanie dokonany odpis aktualizujący należności, Wnioskodawca ma możliwość jego zaliczenia w koszty uzyskania przychodu.

Dodatkowo w piśmie z dnia 17.08.2015r. (data wpływu 19.08.2015r.), stanowiącym odpowiedź na wezwanie Organu podatkowego z dnia 24.07.2015r., w zakresie przedstawienia własnego stanowiska w sprawie, pełnomocnik Spółki wskazał, co następuje:

Brak jest przepisów, które wprost wskazywałyby moment zaliczenia nieściągalnych wierzytelności do kosztów uzyskania przychodów. Wobec powyższego za właściwe należy uznać twierdzenie, że Wnioskodawca może w roku bieżącym tj. w 2015 roku, uznać za koszt uzyskania przychodu wierzytelności, których nieściągalność została potwierdzona stosownym dokumentem, o którym mowa w art. 16 ust. 2 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych w latach poprzednich, a co za tym idzie może uznać za koszt uzyskania przychodu wierzytelność, której nieściągalność została potwierdzona w latach wcześniejszych. Nieściągalne wierzytelności mogą zostać zaliczone do kosztów uzyskania przychodów w dacie łącznego spełnienia następujących warunków:

*   wierzytelność powinna być uprzednio zaliczona do przychodów należnych w prowadzonej działalności gospodarczej;

*   nieściągalność wierzytelności powinna być udokumentowana w sposób określony w art. 16 ust. 2 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, z uwzględnieniem, iż w przypadku gdy dokumentem potwierdzającym nieściągalność wierzytelności jest postanowienie o nieściągalności wydane przez właściwy organ postępowania egzekucyjnego/sąd upadłościowy i oprócz jego wydania niezbędne jest również jego uznane przez wierzyciela jako odpowiadające stanowi faktycznemu.

Potwierdza to Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 9 stycznia 2009 r., sygn. akt II FSK 1754/07, z którego wynika, że postanowienie o nieściągalności by mogło być uznane za dokumentujące nieściągalność musi być „uznane przez wierzyciela jako odpowiadające stanowi faktycznemu”. Oznacza to, że wierzyciel by móc zaliczyć tę nieściągalną wierzytelność musi jeszcze mimo postanowienia o nieściągalności uznać, że odpowiada ono stanowi faktycznemu jako zgodne z rzeczywistością na dzień zaliczenia tej wierzytelności do kosztów uzyskania przychodów. W sytuacji, gdy warunki te zostaną spełnione w różnych latach podatkowych, zaliczenie wierzytelności do kosztów uzyskania przychodów będzie możliwe w roku podatkowym, w którym spełniony zostanie ostatni z warunków.

Jednakże, gdy nieściągalność wierzytelności została udokumentowana wcześniej, niż dokonano jej ewidencyjnego odpisania to odpisaną wierzytelność zalicza się do kosztów uzyskania przychodów w roku, w którym nastąpił odpis wierzytelności jako nieściągalnej (zgodnie z interpretacją indywidualną z dnia 13 sierpnia 2010 r. Dyrektora Izby Skarbowej w Warszawie, IPPBI/415-493/10-2/AM).

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego stanu faktycznego uznaje się za prawidłowe.

Mając powyższe na względzie, stosownie do art. 14c § 1 Ordynacji podatkowej, odstąpiono od uzasadnienia prawnego dokonanej w tym zakresie oceny stanowiska wnioskodawcy.

Interpretacja dotyczy zaistniałego stanu faktycznego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia w przedstawionym stanie faktycznym.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, ul. Jasna 2/4, 00-013 Warszawa po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. z 2012 r., poz. 270, z późń. zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy).

Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Warszawie Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Płocku, ul. 1-go Maja 10, 09-402 Płock.