Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0113-KDIPT1-1.4012.1041.2025.1.MSU
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-12-08
Teza: Uznanie, że Komornik w związku ze sprzedażą lokalu
należącego do Nowej Właścicielki nie wystąpi jako płatnik
podatku VAT, o którym mowa w art. 18 ustawy.
Słowa kluczowe: komornik-komornik sądowy
lokal-lokal mieszkalny
Zagadnienia: Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II. Zakres
opodatkowania-Rozdział 1. Przepisy ogólne -Czynności
niepodlegające opodatkowaniu
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III. Podatnicy,
płatnicy i przedstawiciele podatkowi-Rozdział 1.
Podatnicy i płatnicy-Podatnicy
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III. Podatnicy,
płatnicy i przedstawiciele podatkowi-Rozdział 1.
Podatnicy i płatnicy-Płatnicy podatku od dostawy (organy
egzekucyjne i komornicy sądowi)
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II-
Rozdział 1-art. 5-ust. 1-pkt 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III-
Rozdział 1-art. 15-ust. 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III-
Rozdział 1-art. 18

## Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

dłowe
    Szanowny Panie,
    stwierdzam, że Pana stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego
    zdarzenia przyszłego w podatku od towarów i usług w zakresie dotyczącym uznania, że
    Komornik w związku ze sprzedażą lokalu nr X należącego do Nowej Właścicielki nie
    wystąpi jako płatnik podatku VAT, o którym mowa w art. 18 ustawy, jest prawidłowe.

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

24 października 2025 r. wpłynął Pana wniosek z 24 października 2025 r. o wydanie
    interpretacji indywidualnej, który dotyczy:
      - uznania, że Komornik w związku ze sprzedażą lokalu nr X należącego do Nowej
        Właścicielki nie wystąpi jako płatnik podatku VAT, o którym mowa w art. 18 ustawy,
      - możliwości uzyskiwania informacji do zastosowania zwolnienia od Nowej Właścicielki,
      - zwolnienia od podatku na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 10 ustawy sprzedaży lokalu.

## Opis zdarzenia przyszłego

Wnioskodawca jest komornikiem sądowym i prowadzi postępowanie egzekucyjne
    przeciwko dłużniczce sp. j. (dalej Dłużnik) w sprawie. Przedmiotem egzekucji jest lokal nr X
    (dalej lokal X), dla którego Sąd Rejonowy prowadzi księgę wieczystą. Lokal ten jest
    usytuowany w budynku, który został wybudowany przez Dłużnika w ramach prowadzonej
    działalności gospodarczej w roku 2014.
    Lokal będący przedmiotem wniosku znajduje się w budynku wielolokalowym z
    przeznaczeniem na apartamenty wczasowo-mieszkaniowe. Lokal ma status lokalu
    mieszkalnego, na który składają się: pokój z aneksem kuchennym, sypialnia, garderoba,
    korytarz, łazienka, komórka lokatorska. Odrębna własność lokalu została ustanowiona na
    rzecz Dłużnika w dniu 15.09.2015 roku.
    Obecnie właścicielem nieruchomości jest ... (dalej: Nowy Właściciel), która nabyła ten lokal
    od Dłużnika w dniu 9.10.2015 roku, w związku z realizacją roszczenia wynikającego z
    uprzednio zawartej z Dłużnikiem umowy deweloperskiej. Lokal jest w wyłącznym
    posiadaniu Nowego Właściciela.
    Lokal jest wykończony: posiada na ścianach tynki cementowo-wapienne, cegiełka na
    ścianie, tapeta, na podłodze są panele i terakota, stolarka wewnętrzna jest w bardzo
    dobrym stanie technicznym, okna – PCV, w łazience znajduje się glazura, kabina
    prysznicowa, a ponadto w garderobie jest sauna. Rzeczoznawca w operacie szacunkowym
    sporządzonym na potrzeby postępowania egzekucyjnego stwierdził, iż stan techniczno-
    użytkowy lokalu jest bardzo dobry. W toku oględzin przeprowadzonych w dniu 8 grudnia
    2023 roku stwierdzono, że lokal jest umeblowany i użytkowany.
    Komornik zadał w grudniu 2023 roku Nowej Właścicielce pytania, które wraz z
    odpowiedziami są przedstawione niżej:
      1) Czy przedmiotowy lokal został nabyty do majątku prywatnego do wykorzystania go
        wyłącznie w celach (mieszkaniowych, rekreacyjnych), czy w celu prowadzenia
        działalności gospodarczej w rozumieniu ustawy z 11 marca 2004 r. o podatku od
        towarów i usług, która obejmuje także tzw. najem prywatny oraz wynajmowanie
        lokalu na krótkie pobyty (tzw. najem turystyczny lub krótkoterminowy).

    Odp. Lokal został nabyty do majątku prywatnego wyłącznie w celach osobistych.
      2) Czy lokal był/jest/będzie do momentu sprzedaży wykorzystywany przez nowego
        właściciela w tak rozumianej działalności gospodarczej (zdefiniowanej w art. 15 ust.
        2 ustawy o VAT), w tym czy jest wynajmowany na długie lub krótkie okresy?
    Odp. Lokal nigdy nie był wykorzystywany w ramach działalności gospodarczej, właściciel
    Lokalu nie prowadzi działalności gospodarczej. Nie sposób obecnie wskazać, czy w
    przyszłości właściciel nie rozpocznie prowadzenia działalności gospodarczej.
      3) Czy lokal stanowił/stanowi/będzie stanowił składnik majątkowy działalności
        gospodarczej właściciela lokalu lub czy jest wykorzystywany do wynajmowania? Czy
        został on wprowadzony do środków trwałych zgodnie z przepisami ustawy o
        podatku dochodowym lub do wykazu środków trwałych zgodnie z ustawą o
        zryczałtowanym podatku dochodowym od niektórych przychodów osiąganych
        przez osoby fizyczne?
    Odp. Lokal nigdy nie stanowił i obecnie nie stanowi składnika majątkowego w działalności
    gospodarczej. Właściciel Lokalu nie prowadzi działalności gospodarczej, więc i Lokal nie był
    wprowadzony do ewidencji środków trwałych w działalności.
      4) Czy właściciel lokalu z tytułu prowadzenia działalności, o której mowa powyżej (w
        tym także do wynajmowania w ramach, tzw. najmu prywatnego) był/jest/będzie
        zarejestrowanym czynnym podatkiem VAT, tj. czy rozlicza podatek VAT z tytułu
        wykorzystywania lokalu do jakichkolwiek czynności.
    Odp. Właściciel Lokalu nie prowadzi działalności gospodarczej, więc nie był i nie jest
    czynnym Lokal podatnikiem podatku VAT z tytułu prowadzonej działalności gospodarczej.
    Nie sposób obecnie wskazać, czy w przyszłości, właściciel Lokalu nie rozpocznie
    prowadzenia działalności gospodarczej i nie zostanie zarejestrowany jako czynny podatnik
    podatku VAT z tytułu prowadzonej działalności gospodarczej.
      5) W jaki sposób lokal był/jest/będzie wykorzystywany przez właściciela lokalu od
        momentu jego nabycia do momentu jego zbycia w postępowaniu egzekucyjnym
        (czy były to czynności opodatkowane podatkiem VAT, zwolnione z opodatkowania
        podatkiem VAT, czy niepodlegające opodatkowaniu podatkiem VAT; chodzi tutaj
        także o wynajmowanie lokalu)? Prosimy o szczegółową odpowiedź.
    Odp. Lokal pozostaje w dyspozycji właściciela Lokalu i nie zamierza on go sprzedawać,
    stąd też nie sposób odpowiedzieć na pytanie, jak Lokal będzie wykorzystywany do
    momentu jego zbycia. Lokal obecnie jest wykorzystywany w celach rekreacyjnych.
      6) Czy lokal był/jest/będzie udostępniany przez właściciela lokalu osobom trzecim na
        podstawie umów cywilnoprawnych (np. dzierżawy, najmu, użyczenia) lub innej
        umowy o podobnym charakterze? Jeżeli tak, to: a) na podstawie jakiej umowy? b)
        czy były to umowy odpłatne, czy nieodpłatne? c) na jaki okres zostały zawarte te
        umowy (np. na 3 miesiące, na rok, na czas nieokreślony)?
    Odp. Lokal nie jest udostępniany przez Uczestnika na podstawie umów cywilnoprawnych
    osobom trzecim. Uczestnik nie wie, co przyniesienie przyszłość.
      7) Czy właściciel kupując lokal miał prawo do odliczenia podatku VAT naliczonego w
        cenie lokalu? Prawo to powstaje wtedy, gdy lokal został nabyty w celu jego
        wynajmowania (także w tzw. najmie prywatnym) albo do prowadzenia w nim
        działalności gospodarczej albo wykorzystując go w takiej działalności – jeżeli te
        czynności powodują opodatkowanie podatkiem VAT.
    Odp. Jak już zostało wskazane, właściciel Lokalu nie prowadzi działalności gospodarczej, a
    Lokal został zakupiony do majątku prywatnego w celach osobistych, wobec czego
    właściciel Lokalu nie odliczał podatku VAT, ponieważ nie miał do tego prawa.

      8) Czy właściciel lokalu ponosił/poniesie nakłady lub dokonał/dokona działań, które
        zwiększały/zwiększą wartość bądź atrakcyjność lokalu? Jeśli tak, to jakie dokładnie
        były/będą to nakłady/działania? Kiedy zostały one zakończone? Prosimy o
        szczegółową odpowiedź.
    Odp. Nie uzyskano jasnej odpowiedzi na to pytanie, jednak z oględzin oraz z operatu
    wynika, że w lokalu nie były wykonywane żadne prace o charakterze ulepszenia, które
    zwiększałoby wartość początkową lokalu.
      9) Czy wydatki na nakłady, o których mowa w pytaniu nr 8 przekroczyły 30% ceny
        zakupu lokalu powiększonej o koszty notarialne poniesione przy zakupie lokalu?
    Odp. Właściciel wyjaśnił, iż nie posiada wiedzy z zakresu prawa podatkowego i nie zna
    odpowiedzi na to pytanie, jednak z oględzin oraz z operatu wynika, że w lokalu nie były
    wykonywane żadne prace o charakterze ulepszenia, które zwiększałoby wartość
    początkową lokalu.
      10) Jeżeli właściciel ponosił wydatki, o których mowa w pytaniu nr 8, a ich wartość
        przekroczyła 30% zapłaconej ceny (wraz opłatami notarialnymi), to czy po
        zakończeniu tych nakładów lokal był używany przez właściciela albo osoby trzecie.
        Czy od rozpoczęcia używania lokalu po zakończeniu tych nakładów do dnia
        udzielenia odpowiedzi na to pytanie minęły 24 miesiące?
    Odp. Właściciel wyjaśnił, iż nie posiada wiedzy z zakresu prawa podatkowego i nie zna
    odpowiedzi na pytanie, jednak z oględzin oraz z operatu wynika, że w lokalu nie były
    wykonywane żadne prace o charakterze ulepszenia, które zwiększałoby wartość
    początkową lokalu.
      11) Jeżeli odpowiedź na pytanie nr 9 jest twierdząca (tzn. wartość nakładów
        przekroczyła 30% ceny lokalu), to czy w stosunku do tych wydatków przysługiwało
        /będzie przysługiwało właścicielowi prawo do odliczenia podatku naliczonego przy
        tych nakładach (zakupie materiałów, wyposażenia i usług remontowo-
        budowlanych)?
    Odp. Właściciel wyjaśnił, iż nie posiada wiedzy z zakresu prawa podatkowego i nie zna
    odpowiedzi na pytanie. Wszystkie nakłady czynione były ze środków prywatnych i
    posiadanych oszczędności.
      12) Czy lokal od momentu nabycia lokalu do momentu sprzedaży w postępowaniu
        egzekucyjnym będzie wykorzystywany przez właściciela wyłącznie na cele
        działalności zwolnionej od podatku VAT? Jeżeli tak, to prosimy podać podstawę
        prawną zwolnienia.
    Odp. Właściciel nie prowadzi działalności gospodarczej. Właściciel nie posiada wiedzy z
    zakresu prawa podatkowego i nie zna odpowiedzi na pytanie.
    Pytania
      1) Czy w przypadku sprzedaży opisanego wyżej lokalu, którego właścicielem w chwili
        sprzedaży nie jest Dłużnik , ale Nowa Właścicielka, która nabyła ten lokal od
        Dłużnika do majątku osobistego, Wnioskodawca wystąpi jako płatnik podatku od
        towarów i usług, o którym mowa w art. 18 u.p.t.u.?
      2) Jeżeli z odpowiedzi na pytanie 1 wynikać będzie, iż Wnioskodawca wystąpi jako
        płatnik podatku VAT, a podatnikiem będzie Nowa Właścicielka, to czy w celu
        potwierdzenia albo wykluczenia możliwości zastosowania zwolnienia od podatku, o
        którym mowa w art. 43 ust. 1 pkt 2, 10 i 10a u.p.t.u. może On uzyskiwać informacje

        zarówno od Dłużnika, jak od Nowej Właścicielki, mimo iż w art. 43 ust. 21 u.p.t.u.
        mowa jest jedynie od informacjach od dłużnika, a Nowa Właścicielka nie przystąpiła
        do postępowania egzekucyjnego?
      3) Jeżeli z odpowiedzi na pytanie 1 wynikać będzie, iż Wnioskodawca wystąpi jako
        płatnik podatku VAT, to czy sprzedaż lokalu może zostać zwolniona od podatku na
        podstawie art. 43 ust. 1 pkt 10 u.p.t.u.?
    Pana stanowisko w sprawie
    Ad 1)
    W ocenie Wnioskodawcy, w sytuacji opisanej we wniosku, nie będzie on płatnikiem
    podatku od towarów i usług, ponieważ planowana sprzedaż nie będzie podlegała
    opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.
    Zgodnie z art. 18 u.p.t.u., organy egzekucyjne określone w ustawie z dnia 17 czerwca 1966
    r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2022 r. poz. 479) oraz komornicy
    sądowi wykonujący czynności egzekucyjne w rozumieniu przepisów Kodeksu
    postępowania cywilnego są płatnikami podatku od dostawy, dokonywanej w trybie
    egzekucji, towarów będących własnością dłużnika lub posiadanych przez niego z
    naruszeniem obowiązujących przepisów.
    W art. 18 u.p.t.u. mowa jest o dostawie towarów będących własnością dłużnika. Jednak w
    postępowaniu egzekucyjnym może dojść do sytuacji, w której przedmiotem sprzedaży
    egzekucyjnej jest majątek, który dłużnik - w toku postępowania - zbył na osoby trzecie.
    W takich przypadkach zastosowanie ma przepis art. 930 § 1 kodeksu postępowania
    cywilnego, określający zasadę bezskuteczności transakcji dokonanej przez dłużnika w toku
    postępowania egzekucyjnego. Zgodnie bowiem z tym przepisem, rozporządzenie
    nieruchomością po jej zajęciu nie ma wpływu na dalsze postępowanie, a czynności
    egzekucyjne są ważne tak w stosunku do dłużnika, jak i w stosunku do nabywcy. W
    konsekwencji wierzyciel, który skierował egzekucję do nieruchomości i doprowadził do jej
    zajęcia, może zaspokoić się z tej nieruchomości tak, jakby nadal należała ona do majątku
    dłużnika (skutek procesowy).
    Przepis art. 930 § 1 KPC nie podważa więc ważności umowy przeniesienia własności
    zajętej nieruchomości między dłużnikiem a nabywcą, powoduje jedynie bezskuteczność
    względną tej umowy w stosunku do wierzycieli, którzy wszczęli egzekucję. Po zbyciu
    nieruchomości w toku postępowania egzekucyjnego Nowy Właściciel traci własność tej
    nieruchomości. Jeżeli jednak cena uzyskana w toku egzekucji przekroczy wartość
    wierzytelności, nadwyżka, która pozostanie po zaspokojeniu wszystkich wierzytelności
    dłużnika powinna przypaść właścicielowi nieruchomości, czyli nabywcy. Był on bowiem
    właścicielem zbytej nieruchomości, a jedynie w związku z treścią art. 930 § 1 k.p.c. utracił
    jej własność na potrzeby postępowania egzekucyjnego wobec dłużnika. Tak więc
    komornik, dokonując zbycia nieruchomości na podstawie art. 930 k.p.c. rozporządza
    własnością osoby trzeciej – w tym wypadku lokalem X należącym do Nowej Właścicielki.
    W art. 18 u.p.t.u. mowa jest o dostawie towarów. Pojęcie „dostawy towarów” zostało
    zdefiniowane w art. 7 ust. 1 u.p.t.u. i obejmuje wszelkie czynności faktyczne i prawne,
    których skutkiem jest przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel. W
    sytuacji opisanej we wniosku, własność lokalu będącego przedmiotem planowanej
    czynności egzekucyjnej została skutecznie przeniesiona na Nową Właścicielkę w dniu
    9.10.2015 roku. W wyniku tej dostawy uzyskała Ona prawo do rozporządzania tym
    lokalem „jak właściciel” i - co potwierdziła w oświadczeniu złożonym w toku czynności
    egzekucyjnych - z prawa tego korzystała faktycznie. Lokal był już więc przedmiotem
    dostawy. Komornik dokonując sprzedaży lokalu będącego przedmiotem wniosku dokona
    kolejnego „przeniesienia prawa do rozporządzania lokalem jak właściciel”. Prawo to
    (własność) należy jednak do Nowej Właścicielki, a nie do Dłużnika. Czym innym jest

    bowiem bezskuteczność zbycia lokalu przez dłużnika w stosunku do wierzycieli, czym
    innym zaś ważność umowy przenoszącej własność lokalu na kolejnego właściciela. Tak
    więc, w przypadku sprzedaży lokalu przez Wnioskodawcę dojdzie do dostawy lokalu
    będącego własnością Nowej Właścicielki.
    W ocenie Wnioskodawcy, odpowiedź na pytanie o jego status jako płatnika podatku VAT w
    planowanej transakcji zależy jednak od ustalenia, czy Nowa Właścicielka wystąpi w niej w
    charakterze podatnika VAT. Nie każda bowiem czynność stanowiąca dostawę towarów
    podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług. Aby dana czynność była
    opodatkowana tym podatkiem musi być wykonana przez podmiot, który w związku z jej
    wykonaniem jest podatnikiem podatku od towarów i usług.
    Zgodnie z art. 15 ust. 1 u.p.t.u., podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne
    niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność
    gospodarczą, o której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności.
    Działalność gospodarcza zdefiniowana w ust. 2 obejmuje wszelką działalność
    producentów, handlowców lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby
    naturalne oraz rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody.
    Działalność gospodarcza obejmuje także czynności polegające na wykorzystywaniu
    towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych.
    Podatnikiem jest każdy, kto działa:
      1) jak producent,
      2) jak handlowiec,
      3) jak usługodawca,
    w tym podmiot wynajmujący nieruchomości.
    Warunkiem opodatkowania danej czynności podatkiem od towarów i usług jest więc
    spełnienie dwóch przesłanek łącznie:
      1) po pierwsze - czynność jest ujęta w katalogu czynności podlegających
        opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług (a mieści się tam praktycznie
        wszystko),
      2) po drugie – czynność została wykonana przez podmiot, który w związku z jej
        wykonaniem działa jak podatnik, tj. jak producent, handlowiec, usługodawca.
    W sytuacji będącej przedmiotem wniosku, według oświadczenia Nowej Właścicielki, nabyła
    Ona lokal do majątku osobistego, na prywatne potrzeby. Nowa Właścicielka oświadczyła
    ponadto, że lokal nie jest i nigdy nie był wynajmowany ani w żaden inny sposób
    wykorzystywany w jakiejkolwiek działalności gospodarczej. W związku z tym, w ocenie
    Wnioskodawcy, Nowa Właścicielka nie wystąpi w planowanej transakcji w charakterze
    podatnika VAT. W konsekwencji Wnioskodawca nie wystąpi jako płatnik podatku od
    towarów i usług.
    Ad 2)
    Jeżeli jednak organ interpretacyjny uzna, że Wnioskodawca wystąpi jako płatnik podatku
    VAT, to – niezależnie od tego, czy podatnikiem byłby Dłużnik, czy Nowa Właścicielka -
    Wnioskodawca stoi na stanowisku, że w celu potwierdzenia albo wykluczenia możliwości
    zastosowania zwolnienia od podatku, o którym mowa w art. 43 ust. 1 pkt 2, 10 i 10a u.p.t.
    u. może On uzyskiwać informacje zarówno do Dłużnika, jak od kolejnego właściciela
    lokalu, mimo iż w art. 43 ust. 21 u.p.t.u. mowa jest jedynie od informacjach uzyskanych od
    dłużnika.
    Zgodnie z tym przepisem, jeżeli udokumentowane działania komorników sądowych, o
    których mowa w art. 18 u.p.t.u, nie doprowadziły, na skutek braku możliwości uzyskania
    niezbędnych informacji od dłużnika, do potwierdzenia spełnienia warunków zastosowania

    do dostawy towarów, o której mowa w art. 18, zwolnień od podatku, o których mowa w
    ust. 1 pkt 2, 10 i 10a, przyjmuje się, że warunki zastosowania zwolnień od podatku nie są
    spełnione. W przepisie tym mowa jest o informacjach uzyskanych jedynie od dłużnika,
    jednak w ocenie Wnioskodawcy, w przypadku zbycia nieruchomości przez dłużnika na
    inny podmiot, dłużnik nie jest już w posiadaniu kompletnych informacji niezbędnych do
    ustalenia, czy można zastosować zwolnienie, o którym mowa w art. 43 ust. 1 pkt 2, 10 lub
    10a u.p.t.u. Takie informacje posiada jedynie Nowa Właścicielka, tym bardziej, że lokal
    stanowi jej własność od października 2015 roku.
    W związku z tym, Wnioskodawca uważa, że w sprawie istotne jest pozyskanie takich
    informacji od innego podmiotu niż Dłużnik, mimo iż w art. 43 ust. 21 u.p.t.u. mowa jest
    jedynie o dłużniku. Jedynie Nowa Właścicielka posiada informacje, które będą podstawą
    do zastosowania zwolnienia albo do opodatkowania transakcji. Jednocześnie
    Wnioskodawca uważa, że w przypadku zastosowania zwolnienia, o którym mowa w art. 43
    ust. 1 pkt 2 i pkt 10a u.p.t.u., pozyskanie informacji, co do tego, czy przy nabyciu lub przy
    ulepszeniu nieruchomości przysługiwało prawo do odliczenia podatku naliczonego
    powinno nastąpić wyłącznie od tego podmiotu, który zostanie uznany za podatnika, a
    więc:
      1) jedynie od dłużnika – jeżeli to dłużnik zostanie uznany za podatnika VAT z tytułu
        dostawy lokalu, którego właścicielem jest inny podmiot albo
      2) jedynie od Nowego Właściciela – jeżeli to nowy właściciel zostanie uznany za
        podatnika. Istotne jest bowiem ustalenie kompletnego stanu faktycznego, aby
        otrzymać komplet informacji niezbędnych do ustalenia, czy w danej sytuacji należy
        zastosować zwolnienie od podatku określone w art. 43 ust. 1 pkt 2, 10 lub 10a u.p.t.
        u.
    Ad 3)
    Jeżeli organ interpretacyjny uzna, że w sytuacji opisanej we wniosku, Wnioskodawca
    wystąpi w charakterze płatnika podatku VAT, to w ocenie Wnioskodawcy, powinien On
    zastosować zwolnienie, o którym mowa w art. 43 ust. 1 pkt 10 u.p.t.u. – niezależnie od
    tego, czy podatnikiem byłby Dłużnik, czy Nowa Właścicielka.
    Zgodnie z tym przepisem, zwalnia się od podatku dostawę budynków, budowli lub ich
    części, z wyjątkiem gdy:
      a) dostawa jest dokonywana w ramach pierwszego zasiedlenia lub przed nim,
      b) pomiędzy pierwszym zasiedleniem a dostawą budynku, budowli lub ich części
        upłynął okres krótszy niż 2 lata.
    Pojęcie pierwszego zasiedlenia zostało zdefiniowane w art. 2 pkt 14 u.p.t.u., jako oddanie
    do użytkowania (używania, korzystania) pierwszemu nabywcy lub użytkownikowi albo
    rozpoczęcie użytkowania na potrzeby własne budynków, budowli lub ich części, po ich:
      a) wybudowaniu lub
      b) ulepszeniu, jeżeli wydatki poniesione na ulepszenie, w rozumieniu przepisów o
        podatku dochodowym, stanowiły co najmniej 30% wartości początkowej.
    Dla oceny, czy dostawa opisanego wyżej lokalu będzie zwolniona od podatku, niezbędne
    jest ustalenie, czy będzie on w chwili dostawy uznany za „zasiedlony” przez okres co
    najmniej 2 lat liczonych od wybudowania albo od jego ulepszenia o wartość co najmniej
    30% wartości początkowej. Warunkiem zwolnienia jest bowiem zasiedlenie obiektów
    budowlanych przez okres co najmniej 2 lat przed dostawą. W sytuacji będącej
    przedmiotem wniosku, Dłużnik dokonał sprzedaży lokalu w dniu 9.10.2015 roku. Pierwsze
    zasiedlenie, o którym mowa w art. 2 pkt 14 u.p.t.u., nastąpiło więc prawie 10 lat temu. Z
    informacji uzyskanych w toku oględzin, a także z operatu szacunkowego sporządzonego
    na potrzeby postępowania egzekucyjnego wynika, że w lokalu przeprowadzono prace

    wykończeniowe niezbędne do użytkowania lokalu (podłogi, drzwi wewnętrzne, kuchnia,
    łazienka, mała sauna, itp.). Nie stwierdzono przy tym dokonania na ten lokal dodatkowych
    prac modernizacyjnych, które byłyby prowadzone w okresie późniejszym, już po
    doprowadzeniu lokalu do stanu „używalności”. Nie można więc mówić o ulepszeniu lokalu,
    o którym mowa w art. 2 pkt 14 lit. b) u.p.t.u., jest to jedynie wykończenie lokalu nabytego
    w stanie deweloperskim. Wykładni pojęcia „ulepszenia” w znaczeniu istotnym dla
    rozważanego zagadnienia dokonał TSUE w wyroku z 16.11.2017 r. (sygn. C-308/16).
    Wskazał on, że pojęcie „ulepszenia” zawarte w art. 2 pkt 14 lit. b) u.p.t.u. należy
    interpretować jako „przebudowę”, o której mowa w art. 12 ust. 2 zd. drugie Dyrektywy
    2006/112/WE Rady z 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od
    wartości dodanej (dalej Dyrektywa VAT). TSUE wyjaśnił, że chodzi wyłącznie o prace
    polegające na przebudowie, wskazując, że: „Jakkolwiek termin «przebudowa» nie jest
    jednoznaczny (...), to jednak sugeruje on, że odnośny budynek powinien być przedmiotem
    istotnych zmian przeprowadzonych w celu zmiany jego wykorzystania lub w celu
    znaczącej zmiany warunków jego zasiedlenia. Pojęcie „«przebudowy» obejmuje zatem w
    szczególności przypadek, w którym zostały przeprowadzone pełne lub dostatecznie
    zaawansowane prace, po zakończeniu których odnośny budynek zostanie przeznaczony
    do innych celów.” Przy takim rozumieniu ulepszenia, jakie wskazał TSUE, trudno uznać, że
    opisane wyżej prace wykonane w lokalu mieszczą się w pojęciu „przebudowy”. Były to
    bowiem jedynie prace mające na celu umożliwienie korzystania z lokalu mieszkalnego.
    Niezależnie jednak od klasyfikacji prac wykonanych w lokalu, doszło do nich wiele lat
    temu. Gdyby więc nawet uznać ten zakres prac za ulepszenie w rozumieniu art. 2 pkt 14
    lit. b) u.p.t.u., to nastąpiło ono ponad 2 lata przez planowaną sprzedażą lokalu. Tak więc
    przedmiotem planowanej dostawy będzie lokal zasiedlony przez okres o wiele dłuższy niż
    2 lata, o których mowa w art. 43 ust. 1 pkt 10 u.p.t.u.
    Zgodnie z art. 43 ust. 21 u.p.t.u., jeżeli udokumentowane działania komorników sądowych,
    o których mowa w art. 18 u.p.t.u., nie doprowadziły, na skutek braku możliwości uzyskania
    niezbędnych informacji od dłużnika, do potwierdzenia spełnienia warunków zastosowania
    do dostawy towarów, o której mowa w art. 18, zwolnień od podatku, o których mowa w
    ust. 1 pkt 2, 3 i 9-10a, przyjmuje się, że warunki zastosowania zwolnień od podatku nie są
    spełnione.
    Z art. 43 ust. 21 u.p.t.u. wynika, że zwolnienie od podatku można zastosować jedynie
    wówczas, gdy stan faktyczny zostanie ustalony w sposób jednoznaczny i niebudzący
    wątpliwości, a stwierdzone okoliczności wskazują, że należy zastosować zwolnienie od
    podatku określone w art. 43 ust. 1 pkt 2, 10 lub 10a u.p.t.u. Podobnie uznano w licznych
    interpretacjach prawa podatkowego w podobnych sprawach, np. w interpretacji DKIS z 3
    lutego 2023 r. nr 0111-KDIB3-3.4012.587.2022.2.PJ, z 16 stycznia 2023 r., nr 0112-KDIL1-
    3.4012.505.2022.2.AKS.
    W ocenie Wnioskodawcy, informacje pozyskane przez Niego w toku czynności
    egzekucyjnych pozwalają jednoznacznie ocenić, że – jeżeli organ interpretacyjny uzna, iż
    transakcja będzie podlegać podatkowi VAT - sprzedaż lokalu X powinna skorzystać ze
    zwolnienia od podatku VAT określonego w art. 43 ust. 1 pkt 10 u.p.t.u.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawił Pan we wniosku w zakresie dotyczącym uznania, że
    Komornik w związku ze sprzedażą lokalu nr X należącego do Nowej Właścicielki nie
    wystąpi jako płatnik podatku VAT, o którym mowa w art. 18 ustawy, jest prawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 18 ustawy z 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t. j. Dz. U. z
    2025 r. poz. 775 ze zm.), zwanej dalej „ustawą”:

      Organy egzekucyjne określone w ustawie z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu
      egzekucyjnym w administracji (Dz.U. z 2025 r. poz. 132 i 620) oraz komornicy sądowi
      wykonujący czynności egzekucyjne w rozumieniu przepisów Kodeksu postępowania
      cywilnego są płatnikami podatku od dostawy, dokonywanej w trybie egzekucji,
      towarów będących własnością dłużnika lub posiadanych przez niego z naruszeniem
      obowiązujących przepisów.
    Definicja płatnika została zawarta w art. 8 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja
    podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.):
      Płatnikiem jest osoba fizyczna, osoba prawna lub jednostka organizacyjna niemająca
      osobowości prawnej, obowiązana na podstawie przepisów prawa podatkowego do
      obliczenia i pobrania od podatnika podatku i wpłacenia go we właściwym terminie
      organowi podatkowemu.
    Przepis art. 18 ustawy wprowadza szczególną na gruncie przepisów ustawy regulację,
    kiedy to należny podatek pobierany jest i odprowadzany do urzędu skarbowego przez
    płatnika, a nie przez podatnika. Płatnik pełni w tym przypadku rolę pośrednika pomiędzy
    podatnikiem a organem podatkowym, przekazując organowi środki pieniężne podatnika.
    W świetle cyt. wyżej przepisów, płatnikami podatku od towarów i usług (czyli podmiotami
    zobowiązanymi do obliczania, poboru podatku od podatnika i wpłaty podatku na konto
    organu podatkowego) mogą być organy egzekucyjne oraz komornicy sądowi. Sytuacja
    taka ma miejsce, gdy w wykonaniu czynności egzekucyjnych organy te dokonują dostawy
    towarów należących do podatnika lub przez niego posiadanych z naruszeniem przepisów.
    Sformułowanie „płatnikami” oznacza, że organy te nie stają się z tytułu wykonania
    powyższych czynności podatnikami podatku od towarów i usług, lecz pełnią jedynie rolę
    płatnika w odniesieniu do podatku należnego z tytułu sprzedanych (zlicytowanych)
    towarów należących do podatnika, w stosunku do którego toczy się postępowanie
    egzekucyjne.
    Komornik sądowy pełni w tym przypadku rolę pośrednika pomiędzy podatnikiem a
    organem podatkowym, przekazując organowi środki pieniężne podatnika. Uzasadnione
    jest to charakterem odpłatnej dostawy następującej w ramach wykonywania czynności
    egzekucyjnych. Jeżeli bowiem dłużnik niesolidnie spłaca swoje zobowiązania i w celu
    wyegzekwowania należności wszczęto przeciwko niemu postępowanie egzekucyjne, to
    istnieją podstawy do uznania, że nie uiści również podatku należnego w związku z
    dostawą dokonaną w ramach egzekucji. Nie bez znaczenia jest także fakt, że podatnik,
    będący dłużnikiem, zazwyczaj nie otrzymuje kwot uzyskanych przez organ egzekucyjny ze
    sprzedaży towarów w wykonaniu czynności egzekucyjnych. Prawdopodobne jest zatem, że
    podatnik nie posiada innych środków finansowych umożliwiających uiszczenie należnego
    podatku. Ustanowienie organu egzekucyjnego płatnikiem zapewnia odprowadzenie
    należnego podatku przez organ przeprowadzający dostawę w ramach czynności
    egzekucyjnych.
    Zaznaczenia wymaga, że komornik sądowy dokonuje transakcji w imieniu podatnika –
    dłużnika. Prowadzona przez niego sprzedaż towarów będących własnością dłużnika,
    będzie opodatkowana podatkiem od towarów i usług, gdy do rozliczenia tego podatku
    byłby zobowiązany dłużnik. Natomiast w przypadku, gdy powyższa czynność nie
    podlegałaby opodatkowaniu tym podatkiem lub byłaby od niego zwolniona, komornik
    sądowy nie będzie obowiązany do odprowadzenia podatku.
    Zatem komornik sądowy zobowiązany jest do przestrzegania przepisów ustawy o podatku
    od towarów i usług i do uwzględnienia w trakcie sprzedaży licytacyjnej towarów
    okoliczności decydujących o jej opodatkowaniu podatkiem VAT.
    Zgodnie z przepisem art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy:

      Opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, zwanym dalej „podatkiem”,
      podlegają odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium
      kraju.
    W myśl art. 7 ust. 1 ustawy:
      Przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się
      przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (...).
    Na mocy art. 2 pkt 6 ustawy:
      Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o towarach - rozumie się przez to rzeczy
      oraz ich części, a także wszelkie postacie energii.
    W świetle powołanych powyżej przepisów grunty i budynki oraz ich części spełniają
    definicję towaru wynikającą z art. 2 pkt 6 ustawy, a ich sprzedaż stanowi dostawę
    towarów, o której mowa w art. 7 ust. 1 ustawy.
    Interpretując zawarty w artykule 7 ustawy zwrot „przeniesienie prawa do rozporządzania
    towarami jak właściciel” należy utożsamiać z czynnością, która daje otrzymującemu towar
    prawo do postępowania z nim jak właściciel. Należy przy tym uznać, że chodzi tutaj przede
    wszystkim o możliwość faktycznego dysponowania rzeczą, a nie rozporządzania nią w
    sensie prawnym. Istotą dostawy towarów nie jest bowiem przeniesienie prawa własności.
    Zwrotu „prawo do rozporządzania jak właściciel” nie można interpretować jako „prawo
    własności”. Istotny jest przede wszystkim aspekt ekonomiczny, a nie prawny transakcji, w
    ramach której podatnik przenosi na nabywcę prawo do rozporządzania towarami jak
    właściciel. Akcent sformułowanej definicji położony został głównie na podkreślenie
    przeniesienia ekonomicznego władztwa nad rzeczą w taki sposób, aby nabywca mógł nią
    dysponować podobnie jak właściciel.
    Nie każda czynność stanowiąca dostawę towarów, w rozumieniu art. 7 ustawy o podatku
    od towarów i usług podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług. Aby dana
    czynność była opodatkowana tym podatkiem musi być wykonana przez podmiot, który w
    związku z jej wykonaniem jest podatnikiem podatku od towarów i usług.
    Stosownie do treści art. 15 ust. 1 ustawy:
      Podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości
      prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o
      której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności.
    Według art. 15 ust. 2 ustawy:
      Działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców
      lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz
      rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność
      gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu
      towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów
      zarobkowych.
    Określony w ustawie zakres opodatkowania podatkiem od towarów i usług wskazuje, że
    do tego, aby faktycznie zaistniało opodatkowanie danej czynności konieczne jest, aby
    czynność podlegającą opodatkowaniu wykonał podmiot, który dla tej właśnie czynności
    będzie działał jako podatnik. Definicja działalności gospodarczej, zawarta w ustawie, ma
    charakter uniwersalny, pozwalający na objęcie pojęciem „podatnik” tych wszystkich
    podmiotów, które prowadzą określoną działalność, występując w profesjonalnym obrocie
    gospodarczym. Ponadto, działalność gospodarczą stanowi wykorzystywanie towarów w
    sposób ciągły dla celów zarobkowych.
    Dostawa towarów podlegać będzie opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług
    wyłącznie wówczas, gdy dokonywana będzie przez podmiot mający status podatnika, a
    dodatkowo działającego w takim charakterze w odniesieniu do danej transakcji. Istotnym

    dla określenia, że w odniesieniu do konkretnej dostawy mamy do czynienia z podatnikiem
    podatku VAT jest stwierdzenie, że prowadzi on działalność gospodarczą w rozumieniu
    przepisów ustawy.
    Z przedstawionych okoliczności sprawy wynika, że prowadzi Pan postępowanie
    egzekucyjne przeciwko dłużniczce sp.j. Przedmiotem egzekucji jest lokal, którego obecnie
    właścicielem jest Nowa Właścicielka. Nowa Właścicielka nabyła ten lokal od Dłużnika w
    dniu 9.10.2015 roku, w związku z realizacją roszczenia wynikającego z uprzednio zawartej
    z Dłużnikiem umowy deweloperskiej. Lokal jest w wyłącznym posiadaniu Nowego
    Właściciela.
    W tym miejscu wskazania wymaga, że zgodnie z art. 930 § 1 ustawy z 17 listopada 1964 r. -
    Kodeks postępowania cywilnego (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1568 ze zm.):
      Rozporządzenie nieruchomością po jej zajęciu nie ma wpływu na dalsze
      postępowanie, a kolejni wierzyciele dłużnika mogą przyłączyć się do prowadzonej
      egzekucji. Nabywca może uczestniczyć w postępowaniu w charakterze dłużnika. W
      każdym razie czynności egzekucyjne są ważne tak w stosunku do dłużnika, jak i w
      stosunku do nabywcy.
    Jak wynika z powyższego przepisu, zbycie nieruchomości zajętej w postępowaniu
    egzekucyjnym jest ważne z punktu widzenia zasad prawa i nie wyklucza dalszego
    prowadzenia postępowania egzekucyjnego. Ponadto, w takich sytuacjach sam nabywca
    nieruchomości jest traktowany jak dłużnik (jednak wyłącznie w zakresie nabytego środka
    majątkowego).
    W kwestii zbycia zajętej nieruchomości przez dłużników wypowiedział się Sąd Najwyższy w
    wyroku z 7 lutego 2008 r. sygn. akt V CSK 426/07, w których stwierdził, że:
      „Artykuł 930 § 1 12/16 KPC stanowi, że rozporządzenie nieruchomością po jej zajęciu
      nie ma wpływu na dalsze postępowanie, a czynności egzekucyjne są ważne tak w
      stosunku do dłużnika, jak i w stosunku do nabywcy. Oznacza to, że wierzyciel, na
      rzecz którego nieruchomość została zajęta, może zaspokoić się ze sprzedanej
      nieruchomości tak, jakby nieruchomość ta należała w dalszym ciągu do majątku jego
      dłużnika, bez względu na zmianę właściciela. W wyroku z 3 lutego 1998 r. (OSP rok
      1998, nr 11, poz. 96) Sąd Najwyższy uznał, że w świetle art. 930 § 1 KPC umowa
      przeniesienia własności zajętej nieruchomości między zbywcą (dłużnikiem) a
      nabywcą jest ważna, ale całkowicie bezskuteczna w stosunku do wierzycieli, którzy
      wszczęli egzekucję i pozostaje bez wpływu na dalsze postępowanie egzekucyjne, co
      oznacza, że egzekucję prowadzi się tak, jak gdyby zbycie nieruchomości nie
      nastąpiło. Ratio legis tego przepisu stanowi ochrona wierzyciela przed nierzetelnymi
      działaniami dłużnika, podjętymi w celu udaremnienia zaspokojenia się wierzyciela z
      nieruchomości”.
    W rozpatrywanej sprawie, jak już wcześniej zostało wskazane, 9.10.2015 roku lokal został
    sprzedany na rzecz Nowej Właścicielki. Należy więc rozważyć kwestię, czy Nowa
    Właścicielka, która nabyła ww. lokal od Dłużnika, będzie działać jako podatnik podatku od
    towarów i usług w odniesieniu do jego sprzedaży.
    Przy tym podkreślenia wymaga, że dostawa towarów podlegać będzie opodatkowaniu
    podatkiem od towarów i usług wyłącznie wówczas, gdy dokonywana będzie przez podmiot
    prowadzący opodatkowaną działalność gospodarczą w rozumieniu przepisów ustawy.
    Opodatkowanie danej czynności podatkiem od towarów i usług uwarunkowane jest
    łącznym spełnieniem dwóch przesłanek:
      - po pierwsze – konkretna czynność winna być ujęta w katalogu czynności
        podlegających opodatkowaniu podatkiem VAT,
      - po drugie – musi być dokonana przez podmiot, który w związku z jej wykonaniem jest
        podatnikiem podatku od towarów i usług.

    W opisanym we wniosku przypadku, dokonującym dostawy towaru (lokalu
    mieszkalnego) będzie Nowa Właścicielka. To ta transakcja sprzedaży stanowi opisane
    zdarzenie przyszłe, do którego znajdują zastosowanie powołane w interpretacji
    przepisy ustawy.
    Definicja działalności gospodarczej, zawarta w ustawie o podatku od towarów i usług ma
    charakter uniwersalny, pozwalający na objęcie pojęciem „podatnik” tych wszystkich
    podmiotów, które prowadzą określoną działalność, występując w profesjonalnym obrocie
    gospodarczym. Tym samym, nie jest działalnością handlową, a zatem i gospodarczą,
    sprzedaż majątku osobistego, który nie został nabyty ani też wykorzystany w trakcie jego
    posiadania w celu jego odsprzedaży i nie jest związany z prowadzoną działalnością
    gospodarczą. Właściwym jest zatem wykluczenie osób fizycznych z grona podatników w
    przypadku, gdy dokonują sprzedaży, przekazania, bądź darowizny towarów stanowiących
    część majątku osobistego, tj. majątku, który nie został nabyty w celu jego odsprzedaży,
    bądź wykonywania innych czynności w ramach działalności gospodarczej.
    W kontekście powyższych rozważań nie jest podatnikiem podatku od towarów i usług ten,
    kto jako osoba fizyczna dokonuje jednorazowych lub okazjonalnych transakcji, za które
    nie jest przewidziana ściśle regularna zapłata oraz nie prowadzi zorganizowanej, czy
    zarejestrowanej działalności gospodarczej, a tylko np. wyzbywa się majątku osobistego.
    Dokonywanie określonych czynności incydentalnie, poza sferą prowadzonej działalności
    gospodarczej, również nie pozwala na uznanie danego podmiotu za podatnika w zakresie
    tych czynności. Wykorzystywanie majątku prywatnego stanowi działalność gospodarczą
    wówczas, jeżeli jest dokonywane w sposób ciągły dla celów zarobkowych. Podstawowym
    kryterium dla opodatkowania sprzedaży nieruchomości jest ustalenie, czy działanie to
    można uznać za wykorzystywanie majątku w sposób ciągły do celów zarobkowych, czy
    majątek nabyty został i faktycznie wykorzystany na potrzeby własne, czy też z
    przeznaczeniem do działalności gospodarczej.
    W tym miejscu zaznaczenia wymaga, że pojęcie „majątku prywatnego” nie występuje na
    gruncie analizowanych przepisów ustawy, jednakże wynika z wykładni art. 15 ust. 2
    ustawy, w której zasadnym jest odwołanie się do treści orzeczenia TSUE w sprawie C-291
    /92 (Finanzamt Uelzen v. Dieter Armbrecht), które dotyczyło kwestii opodatkowania
    sprzedaży przez osobę będącą podatnikiem podatku od wartości dodanej, części majątku
    niewykorzystywanej do prowadzonej działalności gospodarczej, a służącej jej do celów
    prywatnych. Ze wskazanego orzeczenia wynika zatem, że podatnik musi w całym okresie
    posiadania danej nieruchomości wykazywać zamiar wykorzystywania części
    nieruchomości w ramach majątku osobistego. Przykładem takiego wykorzystania
    nieruchomości mogłoby być np. wybudowanie domu dla zaspokojenia własnych potrzeb
    mieszkaniowych. Potwierdzone to zostało również w wyroku TSUE z 21 kwietnia 2005 r.,
    sygn. akt C-25/03 Finanzamt Bergisch Gladbach v. HE, który stwierdził, że majątek
    prywatny to mienie wykorzystywane dla zaspokojenia potrzeb własnych.
    Jak wskazał Pan we wniosku, Lokal został nabyty do majątku prywatnego wyłącznie w
    celach osobistych. Lokal nigdy nie był wykorzystywany w ramach działalności
    gospodarczej, właściciel Lokalu nie prowadzi działalności gospodarczej. Lokal nigdy nie
    stanowił i obecnie nie stanowi składnika majątkowego w działalności gospodarczej.
    Właściciel Lokalu nie prowadzi działalności gospodarczej, więc i Lokal nie był
    wprowadzony do ewidencji środków trwałych w działalności. Właściciel Lokalu nie był i nie
    jest czynnym podatnikiem podatku VAT z tytułu prowadzonej działalności gospodarczej.
    Lokal obecnie jest wykorzystywany w celach rekreacyjnych. Lokal nie jest udostępniany
    przez właściciela na podstawie umów cywilnoprawnych osobom trzecim.
    Zatem z opisu sprawy nie wynika taka aktywność Nowej Właścicielki, która wykraczałaby
    poza ramy czynności związanych ze zwykłym wykonywaniem prawa własności. Dostawa
    lokalu X będzie więc dokonywana z majątku osobistego Nowej Właścicielki i brak jest

    przesłanek, aby w związku z tą transakcją uznać Nową Właścicielkę za podatnika podatku
    od towarów i usług w rozumieniu art. 15 ust. 1 ustawy, prowadzącego działalność
    gospodarczą w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy.
    Tym samym sprzedaż ww. lokalu przez Pana – komornika sądowego – w drodze
    postępowania egzekucyjnego nie będzie podlegała opodatkowaniu podatkiem od
    towarów i usług na podstawie art. 5 ust. 1 ustawy.
    Zatem w przypadku sprzedaży lokalu X należącego do Nowej Właścicielki nie będzie Pan
    działał jako płatnik podatku od towarów i usług, o którym mowa w art. 18 ustawy -
    zobowiązany do odprowadzenia podatku VAT od tej dostawy.
    Tym samym Pana stanowisko w zakresie pytania nr 1 jest prawidłowe.
    W konsekwencji uznania Pana stanowiska w zakresie pytania nr 1 za prawidłowe,
    odstępuję od odpowiedzi na pytanie nr 2 i 3, które zostały zadane warunkowo i oczekiwał
    Pan na nie odpowiedzi jedynie w przypadku uznania, że wystąpi Pan jako płatnik podatku
    VAT z tytułu sprzedaży lokalu.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, które Pan przedstawił i stanu prawnego, który
    obowiązuje w dniu wydania interpretacji.
    Zaznaczam, że zgodnie z art. 14b § 3 ustawy Ordynacja podatkowa, składający wniosek o
    wydanie interpretacji indywidualnej obowiązany jest do wyczerpującego przedstawienia
    zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego. Jestem ściśle związany z
    przedstawionym we wniosku stanem faktycznym (opisem zdarzenia przyszłego). Ponosi
    Pan ryzyko związane z ewentualnym błędnym lub nieprecyzyjnym przedstawieniem we
    wniosku opisu sprawy. Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe
    tylko wtedy, o ile rzeczywisty opis sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się
    będzie z opisem sprawy podanym przez Pana w złożonym wniosku. Jako element
    zdarzenia przyszłego przyjąłem wskazane przez Pana okoliczności, że lokal został nabyty
    do majątku prywatnego wyłącznie w celach osobistych, lokal nigdy nie był wykorzystywany
    w ramach działalności gospodarczej oraz że lokal nie jest udostępniany przez właściciela
    na podstawie umów cywilnoprawnych osobom trzecim. W związku z powyższym, w
    przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we wniosku opisu sprawy,
    wydana interpretacja traci swą aktualność.
    Jednocześnie podkreślam, że niniejsza interpretacja została wydana na podstawie
    przedstawionego we wniosku opisu sprawy co oznacza, że w przypadku gdy w toku
    postępowania podatkowego, kontroli podatkowej, kontroli celno-skarbowej zostanie
    określony odmienny stan sprawy, interpretacja nie wywoła w tym zakresie skutków
    prawnych.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    · Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z
    dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.).
    Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pana sytuacja będzie zgodna
    (tożsama) z opisem zdarzenia przyszłego i zastosuje się Pani do interpretacji.
    · Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:

      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
        z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    · Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pan prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu
    Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z
    dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.
    U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
    · w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
    · w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP
      (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.