Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0113-KDIPT2-2.4011.717.2025.2.KR
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-09-23
Teza: Skutki podatkowe zawarcia ugody.
Słowa kluczowe: banki
kredyt
kredyt-kredyt hipoteczny
nadpłata
przychód
ugody
zwrot
świadczenie-świadczenie pieniężne
Zagadnienia: Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Źródła przychodów.-Przychody z innych źródeł.
Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Źródła przychodów.-Specyfika źródeł przychodów.-Inne
źródła.
Przepisy: [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 2-art. 10-ust. 1-pkt 9
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 2-art. 11
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 2-art. 20-ust. 1

## Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

Szanowni Państwo,
    stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego
    stanu faktycznego w podatku dochodowym od osób fizycznych jest prawidłowe.
    Zakres wniosku wspólnego o wydanie interpretacji indywidualnej
    28 lipca 2025 r. wpłynął Państwa wniosek wspólny o wydanie interpretacji indywidualnej
    wraz z uzupełnieniem, który dotyczy podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie
    skutków podatkowych zawarcia ugody. Uzupełnili go Państwo pismem złożonym 25
    sierpnia 2025 r. – w odpowiedzi na wezwanie.
    Treść wniosku wspólnego jest następująca:
    Zainteresowani, którzy wystąpili z wnioskiem
        1. Zainteresowany będący stroną postępowania: A ul. (...)(...)
        2. Zainteresowana niebędąca stroną postępowania: B ul. (...)(...)
    Opis stanu faktycznego
    Wnioskodawcy (Zainteresowani), będący małżonkami pozostającymi we wspólności
    ustawowej małżeńskiej, zawarli umowę kredytu hipotecznego z bankiem (...)
    denominowanego we frankach szwajcarskich. Umowa kredytu została zawarta w celu
    nabycia lokalu mieszkalnego przez Wnioskodawców. Nieruchomość była przeznaczona na
    własne cele mieszkaniowe, zaś Wnioskodawcy nie korzystali dotychczas z umorzenia
    zobowiązania z tożsamego tytułu na jakikolwiek kredyt zabezpieczony hipoteką, o którym
    mowa w Rozporządzeniu Ministra Finansów z dnia 27 marca 2020 r. w sprawie
    zaniechania poboru podatku dochodowego od niektórych dochodów (przychodów)
    związanych z kredytem hipotecznym udzielonym na cele mieszkaniowe. Wnioskodawcy w
    Sądzie Okręgowym w (...) złożyli pozew o stwierdzenie nieważności zawartej umowy
    kredytowej oraz zapłatę kwoty z niej wynikającej. W toku postępowania bank wystąpił do
    Wnioskodawców o zawarcie ugody sądowej w celu polubownego rozwiązania sporu. W
    toku postępowania, niezależnie od sprawy wszczętej przez Wnioskodawców, Bank
    wystąpił z pozwem o zapłatę kwoty (...), stanowiącej równowartość kapitału wypłaconego
    Wnioskodawcom w związku z zawarciem umowy kredytu hipotecznego. Ugoda w tym
    przedmiocie została podpisana w dniu 8 maja 2025 r. Przedmiot ugody stanowiło
    wzajemne rozliczenie Wnioskodawców i Banku w związku ze sprawą o stwierdzenie
    nieważności umowy kredytu oraz zapłatę. Obejmowała ona całkowite umorzenie
    pozostałej do spłaty kwoty kapitału kredytu, pełne i ostateczne uregulowanie roszczeń
    Stron poprzez zapłatę przez Bank na rzecz Wnioskodawców kwoty uzgodnionej w
    Ugodzie, cofnięcie przez Wnioskodawców pozwu oraz zrzeczenie się roszczeń wobec
    Banku w zakresie, w jakim przekracza to kwotę uzgodnioną w ugodzie oraz cofnięcie przez
    Bank powództwa w postępowaniu z powództwa Banku i zrzeczenie się w tym zakresie
    wszelkich roszczeń. W ugodzie wskazane zostało, że zgodnie z informacją zawartą w
    księgach rachunkowych Banku na dzień sporządzenia ugody, aktualne zadłużenie
    Wnioskodawców wyrażone jest w Frankach Szwajcarskich i wynosi łącznie (...) CHF, z czego
    kapitał pozostający do spłaty ustalony został na kwotę (...) CHF, a odsetki umowne od
    kapitału na kwotę (...) zł. W ramach pełnego i ostatecznego rozliczenia Wnioskodawców i
    Banku Strony przewidziały, że Bank zobowiązuje się do zwrotu na rzecz klienta kwoty (...)
    zł w terminie 30 dni od dnia wystąpienia ostatniego z dwóch zdarzeń, tj. otrzymania pisma
    dotyczącego cofnięcia pozwu w postępowaniu z powództwa klienta oraz otrzymania
    pisemnej dyspozycji klienta dotyczącej wypłaty. Z dniem zawarcia ugody Bank nadto
    zwolnił Klienta z aktualnego zadłużenia w kwocie łącznej (...) CHR oraz zrzekł się wszelkich
    dalej idących roszczeń wynikających z umowy lub pozostających z nią w związku, zaś
    Wnioskodawcy przyjęli wskazane zwolnienie z długu.
    Uzupełnienie stanu faktycznego

    Kredyt hipoteczny, o którym mowa we wniosku został udzielony przez podmiot, którego
    działalność podlega nadzorowi państwowego organu nadzoru nad rynkiem finansowym,
    uprawnionego do udzielania kredytów na podstawie odrębnych ustaw regulujących
    zasady funkcjonowania takich podmiotów.
    Umowa kredytu hipotecznego została zawarta dnia 17 czerwca 2008 r.
    Zgodnie z umową o kredyt hipoteczny wszyscy kredytobiorcy, tj. Wnioskodawca oraz
    Zainteresowana niebędąca stroną postępowania, odpowiadali za spłatę kredytu do pełnej
    wysokości.
                            1Ugoda została zawarta na podstawie art. 353 k.c. w zw. z art. 508 k.c., tj. w ramach
    swobody umów. Umowa obejmowała zwolnienie z pozostałej części zadłużenia wyrażonej
    we frankach szwajcarskich.
    Kwota pieniężna została wypłacona Wnioskodawcy i Zainteresowanej w czerwcu 2025 r.
    Wnioskodawca nie jest jednak w stanie ustalić dokładnego dnia, w którym doszło do
    wykonania przelewu, ponieważ został on skierowany na rachunek bankowy kancelarii
    prawnej prowadzącej postępowanie przeciwko bankowi.
    Zgodnie z ugodą z dnia 8 maja 2025 r. w wykonaniu Umowy, Bank wypłacił na rzecz
    Klienta kwotę (...) PLN. Na dzień sporządzenia Ugody Klient zapłacił natomiast na rzecz
    Banku kwotę (...) PLN i (...) CHF. Zgodnie z informacją zawartą w księgach rachunkowych
    Banku, na dzień sporządzenia Ugody zadłużenie Klienta wobec Banku na podstawie
    Umowy wyrażone było w CHF i wynosiło łącznie (...) CHF („Aktualne Zadłużenie”), na którą
    to kwotę składają się:
    a) kapitał kredytu pozostający do spłaty: (...) CHF,
    b) odsetki umowne od kapitału kredytu: (...) CHF,
    c) pozostałe odsetki, opłaty i koszty: (...) CHF.
    Wartość Zadłużenia w PLN na dzień zawarcia ugody, po przeliczeniu według średniego
    kursu CHF Narodowego Banku Polskiego opublikowanego w dniu 7 maja 2025 r. w
    wysokości (...) PLN CHF, wynosiło łącznie: (...) PLN.
    W ramach pełnego i ostatecznego rozliczenia roszczeń stron wynikających z Umowy lub w
    związku z nią, Bank zobowiązał się do „zapłaty (zwrotu) na rzecz Klienta kwoty (...) PLN w
    terminie 30 dni kalendarzowych od wystąpienia ostatniego z dwóch zdarzeń: (i)
    otrzymania przez Bank pisma procesowego Klienta dotyczącego cofnięcia pozwu w
    Postępowaniu z powództwa Klienta z potwierdzeniem nadania do Sądu, oraz (ii)
    otrzymania przez Bank pisemnej dyspozycji Klienta dotyczącej wypłaty.”
    Mając na względzie powyższe należy wskazać, iż Wnioskodawca i Zainteresowana ze
    względu na potencjalną nieważność umowy kredytowej dokonali wpłat w wysokości
    większej, niż wynikałoby to ze stanu właściwego, przewidzianego przepisami prawa
    powszechnie obowiązującego. Tym samym, mając na względzie wzajemną intencję stron
    związaną z zawieraną ugodą, kwota (...) zł miała stanowić polubowny zwrot nienależnych
    kwot wpłaconych uprzednio w ramach spłaty kapitałowo-odsetkowej.
    Kwota (...) zł nie stanowi przysporzenia ponad kwoty uiszczane przez Wnioskodawcę i
    Zainteresowaną tytułem spłaty kredytu hipotecznego będącego przedmiotem wniosku i
    winna mieścić się w kwocie wpłacanej przez nich podczas spłaty kredytu.
    Strony nie przewidziały przewalutowania kredytu na PLN ze względu na to, iż w ocenie
    stron uwidocznionej w ramach ugody, umowa mogła zawierać postanowienia obarczone
    sankcją nieważności. Niemniej jednak, ewentualna nadpłata dokonana w walucie CHF
    zgodnie z ugodą miała zostać zwrócona w walucie PLN, po jej przeliczeniu według kursu

    średniego Narodowego Banku Polskiego z dnia dokonania przez Klienta określonej wpłaty.
    W przypadku wskazania przez Klienta rachunku prowadzonego w walucie CHF, Bank był
    zobowiązany do zwrotu ewentualnej nadpłaty w tej walucie.
    Zgodnie z zawartą ugodą, kwota (...) zł miała stanowić „pełne i ostateczne rozliczenia
    roszczeń stron wynikających z Umowy lub w związku z nią”. W ramach tego rozliczenia
    Bank zobowiązał się do „zapłaty (zwrotu) na rzecz Klienta kwoty (...) PLN”. W ocenie
    Wnioskodawców, kwota ta miała stanowić polubowny zwrot środków wpłaconych
    wcześniej do banku, które zostałyby uznane za nienależne bankowi z powodu nieważności
    postanowień umownych.
    W ocenie Wnioskodawców, a także uwzględniając charakter zawartej ugody, zwrot
    środków pieniężnych nie stanowi żadnej z kategorii wskazanej przez organ. Nie jest to
    odszkodowanie ze strony banku, wynagrodzenie za zaniechanie dochodzenia roszczeń,
    zadośćuczynienie albo świadczenie z tytułu kredytu mieszkaniowego związane z
    powstaniem przychodu z tytułu zastosowania ujemnego oprocentowania.
    Ugoda wyodrębnia z bankiem kwotę (...) zł jako element „pełnego i ostatecznego
    rozliczenia roszczeń stron wynikających z Umowy lub w związku z nią”. Poza wskazaną
    kwotą w ugodzie wyodrębniona jest kwota wypłacona przez bank przy zawarciu umowy
    kredytu, kwoty uiszczone na rzecz banku przez klienta (Wnioskodawcę i Zainteresowaną)
    oraz wysokość zadłużenia na dzień zawarcia ugody. Wartości te zostały wskazane powyżej.
    Kwota w ugodzie została ustalona w drodze porozumienia stron. Strony nie przyjmowały
    żadnych wartości lub wskaźników w ugodzie.

## Pytanie

Czy kwota otrzymana przez Zainteresowanych w wyniku ugody z bankiem stanowi
    przychód podlegający opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych?
    Państwa stanowisko w sprawie
    W Państwa ocenie, zgodnie z treścią art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku
    dochodowym od osób fizycznych opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają
    wszelkiego rodzaju dochody, z wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c
    oraz dochodów, od których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano
    poboru podatku.
    Stosownie do art. 9 ust. 2 ww. ustawy, dochodem ze źródła przychodów, jeżeli przepisy
    art. 23o, art. 23u, art. 24-24b, art. 24c, art. 24e, art. 30ca, art. 30da oraz art. 30f nie
    stanowią inaczej, jest nadwyżka sumy przychodów z tego źródła nad kosztami ich
    uzyskania osiągnięta w roku podatkowym.
    Jeżeli koszty uzyskania przekraczają sumę przychodów, różnica jest stratą ze źródła
    przychodów.
    Jak stanowi art. 11 ust. 1 cytowanej ustawy, przychodami, z zastrzeżeniem art. 14-15, art.
    17 ust. 1 pkt 6, 9, 10 w zakresie realizacji praw wynikających z pochodnych instrumentów
    finansowych, pkt 11, art. 19, art. 25b, art. 30ca, art. 30da i art. 30f, są otrzymane lub
    postawione do dyspozycji podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i wartości
    pieniężne oraz wartość otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych
    świadczeń.
    Pojęcie przychodu wiąże się z przysporzeniem majątkowym po stronie podatnika, z
    wartością wchodzącą do jego majątku. Przychodami w rozumieniu art. 11 ustawy o
    podatku dochodowym od osób fizycznych mogą być tylko takie świadczenia, które nie
    mają charakteru zwrotnego. Skoro bowiem przychód jest określonym przyrostem
    majątkowym po stronie podatnika jego otrzymanie musi mieć charakter definitywny. Za
    przychody należy zatem uznać każdą formę przysporzenia majątkowego, zarówno formę
    pieniężną jak i niepieniężną, w tym nieodpłatne świadczenia otrzymane przez podatnika.
    Dla celów podatkowych przyjmuje się, że nieodpłatne świadczenie obejmuje każde

    działanie lub zaniechanie na rzecz innej osoby oraz wszystkie zdarzenia prawne i
    zdarzenia gospodarcze w działalności podmiotów, których skutkiem jest przysporzenie
    majątku innej osoby, mające konkretny wymiar finansowy. Ustawodawca tworząc system
    opodatkowania dochodów osób fizycznych miał na względzie, że przysporzenia
    uzyskiwane przez osoby fizyczne mogą być skutkiem różnych rodzajów czynności i
    zdarzeń. Stworzył więc klasyfikację tych przysporzeń w oparciu o kryterium źródła
    przychodów i system ich opodatkowania uwzględniający specyfikę poszczególnych źródeł
    przychodów. W języku powszechnym mianem „źródła” określane jest „to, co stanowi
    początek czegoś”, „przyczyna czegoś”, a synonimami tego pojęcia są m.in. czynnik
    sprawczy, powód, pochodzenie.
    W myśl art. 10 ust. 1 pkt 9 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, źródłami
    przychodów są inne źródła.
    Stosownie do art. 20 ust. 1 ww. ustawy, za przychody z innych źródeł, o których mowa w
    art. 10 ust. 1 pkt 9, uważa się w szczególności: kwoty wypłacone po śmierci członka
    otwartego funduszu emerytalnego wskazanej przez niego osobie lub członkowi jego
    najbliższej rodziny, w rozumieniu przepisów o organizacji i funkcjonowaniu funduszy
    emerytalnych, kwoty uzyskane z tytułu zwrotu z indywidualnego konta zabezpieczenia
    emerytalnego oraz wypłaty z indywidualnego konta zabezpieczenia emerytalnego, w tym
    także dokonane na rzecz osoby uprawnionej na wypadek śmierci oszczędzającego, zasiłki
    pieniężne z ubezpieczenia społecznego, alimenty, stypendia, świadczenia otrzymane z
    tytułu umowy o pomocy przy zbiorach, dotacje (subwencje) inne niż wymienione w art. 14,
    dopłaty, nagrody i inne nieodpłatne świadczenia nienależące do przychodów określonych
    w art. 12-14 i art. 17.
    Użycie w powyższym przepisie sformułowania „w szczególności”, wskazuje, że definicja
    przychodów z innych źródeł ma charakter otwarty i nie ma przeszkód, aby do tej kategorii
    zaliczyć również przychody inne niż wymienione wprost w przepisie art. 20 ust. 1 ww.
    ustawy.
    O przychodzie podatkowym z innych źródeł będziemy mówić w każdym przypadku, kiedy
    u podatnika wystąpią realne korzyści majątkowe.
    Instytucja kredytu uregulowana została przepisami ustawy z 29 sierpnia 1997 r. Prawo
    bankowe. Zgodnie z treścią art. 69 ust. 1 ww. ustawy, przez umowę kredytu bank
    zobowiązuje się oddać do dyspozycji kredytobiorcy na czas oznaczony w umowie kwotę
    środków pieniężnych z przeznaczeniem na ustalony cel, a kredytobiorca zobowiązuje się
    do korzystania z niej na warunkach określonych w umowie, zwrotu kwoty wykorzystanego
    kredytu wraz z odsetkami w oznaczonych terminach spłaty oraz zapłaty prowizji od
    udzielonego kredytu.
    Zgodnie z art. 69 ust. 2 pkt 2 i 4 ustawy - Prawo bankowe, umowa kredytu powinna być
    zawarta na piśmie i określać w szczególności kwotę i walutę kredytu i zasady i termin
    spłaty kredytu. Otrzymanie kredytu i jego spłata na warunkach przewidzianych w umowie
    kredytowej są obojętne podatkowo. Przychód po stronie kredytobiorcy pojawia się w
    przypadku, kiedy dochodzi do umorzenia kredytu, jego części lub odsetek. Wtedy bowiem
    kredytobiorca osiąga konkretne przysporzenie majątkowe (przychód w rozumieniu ustawy
    o podatku dochodowym od osób fizycznych).
    Opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych podlega - co do zasady -
    każdy dochód osiągnięty przez osobę fizyczną. Zgodnie natomiast z definicją dochodu jest
    nim nadwyżka przychodów ze źródła nad kosztami jego uzyskania. Pojęciem pierwotnym
    dla dochodu jest więc pojęcie przychodu. Ten z kolei definiowany jest przez ustawodawcę,
    czemu dał wyraz w art. 11 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, jako
    otrzymane lub postawione do dyspozycji podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i
    wartości pieniężne oraz wartość otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych
    świadczeń. Niemniej jednak z definicji tej wywieść można również, że za przychody
    podatkowe mogą być uznane tylko takie świadczenia, które są określonym przyrostem

    majątkowym (zarówno zwiększającym aktywa jak i zmniejszającym pasywa) o charakterze
    definitywnym, nie mające charakteru zwrotnego. O uzyskaniu przychodu w rozumieniu
    ustawy o podatku dochodowym do osób fizycznych można więc mówić w każdej sytuacji,
    gdy podatnik, czy to na skutek otrzymania określonych wartości majątkowych (środków
    pieniężnych, świadczeń w naturze czy też innych nieodpłatnych świadczeń), czy też gdy na
    skutek określonego zdarzenia powodującego zmniejszenie jego zobowiązań wobec innych
    podmiotów, uzyskuje określone przysporzenie majątkowe.
    W stanie faktycznym opisanym we wniosku Wnioskodawcy otrzymali od banku zwrot
    środków pieniężnych, które wcześniej na mocy zakwestionowanej umowy kredytu wpłacili
    tytułem spłaty rat kapitałowo-odsetkowych. Otrzymana przez Nich kwota będzie zatem
    stanowiła zwrot własnych pieniędzy, które nienależnie wpłacili do banku. Wobec
    powyższego, wypłata przez bank tego zwrotu będzie neutralna podatkowo. W wyniku tego
    zwrotu Wnioskodawcy nie osiągną bowiem konkretnego przysporzenia majątkowego, a
    więc zwrot ten nie spowoduje powstania przychodu w rozumieniu przepisów ustawy o
    podatku dochodowym od osób fizycznych.
    Powyższe stanowisko znajduje potwierdzenie w m.in:
    1) interpretacji indywidualnej z dnia 9 grudnia 2024 r., wydanej przez Dyrektora Krajowej
      Informacji Skarbowej, nr 0112-KDIL2-1.4011.834.2024.1.MB,
    2) interpretacji indywidualnej z dnia 14 stycznia 2025 r., wydanej przez Dyrektora
      Krajowej Informacji Skarbowej, nr 0115-KDIT1.4011.747.2024.1.MST,
    3) interpretacji indywidualnej z dnia 3 lipca 2025 r., wydanej przez: Dyrektora Krajowej
      Informacji Skarbowej, nr 0113-KDIPT2-2.4011.431.2025.2.DA.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest prawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

W myśl art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób
    fizycznych (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 163 ze zm.):
      Opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z
      wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od
      których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.
    Powołany przepis wyraża tzw. zasadę powszechności opodatkowania. Regułą jest, że
    każdy dochód osiągnięty przez osobę fizyczną podlega opodatkowaniu, wyjątkiem zaś jest
    sytuacja, gdy dochód opodatkowaniu nie podlega. Wyjątki od omawianej zasady dotyczą:
      dochodów, które zostały wprost wymienione przez ustawodawcę w art. 21, 52, 52a i
      52c ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych jako zwolnione z podatku
      oraz
      dochodów, od których zaniechano poboru podatku w drodze rozporządzenia
      ministra właściwego do spraw finansów publicznych wydanego na podstawie art. 22
      ustawy Ordynacja podatkowa (rozporządzenie takie może być wydane w
      przypadkach uzasadnionych interesem publicznym lub ważnym interesem
      podatników).
    W myśl art. 9 ust. 1a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:

      Jeżeli podatnik uzyskuje dochody z więcej niż jednego źródła, przedmiotem
      opodatkowania w danym roku podatkowym jest, z zastrzeżeniem art. 25e, art. 29-
      30cb, art. 30da-30dh, art. 30e-30g, art. 30j-30p oraz art. 44 ust. 7e i 7f, suma
      dochodów z wszystkich źródeł przychodów.
    Stosownie do art. 9 ust. 2 ww. ustawy:
      Dochodem ze źródła przychodów, jeżeli przepisy art. 23o, art. 23u, art. 24-24b, art.
      24c, art. 24e, art. 30ca, art. 30da oraz art. 30f nie stanowią inaczej, jest nadwyżka
      sumy przychodów z tego źródła nad kosztami ich uzyskania osiągnięta w roku
      podatkowym. Jeżeli koszty uzyskania przekraczają sumę przychodów, różnica jest
      stratą ze źródła przychodów.
    Jak stanowi art. 11 ust. 1 ww. ustawy:
      Przychodami, z zastrzeżeniem art. 14-15, art. 17 ust. 1 pkt 6, 9, 10 w zakresie
      realizacji praw wynikających z pochodnych instrumentów finansowych, pkt 11, art.
      19, art. 25b, art. 30ca, art. 30da i art. 30f, są otrzymane lub postawione do dyspozycji
      podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość
      otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń.
    Jak wynika z powołanego przepisu, ustawodawca przyjął zasadę, że przychodem są:
      pieniądze i wartości pieniężne, które zostały otrzymane przez podatnika – tj. takie
      pieniądze i wartości pieniężne, które podatnik rzeczywiście „dostał, odebrał,
      zainkasował, objął w posiadanie”;
      pieniądze i wartości pieniężne, które zostały postawione do dyspozycji podatnika – tj.
      takie przysporzenia, które zostały mu faktycznie udostępnione/przekazane do
      odbioru; takie pieniądze i środki pieniężne, które podatnik ma możliwość włączyć do
      swojego władztwa, a więc ma możliwość skorzystania z tychże pieniędzy i wartości
      pieniężnych i nie jest to uzależnione od dodatkowej zgody osoby stawiającej
      określone pieniądze i wartości pieniężne do dyspozycji podatnika.
    Pojęcie przychodu wiąże się zatem z przysporzeniem majątkowym po stronie podatnika, z
    wartością wchodzącą do jego majątku. Przychodami w rozumieniu art. 11 ustawy o
    podatku dochodowym od osób fizycznych mogą być tylko takie świadczenia, które nie
    mają charakteru zwrotnego. Skoro bowiem przychód jest określonym przyrostem
    majątkowym po stronie podatnika, jego otrzymanie musi mieć charakter definitywny.
    Za przychody należy zatem uznać każdą formę przysporzenia majątkowego, zarówno
    formę pieniężną jak i niepieniężną, w tym nieodpłatne świadczenia otrzymane przez
    podatnika.
    Dla celów podatkowych przyjmuje się, że nieodpłatne świadczenie obejmuje każde
    działanie lub zaniechanie na rzecz innej osoby oraz wszystkie zdarzenia prawne i
    zdarzenia gospodarcze w działalności podmiotów, których skutkiem jest przysporzenie
    majątku innej osoby, mające konkretny wymiar finansowy.
    Ustawodawca tworząc system opodatkowania dochodów osób fizycznych miał na
    względzie, że przysporzenia uzyskiwane przez osoby fizyczne mogą być skutkiem różnych
    rodzajów czynności i zdarzeń. Stworzył więc klasyfikację tych przysporzeń w oparciu o
    kryterium źródła przychodów i system ich opodatkowania uwzględniający specyfikę
    poszczególnych źródeł przychodów. W języku powszechnym mianem „źródła” określane
    jest „to, co stanowi początek czegoś”, „przyczyna czegoś”, a synonimami tego pojęcia są m.
    in. czynnik sprawczy, powód, pochodzenie.
    Źródła przychodów

    Zgodnie z art. 10 ust. 1 pkt 9 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, źródłem
    przychodów są inne źródła.
    Stosownie do art. 20 ust. 1 ww. ustawy:
      Za przychody z innych źródeł, o których mowa w art. 10 ust. 1 pkt 9, uważa się w
      szczególności: kwoty wypłacone po śmierci członka otwartego funduszu
      emerytalnego wskazanej przez niego osobie lub członkowi jego najbliższej rodziny, w
      rozumieniu przepisów o organizacji i funkcjonowaniu funduszy emerytalnych, kwoty
      uzyskane z tytułu zwrotu z indywidualnego konta zabezpieczenia emerytalnego oraz
      wypłaty z indywidualnego konta zabezpieczenia emerytalnego, w tym także
      dokonane na rzecz osoby uprawnionej na wypadek śmierci oszczędzającego, zasiłki
      pieniężne z ubezpieczenia społecznego, alimenty, stypendia, świadczenia otrzymane
      z tytułu umowy o pomocy przy zbiorach, dotacje (subwencje) inne niż wymienione w
      art. 14, dopłaty, nagrody i inne nieodpłatne świadczenia nienależące do przychodów
      określonych w art. 12-14 i art. 17.
    Użycie w powyższym przepisie sformułowania „w szczególności”, wskazuje, że definicja
    przychodów z innych źródeł ma charakter otwarty i nie ma przeszkód, aby do tej kategorii
    zaliczyć również przychody inne niż wymienione wprost w przepisie art. 20 ust. 1 ww.
    ustawy. O przychodzie podatkowym z innych źródeł będziemy mówić w każdym
    przypadku, kiedy u podatnika wystąpią realne korzyści majątkowe.
    Skutki podatkowe zwrotu przez bank należności stanowiącej zwrot zapłaconych kwot
    tytułem spłaty zadłużenia na rzecz banku
    Jak stanowi art. 917 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (t. j. Dz. U. z 2025 r.
    poz. 1071 ):
    Przez ugodę strony czynią sobie wzajemne ustępstwa w zakresie istniejącego między nimi
    stosunku prawnego w tym celu, aby uchylić niepewność co do roszczeń wynikających z
    tego stosunku lub zapewnić ich wykonanie albo by uchylić spór istniejący lub mogący
    powstać.
    Powołana definicja ugody pozwala wyróżnić elementy konstrukcyjne tej instytucji. Po
    pierwsze, zauważyć należy, że umowa ta może być zawarta wyłącznie w sytuacji, gdy
    między stronami stosunku prawnego istnieje niepewność albo spór, co do roszczeń
    wynikających z tego stosunku. Po drugie, celem zawarcia ugody jest uchylenie tej
    niepewności lub sporu. Wreszcie po trzecie, strony dążą do osiągnięcia celu przez
    wzajemne ustępstwa. Tak więc nieodłącznym elementem ugody są wzajemne ustępstwa
    stron. W literaturze przedmiotu podkreśla się, że z ustępstwem mamy do czynienia, gdy
    ktoś rezygnuje z jakiegoś warunku, wymagania, zmniejsza swoje żądania czy też odstępuje
    od nich. Ustępstwa mogą polegać m.in. na zrzeczeniu się uprawnień czy też zarzutów,
    zaciąganiu zobowiązań, obniżeniu świadczenia itp.
    Zarówno w doktrynie jak i w orzecznictwie podkreśla się szczególną przyczynę prawną
    ugody. Oznacza to, że ugoda nie tworzy nowego stosunku prawnego, a jedynie odnosi się
    do istniejącego stosunku prawnego stanowiącego podstawę powództwa, a tym samym
    podstawę zawarcia ugody. W doktrynie prezentowany jest również pogląd, zgodnie z
    którym kauzalność ugody przejawia się w określeniu zarzutów, którymi mogą się posłużyć
    strony po zawarciu ugody. Tak więc ugoda jest czynnością, realizowaną w drodze
    wzajemnych ustępstw stron, zmierzającą do uchylenia niepewności co do roszczeń
    wynikających z tego stosunku lub zapewnienia ich wykonania albo uchylenia sporu
    istniejącego lub mogącego powstać.
    Z kolei instytucja kredytu uregulowana została przepisami ustawy z dnia 29 sierpnia 1997
    r. Prawo bankowe (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1646).
    Zgodnie z treścią art. 69 ust. 1 ww. ustawy:

      Przez umowę kredytu bank zobowiązuje się oddać do dyspozycji kredytobiorcy na
      czas oznaczony w umowie kwotę środków pieniężnych z przeznaczeniem na ustalony
      cel, a kredytobiorca zobowiązuje się do korzystania z niej na warunkach określonych
      w umowie, zwrotu kwoty wykorzystanego kredytu wraz z odsetkami w oznaczonych
      terminach spłaty oraz zapłaty prowizji od udzielonego kredytu.
    Otrzymanie kredytu i jego spłata na warunkach przewidzianych w umowie kredytowej są
    obojętne podatkowo. Przychód po stronie kredytobiorcy pojawia się w przypadku, kiedy
    dochodzi do umorzenia kredytu, jego części lub odsetek. Wtedy bowiem kredytobiorca
    osiąga konkretne przysporzenie majątkowe (przychód w rozumieniu ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych).
    Zgodnie natomiast z definicją dochodu jest nim nadwyżka przychodów ze źródła nad
    kosztami jego uzyskania. Pojęciem pierwotnym dla dochodu jest więc pojęcie przychodu.
    Ten z kolei definiowany jest przez ustawodawcę, czemu dał wyraz w art. 11 ust. 1 ustawy o
    podatku dochodowym od osób fizycznych, jako otrzymane lub postawione do dyspozycji
    podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość
    otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń. Niemniej jednak z
    definicji tej wywieść można również, że za przychody podatkowe mogą być uznane tylko
    takie świadczenia, które są określonym przyrostem majątkowym (zarówno zwiększającym
    aktywa jak i zmniejszającym pasywa) o charakterze definitywnym, nie mające charakteru
    zwrotnego.
    Wobec powyższego, skoro jak Zainteresowani wskazali – kwota (...) zł stanowi zwrot
    nienależnych kwot wpłaconych uprzednio do banku w ramach spłaty rat kapitałowo-
    odsetkowych i ww. kwota nie stanowi przysporzenia ponad kwoty uiszczane tytułem
    spłaty kredytu hipotecznego, to stwierdzam, że zwrot ten nie stanowi dla
    Zainteresowanych przychodu.
    Czynność ta nie spowodowała uzyskania przez Zainteresowanych przysporzenia
    majątkowego, wzrostu majątku Zainteresowanych. Otrzymana przez Zainteresowanych
    kwota stanowi zwrot własnych pieniędzy, które nienależnie Zainteresowani wpłacili
    wcześniej do banku.
    Pieniądze te nie są przychodem Zainteresowanych w rozumieniu art. 11 ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych, klasyfikowanym do źródła, o którym mowa w art. 10 ust.
    1 pkt 9 w zw. z art. 20 ust. 1 ww. ustawy i nie podlegają opodatkowaniu podatkiem
    dochodowym od osób fizycznych. Tym samym, Zainteresowani nie mają obowiązku
    rozliczenia tych środków pieniężnych dla celów podatkowych.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Państwo przedstawili i stanu prawnego,
    który obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia.
    Organ podkreśla, że procedura wydawania indywidualnych interpretacji przepisów prawa
    podatkowego nie podlega regułom przewidzianym dla postępowania podatkowego, czy
    kontrolnego. Organ wydający interpretacje opiera się wyłącznie na opisie stanu
    faktycznego lub zdarzenia przyszłego przedstawionego we wniosku. Postępowanie w
    sprawie wydania interpretacji indywidualnej ma na celu wyjaśnienie wątpliwości co do
    sposobu zastosowania przepisów prawa podatkowego materialnego do określonego
    stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego. Przedmiotem interpretacji wydanej na
    podstawie art. 14b ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z
    2025 r. poz. 111 ze zm.) jest sam przepis prawa. Rolą postępowania w sprawie wydania
    indywidualnej interpretacji przepisów podatkowych nie jest ustalanie stanu faktycznego
    (zdarzenia przyszłego), stanowi to bowiem domenę ewentualnego postępowania
    podatkowego. To na podatniku ciąży obowiązek udowodnienia w toku tego postępowania
    okoliczności faktycznych, z których wywodzi on dla siebie korzystne skutki prawne. Organ

    nie prowadzi postępowania dowodowego, ograniczając się do analizy okoliczności
    podanych we wniosku. W stosunku do tych okoliczności wyraża swoje stanowisko, które
    zawsze musi być jednak ustosunkowaniem się do poglądu (stanowiska) prezentowanego
    w danej sprawie przez wnioskodawcę. Jeżeli zatem, przedstawiony we wniosku stan
    faktyczny będzie różnił się od występującego w rzeczywistości, wówczas wydana
    interpretacja nie będzie chroniła Państwa w zakresie rzeczywiście zaistniałego stanu
    faktycznego. W związku z powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu
    opisu sprawy przedstawionego we wniosku, udzielona odpowiedź traci swoją aktualność.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
      Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb
      ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz.
      111 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa
      sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia
      przyszłego. Z funkcji ochronnej będą mogli skorzystać Ci z Państwa, którzy zastosują
      się do interpretacji.
      Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
      z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
      Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

przez Zainteresowanego, który
    jest stroną postępowania
    Pan A (Zainteresowany będący stroną postępowania – art. 14r § 2 Ordynacji podatkowej)
    ma prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu
    Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z
    dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.
    U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
      w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
      w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS
      /SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a, art. 14b § 1 i art. 14r
    Ordynacji podatkowej.