Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0114-KDIP1-2.4012.614.2024.1.MW
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-01-15
Teza: Brak uznania Wnioskodawcy za podatnika podatku VAT dla
transakcji sprzedaży przysługującego Mu udziału w
niezabudowanej działce wydzielonej z działki nr 1.
Słowa kluczowe: czynności-czynności opodatkowane podatkiem od
towarów i usług
dzierżawa
grunty-dostawa gruntu
nieruchomości-nieruchomość niezabudowana
pełnomocnictwo
podatnik
umowa-umowa przedwstępna
Zagadnienia: Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II. Zakres
opodatkowania-Rozdział 1. Przepisy ogólne -Czynności
podlegające opodatkowaniu
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II. Zakres
opodatkowania-Rozdział 2. Dostawa towarów i
świadczenie usług -Dostawa towarów
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II. Zakres
opodatkowania-Rozdział 2. Dostawa towarów i
świadczenie usług -Świadczenie usług
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III. Podatnicy,
płatnicy i przedstawiciele podatkowi-Rozdział 1.
Podatnicy i płatnicy-Działalność gospodarcza
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III. Podatnicy,
płatnicy i przedstawiciele podatkowi-Rozdział 1.
Podatnicy i płatnicy-Podatnicy
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział I-
art. 2-pkt 6
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II-
Rozdział 1-art. 5-ust. 1-pkt 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II-
Rozdział 2-art. 7.-ust. 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II-
Rozdział 2-art. 8-ust. 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III-
Rozdział 1-art. 15-ust. 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III-
Rozdział 1-art. 15-ust. 2
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział I. Przepisy
ogólne-Definicje
1

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

15 listopada 2024 r. za pośrednictwem operatora pocztowego wpłynął Pana wniosek z 28
    października 2024 r. o wydanie interpretacji indywidualnej, który dotyczy braku uznania
    Pana za podatnika podatku VAT dla transakcji sprzedaży przysługującego Panu udziału w
    działce wydzielonej z działki nr 1. Treść wniosku jest następująca:

## Opis zdarzenia przyszłego

Jako osoba fizyczna nie jest Pan czynnym podatnikiem podatku od towarów i usług (dalej:
    podatek VAT).
    Jest Pan współwłaścicielem wraz z żoną we współwłasności majątkowej małżeńskiej m.in.
    nieruchomości gruntowej położonej w (...), Gminie (...), powiecie (...), województwie (...),
    obszaru łącznego 4,6300 ha (cztery hektary sześć tysięcy trzysta metrów kwadratowych),
    składającej się z działki numer 1. Przedmiotowa nieruchomość stanowi Pana majątek w
    ramach ustawowej wspólności majątkowej małżeńskiej wraz z żoną, które nabył Pan na
    podstawie umowy sprzedaży zawartej dnia 30 maja 2003 r.
    Wchodząca w skład opisanej nieruchomości działka gruntu położona jest w obrębie (...),
    (...), jednostka ewidencyjna: (...), Gminie (...), powiecie (...), województwie (...), działka
    gruntu numer: 1, obszaru 4,6300 ha (cztery hektary sześć tysięcy trzysta metrów
    kwadratowych), identyfikator: (...), składająca się z użytków oznaczonych w ewidencji
    gruntów symbolami: „N”, „Rlllb”, „RIVa”, „RIVb” i „RV", nie jest zabudowana.
    Zgodnie z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego miasta i gminy (...)
    zatwierdzonym Uchwałą nr (...) z dnia 24 maja 2011 r. w sprawie uchwalenia miejscowego

    planu zagospodarowania przestrzennego dla obszarów położonych w miejscowościach
    (...) - teren działki nr ewid. 1 o powierzchni 4,6300 ha przeznaczony jest pod: pas o
    szerokości ok. 225 m od strony drogi gminnej nr (...) nie ma obowiązującego planu
    zagospodarowania przestrzennego, pas o szerokości ok. 16 m: „6 KD - L” - teren drogi
    publicznej kategorii gminnej klasy: L - lokalna, pas o szerokości ok. 285 m: „1 PU" - teren
    zabudowy produkcyjno-usługowej (obiekty produkcyjne, składy i magazyny).
    Uchwalenie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i wynikające z ww.
    planu przeznaczenie działki nie nastąpiło z Pana inicjatywy. Działki nie są położone w
    granicach specjalnej strefy ekonomicznej ani parku narodowego, ani też nie istnieją żadne
    ograniczenia korzystania z nich wynikające z ochrony przyrody i środowiska.
    Działka 1 stanowi nieruchomość rolną w rozumieniu ustawy z dnia 11 kwietnia 2003 r. o
    kształtowaniu ustroju rolnego (tekst jedn. Dz. U. z 2024 r. poz. 423).
    Działka 1 jest przedmiotem dzierżawy zawartej z B.B. dnia 27 stycznia 2015 r. do dnia 1
    lutego 2025 r. w formie pisemnej z datą pewną.
    Do dnia dzisiejszego nie podejmował Pan żadnych działań informacyjno-reklamowych
    związanych ze sprzedażą ww. działek. Inicjatorem przedmiotowych działań była Gmina (...),
    która czuwa nad realizacją transakcji. Nie ponosił Pan żadnych kosztów związanych ze
    sprzedażą, wszelkie formalności, jak i czynności takie jak organizowanie notariusza,
    podział działek czy spotkań z przedstawicielami kupującego organizowane były przez
    Gminę.
    Nie prowadzi Pan działalności gospodarczej w zakresie handlu i obrotu nieruchomościami.
    Dla przedmiotowych nieruchomości nie zostało wydane pozwolenie na budowę ani inne
    pozwolenie czy decyzje.
    Przed sprzedażą działki nie poczynił Pan i nie zamierza Pan poczynić jakiegokolwiek
    działania, dotyczącego zwiększenia wartości przedmiotowej działki (np. uzbrojenie terenu,
    wyposażenie w urządzenia i sieci wodociągowe, kanalizacji sanitarnej oraz energetycznej).
    W dniu 23 października 2024 r. zawarł Pan przedwstępną umowę sprzedaży
    nieruchomości, w której zobowiązał się Pan do sprzedaży własności wydzielonej z
    niezabudowanej Działki numer 1 wchodzącej w skład Nieruchomości opisanej wyżej w § 1
    tej umowy - jej część oznaczoną na załączniku graficznym stanowiącym załącznik do
    Umowy kolorem czerwonym, o obszarze około 2,4000 ha (dwa hektary cztery tysiące
    metrów kwadratowych).
    Zgodnie z przedmiotową umową strony postanowiły, że umowa przyrzeczona zostanie
    zawarta najpóźniej do dnia 31 stycznia 2025 r. pod warunkiem spełnienia następujących
    warunków:
    1. stan prawny Nieruchomości ujawniony w księdze wieczystej, poza sprostowaniem w
      Dziale I-O księgi wieczystej oznaczenia nieruchomości wobec podziału działki nr 1, nie
      ulegnie zmianie,
    2. na Nieruchomości nie będą ciążyły jakiekolwiek prawa ani roszczenia osób trzecich,
      jakiekolwiek obciążenia dokonane na rzecz osób trzecich, a nieujawnione w księdze
      wieczystej,
    3. wydania przez właściwy organ prawomocnej i ostatecznej decyzji o podziale działki nr
      1 przez wydzielenie jej części zgodnie z załącznikiem graficznym załączonym do
      niniejszej umowy, o której mowa w § 3 umowy,
    4. niestwierdzenia ponadnormatywnego zanieczyszczenia nieruchomości skutkującego
      koniecznością rekultywacji,
    5. potwierdzenia badaniami geotechnicznymi możliwości posadowienia na Przedmiocie
      Umowy budynków przy zastosowaniu tradycyjnych technologii budowlanych,

    6. wydania przez Ministra Finansów interpretacji przepisów prawa podatkowego
      (interpretacja indywidualna) na podstawie art. 14b powołanej wyżej ustawy z dnia 29
      sierpnia 1997 r. Ordynacja Podatkowa stwierdzającej, czy Przedmiot umowy podlega
      lub nie podlega opodatkowaniu VAT, a w razie potwierdzenia przez Organ, że
      Przedmiot Umowy podlega opodatkowaniu VAT przedłożenia zaświadczenia
      potwierdzającego status Sprzedających lub jednego ze Sprzedających jako czynnego
      płatnika podatku VAT,
    7. w terminie do dnia zawarcia przyrzeczonej umowy sprzedaży Kupująca Spółka lub
      wskazana przez Kupującą osoba trzecia nabędzie prawo własności wszystkich
      następujących działek gruntu położonych w obrębie (...), jednostka ewidencyjna: (...):
        wydzieloną z niezabudowanej Działki nr 2 - jej część przeznaczoną w całości na
        cele inne niż rolne i Działki nr 3, nr 4 i nr 5,
        wydzieloną z niezabudowanej Działki nr 6 - jej część przeznaczoną w całości na
        cele inne niż rolne i Działkę nr 7,
        wydzieloną z niezabudowanej Działki nr 8 - jej część przeznaczoną w całości na
        cele inne niż rolne i Działkę nr 9,
        wydzieloną z niezabudowanej Działki nr 10 - jej część przeznaczoną w całości na
        cele inne niż rolne,
        wydzieloną z niezabudowanej Działki nr 11 - jej część przeznaczoną w całości na
        cele inne niż rolne,
        wydzieloną z niezabudowanej Działki nr 12 - jej część przeznaczoną w całości na
        cele inne niż rolne i Działki nr 13 i nr 14,
        wydzieloną z niezabudowanej Działki nr 15 - jej część przeznaczoną w całości na
        cele inne niż rolne,
        wydzieloną z niezabudowanej Działki nr 16 - jej część przeznaczoną w całości na
        cele inne niż rolne i Działki nr 17, nr 18 i nr 19,
        wydzieloną z niezabudowanej Działki nr 20 - jej część przeznaczoną w całości na
        cele inne niż rolne i Działkę nr 21,
        Działkę nr 22,
        wydzieloną z niezabudowanej Działki nr 23 - jej część przeznaczoną w całości na
        cele inne niż rolne,
        wydzieloną z niezabudowanej Działki nr 24 - jej część przeznaczoną w całości na
        cele inne niż rolne lub wszyscy właściciele nieruchomości wymienionych
        powyżej, będą gotowi zawrzeć umowy przenoszące własność wszystkich wyżej
        wymienionych działek gruntu na Kupującą Spółkę lub wskazaną przez Kupującą
        osobę trzecią i w tym celu, w dacie zawarcia umowy przyrzeczonej, stawią się u
        notariusza i przystąpią do zawarcia umów przenoszących własność wyżej
        wymienionych działek gruntu,
    8. raport z badania due diligence, o którym mowa w § 6 umowy nie wykazuje żadnych
      ryzyk ani nieprawidłowości,

    9. w dacie zawarcia umowy przyrzeczonej wszystkie oświadczenia i zapewnienia
      Sprzedających zawarte w § 1 niniejszej umowy będą odpowiadały aktualnemu stanowi
      prawnemu i faktycznego Przedmiotu Umowy i zostaną powtórzone przez
      Sprzedających w umowie przyrzeczonej,
    10. opisana umowa dzierżawy zostanie rozwiązana w zakresie Przedmiotu umowy, co
      zostanie udokumentowane na podstawie umowy rozwiązania umowy dzierżawy
      odnośnie Przedmiotu Umowy.
    Powyższe Warunki wymienione są zastrzeżone na rzecz Kupującej Spółki, której
    przysługuje prawo jednostronnego zrzeczenia się Warunków, z wyjątkiem wymienionych
    w punkcie 1, 3, 6, 10 oraz prawo żądania zawarcia umowy przyrzeczonej pomimo
    niespełnienia się wymienionych Warunków lub spełnienia jedynie niektórych z nich.
    Spełnienie się Warunków lub ich zrzeczenie się przez Kupującą Spółkę powinno nastąpić
    najpóźniej do dnia 15 stycznia 2025 r. (piętnastego stycznia dwa tysiące dwudziestego
    piątego roku).
    Dodatkowo w przedmiotowej umowie zawarto szereg zgód, upoważnień i pełnomocnictw,
    zgodnie z którymi m.in.:
    1. Sprzedający wyrażają zgodę na dokonanie przez Kupującą Spółkę analizy stanu
      prawnego Nieruchomości, analizy stopnia wykonania zobowiązań z tytułu podatków
      oraz analizy stanu faktycznego Nieruchomości, obejmującej między innymi badania
      geotechniczne, hydrologiczne, w celu zidentyfikowania i oszacowania ryzyka
      związanego z przyszłą inwestycją (badanie due diligence) i wobec powyższego, w
      związku z realizacją uprawnienia, Kupująca Spółka ma prawo wglądu do odpowiedniej
      dokumentacji urzędowej, a także finansowej,
    2. Sprzedający wyrażają zgodę na dokonywanie przez Kupującą Spółkę od dnia zawarcia
      niniejszej umowy wszelkich czynności faktycznych i prawnych mających na celu
      uzyskanie pozwolenia na budowę i prowadzenie prac inwestycyjnych w
      nieograniczonym zakresie na Przedmiocie Umowy - w celu uniknięcia wątpliwości,
      Strony uzgadniają, że Kupująca ma prawo dysponowania Przedmiotem Umowy na
      cele budowlane,
    3. Sprzedający wyrażają niniejszym zgodę na przeniesienie przez Kupującą Spółkę
      wszelkich praw i obowiązków nabytych niniejszą umową przez Kupującą Spółkę w
      dowolnym czasie na rzecz dowolnych Spółek wchodzących w skład Grupy Kapitałowej
      (...) S.A. Skuteczność wstąpienia osoby trzeciej w miejsce Kupującej uzależniona będzie
      od zawarcia między Nią a osobą trzecią umowy cesji wierzytelności z umowy
      przedwstępnej z jednoczesnym przejęciem przez cesjonariusza długów cedenta
      wynikających z niniejszej umowy w formie notarialnej,
    4. Sprzedający wyrażają niniejszym zgodę na dokonanie przez Kupującą przelewu
      wierzytelności nabytej niniejszą umową przedwstępną na dowolnie wybraną osobę
      trzecią z jednoczesnym przejęciem przez cesjonariusza wszelkich jej długów wobec
      nich jako Sprzedających, a wynikających z tej umowy. W razie zawarcia takiej umowy z
      osobą trzecią Sprzedający wyrażają zgodę na przejęcie długu przez tę osobę i
      zwalniają Kupującą z zobowiązania - według zasad określonych w przepisach Tytułu IX
      Kodeksu Cywilnego,
    5. Sprzedający oświadczają, iż udzielają Kupującej Spółce pełnomocnictwa z prawem do
      udzielania dalszych pełnomocnictw - do reprezentowania Mocodawcy w
      postępowaniach administracyjnych dotyczących w szczególności podziałów
      geodezyjnych, uzyskiwania decyzji zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej
      pozwolenia na budowę, postępowaniach dotyczącym uzyskania decyzji o warunkach
      zabudowy i zagospodarowania terenu, uzyskania niezbędnej do rozpoczęcia budowy
      dokumentacji geodezyjno-kartograficznej, w tym kopii mapy zasadniczej, uzyskania
      opinii lub zaświadczenia zarządców sieci o możliwości wykonania uzbrojenia

      technicznego terenu, uzyskania raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na
      środowisko, uzyskania zgody na wycinkę drzew i krzewów z przedmiotu umowy,
      występowania przed wszelkimi organami administracji publicznej oraz do
      podejmowania wszelkich działań faktycznych i prawnych, niezbędnych dla uzyskania
      decyzji i zaświadczeń opisanych w § 4 ust. 1 tej umowy, w szczególności składania
      wniosków oraz odbioru wymaganych decyzji, postanowień i zaświadczeń.
    Wszelkie koszty związane ze sprzedażą ponosi strona Kupująca.

## Pytanie

Czy dostawa przedmiotowej nieruchomości na rzecz Kupującej Spółki będzie podlegała
    opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług?
    Pana stanowisko w sprawie
    W Pana ocenie, dostawa przedmiotowej nieruchomości na rzecz Kupującej Spółki nie
    będzie podlegała opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.
    Na mocy art. 15 ust. 1 ustawy o VAT, podatnikami są osoby prawne, jednostki
    organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące
    samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w ust. 2 bez względu na cel lub
    rezultat takiej działalności.
    Działalność gospodarcza, według art. 15 ust. 2 ustawy o VAT, obejmuje wszelką działalność
    producentów, handlowców lub usługodawców w tym podmiotów pozyskujących zasoby
    naturalne oraz rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody.
    Działalność gospodarcza obejmuje w szczególność czynności polegające na
    wykorzystywaniu towarów lub wartość niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla
    celów zarobkowych.
    Określony w ustawie zakres opodatkowania podatkiem od towarów i usług wskazuje, że
    do tego, aby faktycznie zaistniało opodatkowanie danej czynności, konieczne jest, aby
    czynność podlegającą opodatkowaniu wykonał podmiot, który dla tej właśnie czynności
    będzie działał jako podatnik. Definicja działalności gospodarczej zawarta w ustawie ma
    charakter uniwersalny, pozwalający na objęcie pojęciem „podatnik” tych wszystkich
    podmiotów, które prowadzą określoną działalność, występując w profesjonalnym obrocie
    gospodarczym. Ponadto, działalność gospodarczą stanowi wykorzystywanie towarów w
    sposób ciągły dla celów zarobkowych. Przez ciągłe wykorzystywanie składników majątku
    należy rozumieć takie wykorzystywanie majątku, które charakteryzuje się powtarzalnością
    lub długim okresem trwania. Zatem czerpanie dochodów ze składnika majątku wskazuje
    na prowadzenie działalności gospodarczej.
    Analizując powyższe przepisy stwierdzić należy, że dostawa towarów podlegać będzie
    opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług wyłącznie wówczas, gdy dokonywana
    będzie przez podmiot mający status podatnika, a dodatkowo działającego w takim
    charakterze w odniesieniu do danej transakcji. Istotnym dla określenia, że w odniesieniu
    do konkretnej dostawy mamy do czynienia z podatnikiem podatku VAT jest stwierdzenie,
    że prowadzi on działalność gospodarczą w rozumieniu przepisów ustawy.
    Na mocy art. 9 ust. 1 Dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie
    wspólnego systemu podatku od wartość dodanej (Dz. Urz. UE. L 347 z 11 grudnia 2006 r.
    str. 1 ze zm.) - zwanej dalej Dyrektywą 112 - podatnikiem jest każda osoba prowadząca
    samodzielnie w dowolnym miejscu jakąkolwiek działalność gospodarczą, bez względu na
    cel, czy tez rezultaty takiej działalności.
    „Działalność gospodarcza” obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców lub
    usługodawców włącznie z górnictwem, działalnością rolniczą i wykonywaniem wolnych
    zawodów lub uznanych za takie. Za działalność gospodarczą uznaje się w szczególność
    wykorzystywanie w sposób ciągły majątku rzeczowego lub wartości niematerialnych w
    celu uzyskania z tego tytułu dochodu.

    Właściwym zatem jest wykluczenie osób fizycznych z grona podatników w przypadku, gdy
    dokonują sprzedaży, przekazania, bądź darowizny towarów stanowiących część majątku
    osobistego, tj. majątku, który nie został nabyty w celu jego odsprzedaży, bądź
    wykonywania innych czynność w ramach działalność gospodarczej.
    W kontekście powyższych rozważań nie jest podatnikiem podatku od towarów i usług ten,
    kto jako osoba fizyczna dokonuje jednorazowych lub okazjonalnych transakcji, za które
    nie jest przewidziana ściśle regularna zapłata oraz nie prowadzi zorganizowanej czy
    zarejestrowanej działalność gospodarczej, a tylko np. wyzbywa się majątku osobistego.
    Dokonywanie określonych czynności incydentalnie, poza sferą prowadzonej działalność
    gospodarczej, również nie pozwala na uznanie danego podmiotu za podatnika w zakresie
    tych czynność.
    Zwykłe nabycie lub sprzedaż rzeczy nie stanowi wykorzystywania w sposób ciągły majątku
    rzeczowego w celu uzyskania z tego tytułu dochodu w rozumieniu art. 9 ust. 1 Dyrektywy
    2006/112/WE Rady (a tym samym art. 15 ust. 2 ustawy o VAT), jako że jedynym
    przychodem z takich transakcji może być ewentualny zysk ze sprzedaży tej rzeczy.
    Dodatkowo należy wskazać, że działalność gospodarcza powinna cechować się stałością,
    powtarzalnością i niezależnością jej wykonywania, bowiem związana jest z profesjonalnym
    obrotem gospodarczym. Nie jest natomiast działalnością handlową, a zatem i
    gospodarczą, sprzedaż majątku osobistego, który nie został nabyty w celu jego
    odsprzedaży i nie jest związany z prowadzoną działalnością gospodarczą.
    Mając powyższe na względzie należy stwierdzić, że uznanie, że dany podmiot w
    odniesieniu do konkretnej czynności działa jako podatnik podatku od towarów i usług,
    wymaga oceny każdorazowo odnoszącej się do okoliczności faktycznych danej sprawy.
    Z orzeczenia Trybunału Sprawiedliwość Unii Europejskiej (dalej: TSUE) z 15 września 2011
    r. w sprawach połączonych Jarosław Słaby przeciwko Ministrowi Finansów (C-180/10) oraz
    Emilian Kuć i Halina Jeziorska-Kuć przeciwko Dyrektorowi Izby Skarbowej w Warszawie (C-
    181/10) wynika, że czynności związane ze zwykłym wykonywaniem prawa własności nie
    mogą same z siebie być uznawane za prowadzenie działalności gospodarczej. Sama liczba
    i zakres transakcji sprzedaży nie mogą stanowić kryterium rozróżnienia między
    czynnościami dokonywanymi prywatnie, które znajdują się poza zakresem zastosowania
    Dyrektywy, a czynnościami stanowiącymi działalność gospodarczą. Podobnie - zdaniem
    Trybunału - okoliczność, że przed sprzedażą zainteresowany dokonał podziału gruntu na
    działki. Całość powyższych elementów może bowiem odnosić się do zarządzania
    majątkiem prywatnym zainteresowanego.
    Wobec powyższego, Pana zdaniem należy rozważyć czy w celu sprzedaży działek podjęto
    aktywne działania w zakresie obrotu nieruchomościami, angażując środki podobne do
    wykorzystywanych przez producentów, handlowców i usługodawców w rozumieniu art. 15
    ust. 2 ustawy o VAT, co skutkować będzie koniecznością uznania Pana za podmiot
    prowadzący „działalność gospodarczą” w rozumieniu tego przepisu, a więc za podatnika
    podatku od towarów i usług, czy też sprzedaż ta nastąpi w ramach zarządu majątkiem
    prywatnym.
    W rozumieniu powyższych twierdzeń pomóc mogą zapisy orzeczenia Naczelnego Sądu
    Administracyjnego w Warszawie (dalej: NSA) z 29 października 2007 r., sygn. akt I FPS 3/07,
    w myśl którego formalny status danego podmiotu jako podatnika zarejestrowanego, a
    także okoliczność, że dana czynność została wykonana wielokrotnie lub jednorazowo, lecz
    z zamiarem częstotliwości nie mogą przesądzać o opodatkowaniu tej czynności bez
    każdorazowego ustalenia, czy w odniesieniu do konkretnej czynności podmiot ten
    występował w charakterze podatnika podatku VAT (...).
    Biorąc pod uwagę powołane przepisy oraz opis sprawy, Pana zdaniem należy stwierdzić,
    że w analizowanej sytuacji brak jest podstaw do uznania Pana - w związku ze sprzedażą
    działek – za podatnika podatku VAT prowadzącego działalność gospodarczą w zakresie
    handlu nieruchomościami. Powyższe wynika z faktu, iż sprzedawane nieruchomości nie

    zostały nabyte przez Pana z zamiarem ich dalszej odsprzedaży, a przed sprzedażą nie
    podejmował Pan działań informacyjno-reklamowych związanych ze sprzedażą ww. działek.
    Co więcej, to sama strona Kupująca była inicjatorem ww. działań i pokryła wszelkie koszty
    związane ze sprzedażą przedmiotowej nieruchomości.
    Działania podejmowane przez Pana należą do zakresu zwykłego zarządu majątkiem
    prywatnym. Sprzedając przedmiotowe nieruchomości, w Pana opinii, korzysta Pan z
    przysługującego Panu prawa do rozporządzania własnym majątkiem, która to czynność
    oznacza działanie w sferze prywatnej i do której nie mają zastosowania przepisy ustawy o
    VAT. Uważa Pan, że wobec powyższego należy uznać, że dokonując sprzedaży ww.
    nieruchomości, korzysta Pan z przysługującego prawa do rozporządzania majątkiem
    osobistym, co nie jest wykonywaniem działalność gospodarczej w rozumieniu art. 15 ust. 2
    ustawy o VAT. Brak tego statusu pozbawia Pana cech podatnika podatku VAT, o którym
    mowa w art. 15 ust. 1 ustawy o VAT, w zakresie sprzedaży wskazanych działek, a ich
    dostawę, cech czynności polegającej opodatkowaniu, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1
    tej ustawy. W konsekwencji mając na uwadze powołane przepisy prawa oraz okoliczności
    analizowanej sprawy, w Pana opinii należy stwierdzić, że sprzedaż przedmiotowych
    działek nie stanowi działalności gospodarczej, o której mowa w art. 15 ust. 2 ustawy o VAT.
    Tym samym, Pana zdaniem, z tego tytułu nie występował Pan w charakterze podatnika w
    rozumieniu art. 15 ust. 1 ustawy o VAT, a czynność ta nie podlegała opodatkowaniu
    podatkiem VAT.
    Oceniając sprawę, uważa Pan, że należy podkreślić, że decydującym czynnikiem dla
    rozważań o prowadzeniu/nieprowadzeniu przez Pana działalności gospodarczej
    polegającej na handlu gruntami był i jest cel nabycia przez Pana nieruchomości
    sprzedawanych na rzecz Kupującej Spółki. Pana zdaniem, kluczową kwestią nie uznania
    tych przedmiotowych transakcji jako działalność gospodarczą w rozumieniu art. 15 ust. 1
    ustawy o VAT jest stan faktyczny, z którego wynika, że nie nabył Pan gruntów w celu ich
    sprzedaży i użytkował je Pan do celów rolniczych. Nie nabywał Pan ww. nieruchomości w
    celach handlowych. Podkreślić Pana zdaniem należy, że z propozycją sprzedaży
    przedmiotowych nieruchomości wystąpiła Gmina wraz z Kupującą Spółką. Tak więc do
    dnia dzisiejszego nie podejmował Pan żadnych działań informacyjno-reklamowych
    związanych ze sprzedażą ww. działek. Inicjatorem przedmiotowych działań była Gmina (...),
    która zorganizowała spotkanie z przedstawicielami Kupującej Spółki. Z Pana strony nie
    ponoszone były żadne koszty związane ze sprzedażą, wszelkie formalności, jak i czynności
    takie jak organizowanie notariusza, podział działek - ponoszone były przez Kupującą
    Spółkę bądź Gminę. Taka sytuacja oznacza, iż nie ma możliwości zaliczenia sprzedaży tych
    gruntów do działalność gospodarczej w zakresie handlu gruntami. To właśnie ten zamiar
    w momencie zakupu jest decydujący dla uznania danej czynności za działalność
    gospodarczą. Powyższą wykładnię potwierdził Naczelny Sąd Administracyjny w składzie 7
    sędziów we wskazanej już uchwale z 29 października 2007 r. (sygn. akt I FPS 3/07) oraz w
    wielu innych orzeczeniach. W związku z powyższym, aby dostawę towarów uznać za
    działalność gospodarczą, należy wykazać, że w momencie nabycia nieruchomości mógł
    wystąpić zamiar dokonywania takich czynności (nabycia i następnie sprzedaży)
    wielokrotnie, którego to zamiaru nie było.
    Wobec powyższego, Pana zdaniem, sprzedaż nieruchomości na rzecz Kupującej Spółki nie
    podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.
    Powyższe znajduje swoje potwierdzenie w licznych indywidualnych interpretacjach
    podatkowych oraz orzeczeniach sądów administracyjnych, a także w najnowszej
    interpretacji indywidualnej Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z 26 marca 2024 r. o
    sygnaturze 0113-KDIPT1-3.4012.38.2024.2.JM.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawił Pan we wniosku jest nieprawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t.j.
    Dz. U. z 2024 r. poz. 361 ze zm.), zwanej dalej „ustawą”:
      Opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlegają odpłatna dostawa
      towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju.
    Stosownie art. 2 pkt 6 ustawy:
      Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o towarach - rozumie się przez to rzeczy
      oraz ich części, a także wszelkie postacie energii.
    W myśl art. 7 ust. 1 ustawy:
      Przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się
      przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (...).
    Towarem jest także udział w prawie własności. Jest to zgodne z normami unijnymi,
    bowiem w myśl art. 15 ust. 2 Dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w
    sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. Urz. UE L Nr 347 z 11
    grudnia 2006 r. s. 1 ze zm.), zwanej dalej Dyrektywą:
      Państwa członkowskie mogą uznać za rzeczy:
      a) określone udziały w nieruchomości;
      b) prawa rzeczowe dające ich posiadaczowi prawo do korzystania z nieruchomości;
      c) udziały i inne równoważne udziałom tytuły prawne dające ich posiadaczowi
      prawne lub faktyczne prawo własności lub posiadania nieruchomości lub jej części.
    W świetle przedstawionych powyżej przepisów, nieruchomość niezabudowana (grunt)
    spełnia definicję towaru wynikającą z art. 2 pkt 6 ustawy, a jej sprzedaż stanowi dostawę
    towarów, o której mowa w art. 7 ust. 1 ustawy.
    Na podstawie art. 8 ust. 1 ustawy:
      Przez świadczenie usług, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się każde
      świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej
      niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu
      art. 7 (...),
    Problematyka współwłasności została uregulowana w art. 195-221 ustawy z 23 kwietnia
    1964 r. Kodeks cywilny (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1061 ze zm.), zwanej dalej Kodeksem
    cywilnym.
    Zgodnie z art. 195 ww. ustawy Kodeks cywilny:
      Własność tej samej rzeczy może przysługiwać niepodzielnie kilku osobom
      (współwłasność).
    Jak wynika z art. 196 § 1 ustawy Kodeks cywilny:
      Współwłasność jest albo współwłasnością w częściach ułamkowych, albo
      współwłasnością łączną.
    Zgodnie z art. 198 ustawy Kodeks cywilny:
      Każdy ze współwłaścicieli może rozporządzać swoim udziałem bez zgody
      pozostałych współwłaścicieli.
    W przypadku współwłasności nieruchomości określonej w częściach ułamkowych, każdy
    ze współwłaścicieli ma określony ułamkiem udział w nieruchomości.
    Z kolei kwestie stosunków majątkowych pomiędzy małżonkami reguluje ustawa z dnia 25
    lutego 1964 r. Kodeks rodzinny i opiekuńczy (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 2809 ze zm.).
    Stosownie do art. 31 § 1 Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego:

      Z chwilą zawarcia małżeństwa powstaje między małżonkami z mocy ustawy
      wspólność majątkowa (wspólność ustawowa) obejmująca przedmioty majątkowe
      nabyte w czasie jej trwania przez oboje małżonków lub przez jednego z nich
      (majątek wspólny). Przedmioty majątkowe nieobjęte wspólnością ustawową należą
      do majątku osobistego każdego z małżonków.
    Zatem istotą wspólności majątkowej małżeńskiej, zarówno ustawowej, jak i umownej, jest
    to, że każdy z małżonków jest współwłaścicielem poszczególnych składników majątku
    wspólnego (dorobkowego) na zasadach współwłasności łącznej (bezudziałowej).
    W świetle art. 35 Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego:
      W czasie trwania wspólności ustawowej żaden z małżonków nie może żądać
      podziału majątku wspólnego. Nie może również rozporządzać ani zobowiązywać się
      do rozporządzania udziałem, który w razie ustania wspólności przypadnie mu w
      majątku wspólnym lub w poszczególnych przedmiotach należących do tego majątku.
    W myśl art. 36 § 1 i 2 Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego:
      § 1. Oboje małżonkowie są obowiązani współdziałać w zarządzie majątkiem
      wspólnym, w szczególności udzielać sobie wzajemnie informacji o stanie majątku
      wspólnego, o wykonywaniu zarządu majątkiem wspólnym i o zobowiązaniach
      obciążających majątek wspólny.
      § 2. Każdy z małżonków może samodzielnie zarządzać majątkiem wspólnym, chyba
      że przepisy poniższe stanowią inaczej. Wykonywanie zarządu obejmuje czynności,
      które dotyczą przedmiotów majątkowych należących do majątku wspólnego, w tym
      czynności zmierzające do zachowania tego majątku.
    Zgodnie z art. 37 § 1 pkt 1 Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego:
      Zgoda drugiego małżonka jest potrzebna do dokonania czynności prawnej
      prowadzącej do zbycia, obciążenia, odpłatnego nabycia nieruchomości lub
      użytkowania wieczystego, jak również prowadzącej do oddania nieruchomości do
      używania lub pobierania z niej pożytków.
    Na mocy art. 43 § 1 Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego:
      Oboje małżonkowie mają równe udziały w majątku wspólnym.
    Z uwagi na powyższe regulacje prawne, w akcie notarialnym dokumentującym tego
    rodzaju nabycie nieruchomości wymieniani są oboje małżonkowie, jeżeli istnieje między
    nimi ustawowa wspólność majątkowa. Wspólność wynikająca ze stosunku małżeństwa jest
    współwłasnością łączną uprawniającą do współposiadania rzeczy wchodzących w skład
    majątku wspólnego, a w czasie jej trwania żaden z małżonków nie może żądać podziału
    majątku wspólnego. Na mocy zapisu zawartego w art. 43 § 1 Kodeksu cywilnego oboje
    małżonkowie mają równe udziały w majątku wspólnym.
    Na podstawie definicji zawartej w art. 2 pkt 6 ustawy, zbycie nieruchomości dokonywane
    przez podatnika, traktowane jest jako czynność odpłatnej dostawy towarów, o której
    stanowi art. 7 ust. 1 ustawy, podlegającej opodatkowaniu na podstawie art. 5 ust. 1 pkt 1
    ustawy.
    Jednak nie każda czynność stanowiąca dostawę towarów, w rozumieniu art. 7 ustawy o
    podatku od towarów i usług podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług. Aby
    dana czynność była opodatkowana tym podatkiem musi być wykonana przez podmiot,
    który w związku z jej wykonaniem jest podatnikiem podatku od towarów i usług.
    Zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy:
      Podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości
      prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o
      której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności.

    Natomiast w myśl art. 15 ust. 2 ustawy:
      Działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców
      lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz
      rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność
      gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu
      towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów
      zarobkowych.
    Definicja działalności gospodarczej zawarta w ustawie ma charakter uniwersalny,
    pozwalający na objęcie pojęciem „podatnik” tych wszystkich podmiotów, które prowadzą
    określoną działalność występując w profesjonalnym obrocie gospodarczym.
    Z przytoczonych regulacji prawnych wynika, że podatnikiem podatku od towarów i usług
    może być każda osoba, która okazjonalnie dokonuje czynności opodatkowanych, przy
    czym czynności te powinny być związane z działalnością zdefiniowaną jako działalność
    gospodarcza, tj. wszelką działalnością producentów, handlowców i osób świadczących
    usługi, włącznie z działalnością rolniczą i wykonywaniem wolnych zawodów lub uznanych
    za takie.
    Zatem dostawa towarów podlegać będzie opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług
    wyłącznie wówczas, gdy dokonywana będzie przez podmiot mający status podatnika, a
    dodatkowo działającego w takim charakterze w odniesieniu do danej transakcji. Istotne
    dla określenia, że w odniesieniu do konkretnej dostawy mamy do czynienia z podatnikiem
    podatku VAT jest stwierdzenie, że prowadzi on działalność gospodarczą w rozumieniu
    przepisów ustawy o podatku od towarów i usług.
    Jednocześnie należy wskazać, że małżeństwo nie należy do żadnej kategorii podmiotów
    wymienionych w cytowanym art. 15 ust. 1 ustawy, co stwarza szczególną sytuację prawną
    dla małżonków prowadzących działalność gospodarczą. Żaden z przepisów ustawy o
    podatku od towarów i usług nie zabrania małżonkom prowadzenia działalności
    gospodarczej jako odrębnym podatnikom. Nie ma przy tym przeszkód, aby pomiędzy
    małżonkami prowadzącymi odrębne działalności gospodarcze istniała ustawowa
    wspólność majątkowa.
    W konsekwencji, podatnikiem podatku od towarów i usług jest ten z małżonków, który
    dokonał czynności podlegającej opodatkowaniu. Autonomiczność prawa podatkowego
    wyklucza bowiem możliwość interpretacji przepisów, która zakładałaby, że stosunki
    majątkowe między małżonkami, regulowane przepisami Kodeksu rodzinnego i
    opiekuńczego, mogą kształtować zakres praw i obowiązków podatników podatku od
    towarów i usług.
    Jeżeli zatem przedmiotem dokonywanej dostawy lub świadczonej usługi jest majątek
    wspólny małżonków, to podatnikiem podatku od towarów i usług w okolicznościach
    wskazanych w art. 15 ustawy będzie ten małżonek, który dokonuje dostawy lub świadczy
    usługę we własnym imieniu (który jest stroną czynności prawnej) – jako podatnik VAT.
    Zasadne jest zatem wykluczenie osób fizycznych z grona podatników w przypadku, gdy
    dokonują sprzedaży, przekazania, aportu, darowizny towarów stanowiących część
    majątku osobistego, tj. majątku, który nie został nabyty w celu jego odsprzedaży bądź
    wykonywania innych czynności w ramach działalności gospodarczej.
    W tym miejscu należy zaznaczyć, że pojęcie „majątku prywatnego” nie występuje na
    gruncie analizowanych przepisów ustawy, jednakże wynika z wykładni art. 15 ust. 2
    ustawy, w której zasadnym jest odwołanie się do treści orzeczenia TSUE w sprawie C-291
    /92 (Finanzamt Uelzen v. Dieter Armbrecht), które dotyczyło kwestii opodatkowania
    sprzedaży przez osobę będącą podatnikiem podatku od wartości dodanej, części majątku
    niewykorzystywanej do prowadzonej działalności gospodarczej, a służącej jej do celów
    prywatnych. „Majątek prywatny” to zatem taka część majątku danej osoby fizycznej, która
    nie jest przez nią przeznaczona ani wykorzystywana dla potrzeb prowadzonej działalności

    gospodarczej. Ze wskazanego orzeczenia wynika zatem, że podatnik musi w całym okresie
    posiadania danej nieruchomości wykazywać zamiar wykorzystywania części
    nieruchomości w ramach majątku osobistego. Przykładem takiego wykorzystania
    nieruchomości mogłoby być np. wybudowanie domu dla zaspokojenia własnych potrzeb
    mieszkaniowych. Potwierdzone to zostało również w wyroku TSUE z 21 kwietnia 2005 r.,
    sygn. akt C-25/03 Finanzamt Bergisch Gladbach v. HE, który stwierdził, że majątek
    prywatny to mienie wykorzystywane dla zaspokojenia potrzeb własnych.
    Ponadto, z orzeczenia TSUE z 15 września 2011 r. w sprawach połączonych Jarosław Słaby
    przeciwko Ministrowi Finansów (C-180/10) oraz Emilian Kuć i Halina Jeziorska-Kuć
    przeciwko Dyrektorowi Izby Skarbowej w Warszawie (C-181/10) wynika, że czynności
    związane ze zwykłym wykonywaniem prawa własności nie mogą same z siebie być
    uznawane za prowadzenie działalności gospodarczej. Sama liczba i zakres transakcji
    sprzedaży nie mogą stanowić kryterium rozróżnienia między czynnościami dokonywanymi
    prywatnie, które znajdują się poza zakresem zastosowania Dyrektywy 2006/112/WE Rady
    z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej
    (Dz. Urz. UE L Nr 347 z 11 grudnia 2006 r. s. 1 ze zm.), zwanej dalej Dyrektywą 2006/112
    /WE, a czynnościami stanowiącymi działalność gospodarczą. Podobnie – zdaniem
    Trybunału – okoliczność, że przed sprzedażą zainteresowany dokonał podziału gruntu na
    działki w celu osiągnięcia wyższej ceny łącznej sama z siebie nie jest decydująca. Całość
    powyższych elementów może bowiem odnosić się do zarządzania majątkiem prywatnym
    zainteresowanego.
    Za podatnika należy uznać osobę, która w celu dokonania sprzedaży gruntów angażuje
    podobne środki wykazując aktywność w przedmiocie zbycia nieruchomości porównywalną
    do działań podmiotów zajmujących się profesjonalnie tego rodzaju obrotem, tj. działania
    wykraczające poza zakres zwykłego zarządu majątkiem prywatnym.
    Inaczej jest natomiast – jak wyjaśnił Trybunał – w wypadku, gdy zainteresowany
    podejmuje aktywne działania w zakresie obrotu nieruchomościami, angażując środki
    podobne do wykorzystywanych przez producentów, handlowców i usługodawców w
    rozumieniu art. 9 ust. 1 akapit drugi Dyrektywy. Przykładowo podane zostały działania
    polegające na uzbrojeniu terenu albo na działaniach marketingowych. Działania takie nie
    należą do zakresu zwykłego zarządu majątkiem prywatnym.
    Zatem przyjęcie, że dana osoba fizyczna sprzedając nieruchomości działa w charakterze
    podatnika prowadzącego działalność gospodarczą, w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy,
    wymaga ustalenia, że jej działalność w tym zakresie przybiera formę zawodową
    (profesjonalną), czego przejawem jest taka aktywność tej osoby w zakresie obrotu
    nieruchomościami, która może wskazywać, że jej czynności przybierają formę
    zorganizowaną, np. nabycie terenu przeznaczonego pod zabudowę, jego uzbrojenie,
    wydzielenie dróg wewnętrznych, działania marketingowe podjęte w celu sprzedaży
    działek, wykraczające poza zwykłe formy ogłoszenia, uzyskanie decyzji o warunkach
    zagospodarowania terenu (zabudowy), czy wystąpienie o opracowanie planu
    zagospodarowania przestrzennego dla sprzedawanego obszaru, prowadzenie działalności
    gospodarczej w zakresie usług developerskich lub innych tego rodzaju usług o zbliżonym
    charakterze. Przy czym na tego rodzaju aktywność „handlową” wskazywać musi ciąg
    powyżej przykładowo przytoczonych okoliczności, a nie stwierdzenie jedynie faktu
    zaistnienia pojedynczych z nich.
    Z opisu sprawy wynika, że zamierza Pan sprzedać spółce udział w prawie własności
    niezabudowanej działki gruntu o pow. 2,4000 ha, która powstanie z podziału działki nr 1.
    Prawo własności nieruchomości nabył Pan na podstawie umowy sprzedaży w 2003 r.
    Pana wątpliwości dotyczą kwestii, czy z tytułu sprzedaży Pana udziału w działce
    wydzielonej z działki nr 1 będzie Pan uznany za podatnika podatku VAT.
    W kwestii opodatkowania dostawy nieruchomości niezabudowanej istotne jest, czy w
    świetle zaprezentowanego we wniosku opisu sprawy, w celu dokonania sprzedaży działki,

    podejmował Pan aktywne działania w zakresie obrotu nieruchomościami, angażując
    środki podobne do wykorzystywanych przez producenta, handlowca i usługodawcę w
    rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy, co skutkuje koniecznością uznania Pana za podmiot
    prowadzący działalność gospodarczą w rozumieniu tego przepisu, a więc za podatnika
    podatku od towarów i usług, czy też sprzedaż nastąpiła w ramach zarządu majątkiem
    prywatnym. Zwykłe nabycie lub sprzedaż rzeczy nie stanowi wykorzystywania w sposób
    ciągły majątku rzeczowego w celu uzyskania z tego tytułu dochodu jako, że jedynym
    przychodem z takich transakcji może być ewentualny zysk ze sprzedaży tej rzeczy.
    W rozpatrywanej sprawie trzeba zwrócić uwagę, że Nieruchomość (tj. działka wydzielona z
    działki nr 1) jest przedmiotem umowy dzierżawy zawartej w 2015 r. na okres 10 lat.
    W tym miejscu wyjaśnić należy, że na mocy art. 693 § 1 Kodeksu cywilnego:
      Przez umowę dzierżawy wydzierżawiający zobowiązuje się oddać dzierżawcy rzecz
      do używania i pobierania pożytków przez czas oznaczony lub nieoznaczony, a
      dzierżawca zobowiązuje się płacić wydzierżawiającemu umówiony czynsz.
    Tak więc dzierżawa stanowi umowę dwustronnie zobowiązującą i wzajemną nakładającą
    na strony – zarówno wydzierżawiającego jak i dzierżawcę – określone przepisami
    obowiązki.
    Istota umowy dzierżawy wskazuje, że na jej podstawie dochodzi do odpłatnego
    świadczenia usług przez właściciela na rzecz dzierżawcy. Dzierżawca za oddaną mu w
    dzierżawę rzecz płaci umówiony czynsz. Istnieje zatem bezpośredni związek między
    świadczoną usługą a przekazanym za nią wynagrodzeniem.
    Wskazać należy, że dzierżawa działki stanowi odpłatne świadczenie usług, a zawarcie
    umowy dzierżawy powoduje wyłączenie nieruchomości z majątku osobistego. Taki sposób
    wykorzystania przez Pana, jako współwłaściciela, działki nr 1 sprawił, że jest ona
    wykorzystywana w prowadzonej przez Pana działalności gospodarczej, a nie wyłącznie w
    ramach majątku osobistego. Tym samym planując dostawę ww. działki, nie dokona Pan
    zbycia majątku osobistego, ale zbycie majątku wykorzystywanego w działalności
    gospodarczej. W tym przypadku sposób nabycia takiej działki jest bez znaczenia, gdyż po
    nabyciu działka jest wykorzystywana do działalności gospodarczej.
    Zwrócić należy uwagę na powołane wyroki TSUE C-291/92 oraz C-25/03 dotyczące majątku
    osobistego. Wynika z nich, że majątek osobisty to majątek, który jest wykorzystywany w
    całym okresie jego posiadania do celów osobistych. W Pana sprawie nie mamy do
    czynienia z taką sytuacją. Działka nr 1 była wykorzystywana w celach zarobkowych tj. w
    celach dzierżawy.
    Kwestie dotyczące stosunków cywilnoprawnych między podmiotami, w tym kwestie
    dotyczące przeniesienia własności nieruchomości, reguluje art. 535 Kodeksu cywilnego:
      Przez umowę sprzedaży sprzedawca zobowiązuje się przenieść na kupującego
      własność rzeczy i wydać mu rzecz, a kupujący zobowiązuje się rzecz odebrać i
      zapłacić sprzedawcy cenę.
    Moment przeniesienia własności nieruchomości został określony w art. 155 § 1 Kodeksu
    cywilnego, w myśl którego:
      Umowa sprzedaży, zamiany, darowizny, przekazania nieruchomości lub inna umowa
      zobowiązująca do przeniesienia własności rzeczy co do tożsamości oznaczonej
      przenosi własność na nabywcę, chyba że przepis szczególny stanowi inaczej albo że
      strony inaczej postanowiły.
    Z kolei umowa przedwstępna została uregulowana w art. 389-396 Kodeksu cywilnego.
    I tak, według art. 389 § 1 Kodeksu cywilnego:

      Umowa, przez którą jedna ze stron lub obie zobowiązują się do zawarcia oznaczonej
      umowy (umowa przedwstępna), powinna określać istotne postanowienia umowy
      przyrzeczonej.
    Natomiast na podstawie art. 389 § 2 Kodeksu cywilnego:
      Jeżeli termin, w ciągu którego ma być zawarta umowa przyrzeczona, nie został
      oznaczony, powinna ona być zawarta w odpowiednim terminie wyznaczonym przez
      stronę uprawnioną do żądania zawarcia umowy przyrzeczonej. Jeżeli obie strony są
      uprawnione do żądania zawarcia umowy przyrzeczonej i każda z nich wyznaczyła
      inny termin, strony wiąże termin wyznaczony przez stronę, która wcześniej złożyła
      stosowne oświadczenie. Jeżeli w ciągu roku od dnia zawarcia umowy przedwstępnej
      nie został wyznaczony termin do zawarcia umowy przyrzeczonej, nie można żądać jej
      zawarcia.
    Umowa przedwstępna jest więc jedynie zobowiązaniem do przeniesienia własności, lecz
    własności nie przenosi. Kupujący nie otrzymuje na mocy tej umowy żadnych uprawnień
    właścicielskich. Właścicielem zostaje dopiero dzięki zawarciu umowy przyrzeczonej. Tym
    samym zgodnie z powyższymi normami prawa cywilnego – umowa przedwstępna, będąca
    przyrzeczeniem zawarcia właściwej umowy sprzedaży, nawet jeśli sporządzona została w
    formie aktu notarialnego, nie powoduje przeniesienia prawa własności nieruchomości.
    Ponadto, w sprawie będącej przedmiotem złożonego wniosku, istotne znaczenie ma
    również kwestia udzielenia pełnomocnictw, która uregulowana jest w Tytule IV Działu VI
    Przedstawicielstwo, Rozdział I Przepisy ogólne, Rozdział II Pełnomocnictwo Kodeksu
    cywilnego.
    Zgodnie z art. 95 § 1 i 2 Kodeksu cywilnego:
      § 1. Z zastrzeżeniem wyjątków w ustawie przewidzianych albo wynikających z
      właściwości czynności prawnej, można dokonać czynności prawnej przez
      przedstawiciela.
      § 2. Czynność prawna dokonana przez przedstawiciela w granicach umocowania
      pociąga za sobą skutki bezpośrednio dla reprezentowanego.
    W myśl art. 96 Kodeksu cywilnego:
      Umocowanie do działania w cudzym imieniu może opierać się na ustawie
      (przedstawicielstwo ustawowe) albo na oświadczeniu reprezentowanego
      (pełnomocnictwo).
    Stosownie do art. 98 Kodeksu cywilnego:
      Pełnomocnictwo ogólne obejmuje umocowanie do czynności zwykłego zarządu. Do
      czynności przekraczających zakres zwykłego zarządu potrzebne jest pełnomocnictwo
      określające ich rodzaj, chyba że ustawa wymaga pełnomocnictwa do poszczególnej
      czynności.
    Zgodnie z art. 99 § 1 i § 2 Kodeksu cywilnego:
      Jeżeli do ważności czynności prawnej potrzebna jest szczególna forma,
      pełnomocnictwo do dokonania tej czynności powinno być udzielone w tej samej
      formie.
      Pełnomocnictwo ogólne powinno być pod rygorem nieważności udzielone na piśmie.
    W myśl art. 108 Kodeksu cywilnego:
      Pełnomocnik nie może być drugą stroną czynności prawnej, której dokonywa w
      imieniu mocodawcy, chyba że co innego wynika z treści pełnomocnictwa albo że ze

      względu na treść czynności prawnej wyłączona jest możliwość naruszenia interesów
      mocodawcy. Przepis ten stosuje się odpowiednio w wypadku, gdy pełnomocnik
      reprezentuje obie strony.
    Z regulacji art. 109 Kodeksu cywilnego wynika, że:
      Przepisy działu niniejszego stosuje się odpowiednio w wypadku, gdy oświadczenie
      woli ma być złożone przedstawicielowi.
    Jak wynika z przepisów art. 95 do art. 109 Kodeksu cywilnego, pełnomocnictwo – to
    jednostronne oświadczenie osoby (mocodawcy), na mocy którego inna osoba
    (pełnomocnik) staje się upoważniona do działania w imieniu mocodawcy. Zatem każda
    czynność wykonana przez pełnomocnika w imieniu mocodawcy i w zakresie udzielonego
    pełnomocnictwa wywoła skutki bezpośrednio w sferze prawnej mocodawcy.
    Wskazał Pan, że oddał Pan w dzierżawę działkę nr 1. Ponadto w celu sprzedaży
    Nieruchomości zawarł Pan z Kupującą Spółką umowę przedwstępną, w której zobowiązał
    się Pan do sprzedaży przysługującego Panu udziału w działce wydzielonej z działki nr 1.
    Zgodnie z umową przedwstępną umowa przyrzeczona zostanie zawarta m.in. pod
    warunkiem podziału działki nr 1. W umowie przedwstępnej zawarto również szereg zgód,
    upoważnień i pełnomocnictw. Wyraził Pan zgodę na dokonanie przez Kupującą Spółkę
    wszelkich czynności faktycznych i prawnych mających na celu uzyskanie pozwolenia na
    budowę i prowadzenie prac inwestycyjnych w nieograniczonym zakresie na Przedmiocie
    Umowy tj. na ww. działce. Kupująca Spółka uzyskała od Pana prawo do dysponowania
    Nieruchomością na cele budowlane. Udzielił Pan także Kupującej Spółce pełnomocnictwa
    z prawem do udzielania dalszych pełnomocnictw, do reprezentowania Pana w
    postępowaniach administracyjnych dotyczących w szczególności podziałów geodezyjnych,
    uzyskiwania decyzji zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na
    budowę, w postępowaniach dotyczących uzyskania decyzji o warunkach zabudowy i
    zagospodarowania terenu, uzyskania opinii lub zaświadczenia zarządców sieci o
    możliwości wykonania uzbrojenia technicznego terenu, uzyskania zgody na wycinkę drzew
    i krzewów z nieruchomości będących Przedmiotem Umowy, występowania przed
    wszelkimi organami administracji publicznej oraz do podejmowania wszelkich działań
    faktycznych i prawnych. Ponadto, wszelkie koszty związane ze sprzedażą Nieruchomości
    ponosi strona Kupująca.
    Udzielone pełnomocnictwo i zgody upoważniły Kupującą Spółkę do dokonania w Pana
    imieniu czynności, wynikających z warunków ww. umowy przedwstępnej, których
    wykonanie dodatkowo wyklucza uznanie, że planuje Pan sprzedaż majątku prywatnego,
    czy też w ramach zarządzania majątkiem osobistym.
    Fakt, że ww. działania nie będą podejmowane bezpośrednio przez Pana, ale przez osoby
    trzecie (Kupującą Spółkę), nie oznacza, że pozostaną bez wpływu na Pana sytuację
    prawną. Podjęte działania mają doprowadzić do zawarcia transakcji na potrzeby
    wybudowania na działce wydzielonej z działki nr 1 inwestycji budowlanej Kupującej Spółki.
    Do czasu zawarcia umowy przyrzeczonej Nieruchomość ta podlegać będzie wielu ww.
    czynnościom. Wszystkie te czynności z punktu widzenia podatku VAT zostaną „wykonane”
    w Pana, jako współwłaściciela ww. działki, sferze prawnopodatkowej. W tym kontekście
    bez znaczenia pozostaje okoliczność wykonywania ww. czynności przez Kupującą.
    Udzielenie przez Pana stosownego pełnomocnictwa Kupującej Spółce skutkować będzie
    tym, że wszystkie ww. czynności podejmowane przez nabywcę będą podejmowane w
    Pana imieniu i na Pana korzyść, ponieważ to Pan jako współwłaściciel działki nr 1 będzie
    stroną w postępowaniu o uzyskanie stosownych decyzji, pozwoleń oraz dokonania
    wszelkich czynności z nią związanych.
    Nie ulega wątpliwości, że tak szeroko zakrojony zakres przygotowania nieruchomości do
    sprzedaży nie jest typowy dla działań podejmowanych przez osoby fizyczne, w zakresie
    zarządzania majątkiem osobistym – prywatnym.

    W efekcie dokonywanych czynności dostawie podlegać będzie Działka o zupełnie innym
    charakterze niż w chwili zawarcia umowy przedwstępnej, gdyż wystąpi szereg czynności
    przygotowujących ww. nieruchomość do sprzedaży.
    Biorąc pod uwagę treść przytoczonych przepisów oraz opis sprawy stwierdzić należy, że
    planowana przez Pana sprzedaż przysługującego Panu udziału w działce wydzielonej z
    działki nr 1, będzie zgodnie z art. 15 ust. 1 i ust. 2 ustawy, dostawą dokonywaną przez
    podatnika w ramach prowadzonej działalności gospodarczej. Nieruchomość oddana jest w
    dzierżawę. Ponadto, dokonując opisanych we wniosku czynności, będzie Pan podejmował
    (poprzez udzielone pełnomocnictwo) działania podobne do tych, jakie wykonują podmioty
    zajmujące się profesjonalnie obrotem nieruchomościami, o których mowa w orzeczeniu w
    sprawach połączonych C-180/10 i C-181/10, tj. będzie wykazywał Pan aktywność w
    przedmiocie zbycia nieruchomości porównywalną do działań podmiotów zajmujących się
    profesjonalnie tego rodzaju obrotem.
    Tym samym, skoro w przedmiotowej sprawie wystąpią przesłanki stanowiące podstawę
    uznania Pana za podatnika w rozumieniu art. 15 ust. 1 ustawy, prowadzącego działalność
    gospodarczą, w myśl art. 15 ust. 2 ustawy, to czynność dostawy przysługującego Panu
    udziału w działce wydzielonej z działki nr 1, będzie podlegała opodatkowaniu podatkiem
    VAT, jako odpłatna dostawa towarów na podstawie art. 5 ust. 1 pkt 1 w związku z art. 7
    ust. 1 ustawy.
    Pana stanowisko uznaję zatem za nieprawidłowe.
    Wskazać również należy, że powołana przez Pana interpretacja nr 0113-KDIPT1-
    3.4012.38.2024.2.JM nie może wpłynąć na rozstrzygnięcie w niniejszej sprawie, ponieważ
    została ona wydana w odniesieniu do indywidualnego i właściwego tylko temu
    rozstrzygnięciu opisowi sprawy. Przede wszystkim, w opisie sprawy powołanej przez Pana
    interpretacji sprzedawca nieruchomości nie udostępniał działki będącej przedmiotem
    wniosku na podstawie umowy najmu, dzierżawy, użyczenia, ani innej umowy o podobnym
    charakterze, która to czynność, w myśl ustawy o podatku od towarów i usług, stanowi
    odpłatne świadczenie usług. Ponadto zauważyć należy, że w powołanej przez Pana
    interpretacji, zainteresowany jej uzyskaniem, nie udzielił również kupującemu
    pełnomocnictwa do występowania z jego imieniu.
    Ponadto, ocena opodatkowania sprzedaży nieruchomości przez osoby fizyczne, nie jest
    pojęciem uniwersalnym, opiera się ona każdorazowo na analizie całokształtu
    wykonywanych przez osoby fizyczne czynności i powinna być dokonywana z punktu
    widzenia każdego odrębnego stanu faktycznego z osobna, uwzględniając te okoliczności.
    Tym samym wskazaną interpretację potraktowano jako element Pana argumentacji,
    jednakże nie może ona stanowić podstawy dla rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, które Pan przedstawił i stanu prawnego, który
    obowiązuje w dniu wydania interpretacji.
    Stosownie do art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej:
      Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej, na wniosek zainteresowanego, wydaje, w
      jego indywidualnej sprawie, interpretację przepisów prawa podatkowego
      (interpretację indywidualną).
    Zatem przedmiotowa interpretacja rozstrzyga w zakresie zastosowania przepisów
    regulujących podatek od towarów i usług względem Pana, a nie wywiera skutku prawnego
    dla Pana małżonki.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

        Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb
        ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2023 r. poz.
        2383 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pana
        sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem zdarzenia przyszłego i zastosuje się Pan
        do interpretacji.
        Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5
      ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
        Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pan prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu
    Administracyjnego w (...). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa
    z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.
    U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
        w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
        Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
        w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na
        adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS
        /SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.