Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0115-KDIT2-1.4011.458.2018.1.MST
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2019-03-19
Teza: Skutki podatkowe otrzymania dożywotniej renty w zamian za przeniesienie własności nieruchomości.
Słowa kluczowe: małżeństwo; nieruchomości; renta; spadek
Przepisy: [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-Rozdział 2-art. 10

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA

Na podstawie art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2018 r., poz. 800 ze zm.) Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej stwierdza, że stanowisko Wnioskodawcy przedstawione we wniosku z dnia 14 grudnia 2018 r. (data wpływu 19 grudnia 2018 r.) o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie skutków podatkowych otrzymania dożywotniej renty w zamian za przeniesienie własności nieruchomości – **jest prawidłowe.**

UZASADNIENIE

W dniu 19 grudnia 2018 r. wpłynął do tutejszego organu ww. wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie skutków podatkowych otrzymania dożywotniej renty w zamian za przeniesienie własności nieruchomości.

We wniosku przedstawiono następujący stan faktyczny.

Wnioskodawca jest osobą fizyczną mającą miejsce zamieszkania na terytorium Polski i podlegającą w Polsce nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu w podatku dochodowym od osób fizycznych. Nie prowadzi i nie zamierza w przyszłości prowadzić pozarolniczej działalności gospodarczej.

Na podstawie postanowienia Sądu Rejonowego z dnia 5 stycznia 2017 r., które stało się prawomocne 21 lutego 2017 r., Wnioskodawca nabył spadek wprost po zmarłej w dniu 22 lipca 2016 r. żonie – z mocy testamentu notarialnego z dnia 10 listopada 2000 r. – w całości. W skład spadku wchodziło m.in. prawo własności nieruchomości – lokalu mieszkalnego. Przedmiotowy lokal mieszkalny został nabyty przez żonę Wnioskodawcy w trakcie trwania małżeństwa za środki pieniężne objęte jej majątkiem odrębnym – akt notarialny z dnia 22 grudnia 1999 r.

W czasie trwania małżeństwa Wnioskodawca mieszkał wraz z żoną w lokalu mieszkalnym do Niego należącym. Lokal ten odziedziczył po śmierci swoich rodziców, przed zawarciem małżeństwa. Obecnie mieszka w nim sam. Przed śmiercią żony Wnioskodawcy lokal mieszkalny, który nabyła Jego żona był wynajmowany. Z tego tytułu żona płaciła zryczałtowany podatek dochodowy. Po Jej śmierci do dnia 31 stycznia 2017 r. Wnioskodawca osiągał z tego tytułu przychód i opłacał także zryczałtowany podatek dochodowy.

Dnia 31 marca 2017 r. została zawarta w formie aktu notarialnego umowa renty pomiędzy Wnioskodawcą a Jego synem, na mocy której syn zobowiązuje się wypłacać względem Wnioskodawcy dożywotnio rentę w określonej w umowie wysokości miesięcznie, w zamian za przeniesienie na syna własności nieruchomości – lokalu mieszkalnego nabytego w drodze spadku po zmarłej żonie. Dla obliczenia opłat wynikających ze sporządzenia aktu notarialnego – umowy renty – strony umowy podały wartość lokalu na kwotę 240.000 zł, a skapitalizowaną wartość renty na kwotę 66.000 zł. Syn jest osobą fizyczną prowadzącą działalność gospodarczą z miejscem zamieszkania na terytorium Polski, podlegającą w Polsce nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu w podatku dochodowym od osób fizycznych. Pomiędzy synem a jego żoną obowiązuje ustrój umownej rozdzielności majątkowej małżeńskiej, ustanowiony umową majątkową małżeńską sporządzoną 11 września 2015 r. Przekazanie prawa własności nieruchomości przez Wnioskodawcę na rzecz syna na podstawie umowy renty nastąpiło przed upływem pięciu lat od dnia nabycia przez Wnioskodawcę prawa własności nieruchomości.

W związku z powyższym opisem zadano następujące pytania:

1.  Czy przekazanie przez Wnioskodawcę na rzecz syna – na podstawie umowy renty –nieruchomości w zamian za dożywotnią rentę wypłacaną przez syna na rzecz Wnioskodawcy do dnia Jego śmierci będzie stanowiło po stronie Wnioskodawcy przychód w podatku dochodowym od osób fizycznych ze źródła przychodu „odpłatne zbycie” z art. 10 ust. 1 pkt 8 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych?
2.  W przypadku odpowiedzi twierdzącej na pytanie nr 1, tj. stwierdzenie, że przekazanie przez Wnioskodawcę nieruchomości na rzecz syna – na podstawie umowy renty – w zamian za dożywotnią rentę wypłacaną przez syna na rzecz Wnioskodawcy do dnia Jego śmierci będzie stanowiło po stronie Wnioskodawcy przychód w podatku dochodowym od osób fizycznych ze źródła przychodu „odpłatne zbycie” z art. 10 ust. 1 pkt 8 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, czy przychód ten będzie podlegał opodatkowaniu ww. podatkiem?

Ad. 1)

Zdaniem Wnioskodawcy, przekazanie przez Niego nieruchomości na rzecz syna na podstawie umowy renty, w zamian za dożywotnią rentę wypłacaną Wnioskodawcy przez syna do dnia Jego śmierci będzie stanowiło po stronie Wnioskodawcy przychód w podatku dochodowym od osób fizycznych ze źródła przychodu „odpłatne zbycie” z art. 10 ust. 1 pkt 8 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Zgodnie z art. 9 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają – co do zasady – wszelkiego rodzaju dochody. Przy czym, dochodem ze źródła przychodów w podatku dochodowym od osób fizycznych jest co do zasady nadwyżka sumy przychodów z tego źródła nad kosztami ich uzyskania osiągnięta w roku podatkowym – art. 9 ust. 2 ustawy.

Zgodnie z art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a-c ww. ustawy, jednym ze źródeł przychodów w podatku dochodowym od osób fizycznych jest – z zastrzeżeniem ust. 2 – odpłatne zbycie:

1.  nieruchomości lub ich części oraz udziału w nieruchomości,
2.  spółdzielczego własnościowego prawa do lokalu mieszkalnego lub użytkowego oraz prawa do domu jednorodzinnego w spółdzielni mieszkaniowej,
3.  prawa wieczystego użytkowania gruntów,

*   jeżeli odpłatne zbycie nie następuje w wykonaniu działalności gospodarczej i zostało dokonane przed upływem pięciu lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym nastąpiło nabycie lub wybudowanie.

Zgodnie z art. 19 ust. 1 i ust. 2 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, przychodem m.in. z odpłatnego zbycia nieruchomości, o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 8 ustawy jest ich wartość wyrażona w cenie określonej w umowie, pomniejszona o koszty odpłatnego zbycia. W myśl art. 30e ust. 1 ww. ustawy, w takim przypadku podatek dochodowy od osób fizycznych wynosi 19% podstawy obliczenia podatku, przy czym podstawą obliczenia podatku jest w tym wypadku dochód stanowiący różnicę pomiędzy przychodem z odpłatnego zbycia nieruchomości a kosztami uzyskania przychodu.

Wnioskodawca uważa, że przekazanie – na podstawie umowy renty – prawa własności nieruchomości na rzecz syna w zamian za dożywotnią rentę, stanowi „odpłatne zbycie” w rozumieniu ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych i tym samym przychód, jaki Wnioskodawca osiągnie z tego tytułu powinien być zakwalifikowany do źródła przychodów w podatku dochodowym od osób fizycznych z art. 10 ust. 1 pkt 8 ustawy. Przychód ten, z uwagi na brak upływu pięcioletniego okresu od dnia nabycia przez Wnioskodawcę nieruchomości do dnia jego zbycia na podstawie umowy renty, co do zasady powinien podlegać po stronie Wnioskodawcy opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych.

Powyższe stanowisko jest zgodne m.in. z interpretacjami indywidualnymi Dyrektora Izby Skarbowej w Warszawie z dnia 2 listopada 2015 r., nr IPPB4/4511-1109/15-2/JK2 oraz z dnia 3 października 2016 r., nr IPPB4/4511-977/16-2/GF.

Ad. 2)

Zdaniem Wnioskodawcy, przekazanie przez Niego nieruchomości na rzecz syna na podstawie umowy renty, w zamian za dożywotnią rentę wypłacaną Wnioskodawcy przez syna do dnia Jego śmierci, stanowiące po stronie Wnioskodawcy przychód w podatku dochodowym od osób fizycznych ze źródła przychodu „odpłatne zbycie” z art. 10 ust. 1 pkt 8 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych nie będzie podlegało opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych, ponieważ nie jest możliwe określenie wysokości przychodu w ww. podatku po stronie Wnioskodawcy na zasadach art. 19 ust. 1 i 3 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Jak wskazano we wcześniejszej części wniosku, zgodnie z art. 19 ust. 1 ustawy, przychodem z odpłatnego zbycia nieruchomości, o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 8 jest wartość tej nieruchomości wyrażona w cenie określonej w umowie, pomniejszona o koszty odpłatnego zbycia. Z art. 30e ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych wynika, że w takim przypadku podatek wynosi 19% podstawy obliczenia podatku, tj. dochodu stanowiącego różnicę pomiędzy przychodem z odpłatnego zbycia nieruchomości określonym zgodnie z art. 19 ww. ustawy, a kosztami uzyskania przychodu ustalonymi zgodnie z art. 30e ust. 2 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Wnioskodawcy uważa, że aby ustalić podstawę obliczenia podatku z odpłatnego zbycia nieruchomości, należy przede wszystkim ustalić przychód z odpłatnego zbycia tej nieruchomości.

Zgodnie z powyższym oraz z przedstawionym stanem faktycznym opisanym we wniosku należy stwierdzić, że brak jest możliwości określenia – na podstawie sporządzonej umowy renty –dokładnego przychodu w podatku dochodowym od osób fizycznych, jaki osiągnie Wnioskodawca. Z zawartej umowy wynika, że syn Wnioskodawcy będzie Mu wypłacał miesięcznie pewną ustaloną i stałą kwotę pieniędzy dożywotnio. Data śmierci Wnioskodawcy naturalnie nie wiadomo, kiedy nastąpi – otrzymywane przez Wnioskodawcę świadczenia renty z umowy renty na dzień dzisiejszy są więc niepoliczalne. Należy także zwrócić uwagę na fakt, że każdy z elementów rachunku podatkowego, jakimi w tym przypadku jest wartość przychodu z odpłatnego zbycia nieruchomości oraz wartość kosztów uzyskania przychodów musi cechować wysoki stopień precyzji i określoności, co w przedstawionej sytuacji – zdaniem Wnioskodawcy – nie ma miejsca. Wnioskodawca uważa więc, że w związku z powyższym, w obecnym stanie prawnym nie jest możliwe określenie przychodu w podatku dochodowym od osób fizycznych z tytułu zbycia nieruchomości w drodze sporządzonej umowy renty.

Powyższe stanowisko zgodne jest z wydaną uchwałą NSA z dnia 17 listopada 2014 r., sygn. akt II FPS 4/14, która to uchwała co prawda odnosi się do umowy o dożywocie, lecz z uwagi na podobną konstrukcję do umowy renty, powinna mieć tu także zastosowanie. W przytoczonej uchwale wskazano, że w przypadku zbycia nieruchomości na podstawie umowy o dożywocie nie jest możliwe określenie przychodu ze źródła, o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 8 lit a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, na zasadach wynikających z art. 19 ust. 1 i 3 tej ustawy.

Biorąc powyższe pod uwagę, przekazanie przez Wnioskodawcę nieruchomości na rzecz syna na podstawie umowy renty, w zamian za dożywotnią rentę wypłacaną Wnioskodawcy przez syna do dnia Jego śmierci, stanowiące po stronie Wnioskodawcy przychód w podatku dochodowym od osób fizycznych ze źródła przychodu „odpłatne zbycie” z art. 10 ust. 1 pkt 8 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych nie będzie podlegało opodatkowaniu tym podatkiem, ponieważ nie jest możliwe określenie wysokości przychodu w ww. podatku po stronie Wnioskodawcy, na zasadach art. 19 ust. 1 i 3 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego stanu faktycznego jest prawidłowe.

Zgodnie z art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2016 r., poz. 2032 ze zm.), opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.

W świetle art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a-c ww. ustawy, jednym ze źródeł przychodów jest odpłatne zbycie:

1.  nieruchomości lub ich części oraz udziału w nieruchomości,
2.  spółdzielczego własnościowego prawa do lokalu mieszkalnego lub użytkowego oraz prawa do domu jednorodzinnego w spółdzielni mieszkaniowej,
3.  prawa wieczystego użytkowania gruntów,

*   jeżeli odpłatne zbycie nie następuje w wykonaniu działalności gospodarczej i zostało dokonane przed upływem pięciu lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym nastąpiło nabycie lub wybudowanie.

Wobec powyższego, dla określenia skutków podatkowych odpłatnego zbycia nieruchomości, jej części bądź udziału w nieruchomości oraz ww. praw majątkowych decydujące znaczenie ma ustalenie daty ich nabycia. W odniesieniu do sprawy będącej przedmiotem wniosku istotnym jest więc ustalenie daty nabycia przez Wnioskodawcę prawa własności do nieruchomości, którą w 2017 roku przekazał On na rzecz syna na podstawie umowy renty.

Zgodnie z art. 922 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. – Kodeks cywilny, spadek to prawa i obowiązki zmarłego wynikające ze stosunków cywilnoprawnych, które z chwilą jego śmierci przechodzą na następców prawnych. W myśl art. 924 ww. Kodeksu, spadek otwiera się z chwilą śmierci spadkodawcy, natomiast spadkobierca nabywa spadek z chwilą otwarcia spadku (art. 925 Kodeksu cywilnego). Oznacza to, że dniem nabycia przez Wnioskodawcę spadku jest data śmierci Jego żony, tj. 22 lipca 2016 r.

Umowa renty została zdefiniowana w art. 903 ww. Kodeksu. Zgodnie z jego treścią, przez umowę renty jedna ze stron zobowiązuje się względem drugiej do określonych świadczeń okresowych w pieniądzu lub w rzeczach oznaczonych tylko co do gatunku.

W umowie renty nie można skutecznie zamieścić ani skutecznego zobowiązania się do innych (tj. innych niż pieniężne lub oznaczone co do gatunku) świadczeń, nawet o charakterze okresowym, ani też zobowiązania się do nieczynienia. Jednak osoba zobowiązująca się do świadczenia renty może zobowiązać się, w sposób wskazany powyżej, w zamian za nabycie prawa niemogącego być przedmiotem świadczenia renty, np. w zamian za przeniesienie własności nieruchomości. Renta może być ustanowiona w umowie zarówno na czas określony, jak i nieokreślony, w tym na czas życia osoby uprawnionej.

Jak wskazuje się w doktrynie, umowę o rentę zalicza się do kategorii umów nazwanych, stanowiących samoistne źródło zobowiązania (tytuł prawny do spełniania świadczeń). Ponadto omawiana umowa jest umową konsensualną, o charakterze losowym (korzyści stron nie są równe ani pewne), która może być ukształtowana jako umowa terminowa lub bezterminowa, odpłatna lub pod tytułem darmym.

Zgodnie z art. 906 Kodeksu cywilnego, do renty ustanowionej za wynagrodzeniem stosuje się odpowiednio przepisy o sprzedaży, a do renty ustanowionej bez wynagrodzenia stosuje się przepisy o darowiźnie.

Odpowiednie stosowanie przepisów o sprzedaży lub darowiźnie nie oznacza, że renta jest tego rodzaju umową. Zachowuje ona swoją pełną odrębność prawną. Reguły stosowania renty są ustalane jedynie przy odpowiednim zastosowaniu przepisów dotyczących sprzedaży lub darowizny.

Cechą umów odpłatnych jest to, że świadczenie jednej strony umowy znajduje swój odpowiednik w świadczeniu drugiej strony. Jest to sytuacja, gdy każda ze stron umowy uzyskuje ekwiwalent (równoważnik) dla świadczenia własnego. Nie dochodzi więc w takim przypadku do sytuacji, gdy tylko jedna ze stron odnosi korzyść z dokonanego świadczenia, a świadczenie zbywcy nie odbywa się kosztem uszczuplenia własnego majątku; każda ze stron uzyskuje jakąś korzyść majątkową (niekoniecznie w postaci pieniężnej).

Zgodnie z art. 487 § 2 Kodeksu cywilnego, umowa jest wzajemna, gdy obie strony zobowiązują się w taki sposób, że świadczenie jednej z nich ma być odpowiednikiem świadczenia drugiej.

W przypadku renty za wynagrodzeniem wartość świadczenia tytułem wynagrodzenia za ustanowienie renty nie musi odpowiadać wartości świadczeń z renty (brak elementu ekwiwalentności renty). Ponadto należy mieć na uwadze, że umowę wzajemną cechuje ekwiwalentność świadczeń stron, natomiast w umowie renty nie każde wynagrodzenie będzie jej nadawało cechy umowy wzajemnej; umowa renty może być umową odpłatną, lecz nie wzajemną. Każda ze stron odpłatnej umowy renty musi liczyć się z tym, że ogólna wartość świadczeń drugiej strony nie będzie obiektywnie odpowiadała wartości jej świadczenia. Nawet w razie uzgodnienia, że renta będzie zobowiązaniem w zamian za ustanowienie albo przeniesienie innego prawa, umowa renty nie może być traktowana jako wzajemna. Sam termin „wynagrodzenie” nie przesądza o ekwiwalentności świadczeń stron, stąd też jeżeli umowa renty ma charakter odpłatny, bez względu na to, czy świadczenia stron są ekwiwalentne, należy do niej odpowiednio stosować przepisy o sprzedaży. Przepisy o sprzedaży należy stosować do renty odpowiednio, co oznacza, że konieczne jest przede wszystkim uwzględnienie szczególnego charakteru tej ostatniej.

Ustawodawca w przepisie art. 10 ust. 1 pkt 8 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych posłużył się pojęciem „odpłatne zbycie”, nie zawężając katalogu odpłatnych czynności prawnych, w wyniku których dochodzi do przeniesienia własności nieruchomości (udziału w nieruchomości) bądź prawa jedynie do umowy sprzedaży, czy zamiany. Pod pojęciem odpłatnego zbycia rozumie się każdą czynność, w wyniku której dochodzi do przeniesienia prawa własności z dotychczasowego właściciela na nowy podmiot i przeniesienie tego prawa ma charakter odpłatny. Oznacza to, że na podstawie umowy o rentę w zamian za przeniesienie własności nieruchomości również dochodzi do odpłatnego zbycia nieruchomości.

W opisanym stanie faktycznym, wypłacana Wnioskodawcy przez syna renta – na mocy odpłatnej umowy renty – w zamian za przeniesienie własności lokalu mieszkalnego stanowi formę odpłatności za jej zbycie. Zatem skutki podatkowe otrzymywania dożywotniej renty w zamian za zbycie tejże nieruchomości w drodze zawarcia umowy odpłatnej renty należy rozpatrywać na podstawie przepisu art. 10 ust. 1 pkt 8 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Jednocześnie należy podkreślić, że w przypadku umowy renty dożywotniej, ustawodawca w żadnym razie nie mówi, że uprawnienia osoby uprawnionej do otrzymywania renty, będące świadczeniami otrzymywanymi od zobowiązanego z tej umowy są ceną za przeniesienie własności nieruchomości lub innej rzeczy. Ponadto czas trwania takiej umowy, a przez to i wysokość świadczeń, do których zobowiązany jest podmiot nabywający nieruchomość lub inną rzecz nie są możliwe do określenia w chwili jej zawierania. W takim przypadku nie jest możliwe więc ustalenie wysokości przychodu uzyskiwanego przez osobę zbywającą nieruchomość lub inną rzecz. Z uwagi natomiast na brak stosownej regulacji w tym zakresie, w takiej sytuacji nie mogą znaleźć zastosowania zasady ustalania przychodu, o których mowa w art. 19 ust. 3 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Powyższe wyjaśnienia prowadzą do wniosku, że jakkolwiek zbycie nieruchomości lub innej rzeczy na podstawie umowy renty dożywotniej stanowi odpłatne zbycie, o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 8 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, to niemniej jednak nie jest możliwe ustalenie wysokości przychodu uzyskiwanego przez zbywcę.

Mając na uwadze przytoczone przepisy prawa oraz opis stanu faktycznego należy stwierdzić, że Wnioskodawca nie jest zobowiązany do zapłaty podatku dochodowego w związku ze zbyciem lokalu mieszkalnego przekazanego na rzecz syna w drodze umowy renty odpłatnej. Co prawda, w przedmiotowej sprawie odpłatne zbycie tejże nieruchomości nastąpiło przed upływem pięcioletniego okresu, o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 8 ww. ustawy, jednak nie będzie możliwe określenie podstawy opodatkowania na zasadach wynikających z przepisów ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Odnosząc się do powołanych przez Wnioskodawcę interpretacji indywidualnych wskazać należy, że zostały one wydane w indywidualnej sprawie i nie mają zastosowania ani konsekwencji wiążących w odniesieniu do żadnego innego zaistniałego stanu faktycznego, czy też zdarzenia przyszłego.

Interpretacja dotyczy zaistniałego stanu faktycznego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia.

Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej, przepisów art. 14k–14n nie stosuje się, jeżeli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej stanowi element czynności będących przedmiotem decyzji wydanej:

1.  z zastosowaniem art. 119a;
2.  w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
3.  z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.

Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych (art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej).

Powyższe unormowania należy odczytywać łącznie z przepisami art. 33 ustawy z 23 października 2018 r. o zmianie ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, ustawy – Ordynacja podatkowa oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 2193), wprowadzającymi regulacje intertemporalne.

Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy rzeczywisty stan faktyczny sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie ze stanem faktycznym (opisem zdarzenia przyszłego) podanym przez Wnioskodawcę w złożonym wniosku. W związku z powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we wniosku opisu sprawy, udzielona interpretacja traci swoją aktualność.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w dwóch egzemplarzach (art. 47 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie albo aktu, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 4a (art. 53 § 1 ww. ustawy).

Jednocześnie, zgodnie art. 57a ww. ustawy, skarga na pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego wydaną w indywidualnej sprawie, opinię zabezpieczającą i odmowę wydania opinii zabezpieczającej może być oparta wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd administracyjny jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy), na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Teodora Sixta 17, 43-300 Bielsko-Biała.