Interpretacja indywidualna
Sygnatura: IBPP1/443-1250/11/LG
Organ: Dyrektor Izby Skarbowej w Katowicach
Data wydania: 2011-08-16
Teza: Opodatkowanie podatkiem VAT transakcji sprzedaży działki użytkownikowi wieczystemu
Słowa kluczowe: dostawa; gmina; grunty-sprzedaż gruntów; podatek-podatek od towarów i usług; użytkowanie (używanie)-użytkowanie wieczyste
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II-Rozdział 1-art. 5

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA

Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2005r. Nr 8, poz. 60 ze zm.) oraz § 2 i § 5 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz. U. Nr 112, poz. 770 ze zm.) Dyrektor Izby Skarbowej w Katowicach, działając w imieniu Ministra Finansów, stwierdza, że stanowisko Wnioskodawcy, przedstawione we wniosku z dnia 29 kwietnia 2011r. (data wpływu 5 maja 2011r.), uzupełnionym pismem z dnia 13 lipca 2011r. (data wpływu 18 lipca 2011r.) oraz pismem z dnia 16 sierpnia 2011r., o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie opodatkowania podatkiem VAT transakcji sprzedaży działek nr 1, 2, 3, 4 użytkownikom wieczystym – **jest nieprawidłowe.**

UZASADNIENIE

W dniu 5 maja 2011r. wpłynął do tut. organu ww. wniosek o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie opodatkowania podatkiem VAT transakcji sprzedaży działek nr 1, 2, 3, 4 użytkownikom wieczystym.

Ww. wniosek został uzupełniony pismem z dnia 13 lipca 2011r. (data wpływu 18 lipca 2011r.), będącym odpowiedzią na wezwanie tut. organu z dnia 8 lipca 2011r. znak: IBPP1/443-750/11/LG oraz pismem z dnia 16 sierpnia 2011r.

W przedmiotowym wniosku został przedstawiony następujący stan faktyczny (zdarzenie przyszłe):

Wnioskodawca planuje dokonać sprzedaży nieruchomości gruntowych na rzecz użytkowników wieczystych na podstawie ustawy z dnia 21 sierpnia 1997r. o gospodarce nieruchomościami (t.j. Dz. U. z 2010r. Nr 102, poz. 651 ze zm.).

Przedmiotem sprzedaży będą działki nr 1, 2, 3, 4. Nieruchomości zabudowane budynkami stanowiącymi odrębny od gruntu przedmiot własności. Prawo użytkowania wieczystego gruntu Wnioskodawca nabył aktami notarialnymi z 1994r., 1996r. i 1999r. Nieruchomość w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego znajduje się na terenach poprzemysłowych przeznaczonych do przekształceń. Postępowanie administracyjne zmierzające do sprzedaży nieruchomości gruntowej na rzecz użytkownika wieczystego będzie prowadzone w oparciu o ustawę z dnia 21 sierpnia 1997r. o gospodarce nieruchomościami.

W uzupełnieniu z dnia 13 lipca 2011r. Wnioskodawca wyjaśnił, że aktem notarialnym repertorium A z 1993r. Wnioskodawca ustanowił użytkowanie wieczyste gruntu i przeniesienie prawa własności budynków na rzecz Spółdzielni. Po dokonaniu podziału geodezyjnego nieruchomości aktem notarialnym Repertorium A z 1994r. Spółdzielnia sprzedała prawo wieczystego użytkowania działki gruntu nr 1 oraz własność budynku magazynu na rzecz M. po połowie - obecni nabywcy. Aktem notarialnym repertorium A z 1996r. Spółdzielnia sprzedała prawo wieczystego użytkowania działki gruntu nr 3 Spółdzielni K. Aktem notarialnym repertorium A z 1996r. Spółdzielnia K. sprzedała prawo wieczystego użytkowania działki gruntu na rzecz M. po połowie - obecni nabywcy. Aktem notarialnym repertorium A z 1996r. Spółdzielnia sprzedała prawo wieczystego użytkowania działki gruntu nr 2 oraz własność budynku punktu skupu żywca na rzecz M. po połowie - obecni nabywcy. Aktem notarialnym repertorium A z 1999r. Spółdzielnia sprzedała prawo wieczystego użytkowania działki gruntu nr 4 oraz własność budynku magazynu zbożowego na rzecz M. po połowie - obecni nabywcy. Z powyższego wynika, że obecni nabywcy nabyli prawo użytkowania wieczystego od innego podmiotu. Wnioskodawca nie dokonuje sprzedaży na rzecz tego samego użytkownika wieczystego, na rzecz którego wcześniej to prawo ustanowił.

W uzupełnieniu wniosku z dnia 16 sierpnia 2011r. Wnioskodawca poinformował (odnośnie działki nr 3), iż działka nr 3 tworzy wraz z działkami nr 4 i 2 jedną nieruchomość zabudowaną trzema budynkami magazynowymi i gospodarczymi oraz mniejszymi obiektami. W ewidencji gruntów i budynków odnośnie działki nr 3 wpisany jest użytek B. Nieruchomość zgodnie z planem zagospodarowania przestrzennego znajduje się na terenie oznaczonym symbolem IPP – tereny poprzemysłowe przeznaczone do przekształceń. Przeznaczenie podstawowe: usługi rzemiosła nieuciążliwego. Przeznaczenie dopuszczalne: obiekty administracyjno – socjalne dla obsługi przeznaczenia podstawowego, usługi handlu, magazyny i składy, urządzenia infrastruktury technicznej i komunikacji w tym drogi wewnętrzne i miejsca postojowe.

W związku z powyższym zadano następujące pytanie:

Czy w wyżej opisanym stanie faktycznym Wnioskodawca przy sprzedaży gruntów użytkownikom wieczystym powinna naliczyć podatek VAT?

Zdaniem Wnioskodawcy, w przedstawionym stanie faktycznym czynność zbycia nieruchomości gruntowych na rzecz użytkowników wieczystych nie podlega opodatkowaniu podatkiem VAT. Powyższe stanowisko wynika stąd, że dostawa towaru w rozumieniu przepisów ustawy o VAT nastąpiła z chwilą ustanowienia użytkowania wieczystego, gdyż każdy z użytkowników wieczystych otrzymał prawo do faktycznego dysponowania nieruchomością, jak gdyby był jej właścicielem. Zatem sprzedaż nieruchomości będąca w istocie przekształceniem prawa wieczystego użytkowania w prawo własności nieruchomości, nie może być traktowana jako ponowna dostawa tego samego towaru między tymi samymi stronami, bowiem nie została spełniona dyspozycja zawarta w art. 7 ust 1 ustawy o VAT.

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego stanu faktycznego (zdarzenie przyszłego) uznaje się za nieprawidłowe.

Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 54, poz. 535 ze zm.), zwanej dalej ustawą o VAT, opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlegają odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju.

Jak stanowi art. 7 ust. 1 ww. ustawy przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel, w tym również:

1.  przeniesienie z nakazu organu władzy publicznej lub podmiotu działającego w imieniu takiego organu lub przeniesienie z mocy prawa prawa własności towarów w zamian za odszkodowanie;
2.  wydanie towarów na podstawie umowy dzierżawy, najmu, leasingu lub innej umowy o podobnym charakterze zawartej na czas określony lub umowy sprzedaży na warunkach odroczonej płatności, jeżeli umowa przewiduje, że w następstwie normalnych zdarzeń przewidzianych tą umową lub z chwilą zapłaty ostatniej raty prawo własności zostanie przeniesione;
3.  wydanie towarów na podstawie umowy komisu: między komitentem a komisantem, jak również wydanie towarów przez komisanta osobie trzeciej;
4.  wydanie towarów komitentowi przez komisanta na podstawie umowy komisu, jeżeli komisant zobowiązany był do nabycia rzeczy na rachunek komitenta;
5.  ustanowienie spółdzielczego lokatorskiego prawa do lokalu mieszkalnego, ustanowienie spółdzielczego własnościowego prawa do lokalu oraz przekształcenie spółdzielczego lokatorskiego prawa do lokalu mieszkalnego na spółdzielcze własnościowe prawo do lokalu, a także ustanowienie na rzecz członka spółdzielni mieszkaniowej odrębnej własności lokalu mieszkalnego lub lokalu o innym przeznaczeniu oraz przeniesienie na rzecz członka spółdzielni własności lokalu lub własności domu jednorodzinnego;
6.  oddanie gruntów w użytkowanie wieczyste;
7.  zbycie praw, o których mowa w pkt 5 i 6.

Natomiast stosownie do art. 8 ust. 1 ww. ustawy, przez świadczenie usług, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się każde świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu art. 7.

W myśl art. 2 pkt 6 ww. ustawy przez towary rozumie się rzeczy oraz ich części, a także wszelkie postacie energii.

Stosownie do postanowień art. 15 ust. 1 i ust. 2 ustawy o VAT, podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą bez względu na cel lub rezultat takiej działalności. Działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody, również wówczas, gdy czynność została wykonana jednorazowo w okolicznościach wskazujących na zamiar wykonywania czynności w sposób częstotliwy. Działalność gospodarcza obejmuje również czynności polegające na wykorzystywaniu towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych.

Stosownie do postanowień art. 15 ust. 1 i ust. 2 ustawy o VAT, podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą bez względu na cel lub rezultat takiej działalności. Działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody, również wówczas, gdy czynność została wykonana jednorazowo w okolicznościach wskazujących na zamiar wykonywania czynności w sposób częstotliwy. Działalność gospodarcza obejmuje również czynności polegające na wykorzystywaniu towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych.

Zgodnie z przepisem § 13 ust. 1 pkt 12 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 4 kwietnia 2011r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 73, poz. 392 ze zm.) zwalnia się od podatku czynności związane z wykonywaniem zadań publicznych nałożonych odrębnymi przepisami, wykonywane w imieniu własnym i na własną odpowiedzialność przez jednostki samorządu terytorialnego, z wyłączeniem czynności wykonywanych na podstawie zawartych umów cywilnoprawnych.

W myśl art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990r. o samorządzie gminnym (t. j. Dz. U. z 2001r. Nr 142, poz. 1591 ze zm.), gmina wykonuje zadania publiczne w imieniu własnym i na własną odpowiedzialność. Natomiast zgodnie z art. 6 ust. 1 ww. ustawy do zakresu działania gminy należą wszystkie sprawy publiczne o znaczeniu lokalnym, niezastrzeżone ustawami na rzecz innych podmiotów. Do zadań własnych gminy należy zaspokajanie zbiorowych potrzeb wspólnoty. W szczególności zadania własne obejmują m. in. sprawy ładu przestrzennego, gospodarki nieruchomościami, ochrony środowiska i przyrody oraz gospodarki wodnej (art. 7 ust. 1 pkt 1 cyt. ustawy o samorządzie gminnym).

Jak już podano na wstępie zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy o VAT, podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności. W świetle powyższego przepisu jednostki samorządu terytorialnego (gminy, powiaty, województwa), ze względu na przyznaną im ustawowo osobowość prawną, są podatnikami podatku od towarów i usług, o ile spełnią pozostałe warunki wskazane w art. 15 ustawy.

Z powołanych wyżej przepisów wynika, że jednostki samorządu terytorialnego są podatnikami podatku od towarów i usług jedynie w zakresie wszelkich czynności, które mają charakter cywilnoprawny, tzn. są przez nie realizowane na podstawie umów cywilnoprawnych. Będą to zatem wszystkie realizowane przez te jednostki (urzędy) czynności w sferze ich aktywności cywilnoprawnej, np. czynności sprzedaży, zamiany (nieruchomości i ruchomości), wynajmu, dzierżawy, itd., umów prawa cywilnego (nazwanych i nienazwanych). Bowiem tylko w tym zakresie ich czynności mają charakter działalności gospodarczej w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy o VAT.

Z przedstawionego stanu faktycznego wynika, że Wnioskodawca planuje dokonać sprzedaży nieruchomości gruntowej, tj. działek nr 1, 2, 3, 4 na rzecz użytkowników wieczystych. Wnioskodawca w 1993r. aktem notarialnym Repertorium A z 1993r. ustanowił użytkowanie wieczyste gruntu i przeniesienie prawa własności budynków na rzecz Spółdzielni. Następnie po dokonaniu podziału geodezyjnego nieruchomości dokonywano sprzedaży prawa wieczystego użytkowania wieczystego oraz własności budynków w następujący sposób:

1.  W 1994r. w zakresie prawa wieczystego użytkowania działki gruntu nr 1 oraz własności budynku magazynu. Nabycie to nastąpiło na podstawie aktu notarialnego Repertorium A z 1994r. na rzecz M. – po połowie.
2.  W 1996r. w zakresie prawa wieczystego użytkowania działki gruntu nr 3. Nabywcą została Spółdzielnia K. Nabycie to nastąpiło na podstawie aktu notarialnego Repertorium A z 1996r. Następnie prawo użytkowania wieczystego zostało odsprzedane na rzecz M. – po połowie (akt notarialny Repertorium A z 1996r.).
3.  W 1996r. w zakresie prawa wieczystego użytkowania działki gruntu nr 2 oraz własności budynku punktu skupu żywca. Nabywcami zostali M. oraz B. – po połowie. Transakcja została udokumentowana aktem notarialnym Repertorium A z 1996r.
4.  W 1999r. w zakresie prawa wieczystego użytkowania działki gruntu nr 4 oraz własności budynku magazynu zbożowego. Nabywcami zostali M. oraz B. – po połowie. Transakcja została udokumentowana aktem notarialnym Repertorium z 1999r.

Użytkownik wieczysty – na rzecz którego będzie sprzedana przedmiotowa nieruchomość – nie jest tym samym użytkownikiem wieczystym na rzecz którego to prawo zostało ustanowione przez Wnioskodawcę. Bowiem Wnioskodawca prawo to ustanowił w 1993r. na rzecz Spółdzielni. Przedmiotowa nieruchomość w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego znajduje się na terenach poprzemysłowych i przeznaczonych do przekształceń. Nieruchomość ta zabudowana jest budynkami stanowiącymi odrębny od gruntu przedmiot własności. Sprzedaż działek nastąpi w oparciu o przepisy ustawy z dnia 29 lipca 2005r. o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego w prawo własności nieruchomości (Dz. U. Nr 175, poz. 1459 ze zm.).

Stosownie do art. 1 Dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. U. UE L Nr 347 s. 1 ze zm.), Dyrektywa ustanawia wspólny system podatku od wartości dodanej (VAT).

Zasada wspólnego systemu VAT polega na zastosowaniu do towarów i usług ogólnego podatku konsumpcyjnego dokładnie proporcjonalnego do ceny towarów i usług, niezależnie od liczby transakcji, które mają miejsce w procesie produkcji i dystrybucji poprzedzającym etap obciążenia tym podatkiem. VAT, obliczony od ceny towaru lub usługi według stawki, która ma zastosowanie do takiego towaru lub usługi, jest wymagalny od każdej transakcji, po odjęciu kwoty podatku poniesionego bezpośrednio w różnych składnikach kosztów. Wspólny system VAT stosuje się aż do etapu sprzedaży detalicznej włącznie.

W cytowanym wyżej przepisie określone zostały elementy konstrukcyjne podatku VAT, tj. powszechność opodatkowania, faktyczne opodatkowanie konsumpcji, z którego wynika neutralność podatku VAT oraz konieczność stosowania podatku do towarów i usług na wszystkich etapach obrotu gospodarczego.

Postulat powszechności opodatkowania podatkiem od wartości dodanej wszystkich towarów i usług wynika wprost z ustępu 2 artykułu 1 Dyrektywy VAT. Odstępstwo od reguły powszechności opodatkowania może mieć wyłącznie wyjątkowy charakter i musi być wprowadzone na podstawie zapisów dyrektyw. Zasady stosowania podatku VAT powodują bowiem, że wyłączenie niektórych transakcji z opodatkowania, względnie objęcie ich zwolnieniem od podatku, zakłóciłoby jego naliczanie w sposób umożliwiający osiągnięcie celu, jakim jest opodatkowanie wyłącznie ostatecznej konsumpcji towarów lub usług. Dlatego też stosowanie zwolnień zostało ograniczone przepisami Dyrektywy VAT wyłącznie do towarów i usług enumeratywnie wymienionych w przepisach Tytułu IX bądź objętych przepisami przejściowymi. Zgodnie z zasadą powszechności podatek od wartości dodanej powinien być nakładany na wszystkich etapach obrotu, włącznie ze sprzedażą detaliczną na rzecz finalnych konsumentów.

W świetle powyższego dostawą towaru w rozumieniu przepisów ustawy o VAT jest zarówno ustanowienie użytkowania wieczystego, jak również zbycie prawa użytkowania wieczystego gruntu. Również sprzedaż gruntu na rzecz użytkownika wieczystego, zgodnie z zasadą powszechności opodatkowania, podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług jako dostawa towaru.

Zauważyć przy tym należy, iż sprzedaż nieruchomości na rzecz użytkownika wieczystego nie jest traktowana jako dostawa towaru jedynie w sytuacji, gdy Wnioskodawca dokonuje tej sprzedaży temu użytkownikowi, na rzecz którego wcześniej ustanowił prawo użytkowania wieczystego. Nie może być bowiem opodatkowana ponowna dostawa tego samego towaru między tymi samymi stronami. Jednak przypadek ten nie występuje w niniejszej sprawie. Tak więc dokonana transakcja sprzedaży stanowi czynność podlegającą opodatkowaniu podatkiem VAT.

Zgodnie z brzmieniem art. 41 ust. 1 ustawy o VAT, stawka podatku wynosi 22%, z zastrzeżeniem art. 41 ust. 2-12c, art. 83, art. 119 ust. 7, art. 120 ust. 2 i 3, art. 122 i art. 129 ust. 1 ustawy.

W myśl art. 146a pkt 1 ww. ustawy o VAT – obowiązującego od dnia 1 stycznia 2011r. – w okresie od dnia 1 stycznia 2011r. do dnia 31 grudnia 2013r., z zastrzeżeniem art. 146f, stawka podatku, o której mowa w art. 41 ust. 1 i 13, art. 109 ust. 2 i art. 110, wynosi 23%.

Zwolnienie z opodatkowania podatkiem VAT lub obniżenie stawki podatkowej, możliwe jest tylko wówczas, gdy przewiduje to ustawa o VAT lub przepisy wykonawcze do ustawy. Jeśli chodzi o zwolnienie przedmiotowe dla dostawy gruntu, to ustawodawca przewidział takowe w art. 43 ust. 1 pkt 9 ustawy o VAT jedynie w przypadku, gdy przedmiotem dostawy są tereny niezabudowane inne niż tereny budowlane oraz przeznaczone pod zabudowę.

Opodatkowaniu podlegają zatem dostawy, których przedmiotem są nieruchomości gruntowe, zabudowane i niezabudowane, przy czym w przypadku gruntów niezabudowanych – tylko te, których przedmiotem są tereny budowlane oraz przeznaczone pod zabudowę. Natomiast dostawy gruntów niezabudowanych, będących np. gruntami rolnymi czy leśnymi, które nie są przeznaczone pod zabudowę, są zwolnione z podatku od towarów i usług.

Należy zauważyć, że ustawodawca zwalniając z podatku od towarów i usług dostawę terenów niezabudowanych innych niż tereny budowlane oraz przeznaczone pod zabudowę nie sprecyzował w ustawie, jakimi kryteriami należy się kierować, aby ustalić przedmiotowy rodzaj gruntu. Zgodnie z ustawą z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717 ze zm.) ustalenie przeznaczenia terenu następuje w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego. Zgodnie z art. 1 ust. 1 pkt 2 ww. ustawy, ustawa ta określa zakres i sposoby postępowania w sprawach przeznaczania terenów na określone cele oraz ustalania zasad ich zagospodarowania i zabudowy przyjmując ład przestrzenny i zrównoważony rozwój za podstawę tych działań. Natomiast art. 4 ust. 1 tej ustawy stanowi, iż ustalenie przeznaczenia terenu, rozmieszczenie inwestycji celu publicznego oraz określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu następuje w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego. Zatem w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego określa się obowiązkowo przeznaczenie terenów oraz linie rozgraniczające tereny o różnym przeznaczeniu lub różnych zasadach zagospodarowania. Tak więc charakter danego terenu wyznacza plan miejscowy. Tam należy szukać wyjaśnienia, czy przedmiotem transakcji jest teren budowlany, czy też szerzej – przeznaczony pod zabudowę.

Z informacji zawartych we wniosku wynika, że działki nr 1, 2, 4 są zabudowane budynkami, odpowiednio: magazyn, budynek punktu skupu żywca oraz magazyn zbożowy. Natomiast działka nr 3 zgodnie z planem zagospodarowania przestrzennego znajduje się na terenie oznaczonym symbolem IPP – tereny poprzemysłowe przeznaczone do przekształceń. Przeznaczenie podstawowe: usługi rzemiosła nieuciążliwego. Przeznaczenie dopuszczalne: obiekty administracyjno – socjalne dla obsługi przeznaczenia podstawowego, usługi handlu, magazyny i składy, urządzenia infrastruktury technicznej i komunikacji w tym drogi wewnętrzne i miejsca postojowe.

Stosownie do art. 32 ust. 1 i 1a ustawy z dnia 21 sierpnia 1997r. o gospodarce nieruchomościami (t. j. Dz. U. z 2010r. Nr 102, poz. 651 ze zm.), nieruchomość gruntowa oddana w użytkowanie wieczyste może być sprzedana wyłącznie użytkownikowi wieczystemu, z zastrzeżeniem ust. 1a i ust. 3. Nieruchomość gruntowa stanowiąca własność Skarbu Państwa może być sprzedana użytkownikowi wieczystemu za zgodą wojewody. W myśl ust. 3 art. 32 powyższej ustawy w odniesieniu do nieruchomości gruntowej oddanej w użytkowanie wieczyste przeniesienie własności tej nieruchomości, w drodze umowy, między Skarbem Państwa a jednostką samorządu terytorialnego oraz między jednostkami samorządu terytorialnego może nastąpić za powiadomieniem jej użytkownika wieczystego. Natomiast art. 37 ust. 2 pkt 5 ustawy o gospodarce nieruchomościami stanowi, iż nieruchomość jest zbywana w drodze bezprzetargowej jeżeli sprzedaż nieruchomości następuje na rzecz jej użytkownika wieczystego.

Jak stanowi art. 29 ust. 5 ustawy o VAT, w przypadku dostawy budynków lub budowli trwale z gruntem związanych albo części takich budynków lub budowli z podstawy opodatkowania nie wyodrębnia się gruntu. W praktyce oznacza to, iż grunt opodatkowany jest taką stawką podatku od towarów i usług jak budynek z nim trwale związany i będący przedmiotem dostawy.

Jednakże aby w przedstawionych okolicznościach w sposób prawidłowy określić przedmiot dostawy i stawkę podatku od towarów i usług należy przywołać uregulowania ustawy z dnia 23 kwietnia 1964r. Kodeks cywilny (Dz. U. Nr 16, poz. 93 ze zm.). Zgodnie z art. 46 § 1 powyższej ustawy nieruchomościami są części powierzchni ziemskiej stanowiące odrębny przedmiot własności (grunty), jak również budynki trwale z gruntem związane lub części takich budynków, jeżeli na mocy przepisów szczególnych stanowią odrębny od gruntu przedmiot własności. Takim przepisem szczególnym jest art. 235 § 1 ustawy Kodeks cywilny, w myśl którego budynki i inne urządzenia wzniesione na gruncie Skarbu Państwa lub gruncie należącym do jednostek samorządu terytorialnego lub ich związków przez wieczystego użytkownika stanowią jego własność. To samo dotyczy budynków i innych urządzeń, które wieczysty użytkownik nabył zgodnie z właściwymi przepisami przy zawarciu umowy o oddanie gruntu w użytkowanie wieczyste czy też przy nabyciu prawa użytkowania wieczystego.

Zatem budynek lub budowla będące własnością wieczystego użytkownika położone na gruncie obciążonym prawem wieczystego użytkowania, stanowią odrębny od gruntu przedmiot własności.

Z uwagi na fakt, iż budynki posadowione na gruncie stanowiącym przedmiot dostawy stanowią własność użytkownika wieczystego, na rzecz którego będzie dokonana sprzedaż gruntu, przedmiotem dostawy pomiędzy Wnioskodawcą a użytkownikiem wieczystym będzie w istocie jedynie grunt. Dlatego też w niniejszej sprawie zastosowania nie znajdą przepisy art. 29 ust. 5 ustawy o VAT.

Reasumując, sprzedaż ww. nieruchomości będzie podlegała opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług według stawki 23%, zgodnie z art. 41 ust. 1 oraz art. 146a pkt 1 ustawy o VAT, z uwagi na fakt, iż dostawa gruntów będących przedmiotem dostawy dokonywana jest na rzecz użytkownika wieczystego innego niż na rzecz którego nastąpiło ustanowienie tych praw.

Tym samym stanowisko Wnioskodawcy w zakresie nieopodatkowania podatkiem od towarów i usług czynności zbycia przedmiotowej nieruchomości należy uznać za nieprawidłowe.

Interpretacja dotyczy zaistniałego stanu faktycznego oraz zdarzenia przyszłego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia w przedstawionym stanie faktycznym, a w części dotyczącej zdarzenia przyszłego – stanu prawnego obowiązującego w dniu wydania interpretacji. Interpretacja traci ważność w przypadku zmiany któregokolwiek z elementów przedstawionego stanu faktycznego oraz zdarzenia przyszłego lub zmiany stanu prawnego. Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Zgodnie z przepisem § 1 pkt 1 rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 28 sierpnia 2008r. w sprawie przekazania rozpoznawania innym wojewódzkim sądom administracyjnym niektórych spraw z zakresu działania ministra właściwego do spraw finansów publicznych, Prezesa Zakładu Ubezpieczeń Społecznych oraz Prezesa Kasy Rolniczego Ubezpieczenia Społecznego (Dz. U. Nr 163, poz. 1016) skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy). Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Katowicach, Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Bielsku-Białej, ul. Traugutta 2a, 43-300 Bielsko-Biała.