Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0115-KDIT1.4011.36.2025.2.MST
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-03-14
Teza: Obowiązki płatnika w związku z poniesieniem przez Spółkę
wydatków na studia podyplomowe prezesa zarządu.
Słowa kluczowe: członkowie-członkowie zarządu
finansowanie
obowiązek-obowiązek płatnika
przychód-powstanie przychodu
spółki-spółka z ograniczoną odpowiedzialnością
studia-opłata za studia
studia-studia podyplomowe
wydatek-wydatki szkoleniowe
zarząd-prezes zarządu
świadczenie-świadczenie nieodpłatne
Zagadnienia: Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Pobór podatku lub zaliczek na podatek przez płatników.-
Zasady pobierania zaliczek.
Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Zwolnienia przedmiotowe.-Zwolnienia od podatku
1

dochodowego.-Diety i inne należności za czas podróży.-
Osoby niebędącej pracownikiem.
Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Źródła przychodów.-Przychody.
Przepisy: [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 2-art. 11-ust. 1
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 3-art. 21-ust. 1-pkt 16-lit. b
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 3-art. 21-ust. 13
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 7-art. 41-ust. 1

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

16 stycznia 2025 r. wpłynął Państwa wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej, który
    dotyczy obowiązków płatnika w związku z poniesieniem przez Spółkę wydatków na studia
    podyplomowe prezesa zarządu. Uzupełnili go Państwo o pełny opis sprawy pismem z 18
    lutego 2025 r. (wpływ: 24 lutego br.) – w odpowiedzi na wezwanie organu. Treść wniosku
    jest następująca:

## Opis zdarzenia przyszłego

Wnioskodawcą jest spółka z ograniczoną odpowiedzialnością (dalej: Spółka) podlegającą
    na terytorium Polski nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu zgodnie z art. 3 ust. 1
    ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (Dz.U. 1992 nr
    21 poz. 86 ze zm.; dalej: ustawa o CIT). Przedmiotem działalności Spółki jest świadczenie
    usług (...).
    Spółka jako osoba prawna działa przez swoje organy – m.in. zarząd. Jedynym członkiem
    zarządu Spółki jest prezes zarządu, który pełni swoją funkcję i otrzymuje w zamian za to
    od Spółki wynagrodzenie na podstawie uchwały podjętej przez zgromadzenie wspólników
    Spółki. Z dokumentów wewnętrznych Spółki wynika ciążący na prezesie zarządu
    obowiązek podnoszenia oraz rozszerzania swoich kompetencji. Powyższe dokumenty
    zawierają również postanowienie, że kształcenie w tym zakresie będzie finansowane przez
    Spółkę.
    Celem wyposażenia prezesa zarządu Spółki w kompetencje niezbędne do należytego
    sprawowania funkcji zarządczych w Spółce Spółka zamierza sfinansować prezesowi
    zarządu określone wydatki (dalej: Wydatki) związane z ukończeniem studiów
    podyplomowych Master of Business Administration (MBA), których program pozwala na
    rozwój praktycznych umiejętności zarządczych oraz nadzorczych. Studia przeznaczone są
    dla kadry kierowniczej wyższego szczebla, członków organów statutowych spółek prawa
    handlowego i skarbu państwa, dyrektorów spółek handlowych, menedżerów w celu jak
    najlepszego wykorzystania ich wiedzy oraz umiejętności w różnych dziedzinach biznesu.
    Wydatki obejmować będą: czesne na studia, wydatki na zakup pomocy naukowych
    niezbędnych do nauki w trakcie trwania studiów, a także inne wydatki związane z
    odbywaniem studiów, tj. transport, zakwaterowanie i koszty wyżywienia.
    Wydatki zostaną faktycznie poniesione przez Spółkę, będą miały charakter definitywny i
    będą udokumentowane fakturami VAT wystawionymi na Spółkę wraz ze szczegółowym
    opisem jakiego wydatku dotyczą oraz w jakim celu dany wydatek został dokonany lub
    dokumentami wewnętrznymi, zawierającymi datę wystawienia i datę dokonania

    czynności, a także przedmiot i wartość transakcji, sporządzonymi na podstawie
    dokumentów potwierdzających poniesienie wydatku. Wydatki ponoszone będą w celu
    wyposażenia prezesa zarządu w kompetencje niezbędne do należytego sprawowania
    funkcji zarządczych w Spółce, co przekładać się będzie bezpośrednio na efektywność
    zarządzania Spółką i tym samym prowadzić będzie do zwiększenia zysku Spółki.
    Umiejętności, które prezes zarządu zdobędzie na studiach podyplomowych są niezbędne
    do prawidłowego i efektywnego wykonywania funkcji prezesa zarządu Spółki.
    Spółka nie przewiduje sytuacji, w której prezes zarządu musiałby zwrócić poniesione przez
    Spółkę wydatki. Aby Spółka sfinansowała studia podyplomowe prezesa zarządu nie jest
    konieczne spełnienie żadnych dodatkowych warunków.

## Pytanie

Czy poniesienie przez Spółkę opisanych we wniosku Wydatków prowadzić będzie do
    powstania u prezesa zarządu przychodu z nieodpłatnych świadczeń w rozumieniu ustawy
    z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz.U. 1991 nr 80 poz.
    350 ze zm.; dalej: ustawa o PIT) i tym samym Spółka zobowiązana będzie jako płatnik
    podatku dochodowego od osób fizycznych do pobrania zaliczki na podatek dochodowy od
    osób fizycznych?
    Państwa stanowisko w sprawie
    Zdaniem Spółki, poniesienie przez Spółkę opisanych we wniosku Wydatków nie będzie
    prowadzić do powstania u prezesa zarządu przychodu z nieodpłatnych świadczeń w
    rozumieniu ustawy o PIT i tym samym Spółka nie będzie zobowiązana do pobrania zaliczki
    na podatek dochodowy od osób fizycznych.
    Zgodnie z art. 10 ust. 1 pkt 2 ustawy o PIT, jednym ze źródeł przychodów jest działalność
    wykonywana osobiście.
    Zgodnie z art. 11 ust. 1 ustawy o PIT przychodami, z zastrzeżeniem art. 14-15, art. 17 ust. 1
    pkt 6, 9, 10 w zakresie realizacji praw wynikających z pochodnych instrumentów
    finansowych, pkt 11, art. 19, art. 25b, art. 30ca, art. 30da i art. 30f, są otrzymane lub
    postawione do dyspozycji podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i wartości
    pieniężne oraz wartość otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych
    świadczeń.
    Zgodnie z ust. 2 ww. artykułu, wartość pieniężną świadczeń w naturze, z zastrzeżeniem
    ust. 2c oraz art. 12 ust. 2-2c, określa się na podstawie cen rynkowych stosowanych w
    obrocie rzeczami lub prawami tego samego rodzaju i gatunku, z uwzględnieniem w
    szczególności ich stanu i stopnia zużycia oraz czasu i miejsca ich uzyskania. Jak stanowi
    ust. 2a ww. artykułu, wartość pieniężną innych nieodpłatnych świadczeń ustala się:
    1) jeżeli przedmiotem świadczenia są usługi wchodzące w zakres działalności
      gospodarczej dokonującego świadczenia - według cen stosowanych wobec innych
      odbiorców;
    2) jeżeli przedmiotem świadczeń są usługi zakupione - według cen zakupu;
    3) jeżeli przedmiotem świadczeń jest udostępnienie lokalu lub budynku - według
      równowartości czynszu, jaki przysługiwałby w razie zawarcia umowy najmu tego lokalu
      lub budynku;
    4) w pozostałych przypadkach - na podstawie cen rynkowych stosowanych przy
      świadczeniu usług lub udostępnianiu rzeczy lub praw tego samego rodzaju i gatunku,
      z uwzględnieniem w szczególności ich stanu i stopnia zużycia oraz czasu i miejsca
      udostępnienia.

    Zgodnie z art. 13 pkt 7 ustawy o PIT, za przychody z działalności wykonywanej osobiście, o
    której mowa w art. 10 ust. 1 pkt 2, uważa się m.in. przychody otrzymywane przez osoby,
    niezależnie od sposobu ich powoływania, należące do składu zarządów, rad nadzorczych,
    komisji lub innych organów stanowiących osób prawnych.
    Zgodnie z art. 41 ust. 1 ustawy o PIT, osoby fizyczne prowadzące działalność gospodarczą,
    osoby prawne i ich jednostki organizacyjne oraz jednostki organizacyjne niemające
    osobowości prawnej, które dokonują świadczeń z tytułu działalności, o której mowa w art.
    13 pkt 2 i 4-9 oraz art. 18, osobom określonym w art. 3 ust. 1, są obowiązane jako płatnicy
    pobierać, z zastrzeżeniem ust. 4, zaliczki na podatek dochodowy, stosując do
    dokonywanego świadczenia, pomniejszonego o miesięczne koszty uzyskania przychodów
    w wysokości określonej w art. 22 ust. 9 oraz o potrącone przez płatnika w danym miesiącu
    składki, o których mowa w art. 26 ust. 1 pkt 2 lit. b, najniższą stawkę podatkową określoną
    w skali, o której mowa w art. 27 ust. 1.
    Spółka pragnie wskazać, że przepisy ustawy o PIT nie zawierają definicji nieodpłatnych
    świadczeń, o których mowa w art. 11 ust. 1 ww. ustawy. Rozumienie tego pojęcia zostało
    jednak wypracowane w orzecznictwie. W uchwałach z dnia 18 listopada 2002 r. sygn. akt
    FPS 9/02 oraz z dnia 16 października 2006 r. sygn. akt FPS 1/06 Naczelny Sąd
    Administracyjny ustalił znaczenie tego terminu w oparciu o przepisy ustawy o podatku
    dochodowym od osób prawnych. Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że na gruncie tej
    ustawy termin „nieodpłatne świadczenie” ma „szerszy zakres niż w prawie cywilnym,
    obejmuje bowiem wszystkie zjawiska gospodarcze i zdarzenia prawne, których
    następstwem jest uzyskanie korzyści kosztem innego podmiotu lub te wszystkie zdarzenia
    prawne i zdarzenia gospodarcze w działalności osób prawnych, których skutkiem jest
    nieodpłatne, tj. niezwiązane z kosztami lub inną formą ekwiwalentu przysporzenie
    majątku tej osobie, mające konkretny wymiar finansowy”. W uchwale z dnia 24 maja 2010
    r. sygn. akt II FPS 1/10, NSA potwierdził powyższe stanowisko uznając, że ma ono również
    zastosowanie do podatku dochodowego od osób fizycznych, w stosunku do sytuacji
    wynikających z art. 11 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.
    Kwestia rozumienia pojęcia „nieodpłatnych świadczeń” w aspekcie świadczeń
    pracowniczych była przedmiotem analizy Trybunału Konstytucyjnego, który w wyroku z
    dnia 8 lipca 2014 r., sygn. akt K 7/13 dokonał ustalenia, jakie kryteria statuują nieodpłatne
    świadczenie do zakwalifikowania go jako przychodu pracownika z tytułu stosunku pracy.
    Trybunał Konstytucyjny definiując pojęcie „innych nieodpłatnych świadczeń” jako
    przychodu w rozumieniu art. 12 ust. 1 i art. 11 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od
    osób fizycznych wskazał, że za przychód pracownika mogą być uznane takie świadczenia,
    które:
    – po pierwsze, zostały spełnione za zgodą pracownika (skorzystał z nich w pełni
      dobrowolnie),
    – po drugie, zostały spełnione w jego interesie (a nie w interesie pracodawcy) i przyniosły
      mu korzyść w postaci powiększenia aktywów lub uniknięcia wydatku, który musiałby
      ponieść,
    – po trzecie, korzyść ta jest wymierna i przypisana indywidualnemu pracownikowi (nie
      jest dostępna w sposób ogólny dla wszystkich podmiotów).
    Wobec tego przyjęcie oceny uznającej konkretne świadczenie ze strony pracodawcy za
    przychód pracownika ze stosunku pracy, podlegający opodatkowaniu podatkiem
    dochodowym od osób fizycznych, winno opierać się na przesłankach wynikających z ww.
    przepisów ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, które Trybunał
    Konstytucyjny w powołanym powyżej wyroku uznał za zgodne z Konstytucją i przedstawił
    ich interpretację. Należy też pokreślić, że ustawowe pojęcie nieodpłatnych świadczeń musi
    być zawsze interpretowane w konkretnym kontekście, a nie w oderwaniu od niego, z
    pominięciem okoliczności realizacji pewnych uprawnień, zjawisk gospodarczych i zdarzeń
    prawnych.

    Wskazać należy, że nieodpłatne świadczenie jest przychodem pracownika ze stosunku
    pracy, gdy świadczenie to powoduje wystąpienie po stronie pracownika przysporzenia: w
    postaci nabycia wymiernej korzyści majątkowej lub w postaci również wymiernego
    zaoszczędzenia wydatku. Nieodpłatne świadczenie jest przychodem pracownika, gdy
    zostało spełnione za zgodą pracownika, tj. gdy pracownik skorzystał z niego w pełni
    dobrowolnie. Zatem pracodawca spełnił określone świadczenie na rzecz pracownika, gdy
    dysponował uprzednią zgodą pracownika na jego przyjęcie. Przychód pracownika będzie
    obejmował nieodpłatne świadczenie, gdy świadczenie to zostanie spełnione w interesie
    pracownika (a nie w interesie pracodawcy) i przyniesie pracownikowi korzyść w postaci
    powiększenia jego aktywów lub uniknięcia wydatku, który musiałby ponieść. W zakresie
    tego kryterium należy wskazać, że chodzi o realny charakter przysporzenia jako warunku
    objęcia nieodpłatnego świadczenia podatkiem dochodowym. Nieodpłatne świadczenie
    jest przychodem pracownika, gdy korzyść jest wymierna i przypisana indywidualnemu
    pracownikowi, tj. nie jest dostępna w sposób ogólny dla wszystkich podmiotów. W
    sytuacji, gdy nieodpłatne świadczenie nie powoduje przysporzenia w postaci nabycia
    wymiernej korzyści majątkowej, czy to w postaci również wymiernego zaoszczędzenia
    wydatku, to wówczas nie można mówić o przychodzie z tytułu nieodpłatnego świadczenia.
    Wyrok Trybunału Konstytucyjnego dotyczy wprawdzie świadczeń uzyskiwanych przez
    pracowników, jednak zawiera wskazówki interpretacyjne jak należy rozumieć wszelkie
    nieodpłatne świadczenia, a więc przywołane ustalenia pozostają aktualne również do
    osób będących członkami zarządu.
    Przenosząc powyższe ustalenia na grunt przedstawionego zdarzenia przyszłego Spółka
    pragnie w pierwszej kolejności wskazać, że na skutek pokrycia przez Spółkę wydatków nie
    dojdzie do uzyskania przez prezesa zarządu korzyści kosztem innego podmiotu (tj. Spółki).
    Nie sposób mówić o powstaniu po stronie prezesa zarządu przysporzenia w postaci
    wymiernej korzyści majątkowej lub w postaci wymiernego zaoszczędzenia wydatku, gdyż
    Wydatki poczynione będą wyłącznie w interesie Spółki. Prezes zarządu ukończy opisane
    studia podyplomowe jedynie ze względu na funkcję pełnioną w Spółce i wyłącznie celem
    wykorzystywania nabytej wiedzy i umiejętności podczas realizacji obowiązków
    zarządczych w Spółce. Jednocześnie obowiązek posiadania przez prezesa zarządu ww.
    wiedzy i umiejętności wynika z dokumentów wewnętrznych Spółki. Doskonalenie
    kompetencji zarządczych prezesa zarządu leży natomiast bezpośrednio w interesie Spółki
    (ewentualna indywidualna korzyść uzyskana przez prezesa zarządu będzie niezależna od
    celu poniesienia Wydatków przez Spółkę). W przypadku gdyby prezes zarządu nie pełnił
    funkcji zarządczych w Spółce, poniesienie Wydatków nie byłoby uzasadnione i nie miałoby
    miejsca.
    Mając na uwadze powyższe należy wskazać, że w opisywanym zdarzeniu przyszłym
    spełnione będą dwie z trzech przesłanek warunkujących powstanie przychodu z tytułu
    nieodpłatnych świadczeń. Tym samym brak spełnienia łącznie trzech przesłanek wyklucza
    możliwość powstania przychodu z tytułu nieodpłatnego świadczenia.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest nieprawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób
    fizycznych (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 163):
      Opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z
      wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od
      których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.
    Z treści powyższego przepisu wynika, że opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób
    fizycznych podlegają wszelkiego rodzaju dochody uzyskane przez podatnika, z wyjątkiem

    tych, które zostały enumeratywnie wymienione w katalogu zwolnień przedmiotowych,
    zawartym w cytowanej ustawie, bądź od których zaniechano poboru podatku.
    W myśl art. 11 ust. 1 ww. ustawy:
      Przychodami, z zastrzeżeniem art. 14-15, art. 17 ust. 1 pkt 6, 9, 10 w zakresie realizacji
      praw wynikających z pochodnych instrumentów finansowych, pkt 11, art. 19, art. 25b,
      art. 30ca, art. 30da i art. 30f, są otrzymane lub postawione do dyspozycji podatnika w
      roku kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość otrzymanych
      świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń.
    Katalog źródeł przychodów podlegających opodatkowaniu podatkiem dochodowym od
    osób fizycznych zawiera art. 10 ust. 1 ustawy. Zgodnie z pkt 2 tego przepisu, źródłem
    przychodów jest działalność wykonywana osobiście.
    W myśl art. 13 pkt 9 powołanej ustawy:
      Za przychody z działalności wykonywanej osobiście, o której mowa w art. 10 ust. 1 pkt
      2, uważa się przychody uzyskane na podstawie umów o zarządzanie
      przedsiębiorstwem, kontraktów menedżerskich lub umów o podobnym charakterze,
      w tym przychody z tego rodzaju umów zawieranych w ramach prowadzonej przez
      podatnika pozarolniczej działalności gospodarczej – z wyjątkiem przychodów, o
      których mowa w pkt 7.
    Wyjątek, o którym mowa w cytowanym przepisie, odnosi się do przychodów
    otrzymywanych przez osoby, niezależnie od sposobu ich powoływania, należące do składu
    zarządów, rad nadzorczych, komisji lub innych organów stanowiących osób prawnych (art.
    13 pkt 7 ww. ustawy). Powołanie bowiem podatnika np. do składu zarządu, bez względu
    na sposób jego powołania, stanowi okoliczność, która powoduje zmianę kwalifikacji
    przychodu, jednakże nie wpływa na zmianę źródła przychodu – są to również przychody z
    działalności wykonywanej osobiście.
    Jednocześnie, na podmiotach dokonujących świadczeń z powyższego źródła spoczywają
    obowiązki płatnika wynikające z art. 41 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób
    fizycznych. Zgodnie z tym przepisem:
      Osoby fizyczne prowadzące działalność gospodarczą, osoby prawne i ich jednostki
      organizacyjne oraz jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej, które
      dokonują świadczeń z tytułu działalności, o której mowa w art. 13 pkt 2 i 4-9 oraz art.
      18, osobom określonym w art. 3 ust. 1, są obowiązane jako płatnicy pobierać, z
      zastrzeżeniem ust. 4, zaliczki na podatek dochodowy, stosując do dokonywanego
      świadczenia, pomniejszonego o miesięczne koszty uzyskania przychodów w wysokości
      określonej w art. 22 ust. 9 oraz o potrącone przez płatnika w danym miesiącu składki,
      o których mowa w art. 26 ust. 1 pkt 2 lit. b, najniższą stawkę podatkową określoną w
      skali, o której mowa w art. 27 ust. 1.
    W myśl art. 42 ust. 1 i 1a powołanej ustawy:
      Płatnicy, o których mowa w art. 41, przekazują kwoty pobranych zaliczek na podatek
      oraz kwoty zryczałtowanego podatku w terminie do 20 dnia miesiąca następującego
      po miesiącu, w którym pobrano zaliczki (podatek) - na rachunek urzędu skarbowego,
      przy pomocy którego naczelnik urzędu skarbowego właściwy według miejsca
      zamieszkania płatnika wykonuje swoje zadania, a jeżeli płatnik nie jest osobą fizyczną,
      według siedziby bądź miejsca prowadzenia działalności, gdy płatnik nie posiada
      siedziby. Jednakże w przypadku gdy podatek został pobrany zgodnie z art. 30a ust. 2a,
      płatnicy, o których mowa w art. 41 ust. 10, przekazują kwotę tego podatku na
      rachunek urzędu skarbowego, przy pomocy którego naczelnik urzędu skarbowego
      właściwy w sprawach opodatkowania osób zagranicznych wykonuje swoje zadania.
      W terminie do końca stycznia roku następującego po roku podatkowym płatnicy, o
      których mowa w art. 41, są obowiązani przesłać do urzędu skarbowego, przy pomocy

      którego naczelnik urzędu skarbowego właściwy według miejsca zamieszkania płatnika
      wykonuje swoje zadania, a jeżeli płatnik nie jest osobą fizyczną, według siedziby bądź
      miejsca prowadzenia działalności, gdy płatnik nie posiada siedziby, roczne deklaracje,
      według ustalonego wzoru. Jednakże roczne deklaracje dotyczące podatku pobranego
      zgodnie z art. 30a ust. 2a płatnicy, o których mowa w art. 41 ust. 10, przesyłają do
      urzędu skarbowego, przy pomocy którego naczelnik urzędu skarbowego właściwy w
      sprawach opodatkowania osób zagranicznych wykonuje swoje zadania. Przepis art. 38
      ust. 1b stosuje się odpowiednio.
    Na podstawie art. 42 ust. 2 pkt 1 tej ustawy:
      Płatnicy, o których mowa w ust. 1, są obowiązani przesłać podatnikom, o których
      mowa w art. 3 ust. 1, oraz urzędom skarbowym przy pomocy których naczelnicy
      urzędów skarbowych właściwi według miejsca zamieszkania podatnika wykonują
      swoje zadania - imienne informacje o wysokości dochodu, o którym mowa w art. 41
      ust. 1, sporządzone według ustalonego wzoru.
    Przepisy ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych nie zawierają definicji
    nieodpłatnych świadczeń, o których mowa w art. 11 ust. 1 ustawy. Rozumienie tego
    pojęcia zostało jednak wypracowane w orzecznictwie.
    W uchwałach z 18 listopada 2002 r. sygn. akt FPS 9/02 oraz z 16 października 2006 r. sygn.
    akt FPS 1/06 Naczelny Sąd Administracyjny ustalił znaczenie „nieodpłatnego świadczenia”
    w oparciu o przepisy ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych. Sąd ten uznał, że
    na gruncie ww. ustawy termin „nieodpłatne świadczenie” ma „szerszy zakres niż w prawie
    cywilnym, obejmuje bowiem wszystkie zjawiska gospodarcze i zdarzenia prawne, których
    następstwem jest uzyskanie korzyści kosztem innego podmiotu lub te wszystkie zdarzenia
    prawne i zdarzenia gospodarcze w działalności osób prawnych, których skutkiem jest
    nieodpłatne, tj. niezwiązane z kosztami lub inną formą ekwiwalentu przysporzenie
    majątku tej osobie, mające konkretny wymiar finansowy”. W uchwale z 24 maja 2010 r.
    sygn. akt II FPS 1/10 NSA potwierdził powyższe stanowisko uznając, że ma ono również
    zastosowanie do podatku dochodowego od osób fizycznych, w stosunku do sytuacji
    wynikających z art. 11 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.
    Kwestia rozumienia pojęcia „nieodpłatnych świadczeń” – w aspekcie świadczeń
    pracowniczych –była również przedmiotem analizy Trybunału Konstytucyjnego, który w
    wyroku z 8 lipca 2014 r. sygn. akt K 7/13 dokonał ustalenia, jakie kryteria statuują
    nieodpłatne świadczenie do zakwalifikowania go jako przychodu pracownika z tytułu
    stosunku pracy.
    Trybunał Konstytucyjny, definiując pojęcie „innych nieodpłatnych świadczeń” jako
    przychodu w rozumieniu art. 12 ust. 1 i art. 11 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od
    osób fizycznych wskazał, że za przychód pracownika mogą być uznane takie świadczenia,
    które:
    - po pierwsze, zostały spełnione za zgodą pracownika (skorzystał z nich w pełni
      dobrowolnie),
    - po drugie, zostały spełnione w jego interesie (a nie w interesie pracodawcy) i przyniosły
      mu korzyść w postaci powiększenia aktywów lub uniknięcia wydatku, który musiałby
      ponieść,
    - po trzecie, korzyść ta jest wymierna i przypisana indywidualnemu pracownikowi (nie
      jest dostępna w sposób ogólny dla wszystkich podmiotów).
    W kontekście pierwszego warunku Trybunał Konstytucyjny podkreślił, że „inne
    nieodpłatne świadczenia” na rzecz pracownika mogą być uznane za jego dochód w
    rozumieniu ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych tylko pod warunkiem, że
    rzeczywiście spowodowały zaoszczędzenie przez niego wydatków. Ustalenie tej
    okoliczności zależy od tego, czy pracownik skorzystał ze świadczenia oferowanego przez

    pracodawcę w pełni dobrowolnie. Zgoda na skorzystanie ze świadczenia wyraża bowiem
    ocenę pracownika, że świadczenie – z punktu widzenia jego sytuacji zawodowej, życiowej,
    rodzinnej – jest celowe i przydatne, leży w jego interesie. Oznacza to, że w braku
    świadczenia ze strony pracodawcy pracownik musiałby ponieść wydatek. W konsekwencji
    przyjęcie świadczenia oferowanego przez pracodawcę oznacza uniknięcie tego wydatku.
    Formułując drugi warunek Trybunał Konstytucyjny wyjaśnił, że dla oceny czy świadczenie
    leżało w interesie pracownika istotne jest czy stanowi ono realne przysporzenie
    majątkowe (korzyść), którego efekt jest uchwytny w jego majątku. Trybunał Konstytucyjny
    – w ślad za uchwałami NSA – uznał, że w zakres nieodpłatnego świadczenia jako
    przychodu wchodzą wszystkie zjawiska gospodarcze i zdarzenia prawne, „których
    skutkiem jest nieodpłatne, tj. niezwiązane z kosztami lub inną formą ekwiwalentu,
    przysporzenie majątku tej osobie, mające konkretny wymiar finansowy”. W konsekwencji,
    aby wartość świadczenia uzyskanego od pracodawcy podlegała opodatkowaniu, po
    stronie pracownika musi pojawić się dochód, czyli korzyść majątkowa. Korzyść ta może
    wystąpić w dwóch postaciach: prowadzi do powiększenia aktywów, co jest zwykłym
    skutkiem wypłaty pieniędzy, albo do zaoszczędzenia wydatków, co może być następstwem
    świadczenia rzeczowego lub w formie usługi. W wyniku takiego świadczenia w majątku
    pracownika nie pojawia się wprawdzie realny dochód (w znaczeniu ekonomicznym), ale
    ponieważ znaczenie dochodu na gruncie ustawy jest szersze, zaoszczędzenie wydatków
    musi być traktowane na równi z przyrostem majątku. Jako przykład Trybunał
    Konstytucyjny wskazał m.in. dowożenie pracownika z miejsca zamieszkania do pracy. W
    ocenie Trybunału Konstytucyjnego zorganizowanie tego rodzaju transportu może
    oznaczać zaoszczędzenie wydatku po stronie pracownika i w konsekwencji może stanowić
    przysporzenie objęte podatkiem dochodowym.
    W odniesieniu natomiast do trzeciego warunku Trybunał Konstytucyjny wskazał, że
    przychód powstaje, gdy można zindywidualizować świadczenie, określić jego wartość
    pieniężną oraz skonkretyzować odbiorcę.
    Mając powyższe na uwadze Trybunał Konstytucyjny zauważył, że w sytuacji gdy otrzymane
    przez pracownika nieodpłatne świadczenie stanowi świadczenie pracodawcy, na które
    pracownik wyraził zgodę, które zostało spełnione w jego interesie i oznacza realne
    przysporzenie mu korzyści, problem ustalenia podstawy opodatkowania w zasadzie ulega
    rozwiązaniu.
    Co prawda w powyższym wyroku Trybunał Konstytucyjny odnosił się wprost do świadczeń
    oferowanych przez pracodawcę na rzecz osób pozostających w stosunku pracy
    (pracowników), niemniej jednak zarówno teza tego wyroku, jak i jego uzasadnienie mają
    zastosowanie również do osób fizycznych, które uzyskują przychody kwalifikowane do
    innych źródeł przychodów, w tym również do przychodów z działalności wykonywanej
    osobiście, o których mowa w art. 13 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.
    W ocenie organu, w okolicznościach przedstawionych w treści wniosku przesłanki, o
    których mowa w orzeczeniu Trybunału Konstytucyjnego z 8 lipca 2014 r. sygn. akt K 7/13,
    zostały spełnione.
    Po pierwsze, świadczenie zostanie spełnione za zgodą prezesa zarządu. Z treści wniosku
    nie wynika ponadto, aby odbycie studiów podyplomowych MBA było jednym z
    obligatoryjnych warunków realizacji współpracy prezesa zarządu ze Spółką.
    Po drugie, świadczenie zostało spełnione w interesie prezesa zarządu. Co prawda wiedza
    zdobyta podczas studiów pomoże mu wywiązywać się z obowiązku sprawowania funkcji
    zarządczych w Spółce, nie sposób jednak nie zauważyć, że wiedza ta nie zostanie utracona
    przez prezesa zarządu wraz z zakończeniem współpracy ze Spółką. To właśnie prezes
    zarządu jest bezpośrednim i końcowym beneficjentem korzyści wynikających z
    uczestnictwa w ww. studiach, podnosząc tym samym swoje kwalifikacje, a umiejętności z
    nich wynikające będą mogły być przez niego wykorzystane nie tylko w okresie trwania
    współpracy ze Spółką, ale i w dalszej karierze zawodowej. Co więcej, prezes zarządu

    otrzymuje konkretne przysporzenie majątkowe, bowiem gdyby nie pokrycie tych
    wydatków przez Spółkę, musiałby on ponieść taki koszt z własnych środków. W sytuacji, w
    której Spółka pokrywa koszty studiów MBA prezesowi zarządu możemy mówić o
    uniknięciu przez niego wydatku, co skutkuje powstaniem przychodu podlegającego
    opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych.
    Po trzecie, osiągnięta korzyść przez prezesa zarządu jest wymierna i przypisana
    indywidualnie do podatnika. Jak sami Państwo wskazali w treści wniosku, wydatki zostaną
    faktycznie poniesione przez Spółkę, będą miały charakter definitywny, a także będą
    właściwie udokumentowane. Tak więc wartość świadczenia, jakie uzyska prezes zarządu
    jest Państwu znana.
    W świetle powyższego opłacenie (sfinansowanie) przez Spółkę prezesowi zarządu kosztów
    studiów MBA (czesne na studia i wydatki na zakup pomocy naukowych) powoduje, po
    stronie prezesa zarządu, powstanie przychodu z nieodpłatnych świadczeń, o którym
    mowa w art. 11 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Tym samym
    będą na Państwu spoczywały obowiązki płatnika, o których mowa w art. 41 ust. 1
    powołanej ustawy.
    Ponadto zamierzają Państwo ponieść również inne wydatki związane z odbywaniem
    studiów podyplomowych przez prezesa zarządu, takie jak transport, zakwaterowanie i
    koszty wyżywienia. Poniesienie przez Państwa tych wydatków również będzie skutkowało
    powstaniem po stronie prezesa zarządu przychodu – będzie to dla niego realna korzyść
    majątkowa.
    Jednak nie wszystkie świadczenia otrzymane przez osoby fizyczne podlegają
    opodatkowaniu.
    Zwolnienie przedmiotowe określone w art. 21 ust. 1 pkt 16 ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych przewiduje, że:
      Wolne od podatku dochodowego są diety i inne należności za czas:
        a) podróży służbowej pracownika,
        b) podróży osoby niebędącej pracownikiem
        – do wysokości określonej w odrębnych ustawach lub w przepisach wydanych przez
        ministra właściwego do spraw pracy w sprawie wysokości oraz warunków
        ustalania należności przysługujących pracownikowi zatrudnionemu w
        państwowej lub samorządowej jednostce sfery budżetowej, z tytułu podróży
        służbowej na obszarze kraju oraz poza granicami kraju, z zastrzeżeniem ust. 13 i
        15c.
    Według art. 21 ust. 13 ww. ustawy:
      Przepis ust. 1 pkt 16 lit. b stosuje się, jeżeli otrzymane świadczenia nie zostały
      zaliczone do kosztów uzyskania przychodów i zostały poniesione:
        1) w celu osiągnięcia przychodów lub
        2) w celu realizacji zadań organizacji i jednostek organizacyjnych działających na
        podstawie przepisów odrębnych ustaw, lub
        3) przez organy (urzędy) władzy lub administracji państwowej albo samorządowej
        oraz jednostki organizacyjne im podległe lub przez nie nadzorowane, lub
        4) przez osoby pełniące funkcje obywatelskie, o których mowa w art. 13 pkt 5, w
        związku z wykonywaniem tych funkcji.
    Oznacza to, że aby świadczenia otrzymywane w związku z odbywaną podróżą mogły
    skorzystać ze zwolnienia, o którym mowa w powołanym przepisie, kwoty te nie mogą być
    zaliczone do kosztów uzyskania przychodów. W przypadku potraktowania ich jako

    kosztów uzyskania przychodów osoby niebędącej pracownikiem, będą stanowiły przychód
    podlegający opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych.
    Kluczowym jest jednak użyty przez ustawodawcę zwrot „podróż”, zarówno w lit. a
    dotyczącej podróży służbowej pracownika, jak i w lit. b odnoszącej się do osoby
    niebędącej pracownikiem. Różnica treści lit. a i b związana jest wyłącznie z faktem, że w
    podróży służbowej może pozostawać jedynie pracownik, gdyż regulacje w tym zakresie
    zawiera Kodeks pracy. Stąd w odniesieniu do osób niepozostających w stosunku pracy
    (stosunkach pokrewnych) można mówić jedynie o podróży, a nie o podróży służbowej w
    rozumieniu Kodeksu pracy. Niezależnie jednak od powyższego pojęcie „podróż” należy
    rozumieć identycznie.
    Przywołać w tym miejscu należy definicję podróży służbowej zawartą w przepisach ustawy
                                    5z dnia 26 czerwca 1974 r. – Kodeks pracy. Zgodnie z art. 77 § 1 Kodeksu pracy, za podróż
    służbową uznaje się wykonywanie przez pracownika na polecenie pracodawcy zadania
    służbowego poza miejscowością, w której znajduje się siedziba pracodawcy, bądź stałe
    miejsce pracy pracownika. Zatem niezależnie od stosunków pomiędzy pracodawcą a
    pracownikiem przyjąć należy, że podróżą w sensie ogólnym jest wykonywanie zadania
    poza miejscowością, w której znajduje się siedziba spółki bądź stałe miejsce wykonywania
    zadań.
    Odrębnym przepisem, o którym mowa w art. 21 ust. 1 pkt 16 ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych, jest rozporządzenie Ministra Pracy i Polityki Społecznej z
    dnia 29 stycznia 2013 r. w sprawie należności przysługujących pracownikowi
    zatrudnionemu w państwowej lub samorządowej jednostce sfery budżetowej z tytułu
    podróży służbowej (Dz. U. z 2023 r. poz. 2190).
    Zgodnie z treścią § 2 ww. rozporządzenia:
      Z tytułu podróży krajowej oraz podróży zagranicznej, odbywanej w terminie i miejscu
      określonym przez pracodawcę, pracownikowi przysługują:
        1) diety;
        2) zwrot kosztów:
          a) przejazdów,
          b) dojazdów środkami komunikacji miejscowej,
          c) noclegów,
          d) innych niezbędnych udokumentowanych wydatków, określonych lub
            uznanych przez pracodawcę odpowiednio do uzasadnionych potrzeb.
    W myśl § 3 ust. 1 rozporządzenia:
      Środek transportu właściwy do odbycia podróży krajowej lub podróży zagranicznej, a
      także jego rodzaj i klasę, określa pracodawca.
    Stosownie do ust. 2 § 3 ww. rozporządzenia:
      Pracownikowi przysługuje zwrot kosztów przejazdu w wysokości udokumentowanej
      biletami lub fakturami obejmującymi cenę biletu środka transportu, wraz ze
      związanymi z nimi opłatami dodatkowymi, w tym miejscówkami, z uwzględnieniem
      posiadanej przez pracownika ulgi na dany środek transportu, bez względu na to, z
      jakiego tytułu ulga przysługuje.
    W myśl § 3 ust. 4 cytowanego rozporządzenia:
      W przypadkach, o których mowa w ust. 3, pracownikowi przysługuje zwrot kosztów
      przejazdu w wysokości stanowiącej iloczyn przejechanych kilometrów przez stawkę za
      jeden kilometr przebiegu, ustaloną przez pracodawcę, która nie może być wyższa niż
      określona w przepisach wydanych na podstawie art. 34a ust. 2 ustawy z dnia 6

      września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz.U. z 2012 r. poz. 1265 oraz z 2013 r. poz.
      21).
    Jak stanowi § 4 rozporządzenia:
      Pracownikowi, który w czasie podróży krajowej lub podróży zagranicznej poniósł inne
      niezbędne wydatki związane z tą podróżą, określone lub uznane przez pracodawcę,
      zwraca się je w udokumentowanej wysokości.
      Wydatki, o których mowa w ust. 1, obejmują opłaty za bagaż, przejazd drogami
      płatnymi i autostradami, postój w strefie płatnego parkowania, miejsca parkingowe
      oraz inne niezbędne wydatki wiążące się bezpośrednio z odbywaniem podróży
      krajowej lub podróży zagranicznej.
    W oparciu o § 5 ust. 2 rozporządzenia:
      Do rozliczenia kosztów podróży, o których mowa w ust. 1, pracownik załącza
      dokumenty, w szczególności rachunki, faktury lub bilety potwierdzające poszczególne
      wydatki; nie dotyczy to diet oraz wydatków objętych ryczałtami. Jeżeli przedstawienie
      dokumentu nie jest możliwe, pracownik składa pisemne oświadczenie o dokonanym
      wydatku i przyczynach braku jego udokumentowania.
    Natomiast zgodnie z § 7 ww. rozporządzenia:
        1. Dieta w czasie podróży krajowej jest przeznaczona na pokrycie zwiększonych
        kosztów wyżywienia i wynosi 45 zł za dobę podróży.
        2. Należność z tytułu diet oblicza się za czas od rozpoczęcia podróży krajowej
        (wyjazdu) do powrotu (przyjazdu) po wykonaniu zadania służbowego w
        następujący sposób:
          1) jeżeli podróż trwa nie dłużej niż dobę i wynosi:
            a) mniej niż 8 godzin - dieta nie przysługuje,
            b) od 8 do 12 godzin - przysługuje 50% diety,
            c) ponad 12 godzin - przysługuje dieta w pełnej wysokości;
          2) jeżeli podróż trwa dłużej niż dobę, za każdą dobę przysługuje dieta w pełnej
            wysokości, a za niepełną, ale rozpoczętą dobę:
            a) do 8 godzin - przysługuje 50% diety,
            b) ponad 8 godzin - przysługuje dieta w pełnej wysokości.
        3. Dieta nie przysługuje:
          1) za czas delegowania do miejscowości pobytu stałego lub czasowego
            pracownika oraz w przypadkach, o których mowa w § 10;
          2) jeżeli pracownikowi zapewniono bezpłatne całodzienne wyżywienie.
        4. Kwotę diety, o której mowa w ust. 1, zmniejsza się o koszt zapewnionego
        bezpłatnego wyżywienia, przyjmując, że każdy posiłek stanowi odpowiednio:
        1) śniadanie - 25% diety;
        2) obiad - 50% diety;
        3) kolacja - 25% diety.
        5. W przypadku korzystania przez pracownika z usługi hotelarskiej, w ramach której
        zapewniono wyżywienie, przepisy ust. 4 stosuje się odpowiednio.
    Według § 8 rozporządzenia:

      Za nocleg podczas podróży krajowej w obiekcie świadczącym usługi hotelarskie
      pracownikowi przysługuje zwrot kosztów w wysokości stwierdzonej rachunkiem,
      jednak nie wyższej za jedną dobę hotelową niż dwudziestokrotność stawki diety.
      W uzasadnionych przypadkach pracodawca może wyrazić zgodę na zwrot kosztów
      noclegu stwierdzonych rachunkiem w wysokości przekraczającej limit, o którym mowa
      w ust. 1.
      Pracownikowi, któremu nie zapewniono bezpłatnego noclegu i który nie przedłożył
      rachunku, o którym mowa w ust. 1, przysługuje ryczałt za każdy nocleg w wysokości
      150% diety.
      Ryczałt za nocleg przysługuje, jeżeli nocleg trwa co najmniej 6 godzin pomiędzy
      godzinami 21 i 7.
      Zwrot kosztów noclegu lub ryczałt za nocleg nie przysługuje za czas przejazdu, a także
      jeżeli pracodawca uzna, że pracownik ma możliwość codziennego powrotu do
      miejscowości stałego lub czasowego pobytu.
    Stosownie do § 9 powołanego rozporządzenia:
      Za każdą rozpoczętą dobę pobytu w podróży krajowej pracownikowi przysługuje
      ryczałt na pokrycie kosztów dojazdów środkami komunikacji miejscowej w wysokości
      20% diety.
      Ryczałt, o którym mowa w ust. 1, nie przysługuje, jeżeli pracownik nie ponosi kosztów
      dojazdów.
      Przepisu ust. 1 nie stosuje się, jeżeli na wniosek pracownika pracodawca wyrazi zgodę
      na pokrycie udokumentowanych kosztów dojazdów środkami komunikacji miejscowej.
    Zatem prezes zarządu, któremu będą Państwo finansować koszty związane z udziałem w
    studiach podyplomowych (transport, zakwaterowanie, wyżywienie) – wbrew Państwa
    twierdzeniu – uzyskiwać będzie przychód w rozumieniu ustawy o podatku dochodowym
    od osób fizycznych. Przychód ten, w oparciu o przepis art. 21 ust. 1 pkt 16 lit. b w zw. ust.
    13 ww. ustawy, korzystać będzie ze zwolnienia z opodatkowania do wysokości limitów
    określonych w rozporządzeniu Ministra Pracy i Polityki Społecznej.
    Zwolnienie to obejmuje m.in. wszelkie podróże osoby niebędącej pracownikiem pod
    warunkiem, że wypłacone świadczenia nie zostały zaliczone do kosztów uzyskania
    przychodów świadczeniobiorcy (tu: prezesa zarządu) oraz zostały poniesione w celu
    osiągnięcia przychodów.
    Jeżeli finansowane przez Państwa prezesowi zarządu koszty transportu, zakwaterowania i
    wyżywienia w związku z odbywaniem studiów podyplomowych MBA będą wyższe od
    limitów określonych w ww. rozporządzeniu, to nadwyżka ponad te limity podlegać będzie
    opodatkowaniu podatkiem dochodowym. Na Państwu spoczywać będą z tego tytułu
    obowiązki płatnika wynikające z art. 41 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób
    fizycznych.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, które Państwo przedstawili i stanu prawnego,
    który obowiązuje w dniu wydania interpretacji.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    · Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy
      z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111).
      Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie
      zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosują się
      Państwo do interpretacji.

    · Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
        1) z zastosowaniem art. 119a;
        2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5
          ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
        3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    · Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki
      interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego
    Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa
    z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.
    U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
    · w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
    · w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP
      (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.