Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0111-KDIB2-1.4010.571.2021.12.AJ
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-08-13
Teza: Wypłata zadośćuczynienia byłemu pracownikowi będąca
wynikiem zawartej ugody sądowej spełnia przesłanki zawarte
w art. 15 ust. 1 Ustawy o podatku dochodowym od osób
prawnych.
Słowa kluczowe: koszt-koszty uzyskania przychodów
praca-wypadek przy pracy
ugody-ugoda sądowa
zadośćuczynienie
Zagadnienia: Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 3. Koszty uzyskania przychodów-Ogólna zasada
zaliczania wydatków do kosztów uzyskania przychodów
Przepisy: [CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 3-art. 15-ust. 1

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

6 grudnia 2021 r. wpłynął Państwa wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej z 2
    grudnia 2021 r., dotyczący podatku dochodowego od osób prawnych, w zakresie
    ustalenia, czy kwota zadośćuczynienia wypłacona poszkodowanemu byłemu
    pracownikowi, będąca wynikiem ugody zawartej przed sądem stanowić będzie dla
    Wnioskodawcy koszt uzyskania przychodu w świetle art. 15 ust. 1 ustawy o podatku
    dochodowym od osób prawnych.
    Treść wniosku jest następująca:

## Opis zdarzenia przyszłego

Wnioskodawca - X spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą (...) - powstał na
    skutek przekształcenia spółki komandytowej pod firmą Y spółka z ograniczoną
    odpowiedzialnością spółka komandytowa z siedzibą (...) (wcześniej Z spółka z ograniczoną
    odpowiedzialnością spółka komandytowa z siedzibą (...)). Do wpisu do rejestru
    przedsiębiorców KRS Wnioskodawcy doszło (...) czerwca 2020 r.
    (...) grudnia 2016 r. w zakładzie produkcyjnym Z sp. z o.o. Sp. k. (poprzednika prawnego
    Wnioskodawcy, zwanego dalej „Spółką”) doszło do wypadku przy pracy, podczas którego
    doszło do uszkodzeń ciała jednego z ówczesnym pracowników Spółki. Pracownik, który
    uległ wpadkowi był zatrudniony w Spółce w okresie od 28 czerwca 2016 r. do 31 sierpnia
    2017 r. w pełnym wymiarze czasu pracy na stanowisku (...).
    Przeważającym przedmiotem działalności Wnioskodawcy i Spółki była ówcześnie i jest
    obecnie, (...).
    Zgodnie z protokołem nr (...) ustalenia wypadku przy pracy: „(...).”
    Z protokołu powypadkowego ponadto wynika, iż:
    1. przebieg zdarzenia został utrwalony na monitoringu (pkt 1 ustaleń),
    2. „(...)” (pkt 3 ustaleń).
    Zgodnie z protokołem powypadkowym przyczynami wypadku były:
    - brak urządzenia z mechanizmem do regulacji ustawienia nachylenia przenośnika pod
      odpowiednim kątem, celem uzyskania właściwej wysokości części zsypowej
      przenośnika,
    - niewłaściwa metoda ustawienia nachylenia przenośnika w celu jego przesunięcia na
      zewnątrz magazynu,
    - brak instrukcji BHP podczas prac związanych z obsługą przenośnika ślimakowego,
    - brak nadzoru - wykonywanie prac wykraczających poza doświadczenie poszkodowanego
      oraz uprawnienia Pana (drugi pracownik) bez wiedzy przełożonego,
    - nieprzestrzeganie zasad ostrożności i rażące niedbalstwo poszkodowanego, polegające
      na niezachowaniu ostrożności poprzez przechodzenie pod uniesionymi widłami wózka
      widłowego, ustawianiu się pod podnoszonym urządzeniem oraz lekkomyślne
      wbiegniecie w strefę zagrożenia i uwieszenie się ramy wózka.
    Ponadto stwierdzono niewłaściwą organizację pracy przez brak odpowiedniego nadzoru
    nad pracownikami, oraz kontroli nad osobami wykonującymi określoną pracę i sposób jej
    wykonywania. Spółka zawarła z poszkodowanym ugodę 15 grudnia 2017 r., na podstawie
    której poszkodowany otrzymał kwotę (...) zł tytułem zadośćuczynienia za doznaną
    krzywdę, związaną z przedmiotowym wypadkiem przy pracy, a kwota ta nie wyczerpała
    dalszych roszeń.

    Pozwem z (...) grudnia 2019 r. poszkodowany wniósł przeciwko Spółce, jej
    komplementariuszowi oraz prezesowi zarządu komplementariusza o solidarne zasądzenie
    od nich kwoty (...) zł wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od 11 kwietnia 2019 r.
    do dnia zapłaty, tytułem zadośćuczynienia za doznaną krzywdę spowodowaną wypadkiem
    przy pracy. Ponadto poszkodowany zażądał zasądzenia od ww. pozwanych:
      a) renty w wysokości (...) zł miesięcznie z tytułu zmniejszenia zdolności
        poszkodowanego do pracy zarobkowej w przyszłości oraz zmniejszenia jego
        widoków powodzenia na przyszłość,
      b) renty w wysokości (...) zł miesięcznie z tytułu zwiększonych potrzeb poszkodowanego
        w związku z potrzebą opieki,
      c) renty (...) zł miesięcznie z tytułu potrzeb związanych z rehabilitacją,
      d) renty (...) zł miesięcznie z tytułu zwiększonych potrzeb powoda, dotyczących zakupu
        leków,
      e) renty (...) zł miesięcznie z tytułu zwiększonych potrzeb poszkodowanego,
        dotyczących opieki psychiatrycznej i psychologicznej,
      f) renty (...) zł miesięcznie z tytułu zwiększonych potrzeb poszkodowanego, związanych
        z kosztami dojazdów do placówek rehabilitacyjnych, lekarzy, psychologa, psychiatry
        z domu rodzinnego powoda (...).
    Postanowieniem z (...) lutego 2020 r. Sąd Okręgowy (...) postanowił w pkt 1 udzielić
    poszkodowanemu zabezpieczenia na czas trwania procesu w ten sposób, że zasądzić od
    wszystkich pozwanych solidarnie, tytułem renty z uwagi na zwiększone potrzeby, na rzecz
    poszkodowanego kwotę po (...) zł miesięcznie płatne do 10-go każdego miesiąca z
    ustawowymi odsetkami za opóźnienie na wypadek uchybienia w terminie płatności
    którejkolwiek z rat rentowych. Na powyższe postanowienie zażalenie złożyli wszyscy
    pozwani, żądając jego uchylenia w całości. Na skutek zażalenia Postanowieniem z (...)
    marca 2020 r. sygn. akt (...) ww. Sąd zmienił zaskarżone postanowienie w ten sposób, że
    wskazaną w nim kwotę obniżył z (...) zł do (...) zł miesięcznie.
    (...) czerwca 2021 r. strony zawarły ugodę sądową, na podstawie której Wnioskodawca
    zobowiązał się w terminie 7 dni od dnia zawarcia niniejszej ugody, do zapłaty na rzecz
    poszkodowanego kwoty zadośćuczynienia w wysokości (...) zł, pomniejszoną o kwotę (...)
    zł, z tytułu zabezpieczenia roszczenia, co pozostawia do zapłaty kwotę (...) zł, wraz z
    ustawowymi odsetkami za opóźnienie w przypadku uchybienia temu terminowi. Strony
    wspólnie ustaliły, że kwota określona wyżej wyczerpuje wszelkie roszczenia
    poszkodowanego w stosunku do wszystkich pozwanych, z tytułu roszczeń określonych
    wyżej, a zwłaszcza roszczeń z zakresu odszkodowania, zadośćuczynienia, rent z
    jakiegokolwiek tytułu, czy ustalenie odpowiedzialności pozwanych za wszelkie szkody w
    osobie poszkodowanego, które mogą wyniknąć w przyszłości, związane z ww. wypadkiem
    przy pracy, a powód zrzeka się wszelkich roszczeń, związanych z wypadkiem przy pracy z
    (...) grudnia 2016 r., w stosunku do każdego z pozwanych. Następnie kwota
    zadośćuczynienia zastała zapłacona 8 lipca 2021 r.

## Pytanie

Czy kwota zadośćuczynienia wypłacona poszkodowanemu byłemu pracownikowi, będąca
    wynikiem ugody zawartej przed sądem stanowić będzie dla Wnioskodawcy koszt
    uzyskania przychodu w świetle art. 15 ust. 1 Ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku
    dochodowym od osób prawnych?
    Państwa stanowisko w sprawie
    Państwa zdaniem, wypłata zadośćuczynienia byłemu pracownikowi będąca wynikiem
    zawartej ugody sądowej spełnia przesłanki zawarte w art. 15 ust. 1 Ustawy z dnia 15
    lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (t. j. Dz. U. z 2021 poz. 1800 z 4

    października 2021 r. ze zm. ). Jak wskazują sądy administracyjne w swoich orzeczeniach,
    aby dany wydatek mógł być zaliczony jako koszty uzyskania przychodu muszą zostać
    spełnione łącznie następujące kryteria:
      1) wydatek został definitywnie poniesiony przez podatnika,
      2) wydatek pozostaje w związku z działalnością gospodarczą prowadzoną przez
        podatnika,
      3) wydatek został poniesiony w celu uzyskania przychodu lub zachowania albo
        zabezpieczenia źródła przychodów,
      4) wydatek został właściwie udokumentowany,
      5) wydatek nie został wymieniony jako wydatek wyłączony z kosztów uzyskania
        przychodu, na podstawie art. 16 Ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku
        dochodowym od osób prawnych.
    Zgodnie z listą wydatków, o których mowa w art. 16 ust. 1 ww. ustawy, nie można zaliczyć
    do kosztów uzyskania przychodów, jednorazowych odszkodowań z tytułu wypadków przy
    pracy i chorób zawodowych (pkt 16). Wypłacone zadośćuczynienie nie zawiera się na
    wspomnianej liście. Profil działalność Wnioskodawcy oraz Spółki (jego poprzednika
    prawnego) wiąże się nierozerwalnie z wypadkami przy pracy i dlatego też są one związane
    z ryzykiem prowadzonej działalności. W momencie zawierania ugody sądowej
    Wnioskodawca miała podstawy przypuszczać, że zostanie zasądzona renta, co spowoduje
    konieczność płacenia świadczeń okresowych do końca życia poszkodowanego.
    Przypuszczenie te powstało na skutek zabezpieczenia roszczenia, które Sąd dokonał w
              1oparciu o art. 753 § 1 pkt 1 w zw. z art. 753 k.p.c. Z tych też względów Wnioskodawca
    zdecydował się na zawarcie ugody sądowej.
    Interpretacja indywidualna
    4 marca 2022 r. rozpatrzyłem Państwa wniosek i wydałem interpretację indywidualną
    Znak: 0111-KDIB2-1.4010.571.2021.1.BKD, w której uznałem Państwa stanowisko w
    zakresie ustalenia, czy kwota zadośćuczynienia wypłacona poszkodowanemu byłemu
    pracownikowi, będąca wynikiem ugody zawartej przed sądem stanowić będzie dla
    Wnioskodawcy koszt uzyskania przychodu w świetle art. 15 ust. 1 ustawy o podatku
    dochodowym od osób prawnych, za nieprawidłowe.
    Skarga na interpretację indywidualną
    Pismem z 18 marca 2022 r., które wpłynęło do Organu 21 marca 2022 r. wnieśli Państwo
    skargę na interpretację indywidualną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w
    Białymstoku.
    Formułując zarzuty skargi wnieśli Państwo m.in. o uchylenie w całości zaskarżonej
    indywidualnej interpretacji.
    Pismem z 20 kwietnia 2022 r. Znak: 0111-KDIB2-1.4010.571.2021.2.AP udzieliłem
    odpowiedzi na Państwa skargę.
    Postępowanie przed sądami administracyjnymi
    Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku wyrokiem z 18 maja 2022 r. sygn. akt I SA
    /Bk 111/22 uchylił zaskarżoną interpretację indywidualną.
    Wniosłem skargę kasacyjną od tego wyroku do Naczelnego Sądu Administracyjnego.
    Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z 18 marca 2025 r. sygn. akt II FSK 806/22 oddalił
    wniesioną przeze mnie skargę kasacyjną.
    23 czerwca 2025 r. do Organu wpłynął prawomocny wyrok Wojewódzkiego Sądu
    Administracyjnego w Białymstoku.

    Ponowne rozpatrzenie wniosku – wykonanie wyroku
    Zgodnie z art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami
    administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.):
      Ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu
      sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe
      prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że
      przepisy prawa uległy zmianie.
    Wykonuję obowiązek, który wynika z tego przepisu, tj.:
      - uwzględniam ocenę prawną i wskazania dotyczące postępowania, które wyraziły
        Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku oraz Naczelny Sąd Administracyjny
        w ww. wyrokach;
      - ponownie rozpatruję Państwa wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej
        dotyczący podatku dochodowego od osób prawnych – stwierdzam, że stanowisko,
        które przedstawili Państwo we wniosku w zakresie ustalenia, czy kwota
        zadośćuczynienia wypłacona poszkodowanemu byłemu pracownikowi, będąca
        wynikiem ugody zawartej przed sądem stanowić będzie dla Wnioskodawcy koszt
        uzyskania przychodu w świetle art. 15 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od
        osób prawnych – jest prawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy z 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób
    prawnych (t. j. Dz. U. z 2021 r. poz. 1800 ze zm., dalej: „ustawa o CIT”):
      Kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia
      przychodów ze źródła przychodów lub w celu zachowania albo zabezpieczenia
      źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 16 ust. 1. Koszty
      poniesione w walutach obcych przelicza się na złote według kursu średniego
      ogłaszanego przez Narodowy Bank Polski z ostatniego dnia roboczego
      poprzedzającego dzień poniesienia kosztu.
    Z treści powyższego unormowania wynika, że dla uznania określonego wydatku za koszt
    podatkowy konieczne jest spełnienie z jednej strony warunków o charakterze
    konstrukcyjnym, wyznaczających istotę przedmiotowego pojęcia, z drugiej zaś
    przesądzenie, czy wydatek ten nie znajduje się w katalogu wyłączeń określonych w art. 16
    ust. 1 ustawy o CIT.
    Zatem, aby wydatek poniesiony przez podatnika mógł stanowić koszt uzyskania
    przychodów, muszą zaistnieć łącznie następujące przesłanki:
      - został poniesiony przez podatnika, tj. w ostatecznym rozrachunku musi on zostać
        pokryty z zasobów majątkowych podatnika (nie stanowią kosztu uzyskania
        przychodu podatnika wydatki, które zostały poniesione na działalność podatnika
        przez osoby inne niż podatnik),
      - jest definitywny (rzeczywisty), tj. wartość poniesionego wydatku nie została
        podatnikowi w jakikolwiek sposób zwrócona,
      - pozostaje w związku z prowadzoną przez podatnika działalnością gospodarczą,
      - poniesiony został w celu uzyskania przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia
        źródła przychodów,
      - został właściwie udokumentowany,
      - nie jest kosztem wymienionym w art. 16 ust. 1 ustawy o CIT.
    Powyższe oznacza, że wszystkie poniesione wydatki, po wyłączeniu wydatków
    enumeratywnie wymienionych w przywołanym art. 16 ust. 1 ustawy o CIT, stanowić mogą
    koszt uzyskania przychodów, o ile pozostają w związku przyczynowym z osiąganymi

    przychodami. Właściwa i zgodna z treścią ustawowej regulacji kwalifikacja kosztów
    uzyskania przychodów powinna brać pod uwagę:
      - przeznaczenie wydatku (jego celowość, zasadność dla funkcjonowania podmiotu) oraz
      - potencjalną możliwość (analizowaną w dacie poniesienia wydatku na podstawie
        obiektywnych przesłanek) przyczynienia się danego wydatku do osiągnięcia
        przychodu lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów.
    Obowiązkiem podatnika, jako odnoszącego ewidentną korzyść z faktu zaliczenia
    określonych wydatków w poczet kosztów uzyskania przychodów, jest wykazanie związku
    przyczynowego z osiąganymi przychodami lub zabezpieczeniem ich źródła, zgodnie z
    dyspozycją powołanego art. 15 ust. 1 ustawy o CIT.
    Na podstawie art. 15 ust. 1 ustawy o CIT należy przyjąć, że kosztami uzyskania
    przychodów są wszelkie racjonalnie i gospodarczo uzasadnione wydatki związane z
    prowadzoną działalnością gospodarczą, których celem jest osiągnięcie przychodów bądź
    też zabezpieczenie lub zachowanie ich źródła, o ile w myśl przepisów ww. ustawy nie
    podlegają wyłączeniu z tychże kosztów. Przy czym, związek przyczynowy pomiędzy
    poniesieniem wydatku a osiągnięciem przychodu bądź zachowaniem lub zabezpieczeniem
    jego źródła należy oceniać indywidualnie w stosunku do każdego wydatku. W takim ujęciu
    kosztami tymi będą zarówno wydatki pozostające w bezpośrednim związku z uzyskanymi
    przychodami, jak i pozostające w związku pośrednim, jeżeli zostanie wykazane, że zostały
    w sposób racjonalny poniesione w celu uzyskania przychodów (w tym dla
    zagwarantowania funkcjonowania źródła przychodów), nawet wówczas, gdyby z
    obiektywnych powodów przychód nie został osiągnięty.
    Z tego względu każdorazowy wydatek poniesiony przez podatnika powinien podlegać
    indywidualnej analizie w celu dokonania jego kwalifikacji prawnej.
    Wyjątkiem jest jedynie sytuacja, gdy ustawa wyraźnie wskazuje jego przynależność do
    kategorii kosztów uzyskania przychodów lub wyłącza możliwość zaliczenia go do tego
    rodzaju kosztów. W pozostałych przypadkach należy natomiast zbadać istnienie związku
    przyczynowego pomiędzy poniesieniem kosztu a powstaniem przychodu lub realną
    szansą powstania przychodów podatkowych bądź też zachowaniem albo zabezpieczeniem
    źródła ich uzyskania.
    Innymi słowy, podstawową cechą kosztu podatkowego jest związek tego kosztu z
    przychodem (ewentualnie z zachowaniem lub zabezpieczeniem źródła przychodów).
    Istotne znaczenie ma więc cel, w jakim wydatek został poniesiony.
    Zgodnie z art. 16 ust. 1 pkt 16 ustawy o CIT,
      nie uważa się za koszty uzyskania przychodów jednorazowych odszkodowań z tytułu
      wypadków przy pracy i chorób zawodowych w wysokości określonej przez
      właściwego ministra oraz dodatkowej składki ubezpieczeniowej w przypadku
      stwierdzenia pogorszenia warunków pracy.
    Należy zauważyć, że powyższy przepis odnosi się wyłącznie do jednorazowych
    odszkodowań uregulowanych w ustawie z dnia 30 października 2002 r. o ubezpieczeniu
    społecznym z tytułu wypadków przy pracy i chorób zawodowych (t. j. Dz. U. z 2019 r. poz.
    1205) w której zostały określone rodzaje i zasady przyznawania jednorazowych
    odszkodowań. Przepis ten nie ma zastosowania do innych świadczeń, wypłacanych
    pracownikom na podstawie przepisów ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (t.
    j. Dz. U. z 2020 r. poz. 1740 ze zm., dalej „KC”), którzy doznali uszczerbku na zdrowiu
    wskutek np. choroby zawodowej lub wypadku przy pracy.
    Zgodnie z art. 6 ust. 1 pkt 4 i 5 ustawy o ubezpieczeniu społecznym z tytułu wypadków
    przy pracy i chorób zawodowych,
      z tytułu wypadku przy pracy lub choroby zawodowej przysługują następujące
      świadczenia:

      4) „jednorazowe odszkodowanie” - dla ubezpieczonego, który doznał stałego lub
        długotrwałego uszczerbku na zdrowiu;
      5) „jednorazowe odszkodowanie” - dla członków rodziny zmarłego ubezpieczonego
        lub rencisty.
    Ustawa ta przewiduje ponadto możliwość przyznania tzw. „renty z tytułu niezdolności do
    pracy”.
    Zgodnie bowiem z art. 6 ust. 1 pkt 6 ww. ustawy,
      z tytułu wypadku przy pracy lub choroby zawodowej przysługuje następujące
      świadczenie:
      „renta z tytułu niezdolności do pracy” - dla ubezpieczonego, który stał się niezdolny
      do pracy wskutek wypadku przy pracy lub choroby zawodowej.
    Z kolei w art. 3 ust. 1 ww. ustawy,
      za wypadek przy pracy uważa się nagłe zdarzenie wywołane przyczyną zewnętrzną
      powodujące uraz lub śmierć, które nastąpiło w związku z pracą:
      1) podczas lub w związku z wykonywaniem przez pracownika zwykłych czynności lub
        poleceń przełożonych;
      2) podczas lub w związku z wykonywaniem przez pracownika czynności na rzecz
        pracodawcy, nawet bez polecenia;
      3) w czasie pozostawania pracownika w dyspozycji pracodawcy w drodze między
        siedzibą pracodawcy a miejscem wykonywania obowiązku wynikającego ze
        stosunku pracy.
    Odpowiedzialność odszkodowawcza pracodawcy ma charakter uzupełniający, można się
    domagać jej realizacji dopiero po uzyskaniu świadczenia z ubezpieczenia wypadkowego
    wypłacanego przez ZUS. Podstawą roszczeń pracowników są przepisy Kodeksu cywilnego.
    Zgodnie z art. 444 i 445 Kodeksu cywilnego, roszczenia mogą obejmować:
      - zwrot kosztów leczenia, mającego związek z wypadkiem przy pracy,
      - przyznanie renty wyrównawczej,
      - zadośćuczynienie za doznaną krzywdę spowodowaną wypadkiem.
    Reasumując, przedstawione wyżej definicje „jednorazowego odszkodowania”, „wypadku
    przy pracy”, „choroby zawodowej” wskazują, że pojęciom tym nadano ścisłe znaczenie.
    Skoro więc przepis art. 16 ust. 1 pkt 16 ustawy o CIT, używa wspomnianych pojęć, oznacza
    to, że przepis ten odnosi się, jak wspomniano, wyłącznie do jednorazowego
    odszkodowania uregulowanego w powołanej powyżej ustawie z dnia 30 października 2002
    r., nie zaś do odszkodowań wypłacanych przez pracodawców na podstawie przepisów
    Kodeksu cywilnego.
    W konsekwencji należy stwierdzić, że świadczenia wypłacone przez Państwa na rzecz
    byłego pracownika nie spełniają definicji „jednorazowego odszkodowania”, zawartej w art.
    16 ust. 1 pkt 16 ustawy o CIT. Zatem do stwierdzenia, czy wypłacone na rzecz byłego
    pracownika zadośćuczynienie na podstawie zawartej ugody sądowej może być zaliczone
    do kosztów uzyskania przychodów istotnym jest ustalenie czy ich poniesienie przyczyni się
    do osiągnięcia przychodu bądź służyć będzie zachowaniu lub zabezpieczeniu źródła
    Państwa przychodów.
    Z przedstawionego opisu sprawy wynika, że w zakładzie produkcyjnym Z Sp. z o.o. Sp. k.
    (Państwa poprzednika prawnego, zwanego dalej: „Spółką”) doszło do wypadku przy pracy,
    podczas którego doszło do uszkodzeń ciała jednego z ówczesnych pracowników Spółki.
    Spółka zawarła z poszkodowanym ugodę, na podstawie której poszkodowany otrzymał

    kwotę (...) zł tytułem zadośćuczynienia za doznaną krzywdę, związaną z przedmiotowym
    wypadkiem przy pracy, a kwota ta nie wyczerpała dalszych roszeń. Pozwem z (...) grudnia
    2019 r. poszkodowany wniósł przeciwko Spółce, jej komplementariuszowi oraz prezesowi
    zarządu komplementariusza o solidarne zasądzenie od nich kwoty (...) zł wraz z
    ustawowymi odsetkami za opóźnienie od 11 kwietnia 2019 r. do dnia zapłaty, tytułem
    zadośćuczynienia za doznaną krzywdę spowodowaną wypadkiem przy pracy. Ponadto
    poszkodowany zażądał zasądzenia od ww. pozwanych:
      a) renty w wysokości (...) zł miesięcznie z tytułu zmniejszenia zdolności
        poszkodowanego do pracy zarobkowej w przyszłości oraz zmniejszenia jego
        widoków powodzenia na przyszłość,
      b) renty w wysokości (...) zł miesięcznie z tytułu zwiększonych potrzeb poszkodowanego
        w związku z potrzebą opieki,
      c) renty (...) zł miesięcznie z tytułu potrzeb związanych z rehabilitacją,
      d) renty (...) zł miesięcznie z tytułu zwiększonych potrzeb powoda, dotyczących zakupu
        leków,
      e) renty (...)zł miesięcznie z tytułu zwiększonych potrzeb poszkodowanego, dotyczących
        opieki psychiatrycznej i psychologicznej,
      f) renty (...) zł miesięcznie z tytułu zwiększonych potrzeb poszkodowanego, związanych
        z kosztami dojazdów do placówek rehabilitacyjnych, lekarzy, psychologa, psychiatry
        z domu rodzinnego powoda.
    Postanowieniem z (...) lutego 2020 r. Sąd Okręgowy postanowił w pkt 1 udzielić
    poszkodowanemu zabezpieczenia na czas trwania procesu w ten sposób, że zasądzić od
    wszystkich pozwanych solidarnie, tytułem renty z uwagi na zwiększone potrzeby, na rzecz
    poszkodowanego kwotę po (...) zł miesięcznie płatne do dnia 10-go każdego miesiąca z
    ustawowymi odsetkami za opóźnienie na wypadek uchybienia w terminie płatności
    którejkolwiek z rat rentowych. Na powyższe postanowienie zażalenie złożyli wszyscy
    pozwani, żądając jego uchylenia w całości. Na skutek zażalenia Postanowieniem z 30
    marca 2020 r. ww. Sąd zmienił zaskarżone postanowienie w ten sposób, że wskazaną w
    nim kwotę obniżył z (...) zł do (...) zł miesięcznie.
    (...) czerwca 2021 r. strony zawarły ugodę sądową, na podstawie której zobowiązali się
    Państwo w terminie 7 dni od dnia zawarcia niniejszej ugody, do zapłaty na rzecz
    poszkodowanego kwoty zadośćuczynienia w wysokości (...) zł, pomniejszoną o kwotę (...)
    zł, z tytułu zabezpieczenia roszczenia, co pozostawia do zapłaty kwotę (...) zł, wraz z
    ustawowymi odsetkami za opóźnienie w przypadku uchybienia temu terminowi. Strony
    wspólnie ustaliły, że kwota określona wyżej wyczerpuje wszelkie roszczenia
    poszkodowanego w stosunku do wszystkich pozwanych, z tytułu roszczeń określonych
    wyżej, a zwłaszcza roszczeń z zakresu odszkodowania, zadośćuczynienia, rent z
    jakiegokolwiek tytułu, czy ustalenie odpowiedzialności pozwanych za wszelkie szkody w
    osobie poszkodowanego, które mogą wyniknąć w przyszłości, związane z ww. wypadkiem
    przy pracy, a powód zrzeka się wszelkich roszczeń, związanych z wypadkiem przy pracy z
    (...) grudnia 2016 r., w stosunku do każdego z pozwanych.
    Mając na uwadze powyższe należy zauważyć, że jak już wskazano na wstępie nie wszystkie
    wydatki, jakie ponosi podmiot gospodarczy skierowane są bezpośrednio na uzyskanie
    przychodu.
    Kosztami uzyskania przychodu są wydatki i nakłady poniesione w celu zachowania i
    zabezpieczenia źródła przychodu w tym również wydatki poniesione z tytułu
    zadośćuczynienia wypłaconego poszkodowanemu, będącego wynikiem ugody zawartej
    przed sądem. Wydatki takie wiążą się bowiem bezpośrednio z prowadzoną działalnością

    gospodarczą, jako wydatki będące konsekwencją np. wypadków przy pracy, jak miało to
    miejsce w przedmiotowej sprawie. Wydatki te dotyczą całokształtu działalności
    gospodarczej, a obowiązek ich poniesienia wynika wprost z przepisów prawa.
    Zgodnie bowiem z art. 444 § 1 Kodeksu cywilnego,
      w razie uszkodzenia ciała lub wywołania rozstroju zdrowia naprawienie szkody
      obejmuje wszelkie wynikłe z tego powodu koszty. Na żądanie poszkodowanego
      zobowiązany do naprawienia szkody powinien wyłożyć z góry sumę potrzebną na
      koszty leczenia, a jeżeli poszkodowany stał się inwalidą, także sumę potrzebną na
      koszty przygotowania do innego zawodu.
    Zgodnie natomiast z art. 444 § 2 KC,
      jeżeli poszkodowany utracił całkowicie lub częściowo zdolność do pracy zarobkowej
      albo jeżeli zwiększyły się jego potrzeby lub zmniejszyły widoki powodzenia na
      przyszłość, może on żądać od zobowiązanego do naprawienia szkody odpowiedniej
      renty.
    Zgodnie z art. 445 § 1 KC,
      w wypadkach przewidzianych w artykule poprzedzającym sąd może przyznać
      poszkodowanemu odpowiednią sumę tytułem zadośćuczynienia pieniężnego za
      doznaną krzywdę.
    Oczywiste jest, że wypadek pracownika przy pracy nie jest zdarzeniem pożądanym, jednak
    pozostaje w zwykłym związku ze stosunkiem pracy. Właśnie dlatego wypłacone
    zadośćuczynienie za wypadek przy pracy, gdy zachowanie poszkodowanego nie stanowiło
    jego jedynej, wyłącznej przyczyny, zabezpiecza źródła przychodów jako skutek
    zatrudnienia pracowników (nawiązania umów o pracę na podstawie stosunku pracy).
    Zapłata przedmiotowej kwoty umożliwia zakończenie sporu, ale też minimalizuje wydatek,
    który w razie uznania roszczenia byłby wyższy, niż kwota z ugody.
    Biorąc pod uwagę powyższe należy stwierdzić, że kwota zadośćuczynienia wypłacona
    poszkodowanemu byłemu pracownikowi, będąca wynikiem ugody zawartej przed sądem
    będzie stanowić dla Państwa koszt uzyskania przychodu.
    Zatem Państwa stanowisko należy uznać za prawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, które przedstawili Państwo we wniosku i stanu
    prawnego, który obowiązywał w dniu wydania pierwotnej interpretacji.
    Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy
    rzeczywisty stan faktyczny sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie
    ze zdarzeniem przyszłym podanym przez Państwa w złożonym wniosku. W związku z
    powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we wniosku
    opisu sprawy, udzielona odpowiedź traci swoją aktualność.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    - Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z
    dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.).
    Aby interpretacja mogła pełnić funkcję ochronną: Państwa sytuacja musi być zgodna
    (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i muszą się Państwo
    zastosować do interpretacji.
    - Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe
      będące przedmiotem interpretacji indywidualnej stanowi element czynności
      będących przedmiotem decyzji wydanej:

      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
      z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    - Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego
    Sądu Administracyjnego (...). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje
    ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami
    administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
    - w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
    Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
    - w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
    Elektronicznej Skrzynki Podawczej Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP:
    /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie
    naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej
    oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami
    skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 ustawy z
    dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.).