Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0114-KDIP4-2.4012.268.2025.3.SKJ
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-06-02
Teza: Zwolnienie od podatku usług kulturalnych na podstawie art.
43 ust. 1 pkt 33 lit. b oraz ustalenie czy przychody z najmu
mieszkania przez żonę podlegają wliczeniu do limitu
wnioskodawcy z art. 113 ust. 1.
Słowa kluczowe: najem-najem na cele działalności
usługi-usługi kulturalne
zwolnienie-zwolnienie podmiotowe
Zagadnienia: Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział IX. Odliczenie
i zwrot podatku. Odliczenie częściowe-Rozdział 1.
Odliczenie i zwrot podatku-Odliczenie podatku
naliczonego-Odliczenie podatku naliczonego z tytułu
nabycia towarów i usług
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział IX-
Rozdział 1-art. 86-ust. 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział
VIII-Rozdział 2-art. 43-ust. 1-pkt 33-lit. b
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział
XII-Rozdział 1-art. 113-ust. 1

## Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

Szanowny Panie,

    stwierdzam, że Pana stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego
    zdarzenia przyszłego w podatku od towarów i usług jest prawidłowe.

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

8 kwietnia 2025 r. wpłynął Pana wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej, który
    dotyczy zwolnienia od podatku VAT świadczonych usług kulturalnych oraz braku
    obowiązku wliczania do limitu zwolnienia podmiotowego wartości sprzedaży osiąganej
    przez Pana małżonkę z tytułu najmu nieruchomości.

## Opis zdarzenia przyszłego

Wnioskodawca (dalej jako: „Wnioskodawca”) jest osobą prowadzącą jednoosobową
    działalność gospodarczą pod firmą: (...). Wnioskodawca rozpoczął wykonywanie
    działalności gospodarczej z (...) 2025 r.
    Wnioskodawca jest (...) zaliczanym do grona wybitnych (...). Laureat (...) nagród. Ma Pan na
    swoim koncie koncerty w takich salach jak (...). Absolwent (...) w (...).
    Wnioskodawca podlega nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu na terenie Polski.
    Głównym przedmiotem działalności gospodarczej Wnioskodawcy jest kod 85.59.D -
    Pozostałe pozaszkolne formy edukacji, gdzie indziej niesklasyfikowane. Wnioskodawca
    świadczy usługi nauki gry na akordeonie (korepetycje). Przychody z tego tytułu
    opodatkowuje ryczałtem od przychodów ewidencjonowanych. Wartość sprzedaży
    uzyskanej z ww. usług nauki gry na akordeonie korzysta ze zwolnienia podmiotowego z
    art. 113 ust. 1 Ustawy o VAT. Przewidywana przez Wnioskodawcę wartość sprzedaży nie
    przekroczy, w proporcji do okresu prowadzonej działalności gospodarczej w roku
    podatkowym kwoty 200 000 złotych.
    Wnioskodawca rozważa rozszerzenie profilu działalności o kompleksową usługę
    przygotowania oraz realizacji koncertów muzycznych, sprzedaży kursów on-line oraz
    komponowania utworów muzycznych.
    2. Opis planowanej działalności.
    1. Koncerty muzyczne.
    Wnioskodawca zamierza świadczyć usługi koncertów muzycznych. W ramach przygotowań
    Wnioskodawca zamierza opracowywać autorski scenariusz, na podstawie którego koncert
    będzie realizowany. Scenariusz taki stanowi bazę do organizacji wydarzenia. Może zdarzyć
    się taka sytuacja, że scenariusz będzie konsultowany z podmiotem zlecającym wydarzenia
    (na przykład w zakresie repertuaru), jednak koncepcja wizji artystycznej pozostaje w gestii
    Wnioskodawcy.
    Scenariusz polega między innymi na:
    a) stworzeniu koncepcji widowiska słowno-muzycznego - opracowanie ogólnej wizji
      artystycznej wydarzenia, które łączy słowo i muzykę,
    b) odpowiednim doborze utworów oraz aranżacji - wybór odpowiednich utworów
      muzycznych oraz stworzenie ich aranżacji, które pasują do koncepcji wydarzenia,
    c) autorskim uporządkowaniu kolejności występu - opracowanie chronologii występów,
      tworząc spójną narrację i dynamikę wydarzenia,
    d) przygotowaniu założeń związanych ze scenografią oraz choreografią koncertu (w tym
      również charakteryzacji, kostiumów itp.) - określenie scenografii, kostiumów,
      charakteryzacji oraz choreografii, które wspierają artystyczny charakter wydarzenia,
    e) doborze wykonawców - koncerty mogą być realizowane wyłącznie przez
      Wnioskodawcę (solo) jak również we współpracy z zaproszonymi do realizacji koncertu
      artystami,

    f) wystawieniu koncertu - wykonanie koncertu, realizacja wizji Wnioskodawcy wraz z
      prowadzeniem wydarzenia poprzez prezentację zespołu utworów niekiedy we
      współpracy z zaproszonymi do realizacji Wydarzenia artystami.
    Wnioskodawca może wystawiać koncerty osobiście (solo) bądź we współpracy z zespołem
    artystów (muzyków, wokalistów, zespołów muzycznych, tanecznych), którymi kieruje (dalej
    jako: „Osoby współpracujące”). Wnioskodawca rozważa zatrudnienie powyższych osób na
    podstawie umowy zlecenia albo umowy o dzieło a wypłacone osobom współpracującym
    wynagrodzenie opierać się będzie o ustalone honorarium. Osoby współpracujące
    przenoszą na Wnioskodawcę lub udzielają mu licencji do praw autorskich lub praw do
    artystycznego wykonania utworów wraz z prawem do dalszego sublicencjonowania tych
    praw na rzecz podmiotów, będących kontraktorami Wnioskodawcy (podmiotami
    zakupującymi usługi koncertowe).
    Klientami Wnioskodawcy będą zarówno instytucje kultury, jak i prywatni przedsiębiorcy,
    stowarzyszenia, jednostki samorządu terytorialnego oraz agencje koncertowe.
    Za wykonanie koncertu wnioskodawca uzyskuje honorarium, ustalone w oparciu o
    wcześniej zawarty kontrakt. Honorarium to obejmuje również honoraria należne dla Osób
    współpracujących.
    W ramach zawieranych umów na usługi koncertów muzycznych Wnioskodawca
    występować będzie jako twórca indywidualny - artysta - wykonawca, w rozumieniu
    przepisów zawartych w ustawie z dnia 4 lutego 1994 r. o prawie autorskim i prawach
    pokrewnych.
    W opinii Wnioskodawcy, przygotowanie i wykonanie koncertów stanowić będzie utwór
    artystyczny o charakterze muzycznym, który należy zaliczyć do usług do usług kulturalnych
    mających na celu tworzenie oraz propagowanie kultury. Usługa świadczona przez
    Wnioskodawcę to działalność, która ma na celu tworzenie, promowanie, organizowanie
    lub udostępnianie różnorodnych form sztuki i kultury, ze szczególnym uwzględnieniem
    form muzycznych. Usługa koncertowa jako usługa kulturalna będzie skierowana do
    szerokiej publiczności, mając na celu rozwój i upowszechnianie kultury, a także
    angażowanie społeczności w działalność twórczą, artystyczną i edukacyjną. Wnioskodawca
    w ramach realizacji usługi będzie prezentować i upowszechniać różne style i gatunki
    muzyki takie jak: musette, paso doble, polki, tanga, muzykę z okresy międzywojennego,
    muzykę etniczną i inne. Wynikiem zrealizowanej usługi koncertowej jest powstanie utworu
    w rozumieniu art. 1 ust. 1 ustawy o prawach autorskich i prawach pokrewnych, czyli
    przejaw działalności twórczej o indywidualnym charakterze, ustalony w jakiejkolwiek
    postaci, niezależnie od wartości, przeznaczenia i sposobu wyrażenia. Nazwisko
    Wnioskodawcy lub Osób współpracujących będzie uwidocznione i podane do publicznej
    wiadomości na egzemplarzach utworu (na przykład na plakatach i różnych formach
    promocji wydarzeń oraz będzie podane do publicznej wiadomości w trakcie koncertu).
    Wykonując usługi kulturalne Wnioskodawca nie będzie świadczył usług wymienionych w
    art. 43 ust. 19 Ustawy o VAT.
    2. Kursy on-line.
    Wnioskodawca planuje rozszerzenie profilu działalności o sprzedaż kursów on-line.
    Tematyka kursu obejmować będzie edukację w zakresie nauki gry na akordeonie.
    Wnioskodawca nagrywa kurs, a następnie sprzedaje do niego dostęp. Na kurs on-line
    składać się będzie: dostęp do materiałów wideo, dokumenty tekstowe, prezentacje w
    postaci slajdów oraz dodatkowe załączniki do kursu (na przykład nuty muzyczne). Osoba,
    która zakupi kurs dostanie dostęp do platformy oraz wsparcie ze strony autora kursu
    (Wnioskodawcy). Wsparcie może polegać na możliwości uczestnictwa w forach
    dyskusyjnych bądź indywidualnym wsparciu merytorycznym w odniesieniu do materiałów
    edukacyjnych.

    Kursy będą dostępne również w schemacie, w którym Wnioskodawca przekazuje
    kursantom nuty utworów muzycznych, a także udostępnia materiały wideo edukacyjne,
    stanowiące część lekcji. Filmy w sposób szczegółowy i przystępny prezentują poprawne
    wykonanie utworów. Filmy edukacyjne będą skupiały się na różnych aspektach
    wykonawczych, takich jak technika gry, interpretacja muzyczna, a także elementy
    aranżacyjne, pozwalające na pełniejsze zrozumienie kompozycji. Kursanci będą mogli na
    bieżąco śledzić wskazówki dotyczące poprawnego wykonania poszczególnych fraz
    muzycznych, jak również uczyć się, jak prawidłowo interpretować zapisy nutowe i
    dostosowywać je do własnego stylu wykonawczego.
    Dzięki takiemu schematowi kursy będą miały charakter interaktywny i umożliwią
    kursantom nie tylko naukę teorii muzycznej, ale także praktyczne wdrożenie zdobytej
    wiedzy w formie ćwiczeń.
    Sprzedaż kursu on-line odbywać się będzie poprzez sieć Internet.
    Usługi świadczone w ramach kursów on-line nie będą stanowiły usług przesyłania
    strumieni video przez Internet. Wnioskodawca najpierw będzie nagrywał filmy, a dopiero
    potem je opublikował (tzn. publikacji będą podlegały gotowe filmy, a nie nagrania na
    żywo).
    Działalność sprzedaży kursów on-line stanowi działalność usługową w rozumieniu art. 4
    ust. 1 pkt 1 ustawy o zryczałtowanym podatku dochodowym.
    3. Komponowanie muzyki.
    Wnioskodawca rozważa rozszerzenie profilu działalności o komponowanie muzyki do
    filmów lub gier komputerowych. Proces komponowania muzyki podzielony będzie na
    poniższe etapy:
    a) analiza materiału wizualnego - Wnioskodawca zaczyna od dokładnego zapoznania się z
    danym ujęciem lub sceną,
    b) wybór stylu muzycznego - na podstawie wrażeń płynących z obrazu Wnioskodawca
    wybiera odpowiedni styl muzyczny. Może się jednak zdarzyć, że styl muzyczny będzie
    narzucony przez zlecającego kompozycję,
    c) pisanie muzyki - po zrozumieniu wizji Wnioskodawca przystępuje do tworzenia samej
    muzyki. Może to obejmować stworzenie głównego tematu muzycznego (motywu
    przewodniego), który później może być rozbudowywany w trakcie filmu.
    d) konsultacje i zmiany - reżyser albo producent mogą zaproponować zmiany w muzyce,
    aby lepiej pasowała do filmu bądź gry komputerowej. To może obejmować np. zmianę
    instrumentacji, tempa czy długości utworu. Jeżeli zlecający nie ma uwag następuje
    akceptacja utworu.
    e) finalna produkcja - wytworem Wnioskodawcy jest plik mp3 na który składa się utwór.
    Wnioskodawca jest wyłącznym twórcą utworów i do przedmiotowych praw przysługują
    mu autorskie prawa majątkowe w rozumieniu ustawy o prawie autorskim.
    4. Sprzedaż notacji muzycznych (nut).
    Wnioskodawca planuje prowadzić działalność twórczą polegającą na tworzeniu notacji
    muzycznych (nut), w ramach której będzie wykorzystywał gotowe kompozycje - utwory
    napisane przez innych twórców. Działalność ta będzie polegała na tworzeniu własnych
    aranżacji tych utworów, wprowadzaniu własnych modyfikacji, a także dostosowywaniu i
    przekształcaniu ich w sposób, który pozwoli na stworzenie nowych wersji utworów.
    Wnioskodawca będzie opracowywał pełną notację muzyczną w postaci zapisu nutowego,
    który będzie stanowił oryginalną twórczość w zakresie aranżacji muzycznych.
    Stworzone nuty będą głównie udostępniane w formie elektronicznej, najczęściej w
    formacie PDF. Działalność ta jest zgodna z kategorią 59.20.32.0 (Nuty w formie
    elektronicznej).

    5. Przychody z najmu mieszkania.
    Żona Wnioskodawcy planuje w ciągu kilku najbliższych lat zakupić mieszkanie celem
    przeznaczenia go na wynajem. Żona Wnioskodawcy nie prowadzi i nie zamierza prowadzić
    działalności gospodarczej i planuje się, że nie będzie czynnym podatnikiem podatku VAT.
    Przedmiotowe mieszkanie wejdzie do wspólnoty majątkowej małżeńskiej. W podatku
    dochodowym zostanie złożone oświadczenie, że całość dochodów będzie rozliczała Żona
    Wnioskodawcy. Żona będzie stroną umowy najmu.
    Pytania zgodnie z numeracją wskazaną we wniosku
    1) Czy wykonanie przez Wnioskodawcę usługi koncertowej polegającej na przygotowaniu
      i realizacji koncertu, zgodnie z opisanym zdarzeniem przyszłym podlega zwolnieniu z
      opodatkowania podatkiem od towarów i usług na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 33 litera
      b Ustawy o VAT?
    5) Czy przychody uzyskane z najmu mieszkania w sytuacji gdy stroną umowy najmu
      wskazaną jako wynajmujący będzie wyłącznie Żona Wnioskodawcy będą ujmowane w
      wartości sprzedaży Wnioskodawcy podlegającej pod zwolnienie z VAT z art. 113 ust. 1 i
      2 Ustawy o VAT?
    Pana stanowisko w sprawie
    Ad. 1. Wykonanie przez Wnioskodawcę usługi koncertowej polegającej na przygotowaniu i
    realizacji koncertu, zgodnie z opisanym zdarzeniem przyszłym podlega zwolnieniu z
    opodatkowania podatkiem od towarów i usług na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 33 litera b
    Ustawy o VAT.
    Ad. 5. W sytuacji, gdy stroną umowy najmu mieszkania będzie wyłącznie Żona
    Wnioskodawcy jako wynajmujący, to z punktu podatku od towarów i usług, to Żona
    Wnioskodawcy będzie świadczyć usługi wynajmu mieszkania a przychody uzyskane z tego
    tytułu nie będą ujmowane w wartości sprzedaży Wnioskodawcy podlegającej pod
    zwolnienie z VAT z art. 113 ust. 1 i 2 Ustawy o VAT.
    IV. Uzasadnienie stanowiska Wnioskodawcy.
    Ad. 1. Usługi koncertowe.
    Zgodnie z art. 5 ust. 1 Ustawy o VAT opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług,
    zwanym dalej „podatkiem”, podlegają:
    1) odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju;
    2) eksport towarów;
    3) import towarów na terytorium kraju;
    4) wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów za wynagrodzeniem na terytorium kraju;
    5) wewnątrzwspólnotowa dostawa towarów.
    Odpowiednio zatem - co do zasady - przez:
    a) dostawę towarów rozumieć należy przeniesienie prawa do rozporządzania takimi
      towarami jak właściciel (art. 7 ust. 1 VAT), natomiast
    b) świadczenie usług, rozumieć należy każde świadczenie zrealizowane na rzecz osoby
      fizycznej, osoby prawej lub jednostki organizacyjnej niemającej osobowości prawnej,
      które nie stanowi dostawy towarów (art. 8 ust. 1 VAT).
    Przepisy Ustawy o VAT przewidują katalog zwolnień określonych w art. 43. Jedną z
    preferencji jest zwolnienie usług kulturalnych świadczonych przez indywidualnych
    twórców i artystów wykonawców, w rozumieniu przepisów o prawie autorskim i prawach
    pokrewnych, wynagradzane w formie honorariów, w tym za przekazanie lub udzielenie
    licencji do praw autorskich lub praw do artystycznego wykonania utworów (art. 43 ust. 1
    pkt 33 lit b Ustawy o VAT).

    Wyżej przywołane zwolnienie nie ma zastosowania do:
    1) usług związanych z filmami i nagraniami na wszelkich nośnikach;
    2) wstępu:
        a. na spektakle, koncerty, przedstawienia i imprezy w zakresie twórczości i
        wykonawstwa artystycznego i literackiego,
        b. do wesołych miasteczek, parków rozrywki, cyrków, dyskotek, sal balowych,
        c. do parków rekreacyjnych, na plaże i do innych miejsc o charakterze kulturalnym;
    3) wstępu oraz wypożyczania wydawnictw w zakresie usług świadczonych przez
      biblioteki, archiwa, muzea i innych usług związanych z kulturą;
    4) usług związanych z produkcją filmów i nagrań na wszelkich nośnikach;
    5) działalności agencji informacyjnych;
    6) usług wydawniczych;
    7) usług radia i telewizji, z zastrzeżeniem ust. 1 pkt 34;
    8) usług ochrony praw (art. 43 ust. 19 Ustawy o VAT).
    Wnioskodawca nie będzie realizował usług, o których mowa w art. 43 ust. 19 Ustawy o VAT.
    Mając na uwadze literalne brzmienie przedstawionych norm prawa, podkreślić należy, iż
    warunkiem koniecznym dla zastosowania zwolnienia z art. 43 ust. 1 pkt 33 litera b Ustawy
    o VAT jest spełnienie przesłanki podmiotowej, odnoszącej się wprost do osoby
    usługodawcy, jak i przedmiotowej - rodzaju świadczonej usługi. Niespełnienie choćby tylko
    jednej z przywołanych przesłanek, jest równoznaczne z brakiem możliwości zastosowania
    tejże preferencji.
    Istotą zwolnienia - które wprowadza racjonalny ustawodawca - są zatem usługi kulturalne,
    świadczone przez wprost zidentyfikowaną w literze prawa grupę podmiotów. Do grupy tej
    ustawa zalicza indywidualnych twórców i artystów w rozumieniu ustawy o prawach
    autorskich i prawach pokrewnych, którzy za swoją aktywność uzyskują honorarium,
    obejmujące przekazanie lub udzielenie licencji do praw autorskich lub praw do
    artystycznego wykonania utworów.
    Ustawa VAT nie zawiera legalnej definicji: „usług kulturalnych”. Celem wyjaśnienia definicji
    można posiłkować się wykładnią systemowa albo wykładnią literalną.
    Pośrednio działalność kulturalna została zdefiniowana w art. 1 ust. 1 UOP - działalność
    kulturalna w rozumieniu niniejszej ustawy polega na tworzeniu, upowszechnianiu i
    ochronie kultury.
    Encyklopedia Popularna w haśle „kultura” podaje, że jest to „całokształt materialnego i
    duchowego dorobku ludzkości gromadzony, utrwalany i wzbogacany w ciągu jej dziejów,
    przekazywany z pokolenia na pokolenie; w skład tak pojętej kultury wchodzą nie tylko
    wytwory materialne i instytucje społeczne, ale także zasady współżycia społecznego,
    sposoby postępowania, wzory, kryteria ocen estetycznych i moralnych przyjęte w danej
    zbiorowości i wyznaczające obowiązujące zachowania” (Encyklopedia Popularna PWN,
    Wydanie XV, Państwowe Wydawnictwo Naukowe, Warszawa 1982).
    Zatem, za usługi kulturalne przyjąć możemy usługi, które z założenia obejmują
    upowszechnianie i ochronę kultury, rozumianej jako naturalne i kulturalne dziedzictwo
    ludzkości o charakterze materialnym i niematerialnym, w szczególności w zakresie historii,
    nauki i sztuki, w tym muzyki. W ocenie Wnioskodawcy przesłanka przedmiotowa
    wynikająca z art. 43 ust. 1 pkt 33 lit b Ustawy o VAT, odnosząca się do rodzaju świadczonej
    usługi, została spełniona.
    Zdaniem Wnioskodawcy, w przypadku świadczenia usług koncertów muzycznych do
    przychodów z tego tytułu zastosowanie znajdzie art. 43 ust. 1 pkt 33 lit b Ustawy o VAT.

    Ad. 5.
    Zgodnie z art. 15 ust. 1 Ustawy o VAT podatnikami są osoby prawne, jednostki
    organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące
    samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub
    rezultat takiej działalności.
    Zatem, działalnością gospodarczą w rozumieniu przepisów Ustawy o VAT jest również
    wynajmowanie przez osoby fizyczne składników majątku prywatnego, czyli tzw. prywatny
    wynajem.
    Żaden z przepisów Ustawy o VAT nie reguluje wprost zagadnienia opodatkowania
    wynajmu rzeczy wchodzących w skład majątku wspólnego małżonków. Żaden z przepisów
    Ustawy o VAT nie zabrania małżonkom prowadzenia działalności gospodarczej jako
    odrębni podatnicy, nawet jeżeli istnieje pomiędzy nimi wspólność małżeńska majątkowa.
    W ocenie Wnioskodawcy należy przyjąć, że podatnikiem podatku VAT z tytułu wykonania
    świadczenia w postaci wynajmu mieszkania wchodzącego do wspólności majątkowej
    małżonków jest ten z nich, który dokonał czynności opodatkowanej.
    Zgodnie z przepisami ustawy z dnia 25 lutego 1964 r. - Kodeks rodzinny i opiekuńczy, z
    chwilą zawarcia małżeństwa powstaje między małżonkami z mocy ustawy wspólność
    majątkowa (wspólność ustawowa) obejmująca przedmioty majątkowe nabyte w czasie jej
    trwania przez oboje małżonków lub przez jednego z nich (majątek wspólny).
    Zatem, istotą wspólności majątkowej małżeńskiej, zarówno ustawowej, jak i umownej jest
    to, że każdy z małżonków jest współwłaścicielem poszczególnych składników majątku
    wspólnego (dorobkowego) na zasadach współwłasności łącznej (bezudziałowej,
    niepodzielnej).
    W rezultacie, kluczowe jest, kto zawarł umowę najmu. Jeśli zgodnie z tą umową usługę
    świadczy tylko jeden z małżonków, to na podstawie art. 15 ust. 1 i ust. 2 Ustawy o VAT to
    właśnie on uzyskuje status podatnika VAT w odniesieniu do tej czynności.
    Zgodnie z art. 113 ust. 1 Ustawy o VAT, zwalnia się od podatku sprzedaż dokonywaną
    przez podatnika posiadającego siedzibę działalności gospodarczej na terytorium kraju, u
    którego wartość sprzedaży, z wyłączeniem podatku, nie przekroczyła w poprzednim ani
    bieżącym roku podatkowym kwoty 200 000 zł.
    Stosownie do art. 113 ust. 2 Ustawy o VAT do wartości sprzedaży, o której mowa w ust. 1,
    nie wlicza się:
    1) wewnątrzwspólnotowej sprzedaży towarów na odległość, która nie podlega
    opodatkowaniu podatkiem na terytorium kraju;
    1a) sprzedaży na odległość towarów importowanych, która nie podlega opodatkowaniu
    podatkiem na terytorium kraju;
    2) odpłatnej dostawy towarów i odpłatnego świadczenia usług, zwolnionych od podatku
    na podstawie art. 43 ust. 1 lub przepisów wydanych na podstawie art. 82 ust. 3, z
    wyjątkiem:
    a) transakcji związanych z nieruchomościami,
    b) usług, o których mowa w art. 43 ust. 1 pkt 7, 12 i 38-41,
    c) usług ubezpieczeniowych i reasekuracyjnych
    - jeżeli czynności te nie mają charakteru transakcji pomocniczych;
    3) odpłatnej dostawy towarów, które na podstawie przepisów o podatku dochodowym są
    zaliczane przez podatnika do środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych
    podlegających amortyzacji.
    Mając na względzie powyższe przepisy, to Żona Wnioskodawcy będzie podatnikiem VAT z
    tytułu wynajmu mieszkania. W takim przypadku drugi małżonek (Wnioskodawca) nie

    wlicza do wartości sprzedaży uprawniającej do zwolnienia podmiotowego w VAT, o którym
    mowa w art. 113 ust. 1 Ustawy o VAT, przychodów uzyskanych z najmu mieszkania.
    Powyższego nie zmienia fakt, że mieszkanie wchodzi do wspólności majątkowej
    małżeńskiej.
    Analogiczne stanowisko prezentuje judykatura. W wyroku NSA z 20 listopada 2013 r.
    (sygn. akt I FSK 1681/12) wskazano, że: „Art. 15 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o
    podatku od towarów i usług (...) należy tak interpretować, że w przypadku, gdy faktyczną
    aktywność w realizacji zawartej umowy najmu nieruchomości, w tym w szczególności
    rozliczania jej podatkowo, wykazuje jedynie jedno z małżonków, a drugie poza formalnym
    umożliwieniem zawarcia umowy, polegającym na podpisaniu jej przez obydwoje
    małżonków, pozostaje całkowicie bierne w jej wykonaniu, brak jest podstaw do uznania go
    za podatnika VAT w sensie materialnym, tzn. że w odniesieniu do tej usługi działa w
    charakterze podatnik”.
    Podobne stanowisko prezentują wydawane interpretacje indywidualne. Przykładowo, w
    piśmie wydanym przez Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z 15 marca 2024 r. (znak:
    0114-KDIP1-3.4012.95.2024.1.AMA), który to odnosi się do analogicznego stanu
    faktycznego organ podatkowy wykazał, że: „Jeżeli przedmiotem najmu jest rzecz
    stanowiąca majątek wspólny małżonków, to podatnikiem podatku od towarów i usług, w
    rozumieniu art. 15 ust. 1 ustawy o VAT, będzie ten małżonek, który dokonał czynności
    podlegającej opodatkowaniu, czyli ten, który dokonuje wynajmu we własnym imieniu (jest
    stroną czynności prawnej).”
    Powyższe stanowisko zostało zaprezentowane w interpretacjach indywidualnych:
    1) z 19 stycznia 2023 r., sygn. 0112-KDIL1-1.4012.605.2022.1.WK,
    2) z 29 grudnia 2021 r., sygn. 0111-KDIB3-1.4012.921.2021.1.ABU,
    3) z 19 kwietnia 2019 r., sygn. 0113-KDIPT1-3.4012.81.2019.2.ALN,
    4) z 24 października 2017 r., sygn. 0114-KDIP1-3.4012.286.2017.1.MK.
    Wobec powyższego, w sytuacji gdy Żona Wnioskodawcy będzie świadczyła usługę najmu
    mieszkania we własnym imieniu i na własny rachunek, to właśnie Żona podatnika
    występuje w tej transakcji jako podatnik VAT. W konsekwencji wysokość przychodu
    uzyskanego z najmu nie będzie doliczana przez Wnioskodawcę do limitu, o którym mowa
    w art. 113 ust. 1 pkt 1 Ustawy o VAT.
    Wnioskodawca prosi o potwierdzenie stanowiska przedstawionego we wniosku.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawił Pan we wniosku jest prawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług
    (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 361 ze zm.), zwanej dalej ustawą:
      opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlega odpłatna dostawa towarów i
      odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju.
    W myśl art. 7 ust. 1 ustawy:
      przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się
      przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (...).
    Stosownie do art. 8 ust. 1 ustawy:
      przez świadczenie usług, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się każde
      świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej
      niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu
      art. 7 (...).

    Ustawodawca zarówno w treści ustawy, jak i w przepisach wykonawczych do niej,
    przewiduje dla niektórych czynności obniżone stawki lub zwolnienie od podatku. Jako
    odstępstwo od zasady powszechności i równości opodatkowania, zastosowanie obniżonej
    stawki podatku lub zwolnienia od podatku możliwe jest jedynie w przypadku
    wykonywania czynności ściśle określonych w ww. ustawie oraz w przepisach
    wykonawczych wydanych na podstawie jej upoważnienia.
    Stosownie do treści art. 43 ust. 1 pkt 33 ustawy:
      zwalnia się od podatku usługi kulturalne świadczone przez:
      a) podmioty prawa publicznego lub inne podmioty uznane na podstawie odrębnych
      przepisów za instytucje o charakterze kulturalnym lub wpisane do rejestru instytucji
      kultury, prowadzonego przez organizatora będącego podmiotem tworzącym
      instytucje kultury w rozumieniu przepisów o organizowaniu i prowadzeniu
      działalności kulturalnej, oraz dostawę towarów ściśle z tymi usługami związaną,
      b) indywidualnych twórców i artystów wykonawców, w rozumieniu przepisów o
      prawie autorskim i prawach pokrewnych, wynagradzane w formie honorariów, w
      tym za przekazanie lub udzielenie licencji do praw autorskich lub praw do
      artystycznego wykonania utworów.
    Na mocy art. 43 ust. 19 ustawy:
      zwolnienie, o którym mowa w ust. 1 pkt 33, nie ma zastosowania do:
      1) usług związanych z filmami i nagraniami na wszelkich nośnikach;
      2) wstępu:
      a) na spektakle, koncerty, przedstawienia i imprezy w zakresie twórczości i
      wykonawstwa artystycznego i literackiego,
      b) do wesołych miasteczek, parków rozrywki, cyrków, dyskotek, sal balowych,
      c) do parków rekreacyjnych, na plaże i do innych miejsc o charakterze kulturalnym;
      3) wstępu oraz wypożyczania wydawnictw w zakresie usług świadczonych przez
      biblioteki, archiwa, muzea i innych usług związanych z kulturą;
      4) usług związanych z produkcją filmów i nagrań na wszelkich nośnikach;
      5) działalności agencji informacyjnych;
      6) usług wydawniczych;
      7) usług radia i telewizji, z zastrzeżeniem ust. 1 pkt 34;
      8) usług ochrony praw.
    Warunkiem zastosowania zwolnienia wynikającego z art. 43 ust. 1 pkt 33 ustawy jest
    zatem spełnienie przesłanki o charakterze przedmiotowym, dotyczącej rodzaju
    świadczonych usług (kulturalnych), ale także przesłanki podmiotowej odnoszącej się do
    usługodawcy.
    W skład grupy podmiotów uprawnionych do zwolnienia weszli indywidualni twórcy i
    artyści wykonawcy, w rozumieniu przepisów o prawie autorskim i prawach pokrewnych,
    wynagradzani w formie honorariów, w tym za przekazanie lub udzielenie licencji do praw
    autorskich lub praw do artystycznego wykonania utworów.
    Ustawa o podatku od towarów i usług oraz przepisy wykonawcze nie definiują pojęć
    „kultura” i „usługa kulturalna”. Zatem przy dokonywaniu interpretacji przepisu art. 43 ust.
    1 pkt 33 lit. b ustawy posłużyć się należy wykładnią literalną, odwołując się do językowego
    znaczenia tych pojęć.
    Zatem, kultura oznacza „materialną i umysłową działalność społeczeństw oraz jej
    wytwory”, zaś usługa to „pomoc okazana komuś”, „działalność gospodarcza służąca do

    zaspokajania potrzeb ludzi”. Natomiast określenie kulturalny oznacza „odnoszący się do
    tworzenia i upowszechniania kultury lub stanowiący jej składnik”.
    Właściwym więc wydaje się przyjęcie, że kultura to ogół wytworów i osiągnięć z dziedziny
    sztuki, funkcjonujących w postaci np. dzieł artystycznych, związanych z twórczością
    artystyczną (np. o charakterze literackim, naukowym, plastycznym, muzycznym).
    Zgodnie z art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 25 października 1991 r. o organizowaniu i
    prowadzeniu działalności kulturalnej (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 87):
      działalność kulturalna w rozumieniu niniejszej ustawy polega na tworzeniu,
      upowszechnianiu i ochronie kultury.
    Analizując możliwość zwolnienia świadczonych usług na gruncie przepisów art. 43 ust. 1
    pkt 33 lit. b ustawy, należy wskazać, że art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 4 lutego 1994 r. o prawie
    autorskim i prawach pokrewnych (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 24), do której odwołuje się
    ustawodawca w treści art. 43 ust. 1 pkt 33 lit. b ustawy stanowi, że:
      przedmiotem prawa autorskiego jest każdy przejaw działalności twórczej o
      indywidualnym charakterze, ustalony w jakiejkolwiek postaci, niezależnie od
      wartości, przeznaczenia i sposobu wyrażenia (utwór).
    W myśl art. 1 ust. 2 ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych:
      w szczególności przedmiotem prawa autorskiego są utwory:
      1) wyrażone słowem, symbolami matematycznymi, znakami graficznymi (literackie,
      publicystyczne, naukowe, kartograficzne oraz programy komputerowe);
      2) plastyczne;
      3) fotograficzne;
      4) lutnicze;
      5) wzornictwa przemysłowego;
      6) architektoniczne, architektoniczno-urbanistyczne i urbanistyczne;
      7) muzyczne i słowno-muzyczne;
      8) sceniczne, sceniczno-muzyczne, choreograficzne i pantomimiczne;
      9) audiowizualne (w tym filmowe).
    Na podstawie art. 8 ust. 2 ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych,
      domniemywa się, że twórcą jest osoba, której nazwisko w tym charakterze
      uwidoczniono na egzemplarzach utworu lub której autorstwo podano do publicznej
      wiadomości w jakikolwiek inny sposób w związku z rozpowszechnianiem utworu.
    Stosownie do art. 85 ust. 1 ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych:
      każde artystyczne wykonanie utworu lub dzieła sztuki ludowej pozostaje pod
      ochroną niezależnie od jego wartości, przeznaczenia i sposobu wyrażenia.
    Zgodnie z art. 85 ust. 2 ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych:
      artystycznymi wykonaniami, w rozumieniu ust. 1, są w szczególności: działania
      aktorów, recytatorów, dyrygentów, instrumentalistów, wokalistów, tancerzy i mimów
      oraz innych osób w sposób twórczy przyczyniających się do powstania wykonania.
    Stosownie do art. 86 ust. 1 ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych:
      artyście wykonawcy przysługuje, w granicach określonych przepisami ustawy,
      wyłączne prawo do:
      1) ochrony dóbr osobistych, w szczególności w zakresie:

      a) wskazywania go jako wykonawcy, z wyłączeniem przypadków, gdy pominięcie jest
      zwyczajowo przyjęte,
      b) decydowania o sposobie oznaczenia wykonawcy, w tym zachowania
      anonimowości albo posłużenia się pseudonimem,
      c) sprzeciwiania się jakimkolwiek wypaczeniom, przeinaczeniom i innym zmianom
      wykonania, które mogłyby naruszać jego dobre imię;
      2) korzystania z artystycznego wykonania i rozporządzania prawami do niego na
      następujących polach eksploatacji:
      a) w zakresie utrwalania i zwielokrotniania - wytwarzania określoną techniką
      egzemplarzy artystycznego wykonania, w tym zapisu magnetycznego oraz techniką
      cyfrową,
      b) w zakresie obrotu egzemplarzami, na których artystyczne wykonanie utrwalono -
      wprowadzania do obrotu, użyczania lub najmu egzemplarzy,
      c) w zakresie rozpowszechniania artystycznego wykonania w sposób inny niż
      określony w lit. b - nadawania, reemitowania oraz odtwarzania, chyba że są one
      dokonywane za pomocą wprowadzonego do obrotu egzemplarza, a także
      publicznego udostępniania utrwalenia artystycznego wykonania w taki sposób, aby
      każdy mógł mieć do niego dostęp w miejscu i w czasie przez siebie wybranym.
    Przepis art. 41 ust. 1 i ust. 2 ww. ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych
    określa, że:
      1. Jeżeli ustawa nie stanowi inaczej:
      1) autorskie prawa majątkowe mogą przejść na inne osoby w drodze dziedziczenia
      lub na podstawie umowy;
      2) nabywca autorskich praw majątkowych może przenieść je na inne osoby, chyba że
      umowa stanowi inaczej.
      2. Umowa o przeniesienie autorskich praw majątkowych lub umowa o korzystanie z
      utworu, zwana dalej „licencją”, obejmuje pola eksploatacji wyraźnie w niej
      wymienione.
    Z treści ww. przepisów można zatem wywieść, że twórcą w rozumieniu ustawy jest każda
    osoba prowadząca faktycznie działalność twórczą, czyli działalność, której efektem jest
    powstanie utworu w rozumieniu art. 1 ust. 1 ustawy o prawie autorskim i prawach
    pokrewnych. Użyte w tym przepisie określenie „przejaw działalności twórczej”, należy
    rozumieć jako uzewnętrzniony rezultat działalności człowieka o charakterze kreacyjnym.
    W myśl art. 86 ust. 2 ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych:
      artyście wykonawcy służy prawo do wynagrodzenia za korzystanie z artystycznego
      wykonania lub za rozporządzanie prawami do takiego wykonania określone w
      umowie albo przyznane w przepisach ustawy.
    Pana wątpliwości w pierwszej kolejności dotyczą ustalenia, czy wykonanie usługi
    koncertowej polegającej na przygotowaniu i realizacji koncertu podlegać będzie
    zwolnieniu od podatku VAT na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 33 lit. b ustawy.
    Jak wynika z opisu sprawy, prowadzi Pan działalność gospodarczą pod firmą (...). Jest Pan
    (...) zaliczanym do grona wybitnych (...). Zamierza Pan świadczyć usługi koncertów
    muzycznych. W ramach przygotowań zamierza Pan opracowywać autorski scenariusz, na
    podstawie którego koncert będzie realizowany. Scenariusz polega między innymi na:
    a) stworzeniu koncepcji widowiska słowno-muzycznego - opracowanie ogólnej wizji
      artystycznej wydarzenia, które łączy słowo i muzykę,

    b) odpowiednim doborze utworów oraz aranżacji - wybór odpowiednich utworów
      muzycznych oraz stworzenie ich aranżacji, które pasują do koncepcji wydarzenia,
    c) autorskim uporządkowaniu kolejności występu - opracowanie chronologii występów,
      tworząc spójną narrację i dynamikę wydarzenia,
    d) przygotowaniu założeń związanych ze scenografią oraz choreografią koncertu (w tym
      również charakteryzacji, kostiumów itp.) - określenie scenografii, kostiumów,
      charakteryzacji oraz choreografii, które wspierają artystyczny charakter wydarzenia,
    e) doborze wykonawców - koncerty mogą być realizowane wyłącznie przez Pana (solo) jak
      również we współpracy z zaproszonymi do realizacji koncertu artystami,
    f) wystawieniu koncertu - wykonanie koncertu, realizacja Pana wizji wraz z prowadzeniem
      wydarzenia poprzez prezentację zespołu utworów niekiedy we współpracy z
      zaproszonymi do realizacji Wydarzenia artystami.
    Może Pan wystawiać koncerty osobiście (solo) bądź we współpracy z zespołem artystów
    (muzyków, wokalistów, zespołów muzycznych, tanecznych), którymi kieruje („Osoby
    współpracujące”). Za wykonanie koncertu wnioskodawca uzyskuje honorarium, ustalone
    w oparciu o wcześniej zawarty kontrakt. Honorarium to obejmuje również honoraria
    należne dla Osób współpracujących. W ramach zawieranych umów na usługi koncertów
    muzycznych występować Pan będzie jako twórca indywidualny - artysta - wykonawca, w
    rozumieniu przepisów zawartych w ustawie z dnia 4 lutego 1994 r. o prawie autorskim i
    prawach pokrewnych.
    Jak wskazano we wniosku, przygotowanie i wykonanie koncertów stanowić będzie utwór
    artystyczny o charakterze muzycznym, który należy zaliczyć do usług do usług kulturalnych
    mających na celu tworzenie oraz propagowanie kultury. Usługa świadczona przez Pana to
    działalność, która ma na celu tworzenie, promowanie, organizowanie lub udostępnianie
    różnorodnych form sztuki i kultury, ze szczególnym uwzględnieniem form muzycznych.
    Usługa koncertowa jako usługa kulturalna będzie skierowana do szerokiej publiczności,
    mając na celu rozwój i upowszechnianie kultury, a także angażowanie społeczności w
    działalność twórczą, artystyczną i edukacyjną. W ramach realizacji usługi będzie Pan
    prezentować i upowszechniać różne style i gatunki muzyki takie jak: musette, paso doble,
    polki, tanga, muzykę z okresu międzywojennego, muzykę etniczną i inne.
    Wynikiem zrealizowanej usługi koncertowej jest powstanie utworu w rozumieniu art. 1
    ust. 1 ustawy o prawach autorskich i prawach pokrewnych, czyli przejaw działalności
    twórczej o indywidualnym charakterze, ustalony w jakiejkolwiek postaci, niezależnie od
    wartości, przeznaczenia i sposobu wyrażenia. Pana nazwisko lub Osób współpracujących
    będzie uwidocznione i podane do publicznej wiadomości na egzemplarzach utworu (na
    przykład na plakatach i różnych formach promocji wydarzeń oraz będzie podane do
    publicznej wiadomości w trakcie koncertu).
    Mając zatem na uwadze powołane regulacje prawne oraz opis sprawy należy stwierdzić,
    że świadczone przez Pana usługi koncertowe - polegające na przygotowaniu i realizacji
    koncertu będą stanowiły usługę kulturalną, o której mowa w art. 43 ust. 1 pkt 33 ustawy.
    Jednocześnie jak wynika z opisu sprawy, świadcząc ww. usługi w ramach prowadzonej
    działalności, działa Pan jako indywidualny twórca i artysta w rozumieniu przepisów ustawy
    o prawie autorskim i prawach pokrewnych, a dodatkowo w wyniku świadczonych usług
    tworzy Pan utwór. Ponadto, za wykonanie koncertu uzyskuje Pan wynagrodzenie w formie
    honorarium.
    Tym samym, skoro świadczone przez Pana usługi koncertowe - stanowią usługi kulturalne,
    które świadczy Pan, jako indywidualny twórca i artysta w rozumieniu przepisów ustawy o
    prawie autorskim i prawach pokrewnych, w wyniku których powstają utwory, a usługi te
    są wynagradzane w formie honorarium, to ww. usługi będą korzystały ze zwolnienia od
    podatku VAT na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 33 lit. b ustawy.

    A zatem Pana stanowisko w zakresie pytania nr 1 należało uznać za prawidłowe.
    W dalszej kolejności Pana wątpliwości dotyczą ustalenia, czy przychody uzyskane z najmu
    mieszkania w sytuacji, gdy stroną umowy najmu wskazaną jako wynajmujący będzie
    wyłącznie Pana żona, będą ujmowane w wartości Pana sprzedaży podlegającej pod
    zwolnienie z VAT z art. 113 ust. 1 i 2 ustawy.
    Z cytowanych wyżej przepisów ustawy wynika, że przez usługę należy rozumieć każde
    świadczenie na rzecz danego podmiotu niebędące dostawą towarów.
    Nie każda jednak czynność stanowiąca dostawę towarów lub świadczenie usług w
    rozumieniu art. 5 ustawy podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.
    Dostawa towarów lub świadczenie usług podlegają opodatkowaniu podatkiem od
    towarów i usług wyłącznie wówczas, gdy dokonywane są przez podmiot mający status
    podatnika, a dodatkowo działającego w takim charakterze w odniesieniu do danej
    transakcji.
    Na podstawie art. 15 ust. 1 ustawy:
      Podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości
      prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o
      której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności.
    Stosownie do art. 15 ust. 2 ww. ustawy:
      Działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców
      lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz
      rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność
      gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu
      towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów
      zarobkowych.
    Zatem definicja działalności gospodarczej ma charakter uniwersalny, pozwalający na
    objęcie pojęciem „podatnik” tych wszystkich podmiotów, które prowadzą określaną
    działalność, występując w profesjonalnym obrocie gospodarczym. Przy tym, z art. 15 ust. 2
    ustawy jednoznacznie wynika, że pod pojęciem działalności gospodarczej należy rozumieć
    także czynności polegające na wykorzystywaniu towarów lub wartości niematerialnych i
    prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych. W tym przypadku decydujące
    znaczenie ma ciągłość wykorzystywania majątku. Wykorzystywanie towarów lub wartości
    niematerialnych i prawnych ma miejsce przede wszystkim poprzez oddanie ich w stosunki
    obligacyjne, np. w najem, dzierżawę itp. Przy czym przez ciągłość wykorzystywania
    składników majątku rozumieć należy także wykorzystanie majątku, które charakteryzuje
    się powtarzalnością lub długim okresem trwania.
    Należy wskazać, że umowa najmu jest cywilnoprawną umową nakładającą na strony -
    zarówno wynajmującego, jak i najemcę - określone przepisami obowiązki.
    Jak wynika z art. 659 § 1 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (t. j. Dz. U. z
    2024 r. poz. 1061 ze zm.):
      Przez umowę najmu wynajmujący zobowiązuje się oddać najemcy rzecz do używania
      przez czas oznaczony lub nieoznaczony, a najemca zobowiązuje się płacić
      wynajmującemu umówiony czynsz.
    Zatem, najem jest umową dwustronnie zobowiązującą i wzajemną. Odpowiednikiem
    świadczenia wynajmującego, polegającego na oddaniu rzeczy do używania, jest
    świadczenie najemcy, polegające na płaceniu umówionego czynszu. Z powyższego wynika,
    że umówiony między stronami czynsz jest wynagrodzeniem za możliwość korzystania z
    cudzej rzeczy i stanowi świadczenie wzajemne należne za używanie lokalu przez jego
    najemcę. Należy wskazać, że umowa najmu jest cywilnoprawną umową nakładającą na
    strony - zarówno wynajmującego, jak i najemcę - określone przepisami obowiązki.

    W konsekwencji, najem nieruchomości stanowi odpłatne świadczenie usług, o którym
    mowa w art. 8 ust. 1 ustawy i świadczony jest w ramach działalności gospodarczej w
    rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy, a tym samym podlega opodatkowaniu podatkiem od
    towarów i usług na mocy przepisu art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy.
    Należy również zauważyć, że ustawodawca przewiduje zwolnienie od podatku od towarów
    i usług dla pewnej grupy podatników. Regulacje w tym zakresie zawarte zostały w art. 113
    ustawy.
    Na mocy art. 113 ust. 1 ustawy:
      Zwalnia się od podatku sprzedaż dokonywaną przez podatnika posiadającego
      siedzibę działalności gospodarczej na terytorium kraju, u którego wartość sprzedaży,
      z wyłączeniem podatku, nie przekroczyła w poprzednim ani bieżącym roku
      podatkowym kwoty 200.000 zł.
    W myśl art. 2 pkt 22 ustawy:
      Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o sprzedaży - rozumie się przez to odpłatną
      dostawę towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju, eksport
      towarów oraz wewnątrzwspólnotową dostawę towarów.
    Z przepisu art. 113 ust. 5 ustawy wynika, że:
      Jeżeli wartość sprzedaży zwolnionej od podatku na podstawie ust. 1 przekroczy
      kwotę, o której mowa w ust. 1, zwolnienie traci moc począwszy od czynności, którą
      przekroczono tę kwotę.
    Kwestie dotyczące stosunków majątkowych pomiędzy małżonkami reguluje natomiast
    ustawa z dnia 25 lutego 1964 r. Kodeks rodzinny i opiekuńczy (t. j. Dz. U. z 2023 r. poz.
    2809 ze zm.)., zwanej dalej „Kodeksem rodzinnym i opiekuńczym”.
    Stosownie do art. 31 § 1 Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego:
      Z chwilą zawarcia małżeństwa powstaje między małżonkami z mocy ustawy
      wspólność majątkowa (wspólność ustawowa) obejmująca przedmioty majątkowe
      nabyte w czasie jej trwania przez oboje małżonków lub przez jednego z nich (majątek
      wspólny). Przedmioty majątkowe nieobjęte wspólnością ustawową należą do
      majątku osobistego każdego z małżonków.
    Zatem, istotą wspólności majątkowej małżeńskiej, zarówno ustawowej, jak i umownej, jest
    to, że każdy z małżonków jest współwłaścicielem poszczególnych składników majątku
    wspólnego (dorobkowego) na zasadach współwłasności łącznej (bezudziałowej).
    W świetle art. 35 Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego:
      W czasie trwania wspólności ustawowej żaden z małżonków nie może żądać podziału
      majątku wspólnego. Nie może również rozporządzać ani zobowiązywać się do
      rozporządzania udziałem, który w razie ustania wspólności przypadnie mu w
      majątku wspólnym lub w poszczególnych przedmiotach należących do tego majątku.
    Jak stanowi art. 36 § 1 Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego:
      Oboje małżonkowie są obowiązani współdziałać w zarządzie majątkiem wspólnym, w
      szczególności udzielać sobie wzajemnie informacji o stanie majątku wspólnego, o
      wykonywaniu zarządu majątkiem wspólnym i o zobowiązaniach obciążających
      majątek wspólny.
    W myśl natomiast art. 36 § 2 Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego:
      Każdy z małżonków może samodzielnie zarządzać majątkiem wspólnym, chyba że
      przepisy poniższe stanowią inaczej. Wykonywanie zarządu obejmuje czynności, które
      dotyczą przedmiotów majątkowych należących do majątku wspólnego, w tym
      czynności zmierzające do zachowania tego majątku.

    Zgodnie z art. 37 § 1 pkt 1 Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego:
      Zgoda drugiego małżonka jest potrzebna do dokonania czynności prawnej
      prowadzącej do zbycia, obciążenia, odpłatnego nabycia nieruchomości lub
      użytkowania wieczystego, jak również prowadzącej do oddania nieruchomości do
      używania lub pobierania z niej pożytków.
    Wspólność wynikająca ze stosunku małżeństwa jest współwłasnością łączną uprawniającą
    do współposiadania rzeczy wchodzących w skład majątku wspólnego, a w czasie jej
    trwania żaden z małżonków nie może żądać podziału majątku wspólnego.
    Na mocy zapisu zawartego w art. 43 § 1 Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego:
      Oboje małżonkowie mają równe udziały w majątku wspólnym.
    Małżeństwo nie należy do żadnej kategorii podmiotów wymienionych w ww. art. 15 ust. 1
    ustawy. Powyższe stwarza dla małżonków prowadzących działalność gospodarczą
    szczególną sytuację prawną. Należy zauważyć, że żaden z przepisów ustawy nie zabrania
    małżonkom prowadzenia działalności gospodarczej jako odrębnym podatnikom. Nie ma
    przy tym przeszkód, aby pomiędzy małżonkami prowadzącymi odrębne działalności
    istniała ustawowa wspólność majątkowa.
    Status podatnika podatku od towarów i usług, wynika z okoliczności dokonania czynności
    podlegających opodatkowaniu tym podatkiem. Podatnikiem podatku od towarów i usług
    jest więc ten z małżonków, który dokona czynności podlegającej opodatkowaniu.
    Autonomiczność prawa podatkowego wyklucza bowiem możliwość interpretacji
    przepisów, która zakładałaby, że stosunki majątkowe między małżonkami, regulowane
    przepisami Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego, mogą kształtować zakres praw i
    obowiązków podatników podatku od towarów i usług.
    Jeżeli zatem, przedmiotem odpłatnego świadczenia usług jest majątek wspólny
    małżonków, to podatnikiem podatku od towarów i usług w okolicznościach wskazanych w
    art. 15 ustawy będzie ten małżonek, który dokonuje dostawy we własnym imieniu (który
    jest stroną czynności prawnej) - jako podatnik VAT. Natomiast jeżeli małżonkowie dokonali
    czynności wspólnie, to każdy z nich z osobna jest podatnikiem podatku od towarów i usług
    z tego tytułu.
    Z opisu sprawy wynika, że prowadzi Pan działalność gospodarczą pod firmą (...). Pana żona
    planuje w ciągu kilku najbliższych lat zakupić mieszkanie celem przeznaczenia go na
    wynajem. Pana żona nie prowadzi i nie zamierza prowadzić działalności gospodarczej i
    planuje się, że nie będzie czynnym podatnikiem podatku VAT. Przedmiotowe mieszkanie
    wejdzie do wspólnoty majątkowej małżeńskiej. Pana żona będzie stroną umowy najmu.
    Pana wątpliwości dotyczą kwestii, czy przychody uzyskane z najmu mieszkania w sytuacji,
    gdy stroną umowy najmu wskazaną jako wynajmujący będzie wyłącznie Żona
    Wnioskodawcy będą ujmowane w wartości Pana sprzedaży podlegającej pod zwolnienie z
    VAT z art. 113 ust. 1 i 2 Ustawy o VAT.
    Skoro nieruchomość będzie przedmiotem majątku wspólnego małżonków, to
    podatnikiem jest ten z małżonków, który faktycznie dokonuje czynności związanych z
    najmem, np. zawarł umowę, otrzymuje czynsz. Przepisy o podatku od towarów i usług nie
    sprzeciwiają się temu, aby w przypadku funkcjonowania ustroju wspólności majątkowej
    małżeńskiej tylko jeden z małżonków rozliczał podatek VAT jako czynny zarejestrowany
    podatnik VAT, o ile to właśnie wyłącznie on będzie stroną umowy najmu. Stroną umowy
    najmu będzie Pana żona.
    Zatem z tytułu najmu nieruchomości należącej do majątku wspólnego Pana i Pana
    małżonki nie będzie Pan posiadał statusu podatnika podatku od towarów i usług, w
    rozumieniu art. 15 ust. 1 ustawy.

    Wskazać należy, że limit o którym mowa w art. 113 ust. 1 ustawy, czyli limit zwolnienia
    przysługującego, gdy wartość sprzedaży, z wyłączeniem podatku, nie przekroczyła w
    poprzednim ani bieżącym roku podatkowym kwoty 200.000 zł, przysługuje każdemu z
    małżonków osobno, pod warunkiem niezaistnienia wyłączeń, o których mowa w art. 113
    ust. 13 ustawy.
    Tym samym, do ww. limitu zwolnienia podmiotowego nie powinien Pan wliczać wartości
    sprzedaży osiąganej przez Pana małżonkę z tytułu najmu ww. nieruchomości.
    Zatem Pana stanowisko w zakresie pytania nr 5 jest prawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, które Pan przedstawił i stanu prawnego, który
    obowiązuje w dniu wydania interpretacji.
    Wskazujemy, że interpretacja ta wywołuje skutki podatkowe jedynie dla Pana, nie ma
    natomiast zastosowania do współwłaściciela nieruchomości, tj. Pana żony.
    W zakresie podatku dochodowego od osób fizycznych zostanie wydane odrębne
    rozstrzygnięcie.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
        Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb
        ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz.
        111 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pana sytuacja
        będzie zgodna (tożsama) z opisem zdarzenia przyszłego i zastosuje się Pan do
        interpretacji.
        Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
      z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
        Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pan prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu
    Administracyjnego w (...). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa
    z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.
    U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):

        w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
        Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
        w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na
        adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS
        /SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.