Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0111-KDIB3-1.4012.86.2025.2.MSO
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-05-13
Teza: Interpretacja indywidualna w zakresie braku opodatkowania
podatkiem od towarów i usług kwoty pobranej przez syndyka,
stanowiącej zryczałtowane koszty postępowania
upadłościowego pobierane z tytułu zgłoszenia wierzytelności
po terminie.
Słowa kluczowe: opodatkowanie-obowiązek opodatkowania
podatnik-podatnik czynny
syndycy
Zagadnienia: Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III. Podatnicy,
płatnicy i przedstawiciele podatkowi-Rozdział 1.
Podatnicy i płatnicy-Działalność gospodarcza
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III. Podatnicy,
płatnicy i przedstawiciele podatkowi-Rozdział 1.
Podatnicy i płatnicy-Podatnicy
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III-
Rozdział 1-art. 15-ust. 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III-
Rozdział 1-art. 15-ust. 2

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

7 lutego 2025 r. wpłynął Pana wniosek z 7 lutego 2025 r. o wydanie interpretacji
    indywidualnej dotyczącej podatku od towarów i usług, w kwestii braku opodatkowania
    podatkiem od towarów i usług kwoty pobranej przez syndyka, stanowiącej zryczałtowane
    koszty postępowania upadłościowego pobierane z tytułu zgłoszenia wierzytelności po
    terminie. Uzupełnił Pan wniosek - w odpowiedzi na wezwanie - pismem z 17 marca 2025 r.
    (data wpływu 17 marca 2025 r.).
    Treść wniosku jest następująca:
    Opis stanu faktycznego
    Wnioskodawca prowadzi działalność gospodarczą polegającą na świadczeniu usług
    prawniczych - PKD 69.10.Z Działalność prawnicza. Wnioskodawca w ramach prowadzonej
    przez siebie działalności gospodarczej zajmuje się m.in. sprawami dotyczącymi
    postępowań upadłościowych.
    Wnioskodawca jest członkiem (...), nr licencji (...). Wnioskodawca jest zarejestrowany jako
    podatnik VAT czynny od (...) roku.
    Od momentu wszczęcia postępowania upadłościowego wierzyciele są zobligowani do
    zgłoszenia swoich wierzytelności w terminie oznaczonym w postanowieniu o ogłoszeniu
    upadłości. Zdarzają się jednak sytuacje, w których wierzyciel zgłosi wierzytelność po
    terminie wynikającym z postanowienia o ogłoszeniu upadłości. W takiej sytuacji syndyk
    zobowiązuje wierzyciela do wpłaty zryczałtowanych kosztów, o których mowa w 235 ust. 1
    ustawy prawo upadłościowe, na rachunek bankowy wskazany przez syndyka w
    wyznaczonym terminie.
    Zryczałtowany koszt postępowania upadłościowego wynikły ze zgłoszenia po upływie
    terminu wyznaczonego do zgłaszania wierzytelności stanowi opłatę uregulowaną, co do
    wysokości jako równowartość 15% przeciętnego miesięcznego wynagrodzenia w sektorze
    przedsiębiorstw bez wypłat nagród z zysku w trzecim kwartale roku poprzedniego,
    ogłoszonego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego. Norma ta wynika wprost z
    regulacji zawartej w art. 235 Prawa upadłościowego.
    W razie braku wpłaty syndyk nie ma prawa podjąć czynności windykacyjnych ani
    dochodzić swoich wierzytelności z tytułu braku opłaty.
    Sąd upadłościowy jest uprawniony do zweryfikowania, czy nowy wierzyciel zapłacił
    wskazaną opłatę na rachunek bankowy wskazany przez syndyka. Wierzyciel może wnieść
    opłatę lub jej nie wnieść. W razie braku wniesienia opłaty syndyk nie podejmuje czynności
    związanych z oceną formalną i merytoryczną zgłoszenia wierzytelności. Zastosowanie ma
    wówczas art. 130 Kodeksu postępowania cywilnego. Syndyk wzywa wierzyciela do
    uzupełnienia braku formalnego pod rygorem zwrotu wniosku, co wynika z art. 235 ust. 2
    w powiązaniu z art. 241 Prawa upadłościowego. W razie wniesienia ryczałtu przez
    wierzyciela, Syndyk bada zgłoszenie pod względem formalnym zgodnie z art. 240 Prawa
    upadłościowego, a w razie konieczności wnosi o uzupełnienie braków, analizuje zgłoszenie
    pod kątem merytorycznym i uznaje, częściowo uznaje lub zwraca zgłoszenie. W przypadku
    częściowego uznania lub zwrotu zgłoszenia syndyk uzasadnia powód częściowego uznania
    lub zwrotu zgłoszenia. W razie skargi na zwrot zgłoszenia, syndyk rozpoznaje skargę
    zgodnie z art. 242a Prawa upadłościowego.
    Syndyk uznając lub częściowo uznając zgłoszenie wierzytelności po terminie, przedkłada
    uzupełniającą listę wierzytelności lub uzupełnia projekt planu podziału - art. 253 Prawa
    upadłościowego.
    Poniesione przez wierzyciela zryczałtowane koszty postępowania upadłościowego, wynikłe
    ze zgłoszenia wierzytelności po upływie terminu wyznaczonego do zgłaszania tych

    wierzytelności, nie wchodzą do masy upadłości, a ich wydatkowanie przez syndyka nie
    podlega kontroli przez sędziego komisarza w ramach rozpoznania sprawozdania
    rachunkowego. Oznacza to, że kwota pobrana przez syndyka stanowiąca opłatę z tytułu
    spóźnionego zgłoszenia wierzytelności nie jest rozliczana przez sąd, ale przez syndyka.
    Pismem z 17 marca 2025 r. (data wpływu 17 marca 2025 r.) - będącym odpowiedzią na
    wezwanie - uzupełnił Pan opis stanu faktycznego o następujące informacje:
    1. Proszę opisać jaki jest przepływ środków, które jako syndyk pobiera Pan z tytułu
    spóźnionego zgłoszenia wierzytelności przez wierzyciela i które wpływają na wskazane
    przez Syndyka konto?
    Środki wpływają na rachunek własny wnioskodawcy - podany do sądu upadłościowego
    jako rachunek pozasądowego organu postępowania, tutaj - syndyka. Na ten rachunek
    wpływają również zaliczki sądowe, zwroty od komorników i inne wpływy w
    postępowaniach. Jest to rachunek techniczny, podany jako ogólny rachunek syndyka w
    każdym postanowieniu o ogłoszeniu upadłości. W każdym z postępowań wskazywany jest
    ten sam rachunek.
    Z tego rachunku środki z tytułu spóźnionego zgłoszenia wierzytelności wnioskodawca
    przekazuje na rachunek masy upadłości, który upadły zakłada odrębnie dla każdego
    postępowania upadłościowego w upadłości konsumenckiej. Wnioskodawca jako syndyk
    zajmuje ten rachunek.
    Następnie wnioskodawca przekazuje środki na rachunek zgłoszony jako rachunek
    podstawowy w prowadzonej przez niego jednoosobowej działalności gospodarczej w
    oparciu o fakturę VAT.
    Odwołując do uchwały Sądu Najwyższego z dnia 22 maja 2024 roku, w sprawie III CZP 49
    /23 należy zaznaczyć, że Sąd Najwyższy wykluczył możliwość sprawowania przez sędziego
    komisarza kontroli nad sposobem wydatkowania środków pochodzących z kwot
    pobranych na podstawie art. 235 ust. 1 Prawa upadłościowego w oparciu o art. 152 Prawa
    upadłościowego.
    Sąd Najwyższy zaznaczył, że odmówienie sędziemu-komisarzowi uprawnienia do badania
    sposobu wydatkowania pobranego przez syndyka ryczałtu nie oznacza, że nad działaniami
    syndyka, których przedmiotem są rzeczone środki, nie może być sprawowana jakakolwiek
    kontrola na podstawie art. 168 Prawa upadłościowego. Kontrola taka sprowadza się
    bowiem do zbadania, czy wystąpiły unormowane w art. 235 ust. 1 Prawa upadłościowego
    podstawy do pobrania ryczałtu, czy syndyk pobrał ryczałt od wierzycieli - zgodnie ze swym
    obowiązkiem - oraz w określonej ustawą wysokości, wreszcie, czy koszty postępowania
    upadłościowego, o których mowa w art. 235 ust. 1 Prawa upadłościowego nie są
    pokrywane (także) ze środków zgromadzonych w masie upadłości.
    Stąd w przepływie, o którym w odpowiedzi na pytanie 1 środki wpłacone przez wierzyciela
    celowo przeprowadza się przez rachunek masy upadłości.
    Podsumowując, przepływ środków jest następujący: środki, które zostały wpłacone przez
    wierzyciela na rachunek własny wnioskodawcy zostają przeprowadzone przez rachunek
    masy upadłości na rachunek podstawowy dla j.d.g. syndyka.
    2. W jaki sposób dokonuje Pan rozliczenia wszystkich kosztów związanych ze spóźnionym
    zgłoszeniem wierzytelności?
    Wnioskodawca nie dokonuje żadnego odrębnego rozliczenia kosztów, gdyż nie jest ono
    wymagane.
    3. Czy rozliczenie to zostaje komuś przedłożone, jeżeli tak, to komu przedkłada Pan to
    rozliczenie i w jakim celu?
    Nie, wnioskodawca nie przedkłada nikomu rozliczeń kosztów w tym względzie.

    4. Jakie dokładnie wydatki są pokrywane z opłaty, którą Pan jako syndyk pobiera z tytułu
    spóźnionego zgłoszenia wierzytelności przez wierzyciela? Proszę wskazać dokładnie
    jakie są to wydatki (np. wynagrodzenia pracowników przygotowujących dodatkową listę
    wierzytelności, koszty materiałów biurowych związanych z obsługą spóźnionego
    zgłoszenia wierzytelności przez wierzyciela w prowadzonym postępowaniu
    upadłościowym, inne koszty - jeżeli tak to jakie?).
    Są to różne wydatki, ich wysokość oraz rodzaj zależny jest od etapu postępowania
    upadłościowego i tego, w którym momencie względem biegu postępowaniu
    upadłościowego doszło do zgłoszenia wierzytelności po terminie. Są to między innymi:
    - Koszty wezwania wierzyciela do wniesienia ww. opłaty na zryczałtowane koszty oraz
    weryfikacji, czy opłata została wniesiona. Wierzyciel najpierw zgłasza wierzytelność po
    terminie, a dopiero w odpowiedzi na wezwanie syndyka wnosi zryczałtowaną opłatę.
    Jeżeli ją wniesie syndyk podejmuje dalsze czynności, jeżeli nie, jego zgłoszenie nie
    wywołuje żadnych skutków prawnych i nie jest traktowane jako zgłoszenie
    wierzytelności. Pismo wierzyciela podlega wówczas zwrotowi. Syndyk ponosi koszt
    takiego zwrotu, jako związanego z jego pracą oraz koszty utrzymania dostępu do
    systemu sądowego Krajowego Rejestru Sądowego.
    - Weryfikacja formalna zgłoszenia wierzytelności - czy zgłoszenie zawiera wymagane
    prawem elementy zgłoszenia, czy dokonał go uprawniony podmiot/osoba.
    - Weryfikacja merytoryczna zgłoszenia wierzytelności - czy wierzytelność istnieje, czy
    została należycie uprawdopodobniona, czy właściwie określono kategorie zgłaszanych
    wierzytelności, czy wierzytelność została należycie skalkulowana. Na tym etapie
    niejednokrotnie dochodzi do analiz umów zawartych z Upadłym przed upadłością, m.in.
    pod kątem klauzul abuzywnych. Czas weryfikacji merytorycznej może wynieść od 10
    minut do nawet dziesięciu godzin, średnio jednak oceniam, że jest to około od 20 do 30
    minut.
    - Koszty ponownego wezwania Upadłego do ustosunkowania się do spisu wierzytelności.
    Po upływie terminu zgłoszeń wierzytelności wnioskodawca wzywa upadłego do
    ustosunkowania się do nich, na podstawie czego wnioskodawca następnie podejmuje
    decyzje w zakresie zgłoszonych wierzytelności. Czynności te w przypadku opóźnienia ze
    zgłoszeniem powtarza się we własnym zakresie, na koszt własny syndyka.
    Najczęściej spóźnione zgłoszenia wierzytelności wpływają przed przygotowaniem i
    wysłaniem do sądu projektu planu spłaty w postępowaniu upadłościowym, jednak w
    praktyce zdarzają się i takie, które wpływają w trakcie przygotowania projektu, przed
    wysłaniem go do sądu, wówczas pojawiają się:
    - Koszty wykonania ponownego projektu planu spłaty - gdy wierzyciel zgłosił wierzytelność
      przed wysłaniem projektu do sądu, a w trakcie jego opracowywania. Praktycznie na
      moment przygotowania projektu planu spłaty zamrażany jest stan uznanych
      wierzytelności. Zgłoszenie po terminie na tym etapie, powoduje, że cały projekt trzeba
      wykonać od nowa. Czas niezbędny do wykonania tych czynności wynosi od dwóch do
      czterech godzin.
    - Ponowne sporządzenie projekt planu podziału wiąże się z tym, że konieczna jest
      aktualizacja wpływów i wypływów ryczałtu z tytułu zgłoszenia wierzytelności oraz
      sprawozdania ostatecznego syndyka. Czas tej dodatkowej czynności może zależnie od
      skomplikowania samego postępowania upadłościowego w mojej ocenie wynieść od
      jednej do trzech godzin.

    W przypadku niektórych wierzycieli wskazanych do dokonywania zgłoszeń
    korespondencyjnie dochodzą również wydatki pocztowe. Niezależnie od tego, należy też
    uwzględnić koszty utrzymania biura, ogrzewania, utrzymania sieci informatycznej, pracy
    pracowników biurowych, oświetlenia i inne.
    5. Jak kształtują się koszty związane ze spóźnionym zgłaszaniem wierzytelności i kto je
    ponosi?
    Koszty związane ze spóźnionym zgłaszaniem wierzytelności ponosi syndyk, jednak
    wnioskodawca nie analizuje ich poziomu, ponieważ nie jest to celowe z perspektywy
    prowadzonego postępowania. Zgodnie ze wskazaniem określonym w odpowiedzi na
    pytanie 4 znacznie się one wahają, a zależne są między innymi od samej zawartości
    zgłoszonej wierzytelności, jak i od etapu postępowania upadłościowego. Wnioskodawca
    szacuje, że mieszczą się one, co do zasady w granicach przedziału od (...) złotych do (...) z
    łotych, jednak nie sposób tego precyzyjnie policzyć, wobec czego między innymi
    ustawodawca zdecydował się na ryczałt.
    Istota rozliczeń polegających na ryczałcie sprowadza się do tego, że wysokość ich jest stała
    i niezmienna, a więc z góry ustalona i niezależna od ostatecznej wysokości kosztów
    poniesionych przez ponoszącego koszty. Nie ma więc znaczenia według ustawodawcy, czy
    te koszty okazały się wyższe czy też niższe niż pierwotnie przewidywano czy zakładano. W
    tym świetle świadome przyjęcie przez ustawodawcę ryczałtowego sposobu rozliczenia
    kosztów wiąże się z pewnymi konsekwencjami. Z jednej strony ryzyko poniesienia kosztów
    spowodowanych spóźnionym zgłoszeniem w wysokości przekraczającej kwotę ryczałtu
    obciążą syndyka. Nie może on bowiem w takiej sytuacji sięgać po środki zgromadzone w
    masie upadłości. Z drugiej natomiast strony w przypadku poniesienia przez syndyka
    niższych kosztów niż kwota ryczałtu nadwyżka nie podlega zwrotowi wierzycielowi ani
    przekazaniu do masy upadłości. Oba te rozwiązania - jak trafnie zauważono w
    uzasadnieniu uchwały Sądu Najwyższego, którą przywołuję w p. 1 - nie miałyby
    normatywnej podstawy. Nie jest wbrew pozorom konsekwencja luki prawnej, lecz
    zamierzony skutek ustawodawcy, wynikający z samej istoty ryczałtu i jego bezzwrotnego
    charakteru, a także ściśle określonego w art. 235 ust. 1 Prawa upadłościowego celu, na
    który mają być przeznaczone środki wpłacone przez wierzyciela.
    6. Czy kwota pobierana przez Pana jako Syndyka od wierzyciela - stanowiąca
    zryczałtowane koszty postępowania upadłościowego, które ponosi wierzyciel gdy zgłosił
    wierzytelność po upływie terminu wyznaczonego do zgłaszania wierzytelności - może
    być przeznaczone na inne koszty postępowania upadłościowego niż te wynikłe ze
    zgłoszenia wierzytelności przez wierzyciela po upływie terminu do ich zgłoszenia?
    Nie, wszystkie inne koszty postępowania pokrywane są z masy upadłości.
    7. Jeżeli koszty związane z opóźnieniem zgłoszenia wierzytelności przez wierzyciela są
    mniejsze niż pobrane przez Pana jako syndyka zryczałtowane wynagrodzenie, na co
    przeznaczana jest różnica tych środków i kto dysponuje tą kwotą?
    Może to mieć miejsce w szczególności na gruncie nieskomplikowanych upadłości
    konsumenckich. Różnica pozostaje u mnie i nią dysponuję. Jeżeli koszty przekraczają
    wysokość ryczałtu to nikt nie dopłaca do ryczałtu, a wnioskodawca nie ma możliwości
    żądania jakiejkolwiek dopłaty.
    8. Czy podejmuje Pan działania - a jeżeli tak to jakie - w sytuacji gdy koszty związane z
    opóźnieniem zgłoszenia wierzytelności przez wierzyciela będą większe od ryczałtu,
    który Pan jako syndyk pobiera na podstawie przepisów art. 235 ustawy Prawo
    upadłościowe?
    Nie podejmuje się żadnych działań, gdy koszty związane z opóźnieniem zgłoszenia
    wierzytelności są większe od ryczałtu, co zdarza się regularnie.

    Nie bez znaczenia pozostaje tu okoliczność, że nowelizacja art. 235 Prawa upadłościowego
    przerzuciła w całości na syndyka obowiązki związane z kompleksową obsługą zgłaszanych
    wierzytelności. Ciężar obsługi zarówno administracyjnej, jaki i prawnej wpływających
    zgłoszeń wierzytelności wymusił przystosowanie kancelarii syndyka do wykonywania
    czynności spoczywających poprzednio na sądzie. Miało to w zamierzeniu ustawodawcy
    doprowadzić do uproszczenia procedury dokonywania zgłoszeń wierzytelności, odciążenia
    sądów upadłościowych, a tym samym skrócenia czasu trwania postępowań. Skutkuje to
    jednak również przerzuceniem kosztów obsługi tychże zgłoszeń na kancelarię syndyka, nie
    powodując przy tym ich obniżenia. Syndyk musi bowiem na potrzeby obsługi
    wpływających zgłoszeń zapewnić odpowiednie zaplecze kadrowe i administracyjne, które
    poprzednio zapewniał sąd. W efekcie nowelizacja przepisów prawa upadłościowego
    wykreowała konieczność prowadzenia przez syndyków kancelarii na kształt kancelarii
    komorniczych, zapewniających pełną obsługę organizacyjną, księgową i fiskalną
    prowadzonych postępowań, w tym obsługę wpływających zgłoszeń.
    O ile koszty obsługi zgłoszeń, które wpłynęły w terminie, jako koszty postępowania
    uregulowane w art. 230 Prawa upadłościowego powinny znaleźć pokrycie ze środków
    zgromadzonych w masie, o tyle analogiczne i zwykle nie mniejsze koszty spóźnionych
    zgłoszeń znajdują pokrycie w środkach pobranych na podstawie art. 235 Prawa
    upadłościowego.
    9. Wskazał Pan, że „Sąd upadłościowy jest uprawniony do zweryfikowania, czy nowy
    wierzyciel zapłacił wskazaną opłatę na rachunek bankowy wskazany przez syndyka”,
    proszę podać:
    a) jak taka weryfikacja przebiega, w jakim celu Sąd ją przeprowadza i jakie mogą być
      skutki takiej weryfikacji Sądu?
    b) czy Sąd dokonuje takiej weryfikacji w każdym przypadku gdy pobierany jest
      zryczałtowany koszt postępowania upadłościowego wynikły ze zgłoszenia
      wierzytelności po upływie terminu wyznaczonego do zgłaszania wierzytelności?
    c) Czy jest to inny proces weryfikacji niż dokonywany przez Sędziego-Komisarza w ramach
      np. rozpoznawania sprawozdania na podstawie art. 168 ustawy Prawo upadłościowe,
      lub w ramach nadzoru sprawowanego na podstawie art. 152 ust. 1 ustawy Prawo
      upadłościowe?
    Ad. a) Sąd weryfikuje i zatwierdza sprawozdanie rachunkowe syndyka, w którym wykazuje
    się ten wpływ i wypływ, ponadto sąd może mieć dostęp do akt syndyka i dokonać
    weryfikacji wpływów, wezwań do uiszczenia ryczałtu oraz terminów zgłoszeń. Jednakże
    weryfikacja ta nie obejmuje zasadności pobrania środków, jak wskazał w postanowieniu
    Sąd Najwyższy, a jedynie wysokość i zgodność z przepisem wezwania do dokonania
    wpłaty przez wierzyciela oraz dalszy tryb procedowania ze zgłoszeniem.
    Ad. b) Tak, w ramach procesu zatwierdzenia sprawozdania rachunkowego w każdym
    przypadku sąd weryfikuje poprawność każdego przepływu, w tym każdego uiszczonego
    ryczałtu z tytułu spóźnionego zgłoszenia.
    Uwaga - sąd nie weryfikuje, czy syndyk wystawił notę czy też fakturę, a sam przepływ - czy
    jest właściwy i czy mógł wpłynąć na rachunek masy i być przekazany do syndyka, stąd mój
    wniosek o interpretację.
    Ad. c) Jest to inny proces weryfikacji - zgodnie z orzeczeniem Sądu Najwyższego, o którym
    wspomniano, ale w ramach badania całości sprawozdania syndyka - części rachunkowej.
    Sąd nie weryfikuje odrębnie przepływu ryczałtu, a w ramach weryfikacji wszystkich
    przepływów w postępowaniu.

    10. Czy pobrana przez Pana kwota, stanowiąca opłatę z tytułu spóźnionego zgłoszenia
      wierzytelności, stanowi przychód, o którym mowa w przepisach art. 12 ust. 1-6 ustawy
      z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t.j. Dz. U. z 2025,
      poz. 163)?
    Nie, kwota ta nie stanowi przychodu, o którym mowa w art. 12 ust. 1-6 ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych, choćby już tylko ze względu na to, że pomiędzy
    syndykiem, a wierzycielem nie powstaje stosunek służbowy, stosunek pracy, pracy
    nakładczej albo spółdzielczy stosunek pracy.
    11. Czy pobrana przez Pana kwota, stanowiąca opłatę z tytułu spóźnionego zgłoszenia
      wierzytelności, stanowi przychód, o którym mowa w przepisie art. 13 pkt 2-9 ww.
      ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, proszę dokładnie wskazać do
      którego przepisu art. 13 pkt 2-9 ustawy o PDOF jest zaliczone, ze wskazaniem
      konkretnego punktu przepisu?
    Nie, kwota ta nie stanowi przychodu, o którym mowa w przepisach art. 13 pkt 2-9 ww.
    ustawy. Jest to opłata pobierana przez syndyka na podstawie art. 235 Ustawy Prawo
    Upadłościowe tytułem zryczałtowanych kosztów, które syndyk ponosi w związku z obsługą
    spóźnionych zgłoszeń wierzytelności.
    Zdaniem Wnioskodawcy opłata ta nie stanowi żadnego ze źródeł przychodów wskazanych
    w ustawie o PIT, a więc nie powinna być w ogóle wykazywana jako przychód w zeznaniu
    podatkowym.
    12. Kto ponosi odpowiedzialność wobec osób trzecich za wykonywane przez Pana - jako
      syndyka czynności?
    Ponosi ją osobiście syndyk, jego czynności zawsze są objęte polisą odpowiedzialności
    cywilnej.

## Pytanie

Czy kwota pobrana przez Syndyka, stanowiąca opłatę z tytułu spóźnionego zgłoszenia
    wierzytelności, podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług?
    Pana stanowisko w sprawie
    Zdaniem Wnioskodawcy, kwota pieniężna pobrana przez syndyka, stanowiąca opłatę z
    tytułu spóźnionego zgłoszenia wierzytelności nie podlega opodatkowaniu podatkiem od
    towarów i usług.
    Zgodnie z art. 5 ust 1 ustawy o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2024 r. poz. 361),
    opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, zwanym dalej „podatkiem”, podlegają:
    1) odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju;
    2) eksport towarów; 3) import towarów na terytorium kraju;
    3) wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów za wynagrodzeniem na terytorium kraju;
    4) wewnątrzwspólnotowa dostawa towarów.
    Zgodnie z art. 7 ust. 1 VAT, przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1,
    rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel, w tym
    również:
    1) przeniesienie z nakazu organu władzy publicznej lub podmiotu działającego w imieniu
      takiego organu lub przeniesienie z mocy prawa własności towarów w zamian za
      odszkodowanie;
    2) wydanie towarów na podstawie umowy dzierżawy, najmu, leasingu lub innej umowy o
      podobnym charakterze zawartej na czas określony lub umowy sprzedaży na
      warunkach odroczonej płatności, jeżeli umowa przewiduje, że w następstwie
      normalnych zdarzeń przewidzianych tą umową lub z chwilą zapłaty ostatniej raty
      prawo własności zostanie przeniesione;

    3) wydanie towarów na podstawie umowy komisu: między komitentem a komisantem, jak
      również wydanie towarów przez komisanta osobie trzeciej;
    4) wydanie towarów komitentowi przez komisanta na podstawie umowy komisu, jeżeli
      komisant zobowiązany był do nabycia rzeczy na rachunek komitenta;
    5) ustanowienie spółdzielczego lokatorskiego prawa do lokalu mieszkalnego, ustanowienie
      spółdzielczego własnościowego prawa do lokalu oraz przekształcenie spółdzielczego
      lokatorskiego prawa do lokalu mieszkalnego na spółdzielcze własnościowe prawo do
      lokalu, a także ustanowienie na rzecz członka spółdzielni mieszkaniowej odrębnej
      własności lokalu mieszkalnego lub lokalu o innym przeznaczeniu oraz przeniesienie na
      rzecz członka spółdzielni własności lokalu lub własności domu jednorodzinnego; 3
    6) oddanie gruntów w użytkowanie wieczyste;
    7) zbycie praw, o których mowa w pkt 5 i 6.
    Natomiast przez świadczenie usług, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się
    każde świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej
    niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu art. 7,
    w tym również:
    1) przeniesienie praw do wartości niematerialnych i prawnych, bez względu na formę, w
      jakiej dokonano czynności prawnej;
    2) zobowiązanie do powstrzymania się od dokonania czynności lub do tolerowania
      czynności lub sytuacji;
    3) świadczenie usług zgodnie z nakazem organu władzy publicznej lub podmiotu
      działającego w jego imieniu lub nakazem wynikającym z mocy prawa. 2.
    Za odpłatne świadczenie usług uznaje się również:
    1) użycie towarów stanowiących część przedsiębiorstwa podatnika do celów innych niż
      działalność gospodarcza podatnika, w tym w szczególności do celów osobistych
      podatnika lub jego pracowników, w tym byłych pracowników, wspólników,
      udziałowców, akcjonariuszy, członków spółdzielni i ich domowników, członków
      organów stanowiących osób prawnych, członków stowarzyszenia, jeżeli podatnikowi
      przysługiwało, w całości lub w części, prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o
      kwotę podatku naliczonego z tytułu nabycia, importu lub wytworzenia tych towarów
      lub ich części składowych;
    2) nieodpłatne świadczenie usług na cele osobiste podatnika lub jego pracowników, w
      tym byłych pracowników, wspólników, udziałowców, akcjonariuszy, członków
      spółdzielni i ich domowników, członków organów stanowiących osób prawnych,
      członków stowarzyszenia, oraz wszelkie inne nieodpłatne świadczenie usług do celów
      innych niż działalność gospodarcza podatnika.
    Aby dana czynność podlegała opodatkowaniu musi istnieć bezpośredni związek o
    charakterze przyczynowym, pomiędzy jej wykonaniem a otrzymanym świadczeniem
    wzajemnym, w ten sposób, że zapłacone kwoty stanowią rzeczywiste wynagrodzenie za
    wyodrębnioną czynność w ramach stosunku prawnego lub dochodzi do wymiany
    świadczeń wzajemnych. Otrzymana zapłata powinna być konsekwencją wykonania
    świadczenia.
    Wynagrodzenie musi być należne za wykonanie tego świadczenia. Odpłatność oznacza
    wykonanie czynności (dostawy towarów oraz świadczenia usług) za wynagrodzeniem. W
    znaczeniu potocznym wynagrodzenie to zapłata za pracę, należność. Natomiast odpłatny
    to taki, który wymaga zapłacenia, zwrotu kosztów, płatny. Zatem pod pojęciem

    odpłatności świadczenia usług rozumieć należy prawo podmiotu sprzedającego towar lub
    świadczącego usługę do żądania od nabywcy towaru, odbiorcy usługi lub osoby trzeciej
    zapłaty ceny lub ekwiwalentu (np. w postaci świadczenia wzajemnego).
    W przypadku opisanym w przedstawionym stanie faktycznym opłata pobrana przez
    syndyka jest ustalona w z góry określonej wysokości, która wynika wprost z ustawy.
    Wierzyciela i Syndyka nie łączy żadna umowa cywilnoprawna. Syndyk w toku
    postępowania upadłościowego pełni rolę zbliżoną do który pobiera w imieniu sądu opłatę
    z tytułu zgłoszenia spóźnionej wierzytelności. Wpłacana przez wierzyciela kwota ma
    charakter opłaty inicjującej postępowanie upadłościowe w stosunku do konkretnego
    wierzyciela.
    Z kolei zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy, podatnikami są osoby prawne, jednostki
    organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące
    samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub
    rezultat takiej działalności.
    Działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców lub
    usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a także
    działalność osób wykonujących wolne zawody.
    Działalność gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające na
    wykorzystywaniu towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla
    celów zarobkowych.
    W związku z powyższym zarówno sposób obliczenia ryczałtu, oderwanie go od sumy
    poniesionych nakładów i kosztów przez syndyka oraz brak możliwości umownego
    uregulowania go, konieczność podjęcia czynności w razie wniesienia przez wierzyciela
    ryczałtu, który wynika z przepisu Ustawy Prawo upadłościowe w terminie stanowi
    bezsprzecznie, iż jest on opłatą. Tym samym pobranie opłaty przez syndyka w związku ze
    zgłoszeniem spóźnionej wierzytelności nie podlega opodatkowaniu podatkiem VAT.
    W kwestii uznania pobranej kwoty za opłatę wypowiedział się również Sąd Najwyższy w
    Uchwale Izby Cywilnej SN z 22 maja 2024 r., sygn. akt III CZP 49/23, w której wskazano, że
    „Wykładni art. 235 PrUpad należy dokonywać z uwzględnieniem przedstawionych
    uprzednio przyczyn i celu nowelizacji tego unormowania oraz aktualnego kontekstu
    pobierania kosztów w zmienionym systemie sporządzania listy wierzytelności: przez
    syndyka, a nie sędziego-komisarza. Językowa interpretacja sformułowania: „wierzyciel (...)
    ponosi zryczałtowane koszty postępowania upadłościowego wynikłe z tego zgłoszenia”
    prowadzi do kilku wniosków. Po pierwsze, koszty pobierane ryczałtowo są kosztami
    postępowania upadłościowego, czyli obejmują wyłącznie pozycje wydatków i kosztów
    wymienione w art. 230 PrUpad. Po drugie, koszty te mają wynikać konkretnie ze
    zgłoszenia wierzytelności po wyznaczonym terminie, co oznacza, że ryczałt ma pokrywać
    tylko te z kosztów postępowania upadłościowego, przedmiotowo wymienionych w art. 230
    PrUpad, które zostały spowodowane opóźnionym zgłoszeniem. Koszty postępowania
    upadłościowego wynikające ze zdarzeń innych niż zgłoszenie wierzytelności po
    wyznaczonym terminie nie są objęte – i, w sensie normatywnym, pokrywane - ryczałtem, a
    zarazem koszty opóźnionego zgłoszenia nie mogą być pokrywane z innych środków, w
    szczególności na ogólnych zasadach finansowania postępowania upadłościowego. Po
    trzecie, poniesienie tych kosztów jest obowiązkowe, o czym świadczy użycie stanowczej
    formy: „[wierzyciel] ponosi” zryczałtowane koszty postępowania upadłościowego. Ze
    spoczywającym na wierzycielu obowiązkiem poniesienia kosztów skorelowana jest
    powinność syndyka pobrania tych kosztów w ustawowo wskazanej wysokości. Kwestia ta,
    zarówno co do zobowiązania wierzyciela do wpłaty zryczałtowanych kosztów (art. 235 ust.
    2 PrUpad), wysokości należnej z tego tytułu kwoty, jak i skutków braku jej wpłaty w postaci
    zwrotu zgłoszenia wierzytelności (art. 241 PrUpad), nie podlega swobodnej ocenie czy
    uznaniu syndyka. Finansowy ciężar skutków opóźnionego zgłoszenia wierzytelności ma

    obciążać tego z wierzycieli, który nie zachował wyznaczonego terminu, „nawet jeżeli
    opóźnienie powstało bez winy wierzyciela” (art. 235 ust. 1 PrUpad, ze wskazanymi in fine
    wyjątkami od przytoczonej zasady). Po czwarte, zryczałtowane koszty mają być
    poniesione, a nie jedynie zaliczkowane przez wierzyciela. Taki wniosek wynika i z wykładni
    art. 235 ust. 1 PrUpad w obecnym brzmieniu, i z porównania go z poprzednią treścią art.
    235 PrUpad. Przed nowelizacją w art. 235 ust. 1 PrUpad wyrażona była ogólna zasada, że
    koszty wynikłe opóźnionego zgłoszenia wierzytelności, „ponosi wierzyciel, który zgłosił
    wierzytelność po terminie”. Natomiast sposób realizacji zasady pokrywania kosztów przez
    wierzyciela był unormowany w art. 235 ust. 2 zd. 1 PrUpad, który stanowił, że „sędzia-
    komisarz może zobowiązać wierzyciela do złożenia zaliczki na koszty związane ze
    zgłoszeniem wierzytelności po upływie terminu wyznaczonego do zgłoszenia”. Obecnie w
    art. 235 ust. 1 PrUpad zostały wprost uregulowane obie te kwestie: zarówno zasada
    ponoszenia kosztów przez spóźnionego wierzyciela, jak i sposób jej realizacji - przez
    uiszczenie kwoty kosztów obliczonej ryczałtowo, jako bliżej sprecyzowanej części
    przeciętnego miesięcznego wynagrodzenia. Ustawodawca zrezygnował więc z systemu
    pobierania zaliczek na poczet kosztów, w tym z pobierania zaliczek w wysokości
    zryczałtowanej, na rzecz pobierania jednej, stałej w swej wysokości kwoty zryczałtowanych
    kosztów postępowania upadłościowego.
    Przyjęty obecnie model przewiduje zatem wpłacenie przez wierzyciela, na wskazany przez
    syndyka rachunek, jednej, zestandaryzowanej kwoty na pokrycie kosztów postępowania
    upadłościowego wynikłych wyłącznie z opóźnionego zgłoszenia wierzytelności. Ujętą w art.
    235 ust. 1 PrUpad normę należy natomiast odczytywać w sposób wprost wyrażony w tym
    przepisie: że wierzyciel ponosi koszty wynikłe z opóźnionego zgłoszenia, przy czym są to
    koszty zryczałtowane. W tym kontekście normatywnym zarówno względy językowe, jak i
    systemowe i funkcjonalne przemawiają za tym, by słowo „zryczałtowane [koszty]” było
    rozumiane zgodnie z powszechnie przyjętym znaczeniem słowa „ryczałt”, oznaczającym
    kwotę należności ustaloną w sposób sztywny, bez odnoszenia jej do rzeczywistych
    kosztów danej czynności czy usługi.
    Podkreślenia wymaga, że słowo to w swym zwykłym użyciu nie tylko nie jest utożsamiane
    z zaliczką, lecz jest wręcz przeciwstawiane zapłacie zaliczki, pobieranej właśnie wówczas,
    gdy ostateczna kwota należności będzie w przyszłości wymagała uzupełnienia, np. z tej
    przyczyny, że jej wysokość jest zależna od nieznanych jeszcze czynników. (...) Jedynie dla
    jasności należy podkreślić, że jeśli po stronie syndyka powstałyby dalsze koszty związane z
    opóźnionym zgłoszeniem wierzytelności, przekraczające kwotę pobranego ryczałtu, to nie
    byłoby także podstaw do pokrycia wyższych kosztów na zasadach ogólnych, czyli
    zasadniczo z masy upadłości lub ewentualnie ze środków publicznych. Ryzyko
    konieczności pokrycia nadwyżki wspomnianych kosztów spada na syndyka - podobnie jak
    na wierzycielu ciąży ryzyko tego, że wpłaci on na rzecz syndyka kwotę przewyższającą
    koszty faktycznie wywołane opóźnionym zgłoszeniem wierzytelności.”
    Podsumowując, należy stwierdzić, że opłata pobierana przez syndyka w związku ze
    spóźnionym zgłoszeniem wierzytelności przez wierzyciela nie podlega opodatkowaniu
    podatkiem od towarów i usług z uwagi na to, że stanowi koszt postępowania
    upadłościowego. Pobrana opłata ma charakter stały. Wierzyciela i syndyka nie łączy żadna
    umowa cywilnoprawna. Wierzyciel nie może zdecydować, do którego syndyka chce zgłosić
    swoją wierzytelność.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które Pan przedstawił we wniosku jest nieprawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług
    (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 361 ze zm.), zwanej dalej „ustawą” opodatkowaniu podatkiem od
    towarów i usług, zwanym dalej „podatkiem”, podlegają odpłatna dostawa towarów i
    odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju.

    Stosownie do treści art. 8 ust. 1 ustawy przez świadczenie usług, o którym mowa w art. 5
    ust. 1 pkt 1, rozumie się każde świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub
    jednostki organizacyjnej niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy
    towarów w rozumieniu art. 7, w tym również:
      1. przeniesienie praw do wartości niematerialnych i prawnych, bez względu na formę,
      w jakiej dokonano czynności prawnej;
      2. zobowiązanie do powstrzymania się od dokonania czynności lub do tolerowania
      czynności lub sytuacji;
      3. świadczenie usług zgodnie z nakazem organu władzy publicznej lub podmiotu
      działającego w jego imieniu lub nakazem wynikającym z mocy prawa.
    Z tak szeroko sformułowanej definicji wynika, że przez świadczenie usług należy przede
    wszystkim rozumieć określone zachowanie podatnika na rzecz odrębnego podmiotu,
    które zasadniczo wynika z dwustronnego stosunku zobowiązaniowego, zakładającego
    istnienie podmiotu będącego odbiorcą (nabywcą usługi), jak również podmiotu
    świadczącego usługę.
    Pod pojęciem usługi (świadczenia) należy rozumieć każde zachowanie się na rzecz innej
    osoby, na które składać się może zarówno działanie (uczynienie, wykonanie czegoś na
    rzecz innej osoby), jak i zaniechanie (nieczynienie, bądź też tolerowanie, znoszenie
    określonych stanów rzeczy). Przy ocenie charakteru świadczenia jako usługi należy mieć
    na względzie, że ustawa zalicza do grona usług każde świadczenie, które nie jest dostawą
    towarów w myśl art. 7 ustawy. Zauważyć jednak należy, że usługą będzie tylko takie
    świadczenie, w przypadku którego istnieje bezpośredni konsument, odbiorca świadczenia
    odnoszący korzyść o charakterze majątkowym.
    W związku z powyższym, czynność podlega opodatkowaniu jedynie wówczas, gdy
    wykonywana jest w ramach umowy zobowiązaniowej, a jedna ze stron transakcji może
    zostać uznana za bezpośredniego beneficjenta tej czynności. Przy czym, związek pomiędzy
    otrzymywaną płatnością a świadczeniem na rzecz dokonującego płatności musi mieć
    charakter bezpośredni i na tyle wyraźny, aby można powiedzieć, że płatność następuje w
    zamian za to świadczenie.
    Aby uznać dane świadczenie za odpłatne, musi istnieć stosunek prawny pomiędzy
    świadczącym usługę a odbiorcą, a w zamian za wykonanie usługi powinno zostać
    wypłacone wynagrodzenie. Przy czym przepisy ustawy nie określają postaci
    wynagrodzenia.
    W dorobku orzecznictwa Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej (np. wyrok z 8
    marca 1988 r. w sprawie C-102/86 Apple and Pear Development Council przeciwko
    Commissioners of Customs and Excise), przyjmuje się, że odpłatność ma miejsce wtedy,
    gdy istnieje bezpośredni związek pomiędzy dostawą towarów lub świadczeniem usług a
    otrzymanym wynagrodzeniem, przy czym wynagrodzenie jakkolwiek musi być wyrażone w
    pieniądzu, to jednak nie musi być w tej formie dokonane. Należy podkreślić, że na gruncie
    przepisów o podatku od towarów i usług bez znaczenia pozostaje to, czy kwota
    uzyskanego wynagrodzenia (cena) została skalkulowana tak, że stanowi tylko koszt
    wytworzenia towaru lub wykonania usługi, czy została powiększona także o zysk
    sprzedającego.
    Skoro przepisy nie określają formy zapłaty za świadczoną usługę, należy uznać, że
    zobowiązanie usługobiorcy może mieć postać świadczenia nie tylko określonej sumy
    pieniędzy, ale także świadczenie innej usługi (usługi wzajemnej). Oznacza to, że z danego
    stosunku prawnego, na podstawie którego wykonywana jest usługa, musi wynikać
    wyraźna, bezpośrednia korzyść na rzecz świadczącego usługę. Ponadto, aby dana
    czynność (świadczenie) podlegała opodatkowaniu podatkiem VAT, musi istnieć

    bezpośredni związek o charakterze przyczynowym pomiędzy świadczoną usługą a
    świadczeniem wzajemnym. Otrzymana zapłata powinna być konsekwencją wykonania
    świadczenia.
    Odpłatność określana jest przez strony umowy i jeśli strony ustalą zapłatę, wówczas
    wykonane świadczenie staje się odpłatne. Zatem za czynność podlegającą opodatkowaniu
    VAT uważane mogą być takie sytuacje, w których:
    - istnieje związek prawny między dostawcą i odbiorcą bądź między usługodawcą i
      usługobiorcą, w ramach którego następuje świadczenie wzajemne,
    - wynagrodzenie otrzymane przez dostawcę/usługodawcę stanowi wartość faktycznie
      przekazaną w zamian za dokonywane dostawy bądź świadczone usługi na rzecz
      odbiorcy,
    - istnieje bezpośrednia i jasno zindywidualizowana korzyść po stronie dostawcy towaru
      lub usługi,
    - odpłatność za otrzymane świadczenie (towar lub usługę) pozostaje w bezpośrednim
      związku z czynnością, która miałaby być opodatkowana tym podatkiem,
    - istnieje możliwość wyrażenia w pieniądzu wartości tego świadczenia wzajemnego.
    Należy wskazać, że zakres opodatkowania podatkiem VAT wyznacza nie tylko czynnik
    przedmiotowy - opodatkowaniu podlega odpłatna dostawa towarów lub odpłatne
    świadczenie usług, ale także czynnik podmiotowy - czynności muszą być wykonywane
    przez podatnika.
    Na podstawie art. 15 ust. 1 ustawy podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne
    niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność
    gospodarczą, o której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności.
    Zgodnie z art. 15 ust. 2 ustawy działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność
    producentów, handlowców lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby
    naturalne oraz rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody.
    Działalność gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające na
    wykorzystywaniu towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla
    celów zarobkowych.
    Art. 15 ust. 3 ustawy stanowi, że za wykonywaną samodzielnie działalność gospodarczą, o
    której mowa w ust. 1, nie uznaje się czynności:
    1. z tytułu których przychody zostały wymienione w art. 12 ust. 1 - 6 ustawy z dnia 26
      lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych;
    2. (uchylony)
    3. z tytułu których przychody zostały wymienione w art. 13 pkt 2-9 ustawy z dnia 26 lipca
      1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych, jeżeli z tytułu wykonania tych
      czynności osoby te są związane ze zlecającym wykonanie tych czynności prawnymi
      więzami tworzącymi stosunek prawny pomiędzy zlecającym wykonanie czynności i
      wykonującym zlecane czynności co do warunków wykonywania tych czynności,
      wynagrodzenia i odpowiedzialności zlecającego wykonanie tych czynności wobec osób
      trzecich.
    Natomiast jak stanowi art. 15 ust. 6 ustawy nie uznaje się za podatnika organów władzy
    publicznej oraz urzędów obsługujących te organy w zakresie realizowanych zadań
    nałożonych odrębnymi przepisami prawa, dla realizacji których zostały one powołane, z
    wyłączeniem czynności wykonywanych na podstawie zawartych umów cywilnoprawnych.
    Zasady powoływania syndyków i nadzorców sądowych określa ustawa z dnia 28 lutego
    2003 r. - Prawo upadłościowe (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 794). Syndyk jest wyznaczany przez

    sąd, będący organem władzy, który powierza mu pełnienie określonych funkcji w
    postępowaniu upadłościowym, określonych zakresem ustawy. Przy wykonywaniu
    czynności syndyk ograniczony jest przepisami ustawy i najważniejsze czynności musi
    konsultować z sędzią komisarzem i radą wierzycieli, jednak w podstawowym i
    zasadniczym zakresie wykonywania swoich obowiązków jest w pełni samodzielny. Sąd
    powierzając danej osobie wypełnienie określonych ustawowo zadań nie określa w ścisły
    sposób warunków wykonywania pracy odnoszących się przykładowo do miejsca i czasu jej
    wykonania.
    W myśl art. 161 Prawo upadłościowe syndyk może udzielać pełnomocnictw do
    dokonywania czynności prawnych. Może też udzielać pełnomocnictw procesowych w
    postępowaniach sądowych, administracyjnych, sądowoadministracyjnych i przed sądami
    polubownymi.
    Jak stanowi art. 179 Prawo upadłościowe syndyk jest obowiązany podejmować działania z
    należytą starannością, w sposób umożliwiający optymalne wykorzystanie majątku
    upadłego w celu zaspokojenia wierzycieli w jak najwyższym stopniu, w szczególności przez
    minimalizację kosztów postępowania.
    Powyżej powołane przepisy pozwalają syndykowi na udzielanie pełnomocnictw
    procesowych i do czynności prawnych lub na zlecanie wykonania czynności innym
    osobom.
    Zgodnie z art. 173 Prawo upadłościowe syndyk niezwłocznie obejmuje majątek upadłego,
    zarządza nim, zabezpiecza go przed zniszczeniem, uszkodzeniem lub zabraniem go przez
    osoby postronne oraz przystępuje do jego likwidacji.
    Stosownie do art. 175 Prawo upadłościowe syndyk podejmuje niezbędne czynności celem
    ujawnienia postanowienia o ogłoszeniu upadłości w księdze wieczystej oraz w innych
    księgach i rejestrach, do których wpisany jest majątek upadłego.
    Treść art. 176 ust. 1 ww. Prawo upadłościowe wskazuje, że syndyk niezwłocznie
    zawiadamia o upadłości tych wierzycieli, których adresy są znane na podstawie ksiąg
    upadłego, a także komorników prowadzących postępowania egzekucyjne przeciwko
    upadłemu oraz małżonka upadłego. Do zawiadomienia syndyk załącza pouczenie o treści
    art. 220 ust. 2, 5 i 6.
    Zatem syndyk podejmuje szereg działań w ramach wszczętego postępowania
    upadłościowego i jest zobowiązany podejmować te działania z należytą starannością, w
    sposób umożliwiający optymalne wykorzystanie majątku upadłego w celu zaspokojenia
    wierzycieli w jak najwyższym stopniu (do czego zobowiązuje syndyka art. 179 Prawa
    upadłościowego).
    Jak stanowi art. 160 ust. 3 Prawo upadłościowe syndyk odpowiada za szkodę wyrządzoną
    na skutek nienależytego wykonywania obowiązków.
    Z tytułu tych czynności sąd ustala (przyznaje syndykowi) z masy upadłości wynagrodzenie,
    jednocześnie sprawując nadzór nad czynnościami wykonywanymi przez syndyka.
    W myśl art. 162 Prawo upadłościowe wynagrodzenie syndyka ustala się jako sumę pięciu
    części składowych, w granicach od dwukrotności do dwustusześćdziesięciokrotności
    podstawy wynagrodzenia.
    O wynagrodzeniu i zwrocie poniesionych wydatków orzeka sąd na wniosek
    zainteresowanych (art. 164 i dalsze), a zatem sąd zatwierdza (lub koryguje) przedstawione
    przez syndyka wynagrodzenie spełniając w tym przypadku funkcję nadzorczą, biorąc pod
    uwagę zakres oraz efekty dokonanych przez niego czynności.
    Zgodnie z art. 160 Prawo upadłościowe:

    1. W sprawach dotyczących masy upadłości syndyk dokonuje czynności w imieniu
      własnym na rachunek upadłego.
    2. Syndyk nie odpowiada za zobowiązania zaciągnięte w sprawach dotyczących masy
      upadłości.
    3. Syndyk odpowiada za szkodę wyrządzoną na skutek nienależytego wykonywania
      obowiązków.
    Sąd jako organ władzy powołuje syndyka i określa jego wynagrodzenie, nie pokrywa
    jednak kosztów wynagrodzenia i nie ponosi odpowiedzialności za działania i za
    ewentualne szkody wynikające z nienależytego wykonywania obowiązków przez Syndyka.
    Na gruncie podatku od towarów i usług czynności podejmowane przez syndyka w związku
    z prowadzonym postępowaniem upadłościowym podlegają opodatkowaniu jako
    świadczenie usług w rozumieniu art. 8 ust. 1 pkt 3 ustawy o VAT w ramach samodzielnie
    wykonywanej działalności gospodarczej, z tytułu której syndyk posiada status podatnika
    podatku od towarów i usług.
    Jak wynika z regulacji art. 244 Prawa upadłościowego po upływie terminu do zgłoszenia
    wierzytelności i sprawdzeniu zgłoszonych wierzytelności syndyk niezwłocznie sporządza
    listę wierzytelności, nie później niż w terminie dwóch miesięcy od upływu okresu
    przewidzianego do zgłaszania wierzytelności.
    Syndyk zmierzając do zrealizowania podstawowego celu postępowania upadłościowego,
    jakim jest zaspokojenie wierzycieli, m.in. sporządza listę wierzytelności, następnie
    sporządza i składa sędziemu-komisarzowi plan podziału funduszów masy upadłości (w
    myśl art. 347 ust. 1 ww. Prawa).
    Zgodnie z art. 236 ustawy Prawo upadłościowe:
    1) Wierzyciel osobisty upadłego, który chce uczestniczyć w postępowaniu upadłościowym,
      jeżeli niezbędne jest ustalenie jego wierzytelności, powinien w terminie oznaczonym w
      postanowieniu o ogłoszeniu upadłości zgłosić syndykowi swoją wierzytelność za
      pośrednictwem systemu teleinformatycznego obsługującego postępowanie sądowe.
    2) Uprawnienie do zgłoszenia wierzytelności przysługuje wierzycielowi ponadto, gdy jego
      wierzytelność była zabezpieczona hipoteką, zastawem, zastawem rejestrowym,
      zastawem skarbowym, hipoteką morską lub przez inny wpis w księdze wieczystej lub
      w rejestrze okrętowym. Jeżeli wierzyciel nie zgłosi tych wierzytelności, będą one
      umieszczone na liście wierzytelności z urzędu.
    3) Przepis ust. 2 stosuje się odpowiednio do wierzytelności zabezpieczonych hipoteką,
      zastawem lub zastawem rejestrowym, zastawem skarbowym, hipoteką morską na
      rzeczach wchodzących w skład masy upadłości, jeżeli upadły nie jest dłużnikiem
      osobistym, a wierzyciel chce w postępowaniu upadłościowym dochodzić swoich
      roszczeń z przedmiotu zabezpieczenia.
    4) Postanowienia niniejszego artykułu dotyczące wierzytelności stosuje się do innych
      należności podlegających zaspokojeniu z masy upadłości.
    W myśl art. 235 ust. 1 i ust. 2 ustawy Prawo upadłościowe:
    1) Wierzyciel, który zgłosił wierzytelność po upływie terminu wyznaczonego do zgłaszania
      wierzytelności, ponosi zryczałtowane koszty postępowania upadłościowego wynikłe z
      tego zgłoszenia, nawet jeżeli opóźnienie powstało bez jego winy, w wysokości
      stanowiącej równowartość 15% przeciętnego miesięcznego wynagrodzenia w sektorze
      przedsiębiorstw bez wypłat nagród z zysku w trzecim kwartale roku poprzedniego,
      ogłoszonego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego, chyba że zgłoszenie

      wierzytelności po upływie terminu jest wynikiem dokonania przez syndyka korekty
      deklaracji lub innego tego typu dokumentu obejmującego rozliczenie.
    2) Syndyk zobowiązuje wierzyciela do wpłaty zryczałtowanych kosztów, o których mowa w
      ust. 1, na rachunek bankowy wskazany przez syndyka w wyznaczonym terminie.
    Z dniem ogłoszenia upadłości majątek upadłego staje się masą upadłości, która służy
    zaspokojeniu wierzycieli upadłego (art. 61 Prawa upadłościowego). Zgłoszenia
    wierzytelności dokonuje każdy wierzyciel, który chce uczestniczyć w postępowaniu
    upadłościowym, tj. uczestniczyć w podziale funduszy masy upadłości. Zgłoszenie przez
    wierzyciela przysługującej mu wierzytelności jest warunkiem udziału w postępowaniu
    upadłościowym.
    Jak wynika z powyższych przepisów, wierzyciele zgłaszają przysługujące im względem
    upadłego wierzytelności bezpośrednio do syndyka w wyznaczonym terminie. Zgłoszenie w
    terminie wierzytelności nie wymaga uiszczenia wpisu sądowego, a wierzyciel nie ponosi
    żadnych opłat sądowych z tego tytułu. W sytuacji natomiast, gdy wierzyciel zgłasza swoje
    wierzytelności po tym terminie, to ponosi on koszty wywołane tym spóźnieniem.
    „Zryczałtowane koszty postępowania upadłościowego odpowiadają wysokości stanowiącej
    równowartość 15% przeciętnego miesięcznego wynagrodzenia w sektorze
    przedsiębiorstw bez wypłat nagród z zysku w III kwartale roku poprzedniego, ogłoszonego
    przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego. Ratio legis tego przepisu wynika z
    konieczności upraszczania procedury ponoszenia kosztów spóźnionego zgłoszenia
    wierzytelności, przez określenie zryczałtowanej kwoty, którą wierzyciel każdorazowo
    powinien złożyć w przypadku spóźnienia. Ma też działać dyscyplinująco na wierzycieli i
    ograniczać do minimum opóźnienia w toczących się postępowaniach, związane ze
    składaniem zgłoszeń po wyznaczonym terminie. Przepis wskazuje, że koszt spóźnionego
    zgłoszenia wierzytelności ponosi wierzyciel, co wyeliminuje konieczność rozliczenia
    kosztów takiego zgłoszenia w trakcie postępowania upadłościowego. Należy pamiętać, że
    spóźnione zgłoszenie wierzytelności to nie tylko konieczność sporządzenia uzupełniającej
    listy wierzytelności, ale przede wszystkim wydłużenie czasu trwania postępowania,
    dodatkowe obciążenie pracą dla syndyka i organów sądowych, a co za tym idzie –
    zwiększenie ogólnych kosztów postępowania. Precyzyjne rozliczenie wszystkich kosztów
    związanych ze spóźnionym zgłoszeniem wierzytelności jest więc praktycznie
    niewykonalne, stąd przyjęcie rozwiązania opartego na ryczałcie należy uznać za
    uzasadnione interesem ogółu wierzycieli.” (P. Zimmerman, Prawo upadłościowe. Prawo
    restrukturyzacyjne. Komentarz. Wyd. 8, Warszawa 2024).
    Z podanego we wniosku opisu sprawy wynika, że prowadzi Pan działalność gospodarczą
    polegającą na świadczeniu usług prawniczych. W ramach prowadzonej działalności
    gospodarczej zajmuje się Pan m.in. sprawami dotyczącymi postępowań upadłościowych.
    Jest Pan zarejestrowany jako podatnik VAT czynny. Zgodnie z obowiązującymi przepisami,
    w sytuacji zgłoszenia wierzytelności po terminie wynikającym z postanowienia o
    ogłoszeniu upadłości, jako syndyk zobowiązuje Pan wierzyciela do wpłaty zryczałtowanych
    kosztów, o których mowa w art. 235 ust. 1 ustawy prawo upadłościowe, na wskazany
    przez Pana rachunek bankowy w wyznaczonym terminie.
    Zryczałtowany koszt postępowania upadłościowego stanowi równowartość 15%
    przeciętnego miesięcznego wynagrodzenia w sektorze przedsiębiorstw bez wypłat nagród
    z zysku w trzecim kwartale roku poprzedniego, ogłoszonego przez Prezesa Głównego
    Urzędu Statystycznego.
    Sąd upadłościowy jest uprawniony do zweryfikowania, czy nowy wierzyciel zapłacił koszty
    pobierane z tytułu zgłoszenia wierzytelności po terminie na rachunek bankowy wskazany
    przez syndyka (Pana). W razie braku wniesienia ww. kosztów na podstawie art. 130
    Kodeksu postępowania cywilnego, jako syndyk wzywa Pan wierzyciela do uzupełnienia
    braku formalnego pod rygorem zwrotu wniosku.

    Jak wynika z Pana wyjaśnień, środki wpływają na Pana własny rachunek - podany do sądu
    upadłościowego jako rachunek pozasądowego organu postępowania. Z tego rachunku
    środki z tytułu spóźnionego zgłoszenia wierzytelności przekazuje Pan na rachunek masy
    upadłości, który upadły zakłada odrębnie dla każdego postępowania upadłościowego w
    upadłości konsumenckiej, potem jako syndyk zajmuje Pan ten rachunek. Następnie
    przekazuje Pan środki na rachunek zgłoszony jako rachunek podstawowy w prowadzonej
    przez Pana jednoosobowej działalności gospodarczej w oparciu o fakturę VAT. Nie
    dokonuje Pan żadnego odrębnego rozliczenia kosztów, gdyż nie jest ono wymagane. Nie
    przedkłada Pan nikomu rozliczeń tych kosztów.
    Jeżeli koszty związane z opóźnieniem zgłoszenia wierzytelności przez wierzyciela są
    mniejsze niż pobrane przez Pana jako syndyka zryczałtowane wynagrodzenie, różnica
    pozostaje u Pana i Pan nią dysponuje. Jeżeli koszty przekraczają wysokość ryczałtu, nie ma
    Pan możliwości żądania jakiejkolwiek dopłaty.
    Sąd weryfikuje i zatwierdza sprawozdanie rachunkowe Pana jako syndyka, jednakże
    weryfikacja ta nie obejmuje zasadności pobrania środków.
    Odpowiedzialność wobec osób trzecich za wykonywane przez Pana - jako syndyka -
    czynności ponosi Pan osobiście. Czynności te objęte są polisą odpowiedzialności cywilnej.
    Pana wątpliwości dotyczą ustalenia, czy pobrana przez Pana, jako syndyka, kwota,
    stanowiąca koszty pobierane z tytułu zgłoszenia wierzytelności po terminie, podlega
    opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.
    Na podstawie przedstawionego przez Pana opisu sprawy oraz obowiązujących przepisów
    należy stwierdzić, że wykonywane przez Pana jako syndyka czynności stanowią
    świadczenie usług w rozumieniu art. 8 ust. 1 pkt 3 ustawy o VAT w ramach samodzielnej
    działalności gospodarczej, o której mowa w art. 15 tej ustawy. Opisane we wniosku
    czynności nie są objęte art. 15 ust. 6 ustawy o podatku od towarów i usług.
    Zgłoszenie bowiem wierzytelności po upływie wyznaczonego terminu powoduje
    powstanie po Pana stronie jako syndyka, zobowiązania do podjęcia określonych działań w
    zależności od tego, na jakim etapie postępowania upadłościowego dana wierzytelność
    została zgłoszona. Na te działania sam Pan wskazał w opisie sprawy, odnosząc się do
    rodzajów wydatków, jakie są pokrywane ze zryczałtowanych kosztów postępowania
    upadłościowego.
    Zgłoszenie wierzytelności po terminie wymaga weryfikacji formalnej zgłoszonej
    wierzytelności, tj. ustalenia, czy zgłoszenie to zawiera wymagane art. 240 Prawa
    upadłościowego elementy, czy dokonał tego zgłoszenia uprawniony podmiot/osoba.
    Konieczna jest również weryfikacja merytoryczna zgłoszonej wierzytelności, tj. czy
    wierzytelność ta istnieje, czy została należycie uprawdopodobniona, czy właściwie
    określono kategorie zgłaszanych wierzytelności, czy wierzytelność została należycie
    skalkulowana (na tym etapie niejednokrotnie syndyk analizuje umowy zawarte z upadłym
    przed upadłością, m.in. pod kątem wystąpienia klauzul abuzywnych). Ponadto, jak wyjaśnił
    Pan we wniosku, w przypadku, gdy spóźnione zgłoszenia wierzytelności wpływają w
    trakcie przygotowania projektu planu spłaty, przed wysłaniem go do sądu, jako syndyk
    musi Pan wykonać projekt ten od nowa. Z kolei ponowne sporządzenie projektu planu
    podziału wiąże się z koniecznością aktualizacji wpływów i wypływów ryczałtu z tytułu
    zgłoszenia wierzytelności oraz sprawozdania ostatecznego syndyka (Pana).
    W związku ze zgłoszeniem wierzytelności po terminie jako syndyk jest więc Pan
    zobowiązany do podjęcia dodatkowych czynności odnoszących się w szczególności do
    uzupełnienia listy wierzytelności czy ustalenia istnienia zgłoszonej wierzytelności. Zatem
    jako syndyk podejmuje Pan te same czynności, jakie Pan podejmował wobec
    wierzytelności, które zostały zgłoszone w wyznaczonym terminie i z tytułu których pobiera
    wynagrodzenie ustalane przez sąd w oparciu o art. 162 Prawa upadłościowego. Ustalenie
    istnienia zgłoszonej przez wierzyciela wierzytelności, jak i postępowanie dowodowe z tym
    związane, stanowią konieczne działanie syndyka, niezależnie od tego, czy dana

    wierzytelność została zgłoszona w terminie, czy też po jego upływie. Jak wynika bowiem z
    przepisów Prawa upadłościowego (zgodnie z art. 243 ust. 1 tej ustawy) syndyk sprawdza,
    czy zgłoszona wierzytelność znajduje potwierdzenie w księgach rachunkowych lub innych
    dokumentach upadłego albo we wpisach w księdze wieczystej lub rejestrach, oraz wzywa
    upadłego do złożenia w zakreślonym terminie oświadczenia, czy wierzytelność istnieje.
    W przypadku opóźnienia w zgłoszeniu wierzytelności przepisy Prawa upadłościowego
    przewidują inną procedurę odnoszącą się do ponoszenia powstałych w ten sposób
    dodatkowych kosztów. Ustawodawca określa w sposób zryczałtowany wysokość tych
    kosztów w treści art. 235 Prawa upadłościowego, co wiąże się przede wszystkim z
    uproszczeniem (usprawnieniem) procedury ponoszenia tych kosztów. Zamiarem
    ustawodawcy było bowiem udoskonalenie dotychczas obowiązującego modelu. Powyższe
    ma też działać dyscyplinująco na wierzycieli i ograniczać do minimum opóźnienia w
    toczących się postępowaniach związane ze składaniem zgłoszeń po wyznaczonym
    terminie. Koszt spóźnionego zgłoszenia wierzytelności ponosi wierzyciel, co ma
    eliminować konieczność rozliczenia kosztów takiego zgłoszenia w trakcie postępowania
    upadłościowego.
    Należy też pamiętać, że spóźnione zgłoszenie wierzytelności to nie tylko konieczność
    sporządzenia uzupełniającej listy wierzytelności, ale wydłużenie czasu trwania
    postępowania, dodatkowe obciążenie pracą dla syndyka i organów sądowych, a co za tym
    idzie zwiększenie ogólnych kosztów postępowania. Precyzyjne rozliczenie wszystkich
    kosztów związanych ze spóźnionym zgłoszeniem wierzytelności jest więc praktycznie
    niewykonalne, stąd przyjęcie rozwiązania opartego na ryczałcie.
    Przyjęcie na gruncie Prawa upadłościowego odrębnego modelu ponoszenia/rozliczania
    kosztów powstających wskutek spóźnionego zgłoszenia wierzytelności, a także dokonana
    od marca 2020 r. zmiana modelu finansowania tych kosztów (czyli w miejsce
    poprzedniego modelu pobierania kosztów „rzeczywistych” przez sąd wprowadzenie
    rozwiązania opartego na pobieraniu przez syndyka kosztów zryczałtowanych), nie
    wpływają na określenie, czy otrzymywane przez syndyka zryczałtowane koszty
    postępowania upadłościowego, podlegają opodatkowaniu podatkiem VAT. Mamy bowiem
    do czynienia w tej sytuacji z zapłatą należną syndykowi za podejmowane dodatkowe
    działania wynikające ze zgłoszenia wierzytelności po terminie, które zostały szczegółowo
    opisane wcześniej.
    Nie sposób zatem przyjąć, że koszty te nie podlegają opodatkowaniu podatkiem VAT.
    Stanowią one bowiem wynagrodzenie dla syndyka za wykonanie szeregu czynności
    związanych z obsługą spóźnionych zgłoszeń wierzytelności. Koszty te nie są pokrywane z
    masy upadłości (jak w przypadku wierzytelności zgłoszonych w terminie), ale pobierane od
    „spóźnionego” wierzyciela.
    Zatem kwoty otrzymane przez syndyka (Pana) z tytułu spóźnionego zgłoszenia
    wierzytelności, stanowią zapłatę za usługi świadczone przez syndyka i podlegają
    opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, mimo tego, że mają one postać ryczałtu
    (czyli ich wysokość jest stała i niezmienna). Jak wynika bowiem z orzecznictwa TSUE -
    istnienie bezpośredniego związku między wynagrodzeniem a działalnością wydaje się
    ustalone w przypadku wynagrodzenia w postaci określonej z góry kwoty ryczałtowej, a
    fakt określenia tego wynagrodzenia w sposób ryczałtowy, sam w sobie nie ma wpływu na
    bezpośredni związek pomiędzy świadczeniem usług a otrzymanym świadczeniem
    wzajemnym (vide pkt 38 wyroku w sprawie C#288/22 i powołane tam orzecznictwo).
    Zwłaszcza, że jak wynika z opisu stanu faktycznego sprawy, nie sposób precyzyjnie
    policzyć kosztów związanych ze spóźnionym zgłaszaniem wierzytelności, wobec czego
    między innymi ustawodawca zdecydował się na ryczałt. Ponadto z przedstawionego opisu
    sprawy wynika wyraźny, bezpośredni związek pomiędzy otrzymaną przez syndyka kwotą
    zryczałtowaną a wykonywanymi przez tego syndykami czynnościami w ramach obsługi
    spóźnionych zgłoszeń wierzytelności. Trzeba też podkreślić, że gdy wierzyciel nie uiści

    zryczałtowanych kosztów postępowania upadłościowego, to syndyk nie podejmie
    czynności związanych z weryfikacją wierzytelności zgłoszonych po terminie.
    W świetle powyższego nie można zgodzić się z Pana stanowiskiem, że zryczałtowane
    koszty postępowania upadłościowego, o których mowa w art. 235 Prawa upadłościowego
    nie są objęte podatkiem VAT ze względu na to, że pobierane są w z góry określonej
    wysokości, która wynika wprost z Prawa upadłościowego.
    Nie można także zgodzić się z Pana argumentacją, że koszty pobierane na podstawie art.
    235 Prawa upadłościowego nie podlegają opodatkowaniu VAT, gdyż wierzyciela i syndyka
    nie łączy żadna umowa cywilnoprawna oraz że wierzyciel nie może zdecydować, do
    którego syndyka chce zgłosić swoją wierzytelność. Jak wskazane zostało już wcześniej,
    trzeba wziąć pod uwagę specyfikę czynności wykonywanych przez syndyka w ramach
    prowadzonego postępowania upadłościowego. Syndyk bowiem wykonuje zadania
    wynikające ściśle z przepisów Prawa upadłościowego, które zostały mu zlecone przez sąd.
    To sąd wyznacza syndyka, biorąc pod uwagę liczbę spraw, w których osoba posiadająca
    licencję doradcy restrukturyzacyjnego pełni funkcję nadzorcy sądowego lub zarządcy w
    postępowaniach restrukturyzacyjnych lub syndyka w innych postępowaniach
    upadłościowych, a także jej doświadczenie i dodatkowe kwalifikacje (zgodnie z treścią art.
    157 1 ust. 1 Prawa upadłościowego). Tym samym wierzyciel zgłaszający po terminie
    wierzytelność nie może decydować, do którego syndyka tę wierzytelność chce zgłosić. Nie
    można też przyjąć, że zryczałtowane koszty postępowania upadłościowego wynikłe ze
    zgłoszenia wierzytelności po terminie, które określa Pan mianem „opłaty”, nie podlegają
    opodatkowaniu VAT z uwagi na to, że stanowią one koszt postępowania upadłościowego.
    Do kosztów postępowania upadłościowego zalicza się bowiem także inne wydatki niż te
    związane ze zgłoszeniem wierzytelności po terminie, tj. wydatki bezpośrednio związane z
    ustaleniem, zabezpieczeniem, zarządem i likwidacją masy upadłości oraz ustaleniem
    wierzytelności, w szczególności wynagrodzenie syndyka oraz jego zastępcy (w myśl art.
    230 ust. 1 Prawa upadłościowego). Natomiast wynagrodzenie przysługujące syndykowi
    wykonującemu powierzone czynności w postępowaniu upadłościowym na podstawie
    postanowienia sądu upadłościowego wypełnia dyspozycję art. 8 ust. 1 pkt 3 ustawy o VAT i
    podlega opodatkowaniu VAT.
    Odnosząc się do powołanej przez Pana uchwały Sądu Najwyższego z 22 maja 2024 r., III
    CZP 49/23, trzeba zauważyć, że uchwała ta dotycząca regulacji Prawa upadłościowego, nie
    może mieć znaczenia dla analizowanej sprawy. Nie odnosi się ona bowiem do kwestii
    związanych z opodatkowaniem podatkiem VAT dokonywanych przez syndyka czynności.
    Ponadto trzeba mieć na uwadze, że na gruncie podatku od towarów i usług bez znaczenia
    pozostaje nazewnictwo danej płatności, tj. czy płatność ta jest nazywana opłatą,
    odszkodowaniem czy kosztami. Istotne znaczenie ma bowiem charakter dokonywanych
    płatności, który decyduje o opodatkowaniu podatkiem VAT.
    Zatem kwota pobrana przez Pana jako syndyka, stanowiąca koszty pobierane z tytułu
    zgłoszenia wierzytelności po terminie, polega opodatkowaniu podatkiem od towarów i
    usług.
    Tym samym Pana stanowisko jest nieprawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy zaistniałego stanu faktycznego przedstawionego przez Pana i stanu
    prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia w przedstawionym stanie
    faktycznym.
    Zaznacza się także, że zgodnie z art. 14b § 3 ustawy Ordynacja podatkowa, składający
    wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej obowiązany jest do wyczerpującego
    przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego. Organ jest ściśle
    związany przedstawionym we wniosku stanem faktycznym (opisem zdarzenia przyszłego).

    Ponosi Pan ryzyko związane z ewentualnym błędnym lub nieprecyzyjnym
    przedstawieniem we wniosku opisu stanu faktycznego. Nadmienia się, że niniejsza
    interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy
    rzeczywisty stan faktyczny sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie
    z opisem stanu podanym przez Pana w złożonym wniosku. W przypadku zmiany
    któregokolwiek z elementów opisu stanu, wydana interpretacja traci swoją aktualność.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy
    z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.).
    Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pana sytuacja będzie zgodna
    (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosuje się Pan do
    interpretacji.
    Zgodnie z art. 14na § 1 ustawy Ordynacja podatkowa przepisów art. 14k-14n Ordynacji
    podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące
    przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem czynności, które są
    przedmiotem decyzji wydanej:
    1. z zastosowaniem art. 119a;
    2. w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z
      dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
    3. z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    Stosownie do art. 14na § 2 ustawy Ordynacja podatkowa przepisów art. 14k-14n nie
    stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w decyzjach wymienionych w § 1, jest
    skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej
    lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pan prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu
    Administracyjnego (...). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z
    dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - (t.j. Dz.
    U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.), dalej jako „PPSA”.
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
    - w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
    - w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Elektronicznej Skrzynki Podawczej Krajowej Informacji Skarbowej na platformie
      ePUAP: /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 ustawy z
    dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa.