Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0111-KDSB1-1.4019.28.2022.2.WK
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2022-10-18
Teza: Brak obowiązku uiszczenia opłaty od środków spożywczych w przypadku sprzedaży napojów, o których mowa w art. 12a ust. 1 ustawy wyłącznie online poprzez zawieranie umów na odległość na rzecz konsumentów
Słowa kluczowe: internet-sprzedaż za pośrednictwem internetu; napoje-napoje z dodatkiem cukru; napoje-napoje z dodatkiem substancji słodzących; opłata-opłata cukrowa
Zagadnienia: Ustawa o zdrowiu publicznym -Opłata od środków spożywczych-Obowiązki informacyjne; Ustawa o zdrowiu publicznym -Opłata od środków spożywczych-Podmioty zobowiązane do zapłaty
Przepisy: [CUKIER] Ustawa o zdrowiu publicznym-Rozdział 3a-art. 12a-ust. 1-pkt 1; [CUKIER] Ustawa o zdrowiu publicznym-Rozdział 3a-art. 12a-ust. 1-pkt 2; [CUKIER] Ustawa o zdrowiu publicznym-Rozdział 3a-art. 12a-ust. 2; [CUKIER] Ustawa o zdrowiu publicznym-Rozdział 3a-art. 12g-ust. 1-pkt 1

Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe
==================================================

Szanowny Panie,

stwierdzam, że Pana stanowisko w zakresie braku obowiązku uiszczenia opłaty od środków spożywczych w przypadku sprzedaży przez Pana napojów, o których mowa w art. 12a ust. 1 ustawy wyłącznie online za pośrednictwem portali e-handlu poprzez zawieranie umów na odległość na rzecz konsumentów – **jest prawidłowe**.

**Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej**

10 sierpnia 2022 r. wpłynął Pana wniosek z 10 sierpnia 2022 r. o wydanie interpretacji indywidualnej, który dotyczy przepisów ustawy o zdrowiu publicznym, w zakresie opłaty od środków spożywczych. Uzupełnił go Pan – w odpowiedzi na wezwanie – pismem z 28 września 2022 r. (data wpływu). Treść wniosku jest następująca:

**Opis stanu faktycznego**

Przedsiębiorstwo z siedzibą w Polsce (…), którego przedmiotem wykonywanej działalności gospodarczej jest sprzedaż internetowa 47.91.Z. Przedsiębiorstwo prowadzi sprzedaż tylko przez Internet, jest to sklep z napojami (…) ujętych w klasyfikacji PKWiU 10.32, 10.89 lub w dziale 11. Soków nie posiadamy, ale napoje mogą zawierać sok owocowy. Wszystkie napoje są bezalkoholowe. Sprzedajemy napoje z dodatkiem cukrów. Sprzedaż detaliczna w miejscu wykonywania działalności lub poza nią nie jest wykonywana. Nie sprzedajemy hurtowo. Miejsca sprzedaży to: (…). Klienci to osoby fizyczne, (…). Klient ma możliwość poprosić o fakturę VAT. Nie mamy możliwości zweryfikować w jakim celu Przedsiębiorcy nabywają towary (w tym napoje). Nie prowadzę sklepów stacjonarnych. Umowy zawierane są na odległość. Towar nabywany jest w (…).

(…)

Wniosek uzupełnił Pan o następujące informacje:

Napoje będące przedmiotem wniosku zawierają w swoim składzie dodatek cukrów będących monosacharydami lub disacharydami oraz środków spożywczych zawierających te substancje oraz substancji słodzących, o których mowa w rozporządzeniu Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1333/2008 z dnia 16 grudnia 2008 r. w sprawie dodatków do żywności (Dz. Urz. UE L 354 z 31.12.2008, str. 16, ze zm.), oraz kofeinę lub taurynę.

Udział masowy soków owocowych, warzywnych lub owocowo - warzywnych wynosi mniej niż 20%. Napoje klasyfikowane są w PKWIU 11.07.19.

Sprzedaż napojów na rzecz konsumentów przez Internet stanowi umowę zawartą na odległość w myśl art. 2 pkt 1 ustawy z 30 maja 2014 r. o prawach konsumenta (Dz. U. z 2020 r. poz. 287 ze zm.), tj. umowę zawartą w ramach zorganizowanego systemu zawierania umów na odległość, bez jednoczesnej fizycznej obecności stron, z wyłącznym wykorzystaniem jednego lub większej liczby środków porozumiewania się na odległość do chwili zawarcia umowy włącznie.

Pytanie dotyczy sprzedaży na rzecz konsumentów w rozumieniu art. 221 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. – Kodeks cywilny (Dz. U. z 2022 r. poz. 1360 ze zm.).

**Pytanie (ostatecznie sformułowane w uzupełnieniu wniosku)**

Czy prawidłowe jest stanowisko Wnioskodawcy, zgodnie z którym jeżeli Wnioskodawca prowadzi sprzedaż napojów, o których mowa w art. 12a ust. 1 ustawy o zdrowiu publicznym wyłącznie online za pośrednictwem portali e-handlu poprzez zawieranie umów na odległość, to Wnioskodawca nie jest zobowiązany do uiszczenia opłaty od środków spożywczych, o której mowa w art. 12a ust. 1 ustawy o zdrowiu publicznym („Opłata cukrowa”) od napojów sprzedawanych online na rzecz Konsumentów?

**Pana stanowisko w sprawie (sformułowane w uzupełnieniu wniosku)**

Skoro Wnioskodawca, prowadzi sprzedaż towarów, w tym Napojów wyłącznie online za pośrednictwem platform internetowych e-handlu poprzez zawieranie umów na odległość, to Wnioskodawca nie jest zobowiązany do uiszczenia Opłaty cukrowej od napojów sprzedawanych online na rzecz Konsumentów. Wynika to z faktu, że sprzedaż prowadzona przez Wnioskodawcę nie stanowi sprzedaży detalicznej w rozumieniu ustawy o zdrowiu publicznym, a także z uwagi na to, że Wnioskodawca nie jest hurtownikiem, którego przedmiot działalności polega na sprzedaży Napojów do punktów sprzedaży detalicznej. W konsekwencji, Wnioskodawca nie jest również zobowiązany do składania do urzędu skarbowego informacji, o której mowa w art. 12g ust. 1 pkt 1 ustawy o zdrowiu publicznym.

Analogiczne stanowisko zostało uznane za prawidłowe w interpretacjach indywidualnych Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej wydanej w sprawach: 0111-KDSB1-1.4019.25.2021.2.MF, 0111- KDSB1-1.4019. 94.2021.2.MF.

**Ocena stanowiska**

Stanowisko, które przedstawił Pan we wniosku jest prawidłowe.

**Uzasadnienie interpretacji indywidualnej**

Zgodnie z art. 12a ust. 1 ustawy z 11 września 2015 r. o zdrowiu publicznym (Dz. U. z 2022 r. poz. 1608), zwanej dalej ustawą,

wprowadzanie na rynek krajowy napojów z dodatkiem:

1) cukrów będących monosacharydami lub disacharydami oraz środków spożywczych zawierających te substancje oraz substancji słodzących, o których mowa w rozporządzeniu Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1333/2008 z dnia 16 grudnia 2008 r. w sprawie dodatków do żywności (Dz. Urz. UE L 354 z 31.12.2008, str. 16, z późn. zm.) zwanym dalej "rozporządzeniem nr 1333/2008",

2) kofeiny lub tauryny

– podlega opłacie.

Stosownie do art. 12a ust. 2 ustawy,

przez wprowadzenie na rynek krajowy napojów, o których mowa w ust. 1, rozumie się sprzedaż napojów przez podmioty obowiązane do zapłaty opłaty, o których mowa w art. 12d ust. 1, do pierwszego punktu, w którym jest prowadzona sprzedaż detaliczna oraz sprzedaż detaliczna napojów przez: producenta, podmiot, o którym mowa w art. 12d ust. 1 pkt 2, podmiot nabywający napoje w ramach wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów lub importera napoju, albo sprzedaż w przypadku, o którym mowa w art. 12e ust. 3.

Jak stanowi art. 12a ust. 3 ustawy,

przez sprzedaż detaliczną, o której mowa w ust. 2, rozumie się dokonywanie na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, w ramach działalności gospodarczej zbywcy, odpłatnego zbywania towarów konsumentom na podstawie umowy zawartej:

1) w lokalu przedsiębiorstwa w rozumieniu art. 2 pkt 3 ustawy z dnia 30 maja 2014 r. o prawach konsumenta (Dz. U. z 2020 r. poz. 287),

2) poza lokalem przedsiębiorstwa w rozumieniu art. 2 pkt 2 ustawy z dnia 30 maja 2014 r. o prawach konsumenta

\- także w przypadku, gdy zbywaniu towaru towarzyszy świadczenie usługi odrębnie niezaewidencjonowanej.

Natomiast w myśl art. 12b ust. 1 ustawy,

za napój, o którym mowa w art. 12a ust. 1, uważa się wyrób w postaci napoju oraz syrop będący środkiem spożywczym, ujęty w Polskiej Klasyfikacji Wyrobów i Usług w klasach 10.32 i 10.89 oraz w dziale 11, w którego składzie znajduje się co najmniej jedna z substancji, o których mowa w art. 12a ust. 1, z wyłączeniem substancji występujących w nich naturalnie.

Zgodnie z art. 12d ust. 1 ustawy,

obowiązek zapłaty opłaty ciąży na osobie fizycznej, osobie prawnej oraz jednostce organizacyjnej nieposiadającej osobowości prawnej będącej:

1) podmiotem sprzedającym napoje do punktów sprzedaży detalicznej albo prowadzącym sprzedaż detaliczną napojów w przypadku: producenta, podmiotu nabywającego napoje w ramach wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów lub importera napoju;

2) zamawiającym, w przypadku gdy skład napoju objętego opłatą stanowi element umowy zawartej przez producenta a dotyczącej produkcji tego napoju dla zamawiającego.

Jak stanowi art. 12e ust. 1 ustawy,

obowiązek zapłaty opłaty powstaje z dniem wprowadzenia na rynek krajowy napoju, o którym mowa w art. 12a ust. 1.

Stosownie do art. 12g ust. 1 ustawy,

podmioty obowiązane do zapłaty opłaty, o których mowa w art. 12d ust. 1, są obowiązane:

1) składać w postaci elektronicznej informację, opatrzoną podpisem kwalifikowanym, według wzoru, o którym mowa w ust. 3, organowi właściwemu w sprawie opłaty za pośrednictwem systemu informatycznego ministra właściwego do spraw finansów publicznych,

2) obliczać i wpłacać opłatę

\- w terminie do 25. dnia miesiąca następującego po miesiącu, którego dotyczy informacja, na rachunek organu właściwego w sprawie opłaty.

Z opisu stanu faktycznego przedstawionego we wniosku wynika, że sprzedaje Pan napoje, z dodatkami, o których mowa w art. 12a ust. 1 ustawy, uprzednio nabyte przez Pana w (…), za pośrednictwem Internetu, jest to sklep z napojami (…), mieszczącymi się w klasyfikacji PKWiU 10.32, 10.89 lub w dziale 11. Nie posiada Pan w sprzedaży soków, natomiast przedmiotowe napoje mogą zawierać sok owocowy. W odpowiedzi na wezwanie Organu doprecyzował Pan, że udział masowy soku owocowego, warzywnego lub owocowo-warzywnego w napojach wynosi mniej niż 20%, a napoje klasyfikowane są w Polskiej Klasyfikacji Wyrobów i Usług 11.07.19.

Wskazał Pan, że platformami internetowymi za pośrednictwem, których prowadzi Pan przedmiotową sprzedaż są: (…). Klienci to osoby fizyczne, ale mogą poprosić o fakturę VAT. Jednakże nie ma Pan możliwości zweryfikowania w jakim celu Przedsiębiorcy nabywają sprzedawane towary (w tym napoje). Jednocześnie w uzupełnieniu wniosku doprecyzował Pan, że przedmiotowe pytanie dotyczy sprzedaży na rzecz konsumentów w myśl art. 221 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. – Kodeks cywilny (Dz. U. z 2022 r. poz. 1360 ze zm.). Nie prowadzi Pan sklepów stacjonarnych, jak również nie prowadzi Pan sprzedaży hurtowej.

W odpowiedzi na wezwanie podał Pan, że prowadzona przez Pana sprzedaż napojów przez Internet stanowi umowę zawartą na odległość, bez jednoczesnej fizycznej obecności stron, z wyłącznym wykorzystywaniem jednego lub większej liczby środków porozumiewania się na odległość do chwili zawarcia umowy włącznie.

Pana wątpliwość budzi, czy w przypadku sprzedaży przez Pana napojów, o których mowa w art. 12a ust. 1 ustawy wyłącznie online za pośrednictwem portali e-handlu poprzez zawieranie umów na odległość jest Pan zobowiązany do zapłaty opłaty od środków spożywczych, o której mowa w art. 12a ust. 1 ustawy od napojów sprzedawanych online na rzecz konsumentów.

Jak wynika z powołanych wyżej przepisów ustawy o zdrowiu publicznym, opłacie od środków spożywczych podlega wprowadzenie na rynek krajowy napojów ujętych w Polskiej Klasyfikacji Wyrobów i Usług w klasach 10.32 i 10.89 oraz w dziale 11, w składzie których znajduje się co najmniej jedna z substancji, o których mowa w art. 12a ust. 1 ustawy, z wyłączeniem substancji występujących w nich naturalnie.

Z kolei przez wprowadzenie na rynek krajowy napojów o których mowa w art. 12a ust. 1 ustawy, rozumie się sprzedaż napojów przez podmioty obowiązane do zapłaty opłaty, do pierwszego punktu, w którym jest prowadzona sprzedaż detaliczna oraz sprzedaż detaliczna napojów przez: producenta, podmiot, o którym mowa w art. 12d ust. 1 pkt 2, podmiot nabywający napoje w ramach wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów lub importera napoju albo sprzedaż w przypadku, o którym mowa w art. 12e ust. 3 ustawy tj. sprzedaż napojów podmiotowi prowadzącemu jednocześnie sprzedaż detaliczną oraz hurtową.

W myśl art. 12e ust. 1 ustawy obowiązek zapłaty opłaty powstaje z dniem wprowadzenia na rynek krajowy napoju, o którym mowa w art. 12a ust. 1.

Zgodnie z art. 12a ust. 3 ustawy, przez sprzedaż detaliczną rozumie się dokonywanie na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej odpłatnego zbywania towarów konsumentom na podstawie umowy zawartej w lokalu przedsiębiorstwa lub umowy zawartej poza lokalem przedsiębiorstwa.

Przez lokal przedsiębiorstwa w myśl art. 2 pkt 3 ustawy z 30 maja 2014 r. o prawach konsumenta (Dz. U. z 2020 r. poz. 287 ze zm.), zwanej dalej ustawą o prawach konsumenta, rozumie się:

a) miejsce prowadzenia działalności będące nieruchomością albo częścią nieruchomości, w którym przedsiębiorca prowadzi działalność na stałe,

b) miejsce prowadzenia działalności będące rzeczą ruchomą, w którym przedsiębiorca prowadzi działalność zwyczajowo albo na stałe.

Natomiast stosownie do art. 2 pkt 2 ustawy o prawach konsumenta umowa zawarta poza lokalem przedsiębiorstwa oznacza:

umowę z konsumentem zawartą:

a) przy jednoczesnej fizycznej obecności stron w miejscu, które nie jest lokalem przedsiębiorstwa danego przedsiębiorcy,

b) w wyniku przyjęcia oferty złożonej przez konsumenta w okolicznościach, o których mowa w lit. a,

c) w lokalu przedsiębiorstwa danego przedsiębiorcy lub za pomocą środków porozumiewania się na odległość bezpośrednio po tym, jak nawiązano indywidualny i osobisty kontakt z konsumentem w miejscu, które nie jest lokalem przedsiębiorstwa danego przedsiębiorcy, przy jednoczesnej fizycznej obecności stron,

d) podczas wycieczki zorganizowanej przez przedsiębiorcę, której celem lub skutkiem jest promocja oraz zawieranie umów z konsumentami.

Zatem sprzedaż detaliczna w rozumieniu ustawy dotyczy wyłącznie sprzedaży towarów na rzecz konsumentów na podstawie umowy zawartej w lokalu przedsiębiorstwa lub umowy zawartej poza lokalem przedsiębiorstwa, przy czym w drugim przypadku konieczna jest fizyczna obecność stron przynajmniej na etapie złożenia oferty, która inicjuje zawarcie umowy.

Należy wskazać, że ustawa o prawach konsumenta, oprócz ww. rodzajów umów (umowy zawartej w lokalu przedsiębiorstwa i umowy zawartej poza lokalem przedsiębiorstwa) wymienia jeszcze jeden rodzaj umowy, a mianowicie umowę zawartą na odległość.

Zgodnie z art. 2 pkt 1 ustawy o prawach konsumenta umowa zawarta na odległość oznacza:

umowę zawartą z konsumentem w ramach zorganizowanego systemu zawierania umów na odległość, bez jednoczesnej fizycznej obecności stron, z wyłącznym wykorzystaniem jednego lub większej liczby środków porozumiewania się na odległość do chwili zawarcia umowy włącznie.

W świetle powyższego, sprzedaż towarów na odległość do konsumentów za pośrednictwem środków komunikacji elektronicznej nie spełnia definicji sprzedaży detalicznej, o której mowa w art. 12a ust. 3 ustawy.

Zatem sprzedaż przez Pana napojów, o których mowa w art. 12a ust. 1 ustawy na rzecz konsumentów wyłącznie online za pośrednictwem portali e-handlu poprzez zawieranie umów na odległość, nie stanowi wprowadzenia napojów na rynek krajowy zgodnie z art. 12a ust. 2 ustawy, a tym samym nie podlega opłacie od środków spożywczych, o której mowa w art. 12a ust. 1 ustawy.

W konsekwencji, ponieważ nie jest Pan zobowiązany do zapłaty opłaty od środków spożywczych, nie będzie na Panu ciążył również obowiązek złożenia informacji, o której mowa w art. 12g ust. 1 pkt 1 ustawy, organowi właściwemu w sprawie opłaty za pośrednictwem systemu informatycznego ministra właściwego do spraw finansów publicznych.

Odnosząc się do Pana stanowiska w zakresie braku obowiązku zapłaty opłaty od środków spożywczych „z uwagi na to, że Wnioskodawca nie jest hurtownikiem”, Organ zauważa, że kwestia nie prowadzenia przez Pana sprzedaży hurtowej pozostaje bez wpływu na brak obowiązku zapłaty opłaty w przypadku sprzedaży napojów na rzecz konsumentów przez Internet.

**Tym samym Pana stanowisko w zakresie braku obowiązku uiszczenia opłaty od środków spożywczych w przypadku sprzedaży przez Pana napojów, o których mowa w art. 12a ust. 1 ustawy na rzecz konsumentów wyłącznie online za pośrednictwem portali e-handlu poprzez zawieranie umów na odległość, a w konsekwencji braku obowiązku składania informacji, o której mowa w art. 12g ust. 1 pkt 1 ustawy – jest prawidłowe.**

Końcowo, odnosząc się do powołanych przez Pana interpretacji indywidualnych, wskazać należy, że dotyczą one konkretnych, indywidualnych spraw podatników, w określonym stanie faktycznym/zdarzeniu przyszłym i w tych sprawach rozstrzygnięcia w nich zawarte są wiążące, zatem nie mogą przesądzać o treści niniejszego rozstrzygnięcia. Natomiast organy podatkowe mimo, że w ocenie indywidualnych spraw podatników posiłkują się wydanymi rozstrzygnięciami sądów i innych organów podatkowych, to nie mają możliwości zastosowania ich wprost, z tego powodu, że nie stanowią materialnego prawa podatkowego.

**Dodatkowe informacje**

**Informacja o zakresie rozstrzygnięcia**

Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Pan przedstawił i stanu prawnego, który obowiązuje w dniu wydania interpretacji.

**Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji**

\- Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2021 r. poz. 1540 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli: Pana sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego i zastosuje się Pan do interpretacji.

\- Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:

1) z zastosowaniem art. 119a;

2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;

3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.

\- Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

**Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację**

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego (\`(...)\`).

Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. z 2022 r. poz. 329 ze zm.; dalej jako „PPSA”.

Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):

\- w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Teodora Sixta 17, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo

\- w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Elektronicznej Skrzynki Podawczej Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

**Podstawa prawna dla wydania interpretacji**

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2021 r. poz. 1540 ze zm.).