Interpretacja indywidualna
Sygnatura: ITPB2/415-705a/09/AD
Organ: Dyrektor Izby Skarbowej w Bydgoszczy
Data wydania: 2009-11-18
Teza: Ustalenie prawa do skorzystania z ulgi rehabilitacyjnej z tytułu wydatków poniesionych na używanie samochodu ciężarowego dla potrzeb związanych z przewozem na niezbędne zabiegi rehabilitacyjne.
Słowa kluczowe: samochód-samochód ciężarowy; samochód-samochód osobowy; ulga-ulga rehabilitacyjna
Przepisy: [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-Rozdział 6-art. 26

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA

Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.) oraz § 4 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz. U. Nr 112, poz. 770 ze zm.) Dyrektor Izby Skarbowej w Bydgoszczy działając w imieniu Ministra Finansów stwierdza, że stanowisko Pana, przedstawione we wniosku z dnia 17 sierpnia 2009 r. (data wpływu 18 sierpnia 2009 r.), uzupełnionym pismem w dniu 2 października 2009 r. (data wpływu) o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie możliwości skorzystania z ulgi rehabilitacyjnej z tytułu wydatków poniesionych na używanie samochodu osobowego dla potrzeb związanych z koniecznym przewozem na niezbędne zabiegi leczniczo-rehabilitacyjne - **jest nieprawidłowe.**

UZASADNIENIE

W dniu 18 sierpnia 2009 r. został złożony ww. wniosek o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie możliwości skorzystania z odliczenia od dochodu w ramach ulgi rehabilitacyjnej wydatków poniesionych na używanie samochodu osobowego dla potrzeb związanych z koniecznym przewozem na niezbędne zabiegi leczniczo- rehabilitacyjne. Z uwagi na stwierdzone we wniosku braki formalne, wezwano Wnioskodawcę pismem z dnia 21 września 2009 r. Nr ITPB2/415-705/09-2/AD do ich uzupełnienia. Wniosek uzupełniony został przez Pana pismem w dniu 2 października 2009 r. (data wpływu) oraz pismem z dnia 12 listopada 2009 r. (data wpływu 13 listopada 2009 r.).

W przedmiotowym wniosku oraz jego uzupełnieniu przedstawiono następujący stan faktyczny.

Od października 2005 r. do 5 czerwca 2008 r. dojeżdżał Pan na dializy. W okresie tym posiadał Pan I grupę inwalidzką. W dniu 5 czerwca 2008 r. przeszedł Pan operację (przeszczep nerki). Po przeszczepie orzeczono w stosunku do Pana II grupę inwalidzką na okres do 2011 r. W związku z przeprowadzoną operacją w dalszym ciągu jeździł Pan 3-4 razy w miesiącu na rehabilitację oraz na kontrole, obecnie co dwa tygodnie. W dniu 17 października 2001 r. nabył Pan jako samochód ciężarowy samochód marki Skoda Fabia o pojemności silnika 1.400, który posiada homologację. W dniu zakupu samochód miał zamontowaną kratę i zarejestrowany jest jako samochód ciężarowy. W chwili obecnej pomimo, iż pojazd jest samochodem osobowym przeznaczonym do przewozu 5 osób i nie ma już zamontowanej kratki, w wydziale komunikacji odmówiono Panu zmiany wpisu w dowodzie rejestracyjnym z samochodu ciężarowego na samochód osobowy. Dodatkowo podaje Pan, iż żona Pana jest po operacji lewej piersi i węzłów, przebywa na zasiłku przedemerytalnym, który wynosi 560 zł miesięcznie. Natomiast Pan posiada rentę w wysokości 870 zł. Mając na uwadze powyższe sporządził Pan korekty zeznań o wysokości osiągniętego dochodu (poniesionej straty) za lata 2007-2008 (PIT-37), w których uwzględnił odliczenie od dochodu w ramach ulgi rehabilitacyjnej wydatków poniesionych na używanie samochodu osobowego dla potrzeb związanych z koniecznym przewozem na niezbędne zabiegi leczniczo-rehabilitacyjne. W wyniku przeprowadzonych czynności sprawdzających organ podatkowy zakwestionował Panu powyższe odliczenia z uwagi, iż jest Pan właścicielem samochodu, który został zarejestrowany jako samochód ciężarowy.

Po analizie treści wniosku, mając na względzie zakres kompetencji przyznanej tutejszemu organowi i treść przepisu art. 14b ustawy Ordynacja podatkowa przyjęto, iż na podstawie przedstawionego we wniosku stanu faktycznego intencją Pana było uzyskanie odpowiedzi na pytania:

1.  Czy w sytuacji opisanej w przedmiotowym wniosku w zeznaniu podatkowym za lata 2007-2008 przysługuje Panu prawo do skorzystania z ulgi rehabilitacyjnej z tytułu wydatków poniesionych na używanie samochodu osobowego dla potrzeb związanych z koniecznym przewozem na niezbędne zabiegi leczniczo- rehabilitacyjne?
2.  Czy w przypadku nabycia prawa do ww. ulgi może Pan złożyć korektę zeznań za lata 2007-2008 dokonując w nich odliczenia z powyższego tytułu?

Przedmiotem niniejszej interpretacji jest odpowiedź na pytanie pierwsze. W zakresie pytania drugiego zostanie wydane odrębne rozstrzygnięcie.

Zdaniem Wnioskodawcy - w zakresie pytania pierwszego - przysługuje Mu prawo do odliczenia w ramach ulgi rehabilitacyjnej wydatków poniesionych w związku z przejazdami na zabiegi rehabilitacyjne.

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego stanu faktycznego uznaje się za nieprawidłowe.

Zgodnie z art. 26 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t. j. Dz. U. z 2000 r. Nr 14, poz. 176 ze zm.) podstawę obliczenia podatku z zastrzeżeniem art. 24 ust. 3, art. 29-30c oraz art. 30e, stanowi dochód ustalony zgodnie z art. 9, art. 24 ust. 1, 2, 4, 4a-4e, ust. 6 lub art. 24b ust. 1 i 2 lub art. 25, po odliczeniu kwot wydatków na cele rehabilitacyjne oraz wydatków związanych z ułatwieniem wykonywania czynności życiowych, poniesionych w roku podatkowym przez podatnika będącego osobą niepełnosprawną lub podatnika, na którego utrzymaniu są osoby niepełnosprawne.

Rodzaje wydatków na cele rehabilitacyjne uprawniające do odliczeń od dochodu przed opodatkowaniem zawiera art. 26 ust. 7a ww. ustawy, zaś zasady i warunki dokonywania tych odliczeń określone zostały w ust. 7b–7g tego artykułu.

Przepis art. 26 ust. 7a pkt 14 ww. ustawy stanowi, iż wydatkami, które uprawniają do skorzystania z przedmiotowej ulgi są wydatki poniesione na używanie samochodu osobowego, stanowiącego własność (współwłasność) osoby niepełnosprawnej zaliczonej do I lub II grupy inwalidztwa lub podatnika mającego na utrzymaniu osobę niepełnosprawną zaliczoną do I lub II grupy inwalidztwa albo dzieci niepełnosprawne, które nie ukończyły 16 roku życia, dla potrzeb związanych z koniecznym przewozem na niezbędne zabiegi leczniczo-rehabilitacyjne - w wysokości nieprzekraczającej w roku podatkowym kwoty 2280 zł.

Na podstawie art. 26 ust. 7b wydatki, o których mowa powyżej podlegają odliczeniu od dochodu, jeżeli nie zostały sfinansowane (dofinansowane) ze środków zakładowego funduszu rehabilitacji osób niepełnosprawnych, Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych lub ze środków Narodowego Funduszu Zdrowia, zakładowego funduszu świadczeń socjalnych albo nie zostały zwrócone podatnikowi w jakiejkolwiek formie. W przypadku gdy wydatki były częściowo sfinansowane (dofinansowane) z tych funduszy (środków), odliczeniu podlega różnica pomiędzy poniesionymi wydatkami a kwotą sfinansowaną (dofinansowaną) z tych funduszy (środków) lub zwróconą w jakiejkolwiek formie.

W myśl art. 26 ust. 7c wysokość wydatków na ww. cele ustala się na podstawie dokumentów stwierdzających ich poniesienie, z wyjątkiem wydatków, o których mowa w ust. 7a pkt 7, 8 i 14.

Stosownie do treści art. 26 ust. 7d cytowanej ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, warunkiem odliczenia wydatków, o których mowa w ust. 7a, jest posiadanie przez osobę, której dotyczy wydatek:

1.  orzeczenia o zakwalifikowaniu przez organy orzekające do jednego z trzech stopni niepełnosprawności, określonych w odrębnych przepisach, lub
2.  decyzji przyznającej rentę z tytułu całkowitej lub częściowej niezdolności do pracy, rentę szkoleniową albo rentę socjalną, albo
3.  orzeczenia o niepełnosprawności osoby, która nie ukończyła 16 roku życia, wydanego na podstawie odrębnych przepisów.

Zgodnie z brzmieniem art. 26 ust. 7e cyt. ustawy, ww. przepisy stosuje się odpowiednio do podatników, na których utrzymaniu pozostają następujące osoby niepełnosprawne: współmałżonek, dzieci własne i przysposobione, dzieci obce przyjęte na wychowanie, pasierbowie, rodzice, rodzice współmałżonka, rodzeństwo, ojczym, macocha, zięciowie i synowe - jeżeli w roku podatkowym dochody tych osób niepełnosprawnych nie przekraczają kwoty 9.120 zł.

Natomiast art. 26 ust. 7f ww. ustawy stanowi, iż ilekroć w przepisach ust. 7a jest mowa o osobach zaliczonych do:

1.  I grupy inwalidztwa – należy przez to rozumieć odpowiednio osoby, w stosunku do których, na podstawie odrębnych przepisów, orzeczono:

1.  całkowitą niezdolność do pracy oraz niezdolność do samodzielnej egzystencji albo
2.  znaczny stopień niepełnosprawności,

3.  II grupy inwalidztwa- należy przez to rozumieć odpowiednio osoby, w stosunku do których, na podstawie odrębnych przepisów, orzeczono:

1.  całkowitą niezdolność do pracy albo
2.  umiarkowany stopień niepełnosprawności.

Z przytoczonych powyżej przepisów wynika, iż jednym z warunków odliczenia od dochodu wydatków poniesionych na korzystanie z samochodu dla potrzeb związanych z koniecznym przewozem na niezbędne zabiegi leczniczo-rehabilitacyjne, określonym w przepisie art. 26 ust. 7a pkt 14 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych jest posiadanie na własność (współwłasność) i używanie w ww. celu samochodu osobowego przez osobę niepełnosprawną, zaliczoną do I lub II grupy inwalidztwa lub podatnika mającego na utrzymaniu osobę niepełnosprawną zaliczoną do I lub II grupy inwalidztwa albo dzieci niepełnosprawne, które nie ukończyły 16 roku życia.

Z przedstawionego we wniosku stanu faktycznego wynika, iż w okresie od października 2005 r. do 5 czerwca 2008 r. posiadał Pan I grupę inwalidzką. Natomiast po operacji w czerwcu 2008 r. orzeczono w stosunku do Pana II grupę inwalidzką na okres do 2011 r. Przed operacją dojeżdżał Pan na dializy, po operacji zaś na rehabilitację i kontrolę. W tym celu korzystał Pan z posiadanego samochodu zarejestrowanego jako samochód ciężarowy, który nabył w dniu 17 października 2001 r.

Stosownie do art. 6 ustawy z dnia 16 listopada 2006 r. o zmianie ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych oraz o zmianie niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 217 poz. 1588), do samochodów nabytych przed dniem 1 stycznia 2007 r. stosuje się przepisy ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych w brzmieniu obowiązującym przed dniem 1 stycznia 2007 r.

Na gruncie przepisów ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych obowiązujących w 2001 r. samochód osobowy zdefiniowano w art. 23 ust. 3a. Przepis ten stanowił, iż ilekroć w ust. 1 tegoż artykułu była mowa o samochodzie osobowym – należało przez to rozumieć każdy samochód, który nie posiada homologacji producenta lub importera wymaganej dla samochodów innych niż osobowe oraz którego dopuszczalna ładowność nie przekracza 500 kg.

W świetle powyższych przepisów nie sposób zatem uznać za samochód osobowy – samochodu, który posiada homologację producenta wymaganą dla samochodów ciężarowych. Korzystanie z samochodu ciężarowego nie uprawnia natomiast do ulgi określonej w art. 26 ust. 7a pkt 14 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Mając zatem na uwadze stan faktyczny przedstawiony we wniosku oraz powołane wyżej przepisy prawa stwierdzić należy, iż poniesione przez Pana w latach 2007-2008 r. wydatki na korzystanie z samochodu dla potrzeb związanych z dojazdem na zabiegi rehabilitacyjne nie mogą podlegać odliczeniu od dochodu stanowiącego podstawę opodatkowania podatkiem dochodowym od osób fizycznych.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie, ul. Staromłyńska 10, 70-561 Szczecin po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy).

Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Bydgoszczy Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Toruniu, ul. Św. Jakuba 20, 87-100 Toruń.