Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0114-KDIP3-1.4011.703.2023.12.BS
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-04-11
Teza: Opodatkowanie sprzedaży nieruchomości przez
Zleceniodawcę (umowa powiernicza).
Słowa kluczowe: Białoruś
faktura-faktura VAT
nakłady
nieruchomości-nabycie nieruchomości
powiernictwo
umowa-umowa zlecenia
Zagadnienia: Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Koszty uzyskania przychodów.-Koszty uzyskania
przychodów.
Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 1-Podmiot i przedmiot opodatkowania-
Terytorium RP
Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Źródła przychodów.-Przychód z odpłatnego zbycia rzeczy
lub praw.
Przepisy: [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 1-art. 4a
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 1-art. 6-ust. 1
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 1-art. 6-ust. 2
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 1-art. 9-ust. 1
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 2-art. 10-ust. 1-pkt 8
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 2-art. 11-ust. 1
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 2-art. 19-ust. 3
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 4-art. 22-ust. 1
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 4-art. 22-ust. 6c
1

[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 4-art. 22-ust. 6e
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 4-art. 22-ust. 6f
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 6-art. 30e-ust. 1
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 6-art. 30e-ust. 2
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 6-art. 30e-ust. 4
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 6-art. 30e-ust. 5

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

28 lipca 2023 r. wpłynął Państwa wniosek wspólny z 29 czerwca 2023 r. o wydanie
    interpretacji indywidualnej. Uzupełnili go Państwo pismem z 20 października 2023 r.
    (wpływ 26 października 2023 r.) oraz pismem z 24 listopada 2024 r. (wpływ 4 grudnia 2023
    r.).
    Zainteresowani, którzy wystąpili z wnioskiem
    1) Zainteresowany będący stroną postępowania:
      A A

    2) Zainteresowana niebędąca stroną postępowania:
      B B
    Treść wniosku jest następująca:
    Opis stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego
    Są Państwo małżeństwem, nie posiadają Państwo małżeńskiej umowy majątkowej, są
    Państwo obywatelami Białorusi nie posiadającymi rezydencji podatkowej w Polsce. W
    okresie będącym przedmiotem zapytania Zainteresowani posiadają stałe miejsce
    zamieszkania dla celów podatku dochodowego w Białorusi. Nie prowadzą działalności
    gospodarczej albo pozarolniczej działalności gospodarczej w rozumieniu art. 5a pkt 6
    ustawy o podatku odchodowym od osób fizycznych.
    Zainteresowany będący Stroną postępowania to Pan A A, Zainteresowany niebędący
    stroną postępowania - Pani B B (żona Pana A A).
    W dniu 29 września 2021 roku Zainteresowani (zwani dalej łącznie jako: "Zleceniodawca"
    lub "Powierzający"), zawarli w formie aktu notarialnego z osobą fizyczną prowadzącą
    działalność gospodarczą w rozumieniu art. 5a pkt 6 ustawy o podatku odchodowym od
    osób fizycznych ("Zleceniobiorca" lub "Powiernik") odpłatną umowę zlecenia ("Umowa
    Zlecenia").
    Przedmiotem Umowy Zlecenia jest zobowiązanie się Zleceniobiorcy do odpłatnego
    nabycia określonej w Umowie Zlecenia zabudowanej nieruchomości gruntowej położonej
    w (...) ("Nieruchomość"), we własnym imieniu lecz na rzecz i rachunek Zleceniodawcy, za
    cenę określoną w Umowie Zlecenia, a następnie - po złożeniu oświadczenia przez
    Zleceniodawcę - do przeniesienia na Zleceniodawcę Nieruchomości oraz wydania
    Zleceniodawcy Nieruchomości.
    Zleceniodawca przekazał na rachunek depozytowy kancelarii notarialnej kwotę niezbędną
    do zrealizowania zlecenia, w tym m in. na poczet ceny sprzedaży, za którą Zleceniobiorca
    nabędzie Nieruchomość, oraz na poczet wynagrodzenia Zleceniobiorcy. Umowa Zlecenia
    stanowi, że w przypadku gdy przeniesienie własności Nieruchomości na rzecz
    Zleceniodawcy nie będzie możliwe z jakiejkolwiek przyczyny, Zleceniodawca może wskazać
    osobę trzecią, na którą Zleceniobiorca będzie zobowiązany przenieść Nieruchomość.
    Przeniesienie własności Nieruchomości na osobę trzecią będzie w takim przypadku
    traktowane jako właściwe wykonanie Umowy Zlecenia przez Zleceniobiorcę. W przypadku
    braku wskazania osoby przez Zleceniodawcę, Zleceniobiorca może zbyć Nieruchomość na
    rzecz dowolnej osoby fizycznej lub prawnej, za cenę nie niższą niż określona w Umowie
    Zlecenia, a ponadto Zleceniodawca zobowiązuje Zleceniobiorcę do rozliczenia ceny
    uzyskanej ze sprzedaży na rzecz Zleceniodawcy.
    Zgodnie z Umową Zlecenia Zleceniobiorca zobowiązany jest przestrzegać wskazań
    Zleceniodawcy co do sposobu wykonania zlecenia. Wydanie Nieruchomości na rzecz
    Zleceniodawcy do posiadania, korzystania, zarządzania oraz jako uprawnionemu do
    pobierania pożytków z Nieruchomości nastąpi w dniu, w którym w posiadanie
    Nieruchomości wejdzie Zleceniobiorca
    W dniu 29 września 2021 roku Zleceniobiorca dokonał nabycia własności Nieruchomości
    w drodze umowy sprzedaży zawartej w formie aktu notarialnego, za cenę nieznacznie
    niższą niż wskazana wprost w Umowie Zlecenia. Nabycie własności Nieruchomości (gruntu
    i budynku) nastąpiło do majątku osobistego Zleceniobiorcy w całości za środki uzyskane
    od Zleceniodawcy, w które został wyposażony zgodnie w Umową Zlecenia. Na dzień
    skierowania niniejszego wniosku nie doszło jeszcze do przeniesienia własności
    Nieruchomości na Powierzających.
    Nieruchomość jest przeznaczona do sprzedaży, nie jest w niej prowadzona działalność
    gospodarcza, ani nie jest użytkowana przez Zleceniobiorcę. Nieruchomość nie będzie
    wykorzystywana na własne potrzeby Zleceniobiorcy. Zleceniobiorca nie użytkuje

    Nieruchomości, nie uzyskuje z niej pożytków ani środków pieniężnych, w przypadku ich
    uzyskania zostaną one przekazane Zleceniodawcy.
    Na Nieruchomości dokonywane są nakłady, w tym m.in. remont wewnątrz budynku i
    przebudowy - otwory w elewacjach ("Nakłady"). Należności wykonawców prac z tytułu
    Nakładów są dokumentowane na podstawie faktur VAT wystawianych na rzecz
    Zleceniobiorcy, natomiast opłacane są przez Powierzającego. Zleceniobiorca nie otrzyma
    żadnych korzyści w związku z Nakładami, jakie zostaną poniesione przez Powierzającego.
    Uzupełnienie wniosku
    Wnioskodawca oraz Zainteresowany (Pan A A i jego małżonka Pani B B) nie dokonali -
    oprócz sprzedaży „Nieruchomości” opisanej we wniosku - sprzedaży innych
    nieruchomości na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.
    Wnioskodawca oraz Zainteresowany (A A i jego małżonka Pani B B), poza
    „Nieruchomością” objętą przedmiotem wniosku, posiadają na terytorium Rzeczypospolitej
    Polskiej lokal mieszkalny położony w (...) o numerze (...) (pow. 61,07 m2) i numerze księgi
    wieczystej (...) („Lokal”). Lokal został nabyty na podstawie Umowy sprzedaży zawartej w
    formie aktu notarialnego dnia 22 czerwca 2022 roku, przed zastępcą notarialnym (...),
    zastępcą notariusza (...), kancelaria notarialna w (...) (Rep. (...)) w celu wspólnego w nim
    zamieszkiwania, i taką funkcje pełni obecnie. Na chwilę obecną Lokal nie jest
    przeznaczony do sprzedaży.
    Nieruchomość będąca przedmiotem wniosku przeznaczona do sprzedaży ma charakter
    mieszkalny. Nieruchomość będąca przedmiotem wniosku została nabyta na cele
    mieszkalne, z opcją odsprzedaży jeżeli plany życiowe ulegną zmianie.
    Zgodnie z przytoczoną poniżej treścią Umowy Zlecenia, Zleceniobiorca (Powiernik),
    zobowiązany był do:
        „nabycia - w imieniu własnym, lecz na rzecz i rachunek Zleceniodawcy na
        warunkach określonych pryz Zleceniodawcę i za środki finansowe Zleceniodawcy,
        zabudowanej nieruchomości gruntowej [...] zwanej dalej „Nieruchomością”, za cenę
        w kwocie [...], a następnie - po złożeniu oświadczenia przez Zleceniodawcę - do
        przeniesienia na Zleceniodawcę Nieruchomości oraz wydania Zleceniodawcy
        Nieruchomości, zgodnie z przepisami Tytułu XXI Księgi Trzeciej ustawy z dnia 23
        kwietnia 1964 roku - Kodeks Cywilny (Dz.U. z 2020 r. ,poz. 1740, ze zm.)”;
        „Zleceniobiorca zobowiązany jest przestrzegać wskazań Zleceniodawcy co do
        sposobu wykonania umowy zlecenia”;
        „W przypadku, gdy przeniesienie własności Nieruchomości na rzecz Zleceniodawcy
        nie będzie możliwe z jakiejkolwiek przyczyny, Zleceniodawca może wskazać osobę
        trzecią, na którą Zleceniobiorca będzie zobowiązany przenieść własność
        Nieruchomości. Przeniesienie własności Nieruchomości na osobę trzecią będzie w
        takim przypadku traktowane jako właściwe wykonanie niniejszej zlecenia przez
        Zleceniobiorcę”,
        „Strony ustalają, że wydanie Nieruchomości na rzecz Zleceniodawcy do posiadania,
        korzystania i zarządzania oraz jako uprawnionemu do pobierania wszelkich
        pożytków z Nieruchomości nastąpi w dniu, w którym w posiadanie tej
        Nieruchomości wejdzie Zleceniobiorca.”

    Podsumowując, przedmiotem Umowy Zlecenia było nabycie na rzecz Powierzającego
    przez Powiernika Nieruchomości, ale jednocześnie przestrzeganie wskazań Zleceniodawcy
    co do sposobu wykonania umowy zlecenia. Powierzający polecił Powiernikowi wykonanie
    prac i dokonanie Nakładów na Nieruchomości, o których mowa we wniosku o wydanie
    wspólnej interpretacji indywidualnej, i to Powierzający dokonywał płatności na rzecz
    wykonawców prac na Nieruchomości.
    Umowa Zlecenia wprost nie wskazuje na obowiązek dokonania nakładów przez
    Powiernika, natomiast wskazuje na zobowiązanie po stronie Powiernika (Zleceniobiorcy)
    do przestrzegania wskazań Zleceniodawcy co do sposobu wykonania umowy zlecenia.
    Jednocześnie Umowa Zlecenia wskazuje, że „wydanie Nieruchomości na rzecz
    Zleceniodawcy do posiadania, korzystania i zarządzania oraz jako uprawnionemu do
    pobierania wszelkich pożytków z Nieruchomości nastąpi w dniu, w którym w posiadanie
    tej Nieruchomości wejdzie Zleceniobiorca.”
    Powiernik w dniu 29 września 2021 roku nabył Nieruchomość i została mu ona wydana co
    oznacza, iż zgodnie z Umową Zlecenia w posiadanie, korzystanie i zarządzenie wszedł
    Powierzający.
    Zgodnie ze wskazaniem i poleceniem Powierzającego, nakazał on Powiernikowi wykonanie
    prac i dokonanie Nakładów na Nieruchomości, o których mowa we wniosku o wydanie
    wspólnej interpretacji indywidualnej. Powiernik wykonał polecenie Powierzającego.
    Jednocześnie, zgodnie ze wskazaniem i prośbą Powierzającego, wykonawcy prac
    wystawiali faktury VAT na Powiernika. Wynikało to między innymi z okoliczności iż
    Powiernik stale przebywa w Polsce, nadzorował on prace wykonawców i jego znajomość
    języka polskiego jest znacznie lepsza niż Powierzającego. Zamysłem Powierzającego było
    również uniknięcie wyjaśnienia wykonawcom prac przyczyny wystawiania faktury VAT na
    podmiot nie widniejący w księdze wieczystej jako jej właściciel, tym samym brak woli
    szczegółowego wyjaśniania kwestii dotyczących Umowy Zlecenia i instytucji powiernictwa.
    Wszystkie powyższe kwestie były uzasadnieniem dla polecenia i prośby skierowanej przez
    Powierzającego do Powiernika - o wystawianie faktur VAT przez wykonawców prac na
    Powiernika.
    Co istotne, to Powierzający dokonywał płatności na rzecz wykonawców prac na
    Nieruchomości, w oparciu o faktury VAT wystawiane na Powiernika. Powyższe potwierdza
    aprobatę i zgodę Powierzającego na dokonane na Nieruchomości Nakłady oraz na
    wystawianie faktur VAT na Powiernika, zgodnie z poleceniem Powierzającego. Podkreślić
    również należy, iż Powierzający nie otrzyma żadnych korzyści w związku z nakładami, jakie
    zostały poniesione na Nieruchomości.
    Pytania
    1. Czy biorąc pod uwagę powierniczy charakter Umowy Zlecenia, w przypadku sprzedaży
      przez Zleceniobiorcę Nieruchomości na rzecz Zleceniodawcy, bądź wskazanej przez
      Zleceniodawcę osoby trzeciej, a w przypadku braku wskazania osoby trzeciej przez
      Zleceniodawcę zbycia Nieruchomości na rzecz dowolnej osoby fizycznej lub prawnej
      zgodnie z Umową Zlecenia - przychód uzyskany z tytułu sprzedaży Nieruchomości
      powinien być wykazany i opodatkowany podatkiem dochodowym od osób fizycznych
      przez Zleceniodawcę (Powierzającego) przy założeniu, że sprzedaż dokonywana byłaby
      przed upływem pięciu lat licząc od końca roku kalendarzowego, w którym doszło do
      nabycia Nieruchomości przez Zleceniobiorcę?
    2. Czy biorąc pod uwagę powierniczy charakter Umowy Zlecenia, w przypadku sprzedaży
      przez Zleceniobiorcę Nieruchomości na rzecz Zleceniodawcy, bądź wskazanej przez
      Zleceniodawcę osoby trzeciej, a w przypadku braku wskazania osoby trzeciej przez
      Zleceniodawcę zbycia Nieruchomości na rzecz dowolnej osoby fizycznej lub prawnej
      zgodnie z Umową Zlecenia - wydatek w postaci Nakładów na Nieruchomości
      udokumentowanych fakturami VAT wystawionymi na Zleceniobiorcę ale poniesionymi
      przez Zleceniodawcę (Powierzającego) może być kosztem uzyskania przychodu

      Zleceniodawcy (Powierzającego) przy założeniu, że sprzedaż dokonywana byłaby przez
      upływem pięciu lat licząc od końca roku kalendarzowego, w którym doszło do nabycia
      Nieruchomości przez Zleceniobiorcę?
    Państwa stanowisko w sprawie
    Ad. 1
    Z uwagi na powierniczy charakter Umowy Zlecenia, przychód uzyskany z tytułu sprzedaży
    przez Zleceniobiorcę Nieruchomości na warunkach określonych w Umowie Zlecenia
    powinien być wykazany i opodatkowany podatkiem dochodowym wyłącznie przez
    Zleceniodawcę (przy założeniu, że sprzedaż dokonywana byłaby przed upływem pięciu lat
    licząc od końca roku kalendarzowego, w którym doszło do nabycia Nieruchomości przez
    Zleceniobiorcę). Z uwagi na fakt, iż Nieruchomość została nabyta przez Zleceniobiorcę,
    który w wykonaniu Umowy Zlecenia nabył ją we własnym imieniu, ale z mocy Umowy
    Zlecenia na rzecz Zleceniodawcy, tym samym Zleceniobiorca nie występuje we własnym
    interesie. Istotne jest zatem w pierwszej kolejności odniesienie się do instytucji
    powiernictwa i skutków podatkowych z tym związanych.
    Istota powiernictwa: Podstawa do konstruowania czynności powierniczych została zawarta
    w art. 353 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny (dalej: "k.c."), który wyraża
    zasadę swobody kontraktowej. Zgodnie z przywołanym przepisem, strony zawierające
    umowę mogą ułożyć stosunek prawny według swego uznania, byleby jego treść lub cel nie
    sprzeciwiały się właściwości (naturze) stosunku, ustawie ani zasadom współżycia
    społecznego. Najczęstszą podstawą do skonstruowania umowy powierniczej jest umowa
    zlecenia. Prawa i obowiązki stron tej umowy powinny zatem być poddane ocenie w
    oparciu o przepisy dotyczące zlecenia Prawa i obowiązki stron tej umowy powinny zatem
    być poddane ocenie w oparciu o przepisy dotyczące zlecenia. Jak wynika z art 734 oraz art.
    735 k.c., istotą umowy zlecenia jest odpłatne (za prowizją) lub nieodpłatne dokonanie
    określonej czynności prawnej w imieniu dającego zlecenie lub jeżeli tak stanowi umowa w
    imieniu własnym lecz na rachunek zlecającego. W tym ostatnim wypadku wszelkie nabycie
    praw lub rzeczy ma charakter powierniczy (fiducjarny), a przyjmujący zlecenie ma
    obowiązek wydać zlecającemu wszystko, co przy wykonaniu zlecenia dla niego uzyskał,
    chociażby w imieniu własnym (art. 740 zd. 2 k.c.).
    Powiernictwo na gruncie przepisów ustawy o PIT: Ustawa o PIT nie odnosi się do zasad
    opodatkowania czynności dokonywanych w ramach transakcji powierniczej. Z uwagi na to
    czynności dokonywane w ramach transakcji powierniczej należy oceniać przez pryzmat
    przepisów ogólnych. Zgodnie z art. 9 ust. 1 ustawy o PIT, opodatkowaniu podatkiem
    dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z wyjątkiem dochodów
    wymienionych w art. 21,52, 52a i 52C oraz dochodów, od których na podstawie przepisów
    Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.
    Biorąc powyższe pod uwagę, podstawą uzyskania przychodów mogą być tylko takie
    czynności, w wyniku których po stronie podatnika następuje przysporzenie majątkowe,
    mające konkretny wymiar finansowy. Innymi słowy, do przychodów podatkowych zalicza
    się tylko takie przychody, które w danym momencie są trwałe, definitywne i
    bezwarunkowe (J. Marciniuk (red.), Podatek dochodowy od osób fizycznych, CH. Beck
    Warszawa 2010, s. 127). Co do zasady więc o zaliczeniu danego przysporzenia
    majątkowego do przychodów podatnika decyduje definitywny charakter tego
    przysporzenia w tym sensie, że w sposób ostateczny, faktycznie powiększa aktywa tej
    osoby.
    Konsekwencją przyjęcia tezy o charakterze przychodu jako definitywnego przysporzenia w
    majątku podatnika jest uznanie, że przychodami podatkowymi mogą być tylko te
    przysporzenia majątkowe, które nie mają charakteru zwrotnego. Skoro umowa
    powiernicza zawiera zobowiązanie powiernika do zwrotu majątku dla powierzającego lub
    zbycia na rzecz wskazanego przezeń podmiotu na jego żądanie, powinna być zatem
    traktowana jako neutralna podatkowo (tzn. nie powinna prowadzić do powstania

    przychodu w momencie przekazania środków, jak i w momencie ich zwrotu lub ich
    ekwiwalentu pomiędzy - powiernikiem i powierzającym z uwagi na brak trwałego
    przysporzenia), podobnie jak umowa pożyczki czy przekazanie kaucji.
    Zatem zdarzeniem powodującym powstanie przychodu podatkowego będzie
    przeniesienie przez Zleceniobiorcę własności Nieruchomości w wyniku transakcji
    sprzedaży na rzecz wskazanej przez Zleceniodawcę osoby trzeciej, a w przypadku braku
    wskazania osoby trzeciej przez Zleceniodawcę, zbycia Nieruchomości na rzecz dowolnej
    osoby fizycznej lub prawnej zgodnie z Umową Zlecenia, przy czym skutki podatkowe takiej
    transakcji powstaną wyłącznie po stronie Zleceniodawcy i to Wnioskodawca będzie
    zobowiązany do opodatkowania ewentualnego zysku z przedmiotowej transakcji.
    Prezentowane stanowisko Wnioskodawcy niejednokrotnie znalazło swoje
    odzwierciedlenie w wydawanych interpretacjach indywidualnych: (i) interpretacji
    indywidualnej Dyrektora KIS wydanej w dniu 15 czerwca 2020 r., sygn. 0114-KDIP3-
    1.4011.280.2021.1.MG, (ii) interpretacji indywidualnej Dyrektora KIS wydanej w dniu 17
    lutego 2020 r, sygn. 0114-KDIP3-1.4011.503.2019.5.LS, (iii) interpretacji indywidualnej
    Dyrektora KIS wydanej w dniu 10 września 2018 r., sygn. 0114-KDIP3-1.4011.362.2018.1.
    KS: "A zatem w przypadku odpłatnego zbycia nieruchomości nabytej przez powiernika w
    wykonaniu umowy powierniczej, to zlecający powinien/powinni wykazać i opodatkować
    ewentualny dochód uzyskany z tytułu tej transakcji. Dla celów podatkowych odpłatne
    zbycie nieruchomości przez powiernika w jego imieniu, ale na rzecz zlecającego
    /zlecających należy ocenić jako skutkujące zmianami w majątku zlecającego/zlecających".
    Również w interpretacji indywidualnej z dnia z 23 sierpnia 2013 r., sygn. IPPB1/415-673/13-
    3/KS, Dyrektor Izby Skarbowej w Warszawie wskazał, że: "w przypadku wykonania umowy
    powierniczej podatnikiem z tytułu zbycia nieruchomości nabytej w drodze umowy
    powierniczej nie jest powiernik tylko zleceniodawca".
    Skutki w zakresie powstania obowiązku podatkowego w podatku dochodowym od osób
    fizycznych wynikające z umowy powiernictwa dla powierzającego oraz powiernika,
    wyjaśnił Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 6 czerwca 2017 r. (sygn. II FSK 1370
    /15), w którym wskazał, że:"(...) Należy (...) stwierdzić, że skutki podatkowe związane z
    czynnościami wykonywanymi przez powiernika są analogiczne do tych, jakie wystąpiłyby,
    gdyby czynności te wykonywane były bezpośrednio przez powierzającego".
    Ad. 2
    Zgodnie z art. 22 ust. 6c ww. ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych: Koszty
    uzyskania przychodu z tytułu odpłatnego zbycia, o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a)
    -c), z zastrzeżeniem ust. 6d, stanowią udokumentowane koszty nabycia lub
    udokumentowane koszty wytworzenia, powiększone o udokumentowane nakłady, które
    zwiększyły wartość rzeczy i praw majątkowych, poczynione w czasie ich posiadania.
    Do kosztów uzyskania przychodu z odpłatnego zbycia zgodnie z art. 22 ust. 6c w zw. z art.
    22 ust. 6e ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych zaliczyć można m in.
    udokumentowane nakłady, które zwiększyły wartość rzeczy i praw majątkowych
    poczynione w czasie ich posiadania, których wysokość ustala się na podstawie faktury VAT
    w rozumieniu przepisów o podatku od towarów i usług oraz dokumentów stwierdzających
    poniesienie opłat administracyjnych.
    Zatem mając na uwadze, iż wszelkie skutki podatkowe związane z regulacją umowy
    powierniczej powstają po stronie Powierzającego a nie Powiernika, fakt
    udokumentowania Nakładów na Nieruchomości w postaci faktur VAT wystawionych na
    Zleceniobiorcę (Powiernika) uprawnia Zainteresowanych (Powierzających) do
    pomniejszenia przychodu z tytułu zbycia Nieruchomości o koszty uzyskania przychodu w
    postaci Nakładów poniesionych na Nieruchomości, udokumentowanych fakturami
    wystawionymi na Powiernika.

    Na marginesie wskazują Państwo, iż powyższe stanowisko jest również o tyle
    uzasadnione, iż art. 22 ust. 6e ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych nie
    wskazuje na kogo faktury maja być wystawione.
    Interpretacja indywidualna
    Rozpatrzyłem Państwa wniosek – 7 grudnia 2023 r. wydałem interpretację indywidualną
    znak 0114-KDIP3-1.4011.703.2023.5.AC w której uznałem Państwa stanowisko w części
    powstania przychodu do opodatkowania w przypadku sprzedaży nieruchomości za
    prawidłowe i w pozostałej części za nieprawidłowe.
    Interpretację doręczono Państwu 21 grudnia 2023 r.
    Skarga na interpretację indywidualną
    19 stycznia 2023 r. (data wpływu 26 stycznia 2023 r.) wnieśli Państwo skargę na tę
    interpretację do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach
    Wnieśli Państwo o
        uchylenie zaskarżonej interpretacji indywidualnej przepisów prawa podatkowego,
        zasądzenie od strony przeciwnej kosztów postępowania sądowego, według norm
        przepisanych.
    Postępowanie przed sądem administracyjnym
    Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach uchylił w części, w której uznano Państwa
    stanowisko za nieprawidłowe skarżoną interpretację– wyrokiem z 6 listopada 2024 r. sygn.
    akt I SA/Gl 256/24.
    Wyrok, który uchylił interpretację indywidualną stał się prawomocny od 11 stycznia 2025 r.
    Ponowne rozpatrzenie wniosku – wykonanie wyroku
    Zgodnie z art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami
    administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.):
      Ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu
      sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe
      prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że
      przepisy prawa uległy zmianie.
    Wykonuję obowiązek, który wynika z tego przepisu, tj.:
        uwzględniam ocenę prawną i wskazania dotyczące postępowania, które wyraził
        Wojewódzki Sąd Administracyjny w ww. wyroku;
        ponownie rozpatruję Państwa wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej–
        stwierdzam, że stanowisko, które Państwo przedstawili we wniosku prawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób
    fizycznych (t. j. Dz. U. z 2022 r. poz. 2647 ze zm.):
      Osoby fizyczne, jeżeli mają miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej
      Polskiej, podlegają obowiązkowi podatkowemu od całości swoich dochodów
      (przychodów) bez względu na miejsce położenia źródeł przychodów (nieograniczony
      obowiązek podatkowy).
    Stosownie do treści art. 3 ust. 1a ww. ustawy:

      Za osobę mającą miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej
      uważa się osobę fizyczną, która:
      1) posiada na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej centrum interesów osobistych lub
        gospodarczych (ośrodek interesów życiowych) lub
      2) przebywa na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej dłużej niż 183 dni w roku
        podatkowym.
    Przepis art. 3 ust. 1a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, wskazuje na dwa
    warunki, od spełnienia których uzależnia się kwalifikację danej osoby jako mającej miejsce
    zamieszkania w Polsce. Powyższe przesłanki są rozdzielone spójnikiem „lub”, co jest
    równoznaczne z tym, że wystarczy spełnienie którejkolwiek z nich, aby uznać, że osoba
    posiada miejsce zamieszkania w Polsce, a więc – podlega w kraju nieograniczonemu
    obowiązkowi podatkowemu, czyli opodatkowaniu od wszystkich osiąganych dochodów.
    Jako pierwszy warunek pozwalający na uznanie osoby za mającą miejsce zamieszkania na
    terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, przepis wskazuje posiadanie centrum interesów
    osobistych lub gospodarczych (ośrodek interesów życiowych). Przesłanka ta została
    skonstruowana w bardzo szeroki sposób, jeśli chodzi o zakreśloną grupę osób, które na
    potrzeby podatku dochodowego od osób fizycznych posiadają w Polsce ośrodek
    interesów życiowych. Wynikać może to z użycia w powołanym powyżej przepisie spójnika
    „lub” w sformułowaniu „centrum interesów osobistych lub gospodarczych” dla
    doprecyzowania, kiedy uznaje się daną osobę za mającą miejsce zamieszkania na
    terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.
    Przez „centrum interesów osobistych” należy rozumieć wszelkie powiązania rodzinne, tzn.
    ognisko domowe, aktywność społeczną, polityczną, kulturalną, obywatelską,
    przynależność do organizacji/klubów, uprawiane hobby itp. Z kolei „centrum interesów
    gospodarczych” to przede wszystkim miejsce prowadzenia działalności zarobkowej, źródła
    dochodów, posiadane inwestycje, majątek nieruchomy i ruchomy, polisy
    ubezpieczeniowe, zaciągnięte kredyty, konta bankowe itd.
    Za osobę mającą miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej uważa się również
    osobę fizyczną, która przebywa na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej dłużej niż 183 dni
    w roku podatkowym. W świetle art. 3 ust. 1a ustawy o podatku dochodowym od osób
    fizycznych, warunek ten stanowi samodzielną podstawę do uznawania określonej
    kategorii osób za rezydentów, niezależną od omówionego powyżej posiadania na
    terytorium Polski centrum interesów życiowych.
    Natomiast w myśl art. 3 ust. 2a cytowanej ustawy:
      Osoby fizyczne, jeżeli nie mają na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej miejsca
      zamieszkania, podlegają obowiązkowi podatkowemu tylko od dochodów
      (przychodów) osiąganych na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej (ograniczony
      obowiązek podatkowy).
    Zgodnie z art. 3 ust. 2b ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Za dochody (przychody) osiągane na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przez
      podatników, o których mowa w ust. 2a, uważa się w szczególności dochody
      (przychody) z:
      1) pracy wykonywanej na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej na podstawie
      stosunku służbowego, stosunku pracy, pracy nakładczej oraz spółdzielczego
      stosunku pracy, bez względu na miejsce wypłaty wynagrodzenia;
      2) działalności wykonywanej osobiście na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, bez
      względu na miejsce wypłaty wynagrodzenia;
      3) działalności gospodarczej prowadzonej na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, w
      tym poprzez położony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej zagraniczny zakład;

      4) położonej na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej nieruchomości lub praw do
      takiej nieruchomości, w tym ze zbycia jej w całości albo w części lub zbycia
      jakichkolwiek praw do takiej nieruchomości;
      5) papierów wartościowych oraz pochodnych instrumentów finansowych
      niebędących papierami wartościowymi, dopuszczonych do publicznego obrotu na
      terytorium Rzeczypospolitej Polskiej w ramach regulowanego rynku giełdowego, w
      tym uzyskane ze zbycia tych papierów albo instrumentów oraz z realizacji praw z
      nich wynikających;
      6) tytułu przeniesienia własności udziałów (akcji) w spółce, ogółu praw i obowiązków
      w spółce niebędącej osobą prawną lub tytułów uczestnictwa w funduszu
      inwestycyjnym, instytucji wspólnego inwestowania lub innej osobie prawnej i praw o
      podobnym charakterze lub z tytułu należności będących następstwem posiadania
      tych udziałów (akcji), ogółu praw i obowiązków, tytułów uczestnictwa lub praw - jeżeli
      co najmniej 50% wartości aktywów tej spółki, spółki niebędącej osobą prawną, tego
      funduszu inwestycyjnego, tej instytucji wspólnego inwestowania lub osoby prawnej,
      bezpośrednio lub pośrednio, stanowią nieruchomości położone na terytorium
      Rzeczypospolitej Polskiej lub prawa do takich nieruchomości;
      6a) tytułu przeniesienia własności udziałów (akcji), ogółu praw i obowiązków, tytułów
      uczestnictwa lub praw o podobnym charakterze w spółce nieruchomościowej;
      7) tytułu należności regulowanych, w tym stawianych do dyspozycji, wypłacanych lub
      potrącanych, przez osoby fizyczne, osoby prawne albo jednostki organizacyjne
      nieposiadające osobowości prawnej, mające miejsce zamieszkania, siedzibę lub
      zarząd na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, niezależnie od miejsca zawarcia
      umowy i wykonania świadczenia;
      8) niezrealizowanych zysków, o których mowa w art. 30da.
    Opodatkowanie ww. dochodów osiąganych przez osoby fizyczne, jeżeli nie mają na
    terytorium Rzeczypospolitej Polskiej miejsca zamieszkania, w ramach ograniczonego
    obowiązku podatkowego, uzależnione jest od osiągnięcia tych dochodów na terytorium
    Rzeczypospolitej Polskiej i wykonywania pracy na terenie Rzeczypospolitej.
    W myśl art. 4a cytowanej ustawy:
      Przepisy art. 3 ust. 1, 1a, 2a i 2b stosuje się z uwzględnieniem umów w sprawie
      unikania podwójnego opodatkowania, których stroną jest Rzeczpospolita Polska.
    Opodatkowanie sprzedaży nieruchomości w świetle Umowy o unikaniu podwójnego
    opodatkowania
    We wniosku wskazali Państwo, że stałym miejscem Państwa zamieszkania dla celów
    podatku dochodowego jest Białoruś, natomiast uzyskają Państwo przychód ze sprzedaży
    nieruchomości położonej w Polsce.
    W niniejszej sprawie należy zatem przeanalizować postanowienia Umowy między Rządem
    Rzeczypospolitej Polskiej a Rządem Republiki Białorusi w sprawie unikania podwójnego
    opodatkowania w zakresie podatków od dochodu i majątku z dnia 18 listopada 1992 r.
    (Dz. U. 1993 Nr 120 poz. 534).
    W myśl art. 6 ust. 1 niniejszej Umowy:
      Dochody osiągane przez osobę mającą miejsce zamieszkania lub siedzibę w jednym
      Umawiającym się Państwie z majątku nieruchomego (włączając dochody z
      eksploatacji gospodarstwa rolnego i leśnego), położonego w drugim Umawiającym
      się Państwie, podlegają opodatkowaniu w tym drugim Umawiającym się Państwie.
    Stosownie do art. 6 ust. 2 powyższej Umowy:
      Określenie "majątek nieruchomy" posiada takie znaczenie, jakie przyjmuje się
      według prawa tego Umawiającego się Państwa, w którym majątek ten jest położony.

    Z powyższego przepisu wynika zatem, że sprzedaż przez Państwa przedmiotowej
    nieruchomości będzie podlegać opodatkowaniu w Polsce.
    Z informacji przedstawionych w opisie zdarzenia przyszłego wynika, że:
    1. nie posiadają Państwo małżeńskiej umowy majątkowej;
    2. zawarli Państwo z powiernikiem umowę zlecenia, zlecając powiernikowi zakup
      nieruchomości na Państwa rzecz;
    3. zakładają Państwo, że nieruchomość może zostać sprzedana na rzecz osoby trzeciej
      lub na rzecz dowolnej osoby fizycznej bądź prawnej;
    4. nieruchomość nie będzie wykorzystywana na potrzeby własne powiernika;
    5. na nieruchomości dokonywane są nakłady, m. in. remont wewnątrz budynku i
      przebudowy - otwory w elewacjach;
    6. należności z tytułu poniesionych nakładów dokumentowane są fakturami VAT
      wystawionymi na powiernika, a opłacane są przez Państwa.
    Podstawową zasadą obowiązującą w przepisach ustawy o podatku dochodowym od osób
    fizycznych jest zasada powszechności opodatkowania wyrażona w art. 9 ust. 1 ustawy o
    podatku dochodowym od osób fizycznych, zgodnie z którym:
      Opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z
      wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od
      których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.
    Opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych podlegają zatem wszelkie
    dochody osiągane przez podatnika, z wyjątkiem tych dochodów, które zostały
    enumeratywnie wymienione przez ustawodawcę jako zwolnione z podatku bądź od
    których zaniechano poboru podatku w drodze rozporządzenia.
    Źródła przychodów
    Zgodnie z art. 11 ust. 1 tej ustawy:
      Przychodami, z zastrzeżeniem art. 14-15, art. 17 ust. 1 pkt 6, 9, 10 w zakresie
      realizacji praw wynikających z pochodnych instrumentów finansowych, pkt 11, art.
      19, art. 25b, art. 30ca, art. 30da i art. 30f, są otrzymane lub postawione do dyspozycji
      podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość
      otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń.
    Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych rozróżnia źródła przychodów oraz
    sposób opodatkowania dochodów z poszczególnych źródeł.
    Stosownie do art. 10 ust. 1 pkt 8 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Źródłem przychodów jest odpłatne zbycie, z zastrzeżeniem ust. 2:
      a) nieruchomości lub ich części oraz udziału w nieruchomości,
      b) spółdzielczego własnościowego prawa do lokalu mieszkalnego lub użytkowego
        oraz prawa do domu jednorodzinnego w spółdzielni mieszkaniowej,
      c) prawa wieczystego użytkowania gruntów,
      d) innych rzeczy
      - jeżeli odpłatne zbycie nie następuje w wykonaniu działalności gospodarczej i
      zostało dokonane w przypadku odpłatnego zbycia nieruchomości i praw
      majątkowych określonych w lit. a)-c) przed upływem 5 lat licząc od końca roku
      kalendarzowego, w którym nastąpiło nabycie lub wybudowanie, a innych rzeczy -
      przed upływem pół roku licząc od końca miesiąca, w którym nastąpiło nabycie; w
      przypadku zamiany okresy te odnoszą się do każdej z osób dokonującej zamiany.

    Powyższy przepis formułuje generalną zasadę, że odpłatne zbycie nieruchomości, jej
    części lub udziału w nieruchomości oraz wymienionych praw majątkowych przed upływem
    5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym nastąpiło nabycie lub wybudowanie
    rodzi obowiązek podatkowy w postaci zapłaty podatku dochodowego. Tym samym, jeżeli
    odpłatne zbycie nieruchomości, jej części lub udziału w nieruchomości oraz praw
    majątkowych następuje po upływie 5 lat licząc od końca roku kalendarzowego, w którym
    miało miejsce nabycie – nie jest źródłem przychodu w rozumieniu art. 10 ust. 1 pkt 8
    ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Zatem, przychód uzyskany z
    odpłatnego zbycia nieruchomości, jej części lub udziału w nieruchomości i praw
    majątkowych w ogóle nie podlega opodatkowaniu.
    W przypadku odpłatnego zbycia nieruchomości i wymienionych praw istotne znaczenie
    ma ustalenie daty nabycia nieruchomości.
    Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych nie precyzuje pojęcia „nabycie”, a
    także nie wskazuje, czy ma to być nabycie odpłatne czy nieodpłatne. Nie określa również,
    na podstawie jakiej czynności prawnej może nastąpić nabycie nieruchomości, ich części
    oraz udziału w nieruchomości lub praw majątkowych. Zatem pojęcie to należy rozumieć
    szeroko, co oznacza, że z nabyciem nieruchomości lub praw majątkowych wymienionych
    w art. 10 ust. 1 pkt 8 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych mamy do
    czynienia z chwilą uzyskania prawa własności do nieruchomości lub tych praw, bez
    względu na charakter czynności prawnej, na podstawie której doszło do przysporzenia
    majątkowego w postaci własności rzeczy lub praw.
    Interpretacja pojęcia „nabycie” została przedstawiona w wyroku Naczelnego Sądu
    Administracyjnego z 3 listopada 2009 r., sygn. akt II FSK 1489/08, w którym Sąd stwierdził,
    że aby ustalić, jaka czynność prawna wyznacza początek biegu pięcioletniego terminu,
    należy odwołać się do regulacji zawartych w prawie cywilnym.
    Według Kodeksu cywilnego nabycie jest to uzyskanie prawa własności rzeczy. Zatem,
    aktywa majątkowe ulegają zwiększeniu. Przez pojęcie „nabycie” użyte w art. 10 ust. 1 pkt 8
    ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych należy rozumieć każde zwiększenie
    aktywów majątku podatnika.
    Jak wskazano wyżej, moment przeniesienia prawa własności w prawie podatkowym
    określany jest zgodnie z normami prawa cywilnego.
    Zgodnie z art. 155 § 1 ustawy z 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (Dz. U. z 2022 r. poz.
    1360 ze zm.):
      Umowa sprzedaży, zamiany, darowizny lub inna umowa zobowiązująca do
      przeniesienia własności rzeczy co do tożsamości oznaczonej przenosi własność na
      nabywcę, chyba że przepis szczególny stanowi inaczej albo, że strony inaczej
      postanowiły.
    Należy zatem wskazać, że nabyciem w rozumieniu przepisu art. 10 ust. 1 pkt 8 ustawy o
    podatku dochodowym od osób fizycznych jest każda czynność, na mocy której na osobę
    fizyczną – nabywcę, przechodzi własność nieruchomości, bez względu na to, czy nabycie
    następuje w sposób odpłatny czy nieodpłatny.
    Wskazali Państwo, że przedmiotowa nieruchomość została przez Państwa nabyta w 2021
    r. w ramach umowy zlecenia zawartej z powiernikiem, a zatem w pierwszej kolejności
    należy odnieść się do pojęcia umowy powiernictwa.
    Skutki podatkowe z tytułu nabycia nieruchomości w przypadku zawarcia umowy
    powiernictwa.
    Powiernictwo nie jest uregulowane w prawie polskim jako odrębna instytucja prawna.
    Podstawą do konstruowania czynności powierniczych jest zasada swobody kontraktowej
                    1 wyrażona w przepisie art. 353ustawy Kodeks cywilny.

    Zgodnie z ww. przepisem:
      Strony zawierające umowę mogą ułożyć stosunek prawny według swego uznania,
      byleby jego treść lub cel nie sprzeciwiały się właściwości (naturze) stosunku, ustawie
      ani zasadom współżycia społecznego.
    Najczęściej podstawą do skonstruowania umowy powierniczej jest umowa zlecenia.
    Stosownie do treści art. 734 Kodeksu cywilnego:
      § 1. Przez umowę zlecenia przyjmujący zlecenie zobowiązuje się do dokonania
      określonej czynności prawnej dla dającego zlecenie.
      § 2. W braku odmiennej umowy zlecenie obejmuje umocowanie do wykonania
      czynności w imieniu dającego zlecenie. Przepis ten nie uchybia przepisom o formie
      pełnomocnictwa.
    W myśl art. 735 cytowanego Kodeksu:
      § 1. Jeżeli ani z umowy, ani z okoliczności nie wynika, że przyjmujący zlecenie
      zobowiązał się wykonać je bez wynagrodzenia, za wykonanie zlecenia należy się
      wynagrodzenie.
      § 2. Jeżeli nie ma obowiązującej taryfy, a nie umówiono się o wysokość
      wynagrodzenia, należy się wynagrodzenie odpowiadające wykonanej pracy.
    Z powyższych przepisów wynika, że istotą umowy zlecenia jest odpłatne lub nieodpłatne
    dokonanie określonej czynności prawnej w imieniu dającego zlecenie lub (jeżeli tak
    stanowi umowa) w imieniu własnym, lecz na rachunek zlecającego. W tym ostatnim
    wypadku wszelkie nabycie praw lub rzeczy ma charakter powierniczy, a przyjmujący
    zlecenie ma obowiązek wydać zlecającemu wszystko, co przy wykonaniu zlecenia dla
    niego uzyskał, zgodnie bowiem z art. 740 Kodeksu cywilnego:
      Przyjmujący zlecenie powinien udzielać dającemu zlecenie potrzebnych wiadomości
      o przebiegu sprawy, a po wykonaniu zlecenia lub po wcześniejszym rozwiązaniu
      umowy złożyć mu sprawozdanie. Powinien mu wydać wszystko, co przy wykonaniu
      zlecenia dla niego uzyskał, chociażby w imieniu własnym.
    Władztwo nad nabytymi prawami, jakie można przypisać zleceniobiorcy wykonującemu
    zlecenie powiernicze jest ograniczone poprzez:
        ograniczenie czasowe – zleceniobiorca obowiązany jest przekazać nabyte prawa na
        pierwsze żądanie zleceniodawcy;
        ustawowo wyłączoną możliwość rozporządzania tymi prawami na rzecz kogo
        innego aniżeli zleceniodawca lub wskazany przezeń podmiot, co powoduje
        wyłączenie możliwości efektywnego zwiększenia masy majątkowej zleceniobiorcy o
        prawa nabyte w wykonaniu powiernictwa;
        nieekwiwalentność dla zleceniobiorcy zbycia nabytych we własnym imieniu, lecz na
        rachunek zlecającego praw, prawa te przenoszone są na zlecającego nieodpłatnie -
        zgodnie z art. 742 Kodeksu cywilnego dający zlecenie zwraca przyjmującemu
        zlecenie jedynie wydatki, które ten poczynił w celu należytego wykonania zlecenia
        oraz zwalnia go od zobowiązań, które ten w powyższym celu zaciągnął w imieniu
        własnym, natomiast w przypadku przenoszenia powierniczo nabytych praw na
        wskazaną przez zlecającego osobę trzecią cena zbycia stanowi należność
        zleceniodawcy (art. 740 Kodeksu cywilnego).

    Z informacji przedstawionych przez Państwa wynika, że na dzień skierowania niniejszego
    wniosku nie doszło jeszcze do przeniesienia na Państwa własności nieruchomości.
    Natomiast wskazać należy, że w momencie, gdy powiernik przeniesie nieruchomość na
    powierzającego, czyli na Państwa, nie dojdzie do zawarcia umowy sprzedaży.
    Przeniesienie nieruchomości na Państwa rzecz nastąpi bowiem w wykonaniu
    zobowiązania wynikającego z wcześniej zawartej umowy zlecenia.
    Zatem w tej sytuacji nie powstanie u Państwa przychód podlegający opodatkowaniu
    podatkiem dochodowym od osób fizycznych.
    W tej części należało więc uznać Państwa stanowisko za prawidłowe.
    Sprzedaż nieruchomości na rzecz innej osoby
    Odrębnego wyjaśnienia wymaga kwestia sprzedaży przez Państwa przedmiotowej
    nieruchomości na rzecz osoby trzeciej lub na rzecz dowolnej osoby fizycznej bądź prawnej.
    Jak już wcześniej wskazano, stosownie do art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a)-c) ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych, w sytuacji zbycia nieruchomości przed upływem 5 lat od
    końca roku kalendarzowego, w którym nastąpiło nabycie, sprzedaż taka podlega
    opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych.
    Powyższy przepis formułuje generalną zasadę, że odpłatne zbycie nieruchomości, jej
    części, udziału w nieruchomości lub prawa przed upływem pięciu lat, licząc od końca roku
    kalendarzowego, w którym nastąpiło nabycie lub wybudowanie, rodzi obowiązek zapłaty
    podatku dochodowego. Tym samym, jeżeli odpłatne zbycie nieruchomości, jej części,
    udziału w nieruchomości lub prawa majątkowego nastąpi po upływie pięciu lat licząc od
    końca roku kalendarzowego, w którym nastąpiło nabycie lub wybudowanie, nie stanowi
    ono źródła przychodu w rozumieniu art. 10 ust. 1 pkt 8 ustawy o podatku dochodowym
    od osób fizycznych, a tym samym kwota uzyskana ze zbycia nieruchomości, jej części,
    udziału w nieruchomości lub prawa majątkowego w ogóle nie podlega opodatkowaniu.
    W świetle powyższego, jeżeli odpłatne zbycie nieruchomości lub ww. praw majątkowych
    następuje przed upływem 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym nastąpiło
    nabycie i nie zostaje dokonane w wykonywaniu działalności gospodarczej stanowi źródło.
    Stosownie do art. 30e ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Od dochodu z odpłatnego zbycia nieruchomości i praw określonych w art. 10 ust. 1
      pkt 8 lit. a-c podatek dochodowy wynosi 19% podstawy obliczenia podatku
    Jednocześnie na mocy art. 30e ust. 2 ww. ustawy:
      Podstawą obliczenia podatku, o której mowa w ust. 1, jest dochód stanowiący
      różnicę pomiędzy przychodem z odpłatnego zbycia nieruchomości lub praw
      określonym zgodnie z art. 19, a kosztami ustalonymi zgodnie z art. 22 ust. 6c i 6d,
      powiększoną o sumę odpisów amortyzacyjnych, o których mowa w art. 22h ust. 1 pkt
      1, dokonanych od zbywanych nieruchomości lub praw.
    Wedle art. 30e ust. 4 przywołanej ustawy:
      Po zakończeniu roku podatkowego podatnik jest obowiązany w zeznaniu
      podatkowym, o którym mowa w art. 45 ust. 1a pkt 3, wykazać:
      1) dochody uzyskane w roku podatkowym z odpłatnego zbycia nieruchomości i praw
        majątkowych określonych w art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a-c i obliczyć należny podatek
        dochodowy od dochodu, do którego nie ma zastosowania art. 21 ust. 1 pkt 131,
        lub
      2) dochody, o których mowa w art. 21 ust. 1 pkt 131.
    Na mocy art. 30e ust. 5 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:

      Dochodu z odpłatnego zbycia nieruchomości i praw majątkowych określonych w art.
      10 ust. 1 pkt 8 lit. a-c nie łączy się z dochodami (przychodami) z innych źródeł.
    Stosownie do art. 19 ust. 1 ww. ustawy:
      Przychodem z odpłatnego zbycia nieruchomości lub praw majątkowych oraz innych
      rzeczy, o których mowa w art. 10 ust. 1 pkt 8, jest ich wartość wyrażona w cenie
      określonej w umowie, pomniejszona o koszty odpłatnego zbycia. Jeżeli jednak cena,
      bez uzasadnionej przyczyny, znacznie odbiega od wartości rynkowej tych rzeczy lub
      praw, przychód ten określa organ podatkowy w wysokości wartości rynkowej.
      Przepis art. 14 ust. 1 zdanie drugie stosuje się odpowiednio.
    Zgodnie z art. 19 ust. 3 ww. ustawy:
      Wartość rynkową, o której mowa w ust. 1, rzeczy lub praw majątkowych określa się
      na podstawie cen rynkowych stosowanych w obrocie rzeczami lub prawami tego
      samego rodzaju i gatunku, z uwzględnieniem w szczególności ich stanu i stopnia
      zużycia oraz czasu i miejsca odpłatnego zbycia.
    Powzięli Państwo wątpliwość, czy w sytuacji powstania po Państwa stronie przychodu do
    opodatkowania, do kosztów uzyskania przychodu z tytułu odpłatnego zbycia
    nieruchomości można zaliczyć wydatki na poczynione nakłady w sytuacji, gdy faktury VAT
    wystawiane były na powiernika, a opłacane przez Państwa.
    Koszty uzyskania przychodów
    Zgodnie z art. 22 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym:
      Kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów
      lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów
      wymienionych w art. 23.
    Pojęcie kosztów odpłatnego zbycia (sprzedaży) nie zostało przez ustawodawcę
    zdefiniowane w ustawie, należy zatem stosować językowe rozumienie tego wyrażenia,
    zgodnie z którym za koszty sprzedaży nieruchomości lub praw majątkowych uważa się
    wszystkie wydatki poniesione przez sprzedającego, które są konieczne, aby transakcja
    sprzedaży mogła dojść do skutku (wszystkie niezbędne wydatki bezpośrednio związane z
    tą czynnością, np. koszty wyceny nieruchomości przez rzeczoznawcę majątkowego,
    prowizje pośredników w sprzedaży nieruchomości, koszty ogłoszeń w prasie związanych z
    zamiarem sprzedaży nieruchomości). Pomiędzy tymi wydatkami a dokonanym odpłatnym
    zbyciem musi istnieć związek przyczynowo-skutkowy. Koszty te nie są kosztami nabycia,
    lecz jako koszty odpłatnego zbycia pomniejszają przychód.
    W świetle art. 22 ust. 6c ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Koszty uzyskania przychodu z tytułu odpłatnego zbycia, o którym mowa w art. 10 ust.
      1 pkt 8 lit. a-c, z zastrzeżeniem ust. 6d, stanowią udokumentowane koszty nabycia
      lub udokumentowane koszty wytworzenia, powiększone o udokumentowane
      nakłady, które zwiększyły wartość rzeczy i praw majątkowych, poczynione w czasie
      ich posiadania.
    Zgodnie z art. 22 ust. 6e cytowanej ustawy:
      Wysokość nakładów, o których mowa w ust. 6c i 6d, ustala się na podstawie faktur
      VAT w rozumieniu przepisów o podatku od towarów i usług oraz dokumentów
      stwierdzających poniesienie opłat administracyjnych.
    W myśl art. 22 ust. 6f:
      Wysokość nakładów, koszty nabycia lub koszty wytworzenia, o których mowa w ust.
      6c, są corocznie podwyższane, począwszy od roku następującego po roku, w którym
      nastąpiło nabycie lub wytworzenie zbywanych rzeczy lub praw majątkowych, do roku
      poprzedzającego rok podatkowy, w którym nastąpiło ich zbycie, w stopniu

      odpowiadającym wskaźnikowi wzrostu cen towarów i usług konsumpcyjnych w
      okresie pierwszych trzech kwartałów roku podatkowego w stosunku do tego samego
      okresu roku ubiegłego, ogłaszanemu przez Prezesa Głównego Urzędu
      Statystycznego w Dzienniku Urzędowym Rzeczypospolitej Polskiej „Monitor Polski”.
    Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych nie określa, co należy rozumieć pod
    pojęciem nakładów w rozumieniu ww. przepisu. Z brzmienia przepisu, jak i z poglądów
    reprezentowanych przez doktrynę wynika jednak, że za nakłady poniesione na
    nieruchomość rozumie się wydatki ulepszające, modernizujące daną nieruchomość, czy
    też nawet wydatki remontowe, które zwiększają wartość rynkową nieruchomości.
    Powołany powyżej art. 22 ust. 6c ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych ma
    charakter szczególny i wyczerpująco określa zasady ustalania kosztów uzyskania
    przychodu z odpłatnego zbycia nieruchomości lub praw majątkowych, o których mowa w
    art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a)-c) ww. ustawy. Przepis ten tworzy katalog zamknięty, który w
    żadnym wypadku nie dopuszcza zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów innych
    wydatków niż wymienione.
    Do kosztów uzyskania przychodu z odpłatnego zbycia zgodnie z art. 22 ust. 6c w zw. z art.
    22 ust. 6e ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych zaliczyć można zatem:
        udokumentowane koszty nabycia lub udokumentowane koszty wytworzenia;
        udokumentowane nakłady, które zwiększyły wartość rzeczy i praw majątkowych
        poczynione w czasie ich posiadania, których wysokość ustala się na podstawie
        faktury VAT w rozumieniu przepisów o podatku od towarów i usług oraz
        dokumentów stwierdzających poniesienie opłat administracyjnych.
    Z opisu sprawy wynika, że przedmiotem Umowy Zlecenia było nabycie na rzecz
    Powierzającego przez Powiernika Nieruchomości, ale jednocześnie przestrzeganie
    wskazań Zleceniodawcy co do sposobu wykonania umowy zlecenia. Powierzający polecił
    Powiernikowi wykonanie prac i dokonanie Nakładów na Nieruchomości, o których mowa
    we wniosku o wydanie wspólnej interpretacji indywidualnej, i to Powierzający dokonywał
    płatności na rzecz wykonawców prac na Nieruchomości. Umowa Zlecenia wprost nie
    wskazuje na obowiązek dokonania nakładów przez Powiernika, natomiast wskazuje na
    zobowiązanie po stronie Powiernika (Zleceniobiorcy) do przestrzegania wskazań
    Zleceniodawcy co do sposobu wykonania umowy zlecenia.
    Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w wyroku sygn. akt I SA/Gl 256/24 z 6
    listopada 2024 r., dotyczącym przedmiotowej sprawy wskazał:
      Wskazać należy, ze organ interpretacyjny był związany stanem faktycznym
      przedstawionym we wniosku, w tym jego uzupełnieniach dokonanych na wezwanie
      organu. Skarżący w uzupełnieniu wniosku odpowiadając na pytania organu podał, ze
      nakazał powiernikowi wykonanie prac i dokonanie nakładów na nieruchomości oraz
      ze powiernik wykonał polecenie skarżącego. Wskazał także skarżący, że zgodnie z
      jego prośbą i wskazaniem faktury miały być wystawiane na powiernika, co wynikało z
      tego, że powiernik stale przebywa w Polsce, nadzorował prace wykonawców.
      Skarżący podał także, że to on dokonywał płatności za faktury. Wbrew twierdzeniu
      organu z treści wniosku skarżącego wynika, ze kwestie związane z ponoszeniem
      wydatków, rozliczeniami były przedmiotem uzgodnień pomiędzy stronami umowy
      powiernictwa, co realizowało się poprzez zapewnienie finansowania przez
      zleceniodawcę. Wskazać należy, że na treść umowy ma wpływ także regulacja
      wynikając a z przepisów prawa, w tym przypadku kodeksu cywilnego w zakresie
      odnoszącym się do rozliczeń pomiędzy zleceniodawcą i zleceniobiorcą, a także

      sposób w jaki umowa jest wykonywana. jednakże w tym przypadku podstawowe
      znaczenie ma okoliczność, że to powiernik był według twierdzeń skarżącego
      zawartych we wniosku zobowiązany do wykonania prac i to zobowiązanie wykonał.
    Zatem wydatek w postaci Nakładów na Nieruchomości udokumentowanych fakturami
    VAT wystawionymi na Zleceniobiorcę ale poniesionymi przez Zleceniodawcę
    (Powierzającego) może być kosztem uzyskania przychodu Zleceniodawcy (Powierzającego)
    przy założeniu, że sprzedaż dokonywana byłaby przez upływem pięciu lat licząc od końca
    roku kalendarzowego, w którym doszło do nabycia Nieruchomości przez Zleceniobiorcę.
    W związku z powyższym Państwa stanowisko dotyczące tej części należy uznać za
    prawidłowe.
    Przechodząc do kwestii opodatkowania przychodu ze sprzedaży nieruchomości
    powstałego u Państwa jako małżonków, należy odnieść się do stosunków majątkowych
    pomiędzy małżonkami.
    We wniosku wskazali Państwo, że są Państwo małżeństwem, jednakże nie posiadają
    Państwo małżeńskiej umowy majątkowej.
    Stosunki majątkowe pomiędzy małżonkami zostały uregulowane w ustawie z dnia 25
    lutego 1964 r. Kodeks rodzinny i opiekuńczy (t. j. Dz. U. z 2020 r. poz. 1359 ze zm.).
    Przepis art. 31 § 1 Kodeksu stanowi, że:
      Z chwilą zawarcia małżeństwa powstaje między małżonkami z mocy ustawy
      wspólność majątkowa (wspólność ustawowa) obejmująca przedmioty majątkowe
      nabyte w czasie jej trwania przez oboje małżonków lub przez jednego z nich (majątek
      wspólny). Przedmioty majątkowe nieobjęte wspólnością ustawową należą do
      majątku osobistego każdego z małżonków.
    Ustrój wspólności ustawowej obejmujący dorobek obojga małżonków, ustawodawca
    ukształtował jako wspólność łączną, bezudziałową.
    Zgodnie z art. 33 pkt 1 i 2 Kodeksu:
      Do majątku osobistego każdego z małżonków należą przedmioty majątkowe nabyte
      przed powstaniem wspólności ustawowej; przedmioty majątkowe nabyte przez
      dziedziczenie, zapis lub darowiznę, chyba że spadkodawca lub darczyńca inaczej
      postanowił.
    Zgodnie z art. 47 § 1 Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego:
      Małżonkowie mogą przez umowę zawartą w formie aktu notarialnego wspólność
      ustawową rozszerzyć lub ograniczyć albo ustanowić rozdzielność majątkową lub
      rozdzielność majątkową z wyrównaniem dorobków (umowa majątkowa). Umowa
      taka może poprzedzać zawarcie małżeństwa.
    Małżonkowie – poprzez zawarcie stosownej umowy – mogą ustanawiać ustrój majątkowy
    w sposób odmienny od przewidzianego w przepisach o wspólności ustawowej. Umowy
    takie w zakresie, w jakim ustanawiają zasadę kształtującą ustrój majątkowy, działają na
    przyszłość i mają charakter organizacyjny.
    Ponadto, w doktrynie prawa rodzinnego podkreśla się, że w przypadku majątku
    osobistego małżonek pozostaje w stosunku do niego podmiotem wyłącznie uprawnionym,
    co oznacza, że jego uprawnienia do dysponowania przedmiotami wchodzącymi w skład
    majątku osobistego nie podlegają co do zasady żadnym ograniczeniom, w tym
    wynikającym z przepisów prawa rodzinnego, takim jak konieczność uzyskania zgody
    współmałżonka co do możliwości rozporządzania konkretnym składnikiem majątku
    osobistego.

    Co do zasady, z chwilą ustania wspólności ustawowej, wspólność dotychczas
    bezudziałowa zostaje zastąpiona przez współwłasność w częściach ułamkowych. Od tej
    chwili małżonkowie mają równe udziały w majątku wspólnym, niezależnie od tego, w jakim
    stopniu każdy z nich przyczynił się do jego powstania.
                    1Stosownie natomiast do art. 50 wspomnianej ustawy:
      W razie ustania wspólności, udziały małżonków są równe, chyba że umowa
      majątkowa małżeńska stanowi inaczej. Przepis ten nie wyłącza zastosowania art. 43 §
      2 i 3.
    W tym miejscu należy wyjaśnić, że zgodnie z art. 6 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym
    od osób fizycznych:
      Małżonkowie podlegają odrębnemu opodatkowaniu od osiąganych przez nich
      dochodów.
    Zgodnie natomiast z art. 6 ust. 2 ww. ustawy:
      Małżonkowie podlegający obowiązkowi podatkowemu, o którym mowa w art. 3 ust. 1
      , pozostający w związku małżeńskim i we wspólności majątkowej:
      1) przez cały rok podatkowy albo
      2) od dnia zawarcia związku małżeńskiego do ostatniego dnia roku podatkowego - w
        przypadku gdy związek małżeński został zawarty w trakcie roku podatkowego
      - mogą być, z zastrzeżeniem ust. 8, na wspólny wniosek wyrażony w zeznaniu
      podatkowym, opodatkowani łącznie od sumy swoich dochodów określonych zgodnie
      z art. 9 ust. 1 i 1a, po uprzednim odliczeniu, odrębnie przez każdego z małżonków,
      kwot pomniejszających dochód; w tym przypadku podatek określa się na imię obojga
      małżonków w podwójnej wysokości podatku obliczonego od połowy łącznych
      dochodów małżonków.
    W przypadku dochodów z odpłatnego zbycia nieruchomości lub ich części oraz udziału w
    nieruchomości i praw majątkowych wymienionych w art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a)-c) ustawy o
    podatku dochodowym od osób fizycznych, nie znajduje zastosowania cytowany powyżej
    art. 6 ust. 2, ponieważ dochody z tego tytułu zostały wyłączone z możliwości łącznego
    opodatkowania.
    Oznacza to, że podatnikiem podatku dochodowego od osób fizycznych z tego tytułu jest
    odrębnie każdy z małżonków, a nie małżonkowie łącznie. Obowiązek podatkowy obciąża
    zatem każdego z małżonków z osobna. Skoro każdy z małżonków jest odrębnie
    podatnikiem podatku dochodowego od przychodów uzyskanych z tytułu odpłatnego
    zbycia, o których mowa w art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a)-c) ustawy o podatku dochodowym od
    osób fizycznych, to każdy z nich zobowiązany jest do rozliczenia połowy przychodu
    uzyskanego ze sprzedaży nieruchomości stanowiącej majątek wspólny małżeński i
    wyliczenia należnego podatku dochodowego.
    Mając na uwadze powyższe, skoro mają Państwo w Polsce ograniczony obowiązek
    podatkowy i nie posiadają Państwo małżeńskiej umowy majątkowej, do opodatkowania
    sprzedaży przez Państwa przedmiotowej nieruchomości zastosowanie znajdzie zatem art.
    6 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.
    Wobec powyższego, z tytułu sprzedaży przedmiotowej nieruchomości na rzecz osoby
    trzeciej, każde z Państwa powinno rozliczyć się osobno z 1/2 części uzyskanego przychodu
    przy uwzględnieniu równego udziału małżonków w majątku wspólnym.
    Podsumowując, z tytułu przeniesienia na Państwa przedmiotowej nieruchomości w
    ramach zawartej umowy powiernictwa nie powstanie przychód podlegający
    opodatkowaniu, bowiem nie dojdzie do zawarcia umowy sprzedaży, a jedynie do
    wykonania zobowiązań wynikających z zawartej wcześniej umowy zlecenia.

    Natomiast w sytuacji sprzedaży przez Państwa ww. nieruchomości na rzecz innej osoby
    powstanie przychód podlegający opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób
    fizycznych, który należy rozliczyć odrębnie po 1/2 wysokości przychodu przypadającego na
    każdego z Państwa. Przychód ten może być natomiast pomniejszony o wysokość
    poczynionych nakładów.
    W związku z powyższym Państwa stanowisko należy uznać za prawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, które Państwo przedstawili i stanu prawnego,
    który obowiązywał w dniu wniesienia wniosku.
    Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy
    rzeczywisty stan faktyczny sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie
    ze stanem faktycznym (opisem zdarzenia przyszłego) podanym przez Państwa w złożonym
    wniosku. W związku z powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu
    przedstawionego we wniosku opisu sprawy, udzielona interpretacja traci swoją aktualność.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
        Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb
        ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz.
        111 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa
        sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia
        przyszłego i zastosują się Państwo do interpretacji.
        Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
      z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
        Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

przez Zainteresowanego, który
    jest stroną postępowania
    Pan – A A (Zainteresowany będący stroną postępowania – art. 14r § 2 Ordynacji
    podatkowej) ma prawo wnieść skargę na tę interpretację indywidualną do Wojewódzkiego
    Sądu Administracyjnego (...). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje
    ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
    (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):

        w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
        Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
        w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na
        adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS
        /SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.