Interpretacja indywidualna
Sygnatura: IPPP3/443-1249/14-4/JF
Organ: Dyrektor Izby Skarbowej w Warszawie
Data wydania: 2015-03-20
Teza: Stawka podatku VAT dla zabudowy meblowej.
Słowa kluczowe: meble-meble do zabudowy; montaż; stawka-stawki podatku; zabudowa
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział VIII-Rozdział 1-art. 41-ust. 12

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA

Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012 r., poz. 749, z późn. zm.) oraz § 7 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz. U. Nr 112, poz. 770, z późn. zm.) Dyrektor Izby Skarbowej w Warszawie działający w imieniu Ministra Finansów stwierdza, że stanowisko Wnioskodawcy przedstawione we wniosku z dnia 23 grudnia 2014 r. (data wpływu 29 grudnia 2014 r.) uzupełnionym w dniu 7 lutego 2015 r. (data wpływu 10 lutego 2015 r.) na wezwanie tut. Organu z dnia 27 stycznia 2015 r. (skutecznie doręczone w dniu 2 lutego 2015 r.) o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie stawki dla zabudowy meblowej **– jest nieprawidłowe.**

UZASADNIENIE

W dniu 29 grudnia 2014 r. wpłynął ww. wniosek o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie stawki dla zabudowy meblowej. Wniosek uzupełniony został w dniu 7 lutego 2015 r. (data wpływu 10 lutego 2015 r.) w odpowiedzi na wezwanie tut. Organu z dnia 27 stycznia 2015 r.

We wniosku przedstawiono następujące zdarzenie przyszłe:

W ramach prowadzonej działalności gospodarczej Wnioskodawca zajmuje się montażem szaf wnękowych, mebli kuchennych oraz łazienkowych w obiektach budownictwa mieszkaniowego objętych społecznym programem mieszkaniowym.

Zamówienia realizuje w następujący sposób:

*   Klient zamawia zestaw szaf wnękowych lub mebli kuchennych wraz montażem. Prace realizowane są na podstawie zamówienia na usługę montażu mebli (wraz z wykonaniem niezbędnych prac budowlano-montażowych) oraz po dokonaniu pomiarów u klienta.
*   Po dokonaniu montażu i podpisaniu protokołu odbioru robót Wnioskodawca wystawia fakturę VAT na usługę budowlano-montażową.

Zabudowa szaf wnękowych, kuchenna czy łazienkowa wykonywana jest od ściany do ściany elementami skręconymi wzajemnie ze sobą i wspólnie przymocowanymi do ściany, dodatkowo połączonymi blatami i innymi listwami montażowymi. Prace te wymagają ingerencji w stałe elementy budynku, czynności związane z montażem odbywają się w całości w miejscu zlecenia. Usługi montażu stanowią jeden niedający się podzielić kompleksowy proces. Wykonywane usługi są usługami montażu na stałe. Zestaw mebli jest dopasowany do jednego konkretnego pomieszczenia z uwzględnieniem wszelkich oczekiwań klienta. Nie jest możliwe przeniesienie zabudowy lub jej części w inne miejsce bez wcześniejszego demontażu i naruszenia całości zabudowy. Należy zaznaczyć, że często po rozmontowaniu pojedyncze elementy nie nadają się do użytkowania.

W uzupełnieniu wniosku wskazano, że w ramach realizacji przedmiotowych zamówień wykonywane są prace polegające na zaprojektowaniu zabudowy meblowej zgodnie z indywidualnymi potrzebami klienta, przygotowaniu w warsztacie elementów meblowych oraz montażu w mieszkaniu klienta komponentów meblowych w sposób tworzący wraz z elementami konstrukcyjnymi obiektu budowlanego lub jego częścią trwałą zabudowę meblową. Materiały kupowane są u innych producentów następnie poszczególne elementy zabudowy wykonuje się w warsztacie i oddaje do lakierowania, okuwania itp. Tak przygotowana zabudowa przewożona jest do klienta i tam montowana.

Zabudowa jest montowana w sposób trwały do ścian, stropów i podłogi przy pomocy szyn, śrub, pianki montażowej i kleju. Często konieczne jest podcinanie elementów ściany i wycinanie bruzd w ścianach nośnych budynku. Zdemontowanie tak przytwierdzonej zabudowy bez zniszczenia mebla nie jest możliwe, w trakcie demontażu naruszeniu ulegają także elementy konstrukcyjne lokalu. Przy próbie odklejenia mebla od ściany ulega ona zniszczeniu porównywalnie, a nawet bardziej niż przy demontażu glazury. Często zdarza się także, że do montażu wykorzystuje się materiały budowlane np. płyty kartonowo-gipsowe, które stanowią jakiś element konstruowany mebla, wówczas przy demontażu uszkadza się pomieszczenie, mebel oraz materiały budowlane użyte do wykonania elementów zabudowy.

Wartość materiałów użytych do wykonania zabudowy (zestawu szaf wnękowych lub mebli kuchennych) stanowi od 30% do 45% wartości całego zamówienia. Taka rozpiętość wartości materiałów wynika z ich różnorodności, a co za tym idzie różnych cen. Użyty materiał jest każdorazowo uzgadniany z klientem.

Zawsze wystawiana jest jedna faktura za kompleksowe wykonanie zabudowy meblowej.

W związku z powyższym opisem zadano następujące pytania:

1.  Jaką stawkę podatku VAT należy zastosować przy usługach montażu mebli kuchennych zamontowanych na stałe w obiektach budownictwa mieszkaniowego, objętych społecznym programem mieszkaniowym sklasyfikowanych pod symbolem PKOB 111 w następujący sposób:
    *   PKWiU 25.12.99 - usługi podwykonawców związane z produkcją metalowych elementów stolarki budowlanej w przypadku montażu szaf wnękowych, kuchennych i łazienkowych,
    *   PKWiU 43.39.1 - roboty związane z wykonywaniem pozostałych wykończeniowych robót budowlanych.
2.  Czy usługa montażu mebli kuchennych podlega opodatkowaniu obniżoną stawką 8% VAT?

Zdaniem Wnioskodawcy:

Montaż odbywa się w pomieszczeniach mieszkalnych nazywanych obiektami budownictwa mieszkaniowego sklasyfikowanych w PKOB nr 111. Dodatkowo umowa zawarta na wykonanie usług montażowych potwierdza, że meble zostały zamontowane w obiektach budownictwa mieszkaniowego w ww. sytuacji gdy usługa będzie wykonywana w obiektach budownictwa objętego społecznym programem mieszkaniowym, będzie można zastosować stawkę 8% podatku VAT.

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego zdarzenia przyszłego jest nieprawidłowe.

Zgodnie z przepisem art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2011 r. Nr 177, poz. 1054, z późn. zm.) zwanej dalej „ustawą”, opodatkowaniu tym podatkiem podlega odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju.

Przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (…) – art. 7 ust. 1 ustawy.

Art. 2 pkt 6 ustawy stanowi natomiast, że przez towary rozumie się rzeczy oraz ich części, a także wszelkie postacie energii.

Ponadto art. 8 ust. 1 ustawy określa, że przez świadczenie usług, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się każde świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu art. 7 (…).

Podstawowa stawka podatku, na postawie art. 41 ust. 1 ustawy, wynosi 22%, z zastrzeżeniem ust. 2-12c, art. 83, art. 119 ust. 7, art. 120 ust. 2 i 3, art. 122 i art. 129 ust. 1.

Stosownie do przepisu art. 41 ust. 2 ustawy, dla towarów i usług wymienionych w załączniku nr 3 do ustawy, stawka podatku wynosi 7%, z zastrzeżeniem ust. 12 i art. 114 ust. 1.

W tym miejscu należy zauważyć, że z dniem 1 stycznia 2011 r. zmianie uległy stawki podatku od towarów i usług.

Stosownie do art. 146a pkt 1 i 2 ustawy, w okresie od dnia 1 stycznia 2011 r. do dnia 31 grudnia 2016 r., z zastrzeżeniem art. 146f:

1.  stawka podatku, o której mowa w art. 41 ust. 1 i 13, art. 109 ust. 2 i art. 110, wynosi 23%;
2.  stawka podatku, o której mowa w art. 41 ust. 2, art. 120 ust. 2 i 3 oraz w tytule załącznika nr 3 do ustawy, wynosi 8%.

Zgodnie z art. 41 ust. 12 ustawy stawkę podatku, o której mowa w ust. 2 stosuje się do dostawy, budowy, remontu, modernizacji, termomodernizacji lub przebudowy obiektów budowlanych lub ich części zaliczanych do budownictwa objętego społecznym programem mieszkaniowym.

Przez budownictwo objęte społecznym programem mieszkaniowym - zgodnie z art. 41 ust. 12a ustawy - rozumie się obiekty budownictwa mieszkaniowego lub ich części, z wyłączeniem lokali użytkowych, oraz lokale mieszkalne w budynkach niemieszkalnych sklasyfikowanych w Polskiej Klasyfikacji Obiektów Budowlanych w dziale 12, a także obiekty sklasyfikowane w Polskiej Klasyfikacji Obiektów Budowlanych w klasie ex 1264 - wyłącznie budynki instytucji ochrony zdrowia świadczących usługi zakwaterowania z opieką lekarską i pielęgniarską, zwłaszcza dla ludzi starszych i niepełnosprawnych, z zastrzeżeniem ust. 12b.

Obiektami budownictwa mieszkaniowego są budynki mieszkalne stałego zamieszkania sklasyfikowane w Polskiej Klasyfikacji Obiektów Budowlanych w dziale 11 (art. 2 pkt 12 ustawy).

Jak wynika z powołanych wyżej przepisów, ustawa o podatku od towarów i usług, poprzez podanie klasyfikacji, odwołuje się do Polskiej Klasyfikacji Obiektów Budowlanych. Zatem dla celów VAT stosuje się przepisy rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 grudnia 1999 r. w sprawie Polskiej Klasyfikacji Obiektów Budowlanych (PKOB) (Dz. U. Nr 112, poz. 1316, z późn. zm.), stanowiącego usystematyzowany wykaz obiektów budowlanych.

Zgodnie z tym rozporządzeniem w dziale 11 mieszczą się budynki mieszkalne. Dział ten obejmuje grupy budynków: 111 - mieszkalnych jednorodzinnych, 112 - o dwóch mieszkaniach i wielomieszkaniowe, 113 - zbiorowego zamieszkania.

W myśl przepisu art. 5a ustawy towary lub usługi będące przedmiotem czynności, o których mowa w art. 5, wymienione w klasyfikacjach wydanych na podstawie przepisów o statystyce publicznej, są identyfikowane za pomocą tych klasyfikacji, jeżeli dla tych towarów lub usług przepisy ustawy lub przepisy wykonawcze wydane na jej podstawie powołują symbole statystyczne.

W przypadku preferencyjnego rozwiązania, o którym mowa w art. 41 ust. 12 ustawy, istotne jest zatem określenie, czy i w jakim zakresie ustawodawca odwołuje się w nim do klasyfikacji statystycznych, a w przypadku braku takiego odwołania, jakie znaczenie należy przypisać normie tam zawartej.

W przepisie tym ustawodawca wymienił czynności oraz wskazał, że muszą one dotyczyć określonych obiektów budowlanych lub ich części zaliczonych do budownictwa objętego społecznym programem mieszkaniowym.

W przypadku czynności wymienionych w art. 41 ust. 12 ustawy ustawodawca nie powołał symboli statystycznych, a zatem dla celów stosowania tego przepisu czynności te nie powinny być identyfikowane za pomocą klasyfikacji statystycznych. Natomiast, jak już zaznaczono, przy definiowaniu ww. obiektów ustawodawca, co do zasady, odwołuje się do klasyfikacji statystycznych, jednakże kwestia ta w kontekście pytania Wnioskodawcy nie budzi wątpliwości.

Zgodnie z opisanym stanem faktycznym Wnioskodawca zajmuje się montażem szaf wnękowych, mebli kuchennych oraz łazienkowych w obiektach budownictwa mieszkaniowego objętych społecznym programem mieszkaniowym. Klient zamawia zestaw szaf wnękowych lub mebli kuchennych wraz z montażem na stałe. Zabudowa wykonywana jest od ściany do ściany elementami skręconymi wzajemnie ze sobą i wspólnie przymocowanymi do ściany, stropów i podłogi przy pomocy szyn, śrub, pianki montażowej i kleju oraz dodatkowo połączonymi blatami i innymi listwami montażowymi. Prace te wymagają ingerencji w stałe elementy budynku i często konieczne jest podcinanie elementów ściany i wycinanie bruzd w ścianach nośnych budynku. W ramach realizacji przedmiotowych zamówień wykonywane są prace polegające na zaprojektowaniu zabudowy meblowej zgodnie z indywidualnymi potrzebami klienta, przygotowaniu w warsztacie elementów meblowych oraz montażu w mieszkaniu klienta komponentów meblowych w sposób tworzący wraz z elementami konstrukcyjnymi obiektu budowlanego lub jego częścią trwałą zabudowę meblową. Materiały kupowane są u innych producentów, następnie poszczególne elementy zabudowy wykonuje się w warsztacie i oddaje do lakierowania, okuwania itp. Tak przygotowana zabudowa przewożona jest do klienta i tam montowana. Często do montażu wykorzystuje się materiały budowlane np. płyty kartonowo-gipsowe, które stanowią jakiś element konstruowany mebla, wówczas przy demontażu uszkadza się pomieszczenie, mebel oraz materiały budowlane użyte do wykonania elementów zabudowy. Wartość materiałów użytych do wykonania zabudowy (zestawu szaf wnękowych lub mebli kuchennych) stanowi od 30% do 45% wartości całego zamówienia. Taka rozpiętość wartości materiałów wynika z ich różnorodności, a co za tym idzie różnych cen. Użyty materiał jest każdorazowo uzgadniany z klientem.

Wątpliwość Wnioskodawcy dotyczy stawki podatku dla usługi montażu mebli kuchennych w obiektach budownictwa mieszkaniowego objętych społecznym programem mieszkaniowym sklasyfikowanych pod symbolem PKOB 111.

Zauważyć należy, że przy ustaleniu właściwej stawki podatku VAT decydujące znaczenie ma fakt, co jest przedmiotem sprzedaży, czy podatnik dokonuje dostawy towarów, czy świadczy usługę oraz czy czynność wykonywana przez podatnika mieści się w zakresie czynności wymienionych w art. 41 ust. 12 ustawy (dostawa, budowa, remont, modernizacja, przebudowa obiektów budowlanych lub ich części zaliczonych do budownictwa objętego społecznym programem mieszkaniowym).

W pierwszej kolejności należy wskazać, że z okoliczności faktycznych podanych we wniosku o interpretację wynika, że mamy do czynienia z dostarczeniem elementów zabudowy meblowej dociętych pod indywidualne zamówienie klienta, a następnie jej montażem. Przeniesienie rozporządzania zabudową meblową na rzecz klienta następuje w momencie zakończenia jej montażu. Uwzględniając zasadę stosowania VAT, zgodnie z którą podatek ten powinien odpowiadać rzeczywistości gospodarczej, sztucznym byłoby uznanie, że klient nabywa zabudowę wnękową odrębnie od usług montażu. Zatem omawianą transakcję należy traktować jako jedną transakcję.

Tut. Organ stwierdza, że w przedmiotowym przypadku czynności wykonania trwałej zabudowy mebli kuchennych z elementów wykonanych w warsztacie, następnie oddanych do lakierowania i okucia są świadczeniem kompleksowym (złożonym), którego wysokość opodatkowania VAT należy ustalić na podstawie elementu dominującego w tym świadczeniu (zob. np. wyroki TSUE: z dnia 2 maja 1996 r. w sprawie C-231/94, Faaborg – Gelting Linien; z dnia 25 lutego 1999 r. w sprawie C-349/96 Card Protection Plan Ltd p-ko Commissioners of Custom and Excise; z dnia 27 października 2005 r. w sprawie C-41/04, Levob Verzekeringen BV, OV Bank NV v Staatssecretaris van Financien, z glosą P. Selera, opubl. Lex/el. 2010).

Określając, czy dana transakcja złożona stanowi dostawę towarów czy świadczenie usług, należy wziąć pod uwagę wszystkie okoliczności w jakich jest ona dokonywana w celu ustalenia jej elementów charakterystycznych. Przedmiotową czynność należałoby uznać za dostawę towarów w rozumieniu art. 7 ust. 1 ustawy, zgodnie z którym przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel, o ile to dostawa jest dominującym elementem transakcji, np. cena elementów meblowych przewyższa cenę usługi montażu, na który składają się czynności obmiaru, zaprojektowania, dopasowania i składania towaru z mniejszych części i jego zamocowania. Mówiąc inaczej - jeżeli elementem dominującym w ramach danej transakcji jest wydanie towaru w celu przeniesienia prawa do rozporządzania nim jak właściciel, zaś pozostałe czynności mają charakter pomocniczy lub uboczny wówczas transakcja powinna być traktowana jako dostawa towarów, o której mowa w art. 7 ust. 1 ustawy. Natomiast w przypadku gdy istotą transakcji będą inne czynności, to mimo, że w ramach takiej transakcji może także wystąpić wydanie towaru, powinna być ona traktowana jako świadczenie usług.

W przedmiotowej sprawie mając na uwadze opisane czynności składające się na świadczenie kompleksowe polegające na montażu mebli kuchennych, należy uznać, że mamy do czynienia ze świadczeniem usług. Istotą bowiem wykonywanych przez Wnioskodawcę czynności jest montaż mebli kuchennych z zakupionych materiałów. Z charakteru wykonywanych czynności obiektywnie wynika, że dominującą w tym przypadku jest usługa, której efektem finalnym jest wykonanie mebli kuchennych. Tym bardziej, że - jak wskazał Wnioskodawca - wartość materiałów użytych do zabudowy jest niższa od wartości usługi.

W obowiązującym stanie prawnym jedynym przepisem, który może dawać podstawę do zastosowania preferencyjnej stawki podatku od towarów i usług do usług polegających na wykonaniu trwałej zabudowy meblowej z uprzednio nabytych materiałów w obiektach budowlanych zaliczonych do budownictwa objętego społecznym programem mieszkaniowym jest art. 41 ust. 12 ustawy.

Przepis ten stanowi, że stawkę podatku w wysokości 8% stosuje się do dostawy, budowy, remontu, modernizacji, termomodernizacji lub przebudowy obiektów budowlanych lub ich części zaliczonych do budownictwa objętego społecznym programem mieszkaniowym.

Należy zatem zbadać, czy świadczone przez Wnioskodawcę usługi montażu mebli kuchennych z zakupionych materiałów stanowią modernizację w rozumieniu przepisu art. 41 ust. 12 ustawy.

Należy wskazać, że w tej kwestii w uchwale z dnia 24 czerwca 2013 r. sygn. akt I FPS 2/13 Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził że: „czynności wymienione w art. 41 ust. 12 ustawy o VAT, w tym pojęcie modernizacji, zostały wprowadzone do tej ustawy w rozumieniu przyjętym w języku powszechnym. W takim znaczeniu modernizacja oznacza unowocześnienie, ulepszenie, udoskonalenie, podniesienie standardu obiektu budowlanego lub jego części”.

Zgodnie z powołaną wyżej uchwałą NSA z dnia 24 czerwca 2013 r.: „obniżona stawka podatku od towarów i usług znajduje zatem zastosowanie wtedy, gdy montaż komponentów meblowych następuje z wykorzystaniem elementów konstrukcyjnych obiektu budowlanego (lokalu). W omawianym wypadku nie chodzi o jakiekolwiek wykorzystanie elementów konstrukcyjnych obiektu budowlanego (lokalu) przy wykonywaniu zabudowy meblowej, lecz jedynie takie, które przez konstrukcyjne połączenie komponentów meblowych i elementów obiektu budowlanego (lokalu) stworzy trwałą zabudowę spełniającą jako całość określoną funkcję użytkową. Tylko bowiem w takim zakresie można mówić o modernizacji obiektu budowlanego w rozumieniu art. 41 ust. 12 ustawy o VAT. Innymi słowy montaż komponentów meblowych niezależnie od stopnia ich przetworzenia, do którego nie zostaną wykorzystane w sposób istotny elementy konstrukcyjne obiektu budowlanego (lokalu) nie korzysta z obniżonej stawki przewidzianej w tym przepisie. Po trwałym połączeniu komponentów meblowych z elementami konstrukcyjnymi obiektu budowlanego lub jego części komponenty te podnoszą standard takiego obiektu”.

Tut. Organ wskazuje na wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 17 kwietnia 2014 r. sygn. akt I FSK 778/13, w którym Sąd stwierdził, że „(\`(...)\`) o tym, czy jest to usługa modernizacji budynku w rozumieniu art. 41 ust. 12 ustawy o VAT, decyduje charakter tych czynności. Modernizacja zachodzić będzie w sytuacji, gdy przedmiotem montażu są takie elementy, które nie tylko zwiększają użyteczność, czy funkcjonalność, ale również są tak zamontowane na stałe, że tworzą wraz z konstrukcją budynku jedną całość. Oznacza to, że ich demontaż jest faktycznie niemożliwy bez znaczącego zniszczenia montowanej części oraz budynku”.

Wobec powyższego należy zauważyć, że aby wykonane na wymiar do konkretnego budynku lub lokalu i trwale powiązane z jego elementami komponenty meblowe stanowiły trwałą zabudowę meblową nie mogą one (na potrzeby uznania ich za „modernizację” w VAT) funkcjonować w obrocie tak, jak to ma miejsce w przypadku mebli „wolnostojących”. Obniżona stawka podatku nie może zatem znaleźć zastosowania w sytuacji gdy wykonana, nawet według indywidualnego projektu, zabudowa meblowa jest przytwierdzana do ściany lub podłogi jedynie w sposób, który może być również stosowany przy montażu mebli „wolnostojących” (np. „zakotwiczenie” za pomocą kołków lub listew montażowych), co skutkuje możliwością demontażu tej zabudowy bez uszkodzenia samej zabudowy, jak i konstrukcji budynku/lokalu (elementy mogą być bez uszkodzenia tego budynku/lokalu przeniesione, przy czym za uszkodzenie nie można uznać pozostawienia w ścianie lub podłodze np. otworów montażowych, bruzdy czy nacięcia). Dla całościowej oceny charakteru świadczenia nie ma natomiast znaczenia, czy elementy np. korpusów mebli są ze sobą zespolone i ewentualnie jak silne jest to zespolenie, gdyż istotne dla uznania za „modernizację” jest dopiero odpowiednio trwałe połączenie tych mebli z elementami obiektu budowlanego.

Określając zatem, czy do zabudowy meblowej montowanej w budynku może mieć zastosowanie obniżona stawka podatku od towarów i usług należy przede wszystkim badać stopień konstrukcyjnego połączenia komponentów meblowych i elementów obiektu budowlanego. Nie chodzi tutaj o badanie powiązania elementów zabudowy meblowej z konstrukcyjnymi w rozumieniu techniki budowlanej elementami obiektu budowlanego/lokalu, lecz o tak silne połączenie konstrukcyjne komponentów meblowych i elementów obiektu budowlanego, że powstaje trwała zabudowa spełniająca jako całość określoną funkcję użytkową. Przykładem takiej trwałej zabudowy meblowej może być zabudowa kuchenna wykonana z cegły klinkierowej zespolona zaprawą murarską ze ścianą i podłogą lokalu, gdzie demontaż powodowałby uszkodzenie samej zabudowy, jak i pomieszczenia, w którym została ona zamontowana. Innym przykładem trwałej zabudowy meblowej stanowiącej modernizację budynku/lokalu jest takie zespolenie wykonanych na wymiar do konkretnego budynku mebli z elementami tego budynku, które wykorzystuje dodatkowe materiały budowlane takie jak cegły czy płyty kartonowo–gipsowe, gdzie demontaż zabudowy powodowałby zarówno uszkodzenie pomieszczenia i komponentów meblowych, jak i trwałe uszkodzenie tych dodatkowych materiałów budowlanych, bez których to materiałów nie istniałaby możliwość wykorzystania tej zabudowy meblowej w innym miejscu.

Jak wynika z internetowego Słownika języka polskiego (www.sjp.pl) słowo „trwały” oznacza niezmienny, nieulegający zmianom, ponadczasowy.

Powyższe rozważania pozwalają uznać, że z zabudową meblową trwale połączoną z elementami konstrukcyjnymi budynku mamy do czynienia w przypadku, gdy przykładowo wnętrze i półki zabudowy wykonane zostaną z betonu połączonego z elementami konstrukcyjnymi obiektu budowlanego (np. ścianą) a dopasowane zostaną tylko fronty meblowe. W przypadku takiej właśnie zabudowy meblowej elementy konstrukcyjne obiektu budowlanego (lokalu) zostaną wykorzystane w sposób istotny, co skutkować będzie brakiem możliwości demontażu tej zabudowy bez uszkodzenia konstrukcji budynku/lokalu – elementy nie będą mogły być przeniesione bez zniszczenia tego budynku lub lokalu.

Z informacji przedstawionych we wniosku wynika, że przedmiotem zawieranych umów Wnioskodawcy z kontrahentami jest stała zabudowa kuchenna. Zakres robót dotyczy zaprojektowania zabudowy meblowej zgodnie z indywidualnymi potrzebami klienta, przygotowania w warsztacie elementów meblowych oraz montażu w mieszkaniu klienta komponentów meblowych w sposób tworzący wraz z elementami konstrukcyjnymi obiektu budowlanego lub jego częścią trwałą zabudowę meblową. Materiały kupowane są u producentów, a poszczególne elementy zabudowy wykonuje się w warsztacie i oddaje do lakierowania, okuwania itp. Tak przygotowana zabudowa przewożona jest do klienta i tam montowana. Zabudowa jest montowana w sposób trwały do ścian, stropów i podłogi przy pomocy szyn, śrub, pianki montażowej i kleju. Często konieczne jest podcinanie elementów ściany i wycinanie bruzd w ścianach nośnych budynku. Zdemontowanie tak przytwierdzonej zabudowy bez zniszczenia mebla nie jest możliwe, w trakcie demontażu naruszeniu ulegają także elementy konstrukcyjne lokalu. Przy próbie odklejenia mebla od ściany ulega ona zniszczeniu porównywalnie, a nawet bardziej niż przy demontażu glazury. Często zdarza się także, że do montażu wykorzystuje się materiały budowlane np. płyty kartonowo-gipsowe, które stanowią „jakiś” element konstruowany mebla, wówczas przy demontażu uszkadza się pomieszczenie, mebel oraz materiały budowlane użyte do wykonania elementów zabudowy.

W ocenie tut. Organu przedstawiony we wniosku sposób montażu ww. elementów (np. mocowanie elementów do ścian, stropów i podłóg za pomocą szyn, śrub, pianki montażowej i kleju, często przy podcinaniu elementów ściany i wycinaniu bruzd w ścianach nośnych budynku), sprowadza się do prostego połączenia komponentów meblowych ze ścianami, stropem i podłożem budynku. Nie są to również zabiegi nadmiernie skomplikowane technicznie i przede wszystkim mają charakter odwracalny.

Z opisu wykonywanych przez Wnioskodawcę usług montażu mebli kuchennych nie wynika, aby elementy konstrukcyjne budynku były wykorzystywane w sposób istotny, co skutkowałoby brakiem możliwości demontażu tej zabudowy bez uszkodzenia konstrukcji budynku. Nie istnieje zatem w tym przypadku istotne powiązanie mebli kuchennych z elementami konstrukcyjnymi budynku. Jak wskazuje Wnioskodawca zabudowa jest montowana w sposób trwały do ścian, stropów i podłogi przy pomocy szyn, śrub, pianki montażowej i kleju. W analizowanym przypadku również podcinanie elementów ściany i wycięcie bruzdy w ścianie czy też wykorzystanie płyty kartonowo-pispowej do wykonania „jakiegoś” elementu konstrukcyjnego mebla nie stanowi czynności, które miałyby w sposób istotny i nieodwracalny ingerować w elementy konstrukcyjne budynku. Mocowania za pomocą szyn, śrub, pianki montażowej i kleju, nawet pocięcie ściany, wycięcie bruzdy czy wykonanie czasami jakiegoś elementu konstrukcyjnego z płyty kartonowo-gipsowej nie można zatem uznać za wykorzystanie elementów konstrukcyjnych budynku w sposób istotny w świetle powołanej uchwały NSA z dnia 24 czerwca 2013 r. Tym samym takie przytwierdzenie zabudowy do ścian, sufitu czy podłoża nie spowoduje zmiany parametrów użytkowych lub technicznych istniejącego budynku i w opinii tut. Organu nie może zostać uznane za modernizację tego obiektu, o której mowa w art. 41 ust. 12 ustawy.

Wnioskodawca wskazał, że nie jest możliwe przeniesienie zabudowy lub jej części w inne miejsce bez wcześniejszego demontażu i naruszenia całości zabudowy a często rozmontowane pojedyncze elementy nie nadają się do użytkowania. Zdaniem Organu brak możliwości ewentualnego przeniesienia zdemontowanej zabudowy lub jej części w inne miejsce lub też uszkodzenie pojedynczych elementów zabudowy nie może przesądzać o braku możliwości jej ponownego wykorzystania. Podobnie jest w przypadku mebli tzw. „wolnostojących”, które również kupuje się tak aby pasowały w konkretne miejsce w budynku, a ich ewentualne przestawienie w inne miejsce może wiązać się z ich uszkodzeniem, demontażem czy też koniecznością przerobienia mebli celem ich dopasowania w nowym miejscu. Również przymocowanie do ściany klejem dowolnego mebla może skutkować zniszczeniem mebla lub ściany przy demontażu tego mebla.

Ze względu na powyższe okoliczności oraz treść powołanych przepisów należy stwierdzić, że do wykonywanych przez Wnioskodawcę usług montażu mebli kuchennych z elementów zabudowy meblowej przygotowanych w warsztacie z zakupionych materiałów i stale zamontowanych w obiektach budownictwa mieszkaniowego objętego społecznym programem mieszkaniowym zastosowanie znajdzie stawka 23% podatku od towarów i usług, bowiem czynności tych nie można uznać za modernizację, o której mowa w art. 41 ust. 12 ustawy.

Zatem stanowisko Wnioskodawcy należy uznać za nieprawidłowe.

Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego i stanu prawnego obowiązującego w dniu wydania interpretacji.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, ul. Jasna 2/4, 00-013 Warszawa po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. 2012, poz. 270, z późn. zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy). Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Warszawie Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Płocku, ul. 1-go Maja 10, 09-402 Płock.