Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0115-KDIT1.4011.247.2025.2.AS
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-06-20
Teza: Skutki podatkowe wypłaty odszkodowania i odprawy wraz z
odsetkami; prawo do zwolnienie z podatku PIT.
Słowa kluczowe: odprawy-odprawa pieniężna
odsetki
odsetki-odsetki ustawowe
odszkodowania
pracodawca
pracodawca-były pracodawca
umowa-umowa o pracę
zwolnienie-zwolnienie przedmiotowe
Zagadnienia: Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Zwolnienia przedmiotowe.
Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Źródła przychodów.-Specyfika źródeł przychodów.-
Stosunek pracy.
1
Przepisy: [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 2-art. 10-ust. 1-pkt 1
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 2-art. 12-ust. 1
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 3-art. 21-ust. 1-pkt 3
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 3-art. 21-ust. 1-pkt 3b
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 3-art. 21-ust. 1-pkt 95

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

19 marca 2025 r. wpłynął Pani wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej. Uzupełniła
    go Pani 29 kwietnia 2025 r. – w odpowiedzi na wezwanie. Treść wniosku jest następująca:

## Opis zdarzenia przyszłego

Wnioskodawczyni ma nieograniczony obowiązek podatkowy w rozumieniu art. 3 ust. 1
    ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. (Dz. U. z 2019 r., poz. 1387, z późn. zm.) o podatku
    dochodowym od osób fizycznych - dalej pdof.
    W styczniu 2021 r. Wnioskodawczyni otrzymała wypowiedzenie umowy o pracę.
    Dokument powoływał się na szereg okoliczności dotyczących (rzekomo) jej osoby.
    Wnioskodawczyni, nie zgadzając się z argumentacją pracodawcy, złożyła do Sądu
    Rejonowego we A pozew o odszkodowanie za niezgodne z prawem wypowiedzenie
    umowy o pracę. Wnioskodawczyni sprawę wygrała prawomocnie w 2024 r. (...).
    Ww. pozwem Wnioskodawczyni, reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika,
    wniosła o zasądzenie od strony pozwanej X Sp. z o.o. z siedzibą we A:
    a) kwoty 46.437,53 zł wraz z ustawowymi odsetkami za czas opóźnienia liczonymi od dnia
      doręczenia stronie pozwanej pozwu do dnia zapłaty tytułem odszkodowania za
      nieuzasadnione oraz naruszające przepisy o wypowiedzeniu umów o pracę
      wypowiedzenie umowy o pracę,
    b) kwoty 185.750,16 zł wraz z ustawowymi odsetkami za czas opóźnienia liczonymi od
      dnia doręczenia stronie pozwanej pozwu do dnia zapłaty tytułem odprawy pieniężnej
      za rozwiązanie umowy o pracę z przyczyn dotyczących pracodawcy,
    c) ponadto powódka wniosła o zasądzenie od strony pozwanej na jej rzecz kosztów
      procesu, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.
    Dodatkowo Wnioskodawczyni złożyła również do Sądu Okręgowego we A (przekazano tę
    część roszczenia do Sądu Okręgowego ze względu na wyższą wartość kwoty sporu z ww.
    pkt b) pozew o zasądzenie na rzecz powódki (Wnioskodawczyni) kwoty odprawy, która
    była należna powódce na podstawie zapisów jej umowy o pracę, które zakładały, że jeśli
    pracodawca wypowie jej umowę o pracę z przyczyn dotyczących pracodawcy wówczas
    powódka otrzyma „odprawę” wynoszącą 12-krotność obowiązującego miesięcznego
    wynagrodzenia. Wnioskodawczyni wygrała również i tę sprawę – wyrok w sprawie (...) na
    moment składania wniosku nie jest jeszcze prawomocny (Wnioskodawczyni czeka na
    decyzję strony pozwanej w zakresie ewentualnej apelacji).

    W pkt IV tego wyroku Sąd nakazał wypłatę 1-miesięcznego wynagrodzenia w kwocie
    15.479,18 zł brutto, a pracodawca wypłacił 13.622,18 zł netto i uzasadnił to potrąceniem
    zaliczki na podatek dochodowy. Postępowanie to zapewne będzie (per analogiam)
    odnosiło się także do kolejnych zasądzonych wypłat dla Wnioskodawczyni od strony
    pozwanej – w ramach którego to mechanizmu były pracodawca Wnioskodawczyni
    dokonuje potrącenia podatku PIT w wysokości 12% na podstawie art. 32 ustawy o PIT.
    Uzupełnienie wniosku
    Odszkodowanie zasądzone na rzecz Wnioskodawczyni w wyroku Sądu Rejonowego dla A
    wydanym pod sygnaturą (...) zostało przyznane na podstawie art. 45 Kodeksu pracy oraz
        1art. 47 Kodeksu pracy, ponieważ to pracodawca złożył wypowiedzenie umowy o pracę.
    Jeśli zaś chodzi o świadczenie zasądzone tytułem odprawy i objęte wyrokiem Sądu
    Okręgowego we A o sygnaturze akt (...), to jest to świadczenie, którego wysokość i zasady
    przyznawania wynikają z aneksu do umowy o pracę z dnia 1 listopada 2018 r. zawartego z
    Wnioskodawczynią przez pracodawcę. Sąd co prawda w uzasadnieniu posiłkowo sięga do
    interpretacji opartej na przepisach ustawy z dnia 13 marca 2003 r. o szczególnych
    zasadach rozwiązywania z pracownikami stosunku pracy z przyczyn niedotyczących
    pracowników, ale w tym wypadku wysokość i podstawy przyznania odprawy pracowniczej
    zostały uregulowane przez pracodawcę odrębnie i odmiennie od zasad ustawowych – w
    umowie (aneksie do umowy o pracę) zawartej z pracownikiem i to wykonania tego zapisu
    umownego domagała się Wnioskodawczyni w swoim pozwie. Powyższe zostało również
    podniesione w przedstawionym stanowisku Wnioskodawczyni we wniosku.

## Pytanie

Czy od zasądzonych wyrokiem sądu przyszłych wypłat odszkodowania i odprawy (w obu
    przypadkach wraz z odsetkami ustawowymi) przysługuje Wnioskodawczyni zwolnienie z
    podatku PIT na podstawie art. 21 ust. 1 pkt 3 i/lub 3b pdof?
    Pani stanowisko w sprawie
    Pani zdaniem, zastosowanie opisanego mechanizmu polegającego na potrąceniu (przed
    dokonaniem wypłaty zasądzonych kwot) zaliczki na podatek PIT w wysokości 12% przez
    byłego pracodawcę Wnioskodawczyni jest nieprawidłowe.
    Odszkodowanie skorzysta ze zwolnienia w podatku PIT na podstawie art. 21 ust. 1 pkt 3.
    Odprawa (ze względu na brak podstawy do zastosowania wyłączenia zwolnienia
    przewidzianego w art. 21 ust. 1 pkt 3 lit. b pdof) skorzysta ze zwolnienia z podatku PIT na
    podstawie art. 21 ust. 1 pkt 3b pdof.
    Odsetki od odszkodowania skorzystają ze zwolnienia w podatku PIT na podstawie art. 21
    ust. 1 pkt 3 pdof, tak jak świadczenie (czyt. odszkodowanie), od którego są one naliczone.
    Odsetki od odprawy z kolei skorzystają (ze względu na brak podstawy do zastosowania
    wyłączenia zwolnienia przewidzianego w art. 21 ust. 1 pkt 3 lit. b pdof) na podstawie art.
    21 ust. 1 pkt 3b pdof - tak jak świadczenie (czyt. odprawa), od której są one naliczone.
    Zgodnie z art. 21 ust. 1 pkt 3 pdof wolne od podatku dochodowego są otrzymane
    odszkodowania lub zadośćuczynienia, jeżeli ich wysokość lub zasady ustalania wynikają
    wprost z przepisów odrębnych ustaw lub przepisów wykonawczych wydanych na
    podstawie tych ustaw lub aktów administracyjnych wydanych na podstawie tych
    przepisów, oraz otrzymane odszkodowania lub zadośćuczynienia, jeżeli ich wysokość lub
    zasady ustalania wynikają wprost z postanowień układów zbiorowych pracy, innych
    opartych na ustawie porozumień zbiorowych, regulaminów lub statutów, o których mowa
    w art. 9 § 1 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. - Kodeks pracy (dalej KPU).
    Odszkodowanie (mimo, iż zasądzone, a nie przyznane przez byłego pracodawcę) opierało
    się na kodeksie pracy. Na potwierdzenie tego należy przytoczyć fragment wyroku (...):
    „Mając powyższe na uwadze, Sąd w punkcie I sentencji wyroku zasądził na rzecz powódki

    kwotę 46.437,53 zł tytułem odszkodowania za niezgodne z prawem wypowiedzenie
    umowy o pracę. W sprawie bezsporne było, iż powódka była zatrudniona u strony
    pozwanej dużej niż 3 lata. Zgodnie więc z art. 36 § 1 pkt 3 k.p., obowiązywał ją
    trzymiesięczny okres wypowiedzenia. Mogła zatem uzyskać odszkodowanie w
    maksymalnej wysokości równoważnej trzymiesięcznemu wynagrodzeniu. Z zaświadczenia
    strony pozwanej, nie kwestionowanego przez powódkę wynika, iż jej średnie miesięczne
    wynagrodzenie za pracę wynosiło 15.479,18 zł. Tym samym maksymalna wysokość
    odszkodowania to kwota 46.437,53 zł (3 x 3.565,78 zł)”.
    Nie ulega zatem wątpliwości, że podstawą przyznanej przez sąd kwoty odszkodowania jest
    KPU – tym samym w zakresie odszkodowania Wnioskodawczyni ma prawo do zwolnienia z
    podatku PIT przewidziane w przepisie art. 21 ust. 1 pkt 3 pdof.
    Z kolei w przypadku odprawy dodatkowo należy wziąć pod uwagę art. 21 ust. 1 pkt 3 lit. b)
    pdof, zgodnie z którą nie są zwolnione z podatku PIT odprawy pieniężne wypłacane na
    podstawie przepisów o szczególnych zasadach rozwiązywania z pracownikami stosunków
    pracy z przyczyn niedotyczących pracowników. Co prawda sąd (jak czytamy w wyroku (...))
    w swoim wyroku w części dotyczącej odprawy wskazał właśnie na ustawę o szczególnych
    zasadach rozwiązywania z pracownikami stosunków pracy z przyczyn niedotyczących
    pracowników (dalej ustawa o szczególnych zasadach), niemniej jednak zasądzona kwota
    odprawy (w wysokości żądanej w pozwie przez Wnioskodawczynię) nie była na podstawie
    tej ustawy obliczana.
    Zgodnie z art. 8 ustawy o szczególnych zasadach:
    „1. Pracownikowi, w związku z rozwiązaniem stosunku pracy w ramach grupowego
    zwolnienia, przysługuje odprawa pieniężna w wysokości:
    1) jednomiesięcznego wynagrodzenia, jeżeli pracownik był zatrudniony u danego
    pracodawcy krócej niż 2 lata;
    2) dwumiesięcznego wynagrodzenia, jeżeli pracownik był zatrudniony u danego
    pracodawcy od 2 do 8 lat;
    3) trzymiesięcznego wynagrodzenia, jeżeli pracownik był zatrudniony u danego
    pracodawcy ponad 8 lat.
    2. Przy ustalaniu okresu zatrudnienia, o którym mowa w ust. 1, przepis art. 36 § 11
    Kodeksu pracy stosuje się odpowiednio.
    3. Odprawę pieniężną ustala się według zasad obowiązujących przy obliczaniu
    ekwiwalentu pieniężnego za urlop wypoczynkowy.
    4. Wysokość odprawy pieniężnej nie może przekraczać kwoty 15-krotnego minimalnego
    wynagrodzenia za pracę, ustalanego na podstawie odrębnych przepisów, obowiązującego
    w dniu rozwiązania stosunku pracy”.
    Jak jednak wynika z wyroku, „strony [ówcześnie, tj. przy zawarciu aneksu do umowy o
    pracę] były zgodne co do wysokości kwoty hipotetycznej odprawy należnej powódce.
    Strona pozwana wyliczyła kwotę tej odprawy w wysokości kwoty wskazanej przez
    powódkę w pozwie, tj. w wysokości 185.750,16 zł brutto”.
    Jak wynika z powyższego, odprawa nie była ani zasądzona, ani obliczona na podstawie
    ustawy o szczególnych zasadach (a dokładniej na podstawie jej art. 8 przytoczonego
    powyżej), o której mowa w wyroku, nie została również przyznana Wnioskodawczyni na
    podstawie tych przepisów przez byłego pracodawcę na etapie zakończenia stosunku
    pracy. Tym samym mimo wzmianki w wyroku o ustawie o szczególnych zasadach nie ma
    podstaw do twierdzenia, że ustawa ta była podstawą do obliczenia i zasądzenia odprawy.
    Właściwą podstawą przyznania odprawy była umowa o pracę, aneks do niej oraz
    „wyegzekwowanie” zapisów z tych dokumentów na stronie pozwanej w ramach wydanego
    przez sąd wyroku (na rzecz powódki - Wnioskodawczyni).

    Zgodnie z art. 9 ust. 1 pdof opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego
    rodzaju dochody, z wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz
    dochodów, od których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru
    podatku.
    Za przychód ze stosunku pracy, o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 1 PDOF, uważa się w
    myśl art. 12 ust. 1 ww. ustawy, wszelkiego rodzaju wypłaty pieniężne oraz wartość
    pieniężną świadczeń w naturze bądź ich ekwiwalenty, bez względu na źródło finansowania
    tych wypłat i świadczeń, a w szczególności: wynagrodzenia zasadnicze, wynagrodzenia za
    godziny nadliczbowe, różnego rodzaju dodatki, nagrody, ekwiwalenty za nie wykorzystany
    urlop i wszelkie inne kwoty niezależnie od tego, czy ich wysokość została z góry ustalona, a
    ponadto świadczenia pieniężne ponoszone za pracownika, jak również wartość innych
    nieodpłatnych świadczeń lub świadczeń częściowo odpłatnych.
    Z powyższego wynika, iż do katalogu przychodów ze stosunku pracy zaliczyć można
    również wypłacone przez pracodawcę odprawy.
    Stosownie do postanowień art. 56 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. Kodeks pracy
    pracownikowi, z którym rozwiązano umowę o pracę bez wypowiedzenia z naruszeniem
    przepisów o rozwiązywaniu umów o pracę w tym trybie, przysługuje roszczenie o
    przywrócenie do pracy na poprzednich warunkach albo o odszkodowanie. O
    przywróceniu do pracy lub odszkodowaniu orzeka sąd pracy. Przepisy art. 45 § 2 i 3
    stosuje się odpowiednio art. 56 § 2 ww. ustawy.
    W myśl art. 45 tej ustawy w razie ustalenia, że wypowiedzenie umowy o pracę zawartej na
    czas nieokreślony jest nieuzasadnione lub narusza przepisy o wypowiadaniu umów o
    pracę, sąd pracy – stosownie do żądania pracownika – orzeka o bezskuteczności
    wypowiedzenia, a jeżeli umowa uległa już rozwiązaniu – o przywróceniu pracownika do
    pracy na poprzednich warunkach albo o odszkodowaniu. Sąd pracy może nie uwzględnić
    żądania pracownika uznania wypowiedzenia za bezskuteczne lub przywrócenia do pracy,
    jeżeli ustali, że uwzględnienie takiego żądania jest niemożliwe lub niecelowe; w takim
    przypadku sąd pracy orzeka o odszkodowaniu.
    Podsumowując powyższe, z powołanych przepisów prawa pracy wynika, iż w określonych
    warunkach sąd może zasądzić na rzecz pracownika odszkodowanie.
    Z opisu zdarzenia przyszłego wprost wynika, że sąd zasądził do wypłaty na rzecz
    Wnioskodawczyni m.in. odprawę (kwestię odszkodowania omówiono już we wcześniejszej
    części stanowiska).
    Odprawie tej należy nadać charakter zadośćuczynienia za nieuprawnione działanie byłego
    pracodawcy. Należy jednak mieć na względzie czy sąd taki charakter nadał zasądzonej
    kwocie. Nawet jeśli świadczenie ma taki charakter (co pośrednio mogłoby wynikać ze
    wzmianki sądu w wyroku (...), gdzie, jak wskazano powyżej, sąd nawiązuje do ustawy o
    szczególnych zasadach), to w pierwszej kolejności należy ustalić czy jest to faktycznie
    świadczenie odszkodowawcze, którego wysokość lub zasady wynikają wprost z przepisów
    odrębnych ustaw lub przepisów wykonawczych wydanych na podstawie tych ustaw. Jeżeli
    tak, to po pierwsze przepis art. 21 ust. 1 pkt 3b ustawy o podatku dochodowym od osób
    fizycznych nie ma w ogóle zastosowania – wówczas zastosowanie ma wyłącznie art. 21 ust.
    1 pkt 3 ww. ustawy. Po drugie, zwrócić uwagę należy na fakt, iż zgodnie z brzmieniem art.
    21 ust. 1 pkt 3 lit. b) ustawy zwolnienie nie ma zastosowania do odpraw pieniężnych
    wypłacanych na podstawie przepisów o szczególnych zasadach rozwiązywania z
    pracownikami stosunków pracy z przyczyn niedotyczących pracowników. Jeżeli wysokość
    lub zasady ustalania odprawy przyznanej Wnioskodawczyni wynikałyby z przepisów o
    szczególnych zasadach rozwiązywania z pracownikami stosunków pracy z przyczyn
    leżących po stronie pracodawcy, to odprawa ta nie skorzystałaby w przyszłości (w
    momencie jej wypłaty) ze zwolnienia z opodatkowania.
    Jak jednak wykazano we wcześniejszej części stanowiska, odprawa nie była ani zasądzona,
    ani obliczona na podstawie ustawy o szczególnych zasadach (a dokładniej na podstawie jej

    art. 8 przytoczonego powyżej), o której mowa w wyroku, nie została również przyznana
    Wnioskodawczyni na podstawie tych przepisów przez byłego pracodawcę na etapie
    zakończenia stosunku pracy. Tym samym mimo wzmianki w wyroku o ustawie o
    szczególnych zasadach nie ma podstaw do twierdzenia, że ustawa ta była podstawą do
    obliczenia i zasądzenia odprawy.
    Właściwą podstawą przyznania odprawy była umowa o pracę, aneks do niej oraz
    „wyegzekwowanie” zapisów z tych dokumentów na stronie pozwanej w ramach wydanego
    przez sąd wyroku (na rzecz powódki - Wnioskodawczyni). W związku z powyższym
    charakter odprawy ma charakter odszkodowawczy (zadośćuczynienie dla powódki), a
    podstawa jego zasądzenia nie wynika z ustawy o szczególnych zasadach (w tym z jej art. 8
    – gdyby odprawa była liczona wg niego miałaby znacząco niższą wartość od zasądzonej) –
    tylko z zawartych przez Wnioskodawczynię umowy i aneksu z byłym pracodawcą i wyroku
    sądowego, który je „wyegzekwował” dla Wnioskodawczyni.
    Skoro odprawa, jej wysokość, zasady ustalania były przewidziane w umowie (której zapisy
    nie kolidują z przepisami KPU), to świadczenie to będzie korzystało ze zwolnienia na mocy
    art. 21 ust. 1 pkt 3b pdof – a nie z art. 21 ust. 1 pkt 3 lit. b) – ten ostatni przepis dotyczy
    bowiem wyłącznie odpraw pieniężnych wypłacanych na podstawie przepisów o
    szczególnych zasadach, a te, jak wskazano powyżej, w ogóle nie były w ocenie
    Wnioskodawczyni podstawą jej wliczenia.
    Tym samym, skoro odprawa w omawianym przypadku nie jest wypłacana na takiej
    podstawie (tj. na podstawie ustawy o szczególnych zasadach ), a na podstawie wyroku
    sądowego (i umowy/aneksu), to wyłączenie zwolnienia, o którym mowa w ww. przepisie
    (art. 21 ust. 1 pkt 3 lit. b) pdof), nie ma w tym przypadku zastosowania – ergo
    Wnioskodawczyni ma prawo do skorzystania ze zwolnienia w zakresie dotyczącym
    otrzymania w przyszłości zasądzonej wartości odprawy, a podstawą tego zwolnienia jest
    art. 21 ust. 1 pkt 3b pdof.
    Należy także wskazać (rozszerzająco), że wypłacona odprawa, jej wysokość lub zasady
    ustalania tej wysokości nie były w ogóle regulowane żadnymi odrębnymi przepisami, a
    świadczenie miało charakter odszkodowania/zadośćuczynienia – w takiej sytuacji
    zastosowanie znajdzie zwolnienie z art. 21 ust. 1 pkt 3b pdof, zgodnie z którym wolne są
    od podatku dochodowego inne odszkodowania lub zadośćuczynienia otrzymane na
    podstawie wyroku lub ugody sądowej do wysokości określonej w tym wyroku lub tej
    ugodzie, z wyjątkiem odszkodowań lub zadośćuczynień:
    a) otrzymanych w związku z prowadzoną działalnością gospodarczą,
    b) dotyczących korzyści, które podatnik mógłby osiągnąć, gdyby mu szkody nie
      wyrządzono.
    Mając na uwadze przedstawione okoliczności oraz stan faktyczny i prawny sprawy należy
    stwierdzić, jak na wstępie – odszkodowanie będzie korzystało ze zwolnienia w podatku
    PIT, o którym mowa w art. 21 ust. 1 pkt 3 pdof, zaś odprawa – ze zwolnienia, o którym
    mowa w art. 21 ust. 1 pkt 3b pdof.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawiła Pani we wniosku jest w części prawidłowe i w części
    nieprawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Podstawową zasadą obowiązującą w przepisach ustawy z 26 lipca 1991 r. o podatku
    dochodowym od osób fizycznych (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 163 ze zm.) jest zasada
    powszechności opodatkowania, która wyrażona została w art. 9 ust. 1 tej ustawy. Zgodnie
    z tym przepisem:

      Opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z
      wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od
      których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.
    Z treści powyższego przepisu wynika, że opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób
    fizycznych podlegają wszelkiego rodzaju dochody uzyskane przez podatnika z wyjątkiem
    tych, które zostały enumeratywnie wymienione w katalogu zwolnień przedmiotowych,
    zawartym w ww. ustawie, bądź od których zaniechano poboru podatku.
    Stosownie do treści art. 11 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Przychodami, z zastrzeżeniem art. 14-15, art. 17 ust. 1 pkt 6, 9, 10 w zakresie realizacji
      praw wynikających z pochodnych instrumentów finansowych, pkt 11, art. 19, art. 25b,
      art. 30ca, art. 30da i art. 30f, są otrzymane lub postawione do dyspozycji podatnika w
      roku kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość otrzymanych
      świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń.
    Wyszczególnienia źródeł przychodów osiągniętych przez osoby fizyczne ustawodawca
    dokonał w art. 10 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.
    W myśl art. 10 ust. 1 pkt 1 ww. ustawy:
      Źródłami przychodów są stosunek służbowy, stosunek pracy, w tym spółdzielczy
      stosunek pracy, członkostwo w rolniczej spółdzielni produkcyjnej lub innej spółdzielni
      zajmującej się produkcją rolną, praca nakładcza, emerytura lub renta.
    Natomiast w świetle art. 12 ust. 1 omawianej ustawy:
      Za przychody ze stosunku służbowego, stosunku pracy, pracy nakładczej oraz
      spółdzielczego stosunku pracy uważa się wszelkiego rodzaju wypłaty pieniężne oraz
      wartość pieniężną świadczeń w naturze bądź ich ekwiwalenty, bez względu na źródło
      finansowania tych wypłat i świadczeń, a w szczególności: wynagrodzenia zasadnicze,
      wynagrodzenia za godziny nadliczbowe, różnego rodzaju dodatki, nagrody,
      ekwiwalenty za niewykorzystany urlop i wszelkie inne kwoty niezależnie od tego, czy
      ich wysokość została z góry ustalona, a ponadto świadczenia pieniężne ponoszone za
      pracownika, jak również wartość innych nieodpłatnych świadczeń lub świadczeń
      częściowo odpłatnych.
    Należy zauważyć, że użyty w art. 12 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób
    fizycznych zwrot „w szczególności” oznacza, że wymieniane kategorie przychodów
    stanowią katalog otwarty. Przychodem ze stosunku pracy i stosunków pokrewnych są
    więc wszelkiego rodzaju wypłaty i świadczenia skutkujące u podatnika powstaniem
    przysporzenia majątkowego, mające swoje źródło w łączącym pracownika z pracodawcą
    stosunku pracy lub stosunku pokrewnym. Ponadto treść tego przepisu wskazuje, że do
    przychodów pracownika zaliczyć należy praktycznie wszystkie otrzymane przez niego
    świadczenia, które mógł on otrzymać od pracodawcy. Są nimi bowiem nie tylko
    wynagrodzenia, czyli świadczenia wprost wynikające z zawartej umowy o pracę, ale
    również wszystkie inne przychody (świadczenia), niezależnie od podstawy ich wypłaty,
    jeżeli w jakikolwiek sposób wiążą się z faktem wykonywania pracy.
    Tak szerokie zdefiniowanie pojęcia przychodu pracownika wskazuje, że w każdym
    przypadku, w którym uzyska on od pracodawcy realną korzyść mającą wymiar finansowy,
    będzie to powodować obowiązek zwiększenia jego przychodu, z wyjątkiem świadczeń
    określonych w katalogu zwolnień przedmiotowych zawartych w art. 21, 52, 52a i 52c
    ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.
    Analiza powyższego przepisu prowadzi do wniosku, że podstawą nabycia prawa do
    odszkodowań lub odpraw wypłaconych pracownikowi lub byłemu pracownikowi jest
    łączący lub uprzednio łączący tę osobę z pracodawcą stosunek pracy. Zatem świadczenia
    takie stanowią przychód ze stosunku pracy, opodatkowany lub zwolniony od podatku.
    Każde odszkodowanie stanowi przysporzenie majątkowe – przychód podatkowy. Jednakże

    ustawodawca ze względów celowościowych wprowadził w zakresie niektórych
    odszkodowań zwolnienia z podatku dochodowego od osób fizycznych, które wynikają m.
    in. z treści art. 21 ust. 1 pkt 3 i pkt 3b ustawy.
    Każde odszkodowanie ma za zadanie wyrównanie szkody w majątku, utraconych korzyści
    lub szkody poczynionej na osobie (zadośćuczynienie). Odszkodowanie stanowi zawsze
    przychód, gdyż otrzymujący je powiększa w ten sposób swój majątek. Warunkiem
    otrzymania każdego odszkodowania jest zdarzenie, w wyniku którego dana osoba doznała
    określonego uszczerbku. Nikt nie otrzyma odszkodowania, jeśli wcześniej nie zaszła
    przesłanka powodująca możliwość ubiegania się o nie.
    Zatem odszkodowanie stanowi, co do zasady, przychód w rozumieniu przytoczonego
    wyżej art. 11 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Nie oznacza to
    jednak, że wszystkie odszkodowania podlegają opodatkowaniu. Niektóre z nich,
    wymienione w katalogu zwolnień przedmiotowych określonym w art. 21 ust. 1 ww.
    ustawy, korzystają ze zwolnienia od podatku. Jednakże korzystanie z każdej preferencji
    podatkowej, w tym zwolnienia od podatku, jest możliwe wyłącznie w sytuacji, gdy
    spełnione są wszelkie przesłanki określone w przepisie stanowiącym podstawę prawną
    danej preferencji.
    Na podstawie art. 21 ust. 1 pkt 3 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Wolne od podatku dochodowego są otrzymane odszkodowania lub zadośćuczynienia,
      jeżeli ich wysokość lub zasady ustalania wynikają wprost z przepisów odrębnych ustaw
      lub przepisów wykonawczych wydanych na podstawie tych ustaw lub aktów
      administracyjnych wydanych na podstawie tych przepisów, oraz otrzymane
      odszkodowania lub zadośćuczynienia, jeżeli ich wysokość lub zasady ustalania
      wynikają wprost z postanowień układów zbiorowych pracy, innych opartych na
      ustawie porozumień zbiorowych, regulaminów lub statutów, o których mowa w art. 9
      § 1 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. - Kodeks pracy (Dz.U. z 2023 r. poz. 1465), z
      wyjątkiem:
        a) określonych w prawie pracy odpraw i odszkodowań z tytułu skrócenia okresu
        wypowiedzenia umowy o pracę,
        b) odpraw pieniężnych wypłacanych na podstawie przepisów o szczególnych
        zasadach rozwiązywania z pracownikami stosunków pracy z przyczyn
        niedotyczących pracowników,
        c) odpraw i odszkodowań z tytułu skrócenia okresu wypowiedzenia
        funkcjonariuszom pozostającym w stosunku służbowym,
        d) odszkodowań przyznanych na podstawie przepisów o zakazie konkurencji,
        e) odszkodowań za szkody dotyczące składników majątku związanych z prowadzoną
        działalnością gospodarczą,
        f) odszkodowań za szkody dotyczące składników majątku związanych z
        prowadzeniem działów specjalnych produkcji rolnej, z których dochody są
        opodatkowane według skali, o której mowa w art. 27 ust. 1, lub na zasadach, o
        których mowa w art. 30c,
        g) odszkodowań wynikających z zawartych umów lub ugód innych niż ugody sądowe.
    W świetle natomiast art. 21 ust. 1 pkt 3b ustawy o podatku dochodowym od osób
    fizycznych:
      Wolne od podatku dochodowego są inne odszkodowania lub zadośćuczynienia
      otrzymane na podstawie wyroku lub ugody sądowej do wysokości określonej w tym
      wyroku lub tej ugodzie, z wyjątkiem odszkodowań lub zadośćuczynień:
        a) otrzymanych w związku z prowadzoną działalnością gospodarczą,

        b) dotyczących korzyści, które podatnik mógłby osiągnąć, gdyby mu szkody nie
        wyrządzono.
    Należy mieć również na uwadze, że o kwalifikacji danego świadczenia nie przesądza sama
    jego nazwa, lecz rzeczywisty charakter. Świadczenie nazwane odszkodowaniem nie musi
    mieć bowiem rzeczywiście charakteru odszkodowawczego bądź odwrotnie –
    niesprecyzowanie, że dane świadczenie jest odszkodowaniem, nie determinuje takiego
    charakteru wskazanego rodzaju świadczenia.
    W ustawie o podatku dochodowym od osób fizycznych ustawodawca nie zdefiniował
    pojęcia odszkodowania czy zadośćuczynienia, niemniej rozumienie tych pojęć nie może
    odbiegać od ich znaczenia przyjętego w systemie prawa cywilnego. Wiele pojęć z katalogu
    zwolnień przedmiotowych nie zostało zdefiniowanych w ustawie o podatku dochodowym
    od osób fizycznych – nie może to jednak oznaczać dowolności w ich rozumieniu i
    stosowania wykładni rozszerzającej, przy czym oczywistym jest, że w celu uniknięcia takiej
    dowolności kryteria rozumienia tych pojęć – niezdefiniowanych w ustawie o podatku
    dochodowym od osób fizycznych – muszą mieć w pierwszej kolejności charakter kryteriów
    ustawowych.
    Zasady odpowiedzialności odszkodowawczej w prawie cywilnym opierają się na zasadzie
    winy lub ryzyka. Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. – Kodeks cywilny (t. j. Dz. U. z 2024 r.
    poz. 1061 ze zm.) przewiduje dwa zasadnicze rodzaje odpowiedzialności: deliktową, która
    wynika z czynów niedozwolonych (art. 415 Kodeksu cywilnego i następne) oraz
    kontraktową – powstającą z mocy umowy (art. 471 K.c. i nast.). Tym samym na tle Kodeksu
    cywilnego świadczenie odszkodowawcze jest następstwem niewykonania bądź
    nienależytego wykonania zobowiązania lub popełnienia czynu niedozwolonego.
    Powyższe regulacje mają również zastosowanie do przepisów prawa pracy, choć w
    ograniczonym zakresie. Jak stanowi bowiem art. 300 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. –
    Kodeks pracy (t. j. Dz.U. z 2023 r. poz. 1465 ze zm.):
      W sprawach nieunormowanych przepisami prawa pracy do stosunku pracy stosuje się
      odpowiednio przepisy Kodeksu cywilnego, jeżeli nie są one sprzeczne z zasadami
      prawa pracy.
    Oznacza to, że przepisy Kodeksu cywilnego wybrane do zastosowania w prawie pracy
    (stosunku pracy) nie mogą się sprzeciwiać ogólnym normom prawa pracy, mającym
    podstawowe znaczenie dla regulacji stosunków pracy.
    Z art. 30 § 1 Kodeksu pracy wynika, że:
      Umowa o pracę rozwiązuje się:
        1) na mocy porozumienia stron;
        2) przez oświadczenie jednej ze stron z zachowaniem okresu wypowiedzenia
        (rozwiązanie umowy o pracę za wypowiedzeniem);
        3) przez oświadczenie jednej ze stron bez zachowania okresu wypowiedzenia
        (rozwiązanie umowy o pracę bez wypowiedzenia);
        4) z upływem czasu, na który była zawarta.
        5) (uchylony)
    Przepisy Kodeksu pracy posługują się terminami „odszkodowanie” w odniesieniu do
    konkretnych świadczeń pracowniczych, do których uprawniony jest pracownik lub były
                3d  1  3  2pracownik (np. w art. 18, art. 36 § 1, art. 45, art. 56, art. 94 § 3, art. 99, art. 101
    omawianego Kodeksu).
    W kontekście rozwiązania umowy o pracę ustawodawca przewiduje odszkodowanie w
    sytuacji, gdy wypowiedzenie umowy o pracę zawartej na czas nieokreślony jest
    nieuzasadnione lub narusza przepisy o wypowiadaniu umów o pracę (art. 45 Kodeksu),

    przepisy o wypowiadaniu warunków pracy i płacy (art. 45 w zw. z art. 42 § 1 cytowanego
    Kodeksu), bądź rozwiązano umowę o pracę bez wypowiedzenia z naruszeniem przepisów
    o rozwiązywaniu umów o pracę w tym trybie (art. 56 wskazanego Kodeksu).
    Jak wskazała Pani w opisie zdarzenia, odszkodowanie zasądzone na Pani rzecz zostało
                            1przyznane na podstawie art. 45 oraz art. 47 Kodeksu pracy, ponieważ to pracodawca
    złożył wypowiedzenie umowy o pracę.
    Zatem, tak jak wskazała Pani w swoim stanowisku, odszkodowanie to korzysta ze
    zwolnienia z opodatkowania na podstawie art. 21 ust. 1 pkt 3 ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych.
    Natomiast nie można zgodzić się z Pani stanowiskiem, że wypłacona odprawa pieniężna
    korzysta ze zwolnienia z opodatkowania na podstawie art. 21 ust. 1 pkt 3b ww. ustawy.
    Jak wynika z opisu zdarzenia, sąd zasądził do wypłaty na Pani rzecz, odrębnie od
    odszkodowania, także odprawę pieniężną za rozwiązanie umowy o pracę z przyczyn
    dotyczących pracodawcy. Z opisu sprawy wynika także, że odprawę pieniężną miała Pani
    zagwarantowaną w umowie o pracę, którą zawarła Pani z pracodawcą.
    Kodeks pracy to podstawowa ustawa, która reguluje w jakich przypadkach pracownik ma
    prawo do odszkodowań. Jedno z takich odszkodowań (odszkodowanie za nieuzasadnione
    oraz naruszające przepisy wypowiedzenie umowy o pracę) Pani otrzymała. Kodeks pracy
    nie kwalifikuje odprawy jako odszkodowania. Kodeks pracy wyraźnie rozdziela oba te
    świadczenia. Wyraźnie rozdzielił je także Sąd, który w treści wydanego dla Pani wyroku
    powołał się wprost na ustawę o szczególnych zasadach rozwiązywania z pracownikami
    stosunku pracy z przyczyn niedotyczących pracowników.
    Zwolnieniu na podstawie art. 21 ust. 1 pkt 3b ustawy o podatku dochodowym od osób
    fizycznych podlegają wyłącznie odszkodowania lub zadośćuczynienia. Odszkodowanie jest
    szczególnym rodzajem świadczenia polegającym na naprawieniu szkody, czyli uszczerbku,
    jakiego doznaje poszkodowany we wszelkiego rodzaju dobrach chronionych przez prawo.
    Chodzi więc zarówno o uszczerbek majątkowy, jak i niemajątkowy.
    Natomiast istoty „odprawy” nie należy doszukiwać się w twierdzeniu, że tego typu
    świadczenie jest odszkodowaniem, czyli naprawieniem szkody lub straty, jaką pracownik
    poniósł w związku z pozbawieniem go zatrudnienia. De facto jest ona świadczeniem
    pracodawcy w razie zaistnienia zdarzeń, które zgodnie z odpowiednimi przepisami
    powodują niemożliwość, niecelowość lub zbędność kontynuacji stosunku pracy.
    W przypadku odszkodowań lub zadośćuczynień najpierw występuje szkoda lub krzywda, a
    dopiero po szkodzie jest ustalana wysokość świadczenia, które ma tę szkodę
    rekompensować lub wynagrodzić. Natomiast w Pani przypadku wysokość odprawy była
    znana już przed zwolnieniem Pani z pracy, gdyż miała Pani wysokość tej odprawy
    zagwarantowaną w podpisanym aneksie do umowy o pracę. Wyrok sądowy jedynie
    pomógł Pani wyegzekwować tę odprawę.
    Także wysokość tej odprawy potwierdza, że nie jest to odszkodowanie. Gdyby było to
    odszkodowanie jego kwota byłaby ograniczona przepisami kodeksu pracy. Natomiast w
    opisanym zdarzeniu jest to kwota zdecydowanie wyższa, ustalona wcześniej w umowie o
    pracę.
    Ponadto, nawet gdyby otrzymana odprawa miała charakter odszkodowania
    /zadośćuczynienia, to była ona zagwarantowana w umowie o pracę, a więc miała
    rekompensować utracone zarobki na wypadek Pani zwolnienia z winy pracodawcy. W
    takiej sytuacji, wbrew Pani twierdzeniu, nie znalazłoby zastosowania zwolnienie z art. 21
    ust. 1 pkt 3b ww. ustawy, zgodnie z którym wyłączone ze zwolnienia są odszkodowania lub
    zadośćuczynienia dotyczące korzyści, które podatnik mógłby osiągnąć, gdyby mu szkody
    nie wyrządzono.

    Wobec tego otrzymana odprawa nie podlega zwolnieniu z opodatkowania na podstawie
    art. 21 ust. 1 pkt 3b ustawy.
    Co więcej, odprawa ta nie korzysta także ze zwolnienia określonego w art. 21 ust. 1 pkt 3
    ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Odprawy wypłacane na podstawie
    przepisów o szczególnych zasadach rozwiązywania z pracownikami stosunków pracy z
    przyczyn niedotyczących pracowników zostały przez ustawodawcę wprost (w lit. b)
    wyłączone z zakresu przedmiotowego zwolnienia. Na taki charakter Pani świadczenia
    wskazuje orzeczenie Sądu, jak i Pani umowa o pracę.
    W odniesieniu do odsetek od wypłaconych świadczeń, instytucję prawną odsetek za
    zwłokę reguluje art. 481 § 1 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (Dz. U. z
    2024 r. poz. 1061 ze zm.):
      Jeżeli dłużnik opóźnia się ze spełnieniem świadczenia pieniężnego, wierzyciel może
      żądać odsetek za czas opóźnienia, chociażby nie poniósł żadnej szkody i chociażby
      opóźnienie było następstwem okoliczności, za które dłużnik odpowiedzialności nie
      ponosi.
    W myśl art. 482 § 1 Kodeksu cywilnego:
      Od zaległych odsetek można żądać odsetek za opóźnienie dopiero od chwili
      wytoczenia o nie powództwa, chyba że po powstaniu zaległości strony zgodziły się na
      doliczenie zaległych odsetek do dłużnej sumy.
    Analizując treść powyższych przepisów należy zauważyć, że nie można utożsamiać
    odsetek ze świadczeniem głównym. Wierzyciel może ich żądać dopiero, jeżeli wynika to z
    czynności prawnej (zdarzenia prawnego) będącej podstawą do wypłaty świadczenia
    głównego lub gdy dłużnik opóźni się ze spełnieniem świadczenia pieniężnego. Odsetki
    mają charakter uboczny względem świadczenia głównego – są skutkiem niewykonania
    zobowiązań.
    W ujęciu kodeksowym odsetki stanowią więc świadczenie pieniężne, do którego może być
    zobowiązany dłużnik – najogólniej mówiąc – korzystający z cudzych pieniędzy. Chodzi tu
    zarówno o sytuację, gdy korzystanie z pieniędzy wierzyciela jest przedmiotem umowy (np.
    pożyczka oprocentowana, kredyt), jak i gdy nie jest ono objęte zgodą wierzyciela, w
    szczególności wynika z opóźnienia w zapłacie sumy pieniężnej przez dłużnika, a także
    wówczas, gdy korzystanie z pieniędzy polega na poniesieniu przez wierzyciela wydatków w
    interesie dłużnika.
    Powyższą tezę potwierdza analiza przepisów ustawy o podatku dochodowym od osób
    fizycznych, z której wynika, że odsetki stanowią odrębną od należności głównej kategorię
    przychodu, która tylko w ściśle określonych przypadkach korzysta ze zwolnienia z
    opodatkowania.
    I tak, zgodnie z art. 21 ust. 1 pkt 95 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Wolne od podatku są odsetki z tytułu nieterminowej wypłaty wynagrodzeń i świadczeń
      z tytułów, o których mowa w art. 10 ust. 1 pkt 1.
    Z dyspozycji ww. przepisu wynika, że omawianemu zwolnieniu podlegają odsetki, które
    spełniają równocześnie następujące warunki:
    • świadczenia, od których są naliczane, zaliczone zostały do określonego źródła
      przychodu, tj. np. przychodu ze stosunku pracy;
    • przysługują z tytułu nieterminowej wypłaty tych świadczeń.
    Odnosząc się do pierwszego warunku, wypłacone Pani świadczenia (odszkodowanie oraz
    odprawa), od których naliczone zostały odsetki ustawowe, wiążą się z faktem
    wcześniejszego wykonywania przez Panią pracy, a więc stanowią przychód ze stosunku

    pracy podlegający opodatkowaniu zgodnie z art. 12 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym
    od osób fizycznych, a tym samym stanowi świadczenie, o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt
    1 ww. ustawy.
    Z kolei z „nieterminową wypłatą świadczenia” w rozumieniu art. 21 ust. 1 pkt 95 ustawy o
    podatku dochodowym od osób fizycznych mamy do czynienia wówczas, gdy w terminie
    wymagalności danego świadczenia, przysługującego na podstawie prawomocnego
    orzeczenia, nie zostało ono wypłacone przez zobowiązanego.
    Tym samym otrzymane przez Panią ustawowe odsetki od zasądzonych na Pani rzecz
    odszkodowania i odprawy, jako odsetki naliczone z tytułu nieterminowej wypłaty
    świadczeń mających swoje źródło w stosunku pracy, podlegają zwolnieniu
    przedmiotowemu na podstawie art. 21 ust. 1 pkt 95 ustawy, a nie – jak Pani wskazała w
    swoim stanowisku – na podstawie art. 21 ust. 1 pkt 3 i 3b ustawy o podatku dochodowym
    od osób fizycznych.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, które Pani przedstawiła i stanu prawnego,
    który obowiązuje w dniu wydania interpretacji.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    · Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy
      z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.).
      Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pani sytuacja będzie zgodna
      (tożsama) z opisem stanu faktycznego i zastosuje się Pani do interpretacji.
    · Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
        1) z zastosowaniem art. 119a;
        2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5
        ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
        3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    · Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki
      interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pani prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu
    Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z
    dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.
    U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
    · w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
    · w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP
      (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.