Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0114-KDIP2-1.4010.464.2019.14.PK
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-03-03
Teza: Pobór podatku u źródła, w tym kwalifikacji wypłacanych
kontrahentowi zagranicznemu należności do „zysków
przedsiębiorstwa”.
Słowa kluczowe: kontrahent-kontrahent zagraniczny
nierezydent
podatek-podatek pobierany u źródła
rezydencja-certyfikat rezydencji
usługi-usługi reklamowe
Zagadnienia: Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 6. Pobór podatku-Pobór podatku przez płatnika
(podatek u źródła)-Certyfikat rezydencji podatkowej
Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 6. Pobór podatku-Pobór podatku przez płatnika
(podatek u źródła)-Pobór podatku od należności w
wysokości 2 000 000 zł i wyższej
Przepisy: [CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 5-art. 21-ust. 1
[CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 5-art. 21-ust. 2
[CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 6-art. 26-ust. 2e
[CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 6-art. 26-ust. 7a

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

W dniu 6 listopada 2019 r. wpłynął do tutejszego organu ww. wniosek o wydanie
    interpretacji indywidualnej dotyczącej podatku dochodowego od osób prawnych w
    zakresie poboru podatku u źródła, w tym kwalifikacji wypłacanych kontrahentowi
    zagranicznemu należności do „zysków przedsiębiorstwa” w rozumieniu art. 7 umowy
    polsko-irlandzkiej.
    Treść wniosku jest następująca:
    Uzupełnili go Państwo – w odpowiedzi na wezwanie – pismem z 30 grudnia 2019 r.
    (wpływ do Organu tego samego dnia)
    Opis stanu faktycznego oraz zdarzenia przyszłego
    A. spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w (...) (dalej: „Wnioskodawca” lub
    „Spółka”) jest polskim rezydentem podatkowym i podlega na terytorium Rzeczypospolitej
    Polskiej opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób prawnych od całości
    osiąganych dochodów, bez względu na miejsce ich osiągania (nieograniczony obowiązek
    podatkowy).
    W związku z prowadzoną działalnością gospodarczą Spółka nabywa i zamierza nabywać
    od nierezydenta (podmiotu niepowiązanego, niemającego na terytorium Rzeczypospolitej
    Polskiej ani siedziby ani zarządu) usługi reklamowe. Nierezydent, od którego Spółka
    nabywa (zamierza nabywać) usługi reklamowe, ma siedzibę w Irlandii i nie prowadzi w
    Polsce działalności poprzez położony tu zakład.
    Przedmiotowe usługi reklamowe są (będą) więc usługami o charakterze niematerialnym,
    wskazanymi w art. 21 ust. 1 pkt 2a ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku
    dochodowym od osób prawnych (tj. Dz. U. 2019 r. poz. 865 ze zm.; dalej: „Ustawa CIT”). W
    związku z tym, wynagrodzenie za wspomniane usługi reklamowe (dalej: „Usługi”) podlega
    (będzie podlegać) opodatkowaniu u źródła w Polsce na podstawie Ustawy CIT (dalej
    łącznie jako „Wynagrodzenie”), a Spółka – w jego zakresie – pełni (będzie pełnić) funkcję
    płatnika zryczałtowanego podatku dochodowego od osób prawnych, zgodnie z art. 26 ust.
    1 Ustawy CIT.
    Każdorazowo na moment wypłaty Wynagrodzenia na rzecz wyżej wymienionego
    nierezydenta (dalej jako „Nierezydent”), Spółka posiada (będzie posiadać) jego certyfikat
    rezydencji wskazujący na jego rezydencję podatkową w Irlandii, wydany przez irlandzkie
    władze podatkowe w formie papierowej, względnie Spółka posiada (będzie posiadać)
    wspomniany certyfikat rezydencji wydany przez irlandzkie władze podatkowe w formie
    elektronicznej lub certyfikat rezydencji w formie kopii wyżej wymienionego certyfikatu

    wydanego w formie papierowej poświadczonej za zgodność z oryginałem w Polsce przez
    notariusza. Ponadto na moment wypłaty Wynagrodzenia na rzecz Nierezydenta, Spółka
    posiada (będzie posiadać) opinię (raport) niezależnej firmy doradczej w zakresie
    działalności Nierezydenta jako odbiorcy należności, sporządzoną na podstawie badania
    informacji i dokumentów dostarczonych przez Nierezydenta, a dotyczących prowadzonej
    przez niego działalności.
    Niniejszy wniosek dotyczy wyłącznie takich wypłat Wynagrodzenia dokonywanych przez
    Spółkę na rzecz Nierezydenta, w przypadku których w danym roku podatkowym Spółki
    zostanie (bądź został już wcześniej) przekroczony limit 2.000.000 PLN wypłat na rzecz tego
    Nierezydenta, o którym mowa w art. 26 ust. 1 i ust. 2e Ustawy CIT.
    Dodatkowo, Spółka wskazuje, że wniosek dotyczy stanu prawnego od 1 stycznia 2019 r. do
    31 grudnia 2019 r., w którym obowiązuje § 4 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 31
    grudnia 2018 r. w sprawie wyłączenia lub ograniczenia stosowania art. 26 ust. 2e ustawy o
    podatku dochodowym od osób prawnych (Dz. U. z 2018 r. poz. 2545), którego
    obowiązywanie zostało przedłużone na mocy § 1 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia
    27 czerwca 2019 r. zmieniającego rozporządzenie w sprawie wyłączenia lub ograniczenia
    stosowania art. 26 ust. 2e ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych (Dz. U. z
    2019 r. poz. 1203). Na mocy owych rozporządzeń czasowo – i w pewnym zakresie –
    wyłącza się stosowanie art. 26 ust. 2e Ustawy CIT w przypadku dokonywanych od dnia 1
    stycznia 2019 r. do dnia 31 grudnia 2019 r. wypłat należności na rzecz określonych
    nierezydentów.
    Celem niepobrania zryczałtowanego podatku u źródła od wypłat Wynagrodzenia takich jak
    wyżej określone, Spółka zamierza każdorazowo ograniczyć się tylko i wyłącznie do
    posiadania certyfikatu rezydencji Nierezydenta, dokumentującego fakt jego rezydencji
    podatkowej w Irlandii, obejmującego dzień dokonania wypłaty, jak również przywołanej
    wyżej opinii (raportu) niezależnej firmy doradczej i na tym też tylko będzie polegała
    weryfikacja warunków niepobrania podatku wynikających z Umowy między Rządem
    Rzeczypospolitej Polskiej a Rządem Irlandii w sprawie unikania podwójnego
    opodatkowania i zapobiegania uchylaniu się od opodatkowania w zakresie podatkówod
    dochodu, sporządzonej w Madrycie dnia 13 listopada 1995 r. (Dz. U. z 1996 r. Nr 29, poz.
    129 ze zm.; dalej: „UPO Polska-Irlandia”). W ten też sposób Spółka dochowa (będzie
    dochowywać) należytej staranności przy weryfikacji warunków niepobrania podatku u
    źródła od Wynagrodzenia, o którym mowa w niniejszym wniosku.
    Jednocześnie, na potrzeby przeprowadzenia (z dochowaniem należytej staranności) wyżej
    wymienionej weryfikacji, Spółka nie będzie sprawdzać, czy:
        w stosunku do Wynagrodzenia wypłacanego na rzecz Nierezydenta spełnione
        zostały warunki, o których mowa odpowiednio w art. 21 ust. 3 pkt 4 lit. b, ust. 3a i
        3c lub art. 22 ust. 4 pkt 4 Ustawy CIT;
        Nierezydent otrzymujący Wynagrodzenie jest podmiotem, na którym ciąży
        obowiązek podatkowy w stosunku do wypłacanego Wynagrodzenia;
        Nierezydent otrzymujący Wynagrodzenie jest rzeczywistym właścicielem
        wypłacanego Wynagrodzenia;
        Nierezydent otrzymujący Wynagrodzenie prowadzi rzeczywistą działalność
        gospodarczą w kraju siedziby podatnika dla celów podatkowych, z którą wiąże się
        uzyskany przychód z tytułu Wynagrodzenia;
    - tj. czy istnieją okoliczności uniemożliwiające spełnienie przesłanek, o których mowa w
    art. 28b ust. 4 pkt 4-6 Ustawy CIT.

    Przy czym potwierdzenie, że nierezydent otrzymujący wynagrodzenie jest podmiotem, na
    którym ciąży obowiązek podatkowy wynika z faktu, że działa on jako podatnik i przedłożył
    certyfikat rezydencji, jak również Wnioskodawca posiadał przywołaną wyżej opinię (raport)
    niezależnej firmy doradczej dotyczącą działalności Nierezydenta. Spółka nie ustala jednak
    szczegółowych zasad opodatkowania poszczególnych przepływów.
    W uzupełnieniu wniosku z 30 grudnia 2019 r. Wnioskodawca podał dane identyfikacyjne,
    w tym państwo siedziby, zagranicznych podmiotów, o których mowa w zdarzeniu
    opisanym w przedmiotowym wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej: (...)
    Ponadto Wnioskodawca wyjaśnił, że rzeczywistymi właścicielami przedmiotowych
    należności, w rozumieniu art. 4a pkt 29 ustawy o podatku dochodowym od osób
    prawnych, są wyżej wymienione podmioty, tj. odpowiednio: (...)
    Pytania
    1. Czy biorąc pod uwagę charakter nabywanych Usług, Wynagrodzenie otrzymane przez
      Nierezydentów podlega opodatkowaniu tylko w Irlandii, pod warunkiem przedłożenia
      certyfikatu rezydencji?
    2. Czy w przypadku odpowiedzi pozytywnej na pytanie wskazane w pkt 1, tj. w sytuacji
      braku opodatkowania Wynagrodzenia z tytułu Usług w Polsce, Spółka jest (będzie)
      uprawniona do niepobrania podatku u źródła w związku z dochowaniem należytej
      staranności polegającej tylko i wyłącznie na pozyskaniu certyfikatu rezydencji od
      Nierezydenta oraz opinii (raportu) niezależnej firmy doradczej w zakresie działalności
      Nierezydenta jako odbiorcy należności, sporządzonej na podstawie badania informacji
      i dokumentów dostarczonych przez Nierezydenta, a dotyczących prowadzonej przez
      niego działalności?
    Państwa stanowisko w sprawie
    Wnioskodawca stoi na stanowisku, że w sytuacji wskazanej w opisie stanu faktycznego
    (zdarzenia przyszłego) – tj. w przypadku dokonania na rzecz Nierezydenta wypłaty
    Wynagrodzenia, podlega ono opodatkowaniu tylko w Irlandii.
    Wnioskodawca uważa, że jest (będzie) uprawniony do niepobrania podatku u źródła z
    tytułu Wynagrodzenia na podstawie przepisów umowy między Rządem
    Rzeczypospolitej Polskiej a Rządem Irlandii w sprawie unikania podwójnego
    opodatkowania i zapobiegania uchylaniu się od opodatkowania w zakresie podatków
    od dochodu, sporządzonej w Madrycie dnia 13 listopada 1995 r. (t. j. Dz. U. z 1996 r. Nr
    29, poz. 129 ze zm.), zmodyfikowanej przez Konwencję wielostronną implementującą
    środki traktatowego prawa podatkowego mające na celu zapobieganie erozji podstawy
    opodatkowania i przenoszeniu zysku, podpisaną przez Polskę i Irlandię dnia 7 czerwca
    2017 r. (Dz. U. z 2019 r. poz. 1006, dalej: „UPO”), w trybie wskazanym w art. 26 ust. 1
    Ustawy CIT w związku z § 4 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 31 grudnia 2018 r.
    w sprawie wyłączenia lub ograniczenia stosowania art. 26 ust. 2e ustawy o podatku
    dochodowym od osób prawnych (Dz. U. z 2018 r. poz. 2545), którego obowiązywanie
    zostało przedłużone na mocy § 1 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 27 czerwca
    2019 r. zmieniającego rozporządzenie w sprawie wyłączenia lub ograniczenia
    stosowania art. 26 ust. 2e ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych (Dz. U. z
    2019 r. poz. 1203), przy czym wystarczające dla dochowania należytej staranności, o
    której mowa w art. 26 ust. 1 Ustawy CIT, jest (będzie) pozyskanie przez Wnioskodawcę
    certyfikatu rezydencji od Nierezydenta oraz opinii (raportu) niezależnej firmy doradczej
    w zakresie działalności Nierezydenta jako odbiorcy należności, sporządzonej na
    podstawie badania informacji i dokumentów dostarczonych przez Nierezydenta, a
    dotyczących prowadzonej przez niego działalności.
    Ad 1
    Zgodnie z art. 3 ust. 2 Ustawy CIT, podatnicy, jeżeli nie mają na terytorium
    Rzeczypospolitej Polskiej siedziby lub zarządu, podlegają obowiązkowi podatkowemu

    tylko od dochodów, które osiągają na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Przy czym –
    stosownie do ust. 3 pkt 5 tego przepisu – za dochody (przychody) osiągane na terytorium
    Rzeczypospolitej Polskiej przez tych podatników uważa się w szczególności dochody
    (przychody) z tytułu należności regulowanych, w tym stawianych do dyspozycji,
    wypłacanych lub potrącanych, przez osoby fizyczne, osoby prawne albo jednostki
    organizacyjne nieposiadające osobowości prawnej, mające miejsce zamieszkania, siedzibę
    lub zarząd na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, niezależnie od miejsca zawarcia
    umowy i wykonania świadczenia. Do katalogu tak sformułowanych dochodów
    (przychodów) należą te, które zostały wymienione w art. 21 ust. 1 Ustawy CIT, w tym usługi
    reklamowe.
    Podatek dochodowy z tytułu uzyskanych na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przez
    nierezydentów przychodów z tytułu świadczeń: doradczych, księgowych, badania rynku,
    usług prawnych, usług reklamowych, zarządzania i kontroli, przetwarzania danych, usług
    rekrutacji pracowników i pozyskiwania personelu, gwarancji i poręczeń oraz świadczeń o
    podobnym charakterze, ustala się w wysokości 20% przychodów. Tym samym – mając na
    względzie wyłącznie przepisy Ustawy CIT – w przedstawionym stanie faktycznym
    (zdarzeniu przyszłym) Spółka zasadniczo ma (będzie miała) obowiązek poboru tzw.
    podatku u źródła jako płatnik tegoż podatku. Jednocześnie przepisy te należy stosować z
    uwzględnieniem umów o unikaniu podwójnego opodatkowania (art. 21 ust. 2 Ustawy CIT)
    – w przedmiotowej sytuacji, UPO Polska-Irlandia. Przechodząc na grunt przepisów UPO
    Polska-Irlandia należy w pierwszej kolejności wskazać, że Wynagrodzenie, o którym mowa
    w stanie faktycznym (zdarzeniu przyszłym) nie stanowi „należności licencyjnych” w
    rozumieniu art. 12 tejże umowy (mogących na jej gruncie podlegać opodatkowaniu w
    państwie źródła). Zgodnie bowiem z art. 12 ust. 3 lit. a UPO Polska-Irlandia, określenie
    „należności licencyjne”, użyte w niniejszym artykule, oznacza wszelkiego rodzaju
    należności uzyskiwane z tytułu użytkowania lub prawa do użytkowania każdego prawa
    autorskiego do dzieła literackiego, artystycznego lub naukowego, włącznie z filmami dla
    kin oraz filmami i taśmami dla radia i telewizji lub innych sposobów odtwarzania lub
    przekazywania, patentu, znaku towarowego, wzoru lub modelu, planu, tajemnicy
    technologii lub procesu produkcyjnego lub za informacje związane z doświadczeniem
    zdobytym w dziedzinie przemysłowej, handlowej lub naukowej. Analogicznie,
    Wynagrodzenie wypłacane na rzecz Nierezydentów z tytułu Usług nie stanowi na gruncie
    UPO Polska-Irlandia przychodów o charakterze dywidendowym ani odsetkowym, które –
    odpowiednio – zgodnie z art. 10 ust. 2 oraz 11 ust. 2 UPO Polska-Irlandia mogą podlegać
    opodatkowaniu u źródła.
    W konsekwencji należy uznać, że przedmiotowe przychody stanowią na gruncie UPO
    Polska- Irlandia tzw. „zyski przedsiębiorstwa”, stosownie do art. 7 ust. 1 tej umowy
    opodatkowane wyłącznie w kraju rezydencji otrzymującego je przedsiębiorstwa, przy
    założeniu, iż podatnik taki nie prowadzi działalności na terytorium Polski za
    pośrednictwem zakładu. Oznacza to, że każdy podatnik-rezydent podatkowy Irlandii, który
    na terytorium Polski uzyskuje (uzyska) przychód/dochód z tego rodzaju Usług (usług
    reklamowych), nie jest (nie będzie) obowiązany do zapłaty tzw. podatku u źródła, a na
    wypłacającym tego rodzaju należności nie ciąży (nie będzie ciążył) obowiązek poboru
    tegoż podatku.
    Zgodnie z art. 7 ust. 1 UPO Polska-Irlandia, zyski przedsiębiorstwa Umawiającego się
    Państwa podlegają opodatkowaniu tylko w tym Państwie, chyba że przedsiębiorstwo
    prowadzi działalność w drugim Umawiającym się Państwie poprzez położony tam zakład.
    Mając na względzie brzmienie powołanych powyżej przepisów, brak obowiązku pobrania
    podatku w sytuacji dokonania na rzecz Nierezydenta wypłaty z tytułu „zysków
    przedsiębiorstwa” występuje w sytuacji zakwalifikowania danego przychodu jako „zysków
    przedsiębiorstwa” na gruncie art. 7 ust. 1 UPO Polska-Irlandia.
    W tym miejscu należy zauważyć, że zarówno przepisy Ustawy CIT, jak i UPO Polska-Irlandia
    nie przewidują – poza wskazanymi powyżej – dalszych materialnoprawnych przesłanek,

    od których mogłaby zależeć możliwość niepobrania w Polsce podatku u źródła od „zysków
    przedsiębiorstwa” osiąganych przez rezydenta Irlandii.
    W szczególności, wspomniane akty prawne nie uzależniają takiej możliwości od tego, czy:
        spełnione są warunki, o których mowa odpowiednio w art. 21 ust. 3 pkt 4 lit. b, ust.
        3a i 3c lub art. 22 ust. 4 pkt 4 Ustawy CIT (warunki te są relewantne z punktu
        widzenia możliwości zastosowania zwolnień, o których mowa w art. 21 ust. 3 oraz
        art. 22 ust. 4 Ustawy CIT);
        przedsiębiorstwo, na rzecz którego wypłacane są „zyski przedsiębiorstwa” jest ich
        „rzeczywistym właścicielem” (beneficial owner) (istnienie takiej przesłanki może
        natomiast – przykładowo – warunkować zastosowanie obniżonej stawki podatku do
        odsetek wypłacanych przez polskiego płatnika na rzecz rezydenta Irlandii – zob. art.
        11 ust. 2 UPO Polska-Irlandia posługujący się sformułowaniem „właściciel odsetek”);
        przedsiębiorstwo, na rzecz którego wypłacane są „zyski przedsiębiorstwa” prowadzi
        w kraju rezydencji rzeczywistą działalność gospodarczą (warunek ten jest
        relewantny na gruncie art. 4a pkt 29 Ustawy CIT i zawartej w tym przepisie
        ustawowej definicji „rzeczywistego właściciela”, który to jednak warunek – jak
        wskazano powyżej – nie ma wpływu na możliwość niepobrania podatku od
        wypłacanych „zysków przedsiębiorstwa”);
        przedsiębiorstwo, na rzecz którego wypłacane są „zyski przedsiębiorstwa” jest
        podmiotem, na którym ciąży obowiązek podatkowy w stosunku do tychże
        przychodów.
    Reasumując, zważywszy na fakt, że Wynagrodzenie za Usługi stanowi (będzie stanowiło)
    „zyski przedsiębiorstwa”, o których mowa w art. 7 ust. 1 UPO Polska-Irlandia, natomiast
    otrzymujący je Nierezydent nie prowadzi w Polsce działalności poprzez położony tu
    zakład, w sytuacji będącej przedmiotem niniejszego wniosku spełnione są warunki
    materialnoprawne niepobrania podatku w przypadku wypłaty Wynagrodzenia.
    Ad 2
    W myśl art. 26 ust. 1 zd. 2 Ustawy CIT, zastosowanie stawki podatku wynikającej z
    właściwej umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania albo niepobranie podatku
    zgodnie z taką umową jest możliwe pod warunkiem udokumentowania siedziby podatnika
    dla celów podatkowych uzyskanym od podatnika certyfikatem rezydencji.
    Artykuł 26 ust. 1 zd. 3-4 ustawy o CIT stanowi natomiast, że przy weryfikacji warunków (...)
    niepobrania podatku, wynikających z (...) umów o unikaniu podwójnego opodatkowania,
    płatnik jest obowiązany do dochowania należytej staranności. Przy ocenie dochowania
    należytej staranności uwzględnia się charakter oraz skalę działalności prowadzonej przez
    płatnika.
    Powołane powyżej przepisy statuują warunki formalne, które muszą być spełnione, aby
    możliwe było zaniechanie poboru podatku u źródła w oparciu o (materialnoprawne)
    przepisy umów o unikaniu podwójnego opodatkowania.
    Owymi warunkami formalnymi są:
        udokumentowanie siedziby podatnika uzyskanym od niego certyfikatem rezydencji
        oraz;

        dokonanie weryfikacji warunków niepobrania podatku wynikających z
        odpowiedniej umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania przy dochowaniu
        należytej staranności, która uwzględniać powinna charakter oraz skalę działalności
        prowadzonej przez płatnika.
    W tym miejscu należy przypomnieć, że warunkami niepobrania podatku wynikającymi z
    umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania w odniesieniu do zysków
    przedsiębiorstwa na gruncie UPO Polska-Irlandia są wyłącznie fakt kwalifikacji przychodu
    w ramach art. 7 ust. 1 tej umowy. Weryfikacja, o której mowa w art. 26 ust. 1 in fine
    Ustawy CIT, winna zatem odnosić się do tego warunku.
    Zgodnie z art. 26 ust. 2e Ustawy CIT, jeżeli łączna kwota należności wypłacanych z tytułów
    wymienionych w art. 21 ust. 1 oraz art. 22 ust. 1 przekracza kwotę, o której mowa w ust. 1
    (tj. 2.000.000 PLN – przyp. Wnioskodawcy), osoby prawne, jednostki organizacyjne
    niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne będące przedsiębiorcami są
    obowiązane jako płatnicy pobrać, z zastrzeżeniem ust. 2g, w dniu dokonania wypłaty
    zryczałtowany podatek dochodowy od tych wypłat według stawki podatku określonej w
    art. 21 ust. 1 lub art. 22 ust. 1 od nadwyżki ponad kwotę, o której mowa w ust. 1:
    1) z uwzględnieniem odliczeń przewidzianych w art. 22 ust. 1a-1e;
    2) bez możliwości niepobrania podatku na podstawie właściwej umowy o unikaniu
      podwójnego opodatkowania, a także bez uwzględniania zwolnień lub stawek
      wynikających z przepisów szczególnych lub umów o unikaniu podwójnego
      opodatkowania.
    Powyższa zasada doznaje jednak wyjątku w szczególności w sytuacji opisanej w ramach
    stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego), gdy obowiązuje rozporządzenie ministra
    właściwego do spraw finansów publicznych określające grupy podatników, grupy
    płatników lub czynności, w przypadku których zostanie wyłączone lub ograniczone
    stosowanie art. 26 ust. 2e Ustawy CIT, jeżeli spełnione zostały warunki do niepobrania
    podatku, zastosowania stawki podatku lub zwolnienia, wynikające z przepisów
    szczególnych lub umów o unikaniu podwójnego opodatkowania.
    W stanie prawnym istotnym z punktu widzenia niniejszego wniosku, rozporządzeniem tym
    jest powołane wyżej rozporządzenie Ministra Finansów z dnia 31 grudnia 2018 r. w
    sprawie wyłączenia lub ograniczenia stosowania art. 26 ust. 2e ustawy o podatku
    dochodowym od osób prawnych (Dz. U. z 2018 r. poz. 2545), a ściślej jego § 4, którego
    obowiązywanie zostało przedłużone na mocy § 1 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia
    27 czerwca 2019 r. zmieniającego rozporządzenie w sprawie wyłączenia lub ograniczenia
    stosowania art. 26 ust. 2e ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych (Dz. U. z
    2019 r. poz. 1203).
    W świetle przywołanego § 4 wyżej wymienionego rozporządzenia z dnia 31 grudnia 2018 r.
    w obecnie obowiązującym brzmieniu, wyłącza się stosowanie art. 26 ust. 2e Ustawy CIT w
    przypadku dokonywanych do dnia 31 grudnia 2019 r. wypłat należności:
    1) innych niż określone w § 2 ust. 1 pkt 7-9 na rzecz podatników, o których mowa w § 2
      ust. 2, jeżeli istnieje podstawa prawna do wymiany informacji podatkowych z
      państwem siedziby lub zarządu tych podatników;
    2) z tytułu dywidend i innych przychodów (dochodów) z udziału w zyskach osób
      prawnych na rzecz podatników, o których mowa w art. 3 ust. 1 ustawy.
    Wynagrodzenie o którym mowa w niniejszym wniosku jest (będzie) należnością inną niż
    określone w wyżej wymienionym § 2 ust. 1 pkt 7-9, zaś Nierezydent otrzymujący to
    Wynagrodzenie jest (będzie) podatnikiem, o którym mowa w wyżej wymienionym § 2 ust.

    2. Tym samym przedmiotowe rozporządzenie z dnia 31 grudnia 2018 r. wyłącza w
    stosunku do Wnioskodawcy i realizowanych przez niego wypłat Wynagrodzenia
    stosowanie przepisu art. 26 ust. 2e Ustawy CIT.
    To zaś oznacza, że Wnioskodawca nie ma obowiązku stosowania art. 26 ust. 2e Ustawy CIT
    już tylko w związku z obowiązywaniem wyżej wymienionych rozporządzeń. W przeciwnym
    razie, aby wyłączyć stosowanie art. 26 ust. 2e Ustawy CIT, musiałby złożyć oświadczenie w
    rozumieniu art. 26 ust. 7a Ustawy CIT, zgodnie z którym: przepisu art. 26 ust. 2e Ustawy
    CIT nie stosuje się, jeżeli płatnik złożył oświadczenie, że:
    1) posiada dokumenty wymagane przez przepisy prawa podatkowego dla zastosowania
      stawki podatku albo zwolnienia lub niepobrania podatku, wynikających z przepisów
      szczególnych lub umów o unikaniu podwójnego opodatkowania;
    2) po przeprowadzeniu weryfikacji, o której mowa w ust. 1, nie posiada wiedzy
      uzasadniającej przypuszczenie, że istnieją okoliczności wykluczające możliwość
      zastosowania stawki podatku albo zwolnienia lub niepobrania podatku, wynikających
      z przepisów szczególnych lub umów o unikaniu podwójnego opodatkowania, w
      szczególności nie posiada wiedzy o istnieniu okoliczności uniemożliwiających
      spełnienie przesłanek, o których mowa w art. 28b ust. 4 pkt 4-6.
    Przywołany art. 28 ust. 4 pkt 4-6 Ustawy CIT wymienia natomiast:
        oświadczenie podatnika, że w stosunku do wypłacanych należności spełnione
        zostały warunki, o których mowa odpowiednio w art. 21 ust. 3 pkt 4 lit. b, ust. 3a i
        3c
        lub art. 22 ust. 4 pkt 4;
        oświadczenie podatnika, że w odniesieniu do czynności, w związku z którą składany
        jest wniosek o zwrot podatku, podatnik jest podmiotem, na którym ciąży
        obowiązek podatkowy, a także oświadczenie podatnika, że spółka albo zagraniczny
        zakład jest rzeczywistym właścicielem wypłacanych należności – w przypadku, o
        którym mowa w ust. 2 pkt 1;
        oświadczenie podatnika, że prowadzi rzeczywistą działalność gospodarczą w kraju
        siedziby podatnika dla celów podatkowych, z którą wiąże się uzyskany przychód – w
        przypadku, o którym mowa w ust. 2 pkt 1, gdy należności są uzyskiwane w związku
        z prowadzoną działalnością gospodarczą, przy czym przepis art. 24a ust. 18 stosuje
        się odpowiednio.
    W ocenie Wnioskodawcy, skoro już same wyżej wymienione rozporządzenia wyłączają w
    odniesieniu do Wnioskodawcy i realizowanych przez niego wypłat Wynagrodzenia
    stosowanie art. 26 ust. 2e Ustawy CIT – bez potrzeby składania oświadczenia, o którym
    mowa w art. 26 ust. 7a Ustawy CIT, w tym bez potrzeby składania oświadczenia o braku
    wiedzy o istnieniu okoliczności uniemożliwiających spełnienie przesłanek z art. 28b ust. 4
    pkt 4-6 Ustawy CIT, to oznacza to, że tak długo jak będą obowiązywały owe
    rozporządzenia, weryfikacja z dochowaniem należytej staranności, o której mowa w art.
    26 ust. 1 Ustawy CIT, nie musi obejmować przesłanek, o których mowa w art. 28b ust. 4
    pkt 4-6 Ustawy CIT.
    Należałoby bowiem przyjąć, że tak szeroko zakrojona weryfikacja byłaby wymagana na
    zasadzie art. 26 ust. 7a Ustawy CIT, a więc wtedy i tylko wtedy, gdyby zastosowanie
    znajdował art. 26 ust. 2e Ustawy CIT, a równocześnie nie obowiązywałoby żadne
    rozporządzanie, które wyłączałoby lub ograniczało stosowanie art. 26 ust. 2e Ustawy CIT.
    Skoro jednak obowiązujące, przywołane wyżej rozporządzenie z dnia 31 grudnia 2018 r.
    (znajdujące zastosowanie do Wnioskodawcy) samo w sobie wyłącza już stosowanie art. 26

    ust. 2e Ustawy CIT, to wyłączona jest również konieczność weryfikowania – w ramach
    dochowania należytej staranności – przesłanek z art. 28b ust. 4 pkt 4-6 Ustawy CIT,
    których weryfikacja byłaby konieczna do wyłączenia stosowania art. 26 ust. 2e Ustawy CIT
    gdyby nie obowiązywało rozporządzenie z dnia 31 grudnia 2018 r., a Wnioskodawca
    musiał składać oświadczenie o którym mowa w art. 26 ust. 7a Ustawy CIT dla osiągnięcia
    skutku, który jest realizowany w związku z obowiązywaniem rozporządzenia z dnia 31
    grudnia 2018 r.
    Niezależnie od powyższego trzeba podkreślić, że przepis art. 26 ust. 7a Ustawy CIT nie
    powinien być postrzegany jako samodzielna podstawa składania oświadczeń, co
    okoliczności natury faktycznej, jeżeli wystąpienie tych okoliczności nie jest warunkiem
    zastosowania zwolnienia (zaniechania poboru bądź zastosowania obniżonej stawki)
    wynikającym z przepisów szczególnych lub umów o unikaniu podwójnego opodatkowania.
    Zgodnie z Informacjami wskazanymi w Konsultacjach podatkowych dotyczących objaśnień
    podatkowych z dnia 4 lutego 2019 r. opublikowanych przez Ministerstwo Finansów (dalej:
    „Konsultacje dotyczące objaśnień”), „wprowadzone w 2019 r. zmiany nie modyfikują
    samych zasad opodatkowania (stawek, zwolnień etc.) – zmianie uległ jedynie sposób, w
    jaki Polska zrealizuje prawo podatnika do skorzystania z preferencyjnych zasad
    opodatkowania u źródła”. W konsekwencji należy uznać, że nowe regulacje są przepisami
    o charakterze technicznym, odnoszą się do mechaniki poboru podatku u źródła lub
    skorzystania z preferencji braku poboru podatku u źródła. Nie powinny one nakładać
    dodatkowych warunków o charakterze materialnym dla skorzystania z preferencji braku
    pobrania podatku u źródła.
    Skoro przywołane przepisy mają charakter techniczny, składane przez płatnika
    oświadczenia w przypadku nabycia usług od podmiotów niepowiązanych, odnoszą się
    tylko do okoliczności wymaganych na podstawie przepisów szczególnych
    (materialnoprawnych).
    Skoro zatem z przepisów Ustawy CIT oraz UPO Polska-Irlandia wynika, że dla niepobrania
    podatku w przypadku wypłaty Wynagrodzenia za Usługi na rzecz Nierezydenta konieczne
    jest wyłącznie (poza kwalifikacją tegoż jako „zysków przedsiębiorstwa”) posiadanie
    certyfikatu rezydencji, to Spółka – dokonując weryfikacji, o której mowa w art. 26 ust. 1
    Ustawy CIT – nie jest zobligowana do odnoszenia się do innych okoliczności
    (wymienionych w art. 28b ust. 4 pkt 4-6 Ustawy CIT), tj. czy:
        w stosunku do Wynagrodzenia wypłacanego na rzecz danego Nierezydenta
        spełnione zostały warunki, o których mowa odpowiednio w art. 21 ust. 3 pkt 4 lit. b,
        ust. 3a i 3c lub art. 22 ust. 4 pkt 4 ustawy o CIT;
        Nierezydent otrzymujący Wynagrodzenie jest podmiotem, na którym ciąży
        obowiązek podatkowy w stosunku do wypłacanego Wynagrodzenia;
        Nierezydent otrzymujący Wynagrodzenie jest rzeczywistym właścicielem
        wypłacanego Wynagrodzenia;
        Nierezydent otrzymujący Wynagrodzenie prowadzi rzeczywistą działalność
        gospodarczą w kraju siedziby podatnika dla celów podatkowych, z którą wiąże się
        uzyskany przychód z tytułu Wynagrodzenia.
    W konsekwencji, w sytuacji wskazanej w opisie stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego),
    skoro Wynagrodzenie podlega opodatkowaniu tylko w Irlandii, to Spółka jest (będzie)
    uprawniona do niepobrania podatku u źródła z tytułu Wynagrodzenia na podstawie
    przepisów UPO Polska-Irlandia, w trybie wskazanym w art. 26 ust. 1 Ustawy CIT w związku
    z § 4 Rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 31 grudnia 2018 r. w sprawie wyłączenia
    lub ograniczenia stosowania art. 26 ust. 2e ustawy o podatku dochodowym od osób

    prawnych (Dz. U. z 2018 r. poz. 2545), którego obowiązywanie zostało przedłużone na
    mocy § 1 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 27 czerwca 2019 r. zmieniającego
    rozporządzenie w sprawie wyłączenia lub ograniczenia stosowania art. 26 ust. 2e ustawy o
    podatku dochodowym od osób prawnych (Dz. U. z 2019 r. poz. 1203); przy czym Spółka
    nie jest (nie będzie) zobowiązana do badania, czy istnieją okoliczności uniemożliwiające
    spełnienie przesłanek, o których mowa w art. 28b ust. 4 pkt 4-6 Ustawy CIT (i nie ma
    obowiązku wskazania na taką weryfikację w oświadczeniu). Okoliczności te nie podlegają
    badaniu w warunkach obowiązywania powoływanego rozporządzenia z dnia 31 grudnia
    2018 r., jak również nie mają wpływu na powstanie lub brak obowiązku opodatkowania
    płatności tego rodzaju co Wynagrodzenie.
    Końcowo trzeba podkreślić, że przykłady dochowania należytej staranności podane na str.
    31 Projektu objaśnień podatkowych z dnia 19 czerwca 2019 r. „Zasady poboru podatku u
    źródła”, w kontekście wypłat należności dokonywanych do wysokości nieprzekraczającej w
    roku podatkowym obowiązującym u wypłacającego te należności łącznie kwoty 2.000.000
    PLN na rzecz tego samego podatnika, wskazują, że należyta staranność, o której mowa w
    art. 26 ust. 1 Ustawy CIT nie w każdym przypadku obejmuje badanie przesłanek, o których
    mowa w art. 28b ust. 4 pkt 4-6 Ustawy CIT. Wskazać bowiem trzeba, że zgodnie z
    przywołanym Projektem objaśnień podatkowych:
        „Obowiązek dochowania należytej staranności może być uznany za spełniony
        przykładowo wówczas, gdy łączna kwota wypłat należności z tytułów wymienionych
        w art. 21 ust. 1 oraz 22 ust. 1 ustawy o CIT lub art. 29 i art. 30a ust. 1 pkt 1-5a
        ustawy o PIT, wypłaconych na rzecz podmiotu niepowiązanego, nie przekracza
        kilkudziesięciu tysięcy złotych w roku podatkowym, a płatnik posiada oryginał
        certyfikatu rezydencji lub jego kopię (w przypadkach, gdy dopuszcza to ustawa o
        CIT oraz ustawa o PIT).”;
        „Ponadto, bazując na powyższym można wskazać przykładowo, że w sytuacji
        płatnika A dokonującego w roku podatkowym wypłat na rzecz niepowiązanego
        podatnika B w łącznej kwocie 500 tys. zł i posiadającego (1) certyfikat rezydencji
        podatnika B (oraz ewentualnie inne dokumenty wymagane przez przepisy prawa
        podatkowego dla zastosowania stawki podatku albo zwolnienia lub niepobrania
        podatku), oraz (2) oświadczenie podatnika B, że spełnia on warunki umożliwiające
        zastosowanie stawki podatku albo zwolnienia lub niepobrania podatku, płatnik A
        dochował należytej staranności.”;
        „Za dochowanie należytej staranności w przypadku najistotniejszych wypłat, można
        uznać przykładowo uzyskanie opinii (raportu) niezależnego audytora lub doradcy
        podatkowego w zakresie działalności odbiorcy należności (...)”.
    Zatem w ocenie Wnioskodawcy, jeżeli obowiązuje rozporządzenie wyłączające lub
    ograniczające stosowanie art. 26 ust. 2e Ustawy CIT (i znajduje zastosowanie do
    Wnioskodawcy, tak jak ma to miejsce w stanie faktycznym/zdarzeniu przyszłym w
    niniejszym wniosku), to obowiązek dochowania należytej staranności, o którym mowa w
    art. 26 ust. 1 Ustawy CIT, nie obejmuje sprawdzania, czy istnieją okoliczności
    uniemożliwiające spełnienie przesłanek zwartych w art. 28b ust. 4 pkt 4-6 Ustawy CIT,
    skoro w świetle przywołanego Projektu objaśnień podatkowych, do dochowania należytej
    staranności przy zaniechaniu poboru podatku u źródła na zasadach dotychczasowych (a
    więc na zasadach nieuwzgledniających art. 26 ust. 2e Ustawy CIT) wystarczające jest
    pozyskanie przez płatnika właściwie tylko certyfikatu rezydencji oraz opinii (raportu)
    niezależnej firmy doradczej w zakresie działalności Nierezydenta jako odbiorcy należności,

    sporządzonej na podstawie badania informacji i dokumentów dostarczonych przez
    Nierezydenta, a dotyczących prowadzonej przez niego działalności, którymi to
    dokumentami Wnioskodawca dysponuje (będzie dysponował).
    Interpretacja indywidualna
    W dniu 16 stycznia 2020 r. rozpatrzyłem Państwa wniosek i wydałem interpretację
    indywidualną znak 0114-KDIP2-1.4010.464.2019.2.SP, w której uznałem Państwa
    stanowisko w zakresie:
        kwalifikacji wypłacanych kontrahentowi zagranicznemu należności do „zysków
        przedsiębiorstwa” w rozumieniu art. 7 umowy polsko-irlandzkiej - za prawidłowe;
        w pozostałym zakresie - za nieprawidłowe.
    Interpretację doręczono Państwu 17 stycznia 2020 r.
    Skarga na interpretację indywidualną
    Pismem z 12 lutego 2020 r., które wpłynęło do organu 18 lutego 2020 r. wnieśli Państwo
    skargę na ww. interpretację do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie.
    Formułując zarzuty skargi wnieśli Państwo o uchylenie interpretacji w zaskarżonej części
    oraz zasądzenie od strony przeciwnej kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa
    procesowego, zgodnie z właściwymi przepisami.
    Pismem z 17 marca 2020 r. znak 0114-KDIP2-1.4010.464.2019.4.SP udzieliłem odpowiedzi
    na Państwa skargę.
    Postępowanie przed sądem administracyjnym/sądami administracyjnymi
    Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 8 grudnia 2020 r. sygn. akt III SA
    /Wa 651/20 oddalił Państwa skargę na interpretację Dyrektora Informacji Krajowej
    Skarbowej z dnia 16 stycznia 2019 r., nr 0114-KDIP2-1.4010.464.291.2.SP.
    Wnieśli Państwo 30 marca 2021 r. skargę kasacyjną od tego wyroku do Naczelnego Sądu
    Administracyjnego.
    Naczelny Sąd Administracyjny – wyrokiem z 8 lutego 2024 r. sygn. akt II FSK 930/21 uchylił
    zaskarżony wyrok w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania
    Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnego w Warszawie.
    Prawomocny wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie sygn. nr III SA
    /Wa 1662/24 uchylający interpretację indywidualną w zaskarżonej części wraz ze zwrotem
    sprawy wpłynął do organu 9 stycznia 2025 r.
    Ponowne rozpatrzenie wniosku – wykonanie wyroku
    Zgodnie z art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed
    sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 202 r. poz. 935 ze zm.):
      Ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu
      sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe
      prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że
      przepisy prawa uległy zmianie.
    Wykonuję obowiązek, który wynika z tego przepisu, tj.:
        uwzględniam ocenę prawną i wskazania dotyczące postępowania, które wyraził
        Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w ww. wyroku;

        ponownie rozpatruję Państwa wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej –
        stwierdzam, że stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku w zakresie
        poboru podatku u źródła, w tym kwalifikacji wypłacanych kontrahentowi
        zagranicznemu należności do „zysków przedsiębiorstwa” w rozumieniu art. 7
        umowy polsko-irlandzkiej – jest prawidłowe.
    Odstępuję od uzasadnienia prawnego tej oceny.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy:
        stanu faktycznego przedstawionego przez Państwa i stanu prawnego
        obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia;
        zdarzenia przyszłego przedstawionego przez Państwa i stanu prawnego
        obowiązującego w dniu wydania pierwotnego rozstrzygnięcia.
    Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy
    rzeczywisty stan faktyczny sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie
    ze stanem faktycznym podanym przez Państwa w złożonym wniosku. W związku z
    powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we wniosku
    opisu sprawy, udzielona odpowiedź traci swoją aktualność.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
        Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb
        ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz.
        111). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja
        będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i
        zastosują się Państwa do interpretacji.
        Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeżeli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej stanowi element
      czynności będących przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
        z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
        Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego
    Sądu Administracyjnego w (...). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje

    ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
    (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
        w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
        Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
        w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na
        adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS
        /SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.
    Podstawą prawną dla odstąpienia od uzasadnienia interpretacji jest art. 14c § 1 Ordynacji
    podatkowej.