Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0111-KDWB.4010.114.2025.1.APA
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-10-17
Teza: Uprawnienie do obniżenia stawek amortyzacyjnych dla
środków trwałych wprowadzonych do ewidencji przed 1
stycznia 2021 r. w tym środków trwałych modernizowanych po
31 grudnia 2020 r., ale wprowadzonych do ewidencji przed
dniem 1 stycznia 2021 r. za nieprzedawnione lata podatkowe.
Słowa kluczowe: amortyzacja-amortyzacja liniowa
korekta-korekta zeznania
modernizacja
sprzedaż-sprzedaż środków trwałych
stawka-stawka amortyzacyjna
użyteczność
środek-środek trwały
środek-środek trwały-likwidacja środka trwałego
Zagadnienia: Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 3. Koszty uzyskania przychodów-Amortyzacja-
Zasady dokonywania odpisów amortyzacyjnych
Przepisy: [CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 3-art. 16i-ust. 5

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

26 sierpnia 2025 r., wpłynął Państwa wniosek z 25 sierpnia 2025 r. o wydanie interpretacji
    indywidualnej.
    Treść wniosku jest następująca:

## Opis zdarzenia przyszłego

Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością (dalej: „Wnioskodawca”, „Spółka”) jest polską
    spółką kapitałową zajmującą się produkcją i sprzedażą (...). Portfolio produktowe Spółki
    obejmuje m.in. (...). Spółka należy do grupy kapitałowej. Spółka sprzedaje swoje wyroby na
    terenie kraju oraz za granicę, także poza Europę. Klientami Spółki są zarówno podmioty
    powiązane jak i niepowiązane.
    Spółka działa w (...) Specjalnej Strefie Ekonomicznej (dalej: „SSE”, „Strefa”) na podstawie
    uzyskanego zezwolenia. Obecnie korzysta z pomocy publicznej udzielanej jej zgodnie z
    przepisami ustawy o CIT oraz aktów prawnych dotyczących funkcjonowania
    przedsiębiorców w specjalnych strefach ekonomicznych. Dochody uzyskane z
    prowadzonej przez Spółkę działalności gospodarczej są zwolnione z podatku
    dochodowego, na podstawie art. 17 ust. 1 pkt 34 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o
    podatku dochodowym od osób prawnych (dalej: „Ustawa o CIT”) w zakresie, w jakim
    działalność ta jest prowadzona na terenie SSE na podstawie zezwolenia i w ramach
    dostępnego limitu zwolnienia. Na terenie SSE Spółka działa od (...) r. Przedmiotem
    działalności gospodarczej wykonywanej przez Wnioskodawcę na terenie SSE jest
    produkcja i działalność z nią związana.
    Spółka posiada jedno zezwolenie na prowadzenie działalności gospodarczej na terenie
    SSE:
    - Zezwolenie nr (...).
    W zezwoleniu nie ma daty jego obowiązywania, tak więc jest ono ważne (obowiązuje) do
    czasu istnienia SSE (chyba że limit dopuszczalnej pomocy zostanie wykorzystany szybciej)
    – obecnie do (...) r.
    W toku prowadzonej działalności gospodarczej Spółka wprowadzała do ewidencji środków
    trwałych i wartości niematerialnych i prawnych (dalej: „Ewidencja”) środki trwałe oraz
    wartości niematerialne i prawne związane z prowadzeniem tej działalności, podlegające
    amortyzacji. Dla celów podatkowych Spółka zasadniczo dokonuje odpisów
    amortyzacyjnych metodą liniową, zachowując limity stawek amortyzacyjnych wynikające z
    Wykazu rocznych stawek amortyzacyjnych stanowiącego Załącznik nr 1 do ustawy o CIT
    (dalej: „Wykaz”).
    Spółka rozważa obniżenie stawek amortyzacyjnych dla środków trwałych w stosunku do
    stawek wynikających z Wykazu. Obniżenie dotyczyłoby środków trwałych
    wykorzystywanych w działalności strefowej, tj. w działalności, z której dochody podlegają
    zwolnieniu z opodatkowania podatkiem dochodowym, wprowadzonych do Ewidencji
    przed 1 stycznia 2021 r.
    Obniżone stawki amortyzacyjne będą wyższe od lub równe 0,1%. Obniżone stawki Spółka
    planuje zastosować dla okresów przeszłych, z uwzględnieniem okresu przedawnienia
    zobowiązań podatkowych. Do końca 2025 r., Spółka ma możliwość skorygowania rozliczeń
    amortyzacji począwszy od 2019 r. Obniżenie stawek nastąpiłoby za cały rok podatkowy
    objęty taką zmianą i skutkowało korektą zeznań CIT-8 za dany rok. Rok podatkowy Spółki
    jest równy rokowi kalendarzowemu.

    W przyszłości Spółka nie wyklucza również dalszej modyfikacji obniżonych stawek
    amortyzacyjnych dla środków trwałych poprzez ich podwyższanie lub dalsze obniżanie.
    Spółka rozważa również w przyszłości sprzedaż lub likwidację niektórych środków
    trwałych wprowadzonych do Ewidencji przed 1 stycznia 2021 r. amortyzowanych metodą
    liniową, co do których stosowane będą obniżone stawki amortyzacyjne. Dla
    przedmiotowych ŚT może ulec zmianie również okres ich amortyzacji dla celów
    bilansowych/rachunkowych ze skutkiem od kolejnych okresów obrachunkowych.
    Pytania
    1. Czy Spółka jest uprawniona do obniżenia stawek amortyzacyjnych dla środków
      trwałych wprowadzonych do ewidencji przed 1 stycznia 2021 r. w tym środków
      trwałych modernizowanych po 31 grudnia 2020 r., ale wprowadzonych do ewidencji
      przed dniem 1 stycznia 2021 r. za nieprzedawnione lata podatkowe tj. od 2019 r.?
    2. Czy po przeprowadzonej korekcie stawek amortyzacyjnych Spółka powinna
      skorygować zeznania CIT-8 za lata 2019-2024?
    3. Czy Spółka może obniżyć stawki amortyzacyjne do dowolnej wysokości wyższej niż 0%
      dla środków trwałych wprowadzonych do ewidencji przed 1 stycznia 2021 r., w tym
      środków trwałych modernizowanych po 31 grudnia 2020 r., ale wprowadzonych do
      ewidencji przed dniem 1 stycznia 2021 r.?
    4. Czy nie jest wymagane istnienie związku stosowanych stawek amortyzacyjnych dla
      celów podatkowych z faktycznym okresem ekonomicznej użyteczności środków
      trwałych?
    5. Czy odpisy amortyzacyjne dokonane w wydłużonym okresie amortyzacji (w
      porównaniu do okresu standardowego amortyzacji według stawek wynikających z
      Wykazu stawek amortyzacyjnych) będą stanowić odpowiednio dla Spółki koszty
      uzyskania przychodu?
    6. Czy w momencie sprzedaży bądź likwidacji wprowadzonych do Ewidencji przed 1
      stycznia 2021 r. środków trwałych Spółka będzie mogła zaliczyć do kosztów uzyskania
      przychodów podatkową wartość netto tych środków trwałych (równą wydatkom na ich
      nabycie lub wytworzenie pomniejszoną o sumę odpisów amortyzacyjnych
      dokonywanych zgodnie z przepisami podatkowymi)?
    7. Czy Spółka będzie mogła począwszy od pierwszego miesiąca każdego następnego roku
      podatkowego dokonać dalszego obniżenia wcześniej obniżonych stawek
      amortyzacyjnych lub dowolnego ich podwyższenia, jednakże do poziomu nie wyższego
      niż wynika to z Wykazu stawek amortyzacyjnych (i wyższego od 0% rocznie) w
      odniesieniu do środków trwałych wprowadzonych do Ewidencji przed 1 stycznia 2021
      r.?
    Państwa stanowisko w sprawie
    Ad 1.
    Spółka jest uprawniona do obniżenia stawek amortyzacyjnych dla środków trwałych
    wprowadzonych do ewidencji przed 1 stycznia 2021 r. w tym środków trwałych
    modernizowanych po 31 grudnia 2020 r., ale wprowadzonych do ewidencji przed dniem 1
    stycznia 2021 r. za nieprzedawnione lata podatkowe tj. od 2019 r.
    Zgodnie z art. 9 ust. 1 ustawy o CIT podatnicy są obowiązani do prowadzenia ewidencji
    rachunkowej, zgodnie z odrębnymi przepisami, w sposób zapewniający określenie
    wysokości dochodu (straty), podstawy opodatkowania i wysokości należnego podatku za
    rok podatkowy, a także do uwzględnienia w ewidencji środków trwałych oraz wartości
    niematerialnych i prawnych informacji niezbędnych do obliczenia wysokości odpisów
    amortyzacyjnych zgodnie z przepisami art. 16a-16m ustawy o CIT.

    Zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy o CIT, kosztami uzyskania przychodów są koszty
    poniesione w celu osiągnięcia przychodów ze źródła przychodów lub w celu zachowania
    albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 16 ust.
    1. Natomiast, zgodnie z dyspozycją art. 15 ust. 6 ustawy o CIT, kosztem uzyskania
    przychodów są co do zasady odpisy z tytułu zużycia środków trwałych oraz wartości
    niematerialnych i prawnych (odpisy amortyzacyjne) dokonywane zgodnie z art. 16a-16m.
    W myśl art. 16i ust. 1 ustawy o CIT, odpisów amortyzacyjnych od środków trwałych, z
    zastrzeżeniem art. 16j-16ł, dokonuje się przy zastosowaniu stawek amortyzacyjnych
    określonych w Wykazie stawek amortyzacyjnych i zasad, o których mowa w art. 16h ust. 1
    pkt 1.
    Natomiast zgodnie z brzmieniem art. 16i ust. 5 ustawy o CIT, podatnicy mogą obniżać
    podane w Wykazie stawek amortyzacyjnych stawki dla poszczególnych środków trwałych.
    Zmiany stawki dokonuje się począwszy od miesiąca, w którym środki te zostały
    wprowadzone do ewidencji albo od pierwszego miesiąca każdego następnego roku
    podatkowego.
    Przywołanego przepisu nie stosuje się jednak do środków trwałych wykorzystywanych
    przez podatników w działalności, z której dochody podlegają zwolnieniu z opodatkowania
    podatkiem dochodowym – w okresie korzystania z takiego zwolnienia, o czym stanowi art.
    16i ust. 8 ustawy o CIT.
    Przepis ten wprowadzono na podstawie art. 2 pkt 15 ustawy z dnia 28 listopada 2020 r. o
    zmianie ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, ustawy o podatku
    dochodowym od osób prawnych, ustawy o zryczałtowanym podatku dochodowym od
    niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne oraz niektórych innych ustaw (Dz.
    U. 2020 r., poz. 2123; dalej: „ustawa zmieniająca”), z mocą obowiązującą od 1 stycznia
    2021 r. Zgodnie z nim obniżenie stawek amortyzacyjnych nie dotyczy środków trwałych,
    które są wykorzystywane w działalności prowadzonej na terenie specjalnych stref
    ekonomicznych na podstawie zezwolenia (a także działalności prowadzonej na podstawie
    decyzji o wsparciu), gdyż dochody z takiej działalności podlegają zwolnieniu z
    opodatkowania podatkiem dochodowym od osób prawnych.
    Zgodnie z art. 14 ustawy zmieniającej, przepisy art. 16i ust. 8 w brzmieniu nadanym tą
    ustawą zmieniającą, stosuje się zatem do środków trwałych oraz wartości niematerialnych
    i prawnych wprowadzonych do ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych
    i prawnych po dniu 31 grudnia 2020 r.
    W odniesieniu do przedstawionego stanu faktycznego (winno być: zdarzenia przyszłego)
    ograniczenie wynikające z art. 16i ust. 8 ustawy o CIT, nie znajdzie zastosowania, gdyż
    Spółka planuje dokonać obniżenia stawek amortyzacyjnych w stosunku środków trwałych
    wprowadzonych do ewidencji środków trwałych przed 1 stycznia 2021 r.
    Ad 2.
    Zdaniem Spółki po przeprowadzonej korekcie stawek amortyzacyjnych powinna ona
    skorygować zeznania CIT-8 za lata 2019-2024.
    Zgodnie z art. 16i ust. 5 ustawy o CIT zmiany stawek dokonuje się od pierwszego miesiąca
    roku podatkowego. Przepis ten określa wyłącznie okres, jakiego dotyczy zmiana stawki, a
    nie moment w czasie, w którym takiej zmiany należy dokonać. Nie odnosi się on do
    momentu, w którym podatnik jest uprawniony do zmiany stawek amortyzacyjnych, tj. w
    którym momencie można wprowadzić zmianę stawek w księgach podatkowych podatnika,
    ani do tego czy zmiany tej można dokonać wyłącznie w odniesieniu do przyszłych okresów
    rozliczeniowych.
    Ustawodawca w przepisach dotyczących amortyzacji w żaden sposób nie odnosi się do
    „okresów”, czyli przedziałów czasu, w których taka zmiana mogłaby zostać dokonana. Z
    tych powodów przedmiotowej zmiany można dokonać zarówno „na bieżąco” – korygując

    stawki w odniesieniu do przyszłych okresów, jak i „wstecz” – za okresy wcześniejsze, z
    uwzględnieniem terminu przedawnienia. Powyższe stanowisko zostało potwierdzone w
    wyroku WSA w Opolu z 20 grudnia 2023 r., sygn. akt I SA/Op 299/23.
    Wskazać tu można także na wyrok z 3 lutego 2022 r., sygn. akt II FSK 1413/19, w którym
    NSA orzekł: „Powyższe stanowisko zgodne jest z art. 81 § 1 OrdPU, który dopuszcza
    możliwość dokonania korekty uprzedniego samoobliczenia podatku przez podatnika.
    Dopiero wyraźnie uregulowany w ustawie podatkowej wyjątek wyłącza uprawnienie
    dokonania takiej korekty, przy czym granicą prawa do dokonania korekty deklaracji jest
    przedawnienie zobowiązania podatkowego. W art. 16i ust. 5 PDOPrU nie uregulowano
    wprost ani zakazu dokonywania korekty deklaracji podatkowej (z uwagi na zmianę stawki
    amortyzacji dokonaną „wstecz”), ani bezpośredniego zakazu dokonywania zmian stawek
    amortyzacji za lata wcześniejsze. Gdyby ustawodawca zdecydował się na wprowadzenie
    takiego zakazu, to powinien uczynić to w sposób niebudzący wątpliwości w ustawie. Tego
    rodzaju ograniczeń podatnik ani organ podatkowy nie mogą domniemywać”.
    Potwierdzenie tej ugruntowanej już linii orzeczniczej znajdziemy również w kolejnych
    wyrokach:
    - wyrok NSA z 9 lipca 2025 r., sygn. akt II FSK 1372/22,
    - wyrok NSA z 7 maja 2025 r., sygn. akt II FSK 1028/22,
    - wyrok NSA z 19 marca 2025 r., sygn. akt II FSK 856/22,
    - wyrok NSA z 18 lutego 2025 r., sygn. akt II FSK 633/22,
    - wyrok WSA w Olsztynie z 25 lutego 2025 r., sygn. akt I SA/Ol 473/24,
    - wyrok NSA z 25 stycznia 2024 r., sygn. akt II FSK 545/21.
    Mając powyższe na uwadze, dla środków trwałych wprowadzonych do ewidencji przed 1
    stycznia 2021 r. Spółka jest uprawniona do obniżenia stawek amortyzacyjnych wstecznie.
    Powyższe da uprawnienie Spółce do korekty deklaracji CIT-8 za lata 2019-2024 oraz
    przeprowadzenia korekty rozliczeń w 2025 r.
    Ad 3.
    Spółka może obniżyć stawki amortyzacyjne do dowolnej wysokości wyższej niż 0% dla
    środków trwałych wprowadzonych do ewidencji przed 1 stycznia 2021 r., w tym środków
    trwałych modernizowanych po 31 grudnia 2020 r., ale wprowadzonych do ewidencji przed
    dniem 1 stycznia 2021 r.
    Obniżenie stawek amortyzacyjnych, o których mowa w art. 16i ust. 5 ustawy o CIT będzie
    mogło zostać dokonane do dowolnej wysokości wyższej niż 0%, tj. nawet do poziomu 0,1%
    rocznie.
    W myśl art. 16i ust. 5 ustawy o CIT podatnicy mogą obniżać podane w Wykazie stawek
    amortyzacyjnych stawki dla poszczególnych środków trwałych. Zmiany stawki dokonuje
    się począwszy od miesiąca, w którym środki te zostały wprowadzone do ewidencji albo od
    pierwszego miesiąca każdego następnego roku podatkowego.
    Jednocześnie ustawodawca nie przewiduje w tym zakresie żadnych dodatkowych
    obostrzeń, w szczególności nie wskazuje w jakichkolwiek regulacjach obowiązujących w
    zakresie ustawy o CIT minimalnego poziomu stawek amortyzacyjnych, które mogłyby być
    zastosowane przez podatnika w przypadku ich obniżenia. W konsekwencji brak jest
    jakiegokolwiek limitu, do którego można obniżyć wysokość stawek amortyzacyjnych, co
    pozwala na dowolne ustalenie ich poziomu.
    Ponadto w uzasadnieniu do projektu nowelizacji ustawy o CIT, z dnia 27 lipca 2002 r., w
    zakresie zmian w art. 16i ust. 5 ustawy o CIT wskazano: „Wprowadzono też możliwość
    zmniejszenia stawek amortyzacyjnych z Wykazu w dowolnej wysokości oraz w wybranym
    przez podatnika momencie (...) podatnicy będą mogli w okresie ponoszenia strat

    podatkowych zaplanować maksymalnie obniżone stawki amortyzacyjne i powrócić do
    stawek, tj. wyższych kosztów podatkowych, w okresie osiągania dochodów, a tym samym
    odpowiednio wpływać na wysokość straty podatkowej i dochodu do opodatkowania”.
    Przyjąć można zatem, że intencją ustawodawcy było umożliwienie podatnikom elastycznej
    modyfikacji stawek amortyzacyjnych, w zależności od ich wyboru.
    Powyższe stanowisko zostało potwierdzone wielokrotnie w wydawanych interpretacjach
    indywidualnych m.in. w:
    - interpretacji indywidualnej, Znak: 0111-KDIB1-3.4010.39.2022.1.PC, wydanej 22 marca
      2022 r. przez Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej,
    - interpretacji indywidualnej, Znak: 0111-KDIB1-2.4010.70.2021.1.MZA z 13 kwietnia 2021
      r.,
    - interpretacji indywidualnej, Znak: 0114-KDIP2-1.4010.487.2019.1.KS z 21 stycznia 2020
      r.,
    - interpretacji indywidualnej, Znak: 0111-KDIB2-3.4010.260.2019.1.KK wydanej 16
      sierpnia 2019 r. przez Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej,
    - interpretacji indywidualnej, Znak: 0111-KDIB1-2.4010.94.2019.1.MM z 26 kwietnia 2019
      r., w której organ wskazał, że: „Stanowisko Wnioskodawcy, zgodnie z którym Spółka
      Komandytowa jest uprawniona do czasowego obniżania stawek amortyzacyjnych dla
      poszczególnych środków trwałych wykorzystywanych na potrzeby prowadzonej
      działalności do dowolnego poziomu (w tym również do 0%), począwszy od miesiąca, w
      którym te środki trwałe zostały wprowadzone do ewidencji środków trwałych albo od
      pierwszego miesiąca każdego kolejnego roku podatkowego, jest zatem prawidłowe.”.
    Reasumując, Spółka może obniżyć stawki amortyzacyjne do dowolnej wysokości wyższej
    niż 0% dla ŚT wykorzystywanych w ramach Działalności strefowej, wprowadzonych do
    ewidencji przed 1 stycznia 2021 r., w tym środków trwałych modernizowanych po 31
    grudnia 2020 r., ale wprowadzonych do ewidencji przed dniem 1 stycznia 2021 r.
    Ad 4.
    W ocenie Spółki nie jest wymagane istnienie związku stosowanych stawek
    amortyzacyjnych dla celów podatkowych z faktycznym okresem ekonomicznej
    użyteczności środków trwałych, w wyniku czego stawki amortyzacyjne stosowane przez
    Spółkę mogą kształtować się na dowolnym, ustalonym przez Spółkę poziomie (przy
    założeniu, że nie będą wyższe niż stawki określone w Wykazie i będą wyższe od 0%).
    Przepisy ustawy o CIT nie wskazują na konieczność występowania związku pomiędzy
    określaną przez podatnika obniżoną stawką amortyzacyjną a okresem ekonomicznej
    użyteczności środka trwałego, dla którego stawka amortyzacyjna jest obniżana. Przyjąć
    zatem należy, że stawki amortyzacyjne mogą być kształtowane według uznania podatnika,
    jednak na poziomie nie wyższym, niż wynikałoby to z Wykazu, niezależnie od okresu
    ekonomicznej użyteczności danego środka trwałego.
    Powyższe stanowisko znajduje odzwierciedlenie m.in. w:
    - interpretacji indywidualnej, Znak: 0111-KDIB1-3.4010.39.2022.1.PC wydanej 22 marca
      2022 r. przez Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej, w której organ podatkowy
      uznał za prawidłowe stanowisko wnioskodawcy, zgodnie z którym: „stawki
      amortyzacyjne mogą być obniżane według uznania podatnika, niezależnie od okresu
      ekonomicznej użyteczności danego środka trwałego”;
    - interpretacji indywidualnej, Znak: 0111-KDIB2-3.4010.261.2019.1.KK, z 16 sierpnia 2019
      r., w której organ podatkowy uznał za prawidłowe w całości następujące stanowisko
      wnioskodawcy: „W konsekwencji, nie jest wymagane istnienie związku stosowanych
      stawek amortyzacyjnych dla celów podatkowych z faktycznym okresem ekonomicznej
      użyteczności środków trwałych, w wyniku czego stawki amortyzacyjne stosowane

      przez Spółkę mogą kształtować się na dowolnym, ustalonym przez Spółkę poziomie
      (przy założeniu, że nie będą wyższe niż stawki określone w Wykazie rocznych stawek
      amortyzacyjnych stanowiącym załącznik do ustawy o p. d. o. p.)”;
    - interpretacji indywidualnej, Znak: 0111-KDIB1-3.4010.418.2018.1.MBD, wydanej 18
      września 2018 r. przez Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej, w której, organ
      podatkowy potwierdził następujące stanowisko wnioskodawcy: „W konsekwencji, (...)
      stawki amortyzacyjne mogą być obniżane według (...) uznania, niezależnie od okresu
      ekonomicznej użyteczności danego środka trwałego”;
    - interpretacji indywidualnej, Znak: 0111-KDIB1-1.4010.252.2018.1.BK, z 23 sierpnia 2018
      r., w której organ podatkowy potwierdził, że: „W konsekwencji, w ocenie
      Wnioskodawcy, nie jest wymagane istnienie związku stosowanych stawek
      amortyzacyjnych dla celów podatkowych z faktycznym okresem ekonomicznej
      użyteczności środków trwałych.”.
    Ad 5.
    Odpisy amortyzacyjne dokonane w wydłużonym okresie amortyzacji (w porównaniu do
    okresu standardowego amortyzacji według stawek wynikających z Wykazu stawek
    amortyzacyjnych) będą stanowić dla Spółki koszty uzyskania przychodu.
    Zgodnie z art. 15 ust. 6 ustawy o CIT kosztem uzyskania przychodów są odpisy z tytułu
    zużycia środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych (odpisy
    amortyzacyjne) dokonywane wyłącznie zgodnie z przepisami art. 16a-16m, z
    uwzględnieniem art. 16.
    Należy pokreślić, że zakładane przyszłe obniżanie stawek amortyzacyjnych oraz ich
    ewentualne późniejsze podwyższenie będzie przeprowadzane zgodnie z powołanymi
    powyżej przepisami ustawy o CIT, w konsekwencji, dokonywane odpisy amortyzacyjne,
    bez względu na zastosowaną dla ich kalkulacji w danym roku podatkowym stawkę
    amortyzacyjną (zgodną z przepisami), stanowią oraz będą stanowiły dla Spółki koszty
    uzyskania przychodu w okresie, za który dokonywany jest odpis. Bez znaczenia pozostanie
    przy tym poziom, czy rodzaj przychodów generowanych w okresie stosowania stawek
    obniżonych czy stawek podstawowych z Wykazu.
    Powyższe stanowisko znajduje swoje odzwierciedlenie m.in. w:
    - interpretacji indywidualnej, Znak: 0111-KDIB1-3.4010.39.2022.1.PC, wydanej 22 marca
      2022 r. przez Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej,
    - interpretacji indywidualnej, Znak: 0111-KDIB2-3.4010.262.2019.1.KK, z 16 sierpnia 2019
      r. przez Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej,
    - interpretacji indywidualnej, Znak: 0111-KDIB1-1.4010.253.2018.1.BK, wydanej 23
      sierpnia 2018 r. przez Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej.
    Ad 6.
    W momencie sprzedaży bądź likwidacji wprowadzonych do Ewidencji przed 1 stycznia
    2021 r. środków trwałych Spółka będzie mogła zaliczyć do kosztów uzyskania przychodów
    podatkową wartość netto tych środków trwałych (równą wydatkom na ich nabycie lub
    wytworzenie pomniejszoną o sumę odpisów amortyzacyjnych dokonywanych zgodnie z
    przepisami podatkowymi).
    Zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawa o CIT kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione
    w celu osiągnięcia przychodów ze źródła przychodów lub w celu zachowania albo
    zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 16 ust. 1.
    Zgodnie zaś z art. 16 ust. 1 pkt 1 ustawy o CIT nie uważa się za koszty uzyskania
    przychodów wydatków na:
    - nabycie gruntów lub prawa wieczystego użytkowania gruntów, z wyjątkiem opłat za
      wieczyste użytkowanie gruntów,

    - nabycie lub wytworzenie we własnym zakresie innych niż wymienione w lit. a środków
      trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych, w tym również wchodzących w
      skład nabytego przedsiębiorstwa lub jego zorganizowanych części,
    - ulepszenie środków trwałych, które zgodnie z art. 16g ust. 13 powiększają wartość
      środków trwałych, stanowiącą podstawę naliczania odpisów amortyzacyjnych,
    wydatki te, zaktualizowane zgodnie z odrębnymi przepisami, pomniejszone o sumę
    odpisów amortyzacyjnych, o których mowa w art. 16h ust. 1 pkt 1 ustawy o CIT, są jednak
    kosztem uzyskania przychodów, w przypadku odpłatnego zbycia środków trwałych lub
    wartości niematerialnych i prawnych, bez względu na czas ich poniesienia.
    Powyższe oznacza, że do kosztów uzyskania przychodów w przypadku odpłatnego zbycia
    środków trwałych zalicza się wydatki na ich nabycie lub wytworzenie, pomniejszone o
    dotychczasowe odpisy amortyzacyjne dokonywane zgodnie z art. 16h ust. 1 pkt 1 ustawy
    o CIT.
    Powyższe ma również zastosowanie do możliwości ujęcia kosztów uzyskania przychodów,
    w przypadku gdy likwidacja nie jest związana z utratą przez te środki przydatności
    gospodarczej na skutek zmiany rodzaju prowadzonej działalności.
    Powyższe stanowisko znalazło swoje odzwierciedlenie m.in. w:
    - interpretacji indywidualnej, Znak: 0111-KDIB1-3.4010.39.2022.1.PC, wydanej 22 marca
      2022 r. przez Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej oraz
    - interpretacji indywidualnej, Znak: 0111-KDIB1-1.4010.254.2018.1.BK, wydanej 23
      sierpnia 2018 r. przez Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej.
    Ad 7.
    W odniesieniu do środków trwałych wprowadzonych do Ewidencji przed 1 stycznia 2021 r.
    Spółka będzie mogła począwszy od pierwszego miesiąca każdego następnego roku
    podatkowego dokonać dalszego obniżenia wcześniej obniżonych stawek amortyzacyjnych
    lub ich dowolnego podwyższenia, jednakże do poziomu nie wyższego niż wynika to z
    Wykazu (i wyższego od 0% rocznie).
    Zgodnie z art. 16i ust. 5 ustawy o CIT podatnicy mogą obniżać podane w Wykazie rocznych
    stawek amortyzacyjnych stawki dla poszczególnych środków trwałych. Zmiany stawki
    dokonuje się począwszy od miesiąca, w którym środki te zostały wprowadzone do
    ewidencji albo od pierwszego miesiąca każdego następnego roku podatkowego.
    Podatnicy mogą stosować stawki amortyzacyjne w przedziale mieszczącym się pomiędzy
    stawkami określonymi w Wykazie, stanowiącymi górną ich granicę, a wartością ustaloną
    na najniższym poziome.
    Mając na uwadze powyższe w ocenie Spółki stawki amortyzacyjne mogą być zmieniane i
    ustalane na dowolnym poziomie pod warunkiem, że ich wysokość nie przekroczy wartości
    określonych w Wykazie rocznych stawek amortyzacyjnych.
    Powyższe stanowisko znalazło odzwierciedlenie m.in. w:
    - interpretacji indywidualnej, Znak: 0111-KDIB1-3.4010.39.2022.1.PC, wydanej 22 marca
      2022 r. przez Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej, w której organ podatkowy
      uznał za prawidłowe stanowisko wnioskodawcy, zgodnie z którym: „Spółka mogła i
      będzie mogła począwszy od pierwszego miesiąca każdego następnego roku
      podatkowego dokonać dowolnego podwyższenia lub dalszego obniżenia wcześniej
      obniżonych stawek amortyzacyjnych, jednakże do poziomu nie wyższego niż wynika to
      z Wykazu rocznych stawek amortyzacyjnych”;
    - interpretacji indywidualnej, Znak: 0114-KDIP2-1.4010.487.2019.1.KS z 21 stycznia 2020
      r., w treści której organ stwierdził, że: „Wnioskodawca będzie mógł dokonywać
      dalszych zmian, tj. ponownie obniżać lub podwyższać uprzednio obniżone stawki

      amortyzacyjne dla środków trwałych znajdujących się w Ewidencji jednak do wysokości
      nie wyższej niż stawki amortyzacyjne wskazane w Wykazie”.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest nieprawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób
    prawnych (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 278 ze zm., dalej: „ustawa o CIT”):
      Kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów
      ze źródła przychodów lub w celu zachowania albo zabezpieczenia źródła
      przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 16 ust. 1. Koszty poniesione
      w walutach obcych przelicza się na złote według kursu średniego ogłaszanego przez
      Narodowy Bank Polski z ostatniego dnia roboczego poprzedzającego dzień
      poniesienia kosztu.
    Warunkiem uznania wydatku za koszt uzyskania przychodu jest istnienie pomiędzy nim, a
    osiągnięciem przychodu związku przyczynowo-skutkowego, czyli wykazanie, że
    poniesienie wydatku ma wpływ na powstanie lub zwiększenie przychodu, jego
    zabezpieczenie lub zachowanie.
    Stosownie do art. 15 ust. 6 ustawy o CIT:
      Kosztem uzyskania przychodów są odpisy z tytułu zużycia środków trwałych oraz
      wartości niematerialnych i prawnych (odpisy amortyzacyjne) dokonywane zgodnie z
      art. 16a-16m, przy czym w przypadku spółek nieruchomościowych odpisy dotyczące
      środków trwałych zaliczonych do grupy 1 Klasyfikacji nie mogą być w roku
      podatkowym wyższe niż dokonywane zgodnie z przepisami o rachunkowości odpisy
      amortyzacyjne lub umorzeniowe z tytułu zużycia środków trwałych, obciążające w
      tym roku podatkowym wynik finansowy jednostki.
    Zasady dotyczące dokonywania odpisów z tytułu zużycia środków trwałych (odpisów
    amortyzacyjnych) zawarte zostały w art. 16a-16m ww. ustawy.
    Zgodnie z art. 16a ust. 1 ustawy o CIT:
      Amortyzacji podlegają, z zastrzeżeniem art. 16c, stanowiące własność lub
      współwłasność podatnika, nabyte lub wytworzone we własnym zakresie, kompletne i
      zdatne do użytku w dniu przyjęcia do używania:
        1) budowle, budynki oraz lokale będące odrębną własnością,
        2) maszyny, urządzenia i środki transportu,
        3) inne przedmioty
      - o przewidywanym okresie używania dłuższym niż rok, wykorzystywane przez
      podatnika na potrzeby związane z prowadzoną przez niego działalnością
      gospodarczą albo oddane do używania na podstawie umowy najmu, dzierżawy lub
      umowy określonej w art. 17a pkt 1, zwane środkami trwałymi.
    Treść powyższego przepisu oznacza, że amortyzacja podatkowa stanowi formę
    rozłożonego w czasie, obniżenia kosztów podatkowych wartością używanych w
    prowadzonej działalności gospodarczej przedmiotów, które zużywają się w dłuższym
    okresie. Okres amortyzacji jest zwykle zbliżony do standardowego okresu użytkowania
    danego rodzaju środków trwałych, co znajduje odzwierciedlenie w wysokości stawek
    amortyzacyjnych wskazanych w Wykazie Stawek Amortyzacyjnych.

    Przy czym wysokość dokonywanych podatkowo odpisów amortyzacyjnych ma istotne
    znaczenie dla powstania obowiązku podatkowego na gruncie ustawy o podatku
    dochodowym od osób prawnych, a tym samym wywiera wpływ na wysokość płaconego
    podatku, zaliczek na podatek dochodowy, czy też straty podatkowej.
    Jak stanowi art. 16f ust. 1 ustawy o CIT:
      Podatnicy, z wyjątkiem tych, którzy ze względu na ogłoszoną upadłość nie prowadzą
      działalności gospodarczej, dokonują odpisów amortyzacyjnych od wartości
      początkowej środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych, o których
      mowa w art. 16a ust. 1 i ust. 2 pkt 1-3 oraz w art. 16b.
    W myśl art. 16f ust. 3 ustawy o CIT:
      Odpisów amortyzacyjnych dokonuje się zgodnie z art. 16h-16m, gdy wartość
      początkowa środka trwałego albo wartości niematerialnej i prawnej w dniu przyjęcia
      do używania jest wyższa niż 10 000 zł. W przypadku gdy wartość początkowa jest
      równa lub niższa niż 10 000 zł, podatnicy, z zastrzeżeniem art. 16d ust. 1, mogą
      dokonywać odpisów amortyzacyjnych zgodnie z art. 16h-16m albo jednorazowo w
      miesiącu oddania do używania tego środka trwałego lub wartości niematerialnej i
      prawnej, albo w miesiącu następnym.
    Stosownie do art. 16h ust. 2 ustawy o CIT:
      Podatnicy, z zastrzeżeniem art. 16l i 16ł, dokonują wyboru jednej z metod
      amortyzacji określonych w art. 16i-16k dla poszczególnych środków trwałych przed
      rozpoczęciem ich amortyzacji; wybraną metodę stosuje się do pełnego
      zamortyzowania danego środka trwałego.
    Dodatkowo zauważyć należy, że zgodnie z art. 16h ust. 4 ustawy o CIT:
      Podatnicy mogą dokonywać odpisów amortyzacyjnych w równych ratach co miesiąc
      albo w równych ratach co kwartał, albo jednorazowo na koniec roku podatkowego, z
      uwzględnieniem art. 16i. Suma odpisów amortyzacyjnych od środków trwałych oraz
      wartości niematerialnych i prawnych dokonanych w pierwszym roku podatkowym, w
      którym środki te zostały wprowadzone do ewidencji, nie może przekroczyć wartości
      tych odpisów przypadających za okres od wprowadzenia ich do ewidencji do końca
      tego roku podatkowego.
    Jak stanowi art. 16i ust. 1 ustawy o CIT:
      Odpisów amortyzacyjnych od środków trwałych, z zastrzeżeniem art. 16j-16ł,
      dokonuje się przy zastosowaniu stawek amortyzacyjnych określonych w Wykazie
      stawek amortyzacyjnych i zasad, o których mowa w art. 16h ust. 1 pkt 1.
    Zgodnie z art. 16i ust. 4 ustawy o CIT:
      Podatnicy mogą podwyższać stawki dla środków trwałych wymienionych w ust. 2 pkt
      3 bądź rezygnować z ich stosowania począwszy od miesiąca następującego po
      miesiącu, w którym środki te zostały wprowadzone do ewidencji, albo od pierwszego
      miesiąca każdego następnego roku podatkowego.
    Stosownie zaś do art. 16i ust. 5 ustawy o CIT:
      Podatnicy mogą obniżać podane w Wykazie stawek amortyzacyjnych stawki dla
      poszczególnych środków trwałych. Zmiany stawki dokonuje się począwszy od
      miesiąca, w którym środki te zostały wprowadzone do ewidencji albo od pierwszego
      miesiąca każdego następnego roku podatkowego.
    Przy czym zgodnie z art. 16i ust. 8 ustawy o CIT:
      Przepisów ust. 4 i 5 nie stosuje się do środków trwałych wykorzystywanych przez
      podatników w działalności, z której dochody podlegają zwolnieniu z opodatkowania
      podatkiem dochodowym – w okresie korzystania z takiego zwolnienia.

    Powołane przepisy art. 16i ust. 4 i ust. 5 ustawy o CIT, nie zabraniają odpowiednio
    podwyższenia czy obniżenia stawki amortyzacyjnej danego środka trwałego nawet kilka
    razy. Podatnik może zatem dokonać zmiany stawki, tj. jej zwiększenia/zmniejszenia
    począwszy od miesiąca, w którym środki te zostały wprowadzone do ewidencji albo jej
    zwiększenia/zmniejszenia począwszy od pierwszego miesiąca każdego następnego roku
    podatkowego. Podatnik ma więc możliwość stosowania różnych stawek amortyzacyjnych
    dla środków trwałych na każdy rok podatkowy, z tym tylko zastrzeżeniem, aby stawki te
    nie były wyższe od stawek określonych w Wykazie stawek amortyzacyjnych.
    Zmiana stawek amortyzacyjnych przewidziana w art. 16i ust. 4 i ust. 5 ustawy o CIT,
    pomimo że nie została ograniczona przez ustawodawcę żadnym limitem, powinna być
    dokonywana z uwzględnieniem pozostałych przepisów ustawy. Zatem, ww. przepisy
    umożliwiły podatnikom podwyższenie/obniżenie stawek amortyzacyjnych, nie określając
    przy tym szczegółowych zasad tego procesu, za wyjątkiem określenia terminów, w których
    może do tych zmian dojść (czyli począwszy od miesiąca wprowadzenia do ewidencji lub od
    pierwszego miesiąca każdego następnego roku podatkowego) oraz w przypadku
    stosowania dla tych środków trwałych odpisów amortyzacyjnych metodą liniową.
    Mając na uwadze powyższe, stwierdzić należy, że w art. 16i ust. 4 i ust. 5 ustawy o CIT,
    ustawodawca jasno określił, kiedy może nastąpić modyfikacja stawki z Wykazu,
    stwierdzając, że zmiany stawki w odniesieniu do:
    a) środków trwałych wprowadzonych po raz pierwszy do ewidencji – dokonuje się
      począwszy od miesiąca, w którym środek trwały został wprowadzony do ewidencji;
    b) środków pozostających już w ewidencji – dokonuje się począwszy od pierwszego
      miesiąca każdego następnego roku podatkowego.
    Zasady zawarte w art. 16i ust. 4 i ust. 5 ustawy o CIT nie oznaczają, że zmiany stawki
    amortyzacji można dokonać „wstecz”. Wyrażenie „następny”, zdaniem organu, oznacza
    każdy następny rok podatkowy po obecnym. Tak więc podwyższenia/obniżenia stawek
    amortyzacji środków trwałych, które zostały wprowadzone do ewidencji we wcześniejszym
    okresie można dokonać tylko na początku każdego roku po bieżącym.
    Podatnicy mogą w okresie ponoszenia strat podatkowych zaplanować maksymalnie
    obniżone stawki amortyzacyjne i powrócić do stawek, tj. wyższych kosztów podatkowych,
    w okresie osiągania dochodów, a tym samym odpowiednio wpływać na wysokość straty
    podatkowej i dochodu do opodatkowania.
    Nie można jednak uznać, że art. 16i ust. 5 ustawy o CIT, zezwala na modyfikowanie
    odpisów amortyzacyjnych (a więc w konsekwencji wysokości kosztów podatkowych) za
    okresy wcześniejsze. Analogiczne zasady należy przyjąć do podwyższenia stawek
    amortyzacyjnych. Podatnicy nie są uprawnieni do modyfikowania kosztów uzyskania
    przychodów w dowolnym dla siebie momencie i za dowolny okres w przeszłości według
    własnego uznania, bez wyraźnej przyczyny powodującej korektę. Taką przyczyną może być
    m.in. błąd rachunkowy, oczywista omyłka czy też błędnie stosowane stawki amortyzacji.
    Z opisanego we wniosku zdarzenia przyszłego wynika, że prowadzą Państwo działalność
    gospodarczą w Specjalnej Strefie Ekonomicznej i posiadają Państwo jedno zezwolenie na
    prowadzenie działalności gospodarczej w tej strefie. W związku z prowadzeniem
    działalności gospodarczej na terenie SSE na podstawie zezwolenia Spółka korzysta ze
    zwolnienia z podatku dochodowego od osób prawnych na podstawie art. 17 ust. 1 pkt 34
    ustawy o CIT. Zwolnienie stanowi dla Spółki pomoc publiczną udzielaną jej zgodnie z
    przepisami ustawy o CIT oraz aktów prawnych dotyczących funkcjonowania
    przedsiębiorców w specjalnych strefach ekonomicznych.
    Państwa wątpliwości sformułowane w pytaniu nr 1 dotyczą kwestii ustalenia, czy Spółka
    jest uprawniona do obniżenia stawek amortyzacyjnych dla środków trwałych

    wprowadzonych do ewidencji przed 1 stycznia 2021 r. w tym środków trwałych
    modernizowanych po 31 grudnia 2020 r., ale wprowadzonych do ewidencji przed dniem 1
    stycznia 2021 r. za nieprzedawnione lata podatkowe tj. od 2019 r.
    Odnosząc się do Państwa wątpliwości w pierwszej kolejności zauważyć należy, że w
    opisanej we wniosku sytuacji nie znajdzie zastosowania określone w art. 16i ust. 8 ustawy
    o CIT wyłączenie z możliwości obniżenia stawek amortyzacyjnych środków trwałych
    wykorzystywanych w działalności prowadzonej na terenie specjalnej strefy ekonomicznej,
    bowiem jak wynika z wniosku, Państwa wątpliwości dotyczą środków trwałych
    wprowadzonych do ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych
    przed 1 stycznia 2021 r.
    W myśl bowiem przepisu art. 14 ustawy o zmianie ustawy o podatku dochodowym od
    osób fizycznych, ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, ustawy o
    zryczałtowanym podatku dochodowym od niektórych przychodów osiąganych przez
    osoby fizyczne oraz niektórych innych ustaw (t. j. Dz. U. z 2020 r. poz. 2123)
    wprowadzającej ww. wymienione wyłączenie:
      Przepisy art. 22i ust. 8 i art. 22j ust. 2 pkt 1 i ust. 3 pkt 1 ustawy zmienianej w art. 1, w
      brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, oraz art. 16i ust. 8 i art. 16j ust. 2 pkt 1 i ust. 3
      pkt 1 ustawy zmienianej w art. 2, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, stosuje się
      do środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych wprowadzonych do
      ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych po dniu 31
      grudnia 2020 r.
    Zaznaczyć jednakże należy, iż jak dowiedziono powyżej, wykładnia przepisu art. 16i ust. 5
    ustawy o CIT, nie daje podstaw do dokonania modyfikacji stawki amortyzacyjnej „wstecz”,
    a więc podjęcia przez podatnika decyzji w tym zakresie, w miesiącu innym niż pierwszy
    miesiąc każdego roku podatkowego.
    W konsekwencji, skoro planują Państwo obniżenie stawek amortyzacyjnych środków
    trwałych wprowadzonych do ewidencji przed 1 stycznia 2021 r., za wymienione lata
    podatkowe tj. od 2019 r., Państwa stanowisko w tym zakresie uznać należy za
    nieprawidłowe.
    Biorąc powyższe pod uwagę, jak również okoliczność, że pozostałe zawarte we wniosku
    pytania (pytania 2-7) dotyczą obniżonych wstecznie odpisów amortyzacyjnych, bądź
    odpisów będących przedmiotem dalszego obniżania, bezzasadne jest odnoszenie się do
    tych pytań i dokonywanie w tym zakresie oceny Państwa stanowiska.
    W opisie sprawy, wyraźnie wskazano, że „(...) Obniżone stawki Spółka planuje zastosować
    dla okresów przeszłych, z uwzględnieniem okresu przedawnienia zobowiązań
    podatkowych (...)”, jak również, że „(...) W przyszłości Spółka nie wyklucza również dalszej
    modyfikacji obniżonych stawek amortyzacyjnych dla środków trwałych poprzez ich
    podwyższanie lub dalsze obniżanie. Spółka rozważa również w przyszłości sprzedaż lub
    likwidację niektórych środków trwałych wprowadzonych do Ewidencji przed 1 stycznia
    2021 r. amortyzowanych metodą liniową, co do których stosowane będą obniżone stawki
    amortyzacyjne. (...).”

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, które Państwo przedstawili i stanu prawnego,
    który obowiązuje w dniu wydania interpretacji.
    Odnosząc się do powołanych we wniosku interpretacji indywidualnych wskazać należy, iż
    dotyczą one konkretnych, indywidualnych spraw podatników, osadzonych w określonym
    stanie faktycznym lub zdarzeniu przyszłym i tylko w tych sprawach rozstrzygnięcia w
    każdej z nich zawarte są wiążące. Odnosząc się natomiast do przywołanych przez Państwa
    wyroków należy zaznaczyć, że orzeczenia sądowe również są wiążące jedynie w sprawach,

    w których zapadły. Natomiast organ, mimo że w ocenie indywidualnych spraw podatników
    posiłkuje się wydanymi rozstrzygnięciami sądów i innych organów, to nie ma możliwości
    zastosowania ich wprost, ponieważ nie stanowią materialnego prawa podatkowego.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    - Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy
      z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz.U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.).
      Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie
      zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosują się
      Państwo do interpretacji.
    - Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe
      będące przedmiotem interpretacji indywidualnej stanowi element czynności,
      będących przedmiotem decyzji wydanej:
        1) z zastosowaniem art. 119a;
        2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5
          ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
        3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    - Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego
    Sądu Administracyjnego (...). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje
    ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
    (t. j. Dz.U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
    - w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
    - w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP
      (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.