Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0114-KDIP4-3.4012.311.2025.1.AAR
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-07-29
Teza: Ustalenie czy pobierane przez Wnioskodawcę opłaty stanowić
będą wynagrodzenie za czynności podlegające
opodatkowaniu VAT i zasady opodatkowania tych czynności.
Słowa kluczowe: pożyczka-odsetki od pożyczki
umowa-umowa pożyczki
zwolnienie-zwolnienie przedmiotowe
Zagadnienia: Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II. Zakres
opodatkowania-Rozdział 1. Przepisy ogólne -Czynności
podlegające opodatkowaniu
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II. Zakres
opodatkowania-Rozdział 2. Dostawa towarów i
świadczenie usług -Świadczenie usług
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział VIII.
Wysokość opodatkowania -Rozdział 2. Zwolnienia -
Zwolnienia przedmiotowe-Usługi udzielania kredytów lub
pożyczek pieniężnych oraz usługi pośrednictwa w
świadczeniu tych usług oraz zarządzanie kredytami lub
pożyczkami
1
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II-
Rozdział 1-art. 5-ust. 1-pkt 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II-
Rozdział 2-art. 8-ust. 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział
VIII-Rozdział 2-art. 43-ust. 1-pkt 38

## Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

Szanowni Państwo,
    stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego
    zdarzenia przyszłego w podatku od towarów i usług jest prawidłowe.

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

28 maja 2025 r. wpłynął Państwa wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej, który
    dotyczy ustalenia czy pobierane przez Państwa opłaty stanowić będą wynagrodzenie za
    czynności podlegające opodatkowaniu VAT i zasad opodatkowania tych czynności. Treść
    wniosku jest następująca:

## Opis zdarzenia przyszłego

Sp. z o.o. (dalej: „Wnioskodawca”, „Spółka” lub „Pożyczkodawca”) jest polskim rezydentem
    podatkowym podlegającym opodatkowaniu od całości swoich dochodów na terytorium
    Polski, posiadającym status podatnika VAT czynnego. W zakresie podatku od towarów i
    usług, z tytułu prowadzonej działalności gospodarczej Spółka rozlicza się z organem
    podatkowym za okresy miesięczne i korzysta z pełnego prawa do odliczenia podatku
    naliczonego.
    Wnioskodawca prowadzi działalność w zakresie faktoringu, oferując swoim klientom
    narzędzia umożliwiające finansowanie działalności gospodarczej, głównie w branży
    szeroko pojętego transportu i logistyki. Wnioskodawca w związku z chęcią rozszerzenia
    dotychczasowej oferty usług o charakterze finansowym, w ramach prowadzonej
    działalności gospodarczej będzie oferował swoim klientom (dalej: „Usługobiorcy” lub
    „Pożyczkobiorcy”) pożyczki pieniężne. Zasadniczą część wynagrodzenia Pożyczkodawcy
    będą stanowiły odsetki płacone przez Pożyczkobiorców, których wartość wynikać będzie z
    zawartej umowy pożyczki. Niemniej jednak, umowy te przewidywać będą także możliwość
    obciążenia Usługobiorców z tytułu świadczeń Wnioskodawcy, szczegółowo wskazanych w
    Tabeli opłat i prowizji za czynności dodatkowe. Opłaty te będą kalkulowane w sposób
    zryczałtowany (kwotowo) lub jako określony procent wartości udzielonej pożyczki lub
    będą odpowiadać wysokości poniesionych przez Spółkę kosztów (tj. w przypadku
    obciążenia Pożyczkobiorcy kosztami windykacji - o czym szerzej poniżej).
    Zatem oprócz odsetek od pożyczki płaconych przez pożyczkobiorców (Ad 1.), dodatkowe
    opłaty wskazane w Tabeli opłat i prowizji za czynności dodatkowe można zasadniczo
    podzielić na następujące kategorie:
        opłaty związane z udzieleniem pożyczki odnoszące się do istoty świadczenia (Ad 2.);
        opłaty związane z udzieleniem pożyczki nie odnoszące się do istoty świadczenia (Ad
        3.)
        opłaty związane z zarządzeniem i monitoringiem udzielonej pożyczki (Ad 4.);
        opłaty sankcyjne (Ad 5.);
        opłaty przenoszone na Pożyczkobiorcę (Ad 6.).
    Ad 2.
    Do drugiej ze wskazanych kategorii Wnioskodawca zalicza opłatę, która związana będzie z
    procedurą uruchomienia pożyczki i jednocześnie dotyczyć będzie czynności odnoszących
    się do istoty świadczenia. Wskazaną opłatę stanowić będzie:

        Opłata przygotowawcza - będzie to opłata związana z szeregiem czynności
        wykonywanych przez Spółkę, odnoszących się do analizy i rozpatrzenia wniosku
        pożyczkowego potencjalnego Pożyczkobiorcy - w zakresie między innymi weryfikacji
        zdolności kredytowej.
    Ad 3.
    Do trzeciej kategorii Wnioskodawca zalicza opłatę, która związana będzie z procedurą
    uruchomienia pożyczki i jednocześnie nie będzie ona dotyczyć czynności odnoszących się
    do istoty świadczenia. Wskazaną opłatę stanowić będzie:
        Opłata za szybkie uruchomienie pożyczki, polegająca na priorytetowym
        rozpatrzeniu wniosku poza kolejnością, w tym priorytetowej analizie dokumentów
        niezbędnych do jego rozpatrzenia i w efekcie przyznaniu Pożyczkobiorcy w trybie
        przyspieszonym środków pieniężnych wynikających z umowy pożyczki.
    Ad 4.
    Do czwartej kategorii zaliczane będą opłaty należne w związku z wykonaniem przez
    Pożyczkodawcę czynności w ramach już udzielonej pożyczki, które dotyczą istoty
    realizowanego świadczenia (warunków realizacji umowy). Do opłat tych należeć będą:
        Opłata administracyjna - będzie to opłata pobierana przez Wnioskodawcę z tytułu
        usługi zarządzania umową pożyczki. Przez usługę zarządzania pożyczką należy
        rozumieć monitorowanie i egzekwowanie spłaty pożyczki.
        Opłata za sporządzenie i wysłanie przez Spółkę monitu (np. w formie SMS, za
        pośrednictwem środków komunikacji elektronicznej lub telefonicznie)
        stanowiącego wezwanie do zapłaty, naliczana w związku z brakiem zapłaty
        zobowiązania Pożyczkobiorcy w terminie i stanowiąca efekt monitorowania ze
        strony Pożyczkodawcy w zakresie terminowości spłaty.
        Opłata rekompensacyjna naliczana w przypadku wcześniejszej całkowitej spłaty
        pożyczki.
        Opłata za zmianę harmonogramu spłaty.
    Ad 5.
    Piątą kategorię stanowić będą opłaty sankcyjne. Do opłat tych będą należeć:
        Odsetki o charakterze karnym od zobowiązania przeterminowanego, w przypadku
        opóźnień w spłacie po stronie Pożyczkobiorcy.
        Opłata za wystawienie i wysłanie noty odsetkowej, z tytułu obciążenia klienta
        odsetkami o charakterze karnym od zobowiązania przeterminowanego, w
        przypadku wystąpienia opóźnień w spłacie po stronie Pożyczkobiorcy.
    Ad 6.
    Szósta kategoria odnosi się do opłaty przenoszonej na Pożyczkobiorców. W przypadku
    bowiem wystąpienia zaległości i wszczęcia procedur windykacyjnych, Wnioskodawca
    będzie obciążać Pożyczkobiorców kosztem nabytych uprzednio przez Spółkę usług
    windykacyjnych od zewnętrznego podmiotu (firmy windykacyjnej).

    Pytania
    1) Czy opłaty nakładane przez Spółkę na Pożyczkobiorców wskazane w punktach Ad 1.,
      Ad 2., Ad 4. będą podlegały opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług i
      jednocześnie będą korzystały ze zwolnienia od podatku na podstawie art. 43 ust. 1 pkt
      38 Ustawy o VAT?
    2) Czy opłaty nakładane przez Spółkę na Pożyczkobiorców wskazane w punkcie Ad 3.
      będą podlegały opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług i jednocześnie nie będą
      korzystały ze zwolnienia od podatku na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 38 Ustawy o VAT?
    3) Czy opłaty nakładane przez Spółkę na Pożyczkobiorców wskazane w punkcie Ad 5. i Ad
      6. nie będą stanowić wynagrodzenia za odpłatne świadczenie usług stosownie do art.
      5 ust. 1 pkt 1 Ustawy o VAT w związku z art. 8 ust. 1 Ustawy o VAT i tym samym nie
      będą podlegały opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług?
    Państwa stanowisko w sprawie
    1) Opłaty nakładane przez Spółkę na Pożyczkobiorców wskazane w punktach Ad 1., Ad 2.,
      Ad 4. będą podlegały opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług i jednocześnie
      będą korzystały ze zwolnienia od podatku na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 38 Ustawy o
      VAT.
    2) Opłaty nakładane przez Spółkę na Pożyczkobiorców wskazane w punkcie Ad 3. będą
      podlegały opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług i jednocześnie nie będą
      korzystały ze zwolnienia od podatku na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 38 Ustawy o VAT.
    3) Opłaty nakładane przez Spółkę na Pożyczkobiorców wskazane w punkcie Ad 5. i Ad 6.
      nie będą stanowić wynagrodzenia za odpłatne świadczenie usług stosownie do art. 5
      ust. 1 pkt 1 Ustawy o VAT w związku z art. 8 ust. 1 Ustawy o VAT i tym samym nie będą
      podlegały opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.
    Uzasadnienie
    Na wstępie należy zaznaczyć, że wszystkie opisane w niniejszym wniosku planowane
    opłaty były przedmiotem rozstrzygnięć Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej w
    omawianym zakresie. Organ potwierdził bowiem wyżej zaprezentowane stanowisko
    Wnioskodawcy w interpretacjach podatkowych wydanych dla B. Sp. z o.o. (...), należącej do
    tej samej grupy kapitałowej, której członkiem jest również Wnioskodawca. Tym samym,
    Spółka sporządzając niniejszy wniosek, zastosowała się do stanowiska wyrażonego przez
    Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej w wydanych już interpretacjach indywidualnych:
    1) z 29 sierpnia 2024 r., sygn. 0114-KDIP4-3.4012.333.2024.1.AAR,
    2) z 14 lutego 2025 r., sygn. 0114-KDIP4-3.4012.754.2024.1.MKA.
    Ad 1.
    Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług
    (Dz. U. z 2024 r. poz. 361, dalej: „Ustawa o VAT” lub „Ustawa”): „Opodatkowaniu podatkiem
    od towarów i usług, zwanym dalej „podatkiem”, podlegają odpłatna dostawa towarów i
    odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju”.
    Następnie, zgodnie z treścią art. 7 ust. 1 Ustawy o VAT: „Przez dostawę towarów, o której
    mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami
    jak właściciel (...)”.
    Stosownie natomiast do dyspozycji art. 8 ust. 1 Ustawy o VAT: „Przez świadczenie usług, o
    którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1 Ustawy o VAT, rozumie się każde świadczenie na rzecz
    osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej niemającej osobowości
    prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu art. 7 Ustawy o VAT, w tym
    również:

    1) przeniesienie praw do wartości niematerialnych i prawnych, bez względu na formę, w
      jakiej dokonano czynności prawnej;
    2) zobowiązanie do powstrzymania się od dokonania czynności lub do tolerowania
      czynności lub sytuacji;
    3) świadczenie usług zgodnie z nakazem organu władzy publicznej lub podmiotu
      działającego w jego imieniu lub nakazem wynikającym z mocy prawa”.
    Należy zauważyć, że pojęcie usługi zostało zdefiniowane bardzo szeroko. Wskazana
    konstrukcja definicji usług pozwala na objęcie jej zakresem przedmiotowym podatku VAT,
    wszelkich transakcji wykonywanych w ramach działalności gospodarczej. Tym samym,
    każde świadczenie niebędące dostawą towarów, polegające na działaniu, zaniechaniu lub
    tolerowaniu czyjegoś zachowania stanowi, co do zasady, usługę w rozumieniu Ustawy o
    VAT. Niemniej jednak, muszą zostać przy tym spełnione następujące warunki wynikające z
    cytowanych regulacji:
    1) w następstwie zobowiązania, w wykonaniu którego usługa jest świadczona, druga
      strona (nabywca) jest bezpośrednim beneficjentem świadczenia,
    2) świadczonej usłudze odpowiada świadczenie wzajemne ze strony nabywcy
      (wynagrodzenie).
    Należy zauważyć, że powyższe warunki powinny zostać spełnione łącznie, aby świadczenie
    podlegało jako usługa, opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, na podstawie art. 5
    ust. 1 pkt 1 Ustawy o VAT.
    Aby uznać dane świadczenie za odpłatne, musi istnieć stosunek prawny pomiędzy
    świadczącym usługę a odbiorcą, zaś w zamian za wykonanie usługi powinno zostać
    wypłacone wynagrodzenie. Musi istnieć bezpośredni związek pomiędzy świadczoną
    usługą i przekazanym za nią wynagrodzeniem. Oznacza to, że z danego stosunku
    prawnego, na podstawie którego wykonywana jest usługa, powinna wynikać wyraźna,
    bezpośrednia korzyść na rzecz świadczącego usługę. Jednocześnie przepisy Ustawy nie
    określają postaci wynagrodzenia.
    Nie każda czynność stanowiąca dostawę towarów lub świadczenie usług podlega
    opodatkowaniu podatkiem VAT. Aby dana czynność podlegała opodatkowaniu tym
    podatkiem musi być wykonana przez podmiot spełniający definicję podatnika. Zgodnie
    bowiem z art. 15 ust. 1 Ustawy o VAT: „Podatnikami są osoby prawne, jednostki
    organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące
    samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub
    rezultat takiej działalności”.
    Według ust. 2 powyższego artykułu: „Działalność gospodarcza obejmuje wszelką
    działalność producentów, handlowców lub usługodawców, w tym podmiotów
    pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a także działalność osób wykonujących
    wolne zawody. Działalność gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające
    na wykorzystywaniu towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla
    celów zarobkowych”.
    Analizując powyższe przepisy stwierdzić należy, że dostawa towarów lub świadczenie
    usług podlegać będą opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług wyłącznie wówczas,
    gdy dokonywane będą przez podmiot mający status podatnika, a dodatkowo działającego
    w takim charakterze w odniesieniu do danej transakcji. Istotnym dla określenia, że w
    odniesieniu do konkretnej dostawy towarów lub świadczenia usług mamy do czynienia z
    podatnikiem podatku VAT jest stwierdzenie, że prowadzi on działalność gospodarczą w
    rozumieniu przepisów Ustawy o VAT.
    Istota umowy pożyczki została zawarta w art. 720 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. -
    Kodeks cywilny (Dz. U. z 2024 r. poz. 1061).

    Zgodnie z art. 720 § 1 Kodeksu cywilnego: „Przez umowę pożyczki dający pożyczkę
    zobowiązuje się przenieść na własność biorącego określoną ilość pieniędzy albo rzeczy
    oznaczonych tylko co do gatunku, a biorący zobowiązuje się zwrócić tę samą ilość
    pieniędzy albo tę samą ilość rzeczy tego samego gatunku i tej samej jakości”.
    W wyniku spełnienia świadczenia przez dającego pożyczkę, określone przedmioty
    majątkowe stają się własnością biorącego pożyczkę. Zasilają one jednak tylko czasowo
    majątek biorącego pożyczkę, który obowiązany jest do zwrotu, tj. do przeniesienia na
    drugą stronę własności tej samej ilości pieniędzy albo rzeczy tego samego rodzaju.
    Czynność polegająca na udzieleniu pożyczek pieniężnych podlegających oprocentowaniu,
    stanowi odpłatne świadczenie usług i podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i
    usług. Udzielanie pożyczek przez podatnika podatku od towarów i usług spełnia przesłanki
    uznania tej czynności za podlegające opodatkowaniu. Udzielanie bowiem pożyczki przez
    podmiot prowadzący działalność gospodarczą, w związku z jej prowadzeniem, można
    identyfikować i zaliczać do zawodowej płaszczyzny jednostki, a więc uznać za rodzącą
    obowiązki w podatku od towarów i usług.
    Charakter i cechy usługi udzielenia pożyczki wskazują, że czynność ta mieści się w definicji
    pojęcia „działalność gospodarcza”. W świetle art. 15 ust. 2 zdanie drugie Ustawy o VAT,
    działalność gospodarcza „obejmuje w szczególności czynności polegające na
    wykorzystywaniu towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla
    celów zarobkowych”. Niewątpliwie przekazanie środków pieniężnych (a zatem wartości o
    charakterze niematerialnym) na rzecz Pożyczkobiorcy, na określony okres czasu, za
    ustalonym wynagrodzeniem (oprocentowaniem), uzyskiwanym w ustalonych okresach
    rozliczeniowych, stanowi wykorzystywanie tych środków w sposób ciągły i w celach
    zarobkowych. Usługa tego rodzaju mieści się zatem w pojęciu „działalność gospodarcza”
    zdefiniowanym w art. 15 ust. 2 Ustawy.
    Mając na uwadze okoliczności zdarzenia przyszłego opisane w niniejszym wniosku oraz
    wskazane wyżej przepisy należy stwierdzić, że wskazana we wniosku czynność udzielania
    w przyszłości pożyczek przez Pożyczkodawcę na rzecz Pożyczkobiorców, spełnia przesłanki
    uznania tych czynności za podlegające opodatkowaniu. Udzielenie bowiem pożyczki przez
    podmiot prowadzący działalność gospodarczą, w związku z jej prowadzeniem, można
    identyfikować i zaliczać do zawodowej płaszczyzny jednostki, a więc uznać za rodzące
    obowiązki w podatku od towarów i usług.
    W konsekwencji wskazane we wniosku przyszłe czynności udzielania przez Pożyczkodawcę
    odpłatnych pożyczek, na rzecz Usługobiorców, jako odpłatne świadczenie usług, zgodnie z
    art. 8 ust. 1 Ustawy o VAT podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług na mocy
    przepisu art. 5 ust. 1 pkt 1 Ustawy.
    Jednocześnie, co należy zaznaczyć - zarówno w treści Ustawy o VAT, jak i w przepisach
    wykonawczych do niej, ustawodawca przewidział opodatkowanie niektórych czynności
    stawkami obniżonymi, bądź zwolnienie od podatku.
    Zakres i zasady zwolnienia od podatku od towarów i usług dostawy towarów lub
    świadczenia usług zostały określone m.in. w art. 43 Ustawy o VAT.
    W myśl art. 43 ust. 1 pkt 38 Ustawy o VAT: „Zwalnia się od podatku usługi udzielania
    kredytów lub pożyczek pieniężnych oraz usługi pośrednictwa w świadczeniu usług
    udzielania kredytów lub pożyczek pieniężnych, a także zarządzanie kredytami lub
    pożyczkami pieniężnymi przez kredytodawcę lub pożyczkodawcę”.
    Stosownie do art. 43 ust. 22 Ustawy o VAT: „Podatnik może zrezygnować ze zwolnienia od
    podatku usług, o których mowa w ust. 1 pkt 7, 12 i 38-41, świadczonych na rzecz
    podatników, i wybrać ich opodatkowanie, pod warunkiem że:
    1) jest zarejestrowany jako podatnik VAT czynny;

    2) złoży naczelnikowi urzędu skarbowego pisemne zawiadomienie o wyborze
      opodatkowania tych usług przed początkiem okresu rozliczeniowego, od którego
      rezygnuje ze zwolnienia”.
    W myśl art. 43 ust. 23 Ustawy o VAT: „Podatnik, o którym mowa w ust. 22, może, nie
    wcześniej niż po upływie 2 lat, licząc od początku okresu rozliczeniowego, od którego
    wybrał opodatkowanie usług, o których mowa w ust. 1 pkt 7, 12 i 38-41, ponownie
    skorzystać ze zwolnienia od podatku tych usług, pod warunkiem złożenia naczelnikowi
    urzędu skarbowego pisemnego zawiadomienia o rezygnacji z opodatkowania, przed
    początkiem okresu rozliczeniowego, od którego ponownie będzie korzystał ze zwolnienia”.
    Aktualny kształt przepisów, umożliwia wybór opodatkowania określonych usług, które
    przed 2022 r. obligatoryjnie korzystały ze zwolnienia od podatku - w tym m.in. właśnie
    usług udzielania kredytów lub pożyczek pieniężnych oraz usług pośrednictwa w
    świadczeniu usług udzielania kredytów lub pożyczek pieniężnych, a także zarządzania
    kredytami lub pożyczkami pieniężnymi przez kredytodawcę lub pożyczkodawcę, przy czym
    możliwość wyboru opcji opodatkowania dotyczy wyłącznie usług świadczonych na rzecz
    innych podatników, przy zachowaniu warunków określonych w art. 43 ust. 22 i 23 Ustawy
    o VAT.
    W odniesieniu do przedstawionego we wniosku opisu zdarzenia przyszłego, należy
    wskazać, że czynność udzielenia przez Pożyczkodawcę odpłatnych pożyczek (za
    wynagrodzeniem w formie odsetek, o których mowa w punkcie Ad 1. przedmiotowego
    wniosku), na rzecz Pożyczkobiorców, będą stanowić czynności mieszczącą się w katalogu
    czynności podlegających opodatkowaniu VAT, jako odpłatne świadczenie usług, zgodnie z
    art. 8 ust. 1 Ustawy. Z uwagi na to, że usługi te mieszczą się w zakresie czynności, o
    których mowa w cyt. art. 43 ust. 1 pkt 38 Ustawy o VAT jako wymienione wprost w tym
    przepisie - usługi udzielenia pożyczek w odniesieniu do opisanego w niniejszym wniosku
    zdarzenia przyszłego, będą korzystać ze zwolnienia z podatku od towarów i usług na
    podstawie tego przepisu.
    Powyższe zwolnienie rzecz jasna będzie miało zastosowanie w sytuacji, gdy
    Wnioskodawca nie wybierze opcji opodatkowania zgodnie i na warunkach zawartych w
    art. 43 ust. 22 Ustawy.
    Ad 2., 4.
    Jak już wspomniano, zgodnie z art. 43 ust. 1 pkt 38 Ustawy o VAT, zwolnione z
    opodatkowania VAT są „usługi udzielania kredytów lub pożyczek pieniężnych oraz usługi
    pośrednictwa w świadczeniu usług udzielania kredytów lub pożyczek pieniężnych, jak
    również zarządzanie kredytami lub pożyczkami pieniężnymi przez, odpowiednio,
    kredytodawcę lub pożyczkodawcę”.
    Pomimo, że regulacje Ustawy o VAT w zakresie powyższego zwolnienia posługują się w
    cytowanym przepisie pojęciami właściwymi dla przepisów prawa cywilnego (pożyczka,
    kredyt), nie ulega wątpliwości, że z perspektywy oceny skutków podatkowych kluczowe
    znaczenie ma walor oraz ekonomiczne skutki danej czynności, a nie jej definicja w prawie
    cywilnym (za wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 22
    września 2016 r. sygn. III SA/Wa 2427/15).
    Przepisy ustawy podatkowej w zakresie zwolnień z opodatkowania VAT należy bowiem
    interpretować zgodnie z ich celem, wskazanym w przepisach Dyrektywy 2006/112/WE
    Rady z 28 listopada 2008 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej
    (dalej: „Dyrektywa VAT”), tak aby możliwe było zharmonizowanie stosowania instytucji
    prawa podatkowego w tym względzie w krajach Unii Europejskiej. Mając na uwadze
    harmonizację przepisów o VAT na poziomie UE, należy więc w szczególności uwzględnić
    dorobek Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej (dalej: „TSUE” lub „Trybunał”),
    określający zasady stosowania zwolnienia z VAT w stosunku do świadczenia usług o
    charakterze finansowym, w tym m.in. orzeczenia w sprawie C-235/00 CSC Financial

    Services, C-453/05 Volker Ludwig, C-169/04 Abbey National PLC, Nordea Pankki Suomi,
    C#801/19 Franck. Z orzecznictwa tego wynika, że:
    - Zwolnienia przewidziane w Dyrektywie VAT stanowią autonomiczne pojęcia prawa
    wspólnotowego, a zatem powinny zostać zdefiniowane z punktu widzenia prawa
    wspólnotowego, co ma na celu uniknięcie rozbieżności w stosowaniu systemu podatku
    VAT w poszczególnych państwach członkowskich;
    - Zwolnienia z opodatkowania VAT powinny być interpretowane w sposób ścisły, ponieważ
    stanowią one odstępstwa od ogólnej zasady, zgodnie z którą podatkiem VAT objęta jest
    każda usługa świadczona odpłatnie przez podatnika;
    - Udzielanie kredytów w rozumieniu art. 135 ust. 1 lit. b Dyrektywy VAT polega między
    innymi na udostępnieniu kapitału za wynagrodzeniem. „Jeżeli takie wynagrodzenie jest
    zapewnione w szczególności poprzez zapłatę odsetek, nie można wykluczyć innych form
    wynagrodzenia, (...) że finansowanie z góry zakupu towarów w zamian za opłatę doliczoną
    do kwoty podlegającej zwrotowi przez beneficjenta tego finansowania stanowi transakcję
    finansową podobną do udzielenia kredytu, a zatem zwolnioną z VAT na podstawie tego
    przepisu (vide wyrok ws. C-801/19 Franck, pkt 37 uzasadnienia wyroku);
    - Świadczenie zwolnione z VAT jako usługa finansowa na podstawie art. 135 ust. 1 lit. d
    Dyrektywy VAT powinno tworzyć odrębną całość, ocenianą w sposób ogólny, której
    skutkiem jest pełnienie szczególnych i istotnych funkcji takiej transakcji.
    Powyższe argumenty wskazują więc, że pobierane przez Wnioskodawcę wynagrodzenie w
    związku z udostępnieniem kapitału Pożyczkobiorcy powinno podlegać zwolnieniu z
    opodatkowania. Zgodnie bowiem z powyższym, świadczenie usługi, której istotą jest
    udostępnienie kapitału, jest procesem złożonym, w którym występują liczne działania obu
    zainteresowanych stron (świadczeniodawcy i świadczeniobiorcy). Usługa nie rozpoczyna
    się w momencie udostępnienia klientowi kapitału, lecz poprzedzona jest czynnościami
    analitycznymi, negocjacjami, przygotowaniem formalnym dokumentacji, itp.
    Wynagrodzenie pobierane przez świadczeniodawcę może przybrać różne formy -
    zwolnieniu z VAT podlegać będzie pożyczka lub kredyt, z tytułu której wynagrodzeniem są
    wyłącznie odsetki, jak również pożyczka (kredyt), w której poza odsetkami Wnioskodawca
    będzie naliczał dodatkowe opłaty i prowizje związane z udostępnieniem kapitału. Tym
    samym, należy zauważyć, że opłaty przygotowawcze opisane w części Ad 2.
    przedmiotowego wniosku, będące wynagrodzeniem za czynności związane z samym
    udzieleniem pożyczki/kredytu, które nie stanowią celu samego w sobie, lecz są środkiem
    do pełnego i należytego wykonania usługi zasadniczej oraz warunkują fakt udzielenia
    pożyczki.
    W związku z powyższym, ww. opłaty związane z udzieleniem kredytu lub pożyczki,
    stanowią wynagrodzenie za czynności korzystające ze zwolnienia od podatku na
    podstawie art. 43 ust. 1 pkt 38 Ustawy.
    W świetle przepisu art. 43 ust. 1 pkt 38 Ustawy o VAT nie powinno budzić wątpliwości, że
    udzielenie przez Wnioskodawcę kredytu lub pożyczki pieniężnej, w zamian za
    wynagrodzenie w postaci przewidzianych w umowie prowizji warunkujących
    uruchomienie kredytu (opłata przygotowawcza) lub pożyczki oraz w postaci samych
    odsetek, są zwolnione z VAT. Co istotne, treść art. 43 ust. 1 pkt 38 Ustawy przewiduje
    zastosowanie zwolnienia z VAT zarówno w zakresie świadczenia usług udzielania pożyczek
    lub kredytów, jak również zarządzania nimi przez pożyczkodawcę lub kredytodawcę.
    Przepisy ustawy o podatku od towarów i usług co prawda nie wyjaśniają, co należy
    rozumieć pod pojęciem „zarządzanie pożyczką”.
    Opierając się na wykładni językowej tego pojęcia, w szerokim ujęciu oznacza ono
    „wykonywać czynności administracyjne, kierować czymś, administrować”. Niemniej, jak
    zostało wskazane wcześniej, pojęcie zarządzania musi być rozumiane w sposób tożsamy
    we wszystkich krajach UE, z tego powodu istotne jest ustalenie jego znaczenia w ramach

    wykładni systemowej i celowościowej. Orzecznictwo Trybunału Sprawiedliwości UE odnosi
    się do pojęcia „zarządzanie” w kontekście funduszy inwestycyjnych, niemniej analiza
    przeprowadzona przez Trybunał m.in. w sprawie C-169/04 Abbey National może być
    pomocna w ustaleniu zakresu jego definicji. Trybunał wskazał bowiem, że wobec braku
    definicji legalnej, wykładnia treści przepisu Dyrektywy VAT powinna być dokonywana z
    uwzględnieniem kontekstu, w jaki się wpisuje, celów oraz układu tej dyrektywy oraz z
    uwzględnieniem zwłaszcza ratio legis zwolnienia, które przewiduje. Celem zwolnienia z
    VAT usług finansowych, jak wskazuje Trybunał w wyroku w sprawie C-455/05 Velvet and
    Steel Immobilien und Handels GmbH, było zmniejszenie trudności związanych z
    ustaleniem podstawy opodatkowania i kwoty podlegającego odliczeniu podatku VAT oraz
    uniknięcie zwiększenia kosztów kredytu konsumenckiego.
    W związku z tym, pojęcie zarządzania powinno być rozumiane jako czynności związane z
    realizacją usługi udostępnienia kapitału, polegające na administrowaniu wszelkimi
    działaniami związanymi z udzieloną pożyczką lub kredytem, w szczególności w zakresie
    ustanawiania, zmiany lub wygasania zabezpieczenia danej pożyczki, określaniem zasad
    realizacji zobowiązań stron pożyczki oraz wdrażanie wszelkich zmian w tym zakresie,
    określanie zasad spłaty pożyczki, jak również jej przedłużenia lub refinansowania, a także
    czynności związane z monitorowaniem i kontrolą spłaty.
    W tym miejscu należy powołać wyrok WSA w Warszawie z 28 lutego 2013 r., sygn. akt III SA
    /Wa 2180/12, w którym Sąd wskazał, że: „W ocenie Sądu, jeśli wziąć pod uwagę, iż na
    podstawowe i kluczowe etapy zarządzania składają się: planowanie, organizowanie
    zasobów, wdrażanie tego, co zaplanowane oraz monitoring, ewaluacja i kontrola
    przeprowadzonych działań, to opłaty za restrukturyzację mieszczą się w pojęciu
    zarządzania pożyczką”. Powyższe stanowisko znajduje również potwierdzenie w wyroku
    WSA w Poznaniu z 2 lipca 2015 r., sygn. akt I SA/Po 312/15.
    Wszelkie te czynności, które mają wpływ na istotę zobowiązania i dążą do określenia
    zobowiązań stron umowy należy, w ocenie Wnioskodawcy, uznać za czynności związane z
    zarządzaniem udzieloną pożyczką lub kredytem. Zatem jeśli wziąć pod uwagę, że na
    podstawowe i kluczowe etapy zarządzania składają się: planowanie, organizowanie
    zasobów, wdrażanie tego co zaplanowane oraz monitoring, ewaluacja i kontrola
    przeprowadzonych działań to należy uznać, że wynagrodzenie należne z tytułu opłaty
    administracyjnej związanej z zarządzaniem pożyczką, opłaty za sporządzenie i wysłanie
    monitu, opłaty rekompensacyjnej naliczanej w przypadku wcześniejszej całkowitej spłaty
    pożyczki i opłaty za zmianę harmonogramu spłaty - wpisują się w zakres usług zarządzania
    pożyczką.
    Wskazane wyżej usługi nie są usługami w zakresie udzielania pożyczki/kredytu, jednakże
    wkomponowują się w definicję pojęcia zarządzania pożyczkami/kredytami przez
    Wnioskodawcę, a tym samym korzystają ze zwolnienia na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 38
    Ustawy o VAT.
    Tym samym, w ocenie Wnioskodawcy, czynności wskazane w opisie zdarzenia przyszłego,
    za które przysługuje wynagrodzenie opisane w punktach Ad 2. oraz Ad 4., należy uznać za
    świadczenie usług zwolnionych z VAT jako usług związanych udzieleniem pożyczki (opłata
    przygotowawcza) lub kredytu przez Wnioskodawcę oraz zarządzaniem udzielonymi
    pożyczkami lub kredytami (opłata administracyjna związana z zarządzaniem pożyczką,
    opłata za sporządzenie i wysłanie monitu, opłata rekompensacyjna naliczana w przypadku
    wcześniejszej całkowitej spłaty pożyczki i opłata za zmianę harmonogramu spłaty).
    Pomijając, że stanowisko to zostało już potwierdzone przez Dyrektora Krajowej Informacji
    Skarbowej w interpretacjach przytoczonych na wstępie uzasadnienia, to analogiczne
    potwierdzenie można odnaleźć w licznych interpretacjach prawa podatkowego.
    Przykładowo, w interpretacji z 29 lutego 2016 r. sygn. IPTPP2/4512-660/15-2/KK, organ
    podatkowy wskazał, że: „(...) świadczenie usług: gromadzenia, kompletowania oraz
    przechowywania dokumentów dotyczących wierzytelności i pożyczek objętych
    zarządzaniem, prowadzenie wszelkich rozliczeń związanych z przedmiotowymi

    pożyczkami, dostarczenie raportów informujących o stanie rozliczeń związanych z
    realizacją umowy, sporządzenie i negocjowanie z pożyczkobiorcą harmonogramu spłaty,
    nadzorowanie jego realizacji, w przypadku możliwości zawarcia takiego harmonogramu,
    oraz kontrola jakości pożyczki, w tym kontrola jej spłaty - mieści się w pojęciu usług
    zarządzania pożyczką”.
    Następnie, w interpretacji z 25 września 2019 r. sygn. 0114-KDIP4.4012.492.2019.1.EK
    organ zgodził się ze stanowiskiem wnioskodawcy, w który wskazano, iż: „Na podstawie
    powyższych uregulowań, stwierdzić należy, że usługę udzielenia kredytu można uznać za
    kompleksową (składającą się z kombinacji różnych czynności). W związku z tym, dokonując
    analizy zasad opodatkowania opisanych w zdarzeniu przyszłym czynności należy ustalić,
    czy czynności te stanowią elementy kompleksowej usługi udzielenia kredytu, które nie
    stanowią celu samego w sobie i nie mają charakteru samoistnej usługi. Za czynności takie
    niewątpliwie należy uznać czynności wymienione w Grupie 1, tj. opłaty przygotowawcze,
    opłaty za rozpatrzenie wniosku kredytowego, prowizje od wcześniejszej spłaty kredytu,
    przelewy z rachunku kredytowego, opłata za zapytanie do USC, CBA, CEPiK, CRZS, itp. (pod
    warunkiem, że jest niezbędna do zawarcia umowy kredytu na wniosek klienta), opłaty
    przygotowawcze za odnowienie kredytu, opłata za otwarcie rachunku bankowego
    pomocniczego, opłata za prowadzenie rachunku, a także wydanie potwierdzenia
    posiadania rachunku bankowego/stanu środków na rachunku bankowym oraz pisemna
    informacja o wysokości salda lub kwoty całkowitej spłaty kredytu, jeżeli wydawane są w
    celu zawarcia umowy kredytowej. Powyższe działania nie stanowią bowiem celu samego w
    sobie, lecz są środkiem do pełnego i należytego wykonania usługi zasadniczej. W
    przypadku powyższych świadczeń można więc mówić o jednym świadczeniu głównym -
    udzieleniu kredytu, na które składają się inne świadczenia pomocnicze, za które pobierana
    jest np. opłata przygotowawcza. Mają one ścisły związek z udzieleniem kredytu, dopełniają
    usługę główną i ich funkcjonowanie samoistne, w oderwaniu od usługi udzielenia kredytu
    pozbawione byłoby sensu. Ponadto oddzielenie powyższych świadczeń od usługi
    zasadniczej (udzielenia kredytu) miałoby charakter sztuczny. Zatem działania te stanowią
    elementy złożonego procesu udzielania kredytu”.
    Z kolei w interpretacji z 18 stycznia 2022 r. sygn. 0114-KDIP4-3.4012.710.2021.1.MAT
    Dyrektor KIS słusznie zauważył, iż „I tak, wymienione w pkt 1, opłata przygotowawcza
    związana m.in. z analizą zdolności kredytowej, opłata za wydanie promesy oraz prowizja z
    tytułu podwyższonego ryzyka, stanowią wynagrodzenie za czynności związane z samym
    udzieleniem pożyczki/kredytu, nie stanowią celu samego w sobie, lecz są środkiem do
    pełnego i należytego wykonania usługi zasadniczej. W związku z powyższym, ww. opłaty
    związane z udzieleniem kredytu lub pożyczki, stanowią wynagrodzenie za czynności
    korzystające ze zwolnienia od podatku na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 38 ustawy. (...)
    „Przechodząc do czwartej kategorii opłat, stwierdzić należy, że jak wynika z opisu sprawy
    są to opłaty pobierane na skutek niewywiązania się kontrahenta z zobowiązań wobec
    Wnioskodawcy. Aktualnie w tej kategorii Wnioskodawca pobiera jedynie opłaty za
    wezwanie do zapłaty wysłane do kredytobiorcy lub poręczyciela. Jest to opłata naliczana w
    związku z faktem braku zapłaty zobowiązania pożyczkobiorcy w terminie. Zatem jeżeli
    wziąć pod uwagę, że na podstawowe i kluczowe etapy zarządzania składają się:
    planowanie, organizowanie zasobów, wdrażanie tego, co zaplanowane oraz monitoring,
    ewaluacja i kontrola przeprowadzonych działań, to czynności Wnioskodawcy w zakresie
    nadzorowania i kontroli spłaty pożyczki/kredytu - przejawiające się w opisanej sprawie
    poprzez wysyłanie wezwań do zapłaty - mieści się w pojęciu usług zarządzania pożyczką
    /kredytem. Zatem w przypadku pobieranej opłaty wskazanej w pkt 4 za czynności
    wezwania do zapłaty wysłane do kredytobiorcy lub poręczyciela nie można zgodzić się z
    Wnioskodawcą, że mają one charakter sankcyjny i nie podlegają opodatkowaniu VAT.
    Czynności te związane są z zarządzaniem kredytami lub pożyczkami przez kredytodawcę
    lub pożyczkodawcę (nadzorowanie i kontrola spłaty pożyczki/kredytu). Tym samym opłaty

    pobierane przez Wnioskodawcę za ww. czynności, podlegają opodatkowaniu podatkiem
    od towarów i usług i korzystają ze zwolnienia od tego podatku na podstawie art. 43 ust. 1
    pkt 38 ustawy”.
    Ponadto, Dyrektor KIS w interpretacji z 25 września 2019 r. sygn. 0114-KDIP4.
    4012.473.2019.1.AK słusznie zauważył, iż: „Odnosząc się natomiast do opłat karnych
    pobieranych przez Wnioskodawcę w związku z przesyłaniem do klientów monitów czy
    upomnień, należy zauważyć, że opłaty te wpisują się w zakres usług świadczonych na
    rzecz klientów przez Spółkę, za pośrednictwem Oddziału. W związku z tym czynności
    monitujące należy uznać za czynności podlegające opodatkowaniu podatkiem od towarów
    i usług. Jak wynika z treści wyroku NSA z 25 czerwca 2014 r., sygn. akt I FSK 1136/13 „jeżeli
    (...) czynności monitujące dotyczące udzielonej przez siebie pożyczki skarżąca spółka
    wykonuje we własnym zakresie i nie korzysta w tym zakresie z usług podmiotów
    „trzecich”, to czynności tych nie można zaliczyć do „usług ściągania długów lub factoringu
    w rozumieniu art. 43 ust. 15 pkt 1 ustawy o VAT. W rezultacie czynności te będą podlegały
    zwolnieniu na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 38 ustawy o VAT, gdyż mieszczą się w pojęciu
    „zarządzania pożyczkami pieniężnymi przez pożyczkodawcę”.”
    Podobne stanowisko wyraził WSA w wyroku z 2 lipca 2015 r. sygn. akt I SA/Po 312/15
    (opierając się zresztą na ww. orzeczeniu NSA), że czynności, za które pobierane są opłaty
    dodatkowe, a które polegają na: wysłaniu pisemnego wezwania do zapłaty, przesłaniu
    wezwania SMS-em lub mailem, wezwaniu do zapłaty telefonicznie, windykacji terenowej
    jako usługi zarządzania pożyczkami pieniężnymi przez pożyczkodawcę korzystają ze
    zwolnienia od podatku VAT. Należy zaznaczyć, że powyższe stanowisko podtrzymał NSA w
    wyroku z 1 września 2017 r. sygn. akt I FSK 2056/15 oddalając skargę kasacyjną od ww.
    wyroku WSA.
    Powyższe orzecznictwo sądów administracyjnych potwierdza zatem, że opłaty pobierane
    przez podmioty za czynności związane z monitorowaniem spłaty zobowiązania, wpisują
    się w zakres usług zarządzania usługami świadczonymi na rzecz klientów.”
    Ad 3.
    Odnosząc się natomiast do wymienionej w Ad 3. opłaty za szybkie uruchomienie pożyczki,
    polegającej na priorytetowym rozpatrzeniu wniosku poza kolejnością, w tym priorytetowej
    analizie dokumentów niezbędnych do jego rozpatrzenia i w efekcie przyznaniu
    Pożyczkobiorcy w trybie przyspieszonym środków pieniężnych wynikających z umowy
    pożyczki, należy uznać, że będzie ona spełniać warunki do uznania jej za wynagrodzenie
    za świadczenie usług, o którym mowa w art. 8 ust. 1 Ustawy o VAT, podlegające
    opodatkowaniu VAT.
    Zauważyć jednak trzeba, że czynność dodatkowa, jaką jest priorytetowe rozpatrzenie
    takiego wniosku, za którą będzie pobierana opłata Ad 3., nie będzie miała wpływu na
    samo udzielenie pożyczki. Jest to czynność samodzielna, opcjonalna i odrębna od samego
    udzielenia pożyczki, wykonywana na żądanie Pożyczkobiorcy, a także - co istotne -
    niezależnie od wykonywanych usług.
    Co prawda czynność ta będzie w pewien sposób powiązana z zawieraną umową pożyczki,
    jednakże samo jej wykonanie w żaden sposób nie służy lepszemu wykonaniu usługi
    głównej, a tym bardziej nie warunkuje wykonania usługi głównej. Usługa główna
    (udzielenie pożyczki) może bez żadnego uszczerbku być wykonana bez świadczenia
    dodatkowego, za które pobierana będzie przedmiotowa opłata - wniosek o pożyczkę i tak
    bowiem zostanie rozpatrzony, niezależnie od otrzymania opłaty za jego priorytetowe
    rozpatrzenie.
    Zatem wykonywane dodatkowe czynności opisane w Ad 3., należy uznać za odrębne,
    poboczne usługi względem usługi zasadniczej, których celem nie jest wykonanie usługi
    zasadniczej - udzielenia pożyczki. Nie znajdzie tu zatem zastosowania przepis art. 43 ust. 1
    pkt 38 Ustawy o VAT i tym samym opisane w Ad 3. opłaty nie będą korzystały ze
    zwolnienia od podatku na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 38 Ustawy o VAT.

    Podsumowując powyższe, należy stwierdzić, że szybkie uruchomienie pożyczki, za które
    Wnioskodawca będzie obciążał Pożyczkobiorców opłatami, stanowić będzie odpłatne
    świadczenie usług podlegające opodatkowaniu VAT i niekorzystające ze zwolnienia od
    tego podatku.
    Powyższe zostało potwierdzone przez Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej w
    powołanej na wstępie uzasadnienie do niniejszego wniosku, interpretacji podatkowej z 14
    lutego 2025 r. sygn. 0114-KDIP4-3.4012.754.2024.1.MKA.
    Ad 5.
    Jak wynika z cytowanego wcześniej art. 5 ust. 1 pkt 1 Ustawy, dla uznania, że dostawa
    towaru lub świadczenie usługi podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług
    warunkiem jest „odpłatność” za daną czynność.
    Zgodnie natomiast z art. 481 Kodeksu cywilnego: „§ 1. Jeżeli dłużnik opóźnia się ze
    spełnieniem świadczenia pieniężnego, wierzyciel może żądać odsetek za czas opóźnienia,
    chociażby nie poniósł żadnej szkody i chociażby opóźnienie było następstwem
    okoliczności, za które dłużnik odpowiedzialności nie ponosi. § 2. Jeżeli stopa odsetek za
    opóźnienie nie była oznaczona, należą się odsetki ustawowe za opóźnienie w wysokości
    równej sumie stopy referencyjnej Narodowego Banku Polskiego i 5,5 punktów
    procentowych. Jednakże gdy wierzytelność jest oprocentowana według stopy wyższej,
    wierzyciel może żądać odsetek za opóźnienie według tej wyższej stopy”.
    Ustawa o podatku od towarów i usług nie definiuje, co należy rozumieć przez czynność
    odpłatną. Jednakże kwestia ta była niejednokrotnie przedmiotem rozpatrywania przez
    Trybunał Sprawiedliwości UE. Jak zauważył TSUE w wyroku C-102/86 Apple and Pear
    Development Council v. Commissioners of Customs and Excise „czynność można uznać za
    dokonaną odpłatnie, gdy istnieje bezpośrednia i jasno zindywidualizowana korzyść po
    stronie dostawcy towaru lub usługi, a ponadto odpłatność za otrzymane świadczenie
    (towar lub usługę) pozostaje w bezpośrednim związku z czynnością, która miałaby być
    opodatkowana tym podatkiem”.
    Należy też zwrócić uwagę na wyrok C-16/93 pomiędzy R.J. Tolsma v. Inspecteur der
    Omzetbelasting Leeuwarden, gdzie Trybunał zauważył, że czynność „podlega
    opodatkowaniu wyłącznie wtedy, gdy istnieje związek prawny między usługodawcą i
    usługobiorcą, w ramach którego następuje świadczenie wzajemne, przy czym
    wynagrodzenie otrzymane przez usługodawcę stanowi wartość faktycznie przekazaną w
    zamian za usługi świadczone na rzecz usługobiorcy”.
    Z kolei w orzeczeniu z 5 lutego 1981 r., C-154/80 Staatssecretaris van Financien v.
    Stowarzyszenie spółdzielcze „Cooperatieve Aardappelenbewaarplaats GA” Trybunał
    stwierdził, że świadczenie podlega opodatkowaniu jedynie w przypadku, gdy podstawę
    opodatkowania stanowi świadczenie wzajemne otrzymane przez świadczącego usługę.
    Musi również istnieć możliwość wyrażenia w pieniądzu wartości tego świadczenia
    wzajemnego. Zatem pod pojęciem odpłatności dostawy towarów lub odpłatności
    świadczenia usług rozumieć należy prawo podmiotu dokonującego dostawy towarów lub
    świadczącego usługę do żądania od nabywcy towaru, odbiorcy usługi lub osoby trzeciej
    zapłaty ceny lub ekwiwalentu (np. w postaci świadczenia wzajemnego).
    W konsekwencji powyższego należy stwierdzić, że opodatkowaniu podatkiem od towarów
    i usług będzie podlegało tylko to świadczenie (usługa), w przypadku którego istnieje
    konsument, tj. odbiorca świadczenia odnoszący z niego choćby potencjalną korzyść.
    Dopóki nie istnieje podmiot, który odnosiłby lub powinien odnosić konkretne korzyści o
    charakterze majątkowym związanym z danym świadczeniem, dopóty świadczenie to nie
    będzie usługą podlegającą opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.
    Jak wyjaśniono wyżej, aby dana czynność (usługa) podlegała opodatkowaniu podatkiem
    VAT musi istnieć bezpośredni związek o charakterze przyczynowym pomiędzy świadczoną
    usługą, a otrzymanym świadczeniem wzajemnym, w ten sposób, że zapłacone kwoty

    stanowią rzeczywiste wynagrodzenie za wyodrębnioną usługę świadczoną w ramach
    stosunku prawnego lub dochodzi do wymiany świadczeń wzajemnych. Otrzymana zapłata
    powinna być konsekwencją wykonania świadczenia.
    W orzeczeniu C-222/81 z 1 lipca 1972 r. między BAZ Bausystem AG a Finanzamt Munchen
    fur Korperschaften, Trybunał stwierdził, że odsetki z tytułu nieterminowej płatności nie
    mogą zostać uznane za wynagrodzenie w rozumieniu przepisów o VAT i tym samym nie
    mogą stanowić podstawy opodatkowania tym podatkiem. TSUE uznał bowiem, że wypłata
    odsetek karnych nie ma żadnego związku ze świadczeniem i konsumowaniem usługi, a
    kwota odsetek nie stanowi wynagrodzenia świadczącego usługę, lecz rekompensatę za
    opóźnioną płatność/poniesioną szkodę.
    Odsetki od zobowiązania przeterminowanego w przypadku opóźnień w spłacie po stronie
    Pożyczkobiorcy są opłatami o charakterze sankcyjnym, a zatem nie mogą być traktowane
    jako wynagrodzenie za usługę. Zapłata tych należności stanowi konsekwencję zachowania
    się Pożyczkobiorcy, niezgodnego z zawartą umową - nieterminowe płatności. Opłaty o
    charakterze karnym nie są częścią kwoty należnej z tytułu dostawy towarów, czy
    świadczenia usług, ani też nie mają wpływu na cenę dostarczanych towarów bądź
    świadczonych usług, w związku z czym nie można uznać, że stanowią podstawę
    opodatkowania VAT. Opłaty te są naliczane w sytuacjach, gdy Usługobiorca nie wywiązuje
    się z postanowień zawartych w umowie, natomiast nie stanowią wynagrodzenia za
    dostawę towaru ani też świadczenie usługi. Wnioskodawca domagając się zapłaty opłat
    karnych, nie realizuje żadnej usługi, domaga się tylko pewnego rodzaju rekompensaty,
    wynikającej z faktu opóźnienia nabywcy w dokonywaniu płatności, której termin już minął.
    Z kolei odpowiednie udokumentowanie odsetek karnych wymaga od Wnioskodawcy
    wystawienia oraz wysłania do Pożyczkobiorcy noty odsetkowej. Tym samym opłata za
    wystawienie dokumentu jest efektem obciążenia Pożyczkobiorcy odsetkami karnymi i
    stanowi ona opłatę komplementarną względem przedmiotowych odsetek. Tym samym
    stanowi ona opłatę wtórną i ściśle związaną z odsetkami karnymi (opłata wystąpi jedynie
    w przypadku obciążenia Pożyczkobiorcy odsetkami karnymi). Dlatego też obciążenie
    Usługobiorcy z tytułu opłaty za wystawienie i wysłanie noty odsetkowej, powinno
    analogicznie zostać uznane za niepodlegające opodatkowaniu VAT.
    Wnioskodawca poprzez swoje działania w postaci obciążania Pożyczkobiorców odsetkami
    od zobowiązania przeterminowanego oraz z tytułu wystawienia noty odsetkowej chce
    jedynie doprowadzić do uregulowania przez danego klienta należności za wykonane
    usługi. Klient z tytułu wspomnianych odsetek karnych i obciążenia kosztami wysłania noty
    odsetkowej nie nabywa żadnego świadczenia od Wnioskodawcy, z którego chociażby
    potencjalnie mógłby odnosić konkretne korzyści o charakterze majątkowym.
    Powyższy pogląd jest podzielany w liczny interpretacjach prawa podatkowego.
    Przykładowo, w interpretacji z 25 września 2019 r., sygn. 0114-KDIP4.4012.473.2019.1.AK
    Dyrektor KIS stwierdził, iż: „Również otrzymywane przez Bank odsetki karne i ustawowe
    odsetki za zwłokę nie powinny być uwzględniane przy ustalaniu podstawy opodatkowania,
    o której mowa w art. 29a ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług oraz w kalkulacji
    proporcji, o której mowa w art. 90 ust. 3 cyt. ustawy, gdyż opłaty o charakterze
    sankcyjnym i odszkodowawczym nie mogą zostać uznane za wynagrodzenie za
    świadczenie jakichkolwiek usług. Obciążanie klientów Banku opłatami o charakterze
    sankcyjnym i odszkodowawczym nie należy do katalogu czynności podlegających
    opodatkowaniu. W szczególności opłaty te nie stanowią odpłatności za świadczenie usług
    w rozumieniu przepisów dotyczących podatku od towarów i usług. Powyższe płatności
    mają wyłącznie charakter rekompensaty za niewykonanie lub nienależyte wykonanie
    zobowiązania, zaś podmiot dokonujący ich płatności nie uzyskuje jakiegokolwiek
    świadczenia ekwiwalentnego do tej płatności. Również odszkodowania oraz kary umowne
    pobierane od kontrahentów nie należą do katalogu czynności podlegających
    opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług. W szczególności nie stanowią odpłatności
    za świadczenie usług w rozumieniu przepisów o podatku od towarów i usług. Płatności

    takie mają wyłącznie charakter rekompensaty za niewykonanie lub nienależyte wykonanie
    zobowiązania, zaś podmiot dokonujący płatności nie uzyskuje jakiegokolwiek świadczenia
    ekwiwalentnego do tej płatności. Zatem ww. opłaty - kary umowne i odszkodowania nie
    podlegają opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług”.
    Podobne stanowisko wyraził Dyrektor Izby Skarbowej w Bydgoszczy w interpretacji z 15
    września 2015 r. (sygn. ITPP1/4512-639/15/KM) wskazując, że „Opłaty o charakterze
    karnym nie powinny być traktowane jako wynagrodzenie za usługę finansową. Zapłata ich
    stanowi swoistą konsekwencję zachowania się pożyczkobiorcy, niezgodną z zawartą
    umową, czyli nieterminowe płatności. Odsetki karne nie są częścią kwoty należnej z tytułu
    dostawy towarów, czy świadczenia usług, ani też nie mają wpływu na cenę dostarczanych
    towarów bądź świadczonych usług, w związku z czym nie można uznać, że stanowią
    podstawę opodatkowania.”
    Co istotne, podejście to jest powszechnie aprobowane również przez Sądy. Przykładowo,
    WSA w Poznaniu w wyroku z 2 lipca 2015 r., sygn. akt I SA/Po 312/15 uznał, iż „świadczenie
    w postaci odsetek za opóźnienie, jako wynikające wprost z treści umowy pożyczki, a w
    braku regulacji umownej wynikające z ustawy, rodzajowo jest wyraźnie odmienne od
    pozostałych opłat wymienionych we wniosku. Świadczeniu odsetkowemu nie towarzyszy
    bowiem konkretna czynność skarżącej (jako pożyczkodawcy), którą można kwalifikować
    jako usługę. Odsetki za opóźnienie należą się skarżącej wyłącznie jako konsekwencja
    braku spłaty pożyczki w określonym terminie, nie powstają one natomiast jako
    konsekwencja konkretnego zachowania skarżącej, kwalifikowanego jako usługa w
    rozumieniu ustawy o PTU.”
    W konsekwencji należy stwierdzić, że opłaty nakładane przez Spółkę na Pożyczkobiorców
    wskazane w punkcie Ad 5. nie będą stanowiły wynagrodzenia za odpłatne świadczenie
    usług stosownie do art. 5 ust. 1 pkt 1 Ustawy o VAT w związku z art. 8 ust. 1 Ustawy o VAT i
    tym samym nie będą podlegały opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług. Powyższe
    płatności mają wyłącznie charakter rekompensaty za niewykonanie lub nienależyte
    wykonanie zobowiązania, zaś podmiot dokonujący płatności nie uzyskuje jakiegokolwiek
    świadczenia ekwiwalentnego do tej płatności.
    W rozpatrywanym przypadku nie mamy więc do czynienia z transakcją ekwiwalentną -
    świadczenie w zamian za wynagrodzenie, co jest warunkiem koniecznym do uznania, że
    zapłata tych kwot podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.
    Ad 6.
    W przypadku opłaty za czynności zewnętrznej firmy windykacyjnej, realizowanych przez
    podmiot zewnętrzny, nie można stwierdzić, iż są one wynagrodzeniem za świadczenie
    usług przez Wnioskodawcę na rzecz Klienta. Zapłata tych należności przez Klienta na rzecz
    Spółki stanowi swoistą konsekwencję - karę za zachowanie się Pożyczkobiorcy, niezgodne
    z zawartą umową - tj. niespłacanie pożyczki i w konsekwencji doprowadzenie do
    uruchomienia procedur windykacyjnych.
    W ramach procedury windykacyjnej Wnioskodawca będzie bowiem nabywał usługi od
    zewnętrznego podmiotu (tj. firmy windykacyjnej). Firma windykacyjna z tytułu
    świadczonych na rzecz Spółki usług będzie wystawiała faktury. Następnie, Wnioskodawca
    chcąc odzyskać poniesione koszty, będzie je przenosił bezpośrednio na rzecz
    Pożyczkobiorcy w stosunku, do którego prowadzone były czynności o charakterze
    windykacyjnym. W konsekwencji należy uznać, że opłaty za czynności zewnętrznej firmy
    windykacyjnej mające charakter sankcji nie należą do - wymienionego w art. 5 ust. 1
    Ustawy VAT - katalogu czynności podlegających opodatkowaniu VAT. W szczególności nie
    stanowią odpłatności za świadczenie usług w rozumieniu przepisów tej ustawy. Powyższe
    opłaty mają wyłącznie charakter sankcji za niewykonanie lub nienależyte wykonanie
    zobowiązania, zaś podmiot dokonujący płatności (tj. Pożyczkobiorca) nie uzyskuje
    jakiegokolwiek świadczenia ekwiwalentnego względem uiszczonej płatności.

    Ze względu zatem na charakter zbliżony do kary, opłata ta nie podlega opodatkowaniu
    VAT. Potwierdzeniem powyższego jest wyrok z 14 lipca 2016 r. (sygn. akt I FSK 244/15), w
    którym NSA stwierdził, że „Prawidłowo też Sąd wskazując, że usługi polegające na
    ściąganiu długów należy rozumieć szeroko uznał, że za czynności takie nie można uznać
    działania skarżącego polegającego na refakturowaniu na Pożyczkobiorcę kosztów
    wezwania i czynności windykacyjnych w miejscu zamieszkania czy zakładzie pracy
    poniesionych uprzednio przez Pożyczkodawcę na rzecz Pośrednika. Pożyczkodawca
    bowiem żądając zwrotu pożyczki i mocując Pośrednika do działań windykacyjnych w
    swoim imieniu nie świadczy usług tylko dochodzi należnego mu długu, niewątpliwie więc
    to Pośrednik wykonuje usługę i z tego tytułu wystawia Pożyczkodawcy stosowną fakturę.”
    Co istotne, pogląd ten znajduje odzwierciedlenie także w interpretacjach prawa
    podatkowego. Oprócz interpretacji, o której mowa na wstępie uzasadnienie do
    niniejszego wniosku, aprobującej stanowisko Wnioskodawcy, przykładowo w interpretacji
    z 2 października 2020 r., sygn. 0112-KDIL1-3.4012.284.2020.2.MR, Dyrektor Krajowej
    Informacji Skarbowej słusznie zauważył, że: „Obciążanie przez Wnioskodawcę klientów
    opłatami windykacyjnymi nie kreuje żadnych nowych usług wykonywanych na rzecz
    klientów poza wcześniej zawartymi umowami pożyczki. Nie można uznać za usługę
    przeniesienia poniesionych opłat windykacyjnych, na rzecz klienta, który w terminie nie
    uiścił należności za wykonanie na jego rzecz usług. Tym samym opłaty windykacyjne nie
    stanowią odpłatności za skonkretyzowane świadczenie. W przypadku przedstawionych we
    wniosku opłat z tytułu windykacji brak jest związku pomiędzy świadczeniem a
    wynagrodzeniem. W takich przypadkach mamy jedynie do czynienia z wynagrodzeniem,
    które zwykle stanowi formę zadośćuczynienia, zatem nie dochodzi do zwiększenia
    aktywów po stronie Wnioskodawcy. Spółka poprzez swoje działania obciążające klientów,
    chce jedynie doprowadzić do uregulowania przez danego klienta należności za wykonane
    usługi. Wnioskodawca nie nabywa żadnego świadczenia, z którego chociażby potencjalnie
    mógłby odnosić konkretne korzyści o charakterze majątkowym. Opłaty z tytułu windykacji
    nie odnoszą się do świadczenia jakichkolwiek usług na rzecz klientów, za które pobierane
    jest należne wynagrodzenie. W analizowanym przypadku nie jest spełniona przesłanka
    istnienia związku pomiędzy zapłatą należności windykacyjnych przez klienta Spółki a
    otrzymaniem świadczenia wzajemnego, co jest warunkiem koniecznym do uznania, że
    zapłata tych kwot podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług. Usługi
    windykacji są świadczone na rzecz Wnioskodawcy, a nie na rzecz klientów, mimo iż
    ostateczny koszt jest ponoszony przez klientów. Opłaty te nie mają związku z
    wykonywaniem czynności, których dotyczy windykacja należności (pożyczki), w tym sensie,
    że przesłanki ich pobrania i sam pobór następują już po wykonaniu usługi i z tego też
    powodu opłaty takie nie mogą być uznane za element zwiększający wynagrodzenie za
    usługi. W związku z powyższym należy stwierdzić, że opłaty z tytułu windykacji, którymi
    Wnioskodawca obciąża pożyczkobiorców, nie stanowią wynagrodzenia za usługę
    podlegającą opodatkowaniu podatkiem VAT.”
    Ponadto, w interpretacji z 7 września 2017 r. r., sygn. 0111-KDIB3-1.4012.261.2017.2.IK,
    Dyrektor KIS stwierdził, iż: „Wnioskodawca domagając się zapłaty opłat karnych, nie
    realizuje żadnej usługi, domaga się tylko pewnego rodzaju rekompensaty, wynikającej z
    faktu opóźnienia nabywcy w dokonywaniu płatności, której termin już minął. (...) W
    konsekwencji należy stwierdzić, że opisane opłaty dotyczące czynności windykacyjnych
    opisanych w pkt 6 7 i 10 stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego oraz odsetki karne i kary
    (pkt 8 i 9 stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego) nie należą do wymienionego w art. 5
    ust. 1 ustawy o VAT katalogu czynności podlegających opodatkowaniu podatkiem od
    towarów i usług, nie stanowią odpłatności ani za dostawę towarów, ani za świadczenie
    usług w rozumieniu przepisów ustawy. Powyższe płatności mają wyłącznie charakter
    rekompensaty za niewykonanie lub nienależyte wykonanie zobowiązania, zaś podmiot
    dokonujący płatności nie uzyskuje jakiegokolwiek świadczenia ekwiwalentnego do tej
    płatności.”

    W konsekwencji należy stwierdzić, że opłaty nakładane przez Spółkę na Pożyczkobiorców
    wskazane w punkcie Ad 6. nie będą stanowiły wynagrodzenia za odpłatne świadczenie
    usług stosownie do art. 5 ust. 1 pkt 1 Ustawy o VAT w związku z art. 8 ust. 1 Ustawy o VAT i
    tym samym nie będą podlegały opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest prawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług
    (t.j. Dz. U. z 2025 r. poz. 775), zwanej dalej „ustawą”:
      Opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, podlegają odpłatna dostawa towarów
      i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju.
    W myśl art. 7 ust. 1 ustawy:
      Przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się przeniesienie
      prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (...).
    Natomiast art. 8 ust. 1 ustawy stanowi, że:
      Przez świadczenie usług, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się każde
      świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej
      niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu
      art. 7, w tym również:
      1) przeniesienie praw do wartości niematerialnych i prawnych, bez względu na formę,
        w jakiej dokonano czynności prawnej;
      2) zobowiązanie do powstrzymania się od dokonania czynności lub do tolerowania
        czynności lub sytuacji;
      3) świadczenie usług zgodnie z nakazem organu władzy publicznej lub podmiotu
        działającego w jego imieniu lub nakazem wynikającym z mocy prawa.
    Pod pojęciem usługi (świadczenia) należy zatem rozumieć każde zachowanie, na które
    składać się może zarówno działanie (uczynienie, wykonanie czegoś), jak i zaniechanie
    (nieczynienie, bądź też tolerowanie, znoszenie określonych stanów rzeczy).
    Przy ocenie charakteru świadczenia jako usługi należy mieć na względzie, że ustawa
    zalicza do grona usług każde świadczenie, które nie jest dostawą towarów w myśl art. 7
    ustawy.
    Każde świadczenie niebędące dostawą towarów polegające na działaniu, zaniechaniu lub
    tolerowaniu czyjegoś zachowania stanowi zatem co do zasady usługę w rozumieniu
    ustawy, niemniej jednak muszą być przy tym spełnione następujące warunki:
        w następstwie zobowiązania, w wykonaniu którego usługa jest świadczona,
        nabywca jest bezpośrednim beneficjentem świadczenia;
        świadczonej usłudze odpowiada świadczenie wzajemne ze strony nabywcy
        (wynagrodzenie).
    Trzeba podkreślić, że oba ww. warunki muszą być spełnione, aby świadczenie jako usługa
    podlegało opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.
    Dana czynność podlega opodatkowaniu podatkiem VAT wówczas, gdy istnieje
    bezpośredni związek pomiędzy świadczoną usługą a otrzymanym świadczeniem
    wzajemnym, w ten sposób, że zapłacone kwoty stanowią rzeczywiste wynagrodzenie za
    wyodrębnioną usługę świadczoną w ramach stosunku prawnego lub dochodzi do
    wymiany świadczeń wzajemnych.

    Podkreślenia wymaga, że aby dana czynność - stanowiąca dostawę towarów lub
    świadczenie usług w rozumieniu ustawy - podlegała opodatkowaniu podatkiem od
    towarów i usług musi być wykonywana przez podmiot działający w charakterze podatnika.
    W świetle zapisów art. 15 ust. 1 ustawy:
      Podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości
      prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o
      której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności.
    Zgodnie z art. 15 ust. 2 ustawy:
      Działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców lub
      usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a
      także działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność gospodarcza
      obejmuje w szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu towarów lub
      wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych.
    Analizując powyższe przepisy stwierdzić należy, że dostawa towarów lub świadczenie
    usług podlegać będą opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług wyłącznie wówczas,
    gdy dokonywane będą przez podmiot mający status podatnika, a dodatkowo działającego
    w takim charakterze w odniesieniu do danej transakcji. Istotnym dla określenia, że w
    odniesieniu do konkretnej dostawy towarów lub świadczenia usług mamy do czynienia z
    podatnikiem podatku VAT jest stwierdzenie, że prowadzi on działalność gospodarczą w
    rozumieniu przepisów ustawy.
    Jak wynika z opisu sprawy, są Państwo polskim rezydentem podatkowym, posiadającym
    status podatnika VAT czynnego. Prowadzą Państwo działalność w zakresie faktoringu,
    oferując swoim klientom narzędzia umożliwiające finansowanie działalności gospodarczej,
    głównie w branży szeroko pojętego transportu i logistyki. W związku z chęcią rozszerzenia
    dotychczasowej oferty usług o charakterze finansowym, w ramach prowadzonej
    działalności gospodarczej będą Państwo oferować swoim klientom (Usługobiorcy lub
    Pożyczkobiorcy) pożyczki pieniężne. Zasadniczą część Państwa wynagrodzenia będą
    stanowiły odsetki płacone przez Pożyczkobiorców, których wartość wynikać będzie z
    zawartej umowy pożyczki. Umowy te przewidywać będą także możliwość obciążenia
    Usługobiorców z tytułu Państwa świadczeń, szczegółowo wskazanych w Tabeli opłat i
    prowizji za czynności dodatkowe. Opłaty te będą kalkulowane w sposób zryczałtowany
    (kwotowo) lub jako określony procent wartości udzielonej pożyczki lub będą odpowiadać
    wysokości poniesionych przez Państwa kosztów (tj. w przypadku obciążenia
    Pożyczkobiorcy kosztami windykacji).
    Zatem oprócz odsetek od pożyczki płaconych przez pożyczkobiorców (Ad 1.), dodatkowe
    opłaty wskazane w Tabeli opłat i prowizji za czynności dodatkowe można zasadniczo
    podzielić na następujące kategorie:
        opłaty związane z udzieleniem pożyczki odnoszące się do istoty świadczenia (Ad 2.)
    Do tej kategorii zaliczają Państwo opłatę, która związana będzie z procedurą
    uruchomienia pożyczki i jednocześnie dotyczyć będzie czynności odnoszących się do istoty
    świadczenia. Wskazaną opłatę stanowić będzie Opłata przygotowawcza - będzie to opłata
    związana z szeregiem czynności wykonywanych przez Spółkę, odnoszących się do analizy i
    rozpatrzenia wniosku pożyczkowego potencjalnego Pożyczkobiorcy - w zakresie między
    innymi weryfikacji zdolności kredytowej.
        opłaty związane z udzieleniem pożyczki nie odnoszące się do istoty świadczenia (Ad
        3.)

    Do tej kategorii zaliczają Państwo opłatę, która związana będzie z procedurą
    uruchomienia pożyczki i jednocześnie nie będzie ona dotyczyć czynności odnoszących się
    do istoty świadczenia. Wskazaną opłatę stanowić będzie Opłata za szybkie uruchomienie
    pożyczki, polegająca na priorytetowym rozpatrzeniu wniosku poza kolejnością, w tym
    priorytetowej analizie dokumentów niezbędnych do jego rozpatrzenia i w efekcie
    przyznaniu Pożyczkobiorcy w trybie przyspieszonym środków pieniężnych wynikających z
    umowy pożyczki.
        opłaty związane z zarządzeniem i monitoringiem udzielonej pożyczki (Ad 4.)
    Do tej kategorii zaliczane będą opłaty należne w związku z wykonaniem przez Państwa
    czynności w ramach już udzielonej pożyczki, które dotyczą istoty realizowanego
    świadczenia (warunków realizacji umowy). Do opłat tych należeć będą:
          Opłata administracyjna - będzie to opłata pobierana przez Państwa z tytułu
          usługi zarządzania umową pożyczki. Przez usługę zarządzania pożyczką należy
          rozumieć monitorowanie i egzekwowanie spłaty pożyczki.
          Opłata za sporządzenie i wysłanie przez Spółkę monitu (np. w formie SMS, za
          pośrednictwem środków komunikacji elektronicznej lub telefonicznie)
          stanowiącego wezwanie do zapłaty, naliczana w związku z brakiem zapłaty
          zobowiązania Pożyczkobiorcy w terminie i stanowiąca efekt monitorowania z
          Państwa strony w zakresie terminowości spłaty.
          Opłata rekompensacyjna naliczana w przypadku wcześniejszej całkowitej
          spłaty pożyczki.
          Opłata za zmianę harmonogramu spłaty.
        opłaty sankcyjne (Ad 5.)
    Do opłat tych będą należeć:
          Odsetki o charakterze karnym od zobowiązania przeterminowanego, w
          przypadku opóźnień w spłacie po stronie Pożyczkobiorcy.
          Opłata za wystawienie i wysłanie noty odsetkowej, z tytułu obciążenia klienta
          odsetkami o charakterze karnym od zobowiązania przeterminowanego, w
          przypadku wystąpienia opóźnień w spłacie po stronie Pożyczkobiorcy.
        opłaty przenoszone na Pożyczkobiorcę (Ad 6.)
    Kategoria ta odnosi się do opłaty przenoszonej na Pożyczkobiorców. W przypadku
    bowiem wystąpienia zaległości i wszczęcia procedur windykacyjnych, będą Państwo
    obciążać Pożyczkobiorców kosztem nabytych uprzednio przez Państwa usług
    windykacyjnych od zewnętrznego podmiotu (firmy windykacyjnej).
    Państwa wątpliwości w pierwszej kolejności dotyczą kwestii, czy planowane opłaty
    nakładane przez Państwa na Pożyczkobiorców, wskazane w punktach Ad 1., Ad 2., Ad 4.,
    będą podlegały opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług i jednocześnie będą
    korzystały ze zwolnienia od podatku na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 38 ustawy.
    Istota umowy pożyczki została zawarta w art. 720 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r.
    Kodeks cywilny (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1061 ze zm.).
    Zgodnie z art. 720 § 1 Kodeksu cywilnego:

    Przez umowę pożyczki dający pożyczkę zobowiązuje się przenieść na własność biorącego
    określoną ilość pieniędzy albo rzeczy oznaczonych tylko co do gatunku, a biorący
    zobowiązuje się zwrócić tę samą ilość pieniędzy albo tę samą ilość rzeczy tego samego
    gatunku i tej samej jakości.
    W wyniku spełnienia świadczenia przez dającego pożyczkę, określone przedmioty
    majątkowe stają się własnością biorącego pożyczkę. Zasilają one jednak tylko czasowo
    majątek biorącego pożyczkę, który obowiązany jest do zwrotu, tj. do przeniesienia na
    drugą stronę własności tej samej ilości pieniędzy albo rzeczy tego samego rodzaju.
    Czynności polegające na udzielaniu pożyczek pieniężnych podlegających oprocentowaniu
    stanowią odpłatne świadczenie usług i podlegają opodatkowaniu podatkiem od towarów i
    usług. Udzielanie pożyczek przez podatnika podatku od towarów i usług spełnia przesłanki
    uznania tych czynności za podlegające opodatkowaniu, niezależnie od częstotliwości i celu
    ich udzielenia, czy statusu nabywcy. Udzielanie bowiem pożyczek przez podmiot
    prowadzący działalność gospodarczą, w związku z jej prowadzeniem, można
    identyfikować i zaliczać do zawodowej płaszczyzny jednostki, a więc uznać za rodzącą
    obowiązki w podatku od towarów i usług.
    W efekcie, udzielenie pożyczki stanowi świadczenie na rzecz innego podmiotu, polegające
    na udostępnianiu kapitału na wskazany w umowie okres. Czynność udzielenia pożyczki w
    zamian za wynagrodzenie w postaci odsetek lub prowizji z tytułu korzystania z cudzego
    kapitału traktowana jest jako świadczenie usług.
    Mając na uwadze przedstawiony opis sprawy oraz wskazane wyżej przepisy należy
    stwierdzić, że opisane we wniosku czynności udzielania przez Państwa na rzecz
    Pożyczkobiorców pożyczek będą spełniały przesłanki uznania tych czynności za
    podlegające opodatkowaniu. Udzielenie bowiem pożyczki przez podmiot prowadzący
    działalność gospodarczą, w związku z jej prowadzeniem, można identyfikować i zaliczać do
    zawodowej płaszczyzny jednostki, a więc uznać za rodzącą obowiązki w podatku od
    towarów i usług, zaś Państwa (pożyczkodawcę) uznać za podatnika w rozumieniu art. 15
    ust. 1 ustawy o VAT.
    W konsekwencji wskazane we wniosku czynności udzielania przez Państwa odpłatnych
    pożyczek, na rzecz Pożyczkobiorców będą stanowić odpłatne świadczenie usług w
    rozumieniu art. 8 ust. 1 ustawy, które będzie podlegać opodatkowaniu podatkiem od
    towarów i usług na mocy przepisu art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy.
    Zarówno w treści ustawy, jak i w przepisach wykonawczych do niej, ustawodawca
    przewidział w odniesieniu do niektórych czynności zwolnienie od podatku. Regulacje w
    zakresie zwolnień od podatku zostały zawarte m.in. w art. 43 ustawy.
    I tak, w myśl art. 43 ust. 1 pkt 38 ustawy:
      Zwalnia się od podatku usługi udzielania kredytów lub pożyczek pieniężnych oraz
      usługi pośrednictwa w świadczeniu usług udzielania kredytów lub pożyczek
      pieniężnych, a także zarządzanie kredytami lub pożyczkami pieniężnymi przez
      kredytodawcę lub pożyczkodawcę.
    Na podstawie art. 43 ust. 15 ustawy:
      Zwolnienia, o których mowa w ust. 1 pkt 7, 12 i 37-41, nie mają zastosowania do:
      1) czynności ściągania długów, w tym factoringu;
      2) usług doradztwa;
      3) usług w zakresie leasingu.
    Należy podkreślić, że pojęcia używane do oznaczenia zwolnień, o których mowa w art. 43
    ustawy, należy interpretować ściśle, zważywszy, że zwolnienia te stanowią odstępstwa od
    ogólnej zasady, zgodnie z którą podatek VAT pobierany jest od każdej usługi świadczonej
    odpłatnie przez podatnika.

    Sprecyzowanie przepisów regulujących zwolnienie od podatku od towarów i usług dla
    usług finansowych ma na celu zapewnienie jednolitego stosowania tego zwolnienia w
    odniesieniu do rynku wspólnotowego, jak również zapewnienie spójności przepisów
    dotyczących podatku od towarów i usług z przepisami krajowymi regulującymi
    funkcjonowanie rynku finansowego.
    Powyższe zwolnienia uregulowane zostały w ustawie o podatku od towarów i usług
    wskutek implementacji odpowiednich przepisów Dyrektywy 2006/112/WE Rady z 28
    listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. Urz. UE
    L Nr 347 poz. 1 ze zm.), zwanej dalej Dyrektywą.
    W myśl art. 135 ust. 1 lit. b) Dyrektywy:
      państwa członkowskie zwalniają transakcje udzielania kredytów i pośrednictwo
      kredytowe, oraz zarządzanie kredytami przez kredytodawcę.
    Przytoczony przepis Dyrektywy dotyczy tylko ściśle wymienionych rodzajów czynności,
    których charakter pozwala na zakwalifikowanie ich do kategorii usług związanych z
    obrotem bankowym i finansami. W związku z tym należy uznać, że wszelkie inne czynności
    niewymienione w tym przepisie nie mogą korzystać ze zwolnienia od podatku na
    podstawie tego przepisu.
    Należy wskazać, że ww. zwolnienie ma charakter przedmiotowy, gdzie przede wszystkim
    istotną przesłanką do skorzystania ze zwolnienia jest rodzaj świadczonej usługi - cechy,
    które ją wyróżniają. Ustawodawca szczególny nacisk położył na stronę przedmiotową, nie
    dokonując zawężenia omawianych zwolnień wyłącznie do określonej grupy podmiotów.
    Zatem podkreślić należy, że wystarczającą przesłanką pozwalającą objąć zwolnieniem
    daną czynność jest wykazanie jej związku ze wskazanymi w ww. przepisach czynnościami,
    przy czym związek ten musi być wyraźny i nie odbiegać od świadczenia usług finansowych,
    wypaczając przez to istotę przewidzianego zwolnienia.
    Nadmienić również należy, że stosownie do art. 43 ust. 22 ustawy:
      Podatnik może zrezygnować ze zwolnienia od podatku usług, o których mowa w ust. 1
      pkt 7, 12 i 38-41, świadczonych na rzecz podatników, i wybrać ich opodatkowanie, pod
      warunkiem że:
      1) jest zarejestrowany jako podatnik VAT czynny;
      2) złoży naczelnikowi urzędu skarbowego pisemne zawiadomienie o wyborze
      opodatkowania tych usług przed początkiem okresu rozliczeniowego, od którego
      rezygnuje ze zwolnienia.
    Zatem, w odniesieniu do przedstawionego we wniosku opisu sprawy, należy wskazać, że
    udzielanie przez Państwa na rzecz Pożyczkobiorców odpłatnych pożyczek (Państwa
    wynagrodzeniem będą odsetki - Ad 1.), będzie się mieścić w katalogu czynności
    podlegających opodatkowaniu VAT, jako odpłatne świadczenie usług, w rozumieniu art. 8
    ust. 1 ustawy, korzystające ze zwolnienia od podatku na mocy art. 43 ust. 1 pkt 38 ustawy
    VAT.
    Ponadto należy wskazać, że zwolnieniu od podatku VAT określonemu w powyższym
    przepisie podlegają jedynie usługi wprost w nim wymienione.
    Warto w tym miejscu przywołać np. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we
    Wrocławiu z 18 kwietnia 2012 r. sygn. I SA/Wr 189/12, w którym Sąd wskazał:
      Usługa udzielania pożyczek (kredytów) stanowi proces złożony, który rozpoczyna się
      od poszukiwania osób zainteresowanych ich zaciągnięciem, następnie przechodzi
      przez fazę negocjacji, gromadzenia stosownej dokumentacji, dochodząc do fazy
      przyznania pożyczki (podpisania umowy). Przy czym, usługa ta nie kończy się z dniem
      podpisania umowy pożyczkowej i przekazania na rzecz klienta środków pieniężnych.
      Jest ona kontynuowana do czasu, kiedy wygasną wzajemne roszczenia (zobowiązania)

      stron umowy pożyczkowej. Zazwyczaj relacje na linii instytucja finansowa - klient
      kończą się w momencie całkowitej spłaty pożyczki (niejednokrotnie potwierdzonej
      dokumentem potwierdzającym ten fakt).
    Zaznaczenia wymaga, że zgodnie z utrwaloną linią orzeczniczą Trybunału Sprawiedliwości
    Unii Europejskiej (TSUE) całe świadczenie kompleksowe podlega takim regulacjom
    opodatkowania VAT, w tym w zakresie stosowania właściwej stawki VAT, jakie dotyczą
    świadczenia głównego. Oznacza to, że opodatkowanie świadczeń pomocniczych,
    składających się na świadczenie kompleksowe, podlega takim samym zasadom
    opodatkowania, jakim podlega świadczenie główne. Pogląd taki został ukształtowany np.
    w wyroku z dnia 25 lutego 1999 r. w sprawie C#349/96 Card Protection Plan Ltd (CPP)
    przeciwko Commissioners of Customs & Excise, w którym Trybunał uznał, że każde
    świadczenie usług powinno być, co do zasady, traktowane jako świadczenie odrębne i
    niezależne. Jeżeli jednak dwa lub więcej niż dwa świadczenia (czynności) dokonane przez
    podatnika na rzecz konsumenta są tak ściśle powiązane, że obiektywnie tworzą w
    aspekcie gospodarczym jedną całość, której rozdzielenie miałoby sztuczny charakter, to
    wszystkie te świadczenia lub czynności stanowią jednolite świadczenie dla celów podatku
    od wartości dodanej.
    Na usługę złożoną składa się więc kombinacja różnych czynności, prowadzących do
    realizacji określonego celu - do wykonania świadczenia głównego, na które składają się
    różne czynności pomocnicze. Natomiast czynność należy uznać za pomocniczą, jeśli nie
    stanowi ona celu samego w sobie, lecz jest środkiem do pełnego zrealizowania lub
    wykorzystania usługi zasadniczej. Pojedyncza czynność traktowana jest zatem jak element
    usługi kompleksowej wówczas, jeżeli cel świadczenia czynności pomocniczej jest
    zdeterminowany przez usługę główną oraz nie można wykonać lub wykorzystać bez
    czynności pomocniczej usługi głównej. Co do zasady każde świadczenie dla celów
    opodatkowania podatkiem od towarów i usług powinno być traktowane jako odrębne i
    niezależne, jednak w sytuacji gdy jedna usługa obejmuje z ekonomicznego punktu
    widzenia kilka świadczeń, usługa ta nie powinna być sztucznie dzielona dla celów
    podatkowych. Zatem z ekonomicznego punktu widzenia usługi nie powinny być dzielone
    dla celów podatkowych wówczas, gdy tworzyć będą jedną usługę kompleksową,
    obejmującą kilka świadczeń pomocniczych. Jeżeli jednak w skład świadczonej usługi
    wchodzić będą czynności, które nie służą wyłącznie wykonaniu czynności głównej,
    zasadniczej, lecz mogą mieć również charakter samoistny, to wówczas nie ma podstaw dla
    traktowania ich jako elementu usługi kompleksowej.
    W odniesieniu do zasad kwalifikacji usług jako jednolitego świadczenia należy uznać, że
    usługę udzielenia pożyczki można uznać za kompleksową składającą się z kombinacji
    różnych czynności. Do takich zaliczyć należy czynności wykonywane przed faktycznym
    udzieleniem pożyczki, których celem jest tylko i wyłącznie zrealizowanie usługi zasadniczej.
    Usługa zasadnicza w postaci udzielenia pożyczki nie mogłaby być wykonana bez czynności
    „przygotowawczych”. Działania przygotowawcze nie stanowią celu samego w sobie, lecz są
    środkiem do pełnego i należytego wykonania usługi zasadniczej. Zatem można w
    przypadku świadczeń, które wykonywane są przed faktycznym udzieleniem pożyczki
    mówić o jednym świadczeniu głównym - udzieleniu pożyczki, na które składają się inne
    świadczenia pomocnicze, które uznać można za usługi „przygotowawcze”.
    Przygotowawcze usługi jako usługi pomocnicze mają ścisły związek z udzieleniem pożyczki
    i ich funkcjonowanie samoistne, w oderwaniu od usługi udzielenia pożyczki pozbawione
    byłoby sensu. Ponadto oddzielenie świadczeń „przygotowawczych” od usługi zasadniczej
    (udzielenia pożyczki) miałoby charakter sztuczny.
    Na podstawie powyższych uregulowań, w okolicznościach przedstawionych przez
    Państwa, stwierdzić należy, że usługę udzielenia pożyczki można uznać za usługę
    kompleksową składającą się z kombinacji różnych czynności. Zatem należy dokonać
    analizy planowanego wykonywania czynności wymienionych w punktach Ad 2. i Ad 4. w
    kontekście ustalenia, czy czynności te będą stanowiły elementy kompleksowej usługi

    udzielenia pożyczki, które nie stanowią celu samego w sobie i nie mają charakteru
    samoistnej usługi.
    Z opisu sprawy wynika, że w związku z zawartymi umowami pożyczek, przewidują
    Państwo możliwość obciążania Pożyczkobiorców opłatami z tytułu Państwa świadczeń za
    czynności dodatkowe.
    I tak, wymieniona w Ad 2. opłata przygotowawcza związana z analizą i rozpatrzeniem
    wniosku pożyczkowego potencjalnego Pożyczkobiorcy, w zakresie m.in. weryfikacji
    zdolności kredytowej, która związana będzie z procedurą uruchomienia pożyczki i
    jednocześnie dotyczyć będzie czynności odnoszących się do istoty świadczenia, będzie
    stanowiła wynagrodzenie za czynności związane z samym udzieleniem pożyczki, nie
    będzie stanowiła celu samego w sobie, lecz będzie środkiem do pełnego i należytego
    wykonania usługi zasadniczej. W związku z powyższym, ww. opłata związana z procedurą
    uruchomienia pożyczki, będzie stanowiła wynagrodzenie za czynności korzystające ze
    zwolnienia od podatku na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 38 ustawy.
    Należy jednak zauważyć, że ww. przepis art. 43 ust. 1 pkt 38 ustawy, odnosi się nie tylko
    do usług udzielania pożyczek, ale także do zarządzania nimi.
    Przepisy ustawy o podatku od towarów i usług nie wyjaśniają, co należy rozumieć pod
    pojęciem zarządzania pożyczką. Zarządzanie w szerokim ujęciu oznacza „zrobienie czegoś
    za pomocą wysiłków innych osób” (por. B. Kudrycka, B.G. Peters, P.J. Suwaj, Nauka
    administracji, Warszawa 2009); organizowanie działań dla osiągnięcia określonych celów
    przy zachowaniu zasad skuteczności i sprawności organizacyjnej z uwzględnieniem realnej
    odpowiedzialności za osiągnięte rezultaty.
    W tym miejscu należy powołać wyrok WSA w Warszawie z 28 lutego 2013 r., sygn. akt III SA
    /Wa 2180/12, w którym Sąd wskazał, że:
      W ocenie Sądu, jeśli wziąć pod uwagę, iż na podstawowe i kluczowe etapy zarządzania
      składają się: planowanie, organizowanie zasobów, wdrażanie tego, co zaplanowane
      oraz monitoring, ewaluacja i kontrola przeprowadzonych działań, to opłaty za
      restrukturyzację mieszczą się w pojęciu zarządzania pożyczką. Wyjaśnić należy, że
      restrukturyzacja pożyczki jest ustaleniem nowych warunków spłaty pożyczki w celu
      dostosowania zobowiązania z tytułu umowy pożyczki do obecnej sytuacji finansowej
      klienta (wydłużenie okresu spłat, zmiana wysokości rat itp.). Zatem bez wątpienia
      pojęcie restrukturyzacji pożyczki mieści się w pojęciu zarządzania pożyczką.
    Powyższe stanowisko znajduje również potwierdzenie w wyroku WSA w Poznaniu z 2 lipca
    2015 r., sygn. akt I SA/Po 312/15.
    Zatem jeśli wziąć pod uwagę, że na podstawowe i kluczowe etapy zarządzania składają się:
    planowanie, organizowanie zasobów, wdrażanie tego co zaplanowane oraz monitoring,
    ewaluacja i kontrola przeprowadzonych działań to należy uznać, że opłaty opisane w Ad 4.,
    tj.:
        Opłata administracyjna - pobierana z tytułu monitorowania i egzekwowania spłaty
        pożyczki,
        Opłata za sporządzenie i wysłanie monitu (np. w formie SMS, za pośrednictwem
        środków komunikacji elektronicznej lub telefonicznie) stanowiącego wezwanie do
        zapłaty, naliczana w związku z brakiem zapłaty zobowiązania Pożyczkobiorcy w
        terminie i stanowiąca efekt monitorowania ze strony Państwa w zakresie
        terminowości spłaty,
        Opłata rekompensacyjna naliczana w przypadku wcześniejszej całkowitej spłaty
        pożyczki,
        Opłata za zmianę harmonogramu spłaty,

    stanowić będą wynagrodzenie za świadczenie usług, o którym mowa w art. 8 ust. 1
    ustawy, podlegające opodatkowaniu VAT, wpisujące się w zakres usług zarządzania
    pożyczką. Wskazane wyżej czynności nie będą usługami w zakresie udzielania pożyczki,
    jednakże będą się wpisywały w zakres pojęcia zarządzania pożyczkami, a tym samym będą
    korzystały ze zwolnienia od podatku na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 38 ustawy. Zatem,
    opłaty pobierane przez Państwa za ww. czynności, będą stanowiły wynagrodzenie za
    czynności podlegające opodatkowaniu VAT i korzystające ze zwolnienia od tego podatku
    na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 38 ustawy.
    W związku z powyższym, opłaty nakładane przez Państwa na Pożyczkobiorców wskazane
    w Ad 4. (tj. opłata pobierana z tytułu monitorowania i egzekwowanie spłaty pożyczki,
    opłata za sporządzenie i wysłanie monitu stanowiącego wezwanie do zapłaty, naliczana w
    związku z brakiem zapłaty zobowiązania Pożyczkobiorcy w terminie i stanowiąca efekt
    monitorowania ze strony Państwa w zakresie terminowości spłaty, opłata
    rekompensacyjna naliczana w przypadku wcześniejszej całkowitej spłaty pożyczki, opłata
    za zmianę harmonogramu spłaty) będą stanowiły wynagrodzenie za świadczone przez
    Państwa usługi podlegające opodatkowaniu VAT i jednocześnie korzystające ze zwolnienia
    od podatku na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 38 ustawy.
    Zatem, Państwa stanowisko w zakresie uznania, że opłaty nakładane przez Państwa
    wskazane w punktach Ad 1., Ad 2., Ad 4., będą stanowiły wynagrodzenie za świadczone
    przez Państwa usługi podlegające opodatkowaniu VAT i jednocześnie będą korzystały ze
    zwolnienia od podatku VAT na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 38 ustawy jest prawidłowe.
    W dalszej kolejności Państwa wątpliwości dotyczą kwestii, czy opłaty wskazane w Ad 3.
    będą podlegały opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług i jednocześnie nie będą
    korzystały ze zwolnienia od podatku na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 38 ustawy.
    Z analizy opisu sprawy oraz powołanych przepisów prawa wynika, że wymieniona w Ad 3.
    opłata za szybkie uruchomienie pożyczki, polegająca na priorytetowym rozpatrzeniu
    wniosku poza kolejnością, w tym priorytetowej analizie dokumentów niezbędnych do jego
    rozpatrzenia i w efekcie przyznaniu Pożyczkobiorcy w trybie przyspieszonym środków
    pieniężnych wynikających z umowy pożyczki, spełniać będzie warunki do uznania jej za
    wynagrodzenie za świadczenie usług, o których mowa w art. 8 ust. 1 ustawy, podlegające
    opodatkowaniu VAT. Samo rozpatrzenie wniosku niewątpliwie stanowi element niezbędny
    do udzielenia pożyczki. Zauważyć jednak trzeba, że czynność dodatkowa, jaką jest
    priorytetowe rozpatrzenie takiego wniosku, za którą to czynność będą Państwo pobierać
    opłatę Ad 3., nie będzie miała wpływu na samo udzielenie przez Państwa pożyczki. Jest to
    czynność samodzielna, odrębna od samego udzielenia pożyczki, wykonywana na żądanie
    Pożyczkobiorcy, i - co istotne - niezależnie od wykonywanych przez Państwa usług. Co
    prawda czynność ta będzie w pewien sposób powiązana z zawieraną umową pożyczki,
    jednakże samo jej wykonanie w żaden sposób nie będzie służyło lepszemu wykonaniu
    usługi głównej. Usługa główna (udzielenie pożyczki) może bez żadnego uszczerbku być
    wykonana bez świadczenia dodatkowego, za które pobierana będzie przedmiotowa opłata
    - Państwo wniosek o pożyczkę i tak rozpatrzą, niezależnie od otrzymania opłaty za jego
    priorytetowe rozpatrzenie. Zatem wykonywane przez Państwa dodatkowe czynności
    opisane w Ad 3., za które będą Państwo pobierać opłaty, stanowią odrębne, poboczne
    usługi do usługi zasadniczej i ich celem nie jest wykonanie usługi zasadniczej - udzielenia
    pożyczki. Nie znajdzie tu zatem zastosowania przepis art. 43 ust. 1 pkt 38 ustawy i do
    czynności tych nie będą Państwo mogli zastosować zwolnienia od podatku.
    Analiza przedstawionych okoliczności sprawy w świetle powołanych przepisów prowadzi
    do wniosku, że szybkie uruchomienie pożyczki, za które będą Państwo obciążać
    Pożyczkobiorców opłatami, stanowić będzie odpłatne świadczenie usług podlegające
    opodatkowaniu VAT i niekorzystające ze zwolnienia od tego podatku.
    Państwa stanowisko w zakresie uznania, że opłaty za szybkie uruchomienie pożyczki
    nakładane na Pożyczkobiorców (wskazane w Ad 3.) będą stanowiły wynagrodzenie za

    świadczenie usług podlegające opodatkowaniu VAT i jednocześnie nie będą korzystały ze
    zwolnienia od podatku na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 38 ustawy jest prawidłowe.
    W dalszej kolejności, Państwa wątpliwości dotyczą kwestii, czy opłaty sankcyjne, tj. odsetki
    o charakterze karnym od zobowiązania przeterminowanego, w przypadku opóźnień po
    stronie Pożyczkobiorcy oraz opłaty za wystawienie i wysłanie noty odsetkowej, z tytułu
    obciążenia klienta odsetkami o charakterze karnym od zobowiązania przeterminowanego
    w przypadku wystąpienia opóźnień w spłacie po stronie Pożyczkobiorcy (Ad 5.) oraz opłaty
    za czynności zewnętrznej firmy windykacyjnej, którymi będą Państwo obciążać
    Pożyczkobiorców (Ad 6.) nie będą stanowiły wynagrodzenia za odpłatne świadczenie usług
    i tym samym, nie będą podlegały opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.
    W świetle powołanych przepisów prawa należy stwierdzić, że wskazane odsetki o
    charakterze karnym od zobowiązania przeterminowanego, w przypadku opóźnień po
    stronie Pożyczkobiorcy oraz opłaty powstałe ze względu na wystawienie i wysłanie noty
    odsetkowej z tytułu obciążenia klienta odsetkami o charakterze karnym od zobowiązania
    przeterminowanego w przypadku wystąpienia opóźnień w spłacie po stronie
    Pożyczkobiorcy, nie powinny być traktowane jako wynagrodzenie za czynności
    podlegające opodatkowaniu podatkiem VAT. Opłaty te nie odnoszą się do świadczenia
    jakichkolwiek usług na rzecz Pożyczkobiorców, za które pobierane jest należne
    wynagrodzenie. W analizowanym przypadku nie będzie spełniona przesłanka istnienia
    związku pomiędzy zapłatą odsetek o charakterze karnym oraz opłaty za wystawienie i
    wysłanie noty odsetkowej przez Pożyczkobiorcę a otrzymaniem przez niego świadczenia
    wzajemnego, co jest warunkiem koniecznym do uznania, że zapłata tych kwot podlega
    opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.
    W przypadku naliczenia odsetek o charakterze karnym, będziemy mieli jedynie do
    czynienia z wynagrodzeniem, które zwykle stanowi formę zadośćuczynienia, zatem nie
    będzie dochodziło do zwiększenia aktywów po Państwa stronie. Odsetki o charakterze
    karnym nie będą odnosiły się do świadczenia jakichkolwiek usług na rzecz
    Pożyczkobiorców, za które pobierane jest należne wynagrodzenie.
    Opłaty powstałe ze względu na wystawienie i wysłanie noty odsetkowej z tytułu obciążenia
    klienta odsetkami o charakterze karnym od zobowiązania przeterminowanego w
    przypadku wystąpienia opóźnień w spłacie po stronie Pożyczkobiorcy będą stanowiły - co
    do zasady - płatności o charakterze karnym (sankcyjnym). Zatem zapłata ww. opłat będzie
    stanowiła swoistą konsekwencję zachowania się Pożyczkobiorców niezgodnie z zawartą z
    Państwem umową poprzez doprowadzenie do zaistnienia nieterminowych płatności
    (długu) oraz konieczności wykonania przez Państwa dodatkowych czynności.
    Zatem, ww. opłaty sankcyjne, tj. odsetki o charakterze karnym od zobowiązania
    przeterminowanego, w przypadku opóźnień po stronie Pożyczkobiorcy oraz opłaty za
    wystawienie i wysłanie noty odsetkowej, z tytułu obciążenia klienta odsetkami o
    charakterze karnym od zobowiązania przeterminowanego w przypadku wystąpienia
    opóźnień w spłacie po stronie Pożyczkobiorcy (Ad 5.) nie będą stanowiły wynagrodzenia za
    czynności należące do wymienionego w art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy o VAT katalogu czynności
    podlegających opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług. Powyższe płatności będą
    bowiem związane z niewykonaniem lub nienależytym wykonaniem zobowiązania, zaś
    podmiot ich dokonujący nie uzyska jakiegokolwiek świadczenia ekwiwalentnego w
    stosunku do danej płatności.
    Potwierdzenie powyższego można znaleźć w wyroku Trybunału Sprawiedliwości Unii
    Europejskiej z dnia 27 grudnia 2000 r. w sprawie C-213/99, w którym Trybunał wyraźnie
    oddzielił opłaty sankcyjne od wynagrodzeń za wykonane czynności opodatkowane,
    stwierdzając, że opłaty sankcyjne stanowią karę, a nie wynagrodzenie za dostawę
    towarów lub świadczenie usług czy import towarów. Kara tego rodzaju nie może ze
    względu na swój charakter podlegać opodatkowaniu podatkiem VAT.

    Z kolei w wyroku C-222/81 z dnia 1 lipca 1982 r. w sprawie BAZ Bausystem AG v Finanzamt
    München für Körperschaften, TSUE stwierdził, że odsetki karne z tytułu nieterminowej
    płatności nie mogą zostać uznane za wynagrodzenie w rozumieniu przepisów o VAT i tym
    samym nie mogą stanowić podstawy opodatkowania tym podatkiem. TSUE uznał bowiem,
    że wypłata odsetek karnych nie ma żadnego związku ze świadczeniem i konsumowaniem
    usługi, a kwota odsetek karnych nie stanowi wynagrodzenia świadczącego usługę, lecz
    rekompensatę za opóźnioną płatność, poniesioną szkodę.
    W konsekwencji, opisane opłaty sankcyjne, tj. odsetki o charakterze karnym od
    zobowiązania przeterminowanego, w przypadku opóźnień po stronie Pożyczkobiorcy oraz
    opłaty za wystawienie i wysłanie noty odsetkowej, z tytułu obciążenia klienta odsetkami o
    charakterze karnym od zobowiązania przeterminowanego w przypadku wystąpienia
    opóźnień w spłacie po stronie Pożyczkobiorcy (Ad 5.), nie będą stanowiły wynagrodzenia
    będącego odpłatnością za czynności określone w art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy o VAT, a zatem
    będą dotyczyły czynności niepodlegających opodatkowaniu podatkiem od towarów i
    usług. Powyższe oznacza, że w tej sytuacji nie będą Państwo zobowiązani do naliczania
    podatku VAT w związku z pobraniem ww. opłat.
    Planują Państwo również obciążać Pożyczkobiorców kosztem nabytych uprzednio przez
    Państwa usług windykacyjnych od zewnętrznego podmiotu (firmy windykacyjnej) - w
    przypadku wystąpienia zaległości i wszczęcia procedur windykacyjnych (Ad 6.).
    W tej sytuacji, analogicznie jak w przypadku ww. opłat sankcyjnych, pobierane opłaty za
    czynności firmy windykacyjnej nie będą stanowiły wynagrodzenia za świadczenie usług, o
    którym mowa w art. 8 ust. 1 ustawy o VAT, podlegające opodatkowaniu VAT na podstawie
    art. 5 tej ustawy.
    Obciążanie przez Państwa Pożyczkobiorców ww. opłatami windykacyjnymi nie będzie
    kreowało żadnych nowych usług wykonywanych na rzecz tych Pożyczkobiorców poza
    wcześniej zawartymi umowami pożyczki. Nie można uznać za usługę przeniesienia
    poniesionych przez Państwa kosztów nabytych usług windykacyjnych na Pożyczkobiorcę,
    który w terminie nie uiścił należności na Państwa rzecz. W przypadku przedstawionych
    przez Państwa opłat z tytułu windykacji brak jest związku pomiędzy świadczeniem a
    wynagrodzeniem. Opłaty te stanowią - co do zasady - płatności o charakterze karnym
    (sankcyjnym). Zatem zapłata ww. opłat stanowi swoistą konsekwencję zachowania się
    Pożyczkobiorców niezgodnie z zawartą z Państwem umową poprzez doprowadzenie do
    zaistnienia nieterminowych płatności (długu) oraz konieczności wykonania przez Państwa
    dodatkowych czynności. Powyższe płatności są więc związane z niewykonaniem lub
    nienależytym wykonaniem zobowiązania, zaś podmiot ich dokonujący nie uzyska
    jakiegokolwiek świadczenia ekwiwalentnego w stosunku do danej płatności. Opłaty z
    tytułu windykacji nie odnoszą się do świadczenia jakichkolwiek usług na rzecz
    Pożyczkobiorców, za które pobierane jest należne wynagrodzenie. W analizowanym
    przypadku nie będzie spełniona przesłanka istnienia związku pomiędzy zapłatą kosztów
    usług windykacyjnych przez Pożyczkobiorcę a otrzymaniem przez niego świadczenia
    wzajemnego, co jest warunkiem koniecznym do uznania, że zapłata tych kwot podlega
    opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług. Usługi windykacji będą świadczone przez
    firmę windykacyjną na Państwa rzecz, a nie na rzecz Pożyczkobiorców, mimo że
    ostateczny koszt tych usług będzie ponoszony przez Pożyczkobiorców. Opłaty te nie będą
    miały związku z wykonywaniem czynności, których będzie dotyczyć windykacja należności
    (pożyczki), w tym sensie, że przesłanki ich pobrania i sam pobór nastąpią już po
    wykonaniu usługi i z tego też powodu opłaty takie nie mogą być uznane za element
    zwiększający wynagrodzenie za usługi.
    W związku z powyższym należy stwierdzić, że opłaty z tytułu windykacji, którymi będą
    Państwo obciążać Pożyczkobiorców, nie będą stanowiły wynagrodzenia za usługi
    podlegające opodatkowaniu podatkiem VAT.

    Państwa stanowisko w kwestii uznania, że opłaty sankcyjne, tj. odsetki o charakterze
    karnym od zobowiązania przeterminowanego, w przypadku opóźnień po stronie
    Pożyczkobiorcy oraz opłaty za wystawienie i wysłanie noty odsetkowej, z tytułu obciążenia
    klienta odsetkami o charakterze karnym od zobowiązania przeterminowanego w
    przypadku wystąpienia opóźnień w spłacie po stronie Pożyczkobiorcy (Ad 5.), a także
    opłaty za czynności zewnętrznej firmy windykacyjnej, którymi będą Państwo obciążać
    Pożyczkobiorców (Ad 6.) nie będą stanowiły wynagrodzenia za odpłatne świadczenie usług
    stosownie do art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy o VAT w związku z art. 8 ust. 1 tej ustawy i tym
    samym nie będą podlegały opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług jest prawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, które Państwo przedstawili i stanu prawnego,
    który obowiązuje w dniu wydania interpretacji.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
        Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb
        ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2025 r. poz.
        111 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa
        sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia
        przyszłego i zastosują się Państwo do interpretacji.
        Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z
        dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
        Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki
      interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego
    Sądu Administracyjnego w (...). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje
    ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
    (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
        w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
        Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo

        w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na
        adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS
        /SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.