Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0114-KDIP1-1.4012.397.2019.9.S.KOM
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-02-10
Teza: Uznania Wnioskodawcy za podatnika podatku VAT z tytułu dostawy działek gruntu oddanych przed sprzedażą w nieodpłatne użyczenie i w odpłatną dzierżawę.
Słowa kluczowe: działki; dzierżawa; grunty-dostawa gruntu; podatnik-podatnik podatku od towarów i usług; użyczenie
Zagadnienia: Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II. Zakres opodatkowania-Rozdział 2. Dostawa towarów i świadczenie usług -Dostawa towarów; Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III. Podatnicy, płatnicy i przedstawiciele podatkowi-Rozdział 1. Podatnicy i płatnicy-Działalność gospodarcza ; Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III. Podatnicy, płatnicy i przedstawiciele podatkowi-Rozdział 1. Podatnicy i płatnicy-Podatnicy
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III-Rozdział 1-art. 15-ust. 1; [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III-Rozdział 1-art. 15-ust. 2

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

24 lipca 2019 r. wpłynął Pani wniosek z 22 lipca 2019 r. o wydanie interpretacji
    indywidualnej w zakresie uznania Pani za podatnika podatku VAT z tytułu dostawy działek
    gruntu oddanych przed sprzedażą w nieodpłatne użyczenie i w odpłatną dzierżawę.
    Uzupełniła go Pani – w odpowiedzi na wezwanie – pismem z 10 września 2019 r. (wpływ 13
    września 2019 r.).
    Treść wniosku jest następująca:

## Opis zdarzenia przyszłego

A.A. (dalej jako: Wnioskodawczyni) otrzymała od rodziców w 1984 r. na podstawie umowy
    darowizny w formie aktu notarialnego gospodarstwo rolne. Powierzchnia nieruchomości
    rolnej z zabudowaniami wynosiła 10,1315 ha.
    W skład tej nieruchomości rolnej wchodziły działki gruntu o następujących numerach
    geodezyjnych: 1, 2, 3, 4, 5, 6, 7, 8 i 9, 10. Nieruchomość rolna zabudowana była domem
    mieszkalnym murowanym, stajnią, garażem, budynkiem gospodarczym, stodołą i dwoma
    szklarniami.
    Dodatkowo Wydział Geodezji i Gospodarki Gruntami (...) w dnia 1 kwietnia 1986 r. wyraził
    zgodę na przejęcie na rzecz Skarbu Państwa gruntu rolnego, działki nr 3.
    W związku z tym Wnioskodawczyni otrzymała ekwiwalent w postaci gruntu położonego w
    obrębie (...) (doszło wówczas do wydzielenia większej wartości gospodarstwa niż
    pierwotnie Wnioskodawczyni posiadała. W związku z tym Wnioskodawczyni dokonała
    stosownej dopłaty na konto Urzędu Gminy). Działka została oznaczona numerem 11 i w
    późniejszym czasie została podzielona na dwie działki 12 (w późniejszym czasie przejęta
    przez Gminę pod przepompownię ścieków) i 13.
    Początkowo, tj. w latach 1985-1988 Wnioskodawczyni wraz z mężem i synem prowadziła
    działalność rolniczą na przekazanych gruntach. Również po wyjeździe w 1988 r. męża i
    syna na pobyt stały do Republiki Federalnej Niemiec, do roku 1991 r. Wnioskodawczyni
    prowadziła działalność rolniczą samodzielnie.
    Natomiast od roku 1991 Wnioskodawczyni nie prowadzi gospodarstwa. Grunty o łącznej
    powierzchni 9,08 ha były nieodpłatnie użytkowane przez sąsiadów pierwotnie na
    podstawie umowy ustnej, zaś źródłem utrzymania Wnioskodawczyni były środki
    przekazywane jej przez męża. Na działkach tych sąsiedzi uprawiali zboża i rzepak.
    Użyczenie tych gruntów rolnych było konieczne, gdyż Wnioskodawczyni już nie dawała
    rady samodzielnie prowadzić działalności rolniczej, a chciała grunty rolne zachować w
    dobrej kulturze, tzn. zabezpieczyć je przed degradacją i utrzymać w dobrych warunkach
    agrotechnicznych, czyli takich, które dają możliwość włączenia jej w każdym momencie do
    produkcji rolniczej. Pozostałą część gruntów rolnych Wnioskodawczyni opryskiwała
    środkami chemicznymi i regularnie je kosiła. Natomiast koszt zakupu usługi
    odchwaszczenia i koszenia był wyższy niż uprawa zbóż.

    W związku taką sytuacją, Wnioskodawczyni pod koniec 2008 r. postanowiła zbyć część
    nieruchomości gruntowych wchodzących w skład ww. majątku. Wpływ na tę decyzję miało
    bez wątpienia przewidywanie małej emerytury, którą otrzyma z KRUS, jak i niedużej
    emerytury męża (w 2010 r. osiągnął wiek 60 lat oraz z powodu 60% inwalidztwa na stałe).
    Wnioskodawczyni uznała, że by utrzymać godziwy poziom życia na emeryturze dla siebie i
    swojej rodziny, niezbędne jest pozyskanie dodatkowych środków pieniężnych, które
    zmniejszą różnicę w dochodzie po zakończeniu aktywności zawodowej. Ze środków tych
    Wnioskodawczyni zamierzała także pokryć bieżące potrzeby finansowe rodziny.
    Tym bardziej, że związek Wnioskodawczyni z rolnictwem nigdy nie był profesjonalny, lecz
    ograniczał się do okazjonalnej pomocy rodzicom. Wnioskodawczyni pracowała w Zespole
    Opieki Zdrowotnej jako położna. Mąż Wnioskodawczyni również pozostawał w stosunku
    pracy.
    Rodzice zamierzali początkowo przekazać swoje gospodarstwo rolno-ogrodnicze siostrze
    Wnioskodawczyni, gdyż to ona wykształciła się w zawodzie ogrodnika i to ona uprawiała w
    szklarniach kwiaty (goździki) i rozsady warzyw. Jednakże w roku 1979 r. siostra
    Wnioskodawczyni wraz z rodziną wyjechała na pobyt stały do Niemiec. Wobec tego
    rodzice prowadzili gospodarstwo sami, gdyż mąż i Wnioskodawczyni byli zatrudnieni na
    pełny etat w ww. zakładach pracy. Matka i ojciec Wnioskodawczyni osiągnęli wiek
    emerytalny 21 lipca 1984 r. Od tej daty mąż i Wnioskodawczyni zrezygnowali z pracy
    zawodowej i objęli gospodarstwo rolne po rodzicach. Szklarnie już nigdy nie były
    użytkowane i uległy stopniowo degradacji. W przejętym gospodarstwie Wnioskodawczyni
    uprawiała kapustę, cebulę, zboża, ziemniaki oraz koniczynę wieloletnią, dla potrzeb
    własnych w celu wykarmienia rodziny oraz jako pasza dla hodowanych zwierząt.
    W tym czasie dla własnych potrzeb hodowała: 1 krowę, około 4 świń rocznie, kury, gęsi,
    kaczki oraz 1 konia pociągowego, który w 1988 r. został sprzedany. Żadne ze zwierząt nie
    było hodowane w celu dalszej sprzedaży, lecz używane na potrzeby własne.
    Wnioskodawczyni dodaje, że na połowie działki nr 14 o pow. 1,52 ha była uprawiana trawa
    pastwiskowa, która stanowiła świeżą karmę dla konia i krowy.
    Realizując zamiary sprzedaży nieruchomości Wnioskodawczyni zdecydowała się sprzedać
    część posiadanego gruntu rolnego. W tym celu, ponieważ potencjalni nabywcy nie byli
    zainteresowani kupnem nieruchomości stanowiącej gospodarstwo rolne,
    Wnioskodawczyni dokonała w 2009 r. podziału części nieruchomości gruntowej na
    mniejsze działki, przeznaczone do zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej. Gmina nie
    posiadała wówczas planu zagospodarowania przestrzennego. Dla działek przeznaczonych
    do sprzedaży Wnioskodawczyni uzyskała wówczas decyzję o warunkach zabudowy,
    wskazującą jako zakres inwestycji budowę sześciu budynków mieszkalnych
    jednorodzinnych wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną.
                          2  2  2Dodatkowo, działki nr 15 o pow. 404 m, nr 16 o pow. 110 m i nr 17 o pow. 461 m, jako
    tereny dróg gminnych, zgodnie z art. 98 ust. 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o
    gospodarce nieruchomościami (t.j. Dz. U. z 2004 r. nr 261, poz. 2603, ze zm.) przeszły na
    własność Gminy. Na tej nieruchomości została stworzona przez Gminę Infrastruktura.
    Wnioskodawczyni nie brała udziału w budowie.
    Wnioskodawczyni wystąpiła z wnioskiem o interpretacje z zapytaniem, czy sprzedaż
    działek, będzie opodatkowana podatkiem VAT. Teren przeznaczony do sprzedaży, nigdy
    nie był przez Wnioskodawczynię wpisany do ewidencji środków trwałych żadnego
    podmiotu gospodarczego, ani nie był przez Wnioskodawczynię wykorzystywany do
    czynności podlegających opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług. W interpretacji z
    dnia 5 lipca 2011 r. Dyrektor Izby Skarbowej w Katowicach (sygn. IBPP1/443-565/11/AW)
    uznał stanowisko Wnioskodawcy, zgodnie z którym sprzedaż ww. nieruchomości nie
    będzie podlegać przepisom ustawy o podatku od towarów i usług, za prawidłowe.

    W związku z tym Wnioskodawczyni dokonała sprzedaży nieruchomości. Środki uzyskane
    ze sprzedaży nie były przeznaczone w żadnej części na gospodarstwo rolne, ani żadną
    inną działalność podlegającą opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.
    Wnioskodawczyni uzyskane środki częściowo przeznaczyła na własne potrzeby
    mieszkaniowe oraz pomoc finansową synowi w budowie domu na terenie Niemiec.
    Wnioskodawczyni obecnie jest właścicielką poniższych działek:
    1. Działki nr 1 o pow. 0,7450 ha;
    2. Działki nr 5 o pow. 1,422ha;
    3. Działki nr 4 o pow. 0,802 ha;
    4. Działki nr 9 o pow. 0,775 ha;
    5. Działki nr 18 o pow. 1,1419 ha;
    6. Działki powstałej z podziału działki o nr 13 o pow. 1,770 ha;
    7. Działki nr 2 o pow. 0,658 ha;
    8. Działki nr 19 o pow. ok. 0,13 ha.
    Działki obecnie są nieodpłatnie użytkowane przez sąsiadów na podstawie umowy o
    użyczenie. Dzięki temu grunty są zabezpieczone przed degradacją i utrzymywane w
    dobrych warunkach agrotechnicznych.
    Wnioskodawczyni obecnie zamieszkuje razem z mężem na terenie Niemiec i tam posiada
    swoje centrum życiowe. Małżonek pobiera emeryturę, która wypłacana jest przez (...).
    Wysokość emerytury jest niska na warunki niemieckie. Wnioskodawczyni również od
    marca 2019 r. jest na emeryturze wypłacanej przez właściwy niemiecki organ emerytalny.
    Dodatkowo, Wnioskodawczyni przyznano emeryturę rolniczą z KRUS, która wypłacana jest
    od lipca 2019 r., natomiast renta uzupełniająca decyzją Prezesa KRUS została zawieszona z
    uwagi na to, że nie zostały spełnione warunki z ustawy o ubezpieczeniach społecznych
    rolników dotyczące zaprzestania prowadzenia działalności rolniczej.
    Zgodnie z art. 28 ust. 3 ustawy o ubezpieczeniach społecznych rolników ustawodawca
    wskazuje, że uznaje się, że emeryt lub rencista zaprzestał prowadzenia działalności
    rolniczej, jeżeli ani on, ani jego małżonek nie jest właścicielem (współwłaścicielem) lub
    posiadaczem gospodarstwa rolnego w rozumieniu przepisów o podatku rolnym i nie
    prowadzi działu specjalnego.
    W celu spełnienia wyżej wspomnianych warunków, Wnioskodawczyni rozważa, by do
    czasu sprzedaży wydzierżawić grunty na podstawie umowy pisemnej zawartej co najmniej
    na 10 lat i zgłoszonej do ewidencji gruntów i budynków osobie niebędącej:
        małżonkiem emeryta lub rencisty,
        jego zstępnym lub pasierbem,
        osobą pozostającą z emerytem lub rencistą we wspólnym gospodarstwie
        domowym,
        małżonkiem osoby, o której mowa w lit. b lub c.
    W wyżej wymienionych wypadkach ustawodawca uznaje, że nastąpiło zaprzestanie
    prowadzenia działalności rolniczej przez emeryta lub rencistę.
    Z tego powodu w przypadku wydzierżawienia gruntów Wnioskodawczyni zamierza
    zmienić zawarte dotychczas umowy nieodpłatnego użyczenia na umowy odpłatnej
    dzierżawy, zgodnie z którymi dzierżawca zobowiązany będzie ponosić koszty wynoszące

    równowartość podatków i opłat lokalnych związanych z przedmiotowym gruntem. Co do
    zasady bowiem koszty te obciążają Wnioskodawczynię. Nie jest natomiast celem
    Wnioskodawczyni ustanowienie z dzierżawy dodatkowego źródła przychodów.
    Celem Wnioskodawczyni jest sprzedaż całego majątku prywatnego posiadanego na
    terytorium Polski w celu zabezpieczenia dogodnej starości. Sprzedaż majątku prywatnego
    planowana jest w perspektywie czasowej najbliższych lat, w zależności od zgłoszeń
    potencjalnych nabywców.
    Na chwilę obecną do Wnioskodawczyni nie zgłosili się żadni potencjalni nabywcy na
    wspomniane grunty. Dotychczas Wnioskodawczyni nie reklamowała sprzedaży działek ani
    w mediach lokalnych ani nie korzystała z usług agencji nieruchomości. Wnioskodawczyni
    nigdy nie korzystała i nie miała zamiaru korzystać z usług wyspecjalizowanych firm jak np.
    agencji nieruchomości. Wnioskodawczyni jedynie na gruncie stawiała tabliczkę ze swoim
    numerem telefonu komórkowego. Obecnie w taki sam sposób zamierza sprzedać
    pozostałe działki.
    Wnioskodawczyni z uwagi na to, że trudno jest znaleźć nabywcę na dużą działkę, dokonała
    podziału działki nr 13 o pow. 1,7786 ha na 19 działek o mniejszej powierzchni. Decyzję o
    podziale nieruchomości otrzymała w marcu 2019 r.
    Dodatkowo Gmina przejęła po podziale działkę nr 20 o pow. 0,2766 ha na podstawie
    protokołu uzgodnień z marca 2019 r. bez odszkodowania z przeznaczeniem na cel
    publiczny, tj. na drogę gminną.
    Działka nr 13 ma poniższe oznaczenie użytków i klas gleboznawczych (bonitacyjnych):
        RIVa-1,7435 ha,
        RIV- 0,0316 ha
        RIIIb-0,0212 ha.
    Nieruchomości w momencie nabycia stanowiły grunt rolny. Po zmianie miejscowego
    planu zagospodarowania przestrzennego (co dokonane zostało z urzędu,
    Wnioskodawczyni nigdy nie występowała do wójta gminy o opracowanie planu
    zagospodarowania przestrzennego dla w/w nieruchomości), zmieniło się przeznaczenie
    ww. nieruchomości. W obowiązującym obecnie planie zagospodarowania przestrzennego
    działka nr 13 jest przeznaczona pod zabudowę mieszkaniową.
    Wnioskodawczyni nie uzbrajała działek, nie wydzielała dróg wewnętrznych, nie prowadziła
    i nie będzie prowadzić żadnych działań marketingowych w celu sprzedaży działek,
    wykraczające poza zwykłe formy ogłoszenia. Wnioskodawczyni nie występowała również
    osobiście o opracowanie planu zagospodarowania przestrzennego dla sprzedawanego
    obszaru.
    W nadesłanym do wniosku uzupełnieniu Wnioskodawczyni wskazała, że nie wyklucza
    sprzedaży całego majątku prywatnego posiadanego na terytorium Polski (tj. wszystkich
    działek, które są obecnie we własności Wnioskodawczyni) w celu zabezpieczenia dogodnej
    starości. Sprzedaż majątku prywatnego możliwa jest w perspektywie czasowej najbliższych
    lat, w zależności od zgłoszeń potencjalnych nabywców. Obecnie Wnioskodawczyni nie
    posiada potencjalnych nabywców nieruchomości. Wnioskodawczyni z uwagi na brzmienie
    art. 28 ust. 3 ustawy o ubezpieczeniach społecznych rolników, w celu spełnienia
    warunków opisanych w tej ustawie, rozważa by do czasu możliwej przyszłej sprzedaży
    wydzierżawić wszystkie działki pozostające we własności Wnioskodawczyni. Zgodnie
    bowiem z powyższym artykułem uznaje się, że emeryt lub rencista zaprzestał
    prowadzenia działalności rolniczej, jeżeli ani on, ani jego małżonek nie jest właścicielem
    (współwłaścicielem) lub posiadaczem gospodarstwa rolnego w rozumieniu przepisów o

    podatku rolnym i nie prowadzi działu specjalnego. W przypadku zawarcia umowy
    dzierżawy ustawodawca uznaje, że nastąpiło zaprzestanie prowadzenia działalności
    rolniczej przez emeryta lub rencistę.
    Dzięki zawarciu umów dzierżawy Wnioskodawczyni mogłaby otrzymać rentę
    uzupełniająca, która decyzją Prezesa KRUS została zawieszona z uwagi na to, że nie zostały
    spełnione powyższe warunki z ustawy o ubezpieczeniach społecznych rolników dotyczące
    zaprzestania prowadzenia działalności rolniczej. Celem zatem zawarcia umów dzierżawy
    ma nie być uzyskiwanie dochodów i prowadzenie działalności gospodarczej (dzierżawca
    zobowiązany będzie jedynie do ponoszenia kosztu podatków i opłat lokalnych bez
    dodatkowego czynszu), lecz spełnienie warunków dla nabycia świadczeń rentowych.
    Wnioskodawczyni po 1991 r. nie była i nie jest czynnym zarejestrowanym podatnikiem
    VAT prowadzącym działalność gospodarczą, w tym polegającą na obrocie
    nieruchomościami.
    Wnioskodawczyni nie wykorzystywała ani nie wykorzystuje planowanych do sprzedaży
    działek do działalności gospodarczej podlegającej opodatkowaniu podatkiem VAT, w tym
    zwolnionej z tego podatku.
    Stronami zawieranych przez Wnioskodawczynię umów odpłatnej dzierżawy będą rolnicy.
    Wnioskodawczyni zamierza zmienić zawarte dotychczas umowy nieodpłatnego użyczenia
    z rolnikami na umowy odpłatnej dzierżawy również z rolnikami. Na podstawie tych umów
    dzierżawca zobowiązany będzie ponosić koszty wynoszące równowartość podatków i
    opłat lokalnych związanych z przedmiotowym gruntem. Obecnie kwota podatku rolnego,
    którą jest obciążana Wnioskodawczyni wynosi rocznie około 1.000 zł. Co do zasady
    bowiem koszty te obciążają Wnioskodawczynię. Nie jest natomiast celem
    Wnioskodawczyni ustanowienie z dzierżawy dodatkowego źródła przychodów.
    Wnioskodawczyni zaznacza, że posiadane przez nią grunty nie mogą leżeć odłogiem, gdyż
    uległyby zachwaszczeniu. Tereny te wówczas stanowią zagrożenie dla okolicznych pól.
    Natomiast Wnioskodawczyni by doprowadzić grunty do dobrej kultury rolnej, poniosłaby
    bardzo wysokie koszty.
    Pytania
    1. Czy w przypadku sprzedaży działek opisanych w przedmiotowym stanie faktycznym
      Wnioskodawczyni będzie zobowiązana do odprowadzenia podatku VAT?
    2. Czy w przypadku zawarcia umowy dzierżawy na działki i późniejszej ich sprzedaży,
      Wnioskodawczyni będzie zobowiązana do odprowadzenia podatku VAT?
    Pani stanowisko w sprawie
    1. W przypadku sprzedaży działek opisanych w przedmiotowym stanie faktycznym
      Wnioskodawczyni nie będzie zobowiązana do odprowadzenia podatku VAT.
    2. W przypadku zawarcia umowy dzierżawy na działki i późniejszej ich sprzedaży,
      Wnioskodawczyni nie będzie zobowiązana do odprowadzenia podatku VAT.
    Uzasadnienie
    Ad 1
    Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług
    (Dz. U. z 2018 r., poz. 2174, ze zm.), zwanej dalej ustawą, opodatkowaniu ww. podatkiem
    podlegają m.in. odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium
    kraju.
    Przez towary, stosownie do art. 2 pkt 6 ustawy, rozumie się rzeczy oraz ich części, a także
    wszelkie postacie energii. Przez sprzedaż, zgodnie z art. 2 pkt 22 ustawy, rozumie się
    odpłatną dostawę towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju, eksport
    towarów oraz wewnątrzwspólnotową dostawę towarów.

    W myśl art. 7 ust. 1 ustawy, przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1,
    rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (...).
    Należy zauważyć, że dostawa towarów rozumiana jako przeniesienie prawa do
    rozporządzania towarem jak właściciel obejmuje każdą czynność polegającą na
    przeniesieniu dobra materialnego przez stronę, która przyznaje drugiej stronie prawo do
    faktycznego dysponowania nim, jakby była właścicielem tego dobra,
    Należy więc przyjąć, że na podstawie definicji zawartej w art. 2 pkt 6 ustawy, zbycie
    nieruchomości gruntowej, traktowane jest jako czynność odpłatnej dostawy towarów, o
    której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy.
    Jednakże nie każda czynność stanowiąca dostawę, w rozumieniu art. 7 ustawy, podlega
    opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, bowiem aby dana czynność była ,
    opodatkowana tym podatkiem, musi być wykonana przez podmiot, który w związku z jej
    wykonaniem jest podatnikiem podatku od towarów i usług.
    Podatnikami - według napisu art. 15 ust. 1 ustawy są osoby prawne, jednostki
    organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące
    samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub
    rezultat takiej działalności.
    W myśl art. 15 ust. 2 ustawy, działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność
    producentów, handlowców lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby
    naturalne oraz rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody.
    Działalność gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające na
    wykorzystywaniu towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla
    celów zarobkowych,
    Zgodnie z art. 9 ust. 1 Dyrektywy 2006/H2/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie
    wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. Urz. UE.1 Nr 347 z 11.12.2006 s. 1,
    ze. zm.), podatnikiem jest każda osoba prowadząca samodzielnie w dowolnym miejscu
    jakąkolwiek działalność gospodarczą, bez względu na cel czy też rezultaty takiej
    działalności. Działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów,
    handlowców lub usługodawców, włącznie z górnictwem, działalnością rolniczą i
    wykonywaniem wolnych zawodów lub uznanych za takie. Za działalność gospodarczą
    uznaje się w szczególności wykorzystywanie w sposób ciągły, majątku rzeczowego lub
    wartości niematerialnych w celu uzyskania z tego tytułu dochodu.
    Jednocześnie w art. 12 ust. 1 lit. b powołanej Dyrektywy wskazano, że państwa
    członkowskie mogą uznać za podatnika każdego, kto okazjonalnie dokonuje transakcji
    związanej z działalnością, o której mowa w art. 9 ust. 1 akapit drugi, w szczególności
    dostawy terenu budowlanego. Teren budowlany to każdy grunt nieuzbrojony lub
    uzbrojony, uznawany za teren budowlany przez państwa członkowskie (art. 12 ust. 3
    Dyrektywy 2006/112/WE).
    Opodatkowaniu VAT podlega, na podstawie art. 2 ust. 1 lit. a Dyrektywy 2006/112/WE,
    odpłatna dostawa towarów na terytorium państwa członkowskiego przez podatnika
    działającego w takim charakterze.
    Ze wskazanych regulacji wynika, że w świetle definicji zawartej w art. 15 ustawy, dla
    uznania określonych zachowań danego podmiotu za działalność gospodarczą istotne
    znaczenie ma ich zorganizowany charakter. Przy czym, taka działalność wystąpi również w
    przypadku wykorzystywania towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób
    ciągły dla celów zarobkowych. Zatem dostawa towarów (w tym gruntów, budynków i
    budowli) będzie podlegała opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług w sytuacji, gdy
    działaniom podmiotu dokonującego tej dostawy, można przypisać znamiona prowadzenia
    działalności gospodarczej, co w efekcie przesądza o uzyskaniu przez niego statusu
    podatnika.

    Dodatkowo należy wskazać, że działalność gospodarcza powinna cechować się stałością,
    powtarzalnością i niezależnością jej wykonywania, bowiem związana jest z profesjonalnym
    obrotem gospodarczym. Nie jest natomiast działalnością handlową, a zatem i
    gospodarczą zbycie majątku osobistego, który nie został nabyty w celu jego odsprzedaży i
    nie jest związany z prowadzoną działalnością gospodarczą.
    Określony w ustawie zakres opodatkowania podatkiem od towarów i usług wskazuje, że
    do tego, aby faktycznie zaistniało opodatkowanie danej czynności konieczne jest, aby
    czynność podlegającą opodatkowaniu wykonał podmiot, który dla tej właśnie czynności
    będzie działał jako podatnik.
    Dlatego też, aby uznać, że dany podmiot działa w charakterze podatnika podatku VAT
    należy ustalić, czy działa on jako producent handlowiec lub usługodawca. Mając powyższe
    na względzie należy stwierdzić, że uznanie, iż dany podmiot w odniesieniu do konkretnej
    czynności działa jako podatnik podatku od towarów i usług, wymaga oceny każdorazowo
    odnoszącej się do okoliczności faktycznych danej sprawy.
    W przedmiocie statusu - na płaszczyźnie podatku VAT - podmiotu dokonującego sprzedaży
    nieruchomości wypowiedział się również NSA w uchwale siedmiu sędziów z 29
    października 2007 r. (sygn. akt I FPS 3/07) wskazujące na kryteria, jakimi należy kierować
    się przy określaniu, czy w danym przypadku mamy do czynienia z działalnością
    gospodarcza, czy też z zarządem majątkiem prywatnym. Stwierdzenie, czy dany podmiot
    w odniesieniu do konkretnej czynności działa jako podatnik podatku od towarów i usług,
    wymaga oceny każdorazowo odnoszącej się do okoliczności faktycznych danej sprawy.
    Zdaniem NSA „(...) przepisy art. 15 ust. 1 i 2 ustawy o VAT powinny być rozumiane w ten
    sposób, że warunkiem sine qua non uznania, że dany podmiot działa w charakterze
    podatnika podatku od towarów i usług jest ustalenie, że działa on jako osoba wykonująca
    wolny zawód”. Zatem w opinii NSA „ani więc formalny status danego podmiotu jako
    podatnika zarejestrowanego, ani okoliczność, że dana czynność została wykonana
    wielokrotnie lub jednorazowo, lecz z zamiarem częstotliwości nie mogą przesądzać o
    opodatkowaniu tej czynności bez każdorazowego ustalenia, że w odniesieniu do tej
    konkretnej czynności podmiot ten występował w charakterze podatnika podatku od
    towarów i usług”.
    Z orzeczenia Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z 15 września 2011 r. w
    sprawach C-180/10 i C-181/10 wynika, że czynności związane ze zwykłym wykonywaniem
    prawa własności nie mogą same z siebie być uznawane za prowadzenie działalności
    gospodarczej. Sama liczba i zakres transakcji sprzedaży nie mogą stanowić kryterium
    rozróżnienia między czynnościami dokonywanymi prywatnie, które znajdują się poza
    zakresem zastosowania Dyrektywy, a czynnościami stanowiącymi działalność gospodarczą.
    Inaczej jest natomiast - wyjaśnił Trybunał - w wypadku, gdy zainteresowany podejmuje
    aktywne działania w zakresie obrotu nieruchomościami, angażując środki podobne do
    wykorzystywanych przez producentów, handlowców i usługodawców w rozumieniu art. 9
    ust. 1 akapit drugi Dyrektywy. Dla ustalenia zawodowego profilu działalności istotne będą
    takie okoliczności, jak np.: uzbrojenie terenu, wydzielenie dróg wewnętrznych, działania
    marketingowe podjęte w celu sprzedaży działek, wykraczające poza zwykłe formy
    ogłoszenia, a także uzyskanie przed sprzedażą decyzji o warunkach zagospodarowania
    terenu (zabudowy), czy wystąpienie o opracowanie planu zagospodarowania
    przestrzennego dla sprzedawanego obszaru. Działania takie nie należą do zakresu
    zwykłego zarządu majątkiem prywatnym.
    Podkreślić zatem należy, że w kwestii opodatkowania dostawy nieruchomości istotne jest
    czy zbywca w celu dokonania sprzedaży podjął aktywne działania w zakresie obrotu
    nieruchomościami, angażując środki podobne do wykorzystywanych przez producenta,
    handlowca i usługodawcę w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy, co skutkuje koniecznością
    uznania go za podmiot prowadzący działalność gospodarczą w rozumieniu tego przepisu,
    a więc za podatnika podatku od towarów i usług, czy też sprzedaż nastąpiła w ramach

    zarządu majątkiem prywatnym. Zwykłe nabycie lub sprzedaż rzeczy nie stanowi bowiem
    wykorzystywania w sposób ciągły majątku rzeczowego w celu uzyskania z tego tytułu
    obrotu w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy jako, że jedynym przychodem z takich transakcji
    może być ewentualny zysk ze sprzedaży tej rzeczy.
    Z powyższych wyjaśnień wynika zatem, że podejmowanie zorganizowanych działań, takich
    jak podział gruntu na mniejsze działki, wydzielenie dróg wewnętrznych, wystąpienie do
    właściwego organu o wydanie decyzji o warunkach zabudowy i uzyskanie takiej decyzji
    przed sprzedażą, wykonywanie czynności zmierzających do podniesienia wartości
    nieruchomości, np. uzbrojenie terenu, świadczy o tym, że czynności te przybierają formę
    zawodową (profesjonalną). Zwrócić przy tym należy uwagę, że fakt wystąpienia
    pojedynczych z ww. działań nie decyduje o uznaniu, że sprzedaż działek można uznać za
    działalność gospodarczą, profesjonalną. O działalności takiej można mówić jedynie
    wówczas, gdy ciąg działań podejmowanych przez sprzedawcę wskazuje na aktywność
    charakterystyczną dla obrotu nieruchomościami.
    W konsekwencji dla rozstrzygnięcia, czy podmiot w związku z realizacją określonej
    czynności występuje w charakterze podatnika wymaga każdorazowo oceny okoliczności
    faktycznych danej sprawy. Ocenie podlegać muszą przede wszystkim działania, jakie
    podejmuje zbywca w celu dokonania sprzedaży.
    Zdaniem Wnioskodawczyni, analiza przedstawionego opisu sprawy w świetle powołanych
    przepisów prawa oraz wyroku TSUE prowadzi do wniosku, że w przedmiotowej sprawie
    nie wystąpiły okoliczności, które wskazują, że sprzedaż przez Wnioskodawczynię ww.
    gruntów zarówno w stanie faktycznym oraz zdarzeniu przyszłym należy uznać za
    działalność gospodarczą, w myśl art. 15 ust. 2 ustawy, która podlega/podlegać będzie
    opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.
    Świadczą o tym następujące fakty:
        nieruchomość rolną Wnioskodawczyni nabyła w drodze nieodpłatnego przekazania
        od rodziców;
        od dnia nabycia nieruchomości w drodze przekazania do dnia ich możliwej
        przyszłej sprzedaży minęło już ponad 30 lat;
        Wnioskodawczyni nie odliczyła podatku VAT od nabytych nieruchomości;
        Wnioskodawczyni nigdy nie zajmowała się profesjonalnym obrotem
        nieruchomościami rolnymi lub przeznaczonymi pod zabudowę;
        w związku ze sprzedażą działek Wnioskodawczyni nie zawierała i nie będzie
        zawierać w przyszłości umów z biurami nieruchomości, nie będzie zamieszczać
        również ogłoszeń w mediach prasowych i elektronicznych;
        z pozyskanych ze sprzedaży działek pod zabudowę środków pieniężnych
        Wnioskodawczyni zabezpieczy godziwy poziom życia na emeryturze dla swojej
        rodziny, jak również pokryje bieżące potrzeby finansowe rodziny.
    Okoliczności możliwego dokonania w przyszłości sprzedaży przedmiotowych działek nie
    wskazują zatem na zamiar wykonywania przez Wnioskodawczynię tego rodzaju czynności
    w sposób zorganizowany i częstotliwy, co charakteryzowałoby działalność gospodarczą.
    Wnioskodawczyni nie przejawia i nie podejmuje typowych działań związanych z
    działalnością z zakresie obrotu nieruchomościami, tzn. dokonywanie zakupów kolejnych
    nieruchomości gruntowych, prowadzenie działań marketingowo-reklamowych w związku z
    wykonywanymi czynnościami nabywania nieruchomości.
    Wnioskodawczyni nie uzbrajała działek, nie wydzielała dróg wewnętrznych, nie prowadziła
    i nie będzie prowadzić żadnych działań marketingowych w celu sprzedaży działek,

    wykraczające poza zwykłe formy ogłoszenia. Wnioskodawczyni nie występowała również
    osobiście o opracowanie planu zagospodarowania przestrzennego dla sprzedawanego
    obszaru.
    W sytuacji, w której Wnioskodawczyni się znalazła, mamy do czynienia ze ściśle określoną
    ilością działek stanowiących majątek osobisty (prywatny) Wnioskodawczyni, które
    podlegają zbyciu. Osoby prowadzące działalność w sposób profesjonalny i zorganizowany
    muszą posiadać odpowiednie kwalifikacje i dysponować odpowiednim zapleczem do
    wykonywania konkretnych czynności (np. specjalistyczne lokale, park maszynowy, itp.). Są
    to osoby mające zamiar stałego prowadzenia określonej działalności. Działają w sposób
    powtarzalny, wielokrotny czyli częstotliwy. Zatem podatnikiem podatku od towarów i
    usług jest ten, kto dokonuje czynności handlu, produkcji, świadczenia usług także wtedy,
    gdy czynność taka dokonywana jest jednorazowo, lecz w taki sposób, iż wyraźnie wynika z
    niej zamiar handlu (w tym wypadku np. zakupu kolejnych nieruchomości gruntowych),
    produkcji lub świadczenia usług, tzn. obiektywny zamiar prowadzenia takiej działalności.
    Uznanie dostawy terenów pod zabudowę za podlegające opodatkowaniu podatkiem od
    towarów i usług może nastąpić wyłącznie w przypadku, gdy dostawa dokonywana jest
    przez podatnika, będącego producentem, handlowcem, w zakresie samodzielnie
    prowadzonej przez niego działalności gospodarczej, a zbywane grunty stanowią integralny
    majątek przedsiębiorstwa. W związku z powyższym sama czynność dostawy działek pod
    zabudowę stanowiących część majątku osobistego Wnioskodawczyni, nie przesądza o
    tym, iż czynność ta zmierza do stałego, zorganizowanego charakteru i jest związana z
    zamiarem profesjonalnego obrotu gruntami.
    Znaczenie dla sprawy zdaniem Wnioskodawczyni ma całokształt działań, jakie podejmuje
    w odniesieniu do nieruchomości przez cały okres jej posiadania. Z przedstawionego opisu
    sprawy nie wynika taka aktywność Wnioskodawczyni, która wykraczałaby poza ramy
    czynności związanych ze zwykłym wykonywaniem prawa własności. Wnioskodawczyni nie
    podjęła ciągu działań, które wskazywałyby na aktywność w zakresie obrotu
    nieruchomościami. Jak wskazała, prawo własności gruntów będących przedmiotem
    dostawy Strona nabyła w drodze darowizny od swoich rodziców. Wymienione grunty nie
    były dotąd udostępniane odpłatnie osobom trzecim.
    Wnioskodawczyni nie prowadzi działalności gospodarczej polegającej na obrocie
    nieruchomościami ani żadnej innej działalności gospodarczej oraz nie jest zarejestrowana
    jako czynny podatnik VAT. Wnioskodawczyni nie reklamowała sprzedaży działek ani w
    mediach lokalnych, ani nie korzystała z usług agencji nieruchomości. Wnioskodawczyni
    nigdy nie korzystała i nie ma zamiaru korzystać z usług wyspecjalizowanych firm jak np.
    agencji nieruchomości.
    Zatem z opisanego we wniosku zespołu podjętych przez Wnioskodawczynię czynności nie
    wynika, że dokonane oraz planowane przez Wnioskodawczynię dostawy działek będą
    miały miejsce w warunkach wskazujących na charakter handlowy.
    Wobec powyższego należy uznać, że w okolicznościach wskazanych w opisie sprawy,
    planowane przez Wnioskodawczynię zbycia ww. działek gruntu nie będą stanowiły
    działalności gospodarczej podlegającej opodatkowaniu VAT, gdyż brak jest przesłanek
    świadczących o takiej aktywności Wnioskodawcy w przedmiocie zbycia ww. nieruchomości
    gruntowych, która to aktywność byłaby porównywalna do działań podmiotów zajmujących
    się profesjonalnie tego rodzaju obrotem (brak przesłanek zawodowego - stałego i
    zorganizowanego charakteru takiej działalności). Konsekwentnie, w przedmiotowej
    sprawie brak jest przesłanek pozwalających uznać, że dokonując sprzedaży opisanych we
    wniosku działek gruntu Wnioskodawczyni wystąpiła/ wystąpi w charakterze podatnika w
    rozumieniu art. 15 ust. 1 ustawy, prowadzącego działalność gospodarczą, w myśl art. 15
    ust. 2 ustawy, polegającą na handlu nieruchomościami.
    Jak wcześniej wyjaśniono, aby uznać określoną sprzedaż za opodatkowaną podatkiem VAT
    nie wystarcza stwierdzić jedynie dostawy towarów, lecz wymagane jest określenie
    podmiotu dokonującego dostawy za występującego w związku ze sprzedażą jako

    podatnika podatku od towarów i usług. W rozpatrywanej sprawie dokonane oraz
    planowane dostawy działek gruntu będą czynnościami związanymi ze zwykłym
    wykonywaniem prawa własności. W związku z tym, Wnioskodawczyni będzie korzystała z
    przysługującego jej prawa do rozporządzania własnym majątkiem, która to czynność
    oznacza działanie w sferze prywatnej, do której unormowania ustawy o podatku od
    towarów i usług nie mają zastosowania.
    Podsumowując, planowana sprzedaż przedmiotowych działek gruntu otrzymanych na
    podstawie umowy darowizny zdaniem Wnioskodawczyni nie będzie podlegała
    opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług z uwagi na fakt, że Wnioskodawczyni z
    tytułu tej transakcji nie będzie działać w charakterze - zdefiniowanego w art. 15 ust. 1
    ustawy - podatnika VAT, prowadzącego działalność gospodarczą w rozumieniu art. 15 ust.
    2 ustawy.
    Ad 2
    Odnosząc się do ewentualnego dodatkowego zdarzenia przyszłego w postaci zawarcia
    umowy dzierżawy, których zawarcie nastąpiłoby w celu uzyskania emerytury z KRUS,
    zdaniem Wnioskodawczyni nie może przesądzać o tym, że planowane przez
    Wnioskodawczynię dostawy ww. gruntów będą podlegały opodatkowaniu podatkiem od
    towarów i usług.
    Z przedstawionego we wniosku zdarzenia przyszłego wynika, że Wnioskodawczyni
    zamierza oddać przedmiotowe grunty w dzierżawę. W zamian dzierżawca zobowiązany
    byłby ponosić koszty wynoszące równowartość podatków i opłat lokalnych związanych z
    przedmiotowym gruntem. Co do zasady bowiem koszty te obciążają Wnioskodawczynię.
    Zdaniem Wnioskodawczyni, jakkolwiek pojęcie działalności gospodarczej zdefiniowane w
    przepisach ustawy o VAT, ma charakter bardzo szeroki, to nie może ono prowadzić do
    interpretacji, w której każda odpłatna dla właściciela czynność prawna odnosząca się do
    nieruchomości, utożsamiona będzie z działalnością gospodarczą. Należy mieć bowiem na
    względzie, że jakkolwiek art. 15 ust. 1 ustawy o VAT za nieistotny przyjmuje cel, czy
    rezultaty działalności gospodarczej, to na gruncie konkretnego stanu faktycznego, ocena
    założonych i oczekiwanych przychodów, także może wspomagać interpretację, co do celu
    podejmowanych działań.
    Przez umowę dzierżawy jedna strona umowy zobowiązuje się oddać rzecz do używania i
    pobierania pożytków (wydzierżawiający), natomiast druga - do zapłaty umówionego
    czynszu (dzierżawca). Do dzierżawy stosuje się odpowiednio przepisy o najmie z
    zachowaniem przepisów kodeksu cywilnego dotyczących dzierżawy.
    Natomiast zdaniem Wnioskodawczyni, zawarcie umowy dzierżawy składnika majątku
    osobistego, nie determinuje - nawet z uwagi na występujący czynsz - że następuje
    wykorzystywanie majątku w działalności gospodarczej.
    Wnioskodawczyni stoi na stanowisku, że nawet jeżeli w umowie dzierżawy będzie
    informacja o odpłatności umowy ze wskazaniem, że jest to kwota będąca równowartością
    podatków i opłat lokalnych, należy ocenić ten zapis jako przejaw działań właścicielskich na
    rzecz zachowania przedmiotu własności. Rezygnując z samodzielnej możliwości osiągania
    pożytków z gruntu, Wnioskodawczyni uzyskiwać będzie w zamian jedynie równowartość
    kwoty, którą musi odprowadzić zgodnie z ustawą. Ustawowy ciężar ponoszenia podatków
    i opłat lokalnych pozostaje bowiem związany z prawem własności danego gruntu.
    Dodatkowo, jak Wnioskodawczyni wskazywała w stanie faktycznym, Wnioskodawczyni
    przyznano emeryturę rolniczą z KRUS, która wypłacana jest od lipca 2019 r., natomiast
    renta uzupełniająca decyzją Prezesa KRUS została zawieszona z uwagi na to, że nie zostały
    spełnione warunki z ustawy o ubezpieczeniach społecznych rolników dotyczące
    zaprzestania prowadzenia działalności rolniczej.
    Zgodnie bowiem z art. 28 ust. 3 ustawy o ubezpieczeniach społecznych rolników
    ustawodawca wskazuje, że uznaje się, że emeryt lub rencista zaprzestał prowadzenia

    działalności rolniczej, jeżeli ani on, ani jego małżonek nie jest właścicielem
    (współwłaścicielem) lub posiadaczem gospodarstwa rolnego w rozumieniu przepisów o
    podatku rolnym i nie prowadzi działu specjalnego. W celu spełnienia wyżej wspomnianych
    warunków, Wnioskodawczyni rozważa, by do czasu sprzedaży wydzierżawić grunty na
    podstawie umowy pisemnej zawartej co najmniej na 10 lat i zgłoszonej do ewidencji
    gruntów i budynków osobie niebędącej:
        małżonkiem emeryta lub rencisty,
        jego zstępnym lub pasierbem,
        osobą pozostającą z emerytem lub rencistą we wspólnym gospodarstwie
        domowym,
        małżonkiem osoby, o której mowa w lit. b lub c.
    Dopiero przy spełnieniu powyższego warunku ustawodawca uznaje, że nastąpiło
    zaprzestanie prowadzenia działalności rolniczej przez emeryta lub rencistę.
    Dodatkowym uzasadnieniem dla zawarcia umowy dzierżawy jest zachowanie porządku na
    nieruchomości i zapobiegania rozprzestrzenianiu się chwastów. W odniesieniu do
    gruntów rolnych takie działania, w świetle zasad doświadczenia życiowego, stanowią
    przejaw zabiegów o utrzymanie gruntu w prawidłowej kulturze.
    Dzierżawa związana ma być bowiem również z zachowaniem rolnego charakteru
    nieruchomości; skompensowanie sobie przy tej okazji niewielkich kosztów podatku
    obciążających właściciela, nie może zdaniem Wnioskodawczyni wbrew całokształtowi
    okoliczności sprawy - być automatycznie potraktowane jako wykorzystywanie majątku w
    sposób ciągły do celów zarobkowych w sposób wypełniający przesłanki działalności
    gospodarczej.
    Takie stanowisko również zaprezentował Naczelny Sąd Administracji w wyroku z 5 marca
    2019 r. sygn. akt I FSK 385/17. Sąd we wskazanym wyroku uznał, że działania podatnika
    nakierowane były wyłącznie na zachowanie składnika majątkowego w majątku osobistym.
    Dzierżawa związana była bowiem z zachowaniem rolnego charakteru nieruchomości;
    skompensowanie sobie przy tej okazji niewielkich kosztów podatku rolnego obciążających
    właściciela, nie może - wbrew całokształtowi okoliczności sprawy - być automatycznie
    potraktowane jako wykorzystywanie majątku w sposób ciągły do celów zarobkowych w
    sposób wypełniający przesłanki działalności gospodarczej. Zdaniem Sądu okoliczności
    sprawy wprost wskazują, że podatnik przejawiał przez cały okres posiadania danego
    dobra zamiar zachowania gruntu w swym majątku prywatnym i nie podejmowała żadnych
    aktywnych działań w zakresie obrotu nieruchomościami, angażując środki podobne do
    wykorzystywanych przez producentów, handlowców i usługodawców. Nie można tym
    samym uznać takiej sprzedaży gruntu przez skarżącą za działalność gospodarczą.
    Podobnie wskazano w interpretacji z 26 kwietnia 2019 r. sygn. 0114-KDIP1-
    1.4012.123.2019.2.RR - w sytuacji tam przedstawionej Wnioskodawca wydzierżawił swoje
    grunty rolne, które nabył w drodze darowizny od rodziny i nigdy nie wykorzystywał
    gospodarczo, dzierżawcą był syn i umowa zawarta była na 10 lat, a umowa zostanie
    rozwiązana, gdyby miała być działka sprzedana. Jednak dla celów sprzedaży
    Wnioskodawca nie został uznany za podatnika VAT.
    W związku z powyższym, Wnioskodawczyni wnosi o potwierdzenie prawidłowości
    stanowiska przedstawionego na wstępie.
    Interpretacja indywidualna
    Rozpatrzyłem Pani wniosek – 26 września 2019 r. wydałem interpretację indywidualną
    znak 0114- KDIP1-1.4012.397.2019.2.KOM, w której uznałem Pani stanowisko za:

        prawidłowe - zakresie uznania Wnioskodawczyni za podatnika podatku VAT z tytułu
        dostawy działek gruntu oddanych przed sprzedażą w nieodpłatne użyczenie,
        nieprawidłowe - zakresie uznania Wnioskodawczyni za podatnika podatku VAT z
        tytułu dostawy działek gruntu oddanych przed sprzedażą w odpłatną dzierżawę.
    Interpretację doręczono Pani 1 października 2019 r.
    Skarga na interpretację indywidualną
    28 października 2019 r. wniosła Pani skargę na tę interpretację do Wojewódzkiego Sądu
    Administracyjnego w Gliwicach.
    Wniosła Pani o uchylenie zaskarżonej interpretacji w części, w której organ uznał
    stanowisko strony za nieprawidłowe oraz zasądzenie od strony przeciwnej kosztów
    postępowania według norm przepisanych.
    Postępowanie przed sądem administracyjnym
    Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach uchylił interpretację indywidualną –
    wyrokiem z 16 września 2020 r. sygn. akt I SA/Gl 1585/19.
    Wniosłem skargę kasacyjną od tego wyroku do Naczelnego Sądu Administracyjnego.
    Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie – wyrokiem z 18 września 2024 r. sygn. akt I
    FSK 156/21 oddalił skargę kasacyjną organu.
    9 stycznia 2025 r. wpłynęły do Organu akta sprawy.
    Ponowne rozpatrzenie wniosku – wykonanie wyroku
    Zgodnie z art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami
    administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.):
      Ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu
      sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe
      prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że
      przepisy prawa uległy zmianie.
    Wykonuję obowiązek, który wynika z tego przepisu, tj.:
        uwzględniam ocenę prawną i wskazania dotyczące postępowania, które wyraził
        Naczelny Sąd Administracyjny oraz Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w
        ww. wyrokach;
        ponownie rozpatruję Pani wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej –
        stwierdzam, że stanowisko, które przedstawiła Pani we wniosku jest prawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług
    (Dz. U. z 2018 r., poz. 2174, ze zm.), zwanej dalej ustawą:
      Opodatkowaniu ww. podatkiem podlegają m.in. odpłatna dostawa towarów i
      odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju.
    Stosownie do art. 2 pkt 6 ustawy:
      Przez towary rozumie się rzeczy oraz ich części, a także wszelkie postacie energii.
    Zgodnie z art. 2 pkt 22 ustawy:
      Przez sprzedaż rozumie się odpłatną dostawę towarów i odpłatne świadczenie usług
      na terytorium kraju, eksport towarów oraz wewnątrzwspólnotową dostawę towarów.

    W myśl art. 7 ust. 1 ustawy:
      Przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się
      przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (...).
    Zgodnie z art. 8 ust. 1 ustawy:
      Przez świadczenie usług, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się każde
      świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej
      niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu
      art. 7 (...).
    Należy zauważyć, że dostawa towarów rozumiana jako przeniesienie prawa do
    rozporządzania towarem jak właściciel obejmuje każdą czynność polegającą na
    przeniesieniu dobra materialnego przez stronę, która przyznaje drugiej stronie prawo do
    faktycznego dysponowania nim, jakby była właścicielem tego dobra. Tak więc na
    podstawie definicji zawartej w art. 2 pkt 6 ustawy, zbycie nieruchomości gruntowej,
    traktowane jest jako czynność odpłatnej dostawy towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1
    pkt 1 ustawy.
    Jednakże nie każda czynność stanowiąca dostawę, w rozumieniu art. 7 ustawy, podlega
    opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, bowiem aby dana czynność była
    opodatkowana tym podatkiem, musi być wykonana przez podmiot, który w związku z jej
    wykonaniem jest podatnikiem podatku od towarów i usług.
    Według art. 15 ust. 1 ustawy:
      Podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości
      prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o
      której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności.
    W myśl art. 15 ust. 2 ustawy:
      Działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców
      lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz
      rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność
      gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu
      towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów
      zarobkowych.
    Zgodnie z art. 9 ust. 1 Dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie
    wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. Urz. UE L Nr 347 z 11.12.2006 s. 1,
    ze zm.):
      Podatnikiem jest każda osoba prowadząca samodzielnie w dowolnym miejscu
      jakąkolwiek działalność gospodarczą, bez względu na cel czy też rezultaty takiej
      działalności. Działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów,
      handlowców lub usługodawców, włącznie z górnictwem, działalnością rolniczą i
      wykonywaniem wolnych zawodów lub uznanych za takie. Za działalność gospodarczą
      uznaje się w szczególności wykorzystywanie w sposób ciągły, majątku rzeczowego
      lub wartości niematerialnych w celu uzyskania z tego tytułu dochodu.
    Jednocześnie w art. 12 ust. 1 lit. b) powołanej Dyrektywy wskazano, że państwa
    członkowskie mogą uznać za podatnika każdego, kto okazjonalnie dokonuje transakcji
    związanej z działalnością, o której mowa w art. 9 ust. 1 akapit drugi, w szczególności
    dostawy terenu budowlanego. Teren budowlany to każdy grunt nieuzbrojony lub
    uzbrojony, uznawany za teren budowlany przez państwa członkowskie (art. 12 ust. 3
    Dyrektywy 2006/112/WE).
    Opodatkowaniu VAT podlega, na podstawie art. 2 ust. 1 lit. a) Dyrektywy 2006/112/WE,
    odpłatna dostawa towarów na terytorium państwa członkowskiego przez podatnika
    działającego w takim charakterze.

    Ze wskazanych regulacji wynika, że w świetle definicji zawartej w art. 15 ustawy, dla
    uznania określonych zachowań danego podmiotu za działalność gospodarczą istotne
    znaczenie ma ich zorganizowany charakter. Przy czym, taka działalność wystąpi również w
    przypadku wykorzystywania towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób
    ciągły dla celów zarobkowych. Zatem dostawa towarów (w tym gruntów, budynków i
    budowli) będzie podlegała opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług w sytuacji, gdy
    działaniom podmiotu dokonującego tej dostawy, można przypisać znamiona prowadzenia
    działalności gospodarczej, co w efekcie przesądza o uzyskaniu przez niego statusu
    podatnika.
    Dodatkowo należy wskazać, że działalność gospodarcza powinna cechować się stałością,
    powtarzalnością i niezależnością jej wykonywania, bowiem związana jest z profesjonalnym
    obrotem gospodarczym. Nie jest natomiast działalnością handlową, a zatem i
    gospodarczą zbycie majątku osobistego, który nie został nabyty w celu jego odsprzedaży i
    nie jest związany z prowadzoną działalnością gospodarczą.
    Określony w ustawie zakres opodatkowania podatkiem od towarów i usług wskazuje, że
    do tego, aby faktycznie zaistniało opodatkowanie danej czynności konieczne jest, aby
    czynność podlegającą opodatkowaniu wykonał podmiot, który dla tej właśnie czynności
    będzie działał jako podatnik. Dlatego też, aby uznać, że dany podmiot działa w charakterze
    podatnika podatku VAT należy ustalić, czy działa on jako producent, handlowiec lub
    usługodawca. Mając powyższe na względzie należy stwierdzić, że uznanie, iż dany podmiot
    w odniesieniu do konkretnej czynności działa jako podatnik podatku od towarów i usług,
    wymaga oceny każdorazowo odnoszącej się do okoliczności faktycznych danej sprawy.
    W przedmiocie statusu – na płaszczyźnie podatku VAT – podmiotu dokonującego
    sprzedaży nieruchomości wypowiedział się również NSA w uchwale siedmiu sędziów z 29
    października 2007 r. (sygn. akt I FPS 3/07) wskazujące na kryteria, jakimi należy kierować
    się przy określaniu, czy w danym przypadku mamy do czynienia z działalnością
    gospodarcza, czy też z zarządem majątkiem prywatnym. Stwierdzenie, czy dany podmiot
    w odniesieniu do konkretnej czynności działa jako podatnik podatku od towarów i usług,
    wymaga oceny każdorazowo odnoszącej się do okoliczności faktycznych danej sprawy.
    Zdaniem NSA ,,(...) przepisy art. 15 ust. 1 i 2 ustawy o VAT powinny być rozumiane w ten
    sposób, że warunkiem sine qua non uznania, że dany podmiot działa w charakterze
    podatnika podatku od towarów i usług jest ustalenie, że działa on jako osoba wykonująca
    wolny zawód”. Zatem w opinii NSA ,,ani więc formalny status danego podmiotu jako
    podatnika zarejestrowanego, ani okoliczność, że dana czynność została wykonana
    wielokrotnie lub jednorazowo lecz z zamiarem częstotliwości nie mogą przesadzać o
    opodatkowaniu tej czynności bez każdorazowego ustalenia, że w odniesieniu do tej
    konkretnej czynności podmiot ten występował w charakterze podatnika podatku od
    towarów i usług”.
    Z orzeczenia Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z 15 września 2011 r. w
    sprawach połączonych C-180/10 i C-181/10 wynika, że czynności związane ze zwykłym
    wykonywaniem prawa własności nie mogą same z siebie być uznawane za prowadzenie
    działalności gospodarczej. Sama liczba i zakres transakcji sprzedaży nie mogą stanowić
    kryterium rozróżnienia między czynnościami dokonywanymi prywatnie, które znajdują się
    poza zakresem zastosowania Dyrektywy, a czynnościami stanowiącymi działalność
    gospodarczą.
    Inaczej jest natomiast - wyjaśnił Trybunał - w wypadku, gdy zainteresowany podejmuje
    aktywne działania w zakresie obrotu nieruchomościami, angażując środki podobne do
    wykorzystywanych przez producentów, handlowców i usługodawców w rozumieniu art. 9
    ust. 1 akapit drugi Dyrektywy. Dla ustalenia zawodowego profilu działalności istotne będą
    takie okoliczności, jak np.: uzbrojenie terenu, wydzielenie dróg wewnętrznych, działania
    marketingowe podjęte w celu sprzedaży działek, wykraczające poza zwykłe formy
    ogłoszenia, a także uzyskanie przed sprzedażą decyzji o warunkach zagospodarowania
    terenu (zabudowy), czy wystąpienie o opracowanie planu zagospodarowania

    przestrzennego dla sprzedawanego obszaru. Działania takie nie należą do zakresu
    zwykłego zarządu majątkiem prywatnym.
    Podkreślić zatem należy, że w kwestii opodatkowania dostawy nieruchomości istotne jest
    czy zbywca w celu dokonania sprzedaży podjął aktywne działania w zakresie obrotu
    nieruchomościami, angażując środki podobne do wykorzystywanych przez producenta,
    handlowca i usługodawcę w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy, co skutkuje koniecznością
    uznania go za podmiot prowadzący działalność gospodarczą w rozumieniu tego przepisu,
    a więc za podatnika podatku od towarów i usług, czy też sprzedaż nastąpiła w ramach
    zarządu majątkiem prywatnym. Zwykłe nabycie lub sprzedaż rzeczy nie stanowi bowiem
    wykorzystywania w sposób ciągły majątku rzeczowego w celu uzyskania z tego tytułu
    obrotu w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy jako, że jedynym przychodem z takich transakcji
    może być ewentualny zysk ze sprzedaży tej rzeczy.
    Z powyższych wyjaśnień wynika zatem, że podejmowanie zorganizowanych działań, takich
    jak podział gruntu na mniejsze działki, wydzielenie dróg wewnętrznych, wystąpienie do
    właściwego organu o wydanie decyzji o warunkach zabudowy i uzyskanie takiej decyzji
    przed sprzedażą, wykonywanie czynności zmierzających do podniesienia wartości
    nieruchomości, np. uzbrojenie terenu, świadczy o tym, że czynności te przybierają formę
    zawodową (profesjonalną). Zwrócić przy tym należy uwagę, że fakt wystąpienia
    pojedynczych z ww. działań nie decyduje o uznaniu, że sprzedaż działek można uznać za
    działalność gospodarczą, profesjonalną. O działalności takiej można mówić jedynie
    wówczas, gdy ciąg działań podejmowanych przez sprzedawcę wskazuje na aktywność
    charakterystyczną dla obrotu nieruchomościami.
    W konsekwencji dla rozstrzygnięcia, czy podmiot w związku z realizacją określonej
    czynności występuje w charakterze podatnika wymaga każdorazowo oceny okoliczności
    faktycznych danej sprawy. Ocenie podlegać muszą przede wszystkim działania, jakie
    podejmuje zbywca w celu dokonania sprzedaży.
    Z przedstawionych okoliczności sprawy wynika, że Wnioskodawczyni otrzymała od
    rodziców w 1984 r. na podstawie umowy darowizny gospodarstwo rolne z
    zabudowaniami: domem mieszkalnym murowanym, stajnią, garażem, budynkiem
    gospodarczym stodołą i dwoma szklarniami. W skład tej nieruchomości rolnej wchodziły
    działki gruntu o następujących numerach geodezyjnych: 1, 2, 3, 4, 5, 6, 7, 8 i 9, 10. Wydział
    Geodezji i Gospodarki Gruntami w dnia 1 kwietnia 1986 r. wyraził zgodę na przejęcie na
    rzecz Skarbu Państwa gruntu rolnego, działki nr 3, za którą Wnioskodawczyni za dopłatą
    otrzymała ekwiwalent w postaci działki gruntu nr 11 (w późniejszym okresie podzielona na
    dwie działki nr 12 i 13). W latach 1985-1991 Wnioskodawczyni prowadziła działalność
    rolniczą. W przejętym gospodarstwie Wnioskodawczyni uprawiała kapustę, cebulę, zboża,
    ziemniaki, oraz koniczynę wieloletnią, dla potrzeb własnych w celu wykarmienia rodziny
    oraz jako pasza dla hodowanych zwierząt. Od roku 1991 Wnioskodawczyni nie prowadzi
    już gospodarstwa. Grunty były nieodpłatnie użytkowane przez sąsiadów pierwotnie na
    podstawie umowy ustnej, zaś źródłem utrzymania Wnioskodawczyni były środki
    przekazywane jej przez męża zamieszkałego z synem w Niemczech. Na działkach tych
    sąsiedzi uprawiali zboża i rzepak. Użyczenie tych gruntów rolnych było konieczne, gdyż
    Wnioskodawczyni chciała grunty rolne zachować w dobrej kulturze, tzn. zabezpieczyć je
    przed degradacją i utrzymać w dobrych warunkach agrotechnicznych, czyli takich, które
    dają możliwość włączenia jej w każdym momencie do produkcji rolniczej.
    Wnioskodawczyni pod koniec 2008 r. postanowiła zbyć część nieruchomości gruntowych
    wchodzących w skład ww. majątku, a z uzyskanych środków zamierzała pokryć bieżące
    potrzeby finansowe rodziny. W tym celu Wnioskodawczyni dokonała w 2009 r. podziału
    części nieruchomości gruntowej na mniejsze działki, przeznaczone do zabudowy
    mieszkaniowej jednorodzinnej. Gmina nie posiadała wówczas planu zagospodarowania
    przestrzennego. Dla działek przeznaczonych do sprzedaży Wnioskodawczyni uzyskała

    wówczas decyzję o warunkach zabudowy, wskazującą jako zakres inwestycji budowę
    sześciu budynków mieszkalnych jednorodzinnych wraz z niezbędną infrastrukturą
    techniczną.
    Dodatkowo, działki nr 15, nr 16 i nr 17, jako tereny dróg gminnych, zgodnie z art. 98 ust. 1
    ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami przeszły na własność
    Gminy. Na tej nieruchomości została stworzona przez Gminę Infrastruktura.
    Wnioskodawczyni nie brała udziału w jej budowie.
    Wnioskodawczyni dokonała sprzedaży nieruchomości, a środki uzyskane ze sprzedaży nie
    były przeznaczone w żadnej części na gospodarstwo rolne, ani żadną inną działalność
    podlegającą opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług. Wnioskodawczyni uzyskane
    środki częściowo przeznaczyła na własne potrzeby mieszkaniowe oraz pomoc finansową
    synowi w budowie domu na terenie Niemiec.
    Wnioskodawczyni obecnie jest właścicielką działek: nr 1, 5, 4, 9, 18, 2, 19 i 19 działek
    powstałych z podziału działki nr 13.
    Działki obecnie są nieodpłatnie użytkowane przez sąsiadów na podstawie umowy o
    użyczenie. Dzięki temu grunty są zabezpieczone przed degradacją i utrzymywane w
    dobrych warunkach agrotechnicznych.
    Wnioskodawczyni obecnie zamieszkuje razem z mężem na terenie Niemiec i tam posiada
    swoje centrum życiowe.
    Wnioskodawczyni nie wyklucza sprzedaży całego majątku prywatnego posiadanego na
    terytorium Polski (tj. wszystkich działek, które są obecnie jej własnością) w celu
    zabezpieczenia dogodnej starości. Sprzedaż majątku prywatnego możliwa jest w
    perspektywie czasowej najbliższych lat, w zależności od zgłoszeń potencjalnych nabywców.
    Na chwilę obecną do Wnioskodawczyni nie zgłosili się żadni potencjalni nabywcy na
    wspomniane grunty. Dotychczas Wnioskodawczyni nie reklamowała sprzedaży działek ani
    w mediach lokalnych ani nie korzystała z usług agencji nieruchomości. Wnioskodawczyni
    nigdy nie korzystała i nie miała zamiaru korzystać z usług wyspecjalizowanych firm jak np.
    agencji nieruchomości. Wnioskodawczyni jedynie na gruncie stawiała tabliczkę ze swoim
    numerem telefonu komórkowego. Wnioskodawczyni nie uzbrajała działek, nie wydzielała
    dróg wewnętrznych, nie prowadziła i nie będzie prowadzić żadnych działań
    marketingowych w celu sprzedaży działek, wykraczające poza zwykłe formy ogłoszenia.
    Wnioskodawczyni nie występowała również osobiście o opracowanie planu
    zagospodarowania przestrzennego dla sprzedawanego obszaru.
    Wnioskodawczyni po 1991 r. nie była i nie jest czynnym zarejestrowanym podatnikiem
    VAT prowadzącym działalność gospodarczą, w tym polegającą na obrocie
    nieruchomościami.
    Wnioskodawczyni nie wykorzystywała ani nie wykorzystuje planowanych do sprzedaży
    działek do działalności gospodarczej podlegającej opodatkowaniu podatkiem VAT, w tym
    zwolnionej z tego podatku.
    Wątpliwości Wnioskodawczyni dotyczą tego, czy z tytułu dostawy wszystkich posiadanych
    działek będących przedmiotem nieodpłatnego użyczenia oraz ewentualnie odpłatnej
    dzierżawy, w okolicznościach przedstawionych w stanie faktycznym sprawy, można
    Wnioskodawczynię uznać za podatnika podatku VAT.
    Analiza przedstawionego opisu stanu faktycznego w świetle powołanych przepisów prawa
    oraz wyroku TSUE prowadzi do wniosku, że w przedmiotowej sprawie nie wystąpią
    okoliczności, które wskazują, że sprzedaż przez Wnioskodawczynię wszystkich
    posiadanych obecnie działek gruntu należy uznać za działalność gospodarczą, w myśl art.
    15 ust. 2 ustawy, która podlegać będzie opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.
    Wnioskodawczyni wskazała, że obecnie posiadane przez nią działki są nieodpłatnie
    użytkowane przez sąsiadów na podstawie ustnych umów o użyczenie i dzięki temu grunty

    są zabezpieczone przed degradacją i utrzymywane w dobrych warunkach
    agrotechnicznych.
    Ponadto, Wnioskodawczyni wskazała w opisie sprawy, że w celu uzyskania renty z KRUS
    planuje zmienić zawarte dotychczas umowy nieodpłatnego użyczenia na umowy odpłatnej
    dzierżawy, zgodnie z którymi dzierżawca przez co najmniej 10 lat zobowiązany będzie
    ponosić koszty wynoszące równowartość podatków i opłat lokalnych związanych z
    przedmiotowym gruntem. Stronami zawieranych przez Wnioskodawczynię umów
    odpłatnej dzierżawy będą rolnicy.
    Znaczenie dla sprawy ma całokształt działań jakie Wnioskodawczyni podejmuje w
    odniesieniu do działek gruntu przez cały okres ich posiadania. Z przedstawionego opisu
    sprawy nie wynika taka aktywność Wnioskodawczyni, która wykraczałaby poza ramy
    czynności związanych ze zwykłym wykonywaniem prawa własności. Wnioskodawczyni nie
    podjęła ciągu działań, które wskazywałyby na aktywność w zakresie obrotu
    nieruchomościami oraz nie wykorzystywała gruntów w sposób ciągły do osiągania korzyści
    majątkowych, posiadane grunty nie były źródłem stałych dochodów Wnioskodawczyni. Jak
    wskazała Wnioskodawczyni prawo własności przedmiotowych działek stanowiących
    gospodarstwo Wnioskodawczyni nabyła w 1984 r. w drodze darowizny po rodzicach.
    Gospodarstwo rolne stanowiło źródło utrzymania dla Wnioskodawczyni do 1991 r., przy
    czym jak podała, kapusta, cebula, zboża, ziemniaki oraz koniczyna wieloletnia były tam
    uprawiane dla potrzeb własnych w celu wykarmienia rodziny oraz jako pasza dla
    hodowanych zwierząt, z których żadne nie było nigdy sprzedawane, lecz używane na
    potrzeby własne. Po 1991 r. działki nigdy nie były wykorzystywane do działalności
    gospodarczej podlegającej opodatkowaniu podatkiem VAT, w tym zwolnionej z tego
    podatku, były/są jedynie nieodpłatnie użyczane sąsiadom w celu utrzymania gruntów w
    dobrym stanie. Wnioskodawczyni nie uzbrajała działek, nie wydzielała dróg wewnętrznych,
    nie prowadziła i nie będzie prowadzić żadnych działań marketingowych w celu sprzedaży
    działek, wykraczające poza zwykłe formy ogłoszenia. Wnioskodawczyni nie występowała
    również osobiście o opracowanie planu zagospodarowania przestrzennego dla
    sprzedawanego obszaru. Z opisanego we wniosku zespołu podjętych przez
    Wnioskodawczynię czynności nie wynika więc, że sprzedaż ta będzie miała miejsce w
    warunkach wskazujących na charakter handlowy. Sama okoliczność, że Wnioskodawczyni
    na gruntach stawiała tabliczkę ze swoim numerem telefonu komórkowego do kontaktu w
    kwestii ewentualnej sprzedaży oraz podział gruntu na mniejsze działki nie może
    przesądzać o tym, że planowana przez Wnioskodawczynię sprzedaż posiadanych działek
    będzie podlegała opodatkowaniu.
    Również planowane oddanie sprzedawanych działek w dzierżawę rolnikom nie może być
    przesłanką przesądzającą o uznaniu Wnioskodawczyni za podatnika podatku VAT z tytułu
    tej dostawy, jak wynika bowiem z opisu sprawy uzasadnieniem dla zawarcia umowy
    dzierżawy jest zachowanie porządku na nieruchomości, zapobieganie jej dewastacji i
    zachowanie jej rolnego charakteru.
    Jak orzekł WSA w Gliwicach w niniejszej sprawie:
      „(...) Odnosząc się do kwestii zawarcia umowy dzierżawy wskazanych we wniosku
      nieruchomości gruntowych, wskazać należy, że Sąd podziela stanowisko skarżącej, że
      zawarcie umowy dzierżawy składnika majątku osobistego nie determinuje, nawet z
      uwagi na występujący czynsz – wykorzystywania majątku w działalności
      gospodarczej. Nawet jeżeli w umowie dzierżawy będzie informacja o odpłatności
      umowy ze wskazaniem, że jest to kwota będąca równowartością podatków i opłat
      lokalnych, to w okolicznościach wskazanych we wniosku stanowi to przejaw działań
      właścicielskich na rzecz zachowania przedmiotu własności. Rezygnując z
      samodzielnej możliwości osiągania pożytków z gruntu, wnioskodawczyni uzyskiwać
      będzie w zamian jedynie równowartość kwoty, którą musi odprowadzić zgodnie z
      ustawą. Ustawowy ciężar ponoszenia podatków i opłat lokalnych pozostaje bowiem
      związany z prawem własności danego gruntu. Ponadto konstrukcja podatku rolnego

      uniemożliwia co do zasady zapłatę podatku przez dzierżawcę, lecz podatek ten jest
      przypisany do właściciela (współwłaścicieli) gruntu art. 3 ust. 1 pkt 1 i art. 3 ust. 5
      ustawy z dnia z dnia 15 listopada 1984 r. o podatku rolnym (t.j. Dz. U. z 2016r. poz.
      617; dalej: u.p.r.). Jedyny wyjątek w tym względzie przewiduje art. 2 ust. 3 u.p.r.,
      zgodnie z którym jeżeli grunty gospodarstwa rolnego zostały w całości lub w części
      wydzierżawione na podstawie umowy zawartej stosownie do przepisów o
      ubezpieczeniu społecznym rolników lub przepisów dotyczących uzyskiwania rent
      strukturalnych, podatnikiem podatku rolnego jest dzierżawca (taka sytuacja nie
      miała miejsca w przedmiotowej sprawie).
      Tym samym uznać należy, że sam fakt ponoszenia ciężaru podatku rolnego jest
      efektem wykonywania przez skarżącego uprawnień właścicielskich i pokrycie
      równowartości tego kosztu przez osobę trzecią nie można uznać, że doszło do
      stałego czerpania dochodu z danego dobra i przypisać tym samym działaniom
      skarżącego waloru działalności gospodarczej opodatkowanej VAT.
      Wskazać także trzeba, że sam fakt uznania dzierżawy gruntu co do zasady za
      działalność gospodarczą, co w niniejszej sprawie nie miało miejsca, nie ma
      automatycznego przeniesienia na późniejszą transakcję sprzedaży gruntu. (...)”.
    Wobec powyższego należy uznać, że w okolicznościach wskazanych w opisie stanu
    faktycznego, do którego odnoszą się pytania nr 1 i 2, planowane przez Wnioskodawczynię
    zbycie posiadanych działek, jak wskazała Wnioskodawczyni w perspektywie czasowej
    najbliższych lat i w celu zabezpieczenia dogodnej starości, nie będzie stanowiło
    działalności gospodarczej podlegającej opodatkowaniu VAT, gdyż brak jest przesłanek
    świadczących o takiej aktywności Wnioskodawczyni w przedmiocie zbycia ww.
    nieruchomości, która to aktywność byłaby porównywalna do działań podmiotów
    zajmujących się profesjonalnie tego rodzaju obrotem (brak przesłanek zawodowego –
    stałego i zorganizowanego charakteru takiej działalności). W rozpatrywanej sprawie
    planowana sprzedaż działek będzie czynnością związaną ze zwykłym wykonywaniem
    prawa własności. W związku z tym, Wnioskodawczyni będzie korzystała z przysługującego
    jej prawa do rozporządzania własnym majątkiem, która to czynność oznacza działanie w
    sferze prywatnej, do której unormowania ustawy o podatku od towarów i usług nie mają
    zastosowania.
    W cyt. wyżej wyroku WSA wskazał:
      „(...) okoliczności przedmiotowej sprawy wskazywane przez skarżącą we wniosku o
      udzielenie interpretacji indywidualnej wprost wskazują, że skarżąca przez cały okres
      posiadania nieruchomości objętych tym wnioskiem wykazywała zamiar ich
      zachowania w swym majątku prywatnym w stanie niepogorszonym i nie
      podejmowała działań w zakresie obrotu nieruchomościami, angażując środki
      podobne do wykorzystywanych przez producentów, handlowców i usługodawców.
      Nie można tym samym uznać takiej sprzedaży nieruchomości gruntowych, w
      odniesieniu do których zawarte zostaną umowy dzierżawy, mające na celu
      zachowanie składników majątku osobistego skarżącej w stanie niepogorszonym, za
      działalność gospodarczą. W konsekwencji transakcja ta nie podlega VAT. (...)”.
    Z uwagi na opis sprawy brak jest przesłanek pozwalających uznać, że z tytułu sprzedaży
    opisanych we wniosku działek będących przedmiotem nieodpłatnego użyczenia oraz
    odpłatnej dzierżawy Wnioskodawczyni wystąpi w charakterze podatnika w rozumieniu art.
    15 ust. 1 ustawy, prowadzącego działalność gospodarczą, w myśl art. 15 ust. 2 ustawy,
    polegającą na handlu nieruchomościami.
    Zatem Pani stanowisko w zakresie pytań nr 1 i 2 należy uznać za prawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia

    Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, które Pani przedstawiła i stanu prawnego,
    który obowiązuje w dniu wydania zaskarżonej interpretacji.
    Informuję ponadto, że interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe
    tylko wtedy, gdy rzeczywiste zdarzenie przyszłe sprawy będącej przedmiotem interpretacji
    pokrywało się będzie z opisem zdarzenia przyszłego podanym przez Panią w złożonym
    wniosku. W związku z powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu
    przedstawionego we wniosku opisu sprawy, udzielona odpowiedź traci swoją aktualność.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
        Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb
        ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz.
        111). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pani sytuacja będzie
        zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosuje
        się Pani do interpretacji.
        Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
      z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
      Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pani prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu
    Administracyjnego w (...). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa
    z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.
    U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
    · w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
    · w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP
      (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.