Interpretacja indywidualna
Sygnatura: IBPBII/1/415-139/09/ASZ
Organ: Dyrektor Izby Skarbowej w Katowicach
Data wydania: 2009-04-30
Teza: Czy w stosunku do należności osób wymienionych w art. 13 pkt 5-9 ustawy z dnia 26 lipca 1991r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz.U. z 2000r. Nr 14, poz. 176 ze zm.) tj. ławników, biegłych, tłumaczy, mediatorów, kuratorów nieznanego z miejsca pobytu, adwokatów oraz lekarzy sądowych, których suma należności nie przekracza w ciągu miesiąca kwoty 200 zł winno się stosować przepisy o zryczałtowanym podatku dochodowym (art. 30 ust. 5a ustawy), czy też naliczać podatek na podstawie dotychczasowych przepisów wynikających z art. 27 ustawy?
Słowa kluczowe: biegły-biegły sądowy; dieta; obowiązek-obowiązek obywatelski; obowiązek-obowiązek płatnika; rekompensata; umowa; umowa-wykonanie umowy; wynagrodzenia; ławnik
Przepisy: [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-Rozdział 3

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA

Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2005r. Nr 8, poz. 60 ze zm.) oraz § 5 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz. U. z 2007r. Nr 112 poz. 770) Dyrektor Izby Skarbowej w Katowicach działając w imieniu Ministra Finansów stwierdza, że stanowisko wnioskodawcy przedstawione we wniosku z dnia 05 lutego 2009r. (data wpływu do tut. Biura 12 lutego 2009r.) o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie sposobu opodatkowania należności wypłacanych ławnikom, biegłym, tłumaczom, mediatorom, kuratorom nieznanego z miejsca pobytu, adwokatom oraz lekarzom sądowym w 2009r. - **jest prawidłowe.**

UZASADNIENIE

W dniu 12 lutego 2009r. do tut. Biura wpłynął wniosek o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie sposobu opodatkowania należności wypłacanych ławnikom, biegłym, tłumaczom, mediatorom, kuratorom nieznanego z miejsca pobytu, adwokatom oraz lekarzom sądowym w 2009r.

W przedmiotowym wniosku został przedstawiony następujący stan faktyczny:

Wnioskodawca – Sąd Okręgowy w ramach sprawowania wymiaru sprawiedliwości poleca wykonanie określonych czynności biegłym, w tym biegłym lekarzom, mediatorom, tłumaczom przysięgłym, kuratorom nieznanego z miejsca pobytu oraz adwokatom.

1\. Za wykonane czynności osoby te otrzymują należne wynagrodzenie. Przychody osiągane przez ww. osoby należą do przychodów określonych w art. 13 pkt 6 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Podstawę wypłaty wynagrodzenia stanowi wyrok, bądź prawomocne postanowienie sądu wraz z załączonym rachunkiem lub fakturą. Po przyznaniu przez Sąd wynagrodzenia niezwłocznie sporządza się listy płac potrącając podatek dochodowy zgodnie z obowiązkiem wynikającym z art. 41 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych wg skali podatkowej (art. 27) tj. 18% po pomniejszeniu podstawy o koszty uzyskania przychodu.

2\. Ponadto Sąd powołuje do sprawy ławników do pełnienia obowiązków obywatelskich. Za udział w rozprawie ławnikowi przysługuje rekompensata, która jest przyznawana zarządzeniem sędziego. Należności ławników stanowią przychody określone w art. 13 pkt 5 ustawy. Niezwłocznie po przyznaniu rekompensaty sporządza się listy płac potrącając podatek w wysokości 18% po pomniejszeniu o koszty uzyskania przychodu (tj. pkt 1).

3\. Zgodnie z ustawą z dnia 15 czerwca 2007r. o lekarzu sądowym (Dz. U. z 2007r. Nr 123 poz. 849 ze zm.) Prezes Sądu Okręgowego zawiera umowy z lekarzami sądowymi w zakresie wystawiania zaświadczeń potwierdzających zdolność lub niezdolność do stawienia się na wezwanie organu uprawnionego (sąd, prokuratura, policja). Zawarte umowy mają charakter umów cywilnoprawnych, a określone w nich wynagrodzenie dotyczy wystawienia jednego zaświadczenia. Wypłaty dokonuje się na podstawie wystawionych przez lekarzy rachunków po zakończeniu miesiąca. Wysokość wypłaconego wynagrodzenia uzależniona jest od liczby wydanych zaświadczeń. Wypłata następuje po przedłożeniu rachunku przez lekarza sądowego. Od należnego wynagrodzenia potrąca się podatek w wysokości 18% po pomniejszeniu o koszty uzyskania przychodu (tj. pkt 1).

W związku z powyższym zadano następujące pytanie.

Czy w stosunku do należności osób wymienionych w art. 13 pkt 5-9 ustawy z dnia 26 lipca 1991r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz.U. z 2000r. Nr 14, poz. 176 ze zm.) tj. ławników, biegłych, tłumaczy, mediatorów, kuratorów nieznanego z miejsca pobytu, adwokatów oraz lekarzy sądowych, których suma należności nie przekracza w ciągu miesiąca kwoty 200 zł winno się stosować przepisy o zryczałtowanym podatku dochodowym (art. 30 ust. 5a ustawy), czy też naliczać podatek na podstawie dotychczasowych przepisów wynikających z art. 27 ustawy.

Zdaniem wnioskodawcy, należności z tytułu samodzielnej działalności osób, o których mowa w art. 13 pkt 5-9 tj. ławników, tłumaczy, mediatorów, biegłych, kuratorów nieznanego z miejsca pobytu, adwokatów oraz lekarzy sądowych podlegają opodatkowaniu na zasadach określonych w art. 27 ustawy tj. wg skali podatkowej z uwzględnieniem odliczenia kosztów uzyskania przychodów, o których mowa w art. 22 ust. 9 pkt 4 i 5 ustawy.

Wnioskodawca uzasadnia swoje stanowisko wskazując, iż podatników wymienionych w art. 13 pkt 5 i 6 ustawy (tj. ławników, tłumaczy, mediatorów, biegłych, kuratorów nieznanego z miejsca pobytu i adwokatów) nie łączą z Sądem stosunki cywilno-prawne. Sąd jako organ władczy wzywa i poleca wykonanie określonych czynności.

Natomiast w przypadku lekarzy sądowych (art. 13 pkt 8 ustawy) zawarta umowa nie określa kwoty wynagrodzenia za dany miesiąc, wskazuje jedynie wynagrodzenie za wystawienia jednego zaświadczenia.

Wypłaty należności dla wszystkich wyżej wymienionych grup podatników odbywają się z różną częstotliwością, zależną od momentu uprawomocnienia się wyroku czy wydania zarządzenia. Bywa jednak tak, że podatnik otrzymuje w ciągu miesiąca wynagrodzenie za wykonanie kilku czynności na rzecz Sądu a realizowana niezwłocznie wypłata następuje 2-3 krotnie w miesiącu. Niemożliwym jest także wcześniejsze ustalenie jakie należności będą wypłacane w danym miesiącu konkretnemu podatnikowi. Zatem według Sądu wszystkie wyżej wymienione grupy podatników podlegają opodatkowaniu w myśl art. 27 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego stanu faktycznego uznaje się za prawidłowe.

Zgodnie z art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991r. o podatku dochodowym od osób fizycznych(t.j. Dz.U. z 2000r. Nr 14, poz. 176 ze zm.), opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z wyjątkiem dochodów zwolnionych na podstawie art. 21, 52, 52a, 52c tej ustawy lub od których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.

Ustawodawca w art. 10 ust. 1 pkt 2 cytowanej ustawy identyfikuje jako osobne źródło przychodu działalność wykonywaną osobiście.

Do tej kategorii przychodów stosownie do treści art. 13 pkt 5 ww. ustawy należy zakwalifikować przychody otrzymywane przez osoby wykonujące czynności związane z pełnieniem obowiązków społecznych lub obywatelskich, bez względu na sposób powoływania tych osób, nie wyłączając odszkodowania za utracony zarobek, z wyjątkiem przychodów, o których mowa w pkt 7, w tym przychody ławników sądowych.

Stosownie do art. 13 pkt 6 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, za przychody z działalności wykonywanej osobiście uważa się przychody osób, którym organ władzy lub administracji państwowej albo samorządowej, sąd lub prokurator, na podstawie właściwych przepisów, zlecił wykonanie określonych czynności, a zwłaszcza przychody biegłych w postępowaniu sądowym, dochodzeniowym i administracyjnym oraz płatników, z zastrzeżeniem art. 14 ust. 2 pkt 10, i inkasentów należności publicznoprawnych, a także przychody z tytułu udziału w komisjach powoływanych przez organy władzy lub administracji państwowej albo samorządowej, z wyjątkiem przychodów, o których mowa w pkt 9.

Zakwalifikowanie przychodów do działalności wykonywanej osobiście, o której mowa w art. 13 pkt 5 lub 6 ww. ustawy powoduje, iż na sądach, prokuraturach, czy też organach władzy lub administracji państwowej albo samorządowej, jako płatnikach dokonujących wypłat z powyższego tytułu ciąży obowiązek określony w art. 41 ust. 1 ww. ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. W myśl tego przepisu, osoby fizyczne prowadzące działalność gospodarczą, osoby prawne i ich jednostki organizacyjne oraz jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej, które dokonują świadczeń z tytułu działalności, o której mowa w art. 13 pkt 2 i 4-9 oraz art. 18, osobom określonym w art. 3 ust. 1, są obowiązane jako płatnicy pobierać, z zastrzeżeniem ust. 4, zaliczki na podatek dochodowy, stosując do dokonywanego świadczenia, pomniejszonego o miesięczne koszty uzyskania przychodów w wysokości określonej w art. 22 ust. 9 oraz o potrącone przez płatnika w danym miesiącu składki, o których mowa w art. 26 ust. 1 pkt 2 lit. b), najniższą stawkę podatkową określoną w skali, o której mowa w art. 27 ust. 1. Zaliczkę od dochodów, o których mowa w ust. 1, obliczoną w sposób określony w tym przepisie zmniejsza się o kwotę składki na ubezpieczenie zdrowotne, o której mowa w art. 27b, pobranej ze środków podatnika przez płatnika, o którym mowa w ust. 1 (art. 41 ust. 1a ww. ustawy).

Jednakże, w stanie prawnym obowiązującym od 1 stycznia 2009 r., ustawodawca ukonstytuował w art. 30 ust. 1 pkt 5a ww. ustawy odmienne zasady opodatkowania dla przychodów z działalności wykonywanej osobiście spełniających określone warunki.

Zgodnie z tym przepisem od dochodów (przychodów) z tytułu, o którym mowa w art. 13 pkt 2 lub 5-9, jeżeli suma należności określonych w umowie lub w umowach zawartych z osobą niebędącą pracownikiem płatnika z tego samego tytułu nie przekracza miesięcznie od tego samego płatnika kwoty 200 zł pobiera się zryczałtowany podatek dochodowy w wysokości 18% przychodu. Zryczałtowany podatek od przychodów wymienionych wyżej pobierany jest bez pomniejszania tych przychodów o koszty ich uzyskania (art. 30 ust. 3 ustawy).

Zauważyć należy, iż powołany powyżej przepis odwołuje się do dochodów z tytułów określonych w art. 13 pkt 2 lub 5-9, a zatem obejmuje również dochody, o których mowa w pkt 5 i 6 w art. 13 ustawy.

Mając na uwadze powołane wyżej przepisy, stwierdzić należy, iż uregulowania zawarte w art. 30 ust. 1 pkt 5a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych będą mieć zastosowanie wyłącznie w sytuacji, gdy zostaną spełnione łącznie wszystkie przesłanki przewidziane tym przepisem. Zatem, zryczałtowany podatek dochodowy należy pobrać od tych przychodów określonych w art. 13 pkt 2 lub 5-9 ustawy, co do których kwota należności jest określona. Bez znaczenia dla takiej kwalifikacji jest fakt, iż ławników, tłumaczy, mediatorów, biegłych, kuratorów nieznanego z miejsca pobytu i adwokatów nie łączą z Sadem stosunki cywilno-prawne. Kwota należności może wynikać również z powołania czy uchwały.

Jeżeli zatem osoby wymienione w art. 13 pkt 5 i 6 ww. ustawy powoływane są do wykonywania określonych czynności na rzecz Sądu lecz z odrębnego aktu prawnego (powołania, uchwały) nie wynika jaka kwota należności przysługuje im miesięcznie bądź wskazany został wyłącznie sposób wyliczenia tej kwoty, np. jako iloczyn stawki (godzinowej, dziennej) i czasu pracy, powołany powyżej przepis art. 30 ust. 1 pkt 5a ww ustawy nie będzie miał zastosowania. Płatnik powinien wówczas pobierać zaliczki na podatek dochodowy zgodnie z art. 41 ust. 1 ww. ustawy.

Interpretacja dotyczy zaistniałego stanu faktycznego przedstawionego przez wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia w przedstawionym stanie faktycznym.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, ul. Prymasa S. Wyszyńskiego 2, 44-100 Gliwice po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy). Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Katowicach Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Bielsku-Białej, ul. Traugutta 2a, 43-300 Bielsko-Biała.