Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0111-KDIB1-1.4010.724.2024.1.KM
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-01-24
Teza: Dotyczy ustalenia, czy w przypadku sprzedaży nie w pełni zamortyzowanych Środków trwałych, których zakup częściowo został sfinansowany ze środków otrzymanych w ramach Pomocy finansowej, kosztem uzyskania przychodu będzie cała niezamortyzowana wartość Środków trwałych, bez wprowadzania rozróżnienia na część objętą Pomocą finansową i część pokrytą ze środków własnych Wnioskodawcy; Czy w przypadku sprzedaży Gruntów (środków trwałych niepodlegających amortyzacji), których zakup został sfinansowany częściowo ze środków otrzymanych w ramach Pomocy finansowej, kosztem uzyskania przychodu będzie ich wartość początkowa, bez pomniejszania jej o część sfinansowaną z Pomocy finansowej; Czy nierozliczona wartość środków otrzymanych w ramach Pomocy finansowej, która w związku ze sprzedażą nie w pełni zamortyzowanych Środków trwałych i Gruntów zostanie wyksięgowana z rozliczeń międzyokresowych przychodów i zaliczona do pozostałych przychodów operacyjnych, będzie stanowić przychód podlegający opodatkowaniu CIT.
Słowa kluczowe: amortyzacja; koszt-koszty uzyskania przychodów; pomoc-pomoc finansowa; przychód; środek-środek trwały
Zagadnienia: Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-Rozdział 3. Koszty uzyskania przychodów-Amortyzacja; Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-Rozdział 3. Koszty uzyskania przychodów-Ogólna zasada zaliczania wydatków do kosztów uzyskania przychodów
Przepisy: [CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-Rozdział 3-art. 15-ust. 1; [CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-Rozdział 3-art. 15-ust. 6

## Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

dłowe
    Szanowni Państwo,
    stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego
    zdarzenia przyszłego w podatku dochodowym od osób prawnych jest prawidłowe.

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

27 listopada 2024 r. wpłynął Państwa wniosek z tego samego dnia o wydanie interpretacji
    indywidualnej, w zakresie skutków podatkowych sprzedaży składników majątku częściowo
    sfinansowanych dotacją.
    Treść wniosku jest następująca:

## Opis zdarzenia przyszłego

Wnioskodawca jest polskim rezydentem podatkowym i podlega opodatkowaniu
    podatkiem dochodowym od osób prawnych w Polsce od całości swoich dochodów, bez
    względu na miejsce ich osiągania.
    Jedynym udziałowcem Wnioskodawcy jest X sp. z o.o. z siedzibą w A. (dalej: „Udziałowiec”).
    W związku z planem (...) Wnioskodawca w latach (...) otrzymywał pomoc finansową (...),
    (dalej: „Pomoc finansowa”).
    Pomoc finansowa została przyznana Wnioskodawcy w ramach decyzji (...).
    Udzielona Pomoc finansowa miała pozwolić Wnioskodawcy osiągnąć w czasie (...).
    W ramach otrzymanej Pomocy finansowej Wnioskodawca poniósł wydatki na zakup
    nieruchomości oraz urządzeń służących do wykonywania przez niego działalności
    gospodarczej, które następnie zostały zaliczone do środków trwałych. Nabycie środków
    trwałych zostało sfinansowane częściowo ze środków otrzymanych w ramach Pomocy
    finansowej (w około 75%) oraz w pozostałej części ze środków własnych Wnioskodawcy.

    Przychód z tytułu otrzymanej Pomocy finansowej Wnioskodawca uznał za zwolniony z
    opodatkowania na podstawie art. 17 ust. 1 pkt 48 ustawy o podatku dochodowym od
    osób prawnych (dalej: „Ustawa o CIT”), jako kwoty otrzymane od agencji rządowych lub
    agencji wykonawczych, jeżeli agencje otrzymały środki na ten cel z budżetu państwa, z
    wyjątkiem dopłat do oprocentowania kredytów bankowych w zakresie określonym w
    odrębnych ustawach.
    Nabyte środki trwałe zostały wprowadzone do ewidencji środków trwałych celem
    rozpoczęcia ich amortyzacji. Wartość początkowa środków trwałych została ustalona na
    zasadach ogólnych, w oparciu o kwotę wydatków poniesionych na ich nabycie lub
    wytworzenie bez pomniejszania tej wartości o kwotę otrzymanej dotacji.
    Amortyzacja środków trwałych w części pokrytej ze środków własnych Wnioskodawcy
    ujmowana była jako koszty uzyskania przychodu, natomiast w części pokrytej ze środków
    z Pomocy finansowej jako koszty nie stanowiące kosztów uzyskania przychodów zgodnie z
    art. 16 ust. 1 pkt 48 Ustawy o CIT.
    Pod względem bilansowym wartość otrzymanej Pomocy finansowej ujęta została w
    ramach rozliczeń międzyokresowych przychodów, a następnie była rozliczana w ramach
    pozostałych przychodów operacyjnych równolegle do odpisów amortyzacyjnych.
    Wnioskodawca planuje sprzedać niektóre z ww. środków trwałych Udziałowcowi. Do
    sprzedawanych środków trwałych należeć będą:
      a środki trwałe podlegające amortyzacji, tj.:
      — (...)
    (dalej łącznie: „Środki trwałe”)
      b środki trwałe niepodlegające amortyzacji, tj.:
      — (...)
    (dalej łącznie: „Grunty”).
    Działki położone w miejscowości B są (...).
    Działki położone w miejscowości A są (...).
    Na dzień planowanej sprzedaży żaden ze Środków trwałych podlegających amortyzacji nie
    będzie jeszcze w pełni zamortyzowany:
      — (...).
    W związku z planowaną sprzedażą Środków trwałych i Gruntów nierozliczona wartość
    otrzymanej Pomocy finansowej zostanie przeksięgowana z rozliczeń międzyokresowych
    przychodów do pozostałych przychodów operacyjnych.

    Pytania
      1. Czy w przypadku sprzedaży nie w pełni zamortyzowanych Środków trwałych, których
        zakup częściowo został sfinansowany ze środków otrzymanych w ramach Pomocy
        finansowej, kosztem uzyskania przychodu będzie cała niezamortyzowana wartość
        Środków trwałych, bez wprowadzania rozróżnienia na część objętą Pomocą
        finansową i część pokrytą ze środków własnych Wnioskodawcy?
      2. Czy w przypadku sprzedaży Gruntów (środków trwałych niepodlegających
        amortyzacji), których zakup został sfinansowany częściowo ze środków
        otrzymanych w ramach Pomocy finansowej, kosztem uzyskania przychodu będzie
        ich wartość początkowa, bez pomniejszania jej o część sfinansowaną z Pomocy
        finansowej?
      3. Czy nierozliczona wartość środków otrzymanych w ramach Pomocy finansowej,
        która w związku ze sprzedażą nie w pełni zamortyzowanych Środków trwałych i
        Gruntów zostanie wyksięgowana z rozliczeń międzyokresowych przychodów i
        zaliczona do pozostałych przychodów operacyjnych, będzie stanowić przychód
        podlegający opodatkowaniu CIT?
    Państwa stanowisko w sprawie
    Ad. 1
    W ocenie Wnioskodawcy, w przypadku sprzedaży nie w pełni zamortyzowanych Środków
    trwałych, których zakup został częściowo sfinansowany ze środków otrzymanych w
    ramach Pomocy finansowej, kosztem uzyskania przychodu będzie cała niezamortyzowana
    wartość Środków trwałych, bez wprowadzania rozróżnienia na część objętą Pomocą
    finansową i część pokrytą ze środków własnych Wnioskodawcy.
    Ad. 2
    W ocenie Wnioskodawcy w przypadku sprzedaży Gruntów (środków trwałych
    niepodlegających amortyzacji), których zakup został sfinansowany częściowo ze środków
    otrzymanych w ramach Pomocy finansowej, kosztem uzyskania przychodu będzie ich
    wartość początkowa, bez pomniejszania jej o kwotę otrzymaną w ramach Pomocy
    finansowej.
    Ad. 3
    W ocenie Wnioskodawcy nierozliczona kwota z Pomocy finansowej, która w związku ze
    sprzedażą nie w pełni zamortyzowanych Środków trwałych i Gruntów (środków trwałych
    niepodlegających amortyzacji) zostanie wyksięgowana z rozliczeń międzyokresowych
    przychodów i zaliczona do pozostałych przychodów operacyjnych, nie będzie stanowić
    przychodu podlegającego opodatkowaniu CIT.

    Uzasadnienie Ad. 1 i Ad. 2
    Zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób
    prawnych (t.j. Dz.U. z 2023 r. poz. 2805 ze zm.; dalej: „Ustawa o CIT”) kosztami uzyskania
    przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów ze źródła przychodów
    lub w celu zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów
    wymienionych w art. 16 ust. 1 Ustawy o CIT.
    Oznacza to, że co do zasady wszelkie rzeczywiście i definitywnie poniesione przez
    podatnika wydatki, zarówno bezpośrednie jak i pośrednie, o ile są racjonalne i
    gospodarczo uzasadnione, mają związek z prowadzoną przez podatnika działalnością
    gospodarczą, a ich celem jest osiągnięcie, zabezpieczenie i zachowanie źródła
    przychodów, będą stanowić koszty uzyskania przychodu w rozumieniu art. 15 ust. 1
    Ustawy o CIT, z uwzględnieniem wyjątków wymienionych enumeratywnie w art. 16 ust. 1
    ww. ustawy.
    W art. 15 ust. 6 Ustawy o CIT została określona odrębna metoda rozliczania wydatków na
    nabycie lub wytworzenie środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych,
    które rozlicza się poprzez odpisy amortyzacyjne, dokonywane zgodnie z art. 16a-16m.
    Zgodnie z art. 16 ust. 1 pkt 1 Ustawy o CIT wydatki poniesione na nabycie środków
    trwałych nie stanowią kosztów uzyskania przychodów w momencie ich zakupu, lecz w
    okresie późniejszym.
    Rozliczenie kosztów nabycia środków trwałych, wartości niematerialnych i prawnych może
    więc nastąpić przez:
      a) odpisy amortyzacyjne,
      b) potrącenie kosztu w momencie odpłatnego zbycia środka w wysokości
        zaktualizowanej zgodnie z odrębnymi przepisami, pomniejszone o sumę odpisów
        amortyzacyjnych, o których mowa w lit. a) powyżej.
    Art. 16c Ustawy o CIT zawiera natomiast zamknięty katalog środków trwałych i wartości
    niematerialnych i prawnych niepodlegających amortyzacji, co oznacza, że środek trwały w
    nim wskazany kreuje koszt podatkowy w wysokości ceny nabycia (wartości początkowej) a
    nie w wysokości odpisu amortyzacyjnego dopiero w momencie jego zbycia.
    Do środków trwałych niepodlegających amortyzacji w art. 16c pkt 1 Ustawy o CIT zaliczono
    między innymi grunty. Zatem wydatki poniesione na zakup gruntu będą kosztem
    możliwym do potracenia dopiero z chwilą sprzedaży tego gruntu w wysokości ceny jego
    nabycia (wartości początkowej gruntu).

    Obie kategorie środków trwałych (podlegające i niepodlegające amortyzacji), zgodnie z art.
    16d ust. 2 Ustawy o CIT, muszą być przez podatnika wprowadzone do ewidencji środków
    trwałych.
    Zgodnie z art. 16 ust. 1 pkt 48 Ustawy o CIT nie zalicza się do kosztów uzyskania
    przychodów odpisów z tytułu zużycia środków trwałych oraz wartości niematerialnych i
    prawnych dokonywanych, według zasad określonych w art. 16a-16m, od tej części ich
    wartości, która odpowiada poniesionym wydatkom na nabycie lub wytworzenie we
    własnym zakresie tych środków lub wartości niematerialnych i prawnych, odliczonym od
    podstawy opodatkowania podatkiem dochodowym albo zwróconym podatnikowi w
    jakiejkolwiek formie. Ograniczenie w tym zakresie dotyczy wiec wyłącznie odpisów
    amortyzacyjnych.
    Zgodnie natomiast z art. 17 ust. 1 pkt 48 Ustawy o CIT wolne od podatku są kwoty
    otrzymane od agencji rządowych lub agencji wykonawczych, jeżeli agencje otrzymały
    środki na ten cel z budżetu państwa, z wyjątkiem dopłat do oprocentowania kredytów
    bankowych w zakresie określonym w odrębnych ustawach.
    Tym samym, jeżeli podatnik nabył środek trwały częściowo ze środków własnych i
    częściowo w ramach kwoty otrzymanej od agencji rządowej lub agencji wykonawczej, po
    spełnieniu pozostałych warunków, występuje konieczność wprowadzenia rozróżnienia na
    odpisy amortyzacyjne sfinansowane z środków własnych podatnika oraz na odpisy
    amortyzacyjne sfinansowane ze środków otrzymanych od agencji rządowej lub agencji
    wykonawczej. Ta druga kategoria odpisów amortyzacyjnych nie będzie mogła zostać
    rozliczona jako koszty uzyskania przychodu.
    Wnioskodawca uznaje, że otrzymana przez niego Pomoc finansowa spełnia kryteria
    dochodu określonego w art. 17 ust. 1 pkt 48 Ustawy o CIT. (...).
    W konsekwencji, kwoty otrzymane przez Wnioskodawcę w ramach Pomocy finansowej są
    zwolnione z opodatkowania, a wydatki poniesione w ramach tych kwot nie mogą być
    zaliczone do kosztów uzyskania przychodów.
    Istotne przy tym jest także wskazanie, że fakt otrzymania pomocy finansowej nie wpłynął
    na sposób ustalenia wartości początkowej Środków Trwałych i Gruntów.
    Analizowane wyłączenia nie będą rozciągały się na sposób ustalania kosztów uzyskania
    przychodów z kolejnego, odrębnego zdarzenia prawnego, którym będzie sprzedaż
    środków trwałych oraz Gruntów.
    Przyjęcie przeciwnego stanowiska oznaczałoby zastosowanie interpretacji rozszerzającej,
    która co do zasady jest niedozwolona w odniesieniu do przepisów prawa podatkowego.

    Stanowisko dotyczące braku możliwości stosowania wykładni rozszerzającej względem
    wyłączeń z art. 16 ust. 1 Ustawy o CIT, zostało także wyrażone przez Dyrektora Krajowej
    Informacji Skarbowej (dalej: „Dyrektor KIS”) w interpretacji indywidualnej z dnia 27
    czerwca 2019 r. (Znak: 0111-KDIB2- 1. 4010.275.2019.1.AR): „Tym samym wyłączenia z art.
    16 ust. 1 pkt 48 u.p.d.o.p. nie można rozszerzyć na przypadek odpłatnego zbycia środka
    trwałego. Na potwierdzenie powyższej tezy Wnioskodawca wskazuje, iż w prawie
    podatkowym istnieje obowiązek ścisłego interpretowania przepisów, a tym samym
    niedopuszczalne jest stosowanie wykładni rozszerzającej na niekorzyść podatnika. Nie jest
    w szczególności dopuszczalne tworzenie w drodze wykładni lub analogii nowych stanów
    podatkowych”.
    Autonomiczną podstawą ustalania kosztów uzyskania przychodów w tym przypadku
    będzie wspomniany już wcześniej art. 16 ust. 1 pkt 1 Ustawy o CIT, zgodnie z którym
    koszty uzyskania przychodu z tytułu sprzedaży środka trwałego stanowią wydatki
    poniesione na jego nabycie, pomniejszone o dokonane odpisy amortyzacyjne.
    Również z uwagi na brak wprowadzania rozróżnienia, zdaniem Wnioskodawcy, poprzez
    sformułowanie „odpisy amortyzacyjne” należy rozumieć zarówno odpisy amortyzacyjne
    rozliczane wcześniej jako koszty uzyskania przychodu jak i odpisy amortyzacyjne, które
    uprzednio, z uwagi na regulację art. 16 ust. 1 pkt 48 Ustawy o CIT, nie mogły stanowić
    kosztów uzyskania przychodu.
    Na potwierdzenie stanowiska Wnioskodawcy można również przytoczyć przykładowo:
      — stanowisko wyrażone przez Dyrektora KIS w interpretacji indywidualnej z dnia 6
        lutego 2023 r. (Znak: 0111-KDIB1-1.4010.816.2022.1.MF), zgodnie z którym: „Mając
        powyższe na względzie stwierdzić należy, że kosztem uzyskania przychodów ze
        sprzedaży środka trwałego sfinansowanego częściowo z dotacji (zwolnionej od
        podatku dochodowego od osób prawnych), jest wartość początkowa wynikająca z
        ewidencji środków trwałych, która odpowiada wydatkom poniesionym na jego
        wytworzenie (niezależnie od źródła ich finansowania, zgodnie z art. 16g ust. 1 pkt 2),
        pomniejszona o sumę dokonanych odpisów amortyzacyjnych bez względu na to,
        czy odpisy te zostały zaliczone do kosztów uzyskania przychodu. Bez znaczenia w
        tym momencie jest sposób sfinansowania wytworzenia tego środka trwałego. Tym
        samym, kosztem uzyskania przychodów jest „cała” niezamortyzowana wartość
        środka trwałego (również w części sfinansowanej dotacją)”,
      — stanowisko wyrażone przez Dyrektora KIS w interpretacji indywidualnej z dnia 1
        lutego 2023 r. (Znak: 0111-KDIB1-3.4010.830.2022.2.IZ), zgodnie z którym: „w
        związku ze sprzedażą lub likwidacją środków trwałych, koszt podatkowy rozpoznaje
        się w wysokości różnicy między tak rozumianą wartością początkową środków
        trwałych, a sumą odpisów amortyzacyjnych (zarówno stanowiących, jak i
        niestanowiących kosztu podatkowego)”,

      — stanowisko wyrażone przez Dyrektora KIS w interpretacji indywidualnej z dnia z 27
        czerwca 2019 r. (Znak: 0111-KDIB2-1.4010.275.2019.1.AR), zgodnie z którym: „Mając
        na uwadze powyższy stan prawny, w ocenie Wnioskodawcy nie powinno budzić
        wątpliwości, że w przypadku odpłatnego zbycia środka trwałego do kosztów
        uzyskania przychodów można zaliczyć niezamortyzowaną jeszcze część wartości
        początkowej, w tym w części sfinansowanej w formie dotacji z Narodowego
        Funduszu Ochrony Środowiska i Gospodarki Wodnej, pomimo, że odpisy
        amortyzacyjne od tej części wartości początkowej nie stanowiłyby kosztów
        uzyskania przychodów w przypadku kontynuacji amortyzacji”,
      — stanowisko wyrażone przez Dyrektora KIS w interpretacji indywidualnej z dnia 11
        września 2018 r. (Znak: 0111-KDIB1-1.4010.284.2018.1.SG), zgodnie z którym:
        „Odnosząc powyższe na grunt przedmiotowej sprawy należy stwierdzić, że w
        momencie sprzedaży nie w pełni zamortyzowanej Hali magazynowej, której zakup
        częściowo został sfinansowany dotacją, kosztem uzyskania przychodów będzie cała
        niezamortyzowana wartość Hali magazynowej bez rozbicia na część objętą
        dofinansowaniem i część nieobjętą dofinansowaniem. Kosztem uzyskania
        przychodu będzie w tym przypadku wartość, która odpowiada wydatkom
        poniesionym na wytworzenie Hali magazynowej stanowiący ich wartość
        początkową, w tym sfinansowana dotacją, pomniejszona o sumę dotychczasowych
        odpisów amortyzacyjnych, ponieważ na podstawie art. 16 ust. 1 pkt 1 ustawy o CIT,
        który jest przepisem szczególnym - Spółka ma prawo do zaliczenia całej,
        niezamortyzowanej wartości środków trwałych do kosztów uzyskania przychodu”,
      — stanowisko wyrażone przez Dyrektora KIS w interpretacji indywidualnej z dnia 25
        kwietnia 2018 r. (Znak: 0113-KDIPT2-3.4011.109.2018.2.DS), zgodnie z którym: „W
        związku z powyższym, przy sprzedaży środka trwałego kosztem uzyskania
        przychodu jest różnica między wartością początkową środka trwałego, a sumą
        dokonanych odpisów amortyzacyjnych (art. 23 ust. 1 pkt 1 lit. b). Na sumę odpisów
        amortyzacyjnych składają się odpisy amortyzacyjne zaliczone do kosztów uzyskania
        przychodu, jak i te niestanowiące kosztów podatkowych, o których mowa w art. 22h
        ust. 1 pkt 1 ustawy o PIT”,
      — stanowisko wyrażone przez Dyrektora KIS w interpretacji indywidualnej z dnia z 19
        stycznia 2018 r., (Znak: 0111-KDIB1-3.4010.458.2017.3.AN), zgodnie z którym:
        „Odnosząc powyższe na grunt rozpatrywanej sprawy należy stwierdzić, że w
        momencie sprzedaży nie w pełni zamortyzowanego środka trwałego, którego zakup
        częściowo został sfinansowany dotacją, kosztem uzyskania przychodów będzie cała
        niezamortyzowana wartość środka trwałego bez rozbicia na część objętą
        dofinansowaniem i część nieobjętą dofinansowaniem. Reasumując –
        niezamortyzowana część wartości początkowej środka trwałego częściowo
        sfinansowanego dotacją w momencie zbycia tego środka trwałego przez Spółkę
        będzie stanowiła dla Wnioskodawcy koszt uzyskania przychodu”.

    Podsumowując, fakt iż nabycie Środków trwałych i Gruntów nastąpiło częściowo ze
    środków otrzymanych w ramach Pomocy finansowej i brak możliwości zaliczenia do
    kosztów odpisów amortyzacyjnych, pozostaje bez znaczenia dla ustalania kosztów
    uzyskania przychodów na etapie ich zbywania przez Wnioskodawcę.
    Analogiczne zasady będą miały zastosowanie w przypadku ustalania kosztów uzyskania
    przychodu ze sprzedaży Gruntów, z uwzględnieniem, że zgodnie z art. 16c pkt 1 Ustawy o
    CIT grunty nie podlegają amortyzacji.
    Na podstawie art. 16 ust. 1 pkt 1 lit. a) Ustawy o CIT, kosztem uzyskania przychodu ze
    sprzedaży Gruntu będzie jego wartość początkowa, która w przypadku zakupu gruntu, jest
    równoznaczna z ceną jego nabycia.
    Również w tym przypadku nie ma podstaw do wyłączania z kalkulacji części wartości
    Gruntów, która została sfinansowana ze środków otrzymanych w ramach Pomocy
    finansowej, szczególnie biorąc pod uwagę, że ustalenie wartości początkowej Gruntów
    nastąpiło bez pomniejszania jej o kwotę sfinansowaną z Pomocy finansowej.
    Uzasadnienie Ad. 3
    Ustawa o CIT, pomimo iż nie wprowadza definicji legalnej przychodu, w art. 12 zawiera
    przykładowe wyliczenie zdarzeń rozumianych jako przychód podatkowy.
    Zgodnie z art. 12 ust. 1 pkt 1 przychodami, z zastrzeżeniem ust. 3 i 4 oraz art. 14, są w
    szczególności otrzymane pieniądze, wartości pieniężne, w tym również różnice kursowe.
    Termin „otrzymane” użyty w tym przepisie należy rozumieć w ten sposób, iż pieniądze,
    wartości pieniężne i inne świadczenia muszą wpłynąć na rachunek bankowy podatnika
    bądź zostać mu dostarczone w inny sposób. Za takim stanowiskiem opowiedział się także
    Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w wyroku z dnia 9 kwietnia 2019 r. (sygn. akt
    I SA/Gd 489/19): „Przepis art. 12 ust. 1 pkt 1 u.p.d.o.p. uzależnia włączenie pieniędzy i
    wartości pieniężnych do przychodu podatnika od spełnienia wyłącznie jednej przesłanki, a
    mianowicie ich „otrzymania”, tj. przekazania na własność”.
    Co do zasady więc, o zaliczeniu danego przysporzenia majątkowego do przychodów
    podatnika decyduje definitywny charakter tego przysporzenia w tym sensie, że w sposób
    ostateczny faktycznie powiększa ono jego aktywa. Będzie to takie przysporzenie, w skutek
    którego podatnik uzyska możliwość rozporządzania otrzymanymi środkami jak właściciel.
    Z uwagi na fakt, iż Ustawa o CIT nie zawiera przepisu, który generalnie wyłączałby
    uznawanie dotacji za przychody, pieniądze przekazane podatnikom z tego tytułu zawsze
    będą stanowić przychód na gruncie CIT, niemniej jednak w wielu przypadkach będą one
    podlegać zwolnieniom przewidzianym w art. 17 ust. 1 ww. ustawy.

    Definicję przychodu zawiera także art. 3 ust. 1 pkt 30 ustawy z dnia 29 września 1994 r. o
    rachunkowości (t.j. Dz.U. z 2023 r. poz. 120 ze zm., dalej „Ustawa o rachunkowości”),
    zgodnie z którym ilekroć w ustawie jest mowa o przychodach i zyskach rozumie się przez
    to uprawdopodobnione powstanie w okresie sprawozdawczym korzyści ekonomicznych, o
    wiarygodnie określonej wartości, w formie zwiększenia wartości aktywów, albo
    zmniejszenia wartości zobowiązań, które doprowadzą do wzrostu kapitału własnego lub
    zmniejszenia jego niedoboru w inny sposób niż wniesienie środków przez udziałowców
    lub właścicieli.
    Zgodnie z art. 41 ust. 1 pkt 2 Ustawy o rachunkowości środki pieniężne otrzymane tytułem
    dotacji na zakup środka trwałego kwalifikuje się do rozliczeń międzyokresowych
    przychodów. Następnie kwota ta stopniowo zwiększa pozostałe przychody operacyjne,
    równolegle do odpisów amortyzacyjnych dokonywanych od tego środka trwałego. W
    przypadku sprzedaży środka trwałego pozostałą, nierozliczoną kwotę widniejącą na
    rozliczeniach międzyokresowych przychodów, zalicza się do pozostałych przychodów
    operacyjnych.
    Z powyższego wynika, że za gruncie Ustawy o rachunkowości przeksięgowanie
    nierozliczonej kwoty z Pomocy finansowej ujmowane będzie jako przychód. Warto mieć
    jednak na uwadze, że przepisy tej ustawy nie kreują i tym bardziej nie mogą rozszerzać
    definicji z zakresu prawa podatkowego. Sam fakt zakwalifikowania danej kategorii
    finansowej jako przychodu na gruncie Ustawy o rachunkowości nie może wpływać na jej
    kwalifikację prawnopodatkową. W tym celu konieczne byłoby spełnienie przesłanek z
    Ustawy o CIT. Środki finansowe musiałyby więc stanowić przysporzenia majątkowe o
    charakterze trwałym, rzeczywiście otrzymane przez podatnika.
    Podsumowując powyższe należy przyjąć, że Pomoc finansowa otrzymana przez
    Wnioskodawcę stanowiła przychód z art. 12 ust. 1 pkt 1 Ustawy o CIT w dacie jej
    otrzymania, czyli w dacie wpływu na rachunek bankowy Wnioskodawcy. Księgowe
    rozliczenie Pomocy finansowej w związku ze sprzedażą Środków trwałych i Gruntów nie
    będzie powodować ponownego rozpoznania przychodu podatkowego, ponieważ nie
    stanowi rzeczywistego przysporzenia majątkowego dla Wnioskodawcy.
    Warto wskazać także na stanowisko wyrażone w doktrynie, zgodnie z którym: „przychody
    powstające w wyniku międzyokresowego rozliczania przychodów związanych z
    amortyzacją środków trwałych sfinansowanych z dotacji przez osobę prawną nie będą
    stanowić przychodu podatkowego. Dowodzi to tylko powszechnie uznanego faktu, że
    przepisy u.r. nie są podatkotwórcze”. (P. Małecki, M. Mazurkiewicz [w:] P. Małecki, M.
    Mazurkiewicz, CIT. Komentarz. Podatki i rachunkowość, wyd. XV, Warszawa 2024, art. 12)
    Biorąc pod uwagę całość powyższej analizy, w ocenie Wnioskodawcy:
      1) kosztem uzyskania przychodu w związku ze sprzedażą Środków trwałych będzie cała
        niezamortyzowana ich wartość, również w części sfinansowanej ze środków

        otrzymanych w ramach Pomocy finansowej, będzie to więc różnica między
        wartością początkową Środków trwałych a sumą dokonanych odpisów
        amortyzacyjnych bez wprowadzania rozróżnienia na część sfinansowaną ze
        środków otrzymanych w ramach Pomocy finansowej i część poniesioną ze środków
        własnych wnioskodawcy,
      2) kosztem uzyskania przychodu w związku ze sprzedażą Gruntów będzie ich wartość
        początkowa bez pomniejszania jej o część sfinansowaną ze środków otrzymanych w
        ramach Pomocy finansowej,
      3) rozliczenie księgowe związane ze sprzedażą nie w pełni zamortyzowanych Środków
        trwałych i Gruntów nie będzie powodowało powstania przychodu, który podlegałby
        opodatkowaniu CIT.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest prawidłowe.
    Odstępuję od uzasadnienia prawnego tej oceny.
    Wskazać jednakże należy, że powołali Państwo niepełne brzmienie art. 15 ust. 1 ustawy z
    dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (t.j. Dz.U. z 2023 r. poz.
    2805 ze zm.). Zgodnie z pełnym brzmienie ww. przepisu:
      Kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia
      przychodów ze źródła przychodów lub w celu zachowania albo zabezpieczenia
      źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 16 ust. 1. Koszty
      poniesione w walutach obcych przelicza się na złote według kursu średniego
      ogłaszanego przez Narodowy Bank Polski z ostatniego dnia roboczego
      poprzedzającego dzień poniesienia kosztu.
    Jednakże powyższe nie ma wpływu na dokonaną przez organ ocenę Państwa stanowiska
    przedstawionego we wniosku.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Jednocześnie zaznaczyć należy, że stosownie do zadanych pytań (wyznaczających zakres
    rozpatrzenia wniosku), w kontekście opisanego zdarzenia przyszłego, przedmiotem
    niniejszej interpretacji indywidualnej jest wyłącznie kwestia dotycząca ustalenia:
    - czy w przypadku sprzedaży nie w pełni zamortyzowanych Środków trwałych, których
    zakup częściowo został sfinansowany ze środków otrzymanych w ramach Pomocy
    finansowej, kosztem uzyskania przychodu będzie cała niezamortyzowana wartość
    Środków trwałych, bez wprowadzania rozróżnienia na część objętą Pomocą finansową i
    część pokrytą ze środków własnych Wnioskodawcy,
    - czy w przypadku sprzedaży Gruntów (środków trwałych niepodlegających amortyzacji),
    których zakup został sfinansowany częściowo ze środków otrzymanych w ramach
    Pomocy finansowej, kosztem uzyskania przychodu będzie ich wartość początkowa, bez
    pomniejszania jej o część sfinansowaną z Pomocy finansowej,

    - czy nierozliczona wartość środków otrzymanych w ramach Pomocy finansowej, która w
    związku ze sprzedażą nie w pełni zamortyzowanych Środków trwałych i Gruntów
    zostanie wyksięgowana z rozliczeń międzyokresowych przychodów i zaliczona do
    pozostałych przychodów operacyjnych, będzie stanowić przychód podlegający
    opodatkowaniu CIT.
    Wobec powyższego, przedmiotem niniejszej interpretacji indywidualnej nie była ocena,
    czy przychód z tytułu otrzymanej dotacji podlega zwolnieniu z opodatkowania na
    podstawie art. 17 ust. 1 ustawy z 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób
    prawnych (t.j. Dz.U. z 2023 r., poz. 2805 ze zm.). Stwierdzenie o zwolnieniu dotacji z
    opodatkowania stanowi element opisu zdarzenia przyszłego. Przedmiotem niniejszej
    interpretacji nie była również ocena stanowiska Wnioskodawcy objętego przepisami
    ustawy o rachunkowości, bowiem przepisy tej ustawy nie są przepisami prawa
    podatkowego i nie podlegają interpretacji indywidualnej w trybie art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.
    Powyższa okoliczność pozostaje jednak bez wpływu na ocenę istoty przedstawionego
    stanowiska Wnioskodawcy.
    Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu
    prawnego obowiązującego w dniu wydania interpretacji.
    Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy
    rzeczywisty stan sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie z opisem
    zdarzenia przyszłego podanym przez Wnioskodawcę w złożonym wniosku. W związku z
    powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we wniosku
    opisu sprawy, udzielona odpowiedź traci swoją aktualność.
    Odnosząc się do powołanych we wniosku interpretacji indywidualnych i wyroku sądu
    administracyjnego należy stwierdzić, iż zostały one wydane w indywidualnych sprawach
    podmiotów, które o ich wydanie wystąpiły, zatem nie są one wiążące dla organu
    wydającego przedmiotową interpretację.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    - Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy
    z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2023 r. poz. 2383 ze zm.).
    Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie
    zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosują się
    Państwo do interpretacji.
    - Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe
      będące przedmiotem interpretacji indywidualnej stanowi element czynności
      będących przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
      z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.

    - Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego
    Sądu Administracyjnego (...). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje
    ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
    (t.j. Dz.U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
    - w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
    - w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP
      (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.
    Podstawą prawną dla odstąpienia od uzasadnienia interpretacji jest art. 14c § 1 Ordynacji
    podatkowej, zgodnie z którym:
      interpretacja indywidualna zawiera wyczerpujący opis przedstawionego we wniosku
      stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego oraz ocenę stanowiska wnioskodawcy
      wraz z uzasadnieniem prawnym tej oceny. Można odstąpić od uzasadnienia
      prawnego, jeżeli stanowisko wnioskodawcy jest prawidłowe w pełnym zakresie.