Interpretacja indywidualna
Sygnatura: ITPB2/415-1159/10/IL
Organ: Dyrektor Izby Skarbowej w Bydgoszczy
Data wydania: 2011-03-15
Teza: Czy w ramach wydatków na cele rehabilitacyjne można dokonać w zeznaniu rocznym za 2010 rok odliczenia od dochodu kwoty wydatkowanej na zakup laptopa?
Słowa kluczowe: komputery; niepełnosprawność; ulga-ulga rehabilitacyjna; wydatek-wydatki na rehabilitację
Przepisy: [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-Rozdział 6-art. 26

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA

Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t. jedn. Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zmianami) oraz § 4 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz. U. Nr 112, poz. 770) Dyrektor Izby Skarbowej w Bydgoszczy, działając w imieniu Ministra Finansów, stwierdza, że stanowisko Pani, przedstawione we wniosku z dnia 30 listopada 2010 r. (data wpływu 15 grudnia 2010 r.), uzupełnionym pismem z dnia 22 lutego 2011 r. o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie odliczenia od dochodu wydatków na cele rehabilitacyjne - **jest prawidłowe**, o ile zakupiony sprzęt jest niezbędny w rehabilitacji oraz ułatwia wykonywanie czynności życiowych, stosownie do potrzeb wynikających z orzeczonej niepełnosprawności.

UZASADNIENIE

W dniu 15 grudnia 2010 r. został złożony ww. wniosek o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie odliczenia od dochodu wydatków na cele rehabilitacyjne.

W przedmiotowym wniosku przedstawiono następujące zdarzenie przyszłe.

W 2010 r. zakupiła Pani laptop. Od sierpnia 2009 r. posiada Pani orzeczony umiarkowany stopień niepełnosprawności, odpowiadający drugiej grupie inwalidzkiej. Stopień niepełnosprawności został orzeczony z powodu chorób przewlekłych: cukrzycy, nadciśnienia tętniczego oraz boreliozy do roku 2012. Na cukrzycę typu 2 choruje Pani od czerwca 2009 r. Stan Pani zdrowia był bardzo zły na początku leczenia. Poziom cukru dochodził do 400 mg (dopuszczalna norma 120). Groziła Pani kwasica ketonowa i śpiączka cukrzycowa, która mogła zakończyć się śmiercią, gdyby nie podjęła Pani skutecznego leczenia i nie wdrożyła odpowiedniej diety.

Mieszka Pani w S., ale pozostaje Pani pod opieką Poradni Diabetologicznej. Z uwagi na dużą nadwagę (waga w lipcu 2009 - 133 kg) musi Pani ciągle się odchudzać. Wiąże się to z ciągłą kontrolą poziomu cukru oraz wymaga konsultacji internetowej, co do diety. Drogą e-mailową przesyła Pani informacje do poradni dietetycznej na temat odżywiania (kontakt raz w tygodniu). Otrzymuje Pani informację zwrotną, co modyfikować w swojej diecie. Dzięki ciągłej kontroli i diecie waga Pani spadła do 104 kg (29 kg w ciągu 14 miesięcy). Ponadto przesyła Pani lekarzowi drogą e-mailową informacje na temat poziomu cukru w celu modyfikacji dawek leków. Występowały u Pani momenty silnego niedocukrzenia, a kontakt e-mailowy i szybka modyfikacja dawek leków pozwoliły wykluczyć te sytuacje. Zbytnie obniżenie poziomu glukozy jest niebezpieczne dla zdrowia i życia. Internet jest to droga bardzo szybkiego kontaktu z poradnią diabetologiczną. Do lekarza na kontrolę jeździ Pani raz na kwartał. Ciągły kontakt e-mailowy pozwala na lepszą i skuteczniejszą kontrolę cukrzycy. Ponadto przez Internet kontaktuje się Pani z apteką, gdyż leki zamawia Pani w B. W S. apteki nie sprowadzają Pani leku (długi okres oczekiwania). W B. leki są w ciągłej sprzedaży tylko w jednej aptece. Kontaktuje się Pani z tą apteką także drogą elektroniczną. Dzięki korzystaniu z Internetu ma Pani możliwość korzystania z diet cukrzycowych, przepisów, ma Pani także kontakt z osobami chorymi na cukrzycę. Może Pani również angażować się w pracę stowarzyszenia diabetyków, uczestniczyć w różnego rodzaju sympozjach, konferencjach organizowanych dla diabetyków zarówno w S., jak i w innych miejscowościach w Polsce. Ma Pani dostęp do aktualnych wydawnictw na temat cukrzycy i może te pozycje sprowadzić przez Internet. Pozwala to Pani lepiej panować nad chorobą. Zakup laptopa ułatwia Pani wykonywanie czynności życiowych stosownie do potrzeb wynikających z niepełnosprawności. Laptop służy Pani do wyłącznego użytku. Został sfinansowany z Pani własnych środków. Na ten cel nie otrzymała Pani żadnego dofinansowania.

W związku z powyższym zadano następujące pytanie.

Czy w ramach wydatków na cele rehabilitacyjne można dokonać w zeznaniu rocznym za 2010 rok odliczenia od dochodu kwoty wydatkowanej na zakup laptopa?

Zdaniem Wnioskodawcy, zakup laptopa jest wydatkiem na cele rehabilitacyjne, w związku z tym może skorzystać z odliczenia w zeznaniu rocznym za 2010 r.

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawczyni w sprawie oceny prawnej przedstawionego zdarzenia przyszłego uznaje się za prawidłowe, o ile zakupiony sprzęt jest niezbędny w rehabilitacji oraz ułatwia wykonywanie czynności życiowych, stosownie do potrzeb wynikających z orzeczonej niepełnosprawności.

Zgodnie z art. 26 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t. jedn. Dz. U. z 2010 r. Nr 51, poz. 307 ze zm.) podstawę obliczenia podatku, z zastrzeżeniem art. 24 ust. 3, art. 29-30c oraz art. 30e, stanowi dochód ustalony zgodnie z art. 9, art. 24 ust. 1, 2, 4, 4a-4e, ust. 6 lub art. 24b ust. 1 i 2, lub art. 25, po odliczeniu m.in. wydatków na cele rehabilitacyjne oraz wydatków związanych z ułatwieniem wykonywania czynności życiowych, poniesionych w roku podatkowym przez podatnika będącego osobą niepełnosprawną lub podatnika, na którego utrzymaniu są osoby niepełnosprawne.

Przepis art. 26 ust. 7a ww. ustawy, stanowi że za wydatki, o których mowa w ust. 1 pkt 6, uważa się wydatki poniesione na:

1.  adaptację i wyposażenie mieszkań oraz budynków mieszkalnych stosownie do potrzeb wynikających z niepełnosprawności,
2.  przystosowanie pojazdów mechanicznych do potrzeb wynikających z niepełnosprawności,
3.  zakup i naprawę indywidualnego sprzętu, urządzeń i narzędzi technicznych niezbędnych w rehabilitacji oraz ułatwiających wykonywanie czynności życiowych, stosownie do potrzeb wynikających z niepełnosprawności, z wyjątkiem sprzętu gospodarstwa domowego,
4.  zakup wydawnictw i materiałów (pomocy) szkoleniowych, stosownie do potrzeb wynikających z niepełnosprawności,
5.  odpłatność za pobyt na turnusie rehabilitacyjnym,
6.  odpłatność za pobyt na leczeniu w zakładzie lecznictwa uzdrowiskowego, za pobyt w zakładzie rehabilitacji leczniczej, zakładach opiekuńczo-leczniczych i pielęgnacyjno-opiekuńczych oraz odpłatność za zabiegi rehabilitacyjne,
7.  opłacenie przewodników osób niewidomych I lub II grupy inwalidztwa oraz osób z niepełnosprawnością narządu ruchu zaliczonych do I grupy inwalidztwa, w kwocie nie przekraczającej w roku podatkowym 2.280 zł,
8.  utrzymanie przez osoby niewidome, o których mowa w pkt 7, psa przewodnika – w wysokości nie przekraczającej w roku podatkowym kwoty określonej w pkt 7,
9.  opiekę pielęgniarską w domu nad osobą niepełnosprawną w okresie przewlekłej choroby uniemożliwiającej poruszanie się oraz usługi opiekuńcze świadczone dla osób niepełnosprawnych zaliczonych do I grupy inwalidztwa,
10.  opłacenie tłumacza języka migowego,
11.  kolonie i obozy dla dzieci i młodzieży niepełnosprawnej oraz dzieci osób niepełnosprawnych, które nie ukończyły 25 roku życia,
12.  leki - w wysokości stanowiącej różnicę pomiędzy faktycznie poniesionymi wydatkami w danym miesiącu a kwotą 100 zł, jeśli lekarz specjalista stwierdzi, że osoba niepełnosprawna powinna stosować określone leki (stale lub czasowo),
13.  odpłatny, konieczny przewóz na niezbędne zabiegi leczniczo-rehabilitacyjne:

1.  osoby niepełnosprawnej - karetką transportu sanitarnego,
2.  osoby niepełnosprawnej, zaliczonej do I lub II grupy inwalidztwa, oraz dzieci niepełnosprawnych do lat 16 - również innymi środkami transportu niż wymienione w lit. a),

15.  używanie samochodu osobowego, stanowiącego własność (współwłasność) osoby niepełnosprawnej zaliczonej do I lub II grupy inwalidztwa lub podatnika mającego na utrzymaniu osobę niepełnosprawną zaliczoną do I lub II grupy inwalidztwa albo dzieci niepełnosprawne, które nie ukończyły 16 roku życia, dla potrzeb związanych z koniecznym przewozem na niezbędne zabiegi leczniczo-rehabilitacyjne - w wysokości nieprzekraczającej w roku podatkowym kwoty 2.280 zł,
16.  odpłatne przejazdy środkami transportu publicznego związane z pobytem:

1.  na turnusie rehabilitacyjnym,
2.  w zakładach, o których mowa w pkt 6,
3.  na koloniach i obozach dla dzieci i młodzieży, o których mowa w pkt 11.

W katalogu wyliczeń ujętym w art. 26 ust. 7a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych spotyka się zatem przy wielu wydatkach na cele rehabilitacyjne zastrzeżenia m.in., iż poniesiony wydatek ma w rezultacie ułatwiać wykonywanie czynności życiowych, stosownie do potrzeb wynikających z niepełnosprawności i ma mieć indywidualny charakter.

Powyższy przepis wymienia enumeratywnie wydatki na cele rehabilitacyjne oraz wydatki związane z ułatwieniem wykonywania czynności życiowych podlegające odliczeniu od dochodu. Katalog tych wydatków jest katalogiem zamkniętym, wobec czego nie może być traktowany rozszerzająco.

Ponadto wydatki te, zgodnie z art. 26 ust. 7b tejże ustawy, podlegają odliczeniu od dochodu, jeżeli nie zostały sfinansowane (dofinansowane) ze środków zakładowego funduszu rehabilitacji osób niepełnosprawnych, Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych lub ze środków Narodowego Funduszu Zdrowia, zakładowego funduszu świadczeń socjalnych albo nie zostały zwrócone podatnikowi w jakiejkolwiek formie. W przypadku, gdy wydatki były częściowo sfinansowane (dofinansowane) z tych funduszy (środków), odliczeniu podlega różnica pomiędzy poniesionymi wydatkami a kwotą sfinansowaną (dofinansowaną) z tych funduszy (środków) lub zwróconą w jakiejkolwiek formie.

Wysokość wydatków na cele określone w ust. 7a ustala się na podstawie dokumentów stwierdzających ich poniesienie, z wyjątkiem wydatków, o których mowa w ust. 7a pkt 7, 8 i 14. (ust. 7c)

Zgodnie z art. 26 ust. 7d ww. ustawy warunkiem odliczenia wydatków, o których mowa w ust. 7a, jest posiadanie przez osobę, której dotyczy wydatek:

1.  orzeczenia o zakwalifikowaniu przez organy orzekające do jednego z trzech stopni niepełnosprawności, określonych w odrębnych przepisach, lub
2.  decyzji przyznającej rentę z tytułu całkowitej lub częściowej niezdolności do pracy, rentę szkoleniową albo rentę socjalną, albo
3.  orzeczenia o niepełnosprawności osoby, która nie ukończyła 16 roku życia, wydanego na podstawie odrębnych przepisów.

W myśl art. 26 ust. 7a pkt 3 ustawy za wydatki, o których mowa w ust. 1 pkt 6, czyli wydatki na cele rehabilitacyjne oraz wydatki związane z ułatwianiem wykonywania czynności życiowych uważa się wydatki poniesione na: zakup i naprawę indywidualnego sprzętu, urządzeń i narzędzi technicznych niezbędnych w rehabilitacji oraz ułatwiających wykonywanie czynności życiowych, stosownie do potrzeb wynikających z niepełnosprawności, z wyjątkiem sprzętu gospodarstwa domowego.

Przy czym zgodnie z treścią art. 7 ust. 1 ustawy z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych (t.j. Dz. U. z 2008 r. Nr 14, poz. 92 ze zm.) rehabilitacja osób niepełnosprawnych oznacza zespół działań, w szczególności organizacyjnych, leczniczych, psychologicznych, technicznych, szkoleniowych, edukacyjnych i społecznych, zmierzających do osiągnięcia, przy aktywnym uczestnictwie tych osób, możliwie najwyższego poziomu ich funkcjonowania, jakości życia i integracji społecznej.

Z uregulowań zawartych w ww. art. 26 ust. 7a pkt 3 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych wynika, że pomiędzy rodzajem nabytego sprzętu a rodzajem niepełnosprawności pozostawać musi ścisły związek. Zakupiony sprzęt musi mieć indywidualny charakter, być wykorzystywany (używany) w rehabilitacji oraz ułatwiać wykonywanie czynności życiowych, ograniczenie których wynika z zakresu niepełnosprawności.

Właściwym do stwierdzenia czy dane urządzenie, sprzęt czy narzędzie jest niezbędne w rehabilitacji oraz będzie ułatwiał wykonywanie czynności życiowych stosownie do potrzeb wynikających z niepełnosprawności, jest w szczególności lekarz specjalista, który biorąc pod uwagę stan zdrowia konkretnej osoby i potrzeby indywidualnej rehabilitacji może ten fakt potwierdzić np. w wydanym zaświadczeniu.

Z przedstawionego we wniosku zdarzenia przyszłego wynika, że od sierpnia 2009 r. posiada Pani orzeczony umiarkowany stopień niepełnosprawności, odpowiadający drugiej grupie inwalidzkiej. Stopień niepełnosprawności został orzeczony z powodu chorób przewlekłych: cukrzycy, nadciśnienia tętniczego oraz boreliozy do roku 2012. Na początku leczenia stan Pani zdrowia był bardzo zły. Groziła Pani kwasica ketonowa i śpiączka cukrzycowa, która mogła zakończyć się śmiercią, gdyby nie podjęła Pani skutecznego leczenia i nie wdrożyłaby odpowiedniej diety. Pozostaje Pani pod opieką Poradni Diabetologicznej. Z uwagi na dużą nadwagę musi Pani ciągle się odchudzać. Wiąże się to z ciągłą kontrolą poziomu cukru oraz wymaga konsultacji internetowej, co do diety. Drogą e-mailową przesyła Pani informacje do poradni dietetycznej na temat odżywiania. Otrzymuje Pani informację zwrotną, co modyfikować w swojej diecie. Ponadto przesyła Pani lekarzowi drogą e-mailową informacje na temat poziomu cukru w celu modyfikacji dawek leków. Występowały u Pani momenty silnego niedocukrzenia, a kontakt e-mailowy i szybka modyfikacja dawek leków pozwoliły wykluczyć te sytuacje. Dzięki Internetowi szybko kontaktuje się Pani z poradnią diabetologiczną. Ciągły kontakt e-mailowy pozwala na lepszą i skuteczniejszą kontrolę cukrzycy. Ponadto przez Internet kontaktuje się Pani z apteką w B., ponieważ apteki w S. nie sprowadzają Pani leku (długi okres oczekiwania). Dzięki korzystaniu z Internetu ma Pani możliwość korzystania z diet cukrzycowych, przepisów, ma Pani także kontakt z osobami chorymi na cukrzycę. Może Pani również angażować się w pracę stowarzyszenia diabetyków, uczestniczyć w różnego rodzaju sympozjach, konferencjach organizowanych dla diabetyków zarówno w S., jak i w innych miejscowościach w Polsce. Ma Pani dostęp do aktualnych wydawnictw na temat cukrzycy. Pozwala to Pani lepiej panować nad chorobą. Zakup laptopa ułatwi Pani wykonywanie czynności życiowych stosownie do potrzeb wynikających z niepełnosprawności. Laptop służy Pani do wyłącznego użytku. Został sfinansowany z Pani własnych środków, na ten cel nie otrzymała Pani żadnego dofinansowania.

Zatem, ww. wydatek poniesiony przez Panią w 2010 roku będzie mógł zostać zaliczony do wydatków poniesionych na cele rehabilitacyjne, o których mowa w art. 26 ust. 7a pkt 3 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych i odliczony od dochodu w zeznaniu rocznym za 2010 r.,o ile zostaną spełnione pozostałe warunki (przytoczone wyżej), określone w art. 26 ust.7b, 7c i 7d ww. ustawy .

Jednocześnie podkreślić należy, iż wydatki na cele określone w art. 26 ust. 1 ww. ustawy podlegają odliczeniu od dochodu, jeżeli nie zostały zaliczone do kosztów uzyskania przychodów lub nie zostały odliczone od przychodu na podstawie ustawy o zryczałtowanym podatku dochodowym lub od dochodu na podstawie ustawy z dnia 24 sierpnia 2006 r. o podatku tonażowym albo nie zostały zwrócone podatnikowi w jakiejkolwiek formie (art. 26 ust. 13a ustawy).

W niniejszej sprawie zaznaczyć jednak należy, iż skorzystanie z ulgi rehabilitacyjnej leży w interesie podatnika, więc to po jego stronie spoczywa obowiązek wykazania, iż spełnia przesłanki do zastosowania tej ulgi, a więc również, że zakupiony sprzęt jest niezbędny w rehabilitacji oraz ułatwia wykonywanie czynności życiowych, stosownie do potrzeb wynikających z orzeczonej niepełnosprawności. Natomiast indywidualna interpretacja przepisów prawa jest jedynie przedstawieniem poglądu organu dotyczącego rozumienia treści przepisów prawa podatkowego i sposobu ich zastosowania w odniesieniu do określonej sprawy indywidualnej.

Mając bowiem na uwadze treść przepisu art. 14b Ordynacji podatkowej, w przedmiotowej sprawie tut. organ wydając interpretację prawa podatkowego nie jest uprawniony do przeprowadzenia postępowania dowodowego.

Zgodnie z zasadą dochodzenia do prawdy materialnej wszelkie niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy organy podatkowe podejmują w toku postępowania podatkowego. Podstawowym narzędziem realizacji tej zasady jest bowiem postępowanie dowodowe, które nie jest prowadzone w ramach postępowania w sprawie wydania interpretacji indywidualnej. Stąd ustalenie prawdy obiektywnej (materialnej) nie jest tu możliwe w sposób ścisły, jak można tego wymagać na gruncie postępowania podatkowego.

Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego przedstawionego przez Wnioskodawczynię i stanu prawnego obowiązującego w dniu datowania interpretacji.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku, ul. H. Sienkiewicza 84 15-950 Białystok po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zmianami). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy).

Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Bydgoszczy Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Toruniu, ul. Św. Jakuba 20, 87-100 Toruń.