Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0115-KDIT3.4011.299.2025.2.KP
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-06-03
Teza: Skutki podatkowe sprzedaży nieruchomości wykorzystywanej
w działalności gospodarczej.
Słowa kluczowe: działalność-działalność gospodarcza-pozarolnicza
działalność gospodarcza
lokal-lokal handlowy
lokal-lokal użytkowy
lokal-sprzedaż lokalu
nieruchomości-sprzedaż nieruchomości
Zagadnienia: Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Źródła przychodów.-Przychody z działalności
gospodarczej.
Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Źródła przychodów.-Przychody z działalności
gospodarczej.-Odpłatne zbycie składników majątku.
Przepisy: [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 2-art. 10-ust. 2-pkt 3
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 2-art. 14-ust. 2-pkt 1

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

28 marca 2025 r. wpłynął Pani wniosek z 4 marca 2025 r. o wydanie interpretacji
    indywidualnej. Uzupełniła go Pani pismem z 11 maja 2025 r. (wpływ 15 maja 2025 r.) – w
    odpowiedzi na wezwanie. Treść wniosku jest następująca:
    Opis stanu faktycznego
    Wnioskodawczyni w dniu 14 czerwca 2018 r. nabyła wraz z mężem w czasie trwania
    ustawowej wspólności majątkowej małżeńskiej nieruchomość gruntową zabudowaną
    pawilonem usługowo-handlowym, stanowiącą działkę oznaczoną numerem 1/1 o
    powierzchni 0,0083 ha, położoną w A, gmina A, powiat Miasto A, województwo (...), dla
    której prowadzona jest w Sądzie Rejonowym w A księga wieczysta.
    Na mocy prawomocnego wyroku Sądu Okręgowego w A z dnia 16 sierpnia 2023 r., (...)
    został orzeczony rozwód między Wnioskodawczynią oraz jej mężem.
    W dniu 28 lutego 2024 r. w drodze aktu notarialnego, na podstawie umowy podziału
    majątku wspólnego i umowy o zniesieniu współwłasności, Wnioskodawczyni nabyła
    własność wyżej wskazanej nieruchomości. W tym miejscu należy wskazać, iż na podstawie
    wskazanej umowy były małżonek Wnioskodawczyni nabył na własność inną nieruchomość
    nabytą w czasie trwania ustawowej wspólności majątkowej małżeńskiej - dom mieszkalny.
    Ponadto wyżej wskazana umowa przewidywała, że były mąż Wnioskodawczyni był
    zobowiązany dokonać spłaty na rzecz Wnioskodawczyni kwoty w wysokości 200 000 zł.
    W najbliższym czasie Wnioskodawczyni zamierza dokonać odpłatnego zbycia
    przedmiotowej nieruchomości na rzecz osób trzecich. Sprzedaż przedmiotowej
    nieruchomości odbędzie się w ramach majątku prywatnego, poza działalnością
    gospodarczą. Przedmiotowa nieruchomość nigdy nie była wykorzystywana na potrzeby
    związane z działalnością gospodarczą.
    Uzupełnienie wniosku
    Wnioskodawczyni prowadzi zarejestrowaną działalność gospodarczą w zakresie
    świadczenia (...). Działalność jest prowadzona od dnia 22 lipca 2012 r. do dnia dzisiejszego.
    Działalność jest prowadzona w A pod adresem: ul. B 1. Wnioskodawczyni obecnie jest
    opodatkowana podatkiem dochodowym od osób fizycznych na zasadach ogólnych (skala
    podatkowa).
    Lokal handlowo-usługowy został nabyty w roku 2018 w celu prowadzenia działalności
    gospodarczej przez Wnioskodawczynię z zakresu (...).
    Nieruchomość znajduje się pod adresem: ul. B 1, (...).
    Wnioskodawczyni oraz jej były mąż nabyli pawilon handlowo-usługowy do wspólności
    ustawowej małżeńskiej.
    Przez cały okres posiadania nieruchomości lokal handlowo-usługowy był wykorzystywany
    do prowadzenia działalności gospodarczej z zakresu (...).
    Nieruchomość ani jej część nigdy nie była oddana w najem oraz dzierżawę.
    Były małżonek Wnioskodawczyni prowadził w przedmiotowej nieruchomości działalność
    gospodarczą, niemniej jednak w chwili obecnej już jej nie prowadzi.
    Nieruchomość nie stanowiła środka trwałego w prowadzonej przez Wnioskodawczynię
    działalności gospodarczej, ani w działalności gospodarczej byłego męża Wnioskodawczyni.
    Wnioskodawczyni zamierza dokonać sprzedaży nieruchomości w najbliższym czasie,
    najprawdopodobniej będzie to rok 2025.

    Wnioskodawczyni nie posiada innych nieruchomości.
    Wnioskodawczyni nie zamierza w przyszłości nabywać innych nieruchomości w celu ich
    sprzedaży. Wskazana w przedmiotowym wniosku sprzedaż będzie miała charakter tylko i
    wyłącznie incydentalny.
    Wnioskodawczyni w przeszłości nie dokonywała sprzedaży innych nieruchomości, oprócz
    wskazanej we wniosku.

## Pytanie

Czy w przypadku sprzedaży nieruchomości Wnioskodawczyni będzie zobowiązana do
    zapłaty podatku dochodowego od osób fizycznych, zgodnie z art. 10 ust. 6 ustawy o
    podatku dochodowym od osób fizycznych, tj. czy okres 5 lat liczony jest od daty końca
    roku, w którym doszło do nabycia nieruchomości przez Wnioskodawczynię wraz z
    małżonkiem do ustawowej wspólności majątkowej, czy też od daty zawarcia umowy
    podziału majątku wspólnego i umowy o zniesieniu współwłasności, mocą której weszła
    Wnioskodawczyni w posiadanie całości przedmiotowej nieruchomości?
    Pani stanowisko w sprawie
    W ocenie Wnioskodawczyni, w przypadku sprzedaży nieruchomości Wnioskodawczyni nie
    będzie zobowiązana do zapłaty podatku dochodowego zgodnie z art. 10 ust. 6 ustawy o
    podatku dochodowym od osób fizycznych, gdyż od nabycia nieruchomości upłynął okres 5
    lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym nastąpiło nabycie, tj. od daty nabycia
    nieruchomości przez Wnioskodawczynię wraz z małżonkiem do ustawowej wspólności
    majątkowej, co miało miejsce w 2018 r.
    Zgodnie z art. 10 ust. 1 pkt 8 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, źródłem
    przychodów jest odpłatne zbycie, z zastrzeżeniem ust. 2:
    · nieruchomości lub ich części oraz udziału w nieruchomości,
    · spółdzielczego własnościowego prawa do lokalu mieszkalnego lub użytkowego oraz
      prawa do domu jednorodzinnego w spółdzielni mieszkaniowej,
    · prawa wieczystego użytkowania gruntów,
    · innych rzeczy,
    – jeżeli odpłatne zbycie nie następuje w wykonaniu działalności gospodarczej i zostało
      dokonane w przypadku odpłatnego zbycia nieruchomości i praw majątkowych
      określonych w lit. a-c - przed upływem pięciu lat, licząc od końca roku
      kalendarzowego, w którym nastąpiło nabycie lub wybudowanie, a innych rzeczy -
      przed upływem pół roku, licząc od końca miesiąca, w którym nastąpiło nabycie; w
      przypadku zamiany okresy te odnoszą się do każdej z osób dokonującej zamiany.
    Zgodnie z art. 10 ust. 6 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, w przypadku
    odpłatnego zbycia po ustaniu wspólności majątkowej małżeńskiej, nabytych do majątku
    wspólnego małżonków lub wybudowanych w trakcie trwania wspólności majątkowej
    małżeńskiej nieruchomości lub nabytych do majątku wspólnego małżonków praw
    majątkowych, określonych w ust. 1 pkt 8 lit. a-c, okres, o którym mowa w tym przepisie,
    liczy się od końca roku kalendarzowego, w którym nastąpiło ich nabycie do majątku
    wspólnego małżonków lub ich wybudowanie w trakcie trwania wspólności majątkowej
    małżeńskiej.
    Biorąc pod uwagę powyższe przepisy, w przypadku odpłatnego zbycia nieruchomości lub
    ich części oraz udziału w nieruchomości i praw majątkowych, o których mowa w art. 10
    ust. 1 pkt 8 lit. a-c ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, decydujące
    znaczenie w kwestii opodatkowania podatkiem dochodowym od osób fizycznych ma
    moment i sposób ich nabycia.

    W przedmiotowym przypadku, nabycie nieruchomości nastąpiło na podstawie umowy
    sprzedaży do majątku wspólnego małżonków. W momencie zakupu nieruchomości
    pomiędzy Wnioskodawczynią i jej małżonkiem obowiązywała ustawowa wspólność
    majątkowa.
    Zgodnie z art. 31 § 1 ustawy z dnia 25 lutego 1964 r. - Kodeks rodzinny i opiekuńczy, z
    chwilą zawarcia małżeństwa powstaje między małżonkami z mocy ustawy wspólność
    majątkowa (wspólność ustawowa) obejmująca przedmioty majątkowe nabyte w czasie jej
    trwania przez oboje małżonków lub przez jednego z nich (majątek wspólny). Przedmioty
    majątkowe nieobjęte wspólnością ustawową należą do majątku osobistego każdego z
    małżonków.
    Oznacza to, iż każdy przedmiot należący do majątku wspólnego staje się równocześnie
    własnością męża, jak i żony. W przypadku nabycia nieruchomości przez małżonków
    pozostających we wspólności majątkowej przewidzianej w powyższym przepisie nie ma
    możliwości określenia tego, w jakich częściach nastąpiło nabycie nieruchomości.
    Małżonkowie dokonują nabycia wspólnie, a nie w częściach udziałowych. Nie jest możliwe
    nabycie nieruchomości w określonym udziale przez małżonków pozostających w
    ustawowej wspólności majątkowej. Istotą majątku wspólnego jest bowiem brak
    wyodrębnienia części małżonków w poszczególnych składnikach majątku, ponieważ
    nabywane są one za środki wspólne. Obojgu małżonkom przysługuje pełne prawo do
    całości majątku wspólnego. W czasie trwania wspólności małżonkowie nie mają
    określonych udziałów w majątku wspólnym, a zatem nie mogą rozporządzać udziałami,
    jak również nie mogą żądać podziału majątku objętego wspólnością ustawową.
    Biorąc pod uwagę tak ukształtowaną sytuację prawną małżonków objętych ustawową
    wspólnością majątkową, nabycie w czasie jej trwania nieruchomości oznacza nabycie
    przez każdego z małżonków tego prawa w całości, a nie w określonym ułamkowo udziale.
    Skoro z uwagi na wspólność majątkową nie można wyodrębnić udziałów, które
    małżonkowie posiadali w chwili nabycia nieruchomości w małżeństwie, przyjmuje się, że
    małżonkowie nabyli prawo majątkowe wspólnie w całości.
    W konsekwencji, nie można liczyć terminu nabycia określonego w art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a-
    c ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych od daty ustania ustawowej
    wspólności majątkowej. Termin ten należy liczyć od dnia nabycia nieruchomości przez
    małżonków do ustawowej wspólności majątkowej.
    Stanowisko takie zostało zaprezentowane już w uchwale Naczelnego Sądu
    Administracyjnego z 15 maja 2017 r., sygn. akt II FPS 2/17. W przedmiotowej uchwale Sąd
    stwierdził, że: „Jednak, jak słusznie zauważył Prokurator Prokuratury Krajowej w piśmie z 8
    maja 2017 r., skoro, z uwagi na wspólność majątkową, nie można wyodrębnić udziałów,
    które małżonkowie posiadali w chwili nabycia nieruchomości w małżeństwie i przyjmuje
    się, że małżonkowie nabyli prawo majątkowe wspólnie w całości, to nie można liczyć
    terminu nabycia określonego w art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a-c u.p.d.o.f. od daty ustania
    ustawowej majątkowej wspólności małżeńskiej wskutek śmierci jednego z małżonków. Jest
    to - w rozumieniu wskazanego przepisu podatkowego - data przekształcenia
    współwłasności łącznej we współwłasność w częściach ułamkowych, a nie data nabycia
    prawa majątkowego. (...) Dla oceny skutków podatkowych odpłatnego zbycia
    nieruchomości kluczowy jest moment poniesienia wydatku na nabycie tego składnika do
    majątku wspólnego i to, że tego wydatku - w momencie jego poniesienia - nie można
    przypisać jednemu bądź drugiemu małżonkowi w udziałach o określonej wielkości”.
    Stanowisko znajduje również odzwierciedlenie w następujących interpretacjach
    indywidualnych wydanych przez Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej:
    · interpretacja indywidualna z 20 stycznia 2022 r., nr 0114-KDIP3-1.4011.1019.2021.1.AK;
    · interpretacja indywidualna z 21 czerwca 2021 r., nr 0113-KDIPT2-2.4011.392.2021.1.MP;

    · interpretacja indywidualna z 1 Iipca2020 r., nr 0112-KDWL.4011.16.2020.1.DK;
    · interpretacja indywidualna z 4 sierpnia 2020 r., nr 0115-KDIT1.4011.450.2020.1.AWD;
    · interpretacja indywidualna z 22 września 2023 r., nr 0114-KDIP3-2.4011.732.2023.1.MR.
    Podsumowując, sprzedaż przez Wnioskodawczynię nieruchomości nie będzie stanowiła
    źródła przychodu, o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 8 w zw. z art. 10 ust. 6 ustawy o
    podatku dochodowym od osób fizycznych, podlegającego opodatkowaniu podatkiem
    dochodowym od osób fizycznych. Wynika to z faktu, że sprzedaż nieruchomości nastąpi
    po upływie pięciu lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym nastąpiło nabycie
    nieruchomości (nabycie nastąpiło w 2018 r.), a podział majątku wspólnego nie miał
    wpływu na powstanie zobowiązania podatkowego przy sprzedaży nieruchomości.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawiła Pani we wniosku jest nieprawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób
    fizycznych (t. j. Dz.U. z 2025 r. poz. 163 ze zm.):
      Opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z
      wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od
      których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.
    Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych rozróżnia źródła przychodów oraz
    sposób opodatkowania dochodów z poszczególnych źródeł.
    Stosownie do art. 10 ust. 1 pkt 3 ww. ustawy, źródłem przychodu jest pozarolnicza
    działalność gospodarcza.
    Zgodnie natomiast z art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a-c ustawy o podatku dochodowym od osób
    fizycznych:
      Źródłem przychodów jest odpłatne zbycie, z zastrzeżeniem ust. 2:
        a) nieruchomości lub ich części oraz udziału w nieruchomości,
        b) spółdzielczego własnościowego prawa do lokalu mieszkalnego lub użytkowego
        oraz prawa do domu jednorodzinnego w spółdzielni mieszkaniowej,
        c) prawa wieczystego użytkowania gruntów
        – jeżeli odpłatne zbycie nie następuje w wykonaniu działalności gospodarczej i
        zostało dokonane w przypadku odpłatnego zbycia nieruchomości i praw
        majątkowych określonych w lit. a-c przed upływem pięciu lat, licząc od końca
        roku kalendarzowego, w którym nastąpiło nabycie lub wybudowanie; w
        przypadku zamiany okresy te odnoszą się do każdej z osób dokonującej zamiany.
    Powyższy przepis formułuje generalną zasadę, że odpłatne zbycie nieruchomości lub praw
    wymienionych w art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a-c ww. ustawy, przed upływem pięciu lat, licząc od
    końca roku kalendarzowego, w którym nastąpiło nabycie lub wybudowanie rodzi
    obowiązek podatkowy w postaci zapłaty podatku dochodowego. Zatem, jeżeli odpłatne
    zbycie nieruchomości lub tych praw następuje po upływie pięciu lat, licząc od końca roku
    kalendarzowego, w którym nastąpiło nabycie – nie jest źródłem przychodu w rozumieniu
    art. 10 ust. 1 pkt 8 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, a tym samym
    przychód z tego tytułu w ogóle nie podlega opodatkowaniu.
    Ponadto, przepis art. 10 ust. 1 pkt 8 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych,
    wskazuje, że dotyczy przychodów z odpłatnego zbycia nieruchomości lub praw, które nie
    następuje w ramach wykonywania działalności gospodarczej.

    W myśl art. 10 ust. 2 pkt 3 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Przepis art. 10 ust. 1 pkt 8 ustawy nie ma zastosowania do odpłatnego zbycia
      składników majątku, o których mowa w art. 14 ust. 2 pkt 1 ustawy – nawet jeżeli przed
      zbyciem zostały wycofane z działalności gospodarczej, a między pierwszym dniem
      miesiąca następującego po miesiącu, w którym składniki majątku zostały wycofane z
      działalności gospodarczej i dniem ich zbycia nie upłynęło sześciu lat.
    Zgodnie z art. 5a pkt 6 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Ilekroć w ustawie jest mowa o działalności gospodarczej albo pozarolniczej
      działalności gospodarczej – oznacza to działalność zarobkową:
        a) wytwórczą, budowlaną, handlową, usługową,
        b) polegającą na poszukiwaniu, rozpoznawaniu i wydobywaniu kopalin ze złóż,
        c) polegającą na wykorzystywaniu rzeczy oraz wartości niematerialnych i prawnych
        – prowadzoną we własnym imieniu bez względu na jej rezultat, w sposób
        zorganizowany i ciągły, z której uzyskane przychody nie są zaliczane do innych
        przychodów ze źródeł wymienionych w art. 10 ust. 1 pkt 1, 2 i 4-9.
    W świetle art. 14 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Za przychody z działalności, o której mowa w art. 10 ust. 1 pkt 3, uważa się kwoty
      należne, choćby nie zostały faktycznie otrzymane, po wyłączeniu wartości zwróconych
      towarów, udzielonych bonifikat i skont. U podatników dokonujących sprzedaży
      towarów i usług opodatkowanych podatkiem od towarów i usług za przychód z tej
      sprzedaży uważa się przychód pomniejszony o należny podatek od towarów i usług.
    W myśl art. 14 ust. 2 pkt 1 ustawy:
      Przychodem z działalności gospodarczej są również przychody z odpłatnego zbycia
      składników majątku będących:
        a) środkami trwałymi albo wartościami niematerialnymi i prawnymi, podlegającymi
        ujęciu w ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych,
        b) składnikami majątku, o których mowa w art. 22d ust. 1, z wyłączeniem
        składników, których wartość początkowa ustalona zgodnie z art. 22g nie
        przekracza 1.500 zł,
        c) składnikami majątku, które ze względu na przewidywany okres używania równy
        lub krótszy niż rok nie zostały zaliczone do środków trwałych albo wartości
        niematerialnych i prawnych,
        d) składnikami majątku stanowiącymi spółdzielcze prawo do lokalu użytkowego lub
        udział w takim prawie, które zgodnie z art. 22n ust. 3 nie podlegają ujęciu w
        ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych,
      wykorzystywanych na potrzeby związane z działalnością gospodarczą lub przy
      prowadzeniu działów specjalnych produkcji rolnej, z zastrzeżeniem ust. 2c; przy
      określaniu wysokości przychodów przepisy ust. 1 i art. 19 stosuje się odpowiednio.
    W przytoczonym art. 14 ust. 2 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych
    wymienione zostały szczególne kategorie przychodów, które – w przypadku uzyskania ich
    przez podatnika – stanowią przychody z pozarolniczej działalności gospodarczej. Takimi
    przychodami są m.in. przychody uzyskane z odpłatnego zbycia składników majątku, tj.
    środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych, co wynika z treści art. 14 ust.
    2 pkt 1 lit. a) ww. ustawy.
    Brzmienie tego przepisu uległo zmianie z dniem 1 stycznia 2015 r. W stanie prawnym
    obowiązującym do dnia 31 grudnia 2014 r. przepis ten wskazywał, że przychodem z

    działalności gospodarczej są również przychody z odpłatnego zbycia wykorzystywanych na
    potrzeby związane z działalnością gospodarczą oraz przy prowadzeniu działów
    specjalnych produkcji rolnej składników majątku będących środkami trwałymi - ujętych w
    ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych, w tym także
    przychody z odpłatnego zbycia składników majątku wymienionych w lit. b), spółdzielczego
    własnościowego prawa do lokalu użytkowego lub udziału w takim prawie nieujętych w
    ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych, z zastrzeżeniem
    ust. 2c; przy określaniu wysokości przychodów przepisy ust. 1 i art. 19 stosuje się
    odpowiednio.
    Od dnia 1 stycznia 2015 r. przepis ten stanowi, że przychodem z działalności gospodarczej
    są również przychody z odpłatnego zbycia składników majątku będących środkami
    trwałymi albo wartościami niematerialnymi i prawnymi, podlegającymi ujęciu w ewidencji
    środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych – wykorzystywanych na
    potrzeby związane z działalnością gospodarczą lub przy prowadzeniu działów specjalnych
    produkcji rolnej, z zastrzeżeniem ust. 2c; przy określaniu wysokości przychodów przepisy
    ust. 1 i art. 19 stosuje się odpowiednio.
    Zmiana treści powyższego przepisu wynikała z przyjętej ostatecznie przez sądy
    administracyjne linii orzeczniczej, ukształtowanej uchwałą Naczelnego Sądu
    Administracyjnego z dnia 17 lutego 2014 r., sygn. akt II FPS 8/13. W ocenie Sądu,
    poprzednie brzmienie art. 14 ust. 2 pkt 1 lit. a) ustawy o podatku dochodowym od osób
    fizycznych obejmowało swoim zakresem przychód z odpłatnego zbycia wyłącznie tych
    składników majątku, które podatnik wprowadził do ewidencji środków trwałych oraz
    wartości niematerialnych i prawnych, a nie wszystkich składników majątku. Tym samym,
    przychód ze sprzedaży składników majątku spełniających ustawową definicję środków
    trwałych lub wartości niematerialnych i prawnych, których podatnik nie ujął w ewidencji
    środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych, nie stanowił przychodu z
    pozarolniczej działalności gospodarczej, mimo że zbyciu podlegały składniki majątku w
    rzeczywistości służące tej działalności, a nie celom prywatnym podatnika.
    Ustawą z dnia 29 sierpnia 2014 r. o zmianie ustawy o podatku dochodowym od osób
    prawnych, ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych oraz niektórych innych
    ustaw (Dz. U. z 2014 r., poz. 1326), ustawodawca doprecyzował brzmienie ww. przepisu i
    objął jego zakresem skutki podatkowe odpłatnego zbycia wszystkich składników majątku
    spełniających ustawowe kryteria uznania ich za środki trwałe lub wartości niematerialne i
    prawne, bez względu na to, czy podatnik wpisał je do ewidencji środków trwałych oraz
    wartości niematerialnych i prawnych, czy też nie.
    Jak wynika z uzasadnienia do projektu ww. ustawy zmieniającej, zawartego w druku
    sejmowym nr 2330 (Ad. 15) zmiana dotycząca sposobu ustalenia przychodów z
    odpłatnego zbycia składników majątku wykorzystywanych w działalności gospodarczej ma
    charakter doprecyzowujący. Jej celem jest wyraźne wskazanie, że zbycie składnika majątku
    wykorzystywanego w działalności gospodarczej stanowi przychód z tej działalności. (...) Art.
    2 pkt 5 (zmiana dotycząca art. 14) – ust. 2 pkt 1 – zmiana ma na celu doprecyzowanie, że
    zbycie składnika majątku wykorzystywanego w działalności gospodarczej stanowi
    przychód z tej działalności. Dotyczy to zarówno składników, które z uwagi na
    przewidywany okres ich użytkowania, krótszy niż rok, nie zostały zaliczone do środków
    trwałych albo wartości niematerialnych i prawnych, jak i składników, których podatnik –
    pomimo takiego obowiązku – nie ujął w ewidencji środków trwałych oraz wartości
    niematerialnych i prawnych.
    Podkreślić należy, że ww. przepis art. 14 ust. 2 pkt 1 lit. a) ustawy o podatku dochodowym
    od osób fizycznych w brzmieniu obowiązującym od dnia 1 stycznia 2015 r., nie reguluje ani
    kwestii kwalifikowania składnika majątku do kategorii środków trwałych lub wartości
    niematerialnych i prawnych, ani obowiązku ujmowania go w ewidencji środków trwałych

    oraz wartości niematerialnych i prawnych, ani też dokonywania odpisów amortyzacyjnych.
    Reguluje on wyłącznie kwestię skutków podatkowych zbycia wskazanych w nim
    składników majątku, podlegających ujęciu w ewidencji środków trwałych.
    W świetle powyższego, co do zasady regulacją art. 14 ust. 2 pkt 1 lit. a) ww. ustawy w
    brzmieniu obowiązującym od dnia 1 stycznia 2015 r. objęty został przychód z odpłatnego
    zbycia tych składników majątku, które spełniają ustawową definicję środka trwałego oraz
    wartości niematerialnej i prawnej, podlegających ujęciu w ewidencji środków trwałych
    oraz wartości niematerialnych i prawnych, niezależnie od tego, czy podatnik wprowadził,
    czy też nie wprowadził te składniki do ewidencji środków trwałych oraz wartości
    niematerialnych i prawnych, jak również od tego, czy zaliczał do kosztów uzyskania
    przychodów odpisy amortyzacyjne dokonywane od ich wartości początkowej.
    Definicja środka trwałego zawarta została w art. 22a ust. 1 przedmiotowej ustawy, zgodnie
    z którym:
      Amortyzacji podlegają, z zastrzeżeniem art. 22c, stanowiące własność lub
      współwłasność podatnika, nabyte lub wytworzone we własnym zakresie, kompletne i
      zdatne do użytku w dniu przyjęcia do używania:
        1) budowle, budynki oraz lokale będące odrębną własnością,
        2) maszyny, urządzenia i środki transportu,
        3) inne przedmioty
        – o przewidywanym okresie używania dłuższym niż rok, wykorzystywane przez
        podatnika na potrzeby związane z prowadzoną przez niego działalnością
        gospodarczą albo oddane do używania na podstawie umowy najmu, dzierżawy
        lub umowy określonej w art. 23a pkt 1, zwane środkami trwałymi.
    W myśl art. 22c pkt 1 ww. ustawy:
      Amortyzacji nie podlegają grunty i prawa wieczystego użytkowania gruntów - zwane
      odpowiednio środkami trwałymi lub wartościami niematerialnymi i prawnymi.
    Pomimo tego, że składniki majątkowe, o których mowa w przepisie art. 22c pkt 1 ww.
    ustawy, nie podlegają amortyzacji podatkowej, to dotyczą ich wszelkie konsekwencje
    związane z ich statusem jako środków trwałych, czy też wartości niematerialnych i
    prawnych, w szczególności podatnik ma obowiązek wprowadzić je do ewidencji środków
    trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych. Stanowi o tym przepis art. 22d ust. 2
    ww. ustawy.
    Zgodnie z ww. art. 22d ust. 2 przedmiotowej ustawy:
      Składniki majątku, o których mowa w art. 22a-22c, z wyłączeniem składników
      wymienionych w ust. 1, wprowadza się do ewidencji środków trwałych oraz wartości
      niematerialnych i prawnych zgodnie z art. 22n, najpóźniej w miesiącu przekazania ich
      do używania. Późniejszy termin wprowadzenia uznaje się za ujawnienie środka
      trwałego lub wartości niematerialnej i prawnej, o których mowa w art. 22h ust. 1 pkt 4.
    Definicja środków trwałych - dla celów podatku dochodowego od osób fizycznych -
    określona została w art. 22a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych przez
    wskazanie składników majątku, które przy spełnieniu określonych w tym przepisie
    warunków uznać można za środki trwałe, podlegające amortyzacji oraz w art. 22c ww.
    ustawy, w którym wymieniono również składniki majątku uznawane m.in. za środki trwałe,
    niepodlegające amortyzacji. Definicja środków trwałych została więc dla celów
    podatkowych ściśle powiązana z pojęciem amortyzacji.
    Zapisów dotyczących środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych
    dokonuje się w ewidencji najpóźniej w miesiącu przekazania ich do używania; późniejszy
    termin wprowadzenia uznaje się za ujawnienie środka trwałego, o którym mowa w art.
    22h ust. 1 pkt 4 - art. 22n ust. 4 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

    Podkreślić należy, że przepisy ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych nie
    uzależniają możliwości uznania danego składnika majątku za środek trwały od ujęcia go w
    ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych. Wymagają jednak,
    aby składnik majątku był przez podatnika wykorzystywany na potrzeby związane z
    prowadzoną przez niego działalnością gospodarczą.
    Z literalnej wykładni przywołanych wyżej przepisów wynika, że w przypadku odpłatnego
    zbycia nieruchomości wykorzystywanych w działalności gospodarczej powstanie przychód
    z pozarolniczej działalności gospodarczej. Przy kwalifikacji przychodów z odpłatnego
    zbycia nieruchomości decydujące znaczenie ma bowiem przedmiotowe i funkcjonalne
    powiązanie danego rodzaju przychodu ze źródłem jego uzyskania.
    Użyte w ww. przepisie pojęcie pozarolniczej działalności gospodarczej opiera się na trzech
    przesłankach:
    · zarobkowym celu działalności,
    · wykonywaniu działalności w sposób zorganizowany i ciągły,
    · prowadzeniu działalności we własnym imieniu i na własny lub cudzy rachunek.
    We wniosku oraz jego uzupełnieniu wskazała Pani, że:
    · Od dnia 22 lipca 2012 r. prowadzi Pani zarejestrowaną działalność gospodarczą w
      zakresie świadczenia (...). Działalność jest prowadzona w A pod adresem: ul. B 1.
    · 14 czerwca 2018 r. nabyła Pani wraz z mężem w czasie trwania ustawowej wspólności
      majątkowej małżeńskiej nieruchomość gruntową zabudową pawilonem usługowo -
      handlowym, stanowiącą działkę oznaczoną numerem 1/1 o powierzchni 0,0083 ha.
    · Lokal handlowo - usługowy został nabyty w celu prowadzenia działalności gospodarczej
      przez Panią z zakresu (...).
    · Nieruchomość znajduje się pod adresem: ul. B 1, (...).
    · Przez cały okres posiadania nieruchomości lokal handlowo - usługowy był
      wykorzystywany do prowadzenia działalności gospodarczej z zakresu (...).
    · Nieruchomość ani jej część nigdy nie była oddana w najem oraz dzierżawę.
    · Były małżonek prowadził w przedmiotowej nieruchomości działalność gospodarczą,
      niemniej jednak w chwili obecnej już jej nie prowadzi.
    · Nieruchomość nie stanowiła środka trwałego w prowadzonej przez Panią działalności
      gospodarczej, ani w działalności gospodarczej Pani byłego męża.
    · Na mocy prawomocnego wyroku Sądu Okręgowego z dnia 16 sierpnia 2023 r., został
      orzeczony rozwód między Panią oraz jej mężem.
    · W dniu 28 lutego 2024 r. w drodze aktu notarialnego, na podstawie umowy podziału
      majątku wspólnego i umowy o zniesieniu współwłasności, nabyła Pani własność wyżej
      wskazanej nieruchomości.
    · Zamierza Pani dokonać sprzedaży nieruchomości w najbliższym czasie,
      najprawdopodobniej będzie to rok 2025.
    Biorąc zatem pod uwagę przedstawiony we wniosku opis okoliczności sprawy oraz
    powołane przepisy prawa, należy stwierdzić, że odpłatne zbycie opisanego lokalu
    handlowo-usługowego wykorzystywanego przez Panią w prowadzonej działalności
    gospodarczej, który wprawdzie nie został wprowadzony do ewidencji środków trwałych
    oraz wartości niematerialnych i prawnych, jednak spełnia ustawową definicję środka
    trwałego, będzie skutkować powstaniem przychodu z pozarolniczej działalności
    gospodarczej, o którym mowa w art. 14 ust. 2 pkt 1 w zw. z art. 10 ust. 2 pkt 3 ustawy o
    podatku dochodowym od osób fizycznych. Dochód z tytułu zbycia przedmiotowej
    nieruchomości będzie podlegał opodatkowaniu zgodnie z wybranym przez Panią
    sposobem opodatkowania pozarolniczej działalności gospodarczej.
    W związku z tym, wskazany przez Panią art. 10 ust. 6 ustawy o podatku dochodowym od
    osób fizycznych w przedmiotowej sprawie nie znajdzie zastosowania, gdyż uzyskany

    przychód ze sprzedaży wymienionej we wniosku nieruchomości jest przychodem z
    prowadzonej działalności gospodarczej, o którym mowa w ww. art. 14 ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych, a nie przychodem z odpłatnego zbycia nieruchomości, o
    którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 8 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.
    Ze wskazanych wyżej względów stanowisko Pani uznaję za nieprawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Pani przedstawiła i stanu prawnego, który
    obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia.
    W odniesieniu do powołanych przez Panią interpretacji indywidualnej stwierdzam, że
    zostały one wydane w indywidualnej sprawie innego podmiotu i nie mają zastosowania w
    sprawie będącej przedmiotem Pani wniosku.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    · Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy
      z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.).
      Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pani sytuacja będzie zgodna
      (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosuje się Pani do
      interpretacji.
    · Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
        1) z zastosowaniem art. 119a;
        2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5
        ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
        3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    · Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki
      interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pani prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu
    Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z
    dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.
    U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
    · w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
    · w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP
      (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.