Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0114-KDIP2-2.4010.157.2025.1.AS
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-05-27
Teza: Możliwość zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów
niespłaconych, wymagalnych i nieprzedawnionych
wierzytelności z tytułu udzielonych Nieściągalnych Kredytów
Konsumenckich, jeżeli zostaną one odpisane jako
wierzytelności nieściągalne, pomniejszone o kwotę
niespłaconych odsetek, opłat i prowizji oraz rezerw na nie
utworzonych, zaliczonych uprzednio do kosztów uzyskania
przychodów, oraz udokumentowane zgodnie z art. 16 ust. 2
Ustawy o CIT.
Słowa kluczowe: koszt-koszty uzyskania przychodów
kredyt-kredyt niespłacony
odsetki-odsetki od kredytu
prowizje-prowizje bankowe-koszty prowizji bankowych
Zagadnienia: Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 3. Koszty uzyskania przychodów-Koszty
charakterystyczne dla niektórych podatników-Koszty w
bankach
Przepisy: [CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 3-art. 16-ust. 1-pkt 25-lit. b
[CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 3-art. 16-ust. 2

## Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

Szanowni Państwo,
    stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego
    stanu faktycznego i zdarzenia przyszłego w podatku dochodowym od osób prawnych jest
    prawidłowe.

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

26 marca 2025 r. wpłynął Państwa wniosek z 26 marca 2025 r. o wydanie interpretacji
    indywidualnej, który dotyczy podatku dochodowego od osób prawnych w zakresie
    możliwości zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów niespłaconych, wymagalnych i
    nieprzedawnionych wierzytelności z tytułu udzielonych Nieściągalnych Kredytów
    Konsumenckich, jeżeli zostaną one odpisane jako wierzytelności nieściągalne,
    pomniejszone o kwotę niespłaconych odsetek, opłat i prowizji oraz rezerw na nie
    utworzonych, zaliczonych uprzednio do kosztów uzyskania przychodów, oraz
    udokumentowane zgodnie z art. 16 ust. 2 Ustawy o CIT.
    Treść wniosku jest następująca.
    Opis stanu faktycznego i zdarzenia przyszłego
    1. (...) Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w (...) („Wnioskodawca”) jest
    polską spółką z ograniczoną odpowiedzialnością i polskim rezydentem podatkowym
    podlegającym w Polsce nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu.
    2. Wnioskodawca jest krajową instytucją płatniczą w rozumieniu ustawy z dnia 19 sierpnia
    2011 r. o usługach płatniczych (t.j. Dz. U. z 2020 r. poz. 794 z późn. zm.; „UUP”) wpisaną do
    właściwego rejestru i podlegającą nadzorowi Komisji Nadzoru Finansowego („KNF”) z tego
    tytułu. Pomimo posiadania statusu kredytodawcy kredytu konsumenckiego,
    Wnioskodawca nie jest instytucją pożyczkową w rozumieniu art. 5 pkt 2a ustawy z dnia 12
    maja 2011 r. o kredycie konsumenckim (Dz. U. z 2024 r., poz. 1497 ze zm.; „UKK”) ze
    względu na wyłączenie zawarte w art. 5 pkt 2a) lit. d) UKK.
    3. W ramach swojej działalności, Wnioskodawca udziela kredytów płatniczych, o których
    mowa w art. 3 ust. 3 oraz 74 ust. 3 UPP, który jednocześnie stanowi kredyt konsumencki w
    rozumieniu UKK. W tym celu Wnioskodawca zawiera stosowne umowy z konsumentami,
    które stanowią umowę o udzielenie kredytu konsumenckiego w rozumieniu art. 3 UKK
    („Umowy”).
    4. Na podstawie zawieranych Umów, Wnioskodawca:
    a) udziela klientowi limitu kredytowego, a więc udostępnia mu środki pieniężne w
      umówionej wysokości, do której może się zadłużyć,
    b) wydaje klientowi kartę kredytową (w postaci fizycznej albo wirtualnej), a więc
      instrument płatniczy, który umożliwia wykonywanie transakcji płatniczych do
      wysokości limitu kredytowego.
    5. Limit kredytowy jest przyznawany klientowi w rachunku kary kredytowej do określonej
    w Umowie kwoty. Kredyt udzielany jest na czas określony (360 dni) liczony od dnia, w
    którym limit kredytowy został uruchomiony w rachunku klienta (okres obowiązywania
    Umowy), przy czym pierwszym dniem tego okresu jest dzień uruchomienia limitu
    kredytowego w rachunku karty.
    6. Za udostępnienie limitu kredytowego Wnioskodawca pobiera od konsumenta prowizję.
    Prowizja jest głównym świadczeniem klienta z tytułu udostępnienia przez Wnioskodawcę
    limitu kredytowego. Prowizja naliczana jest w cyklach 30 dniowych (tj. za dany okres
    rozliczeniowy) od kwoty przyznanego klientowi limitu kredytowego. Wnioskodawca
    pobiera również opłaty z tytułu wydania i obsługi karty kredytowej oraz prowadzenia
    rachunku płatniczego. Dodatkowo Wnioskodawca może pobierać również inne opłaty za
    dodatkowe usługi świadczone na rzecz klienta związane z limitem kredytowym albo kartą,

    z których korzystanie jest dobrowolne i nie są one realizowane bez uprzedniej zgody
    klienta.
    7. Od kwoty wykorzystanego limitu kredytowego Wnioskodawca nalicza również odsetki
    kapitałowe (czyli odsetki za korzystanie z limitu kredytowego w okresie rozliczeniowym).
    Od należności przeterminowanych Wnioskodawca pobiera odsetki za opóźnienie.
    8. Klient dokonuje spłaty zadłużenia samodzielnie przelewem na określony rachunek
    płatniczy lub korzystając z udostępnionej opcji natychmiastowej płatności. Klient
    zobowiązuje się do spłaty zadłużenia po upływie każdego okresu rozliczeniowego, we
    wskazanym terminie, w wysokości nie niższej niż minimalna kwota do zapłaty.
    9. Wnioskodawca nie zalicza kwot udzielonych klientom kredytów konsumenckich do
    kosztów uzyskania przychodów. Wnioskodawca nie zalicza również spłaty przez klienta
    takiego kredytu w poczet przychodów. Natomiast zdarzeniem mającym wpływ na wynik
    podatkowy Wnioskodawcy są zapłacone przez klienta prowizja, odsetki oraz inne opłaty
    które Wnioskodawca zalicza do przychodów.
    10. Wnioskodawca zawiera Umowy z klientami, a tym samym udziela kredytów
    konsumenckich, po dokonaniu oceny zdolności kredytowej klienta. Dokonanie oceny
    zdolności kredytowej odbywa się na podstawie informacji uzyskanych od klienta oraz na
    podstawie odpowiednich baz danych.
    11. Pomimo dołożenia należytej staranności przy weryfikacji zdolności kredytowej
    klientów, część kredytów konsumenckich udzielonych przez Wnioskodawcę nie jest
    spłacana przez klientów w terminie („Nieściągalne Kredyty Konsumenckie”). W takiej
    sytuacji Wnioskodawca podejmuje odpowiednie kroki prawne mające na celu odzyskanie
    zaległej należności (na którą składa się kredyt konsumencki, odsetki, prowizje i inne
    opłaty).
    12. Nieściągalność wierzytelności (należności) będzie udokumentowana w sposób, o
    którym mowa w art. 16 ust. 2 Ustawy o CIT, tj.:
    a) postanowieniem o nieściągalności, uznanym przez Wnioskodawcę jako
      odpowiadającym stanowi faktycznemu, wydanym przez właściwy organ postępowania
      egzekucyjnego, albo
    b) postanowieniem sądu o:
          oddaleniu wniosku o ogłoszenie upadłości, gdy majątek niewypłacalnego
          dłużnika nie wystarcza na zaspokojenie kosztów postępowania lub wystarcza
          jedynie na zaspokojenie tych kosztów, lub
          umorzeniu postępowania upadłościowego, jeżeli zachodzi okoliczność
          wymieniona w lit. a, lub
          zakończeniu postępowania upadłościowego, albo
    c) protokołem sporządzonym przez Wnioskodawcę, stwierdzającym, że przewidywane
      koszty procesowe i egzekucyjne związane z dochodzeniem wierzytelności byłyby
      równe albo wyższe od jej kwoty.
    13. W razie uznania wierzytelności (należności) z tytułu udzielonych kredytów
    konsumenckich za nieściągalne, Wnioskodawca odpisuje z ksiąg rachunkowych
    wierzytelności (należności) jako nieściągalne.
    14. Powyższe rozważania nie dotyczą wierzytelności przedawnionych.
    15. Jednocześnie Wnioskodawca nie zamierza rozliczać w ramach kosztów uzyskania
    przychodów odpisów aktualizujących lub rezerw tworzonych na takie wierzytelności
    (należności).

    Składając niniejszy wniosek, Wnioskodawca dąży do potwierdzenia skutków podatkowych
    udzielania kredytów konsumenckich na gruncie Ustawy o CIT.
    Jednocześnie, Wnioskodawca zwraca uwagę, że wniosek nie jest złożony w celu obejścia
    prawa podatkowego lub unikania opodatkowania. Celem wniosku jest potwierdzenie
    istotnych kwestii podatkowych rzutujących na działalność Wnioskodawcy w Polsce.
    Przedmiotem wniosku jest określenie możliwości zaliczenia do kosztów uzyskania
    przychodów nieściągalnych wierzytelności z tytułu kredytów konsumenckich.

## Pytanie

Czy Wnioskodawca, jako krajowa instytucja płatnicza, będzie uprawniony do zaliczenia do
    kosztów uzyskania przychodów niespłaconych, wymagalnych i nieprzedawnionych
    wierzytelności z tytułu udzielonych Nieściągalnych Kredytów Konsumenckich, jeżeli
    zostaną one odpisane jako wierzytelności nieściągalne, pomniejszone o kwotę
    niespłaconych odsetek, opłat i prowizji oraz rezerw na nie utworzonych, zaliczonych
    uprzednio do kosztów uzyskania przychodów, oraz udokumentowane zgodnie z art. 16
    ust. 2 Ustawy o CIT?
    Państwa stanowisko w sprawie
    Zdaniem Wnioskodawcy, na podstawie art. 16 ust. 1 pkt 25 lit. b ustawy z dnia 15 lutego
    1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 278, dalej:
    „Ustawa o CIT”), będzie on uprawniony do zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów
    niespłaconych, wymagalnych i nieprzedawnionych kwot głównych Nieściągalnych
    Kredytów Konsumenckich, o ile zostaną one odpisane jako wierzytelności nieściągalne,
    pomniejszone o kwotę niespłaconych odsetek, opłat i prowizji oraz rezerw na nie
    utworzonych zaliczonych uprzednio do kosztów uzyskania przychodów, oraz
    udokumentowane zgodnie z art. 16 ust. 2 ustawy CIT.
    Uzasadnienie stanowiska Wnioskodawcy
    1. Zgodnie z art. 16 ust. 1 pkt 25 lit. b Ustawy o CIT, nie uważa się za koszty uzyskania
    przychodów wierzytelności odpisanych jako nieściągalne, z wyjątkiem wymagalnych, a
    nieściągalnych kredytów (pożyczek) pomniejszonych o kwotę odsetek, opłat i prowizji oraz
    o równowartość rezerw lub odpisów na straty kredytowe albo odpisów aktualizujących
    wartość należności, utworzonych na te kredyty (pożyczki), zaliczonych uprzednio do
    kosztów uzyskania przychodów − w przypadku gdy te kredyty (pożyczki) udzielone zostały
    przez jednostkę organizacyjną, której działalność podlega nadzorowi państwowego
    organu nadzoru nad rynkiem finansowym, uprawnioną do udzielania kredytów (pożyczek)
    na podstawie odrębnych ustaw regulujących zasady jej funkcjonowania.
    2. Warunkiem zaliczenia kwot głównych ww. wierzytelności do kosztów podatkowych jest
    także odpowiednie udokumentowanie ich nieściągalności, o czym stanowi art. 16 ust. 2
    Ustawy o CIT. Zgodnie z tym przepisem, za wierzytelności, o których mowa w ust. 1 pkt 25,
    uważa się te wierzytelności, których nieściągalność została udokumentowana:
    a. postanowieniem o nieściągalności, uznanym przez wierzyciela jako odpowiadającym
      stanowi faktycznemu, wydanym przez właściwy organ postępowania egzekucyjnego,
      albo
    b. postanowieniem sądu o:
        i.  oddaleniu wniosku o ogłoszenie upadłości, gdy majątek niewypłacalnego
        dłużnika nie wystarcza na zaspokojenie kosztów postępowania lub wystarcza
        jedynie na zaspokojenie tych kosztów, lub
        ii.  umorzeniu postępowania upadłościowego, jeżeli zachodzi okoliczność
        wymieniona w lit. a, lub
      iii.  zakończeniu postępowania upadłościowego, albo,

    c. protokołem sporządzonym przez podatnika, stwierdzającym, że przewidywane koszty
      procesowe i egzekucyjne związane z dochodzeniem wierzytelności byłyby równe albo
      wyższe od jej kwoty.
    3. Jednocześnie termin do zaliczenia nieściągalnych wierzytelności do kosztów uzyskania
    przychodów ograniczony, bowiem zgodnie z art. 16 ust. 1 pkt 20 Ustawy o CIT nie uważa
    się za koszty uzyskania przychodów wierzytelności odpisanych jako przedawnione.
    4. Ustawodawca uzależnił możliwość zakwalifikowania do kosztów uzyskania przychodów
    określonej wierzytelności od spełnienia konkretnych warunków. Co do zasady,
    wierzytelności nieściągalne z tytułu kredytów (pożyczek), bez względu na przyczynę ich
    nieściągalności, nie są uznawane za koszty uzyskania przychodów. Reguła ta doznaje
    jednak pewnych wyjątków wśród których znajduje się regulacja określona w art. 16 ust. 1
    pkt 25 lit. b Ustawy o CIT. Pozwala ona zaliczyć do kosztów uzyskania przychodu kwoty
    główne wierzytelności:
    a) odpisanych jako nieściągalne dotyczące wymagalnych a nieściągalnych kredytów oraz
    b) których nieściągalność została udokumentowana zgodnie z wymogami art. 16 ust. 2
      Ustawy o CIT oraz
    c) względem jednostek organizacyjnych uprawnionych do udzielania kredytów na
      podstawie odrębnych ustaw regulujących zasady jej funkcjonowania oraz
    d) względem jednostek których działalność podlega nadzorowi państwowego organu
      nadzoru nad rynkiem finansowym.
    5. Powyższe warunki spełnioną muszą być łącznie.
    6. Warunek a) zostanie przez Wnioskodawcę spełniony, bowiem Wnioskodawca odpisze
    nieściągalne wymagalne kredyty w swoich księgach.
    7. Podobnie, spełniony będzie warunek b) bowiem Wnioskodawca każdorazowo posiadać
    będzie jeden z dokumentów pozwalających za uznanie nieściągalności wierzytelności za
    udokumentowaną wskazanych w art. 16 ust. 2 Ustawy o CIT.
    8. W zakresie warunku c), przepis art. 16 ust. 1 pkt 25 lit b) Ustawy o CIT odnosi się do
    jednostek uprawnionych do udzielania kredytów na podstawie odrębnych ustaw
    regulujących zasady funkcjonowania takich jednostek. Za ustawę odrębną należy uznać
    ustawę inną niż Ustawa o CIT, która reguluje zasady funkcjonowania jednostek
    uprawnionych do udzielania kredytów. Taką ustawą jest m. in. UUP. Zgodnie z art. 3 ust. 1
    pkt 3 UUP, przez usługi płatnicze rozumie się działalność polegającą na wykonywaniu
    transakcji płatniczych wymienionych w pkt 2, w ciężar środków pieniężnych
    udostępnionych użytkownikowi z tytułu kredytu, a w przypadku instytucji płatniczej lub
    instytucji pieniądza elektronicznego - kredytu, o którym mowa w art. 74 ust. 3 lub art. 132j
    ust. 3 UUP.
    Z kolei zgodnie z art. 74 ust. 3 UUP, w związku z wykonywaniem usług płatniczych krajowa
    instytucja płatnicza może udzielać pożyczki służącej wykonaniu transakcji płatniczej
    (kredyt płatniczy) wyłącznie w celu świadczenia usług płatniczych, o których mowa w art. 3
    ust. 1 pkt 3¬5, oraz pod warunkiem, że pożyczka ta nie jest udzielana:
        1) na okres dłuższy niż 12 miesięcy;
        2) ze środków pieniężnych otrzymanych lub przechowywanych w celu wykonania
        transakcji płatniczej.
    9. Należy podkreślić, że UUP nie tylko wskazuje na możliwość udzielenia kredytów przez
    instytucje płatnicze (art. 74 ust. 3 UUP), ale statuuje samodzielną podstawę udzielania
    takich kredytów konsumenckich oraz określa szczegółowe zasady funkcjonowania
    instytucji płatniczych w tym zakresie. W Dziale IV UUP, zostały zawarte m.in. wymogi
    organizacyjne, finansowe i rejestracyjne, których spełnienie jest konieczne w celu
    świadczenia usług płatniczych, a tym samym udzielania kredytów konsumenckich przez

    krajową instytucję płatniczą. Spełnienie powyższych wymogów jest weryfikowane zarówno
    na etapie wydania zezwolenia na świadczenie usług płatniczych, jak i w ramach
    późniejszego nadzoru. Jednocześnie działalność instytucji płatniczej polegająca na
    udzielaniu kredytów konsumenckich podlega nadzorowi w ramach UUP − w związku z
    wyraźnym wyłączeniem w art. 5 pkt 2a) lit. d) UUP.
    10. W związku z powyższym należy uznać, że UUP jest ustawą regulującą zasady
    funkcjonowania jednostek organizacyjnych uprawnionych do udzielania kredytów
    konsumenckich (pożyczek) w formie kredytów płatniczych. To z kolei oznacza, że
    Wnioskodawca jest jednostką uprawnioną do udzielania kredytów (pożyczek) na
    podstawie odrębnych ustaw regulujących zasady jej funkcjonowania. Tym samym
    warunek C będzie na gruncie analizowanego stanu faktycznego / zdarzenia przyszłego
    spełniony. Stanowisko to znajduje potwierdzenie m.in. w wyroku Naczelnego Sądu
    Administracyjnego z dnia 12 stycznia 2022 r., sygn. akt II FSK 1047/19, w którym wskazano,
    że: „[...] bez wątpienia zarówno ustawa o kredycie konsumenckim, jak i ustawa o usługach
    płatniczych są ustawami regulującymi zasady funkcjonowania jednostek organizacyjnych
    uprawnionych do udzielania kredytów (pożyczek) w rozumieniu art. 16 ust. 1 pkt 25 lit. b u.
    p.d.p. w brzmieniu obowiązującym do końca 2017 r., ponieważ regulują w szczególności
    zasady ustrojowe funkcjonowania podmiotów udzielających kredyty (pożyczki), jak
    również zasady prowadzenia działalności przez te podmioty!” (podkreślenie własne).
    11. Z uwagi, że Wnioskodawca jest krajową instytucją płatniczą w rozumieniu przepisów
    UUP, jego działalność podlega zgodnie z art. 1 ust. 2 pkt 5) ustawy z dnia 21 lipca 2006 r. o
    nadzorze nad rynkiem finansowym (tekst jedn.: Dz. U. z 2020 r. poz. 180 z późn. zm.,
    „NRF”) nadzorowi KNF. Zgodnie z art. 99 ust. 1 UUP działalność w zakresie usług
    płatniczych oraz w zakresie wydawania pieniądza elektronicznego prowadzona przez
    krajowe instytucje płatnicze, w tym przez ich agentów i innych przedsiębiorców, za
    pośrednictwem których krajowa instytucja płatnicza świadczy usługi płatnicze lub
    dokonuje wykupu pieniądza elektronicznego, oraz podmioty wykonujące niektóre
    czynności operacyjne na podstawie umowy, o której mowa w art. 86 ust. 1, podlega
    nadzorowi sprawowanemu przez KNF, w zakresie i na zasadach określonych w niniejszej
    ustawie oraz w ustawie o nadzorze nad rynkiem finansowym. Z kolei stosownie do art. 3
    ust. 1 pkt 3 UUP przez usługi płatnicze rozumie się działalność polegającą na wykonywaniu
    transakcji płatniczych wymienionych w pkt 2, w ciężar środków pieniężnych
    udostępnionych użytkownikowi z tytułu kredytu, a w przypadku instytucji płatniczej lub
    instytucji pieniądza elektronicznego - kredytu, o którym mowa w art. 74 ust. 3 lub art. 132j
    ust. 3 UUP.
    12. Mając na uwadze przytoczone wyżej przepisy należy stwierdzić, że działalność
    Wnioskodawcy podlega nadzorowi KNF. Nadzór ten obejmuje działalność w zakresie usług
    płatniczych, a tym samym działalność w zakresie udzielenia pożyczek (kredytów
    płatniczych), w tym Nieściągalnych Kredytów Konsumenckich. Spełniony jest zatem
    warunek podlegania Wnioskodawcy pod nadzór państwowego organu nadzoru nad
    rynkiem finansowym, tj. warunek D.
    13. Powyższy pogląd (w zakresie wykładni warunków C i D) został także przyjęty przez
    Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej w interpretacjach indywidulnych z dnia 27
    września 2023 r., znak 0114-KDIP2-2.4010.402.2023.1.ASK oraz z dnia 18 stycznia 2023 r.,
    znak 0111-KDIB1-2.4010.683.2022.2.AW.
    14. Podsumowując, ponieważ Wnioskodawca spełnia wszystkie cztery warunki wskazane
    w art. 16 ust. 1 pkt 25) lit b) Ustawy o CIT, będzie mógł zaliczyć do kosztów uzyskania
    przychodów niespłacone, wymagalne i nieprzedawnione kwoty główne Nieściągalnych
    Kredytów Konsumenckich.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest prawidłowe.
    Odstępuję od uzasadnienia prawnego tej oceny.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy stanu faktycznego przedstawionego przez Państwa i stanu
    prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia oraz zdarzenia przyszłego, które
    Państwo przedstawili i stanu prawnego, który obowiązuje w dniu wydania interpretacji.
    Odnosząc się do powołanych przez Państwa interpretacji indywidualnych wskazać należy,
    że zostały one wydane w indywidualnych sprawach i nie mają zastosowania ani
    konsekwencji wiążących w odniesieniu do żadnego innego stanu faktycznego, czy też
    zdarzenia przyszłego.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
        Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb
        ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz.
        111 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa
        sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia
        przyszłego i zastosują się Państwo do interpretacji.
        Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej stanowi element
      czynności będących przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
      z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
        Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego
    Sądu Administracyjnego w (...). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje
    ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
    (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
        w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
        Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
        w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na
        adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS
        /SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 ustawy z
    dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.).
    Podstawą prawną dla odstąpienia od uzasadnienia interpretacji jest art. 14c § 1 Ordynacji
    podatkowej.