Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0114-KDIP2-1.4010.239.2025.1.PK
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-06-08
Teza: Zaliczenie przez spółki nieruchomościowe do kosztów
uzyskania przychodów odpisów amortyzacyjnych.
Słowa kluczowe: amortyzacja
amortyzacja-odpisy amortyzacyjne
koszt-koszty uzyskania przychodów
środek-środek trwały
Zagadnienia: Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 3. Koszty uzyskania przychodów-Amortyzacja-
Metody amortyzacji środków trwałych
Przepisy: [CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 3-art. 15-ust. 6

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

5 maja 2025 r. wpłynął Państwa wniosek z 30 kwietnia 2025 r. o wydanie interpretacji
    indywidualnej w zakresie podatku dochodowego od osób prawnych w zakresie ustalenia,
    czy w świetle art. 15 ust. 6 ustawy o CIT w brzmieniu obowiązującym od dnia 1 stycznia
    2022 r., Wnioskodawca jest i będzie uprawniony do zaliczenia do kosztów uzyskania
    przychodów odpisów amortyzacyjnych dokonywanych zgodnie z przepisami art. 16a-16m

    ustawy o CIT od wartości początkowej Nieruchomości w sytuacji, w której Nieruchomość
    dla celów bilansowych nie stanowi środka trwałego podlegającego rachunkowym odpisom
    amortyzacyjnym.
    Treść wniosku jest następująca:
    Opis stanu faktycznego i zdarzenia przyszłego
    A. spółka z ograniczoną odpowiedzialnością [dalej: Spółka lub Wnioskodawca] podlega w
    Polsce nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu. Rok podatkowy Wnioskodawcy
    pokrywa się z rokiem kalendarzowym.
    Spółka spełnia definicję spółki nieruchomościowej w rozumieniu art. 4a pkt 35 ustawy o
    CIT.
    Wnioskodawca prowadzi działalność gospodarczą na rynku nieruchomościowym.
    Spółka jest właścicielem nieruchomości położonej w (...), na którą składa się prawo
    własności gruntu wraz z posadowionym na nim budynkiem o przeznaczeniu magazynowo
    biurowym [dalej: Budynek] oraz budowlami służącymi funkcjonowaniu Budynku,
    stanowiącymi łącznie centrum logistyczne [dalej łącznie: Nieruchomość].
    Nieruchomość została wprowadzona do podatkowej ewidencji środków trwałych i została
    sklasyfikowana w grupie 1 Klasyfikacji Środków Trwałych (KŚT) w 2019 r. i od tego roku jest
    przedmiotem najmu komercyjnego.
    Zgodnie z przyjętymi przez Spółkę zasadami (polityką) rachunkowości, Nieruchomość jest
    traktowana przez Wnioskodawcę jako nieruchomość stanowiąca inwestycję
    długoterminową w rozumieniu art. 3 ust. 1 pkt 17 ustawy o rachunkowości z dnia 29
    września 1994 r. (t. j. Dz.U. z 2023 r. poz. 120 z późn. zm.; dalej: UoR). Nieruchomość
    wyceniana jest według wartości godziwej w oparciu o operat szacunkowy.
    W związku z powyższym, Nieruchomość dla celów bilansowych nie jest traktowana przez
    Spółkę jako środek trwały, a tym samym Spółka nie dokonuje od jej wartości odpisów
    amortyzacyjnych w rozumieniu UoR. Niemniej dla celów podatkowych zgodnie z art. 16a
    ust. 1 ustawy o CIT Nieruchomość stanowi dla Spółki środek trwały, od którego
    dokonywane są odpisy amortyzacyjne.
    Do końca 2021 r. Spółka zaliczała niniejsze odpisy amortyzacyjne do kosztów
    podatkowych. Niemniej w związku ze zmianą brzmienia art. 15 ust. 6 ustawy o CIT
    obowiązującą od 1 stycznia 2022 r. wprowadzoną na podstawie ustawy z dnia 29
    października 2021 r. o zmianie ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych,
    ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych oraz niektórych innych ustaw (t.j. Dz.U.
    z 2021 r. poz. 2105 ze zm.; dalej: Nowelizacja), po stronie Spółki powstały wątpliwości w
    zakresie prawa zaliczania do kosztów podatkowych odpisów amortyzacyjnych
    dokonywanych od wartości początkowej Nieruchomości na podstawie ustawy o CIT.
    Zgodnie ze znowelizowanym brzmieniem art. 15 ust. 6 ustawy o CIT "kosztem uzyskania
    przychodów są odpisy z tytułu zużycia środków trwałych oraz wartości niematerialnych i
    prawnych (odpisy amortyzacyjne) dokonywane zgodnie z art. 16a-16m, przy czym w
    przypadku spółek nieruchomościowych odpisy dotyczące środków trwałych zaliczonych
    do grupy 1 Klasyfikacji nie mogą być w roku podatkowym wyższe niż dokonywane zgodnie
    z przepisami o rachunkowości odpisy amortyzacyjne lub umorzeniowe z tytułu zużycia
    środków trwałych, obciążające w tym roku podatkowym wynik finansowy jednostki".

## Pytanie

Czy w świetle art. 15 ust. 6 ustawy o CIT w brzmieniu obowiązującym od dnia 1 stycznia
    2022 r., Wnioskodawca jest i będzie uprawniony do zaliczenia do kosztów uzyskania
    przychodów odpisów amortyzacyjnych dokonywanych zgodnie z przepisami art. 16a-16m

    ustawy o CIT od wartości początkowej Nieruchomości w sytuacji, w której Nieruchomość
    dla celów bilansowych nie stanowi środka trwałego podlegającego rachunkowym odpisom
    amortyzacyjnym?
    Państwa stanowisko w sprawie
    W ocenie Wnioskodawcy, w świetle art. 15 ust. 6 ustawy o CIT w brzmieniu obowiązującym
    od dnia 1 stycznia 2022 r., Spółka jest i będzie uprawniona do zaliczenia do kosztów
    uzyskania przychodów odpisów amortyzacyjnych dokonywanych zgodnie z przepisami art.
    16a-16m ustawy o CIT od wartości początkowej Nieruchomości w sytuacji, w której
    Nieruchomość dla celów bilansowych nie stanowi środka trwałego podlegającego
    rachunkowym odpisom amortyzacyjnym.
    Zgodnie z art. 15 ust. 6 ustawy o CIT w brzmieniu obowiązującym od dnia 1 stycznia 2022
    r., kosztem uzyskania przychodów są odpisy z tytułu zużycia środków trwałych oraz
    wartości niematerialnych i prawnych (odpisy amortyzacyjne) dokonywane zgodnie z art.
    16a-16m, przy czym w przypadku spółek nieruchomościowych odpisy dotyczące środków
    trwałych zaliczonych do grupy 1 Klasyfikacji nie mogą być w roku podatkowym wyższe, niż
    dokonywane zgodnie z przepisami o rachunkowości odpisy amortyzacyjne lub
    umorzeniowe z tytułu zużycia środków trwałych, obciążające w tym roku podatkowym
    wynik finansowy jednostki.
    Stosownie do art. 16a ust. 1 ustawy o CIT, amortyzacji podlegają, z zastrzeżeniem art. 16c
    ustawy o CIT, stanowiące własność lub współwłasność podatnika, nabyte lub wytworzone
    we własnym zakresie, kompletne i zdatne do użytku w dniu przyjęcia do używania, m.in.
    budowle, budynki oraz lokale będące odrębną własnością o przewidywanym okresie
    używania dłuższym niż rok, wykorzystywane przez podatnika na potrzeby związane z
    prowadzoną przez niego działalnością gospodarczą albo oddane do używania na
    podstawie umowy najmu, dzierżawy lub umowy określonej w art. 17a pkt 1 ustawy o CIT,
    zwane środkami trwałymi.
    Zgodnie z opisem stanu faktycznego, środek trwały w postaci Nieruchomości, znajdujący
    się w podatkowej ewidencji środków trwałych Wnioskodawcy, spełnia kryteria podane w
    art. 16a ust. 1 ustawy o CIT. Jednocześnie nie będą miały do niego zastosowania
    wyłączenia z kosztów uzyskania przychodu przewidziane w art. 16 ustawy o CIT. Tym
    samym, co do zasady, Spółka uprawniona jest do dokonywania podatkowych odpisów
    amortyzacyjnych z tytułu zużycia Nieruchomości.
    Zdaniem Wnioskodawcy, wprowadzenie do art. 15 ust. 6 ustawy o CIT ograniczenia
    wysokości podatkowych odpisów amortyzacyjnych do wysokości odpisów dokonywanych
    na cele rachunkowe zakłada zastosowanie tego ograniczenia wyłącznie do spółek
    nieruchomościowych, które aktywa, zaliczone do Grupy 1 KŚT, traktują również dla
    potrzeb rachunkowych jako środki trwałe podlegające amortyzacji, a dokonywanymi
    odpisami amortyzacyjnymi obciążają wynik finansowy jednostki.
    Omawiany art. 15 ust. 6 ustawy o CIT w znowelizowanym brzmieniu będzie miał zatem
    zastosowanie w sytuacjach, w których zostaną spełnione łącznie następujące warunki:
    1) Podatnik jest spółką nieruchomościową w rozumieniu art. 4a pkt 35 ustawy o CIT.
    2) Spółka nieruchomościowa posiada środki trwałe zaliczane do Grupy 1 KŚT, od których
      dokonuje odpisów amortyzacyjnych dla celów podatkowych.
    3) Aktywa te jednocześnie stanowią środki trwałe w rozumieniu UoR, od których podatnik
      dokonuje odpisów amortyzacyjnych i które obciążają wynik finansowy jednostki.
    Spółka nie spełnia ww. warunku nr 3. W efekcie, według Wnioskodawcy, ograniczenie
    przewidziane art. 15 ust. 6 ustawy o CIT nie będzie miało w jego przypadku zastosowania.
    Analizując bowiem spełnienie przez Spółkę każdego z wyżej wspomnianych warunków,
    zauważyć należy, iż:

    Ad. 1. Spółka jest spółką nieruchomościową w rozumieniu art. 4a pkt 35 ustawy o CIT.
      Działa ona w formie spółki z ograniczoną odpowiedzialnością, zobowiązanej do
      sporządzenia bilansu na podstawie przepisów o rachunkowości, w którym na ostatni
      dzień roku poprzedzającego rok podatkowy, co najmniej 50% wartości bilansowej jej
      aktywów stanowiły nieruchomości położone na terytorium Polski, których wartość
      bilansowa przekroczyła 10 000 000 zł oraz w roku poprzedzającym odpowiednio rok
      podatkowy przychody podatkowe z tytułu najmu stanowiły ponad 60% ogółu
      przychodów podatkowych Spółki. Zatem warunek przedstawiony powyżej w punkcie
      1 należy uznać za spełniony.
    Ad. 2. Spółka posiada środki trwałe zaliczane do Grupy 1 KŚT, od których dokonuje
      odpisów amortyzacyjnych dla celów podatkowych. Warunek przedstawiony w
      punkcie 2 należy uznać za spełniony.
    Ad. 3. Spółka nie zalicza Nieruchomości do środków trwałych w rozumieniu UoR, a do
      inwestycji i tym samym nie dokonuje odpisów amortyzacyjnych od Nieruchomości,
      które obciążałyby wynik finansowy. Należy podkreślić, iż przepis art. 15 ust. 6 ustawy
      o CIT odnosi się trzy razy do terminu "środka trwałego" - dwa razy w ujęciu
      podatkowym, a za trzecim razem w ujęciu rachunkowym. Dlatego przepis ten,
      zdaniem Wnioskodawcy, należy stosować wyłącznie w odniesieniu do amortyzacji
      podatkowej środków trwałych, które również dla celów rachunkowych traktowane są
      jako środki trwałe. Skoro Spółka nie traktuje Nieruchomości jako środka trwałego z
      perspektywy rachunkowej i nie dokonuje od niej odpisów amortyzacyjnych
      obciążających wynik finansowy Spółki, warunek przedstawiony w punkcie 3 należy
      uznać za niespełniony.
    Z treści art. 15 ust. 6 ustawy o CIT jednoznacznie wynika, że wszystkie trzy warunki muszą
    być spełnione łącznie, aby ograniczenie dotyczące zaliczania do kosztów podatkowych
    odpisów amortyzacyjnych miało zastosowanie w przypadku spółki nieruchomościowej.
    Oznacza to, zdaniem Wnioskodawcy, iż ograniczenie wprowadzone w Nowelizacji w art. 15
    ust. 6 ustawy o CIT nie ma zastosowania do spółek nieruchomościowych, które nie spełnią
    chociażby jednego z tych warunków, a w szczególności nie ma zastosowania w przypadku,
    gdy środek trwały z Grupy 1 KŚT nie stanowi w rozumieniu UoR środka trwałego
    podlegającego amortyzacji dla celów bilansowych i tym samym odpisy amortyzacyjne nie
    obciążają wyniku finansowego jednostki.
    W kontekście ostatniego z wymienionych wyżej warunków, należy zauważyć, że w
    znowelizowanym przepisie art. 15 ust. 6 ustawy o CIT ustawodawca w żadnym jego
    miejscu nie wskazał warunku, że w przypadku kiedy spółka nieruchomościowa nie
    dokonuje odpisów amortyzacyjnych na podstawie UoR, ponieważ traktuje składnik
    majątku w postaci nieruchomości jako inwestycja długoterminowa (w rozumieniu art. 3
    ust. 1 pkt 17 UoR), należy uznać, że wartość odpisu amortyzacyjnego w rozumieniu
    przepisów o rachunkowości wynosi 0 złotych. Takie założenie oznaczałoby, że na potrzeby
    zastosowania art. 15 ust. 6 ustawy o CIT, należy przyjąć fikcję, zgodnie z którą
    nieruchomość dla potrzeb rachunkowych traktowana jest jako środek trwały i
    jednocześnie, biorąc pod uwagę, iż w takiej okoliczności odpisy amortyzacyjne w
    rozumieniu UoR nie obciążyłyby wyniku finansowego jednostki, wysokość takich odpisów
    wynosiłaby 0 złotych. Ustawodawca w tym przypadku nie wprowadził żadnych limitów
    kwotowych do ustawy o CIT, co według Wnioskodawcy jednoznacznie prowadzi do
    wniosku, iż kwota odpisów amortyzacyjnych (rachunkowych) wynosząca 0 złotych nie jest
    wartością, którą spółka nieruchomościowa powinna przyjmować jako kwotę limitu dla
    odpisów amortyzacyjnych podatkowych zaliczanych do kosztów podatkowych. Taki pogląd
    został niejednokrotnie wyrażony w wyrokach wojewódzkich sądów administracyjnych
    [dalej: WSA]. Jako przykład można przywołać wyrok WSA z dnia 20 sierpnia 2024 r., (sygn.
    III SA/Wa 1423/24), w którym sąd stwierdził , iż: „Sąd podkreśla na tym tle, że podziela
    pogląd, że skoro wykładany również w tej sprawie przepis odnosi się do odpisów
    "dokonywanych zgodnie z przepisami o rachunkowości", to nie sposób przyjąć, że w

    sytuacji braku amortyzowania składnika majątkowego na podstawie przepisów ustawy o
    rachunkowości "wartość odpisu amortyzacyjnego (umorzeniowego)... osiąga wartość 0".
    Takie odczytanie art. 15 ust. 6 ustawy o CIT jest bezpośrednio niezgodne już tylko z
    językowym brzmieniem cyt. unormowania, tzn. stanowi wykładnię contra legem. Prowadzi
    bowiem do utożsamienia wyrażenia "dokonywanie" z brakiem takiej czynności, co zresztą
    wynika wprost z motywów spornej interpretacji, skoro organ wskazuje na to, że "spółka
    nie dokonuje odpisów amortyzacyjnych na podstawie przepisów o rachunkowości"
    (tamże). Jednocześnie trudno nie dostrzec braku konsekwencji w argumentacji organu,
    skoro na etapie odpowiedzi na skargę zauważono , że "wprowadzona zmiana w praktyce
    oznacza, że podatkowe odpisy amortyzacyjne ujmowane w kosztach uzyskania
    przychodów nie mogą być wyższe od odpisów dokonywanych na podstawie przepisów o
    rachunkowości”.
    Według Wnioskodawcy z cytowanego powyżej wyroku, a w szczególności ze względu na
    zwrócenie przez WSA uwagi na literalne brzmienie przepisu art. 15 ust. 6 ustawy o CIT i
    użyte w nim słowo „dokonywane” odnośnie odpisów amortyzacyjnych rachunkowych
    zasadnym jest uznanie, że konieczność ustalenia czy wysokość odpisów amortyzacyjnych
    podatkowych jest wyższa niż wysokość odpisów dokonywanych zgodnie z przepisami o
    rachunkowości, dotyczy wyłącznie spółek nieruchomościowych, które w rzeczywistości tej
    amortyzacji bilansowej dokonują. Do takiego wniosku doszedł również WSA w Gdańsku w
    wyroku z dnia 3 grudnia 2024 r. (sygn. I SA/Gd 681/24), zgodnie z którym: „(...) w sytuacji
    takiej, jak znajduje się Skarżąca, tj. gdy aktywów zaliczanych do Grupy 1 KŚT, nie traktuje
    jako środków trwałych podlegających amortyzacji (gdyż traktuje je jako "nieruchomości
    inwestycyjne" w rozumieniu art. 3 ust. 1 pkt 17 ustawy o rachunkowości) i w konsekwencji
    nie dokonuje odpisów amortyzacyjnych w rozumieniu ustawy o rachunkowości (i tym
    samym nie obciążają one wyniku finansowego jednostki), ograniczenie wynikające z art.
    15 ust. 6 u.p.d.o.p. nie znajduje wobec Skarżącej zastosowania. Dopiero w przypadku,
    gdyby spółka nieruchomościowa traktowała przedmiotowe aktywa jako środki trwałe
    podlegające amortyzacji (i odpisy obciążały w danym roku podatkowym wynik finansowy
    tej jednostki), wówczas znajdowałoby zastosowanie ograniczenie wynikające z art. 15 ust.
    6 u.p.d.o.p. limitujące wysokość odpisów (i odnoszące tę wysokość do wysokości
    stosowanych przez spółkę odpisów wynikających w rozumieniu ustawy o rachunkowości)”.
    Znowelizowane brzmienie art. 15 ust. 6 ustawy o CIT nie wprowadza także obowiązku
    porównania wysokości podatkowych odpisów amortyzacyjnych do hipotetycznych
    wartości bilansowych odpisów amortyzacyjnych, jakie skalkulowałaby spółka
    nieruchomościowa, gdyby amortyzowała nieruchomość. W pierwszej kolejności należy
    zauważyć, że przepisy UoR nie określają wprost wysokości stawek amortyzacyjnych w
    odniesieniu do poszczególnych rodzajów środków trwałych jak ma to miejsce w przypadku
    ustawy o CIT. Zgodnie art. art. 32 UoR, przy ustalaniu okresu amortyzacji i rocznej stawki
    amortyzacyjnej uwzględnia się okres ekonomicznej użyteczności środka trwałego, na
    określenie którego wpływają w szczególności:
        liczba zmian, na których pracuje środek trwały,
        tempo postępu techniczno-ekonomicznego,
        wydajność środka trwałego mierzona liczbą godzin jego pracy lub liczbą
        wytworzonych produktów albo innym właściwym miernikiem,
        prawne lub inne ograniczenia czasu używania środka trwałego.
    Okres amortyzacji i rocznej stawki amortyzacyjnej ustala się odrębnie dla każdego środka
    trwałego mając na uwadze powyższe wytyczne. Oznacza to, że dwa takie same środki
    trwałe zaliczone do tej samej grupy KŚT, mogą być amortyzowane przez różny okres i
    według różnych stawek amortyzacyjnych.

    Zatem mając na uwadze treść przepisów ustawy o CIT oraz UoR w zakresie stawek
    amortyzacyjnych, a także treść znowelizowanego przepisu art. 15 ust. 6 ustawy o CIT,
    przeprowadzenie testu na potrzeby analizowanego przepisu prowadziłoby do określenia
    przez podatnika hipotetycznej stawki amortyzacji dla potrzeb rachunkowych. Byłoby to
    działaniem sztucznym i mogłoby być podważane przez organy podatkowe, w przypadku
    kiedy podatnik na podstawie jego obiektywnych przesłanek określiłby stawki amortyzacji
    na potrzeby rachunkowe na takim poziomie, w którym rachunkowe odpisy amortyzacyjne
    byłby co najmniej równe podatkowym odpisom amortyzacyjnym. Gdyby celem
    ustawodawcy byłoby przeprowadzenie takiego testu na potrzeby zastosowania
    ograniczenia wynikającego z art. 15 ust. 6, taki zapis znalazłby się w treści
    znowelizowanego przepisu wraz z określeniem okoliczności oraz zasad przeprowadzania
    takiego testu a także zasad określania hipotetycznych rachunkowych stawek amortyzacji.
    Z brzmienia wprowadzonego ograniczenia nie można w żaden sposób wywieść, że aby
    spółka nieruchomościowa mogła dokonywać odpisów amortyzacyjnych (po 1 stycznia
    2022 r.), chociaż nie dokonuje ich na podstawie przepisów UoR, gdyż stosuje inne
    standardy rachunkowości (np. MSR-y lub wartość godziwą), powinna przeprowadzić
    operację porównania wysokości tych odpisów ustalonych według stosowanych
    standardów rachunkowości (w sprawie według wartości godziwej) do hipotetycznej
    wartości tych odpisów ustalonej zgodnie z przepisami o rachunkowości. I wówczas, jeżeli
    taka operacja porównawcza wykaże, że odpisy według innych standardów rachunkowości,
    w tym według wartości godziwej, byłyby wyższe niż według hipotetycznej wartości
    ustalonej zgodnie z przepisami o rachunkowości, to spółka nieruchomościowa
    zobowiązana będzie do ich obniżenia do takiej wartości hipotetycznej, jaką ustaliła
    zgodnie z przepisami o rachunkowości.
    W kontekście powyższych uwag, w opinii Wnioskodawcy, warto przytoczyć również
    fragment uzasadnienia podatnika z interpretacji podatkowej z dnia 5 maja 2022 r. (sygn.
    0111-KDIB1-1.4010.402.2022.1.SG), którego zdaniem: „Zgodnie z art. 5 ust. 1 Ustawy o
    rachunkowości, przyjęte zasady (politykę) rachunkowości należy stosować w sposób
    ciągły, dokonując w kolejnych latach obrotowych jednakowego grupowania operacji
    gospodarczych, wyceny aktywów i pasywów, w tym także dokonywania odpisów
    amortyzacyjnych lub umorzeniowych, ustalania wyniku finansowego i sporządzania
    sprawozdań finansowych tak, aby za kolejne lata informacje z nich wynikające były
    porównywalne. Oznacza to, że zgodnie z Ustawą o rachunkowości, co do zasady, z
    wyłączeniem spełnienia ustawowych przesłanek nie powinno się zmieniać zasad
    dokonywania odpisów amortyzacyjnych w celu ustalania wyniku finansowego podmiotu.
    Zatem, hipotetyczna zmiana podejścia do rozliczeń finansowych Spółki, wymuszona
    nowelizacją art. 15 ust. 6 Ustawy o CIT, mogłaby jednocześnie (być - przypis Organu)
    niezgodna z ustawą o rachunkowości. Z uwagi na przyjętą przez Spółkę politykę
    rachunkowości, zachowanie konstytucyjnej zasady ochrony interesów w toku wymaga
    umożliwienia Wnioskodawcy dokonywania odpisów amortyzacyjnych związanych z
    Nieruchomością zgodnie z art. 15 ust. 6 Ustawy o CIT w jego brzmieniu obowiązującym do
    dnia 1 stycznia 2022 r.”
    Dodatkowo należy pamiętać, że w doktrynie polskiego prawa publicznego, podkreśla się
    niezależność prawa podatkowego i przepisów określających zasady prowadzenia
    rachunkowości. Zgodnie ze stanowiskiem wyrażonym w wyroku WSA w Łodzi z dnia 24
    sierpnia 2016 r. (sygn. akt I SA/Łd 550/16) prawo podatkowe i prawo bilansowe są
    względem siebie niezależne i jak stwierdził sąd: „Podkreślić należy fakt, że prawo
    podatkowe i prawo bilansowe są względem siebie autonomiczne, dlatego też zapisy
    dokonywane w księgach rachunkowych, których zadaniem jest rejestrowanie zdarzeń
    gospodarczych i odpowiadających im operacji gospodarczych, nie mogą modyfikować
    unormowań zawartych w materialnym prawie podatkowym. Prawo rachunkowe określa
    przede wszystkim o prawidłowym sposobie prowadzenia ksiąg, nie rozstrzyga natomiast o
    prawnej kwalifikacji określonych wydatków jako kosztów uzyskania przychodów w

    rozumieniu przepisów podatkowych”. Z kolei w wyroku Naczelnego Sądu
    Administracyjnego [dalej: NSA] z dnia 11 grudnia 2018 r. (sygn. akt II FSK 3487/16)
    stwierdzono, że „(...) w ustawach podatkowych musi istnieć bezpośrednie odwołanie do
    konkretnych przepisów ustawy o rachunkowości, przepisów wykonawczych wydanych na
    jej podstawie lub Międzynarodowych Standardów Rachunkowości, czy Międzynarodowych
    Standardów Sprawozdawczości Finansowej, aby mogły one zostać uznane za kreujące
    prawa i obowiązki podatkowe”.
    Z przytoczonych orzeczeń wynika, że w polskim prawie funkcjonuje silne ograniczenie w
    wywoływaniu skutków podatkowych przez przepisy rachunkowe, a jakikolwiek wpływ
    zasad stosowanych na potrzeby bilansowe na rozliczenia podatkowe powinien wynikać z
    bezpośredniego odwołania do konkretnych przepisów rachunkowych w treści ustaw
    podatkowych. Ustawa o CIT, a w szczególności art. 15 ust. 6 tejże ustawy nie wiążą w
    swoich zapisach bezpośrednio sposobu ewidencjonowania środków trwałych Grupy 1 KŚT
    przez spółki nieruchomościowe dla celów rachunkowych (bilansowych) z ich traktowaniem
    na potrzeby podatkowe. W interpretacji indywidualnej z dnia 5 maja 2022 r. (sygn. 0111-
    KDIB1- 1.4010.398.2022.1.SH) wnioskodawca zauważył ponadto, że „uzależnienie od
    zmiany wprowadzonej w art. 15 ust. 6 Ustawy o CIT wyboru lub zmiany stosowanej przez
    jednostkę polityki rachunkowej wykraczałoby poza zakres przedmiotowy wynikający z art.
    1 ust. 1 Ustawy o CIT. Nie istnieje również odrębny przepis ani doktryna, które taki
    obowiązek na Spółkę by nakładały. Co więcej, zdaniem Wnioskodawcy, zastosowanie
    takiej obligacji dyskryminowałoby w sposób arbitralny podatników, którzy w zgodzie z
    odrębnymi przepisami o rachunkowości prowadzą własną politykę rachunkowości
    metodą inną, niż ta, do której odwołuje się art. 15 ust. 6 Ustawy o CIT w brzmieniu po 31
    grudnia 2021 r.”
    W tym miejscu Wnioskodawca zauważa, że obowiązek zastosowania art. 15 ust. 6 ustawy
    o CIT w jego znowelizowanym brzmieniu wobec Nieruchomości sklasyfikowanej w Grupie
    1 KŚT, naruszałby w kontekście opisanego stanu faktycznego konstytucyjne prawa Spółki.
    Wynika to z faktu, że Nieruchomość została wprowadzona do ewidencji środków trwałych
    i amortyzowana zgodnie z przepisami ustawy o CIT przed 1 stycznia 2022 r., czyli przed
    wejściem w życie przepisów Nowelizacji. Pozbawienie możliwości kontynuacji amortyzacji
    Nieruchomości na zasadach przyjętych przed zmianą przepisów, zdaniem Wnioskodawcy,
    stałoby w sprzeczności z zasadą ochrony praw nabytych i zasadą ochrony interesów w
    toku, wyrażonymi w art. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r.
    (Dz.U. z 1997 r. Nr 78 poz. 483 ze zm; dalej: Konstytucja). Taka zależność została
    zauważona już w 2015 r. przez Trybunał Konstytucyjny [dalej: TK], który w orzeczeniu z
    dnia 10 lutego 2015 r. (sygn. akt P 10/11) wydanym w związku ze zmianami legislacyjnymi
    ograniczającymi uprawnienia podatników do uwzględniania w kosztach uzyskania
    przychodu dokonywanych odpisów amortyzacyjnych. TK orzekł, że: „Sąd pytający przyjął,
    że pozbawienie możliwości kontynuowania amortyzacji prawa użytkowania
    nieruchomości, rozpoczętej w 1996 r. (na podstawie § 2 ust. 2 rozporządzenia Ministra
    Finansów z dnia 20 stycznia 1995 r. w sprawie amortyzacji środków trwałych oraz wartości
    niematerialnych i prawnych, a także aktualizacji wyceny środków trwałych, Dz.U. Nr 7, poz.
    34, ze zm.; dalej: „rozporządzenie z 20 stycznia 1995 r.”), której okres 1 stycznia 2000 r. nie
    upłynął (wejście w życie ustawy zmieniającej z 1999 r.), pozostaje w sprzeczności z zasadą
    ochrony praw nabytych i zasadą ochrony interesów w toku, wyrażonymi w art. 2
    Konstytucji, pozbawienie podatnika prawa osiągnięcia celu amortyzacji, jakim jest
    zaliczenie w koszty podatkowe całości wartości początkowej środka trwałego lub wartości
    niematerialnych i prawnych rozłożonych w czasie. W ocenie sądu pytającego
    ustawodawca nie powinien w trakcie amortyzacji zmieniać zasad polegających na
    wykluczeniu z obiektów podlegających amortyzacji składnika majątku, którego
    amortyzację rozpoczęto ale przed tymi zmianami nie zakończono.”
    W ww. orzeczeniu TK stwierdził również, cytując własny wyrok z dnia 25 czerwca 2002 r.
    (sygn. akt K 45/01), że: „Swoboda w kształtowaniu materialnych treści prawa podatkowego
    jest jednak równoważona z istnieniem obowiązku przestrzegania konstytucyjnych

    standardów demokratycznego państwa prawnego. Do standardów tych należy w
    szczególności zasada ochrony zaufania jednostki do państwa i stanowionego przez nie
    prawa, a także ochrony praw nabytych oraz ochrony interesów w toku, które stanowią
    konkretyzację wymienionej zasady konstytucyjnej”.
    Zgodnie z wyrażanym w orzeczeniach poglądem, według TK podatnik powinien mieć
    możliwość przewidzenia konsekwencji poszczególnych zachowań i zdarzeń na gruncie
    obowiązujących w danym momencie przepisów oraz zasadne jest jego oczekiwanie, że
    zasady te nie będą ustalane w sposób arbitralny. W wyroku z dnia 25 listopada 2010 r.
    (sygn. akt K 27/09) TK orzekł następująco: „Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem TK
    zasada ta głosi zakaz arbitralnego znoszenia lub ograniczania praw podmiotowych
    przysługujących jednostce lub innym podmiotom prywatnym występującym w obrocie
    prawnym”.
    Zdaniem Wnioskodawcy, w opozycji do utrwalonego orzecznictwa TK stałoby
    zastosowanie znowelizowanej treści art. 15 ust. 6 ustawy o CIT w treści obowiązującej od 1
    stycznia 2022 r. w stosunku do już prowadzonych przez Spółkę rozliczeń podatkowych,
    gdyż wiązałoby się to z odebraniem Spółce prawa do uwzględniania dokonywanych
    dotychczas odpisów amortyzacyjnych do kosztów podatkowych. Na gruncie art. 2
    Konstytucji i w świetle przytoczonego orzecznictwa TK, podmiot gospodarczy wypełniający
    dotychczas swoje zobowiązania zgodnie z UoR i ustawą o CIT, powinien mieć możliwość
    dokończenia rozpoczętych wcześniej przedsięwzięć podjętych na podstawie
    wcześniejszych regulacji na dotychczasowych zasadach.
    Kontynuując argumentację opierającą się na przysługujących podatnikowi prawach, należy
    zwrócić uwagę, że model działalności Spółki co do zasady przewiduje, że Spółka
    pozostanie właścicielem i wynajmującym Nieruchomości w perspektywie
    długoterminowej. Poniesienie kosztu związanego z nabyciem / wytworzeniem
    Nieruchomości przez Spółkę stanowi kluczowy koszt jej działalności, bez poniesienia
    którego nie byłaby w stanie funkcjonować tj. prowadzić działalności gospodarczej w
    zakresie najmu komercyjnego i z tego tytułu osiągać przychodu podatkowego. Tym
    samym Spółka byłaby zobowiązana do rozliczania podatku. W myśl art. 7 ust. 1 i art. 7 ust.
    2 ustawy o CIT, w celu opodatkowania podatkiem dochodowym ustawodawca, co do
    zasady umożliwia podatnikowi, na cele określenia podstawy opodatkowania, uwzględnić
    zarówno przychody uzyskiwane z prowadzonej działalności jak i koszty pomniejszające te
    przychody. Jedną z pozycji kosztów uzyskania przychodu ponoszonych przez podatnika
    przewidzianą w ramach ustawy o CIT są odpisy amortyzacyjne dokonywane zgodnie z
    przepisami art. 16a-16m ustawy o CIT. Zatem z założenia odpisy amortyzacyjne dają
    prawo do zaliczenia do kosztów uzyskania przychodu, wydatków poniesionych na
    wytworzenie środków trwałych, przy czym zaliczenie wydatków jest rozłożone w czasie,
    który jest determinowany stosowaną stawką amortyzacyjną. Dodatkowo dokonując
    wykładni art. 15 ust. 6 ustawy o CIT należy pamiętać, iż możliwość rozpoznawania kosztów
    uzyskania przychodu jest jednym z podstawowych praw podatnika. Dlatego odmowa
    rozpoznania takich kosztów poniesionych na nabycie Nieruchomości w trakcie
    generowania przez Spółkę przychodów z tego aktywa, stałaby w opozycji do wykładni
    przedstawionej przez NSA w prawomocnym orzeczeniu z dnia 6 grudnia 2019 r. (sygn. II
    FSK 2078/19). Sprawa co prawda odnosiła się do możliwości zaliczenia do kosztów
    podatkowych wydatków na nabycie udziałów na podstawie art. 15 ust. 1 w związku z art.
    16 ust. 1 pkt 8 ustawy o CIT, niemniej NSA wskazał w nim, iż: "Argumentacja ta służyła
    jednocześnie wykazaniu przez WSA w Gliwicach, że również art. 15 ust. 1 w związku z art.
    16 ust. 1 pkt 8 u.p.d.o.p. nie daje podstaw, aby kwestionować prawo skarżącej jako
    podatnika do zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów wydatków na nabycie udziałów
    z uwagi na chęć organów podatkowych do przeciwdziałania uzyskaniu korzyści
    podatkowej przez podatnika. Powołane przepisy nie stanowią bowiem klauzuli obejścia
    prawa podatkowego, ale regulują podstawowe prawo podatnika do rozpoznawania
    kosztów uzyskania przychodów. Powyższe powoduje, że przedstawiony przez Dyrektora
    IAS zarzut jest bezskuteczny, zarówno ze względu na niespełnienie powyżej wskazanych

    wymogów formalnych (konstrukcyjnych), jak również dlatego, że jest pozbawiony podstaw
    ".
    W opinii Wnioskodawcy, uznanie, iż określony w omawianym przepisie limit, dotyczy
    wszystkich spółek nieruchomościowych stałoby w sprzeczności z założeniami zmian
    wprowadzonych do ustawy o CIT w ramach Nowelizacji i ich Uzasadnieniem, a także z
    przedstawionym orzecznictwem TK oraz wykładnią NSA, zgodnie z którymi możliwość
    rozpoznawania kosztów podatkowych jest jednym z podstawowych praw podatnika.
    Mając zatem na uwadze powyższe, w opinii Wnioskodawcy, warunek limitowania
    wysokości odpisów amortyzacyjnych do kosztów podatkowych zawarty w art. 15 ust. 16
    ustawy o CIT, nie obejmuje dyspozycją wszystkich podatników, będących spółkami
    nieruchomościowymi, a jedynie wskazuje na przypadki, w których niniejsze ograniczenie
    będzie mieć zastosowanie.
    Oprócz wskazanych wyżej argumentów, niezwykle istotne, według Spółki, jest zwrócenie
    uwagi na konstrukcję prawną znowelizowanego przepisu. Ustawodawca, omawiane
    ograniczenie, zdecydował się zawrzeć w przepisie, który w swojej treści w pierwszej
    kolejności przyznaje podatnikowi prawo zaliczenia do kosztów podatkowych odpisów
    amortyzacyjnych, a dopiero w dalszej części wskazuje, iż prawo to może być ograniczone,
    jeśli podatnikiem jest spółka nieruchomościowa, której odpisy amortyzacyjne od środka
    trwałego zaliczonego do 1 Grupy KŚT były wyższe niż te, które spółka dokonywała zgodnie
    z UoR i które obciążały wynik finansowy podatnika. Znowelizowanie przepisu art. 15 ust. 6
    ustawy o CIT poprzez zmianę jego treści, nie zaś dodanie do art. 16 ust. 1 ustawy o CIT
    kolejnego wyłączenia z kosztów podatkowych może sugerować, iż celem ustawodawcy nie
    było całkowite wyłączenie możliwości zaliczenia do kosztów podatkowych przez spółki
    nieruchomościowe odpisów amortyzacyjnych od określonych środków trwałych, a jedynie
    ograniczenie ich wysokości.
    Ponadto, w ramach tej samej Nowelizacji ustawodawca zastosował wprost konstrukcję
    zakazu zaliczania do kosztów uzyskania przychodów odpisów amortyzacyjnych od innych
    środków trwałych, tj. nieruchomości mieszkaniowych (od budynków i lokali mieszkalnych)
    poprzez dodanie pkt 2a w art. 16c ustawy o CIT. Zasadnym zatem jest stwierdzenie, że
    gdyby zamiarem ustawodawcy w odniesieniu do spółek nieruchomościowych było
    całkowite wyłączenie możliwości zaliczania do kosztów uzyskania przychodów odpisów
    amortyzacyjnych od środków trwałych zaliczonych do Grupy 1 KŚT, to jako racjonalny
    prawodawca, zastosowałyby analogiczną technikę legislacyjną i wprowadziłby omawiane
    ograniczenie do art. 16 ust. 1 ustawy o CIT. Zdaniem Wnioskodawcy brak jest więc
    podstaw dla domniemywania tożsamości skutków ww. regulacji prawnych, a więc
    interpretowania art. 15 ust. 6 ustawy o CIT w sposób rozszerzający, tj. taki, aby umożliwiał
    on osiągnięcie skutku analogicznego do przewidzianego w art. 16c pkt 2a ustawy o CIT.
    Opierając dalszą argumentację na intencjach ustawodawcy do wprowadzenia nowego
    brzmienia przepisu art. 15 ust. 6 ustawy o CIT, Wnioskodawca chciałby ponownie odnieść
    się do treści Uzasadnienia projektu Nowelizacji. Głównym celem wprowadzenia zmian
    zawartych w całej Nowelizacji było stworzenie przyjaznego i sprawiedliwego sytemu
    podatkowego, który miał wspomóc rozwój polskiej gospodarki w obliczu wyzwań
    wynikających m.in. ze skutków pandemii Covid-19 oraz przeciwdziałać agresywnej
    optymalizacji podatkowej. Należy zauważyć, że przyjęcie przez Wnioskodawcę polityki
    rachunkowej w zakresie traktowania nieruchomości opisanej w stanie faktycznym i
    zdarzeniu przyszłym, nie stanowi formy optymalizacji podatkowej. Forma prowadzenia
    rozliczeń rachunkowych jest zgodna ze standardami rachunkowości, pozwalającymi na
    rzetelne przedstawienie sytuacji finansowej Spółki.
    Wnioskodawca zwraca uwagę, że prezentowane we wniosku stanowisko Spółki jest
    zgodne z aktualnym orzecznictwem WSA, które jest jednolite i przychylne podatnikowi.
    Podkreślił to także WSA w Warszawie w cytowanym już wcześniej wyroku z dnia 20
    sierpnia 2024 r. (sygn. III SA/Wa 1423/24): „W punkcie wyjścia wskazać należy, że
    przedmiotowe zagadnienie doczekało się już utrwalonej praktyki interpretacyjnej tut.

    Sądu, zbieżnej ze stanowiskiem strony skarżącej. W szeregu orzeczeń wyrażono
    mianowicie pogląd, że w przypadku ujęcia na potrzeby bilansowe nieruchomości jako
    "nieruchomości inwestycyjne", wobec czego spółka nieruchomościowa nie dokonuje od
    takiej nieruchomości odpisów amortyzacyjnych na podstawie przepisów o rachunkowości,
    ograniczenie uregulowane w art. 15 ust. 6 ustawy o CIT nie znajdzie zastosowania.
    Stosowanie wspomnianego ograniczenia wysokości odpisów amortyzacyjnych uzależnione
    jest bowiem, na co słusznie zwraca uwagę skarżąca, od dokonywania przez podatnika
    odpisów amortyzacyjnych obciążających wynik finansowy (bilansowy) spółki
    nieruchomościowej”.
    Końcowym argumentem, opierającym się na wyrażanych przez WSA opiniach, iż brzmienie
    nowowprowadzonej regulacji art. 15 ust. 6 ustawy o CIT nie realizuje celu wynikającego z
    Uzasadnienia projektu ustawy wprowadzającej tę regulację, zdaniem Wnioskodawcy
    zasadnym będzie powołanie się na treść art. 2a Ordynacji podatkowej, nakazującym
    niedające się usunąć wątpliwości co do treści przepisów prawa podatkowego rozstrzygać
    na korzyść podatnika (tzw. zasada in dubio pro tributario).
    Wobec tego, od dnia 1 stycznia 2022 r. art. 15 ust. 6 ustawy o CIT należy stosować
    wyłącznie do spółek nieruchomościowych, które dokonują od nieruchomości odpisów
    amortyzacyjnych w ciężar kosztów bilansowych.
    Podsumowując powyższe uwagi, na podstawie przedstawionych argumentów, Spółka stoi
    na stanowisku, iż w świetle art. 15 ust. 6 ustawy o CIT w brzmieniu obowiązującym od dnia
    1 stycznia 2022 r., jest i będzie uprawniona do zaliczenia do kosztów uzyskania
    przychodów odpisów amortyzacyjnych dokonywanych zgodnie z przepisami art. 16a-16 m
    ustawy o CIT od wartości początkowej Nieruchomości w sytuacji, w której Nieruchomość
    dla celów bilansowych nie stanowi środka trwałego podlegającego odpisom
    amortyzacyjnym.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest nieprawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Ocena prawna przedstawionego przez Spółkę zagadnienia wymaga odniesienia się do
    definicji kosztów uzyskania przychodów, zawartej w art. 15 ust. 1 ustawy z dnia 15 lutego
    1992 roku o podatku dochodowym od osób prawnych (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 278, dalej:
    „ustawa o CIT”), zgodnie z którą:
      kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów
      ze źródła przychodów lub w celu zachowania albo zabezpieczenia źródła
      przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 16 ust. 1. Koszty poniesione
      w walutach obcych przelicza się na złote według kursu średniego ogłaszanego przez
      Narodowy Bank Polski z ostatniego dnia roboczego poprzedzającego dzień
      poniesienia kosztu.
    W myśl tego przepisu, wszystkie poniesione wydatki związane z prowadzoną działalnością
    gospodarczą, po wyłączeniu zastrzeżonych w ustawie, są kosztami uzyskania przychodów,
    o ile pozostają w związku przyczynowo-skutkowym z osiąganymi przychodami
    (poniesienie wydatku ma wpływ na powstanie, zwiększenie, zachowanie lub
    zabezpieczenie tego przychodu).
    W świetle powyższego, aby wydatek poniesiony przez podatnika stanowił dla niego koszt
    uzyskania przychodu, muszą być spełnione następujące warunki:
        został poniesiony przez podatnika, tj. w ostatecznym rozrachunku musi on zostać
        pokryty z zasobów majątkowych podatnika (nie stanowią kosztu uzyskania
        przychodu podatnika wydatki, które zostały poniesione na działalność podatnika
        przez osoby inne niż podatnik),

        jest definitywny (rzeczywisty), tj. wartość poniesionego wydatku nie została
        podatnikowi w jakikolwiek sposób zwrócona,
        pozostaje w związku z prowadzoną przez podatnika działalnością gospodarczą,
        poniesiony został w celu uzyskania, zachowania lub zabezpieczenia przychodów lub
        może mieć wpływ na wielkość osiągniętych przychodów,
        został właściwie udokumentowany,
        nie może znajdować się w grupie wydatków, których zgodnie z art. 16 ust. 1 ww.
        ustawy nie uważa się za koszty uzyskania przychodów.
    Z powyższego przepisu wynika, że kosztami uzyskania przychodów są wszelkie racjonalne
    i gospodarczo uzasadnione wydatki związane z prowadzoną działalnością gospodarczą,
    których celem jest osiągnięcie, zabezpieczenie lub zachowanie źródła przychodów.
    Stosownie do art. 15 ust. 6 ustawy o CIT, w brzmieniu obowiązującym do 31 grudnia 2021
    r.,
      kosztem uzyskania przychodów są odpisy z tytułu zużycia środków trwałych oraz
      wartości niematerialnych i prawnych (odpisy amortyzacyjne) dokonywane zgodnie z
      art. 16a-16m z uwzględnieniem art. 16.
    Ustawą z dnia 29 października 2021 r. o zmianie ustawy o podatku dochodowym od osób
    fizycznych, ustawy opodatku dochodowym od osób prawnych oraz niektórych innych
    ustaw (Dz. U. z 2021 r. poz. 2105) dokonano nowelizacji m.in. ww. art. 15 ust. 6, który od 1
    stycznia 2022 r. otrzymał brzmienie,
      kosztem uzyskania przychodów są odpisy z tytułu zużycia środków trwałych oraz
      wartości niematerialnych i prawnych (odpisy amortyzacyjne) dokonywane zgodnie z
      art. 16a-16m, przy czym w przypadku spółek nieruchomościowych odpisy dotyczące
      środków trwałych zaliczonych do grupy 1 Klasyfikacji nie mogą być w roku
      podatkowym wyższe niż dokonywane zgodnie z przepisami o rachunkowości odpisy
      amortyzacyjne lub umorzeniowe z tytułu zużycia środków trwałych, obciążające w
      tym roku podatkowym wynik finansowy jednostki.
    W myśl art. 16a ust. 1 ustawy o CIT,
      amortyzacji podlegają, z zastrzeżeniem art. 16c, stanowiące własność lub
      współwłasność podatnika, nabyte lub wytworzone we własnym zakresie, kompletne i
      zdatne do użytku w dniu przyjęcia do używania:
        1. budowle, budynki oraz lokale będące odrębną własnością,
        2. maszyny, urządzenia i środki transportu,
        3. inne przedmioty
      - o przewidywanym okresie używania dłuższym niż rok, wykorzystywane przez
      podatnika na potrzeby związane z prowadzoną przez niego działalnością
      gospodarczą albo oddane do używania na podstawie umowy najmu, dzierżawy lub
      umowy określonej w art. 17a pkt 1, zwane środkami trwałymi.
    W niniejszej sprawie przedmiotem wątpliwości Spółki jest ustalenie, w świetle art. 15 ust. 6
    ustawy o CIT w brzmieniu obowiązującym od dnia 1 stycznia 2022 r., Wnioskodawca jest i
    będzie uprawniony do zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów odpisów
    amortyzacyjnych dokonywanych zgodnie z przepisami art. 16a-16m ustawy o CIT od
    wartości początkowej Nieruchomości w sytuacji, w której Nieruchomość dla celów
    bilansowych nie stanowi środka trwałego podlegającego rachunkowym odpisom
    amortyzacyjnym.
    Art. 15 ust. 6 ustawy o CIT stanowi, co do zasady, o możliwości uznania za koszty
    uzyskania przychodów odpisów amortyzacyjnych jeżeli odpisy te dokonywane są zgodnie

    z zasadami wynikającymi z tej ustawy oraz nie podlegają wyłączeniu z tej kategorii kosztów
    na podstawie art. 16 ust. 1.
    Na szczególną uwagę, ze względu na przedłożoną Organowi do rozstrzygnięcia kwestię
    zasługuje ujęcie w znowelizowanym brzmieniu art. 15 ust. 6 ustawy o CIT sposobu
    ustalenia limitu a tym samym wysokości w jakiej możliwe jest zaliczenie do kosztów
    uzyskania przychodów odpisów amortyzacyjnych dla spółek nieruchomościowych, do
    których (na co wskazano w opisie sprawy) zalicza się także Państwa Spółka.
    Wprowadzona zmiana w praktyce oznacza, że podatkowe odpisy amortyzacyjne
    ujmowane w kosztach uzyskania przychodów nie mogą być wyższe od odpisów
    dokonywanych na podstawie przepisów o rachunkowości.
    Biorąc zatem pod uwagę, że w art. 15 ust. 6 ustawy o CIT, w znowelizowanym brzmieniu,
    ustawodawca zawarł wprost odniesienie zasad, wynikających z tego przepisu do
    przepisów ustawy o rachunkowości, poprzez stwierdzenie: „(...) przy czym w przypadku
    spółek nieruchomościowych odpisy dotyczące środków trwałych zaliczonych do grupy 1
    Klasyfikacji nie mogą być w roku podatkowym wyższe niż dokonywane zgodnie z
    przepisami o rachunkowości odpisy amortyzacyjne lub umorzeniowe z tytułu zużycia
    środków trwałych, obciążające w tym roku podatkowym wynik finansowy jednostki” należy
    wskazać, że ustalenie przedmiotowego limitu, polega zatem na wyliczeniu podatkowych
    odpisów amortyzacyjnych i ich porównaniu z odpisami obliczonymi na podstawie
    przepisów o rachunkowości, przy czym wartość odpisów amortyzacyjnych, jaka może być
    uznana za koszt uzyskania przychodów, nie może być wyższa od wartości wyliczonej na
    podstawie prawa bilansowego.
    W uzasadnieniu do ustawy, która wprowadziła art. 15 ust. 6 ustawy CIT (Rządowy projekt
    ustawy o zmianie ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, ustawy o podatku
    dochodowym od osób prawnych oraz niektórych innych ustaw, druk 1532), wskazano, iż
    celem zmiany treści przepisów art. 15 ust. 6 ustawy CIT jest zmniejszenie różnic
    występujących między wartością wykazywanego przez spółkę nieruchomościową w roku
    podatkowym dochodu przed jego opodatkowaniem podatkiem dochodowym, a wartością
    wykazywanego - za ten sam okres (rok podatkowy/rok obrotowy) - zysku brutto (zysku
    przed obciążeniem podatkiem dochodowym).
    Ustalenie przedmiotowego limitu polega zatem na wyliczeniu podatkowych odpisów
    amortyzacyjnych i ich porównaniu z odpisami obliczonymi na podstawie przepisów o
    rachunkowości, przy czym wartość odpisów amortyzacyjnych jaka może być uznana za
    koszt uzyskania przychodów nie może być wyższa od wartości wyliczonej na podstawie
    prawa bilansowego. Skoro zatem, tak jak ma to miejsce w przedmiotowej sprawie, Spółka
    nie dokonuje na podstawie przepisów o rachunkowości, odpisów amortyzacyjnych
    (umorzeniowych) od posiadanej Nieruchomości (nieruchomość sklasyfikowana w grupie 1
    KŚT), nie będzie uprawniona do rozpoznania kosztów uzyskania przychodów z tytułu
    dokonywanych na podstawie ustawy o CIT odpisów amortyzacyjnych.
    Spółka będąc spółką nieruchomościową, o której mowa w art. 4a pkt 35 ustawy o CIT, jest
    bowiem adresatem omawianej normy prawnej (art. 15 ust. 6 ustawy o CIT), w której
    sposób ustalenia limitu podlegających do zaliczenia podatkowych odpisów
    amortyzacyjnych należy odnosić do wartości umorzeniowej ustalonej na podstawie
    przepisów o rachunkowości. Skoro zatem wartość odpisu amortyzacyjnego
    (umorzeniowego) w przedmiotowej sprawie osiąga wartość „0”, gdyż Spółka nie dokonuje
    amortyzacji składnika majątkowego na podstawie przepisów o rachunkowości, to - mając
    na uwadze brzmienie omawianej normy prawnej, Spółka nie jest uprawniona do
    rozpoznania odpisów amortyzacyjnych od środka trwałego zaliczonego do grupy 1
    Klasyfikacji do kosztów uzyskania przychodów na podstawie znowelizowanego przepisu
    art. 15 ust. 6 ustawy o CIT.
    Brzmienie obowiązującego od 1 stycznia 2022 r. art. 15 ust. 6 ustawy o CIT pozwala na
    jednoznaczne ustalenie omawianej normy prawnej. Wykładnia językowa w procesie

    interpretacji prawa podatkowego ma fundamentalne znaczenie i znajduje oparcie w art.
    84 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. (Dz. U. Nr 78 poz. 483 ze
    zm. dalej: „Konstytucja”).
    Należy podkreślić, że prawodawca w ustawie nowelizującej dokonując zmiany art. 15 ust.
    6 ustawy o CIT nie wprowadził przepisów przejściowych. Powyższe oznacza, że przepis ten
    ma zastosowanie do zdarzeń następujących po 1 stycznia 2022 r. Ponieważ dokonywanie
    odpisów amortyzacyjnych następuje „na bieżąco” skutki podatkowo-prawne tych działań
    powinny być ocenione na podstawie przepisów aktualnie obowiązujących.
    Odnosząc się do Państwa stwierdzenia, że obowiązek zastosowania wobec wskazanych
    we wniosku środków trwałych art. 15 ust. 6 Ustawy o CIT w jego znowelizowanym
    brzmieniu, naruszałby konstytucyjne prawa Spółki należy zauważyć, że Państwa
    stanowisko w tej kwestii zmierza do uzyskania indywidualnej interpretacji przepisów
    prawa podatkowego w oparciu o stwierdzenie niezgodność przedmiotowego przepisu z
    Konstytucją Rzeczypospolitej Polskiej.
    Zamiar uzyskania od organu podatkowego urzędowego aktu stwierdzającego niezgodność
    regulacji przepisów krajowego prawa podatkowego z aktami hierarchicznie wyższego
    rzędu nie może zostać zrealizowany w ramach postępowania w przedmiocie wydania
    indywidualnej interpretacji przepisów prawa podatkowego.
    W pierwszej kolejności wymaga ustalenia, czy w toku postępowania interpretacyjnego
    organy podatkowe są władne do dokonywania kontroli zgodności unormowań polskiego
    prawa podatkowego z postanowieniami Konstytucji.
    Udzielenie prawidłowej odpowiedzi na przedstawione powyżej zagadnienie wymaga
    uprzedniego wyjaśnienia charakteru indywidualnych interpretacji i przepisów prawa
    podatkowego, jak też specyfiki postępowania, w którym interpretacje te są wydawane.
    Stosownie do postanowień art. 14b § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja
    podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111, dalej: „Op”),
      Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej, na wniosek zainteresowanego, wydaje, w
      jego indywidualnej sprawie, interpretację przepisów prawa podatkowego
      (interpretację indywidualną).
    Specyfika postępowania interpretacyjnego przejawia się w tym, że indywidualna
    interpretacja przepisów prawa podatkowego jest wydawana wyłącznie na wniosek
    podmiotu zainteresowanego, zgodnie zaś z postanowieniami art. 14b § 3 Op.,
      składający wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej obowiązany jest do
      wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia
      przyszłego oraz do przedstawienia własnego stanowiska w sprawie oceny prawnej
      tego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego.
    Z uregulowań przytoczonego przepisu wynika, że to na podmiocie występującym z
    wnioskiem o wydanie interpretacji spoczywa obowiązek przedstawienia opisu stanu
    faktycznego lub też opisu zdarzenia przyszłego. Z powyższego wynika zatem, że organ
    interpretacyjny wydając interpretację dokonuje wykładni przepisów prawa podatkowego
    na potrzeby przedstawionego przez zainteresowanego stanu faktycznego lub też
    zdarzenia przyszłego. Zgodnie bowiem z postanowieniami art. 14c § 1 Op.,
      interpretacja indywidualna zawiera wyczerpujący opis przedstawionego we wniosku
      stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego oraz ocenę stanowiska wnioskodawcy
      wraz z uzasadnieniem prawnym tej oceny. Można odstąpić od uzasadnienia
      prawnego, jeżeli stanowisko wnioskodawcy jest prawidłowe w pełnym zakresie.
    Co przy tym szczególnie doniosłe indywidualna interpretacja przepisów prawa
    podatkowego, ze względu na brak elementu władczej konkretyzacji praw i obowiązków
    adresata tego aktu, nie stanowi formy działania administracji publicznej, w której to
    rozstrzyga się o prawach i obowiązkach jednostki. Interpretacja przepisów prawa

    podatkowego jest czynnością, która nie dotyczy uprawnień lub obowiązków wynikających
    z przepisów prawa, lecz tylko o nich się wypowiada (por. uchwała NSA z 7 lipca 2014 r.
    sygn. akt II FPS 1/14).
    W drodze wydania interpretacji przepisów prawa podatkowego nie dochodzi do
    powstania, zniesienia czy też zmodyfikowania istniejącego uprawnienia lub obowiązku.
    Specyfika interpretacji przepisów prawa podatkowego przejawia się w tym, że nie
    wywołują one bezpośrednio dla ich adresatów żadnych skutków prawnych. Z
    zastosowaniem się jednak do takich interpretacji prawodawca powiązał określone skutki,
    zgodnie bowiem z postanowieniami art. 14k § 1 Op.,
      zastosowanie się do interpretacji indywidualnej przed jej zmianą, stwierdzeniem jej
      wygaśnięcia lub przed doręczeniem organowi podatkowemu odpisu prawomocnego
      orzeczenia sądu administracyjnego uchylającego interpretację indywidualną nie
      może szkodzić wnioskodawcy, jak również w przypadku nieuwzględnienia jej w
      rozstrzygnięciu sprawy podatkowej.
    W kontekście przytoczonego przepisu podkreślenia wymaga, że wyrażona w tym przepisie
    funkcja ochronna interpretacji aktualizuje się jedynie w sytuacji, gdy adresat tejże
    interpretacji się do niej zastosuje. Innymi słowy funkcja ochronna interpretacji
    indywidualnej realizowana jest pod warunkiem zastosowania się podmiotu, który taką
    interpretację pozyskał do stanowiska w niej wyrażonego. Kierując się powyższymi
    rozważaniami należy uznać, że indywidualna interpretacja przepisów prawa podatkowego
    nie stanowi indywidualnego aktu administracyjnego, interpretacja podatkowa stanowi
    jedynie informacje co do określonej możliwości pojmowania materialnego prawa
    podatkowego oraz związanej z tym wykładni tego prawa. Występując z wnioskiem o
    wydanie interpretacji zainteresowany w istocie zwraca się do organu podatkowego z
    pytaniem o informację co do sposobu wykładni, rozumienia prawa w określonej
    przedstawionej we wniosku sytuacji. Podkreślenia w niniejszej sprawie wymaga, że w
    postępowaniu w przedmiocie wydania indywidualnej interpretacji przepisów prawa
    podatkowego - ze względu na brak możliwości ustalenia rzeczywistego stanu faktycznego -
    nie stosuje się przepisów prawa materialnego regulujących określony podatek, a jedynie
    ocenia się zgodność z prawem dokonanej przez zainteresowanego wykładni przepisów
    prawa podatkowego. W takim przypadku przepis prawa materialnego jest przez organ
    podatkowy jedynie interpretowany, a nie stosowany (por. uchwała NSA z 25 czerwca 2012
    r. sygn. akt I FPS 4/12). Powyższa specyfika postępowania interpretacyjnego jest również
    dostrzegana w doktrynie, gdzie stwierdza się, że w przypadku interpretacji indywidualnych
    ma miejsce quasi stosowanie prawa, biorąc pod uwagę to, że interpretacja dotyczy jedynie
    zaprezentowanego we wniosku stanu faktycznego, który zdarzył się lub wystąpi w
    przyszłości, a nie stanu faktycznego rodzącego określone konsekwencje prawne związane
    z powstaniem obowiązku podatkowego oraz przekształceniem go w zobowiązanie
    podatkowe (por. R. Mastalski, Glosa do wyroku NSA z 1 grudnia 2011 r. I FSK 1565/11, OSP
    2012/12/119). Organ podatkowy, wydając na wniosek zainteresowanego podmiotu
    indywidualną interpretację przepisów prawa podatkowego, nie stosuje postanowień
    materialnego prawa podatkowego, bowiem na skutek wydania interpretacji nie dochodzi
    do ustanowienia indywidualnej i konkretnej normy postępowania skierowanej wobec
    podmiotu zainteresowanego pozyskaniem interpretacji.
    Omawiając charakter indywidualnych interpretacji przepisów prawa podatkowego należy
    wskazać, że, najogólniej rzecz ujmując, istotą wykładni jest ustalenie (wyjaśnienie)
    znaczenia określonego przepisu prawnego, nasuwającego z różnych względów
    wątpliwości w sferze stosowania prawa. Wykładnia ani nic nie dodaje, ani nic nie ujmuje z
    treści przepisu, a jedynie wyjaśnia jego treść i znaczenie. Celem wykładni nie jest
    tworzenie nowych norm prawa czy ich modyfikacja, lecz ustalenie treści norm
    wysłowionych w analizowanych przepisach (tak: postanowienie TK z 26 marca 1996 r.
    sygn. akt W 12/95). W doktrynie wskazuje się przy tym, że wykładnia polega na ustaleniu
    znaczenia tekstu prawnego lub jego fragmentu (klasyfikacyjna teoria wykładni), a jeżeli dla

    rozstrzygnięcia konkretnej indywidualnej sprawy, która stanowi obszar wykorzystania
    wykładni operatywnej prawa, niezbędne jest zrekonstruowanie z przepisów prawnych
    jednoznacznej normy postępowania, wykładnia prawa unormowanie to odtwarza i
    wyjaśnia (derywacyjna koncepcja wykładni) (tak: J. Brolik, Ogólne oraz indywidualne
    interpretacje przepisów prawa podatkowego, LexisNexis 2013, dostępne w bazie danych
    Lex Omega - dokument nr 176744).
    Odnosząc się do zarysowanego problemu i podnoszonych we wniosku twierdzeń należy w
    pierwszej kolejności wskazać, że stosownie do poglądów orzecznictwa organy podatkowe
    nie mają kompetencji do badania zgodności przepisów prawa podatkowego z Konstytucją.
    Co przy tym szczególnie istotne organy podatkowe nie mogą nawet odmówić
    zastosowania przepisu, o którego niezgodności z Konstytucją orzekł Trybunał
    Konstytucyjny, odraczając przy tym utratę mocy obowiązującej zakwestionowanego
    przepisu (por. uchwała NSA z 25 czerwca 2012 r. sygn. akt I FPS 4/12). Zgodnie bowiem z
    postanowieniami art. 188 pkt 1 Konstytucji,
      Trybunał Konstytucyjny orzeka w sprawach zgodności ustaw i umów
      międzynarodowych z Konstytucją.
    Kierując się powyższymi rozważaniami należy stwierdzić, że organy podatkowe w toku
    postępowania interpretacyjnego nie są uprawnione do dokonywania kontroli zgodności
    regulacji ustaw podatkowych z postanowieniami Konstytucji. Zauważyć w tym miejscu
    należy, że w toku postępowania interpretacyjnego organy podatkowe są związane treścią
    art. 120 Op, zgodnie z którym
      organy podatkowe działają na podstawie przepisów prawa.
    Wyrażona w powołanym przepisie zasada legalizmu stanowi właściwie powtórzenie
    regulacji zawartej w art. 7 Konstytucji, zgodnie z którym
      organy władzy publicznej działają na podstawie i w granicach prawa.
    W odniesieniu do ostatniego z przytoczonych przepisów Trybunał Konstytucyjny w wyroku
    z 27 maja 2002 r. sygn. akt K 20/01 wskazał, że z jego treści nie wypływają inne
    uprawnienia poza wynikającymi już z innych norm prawnych. Jego „samoistne” znaczenie
    sprowadzić można istotnie do dyrektywy interpretacji przepisów kompetencyjnych w
    sposób ścisły i za odrzuceniem w odniesieniu do organów władzy publicznej zasady - co
    nie jest zakazane, jest dozwolone. W kontekście powyższego należy stwierdzić, że żaden z
    przepisów Ordynacji podatkowej nie uprawnia organów podatkowych do dokonywania
    kontroli hierarchicznej zgodności regulacji ustaw podatkowych z postanowieniami
    Konstytucji. Owa kontrola może z uwagi na monopol Trybunału Konstytucyjnego w tym
    zakresie zostać zainicjowana przez skarżącego w drodze złożenia skargi konstytucyjnej, z
    zastrzeżeniem jednak spełnienia wymogów wynikających z art. 79 ust. 1 Konstytucji,
    zgodnie z którym:
      każdy, czyje konstytucyjne wolności lub prawa zostały naruszone, ma prawo, na
      zasadach określonych w ustawie, wnieść skargę do Trybunału Konstytucyjnego w
      sprawie zgodności z Konstytucją ustawy lub innego aktu normatywnego, na
      podstawie którego sąd lub organ administracji publicznej orzekł ostatecznie o jego
      wolnościach lub prawach albo o jego obowiązkach określonych w Konstytucji.
    W odniesieniu do podnoszonych przez Spółkę poglądów należy stwierdzić, że na skutek
    tych wątpliwości nie może zostać wydana interpretacja indywidualna, w której organ
    podatkowy stwierdziłby niezgodność uregulowań prawa krajowego z postanowieniami
    Konstytucji. Powołana wcześniej zasada legalizmu domaga się uchwalonego i będącego w
    obrocie prawa.
    W ocenie organu podatkowego rozpoznającego niniejszą sprawę, biorąc pod uwagę
    szczególny charakter indywidualnych interpretacji przepisów prawa podatkowego, które
    nie są rozstrzygnięciami władczymi kształtującymi prawa i obowiązki ich adresatów, ani
    też aktami stosowania prawa ze względu na brak możliwości ustalenia rzeczywistego

    stanu faktycznego sprawy, należy przyjąć, że podczas ich wydawania organy podatkowe
    nie są kompetentne do dokonywania oceny zgodności regulacji krajowego prawa
    podatkowego z postanowieniami Konstytucji. Postępowanie w przedmiocie wydania
    interpretacji indywidualnej nie może stanowić substytutu obarczonych daleko idącymi
    wymogami postępowania, którego celem jest dokonanie kontroli hierarchicznej zgodności
    uregulowań aktów niższego rzędu z postanowieniami aktów wyższego rzędu. Powyższe
    wnioski znajdują również potwierdzenie na gruncie zawartej w art. 3 pkt 2 Op definicji
    przepisów prawa podatkowego, stosownie do której pod pojęciem przepisów prawa
    podatkowego (których to wykładni dokonuje się w indywidualnej interpretacji przepisów
    prawa podatkowego) należy rozumieć
      przepisy ustaw podatkowych, postanowienia ratyfikowanych przez Rzeczpospolitą
      Polską umów o unikaniu podwójnego opodatkowania oraz ratyfikowanych przez
      Rzeczpospolitą Polską innych umów międzynarodowych dotyczących problematyki
      podatkowej, a także przepisy aktów wykonawczych wydanych na podstawie ustaw
      podatkowych.
    Poza zakresem definicji przepisów prawa podatkowego pozostają przy tym postanowienia
    Konstytucji. Powyższa okoliczność, w ocenie organu podatkowego nie jest przypadkowa, a
    świadczy ona o tym, że zamiarem ustawodawcy decydującego się na wprowadzenie do
    polskiego systemu prawnego instytucji interpretacji podatkowych było umożliwienie
    podatnikom uzyskania urzędowej informacji co do sposobu wykładni wyłącznie prawa
    podatkowego w znaczeniu przypisywanym temu pojęciu przez ustawodawcę. Instytucja
    indywidualnych interpretacji przepisów prawa podatkowego nie została stworzona jako
    środek prawny służący do podważania postanowień obowiązujących ustaw podatkowych,
    zastępując w tym zakresie przewidziane do tego środki. Przyjęcie przeciwnego poglądu
    doprowadziłoby bowiem do sytuacji, w której to podmiot występujący z wnioskiem o
    wydanie interpretacji przedstawiający we wniosku hipotetyczny

## Opis zdarzenia przyszłego

mógłby uzyskać urzędowe stwierdzenie niezgodności regulacji ustawy podatkowej z
    aktami hierarchicznie wyższego rzędu w toku trwającej maksymalnie 3 miesiące
    procedury interpretacyjnej. Organ podatkowy, wydając indywidualną interpretację
    przepisów prawa podatkowego nie jest kompetentny do badania zgodności uregulowań
    zawartych w obowiązujących ustawach podatkowych z postanowieniami Konstytucji.
    Zgodnie zaś z postanowieniami pkt 1 i 2 art. 188 Konstytucji,
      Trybunał Konstytucyjny orzeka w sprawach:
      1) zgodności ustaw i umów międzynarodowych z Konstytucją,
      2) zgodności ustaw z ratyfikowanymi umowami międzynarodowymi, których
      ratyfikacja wymagała uprzedniej zgody wyrażonej w ustawie.
    Jak wynika z powyższych rozważań w toku postępowania interpretacyjnego organ
    podatkowy nie stosuje regulacji materialnego prawa podatkowego, bowiem na skutek
    wydania interpretacji nie dochodzi do konkretyzacji praw i obowiązków zainteresowanego
    poprzez ustanowienie obowiązującej go normy o charakterze indywidualnym i
    konkretnym. Co równie istotne w toku postępowania interpretacyjnego organy
    podatkowe nie są upoważnione do dokonywania kontroli postanowień ustaw
    podatkowych z aktami wyższego rzędu. Na gruncie krajowego porządku prawnego jako
    jedyny kompetencję w tym zakresie posiada bowiem Trybunał Konstytucyjny.
    Przedstawiona powyżej przez organ podatkowy argumentacja znajduje potwierdzenie w
    szeregu orzeczeniach sądów administracyjnych (zob. m.in. wyrok NSA z 19 października
    2012 r. sygn. akt I FSK 1077/12, wyrok WSA w Poznaniu z 29 października 2015 r. sygn. akt
    I SA/Po 1524/15, wyrok WSA w Poznaniu z 10 grudnia 2015 r. sygn. akt I SA/Po 1633/15).
    Odnosząc się do powołanego przez Państwa art. 2a ustawy Ordynacja podatkowa
    stanowiącego, że niedające się usunąć wątpliwości co do treści przepisów prawa
    podatkowego rozstrzyga się na korzyść podatnika, wskazać należy, że po pierwsze, muszą
    istnieć wątpliwości dotyczące treści przepisów prawa podatkowego. Po drugie, istniejące

    wątpliwości powinny mieć taki charakter, że nie da się ich rozstrzygnąć. Jeśli więc
    wątpliwości istnieją, ale mogą zostać wyeliminowane w procesie wykładni, wspomniana
    zasada nie ma zastosowania (wyrok WSA w Bydgoszczy z 11 października 2017 r., sygn. akt
    I SA/Bd 781/17).
    W sprawie nie występują niedające się usunąć wątpliwości co do treści przepisów prawa
    podatkowego, o czym świadczy dokonana przez organ wykładnia.
    Na temat zastosowania zasady in dubio pro tributario wypowiedział się również
    Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w wyroku z dnia 9 maja 2018 r., sygn. akt I SA
    /Op 108/18:
      Dlatego też podatnik, jak ma to miejsce w niniejszej sprawie, nie może oczekiwać,
      aby przepis art. 2a
      O.p. był stosowany w każdej sytuacji, gdy wynik wykładni, dokonanej przy
      uwzględnieniu poszczególnych, a zgodnych z prawem jej metod, przedstawiony
      przez organ podatkowy oznacza dla podatnika konsekwencje mniej korzystne niż
      zakładał.
    W okolicznościach niniejszej sprawy nie było podstaw do zastosowania art. 2a Ordynacji
    podatkowej.
    Państwa stanowisko zaprezentowane we wniosku należy uznać za nieprawidłowe, a
    argumentacja stanowisko to uzasadniająca (z odwołaniem się do konstytucyjnych zasad)
    nie może być uwzględniona w toku postępowania interpretacyjnego, prowadziłaby
    bowiem do oceny zgodności z Konstytucją omawianego przepisu.
    Tym samym Państwa stanowisko należało uznać za nieprawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy:
        stanu faktycznego, który Państwo przedstawili i stanu prawnego, który
        obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia.
        zdarzenia przyszłego, które Państwo przedstawili i stanu prawnego, który
        obowiązuje w dniu wydania interpretacji.
    Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy
    rzeczywisty stan faktyczny sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie
    ze stanem faktycznym (opisem zdarzenia przyszłego) podanym przez Państwa w złożonym
    wniosku. W związku z powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu
    przedstawionego we wniosku opisu sprawy, udzielona odpowiedź traci swoją aktualność.
    Końcowo odnosząc się do powołanych przez Państwa wyroków sądowych, wskazać
    należy, że dotyczą one konkretnych, indywidualnych spraw podatnika. Zostały wydane w
    określonym stanie faktycznym i w tych sprawach rozstrzygnięcia w nich zawarte są
    wiążące. Nie mogą one zatem przesądzać o niniejszym rozstrzygnięciu. Natomiast organy
    podatkowe mimo, że w ocenie indywidualnych spraw podatników posiłkują się wydanymi
    rozstrzygnięciami sądów i innych organów podatkowych, to nie mają możliwości
    zastosowania ich wprost, z tego powodu, że nie stanowią materialnego prawa
    podatkowego, tym bardziej jeśli zapadły w innym stanie prawnym. Każdą sprawę Organ
    jest zobowiązany rozpatrywać indywidualnie.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

        Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb
        ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz.
        111 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa
        sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia
        przyszłego i zastosują się Państwo do interpretacji.
        Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej stanowi element
      czynności będących przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
      z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
        Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego
    Sądu Administracyjnego w (...). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje
    ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
    (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
        w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
        Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
        w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na
        adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS
        /SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.