Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0113-KDIPT1-2.4012.972.2025.1.AM
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-11-03
Teza: Brak wliczenia obrotu z tytułu sprzedaży budynku przy
wyliczaniu proporcji, o której mowa w art. 90 ust. 3 ustawy.
Słowa kluczowe: budynek-sprzedaż budynków
obrót
proporcja
Zagadnienia: Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział IX. Odliczenie
i zwrot podatku. Odliczenie częściowe-Rozdział 1.
Odliczenie i zwrot podatku-Odliczenie podatku
naliczonego-Odliczenie podatku naliczonego z tytułu
nabycia towarów i usług
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział IX. Odliczenie
i zwrot podatku. Odliczenie częściowe-Rozdział 2.
Odliczenie częściowe podatku oraz korekta podatku
naliczonego -Korekta kwoty podatku naliczonego -
Korekta środki trwałe i nieruchomości
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział IX-
Rozdział 2 -art. 90-ust. 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział IX-
Rozdział 2 -art. 90-ust. 3
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział IX-
Rozdział 2 -art. 90-ust. 5
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział IX-
Rozdział 2 -art. 90-ust. 6

## Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

Szanowni Państwo,
    stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego
    stanu faktycznego w podatku od towarów i usług jest prawidłowe w zakresie pytania nr 1.

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

6 października 2025 r. wpłynął Państwa wniosek z 30 września 2025 r. o wydanie
    interpretacji indywidualnej w zakresie braku wliczenia obrotu z tytułu sprzedaży Budynku
    przy wyliczaniu proporcji, o której mowa w art. 90 ust. 3 ustawy.
    Treść wniosku jest następująca:
    Opis stanu faktycznego
    X S.A. (dalej jako: „Spółka”, „X” lub „Wnioskodawca”) jest spółką akcyjną, posiadającą
    siedzibę i miejsce zarządu w Polsce, będącą aktywnym podatnikiem VAT.
    Spółka X S.A., podobnie jak znacząca część podmiotów wchodzących w skład grupy X, jest
    producentem (...).
    Niezależnie od powyższego, X (...).
    Podstawowa działalność Spółki według Polskiej Klasyfikacji Działalności, zgodnie z wpisem
    do rejestru Głównego Urzędu Statystycznego, sklasyfikowana została pod symbolem:
    62.10.B. pozostała działalność w zakresie programowania.
    Przedmiot pozostałej działalności stanowi:
    62.20.B. pozostała działalność związana z doradztwem w zakresie informatyki oraz
    zarządzaniem urządzeniami informatycznymi,
    63.20.A. działalność w zakresie cyberbezpieczeństwa,
    64.90.Z. pozostała działalność usługowa w zakresie technologii informatycznych i
    komputerowych,
    65.10.A. działalność w zakresie kolokacji centrów danych oraz przetwarzania w chmurze,
    63.10.B. działalność usługowa w zakresie DNS,
    63.10.C. działalność w zakresie serwerów sieci dostarczania treści (content delivery
    network),
    63.10.D. pozostała działalność usługowa w zakresie infrastruktury obliczeniowej,
    przetwarzania danych, zarządzania stronami internetowymi (hosting) i działalności
    powiązane,
    58.29.Z. działalność wydawnicza w zakresie pozostałego oprogramowania,
    61.10.A. działalność w zakresie wymiany ruchu internetowego.
    Spółka zamierza dokonać sprzedaży nieruchomości w postaci budynku, który aktualnie
    pełni funkcje budynku biurowego i dydaktycznego, położonego w (...), przy al. (...) (dalej
    jako: „Budynek”), znajdującego się na działce będącej w użytkowaniu wieczystym.
    Nieruchomość ta została przebudowana przez Spółkę, przyjęta do użytkowania w 2000 r. i
    wykorzystywana była przez szereg lat na potrzeby biurowe Spółki (stanowiła i stanowi
    nadal siedzibę Spółki). W związku z powstawaniem kolejnych budynków biurowych,
    powierzchnia była stopniowo wynajmowana do podmiotów spoza Grupy X. Od 2018 r.
    Budynek został w znacznej części wynajęty podmiotowi zewnętrznemu. Taka sytuacja trwa
    do chwili obecnej, przy czym niewielka część budynku (ok. (...)% powierzchni całkowitej)
    jest obecnie używana przez pracowników Spółki (informatyków) na potrzeby prowadzenia

    podstawowej działalności gospodarczej Spółki. Aktualnie, w związku z faktem posiadania
    przez Spółkę budynków biurowych w (...), wystarczających do prowadzenia działalności i
    zainteresowaniem hipotetycznego inwestora, Spółka zdecydowała się na sprzedaż
    Budynku. Jednocześnie Spółka planuje podjęcie działań zmierzających do zmiany
    formalnego adresu siedziby Spółki.
    Budynek jest od (...) 2000 r. zaliczony przez Spółkę do jej środków trwałych podlegających
    amortyzacji i zgodnie z przepisami podatkowymi jest amortyzowany według stawki 2,5%
    rocznie.
    W ostatnich kilkunastu latach, poza jednym przypadkiem sprzedaży budynku, Spółka nie
    dokonywała sprzedaży nieruchomości. Spółka nie prowadzi działalności polegającej na
    nabywaniu nieruchomości w celu ich odsprzedaży. Cele, w jakich Spółka nabywała lub we
    własnym zakresie budowała nieruchomości zawsze wiązały się z wykorzystaniem tych
    nieruchomości do prowadzonej działalności: jako powierzchnia biurowa, magazynowa,
    sale konferencyjne, czy inna związana z potrzebami socjalno-bytowymi pracowników
    (zajęcia sportowe, powierzchnia na cele gastronomiczne, itp.). Ewentualne wolne
    powierzchnie w posiadanych nieruchomościach Spółka wynajmowała na rzecz podmiotów
    powiązanych oraz niepowiązanych.
    Zgodnie z art. 43 ust. 1 pkt 10 ustawy o VAT sprzedaż Budynku kwalifikuje się do transakcji
    zwolnionej z VAT. Spółka nie zamierza rezygnować z możliwości zwolnienia z podatku VAT
    na podstawie przepisu art. 43 ust. 10 ustawy o VAT.
    Wnioskodawca podkreśla, że obrót z tytułu wykonywanych przez Spółkę rodzajów
    działalności jest w przeważającej większości opodatkowany VAT, działalność zwolniona
    stanowi niewielki procent działalności Spółki (do tej pory zawsze poniżej 1%). W związku w
    tym, w ostatnich pięciu latach proporcja wyliczona zgodnie z przepisami ustawy o VAT (art.
    90 ust. 3 i ust. 10) wynosiła 100% i tym samym Wnioskodawca odliczał całość podatku
    naliczonego.
    W przypadku zbycia Budynku, wartość planowanego obrotu z tytułu tej jednorazowej
    transakcji sprzedaży stanowiłaby około 3% szacunkowych całkowitych obrotów Spółki w
    2025 r. (biorąc pod uwagę rzeczywiste obroty za okres styczeń-sierpień 2025 r. oraz
    szacunkowe obroty za okres wrzesień-grudzień. w wysokości równej obrotom w tym
    okresie w 2024 r.).
    Czynności związane ze zbyciem Budynku są i będą prowadzone głównie przez
    pracowników Działu Zarządzania Nieruchomościami X SA. Są one związane z
    przygotowaniem oferty, prezentowaniem Budynku potencjalnym kupującym,
    negocjacjami umowy sprzedaży. Również koszty dodatkowe związane ze zbyciem
    Budynku będą bardzo niewielkie w stosunku do wartości transakcji. Obejmować one będą
    przygotowanie przez firmy zewnętrzne raportu prawnego i raportu technicznego
    dotyczącego stanu nieruchomości, ewentualne koszty zamieszczenia ogłoszeń w
    Internecie, prowizji pośrednika nieruchomości, o ile sprzedaż byłaby wykonana z pomocą
    takiego pośrednika. Tak więc zarówno zaangażowanie zasobów ludzkich jak i dodatkowe
    koszty służące realizacji czynności związanych ze zbyciem budynku nie będą istotne w
    stosunku do planowanych przychodów z jego sprzedaży.
    W 2025 r. Spółka dokonała sprzedaży budynku położonego na os. (...) w (...). Sprzedaż
    wynikała z faktu zakończenia jego najmu oraz z uwagi na posiadanie przez Spółkę biur w
    innych lokalizacjach, wystarczających do prowadzenia działalności. Sprzedaż tego
    budynku była opodatkowana 23% VAT (Spółka zrezygnowała z możliwości zwolnienia z
    podatku VAT na podstawie przepisu art. 43 ust. 10 ustawy o VAT) i stanowiła około 1,1%
    szacowanych całkowitych obrotów Spółki w 2025 r. (biorąc pod uwagę rzeczywiste obroty
    za okres styczeń-sierpień 2025 r. oraz szacunkowe obroty za okres wrzesień-grudzień, w
    wysokości równej obrotom w tym okresie w 2024 r.).
    Pytania

    1) Czy na podstawie art. 90 ust. 5 ustawy o VAT przychody ze sprzedaży Budynku, jako
      zwolnione z VAT, można zaliczyć do obrotu wyłączonego z proporcji określonej w art.
      90 ust. 3 ustawy o VAT przyjmując, że sprzedaż tę można zaliczyć do „obrotu
      uzyskanego z dostawy towarów i usług, które na podstawie przepisów o podatku
      dochodowym są zaliczane przez podatnika do środków trwałych oraz wartości
      niematerialnych i prawnych podlegających amortyzacji, oraz gruntów i praw
      wieczystego użytkowania gruntów, jeżeli są zaliczane do środków trwałych podatnika -
      używanych przez podatnika na potrzeby jego działalności”?
    2) W przypadku negatywnej odpowiedzi na pytanie 1, czy na podstawie art. 90 ust. 6
      ustawy o VAT przychody ze sprzedaży Budynku można zaliczyć do obrotu wyłączonego
      z proporcji określonej w art. 90 ust. 3 ustawy o VAT przyjmując, że sprzedaż tą można
      zaliczyć do pomocniczych transakcji w zakresie nieruchomości?
    Państwa stanowisko w sprawie
    Zdaniem Wnioskodawcy, na oba pytania należy odpowiedzieć twierdząco, czyli przychody
    ze sprzedaży Budynku można zaliczyć do obrotu wyłączonego z proporcji określonej w art.
    90 ust. 3 ustawy o VAT, zarówno na podstawie art. 90 ust. 5, jak i art. 90 ust. 6 ustawy o
    VAT.
    Uzasadnienie stanowiska Wnioskodawcy:
    Generalna zasada określająca prawne możliwości odliczenia podatku naliczonego
    wyrażona jest w art. 86 ust. 1 ustawy o VAT. Zgodnie z tym przepisem w zakresie, w jakim
    towary i usługi są wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych,
    podatnikowi, o którym mowa w art. 15, przysługuje prawo do obniżenia kwoty podatku
    należnego o kwotę podatku naliczonego, z zastrzeżeniem art. 114, art. 119 ust. 4. art. 120
    ust. 17 i 19 oraz art. 124.
    W przypadku, gdy podatnik dokonuje zakupów związanych zarówno z czynnościami w
    związku, z którymi przysługuje prawo do obniżenia kwoty podatku należnego (czynności
    opodatkowane), jak i z czynnościami w związku, z którymi takie prawo nie przysługuje
    (czynności zwolnione), zastosowanie znajdą przepisy art. 90 ustawy o VAT.
    Zgodnie z art. 90 ust. 1 ustawy o VAT, w stosunku do towarów i usług, które są
    wykorzystywane przez podatnika do wykonywania czynności, w związku z którymi
    przysługuje prawo do obniżenia kwoty podatku należnego, jak i czynności, w związku z
    którymi takie prawo nie przysługuje, podatnik jest obowiązany do odrębnego określenia
    kwot podatku naliczonego związanych z czynnościami, w stosunku do których
    podatnikowi przysługuje prawo do obniżenia kwoty podatku należnego.
    Jednocześnie, według art. 90 ust. 2 ustawy, jeżeli nie jest możliwe wyodrębnienie całości
    łub części kwot, o których mowa w ust. 1, podatnik może pomniejszyć kwotę podatku
    należnego o taką część kwoty podatku naliczonego, którą można proporcjonalnie
    przypisać czynnościom, w stosunku do których podatnikowi przysługuje prawo do
    obniżenia kwoty podatku należnego, z zastrzeżeniem ust. 10.
    W myśl przepisu art. 90 ust. 3 ustawy, proporcję, o której mowa w ust. 2, ustala się jako
    udział rocznego obrotu z tytułu czynności, w związku z którymi przysługuje prawo do
    obniżenia kwoty podatku należnego, w całkowitym obrocie uzyskanym z tytułu czynności,
    w związku z którymi podatnikowi przysługuje prawo do obniżenia kwoty podatku
    należnego, oraz czynności, w związku z którymi podatnikowi nie przysługuje takie prawo.
    W świetle art. 90 ust. 4 ustawy, proporcję, o której mowa w ust. 3, określa się procentowo
    w stosunku rocznym na podstawie obrotu osiągniętego w roku poprzedzającym rok
    podatkowy, w odniesieniu do którego jest ustalana proporcja. Proporcję tę zaokrągla się w
    górę do najbliższej liczby całkowitej.
    Dokonując analizy cyt. wyżej przepisów stwierdzić należy, że na podstawie art. 90 ust. 1
    ustawy, występuje obowiązek wyodrębnienia podatku naliczonego związanego z

    czynnościami, w stosunku do których przysługuje prawo do obniżenia kwoty podatku
    należnego oraz kwot podatku naliczonego związanego z czynnościami, w związku z
    którymi takie prawo nie przysługuje.
    Natomiast w sytuacji, gdy nie jest możliwe wyodrębnienie całości lub części kwot podatku
    związanego z czynnościami, w stosunku do których przysługuje prawo do obniżenia kwoty
    podatku należnego oraz kwot podatku naliczonego związanego z czynnościami, w związku
    z którymi takie prawo nie przysługuje, podatnik jest obowiązany do proporcjonalnego
    rozliczenia podatku naliczonego, zgodnie z art. 90 ust. 2 ustawy.
    Ponadto należy podkreślić, że przepisy dotyczące zasad odliczania częściowego, zawarte w
    art. 90 ust. 2 ustawy oraz następnych ustępach tego artykułu, znajdują zastosowanie
    wyłącznie w odniesieniu do czynności wykonywanych w ramach działalności gospodarczej
    w rozumieniu ustawy. Zatem, dotyczą czynności podlegających opodatkowaniu podatkiem
    VAT. Natomiast nie dotyczą czynności, których wykonanie nie powoduje konsekwencji
    podatkowych, gdyż nie podlegają one przepisom ustawy.
    Z powołanych wyżej przepisów wynika, że proporcja wyliczana jest jako udział rocznego
    obrotu z tytułu czynności, w związku z którymi przysługuje prawo do obniżenia kwoty
    podatku należnego, w całkowitym obrocie uzyskanym z tytułu czynności, w związku z
    którymi podatnikowi przysługuje prawo do obniżenia kwoty podatku należnego, oraz
    czynności, w związku z którymi podatnikowi nie przysługuje takie prawo.
    Zatem, w liczniku tak ustalonej proporcji uwzględnia się obrót (przychody ze sprzedaży) z
    czynności, w związku z którymi przysługuje podatnikowi prawo do obniżenia podatku
    należnego, tzn. wartości transakcji, od których - zgodnie z art. 86 ust. 1 ustawy -
    przysługuje prawo do odliczenia podatku naliczonego. W mianowniku natomiast
    uwzględnia się całkowity obrót (przychody ze sprzedaży) uzyskany z czynności, w związku
    z którymi podatnikowi przysługuje prawo do obniżenia kwoty podatku należnego (czyli
    kwoty z licznika) oraz czynności, w związku z którymi podatnikowi nie przysługuje to
    prawo, a więc czynności zwolnionych od podatku (czynności niepodlegające
    opodatkowaniu nie są w ogóle objęte zakresem ustawy o podatku od towarów i usług, tak
    więc nie uwzględnia się ich w proporcji), o której mowa w art. 90 ustawy.
    Przy czym w myśl art. 90 ust. 9a ustawy, przy ustalaniu proporcji zgodnie z ust. 2-6 do
    obrotu nie wlicza się kwoty podatku.
    Ad pytanie 1.
    Zgodnie z art. 90 ust. 5 do obrotu, o którym mowa w ust. 3, nie wlicza się obrotu
    uzyskanego z dostawy towarów i usług, które na podstawie przepisów o podatku
    dochodowym są zaliczane przez podatnika do środków trwałych oraz wartości
    niematerialnych i prawnych podlegających amortyzacji, oraz gruntów i praw wieczystego
    użytkowania gruntów, jeżeli są zaliczane do środków trwałych podatnika - używanych
    przez podatnika na potrzeby jego działalności.
    Zatem, w oparciu o powyższy przepis należy stwierdzić, że do obrotu, o którym mowa w
    ust. 3, nie wlicza się obrotu uzyskanego z:
    1. dostawy towarów i usług, które na podstawie przepisów o podatku dochodowym są
      zaliczane przez podatnika do środków trwałych oraz wartości niematerialnych i
      prawnych podlegających amortyzacji,
    2. gruntów i praw wieczystego użytkowania gruntów, jeżeli są zaliczane do środków
      trwałych podatnika,
    3. powyższe środki trwałe muszą być używane przez podatnika na potrzeby jego
      działalności.
    Wyłączenie, o którym mowa w art. 90 ust. 5 ustawy ma na celu uniknięcie wypaczania
    współczynnika sprzedaży przez transakcje, które nie powinny mieć wpływu na wysokość
    odliczenia podatku naliczonego. Współczynnik sprzedaży ma na celu możliwie precyzyjne

    określenie udziału działalności, która daje prawo do odliczenia w wykorzystywanych przez
    podatnika zasobach przedsiębiorstwa. Powinien on jak najwierniej odzwierciedlać więc
    charakter działalności gospodarczej podatnika z punktu widzenia czynności dających
    prawo do odliczenia oraz tych, które takiego prawa nie dają. Uwzględnienie sprzedaży
    dóbr inwestycyjnych zniekształcałoby te proporcje wówczas, gdy sprzedaż ta nie wchodzi
    w zakres działalności podatnika sensu stricte, lecz stanowi jego działalność poboczną
    (okazjonalną).
    Wyłączenie, o którym mowa w art. 90 ust. 5 ustawy wynika z art. 174 ust. 2 lit. a ww.
    Dyrektywy 2006/112/WE rady z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu
    podatku od wartości dodanej (Dz. Urz. UE. L nr 347, s. 1 z późn. zm.), zgodnie z którym, w
    drodze odstępstwa od ust. 1 (sposób wyliczenia proporcji stosowanej przy odliczaniu
    podatku naliczonego), przy obliczaniu proporcji podlegającej odliczeniu nie uwzględnia się
    wysokości obrotu uzyskanego z dostaw dóbr inwestycyjnych używanych przez podatnika
    do potrzeb jego przedsiębiorstwa.
    Pojęcie „dóbr inwestycyjnych” - zawarte w art. 174 ust. 2 lit. a Dyrektywy 2006/112/WE
    Rady – z których korzysta podatnik w swoim przedsiębiorstwie nie może obejmować tych
    dóbr, których sprzedaż ma dla danego podatnika charakter zwykłej działalności
    gospodarczej. Gdy sprzedaż ta stanowi zwykłą i podlegającą opodatkowaniu działalność
    podatnika, należy uwzględnić uzyskany z niej obrót przy obliczaniu części podlegającej
    odliczeniu.
    Nie budzi zatem wątpliwości, że podstawowym kryterium wyłączającym obrót uzyskany z
    dostawy dóbr inwestycyjnych z mianownika współczynnika sprzedaży, o którym mowa w
    art. 90 ust. 3 ustawy - jest użycie tych dóbr inwestycyjnych przez podatnika na potrzeby
    jego działalności gospodarczej (przedsiębiorstwa). Kryterium to, obok konieczności
    zaliczenia towarów do środków trwałych podatnika oraz ubocznego (okazjonalnego)
    charakteru dostawy tych dóbr w ramach podejmowanej przez niego działalności, ma
    kluczowe znaczenie dla zakwalifikowania obrotu do zakresu stosowania wspomnianych
    norm podatkowych i systemu VAT. Ustawodawca krajowy i prawodawca unijny nie
    przewidział w tym wypadku żadnego innego kryterium, które mogłoby stanowić o
    zastosowaniu wspomnianego odstępstwa przy obliczaniu proporcji podlegającej
    odliczeniu.
    W tym miejscu można nadmienić, że wykładnia art. 90 ust. 5 ustawy była przedmiotem
    licznych orzeczeń NSA - przykładowo można wskazać następujące wyroki: I FSK 240/14, I
    FSK 479/14, I FSK 117/14, I FSK 894/14, I FSK 998/14 czy I FSK 1780/14. W wyrokach tych
    NSA odwołał się do wykładni prowspólnotowej (m.in. do wyroku TSUE w sprawie C- 98/07
    Nordania Finans) i wskazał, że wyłączenie (z proporcji sprzedaży) ustanowione w
    analizowanym art. 90 ust. 5 ustawy odnosi się do dostaw towarów (zaliczanych do
    środków trwałych) „używanych przez podatnika na potrzeby jego działalności”, tyle że nie
    wszystkich możliwych towarów, w tym wykorzystywanych w bieżącej działalności (na co
    wskazuje literalne odczytanie ww. przepisu), a tylko takich, które nie stanowią przedmiotu
    zwykłej (zasadniczej) działalności gospodarczej podatnika (towaru handlowego), lecz są
    wykorzystywane jako „dobra inwestycyjne”.
    Zdaniem Spółki, biorąc pod uwagę brzmienie przepisu art. 90 ust. 5 u VAT należy uznać, że
    w odniesieniu do będącej przedmiotem wniosku planowanej sprzedaży Budynku, warunki
    dotyczące wyłączenia są spełnione, gdyż Budynek został wprowadzony do ewidencji
    środków trwałych, jest amortyzowany podatkowo przez Wnioskodawcę oraz jest
    przeznaczony na cele biurowe Spółki oraz na cele wynajmu, tj. na potrzeby działalności
    gospodarczej Wnioskodawcy. Niewątpliwie planowana sprzedaż Budynku nie wchodzi w
    zakres działalności podatnika sensu stricte, lecz stanowi jego działalność poboczną
    (okazjonalną).
    Zatem uzasadnione jest wyłączenie, na podstawie art. 90 ust. 5 ustawy o VAT, zwolnionej z
    podatku VAT przychodu ze sprzedaży Budynku z obrotu branego pod uwagę przy
    ustalaniu proporcji na podstawie art. 90 ust. 3 ustawy o VAT.

    Jak wspomniano powyżej, spółka sprzedała w 2025 r. budynek położony na os. (...) w (...).
    Stan faktyczny był zbieżny ze stanem faktycznym zaprezentowanym w niniejszym wniosku
    i dotyczącym Budynku. Z uwagi na planowaną sprzedaż budynku na os. (...), która
    pierwotnie miała podlegać zwolnieniu z VAT, Spółka pozyskała interpretację podatkową
    znak 0114-KDIP4-3.4012.281.2024.2.RK, wydaną 5 lipca 2024 r. Zgodnie ze stanowiskiem
    organu przychody ze sprzedaży tego budynku, na podstawie art. 90 ust. 5, można zaliczyć
    do obrotu wyłączonego z proporcji określonej w art. 90 ust. 3 ustawy o VAT.
    Ad pytanie 2.
    Zgodnie z art. 90 ust. 6. do obrotu, o którym mowa w ust. 3, nie wlicza się obrotu z tytułu
    transakcji dotyczących:
    1) pomocniczych transakcji w zakresie nieruchomości i pomocniczych transakcji
      finansowych;
    2) usług wymienionych w art. 43 ust. 1 pkt 7, 12 i 38-41, w zakresie, w jakim transakcje te
      mają charakter pomocniczy.
    Wyłączenie, o którym mowa w art. 90 ust. 6 ustawy wynika z art. 174 ust. 2 lit b Dyrektywy
    2006/112/WE Rady, zgodnie z którym w drodze odstępstwa od ust. 1, przy obliczaniu
    proporcji podlegającej odliczeniu nie uwzględnia się następujących kwot:
    b) wysokości obrotu uzyskanego z transakcji związanych z pomocniczymi transakcjami w
      zakresie nieruchomości i z pomocniczymi transakcjami finansowymi.
    Należy podkreślić, że celem ww. przepisu art. 174 ust. 2 Dyrektywy 2006/112/WE Rady jest
    uniknięcie sytuacji, w której istotna wartościowo transakcja dokonywana pomocniczo,
    niezwiązana z zasadniczą działalnością podatnika, spowodowałaby znaczące zwiększenie
    lub zmniejszenie proporcji wyznaczającej kwotę podatku naliczonego podlegającego
    odliczeniu. W szczególności przepis ten ma zapobiegać znaczącemu pogorszeniu tej
    proporcji u podatników prowadzących w większości działalność opodatkowaną, którzy,
    dokonując transakcji zwolnionej od podatku o charakterze pomocniczym, mogliby obniżyć
    kwotę podatku naliczonego podlegającego odliczeniu w stopniu niemającym uzasadnienia
    z punktu widzenia faktycznej struktury sprzedaży i zakupów.
    W praktyce wątpliwości może budzić użyte w przepisie art. 174 ust. 2 lit. b Dyrektywy 2006
    /112/WE Rady, a w konsekwencji również wart. 90 ust. 6 ustawy, sformułowanie
    „transakcje pomocnicze”. Pojęcie to nie jest bowiem zdefiniowane ani w ustawie o
    podatku od towarów i usług, ani również w Dyrektywie 2006/112/WE Rady.
    Po raz pierwszy problem ten był analizowany przez Trybunał Sprawiedliwości Unii
    Europejskiej w sprawie C-306/94 pomiędzy Regie Dauphinoise-Cabinet A. Forest SARL a
    Ministre du Budget (Francja). Wprawdzie w powyższym orzeczeniu dokonano interpretacji
    pojęcia pomocniczych transakcji finansowych, tym niemniej wnioski wynikające z tego
    orzeczenia można odnieść również do kwestii interpretacji terminu dokonywania
    pomocniczych transakcji dotyczących nieruchomości. TSUE orzekł w nim, że transakcje nie
    mają charakteru incydentalnego, gdy stanowią bezpośrednie, stałe i konieczne
    rozszerzenie/uzupełnienie zasadniczej działalności podatnika. Jednocześnie Trybunał
    podkreślił, że celem wyłączenia incydentalnych (sporadycznych) transakcji finansowych z
    mianownika proporcji jest realizacja zasady neutralności podatku VAT (por. pkt 21
    uzasadnienia).
    Przepisy Dyrektywy 2006/112/WE Rady posługują się określeniem „incidental
    transactions”, co na język polski można tłumaczyć jako „transakcje incydentalne/uboczne”.
    Termin „incydentalny” wg słownika języka polskiego (słownika Wydawnictwa Naukowego
    PWN) oznacza przy tym „mający małe znaczenie lub zdarzający się bardzo rzadko”,
    natomiast termin „uboczny” oznacza „dotyczący czegoś pośrednio, mniej istotny lub
    dodatkowy”. Transakcje o charakterze „incydentalnym” oznaczają bowiem zdarzenia
    występujące nie tyle rzadko, ile ubocznie, przy określonej okazji, nawet gdyby
    występowały w sposób powtarzalny. Pojęcie „incydentalności” odnosi się więc nie tyle do

    samej częstotliwości występowania danego zdarzenia, co raczej do jego poboczności
    względem zasadniczej działalności podatnika.
    Także w wersji francuskiej omawianej VI Dyrektywy użyto określenia „accessoire”, a w
    wersji niemieckiej „Hilfsumsaetze”, co wskazuje, że w analizowanym kontekście istotne
    jest, aby były to czynności poboczne, czy też pomocnicze do zasadniczej działalności
    podatnika (wspomniane powyżej trzy wersje językowe VI Dyrektywy są kompatybilne i
    wskazują na pomocniczy/poboczny charakter omawianych czynności). Podobnie, polska
    wersja językowa Dyrektywy 2006/112/WE, która zastąpiła VI Dyrektywę, odstępuje od
    sformułowania "transakcje sporadyczne" i określa omawiane czynności jako „transakcje
    pomocnicze”.
    W gruncie rzeczy TSUE orzekając każdorazowo w innej sprawie, odnosi się do
    indywidualnych przypadków, formułując zasady, które trudno oceniać jednoznacznie
    (rzadkość, nieregularność, brak nadmiernego zaangażowania środków, etc.), nie są to
    bowiem zanadto precyzyjne kryteria - stanowią raczej generalne wskazówki
    interpretacyjne.
    Biorąc pod uwagę powyższe należy stwierdzić, że dla oceny, czy czynności mają charakter
    pomocniczy (uboczny, sporadyczny) musi istnieć punkt odniesienia, tj. działalność
    podstawowa, główna. Transakcje pomocnicze zatem to takie, które nie są związane z
    zasadniczą działalnością podatnika, a przychody z ich tytułu nie są bezpośrednim, stałym i
    koniecznym uzupełnieniem tej działalności. Tak więc, aby ocenić, czy dana czynność może
    być uznana za pomocniczą, należy wziąć pod uwagę przede wszystkim to, czy stanowi ona
    uzupełnienie zasadniczej działalności gospodarczej podatnika.
    Podstawowa działalność Spółki według Polskiej Klasyfikacji Działalności, zgodnie z wpisem
    do rejestru Głównego Urzędu Statystycznego, sklasyfikowana została pod symbolem:
    62.10. B. pozostała działalność w zakresie programowania.
    Przedmiot pozostałej działalności stanowi:
    62.20.B. pozostała działalność związana z doradztwem w zakresie informatyki oraz
    zarządzaniem urządzeniami informatycznymi.
    63.20. A. działalność w zakresie cyberbezpieczeństwa,
    62.90.Z. pozostała działalność usługowa w zakresie technologii informatycznych i
    komputerowych,
    63.10.A. działalność w zakresie kolokacji centrów danych oraz przetwarzania w chmurze.
    63.10.B. działalność usługowa w zakresie DNS,
    64.10.C. działalność w zakresie serwerów sieci dostarczania treści (content delivery
    network),
    63.10.D. pozostała działalność usługowa w zakresie infrastruktury obliczeniowej,
    przetwarzania danych, zarządzania stronami internetowymi (hosting) i działalności
    powiązane,
    58. 29.Z. działalność wydawnicza w zakresie pozostałego oprogramowania,
    61.10.A. działalność w zakresie wymiany ruchu internetowego.
    Niewątpliwie działalność polegająca na sprzedaży nieruchomości nie jest uzupełnieniem
    zasadniczej działalności Spółki, którą jest działalność w zakresie informatyki.
    Sprzedaż Budynku jest związana z faktem posiadania przez Spółkę budynków w innych
    lokalizacjach, w ilościach i charakterze wystarczających do prowadzenia działalności oraz
    zainteresowaniem hipotetycznego inwestora zakupem Budynku .
    W ostatnich kilkunastu latach, poza jednym przypadkiem sprzedaży budynku przy os. (...)
    w (...), Spółka nie dokonywała sprzedaży nieruchomości, Spółka nie prowadzi działalności

    polegającej na nabywaniu nieruchomości w celu ich odsprzedaży. Cele, w jakich Spółka
    nabywała lub we własnym zakresie budowała nieruchomości zawsze wiązały się z
    wykorzystaniem tych nieruchomości do prowadzonej działalności: jako powierzchnia
    biurowa, magazynowa, sale konferencyjne, czy inna związana z potrzebami socjalno-
    bytowymi pracowników (zajęcia sportowe, powierzchnia na cele gastronomiczne, itp.).
    Ewentualne wolne powierzchnie w posiadanych nieruchomościach Spółka wynajmowała,
    na rzecz spółek powiązanych i podmiotów niepowiązanych.
    Uznanie przedmiotowej transakcji, która jak wskazano powyżej miała charakter
    incydentalny i nie jest związana funkcjonalnie z podstawową działalnością Spółki, za
    podlegającą uwzględnieniu w ramach kalkulacji współczynnika, doprowadziłoby do
    zafałszowania realnej proporcji działalności opodatkowanej do działalności zwolnionej
    wykonywanych przez Spółkę w ramach prowadzonej działalności. W konsekwencji, obrotu
    osiągniętego przez Spółkę z tego tytułu nie należy uwzględniać w kalkulacji proporcji, o
    której mowa w art. 90 ust. 3 ustawy o VAT.
    Podsumowując, w ocenie Podatnika opisana w stanie faktycznym sprzedaż Budynku
    spełnia wszystkie przesłanki określone zarówno w art. 90 ust. 5 i art. 90 ust. 6, a zatem w
    konsekwencji powyższego, przychody ze sprzedaży Budynku można zaliczyć do obrotu
    wyłączonego z ustalania proporcji określonej w art. 90 ust. 3 ustawy o VAT.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku w zakresie pytania nr 1 jest
    prawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z przepisem art. 86 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i
    usług (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 775 ze zm.), zwanej dalej „ustawą”:
      W zakresie, w jakim towary i usługi są wykorzystywane do wykonywania czynności
      opodatkowanych, podatnikowi, o którym mowa w art. 15, przysługuje prawo do
      obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego, z zastrzeżeniem
      art. 114, art. 119 ust. 4, art. 120 ust. 17 i 19 oraz art. 124.
    Stosownie do art. 86 ust. 2 pkt 1 ustawy:
      Kwotę podatku naliczonego stanowi suma kwot podatku wynikających z faktur
      otrzymanych przez podatnika z tytułu:
        a) nabycia towarów i usług,
        b) dokonania całości lub części zapłaty przed nabyciem towaru lub wykonaniem
          usługi.
    Z powyższego wynika, że prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku
    naliczonego przysługuje wówczas, gdy zostaną spełnione określone warunki, tzn.
    odliczenia tego dokonuje podatnik podatku od towarów i usług oraz gdy towary i usługi, z
    których nabyciem podatek został naliczony, są wykorzystywane do wykonywania
    czynności opodatkowanych, tzn. takich, których następstwem jest określenie podatku
    należnego (powstanie zobowiązania podatkowego).
    Tak skonstruowana zasada wyklucza możliwość dokonania obniżenia kwoty podatku
    należnego o kwotę podatku naliczonego związanego z usługami i towarami, które nie są w
    ogóle wykorzystywane do czynności opodatkowanych, czyli w przypadku ich
    wykorzystania do czynności zwolnionych od podatku VAT oraz niepodlegających temu
    podatkowi.
    Ustawodawca stworzył podatnikowi prawo do odliczenia podatku naliczonego, pod
    warunkiem spełnienia przez niego zarówno przesłanek pozytywnych, wynikających z art.

    86 ust. 1 ustawy oraz niezaistnienia przesłanek negatywnych, określonych w art. 88
    ustawy. Przepis ten określa listę wyjątków, które pozbawiają podatnika prawa do
    obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego.
    Na zakres prawa do odliczeń w sposób bezpośredni wpływa pojmowanie statusu danego
    podmiotu jako podatnika podatku od towarów i usług wykonującego czynności
    opodatkowane. Tylko podatnik ma prawo do odliczenia podatku naliczonego. Co do
    zasady, status podatnika związany jest z prowadzeniem przez dany podmiot działalności
    gospodarczej w rozumieniu ustawy.
    Na mocy art. 15 ust. 1 ustawy:
      Podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości
      prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o
      której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności.
    Stosownie do art. 15 ust. 2 ustawy:
      Działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców
      lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz
      rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność
      gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu
      towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów
      zarobkowych.
    W przypadku, kiedy podatnik dokonuje zakupów związanych zarówno z czynnościami, w
    związku z którymi przysługuje prawo do obniżenia kwoty podatku należnego, jak i z
    czynnościami, w związku z którymi takie prawo nie przysługuje, zastosowanie znajdują
    przepisy art. 90 ustawy. Przepisy te są wyrazem ścisłej zależności między uprawnionym
    odliczeniem podatku naliczonego a wykonywaniem czynności opodatkowanych, które w
    sposób technicznoprawny uzupełniają generalną zasadę wyrażoną w wyżej cyt. art. 86 ust.
    1 ustawy.
    W myśl art. 90 ust. 1 ustawy:
      W stosunku do towarów i usług, które są wykorzystywane przez podatnika do
      wykonywania czynności, w związku z którymi przysługuje prawo do obniżenia kwoty
      podatku należnego, jak i czynności, w związku z którymi takie prawo nie przysługuje,
      podatnik jest obowiązany do odrębnego określenia kwot podatku naliczonego
      związanych z czynnościami, w stosunku do których podatnikowi przysługuje prawo
      do obniżenia kwoty podatku należnego.
    Jak stanowi art. 90 ust. 2 ustawy:
      Jeżeli nie jest możliwe wyodrębnienie całości lub części kwot, o których mowa w ust.
      1, podatnik może pomniejszyć kwotę podatku należnego o taką część kwoty podatku
      naliczonego, którą można proporcjonalnie przypisać czynnościom, w stosunku do
      których podatnikowi przysługuje prawo do obniżenia kwoty podatku należnego, z
      zastrzeżeniem ust. 10.
    Na podstawie art. 90 ust. 3 ustawy:
      Proporcję, o której mowa w ust. 2, ustala się jako udział rocznego obrotu z tytułu
      czynności, w związku z którymi przysługuje prawo do obniżenia kwoty podatku
      należnego, w całkowitym obrocie uzyskanym z tytułu czynności, w związku z którymi
      podatnikowi przysługuje prawo do obniżenia kwoty podatku należnego, oraz
      czynności, w związku z którymi podatnikowi nie przysługuje takie prawo.
    Według art. 90 ust. 4 ustawy:

      Proporcję, o której mowa w ust. 3, określa się procentowo w stosunku rocznym na
      podstawie obrotu osiągniętego w roku poprzedzającym rok podatkowy, w
      odniesieniu do którego jest ustalana proporcja. Proporcję tę zaokrągla się w górę do
      najbliższej liczby całkowitej.
    Zgodnie z art. 90 ust. 5 ustawy:
      Do obrotu, o którym mowa w ust. 3, nie wlicza się obrotu uzyskanego z dostawy
      towarów i usług, które na podstawie przepisów o podatku dochodowym są zaliczane
      przez podatnika do środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych
      podlegających amortyzacji, oraz gruntów i praw wieczystego użytkowania gruntów,
      jeżeli są zaliczane do środków trwałych podatnika - używanych przez podatnika na
      potrzeby jego działalności.
    Zatem, w oparciu o powyższy przepis należy stwierdzić, że do obrotu, o którym mowa w
    ust. 3, nie wlicza się obrotu uzyskanego z:
    1) dostawy towarów i usług, które na podstawie przepisów o podatku dochodowym są
      zaliczane przez podatnika do środków trwałych oraz wartości niematerialnych i
      prawnych podlegających amortyzacji,
    2) gruntów i praw wieczystego użytkowania gruntów, jeżeli są zaliczane do środków
      trwałych podatnika,
    3) powyższe środki trwałe muszą być używane przez podatnika na potrzeby jego
      działalności.
    Wyłączenie, o którym mowa w art. 90 ust. 5 ustawy ma na celu uniknięcie wypaczania
    współczynnika sprzedaży przez transakcje, które nie powinny mieć wpływu na wysokość
    odliczenia podatku naliczonego. Współczynnik sprzedaży ma na celu możliwie precyzyjne
    określenie udziału działalności, która daje prawo do odliczenia w wykorzystywanych przez
    podatnika zasobach przedsiębiorstwa. Powinien on jak najwierniej odzwierciedlać więc
    charakter działalności gospodarczej podatnika z punktu widzenia czynności dających
    prawo do odliczenia oraz tych, które takiego prawa nie dają. Uwzględnienie sprzedaży
    dóbr inwestycyjnych zniekształcałoby te proporcje wówczas, gdy sprzedaż ta nie wchodzi
    w zakres działalności podatnika sensu stricte, lecz stanowi jego działalność poboczną
    (okazjonalną).
    W oparciu o art. 90 ust. 6 ustawy:
      Do obrotu, o którym mowa w ust. 3, nie wlicza się obrotu z tytułu transakcji
      dotyczących:
        1) pomocniczych transakcji w zakresie nieruchomości i pomocniczych transakcji
          finansowych;
        2) usług wymienionych w art. 43 ust. 1 pkt 7, 12 i 38-41, w zakresie, w jakim
          transakcje te mają charakter pomocniczy.
    W konsekwencji należy stwierdzić, że obrót ustalony w oparciu o zasady wynikające z art.
    90 ust. 1 i ust. 2 ustawy – zgodnie z ust. 5 i ust. 6 tego artykułu – pomniejsza się o wartość:
    · obrotu z tytułu dostawy środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych
      podlegających amortyzacji oraz gruntów i praw wieczystego użytkowania gruntów,
      jeżeli są one zaliczane do środków trwałych podatnika, używanych przez podatnika na
      potrzeby jego działalności,
    · pomocniczych transakcji w zakresie nieruchomości i pomocniczych transakcji
      finansowych,
    · usług wymienionych w art. 43 ust. 1 pkt 7, 12 i 38-41, w zakresie, w jakim transakcje te
      mają charakter pomocniczy.

    Należy zauważyć, że ustawodawca zarówno w ustawie, jak i w rozporządzeniach
    wykonawczych do ustawy, nie zdefiniował pojęcia charakteru „pomocniczego”. W takim
    przypadku, w pierwszej kolejności, zastosować zatem należy wykładnię językową. Dopiero
    gdy wykładnia językowa nie doprowadzi do jednoznacznych rezultatów, dopuszczalne jest
    skorzystanie z pozajęzykowych dyrektyw interpretacyjnych.
    Według słownika języka polskiego pod red. W. Doroszewskiego, „pomocniczy” to „służący
    jako pomoc, wspomagający co, współdziałający w czym ubocznie, dodatkowo; posiłkowy,
    dodatkowy”.
    Powyższe regulacje dotyczące proporcjonalnego odliczenia podatku naliczonego –
    stanowią implementację do polskiego porządku prawnego prawa unijnego.
    Zgodnie z art. 173 ust. 1. Dyrektywy 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie
    wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz.Urz.UE.L 347 s. 1 ze zm.):
      W odniesieniu do towarów i usług wykorzystywanych przez podatnika zarówno do
      dokonywania transakcji dających prawo do odliczenia, o których mowa w art. 168,
      169 i 170, jak i transakcji nie dających prawa do odliczenia, odliczenie będzie
      dotyczyło tylko takiej części VAT, która proporcjonalnie przypada na kwotę tych
      pierwszych transakcji.
      Proporcja podlegająca odliczeniu jest ustalana, zgodnie z art. 174 i 175, dla
      wszystkich transakcji dokonanych przez podatnika.
    Jednakże w myśl art. 173 ust. 2 Dyrektywy 2006/112/WE:
      Państwa członkowskie mogą przedsięwziąć następujące środki:
        a) zezwolić podatnikowi na określenie proporcji podlegającej odliczeniu dla
          każdego sektora jego działalności, pod warunkiem że dla każdego z tych
          sektorów prowadzona jest osobna księgowość;
        b) zobowiązać podatnika do określenia proporcji podlegającej odliczeniu dla
          każdego sektora działalności i do prowadzenia osobnej księgowości dla każdego
          z tych sektorów;
        c) zezwolić podatnikowi lub zobowiązać go do stosowania odliczenia w zależności
          od wykorzystania całości lub części towarów i usług;
        d) zezwolić podatnikowi lub zobowiązać go do stosowania odliczenia zgodnie z
          zasadą przewidzianą w ust. 1 akapit pierwszy, w odniesieniu do wszystkich
          towarów i usług wykorzystywanych do wszystkich transakcji, o których tam
          mowa;
        e) postanowić, że w przypadkach gdy VAT, który nie podlega odliczeniu przez
          podatnika, jest nieznacznej wartości, będzie on uważany za zerowy.
    Stosownie zaś do art. 174 ust. 1 Dyrektywy 2006/112/WE:
      Proporcja podlegająca odliczeniu jest kwotą ułamkową złożoną z następujących kwot:
        a) w liczniku, całkowitej wysokości obrotu w danym roku, z wyłączeniem VAT,
          uzyskanego z transakcji, które dają prawo do odliczenia zgodnie z art. 168 i 169;
        b) w mianowniku, całkowitej wysokości obrotu w danym roku, z wyłączeniem VAT,
          uzyskanego z transakcji uwzględnionych w liczniku oraz transakcji, które nie
          dają prawa do odliczenia.
      Państwa członkowskie mogą uwzględnić w mianowniku wysokość subwencji innych
      niż subwencje bezpośrednio związane z ceną dostaw towarów lub świadczenia usług,
      o których mowa w art. 73.
    Natomiast zgodnie z art. 174 ust. 2 Dyrektywy 2006/112/WE:

      W drodze odstępstwa od ust. 1, przy obliczaniu proporcji podlegającej odliczeniu nie
      uwzględnia się następujących kwot:
        a) wysokości obrotu uzyskanego z dostaw dóbr inwestycyjnych używanych przez
          podatnika do potrzeb jego przedsiębiorstwa;
        b) wysokości obrotu uzyskanego z transakcji związanych z pomocniczymi
          transakcjami w zakresie nieruchomości i z pomocniczymi transakcjami
          finansowymi;
        c) wysokości obrotu uzyskanego z transakcji, o których mowa w art. 135 ust. 1 lit. b)
          -g), jeżeli są to transakcje pomocnicze.
    Pojęcie „dóbr inwestycyjnych” – zawarte w art. 174 ust. 2 lit. a Dyrektywy 2006/112/WE – z
    których korzysta podatnik w swoim przedsiębiorstwie nie może obejmować tych dóbr,
    których sprzedaż ma dla danego podatnika charakter zwykłej działalności gospodarczej.
    Gdy sprzedaż ta stanowi zwykłą i podlegającą opodatkowaniu działalność podatnika,
    należy uwzględnić uzyskany z niej obrót przy obliczaniu części podlegającej odliczeniu.
    Nie budzi zatem wątpliwości, że podstawowym kryterium wyłączającym obrót uzyskany z
    dostawy dóbr inwestycyjnych z mianownika współczynnika sprzedaży, o którym mowa w
    art. 90 ust. 3 ustawy – jest użycie tych dóbr inwestycyjnych przez podatnika na potrzeby
    jego działalności gospodarczej (przedsiębiorstwa). Kryterium to, obok konieczności
    zaliczenia towarów do środków trwałych podatnika oraz ubocznego (okazjonalnego)
    charakteru dostawy tych dóbr w ramach podejmowanej przez niego działalności, ma
    kluczowe znaczenie dla zakwalifikowania obrotu do zakresu stosowania wspomnianych
    norm podatkowych i systemu VAT. Ustawodawca krajowy i prawodawca unijny nie
    przewidział w tym wypadku żadnego innego kryterium, które mogłoby stanowić o
    zastosowaniu wspomnianego odstępstwa przy obliczaniu proporcji podlegającej
    odliczeniu.
    Należy podkreślić, że celem ww. przepisu art. 174 ust. 2 Dyrektywy 2006/112/WE jest
    uniknięcie sytuacji, w której istotna wartościowo transakcja dokonywana pomocniczo,
    niezwiązana z zasadniczą działalnością podatnika, spowodowałaby znaczące zwiększenie
    lub zmniejszenie proporcji wyznaczającej kwotę podatku naliczonego podlegającego
    odliczeniu. W szczególności przepis ten ma zapobiegać znaczącemu pogorszeniu tej
    proporcji u podatników prowadzących w większości działalność opodatkowaną, którzy,
    dokonując transakcji zwolnionej od podatku o charakterze pomocniczym, mogliby obniżyć
    kwotę podatku naliczonego podlegającego odliczeniu w stopniu niemającym uzasadnienia
    z punktu widzenia faktycznej struktury sprzedaży i zakupów.
    Z opisu sprawy wynika, że są Państwo aktywnym podatnikiem VAT i producentem (...).
    Państwa podstawowa działalność według Polskiej Klasyfikacji Działalności, sklasyfikowana
    została pod symbolem 62.10.B - pozostała działalność w zakresie programowania.
    Zamierzają Państwo dokonać sprzedaży nieruchomości w postaci Budynku, który
    aktualnie pełni funkcje budynku biurowego i dydaktycznego, znajdującego się na działce
    będącej w użytkowaniu wieczystym. Nieruchomość ta została przebudowana przez
    Państwa, przyjęta do użytkowania w 2000 r. i wykorzystywana była przez szereg lat na
    Państwa potrzeby biurowe (stanowiła i stanowi nadal Państwa siedzibę). Od 2018 r.
    Budynek został w znacznej części wynajęty podmiotowi zewnętrznemu. Taka sytuacja trwa
    do chwili obecnej, przy czym niewielka część budynku (ok. (...)% powierzchni całkowitej)
    jest obecnie używana przez pracowników Spółki (informatyków) na potrzeby prowadzenia
    podstawowej działalności gospodarczej Spółki. Aktualnie, w związku z faktem posiadania
    przez Państwa budynków biurowych w (...), wystarczających do prowadzenia działalności i
    zainteresowaniem hipotetycznego inwestora, zdecydowali się Państwo na sprzedaż
    Budynku. Budynek jest od (...) 2000 r. zaliczony do Państwa środków trwałych
    podlegających amortyzacji i zgodnie z przepisami podatkowymi jest amortyzowany
    według stawki 2,5% rocznie.

    W ostatnich kilkunastu latach, poza jednym przypadkiem sprzedaży budynku, nie
    dokonywali Państwo sprzedaży nieruchomości i nie prowadzą Państwo działalności
    polegającej na nabywaniu nieruchomości w celu ich odsprzedaży. W 2025 r. dokonali
    Państwo sprzedaży budynku położonego na os. (...) w (...). Sprzedaż wynikała z faktu
    zakończenia jego najmu oraz z uwagi na posiadanie przez Państwa biur w innych
    lokalizacjach, wystarczających do prowadzenia działalności.
    Zgodnie z art. 43 ust. 1 pkt 10 ustawy sprzedaż Budynku kwalifikuje się do transakcji
    zwolnionej z VAT i nie zamierzają Państwo rezygnować z możliwości zwolnienia z podatku
    VAT na podstawie przepisu art. 43 ust. 10 ustawy.
    Obrót z tytułu wykonywanych przez Państwa rodzajów działalności jest w przeważającej
    większości opodatkowany VAT, działalność zwolniona stanowi niewielki procent
    działalności Spółki (do tej pory zawsze poniżej 1%). W przypadku zbycia Budynku, wartość
    planowanego obrotu z tytułu tej jednorazowej transakcji sprzedaży stanowiłaby około 3%
    szacunkowych całkowitych Państwa obrotów w 2025 r.
    Państwa wątpliwości dotyczą kwestii, czy zbycie Budynku można zaliczyć do obrotu
    wyłączonego z proporcji, o której mowa w art. 90 ust. 3 ustawy.
    W rozpatrywanej sprawie Budynek od 2000 r. jest zaliczony przez Państwa do środków
    trwałych Spółki. Nieruchomość ta została przebudowana przez Państwa, przyjęta do
    użytkowania w 2000 r. i wykorzystywana była przez szereg lat na Państwa potrzeby
    biurowe (stanowiła i stanowi nadal Państwa siedzibę), a od 2018 r. do chwili obecnej
    Budynek jest w znacznej części wynajmowany podmiotowi zewnętrznemu. Jednocześnie
    część budynku jest obecnie używana przez Państwa pracowników (informatyków) na
    potrzeby prowadzenia podstawowej działalności gospodarczej Spółki.
    Jak wynika z powołanego art. 90 ust. 5 ustawy do obrotu, o którym mowa w ust. 3 ustawy,
    nie wlicza się obrotu ze zbycia towarów zaliczonych przez podatnika na podstawie
    przepisów o podatku dochodowym do środków trwałych podlegających amortyzacji, które
    są używane na potrzeby jego działalności gospodarczej.
    Zatem stwierdzić należy, że w analizowanej sytuacji zostaną spełnione przesłanki
    wskazane w art. 90 ust. 5 ustawy. Budynek, który planują Państwo zbyć jest środkiem
    trwałym w Państwa działalności i jest używany na potrzeby tej działalności.
    Tym samym, w rozpatrywanej sprawie obrót uzyskany ze sprzedaży Budynku nie powinien
    być uwzględniany przy kalkulacji proporcji, o której mowa w art. 90 ust. 3 ustawy, gdyż
    spełnione są warunki wskazane w art. 90 ust. 5 ustawy wyłączające ten obrót z ww.
    proporcji.
    W związku z powyższym Państwa stanowisko w zakresie pytania oznaczonego we wniosku
    nr 1 jest prawidłowe.
    Mając na uwadze powyższe rozstrzygnięcie, brak jest podstaw do udzielenia odpowiedzi
    na pytanie nr 2, gdyż oczekiwali Państwo na nie odpowiedzi wyłącznie w sytuacji
    negatywnej odpowiedzi na pytanie 1.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Państwo przedstawili i stanu prawnego,
    który obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia.
    Wydając interpretację, przyjęto jako element opisu sprawy Państwa wskazanie, że
    „zgodnie z art. 43 ust. 1 pkt 10 ustawy o VAT sprzedaż Budynku kwalifikuje się do
    transakcji zwolnionej z VAT. Spółka nie zamierza rezygnować z możliwości zwolnienia z
    podatku VAT na podstawie przepisu art. 43 ust. 10 ustawy o VAT.”
    Jestem ściśle związany przedstawionym we wniosku opisem sprawy. Ponoszą Państwo
    ryzyko związane z ewentualnym błędnym lub nieprecyzyjnym jego przedstawieniem.

    Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, o ile
    rzeczywisty stan sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie z opisem
    stanu faktycznego podanym przez Państwa w złożonym wniosku. Zatem, należy
    zaznaczyć, że wydając przedmiotową interpretację oparłem się na wynikającym z treści
    wniosku opisie sprawy. W konsekwencji w przypadku, gdy w toku postępowania
    podatkowego, kontroli podatkowej, bądź celno-skarbowej zostanie określony odmienny
    stan sprawy, interpretacja nie wywoła w tym zakresie skutków prawnych. Ponadto, w
    sytuacji zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we wniosku w opisie sprawy,
    udzielona odpowiedź traci swoją aktualność.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    · Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy
      z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.).
      Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie
      zgodna (tożsama) z opisem sprawy i zastosują się Państwo do interpretacji.
    · Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
      z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    · Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego
    Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa
    z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.
    U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
    · w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
    · w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP
      (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.