Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0113-KDIPT2-2.4011.858.2025.3.MK
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-12-05
Teza: Opodatkowanie odszkodowania.
Słowa kluczowe: odszkodowania
umowa-wypowiedzenie umowy
wyrok
Zagadnienia: Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Zwolnienia przedmiotowe.-Zwolnienia od podatku
dochodowego.-Odszkodowania i zadośćuczynienia.
Przepisy: [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 3-art. 21-ust. 1-pkt 3

## Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

Szanowna Pani,
    stwierdzam, że Pani stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego stanu
    faktycznego w podatku dochodowym od osób fizycznych jest prawidłowe.

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

22 września 2025 r. wpłynął Pani wniosek z 15 września 2025 r. o wydanie interpretacji
    indywidualnej w zakresie możliwości skorzystania ze zwolnienia przedmiotowego.
    Uzupełniła go Pani pismem z 3 listopada 2025 r. (data wpływu 6 listopada 2025 r.) – w
    odpowiedzi na wezwanie.
    Treść wniosku jest następująca:
    Opis stanu faktycznego

    Od dnia 20 czerwca 2001 r. Wnioskodawczyni nieprzerwanie do dnia złożenia wniosku
    prowadzi jednoosobową działalność gospodarczą zarejestrowaną w Centralnej Ewidencji
    Działalności Gospodarczej. Przychody w ramach jednoosobowej działalności gospodarczej
    są opodatkowane podatkiem liniowym 19%. Wnioskodawczyni jest równocześnie
    zatrudniona na umowie o pracę w wojewódzkim szpitalu specjalistycznym. Dyrekcja
    szpitala złożyła Jej i wielu innym lekarzom wypowiedzenie warunków pracy i płacy
    (obniżenie wynagrodzenia i wymiar godzin). By nie stracić pracy, wypowiedzenie
    warunków pracy i płacy zostało przez Wnioskodawczynię podpisane, ale jednocześnie
    została założona sprawa w sądzie o bezprawne wypowiedzenia przeciwko dyrekcji
    szpitala. Sprawa w sądzie została wygrana przez lekarzy, w związku z czym według wyroku
    sądu, szpital został zobowiązany do wypłaty odszkodowania. Odszkodowanie wpłynęło na
    konto Wnioskodawczyni w 2024 r. Wnioskodawczyni opodatkowała wypłacone
    odszkodowanie na PIT-37 wg skali podatkowej w II progu, tj. 32%, jako związane z umową
    o pracę.
    W uzupełnieniu wniosku Wnioskodawczyni wskazała, że wypowiedzenie zmieniające
    zostało złożone 26 lutego 2021 r. przez ... w ....
    Pozew dotyczył uznania wypowiedzenia zmieniającego warunki pracy i płacy za
    bezskuteczne, ewentualnie przywrócenia poprzednich warunków oraz zasądzenia
    odszkodowania za niezgodne z prawem wypowiedzenie.
    Na pytanie Organu o treści cyt.: „Jaka była podstawa prawna złożonego przez Panią pozwu
    do sądu?”, Wnioskodawczyni odpowiedziała: art. 42 § 1 i § 3 Kodeksu pracy, art. 45 § 1
    Kodeksu pracy w związku z ustawą z dnia 13 marca 2003 r. o szczególnych zasadach
    rozwiązywania z pracownikami stosunków pracy z przyczyn niedotyczących pracowników.
    Sąd uznał wypowiedzenia za naruszające prawo, gdyż pracodawca nie przeprowadził
    wymaganych konsultacji ze związkami zawodowymi i dokonał istotnych zmian na
    niekorzyść pracowników. Przyznano odszkodowanie w wysokości trzymiesięcznego
                1wynagrodzenia (art. 47 Kodeksu pracy).
    Na pytanie Organu o treści cyt.: „Jakie przepisy prawa zostały naruszone przez
    pracodawcę oraz na czym ich naruszenie polegało?”, Wnioskodawczyni wskazała: art. 2-4
    ustawy z 13 marca 2003 r. – brak konsultacji związkowych; art. 30 § 4 Kodeksu pracy - brak
    konkretnej przyczyny wypowiedzenia; art. 42 § 1 ww. Kodeksu - błędny tryb; art. 45 § 1
    Kodeksu pracy - nieuzasadnione wypowiedzenie.
    Na pytanie Organu o treści cyt.: „Na podstawie jakich przepisów przyznano na Pani rzecz
                                                  1świadczenie, o którym mowa we wniosku?”, Wnioskodawczyni odpowiedziała: art. 47
    Kodeksu pracy w związku z art. 45 § 1 ww. Kodeksu - odszkodowanie za niezgodne z
    prawem wypowiedzenie warunków pracy i płacy.
                                                    1Źródło wysokości odszkodowania wynikało wprost z przepisów Kodeksu pracy (art. 47
    Kodeksu pracy), a nie z układów zbiorowych.
    Odszkodowanie dotyczyło rzeczywistej szkody polegającej na utracie należnego
    wynagrodzenia; nie obejmowało utraconych korzyści.
    Świadczenie miało charakter odszkodowawczy, nie rekompensowało różnicy pomiędzy
    wynagrodzeniem przed i po zmianie warunków pracy.
    Wyrok uprawomocnił się 15 grudnia 2022 r. - po oddaleniu apelacji przez Sąd Okręgowy w
    ... (sygn. akt ...).
    Odszkodowanie wypłacono dnia 3 stycznia 2024 r.
    Pytanie (ostatecznie sformułowane w uzupełnieniu wniosku)
    Czy otrzymane przez Wnioskodawczynię odszkodowanie, przyznane prawomocnym
                                  1wyrokiem sądu pracy na podstawie art. 45 § 1 i art. 47 Kodeksu pracy, w związku z

    niezgodnym z prawem wypowiedzeniem warunków pracy i płacy, korzysta ze zwolnienia
    od podatku dochodowego na podstawie art. 21 ust. 1 pkt 3 lub 3b ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych?
    Pani stanowisko w sprawie (ostatecznie sformułowane w uzupełnieniu wniosku)
    W ocenie Wnioskodawczyni, odszkodowanie przyznane wyrokiem sądu pracy stanowi
    świadczenie odszkodowawcze w rozumieniu art. 21 ust. 1 pkt 3 ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych, korzysta ze zwolnienia od podatku dochodowego od
    osób fizycznych.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawiła Pani we wniosku jest prawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z generalną zasadą powszechności opodatkowania, wyrażoną w art. 9 ust. 1
    ustawy z 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t. j. Dz. U. z 2025 r.
    poz. 163 ze zm.):
      Opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z
      wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od
      których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.
    Opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych podlegają zatem wszelkie
    dochody osiągane przez podatnika, z wyjątkiem tych dochodów, które zostały
    enumeratywnie wymienione przez ustawodawcę jako zwolnione z podatku, bądź od
    których zaniechano poboru podatku w drodze rozporządzenia.
    Stosownie do treści art. 11 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Przychodami, z zastrzeżeniem art. 14-15, art. 17 ust. 1 pkt 6, 9, 10 w zakresie
      realizacji praw wynikających z pochodnych instrumentów finansowych, pkt 11, art.
      19, art. 25b, art. 30ca, art. 30da i art. 30f, są otrzymane lub postawione do dyspozycji
      podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość
      otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń.
    W myśl art. 10 ust. 1 pkt 1 ww. ustawy:
      Źródłami przychodów są: stosunek służbowy, stosunek pracy, w tym spółdzielczy
      stosunek pracy, członkostwo w rolniczej spółdzielni produkcyjnej lub innej
      spółdzielni zajmującej się produkcją rolną, praca nakładcza, emerytura lub renta;
    Natomiast w świetle art. 12 ust. 1 cytowanej ustawy:
      Za przychody ze stosunku służbowego, stosunku pracy, pracy nakładczej oraz
      spółdzielczego stosunku pracy uważa się wszelkiego rodzaju wypłaty pieniężne oraz
      wartość pieniężną świadczeń w naturze bądź ich ekwiwalenty, bez względu na źródło
      finansowania tych wypłat i świadczeń, a w szczególności: wynagrodzenia zasadnicze,
      wynagrodzenia za godziny nadliczbowe, różnego rodzaju dodatki, nagrody,
      ekwiwalenty za niewykorzystany urlop i wszelkie inne kwoty niezależnie od tego, czy
      ich wysokość została z góry ustalona, a ponadto świadczenia pieniężne ponoszone
      za pracownika, jak również wartość innych nieodpłatnych świadczeń lub świadczeń
      częściowo odpłatnych.
    Użyty powyżej zwrot „w szczególności” oznacza, że wymienione kategorie przychodów
    zostały wskazane jedynie przykładowo. Przychodem ze stosunku pracy i stosunków
    pokrewnych są więc wszelkiego rodzaju wypłaty i świadczenia skutkujące u podatnika
    powstaniem przysporzenia majątkowego, mające swoje źródło w łączącym pracownika z
    pracodawcą stosunku pracy lub stosunku pokrewnym.
    Tak szerokie zdefiniowanie pojęcia przychodu pracownika wskazuje, że w każdym
    przypadku, w którym uzyska on od pracodawcy realną korzyść mającą wymiar finansowy,

    będzie to rodzić obowiązek zwiększenia jego przychodu, z wyjątkiem świadczeń
    określonych w katalogu zwolnień przedmiotowych, zawartych w art. 21, 52, 52a i 52c
    ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.
    Art. 12 ust. 4 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych stanowi, że:
      Za pracownika w rozumieniu ustawy uważa się osobę pozostającą w stosunku
      służbowym, stosunku pracy, stosunku pracy nakładczej lub spółdzielczym stosunku
      pracy.
    Wskazać należy, że odszkodowanie stanowi – co do zasady – przychód w rozumieniu art.
    11 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Nie oznacza to jednak, że
    wszystkie odszkodowania są opodatkowane. Niektóre z nich, wymienione w katalogu
    zwolnień przedmiotowych określonym w art. 21 ust. 1 ww. ustawy, korzystają ze
    zwolnienia od podatku. Jednakże należy podkreślić, że korzystanie z każdej preferencji
    podatkowej, w tym zwolnienia od podatku, jest możliwe wyłącznie w sytuacji, gdy
    spełnione są wszelkie przesłanki określone w przepisie stanowiącym podstawę prawną
    danej preferencji.
    Ustawa o podatku dochodowym nie zawiera definicji pojęcia odszkodowania czy
    zadośćuczynienia, tym nie mniej rozumienie tych pojęć nie może odbiegać od ich
    znaczenia przyjętego w systemie prawa cywilnego. Wiele pojęć z katalogu zwolnień
    przedmiotowych nie zostało zdefiniowanych w ustawie o podatku dochodowym od osób
    fizycznych – nie może to jednak oznaczać dowolności w ich rozumieniu i stosowania
    wykładni rozszerzającej, przy czym oczywistym jest, że aby uniknąć takiej dowolności,
    kryteria rozumienia tych pojęć, niezdefiniowanych w ustawie o podatku dochodowym od
    osób fizycznych, muszą mieć w pierwszej kolejności charakter kryteriów ustawowych.
    Odwołując się do prawa cywilnego stwierdzić należy, że świadczenie odszkodowawcze to
    najogólniej świadczenie mające na celu naprawienie wyrządzonej szkody. Szkodą jest
    uszczerbek, jakiego doznał poszkodowany wbrew jego woli we wszelkiego rodzaju
    dobrach przez prawo chronionych. Chodzi więc zarówno o uszczerbek majątkowy, jak i
    niemajątkowy. Uszczerbek niemajątkowy jest określany terminem „krzywda”. Pod tym
    pojęciem należy rozumieć wszelkie negatywne przeżycia człowieka wyrażające się
    zarówno w cierpieniu fizycznym, jak i psychicznym, wywołane czynem niedozwolonym. Do
    naprawienia krzywdy odnosi się termin „zadośćuczynienie”, natomiast „odszkodowanie”
    wiąże się z naprawieniem uszczerbku majątkowego.
    W Kodeksie cywilnym, świadczenie odszkodowawcze wynika głównie z tytułu
    odpowiedzialności deliktowej (art. 415 i następne) lub odpowiedzialności kontraktowej
    (art. 471 i następne), a co za tym idzie jest następstwem czynu niedozwolonego lub
    niewykonania, bądź nienależytego wykonania zobowiązania.
    Odszkodowania otrzymane na podstawie wyroku lub ugody sądowej mogą korzystać ze
    zwolnienia z art. 21 ust. 1 pkt 3 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.
    Zgodnie z treścią art. 21 ust. 1 pkt 3 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Wolne od podatku dochodowego są otrzymane odszkodowania lub
      zadośćuczynienia, jeżeli ich wysokość lub zasady ustalania wynikają wprost z
      przepisów odrębnych ustaw lub przepisów wykonawczych wydanych na podstawie
      tych ustaw lub aktów administracyjnych wydanych na podstawie tych przepisów,
      oraz otrzymane odszkodowania lub zadośćuczynienia, jeżeli ich wysokość lub zasady
      ustalania wynikają wprost z postanowień układów zbiorowych pracy, innych
      opartych na ustawie porozumień zbiorowych, regulaminów lub statutów, o których
      mowa w art. 9 § 1 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. - Kodeks pracy (Dz.U. z 2023 r.
      poz. 1465), z wyjątkiem:
    a) określonych w prawie pracy odpraw i odszkodowań z tytułu skrócenia okresu
      wypowiedzenia umowy o pracę,

    b) odpraw pieniężnych wypłacanych na podstawie przepisów o szczególnych zasadach
      rozwiązywania z pracownikami stosunków pracy z przyczyn niedotyczących
      pracowników,
    c) odpraw i odszkodowań z tytułu skrócenia okresu wypowiedzenia funkcjonariuszom
      pozostającym w stosunku służbowym,
    d) odszkodowań przyznanych na podstawie przepisów o zakazie konkurencji,
    e) odszkodowań za szkody dotyczące składników majątku związanych z prowadzoną
      działalnością gospodarczą,
    f) odszkodowań za szkody dotyczące składników majątku związanych z prowadzeniem
      działów specjalnych produkcji rolnej, z których dochody są opodatkowane według
      skali, o której mowa w art. 27 ust. 1, lub na zasadach, o których mowa w art. 30c,
    g) odszkodowań wynikających z zawartych umów lub ugód innych niż ugody sądowe.
    Zgodnie z przywołanym we wniosku do art. 21 ust. 1 pkt 3b ww. ustawy:
      Wolne od podatku dochodowego są inne odszkodowania lub zadośćuczynienia
      otrzymane na podstawie wyroku lub ugody sądowej do wysokości określonej w tym
      wyroku lub tej ugodzie, z wyjątkiem odszkodowań lub zadośćuczynień:
      a) otrzymanych w związku z prowadzoną działalnością gospodarczą,
      b) dotyczących korzyści, które podatnik mógłby osiągnąć, gdyby mu szkody nie
      wyrządzono.
    Zastosowanie zwolnienia z art. 21 ust. 1 pkt 3 ustawy o podatku dochodowym od osób
    fizycznych wymaga łącznego spełnienia następujących warunków:
    1) otrzymane świadczenie musi być odszkodowaniem lub zadośćuczynieniem,
    2) odszkodowanie lub zadośćuczynienie musi być przyznane na podstawie:
    a) ustawy,
    b) przepisów wykonawczych do ustawy,
    c) układów zbiorowych pracy lub innych opartych na ustawie porozumień zbiorowych,
      regulaminów lub statutów, o których mowa w art. 9 § 1 ustawy Kodeks pracy,
    3) wysokość bądź zasady ustalania odszkodowania lub zadośćuczynienia muszą wprost
      wynikać z ww. aktów,
    4) nie mogą zachodzić wyłączenia, o jakich mowa w lit. a)-g) art. 21 ust. 1 pkt 3 ustawy o
      podatku dochodowym od osób fizycznych.
    Kwestie zasad i podstawy do wypłaty odszkodowania z tytułu nieuzasadnionego
    wypowiedzenia umowy o pracę reguluje ustawa z 26 czerwca 1974 r. Kodeks pracy (t. j.
    Dz. U. z 2025 r. poz. 277 ze zm.).
    W myśl art. 44 ww. Kodeksu:
      Pracownik może wnieść odwołanie od wypowiedzenia umowy o pracę do sądu
      pracy, o którym mowa w dziale dwunastym.
    Zgodnie art. 45 § 1 ww. Kodeksu:
      W razie ustalenia, że wypowiedzenie umowy o pracę zawartej na czas określony lub
      umowy o pracę zawartej na czas nieokreślony jest nieuzasadnione lub narusza
      przepisy o wypowiadaniu umów o pracę, sąd pracy - stosownie do żądania
      pracownika - orzeka o bezskuteczności wypowiedzenia, a jeżeli umowa uległa już
      rozwiązaniu - o przywróceniu pracownika do pracy na poprzednich warunkach albo
      o odszkodowaniu.
    Na podstawie art. 45 § 2 Kodeksu pracy:

      Sąd pracy może nie uwzględnić żądania pracownika uznania wypowiedzenia za
      bezskuteczne lub przywrócenia do pracy, jeżeli ustali, że uwzględnienie takiego
      żądania jest niemożliwe lub niecelowe; w takim przypadku sąd pracy orzeka o
      odszkodowaniu. Jeżeli przed wydaniem orzeczenia upłynął termin, do którego
      umowa o pracę zawarta na czas określony miała trwać, lub jeżeli przywrócenie do
      pracy byłoby niewskazane ze względu na krótki okres, jaki pozostał do upływu tego
      terminu, pracownikowi przysługuje wyłącznie odszkodowanie.
            1Zgodnie z art. 47 Kodeksu pracy:
      Odszkodowanie, o którym mowa w art. 45, przysługuje w wysokości wynagrodzenia
      za okres od 2 tygodni do 3 miesięcy, nie niższej jednak od wynagrodzenia za okres
      wypowiedzenia. W przypadku wypowiedzenia umowy o pracę zawartej na czas
      określony, której termin, do którego umowa ta miała trwać, określony w umowie
      upłynął przed wydaniem orzeczenia przez sąd pracy, lub gdy przywrócenie do pracy
      byłoby niewskazane ze względu na krótki okres, jaki pozostał do upływu tego
      terminu, odszkodowanie przysługuje w wysokości wynagrodzenia za czas, do upływu
      którego umowa miała trwać, nie więcej jednak niż za okres 3 miesięcy.
    Dla objęcia odszkodowania zwolnieniem niezbędne jest między innymi, aby z przepisów
    prawa (ustaw lub przepisów wykonawczych wydanych na podstawie tych ustaw) wynikały
    wprost wysokość lub zasady ustalania otrzymanego odszkodowania.
    Powołane powyżej przepisy Kodeksu pracy określają zakres i sposób naprawienia szkody,
    jak również zawierają element, który jest istotny z uwagi na zastosowanie zwolnienia
    podatkowego, tj. normują wysokość odszkodowania.
    We wniosku wskazała Pani, że dyrekcja szpitala złożyła Pani wypowiedzenie warunków
    pracy i płacy (obniżenie wynagrodzenia i wymiar godzin). Wypowiedzenie warunków pracy
    i płacy zostało przez Panią podpisane, ale jednocześnie została założona sprawa w sądzie
    o bezprawne wypowiedzenia przeciwko dyrekcji szpitala. Sąd uznał wypowiedzenia za
    naruszające prawo, gdyż pracodawca nie przeprowadził wymaganych konsultacji ze
    związkami zawodowymi i dokonał istotnych zmian na niekorzyść pracowników. Przyznano
                                          1odszkodowanie w wysokości trzymiesięcznego wynagrodzenia (art. 47 Kodeksu pracy).
    Pracodawca naruszył art. 2-4 ustawy z 13 marca 2003 r. – brak konsultacji związkowych;
    art. 30 § 4 Kodeksu pracy - brak konkretnej przyczyny wypowiedzenia; art. 42 § 1 ww.
    Kodeksu - błędny tryb; art. 45 § 1 Kodeksu pracy - nieuzasadnione wypowiedzenie.
                                                1Świadczenie, o którym mowa we wniosku, przyznano Pani na podstawie art. 47 Kodeksu
    pracy w związku z art. 45 § 1 ww. Kodeksu - odszkodowanie za niezgodne z prawem
    wypowiedzenie warunków pracy i płacy. Źródło wysokości odszkodowania wynikało
                            1wprost z przepisów Kodeksu pracy (art. 47 Kodeksu pracy), a nie z układów zbiorowych.
    Odszkodowanie dotyczyło rzeczywistej szkody polegającej na utracie należnego
    wynagrodzenia; nie obejmowało utraconych korzyści.
    Wskazać również należy, że z przedstawionego opisu sprawy nie wynika, aby zachodziły
    wyłączenia, o jakich mowa w lit. a)-g) art. 21 ust. 1 pkt 3 ustawy o podatku dochodowym
    od osób fizycznych, bowiem odszkodowanie to zostało przyznane wyrokiem sądowym za
    nieuzasadnione wypowiedzenie umowy o pracę. Odszkodowanie zostało zasądzone z art.
    147 w związku z art. 45 § 1 Kodeksu pracy.
    Skoro otrzymane świadczenie:
        1) jest odszkodowaniem;
        2) zostało przyznane i obliczone na podstawie przepisów Kodeksu pracy;
        3) nie zachodzą wyłączenia uniemożliwiające zwolnienie z opodatkowania
    - należy stwierdzić, że założenia wynikające z treści art. 21 ust. 1 pkt 3 ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych zostały w warunkach niniejszej sprawy spełnione i

    przyznane Pani odszkodowanie może korzystać ze zwolnienia z art. 21 ust. 1 pkt 3 ustawy
    o podatku dochodowym od osób fizycznych.
    Z uwagi na objęcie wypłaconego odszkodowania zwolnieniem przedmiotowym, o którym
    mowa w art. 21 ust. 1 pkt 3 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych,
    niezasadne jest rozpatrywanie ww. odszkodowania w kontekście zwolnienia zawartego w
    art. 21 ust. 1 pkt 3b ww. ustawy.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Pani przedstawiła i stanu prawnego, który
    obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia.
    Organ podkreśla, że procedura wydawania indywidualnych interpretacji przepisów prawa
    podatkowego nie podlega regułom przewidzianym dla postępowania podatkowego, czy
    kontrolnego. Organ wydający interpretacje opiera się wyłącznie na opisie stanu
    faktycznego lub zdarzenia przyszłego przedstawionego we wniosku – nie prowadzi
    postępowania dowodowego. Postępowanie w sprawie wydania interpretacji indywidualnej
    ma na celu wyjaśnienie wątpliwości co do sposobu zastosowania przepisów prawa
    podatkowego materialnego do określonego stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego.
    Przedmiotem interpretacji wydanej na podstawie art. 14b ustawy z dnia 29 sierpnia 1997
    r. Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.) jest sam przepis prawa. Rolą
    postępowania w sprawie wydania indywidualnej interpretacji przepisów podatkowych nie
    jest ustalanie stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego), stanowi to bowiem domenę
    ewentualnego postępowania podatkowego.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    · Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy
      z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.).
      Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pani sytuacja będzie zgodna
      (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosuje się Pani do
      interpretacji.
    · Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
      z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    · Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pani prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu
    Administracyjnego w ... . Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa
    z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.
    U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):

    · w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
    · w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP
      (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.