Interpretacja indywidualna
Sygnatura: ILPP2/443-787/09-4/AD
Organ: Dyrektor Izby Skarbowej w Poznaniu
Data wydania: 2009-09-09
Teza: Kto powinien wystawić fakturę korygującą?
Słowa kluczowe: faktura; faktura-korekta faktury; fakturowanie; nabywca; sponsoring; sprzedawca; świadczenie-świadczenie usług
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II-Rozdział 2-art. 8; [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział XI-Rozdział 1-art. 106 (uchylony); [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział XI-Rozdział 1-art. 106a; [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział XI-Rozdział 1-art. 106b; [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział XI-Rozdział 1-art. 106c; [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział XI-Rozdział 1-art. 106d; [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział XI-Rozdział 1-art. 106e; [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział XI-Rozdział 1-art. 106f; [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział XI-Rozdział 1-art. 106g; [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział XI-Rozdział 1-art. 106h; [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział XI-Rozdział 1-art. 106i; [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział XI-Rozdział 1-art. 106j; [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział XI-Rozdział 1-art. 106k; [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział XI-Rozdział 1-art. 106l; [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział XI-Rozdział 1-art. 106m; [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział XI-Rozdział 1-art. 106n; [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział XI-Rozdział 1-art. 106o; [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział XI-Rozdział 1-art. 106p; [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział XI-Rozdział 1-art. 106q

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA

Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.) oraz § 2 i § 6 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz. U. Nr 112, poz. 770 ze zm.) Dyrektor Izby Skarbowej w Poznaniu działając w imieniu Ministra Finansów stwierdza, że stanowisko C., przedstawione we wniosku z dnia 15 czerwca 2009 r. (data wpływu 19 czerwca 2008 r.) uzupełnionym pismem z dnia 23 lipca 2009 r. (data wpływu 27 lipca 2009 r.) oraz pismem z dnia 24 lipca 2009 r. (data wpływu 27 lipca 2009 r.) o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie fakturowania transakcji sponsoringu – **jest nieprawidłowe**.

UZASADNIENIE

W dniu 19 czerwca 2009 r. został złożony ww. wniosek o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie fakturowania transakcji sponsoringu. Wniosek został uzupełniony pismem z dnia 23 lipca 2009 r. (data wpływu 27 lipca 2009 r.) o pełnomocnictwo oraz pismem z dnia 24 lipca 2009 r. (data wpływu 27 lipca 2009 r.) o doprecyzowanie stanu faktycznego.

W przedmiotowym wniosku został przedstawiony następujący stan faktyczny.

Dnia 16 czerwca 2008 r. Wnioskodawca podpisał umowę z Bankiem, z której wynika, że w dniach od 29.06-27.07.2008 r. organizuje imprezę kulturalną, a Bank jest sponsorem.

Umowa mówi, że:

§ 1 Przedmiotem umowy jest sponsorowanie projektu L. podczas ww. imprezy kulturalnej.

§ 2 Sponsor zobowiązuje się do zapłaty kwoty 8 000 EUR za usługi wykorzystane do realizacji projektu L.; kwotę 8 000 EUR Bank zapłaci na rzecz wskazanego przez Zainteresowanego wykonawcę usługi – firmę C. z Paryża (dalej: Firma z Paryża) na podstawie wystawionej faktury.

§ 3 Wnioskodawca, w zamian za zapewnienie obsługi wymienionej w § 2 zobowiązał się, że umieści znaki firmowe sponsora w materiałach informacyjnych i promocyjnych tej imprezy.

Obydwie strony umowy wywiązały się ze swoich obowiązków, tj.:

1.  Dnia 20 czerwca 2008 r. Zainteresowany wystawił fakturę nr XXX na kwotę 27 120 zł (równowartość 8 000 EUR).
2.  Bank zapłacił 8 000 EUR na rachunek Firmy z Paryża wskazany w umowie.
3.  Firma z Paryża dnia 18 czerwca 2008 r. wystawiła fakturę dla Banku na kwotę 8 000 EUR.
4.  Wnioskodawca odprowadził do Urzędu Skarbowego podatek VAT od wystawionej faktury sprzedaży dla Banku.
5.  Dnia 30 listopada 2008 r. Zainteresowany wysłał do Banku pismo o potwierdzenie salda w wysokości wystawionej faktury sprzedaży, tj. 27 120 zł.
6.  Bank na odcinku B napisał „saldo niezgodne”.
7.  Dnia 25 lutego 2008 r. Wnioskodawca wystąpił do Banku z pismem wyjaśniającym sprawę, w którym skierował prośbę o wystawienie dla niego faktury na kwotę 27 120 zł.
8.  Dnia 23 marca 2008 r. Bank w swoim piśmie napisał, że konsultował się z Departamentem Prawnym Banku i audytorem zewnętrznym, który zapewnił, że Bank nie ma podstawy prawnej wystawienia faktury dla Zainteresowanego.

W uzupełnieniu stanu faktycznego Wnioskodawca dodał, że to on zlecił usługę Firmie z Paryża, faktura na kwotę 27 120 zł została wystawiona przez Zainteresowanego na Bank, a usługę dla Wnioskodawcy wykonała Firma z Paryża.

W związku z powyższym zadano następujące pytania.

1.  Kto powinien wystawić korektę faktury?
2.  Co zrobić w zaistniałej sytuacji?

Zdaniem Wnioskodawcy, to Bank powinien wystawić fakturę dla niego, a w zaistniałej sytuacji, gdy Firma z Paryża obciążyła Bank, Bank powinien wystawić fakturę korygującą dla Wnioskodawcy. W zaistniałej sytuacji Bank powinien wystawić fakturę VAT dla Zainteresowanego.

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego stanu faktycznego uznaje się za nieprawidłowe.

Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 54, poz. 535 ze zm.), zwanej dalej ustawą, opodatkowaniu ww. podatkiem podlegają odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju.

Przez dostawę towarów, w myśl art. 7 ust. 1 ustawy, rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (…).

Natomiast stosownie do art. 8 ust. 1 ustawy, przez świadczenie usług, o których mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się każde świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu art. 7, w tym również:

1.  przeniesienie praw do wartości niematerialnych i prawnych, bez względu na formę, w jakiej dokonano czynności prawnej;
2.  zobowiązanie do powstrzymania się od dokonania czynności lub do tolerowania czynności lub sytuacji;
3.  świadczenie usług zgodnie z nakazem organu władzy publicznej lub podmiotu działającego w jego imieniu lub nakazem wynikającym z mocy prawa.

Przepisy podatkowe, w szczególności ustawa o podatku od towarów i usług, nie zawierają ustawowej definicji sponsoringu. Zgodnie ze Słownikiem wyrazów obcych (Wydawnictwo PWN), przez sponsoring rozumie się: „finansowanie czegoś, często w zamian za reklamowanie własnej działalności”. Celem sponsoringu jest między innymi upowszechnianie znajomości firmy i jej produktów wśród klientów i potencjalnych nabywców produktów i usług. Ponadto jedną z podstawowych cech sponsoringu jest łączenie w sobie reklamy, aktywizacji sprzedaży lub public relations. Istotnym dla celów podatkowych jest fakt, iż umowa sponsoringu jest oparta na ekwiwalentności świadczeń, ponieważ sponsor ponosi pewne koszty w celu sfinansowania określonych działań sponsorowanego. W związku z powyższym należy stwierdzić, iż czynności wykonywane na rzecz sponsora wynikające z zawartej z nim umowy są w świetle ustawy o podatku od towarów i usług odpłatnym świadczeniem usług.

Z opisu stanu faktycznego wynika, że Wnioskodawca podpisał umowę z Bankiem, z której wynika, że w dniach od 29.06-27.07.2008 r. zorganizował imprezę kulturalną, której sponsorem był Bank. Wykonanie usługi Zainteresowany zlecił Firmie z Paryża oraz wystawił fakturę na Bank. Z kolei Firma z Paryża również wystawiła fakturę na Bank.

Jak stanowi art. 106 ust. 1 ustawy, podatnicy, o których mowa w art. 15, są zobowiązani wystawić fakturę stwierdzającą w szczególności dokonanie sprzedaży, datę dokonania sprzedaży, cenę jednostkową bez podatku, podstawę opodatkowania, stawkę i kwotę podatku, kwotę należności oraz dane dotyczące podatnika i nabywcy, z zastrzeżeniem ust. 2, 4 i 5 oraz art. 19 ust. 10 i art. 120 ust. 16.

Biorąc powyższe pod uwagę należy stwierdzić, że stronami transakcji są podmiot świadczący usługę oraz podmiot na rzecz którego usługa jest świadczona (nabywca). Jak wcześniej wskazano Zainteresowany świadczy na rzecz Banku usługę reklamy. W związku z tym wystawia na Bank fakturę. Bank dokonał zapłaty za usługi reklamy jednak w umowie strony tej transakcji uzgodniły, że zapłata zostanie wykonana na rachunek Firmy z Paryża. Była to jednak transakcja w której Firma z Paryża nie był stroną. Natomiast Firma z Paryża świadczyła usługę na rzecz Wnioskodawcy (usługę wykonuje na jego zlecenie), a nie na rzecz Banku. A zatem powinna ona wystawić fakturę na Zainteresowanego, jako zleceniodawcę usługi. Sposób zapłaty wynikający z umowy pozostaje w tym przypadku bez znaczenia.

Jak wynika z opisu sprawy faktura wystawiona przez Firmę z Paryża na rzecz Banku dokumentuje wykonaną przez nią usługę, jednak stroną transakcji jest inny podmiot.

Ponadto, z opisu stanu faktycznego nie wynika, aby bank świadczył na rzecz Zainteresowanego jakąkolwiek usługę, o której mowa w art. 8 ust. 1 ustawy. Faktura natomiast, zgodnie z art. 106 ust. 1 ustawy, dokumentuje czynności podlegające opodatkowaniu podatkiem VAT. Stąd w opisanym stanie faktycznym brak jest podstaw do wystawienia przez Bank na rzecz Zainteresowanego faktury.

W myśl § 13 ust. 1 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 28 listopada 2008 r. w sprawie zwrotu podatku niektórym podatnikom wystawiania faktur, sposobu ich przechowywania oraz listy towarów i usług, do których nie mają zastosowania zwolnienia od podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2008 r. Nr 212, poz. 1337), zwanego dalej rozporządzeniem, w przypadku gdy po wystawieniu faktury udzielono rabatów określonych w art. 29 ust. 4 ustawy, podatnik udzielający rabatu wystawia fakturę korygującą. Fakturę korygującą wystawia się również, gdy podwyższono cenę po wystawieniu faktury lub w razie stwierdzenia pomyłki w cenie, stawce lub kwocie podatku bądź w jakiejkolwiek innej pozycji faktury (§ 14 ust. 1 rozporządzenia).

Kwestię poprawności wystawienia faktur korygujących reguluje § 14 ust. 3 rozporządzenia, który stanowi, iż faktura korygująca wystawiana w przypadku pomyłek, o których mowa w ust. 1, zawiera dane określone w ust. 2 pkt 1 i pkt 2 lit. a, kwoty podane w omyłkowej wysokości oraz kwoty w wysokości prawidłowej.

Z powołanego wyżej przepisu wynika, iż faktura korygująca powinna zawierać co najmniej:

1.  numer kolejny oraz datę jej wystawienia,
2.  dane zawarte w fakturze, której dotyczy faktura korygująca określone w § 5 ust. 1 pkt 1-4 (tj.: imiona i nazwiska lub nazwy bądź nazwy skrócone sprzedawcy i nabywcy oraz ich adresy, numery identyfikacji podatkowej sprzedawcy i nabywcy (…), numer kolejny faktury oznaczonej jako „FAKTURA VAT”, dzień, miesiąc i rok wystawienia faktury, a w przypadku, gdy data ta różni się od daty sprzedaży, również datę sprzedaży; w przypadku sprzedaży o charakterze ciągłym podatnik może podać na fakturze miesiąc i rok dokonania sprzedaży, pod warunkiem podania daty wystawienia faktury).

Ponadto zgodnie z § 13 ust. 4 rozporządzenia, do faktur korygujących stosuje się odpowiednio przepisy § 5 ust. 5-7 i § 7. Natomiast stosownie do § 13 ust. 5 rozporządzenia, faktury korygujące powinny zawierać wyraz „korekta” albo wyrazy „FAKTURA KORYGUJĄCA”.

W świetle powołanych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług, faktury VAT są dokumentami potwierdzającymi rzeczywiste transakcje gospodarcze dokonywane przez podatnika. Faktura pełni szczególną rolę dowodową w prawidłowym wymiarze podatku VAT, dlatego też niezwykle istotne jest prawidłowe oznaczenie wszystkich jej elementów. Jeżeli więc faktura dokumentująca zdarzenie gospodarcze zawiera pomyłki, to powinna zostać skorygowana w ten sposób, aby odzwierciedlała faktycznie dokonaną transakcję między określonymi podmiotami gospodarczymi. Z kolei celem wystawienia faktury korygującej jest doprowadzenie faktury pierwotnej do stanu odpowiadającego rzeczywistości.

W myśl § 15 powyższego rozporządzenia, nabywca towaru lub usługi, który otrzymał fakturę lub fakturę korygującą zawierającą pomyłki dotyczącej jakiejkolwiek informacji wiążącej się zwłaszcza ze sprzedawcą lub nabywcą pomyłki dotyczącej jakiejkolwiek informacji wiążącej się zwłaszcza ze sprzedawcą lub nabywcą lub oznaczeniem towaru lub usługi, z wyjątkiem pomyłek w pozycjach faktury określonych w § 5 ust. 1 pkt 6-12, może wystawić fakturę nazwaną notą korygującą.

Z wyżej podanego przepisu wynika, że istnieje możliwość korygowania pomyłek za pomocą noty korygującej w sposobie określenia nabywcy np.: błąd w nazwie, adresie, nr NIP, ale dotyczące konkretnego podatnika widniejącego na fakturze. Nie można natomiast w drodze wystawienia noty całkowicie zmienić nabywcy towaru (usługi).

Noty korygujące umożliwiają bowiem poprawienie pomyłek odnoszących się do zawartej transakcji, a więc z kontrahentem wymienionym na fakturze.

Uwzględniając powyższe, w przypadku gdy na otrzymanej fakturze wskazano błędnie nabywcę i obie strony godzą się w tej sprawie na korektę błędu, to błąd ten winien być skorygowany przez sprzedawcę poprzez wystawienie faktury korygującej.

Wyżej powołane przepisy dotyczą zasad wystawiania faktur korygujących przez podatników podatku od towarów i usług. Natomiast kwestie korygowania faktur przez podatnika od wartości dodanej z Francji regulują przepisy obowiązujące w tym państwie.

Odnosząc powyższą analizę do przedstawionego stanu faktycznego stwierdza się, że właściwym jest w przedmiotowej sprawie, aby Firma z Paryża dokonała korekty wystawionej faktury poprzez wystawienie dokumentu korygującego, zgodnie z obowiązującymi ją przepisami.

Jednocześnie tut. Organ podkreśla, iż sposób dokonywania rozliczeń winien wynikać z zawartej pomiędzy Stronami umowy cywilnoprawnej określającej elementy konieczne do prawidłowej realizacji danej usługi i winien dokumentować faktycznie wykonane usługi.

Nadmienia, się zatem, iż w myśl art. 3 ust. 2 cyt. ustawy Ordynacja podatkowa, ilekroć w ustawie jest mowa o przepisach prawa podatkowego - rozumie się przez to przepisy ustaw podatkowych, postanowienia ratyfikowanych przez Rzeczpospolitą Polską umów o unikaniu podwójnego opodatkowania oraz ratyfikowanych przez Rzeczpospolitą Polską innych umów międzynarodowych dotyczących problematyki podatkowej, a także przepisy aktów wykonawczych wydanych na podstawie ustaw podatkowych. Natomiast, w myśl art. 3 ust. 1 przez ustawy podatkowe rozumie się ustawy dotyczące podatków, opłat oraz niepodatkowych należności budżetowych określające podmiot, przedmiot opodatkowania, powstanie obowiązku podatkowego, podstawę opodatkowania, stawki podatkowe oraz regulujące prawa i obowiązki organów podatkowych, podatników, płatników i inkasentów, a także ich następców prawnych oraz osób trzecich. W związku z powyższym, tut. Organ nie jest uprawniony do oceny umów cywilnoprawnych, nie regulują tej kwestii przepisy podatkowe, lecz przepisy Kodeksu cywilnego. W trybie wydawania interpretacji określonym w art. 14b ustawy Ordynacja podatkowa, Minister właściwy do spraw Finansów Publicznych oraz upoważniony przez niego Dyrektor Izby Skarbowej w Poznaniu nie ma uprawnień do interpretowania przepisów innych niż przepisy prawa podatkowego oraz ustaleń zawieranych pomiędzy stronami ww. umowy.

Interpretacja dotyczy zaistniałego stanu faktycznego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia w przedstawionym stanie faktycznym.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu, ul. Św. Mikołaja 78/79, 50-126 Wrocław po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy).

Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Poznaniu, Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Lesznie, ul. Dekana 6, 64-100 Leszno.