Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0114-KDIP1-3.4012.828.2025.1.JG
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-11-28
Teza: Zastosowanie zwolnienia z opodatkowania podatkiem VAT
części przychodu ze sprzedaży nieruchomości będącej we
wspólności majątkowej małżeńskiej.
Słowa kluczowe: grunty-grunty rolne
grunty-grunty własne
limit-limit obrotu
podatnik-podatnik czynny
Zagadnienia: Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II. Zakres
opodatkowania-Rozdział 2. Dostawa towarów i
świadczenie usług -Dostawa towarów
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III. Podatnicy,
płatnicy i przedstawiciele podatkowi-Rozdział 1.
Podatnicy i płatnicy-Działalność gospodarcza
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III. Podatnicy,
płatnicy i przedstawiciele podatkowi-Rozdział 1.
Podatnicy i płatnicy-Podatnicy
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II-
Rozdział 2-art. 7.-ust. 1-pkt 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III-
Rozdział 1-art. 15-ust. 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III-
Rozdział 1-art. 15-ust. 2

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

29 października 2025 r. wpłynął Pani wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej, który
    dotyczy m.in. zastosowania zwolnienia z opodatkowania podatkiem VAT części przychodu
    ze sprzedaży nieruchomości będącej we wspólności majątkowej małżeńskiej (pytanie nr 1
    wniosku).
    Treść wniosku jest następująca:

## Opis zdarzenia przyszłego

Kupiła Pani z mężem nieruchomość niezabudowaną z możliwością zabudowy tzw. działka
    budowlana w sierpniu 2024 r. na współwłasność małżeńską. Obecnie pracuje Pani na
    etacie i Pani praca nie jest związana z nieruchomościami.
    Ma Pani zawieszoną działalność gospodarzą (zakres podstawowy: wynajem i dzierżawa
    maszyn), nigdy nie była Pani czynnym podatnikiem VAT.
    Pani mąż prowadzi działalność gospodarczą od 1 października 2022 r. i jest czynnym
    podatnikiem VAT. Od września 2024 r. rozszerzył działalność o PKD 68.11 (zakup i
    sprzedaż nieruchomości na własny rachunek), ponieważ zdecydowali Państwo, że w
    ramach prowadzonej przez męża działalności ww. nieruchomość zostanie podzielone na
    mniejsze części i przeznaczona do dalszej odsprzedaży.
    W tym celu w ramach prowadzonej działalności mąż ponosił koszty związane z podziałem
    nieruchomości, ogrodzeniem i ogłoszeniami reklamowymi oferującymi sprzedaż. We
    wrześniu 2025 r. podpisali Państwo umowę przedwstępną na sprzedaż jednej z części
    nieruchomości jako współwłaściciele.
    Kupujący wpłacili zadatek. Mąż jako czynny podatnik VAT zgodnie z art. 106f ustawy o VAT
    wystawił fakturę zaliczkową na cały zadatek opodatkowany stawką podstawową (23%).
    Jednak w związku z ostatnim wyrokiem TSUE ma Pani wątpliwość czy opodatkowaniu
    stawką VAT 23% powinna podlegać całość czy tylko część - 50% (ponieważ zakup
    dokonany był na współwłasność małżeńską). Do 10 grudnia mają Państwo termin na
    podpisanie ostatecznej umowy sprzedaży.
    Pytanie (pytanie nr 1 wniosku)
    Czy dokonując sprzedaży nieruchomości 50% przychodu przypadająca na Panią może
    zostać opodatkowana stawką VAT zw. i czy może Pani skorzystać ze zwolnienia zgodnie z
    art. 113 ust. 1 ustawy?
    Pani stanowisko w sprawie
    Ponieważ 50% ceny sprzedaży nie przekracza 200 000 zł może Pani skorzystać ze
    zwolnienia z art. 113 ust. 1.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawił Pan we wniosku jest nieprawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z przepisem art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od
    towarów i usług (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 775 ze zm.), zwanej dalej „ustawą”:

      Opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, zwanym dalej „podatkiem”,
      podlegają odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium
      kraju.
    Stosownie do art. 2 pkt 6 ustawy:
      Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o towarach – rozumie się przez to rzeczy
      oraz ich części, a także wszelkie postacie energii.
    W myśl art. 7 ust. 1 ustawy:
      Przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się
      przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (...).
    Jak stanowi art. 2 pkt 22 ustawy:
      Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o sprzedaży – rozumie się przez to odpłatną
      dostawę towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju, eksport
      towarów oraz wewnątrzwspólnotową dostawę towarów.
    Zatem zgodnie z powołanymi przepisami, grunty spełniają definicję towaru wynikającą z
    art. 2 pkt 6 ustawy, a ich sprzedaż jest traktowana jako czynność odpłatnej dostawy
    towarów na terytorium kraju.
    Towarem jest także udział w prawie własności. Jest to zgodne z normami unijnymi,
    bowiem w myśl art. 15 ust. 2 Dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w
    sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. Urz. UE L Nr 347 z 11
    grudnia 2006 r. s. 1 ze zm.), zwanej dalej „Dyrektywą 2006/112/WE”:
      Państwa członkowskie mogą uznać za rzeczy:
      a) określone udziały w nieruchomości;
      b) prawa rzeczowe dające ich posiadaczowi prawo do korzystania z nieruchomości;
      c) udziały i inne równoważne udziałom tytuły prawne dające ich posiadaczowi
        prawne lub faktyczne prawo własności lub posiadania nieruchomości lub jej
        części.
    Należy więc przyjąć, że w oparciu o definicję zawartą w art. 2 pkt 6 ustawy, zbycie zarówno
    gruntu jak też udziału w prawie własności gruntu traktowane jest jako czynność odpłatnej
    dostawy towarów, o której mowa w art. 7 ust. 1 ustawy.
    Problematyka współwłasności została uregulowana w art. 195-221 ustawy z dnia 23
    kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 1071).
    Zgodnie z art. 195 wyżej powołanej ustawy Kodeks cywilny:
      Własność tej samej rzeczy może przysługiwać niepodzielnie kilku osobom
      (współwłasność).
    Współwłasność nie jest instytucją samodzielną, lecz stanowi odmianę własności i
    charakteryzuje się tym, że własność rzeczy (ruchomej lub nieruchomej) przysługuje
    kilku podmiotom. Do współwłasności stosuje się – jeśli co innego nie wynika z
    przepisów poświęconych specjalnie tej instytucji – przepisy odnoszące się do własności.
    Zgodnie z art. 196 § 1 ustawy Kodeks cywilny:
      Współwłasność jest albo współwłasnością w częściach ułamkowych, albo
      współwłasnością łączną.
    Na podstawie art. 196 § 2 ustawy Kodeks cywilny:
      Współwłasność łączną regulują przepisy dotyczące stosunków, z których ona wynika.
      Do współwłasności w częściach ułamkowych stosuje się przepisy niniejszego działu.
    Przepis art. 198 ustawy Kodeks cywilny stanowi, że:

      Każdy ze współwłaścicieli może rozporządzać swoim udziałem bez zgody
      pozostałych współwłaścicieli.
    Współwłaściciel ma względem swojego udziału pozycję wyłącznego właściciela. Ze
    względu na charakter udziału, każdy ze współwłaścicieli może rozporządzać swoim
    udziałem bez zgody pozostałych współwłaścicieli. Rozporządzanie udziałem polega na
    tym, że współwłaściciel może zbyć swój udział.
    Kwestie stosunków majątkowych pomiędzy małżonkami reguluje ustawa dnia z 25
    lutego 1964 r. Kodeks rodzinny i opiekuńczy (t. j. Dz. U. z 2023 r. poz. 2809 ze zm.),
    zwanej dalej „Kodeksem rodzinnym i opiekuńczym”.
    Na mocy art. 31 § 1 Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego:
      Z chwilą zawarcia małżeństwa powstaje między małżonkami z mocy ustawy
      wspólność majątkowa (wspólność ustawowa) obejmująca przedmioty majątkowe
      nabyte w czasie jej trwania przez oboje małżonków lub przez jednego z nich
      (majątek wspólny). Przedmioty majątkowe nieobjęte wspólnością ustawową należą
      do majątku osobistego każdego z małżonków.
    Zatem, istotą wspólności majątkowej małżeńskiej, zarówno ustawowej, jak i umownej,
    jest to, że każdy z małżonków jest współwłaścicielem poszczególnych składników
    majątku wspólnego (dorobkowego) na zasadach współwłasności łącznej (bezudziałowej).
    Na podstawie art. 35 Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego:
      W czasie trwania wspólności ustawowej żaden z małżonków nie może żądać
      podziału majątku wspólnego. Nie może również rozporządzać ani zobowiązywać się
      do rozporządzania udziałem, który w razie ustania wspólności przypadnie mu w
      majątku wspólnym lub w poszczególnych przedmiotach należących do tego majątku.
    Jak stanowi art. 36 § 1 Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego:
      Oboje małżonkowie są obowiązani współdziałać w zarządzie majątkiem wspólnym, w
      szczególności udzielać sobie wzajemnie informacji o stanie majątku wspólnego, o
      wykonywaniu zarządu majątkiem wspólnym i o zobowiązaniach obciążających
      majątek wspólny.
    Jak wynika z art. 36 § 2 Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego:
      Każdy z małżonków może samodzielnie zarządzać majątkiem wspólnym, chyba że
      przepisy poniższe stanowią inaczej. Wykonywanie zarządu obejmuje czynności, które
      dotyczą przedmiotów majątkowych należących do majątku wspólnego, w tym
      czynności zmierzające do zachowania tego majątku.
    Zgodnie z art. 37 § 1 pkt 1 Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego:
      Zgoda drugiego małżonka jest potrzebna do dokonania czynności prawnej
      prowadzącej do zbycia, obciążenia, odpłatnego nabycia nieruchomości lub
      użytkowania wieczystego, jak również prowadzącej do oddania nieruchomości do
      używania lub pobierania z niej pożytków.
    W myśl art. 43 § 1 Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego:
      Oboje małżonkowie mają równe udziały w majątku wspólnym.
    W akcie notarialnym dokumentującym tego rodzaju nabycie nieruchomości wymieniani
    są oboje małżonkowie, jeżeli istnieje między nimi ustawowa wspólność majątkowa.
    Wspólność wynikająca ze stosunku małżeństwa jest współwłasnością łączną
    uprawniającą do współposiadania rzeczy wchodzących w skład majątku wspólnego, a w
    czasie jej trwania żaden z małżonków nie może żądać podziału majątku wspólnego.
    Ustawa o podatku od towarów i usług nie wymienia małżonków jako odrębnej kategorii
    podatników. Stwarza to dla małżonków prowadzących działalność gospodarczą

    szczególną sytuację prawną. Żaden z przepisów ustawy nie zabrania małżonkom
    prowadzenia działalności gospodarczej jako odrębnym podatnikom. Nie ma przy tym
    przeszkód, aby pomiędzy małżonkami prowadzącymi odrębne działalności istniała
    ustawowa wspólność majątkowa.
    W konsekwencji, podatnikiem podatku od towarów i usług jest ten z małżonków, który
    dokona czynności podlegającej opodatkowaniu.
    Jeżeli zatem przedmiotem dostawy jest majątek wspólny małżonków, to podatnikiem
    podatku od towarów i usług w okolicznościach wskazanych w art. 15 ustawy będzie ten
    małżonek, który dokonuje dostawy we własnym imieniu (który jest stroną czynności
    prawnej) – jako podatnik VAT.
    Nie każda czynność stanowiąca dostawę towarów, w rozumieniu art. 7 ustawy, podlega
    jednak opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, ponieważ aby dana czynność była
    opodatkowana tym podatkiem, musi być wykonana przez podmiot, który w związku z jej
    wykonaniem jest podatnikiem podatku od towarów i usług.
    Pojęcia „podatnik” i „działalność gospodarcza”, na potrzeby podatku od towarów i usług,
    zostały określone w art. 15 ust. 1 i ust. 2 ustawy.
    Jak stanowi art. 15 ust. 1 ustawy:
      Podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości
      prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o
      której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności.
    Jeżeli, przedmiotem dostawy jest majątek wspólny małżonków, to podatnikiem podatku
    od towarów i usług w okolicznościach wskazanych w art. 15 ustawy będzie ten małżonek,
    który dokonuje dostawy we własnym imieniu (który jest stroną czynności prawnej) – jako
    podatnik VAT.
    W świetle przytoczonych wyżej przepisów zauważyć należy, że status podatnika podatku
    od towarów i usług, wynika z okoliczności dokonania czynności podlegających
    opodatkowaniu tym podatkiem. Dla ustalenia, czy podmiot dokonujący transakcji
    sprzedaży nieruchomości jest podatnikiem podatku VAT, istotnym jest stwierdzenie, że
    prowadzi on działalność gospodarczą.
    Jak wynika natomiast z art. 15 ust. 2 ustawy:
      Działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców
      lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz
      rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność
      gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu
      towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów
      zarobkowych.
    W świetle powyższego stwierdzić należy, że każdy, kto dokonuje czynności, które
    zmierzają do przyszłego wykorzystania nieruchomości dla celów działalności gospodarczej
    w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy, powinien być uznany za podatnika podatku od
    towarów i usług. Tym samym, wykorzystywanie majątku prywatnego przez osobę fizyczną
    stanowi również działalność gospodarczą, jeżeli jest dokonywane w sposób ciągły dla
    celów zarobkowych.
    Przez ciągłe wykorzystywanie składników majątku należy rozumieć takie wykorzystywanie
    majątku, które charakteryzuje się powtarzalnością lub długim okresem trwania. Zatem
    czerpanie dochodów ze składnika majątku wskazuje na prowadzenie działalności
    gospodarczej.

    Zatem, podstawowym kryterium dla opodatkowania sprzedaży, w tym przypadku
    nieruchomości jest ustalenie, czy działanie to można uznać za wykorzystywanie towarów
    w sposób ciągły do celów zarobkowych, czy majątek nabyty został na potrzeby własne, czy
    też z przeznaczeniem do działalności handlowej.
    Określony w cytowanej ustawie zakres opodatkowania podatkiem od towarów i usług
    wskazuje, że do tego, aby faktycznie zaistniało opodatkowanie danej czynności konieczne
    jest, aby czynność podlegającą opodatkowaniu wykonał podmiot, który dla tej właśnie
    czynności będzie działał jako podatnik. Definicja działalności gospodarczej, zawarta w
    ustawie o podatku od towarów i usług, ma charakter uniwersalny, pozwalający na objęcie
    pojęciem „podatnik” tych wszystkich podmiotów, które prowadzą określoną działalność,
    występując w profesjonalnym obrocie gospodarczym.
    Właściwym zatem jest wykluczenie osób fizycznych z grona podatników w przypadku, gdy
    dokonują sprzedaży, przekazania bądź darowizny towarów stanowiących część majątku
    osobistego, tj. majątku, który nie został nabyty w celu jego odsprzedaży bądź
    wykonywania innych czynności w ramach działalności gospodarczej.
    W tym miejscu podkreślić należy, że pojęcie „majątku prywatnego” nie występuje na
    gruncie analizowanych przepisów ustawy, jednakże wynika z wykładni art. 15 ust. 2
    ustawy, w której zasadnym jest odwołanie się do treści orzeczenia TSUE w sprawie C-291
    /92 (Finanzamt Uelzen V. Dieter Armbrecht), które dotyczyło kwestii opodatkowania
    sprzedaży przez osobę, będącą podatnikiem podatku od wartości dodanej, części majątku
    niewykorzystywanej do prowadzonej działalności gospodarczej, a służącej jej do celów
    prywatnych. „Majątek prywatny” to zatem taka część majątku danej osoby fizycznej, która
    nie jest przez nią przeznaczona ani wykorzystywana dla potrzeb prowadzonej działalności
    gospodarczej. Ze wskazanego orzeczenia wynika zatem, że podatnik musi w całym okresie
    posiadania danej nieruchomości wykazywać zamiar wykorzystywania części
    nieruchomości w ramach majątku osobistego. Przykładem takiego wykorzystania
    nieruchomości mogłoby być, np. wybudowanie domu dla zaspokojenia własnych potrzeb
    mieszkaniowych. Potwierdzone to zostało również w wyroku TSUE z 21 kwietnia 2005 r.,
    sygn. akt C-25/03 Finanzamt Bergisch Gladbach v. HE, który stwierdził, że majątek
    prywatny to mienie wykorzystywane dla zaspokojenia potrzeb własnych.
    Z opisu sprawy wynika, że jest Pani wraz z mężem współwłaścicielką nieruchomości
    niezabudowanej. Nigdy nie była Pani czynnym podatnikiem VAT. Pani mąż prowadzi
    działalność gospodarczą m.in. w zakresie zakupu i sprzedaży nieruchomości na własny
    rachunek. Zdecydowali Państwo, że w ramach prowadzonej przeze męża działalności ww.
    nieruchomość zostanie podzielone na mniejsze części i przeznaczona do dalszej
    odsprzedaży. W tym celu mąż ponosił koszty związane z podziałem nieruchomości,
    ogrodzeniem i ogłoszeniami reklamowymi oferującymi sprzedaż. Podpisali Państwo
    umowę przedwstępną na sprzedaż jednej z części nieruchomości jako współwłaściciele.
    Kupujący wpłacili zadatek. Mąż jako czynny podatnik VAT wystawił fakturę zaliczkową na
    cały zadatek opodatkowany stawką podstawową.
    Pani wątpliwością dotyczą kwestii, czy połowa przychodu ze sprzedaży nieruchomości
    przypadająca na Panią będzie opodatkowana, czy też może Pani skorzystać ze zwolnienia
    z podatku VAT wskazanego w art. 113 ust. 1 ustawy.
    Jak wynika z przywołanych wyżej przepisów, dostawa towarów (w tym lokali) podlega
    opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług w sytuacji, gdy działaniom podmiotu
    dokonującego tej dostawy można przypisać znamiona prowadzenia działalności
    gospodarczej, co w efekcie przesądza o uzyskaniu przez niego statusu podatnika. Warto w
    tym miejscu zaznaczyć, że powyższe może mieć miejsce również w odniesieniu do
    czynności dokonanej jednorazowo. Dla uznania czynności za wykonywaną w ramach
    działalności gospodarczej nie ma bowiem znaczenia częstotliwość jej wykonywania, lecz
    zamiar z jakim została zrealizowana i okoliczności w jakich ją wykonano.

    W kontekście powyższych rozważań, istotna jest więc ocena, czy z przedstawionego we
    wniosku opisu sprawy wynika, że podejmowała Pani działania charakterystyczne dla
    profesjonalnego obrotu nieruchomościami.
    Mając na uwadze powołane przepisy prawa oraz przedstawiony opis sprawy należy
    stwierdzić, że z przedstawionych okoliczności sprawy nie wynika taka Pani aktywność,
    która wykraczałaby poza ramy czynności związanych ze zwykłym wykonywaniem prawa
    własności w stosunku do sprzedanej części działki. Wskazała Pani, że Pani mąż prowadzi
    działalność gospodarczą m.in. w zakresie zakupu i sprzedaży nieruchomości i w ramach
    tej działalności dokonał podziału i sprzedaży nieruchomości. W tym celu mąż ponosił
    również koszty związane z podziałem nieruchomości, ogrodzeniem i ogłoszeniami
    reklamowymi oferującymi sprzedaż. W rozpatrywanej sprawie, pomimo że nieruchomość
    niezabudowana stanowił majątek wspólny małżonków, to jednak działka ta była
    wykorzystywany wyłącznie przez Pani męża na cele prowadzonej przez niego działalności
    gospodarczej w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy. Pani nie wykorzystywała działki, nie
    występowała o podział działki, nie wykonywała działań marketingowy. Procesem
    przygotowania sprzedaży działki zajmował się Pani mąż.
    Wobec powyższego w związku ze sprzedażą nieruchomości niezabudowanej brak jest po
    Pani stronie przesłanek świadczących o takiej Pani aktywności, która to aktywność byłaby
    porównywalna do działań podmiotów zajmujących się profesjonalnie tego rodzaju
    obrotem (brak przesłanek zawodowego – stałego i zorganizowanego charakteru takiej
    działalności).
    Tym samy, sprzedając działkę będącą we współwłasności majątkowej małżeńskiej nie
    wypełnia Pani przesłanek zdefiniowanych w art. 15 ust. 1 i ust. 2 ustawy i nie wystąpi w roli
    podatnika podatku od towarów i usług prowadzącego działalność gospodarczą, a tym
    samym sprzedaż działki po Pani stronie nie będzie opodatkowana podatkiem od towarów
    i usług.
    Zatem Pani stanowisko, zgodnie z którym może Pani skorzystać ze zwolnienia z podatku
    VAT wskazanego w 113 ust. 1 ustawy w odniesieniu do 50% przychodu uzyskanego ze
    sprzedaży części działki uznaję za nieprawidłowe.
    Pani stanowisko uznałem za nieprawidłowe z uwagi na fakt, że wskazała Pani, że uzyskana
    przez Panią połowa przychodów ze sprzedaży części działki będzie podlegała zwolnieniu z
    opodatkowania podatkiem od towarów i usług, natomiast w niniejszej interpretacji zostało
    wywiedzione, że z tytułu transakcji sprzedaży działki nie będzie Pani podatnikiem podatku
    VAT w rozumieniu art. 15 ust. 1 ustawy.
    Tym samym, z uwagi na fakt, że w odniesieniu do transakcji sprzedaży nieruchomości
    niezabudowanej nie będzie Pani występowała w roli podatnika podatku VAT, rozpatrzenie
    zwolnienia z tego podatku na podstawie art. 113 ust. 1 ustawy jest bezzasadne.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, który Pani przedstawił i stanu prawnego, który
    obowiązywał w dniu wydania interpretacji.
    Wskazuję, że niniejsza interpretacja indywidualna odnosi się do opodatkowania
    podatkiem VAT sprzedaży części nieruchomości przypadającej na Panią (pytanie nr 1
    wniosku), natomiast w zakresie opodatkowania przychodu ze sprzedaży nieruchomości
    przez Pani męża jak również udokumentowania go fakturą z numerem NIP męża (

## Pytanie

nr 2 wniosku) zostanie wydane odrębne rozstrzygnięcie.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

    · Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z
    dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.).
    Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pani sytuacja będzie zgodna
    (tożsama) z opisem zdarzenia przyszłego i zastosuje się Pani do interpretacji.
    · Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
        z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    · Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pani prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu
    Administracyjnego w (...). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa
    z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.
    U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
        w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
        Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
        w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na
        adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS
        /SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.