Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0112-KDIL2-1.4011.680.2025.2.DJ
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-09-22
Teza: Obowiązki płatnika w związku z finansowaniem noclegów oraz
dojazdów pracownikom mobilnym oraz możliwość
skorzystania ze zwolnienia w związku z pracą poza granicami
Polski.
Słowa kluczowe: obowiązek-obowiązek płatnika
pracownik
pracownik-wydatki na rzecz pracowników
płatnik
zagranica
zakwaterowanie
Zagadnienia: Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Zwolnienia przedmiotowe.-Zwolnienia od podatku
dochodowego.-Diety i inne należności za czas podróży.-
Pracownika
Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Źródła przychodów.-Specyfika źródeł przychodów.-
Stosunek pracy.
Przepisy: [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 2-art. 10-ust. 1-pkt 1
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 2-art. 12-ust. 1
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 3-art. 21-ust. 1-pkt 20
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 7-art. 32-ust. 1
Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Pobór podatku lub zaliczek na podatek przez płatników.-
Zakłady pracy.
Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Zwolnienia przedmiotowe.-Zwolnienia od podatku
dochodowego.-Diety i inne należności za czas podróży.
1

## Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

dłowe
    Szanowni Państwo,
    stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanych
    stanów faktycznych w podatku dochodowym od osób fizycznych jest prawidłowe.

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

1 sierpnia 2025 r. wpłynął Państwa wniosek z 1 sierpnia 2025 r. o wydanie interpretacji
    indywidualnej. Uzupełnili go Państwo pismem z 3 września 2025 r. (wpływ 3 września 2025
    r.) – w odpowiedzi na wezwanie. Treść wniosku jest następująca:
    Opis stanów faktycznych
    (...) Sp. z o.o. (dalej: „Spółka” lub „Wnioskodawca”) jest polskim rezydentem podatkowym,
    mającym siedzibę na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Spółka prowadzi działalność
    gospodarczą w zakresie m.in. (...).
    W skład personelu zatrudnianego przez Spółkę wchodzą specjaliści ds. serwisu oraz
    specjaliści ds. instalacji (dalej: „Pracownicy”), wykonujący swoje obowiązki na podstawie
    umów o pracę. Zatrudniani przez Spółkę Pracownicy są polskimi rezydentami
    podatkowymi.
    W umowach o pracę jako miejsce wykonywania pracy przez Pracowników wskazywane są
    obszary miast w Polsce, terytorium całego kraju lub terytoria państw Unii Europejskiej.
    Pracownicy regularnie wykonują swoje obowiązki służbowe poza siedzibą Spółki. Podróże
    odbywane przez Pracowników nie są incydentalne, ale są związane z wykonywaniem
    normalnych obowiązków pracowniczych.
    Spółka prowadzi działalność wyłącznie na terytorium Polski - nie posiada zakładów
    podatkowych zlokalizowanych w innych państwach. Pracownicy wyjeżdżają za granicę w
    celu realizacji konkretnych zadań i każdorazowo powracają do Polski. Wyjazdy te nie mają
    charakteru długoterminowego i nie trwają nieprzerwanie przez kilka miesięcy.
    W celu umożliwienia Pracownikom wykonywania obowiązków wynikających z umowy o
    pracę poza siedzibą Spółki, Wnioskodawca ponosi koszty ich noclegów oraz dojazdów do
    miejsc wykonywanej pracy (np. bilety samolotowe, bilety autobusowe, bilety kolejowe,
    bilety za przeprawy promem, opłaty za przejazd autostradą). Pracownicy niejednokrotnie
    wykonują pracę w lokalizacjach znacznie oddalonych od miejsca zamieszkania oraz od
    siedziby Spółki, co uniemożliwia ich bezpieczny powrót do domu po zakończeniu pracy
    danego dnia. Charakter wykonywanej przez nich pracy wymusza zatem stałe przebywanie
    w podróży oraz konieczność nocowania w pobliżu miejsc wykonywania obowiązków
    służbowych. Zapewnienie Pracownikom noclegów oraz transportu umożliwia prawidłowe i
    efektywne wykonywanie przez nich pracy.

    W związku z ponoszonymi przez Wnioskodawcę kosztami noclegów oraz dojazdów
    Pracowników, Spółka powzięła wątpliwości, czy ww. świadczenia stanowią dla nich
    przychód podlegający opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych.
    W uzupełnieniu wniosku doprecyzowali Państwo, że w ocenie Spółki osoby (Pracownicy)
    będące przedmiotem zapytania są pracownikami mobilnymi, ponieważ charakter ich
    obowiązków polega na stałym przemieszczaniu się i wykonywaniu zadań w różnych
    lokalizacjach, zarówno na terytorium Polski, jak i poza jej granicami. Podróże nie mają
    charakteru incydentalnego, lecz są elementem istotnym i stałym wykonywanej pracy.
    Konieczność wykonywania pracy również poza granicami kraju wynika wprost z zapisów
    umów o pracę, w których jako miejsce wykonywania pracy wskazane zostały obszary
    obejmujące terytorium Polski oraz państw Unii Europejskiej (np. miejscowość, której
    znajduje się siedziba Spółki oraz obszar określonych krajów UE). W trakcie realizacji
    obowiązków Pracownicy mogą krótkotrwale nocować poza miejscem stałego
    zamieszkania (np. 1-2 dni), przy czym ich miejsce zamieszkania nie ulega zmianie. Wyjazdy
    nie mają charakteru długoterminowego.
    Pracownicy, akceptując warunki umów o pracę, w których wskazano obszar wykonywania
    pracy obejmujący także terytorium innych państw, godzą się na realizację obowiązków
    poza granicami kraju. Nie mają jednak swobody wyboru państw, do których zostaną
    skierowani - są zobowiązani wykonywać obowiązki wynikające z umowy (w tym
    wykonywać pracę w miejscu i czasie wskazanym przez pracodawcę).
    Pracownicy mogą korzystać z podwyższonych kosztów uzyskania przychodów, o których
    mowa w art. 22 ust. 2 pkt 3 i 4 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, o ile
    spełniają warunki przewidziane w tym przepisie, tj. miejsce zamieszkania jest położone
    poza miejscowością, w której znajduje się zakład pracy i Pracownik nie uzyskuje dodatku
    za rozłąkę.
    Miejsce zamieszkania Pracowników, rozumiane jako miejscowość stałego pobytu, może
    być zarówno położone poza miejscowością wykonywania obowiązków służbowych
    wynikających z umów o pracę, jak i w tej samej miejscowości - w zależności od
    indywidualnej sytuacji danego Pracownika. Niemiej pokrycie kosztów noclegów dotyczy
    wyłącznie sytuacji, gdzie miejsce zamieszkania Pracownika jest odległe od miejsca
    wykonywania pracy, co utrudnia bezpieczny powrót do miejsca zamieszkania.
    Spółka zwraca jednak uwagę, że Pracownicy zaspokajają własne (prywatne) potrzeby
    mieszkaniowe w odrębnych lokalach (nieruchomościach), którymi dysponują na
    podstawie innych tytułów prawnych (np. własność, współwłasność, najem, użyczenie, itp.
    Ponoszenie kosztów noclegów i dojazdów nie jest związane z podróżą służbową w
              5rozumieniu art. 77 Kodeksu pracy. Pracownicy nie odbywają podróży służbowych, lecz
    wykonują pracę w ramach miejsca pracy określonego w umowie (konkretna miejscowość
    w Polsce/część obszaru w Polsce oraz kraj/obszar kraju UE), a częste przemieszczanie się
    jest stałym elementem ich obowiązków.
    Wysyłanie Pracowników do świadczenia pracy poza granice kraju nie będzie związane z
    wykonywaniem przez tych Pracowników zadań realizowanych w ramach podróży
                      5służbowej, o której mowa w art. 77 Kodeksu pracy. Wyjazdy zagraniczne Pracowników nie
                                5stanowią podróży służbowych w rozumieniu art. 77 Kodeksu pracy. Są one zwykłym
    sposobem realizacji obowiązków wynikających z charakteru pracy.
    Spółka zwraca uwagę, że obecnie polskie przepisy nie regulują wprost/odrębnie kwestii
    pracy pracowników mobilnych. Niemniej jednak w przekonaniu Spółki koszty te
    ponoszone są w celu zapewnienia bezpiecznej i prawidłowej realizacji obowiązków
    pracowniczych, co stanowi przejaw obowiązku organizowania pracy w sposób
    gwarantujący pełne wykorzystanie czasu pracy oraz bezpieczeństwo pracowników (art. 94
    Kodeksu pracy). Spółka jako pracodawca jest zobowiązana do zapewnienia
    bezpieczeństwa Pracownikom oraz przestrzegania przepisów Kodeksu pracy w zakresie

    czasu pracy i zapewnienia odpowiedniej liczby godzin odpoczynku. Stąd konieczność
    zapewnienia Pracownikom noclegu w danym miejscu oraz dojazdu (lub zwrot
    poniesionych na ten cel wydatków). Pozwala to na prawidłowe i efektywne wykonywanie
    obowiązków służbowych, aby w odpowiednim czasie dotrzeć do klienta.
    Stanowisko to znajduje potwierdzenie zarówno w orzecznictwie sądów administracyjnych,
    jak i w praktyce organów podatkowych, które wskazują, że świadczenia tego rodzaju
    należy traktować jako obowiązek pracodawcy. W tym zakresie Spółka powołuje się na
    judykaturę, interpretacje indywidualne oraz odpowiedź na interpelację poselską
    przywołane w złożonym przez Spółkę wniosku o wydanie interpretacji.
    Ponoszenie przez Państwa kosztów noclegów i dojazdów dla Pracowników nie wynika z
    zapisów umów o pracę ani regulaminów wynagradzania, lecz z praktyki przyjętej w Spółce.
    Decyzję co do środka transportu podejmuje Spółka, kierując się efektywnością,
    organizacją pracy oraz kwestiami ekonomicznymi. W niektórych przypadkach (np.
    transport publiczny) Pracownicy dokonują wyboru środka transportu, jednakże zawsze w
    granicach zaakceptowanych przez Spółkę. Wszystkie wydatki umożliwiające wykonanie
    pracy pracownikom mobilnym (takie jak transport czy nawet nocleg) muszą być
    zatwierdzone przez Spółkę. Zatem nie można tu mówić o swobodnym wyborze
    dokonywanym przez pracowników mobilnych, bowiem kryteria doboru transportu określa
    Spółka. Koszty dojazdów do miejsca wykonywania pracy są dokumentowane przez
    Pracowników za pomocą dowodów potwierdzających ich faktyczne poniesienie. W
    szczególności są to: bilety kolejowe i autobusowe oraz potwierdzenia uiszczenia opłat za
    przejazdy autostradą. Zwrot kosztów następuje wyłącznie na podstawie przedstawionych
    dokumentów źródłowych oraz po ich merytorycznej i formalnej weryfikacji przez Spółkę.
    W niektórych przypadkach Spółka samodzielnie dokonuje zakupu środków transportu (np.
    biletów lotniczych lub biletów na przeprawy promowe), w związku z czym koszty te nie
    wymagają dodatkowego udokumentowania przez Pracowników.
    Z uwagi na fakt, że miejsce wykonywania pracy w umowie o pracę obejmuje również
    obszar terytorialny inny niż Polska, Pracownicy - akceptując warunki pracy - godzą się
    pośrednio na jej świadczenie także poza granicami kraju. Niemniej jednak Pracownicy nie
    mają możliwości wyboru, do których państw zostaną skierowani - jeżeli dany obszar
    wynika z umowy o pracę, są zobowiązani do wykonania przypisanych im obowiązków
    służbowych. Pracownicy nie mogą więc jednostronnie zrezygnować z tych świadczeń,
    ponieważ są one integralnie związane z wykonywaniem obowiązków i mają na celu
    zapewnienie prawidłowej realizacji pracy. Wybór miejsc noclegowych niejako wymuszony
    jest potrzebą właściwej realizacji powierzonego zadania pracowniczego, które odbywa się
    w czasie i miejscu wskazanym przez pracodawcę. Zatem nie można tu mówić o pełnej
    swobodzie wyboru świadczeń.
    Sfinansowanie przez Spółkę kosztów noclegów oraz dojazdów do miejsca wykonywania
    pracy przez Pracowników następuje w interesie pracodawcy, a nie w interesie osobistym
    Pracowników. Wynika to z faktu, że miejsce świadczenia pracy jest uzależnione od umów
    zawieranych z kontrahentami, których realizacja skutkuje wzrostem przychodów po
    stronie Spółki. Pracownicy wykonują powierzone im zadania w miejscach często
    oddalonych od miejsca zamieszkania, a charakter ich obowiązków wymaga stałego
    przemieszczania się. Zapewnienie noclegu oraz dojazdu umożliwia Pracownikom
    prawidłową i efektywną realizację obowiązków służbowych. Działania te leżą w interesie
    pracodawcy, ponieważ służą zapewnieniu prawidłowej organizacji pracy, bezpieczeństwa
    zatrudnionych osób oraz efektywności świadczenia usług, co przekłada się bezpośrednio
    na należyte wykonanie kontraktów zawieranych przez Spółkę.
    Należy podkreślić, że gdyby nie obowiązki służbowe wynikające ze stosunku pracy,
    Pracownicy nie ponosiliby takich wydatków we własnym interesie. Źródłem konieczności
    finansowania tych kosztów jest zatem wyłącznie interes i potrzeba Spółki jako pracodawcy
    - związana z prawidłową realizacją umów handlowych, wykorzystaniem czasu pracy oraz
    zapewnieniem bezpieczeństwa Pracownikom w trakcie wykonywania zadań. Gdyby Spółka

    nie ponosiła kosztów noclegów i dojazdów, Pracownicy nie mieliby obowiązku
    finansowania ich z własnych środków. Wynika to z faktu, że koszty te powstają wyłącznie w
    związku z wykonywaniem obowiązków służbowych i mają charakter służbowy, a nie
    osobisty. Gdyby nie konieczność realizacji świadczeń przez Spółkę wobec kontrahentów,
    Pracownicy w ogóle nie ponosiliby takich wydatków. Obowiązek zapewnienia prawidłowej
    organizacji pracy należy interpretować szeroko - nie tylko jako udostępnienie biurka czy
    sprzętu komputerowego, ale także jako pokrycie kosztów niezbędnych do wykonania
    konkretnych obowiązków służbowych (art. 94 Kodeksu pracy). Skoro skuteczne wykonanie
    zadań wymaga np. noclegu w hotelu, aby pracownik mógł dotrzeć do kontrahenta o
    wyznaczonej godzinie, to jego zapewnienie stanowi realizację obowiązków pracodawcy, a
    nie świadczenie na rzecz pracownika. Stanowisko to potwierdza zarówno orzecznictwo
    NSA, jak i praktyka podatkowa przywołana przez Spółkę we wniosku, zgodnie z którą
    finansowanie kosztów noclegów i przejazdów pracowników mobilnych nie stanowi ich
    przychodu, gdyż wydatki te ponoszone są wyłącznie w interesie pracodawcy. Potwierdza
    to również odpowiedź na interpelację nr 3606, sygn. BM-11.059.1.371.2024, wskazując
    jednoznacznie, że zapewnienie noclegów pracownikom mobilnym służy optymalizacji
    organizacji pracy i leży wyłącznie w interesie pracodawcy.
    Pytania
    1) Czy wydatki ponoszone przez Wnioskodawcę na noclegi oraz dojazdy Pracowników
      stanowią przychód podatkowy Pracowników podlegający opodatkowaniu podatkiem
      dochodowym od osób fizycznych, w konsekwencji czego na Spółce ciąży obowiązek
      obliczania, pobierania i odprowadzania zaliczek na podatek dochodowy od osób
      fizycznych?
    2) Czy wynagrodzenie wypłacane Pracownikom Wnioskodawcy za okres, w którym
      wykonują oni pracę poza granicami Polski, będzie korzystało ze zwolnienia, o którym
      mowa w art. 21 ust. 1 pkt 20 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych?
    Państwa stanowisko w sprawie
    1. Zdaniem Wnioskodawcy, wydatki ponoszone przez Spółkę na noclegi oraz dojazdy
    Pracowników nie stanowią dla nich przychodu podatkowego podlegającego
    opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych, w konsekwencji czego na
    Spółce nie ciąży obowiązek obliczania, pobierania i odprowadzania zaliczek na podatek
    dochodowy od osób fizycznych.
    2. W odniesieniu do wynagrodzenia Pracowników, którzy wykonują pracę poza granicami
    Polski, będzie mieć zastosowanie zwolnienie, o którym mowa w art. 21 ust. 1 pkt 20
    ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.
    Uzasadnienie stanowiska Wnioskodawcy w odniesieniu do pytania nr 1.
    Podstawową zasadą obowiązującą w przepisach ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku
    dochodowym od osób fizycznych (t.j. Dz.U. z 2025 r., poz. 163 ze zm.; dalej: „ustawa o PIT")
    jest zasada powszechności opodatkowania, która wyrażona została w art. 9 ust. 1 tej
    ustawy. Zgodnie z jego treścią opodatkowaniu podatkiem dochodowym (dalej: „PIT”)
    podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21,
    52, 52a i 52c oraz dochodów, od których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej
    zaniechano poboru podatku.
    Treść powyższego przepisu wskazuje, że opodatkowaniu PIT podlegają wszelkiego rodzaju
    dochody uzyskane przez podatnika, z wyjątkiem tych, które zostały enumeratywnie
    wymienione w katalogu zwolnień przedmiotowych zawartym w powyższej ustawie bądź,
    od których zaniechano poboru podatku.
    W myśl art. 11 ust. 1 ustawy o PIT, przychodami, z zastrzeżeniem art. 14-15, art. 17 ust. 1
    pkt 6, 9, 10 w zakresie realizacji praw wynikających z pochodnych instrumentów
    finansowych, pkt 11, art. 19, art. 25b, art. 30ca, art. 30da i art. 30f, są otrzymane lub
    postawione do dyspozycji podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i wartości

    pieniężne oraz wartość otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych
    świadczeń. Przy czym ustawa o PIT wyraźnie rozróżnia źródła przychodów oraz sposób
    opodatkowania dochodów z poszczególnych źródeł.
    Odrębnymi źródłami przychodów są m.in. określone w art. 10 ust. 1 pkt 1 ww. ustawy,
    stosunek służbowy, stosunek pracy, w tym spółdzielczy stosunek pracy, członkostwo w
    rolniczej spółdzielni produkcyjnej lub innej spółdzielni zajmującej się produkcją rolną,
    praca nakładcza, emerytura lub renta.
    Zgodnie z art. 12 ust. 1 ustawy o PIT, przychodem pracownika ze stosunku pracy są
    wszelkiego rodzaju wypłaty pieniężne oraz wartość pieniężna świadczenia w naturze bądź
    ich ekwiwalenty, bez względu na źródło ich finansowania, a w szczególności:
    wynagrodzenia zasadnicze, wynagrodzenia za godziny nadliczbowe, różnego rodzaju
    dodatki, nagrody, ekwiwalenty za niewykorzystany urlop i wszelkie inne kwoty niezależnie
    od tego czy ich wysokość została z góry ustalona, a ponadto świadczenia ponoszone za
    pracownika, jak również wartość innych nieodpłatnych świadczeń lub świadczeń
    częściowo odpłatnych.
    Użyty powyżej zwrot „w szczególności” oznacza, że wymienione kategorie przychodów
    stanowią katalog otwarty. Przychodem ze stosunku pracy i stosunków pokrewnych są
    więc wszelkiego rodzaju wypłaty i świadczenia skutkujące u podatnika powstaniem
    przysporzenia majątkowego, mające swoje źródło w łączącym pracownika z pracodawcą
    stosunku pracy lub stosunku pokrewnym. Ponadto treść tego przepisu wskazuje, że do
    przychodów pracownika zaliczyć należy praktycznie wszystkie otrzymane przez niego od
    pracodawcy świadczenia. Są nimi bowiem nie tylko wynagrodzenia, czyli świadczenia
    wprost wynikające z zawartej umowy o pracę, ale również wszystkie inne przychody
    (świadczenia), niezależnie od podstawy ich wypłaty, jeżeli w jakikolwiek sposób wiążą się z
    faktem wykonywania pracy.
    Na podmiocie dokonującym świadczeń z ww. tytułu (pracodawcy) ciążą natomiast
    obowiązki płatnika, wynikające z art. 32 ust. 1 ustawy o PIT, zgodnie z którym zakłady
    pracy będące osobami fizycznymi, osobami prawnymi oraz jednostkami organizacyjnymi
    nieposiadającymi osobowości prawnej są obowiązane jako płatnicy obliczać i pobierać w
    ciągu roku zaliczki na PIT, które uzyskują od tych zakładów przychody ze stosunku
    służbowego, stosunku pracy, z pracy nakładczej lub ze spółdzielczego stosunku pracy, z
    zasiłków pieniężnych z ubezpieczenia społecznego wypłacanych przez zakłady pracy lub z
    tytułu udziału w nadwyżce bilansowej wypłacanej w spółdzielniach pracy.
    Przepisy ustawy o PIT nie zawierają definicji „nieodpłatnych świadczeń”. Wykładnia tego
    pojęcia została jednak wypracowana w orzecznictwie. W tym zakresie istotne znacznie ma
    wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 8 lipca 2014 r., sygn. akt K 7/13, zgodnie z którym
    uznaje się, że za nieodpłatne świadczenia można uznać wyłącznie te świadczenia, które
    łącznie spełnią następują następujące warunki:
    i. zostały spełnione za zgodą pracownika (pracownik skorzystał z nich w pełni dobrowolnie),
    ii. zostały spełnione interesie pracownika (a nie w interesie pracodawcy) i przyniosły mu
      korzyść w postaci powiększenia aktywów lub uniknięcia wydatku, który musiałby
      ponieść,
    iii. korzyść ta jest wymierna i przypisana indywidualnemu pracownikowi (nie jest dostępna
      w sposób ogólny dla wszystkich podmiotów).
    Świadczenie niespełniające któregokolwiek z powyższych warunków nie stanowi
    przychodu pracownika, a tym samym nie podlega opodatkowaniu PIT.
    Odnośnie pierwszego z wymienionych warunków, Trybunał Konstytucyjny podkreślił, że
    „inne nieodpłatne świadczenia" na rzecz pracownika mogą być uznane za jego przychód w
    rozumieniu ustawy o PIT tylko wtedy, gdy rzeczywiście spowodowały zaoszczędzenie przez
    niego wydatków. To z kolei zależy od faktu, czy pracownik skorzystał ze świadczenia
    całkowicie dobrowolnie. Wyrażenie zgody na skorzystanie ze świadczenia oznacza, że z

    punktu widzenia jego sytuacji zawodowej, życiowej, rodzinnej - świadczenie jest celowe i
    przydatne.
    Druga przesłanka wymieniona przez Trybunał Konstytucyjny oznacza, że dla oceny tego
    czy świadczenie leżało w interesie pracownika, istotne jest czy stanowi ono realną korzyść,
    której efekt jest uchwytny w majątku tego pracownika. Trybunał Konstytucyjny wskazał, że
    w zakres nieodpłatnego świadczenia - jako przychodu - wchodzą wszystkie zjawiska
    gospodarcze i zdarzenia prawne, których skutkiem jest nieodpłatne, tj. niezwiązane z
    kosztami lub inną formą ekwiwalentu, przysporzenie majątku tej osobie, mające
    konkretny wymiar finansowy. Korzyść majątkowa będąca przychodem pracownika może
    wystąpić w dwóch postaciach: powiększenia aktywów, co jest zwykłym skutkiem wypłaty
    pieniędzy, albo do zaoszczędzenia wydatków, co może być następstwem świadczenia
    rzeczowego lub w świadczenia w formie usługi.
    Precyzując trzeci warunek, Trybunał Konstytucyjny wskazał, że przychód powstaje, gdy
    można indywidualnie określić świadczenie oraz jego wartość pieniężną, a także
    skonkretyzować odbiorcę.
    W zakresie przedstawionego przez Wnioskodawcę stanu faktycznego należy zwrócić także
    uwagę, że żadne przepisy, w tym przepisy ustaw podatkowych, nie definiują pojęcia
    „pracownika mobilnego”. W celu prawidłowej interpretacji tego pojęcia należy sięgnąć do
    bogatego orzecznictwa sądowego i praktyki podatkowej.
    W uchwale z dnia 19 listopada 2008 r., sygn. II PZP 11/08 Sąd Najwyższy wskazał, że
    „pracownicy mobilni” są grupą osób pracujących w warunkach stałego przemieszczania
    się (podróży). Miejsce świadczenia pracy „pracownika mobilnego” oznaczające pewien
    obszar jego aktywności zawodowej powoduje, że podróż nie stanowi u nich zjawiska
    wyjątkowego, lecz jest normalnym wykonywaniem obowiązków pracowniczych.
    „Pracownicy mobilni” nie wykonują incydentalnie zadania związanego z oddelegowaniem
    poza miejsce pracy, lecz ich charakter pracy wymusza nieustanne przebywanie w trasie.
    Powyższe podejście aprobują również organy podatkowe, które powołując się na
    orzecznictwo sądów administracyjnych stwierdzają, że „pracownikami mobilnymi" są
    osoby, w przypadku których miejsce świadczenia pracy stanowi lub może stanowić pewien
    obszar (np. kraj, województwo, region) i których charakter pracy wymusza nieustanne
    przebywanie w trasie, w celu prawidłowego i należytego wykonania obowiązków
    służbowych (zob. interpretacja indywidualna Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z
    dnia 30 maja 2025 r., sygn.: 0112-KDIL2-1.4011.371.2025.1.MKA).
    Przenosząc powyższe na grunt analizowanej sprawy, należy zwrócić uwagę, że specyfika
    pracy Pracowników wymaga od nich stałego przemieszczania się po danym obszarze, a
    bycie w podróży jest warunkiem pozwalającym na wykonywanie obowiązków
    pracowniczych. Nie chodzi zatem o czasową zmianę miejsca wykonywania pracy przez
    Pracowników, wobec czego należy uznać ich właśnie za „pracowników mobilnych". W tym
    kontekście Wnioskodawca podkreśla, że praktyka podatkowa nie wyklucza, aby za
    „pracowników mobilnych" uznawać także osoby pełniące funkcję serwisantów - zob.
    interpretacja indywidualna Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia 17 czerwca
    2022 r. sygn. 0114-KDIP3-2.4011.448.2022.1 .MJ.
    Jednocześnie sytuacja, w której pracownik podróżuje w ramach wykonywania umówionej
    pracy na określonym obszarze geograficznym, nie stanowi podróży służbowej w
              5rozumieniu art. 77 § 1 z dnia 26 czerwca 1974 r. Kodeks pracy (t.j. Dz.U. z 2025 r., poz.
    277 ze zm.; dalej: „Kodeks pracy”).
    Biorąc pod uwagę charakter pracy pracowników mobilnych, w ocenie Spółki zarówno
    sfinansowanie noclegów, jak i kosztów dojazdów odbywa się nie w interesie pracownika,
    lecz w interesie Wnioskodawcy. Związane są one wyłącznie z wykonywaniem obowiązków
    służbowych przez Pracowników i decyzja o ich poniesieniu podyktowana jest wyłącznie
    względami ekonomicznymi Spółki. Gdyby nie konieczność wykonywania obowiązków

    służbowych w najlepszym interesie Pracodawcy, nikt z Pracowników nie poniósłby
    żadnego z rozpatrywanych wydatków. Pracownik nie osiąga więc żadnych korzyści w
    postaci powiększenia aktywów lub uniknięcia wydatku, który musiałby ponieść. Nie można
    uznać, że Pracownikom można przypisać osiąganie indywidualnych, wymiernych korzyści.
    Bowiem, gdyby nie konieczność wykonywania obowiązków służbowych, nie musieliby oni
    ponosić wydatków na noclegi poza miejscem zamieszkania, podobnie jak nie ponieśliby
    wydatków związanych z pokonywaniem konkretnych tras przejazdów i dojeżdżaniem do
    określonych punktów.
    W przypadku „pracowników mobilnych” konieczność przemieszczania się i korzystania z
    noclegu wynika bezpośrednio z charakteru ich obowiązków służbowych oraz sposobu ich
    wykonywania. Zatem zapewnienie im środków transportu czy noclegu nie jest
    świadczeniem, które służy zaspokojeniu ich prywatnych potrzeb, ale realizacji celów
    służbowych i organizacyjnych pracodawcy.
    W ocenie Wnioskodawcy, powyższe stanowisko znajduje również oparcie w przepisach
    Kodeksu pracy, z których wynika, że pracodawca jest obowiązany w szczególności:
    o organizować pracę w sposób zapewniający pełne wykorzystanie czasu pracy oraz
      osiąganie przez pracowników wysokiej wydajności i należytej jakości pracy, przy
      wykorzystaniu ich uzdolnień i kwalifikacji (art. 94 pkt 2 Kodeksu pracy),
    o organizować pracę w sposób zmniejszający uciążliwość pracy, zwłaszcza pracy
      monotonnej oraz pracy w ustalonym z góry tempie (art. 94 pkt 2a Kodeksu pracy).
    Obowiązki te potwierdzają, że zapewnienie odpowiednich warunków wykonywania pracy -
    w tym finansowanie noclegów i transportu dla „pracowników mobilnych” - mieści się w
    zakresie prawidłowej organizacji pracy i nie może być kwalifikowane jako świadczenie w
    interesie pracownika.
    Powyższe stanowisko znajduje potwierdzenie zarówno w orzecznictwie sądów
    administracyjnych , jak i w praktyce organów podatkowych, które potwierdzają, że
    świadczenia te - jako, że są ponoszone w interesie pracodawcy - nie skutkują powstaniem
    po stronie pracownika przychodu w rozumieniu ustawy o PIT. Jako przykład
    Wnioskodawca może wskazać na wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 2
    października 2014 r., sygn. akt II FSK 2387/12 , w którym stwierdzono, że:
    o „W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego obowiązek zapewnienia prawidłowej
      organizacji pracy nie może być utożsamiany tylko z zapewnieniem biurka, materiałów
      biurowych czy pokryciem kosztów eksploatacji samochodu służbowego czy kosztów
      zużytej energii elektrycznej. Ten obowiązek należy i trzeba odnosić i analizować w
      kontekście konkretnych obowiązków pracowniczych i wynikających z tych obowiązków
      oczekiwań pracodawcy. Skoro więc prawidłowe i efektywne wykonywanie obowiązków
      pracowniczych wymaga od pracownika nocowania w hotelu aby w określonym czasie
      wynikającym z kontaktów handlowych pracodawcy i kontrahenta dotrzeć do
      kontrahenta, to zapewnienie tej możliwości przez pracodawcę nie jest korzyścią
      pracownika ale właśnie wypełnieniem przez pracodawcę ustawowego obowiązku
      prawidłowego organizowania pracy tak aby była ona wydajna i należytej jakości.
      Zapewnienie możliwości nocnego wypoczynku odpowiada także obowiązkowi
      pracodawcy organizowania pracy w sposób zmniejszający uciążliwość pracy; przepis
      art. 94 pkt 3 Kodeksu pracy tylko przykładowo wymienia w aspekcie zmniejszenia
      uciążliwości pracy pracę monotonną i pracę w ustalonym z góry tempie.”
    o „(...) ponoszenie przez pracodawcę wydatków w celu zapewnienia noclegów
      pracownikowi przyjmując wskazane przez Trybunał Konstytucyjny kryterium oceny jest
      świadczeniem poniesionym w interesie pracodawcy bo to jemu przynosi konkretną i
      wymierną korzyść w postaci prawidłowo i efektywnie wykonanej przez pracownika
      pracy. Dodać należy, że Sąd I instancji trafnie wskazał, że przepisy prawa pracy nie

      nakładają na pracownika obowiązku ponoszenia za pracodawcę wydatków związanych
      ze świadczeniem pracy. Wszystkie koszty związane ze świadczeniem pracy przez
      pracownika pokrywa pracodawca.”
    Również Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej w interpretacji indywidualnej z dnia 21
    lipca 2019 r., sygn.: 0112-KDIL3-1.4011.176.2019.1.AN wskazał, że: „(...) wynikające z
    konieczności wykonywania czynności służbowych sfinansowanie przez Wnioskodawcę
    kosztów noclegów oraz kosztów przejazdu pracownikowi mobilnemu, który nie jest w
    podróży służbowej, lecz jego praca opiera się na konieczności stałego przemieszczania się
    na terenie wskazanym w umowie o pracę, nie będzie generować po stronie tego
    pracownika przychodu ze stosunku pracy. Z uwagi na specyfikę wykonywanej pracy
    przedmiotowe wydatki mają charakter służbowy. Ponoszone są bowiem wyłącznie w
    interesie pracodawcy, a co za tym idzie pracownik nie otrzyma od Wnioskodawcy
    jakiegokolwiek przysporzenia majątkowego.” Podobne stanowisko zostało zajęte przez
    Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej w interpretacji indywidualnej z dnia 19 maja
    2020 r. sygn. 0112-KDIL2-1.4011.262.2020.1.AMN, z dnia 30 października 2024 r. sygn.
    0112-KDIL2-1.4011.734.2024.3.MKA, z dnia 30 maja 2025 r. sygn. 0112-KDIL2-
    1.4011.371.2025.1.MKA, z dnia 23 sierpnia 2024 r. sygn. 0112-KDIL2-1.4011.588.2024.1.DJ,
    z dnia 16 sierpnia 2024 r. sygn. 0115-KDIT3.4011.496.2024.1.JS, z dnia 9 grudnia 2024 r.
    sygn. 0114-KDIP3-2.4011.784.2024.1.MJ, z dnia 17 czerwca 2022 r. sygn. 0114-KDIP3-
    2.4011.448.2022.1.MJ, z dnia 23 lipca 2021 r. sygn. 0112-KDIL2-2.4011.383.2021.1.MM, z
    21 sierpnia 2020 r. sygn. 0114-KDIP3-2.4011.406.2020.2.JM, z dnia 9 grudnia 2024 r. sygn.
    0114-KDIP3-2.4011.784.2024.1.MJ.
    Nadto Wnioskodawca wskazuje, że na ugruntowaną już w tym zakresie linię
    interpretacyjną wskazał również Podsekretarz Stanu w Ministerstwie Finansów w
    odpowiedzi na interpelację poselską z dnia 1 sierpnia 2024 r. (nr 3606, znak sprawy DD3.
    054.24.2024), stwierdzając, że: „(...) Stanowisko Ministerstwa Finansów, Krajowej
    Informacji Skarbowej oraz sądów administracyjnych jest wspólne w przedmiocie
    finansowania przez pracodawców kosztów noclegów pracowników mobilnych. U tych
    pracowników przychód w rozumieniu ustawy PIT z tytułu sfinansowania przez pracodawcę
    noclegów nie powstaje".
    Na tle przedstawionego stanu faktycznego, a także w świetle ww. praktyki interpretacyjnej
    należy więc uznać, że wynikające z konieczności wykonywania czynności służbowych
    sfinansowanie przez Wnioskodawcę kosztów noclegów oraz przejazdów Pracownikom,
    którzy nie są w podróży służbowej, lecz ich praca opiera się na konieczności stałego
    przemieszczania się, nie będzie generować po stronie tych Pracowników przychodu ze
    stosunku pracy. Z uwagi na specyfikę wykonywanej pracy przedmiotowe wydatki mają
    charakter służbowy. Ponoszone są bowiem wyłącznie w interesie Spółki jako pracodawcy,
    a co za tym idzie Pracownicy nie otrzymują od Wnioskodawcy jakiegokolwiek
    przysporzenia majątkowego z tego tytułu.
    Zatem wydatki poniesione przez Wnioskodawcę na noclegi oraz dojazdy, o których mowa
    we wniosku, nie stanowią dla Pracowników przychodu ze stosunku pracy w rozumieniu
    art. 12 ust. 1 ustawy o PIT Tym samym, z tego tytułu na Wnioskodawcy nie ciąży
    obowiązek obliczenia, poboru i odprowadzenia zaliczek na PIT.
    Uzasadnienie stanowiska Wnioskodawcy w odniesieniu do pytania nr 2.
    Na mocy art. 21 ust. 1 pkt 20 ustawy o PIT, wolna od podatku dochodowego jest część
    przychodów osób, o których mowa w art. 3 ust. 1, przebywających czasowo za granicą i
    uzyskujących w związku z tym pobytem przychody ze stosunku służbowego, stosunku
    pracy, pracy nakładczej oraz spółdzielczego stosunku pracy, za każdy dzień pobytu za
    granicą, w którym podatnik pozostawał w stosunku służbowym, stosunku pracy, pracy
    nakładczej oraz spółdzielczym stosunku pracy, w kwocie odpowiadającej 30% diety
    określonej w przepisach w sprawie wysokości oraz warunków ustalania należności

    przysługujących pracownikowi zatrudnionemu w państwowej lub samorządowej
    jednostce sfery budżetowej z tytułu podróży służbowej poza granicami kraju, z
    zastrzeżeniem ust. 15 i 15c.
    Na mocy art. 21 ust. 15 ustawy o PIT zwolnienie, o którym mowa w ust. 1 pkt 20, nie ma
    zastosowania do wynagrodzenia:
    1) pracownika odbywającego podróż służbowa poza granicami Rzeczypospolitej Polskiej;
    2) pracownika w związku z jego pobytem poza granicami Rzeczypospolitej Polskiej w celu
      udziału w konflikcie zbrojnym lub dla wzmocnienia sił państwa albo państw
      sojuszniczych, misji pokojowej, akcji zapobieżenia aktom terroryzmu lub ich skutkom,
      a także w związku z pełnieniem funkcji obserwatora w misjach pokojowych organizacji
      międzynarodowych i sił wielonarodowych, o ile otrzymuje świadczenia zwolnione od
      podatku na podstawie ust. 1 pkt 83 lub 83a;
    3) uzyskiwanego przez członka służby zagranicznej.
    Natomiast stosownie do art. 21 ust. 15c ww. ustawy zwolnienia, o których mowa w ust. 1
    pkt 16 i 20, nie mają zastosowania do przychodów otrzymanych przez kierowcę z tytułu
    wykonywania międzynarodowych przewozów drogowych na podstawie stosunku pracy
    lub umowy zlecenia, o której mowa w art. 13 pkt 8. Zwolnienie wynikając z art. 21 ust. 1
    pkt 20 ustawy o PIT ma zatem zastosowanie do pracowników mających miejsce
    zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, którzy uzyskują m.in. przychody ze
    stosunku pracy i czasowo przebywają za granicą w związku z pracą, którą tam wykonują.
    Ww. zwolnienie ma zastosowanie tylko wówczas, gdy praca za granicą nie jest
    wykonywana w ramach podróży służbowej.
            5Zgodnie z art. 77 § 1 Kodeksu pracy, podróżą służbową jest wykonanie na polecenie
    pracodawcy zadania służbowego poza miejscowością stanowiącą siedzibę pracodawcy lub
    poza innym stałym miejscem wykonywania pracy określonym w umowie o pracę.
    Kluczowe znaczenie dla kwalifikacji danego wyjazdu jako podróży służbowej ma jego
    incydentalny, tymczasowy charakter - a więc oderwanie od zwykłego, stałego zakresu
    obowiązków wynikających z umowy o pracę.
    W przypadku „pracowników mobilnych” - takich jak m.in. Pracownicy - wykonywanie pracy
    wiąże się ze stałym przemieszczaniem się w ramach co do zasady określonego w umowie
    obszaru geograficznego. Jednocześnie wyjazd takiego pracownika poza obszar
    bezpośrednio wskazany w umowie, nie przesądza o tym, że mamy - w tym konkretnym
    przypadku - do czynienia z podróżą służbową.
    Jak wskazał Sąd Apelacyjny w Poznaniu w wyroku z 16 kwietnia 2024 r. (sygn. akt III AUa
    381/23): „Należy zwrócić uwagę na to, iż z reguły, wobec braku uzgodnienia czy też z braku
    odpowiedniego dostosowania miejsca pracy określonego w umowie o pracę do
    rzeczywistego miejsca wykonywania pracy, nie wynika, że pracownik jest w podróży
    służbowej tylko dlatego, iż wykonuje pracę w innym miejscu, niż określone lub uzgodnione
    w umowie o pracę. Jak już wskazano powyżej, punktem ciężkości branym pod uwagę jest
    to czy pracownik ma do wykonania polecone zadanie w podróży służbowej, które w
    kompleksie jego obowiązków stanowi zjawisko nietypowe, okazjonalne, czy też wykonuje
    pracę przez dłuższy czas w innym miejscu, niż zapisano w umowie o pracę lub innym
    dokumencie (wyrok Sądu Najwyższego z dnia 17 lutego 2012 r., III UK 54/11).”
    Podobne wnioski wynikają z wyroku Sądu Apelacyjnego w Poznaniu z dnia 21 lutego 2018
    r. (sygn. akt III AUa 2456/16): „Reasumując, Sąd Apelacyjny stwierdza, iż w przedmiotowej
    sprawie bez wątpienia zainteresowany nie odbywał podróży służbowej zgodnie z legalną
    definicją "podróży służbowej". Jak już wskazywano powyżej, jego praca nie miała
    charakteru incydentalnego, nietypowego i krótkotrwałego zadania służbowego, lecz
    polegała na wykonywaniu czynności zgodnie ze stanowiskiem określonym w umowie o
    pracę, co oznacza, że zainteresowany wyjeżdżając poza teren województwa (...) i (...)
    wykonywał czynności stanowiące istotę umówionego stosunku pracy. W ramach wyjazdów

    zainteresowany miał do wykonania za każdym razem te same obowiązki - udział w
    bezpośrednich spotkaniach z potencjalnymi i obecnymi klientami, czy udziałach w targach
    lub zgłoszeniach serwisowych. Tym samym, mimo, iż za każdym razem zainteresowany
    otrzymywał polecenie wyjazdu od pracodawcy, a w umowie o pracę, jako miejsce
    wykonywania pracy miał wpisane J. oraz teren województwa (...) i (...), to okoliczności te nie
    przesądzają o tym, że w sprawie mamy do czynienia z podrożą służbową. Oceniać,
    bowiem należało przede wszystkim charakter wykonywanych przez zainteresowanego
    prac, to jest to czy zainteresowany w miejscach wskazanych przez odwołującą spółkę,
    systematycznie, przez dłuższy czas świadczył pracę zgodnie z treścią zawartej umowy. ”
    Analogicznie wypowiedział się Sąd Apelacyjny w Poznaniu w wyroku z dnia 19 marca 2024
    r. (sygn. akt III AU a 783/22): „(...) wykonywaniem zadania służbowego w rozumieniu art. 77
    5 § 1 k.p. nie jest wykonywanie pracy określonego rodzaju, wynikającej z charakteru
    zatrudnienia. Taka praca bowiem nigdy nie jest incydentalna, ale permanentna.”
    Skoro więc Pracownicy nie są w podróży służbowej, gdyż charakter ich pracy opiera się na
    konieczności stałego przemieszczania się, a podróż nie stanowi zjawiska wyjątkowego, lecz
    jest normalnym wykonywaniem obowiązków pracowniczych - do przychodu uzyskanego w
    związku z pracą wykonywaną poza granicami Polski Spółka może zastosować zwolnienie
    wynikające z art. 21 ust. 1 pkt 20 ustawy o PIT. Ww. zwolnienie obejmuje przychód w
    kwocie odpowiadającej 30% diety za każdy dzień pobytu Pracownika za granicą, w którym
    pozostawał on w stosunku pracy.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest prawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z przepisem art. 8 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.
    U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.):
      Płatnikiem jest osoba fizyczna, osoba prawna lub jednostka organizacyjna niemająca
      osobowości prawnej, obowiązana na podstawie przepisów prawa podatkowego do
      obliczenia i pobrania od podatnika podatku i wpłacenia go we właściwym terminie
      organowi podatkowemu.
    Podstawową zasadą obowiązującą w przepisach ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku
    dochodowym od osób fizycznych (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 163 ze zm.) jest zasada
    powszechności opodatkowania, która wyrażona została w art. 9 ust. 1 tej ustawy. Zgodnie
    z jego treścią:
      Opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z
      wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od
      których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.
    W myśl art. 11 ust. 1 tej ustawy:
      Przychodami, z zastrzeżeniem art. 14-15, art. 17 ust. 1 pkt 6, 9, 10 w zakresie
      realizacji praw wynikających z pochodnych instrumentów finansowych, pkt 11, art.
      19, art. 25b, art. 30ca, art. 30da i art. 30f, są otrzymane lub postawione do dyspozycji
      podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość
      otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń.
    Przy czym, ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych wyraźnie rozróżnia źródła
    przychodów oraz sposób opodatkowania dochodów z poszczególnych źródeł.
    Odrębnymi źródłami przychodów są m.in. określone w art. 10 ust. 1 pkt 1 ww. ustawy:

      Stosunek służbowy, stosunek pracy, w tym spółdzielczy stosunek pracy, członkostwo
      w rolniczej spółdzielni produkcyjnej lub innej spółdzielni zajmującej się produkcją
      rolną, praca nakładcza, emerytura lub renta.
    Stosownie do art. 12 ust. 1 omawianej ustawy:
      Za przychody ze stosunku służbowego, stosunku pracy, pracy nakładczej oraz
      spółdzielczego stosunku pracy uważa się wszelkiego rodzaju wypłaty pieniężne oraz
      wartość pieniężną świadczeń w naturze bądź ich ekwiwalenty, bez względu na źródło
      finansowania tych wypłat i świadczeń, a w szczególności: wynagrodzenia zasadnicze,
      wynagrodzenia za godziny nadliczbowe, różnego rodzaju dodatki, nagrody,
      ekwiwalenty za niewykorzystany urlop i wszelkie inne kwoty niezależnie od tego, czy
      ich wysokość została z góry ustalona, a ponadto świadczenia pieniężne ponoszone za
      pracownika, jak również wartość innych nieodpłatnych świadczeń lub świadczeń
      częściowo odpłatnych.
    Na podmiocie dokonującym świadczeń z ww. tytułu (pracodawcy) ciążą natomiast
    obowiązki płatnika, wynikające z art. 32 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób
    fizycznych, zgodnie z którym:
      Zakłady pracy będące osobami fizycznymi, osobami prawnymi oraz jednostkami
      organizacyjnymi nieposiadającymi osobowości prawnej są obowiązane jako płatnicy
      obliczać i pobierać w ciągu roku zaliczki na podatek dochodowy od osób, które
      uzyskują od tych zakładów przychody ze stosunku służbowego, stosunku pracy, z
      pracy nakładczej lub ze spółdzielczego stosunku pracy, z zasiłków pieniężnych z
      ubezpieczenia społecznego wypłacanych przez zakłady pracy lub z tytułu udziału w
      nadwyżce bilansowej wypłacanej w spółdzielniach pracy.
    Użyty w art. 12 ust. 1 ww. ustawy zwrot „w szczególności” oznacza, że wymienione
    kategorie przychodów zostały wskazane jedynie przykładowo. Przychodem ze stosunku
    pracy i stosunków pokrewnych są więc wszelkiego rodzaju wypłaty i świadczenia
    skutkujące u podatnika powstaniem przysporzenia majątkowego, mające swoje źródło w
    łączącym pracownika z pracodawcą stosunku pracy lub stosunku pokrewnym. Ponadto
    treść tego przepisu wskazuje, że do przychodów pracownika zaliczyć należy praktycznie
    wszystkie otrzymane przez niego świadczenia, które mógł on otrzymać od pracodawcy. Są
    nimi bowiem nie tylko wynagrodzenia, czyli świadczenia wprost wynikające z zawartej
    umowy o pracę, ale również wszystkie inne przychody (świadczenia), niezależnie od
    podstawy ich wypłaty, jeżeli w jakikolwiek sposób wiążą się z faktem wykonywania pracy.
    Oznacza to, że do przychodów pracownika ustawodawca zaliczył nie tylko pieniądze, ale
    także wartość świadczeń w naturze, czy świadczeń nieodpłatnych otrzymanych od
    pracodawcy.
    W myśl art. 12 ust. 2 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Wartość pieniężną świadczeń w naturze przysługujących pracownikom na podstawie
      odrębnych przepisów ustala się według przeciętnych cen stosowanych wobec innych
      odbiorców - jeżeli przedmiotem świadczenia są rzeczy lub usługi wchodzące w zakres
      działalności pracodawcy.
    Z art. 12 ust. 3 ww. ustawy wynika, że:
      Wartość pieniężną innych nieodpłatnych świadczeń lub świadczeń częściowo
      odpłatnych ustala się według zasad określonych w art. 11 ust. 2-2b.
    Stosownie do art. 11 ust. 2 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Wartość pieniężną świadczeń w naturze, z zastrzeżeniem ust. 2c oraz art. 12 ust. 2-
      2c, określa się na podstawie cen rynkowych stosowanych w obrocie rzeczami lub
      prawami tego samego rodzaju i gatunku, z uwzględnieniem w szczególności ich
      stanu i stopnia zużycia oraz czasu i miejsca ich uzyskania.
    Zgodnie z art. 11 ust. 2a ww. ustawy:

      Wartość pieniężną innych nieodpłatnych świadczeń ustala się:
      1) jeżeli przedmiotem świadczenia są usługi wchodzące w zakres działalności
        gospodarczej dokonującego świadczenia - według cen stosowanych wobec innych
        odbiorców;
      2) jeżeli przedmiotem świadczeń są usługi zakupione - według cen zakupu;
      3) jeżeli przedmiotem świadczeń jest udostępnienie lokalu lub budynku - według
        równowartości czynszu, jaki przysługiwałby w razie zawarcia umowy najmu tego
        lokalu lub budynku;
      4) w pozostałych przypadkach - na podstawie cen rynkowych stosowanych przy
        świadczeniu usług lub udostępnianiu rzeczy lub praw tego samego rodzaju i
        gatunku, z uwzględnieniem w szczególności ich stanu i stopnia zużycia oraz czasu i
        miejsca udostępnienia.
    Z art. 11 ust. 2b wynika, że:
      Jeżeli świadczenia są częściowo odpłatne, przychodem podatnika jest różnica
      pomiędzy wartością tych świadczeń, ustaloną według zasad określonych w ust. 2 lub
      2a, a odpłatnością ponoszoną przez podatnika.
    Z uwagi na fakt, że w niniejszej sprawie mamy do czynienia ze sfinansowaniem przez
    Państwa kosztów noclegów oraz dojazdów do miejsc wykonywanej pracy (np. bilety
    samolotowe, bilety autobusowe, bilety kolejowe, bilety za przeprawy promem, opłaty za
    przejazd autostradą) Pracownikom, będącym pracownikami mobilnymi w celu
    umożliwienia wykonywania przez ww. Pracowników obowiązków wynikających z umowy o
    pracę sprawa wymaga analizy z perspektywy potencjalnego przysporzenia majątkowego
    pracowników mobilnych w związku z otrzymywanymi świadczeniami i ewentualnej ich
    klasyfikacji jako nieodpłatnych świadczeń, o których mowa w art. 11 ust. 1 oraz art. 12 ust.
    1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.
    Wyjaśniam, że przepisy ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych nie zawierają
    definicji nieodpłatnych świadczeń, o których mowa w art. 11 ust. 1 oraz art. 12 ust. 1
    ustawy. Rozumienie tego pojęcia zostało jednak wypracowane w orzecznictwie.
    W uchwałach z 18 listopada 2002 r., sygn. akt FPS 9/02 oraz z 16 października 2006 r.,
    sygn. akt FPS 1/06 Naczelny Sąd Administracyjny ustalił znaczenie tego terminu w oparciu
    o przepisy ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych. Naczelny Sąd
    Administracyjny uznał, że na gruncie tej ustawy, termin „nieodpłatne świadczenie” ma
    „szerszy zakres niż w prawie cywilnym, obejmuje bowiem wszystkie zjawiska gospodarcze
    i zdarzenia prawne, których następstwem jest uzyskanie korzyści kosztem innego
    podmiotu lub te wszystkie zdarzenia prawne i zdarzenia gospodarcze w działalności osób
    prawnych, których skutkiem jest nieodpłatne, tj. niezwiązane z kosztami lub z inną formą
    ekwiwalentu przysporzenie majątku tej osobie, mające konkretny wymiar finansowy”.
    W uchwale z 24 maja 2010 r., sygn. akt II FPS 1/10 NSA potwierdził powyższe stanowisko
    uznając, że ma ono również zastosowanie do podatku dochodowego od osób fizycznych,
    w stosunku do sytuacji wynikających z art. 11 ust. 1 w związku z art. 12 ust. 1 i 3 ustawy o
    podatku dochodowym od osób fizycznych.
    Kwestia rozumienia pojęcia „innych nieodpłatnych świadczeń” – w aspekcie świadczeń
    pracowniczych – była również przedmiotem analizy Trybunału Konstytucyjnego, który w
    wyroku z 8 lipca 2014 r., sygn. akt K 7/13, stwierdził, że za przychód pracownika z tytułu
    „innych nieodpłatnych świadczeń”, o których mowa w art. 12 ust. 1 i art. 11 ust. 1 ustawy o
    podatku dochodowym od osób fizycznych, mogą być uznane takie świadczenia, które:
    - po pierwsze, zostały spełnione za zgodą pracownika (skorzystał z nich w pełni
      dobrowolnie),

    - po drugie, zostały spełnione w jego interesie (a nie w interesie pracodawcy) i przyniosły
      mu korzyść w postaci powiększenia aktywów lub uniknięcia wydatku, który musiałby
      ponieść,
    - po trzecie, korzyść ta jest wymierna i przypisana indywidualnemu pracownikowi (nie jest
      dostępna w sposób ogólny dla wszystkich podmiotów).
    W kontekście pierwszego warunku, Trybunał Konstytucyjny podkreślił, że „inne
    nieodpłatne świadczenia” na rzecz pracownika mogą być uznane za jego dochód w
    rozumieniu ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych tylko pod warunkiem, że
    rzeczywiście spowodowały zaoszczędzenie przez niego wydatków. Ustalenie tej
    okoliczności zależy od tego, czy pracownik skorzystał ze świadczenia oferowanego przez
    pracodawcę w pełni dobrowolnie. Zgoda na skorzystanie ze świadczenia wyraża bowiem
    ocenę pracownika, że świadczenie – z punktu widzenia jego sytuacji zawodowej, życiowej,
    rodzinnej – jest celowe i przydatne, leży w jego interesie. Oznacza to, że w braku
    świadczenia ze strony pracodawcy pracownik musiałby ponieść wydatek. W konsekwencji,
    przyjęcie świadczenia oferowanego przez pracodawcę oznacza uniknięcie tego wydatku.
    Formułując drugi warunek Trybunał Konstytucyjny wyjaśnił, że dla oceny czy świadczenie
    leżało w interesie pracownika, istotne jest czy stanowi ono realne przysporzenie
    majątkowe (korzyść), którego efekt jest uchwytny w jego majątku. Trybunał Konstytucyjny
    – w ślad za uchwałami NSA – uznał, że w zakres nieodpłatnego świadczenia, jako
    przychodu wchodzą wszystkie zjawiska gospodarcze i zdarzenia prawne, „których
    skutkiem jest nieodpłatne, tj. niezwiązane z kosztami lub inną formą ekwiwalentu,
    przysporzenie majątku tej osobie, mające konkretny wymiar finansowy”. W konsekwencji,
    aby wartość świadczenia uzyskanego od pracodawcy podlegała opodatkowaniu po stronie
    pracownika musi pojawić się dochód, czyli korzyść majątkowa. Korzyść ta może wystąpić
    w dwóch postaciach: prowadzi do powiększenia aktywów, co jest zwykłym skutkiem
    wypłaty pieniędzy, albo do zaoszczędzenia wydatków, co może być następstwem
    świadczenia rzeczowego lub w formie usługi. W wyniku takiego świadczenia w majątku
    pracownika nie pojawia się wprawdzie realny dochód (w znaczeniu ekonomicznym), ale
    ponieważ znaczenie dochodu na gruncie ustawy jest szersze, zaoszczędzenie wydatków
    musi być traktowane na równi z przyrostem majątku. Jako przykład Trybunał
    Konstytucyjny wskazał m.in. dowożenie pracownika z miejsca zamieszkania do pracy. W
    ocenie Trybunału Konstytucyjnego zorganizowanie tego rodzaju transportu może
    oznaczać zaoszczędzenie wydatku po stronie pracownika i w konsekwencji może stanowić
    przysporzenie objęte podatkiem dochodowym. Taka ocena jest jednak poprawna tylko
    pod warunkiem, że świadczenia te pracodawca spełniał, dysponując uprzednią zgodą
    pracownika na ich przyjęcie. O ile bowiem pracownik decyduje się skorzystać z przewozu,
    niewątpliwie zaoszczędza sobie wydatku, który musiałby ponieść.
    Jednocześnie Trybunał Konstytucyjny zauważył, iż w sytuacji, gdy nieodpłatne świadczenie
    zostało przyjęte jako warunek niezbędny do zgodnego z prawem wykonania pracy – po
    stronie pracownika nie pojawia się korzyść, która mogłaby być objęta podatkiem
    dochodowym.
    Odnosząc się natomiast do trzeciego warunku, Trybunał Konstytucyjny wskazał, że
    przychód powstaje, gdy można zindywidualizować świadczenie, określić jego wartość
    pieniężną oraz skonkretyzować odbiorcę. Mając powyższe na uwadze Trybunał
    Konstytucyjny zauważył, że w sytuacji gdy otrzymane przez pracownika nieodpłatne
    świadczenie stanowi świadczenie pracodawcy, na które pracownik wyraził zgodę, które
    zostało spełnione w jego interesie i oznacza realne przysporzenie mu korzyści, problem
    ustalenia podstawy opodatkowania w zasadzie ulega rozwiązaniu. Dotyczy to między
    innymi zorganizowania przez pracodawcę dowozu do pracy, w sytuacji gdy pracodawca
    wie kto będzie korzystał z tej formy transportu oraz zna odległości, którą każdy będzie
    pokonywał. W takim przypadku pracodawca jest w stanie precyzyjnie określić wartość
    świadczenia przypadającą indywidualnie na każdego przewożonego.

    W świetle powyższego zauważam, że nie każde świadczenie spełnione przez pracodawcę
    na rzecz pracownika bez ustalonej za nie zapłaty jest świadczeniem podlegającym
    podatkowi dochodowemu, podobnie jak nie każde tego rodzaju świadczenie jest
    wyłączone spod regulacji ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Przy czym -
    jak słusznie zauważył Trybunał Konstytucyjny - ze względu na otwarty i rozwijający się
    katalog świadczeń oferowanych przez pracodawców nie jest możliwe enumeratywne
    wyliczenie w ustawie podatkowej wszystkich nieodpłatnych przysporzeń, które zgodnie z
    zasadą powszechności przedmiotowej podatku dochodowego powinny być przez
    ustawodawcę uwzględnione.
    Powyższe prowadzi do wniosku, że – w sytuacji, gdy pracodawcy oferują pracownikom
    całą gamę nieprzewidzianych w umowie o pracę świadczeń, które leżą niejako wpół drogi
    między gratyfikacją (rzeczową czy w postaci usługi), przyznaną pracownikowi jako element
    wynagrodzenia za pracę, która jest objęta podatkiem dochodowym, a wymaganymi przez
    odpowiednie przepisy świadczeniami ze strony pracodawcy, które służą stworzeniu
    odpowiednich warunków pracy (przepisy bhp) i które są zwolnione z tego podatku – każda
    sprawa wymaga jej rozpatrzenia z uwzględnieniem wszystkich elementów dotyczących
    wykonywanej pracy, tj. w szczególności postanowień umowy o pracę, charakteru pracy
    oraz obowiązków pracodawcy wynikających z powszechnie obowiązujących przepisów
    prawa pracy.
    Zgodnie z uchwałą Sądu Najwyższego z 19 listopada 2008 r., sygn. akt II PZP 11/08:
      Mówiąc o obszarowo określonym miejscu świadczenia pracy trzeba (...) poczynić
      pewne zastrzeżenie. Mianowicie miejsce świadczenia pracy pracownika mobilnego
      oznaczające pewien obszar jego aktywności zawodowej musi odzwierciedlać
      rzeczywisty stan rzeczy. Ma zatem być to obszar, w którym pracownicy mobilni będą
      na stałe zobowiązani do przemieszczania się (...). Niezsynchronizowane z rodzajem
      pracy oznaczenie miejsca pracy może prowadzić do oceny, iż postanowienie
      dotyczące miejsca pracy jest nieważne z mocy art. 58 § 3 k.c. w zw. z art. 300 k.p.
      Definiując z kolei „podróż służbową” trzeba na wstępie wskazać, iż pracownicy
      mobilni są grupą osób pracujących w warunkach stałego przemieszczania się
      (podróży). Podróż nie stanowi u nich zjawiska wyjątkowego, lecz jest normalnym
      wykonywaniem obowiązków pracowniczych. Specyfika takiego zatrudnienia i
      konieczność odmiennego potraktowania widoczna jest nawet w dyrektywie
      ustalającej wymagania w zakresie bezpieczeństwa i ochrony zdrowia (dyrektywa nr
      2003/88/WE z dnia 4 listopada 2003 r. dotycząca niektórych aspektów czasu pracy).
      Tym bardziej możliwe i zarazem konieczne jest odmienne potraktowanie tej grupy
                            5pracujących z punktu widzenia art. 77 § 1 k.p. Z przepisu tego wynika bowiem
      wprost, że podróż służbowa ma charakter incydentalny. Podróż służbowa jest
      swoistą konstrukcją prawa pracy. Podstawę formalną podróży służbowej stanowi, po
      pierwsze, polecenie wyjazdu. Polecenie takie powinno określać zadanie oraz termin i
      miejsce jego realizacji. Zadanie musi być skonkretyzowane; nie może mieć
      charakteru generalnego. Nie jest zatem podróżą służbową wykonywanie pracy
      (zadań) w różnych miejscowościach, gdy przedmiotem zobowiązania pracownika jest
      stałe wykonywanie pracy (zadań) w tych miejscowościach. (...) wykonywaniem
                              5zadania służbowego w rozumieniu art. 77 § 1 k.p nie jest wykonywanie pracy
      określonego rodzaju, wynikającej z charakteru zatrudnienia. Ta bowiem nigdy nie
      jest incydentalna. Pracownicy mobilni nie wykonują incydentalnie zadania
      związanego z oddelegowaniem poza miejsce pracy (...) Nie ma zatem do nich
                                                5zastosowania ani hipoteza ani dyspozycja normy prawnej zawartej w art. 77 § 1 k.p.
    Powyższe ustalenia Sądu Najwyższego przyjęło orzecznictwo Naczelnego Sądu
    Administracyjnego. Przykładowo m.in w wyroku z 14 września 2010 r., sygn. akt II FSK 640
    /09 – odnosząc się do powyższej uchwały wskazał, że:

      W uchwale tej słusznie zwrócono uwagę, iż definiując "podróż służbowa" trzeba
      wskazać, iż pracownicy mobilni są grupą osób pracujących w warunkach stałego
      przemieszczania się (podróży). Podróż nie stanowi u nich zjawiska wyjątkowego, lecz
      jest normalnym wykonywaniem obowiązków pracowniczych, a podróż służbowa ma
      charakter incydentalny. Nie jest zatem podróżą służbową wykonywanie pracy (zadań)
      w różnych miejscowościach.
    Natomiast w wyroku z 2 października 2014 r., sygn. akt II FSK 2387/12 Naczelny Sąd
    Administracyjny w odniesieniu do pracowników mobilnych orzekł, że:
      obowiązek zapewnienia prawidłowej organizacji pracy nie może być utożsamiany
      tylko z zapewnieniem biurka, materiałów biurowych czy pokryciem kosztów
      eksploatacji samochodu służbowego czy kosztów zużytej energii elektrycznej. Ten
      obowiązek należy i trzeba odnosić i analizować w kontekście konkretnych
      obowiązków pracowniczych i wynikających z tych obowiązków oczekiwań
      pracodawcy. Skoro więc prawidłowe i efektywne wykonywanie obowiązków
      pracowniczych wymaga od pracownika nocowania w hotelu, aby w określonym
      czasie wynikającym z kontaktów handlowych pracodawcy i kontrahenta dotrzeć do
      kontrahenta, to zapewnienie tej możliwości przez pracodawcę nie jest korzyścią
      pracownika ale właśnie wypełnieniem przez pracodawcę ustawowego obowiązku
      prawidłowego organizowania pracy, tak aby była ona wydajna i należytej jakości.
      Zapewnienie możliwości nocnego wypoczynku odpowiada także obowiązkowi
      pracodawcy organizowania pracy w sposób zmniejszający uciążliwość pracy.
    Przyjąć zatem należy, że mimo bardzo szerokiego ujęcia w art. 12 ust. 1 ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych przychodów ze stosunku pracy, nie każde świadczenie
    spełnione przez pracodawcę na rzecz pracownika podlega opodatkowaniu podatkiem
    dochodowym od osób fizycznych. Przykładem tego rodzaju świadczeń są świadczenia
    spełnione wyłącznie w interesie pracodawcy, tj. mające charakter służbowy a nie prywatny.
    Na tle przedstawionego opisu sprawy, a także w świetle wyroku Trybunału
    Konstytucyjnego z 8 lipca 2014 r. oraz orzeczeń Naczelnego Sądu Administracyjnego
    uznać należy, że wynikające z konieczności wykonywania czynności służbowych
    sfinansowanie przez Państwa kosztów noclegów oraz dojazdów pracownikom mobilnym,
    którzy nie są w podróży służbowej, lecz ich praca opiera się na konieczności stałego
    przemieszczania się, nie będzie generować po stronie tych pracowników przychodu ze
    stosunku pracy. Z uwagi na specyfikę wykonywanej pracy przedmiotowe wydatki mają
    charakter służbowy. Ponoszone są bowiem wyłącznie w interesie Państwa jako
    pracodawcy, a co za tym idzie pracownicy mobilni nie otrzymują od Państwa
    jakiegokolwiek przysporzenia majątkowego z tego tytułu.
    Zatem, wartość świadczenia w postaci sfinansowania przez Państwa jako pracodawcę
    kosztów noclegów oraz dojazdów Państwa Pracowników (tj. pracowników mobilnych, o
    których mowa we wniosku) w sytuacji gdy noclegi i dojazdy mają związek z wykonywaniem
    przez nich obowiązków służbowych i w okolicznościach wskazanych we wniosku, nie
    stanowi dla tych Pracowników przychodu ze stosunku pracy w rozumieniu art. 12 ust. 1
    ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Tym samym, z tego tytułu na Państwu
    nie ciąży obowiązek obliczenia, poboru i odprowadzenia zaliczki na podatek dochodowy
    od osób fizycznych.
    Odnosząc się natomiast do drugiego z zadanych przez Państwa pytań, a dotyczącego
    rozstrzygnięcia kwestii czy wynagrodzenie wypłacane Pracownikom za okres, w którym
    wykonują oni pracę poza granicami Polski, będzie korzystało ze zwolnienia, o którym
    mowa w art. 21 ust. 1 pkt 20 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych -
    wskazuję co następuje.
    Wyjaśnić należy, że zgodnie z art. 21 ust. 1 pkt 20 ustawy o podatku dochodowym od osób
    fizycznych:

      Wolna od podatku dochodowego jest część przychodów osób, o których mowa w art.
      3 ust. 1, przebywających czasowo za granicą i uzyskujących w związku z tym pobytem
      przychody ze stosunku służbowego, stosunku pracy, pracy nakładczej oraz
      spółdzielczego stosunku pracy, za każdy dzień pobytu za granicą, w którym podatnik
      pozostawał w stosunku służbowym, stosunku pracy, pracy nakładczej oraz
      spółdzielczym stosunku pracy, w kwocie odpowiadającej 30% diety określonej w
      przepisach w sprawie wysokości oraz warunków ustalania należności
      przysługujących pracownikowi zatrudnionemu w państwowej lub samorządowej
      jednostce sfery budżetowej z tytułu podróży służbowej poza granicami kraju, z
      zastrzeżeniem ust. 15 i 15c.
    Na mocy art. 21 ust. 15 ww. ustawy:
      Zwolnienie, o którym mowa w ust. 1 pkt 20, nie ma zastosowania do wynagrodzenia:
      1) pracownika odbywającego podróż służbową poza granicami Rzeczypospolitej
        Polskiej;
      2) pracownika w związku z jego pobytem poza granicami Rzeczypospolitej Polskiej w
        celu udziału w konflikcie zbrojnym lub dla wzmocnienia sił państwa albo państw
        sojuszniczych, misji pokojowej, akcji zapobieżenia aktom terroryzmu lub ich
        skutkom, a także w związku z pełnieniem funkcji obserwatora w misjach
        pokojowych organizacji międzynarodowych i sił wielonarodowych, o ile otrzymuje
        świadczenia zwolnione od podatku na podstawie ust. 1 pkt 83 lub 83a;
      3) uzyskiwanego przez członka służby zagranicznej;
      4) (uchylony).
    Natomiast stosownie do art. 21 ust. 15c ww. ustawy:
      Zwolnienia, o których mowa w ust. 1 pkt 16 i 20, nie mają zastosowania do
      przychodów otrzymanych przez kierowcę z tytułu wykonywania międzynarodowych
      przewozów drogowych na podstawie stosunku pracy lub umowy zlecenia, o której
      mowa w art. 13 pkt 8.
    Zwolnienie wynikające z art. 21 ust. 1 pkt 20 ustawy o podatku dochodowym od osób
    fizycznych ma zatem zastosowanie do pracowników mających miejsce zamieszkania na
    terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, którzy uzyskują m.in. przychody ze stosunku pracy i
    czasowo przebywają za granicą w związku z pracą, którą tam wykonują. Ww. zwolnienie
    ma zastosowanie tylko wówczas, gdy praca za granicą nie jest wykonywana w ramach
    podróży służbowej.
                                                    5Wyjaśnić bowiem należy, że pojęcie „podróży służbowej” zostało zdefiniowane w art. 77 §
    1 ustawy z dnia 26 czerwca 1976 r. – Kodeks pracy (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 277 ze zm.),
    który stanowi:
      Pracownikowi wykonującemu na polecenie pracodawcy zadanie służbowe poza
      miejscowością, w której znajduje się siedziba pracodawcy, lub poza stałym miejscem
      pracy przysługują należności na pokrycie kosztów związanych z podróżą służbową.
    Podróż służbowa realizowana jest w ramach stosunku pracy, którego definicję zawiera art.
    22 Kodeksu pracy. Przepis ten w § 1 stanowi, że:
      Przez nawiązanie stosunku pracy pracownik zobowiązuje się do wykonywania pracy
      określonego rodzaju na rzecz pracodawcy i pod jego kierownictwem oraz w miejscu i
      czasie wyznaczonym przez pracodawcę, a pracodawca - do zatrudniania pracownika
      za wynagrodzeniem.
    Umówione miejsce świadczenia pracy jest więc istotnym elementem stosunku pracy, zaś
    jej wykonywanie poza wyznaczonym miejscem odbywa się na polecenie pracodawcy.

    Podróżą służbową jest zatem taki wyjazd, który odbywa się na polecenie pracodawcy i jest
    związany ze świadczeniem pracy poza miejscowością, w której znajduje się siedziba
    pracodawcy lub poza stałym miejscem pracy.
                            5Zgodnie z utrwaloną linią orzeczniczą, art. 77 § 1 Kodeksu pracy odnosi się jedynie do
    zadania służbowego rozumianego jako zdarzenie incydentalne w stosunku do pracy
    umówionej i wykonywanej zwykle w ramach stosunku pracy. Podstawę formalną podróży
    służbowej stanowi również polecenie wyjazdu. Polecenie takie powinno określać zadanie
    oraz termin i miejsce jego realizacji. Zadanie musi być skonkretyzowane, tj. nie może mieć
    charakteru ogólnego. Nie jest zatem podróżą służbową wykonywanie pracy (zadań) w
    różnych miejscowościach, gdy przedmiotem zobowiązania pracownika jest stałe
    wykonywanie pracy (zadań) w tych miejscowościach.
    Przechodząc na grunt niniejszej sprawy, zatrudniają Państwo Pracowników (polskich
    rezydentów podatkowych) na podstawie umów o pracę, a konieczność wykonywania
    pracy również poza granicami kraju wynika wprost z zapisów umów o pracę, w których
    jako miejsce wykonywania pracy wskazane zostały obszary obejmujące terytorium Polski
    oraz państw Unii Europejskiej. Podróże nie mają charakteru incydentalnego, lecz są
    elementem istotnym i stałym wykonywanej pracy. Wyjazdy zagraniczne Pracowników – jak
    sami Państwo wskazali w uzupełnieniu podania – nie stanowią podróży służbowych w
              5 rozumieniu art. 77Kodeksu pracy. Są one zwykłym sposobem realizacji obowiązków
    wynikających z charakteru pracy.
    Podsumowując, w przedstawionej przez Państwa sytuacji (tj. gdy Państwa Pracownicy nie
    są w podróży służbowe, gdyż charakter ich pracy opiera się na konieczności stałego
    przemieszczania się, a podróż nie stanowi zjawiska wyjątkowego, lecz jest normalnym
    wykonywaniem obowiązków pracowniczych) – do przychodu uzyskanego przez ww.
    Pracowników w związku z pracą wykonywaną poza granicami Polski – mogą Państwo
    zastosować zwolnienie wynikające z art. 21 ust. 1 pkt 20 ustawy o podatku dochodowym
    od osób fizycznych. Ww. zwolnienie obejmuje przychód w kwocie odpowiadającej 30%
    diety za każdy dzień pobytu Pracownika za granicą, w którym pozostawał w stosunku
    pracy.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy stanów faktycznych, który Państwo przedstawili i stanu prawnego,
    który obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia.
    W odniesieniu do powołanych przez Państwa we wniosku interpretacji indywidualnych,
    stwierdzam, że zostały one wydane w indywidualnych sprawach i nie mają zastosowania,
    ani konsekwencji wiążących w odniesieniu do żadnego innego zaistniałego stanu
    faktycznego, czy też zdarzenia przyszłego.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    · Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy
      z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.).
      Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie
      zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosują się
      Państwo do interpretacji.
    · Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;

      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
      z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    · Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego
    Sądu Administracyjnego (...). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje
    ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
    (t.j. Dz.U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
    · w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
    · w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP
      (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.