Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0112-KDIL1-3.4012.179.2025.1.KM
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-04-24
Teza: Brak możliwości odliczenia podatku VAT od wydatków
ponoszonych przez Gminę w związku z realizacją projektu.
Słowa kluczowe: energia-energia elektryczna
gmina
odliczenia-prawo do odliczenia
projekt
Zagadnienia: Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III. Podatnicy,
płatnicy i przedstawiciele podatkowi-Rozdział 1.
Podatnicy i płatnicy-Organy władzy publicznej
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III. Podatnicy,
płatnicy i przedstawiciele podatkowi-Rozdział 1.
Podatnicy i płatnicy-Podatnicy
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział IX. Odliczenie
i zwrot podatku. Odliczenie częściowe-Rozdział 1.
Odliczenie i zwrot podatku-Odliczenie podatku
naliczonego-Odliczenie podatku naliczonego z tytułu
nabycia towarów i usług
Przepisy: [VAT] Rozporządzenie Ministra Finansów w sprawie
sposobu określania zakresu wykorzystywania
nabywanych towarów i usług do celów działalności
gospodarczej w przypadku niektórych podatników
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III-
Rozdział 1-art. 15-ust. 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III-
Rozdział 1-art. 15-ust. 2
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III-
Rozdział 1-art. 15-ust. 6
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział IX-
Rozdział 1-art. 86
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział IX-
Rozdział 1-art. 86-ust. 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział IX-
Rozdział 1-art. 86-ust. 2a
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III. Podatnicy,
płatnicy i przedstawiciele podatkowi-Rozdział 1.
Podatnicy i płatnicy-Działalność gospodarcza
1

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

18 marca 2025 r. wpłynął Państwa wniosek z 18 marca 2025 r. o wydanie interpretacji
    indywidualnej, który dotyczy braku możliwości odliczenia podatku VAT od wydatków
    ponoszonych przez Gminę w związku z realizacją projektu pn. „(...)”.
    Treść wniosku jest następująca:

## Opis zdarzenia przyszłego

Miasto i Gmina (...) (dalej: Wnioskodawca lub Gmina) jest zarejestrowanym, czynnym
    podatnikiem podatku od towarów i usług (dalej: VAT).
    Od 1 stycznia 2017 r. Gmina wprowadziła skonsolidowany model rozliczeń podatku VAT,
    który polega na wspólnym rozliczaniu podatku VAT przez Gminę oraz wszystkie gminne
    jednostki organizacyjne.
    Zgodnie z art. 7 ust. 1 pkt 8 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz.U.
    2024.1465 t.j. z dnia 2024.10.03), do zadań własnych gminy należy zaspokajanie
    zbiorowych potrzeb wspólnoty – w szczególności zadania własne obejmują sprawy m.in.
    dostępu do edukacji publicznej.
    Gmina realizuje projekt pn. „(...)”. Zadanie finansowane jest ze środków własnych Miasta i
    Gminy (...) oraz środków finansowych pochodzących z Programu Regionalnego Fundusze
    Europejskie dla (...) na lata 2021-2027.
    Inwestycja realizowana jest w ramach zadań własnych wynikających z ustawy o
    samorządzie gminnym. Celem projektu jest poprawa równego dostępu do wysokiej
    jakości wczesnej edukacji i opieki nad dzieckiem.

    Zakres rzeczowy projektu dotyczy Budowy Przedszkola (...). Inwestycja podzielona jest na
    2 zadania.
    Zadanie 1 – obejmuje budowę przedszkola (...). W ramach zadania poniesione zostaną
    koszty budowy przedszkola (...), koszty budowy placu zabaw, zagospodarowania terenu,
    instalacji sanitarnych, elektrycznych i teletechnicznych.
    Zadanie 2 – obejmuje montaż instalacji fotowoltaicznej na dachu budynku przedszkola
    (...). W ramach zadania poniesione zostaną koszty montażu instalacji fotowoltaicznej o
    mocy (...) kWP.
    Na etapie realizacji rozliczeń wszystkie faktury dokumentujące poniesione wydatki w
    związku z realizacją inwestycji są wystawiane na Miasto i Gminę (...). Wydatki związane z
    budową instalacji fotowoltaicznej na budynku Przedszkola są częściowo objęte pomocą de
    minimis.
    Energia elektryczna wytwarzana w powyższej instalacji fotowoltaicznej będzie
    wykorzystywana do realizacji nieodpłatnych usług – na podstawie ustawy z dnia 8 marca
    1990 r. o samorządzie gminnym – art. 7 ust. 1 pkt 8 (edukacja publiczna).
    W budynku Przedszkola (...), na którym powstanie instalacja fotowoltaiczna o mocy (...)
    kWP nie będzie prowadzona żadna działalność generująca dochód. Instalacja
    fotowoltaiczna, o której mowa we wniosku będzie korzystała z rozliczenia ilości energii
    elektrycznej wprowadzonej do sieci dystrybucyjnej wobec ilości energii elektrycznej
    pobranej z tej sieci w oparciu o art. 4 ust. 1a ustawy o odnawialnych źródłach energii.
    Model rozliczenia w ramach tak zwanego „net-billingu” przewiduje, że wyprodukowana i
    wprowadzona do sieci energia elektryczna będzie zapisywana wartościowo, jako tzw.
    depozyt prosumencki na indywidualnym koncie Jednostki Samorządu Terytorialnego i
    będzie pomniejszać kwotę podlegającą zapłacie na rzecz przedsiębiorstwa
    energetycznego w danym okresie rozliczeniowym z tytułu zużycia prądu.
    W konsekwencji koszty zakupu energii elektrycznej mogą stać się niższe (z uwagi na
    rozliczenie nabytej energii elektrycznej od przedsiębiorstwa energetycznego z energią
    elektryczną wyprodukowaną w instalacji fotowoltaicznej).
    Wprowadzenie do sieci energii elektrycznej wyprodukowanej przez instalację
    fotowoltaiczną należącą do prosumenta – Jednostka Samorządu Terytorialnego (czynnego
    podatnika VAT) może, co do zasady, stanowić dostawę towaru, w rozumieniu art. 7 ust. 1
    ustawy o podatku od towarów i usług.
    Zgodnie bowiem z treścią art. 2 pkt 6 ustawy o podatku od towarów i usług, towarami są
    rzeczy oraz ich części, a także wszelkie postacie energii. W konsekwencji, Jednostka
    Samorządu Terytorialnego byłaby zobowiązana do odprowadzania do Urzędu skarbowego
    należnego z tego tytułu podatku VAT.
    Uznając zatem, że Gmina w zakresie wyprodukowanej przez instalację fotowoltaiczną
    energii elektrycznej może występować w roli podatnika VAT i tym samym wyprodukowana
    i wprowadzona do sieci energia elektryczna mogłaby stanowić dostawę towarów w
    rozumieniu przepisów ustawy o VAT, to należałoby uznać, że Gminie powinno
    przysługiwać w pewnym zakresie prawo do odliczenia VAT naliczonego.

## Pytanie

Czy Gmina, prowadząc działalność polegającą na wytwarzaniu energii elektrycznej w
    instalacji fotowoltaicznej w celu realizacji zadań własnych, ma w jakimś zakresie możliwość
    odliczenia podatku VAT od wydatków ponoszonych przez Gminę w związku z realizacją
    opisanego we wniosku zadania inwestycyjnego współfinansowanego ze środków
    europejskich?
    Państwa stanowisko w sprawie

    Gminie w ramach zadania obejmującego montaż instalacji fotowoltaicznych na dachu
    budynku Przedszkola (...) o mocy docelowej (...) kWP nie przysługuje prawo do odliczenia
    podatku VAT naliczonego od wydatków związanych z realizacją przedmiotowego projektu,
    ponieważ nabyte towary i usługi nie będą przez podatnika wykorzystywane do czynności
    opodatkowanych.
    Energia elektryczna wytwarzana w instalacji fotowoltaicznej służyć będzie do realizacji
    zadań, zgodnie z art. 7 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym, zaspokajanie zbiorowych
    potrzeb związanych z edukacją publiczną i kulturą. Prowadzone tam usługi będą
    bezpłatne.
    Natomiast prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego
    przysługuje wówczas, gdy zostaną spełnione określone warunki, tzn. odliczenia tego
    dokonuje czynny podatnik VAT oraz gdy towary i usługi, z których nabyciem podatek
    zostaje naliczony, są wykorzystywane do czynności opodatkowanych. Warunkiem
    umożliwiającym podatnikowi skorzystanie z prawa do odliczenia podatku naliczonego jest
    związek zakupów z wykonywaniem czynności opodatkowanych, tzn. których następstwem
    jest określenie podatku należnego.
    Nabyte towary i usługi związane z realizacją przedmiotowej inwestycji na terenie Gminy
    służą czynnościom niepodlegającym opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.
    Przedstawiona powyżej sytuacja, co do zasady wyklucza możliwość obniżenia kwoty
    podatku należnego o kwotę podatku naliczonego związanego z usługami i towarami, które
    nie są wykorzystywane do czynności opodatkowanych. Zadanie dotyczące budowy
    infrastruktury fotowoltaicznej na budynku Przedszkola (...) nie będzie przez Gminę
    wykorzystywane do czynności opodatkowanych i tym samym Gmina nie ma prawa do
    odliczeń podatku VAT. Powyższe wynika z tego, że w analizowanym przypadku nie są
    spełnione – wskazane w art. 86 ust. 1 ustawy o VAT – przesłanki warunkujące prawo do
    odliczenia podatku naliczonego.
    Ponadto w myśl art. 15 ust. 6 ustawy o VAT (Dz.U.2024.361 t.j. z dnia 2024.03.13), nie
    uznaje się za podatnika organów władzy publicznej oraz urzędów obsługujących te organy
    w zakresie realizowanych zadań nałożonych odrębnymi przepisami prawa, dla realizacji,
    których zostały one powołane, z wyłączeniem czynności wykonywanych na podstawie
    zawartych umów cywilnoprawnych.
    Z powołanego przepisu wynika zatem, że jednostki samorządu terytorialnego nie są
    podatnikami podatku od towarów i usług w związku z realizacją zadań, które podejmują,
    jako podmioty prawa publicznego, nawet, jeśli pobierają z tego tytułu należności, opłaty
    lub składki. Podmioty te są natomiast podatnikami podatku od towarów i usług w
    przypadku wykonywanych przez nie czynności na podstawie zawartych umów
    cywilnoprawnych.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku w zakresie braku możliwości
    odliczenia podatku VAT od wydatków ponoszonych przez Gminę w związku z realizacją
    projektu pn. „(...)”, jest:
    prawidłowe – w części obejmującej budowę przedszkola (...),
    nieprawidłowe – w części obejmującej montaż instalacji fotowoltaicznej na budynku
    przedszkola (...).

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 86 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t. j.
    Dz. U. z 2024 r. poz. 361 ze zm.), zwanej dalej ustawą:
      W zakresie, w jakim towary i usługi są wykorzystywane do wykonywania czynności
      opodatkowanych, podatnikowi, o którym mowa w art. 15, przysługuje prawo do

      obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego, z zastrzeżeniem
      art. 114, art. 119 ust. 4, art. 120 ust. 17 i 19 oraz art. 124.
    W myśl art. 86 ust. 2 pkt 1 ustawy:
      Kwotę podatku naliczonego stanowi suma kwot podatku wynikających z faktur
      otrzymanych przez podatnika z tytułu:
      a) nabycia towarów i usług,
      b) dokonania całości lub części zapłaty przed nabyciem towaru lub wykonaniem
      usługi.
    Jak wynika z powołanych przepisów, prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o
    kwotę podatku naliczonego przysługuje wówczas, gdy zostaną spełnione określone
    warunki, tzn. odliczenia tego dokonuje podatnik podatku od towarów i usług oraz gdy
    towary i usługi, z których nabyciem podatek został naliczony, są wykorzystywane do
    wykonywania czynności opodatkowanych, tzn. takich, których następstwem jest
    określenie podatku należnego (powstanie zobowiązania podatkowego).
    Przedstawiona wyżej zasada wyklucza, zatem możliwość dokonania obniżenia kwoty
    podatku należnego o kwotę podatku naliczonego związanego z towarami i usługami, które
    nie są wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych.
    Ponadto należy podkreślić, że ustawodawca zapewnił podatnikowi prawo do odliczenia
    podatku naliczonego w całości lub w części, pod warunkiem spełnienia przez niego
    zarówno przesłanek pozytywnych, wynikających z art. 86 ust. 1 ustawy oraz niezaistnienia
    przesłanek negatywnych, określonych w art. 88 ustawy. Przepis ten określa listę wyjątków,
    które pozbawiają podatnika prawa do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę
    podatku naliczonego.
    W oparciu o art. 88 ust. 3a pkt 2 ustawy:
      Nie stanowią podstawy do obniżenia podatku należnego oraz zwrotu różnicy
      podatku lub zwrotu podatku naliczonego faktury i dokumenty celne w przypadku,
      gdy transakcja udokumentowana fakturą nie podlega opodatkowaniu albo jest
      zwolniona od podatku.
    Oznacza to, że podatnik nie może skorzystać z prawa do odliczenia w odniesieniu do
    podatku, który jest należny wyłącznie z tego względu, że został wykazany na fakturze w
    sytuacji, gdy transakcja nie podlega opodatkowaniu albo jest zwolniona od podatku.
    Natomiast, na podstawie przepisu art. 88 ust. 4 ustawy:
      Obniżenia kwoty lub zwrotu różnicy podatku należnego nie stosuje się również do
      podatników, którzy nie są zarejestrowani, jako podatnicy VAT czynni, zgodnie z art.
      96, z wyłączeniem przypadków, o których mowa w art. 86 ust. 2 pkt 7.
    Zgodnie z powyższą regulacją, z prawa do odliczenia podatku skorzystać mogą wyłącznie
    podatnicy, którzy są zarejestrowani, jako podatnicy VAT czynni.
    Odnosząc się do kwestii objętej zakresem pytania należy w pierwszej kolejności ustalić, czy
    towary i usługi nabyte przez Państwa w związku z realizacją projektu pn. „(...)”,
    polegającego na budowie przedszkola wraz z montażem instalacji fotowoltaicznej, będą
    wykorzystywane przez Państwa do czynności opodatkowanych podatkiem VAT.
    Na mocy art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy:
      Opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, zwanym dalej „podatkiem”,
      podlegają odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium
      kraju.
    W rozumieniu art. 2 pkt 6 ustawy:

      Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o towarach – rozumie się przez to rzeczy
      oraz ich części, a także wszelkie postacie energii.
    W świetle art. 2 pkt 22 ustawy:
      Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o sprzedaży – rozumie się przez to odpłatną
      dostawę towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju, eksport
      towarów oraz wewnątrzwspólnotową dostawę towarów.
    Według art. 7 ust. 1 ustawy:
      Przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się
      przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (...).
    Stosownie do art. 8 ust. 1 ustawy:
      Przez świadczenie usług, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się każde
      świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej
      niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu
      art. 7, w tym również:
        1) przeniesienie praw do wartości niematerialnych i prawnych, bez względu na
          formę, w jakiej dokonano czynności prawnej;
        2) zobowiązanie do powstrzymania się od dokonania czynności lub do tolerowania
          czynności lub sytuacji;
        3) świadczenie usług zgodnie z nakazem organu władzy publicznej lub podmiotu
          działającego w jego imieniu lub nakazem wynikającym z mocy prawa.
    Zauważyć należy, że jak wynika z ww. przepisu art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy, bezwzględnym
    warunkiem dla uznania, że dostawa towarów oraz świadczenie usługi podlega
    opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, jest „odpłatność” za daną czynność.
    Odpłatność oznacza wykonanie czynności (dostawy towarów oraz świadczenia usług) za
    wynagrodzeniem. W znaczeniu potocznym wynagrodzenie to zapłata za pracę, należność.
    Natomiast odpłatny to taki, który wymaga zapłacenia, zwrotu kosztów, płatny.
    Zatem pod pojęciem odpłatności świadczenia rozumieć należy prawo podmiotu
    sprzedającego towar lub świadczącego usługę do żądania od nabywcy towaru, odbiorcy
    usługi lub osoby trzeciej zapłaty ceny lub ekwiwalentu (np. w postaci świadczenia
    wzajemnego). W konsekwencji powyższego należy stwierdzić, że opodatkowaniu
    podatkiem od towarów i usług będzie podlegało tylko to świadczenie (dostawa lub usługa),
    w przypadku, którego istnieje konsument, tj. odbiorca świadczenia odnoszący z niego
    choćby potencjalną korzyść. Dopóki nie istnieje podmiot, który odnosiłby lub powinien
    odnosić konkretne korzyści o charakterze majątkowym związanym z danym
    świadczeniem, dopóty świadczenie to nie będzie czynnością podlegającą opodatkowaniu
    podatkiem od towarów i usług.
    Jednocześnie wskazać należy, iż nie każda jednak czynność stanowiąca dostawę towarów
    czy świadczenie usług podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług. Aby dana
    czynność podlegała opodatkowaniu, musi być wykonana przez podatnika.
    Zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy:
      Podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości
      prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o
      której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności.
    Na podstawie art. 15 ust. 2 ustawy:
      Działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców
      lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz
      rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność
      gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu

      towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów
      zarobkowych.
    W myśl art. 15 ust. 6 ustawy:
      Nie uznaje się za podatnika organów władzy publicznej oraz urzędów obsługujących
      te organy w zakresie realizowanych zadań nałożonych odrębnymi przepisami prawa,
      dla realizacji, których zostały one powołane, z wyłączeniem czynności wykonywanych
      na podstawie zawartych umów cywilnoprawnych.
    Powyższy zapis jest odzwierciedleniem art. 13 obowiązującej od dnia 1 stycznia 2007 r.
    Dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu
    podatku od wartości dodanej (Dz. Urz. UE L Nr 347 z 11.12.2006, str. 1, z późn. zm.),
    zwanej dalej Dyrektywą 2006/112/WE Rady, zgodnie, z którym:
      Krajowe, regionalne i lokalne organy władzy oraz inne podmioty prawa publicznego
      nie są uważane za podatników w związku z działalnością, którą podejmują lub
      transakcjami, których dokonują, jako organy władzy publicznej, nawet, jeśli pobierają
      należności, opłaty, składki lub płatności w związku z takimi działaniami lub
      transakcjami.
      Jednakże w przypadku, gdy podejmują one takie działania lub dokonują takich
      transakcji, są uważane za podatników w odniesieniu do tych działań lub transakcji,
      gdyby wykluczenie ich z kategorii podatników prowadziło do znaczących zakłóceń
      konkurencji.
      W każdych okolicznościach podmioty prawa publicznego są uważane za podatników
      w związku z czynnościami określonymi w załączniku I, chyba, że niewielka skala tych
      działań sprawia, że mogą być one pominięte.
    Z powołanych przepisów wynika, że jednostki samorządu terytorialnego nie są
    podatnikami podatku od towarów i usług w związku z realizacją zadań, które podejmują,
    jako podmioty prawa publicznego, nawet, jeśli pobierają z tego tytułu należności, opłaty
    lub składki. Podmioty te są natomiast podatnikami podatku od towarów i usług w
    przypadku wykonywanych przez nie czynności na podstawie zawartych umów
    cywilnoprawnych.
    Jak wynika z powyższego, wyłączenie organów władzy publicznej z kategorii podatnika ma
    charakter podmiotowo-przedmiotowy.
    W świetle wskazanych unormowań jednostki samorządu terytorialnego na gruncie
    podatku od towarów i usług występować mogą w dwoistym charakterze:
    • podmiotów niebędących podatnikami, gdy realizują zadania nałożone na nich odrębnymi
    przepisami prawa, oraz
    • podatników podatku od towarów i usług, gdy wykonują czynności na podstawie umów
    cywilnoprawnych.
    Kryterium podziału stanowi, więc charakter wykonywanych czynności: czynności o
    charakterze publicznoprawnym wyłączają te podmioty z kategorii podatników, natomiast
    czynności o charakterze cywilnoprawnym skutkują uznaniem tych podmiotów za
    podatników podatku od towarów i usług, a realizowane przez nie odpłatne dostawy
    towarów i świadczenia usług podlegają opodatkowaniu tym podatkiem.
    Z powołanych wyżej przepisów wynika, że jednostki samorządu terytorialnego są
    podatnikami podatku od towarów i usług jedynie w zakresie wszelkich czynności, które
    mają charakter cywilnoprawny, tzn. są przez nie realizowane na podstawie umów
    cywilnoprawnych. Będą to zatem wszystkie realizowane przez te jednostki (urzędy)
    czynności w sferze ich aktywności cywilnoprawnej, np. czynności sprzedaży, zamiany

    (nieruchomości i ruchomości), wynajmu, dzierżawy, itp., umów prawa cywilnego
    (nazwanych i nienazwanych). Tylko w tym zakresie ich czynności mają bowiem charakter
    działalności gospodarczej w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy
    Wyłączenie z opodatkowania podatkiem VAT jednostek samorządu terytorialnego jest
    możliwe tylko wtedy, gdy wykonują one czynności w ramach przypisanych im
    specyficznych zadań i funkcji samorządowych (publicznych) i tylko w odniesieniu do tych
    czynności, które nie są wykonywane na podstawie zawartych przez te jednostki umów
    cywilnoprawnych.
    Zgodnie z art. 2 ust. 1 ustawy z 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (t. j. Dz. U. z 2024
    r. poz. 1465 ze zm.):
      Gmina wykonuje zadania publiczne w imieniu własnym i na własną
      odpowiedzialność.
    Jak wynika z art. 6 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym:
      Do zakresu działania gminy należą wszystkie sprawy publiczne o znaczeniu lokalnym,
      niezastrzeżone ustawami na rzecz innych podmiotów.
    Katalog zadań własnych gminy został określony w art. 7 ust. 1 ustawy o samorządzie
    gminnym, zgodnie, z którym:
      Zaspokajanie zbiorowych potrzeb wspólnoty należy do zadań własnych gminy. W
      szczególności zadania własne obejmują sprawy: 8) edukacji publicznej.
    Realizacja tych zadań następować może także w drodze dostawy towarów i świadczenia
    usług w rozumieniu art. 7 i art. 8 ustawy (w zakresie dostaw i usług, co do zasady
    odpłatnych). Gmina, w celu wypełnienia nałożonych na nią zadań, organizuje warunki dla
    innych podmiotów bądź bezpośrednio uczestniczy w obrocie gospodarczym.
    Jak stanowi art. 2 pkt 19 ustawy z dnia 20 lutego 2015 r. o odnawialnych źródłach energii
    (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1361 ze zm.), zwanej dalej ustawą o OZE:
      Użyte w ustawie określenia oznaczają: mikroinstalacja – instalację odnawialnego
      źródła energii o łącznej mocy zainstalowanej elektrycznej nie większej niż 50 kW,
      przyłączoną do sieci elektroenergetycznej o napięciu znamionowym niższym niż 110
      kV albo o mocy osiągalnej cieplnej w skojarzeniu nie większej niż 150 kW, w której
      łączna moc zainstalowana elektryczna jest nie większa niż 50 kW.
    Według art. 2 pkt 27a ustawy o OZE:
      Użyte w ustawie określenia oznaczają: prosument energii odnawialnej – odbiorcę
      końcowego wytwarzającego energię elektryczną wyłącznie z odnawialnych źródeł
      energii na własne potrzeby w mikroinstalacji, pod warunkiem, że w przypadku
      odbiorcy końcowego niebędącego odbiorcą energii elektrycznej w gospodarstwie
      domowym, nie stanowi to przedmiotu przeważającej działalności gospodarczej
      określonej zgodnie z przepisami wydanymi na podstawie art. 40 ust. 2 ustawy z dnia
      29 czerwca 1995 r. o statystyce publicznej (Dz.U. z 2023 r. poz. 773).
    Na mocy art. 3 ustawy o OZE:
      Podjęcie i wykonywanie działalności gospodarczej w zakresie wytwarzania energii
      elektrycznej z odnawialnych źródeł energii wymaga uzyskania koncesji na zasadach i
      warunkach określonych w ustawie – Prawo energetyczne, z wyłączeniem
      wytwarzania energii elektrycznej:
        1) w mikroinstalacji;
        2) w małej instalacji;
        3) wyłącznie z biogazu rolniczego, w tym w kogeneracji w rozumieniu art. 3 pkt 33
          ustawy – Prawo energetyczne;

        4) wyłącznie z biopłynów.
    W myśl art. 4 ust. 1 ustawy o OZE:
      Sprzedawca, o którym mowa w art. 40 ust. 1a, dokonuje rozliczenia ilości energii
      elektrycznej wprowadzonej do sieci dystrybucyjnej elektroenergetycznej wobec ilości
      energii elektrycznej pobranej z tej sieci w celu jej zużycia na potrzeby własne przez
      prosumenta energii odnawialnej wytwarzającego energię elektryczną w
      mikroinstalacji o łącznej mocy zainstalowanej elektrycznej:
      1) większej niż 10 kW – w stosunku ilościowym 1 do 0,7;
      2) nie większej niż 10 kW – w stosunku ilościowym 1 do 0,8.
    Na podstawie art. 4 ust. 1a pkt 2 ustawy o OZE:
      Sprzedawca, o którym mowa w art. 40 ust. 1a, dokonuje rozliczenia wartości energii
      elektrycznej wprowadzonej do sieci dystrybucyjnej elektroenergetycznej od 1 lipca
      2022 r. przez prosumenta energii odnawialnej, prosumenta zbiorowego energii
      odnawialnej lub prosumenta wirtualnego energii odnawialnej, wytwarzającego
      energię elektryczną w instalacji odnawialnego źródła energii, której przyłączenie do
      sieci elektroenergetycznej i wprowadzenie z niej energii elektrycznej do sieci
      dystrybucyjnej elektroenergetycznej po raz pierwszy nastąpiło po 31 marca 2022 r., z
      wyłączeniem mikroinstalacji przyłączonych do sieci dystrybucyjnej
      elektroenergetycznej zgodnie z art. 4d ust. 2-11, wobec wartości energii elektrycznej
      pobranej z tej sieci w celu jej zużycia na potrzeby własne.
    W świetle art. 4 ust. 2 ustawy o OZE:
      Rozliczenia, o którym mowa w ust. 1 i 1a, w odniesieniu do:
        1) prosumenta energii odnawialnej – dokonuje się z uwzględnieniem zasad, o
          których mowa w ust. 2a -2d, na podstawie wskazań układu pomiarowo-
          rozliczeniowego dokonującego pomiaru ilości energii elektrycznej w punkcie
          poboru energii prosumenta energii odnawialnej;
        2) prosumenta zbiorowego energii odnawialnej – dokonuje się z uwzględnieniem
          zasad, o których mowa w ust. 2a-2d, na podstawie wskazań układu pomiarowo-
          rozliczeniowego dokonującego pomiaru ilości energii elektrycznej:
        a) wytworzonej w mikroinstalacji lub małej instalacji, przy czym ilość energii
          elektrycznej wytworzonej ustala się odpowiednio do udziału prosumenta
          zbiorowego energii odnawialnej w wytwarzaniu energii odnawialnej w tej
          instalacji, określonego w umowie, o której mowa w art. 4a ust. 1,
        b) pobranej przez prosumenta zbiorowego energii odnawialnej;
        3) prosumenta wirtualnego energii odnawialnej – dokonuje się z uwzględnieniem
          zasad, o których mowa w ust. 2b-2d, na podstawie:
        a) wskazań układu pomiarowo-rozliczeniowego dokonującego pomiaru ilości
          energii elektrycznej pobranej przez prosumenta wirtualnego energii
          odnawialnej,
        b) ilości energii elektrycznej wytworzonej przez prosumenta wirtualnego energii
          elektrycznej w instalacji odnawialnego źródła energii, zgłoszonej przez
          podmioty odpowiedzialne za bilansowanie handlowe tej instalacji odnawialnego
          źródła energii i sprzedawcy energii prosumenta wirtualnego energii
          elektrycznej, do operatora systemu przesyłowego elektroenergetycznego w
          ramach bilansowania handlowego, o którym mowa w ustawie Prawo
          energetyczne. Ilość energii elektrycznej wytworzonej przez prosumenta
          wirtualnego energii elektrycznej w instalacji odnawialnego źródła energii ustala
          się, jako iloczyn:

        · udziału prosumenta wirtualnego energii odnawialnej w wytwarzaniu energii
          odnawialnej w instalacji odnawialnego źródła energii, określonego w umowie, o
          której mowa w art. 4a ust. 1, oraz
        · ilości energii elektrycznej określonej dla danego okresu rozliczania
          niezbilansowania (t) jako energia planowana do wprowadzenia do sieci z tej
          instalacji odnawialnego źródła energii w przypadku, gdy instalacja
          odnawialnego źródła energii i sprzedawca energii mają różny podmiot
          odpowiedzialny za bilansowanie handlowe, albo
        · ilości energii elektrycznej wprowadzonej do sieci elektroenergetycznej z tej
          instalacji odnawialnego źródła energii, w przypadku, gdy instalacja
          odnawialnego źródła energii i sprzedawca energii mają ten sam podmiot
          odpowiedzialny za bilansowanie handlowe i sprzedawca energii wyrazi zgodę
          na taki sposób ustalania ilości energii elektrycznej wytworzonej w instalacji
          odnawialnego źródła energii.
    Szczegółowy sposób rozliczania prosumenta z udostępnionej energii regulują przepisy art.
    4 ust. 2a-7 ustawy o odnawialnych źródłach energii.
    Jak wynika z art. 4 ust. 3a ustawy o OZE:
      Sprzedawca, o którym mowa w art. 40 ust. 1a, dokonuje rozliczenia, o którym mowa
      w ust. 1a pkt 2, na podstawie ilości energii sumarycznie zbilansowanych zgodnie z
      ust. 2a–2d, w zakresie różnicy pomiędzy wartością energii elektrycznej
      wprowadzonej do sieci dystrybucyjnej elektroenergetycznej, ustaloną w sposób
      określony w art. 4b, oraz wartością energii elektrycznej pobranej z tej sieci, ustaloną
      w sposób określony w art. 4c ust. 3.
    Zgodnie z art. 4 ust. 8 ustawy o OZE:
      Wytwarzanie i wprowadzanie do sieci dystrybucyjnej elektroenergetycznej energii
      elektrycznej, o której mowa w ust. 1 oraz ust. 1a, przez prosumenta energii
      odnawialnej, prosumenta zbiorowego energii odnawialnej lub prosumenta
      wirtualnego energii odnawialnej niebędącego przedsiębiorcą, o którym mowa w
      ustawie – Prawo przedsiębiorców, nie stanowi działalności gospodarczej w
      rozumieniu art. 3 tej ustawy.
    Stosownie do art. 4 ust. 10 ustawy o OZE:
      Pobrana energia elektryczna podlegająca rozliczeniu, o którym mowa w ust. 1 i 1a,
      jest zużyciem energii wyprodukowanej na potrzeby własne przez prosumenta energii
      odnawialnej, prosumenta zbiorowego energii odnawialnej lub prosumenta
      wirtualnego energii odnawialnej i nie stanowi:
        1) sprzedaży energii elektrycznej nabywcy końcowemu na terytorium kraju,
        2) zużycia energii elektrycznej przez nabywcę końcowego, jeżeli nie została od niej
          zapłacona akcyza w należnej wysokości i nie można ustalić podmiotu, który
          dokonał sprzedaży tej energii elektrycznej nabywcy końcowemu
        - w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 6 grudnia 2008 r. o podatku akcyzowym
          (Dz.U. z 2023 r. poz. 1542, 1598 i 1723).
    Natomiast, według art. 4 ust. 11 ustawy o OZE stanowi, że:
      W przypadku, gdy:
        1) prosument energii odnawialnej w ramach rozliczenia, o którym mowa w ust. 1,
          nie odbierze energii elektrycznej wprowadzonej do sieci dystrybucyjnej
          elektroenergetycznej w okresie 12 miesięcy od daty jej wprowadzenia do sieci
          zgodnie z ust. 5, to nieodebraną energią dysponuje sprzedawca, o którym
          mowa w art. 40 ust. 1a, w celu pokrycia kosztów rozliczenia, w tym opłat, o
          których mowa w ust. 4;

        2) prosument energii odnawialnej, prosument zbiorowy energii odnawialnej lub
          prosument wirtualny energii odnawialnej w ramach rozliczenia, o którym mowa
          w ust. 1a pkt 2, nie wykorzysta zgromadzonych dla danego miesiąca
          kalendarzowego środków odpowiadających wartości energii elektrycznej
          wprowadzonej do sieci dystrybucyjnej elektroenergetycznej w tym miesiącu w
          okresie 12 kolejnych miesięcy kalendarzowych, to niewykorzystane środki
          stanowią nadpłatę, która jest zwracana prosumentowi energii odnawialnej,
          prosumentowi zbiorowemu energii odnawialnej lub prosumentowi
          wirtualnemu energii odnawialnej przez sprzedawcę, o którym mowa w art. 40
          ust. 1a, w terminie nie dłuższym niż do końca 13. miesiąca następującego po
          danym miesiącu. Wysokość zwracanej nadpłaty nie może przekroczyć
          dwudziestu procent wartości energii elektrycznej wprowadzonej do sieci w
          miesiącu kalendarzowym, którego dotyczy zwrot nadpłaty.
    W myśl art. 4b ust. 1 ustawy o OZE:
      W przypadku, gdy prosument energii odnawialnej lub prosument zbiorowy energii
      odnawialnej wytworzył energię elektryczną w odnawialnym źródle energii i
      wprowadził ją do sieci dystrybucyjnej elektroenergetycznej w okresie od 1 lipca 2022
      r. do 30 czerwca 2024 r., wartość energii elektrycznej, o której mowa w art. 4 ust. 1a
      pkt 2, jest wyznaczana dla każdego miesiąca kalendarzowego i stanowi iloczyn:
        1) sumy ilości energii elektrycznej wprowadzonej do sieci dystrybucyjnej
          elektroenergetycznej przez prosumenta energii odnawialnej lub prosumenta
          zbiorowego energii odnawialnej w poszczególnych okresach rozliczania
          niezbilansowania (t) składających się na dany miesiąc kalendarzowy, oznaczonej
          w art. 4 ust. 2b symbolem Eb (t) przyjmującym wartości ujemne;
        2) rynkowej miesięcznej ceny energii elektrycznej, o której mowa w ust. 5,
          wyznaczonej dla danego miesiąca kalendarzowego.
    W świetle art. 4b ust. 2 ustawy o OZE:
      W przypadku, gdy prosument energii odnawialnej, prosument zbiorowy energii
      odnawialnej lub prosument wirtualny energii odnawialnej wytworzył energię
      elektryczną w odnawialnym źródle energii i wprowadził ją do sieci dystrybucyjnej
      elektroenergetycznej od 1 lipca 2024 r., wartość energii elektrycznej, o której mowa
      w art. 4 ust. 1a pkt 2, jest wyznaczana dla każdego miesiąca kalendarzowego i
      stanowi sumę następujących iloczynów wyznaczonych dla poszczególnych okresów
      rozliczania niezbilansowania (t) w tym miesiącu:
        1) ilości energii elektrycznej wprowadzonej do sieci dystrybucyjnej
          elektroenergetycznej przez prosumenta energii odnawialnej, prosumenta
          zbiorowego energii odnawialnej lub prosumenta wirtualnego energii
          odnawialnej oznaczonej w art. 4 ust. 2b symbolem Eb (t) przyjmującym wartość
          ujemną;
        2) rynkowej ceny energii elektrycznej, o której mowa w ust. 4, przy czym jeżeli
          wartość tej ceny jest ujemna dla danego okresu rozliczania niezbilansowania (t),
          to w celu wyznaczania wartości energii elektrycznej wprowadzonej do sieci w
          okresie t przez prosumenta energii odnawialnej niebędącego równocześnie
          prosumentem zbiorowym energii odnawialnej lub prosumentem wirtualnym
          energii odnawialnej przyjmuje się cenę równą zero, z zastrzeżeniem ust. 17 i 18.
    W myśl art. 4c ust. 1-10 ustawy o OZE:
        1) Sprzedawca, o którym mowa w art. 40 ust. 1a, w celu prowadzenia rozliczeń, o
          których mowa w art. 4 ust. 1a pkt 2, prowadzi konto dla prosumenta energii
          odnawialnej, prosumenta zbiorowego energii odnawialnej lub prosumenta
          wirtualnego energii odnawialnej, zwane dalej „kontem prosumenta”, na którym
          ewidencjonuje ilości energii elektrycznej i wartości energii elektrycznej, o

          których mowa w art. 4 ust. 1a, oraz wynikającą z nich wartość środków za
          energię elektryczną należną prosumentowi za energię elektryczną
          wprowadzoną do sieci, zwaną dalej „depozytem prosumenckim”.
        2) Depozyt prosumencki przeznaczany jest na rozliczenie zobowiązań prosumenta
          energii odnawialnej, prosumenta zbiorowego energii odnawialnej lub
          prosumenta wirtualnego energii odnawialnej z tytułu zakupu energii
          elektrycznej od sprzedawcy prowadzącego konto prosumenta, o którym mowa
          w ust. 1.
        3) Zobowiązanie prosumenta energii odnawialnej, prosumenta zbiorowego energii
          odnawialnej lub prosumenta wirtualnego energii odnawialnej, o którym mowa
          w ust. 2, określa się dla danego okresu rozliczeniowego, jako sumę iloczynów,
          dla wszystkich okresów rozliczania niezbilansowania (t) w okresie
          rozliczeniowym, ilości energii elektrycznej pobranej z sieci dystrybucyjnej
          elektroenergetycznej przez prosumenta energii odnawialnej, prosumenta
          zbiorowego energii odnawialnej lub prosumenta wirtualnego energii
          odnawialnej, oznaczonej w art. 4 ust. 2b symbolem Eb(t) przyjmującym wartość
          dodatnią, oraz ceny sprzedaży energii elektrycznej uwzględniającej
          obowiązkowe obciążenia podatkowe i fiskalne, stosowanej w rozliczeniach
          pomiędzy sprzedawcą i prosumentem dla tego okresu rozliczenia
          niezbilansowania.
        4) Wartość depozytu prosumenckiego dotycząca danego miesiąca kalendarzowego
          jest ustalana i przyporządkowywana do konta prosumenckiego w kolejnym
          miesiącu kalendarzowym.
        5) Kwota środków stanowiąca depozyt prosumencki może być rozliczana na koncie
          prosumenckim przez 12 miesięcy od dnia przypisania tej kwoty, jako depozyt
          prosumencki na koncie prosumenta.
        6) Po upływie 12 miesięcy od dnia przypisania danej kwoty środków do depozytu
          prosumenckiego niewykorzystane lub niezwrócone na podstawie przepisu art.
          4 ust. 11 pkt 2 środki umarza się.
        7) Na rozliczenie ze sprzedawcą w pierwszej kolejności przeznacza się środki o
          najstarszej dacie przypisania do konta prosumenta, jako depozyt prosumencki.
        8) Prosument energii odnawialnej, prosument zbiorowy energii odnawialnej lub
          prosument wirtualny energii odnawialnej korzystający z dostaw sprzedawcy
          innego niż sprzedawca zobowiązany, o którym mowa w art. 40 ust. 1, ma prawo
          do zmiany tego sprzedawcy na sprzedawcę zobowiązanego, o którym mowa w
          art. 40 ust. 1, i korzystania z rozliczenia, o którym mowa w art. 4 ust. 1a pkt 2.
        9) Sprzedawca, o którym mowa w art. 40 ust. 1a, dolicza do konta prosumenta
          wartość energii elektrycznej wytworzonej i niezużytej przez prosumenta energii
          odnawialnej lub prosumenta zbiorowego energii odnawialnej, który korzystał z
          rozliczenia, o którym mowa w art. 4 ust. 1a pkt 1. Przepis art. 4 ust. 11 pkt 2
          stosuje się odpowiednio.
        10) Wartość energii elektrycznej wytworzonej i niezużytej, o której mowa w ust. 9,
          wyznacza się na podstawie miesięcznej rynkowej ceny energii elektrycznej
          ustalanej dla czerwca 2022 r., zgodnie z art. 4b ust. 6.
    Na podstawie art. 4d ust. 2 ustawy o OZE:
      Z rozliczeń, o których mowa w art. 4 ust. 1, korzysta prosument energii odnawialnej,
      którego mikroinstalacja została przyłączona do sieci dystrybucyjnej
      elektroenergetycznej:
        1) po 31 marca 2022 r. na podstawie kompletnego i poprawnego zgłoszenia, o
          którym mowa w art. 7 ust. 8d4 ustawy - Prawo energetyczne, złożonego przez

          tego prosumenta energii odnawialnej w terminie do 31 marca 2022 r., z
          zastrzeżeniem ust. 3;
        2) do 31 marca 2022 r., ale wprowadzenie energii elektrycznej do tej sieci nastąpiło
          po raz pierwszy po 31 marca 2022 r.;
        3) po 31 marca 2022 r. na podstawie kompletnego i poprawnego zgłoszenia, o
                          4którym mowa w art. 7 ust. 8d ustawy – Prawo energetyczne, złożonego w
          terminie do 31 grudnia 2023 r., w przypadku, gdy prosument ten w terminie do
          31 marca 2022 r. zawarł umowę na zakup, montaż lub dofinansowanie tej
          mikroinstalacji z jednostką samorządu terytorialnego lub innym podmiotem,
          który realizuje projekt, o którym mowa w art. 2 pkt 18 ustawy z dnia 11 lipca
          2014 r. o zasadach realizacji programów w zakresie polityki spójności
          finansowanych w perspektywie finansowej 2014-2020 (Dz.U. z 2020 r. poz. 818),
          dofinansowany w ramach regionalnego programu operacyjnego, o którym
          mowa w art. 2 pkt 17 lit. c tej ustawy, z uwzględnieniem ust. 6.
    Stosownie do art. 40 ust. 1 ustawy o OZE:
      Obowiązek zakupu energii elektrycznej, o którym mowa w art. 41 ust. 1, art. 42 ust.
      1, art. 70c ust. 2 oraz art. 92 ust. 1, wykonuje wyznaczony przez Prezesa URE
      sprzedawca energii elektrycznej, zwany dalej „sprzedawcą zobowiązanym”, na
      podstawie umowy, o której mowa w art. 5 ustawy - Prawo energetyczne.
    Jak stanowi art. 40 ust. 1a ustawy o OZE:
      Sprzedawca zobowiązany, o którym mowa w art. 40 ust. 1, ma obowiązek dokonać
      rozliczenia, o którym mowa w art. 4 ust. 1-3 oraz w art. 38c ust. 3, chyba, że
      rozliczenia dokonuje sprzedawca wybrany przez prosumenta energii odnawialnej,
      prosumenta zbiorowego energii odnawialnej lub prosumenta wirtualnego energii
      odnawialnej lub spółdzielnię energetyczną, na podstawie umowy kompleksowej lub
      umowy sprzedaży.
    Należy zauważyć, że do dnia 14 lipca 2018 r. obowiązywał art. 4 ust. 9 ustawy o
    odnawialnych źródłach energii, zgodnie, z którym wprowadzanie energii elektrycznej do
    sieci, a także pobieranie tej energii z sieci, o których mowa w ust. 1, nie są świadczeniem
    usług ani sprzedażą w rozumieniu ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i
    usług.
    Wskazany art. 4 ust. 9 ustawy o odnawialnych źródłach energii został uchylony przez art. 1
    pkt 2 ustawy z dnia 7 czerwca 2018 r. o zmianie ustawy o odnawialnych źródłach energii
    (Dz. U. 2018 r. poz. 1276). Co do zasady, zatem, czynności, o których mowa w tym
    przepisie, stanowić mogą czynności podlegające opodatkowaniu podatkiem od towarów i
    usług, o ile są dokonywane przez podatników tego podatku.
    Z opisu sprawy wynika, że Gmina jest zarejestrowanym, czynnym podatnikiem podatku od
    towarów i usług. Gmina realizuje projekt pn. „(...)”. Zadanie finansowane jest ze środków
    własnych Miasta i Gminy (...) oraz środków finansowych pochodzących z Programu
    Regionalnego Fundusze Europejskie dla (...) na lata 2021-2027. Inwestycja realizowana jest
    w ramach zadań własnych wynikających z ustawy o samorządzie gminnym. Celem
    projektu jest poprawa równego dostępu do wysokiej, jakości wczesnej edukacji i opieki
    nad dzieckiem.
    Zakres rzeczowy projektu dotyczy Budowy Przedszkola (...). Inwestycja podzielona jest na
    2 zadania.
    Zadanie 1 – obejmuje budowę przedszkola (...). W ramach zadania poniesione zostaną
    koszty budowy przedszkola (...), koszty budowy placu zabaw, zagospodarowania terenu,
    instalacji sanitarnych, elektrycznych i teletechnicznych.

    Zadanie 2 – obejmuje montaż instalacji fotowoltaicznej na dachu budynku przedszkola
    (...). W ramach zadania poniesione zostaną koszty montażu instalacji fotowoltaicznej o
    mocy (...) kWP.
    Na etapie realizacji rozliczeń wszystkie faktury dokumentujące poniesione wydatki w
    związku z realizacją inwestycji są wystawiane na Miasto i Gminę (...). Wydatki związane z
    budową instalacji fotowoltaicznej na budynku Przedszkola są częściowo objęte pomocą de
    minimis.
    Energia elektryczna wytwarzana w powyższej instalacji fotowoltaicznej będzie
    wykorzystywana do realizacji nieodpłatnych usług – na podstawie ustawy z dnia 8 marca
    1990 r. o samorządzie gminnym – art. 7 ust. 1 pkt. 8 (edukacja publiczna).
    W budynku Przedszkola (...), na którym powstanie instalacja fotowoltaiczna mocy (...) kWP
    nie będzie prowadzona żadna działalność generująca dochód. Instalacja fotowoltaiczna, o
    której mowa we wniosku będzie korzystała z rozliczenia ilości energii elektrycznej
    wprowadzonej do sieci dystrybucyjnej wobec ilości energii elektrycznej pobranej z tej sieci
    w oparciu o art. 4 ust. 1a ustawy o odnawialnych źródłach energii. Model rozliczenia w
    ramach tak zwanego „net-billingu” przewiduje, że wyprodukowana i wprowadzona do sieci
    energia elektryczna będzie zapisywana wartościowo, jako tzw. depozyt prosumencki na
    indywidualnym koncie Jednostki Samorządu Terytorialnego i będzie pomniejszać kwotę
    podlegającą zapłacie na rzecz przedsiębiorstwa energetycznego w danym okresie
    rozliczeniowym z tytułu zużycia prądu.
    Odnosząc się do powyższego należy zaznaczyć, że w świetle zacytowanych wyżej
    przepisów, na gruncie ustawy o podatku od towarów i usług sprzedaż energii elektrycznej
    (stanowiącej towar), w tym energii wyprodukowanej z odnawialnych źródeł energii za
    wynagrodzeniem, co do zasady wpisuje się w definicję działalności gospodarczej i podlega
    opodatkowaniu podatkiem VAT, jako odpłatna dostawa towarów, na zasadach dla niej
    określonych. Kwalifikacji tej nie zmienia treść art. 4 ust. 8 ustawy o OZE, gdyż ustawa o
    podatku od towarów i usług definiuje we własnym zakresie działalność gospodarczą i
    definicja ta jest szersza niż np. zakres działalności gospodarczej wynikający z ustawy –
    Prawo przedsiębiorców.
    W wyroku w sprawie C-219/12 Fuchs Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej uznał, że:
      „Eksploatacja zainstalowanego na służącym prywatnym celom domu mieszkalnym
      lub obok niego modułu fotowoltaicznego, skonstruowanego w ten sposób, że po
      pierwsze ilość wytworzonej energii elektrycznej jest zawsze niższa od ilości energii
      elektrycznej ogółem zużytej przez użytkownika modułu do celów prywatnych, a po
      drugie energia ta jest dostarczana do sieci za wynagrodzeniem o charakterze stałym,
      stanowi „działalność gospodarczą” w rozumieniu tych przepisów”.
    Ustawa nie definiuje co należy rozumieć przez czynność odpłatną. Jednak dla uznania, że
    dostawa towarów oraz świadczenie usług podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów
    i usług, bezwzględnym warunkiem jest „odpłatność” za daną czynność, co wynika z ww.
    art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy. Odpłatność oznacza wykonanie czynności (dostawy towarów
    oraz świadczenia usług) za wynagrodzeniem. W znaczeniu potocznym wynagrodzenie to
    zapłata za pracę, należność, a także odszkodowanie. Natomiast odpłatny to taki, który
    wymaga zapłacenia, zwrotu kosztów, płatny.
    Zatem istotną cechą wynagrodzenia jest istnienie bezpośredniego związku pomiędzy
    dostawą towarów lub świadczeniem usług i otrzymaną zapłatą będącą świadczeniem
    wzajemnym. Dostawcę towarów lub usługodawcę musi łączyć z odbiorcą stosunek
    prawny, z którego wynika obowiązek dostawy towarów lub świadczenia usług oraz
    wysokość wynagrodzenia (świadczenia wzajemnego). Za dokonanie tych czynności,
    wynagrodzenie musi być wyrażalne w pieniądzu, co jednak nie oznacza, że musi mieć ono
    postać pieniężną, gdyż wynagrodzenie (odpłatność) jako świadczenie wzajemne może
    również przybrać postać rzeczową (zapłatą za towar lub usługę może być inny towar lub

    usługa), albo mieszaną (zapłata w części pieniężna, a w części rzeczowa). Innymi słowy,
    musi istnieć możliwość określenia ceny wyrażonej w pieniądzu w stosunku do świadczenia
    wzajemnego stanowiącego wynagrodzenie za dostawę towarów lub świadczenie usług.
    Jak już więc wskazano, sprzedaż energii elektrycznej (stanowiącej towar), w tym energii
    wyprodukowanej z odnawialnych źródeł energii za wynagrodzeniem, co do zasady wpisuje
    się w definicję działalności gospodarczej i podlega opodatkowaniu podatkiem VAT jako
    odpłatna dostawa towarów, co znajduje potwierdzenie w ww. wyroku TSUE w sprawie C-
    219/12.
    W okolicznościach rozpatrywanej sprawy sprzedaż energii elektrycznej należy rozpatrywać
    więc jako działalność gospodarczą w kontekście art. 15 ust. 2 ustawy, a Państwa uznać
    należy za podatnika podatku VAT, o którym mowa w art. 15 ust. 1 ustawy, gdyż w tym
    przypadku nie występuje wyłączenie jednostki samorządu terytorialnego z grona
    podatników na podstawie art. 15 ust. 6 ustawy – bowiem będziecie Państwo dokonywać
    dostawy energii elektrycznej wytworzonej w mikroinstalacji nie jako organ władzy
    publicznej, lecz na podstawie umowy cywilnoprawnej, która zostanie zawarta z dostawcą
    energii elektrycznej.
    Z przepisów ustawy o OZE wynika, że w przypadku gdy prosument energii odnawialnej lub
    prosument zbiorowy energii odnawialnej wytworzył energię elektryczną w odnawialnym
    źródle energii i wprowadził ją do sieci dystrybucyjnej elektroenergetycznej w okresie od 1
    lipca 2022 r. do 30 czerwca 2024 r., wartość energii elektrycznej (o której mowa w art. 4
    ust. 1a pkt 2 ustawy o OZE) jest wyznaczana dla każdego miesiąca kalendarzowego
    zgodnie z cyt. art. 4b ust. 1 ustawy o OZE, tj. jako iloczyn sumy ilości energii elektrycznej
    wprowadzonej do sieci dystrybucyjnej elektroenergetycznej przez prosumenta energii
    odnawialnej lub prosumenta zbiorowego energii odnawialnej w poszczególnych okresach
    rozliczania niezbilansowania (t) składających się na dany miesiąc kalendarzowy,
    oznaczonej w art. 4 ust. 2b symbolem Eb (t) przyjmującym wartości ujemne oraz rynkowej
    miesięcznej ceny energii elektrycznej, o której mowa w art. 4b ust. 5 ustawy o OZE,
    wyznaczonej dla danego miesiąca kalendarzowego.
    Natomiast w przypadku gdy prosument energii odnawialnej lub prosument zbiorowy
    energii odnawialnej wytworzył energię elektryczną w odnawialnym źródle energii i
    wprowadził ją do sieci dystrybucyjnej elektroenergetycznej w okresie od 1 lipca 2024 r.,
    wartość energii elektrycznej (o której mowa w art. 4 ust. 1a pkt 2 ustawy o OZE) jest
    wyznaczana dla każdego miesiąca kalendarzowego zgodnie z cyt. art. 4b ust. 2 ustawy o
    OZE i stanowi sumę iloczynów wyznaczonych dla poszczególnych okresów rozliczania
    niezbilansowania (t) w tym miesiącu, tj.: ilości energii elektrycznej wprowadzonej do sieci
    dystrybucyjnej elektroenergetycznej przez prosumenta energii odnawialnej, prosumenta
    zbiorowego energii odnawialnej lub prosumenta wirtualnego energii odnawialnej
    oznaczonej w art. 4 ust. 2b symbolem Eb (t) przyjmującym wartość ujemną i rynkowej
    ceny energii elektrycznej, o której mowa w ust. 4, przy czym jeżeli wartość tej ceny jest
    ujemna dla danego okresu rozliczania niezbilansowania (t), to w celu wyznaczania
    wartości energii elektrycznej wprowadzonej do sieci w okresie t przez prosumenta energii
    odnawialnej niebędącego równocześnie prosumentem zbiorowym energii odnawialnej lub
    prosumentem wirtualnym energii odnawialnej przyjmuje się cenę równą zero, z
    zastrzeżeniem ust. 17 i 18 ustawy o OZE.
    Wskazane przepisy wyznaczają zatem wartość kwoty należnej prosumentowi za
    wprowadzenie energii elektrycznej do sieci określonej według ww. zasad. Kwotę tę należy
    uznać za wynagrodzenie należne Państwu za dostawę energii elektrycznej wytworzonej w
    mikroinstalacji.
    Z przywołanych przepisów ustawy o OZE wynika również, że wartość depozytu
    prosumenta jest przeznaczana na rozliczenie zobowiązań prosumenta, a zatem będzie
    pomniejszać kwotę podlegającą zapłacie przez prosumenta w danym okresie
    rozliczeniowym.

    W związku z tym, w przypadku wytworzenia przez Państwa energii elektrycznej w
    odnawialnych źródłach energii i wprowadzenia jej do sieci dystrybucyjnej
    elektroenergetycznej, będą Państwo dokonywali dostawy tej energii, za którą będzie
    Państwu przysługiwało wynagrodzenie. Depozyt prosumencki, który pokazuje ilości
    energii elektrycznej i wartości energii elektrycznej, o których mowa w art. 4 ust. 1a, oraz
    wynikającą z nich wartość środków za energię elektryczną należną prosumentowi za
    energię elektryczną wprowadzoną do sieci, jak wynika z powyższych przepisów, może
    pomniejszyć kwotę zobowiązania prosumenta wobec sprzedawcy energii elektrycznej z
    tytułu zakupu tej energii od sprzedawcy. Przeznaczenie depozytu prosumenta na
    rozliczenie zobowiązań prosumenta energii odnawialnej, z tytułu zakupu energii
    elektrycznej od sprzedawcy tej energii, nie powoduje, że nie dochodzi do dostawy energii
    elektrycznej przez prosumenta na rzecz sprzedawcy energii elektrycznej.
    W konsekwencji Państwo, jako prosument – zarejestrowany czynny podatnik VAT, poprzez
    wprowadzanie energii wyprodukowanej w instalacji fotowoltaicznej będącej przedmiotem
    wniosku do sieci energetycznej, będziecie dokonywali na rzecz przedsiębiorstwa
    energetycznego, z którym zawrą Państwo umowę, dostawy towarów w rozumieniu art. 7
    ust. 1 ustawy.
    Fakt wzajemnego kompensowania zobowiązania prosumenta wobec przedsiębiorstwa
    energetycznego i tego przedsiębiorstwa wobec prosumenta (co wynika z art. 4c ust. 3
    ustawy o OZE) pozostaje bez wpływu na określenie odpłatnego charakteru dokonywanej
    przez Państwa dostawy energii elektrycznej wytworzonej ww. mikroinstalacji.
    W związku z powyższym, wprowadzenie do sieci przez Państwa prądu, który zostanie
    wyprodukowany w instalacji fotowoltaicznej wytworzonej w ramach projektu pn. „(...)”,
    stanowi odpłatną dostawę towarów podlegającą opodatkowaniu podatkiem VAT.
    Odnosząc się do kwestii, czy Gmina ma w jakimś zakresie możliwość odliczenia podatku
    VAT od wydatków ponoszonych w związku z realizacją opisanego we wniosku zadania
    inwestycyjnego współfinansowanego ze środków europejskich, wskazać należy, że
    wyrażoną w cytowanym wyżej art. 86 ust. 1 ustawy, generalną zasadę uprawniającą do
    odliczenia podatku naliczonego, uzupełniają regulacje zawarte w art. 86 ust. 2a-2h ustawy.
    Na mocy art. 86 ust. 2a ustawy:
      W przypadku nabycia towarów i usług wykorzystywanych zarówno do celów
      wykonywanej przez podatnika działalności gospodarczej, jak i do celów innych niż
      działalność gospodarcza, z wyjątkiem celów osobistych, do których ma zastosowanie
      art. 7 ust. 2 i art. 8 ust. 2, oraz celów, o których mowa w art. 8 ust. 5 – w przypadku, o
      którym mowa w tym przepisie, gdy przypisanie tych towarów i usług w całości do
      działalności gospodarczej podatnika nie jest możliwe, kwotę podatku naliczonego, o
      której mowa w ust. 2, oblicza się zgodnie ze sposobem określenia zakresu
      wykorzystywania nabywanych towarów i usług do celów działalności gospodarczej,
      zwanym dalej „sposobem określenia proporcji”. Sposób określenia proporcji
      powinien najbardziej odpowiadać specyfice wykonywanej przez podatnika
      działalności i dokonywanych przez niego nabyć.
    Stosownie do treści art. 86 ust. 2b ustawy:
      Sposób określenia proporcji najbardziej odpowiada specyfice wykonywanej przez
      podatnika działalności i dokonywanych przez niego nabyć, jeżeli:
        1) zapewnia dokonanie obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku
          naliczonego wyłącznie w odniesieniu do części kwoty podatku naliczonego
          proporcjonalnie przypadającej na wykonywane w ramach działalności
          gospodarczej czynności opodatkowane oraz
        2) obiektywnie odzwierciedla część wydatków przypadającą odpowiednio na
          działalność gospodarczą oraz na cele inne niż działalność gospodarcza, z
          wyjątkiem celów osobistych, do których ma zastosowanie art. 7 ust. 2 i art. 8

          ust. 2, oraz celów, o których mowa w art. 8 ust. 5 – w przypadku, o którym
          mowa w tym przepisie, gdy przypisanie tych wydatków w całości do działalności
          gospodarczej nie jest możliwe.
    W świetle art. 86 ust. 2c ustawy:
      Przy wyborze sposobu określenia proporcji można wykorzystać w szczególności
      następujące dane:
        1) średnioroczną liczbę osób wykonujących wyłącznie prace związane z
          działalnością gospodarczą w ogólnej średniorocznej liczbie osób wykonujących
          prace w ramach działalności gospodarczej i poza tą działalnością;
        2) średnioroczną liczbę godzin roboczych przeznaczonych na prace związane z
          działalnością gospodarczą w ogólnej średniorocznej liczbie godzin roboczych
          przeznaczonych na prace związane z działalnością gospodarczą i poza tą
          działalnością;
        3) roczny obrót z działalności gospodarczej w rocznym obrocie podatnika z
          działalności gospodarczej powiększonym o otrzymane przychody z innej
          działalności, w tym wartość dotacji, subwencji i innych dopłat o podobnym
          charakterze, otrzymanych na sfinansowanie wykonywanej przez tego podatnika
          działalności innej niż gospodarcza;
        4) średnioroczną powierzchnię wykorzystywaną do działalności gospodarczej w
          ogólnej średniorocznej powierzchni wykorzystywanej do działalności
          gospodarczej i poza tą działalnością.
    W myśl art. 86 ust. 22 ustawy:
      Minister właściwy do spraw finansów publicznych może, w drodze rozporządzenia,
      określić w przypadku niektórych podatników sposób określenia proporcji uznany za
      najbardziej odpowiadający specyfice wykonywanej przez tych podatników
      działalności i dokonywanych przez nich nabyć oraz wskazać dane, na podstawie
      których jest obliczana kwota podatku naliczonego z wykorzystaniem tego sposobu
      określenia proporcji, uwzględniając specyfikę prowadzenia działalności przez
      niektórych podatników i uwarunkowania obrotu gospodarczego.
    Na podstawie powyższej delegacji, zostało wydane rozporządzenie Ministra Finansów z 17
    grudnia 2015 r. w sprawie sposobu określania zakresu wykorzystywania nabywanych
    towarów i usług do celów działalności gospodarczej w przypadku niektórych podatników
    (t. j. Dz. U. z 2021 r. poz. 999 ze zm.), zwane dalej rozporządzeniem.
    Zgodnie z § 1 pkt 1 i 2 rozporządzenia:
      Rozporządzenie:
        1) określa w przypadku niektórych podatników, sposób określania zakresu
          wykorzystywania nabywanych towarów i usług do celów działalności
          gospodarczej uznany za najbardziej odpowiadający specyfice wykonywanej
          przez tych podatników działalności i dokonywanych przez nich nabyć, zwany
          dalej „sposobem określenia proporcji” oraz
        2) wskazuje dane, na podstawie których jest obliczana kwota podatku naliczonego
          z wykorzystaniem sposobu określenia proporcji.
    Zakres ww. regulacji obejmuje m.in. jednostki samorządu terytorialnego.
    Do obowiązków podatnika należy w pierwszej kolejności przypisanie konkretnych
    wydatków do określonego rodzaju działalności, z którym wydatki te są związane. Podatnik
    jest zatem zobowiązany do odrębnego określania, z jakim rodzajem działalności będzie
    związany podatek wynikający z otrzymanych faktur zakupu, czyli dokonania tzw.
    bezpośredniej alokacji. Każdorazowo zatem, gdy takie wyodrębnienie jest możliwe,
    podatnikowi przysługuje pełne prawo do odliczenia podatku naliczonego przy nabyciu

    towarów i usług związanych ze sprzedażą opodatkowaną, przy jednoczesnym braku
    takiego prawa w stosunku do towarów i usług wykorzystywanych do wykonywania
    czynności niepodlegających opodatkowaniu podatkiem VAT lub zwolnionych z
    opodatkowania tym podatkiem.
    Wobec powyższego, obowiązkiem Państwa, jako zarejestrowanego czynnego podatnika
    VAT, będzie przypisanie konkretnych wydatków poniesionych w związku z realizacją
    projektu do określonego rodzaju działalności gospodarczej (do czynności
    opodatkowanych) oraz innej niż gospodarcza (do czynności pozostających poza zakresem
    podatku VAT), z którymi wydatki te będą związane. Zatem będą mieli Państwo obowiązek
    dokonania tzw. bezpośredniej alokacji. Jeśli takie wyodrębnienie ww. wydatków będzie
    możliwe będzie przysługiwało Państwu pełne prawo do odliczenia podatku naliczonego
    przy nabyciu towarów i usług związanych ze sprzedażą opodatkowaną. Brak będzie
    natomiast takiego prawa w stosunku do wydatków poniesionych na towary i usługi
    wykorzystywane do wykonywania czynności niepodlegających temu podatkowi. Natomiast
    jeżeli nie będą mieli Państwo możliwości przypisania w całości poniesionych wydatków na
    realizację projektu do działalności gospodarczej, zastosowanie znajdą przepisy art. 86 ust.
    2a i następne ustawy.
    Odnosząc się do wydatków poniesionych w ramach projektu pn. „(...)” na montaż instalacji
    fotowoltaicznej, która będzie znajdować się na dachu budynku przedszkola, należy
    zauważyć, że instalacja ta będzie służyć do produkcji prądu, którego dostawa będzie
    podlegała opodatkowaniu podatkiem VAT. Jednocześnie należy wskazać, że ustawa o
    podatku od towarów i usług oraz akty wykonawcze do ustawy nie przewidują zwolnienia
    od podatku dla dostawy prądu.
    Ponadto – jak wynika z opisu sprawy – wydatki ponoszone na projekt będą związane z
    wykonywaniem nieodpłatnie przez Gminę zadań własnych, o których mowa w art. 7 ust. 1
    pkt 8 ustawy o samorządzie gminnym. Przedmiotowa inwestycja będzie wykonana w
    budynku, który służy do wypełnienia zadań własnych Gminy, tj. do zaspokajania
    zbiorowych potrzeb wspólnoty, w szczególności w zakresie edukacji publicznej. Tak więc
    część projektu, dotycząca wykonania instalacji fotowoltaicznej, będzie miała związek z
    działaniami Gminy, które pozostają w sferze zadań własnych, a zatem będzie miała
    związek z czynnościami wykonywanymi poza działalnością gospodarczą.
    Równocześnie w związku z faktem, że są Państwo czynnym, zarejestrowanym podatnikiem
    VAT, a będące konsekwencją montażu instalacji fotowoltaicznej Państwa działania w
    charakterze Prosumenta, stanowią działalność gospodarczą w rozumieniu ustawy o
    podatku od towarów i usług, podlegającą opodatkowaniu tym podatkiem, niekorzystającą
    ze zwolnienia należy uznać, że wydatki poniesione na wykonanie przedmiotowej instalacji
    fotowoltaicznej na budynku przedszkola mają związek – wbrew Państwa twierdzeniu –
    zarówno z działalnością gospodarczą (czynnościami opodatkowanymi podatkiem VAT), jak
    i z działalnością inną niż działalność gospodarcza (czynnościami niepodlegającymi
    opodatkowaniu podatkiem VAT).
    Jak wynika z powołanych powyżej przepisów prawa, rozliczenie podatku naliczonego na
    zasadach określonych w art. 86 ust. 1 ustawy uwarunkowane jest tym, aby nabywane
    towary i usługi były wykorzystywane przez zarejestrowanego, czynnego podatnika
    podatku VAT w ramach działalności gospodarczej do wykonywania czynności
    opodatkowanych podatkiem od towarów i usług.
    Zatem należy stwierdzić, że w związku z ponoszeniem wydatków na realizację projektu, w
    sytuacji gdy mają Państwo możliwość przyporządkowania wydatków do poszczególnych
    rodzajów działalności, tj. do działalności gospodarczej (do czynności opodatkowanych) i do
    działalności innej niż gospodarcza, to przysługuje Państwu pełne prawo do odliczenia
    podatku naliczonego przy nabyciu towarów i usług związanych z czynnościami
    opodatkowanymi podatkiem od towarów i usług. Nie przysługuje natomiast Państwu

    prawo do odliczenia podatku naliczonego w stosunku do wydatków poniesionych na
    towary i usługi wykorzystywane do wykonywania czynności niepodlegających temu
    podatkowi.
    Natomiast w sytuacji, gdy nie mają Państwo możliwości przypisania ponoszonych
    wydatków na realizację projektu w całości do działalności gospodarczej, to przysługuje
    Państwu na podstawie art. 86 ust. 1 ustawy prawo do obniżenia kwoty podatku należnego
    o kwotę podatku naliczonego w takim zakresie w jakim wydatki te są związane z
    wykonywaniem czynności opodatkowanych podatkiem od towarów i usług z
    uwzględnieniem zasad określonych w art. 86 ust. 2a i następne ustawy oraz
    rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 17 grudnia 2015 r. w sprawie sposobu określania
    zakresu wykorzystywania nabywanych towarów i usług do celów działalności gospodarczej
    w przypadku niektórych podatników.
    Tak więc odnosząc się do opisanych we wniosku wydatków poniesionych na realizację
    projektu pn. „(...)”, z wyłączeniem wydatków poniesionych na montaż instalacji
    fotowoltaicznej, wskazać należy, że podstawowe warunki uprawniające do odliczenia
    podatku naliczonego nie są spełnione, bowiem towary i usługi nabyte w związku z
    realizacją ww. projektu nie będą wykorzystywane przez Państwa do czynności
    opodatkowanych podatkiem VAT.
    Jak bowiem wynika z opisu sprawy, efekty realizowanego projektu (budynek przedszkola)
    będą wykorzystywane do zadań własnych gminy o charakterze publicznym w zakresie
    dostępu do m.in. edukacji publicznej, a nabyte towary i usługi związane z tym projektem
    będą wykorzystywane do czynności niepodlegających opodatkowaniu podatkiem VAT.
    Tym samym, w odniesieniu do realizowanej inwestycji w ww. zakresie – na podstawie art.
    86 ust. 1 ustawy – nie będą mieć Państwo możliwości odliczenia podatku naliczonego.
    Natomiast w odniesieniu do wydatków poniesionych na montaż instalacji fotowoltaicznej
    – jak wskazano powyżej – wydatki te, wbrew Państwa twierdzeniu, będą wykorzystywane
    częściowo do czynności opodatkowanych podatkiem VAT. Tak więc będą wykorzystywane
    zarówno do celów prowadzonej działalności gospodarczej (czynności opodatkowanych
    podatkiem VAT), jak i działalności innej niż działalność gospodarcza (czynności
    niepodlegających opodatkowaniu podatkiem VAT).
    Tym samym w przypadku, gdy nie będą Państwo mieć możliwości przypisania
    ponoszonych wydatków na realizację projektu odnoszących się do montażu instalacji
    fotowoltaicznej w całości do działalności gospodarczej, to przysługuje Państwu, na
    podstawie art. 86 ust. 1 ustawy, prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę
    podatku naliczonego w takim zakresie w jakim wydatki te są związane z wykonywaniem
    czynności opodatkowanych podatkiem od towarów i usług z uwzględnieniem zasad
    określonych w art. 86 ust. 2a i następne ustawy oraz rozporządzenia Ministra Finansów z
    dnia 17 grudnia 2015 r. w sprawie sposobu określania zakresu wykorzystywania
    nabywanych towarów i usług do celów działalności gospodarczej w przypadku niektórych
    podatników. Zauważyć przy tym należy, że uprawnienie do odliczenia podatku
    naliczonego mogą Państwo zrealizować, pod warunkiem niezaistnienia przesłanek
    negatywnych określonych w art. 88 ustawy.
    Podsumowując, Gmina nie będzie miała możliwości odliczenia podatku VAT od wydatków
    ponoszonych w związku z realizacją projektu pn. „(...)” w części obejmującej budowę
    przedszkola (...) (z wyłączeniem wydatków dotyczących instalacji fotowoltaicznych).
    Natomiast w części obejmującej montaż instalacji fotowoltaicznej na budynku przedszkola
    i wytwarzaniem z jej udziałem energii elektrycznej, Gmina będzie miała możliwość
    odliczenia podatku VAT w zakresie w jakim wydatki te będą związane z wykonywaniem
    czynności opodatkowanych podatkiem od towarów i usług z uwzględnieniem zasad
    określonych w art. 86 ust. 2a-2h ustawy oraz rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 17
    grudnia 2015 r.

    W związku z powyższym Państwa stanowisko w zakresie braku możliwości odliczenia
    podatku VAT od wydatków ponoszonych przez Gminę w związku z realizacją projektu pn.
    „(...)” jest:
    prawidłowe – w części obejmującej budowę przedszkola (...),
    nieprawidłowe – w części obejmującej montaż instalacji fotowoltaicznej na budynku
    przedszkola (...).

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, które Państwo przedstawili i stanu prawnego,
    który obowiązuje w dniu wydania interpretacji.
    Zgodnie z art. 14b § 3 Ordynacji podatkowej:
      Składający wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej obowiązany jest do
      wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia
      przyszłego oraz do przedstawienia własnego stanowiska w sprawie oceny prawnej
      tego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego.
    Jestem ściśle związany przedstawionym we wniosku stanem faktycznym (opisem
    zdarzenia przyszłego). Państwo ponoszą ryzyko związane z ewentualnym błędnym lub
    nieprecyzyjnym przedstawieniem we wniosku opisu stanu faktycznego (zdarzenia
    przyszłego). Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy,
    gdy rzeczywisty stan faktyczny sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się
    będzie z opisem stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego) podanym przez Państwa w
    złożonym wniosku. Zatem, wydając przedmiotową interpretację oparłem się na
    wynikającym z treści wniosku opisie zdarzenia przyszłego.
    W przypadku, gdy w toku postępowania podatkowego, kontroli podatkowej, bądź celno-
    skarbowej zostanie określony odmienny stan sprawy, interpretacja nie wywoła w tym
    zakresie skutków prawnych. Ponadto, w sytuacji zmiany któregokolwiek elementu
    przedstawionego w opisie sprawy, udzielona odpowiedź traci swoją aktualność.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    · Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy
      z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111).
      Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie
      zgodna (tożsama) z opisem zdarzenia przyszłego i zastosują się Państwo do
      interpretacji.
    · Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
      z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    · Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego
    Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa
    z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.
    U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej, jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
    · w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
    · w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP
      (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny, co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.