Interpretacja indywidualna
Sygnatura: IPPP3/443-247/08-2/MPe
Organ: Dyrektor Izby Skarbowej w Warszawie
Data wydania: 2009-02-27
Teza: przekazanie wypracowanego zysku, nie stanowi ani dostawy towarów, ani świadczenia usług, a więc nie podlega opodatkowaniu. W konsekwencji czynność ta nie powinna być dokumentowana fakturą VAT, lecz innym dowodem księgowym np. notą księgową.
Słowa kluczowe: czynności-czynności opodatkowane podatkiem od towarów i usług; noty-nota księgowa; opodatkowanie-zakres opodatkowania; podatek-podatek od towarów i usług
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II-Rozdział 1-art. 5

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA

Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.) oraz § 7 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz. U. z 2007 r. Nr 112, poz. 770 ze zm.) Dyrektor Izby Skarbowej w Warszawie działając w imieniu Ministra Finansów stwierdza, że stanowisko Spółki, przedstawione we wniosku z dnia 08.12.2008 r. (data wpływu 10.12.2008 r. ) o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie dokumentowania wzajemnych rozliczeń zysku ze sprzedaży - **jest prawidłowe.**

UZASADNIENIE

W dniu 10.12.2008 r. wpłynął ww. wniosek o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie dokumentowania wzajemnych rozliczeń zysku ze sprzedaży.

W przedmiotowym wniosku zostało przedstawione następujące zdarzenie przyszłe.

Spółka GF Sp. z o.o. z siedzibą w W (dalej: GF) posiada prawa do dystrybucji kinowej fabularnego utworu audiowizualnego (dalej : film). Spółka BF Sp. z o.o. (dalej: BF) — wnioskujący w niniejszej sprawie - posiada prawa do dystrybucji tegoż filmu na nośnikach DVD oraz poprzez nadania i reemisje telewizyjne.

Obydwa w/w podmioty postanawiają podjąć wspólne przedsięwzięcie gospodarcze mające na celu skoordynowane wprowadzenie filmu na polski rynek audiowizualny — i w tym celu chcą podpisać umowę. W przedmiotowym stanie faktycznym dana spółka, promując film i ponosząc w tym zakresie wydatki na „swoim” polu eksploatacji, działa we własnym imieniu i na własny rachunek celem wygenerowania swojej sprzedaży. „Przy okazji” niejako - w związku z wykonywaniem w/w wspólnego przedsięwzięcia— w/w działania promujące będą miały też faktyczny wpływ na rozpowszechnianie tego filmu na polach „należących” do drugiej spółki (a generujących sprzedaż w tej drugiej spółce).

Istotą tejże umowy jest, że każda ze spółek będzie rozpowszechniać film na swoim polu eksploatacji, ale jednakowoż każda ze stron będzie partycypować - w równym stosunku procentowym - w kosztach wprowadzenia filmu na dane pole eksploatacji: tak BF w kosztach wprowadzenia filmu do kin (pole eksploatacji należące do GF), jak GF we wprowadzeniu do obrotu nośników DVD z filmem oraz do telewizji (pola-eksploatacji należące do BF).

Na podobnych zasadach obydwie spółki chcą wzajemnie między sobą rozliczać — w równym stosunku procentowym - zyski z w/w eksploatacji filmu: to jest BF ma partycypować w przychodach z eksploatacji filmu na polu należącym do GF, zaś GF ma partycypować w przychodach z pól eksploatacji należących do BF.

Zatem każda ze stron, korzystając ze swoich możliwości przystępuje do działania na swoim polu eksploatacji. GF wprowadza film do kin, a BF - z pewnym opóźnieniem czasowym - wydaje film na DVD i korzystając ze swojej sieci sprzedaży wprowadza go na rynek, sprzedaje też prawa do emisji w TV.

Na etapie ponoszenia kosztów (promocja, reklama, koszty techniczne, etc.), każda ze spółek ponosi je w swoim imieniu w ramach prowadzonych przez siebie działań, a następnie rozlicza z drugą spółką połowę swoich kosztów.

Na etapie sprzedaży, każda ze stron uzyskuje przychody i generuje obrót w ramach swojego pola eksploatacji, w swoim imieniu i na swoją rzecz, a następnie - po przedstawieniu stronie przeciwnej raportu ze sprzedaży — ma nastąpić w/w rozliczenie pomiędzy obydwiema spółkami w/w zysków z w/w pól eksploatacji.

W związku z powyższym zadano następujące pytanie.

Czy podmioty gospodarcze realizujące umówione wspólne przedsięwzięcie (wyżej opisane, skoordynowane wprowadzenie filmu na polski rynek audiowizualny na różnych polach eksploatacji) i dzielące się równo kosztami tego przedsięwzięcia (rozliczające te koszty wzajemnym refakturowaniem) są uprawnione do wzajemnego rozliczania wygenerowanych przez nie zysków z danego pola eksploatacji wzajemnymi notami księgowymi (a nie fakturami VAT), obrazującymi zarówno wkład każdego partnera w realizację wspólnego przedsięwzięcia, jak i wykonania umówionego zobowiązania do przekazania partnerowi połowy wypracowanego przychodu?

Zdaniem Wnioskodawcy, w przepisach ustawy o VAT brak jest szczególnych regulacji dotyczących wzajemnych rozliczeń pomiędzy podmiotami-przedsiębiorcami realizującymi umowę o wspólnym przedsięwzięciu. Trzeba więc w tej sytuacji odczytywać obowiązki wzajemne tych podmiotów przez pryzmat przepisów tej ustawy w kontekście w/w opisanego ułożenia kontraktowego stron. Według Wnioskodawcy, bezsporne jest ponoszenie przez oba podmioty określonych kosztów dla realizacji wspólnego przedsięwzięcia, fakturowanych przez sprzedawców towarów i usług, a następnie refakturowanych w połowie na partnera przedsięwzięcia, zgodnie z umową pomiędzy spółkami. Jest to oczywiste następstwo niezbędnego obrotu z zewnętrznym obrotem gospodarczym, pomocnym w realizacji przedsięwzięcia.

Inną natomiast sytuacją jest wynikająca z umowy pomiędzy w/w spółkami, repartycja przychodów uzyskiwanych przez partnerów przy realizacji w/w wspólnego przedsięwzięcia. Nie następuje ona bowiem ani w wyniku sprzedaży towaru, ani też w wyniku realizacji jakichkolwiek usług (w rozumieniu przepisów art. 8 ustawy o VAT). Nie jest to przecież „świadczenie za usługę”, bo nie było również świadczenia usługi pomiędzy w/w spółkami.

Wnioskodawca stoi na stanowisku, że nie można kwalifikować do usług – realizacji przez każdego partnera przypisanej mu umową części wspólnego celu gospodarczego, a następnie przekazanie partnerowi – na prawach umówionej wzajemności stosownej części uzyskanych zysków. Przekazanie to nie powinno więc przybierać formy faktury VAT, która przypisana jest tylko i wyłącznie do sprzedaży towarów lub usług. Zatem formą adekwatną dla rozliczenia opisanego wyżej zdarzenia gospodarczego jest nota księgowa i przelew na niej oparty. Uznanie odwrotne (to jest uznanie, że właściwą formą w/w rozliczeń jest faktura VAT) powodowało by abstrahowanie od wspólności celu gospodarczego umówionego przez obydwie w/w spółki – i co do zasady przeczyłoby zasadzie owego wspólnego przedsięwzięcia gospodarczego.

Powyższe stanowisko znajduje także oparcie w orzecznictwie prawnopodatkowym, gdzie można zaznajomić się z następującą tezą: „Przy ustalaniu, stosownie do art. 8 ust. 1 ustawy o VAT, przedmiotu opodatkowania świadczenia usług o złożonym charakterze jakie stanowią umowy kooperacyjne należy uwzględnić podstawowy cel wynikający z takich porozumień gospodarczych, a nie dokonywać wyodrębnienia poszczególnych czynności służących realizacji tego celu dla potrzeb podatkowych w sposób oderwany od ich sensu gospodarczego” (por. wyrok NSA z dnia 23.04.2008r., I FSK 1488/07, LEX nr 37..).

Trzeba ponadto wskazać, że – zdaniem wnioskującego o interpretację – zasada powszechności opodatkowania wyrażona przepisami ustawy o VAT, jak i przepisami prawa europejskiego (por. Dyrektywa 2006/112/WE o VAT), nie jest zasadą absolutną, tzn. nie zawsze usługą jest świadczenie, które nie jest dostawą towaru i nie figuruje w klasyfikacjach statystycznych. A zatem – jeżeli świadczenie nie jest usługą (ani dostawą towarów) – nie może być w konsekwencji rozliczane za pomocą faktur VAT.

W związku z powyższym wnosimy o uznanie, że odpowiedź na postawione powyżej pytanie jest pozytywna, zaś stanowisko podatnika – prawidłowe.

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego zdarzenia przyszłego uznaje się za prawidłowe.

Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 54, poz. 535 ze zm.) zwanej dalej ustawą, opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlega odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju. Za dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy – stosownie do art. 7 ust. 1 ustawy – uważa się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (…).

Przez towary – na mocy art. 2 pkt 6 ustawy– rozumie się rzeczy ruchome, wszelkie postacie energii, budynki i budowle lub ich części, będące przedmiotem czynności podlegających opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, które są wymienione w klasyfikacjach wydanych na podstawie przepisów o statystyce publicznej, a także grunty.

W myśl art. 8 ust. 1 ustawy, przez świadczenie usług, o których mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się każde świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu art. 7 ustawy, w tym również:

1.  przeniesienie praw do wartości niematerialnych i prawnych, bez względu na formę, w jakiej dokonano czynności prawnej;
2.  zobowiązanie do powstrzymania się od dokonania czynności lub do tolerowania czynności lub sytuacji;
3.  świadczenie usług zgodnie z nakazem organu władzy publicznej lub podmiotu działającego w jego imieniu lub nakazem wynikającym z mocy prawa.

Z przedstawionego we wniosku zdarzenia przyszłego wynika, iż Wnioskodawca ma zamiar podjąć wspólnie z inną firmą przedsięwzięcie gospodarcze mające na celu skoordynowane wprowadzenie filmu na polski rynek audiowizualny. W związku z powyższym dojdzie do podpisania umowy, której istotą będzie, że każda ze spółek będzie rozpowszechniać film na swoim polu eksploatacji, ale jednakowoż każda ze stron będzie partycypować - w równym stosunku procentowym - w kosztach wprowadzenia filmu na dane pole eksploatacji oraz obydwie spółki będą wzajemnie partycypować — w równym stosunku procentowym – w zyskach z w/w eksploatacji filmu.

Z przedstawionego zdarzenia przyszłego wynika również, iż na etapie ponoszenia kosztów (promocja, reklama, koszty techniczne, etc.), każda ze spółek ponosi je w swoim imieniu w ramach prowadzonych przez siebie działań, a następnie rozlicza z drugą spółką połowę swoich kosztów. Podobnie na etapie sprzedaży, każda ze stron uzyskuje przychody i generuje obrót w ramach swojego pola eksploatacji, w swoim imieniu i na swoją rzecz, a następnie - po przedstawieniu stronie przeciwnej raportu ze sprzedaży — ma nastąpić rozliczenie pomiędzy obydwiema spółkami osiągniętych zysków.

Polskie prawo nie wyodrębnia w Kodeksie cywilnym odrębnego typu umowy na wspólne przedsięwzięcie, nie mniej jednak dopuszczalność zawierania tego typu kontraktów jest niezaprzeczalna w świetle obowiązującej w prawie polskim zasady swobody umów. Zgodnie z jej treścią, strony zawierające umowę mogą ułożyć stosunek prawny według swego uznania, byleby jego treść lub cel nie sprzeciwiały się właściwości (naturze) stosunku, ustawie ani zasadom współżycia społecznego (art. 353¹ Kodeksu cywilnego).

Przedsiębiorcy działający w ramach wspólnego przedsięwzięcia są odrębnymi podatnikami VAT. Powyższe oznacza, że przedsiębiorcy działający w ramach wspólnego przedsięwzięcia powinni do wzajemnych rozliczeń stosować ogólne reguły wynikające z ww. ustawy oraz aktów wykonawczych do tej ustawy, w tym także w zakresie wystawiania faktur VAT dokumentujących wykonywane przez nich czynności.

W świetle przytoczonych przepisów o podatku od towarów i usług oraz przedstawionego zdarzenia przyszłego należy stwierdzić, iż przekazanie wypracowanego zysku, nie stanowi ani dostawy towarów, ani świadczenia usług, a więc nie podlega opodatkowaniu. W konsekwencji czynność ta nie powinna być dokumentowana fakturą VAT, lecz innym dowodem księgowym np. notą księgową.

Ponadto tut. organ podatkowy zauważa, że działania opisane w zdarzeniu przyszłym przez Spółkę, będące wynikiem zawartych umów o wspólnym przedsięwzięciu, są uregulowaniami kontraktowymi pomiędzy stronami przedsięwzięcia i nie podlegają ocenie organu podatkowego. Niniejsza interpretacja odnosi się jedynie do kwestii opodatkowania przekazywanego przez Wnioskodawcę wygenerowanego zysku.

Biorąc powyższe pod uwagę, stanowisko Wnioskodawcy należało uznać za prawidłowe.

Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dniu wydania interpretacji.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, ul. Jasna 2/4, 00-013 Warszawa po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy).

Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Warszawie, Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Płocku, ul. 1 Maja 10, 09-402 Płock.