Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0114-KDIP1-3.4012.837.2024.3.MKW
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-02-20
Teza: Ustalenie, czy sprzedaż udziałów w działce nr 1 do Spółki z o.o. będzie opodatkowana podatkiem VAT.
Słowa kluczowe: nieruchomości-nieruchomość niezabudowana; pełnomocnik; spółki-majątek spółki; spółki-spółka z ograniczoną odpowiedzialnością
Zagadnienia: Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział I. Przepisy ogólne-Definicje; Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II. Zakres opodatkowania-Rozdział 1. Przepisy ogólne  -Czynności podlegające opodatkowaniu; Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II. Zakres opodatkowania-Rozdział 2. Dostawa towarów i świadczenie usług -Dostawa towarów; Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III. Podatnicy, płatnicy i przedstawiciele podatkowi-Rozdział 1. Podatnicy i płatnicy-Działalność gospodarcza ; Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III. Podatnicy, płatnicy i przedstawiciele podatkowi-Rozdział 1. Podatnicy i płatnicy-Podatnicy; Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział VIII. Wysokość opodatkowania -Rozdział 2. Zwolnienia -Zwolnienia przedmiotowe-Dostawa terenów niezabudowanych innych niż tereny budowlane
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział I-art. 2-pkt 22; [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział I-art. 2-pkt 33; [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział I-art. 2-pkt 6; [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II-Rozdział 1-art. 5-ust. 1-pkt 1; [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II-Rozdział 2-art. 7.-ust. 1; [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III-Rozdział 1-art. 15-ust. 1; [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III-Rozdział 1-art. 15-ust. 2; [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział VIII-Rozdział 2-art. 43-ust. 1-pkt 2; [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział VIII-Rozdział 2-art. 43-ust. 1-pkt 9

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

4 grudnia 2024 r. wpłynął Pana wniosek z 4 grudnia 2024 r. o wydanie interpretacji
    indywidualnej, który dotyczy ustalenia, czy sprzedaż udziałów w działce nr 1 do Spółki z o.
    o. będzie opodatkowana podatkiem VAT.
    Uzupełnił go Pan – w odpowiedzi na wezwanie – pismem z 31 grudnia 2024 r. oraz
    pismem z 28 stycznia 2025 r.
    Treść wniosku jest następująca:
    Opis stanu faktycznego
    Zakup działki w sierpniu 2024 roku, z oznaczeniem (...). Przy zakupie od działki nie został
    ani odliczony, ani zapłacony VAT - zakup od osoby fizycznej nieprowadzącej działalności.
    Działka została kupiona na dwóch współwłaścicieli do majątku prywatnego. Od działki nie
    został odliczony podatek VAT. Działka objęta jest miejscowym planem zagospodarowania:
    MN – zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna.
    Działka nie jest ogrodzona, nie posiada podłączonych żadnych mediów. Do dnia
    dzisiejszego nie zostały złożone żadne wnioski o wydanie zgody na wykonanie przyłączy

    wodociągowej, gazowej, elektrycznej. Działka nie została również ogrodzona,
    wyczyszczona itp. Stan działki jest taki sam jak w dniu zakupu. Osoby sprzedające działkę
    nie są czynnymi podatnikami VAT oraz nie prowadzą działalności gospodarczej, która jest
    opodatkowana podatkiem VAT.
    Działka zostanie sprzedana do Spółki z o. o. Przed sprzedażą Spółka z o. o. na podstawie
    umowy wstępnej chce wystąpić o możliwość podłączenia mediów i ich warunków
    przyłączeniowych (gaz/woda).
    Uzupełnienie i doprecyzowanie opisu stanu faktycznego
    Wnioskodawca chce sprzedać działkę nr 1, identyfikator działki (...), klasoużytki (...), grupa
    rejestrowa: (...), numer obrębu: (...), numer jednostki: (...), nazwa obrębu: (...), nazwa
    gminy: (...), pole ewidencyjne: (...).
    Właścicielem gruntu obecnie jest Wnioskodawca oraz jego ojciec, którzy nabyli tą działkę
    jako współwłasność. Nieruchomość została zakupiona do celów prywatnych. Działka od
    momentu jej kupna nie była wykorzystywana do żadnych celów. Wnioskodawca nie
    występował z wnioskiem o uchwałę/zmianę miejscowego planu. Działka nie była/nie
    będzie przedmiotem dzierżawy bądź innej odpłatnej umowy. Działka zostanie sprzedana
    do Spółki z o. o., w której Wnioskodawca i jego ojciec są udziałowcami.
    Na dzień dzisiejszy pełnomocnictwo nie zostało udzielone. Projekt umowy zakłada
    dysponowanie działką na własne potrzeby, w tym wystąpienie o pozwolenie na budowę,
    media, dysponowanie nieruchomością.
    W przeszłości Wnioskodawca nie sprzedawał żadnych działek, ani on, ani drugi
    współwłaściciel.
    Wnioskodawca obecnie nie posiada innych nieruchomości przeznaczonych w przyszłości
    na sprzedaż. Drugi właściciel (tata) posiada nieruchomości gruntowe, ale nie są one
    przeznaczone na sprzedaż. Nieruchomości zostały nabyte drogą darowizny od rodziców
    oraz odkupione od rodzeństwa.
    Wnioskodawca nie zamierza w przyszłości nabywać innych nieruchomości w celu ich
    sprzedaży.
    Działka będąca przedmiotem wniosku jest niezabudowana.
    Pytania (ostatecznie sformułowane w uzupełnieniu do wniosku)
    1. Czy przy sprzedaży działki do Spółki z o. o. jako osoba nie prowadząca działalności
      związanej ze sprzedażą nieruchomości oraz sprzedaży działki z majątku prywatnego
      Wnioskodawcy powinien zostać naliczony podatek VAT?
    2. Czy fakt ewentualnego zawarcia umowy przedwstępnej oraz wydania pełnomocnictwa
      w zakresie przyłączenia mediów, uzyskania pozwolenia na budowę przed ostateczną
      sprzedażą może spowodować wymóg naliczenia przy sprzedaży podatku VAT?
    Pana stanowisko w sprawie (ostatecznie sformułowane w uzupełnieniu do wniosku)
    W opinii Wnioskodawcy w wyżej opisanej sprawie przy sprzedaży działki nie wystąpi
    wymóg naliczenia podatku VAT, a także udzielenie ewentualnego pełnomocnictwa na cele
    budowlane nie spowoduje naliczenia podatku VAT.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawił Pan we wniosku jest nieprawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i
    usług (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 361 ze zm.), zwanej dalej „ustawą”:

      Opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlegają odpłatna dostawa
      towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju.
    Jak stanowi art. 2 pkt 22 ustawy:
      Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o sprzedaży – rozumie się przez to odpłatną
      dostawę towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju, eksport
      towarów oraz wewnątrzwspólnotową dostawę towarów.
    Stosownie do treści art. 2 pkt 6 ustawy:
      Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o towarach - rozumie się przez to rzeczy
      oraz ich części, a także wszelkie postacie energii.
    Według art. 7 ust. 1 ustawy:
      Przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się
      przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (...).
    Towarem jest także udział w prawie własności. Jest to zgodne z normami unijnymi,
    bowiem w myśl art. 15 ust. 2 Dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w
    sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. Urz. UE L Nr 347 z 11
    grudnia 2006 r. s. 1 ze zm.), zwanej dalej „Dyrektywą 2006/112/WE”:
      Państwa członkowskie mogą uznać za rzeczy:
      a) określone udziały w nieruchomości;
      b) prawa rzeczowe dające ich posiadaczowi prawo do korzystania z nieruchomości;
      c) udziały i inne równoważne udziałom tytuły prawne dające ich posiadaczowi
      prawne lub faktyczne prawo własności lub posiadania nieruchomości lub jej części.
    Należy więc przyjąć, że w oparciu o definicję zawartą w art. 2 pkt 6 ustawy, zbycie zarówno
    gruntu jak też udziału w gruncie traktowane jest jako czynność odpłatnej dostawy
    towarów, o której mowa w art. 7 ust. 1 ustawy.
    Problematyka współwłasności została uregulowana w art. 195-221 ustawy z dnia 23
    kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1061 ze zm.), zwanej dalej
    Kodeksem cywilnym.
    I tak, zgodnie z art. 195 Kodeksu cywilnego:
      Własność tej samej rzeczy może przysługiwać niepodzielnie kilku osobom
      (współwłasność).
    W myśl art. 196 § 1 i § 2 Kodeksu cywilnego:
      Współwłasność jest albo współwłasnością w częściach ułamkowych, albo
      współwłasnością łączną. Współwłasność łączną regulują przepisy dotyczące
      stosunków, z których ona wynika. Do współwłasności w częściach ułamkowych
      stosuje się przepisy niniejszego działu.
    Na podstawie art. 198 Kodeksu cywilnego:
      Każdy ze współwłaścicieli może rozporządzać swoim udziałem bez zgody
      pozostałych współwłaścicieli.
    Podkreślić więc należy, że współwłaściciel ma względem swego udziału pozycję
    wyłącznego właściciela, a rozporządzanie udziałem polega na tym, że współwłaściciel
    może zbyć swój udział.
    Wskazać jednak należy, że nie każda czynność stanowiąca dostawę towarów, w
    rozumieniu art. 7 ustawy podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług,
    ponieważ aby dana czynność podlegała opodatkowaniu tym podatkiem, musi być

    wykonana przez podmiot, który w związku z jej wykonaniem jest podatnikiem podatku od
    towarów i usług.
    Pojęcia „podatnik” i „działalność gospodarcza”, na potrzeby podatku od towarów i usług,
    zostały określone w art. 15 ust. 1 i 2 ustawy.
    Zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy:
      Podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości
      prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o
      której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności.
    Jak stanowi art. 15 ust. 2 ustawy:
      Działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców
      lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz
      rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność
      gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu
      towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły do celów
      zarobkowych.
    Określony w ustawie zakres opodatkowania podatkiem od towarów i usług wskazuje, że
    aby faktycznie zaistniało opodatkowanie danej czynności konieczne jest, aby czynność
    podlegającą opodatkowaniu wykonał podmiot, który dla tej właśnie czynności będzie
    działał jako podatnik. Definicja działalności gospodarczej, zawarta w ustawie, ma
    charakter uniwersalny, pozwalający na objęcie pojęciem „podatnik” tych wszystkich
    podmiotów, które prowadzą określoną działalność, występując w profesjonalnym obrocie
    gospodarczym. Ponadto, działalność gospodarczą stanowi wykorzystywanie towarów w
    sposób ciągły dla celów zarobkowych.
    Przez ciągłe wykorzystywanie składników majątku należy rozumieć takie wykorzystywanie
    majątku, które charakteryzuje się powtarzalnością lub długim okresem trwania. Zatem
    czerpanie dochodów ze składnika majątku wskazuje na prowadzenie działalności
    gospodarczej.
    Analizując powyższe przepisy stwierdzić należy, że dostawa towarów podlegać będzie
    opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług wyłącznie wówczas, gdy dokonywana
    będzie przez podmiot mający status podatnika, a dodatkowo działającego w takim
    charakterze w odniesieniu do danej transakcji. Istotnym dla określenia, że w odniesieniu
    do konkretnej dostawy, mamy do czynienia z podatnikiem podatku od towarów i usług
    jest stwierdzenie, że prowadzi on działalność gospodarczą w rozumieniu przepisów
    ustawy.
    W myśl art. 9 ust. 1 Dyrektywy 2006/112/WE Rady:
      „Podatnikiem” jest każda osoba prowadząca samodzielnie w dowolnym miejscu
      jakąkolwiek działalność gospodarczą, bez względu na cel czy też rezultaty takiej
      działalności.
      „Działalność gospodarcza” obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców
      lub usługodawców, włącznie z górnictwem, działalnością rolniczą i wykonywaniem
      wolnych zawodów lub uznanych za takie. Za działalność gospodarczą uznaje się w
      szczególności wykorzystywanie w sposób ciągły, majątku rzeczowego lub wartości
      niematerialnych w celu uzyskania z tego tytułu dochodu.
    Z przytoczonych regulacji prawa wspólnotowego wynika, że podatnikiem podatku od
    towarów i usług może być każda osoba, która okazjonalnie dokonuje czynności
    opodatkowanych, przy czym czynności te winny być związane z działalnością zdefiniowaną
    jako działalność gospodarcza, tj. wszelką działalnością producentów, handlowców i osób
    świadczących usługi, włącznie z górnictwem, działalnością rolniczą i wykonywaniem
    wolnych zawodów lub uznanych za takie.

    Warunkiem opodatkowania danej czynności podatkiem od towarów i usług w świetle
    powyższych przepisów jest spełnienie dwóch przesłanek łącznie: po pierwsze dana
    czynność ujęta jest w katalogu czynności podlegających opodatkowaniu podatkiem od
    towarów i usług, po drugie – czynność została wykonana przez podmiot, który w związku z
    jej wykonaniem jest podatnikiem podatku od towarów i usług.
    Właściwym zatem jest wykluczenie osób fizycznych z grona podatników w przypadku, gdy
    dokonują sprzedaży, przekazania, bądź darowizny towarów stanowiących część majątku
    osobistego, tj. majątku, który nie został nabyty w celu jego odsprzedaży, bądź
    wykonywania innych czynności w ramach działalności gospodarczej ani też nie został
    wykorzystany w trakcie jego posiadania na cele działalności gospodarczej.
    W kontekście powyższych rozważań nie jest podatnikiem podatku od towarów i usług ten,
    kto jako osoba fizyczna dokonuje jednorazowych lub okazjonalnych transakcji, za które
    nie jest przewidziana ściśle regularna zapłata oraz nie prowadzi zorganizowanej, czy
    zarejestrowanej działalności gospodarczej, a tylko np. wyzbywa się majątku osobistego.
    Dokonywanie określonych czynności incydentalnie, poza sferą prowadzonej działalności
    gospodarczej, również nie pozwala na uznanie danego podmiotu za podatnika w zakresie
    tych czynności.
    W tym miejscu podkreślić należy, że pojęcie „majątku prywatnego” nie występuje na
    gruncie przepisów ustawy, jednakże wynika z wykładni art. 15 ust. 2 ustawy, w której
    zasadnym jest odwołanie się do treści orzeczenia TSUE w sprawie C-291/92 (Finanzamt
    Uelzen V. Dieter Armbrecht), które dotyczyło kwestii opodatkowania sprzedaży przez
    osobę, będącą podatnikiem podatku od wartości dodanej, części majątku
    niewykorzystywanej do prowadzonej działalności gospodarczej, a służącej jej do celów
    prywatnych. „Majątek prywatny” to zatem taka część majątku danej osoby fizycznej, która
    nie jest przez nią przeznaczona ani wykorzystywana dla potrzeb prowadzonej działalności
    gospodarczej.
    Ze wskazanego orzeczenia wynika zatem, że podatnik musi w całym okresie posiadania
    danej nieruchomości wykazywać zamiar wykorzystywania części nieruchomości w ramach
    majątku osobistego.
    Przykładem takiego wykorzystania nieruchomości mogłoby być np. wybudowanie domu
    dla zaspokojenia własnych potrzeb mieszkaniowych. Potwierdzone to zostało również w
    wyroku TSUE z 21 kwietnia 2005 r., sygn. akt C-25/03 Finanzamt Bergisch Gladbach v. HE,
    który stwierdził, że majątek prywatny to mienie wykorzystywane dla zaspokojenia potrzeb
    własnych.
    Z orzeczenia Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z 15 września 2011 r. w
    sprawach połączonych Jarosław Słaby przeciwko Ministrowi Finansów (C-180/10) oraz
    Emilian Kuć i Halina Jeziorska-Kuć przeciwko Dyrektorowi Izby Skarbowej w Warszawie (C-
    181/10) wynika, że czynności związane ze zwykłym wykonywaniem prawa własności nie
    mogą same z siebie być uznawane za prowadzenie działalności gospodarczej. Sama liczba
    i zakres transakcji sprzedaży nie mogą stanowić kryterium rozróżnienia między
    czynnościami dokonywanymi prywatnie, które znajdują się poza zakresem zastosowania
    Dyrektywy 2006/112/WE Rady, a czynnościami stanowiącymi działalność gospodarczą.
    Podobnie – zdaniem Trybunału – okoliczność, że przed sprzedażą zainteresowany dokonał
    podziału gruntu na działki w celu osiągnięcia wyższej ceny łącznej. Całość powyższych
    elementów może bowiem odnosić się do zarządzania majątkiem prywatnym
    zainteresowanego.
    Inaczej jest natomiast – jak wyjaśnił Trybunał – w wypadku, gdy zainteresowany
    podejmuje aktywne działania w zakresie obrotu nieruchomościami, angażując środki
    podobne do wykorzystywanych przez producentów, handlowców i usługodawców w
    rozumieniu art. 9 ust. 1 akapit drugi Dyrektywy 2006/112/WE Rady. Przykładowo podane
    zostały działania polegające na uzbrojeniu terenu albo na działaniach marketingowych.
    Działania takie nie należą do zakresu zwykłego zarządu majątkiem prywatnym.

    Przyjęcie, że dany podmiot sprzedając grunt działa w charakterze podatnika
    prowadzącego działalność gospodarczą wymaga ustalenia, czy jego działalność w tym
    zakresie przybiera formę zawodową (profesjonalną). Przejawem zaś takiej aktywności
    określonej osoby w zakresie obrotu nieruchomościami, która może wskazywać, że jej
    czynności przybierają formę zorganizowaną może być np.: nabycie terenu
    przeznaczonego pod zabudowę, jego uzbrojenie, wydzielenie dróg wewnętrznych,
    działania marketingowe podjęte w celu sprzedaży działek, wykraczające poza zwykłe
    formy ogłoszenia, uzyskanie decyzji o warunkach zabudowy terenu, czy wystąpienie o
    opracowanie planu zagospodarowania przestrzennego dla sprzedawanego obszaru,
    prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie usług deweloperskich lub innych tego
    rodzaju usług o zbliżonym charakterze. Przy czym, na tego rodzaju aktywność
    „gospodarczą” wskazywać musi ciąg powyżej przytoczonych okoliczności, a nie
    stwierdzenie jedynie faktu wystąpienia pojedynczych z nich.
    Zatem w kwestii podlegania opodatkowaniu sprzedaży wydzielonych działek istotne jest,
    czy w celu dokonania sprzedaży ww. działek podjął/podejmie Pan aktywne działania w
    zakresie obrotu nieruchomościami, angażując środki podobne do wykorzystywanych
    przez producenta, handlowca i usługodawcę w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy, co
    skutkowałoby koniecznością uznania Pana za podmiot prowadzący działalność
    gospodarczą w rozumieniu tego przepisu, a więc za podatnika podatku od towarów i
    usług, czy też sprzedaż ta nastąpi w ramach zarządu majątkiem prywatnym.
    Z przedstawionego opisu sprawy wynika, że w sierpniu 2024 r. nabył Pan do majątku
    prywatnego udział w działce nr 1, drugim współwłaścicielem jest Pana ojciec. Przy nabyciu
    działki nie wykazano podatku VAT, zakup nastąpił od osoby fizycznej nieprowadzącej
    działalności gospodarczej. Działka jest niezabudowana, jest objęta miejscowym planem
    zagospodarowania, który przewiduje zabudowę mieszkaniową jednorodzinną. Nie
    występował Pan z wnioskiem o uchwalenie/zmianę miejscowego planu zagospodarowania
    przestrzennego dla ww. działki. Działka nie była przez Pana uzbrojona, ani ogrodzona.
    Działka od momentu nabycia nie była wykorzystywana do żadnych celów, wskazał Pan, że
    została zakupiona do celów prywatnych. Obecnie planuje Pan sprzedaż tej działki na rzecz
    Spółki z o. o., w której Pan i Pana ojciec jesteście udziałowcami.
    Przed sprzedażą Pana udziałów w działce nr 1 do Spółki z o. o. zakłada Pan udzielenie
    pełnomocnictwa kupującej Spółce, które to przewiduje dysponowanie działką na własne
    potrzeby, w tym wystąpienie o pozwolenie na budowę, media, dysponowanie
    nieruchomością.
    Pana wątpliwości dotyczą tego, czy sprzedaż udziałów w działce pozostającej w Pana
    majątku prywatnym spowoduje konieczność naliczenia podatku VAT oraz czy fakt
    zawarcia przez Pana umowy przedwstępnej oraz udzielenia pełnomocnictwa w zakresie
    przyłączenia mediów, uzyskania pozwolenia na budowę spowoduje konieczność
    naliczenia podatku VAT od sprzedaży Pana udziałów w działce nr 1. Należy też wskazać, że
    zamierza Pan sprzedać działkę na rzecz Spółki, w której jest Pan udziałowcem.
    Ponadto, w rozpatrywanej sprawie należy zwrócić uwagę, że rozpatruje Pan opcję
    sprzedaży w taki sposób, że zawrze Pan ze Spółką (nabywcą) umowę przedwstępną oraz
    udzieli pełnomocnictwa w zakresie przyłączenia mediów, uzyskania pozwolenia na
    budowę przed ostateczną sprzedażą udziałów w działce, jakie posiada Pan – jako osoba
    fizyczna.
    W tym miejscu, wskazać należy, że kwestie dotyczące stosunków cywilnoprawnych między
    podmiotami, w tym kwestie dotyczące przeniesienia własności nieruchomości, reguluje
    ustawa Kodeks cywilny.
    Zgodnie z art. 535 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeksu cywilnego (t. j. Dz. U z 2023 r.
    poz. 1061 ze zm.), zwanej dalej Kodeksem cywilnym:

      Przez umowę sprzedaży sprzedawca zobowiązuje się przenieść na kupującego
      własność rzeczy i wydać mu rzecz, a kupujący zobowiązuje się rzecz odebrać i
      zapłacić sprzedawcy cenę.
    Moment przeniesienia własności nieruchomości został określony w art. 155 § 1 Kodeksu
    cywilnego, w myśl którego:
      Umowa sprzedaży, zamiany, darowizny, przekazania nieruchomości lub inna umowa
      zobowiązująca do przeniesienia własności rzeczy co do tożsamości oznaczonej
      przenosi własność na nabywcę, chyba że przepis szczególny stanowi inaczej, albo że
      strony inaczej postanowiły.
    Z kolei umowa przedwstępna została uregulowana w art. 389-396 Kodeksu cywilnego.
    Zgodnie z art. 389 § 1 i § 2 Kodeksu cywilnego:
      Umowa, przez którą jedna ze stron lub obie zobowiązują się do zawarcia oznaczonej
      umowy (umowa przedwstępna), powinna określać istotne postanowienia umowy
      przyrzeczonej.
      Jeżeli termin, w ciągu którego ma być zawarta umowa przyrzeczona, nie został
      oznaczony, powinna ona być zawarta w odpowiednim terminie wyznaczonym przez
      stronę uprawnioną do żądania zawarcia umowy przyrzeczonej. Jeżeli obie strony są
      uprawnione do żądania zawarcia umowy przyrzeczonej i każda z nich wyznaczyła
      inny termin, strony wiąże termin wyznaczony przez stronę, która wcześniej złożyła
      stosowne oświadczenie. Jeżeli w ciągu roku od dnia zawarcia umowy przedwstępnej
      nie został wyznaczony termin do zawarcia umowy przyrzeczonej, nie można żądać jej
      zawarcia.
    Umowa przedwstępna jest więc jedynie zobowiązaniem do przeniesienia własności, lecz
    własności nie przenosi. Kupujący nie otrzymuje na mocy tej umowy żadnych uprawnień
    właścicielskich. Właścicielem zostaje dopiero dzięki zawarciu umowy przyrzeczonej.
    Tym samym, zgodnie z powyższymi normami prawa cywilnego – umowa przedwstępna,
    będąca przyrzeczeniem zawarcia właściwej umowy sprzedaży, nawet jeśli sporządzona
    została w formie aktu notarialnego, nie powoduje przeniesienia prawa własności
    nieruchomości.
    Kwestia udzielenia pełnomocnictw uregulowana jest w Tytule IV Działu VI
    Przedstawicielstwo, Rozdział I Przepisy ogólne, Rozdział II Pełnomocnictwo Kodeksu
    cywilnego.
    Zgodnie z art. 95 § 1 i § 2 Kodeksu cywilnego:
      § 1. Z zastrzeżeniem wyjątków w ustawie przewidzianych albo wynikających z
      właściwości czynności prawnej, można dokonać czynności prawnej przez
      przedstawiciela.
      § 2. Czynność prawna dokonana przez przedstawiciela w granicach umocowania
      pociąga za sobą skutki bezpośrednio dla reprezentowanego.
    W myśl art. 96 Kodeksu cywilnego:
      Umocowanie do działania w cudzym imieniu może opierać się na ustawie
      (przedstawicielstwo ustawowe) albo na oświadczeniu reprezentowanego
      (pełnomocnictwo).
    Stosownie do art. 98 Kodeksu cywilnego:
      Pełnomocnictwo ogólne obejmuje umocowanie do czynności zwykłego zarządu. Do
      czynności przekraczających zakres zwykłego zarządu potrzebne jest pełnomocnictwo
      określające ich rodzaj, chyba że ustawa wymaga pełnomocnictwa do poszczególnej
      czynności.

    Zgodnie z art. 99 § 1 i § 2 Kodeksu cywilnego:
      Jeżeli do ważności czynności prawnej potrzebna jest szczególna forma,
      pełnomocnictwo do dokonania tej czynności powinno być udzielone w tej samej
      formie.
      Pełnomocnictwo ogólne powinno być pod rygorem nieważności udzielone na piśmie.
    W myśl art. 108 Kodeksu cywilnego:
      Pełnomocnik nie może być drugą stroną czynności prawnej, której dokonuje w
      imieniu mocodawcy, chyba że co innego wynika z treści pełnomocnictwa albo że ze
      względu na treść czynności prawnej wyłączona jest możliwość naruszenia interesów
      mocodawcy. Przepis ten stosuje się odpowiednio w wypadku, gdy pełnomocnik
      reprezentuje obie strony.
    Z regulacji art. 109 Kodeksu cywilnego wynika, że:
      Przepisy działu niniejszego stosuje się odpowiednio w wypadku, gdy oświadczenie
      woli ma być złożone przedstawicielowi.
    Jak wynika z przepisów art. 95 do art. 109 Kodeksu cywilnego, pełnomocnictwo – to
    jednostronne oświadczenie osoby (mocodawcy), na mocy którego inna osoba
    (pełnomocnik) staje się upoważniona do działania w imieniu mocodawcy. Zatem każda
    czynność wykonana przez pełnomocnika w imieniu mocodawcy i w zakresie udzielonego
    pełnomocnictwa wywoła skutki bezpośrednio w sferze prawnej mocodawcy.
    Uznanie, że dany podmiot w odniesieniu do konkretnej czynności działa jako podatnik
    podatku od towarów i usług, wymaga oceny każdorazowo odnoszącej się do okoliczności
    faktycznych danej sprawy. Przy tak przedstawionym opisie sprawy, należy przeanalizować,
    czy planowane zbycie udziału w działce zostanie dokonane w ramach zarządzania
    majątkiem prywatnym, czy też zostały spełnione przesłanki pozwalające na uznanie Pana
    za podatnika podatku od towarów i usług.
    Z okoliczności faktycznych sprawy wynika, że zakupił Pan działkę wraz z ojcem w roku
    2024. Pomimo tego, że wskazał Pan, że zakup nastąpił do majątku prywatnego, nie
    wykorzystywał Pan jej w żaden sposób. Obecnie planuje Pan sprzedać udziały w działce
    Spółce z o. o., w której Pan i Pana ojciec jesteście udziałowcami. Z przedziału czasowego tj.
    od nabycia nieruchomości do momentu powzięcia decyzji o sprzedaży działki na rzecz ww.
    Spółki wynika, że nie użytkował Pan tego gruntu w celach prywatnych, można zatem
    wnioskować, że nabył Pan go w celu sprzedaży. Również fakt, że udział w działce zamierza
    Pan sprzedać Spółce, w której zarówno Pan jak i Pana ojciec (współposiadacz działki i
    wspólnik spółki) jesteście wspólnikami świadczy o tym, że działka nie została nabyta w celu
    użytkowania jej do czynności osobistych (prywatnych). Jak już wyżej wskazano, w
    przypadku uznania osoby fizycznej za podatnika podatku VAT przy sprzedaży działek
    (udziału w działkach) należy odnieść się do faktycznych okoliczności, które związane są
    zarówno ze sprzedażą jak i z kupnem konkretnej nieruchomości.
    Z wniosku wynika również, że planuje Pan udzielić kupującej Spółce z o. o.
    pełnomocnictwa w zakresie wystąpienia o pozwolenie na budowę, podłączenie
    nieruchomości do mediów, dysponowania działką na potrzeby kupującej Spółki z o. o.
    Powyższe wskazuje, że celem udzielenia pełnomocnictwa jest takie przekształcenie działki,
    które będzie zgodne z planami inwestycyjnymi Spółki, w której jest Pan udziałowcem.
    Podejmowane działania w odniesieniu do ww. działki, wykonane na podstawie
    udzielonego pełnomocnictwa nastąpią zatem za pełną Pana zgodą i przyzwoleniem. Po
    udzieleniu pełnomocnictwa czynności wykonane przez Nabywcę – Spółkę z o. o., wywołają
    skutki bowiem bezpośrednio w Pana sferze prawnej jako sprzedającego (mocodawcy).
    Wskazuje to, że podejmie Pan działania w sposób zorganizowany. Tym samym, dokonane
    czynności w ramach udzielonego pełnomocnictwa wykluczają sprzedaż udziału w działce
    w ramach zarządu Pana majątkiem prywatnym.

    Co istotne, w wyżej opisanej sprawie występuje Pan zarówno jako obecny właściciel, jak i
    nabywca (współudziałowiec Spółki z o. o.). Zatem sprzedaż udziałów w działce, którą
    poprzedzi udzielenie przez Pana pełnomocnictwa, jak i brak takiego pełnomocnictwa na
    rzecz kupującej Spółki z o. o., skutkować będzie tym samym: zarówno czynności podjęte
    przez Spółkę, za Pana zgodą wyrażoną w pełnomocnictwie, jak i wszelkie działania podjęte
    przez Pana osobiście, polegające m.in. na uzbrojeniu nieruchomości w media, uzyskaniu
    pozwolenia na budowę wywołają takie same skutki bezpośrednio w Pana sferze prawnej.
    Zatem, okoliczności faktyczne sprawy wskazują, że zakupiony udział w działce, której Pan
    nie wykorzystywał do celów osobistych, został zakupiony z zamiarem dalszej odsprzedaży,
    a czynności, które zostały/zostaną wykonane przez Pana bądź przez ustanowione
    pełnomocnictwo, nie stanowią zwykłego zarządu majątkiem osobistym, lecz są
    wykonywane w celu zamierzonej inwestycji. Tym bardziej, że nabywcą, jak wyżej wskazano
    jest Spółka, w której Pan jest udziałowcem. Z uwagi na powyższe, w tej konkretnej sytuacji
    nie można uznać, że przedmiotem dostawy będzie składnik Pana majątku osobistego, a
    zbycie udziałów w działce będzie stanowiło realizację prawa do rozporządzania majątkiem
    osobistym.
    Wskazać również należy, że tezy wynikające z wyroku TSUE w sprawach połączonych C-180
    /10 i C-181/10 w tej sprawie nie będą miały znaczenia, gdyż kupno działki nastąpiło w celu
    jej sprzedaży na rzecz Spółki, w której Pan jest udziałowcem.
    W konsekwencji powyższego, w analizowanej sprawie wystąpiły przesłanki stanowiące
    podstawę do uznania Pana za podatnika w rozumieniu art. 15 ust. 1 ustawy
    prowadzącego działalność gospodarczą w myśl art. 15 ust. 2 ustawy, a sprzedaż udziału w
    działce nr 1, będzie podlegała opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, jako
    odpłatna dostawa towarów na podstawie art. 5 ust. 1 pkt 1 w związku z art. 7 ust. 1
    ustawy.
    Czynność, która podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, może być
    opodatkowana właściwą stawką podatku, albo może korzystać ze zwolnienia od tego
    podatku.
    Pana wątpliwości dotyczą również ustalenia, czy sprzedaż udziału w niezabudowanej
    działce nr 1 podlega opodatkowaniu, przy zastosowaniu/braku zastosowania zwolnienia
    od podatku VAT z art. 43 ust. 1 pkt 9 bądź 2 ustawy.
    Dokonywana czynność, która podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług
    może albo być opodatkowana właściwą stawką podatku, albo może korzystać ze
    zwolnienia od tego podatku.
    W myśl art. 43 ust. 1 pkt 9 ustawy:
      Zwalnia się od podatku dostawę terenów niezabudowanych innych niż tereny
      budowlane.
    W świetle art. 2 pkt 33 ustawy:
      Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o terenach budowlanych - rozumie się
      przez to grunty przeznaczone pod zabudowę zgodnie z miejscowym planem
      zagospodarowania przestrzennego, a w przypadku braku takiego planu - zgodnie z
      decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, o których mowa w
      przepisach o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.
    Opodatkowane są zatem dostawy, których przedmiotem są nieruchomości gruntowe
    niezabudowane, będące terenami budowlanymi w rozumieniu art. 2 pkt 33 ustawy,
    pozostałe natomiast dostawy gruntów niezabudowanych, innych niż tereny budowlane –
    są zwolnione od podatku. O przeznaczeniu nieruchomości stanowią akty prawa
    miejscowego. Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego – jako źródło prawa
    miejscowego, a w przypadku jego braku decyzja o warunkach zabudowy – jako akt
    indywidualny prawa administracyjnego.

    W tym miejscu warto wyjaśnić, że stosownie do treści wyroku Trybunału Sprawiedliwości
    Unii Europejskiej z dnia 28 marca 1996 r. w sprawie C-468/93 Gemeente Emmen – „teren
    budowlany” oznacza każdy nieuzbrojony lub uzbrojony teren uznany przez państwa
    członkowskie za teren z przeznaczeniem pod zabudowę.
    Zatem, zwolnienie od podatku, o którym mowa w art. 43 ust. 1 pkt 9 ustawy obejmuje
    zbycie nieruchomości niezabudowanych (gruntów) wyłącznie w sytuacji, gdy nie stanowią
    one terenów budowlanych, o których mowa w art. 2 pkt 33 ustawy.
    Z przedstawionego opisu sprawy wynika, że działka nr 1 objęta jest miejscowym planem
    zagospodarowania, który przewiduje zabudowę mieszkaniową jednorodzinną. Stanowi
    zatem teren budowlany, w rozumieniu art. 2 pkt 33 ustawy, który nie korzysta ze
    zwolnienia na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 9 ustawy.
    W tym miejscu należy wskazać, że jeżeli przy zbyciu nieruchomości wystąpią przesłanki
    uniemożliwiające zastosowanie zwolnienia od podatku VAT, o którym mowa w art. 43 ust.
    1 pkt 9 ustawy, to należy przeanalizować możliwość zwolnienia dostawy w oparciu o
    przepis art. 43 ust. 1 pkt 2 ustawy.
    Według art. 43 ust. 1 pkt 2 ustawy:
      Zwalnia się od podatku dostawę towarów wykorzystywanych wyłącznie na cele
      działalności zwolnionej od podatku, jeżeli z tytułu nabycia, importu lub wytworzenia
      tych towarów nie przysługiwało dokonującemu ich dostawy prawo do obniżenia
      kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego.
    Dla zastosowania zwolnienia od podatku VAT, o którym mowa w art. 43 ust. 1 pkt 2
    ustawy, dla dostawy towarów (w tym nieruchomości), spełnione muszą być łącznie dwa
    warunki wskazane w tym przepisie, tj.:
      1. towary od momentu ich nabycia do momentu ich zbycia muszą służyć wyłącznie
        działalności zwolnionej, w żadnym momencie ich posiadania nie można zmienić ich
        przeznaczenia oraz sposobu wykorzystywania;
      2. brak prawa do odliczenia podatku VAT naliczonego przy nabyciu (imporcie,
        wytworzeniu) tych towarów.
    Niespełnienie jednego z powyższych warunków daje podstawę do wyłączenia dostawy
    towarów ze zwolnienia od podatku VAT przewidzianego w ww. art. 43 ust. 1 pkt 2 ustawy.
    Jak wynika z wniosku, udziały w działce nabył Pan od osoby fizycznej nieprowadzącej
    działalności gospodarczej, nie wystąpił podatek VAT naliczony, który mógłby podlegać
    odliczeniu. Tym samym, nie będzie spełniony jeden z warunków zwolnienia zawarty w art.
    43 ust. 1 pkt 2 ustawy.
    W konsekwencji należy stwierdzić, że sprzedaż przez Pana udziałów w działce nr 1 będzie
    stanowiła czynność podlegającą opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, zgodnie z
    art. 5 ust. 1 pkt 1 w powiązaniu z art. 7 ust. 1 ustawy, która nie będzie korzystała ze
    zwolnienia od podatku na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 9 bądź pkt 2 ustawy.
    Tym samym Pana stanowisko uznaję za nieprawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Pan przedstawił i stanu prawnego, który
    obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia.
    Jednocześnie wskazuję, że zgodnie z art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej:
      Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej, na wniosek zainteresowanego, wydaje, w
      jego indywidualnej sprawie, interpretację przepisów prawa podatkowego
      (interpretację indywidualną).

    Skoro stroną wniosku o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego
    dotyczącej podatku od towarów i usług jest Pan, to ta interpretacja nie wywołuje
    skutków podatkowych dla Pana ojca.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
        Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb
        ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz.
        111). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pana sytuacja będzie
        zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego i zastosuje się Pan do interpretacji.
        Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5
      ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
        Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pan prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu
    Administracyjnego w (...). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa
    z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.
    U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
        w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
        Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
        w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na
        adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS
        /SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.