Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0115-KDIT3.4011.719.2025.2.RS
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-10-21
Teza: Koszty uzyskania przychodu z tytułu obowiązkowych składek
członkowskich uczestnictwa w samorządzie adwokackim oraz
opłaty za egzamin adwokacki.
Słowa kluczowe: adwokat
koszt-koszty uzyskania przychodów
składki-składki członkowskie
Zagadnienia: Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Koszty uzyskania przychodów.-Koszty uzyskania
przychodów.-Definicja kosztów.
Przepisy: [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 4-art. 22-ust. 1

## Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

łowe
    Szanowna Pani
    stwierdzam, że Pani stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego stanu
    faktycznego w podatku dochodowym od osób fizycznych jest prawidłowe.

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

18 września 2025 r. wpłynął Pani wniosek z 11 września 2025 r. o wydanie interpretacji
    indywidualnej. Uzupełniła go Pani 15 października 2025 r. Treść wniosku jest następująca:
    Opis stanu faktycznego

    W latach 2022-2024 przy Okręgowej Izbie Adwokackiej (...) odbywała Pani aplikację
    adwokacką, której ukończenie stanowiło warunek do przystąpienia do egzaminu
    adwokackiego. W dniach (...) 2025 r. przystąpiła Pani do egzaminu zawodowego
    (adwokackiego), który złożyła z wynikiem pozytywnym.
    Pozwoliło to Pani złożyć wniosek o wpis na listę adwokatów przy (...) Izbie Adwokackiej w
    (...) 2025 r. Jednakże, przez cały okres 2025 r. do momentu formalnej zmiany statusu na
    adwokata figurowała Pani jako aplikantka adwokacka, uiszczając stosowne składki
    samorządowe. Wobec złożenia egzaminu adwokackiego, w dniu (...) 2025 r. złożyła Pani
    uroczyste ślubowanie adwokackie. Po tych czynnościach formalnie uzyskała tytuł
    zawodowy adwokata i możliwość wykonywania zawodu już adwokata w formie kancelarii
    adwokackiej.
    Stąd, od (...) 2025 r. rozpoczęła Pani wykonywanie działalności gospodarczej w formie
    kancelarii adwokackiej. W ramach działalności wybrała Pani opodatkowanie na zasadach
    ogólnych. Niemniej jednak, przed rozpoczęciem działalności, również w 2025 r., poniosła
    niezbędne wydatki bezpośrednio związane z uzyskaniem uprawnień zawodowych
    adwokata, bez których owych uprawnień nie otrzymałaby, a to mianowicie:
    1. obowiązkowe składki członkowskie z tytułu uczestnictwa w samorządzie adwokackim
      jako aplikant adwokacki w kwocie 50,00 zł miesięcznie, tj. 400,00 zł za okres styczeń-
      sierpień 2025 r.,
    · podstawa prawna § 33 ust. 4 i 5 Regulaminu odbywania aplikacji adwokackiej (...)
    2. opłata za egzamin adwokacki na rzecz Ministerstwa Sprawiedliwości w kwocie 3.266,20
      zł
    · podstawa prawna art. 78 ust. 8 i art. 78a ust. 1 ustawy z dnia 26 maja 1982 r. - Prawo o
      adwokaturze (Dz. U. z 2024 r. poz. 1564) w zw. z ogłoszeniem Ministra Sprawiedliwości
      o egzaminie adwokackim w 2025 r.
    Powyżej wskazane wydatki poniosła Pani wyłącznie w bieżącym 2025 r.
    Wniosek o interpretację indywidualną dotyczy zaistniałego stanu faktycznego. Zgodnie z
    art. 9 ust. 1 ustawy z 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych,
    opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych podlega całość dochodów, ze
    wszystkich źródeł przychodów, z wyjątkiem tych, które podlegają opodatkowaniu
    ryczałtowemu lub też podlegają wyłączeniu z opodatkowania lub zastosowano w stosunku
    do nich określone zwolnienia.
    Kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów lub
    zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów. Zatem by wydatek mógł być uznany
    za koszt uzyskania przychodów, winien spełniać łącznie następujące warunki:
    a. pozostawać w związku przyczynowo-skutkowym z przychodem lub źródłem przychodu
      i być poniesiony w celu osiągnięcia przychodu lub zachowania albo zabezpieczenia
      źródła przychodu,
    b. nie znajdować się na liście kosztów nieuznawanych za koszty uzyskania przychodów,
      wymienionych w art. 23 ust. 1 u.p.d.o.f.,
    c. być właściwie udokumentowany.
    W świetle powyższego, wskazać można, że określone wydatki poniesione spełniają
    wszystkie wskazane przez ustawodawcę warunki podatkowego uznania ich za koszt
    uzyskania przychodów, co stanowi bowiem niezbędną przesłankę odliczenia ich od
    osiągniętego przychodu.
    Odnosząc się do przedmiotowego stanu faktycznego przedstawionego powyżej, wskazać
    należy, że przed podjęciem działalności w formie kancelarii adwokackiej konieczne jest
    poniesienie kosztów, które są związane z uzyskaniem formalnej możliwości wykonywania

    zawodu adwokata. Aplikanta adwokackiego obciąża także obowiązek uiszczania składki
    korporacyjnej wynikający z wewnętrznych aktów normatywnych adwokatury. Uiszczanie
    przedmiotowej składki jest warunkiem utrzymywania się na liście aplikantów adwokackich
    (skreślenie z listy aplikantów adwokackich oznacza wykluczenie z możliwości odbywania
    aplikacji adwokackiej, a w dalszym polu wykluczenie ze ścieżki zawodowej adwokata). Po
    ukończeniu aplikacji adwokackiej warunkiem koniecznym do uzyskania tytułu
    zawodowego adwokata jest złożenie - z wynikiem pozytywnym - egzaminu adwokackiego.
    Egzamin adwokacki jest odpłatny, a obowiązek poniesienia tegoż wydatku spoczywa na
    przystępującym do niego, zaś dochód z tego egzaminu jest dochodem budżetu państwa.
    W świetle powyższego wskazać należy, że wykonywanie zawodu adwokata jest możliwe
    tylko w ramach prowadzonej działalności gospodarczej (w formie indywidualnej albo
    spółki). Ustawowo jest wyłączona możliwość wykonywania tegoż zawodu w ramach
    umowy o pracę regulowanej przez właściwe przepisy Kodeksu pracy (pismo z dnia
    20.02.2025 r., wydane przez: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej, 0112-KDIL2-
    2.4011.895.2024.2.AG, Koszty uzyskania przychodów w działalności adwokackiej, http://sip.
    mf.gov.pl).

## Pytanie

Czy poniesione wydatki, tj. obowiązkowe składki członkowskie z tytułu uczestnictwa w
    samorządzie adwokackim jako aplikant adwokacki za 2025 r. oraz opłata za egzamin
    adwokacki na rzecz Ministerstwa Sprawiedliwości, mogą zostać zakwalifikowane jako
    koszty uzyskania przychodu z działalności gospodarczej otwartej w związku ze złożeniem
    ślubowania adwokackiego w dniu (...) 2025 r. (...), a która jest prowadzona w formie
    jednoosobowej działalności gospodarczej (indywidualnej kancelarii adwokackiej), tj. czy
    może Pani zaliczyć przedmiotowe wydatki do kosztów uzyskania przychodu w związku z
    rozpoczęciem działalności gospodarczej w tym samym roku?
    Pani stanowisko w sprawie
    Pani zdaniem, poniesione koszty przed rozpoczęciem prowadzenia działalności
    gospodarczej można ex post zaliczyć jako koszty uzyskania przychodu, albowiem bez ich
    nieponiesienia nie byłoby możliwe uzyskanie jakiegokolwiek w tym zakresie przychodu.
    Innymi słowy, tylko ex post stwierdzić można, czy ów wydatek faktycznie koszt może
    stanowić - jeśli chodzi o aplikanta adwokackiego, w sytuacji, w której w trakcie aplikacji nie
    prowadził on działalności gospodarczej.
    W świetle powyższego wskazać należy, że odpowiedź na zadane pytanie powinna być
    pozytywna.
    Stąd, w Pani ocenie, wydatki poniesione przez Panią w roku rozpoczęcia tej działalności
    gospodarczej (czyli w 2025 r.), tj. obowiązkowe składki członkowskie z tytułu uczestnictwa
    w samorządzie adwokackim jako aplikant adwokacki oraz opłata za egzamin adwokacki na
    rzecz Ministerstwa Sprawiedliwości, mogą zostać zakwalifikowane jako koszty uzyskania
    przychodów w prowadzonej przez Panią działalności gospodarczej w dacie jej rozpoczęcia.
    Trafnie wskazuje się w orzecznictwie, że "wszelkie wydatki poniesione w celu uzyskania
    uprawnień zawodowych adwokata muszą być uznane za koszty uzyskania przychodu
    działalności gospodarczej adwokata wykonywanej w ramach jego kancelarii. Bez ich
    poniesienia niemożliwe byłoby w ogóle założenie działalności w formie kancelarii
    adwokackiej świadczenia w jej ramach usług prawnych" (zob. wyrok WSA w Gdańsku z 10
    lipca 2013 r., I SA/Gd 626/13, LEX nr 1343138; podobnie Wyrok WSA w Poznaniu z 31 maja
    2012 r., I SA/Po 301/12, LEX nr 1211356; Wyrok WSA w Gliwicach z 29 marca 2004 r., I SA
    /Ka 557/03, LEX nr 2223309; Wyrok WSA w Gdańsku z 15 stycznia 2014 r., I SA/Gd 1448/13,
    LEX nr 1429952; Wyrok WSA w Łodzi z 4 kwietnia 2013 r., I SA/Łd 122/13, LEX nr 1303788;
    Pismo z dnia 14 lipca 2021 r., wydane przez: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej,
    0115- KDIT3.4011.424.2021.1.AD, Ustalenie możliwości zaliczenia do kosztów uzyskania
    przychodów wydatków związanych z odbywaniem aplikacji radcowskiej oraz ze składkami

    członkowskimi, http://sip.mf.gov.pl). W kontekście powyższych rozważań powiedzieć
    bowiem można w sposób następujący: gdyby ów aplikant tych kosztów nie poniósł, to by
    nie uzyskał odpowiedniego wykształcenia i uprawnień pozwalających mu prowadzić
    działalność gospodarczą.
    Nie można utracić z pola widzenia słusznego poglądu wyrażonego w doktrynie, że "opłaty
    związane z odbywaniem aplikacji adwokackiej (...) są kosztami uzyskania przychodów z
    pozarolniczej działalności gospodarczej zorganizowanej w formie kancelarii adwokackiej.
    Bez znaczenia pozostaje w tym wypadku fakt, że zostały one poniesione jeszcze przed
    formalną rejestracją działalności gospodarczej, jak i przed uzyskaniem uprawnień
    zawodowych adwokata. Cel podejmowania określonych działań przez podatnika jest w
    tym wypadku na tyle sprecyzowany, że nie można mnożyć wątpliwości co do sposobu
    wykorzystania wiedzy uzyskanej w trakcie aplikacji do prowadzenia działalności
    gospodarczej. Również na tej podstawie wydatków poniesionych na szkolenie aplikantów
    nie można traktować jako poniesionych na cele osobiste, gdyż są one nierozerwalnie
    związane ze sferą zawodową danej osoby” (zob. R. Kubacki, Poniesione przez aplikantów
    wydatki jako koszty uzyskania przychodów. Glosa do wyroku WSA z dnia 7 marca 2013 r.,
    III SA/Wa 2577/12, Palestra 2014, nr 5-6, s. 173-179).

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawiła Pani we wniosku jest prawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 22 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób
    fizycznych (t.j. Dz.U. z 2025 r. poz. 163 ze zm.):
      Kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów
      lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów
      wymienionych w art. 23.
    Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych nie zawiera wykazu wydatków, który
    przesądzałby o ich zaliczeniu do kosztów uzyskania przychodów. Zatem przyjmuje się, że
    kosztami uzyskania przychodów są wszelkie racjonalnie uzasadnione wydatki związane z
    prowadzoną działalnością, których celem jest osiągnięcie przychodów lub zabezpieczenie
    albo zachowanie źródła przychodów tak, aby to źródło przynosiło przychody także w
    przyszłości. W takim ujęciu kosztami tymi będą zarówno wydatki pozostające w
    bezpośrednim związku z uzyskanymi przychodami, jak i pozostające w związku
    pośrednim, jeżeli zostanie wykazane, że zostały w sposób racjonalny poniesione w celu
    uzyskania przychodów (w tym dla zagwarantowania funkcjonowania źródła przychodów),
    nawet wówczas gdyby z obiektywnych powodów przychód nie został osiągnięty.
    Dlatego też kosztem uzyskania przychodów są wszelkie wydatki, których poniesienie
    pozostaje w związku przyczynowo-skutkowym z uzyskaniem przychodów z danego źródła
    bądź też zachowaniem albo zabezpieczeniem źródła przychodów i nie są wymienione w
    art. 23 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.
    Zatem, aby wydatek poniesiony przez podatnika stanowił dla niego koszt uzyskania
    przychodów, muszą być spełnione następujące warunki:
    · został poniesiony przez podatnika, tj. w ostatecznym rozrachunku musi on zostać
      pokryty z zasobów majątkowych podatnika (nie stanowią kosztów uzyskania
      przychodów podatnika wydatki, które zostały poniesione na działalność podatnika
      przez osoby inne niż podatnik),
    · jest definitywny (rzeczywisty), tj. wartość poniesionego wydatku nie została podatnikowi
      w jakikolwiek sposób zwrócona,
    · pozostaje w związku z prowadzoną przez podatnika działalnością gospodarczą,

    · poniesiony został w celu uzyskania, zachowania lub zabezpieczenia przychodów lub
      może mieć wpływ na wielkość osiągniętych przychodów,
    · został właściwie udokumentowany,
    · nie może znajdować się w grupie wydatków, których zgodnie z art. 23 ust. 1 ww. ustawy
      nie uważa się za koszty uzyskania przychodów.
    Powołany przepis wskazuje, że przy ocenie danego wydatku przede wszystkim musi
    istnieć źródło przychodów. Z zasadą tą skorelowane są przepisy ustanawiające reguły
    potrącania wydatków w określonym czasie.
    Stwierdzenie, że określone wydatki poniesione przez podatnika spełniają wszystkie
    wskazane przez ustawodawcę warunki podatkowego uznania ich za koszt uzyskania
    przychodów, stanowi bowiem niezbędną przesłankę odliczenia ich przez podatnika od
    osiągniętego przychodu.
    W przypadku źródła przychodów, jakim jest pozarolnicza działalność gospodarcza, należy
    przyjąć, że kosztami uzyskania przychodów są wszelkie racjonalne i gospodarczo
    uzasadnione wydatki związane z prowadzoną działalnością gospodarczą, których celem
    jest osiągnięcie przychodów, zabezpieczenie lub zachowanie źródła przychodów.
    Przy czym – związek przyczynowy między poniesieniem wydatku a osiągnięciem
    przychodu bądź zachowaniem lub zabezpieczeniem jego źródła należy oceniać
    indywidualnie w stosunku do każdego wydatku. Z oceny tego związku powinno wynikać,
    że poniesiony wydatek obiektywnie może przyczynić się do osiągnięcia przychodu bądź
    służyć zachowaniu lub zabezpieczeniu źródła przychodów.
    Koszty poniesione na zachowanie źródła przychodu to koszty, które poniesione zostały,
    aby przychody z danego źródła przychodów w dalszym ciągu uzyskiwano oraz aby takie
    źródło w ogóle dalej istniało. Natomiast za koszty służące zabezpieczeniu źródła
    przychodów należy uznać koszty poniesione na ochronę istniejącego źródła przychodów,
    w sposób gwarantujący bezpieczne funkcjonowanie tego źródła. Istotą tego rodzaju
    kosztów jest więc ich obligatoryjne poniesienie w celu nie dopuszczenia do utraty źródła
    przychodu w przyszłości.
    Należy przy tym podkreślić, że obowiązek jednoznacznego wykazania związku
    przyczynowo-skutkowego między poniesionym wydatkiem a przychodem uzyskanym z
    działalności, zachowaniem albo zabezpieczeniem źródła tego przychodu – każdorazowo
    spoczywa na podatniku.
    Ustawodawca, posługując się zwrotem „koszty poniesione w celu osiągnięcia
    przychodów”, przypisuje temu określeniu cechę świadomego, zamierzonego,
    przemyślanego i logicznego działania podatnika przyporządkowanego osiągnięciu
    przychodów, a nie odwołuje się do skutku będącego następstwem określonego działania.
    Wykładnia językowa użytego przez ustawodawcę pojęcia „koszty poniesione w celu
    osiągnięcia przychodów” oznacza, że podatnik ma możliwość odliczenia dla celów
    podatkowych wszelkich wydatków pod tym wszakże warunkiem, że wykaże, iż świadomie
    poniósł określony wydatek, który ma związek z prowadzoną działalnością gospodarczą, a
    jego poniesienie miało lub mogło mieć wpływ na wielkość osiągniętego przychodu.
    Zależność między poniesionymi w danym czasie kosztami a możliwością uzyskania w
    przyszłości z tego tytułu przychodów trzeba zatem rozpatrywać na podstawie
    adekwatnego związku przyczynowego. Przy kwalifikowaniu określonych wydatków
    poczynionych przez podatnika do kosztów podatkowych należy jednocześnie brać pod
    uwagę przeznaczenie wydatku (jego celowość), jak też potencjalną możliwość
    przyczynienia się wydatku do osiągnięcia przychodów podatnika.
    Należy ponadto dodać, że samo wyliczenie kosztów, których nie uważa się za koszty
    uzyskania przychodów, nie stwarza domniemania, że wszystkie pozostałe koszty, które nie
    są wymienione w art. 23 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, zostają z

    mocy samego prawa uznane za koszty podlegające odliczeniu. Innymi słowy – poniesienie
    wydatku, który nie został wyłączony w art. 23 omawianej ustawy podatkowej, nie oznacza,
    że wydatek taki automatycznie będzie uznany za koszt uzyskania przychodów.
    W opisie sprawy wskazała Pani, że (...) 2025 r. rozpoczęła wykonywanie działalności
    gospodarczej w formie kancelarii adwokackiej, opodatkowanej na zasadach ogólnych.
    Również w 2025 r. poniosła Pani niezbędne wydatki bezpośrednio związane z uzyskaniem
    uprawnień zawodowych adwokata, bez których uprawnień tych by nie otrzymała, tj.
    obowiązkowe składki członkowskie z tytułu uczestnictwa w samorządzie adwokackim jako
    aplikant adwokacki oraz opłata za egzamin adwokacki na rzecz Ministerstwa
    Sprawiedliwości.
    Przed podjęciem działalności w formie kancelarii adwokackiej konieczne jest poniesienie
    kosztów, które są związane z uzyskaniem formalnej możliwości wykonywania zawodu
    adwokata. Aplikanta adwokackiego obciąża także obowiązek uiszczania składki
    korporacyjnej wynikający z wewnętrznych aktów normatywnych adwokatury. Uiszczanie
    przedmiotowej składki jest warunkiem utrzymywania się na liście aplikantów adwokackich
    (skreślenie z listy aplikantów adwokackich oznacza wykluczenie z możliwości odbywania
    aplikacji adwokackiej, a w dalszym polu wykluczenie ze ścieżki zawodowej adwokata). Po
    ukończeniu aplikacji adwokackiej warunkiem koniecznym do uzyskania tytułu
    zawodowego adwokata jest złożenie – z wynikiem pozytywnym – egzaminu adwokackiego.
    Egzamin adwokacki jest odpłatny, a obowiązek poniesienia tegoż wydatku spoczywa na
    przystępującym do niego.
    Wymienione wydatki nie zostały ujęte w katalogu wydatków nieuznawanych za koszt
    uzyskania przychodów, zawartym w treści art. 23 ustawy o podatku dochodowym od osób
    fizycznych. Nie stanowi to jednak wystarczającej przesłanki do zaliczenia poniesionych
    wydatków do kosztów uzyskania przychodów. Jak już wskazano, dla uzyskania takiego
    statusu konieczne jest również zaistnienie związku przyczynowego między poniesionym
    wydatkiem a celem, jakim jest osiągnięcie przychodów lub zachowanie albo
    zabezpieczenie źródła przychodów.
    Co do zasady tego typu wydatki mają na celu zdobycie wiedzy oraz umiejętności, a także
    należytego przygotowania do zawodu adwokata, nie zaś osiągnięcia przychodów ze
    źródła, jakim jest pozarolnicza działalność gospodarcza. Wydatki te mają – co do zasady –
    charakter wydatków osobistych, związanych z podnoszeniem ogólnego poziomu wiedzy i
    w konsekwencji nie można ich uznawać za związane z działalnością gospodarczą.
    Z przedstawionego we wniosku stanu faktycznego wynika jednak, że koszty wskazanych
    składek i opłaty za egzamin w bieżącym roku podatkowym w związku z odbywaniem
    aplikacji adwokackiej są bezsprzecznie związane ze źródłem przychodu jakim jest od (...)
    2025 r. Pani działalność gospodarcza. Skoro dla wykonywanego przez Panią zawodu
    niezbędne jest posiadanie statusu adwokata, to nie poniesienie tych kosztów pozbawiłoby
    Panią źródła przychodów w związku z prowadzoną działalnością gospodarczą w formie
    kancelarii adwokackiej. Można więc uznać, że wydatki te poniosła Pani w celu zachowania
    lub zabezpieczenia źródła przychodów, zatem spełniają one przesłanki, o których mowa w
    art. 22 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.
    Zgodnie z art. 22 ust. 4 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Koszty uzyskania przychodów są potrącane tylko w tym roku podatkowym, w którym
      zostały poniesione, z zastrzeżeniem ust. 4a-5, 6 i 10.
    Biorąc pod uwagę powyższe, stwierdzić należy, że może Pani do kosztów uzyskania
    przychodów prowadzonej od (...) 2025 r. działalności gospodarczej zaliczyć wydatki z tytułu
    składek samorządowych oraz opłaty za egzamin, poniesionych w roku bieżącym.
    Przedmiotowe wydatki spełniają bowiem przesłanki, o których mowa art. 22 ust. 1 ustawy
    o podatku dochodowym od osób fizycznych.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Pani przedstawiła i stanu prawnego
    obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia.
    Powołane przez Panią we wniosku interpretacje indywidualne dotyczą konkretnych,
    indywidualnych spraw, osadzonych w określonych stanach faktycznych (zdarzeniach
    przyszłych) i są wiążące tylko w tych sprawach.
    Odnosząc się natomiast do powołanych przez Panią wyroków sądów administracyjnych
    zaznaczam, że jakkolwiek orzeczenia sądów administracyjnych kształtują linię wykładni
    obowiązującego prawa, jednak dotyczą wyłącznie konkretnych spraw, w danym stanie
    faktycznym. Orzeczenia te zapadły w indywidualnych sprawach i w świetle art. 87 ustawy z
    dnia 2 kwietnia 1997 r. – Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej (Dz.U. Nr 78, poz. 483 ze
    zm.) nie są źródłem powszechnie obowiązującego prawa.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    · Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy
      z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.).
      Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pani sytuacja będzie zgodna
      (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosuje się Pani do
      interpretacji.
    · Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
        1) z zastosowaniem art. 119a;
        2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5
        ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
        3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    · Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki
      interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pani prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu
    Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z
    dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U.
    z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
    · w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
    · w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP
      (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do

    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.