Interpretacja indywidualna
Sygnatura: IBPP1/443-804/14/ES
Organ: Dyrektor Izby Skarbowej w Katowicach
Data wydania: 2014-12-04
Teza: opodatkowanie sprzedaży działki zabudowanej przez dzierżawcę
Słowa kluczowe: grunty-sprzedaż gruntów; nieruchomości-nieruchomość zabudowana; nieruchomości-sprzedaż nieruchomości
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II-Rozdział 2-art. 7.

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA

Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2012 r. poz. 749 ze zm.) oraz § 2 i § 5 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz. U. Nr 112, poz. 770 ze zm.) Dyrektor Izby Skarbowej w Katowicach działający w imieniu Ministra Finansów stwierdza, że stanowisko Wnioskodawcy przedstawione we wniosku z 6 sierpnia 2014 r. (data wpływu 14 sierpnia 2014 r.), uzupełnionym pismem z 19 listopada 2014 r. (data wpływu 25 listopada 2014 r.) oraz pismem z 19 listopada 2014 r. (data wpływu 4 grudnia 2014 r.) o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie opodatkowania sprzedaży działki nr 651/17 – **jest prawidłowe.**

UZASADNIENIE

W dniu 14 sierpnia 2014 r. do tut. organu wpłynął ww. wniosek o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie opodatkowania sprzedaży działki nr 651/17.

Wniosek został uzupełniony pismem z 19 listopada 2014 r. (data wpływu 25 listopada 2014 r.), będącym odpowiedzią na wezwanie tut. organu nr IBPP1/443-804/14/ES z 4 listopada 2014 r. oraz pismem z 19 listopada 2014 r. (data wpływu 4 grudnia 2014 r.).

W przedmiotowym wniosku został przedstawiony następujący stan faktyczny:

Wnioskodawca (sp. z o.o.) jest podatnikiem podatku VAT. Spółka posiadała nieruchomość w K. (działka nr 651/17).

W dniu 14 października 2013 r. Starostwo Powiatowe wydało zaświadczenie, iż w dniu 12 września 2013 r. do Starostwa Powiatowego wpłynęło zgłoszenie robót budowlanych, niewymagających pozwolenia na budowę, polegających na budowie terenów rekreacyjnych wraz z placem zabaw, boiskiem i altaną. Stwierdzono, że nie zachodzą okoliczności do wniesienia sprzeciwu z urzędu. W związku z powyższym organ kompetentny do przyjęcia zgłoszenia nie wnosi sprzeciwu do zgłoszenia robót budowlanych niewymagających pozwolenia na budowę polegających na: „budowie terenów rekreacyjnych wraz z placem zabaw, boiskiem i altaną”.

Ww. działka została zabudowana przez Spółkę S. W 2013 r. S. Sp. z o.o. wybudowała na nieruchomości boisko oraz plac zabaw.

Zgodnie z wypisem z rejestru gruntów działka 651/17 posiada symbol BZ - tereny rekreacyjno-wypoczynkowe.

Zgodnie z planem zagospodarowania przestrzennego działka 651/17 posiada przeznaczenie: obszar zieleni wewnętrznej (wyłączony z lokalizacji zabudowy), urządzenia rekreacyjne.

Ww. działka w dniu 31 lipca 2014 r. została sprzedana na rzecz Spółki S. za cenę (…) PLN netto.

W uzupełnieniu Wnioskodawca podał, że w dniu 27 kwietnia 2006 r. nabył działkę 651/3 oraz 651/4 z których wydzielono działkę nr 651/17.

Nabycie działki nie zostało udokumentowane fakturą VAT ponieważ nabycie nastąpiło na podstawie umowy sprzedaży w formie aktu notarialnego, a sprzedającymi były osoby fizyczne.

Spółka zakupiła nieruchomość od osób fizycznych, w związku z tym czynność tą dokumentowała umowa sprzedaży, sporządzona w formie aktu notarialnego.

Dla Wnioskodawcy przedmiotowa nieruchomość stanowiła towar handlowy.

Na pytanie tut. organu czy przedmiotem sprzedaży ze strony Wnioskodawcy był wyłącznie grunt, czy grunt wraz z wybudowanymi przez S. Sp z o.o. boiskiem i placem zabaw, Wnioskodawca odpowiedział, że przedmiotem sprzedaży był grunt, na którym znajdowały się wybudowane przez spółkę S. Sp. z o.o.: budowla - boisko wielofunkcyjne oraz obiekty małej architektury: elementy ścieżki zdrowia, plac zabaw z huśtawkami i piaskownicą, siłownia zewnętrzna, altana grillowa. ławki i kosze na śmieci, na których wybudowanie spółka S. poniosła nakłady finansowe.

Na pytanie tut. organu czy przedmiotowe boisko i plac zabaw były cały czas we władaniu ekonomicznym S. Sp. z o.o., Wnioskodawca odpowiedział, że nieznana jest mu definicja „władania ekonomicznego”, ale wyjaśnił, że przedmiotowe boisko i plac zabaw były wybudowane na podstawie umowy dzierżawy za zgodą właściciela gruntu przez S. Sp. z o.o i wszelkie nakłady z tym związane były przez nią finansowane.

Przed sprzedażą Wnioskodawca był właścicielem gruntu i nie dokonywał na rzecz spółki S. Sp. z o.o. zwrotu nakładów poniesionych przez nią na wybudowanie ww. obiektów.

Spółka S. wybudowała na działce należącej do Wnioskodawcy boisko i plac zabaw na podstawie umowy dzierżawy, w której Wnioskodawca m.in. wyraził zgodę na wybudowanie przedmiotowych obiektów.

Dla przedmiotowej działki nie zostały wydane decyzje o warunkach zabudowy ponieważ dla terenów w K. obowiązuje Miejscowy Plan Zagospodarowania Przestrzennego.

Wnioskodawca wyraził zgodę na wybudowanie przez spółkę S. sp. z o.o., boiska i placu zabaw na podstawie umowy dzierżawy, zawartej w dniu 4 listopada 2013 r.

Dnia 12 września 2013 r. Wnioskodawca złożył w Starostwie Powiatowym zgłoszenie robót budowlanych dla ww. nieruchomości, niewymagających pozwolenia na budowę, polegających na budowie terenów rekreacyjnych wraz z placem zabaw, boiskiem i altaną.

Obszar działki 651/17 w Miejscowym Planie Zagospodarowania Przestrzennego oznaczony jest jako obszar zieleni wewnętrznej wyłączonej z lokalizacji zabudowy, do których plan wyklucza lokalizację budynków z wyjątkiem małej architektury i urządzeń infrastruktury oraz parkingów.

W chwili sprzedaży na działce 651/17 znajdowały się: elementy ścieżki zdrowia, plac zabaw z huśtawkami i piaskownicą, siłownia zewnętrzna, boisko wielofunkcyjne, altana grillowa, ławki i kosze na śmieci.

Na pytanie tut organu: „Jeśli ekonomicznym właścicielem przedmiotowych obiektów był Wnioskodawca, tj. nabył je wcześniej np. poprzez zwrot nakładów to należy podać (…)”, Wnioskodawca odpowiedział, że przed sprzedażą działki Wnioskodawca nie dokonał zwrotu nakładów na rzecz S. sp. z o.o.

Obiekty na przedmiotowej działce były:

1.  budowlą dot. boiska (budowlą, w rozumieniu ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo Budowlane, art. 3 ust. 3 jest „każdy obiekt budowlany niebędący budynkiem lub obiektem małej architektury, jak (\`(...)\`) budowle sportowe”).
2.  Pozostałe obiekty znajdujące się na przedmiotowej działce nie spełniają ww. definicji i zatem są obiektami małej architektury.

Pierwsze zasiedlenie w rozumieniu art. 2 pkt 14 ustawy o VAT nastąpiło w dniu podpisania umowy dzierżawy, tj. dnia 4 listopada 2013 r.

Pierwsze zasiedlenie stanowiła zawarta umowa dzierżawy, z dnia 4 listopada 2013 r.

Pomiędzy pierwszym zasiedleniem a dostawą nieruchomości upłynął okres 9 m-cy.

Na pytanie tut. organu czy w momencie nabycia budynków, budowli lub ich części Wnioskodawcy przysługiwało prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego, Wnioskodawca odpowiedział, że S. Sp. z o.o. miała prawo do odliczenia podatku VAT z tytułu czynszu dzierżawnego, naliczonego z dołu, na koniec okresu dzierżawy, przez Wnioskodawcę.

Wnioskodawca nie ponosił wydatków na ulepszenie budowli lub ich części w rozumieniu przepisów o podatku dochodowym.

Na pytanie tut. organu kiedy budynki/budowle po ulepszeniach zostały oddane do użytkowania – proszę podać dokładne daty, Wnioskodawca odpowiedział, że boisko oraz obiekty małej architektury, w tym ścieżki zdrowia, plac zabaw z huśtawkami i piaskownicą, siłownia zewnętrzna, altana grillowi, ławki i kosze na śmieci po wybudowaniu zostały oddane do użytkowania w marcu 2014 r.

Na pytanie tut. organu, w jaki sposób przedmiotowa działka i ewentualne budynki/budowle, należące do Wnioskodawcy były przez niego wykorzystywane od momentu nabycia, wejścia w posiadanie do chwili dostawy, Wnioskodawca odpowiedział, że przedmiotowa nieruchomość stanowiła własność Wnioskodawcy od 27 kwietnia 2006 r. do dnia 3 listopada 2013 r., a od dnia 4 listopada 2013 r. Wnioskodawca wydzierżawił ww. nieruchomość S. Sp. z o.o., a następnie 31 lipca 2014 r. dokonał sprzedaży na rzecz dzierżawcy.

Przedmiotowa nieruchomość była wykorzystywana przez Wnioskodawcę do prowadzenia działalności gospodarczej opodatkowanej podatkiem VAT z tytułu rocznego czynszu dzierżawnego naliczanego z tyt. zawartej umowy dzierżawy (z S. Sp. z o.o.), z dołu na koniec okresu dzierżawnego.

Działka 651/17 była przedmiotem dzierżawy, natomiast boisko oraz obiekty małej architektury zostały wybudowane przez spółkę S. Sp. z o.o. na podstawie zgody wyrażonej w umowie dzierżawy.

Przedmiotem dzierżawy z dnia 4 listopada 2013 r., była nieruchomość zawierająca zgodę na wybudowanie obiektów budowlanych, a od daty jej zawarcia nie upłynęło więcej niż 2 lata.

W związku z powyższym zadano następujące pytanie:

Czy Wnioskodawca dokonując sprzedaży działki nr 651/17 powinien opodatkować ww. transakcję stawką 23%?

Zdaniem Wnioskodawcy, transakcja sprzedaży działki nr 651/17 powinna być opodatkowana stawką podstawową 23%.

Spółka dokonując sprzedaży działki na rzecz nabywcy, który wybudował na ww. działce budowle tj. boisko ze sztuczną nawierzchnią oraz plac zabaw uważa, że transakcja nie korzysta ze zwolnienia na podstawie art. 43 ustawy o VAT.

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego stanu faktycznego uznaje się za prawidłowe.

Zgodnie z przepisem art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t.j. Dz.U. z 2011 r. Nr 177, poz. 1054 ze zm.), zwanej dalej ustawą o VAT, opodatkowaniu ww. podatkiem podlegają:

1.  odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju;
2.  eksport towarów;
3.  import towarów na terytorium kraju;
4.  wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów za wynagrodzeniem na terytorium kraju;
5.  wewnątrzwspólnotowa dostawa towarów.

Przez dostawę towarów, stosownie do treści art. 7 ust. 1 ustawy, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel, w tym również:

1.  przeniesienie z nakazu organu władzy publicznej lub podmiotu działającego w imieniu takiego organu lub przeniesienie z mocy prawa prawa własności towarów w zamian za odszkodowanie;
2.  wydanie towarów na podstawie umowy dzierżawy, najmu, leasingu lub innej umowy o podobnym charakterze zawartej na czas określony lub umowy sprzedaży na warunkach odroczonej płatności, jeżeli umowa przewiduje, że w następstwie normalnych zdarzeń przewidzianych tą umową lub z chwilą zapłaty ostatniej raty prawo własności zostanie przeniesione;
3.  wydanie towarów na podstawie umowy komisu: między komitentem a komisantem, jak również wydanie towarów przez komisanta osobie trzeciej;
4.  wydanie towarów komitentowi przez komisanta na podstawie umowy komisu, jeżeli komisant zobowiązany był do nabycia rzeczy na rachunek komitenta;
5.  ustanowienie spółdzielczego lokatorskiego prawa do lokalu mieszkalnego, ustanowienie spółdzielczego własnościowego prawa do lokalu oraz przekształcenie spółdzielczego lokatorskiego prawa do lokalu mieszkalnego na spółdzielcze własnościowe prawo do lokalu, a także ustanowienie na rzecz członka spółdzielni mieszkaniowej odrębnej własności lokalu mieszkalnego lub lokalu o innym przeznaczeniu oraz przeniesienie na rzecz członka spółdzielni własności lokalu lub własności domu jednorodzinnego;
6.  oddanie gruntów w użytkowanie wieczyste;
7.  zbycie praw, o których mowa w pkt 5 i 6.

Przez towary – zgodnie z art. 2 pkt 6 ww. ustawy – rozumie się rzeczy oraz ich części, a także wszelkie postacie energii.

W świetle powołanych powyżej przepisów, grunt spełnia definicję towaru wynikającą z art. 2 pkt 6 ustawy o VAT, a jego sprzedaż stanowi dostawę towarów, o której mowa w art. 7 ust. 1 ustawy o VAT.

Traktując grunt jako towar ustawodawca nie definiuje odrębnie pojęcia gruntu. W związku z czym przyjmuje się, że należy w tym zakresie odwołać się do definicji gruntu (a właściwie nieruchomości gruntowej) sformułowanej w art. 46 § 1 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (t.j. Dz. U. z 2014 r. poz. 121). Zgodnie z tym przepisem nieruchomościami są części powierzchni ziemskiej stanowiące odrębny przedmiot własności (grunty), jak również budynki trwale z gruntem związane lub części takich budynków, jeżeli na mocy przepisów szczególnych stanowią odrębny od gruntu przedmiot własności.

Natomiast stosownie do treści art. 47 § 1, § 2 i § 3 tej ustawy, część składowa rzeczy nie może być odrębnym przedmiotem własności i innych praw rzeczowych. Częścią składową rzeczy jest wszystko, co nie może być od niej odłączone bez uszkodzenia lub istotnej zmiany całości albo bez uszkodzenia lub istotnej zmiany przedmiotu odłączonego. Przedmioty połączone z rzeczą tylko dla przemijającego użytku nie stanowią jej części składowych.

Zgodnie z art. 48 cyt. ustawy, z zastrzeżeniem wyjątków w ustawie przewidzianych, do części składowych gruntu należą w szczególności budynki i inne urządzenia trwale z gruntem związane, jak również drzewa i inne rośliny od chwili zasadzenia lub zasiania.

Z opisu sprawy wynika, że w dniu 31 lipca 2014 r. Wnioskodawca zawarł umowę sprzedaży gruntu - działki nr 651/17. Kupujący był dotychczasowym dzierżawcą gruntu. W momencie sprzedaży na działce położona była budowla (boisko) oraz obiekty małej architektury (elementy ścieżki zdrowia, płac zabaw z huśtawkami i piaskownicą, siłownia zewnętrzna, altana grillowa. ławki i kosze na śmieci), wybudowane własnym kosztem przez dzierżawcę – kupującego. Wnioskodawca nie ponosił wydatków na budowę ani na ulepszenie tych obiektów w rozumieniu przepisów o podatku dochodowym. Przed sprzedażą Wnioskodawca nie dokonał na rzecz dzierżawcy zwrotu nakładów poniesionych przez niego na wybudowanie ww. obiektów. Przedmiotowa nieruchomość stanowiła towar handlowy przedsiębiorstwa Wnioskodawcy i była wykorzystywana przez Wnioskodawcę do prowadzenia działalności gospodarczej opodatkowanej podatkiem VAT z tytułu rocznego czynszu dzierżawnego naliczanego w związku z zawartą umową dzierżawy.

Biorąc pod uwagę przywołane przepisy prawa, zauważyć należy, iż jak wynika z art. 7 ust. 1 ustawy o VAT, dostawą towarów jest przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel. Pojęcie to ma jednak szerszy zakres, niż sprzedaż w ujęciu cywilnoprawnym. Przede wszystkim przeniesienie prawa do rozporządzania towarem to nie tylko przeniesienie jego własności. Dostawa towarów nie będzie więc obejmowała tylko sprzedaży towarów (w sensie cywilnoprawnym). Dla uznania, że miała miejsce dostawa towarów, wystarczy, że podmiot nabędzie tzw. własność ekonomiczną, tzn. będzie miał możliwość dowolnego rozporządzania i dysponowania uzyskanym towarem.

Powyższe wskazuje jednoznacznie, że rozważając skutki podatkowe dokonanej przez Wnioskodawcę transakcji należy mieć na uwadze nie jej aspekty cywilnoprawne, lecz te, które mają znaczenie z punktu widzenia ustawy o VAT.

Skoro dzierżawca „wytworzył” towar, jakim niewątpliwie były budowla oraz obiekty małej architektury i uczynił to z własnych środków bez udziału wydzierżawiającego grunt, to nie ma podstaw do przyjęcia, że wydzierżawiający dokonał dostawy przedmiotowej budowli oraz obiektów małej architektury. Wnioskodawca nie był właścicielem posadowionych na tej działce obiektów i nie ponosił wydatków na budowę ani na ulepszenie tych obiektów w rozumieniu przepisów o podatku dochodowym, jak również nie dokonał zwrotu nakładów na rzecz dzierżawcy.

Zatem nawet jeśli z punktu widzenia prawa cywilnego, na kupującego (dzierżawcę) formalnie przeszło prawo własności np. budowli trwale z gruntem związanej z wszystkimi cywilistycznymi konsekwencjami tego faktu, to biorąc pod uwagę rozwiązania przyjęte w ustawie o VAT, nie wystąpiła dostawa towarów, jakimi była budowla czy obiekty małej architektury, gdyż ich właścicielem ekonomicznym był już wcześniej dzierżawca, a nie Wnioskodawca.

Podkreślić przy tym należy, że co do zasady ustawy podatkowe nie uznają za przedmiot opodatkowania umów i czynności cywilnoprawnych, lecz rezultaty tych czynności. Tak więc nawet jeśli doszło do przeniesienia własności np. budowli jako części składowej nieruchomości, nie zaistniała jednocześnie dostawa tego towaru na gruncie ustawy o VAT.

Jak wcześniej wskazano, z art. 7 ust. 1 ustawy o VAT wynika, że istotą dostawy jest przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel, przy czym chodzi tutaj o możliwość faktycznego dysponowania rzeczą, a nie rozporządzania nią w sensie prawnym. Podobną regulację w zakresie dostawy zawiera art. 5 ust. 1 Szóstej Dyrektywy Rady z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw Państw Członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych - wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku (Dz. Urz. UE L Nr 145, s. 1 ze zm.) oraz w art. 14 ust. 1 Dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. Urz. UE L Nr 347, s. 1 ze zm.). Dostawa towaru nie odnosi się do zbycia prawa własności zgodnie z procedurami przewidzianymi obowiązującym prawem krajowym, lecz obejmuje wszelkie zbycie majątku rzeczowego przez jedną stronę, która upoważnia drugą stronę do dysponowania w rzeczywistości tym majątkiem tak, jakby była jego właścicielem. Pogląd ten jest zgodny z celem Szóstej Dyrektywy, która została opracowana między innymi w celu oparcia wspólnego systemu VAT na jednolitej definicji transakcji podlegających opodatkowaniu. Celowi temu mogłaby zagrozić sytuacja, gdyby warunek zaistnienia dostawy towarów różnił się w poszczególnych Państwach Członkowskich, jak to ma miejsce w przypadku warunków rządzących przeniesieniem prawa własności w prawie cywilnym.

Niemniej jednak podczas analizy pojęcia przeniesienie prawa do rozporządzenia rzeczą jak właściciel nie można nie uwzględnić krajowego systemu prawa regulującego obrót cywilny. Przeniesienie prawa do rozporządzenia rzeczą jak właściciel winno mieścić się w granicach regulacji krajowych, na mocy których dochodzi do przeniesienia własności rzeczy lub nabycia prawa zbliżonego do prawa własności, bowiem nie każde przeniesienie prawa do rozporządzania towarem jak właściciel w ujęciu ekonomicznym można uznać za dostawę towarów w rozumieniu art. 7 ust. 1 ustawy o VAT, lecz jedynie takie, które z punktu widzenia prawa cywilnego przenosi na nabywcę prawo własności lub prawo umożliwiające nabywcy dysponowanie towarem prawie jak właściciel.

Pojęcie rozporządzania towarami jak właściciel w ujęciu art. 7 ust. 1 ustawy o VAT należy więc rozumieć szeroko, jako obejmujące nie tylko uprawnienie do wyzbycia się własności pozyskanych towarów (przeniesienie własności, zrzeczenie się własności, rozporządzenie na wypadek śmierci) czy ich obciążenia (ustanowienia na rzeczy prawa rzeczowego, czy też oddanie rzeczy w dzierżawę lub najem), lecz także korzystania z nabytych towarów.

Skoro istotą dostawy towarów jest przeniesienie prawa do rozporządzania nimi jak właściciel, zasadne jest przyjęcie, że owo prawo przysługiwało dzierżawcy, a nie Wnioskodawcy. Dostawa towarów powinna podlegać ocenie przede wszystkim z punktu widzenia jej aspektów ekonomicznych.

Oceniając konsekwencje prawne przedstawionej przez Wnioskodawcę sytuacji, w kontekście stanu faktycznego stwierdzić należy, że ekonomiczne władanie rzeczą (budowlą - boiskiem oraz obiektami małej architektury, o których mowa we wniosku) należało do dzierżawcy.

Skoro zatem art. 7 ust. 1 ustawy o VAT mówi o czynności, w wyniku której nabywca otrzyma prawo rozporządzania rzeczą jak właściciel, to niewątpliwie transakcja sprzedaży działki w części obejmującej budowlę - boisko oraz obiekty małej architektury, nie stanowiła dostawy towarów w rozumieniu art. 7 ust. 1 ustawy o VAT.

Biorąc pod uwagę przywołane przepisy prawa oraz przedstawiony stan faktyczny, wskazać zatem należy, że przedmiotem sprzedaży ze strony Wnioskodawcy był wyłącznie grunt składający się z działki nr 651/17, na której położona była budowla (boisko) oraz obiekty małej architektury wymienione we wniosku (należące w sensie ekonomicznym do dzierżawcy).

Wątpliwości Wnioskodawcy budzi kwestia, czy dokonując sprzedaży działki nr 651/17 powinien opodatkować ww. transakcję stawką 23%.

Kwestię wysokości opodatkowania reguluje art. 41 ust. 1 ustawy o VAT, zgodnie z którym stawka podatku wynosi 22%, z zastrzeżeniem ust. 2-12c, art. 83, art. 119 ust. 7, art. 120 ust. 2 i 3, art. 122 i art. 129 ust. 1 ustawy.

Na mocy art. 146a pkt 1 ww. ustawy w okresie od dnia 1 stycznia 2011 r. do dnia 31 grudnia 2016 r., z zastrzeżeniem art. 146f, stawka podatku, o której mowa w art. 41 ust. 1 i 13, art. 109 ust. 2 i art. 110, wynosi 23%.

Jednakże zarówno w treści wskazanej ustawy, jak i w przepisach wykonawczych do niej, ustawodawca przewidział opodatkowanie niektórych czynności stawkami obniżonymi lub zwolnienie od podatku.

Zakres i zasady zwolnienia od podatku od towarów i usług dostawy towarów lub świadczenia usług zostały określone między innymi w art. 43 ustawy o VAT.

Zgodnie z art. 43 ust. 1 pkt 2 ustawy o VAT w brzmieniu obowiązującym od 1 stycznia 2014 r. zwalnia się od podatku dostawę towarów wykorzystywanych wyłącznie na cele działalności zwolnionej od podatku, jeżeli z tytułu nabycia, importu lub wytworzenia tych towarów nie przysługiwało dokonującemu ich dostawy prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego.

W przedmiotowej sprawie, w odniesieniu do dostawy działki nr 651/17 nie znajdzie zastosowania zwolnienie od podatku VAT określone w art. 43 ust. 1 pkt 2 ustawy o VAT, gdyż nieruchomość ta była przedmiotem dzierżawy, z tytułu której Wnioskodawca pobierał czynsz dzierżawny, zatem nie była wykorzystywana do czynności zwolnionych z VAT, tylko służyła działalności opodatkowanej VAT.

Należy wskazać, że stosownie do przepisu art. 43 ust. 1 pkt 9 ustawy o VAT, zwalnia się od podatku dostawę terenów niezabudowanych innych niż tereny budowlane.

Zgodnie natomiast z art. 2 pkt 33 ustawy o VAT, ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o terenach budowlanych - rozumie się przez to grunty przeznaczone pod zabudowę zgodnie z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, a w przypadku braku takiego planu - zgodnie z decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, o których mowa w przepisach o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.

Opodatkowane są zatem dostawy, których przedmiotem są nieruchomości gruntowe niezabudowane, będące terenami budowlanymi w rozumieniu art. 2 pkt 33 ustawy o VAT.

Zatem celem określenia, czy dany grunt jest przeznaczony pod zabudowę należy odwołać się do przepisów zawartych w ustawie z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 647 ze zm.), regulującej zasady kształtowania polityki przestrzennej przez jednostki samorządu terytorialnego i organy administracji rządowej.

Jak stanowi art. 4 ust. 1 ww. ustawy – ustalenie przeznaczenia terenu, rozmieszczenie inwestycji celu publicznego oraz określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu następuje w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego.

W przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego – w myśl zapisów art. 4 ust. 2 powołanej ustawy – określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu następuje w drodze decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, przy czym:

1.  lokalizację inwestycji celu publicznego ustala się w drodze decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego;
2.  sposób zagospodarowania terenu i warunki zabudowy dla innych inwestycji ustala się w drodze decyzji o warunkach zabudowy.

O przeznaczeniu nieruchomości stanowią zatem akty prawa miejscowego. Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego – jako źródło prawa miejscowego, a w przypadku jego braku decyzja o warunkach zabudowy – jako akt indywidualny prawa administracyjnego.

W tym miejscu warto wyjaśnić, że stosownie do treści wyroku Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z dnia 28 marca 1996 r. w sprawie C-468/93 Gemeente Emmen – „teren budowlany oznacza każdy nieuzbrojony lub uzbrojony teren uznany przez państwa członkowskie za teren z przeznaczeniem pod zabudowę”.

Tym samym również w świetle orzeczeń Trybunału Sprawiedliwości, za teren budowlany uznać można jedynie taki, który regulacjami prawa krajowego został przeznaczony pod zabudowę.

Z powyższych przepisów wynika, że przeznaczenie określonego gruntu należy oceniać wyłącznie w oparciu o istniejący miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego oraz wydane decyzje o warunkach zabudowy nieruchomości.

Zauważyć należy, że analiza powołanych wyżej przepisów ustawy o VAT wskazuje jednoznacznie, że zwolnienie od podatku VAT obejmuje zbycie nieruchomości niezabudowanych (gruntów) wyłącznie w sytuacji, gdy nie są one przeznaczone pod zabudowę. Elementem, który determinuje możliwość skorzystania ze zwolnienia od podatku VAT przy zbyciu gruntów jest przeznaczenie gruntu na cele inne niż budowlane.

Ze stanu faktycznego przedstawionego we wniosku wynika, że obszar działki 651/17 w Miejscowym Planie Zagospodarowania Przestrzennego oznaczony jest jako obszar zieleni wewnętrznej wyłączonej z lokalizacji zabudowy, do których plan wyklucza lokalizację budynków z wyjątkiem małej architektury i urządzeń infrastruktury oraz parkingów.

Dla przedmiotowej działki nie zostały wydane decyzje o warunkach zabudowy, ponieważ dla terenów w Karpaczu obowiązuje Miejscowy Plan Zagospodarowania Przestrzennego.

W świetle art. 3 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t.j. Dz.U. z 2013 r., poz. 1409) – przez obiekt budowlany należy rozumieć:

1.  budynek wraz z instalacjami i urządzeniami technicznymi,
2.  budowlę stanowiącą całość techniczno-użytkową wraz z instalacjami i urządzeniami,
3.  obiekt małej architektury.

Jak stanowi art. 3 pkt 2 ww. ustawy – przez budynek należy rozumieć taki obiekt budowlany, który jest trwale związany z gruntem, wydzielony z przestrzeni za pomocą przegród budowlanych oraz posiada fundamenty i dach.

Przez budowlę należy rozumieć każdy obiekt budowlany niebędący budynkiem lub obiektem małej architektury, jak: obiekty liniowe, lotniska, mosty, wiadukty, estakady, tunele, przepusty, sieci techniczne, wolno stojące maszty antenowe, wolno stojące trwale związane z gruntem urządzenia reklamowe, budowle ziemne, obronne (fortyfikacje), ochronne, hydrotechniczne, zbiorniki, wolno stojące instalacje przemysłowe lub urządzenia techniczne, oczyszczalnie ścieków, składowiska odpadów, stacje uzdatniania wody, konstrukcje oporowe, nadziemne i podziemne przejścia dla pieszych, sieci uzbrojenia terenu, budowle sportowe, cmentarze, pomniki, a także części budowlane urządzeń technicznych (kotłów, pieców przemysłowych, elektrowni wiatrowych, elektrowni jądrowych i innych urządzeń) oraz fundamenty pod maszyny i urządzenia, jako odrębne pod względem technicznym części przedmiotów składających się na całość użytkową (art. 3 pkt 3 cyt. ustawy).

Natomiast zgodnie z art. 3 pkt 4 niniejszej ustawy – przez obiekt małej architektury – należy rozumieć niewielkie obiekty, a w szczególności:

1.  kultu religijnego, jak: kapliczki, krzyże przydrożne, figury,
2.  posągi, wodotryski i inne obiekty architektury ogrodowej,
3.  użytkowe służące rekreacji codziennej i utrzymaniu porządku, jak: piaskownice, huśtawki, drabinki, śmietniki.

Polska Klasyfikacja Obiektów Budowlanych, wprowadzona do stosowania rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 30 grudnia 1999 r. w sprawie Polskiej Klasyfikacji Obiektów Budowlanych (PKOB) (Dz.U. Nr 112, poz. 1316 ze zm.), dokonuje klasyfikacji obiektów budowlanych rozumianych jako konstrukcje połączone z gruntem w sposób trwały, wykonane z materiałów budowlanych i elementów składowych, będące wynikiem prac budowlanych. Natomiast przez budynki rozumie się zadaszone obiekty budowlane wraz z wbudowanymi instalacjami i urządzeniami technicznymi, wykorzystywane dla potrzeb stałych. Przystosowane są do przebywania ludzi, zwierząt lub ochrony przedmiotów.

W PKOB obiekty budowlane grupowane są w dwóch sekcjach: „Budynki” i „Obiekty inżynierii lądowej i wodnej”.

Zatem jeśli dana budowla w rozumieniu przepisów Prawa budowlanego nie została zaklasyfikowana w PKOB jako budynek, mieści się w sekcji „Obiekty inżynierii lądowej i wodnej”.

Zgodnie z objaśnieniami zawartymi w PKOB w sekcji „Obiekty inżynierii lądowej i wodnej” można wyróżnić grupę 211 - autostrady, drogi ekspresowe, ulice i drogi pozostałe i grupę 242 -obiekty inżynierii lądowej i wodnej pozostałe, gdzie indziej nie sklasyfikowane.

Grupa 211 obejmuje klasę 2112 - ulice i drogi pozostałe. Klasa obejmuje: drogi na obszarach miejskich i zamiejskich, w tym: skrzyżowania, węzły komunikacyjne i parkingi, np.: drogi, ulice, aleje, ronda, drogi gruntowe, drogi boczne, drogi dojazdowe, drogi wiejskie i leśne, ścieżki dla pieszych, ścieżki rowerowe, ścieżki do jazdy konnej, drogi i strefy dla pieszych, wraz z: instalacjami do oświetlenia dróg i sygnalizacji, nasypami, rowami, słupkami bezpieczeństwa, przepustami pod drogami i urządzeniami odwadniającymi drogi.

W świetle powyższego należy stwierdzić, że parking stanowi budowlę w rozumieniu przepisów prawo budowlane. Zatem, jeśli w przedmiotowej sprawie miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego na terenie obejmującym działkę nr 651/17 dopuszcza budowę parkingów, to w rozumieniu art. 2 pkt 33 ustawy o VAT teren ten należy uznać za budowlany.

Mając na uwadze przedstawiony przez Wnioskodawcę stan faktyczny oraz obowiązujące w tym zakresie przepisy prawne stwierdzić należy, że skoro przedmiotem dostawy ze strony Wnioskodawcy był sam grunt (działka nr 651/17), który zgodnie z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego oznaczony jest jako obszar zieleni wewnętrznej wyłączonej z lokalizacji zabudowy, do których plan wyklucza lokalizację budynków z wyjątkiem małej architektury i urządzeń infrastruktury oraz parkingów, to położona na tym terenie działka nr 651/17, stanowiła teren budowlany w rozumieniu art. 2 pkt 33 ustawy o VAT.

Tym samym dostawa ww. działki jako gruntu przeznaczonego pod zabudowę podlega opodatkowaniu zgodnie z art. 41 ust. 1 w związku z art. 146a pkt 1 ustawy o VAT 23% stawką VAT.

Mając powyższe na uwadze, stanowisko Wnioskodawcy, iż transakcja sprzedaży działki nr 651/17 powinna być opodatkowana stawką podstawową 23%, należało uznać za prawidłowe.

Interpretacja dotyczy zaistniałego stanu faktycznego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia w przedstawionym stanie faktycznym.

Zaznaczyć należy, że niniejsza interpretacja indywidualna traci ważność w przypadku zmiany któregokolwiek z elementów przedstawionego stanu faktycznego lub zmiany stanu prawnego.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Zgodnie z przepisem § 1 pkt 1 rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 28 sierpnia 2008 r. w sprawie przekazania rozpoznawania innym wojewódzkim sądom administracyjnym niektórych spraw z zakresu działania ministra właściwego do spraw finansów publicznych, Prezesa Zakładu Ubezpieczeń Społecznych oraz Prezesa Kasy Rolniczego Ubezpieczenia Społecznego (Dz. U. Nr 163, poz. 1016) skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, ul. Rakowicka 10, 31-511 Kraków, po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t. j. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy).

Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Dyrektor Izby Skarbowej w Katowicach, Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Bielsku-Białej, ul. Traugutta 2a, 43-300 Bielsko-Biała.