Interpretacja indywidualna
Sygnatura: IPPB4/415-215/10-2/JK
Organ: Dyrektor Izby Skarbowej w Warszawie
Data wydania: 2010-06-01
Teza: możliwość rozliczenia uzyskanych dochodów w sposób przewidziany dla osoby samotnie wychowującej dziecko.
Słowa kluczowe: osoba-osoby samotnie wychowujące dzieci; podatek-podatek dochodowy-podatek dochodowy od osób fizycznych; preferencje-preferencyjne opodatkowanie; rodzice; rodzice-władza rodzicielska; rozliczanie (rozliczenia)-rozliczenie roczne
Przepisy: [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-Rozdział 1-art. 6; [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-Rozdział 1-art. 6a

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA

Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.) oraz § 7 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz. U. Nr 112, poz. 770 ze zm.) Dyrektor Izby Skarbowej w Warszawie działając w imieniu Ministra Finansów stwierdza, że stanowisko Pana przedstawione we wniosku z dnia 10.03.2010 r. (data wpływu 15.03.2010 r.) o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie możliwości rozliczenia uzyskanych dochodów w sposób przewidziany dla osoby samotnie wychowującej dziecko– **jest nieprawidłowe.**

UZASADNIENIE

W dniu 15 marca 2010 r. został złożony ww. wniosek o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie możliwości rozliczenia uzyskanych dochodów w sposób przewidziany dla osoby samotnie wychowującej dziecko.

W przedmiotowym wniosku zostało przedstawione następujące zdarzenie przyszłe

Wnioskodawca jest kawalerem w rozumieniu przepisów prawa cywilnego. W grudniu 2009 r. przyszło na świat dziecko Wnioskodawcy ze związku pozamałżeńskiego. Wnioskodawca i matka dziecka posiadają pełnię praw rodzicielskich i wychowują dziecko wspólnie (we wspólnie prowadzonym gospodarstwie domowym). Wnioskodawca wraz z matką dziecka i dzieckiem zamieszkują razem pod jednym adresem. Wnioskodawca uznał dziecko przed kierownikiem urzędu stanu cywilnego. Matka dziecka nie korzysta z preferencyjnego opodatkowania jako osoba samotnie wychowująca dziecko. Wnioskodawca nie korzysta z preferencyjnych zasad opodatkowania stosownie do art. 30c ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, ustawy o zryczałtowanym podatku dochodowym od niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne oraz ustawy o podatku tonażowym.

W związku z powyższym zadano następujące pytanie.

Czy w świetle przedstawionego stanu faktycznego Wnioskodawca spełnia warunki zawarte w art. 6 ust. 4 w zw. z ust. 5 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych (dalej ustawa o PDOF), przewidziane dla osoby samotnie wychowującej dzieci, a w konsekwencji powyższego czy może rozliczyć się z podatku dochodowego od osób fizycznych jako osoba samotnie wychowująca dziecko?

Zdaniem Wnioskodawcy,

Wnioskodawca stoi na stanowisku, iż z uwagi na fakt, że z opisanego stanu faktycznego wynika, że spełnione są warunki do uznania, iż jest On osobą samotnie wychowującą dziecko w rozumieniu art. 6 ust. 5 ustawy o PDOF, Wnioskodawca ma na podstawie art. 6 ust. 4 ustawy o PDOF prawo do preferencyjnego opodatkowania w podatku dochodowym od osób fizycznych jako osoba samotnie wychowująca dziecko.

W ocenie Wnioskodawcy, art. 6 ust. 5 ustawy o PDOF w sposób jednoznaczny i nie budzący wątpliwości definiuje osobę samotnie wychowującą dzieci:

„Za osobę samotnie wychowującą dzieci uważa się jednego z rodziców albo opiekuna prawnego, jeżeli osoba ta jest panną, kawalerem, wdową, wdowcem, rozwódką rozwodnikiem albo osobą w stosunku do której orzeczono separację w rozumieniu odrębnych przepisów. Za osobę samotnie wychowującą dzieci uważa się również osobę pozostającą w związku małżeńskim, jeżeli jej małżonek został pozbawiony praw rodzicielskich lub odbywa karę pozbawienia wolności.”

Osoby spełniające warunki określone w przedstawionej powyżej legalnej definicji „osoby samotnie wychowującej dzieci, mają prawo do skorzystania z preferencyjnego opodatkowania stosownie do art. 6 ust. 4 ustawy o PDOF, cyt.:

„Od osób (\`(...)\`) samotnie wychowujących w roku podatkowym dzieci małoletnie (\`(...)\`) podatek może być określony, z zastrzeżeniem ust. 8, na wniosek wyrażony w rocznym zeznaniu podatkowym, w podwójnej wysokości podatku obliczonego od połowy dochodów osoby samotnie wychowującej dzieci, z uwzględnieniem art. 7, z tym że do sumy tych dochodów nie wlicza się dochodów (przychodów) opodatkowanych w sposób zryczałtowany na zasadach określonych w tej ustawie”.

Z mocy art. 6 ust. 8 ustawy o PDOF sposób opodatkowania przewidziany dla osób samotnie wychowujących dzieci nie ma jednak zastosowania w sytuacji, gdy do osoby samotnie wychowującej dzieci lub jej dziecka miałyby zastosowanie przepisy art. 30c ustawy o PDOF, ustawy o zryczałtowanym podatku dochodowym lub ustawy z dnia 24 sierpnia 2006 r. o podatku tonażowym.

Wnioskodawca stoi na stanowisku, że całokształt stanu faktycznego potwierdza, iż spełnia on wszystkie wynikające z cytowanych powyżej przepisów warunki, umożliwiające mu skorzystanie z zasad opodatkowania przewidzianych dla osób samotnie wychowujących dzieci, bowiem:

*   Wnioskodawca jest kawalerem w rozumieniu prawa cywilnego,

*   Wnioskodawca jest ojcem małoletniego dziecka,

*   Wnioskodawca wychowuje małoletnie dziecko,

*   do Wnioskodawcy jak również do dziecka Wnioskodawcy nie mają zastosowania przepisy art. 30c ustawy o PDOF, ustawy o zryczałtowanym podatku dochodowym, ani też ustawy z dnia 24 sierpnia 2006 r. o podatku tonażowym,

*   matka dziecka Wnioskodawcy nie korzysta z preferencyjnego opodatkowania przewidzianego dla osób samotnie wychowującej dzieci.

Wnioskodawca zaznacza, iż nie stanowi przesłanki wykluczającej prawo do preferencyjnego opodatkowania jako „osoby samotnie wychowującej dziecko” fakt, iż mieszka i wychowuje dziecko wspólnie z matką dziecka, na co wskazuje w poniżej przedstawionym uzasadnieniu.

Zdaniem Wnioskodawcy, ustawodawca zawarł w art. 6 ust. 5 ustawy o PDOF definicję legalną „osoby samotnie wychowującej dziecko”. Definicja z art. 6 ust. 5 ustawy o PDOF wiążąco ustala rozumienie pojęcia „osoba samotnie wychowująca dziecko” na potrzeby ustawy o PDOF. Przepis ten wylicza enumeratywnie krąg osób uznawanych za „samotnie wychowujące dzieci”, odwołując się do pojęć z zakresie prawa cywilnego (np. kawaler). Przepis ten nie odwołuje się do zwyczajowego, pozanormatywnego pojęcia osoby „samotnie wychowującej dziecko”, które uwarunkowałoby konieczność badania w każdej sytuacji spełnienia dodatkowych nieostrych i niejasnych kryteriów, jak np. czy rodzic dziecka faktycznie wychowuje dziecko samotnie tj. bez wsparcia drugiego z rodziców dziecka.

Zdaniem Wnioskodawcy regulacja art. 6 ust. 5 ustawy o PDOF odnosząca się do obiektywnych, normatywnych przesłanek uznania danej osoby za „samotnie wychowującą dzieci” stanowi wyraz celowego zabiegu ustawodawcy, jakim było zlikwidowanie mogących powstać niejasności przy prawnej ocenie konwencjonalnego rozumienia pojęcia „samotność”. Uznanie, że warunkiem rozstrzygającym o zastosowaniu preferencyjnego sposobu opodatkowania miałoby być nieostre i nacechowane dużą dozą subiektywnej oceny pojęcie „samotnego wychowywania”, w praktyce skutkowałoby tym, że przepis okazałby się martwy. Tylko bowiem w nielicznych przypadkach wychowaniem dziecka zajmuje się wyłącznie jeden rodzic. Wychowanie dziecka jest prawem i obowiązkiem obojga rodziców posiadających prawa rodzicielskie. Przepis art. 6 ust. 5 ustawy o PDOF nie nakłada żadnych dodatkowych warunków, które należy spełnić aby uzyskać status „osoby samotnie wychowującej dziecko”. Spełnienie dwóch z wymienionych w przepisie przesłanek podmiotowych (w stanie faktycznym – ojcostwo i cywilnoprawny status kawalera) jest wystarczające, aby w świetle cytowanych przepisów ustawy o PDOF skorzystać z prawa do preferencyjnego opodatkowania podatkiem dochodowym od osób fizycznych jako osoba samotnie wychowująca dziecko. Zdaniem Wnioskodawcy, ustawodawca konstruując art. 6 ust. 5 ustawy o PDOF położył nacisk na stan cywilny i formalne związki kobiety i mężczyzny, a nie na rzeczywiste relacje międzyludzkie, czemu dał wyraz w nie budzącym wątpliwości brzmieniu przepisu.

Stanowisko takie potwierdza Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z dnia 25 lutego 2009 r. (sygn. akt III SA/Wa 2498/08), cyt.: „Jak widać ustawodawca położył nacisk na stan cywilny i formalne związki kobiety i mężczyzny nie zaś na rzeczywiste relacje międzyludzkie. Gdyby tak było należałoby badać każdorazowo związki faktyczne – dzieci – rodzice – dziadkowie – rodzeństwo – przyjaźnie – koleżeństwa – związki nieformalne. A prawo podatkowe ma być czytelne i jasne dla każdego opodatkowującego się. Ponadto przepis powinien być tak skonstruowany, aby nie dawał podstaw do oszustw podatkowych, a więc tym bardziej, w przypadku tego podatku, przesłanki zwolnień podatkowych muszą być jednoznaczne.

(…) Sąd orzekający w tej sprawie uważa, że interpretacja przepisu musi być jemu najbliższa i nie zawierać elementów pozaprawnych. Stąd samoistność w znaczeniu potocznym to życie bez innej osoby, a samotny na tle art. 6 u.p.d.o.f. to matka lub ojciec danego dziecka bez męża lub żony. I tak to należy traktować, na tle tego podatku. Organy podatkowe tak jak i sądy nie mogą dokonywać nadinterpretacji przepisów nawet zasadnej społecznie”.

Podobnie argumentuje WSA w Warszawie w wyroku z 18.09.2007 r. (sygn. III SA/Wa 1133/07).

Naczelną zasadą prawa podatkowego jest nakaz stosowania interpretacji językowej w odniesieniu do przepisów nakładających na podatników szczególne obowiązki podatkowe lub przywileje podatkowe. Zadaniem dokonującego interpretacji jest właściwe ich „odkodowanie”, w pierwszej kolejności za pomocą wykładni językowej, której powszechnie przyznaje się pierwszeństwo przed innymi rodzajami wykładni.

Jak zauważył w cytowanym powyżej wyroku z 25.02.2009 r. WSA w Warszawie:

„W sytuacji, gdy dane pojęcie zostało zdefiniowane w ustawie, niedopuszczalne jest posługiwanie się przez organy podatkowe inną jego definicją, bądź też interpretowanie tej definicji w taki sposób, aby wywieść z niej dodatkowe warunki, które muszą zostać przez podatnika spełnione. Tak natomiast w niniejszej sprawie uczyniono stwierdzając, iż wspólne zamieszkiwanie z matką dzieci wyklucza możliwość uznania Skarżącego za osobę samotnie wychowującą dzieci. Taki wniosek nie wynika jednak z literalnego brzmienia definicji tej osoby zawarte w art. 6 ust. 5 u.p.d.o.f.”

Podobne stanowisko prezentowane jest przez doktrynę prawa podatkowego. Zdaniem prof. Ryszarda Mastalskiego, wykładnia językowa jest punktem wyjścia dla wszelkiej wykładni prawa, cyt.:„W państwie prawnym nie można bowiem dokonywać wykładni, która by była sprzeczna z tym sensem. Formuła słowna jest bowiem granicą wszelkiego dopuszczalnego sensu” (R. Mastalski Prawo podatkowe” Beck Warszawa 2000 r. s. 96 i in.).

Również Lech Morawski wskazuje na prymat wykładni językowej, cyt.: „Uzasadnienie dla tego rodzaju przyznania jej pierwszeństwa wydaje się oczywiste i nie budzące wątpliwości. Obywatele bowiem danego państwa, jeśli dane państwo mamy nazwać praworządnym, mają prawo polegać na tym, co ustawodawca powiedział w określonym tekście prawnym, a nie to co zamierzał powiedzieć lub też co powiedziałby, gdyby znał nowe okoliczności” (tak: L. Morawski „Wstęp do prawoznawstwa” TNOiK 1999 s. 169-173).

Podobne stanowisko prezentowane jest również w bogatym orzecznictwie sądowym:

*   wyrok NSA z dnia 27 listopada 1997 r. (sygn. akt SA/Ł 2682/95) cyt.: „przy stosowaniu przepisów podatkowych powinna mieć zastosowanie ścisła wykładnia językowa wynikająca z treści przepisów podatkowych”,

*   wyrok NSA z dnia 18 października 1995 r (sygn. III SA 509/34): „dokonywanie wykładni przepisu zupełnie wbrew jego treści jest oczywistym naruszaniem prawa (…) wykładnie posiłkowe znajdować mogą zastosowanie wówczas, gdy wykładnia językowa nie doprowadza interpretatora do jasnego znaczenia wykładanego przepisu”,

*   uchwała SN z dnia 11 czerwca 1996 r (sygn. III CZP 52/96 OSNC 1996/9 poz. 111), cyt.: „w drodze wykładni nie można uzupełniać ustawodawcy, a podstawy do ustalenia praw i obowiązków powinny wynikać wprost z ustawy”.

W przypadku zatem gdy przepis jednoznacznie formułuje daną normę postępowania, to zgodnie z zasadą interpretatio cessat in claris - tak należy dany przepis rozumieć (vide: S. Wronkowska, Z. Ziembiński „Teoria prawa” Poznań 1997 r. - s. 165, stanowisko potwierdzone uchwałą Trybunału Konstytucyjnego z dnia 6 lutego 1996 r. sygn. W 11/95).

Dopiero w sytuacji gdy przepis jest językowo niejednoznaczny – możliwe jest sięgnięcie do dalszych dyrektyw interpretacyjnych w celu wyjaśnienia zaistniałych wątpliwości. W kontekście powyższego należy stwierdzić, że:

*   w świetle wykładni językowej przepisu art. 6 ust. 5 ustawy o PDOF nie budzi wątpliwości że Wnioskodawca jako kawaler będący ojcem małoletniego dziecka spełnia wszystkie przesłanki pozwalające uznać go za „osobę samotnie wychowującą dziecko” w rozumieniu art. 6 ust. 5 ustawy o PDOF,

*   w przedmiotowej sytuacji spełnione są również pozostałe warunki umożliwiające prawo do skorzystania z preferencyjnej formy opodatkowania jako osoby samotnie wychowującej dziecko (do Wnioskodawcy nie mają zastosowania przepisy art. 30c ustawy o PDOF, ustawy o zryczałtowanym podatku dochodowym, ani też ustawy z dnia 24 sierpnia 2006 r. o podatku tonażowym, matka dziecka Wnioskodawcy nie korzysta z preferencyjnego opodatkowania przewidzianego dla osób samotnie wychowujących dzieci).

Na tle przedstawionego zdarzenia przyszłego stwierdzam co następuje:

Zgodnie z art. 6 ust. 4 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t. j. Dz. U. z 2010 r. Nr 51, poz. 307 ze zm.), od osób, o których mowa w art. 3 ust. 1, samotnie wychowującym w roku podatkowym dzieci:

1.  małoletnie,
2.  bez względu na ich wiek, które zgodnie z odrębnymi przepisami otrzymywały zasiłek (dodatek) pielęgnacyjny lub rentę socjalną,
3.  do ukończenia 25 roku życia uczące się w szkołach, o których mowa w przepisach o systemie oświaty, przepisach o szkolnictwie wyższym lub w przepisach regulujących system oświatowy lub szkolnictwo wyższe obowiązujących w innym niż Rzeczypospolita Polska państwie, jeżeli w roku podatkowym nie uzyskały dochodów podlegających opodatkowaniu na zasadach określonych w art. 27 lub art. 30b w łącznej wysokości przekraczającej kwotę stanowiącą iloraz kwoty zmniejszającej podatek oraz stawki podatku, określonych w pierwszym przedziale skali podatkowej, o której mowa w art. 27 ust. 1, z wyjątkiem renty rodzinnej

*   podatek może być określony, z zastrzeżeniem ust. 8, na wniosek wyrażony w rocznym zeznaniu podatkowym, w podwójnej wysokości podatku obliczonego od połowy dochodów osoby samotnie wychowującej dzieci, z uwzględnieniem art. 7, z tym że do sumy tych dochodów nie wlicza się dochodów (przychodów) opodatkowanych w sposób zryczałtowany na zasadach określonych w tej ustawie.

Stosownie do art. 6 ust. 5 ww. ustawy, za osobę samotnie wychowującą dzieci uważa się jednego z rodziców albo opiekuna prawnego, jeżeli osoba ta jest panną, kawalerem, wdową, wdowcem, rozwódką, rozwodnikiem albo osobą w stosunku do której orzeczono separację w rozumieniu odrębnych przepisów. Za osobę samotnie wychowującą dzieci uważa się również osobę pozostającą w związku małżeńskim, jeżeli jej małżonek został pozbawiony praw rodzicielskich albo odbywa karę pozbawienia wolności.

Zgodnie z art. 6 ust. 8 i 10 ww. ustawy, sposób opodatkowania, o którym mowa w ust. 2 i 4, nie ma zastosowania w sytuacji, gdy chociażby do jednego z małżonków, osoby samotnie wychowującej dzieci lub do jej dziecka mają zastosowanie przepisy art. 30c lub ustawy o zryczałtowanym podatku dochodowym lub ustawy z dnia 24 sierpnia 2006 r. o podatku tonażowym oraz w przypadku, gdy podatnik wniosek, wyrażony w zeznaniu podatkowym, określony w ust. 2 i 4, złoży po terminie, o którym mowa w art. 45 ust. 1 tejże ustawy.

Z powyższego wynika, że ustawodawca uzależnił prawo do skorzystania z preferencyjnych zasad obliczania podatku dochodowego dla osób samotnie wychowujących dzieci od spełnienia wszystkich warunków określonych w ww. przepisach. Jednym z tych warunków jest samotne wychowywanie w roku podatkowym dzieci (dziecka).

Wskazać należy, iż z istoty pojęcia „osoby samotnie wychowującej dziecko” wynika, że jest to osoba, która w określonej sytuacji, w określonym czasie zupełnie sama zajmuje się wychowywaniem dziecka. Natomiast „wychowywać” kogoś to – jak wynika z definicji słownikowej – „zapewnić osobie niedorosłej osiągnięcie rozwoju fizycznego, psychicznego, zapewnić opiekę istocie niedorosłej oraz doprowadzić ją do samodzielności” (Słownik Języka Polskiego PWN 1992 r.).

Z preferencyjnego sposobu opodatkowania przewidzianego dla osób samotnie wychowujących dzieci można skorzystać po spełnieniu łącznych kryteriów określonych przez ustawodawcę. Zacytowany wyżej art. 6 ust. 5 ustawy stanowi zarówno o cywilnoprawnym statusie osoby wychowującej dzieci, jak i o tym, że osoba ta musi faktycznie wychowywać dzieci samotnie, tj. bez wsparcia drugiego z rodziców. O samotnym wychowywaniu dziecka nie musi przesądzać orzeczenie sądowe o sprawowaniu władzy rodzicielskiej przez jedno z rodziców. Warunek taki jest decydujący tylko i wyłącznie w przypadku osób pozostających w związku małżeńskim. Natomiast w sytuacji, gdy żaden z rodziców nie jest pozbawiony władzy rodzicielskiej, a oboje są stanu wolnego, zarówno jeden jak i drugi może samotnie wychowywać dziecko. Przy czym prawo do omawianej preferencji będzie przysługiwało jedynie temu z rodziców (opiekunów prawnych), który faktycznie w roku podatkowym samotnie wychowywał dziecko, czyli sprawował nad nim stałą opiekę, zamieszkując z nim. Spełnienie tylko jednej przesłanki, tj. statusu cywilnego rodzica (opiekuna prawnego), o którym mowa w art. 6 ust. 5 ustawy, w sytuacji, gdy nie wiąże się z okolicznością samotnego wychowania dziecka, nie daje prawa do skorzystania z omawianego sposobu opodatkowania dochodów.

Podkreślenia wymaga, iż wprowadzenie do przepisów ustawowych regulacji dotyczącej preferencyjnego opodatkowania dochodów osoby samotnie wychowującej dzieci, miało na celu zrównanie tych osób w prawach korzystania z preferencji podatkowej z podatnikami pozostającymi w związku małżeńskim, mającymi prawo do łącznego opodatkowania swoich dochodów. Uznanie, że kryterium stanu cywilnego określone w art. 6 ust. 5 ustawy, jest wystarczającym do skorzystania z preferencji przez rodzica, który samotnym rodzicem może być jedynie z formalnego punktu widzenia, może prowadzić do zaprzeczenia powyższej zasadzie i stanowić pole do nadużyć. Przyjęcie takiej interpretacji mogłoby bowiem doprowadzić do sytuacji, w której obojgu rodzicom dziecka pozostającym w konkubinacie, razem mieszkającym i wychowującym wspólne dziecko, przysługiwałoby prawo do korzystania z preferencji wyłącznie z tej racji, że spełniają warunek dotyczący ich stanu cywilnego.

Z przedstawionego zdarzenia przyszłego wynika, iż Wnioskodawca jest kawalerem w rozumieniu przepisów prawa cywilnego. W grudniu 2009 r. przyszło na świat dziecko Wnioskodawcy ze związku pozamałżeńskiego. Wnioskodawca i matka dziecka posiadają pełnię praw rodzicielskich i wychowują dziecko wspólnie (we wspólnie prowadzonym gospodarstwie domowym). Wnioskodawca wraz z matką dziecka i dzieckiem zamieszkują razem pod jednym adresem. Matka dziecka nie korzysta z preferencyjnego opodatkowania jako osoba samotnie wychowująca dziecko. Wnioskodawca nie korzysta z preferencyjnych zasad opodatkowania stosownie do art. 30c ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, ustawy o zryczałtowanym podatku dochodowym od niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne oraz ustawy o podatku tonażowym.

Analizując powyżej przedstawione zdarzenie przyszłe stwierdzić należy, iż jako kawaler Wnioskodawca spełnia jeden z warunków wynikających z definicji zawartej w art. 6 ust. 5 ww. ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Spełnienie tego warunku jest jednak nie wystarczające do skorzystania z możliwości rozliczenia się z podatku dochodowego od osób fizycznych sposób przewidziany dla osoby samotnie wychowującej dziecko. Nie można uznać Wnioskodawcy za osobę samotnie wychowująca dziecko, ponieważ wychowaniem tego dziecka zajmuje się wspólnie z jego matką, z którą zamieszkuje (prowadzi wspólne gospodarstwo domowe). Ponadto z przedstawionego zdarzenia przyszłego wynika, że Wnioskodawca i matka dziecka posiadają pełnię praw rodzicielskich i wychowują dziecko wspólnie.

Zatem biorąc powyższe pod uwagę należy stwierdzić, iż Wnioskodawca nie może być uznany za osobę samotnie wychowującą dziecko, gdyż wychowaniem zajmuje się wspólnie z matką dziecka, z którą zamieszkuje pod jednym adresem. Tym samym Wnioskodawca nie może rozliczyć się z podatku dochodowego w sposób przewidziany dla osób samotnie wychowujących dzieci.

W odniesieniu natomiast do powołanych przez Wnioskodawcę orzeczeń sądowych, stwierdzić należy, iż zapadły one w indywidualnych sprawach i co do zasady wiążą stronę postępowania w konkretnej sprawie oraz nie stanowią źródła prawa i nie posiadają mocy formalnej wiążącej tak do podatników, jak i w stosunku do organów podatkowych.

Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dniu wydania interpretacji.

Jeżeli przedstawione we wniosku zdarzenie przyszłe będzie różniło się od zdarzenia przyszłego występującego w rzeczywistości, wówczas wydana interpretacja nie będzie chroniła Wnioskodawcy w zakresie dotyczącym rzeczywiście zaistniałego zdarzenia przyszłego.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie, ul. M. Curie – Skłodowskiej 40, 20-029 Lublin po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy).

Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Warszawie Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Płocku ul.1-ego Maja 10, 09-402 Płock.