Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0112-KDIL2-2.4011.677.2025.2.IM
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-10-22
Teza: Ograniczenie w wysokości opłat wynikających z umowy
leasingu; art. 23 ust. 1 pkt 47a ustawy o podatku
dochodowym od osób fizycznych.
Słowa kluczowe: koszt-koszty uzyskania przychodów
leasing
samochód-samochód osobowy
Zagadnienia: Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Koszty uzyskania przychodów.-Koszty uzyskania
przychodów.
Przepisy: [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 1-art. 5a-pkt 19a
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 4-art. 23-ust. 1-pkt 47a

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

18 sierpnia 2025 r. wpłynął Pana wniosek z 12 sierpnia 2025 r. o wydanie interpretacji
    indywidualnej. Uzupełnił go Pan pismem z 18 września 2025 r. (wpływ 22 września 2025 r.)
    – w odpowiedzi na wezwanie. Treść wniosku jest następująca:

    Opis stanu faktycznego
    Wnioskodawca jest polskim rezydentem podatkowym i prowadzi jednoosobową
    działalność gospodarczą pod firmą (...), zarejestrowaną w województwie (...), powiecie (...),
    miejscowości (...).
    Działalność gospodarcza została założona w dniu (...) 2014 r. W 2025 roku Wnioskodawca
    rozlicza się na zasadach podatku liniowego.
    Wnioskodawca:
    · nie jest podatnikiem podatku od towarów i usług (VAT),
    · prowadzi podatkową księgę przychodów i rozchodów,
    · opłaca zaliczki na podatek dochodowy miesięcznie,
    · nie prowadzi ewidencji przebiegu pojazdów,
    · nie złożył i nie zamierza składać informacji VAT-26 dotyczącej pojazdów
      wykorzystywanych wyłącznie do działalności gospodarczej.
    Zgodnie z wpisem w Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej (CEIDG)
    oraz stanem faktycznym przeważający rodzaj działalności Wnioskodawcy klasyfikuje się
    pod kodem PKD 86.90.B – Działalność pogotowia ratunkowego.
    Dodatkowe kody PKD prowadzonej działalności:
    · 49.41.Z – Transport drogowy towarów,
    · 53.20.Z – Pozostała działalność pocztowa i kurierska,
    · 85.59.B – Pozostałe pozaszkolne formy edukacji, gdzie indziej niesklasyfikowane,
    · 86.90.A – Działalność fizjoterapeutyczna,
    · 86.90.D – Działalność paramedyczna,
    · 86.90.E – Pozostała działalność w zakresie opieki zdrowotnej, gdzie indziej
      niesklasyfikowana.
    Działalność Wnioskodawcy polega przede wszystkim na świadczeniu usług medycznych w
    zakresie:
    · zabezpieczania imprez masowych i innych wydarzeń (m.in. rajdy, koncerty, wyścigi) w
      pomoc medyczną, na zlecenie fundacji, stowarzyszeń, jednostek samorządu
      terytorialnego oraz administracji rządowej,
    · transportu medycznego pacjentów (ze szpitala do domu, między szpitalami),
    · udzielania pomocy medycznej na miejscu zdarzenia,
    · transport materiałów biologicznych/narządów.
    Transport pacjentów realizowany jest na zlecenie m.in. szpitali oraz ubezpieczycieli, także
    osób prawnych.
    Działalność jest wykonywana jednoosobowo, jednakże w celu realizacji usług medycznych
    Wnioskodawca zawiera umowy cywilnoprawne z innymi ratownikami medycznymi
    prowadzącymi działalność gospodarczą w tym zakresie. Usługi świadczone są na
    terytorium całego kraju oraz, incydentalnie, również poza jego granicami.
    Wszyscy ratownicy, którzy mogą prowadzić karetki, spełniają następujące warunki
    wymagane odpowiednimi przepisami prawa:
        · ukończony stosowny wiek (21 lat),
        · prawo jazdy,

        · uzyskanie zaświadczenia lekarskiego o braku przeciwwskazań do wykonywania
        zawodu,
        · uzyskanie orzeczenia od psychologa o braku przeciwwskazań psychologicznych do
        kierowania pojazdem uprzywilejowanym,
        · ukończenie kursu na pojazdy uprzywilejowane, który organizują Ośrodki
        Doskonalenia Techniki Jazdy stopnia wyższego.
    Wnioskodawca posiada flotę 6 karetek pogotowia w pełni wyposażonych i oznakowanych
    zgodnie z obowiązującymi przepisami, niezbędnych do świadczenia usług medycznych.
    Liczba i wykaz wszystkich pojazdów wykorzystywanych w działalności gospodarczej:
    1. A (Karetka) – własność,
    2. B (Karetka) – własność,
    3. C (Karetka) – leasing,
    4. D (Karetka) – własność,
    5. E (Karetka) – leasing,
    6. F (Karetka) – własność,
    7. G – leasing (auto do transportu krwi, oznakowane z sygnałami),
    8. H – leasing,
    9. I – leasing,
    10. J – leasing,
    11. K – własność (quad do zabezpieczeń medycznych specjalnych).
    W praktyce wszystkie ww. pojazdy wykorzystywane jako karetki:
        · są odpowiednio oznakowane zgodnie z przepisami,
        · w dowodach rejestracyjnych widnieją jako „samochód specjalny – karetka
        sanitarna” lub „samochód specjalny – sanitarny”,
        · w dowodach rejestracyjnych pod pozycją J widnieje oznaczenie M1, tj. zgodnie z
        rozporządzeniem Ministra Infrastruktury z 31 sierpnia 2022 r. (Dz.U. z 2022 r.
        poz. 1849) w sprawie szczegółowych czynności organów w sprawach związanych
        z dopuszczeniem pojazdu do ruchu oraz wzorów dokumentów w tych sprawach
        (Dalej Rozporządzenie) oznacza samochód osobowy (zgodnie z rozporządzeniem
        są to karety (sedan), hatchback, kombi, coupe, kabriolet, wielozadaniowy, vat,
        terenowy) lub specjalny,
        · karetki spełniają cechy techniczne i jakościowe określone w Polskich Normach
        przenoszących europejskie normy zharmonizowane (PNEN 1789),
        · karetki posiadają stosowne zaświadczenie wydane przez stację kontroli pojazdów,
        które wskazuje, że są to pojazdy wielozadaniowe,
        · są wykorzystywane wyłącznie w działalności gospodarczej – nie są używane do
        celów prywatnych.
    Wnioskodawca planuje powiększyć liczbę karetek w swojej flocie w przyszłości.

## Dodatkowe informacje

o wyżej wskazanych samochodach:
        · Dopuszczalna masa całkowita pojazdu wynosi 3 500 kg.
        · Samochód przeznaczony jest do przewozu maksymalnie 4 osób zgodnie z danymi
        przedstawionymi w dowodzie rejestracyjnym.

        · Zmiany konstrukcyjne zostały wykonane przez podmiot zajmujący się
        profesjonalnymi usługami przerabiania samochodów na samochody
        specjalistyczne. Podmiot ten posiada wszelkie specjalistyczne zezwolenia celem
        ingerencji w stan techniczny samochodu. Z usług tego podmiotu korzystają
        zarówno podmioty prywatne, jak i państwowe, tj. szpitale i przychodnie. Podmiot
        dokonujący zmian konstrukcyjnych wydaje specjalny certyfikat, który potwierdza
        prawidłowość dokonanych zmian, aby pojazdy mogły być wykorzystywane do
        opisanych celów w niniejszych wniosku.
    Wartość nowej karetki, tj. samochodu specjalnego, przekracza kwotę 150 000 zł netto,
    szacowana jej wartość to kilkaset tysięcy złotych. Wartość ta jest uzależniona od modelu
    auta.
    Pojazdy wykorzystywane jako karetki pogotowia muszą spełniać szereg szczegółowych
    wymogów technicznych, formalnych oraz prawnych. Nie każdy podmiot może dowolnie
    nabyć pojazd, dokonać jego modyfikacji i rozpocząć działalność w charakterze zespołu
    ratownictwa medycznego. Przystosowanie pojazdu do funkcji karetki musi być dokonane
    przez wyspecjalizowany podmiot, posiadający odpowiednie uprawnienia i doświadczenie
    w zakresie konwersji pojazdów na cele medyczne.
    Wszystkie pojazdy wykorzystywane w działalności Wnioskodawcy jako karetki pogotowia
    są wyposażone zgodnie z przepisami Rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 3 stycznia
    2023 r. w sprawie oznaczenia systemu Państwowe Ratownictwo Medyczne oraz wymagań
    w zakresie umundurowania członków zespołów ratownictwa medycznego (Dz. U. poz.
    118). Karetki spełniają wszystkie przewidziane wymogi w zakresie oznakowania,
    wyposażenia oraz konfiguracji technicznej, niezbędnej do realizacji zadań z zakresu
    ratownictwa medycznego.
    Dodatkowo, w celu legalnego poruszania się pojazdów po drogach publicznych w
    charakterze pojazdów uprzywilejowanych, Wnioskodawca każdorazowo dla każdej karetki
    składał wniosek o wydanie indywidualnego zezwolenia na podstawie art. 53 ust. 1 pkt 12
    ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. – Prawo o ruchu drogowym. Zezwolenie to wydawane
    jest w formie decyzji administracyjnej przez Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji,
    po weryfikacji zgodności pojazdu z wymaganiami przewidzianymi dla samochodów
    specjalnych.
    Wszystkie karetki użytkowane przez Wnioskodawcę posiadają ważne decyzje
    administracyjne, uprawniające je do poruszania się po drogach publicznych jako pojazdy
    uprzywilejowane, zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa.
    Wnioskodawca pragnie również zaznaczyć, że w przeszłości występował już z wnioskiem o
    wydanie interpretacji indywidualnej w zakresie podatku dochodowego od osób fizycznych
    w podobnym obszarze działalności. Wniosek ten został rozpatrzony przez Dyrektora
    Krajowej Informacji Skarbowej, a interpretacja została wydana pod sygnaturą (...).
    Niemniej jednak, stan faktyczny przedstawiony w tamtym postępowaniu interpretacyjnym
    w istotny sposób odbiega od aktualnie przedstawionego stanu faktycznego.
    W szczególności wskazać należy, że obecnie opisany stan faktyczny obejmuje szereg
    istotnych okoliczności faktycznych i prawnych, które nie były ujęte we wcześniejszym
    wniosku. Dotyczy to przede wszystkim:
        · konieczności uzyskiwania indywidualnych zezwoleń na poruszanie się pojazdów
        uprzywilejowanych wydawanych w drodze decyzji administracyjnych przez
        Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji, na podstawie art. 53 ust. 1 pkt 12
        ustawy – Prawo o ruchu drogowym,
        · spełniania wymogów formalnych oraz technicznych wynikających z
        Rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 3 stycznia 2023 r. w sprawie oznaczenia
        systemu Państwowe Ratownictwo Medyczne oraz wymagań w zakresie
        umundurowania członków zespołów ratownictwa medycznego (Dz. U. poz. 118),

        · wyspecjalizowanego charakteru działalności Wnioskodawcy, który realizuje usługi
        medyczne przy wykorzystaniu odpowiednio przerobionych, oznakowanych i
        dopuszczonych do ruchu pojazdów specjalnych – karetek, spełniających
        wszystkie wymagania formalne oraz techniczne przewidziane dla podmiotów
        działających w ramach systemu ratownictwa medycznego.
    W związku z powyższym należy podkreślić, że aktualnie przedstawiony stan faktyczny nie
    pokrywa się ze stanem faktycznym będącym podstawą do wydania interpretacji
    indywidualnej o sygn. (...). Zawarte w poprzednim wniosku informacje nie odzwierciedlają
    w pełni charakteru prowadzonej działalności, obowiązków administracyjnych oraz
    przepisów prawa materialnego, których spełnienie jest warunkiem koniecznym do
    świadczenia usług przez Wnioskodawcę. W konsekwencji, tamta interpretacja nie może
    być uznana za wiążącą wobec Wnioskodawcy w niniejszej sprawie, a tym bardziej wobec
    organów podatkowych.
    Dodatkowo wnioskodawca otrzymał odpowiedź od organu podatkowego o numerze (...),
    jednak z uwagi na to, że stan faktyczny w poprzednim wniosku został podany w sposób
    niepełny (w momencie występowania z wnioskiem Wnioskodawca nie posiadał
    stosownego zaświadczenia), a jego uzupełnienie może wpłynąć na stanowisko organu
    interpretacyjnego. W praktyce, zgodnie informacją wskazaną w ww. interpretacji, zdaniem
    organu podatkowego, jeśli Wnioskodawca posiada stosowne zaświadczenie ze stacji
    kontroli pojazdów, iż Karetki są uznawane jako pojazdy wielozadaniowe, wówczas możliwe
    będzie uznania za koszt podatku wydatków poniesionych na nabycie karetki, niezależnie
    od limitu wskazanego w ustawie o PIT (150.000 zł). Tymczasem takie zaświadczenie
    Wnioskodawca uzyskał, lecz dopiero po dniu złożenia pierwotnego wniosku, więc w
    związku z tym, że w momencie składania poprzedniego wniosku takiego zaświadczenie nie
    było, wnioskodawca składa ponownie wniosek o wydanie interpretacji.
    Zgodnie z art. 14b § 3 Ordynacji podatkowej interpretacja indywidualna wydawana jest na
    podstawie opisanego przez Wnioskodawcę stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego.
    Jeżeli stan ten ulega zmianie lub nie był zgodny z rzeczywistością, interpretacja nie może
    wywoływać skutku ochronnego. Wnioskodawca, działając w dobrej wierze oraz w trosce o
    prawidłowe wypełnianie obowiązków podatkowych, wnosi niniejszy wniosek w oparciu o
    nowy, pełny i szczegółowo opisany stan faktyczny, który w sposób znaczący różni się od
    wcześniej przedstawionego. Tym samym, nie zachodzą przesłanki uniemożliwiające
    ponowne wystąpienie z wnioskiem o wydanie interpretacji indywidualnej w
    przedstawionym zakresie.
    Uzupełnienie
    Czy pisząc o pojazdach specjalnych, ma Pan na myśli pojazdy specjalne w rozumieniu art.
    5a pkt 19a lit. c ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych?
    Pisząc o pojazdach specjalnych, Wnioskodawca ma na myśli dane przedstawione w
    dokumentacji, jaką posiada m.in. w dowodzie rejestracyjnym.
    Czy w zakresie karetek wykorzystywanych przez Pana na podstawie umów leasingu,
    umowy te spełniają warunki określone w art. 23b ustawy o podatku dochodowym od osób
    fizycznych?
    Tak.
    W opisie sprawy wskazał Pan:
          (...) Wnioskodawca posiada stosowne zaświadczenie ze stacji kontroli pojazdów,
          iż Karetki są uznawane jako pojazdy wielozadaniowe (...)
    proszę o wyjaśnienie nieścisłości, dlaczego w wydanych zaświadczeniach są zapisy, że
    karetki to pojazdy wielozadaniowe, a nie pojazdy specjalne, skoro w dowodach
    rejestracyjnych widnieją jako „samochód specjalny – karetka sanitarna” lub „samochód
    specjalny – sanitarny”?

    Wszystkie wyżej wskazane informacje się zgadzają, Wnioskodawca posiada takie
    zaświadczenie, które zostało wydane przez stację kontroli pojazdów. Wnioskodawca
    rozumie, że stacja kontroli pojazdów na podstawie przepisów, które ich obowiązują,
    wydała taki dokument.

## Pytanie

Czy w przypadku samochodów będących samochodami specjalnymi (Karetki), które są
    wykorzystywane wyłącznie do działalności gospodarczej podatnika, nie znajduje
    zastosowania ograniczenie, o którym mowa w art. 23 ust. 1 pkt 47a ustawy o PIT,
    dotyczące zaliczania do kosztów uzyskania przychodów opłat leasingowych tylko do
    wysokości 150 000 zł wartości pojazdu?
    Pana stanowisko w sprawie
    W Pana ocenie – ograniczenie w wysokości opłat wynikających z umowy leasingu dotyczy
    samochodów osobowych niebędących samochodami specjalnymi. W związku z
    powyższym ograniczenie to nie dotyczy karetek.
    UZASADNIENIE
    Zgodnie z art. 5a pkt 19a ustawy o PIT Ilekroć w ustawie jest mowa o samochodzie
    osobowym –oznacza to pojazd samochodowy w rozumieniu przepisów o ruchu drogowym
    o dopuszczalnej masie całkowitej nieprzekraczającej 3,5 tony, konstrukcyjnie
    przeznaczony do przewozu nie więcej niż 9 osób łącznie z kierowcą, z wyjątkiem:
    a) pojazdu samochodowego mającego jeden rząd siedzeń, który oddzielony jest od części
      przeznaczonej do przewozu ładunków ścianą lub trwałą przegrodą:
      – klasyfikowanego na podstawie przepisów o ruchu drogowym do podrodzaju:
        wielozadaniowy, van lub
      – z otwartą częścią przeznaczoną do przewozu ładunków,
    b) pojazdu samochodowego, który posiada kabinę kierowcy z jednym rzędem siedzeń i
      nadwozie przeznaczone do przewozu ładunków jako konstrukcyjnie oddzielne
      elementy pojazdu,
    c) pojazdu specjalnego, jeżeli z dokumentów wydanych zgodnie z przepisami o ruchu
      drogowym wynika, że dany pojazd jest pojazdem specjalnym, i jeżeli spełnione są
      również warunki zawarte w odrębnych przepisach, określone dla następujących
      przeznaczeń:
      – agregat elektryczny/spawalniczy,
      – do prac wiertniczych,
      – koparka, koparko-spycharka,
      – ładowarka,
      – podnośnik do prac konserwacyjno-montażowych,
      – żuraw samochodowy,
    d) pojazdu samochodowego określonego w przepisach wydanych na podstawie art. 86a
      ust. 16 ustawy o podatku od towarów i usług.
    Z kolei zgodnie z art. 5b ustawy o PIT Spełnienie wymagań dla pojazdów samochodowych
    określonych w:
    1) art. 5a pkt 19a lit. a i b stwierdza się na podstawie dodatkowego badania technicznego
      przeprowadzonego przez okręgową stację kontroli pojazdów, potwierdzonego
      zaświadczeniem wydanym przez tę stację, oraz dowodu rejestracyjnego pojazdu
      zawierającego odpowiednią adnotację o spełnieniu tych wymagań;

    2) art. 5a pkt 19a lit. c stwierdza się na podstawie dokumentów wydanych zgodnie z
      przepisami o ruchu drogowym.
    Z przepisów art. 5a pkt 19a oraz art. 5b ustawy o PIT wynika, że za samochód osobowy w
    rozumieniu ustawy uznaje się pojazd samochodowy, który: (1) ma dopuszczalną masę
    całkowitą nieprzekraczającą 3,5 tony oraz (2) jest konstrukcyjnie przeznaczony do
    przewozu nie więcej niż 9 osób łącznie z kierowcą.
    Niemniej jednak ustawodawca przewidział wyjątki – pojazdy, które mimo spełniania
    powyższych parametrów, mają określoną konstrukcję lub specjalistyczne przeznaczenie
    (np. pojazdy z jednym rzędem siedzeń i oddzieloną przestrzenią ładunkową, pojazdy z
    nadwoziem do przewozu ładunków), nie są uznawane za samochody osobowe, pod
    warunkiem że spełniają szczegółowe warunki techniczne oraz posiadają odpowiednią
    dokumentację potwierdzającą ich status. W przypadku pojazdów specjalnych
    wystarczające jest, aby ich przeznaczenie i klasyfikacja wynikały z dokumentów wydanych
    zgodnie z przepisami o ruchu drogowym. Takie pojazdy, mimo że formalnie mogą spełniać
    ogólne warunki (masa, liczba miejsc), nie są traktowane jako samochody osobowe w
    rozumieniu ustawy o PIT, ponieważ nie spełniają wszystkich kryteriów wskazanych w
    definicji ustawowej, z uwagi na ich specjalistyczne przeznaczenia lub wielozadaniowość.
    Należy zauważyć, że przepis wprost odwołuje się do ustawy oraz tym samym również
    Rozporządzenia, które rozróżniają pojęcia takie jak „samochód osobowy” oraz „samochód
    specjalistyczny”. Skoro zatem przepis odsyła do innego aktu prawnego, należy stosować
    definicje w nim zawarte w innym przypadku odesłanie do tych przepisów nie miałoby
    logicznego sensu.
    Zgodnie z przedstawionymi informacjami w stanie faktycznym Wnioskodawca
    wykorzystuje w swojej działalności gospodarczej samochody sanitarne (karetki), które,
    zgodnie z przepisami prawa o ruchu drogowym, tj. na podstawie art. 76 ust. 1 pkt 3
    ustawy o ruchu drogowym oraz Rozporządzenia, a także zgodnie z załącznikiem nr 6
    tabela nr 3 Rozporządzenia, zostały sklasyfikowane jako pojazdy specjalne, posiadające
    kod 521. Ich status znajduje również potwierdzenie w dowodach rejestracyjnych, w
    których widnieje adnotacja „samochód specjalny – karetka sanitarna” lub „samochód
    specjalny – sanitarny”.
    Podsumowując w tym kontekście, mimo że karetka formalnie może spełniać ogólne
    kryteria ustawy o PIT (dopuszczalna masa i liczba miejsc), jej specjalistyczne przeznaczenie
    i klasyfikacja jako pojazd specjalny wykluczają jej uznanie za samochód osobowy w
    rozumieniu przepisów podatkowych. Pojazdy takie jak karetki, które są przeznaczone do
    wykonywania określonych funkcji ratunkowych, nie mieszczą się w definicji pojazdu
    osobowego zgodnie z ustawą o PIT, mimo iż spełniają techniczne wymagania dotyczące
    masy i liczby pasażerów.
    Gdyby organ uznał powyższą argumentację za błędną (z czym się Wnioskodawca nie
    zgadza), to dodatkowo, zgodnie z tabelą nr 1 Rozporządzenia oraz danymi z dowodu
    rejestracyjnego, przy przyjętej kategorii homologacji M1, w ocenie Wnioskodawcy, karetkę
    należy zakwalifikować jako pojazd wielozadaniowy. Zgodnie z treścią tabeli nr 1 i kategorii
    homologacji M1 możliwymi wariantami są:
    • Kareta (sedan),
    • Hatchback,
    • Kombi,
    • Coupe,
    • Kabriolet,
    • Wielozadaniowy,
    • Van,

    • Terenowy.
    Powyższe również potwierdza zaświadczenie ze stacji kontroli pojazdów, iż Karetka to
    pojazd wielozadaniowy.
    Zatem, zgodnie z powyższym, karetka w postaci samochodów, takich jak np. A, powinna
    zostać zakwalifikowana jako pojazd wielozadaniowy, służący m.in. do ratowania życia i
    przewozu osób chorych/poszkodowanych co ma m.in. znaczenie w kontekście analizy art.
    5a pkt 19a lit. a ustawy o PIT i spełnienia tamtejszych przesłanek.
    Należy również zauważyć, że zgodnie z interpretacją podatkową z dnia 31 lipca 2025 roku
    sygnatura (...), organ podatkowy wprost wskazał:
      Dodatkowo podkreślić należy, że zgodnie z art. 5d ustawy o podatku dochodowym
      od osób fizycznych, aby stwierdzić, że pojazd samochodowy można sklasyfikować
      jako wielozadaniowy lub van, wymagane jest przeprowadzenie przez okręgową
      stację kontroli pojazdów dodatkowego badania technicznego, potwierdzonego
      zaświadczeniem wydanym przez tę stację. Natomiast, jak Pan doprecyzował w opisie
      sprawy, zgodnie z zaświadczeniem wydanym przez stację kontroli pojazdów, karetki
      spełniają definicję samochodu specjalnego, sanitarnego (nie są zatem
      zakwalifikowane jako pojazdy wielozadaniowe, służące m.in. do ratowania życia i
      przewozu osób chorych/poszkodowanych lub jako van).
    W związku z powyższym Wnioskodawca pozyskał takie zaświadczenie.
    Podsumowując, jeżeli dokumentacja potwierdza, że pojazdy (Karetki) są pojazdami
    wielozadaniowymi, to zgodnie z definicją zawartą w art. 5a pkt 19a lit. a ustawy o PIT, nie
    są one uznawane za samochody osobowe w rozumieniu przepisów podatkowych.
    Powyższe potwierdza R. Kowalski [w:] PIT. Komentarz do wybranych przepisów, LEX/el.
    2020, art. 5(d). Konieczność posiadania odpowiedniego wpisu w dowodzie rejestracyjnym,
    celem wykazania spełnienia warunków, o których mowa w art. 5a pkt 19a u.p.d.o.f.,
    została wyraźnie uregulowana w przepisach rangi ustawowej. Wprawdzie ustawodawca
    nie wskazuje wprost, kiedy taka adnotacja powinna zostać dokonana, jednakowoż wnioski
    wykładni celowościowej oraz systemowej prowadzą do konstatacji, że stosowana
    adnotacja powinna być dokonana przed dokonaniem odpisu amortyzacyjnego, ponieważ
    podatnik jest uprawniony do dokonania tej operacji dopiero po spełnieniu wszystkich
    ustawowych jej warunków, wśród których jest między innymi posiadanie w dowodzie
    rejestracyjnym odpowiedniej adnotacji o spełnieniu tych wymagań.
    Natomiast zgodnie z art. 22 ust. 1 ustawy o PIT przez koszty uzyskania przychodów należy
    rozumieć wszelkie koszty, które zostały poniesione w celu osiągnięcia przychodów lub
    zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych
    w art. 23.
    Z kolei zgodnie z art. 23 ust. 1 pkt. 47a ustawy o PIT dotyczących samochodu osobowego
    opłat wynikających z umowy leasingu, o której mowa w art. 23a pkt 1, umowy najmu,
    dzierżawy lub innej umowy o podobnym charakterze, z wyjątkiem opłat z tytułu składek
    na ubezpieczenie samochodu osobowego, w wysokości przekraczającej ich część ustaloną
    w takiej proporcji, w jakiej kwota 150 000 zł pozostaje do wartości samochodu osobowego
    będącego przedmiotem tej umowy.
    W świetle powyższego za koszty uzyskania przychodów uznaje się wszelkie wydatki
    poniesione w związku z prowadzoną działalnością gospodarczą, które są celowe,
    racjonalne oraz gospodarczo uzasadnione, a także odpowiednio udokumentowane.
    Warunkiem koniecznym jest, aby wydatki te miały na celu osiągnięcie, zabezpieczenie lub
    zachowanie źródła przychodów. Z tej ogólnej zasady wyłączone są jednak wydatki
    wskazane w art. 23 ust. 1 ustawy o PIT, które stanowią tzw. koszty niemożliwe do
    odliczenia.

    Koszty ponoszone w celu zachowania źródła przychodów to wydatki, których poniesienie
    ma na celu zapewnienie ciągłości generowania przychodów z danego źródła oraz
    utrzymanie jego funkcjonowania. Z kolei kosztami mającymi na celu zabezpieczenie źródła
    przychodów są nakłady poniesione na ochronę istniejącego źródła przychodów w sposób
    umożliwiający jego dalsze, bezpieczne działanie. Kluczową cechą tych wydatków jest ich
    konieczność poniesienia w celu zapobieżenia utracie źródła przychodów w przyszłości.
    W ocenie Wnioskodawcy wydatki poniesione na zakup karetek (opłat za leasing) stanowią
    koszty uzyskania przychodów, ponieważ są bezpośrednio związane z prowadzoną
    działalnością gospodarczą. Zakup i użytkowanie ambulansów jest niezbędne do osiągania
    przychodów oraz zapewnienia ciągłości i bezpieczeństwa świadczonych usług. Wydatki te
    mają zatem charakter celowy, gospodarczo uzasadniony oraz racjonalny, biorąc pod
    uwagę specyfikę działalności Wnioskodawcy.
    Niemniej jednak, ustawodawca wprowadził pewne ograniczenia dotyczące samochodów
    osobowych, które wpływają na sposób ich rozliczania przez przedsiębiorców. Zgodnie z
    obowiązującymi przepisami, przedsiębiorca ma możliwość zaliczenia wydatków (opłat za
    leasing) związanych z samochodem osobowym do kosztów uzyskania przychodu,
    jednakże w tym przypadku obowiązuje limit ich wartości, który może zostać uwzględniony
    w kosztach.
    Zgodnie z ustawą o podatku dochodowym od osób fizycznych przedsiębiorca może
    zaliczyć do kosztów uzyskania przychodu opłaty leasingowe samochodu osobowego,
    których wartość nie przekracza kwoty 150 000 zł. W przypadku poniesienia opłat za
    leasing pojazdu o wartości wyższej niż 150 000 zł, przedsiębiorca może odliczyć jedynie
    część tej kwoty, ograniczoną do wspomnianych 150 000 zł.
    Oznacza to, że jeśli wartość opłat leasingowych samochodu osobowego przekroczy tę
    kwotę, przedsiębiorca nie będzie mógł w pełni uwzględnić całej opłaty w kosztach
    uzyskania przychodu, a jedynie kwotę do 150 000 zł. Przepisy te mają na celu
    kontrolowanie wydatków związanych z użytkowaniem luksusowych pojazdów w ramach
    działalności gospodarczej oraz ograniczenie możliwości odliczeń w przypadku
    samochodów o wysokiej wartości, które mogą służyć również celom prywatnym.
    Warto jednak zauważyć, że wyżej wspomniane przepisy odnoszą się jedynie do
    samochodów osobowych, które zostały zdefiniowane w art. 5a pkt 19 ustawy o PIT.
    Zgodnie z tą definicją samochody osobowe muszą spełniać określone kryteria dotyczące
    przeznaczenia pojazdu oraz jego konstrukcji. W związku z tym wszelkie kwestie związane z
    opodatkowaniem użytkowania takich pojazdów powinny być analizowane w kontekście tej
    definicji.
    Jeżeli pojazd używany przez podatnika nie spełnia warunków określonych w art. 5a pkt 19
    ustawy o PIT, nie będzie traktowany jako samochód osobowy w rozumieniu przepisów
    podatkowych. Oznacza to, że jego kwalifikacja podatkowa może być inna, co wpływa na
    sposób jego rozliczania w kontekście kosztów uzyskania przychodu oraz ewentualne
    obowiązki podatkowe związane z jego użytkowaniem.
    W przypadku pojazdów specjalnych, takich jak karetki, które zgodnie z danymi zawartymi
    w dowodzie rejestracyjnym są klasyfikowane jako pojazdy specjalne, limit 150 000 zł nie
    ma zastosowania. Ograniczenie to dotyczy bowiem jedynie samochodów osobowych,
    zgodnie z definicją zawartą w art. 5a pkt 19 ustawy o PIT. W związku z tym zakup i
    użytkowanie karetek, jako pojazdów specjalnych, nie podlega temu limitowi, co oznacza,
    że pełna wartość wydatków związanych z opłatami leasingowymi może być uznana za
    koszty uzyskania przychodu.
    Powyższe potwierdza P. Małecki, M. Mazurkiewicz [w:] P. Małecki, M. Mazurkiewicz, CIT.
    Komentarz. Podatki i rachunkowość, wyd. XV, Warszawa 2024, art. 16. Pojęcie samochodu
    osobowego zdefiniowano w art. 7 uchylonej już ustawy z 15.04.2011 r. o zmianie ustawy o
    rachunkowości oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. Nr 102, poz. 585 ze zm.), a od

    1.01.2014 r. w art. 4a pkt 9a u.p.d.o.p. (zob. komentarz do art. 4a). Ograniczenie nie
    dotyczy samochodów innych niż osobowe.
    Należy również podkreślić, że stanowisko Wnioskodawcy jest zbieżne ze stanowiskiem
    organów podatkowych, przykładowo pismo z dnia 4.12.2019 r., wydane przez: Dyrektor
    Krajowej Informacji Skarbowej, 0111-KDIB2-1.4010.461.2019.1.AP:
      Jak wskazano we wniosku Wnioskodawca do prowadzonej działalności wykorzystuje
      samochody sanitarne – ambulanse (karetki), sklasyfikowane na podstawie przepisów
      o ruchu drogowym jako specjalne o kodzie 521. W dowodzie rejestracyjnym znajduje
      się adnotacja, że jest to samochód specjalny – sanitarny.
      Odnosząc się zatem do wątpliwości Wnioskodawcy w zakresie poprawnej kwalifikacji
      karetki jako samochodu specjalnego stwierdzić należy, że jeżeli z dokumentów
      wydanych zgodnie z przepisami o ruchu drogowym wynika, że samochody nabyte
      przez Wnioskodawcę są pojazdami specjalnymi, to w świetle powołanej powyżej
      definicji zawartej w art. 4a pkt 9a ustawy o CIT, nie stanowią one samochodów
      osobowych. W takim przypadku kwalifikacja karetki jako samochodu specjalnego jest
      prawidłowa.
      Z uwagi na powyższe stwierdzić należy, że skoro wskazane we wniosku samochody
      nie są samochodami osobowymi, to ograniczenie dotyczące amortyzacji
      samochodów, o którym mowa w art. 16 ust. 1 pkt 4 ustawy o CIT, nie znajduje
      zastosowania.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawił Pan we wniosku, jest nieprawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 22 ust. 1 ustawy z 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób
    fizycznych (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 163 ze zm.):
      Kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów
      lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów
      wymienionych w art. 23.
    Zasady opodatkowania stron umowy leasingu, reguluje rozdział 4a ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych.
    Zgodnie z art. 23a pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Ilekroć w rozdziale jest mowa o umowie leasingu – rozumie się przez to umowę
      nazwaną w kodeksie cywilnym, a także każdą inną umowę, na mocy której jedna ze
      stron, zwana dalej „finansującym”, oddaje do odpłatnego używania albo używania i
      pobierania pożytków na warunkach określonych w ustawie drugiej stronie, zwanej
      dalej „korzystającym”, podlegające amortyzacji środki trwałe lub wartości
      niematerialne i prawne, a także grunty oraz prawo wieczystego użytkowania gruntów.
    Z kolei art. 23a pkt 2 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych stanowi, że:
      Ilekroć w rozdziale jest mowa o podstawowym okresie umowy leasingu – rozumie się
      przez to czas oznaczony, na jaki została zawarta ta umowa, z wyłączeniem czasu, na
      który może być przedłużona lub skrócona; w przypadku zmiany strony lub stron tej
      umowy podstawowy okres umowy uważa się za zachowany, jeżeli inne
      postanowienia umowy nie uległy zmianie.
    Jak stanowi art. 23b ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Opłaty ustalone w umowie leasingu, ponoszone przez korzystającego w
      podstawowym okresie umowy z tytułu używania środków trwałych oraz wartości

      niematerialnych i prawnych stanowią przychód finansującego i odpowiednio w
      przypadku, o którym mowa w pkt 1, koszt uzyskania przychodów korzystającego, z
      zastrzeżeniem ust. 2 i 3, jeżeli:
      1) umowa leasingu, w przypadku gdy korzystającym nie jest osoba wymieniona w pkt
        2, została zawarta na czas oznaczony, stanowiący co najmniej 40% normatywnego
        okresu amortyzacji, jeżeli przedmiotem umowy leasingu są podlegające odpisom
        amortyzacyjnym rzeczy ruchome lub wartości niematerialne i prawne, albo została
        zawarta na okres co najmniej 5 lat, jeżeli jej przedmiotem są podlegające odpisom
        amortyzacyjnym nieruchomości;
      2) umowa leasingu, w przypadku gdy korzystającym jest osoba fizyczna
        nieprowadząca działalności gospodarczej, została zawarta na czas oznaczony;
      3) suma ustalonych opłat w umowie leasingu, o której mowa w pkt 1 lub 2,
        pomniejszona o należny podatek od towarów i usług, odpowiada co najmniej
        wartości początkowej środków trwałych lub wartości niematerialnych i prawnych,
        a w przypadku zawarcia przez finansującego następnej umowy leasingu środka
        trwałego lub wartości niematerialnej i prawnej będących uprzednio przedmiotem
        takiej umowy odpowiada co najmniej jego wartości rynkowej z dnia zawarcia
        następnej umowy leasingu; przepis art. 19 stosuje się odpowiednio.
    Z tych przepisów wynika zatem, że – co do zasady – jeżeli umowa leasingu spełnia
    określone w art. 23b ust. 1 pkt 1 i 3 oraz ust. 2 ww. ustawy warunki, to wówczas
    ponoszone przez leasingobiorcę (korzystającego – prowadzącego pozarolniczą działalność
    gospodarczą) w związku z tą umową wydatki w podstawowym okresie, z tytułu używania
    przedmiotu leasingu, mogą stanowić koszty uzyskania przychodów.
    Jak stanowi art. 23 ust. 1 pkt 47a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Nie uważa się za koszty uzyskania przychodów dotyczących samochodu osobowego
      opłat wynikających z umowy leasingu, o której mowa w art. 23a pkt 1, umowy najmu,
      dzierżawy lub innej umowy o podobnym charakterze, z wyjątkiem opłat z tytułu
      składek na ubezpieczenie samochodu osobowego, w wysokości przekraczającej ich
      część ustaloną w takiej proporcji, w jakiej kwota 150 000 zł pozostaje do wartości
      samochodu osobowego będącego przedmiotem tej umowy.
    Przepisy te rozciągają limit rozliczania wydatków na korzystanie z samochodu osobowego
    na umowy leasingu operacyjnego, umowy najmu, dzierżawy lub inne umowy o podobnym
    charakterze. Limit ten koresponduje z (podwyższonym) limitem stosowanym przy
    dokonywaniu odpisów amortyzacyjnych od nabytego samochodu i ustalany jest proporcją
    wartości samochodu będącego przedmiotem umowy leasingu i kwoty 150 000 zł.
    Z przepisu tego wynika zatem, że nie stanowią kosztów uzyskania przychodów dotyczące
    samochodu osobowego opłaty wynikające z umów leasingu w wysokości przekraczającej
    ich część ustaloną w takiej proporcji, w jakiej kwota 150 000 zł pozostaje do wartości
    samochodu osobowego będącego przedmiotem tej umowy.
    Limit ten ma zastosowanie do tej części opłaty, która stanowi spłatę wartości samochodu
    osobowego – części kapitałowej raty leasingowej.
    W myśl art. 23 ust. 5a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Poniesione wydatki, o których mowa w ust. 1 pkt 46 i 46a, oraz kwota, o której mowa
      w ust. 1 pkt 47a, obejmują także podatek od towarów i usług, który zgodnie z
      przepisami o podatku od towarów i usług nie stanowi podatku naliczonego, oraz
      naliczony podatek od towarów i usług, w tej części, w jakiej zgodnie z przepisami o
      podatku od towarów i usług podatnikowi nie przysługuje obniżenie kwoty lub zwrot
      różnicy podatku od towarów i usług.
    Zgodnie z art. 23 ust. 5c ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:

      W przypadku samochodu osobowego oddanego do używania na podstawie umowy
      leasingu, o której mowa w art. 23a pkt 1, ograniczenie, o którym mowa w ust. 1 pkt
      47a, stosuje się do tej części opłaty, która stanowi spłatę wartości samochodu
      osobowego.
    Co ważne w kontekście Pana sprawy, powołany przepis art. 23 ust. 1 pkt 47a ustawy o
    podatku dochodowym od osób fizycznych odnosi się do samochodu osobowego. Zatem
    kluczowe jest ustalenie, czy wykorzystywane w Pana działalności pojazdy są samochodami
    osobowymi, czy też innymi niż osobowe.
    Zgodnie z art. 5a pkt 19a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Ilekroć w ustawie jest mowa o samochodzie osobowym – oznacza to pojazd
      samochodowy w rozumieniu przepisów o ruchu drogowym o dopuszczalnej masie
      całkowitej nieprzekraczającej 3,5 tony, konstrukcyjnie przeznaczony do przewozu nie
      więcej niż 9 osób łącznie z kierowcą, z wyjątkiem:
      a) pojazdu samochodowego mającego jeden rząd siedzeń, który oddzielony jest od
      części przeznaczonej do przewozu ładunków ścianą lub trwałą przegrodą:
      – klasyfikowanego na podstawie przepisów o ruchu drogowym do podrodzaju:
      wielozadaniowy, van lub
      – z otwartą częścią przeznaczoną do przewozu ładunków,
      b) pojazdu samochodowego, który posiada kabinę kierowcy z jednym rzędem
      siedzeń i nadwozie przeznaczone do przewozu ładunków jako konstrukcyjnie
      oddzielne elementy pojazdu,
      c) pojazdu specjalnego, jeżeli z dokumentów wydanych zgodnie z przepisami o ruchu
      drogowym wynika, że dany pojazd jest pojazdem specjalnym, i jeżeli spełnione są
      również warunki zawarte w odrębnych przepisach, określone dla następujących
      przeznaczeń:
      – agregat elektryczny/spawalniczy,
      – do prac wiertniczych,
      – koparka, koparko-spycharka,
      – ładowarka,
      – podnośnik do prac konserwacyjno-montażowych,
      – żuraw samochodowy,
      d) pojazdu samochodowego określonego w przepisach wydanych na podstawie art.
      86a ust. 16 ustawy o podatku od towarów i usług.
    Zgodnie z art. 5d ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Spełnienie wymagań dla pojazdów samochodowych określonych w:
      1) art. 5a pkt 19a lit. a i b stwierdza się na podstawie dodatkowego badania
        technicznego przeprowadzonego przez okręgową stację kontroli pojazdów,
        potwierdzonego zaświadczeniem wydanym przez tę stację, oraz dowodu
        rejestracyjnego pojazdu zawierającego odpowiednią adnotację o spełnieniu tych
        wymagań;
      2) art. 5a pkt 19a lit. c stwierdza się na podstawie dokumentów wydanych zgodnie z
        przepisami o ruchu drogowym.
    Tym samym, ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych w art. 5a pkt 19a zawiera
    definicję legalną (na użytek tej ustawy) samochodu osobowego. W przepisie tym
    ustawodawca wyjaśnił, kiedy dany pojazd na potrzeby tej ustawy jest uznawany za
    samochód osobowy. Wskazał także na wyjątki – sytuacje, w których samochód może być

    uznany za pojazd wielozadaniowy lub specjalny i nie stanowi wtedy samochodu
    osobowego.
    Zatem, skoro ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych zawiera definicję legalną
    samochodu osobowego, która wyjaśnia, kiedy dany pojazd może zostać uznany za
    specjalny lub wielozadaniowy, to nie ma możliwości odniesienia się do regulacji zawartych
    w odrębnych ustawach (np. w ustawie o ruchu drogowym lub Rozporządzeniu Ministra
    Infrastruktury w sprawie szczegółowych czynności organów w sprawach związanych z
    dopuszczeniem pojazdu do ruchu oraz wzorów dokumentów w tych sprawach).
    W kontekście postawionego przez Pana problemu zwracam uwagę na art. 5a pkt 19a lit. c
    ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, w której ustawodawca wskazuje, jakie
    warunki musi spełnić pojazd specjalny, aby nie zostać zakwalifikowanym jako samochód
    osobowy i tym samym nie korzystać m.in. z ograniczeń dotyczących zaliczenia do kosztów
    uzyskania przychodów na podstawie art. 23 ust. 1 pkt 47a tej ustawy.
    W świetle brzmienia art. 5a pkt 19a lit. c ustawy o podatku dochodowym od osób
    fizycznych wymienione warunki powinny być zrealizowane jednocześnie, o czym świadczy
    spójnik „i”.
    Oznacza to, że pojazdem specjalnym w rozumieniu tej regulacji będzie wyłącznie pojazd o
    przeznaczeniu określonym w jednym z tiret, spełniający wymagania zawarte we
    właściwych przepisach, a także (jednocześnie) w przypadku którego status „pojazdu
    specjalnego” potwierdza stosowna dokumentacja wydana zgodnie z przepisami o ruchu
    drogowym.
    Stąd na podstawie ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych dla przyznania
    danemu pojazdowi przymiotu „pojazdu specjalnego” konieczne jest nie tylko wykazanie
    się wymaganymi dokumentami określonymi w przepisach o ruchu drogowym, ale także
    jednoczesne zakwalifikowanie pojazdu pod jedno z przeznaczeń wymienionych w
    przepisie art. 5a pkt 19a lit. c ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.
    Natomiast w odniesieniu do przepisu art. 5a pkt 19a lit. a tiret pierwsze podkreślam, że
    aby stwierdzić, że mamy do czynienia z samochodem wielozadaniowym, podatnik musi
    posiadać potwierdzające ten fakt zaświadczenie z okręgowej stacji kontroli pojazdów
    (wydane prze tę stację na podstawie dodatkowego badania technicznego) oraz dowód
    rejestracyjny pojazdu zawierający stosowną adnotację.
    Z okoliczności sprawy wynika, że prowadzi Pan działalność gospodarczą w zakresie
    działalności pogotowania ratunkowego (transport medyczny). Posiada Pan flotę w pełni
    wyposażonych karetek pogotowia.
    Wszystkie pojazdy wykorzystywane jako karetki:
        · są odpowiednio oznakowane zgodnie z przepisami,
        · w dowodach rejestracyjnych widnieją jako „samochód specjalny – karetka
        sanitarna” lub „samochód specjalny – sanitarny”,
        · w dowodach rejestracyjnych pod pozycją J widnieje oznaczenie M1, tj. zgodnie z
        rozporządzeniem Ministra Infrastruktury z 31 sierpnia 2022 r. (Dz.U. z 2022 r.
        poz. 1849) w sprawie szczegółowych czynności organów w sprawach związanych
        z dopuszczeniem pojazdu do ruchu oraz wzorów dokumentów w tych sprawach
        (Dalej Rozporządzenie) oznacza samochód osobowy (zgodnie z rozporządzeniem
        są to karety (sedan), hatchback, kombi, coupe, kabriolet, wielozadaniowy, vat,
        terenowy) lub specjalny,
        · karetki spełniają cechy techniczne i jakościowe określone w Polskich Normach
        przenoszących europejskie normy zharmonizowane (PNEN 1789),
        · karetki posiadają stosowne zaświadczenie wydane przez stację kontroli pojazdów,
        które wskazuje, że są to pojazdy wielozadaniowe,

        · są wykorzystywane wyłącznie w działalności gospodarczej – nie są używane do
        celów prywatnych.
    Dodatkowe informacje o wyżej wskazanych samochodach:
        · dopuszczalna masa całkowita pojazdu wynosi 3 500 kg,
        · samochód przeznaczony jest do przewozu maksymalnie 4 osób zgodnie z danymi
        przedstawionymi w dowodzie rejestracyjnym,
        · zmiany konstrukcyjne zostały wykonane przez podmiot zajmujący się
        profesjonalnymi usługami przerabiania samochodów na samochody
        specjalistyczne; podmiot ten posiada wszelkie specjalistyczne zezwolenia celem
        ingerencji w stan techniczny samochodu; podmiot dokonujący zmian
        konstrukcyjnych wydaje specjalny certyfikat, który potwierdza prawidłowość
        dokonanych zmian, aby pojazdy mogły być wykorzystywane do opisanych celów.
    Wartość nowej karetki, tj. samochodu specjalnego, przekracza kwotę 150 000 zł netto,
    szacowana jej wartość to kilkaset tysięcy złotych. Wartość ta jest uzależniona od modelu
    auta.
    Na podstawie przedstawionego opisu stanu faktycznego oraz analizy ww. przepisów
    pojazdy, o których mowa we wniosku, należy uznać za samochody osobowe, zgodnie z
    wyżej przytoczoną definicją, zawartą art. 5a pkt 19a ustawy o podatku dochodowym od
    osób fizycznych.
    Nie można zatem uznać ich za samochody specjalne, ponieważ w art. 5a pkt 19a lit. c
    ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych ustawodawca nie przewidział takiego
    przeznaczenia dla karetki.
    Dodatkowo podkreślam, że wskazane przez Pana karetki nie mogą być uznawane także za
    samochody wielozadaniowe. Jak Pan doprecyzował w opisie sprawy, posiada Pan
    zaświadczenie z okręgowej stacji kontroli pojazdów, jednak w dowodach rejestracyjnych
    pojazdy te widnieją jako „samochód specjalny – karetka sanitarna” lub „samochód
    specjalny – sanitarny”.
    Skoro wskazane w Pana wniosku pojazdy są samochodami osobowymi, to jest Pan
    zobowiązany do stosowania limitu 150 000 zł, o którym mowa w art. 23 ust. 1 pkt 47a
    ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, przy zaliczaniu opłat leasingowych w
    koszty podatkowe.
    Podsumowanie: w przypadku samochodów, które nie są samochodami specjalnymi lub
    wielozadaniowymi (Karetki), które są wykorzystywane wyłącznie do Pana działalności
    gospodarczej, znajduje zastosowanie ograniczenie, o którym mowa w art. 23 ust. 1 pkt
    47a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, dotyczące zaliczania do kosztów
    uzyskania przychodów opłat leasingowych tylko do wysokości 150 000 zł wartości pojazdu.
    Dodatkowe informacje
    Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Pan przedstawił, i stanu prawnego, który
    obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia.
    W odniesieniu do powołanych przez Pana interpretacji stwierdzam, że zapadły one w
    indywidualnych sprawach i nie są wiążące dla organu wydającego tę interpretację.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    · Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy
      z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.).
      Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pana sytuacja będzie zgodna
      (tożsama) z opisem stanu faktycznego i zastosuje się Pan do interpretacji.
    · Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
      z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    · Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pan prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu
    Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z
    dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U.
    z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
    · w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
    · w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP
      (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.