Interpretacja indywidualna
Sygnatura: IBPBII/1/436-349/14/MZ
Organ: Dyrektor Izby Skarbowej w Katowicach
Data wydania: 2015-02-10
Teza: Czy darowizna przedsiębiorstwa na rzecz obdarowanej będzie podlegała opodatkowaniu podatkiem od czynności cywilnoprawnych?
Słowa kluczowe: ciężar; czynności-czynności cywilnoprawne; dług; obowiązek-obowiązek podatkowy; podatek-podatek od czynności cywilnoprawnych; przedsiębiorstwa
Przepisy: [PCC] Ustawa o podatku od czynności cywilnoprawnych-Rozdział 1-art. 1; [PCC] Ustawa o podatku od czynności cywilnoprawnych-Rozdział 1-art. 1a

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA

Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2012 r., poz. 749, z późn. zm.) oraz § 5 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz.U. Nr 112, poz. 770, z późn. zm.) – Dyrektor Izby Skarbowej w Katowicach, działający w imieniu Ministra Finansów, stwierdza, że stanowisko Wnioskodawczyni, przedstawione we wniosku z 31 października 2014 r. (data wpływu do Biura – 10 listopada 2014 r.), uzupełnionym 30 stycznia 2015 r., o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku od czynności cywilnoprawnych w zakresie skutków podatkowych umowy darowizny przedsiębiorstwa – **jest prawidłowe.**

UZASADNIENIE

W dniu 10 listopada 2014 r. wpłynął do Biura ww. wniosek o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku od czynności cywilnoprawnych w zakresie skutków podatkowych umowy darowizny przedsiębiorstwa.

Z uwagi na fakt, że wniosek nie spełniał wymogów formalnych, w piśmie z 15 stycznia 2015 r. znak: IBPB II/1/436-349/14/MZ wezwano do jego uzupełnienia. Wniosek uzupełniono 30 stycznia 2015 r.

W przedmiotowym wniosku zostało przedstawione następujące zdarzenie przyszłe:

Wnioskodawczyni jest podatnikiem podatku dochodowego od osób fizycznych mającym miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczpospolitej Polskiej.

Mąż Wnioskodawczyni prowadzi jednoosobową działalność gospodarczą (dalej: „Darczyńca”). W skład przedsiębiorstwa Darczyńcy wchodzi szereg składników majątkowych, w szczególności środki trwałe (w tym nieruchomości), wartości niematerialne i prawne, wierzytelności oraz inne aktywa majątkowe (dalej: „Przedsiębiorstwo”). W związku z prowadzeniem Przedsiębiorstwa, Darczyńcę obciążają zobowiązania (długi) wobec kontrahentów związane z prowadzoną działalnością gospodarczą.

W celu umożliwienia dalszego rozwoju Przedsiębiorstwa oraz jego sukcesji, planowana jest restrukturyzacja polegająca na przekazaniu Przedsiębiorstwa w formie darowizny do majątku nowoutworzonej spółki cywilnej, której wspólnikami będą: Wnioskodawczyni oraz najbliżsi krewni Wnioskodawczyni (dalej łącznie z Wnioskodawczynią: „Obdarowani”). Przeniesienie Przedsiębiorstwa nastąpi na podstawie umowy darowizny sporządzonej w formie aktu notarialnego.

Obdarowani, jako nabywcy Przedsiębiorstwa w rozumieniu art. 1 ustawy Kodeks cywilny, staną się solidarnie odpowiedzialni z Darczyńcą za zobowiązania (długi) związane z prowadzeniem otrzymanego Przedsiębiorstwa. Umowa darowizny nie będzie zawierać zapisów o przejęciu przez Obdarowanych zobowiązań (długów) Darczyńcy związanych z prowadzeniem Przedsiębiorstwa.

W uzupełnieniu wniosku wskazano, że:

1.Przedmiotowa darowizna Przedsiębiorstwa opisana we wniosku nie będzie wiązać się z przejęciem przez Wnioskodawczynię (Obdarowaną) ciężarów darczyńcy związanych z prowadzeniem Przedsiębiorstwa.

Tym samym Wnioskodawczyni pragnie podkreślić, że w związku z darowizną będącą przedmiotem wniosku nie dojdzie do przejęcia przez Wnioskodawczynię jakichkolwiek zobowiązań, długów oraz ciężarów związanych z prowadzeniem Przedsiębiorstwa.

2.W związku z otrzymaną darowizną opisaną we wniosku nie nastąpi zmiana umowy istniejącej spółki cywilnej, tzn. z opisaną darowizną nie będzie wiązało się podwyższenie wkładu Wnioskodawczyni w spółce.

Darowizna zostanie dokonana bezpośrednio do majątku spółki i nie będzie miała wpływu na wysokość wkładów wniesionych do spółki przez wspólników w momencie zawarcia umowy spółki. Innymi słowy, Przedsiębiorstwo nie zostanie wniesione drogą aportu przez wspólników do spółki, lecz zostanie przekazane przez Darczyńcę bezpośrednio do majątku spółki cywilnej.

W związku z powyższym zadano następujące pytanie:

Czy darowizna Przedsiębiorstwa na rzecz Obdarowanych będzie podlegała opodatkowaniu podatkiem od czynności cywilnoprawnych?

W ocenie Wnioskodawczyni darowizna Przedsiębiorstwa na rzecz Obdarowanych nie będzie podlegała opodatkowaniu podatkiem od czynności cywilnoprawnych.

Uzasadniając swoje stanowisko Wnioskodawczyni powołała art. 1 ust. 1 pkt 1 lit. d) ustawy o podatku od czynności cywilnoprawnych, zgodnie z którym opodatkowaniu podatkiem od czynności cywilnoprawnych podlegają umowy darowizny – w części dotyczącej przejęcia przez obdarowanego długów i ciężarów albo zobowiązań darczyńcy.

Z kolei zgodnie z art. 4 Kodeksu cywilnego, nabywca przedsiębiorstwa lub gospodarstwa rolnego jest odpowiedzialny solidarnie ze zbywcą za jego zobowiązania związane z prowadzeniem przedsiębiorstwa lub gospodarstwa, chyba że w chwili nabycia nie wiedział o tych zobowiązaniach, mimo zachowania należytej staranności. Odpowiedzialność nabywcy ogranicza się do wartości nabytego przedsiębiorstwa lub gospodarstwa według stanu w chwili nabycia, a według cen w chwili zaspokojenia wierzyciela. Odpowiedzialności tej nie można bez zgody wierzyciela wyłączyć ani ograniczyć.

Natomiast zgodnie z art. 519 § 1 Kodeksu cywilnego, osoba trzecia może wstąpić na miejsce dłużnika, który zostaje z długu zwolniony (przejęcie długu). Przejęcie długu może nastąpić:

1.  przez umowę między wierzycielem a osobą trzecią za zgodą dłużnika; oświadczenie dłużnika może być złożone którejkolwiek ze stron;
2.  przez umowę między dłużnikiem a osobą trzecią za zgodą wierzyciela; oświadczenie wierzyciela może być złożone którejkolwiek ze stron; jest ono bezskuteczne, jeżeli wierzyciel nie wiedział, że osoba przejmująca dług jest niewypłacalna.

Wnioskodawczyni podkreśla, że jak wynika z przedstawionego opisu zdarzenia przyszłego, w wyniku zawarcia umowy darowizny Przedsiębiorstwa do majątku wspólników spółki cywilnej, dojdzie do powstania solidarnej odpowiedzialności Darczyńcy oraz Obdarowanych (wspólników spółki cywilnej) za zobowiązania związane z prowadzeniem Przedsiębiorstwa.

W ocenie Wnioskodawczyni w powyższej sytuacji nie dojdzie natomiast do przejęcia przez Obdarowanych zobowiązań (długów) Darczyńcy w rozumieniu art. 519 § 1 Kodeksu cywilnego. Wskutek nabycia Przedsiębiorstwa powstanie jedynie solidarna odpowiedzialność za zobowiązania (długi) Darczyńcy związane z prowadzeniem przedsiębiorstwa. Z mocy prawa dojdzie zatem do przystąpienia Obdarowanych do długów Darczyńcy (nastąpi tzw. kumulacja długu), nie nastąpi jednakże przejęcie zobowiązań (długów) skutkujące zwolnieniem Darczyńcy z długów związanych z prowadzeniem Przedsiębiorstwa.

W ocenie Wnioskodawczyni, „przejecie długu” oraz „przystąpienie do długu” stanowią na gruncie prawa cywilnego dwie odrębne instytucje prawne. O ile bowiem istotą przejęcia długu jest wejście przez przejmującego dłużnika w miejsce dotychczasowego dłużnika, który tym samym zostaje zwolniony z długu (art. 519 Kodeksu cywilnego), to przy przystąpieniu do długu wierzyciel zyskuje kolejnego dłużnika, od którego może żądać zapłaty bez zwolnienia z długu dotychczasowego dłużnika. W konsekwencji, warunkiem przystąpienia do długu nie jest wymóg wyrażenia przez wierzyciela zgody w formie pisemnej.

Wnioskodawczyni pragnie zauważyć, że na gruncie prawa cywilnego czynność prawna dotycząca zbycia przedsiębiorstwa nie jest równoznaczna z przeniesieniem na nabywcę zobowiązań tego przedsiębiorstwa. Zgodnie bowiem z art. 1 Kodeksu cywilnego, zobowiązania (długi) związane z prowadzeniem przedsiębiorstwa nie wchodzą do jego składników. W związku z powyższym, zgodnie z art. 2 Kodeksu cywilnego transakcja zbycia przedsiębiorstwa nie będzie dotyczyć jego zobowiązań (długów). Jeżeli wolą stron jest objęcie czynnością prawną zbycia przedsiębiorstwa również zobowiązań, to konieczne jest zawarcie dodatkowej umowy, przy spełnieniu warunków jej zawarcia przewidzianych w art. 519 i następnych Kodeksu cywilnego. Powyższe znajduje potwierdzenie w orzecznictwie sądów powszechnych.

Wnioskodawczyni zaznacza, że w konsekwencji, w wyniku darowizny Przedsiębiorstwa, przejęciu odpowiedzialności za jego zobowiązania przez Obdarowanych nie będzie towarzyszyć zwolnienie Darczyńcy od odpowiedzialności za te długi. Wierzyciele w takiej sytuacji będą mogli domagać się zapłaty zarówno od Darczyńcy, jak również od Obdarowanych.

Wnioskodawczyni pragnie zauważyć, że przejęcie zobowiązań Przedsiębiorstwa byłoby możliwe przy zawarciu określonego postanowienia w umowie darowizny oraz po uzyskaniu zgody wierzycieli, co jednak w przedstawionym zdarzeniu przyszłym nie będzie miało miejsca.

Wnioskodawczyni pragnie zauważyć, że art. 1 ust. 1 pkt 1 ustawy o podatku od czynności cywilnoprawnych zawiera zamknięty katalog czynności cywilnoprawnych podlegających opodatkowaniu podatkiem od czynności cywilnoprawnych. Jak wskazuje się w interpretacjach organów podatkowych, czynności cywilnoprawne, które nie zostały wymienione w powyższym unormowaniu w sposób wyraźny, nie podlegają opodatkowaniu omawianym podatkiem. Jednocześnie, zgodnie z art. 1 ust. 1 pkt 1 lit. d), obowiązek podatkowy w odniesieniu do umowy darowizny powstaje wyłącznie w przypadku przejęcia przez obdarowanych długów oraz ciężarów a także zobowiązań darczyńcy i jedynie w odniesieniu do tej części. Powyższy przepis odnosi się zatem w sposób wyraźny do czynności prawnej przejęcia długu w rozumieniu art. 519 i następnych Kodeksu cywilnego.

W konsekwencji, w ocenie Wnioskodawczyni z uwagi na to, iż w wyniku umowy darowizny Przedsiębiorstwa do majątku wspólników spółki cywilnej nie dojdzie do przejęcia przez Obdarowanych zobowiązań (długów) Darczyńcy, darowizna Przedsiębiorstwa nie będzie wiązać się z powstaniem obowiązku podatkowego na gruncie podatku do czynności cywilnoprawnych.

Na potwierdzenie swojego stanowiska Wnioskodawczyni przytoczyła fragmenty kilku interpretacji indywidualnych oraz przytoczyła fragment wyroku Sądu Najwyższego z 23 marca 2007 r. sygn. akt V CSK 518/06 oraz fragment wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z 31 października 2013 r. sygn. akt I SA/Bk 234/13.

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawczyni w sprawie oceny prawnej przedstawionego zdarzenia przyszłego uznaje się za prawidłowe.

Przepis art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 9 września 2000 r. o podatku od czynności cywilnoprawnych (Dz.U. z 2010 r., Nr 101, poz. 649, z późn. zm.) zawiera zamknięty katalog czynności podlegających opodatkowaniu tym podatkiem. Zgodnie z art. 1 ust. 1 pkt 1 ww. ustawy podatkowi temu podlegają następujące czynności cywilnoprawne:

*   umowy sprzedaży oraz zamiany rzeczy i praw majątkowych,
*   umowy pożyczki pieniędzy lub rzeczy oznaczonych tylko co do gatunku,
*   umowy darowizny – w części dotyczącej przejęcia przez obdarowanego długów i ciężarów albo zobowiązań darczyńcy,
*   umowy dożywocia,
*   umowy o dział spadku oraz umowy o zniesienie współwłasności – w części dotyczącej spłat lub dopłat,
*   ustanowienie hipoteki,
*   ustanowienie odpłatnego użytkowania, w tym nieprawidłowego, oraz odpłatnej służebności,
*   umowy depozytu nieprawidłowego,
*   umowy spółki.

Podatkowi od czynności cywilnoprawnych podlegają też zmiany ww. umów, jeżeli powodują one podwyższenie podstawy opodatkowania podatkiem od czynności cywilnoprawnych oraz orzeczenia sądów, w tym również polubownych, oraz ugody, jeżeli wywołują one takie same skutki prawne (art. 1 ust. 1 pkt 2 i 3 ww. ustawy).

Ustawodawca wprowadził zasadę enumeratywnego określenia czynności podlegających opodatkowaniu podatkiem od czynności cywilnoprawnych.

Ustawa o podatku od czynności cywilnoprawnych nie zawiera pojęcia „darowizna”, dlatego też należy w tym zakresie odwołać się do odpowiednich przepisów ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (Dz.U. z 2014 r., poz. 121, z późn. zm.). Na podstawie art. 888 § 1 tej ustawy przez umowę darowizny darczyńca zobowiązuje się do bezpłatnego świadczenia na rzecz obdarowanego kosztem swego majątku. Istotną więc cechą darowizny jest jej bezpłatny charakter. Oznacza to, że druga strona umowy nie zobowiązuje się do jakiegokolwiek świadczenia w zamian za uczynioną darowiznę. Przedmiotem darowizny mogą być rzeczy oraz zbywalne prawa majątkowe. Umowa darowizny ma charakter umowy jednostronnej i zobowiązującej, do zawarcia której dochodzi z chwilą złożenia przez darczyńcę oświadczenia woli. Jednak, do zawarcia umowy darowizny, podobnie jak każdej innej umowy, niezbędne jest zgodne oświadczenie woli wyrażone przez obie strony umowy. Umowa darowizny dochodzi bowiem do skutku z chwilą złożenia oświadczenia woli przez obdarowanego o przyjęciu darowizny. Formą zastrzeżoną przez Kodeks cywilny dla umowy darowizny jest forma aktu notarialnego. Niezachowanie tej formy nie powoduje nieważności umowy, jeżeli obdarowany darowiznę przyjął. Należy podkreślić, że ustawodawca nie wymaga żadnej szczególnej formy oświadczenia obdarowanego o przyjęciu darowizny. Nie dotyczy to jednak sytuacji, gdy ze względu na przedmiot darowizny wymagana jest szczególna forma dla oświadczeń obu stron. Nie stanowią darowizny przysporzenia w wypadkach, gdy zobowiązanie do bezpłatnego świadczenia wynika z umowy uregulowanej innymi przepisami Kodeksu cywilnego.

Jak z powyższych przepisów wynika zawarcie umowy darowizny podlega przepisom ustawy o podatku od czynności cywilnoprawnych w części dotyczącej przejęcia przez obdarowanego długów i ciężarów albo zobowiązań darczyńcy.

Zgodnie z art. 4 pkt 3 ustawy o podatku od czynności cywilnoprawnych obowiązek podatkowy, z zastrzeżeniem art. 5, ciąży przy umowie darowizny – na obdarowanym.

W myśl art. 6 ust. 1 pkt 3 ww. ustawy podstawę opodatkowania stanowi w tym przypadku wartość długów i ciężarów albo zobowiązań przejętych przez obdarowanego.

Podatkowi od czynności cywilnoprawnych podlega zatem umowa darowizny, o ile następuje przejęcie przez obdarowanego długów i ciężarów albo zobowiązań darczyńcy oraz przejęcie to następuje w umowie darowizny. Należy przy tym zauważyć, że elementem przedmiotowo istotnym umowy darowizny nie jest przejęcie długów, ciężarów i zobowiązań darczyńcy. Stąd też należy przyjąć, że długi, ciężary i zobowiązania przejęte przez obdarowanego podlegają opodatkowaniu podatkiem od czynności cywilnoprawnych, gdy pozostają w związku funkcjonalnym z przedmiotem darowizny i które w związku z dokonaną darowizną obciążają obdarowanego.

Tym samym w sytuacji, gdy umowa darowizny nie wiąże się z przejęciem przez obdarowanego długów i ciężarów albo zobowiązań osoby darującej, to taka umowa darowizny nie będzie podlegała opodatkowaniu podatkiem od czynności cywilnoprawnych.

Z wniosku wynika, że mąż Wnioskodawczyni prowadzi jednoosobową działalność gospodarczą. W celu umożliwienia dalszego rozwoju Przedsiębiorstwa oraz jego sukcesji, planowana jest restrukturyzacja polegająca na przekazaniu Przedsiębiorstwa w formie darowizny do majątku nowoutworzonej spółki cywilnej, której wspólnikami będą: Wnioskodawczyni oraz najbliżsi krewni Wnioskodawczyni („Obdarowani”). Przeniesienie Przedsiębiorstwa nastąpi na podstawie umowy darowizny sporządzonej w formie aktu notarialnego. W związku z przedmiotową darowizną nie dojdzie do przejęcia przez Wnioskodawczynię jakichkolwiek zobowiązań, długów oraz ciężarów związanych z prowadzeniem Przedsiębiorstwa.

W związku z otrzymaną darowizną nie nastąpi zmiana umowy istniejącej spółki cywilnej, tzn. z opisaną darowizną nie będzie wiązało się podwyższenie wkładu Wnioskodawczyni w spółce. Darowizna zostanie dokonana bezpośrednio do majątku spółki i nie będzie miała wpływu na wysokość wkładów wniesionych do spółki przez wspólników w momencie zawarcia umowy spółki. Innymi słowy, Przedsiębiorstwo nie zostanie wniesione drogą aportu przez wspólników do spółki, lecz zostanie przekazane przez Darczyńcę bezpośrednio do majątku spółki cywilnej.

Zgodnie z art. 1 powołanego powyżej Kodeksu cywilnego przedsiębiorstwo jest zorganizowanym zespołem składników niematerialnych i materialnych przeznaczonym do prowadzenia działalności gospodarczej. Obejmuje ono w szczególności:

1.oznaczenie indywidualizujące przedsiębiorstwo lub jego wyodrębnione części (nazwa przedsiębiorstwa);

2.własność nieruchomości lub ruchomości, w tym urządzeń, materiałów, towarów i wyrobów, oraz inne prawa rzeczowe do nieruchomości lub ruchomości;

3.prawa wynikające z umów najmu i dzierżawy nieruchomości lub ruchomości oraz prawa do korzystania z nieruchomości lub ruchomości wynikające z innych stosunków prawnych;

4.wierzytelności, prawa z papierów wartościowych i środki pieniężne;

5.koncesje, licencje i zezwolenia;

6.patenty i inne prawa własności przemysłowej;

7.majątkowe prawa autorskie i majątkowe prawa pokrewne;

8.tajemnice przedsiębiorstwa;

9.księgi i dokumenty związane z prowadzeniem działalności gospodarczej.

Czynność prawna mająca za przedmiot przedsiębiorstwo obejmuje wszystko, co wchodzi w skład przedsiębiorstwa, chyba że co innego wynika z treści czynności prawnej albo z przepisów szczególnych (art. 2 Kodeksu cywilnego).

Z kolei zgodnie z art. 4 ww. Kodeksu cywilnego nabywca przedsiębiorstwa lub gospodarstwa rolnego jest odpowiedzialny solidarnie ze zbywcą za jego zobowiązania związane z prowadzeniem przedsiębiorstwa lub gospodarstwa, chyba że w chwili nabycia nie wiedział o tych zobowiązaniach, mimo zachowania należytej staranności. Odpowiedzialność nabywcy ogranicza się do wartości nabytego przedsiębiorstwa lub gospodarstwa według stanu z chwili nabycia, a według cen w chwili zaspokojenia wierzyciela. Odpowiedzialności tej nie można bez zgody wierzyciela wyłączyć ani ograniczyć.

Ostatnio wymieniony przepis statuuje solidarną odpowiedzialność zbywcy i nabywcy przedsiębiorstwa w celu ustanowienia szczególnej ochrony dla wierzycieli, której nie może wyłączyć porozumienie między zbywcą a nabywcą przedsiębiorstwa.

Natomiast na mocy art. 519 cyt. Kodeksu cywilnego, osoba trzecia może wstąpić na miejsce dłużnika, który zostaje z długu zwolniony (przejęcie długu).

Przejęcie długu zachodzi, gdy wskutek jakiegokolwiek zdarzenia prawnego dochodzi do wstąpienia osoby trzeciej w miejsce dłużnika i zwolnienie dotychczasowego dłużnika z długu. Przedmiotem przejęcia długu może być dług wynikający z zobowiązania solidarnego i przejmującym dług jednego z dłużników solidarnych może być zarówno osoba trzecia względem stron zobowiązania, jak i również inny dłużnik solidarny.

Oznacza to, że nabywca przedsiębiorstwa w drodze darowizny może przejąć dług dłużnika solidarnego, jakim jest zbywca przedsiębiorstwa. W przypadku przejęcia długu przez nabywcę przedsiębiorstwa powstanie obowiązek podatkowy w podatku od czynności cywilnoprawnych, zgodnie z powołanymi powyżej przepisami ustawy o podatku od czynności cywilnoprawnych.

Należy ponadto zaakcentować, że co do zasady strony mają swobodę w określeniu, jakie elementy tworzące pojęcie przedsiębiorstwa objąć przedmiotem czynności prawnej, w tym wypadku umowy darowizny. Niemniej istnieje pewne niezbędne minimum składników, które należy ustalić w każdym indywidualnym przypadku pod względem możliwości prowadzenia działalności gospodarczej.

Zobowiązania związane z takim przedsiębiorstwem nie stanowią istotnego elementu definicji przedsiębiorstwa wyrażonej w ww. art. 1 Kodeksu cywilnego. Stąd zobowiązania mogą być ujęte w zespole składników określających przedsiębiorstwo lub mogą zostać z niego wyłączone, przy czym nie powoduje to pozbawienia wydzielonego kompleksu majątkowego możliwości uznawania go za przedsiębiorstwo.

Skoro zatem w wyniku umowy darowizny Przedsiębiorstwa na rzecz Wnioskodawczyni, Wnioskodawczyni nie przejmie jako obdarowana długów i ciężarów albo zobowiązań Darczyńcy, to w takim przypadku nie powstanie obowiązek podatkowy na gruncie ustawy o podatku od czynności cywilnoprawnych. Tym samym, Wnioskodawczyni nie będzie zobowiązana do zapłaty podatku od czynności cywilnoprawnych.

Wobec powyższego stanowisko Wnioskodawczyni należało uznać za prawidłowe.

Niniejsza interpretacja stosownie do art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej, który stanowi, że minister właściwy do spraw finansów publicznych, na wniosek zainteresowanego, wydaje, w jego indywidualnej sprawie, interpretację przepisów prawa podatkowego (interpretację indywidualną), została wydana wyłącznie dla Wnioskodawczyni. W zakresie skutków podatkowych wynikających dla innych – niż Wnioskodawczyni – obdarowanych wydano odrębne rozstrzygnięcie.

Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego przedstawionego przez Wnioskodawczynię i stanu prawnego obowiązującego w dniu wydania interpretacji.

Odnosząc się do powołanych we wniosku interpretacji indywidualnych wskazać należy, że rozstrzygnięcia w nich zawarte nie są wiążące dla Organu. Interpretacje organów podatkowych dotyczą tylko konkretnych, indywidualnych spraw podatników, osadzonych w określonym stanie faktycznym lub zdarzeniu przyszłym i tylko w tych sprawach rozstrzygnięcia w każdej z nich zawarte są wiążące.

Natomiast odnosząc się do przywołanych przez Wnioskodawczynię wyroków Sądów należy wskazać, że źródłem prawa są przepisy a nie orzecznictwo. Podkreślić należy, że wyroki stanowią cenny dorobek w wykładni prawa ale jako takie nie mogą stanowić podstawy do rozstrzygnięcia w zakresie analizowanego przepisu.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, ul. Rakowicka 10, 31-511 Kraków po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz.U. z 2012 r., poz. 270, z późn. zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy).

Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Katowicach Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Bielsku-Białej, ul. Traugutta 2a, 43-300 Bielsko-Biała.