Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0114-KDIP1-3.4012.790.2025.2.PRM
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-11-14
Teza: Brak opodatkowania podatkiem VAT sprzedaży wydzielonych
działek.
Słowa kluczowe: grunty-dostawa gruntu
podatnik-podatnik podatku od towarów i usług
sprzedaż-sprzedaż działek
Zagadnienia: Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II. Zakres
opodatkowania-Rozdział 1. Przepisy ogólne -Czynności
podlegające opodatkowaniu
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II. Zakres
opodatkowania-Rozdział 2. Dostawa towarów i
świadczenie usług -Dostawa towarów
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III. Podatnicy,
płatnicy i przedstawiciele podatkowi-Rozdział 1.
Podatnicy i płatnicy-Działalność gospodarcza
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III. Podatnicy,
płatnicy i przedstawiciele podatkowi-Rozdział 1.
Podatnicy i płatnicy-Podatnicy
1
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II-
Rozdział 1-art. 5-ust. 1-pkt 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II-
Rozdział 2-art. 7.-ust. 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III-
Rozdział 1-art. 15-ust. 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III-
Rozdział 1-art. 15-ust. 2

## Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

Szanowna Pani,
    stwierdzam, że Pani stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego
    zdarzenia przyszłego w podatku od towarów i usług jest prawidłowe.

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

9 października 2025 r. wpłynął Pani wniosek z 8 października 2025 r. o wydanie
    interpretacji indywidualnej dotyczący opodatkowania podatkiem VAT sprzedaży
    wydzielonych działek. Uzupełniła go Pani pismem z 24 października 2025 r. (wpływ 28
    października 2025 r.) - w odpowiedzi na wezwanie.
    Treść wniosku jest następująca:

## Opis zdarzenia przyszłego

Nie prowadzi Pani działalności gospodarczej w zakresie obrotu nieruchomościami ani
    pozarolniczej działalności gospodarczej. Wraz z mężem prowadzi Pani gospodarstwo
    rolne, które stanowi źródło utrzymania. Nie ustanowili Państwo rozdzielności majątkowej.
    Nieruchomości, których dotyczy wniosek nabyła Pani wraz z mężem w drodze darowizny 9
    maja 2012 r. (akt notarialny Rep. nr (...)). Mąż jedną całą działkę nabył jako kawaler w
    drodze darowizny 24 marca 2003 r. (akt notarialny Rep. A nr (...)).
    Od momentu nabycia działki stanowią Pani majątek osobisty i były użytkowane wyłącznie
    na cele prywatne. Te działki są obsadzone sadem jabłoniowym i wiśniowym, z którego
    czerpie Pani korzyści jako rolnik - uprawia Pani owoce i uzyskuje z tego tytułu dochód
    typowo rolniczy, sprzedając płoty rolne.
    Jest Pani rolnikiem ryczałtowym w rozumieniu art. 2 pkt 19 oraz art. 43 ust. 1 pkt 3 ustawy
    z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług. W związku z tym rozlicza Pani
    sprzedaż produktów rolnych na zasadach ryczałtu VAT i nie jest Pani czynnym
    podatnikiem podatku VAT.
    Obecnie mieszka Pani w ponad 100-letnim domu, który ze względu na bardzo zły stan
    techniczny oraz niespełnienie aktualnych warunków sanitarnych nie nadaje się do
    dalszego użytkowania jako miejsce zamieszkania dla Pani rodziny. Ta trudna sytuacja
    życiowa zmusiła Panią do podjęcia decyzji o budowie nowego domu jednorodzinnego.
    Wraz z mężem podjęła Pani decyzję o wydzieleniu 13stu działek z części gospodarstwa.
    Wydzielone działki są niezabudowane i nieuzbrojone. Uzyskali Państwo dla nich warunki
    zabudowy.
    Dodatkowo do sprzedaży części działek skłonił Panią fakt, że potencjalni nabywcy sami
    zgłosili się do Pani z propozycją zakupu - nie prowadziła Pani działań marketingowych, nie
    zamieszczała Pani ogłoszeń ani nie korzystała Pani z pośredników w obrocie
    nieruchomościami.
    Planuje Pani przeprowadzić pojedynczą, okazjonalną transakcję sprzedaży części działek.
    Środki uzyskane ze sprzedaży przeznaczy Pani wyłącznie na budowę nowego domu
    mieszkalnego oraz potrzeby rodzinne.
    W tej sprawie Pani mąż B.A. wystąpił z wnioskiem o wydanie interpretacji indywidulanej 11
    września 2025 r. i uzupełnił go 17 września 2025 r. (znak pisma 0114-KDIP1-
    3.4012.735.2025.1.JG), która została rozpatrzona pozytywnie 30 września 2025 r., czyli
    stanowisko Pani męża zostało uznane za prawidłowe - sprzedaż działek nie podlega
    opodatkowaniu VAT.

    Uzasadnienie prawne
    Przedstawiony przez Panią stan faktyczny wykazuje istotne podobieństwa do spraw
    rozstrzygniętych korzystnie dla podatników przez sądy administracyjne wszystkich
    instancji, które konsekwentnie przyjmują, że nie każda sprzedaż działek stanowi
    działalność gospodarczą w rozumieniu ustawy o VAT. Szczególnie istotne są następujące
    orzeczenia, których tezy prawne w pełni odnoszą się do Pani sytuacji faktycznej.
    Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w wyroku z 10 lipca 2025 r. (sygn. akt I SA/Po
    325/25), uchylił interpretację indywidualną Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej, która
    błędnie zakwalifikowała sprzedaż działek jako działalność gospodarczą. Sąd jednoznacznie
    stwierdził, że „skarżący nie prowadził jakichkolwiek działań marketingowych bądź choćby
    informacyjnych, które miałyby na celu profesjonalną sprzedaż nieruchomości rolnej
    będącej jego własnością” oraz że „to kupujący zwrócili się do niego z ofertą kupna
    nieruchomości”. Te okoliczności są tożsame z Pani sytuacją, gdzie również brak jest
    jakichkolwiek działań o charakterze profesjonalnym, a ewentualnie kupujący sami
    zgłaszają zainteresowanie.
    Kluczowe znaczenie ma także stwierdzenie Sądu, że „podatnikowi wykonującemu zarząd
    majątkiem osobistym, który zamierzając zbyć ten majątek, dąży do uzyskania za
    sprzedawane jego składniki jak najlepszej ceny, nie można przypisywać działań
    profesjonalisty prowadzącego działalność gospodarczą”.
    W Pani sprawie działania związane z przygotowaniem działek do sprzedaży mają
    dokładnie taki charakter - są przejawem racjonalnego gospodarowania majątkiem
    osobistym, a nie działalności zarobkowej o charakterze profesjonalnym.
    Sąd w Poznaniu podkreślił jednocześnie, że „nie można również uznać skarżącego za
    podatnika podatku od towarów i usług jedynie na tej podstawie, że przed zbyciem zawrze
    umowę przedwstępną, jak i udzieli potencjalnym nabywcom nieruchomości
    pełnomocnictw celem dokonania czynności z nią związanych”.
    Tego typu czynności, podobnie jak w Pani sprawie ewentualne zawarcie umów sprzedaży
    mieszczą się w normalnym zarządzie majątkiem prywatnym.
    Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 14 czerwca 2012 r. (sygn. akt I FSK 1453/11)
    potwierdził słuszność uchylenia interpretacji przez sąd pierwszej instancji, wskazując na
    fundamentalne znaczenie kryteriów wypracowanych przez Trybunał Sprawiedliwości Unii
    Europejskiej. NSA przypomniał, że zgodnie z wyrokiem TSUE z 15 września 2011 r. w
    sprawach połączonych C-180/10 i C-181/10 „sama liczba i zakres okoliczności, iż przed
    sprzedażą zainteresowany dokonał podziału gruntu na działki w celu osiągnięcia wyższej
    ceny łącznej sama z siebie nie jest decydująca.”
    Te ustalenia są fundamentalne dla Pani sprawy, gdyż oznaczają, że ewentualny podział
    działek czy dążenie do uzyskania lepszej ceny nie może być automatycznie traktowane
    jako działalność gospodarcza.
    Naczelny Sąd Administracyjny podkreślił również, że „okoliczność, iż osoba ta jest
    rolnikiem ryczałtowym w rozumieniu art. 295 ust. 1 pkt 3 dyrektywy VAT jest w tym
    zakresie bez znaczenia”, co oznacza, że status podatkowy w innych obszarach nie
    przesądza o kwalifikacji konkretnej transakcji sprzedaży nieruchomości.
    Z kolei Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w wyroku z 5 czerwca 2014 r. (sygn.
    akt I SA/Ke 251/14) uchylił interpretację Ministra Finansów, która błędnie zakwalifikowała
    sprzedaż siedmiu działek jako działalność gospodarczą. Sąd stwierdził, że „przedstawiony
    w sprawie stan faktyczny w żadnym przypadku nie wskazuje na takie formy aktywności
    skarżącej w związku z zamiarem zbycia siedmiu działek, które wykraczałyby poza ramy
    czynności związanych ze zwykłym wykonywaniem prawa własności”.
    W Pani sprawie podobnie brak jest działań wykraczających poza normalne zarządzanie
    majątkiem prywatnym.

    Szczególnie istotne dla Pani sprawy jest stwierdzenie Sądu w Kielcach, że „korzystanie z
    pośrednictwa biura nieruchomościami czy ogłaszanie sprzedaży na portalu nie są
    działaniami zastrzeżonymi tylko dla podmiotów profesjonalnie trudniących się obrotem
    nieruchomościami” oraz że „nie mają one charakteru akcji reklamowej, jakie zazwyczaj
    podejmowane są przez podmioty prowadzące działalność gospodarczą”.
    W analizowanej sprawie przesłanki wskazujące na brak działalności o charakterze
    profesjonalnym są jeszcze wyraźniejsze, gdyż potencjalni nabywcy sami się zgłosili do Pani
    z inicjatywą zakupu działek, bez jakichkolwiek działań promocyjnych, marketingowych czy
    ogłoszeniowych z Pani strony. Jeżeli Sąd uznał, że nawet aktywne ogłaszanie się na
    portalach nieruchomości nie świadczy o profesjonalnym charakterze działalności, to tym
    bardziej w Pani sprawie - gdzie w ogóle nie podejmowała Pani takich działań, a inicjatywa
    wyszła od kupujących - nie można mówić o jakiejkolwiek aktywności gospodarczej. Ta
    okoliczność potwierdza w pełni pasywny charakter Pani działania, które ogranicza się
    wyłącznie do odpowiedzi na zgłoszone zainteresowanie, co w sposób oczywisty mieści się
    w ramach zwykłego zarządu majątkiem prywatnym.
    Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w wyroku z 6 kwietnia 2016 r. (sygn. akt I SA
    /Gd 234/16) również uchylił interpretację Ministra Finansów w sprawie o bardzo
    podobnym stanie faktycznym. Sąd podkreślił, że „grunt został przez nią nabyty do majątku
    prywatnego w celu wybudowania domu jednorodzinnego, sytuacja rodzinna zmusiła
    jednak skarżącą do zmiany zamierzeń i w efekcie do sprzedaży nabytego gruntu”.
    Sytuacja prawna w Pani sprawie cechuje się jeszcze większą klarownością i
    jednoznacznością w kontekście kwalifikacji prawnej niż ta rozpoznawana przez
    Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, gdyż nieruchomość nabyła Pani z mężem w
    formie darowizny z 2012 r. Już sam fakt nabycia w drodze darowizny jednoznacznie
    przesądza, że pierwotnym celem nie było osiągnięcie jakichkolwiek korzyści finansowych
    czy prowadzenie działalności zarobkowej, lecz wykorzystywanie nieruchomości na
    potrzeby osobiste i rodzinne. W momencie otrzymania darowizny w ogóle nie rozważała
    Pani możliwości przyszłej sprzedaży jako źródła dochodu - nieruchomość była traktowana
    jako składnik majątku rodzinnego przeznaczony do długotrwałego użytkowania.
    Zmiana sytuacji nastąpiła dopiero po wielu latach w związku z koniecznością budowy
    nowego domu jednorodzinnego oraz spontanicznym zgłoszeniem się potencjalnych
    nabywców zainteresowanych zakupem przedmiotowych działek. Ta zmiana okoliczności
    życiowych, podobnie jak w sprawie rozpoznawanej przez WSA w Gdańsku, nie może być
    traktowana jako przejaw działalności gospodarczej, lecz jako racjonalna reakcja na nowe
    potrzeby życiowe i niespodziewane możliwości zagospodarowania majątku prywatnego.
    Fakt, że nieruchomość została otrzymana nieodpłatnie dodatkowo wzmacnia argument,
    że jej ewentualna sprzedaż stanowi wyłącznie zarząd majątkiem osobistym, a nie
    działalność zarobkową. Sąd w Gdańsku stwierdził także jednoznacznie, że „skoro z
    okoliczności wskazanych we wniosku o udzielenie interpretacji nie wynika, aby Skarżąca
    podejmowała jakiekolwiek czynności, które mogłyby świadczyć o jej aktywności podobnej
    do aktywności sprzedawcy profesjonalnie zajmującego się obrotem gruntami, to należało
    przyjąć, że czynności opisane we wniosku o udzielenie interpretacji mieszczą się w ramach
    zarządu majątkiem prywatnym”.
    Doprecyzowanie i uzupełnienie zdarzenia przyszłego
    W 2012 r. wraz z mężem B.A. otrzymała Pani w drodze darowizny od ojca Pani męża
    działkę nr 1.
    Działkę nr 1 podzielili Państwo na siedem działek. Sześć z nich zamierzają Państwo
    sprzedać tj. nr 2, 3, 4, 5, 6 i 7.
    Pani mąż jest nadal wyłącznym właścicielem działek nr 8, 9, 10, 11, 12, 13, 14 i 15, które
    powstały po podziale działki nr 16, którą nabył w 2003 r. w drodze darowizny od swoich
    rodziców. Był wtedy kawalerem (obecnie działka jest podzielona na osiem części z czego
    siedem zamierza sprzedać).

    Nie udzieliła Pani żadnych pełnomocnictw żadnemu podmiotowi, aby przygotował działki
    do sprzedaży.

## Pytanie

Czy w opisanej sytuacji sprzedaż działek wydzielonych z gospodarstwa w celu
    sfinansowania budowy domu dla Pani rodziny podlega opodatkowaniu podatkiem od
    towarów i usług?
    Pani stanowisko w sprawie
    W Pani ocenie, sprzedaż opisanych działek nie podlega opodatkowaniu VAT.
    W oparciu o powyższą argumentację oraz aktualne orzecznictwo sądów administracyjnych
    wnosi Pani o wydanie interpretacji indywidualnej potwierdzającej, że planowana sprzedaż
    działek:
    1. nie stanowi działalności gospodarczej w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy o VAT,
    2. nie powoduje uznania Pani za podatnika VAT w rozumieniu art. 15 ust. 1 ustawy o VAT,
    3. mieści się w zakresie zwykłego zarządu majątkiem prywatnym,
    4. nie podlega opodatkowaniu podatkiem VAT.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawiła Pani we wniosku jest prawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z przepisem art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od
    towarów i usług (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 775 ze zm.), zwanej dalej ustawą:
      Opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, zwanym dalej „podatkiem”, podlegają
      odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju.
    Na mocy art. 7 ust. 1 ustawy:
      Przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się przeniesienie
      prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (...).
    W myśl art. 2 pkt 6 ustawy:
      Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o towarach - rozumie się przez to rzeczy oraz
      ich części, a także wszelkie postacie energii.
    Zgodnie z art. 2 pkt 22 ustawy:
      Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o sprzedaży - rozumie się przez to odpłatną
      dostawę towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju, eksport towarów
      oraz wewnątrzwspólnotową dostawę towarów.
    Towarem jest także udział w prawie własności. Jest to zgodne z normami unijnymi,
    bowiem w myśl art. 15 ust. 2 Dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w
    sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. Urz. UE L Nr 347 z 11
    grudnia 2006 r. s. 1 ze zm.), zwanej dalej „Dyrektywą 2006/112/WE”:
      Państwa członkowskie mogą uznać za rzeczy:
      a) określone udziały w nieruchomości;
      b) prawa rzeczowe dające ich posiadaczowi prawo do korzystania z nieruchomości;
      c) udziały i inne równoważne udziałom tytuły prawne dające ich posiadaczowi prawne
        lub faktyczne prawo własności lub posiadania nieruchomości lub jej części.
    Należy więc przyjąć, że w oparciu o definicję zawartą w art. 2 pkt 6 ustawy, zbycie zarówno
    gruntu jak też udziału w prawie własności gruntu traktowane jest jako czynność odpłatnej
    dostawy towarów, o której mowa w art. 7 ust. 1 ustawy.

    Kwestie stosunków majątkowych pomiędzy małżonkami reguluje ustawa z dnia 25 lutego
    1964 r. Kodeks rodzinny i opiekuńczy (t. j. Dz. U. z 2023 r. poz. 2809 ze zm.), zwanej dalej
    „Kodeksem rodzinnym i opiekuńczym”.
    Na mocy art. 31 § 1 Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego:
      Z chwilą zawarcia małżeństwa powstaje między małżonkami z mocy ustawy wspólność
      majątkowa (wspólność ustawowa) obejmująca przedmioty majątkowe nabyte w czasie
      jej trwania przez oboje małżonków lub przez jednego z nich (majątek wspólny).
      Przedmioty majątkowe nieobjęte wspólnością ustawową należą do majątku
      osobistego każdego z małżonków.
    Zatem, istotą wspólności majątkowej małżeńskiej, zarówno ustawowej, jak i umownej, jest
    to, że każdy z małżonków jest współwłaścicielem poszczególnych składników majątku
    wspólnego (dorobkowego) na zasadach współwłasności łącznej (bezudziałowej).
    Na podstawie art. 35 Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego:
      W czasie trwania wspólności ustawowej żaden z małżonków nie może żądać podziału
      majątku wspólnego. Nie może również rozporządzać ani zobowiązywać się do
      rozporządzania udziałem, który w razie ustania wspólności przypadnie mu w majątku
      wspólnym lub w poszczególnych przedmiotach należących do tego majątku.
    Jak stanowi art. 36 § 1 Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego:
      Oboje małżonkowie są obowiązani współdziałać w zarządzie majątkiem wspólnym, w
      szczególności udzielać sobie wzajemnie informacji o stanie majątku wspólnego, o
      wykonywaniu zarządu majątkiem wspólnym i o zobowiązaniach obciążających majątek
      wspólny.
    Jak wynika z art. 36 § 2 Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego:
      Każdy z małżonków może samodzielnie zarządzać majątkiem wspólnym, chyba że
      przepisy poniższe stanowią inaczej. Wykonywanie zarządu obejmuje czynności, które
      dotyczą przedmiotów majątkowych należących do majątku wspólnego, w tym
      czynności zmierzające do zachowania tego majątku.
    Zgodnie z art. 37 § 1 pkt 1 Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego:
      Zgoda drugiego małżonka jest potrzebna do dokonania czynności prawnej
      prowadzącej do zbycia, obciążenia, odpłatnego nabycia nieruchomości lub
      użytkowania wieczystego, jak również prowadzącej do oddania nieruchomości do
      używania lub pobierania z niej pożytków.
    W akcie notarialnym dokumentującym tego rodzaju nabycie nieruchomości wymieniani są
    oboje małżonkowie, jeżeli istnieje między nimi ustawowa wspólność majątkowa.
    Wspólność wynikająca ze stosunku małżeństwa jest współwłasnością łączną uprawniającą
    do współposiadania rzeczy wchodzących w skład majątku wspólnego, a w czasie jej
    trwania żaden z małżonków nie może żądać podziału majątku wspólnego.
    W myśl art. 43 § 1 Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego:
      Oboje małżonkowie mają równe udziały w majątku wspólnym.
    Małżeństwo nie należy do żadnej kategorii podmiotów wymienionych w ww. art. 15 ust. 1
    ustawy. Powyższe stwarza dla małżonków prowadzących działalność gospodarczą
    szczególną sytuację prawną. Należy zauważyć, że żaden z przepisów ustawy nie zabrania
    małżonkom prowadzenia działalności gospodarczej jako odrębnym podatnikom. Nie ma
    przy tym przeszkód, aby pomiędzy małżonkami prowadzącymi odrębne działalności
    istniała ustawowa wspólność majątkowa.
    Wskazać jednak należy, że nie każda czynność stanowiąca dostawę towarów, w
    rozumieniu art. 7 ustawy podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług,
    ponieważ aby dana czynność podlegała opodatkowaniu tym podatkiem, musi być

    wykonana przez podmiot, który w związku z jej wykonaniem jest podatnikiem podatku od
    towarów i usług.
    Pojęcia „podatnik” i „działalność gospodarcza”, na potrzeby podatku od towarów i usług,
    zostały określone w art. 15 ust. 1 i 2 ustawy.
    Zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy:
      Podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości
      prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o
      której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności.
    Jak stanowi art. 15 ust. 2 ustawy:
      Działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców lub
      usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a
      także działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność gospodarcza
      obejmuje w szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu towarów lub
      wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły do celów zarobkowych.
    Ponadto na podstawie art. 9 ust. 1 Dyrektywy 2006/112/WE:
      „Podatnikiem” jest każda osoba prowadząca samodzielnie w dowolnym miejscu
      jakąkolwiek działalność gospodarczą, bez względu na cel czy też rezultaty takiej
      działalności. „Działalność gospodarcza” obejmuje wszelką działalność producentów,
      handlowców lub usługodawców, włącznie z górnictwem, działalnością rolniczą i
      wykonywaniem wolnych zawodów lub uznanych za takie. Za działalność gospodarczą
      uznaje się w szczególności wykorzystywanie w sposób ciągły, majątku rzeczowego lub
      wartości niematerialnych w celu uzyskania z tego tytułu dochodu.
    Definicja działalności gospodarczej zawarta w ustawie ma charakter uniwersalny,
    pozwalający na objęcie pojęciem „podatnik” tych wszystkich podmiotów, które prowadzą
    określoną działalność występując w profesjonalnym obrocie gospodarczym.
    Z przytoczonych regulacji prawnych wynika, że podatnikiem podatku od towarów i usług
    może być każda osoba, która okazjonalnie dokonuje czynności opodatkowanych, przy
    czym czynności te powinny być związane z działalnością zdefiniowaną jako działalność
    gospodarcza, tj. wszelką działalnością producentów, handlowców i osób świadczących
    usługi, włącznie z działalnością rolniczą i wykonywaniem wolnych zawodów lub uznanych
    za takie.
    Zatem dostawa towarów podlegać będzie opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług
    wyłącznie wówczas, gdy dokonywana będzie przez podmiot mający status podatnika, a
    dodatkowo działającego w takim charakterze w odniesieniu do danej transakcji. Istotne
    dla określenia, że w odniesieniu do konkretnej dostawy, mamy do czynienia z
    podatnikiem podatku VAT jest stwierdzenie, że prowadzi on działalność gospodarczą w
    rozumieniu przepisów ustawy o podatku od towarów i usług.
    Zasadne jest zatem wykluczenie osób fizycznych z grona podatników w przypadku, gdy
    dokonują sprzedaży, przekazania, aportu, darowizny towarów stanowiących część
    majątku osobistego, tj. majątku, który nie został nabyty w celu jego odsprzedaży bądź
    wykonywania innych czynności w ramach działalności gospodarczej.
    W tym miejscu należy zaznaczyć, że pojęcie „majątku prywatnego” nie występuje na
    gruncie analizowanych przepisów ustawy, jednakże wynika z wykładni art. 15 ust. 2
    ustawy, w której zasadnym jest odwołanie się do treści orzeczenia TSUE w sprawie C-291
    /92 (Finanzamt Uelzen v. Dieter Armbrecht), które dotyczyło kwestii opodatkowania
    sprzedaży przez osobę będącą podatnikiem podatku od wartości dodanej, części majątku
    niewykorzystywanej do prowadzonej działalności gospodarczej, a służącej jej do celów
    prywatnych. „Majątek prywatny” to zatem taka część majątku danej osoby fizycznej, która
    nie jest przez nią przeznaczona ani wykorzystywana dla potrzeb prowadzonej działalności
    gospodarczej. Ze wskazanego orzeczenia wynika zatem, że podatnik musi w całym okresie

    posiadania danej nieruchomości wykazywać zamiar wykorzystywania części
    nieruchomości w ramach majątku osobistego. Przykładem takiego wykorzystania
    nieruchomości mogłoby być np. wybudowanie domu dla zaspokojenia własnych potrzeb
    mieszkaniowych. Potwierdzone to zostało również w wyroku TSUE z 21 kwietnia 2005 r.,
    sygn. akt C-25/03 Finanzamt Bergisch Gladbach v. HE, który stwierdził, że majątek
    prywatny to mienie wykorzystywane dla zaspokojenia potrzeb własnych.
    Ponadto, z orzeczenia TSUE z 15 września 2011 r. w sprawach połączonych Jarosław Słaby
    przeciwko Ministrowi Finansów (C-180/10) oraz Emilian Kuć i Halina Jeziorska-Kuć
    przeciwko Dyrektorowi Izby Skarbowej w Warszawie (C-181/10) wynika, że czynności
    związane ze zwykłym wykonywaniem prawa własności nie mogą same z siebie być
    uznawane za prowadzenie działalności gospodarczej. Sama liczba i zakres transakcji
    sprzedaży nie mogą stanowić kryterium rozróżnienia między czynnościami dokonywanymi
    prywatnie, które znajdują się poza zakresem zastosowania Dyrektywy, a czynnościami
    stanowiącymi działalność gospodarczą. Podobnie - zdaniem Trybunału - okoliczność, że
    przed sprzedażą zainteresowany dokonał podziału gruntu na działki w celu osiągnięcia
    wyższej ceny łącznej sama z siebie nie jest decydująca. Całość powyższych elementów
    może bowiem odnosić się do zarządzania majątkiem prywatnym zainteresowanego.
    Inaczej jest natomiast - jak wyjaśnił Trybunał - w wypadku, gdy zainteresowany podejmuje
    aktywne działania w zakresie obrotu nieruchomościami, angażując środki podobne do
    wykorzystywanych przez producentów, handlowców i usługodawców w rozumieniu art. 9
    ust. 1 akapit drugi Dyrektywy 2006/112/WE. Przykładowo podane zostały działania
    polegające na uzbrojeniu terenu albo na działaniach marketingowych. Działania takie nie
    należą do zakresu zwykłego zarządu majątkiem prywatnym.
    Zatem przyjęcie, że dana osoba fizyczna sprzedając nieruchomości działa w charakterze
    podatnika prowadzącego działalność gospodarczą, w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy,
    wymaga ustalenia, że jej działalność w tym zakresie przybiera formę zawodową
    (profesjonalną), czego przejawem jest taka aktywność tej osoby w zakresie obrotu
    nieruchomościami, która może wskazywać, że wykonane czynności przybierają formę
    zorganizowaną, np. nabycie terenu przeznaczonego pod zabudowę, jego uzbrojenie,
    wydzielenie dróg wewnętrznych, działania marketingowe podjęte w celu sprzedaży
    działek, wykraczające poza zwykłe formy ogłoszenia, uzyskanie decyzji o warunkach
    zagospodarowania terenu (zabudowy), czy wystąpienie o opracowanie planu
    zagospodarowania przestrzennego dla sprzedawanego obszaru, prowadzenie działalności
    gospodarczej w zakresie usług developerskich lub innych tego rodzaju usług o zbliżonym
    charakterze. Przy czym na tego rodzaju aktywność „handlową” wskazywać musi ciąg
    powyżej przykładowo przytoczonych okoliczności, a nie stwierdzenie jedynie faktu
    zaistnienia pojedynczych z nich.
    Pani wątpliwości dotyczą kwestii, czy sprzedaż przez Panią działek powstałych z wyniku
    podziału o nr 2, 3, 4, 5, 6 i 7 podlega opodatkowaniu podatkiem VAT.
    W powyższej kwestii istotne jest, czy w celu dokonania ich dostawy podjęła Pani aktywne
    działania w zakresie obrotu nieruchomościami, angażując środki podobne do
    wykorzystywanych przez producenta, handlowca i usługodawcę w rozumieniu art. 15 ust.
    2 ustawy. Skutkowałoby to koniecznością uznania Pani za podmiot prowadzący
    działalność gospodarczą w rozumieniu tego przepisu, a więc za podatnika podatku od
    towarów i usług.
    Mając na uwadze powołane przepisy prawa oraz przedstawiony opis sprawy należy
    stwierdzić, że z zawartego we wniosku opisu sprawy nie wynika taka Pani aktywność, która
    wykraczałaby poza ramy czynności związanych ze zwykłym wykonywaniem prawa
    własności. Nie wystąpił bowiem ciąg zdarzeń, które jednoznacznie przesądzają, że
    sprzedaż wskazanych we wniosku wydzielonych działek niezabudowanych wypełnia
    przesłanki działalności gospodarczej. Nie podjęła Pani takich aktywnych działań w zakresie
    obrotu nieruchomościami, które świadczyłyby o angażowaniu środków w sposób podobny
    do wykorzystywanych przez handlowców.

    W 2012 r. wraz z mężem otrzymała Pani działkę nr 1 na podstawie umowy darowizny. Nie
    prowadziła ani nie prowadzi Pani działalności gospodarczej. Od momentu nabycia działki
    wykorzystywane są na cele prywatne. Obsadzone są sadem jabłoniowym i wiśniowym.
    Sprzedaje Pani płody rolne - owoce - jako rolnik ryczałtowy. Nie jest Pani czynnym
    podatnikiem podatku VAT. Z działki nr 1 wydzieliła Pani działki o nr 2, 3, 4, 5, 6 i 7 i
    uzyskała dla nich warunki zabudowy. Wydzielone działki nie są uzbrojone. Nie prowadziła
    Pani żadnych działań marketingowych, nie zamieszczała ogłoszeń ani nie korzystała z
    pośredników w obrocie nieruchomościami. Nie udzieliła Pani żadnych pełnomocnictw
    żadnemu podmiotowi, aby przygotował działki do sprzedaży. Potencjalni nabywcy sami
    zgłosili się z propozycją zakupu.
    Całokształt powyższych okoliczności wskazuje, że Pani aktywność w pełni mieści się w
    granicach zarządu majątkiem prywatnym, a stanowisko to pozostaje w zgodzie z
    przywołanym wyrokiem TSUE C-180/10, C-181/10.
    W efekcie należy stwierdzić, że dokonując sprzedaży wydzielonych działek o nr 2, 3, 4, 5, 6
    i 7 będzie Pani korzystała z przysługującego Pani prawa do rozporządzania majątkiem
    osobistym, która to czynność oznacza działanie w sferze prywatnej, do której nie mają
    zastosowania przepisy ustawy o podatku od towarów i usług i nie stanowi działalności
    gospodarczej w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy.
    Tym samym, nie będzie Pani podatnikiem podatku VAT, o którym mowa w art. 15 ust. 1
    ustawy, w odniesieniu do powyższych transakcji, a dostawa ta nie będzie podlegała
    opodatkowaniu VAT na podstawie art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy.
    W konsekwencji, Pani stanowisko uznaję za prawidłowe.
    Zaznaczam również, że Pani wniosek został rozpatrzony wyłącznie w odniesieniu do
    dostawy działek wydzielonych z działki nr 1 otrzymanej przez Panią i Pani męża w 2012 r.
    w drodze darowizny, stanowiącej Pani współwłasność. Natomiast, kwestia podleganiu
    opodatkowaniu podatkiem VAT dostawy działek wydzielonych z działki nr 16, którą Pani
    mąż uzyskał w 2003 r. w drodze darowizny od swoich rodziców będąc kawalerem i
    pozostają tylko jego własnością, nie podlegała rozstrzygnięciu.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, które Pani przedstawiła i stanu prawnego,
    który obowiązuje w dniu wydania interpretacji.
    Nadmieniam, że niniejsza interpretacja indywidualna odnosi się tylko do Pani sytuacji
    prawno-podatkowej i nie dotyczy sytuacji Pani męża.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
        Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb
        ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz.
        111 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pani sytuacja
        będzie zgodna (tożsama) z opisem zdarzenia przyszłego i zastosuje się Pani do
        interpretacji.
        Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;

      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z
        dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
        Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki
      interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pani prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu
    Administracyjnego (...). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z
    dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.
    U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
        w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
        Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
        w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na
        adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS
        /SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.