Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0114-KDIP3-2.4011.506.2025.2.AC
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-08-26
Teza: Skutki podatkowe otrzymania kwoty stanowiącej różnicę
pomiędzy kwotami zapłaconymi przez Wnioskodawcę na rzecz
banku a kwotą kredytu oddanego do dyspozycji przez bank,
otrzymania połowy odsetek ustawowych za opóźnienie
należnych Wnioskodawcy od banku oraz zwrotu przez bank
kosztów zastępstwa procesowego pełnomocnika przez sądem
I Instancji.
Słowa kluczowe: banki
koszt-koszty zastępstwa procesowego
odsetki
ugody
zwrot
Zagadnienia: Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Źródła przychodów.-Przychody z innych źródeł.
Przepisy: [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 2-art. 11-ust. 1
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 2-art. 20-ust. 1

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

19 maja 2025 r. wpłynął Pani wniosek z 13 maja 2025 r. o wydanie interpretacji
    indywidualnej. Uzupełniła go Pani – w odpowiedzi na wezwanie – pismem z 8 lipca 2025 r.
    (data pływu 8 lipca 2025 r.). Treść wniosku jest następująca:
    Opis stanu faktycznego
    Zawarła Pani z Bankiem 1 w dniu 28 marca 2008 roku umowę kredytu hipotecznego w
    walucie wymienialnej nr (...). Na podstawie tej umowy został Pani oddany do dyspozycji
    kredyt w kwocie 753 808,44 zł na zakup nieruchomości przeznaczonej na własne potrzeby
    mieszkaniowe, w której mieszka Pani do dziś.
    Wskutek połączenia Banku 1 jako spółki przejmującej Bankiem 2 jako spółki
    przejmowanej, w trybie art. 492 §1 pkt 1 k.s.h. nastąpiła finalnie zmiana nazwy banku
    będącego kredytodawcą na: Bank 2 (dalej Bank).
    Pismem z dnia 2 września 2021 roku wezwała Pani bank do zapłaty 707 637,87 PLN i 2
    053,04 CHE oraz do przedstawienia propozycji ugodowego rozwiązania sporu. Bank
    odebrał pismo w dniu 6 września 2021 roku i odmówił zadośćuczynienia Pani roszczeniu.
    Złożyła Pani przeciwko bankowi pozew o ustalenie nieistnienia stosunku prawnego -
    umowy kredytu hipotecznego w walucie wymienialnej zawartej w dniu 28 marca 2008 r. nr
    (...) pomiędzy Panią a Bankiem 1 oraz o zasądzenie od banku kwot: 707 637,87 PLN i 2
    053,04 CHF z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od dnia wniesienia pozwu do dnia
    zapłaty. Sprawa zawisła przed Sądem Okręgowym w (...) i została jej nadana sygn. akt (...).
    W trakcie przedmiotowego sporu, otrzymała Pani od Banku propozycję zawarcia ugody
    (dalej jako: Ugoda), bowiem chciał on polubownie zakończyć zawisły przed sądem spór.
    Dnia 13 sierpnia 2024 r. (dalej: dzień zawarcia Ugody) zaproponowana przez Bank Ugoda
    została zawarta pomiędzy Bankiem a Panią w Oddziale Banku w (...).
    Rozliczenie między stronami nastąpiło w taki sposób, że strony porównały kwoty
    wierzytelności przysługujących wzajemnie w przypadku, gdyby sąd ustalił, że umowa
    kredytu jest nieważna. Poniżej przedmiotowe rozliczenie:
    a) Pani wierzytelność o zwrot kwot zapłaconych na rzecz banku na podstawie umowy
      kredytu w łącznej wysokości 907 455,10 zł.
    b) Pani wierzytelność o zapłatę ustawowych odsetek za opóźnienie od dnia 11 kwietnia
      2022 roku do dnia zapłaty w wysokości 189 822,22 zł (wysokość obliczona na dzień 2
      sierpnia 2024 roku),
    c) wierzytelność banku o zwrot kredytu w kwocie 753 808,44 zł.
    W trakcie negocjacji strony ustaliły, że bank zwróci kredytobiorcy różnicę pomiędzy kwotą
    Pani wierzytelności o zwrot rat kredytu i innych opłat a kwotą wierzytelności Banku o
    zwrot kredytu, tj. 153 646,66 zł, nadto bank zwróci połowę należnych Pani odsetek za
    opóźnienie tj. 94 911,11 zł oraz koszty zastępstwa procesowego za I Instancję w wysokości
    10 800 zł brutto.

    Na podstawie powyższych ustaleń dokonanych w trakcie negocjacji, w treści ugody
    zapisano, że Bank zobowiązuje się do zapłaty na Pani rzecz różnicy między
    wierzytelnościami w wynegocjowanej kwocie 248 557,77 zł oraz kwoty 10 800 zł na
    rachunek bankowy przez Panią wskazany. Pani równolegle złożyła oświadczenie, że nie
    zgadza się z powyższą interpretacją.
    Bank zawarł w ugodzie postanowienie, że w wyniku otrzymania wskazanej wyżej kwoty u
    Kredytobiorcy powstaje przychód podatkowy, a bank będzie zobowiązany do wystawienia
    Pani PIT-11. W załączonych do ugody oświadczeniach potwierdziła Pani spełnienie
    wszystkich przesłanek wskazanych w Rozporządzeniu Ministra Finansów z dnia 11 marca
    2022 r. w sprawie zaniechania poboru podatku dochodowego od niektórych dochodów
    (przychodów) związanych z kredytem hipotecznym udzielonym na cele mieszkaniowe.
    Wskazana w ugodzie kwota 248 557,77 zł oraz kwota 10 800 zł została Pani wypłacona.
    Niniejszym wskazuje Pani, że wysokość otrzymanej w wyniku zawarcia ugody kwoty
    dodatkowej jest niższa niż kwota, którą otrzymałaby Pani ostatecznie na skutek
    korzystnego dla niego prawomocnego wyroku sądu.
    Uzupełnienie stanu faktycznego
    Kwota 248 557,77 zł jest w części wynoszącej 153 646,66 zł zwrotem przez bank środków
    pieniężnych, które wcześniej zostały przekazane przez Panią na rzecz banku w ramach
    spłaty rat kapitałowo - odsetkowych, natomiast w części 94 911,11 zł jest zwrotem przez
    bank połowy ustawowych odsetek za opóźnienie.
    Zwrot kosztów zastępstwa procesowego w kwocie 10 800 zł stanowił zwrot faktycznie
    poniesionych przez Panią wydatków, kwota ta została zapłacona pełnomocnikowi.

## Pytanie

Czy powstał u Pani przychód podatkowy, który podlega opodatkowaniu podatkiem
    dochodowym od osób fizycznych (PIT) z tytułu:
        otrzymania kwoty stanowiącej różnicę pomiędzy kwotami zapłaconymi przez Panią
        na rzecz banku a kwotą kredytu oddanego do dyspozycji przez bank,
        otrzymania połowy odsetek ustawowych za opóźnienie należnych Pani od banku,
        zwrotu przez bank kosztów zastępstwa procesowego pełnomocnika przez sądem I
        Instancji?
    Pani stanowisko w sprawie
    W Pani ocenie, w rezultacie zawarcia z bankiem ugody, nie powstał po Pani stronie
    przychód podatkowy zgodnie z przepisami ustawy o PIT.
    Zgodnie z art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób
    fizycznych (dalej "Ustawa PIT") opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają
    wszelkiego rodzaju dochody, z wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c
    oraz dochodów, od których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano
    poboru podatku. Opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych podlegają
    wszelkiego rodzaju dochody uzyskane przez podatnika, z wyjątkiem tych, które zostały
    enumeratywnie wymienione w katalogu zwolnień przedmiotowych zawartym w powyższej
    ustawie bądź, od których zaniechano poboru podatku.
    Zgodnie z art. 9 ust. 2 Ustawy PIT dochodem ze źródła przychodów, jeżeli przepisy art.
    23o, art. 23u, art. 24-24b, art. 24c, art. 24e, art. 30ca, art. 30da oraz art. 30f nie stanowią

    inaczej, jest nadwyżka sumy przychodów z tego źródła nad kosztami ich uzyskania
    osiągnięta w roku podatkowym. Jeżeli koszty uzyskania przekraczają sumę przychodów,
    różnica jest stratą ze źródła przychodów.
    W myśl art. 11 ust. 1 Ustawy PIT przychodami, z zastrzeżeniem art. 14-15, art. 17 ust. 1 pkt
    6, 9, 10 w zakresie realizacji praw wynikających z pochodnych instrumentów finansowych,
    pkt 11, art. 19, art. 25b, art. 30ca, art. 30da i art. 30f, są otrzymane lub postawione do
    dyspozycji podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość
    otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń.
    Ustawa PIT wskazuje więc, że przychód stanowią m.in. otrzymane lub postawione do
    dyspozycji pieniądze i wartości pieniężne. Z ww. przepisów jasno wynika, że
    opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych podlegają wyłącznie takie
    zdarzenia, które związane są z określonym przyrostem, przysporzeniem majątkowym u
    danego podatnika. Powstanie obowiązku podatkowego na gruncie ustawy PIT musi więc
    wiązać się z powstaniem, na zasadach określonych w ustawie PIT, przychodu w postaci
    otrzymanych bądź pozostawionych do dyspozycji pieniędzy, czy innych wartości.
    W Ustawie PIT określone są różne źródła przychodów. Aby opodatkować właściwie dany
    przychód, należy dopasować go do odpowiedniego źródła jego powstania. Zgodnie z art.
    10 Ustawy PIT jednym ze źródeł przychodów są przychody z innych źródeł. Zgodnie z art.
    20 ust. 1 Ustawy PIT za przychody z innych źródeł, o których mowa w art. 10 ust. 1 pkt 9,
    uważa się w szczególności: kwoty wypłacone po śmierci członka otwartego funduszu
    emerytalnego wskazanej przez niego osobie lub członkowi jego najbliższej rodziny, w
    rozumieniu przepisów o organizacji i funkcjonowaniu funduszy emerytalnych, kwoty
    uzyskane z tytułu zwrotu z indywidualnego konta zabezpieczenia emerytalnego oraz
    wypłaty z indywidualnego konta zabezpieczenia emerytalnego, w tym także dokonane na
    rzecz osoby uprawnionej na wypadek śmierci oszczędzającego, zasiłki pieniężne z
    ubezpieczenia społecznego, alimenty, stypendia, świadczenia otrzymane z tytułu umowy o
    pomocy przy zbiorach, dotacje (subwencje) inne niż wymienione w art. 14, dopłaty,
    nagrody i inne nieodpłatne świadczenia nienależące do przychodów określonych w art. 12-
    14 i art. 17.
    Użycie w powyższym przepisie sformułowania "w szczególności" wskazuje, że definicja
    przychodów z innych źródeł ma charakter otwarty. W związku z tym, świadczenie mające
    realną korzyść finansową, o ile nie stanowi konkretnej kategorii przychodu zaliczanego do
    jednego ze źródeł wymienionych w art. 10 ust. 1 pkt l-8b ww. ustawy, jest przychodem z
    innych źródeł.
    W stanie faktycznym będącym przedmiotem niniejszego wniosku, na podstawie
    zaproponowanej przez Bank Ugody doszło do wypłaty na Pani rzecz kwoty, która była
    niższa niż ta, którą uzyskałaby Pani w rezultacie prawomocnego wyroku uwzględniającego
    powództwo. Podkreśliła Pani, że propozycja zawarcia Ugody, a także zaproponowana Pani
    przez Bank i wypłacona Pani kwota, jest efektem utrwalonej linii orzeczniczej, zgodnie z
    którą umowy kredytu indeksowanego lub denominowanego do franka szwajcarskiego
    (takie jak zawarła Pani) są uznawane za nieważne, a w rezultacie tego strony są
    zobowiązane do wzajemnego zwrotu świadczeń, które otrzymały w związku z ich
    zawarciem i wykonywaniem, a także świadczeń z tytułu ustawowych odsetek za
    opóźnienie oraz kosztów zastępstwa procesowego.
    Innymi słowy w przypadku uzyskania przez Panią w sporze z bankiem orzeczenia
    zgodnego z dominującą linią orzeczniczą, otrzymałaby Pani od banku:
        kwoty uiszczone w wykonaniu nieważnej czynności prawnej umowy kredytu,
        ustawowe odsetki za opóźnienie w zapłacie dochodzonego roszczenia pieniężnego
        w wysokości kwot uiszczonych w wykonaniu nieważnej czynności prawnej umowy
        kredytu,

        zwrot kosztów procesu, w tym kosztów zastępstwa procesowego.
    Pani zobowiązana byłaby jedynie do zwrotu kwoty kredytu. Na dzień zawarcia ugody bank
    nie wezwał kredytobiorcy do zwrotu kwoty kredytu więc nie przysługiwały mu ustawowe
    odsetki za opóźnienie, gdyż roszczenie nie zostało postanowione w stan wymagalności.
    Innymi słowy kwota zwrotu na Pani rzecz byłaby wyższa niż kwota zaproponowana w
    ugodzie.
    Tym samym zawarcie ugody, w której doszło do rozwiązania umowy kredytu i wypłaty na
    Pani rzecz kwoty 248 557,77 zł stanowiło techniczną operację umożliwiającą zwrot części
    należnych Pani kwot. Nie powstał zatem po Pani stronie przychód podatkowy, nie
    otrzymała Pani żadnego przysporzenia. Wobec tego nie ciąży na Pani obowiązek zapłaty
    podatku dochodowego os osób fizycznych.
    Powyższe rozważania mają również zastosowanie do pokrycia przez bank kosztów
    zastępstwa procesowego (dalej: KZP), które poniosła Pani w związku toczonym sporem
    przed sądem.
    Podkreślenia wymaga, że KZP może otrzymać jedynie taki klient, który spór toczy przed
    sądem. Jednocześnie wysokość KZP wypłacanych przez Bank została ustalona, jako
    jednokrotność stawki minimalnej wynagrodzenia adwokata lub radcy prawnego
    przewidzianej przepisami prawa. Ma to uzasadnienie wynikające z przepisów regulujących
    zasady toczenia sporów cywilnych oraz praktyki rynkowej.
    Zgodnie z art. 98 § 1 KPC, strona przegrywająca sprawę obowiązana jest zwrócić
    przeciwnikowi na jego żądanie koszty niezbędne do celowego dochodzenia praw i celowej
    obrony (koszty procesu). Do niezbędnych kosztów procesu prowadzonego przez stronę
    osobiście lub przez pełnomocnika, który nie jest adwokatem, radcą prawnym lub
    rzecznikiem patentowym, zalicza się poniesione przez nią koszty sądowe, koszty
    przejazdów do sądu strony lub jej pełnomocnika oraz równowartość zarobku utraconego
    wskutek stawiennictwa w sądzie. Suma kosztów przejazdów i równowartość utraconego
    zarobku nie może przekraczać wynagrodzenia jednego adwokata wykonującego zawód w
    siedzibie sądu procesowego. Do niezbędnych kosztów procesu strony reprezentowanej
    przez adwokata zalicza się wynagrodzenie, jednak nie wyższe niż stawki opłat określone w
    odrębnych przepisach i wydatki jednego adwokata, koszty sądowe oraz koszty
    nakazanego przez sąd osobistego stawiennictwa strony. Wysokość kosztów sądowych,
    zasady zwrotu utraconego zarobku lub dochodu oraz kosztów stawiennictwa strony w
    sądzie, a także wynagrodzenie adwokata, radcy prawnego i rzecznika patentowego
    regulują odrębne przepisy (art. 98 § 2-4 tej ustawy). Przepisami tymi są Rozporządzenie
    Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności
    adwokackie oraz Rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r.
    w sprawie opłat za czynności radców prawnych.
    Rozporządzenia te dla spraw cywilnych przewidują wynagrodzenie zryczałtowane, którego
    wysokość jest przewidziana przepisami prawa i uzależniona od wartości przedmiotu
    sporu. W przypadku złożenia przez stronę reprezentowaną przez profesjonalnego
    pełnomocnika wniosku o zasądzenie kosztów procesu, w tym kosztów zastępstwa
    procesowego według norm prawem przepisanych, sąd nie bada czy strona faktycznie te
    koszty poniosła i zasądza je w wysokości wynikającej z przepisów – w zależności od
    nakładu pracy pełnomocnika i treści złożonego przez niego wniosku sąd zasądza od jedno-
    do sześciokrotności stawki minimalnej. Faktu poniesienia tych kosztów w postępowaniu
    sądowym nie bada też strona przeciwna.
    Zgodnie z art. 104 KPC koszty procesu, w którym zawarto ugodę, znosi się wzajemnie,
    jeżeli strony nie postanowiły inaczej. W zawartej ugodzie strony mogą np. ustalić, że tylko
    jedna ze stron ponosi w całości koszty postępowania, lub rozdzielić je w sposób nierówny.

    Przepis art. 104 KPC dotyczy ugód zawartych sądowo. W wypadku zawarcia ugody
    pozasądowej, która zazwyczaj skutkuje cofnięciem pozwu, sąd orzeka o kosztach procesu
    na zasadach ogólnych, czyli na podstawie art. 98 KPC.
    Warto wskazać, że stanowisko potwierdzające, iż wypłata kosztów postępowania
    sądowego nie generuje przychodu potwierdza także analiza stanowisk organów
    podatkowych. Jako przykład podała Pani interpretację DKIS z 15 maja 2024 r., sygn. 0112-
    KDIL2- 1.4011.328.2024.1.KF. Zawarta w niej konkluzja dotyczy, co prawda, kosztów
    zwracanych na mocy wyroku sądowego, ale cel świadczenia i jego skutek ekonomiczny
    jest taki sam, jak cel i skutek wypłaty KZP opisanych w zaprezentowanym stanie
    faktycznym/opisie zdarzenia przyszłego - wyrównanie poniesionych przez stronę kosztów.
    Potwierdzają to także organy podatkowe - np. DKIS w interpretacji z 18 lipca 2022 r., sygn.
    0115-KDIT2.4011.360.2022.1.HD „(...) zwrot przez Bank na rzecz Klientów, z którymi zawarł
    umowy o kredyt/pożyczkę hipoteczną na cele mieszkaniowe w walutach obcych, kosztów
    sądowych i opłat UNWW, w ramach zawartej ugody sądowej i pozasądowej - nie
    spowoduje powstania u nich przychodu, o którym mowa art. 20 ust. 1 w związku z art. 11
    ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Zwrot tych kosztów i opłat nie
    stanowi przysporzenia po stronie Klientów Banku i nie podlega opodatkowaniu podatkiem
    dochodowym od osób fizycznych, ponieważ po ich stronie nie nastąpi realne
    przysporzenie majątkowe. Kwoty te stanowią jedynie zwrot poniesionych wcześniej przez
    Klientów wydatków - nie są więc dochodem podlegającym opodatkowaniu".
    Z powyższego wynika, że zwrócone na Pani rzecz koszty zastępstwa procesowego nie
    stanowią przychodu po jego stronie i nie podlegają opodatkowaniu podatkiem
    dochodowym od osób fizycznych. Poprzez zwrot kosztów nie nastąpiło realne
    przysporzenie majątkowe Wnioskodawcy. Dla celów podatkowych otrzymana kwota
    tytułem kosztów zastępstwa procesowego jest neutralna podatkowo.
    Reasumując, stanowisko organów podatkowych prezentowane w podobnych sprawach
    jak i przepisy prawa powszechnie obowiązującego potwierdzają fakt, że w wyniku zawartej
    ugody Wnioskodawca – Pani, nie otrzymała przysporzenia majątkowego, a zatem nie
    powstał po Pani stronie przychód podlegający opodatkowaniu podatkiem dochodowym
    od osób fizycznych.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawiła Pani we wniosku jest w części prawidłowe i w części
    nieprawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Reguły dotyczące opodatkowania
    Zgodnie z art. 9 ust. 1 ustawy z 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób
    fizycznych (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 163 ze zm.):
      Opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z
      wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od
      których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.
    Powołany przepis wyraża tzw. zasadę powszechności opodatkowania. Regułą jest, że
    każdy dochód osiągnięty przez osobę fizyczną podlega opodatkowaniu, wyjątkiem zaś jest
    sytuacja, gdy dochód opodatkowaniu nie podlega. Wyjątki od omawianej zasady dotyczą:
    · dochodów, które zostały wprost wymienione przez ustawodawcę w art. 21, 52, 52a i 52c
      ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych jako zwolnione z podatku oraz
    · dochodów, od których zaniechano poboru podatku w drodze rozporządzenia ministra
      właściwego do spraw finansów publicznych wydanego na podstawie art. 22 ustawy
      Ordynacja podatkowa (rozporządzenie takie może być wydane w przypadkach
      uzasadnionych interesem publicznym lub ważnym interesem podatników).

    W myśl art. 9 ust. 2 ww. ustawy:
      Dochodem ze źródła przychodów, jeżeli przepisy art. 23o, art. 23u, art. 24-24b, art.
      24c, art. 24e, art. 30ca, art. 30da oraz art. 30f nie stanowią inaczej, jest nadwyżka
      sumy przychodów z tego źródła nad kosztami ich uzyskania osiągnięta w roku
      podatkowym. Jeżeli koszty uzyskania przekraczają sumę przychodów, różnica jest
      stratą ze źródła przychodów.
    Ogólne określenie „przychodów” zawiera art. 11 ust. 1 ww. ustawy. Stosownie do tego
    przepisu:
      Przychodami, z zastrzeżeniem art. 14-15, art. 17 ust. 1 pkt 6, 9, 10 w zakresie
      realizacji praw wynikających z pochodnych instrumentów finansowych, pkt 11, art. 19
      , art. 25b, art. 30ca, art. 30da i art. 30f, są otrzymane lub postawione do dyspozycji
      podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość
      otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń.
    Jak wynika z powołanego przepisu, ustawodawca przyjął zasadę, że przychodem są:
        pieniądze i wartości pieniężne, które zostały otrzymane przez podatnika – tj. takie
        pieniądze i wartości pieniężne, które podatnik rzeczywiście „dostał, odebrał,
        zainkasował, objął w posiadanie”;
        pieniądze i wartości pieniężne, które zostały postawione do dyspozycji podatnika –
        tj. takie przysporzenia, które zostały mu faktycznie udostępnione/przekazane do
        odbioru; takie pieniądze i środki pieniężne, które podatnik ma możliwość włączyć
        do swojego władztwa, a więc ma możliwość skorzystania z tychże pieniędzy i
        wartości pieniężnych i nie jest to uzależnione od dodatkowej zgody osoby
        stawiającej określone pieniądze i wartości pieniężne do dyspozycji podatnika.
    Pojęcie przychodu wiąże się zatem z przysporzeniem majątkowym po stronie podatnika, z
    wartością wchodzącą do jego majątku. Przychodami w rozumieniu art. 11 ustawy o
    podatku dochodowym od osób fizycznych mogą być tylko takie świadczenia, które nie
    mają charakteru zwrotnego. Skoro bowiem przychód jest określonym przyrostem
    majątkowym po stronie podatnika jego otrzymanie musi mieć charakter definitywny.
    Ustawodawca tworząc system opodatkowania dochodów osób fizycznych miał na
    względzie, że przysporzenia uzyskiwane przez osoby fizyczne mogą być skutkiem różnych
    rodzajów czynności i zdarzeń. Stworzył więc klasyfikację tych przysporzeń w oparciu o
    kryterium źródła przychodów i system ich opodatkowania uwzględniający specyfikę
    poszczególnych źródeł przychodów. W języku powszechnym mianem „źródła” określane
    jest „to, co stanowi początek czegoś”, „przyczyna czegoś”, a synonimami tego pojęcia są m.
    in. czynnik sprawczy, powód, pochodzenie.
    Źródła przychodów
    Źródła przychodów zostały określone przez ustawodawcę w art. 10 ust. 1 ustawy o
    podatku dochodowym od osób fizycznych.
    W myśl art. 10 ust. 1 pkt 9 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Źródłami przychodów są inne źródła.
    Katalog źródeł przychodów jest katalogiem zamkniętym. Ustawodawca „zamknął” ten
    katalog dzięki wprowadzeniu kategorii „innych źródeł”, czyli źródeł przychodów innych niż
    wymienione w art. 10 ust. 1 pkt 1-8b. W sytuacji, gdy dane przysporzenie podatnika ma
    charakter przychodu i nie mieści się w żadnej z kategorii wskazanych w art. 10 ust. 1 pkt 1-
    8b ustawy, jest przypisywane do źródła z art. 10 ust. 1 pkt 9. Rozwiązanie to jest jednym z
    elementów gwarantujących realizację zasady powszechności opodatkowania.

    Stosownie do art. 20 ust. 1 ww. ustawy:
      Za przychody z innych źródeł, o których mowa w art. 10 ust. 1 pkt 9, uważa się w
      szczególności: kwoty wypłacone po śmierci członka otwartego funduszu
      emerytalnego wskazanej przez niego osobie lub członkowi jego najbliższej rodziny, w
      rozumieniu przepisów o organizacji i funkcjonowaniu funduszy emerytalnych, kwoty
      uzyskane z tytułu zwrotu z indywidualnego konta zabezpieczenia emerytalnego oraz
      wypłaty z indywidualnego konta zabezpieczenia emerytalnego, w tym także
      dokonane na rzecz osoby uprawnionej na wypadek śmierci oszczędzającego, zasiłki
      pieniężne z ubezpieczenia społecznego, alimenty, stypendia, świadczenia otrzymane
      z tytułu umowy o pomocy przy zbiorach, dotacje (subwencje) inne niż wymienione w
      art. 14, dopłaty, nagrody i inne nieodpłatne świadczenia nienależące do przychodów
      określonych w art. 12-14 i art. 17.
    Użycie w powyższym przepisie sformułowania „w szczególności”, wskazuje, że definicja
    przychodów z innych źródeł ma charakter otwarty i nie ma przeszkód, aby do tej kategorii
    zaliczyć również przychody inne niż wymienione wprost w przepisie art. 20 ust. 1 ustawy.
    O przychodzie podatkowym z innych źródeł będziemy mówić w każdym przypadku, kiedy
    u podatnika wystąpią realne korzyści majątkowe.
    Podkreślić należy, że otrzymanie kredytu i jego spłata na warunkach przewidzianych w
    umowie kredytowej są obojętne podatkowo. Przychód po stronie kredytobiorcy pojawia
    się w przypadku, kiedy dochodzi do umorzenia kredytu, jego części lub odsetek. Wtedy
    bowiem kredytobiorca osiąga konkretne przysporzenie majątkowe (przychód w
    rozumieniu ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych).
    Umorzenie wierzytelności następuje w przypadku zwolnienia z długu, czyli zrzeczenia się
    przez wierzyciela prawa do wierzytelności bez uzyskania świadczenia ze strony dłużnika.
    Takie zrzeczenie się – pod warunkiem, że dłużnik je przyjmie – powoduje, że zobowiązanie
    wygasa. Zgodnie bowiem z art. 508 ustawy z 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (t. j. Dz. U.
    z 2024 r. poz. 1061 ze zm.):
      Zobowiązanie wygasa, gdy wierzyciel zwalnia dłużnika z długu, a dłużnik zwolnienie
      przyjmuje.
    W związku z tym, kiedy dochodzi do umorzenia kredytu, kredytobiorca uzyskuje przychód
    w rozumieniu ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, zaliczany do „innych
    źródeł”.
    Rozliczenie wzajemnych roszczeń
    Ugoda – jako jeden z typów umów – regulowana jest przepisami Kodeksu cywilnego.
    Zgodnie z art. 917 ustawy z 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz.
    1061 ze zm.):
      Przez ugodę strony czynią sobie wzajemne ustępstwa w zakresie istniejącego między
      nimi stosunku prawnego w tym celu, aby uchylić niepewność co do roszczeń
      wynikających z tego stosunku lub zapewnić ich wykonanie albo by uchylić spór
      istniejący lub mogący powstać.
    Powołana definicja ugody pozwala wyróżnić elementy konstrukcyjne tej instytucji. Po
    pierwsze, zauważyć należy, że umowa ta może być zawarta wyłącznie w sytuacji, gdy
    między stronami stosunku prawnego istnieje niepewność albo spór, co do roszczeń
    wynikających z tego stosunku. Po drugie, celem zawarcia ugody jest uchylenie tej
    niepewności lub sporu. Wreszcie po trzecie, strony dążą do osiągnięcia celu przez
    wzajemne ustępstwa. Tak więc nieodłącznym elementem ugody są wzajemne ustępstwa
    stron. W literaturze przedmiotu podkreśla się, że z ustępstwem mamy do czynienia, gdy
    ktoś rezygnuje z jakiegoś warunku, wymagania, zmniejsza swoje żądania czy też odstępuje
    od nich. Ustępstwa mogą polegać m.in. na zrzeczeniu się uprawnień czy też zarzutów,
    zaciąganiu zobowiązań, obniżeniu świadczenia itp.

    Zarówno w doktrynie jak i w orzecznictwie podkreśla się szczególną przyczynę prawną
    ugody. Oznacza to, że ugoda nie tworzy nowego stosunku prawnego, a jedynie odnosi się
    do istniejącego stosunku prawnego stanowiącego podstawę powództwa, a tym samym
    podstawę zawarcia ugody.
    W doktrynie prezentowany jest również pogląd, zgodnie z którym kauzalność ugody
    przejawia się w określeniu zarzutów, którymi mogą się posłużyć strony po zawarciu ugody.
    Tak więc ugoda jest czynnością, realizowaną w drodze wzajemnych ustępstw stron,
    zmierzającą do uchylenia niepewności co do roszczeń wynikających z tego stosunku lub
    zapewnienia ich wykonania albo uchylenia sporu istniejącego lub mogącego powstać.
    Instytucja kredytu została natomiast uregulowana przepisami ustawy z 29 sierpnia 1997 r.
    Prawo bankowe (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1646 ze zm.).
    Zgodnie z treścią art. 69 ust. 1 ww. ustawy:
      Przez umowę kredytu bank zobowiązuje się oddać do dyspozycji kredytobiorcy na
      czas oznaczony w umowie kwotę środków pieniężnych z przeznaczeniem na ustalony
      cel, a kredytobiorca zobowiązuje się do korzystania z niej na warunkach określonych
      w umowie, zwrotu kwoty wykorzystanego kredytu wraz z odsetkami w oznaczonych
      terminach spłaty oraz zapłaty prowizji od udzielonego kredytu.
    Otrzymanie kredytu i jego spłata na warunkach przewidzianych w umowie kredytowej są
    obojętne podatkowo. Przychód po stronie kredytobiorcy pojawia się w przypadku, kiedy
    dochodzi do umorzenia kredytu, jego części lub odsetek. Wtedy bowiem kredytobiorca
    osiąga konkretne przysporzenie majątkowe (przychód w rozumieniu ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych).
    Opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych podlega – co do zasady –
    każdy dochód osiągnięty przez osobę fizyczną.
    Zgodnie natomiast z definicją dochodu jest nim nadwyżka przychodów ze źródła nad
    kosztami jego uzyskania. Pojęciem pierwotnym dla dochodu jest więc pojęcie przychodu.
    Ten z kolei definiowany jest przez ustawodawcę, czemu dał wyraz w art. 11 ust. 1, jako
    otrzymane lub postawione do dyspozycji podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i
    wartości pieniężne oraz wartość otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych
    świadczeń. Niemniej jednak z definicji tej wywieść można również, że za przychody
    podatkowe mogą być uznane tylko takie świadczenia, które są określonym przyrostem
    majątkowym (zarówno zwiększającym aktywa jak i zmniejszającym pasywa) o charakterze
    definitywnym, nie mające charakteru zwrotnego.
    O uzyskaniu przychodu w rozumieniu ustawy o podatku dochodowym do osób fizycznych
    można więc mówić w każdej sytuacji, gdy podatnik, czy to na skutek otrzymania
    określonych wartości majątkowych (środków pieniężnych, świadczeń w naturze czy też
    innych nieodpłatnych świadczeń), czy też gdy na skutek określonego zdarzenia
    powodującego zmniejszenie jego zobowiązań wobec innych podmiotów, uzyskuje
    określone przysporzenie majątkowe.
    Zasady i skutki dokonywania kompensaty (potrącenia) reguluje art. 498 ustawy Kodeks
    cywilny. Zgodnie z tym przepisem:
      § 1. Gdy dwie osoby są jednocześnie względem siebie dłużnikami i wierzycielami,
      każda z nich może potrącić swoją wierzytelność z wierzytelności drugiej strony, jeżeli
      przedmiotem obu wierzytelności są pieniądze lub rzeczy tej samej jakości oznaczone
      tylko co do gatunku, a obie wierzytelności są wymagalne i mogą być dochodzone
      przed sądem lub przed innym organem państwowym.
      § 2. Wskutek potrącenia obie wierzytelności umarzają się nawzajem do wysokości
      wierzytelności niższej.
    Potrącenie wierzytelności jest jedną z form wygaśnięcia zobowiązania w wyniku
    wykonania świadczenia przez umorzenie wzajemnych wierzytelności między stronami.

    Wygaśnięcie zobowiązania przez potrącenie, czyli kompensata wierzytelności, następuje
    wówczas, jeżeli jedna strona jest w stosunku do drugiej dłużnikiem i jednocześnie
    wierzycielem, tj. ma zarówno wierzytelność, jak i zobowiązanie względem tej drugiej
    strony.
    Potrącenie, mimo że dotyczy świadczeń tego samego rodzaju (z reguły pieniężnych),
    prowadzi do zaliczenia jednej wierzytelności na poczet drugiej. Dochodzi w ten sposób do
    zaspokojenia wierzyciela i osiągnięcia tym samym celu zobowiązania. Na skutek
    potrącenia wierzytelności obydwu stron umarzają się nawzajem do wysokości
    wierzytelności niższej. Instytucja potrącenia jest substytutem świadczenia, dzięki któremu
    dłużnik płaci swój dług i zwalnia się z zobowiązania. W momencie potrącenia następuje
    faktyczne spełnienie świadczenia. Potrącenie jest więc formą wykonania zobowiązania, do
    którego, w myśl art. 503 Kodeksu cywilnego, stosuje się przepisy o zaliczeniu zapłaty.
    Wprawdzie przez potrącenie strony nie otrzymują efektywnie należnych im świadczeń, ale
    wskutek zaliczenia wierzytelności jednej z nich na poczet wierzytelności drugiej każda ze
    stron zostaje zwolniona ze swego długu, co pozwala uznać ich długi za spłacone. Tym
    samym potrącenie jako sposób wygaszenia stosunku zobowiązaniowego uznaje się za
    równoważny spełnieniu świadczenia (zapłacie).
    W sytuacji, gdy dojdzie do umorzenia należności poprzez potrącenie wierzytelności, u
    stron nie wystąpi przychód podatkowy. Przychód podatkowy wystąpiłby wówczas, gdy
    doszłoby do częściowej kompensaty wierzytelności, a wierzyciel zwolniłby dłużnika z
    pozostałej części długu.
    Skutki podatkowe zwrotu kwoty 248 557,77 zł w części dotyczącej rat kapitałowo-
    odsetkowych
    Jak wynika z opisu sprawy, Pani roszczenie w stosunku do Banku, które wynika z
    wykonywania Umowy kredytu i zostaje potwierdzone przez Strony w Ugodzie, obejmuje
    zwrot świadczeń spełnionych przez Panią w wykonaniu Umowy kredytu.
    Wobec powyższego – skoro w wyniku potrącenia wzajemnych roszczeń bank oddaje Pani
    nadwyżkę należnych Pani pieniędzy – to taki zwrot nie spełnia celu przychodu jakim jest
    zwiększenie majątku podatnika - ani poprzez zwiększenie aktywów ani poprzez
    zmniejszenie jego pasywów. Po stronie Kredytobiorcy nie dochodzi do powstania
    przysporzenia majątkowego, bowiem otrzymuje on z powrotem zwrot swoich własnych
    środków, które wcześniej wpłacił tytułem spłaty zaciągniętego kredytu. Taka wypłata
    będzie więc kredytobiorcy neutralna podatkowo – po jego stronie nie powstanie przychód
    w rozumieniu przepisów ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, podlegający
    opodatkowaniu podatkiem dochodowym.
    Skoro więc otrzyma Pani od banku zwrot środków pieniężnych, które wpłaciła Pani ponad
    wartość zobowiązania przysługującego bankowi - to taki zwrot nie będzie stanowił
    przychodu.
    Tym samym - nie będzie na Pani ciążył obowiązek zapłaty podatku dochodowego od osób
    fizycznych z tego tytułu.
    Pani stanowisko w powyższym zakresie należy więc uznać za prawidłowe.
    Skutki podatkowe wypłaty połowy odsetek
    Instytucję prawną odsetek za zwłokę reguluje art. 481 § 1 ustawy z 23 kwietnia 1964 r.
    Kodeks cywilny (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1061 ze zm.), zgodnie z którym:
      Jeżeli dłużnik opóźnia się ze spełnieniem świadczenia pieniężnego, wierzyciel może
      żądać odsetek za czas opóźnienia, chociażby nie poniósł żadnej szkody i chociażby
      opóźnienie było następstwem okoliczności, za które dłużnik odpowiedzialności nie
      ponosi.

    Kwota otrzymanych odsetek stanowi przychód, ale nie każde odsetki otrzymane przez
    osoby fizyczne podlegają opodatkowaniu. Ustawodawca przewidział w niektórych
    sytuacjach, w odniesieniu do odsetek, możliwość zwolnienia od podatku dochodowego.
    Takie zwolnienie przysługuje wyłącznie wówczas, gdy przepis omawianej ustawy zawiera w
    tym przedmiocie wyraźne postanowienie.
    Ustawą z 29 października 2021 r. o zmianie ustawy o podatku dochodowym od osób
    fizycznych, ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych oraz niektórych innych
    ustaw (Dz. U. z 2021 r. poz. 2105) do ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych
    wprowadzono art. 21 ust. 1 pkt 95b, który ma zastosowanie do dochodów (przychodów)
    uzyskanych od dnia 1 stycznia 2021 r.
    Zgodnie z ww. przepisem:
      Wolne od podatku dochodowego są: odsetki z tytułu nieterminowej wypłaty
      należności niepodlegających opodatkowaniu podatkiem dochodowym, wolnych od
      podatku dochodowego lub od których na podstawie przepisów Ordynacji
      podatkowej zaniechano poboru podatku.
    Przepis art. 21 ust. 1 pkt 95b ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych zwalnia
    zatem z opodatkowania wszelkie odsetki za opóźnienie wypłacone w związku ze
    świadczeniami, które nie podlegają opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób
    fizycznych.
    Skoro zwrot kwot przez bank na Pani rzecz nie podlega opodatkowaniu podatkiem
    dochodowym od osób fizycznych, to wypłacona z tego tytułu połowa odsetek nie podlega
    opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych na mocy zwolnienia
    wynikającego z art. 21 ust. 1 pkt 95b ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.
    Pani stanowisko w powyższym zakresie uznałem za nieprawidłowe, gdyż odsetki
    ustawowe stanowią dla Pani przychód, ale zgodnie z ww. przepisem korzystają ze
    zwolnienia od podatku dochodowego od osób fizycznych, a nie tak jak Pani wskazała we
    własnym stanowisku, że od otrzymanej od banku kwoty 248 557,77 zł w tym otrzymanej
    od banku połowy odsetek ustawowych nie powstaje po Pani stronie przychód.
    Skutki podatkowe zwrotu kosztów zastępstwa procesowego
    Opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych podlega – co do zasady –
    każdy dochód osiągnięty przez osobę fizyczną. Zgodnie natomiast z definicją dochodu –
    jest nim nadwyżka przychodów ze źródła nad kosztami jego uzyskania. Pojęciem
    pierwotnym dla dochodu jest więc pojęcie przychodu. Ten z kolei definiowany jest przez
    ustawodawcę, czemu dał wyraz w art. 11 ust. 1 ustawy, jako otrzymane lub postawione do
    dyspozycji podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość
    otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń. Niemniej jednak z
    definicji tej wywieść można również, że za przychody podatkowe mogą być uznane tylko
    takie świadczenia, które są określonym przyrostem majątkowym (zarówno zwiększającym
    aktywa jak i zmniejszającym pasywa) o charakterze definitywnym, nie mające charakteru
    zwrotnego.
    Zgodnie z art. 98 § 1 ustawy z 17 listopada 1964 r. Kodeks postępowania cywilnego (t. j.
    Dz. U. z 2024 r. poz. 1568 ze zm.):
      Strona przegrywająca sprawę obowiązana jest zwrócić przeciwnikowi na jego
      żądanie koszty niezbędne do celowego dochodzenia praw i celowej obrony (koszty
      procesu).
    Stosownie do art. 98 § 2 cytowanej ustawy:
      Do niezbędnych kosztów procesu prowadzonego przez stronę osobiście lub przez
      pełnomocnika, który nie jest adwokatem, radcą prawnym lub rzecznikiem
      patentowym, zalicza się poniesione przez nią koszty sądowe, koszty przejazdów do
      sądu strony lub jej pełnomocnika oraz równowartość zarobku utraconego wskutek

      stawiennictwa w sądzie. Suma kosztów przejazdów i równowartość utraconego
      zarobku nie może przekraczać wynagrodzenia jednego adwokata wykonującego
      zawód w siedzibie sądu procesowego.
    Z kolei w myśl art. 98 § 3 tej ustawy:
      Do niezbędnych kosztów procesu strony reprezentowanej przez adwokata zalicza się
      wynagrodzenie, jednak nie wyższe niż stawki opłat określone w odrębnych
      przepisach i wydatki jednego adwokata, koszty sądowe oraz koszty nakazanego
      przez sąd osobistego stawiennictwa strony.
    Zgodnie z art. 98 § 4 Kodeksu postępowania cywilnego:
      Wysokość kosztów sądowych, zasady zwrotu utraconego zarobku lub dochodu oraz
      kosztów stawiennictwa strony w sądzie, a także wynagrodzenie adwokata, radcy
      prawnego i rzecznika patentowego regulują odrębne przepisy.
    Jak wynika z powyższych przepisów, koszty procesu mają charakter zwrotu wydatków
    poniesionych przez powoda. Zwrot ten nie rodzi więc obowiązku podatkowego w świetle
    przepisów ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, o ile kwota zasądzona
    tytułem zwrotu kosztów postępowania nie przewyższała faktycznie poniesionych przez
    powoda wydatków.
    Z wniosku wynika, że na podstawie zawartej ugody otrzymała Pani od banku zwrot
    kosztów zastępstwa procesowego.
    W tym miejscu wyjaśniam, że zgodnie z przepisem art. 95 § 1 i 2 ustawy Kodeks cywilny:
      Z zastrzeżeniem wyjątków w ustawie przewidzianych albo wynikających z właściwości
      czynności prawnej, można dokonać czynności prawnej przez przedstawiciela.
      Czynność prawna dokonana przez przedstawiciela w granicach umocowania pociąga
      za sobą skutki bezpośrednio dla reprezentowanego.
    Na podstawie art. 96 ww. ustawy:
      Umocowanie do działania w cudzym imieniu może opierać się na ustawie
      (przedstawicielstwo ustawowe) albo na oświadczeniu reprezentowanego
      (pełnomocnictwo).
    W myśl art. 104 ustawy Kodeks postępowania cywilnego:
      Koszty procesu, w którym zawarto ugodę, znosi się wzajemnie, jeżeli strony nie
      postanowiły inaczej.
    Stosownie do art. 2 ust. 1 ustawy z 28 lipca 2005 r. o kosztach sądowych w sprawach
    cywilnych (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 959 ze zm.):
      Koszty sądowe obejmują opłaty i wydatki.
    W myśl natomiast art. 5 ust. 1 pkt 4 ww. ustawy:
      Wydatki obejmują w szczególności wynagrodzenie należne innym osobom lub
      instytucjom oraz zwrot poniesionych przez nie kosztów.
    Mając na uwadze powyższe, zwrot poniesionych przez Panią kosztów w związku ze
    zwrotem kosztów zastępstwa procesowego – do wysokości faktycznie poniesionych przez
    Panią wydatków – nie podlega opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób
    fizycznych.
    Pani stanowisko w powyższym zakresie jest prawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia

    Interpretacja dotyczy zaistniałego stanu faktycznego przedstawionego przez Panią i stanu
    prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia w przedstawionym stanie
    faktycznym.
    Powołane przez Panią interpretacje zostały wydane w indywidualnych sprawach i nie mają
    zastosowania ani konsekwencji wiążących w odniesieniu do Pani sprawy, ani do żadnego
    innego zaistniałego stanu faktycznego czy też zdarzenia przyszłego.
    Wydając interpretacje indywidualne nie odnoszę się do kwot i nie dokonuję wyliczeń.
    Zgodnie bowiem z zasadą samoopodatkowania, obowiązującą w polskim systemie
    podatkowym, na podatniku spoczywa obowiązek określenia podstawy opodatkowania, a
    prawidłowość takiego wyliczenia podlega weryfikacji przez organ podatkowy w
    postępowaniu podatkowym.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    · Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy
      z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.).
      Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli: Pani sytuacja będzie zgodna
      (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosuje się Pani do
      interpretacji.
    · Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a,
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
        z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług,
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    · Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pani prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu
    Administracyjnego w (...). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa
    z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t. j. Dz.
    U. z 2024 r. poz. 935; dalej jako „PPSA”.
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
    · w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA) albo
    · w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Elektronicznej Skrzynki Podawczej Krajowej Informacji Skarbowej na platformie
      ePUAP: /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego.
    Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 ustawy
    Ordynacja podatkowa.