Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0115-KDIT1.4011.600.2025.1.DB
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-09-24
Teza: Obowiązki płatnika w związku z pokrywaniem kosztów szkoleń
Członków Rady Nadzorczej.
Słowa kluczowe: banki-bank spółdzielczy
finansowanie
obowiązek-obowiązek płatnika
rada-rada nadzorcza
szkolenie
Zagadnienia: Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Pobór podatku lub zaliczek na podatek przez płatników.
Przepisy: [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 2-art. 11-ust. 1

## Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

łowe
    Szanowni Państwo,
    stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego
    zdarzenia przyszłego w podatku dochodowym od osób fizycznych jest prawidłowe.

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

28 lipca 2025 r. wpłynął Państwa wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej, który
    dotyczy obowiązków płatnika w związku z pokrywaniem kosztów szkoleń Członków Rady
    Nadzorczej. Treść wniosku jest następująca:

## Opis zdarzenia przyszłego

Zgodnie z przepisami ustawy z dnia 7 grudnia 2000 r. o funkcjonowaniu banków
    spółdzielczych, ich zrzeszaniu się i bankach zrzeszających, ustawy z dnia 29 sierpnia 1997
    r. Prawo bankowe, ustawy z dnia 16 września 1982 r. Prawo spółdzielcze oraz Statutem
    Banku, jednym z organów banku jest Rada Nadzorcza (dalej RN).
    Jak wynika z przepisów ustawy Prawo bankowe (art. 22aa ust. 1), członkowie rady
    nadzorczej banku powinni mieć wiedzę, umiejętności i doświadczenie, odpowiednie do
    pełnionych przez nich funkcji i powierzonych im obowiązków, a na banku ciąży obowiązek
    zapewnienia środków niezbędnych do przygotowania członków rady do pełnienia przez
    nich funkcji i środków niezbędnych do ich szkolenia.
    Pokrywanie tych kosztów przez bank oraz obowiązkowy udział w szkoleniach przez
    członków Rady Nadzorczej banku stanowi realizację obowiązków wynikających z
    przepisów prawa.
    Szkolenia dla członków RN finansowane są przez bank i mogą odbywać się w następujący
    sposób:
    1. szkolenie dla członków RN banku odbywa się w siedzibie banku i w trakcie szkolenia
      uczestnicy mogą skorzystać z poczęstunku (np. ciastka, kawa, herbata, lunch);
    2. szkolenie wyjazdowe dla członków RN banku odbywa się poza siedzibą banku
      (szkolenia krajowe lub zagraniczne). W trakcie szkolenia uczestnicy mogą skorzystać z
      poczęstunku (np. drobny posiłek typu lunch, kawa, herbata, ciastka itp.). Bank
      pokrywa dla uczestników szkolenia także koszt dojazdu i noclegów. W trakcie tych
      wyjazdów uczestnikom nie są oferowane dodatkowe atrakcje o charakterze
      integracyjnym;
    3. członkowie RN banku uczestniczą indywidualnie w szkoleniu zorganizowanym przez
      podmiot zewnętrzny – szkolenie prowadzone jest online.
    Wniosek dotyczy szkoleń opisanych w punktach 1-3 powyżej, których tematyka jest
    związana przedmiotowo z obowiązkami realizowanymi w ramach sprawowanej funkcji
    członka Rady Nadzorczej banku.
    Obowiązek posiadania przez członków RN banku odpowiedniej wiedzy, niezbędnej do
    sprawowania funkcji członka RN banku, wynika wprost z przepisów ustawy z dnia 29
    sierpnia 1997 r. Prawo bankowe (art. 22aa ust. 1; art. 22aa ust. 8; art. 22ca; art. 22d ust. 1),
    wytycznych Europejskiego Urzędu Nadzoru Bankowego i Europejskiego Urzędu Giełd i
    Papierów Wartościowych w sprawie oceny odpowiedniości członków organu
    zarządzającego i osób pełniących najważniejsze funkcje (EBA/GL/2021/06 z dnia 2 lipca
    2021 r.), a także postanowień Rekomendacji Z wydanej przez Komisję Nadzoru
    Finansowego, dotyczącej zasad ładu wewnętrznego w bankach.
    Ponadto obowiązki banku polegające na umożliwieniu wszystkim członkom RN
    uzupełniania kwalifikacji przydatnych do pracy w radzie, w ramach organizowanych
    szkoleń wewnętrznych, jak i polegające na umożliwieniu członkom RN uzupełniania
    kwalifikacji przydatnych do wypełniania obowiązków kontroli i nadzoru działalności banku
    w ramach organizowanych szkoleń, wynikają z wewnętrznych regulacji bankowych:
    Regulamin działania Rady Nadzorczej banku, polityka oceny odpowiedniości kandydatów
    na członków Rady Nadzorczej, członków Rady Nadzorczej oraz Rady Nadzorczej w Banku
    Spółdzielczym w X.

## Pytanie

Czy przepisy ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych
    należy interpretować w ten sposób, że pokrycie przez Bank Spółdzielczy w X na rzecz
    członków RN banku kosztów szkoleń (wymienionych powyżej w pkt 1-3), związanych z

    pełnieniem przez nich funkcji członka RN, nie będzie stanowić dla członka RN przychodu w
    rozumieniu art. 11 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, a tym
    samym z tytułu ww. świadczeń nie będą ciążyły na Banku Spółdzielczym w X obowiązki
    obliczenia, pobrania i odprowadzenia zaliczek na podatek dochodowy wynikające z art. 41
    ust. 1 i art. 42 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych?
    Państwa stanowisko w sprawie
    W Państwa ocenie, sfinansowanie przez bank szkoleń i udział w nich członków Rady
    Nadzorczej nie będzie powodował powstania przychodu podatkowego po stronie
    członków rady, a na banku nie będzie ciążył obowiązek płatnika polegający na obliczeniu,
    pobraniu i odprowadzaniu zaliczek na podatek dochodowy, jak to wynika z art. 41 ust. 1 i
    art. 42 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.
    Jako istotną kwestię należy wskazać, że na banku ciąży obowiązek, aby zapewnić, że w
    skład będą wchodzić członkowie rady, którzy będą spełniali odpowiednie kryteria
    określone przepisami prawa, aby posiadali odpowiedni poziom wiedzy i umiejętności oraz
    doświadczenia, które umożliwią prawidłowe wypełnianie obowiązków nadzorczych, i tak:
    1) z treści art. 22aa ust. 1 ustawy Prawo bankowe wynika, że członkowie RN banku
      powinni mieć wiedzę, umiejętności i doświadczenie, odpowiednie do pełnionych
      funkcji i powierzonych obowiązków oraz dawać rękojmię należytego wykonywania
      tych obowiązków [...];
    2) natomiast art. 22aa ust. 8 Prawa bankowego nakłada na banki obowiązek zapewnienia
      środków niezbędnych do przygotowania członków RN do pełnienia przez nich funkcji i
      środki niezbędne do ich szkolenia.
    Zatem po stronie banku leży obowiązek sfinansowania szkoleń, a po stronie członka rady
    jest obowiązek uczestniczenia w tych szkoleniach. Nadmienić należy, iż tematyka szkoleń
    jest związana przedmiotowo z obowiązkami realizowanymi przez członków Rady
    Nadzorczej, jak również w większości jest to tematyka wysoce specjalistyczna.
    Kolejny przepis ustawy prawo bankowe w art. 22ca określa, że „komisja nadzoru
    finansowego dokonuje oceny czy członkowie rady nadzorczej spełniają wymogi określone
    w art. 22aa”, a w przypadku, gdy członek RN banku nie spełnia wymogów określonych w
    art. 22aa, komisja nadzoru finansowego może wystąpić do właściwego organu banku z
    wnioskiem o jego odwołanie, lub komisja może w drodze własnej decyzji odwołać takiego
    członka Rady Nadzorczej.
    Następnie Rekomendacje Komisji Nadzoru Finansowego również odnoszą się do kwestii
    posiadania przez członków ad nadzorczych banków odpowiednich kompetencji, i tak:
    1) Rekomendacja Z Komisji Nadzoru Finansowego określająca zasady ładu wewnętrznego
      w bankach, wskazuje że:
        a) „członkowie rady nadzorczej i zarządu oraz osoby pełniące kluczowe funkcje w
        banku powinny zawsze spełniać warunek odpowiedniości, to jest posiadać
        wiedzę, umiejętności i doświadczenie, niezbędne do pełnienia powierzonych im
        funkcji lub stanowisk i obowiązków oraz dawać rękojmię należytego
        wykonywania tych obowiązków” (rekomendacja nr 7);
        b) członkowie RN i zarządu banku oraz osoby pełniące kluczowe funkcje w banku
        powinny posiadać, pozyskiwać i pogłębiać wiedzę oraz umiejętności do
        wykonywania swoich obowiązków. Banki powinny zapewnić tym osobom
        możliwość podnoszenia kwalifikacji, np. w formie dostosowanych do
        indywidualnych potrzeb szkoleń. Szkolenia nie powinny ograniczać się do
        obszarów działalności, za które poszczególne osoby są bezpośrednio
        odpowiedzialne. Szkolenia, zwłaszcza w przypadku nowo powoływanych lub
        zatrudnianych osób, powinny również służyć zrozumieniu ładu wewnętrznego
        banku, w tym organizacji, modelu biznesowego i profilu ryzyka oraz roli danej

        osoby w tych obszarach. Bank powinien przeznaczyć na szkolenia wystarczający
        czas, budżet i inne zasoby (rekomendacja nr 7.1).
    Kolejny dokument to jest „zasady ładu korporacyjnego dla instytucji nadzorowanych”
    wydane przez Komisję Nadzoru Finansowego. W rozdziale 4, paragraf 19, pkt 1m
    stwierdza się, że członek organu nadzorującego (rada nadzorcza) powinien posiadać
    kompetencje do należytego wykonywania obowiązków nadzorowania instytucji
    nadzorowanej (banku) wynikające z wiedzy posiadanej w wyniku zdobytego wykształcenia,
    odbytych szkoleń, uzyskanych tytułów zawodowych lub stopni naukowych oraz nabytej w
    inny sposób w toku kariery zawodowej.
    Następny dokument, z którego wynika obowiązek podnoszenia kwalifikacji przez członków
    Rady Nadzorczej to „metodyka oceny odpowiedniości członków organów podmiotów
    nadzorowanych”, wydana przez Komisję Nadzoru Finansowego. W szczególności opis do
    punktu 3.2.1.1 wskazuje, że kompetencje powinny wynikać z wiedzy uzyskanej w wyniku
    wykształcenia, szkoleń, tytułów i uprawnień zawodowych lub stopni zawodowych oraz z
    wiedzy nabytej w trakcie kariery zawodowej. W ramach dokonywanej oceny okresowej
    należy uwzględnić fakt ciągłej dbałości o pogłębianie owej wiedzy i rozwój oraz
    podnoszenie kwalifikacji.
    Również ważną kwestią jest zaznaczenie, iż branża bankowa charakteryzuje się
    pojawianiem się ciągłych zmian i jak również wysokim poziomem zawiłości regulacji, na
    podstawie których banki funkcjonują. Wynika z tego konieczność ciągłego aktualizowania
    posiadanej wiedzy i umiejętności również wśród członków Rad Nadzorczych. Wiedzę tę
    mogą aktualizować i pogłębiać poprzez szkolenia, właściwie trudno dostępne poza
    strukturami banków. Bez możliwości uczestniczenia w szkoleniach organizowanych i
    finansowanych przez bank członkowie RN nie mieliby możliwości sprostać wymogom
    określonym w wyżej przytoczonych przepisach, w zakresie odpowiedniości.
    Kwestia ustalenia powstania przychodu dla członków rady nadzorczej
    Art. 11. ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych określa, że do
    przychodów zalicza się również przychody z otrzymanych nieodpłatnych świadczeń.
    Rozstrzygnięcie czy w tym przypadku powstanie taki przychód może być - zdaniem
    Wnioskodawcy - oparte na wykładni dokonanej przez Trybunał Konstytucyjny w wyroku z
    8 lipca 2014 r., sygn. akt K 7/13, która dotyczy co prawda kwestii związanych z
    przychodami uzyskiwanymi przez pracowników, ale wskazówki w niej zawarte stosowane
    są bardzo często przy rozstrzyganiu kwestii zrozumienia pojęcia „nieodpłatnego
    świadczenia”.
    Według Trybunału Konstytucyjnego nieodpłatne świadczenie może spełniać kryterium
    przychodu według art. 11 ust. 1 ustawy jeśli spełnione zostaną trzy warunki:
    a) świadczenie zostało spełnione za zgodą pracownika (skorzystał z niego w pełni
      dobrowolnie),
    b) świadczenie zostało spełnione w jego interesie (a nie w interesie pracodawcy) i
      przyniosło mu korzyść w postaci powiększenia jego aktywów lub uniknięcia wydatku,
      który musiałby ponieść,
    c) korzyść ta jest wymierna i przypisana indywidualnemu pracownikowi (nie jest
      dostępna w sposób ogólny dla wszystkich podmiotów).
    Odnosząc się do poszczególnych warunków można stwierdzić, że:
    1) warunek pierwszy nie został spełniony, gdyż członkowie rady nie korzystają ze szkoleń
      dobrowolnie. Udział w szkoleniach jest obowiązkowy, jak to wynika z przytoczonych
      powyżej przepisów, a także z dokumentu wewnętrznego jakim jest „Regulamin
      działania Rady Nadzorczej”;
    2) szkolenia nie zostały spełnione w interesie członków rady, tylko w interesie banku,
      gdyż to na banku ciąży obowiązek posiadania kompetentnej Rady Nadzorczej, której

      członkowie będą posiadać wiedzę, umiejętności i doświadczenie, aby móc realizować
      zadania nadzorcze jakie wynikają dla Rady Nadzorczej. W przeciwnym wypadku bank
      narażony byłby na konsekwencje wynikające z interwencji KNF.
    Zatem biorąc pod uwagę powyższe, niespełnione są wszystkie warunki do uznania
    przychodu w postaci uczestnictwa w szkoleniu jako przychodu w rozumieniu art. 11 ust. 1
    ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest prawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Podstawową zasadą obowiązującą w przepisach ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku
    dochodowym od osób fizycznych (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 163 ze zm.) jest zasada
    powszechności opodatkowania, która wyrażona została w art. 9 ust. 1 tej ustawy. Zgodnie
    z treścią tego przepisu:
      Opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z
      wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od
      których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.
    Stosownie do art. 11 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Przychodami, z zastrzeżeniem art. 14-15, art. 17 ust. 1 pkt 6, 9, 10 w zakresie realizacji
      praw wynikających z pochodnych instrumentów finansowych, pkt 11, art. 19, art. 25b,
      art. 30ca, art. 30da i art. 30f, są otrzymane lub postawione do dyspozycji podatnika w
      roku kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość otrzymanych
      świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń.
    Za przychody należy zatem uznać każdą formę przysporzenia majątkowego, zarówno
    formę pieniężną, jak i niepieniężną, w tym nieodpłatne świadczenia otrzymane przez
    podatnika.
    W myśl art. 11 ust. 2 ww. ustawy:
      Wartość pieniężną świadczeń w naturze, z zastrzeżeniem ust. 2c oraz art. 12 ust. 2-2c,
      określa się na podstawie cen rynkowych stosowanych w obrocie rzeczami lub
      prawami tego samego rodzaju i gatunku, z uwzględnieniem w szczególności ich stanu i
      stopnia zużycia oraz czasu i miejsca ich uzyskania.
    Zgodnie z art. 11 ust. 2a cytowanej ustawy:
      Wartość pieniężną innych nieodpłatnych świadczeń ustala się:
        1) jeżeli przedmiotem świadczenia są usługi wchodzące w zakres działalności
        gospodarczej dokonującego świadczenia – według cen stosowanych wobec
        innych odbiorców;
        2) jeżeli przedmiotem świadczeń są usługi zakupione – według cen zakupu;
        3) jeżeli przedmiotem świadczeń jest udostępnienie lokalu lub budynku – według
        równowartości czynszu, jaki przysługiwałby w razie zawarcia umowy najmu tego
        lokalu lub budynku;
        4) w pozostałych przypadkach – na podstawie cen rynkowych stosowanych przy
        świadczeniu usług lub udostępnianiu rzeczy lub praw tego samego rodzaju i
        gatunku, z uwzględnieniem w szczególności ich stanu i stopnia zużycia oraz czasu
        i miejsca udostępnienia.
    Dla celów podatkowych nieodpłatne świadczenie obejmuje działanie lub zaniechanie na
    rzecz innej osoby oraz wszystkie zjawiska gospodarcze i zdarzenia prawne, których
    następstwem jest uzyskanie korzyści kosztem innego podmiotu, lub te wszystkie
    zdarzenia prawne i gospodarcze, których skutkiem jest nieodpłatne, to jest niezwiązane z

    kosztami lub inną formą ekwiwalentu, przysporzenie majątku innej osobie, mające
    konkretny wymiar finansowy.
    Katalog źródeł przychodów podlegających opodatkowaniu podatkiem dochodowym od
    osób fizycznych znajduje się w art. 10 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób
    fizycznych.
    Zgodnie z art. 10 ust. 1 pkt 2 tej ustawy, źródłem przychodów jest działalność wykonywana
    osobiście.
    W myśl art. 13 pkt 7 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Za przychody z działalności wykonywanej osobiście, o której mowa w art. 10 ust. 1 pkt
      2, uważa się przychody otrzymywane przez osoby, niezależnie od sposobu ich
      powoływania, należące do składu zarządów, rad nadzorczych, komisji lub innych
      organów stanowiących osób prawnych.
    Stosownie natomiast do art. 41 ust. 1 ww. ustawy
      Osoby fizyczne prowadzące działalność gospodarczą, osoby prawne i ich jednostki
      organizacyjne oraz jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej, które
      dokonują świadczeń z tytułu działalności, o której mowa w art. 13 pkt 2 i 4-9 oraz art.
      18, osobom określonym w art. 3 ust. 1, są obowiązane jako płatnicy pobierać, z
      zastrzeżeniem ust. 4, zaliczki na podatek dochodowy, stosując do dokonywanego
      świadczenia, pomniejszonego o miesięczne koszty uzyskania przychodów w wysokości
      określonej w art. 22 ust. 9 oraz o potrącone przez płatnika w danym miesiącu składki,
      o których mowa w art. 26 ust. 1 pkt 2 lit. b, najniższą stawkę podatkową określoną w
      skali, o której mowa w art. 27 ust. 1.
    Na mocy art. 42 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Płatnicy, o których mowa w art. 41, przekazują kwoty pobranych zaliczek na podatek
      oraz kwoty zryczałtowanego podatku w terminie do 20 dnia miesiąca następującego
      po miesiącu, w którym pobrano zaliczki (podatek) – na rachunek urzędu skarbowego,
      przy pomocy którego naczelnik urzędu skarbowego właściwy według miejsca
      zamieszkania płatnika wykonuje swoje zadania, a jeżeli płatnik nie jest osobą fizyczną,
      według siedziby bądź miejsca prowadzenia działalności, gdy płatnik nie posiada
      siedziby. Jednakże w przypadku gdy podatek został pobrany zgodnie z art. 30a ust. 2a,
      płatnicy, o których mowa w art. 41 ust. 10, przekazują kwotę tego podatku na
      rachunek urzędu skarbowego, przy pomocy którego naczelnik urzędu skarbowego
      właściwy w sprawach opodatkowania osób zagranicznych wykonuje swoje zadania.
    Kwestia rozumienia pojęcia „nieodpłatnych świadczeń” – w aspekcie świadczeń
    pracowniczych – była przedmiotem analizy Trybunału Konstytucyjnego, który w wyroku z 8
    lipca 2014 r. sygn. akt K 7/13 dokonał ustalenia, jakie kryteria statuują nieodpłatne
    świadczenie do zakwalifikowania go jako przychodu pracownika z tytułu stosunku pracy.
    Trybunał Konstytucyjny definiując pojęcie „innych nieodpłatnych świadczeń” jako
    przychodu w rozumieniu art. 12 ust. 1 i art. 11 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od
    osób fizycznych wskazał, że za przychód pracownika mogą być uznane takie świadczenia,
    które:
    - po pierwsze, zostały spełnione za zgodą pracownika (skorzystał z nich w pełni
      dobrowolnie),
    - po drugie, zostały spełnione w jego interesie (a nie w interesie pracodawcy) i przyniosły
      mu korzyść w postaci powiększenia aktywów lub uniknięcia wydatku, który musiałby
      ponieść,
    - po trzecie, korzyść ta jest wymierna i przypisana indywidualnemu pracownikowi (nie jest
      dostępna w sposób ogólny dla wszystkich podmiotów).

    Wobec tego przyjęcie oceny uznającej konkretne świadczenie ze strony pracodawcy za
    przychód pracownika, podlegający opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób
    fizycznych, powinno opierać się na przesłankach wynikających z ww. przepisów ustawy o
    podatku dochodowym od osób fizycznych, które Trybunał Konstytucyjny w powołanym
    powyżej wyroku uznał za zgodne z Konstytucją i przedstawił ich interpretację.
    Należy też pokreślić, że ustawowe pojęcie nieodpłatnych świadczeń musi być zawsze
    interpretowane w konkretnym kontekście, a nie w oderwaniu od niego, z pominięciem
    okoliczności realizacji pewnych uprawnień, zjawisk gospodarczych i zdarzeń prawnych.
    Nieodpłatne świadczenie jest przychodem, gdy świadczenie to powoduje wystąpienie po
    stronie pracownika przysporzenia: w postaci nabycia wymiernej korzyści majątkowej lub w
    postaci również wymiernego zaoszczędzenia wydatku. Nieodpłatne świadczenie jest
    przychodem pracownika, gdy zostało spełnione za zgodą pracownika, tj. gdy pracownik
    skorzystał z niego w pełni dobrowolnie. Zatem pracodawca spełnił określone świadczenie
    na rzecz pracownika, gdy dysponował uprzednią zgodą pracownika na jego przyjęcie.
    Przychód pracownika będzie obejmował nieodpłatne świadczenie, gdy świadczenie to
    zostanie spełnione w interesie pracownika (a nie w interesie pracodawcy) i przyniesie
    pracownikowi korzyść w postaci powiększenia jego aktywów lub uniknięcia wydatku, który
    musiałby ponieść. W zakresie tego kryterium należy wskazać, że chodzi o realny charakter
    przysporzenia jako warunku objęcia nieodpłatnego świadczenia podatkiem dochodowym.
    Nieodpłatne świadczenie jest przychodem pracownika, gdy korzyść jest wymierna i
    przypisana indywidualnemu pracownikowi, tj. nie jest dostępna w sposób ogólny dla
    wszystkich podmiotów. W sytuacji, gdy nieodpłatne świadczenie nie powoduje
    przysporzenia w postaci nabycia wymiernej korzyści majątkowej, czy to w postaci również
    wymiernego zaoszczędzenia wydatku, to wówczas nie można mówić o przychodzie z
    tytułu nieodpłatnego świadczenia.
    W konsekwencji należy przyjąć, że mimo bardzo szerokiego ujęcia pojęcia przychodu nie
    każde świadczenie spełnione przez pracodawcę na rzecz pracownika podlega
    opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych. Przykładem tego rodzaju
    świadczeń są świadczenia spełnione wyłącznie w interesie pracodawcy, tj. mające
    charakter służbowy, a nie prywatny.
    Powyższy wyrok Trybunału Konstytucyjnego dotyczy wprawdzie świadczeń uzyskiwanych
    przez pracowników, jednak zawiera wskazówki interpretacyjne, jak należy rozumieć
    nieodpłatne świadczenia i przywołane ustalenia pozostają aktualne również do osób
    będących członkami rady nadzorczej, o których mowa we wniosku.
    Z informacji przedstawionych przez Państwa we wniosku wynika, że pokrywają Państwo
    koszty szkoleń dla członków Rady Nadzorczej. Wskazali Państwo, że finansowanie przez
    Państwa kosztów tych szkoleń stanowi realizację obowiązków wynikających z przepisów
    prawa.
    Zgodnie z art. 22aa ust. 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Prawo bankowe (t. j. Dz. U. z
    2024 r. poz. 1646 ze zm.):
      Członkowie zarządu i rady nadzorczej banku, finansowej spółki holdingowej i
      finansowej spółki holdingowej o działalności mieszanej powinni mieć wiedzę,
      umiejętności i doświadczenie, odpowiednie do pełnionych przez nich funkcji i
      powierzonych im obowiązków, oraz dawać rękojmię należytego wykonywania tych
      obowiązków. Rękojmia, o której mowa w zdaniu pierwszym, odnosi się w
      szczególności do reputacji, uczciwości i rzetelności danej osoby oraz zdolności do
      prowadzenia spraw banku, finansowej spółki holdingowej i finansowej spółki
      holdingowej o działalności mieszanej w sposób ostrożny i stabilny.
    W myśl art. 22aa ust. 8 tej ustawy:

      Bank, finansowa spółka holdingowa i finansowa spółka holdingowa o działalności
      mieszanej zapewniają środki niezbędne do przygotowania członków zarządu i rady
      nadzorczej do pełnienia przez nich funkcji i środki niezbędne do ich szkolenia.
    Powyższe przepisy wskazują zatem, że członkowie rady nadzorczej banku powinni
    posiadać wiedzę, umiejętności i doświadczenie, odpowiednie do pełnionych przez nich
    funkcji i powierzonych im obowiązków. Natomiast bank jest zobowiązany do zapewnienia
    środków niezbędnych do przygotowania członków rady nadzorczej do pełnienia przez nich
    funkcji i środków niezbędnych do ich szkolenia.
    Mając powyższe na względzie, pokrycie przez Państwa kosztów szkoleń dla członków Rady
    Nadzorczej nie będzie stanowić dla nich przychodu w rozumieniu art. 11 ust. 1 ustawy o
    podatku dochodowym od osób fizycznych. Tym samym z tytułu ww. świadczeń nie będzie
    ciążył na Państwu obowiązek obliczania, pobierania i odprowadzania zaliczek na podatek
    dochodowy.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, które Państwo przedstawili i stanu prawnego,
    który obowiązuje w dniu wydania interpretacji.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    · Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy
      z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.).
      Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie
      zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosują się
      Państwo do interpretacji.
    · Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
        1) z zastosowaniem art. 119a;
        2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5
        ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
        3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    · Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki
      interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego
    Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa
    z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.
    U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
    · w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo

    · w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP
      (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.