Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0114-KDIP1-1.4012.2.2025.2.AWY
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-02-20
Teza: Skutki podatkowe sprzedaży Nieruchomości (działki niezabudowanej i zabudowanej) przez współwłaścicieli.
Słowa kluczowe: budynek-sprzedaż budynków; czynności-czynności podlegające opodatkowaniu; dzierżawa; nieruchomości-nieruchomość niezabudowana; nieruchomości-nieruchomość zabudowana; nieruchomości-sprzedaż nieruchomości; pełnomocnictwo-zakres pełnomocnictwa; podatnik-podatnik podatku od towarów i usług; teren-teren budowlany; umowa-umowa przedwstępna; współwłasność
Zagadnienia: Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział I. Przepisy ogólne-Definicje; Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II. Zakres opodatkowania-Rozdział 1. Przepisy ogólne  -Czynności podlegające opodatkowaniu; Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II. Zakres opodatkowania-Rozdział 2. Dostawa towarów i świadczenie usług -Dostawa towarów; Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II. Zakres opodatkowania-Rozdział 2. Dostawa towarów i świadczenie usług -Świadczenie usług; Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III. Podatnicy, płatnicy i przedstawiciele podatkowi-Rozdział 1. Podatnicy i płatnicy-Działalność gospodarcza ; Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III. Podatnicy, płatnicy i przedstawiciele podatkowi-Rozdział 1. Podatnicy i płatnicy-Podatnicy; Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział VI. Podstawa opodatkowania-Podstawa opodatkowania - dostawa budynków lub budowli trwale związanych z gruntem lub ich części ; Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział VIII. Wysokość opodatkowania -Rozdział 2. Zwolnienia -Zwolnienia przedmiotowe-Dostawa budynków, budowli lub ich części ; Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział VIII. Wysokość opodatkowania -Rozdział 2. Zwolnienia -Zwolnienia przedmiotowe-Dostawa terenów niezabudowanych innych niż tereny budowlane
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział I-art. 2-pkt 14; [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział I-art. 2-pkt 22; [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział I-art. 2-pkt 33; [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział I-art. 2-pkt 6; [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II-Rozdział 1-art. 5-ust. 1-pkt 1; [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II-Rozdział 2-art. 7.-ust. 1; [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II-Rozdział 2-art. 8-ust. 1; [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III-Rozdział 1-art. 15-ust. 1; [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III-Rozdział 1-art. 15-ust. 2; [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział VI-art. 29a-ust. 8; [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział VIII-Rozdział 2-art. 43-ust. 1-pkt 10; [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział VIII-Rozdział 2-art. 43-ust. 1-pkt 10a; [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział VIII-Rozdział 2-art. 43-ust. 1-pkt 2; [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział VIII-Rozdział 2-art. 43-ust. 1-pkt 9

## Opis zdarzenia przyszłego

Wnioskodawcy, tj. A.A., B.B., C.C. i D.D., to osoby fizyczne nieprowadzące działalności
    gospodarczej, których rezydencję podatkową stanowi teren Rzeczypospolitej Polskiej
    (dalej „Wnioskodawcy”).
    Wnioskodawcy są współwłaścicielami zabudowanej nieruchomości gruntowej położonej
    przy ul. (...) ., na terenie gminy B. z obrębu numer (...) („Nieruchomość”). Składa się ona z
    działek ewidencyjnych o numerach: 1 oraz 2.
    Łączna powierzchnia Nieruchomości wynosi 3,5078 ha.
    Nieruchomość jest nieruchomością rolną - jej przeznaczenie zostało określone jako grunty
    rolne.
    Dla wspomnianej Nieruchomości nie został dotychczas sporządzony miejscowy plan
    zagospodarowania przestrzennego.
    Wnioskodawcy są w trakcie finalizacji procesu sprzedaży Nieruchomości na rzecz firmy A.
    spółka z o.o.
    Działka o numerze ewidencyjnym 1 jest zabudowana budynkiem mieszkalnym oraz
    budynkiem gospodarczym, dla którego 24 stycznia 2019 r., w związku z planowaną
    inwestycją budowy stacji paliw, wydana została decyzja o rozbiórce.

    Jak wynika z ewidencji gruntów, budynki przeznaczone do rozbiórki znajdują się na terenie
                                    2gruntów rolnych zabudowanych (BR-RV), liczących 6550 m.
    Na wniosek B. Oddział w Polsce, dla części działki ewidencyjnej nr 1 została wydana
    decyzja Wydziału (...) dla dzielnicy B. m. A. Nr (...) z 29 marca 2018 r., na mocy której
    zostały ustalone warunki i szczegółowe zasady zagospodarowania terenu dla inwestycji
    polegającej na budowie stacji paliw wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną i drogową.
    Wskutek ww. decyzji o warunkach zabudowy nie doszło do zmiany przeznaczenia gruntu -
    nie doszło do zmiany gruntów rolnych zabudowanych BR-RV liczących 0,6555 ha na tereny
    budowlane, czy też innych gruntów wchodzących w skład działki 1 (łąki trwałe LIII - 1,0357
    ha, pastwiska trwałe PsIV - 0,3176 ha, lasy LsIV - 0,5646 ha, nieużytki N - 0,0105 ha).
    Niezależnie od powyższej decyzji Nr (...) z 29 marca 2018 r., został złożony przez przyszłego
    nabywcę Nieruchomości wniosek o ustalenie warunków zabudowy dla Nieruchomości. Na
    jego skutek wydana zostanie decyzja, którą zostaną ustalone warunki zagospodarowania
    Nieruchomości pozwalające na budowę parku handlowego i/lub domów. Decyzja stanie
    się ostateczna przed zbyciem Nieruchomości przez Wnioskodawców.
    Uzupełnienie opisu zdarzenia przyszłego
    W odpowiedzi na pytania Organu wskazali Państwo:
    1. Kiedy i w jakim celu Wnioskodawcy (współwłaściciele A.A., B.B., C.C. i D.D.) nabyli swoje
      udziały w Nieruchomości (działkach nr 1 i 2)?
    Odp.: C.C. w 1979 r. jako następca celem dalszego prowadzenia gospodarstwa rolnego, w
    1995 r. B.B. i A.A. w celu uzyskania prawa do wspólnego korzystania z Nieruchomości, w
    2020 r. D.D. w związku z planami budowy domu.
    2. Na podstawie jakich umów ww. Wnioskodawcy nabyli swoje udziały w Nieruchomości –
      czy były to transakcje opodatkowane podatkiem VAT, udokumentowane fakturami z
      wykazanymi kwotami podatku VAT?
    Odp.: Do 2 listopada 1979 r. właścicielem Nieruchomości przy ul. A1 była E.E., która
    umową zawartą przed Kierownikiem Wydziału Rolnictwa, Leśnictwa i Skupu Urzędu
    Dzielnicowego C. posiadane gospodarstwo rolne przekazała w zamian za emeryturę
    następcy C.C. (umowa Nr (...) z 2 listopada 1979 r.).
    C.C. umową darowizny, objętej aktem notarialnym sporządzonym w dniu 28 grudnia 1995
    r. przez notariusza F.F. do Rep. A nr (...), ustanowiła współwłasność na rzecz siostry B.B. i
    jej męża A.A. (na prawach ustawowej wspólności majątkowej małżeńskiej) w udziale
    wynoszącym 1/2 części Nieruchomości przy ul. A1.
    W 2020 r. małżonkowie B.B. i A.A., w związku z planowaną budową domu przez córkę D.D.,
    umową darowizny z 1 grudnia 2020 r. objętą treścią aktu notarialnego sporządzonego
    przez notariusza G.G., za numerem Repertorium (...), otrzymała udział wynoszący 1/6
    Nieruchomości we współwłasności przysługującej małżonkom B.B. i A.A.
    Darowizny udziałów w Nieruchomości będącej gospodarstwem rolnym nie stanowiły
    transakcji zbycia, o której mowa w art. 6 pkt 1 ustawy i w związku z tym czynność ta nie
    podlegała opodatkowaniu podatkiem VAT.
    3. Czy z tytułu nabycia udziałów w Nieruchomości Wnioskodawcom przysługiwało prawo
      do odliczenia podatku VAT naliczonego?
    Odp.: Przedmiot darowizny nie był towarem w rozumieniu art. 2 pkt 6 ustawy o podatku
    od towarów i usług, a nabywcy nie byli czynnymi płatnikami podatku VAT.
    4. Jak Wnioskodawcy wykorzystywali i wykorzystują swoje udziały w Nieruchomości od
      momentu ich nabycia do momentu planowanej sprzedaży, tj. w szczególności:
        a) czy Nieruchomość była wykorzystywana na własne cele osobiste (w jaki
        konkretnie sposób)?

    Odp.: Nieruchomość była użytkowana przez wszystkich współwłaścicieli na własne cele
    mieszkaniowe: C.C. i B.B. od drugiej połowy lat 50. XX w., A.A. od 1973 r. i D.D. od
    urodzenia w 1985 r.
        b) czy Nieruchomość była wykorzystywana dla celów prowadzenia działalności
        gospodarczej? Jeśli tak, w jakim okresie i w jaki sposób (do wykonywania
        czynności opodatkowanych bądź wyłącznie zwolnionych od podatku VAT)?
    Odp.: Gospodarstwo rolne prowadzone było do połowy 1989 r. Od pierwszej połowy lat
    80. XX w. budynek gospodarczy oraz określone części terenu Nieruchomości były i są
    wynajmowane. Najem, był i jest rozliczany jako odrębne źródło przychodu w rozumieniu
    przepisów o podatku dochodowym od osób fizycznych.
        c) czy Wnioskodawcy oddawali lub oddają Nieruchomość w najem, dzierżawę albo
        do używania na podstawie innych umów o podobnym charakterze? Jeśli tak, to
        proszę wskazać:
          - w jakim okresie sprzedawana Nieruchomość była udostępniana osobom
            trzecim?
          - czy była udostępniana odpłatnie czy bezpłatnie?
          - kto był stroną tych umów: wszyscy Wnioskodawcy/tylko część z nich (należy
            wskazać kto)?
    Odp.: Począwszy od połowy lat 80. XX w. budynek gospodarczy wraz z placem do niego
    przylegającym był i jest wynajmowany. Od 1993 r. do 2008 r. dzierżawiony był przez firmę
    C., w latach 1993-2013 przez firmę D., w latach 2014-2022 przez B. Oddział w Polsce, od
    2005 r. do 2013 r. przez firmę E. Od końca 2023 r. wynajmującym jest firma F. Od 2005 r.
    do dziś, odpłatnie wynajmują teren pod nośniki reklamy zewnętrznej agencje reklamy
    zewnętrznej: G. SA, H., I. Sp. z o.o. W 2014 r. teren był wynajmowany firmie J., a w latach
    2015-2024 firmie K. Sp. z o.o.
    Stroną umów byli C.C. oraz B.B. i A.A.
    5. Czy Wnioskodawcy są czynnymi zarejestrowanymi podatnikami podatku VAT? Jeśli tak,
      to z jakiego tytułu i od kiedy?
    Odp.: Nie.
    6. Czy Wnioskodawcy są rolnikami ryczałtowymi, w rozumieniu art. 2 pkt 19 ustawy z 11
      marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 361 ze zm.),
      korzystającymi ze zwolnienia od podatku VAT na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 3 ustawy?
    Odp.: Nie.
    7. Czy Wnioskodawcy prowadzili/prowadzą na sprzedawanej Nieruchomości
      gospodarstwo rolne? Jeśli tak, to czy uzyskane pożytki z gospodarstwa rolnego były
      przez nich sprzedawane, czy wykorzystywane w ramach własnego gospodarstwa
      domowego?
    Odp.: Gospodarstwo rolne funkcjonowało do połowy 1989 r. Uzyskane pożytki były
    sprzedawane w ramach zawartych umów kontraktacyjnych oraz wykorzystywane na
    potrzeby własne.
    8. W jaki sposób Wnioskodawcy poszukiwali nabywcy ww. Nieruchomości; czy
      podejmowali jakiekolwiek aktywne działania marketingowe w zakresie obrotu
      nieruchomościami, wykraczające poza zwykłe formy ogłoszenia, mające na celu
      dokonanie sprzedaży ww. Nieruchomości (np. reklama, skorzystanie z usług biura
      nieruchomości itp.)?
    Odp.: W okresie marzec - wrzesień 2024 r. Wnioskodawcy korzystali z usług biura
    nieruchomości. Po wygaśnięciu umowy z pośrednikiem zostało wywieszone na ogrodzeniu
    Nieruchomości ogłoszenie o sprzedaży.

    9. Czy Wnioskodawcy dokonywali lub planują dokonać czynności mających na celu
      podniesienie atrakcyjności i wartości Nieruchomości (np. poprzez jej podział,
      ogrodzenie, wytyczenie dróg dojazdowych, doprowadzenie mediów, wystąpienie o
      warunki zabudowy, wystąpienie o uchwalenie miejscowego planu zagospodarowania
      przestrzennego itp.)?
    Odp.: Nie.
    10. Czy Wnioskodawcy zawarli/zawrą z potencjalnym nabywcą warunkową przedwstępną
      umowę sprzedaży Nieruchomości, a jeśli tak, to:
        a) jakie warunki będzie zawierała/zawiera ta umowa oraz w jakim celu została
        /zostanie zawarta?
    Odp.: Umowa przedwstępna mająca na celu sprzedaż Nieruchomości została zawarta 30
    listopada 2024 r. przed notariuszem H.H., Rep. A nr (...).
        b) jakie prawa i obowiązki wynikające z postanowień umowy przedwstępnej, będą
        ciążyły/ciążą na potencjalnym kliencie (nabywcy), a jakie na Wnioskodawcach jako
        Sprzedających?
    Odp.: Umowa zobowiązuje Kupujących do:
    - wpłacenia przed podpisaniem umowy przedwstępnej 1 mln zł do depozytu notarialnego
      H.H.;
    - wpłacenia do 31 marca 2025 r., do depozytu notarialnego H.H. kwoty 4 mln zł
      przeznaczonych na wypłatę sprzedającym, proporcjonalnie do zbywanych przez nich
      udziałów;
    - zawarcia nie później niż 1 października 2025 r. umowy sprzedaży, na mocy której
      Sprzedający sprzedadzą Kupującej Spółce przysługujące im udziały we współwłasności
      Nieruchomości, proporcjonalnie do zbywanych przez każdego z nich udziałów.
    Umowa zobowiązuje Sprzedających do:
    - nieobciążania Nieruchomości do czasu zawarcia Umowy Sprzedaży ograniczonymi
      prawami rzeczowymi, w tym prawami obligacyjnymi, ani też innymi prawami
      ustanowionymi na rzecz osób trzecich, a w szczególności nie wydzierżawiania, nie
      oddawania w najem (poza umowami opisanymi w § 1.3 umowy przedwstępnej), ani
      nie udostępniania w żaden sposób ani pod żadnym innym tytułem Nieruchomości ani
      jej części podmiotom trzecim, ani niezawierania umów sprzedaży Nieruchomości lub
      jej części, w tym umów przedwstępnych;
    - przedłożenia w dniu planowanego zawarcia Umowy Sprzedaży zaświadczenia organu
      podatkowego oraz z właściwego urzędu gminy, potwierdzających, że na ostatni dzień
      miesiąca kalendarzowego przed miesiącem, w którym zawarta będzie Umowa
      Sprzedaży, Sprzedający nie zalegają z żadnymi należnościami z tytułu podatków, które
      mogą obciążać Kupującą Spółkę po zawarciu Umowy Sprzedaży;
    - uznania prawa kupującej spółki, w przypadku ujawnienia roszczeń, ograniczeń osób
      trzecich lub obciążenia hipoteki, do przeznaczenia odpowiedniej części ceny sprzedaży
      bezpośrednio na rachunki bankowe podmiotów uprawnionych z tytułu obciążeń
      Nieruchomości, celem wygaśnięcia tychże obciążeń (oraz uzyskania zgód na ich
      wykreślenie w przypadku ujawnienia w księdze wieczystej prowadzonej dla
      Nieruchomości);
    - do prawa wstępu na działki ewidencyjne nr 1 oraz 2 celem wykonania przez kupującego
      badań geotechnicznych, geologicznych Nieruchomości;
    - zgody na obciążenie hipoteki nieruchomości do sumy 6,5 mln zł celem zabezpieczenia
      wierzytelności Kupującej Spółki.

        c) czy w ramach tej umowy Wnioskodawcy planują bądź już udzielili jakiekolwiek
        pełnomocnictwa (upoważnienia, zgody) dla potencjalnego nabywcy – jeżeli tak, to
        należy wskazać jaki jest/będzie ich zakres (wymienić należy czynności, których
        kupujący będzie mógł dokonać w imieniu i na rzecz Wnioskodawców jako
        Sprzedających)?
    Odp.: Tak. Kupujący zgodnie z udzielonym pełnomocnictwem zostali upoważnieni do
    dysponowania Nieruchomością na cele budowlane zgodnie z art. 32 ust. 4 pkt 2 ustawy z
    dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2020 r. poz. 1333, z późn. zm.) dla potrzeb
    złożenia oświadczenia w zakresie wymaganym przez organy administracji publicznej w
    celu uzyskania przez Spółkę A. Sp. z o.o. w organizacji z siedzibą w (...) A. przy ul. B1 -
    wszelkich decyzji administracyjnych niezbędnych do przygotowania, w tym opracowania,
    projektu budowlanego i przygotowania inwestycji.
    Pełnomocnictwo obejmuje w szczególności prawo do:
    - wystąpienia z wnioskiem do właściwego organu administracji o wydanie decyzji o
      warunkach zabudowy oraz wydanie decyzji pozwolenia na budowę;
    - zawarcia z Zarządem Dróg i Zieleni umowy drogowej niezbędnej określającej zakres
      inwestycji drogowej wynikający z planowanej na Nieruchomości inwestycji
      niedrogowej;
    - wystąpienia do właściwego organu z wnioskiem o wydanie decyzji zatwierdzającej
      program badań archeologicznych - jeżeli zajdzie taka konieczność wynikająca z
      przepisów prawa;
    - wystąpienia do właściwego organu z wnioskiem o wydanie decyzji środowiskowej;
    - wykonywania badań geologicznych gruntu i dokonywania odwiertów, jak również
      projektów robót geologicznych i geologiczno-inżynierskich;
    - występowania z wnioskami o wydanie warunków technicznych od gestorów mediów;
    - wystąpienie do właściwych organów i uzyskanie pozwolenia wodnoprawnego wraz z
      wykonaniem operatu wodnoprawnego;
    - występowania z wnioskami, składania oraz odbioru dokumentów, uzyskiwania
      informacji, wykonywania kopii, w tym zdjęć, występowanie z wnioskami oraz
      zawierania umów z gestorami, występowania w postępowaniu o wydanie wszystkich
      niezbędnych zaświadczeń, składania w nich wniosków oraz ich odbioru, w tym:
      wniosku o wydanie wypisów i wyrysów z rejestru gruntów do celów
      wieczystoksięgowych dla powyżej wskazanych działek, wniosku o wydanie
      zaświadczenia o przeznaczeniu w miejscowym planie zagospodarowania
      przestrzennego oraz o objęciu uproszczonym planem urządzenia lasu dla wskazanej
      działki, a także o objęciu obszarem rewitalizacji oraz do odbioru wyżej wymienionych
      dokumentów;
    - dokonania podziału geodezyjnego Nieruchomości;
    - wystąpienia do właściwych organów i uzyskania pozwolenia na wycinkę drzew;
    - innych czynności prawnych związanych z planowaną przez Spółkę inwestycją
      budowlaną na Nieruchomości.
        d) czy po zawarciu umowy przedwstępnej strona kupująca na Nieruchomości będzie
        dokonywała/dokonała inwestycji infrastrukturalnych, które zwiększą ich
        atrakcyjność jak np. ogrodzenie, wydzielenie dróg, doprowadzenie mediów,
        wystąpienie o warunki zabudowy itp.?
    Odp.: Nie.
    11. Czy Wnioskodawcy udzielili lub planują udzielić przyszłemu nabywcy zgody na
      dysponowanie Nieruchomością na cele budowlane?

    Odp.: W umowie przedwstępnej zawartej 30 listopada 2024 r. przed notariuszem H.H.,
    Rep. A nr (...), zostało udzielone prawo do dysponowania Nieruchomością na cele
    budowlane oraz pełnomocnictwo do podziału Nieruchomości.
    12. Czy Wnioskodawcy udzielali pełnomocnictw do występowania w ich imieniu w
      sprawach dotyczących Nieruchomości, na podstawie których:
        - B. Oddział w Polsce uzyskał decyzję dla części działki nr 1, na mocy której ustalone
        zostały warunki i szczegółowe zasady zagospodarowania terenu dla inwestycji
        polegającej na budowie stacji paliw wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną i
        drogową,
    Odp.: B. Oddział w Polsce od 2014 r. był dzierżawcą terenu, na którym planowana była
    inwestycja i posiadał pełnomocnictwo do występowania w sprawach planowanej
    inwestycji dotyczącej dzierżawionego terenu.
        - przyszły Nabywca Nieruchomości wystąpił o ustalenie warunków zabudowy dla
        Nieruchomości, pozwalających na budowę parku handlowego i/lub domów?
    Odp.: Tak.
    13. W związku ze wskazaniem we wniosku:
    „Działka o numerze ewidencyjnym 1 jest zabudowana budynkiem mieszkalnym oraz
    budynkiem gospodarczym, dla którego 24 stycznia 2019 r. w związku z planowaną
    inwestycją budowy stacji paliw wydana została decyzja o rozbiórce.”,
      a następnie:
    „(...) budynki przeznaczone do rozbiórki znajdują się na terenie gruntów rolnych
    niezabudowanych (...).”,
      proszę doprecyzować, czy ww. decyzja o rozbiórce obejmuje oba budynki znajdujące
      się na działce nr 1, czy wyłącznie budynek gospodarczy?
    Odp.: Decyzja o rozbiórce dotyczy budynku gospodarczego.
    14. Czy na podstawie ww. decyzji o rozbiórce, prace rozbiórkowe rozpoczną się jeszcze
      przed ostateczną sprzedażą działki, czy już po nabyciu działki przez spółkę kupującą?
    Odp.: Ewentualne prace rozbiórkowe mogą się rozpocząć dopiero po zawarciu umowy
    sprzedaży Nieruchomości. Wnioskodawca nie zna zamiarów Kupującego odnośnie
    budynku gospodarczego po zakupie Nieruchomości.
    15. Czy działka nr 2 jest niezabudowana, czy zabudowana, a jeśli zabudowana, to jakie
      budynki/budowle w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo
      budowlane (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 725 ze zm.) się na niej znajdują?
    Odp.: Działka 2 jest niezabudowana.
    16. Proszę wskazać odrębnie dla każdego budynku znajdującego się na działce nr 1, oraz –
      jeśli działka nr 2 jest zabudowana – odrębnie dla każdego budynku i budowli,
      znajdujących się na działce nr 2:
        a) czy Wnioskodawcy sami wybudowali te budynki/budowle (jeśli tak, to kiedy i czy
        przysługiwało im prawo do odliczenia podatku VAT naliczonego z tego tytułu), czy
        też Nieruchomość w chwili nabycia była już zabudowana tymi budynkami
        /budowlami?
    Odp.: W ostatnich 2 latach przed planowaną sprzedażą, żaden z współwłaścicieli nie był i
    nie jest czynnym płatnikiem VAT, więc prawo do odliczeń im nie przysługiwało. W
    momencie nabycia udziałów w Nieruchomości budynki mieszkalny i gospodarczy już
    istniały.
        b) kiedy budynki/budowle zostały oddane do użytkowania i do jakich czynności
        /jakiej działalności (zwolnionej, opodatkowanej podatkiem VAT)?

    Odp.: Budynek gospodarczy został wybudowany pod koniec lat 40. XX w., natomiast
    budynek mieszkalny w połowie lat 50. XX w. Budynek mieszkalny został wyremontowany i
    rozbudowany na początku XXI w.
        c) czy w ostatnich 2 latach przed planowaną sprzedażą Wnioskodawcy ponosili na
        budynki/budowle wydatki na ulepszenie w rozumieniu przepisów podatku
        dochodowego stanowiące co najmniej 30% wartości początkowej budynku
        /budowli, a jeśli tak, to:
          - kiedy miały miejsce te ulepszenia (należy wskazać datę),
          - czy Wnioskodawcom przysługiwało prawo do obniżenia kwoty podatku
          należnego o kwotę podatku naliczonego w związku z ponoszonymi
          wydatkami na ulepszenie budynku/budowli,
          - czy po poniesionych nakładach na ulepszenie, które stanowią co najmniej 30%
          wartości początkowej, budynki/budowle były oddane do użytkowania, należy
          wskazać, kiedy i do jakich czynności/do jakiej działalności (zwolnionej,
          opodatkowanej podatkiem VAT)?
    Odp.: Sprzedający, którzy nie byli i nie są czynnymi płatnikami VAT, w ostatnich 2 latach
    przed planowaną sprzedażą nie ponosili na budynki/budowle wydatków na ulepszenie w
    rozumieniu przepisów podatku dochodowego stanowiące co najmniej 30% wartości
    początkowej budynku/budowli.
    Pytania
    1. Czy sprzedaż Nieruchomości będzie opodatkowana podatkiem VAT?
    2. Czy w sytuacji, gdy na dzień przed podpisaniem umowy sprzedaży Nieruchomości,
      będzie w obrocie prawnym ostateczna decyzja o ustaleniu warunków zabudowy
      Nieruchomości pozwalająca na budowę parku handlowego i/lub domów,
      Wnioskodawcy wówczas będą zobowiązani, aby uregulować należność z tytułu
      podatku VAT?
    Stanowisko Zainteresowanych w sprawie
    Odpowiedź na pytanie 1: Zdaniem Wnioskodawcy zbycie Nieruchomości na rzecz
    przyszłego inwestora nie rodzi obowiązku zapłaty podatku VAT.
    Odpowiedź na pytanie 2: Wnioskodawcy stoją na stanowisku, że w przypadku, jeżeli na
    dzień podpisania umowy sprzedaży Nieruchomości na rzecz przyszłego inwestora wydana
    zostanie decyzja o warunkach zabudowy dla Nieruchomości w zakresie inwestycji w
    postaci budowy parku handlowego i/lub domów, nie powstanie zobowiązanie do
    uiszczenia należności z tytułu podatku VAT po stronie Wnioskodawców.
    UZASADNIENIE
    Wnioskodawcy zamierzają sprzedać Nieruchomość.
    Definicję sprzedaży znajdziemy w art. 2 ust. 22 ustawy o podatku od towarów i usług (dalej
    jako ustawa o VAT). Zgodnie z tą definicją przez sprzedaż rozumie się odpłatną dostawę
    towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju, eksport towarów oraz
    wewnątrzwspólnotową dostawę towarów.
    Zgodnie z ustawą o VAT przez dostawę towarów rozumie się przeniesienie prawa do
    rozporządzania towarami jak właściciel. Natomiast przez świadczenie usług rozumie się
    każde świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej
    niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów.
    Nieruchomość gruntowa spełnia definicję towaru wynikającą z art. 2 pkt 6 ustawy o VAT, a
    jej sprzedaż jest traktowana jako czynność odpłatnej dostawy towarów na terytorium
    kraju. Co do zasady sprzedaż gruntów niezabudowanych jest dlatego opodatkowana
    podatkiem VAT. Nie zawsze tak jednak jest. Określona czynność będzie obciążona

    podatkiem VAT, jeśli zostanie wykonana przez podatnika, a więc osobę prowadzącą
    działalność gospodarczą w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy o VAT.
    Zgodnie z przepisami o podatku od towarów i usług (VAT) w Polsce, sprzedaż
    nieruchomości podlega opodatkowaniu VAT wówczas, gdy nieruchomość była składnikiem
    trwałym działalności gospodarczej, elementem składowym, wykorzystywanym do jej
    prowadzenia – np. w ramach wynajmu, czy też obrotu nieruchomości. W przypadku, gdy
    nieruchomość gruntowa nie jest elementem składowym działalności gospodarczej, co do
    zasady sprzedaż będzie podlegała zwolnieniu z VAT, na kanwie przepisów o tzw. sprzedaży
    nieruchomości. Wnioskodawcy mają na względzie to, że zgodnie z przepisami o ustawy o
    VAT, sprzedaż nieruchomości podlega opodatkowaniu tym podatkiem wówczas, gdy
    nieruchomość była składnikiem trwałym działalności gospodarczej, elementem
    składowym, wykorzystywanym do jej prowadzenia – np. w ramach wynajmu, czy też
    obrotu nieruchomości. W przypadku, gdy nieruchomość gruntowa nie jest elementem
    składowym działalności gospodarczej, co do zasady sprzedaż będzie podlegała zwolnieniu
    z VAT.
    Z perspektywy przepisów dotyczących opodatkowania VAT, należy mieć wówczas na
    względzie, że kluczowym zdaje się być to, czy grunt, będący składnikiem transakcji
    sprzedaży, zatem był wykorzystywany w działalności gospodarczej.
    W przedstawionym stanie faktycznym, Wnioskodawcy wskazują na to, że są osobami
    fizycznymi, będącymi właścicielami gruntów rolnych. Powyższa argumentacja wypełnia
    przede wszystkim dyspozycje przepisu - art. 43 ust. 1 pkt 9 Ustawy o VAT - na mocy
    którego zachodzi wyłączenie.
    Wnioskodawcy nie prowadzą działalności gospodarczej, a zbywana nieruchomość nie jest
    elementem składowym prowadzenia przedsiębiorstwa. Podkreślenia wymaga także brak
    profesjonalnego charakteru transakcji. Jest to jednostkowa sytuacja, występująca po
    stronie sprzedających Wnioskodawców.
    W myśl art. 15 ust. Ustawy VAT: „Podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne
    niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność
    gospodarczą”.
    Szerzej o działalności gospodarczej traktuje art. 15 ust. 2 ustawy, uznając, że: „Działalność
    gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców lub usługodawców,
    w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a także działalność osób
    wykonujących wolne zawody. Działalność gospodarcza obejmuje w szczególności
    czynności polegające na wykorzystaniu towarów lub wartości niematerialnych i prawnych
    w sposób ciągły dla celów zarobkowych.”
    Zatem dokonując analizy, na podstawie przedstawionej argumentacji, oraz dokonując
    analizy powyższych przepisów, stwierdzić należy, że sprzedaż opisanej nieruchomości
    przez Wnioskodawców uznać można byłoby za aspekt dostawy towarów, który z kolei
    podlegałby opodatkowaniu VAT, ale tylko i wyłącznie w sytuacji, gdy podmiot sprzedający
    miałby status podatnika tego podatku, a dodatkowo działałby w odniesieniu do tej
    konkretnej transakcji. Istotnym jest stwierdzenie, że w odniesieniu do konkretnej
    transakcji mamy do czynienia z podatnikiem podatku VAT, oraz to, że prowadzi
    działalność gospodarczą w rozumieniu przepisów ustawy.
    W kontekście powyższych rozważań, dostrzeżenia wymaga, że Wnioskodawcy nie są
    czynnymi podatnikami podatku VAT. Czynność dokonania transakcji sprzedaży
    nieruchomości gruntowej - rolnej, jest wyjęta poza profesjonalny charakter obrotu
    nieruchomościami. Brak przejawu zorganizowanej formy transakcji. Nadto, kolejny raz
    wymaga podkreślenia fakt, iż Wnioskodawcy nie prowadzą żadnej działalności
    gospodarczej.
    Podobne stanowisko prezentuje Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej - 0111-KDIB3-
    2.4012.495.2023.2.KK: „Zatem w kwestii opodatkowania sprzedaży działki istotne jest, czy

    zbywca w celu dokonania sprzedaży działki podjął/podejmie aktywne działania w zakresie
    obrotu nieruchomościami, angażując środki podobne do wykorzystywanych przez
    producenta, handlowca i usługodawcę w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy, co skutkuje
    koniecznością uznania go za podmiot prowadzący działalność gospodarczą w rozumieniu
    tego przepisu, a więc za podatnika podatku od towarów i usług, czy też sprzedaż nastąpi w
    ramach zarządu majątkiem prywatnym. W świetle powyższego, (...) należy w pierwszej
    kolejności ustalić, czy w okolicznościach niniejszej sprawy mamy do czynienia z
    charakterem podatnika VAT zdefiniowanego w art. 15 ust. 1 ustawy.”
    Stanowisko to potwierdza Naczelny Sąd Administracyjny - w wyroku NSA z 29 października
    2007 r. (sygn. akt. I PPS 3/07), Naczelny Sąd Administracyjny przyjął stanowisko, iż przepisy
    art. 15 ust. 1 i 2 ustawy o podatku od towarów i usług powinny być interpretowane w
    sposób taki, że warunkiem sine qua non uznania, iż dany przedmiot działa w charakterze
    podatnika podatku od towarów i usług, jest ustalenie, że działa on jako producent,
    handlowiec, usługodawca, pozyskujący zasoby naturalne, rolnik lub jako osoba
    wykonująca wolny zawód (...).
    W przedstawionym stanie faktycznym Nieruchomość gruntowa przeznaczona jest na
    sprzedaż Spółce, która planuje rozpoczęcie budowy na nieruchomości gruntowej,
    związanej z budową parku handlowego.
    Na skutek podejmowanych działań, kupująca spółka uzyska decyzję administracyjną -
    ustalającą warunki zabudowy, dotyczącej zagospodarowania terenu na cele inwestycji. Po
    sprzedaży Nieruchomości przez Wnioskodawców grunt będzie przeznaczony i
    wykorzystany do działalności gospodarczej.
    Wnioskodawcy jednak pragną wskazać, iż sama decyzja administracyjna o warunkach
    zabudowy nie powoduje zmiany charakteru gruntu. Jak stanowi art. 63 ustawy o
    planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym decyzja o warunkach zabudowy nie rodzi
    praw do terenu oraz nie narusza prawa własności i uprawnień osób trzecich. Zatem nie
    można mówić o ewentualnym zaistnieniu obowiązku podatkowego, na gruncie VAT, skoro
    stroną tej decyzji nie są Wnioskodawcy, a sama decyzja nie zmienia charakteru
    Nieruchomości.
    Wnioskodawcy uważają, że zasadniczo kwestia decyzji administracyjnej nie wpływa na ich
    położenie w relacji obowiązku podatkowego. Podkreślenia wymaga fakt, że Wnioskodawcy
    są osobami fizycznymi, nie prowadzącymi działalności gospodarczej, a zbywana
    nieruchomość uprzednio nie była związana z obrotem VAT — to jest nie była w znaczeniu
    ustawy uznawana za towar. A jak już wyżej podkreślono – warunkiem Sine qua non, aby
    uznać, że podmiot będzie podlegał opodatkowaniu podatkiem VAT, jest przede wszystkim
    profesjonalny charakter podmiotu sprzedającego nieruchomość gruntową.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest nieprawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług
    (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 361 ze zm.), zwanej dalej „ustawą”:
      Opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlegają odpłatna dostawa
      towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju.
    W myśl art. 7 ust. 1 ustawy:
      Przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się
      przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (...).
    Na podstawie art. 2 pkt 6 ustawy:
      Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o towarach - rozumie się przez to rzeczy
      oraz ich części, a także wszelkie postacie energii.

    Zgodnie z art. 8 ust. 1 ustawy:
      Przez świadczenie usług, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się każde
      świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej
      niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu
      art. 7 (...).
    Zgodnie z art. 2 pkt 22 ustawy:
      Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o sprzedaży - rozumie się przez to odpłatną
      dostawę towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju, eksport
      towarów oraz wewnątrzwspólnotową dostawę towarów.
    Stosownie do powołanych powyżej przepisów budynki, budowle oraz grunt spełniają
    definicję towaru wynikającą z art. 2 pkt 6 ustawy, a ich sprzedaż stanowi dostawę
    towarów, o której mowa w art. 7 ust. 1 ustawy o VAT.
    Towarem jest także udział w prawie własności lub użytkowania wieczystego
    nieruchomości. Jest to zgodne z normami unijnymi, bowiem w myśl art. 15 ust. 2
    Dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu
    podatku od wartości dodanej (t. j. Dz. Urz. UE L Nr 347 z 11 grudnia 2006 s. 1 ze zm.),
    zwanej dalej „Dyrektywą 2006/112/WE Rady”:
      Państwa członkowskie mogą uznać za rzeczy:
      1. określone udziały w nieruchomości,
      2. prawa rzeczowe dające ich posiadaczowi prawo do korzystania z nieruchomości,
      3. udziały i inne równoważne udziałom tytuły prawne dające ich posiadaczowi
        prawne lub faktyczne prawo własności lub posiadania nieruchomości lub jej
        części.
    Zaznaczenia wymaga, że na gruncie przepisów ustawy o podatku od towarów i usług,
    również zbycie udziału w towarze (np. współwłasności nieruchomości gruntowej) stanowi
    odpłatną dostawę towarów. Powyższe potwierdził Naczelny Sąd Administracyjny w
    Warszawie w uchwale 7 sędziów z 24 października 2011 r., sygn. akt I FPS 2/11.
    Należy w tym miejscu wyjaśnić, że problematyka współwłasności została uregulowana w
    art. 195-221 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz.
    1061 ze zm.), zwanej dalej Kodeksem cywilnym.
    Na mocy art. 195 Kodeksu cywilnego:
      Własność tej samej rzeczy może przysługiwać niepodzielnie kilku osobom
      (współwłasność).
    Współwłasność nie jest instytucją samodzielną, lecz stanowi odmianę własności i
    charakteryzuje się tym, że własność rzeczy (ruchomej lub nieruchomej) przysługuje kilku
    podmiotom. Do współwłasności stosuje się – jeśli co innego nie wynika z przepisów
    poświęconych specjalnie tej instytucji – przepisy odnoszące się do własności.
    Należy zatem uznać, że udział każdego ze współwłaścicieli jest ze swej istoty szczególną
    postacią prawną własności.
    Jak stanowi art. 196 § 1 Kodeksu cywilnego:
      Współwłasność jest albo współwłasnością w częściach ułamkowych, albo
      współwłasnością łączną.
    Na podstawie art. 196 § 2 Kodeksu cywilnego:
      Współwłasność łączną regulują przepisy dotyczące stosunków, z których ona wynika.
      Do współwłasności w częściach ułamkowych stosuje się przepisy niniejszego działu.
    W świetle art. 46 § 1 Kodeksu cywilnego:

      Nieruchomościami są części powierzchni ziemskiej stanowiące odrębny przedmiot
      własności (grunty), jak również budynki trwale z gruntem związane lub części takich
      budynków, jeżeli na mocy przepisów szczególnych stanowią odrębny od gruntu
      przedmiot własności.
    Art. 198 Kodeksu cywilnego stanowi, że:
      Każdy ze współwłaścicieli może rozporządzać swoim udziałem bez zgody
      pozostałych współwłaścicieli.
    Współwłaściciel ma względem swojego udziału pozycję wyłącznego właściciela. Ze względu
    na charakter udziału, każdy ze współwłaścicieli może rozporządzać swoim udziałem bez
    zgody pozostałych współwłaścicieli. Rozporządzanie udziałem polega na tym, że
    współwłaściciel może zbyć swój udział.
    W konsekwencji, należy przyjąć, że w oparciu o definicję zawartą w art. 2 pkt 6 ustawy,
    zbycie nieruchomości (gruntów), jak również udziału we współwłasności nieruchomości
    traktowane jest jako czynność odpłatnej dostawy towarów, o której mowa w art. 7 ust. 1
    ustawy.
    Kwestie stosunków majątkowych pomiędzy małżonkami reguluje ustawa z dnia 25 lutego
    1964 r. Kodeks rodzinny i opiekuńczy (t. j. Dz. U. 2023 r. poz. 2809 ze zm.).
    Stosownie do art. 31 § 1 ustawy Kodeks rodzinny i opiekuńczy:
      Z chwilą zawarcia małżeństwa powstaje między małżonkami z mocy ustawy
      wspólność majątkowa (wspólność ustawowa) obejmująca przedmioty majątkowe
      nabyte w czasie jej trwania przez obojga małżonków lub przez jednego z nich
      (majątek wspólny). Przedmioty majątkowe nieobjęte wspólnością ustawową należą
      do majątku osobistego każdego z małżonków.
    Zatem, istotą wspólności majątkowej małżeńskiej, zarówno ustawowej, jak i umownej, jest
    to, że każdy z małżonków jest współwłaścicielem poszczególnych składników majątku
    wspólnego (dorobkowego) na zasadach współwłasności łącznej (bezudziałowej).
    W świetle art. 35 Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego:
      W czasie trwania wspólności ustawowej żaden z małżonków nie może żądać
      podziału majątku wspólnego. Nie może również rozporządzać ani zobowiązywać się
      do rozporządzania udziałem, który w razie ustania wspólności przypadnie mu w
      majątku wspólnym lub w poszczególnych przedmiotach należących do tego majątku.
    W myśl art. 36 § 1 oraz § 2 Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego:
      Oboje małżonkowie są obowiązani współdziałać w zarządzie majątkiem wspólnym, w
      szczególności udzielać sobie wzajemnie informacji o stanie majątku wspólnego, o
      wykonywaniu zarządu majątkiem wspólnym i o zobowiązaniach obciążających
      majątek wspólny.
      Każdy z małżonków może samodzielnie zarządzać majątkiem wspólnym, chyba że
      przepisy poniższe stanowią inaczej. Wykonywanie zarządu obejmuje czynności, które
      dotyczą przedmiotów majątkowych należących do majątku wspólnego, w tym
      czynności zmierzające do zachowania tego majątku.
    Zgodnie z art. 37 § 1 pkt 1 Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego:
      Zgoda drugiego małżonka jest potrzebna do dokonania czynności prawnej
      prowadzącej do zbycia, obciążenia, odpłatnego nabycia nieruchomości lub
      użytkowania wieczystego, jak również prowadzącej do oddania nieruchomości do
      używania lub pobierania z niej pożytków.
    Z uwagi na powyższe regulacje prawne w akcie notarialnym dokumentującym tego
    rodzaju nabycie nieruchomości wymieniani są oboje małżonkowie, jeżeli istnieje między
    nimi ustawowa wspólność majątkowa. Wspólność wynikająca ze stosunku małżeństwa jest

    współwłasnością łączną uprawniającą do współposiadania rzeczy wchodzących w skład
    majątku wspólnego, a w czasie jej trwania żaden z małżonków nie może żądać podziału
    majątku wspólnego.
    Na mocy zapisu zawartego w art. 43 § 1 cyt. Kodeksu:
      Oboje małżonkowie mają równe udziały w majątku wspólnym.
    Wskazać należy, że nie każda czynność stanowiąca dostawę towarów, w rozumieniu art. 7
    ustawy podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, ponieważ aby dana
    czynność podlegała opodatkowaniu tym podatkiem, musi być wykonana przez podmiot,
    który w związku z jej wykonaniem jest podatnikiem podatku od towarów i usług.
    Pojęcia „podatnik” i „działalność gospodarcza”, na potrzeby podatku od towarów i usług,
    zostały określone w art. 15 ust. 1 i ust. 2 ustawy.
    Na podstawie art. 15 ust. 1 ustawy:
      Podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości
      prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o
      której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności.
    Zgodnie z treścią art. 15 ust. 2 ustawy:
      Działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców
      lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz
      rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność
      gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu
      towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów
      zarobkowych.
    Określony w ustawie zakres opodatkowania podatkiem od towarów i usług wskazuje, że
    do tego, aby faktycznie zaistniało opodatkowanie danej czynności, konieczne jest, aby
    czynność podlegającą opodatkowaniu wykonał podmiot, który dla tej właśnie czynności
    będzie działał jako podatnik.
    Definicja działalności gospodarczej zawarta w ustawie, ma charakter uniwersalny,
    pozwalający na objęcie pojęciem „podatnik” tych wszystkich podmiotów, które prowadzą
    określoną działalność, występując w profesjonalnym obrocie gospodarczym. Ponadto,
    działalność gospodarczą stanowi wykorzystywanie towarów w sposób ciągły dla celów
    zarobkowych.
    Przez ciągłe wykorzystywanie składników majątku należy rozumieć takie wykorzystywanie
    majątku, które charakteryzuje się powtarzalnością lub długim okresem trwania. Zatem
    czerpanie dochodów ze składnika majątku wskazuje na prowadzenie działalności
    gospodarczej.
    Analizując powyższe przepisy należy stwierdzić, że dostawa towarów podlegać będzie
    opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług wyłącznie wówczas, gdy dokonywana
    będzie przez podmiot mający status podatnika, a dodatkowo działającego w takim
    charakterze w odniesieniu do danej transakcji. Istotnym dla określenia, że w odniesieniu
    do konkretnej dostawy mamy do czynienia z podatnikiem podatku VAT jest stwierdzenie,
    że prowadzi on działalność gospodarczą w rozumieniu przepisów ustawy.
    Na mocy art. 9 ust. 1 Dyrektywy 2006/112/WE Rady:
      „Podatnikiem” jest każda osoba prowadząca samodzielnie w dowolnym miejscu
      jakąkolwiek działalność gospodarczą, bez względu na cel czy też rezultaty takiej
      działalności.
      „Działalność gospodarcza” obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców
      lub usługodawców, włącznie z górnictwem, działalnością rolniczą i wykonywaniem

      wolnych zawodów lub uznanych za takie. Za działalność gospodarczą uznaje się w
      szczególności wykorzystywanie, w sposób ciągły, majątku rzeczowego lub wartości
      niematerialnych w celu uzyskania z tego tytułu dochodu.
    Jednocześnie w art. 12 ust. 1 Dyrektywy 2006/112/WE Rady wskazano, że:
      Państwa członkowskie mogą uznać za podatnika każdego, kto okazjonalnie dokonuje
      transakcji związanej z działalnością, o której mowa w art. 9 ust. 1 akapit drugi, w
      szczególności jednej z następujących transakcji:
      a) dostawa budynku lub części budynku oraz związanego z nim gruntu, przed
        pierwszym zasiedleniem;
      b) dostawa terenu budowlanego.
    W myśl art. 12 ust. 3 Dyrektywy 2006/112/WE Rady:
      Do celów ust. 1 lit. b) „teren budowlany” oznacza każdy grunt nieuzbrojony lub
      uzbrojony, uznawany za teren budowlany przez państwa członkowskie.
    Z przytoczonych regulacji wynika, że podatnikiem podatku od towarów i usług może być
    każda osoba, która okazjonalnie dokonuje czynności opodatkowanych, przy czym
    czynności te winny być związane z działalnością zdefiniowaną jako działalność
    gospodarcza, tj. wszelką działalnością producentów, handlowców i osób świadczących
    usługi, włącznie z górnictwem, działalnością rolniczą i wykonywaniem wolnych zawodów
    lub uznanych za takie.
    Warunkiem opodatkowania danej czynności podatkiem od towarów i usług w świetle
    powyższych przepisów jest spełnienie dwóch przesłanek łącznie:
    - po pierwsze – dana czynność ujęta jest w katalogu czynności podlegających
      opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług,
    - po drugie – czynność została wykonana przez podmiot, który w związku z jej
      wykonaniem jest podatnikiem podatku od towarów i usług.
    Właściwym zatem jest wykluczenie osób fizycznych z grona podatników w przypadku, gdy
    dokonują sprzedaży, przekazania, bądź darowizny towarów stanowiących część majątku
    osobistego, tj. majątku, który nie został nabyty w celu jego odsprzedaży, bądź
    wykonywania innych czynności w ramach działalności gospodarczej ani też nie został
    wykorzystany w trakcie jego posiadania na cele działalności gospodarczej.
    W kontekście powyższych rozważań nie jest podatnikiem podatku od towarów i usług ten,
    kto jako osoba fizyczna dokonuje jednorazowych lub okazjonalnych transakcji, za które
    nie jest przewidziana ściśle regularna zapłata oraz nie prowadzi zorganizowanej, czy
    zarejestrowanej działalności gospodarczej, a tylko np. wyzbywa się majątku osobistego.
    Dokonywanie określonych czynności incydentalnie, poza sferą prowadzonej działalności
    gospodarczej, również nie pozwala na uznanie danego podmiotu za podatnika w zakresie
    tych czynności.
    Przyjęcie, że dany podmiot sprzedając grunt działa w charakterze podatnika
    prowadzącego działalność gospodarczą wymaga ustalenia, czy jego działalność w tym
    zakresie przybiera formę zawodową (profesjonalną). Przejawem zaś takiej aktywności
    określonej osoby w zakresie obrotu nieruchomościami, która może wskazywać, że jej
    czynności przybierają formę zorganizowaną może być np.: nabycie terenu
    przeznaczonego pod zabudowę, jego uzbrojenie, wydzielenie dróg wewnętrznych,
    działania marketingowe podjęte w celu sprzedaży działek, wykraczające poza zwykłe
    formy ogłoszenia, uzyskanie decyzji o warunkach zabudowy terenu, czy wystąpienie o
    opracowanie planu zagospodarowania przestrzennego dla sprzedawanego obszaru,
    prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie usług deweloperskich lub innych tego

    rodzaju usług o zbliżonym charakterze. Przy czym, na tego rodzaju aktywność
    „gospodarczą” wskazywać musi ciąg powyżej przytoczonych okoliczności, a nie
    stwierdzenie jedynie faktu wystąpienia pojedynczych z nich.
    Zwykłe nabycie lub sprzedaż rzeczy nie stanowi wykorzystywania w sposób ciągły majątku
    rzeczowego w celu uzyskania z tego tytułu dochodu w rozumieniu art. 9 ust. 1 Dyrektywy
    2006/112/WE Rady (a tym samym art. 15 ust. 2 ustawy), jako że jedynym przychodem z
    takich transakcji może być ewentualny zysk ze sprzedaży tej rzeczy.
    Z orzeczenia Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z 15 września 2011 r., w
    sprawach połączonych Jarosław Słaby przeciwko Ministrowi Finansów (C-180/10) oraz
    Emilian Kuć i Halina Jeziorska-Kuć przeciwko Dyrektorowi Izby Skarbowej w Warszawie (C-
    181/10) wynika, że:
      Czynności związane ze zwykłym wykonywaniem prawa własności nie mogą same z
      siebie być uznawane za prowadzenie działalności gospodarczej. Sama liczba i zakres
      transakcji sprzedaży nie mogą stanowić kryterium rozróżnienia między czynnościami
      dokonywanymi prywatnie, które znajdują się poza zakresem zastosowania
      Dyrektywy, a czynnościami stanowiącymi działalność gospodarczą. Podobnie –
      zdaniem Trybunału – okoliczność, że przed sprzedażą zainteresowany dokonał
      podziału gruntu na działki w celu osiągnięcia wyższej ceny łącznej. Całość
      powyższych elementów może bowiem odnosić się do zarządzania majątkiem
      prywatnym zainteresowanego.
      Inaczej jest natomiast – jak wyjaśnił Trybunał – w wypadku, gdy zainteresowany
      podejmuje aktywne działania w zakresie obrotu nieruchomościami, angażując środki
      podobne do wykorzystywanych przez producentów, handlowców i usługodawców w
      rozumieniu art. 9 ust. 1 akapit drugi Dyrektywy. Zatem za podatnika należy uznać
      osobę, która w celu dokonania sprzedaży gruntów angażuje podobne środki
      wykazując aktywność w przedmiocie zbycia nieruchomości porównywalną do działań
      podmiotów zajmujących się profesjonalnie tego rodzaju obrotem, tj. działania
      wykraczające poza zakres zwykłego zarządu majątkiem prywatnym.
    W rozumieniu powyższych twierdzeń pomóc mogą zapisy orzeczenia Naczelnego Sądu
    Administracyjnego w Warszawie z 29 października 2007 r., sygn. akt I FPS 3/07, w myśl
    którego:
      Formalny status danego podmiotu jako podatnika zarejestrowanego, a także
      okoliczność, że dana czynność została wykonana wielokrotnie lub jednorazowo, lecz
      z zamiarem częstotliwości nie mogą przesądzać o opodatkowaniu tej czynności bez
      każdorazowego ustalenia, czy w odniesieniu do konkretnej czynności podmiot ten
      występował w charakterze podatnika podatku VAT.
    Z przywołanych wyżej przepisów wynika, że dostawa towarów (w tym udziału w
    nieruchomości) podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług w sytuacji, gdy
    działaniom podmiotu dokonującego tej dostawy można przypisać znamiona prowadzenia
    działalności gospodarczej, co w efekcie przesądza o uzyskaniu przez niego statusu
    podatnika.
    Warto w tym miejscu zaznaczyć, że powyższe może mieć miejsce również w odniesieniu
    do czynności dokonanej jednorazowo. Dla uznania czynności za wykonywaną w ramach
    działalności gospodarczej nie ma bowiem znaczenia częstotliwość jej wykonywania, lecz
    zamiar, z jakim została zrealizowana i okoliczności, w jakich ją wykonano. Oznacza to, że w
    niniejszej sprawie należy przeanalizować całokształt działań, jakie podjęli Wnioskodawcy w
    odniesieniu do Nieruchomości będącej przedmiotem sprzedaży.
    Mając powyższe na względzie należy stwierdzić, że uznanie, że dany podmiot w
    odniesieniu do konkretnej czynności działa jako podatnik podatku od towarów i usług,
    wymaga oceny każdorazowo odnoszącej się do okoliczności faktycznych danej sprawy.

    Jak wyjaśniono wyżej – odwołując się zarówno do treści przepisów ustawy, jak i stanowiska
    judykatury – w przypadku osób fizycznych, które dokonują sprzedaży, przekazania, bądź
    darowizny towarów stanowiących część majątku osobistego, tj. majątku, który nie został
    nabyty w celu jego odsprzedaży bądź wykonywania innych czynności w ramach
    działalności gospodarczej, należy szczególnie wnikliwie przeanalizować okoliczności, w
    jakich będzie realizowana transakcja. Co do zasady bowiem osoby fizyczne, które
    dokonują transakcji w ramach zarządu majątkiem prywatnym, wykluczone są z grona
    podatników VAT.
    W tym miejscu należy podkreślić, że pojęcie „majątku prywatnego” nie występuje na
    gruncie analizowanych przepisów ustawy, jednakże wynika z wykładni art. 15 ust. 2
    ustawy, w której zasadnym jest odwołanie się do treści orzeczenia TSUE w sprawie C-291
    /92 (Finanzamt Uelzen v. Dieter Armbrecht), które dotyczyło kwestii opodatkowania
    sprzedaży przez osobę, będącą podatnikiem podatku od wartości dodanej, części majątku
    niewykorzystywanej do prowadzonej działalności gospodarczej, a służącej jej do celów
    prywatnych:
      „Majątek prywatny” to zatem taka część majątku danej osoby fizycznej, która nie jest
      przez nią przeznaczona ani wykorzystywana dla potrzeb prowadzonej działalności
      gospodarczej. Ze wskazanego orzeczenia wynika zatem, że podatnik musi w całym
      okresie posiadania danej nieruchomości wykazywać zamiar wykorzystywania części
      nieruchomości w ramach majątku osobistego.
    Zaznaczyć w tym miejscu należy, że przez termin „zamiar” należy pojmować nie wolę
    wewnętrzną, ale wolę dającą się określić na podstawie obiektywnych możliwych do
    stwierdzenia okoliczności. Przy ustalaniu zamiaru muszą istnieć obiektywne dowody
    potwierdzające przeznaczenie danej nieruchomości wyłącznie do celów prywatnych. Dla
    uznania danego majątku za prywatny istotny jest sposób jego wykorzystania i
    podejmowanych w odniesieniu do niego działań w całym okresie posiadania.
    W kontekście powyższych rozważań istotna jest więc ocena, czy z przedstawionego we
    wniosku opisu sprawy wynika, że Wnioskodawcy podejmowali działania charakterystyczne
    dla profesjonalnego obrotu nieruchomościami. Ocena ta powinna przy tym uwzględniać
    nie tylko samodzielne znaczenie poszczególnych kryteriów kwalifikacji określonych działań
    jako cech charakteryzujących działalność handlową, ale też brać pod uwagę całokształt
    tychże działań, ich wzajemne uzupełnianie się i przydatność z punktu widzenia tego
    rodzaju działalności gospodarczej.
    Z opisu sprawy wynika, że Wnioskodawcy (A.A., B.B., C.C. i D.D.) są współwłaścicielami
    Nieruchomości składającej się z działek nr 1 i 2.
    Wnioskodawcy są w trakcie finalizacji procesu sprzedaży Nieruchomości na rzecz firmy A.
    spółka z o.o.
    Działka nr 1 jest zabudowana budynkiem mieszkalnym oraz budynkiem gospodarczym,
    natomiast działka nr 2 jest niezabudowana.
    C.C. nabyła Nieruchomość w 1979 r. od E.E. na podstawie umowy przekazania
    gospodarstwa rolnego w zamian za emeryturę, celem dalszego prowadzenia
    gospodarstwa rolnego.
    Małżonkowie B.B. i A.A. nabyli udział wynoszący 1/2 części Nieruchomości od C.C. na
    podstawie umowy darowizny w 1995 r., w celu uzyskania prawa do wspólnego korzystania
    z Nieruchomości.
    D.D. nabyła swój udział wynoszący 1/6 części Nieruchomości od rodziców B.B. i A.A. na
    podstawie umowy darowizny w 2020 r. w związku z planami budowy domu.
    Jak wynika z opisu sprawy, ww. czynności nabycia udziałów w Nieruchomości nie
    podlegały opodatkowaniu podatkiem VAT.

    Nieruchomość była użytkowana przez wszystkich współwłaścicieli na własne cele
    mieszkaniowe.
    Gospodarstwo rolne było prowadzone na Nieruchomości do połowy 1989 r. Uzyskane
    pożytki były sprzedawane w ramach zawartych umów kontraktacyjnych oraz
    wykorzystywane na potrzeby własne.
    Począwszy od połowy lat 80. XX w. budynek gospodarczy wraz placem do niego
    przylegającym był i jest wydzierżawiany i wynajmowany. Stroną umów byli C.C., B.B. i A.A.
    Wnioskodawcy nie są czynnymi zarejestrowanymi podatnikami podatku VAT ani rolnikami
    ryczałtowymi.
    Wnioskodawcy nie podejmowali działań mających na celu podniesienie atrakcyjności i
    wartości Nieruchomości (np. poprzez jej podział, ogrodzenie, wytyczenie dróg
    dojazdowych, doprowadzenie mediów, wystąpienie o warunki zabudowy, wystąpienie o
    uchwalenie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego itp.).
    Jak wynika z opisu sprawy, 30 listopada 2024 r. została zawarta umowa przedwstępna
    mająca na celu sprzedaż Nieruchomości. W ramach tej umowy Wnioskodawcy udzielili
    pełnomocnictwa, zgodnie z którym Kupujący zostali upoważnieni do dysponowania
    Nieruchomością na cele budowlane dla potrzeb uzyskania przez Spółkę A. Sp. z o.o.
    wszelkich decyzji administracyjnych niezbędnych do przygotowania projektu
    budowlanego i przygotowania inwestycji.
    Pełnomocnictwo obejmuje w szczególności prawo do:
    - wystąpienia z wnioskiem do właściwego organu administracji o wydanie decyzji o
      warunkach zabudowy oraz wydanie decyzji pozwolenia na budowę;
    - zawarcia z Zarządem Dróg i Zieleni umowy drogowej niezbędnej określającej zakres
      inwestycji drogowej wynikający z planowanej na Nieruchomości inwestycji
      niedrogowej;
    - wystąpienia do właściwego organu z wnioskiem o wydanie decyzji zatwierdzającej
      program badań archeologicznych - jeżeli zajdzie taka konieczność wynikająca z
      przepisów prawa;
    - wystąpienia do właściwego organu z wnioskiem o wydanie decyzji środowiskowej;
    - wykonywania badań geologicznych gruntu i dokonywania odwiertów, jak również
      projektów robót geologicznych i geologiczno-inżynierskich;
    - występowania z wnioskami o wydanie warunków technicznych od gestorów mediów;
    - wystąpienie do właściwych organów i uzyskanie pozwolenia wodnoprawnego wraz z
      wykonaniem operatu wodnoprawnego;
    - występowania z wnioskami, składania oraz odbioru dokumentów, uzyskiwania
      informacji, wykonywania kopii, w tym zdjęć, występowanie z wnioskami oraz
      zawierania umów z gestorami, występowania w postępowaniu o wydanie wszystkich
      niezbędnych zaświadczeń, składania w nich wniosków oraz ich odbioru, w tym:
      wniosku o wydanie wypisów i wyrysów z rejestru gruntów do celów
      wieczystoksięgowych dla powyżej wskazanych działek, wniosku o wydanie
      zaświadczenia o przeznaczeniu w miejscowym planie zagospodarowania
      przestrzennego oraz o objęciu uproszczonym planem urządzenia lasu dla wskazanej
      działki, a także o objęciu obszarem rewitalizacji oraz do odbioru wyżej wymienionych
      dokumentów;
    - dokonania podziału geodezyjnego Nieruchomości;
    - wystąpienia do właściwych organów i uzyskanie pozwolenia na wycinkę drzew;

    - innych czynności prawnych związanych z planowaną przez Spółkę inwestycją
      budowlaną na Nieruchomości.
    Ponadto, jak wynika z wniosku, 29 marca 2018 r. na wniosek B. Oddział w Polsce dla części
    działki nr 1 została wydana decyzja, na mocy której zostały ustalone warunki i szczegółowe
    zasady zagospodarowania terenu dla inwestycji polegającej na budowie stacji paliw wraz z
    niezbędną infrastrukturą techniczną i drogową. B. Oddział w Polsce od 2014 r. był
    dzierżawcą terenu, na którym była planowana inwestycja i posiadał pełnomocnictwo do
    występowania w sprawach planowanej inwestycji dotyczącej dzierżawionego terenu.
    Niezależnie od ww. decyzji został złożony przez przyszłego nabywcę Nieruchomości
    wniosek o ustalenie warunków zabudowy dla Nieruchomości. Na jego skutek wydana
    zostanie decyzja, którą zostaną ustalone warunki zagospodarowania Nieruchomości
    pozwalające na budowę parku handlowego i/lub domów. Decyzja stanie się ostateczna
    przed zbyciem Nieruchomości. Zgodnie z Państwa wskazaniem, Wnioskodawcy udzielili
    pełnomocnictwa, na podstawie którego przyszły nabywca wystąpił o ww. decyzję.
    Przy tak przedstawionym opisie zdarzenia przyszłego, Państwa wątpliwości dotyczą tego,
    czy sprzedaż Nieruchomości będzie opodatkowana podatkiem VAT i czy Wnioskodawcy
    będą zobowiązani uregulować należność z tytułu podatku VAT.
    Aby rozstrzygnąć, czy sprzedaż Nieruchomości będzie podlegała opodatkowaniu
    podatkiem od towarów i usług, należy ustalić, czy w odniesieniu do tej czynności
    Wnioskodawcy będą spełniali przesłanki do uznania ich za podatników podatku od
    towarów i usług.
    Zgodnie z art. 693 § 1 ustawy Kodeks cywilny:
      Przez umowę dzierżawy wydzierżawiający zobowiązuje się oddać dzierżawcy rzecz
      do używania i pobierania pożytków przez czas oznaczony lub nieoznaczony, a
      dzierżawca zobowiązuje się płacić wydzierżawiającemu umówiony czynsz.
    Natomiast zgodnie z art. 659 § 1 ustawy Kodeks cywilny:
      Przez umowę najmu wynajmujący zobowiązuje się oddać najemcy rzecz do używania
      przez czas oznaczony lub nieoznaczony, a najemca zobowiązuje się płacić
      wynajmującemu umówiony czynsz.
    Umowa najmu/dzierżawy jest umową dwustronnie obowiązującą i wzajemną.
    Odpowiednikiem świadczenia wynajmującego/wydzierżawiającego, polegającego na
    oddaniu rzeczy do używania, jest świadczenie najemcy/dzierżawcy, polegające na płaceniu
    umówionego czynszu.
    Zatem na gruncie ustawy o podatku od towarów i usług umowa najmu/dzierżawy
    wypełnia definicję świadczenia usług w rozumieniu art. 8 ust. 1 ustawy o podatku od
    towarów i usług, gdyż w wyniku zawartej umowy powstaje bezpośredni związek o
    charakterze przyczynowym pomiędzy świadczoną usługą, a otrzymanym świadczeniem
    wzajemnym.
    Kwestie dotyczące stosunków cywilnoprawnych między podmiotami, w tym kwestie
    dotyczące przeniesienia własności nieruchomości, reguluje art. 535 ustawy Kodeks
    cywilny, zgodnie z którym:
      Przez umowę sprzedaży sprzedawca zobowiązuje się przenieść na kupującego
      własność rzeczy i wydać mu rzecz, a kupujący zobowiązuje się rzecz odebrać i
      zapłacić sprzedawcy cenę.
    Moment przeniesienia własności nieruchomości został określony w art. 155 § 1 Kodeksu
    cywilnego, w myśl którego:

      Umowa sprzedaży, zamiany, darowizny lub inna umowa zobowiązująca do
      przeniesienia własności rzeczy co do tożsamości oznaczonej przenosi własność na
      nabywcę, chyba że przepis szczególny stanowi inaczej, albo że strony inaczej
      postanowiły.
    Zwrócić należy tu uwagę na kwestię udzielania pełnomocnictw, która to została
    uregulowana w Tytule IV Działu VI Przedstawicielstwo, Rozdział I Przepisy ogólne, Rozdział
    II Pełnomocnictwo, ustawy Kodeks cywilny.
    Zgodnie z art. 95 § 1 Kodeksu cywilnego:
      Z zastrzeżeniem wyjątków w ustawie przewidzianych albo wynikających z
      właściwości czynności prawnej, można dokonać czynności prawnej przez
      przedstawiciela. Czynność prawna dokonana przez przedstawiciela w granicach
      umocowania pociąga za sobą skutki bezpośrednio dla reprezentowanego, o czym
      stanowi § 2 powyższego artykułu.
    W myśl art. 96 Kodeksu cywilnego:
      Umocowanie do działania w cudzym imieniu może opierać się na ustawie
      (przedstawicielstwo ustawowe) albo na oświadczeniu reprezentowanego
      (pełnomocnictwo).
    Stosownie do art. 98 Kodeksu cywilnego:
      Pełnomocnictwo ogólne obejmuje umocowanie do czynności zwykłego zarządu. Do
      czynności przekraczających zakres zwykłego zarządu potrzebne jest pełnomocnictwo
      określające ich rodzaj, chyba że ustawa wymaga pełnomocnictwa do poszczególnej
      czynności.
    Na mocy art. 99 § 1 i § 2 Kodeksu cywilnego:
      Jeżeli do ważności czynności prawnej potrzebna jest szczególna forma,
      pełnomocnictwo do dokonania tej czynności powinno być udzielone w tej samej
      formie. W myśl § 2 powołanego artykułu, pełnomocnictwo ogólne powinno być pod
      rygorem nieważności udzielone na piśmie.
    Na podstawie art. 108 Kodeksu Cywilnego:
      Pełnomocnik nie może być drugą stroną czynności prawnej, której dokonuje w
      imieniu mocodawcy, chyba że co innego wynika z treści pełnomocnictwa albo że ze
      względu na treść czynności prawnej wyłączona jest możliwość naruszenia interesów
      mocodawcy. Przepis ten stosuje się odpowiednio w wypadku, gdy pełnomocnik
      reprezentuje obie strony.
    Z regulacji art. 109 Kodeksu cywilnego wynika, że:
      Przepisy działu niniejszego stosuje się odpowiednio w wypadku, gdy oświadczenie
      woli ma być złożone przedstawicielowi.
    Jak wynika z przepisów art. 95 do art. 109 Kodeksu cywilnego, pełnomocnictwo - to
    jednostronne oświadczenie osoby (mocodawcy), na mocy którego inna osoba
    (pełnomocnik) staje się upoważniona do działania w imieniu mocodawcy.
    Zatem każda czynność wykonana przez pełnomocnika w imieniu mocodawcy i w zakresie
    udzielonego pełnomocnictwa wywoła skutki bezpośrednio w sferze prawnej mocodawcy.
    Tezę taką potwierdził Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 6 lipca 2017 r. sygn. akt I
    FSK 2033/15, wyrażoną na gruncie podobnego, aczkolwiek nie identycznego stanu
    faktycznego, w którym stwierdził:
      „Fakt, że zasadnicza aktywność w zakresie planowanego procesu inwestycyjnego
      spoczywać będzie na spółce jest bez znaczenia dla uznania go za podatnika, skoro
      spółka - jako jego pełnomocnik - jest jedynie jego reprezentantem w tych

      czynnościach, działając w jego imieniu i na jego rzecz, czyli w jego interesie
      majątkowym. Podejmowanie aktywności gospodarczej, o której mowa w art. 15 ust.
      1 i 2 u.p.t.u. za pośrednictwem pełnomocnika nie zwalnia mocodawcy, w którego
      imieniu i na rzecz działa pełnomocnik, od przymiotu bycia podatnikiem VAT w
      rozumieniu tych przepisów.”
    Analiza przedstawionego opisu sprawy, obowiązujących przepisów oraz tez wynikających z
    powołanego orzecznictwa prowadzi do wniosku, że z tytułu sprzedaży Nieruchomości
    Wnioskodawcy będą podatnikami podatku od towarów i usług.
    Począwszy od połowy lat 80. XX w. budynek gospodarczy wraz z placem do niego
    przylegającym był i jest wynajmowany. Od końca 2023 r. wynajmującym jest firma F. Od
    2005 r. do dziś, odpłatnie wynajmują teren pod nośniki reklamy zewnętrznej agencje
    reklamy zewnętrznej. Stroną umów byli C.C. oraz B.B. i A.A.
    Nieruchomość, która ma być sprzedana, jest więc przedmiotem umowy najmu, która na
    gruncie ustawy o podatku od towarów i usług wypełnia definicję świadczenia usług w
    rozumieniu art. 8 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług, a w konsekwencji wypełnia
    określoną w art. 15 ust. 2 ustawy definicję działalności gospodarczej.
    Wobec powyższego, wskazać należy, iż z tytułu najmu/dzierżawy przedmiotowej
    Nieruchomości, straciła ona charakter majątku prywatnego. Wykorzystywanie w sposób
    ciągły dla celów zarobkowych przedmiotowej Nieruchomości spowodowało, że ww.
    Nieruchomość była wykorzystywana w działalności gospodarczej, a nie wyłącznie w
    ramach majątku osobistego.
    Ponadto, na podstawie udzielonego przez Wnioskodawców pełnomocnictwa, Spółka
    Kupująca podejmie szereg szczegółowo opisanych we wniosku działań, w efekcie których
    nastąpi uatrakcyjnienie Nieruchomości, co de facto skutkować będzie wzrostem jej
    wartości. Nie ulega wątpliwości, że szeroko zakrojony zakres przygotowania
    Nieruchomości do sprzedaży nie jest typowy do działań podejmowanych przez osoby
    fizyczne w zakresie zarządzania majątkiem osobistym – prywatnym. W efekcie
    wykonywanych czynności dostawie będzie podlegała Nieruchomość o zupełnie innym
    charakterze niż w chwili zawarcia umowy przedwstępnej. Nie zmienia tego okoliczność, że
    działań tych nie podejmą Wnioskodawcy, lecz Kupująca Spółka na podstawie
    pełnomocnictwa. Do dnia sprzedaży Nieruchomości czynności wykonywane przez Spółkę
    w ramach udzielonego jej pełnomocnictwa wywołują skutki bezpośrednio w sferze
    prawnej Wnioskodawców, gdyż to Oni są stroną podejmowanych czynności, a nie Spółka
    występująca jako Ich pełnomocnik. W opisanej sytuacji, udostępniając Nieruchomość
    Spółce oraz udzielając jej pełnomocnictwa, Wnioskodawcy wychodzą naprzeciw jej
    oczekiwaniom i jednocześnie przyspieszają proces realizacji inwestycji zamierzonej przez
    Spółkę.
    Podjęta przez Wnioskodawców aktywność wykracza poza ramy czynności związanych ze
    zwykłym wykonywaniem prawa własności w odniesieniu do posiadanej Nieruchomości, a
    zaistniały ciąg zdarzeń wskazuje, że jej sprzedaż nastąpi w ramach prowadzonej
    działalności gospodarczej, z tytułu której Wnioskodawcy będą podatnikami podatku VAT.
    Biorąc pod uwagę treść przytoczonych przepisów oraz opis sprawy stwierdzić należy, że
    planowana przez Wnioskodawców sprzedaż Nieruchomości będzie, zgodnie z art. 15 ust.
    1 i ust. 2 ustawy, dostawą dokonywaną przez podatników w ramach prowadzonej
    działalności gospodarczej. Dokonując opisanych we wniosku czynności Wnioskodawcy
    podjęli działania podobne do tych, jakie wykonują podmioty zajmujące się profesjonalnie
    obrotem nieruchomościami, o których mowa w orzeczeniach w sprawach połączonych C-
    180/10 i C-181/10, tj. wykazali aktywność w przedmiocie zbycia Nieruchomości
    porównywalną do działań podmiotów zajmujących się profesjonalnie tego rodzaju
    obrotem. Podkreślić należy, że Nieruchomość jest wykorzystywana w celach zarobkowych

    – była i jest przedmiotem umów dzierżawy i najmu, zatem nie była i nie jest
    wykorzystywana przez cały okres posiadania na zaspokojenie potrzeb osobistych
    Wnioskodawców.
    W konsekwencji, sprzedaż Nieruchomości, podlegać będzie opodatkowaniu podatkiem
    VAT jako odpłatna dostawa towarów na podstawie art. 5 ust. 1 pkt 1 w związku z art. 7 ust.
    1 ustawy.
    Należy zauważyć, że wykonywana czynność, która podlega opodatkowaniu podatkiem od
    towarów i usług, może korzystać ze zwolnienia od tego podatku albo może być
    opodatkowana tym podatkiem.
    Zaznaczyć należy, że zastosowanie zwolnienia od podatku, jako odstępstwo od zasady
    powszechności i równości opodatkowania, możliwe jest jedynie w przypadku
    wykonywania czynności ściśle określonych w ustawie oraz w przepisach wykonawczych
    wydanych na podstawie jej upoważnienia.
    Zakres i zasady zwolnienia od podatku od towarów i usług dostawy towarów lub
    świadczenia usług zostały określone m.in. w art. 43 ustawy.
    Zgodnie z art. 43 ust. 1 pkt 9 ustawy:
      Zwalnia się od podatku dostawę terenów niezabudowanych innych niż tereny
      budowlane.
    Powyższe oznacza, że zwolnienie przysługuje względem takiej dostawy, której
    przedmiotem jest grunt niezabudowany i jednocześnie o przeznaczeniu innym niż
    budowlane. Zatem ze zwolnienia od podatku korzystać będą dostawy gruntów o
    charakterze rolnym, leśnym, itp.
    W myśl art. 2 pkt 33 ustawy:
      Ilekroć w ustawie jest mowa o terenach budowlanych - rozumie się przez to grunty
      przeznaczone pod zabudowę zgodnie z miejscowym planem zagospodarowania
      przestrzennego, a w przypadku braku takiego planu - zgodnie z decyzją o warunkach
      zabudowy i zagospodarowania terenu, o którym mowa w przepisach o planowaniu i
      zagospodarowaniu przestrzennym.
    Zgodnie z art. 135 ust. 1 lit. k Dyrektywy 2006/112/WE Rady:
      Państwa członkowskie zwalniają dostawy terenów niezabudowanych, inne niż
      dostawy terenów budowlanych, o których mowa w art. 12 ust. 1 lit. b.
    W tym miejscu warto wyjaśnić, że stosownie do treści wyroku Trybunału Sprawiedliwości
    Unii Europejskiej z 28 marca 1996 r. w sprawie C-468/93 Gemeente Emmen przeciwko
    Belastingdienst Grote Ondernemingen „teren budowlany oznacza każdy nieuzbrojony lub
    uzbrojony teren uznany przez państwa członkowskie za teren z przeznaczeniem pod
    zabudowę”.
    Tym samym, również w świetle orzeczeń TSUE za teren budowlany uznać można jedynie
    taki, który regulacjami prawa krajowego został przeznaczony pod zabudowę.
    Jak stanowi art. 4 ust. 1 ustawy z 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu
    przestrzennym (t. j. Dz. U z 2024 r. poz. 1130 ze zm.):
      Ustalenie przeznaczenia terenu, rozmieszczenie inwestycji celu publicznego oraz
      określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu następuje w
      miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego.
    W myśl art. 4 ust. 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym:
      W przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego –
      określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu następuje w
      drodze decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, przy czym:

      1. lokalizację inwestycji celu publicznego ustala się w drodze decyzji o lokalizacji
        inwestycji celu publicznego;
      2. sposób zagospodarowania terenu i warunki zabudowy dla innych inwestycji ustala
        się w drodze decyzji o warunkach zabudowy.
    O przeznaczeniu nieruchomości stanowią zatem akty prawa miejscowego. Miejscowy plan
    zagospodarowania przestrzennego – jako źródło prawa miejscowego, a w przypadku jego
    braku decyzja o warunkach zabudowy – jako akt indywidualny prawa administracyjnego.
    Z opisu sprawy wynika, że działka nr 2 jest działką niezabudowaną. Dla Nieruchomości nie
    został dotychczas sporządzony miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego.
    Jednocześnie wskazali Państwo, że przyszły nabywca Nieruchomości złożył wniosek o
    ustalenie warunków zabudowy dla Nieruchomości. Na jego skutek wydana zostanie
    ostateczna decyzja, którą zostaną ustalone warunki zagospodarowania Nieruchomości
    pozwalające na budowę parku handlowego i/lub domów. Decyzja stanie się ostateczna
    przed zbyciem Nieruchomości.
    W konsekwencji, dostawa niezabudowanej działki nr 2 nie będzie objęta zwolnieniem od
    podatku VAT na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 9 ustawy, ponieważ grunt ten na moment
    sprzedaży stanowić będzie teren budowlany zdefiniowany w art. 2 pkt 33 ustawy.
    W tej sytuacji należy przeanalizować przesłanki do ewentualnego zastosowania zwolnienia
    od opodatkowania podatkiem VAT dostawy niezabudowanej działki nr 2 wynikające z art.
    43 ust. 1 pkt 2 ustawy.
    Zgodnie z art. 43 ust. 1 pkt 2 ustawy:
      Zwalnia się od podatku dostawę towarów wykorzystywanych wyłącznie na cele
      działalności zwolnionej od podatku, jeżeli z tytułu nabycia, importu lub wytworzenia
      tych towarów nie przysługiwało dokonującemu ich dostawy prawo do obniżenia
      kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego.
    Wskazać należy, że dla zastosowania zwolnienia od podatku VAT, o którym mowa w art. 43
    ust. 1 pkt 2 ustawy, dla dostawy towarów, spełnione muszą być łącznie dwa warunki
    wskazane w tym przepisie, tj.:
    - towary od momentu ich nabycia do momentu ich zbycia muszą służyć wyłącznie
      działalności zwolnionej, w żadnym momencie ich posiadania nie można zmienić ich
      przeznaczenia oraz sposobu wykorzystywania,
    - brak prawa do odliczenia podatku VAT naliczonego przy nabyciu (imporcie,
      wytworzeniu) tych towarów.
    Niespełnienie jednego z powyższych warunków daje podstawę do wyłączenia dostawy
    towarów ze zwolnienia od podatku VAT przewidzianego w ww. art. 43 ust. 1 pkt 2 ustawy.
    Zaznaczenia wymaga przy tym, że NSA w wyroku z 28 lutego 2013 r., sygn. akt I FSK 627
    /12 wskazał, że:
      „zwolnienie, o którym mowa w art. 136 lit. b) dyrektywy 2006/112/WE, a więc
      również wynikające z art. 43 ust. 1 pkt 2 u.p.t.u., przysługuje tylko wtedy gdy
      podatnik nie ma prawa do odliczenia podatku na skutek ograniczeń i zakazów
      przewidzianych przepisami dyrektywy lub u.p.t.u., co wynika np. ze związku ze
      sprzedażą zwolnioną od podatku (por. art. 86 i art. 88 ustawy), a więc nie ma
      zastosowania, gdy brak odliczenia podatku w poprzedniej fazie obrotu wynika z
      faktu, że dana czynność w ogóle nie podlegała opodatkowaniu (por. wyrok ETS z 8
      grudnia 2005 r. w sprawie C-280/04 Jyske Finanse A/S) oraz gdy podatnik, mając
      prawo do odliczenia podatku naliczonego, z uprawnienia tego nie skorzystał”.
    W wyroku, na który powołuje się Naczelny Sąd Administracyjny, Trybunał Sprawiedliwości
    Unii Europejskiej stwierdził, że ze zwolnienia z VAT nie będzie korzystać dostawa towarów,
    w stosunku do których podatnik nie odliczył VAT naliczonego z powodów innych niż ściśle

    określone w art. 136 Dyrektywy 2006/112/WE. Tym samym, przepis art. 136 Dyrektywy
    2006/112/WE wskazuje, że w przypadkach, w których przy nabyciu towaru VAT w ogóle nie
    wystąpił, nie można uznać, że mamy do czynienia z brakiem prawa do odliczenia podatku
    VAT.
    Opis sprawy wskazuje, że transakcje nabycia udziałów w Nieruchomości przez
    Wnioskodawców nie podlegały opodatkowaniu podatkiem VAT. Nie można tym samym
    uznać, że Wnioskodawcom nie przysługiwało bądź przysługiwało prawo do odliczenia
    podatku VAT, skoro dostawy nie były objęte tym podatkiem.
    Wobec powyższego, sprzedaż niezabudowanej działki nr 2 nie będzie objęta zwolnieniem
    od podatku VAT na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 2 ustawy, gdyż nie jest spełniony jeden z
    warunków określonych w tym przepisie niezbędny do zastosowania zwolnienia.
    W konsekwencji, sprzedaż przez Wnioskodawców udziałów w działce niezabudowanej nr 2
    powinna zostać opodatkowana właściwą dla przedmiotu sprzedaży stawką podatku VAT i
    Wnioskodawcy będą zobowiązani uregulować należność podatku VAT z tytułu jej
    sprzedaży.
    Zatem Państwa stanowisko w części dotyczącej skutków podatkowych sprzedaży
    niezabudowanej działki nr 2 uznaję za nieprawidłowe.
    Natomiast odnosząc się do kwestii sposobu opodatkowania gruntów zabudowanych
    należy wskazać, że dla sprzedaży nieruchomości zabudowanych budynkami, budowlami
    lub ich częściami ustawodawca przewidział możliwość zwolnienia od podatku w oparciu o
    przepis art. 43 ust. 1 pkt 10 i art. 43 ust. 1 pkt 10a ustawy.
    Stosownie do treści art. 43 ust. 1 pkt 10 ustawy:
      Zwalnia się od podatku dostawę budynków, budowli lub ich części, z wyjątkiem gdy:
      a) dostawa jest dokonywana w ramach pierwszego zasiedlenia lub przed nim,
      b) pomiędzy pierwszym zasiedleniem a dostawą budynku, budowli lub ich części
        upłynął okres krótszy niż 2 lata.
    Jak wynika z powyższych uregulowań, zwolnienie wynikające z art. 43 ust. 1 pkt 10 ustawy
    stosuje się w odniesieniu do dostawy całości lub części budynków, budowli, jeżeli w
    stosunku do nich powstało pierwsze zasiedlenie, przy czym okres pomiędzy pierwszym
    zasiedleniem, a dostawą nie jest krótszy niż 2 lata. Wykluczenie z tego zwolnienia
    następuje w sytuacjach, gdy dostawa jest dokonywana w ramach pierwszego zasiedlenia
    lub przed nim oraz w sytuacji, gdy od momentu pierwszego zasiedlenia do chwili
    sprzedaży nie minęły co najmniej 2 lata.
    Zatem dla ustalenia zasad opodatkowania dostawy budynków, budowli lub ich części
    kluczowym jest ustalenie, kiedy nastąpiło pierwsze zasiedlenie i jaki upłynął okres od tego
    momentu.
    Zgodnie z art. 2 pkt 14 ustawy:
      Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o pierwszym zasiedleniu rozumie się przez
      to oddanie do użytkowania pierwszemu nabywcy lub użytkownikowi lub rozpoczęcie
      użytkowania na potrzeby własne budynków, budowli lub ich części, po ich:
      a) wybudowaniu lub
      b) ulepszeniu, jeżeli wydatki poniesione na ulepszenie, w rozumieniu przepisów o
        podatku dochodowym, stanowiły co najmniej 30% wartości początkowej.
    Pierwszym zasiedleniem jest pierwsze zajęcie budynku, budowli lub ich części do
    używania. Zatem, aby można było mówić o pierwszym zasiedleniu, musi dojść do zajęcia
    budynku, budowli lub ich części, ich używania, w tym na potrzeby własne. Pierwsze
    zasiedlenie budynku, budowli lub ich części ma więc miejsce zarówno w sytuacji, w której
    po wybudowaniu budynek, budowlę lub ich części oddano w najem, jak i w przypadku

    wykorzystywania budynku, budowli lub ich części na potrzeby własnej działalności
    gospodarczej podatnika czy też potrzeby własne osoby fizycznej – bowiem w obydwu
    przypadkach dochodzi do korzystania z budynku, budowli lub ich części.
    W przypadku nieruchomości niespełniających przesłanek do zwolnienia od podatku na
    podstawie powołanego wyżej przepisu art. 43 ust. 1 pkt 10 ustawy, ustawodawca
    umożliwia podatnikom – po spełnieniu określonych warunków – skorzystanie ze
    zwolnienia wskazanego w pkt 10a tego przepisu.
    W myśl art. 43 ust. 1 pkt 10a ustawy:
      Zwalnia się od podatku dostawę budynków, budowli lub ich części nieobjętą
      zwolnieniem, o którym mowa w pkt 10, pod warunkiem, że:
      a) w stosunku do tych obiektów nie przysługiwało dokonującemu ich dostawy prawo
        do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego,
      b) dokonujący ich dostawy nie ponosił wydatków na ich ulepszenie, w stosunku do
        których miał prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku
        naliczonego, a jeżeli ponosił takie wydatki, to były one niższe niż 30% wartości
        początkowej tych obiektów.
    Z powołanych wyżej przepisów wynika, że jeżeli dostawa budynków, budowli lub ich części
    będzie mogła korzystać ze zwolnienia z art. 43 ust. 1 pkt 10 ustawy, wówczas badanie
    przesłanek wynikających z przepisu art. 43 ust. 1 pkt 10a stanie się bezzasadne.
    W tym miejscu należy nadmienić, że dla dostawy nieruchomości, które nie spełniają
    przesłanek do objęcia ich zwolnieniem od podatku na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 10 lub
    10a ustawy ustawodawca przewidział możliwość zastosowania zwolnienia od podatku na
    podstawie art. 43 ust. 1 pkt 2 ustawy.
    Kwestię opodatkowania dostawy gruntu, na którym posadowione zostały budynki lub
    budowle rozstrzyga art. 29a ust. 8 ustawy, w myśl którego:
      W przypadku dostawy budynków lub budowli trwale z gruntem związanych albo
      części takich budynków lub budowli z podstawy opodatkowania nie wyodrębnia się
      wartości gruntu.
    Co do zasady zatem, grunt będący przedmiotem dostawy podlega opodatkowaniu według
    takiej stawki podatku od towarów i usług, jaką opodatkowane są budynki, budowle lub ich
    części na nim posadowione. Oznacza to, że grunt dzieli w VAT los podatkowy obiektów,
    które się na nim znajdują. Zatem w sytuacji, kiedy budynki, budowle lub ich części
    korzystają ze zwolnienia od podatku VAT, również sprzedaż gruntu korzysta ze zwolnienia
    od podatku VAT.
    Jak wynika z wniosku, działka nr 1 jest zabudowana budynkiem mieszkalnym oraz
    budynkiem gospodarczym. Dla budynku gospodarczego 24 stycznia 2019 r. została
    wydana decyzja o rozbiórce, jednak ewentualne prace rozbiórkowe mogą się rozpocząć
    dopiero po zawarciu umowy sprzedaży Nieruchomości.
    W momencie nabycia udziałów w Nieruchomości przez Wnioskodawców, budynki
    mieszkalny i gospodarczy już istniały. Budynek gospodarczy został wybudowany pod
    koniec lat 40. XX w., natomiast budynek mieszkalny w połowie lat 50. XX w. Budynek
    mieszkalny został wyremontowany i rozbudowany na początku XXI w.
    Nieruchomość była użytkowana przez wszystkich współwłaścicieli na własne cele
    mieszkaniowe: przez C.C. i B.B. od drugiej połowy lat 50. XX w., przez A.A. od 1973 r. i
    przez D.D. od urodzenia w 1985 r.
    Ponadto, od połowy lat 80. XX w. budynek gospodarczy wraz z placem do niego
    przylegającym był i jest wynajmowany.
    Wnioskodawcy w okresie ostatnich dwóch latach przed planowaną sprzedażą nie ponosili
    wydatków na ulepszenie budynków znajdujących się na działce nr 1 w rozumieniu

    przepisów podatku dochodowego, stanowiących co najmniej 30% wartości początkowej
    budynku.
    Z powyższych informacji wynika, że pomiędzy pierwszym zasiedleniem budynków
    znajdujących się na działce nr 1 a ich sprzedażą upłynie okres ponad 2 lat. Zatem dostawa
    ww. budynków będzie korzystała ze zwolnienia od podatku VAT na podstawie art. 43 ust. 1
    pkt 10 ustawy, gdyż spełnione zostaną warunki wynikające z tego przepisu. Odpowiednio
    zwolnieniem tym objęta będzie także dostawa gruntu, na których ww. budynki są
    posadowione, zgodnie z art. 29a ust. 8 ustawy.
    W związku z tym, że planowana transakcja sprzedaży budynków mieszkalnego i
    gospodarczego będzie korzystała ze zwolnienia od podatku VAT zgodnie z art. 43 ust. 1
    pkt 10 ustawy, dalsza analiza zwolnień ww. czynności - wynikająca z przepisów art. 43 ust.
    1 pkt 10a lub pkt 2 ustawy jest bezzasadna.
    Zatem sprzedaż przez Wnioskodawców udziałów w zabudowanej działce nr 1 będzie
    korzystać ze zwolnienia od podatku VAT na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 10 ustawy i w
    konsekwencji w związku z ich sprzedażą Wnioskodawcy nie będą zobowiązani do
    zapłacenia podatku VAT.
    Oceniając Państwa stanowisko w części dotyczącej skutków podatkowych sprzedaży
    zabudowanej działki nr 1, uznaję je za nieprawidłowe. Jakkolwiek wywiedli Państwo
    prawidłowy skutek prawny w zakresie braku obowiązku Wnioskodawców do zapłaty
    podatku VAT z tytułu sprzedaży zabudowanej działki nr 1, to dokonali Państwo tego w
    oparciu o odmienną argumentację niż wskazana przeze mnie w niniejszej interpretacji.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, które Państwo przedstawili i stanu prawnego,
    który obowiązuje w dniu wydania interpretacji.
    Jednocześnie wskazuję, że interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe
    tylko wtedy, gdy zdarzenie przyszłe sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywać
    się będzie ze zdarzeniem przyszłym podanym przez Państwa w złożonym wniosku. W
    związku z powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we
    wniosku opisu sprawy, udzielona odpowiedź traci swoją aktualność.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
        Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb
        ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz.
        111). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja
        będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego. Z
        funkcji ochronnej będą mogli skorzystać Ci z Państwa, którzy zastosują się do
        interpretacji.
        Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
      z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.

        Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

przez Zainteresowanego, który
    jest stroną postępowania
    A.A. (Zainteresowany będący stroną postępowania – art. 14r § 2 Ordynacji podatkowej) ma
    prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu
    Administracyjnego w (...). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa
    z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.
    U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
        w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
        Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
        w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na
        adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS
        /SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a, art. 14b § 1 i art. 14r
    Ordynacji podatkowej.