Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0115-KDIT2.4011.411.2025.1.MM
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-09-10
Teza: Obowiązek podatkowy w związku z otrzymaniem od
dewelopera zastępczego lokalu mieszkalnego, na czas
usuwania wykrytych wad w zakupionym lokalu mieszkalnym w
ramach rękojmi.
Słowa kluczowe: deweloper
lokal-lokal mieszkalny
lokal-lokal zastępczy
przychód
rękojmia
towar-wady towaru
wady
Zagadnienia: Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Pobór podatku lub zaliczek na podatek przez płatników.-
Informacje o przychodach z innych źródeł.
Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Źródła przychodów.-Specyfika źródeł przychodów.-Inne
źródła.
1
Przepisy: [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 1-art. 9-ust. 2
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 2-art. 10-ust. 1-pkt 9
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 2-art. 11-ust. 1
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 2-art. 20-ust. 1

## Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

łowe
    Szanowni Państwo,
    stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego
    stanu faktycznego w podatku dochodowym od osób fizycznych jest prawidłowe.

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

22 lipca 2025 r. wpłynął Państwa wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej. Treść
    wniosku jest następująca:
    Opis stanu faktycznego
    Wnioskodawca jest osobą prawną oraz polskim rezydentem podatkowym.
    Wnioskodawca wchodzi w skład Grupy X (dalej „Grupa”), która jest wiodącym
    deweloperem w Polsce. Wnioskodawca prowadzi działalność deweloperską, w ramach
    której realizuje inwestycje polegające na budowie wielorodzinnych budynków
    mieszkalnych i sprzedaży na rzecz klientów m.in. lokali mieszkalnych w takich budynkach.
    Wnioskodawca jako sprzedawca odpowiedzialny jest względem kupującego za wady
    sprzedanej rzeczy, na podstawie ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny (dalej
    „Kodeks cywilny” lub „KC”).
    Zdarzają się sytuacje, że po sprzedaży lokalu mieszkalnego na rzecz klienta ujawniane są
    wady takiego mieszkania, które wymagają usunięcia i naprawy. W sytuacji, gdy usunięcie
    wad wymaga opuszczenia przez klienta lokalu mieszkalnego na czas takiej naprawy,
    Wnioskodawca ponosi koszt zapewnienia klientowi zastępczego lokalu mieszkalnego na
    czas naprawy. Wnioskodawca, jako najemca wynajmuje lokal zastępczy oraz udostępnia
    go klientowi i jednocześnie Wnioskodawca ponosi koszt korzystania z takiego lokalu. Klient
    nie otrzymuje od Wnioskodawcy żadnych środków pieniężnych.

## Pytanie

Czy prawidłowe jest stanowisko Wnioskodawcy, zgodnie z którym klienci nie otrzymują
    przychodu podatkowego i w związku z tym Wnioskodawca nie jest zobowiązany do
    sporządzenia i przekazania klientowi oraz właściwemu dla niego urzędowi skarbowemu
    informacji PIT-11, w której jako przychód podatkowy zostałaby wykazana wartość kosztów
    poniesionych przez Wnioskodawcę na zapewnienie klientowi lokalu zastępczego na czas
    naprawy?
    Państwa stanowisko w sprawie
    W Państwa ocenie, klienci nie otrzymują przychodu podatkowego i w związku z tym
    Wnioskodawca nie jest zobowiązany do sporządzenia i przekazania klientowi oraz
    właściwemu dla niego urzędowi skarbowemu informacji PIT-11, w której jako przychód
    podatkowy zostałaby wykazana wartość kosztów poniesionych przez Wnioskodawcę na
    zapewnienie klientowi lokalu zastępczego na czas naprawy.
    Zgodnie z zasadą powszechności opodatkowania wyrażoną w art. 9 ust. 1 ustawy o PIT,
    opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z
    wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52o i 52c oraz dochodów, od których na
    podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.
    W myśl art. 11 ust. 1 ustawy o PIT, przychodami, z zastrzeżeniem art. 14-15, art. 17 ust. 1
    pkt 6, 9, 10 w zakresie realizacji praw wynikających z pochodnych instrumentów

    finansowych, pkt 11, art. 19, art. 25b, art. 30ca, art. 30da i art. 30f, są otrzymane lub
    postawione do dyspozycji podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i wartości
    pieniężne oraz wartość otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych
    świadczeń.
    Z przedstawionych przepisów wynika zatem, że opodatkowaniu podatkiem dochodowym
    od osób fizycznych podlega - co do zasady - każdy dochód osiągnięty przez osobę fizyczną.
    Zgodnie natomiast z definicję dochodu zawartą w art. 9 ust. 2 ustawy o PIT, jest nim
    nadwyżka przychodów ze źródła nad kosztami jego uzyskania osiągnięta w roku
    podatkowym. Jeżeli koszty uzyskania przekraczają sumę przychodów, różnica jest stratą ze
    źródła przychodów.
    Pojęciem pierwotnym dla dochodu jest więc pojęcie przychodu. Ten z kolei definiowany
    jest przez ustawodawcę, czemu dał wyraz w art. 11 ust. 1, jako otrzymane lub postawione
    do dyspozycji podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz
    wartość otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń.
    Przepis art. 10 ust. 1 ustawy o PIT zawiera katalog źródeł przychodów podlegających
    opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych. Zgodnie z pkt 9 tego
    artykułu, źródłem przychodów są „inne źródła”.
    Jak stanowi art. 20 ust. 1 ustawy o PIT, za przychody z innych źródeł, o których mowa w
    art. 10 ust. 1 pkt 9, uważa się w szczególności: kwoty wypłacone po śmierci członka
    otwartego funduszu emerytalnego wskazanej przez niego osobie lub członkowi jego
    najbliższej rodziny, w rozumieniu przepisów o organizacji i funkcjonowaniu funduszy
    emerytalnych, kwoty uzyskane z tytułu zwrotu z indywidualnego konta zabezpieczenia
    emerytalnego oraz wypłaty z indywidualnego konta zabezpieczenia emerytalnego, w tym
    także dokonane na rzecz osoby uprawnionej na wypadek śmierci oszczędzającego, zasiłki
    pieniężne z ubezpieczenia społecznego, alimenty, stypendia, świadczenia otrzymane z
    tytułu umowy o pomocy przy zbiorach, dotacje (subwencje) inne niż wymienione w art. 14,
    dopłaty, nagrody i inne nieodpłatne świadczenia nienależące do przychodów określonych
    w art. 12-14 i art. 17.
    Zwrot „w szczególności" użyty w ww. artykule oznacza, że ustawodawca jedynie
    przykładowo wskazał, jakie przychody należy zaliczyć do przychodów z innych źródeł, o
    których mowa w art. 10 ust. 1 pkt 9. Katalog ten nie jest więc zamknięty. Oznacza to, że do
    „innych źródeł” należy zakwalifikować wszelkie przychody - w rozumieniu ustawy - których
    nie można zaliczyć do któregokolwiek z pozostałych źródeł przychodów wymienionych w
    art. 10 ust. 1 pkt 1-8b ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.
    O przychodzie podatkowym z innych źródeł należy mówić w każdym przypadku, kiedy u
    podatnika wystąpią realne korzyści majątkowe.
    Opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych podlegają zatem wszelkie
    dochody osiągane przez podatnika, z wyjątkiem tych dochodów, które zostały
    enumeratywnie wymienione przez ustawodawcę jako zwolnione od podatku, bądź od
    których zaniechano poboru podatku.
    Z kolei, zgodnie z art. 42a ust. 1 ustawy o PIT, osoby fizyczne prowadzące działalność
    gospodarczą, osoby prawne i ich jednostki organizacyjne oraz jednostki organizacyjne
    niemające osobowości prawnej, które dokonują wypłaty należności lub świadczeń, o
    których mowa w art. 20 ust. 1, z wyjątkiem dochodów (przychodów) wymienionych w art.
    21, art. 52, art. 52a i art. 52c oraz dochodów, od których na podstawie przepisów
    Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku, od których nie są obowiązane
    pobierać zaliczki na podatek lub zryczałtowanego podatku dochodowego, są obowiązane
    sporządzić informację według ustalonego wzoru o wysokości przychodów i przesłać ją
    podatnikowi oraz urzędowi skarbowemu, przy pomocy którego naczelnik urzędu
    skarbowego właściwy według miejsca zamieszkania podatnika wykonuje swoje zadania, a
    w przypadku podatników, o których mowa w art. 3 ust. 2a, urzędowi skarbowemu, przy

    pomocy którego naczelnik urzędu skarbowego właściwy w sprawach opodatkowania osób
    zagranicznych wykonuje swoje zadania.
    Zatem wypłata należności lub świadczeń, o których mowa w art. 20 ust. 1 ustawy o PIT,
    zobowiązuje Wnioskodawcę do sporządzenia i przekazania klientowi oraz właściwemu dla
    niego urzędowi skarbowemu informacji PIT-11.
    W ramach udzielonej przez Wnioskodawcę rękojmi klienci zgłaszają wady lokalu, które
    wymagają usunięcia i naprawy. W sytuacji, gdy usunięcie wad wymaga opuszczenia przez
    klienta lokalu mieszkalnego na czas takiej naprawy, Wnioskodawca ponosi koszt
    zapewnienia klientowi zastępczego lokalu mieszkalnego na czas naprawy. Wnioskodawca,
    jako najemca wynajmuje lokal zastępczy oraz udostępnia go klientowi i jednocześnie
    Wnioskodawca ponosi koszt korzystania z takiego lokalu. Klient nie otrzymuje od
    Wnioskodawcy żadnych środków pieniężnych.
    Aby rozstrzygnąć czy zapewnienie klientowi lokalu zastępczego na czas naprawy wady
    stanowi przychód podatkowy, należy odwołać się do przepisów o rękojmi, która została
    uregulowana w Kodeksie cywilnym.
    Zgodnie z art. 556 KC, sprzedawca jest odpowiedzialny względem kupującego, jeżeli rzecz
    sprzedana ma wadę fizyczną lub prawną (rękojmia).
    Na podstawie art. 560 § 1 KC, jeżeli rzecz sprzedana ma wadę, kupujący może złożyć
    oświadczenie o obniżeniu ceny albo odstąpieniu od umowy, chyba że sprzedawca
    niezwłocznie i bez nadmiernych niedogodności dla kupującego wymieni rzecz wadliwą na
    wolną od wad albo wadę usunie. Ograniczenie to nie ma zastosowania, jeżeli rzecz była
    już wymieniona lub naprawiana przez sprzedawcę albo sprzedawca nie uczynił zadość
    obowiązkowi wymiany rzeczy na wolną od wad lub usunięcia wady.
    Stosownie do treści art. 561 § 1 KC, jeżeli rzecz sprzedana ma wadę, kupujący może żądać
    wymiany rzeczy na wolną od wad albo usunięcia wady.
    Z kolei, w myśl art. 561 § 2 KC, sprzedawca jest obowiązany wymienić rzecz wadliwą na
    wolną od wad lub usunąć wadę w rozsądnym czasie bez nadmiernych niedogodności dla
    kupującego.
    W celu wywiązania się przez Wnioskodawcę z obowiązku usunięcia wady lokalu
    mieszkalnego, niezbędne jest zapewnienie klientowi lokalu zastępczego. Zatem
    zapewnienie lokalu zastępczego pozostaje w bezpośrednim związku z obowiązkiem
    usunięcia wady wynikającym z przepisów o rękojmi.
    W interpretacji indywidualnej z dnia 30 czerwca 2025 r., sygn. akt 0115- KDIT2.
    4011.213.2025.2.MM, Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej stwierdził, iż: W opisanym
    zdarzeniu nieodpłatne przekazanie Pani zastępczego lokalu mieszkalnego wynika z
    zawartej wcześniej z deweloperem umowy sprzedaży lokalu mieszkalnego, w którym
    ujawnione zostały wady. W związku z usuwaniem tych wad nie otrzymała Pani żadnych
    środków pieniężnych, zaś konieczność korzystania z lokalu zastępczego przez Pani syna
    (który pozostawał na Pani utrzymaniu) wynikała z osuszania budynku, w związku z
    ujawnionymi wadami w zakupionym lokalu mieszkalnym. Do usunięcia ww. wad - zgodnie
    z uregulowaniami zawartymi w Kodeksie cywilnym dotyczącymi rękojmi - zobowiązany był
    deweloper. Zatem w sytuacji, gdy to deweloper pokrywał koszty najmu zastępczego lokalu
    mieszkalnego, który został Pani udostępniony na czas usuwania ww. wad nie uzyskała
    Pani żadnego przysporzenia majątkowego, co przemawia za tym, że po Pani stronie nie
    powstał przychód w rozumieniu art. 11 ust. 1 i art. 20 ust. 1 ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.
    Powołując się na powyższą interpretację, Wnioskodawca stoi na stanowisku, iż
    zapewnienie klientom lokali zastępczych na czas usunięcia wad nie stanowi przychodu
    podatkowego z tytułu nieodpłatnego świadczenia. Z kolei, jeżeli klienci nie osiągają
    przychodu podatkowego to po stronie Wnioskodawcy nie występuje obowiązek
    informacyjny, o którym mowa w art. 42a ust. 1 ustawy o PIT.

    Zatem Wnioskodawca uważa, że jego stanowisko, zgodnie z którym klienci nie otrzymują
    przychodu podatkowego i w związku z tym Wnioskodawca nie jest zobowiązany do
    sporządzenia i przekazania klientowi oraz właściwemu dla niego urzędowi skarbowemu
    informacji PIT-11, w której jako przychód podatkowy zostanie wykazana wartość czynszu
    najmu płacona przez Wnioskodawcę z tytułu wynajęcia lokalu zastępczego na rzecz klienta
    jest prawidłowe.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest prawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Stosownie do art. 42a ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od
    osób fizycznych (t. j. Dz. U. z 2025 r., poz. 163, ze zm.):
      Osoby fizyczne prowadzące działalność gospodarczą, osoby prawne i ich jednostki
      organizacyjne oraz jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej, które
      dokonują wypłaty należności lub świadczeń, o których mowa w art. 20 ust. 1, z
      wyjątkiem dochodów (przychodów) wymienionych w art. 21, art. 52, art. 52a i art. 52c
      oraz dochodów, od których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano
      poboru podatku, od których nie są obowiązane pobierać zaliczki na podatek lub
      zryczałtowanego podatku dochodowego, są obowiązane sporządzić informację
      według ustalonego wzoru o wysokości przychodów i przesłać ją podatnikowi oraz
      urzędowi skarbowemu, przy pomocy którego naczelnik urzędu skarbowego właściwy
      według miejsca zamieszkania podatnika wykonuje swoje zadania, a w przypadku
      podatników, o których mowa w art. 3 ust. 2a, urzędowi skarbowemu, przy pomocy
      którego naczelnik urzędu skarbowego właściwy w sprawach opodatkowania osób
      zagranicznych wykonuje swoje zadania.
    Ww. przepis nakłada na podmioty wypłacające świadczenia, o których mowa w art. 20 ust.
    1, z wyjątkiem dochodów (przychodów) wymienionych w art. 21, art. 52, art. 52a i art. 52c
    oraz dochodów, od których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano
    poboru podatku, od których nie są obowiązane pobierać zaliczki na podatek lub
    zryczałtowanego podatku dochodowego, obowiązek informacyjny, czyli obowiązek
    wykazania tych świadczeń w informacji PIT-11.
    Art. 9 ust. 2 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych stanowi, że:
      Dochodem ze źródła przychodów, jeżeli przepisy art. 23o, art. 23u, art. 24-24b, art.
      24c, art. 24e, art. 30ca, art. 30da oraz art. 30f nie stanowią inaczej, jest nadwyżka sumy
      przychodów z tego źródła nad kosztami ich uzyskania osiągnięta w roku podatkowym.
      Jeżeli koszty uzyskania przekraczają sumę przychodów, różnica jest stratą ze źródła
      przychodów.
    Treść art. 11 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych wskazuje, że:
      Przychodami, z zastrzeżeniem art. 14-15, art. 17 ust. 1 pkt 6, 9, 10 w zakresie realizacji
      praw wynikających z pochodnych instrumentów finansowych, pkt 11, art. 19, art. 25b,
      art. 30ca, art. 30da i art. 30f, są otrzymane lub postawione do dyspozycji podatnika w
      roku kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość otrzymanych
      świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń.
    Z art. 10 ust. 1 pkt 9 ww. ustawy wynika, że źródłem przychodów są inne źródła.
    Stosownie do art. 20 ust. 1 ustawy:
      Za przychody z innych źródeł, o których mowa w art. 10 ust. 1 pkt 9, uważa się w
      szczególności: kwoty wypłacone po śmierci członka otwartego funduszu emerytalnego
      wskazanej przez niego osobie lub członkowi jego najbliższej rodziny, w rozumieniu
      przepisów o organizacji i funkcjonowaniu funduszy emerytalnych, kwoty uzyskane z
      tytułu zwrotu z indywidualnego konta zabezpieczenia emerytalnego oraz wypłaty z

      indywidualnego konta zabezpieczenia emerytalnego, w tym także dokonane na rzecz
      osoby uprawnionej na wypadek śmierci oszczędzającego, zasiłki pieniężne z
      ubezpieczenia społecznego, alimenty, stypendia, świadczenia otrzymane z tytułu
      umowy o pomocy przy zbiorach, dotacje (subwencje) inne niż wymienione w art. 14,
      dopłaty, nagrody i inne nieodpłatne świadczenia nienależące do przychodów
      określonych w art. 12-14 i art. 17.
    Z ogólnej definicji przychodów zawartej w art. 11 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od
    osób fizycznych wynika, iż przychodami są w szczególności otrzymane lub postawione do
    dyspozycji podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość
    otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń. Do przychodów
    podatkowych zalicza się tylko takie przychody, które w danym momencie są trwałe,
    definitywne i bezwarunkowe. Nie będą to zatem jakiekolwiek przychody, lecz przychody,
    które stanowić będą trwałe przysporzenie majątkowe. Co do zasady więc o zaliczeniu
    danego przysporzenia majątkowego do przychodów podlegających opodatkowaniu
    decyduje definitywny charakter tego przysporzenia w tym sensie, że w sposób ostateczny
    faktycznie powiększa majątek podatnika (takie przysporzenie, którym może rozporządzać
    jak właściciel). Przychód podatkowy musi charakteryzować się definitywnością i nie mieć
    charakteru zwrotnego.
    Nieodpłatne świadczenie ma miejsce, gdy świadczeniu jednego z podmiotów nie
    towarzyszy świadczenie drugostronne, co w konsekwencji wyraża się w zaistnieniu stanu,
    w którym po stronie przyjmującego dochodzi do zwiększenia aktywów bądź zmniejszenia
    pasywów. Aby świadczenia podlegały opodatkowaniu, muszą prowadzić do pojawienia się
    po stronie podmiotu przyjmującego przychodu, czyli korzyści majątkowej, która może
    wystąpić w dwóch postaciach: prowadzi do powiększenia aktywów, co jest zwykłym
    skutkiem wypłaty pieniędzy albo do zaoszczędzenia wydatków, co może być następstwem
    świadczenia rzeczowego lub w formie usługi. W wyniku takiego świadczenia w majątku
    podmiotu otrzymującego nie pojawia się wprawdzie realny dochód (w znaczeniu
    ekonomicznym), ale – ponieważ znaczenie dochodu na gruncie ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych jest szersze – zaoszczędzenie wydatków musi być
    traktowane na równi z przyrostem majątku.
    Najbardziej istotną dla pojęcia nieodpłatnego świadczenia jest przesłanka dotycząca
    ekwiwalentności, w istocie pozwalająca na stwierdzenie, kiedy mamy do czynienia ze
    świadczeniem nieodpłatnym. Tylko świadczenia nieekwiwalentne mogą stanowić
    przychód podatkowy po stronie otrzymującego. Ekwiwalentność, która wyłącza możliwość
    powstania przychodu podatkowego z tytułu nieodpłatnego przysporzenia, oznacza
    wystąpienie świadczenia wzajemnego. Ekwiwalentność nie może wystąpić ani w
    momencie dokonywania świadczenia, ani w jakimkolwiek momencie w przyszłości. Jeżeli
    bowiem występuje ekwiwalent, jest też korzyść po drugiej stronie, a więc wyłączona jest
    możliwość uznania świadczenia za nieodpłatne.
    Z opisu zdarzenia w szczególności wynika, że Wnioskodawca jest osobą prawną oraz
    polskim rezydentem podatkowym. Wnioskodawca prowadzi działalność deweloperską, w
    ramach której realizuje inwestycje polegające na budowie wielorodzinnych budynków
    mieszkalnych i sprzedaży na rzecz klientów m.in. lokali mieszkalnych w takich budynkach.
    Wnioskodawca jako sprzedawca odpowiedzialny jest względem kupującego za wady
    sprzedanej rzeczy, na podstawie ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny (dalej
    „Kodeks cywilny” lub „KC”).
    Zdarzają się sytuacje, że po sprzedaży lokalu mieszkalnego na rzecz klienta ujawniane są
    wady takiego mieszkania, które wymagają usunięcia i naprawy.
    W sytuacji, gdy usunięcie wad wymaga opuszczenia przez klienta lokalu mieszkalnego na
    czas takiej naprawy, Wnioskodawca ponosi koszt zapewnienia klientowi zastępczego
    lokalu mieszkalnego na czas naprawy. Wnioskodawca, jako najemca wynajmuje lokal
    zastępczy oraz udostępnia go klientowi i jednocześnie Wnioskodawca ponosi koszt

    korzystania z takiego lokalu. Klient nie otrzymuje od Wnioskodawcy żadnych środków
    pieniężnych.
    Kwestie odnoszące się odpowiedzialności związanej z wadami rzeczy zostały uregulowane
    w ustawie z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1061).
    Stosownie do art. 556 tej ustawy:
      Sprzedawca jest odpowiedzialny względem kupującego, jeżeli rzecz sprzedana ma
      wadę (rękojmia).
        1Z art. 556 § 1 ustawy Kodeks cywilny wynika, że:
      Wada polega na niezgodności rzeczy sprzedanej z umową. W szczególności rzecz
      sprzedana jest niezgodna z umową, jeżeli:
        1) nie ma właściwości, które rzecz tego rodzaju powinna mieć ze względu na cel w
        umowie oznaczony albo wynikający z okoliczności lub przeznaczenia;
        2) nie ma właściwości, o których istnieniu sprzedawca zapewnił kupującego, w tym
        przedstawiając próbkę lub wzór;
        3) nie nadaje się do celu, o którym kupujący poinformował sprzedawcę przy
        zawarciu umowy, a sprzedawca nie zgłosił zastrzeżenia co do takiego jej
        przeznaczenia;
        4) została kupującemu wydana w stanie niezupełnym.
    Na mocy art. 560 § 1 ww. ustawy:
      Jeżeli rzecz sprzedana ma wadę, kupujący może złożyć oświadczenie o obniżeniu ceny
      albo odstąpieniu od umowy, chyba że sprzedawca niezwłocznie i bez nadmiernych
      niedogodności dla kupującego wymieni rzecz wadliwą na wolną od wad albo wadę
      usunie. Ograniczenie to nie ma zastosowania, jeżeli rzecz była już wymieniona lub
      naprawiana przez sprzedawcę albo sprzedawca nie uczynił zadość obowiązkowi
      wymiany rzeczy na wolną od wad lub usunięcia wady.
    Zgodnie z art. 561 § 1 ustawy Kodeks cywilny:
      Jeżeli rzecz sprzedana ma wadę, kupujący może żądać wymiany rzeczy na wolną od
      wad albo usunięcia wady.
    Z art. 568 § 1 ww. ustawy wynika natomiast, że:
      Sprzedawca odpowiada z tytułu rękojmi, jeżeli wada fizyczna zostanie stwierdzona
      przed upływem dwóch lat, a gdy chodzi o wady nieruchomości - przed upływem pięciu
      lat od dnia wydania rzeczy kupującemu.
    W opisanym zdarzeniu nieodpłatne przekazanie przez Wnioskodawcę - dewelopera
    klientowi zastępczego lokalu mieszkalnego wynika z zawartej wcześniej z nim umowy
    sprzedaży lokalu mieszkalnego, w którym ujawnione zostały wady. W związku z
    usuwaniem tych wad klient nie otrzymał od Wnioskodawcy żadnych środków pieniężnych,
    zaś usunięcie wad wymaga opuszczenia przez klienta lokalu mieszkalnego na czas takiej
    naprawy, w związku z czym zaistniała konieczność zapewnienia przez Wnioskodawcę
    lokalu zastępczego dla tego klienta. Do usunięcia ww. wad – zgodnie z uregulowaniami
    zawartymi w Kodeksie cywilnym dotyczącymi rękojmi – zobowiązany był Wnioskodawca –
    jako deweloper.
    Zatem w sytuacji, gdy to Wnioskodawca pokrywał koszty najmu zastępczego lokalu
    mieszkalnego, który został udostępniony klientowi na czas usuwania ww. wad, klient nie
    uzyskał żadnego przysporzenia majątkowego, co przemawia za tym, że po stronie klienta
    nie powstał przychód w rozumieniu art. 11 ust. 1 i art. 20 ust. 1 ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych.

    Tym samym – w związku z udostępnieniem klientowi lokalu zastępczego na czas usuwania
    ujawnionych wad w sprzedanym lokalu mieszkalnym – na Wnioskodawcy nie ciąży
    obowiązek informacyjny wynikający z art. 42a ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od
    osób fizycznych, czyli obowiązek sporządzenia i przekazania klientowi oraz właściwemu
    dla niego urzędowi skarbowemu informacji PIT-11.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Państwo przedstawili i stanu prawnego,
    który obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia.
    Odnosząc się natomiast do powołanej przez Państwa interpretacji indywidualnej należy
    stwierdzić, że rozstrzygnięcie to zapadło w indywidualne sprawie i w świetle art. 87
    Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej nie jest źródłem powszechnie obowiązującego prawa
    i tym samym nie może być wiążące dla organu wydającego przedmiotową interpretację.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    · Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy
      z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz.U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.).
      Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie
      zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosują się
      Państwo do interpretacji.
    · Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
        1) z zastosowaniem art. 119a;
        2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5
        ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
        3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    · Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki
      interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego
    Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa
    z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.
    U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
    · w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
    · w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP
      (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.