Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0113-KDIPT2-3.4011.707.2024.1.PR
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-01-20
Teza: Rozumienie pojęcia "działalność twórcza w zakresie
programów komputerowych".
Słowa kluczowe: definicja
komputery-program komputerowy
programowanie
twórcy
Zagadnienia: Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Koszty uzyskania przychodów.-Koszty uzyskania
przychodów.-Definicja kosztów.
Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Koszty uzyskania przychodów.-Koszty uzyskania
przychodów.-Rodzaje działalności związanych
korzystaniem przez twórców z praw autorskich i artystów
wykonawców z praw pokrewnych w zakresie 50%
kosztów.
Przepisy: [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 4-art. 22-ust. 9-pkt 3
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 4-art. 22-ust. 9b-pkt 1

## Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

dłowe

    Szanowna Pani,
    stwierdzam, że Pani stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego stanu
    faktycznego w podatku dochodowym od osób fizycznych jest prawidłowe.

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

29 listopada 2024 r. wpłynął Pani wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej. Treść
    wniosku jest następująca:
    Opis stanu faktycznego

## Pytanie

Wnioskodawczyni jest pracownikiem, zatrudnionym na podstawie umowy o pracę w
    spółce prowadzącej działalność gospodarczą, przede wszystkim związaną z tworzeniem
    oprogramowania (kod PKD ...), a także związaną z doradztwem w zakresie informatyki
    (kod PKD ...) – dalej jako „Spółka”.
    Spółka objęta jest nieograniczonym obowiązkiem podatkowym na terenie RP. Usługi przez
    nią wykonywane świadczone są na terenie Polski.
    Przychód z prowadzonej działalności gospodarczej, jaki osiąga Spółka związany jest
    przede wszystkim ze świadczeniem usług związanych z odpłatnym przenoszeniem praw
    majątkowych autorskich do utworów w postaci programów komputerowych na podmioty
    trzecie – przedsiębiorców, w tym przedsiębiorców zagranicznych.
    Tworzenie oprogramowania w ramach działalności Spółki nie jest wyłącznie procesem
    polegającym na pisaniu kodu źródłowego, ale składa się także z szeregu innych czynności,
    w szczególności takich jak: tworzenie specyfikacji, projektowanie architektury programu,
    implementacja, integracja, testowanie, a także wdrożenie oprogramowania.
    Wykonanie tych czynności jest niezbędne dla stworzenia programu komputerowego, przy
    czym projektowanie jest kluczowym etapem tworzenia programu komputerowego,
    ponieważ w jego wyniku powstaje kształt nowego programu komputerowego, który
    zostaje następnie zaimplementowany poprzez napisanie kodu źródłowego. Utwory
    powstałe na etapie specyfikacji i projektowania stanowią podstawę wytworzenia
    programu komputerowego i są niezbędne do jego wykonania.
    Na poszczególnych etapach tworzenia oprogramowania konieczne jest także
    projektowanie użyteczności oprogramowania przez zatrudnionych przez Spółkę
    Projektantów UX/UI – na tym stanowisku zatrudniona jest Wnioskodawczyni.
    Do obowiązków Projektantów UX/UI należy tworzenie schematów wizualnych interfejsu
    użytkownika, koncepcji komunikacji zawartej w interfejsie użytkownika oraz opisowych
    projektów interfejsu użytkownika, które następnie są realizowane w postaci programu
    komputerowego. Opracowane przez Projektantów UX/UI schematy i projekty określają
    koncepcję, zawartość, sposób działania, kształt, funkcjonalność interfejsu użytkownika
    ww. programów komputerowych.
    Twórcze działania Projektantów UX/UI (UX/UI Designerów), polegają w szczególności na:
      1) tworzeniu koncepcji funkcjonalnych dostarczanych rozwiązań informatycznych,
      2) tworzeniu makiet i projektów interfejsu użytkownika (zarówno dla mobilnych, jak i
        webowych użytkowników),
      3) tworzeniu grafik oraz animacji.
    W ramach ww. zakresu obowiązków projektanci wykonują w szczególności następujące
    utwory:

      1) wizualnie makiety funkcjonalne i prototypy interaktywne – projekty interfejsu
        użytkownika – zarówno webowego, jak i mobilnego programu komputerowego
        odzwierciedlające koncepcję Interfejsu, jego zawartość, sposób działania oraz
        funkcjonalność; przygotowywane w formie odręcznego szkicu, lub odwzorowania
        koncepcji stron w przeznaczonym do tego celu programie do projektowania,
      2) mapy ekranów interfejsu użytkownika programu komputerowego, zarówno
        webowego, jak i mobilnego – mapy ułożone w sposób hierarchiczny określające
        strukturę informacyjną danego rozwiązania,
      3) projekty koncepcji funkcjonalnej interfejsu użytkownika programu komputerowego –
        zawierające w szczególności szczegółowe opisy koncepcji interfejsu użytkownika, na
        które składa się słowny lub rysunkowy opis pomysłów kreatywnych, dokumenty
        określające kluczowe założenia projektowe, specyfikacje zasad transformacji
        elementów użytych w projektach interfejsu użytkownika na komputery i urządzenia
        mobilne,
      4) tzw. projekty mikrointerakcji, animacji zaprojektowanych dla interfejsu użytkownika
        programu komputerowego – opisy zachowania elementów zawartych w projekcie
        interfejsu użytkownika lub na makietach funkcjonalnych w projektowanym
        programie komputerowym.
    Praca osób zatrudnionych na stanowisku projektanta, w tym Wnioskodawczyni, ma
    charakter twórczy, bez twórczego, indywidualnego podejścia do każdego zadania
    pracownik nie jest w stanie wykonać należycie swojej pracy. Co istotne, tworzone przez
    tych pracowników utwory stanowią podstawę tworzonych programów komputerowych i
    są inkorporowane w każdym z tworzonych programów.
    Ponadto, efekty pracy twórczej pracowników stanowią utwory w rozumieniu ustawy o
    prawie autorskim i prawach pokrewnych, a pracownicy, których dotyczy ww. wniosek są
    twórcami tych utworów. Aby praca pracowników miała dla Spółki sens gospodarczy
    majątkowe prawa autorskie do tych utworów muszą zostać przeniesione z pracowników
    na Spółkę.
    Wnioskodawczyni jako twórca – pracownik Spółki tworzy utwory zarówno, na potrzeby
    własne Spółki, jak i bezpośrednio dla klientów Spółki. Przeniesienie praw autorskich do tak
    stworzonych utworów następuje na podstawie pisemnej umowy o pracę zawartej między
    Wnioskodawczynią a Spółką.
    Zgodnie z art. 12 ust. 1 i art. 74 ust. 3 ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych,
    prawa majątkowe do utworów stworzonych przez pracownika w wyniku wykonywania
    obowiązków ze stosunku pracy przysługują pracodawcy, o ile umowa nie stanowi inaczej.
    Z tych przyczyn najistotniejsze z punktu widzenia Spółki jest wskazanie na następujące
    okoliczności związane z prowadzoną przez nią działalnością gospodarczą:
        1) efekt końcowy pracy pracowników – stworzone dzięki staraniom ww.
        pracowników projekty umożliwiające powstanie programów komputerowych –
        stanowią utwory w rozumieniu prawa autorskiego i jest to najbardziej
        wartościowy składnik ich pracy,
        2) wartość końcowa praw autorskich do stworzonych dzięki pracy ww. pracowników
        projektów, a następnie programów komputerowych (utworów) z reguły, co
        najmniej kilkukrotnie przekracza wysokość otrzymywanego przez pracowników
        wynagrodzenia,
        3) istotne jest zapewnienie Spółce pełnych praw autorskich do stworzonych przez
        pracowników utworów, które to prawa zostaną następnie przeniesione na
        kontrahentów Spółki.
    W zakresie sposobu ustalenia wynagrodzenia pracowników, a także zasad przeniesienia
    utworów pracowniczych, Spółka reguluje te kwestie w sposób zgodny z zasadami
    określonymi w interpretacji ogólnej Ministra Finansów z dnia 15 września 2020 r. znak:
    DD3.8201.1.2018, z tym zastrzeżeniem, że Spółka jako płatnik odprowadza zaliczki w

    oparciu o zwykłe koszty, a następnie Wnioskodawczyni jako pracownik Spółki
    samodzielnie deklaruje podwyższone koszty w zeznaniu rocznym przy składaniu PIT i na
    tej podstawie otrzymuje zwrot.
    Okolicznością, która w ocenie Wnioskodawczyni nie została jednoznacznie ustalona w ww.
    interpretacji ogólnej jest to, czy podwyższone koszty uzyskania przychodu można
    zastosować także do Jej wynagrodzenia, jako pracownika Spółki, który współtworzy
    programy komputerowe, jednak nie jest twórcą oprogramowania sensu stricto (tj.
    programistą tworzącym kod źródłowy), ale którego praca jest jednocześnie niezbędna dla
    powstania oprogramowania, a w szczególności mowa o pracownikach zajmujących się UX
    /UI designem.
    Pytanie
    Jak szeroki jest zakres określenia „działalności twórczej w zakresie (...) programów
    komputerowych” w rozumieniu art. 22 ust. 9b pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od
    osób fizycznych, tj. czy należy zakresem tego określenia objąć tylko działalność
    programistyczną sensu stricto (a więc jedynie tworzenie kodu źródłowego), czy też
    działalność związaną z tworzeniem programów komputerowych sensu largo (czyli
    obejmującą również inne kreatywne czynności niezbędne do stworzenia programu
    komputerowego, takie jak UX/UI design czy projektowanie architektury programu
    komputerowego), a w konsekwencji czy art. 22 ust. 9 pkt 3 w związku z art. 22 ust. 9b pkt 1
    ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych należy interpretować w ten sposób, że
    obejmuje on swoim zakresem zastosowania wynagrodzenie twórców z tytułu działalności
    UX/UI designu programów komputerowych?
    Pani stanowisko w sprawie
    Zdaniem Wnioskodawczyni, przesłanki wynikające z art. 22 ust. 9b pkt 1 ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych, wypełniają nie tylko kody źródłowe programów
    komputerowych, lecz także opisane we wniosku utwory powstałe w procesie tworzenia
    programu komputerowego, które stanowią podstawę wytworzenia programu
    komputerowego, są niezbędne do jego wykonania i powstają w związku z tworzeniem
    takiego programu.
    Działania Wnioskodawczyni (twórcy), polegające na UX/UI designie programów
    komputerowych, można więc uznać za działalność twórczą w zakresie programów
    komputerowych, o której mowa w ww. przepisie.
    Art. 22 ust. 9 pkt 3 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, pozwala na
    zastosowanie przez płatnika do przychodów z tytułu korzystania przez twórców z praw
    autorskich lub rozporządzania przez nich tymi prawami kosztów uzyskania przychodu w
    wysokości 50% uzyskanego przychodu, z tym że koszty te oblicza się od przychodu
    pomniejszonego o potrącone przez płatnika w danym miesiącu składki na ubezpieczenie
    emerytalne i rentowe oraz na ubezpieczenie chorobowe, o których mowa w art. 26 ust. 1
    pkt 2 lit. b), których podstawę wymiaru stanowi ten przychód.
    Odesłanie zawarte w tym przepisie do „odrębnych przepisów” oznacza odesłanie do
    ustawy z dnia 4 lutego 1994 roku o prawie autorskim i prawach pokrewnych, która to
    ustawa wymienia szczegółowo co może być przedmiotem praw autorskich w tym w art. 1
    ust. 1 i 2 ustawy.
    Zgodnie z art. 22 ust. 9b ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, przepis art.
    22 ust. 9 pkt 3 ww. ustawy, ma zastosowanie do określonych dziedzin twórczości, przy
    czym art. 22 ust. 9b ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych posługuje się
    pojęciem dziedzin twórczości. Przepis ten nie określa konkretnych rodzajów utworów
    zgodnie z definicją z art. 1 ust. 2 ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych,
    natomiast odwołuje się do utworów objętych daną dziedziną.

    Jednocześnie z uwagi na fakt, że w ustawie o podatku dochodowym od osób fizycznych
    nie zostało zdefiniowane pojęcie „działalność twórcza”, to należy odwołać się do
    słownikowego znaczenia tego pojęcia.
    I tak – zgodnie ze Słownikiem języka polskiego PWN (wydanie internetowe) – działalność
    oznacza:
      1) „zespół działań podejmowanych w jakimś celu”
      2) „funkcjonowanie czegoś lub oddziaływanie na coś”,
    natomiast twórczy oznacza:
      1) „mający na celu tworzenie; też: będący wynikiem tworzenia”
      2) „dotyczący twórców”.
    Wskazana w przepisie ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych definicja odnosi
    się do dziedziny twórczości i odwołuje się do przynależności utworu do danej dziedziny
    twórczości, a nie do konkretnego rodzaju utworu. Ustawodawca, nie zawęża przy tym
    zakresu przepisu do konkretnych utworów, np. konkretnych rodzajów utworów będących
    rezultatem pracy programistycznej, ale wskazuje na „działalność twórczą w zakresie (...)
    programów komputerowych” co wskazuje, że pojęcie to powinno obejmować nie tylko
    tworzenie kodu źródłowego, ale też pozostałą twórczą działalność niezbędną do
    powstania programu komputerowego.
    W związku z tym, w przypadku tworzenia programów komputerowych przepis pozwala
    ustalić, że w tej dziedzinie twórczości mogą się mieścić utwory stanowiące przedmiot
    prawa autorskiego, nie będące jednocześnie formalnie utworem stanowiącym program
    komputerowy, ale także inne utwory, których powstanie jest niezbędne do tworzenia
    programów komputerowych.
    Do tej dziedziny twórczości należy więc zaliczyć, zdaniem Wnioskodawczyni, także
    następujące rodzaje utworów:
      1) utwory stanowiące elementy programu komputerowego, takie jak projekty lub
        mapy ekranów interfejsu użytkownika programu komputerowego, opisy koncepcji
        programu komputerowego,
      2) utwory powiązane funkcjonalnie z programem komputerowym powstałe w procesie
        tworzenia programu komputerowego, niezbędnych do stworzenia programu, jego
        prawidłowej instalacji lub korzystania, takie jak scenariusze i projekty komunikacji
        użytej w interfejsie użytkownika, a także teksty stanowiące treść interfejsu
        użytkownika programu komputerowego.
    Zgodnie z motywem 7 preambuły do Dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2009
    /24AME z dnia 23 kwietnia 2009 r. w sprawie ochrony prawnej programów
    komputerowych (Dz. U. UE L 111 z dnia 5 maja 2009 r., str. 16), zwanej dalej Dyrektywą
    20G9/24/WE, dla celów Dyrektywy pojęcie „program komputerowy” obejmuje programy w
    jakiejkolwiek formie, w tym programy zintegrowane ze sprzętem komputerowym; pojęcie
    to obejmuje również przygotowawcze prace projektowe prowadzące do rozwoju
    programu komputerowego z zastrzeżeniem, że charakter prac przygotowawczych jest
    taki, że program komputerowy może korzystać z nich na późniejszym etapie.
    Powyższa definicja potwierdza, że program komputerowy obejmuje nie tylko formę
    wyrażenia w postaci kodu źródłowego, ale także dokumentację projektową
    (przygotowawczą), w tym utwory stanowiące wizualne makiety funkcjonalne i prototypy
    interaktywne, projekty interfejsu użytkownika programu komputerowego, mapy ekranów
    interfejsu użytkownika programu komputerowego, projekty koncepcji funkcjonalnej
    interfejsu użytkownika programu komputerowego, tzw. projekty mikrointerakcji, animacji
    zaprojektowanych dla interfejsu użytkownika programu komputerowego – w zakresie
    opisanym w stanie faktycznym niniejszego wniosku.
    Odwołanie się do definicji z dyrektywy 2009/24/WE przy interpretacji pojęcia programu
    komputerowego w rozumieniu ustawy o prawie autorskim jest uzasadnione z uwagi na to,

    że przyjęta w polskim prawie konstrukcja ochrony programów komputerowych w ramach
    ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych stanowi przeniesienie przepisów
    wspólnotowych i była wzorowana na rozwiązaniach ujętych w Dyrektywie Rady z dnia 14
    maja 1991 r. w sprawie ochrony prawnej programów komputerowych (91/250/EWG),
    zastąpionej Dyrektywą 2009/24/WE.
    Przepisy Dyrektywy 2009/24/WE jednoznacznie wskazują, że pojęcie programu
    komputerowego nie ogranicza się wyłącznie do formy jego wyrażenia w postaci kodu lub
    dokumentacji.
    Dyrektywa wskazuje, że utworami, stanowiącymi formę wyrażenia podstaw i założeń
    programu niezbędnych do jego powstania będą np. opisy specyfikacji, architektury
    systemu, projekty interfejsów użytkownika, mapy ekranów interfejsów użytkownika.
    Stanowisko takie znajduje również potwierdzenie w orzecznictwie Trybunału
    Sprawiedliwości UE. W wyroku z dnia 22 grudnia 2010 r. w sprawie C-393/09 (
    Bezpečnostní softwarová asociace – Svaz softwarové ochrany przeciwko Ministerstwu
    Kultury) Trybunał uznał, że graficzne interfejsy użytkownika są częściami programu
    komputerowego umożliwiającymi wzajemne połączenie i interakcję wszystkich elementów
    oprogramowania i sprzętu komputerowego z innym oprogramowaniem i sprzętem, jak
    również z użytkownikami, tak aby stały się one w pełni funkcjonalne. W szczególności
    graficzny interfejs użytkownika jest interfejsem interakcji, pozwalającym na komunikację
    pomiędzy programem komputerowym, a użytkownikiem. W związku z tym, graficzny
    interfejs użytkownika nie pozwala na powielanie tego programu komputerowego, lecz
    stanowi po prostu element tego programu, za pomocą którego użytkownicy wykorzystują
    właściwości omawianego programu.
    Wynika z tego, że na program komputerowy z technicznego punktu widzenia, składa się
    szereg elementów, w tym również takich jak interfejsy, wykresy, struktura programu, o ile
    spełniają wymagania przewidziane w art. 1 ustawy o prawie autorskim i prawach
    pokrewnych. Do tej kategorii zaliczyć więc należy także np. projekty interfejsu użytkownika
    programu komputerowego odzwierciedlające jego koncepcje, zawartość, sposób działania
    oraz funkcjonalność, mapy ekranów interfejsu użytkownika programu komputerowego,
    projekty koncepcji funkcjonalnej interfejsu użytkownika programu komputerowego,
    projekty mikrointerakcji, animacji zaprojektowanych dla interfejsu użytkownika programu
    komputerowego.
    Oznacza to, że poszczególne elementy programu komputerowego w sensie technicznym i
    funkcjonalnym podlegają ochronie i stanowią utwory w rozumieniu prawa autorskiego,
    przy czym mogą podlegać ochronie jako program komputerowy (tu należy zaliczyć kod
    źródłowy) lub jako inny utwór (np. interfejs użytkownika). Wszystkie one stanowią
    elementy programu komputerowego i wynik działalności twórczej w zakresie programów
    komputerowych.
    Wnioskodawczyni wskazuje, że jako pracownik Spółki w zakresie, w jakim tworzy utwory
    prawno-autorskie jest twórcą tych utworów i przysługują Jej prawa autorskie z tytułu ich
    wykonywania.
    Zgodnie z art. 12 ust. 1 i art. 74 ust. 3 ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych,
    prawa majątkowe do utworów stworzonych przez pracownika w wyniku wykonywania
    obowiązków ze stosunku pracy przysługują pracodawcy, o ile umowa nie stanowi inaczej.
    Spółka w porozumieniu z Wnioskodawczynią zmieniła zakres nabycia tych praw wskazując
    w umowie, że utwory przechodzą na Spółkę najpóźniej z chwilą zatwierdzenia
    (potwierdzonego odpowiednim dokumentem) stworzonego przez Wnioskodawczynię w
    ramach umowy przedmiotu prawa autorskiego majątkowe prawa autorskie do tego
    przedmiotu prawa autorskiego przechodzą na rzecz Spółki za wynagrodzeniem
    określonym w dalszych postanowieniach niniejszego porozumienia na wszystkich polach
    eksploatacji wymienionych w art. 50 pkt 1-3 prawa autorskiego oraz na polach
    eksploatacji wskazanych w umowie. Oznacza to, że Wnioskodawczyni jako pracownik
    Spółki uzyskuje przychód z odpłatnego przekazania majątkowych praw autorskich.

    Wnioskodawczyni wskazuje, że tworzone przez Nią jako pracownika Spółki utwory, tj.:
    1) wizualne makiety funkcjonalne i prototypy interaktywne – projekty interfejsu
    użytkownika programu komputerowego odzwierciedlające koncepcję Interfejsu, jego
    zawartość, sposób działania oraz funkcjonalność; przygotowywane w formie
    odręcznego szkicu, lub odwzorowania koncepcji stron w przeznaczonym do tego celu
    programie do projektowania,
    2) mapy ekranów interfejsu użytkownika programu komputerowego – mapy ułożone w
    sposób hierarchiczny, określające strukturę informacyjną danego rozwiązania,
    3) projekty koncepcji funkcjonalnej interfejsu użytkownika programu komputerowego
    zawierające w szczególności szczegółowe opisy koncepcji interfejsu użytkownika, na
    które składa się słowny lub rysunkowy opis pomysłów kreatywnych, dokumenty
    określające kluczowe założenia projektowe, specyfikacje zasad transformacji
    elementów użytych w projektach interfejsu użytkownika na komputery i urządzenia
    mobilne,
    4) tzw. projekty mikrointerakcji, animacji zaprojektowanych dla interfejsu użytkownika
    programu komputerowego – opisy zachowania elementów zawartych w projekcie
    interfejsu użytkownika lub na makietach funkcjonalnych w projektowanym programie
    komputerowym
    – stanowią utwory lub ich części w rozumieniu ustawy o prawie autorskim i prawach
    pokrewnych.
    Zatem, w opinii Wnioskodawczyni, przychód uzyskiwany przez Nią jako pracownika Spółki
    z tytułu tworzenia utworów, o których mowa we wniosku może być traktowany jako
    przychód z tytułu działalności twórczej w zakresie programów komputerowych, o której
    mowa w art. 22 ust. 9b pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.
    Stanowisko Wnioskodawczyni znajduje potwierdzenie choćby w interpretacji
    indywidualnej z dnia 24 czerwca 2021 r. znak: 0115-KDWT.4011.54.2021.2.KW, w której
    Organ uznał stanowisko wnioskodawcy za prawidłowe.
    Na koniec wskazać należy, że pytanie objęte niniejszym wnioskiem nie jest objęte
    zakresem zastosowania interpretacji ogólnej Ministra Finansów z dnia 15 września 2020 r.
    znak: DD3.8201.1.2018. Interpretacja ta, z definicji, wskazuje na ogólne zasady, które
    powinny być zachowane, by płatnik mógł zastosować 50% koszty uzyskania przychodu.
    Interpretacja ogólna nie odpowiada jednak na pytanie, jak szeroki jest zakres stosowania
    art. 22 ust. 9 pkt 3 w zw. z art. 22 ust. 9b pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od osób
    fizycznych i czy pojęcie działalności twórczej w zakresie (...) programu komputerowego
    użyte w ustawie, należy interpretować zawężające (do samego tworzenia kodu
    źródłowego programów komputerowych), czy też szeroko w taki sposób, aby obejmowało
    także tworzenie innych utworów niezbędnych do powstania programu komputerowego, a
    w szczególności dotyczące designu UX/UI programu, opisywane dokładnie w stanie
    faktycznym. Wnioskodawczyni nie może zatem na podstawie interpretacji ogólnej
    dowiedzieć się czy konkretne utwory, wykonywane w ramach Jej czynności jako
    pracownika zajmujących się UX/UI designem w Spółce, w zakresie opisanym w niniejszym
    wniosku, kwalifikować można jako mieszczące się w zakresie stosowania art. 22 ust. 9 pkt
    3 w związku z art. 22 ust. 9b pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawiła Pani we wniosku jest prawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Źródła przychodów osób fizycznych

    Zgodnie z generalną zasadą powszechności opodatkowania, wyrażoną w art. 9 ust. 1
    ustawy z 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t. j. Dz. U. z 2024 r.
    poz. 226 ze zm.):
      Opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z
      wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od
      których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.
    Opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych podlegają zatem wszelkie
    dochody osiągane przez podatnika, z wyjątkiem tych dochodów, które zostały
    enumeratywnie wymienione przez ustawodawcę jako zwolnione z podatku, bądź od
    których zaniechano poboru podatku w drodze rozporządzenia.
    W myśl art. 10 ust. 1 pkt 1 ww. ustawy:
      Źródłami przychodów są: stosunek służbowy, stosunek pracy, w tym spółdzielczy
      stosunek pracy, członkostwo w rolniczej spółdzielni produkcyjnej lub innej spółdzielni
      zajmującej się produkcją rolną, praca nakładcza, emerytura lub renta.
    Natomiast w świetle art. 12 ust. 1 cytowanej ustawy:
      Za przychody ze stosunku służbowego, stosunku pracy, pracy nakładczej oraz
      spółdzielczego stosunku pracy uważa się wszelkiego rodzaju wypłaty pieniężne oraz
      wartość pieniężną świadczeń w naturze bądź ich ekwiwalenty, bez względu na źródło
      finansowania tych wypłat i świadczeń, a w szczególności: wynagrodzenia zasadnicze,
      wynagrodzenia za godziny nadliczbowe, różnego rodzaju dodatki, nagrody,
      ekwiwalenty za niewykorzystany urlop i wszelkie inne kwoty niezależnie od tego, czy
      ich wysokość została z góry ustalona, a ponadto świadczenia pieniężne ponoszone za
      pracownika, jak również wartość innych nieodpłatnych świadczeń lub świadczeń
      częściowo odpłatnych.
    Użyty powyżej zwrot „w szczególności” oznacza, że wymienione kategorie przychodów
    zostały wskazane jedynie przykładowo. Przychodem ze stosunku pracy i stosunków
    pokrewnych są więc wszelkiego rodzaju wypłaty i świadczenia skutkujące u podatnika
    powstaniem przysporzenia majątkowego, mające swoje źródło w łączącym pracownika z
    pracodawcą stosunku pracy lub stosunku pokrewnym.
    W myśl art. 12 ust. 4 cytowanej ustawy:
      Za pracownika w rozumieniu ustawy uważa się osobę pozostającą w stosunku
      służbowym, stosunku pracy, stosunku pracy nakładczej lub spółdzielczym stosunku
      pracy
    Tytuły osiąganych przychodów
    Stosownie do art. 22 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów
      lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów
      wymienionych w art. 23.
    W myśl art. 22 ust. 9 pkt 3 tejże ustawy:
      Koszty uzyskania niektórych przychodów określa się: z tytułu korzystania przez
      twórców z praw autorskich i artystów wykonawców z praw pokrewnych, w
      rozumieniu odrębnych przepisów, lub rozporządzania przez nich tymi prawami - w
      wysokości 50% uzyskanego przychodu, z zastrzeżeniem ust. 9a i 9b, z tym że koszty
      te oblicza się od przychodu pomniejszonego o potrącone przez płatnika w danym
      miesiącu składki na ubezpieczenia emerytalne i rentowe oraz na ubezpieczenie
      chorobowe, o których mowa w art. 26 ust. 1 pkt 2 lit. b, których podstawę wymiaru
      stanowi ten przychód.
    Stosownie do art. 22 ust. 9b cytowanej ustawy:

      Przepis ust. 9 pkt 3 stosuje się do przychodów uzyskiwanych z tytułu:
      1) działalności twórczej w zakresie architektury, architektury wnętrz, architektury
        krajobrazu, inżynierii budowlanej, urbanistyki, literatury, sztuk plastycznych,
        wzornictwa przemysłowego, muzyki, fotografiki, twórczości audialnej i
        audiowizualnej, programów komputerowych, gier komputerowych, teatru,
        kostiumografii, scenografii, reżyserii, choreografii, lutnictwa artystycznego, sztuki
        ludowej oraz dziennikarstwa;
      2) działalności artystycznej w dziedzinie sztuki aktorskiej, estradowej, tanecznej i
        cyrkowej oraz w dziedzinie dyrygentury, wokalistyki i instrumentalistyki;
      3) produkcji audialnej i audiowizualnej;
      4) działalności publicystycznej;
      5) działalności muzealniczej w dziedzinie wystawienniczej, naukowej,
        popularyzatorskiej, edukacyjnej oraz wydawniczej;
      6) działalności konserwatorskiej;
      7) prawa zależnego, o którym mowa w art. 2 ust. 2 ustawy z dnia 4 lutego 1994 r. o
        prawie autorskim i prawach pokrewnych (Dz.U. z 2021 r. poz. 1062 oraz z 2022 r.
        poz. 655), do opracowania cudzego utworu w postaci tłumaczenia;
      8) działalności badawczo-rozwojowej, naukowej, naukowo-dydaktycznej, badawczej,
        badawczo-dydaktycznej oraz prowadzonej w uczelni działalności dydaktycznej.
    Pojęcie twórczości
    Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych nie definiuje pojęć użytych w art. 22
    ust. 9 pkt 3 ustawy, takich jak „twórca”, „korzystanie przez twórców z praw autorskich” lub
    pojęć z nimi związanych, jak np. „utwór”, natomiast ustawodawca odsyła w tym względzie
    do odrębnych przepisów, przez które należy rozumieć ustawę o prawie autorskim i
    prawach pokrewnych.
    Zgodnie z art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 4 lutego 1994 r. o prawie autorskim i prawach
    pokrewnych (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 24):
      Przedmiotem prawa autorskiego jest każdy przejaw działalności twórczej o
      indywidualnym charakterze, ustalony w jakiejkolwiek postaci, niezależnie od
      wartości, przeznaczenia i sposobu wyrażenia (utwór).
    Jak stanowi art. 1 ust. 2 ww. ustawy:
      W szczególności przedmiotem prawa autorskiego są utwory:
      1) wyrażone słowem, symbolami matematycznymi, znakami graficznymi (literackie,
        publicystyczne, naukowe, kartograficzne oraz programy komputerowe);
      2) plastyczne;
      3) fotograficzne;
      4) lutnicze;
      5) wzornictwa przemysłowego;
      6) architektoniczne, architektoniczno-urbanistyczne i urbanistyczne;
      7) muzyczne i słowno-muzyczne;
      8) sceniczne, sceniczno-muzyczne, choreograficzne i pantomimiczne;
      9) audiowizualne (w tym filmowe).
    W pierwszej kolejności należy zauważyć, że przymiotnik „twórczy”, który poprzedza
    wymieniane przez ustawodawcę w art. 22 ust. 9b ustawy o podatku dochodowym od osób
    fizycznych rodzaje działalności można zdefiniować jako mający na celu tworzenie; będący

    wynikiem tworzenia, a jako jego synonimy Słownik Języka Polskiego PWN wymienia m. in.
    przymiotniki: konstruktywny, kreatywny, kreacyjny. Nie ulega zatem wątpliwości, że objęte
    przedmiotowym przepisem efekty takiej działalności musi cechować kreatywność,
    unikalność czy osobiste ujęcie przez ich twórców.
    W rozumieniu prawa autorskiego jako twórczy traktowany jest taki rezultat działalności,
    który na tyle związany jest z osobą twórcy, by było mało prawdopodobne, aby inna osoba
    podejmująca identycznie skierowany wysiłek twórczy uzyskała analogiczny lub zasadniczo
    zbliżony rezultat.
    W myśl art. 74 ust. 1 ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych:
      Programy komputerowe podlegają ochronie jak utwory literackie, o ile przepisy
      niniejszego rozdziału nie stanowią inaczej.
    Stosownie do art. 74 ust. 2 omawianej ustawy:
      Ochrona przyznana programowi komputerowemu obejmuje wszystkie formy jego
      wyrażenia. Idee i zasady będące podstawą jakiegokolwiek elementu programu
      komputerowego, w tym podstawą łączy, nie podlegają ochronie.
    Jak stanowi art. 74 ust. 3 ww. ustawy:
      Prawa majątkowe do programu komputerowego stworzonego przez pracownika w
      wyniku wykonywania obowiązków ze stosunku pracy przysługują pracodawcy, o ile
      umowa nie stanowi inaczej.
    Zgodnie z art. 74 ust. 4 cytowanej ustawy:
      Autorskie prawa majątkowe do programu komputerowego, z zastrzeżeniem
      przepisów art. 75 ust. 2 i 3, obejmują prawo do:
      1) trwałego lub czasowego zwielokrotnienia programu komputerowego w całości lub
      w części jakimikolwiek środkami i w jakiejkolwiek formie; w zakresie, w którym dla
      wprowadzania, wyświetlania, stosowania, przekazywania i przechowywania
      programu komputerowego niezbędne jest jego zwielokrotnienie, czynności te
      wymagają zgody uprawnionego;
      2) tłumaczenia, przystosowywania, zmiany układu lub jakichkolwiek innych zmian w
      programie komputerowym, z zachowaniem praw osoby, która tych zmian dokonała;
      3) rozpowszechniania, w tym użyczenia lub najmu, programu komputerowego lub
      jego kopii.
    Ustawodawca wyszczególniając przykładowe kategorie utworów posłużył się
    porządkującym kryterium przedmiotu twórczości i użytych w niej środków wyrazu.
    Oznacza to, że niektóre dzieła chronione mogą być przyporządkowane do więcej niż
    jednego przedziału klasyfikacyjnego. Utwory wyrażone w sposób określony w art. 1 ust. 2
    pkt 1 omawianej ustawy stanowią niejednorodną grupę utworów będących przedmiotem
    prawa autorskiego. Grupa ta została wyodrębniona ze względu na stosowane przez
    twórcę techniczne środki wyrazu, czyli utwory wyrażone słowem, symbolami
    matematycznymi, znakami graficznymi. W grupie tej wyodrębniono podkategorie według
    przedmiotu twórczości, czyli literackie, publicystyczne, naukowe, kartograficzne oraz
    programy komputerowe.
    Działalność twórcza
    Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych nie zawiera definicji pojęcia
    „działalność twórcza”, wobec tego należy odwołać się do słownikowego znaczenia tego
    pojęcia.
    I tak, zgodnie ze Słownikiem języka polskiego PWN (wydanie internetowe), „działalność”
    oznacza:
    1) „zespół działań podejmowanych w jakimś celu”,

    2) „funkcjonowanie czegoś lub oddziaływanie na coś”,
    Natomiast „twórczy” oznacza:
    1) „mający na celu tworzenie; też: będący wynikiem tworzenia”,
    2) „dotyczący twórców”.
    Rozumienie pojęcia „działalności twórczej w zakresie programów komputerowych”
    Użyty w art. 22 ust. 9b pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych zwrot
    „działalność twórcza w zakresie programów komputerowych” oznacza, że analizowany
    zwrot odnosi się do ogółu działań, w ramach których mieszczą się czynności, które:
      · mają charakter twórczy (posiadają cechę nowości),
      · są podejmowane w celu stworzenia programów komputerowych,
      · w ich efekcie powstają utwory, których prawa są przenoszone.
    Tym samym w świetle art. 22 ust. 9b pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od osób
    fizycznych „działalność twórczą w zakresie programów komputerowych” należy rozumieć
    jako korzystanie i rozporządzanie prawami autorskimi do wszelkich utworów, które
    powstają w związku z ogółem działań podejmowanych przez pracowników w celu
    tworzenia programów komputerowych.
    Mając na uwadze powyższe należy wskazać, że praca osób zatrudnionych na stanowisku
    projektanta ma charakter twórczy – bez twórczego, indywidualnego podejścia do każdego
    zadania pracownik nie jest w stanie wykonać należycie swojej pracy.
    Przesłanki wynikające z art. 22 ust. 9b pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od osób
    fizycznych wypełniają więc również utwory powstałe w procesie tworzenia programu
    komputerowego, które stanowią podstawę wytworzenia programu komputerowego, są
    niezbędne do jego wykonania i powstają w związku z tworzeniem takiego programu.
    Mając na uwadze powyższe przepisy, stwierdzam, że Pani działania z tytułu działalności UX
    /UI designu programów komputerowych można więc uznać za działalność twórczą w
    zakresie programów komputerowych, o której mowa w przepisie art. 22 ust.9b pkt 1
    ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.
    Zatem Pani stanowisko należało uznać za prawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, które Pani przedstawiła i stanu prawnego, który
    obowiązuje w dniu wydania interpretacji.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    · Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy
    Ordynacja podatkowa. Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pani
    sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego i zastosuje się Pani do
    interpretacji.
    · Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
      z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.

    · Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pani prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu
    Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z
    dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.
    U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
    · w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
    · w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP
      (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.