Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0112-KDIL1-1.4012.15.2025.1.DS
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-02-28
Teza: Brak podlegania opodatkowaniu podatkiem VAT udzielania NPP oraz dokumentowania tych czynności
Słowa kluczowe: dokumentowanie; działalność-działalność gospodarcza; odpowiedzialność-odstąpienie od odpowiedzialności; pomoc-pomoc prawna
Zagadnienia: Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III. Podatnicy, płatnicy i przedstawiciele podatkowi-Rozdział 1. Podatnicy i płatnicy-Samodzielnie wykonywana działalność gospodarcza, usługi twórców i artystów wykonawców - wyłączenia
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III-Rozdział 1-art. 15-ust. 3-pkt 3

## Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

dłowe
    Szanowna Pani,
    stwierdzam, że Pani stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego stanu
    faktycznego w podatku od towarów i usług jest prawidłowe.

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

4 stycznia 2025 r. wpłynął Pani wniosek z 4 stycznia 2025 r. o wydanie interpretacji
    indywidualnej, który dotyczy podatku od towarów i usług w zakresie braku podlegania
    opodatkowaniu podatkiem VAT świadczenia usług udzielania nieodpłatnej pomocy

    prawnej oraz udokumentowania tych czynności. Uzupełniła go Pani pismem z 26 lutego
    2025 r. (wpływ 26 lutego 2025 r.).
    Treść wniosku jest następująca:
    Opis stanu faktycznego
    Jest Pani adwokatem wpisanym na listę radców prawnych prowadzoną przez Okręgową
    Izbę Adwokacką w (...).
    Prowadzi Pani Kancelarię Adwokacką z siedzibą: (...), w ramach której świadczy Pani usługi
    prawnicze na rzecz osób fizycznych, nieprowadzących działalności gospodarczej oraz
    przedsiębiorców (osób fizycznych prowadzących działalność gospodarczą oraz jednostek
    organizacyjnych, w tym osób prawnych), dalej jako: Klienci, w zakresie, w jakim działalność
    adwokata została uregulowana w odrębnych przepisach prawa m.in. w ustawie z dnia 26
    maja 1982 r. Prawo o adwokaturze.
    Pani działalność obejmuje udzielanie porad prawnych, sporządzanie opinii prawnych oraz
    reprezentowanie Klientów przed sądami. W związku ze świadczeniem usług prawniczych
    w ramach prowadzonej Kancelarii Adwokackiej zarejestrowała Pani działalność
    gospodarczą wpisaną do CEiDG jako działalność prawniczą. Jest Pani czynnym
    podatnikiem VAT, w konsekwencji usługi świadczone na rzecz Klientów dokumentuje Pani,
    w zależności od ich statusu, poprzez wystawienie faktury VAT albo paragonu.
    W ramach praktyki adwokackiej świadczy Pani nieodpłatną pomoc prawną oraz udziela
    Pani nieodpłatnego poradnictwa obywatelskiego na zasadach określonych w ustawie z
    dnia 5 sierpnia 2015 r. o nieodpłatnej pomocy prawnej, nieodpłatnym poradnictwie
    obywatelskim oraz edukacji prawnej (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 361 ze zm.), dalej jako:
    Ustawa o nieodpłatnej pomocy prawnej.
    Zgodnie z art. 8 ust. 1 tej ustawy, zapewnienie osobom uprawnionym nieodpłatnej
    pomocy prawnej oraz poradnictwa obywatelskiego należą do zadań zleconych powiatu
    realizowanych przez Powiat samodzielnie albo w porozumieniu z gminami. Powiaty
    wykonują zadania związane z zapewnieniem nieodpłatnej pomocy prawnej poprzez
    utworzenie i organizację Punktów Nieodpłatnej Pomocy Prawnej. Punkt Nieodpłatnej
    Pomocy Prawnej jest jednostką organizacyjną, w ramach której osoby uprawnione do
    nieodpłatnej pomocy prawnej mają możliwość konsultacji istotnych dla nich kwestii
    prawnych z prawnikiem, co do zasady adwokatem albo radcą prawnym. Do obowiązków
    powiatu należy prowadzenie Punktu Nieodpłatnej Pomocy Prawnej, w tym m.in.
    zapewnienie lokalu, w którym odbywają się konsultacje, oraz jego wyposażenie i
    udostępnienie bazy aktów prawniczych, jak również dokonanie wyboru prawników,
    zlecenie im wykonywania nieodpłatnej pomocy prawnej oraz zawarcie odpowiednich
    umów. Zasady udzielania nieodpłatnej pomocy prawnej m.in. liczbę adwokatów i radców
    prawnych, którzy będą udzielać nieodpłatnej pomocy prawnej, zasady wynagradzania
    oraz zasady wykorzystywania urządzeń technicznych w Punkcie Nieodpłatnej Pomocy
    Prawnej Powiat ma obowiązek ustalić z okręgową izbą adwokacką oraz okręgową izbą
    radców prawnych.
    Zawarła Pani z Powiatem (...) umowę o świadczenie usług nieodpłatnej pomocy prawnej
    (dalej: Umowa o nieodpłatną pomoc prawną). Zgodnie z Umową o nieodpłatną pomoc
    prawną, działając w charakterze adwokata zobowiązała się Pani do osobistego
    świadczenia za wynagrodzeniem należnym od Powiatu nieodpłatnej pomocy prawnej
    osobom uprawnionym w Punkcie Nieodpłatnej Pomocy Prawnej prowadzonym przez
    Powiat (...).
    Dodatkowo, w Umowie zostały określone miejsce i czas udzielania nieodpłatnej pomocy
    prawnej (tj. adres Punktu Nieodpłatnej Pomocy Prawnej i czas dyżurów), miesięczne
    wynagrodzenie za udzielanie nieodpłatnej pomocy prawnej, a także zasady wyznaczania
    zastępstwa w odniesieniu do dyżurów wyznaczonych przez Powiat (...).

    Wykonywanie umowy zawartej z Powiatem (...) następuje poprzez osobiste świadczenie
    porad prawnych oraz poradnictwa obywatelskiego w trakcie dyżurów odbywających się w
    lokalizacjach wskazanych w zawartych Umowach. Nie wykonuje ich Pani z innymi
    osobami, w szczególności współpracownikami. Umowa z Powiatem zawiera zapis, że w
    przypadku, gdy Zleceniobiorca nie będzie mógł w danym dniu i godzinach świadczyć
    pomocy prawnej osobiście z powodu zaistnienia szczególnych okoliczności (choroba,
    ważne zdarzenie losowe), obowiązany jest do wyznaczenia zastępcy i wcześniejszego
    powiadomienia Zleceniodawcy drogą mailową, podając datę zastępstwa, miejsce i dane
    osoby zastępującej. Zastępstwo może pełnić wyłącznie osoba zgłoszona do obsługi
    nieodpłatnej pomocy prawnej, z którą Zleceniodawca zawarł umowę analogiczną do
    niniejszej umowy.
    W umowie zobowiązuje się Pani do świadczenia usług w lokalu położonym na terenie
    Powiatu (...). Zgodnie z zapisami umowy zawartej z Powiatem, lokale te wyposażone są w:
    meble biurowe (biurko, zamykaną na klucz szafę, co najmniej 4 krzesła, niezbędne
    urządzenia (telefon, drukarka, czajnik), artykuły biurowe oraz dostęp do sieci
    energetycznej, telefonicznej i teleinformatycznej, w tym Internetu.
    Nie jest wykluczone, że w przyszłości umowa na tych samych zasadach będzie
    kontynuowana albo zawrze Pani umowę z inną organizacją pozarządową, której Powiat
    zleci prowadzenie Punktu Nieodpłatnej Pomocy Prawnej.
    W trakcie dyżurów w Punkcie Nieodpłatnej Pomocy Prawnej udziela Pani porad prawnych
    osobom fizycznym (w tym osobom fizycznym prowadzącym jednoosobową działalność
    gospodarczą niezatrudniającym innych osób w ciągu ostatniego roku), które wykazały, że
    spełniają warunki do uzyskania nieodpłatnej pomocy prawnej oraz dokonały zgłoszenia w
    sposób określony przez Powiat, według kolejności zgłoszeń.
    W myśl art. 3 ww. ustawy, nieodpłatna pomoc prawna obejmuje:
    · poinformowanie osoby uprawnionej o obowiązującym stanie prawnym oraz
      przysługujących jej uprawnieniach lub spoczywających na niej obowiązkach, w tym w
      związku z toczącym się postępowaniem przygotowawczym, administracyjnym,
      sądowym lub sądowo-administracyjnym,
    · wskazanie osobie uprawnionej sposobu rozwiązania jej problemu prawnego,
    · sporządzenie projektu pisma w sprawach, o których mowa w pkt 1 i 2, z wyłączeniem
      pism procesowych w toczącym się postępowaniu przygotowawczym lub sądowym i
      pism w toczącym się postępowaniu sądowo-administracyjnym,
    · nieodpłatną mediację,
    · sporządzenie projektu pisma o zwolnienie od kosztów sądowych lub ustanowienie
      pełnomocnika z urzędu w postępowaniu sądowym lub ustanowienie adwokata, radcy
      prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego w postępowaniu sądowo-
      administracyjnym oraz poinformowanie o kosztach postępowania i ryzyku
      finansowym związanym ze skierowaniem sprawy na drogę sądową.
    W ramach umowy z Powiatem, wykonuje Pani wszystkie powyższe świadczenia.
    Każdorazowo świadczenia dobrane są do szczególnej sytuacji osoby uprawnionej.
    Wynagrodzenie określone w Umowie o nieodpłatną pomoc prawną jest ustalone przez
    Powiat (...), na podstawie przepisów ustawy o nieodpłatnej pomocy prawnej oraz
    stosownego rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości, w stałej wysokości ryczałtowej. Nie
    ma Pani wpływu na wysokość wynagrodzenia należnego od Powiatu ani jego negocjacji, w
    szczególności wynagrodzenie nie jest zależne od ilości porad udzielonych w trakcie
    dyżurów, które odbywa Pani w trakcie miesiąca. Nie ma Pani tym samym dowolności
    sposobu wykonania zlecenia, czasu i miejsca oraz możliwości wyboru osób, którym
    udziela Pani nieodpłatnej pomocy prawnej. Wynagrodzenie jest wypłacane przez Powiat
    oraz za osobiste świadczenie usług nieodpłatnych porad prawnych. Wynagrodzenie

    określone w umowie jest ustalone przez Powiat na podstawie przepisów ustawy o
    nieodpłatnej pomocy prawnej, nieodpłatnym poradnictwie obywatelskim oraz edukacji
    prawnej oraz stosownego rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości, które wskazuje
    stawkę bazową na dany rok kalendarzowy.
    Podstawą wypłaty wynagrodzenia jest każdy zrealizowany w danym miesiącu dyżur,
    przeprowadzony według harmonogramu punktu świadczenia nieodpłatnej pomocy
    prawnej. W wykonaniu umowy, poza wynagrodzeniem, nie otrzymuje Pani dodatkowych
    świadczeń.
    Wynagrodzenie za świadczenie usług nieodpłatnej pomocy prawnej na podstawie umowy
    zawartej z Powiatem nie stanowi kategorii przychodów, o których mowa w art. 12 ustawy
    o podatku dochodowym od osób fizycznych. Wynagrodzenie za świadczenie usług
    nieodpłatnej pomocy prawnej na podstawie umowy zawartej z Powiatem stanowi
    przychód, o którym mowa w art. 13 pkt 8 lit. a ustawy o podatku dochodowym od osób
    fizycznych.
    Należy dodać, że nie ponosi Pani gospodarczego, ekonomicznego ryzyka w związku z
    wykonywaniem czynności na podstawie umowy zawartej z Powiatem. Udzielając pomocy
    prawnej nie ponosi Pani odpowiedzialności za świadczone usługi. Obsługując osoby
    zainteresowane pomocą prawną tworzy Pani dla nich m.in. projekty pism, których nie
    podpisuje Pani własnym imieniem i nazwiskiem. Wypełniając kartę pomocy „A” w części
    obejmującej punkt i dyżur jest wskazane, iż punkt jest punktem wskazanym i
    prowadzonym przez Powiat (...).
    Do wykonywania czynności wynikających z umowy zlecenia wykorzystuje Pani lokal i
    infrastrukturę zapewnioną przez Powiat (...). Wykorzystywanie infrastruktury i organizacji
    wewnętrznej Zlecającego powoduje, że jako zleceniobiorca nie ponosi Pani również w tym
    zakresie ryzyka ekonomicznego.
    Istotną okolicznością jest także fakt, że nie ma Pani wpływu na wysokość wynagrodzenia
    ani wysokość stawki za dyżur, która została narzucona przez Powiat. Umowa zlecenia
    przewiduje stałe, zryczałtowane wynagrodzenie, niezależnie od liczby osób uprawnionych,
    które zgłoszą się na dyżur oraz efektu świadczonych usług. Od osób uprawnionych nie
    pobiera się żadnego wynagrodzenia za pomoc, której są beneficjentami. W świetle umowy
    zleceniobiorca nie może pobierać jakichkolwiek środków pieniężnych od osób
    obsługiwanych. W rezultacie, skoro umowa przewiduje stałe wynagrodzenie, nie można
    mówić o ponoszeniu przez Panią ryzyka ekonomicznego.
    Nie wyraża Pani i nie będzie Pani wyrażała oświadczeń woli w imieniu i na rzecz Powiatu
    oraz Stowarzyszenia. Świadcząc usługi objęte przedmiotowymi umowami nie działa Pani
    jako pełnomocnik prowadzący swoją działalność gospodarczą, nie sporządza Pani, ani nie
    podpisuje Pani pism. Nie używa Pani w Punkcie swoich pieczątek, szyldu, nie reprezentuje
    Pani osób korzystających z darmowych porad prawnych przed sądem, nie ma Pani
    również żadnego wpływu na dobór klientów.
    Z racji wykonywanego zawodu, obowiązkowo podlega Pani ubezpieczeniu OC Adwokatów.
    Zaznaczyła Pani, że w momencie złożenia ww. wniosku o interpretację indywidualną
    dokumentuje Pani ww. świadczenia poprzez wystawienie faktury VAT na rzecz Powiatu (...)
    i uwzględnia Pani VAT należny na ww. fakturach oraz rozlicza Pani w ramach prowadzonej
    działalności gospodarczej.
    Niemniej, w związku ze specyficznymi zasadami świadczenia nieodpłatnej pomocy
    prawnej, w szczególności jej osobistym charakterem oraz poradnictwa obywatelskiego
    powzięła Pani wątpliwość, czy świadczenie nieodpłatnej pomocy prawnej w ramach
    prowadzonej przez Panią działalności nie stanowi świadczenia usług w ramach
    prowadzonej działalności gospodarczej, a tym samym nie podlega opodatkowaniu
    podatkiem VAT.
    Doprecyzowanie i uzupełnienie opisu sprawy

    Sprostowała Pani oczywistą omyłkę pisarską, zawartą w treści wniosku, tj. wskazała, że na
    rok 2025 ma Pani zawartą umowę o świadczenie nieodpłatnej pomocy prawnej wyłącznie
    z Powiatem (...).
    Pytania
    1. Czy udzielanie nieodpłatnej pomocy prawnej na zasadach przedstawionych we
      wniosku o interpretację indywidualną stanowi świadczenie usług w ramach
      prowadzonej przez Wnioskodawczynię działalności gospodarczej, które podlega
      opodatkowaniu podatkiem VAT?
    2. Czy w odniesieniu do czynności opisanych w pkt 1 Wnioskodawczyni, z tytułu
      wykonania czynności niepodlegających opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług,
      winna wystawić faktury VAT z adnotacją o zwolnieniu od VAT, a czy też powinna
      wystawić rachunek lub notę księgową?
    Pani stanowisko w sprawie
    Pani zdaniem, świadczenie nieodpłatnej pomocy prawnej oraz nieodpłatnego poradnictwa
    obywatelskiego na zasadach przedstawionych we wniosku o interpretację indywidualną
    nie stanowi świadczenia usług ramach prowadzonej działalności gospodarczej, a tym
    samym nie podlega opodatkowaniu podatkiem VAT.
    Zgodnie z art. 5 ust. 1 ustawy VAT, opodatkowaniu podlegają m.in. odpłatna dostawa
    towarów i odpłatne świadczenie usług.
    Jak stanowi art. 8 ust. 1 ustawy VAT, przez świadczenie usług, o którym mowa w art. 5 ust.
    1 pkt 1, rozumie się każde świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub
    jednostki organizacyjnej niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy
    towarów w rozumieniu art. 7.
    Mając na względzie powyższe, opodatkowaniu VAT podlega odpłatna dostawa towarów i
    odpłatne świadczenie usług wykonywane przez podatnika VAT.
    W świetle art. 15 ust. 1 ustawy VAT, status podatnika posiadają osoby prawne, jednostki
    organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczny wykonujące
    samodzielnie działalność gospodarczą, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności.
    Działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców lub
    usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a także
    działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność gospodarcza obejmuje w
    szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu towarów lub wartości
    niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych. W konsekwencji,
    opodatkowaniu VAT podlegają czynności wykonywane w ramach prowadzonej działalności
    gospodarczej.
    Jak stanowi natomiast art. 15 ust. 3 ustawy VAT, za wykonywaną samodzielnie działalność
    gospodarczą, o której mowa w ust. 1, nie uznaje się czynności:
    1) z tytułu których przychody zostały wymienione w art. 12 ust. 1-6 ustawy z dnia 26 lipca
      1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych;
    2) z tytułu których przychody zostały wymienione w art. 13 pkt 2-9 ustawy z dnia 26 lipca
      1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych, jeżeli z tytułu wykonania tych
      czynności osoby te są związane ze zlecającym wykonanie tych czynności prawnymi
      więzami tworzącymi stosunek prawny pomiędzy zlecającym wykonanie czynności i
      wykonującym zlecane czynności co do warunków wykonywania tych czynności,
      wynagrodzenia i odpowiedzialności zlecającego wykonanie tych czynności wobec osób
      trzecich.
    Zgodnie natomiast z art. 13 ust. 1 pkt 8 lit. a ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku
    dochodowym od osób fizycznych (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 226 ze zm.), za przychody z
    działalności wykonywanej osobiście, o której mowa w art. 10 ust. 1 pkt 2, uważa się m.in.

    przychody z tytułu wykonywania usług, na podstawie umowy zlecenia lub umowy o dzieło,
    uzyskiwane od osoby fizycznej prowadzącej działalność gospodarczą, osoby prawnej i jej
    jednostki organizacyjnej oraz jednostki organizacyjnej niemającej osobowości prawnej, z
    wyjątkiem przychodów uzyskanych na podstawie umów zawieranych w ramach
    prowadzonej przez podatnika pozarolniczej działalności gospodarczej. W konsekwencji,
    przychody z działalności wykonywanej osobiście to przychody ze świadczenia usług na
    podstawie umowy zlecenie, jeżeli nie są uzyskiwane w ramach pozarolniczej działalności
    gospodarczej.
    Mając na względzie powyższe, przychody z nieodpłatnej pomocy prawnej świadczonej w
    ramach Umowy o nieodpłatną pomoc prawną powinny być kwalifikowane jako przychody
    z działalności wykonywanej osobiście, a nie prowadzonej przez Wnioskodawczynię
    działalności gospodarczej, co w konsekwencji prowadzi do wniosku, że świadczenie
    nieodpłatnej pomocy prawnej przez Wnioskodawczynię nie stanowi czynności
    podlegającej opodatkowaniu VAT.
    Należy bowiem podkreślić, że nie każda forma aktywności zawodowej osoby fizycznej
    wykonującej tzw. wolny zawód jest związana z wykonywaną działalnością gospodarczą, ale
    jedynie taka, która spełnia przesłanki do uznania za działalność gospodarczą w świetle
    regulacji VAT.
    Jak podkreśla się w doktrynie prawa, wykonywanie zawodu adwokata albo radcy
    prawnego cechują różnice w stosunku do prowadzenia działalności gospodarczej
    obejmujące m.in. odmienne relacje łączące z klientami oraz osobiste wykonywanie
    wolnego zawodu o charakterze intelektualnym (Por. J. Jacyszyn, Przedsiębiorca a wolny
    zawód, „Rejent” 2003, nr 10, s. 72-75).
    W konsekwencji, w celu ustalenia, czy osoba fizyczna wykonująca czynności związane z
    wykonywanym przez nią wolnym zawodem prowadzi działalność gospodarczą w
    rozumieniu ustawy VAT, należy każdorazowo zbadać, jaki jest kształt wzajemnych relacji,
    praw i obowiązków podmiotu w stosunku do podmiotu zlecającego te czynności. W
    szczególności, nie jest możliwe przypisanie wszystkich czynności osób fizycznych do
    prowadzonej przez nich działalności gospodarczej.
    Możliwość uznania udzielania nieodpłatnej pomocy prawnej przez adwokata albo radcę
    prawnego za świadczenie usług w ramach działalności gospodarczej w istocie wyklucza
    sam charakter tej instytucji oraz przepisy ustawy o nieodpłatnej pomocy prawnej.
    Zgodnie bowiem z art. 5 ust. 1 ustawy o nieodpłatnej pomocy prawnej, nieodpłatnej
    pomocy prawnej udziela osobiście adwokat lub radca prawny, a w szczególnie
    uzasadnionych przypadkach z ich upoważnienia aplikant adwokacki lub aplikant
    radcowski.
    Powyższe wskazuje, że udzielanie nieodpłatnej pomocy prawnej stanowi przejaw osobistej
    działalności profesjonalnej adwokata albo radcy prawnego, a nie jego działalności
    gospodarczej. W tym kontekście należy stwierdzić, że radca prawny udzielając
    nieodpłatnej pomocy prawnej na rzecz osób uprawnionych w ramach Punktu
    Nieodpłatnej Pomocy Prawnej działa jako osoba fizyczna posiadająca uprawnienia i
    kwalifikacje, a nie jako przedsiębiorca prowadzący Kancelarię Adwokacką.
    Wnioskodawczyni nie reprezentuje bowiem swojej Kancelarii, nie może również działać na
    rzecz swojej Kancelarii (np.: poprzez wręczanie wizytówek, itd.). Ponadto, stosunek prawny
    i faktyczny pomiędzy Wnioskodawczynią a Powiatem znacząco odbiega od stosunku
    łączącego Wnioskodawczynię z Klientami.
    W odniesieniu do definicji działalności wykonywanej osobiście, w tym przez przedstawicieli
    tzw. wolnych zawodów, oraz rozróżnienia pomiędzy działalnością wykonywaną osobiście,
    a działalnością gospodarczą, należy zauważyć, że kwestia ta była przedmiotem licznych
    wyroków Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej (TSUE) oraz
    krajowych sądów administracyjnych.

    W świetle wyroków TSUE, akceptowanych przez orzecznictwo sądów administracyjnych, za
    samodzielną działalność gospodarczą nie może być uznana działalność prowadzona przy
    wykorzystaniu zasobów innego podmiotu, która nie powoduje ryzyka ekonomicznego po
    stronie usługodawcy, nie jest związana z powstaniem odpowiedzialności usługodawcy
    wobec osób trzecich za szkody wyrządzone w związku z prowadzoną działalnością oraz
    jest związana z podporządkowaniem osoby wykonującej taką działalność (wyrok TS z 15
    grudnia 1987 r., C-235/85, Komisja Wspólnot Europejskich v. Królestwo Niderlandów, EU:C:
    1987:161, dalej: Wyrok C-235/85, Komisja, oraz wyrok TS z 25 lipca 1991 r., C-202/90,
    Ayuntamiento de Sevilla v. Recaudadores de Tributos de las Zonas primera y segunda, EU:
    C:1991:332, dalej wyrok C-202/90, Ayuntamiento).
    Mając na względzie wskazane powyżej orzecznictwo TSUE oraz przesłanki prowadzonej
    działalności gospodarczej określone w ustawie VAT, należy uznać, że świadczenie
    nieodpłatnej pomocy prawnej na podstawie Umowy zawartej z Powiatem nie spełnia Pani
    przesłanek działalności gospodarczej.
    Wnioskodawczyni wykonuje czynności nieodpłatnej pomocy prawnej w ramach dyżurów w
    Punkcie Nieodpłatnej Pomocy Prawnej. Nie ma Pani swobody miejsca i czasu świadczenia
    nieodpłatnej pomocy prawnej, a zasady określa Umowa o nieodpłatną pomoc prawną
    zawarta z Powiatem. Jeżeli z różnych przyczyn nie może Pani wykonać zadań w trakcie
    dyżuru, musi zapewnić zastępstwo, nie może Pani w szczególności zmienić dnia albo
    godzin dyżuru, lub wyznaczyć dyżur w miejscu przez niego wyznaczonym (np.: w siedzibie
    prowadzonej Kancelarii). Wnioskodawczyni (w przeciwieństwie do usług świadczonych na
    rzecz Klientów) nie ma swobody wyboru osób, na rzecz których świadczy pomoc prawną.
    Nieodpłatna pomoc prawna jest bowiem świadczona na rzecz osób uprawnionych, które
    zgłosiły się do Punktu Nieodpłatnej Pomocy Prawnej. W wyjątkowych sytuacjach
    wynikających m.in. z konfliktu interesów Wnioskodawczyni może odmówić nieodpłatnej
    pomocy prawnej, ale jest zobowiązana do wskazania osobie uprawnionej innego Punktu
    Nieodpłatnej Pomocy Prawnej na terytorium Powiatu. Wnioskodawczyni nie wykorzystuje
    zasobów należących do Kancelarii do świadczenia nieodpłatnej pomocy prawnej. Co do
    zasady, wszystkie niezbędne zasoby powinien dostarczyć Wnioskodawczyni Powiat, a
    Wnioskodawczyni wykorzystuje zasoby Powiatu zgromadzone w Punkcie Nieodpłatnej
    Pomocy Prawnej. Wnioskodawczyni wykorzystuje własne zasoby jedynie w takim zakresie,
    w jakim wykorzystują własne zasoby pracownicy i zleceniobiorcy (np.: samochód prywatny
    w celu dojazdu do Punktu Nieodpłatnej Pomocy Prawnej).
    Mając powyższe na względzie, Wnioskodawczyni nie ponosi ryzyka ekonomicznego ani
    gospodarczego udzielania nieodpłatnej pomocy prawnej w ramach umowy zawartej z
    Powiatem.
    Wynagrodzenie Wnioskodawczyni jest z góry określone (uzależnione m.in. od
    obowiązujących stawek oraz ilości dyżurów). Wnioskodawczyni nie ma możliwości
    negocjowania wynagrodzenia, a wynagrodzenie nie jest rezultatem ilości porad
    udzielonych w trakcie dyżurów.
    W odniesieniu do relacji pomiędzy Powiatem a Wnioskodawczynią należy wskazać, że nie
    ma ona charakteru współpracy opartej na woli wyrażonej przez strony oraz
    równorzędności pomiędzy Wnioskodawczynią a Powiatem. Wnioskodawczyni nie ma
    możliwości kształtowania zasad współpracy z Powiatem na takich zasadach, na jakich
    kształtuje zasady świadczenia usług na rzecz Klientów. Z drugiej strony, Powiat zawierając
    Umowę również nie ma swobody ustalania warunków współpracy, ale jest związany
    przepisami ustawy o nieodpłatnej pomocy prawnej.
    Wnioskodawczyni wskazuje, że ww. stanowisko było potwierdzane przez Dyrektora KIS w
    licznych interpretacjach indywidualnych, przykładowo:
    · w interpretacji indywidualnej z 5 maja 2024 r., o sygn. 0112-KDIL1-3.4012.66.2023.2.AKS,
    · w interpretacji indywidualnej z 10 sierpnia 2024 r., o sygn. 0114-KDIP4-
      2.4012.401.2023.1.MC,

    · w interpretacji indywidualnej z 16 kwietnia 2024 r., o sygn. 0112-KDIL1-1.4012.80.2024.2.
      HW.
    Nieodpłatne poradnictwo obywatelskie, jako czynność niepodlegająca opodatkowaniu VAT.
    Mając powyższe na względzie, należy stwierdzić, że udzielanie nieodpłatnego poradnictwa
    obywatelskiego nie jest wykonywane przez Wnioskodawczynię w ramach działalności
    gospodarczej, a tym samym nie podlega opodatkowaniu VAT.
    Powyższy wniosek był potwierdzony w interpretacjach indywidualnych wydawanych przez
    Dyrektora KIS, m.in.:
    · interpretacji indywidualnej z 20 kwietnia 2023 r., o sygn. 0111-KDIB3-1.4012.111.2023.2.
      IO,
    · interpretacji indywidualnej z 16 kwietnia 2024 r., o sygn. 0112-KDIL1-1.4012.80.2024.2.
      HW.
    Biorąc pod uwagę stanowisko zawarte we wniosku, tj. przyjęcie, że świadczenie przez
    Wnioskodawczynię, w okolicznościach przedstawionych we wniosku, usług nieodpłatnych
    porad prawnych na podstawie umowy zlecenia, nie stanowi wykonywanej samodzielnie
    działalności gospodarczej i w efekcie nie podlega podatkiem VAT, zdaniem
    Wnioskodawczyni, nie jest Ona zobowiązana do dokumentowania tych czynności
    fakturami (faktura nie jest dowodem właściwym dla udokumentowania otrzymanego z
    tego tytułu wynagrodzenia).
    Jednocześnie, na gruncie przepisów dotyczących podatku od towarów i usług, brak jest
    przeciwskazań dla udokumentowania wykonywanych czynności poprzez wystawienie
    innego dokumentu księgowego, np. noty księgowej.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawiła Pani we wniosku jest prawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług
    (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 361 ze zm.), zwanej dalej „ustawą”:
      Opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlegają odpłatna dostawa
      towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju.
    Na podstawie art. 7 ust. 1 ustawy:
      Przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się
      przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (...).
    Stosownie do treści art. 8 ust. 1 ustawy:
      Przez świadczenie usług, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się każde
      świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej
      niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu
      art. 7, w tym również:
        1) przeniesienie praw do wartości niematerialnych i prawnych, bez względu na
          formę, w jakiej dokonano czynności prawnej;
        2) zobowiązanie do powstrzymania się od dokonania czynności lub do tolerowania
          czynności lub sytuacji;
        3) świadczenie usług zgodnie z nakazem organu władzy publicznej lub podmiotu
          działającego w jego imieniu lub nakazem wynikającym z mocy prawa.
    Pojęcie świadczenia usług ma bardzo szeroki zakres. Przez świadczenie należy rozumieć
    każde zachowanie, na które składać się może zarówno działanie (uczynienie, wykonanie
    czegoś na rzecz innej osoby), jak i zaniechanie, powstrzymanie się od działania

    (nieczynienie bądź też tolerowanie). Przy ocenie charakteru świadczenia jako usługi należy
    mieć na względzie, że ustawa o podatku od towarów i usług zalicza do grona usług każde
    świadczenie, które nie jest dostawą w myśl art. 7 ustawy. Należy jednak zaznaczyć, że
    usługą będzie tylko takie świadczenie, w przypadku którego istnieje bezpośredni
    konsument, odbiorca świadczenia odnoszący korzyść o charakterze majątkowym.
    W związku z powyższym czynność podlega opodatkowaniu jedynie wówczas, gdy
    wykonywana jest w ramach umowy zobowiązaniowej, a jedna ze stron transakcji może
    zostać uznana za bezpośredniego beneficjenta tej czynności, przy czym związek pomiędzy
    otrzymywaną płatnością a świadczeniem na rzecz dokonującego płatności musi mieć
    charakter bezpośredni i na tyle wyraźny, aby można powiedzieć, że płatność następuje w
    zamian za to świadczenie.
    Należy przy tym podkreślić, że nie każda czynność stanowiąca świadczenie usług podlega
    opodatkowaniu. Aby dana czynność była opodatkowana tym podatkiem musi być
    wykonana przez podatnika. Warunkiem bowiem opodatkowania danej czynności
    podatkiem od towarów i usług jest łączne spełnienie dwóch przesłanek: po pierwsze
    czynność winna być ujęta w katalogu czynności podlegających opodatkowaniu podatkiem
    od towarów i usług, po drugie musi ona być zrealizowana przez podmiot, który w związku
    z jej wykonaniem w ramach prowadzonej działalności gospodarczej, będzie podatnikiem
    podatku od towarów i usług.
    W myśl art. 15 ust. 1 ustawy:
      Podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości
      prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o
      której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności.
    Na podstawie art. 15 ust. 2 ustawy:
      Pod pojęciem działalności gospodarczej rozumie się wszelką działalność
      producentów, handlowców lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących
      zasoby naturalne oraz rolników, a także działalność osób wykonujących wolne
      zawody. Działalność gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające na
      wykorzystywaniu towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły
      dla celów zarobkowych.
    Stosownie do art. 15 ust. 3 ustawy:
      Za wykonywaną samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w ust. 1, nie
      uznaje się czynności:
        1) z tytułu których przychody zostały wymienione w art. 12 ust. 1-6 ustawy z dnia
          26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych;
        2) (uchylony);
        3) z tytułu których przychody zostały wymienione w art. 13 pkt 2-9 ustawy z dnia
          26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych, jeżeli z tytułu
          wykonania tych czynności osoby te są związane ze zlecającym wykonanie tych
          czynności prawnymi więzami tworzącymi stosunek prawny pomiędzy
          zlecającym wykonanie czynności i wykonującym zlecane czynności co do
          warunków wykonywania tych czynności, wynagrodzenia i odpowiedzialności
          zlecającego wykonanie tych czynności wobec osób trzecich.
    Zgodnie z art. 13 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób
    fizycznych (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 163):
      Za przychody z działalności wykonywanej osobiście, o której mowa w art. 10 ust. 1
      pkt 2, uważa się:
      1) (uchylony)

      2) przychody z osobiście wykonywanej działalności artystycznej, literackiej, naukowej,
      trenerskiej, oświatowej i publicystycznej, w tym z tytułu udziału w konkursach z
      dziedziny nauki, kultury i sztuki oraz dziennikarstwa, przychody z tytułu udziału w
      badaniach i eksperymentach prowadzonych przez podmioty tworzące system
      szkolnictwa wyższego i nauki, jak również przychody z uprawiania sportu, stypendia
      sportowe przyznawane na podstawie odrębnych przepisów oraz przychody sędziów
      z tytułu prowadzenia zawodów sportowych;
      3) przychody z działalności duchownych, osiągane z innego tytułu niż umowa o pracę;
      4) przychody z działalności polskich arbitrów uczestniczących w procesach
      arbitrażowych z partnerami zagranicznymi;
      5) przychody otrzymywane przez osoby wykonujące czynności związane z pełnieniem
      obowiązków społecznych lub obywatelskich, bez względu na sposób powoływania
      tych osób, nie wyłączając odszkodowania za utracony zarobek, z wyjątkiem
      przychodów, o których mowa w pkt 7;
      6) przychody osób, którym organ władzy lub administracji państwowej albo
      samorządowej, sąd lub prokurator, na podstawie właściwych przepisów, zlecił
      wykonanie określonych czynności, a zwłaszcza przychody biegłych w postępowaniu
      sądowym, dochodzeniowym i administracyjnym oraz płatników, z zastrzeżeniem art.
      14 ust. 2 pkt 10, i inkasentów należności publicznoprawnych, a także przychody z
      tytułu udziału w komisjach powoływanych przez organy władzy lub administracji
      państwowej albo samorządowej, z wyjątkiem przychodów, o których mowa w pkt 9;
      7) przychody otrzymywane przez osoby, niezależnie od sposobu ich powoływania,
      należące do składu zarządów, rad nadzorczych, komisji lub innych organów
      stanowiących osób prawnych;
      7a) przychody otrzymywane przez członków Rady Mediów Narodowych;
      8) przychody z tytułu wykonywania usług, na podstawie umowy zlecenia lub umowy
      o dzieło, uzyskiwane wyłącznie od:
      a) osoby fizycznej prowadzącej działalność gospodarczą, osoby prawnej i jej jednostki
      organizacyjnej oraz jednostki organizacyjnej niemającej osobowości prawnej,
      b) właściciela (posiadacza) nieruchomości, w której lokale są wynajmowane, lub
      działającego w jego imieniu zarządcy albo administratora - jeżeli podatnik wykonuje
      te usługi wyłącznie dla potrzeb związanych z tą nieruchomością,
      c) przedsiębiorstwa w spadku
      - z wyjątkiem przychodów uzyskanych na podstawie umów zawieranych w ramach
      prowadzonej przez podatnika pozarolniczej działalności gospodarczej oraz
      przychodów, o których mowa w pkt 9;
      9) przychody uzyskane na podstawie umów o zarządzanie przedsiębiorstwem,
      kontraktów menedżerskich lub umów o podobnym charakterze, w tym przychody z
      tego rodzaju umów zawieranych w ramach prowadzonej przez podatnika
      pozarolniczej działalności gospodarczej - z wyjątkiem przychodów, o których mowa w
      pkt 7.
    W opisie sprawy wskazała Pani, że wynagrodzenie za świadczenie usług nieodpłatnej
    pomocy prawnej na podstawie umowy zawartej z Powiatem stanowi przychód, o którym
    mowa w art. 13 pkt 8 lit. a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.
    Z cytowanego przepisu art. 15 ust. 3 pkt 3 ustawy o podatku od towarów i usług wynika,
    że dla uznania, że określone czynności wykonywane przez osobę fizyczną nie stanowią
    samodzielnie wykonywanej działalności gospodarczej i tym samym pozostają poza
    regulacjami ustawy, istotne jest łączne spełnienie wszystkich elementów wymienionych w
    tym przepisie, tj. związanie zleceniobiorcy ze zlecającym wykonanie tych czynności

    prawnymi więzami tworzącymi stosunek prawny pomiędzy zlecającym a wykonującym
    zlecane czynności co do warunków:
    · wykonywania tych czynności,
    · wynagrodzenia, oraz
    · odpowiedzialności zlecającego wykonanie tych czynności wobec osób trzecich.
    Zatem, użycie słowa „samodzielnie” w kontekście art. 15 ust. 3 pkt 3 ustawy, wyklucza
    opodatkowanie pracowników i innych osób, o ile są one związane z pracodawcą przez
    umowę o pracę lub inny stosunek prawny tworzący więzi (stosunek podporządkowania)
    między pracodawcą a pracownikiem co do (w zakresie) warunków pracy, wynagrodzenia i
    odpowiedzialności pracodawcy.
    Oznacza to, że przychody z tytułu wykonywanych czynności nie tylko powinny być
    wymienione w art. 13 pkt 2-9 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, lecz
    także spełnione muszą zostać pozostałe kryteria przedmiotowe określające m.in., czy
    działanie usługodawcy odbywa się na warunkach ryzyka gospodarczego, a tym samym,
    kto ponosi odpowiedzialność za wykonane usługi. Nie stanowią bowiem samodzielnej
    działalności gospodarczej, w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy, tylko i wyłącznie te
    czynności, gdy pomiędzy zlecającym ich wykonanie i wykonującym zlecone czynności
    istnieją więzy tworzące stosunek prawny w zakresie warunków wykonywania tych
    czynności, wynagrodzenia i odpowiedzialności zlecającego wykonanie tych czynności
    wobec osób trzecich.
    Odnośnie dwóch pierwszych warunków stwierdzić należy, że każdy w zasadzie stosunek
    prawny o charakterze odpłatnym, istniejący pomiędzy podmiotem zlecającym wykonanie
    danej czynności a podmiotem, który daną czynność wykonuje, jest w jakimś sensie
    określony co do warunków wykonywania danych czynności oraz wynagrodzenia.
    Nie będzie więc podatnikiem w rozumieniu ustawy o podatku od towarów i usług osoba,
    która w ramach podpisanej umowy, tworzyć będzie ze zlecającym więzi analogiczne ze
    stosunkiem pracy, nie ponosząc tym samym ryzyka ekonomicznego w związku z
    wykonywanymi czynnościami. Tylko spełnienie wymogów wyłączających samodzielność
    działania poprzez zawarcie więzi prawnej między zleceniodawcą a zleceniobiorcą co do
    warunków wykonywania zleconych czynności, wynagrodzenia i odpowiedzialności
    zlecającego wykonanie tych czynności wobec osób trzecich, pozwala jednocześnie
    wyłączyć wykonywane czynności z opodatkowania podatkiem od towarów i usług.
    Mając na uwadze fakt, że w zasadzie każdy stosunek prawny o charakterze odpłatnym,
    istniejący pomiędzy podmiotem zlecającym wykonanie danej czynności a podmiotem,
    który daną czynność wykonuje, określa wynagrodzenie oraz przynajmniej podstawowe
    warunki wykonywania czynności, należy uznać, że „odpowiedzialność zlecającego wobec
    osób trzecich” jest kryterium kluczowym dla oceny charakteru prawnopodatkowego
    danego podmiotu. Jest to czynnik odróżniający na gruncie ustawy o podatku VAT
    prowadzenie działalności gospodarczej (przesłanki warunkującej status podatnika
    podatku VAT) od innego rodzaju aktywności zawodowej niepowodującej powstania
    podmiotowości prawnopodatkowej na gruncie ustawy.
    Istotna jest w tym przypadku analiza istoty odpowiedzialności, wynikającej z charakteru
    stosunku prawnego łączącego Panią oraz Powiat.
    Pojęcie działalności gospodarczej zdefiniowane zostało również w drugim akapicie art. 9
    (1) Dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego
    systemu podatku od wartości dodanej (Dz. Urz. UE L z 11 grudnia 2006, Nr 347, str. 1, ze
    zm.), zwanej dalej Dyrektywą 2006/112/WE Rady:
      „Działalność gospodarcza” obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców
      lub usługodawców, włącznie z górnictwem, działalnością rolniczą i wykonywaniem
      wolnych zawodów lub uznanych za takie. Za działalność gospodarczą uznaje się w

      szczególności wykorzystywanie, w sposób ciągły, majątku rzeczowego lub wartości
      niematerialnych w celu uzyskania z tego tytułu dochodu.
    W akapicie pierwszym, artykuł 9 (1) Dyrektywy 2006/112/WE Rady wskazano, że:
      „Podatnikiem” jest każda osoba prowadząca samodzielnie w dowolnym miejscu
      jakąkolwiek działalność gospodarczą, bez względu na cel czy też rezultaty takiej
      działalności.
    W myśl art. 10 Dyrektywy 2006/112/WE Rady:
      Warunek, o którym mowa w art. 9 ust. 1, przewidujący, że działalność gospodarcza
      jest prowadzona samodzielnie wyklucza opodatkowanie VAT pracowników i innych
      osób, o ile są one związane z pracodawcą umową o pracę lub jakimikolwiek innymi
      więzami prawnymi tworzącymi stosunek prawny między pracodawcą a
      pracownikiem w zakresie warunków pracy, wynagrodzenia i odpowiedzialności
      pracodawcy.
    W celu określenia granic pojęcia „działalności gospodarczej” i „podatnika” należy
    przypomnieć art. 9 ust. 2 i art. 12 ust. 1 Dyrektywy 2006/112/WE Rady.
    Przepis art. 9 ust. 2 Dyrektywy 2006/112/WE Rady stwierdza, że:
      Poza osobami, o których mowa w ust. 1, za podatnika uznawana jest każda osoba,
      która okazjonalnie dokonuje dostawy nowego środka transportu wysyłanego lub
      transportowanego do nabywcy przez sprzedawcę, przez nabywcę albo na rzecz
      sprzedawcy lub nabywcy, do miejsca przeznaczenia znajdującego się poza
      terytorium państwa członkowskiego, ale na terytorium Wspólnoty.
    Przy czym, zgodnie z art. 12 ust. 1 Dyrektywy 2006/112/WE Rady:
      Państwa członkowskie mogą uznać za podatnika każdego, kto okazjonalnie dokonuje
      transakcji związanej z działalnością, o której mowa w art. 9 ust. 1 akapit drugi (...).
    Dyrektywa 2006/112/WE Rady wskazuje na bardzo szeroki zakres działalności
    gospodarczej, obejmujący wszystkie etapy produkcji, dystrybucji i dostarczania towarów i
    usług.
    To, że działalność gospodarcza, która ma być traktowana jako taka, nie jest działalnością
    wykonywaną okazjonalnie, nie oznacza, że działalność ta, aby mieścić się w zakresie
    podatku VAT, musi osiągnąć pewną liczbę operacji lub osiągnąć określony poziom
    dochodu. Decydującym elementem jest wola lub zamiar osoby dokonującej czynności, aby
    brać udział w produkcji, dystrybucji lub dostarczaniu dóbr lub usług. Elementem
    definiującym działalność gospodarczą na gruncie przepisów Dyrektywy 2006/112/WE Rady
    jest to, że osoba, w celu wykonywania swoich działań, wykorzystuje zasoby ludzkie lub
    rzeczowe w taki sam sposób, jak są one wykorzystywane przez producenta, handlowca
    lub osoby świadczące usługi. Działalność gospodarcza w rozumieniu Dyrektywy 2006/112
    /WE Rady będzie miała miejsce, gdy zaistnieje zamiar wykorzystania i zorganizowania
    środków w celu wzięcia udziału w produkcji, dystrybucji towarów lub świadczeniu usług.
    Przedmiotowe zagadnienie było również przedmiotem rozważań Trybunału
    Sprawiedliwości Unii Europejskiej (orzeczenia w sprawie C-202/90 Ayuntamiento de Sevilla
    przeciwko Recaudadores de Tributos de las Zonas Primera y Segunda, C-235/85 Komisja
    Wspólnot Europejskich przeciwko Królestwu Niderlandów). TSUE w ww. orzeczeniach
    wskazał, że za samodzielną nie będzie mogła być uznana działalność gospodarcza, która
    wykonywana jest przy wykorzystaniu infrastruktury i organizacji wewnętrznej podmiotu,
    na rzecz którego jest prowadzona, nie powoduje żadnego ryzyka ekonomicznego po
    stronie usługodawcy, a nadto nie powoduje odpowiedzialności usługodawcy wobec osób
    trzecich za szkody wyrządzone w związku z prowadzoną działalnością.
    Ponadto, zgodnie z opinią RG M.G. Tesauro z 4 czerwca 1991 r. do sprawy C-202/90, co się
    tyczy warunków pracy należy przeanalizować czy pracownik jest niejako zintegrowany z

    organizacją pracodawcy (...) czy i w jakim zakresie może swobodnie zorganizować swoją
    działalność. Jest oczywistym, że możliwość swobodnego zorganizowania (wybór
    współpracowników, struktury niezbędne do wykonywania zadań, godziny pracy), jak też
    brak zintegrowania w przedsiębiorstwie czy w administracji stanowią elementy typowe dla
    działalności wykonywanej w sposób samodzielny. Jednakże poddanie się niektórym
    dyrektywom jak też pewnej kontroli czy władzy dyscyplinarnej pracodawcy, które
    odnajdujemy również w stosunku pracy nie wykluczają charakteru samodzielnego
    działalności. Co się tyczy warunków wynagrodzenia, okoliczność, że wynagrodzenie (także
    to określone ustawą) jest proporcjonalne do usług i charakter przypadkowy, który z tego
    wynika stanowią jasne wskaźniki istnienia stosunku samodzielnej pracy. Nie ma
    wątpliwości, że ryzyko w ramach stosunku pracy podporządkowanej spoczywa tylko na
    pracodawcy. W zakresie odpowiedzialności wskazano, że należy badać czy pracownik jest
    odpowiedzialny wobec osób trzecich za czynności i działania, które można mu przypisać
    (pkt 6).
    Zauważyć też należy, że sformułowanie w powołanym art. 15 ust. 3 pkt 3 ustawy
    odnoszące się do odpowiedzialności, należy rozumieć jako odpowiedzialność
    zleceniodawcy, w stosunku do osób trzecich, za czynności realizowane przez
    zleceniobiorcę w ramach wykonywania zlecenia. Tylko w takim przypadku ryzyko
    wykonania czynności zleconych przechodzi z faktycznego wykonawcy na osobę zlecającą
    ich wykonanie, co wyklucza samodzielny charakter działalności zleceniobiorcy. Tak
    bowiem rozumiana odpowiedzialność za wykonanie czynności wskazuje, kto ponosi
    ryzyko prowadzonej działalności, a tym samym wskazuje na wyłączenie ze sfery
    samodzielności (i z grona podatników podatku od towarów i usług) tego podmiotu, który
    nie odpowiada za efekt wykonywanej pracy wobec osób trzecich.
    O wyłączeniu z opodatkowania podatkiem od towarów i usług można zatem mówić w
    przypadku, gdy zleceniobiorcę będą łączyć ze zleceniodawcą więzi analogiczne jak w
    przypadku stosunku pracy, jako że nie będzie on ponosił ryzyka ekonomicznego w
    związku z wykonywaniem czynności, będących przedmiotem wskazanych umów, a
    odpowiedzialność za te czynności w stosunku do osób trzecich będzie bezwzględnie
    ponosił zlecający. Oznacza to, że z treści zawartych umów wynikać powinno zobowiązanie,
    które w swej istocie kładzie na zlecającego odpowiedzialność, zamiast na zleceniobiorcę,
    podobnie jak ma to miejsce w przypadku stosunku pracy.
    Powyższe oznacza, że jeżeli analiza umowy cywilnoprawnej (stosunku prawnego)
    pomiędzy zleceniobiorcą – Panią a zleceniodawcą – Powiatem wykaże, że spełnione są
    wszystkie trzy warunki, to nie można uznać Pani za podatnika VAT. Jednocześnie brak
    spełnienia któregokolwiek warunku oznacza, że zleceniobiorca występuje w charakterze
    podatnika VAT.
    Warunek pierwszy – warunki wykonywania czynności: należy uznać, że co do zasady w
    istotę typowej umowy zlecenia, której przedmiotem jest pomoc prawna świadczona przez
    osobę fizyczną, wpisane jest wykorzystywanie infrastruktury i organizacji wewnętrznej
    zlecającego – w przedmiotowej sprawie Powiatu.
    W tym kontekście należy zauważyć, że wykorzystywanie infrastruktury i organizacji
    wewnętrznej zlecającego powoduje, że zleceniobiorca nie ponosi również w tym zakresie
    ryzyka ekonomicznego (co ma ścisły związek z tym jak kształtuje się wynagrodzenie –
    warunek drugi).
    Warunek drugi – wynagrodzenie: zakładając, że umowa przewiduje, że zleceniobiorca
    korzysta z infrastruktury i organizacji wewnętrznej zlecającego (spełniony warunek
    pierwszy), ustalenie, że warunek drugi jest spełniony w praktyce sprowadza się do
    weryfikacji, czy umowa przewiduje stałe wynagrodzenie. Jeżeli umowa przewiduje stałe
    wynagrodzenie, to nie można mówić o ponoszeniu przez zleceniobiorcę ryzyka
    ekonomicznego.

    Warunek trzeci – odpowiedzialność zlecającego wobec osób trzecich: warunek będzie
    spełniony, jeżeli zgodnie z umową odpowiedzialność jest po stronie zlecającego, a nie po
    stronie faktycznego wykonawcy – zleceniobiorcy, co wyklucza samodzielny charakter jego
    działalności. Warunek będzie także spełniony, gdy dana umowa nie przewiduje (nie
    wprowadza) takiej odpowiedzialności.
    Z opisu sprawy wynika, że:
    - jest Pani adwokatem i jest Pani czynnym podatnikiem VAT,
    - zawarła Pani z Powiatem umowę o świadczenie usług nieodpłatnej pomocy prawnej,
    - zobowiązała się Pani do osobistego świadczenia za wynagrodzeniem należnym od
      Powiatu nieodpłatnej pomocy prawnej osobom uprawnionym w Punkcie Nieodpłatnej
      Pomocy Prawnej,
    - wykonywanie Umowy zawartej z Powiatem następuje poprzez osobiste świadczenie
      porad prawnych oraz poradnictwa obywatelskiego w trakcie dyżurów odbywających
      się w lokalizacjach wskazanych w zawartych Umowach, nie wykonuje ich Pani z innymi
      osobami, w szczególności współpracownikami,
    - Umowa z Powiatem zawiera zapis, że w przypadku, gdy Zleceniobiorca nie będzie mógł
      w danym dniu i godzinach świadczyć pomocy prawnej osobiście z powodu zaistnienia
      szczególnych okoliczności, obowiązany jest do wyznaczenia zastępcy i wcześniejszego
      powiadomienia Zleceniodawcy drogą mailową, podając datę zastępstwa, miejsce i
      dane osoby zastępującej. Zastępstwo może pełnić wyłącznie osoba zgłoszona do
      obsługi nieodpłatnej pomocy prawnej, z którą Zleceniodawca zawarł umowę
      analogiczną do niniejszej umowy,
    - w Umowie zobowiązuje się Pani do świadczenia usług w lokalu położonym na terenie
      Powiatu, który wyposażony jest w: meble biurowe (biurko, zamykaną na klucz szafę, co
      najmniej 4 krzesła, niezbędne urządzenia (telefon, drukarka, czajnik), artykuły biurowe
      oraz dostęp do sieci energetycznej, telefonicznej i teleinformatycznej, w tym Internetu.
      Wykorzystywanie infrastruktury i organizacji wewnętrznej Zlecającego powoduje, że
      jako zleceniobiorca nie ponosi Pani również w tym zakresie ryzyka ekonomicznego,
    - w trakcie dyżurów w Punkcie Nieodpłatnej Pomocy Prawnej udziela Pani porad
      prawnych osobom fizycznym, które wykazały, że spełniają warunki do uzyskania
      nieodpłatnej pomocy prawnej oraz dokonały zgłoszenia w sposób określony przez
      Powiat, według kolejności zgłoszeń,
    - nie ma Pani dowolności sposobu wykonania zlecenia, czasu i miejsca oraz możliwości
      wyboru osób, którym udziela Pani nieodpłatnej pomocy prawnej,
    - obsługując osoby zainteresowane pomocą prawną tworzy Pani dla nich m.in. projekty
      pism, których nie podpisuje Pani własnym imieniem i nazwiskiem. Wypełniając kartę
      pomocy „A” w części obejmującej punkt i dyżur jest wskazane, iż punkt jest punktem
      wskazanym i prowadzonym przez Powiat,
    - wynagrodzenie określone w Umowie o nieodpłatną pomoc prawną jest ustalone przez
      Powiat, na podstawie przepisów ustawy o nieodpłatnej pomocy prawnej oraz
      stosownego rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości, w stałej wysokości ryczałtowej.
      Nie ma Pani wpływu na wysokość wynagrodzenia należnego od Powiatu ani jego
      negocjacji, w szczególności wynagrodzenie nie jest zależne od ilości porad udzielonych
      w trakcie dyżurów, które odbywa Pani w trakcie miesiąca,
    - podstawą wypłaty wynagrodzenia jest każdy zrealizowany w danym miesiącu dyżur,
      przeprowadzony według harmonogramu punktu świadczenia nieodpłatnej pomocy
      prawnej
    - w wykonaniu Umowy, poza wynagrodzeniem, nie otrzymuje Pani dodatkowych
      świadczeń,

    - od osób uprawnionych nie pobiera Pani żadnego wynagrodzenia za pomoc, której są
      beneficjentami,
    - wynagrodzenie za świadczenie usług nieodpłatnej pomocy prawnej na podstawie
      umowy zawartej z Powiatem nie stanowi kategorii przychodów, o których mowa w art.
      12 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych,
    - wynagrodzenie za świadczenie usług nieodpłatnej pomocy prawnej na podstawie
      umowy zawartej z Powiatem stanowi przychód, o którym mowa w art. 13 pkt 8 lit. a
      ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych,
    - nie ponosi Pani gospodarczego, ekonomicznego ryzyka w związku z wykonywaniem
      czynności na podstawie Umowy zawartej z Powiatem,
    - nie ponosi Pani odpowiedzialności za świadczone usługi,
    - nie wyraża Pani i nie będzie Pani wyrażała oświadczeń woli w imieniu i na rzecz Powiatu,
    - nie działa Pani jako pełnomocnik prowadzący swoją działalność gospodarczą, nie
      sporządza Pani, ani nie podpisuje Pani pism. Nie używa Pani w Punkcie swoich
      pieczątek, szyldu, nie reprezentuje Pani osób korzystających z darmowych porad
      prawnych przed sądem, nie ma Pani również żadnego wpływu na dobór klientów.
    Pani wątpliwości w pierwszej kolejności dotyczą ustalenia, czy udzielanie przez Panią
    nieodpłatnej pomocy prawnej na zasadach przedstawionych we wniosku stanowi
    świadczenie usług w ramach prowadzonej przez Panią działalności gospodarczej, która
    podlega opodatkowaniu podatkiem VAT.
    Mając na uwadze powołane powyżej przepisy prawa na tle przedstawionego przez Panią
    opisu sprawy należy wskazać, że świadczenie przez Panią nieodpłatnej pomocy prawnej
    na podstawie zawartej Umowy z Powiatem, nie będzie mieściło się w definicji działalności
    gospodarczej określonej w ustawie o podatku od towarów i usług, a tym samym nie
    będzie Pani z tego tytułu podatnikiem zobowiązanym do rozliczania tego podatku.
    Nie ponosi bowiem Pani – jak wynika z okoliczności sprawy – gospodarczego,
    ekonomicznego ryzyka w związku z wykonywaniem czynności na podstawie Umowy
    zawartej z Powiatem, zobowiązuje się Pani do świadczenia usług w lokalu położonym na
    terenie Powiatu, który wyposażony jest w: meble biurowe (biurko, zamykaną na klucz
    szafę, co najmniej 4 krzesła, niezbędne urządzenia (telefon, drukarka, czajnik), artykuły
    biurowe oraz dostęp do sieci energetycznej, telefonicznej i teleinformatycznej, w tym
    Internetu. Nie ma Pani wpływu na wysokość wynagrodzenia należnego od Powiatu ani
    jego negocjacji, wynagrodzenie to stanowi przychód, o którym mowa w art. 13 pkt 8 lit. a
    ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Dodatkowo, nie ponosi Pani
    odpowiedzialności za świadczone usługi i nie wyraża Pani i nie będzie Pani wyrażała
    oświadczeń woli w imieniu i na rzecz na rzecz Powiatu.
    Wobec powyższego, w odniesieniu do świadczonych przez Panią usług z zakresu
    nieodpłatnej pomocy prawnej, zaistnieją przesłanki z art. 15 ust. 3 pkt 3 ustawy, co
    oznacza, że zostaną spełnione kryteria wyłączające świadczenie ww. usług, objętych
    zawartą Umową z Powiatem, z czynności podlegających ustawie. Zatem świadczenie przez
    Panią, w okolicznościach przedstawionych we wniosku, opisanych usług bezpłatnej
    pomocy prawnej, nie stanowi wykonywanej samodzielnie działalności gospodarczej, i w
    efekcie nie jest Pani z tego tytułu podatnikiem podatku od towarów i usług, a wykonywane
    czynności nie podlegają opodatkowaniu tym podatkiem.
    Podsumowanie
    Udzielanie nieodpłatnej pomocy prawnej na zasadach przedstawionych we wniosku o
    interpretację indywidualną, nie stanowi świadczenia usług w ramach prowadzonej przez
    Panią działalności gospodarczej, a czynności te nie podlegają opodatkowaniu podatkiem
    VAT.

    Pani stanowisko w zakresie pytania nr 1 uznałem za prawidłowe.
    W dalszej kolejności Pani wątpliwości dotyczą kwestii, czy w odniesieniu do ww. czynności,
    winna Pani wystawić faktury z adnotacją o zwolnieniu od VAT, czy rachunek lub notę
    księgową.
    Należy wskazać, że zasady wystawiania faktur zostały uregulowane w Dziale XI ustawy, w
    Rozdziale 1 – Faktury.
    W świetle art. 106b ust. 1 pkt 1 ustawy:
      Podatnik jest obowiązany wystawić fakturę dokumentującą sprzedaż, a także
      dostawę towarów i świadczenie usług, o których mowa w art. 106a pkt 2,
      dokonywane przez niego na rzecz innego podatnika podatku, podatku od wartości
      dodanej lub podatku o podobnym charakterze lub na rzecz osoby prawnej
      niebędącej podatnikiem.
    Elementy, jakie powinna zawierać faktura wymienione zostały w art. 106e ust. 1 ustawy.
    Stosownie do art. 106b ust. 2 ustawy:
      Podatnik nie jest obowiązany do wystawienia faktury w odniesieniu do sprzedaży
      zwolnionej od podatku na podstawie art. 43 ust. 1, art. 113 ust. 1 i 9 lub przepisów
      wydanych na podstawie art. 82 ust. 3.
    Według art. 106b ust. 3 ustawy:
      Na żądanie nabywcy towaru lub usługi podatnik jest obowiązany wystawić fakturę
      dokumentującą:
        1) czynności, o których mowa w ust. 1 pkt 1, jeżeli obowiązek wystawienia faktury
          nie wynika z ust. 1, z wyjątkiem:
        a) czynności, o których mowa w art. 19a ust. 5 pkt 4,
        b) czynności, o których mowa w art. 106a pkt 3 i 4,
        1a) otrzymanie całości lub części zapłaty przed wykonaniem czynności, o których
        mowa w ust. 1 pkt 1, jeżeli obowiązek wystawienia faktury nie wynika z ust. 1, z
        wyjątkiem:
        a) przypadku, gdy zapłata dotyczy czynności, o których mowa w art. 19a ust. 1b i
          ust. 5 pkt 4 oraz art. 106a pkt 3 i 4,
        b) wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów,
        2) sprzedaż zwolnioną, o której mowa w ust. 2, z zastrzeżeniem art. 117 pkt 1 i art.

      – jeżeli żądanie jej wystawienia zostało zgłoszone w terminie 3 miesięcy, licząc od
      końca miesiąca, w którym dostarczono towar lub wykonano usługę bądź otrzymano
      całość lub część zapłaty.
    Na mocy art. 2 pkt 22 ustawy:
      Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o sprzedaży - rozumie się przez to odpłatną
      dostawę towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju, eksport
      towarów oraz wewnątrzwspólnotową dostawę towarów.
    Z powyższych przepisów jednoznacznie wynika, że faktura dokumentuje dokonanie
    sprzedaży, przez którą rozumie się odpłatne wydanie towaru lub odpłatne świadczenie
    usług, czyli czynność podlegającą opodatkowaniu podatkiem VAT.
    Podatnik wykonujący czynności w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy, wystawia fakturę w
    przypadku sprzedaży towaru lub usługi.

    Fakturę wystawia się tylko wtedy, gdy ustawa tak stanowi. Zatem podatnik nie może z
    tytułu wykonania czynności niepodlegającej opodatkowaniu podatkiem od towarów i
    usług wystawić faktury.
    Natomiast zgodnie z art. 87 § 1 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j.
    Dz. U. z 2025 r. poz. 111):
      Jeżeli z odrębnych przepisów nie wynika obowiązek wystawienia faktury, podatnicy
      prowadzący działalność gospodarczą są obowiązani, na żądanie kupującego lub
      usługobiorcy, wystawić rachunek potwierdzający dokonanie sprzedaży lub
      wykonanie usługi.
    Zatem obowiązek wystawienia rachunku ma zastosowanie do podatników, jednakże w
    ograniczonym zakresie, tj. w przypadkach, gdy z ustawy nie wynika obowiązek
    wystawienia faktury.
    Jak wyżej rozstrzygnięto, świadczenie przez Panią usług z zakresu nieodpłatnej pomocy
    prawnej na podstawie zawartej Umowy z Powiatem, nie mieści się w definicji działalności
    gospodarczej określonej w ustawie o podatku od towarów i usług, a tym samym nie jest
    Pani z tego tytułu podatnikiem zobowiązanym do rozliczania tego podatku. Usługi z
    zakresu nieodpłatnej pomocy prawnej na podstawie Umowy, nie podlegają
    opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.
    Wobec powyższego, przy spełnieniu wszystkich warunków określonych w art. 15 ust. 3 pkt
    3 ustawy, wykonywane przez Panią czynności na rzecz Powiatu z zakresu nieodpłatnej
    pomocy prawnej, nie podlegają opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług. Tym
    samym, otrzymane z tego tytułu wynagrodzenie nie stanowi wynagrodzenia za czynności
    podlegające opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług. Zatem, w analizowanej
    sprawie nie powstanie obowiązek zapłaty podatku od towarów i usług od świadczonych
    na podstawie zawartej Umowy z Powiatem.
    W konsekwencji brak jest podstaw do wystawienia faktur w celu udokumentowania ww.
    czynności, bowiem faktury są dowodem dokumentującym wykonanie czynności
    podlegającej opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.
    Brak jest również podstaw do wystawienia rachunku, o którym mowa w art. 87 § 1
    Ordynacji podatkowej, z tytułu świadczenia nieodpłatnej pomocy prawnej, ponieważ w
    ww. zakresie nie prowadzi Pani działalności gospodarczej.
    Podsumowanie
    W odniesieniu do wykonywanych przez Panią usług nieodpłatnej pomocy prawnej, które
    nie są opodatkowane podatkiem od towarów i usług brak jest podstaw do wystawiania
    przez Panią faktur lub rachunków. Powyższe wynagrodzenie z Umowy zawartej z
    Powiatem w przedmiocie realizacji świadczeń z zakresu nieodpłatnej pomocy prawnej,
    może być udokumentowane na podstawie innych dokumentów księgowych, w tym not
    księgowych. Nic nie wskazuje również, że dokumentem takim nie może być umowa
    cywilnoprawna. Należy jednak zaznaczyć, że nota księgowa jak i umowa nie są
    dokumentami przewidzianymi przez przepisy ustawy o podatku od towarów i usług, i jako
    takie nie są objęte ich regulacją. Brak jest jednakże przeciwwskazań na gruncie
    przedmiotowych przepisów dla takiego sposobu udokumentowania.
    Pani stanowisko w zakresie pytania nr 2 uznałem za prawidłowe

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Pani przedstawiła i stanu prawnego, który
    obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia.
    Zauważam, że zgodnie z art. 14b § 3 Ordynacji podatkowej, składający wniosek o wydanie
    interpretacji indywidualnej obowiązany jest do wyczerpującego przedstawienia

    zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego. Jestem ściśle związany
    przedstawionym we wniosku stanem faktycznym (opisem zdarzenia przyszłego).
    Zainteresowany ponosi ryzyko związane z ewentualnym błędnym lub nieprecyzyjnym
    przedstawieniem we wniosku opisu stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego).
    Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy
    rzeczywisty stan faktyczny sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie
    z opisem stanu faktycznego podanym przez Panią w złożonym wniosku. Należy zatem
    zaznaczyć, że wydając przedmiotową interpretację Organ oparł się na informacji, że:
    „Zawarłam z Powiatem (...) umowę o świadczenie usług nieodpłatnej pomocy prawnej”. W
    związku z powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we
    wniosku opisu sprawy, udzielona odpowiedź traci swą aktualność.
    Podkreślam, że ta interpretacja została wydana na podstawie przedstawionego we
    wniosku opisu sprawy, co oznacza, że w przypadku gdy w toku postępowania
    podatkowego, kontroli podatkowej, kontroli celno-skarbowej zostanie określony
    odmienny stan sprawy, interpretacja nie wywoła w tym zakresie skutków prawnych.
    Inne kwestie przedstawione w opisie stanu faktycznego bądź we własnym stanowisku,
    które nie zostały objęte pytaniem nie mogą być – zgodnie z art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej – rozpatrzone.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    · Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy
      z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111).
      Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pani sytuacja będzie zgodna
      (tożsama) z opisem stanu faktycznego i zastosuje się Pani do interpretacji.
    · Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
      z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    · Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pani prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu
    Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z
    dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.
    U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
    · w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
    · w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP
      (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.