Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0114-KDIP4-3.4012.169.2025.1.IG
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-06-24
Teza: Uznanie nabytych usług jako importu usług zwolnionych od
podatku od towarów i usług.
Słowa kluczowe: import-import usług
podatek-podatek od towarów i usług
pośrednictwo-pośrednictwo finansowe
Zagadnienia: Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział I. Przepisy
ogólne-Definicje
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II. Zakres
opodatkowania-Rozdział 1. Przepisy ogólne -Czynności
podlegające opodatkowaniu
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II. Zakres
opodatkowania-Rozdział 2. Dostawa towarów i
świadczenie usług -Dostawa towarów
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II. Zakres
opodatkowania-Rozdział 2. Dostawa towarów i
świadczenie usług -Świadczenie usług
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III. Podatnicy,
płatnicy i przedstawiciele podatkowi-Rozdział 1.
Podatnicy i płatnicy-Działalność gospodarcza
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III. Podatnicy,
płatnicy i przedstawiciele podatkowi-Rozdział 1.
Podatnicy i płatnicy-Inni podatnicy-Inni podatnicy -
importu usług
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III. Podatnicy,
płatnicy i przedstawiciele podatkowi-Rozdział 1.
Podatnicy i płatnicy-Podatnicy
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział VIII.
Wysokość opodatkowania -Rozdział 2. Zwolnienia -
Zwolnienia przedmiotowe-Usługi w zakresie depozytów
środków pieniężnych, prowadzenia rachunków
pieniężnych, wszelkiego rodzaju transakcji płatniczych,
przekazów i transferów pieniężnych, długów, czeków i
weksli oraz usługi pośrednictwa w świadczeniu tych usług
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział I-
art. 2-pkt 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział I-
art. 2-pkt 9
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II-
Rozdział 1-art. 5-ust. 1-pkt 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II-
Rozdział 2-art. 7.-ust. 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II-
Rozdział 2-art. 8-ust. 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III-
Rozdział 1-art. 15-ust. 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III-
Rozdział 1-art. 15-ust. 2
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III-
Rozdział 1-art. 17-ust. 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III-
Rozdział 1-art. 17-ust. 1-pkt 4
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział V-
Rozdział 3-art. 28a-pkt 1
1

[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział V-
Rozdział 3-art. 28b-ust. 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział
VIII-Rozdział 2-art. 43-ust. 1-pkt 40

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

31 marca 2025 r. wpłynął Państwa wniosek z 25 marca 2025 r. o wydanie interpretacji
    indywidualnej, który dotyczy uznania nabytych usług jako importu usług zwolnionych od
    podatku od towarów i usług. Treść wniosku jest następująca:

## Opis zdarzenia przyszłego

Wnioskodawcą jest spółka A. Spółka Akcyjna Oddział w Polsce (dalej: „Wnioskodawca”,
    „Spółka”). Wnioskodawca jest podatnikiem podatku VAT czynnym, zarejestrowanym jako
    podatnik VAT UE. W ramach prowadzonej działalności gospodarczej świadczy usługi
    finansowe polegające w szczególności na: (1) udzielaniu kredytów na zakup samochodów,
    jak również (2) finansowaniu Dealerów samochodowych.
    W celu dotarcia ze swoją ofertą do szerokiego grona odbiorców, Wnioskodawca zamierza
    podjąć współpracę ze spółką handlową prawa niemieckiego B. GmbH z siedzibą (...) (dalej
    B.) B. nie posiada siedziby ani stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej w
    Polsce. W ramach tej współpracy Wnioskodawca jest zainteresowany świadczeniem usług
    udzielania pieniężnych lokat depozytowych (dalej „Depozyty”) za pośrednictwem B.
    B. pełni funkcję operatora strony internetowej (...) (dalej: „Platforma”). Platforma
    umożliwia bankom przyjmującym depozyty pozyskiwanie finansowania depozytowego
    bezpośrednio od klientów indywidualnych (dalej: „Klienci”) za pośrednictwem publicznych
    domen internetowych, zarządzanych przez B.
    Wnioskodawca zamierza nawiązać współpracę z B. na podstawie umowy (dalej: „Umowa”),
    na mocy której B. będzie działał jako pośrednik między Wnioskodawcą a Klientami
    Platformy. Celem tej współpracy jest prezentacja oferty Wnioskodawcy (dalej: „Oferty
    Depozytowe”) oraz zawieranie za pośrednictwem Platformy umów pomiędzy
    Wnioskodawcą a Klientami. W ramach tej Umowy B. świadczyć będzie swoje usługi w
    zamian za wynagrodzenie wypłacane przez Wnioskodawcę.
    Platforma zapewnia potencjalnym klientom odpowiedni interfejs, który umożliwi
    zawieranie umów z Wnioskodawcą w zakresie Ofert Depozytowych.
    Oferty Depozytowe będą definiowane na podstawie parametrów przekazywanych przez
    Wnioskodawcę do B., w celu ich ustalenia. Parametry te obejmują:
    a) Kapitalizacja odsetek - w przypadku przedłużenia depozytu odsetki otrzymane przez
      Klienta Platformy będą albo dodane do kwoty depozytu na kolejny okres, albo
      zwrócone Klientowi;
    b) Odsetki składane - kwota odsetek za dany rok zostanie doliczona do kwoty depozytu
      na kolejny rok, na który obowiązywać będzie oprocentowanie;
    c) Waluta depozytu;
    d) Okres wypłaty odsetek - częstotliwość, z jaką wypłacane będą odsetki;
    e) Oprocentowanie - efektywna roczna stopa procentowa wypłaty odsetek dla Klienta
      (przed opodatkowaniem);
    f) Maksymalna kwota - najwyższa kwota, jaka może zostać przelana na konto;
    g) Minimalna kwota depozytu - minimalna kwota depozytu w danej walucie, jaka może
      zostać wpłacona przez Klienta Platformy u Wnioskodawcy;
    h) Prawo do wcześniejszego rozwiązania;

    i) Prawo do przedłużenia;
    j) Okres przedłużenia;
    k) Oprocentowanie przy rozwiązaniu;
    l) Okres - liczba miesięcy lub lat, po upływie których depozyt staje się wymagalny.
    B. będzie zamieszczać na Platformie wyłącznie Oferty Depozytowe zgodne z wytycznymi
    dostarczanymi przez Wnioskodawcę. Wnioskodawca zachowuje przy tym prawo do
    usunięcia Oferty Depozytowej prezentowanej na Platformie w dowolnym momencie,
    poprzez przekazanie B. odpowiedniego powiadomienia.
    W celu realizacji lokaty depozytowej Klient Platformy musi nawiązać relację z bankiem
    usługowym współpracującym z B. (dalej: „Bank Usługowy”). Bank Usługowy będzie
    odpowiedzialny za:
    I. prowadzenie konta dla każdego Klienta Platformy, co umożliwi realizację i rozliczenie
        Depozytów z Wnioskodawcą, na podstawie odrębnej umowy zawartej między
        każdym Klientem Platformy a Bankiem Usługowym;
    II. wykonywanie obowiązków w zakresie należytej staranności zgodnie z przepisami
        dotyczącymi przeciwdziałania praniu pieniędzy.
    Na mocy Umowy, B. zobowiązuje się wobec Wnioskodawcy do:
    a) wyświetlania na Platformie wyłącznie takich Ofert Depozytowych, które zostały
    wyraźnie uzgodnione na piśmie z Wnioskodawcą;
    b) niezmieniania Oferty Depozytowej ani jej warunków oraz prezentowania jej Klientom
    Platformy zgodnie z instrukcjami Wnioskodawcy;
    c) przedstawienia Klientom Platformy wszystkich wymaganych prawem dokumentów
    niezbędnych do prezentowania Ofert Depozytowych, zanim Klient Platformy złoży
    oświadczenie o zamiarze zawarcia umowy depozytowej z Wnioskodawcą;
    d) umożliwienia Klientom Platformy, w zakresie technicznie i prawnie możliwym,
    składania dodatkowych oświadczeń uznanych przez Wnioskodawcę za niezbędne, które
    jednak nie zostały przekazane przez Klienta Platformy do Banku Usługowego;
    e) zapewnienia, że Klient Platformy ma świadomość, iż Wnioskodawca jest stroną
    umowy depozytowej, zgodnie z obowiązującymi lokalnymi przepisami prawa.
    W celu zawarcia umowy pomiędzy Klientem Platformy a Wnioskodawcą konieczne będą
    następujące kroki:
    I. Klient Platformy loguje się do swojej bankowości internetowej na Platformie, używając
    danych uwierzytelniających.
    II. Za pośrednictwem bankowości internetowej Klient Platformy może wydać instrukcję
    B. dotyczącą przekazania wniosku o otwarcie Depozytu, w tym u Wnioskodawcy, i
    realizacji odpowiedniego żądania (tj. złożenia wniosku o zawarcie Umowy Depozytowej z
    Wnioskodawcą oraz przelania wymaganych środków z Banku Usługowego do
    Wnioskodawcy).
    III. Klient Platformy składa zlecenie poprzez prosty e-podpis oraz wpisanie
    jednorazowego kodu dostarczonego przez B. (np. za pośrednictwem zewnętrznego
    dostawcy), co potwierdza akceptację:
    a. dokumentacji przedumownej,
    b. dokumentów umownych (w tym Ogólnych Warunków Umowy) oraz
    c. szczegółowych warunków ekonomicznych wybranej Oferty Depozytowej.
    IV. Klient Platformy otrzymuje wiadomość e-mail potwierdzającą złożenie zlecenia, a na
    Platformie ma dostęp do kopii swojej Umowy Depozytowej.

    B. będzie odpowiedzialny za zarządzanie relacjami z Klientami Platformy, którzy nabyli
    usługę Depozytu u Wnioskodawcy, w zakresie podstawowej obsługi klienta. W ramach tej
    funkcji B. będzie prowadzić zarówno telefoniczną, jak i pisemną komunikację z Klientami
    Platformy. Komunikacja ta obejmie odpowiadanie na pytania klientów zarówno przed, jak
    i w trakcie procesu lokowania depozytu, a także w okresie trwania lokaty. Wszystkie
    pytania i komunikaty dotyczące Ofert Depozytowych będą kierowane do obsługi klienta B.
    Dodatkowo B. będzie odpowiedzialny za dostarczanie komunikatów od Wnioskodawcy do
    Klientów Platformy, które mogą być wymagane w określonych sytuacjach. Do takich
    komunikatów należą powiadomienia o zmianach lub zdarzeniach dotyczących
    Wnioskodawcy, które zgodnie z przepisami prawa wymagają poinformowania Klientów
    Platformy, informacje o naruszeniach danych osobowych oraz komunikaty wynikające z
    instrukcji wydanych przez właściwe organy.
    Ponadto B. będzie zobowiązany do wykonywania określonych czynności wynikających z
    obowiązujących przepisów prawa i regulacji, w tym wymogów zawartych w Wytycznych
    Europejskiego Urzędu Nadzoru Bankowego dotyczących outsourcingu (EBA/GL/2019/02,
    dalej: „Wytyczne EBA”) oraz w ustawie z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Prawo bankowe (Dz. U.
    2024 poz. 1646).
    Podsumowując, w celu realizacji Umowy, B. będzie wykonywał szereg czynności
    wspierających Wnioskodawcę w oferowaniu Ofert Depozytowych z wykorzystaniem
    Platformy. Głównym zadaniem B. będzie prezentacja Ofert Depozytowych zgodnie z
    wytycznymi przekazywanymi przez Wnioskodawcę. Oferty te, zawierające szczegółowe
    parametry takie jak kapitalizacja odsetek, oprocentowanie, waluta, okres depozytu czy
    prawo do wcześniejszego rozwiązania, będą publikowane wyłącznie w formie
    zatwierdzonej przez Wnioskodawcę, bez możliwości ich modyfikacji przez B.
    B. ułatwi również proces zawierania umów depozytowych pomiędzy Klientami Platformy a
    Wnioskodawcą. W ramach tych działań zapewni Klientom Platformy dostęp do wymaganej
    dokumentacji prawnej, umożliwi składanie oświadczeń, technicznie wesprze autoryzację
    zleceń, w tym przy wykorzystaniu e-podpisu i jednorazowych kodów oraz zapewni obsługę
    klienta w podstawowym zakresie. Dodatkowo B. zapewni, że Klienci Platformy zostaną
    poinformowani, iż stroną umowy depozytowej jest Wnioskodawca, a także otrzymają oni
    potwierdzenia oraz dokumentację dotyczącą zawartych umów.
    Zgodnie z Umową B. należy się wynagrodzenie w postaci prowizji brokerskiej od każdego
    Depozytu zleconego Wnioskodawcy za pośrednictwem Platformy (dalej „Prowizja”).
    Prowizja obliczana będzie dla każdego Depozytu jako iloczyn zdeponowanej kwoty,
    określonego procentu, okresu trwania lokaty w miesiącach, dzielony przez 12. Ponadto, w
    przypadku gdyby suma Prowizji z tytułu zawartej Umowy nie przekraczała ustalonej kwoty,
    Wnioskodawca zobowiązuje się pokryć różnicę pomiędzy sumą Prowizji a tą kwotą.
    Wątpliwości Spółki dotyczą prawidłowej kwalifikacji nabywanej przez Wnioskodawcę od B.
    usługi opisanej powyżej, w szczególności czy nabycie tej usługi wiąże się obowiązkiem
    naliczenia przez Spółkę podatku należnego z tytułu importu usługi, czy też taki obowiązek
    nie istnieje.

## Pytanie

Czy prawidłowe jest stanowisko Wnioskodawcy, zgodnie z którym nabyte usługi w zakresie
    pośrednictwa w depozycie środków pieniężnych, opisane w opisie zdarzenia przyszłego,
    stanowią formalnie import usług zdefiniowany w art. 2 pkt 9 ustawy o VAT, ale objęte są
    zwolnieniem od VAT wynikającym z art. 43 ust. 1 pkt 40 ustawy o VAT?
    Państwa stanowisko w sprawie
    Zdaniem Wnioskodawcy, nabywane przez Spółkę usługi w zakresie pośrednictwa w
    depozycie środków pieniężnych, opisane w opisie zdarzenia przyszłego, stanowią

    formalnie import usług, ale są objęte zwolnieniem, o którym mowa w art. 43 ust. 1 pkt 40
    ustawy o VAT, zatem Spółka nie będzie miała obowiązku naliczenia podatku należnego z
    tytułu nabycia takich usług.
    Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy o VAT, opodatkowaniu podlega odpłatna dostawa
    towarów i świadczenie usług na terytorium kraju.
    W myśl art. 7 ust. 1 ustawy o VAT, przez dostawę towarów o której mowa w art. 5 ust. 1
    pkt 1, rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel, zaś
    świadczenie usług stosownie do art. 8 ust. 1 to każde świadczenie na rzecz osoby
    fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej niemającej osobowości prawnej,
    które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu art. 7.
    Zgodnie z art. 2 pkt 9 ustawy o VAT, pod pojęciem importu usług rozumie się świadczenie
    usług z tytułu wykonania których podatnikiem jest usługobiorca, o którym mowa w art. 17
    ust. 1 pkt 4 ustawy o VAT.
    Z kolei z art. 17 ust. 1 pkt 4 ustawy o VAT wynika, iż podatnikami są również osoby
    prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne
    będące usługobiorcami usług świadczonych przez podatników nieposiadających siedziby
    działalności gospodarczej lub stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej na
    terytorium kraju. Natomiast z art. 17 ust. 1a wynika, iż wskazany wyżej status podatnika
    występuje również w sytuacji, gdy usługodawca nieposiadający siedziby działalności
    gospodarczej na terytorium kraju posiada na terytorium kraju stałe miejsce prowadzenia
    działalności, przy czym to stałe miejsce prowadzenia działalności nie uczestniczy w
    transakcji.
    Zgodnie z art. 28b ust. 1 ustawy o VAT, miejscem świadczenia usług w przypadku
    świadczenia usług na rzecz podatnika jest miejsce, w którym podatnik będący
    usługobiorcą posiada siedzibę działalności gospodarczej, z zastrzeżeniem ust. 2-4 oraz art.
    28e, art. 28f ust. 1 i 1a, art. 28g ust. 1, art. 28i, art. 28j ust. 1 i 2 oraz art. 28n.
    Z uwagi na powyższe oraz fakt, że B. nie posiada siedziby oraz stałego miejsca
    prowadzenia działalności na terytorium Polski podatnikiem z tytułu rozpoznania importu
    opisanych w stanie faktycznym usług jest Spółka.
    Jak stanowi art. 43 ust. 1 pkt 40 ustawy o VAT, zwalnia się od podatku usługi w zakresie
    depozytów środków pieniężnych, prowadzenia rachunków pieniężnych, wszelkiego
    rodzaju transakcji płatniczych, przekazów i transferów pieniężnych, długów, czeków i
    weksli oraz usługi pośrednictwa w świadczeniu tych usług. Powyższe zwolnienia
    uregulowane zostały w ustawie o VAT wskutek implementacji odpowiednich przepisów
    Dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu
    podatku od wartości dodanej (Dz. Urz. UE L Nr 347 poz. 1 ze zm. dalej: „Dyrektywa VAT”).
    Stosownie do art. 135 ust. 1 lit. d Dyrektywy VAT, państwa członkowskie zwalniają
    transakcje, łącznie z pośrednictwem, dotyczące rachunków depozytowych, rachunków
    bieżących, płatności, przelewów, długów, czeków i innych zbywalnych instrumentów
    finansowych, z wyłączeniem windykacji należności.
    W związku z tym, że B. w ramach przyszłej współpracy z Wnioskodawcą będzie
    pośredniczył w zawieraniu umów o udzielanie lokat depozytowych pomiędzy
    Wnioskodawcą a klientami platformy, warunkiem koniecznym do objęcia świadczonych
    przez niego usług zwolnieniem z VAT jest zakwalifikowanie ich do katalogu usług
    pośrednictwa w świadczeniu usług związanych z depozytami środków pieniężnych, o
    których mowa w art. 43 ust. 1 pkt 40 ustawy o VAT. Stąd, w celu określenia zakresu
    zwolnienia niezbędne jest ustalenie pojęcia terminu „usług pośrednictwa”. W związku z
    tym, że ani ustawa o VAT ani Dyrektywa VAT nie zawierają definicji usług pośrednictwa,
    zdaniem Wnioskodawcy, należy ustalić znaczenie powyższego terminu.
    W celu określenia jakie czynności trzeba rozumieć pod pojęciem usług pośrednictwa
    finansowego, należy ustalić znaczenie terminu w oparciu o wykładnię językową, wspartą

    orzecznictwem Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej (dalej: „TSUE”). Zgodnie ze
    Słownikiem Języka Polskiego (Wydawnictwo Naukowe PWN, wersja internetowa: sjp.pwn.
    pl) przez pośrednictwo należy rozumieć działalność osoby trzeciej, mającą na celu
    porozumienie się między stronami lub załatwienie jakichś spraw dotyczących obu stron;
    występowanie w roli łącznika lub rozjemcy. Równorzędnie, przez pośrednictwo rozumie
    się załatwianie dla zarobku różnego rodzaju transakcji handlowych między dwiema
    stronami, pośredniczenie w zawieraniu takich transakcji. W tym zakresie stwierdzić należy,
    że wykonywane przez podmiot wszelkie czynności zmierzające do zawarcia między
    dwiema różnymi stronami transakcji handlowych można uznać za pośrednictwo. Z kolei z
    doktrynalnego punktu widzenia cechą charakterystyczną pośrednictwa, odróżniającą ten
    stosunek od innych umów jest fakt, iż bezpośrednią przyczyną zawarcia bezpośrednio lub
    pośrednio umowy są działania pośrednika.
    Innymi słowy przez umowę o pośrednictwo należałoby rozumieć taki stosunek prawny
    istniejący pomiędzy dwiema osobami, z których jedna (pośrednik) otrzymuje zlecenie od
    drugiej, aby doprowadzić do wymiany gospodarczej świadczeń z osobą trzecią, przy czym
    znalezienie kontrahenta ma stanowić bezpośredni i decydujący rezultat starań
    pośrednika. Bezpośrednim celem aktywności pośrednika jest wywołanie skutku
    prawnego, polegającego na wprowadzeniu zleceniodawcy (podmiotu zastępowanego) w
    stosunek umowny z osobą trzecią.
    Pośrednictwo obejmuje zatem czynności dokonywane w imieniu oraz na rzecz innego
    podmiotu gospodarczego, w wyniku których dochodzi do zawarcia transakcji między tym
    przedsiębiorcą a podmiotem trzecim. Działanie „w imieniu” oznacza działanie z czyjegoś
    upoważnienia, w zastępstwie kogoś, natomiast działanie na czyjąś korzyść oznacza
    działanie dla kogoś, dla czyjegoś dobra.
    W celu rozstrzygnięcia, co w świetle ww. przepisów prawa podatkowego należy rozumieć
    pod pojęciem „pośrednictwa”, należy odnieść się do wyroku w sprawie C-453/05, w której
    TSUE stwierdził, że:
    „pośrednictwo stanowi działalność polegającą na pośredniczeniu, która może obejmować
    między innymi wskazywanie stronie danej umowy okazji do zawarcia takiej umowy,
    kontaktowanie się z drugą stroną i negocjowanie w imieniu i na rzecz klienta warunków
    świadczeń wzajemnych, przy czym celem takiej działalności jest uczynienie wszystkiego, co
    niezbędne, aby dwie strony zawarły umowę, a sam pośrednik nie ma żadnego interesu w
    zakresie treści umowy”.
    Ponadto w ww. wyroku wskazano, że pojęcie pośrednictwa „(...) obejmuje działalność
    wykonywaną przez osobę pośredniczącą, która nie jest stroną umowy dotyczącej
    produktu finansowego i której działalność różni się od typowych świadczeń umownych
    wykonywanych przez strony tych umów. W istocie pośrednictwo stanowi usługę
    świadczoną na rzecz strony umowy, za którą wypłaca ona wynagrodzenie jako za odrębną
    działalność pośrednictwa. W tym kontekście celem takiej działalności jest uczynić wszystko
    co niezbędne, by dwie strony zawarły umowę, przy czym pośrednik nie ma żadnego
    interesu w zakresie treści umowy (zob. podobnie wyrok z 13 grudnia 2001 r. w sprawie
    C#235/00 CSC Financial Services, Rec. str. 110237, pkt 39). Natomiast nie ma miejsca
    działalność polegająca na pośrednictwie, jeśli jedna ze stron umowy zleca podwykonawcy
    część czynności faktycznych związanych z umową (zob. podobnie ww. wyrok w sprawie
    CSC Financial Services, pkt 40)” - pkt 23.
    Natomiast w wyroku z 13 grudnia 2001 r. w sprawie C-235/00 Trybunał orzekł, że pojęcie
    pośrednictwa obejmuje działalność wykonywaną przez osobę pośredniczącą, która nie
    jest stroną umowy dotyczącej produktu finansowego i której działalność różni się od
    typowych świadczeń umownych wykonywanych przez strony tych umów. W istocie
    pośrednictwo stanowi usługę świadczoną na rzecz strony umowy, za którą wypłaca ona
    wynagrodzenie jako za odrębną działalność pośrednictwa. Działalność ta może
    obejmować m.in. wskazywanie stronie danej umowy okazji do zawarcia takiej umowy,
    kontaktowanie się z drugą stroną i negocjowanie w imieniu i na rzecz klienta warunków

    świadczeń wzajemnych. Celem takiej działalności jest uczynienie wszystkiego, co
    niezbędne, aby dwie strony zawarły umowę, a sam pośrednik nie ma żadnego interesu w
    zakresie treści umowy. TSUE w orzeczeniu tym uznał, że znaczenie słowa „negocjacje”, w
    kontekście art. 13 część B lit. d pkt 5 VI Dyrektywy odnosi się do działalności pośrednika,
    który nie przyjmuje roli którejkolwiek ze stron umowy dotyczącej produktu finansowego
    oraz którego działalność polega na czymś innym, niż świadczenie usług wchodzących w
    zakres umowy, typowo wykonywanych przez strony takich umów. Negocjacje stanowią
    usługę świadczoną na rzecz strony umowy oraz są wynagradzane przez nią, polegającą na
    jednoznacznie określonym akcie mediacji. Mogą one polegać m.in. na wskazywaniu
    odpowiednich możliwości zawarcia takiej umowy, nawiązywanie kontaktu z drugą stroną
    lub negocjowanie, w imieniu i na rzecz klienta, warunków płatności, jakich ma dokonać
    jedna ze stron. Celem negocjacji jest zatem wykonanie wszystkich czynności niezbędnych
    w celu zawarcia przez dwie strony umowy, przy jednoczesnym braku jakiegokolwiek
    własnego zaangażowania negocjatora określonego w warunkach umowy.
    W powołanych wyżej orzeczeniach TSUE wskazał zatem przykładowe elementy wchodzące
    w skład usługi „pośrednictwa”. Zgodnie z orzecznictwem Trybunału, usługa pośrednictwa
    finansowego powinna stanowić:
        usługę świadczoną na rzecz strony transakcji finansowej, za którą strona ta wypłaca
        wynagrodzenie,
        z punktu widzenia nabywcy usługi finansowej usługi świadczone przez pośrednika
        powinny stanowić element usługi finansowej,
        celem jest dążenie do zawarcia umowy, przy czym pośrednik nie ma żadnego
        interesu co do treści umowy,
        usługa pośrednictwa nie może mieć charakteru wyłącznie wykonywania czynności
        faktycznych związanych z umową (nie może to być wyłącznie udostępnianie
        informacji stronom transakcji finansowej).
    Zdaniem TSUE, pośrednictwo może obejmować szereg czynności np. wskazywanie okazji
    do zawarcia umowy, kontaktowanie się ze stronami transakcji, negocjowanie w imieniu i
    na rzecz warunków świadczeń wzajemnych, kontaktowanie się z drugą stroną (np. wyrok
    TSUE w sprawie C-235/00, między Commissioners of Customs Excise a CSC Financial
    Services Ltd. lub wyrok w sprawie C-453/05 między Finanzamt Luckenwalde a Volker
    Ludwig) i w tym zakresie może być do tych czynności ograniczone.
    Polskie orzecznictwo administracyjne w sprawach dotyczących uznania usług za
    pośrednictwo finansowe wskazuje analogiczne przesłanki. Jak przykładowo stwierdził
    Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 26 czerwca 2013 r. sygn. I FSK 923/12,
    świadczone za pomocą sieci Internet usługi polegające na prezentacji i możliwości
    zapoznania się z ofertą instytucji finansowych, a w przypadku zainteresowania produktem
    danej instytucji finansowej stworzenia użytkownikowi możliwości kontaktu z doradcą lub
    możliwości pobrania, wypełnienia i złożenia wniosku, a następnie zawarcia umowy i
    nabycia danego produktu finansowego, stanowią usługi pośrednictwa w świadczeniu
    usług finansowych określonych w art. 43 ust. 1 pkt 37-41 ustawy o VAT zwolnione z
    opodatkowania podatkiem od towarów i usług. Zdaniem NSA, celem świadczonych przez
    skarżącą usług jest skojarzenie dwóch stron i doprowadzenie do zawarcia umowy między
    użytkownikiem a instytucją finansową. Skoro bowiem użytkownik po zapoznaniu się z
    przedstawioną przez skarżącą ofertą instytucji finansowych może wybrać odpowiedni dla
    niego produkt i go zakupić lub zgłosić zainteresowanie nim, to stworzona zostaje
    możliwość nawiązania kontaktu z instytucją finansową i nabycia jej produktu. Zdaniem
    Naczelnego Sądu Administracyjnego, takim działaniem spółka spełnia wynikający z
    orzeczeń TSUE warunek uczynienia wszystkiego, co niezbędne, aby dwie strony zawarły
    umowę, a sama spółka jako pośrednik nie ma żadnego interesu w zakresie treści umowy.

    Należy też wskazać, że organy podatkowe przyjmują, że pośrednictwo obejmuje czynności
    dokonywane w imieniu oraz na rzecz innego przedsiębiorcy, w wyniku których dochodzi
    do zawarcia transakcji między tym przedsiębiorcą a podmiotem trzecim. Przy tym
    działanie w imieniu oznacza wykonywanie czynności na korzyść drugiej strony na
    podstawie udzielonego przez nią upoważnienia - por. interpretacja indywidualna z 10
    sierpnia 2018 r., nr 0114-KDIP1-2.4012.359.2018.1.IG wydana przez Dyrektora Krajowej
    Informacji Skarbowej.
    W opinii Wnioskodawcy, wszystkie powyższe warunki będą spełnione w odniesieniu do
    czynności wykonywanych przez B. na rzecz Wnioskodawcy, ponieważ na podstawie
    Umowy, działania B. koncentrują się na prezentacji Ofert Depozytowych Wnioskodawcy
    oraz na umożliwieniu zawarcia umów depozytowych między Wnioskodawcą a Klientami
    Platformy, przy czym B. nie jest stroną tych umów, a jego działalność różni się od
    typowych świadczeń umownych wykonywanych przez strony umowy. Wnioskodawca
    wypłaca wynagrodzenie za świadczone przez B. usługi, a celem działalności B. jest
    doprowadzenie do zawarcia umowy pomiędzy Wnioskodawcą a Klientem Platformy. B. nie
    ma interesu w zakresie treści umowy, a działania Wnioskodawcy są bezpośrednią
    przyczyną zawarcia tych umów.
    Mając na uwadze powyższe, zdaniem Wnioskodawcy, czynności pośrednictwa będą
    korzystały ze zwolnienia od VAT, przewidzianego w art. 43 ust. 1 pkt 40 ustawy o VAT.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest w części prawidłowe i w części
    nieprawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z przepisem art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od
    towarów i usług (t.j. Dz. U. z 2025 r. poz. 775), zwanej dalej „ustawą”:
      Opodatkowaniu ww. podatkiem podlegają m.in. odpłatna dostawa towarów i
      odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju.
    W myśl art. 7 ust. 1 ww. ustawy:
      Przez dostawę towarów o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy, rozumie się
      przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (...).
    Przy czym zgodnie z art. 2 pkt 6 ustawy:
      Towarami są rzeczy oraz ich części, a także wszelkie postacie energii.
    Stosownie natomiast do art. 8 ust. 1 ustawy:
      Przez świadczenie usług, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się każde
      świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej
      niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu
      art. 7, w tym również:
      1) przeniesienie praw do wartości niematerialnych i prawnych, bez względu na
        formę, w jakiej dokonano czynności prawnej;
      2) zobowiązanie do powstrzymania się od dokonania czynności lub do tolerowania
        czynności lub sytuacji;
      3) świadczenie usług zgodnie z nakazem organu władzy publicznej lub podmiotu
        działającego w jego imieniu lub nakazem wynikającym z mocy prawa.
    Pod pojęciem usługi należy zatem rozumieć każde zachowanie, na które składać się może
    zarówno działanie (uczynienie, wykonanie czegoś na rzecz innej osoby), jak i zaniechanie
    (nieczynienie bądź też tolerowanie). Przy ocenie charakteru świadczenia jako usługi należy
    mieć na względzie, że ustawa zalicza do grona usług każde świadczenie, które nie jest
    dostawą towarów w myśl art. 7 ustawy.

    Każde świadczenie niebędące dostawą towarów polegające na działaniu, zaniechaniu lub
    tolerowaniu czyjegoś zachowania stanowi zatem co do zasady usługę w rozumieniu
    ustawy, niemniej jednak muszą być przy tym spełnione następujące warunki:
        w następstwie zobowiązania, w wykonaniu którego usługa jest świadczona,
        nabywca jest bezpośrednim beneficjentem świadczenia,
        świadczonej usłudze odpowiada świadczenie wzajemne ze strony nabywcy
        (wynagrodzenie).
    Należy podkreślić, że oba ww. warunki winny być spełnione łącznie, aby świadczenie
    podlegało jako usługa, opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, na podstawie art. 5
    ust. 1 pkt 1 ustawy. Aby uznać dane świadczenie za odpłatne, musi istnieć stosunek
    prawny pomiędzy świadczącym usługę a odbiorcą, a w zamian za wykonanie usługi
    powinno zostać wypłacone wynagrodzenie. Przy czym przepisy ustawy nie określają
    postaci wynagrodzenia.
    W dorobku orzecznictwa Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej (np. wyrok z 8
    marca 1988 r. w sprawie C-102/86 Apple and Pear Development Council przeciwko
    Commissioners of Customs and Excise), przyjmuje się, że odpłatność ma miejsce wtedy,
    gdy istnieje bezpośredni związek pomiędzy dostawą towarów lub świadczeniem usług a
    otrzymanym wynagrodzeniem, przy czym wynagrodzenie jakkolwiek musi być wyrażone w
    pieniądzu, to jednak nie musi być w tej formie dokonane. Należy podkreślić, że na gruncie
    przepisów o podatku od towarów i usług bez znaczenia pozostaje to, czy kwota
    uzyskanego wynagrodzenia (cena) została skalkulowana tak, że stanowi tylko koszt
    wytworzenia towaru lub wykonania usługi, czy została powiększona także o zysk
    sprzedającego.
    Skoro przepisy nie określają formy zapłaty za świadczoną usługę, należy uznać, że
    zobowiązanie usługobiorcy może mieć postać świadczenia nie tylko określonej sumy
    pieniędzy, ale także świadczenie innej usługi (usługi wzajemnej). Oznacza to, że z danego
    stosunku prawnego, na podstawie którego wykonywana jest usługa, musi wynikać
    wyraźna, bezpośrednia korzyść na rzecz świadczącego usługę. Ponadto, aby dana
    czynność (świadczenie) podlegała opodatkowaniu podatkiem VAT, musi istnieć
    bezpośredni związek o charakterze przyczynowym pomiędzy świadczoną usługą a
    świadczeniem wzajemnym. Otrzymana zapłata powinna być konsekwencją wykonania
    świadczenia.
    Odpłatność określana jest przez strony umowy i jeśli strony ustalą zapłatę, wówczas
    wykonane świadczenie staje się odpłatne. W przypadku istnienia świadczenia wzajemnego
    otrzymanego przez świadczącego usługę, należy uznać czynności wykonywane w ramach
    zawartej umowy za odpłatne świadczenie usług określone w art. 8 ust. 1 ustawy,
    podlegające opodatkowaniu na zasadach ogólnych.
    Zatem za czynność podlegającą opodatkowaniu VAT uważane mogą być takie sytuacje, w
    których:
        istnieje związek prawny między usługodawcą i usługobiorcą, w ramach którego
        następuje świadczenie wzajemne,
        wynagrodzenie otrzymane przez usługodawcę stanowi wartość faktycznie
        przekazaną w zamian za usługi świadczone na rzecz usługobiorcy,
        istnieje bezpośrednia i jasno zindywidualizowana korzyść po stronie dostawcy
        towaru lub usługi,

        odpłatność za otrzymane świadczenie (towar lub usługę) pozostaje w
        bezpośrednim związku z czynnością, która miałaby być opodatkowana tym
        podatkiem,
        istnieje możliwość wyrażenia w pieniądzu wartości tego świadczenia wzajemnego.
    W przypadku świadczenia usług, gdy jedna ze stron posiada siedzibę poza terytorium
    kraju, istotnym dla prawidłowego rozliczenia podatku od towarów i usług jest określenie
    miejsca świadczenia danej usługi. Od poprawności określenia miejsca świadczenia zależy,
    czy dana usługa podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług w Polsce, czy też
    nie.
    Na podstawie art. 2 pkt 1 ustawy:
      Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o terytorium kraju, rozumie się przez to
      terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, z zastrzeżeniem art. 2a.
    Kwestie dotyczące miejsca świadczenia przy świadczeniu usług uregulowane zostały w
    rozdziale 3 działu V ustawy. Stosownie do art. 28a ustawy:
      Na potrzeby stosowania ww. rozdziału:
      1) ilekroć jest mowa o podatniku - rozumie się przez to:
      a) podmioty, które wykonują samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w
        art. 15 ust. 2, lub działalność gospodarczą odpowiadającą tej działalności, bez
        względu na cel czy rezultat takiej działalności, z uwzględnieniem art. 15 ust. 6,
      b) osobę prawną niebędącą podatnikiem na podstawie lit. a, która jest
        zidentyfikowana lub obowiązana do identyfikacji do celów podatku lub podatku
        od wartości dodanej;
      2) podatnika, który prowadzi również działalność lub dokonuje transakcji
        nieuznawanych za podlegające opodatkowaniu dostawy towarów lub świadczenia
        usług zgodnie z art. 5 ust. 1, uznaje się za podatnika w odniesieniu do wszystkich
        świadczonych na jego rzecz usług.
    Wskazany powyżej art. 28a ustawy, wprowadza drugą definicję podatnika do ustawy o
    podatku od towarów i usług. Definicja ta ma zastosowanie tylko w przypadku ustalenia
    miejsca świadczenia usług. Podatnikiem według tej regulacji jest osoba wykonująca
    samodzielnie działalność gospodarczą. Ustawodawca odwołuje się w tym celu do definicji
    działalności gospodarczej ustalonej w art. 15 ust. 2 ustawy.
    Stosownie do treści art. 15 ust. 1 ustawy o VAT:
      Podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości
      prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o
      której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności.
    Jak stanowi ust. 2 powołanego artykułu:
      Działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców
      lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz
      rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność
      gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu
      towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów
      zarobkowych.
    Zgodnie z ogólną zasadą wyrażoną w art. 28b ust. 1-3 ustawy:

      1. Miejscem świadczenia usług w przypadku świadczenia usług na rzecz podatnika
        jest miejsce, w którym podatnik będący usługobiorcą posiada siedzibę działalności
        gospodarczej, z zastrzeżeniem ust. 2-4 oraz art. 28e, art. 28f ust. 1 i 1a, art. 28g
        ust. 1, art. 28i, art. 28j ust. 1 i 2 oraz art. 28n.
      2. W przypadku, gdy usługi są świadczone dla stałego miejsca prowadzenia
        działalności gospodarczej podatnika, które znajduje się w innym miejscu niż jego
        siedziba działalności gospodarczej, miejscem świadczenia tych usług jest to stałe
        miejsce prowadzenia działalności gospodarczej.
      3. W przypadku gdy podatnik będący usługobiorcą nie posiada siedziby działalności
        gospodarczej lub stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej, o którym
        mowa w ust. 2, miejscem świadczenia usług jest miejsce, w którym posiada on
        stałe miejsce zamieszkania lub zwykłe miejsce pobytu.
    Z powyższych przepisów wynika, że miejscem świadczenia usług na rzecz podatnika w
    rozumieniu art. 28a ustawy jest miejsce, w którym podatnik ten posiada siedzibę swojej
    działalności gospodarczej. Jeżeli jednak usługi te są świadczone na rzecz stałego miejsca
    prowadzenia działalności gospodarczej podatnika znajdującego się w miejscu innym niż
    jego siedziba działalności gospodarczej, miejscem świadczenia tych usług jest stałe
    miejsce prowadzenia działalności gospodarczej. W przypadku braku siedziby działalności
    gospodarczej lub stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej – miejscem
    świadczenia usług, jest stałe miejsce zamieszkania lub zwykłe miejsce pobytu. Powołaną
    powyżej zasadę ogólną należy stosować, gdy usługa jest świadczona na rzecz podatnika, a
    przepisy wskazane w art. 28b ust. 1 ustawy nie przewidują innych zasad ustalenia miejsca
    świadczenia usług.
    Do powołanej w art. 28b ust. 1 ustawy zasady ogólnej, ustawodawca przewidział szereg
    zastrzeżeń, wskazując szczególne zasady ustalania miejsca świadczenia usług. Jednakże w
    przedmiotowej sprawie nie mają one zastosowania.
    Z uwagi na charakter nabywanych przez Państwa usług wskazać należy, że miejsce ich
    świadczenia należy ustalić na podstawie art. 28b ust. 1 ustawy, w związku z tym miejscem
    ich opodatkowania będzie terytorium Polski.
    Jednocześnie w myśl art. 2 pkt 9 ustawy:
      Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o imporcie usług - rozumie się przez to
      świadczenie usług, z tytułu wykonania których podatnikiem jest usługobiorca, o
      którym mowa w art. 17 ust. 1 pkt 4.
    W myśl art. 17 ust. 1 pkt 4 ustawy:
      Podatnikami są również osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające
      osobowości prawnej oraz osoby fizyczne nabywające usługi, jeżeli łącznie spełnione
      są następujące warunki:
      a) usługodawcą jest podatnik nieposiadający siedziby działalności gospodarczej oraz
        stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej na terytorium kraju, a w
        przypadku usług, do których stosuje się art. 28e, podatnik ten nie jest
        zarejestrowany zgodnie z art. 96 ust. 4,
      b) usługobiorcą jest:
          w przypadku usług, do których stosuje się art. 28b - podatnik, o którym mowa
          w art. 15, lub osoba prawna niebędąca podatnikiem, o którym mowa w art.
          15, zarejestrowana lub obowiązana do zarejestrowania zgodnie z art. 97 ust. 4,
          w przypadku transferu bonów jednego przeznaczenia, w przypadku których
          miejscem świadczenia usług, których te bony dotyczą, jest terytorium kraju -

          podatnik, o którym mowa w art. 15, lub osoba prawna niebędąca
          podatnikiem, o którym mowa w art. 15,
          w pozostałych przypadkach - podatnik, o którym mowa w art. 15, posiadający
          siedzibę działalności gospodarczej lub stałe miejsce prowadzenia działalności
          gospodarczej na terytorium kraju lub osoba prawna niebędąca podatnikiem,
          o którym mowa w art. 15, posiadająca siedzibę na terytorium kraju i
          zarejestrowana lub obowiązana do zarejestrowania zgodnie z art. 97 ust. 4.
    Stosownie do art. 17 ust. 2 ustawy:
      W przypadkach wymienionych w ust. 1 pkt 4 i 5, usługodawca lub dokonujący
      dostawy towarów nie rozlicza podatku należnego.
    Powołany art. 17 ust. 1 pkt 4 ustawy wskazuje na sytuację, w której podatnikiem staje się
    nabywca usługi, jeśli dokonał on nabycia usługi od usługodawcy spoza terytorium Polski.
    Przepis art. 17 ust. 1 pkt 4 ustawy, wprowadza mechanizm, który polega na
    opodatkowaniu usług przez usługobiorcę. Przesłanką rozliczenia podatku VAT przez
    usługobiorcę na podstawie art. 17 ust. 1 pkt 4 ustawy względem usług jest spełnienie
    warunków dotyczących usługodawcy jak i usługobiorcy.
    W opisanej sytuacji warunki wymienione w art. 17 ust. 1 pkt 4 ustawy dotyczące
    usługodawcy jak i usługobiorcy będą spełnione. Państwo (usługobiorca) są podatnikiem, o
    którym mowa w art. 15 posiadającym siedzibę działalności na terytorium kraju,
    zarejestrowanym do VAT-UE. Jednocześnie, jak wynika z okoliczności sprawy, usługodawca
    – B. nie posiada siedziby działalności gospodarczej ani stałego miejsca prowadzenia
    działalności gospodarczej na terytorium kraju.
    Zatem to Państwo, dokonując zakupu usług świadczonych przez B. – a więc od podmiotu
    zagranicznego nieposiadającego siedziby ani stałego miejsca prowadzenia działalności
    gospodarczej w Polsce, występują w odniesieniu do wskazanych działań w charakterze
    podatnika podatku od towarów i usług. W konsekwencji zobowiązani będą Państwo do
    rozpoznania w Polsce z tytułu przedmiotowych nabyć, importu usług i rozliczenia podatku
    VAT należnego.
    Zarówno w treści ustawy, jak i w przepisach wykonawczych do niej, ustawodawca
    przewiduje dla niektórych czynności zwolnienie od podatku.
    Zakres i zasady zwolnienia od podatku od towarów i usług dostawy towarów lub
    świadczenia usług zostały określone m.in. w art. 43 ustawy.
    Na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 40 ustawy:
      Zwalnia się od podatku usługi w zakresie depozytów środków pieniężnych,
      prowadzenia rachunków pieniężnych, wszelkiego rodzaju transakcji płatniczych,
      przekazów i transferów pieniężnych, długów, czeków i weksli oraz usługi
      pośrednictwa w świadczeniu tych usług.
    Powyższe zwolnienia uregulowane zostały w ustawie o VAT wskutek implementacji
    odpowiednich przepisów Dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w
    sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. Urz. UE L Nr 347 poz. 1 ze
    zm. dalej: „Dyrektywa VAT”).
    Stosownie do art. 135 ust. 1 lit. d) Dyrektywy VAT:
      Państwa członkowskie zwalniają transakcje, łącznie z pośrednictwem, dotyczące
      rachunków depozytowych, rachunków bieżących, płatności, przelewów, długów,
      czeków i innych zbywalnych instrumentów finansowych, z wyłączeniem windykacji
      należności.
    W myśl art. 43 ust. 15 ustawy:

      Zwolnienia, o których mowa w ust. 1 pkt 7, 12 i 37-41, nie mają zastosowania do:
      1) czynności ściągania długów, w tym factoringu;
      2) usług doradztwa;
      3) usług w zakresie leasingu.
    Należy wskazać, że ww. zwolnienia mają charakter przedmiotowy, gdzie przede wszystkim
    istotną przesłanką do skorzystania ze zwolnienia jest rodzaj świadczonej usługi – cechy,
    które ją wyróżniają. Ustawodawca szczególny nacisk położył na stronę przedmiotową, nie
    dokonując zawężenia omawianych zwolnień wyłącznie do określonej grupy podmiotów.
    Zatem podkreślić należy, że wystarczającą przesłanką pozwalającą objąć zwolnieniem
    daną czynność jest wykazanie jej związku ze wskazanymi w ww. przepisach czynnościami,
    przy czym związek ten musi być wyraźny i nie odbiegać od świadczenia usług finansowych,
    wypaczając przez to istotę przewidzianego zwolnienia.
    Powyższy pogląd potwierdza orzeczenie Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej w
    sprawie C#2/95 pomiędzy Sparekassernes Datacenter (SDC) a Skatteministeriet (Dania), w
    którym Trybunał stwierdził, że: „zwolnienie dotyczące usług finansowych nie jest
    uzależnione od tego, czy usługa jest wykonywana przez instytucję, która wstępuje w
    prawny związek z końcowym odbiorcą. Fakt, że dana transakcja jest wykonywana przez
    osobę trzecią, ale z punktu widzenia końcowego odbiorcy wydaje się być usługą
    wykonywaną przez bank, nie wyklucza objęcia jej zwolnieniem”.
    Należy podkreślić, że pojęcia używane do oznaczania zwolnień, o których mowa w art. 43
    ustawy, winny być interpretowane w sposób ścisły, gdyż zwolnienia te stanowią
    odstępstwa od ogólnej zasady, zgodnie z którą, podatek od towarów i usług pobierany jest
    od każdej usługi świadczonej odpłatnie przez podatnika. Zwolnienia stanowią pojęcia
    autonomiczne prawa wspólnotowego, które mają na celu uniknięcie rozbieżności
    pomiędzy państwami członkowskimi w stosowaniu systemu VAT i które należy sytuować w
    ogólnym kontekście wspólnego systemu VAT.
    Mając na uwadze wykładnię zwolnienia przewidzianego w art. 43 ust. 1 pkt 40 ustawy oraz
    w art. 135 ust. 1 lit. d) Dyrektywy 2006/112/WE, konieczne jest zdefiniowanie pojęcia
    „usług pośrednictwa”. W związku z tym, że ani ustawa o podatku od towarów i usług, ani
    Dyrektywa 112 nie definiują tego pojęcia, w celu określenia, jakie czynności należy
    rozumieć pod pojęciem usług pośrednictwa, należy oprzeć się na wykładni językowej,
    wspieranej przy tym orzecznictwem Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej.
    Zgodnie ze Słownikiem Języka Polskiego (Wydawnictwo Naukowe PWN, wersja
    internetowa: http://sjp.pwn.pl), przez pośrednictwo należy rozumieć działalność osoby
    trzeciej mającą na celu porozumienie się między stronami lub załatwienie jakichś spraw
    dotyczących obu stron. Równorzędnie, przez pośrednictwo rozumie się kojarzenie
    kontrahentów w transakcjach handlowych, a więc załatwianie dla zarobku różnego
    rodzaju transakcji handlowych między dwiema stronami, uczestniczenie w zawieraniu
    takich transakcji. W tym zakresie stwierdzić należy, że wykonywane przez podmiot
    wszelkie czynności zmierzające do zawarcia między dwiema różnymi stronami transakcji
    handlowych można uznać za pośrednictwo. Z kolei z doktrynalnego punktu widzenia
    cechą charakterystyczną pośrednictwa odróżniającą ten stosunek od innych umów jest
    fakt, że bezpośrednią przyczyną zawarcia bezpośrednio lub pośrednio umowy są działania
    pośrednika. Innymi słowy przez umowę o pośrednictwo należałoby rozumieć taki
    stosunek prawny istniejący pomiędzy dwiema stronami, z których jedna (pośrednik)
    otrzymuje zlecenie od drugiej, aby doprowadzić do wymiany gospodarczej świadczeń z
    osobą trzecią, przy czym znalezienie kontrahenta ma stanowić bezpośredni i decydujący
    rezultat starań pośrednika. Bezpośrednim celem aktywności pośrednika jest wywołanie
    skutku prawnego, polegającego na wprowadzeniu zleceniodawcy (podmiotu
    zastępowanego) w stosunek umowny z osobą trzecią.

    W celu rozstrzygnięcia, co w świetle przepisów prawa podatkowego należy rozumieć pod
    pojęciem „pośrednictwa” warto odnieść się do wyroku z 21 czerwca 2007 r. w sprawie
    C-453/05 Volker Ludwig przeciwko Finanzamt Luckenwalde, w którym TSUE stwierdził, że
      „(...) pośrednictwo stanowi działalność polegającą na pośredniczeniu, która może
      obejmować między innymi wskazywanie stronie danej umowy okazji do zawarcia
      takiej umowy, kontaktowanie się z drugą stroną i negocjowanie w imieniu i na rzecz
      klienta warunków świadczeń wzajemnych, przy czym celem takiej działalności jest
      uczynienie wszystkiego, co niezbędne, aby dwie strony zawarły umowę, a sam
      pośrednik nie ma żadnego interesu w zakresie treści umowy. Zatem pojęcie
      pośrednictwa nie wymaga koniecznie, aby pośrednik działający jako subagent agenta
      głównego kontaktował się bezpośrednio z dwiema stronami umowy, aby negocjować
      wszystkie klauzule, jednakże pod warunkiem że jego działalność nie ogranicza się do
      zobowiązania do wykonania części czynności faktycznych związanych z umową”.
    Natomiast w wyroku z 13 grudnia 2001 r. w sprawie C-235/00 Commissioners of Customs
    & Excise przeciwko CSC Financial Services Ltd. Trybunał orzekł, że pojęcie pośrednictwa
    obejmuje działalność wykonywaną przez osobę pośredniczącą, która nie jest stroną
    umowy dotyczącej produktu finansowego i której działalność różni się od typowych
    świadczeń umownych wykonywanych przez strony tych umów. W istocie pośrednictwo
    stanowi usługę świadczoną na rzecz strony umowy, za którą wypłaca ona wynagrodzenie
    jako za odrębną działalność pośrednictwa.
    Działalność ta może obejmować m.in. wskazywanie stronie danej umowy okazji do
    zawarcia takiej umowy, kontaktowanie się z drugą stroną i negocjowanie w imieniu i na
    rzecz klienta warunków świadczeń wzajemnych. Celem takiej działalności jest uczynienie
    wszystkiego, co niezbędne, aby dwie strony zawarły umowę, a sam pośrednik nie ma
    żadnego interesu w zakresie treści umowy. TSUE w orzeczeniu tym uznał, że znaczenie
    słowa „negocjacje”, w kontekście art. 13 część B lit. d pkt 5 VI Dyrektywy odnosi się „do
    działalności pośrednika, który nie przyjmuje roli którejkolwiek ze stron umowy dotyczącej
    produktu finansowego oraz którego działalność polega na czymś innym, niż świadczenie
    usług wchodzących w zakres umowy, typowo wykonywanych przez strony takich umów.
    Negocjacje stanowią usługę świadczoną na rzecz strony umowy oraz są wynagradzane
    przez nią, polegającą na jednoznacznie określonym akcie mediacji. Mogą one polegać m.
    in. na wskazywaniu odpowiednich możliwości zawarcia takiej umowy, nawiązywaniu
    kontaktu z drugą stroną lub negocjowaniu, w imieniu i na rzecz klienta, warunków
    płatności, jakich ma dokonać jedna ze stron. Celem negocjacji jest zatem wykonanie
    wszystkich czynności niezbędnych w celu zawarcia przez dwie strony umowy, przy
    jednoczesnym braku jakiegokolwiek własnego zaangażowania negocjatora określonego w
    warunkach umowy.
    Zatem, zgodnie z orzecznictwem Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej, usługa
    pośrednictwa powinna stanowić:
        usługę świadczoną na rzecz strony transakcji finansowej, za którą strona ta wypłaca
        wynagrodzenie;
        z punktu widzenia nabywcy usługi finansowej usługi świadczone przez pośrednika
        powinny stanowić element usługi finansowej;
        celem jest dążenie do zawarcia umowy (przy czym pośrednik nie ma żadnego
        interesu co do treści umowy);
        usługa pośrednictwa nie może mieć charakteru wyłącznie wykonywania czynności
        faktycznych związanych z umową (nie może to być np. wyłącznie udostępnianie
        informacji stronom transakcji finansowej).

    W konsekwencji, żeby uznać daną działalność za pośrednictwo konieczne jest, aby
    pośrednik wykonał przynajmniej niektóre z czynności:
        wskazywanie stronie danej umowy okazji do zawarcia umowy;
        uczynienie wszystkiego, co niezbędne, aby dwie strony zawarły umowę;
        prowadzenie negocjacji polegających na jednoznacznie określonym akcie mediacji;
        nawiązywanie kontaktu z drugą stroną lub negocjowanie w imieniu i na rzecz
        klienta warunków płatności, jakich ma dokonać jedna ze stron.
    Nie oznacza to, że pośrednik nie może wykonywać dodatkowych czynności, jednakże aby
    czynności te można było zaliczyć do czynności pośredniczących konieczne jest, aby
    wywoływały skutek lub miały na celu wywołanie skutku dla wszystkich stron transakcji,
    innymi słowy konieczne jest, aby skutek tych czynności znalazł odzwierciedlenie w
    zawartej umowie pomiędzy stronami.
    Z opisu sprawy wynika, że są Państwo czynnym podatnikiem podatku VAT,
    zarejestrowanym jako podatnik VAT UE. W ramach prowadzonej działalności gospodarczej
    świadczą Państwo usługi finansowe polegające w szczególności na: udzielaniu kredytów
    na zakup samochodów, jak również finansowaniu Dealerów samochodowych.
    W celu dotarcia ze swoją ofertą do szerokiego grona odbiorców, zamierzają Państwo
    podjąć współpracę ze spółką handlową prawa niemieckiego B. Spółka ta nie posiada
    siedziby ani stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej w Polsce. W ramach
    tej współpracy są Państwo zainteresowani świadczeniem usług udzielania pieniężnych
    lokat depozytowych za pośrednictwem tej firmy.
    B. pełni funkcję operatora strony internetowej (...). Platforma umożliwia bankom
    przyjmującym depozyty pozyskiwanie finansowania depozytowego bezpośrednio od
    klientów indywidualnych za pośrednictwem publicznych domen internetowych,
    zarządzanych przez B.
    Zamierzają Państwo nawiązać współpracę na podstawie umowy, na mocy której wskazana
    firma będzie działała jako pośrednik między Państwem a Klientami Platformy. Celem tej
    współpracy jest prezentacja Państwa oferty oraz zawieranie za pośrednictwem Platformy
    umów pomiędzy Państwem a Klientami. W ramach tej Umowy B. świadczyć będzie swoje
    usługi w zamian za wypłacane przez Państwa Wynagrodzenie.
    Platforma zapewnia potencjalnym klientom odpowiedni interfejs, który umożliwi
    zawieranie umów z Państwem w zakresie Ofert Depozytowych. B. będzie zamieszczać na
    Platformie wyłącznie Oferty Depozytowe zgodne z wytycznymi dostarczanymi przez
    Państwa. Państwo zachowują przy tym prawo do usunięcia Oferty Depozytowej
    prezentowanej na Platformie w dowolnym momencie, poprzez przekazanie B.
    odpowiedniego powiadomienia.
    W celu realizacji lokaty depozytowej Klient Platformy musi nawiązać relację z bankiem
    usługowym współpracującym z B. Bank Usługowy będzie odpowiedzialny za:
        prowadzenie konta dla każdego Klienta Platformy, co umożliwi realizację i
        rozliczenie Depozytów z Państwem, na podstawie odrębnej umowy zawartej
        między każdym Klientem Platformy a Bankiem Usługowym;
        wykonywanie obowiązków w zakresie należytej staranności zgodnie z przepisami
        dotyczącymi przeciwdziałania praniu pieniędzy.
    Na mocy Umowy, B. zobowiązuje się wobec Państwa do:

    a) wyświetlania na Platformie wyłącznie takich Ofert Depozytowych, które zostały
      wyraźnie uzgodnione na piśmie z Państwem;
    b) niezmieniania Oferty Depozytowej ani jej warunków oraz prezentowania jej Klientom
      Platformy zgodnie z Państwa instrukcjami;
    c) przedstawienia Klientom Platformy wszystkich wymaganych prawem dokumentów
      niezbędnych do prezentowania Ofert Depozytowych, zanim Klient Platformy złoży
      oświadczenie o zamiarze zawarcia z Państwem umowy depozytowej;
    d) umożliwienia Klientom Platformy, w zakresie technicznie i prawnie możliwym,
      składania dodatkowych oświadczeń uznanych przez Państwa za niezbędne, które
      jednak nie zostały przekazane przez Klienta Platformy do Banku Usługowego;
    e) zapewnienia, że Klient Platformy ma świadomość, że Państwo są stroną umowy
      depozytowej, zgodnie z obowiązującymi lokalnymi przepisami prawa.
    W celu zawarcia umowy pomiędzy Klientem Platformy a Państwem konieczne będą
    następujące kroki:
    I. Klient Platformy loguje się do swojej bankowości internetowej na Platformie, używając
        danych uwierzytelniających.
    II. Za pośrednictwem bankowości internetowej Klient Platformy może wydać instrukcję B.
        dotyczącą przekazania wniosku o otwarcie Depozytu, w tym u Państwa, i realizacji
        odpowiedniego żądania (tj. złożenia wniosku o zawarcie Umowy Depozytowej z
        Państwem oraz przelania wymaganych środków z Banku Usługowego do Państwa).
    III. Klient Platformy składa zlecenie poprzez prosty e-podpis oraz wpisanie jednorazowego
        kodu dostarczonego przez B. np. za pośrednictwem zewnętrznego dostawcy, co
        potwierdza akceptację:
        a. dokumentacji przedumownej,
        b. dokumentów umownych (w tym Ogólnych Warunków Umowy) oraz
        c. szczegółowych warunków ekonomicznych wybranej Oferty Depozytowej.
    IV. Klient Platformy otrzymuje wiadomość e-mail potwierdzającą złożenie zlecenia, a na
        Platformie ma dostęp do kopii swojej Umowy Depozytowej.
    B. będzie odpowiedzialny za zarządzanie relacjami z Klientami Platformy, którzy nabyli
    usługę Depozytu u Państwa, w zakresie podstawowej obsługi klienta. W ramach tej funkcji
    B. będzie prowadzić zarówno telefoniczną, jak i pisemną komunikację z Klientami
    Platformy. Komunikacja ta obejmie odpowiadanie na pytania klientów zarówno przed, jak
    i w trakcie procesu lokowania depozytu, a także w okresie trwania lokaty. Wszystkie
    pytania i komunikaty dotyczące Ofert Depozytowych będą kierowane do obsługi klienta B.
    Dodatkowo B. będzie odpowiedzialny za dostarczanie komunikatów od Państwa do
    Klientów Platformy, które mogą być wymagane w określonych sytuacjach. Do takich
    komunikatów należą powiadomienia o zmianach lub zdarzeniach dotyczących Państwa,
    które zgodnie z przepisami prawa wymagają poinformowania Klientów Platformy,
    informacje o naruszeniach danych osobowych oraz komunikaty wynikające z instrukcji
    wydanych przez właściwe organy.
    Ponadto B. będzie zobowiązany do wykonywania określonych czynności wynikających z
    obowiązujących przepisów prawa i regulacji, w tym wymogów zawartych w Wytycznych
    Europejskiego Urzędu Nadzoru Bankowego dotyczących outsourcingu oraz w ustawie z
    dnia 29 sierpnia 1997 r. - Prawo bankowe.
    W celu realizacji Umowy, B. będzie wykonywał szereg czynności wspierających Państwa w
    oferowaniu Ofert Depozytowych z wykorzystaniem Platformy. Głównym zadaniem B.
    będzie prezentacja Ofert Depozytowych zgodnie z wytycznymi przekazywanymi przez
    Państwa. Oferty te, zawierające szczegółowe parametry takie jak kapitalizacja odsetek,

    oprocentowanie, waluta, okres depozytu czy prawo do wcześniejszego rozwiązania, będą
    publikowane wyłącznie w formie zatwierdzonej przez Państwa, bez możliwości ich
    modyfikacji przez B.
    B. ułatwi również proces zawierania umów depozytowych pomiędzy Klientami Platformy a
    Państwem. W ramach tych działań zapewni Klientom Platformy dostęp do wymaganej
    dokumentacji prawnej, umożliwi składanie oświadczeń, technicznie wesprze autoryzację
    zleceń, w tym przy wykorzystaniu e-podpisu i jednorazowych kodów oraz zapewni obsługę
    klienta w podstawowym zakresie. Dodatkowo B. zapewni, że Klienci Platformy zostaną
    poinformowani, iż stroną umowy depozytowej są Państwo, a także otrzymają oni
    potwierdzenia oraz dokumentację dotyczącą zawartych umów
    Zgodnie z Umową B. należy się wynagrodzenie w postaci prowizji brokerskiej od każdego
    Depozytu zleconego Państwu za pośrednictwem Platformy. Prowizja obliczana będzie dla
    każdego Depozytu jako iloczyn zdeponowanej kwoty, określonego procentu, okresu
    trwania lokaty w miesiącach, dzielony przez 12. Ponadto w przypadku gdyby suma
    Prowizji z tytułu zawartej Umowy nie przekraczała ustalonej kwoty, Państwo zobowiązują
    się pokryć różnicę pomiędzy sumą Prowizji a tą kwotą.
    Państwa wątpliwości dotyczą prawidłowej kwalifikacji nabywanej usługi, w szczególności
    czy nabycie tej usługi wiąże się obowiązkiem naliczenia przez Państwa podatku należnego
    z tytułu importu usługi czy też taki obowiązek nie istnieje.
    W rozpatrywanej sprawie, B. będzie występował w roli pośrednika pomiędzy Państwem a
    Klientami Platformy wyłącznie w zakresie zawierania umów pomiędzy tym Klientem a
    Państwem. Jego udział w transakcji nie będzie ograniczał się do udostępnienia Platformy
    ani też do czynności jedynie technicznych. B. będzie m.in. wyświetlał na Platformie
    uzgodnione z Państwem Oferty Depozytowe, będzie je prezentował Klientom zgodnie z
    Państwa instrukcjami, przedstawi Klientom wszystkie wymagane prawem dokumenty
    niezbędne do prezentowania Ofert Depozytowych (zanim Klient złoży oświadczenie o
    zamiarze zawarcia umowy z Państwem) czy umożliwi Klientom Platformy składanie
    dodatkowych oświadczeń uznanych przez Państwa za niezbędne. W celu realizacji Umowy,
    B. będzie wykonywał szereg czynności wspierających Państwa w oferowaniu Ofert
    Depozytowych z wykorzystaniem Platformy. Głównym zadaniem B. będzie prezentacja
    Ofert Depozytowych zgodnie z wytycznymi przekazywanymi przez Państwa. Oferty te,
    zawierające szczegółowe parametry takie jak kapitalizacja odsetek, oprocentowanie,
    waluta, okres depozytu czy prawo do wcześniejszego rozwiązania, będą publikowane
    wyłącznie w formie zatwierdzonej przez Państwa, bez możliwości ich modyfikacji przez B.
    B. ułatwi również proces zawierania umów depozytowych pomiędzy Klientami Platformy a
    Państwem. W ramach tych działań zapewni Klientom Platformy dostęp do wymaganej
    dokumentacji prawnej, umożliwi składanie oświadczeń, technicznie wesprze autoryzację
    zleceń, w tym przy wykorzystaniu e-podpisu i jednorazowych kodów oraz zapewni obsługę
    klienta w podstawowym zakresie. Dodatkowo B. zapewni, że Klienci Platformy zostaną
    poinformowani, iż stroną umowy depozytowej są Państwo, a także otrzymają oni
    potwierdzenia oraz dokumentację dotyczącą zawartych umów. B. będzie prowadzić
    zarówno telefoniczną, jak i pisemną komunikację z Klientami Platformy. Komunikacja ta
    obejmie odpowiadanie na pytania klientów zarówno przed, jak i w trakcie procesu
    lokowania depozytu. Wszystkie pytania i komunikaty dotyczące Ofert Depozytowych będą
    kierowane do obsługi klienta B. Zgodnie z Umową B. należy się wynagrodzenie w postaci
    prowizji brokerskiej od każdego Depozytu zleconego Państwu za pośrednictwem
    Platformy. Prowizja obliczana będzie dla każdego Depozytu jako iloczyn zdeponowanej
    kwoty, określonego procentu, okresu trwania lokaty w miesiącach, dzielony przez 12. W
    przypadku gdyby suma Prowizji z tytułu zawartej Umowy nie przekraczała ustalonej kwoty,
    zobowiązują się Państwo pokryć różnicę pomiędzy sumą Prowizji a tą kwotą.
    Analiza przedstawionych okoliczności sprawy w kontekście powołanych przepisów prawa
    oraz orzecznictwa TSUE prowadzi do wniosku, że powyższe usługi świadczone przez B. na
    Państwa rzecz stanowią czynności zmierzające do zawarcia umowy depozytu pomiędzy

    Klientem Platformy a Państwem. Tym samym wskazane wyżej czynności wykonywane
    przez B. na Państwa rzecz należy uznać za usługi pośrednictwa w zakresie depozytów
    środków pieniężnych, o których mowa w art. 43 ust. 1 pkt 40 ustawy, podlegające
    zwolnieniu od podatku.
    W opisanej sprawie podmiot, który będzie świadczył usługi pośrednictwa finansowego na
    Państwa rzecz ma siedzibę w Niemczech, i nie posiada w Polsce siedziby ani stałego
    miejsca prowadzenia działalności gospodarczej. W takim przypadku znajdą zastosowanie
    wcześniej wskazane przepisy dotyczące importu usług, a także przepisy szczególne
    dotyczące podmiotu zobowiązanego do wykazania i opodatkowania tych usług w kraju, w
    którym siedzibę ma nabywca tych usług.
    Nabyte przez Państwa usługi, wymienione wyżej, w zakresie pośrednictwa w zawieraniu
    umów o depozyty środków pieniężnych, stanowić będą więc import usług zdefiniowany w
    art. 2 pkt 9 ustawy o VAT, i objęte będą zwolnieniem od podatku od towarów i usług
    wynikającym z art. 43 ust. 1 pkt 40 ustawy o VAT. Państwo nie będą mieli zatem
    obowiązku naliczenia podatku należnego z tytułu nabycia takich usług.
    Państwa stanowisko w zakresie zwolnienia od podatku nabywanych od B. usług
    polegających na doprowadzeniu do zawarcia umów depozytów pomiędzy Państwem a
    Klientami Platformy jest prawidłowe.
    Z kolei wykonywane przez B. czynności takie jak:
        podstawowa obsługa klienta, w ramach której B. będzie prowadzić telefoniczną i
        pisemną komunikację z Klientami Platformy, przy czym komunikacja ta obejmie
        odpowiadanie na pytania Klientów w okresie trwania lokaty;
        dostarczanie komunikatów od Państwa do Klientów Platformy, takich jak
        powiadomienia o zmianach lub zdarzeniach dotyczących Państwa, które zgodnie z
        przepisami prawa wymagają poinformowania Klientów Platformy, informacje o
        naruszeniach danych osobowych oraz komunikaty wynikające z instrukcji
        wydanych przez właściwe organy,
    – stanowią przejaw uczestnictwa B. w wykonaniu zawartych już umów depozytów
    środków pieniężnych. Czynności te nie zmierzają do kontaktowania Klientów z Państwem
    w celu zawarcia umowy depozytu, w związku z czym nie stanowią one usług pośrednictwa
    w zakresie depozytów środków pieniężnych, a zatem nie mogą korzystać ze zwolnienia od
    podatku na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 40 ustawy.
    Wskazać należy, że czynności, które wykonywane będą w ramach tzw. opieki
    posprzedażowej nad klientem i w praktyce będą wykonywane już po zawarciu danej
    umowy depozytu, nie mogą korzystać ze zwolnienia od podatku, na podstawie art. 43 ust.
    1 pkt 40 ustawy. Czynności te nie polegają bowiem na podejmowaniu działań, które
    umożliwiły zawarcie umowy depozytu, skoro wiążą się z obsługą zawartych już umów
    depozytów środków pieniężnych. W rezultacie czynności te stanowią przejaw uczestnictwa
    B. w wykonaniu zawartych wcześniej umów pomiędzy Klientem Portalu a Państwem, a nie
    pośrednictwo w zawieraniu umów depozytów.
    Zatem, nabyte przez Państwa usługi, wymienione wyżej, w zakresie wykonania umów
    depozytów środków pieniężnych, stanowić będą import usług zdefiniowany w art. 2 pkt 9
    ustawy o VAT, jednak nie będą objęte zwolnieniem od podatku od towarów i usług
    wynikającym z art. 43 ust. 1 pkt 40 ustawy o VAT, lecz powinny być opodatkowane
    właściwą stawką VAT. Państwo będą mieli zatem obowiązek naliczenia podatku należnego
    z tytułu nabycia takich usług.

    Państwa stanowisko w zakresie zwolnienia od podatku wykonywanych przez B. czynności
    stanowiących w istocie przejaw uczestnictwa B. w wykonaniu zawartych już umów
    depozytów środków pieniężnych jest nieprawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, które Państwo przedstawili i stanu prawnego,
    który obowiązuje w dniu wydania interpretacji.
    Zaznacza się, że zgodnie z art. 14b § 3 ustawy Ordynacja podatkowa, składający wniosek o
    wydanie interpretacji indywidualnej obowiązany jest do wyczerpującego przedstawienia
    zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego. Organ jest ściśle związany
    przedstawionym we wniosku stanem faktycznym (opisem zdarzenia przyszłego).
    Zainteresowany ponosi ryzyko związane z ewentualnym błędnym lub nieprecyzyjnym
    przedstawieniem we wniosku opisu stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego).
    Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy
    rzeczywisty stan faktyczny sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie
    z opisem stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego podanym przez Państwa w złożonym
    wniosku. W związku z powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu
    przedstawionego we wniosku opisu sprawy, udzielona odpowiedź traci swą aktualność.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
        Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb
        ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz.
        111 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa
        sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia
        przyszłego i zastosują się Państwo do interpretacji.
        Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
        z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
        Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego
    Sądu Administracyjnego w (...). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje
    ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
    (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):

        w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
        Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
        w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na
        adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS
        /SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.