Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0111-KDIB1-2.4010.629.2024.1.MK
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-01-27
Teza: Ustalenie, czy Spółka ma prawo zastosować zasadę look-through w odniesieniu do podmiotów będących rzeczywistymi właścicielami wypłacanych odsetek od pożyczki a w konsekwencji możliwości zastosowania właściwej umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania i nie pobrania podatku u źródła.
Słowa kluczowe: pobór-pobór podatku u źródła; podmiot-podmiot zagraniczny; pożyczka-odsetki od pożyczki; właściciel
Zagadnienia: Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-Rozdział 6. Pobór podatku-Pobór podatku przez płatnika (podatek u źródła)
Przepisy: [CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-Rozdział 5-art. 21-ust. 1-pkt 1; [CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-Rozdział 5-art. 21-ust. 1-pkt 2; [CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-Rozdział 6-art. 26-ust. 1

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

31 października 2024 r. wpłynął Państwa wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej,
    który dotyczy podatku dochodowego od osób prawnych w zakresie ustalenia, czy Spółka
    ma prawo zastosować zasadę look-through w odniesieniu do podmiotów będących
    rzeczywistymi właścicielami wypłaconych odsetek od pożyczki, a w konsekwencji powinna
    zastosować właściwą umowę o unikaniu podwójnego opodatkowania i nie pobrać
    podatku u źródła.
    Treść wniosku jest następująca:
    Opis stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego
    Niniejszy wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej dotyczy możliwości zastosowania
    zasady look-through (czyli oceny konsekwencji podatkowych w odniesieniu do podmiotu
    będącego rzeczywistym właścicielem, a nie podmiotu pośredniczącego) na potrzeby
    rozliczenia podatku u źródła, przez (...) (Wnioskodawca), w okolicznościach opisanych
    poniżej.
    1. Struktura właścicielska.
    Wszystkie udziały Wnioskodawcy posiada spółka prawa holenderskiego X z siedzibą w
    Holandii (X). X jest holenderskim rezydentem podatkowym.
    Jedynym udziałowcem X jest S, który działa jako powiernik dla F, transparentnego dla
    potrzeb Holenderskiego podatku dochodowego zamkniętego funduszu dla połączonych
    rachunków (F).
    Po zmianach w składzie inwestorów, od 6 marca 2023 r., inwestorami w F (Inwestorzy), są
    wyłącznie (...), amerykańska spółka posiadająca osobowość prawną, lecz transparentna
    dla potrzeb amerykańskiego podatku dochodowego. Całość dochodów uzyskiwanych
    przez FC konsolidowana jest z dochodami jej jedynego wspólnika, M (M) i
    opodatkowywana na poziomie M (czyli M płaci amerykański podatek dochodowy od
    dochodów uzyskiwanych przez FC). Y przypada (...)% udziału w zysku, Z przypada (...)%
    udziału w zysku, a M przypada (...)% udziału w zysku F.
    Jak potwierdzają posiadane przez Wnioskodawcę certyfikaty rezydencji, Y oraz M są
    rezydentami podatkowym w USA a Z jest holenderskim rezydentem podatkowym,
    podlegającym podatkowi dochodowemu od osób prawnych w Holandii, lecz z uwagi na
    bycie zwolnionym z podatku funduszem emerytalnym, jego dochód podlega zwolnienia z
    podatku.

    Z jest funduszem emerytalnym holenderskich pracowników sektora edukacji oraz
    organów publicznych, podobnie Y, którego nazwę można tłumaczyć jako „(...)”. M jest
    pośrednio spółką zależną Y.
    2. Wypłata odsetek od pożyczki (stan faktyczny i zdarzenie przyszłe).
    W przeszłości Wnioskodawca uzyskał od X finansowanie (dalej: „Pożyczka”). W związku z
    zaciągniętą Pożyczką Wnioskodawca zobowiązany jest do wypłaty do X odsetek. Niniejszy
    wniosek dotyczy odsetek od Pożyczki wypłacanych przez Wnioskodawcę do X:
    (a) od dnia 6 marca 2023 r. do dnia złożenia niniejszego wniosku, kiedy Inwestorami byli
    wyłącznie Y, Z oraz M a przysługujący im udział w zysku wynosił odpowiednio (...)%, (...)%
    oraz (...)% (stan faktyczny 2);
    (b) od dnia złożenia niniejszego wniosku, kiedy Inwestorami są wyłącznie Y, Z oraz M a
    przysługujący im udział w zysku wynosi odpowiednio (...)%, (...)% oraz (...)% (zdarzenie
    przyszłe).
    3. Rzeczywisty właściciel.
    Znajdująca się w analogicznej do Wnioskodawcy sytuacji spółka „siostra” Wnioskodawcy
    (tj. w której 100% udziałów ma X), (...) O wypłaciła w 2022 roku odsetki od finansowania
    analogicznego do Pożyczki i pobrała podatek u źródła zgodnie z art. 26 ust. 2e CITu, a dnia
    29 sierpnia 2023 r. X wystąpiła o zwrot pobranego przez O podatku u źródła. Decyzją z
    dnia 25 kwietnia 2024 r. (dalej: „Decyzja”) Naczelnik (...) (Naczelnik) odmówił zwrotu
    podatku (znak sprawy (...)), odmawiając X statusu rzeczywistego właściciela.
    Naczelnik zakwestionował substrat majątkowo-osobowy X oraz zdolność tej spółki do
    podejmowania decyzji. Ponadto, Naczelnik zakwestionował okoliczność, że to X uzyskuje
    dochód z otrzymywanych od Wnioskodawcy odsetek, stwierdzając, że zgodnie ze
    sprawozdaniem finansowym za 2022 rok, X dokonuje transferu niemal całości
    otrzymywanych od podmiotów powiązanych odsetek na rzecz F (dochód X z tytułu
    odsetek wyniósł (...) EUR, natomiast koszty odsetek od pożyczki uzyskanej przez X od F w
    tym samym okresie wyniosły (...) EUR), co, zdaniem Naczelnika, wskazuje, że X jest jedynie
    pośrednikiem pomiędzy Wnioskodawcą a beneficjentem rzeczywistym.
    W Decyzji Naczelnik stwierdził także: „Jak zostało wskazane w sprawozdaniu finansowym
    Podatnika za 2022 rok, Spółka jest własnością S, który działa jako powiernik dla F,
    zamkniętego, przejrzystego podatkowo holenderskiego funduszu i jest prawnym
    właścicielem, bezpośrednio i pośrednio, wszystkich aktywów F w imieniu uczestników.
    Ponadto, wskazuje, że F jest ekonomicznym właścicielem udziałów Spółki”.
    F jest podmiotem transparentnym podatkowo, zatem dla potrzeb holenderskiego
    podatku dochodowego, podatnikami od dochodów uzyskiwanych przez F są Inwestorzy.
    W związku z zakwestionowaniem przez Naczelnika statusu X jako rzeczywistego
    właściciela w sytuacji analogicznej do sytuacji Wnioskodawcy, konieczne staje się
    rozważenie opodatkowania odsetek od Pożyczki (w tym obowiązków Wnioskodawcy jako
    płatnika) w przypadku, gdy rzeczywistymi właścicielami są inne niż X podmioty.
    4. Inne.
    Wnioskodawca dysponuje i będzie dysponował certyfikatami rezydencji podatkowej Y, M
    oraz Z dokonując wypłat odsetek od Pożyczki.
    Pytania
    1. Jeżeli X nie jest rzeczywistym właścicielem odsetek od Pożyczki, czy Wnioskodawca ma
      prawo zastosować zasadę „look-through” i w konsekwencji określać skutki podatkowe,
      w tym swoje obowiązki płatnika, w odniesieniu do sytuacji podatkowej podmiotu lub
      podmiotów będących rzeczywistym właścicielem odsetek?

    2. W okresie od 6 marca 2023 r., jeżeli rzeczywistymi właścicielami wypłacanych przez
      Wnioskodawcę do X odsetek od Pożyczki byli i są Y, Z oraz M, czy, z zastrzeżeniem
      postanowień art. 26 ust. 2e CITu, Wnioskodawca, posiadając certyfikaty rezydencji
      podatkowej Y, Z oraz M, powinien zastosować PL/US UoUPO oraz PL/NL UoUPO i nie
      powinien pobierać podatku u źródła?
    Państwa stanowisko w sprawie
    Zdaniem Wnioskodawcy:
      1. Jeżeli X nie jest rzeczywistym właścicielem odsetek od Pożyczki, Wnioskodawca ma
        prawo zastosować zasadę „look-through” i w konsekwencji określać skutki
        podatkowe, w tym swoje obowiązki płatnika, w odniesieniu do sytuacji
        podatkowej podmiotu lub podmiotów będących rzeczywistym właścicielem
        odsetek.
      2. W okresie od 6 marca 2023 r., jeżeli rzeczywistymi właścicielami wypłacanych
        przez Wnioskodawcę do X odsetek od Pożyczki byli i są Y, Z oraz M, z
        zastrzeżeniem postanowień art. 26 ust. 2e CITu, Wnioskodawca, posiadając
        certyfikaty rezydencji podatkowej Y, Z oraz M, powinien zastosować PL/US
        UoUPO oraz PL/NL UoUPO i nie powinien pobierać podatku u źródła.
    Uzasadnienie własnego stanowiska.
    I. Uzasadnienie stanowiska Wnioskodawcy odnośnie pytania nr 1.
    Zgodnie z art. 21 ust. 1 pkt 1 CITu, podatek dochodowy z tytułu uzyskanych na
    terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przez podatników podlegających w Polsce
    ograniczonemu obowiązkowi podatkowemu (o których mowa w art. 3 ust. 2 CITu)
    przychodów z odsetek, oraz innych określonych w tym przepisie przychodów, ustala się
    w wysokości 20% przychodów.
    Zgodnie z art. 21 ust. 2 CITu, przepisy ust. 1 stosuje się z uwzględnieniem umów w
    sprawie zapobieżenia podwójnemu opodatkowaniu, których stroną jest Rzeczpospolita
    Polska.
    Zgodnie z art. 26 ust. 1 CITu, osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające
    osobowości prawnej oraz osoby fizyczne będące przedsiębiorcami, które dokonują
    wypłat należności z tytułów wymienionych w art. 21 ust. 1 oraz art. 22 ust. 1, są
    obowiązane jako płatnicy pobierać, z zastrzeżeniem ust. 2, 2b, 2d i 2e, w dniu
    dokonania wypłaty zryczałtowany podatek dochodowy od tych wypłat, z
    uwzględnieniem odliczeń przewidzianych w art. 22 ust. 1a-1e. Zastosowanie stawki
    podatku wynikającej z właściwej umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania albo
    niepobranie podatku zgodnie z taką umową jest możliwe pod warunkiem
    udokumentowania siedziby podatnika dla celów podatkowych uzyskanym od podatnika
    certyfikatem rezydencji. Przy weryfikacji warunków zastosowania stawki podatku innej
    niż określona w art. 21 ust. 1 lub art. 22 ust. 1, zwolnienia lub warunków niepobrania
    podatku, wynikających z przepisów szczególnych lub umów o unikaniu podwójnego
    opodatkowania, płatnik jest obowiązany do dochowania należytej staranności. Przy
    ocenie dochowania należytej staranności uwzględnia się charakter, skalę działalności
    prowadzonej przez płatnika oraz powiązania w rozumieniu art. 11a ust. 1 pkt 5 płatnika
    z podatnikiem.
    Pożyczkobiorca, posiadając osobowość prawną, jest płatnikiem, o którym mowa w art.
    26 ust. 1 CITu, w odniesieniu do podatku u źródła, o którym mowa w art. 21 ust. 1 pkt 1
    CITu.
    Zgodnie z art. 3 ust. 3 pkt 5 CITu, za dochody (przychody) osiągane na terytorium
    Rzeczypospolitej Polskiej przez podatników, o których mowa w ust. 2 CITu (tj. o
    ograniczonym obowiązku podatkowym, czyli nierezydentów) uważa się w szczególności

    dochody (przychody) z tytułu należności regulowanych, w tym stawianych do
    dyspozycji, wypłacanych lub potrącanych, przez osoby fizyczne, osoby prawne albo
    jednostki organizacyjne nieposiadające osobowości prawnej, mające miejsce
    zamieszkania, siedzibę lub zarząd na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, niezależnie
    od miejsca zawarcia umowy i wykonania świadczenia. Jednocześnie, zgodnie z art. 3 ust.
    5 CITu, za dochody (przychody), o których mowa w art. 3 ust. 3 pkt 5 CITu, uważa się
    przychody wymienione w art. 21 ust. 1 i art. 22 ust. 1 CITu, jeżeli nie stanowią
    dochodów (przychodów), o których mowa w art. ust. 3 pkt 1-4 CITu.
    Z powyższego wynika, że odsetki wypłacane przez Wnioskodawcę na rzecz podmiotów
    zagranicznych (podmiotów o ograniczonym obowiązku podatkowym w Polsce), w tym
    do X, należy uznać za odsetki wypłacane z terytorium Polski (uzyskiwane na terytorium
    Polski).
    Jak wynika z opisu zdarzenia przyszłego, Wnioskodawca dokonał oraz będzie dokonywał
    wypłaty odsetek od Pożyczki do X, rezydenta podatkowego w Holandii. Jednocześnie,
    jak wynika ze stanu faktycznego/opisu zdarzenia przyszłego, na potrzeby interpretacji
    należy przyjąć, że X nie jest rzeczywistym właścicielem otrzymywanych od
    Wnioskodawcy odsetek.
    Brak statusu rzeczywistego właściciela sprawia, że X nie należy traktować jako
    podatnika w stosunku do otrzymywanych od Wnioskodawcy odsetek. Potwierdzają to
    m.in.:
    (a) Wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego, w tym m.in. wyrok NSA z 10 listopada
    2015 r. (II FSK 2225/13), w którym NSA zakwestionował status odbiorcy płatności
    odsetek jako podatnika: „(...) punktem wyjścia przy opodatkowywaniu przychodów
    uzyskanych na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przez podatników, o których
    mowa w art. 3 ust. 2 jest ustalenie osoby podatnika, a więc ustalenie wobec kogo
    powstał obowiązek podatkowy, a dopiero następnie zgodnie z jego rezydencji,
    zastosowanie właściwej umowy międzynarodowej w sprawie zapobiegania
    podwójnemu opodatkowaniu (...)”. W tamtym stanie faktycznym NSA wskazał, że to
    nie bank otrzymujący odsetki od polskiego płatnika jest podatnikiem lecz pozostali
    uczestnicy struktury cash-poolingowej, którzy faktycznie uzyskują przychody z tych
    odsetek: „(...) to poszczególne podmioty uczestniczące w opisanym we wniosku
    systemie, mające siedzibę za granicą, uzyskują przychód podatkowy na terytorium
    Rzeczypospolitej Polskiej w postaci otrzymanych od Spółki odsetek (...)”. Powyższa
    teza była powielana w kolejnych wyrokach NSA, m.in. w wyrokach z 18 marca 2016 r.
    (II FSK 82/14) oraz 30 listopada 2016 r. (II FSK 3107/14).
    (b) Projekt objaśnień podatkowych z dnia 19 czerwca 2019 r. Zasady poboru podatku u
    źródła (Objaśnienia 2019), potwierdzający, że za podatnika nie należy uznawać
    bezpośredniego odbiorcy płatności, który nie jest jej rzeczywistym właścicielem, lecz
    podmioty, które faktycznie przychody te uzyskują. Objaśnienia 2019 przywołują
    wyroki wskazane w pkt a, powyżej a także wskazują (str. 17): „Podmiot
    pośredniczący, którego jedyną funkcją w odniesieniu do płatności lub jej części jest
    jej przekazanie dalej, nie spełni więc tego kryterium z uwagi na brak powstania po
    jego stronie przychodu (trwałego i definitywnego przysporzenia majątkowego). W
    konsekwencji nie będzie on uprawniony do korzystania z korzyści na gruncie UPO
    łączącej Polskę z państwem siedziby takiego podmiotu”. I dalej (ta sama strona) „(...)
    warunkiem dla zastosowania danej UPO, nawet gdy ta UPO nie zawiera klauzuli
    beneficial owner, jest ustalenie osoby podatnika, a więc ustalenie wobec kogo
    powstał obowiązek podatkowy, a dopiero potem w kontekście ustaleń dotyczących
    jego rezydencji, zastosowanie właściwej umowy międzynarodowej w sprawie
    zapobiegania podwójnemu opodatkowaniu (...)”.
    (c) Ukształtowana praktyka (potwierdzona interpretacjami indywidualnymi i
    orzeczeniami sądów administracyjnych), zgodnie z którą podmiot otrzymujący dane

    przysporzenie (dowolne przysporzenie, nie tylko odsetki) nie jest podatnikiem w
    stosunku do tego przysporzenia, jeżeli przysporzenie to nie jest dla niego
    definitywne (w tym, jeżeli jest zobowiązany przekazać otrzymane środki komu
    innemu). Wymóg definitywności przysporzenia podkreśla szereg komentarzy do art.
    12 ustawy o CIT. Przykładowo:
      - „Przychodem podatkowym są wyłącznie takie wartości, które definitywnie
        powiększają aktywa osoby prawnej” (Małecki Paweł, Mazurkiewicz Małgorzata,
        CIT. Komentarz. Podatki i rachunkowość, wyd. XV; Opublikowano: WKP 2024);
      - „Mając na uwadze powyższe przykładowe orzecznictwo, można podjąć próbę
        zdefiniowania pojęcia „przychód” na potrzeby podatku dochodowego od osób
        prawnych jako otrzymane przez podatnika, a niekiedy tylko mu należne,
        świadczenie (przysporzenie) o charakterze definitywnym, a więc takie, które
        trwale zwiększa aktywa podatnika. (...) Wymóg definitywności oznacza, że poza
        kategorią przychodu w rozumieniu przepisów podatkowych znajdują się
        wszelkiego rodzaju przysporzenia o charakterze tymczasowym, zwrotnym,
        nietrwałym” (Pogoński Mariusz, Ustawa o podatku dochodowym od osób
        prawnych. Komentarz; Opublikowano: LexisNexis 2014);
      - „Reasumując, przychód jest to taka zmiana stanu majątkowego, u której podstaw
        leży zamiar uzyskania przysporzenia i zmiana ta powinna cechować się
        definitywnością, być określona co do kwoty (bądź w inny wiarygodny sposób
        wyceniona), a uzyskujący przychód powinien w rezultacie mieć możliwość
        rozporządzania nim jak właściciel.” Dźwigała Gerard i in., Ustawa o podatku
        dochodowym od osób prawnych. Komentarz, wyd. II; Opublikowano:
        LexisNexis 2009).
    Logiczną konsekwencją nietraktowania odbiorcy płatności jako podatnika jest to, że tym
    podatnikiem jest ktoś inny. Będzie to podmiot, który faktycznie uzyskuje przysporzenie
    z tytułu danej płatności, a więc jej rzeczywisty właściciel. Jest to zgodne z przywołanymi
    powyżej orzeczeniami NSA oraz treścią Objaśnień 2019. Jest to nic innego, jak
    zastosowanie zasady „look-through”, zgodnie z którą konsekwencje podatkowe danej
    płatności należy określać w odniesieniu do jej rzeczywistego właściciela.
    Możliwość zastosowania koncepcji „look-through” bezpośrednio potwierdzają
    Objaśnienia 2019 (str. 15) „zasadne jest uznać, że podmioty pośredniczące, a więc te,
    które co do zasady nie spełniają definicji rzeczywistego właściciela, nie powinny
    korzystać z uprawnień przyznawanych przez poszczególne UPO. Niemniej jednak z
    przewidzianych w UPO i prawie Unii Europejskiej (tzn. Dyrektywy PS i IR) mogą
    korzystać inwestorzy (udziałowcy) z kraju objętego tymi postanowieniami, jeżeli są oni
    podatnikami w stosunku do otrzymanej należności i spełniają inne warunki
    przewidziane dla tych uprawnień (np. w określonych sytuacjach posiadają status
    rzeczywistego właściciela). Rozwiązanie to odpowiada koncepcji znanej pod nazwą „look
    through approach”. I dalej (str. 22) „Przy ocenie, czy dany podmiot jest
    przedstawicielem, powiernikiem lub innym podmiotem zobowiązanym prawnie lub
    faktycznie do przekazania całości lub części należności innemu podmiotowi należy brać
    pod uwagę faktyczny przebieg i okoliczności zawarcia oraz realizacji transakcji, a tym
    samym należy zbadać kto rzeczywiście posiada uprawnienie do uzyskania należności i
    czy jej odbiorca nie jest zobowiązany do przekazania tej należności kolejnemu
    podmiotowi. Jeżeli zachodzi taka sytuacja, tzn. że rzeczywistym właścicielem należności
    jest ten inny podmiot (co należy wykazać lub zbadać) wówczas do opodatkowania
    podatkiem u źródła będą miały zastosowanie przepisy UPO lub przepisy krajowe
    wdrażające dyrektywy unijne właściwe dla państwa rezydencji tego podmiotu (ang. look
    through approach)”.
    Prawidłowość stosowania koncepcji „look-through” potwierdza szereg interpretacji
    indywidualnych, w tym interpretacja:
      - z dnia 11 sierpnia 2023 r. (0114-KDIP2-1.4010.313.2023.2.PP),
      - z dnia 17 września 2021 r. (0113-KDIPT2-3.4011.551.2021.2.IR),

      - z dnia 16 października 2019 r. (0114-KDIP2-1.4010.354.2019.1.JC) oraz
      - z dnia 21 września 2019 r. (0114-KDIP2-1.4010.241.2019.2.AJ).
    Projekt objaśnień podatkowych z 25 września 2023 r. dotyczących poboru podatku u
    źródła (Objaśnienia 2023) zawiera jedynie krótki, uzupełniający w stosunku do
    Objaśnień 2019 komentarz, nie negując powyższej tezy. Wskazuje on jedynie, powołując
    się na tzw. sprawy duńskie, że organy podatkowe nie mają obowiązku ustalania kto jest
    rzeczywistym właścicielem danej należności.
    Wnioskodawcy znane są interpretacje indywidualne wydawane od kwietnia b.r.,
    wydawane w innych stanach faktycznych i negujące stosowanie koncepcji „look-
    through” w oparciu o Objaśnienia 2023, lecz zdaniem Wnioskodawcy rozumowanie
    przedstawione w tych interpretacjach jest błędne. Trzeba bowiem zauważyć, że
    Objaśnienia 2023 w sposób specyficzny definiują koncepcję „look-through”, jako
    obowiązek organów podatkowych do poszukiwania osoby rzeczywistego właściciela
    (zgodnie z Objaśnieniami 2023 „(...) stosowanie koncepcji look-through approach (czyli
    ustalania przez organ podatkowy, kto jest rzeczywistym właścicielem należności w
    sytuacji, gdy podmiot uzyskujący taką należność nie jest jej rzeczywistym właścicielem)”.
    I odnosząc się do tak specyficznie rozumianego terminu Objaśnienia 2023 r.
    wprowadzają szereg ograniczeń. Tymczasem powszechnie przyjmuje się (i tak przyjęto
    na potrzeby niniejszego wniosku), że koncepcja „look-through” to koncepcja
    wywodzenia konsekwencji podatkowych w odniesieniu do rzeczywistego właściciela
    (zamiast w stosunku do pozbawionego tego przymiotu odbiorcy płatności), a nie
    nakładanie na organy podatkowe obowiązku poszukiwania podmiotu będącego
    rzeczywistym właścicielem. Brak obowiązku organów podatkowych do poszukiwania
    rzeczywistego właściciela np. przy prowadzeniu postępowań wymiarowych nie budzi
    wątpliwości, podobnie jak nie powinno budzić takiej wątpliwości zastosowanie
    koncepcji „look-through” (rozumianej w sposób powszechny), gdy osoba rzeczywistego
    właściciela jest ustalona.
    Także sądy administracyjne, w tym Naczelny Sąd Administracyjny potwierdzają
    stosowanie koncepcji „look-through”. W Wyroku NSA z 11 marca 2015 r. (II FSK 215/13)
    Sąd stwierdził, że: „(...) w sytuacji, gdy płatność dokonywana jest na rzecz pośrednika
    będącego rezydentem określonego państwa, który następnie przekazuje tę płatność
    ostatecznemu odbiorcy, państwo w którym powstaje dana płatność nie jest
    zobowiązane do zastosowania wobec tego pośrednika postanowień umowy o unikaniu
    podwójnego opodatkowania (wyrok NSA z dnia 13 grudnia 2013 r., sygn. akt II FSK 2873
    /11). Nie oznacza to natomiast braku możliwości zastosowania postanowień umowy
    wobec ostatecznego odbiorcy odsetek, który jako faktyczny odbiorca jest „osobą
    uprawnioną do odsetek”. Cechą „osoby uprawnionej do odsetek” (beneficial owner of
    the interest) jest ostateczne czerpanie korzyści z prawa do odsetek. Nie chodzi więc o
    to, aby „odbiorca odsetek” był odbiorcą bezpośrednim, ale o to, by jako odbiorca
    faktyczny (a nie pośrednik) był osobą uprawnioną” do odsetek. Dotyczy to zarówno
    możliwości zastosowania obniżonej stawki podatku w państwie źródła odsetek (art. 11
    ust. 2 Umowy polsko- niemieckiej w sprawie unikania podwójnego opodatkowani)
    (analogicznie przepis art. 11 ust. 2 UPO PL-Lux -przyp. Wnioskodawca), jak też
    możliwości opodatkowania określonego rodzaju odsetek wyłącznie w państwie, w
    którym beneficjent ma miejsce zamieszkania lub siedzibę (art. 11 ust. 3 Umowy polsko-
    niemieckiej w sprawie unikania podwójnego opodatkowania)”.
    Z powyższego wynika, że konsekwencje podatkowe wypłaty przez Wnioskodawcę
    odsetek, w tym z perspektywy spoczywających na Wnioskodawcy obowiązków płatnika,
    należy oceniać w odniesieniu do podmiotów mających status rzeczywistego właściciela
    tych odsetek, a nie w odniesieniu do pozbawionego tego przymiotu bezpośredniego
    odbiorcy.
    Reasumując, jeżeli X nie jest rzeczywistym właścicielem odsetek od Pożyczki,
    Wnioskodawca ma prawo zastosować zasadę „look-through” i w konsekwencji określać

    skutki podatkowe, w tym swoje obowiązki płatnika, w odniesieniu do sytuacji
    podatkowej podmiotu lub podmiotów będących rzeczywistym właścicielem odsetek.
    II. Uzasadnienie stanowiska Wnioskodawcy odnośnie pytania nr 2.
    Jak wskazano w uzasadnieniu do stanowiska w zakresie pytania nr 1 (pkt 6.1 niniejszego
    Wniosku), powyżej, na Wnioskodawcy ciążą obowiązki płatnika w zakresie podatku u
    źródła od odsetek wypłacanych do X, a jednocześnie, Wnioskodawca powinien określać
    skutki podatkowe w odniesieniu do rzeczywistych właścicieli tych płatności.
    Pytanie dotyczy sytuacji, w której rzeczywistymi właścicielami wypłacanych przez
    Wnioskodawcę do X odsetek od Pożyczki są Y, Z oraz M. Y oraz M są rezydentami
    podatkowymi USA, a Z rezydentem podatkowym Holandii.
    Jak wyjaśniono już powyżej w pkt 6.1 niemniejszego wniosku, na Wnioskodawcy,
    zgodnie z art. 26 ust. 1 CITu, ciąży obowiązek poboru podatku u źródła, o którym mowa
    w art. 21 ust. 1 CITu (tutaj: podatek u źródła od odsetek). Jednocześnie, zgodnie z art. 21
    ust. 2 CITu, przepisy art. 21 ust. 1 CITu stosuje się z uwzględnieniem umów w sprawie
    zapobieżenia podwójnemu opodatkowaniu, których stroną jest Rzeczpospolita Polska.
    Zgodnie z art. 12 ust. 1 PL/US UoUPO, odsetki powstające w Umawiającym się Państwie
    (w tym przypadku w Polsce) płatne osobie mającej miejsce zamieszkania lub siedzibę na
    terytorium drugiego Umawiającego się Państwa (w tym przypadku w USA) będą
    zwolnione od opodatkowania w pierwszym z Umawiających się Państw (czyli w Polsce).
    Jak wynika z opisu stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego, Y oraz M są rezydentami
    podatkowymi USA. W konsekwencji, w miejsce wymaganej przepisami krajowymi (art.
    21 ust. 1 pkt 1 CITu) stawki 20%, zgodnie z art. 12 ust. 1 PL/US UoUPO w zw. z art. 21
    ust. 2 CITu, zastosowanie powinno mieć zwolnienie z opodatkowania wynikające z PL
    /US UoUPO. Zgodnie z opisem stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego, Wnioskodawca
    dysponuje i będzie dysponował certyfikatem rezydencji podatkowej Y oraz M, czyli
    będzie spełniał określony w art. 26 ust. 1 CITu warunek formalny do zastosowania
    zwolnienia z podatku wynikającego z PL/US UoUPO.
    Analogicznie, zgodnie art. 11 ust. 1 PL/NL UoUPO, odsetki, które powstają w
    Umawiającym się Państwie (w tym przypadku w Polsce) i są wypłacane osobie mającej
    miejsce zamieszkania lub siedzibę w drugim Umawiającym się Państwie (w tym
    przypadku w Holandii), mogą być opodatkowane w tym drugim Państwie. Zgodnie z art.
    11 ust. 2 UoUPO, odsetki mogą być także opodatkowane w tym Umawiającym się
    Państwie, w którym powstają (czyli w Polsce), i zgodnie z prawem tego Państwa, ale
    jeżeli osoba uprawniona do odsetek ma miejsce zamieszkania lub siedzibę w drugim
    Umawiającym się Państwie, to podatek w ten sposób ustalony nie może przekroczyć 5
    procent kwoty brutto tych odsetek. Z kolei zgodnie z art. 11 ust. 3 lit. f UoUPO, bez
    względu na postanowienia ustępu 2, odsetki, o których mowa w ustępie 1, podlegają
    opodatkowaniu tylko w Umawiającym się Państwie, w którym odbiorca tych odsetek ma
    miejsce zamieszkania lub siedzibę, jeżeli odbiorca ten jest osobą uprawnioną do
    odsetek i jeżeli takie odsetki są wypłacane uznawanemu funduszowi emerytalnemu
    drugiego Umawiającego się Państwa, który jest co do zasady zwolniony z podatku w
    tym drugim Umawiającym się Państwie.
    Jak wynika z opisu stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego, Z jest rezydentem
    podatkowym Holandii oraz holenderskim funduszem emerytalnym, podlegającym
    zwolnieniu z podatku dochodowego w Holandii (co potwierdza odpowiedni certyfikat
    rezydencji podatkowej). W konsekwencji, w miejsce wymaganej przepisami krajowymi
    (art. 21 ust. 1 pkt 1 CITu) stawki 20%, zastosowanie powinno mieć zwolnienie z
    opodatkowania wynikające z art. 11 ust. 3 lit. f PL/NL UoUPO, stosowanego w związku z
    art. 22 ust. 2 CITu.

    Wnioskodawca dysponuje i będzie dysponował certyfikatem rezydencji podatkowej Z,
    czyli będzie spełniał określony w art. 26 ust. 1 CITu warunek formalny do zastosowania
    zwolnienia z podatku wynikającego z PL/NL UoUPO.
    Należy wspomnieć, że zgodnie z art. 26 ust. 2e CITu, jeżeli łączna kwota należności
    wypłacanych z tytułów wymienionych w art. 21 ust. 1 pkt 1 oraz art. 22 ust. 1 na rzecz
    podmiotu powiązanego, przekroczyła w roku podatkowym obowiązującym u
    wypłacającego te należności łącznie kwotę 2.000.000 zł na rzecz tego samego
    podatnika, osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz
    osoby fizyczne będące przedsiębiorcami są obowiązane jako płatnicy pobrać, z
    zastrzeżeniem ust. 2g, w dniu dokonania wypłaty zryczałtowany podatek dochodowy od
    tych wypłat według stawki podatku określonej w art. 21 ust. 1 pkt 1 lub art. 22 ust. 1 od
    nadwyżki ponad kwotę 2.000.000 zł. Zadane przez Wnioskodawcę pytanie adresuje
    konieczność zastosowania tego przepisu w przypadku wystąpienia ujętych w nim
    przesłanek.
    W konsekwencji, ponieważ rzeczywistymi właścicielami wypłacanych przez
    Wnioskodawcę do X odsetek od Pożyczki były i będą Y, M oraz Z (okoliczność, której
    dotyczy pytanie) a jak wykazano powyżej każdy z tych podmiotów podlega pełnemu
    zwolnieniu z podatku u źródła od odsetek na podstawie właściwej umowy o unikaniu
    podwójnego opodatkowania (odpowiednio: PL/US UoUPO oraz PL/NL UoUPO),
    dokonując wypłaty Wnioskodawca nie powinien potrącać podatku u źródła (z
    zastrzeżeniem art. 26 ust. 2e CITu).
    Reasumując, w okresie od 6 marca 2023 r., jeżeli rzeczywistymi właścicielami
    wypłacanych przez Wnioskodawcę do X odsetek od Pożyczki byli Y, Z oraz M, z
    zastrzeżeniem postanowień art. 26 ust. 2e CITu, Wnioskodawca, posiadając certyfikaty
    rezydencji podatkowej Y, Z oraz M, powinien zastosować PL/US UoUPO oraz PL/NL
    UoUPO i nie powinien pobierać podatku u źródła.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest nieprawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Na wstępie należy zaznaczyć, że pytania przedstawione przez Państwa we wniosku o
    wydanie interpretacji indywidualnej wyznaczają zakres przedmiotowy tego wniosku. W
    związku z powyższym, wydana interpretacja dotyczy tylko sprawy będącej przedmiotem
    wniosku (Państwa zapytań). Zatem, inne kwestie wynikające z opisu sprawy i własnego
    stanowiska, nieobjęte pytaniami, nie zostały rozpatrzone w niniejszej interpretacji.
    Zgodnie z art. 3 ust. 2 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób
    prawnych (t. j. Dz. U. z 2023 r. poz. 2805 ze zm., dalej: „ustawa o CIT”):
      Podatnicy, jeżeli nie mają na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej siedziby lub
      zarządu, podlegają obowiązkowi podatkowemu tylko od dochodów, które osiągają
      na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.
    Jak stanowi art. 3 ust. 3 pkt 5 ustawy o CIT:
      Za dochody (przychody) osiągane na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przez
      podatników, o których mowa w ust. 2, uważa się w szczególności dochody
      (przychody) z tytułu należności regulowanych, w tym stawianych do dyspozycji,
      wypłacanych lub potrącanych, przez osoby fizyczne, osoby prawne albo jednostki
      organizacyjne nieposiadające osobowości prawnej, mające miejsce zamieszkania,
      siedzibę lub zarząd na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, niezależnie od miejsca
      zawarcia umowy i wykonania świadczenia.

    Natomiast stosownie do art. 3 ust. 5 ww. ustawy:
      Za dochody (przychody), o których mowa w ust. 3 pkt 5, uważa się przychody
      wymienione w art. 21 ust. 1 i art. 22 ust. 1, jeżeli nie stanowią dochodów
      (przychodów), o których mowa w ust. 3 pkt 1-4.
    Zgodnie z art. 21 ust. 1 pkt 1 ustawy o CIT:
      Podatek dochodowy z tytułu uzyskanych na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej
      przez podatników, o których mowa w art. 3 ust. 2, przychodów z odsetek, z praw
      autorskich lub praw pokrewnych, z praw do projektów wynalazczych, znaków
      towarowych i wzorów zdobniczych, w tym również ze sprzedaży tych praw, z
      należności za udostępnienie tajemnicy receptury lub procesu produkcyjnego, za
      użytkowanie lub prawo do użytkowania urządzenia przemysłowego, w tym także
      środka transportu, urządzenia handlowego lub naukowego, za informacje związane
      ze zdobytym doświadczeniem w dziedzinie przemysłowej, handlowej lub naukowej
      (know-how).
    Stosownie do art. 21 ust. 2 ustawy o CIT:
      Przepisy ust. 1 stosuje się z uwzględnieniem umów w sprawie zapobieżenia
      podwójnemu opodatkowaniu, których stroną jest Rzeczpospolita Polska.
    Zauważyć należy, że dla ustalenia możliwości zastosowania preferencyjnych warunków
    opodatkowania wynikajacych z właściwej umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania,
    konieczne jest w pierwszej kolejności ustalenie osoby podatnika. Opodatkowaniu
    podatkiem dochodowym od osób prawnych podlega bowiem podatnik osiągający
    przychody na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i to w stosunku do tego podatnika
    mogą znaleźć zastosowanie warunki takiej umowy.
    Państwa wątpliwość dotyczy ustalenia, czy Pożyczkobiorca może stosować zasadę „look-
    through” i w konsekwencji stosować umowę o unikaniu podwójnego opodatkowania
    zawartą pomiędzy Polską a Stanami Zjednoczonymi oraz umowę o unikaniu podwójnego
    opodatkowania zawartą pomiędzy Polską a Królestwem Niderlandów i w związku z tym
    nie powinien pobierać podatku u źródła od odsetek wypłacanych do X na podstawie
    umowy Pożyczki.
    Nie ulega wątpliwości, że odsetki wypłacone przez Państwa Spółkę stanowią dochód
    (przychód) wymieniony w art. 21 ust. 1 ustawy o CIT.
    Zgodnie z art. 26 ust. 1 ustawy o CIT:
      Osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby
      fizyczne będące przedsiębiorcami, które dokonują wypłat należności z tytułów
      wymienionych w art. 21 ust. 1 oraz art. 22 ust. 1, są obowiązane jako płatnicy
      pobierać, z zastrzeżeniem ust. 2, 2b, 2d i 2e, w dniu dokonania wypłaty
      zryczałtowany podatek dochodowy od tych wypłat, z uwzględnieniem odliczeń
      przewidzianych w art. 22 ust. 1a-1e. Zastosowanie stawki podatku wynikającej z
      właściwej umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania albo niepobranie podatku
      zgodnie z taką umową jest możliwe pod warunkiem udokumentowania siedziby
      podatnika dla celów podatkowych uzyskanym od podatnika certyfikatem rezydencji.
      Przy weryfikacji warunków zastosowania stawki podatku innej niż określona w art.
      21 ust. 1 lub art. 22 ust. 1, zwolnienia lub warunków niepobrania podatku,
      wynikających z przepisów szczególnych lub umów o unikaniu podwójnego
      opodatkowania, płatnik jest obowiązany do dochowania należytej staranności. Przy
      ocenie dochowania należytej staranności uwzględnia się charakter, skalę działalności
      prowadzonej przez płatnika oraz powiązania w rozumieniu art. 11a ust. 1 pkt 5
      płatnika z podatnikiem.
    W rozpatrywanej sprawie istotnym jest zatem ustalenie, kto jest podatnikiem z tytułu
    otrzymanych odsetek. To bowiem osoba podatnika, niebędącego rezydentem
    przesądza o tym, czy i jaka umowa międzynarodowa znajdzie zastosowanie w celu
    uniknięcia podwójnego opodatkowania.

    Tym samym, o tym wobec kogo powstał obowiązek podatkowy, a więc kto jest
    podatnikiem, rozstrzygają przepisy ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych.
    W świetle tych przepisów, za podatnika należy uznać osobę, która osiągnęła przychód,
    co wynika z wyżej powołanego art. 21 ust. 1 ustawy o CIT.
    Z przedstawionego we wniosku opisu sprawy wynika, że będą Państwo występować w
    roli płatnika w związku z wypłatą odsetek od otrzymanej Pożyczki. Wypłata odsetek z
    tytułu udzielonej Pożyczki będzie następować do X (X) - spółki prawa holenderskiego
    posiadającej wszystkie Państwa udziały. X nie jest i nie będzie rzeczywistym
    właścicielem otrzymywanych od Państwa odsetek.
    Jak Państwo wskazują w analizowanej sprawie rzeczywistymi właścicielami wypłacanych
    do X odsetek od Pożyczki w okresie od 6 marca 2023 r. byli i są nadal (Y), (Z) oraz (M). To
    oni bowiem, według Państwa wskazania, spełniają definicję rzeczywistego właściciela z
    art. 4a pkt 29 ustawy o CIT w odniesieniu do odsetek wypłacanych przez Spółkę. Jak
    potwierdzają posiadane przez Państwa certyfikaty rezydencji, Y oraz M są rezydentami
    podatkowym w USA a Z jest holenderskim rezydentem podatkowym.
    Kwestia do rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie dotyczy ustalenia, czy w
    przedstawionym stanie faktycznym/zdarzeniu przyszłym zastosowanie może mieć
    koncepcja look-through approach, polegająca na ustaleniu rzeczywistego właściciela
    wypłacanych odsetek, w sytuacji gdy wypłata odsetek dokonywana jest na rzecz X,
    natomiast rzeczywistym właścicielem tych odsetek są inne podmioty.
    Uwzględniając treść powołanych wyżej przepisów wskazać należy, że w dniu dokonania
    wypłaty wskazanych we wniosku odsetek od Pożyczki po Państwa stronie, jako
    dokonującego ich wypłaty, powstanie obowiązek poboru podatku u źródła.
    Jak wynika z opisu stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego, wypłata odsetek
    dokonywana jest i będzie na rzecz X, którego należy uznać za podatnika
    zryczałtowanego podatku dochodowego, o którym mowa w art. 21 ust. 1 pkt 1 ustawy o
    CIT, bowiem to właśnie on otrzymuje od Państwa odsetki. Jednak nie jest on
    rzeczywistym właścicielem wypłacanych odsetek, bowiem są nimi Y, M i Z (okoliczność
    wynikająca z opisu stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego, kwestia badania statusu
    rzeczywistego właściciela nie jest przedmiotem niniejszego wniosku). Przy czym te
    podmioty nie są podatnikami w związku z wypłacanymi odsetkami od pożyczki.
    O tym, że Y, M i Z nie są w analizowanej sprawie podatnikami decyduje fakt, że to nie na
    ich rzecz wypłacają Państwo odsetki od pożyczki, bowiem są one wypłacane na rzecz X.
    Podatnikiem jest bowiem podmiot, który uzyskuje przychód z tytułu odsetek, nie
    zawsze będąc rzeczywistym beneficjentem/właścicielem należności.
    W związku z tym, że w omawianej sprawie, Y, M – rezydenci podatkowi USA, oraz Z –
    będący rezydentem podatkowym Holandii, nie działają w charakterze podatników, to
    dla oceny sposobu opodatkowania w Polsce odsetek wypłacanych przez Państwa do X,
    nie będą miały wbrew Państwa twierdzeniu zastosowania postanowienia umowy o
    unikaniu podwójnego opodatkowania odpowiednio: Umowy zawartej między
    Rzecząpospolitą Polską a Rządem Stanów Zjednoczonych Ameryki o unikaniu
    podwójnego opodatkowania i zapobieżeniu uchylaniu się od opodatkowania w zakresie
    podatków od dochodów, podpisanej w Waszyngtonie dnia 8 października 1974 r. (Dz.U.
    z 1976 r., Nr 31, poz. 178, dalej: „UPO PL-US”), a także Konwencji podpisanej w
    Warszawie dnia 13 lutego 2002 r. między Rzecząpospolitą Polską a Królestwem
    Niderlandów w sprawie unikania podwójnego opodatkowania i zapobiegania uchylaniu
    się od opodatkowania w zakresie podatków od dochodu, (Dz. U. z 2003 r., Nr 216, poz.
    2120; dalej: „UPO PL-NL”) oraz podpisanego w Warszawie dnia 29 października 2020 r.
    Protokołu między Rzecząpospolitą Polską a Królestwem Niderlandów o zmianie
    Konwencji między Rzecząpospolitą Polską a Królestwem Niderlandów w sprawie

    unikania podwójnego opodatkowania i zapobiegania uchylaniu się od opodatkowania w
    zakresie podatków od dochodu, podpisanego w Warszawie dnia 13 lutego 2002 r., który
    wszedł w życie z dniem 1 stycznia 2023 r.
    Obowiązki w zakresie podatku u źródła powinny być przez Państwa jako płatnika
    identyfikowane względem podmiotu, który występuje jako podatnik wobec
    otrzymywanych odsetek od pożyczki.
    Zgodnie z wyżej powołanym art. 21 ust. 2 ustawy o CIT, przepisy art. 21 ust. 1 ustawy o
    CIT stosuje się z uwzględnieniem umów w sprawie zapobieżenia podwójnemu
    opodatkowaniu, których stroną jest Rzeczpospolita Polska.
    Z wniosku wynika, że dokonali Państwo oraz będą dokonywać wypłat odsetek od
    Pożyczki do X, rezydenta podatkowego w Holandii.
    Zgodnie z art. 11 ust. 1 Konwencji podpisanej w Warszawie dnia 13 lutego 2002 r.
    między Rzecząpospolitą Polską a Królestwem Niderlandów w sprawie unikania
    podwójnego opodatkowania i zapobiegania uchylaniu się od opodatkowania w zakresie
    podatków od dochodu, (Dz. U. z 2003 r., Nr 216, poz. 2120; dalej: „UPO PL-NL”) oraz
    podpisanego w Warszawie dnia 29 października 2020 r. Protokołu między
    Rzecząpospolitą Polską a Królestwem Niderlandów o zmianie Konwencji między
    Rzecząpospolitą Polską a Królestwem Niderlandów w sprawie unikania podwójnego
    opodatkowania i zapobiegania uchylaniu się od opodatkowania w zakresie podatków
    od dochodu, podpisanego w Warszawie dnia 13 lutego 2002 r., który wszedł w życie z
    dniem 1 stycznia 2023 r.,
      Odsetki, które powstają w Umawiającym się Państwie i są wypłacane osobie mającej
      miejsce zamieszkania lub siedzibę w drugim Umawiającym się Państwie, mogą być
      opodatkowane w tym drugim Państwie.
    Z kolei zgodnie z art. 11 ust. 2 UPO PL-NL
      Jednakże takie odsetki mogą być także opodatkowane w tym Umawiającym się
      Państwie, w którym powstają, i zgodnie z ustawodawstwem tego Państwa, ale jeżeli
      osoba uprawniona do odsetek ma miejsce zamieszkania lub siedzibę w drugim
      Umawiającym się Państwie, to podatek w ten sposób ustalony nie może przekroczyć
      5 procent kwoty brutto tych odsetek.
    Stosownie zaś do art. 11 ust. 3 UPO PL-NL
      Bez względu na postanowienia ustępu 2, odsetki, o których mowa w ustępie 1,
      podlegają opodatkowaniu tylko w Umawiającym się Państwie, w którym odbiorca
      odsetek ma miejsce zamieszkania lub siedzibę, jeżeli odbiorca ten jest osobą
      uprawnioną do odsetek i jeżeli takie odsetki są wypłacane:
      a) z tytułu jakiegokolwiek rodzaju pożyczki udzielonej, zabezpieczonej lub
        gwarantowanej przez instytucję publiczną promującą eksport, której właścicielem
        jest Umawiające się Państwo lub która jest przez nie kontrolowana;
      b) w związku ze sprzedażą na kredyt wyposażenia przemysłowego, handlowego lub
        naukowego;
      c) w związku z jakąkolwiek pożyczką udzieloną przez bank;
      d) w związku z obligacjami, skryptami dłużnymi lub innymi podobnymi obligacjami
        emitowanymi przez Rząd Umawiającego się Państwa, jego jednostkę terytorialną
        lub organ lokalny;
      e) drugiemu Umawiającemu się Państwu lub jego jednostce terytorialnej albo jego
        organowi lokalnemu;
      f) uznawanemu funduszowi emerytalnemu drugiego Umawiającego się Państwa,
        który jest co do zasady zwolniony z podatku w tym drugim Umawiającym się
        Państwie.
    Przywołane zapisy UPO PL-NL zostały sformułowane w oparciu o treść Modelu
    Konwencji opracowanego przez OECD (dalej: „Konwencja modelowa”), który stanowi

    powszechnie akceptowany wzór w zakresie umów w sprawie unikania podwójnego
    opodatkowania obowiązujący państwa członkowskie OECD. Zapisy Modelu Konwencji
    modelowej zostały wypracowane w drodze konsensusu przez wszystkie państwa
    członkowskie OECD i jako takie są włączane do poszczególnych umów o unikaniu
    podwójnego opodatkowania podpisywanych przez te państwa. Ponadto w
    przygotowanym przez OECD Komentarzu do Konwencji modelowej (dalej: „Komentarz
    OECD”) zostały zebrane wytyczne interpretacyjne, którymi należy posiłkować się przy
    stosowaniu zapisów Konwencji modelowej. W efekcie, choć Konwencja modelowa oraz
    Komentarz OECD nie stanowią źródła powszechnie obowiązującego prawa, to w
    praktyce uznaje się, że zawierają wytyczne, którymi należy się posiłkować przy
    interpretowaniu zapisów poszczególnych umów w sprawie unikania podwójnego
    opodatkowania opracowanych w oparciu o Konwencję modelową. Obowiązek
    stosowania tych wytycznych interpretacyjnych przez Polskę wynika z samego faktu
    członkostwa Polski w OECD.
    Przywołane przepisy art. 11 UPO PL-NL operują pojęciem „osoby uprawnionej do
    odsetek” (ang. „beneficial owner”). Stosownie do Komentarza OECD postanowienia
    umów o unikaniu podwójnego opodatkowania w zakresie dotyczącym odsetek mają
    zastosowanie, pod warunkiem że podmiot uzyskujący odsetki posiada status osoby
    uprawnionej do odsetek, czyli jest podmiotem, którego prawo do dysponowania
    otrzymaną płatnością nie ma wyłącznie formalnego charakteru, tj. będzie rzeczywistym,
    ekonomicznym właścicielem odsetek. W konsekwencji postanowienia umowy o
    unikaniu podwójnego opodatkowania w zakresie określającym niższe stawki podatku
    od stawki podstawowej przewidzianej w ustawie o CIT albo upoważniające do
    niepobierania tego podatku mogą znaleźć zastosowanie tylko w stosunku do
    rzeczywistego odbiorcy odsetek i to status tej osoby powinien determinować prawo do
    skorzystania z preferencyjnych zasad przewidzianych w zapisach UPO PL-NL.
    Mając na uwadze powołane przepisy oraz opis sprawy wskazać należy, że podatnikiem
    wobec wypłacanych przez Spółkę odsetek jest X będący rezydentem podatkowym
    Holandii, który nie posiada jednak statusu rzeczywistego właściciela w stosunku do
    otrzymywanych od Państwa odsetek.
    W konsekwencji nie znajdzie zastosowania UPO PL-NL, a tym samym nie znajdą
    zastosowania preferencje wynikające z tej umowy dla odsetek od Pożyczki wypłacanych
    do X.
    Tym samym, są Państwo zobowiązani pobierać jako płatnicy podatek u źródła od
    wypłacanych do X odsetek.
    Podsumowując, aby rozpatrywać preferencyjne zasady opodatkowania wypłacanych
    odsetek, wynikające z umów o unikaniu podwójnego opodatkowania konieczne oprócz
    statusu rzeczywistego właściciela jest posianie statusu podatnika względem tych
    należności. Z kolei o statusie podatnika decyduje fakt uzyskiwania przychodów
    (dochodów) a nie posiadanie statusu rzeczywistego właściciela. Tym samym, fakt
    posiadania jedynie statusu rzeczywistego właściciela względem wypłacanych należności
    nie uprawnia do zastosowania preferencyjnych zasad opodatkowania z pominięciem
    podmiotu otrzymującego należności, niebędącego jednak ich faktycznym właścicielem.
    Zatem Państwa stanowisko, według którego:
      jeżeli X nie jest rzeczywistym właścicielem odsetek od Pożyczki, mają Państwo
      prawo zastosować zasadę „look-through” i w konsekwencji określać skutki
      podatkowe, w tym swoje obowiązki płatnika, w odniesieniu do sytuacji podatkowej
      podmiotu lub podmiotów będących rzeczywistym właścicielem odsetek – jest
      nieprawidłowe;
      jeżeli rzeczywistymi właścicielami wypłacanych do X odsetek od Pożyczki w okresie
      od 6 marca 2023 r., byli i są Y, Z oraz M, z zastrzeżeniem postanowień art. 26 ust.
      2e CITu, posiadając certyfikaty rezydencji podatkowej Y, Z oraz M, powinni

      Państwo zastosować PL/US UoUPO oraz PL/NL UoUPO i nie powinien pobierać
      podatku u źródła – jest nieprawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Państwo przedstawili i stanu prawnego,
    który obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia oraz zdarzenia przyszłego, które Państwo
    przedstawili i stanu prawnego, który obowiązuje w dniu wydania interpretacji.
    W odniesieniu do powołanych przez Państwa fragmentów Projektu Objaśnień
    podatkowych należy zauważyć, że jako projekt nie mogą zostać uwzględnione przy
    wyjaśnianiu stosowania przepisów, o których interpretację Państwo wnoszą.
    Odnosząc się do przywołanych przez Państwa interpretacji indywidualnych wskazać
    należy, że zostały one wydane w indywidualnych sprawach i nie mają zastosowania ani
    konsekwencji wiążących w odniesieniu do żadnego innego stanu faktycznego czy też
    zdarzenia przyszłego. Odnosząc się natomiast do przywołanych przez Państwa wyroków
    należy zaznaczyć, że orzeczenia sądowe są wiążące jedynie w sprawach, w których
    zapadły. Natomiast Organ, mimo że w ocenie indywidualnych spraw podatników posiłkuje
    się wydanymi rozstrzygnięciami sądów i innych organów, to nie ma możliwości
    zastosowania ich wprost, ponieważ nie stanowią materialnego prawa podatkowego.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    - Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z
    dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2023 r. poz. 2383 ze zm.).
    Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie
    zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosują się
    Państwo do interpretacji.
    - Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
      z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    - Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego
    Sądu Administracyjnego (...). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje
    ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
    (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):

    - w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
    - w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP
      (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.