Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0114-KDIP2-1.4010.623.2025.1.PK
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-12-30
Teza: Zaliczenie do kup opłaty legalizacyjnej oraz powiększenie
wartości początkowej środka trwałego.
Słowa kluczowe: kara
koszt-koszty uzyskania przychodów
obiekt-obiekt budowlany
opłata-opłata legalizacyjna
wartość-wartość początkowa
wartość-wartość początkowa-wartość początkowa
środka trwałego
Zagadnienia: Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 3. Koszty uzyskania przychodów-Ogólna zasada
zaliczania wydatków do kosztów uzyskania przychodów
Przepisy: [CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 3-art. 15-ust. 1
[CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 3-art. 16-ust. 1-pkt 18

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

4 listopada 2025 r. wpłynął Państwa wniosek z 27 października 2025 r. o wydanie
    interpretacji indywidualnej w zakresie podatku dochodowego od osób prawnych, który
    dotyczy ustalenia:
    - czy wydatek w postaci opłaty legalizacyjnej, który zostanie poniesiony przez Spółkę w
      toku postępowania legalizacyjnego będzie stanowił zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy z
      dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych koszt uzyskania
      przychodu Spółki;
    - czy wydatek w postaci opłaty legalizacyjnej powinien powiększać wartość początkową
      środka trwałego (obiektu budowlanego), z którym ta opłata legalizacyjna jest związana.
    Treść wniosku jest następująca:

## Opis zdarzenia przyszłego

Spółka A. sp. z o.o. (zwana dalej „A" albo „Spółką") jest spółką z ograniczoną
    odpowiedzialnością, zarejestrowaną w Krajowym Rejestrze Sądowym od (...).
    Głównym przedmiotem działalności Spółki jest produkcja (...).
    A. posiada nieruchomości, w tym budynki wykorzystywane do prowadzenia działalności
    gospodarczej.
    W dniu 3.03.2025 r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego (zwany dalej również
    PINB) po przeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego z urzędu, wszczął postępowanie
    w sprawie nielegalnej rozbudowy łącznika pomiędzy halami produkcyjnymi MA1 i MA2
    zlokalizowanego na działkach o nr. ewid. (...) położonych w (...) przy ulicy (...) , których
    właścicielem jest A.
    Postępowanie wyjaśniające zostało wszczęte wskutek uprzedniego otrzymania przez PINB
    pisma z dnia (...), w którym to piśmie wskazano, iż na terenie działalności Spółki doszło do
    samowolnej budowy obiektów budowlanych w tym namiotów, łącznika pomiędzy halami
    MA1 i MA2 i zbiornika p.poż.
    W toku postępowania wyjaśniającego PINB wezwał spółkę do złożenia wyjaśnień w
    sprawie.
    Spółka wskazała wówczas, że użytkuje na terenie zakładu 4 namioty, które pełnią funkcję
    magazynową dla materiałów do produkcji elektroniki; dwa z nich zostały pobudowane w
    2006 r., a pozostałe dwa w 2014 r. Ponadto wskazano, że Spółka nie posiada dokumentów
    potwierdzających ich legalną budowę. Spółka podjęła decyzję o dobrowolnej rozbiórce
    tych obiektów. Dokonanie rozbiórki zostało potwierdzone w trakcie czynności kontrolnych
    PINB.
    Natomiast zbiornik p.poż przy hali MA0 służący do magazynowania wody do gaszenia
    pożarów został pobudowany na podstawie decyzji Starosty (....) nr (...) z dnia 6.11.2023 r.,
    budowa zbiornika została zakończona, a Spółka otrzymała zaświadczenie o braku podstaw
    do wniesienia sprzeciwu PINB w (.) w dniu 25.04.2024 r.
    W odniesieniu do łącznika pomiędzy halami Spółka pierwotnie twierdziła, że został on
    rozebrany. Następnie jednak po zweryfikowaniu, że łącznik ten w dalszym ciągu istnieje A.
    przekazała organowi decyzję Starosty (...) nr (...) z dnia 22.08.2006 r. oraz decyzję o
    pozwoleniu na użytkowanie nr (...) z dnia 17.05.2007 r. dotyczące budynku magazynowo-
    socjalnego.
    Spółka wskazywała, że w jej ocenie łącznik stanowi urządzenie budowlane w rozumieniu
    art. 3 pkt 9 ustawy Prawo budowlane i jego posadowienie nie wymagało odrębnego
    pozwolenia na budowę.
    W dniu 25.11.2024 r. PINB przeprowadził oględziny łącznika pomiędzy halą produkcyjną
    MA1 i MA2, w trakcie których organ ustalił, że Spółka dokonała przebudowy łącznika tj.
    magazynu z częścią socjalną i wiatą - wykonując w części wiaty magazyn z wydzielonymi
    pomieszczeniami na wygrzewalnię telewizorów. Przebudowa wraz z adaptacją w/w wiaty

    polegała na podniesieniu posadzki betonowej, wykonaniu nowej ściany zewnętrznej wraz
    z dokami załadunkowymi. Ponadto ustalono, że łącznik pomiędzy halą produkcyjną MA1 i
    MA2 jest użytkowany jako magazyn. W dacie oględzin Spółka nie przedstawiła
    dokumentów, które w ocenie PINB mogłyby świadczyć o tym, że przebudowa łącznika
    nastąpiła zgodnie z przepisami prawa budowlanego.
    Na wezwanie PINB Spółce udało się ustalić, że przebudowa łącznika miała miejsce w
    marcu 2020 r. Niekonsekwencje w wyjaśnieniach Spółki wynikały z faktu, że obecnie nie są
    już zatrudnione osoby, które odpowiadały za realizację czynności inwestycyjnych i
    adaptacyjnych w latach 2006-2020 i dlatego też obecne kierownictwo Spółki musiało te
    okoliczności weryfikować.
    Organ nadzoru budowlanego tj. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego po
    przeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego i odebraniu wyjaśnień Spółki
    postanowieniem z dnia 2.04.2025 r. wstrzymał budowę obiektu budowalnego - łącznika
    pomiędzy halami produkcyjnymi MA1 i MA2. Wyjaśnienia wymaga, że „wstrzymanie
    budowy” w przedmiotowym trybie może dotyczyć również obiektu, którego budowa
    została już ukończona.
    Jednocześnie PINB poinformował Spółkę o możliwości złożenia - zgodnie z art. 48a ust. 1
    ustawy Prawo budowlane - wniosku o legalizację obiektu budowlanego w terminie 30 dni
    od dnia doręczenia postanowienia. Ponadto organ budowlany wskazał, że złożenie
    wniosku wiąże się z koniecznością przedłożenia dokumentów legalizacyjnych oraz
    uiszczeniem opłaty legalizacyjnej w wysokości (...) zł.
    Na postanowienie to Spółka złożyła zażalenie do (...) Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru
    Budowlanego.
    Postanowieniem z dnia 30.05.2025 r. organ II instancji utrzymał w mocy w/w
    postanowienie.
    Po wydaniu postanowienia przez organ II instancji Spółka złożyła wniosek o legalizację
    obiektu budowlanego z dnia 24.06.2025 r.
    Po jego złożeniu Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego postanowieniem z dnia
    27.06.2025 r. nałożył na Spółkę obowiązek przedłożenia dokumentów legalizacyjnych
    dotyczących łącznika pomiędzy halami produkcyjnymi MA1 i MA2 w terminie 180 dnia od
    dnia doręczenia przedmiotowego postanowienia. W uzasadnieniu tego postanowienia
    organ ponownie wskazał, że decyzja dotycząca próby legalizacji należy wyłącznie do Spółki.
    Postępowanie legalizacyjne nie zostało jeszcze zakończone.
    Spółka zamierza przeprowadzić do końca procedurę legalizacyjną wyżej opisanego
    łącznika pomiędzy halami MA1 i MA2 przedkładając organowi żądaną dokumentację
    budowlaną oraz uiszczając opłatę legalizacyjną, na podstawie odrębnego postanowienia,
    które zostanie w tej sprawie wydane.
    Jednak już obecnie wysokość tej opłaty legalizacyjnej jest znana, a prawdopodobieństwo
    zobowiązania Spółki do jej uiszczenia należy ocenić jako wysokie.
    Pytania
    1. Czy wydatek w postaci opłaty legalizacyjnej, który zostanie poniesiony przez Spółkę w
      toku postępowania legalizacyjnego będzie stanowił zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy z
      dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych koszt uzyskania
      przychodu Spółki?
    2. W przypadku udzielenia odpowiedzi twierdzącej na pytanie nr 1 - Czy wydatek w
      postaci opłaty legalizacyjnej powinien powiększać wartość początkową środka
      trwałego (obiektu budowlanego), z którym ta opłata legalizacyjna jest związana?
    Państwa stanowisko w sprawie
    Ad. 1

    W ocenie Spółki, wydatek w postaci opłaty legalizacyjnej, którą Spółka poniesie w
    przyszłości w toku postępowania legalizacyjnego będzie stanowiła zgodnie z art. 15 ust. 1
    ustawy o CIT koszt uzyskania przychodu Spółki.
    Koszt ten będzie związany z użytkowaniem obiektu budowlanego, który jest związany z
    wykonywaną przez Spółkę działalnością gospodarczą i służy między innymi jako magazyn,
    wygrzewalnia telewizorów oraz dok załadunkowy.
    Będzie to więc koszt poniesiony w celu uzyskania przychodu lub zachowania albo
    zabezpieczenia źródła przychodów.
    Opłata legalizacyjna nie jest wymieniona w katalogu wydatków, które nie mogą być
    uznane za koszt uzyskania przychodu na podstawie art. 16 ust. 1 ustawy CIT. W
    szczególności nie można uznać, aby opłata legalizacyjna była grzywną czy też karą
    pieniężną orzeczoną w postępowaniu karnym, karnym skarbowym, administracyjnym i w
    sprawach o wykroczenia.
    Przepisy prawa budowlanego określają szczególny kontekst i sposób ustalania opłaty
    legalizacyjnej. Zgodnie z art. 48 ust. 1 ustawy prawo budowlane, organ budowlany w
    pierwszej kolejności wydaje postanowienie o wstrzymaniu budowy w przypadku obiektu
    budowlanego lub jego części będącego w budowie albo wybudowanego:
    1. bez wymaganej decyzji o pozwoleniu na budowę, albo
    2. bez wymaganego zgłoszenia albo pomimo wniesienia sprzeciwu do tego zgłoszenia.
    Zgodnie z ust. 3 ww. artykułu w postanowieniu o wstrzymaniu budowy organ informuje o
    możliwości złożenia wniosku o legalizację obiektu budowlanego lub jego części, zwanego
    dalej "wnioskiem o legalizację", oraz o konieczności wniesienia opłaty legalizacyjnej w celu
    uzyskania decyzji o legalizacji obiektu budowlanego lub jego części, zwanej dalej "decyzją
    o legalizacji", oraz o zasadach obliczania opłaty legalizacyjnej.
    W świetle art. 48a ust. 1 w/w ustawy w terminie 30 dni od dnia doręczenia postanowienia
    o wstrzymaniu budowy inwestor, właściciel lub zarządca obiektu budowlanego może
    złożyć wniosek o legalizację.
    Zgodnie z art. 49 ust. 2a w/w ustawy - w przypadku stwierdzenia braku nieprawidłowości
    lub wykonania postanowienia, o którym mowa w ust. 1a, organ nadzoru budowlanego
    wydaje postanowienie o ustaleniu opłaty legalizacyjnej.
    Po uiszczeniu opłaty legalizacyjnej organ nadzoru budowlanego wydaje decyzję o
    legalizacji, która: zatwierdza projekt budowlany albo projekt zagospodarowania działki lub
    terenu (art. 49 ust. 4 pkt 1 w/w ustawy).
    Z przedstawionego stanu faktycznego sprawy wynika, że Spółka, w związku z
    przeprowadzeniem postępowania administracyjnego związanego z nielegalną rozbudową
    łącznika pomiędzy halami MA1 i MA2, otrzymała postanowienie PINB wydane w trybie art.
    48 ustawy Prawo budowlane, w którym to organ poinformował o możliwości
    przeprowadzenia procedury legalizacyjnej w stosunku do kontrolowanego obiektu.
    Z pouczenia udzielonego Spółce wynikało, że procedura legalizacyjna wymaga jej
    aktywności poprzez złożenie wniosku o legalizację, przygotowania stosownej
    dokumentacji oraz konieczności wniesienia opłaty legalizacyjnej w celu uzyskania decyzji o
    legalizacji obiektu budowlanego.
    Spółka z prawa do złożenia takiego wniosku o legalizację skorzystała. Dotyczyło to
    wyłącznie łącznika pomiędzy halą MA1 i MA2.
    Natomiast w odniesieniu do namiotów Spółka podjęła decyzję o nieskorzystaniu z tego
    uprawnienia i dokonała ich rozbiórki.

    W postanowieniu z dnia 27.06.2025r. PINB wzywając do przedłożenia przez Spółkę
    stosownej dokumentacji budowlanej, ponownie zaznaczył w uzasadnieniu, że decyzja
    dotycząca podjęcia próby legalizacji należy wyłącznie do inwestora.
    Zgodnie z przytoczonymi na wstępie przepisami ustawy Prawo budowlane organ dał
    Spółce możliwość podjęcia stosownej aktywności w celu zalegalizowania obiektu
    budowlanego rozbudowanego bez wymaganych zgód i zezwoleń.
    Opłata legalizacyjna nie jest więc karą, gdyż postępowanie legalizacyjne, w toku którego
    zapada postanowienie ustalające taką opłatę, stwarza inwestorowi możliwość uniknięcia
    rozbiórki samowolnie rozbudowanego obiektu budowlanego, z której ma on prawo, a nie
    obowiązek, skorzystać.
    W związku z powyższym opłata legalizacyjna nie znajduje się w katalogu wyłączeń, o
    którym mowa w art. 16 ust. 1 ustawy CIT.
    Zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób
    prawnych - Kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia
    przychodów ze źródła przychodów lub w celu zachowania albo zabezpieczenia źródła
    przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 16 ust. 1. Koszty poniesione w
    walutach obcych przelicza się na złote według kursu średniego ogłaszanego przez
    Narodowy Bank Polski z ostatniego dnia roboczego poprzedzającego dzień poniesienia
    kosztu.
    Zgodnie z jednolitą wykładnią powyższego przepisu warunki uznawania wydatków za
    koszt podatkowy są następujące:
    - wydatek musi być definitywnie dokonany;
    - celem dokonanego wydatku ma być uzyskanie przychodów, ewentualnie zachowanie
      lub zabezpieczenie źródła przychodów;
    - wydatek musi być związany z prowadzoną działalnością gospodarczą podatnika;
    - poniesiony wydatek musi być udokumentowany;
    - wydatek nie znajduje się w katalogu wyłączeń zawartym w treści art. 16 ust. 1 ustawy
      CIT.
    Wydatek, który zostanie poniesiony przez A. na opłatę legalizacyjną:
    - będzie związany z podstawową działalnością Spółki;
    - jego poniesienie będzie warunkowało zabezpieczenie źródła przychodów w przyszłości i
      będzie związane z możliwością korzystania z nieruchomości tj. obiektu budowlanego
      wykorzystywanego w produkcji odbiorników telewizyjnych;
    - nie znajduje się w katalogu wyłączeń art. 16 ust. 1 ustawy CIT, ponieważ opłata
      legalizacyjna nie może być traktowana jako kara pieniężna z uwagi na dobrowolność
      jej uregulowania przez zainteresowanego.
    W ocenie Wnioskodawcy opłata legalizacyjna, która zostanie poniesiona przez Spółkę w
    toku postępowania legalizacyjnego, na podstawie postanowienia PINB o ustaleniu
    wysokości opłaty legalizacyjnej, będzie spełniała przesłanki z art. 15 ust. 1 ustawy CIT do
    uznania jej za koszt uzyskania przychodu.
    Stanowisko wnioskodawcy prezentowane powyżej znajduje również swoje oparcie w
    wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 8 sierpnia 2024 r. III
    SA/Wa 1303/24. „Stąd zasadny jest zarzut skargi, że opłata legalizacyjna nie jest środkiem
    represyjnym, ani też nie ma charakteru kary administracyjnej, ponieważ nie ma cech
    przymusowości. Dlatego niezrozumiałym, zdaniem Sądu, jest stanowisko organu, że
    opłata legalizacyjna ma charakter sankcji (kary) nałożonej w postępowaniu
    administracyjnym, która podlega ściągnięciu w ramach postępowania egzekucyjnego. (...)
    Mając powyższe na uwadze za trafne należało uznać zarzuty skargi podnoszące

    naruszenie art. 15 ust. 1 w zw. z art. 16 ust. 1 pkt 18 ustawy o CIT w zw. z art. 48, 49c, 49d,
    49e i 59g ustawy P.b. W świetle powyższych rozważań nie sposób bowiem podzielić
    pogląd organu co do uznania, że opłata legalizacyjna jest administracyjną karą pieniężną i
    tym samym nie może stanowi kosztu uzyskania przychodu dla Skarżącej."
    Ponadto stanowisko dotyczące braku zasadności uznania opłaty legalizacyjnej za karę
    pieniężną w rozumieniu art. 16 ust. 1 pkt 18 ustawy CIT znajduje potwierdzenie w
    następujących orzeczeniach sądów administracyjnych:
    - Wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 19 grudnia 2023 r. I
      SA/OI 415/23: „Opłata legalizacyjna nie stanowi kary w rozumieniu art. 16 ust. 1 pkt 18
      u.p.d.o.p.
    - Wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 23 kwietnia 2013 r. II FSK 113/12: „
      Jeśli zatem opłata legalizacyjna nie stanowi zobowiązania podatkowego w rozumieniu
      Ordynacji podatkowej, brak jest podstaw do stosowania wobec niej przepisów
      dotyczących ulg i zwolnień. Uiszczenie opłaty, o której mowa, jest - z czym trudno
      polemizować - warunkiem legalizacji obiektu budowlanego wzniesionego bez
      pozwolenia na budowę. Do tak rozumianej opłaty stosuje się wprawdzie - zgodnie z
      art. 49 ust. 2 Prawa budowlanego - przepisy odnoszące się do kar wskazanych w art.
      59f tej ustawy. Nie wolno wszakże zapominać, że zamieszczone w art. 59g ust. 5 Prawa
      budowlanego odesłanie do przepisów działu III Ordynacji podatkowej musi być
      rozpatrywane z uwzględnieniem dystynkcji pomiędzy karą i opłatą oraz funkcjami
      każdej z tych konstrukcji” - Wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 25
      września 2015 r. II FSK 277/15: „ Istota opłaty legalizacyjnej wyklucza możliwość
      zastosowania art. 67a § 1 o.p., pomimo odesłań zawartych w art. 49 ust. 2 p.b. i art.
      59g ust. 5 p.b. Próba odmiennej interpretacji podważałaby sens opłaty legalizacyjnej, a
      tym samym - racjonalność prawodawcy. Inny reżim prawny ma opłata legalizacyjna
      uregulowana w art. 49 p.b., inny zaś kara uregulowana w art. 59a-59g p.b. W
      konsekwencji, nie wszystkie regulacje ukształtowane przepisami dotyczącymi kar będą
      miały zastosowanie na podstawie art. 49 ust. 2 p.b. do opłaty legalizacyjnej. Jedną z
      takich regulacji będzie właśnie brak możliwości stosowania ulg uznaniowych, na
      podstawie art. 67a § 1 o.p., w odniesieniu do opłat legalizacyjnych.”
    Ad. 2)
    Zakładając, że wydatek w postaci opłaty legalizacyjnej, który zostanie poniesiony przez
    Spółkę w toku postępowania legalizacyjnego będzie stanowił koszt uzyskania przychodu w
    rozumieniu art. 15 ust. 1 ustawy CIT, należy rozważyć również, czy wydatek ten powinien
    powiększać wartość początkową środka trwałego, z którym jest związany.
    Opłata legalizacyjna będzie uiszczana w związku z rozbudową łącznika, który stanowi
    obiekt budowlany o przewidywanym okresie używania dłuższym niż rok,
    wykorzystywanym przez podatnika na potrzeby związane z prowadzoną przez niego
    działalnością gospodarczą.
    Obiekt ten spełnia więc warunki do uznania go za środek trwały.
    Zdaniem Spółki wydatek dotyczący opłaty legalizacyjnej może zostać uznany za związany z
    wytworzeniem środka trwałego zgodnie z art. 16g ust. 4 ustawy CIT, a w konsekwencji
    powiększa wartość początkową tego środka trwałego.
    Zgodnie z art. 16g ust. 4 ustawy CIT - Za koszt wytworzenia uważa się wartość, w cenie
    nabycia, zużytych do wytworzenia środków trwałych: rzeczowych składników majątku i
    wykorzystanych usług obcych, kosztów wynagrodzeń za prace wraz z pochodnymi, i inne
    koszty dające się zaliczyć do wartości wytworzonych środków trwałych. Do kosztu
    wytworzenia nie zalicza się: kosztów ogólnych zarządu, kosztów sprzedaży oraz
    pozostałych kosztów operacyjnych i kosztów operacji finansowych, w szczególności
    odsetek od pożyczek (kredytów) i prowizji, z wyłączeniem odsetek i prowizji naliczonych do
    dnia przekazania środka trwałego do używania.

    W przedmiotowej sprawie środek trwały został rozbudowany przez Spółkę, a następnie był
    faktycznie wykorzystywany w prowadzonej działalności gospodarczej bez wymaganych
    prawem decyzji i zezwoleń. W wyniku prowadzonego postępowania legalizacyjnego Spółka
    uzyska możliwość dalszego, zgodnego z prawem korzystania z tego środka trwałego, przy
    czym uiszczenie opłaty legalizacyjnej stanowi warunek konieczny dla formalnego
    dopuszczenia go do legalnego użytkowania.
    W ocenie Spółki w takiej sytuacji należy uznać, że poniesienie tego wydatku pozostaje w
    bezpośrednim związku z doprowadzeniem środka trwałego do stanu nadającego się do
    użytkowania.
    Charakter opłaty legalizacyjnej jest więc zbliżony do innych kosztów, które niezbędnie
    muszą być poniesione, aby środek trwały mógł być wykorzystywany zgodnie z
    przeznaczeniem i w sposób zgodny z prawem.
    Dopiero po poniesieniu opłaty legalizacyjnej środek trwały uzyska status legalnego
    obiektu budowlanego, a co za tym idzie opłata ta nie będzie stanowiła zwykłego kosztu
    eksploatacyjnego, lecz będzie miała charakter zbliżony do inwestycyjnego, a w
    konsekwencji powinna być uznana jako element wartości początkowej.
    Opłata legalizacyjna, poniesiona w związku z uzyskaniem możliwości legalnego
    korzystania ze środka trwałego, powinna powiększać jego wartość początkową, ponieważ
    stanowi ona koszt niezbędny do oddania tego środka trwałego do używania zgodnie z
    obowiązującym prawem.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest nieprawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Ad. 1
    Zgodnie 15 ust. 1 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób
    prawnych (t. j. Dz.U. z 2025 r. poz. 278 ze zm., dalej: „ustawa o CIT”):
      Kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów
      ze źródła przychodów lub w celu zachowania albo zabezpieczenia źródła
      przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 16 ust. 1.
    Definicja sformułowana przez ustawodawcę ma charakter ogólny. Z tego względu
    każdorazowy wydatek poniesiony przez podatnika powinien podlegać indywidualnej
    analizie w celu dokonania jego kwalifikacji prawnej.
    W myśl tego przepisu, podatnik ma możliwość odliczenia dla celów podatkowych
    wszelkich wydatków, pod warunkiem, że wykaże ich związek z prowadzoną działalnością
    gospodarczą, a ich poniesienie ma lub może mieć wpływ na wielkość osiągniętego
    przychodu.
    Wyjątkiem jest jedynie sytuacja, gdy ustawa wyraźnie wskazuje jego przynależność do
    kategorii kosztów uzyskania przychodów lub wyłącza możliwość zaliczenia go do tego
    rodzaju kosztów. W pozostałych przypadkach należy zbadać istnienie związku
    przyczynowego pomiędzy poniesieniem kosztu a powstaniem przychodu lub realną
    szansą powstania przychodów podatkowych bądź też zachowaniem albo zabezpieczeniem
    źródła ich uzyskiwania.
    Zatem, aby poniesiony przez podatnika wydatek stanowił dla niego koszt uzyskania
    przychodu, muszą być spełnione następujące warunki:
    - wydatek został poniesiony przez podatnika, tj. w ostatecznym rozrachunku musi on
      zostać pokryty z zasobów majątkowych podatnika (nie stanowią kosztu uzyskania
      przychodu podatnika wydatki, które zostały poniesione na działalność podatnika przez
      osoby inne niż podatnik),

    - jest definitywny (rzeczywisty), tj. wartość poniesionego wydatku nie została podatnikowi
      w jakikolwiek sposób zwrócona,
    - pozostaje w związku z prowadzoną przez podatnika działalnością gospodarczą,
    - poniesiony został w celu uzyskania, zachowania lub zabezpieczenia przychodów lub
      może mieć wpływ na wielkość osiągniętych przychodów,
    - został właściwie udokumentowany,
    - wydatek nie może znajdować się w grupie wydatków, których zgodnie z art. 16 ust. 1
      ww. ustawy nie uważa się za koszty uzyskania przychodów.
    Generalnie należy przyjąć, że kosztami uzyskania przychodów są wszelkie racjonalnie i
    gospodarczo uzasadnione wydatki związane z prowadzoną działalnością gospodarczą,
    których celem jest osiągnięcie przychodów, bądź też zabezpieczenie lub zachowanie tego
    źródła przychodów, o ile w myśl przepisów ww. ustawy nie podlegają wyłączeniu z tych
    kosztów. Przy czym, związek przyczynowy pomiędzy poniesieniem wydatku a
    osiągnięciem przychodu bądź zachowaniem lub zabezpieczeniem jego źródła należy
    oceniać indywidualnie w stosunku do każdego wydatku. Z oceny tego związku powinno
    wynikać, że poniesiony wydatek obiektywnie może przyczynić się do osiągnięcia
    przychodu bądź służyć zachowaniu lub zabezpieczeniu źródła przychodów. Zauważyć przy
    tym należy, że konieczność poniesienia danego wydatku nie może wynikać z zaniedbań
    lub sprzecznych z prawem działań podatnika.
    Powyższe oznacza, że wydatki związane z prowadzoną działalnością gospodarczą, po
    wyłączeniu zastrzeżonych w ustawie, są kosztami uzyskania przychodów, o ile pozostają w
    związku przyczynowo-skutkowym z osiąganymi przychodami lub służą zachowaniu bądź
    zabezpieczeniu źródła przychodów.
    Katalog wydatków niestanowiących kosztów uzyskania przychodów, pomimo ich związku z
    przychodami i prowadzoną działalnością gospodarczą zawarty został w art. 16 ust. 1
    updop. Należy jednak pamiętać, że samo wyliczenie kosztów, których nie uważa się za
    koszty uzyskania przychodów, nie stwarza domniemania, że wszelkie pozostałe koszty,
    które nie są zamieszczone w art. 16 ust. 1 ustawy o CIT, zostaną ex lege uznane za koszty
    uzyskania przychodów.
    Ponadto, uznając dany wydatek za koszt uzyskania przychodu podatnik uzyskuje
    ewidentne korzyści, bowiem koszt uzyskania przychodu zmniejsza podstawę
    opodatkowania. Zatem możliwość kwalifikowania konkretnego wydatku jako kosztu
    uzyskania przychodu, uzależniona jest od rzetelnej i całościowej oceny tego, czy w świetle
    wszystkich występujących w sprawie okoliczności, przy zachowaniu należytej staranności,
    podatnik w momencie dokonywania wydatku mógł i powinien wiedzieć, że wydatek ten
    przyczyni się do powstania, zachowania lub zabezpieczenia przychodu.
    Na nim więc spoczywa ciężar udowodnienia, że określony wydatek jest kosztem uzyskania
    przychodu. Uznanie danego wydatku za koszt uzyskania przychodów jest możliwe tylko
    wtedy, gdy z prawidłowo i rzetelnie udokumentowanych zdarzeń wynika ponad wszelką
    wątpliwość, że jest to wydatek celowy i racjonalnie uzasadniony. Zatem to podatnik
    zobowiązany jest wykazać nie tylko fakt poniesienia danego wydatku, ale także jego
    celowość i racjonalność.
    Państwa wątpliwości dotyczą ustalenia, czy wydatek w postaci opłaty legalizacyjnej, który
    zostanie poniesiony przez Spółkę w toku postępowania legalizacyjnego będzie stanowił
    zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych koszt uzyskania
    przychodu Spółki.
    Z opisu sprawy wynika, że głównym przedmiotem działalności Spółki jest produkcja (...).
    W dniu 3.03.2025 r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego (zwany dalej również
    PINB) po przeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego z urzędu, wszczął postępowanie
    w sprawie nielegalnej rozbudowy łącznika pomiędzy halami produkcyjnymi MA1 i MA2,

    których właścicielem jest Spółka. Postępowanie wyjaśniające zostało wszczęte wskutek
    uprzedniego otrzymania przez PINB pisma z dnia 17.06.2024 r., w którym to piśmie
    wskazano, iż na terenie działalności Spółki doszło do samowolnej budowy obiektów
    budowlanych w tym namiotów, łącznika pomiędzy halami MA1 i MA2 i zbiornika p.poż.
    Spółka nie posiadała dokumentów potwierdzających ich legalną budowę. Spółka podjęła
    decyzję o dobrowolnej rozbiórce tych obiektów. Dokonanie rozbiórki zostało
    potwierdzone w trakcie czynności kontrolnych PINB. W odniesieniu do łącznika pomiędzy
    halami Spółka pierwotnie twierdziła, że został on rozebrany. Następnie jednak po
    zweryfikowaniu, że łącznik ten w dalszym ciągu istnieje A. przekazała organowi decyzję
    Starosty (...) nr (...) z dnia 22.08.2006 r. oraz decyzję o pozwoleniu na użytkowanie nr 33/07
    z dnia 17.05.2007 r. dotyczące budynku magazynowo-socjalnego. Spółka wskazywała, że w
    jej ocenie łącznik stanowi urządzenie budowlane w rozumieniu art. 3 pkt 9 ustawy Prawo
    budowlane i jego posadowienie nie wymagało odrębnego pozwolenia na budowę. W dniu
    25.11.2024 r. PINB przeprowadził oględziny łącznika pomiędzy halą produkcyjną MA1 i
    MA2, w trakcie których organ ustalił, że Spółka dokonała przebudowy łącznika tj.
    magazynu z częścią socjalną i wiatą - wykonując w części wiaty magazyn z wydzielonymi
    pomieszczeniami na wygrzewalnię telewizorów. Przebudowa wraz z adaptacją w/w wiaty
    polegała na podniesieniu posadzki betonowej, wykonaniu nowej ściany zewnętrznej wraz
    z dokami załadunkowymi. Ponadto ustalono, że łącznik pomiędzy halą produkcyjną MA1 i
    MA2 jest użytkowany jako magazyn. W dacie oględzin Spółka nie przedstawiła
    dokumentów, które w ocenie PINB mogłyby świadczyć o tym, że przebudowa łącznika
    nastąpiła zgodnie z przepisami prawa budowlanego. Organ nadzoru budowlanego tj.
    Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego po przeprowadzeniu postępowania
    wyjaśniającego i odebraniu wyjaśnień Spółki postanowieniem z dnia 2.04.2025 r.
    wstrzymał budowę obiektu budowalnego - łącznika pomiędzy halami produkcyjnymi MA1 i
    MA2. Jednocześnie PINB poinformował Spółkę o możliwości złożenia - zgodnie z art. 48a
    ust. 1 ustawy Prawo budowlane - wniosku o legalizację obiektu budowlanego w terminie
    30 dni od dnia doręczenia postanowienia. Ponadto organ budowlany wskazał, że złożenie
    wniosku wiąże się z koniecznością przedłożenia dokumentów legalizacyjnych oraz
    uiszczeniem opłaty legalizacyjnej w wysokości (...) zł. Po wydaniu postanowienia przez
    organ II instancji Spółka złożyła wniosek o legalizację obiektu budowlanego z dnia
    24.06.2025r. Po jego złożeniu PINB postanowieniem z dnia 27.06.2025 r. nałożył na Spółkę
    obowiązek przedłożenia dokumentów legalizacyjnych dotyczących łącznika pomiędzy
    halami produkcyjnymi MA1 i MA2 w terminie 180 dnia od dnia doręczenia
    przedmiotowego postanowienia. W uzasadnieniu tego postanowienia organ ponownie
    wskazał, że decyzja dotycząca próby legalizacji należy wyłącznie do Spółki. Postępowanie
    legalizacyjne nie zostało jeszcze zakończone. Spółka zamierza przeprowadzić do końca
    procedurę legalizacyjną wyżej opisanego łącznika pomiędzy halami MA1 i MA2
    przedkładając organowi żądaną dokumentację budowlaną oraz uiszczając opłatę
    legalizacyjną, na podstawie odrębnego postanowienia, które zostanie w tej sprawie
    wydane. Jednak już obecnie wysokość tej opłaty legalizacyjnej jest znana, a
    prawdopodobieństwo zobowiązania Spółki do jej uiszczenia należy ocenić jako wysokie.
    Mając na uwadze powyższe ponownie należy wskazać, że podstawową przesłanką, która
    pozwala na zakwalifikowanie wydatku do kosztów uzyskania przychodów jest jego
    faktyczne poniesienie przez podatnika. Przesłanka definitywności uznawana jest za
    spełnioną, jeśli dany wydatek efektywnie obciąża majątek podatnika (tj. następuje
    zmniejszenie aktywów/zasobów finansowych) oraz że konieczność poniesienia przez
    Państwa kosztów związanych z opłatami legalizacyjnymi należy postrzegać zarówno z
    perspektywy uzyskania przychodów a także zachowania, jak i zabezpieczenia źródła
    przychodów. Należy mieć jednakże na względzie, że nie każdy wydatek który obciąża
    podmiot prowadzący działalność gospodarczą, może stanowić jednocześnie koszt
    podatkowy tego podmiotu na gruncie ustawy o CIT, pomniejszający wysokość uzyskanych
    z działalności gospodarczej przychodów. Kosztem takim nie są m.in. kary orzeczone w
    postępowaniu administracyjnym.

    Nie sposób przy tym zgodzić się z Państwa stanowiskiem dotyczącym braku zasadności
    uznania opłaty legalizacyjnej za karę pieniężną w rozumieniu art. 16 ust. 1 pkt 18 ustawy
    CIT
    Zauważyć bowiem należy, iż jak wynika z art. 16 ust. 1 pkt 18 ustawy o CIT,
      nie uważa się za koszty uzyskania przychodów grzywien i kar pieniężnych
      orzeczonych w postępowaniu karnym, karnym skarbowym, administracyjnym i w
      sprawach o wykroczenia oraz odsetek od tych grzywien i kar.
    Przy czym zauważyć należy, że ustawy regulujące wymienione powyżej dziedziny prawa
    gospodarczego, w tym administracyjnego, które zawierają przepisy karne, mają charakter
    szczególny w stosunku do przepisów prawa karnego.
    Kwestie dotyczące opłaty legalizacyjnej od samowoli budowlanej zostały uregulowane w
    ustawie z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (t.j. Dz.U. z 2025 r. poz. 418, dalej:
    „ustawa PB”).
    Jak wynika z art. 48 ust. 1 pkt 1 ustawy PB
      Organ nadzoru budowlanego wydaje postanowienie o wstrzymaniu budowy w
      przypadku obiektu budowlanego lub jego części będącego w budowie albo
      wybudowanego bez wymaganej decyzji o pozwoleniu na budowę (...).
    Zgodnie z art. 48 ust. 3 i 4 ustawy BP
      3. W postanowieniu o wstrzymaniu budowy informuje się o możliwości złożenia
      wniosku o legalizację obiektu budowlanego lub jego części, zwanego dalej
      "wnioskiem o legalizację", oraz o konieczności wniesienia opłaty legalizacyjnej w celu
      uzyskania decyzji o legalizacji obiektu budowlanego lub jego części, zwanej dalej
      "decyzją o legalizacji", oraz o zasadach obliczania opłaty legalizacyjnej.
      4. Na postanowienie o wstrzymaniu budowy przysługuje zażalenie.
    Stosownie do treści art. 49 ust. 2a ustawy BP
      W przypadku stwierdzenia braku nieprawidłowości lub wykonania postanowienia, o
      którym mowa w ust. 1a, organ nadzoru budowlanego wydaje postanowienie o
      ustaleniu opłaty legalizacyjnej.
    Art. 49c ust. 1 i 2 ustawy PB wskazuje przy tym, że
      1. do opłat legalizacyjnych w zakresie nieuregulowanym w ustawie, stosuje się
        odpowiednio przepisy działu III ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja
        podatkowa (Dz. U. z 2025 r. poz. 111), z tym że uprawnienia organu podatkowego
        przysługują wojewodzie.
      2. złożenie wniosku, o którym mowa w art. 67a § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. -
        Ordynacja podatkowa, powoduje zawieszenie postępowania administracyjnego
        prowadzonego na podstawie art. 48 do dnia rozstrzygnięcia wniosku, a w
        przypadku rozłożenia opłaty legalizacyjnej na raty lub odroczenia płatności - do
        dnia upływu terminu wniesienia całej opłaty.
    Dział III Ordynacji podatkowej dotyczy natomiast Zobowiązań podatkowych, a wskazany w
    ust. 2 art. 67a § 1 ww. ustawy dotyczy ulg w zapłacie zobowiązań bądź zaległości
    podatkowych.
    Ponadto, z art. 49d ust. 2 ustawy PB wynika, że
      Do opłaty legalizacyjnej stosuje się odpowiednio przepisy art. 59g.
    Jak wynika natomiast z treści cyt. art. 59g ust. 1 – 5 ustawy PB
      1. Karę, o której mowa w art. 59f ust. 1, organ nadzoru budowlanego wymierza w
      drodze postanowienia, na które przysługuje zażalenie. Wpływy z kar stanowią
      dochód budżetu państwa.

      2. Wymierzoną karę wnosi się w terminie 7 dni od dnia doręczenia postanowienia, o
      którym mowa w ust. 1, w kasie właściwego urzędu wojewódzkiego lub na rachunek
      bankowy tego urzędu.
      3. W przypadku nieuiszczenia kary w terminie podlega ona ściągnięciu w trybie
      przepisów o postępowaniu egzekucyjnym w administracji.
      4. Uprawnionym do żądania wykonania w drodze egzekucji administracyjnej
      obowiązków, o których mowa w ust. 3, jest wojewoda.
      5. Do kar, o których mowa w ust. 1, stosuje się odpowiednio przepisy działu III
      ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa, z tym że uprawnienia
      organu podatkowego, z wyjątkiem określonego w ust. 1, przysługują wojewodzie.
    Poprzez odesłanie do art. 59g ustawy PB wskazany powyżej art. 49d ust. 2 sankcjonuje
    zatem uznanie opłaty legalizacyjnej za karę, która podlega ściągnięciu w ramach
    postępowania egzekucyjnego. W przypadku braku jej zapłaty podlega ona ściągnięciu w
    drodze postępowania egzekucyjnego przez uprawniony do tego organ.
    Przy czy, jeżeli podmiot nie zapłaci opłaty legalizacyjne, nawet jeśli spełni pozostałe
    ustawowe warunki, obiekt którego ona dotyczy podlega rozbiórce. Stosownie bowiem do
    treści art. 49e pkt 5 ustawy PB
      Organ nadzoru budowlanego wydaje decyzję o rozbiórce obiektu budowlanego lub
      jego części w przypadku nieuiszczenia opłaty legalizacyjnej w wyznaczonym terminie.
    Mając powyższe na względzie zgodzić się należy z Państwem, że postępowanie
    legalizacyjne, w toku, którego zapada postanowienie ustalające opłatę legalizacyjną,
    stwarza inwestorowi możliwość uniknięcia rozbiórki samowolnie rozbudowanego obiektu
    budowlanego, z której ma on prawo, a nie obowiązek, skorzystać. Jednakże jeżeli podmiot
    podejmie decyzję (zobowiąże się), że podejmie działania legalizacyjne (naprawcze)
    wówczas uiszczenie takiej opłaty staje się jego obowiązkiem, aby uniknąć obowiązku
    rozbiórki obiektu budowlanego, którego opłata ta dotyczy.
    Wówczas zatem opłata legalizacyjna staje się zobowiązaniem/zaległością, co do którego
    stosowane mogą być określone w Ordynacji podatkowej ulgi.
    Reasumując opłatę legalizacyjną (uznaną przez przepisy ustawy PB za karę) ustala
    właściwy organ w drodze postanowienia, na które przysługuje zażalenie. Postanowienie
    takie wydawane jest w związku z prowadzeniem administracyjnego postępowania
    legalizacyjnego w trybie określonym w Kodeksie postępowania administracyjnego.
    Wobec tego wydatki z tytułu opłaty legalizacyjnej niezależnie od powodu nałożenia danej
    sankcji (opłaty), nie mogą i nie będą mogły stanowić kosztu uzyskania przychodu Spółki z
    uwagi na treść art. 16 ust. 1 pkt 18 ustawy o CIT, który wprost wyklucza z kosztów
    podatkowych wydatki dotyczące kar nałożonych w związku z prowadzonym
    postępowaniem administracyjnym.
    Wskazane w art. 16 ust. 1 pkt 18 ustawy o CIT rodzaje sankcji są następstwem naruszenia
    przepisów prawa budowlanego, w wyniku którego miało miejsce wymierzenie kary.
    Wydatki tego rodzaju nie są zatem ponoszone i nie będą ponoszone w celu uzyskania
    przychodu, mimo że ich poniesienie może pozostawać w związku z prowadzeniem
    działalności gospodarczej przez podatnika.
    Należy jednakże podkreślić, że nie można na Skarb Państwa przerzucać odpowiedzialności
    za działania gospodarcze podmiotów prowadzących działalności gospodarcze.
    Zatem Państwa stanowisko w zakresie pytania nr 1 jest nieprawidłowe.
    Ad. 2

    Mając na uwadze to, że otrzymanie odpowiedzi na pytanie nr 2, Spółka warunkuje
    udzieleniem pozytywnej odpowiedzi na wcześniejsze pytanie (pytanie nr 1 oceniono jako
    nieprawidłowe), ocena Państwa stanowiska w tym zakresie jest niezasadna.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, które Państwo przedstawili i stanu prawnego,
    który obowiązuje w dniu wydania interpretacji.
    Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy
    rzeczywisty stan faktyczny sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie
    z opisem zdarzenia przyszłego podanym przez Państwa w złożonym wniosku. W związku z
    powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we wniosku
    opisu sprawy, udzielona odpowiedź traci swoją aktualność.
    Nadmienić należy, że przy wydawaniu interpretacji indywidualnej nie analizowano
    dołączonych do wniosku dokumentów.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
        Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb
        ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz.
        111 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa
        sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia
        przyszłego i zastosują się Państwo do interpretacji.
        Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej stanowi element
      czynności będących przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
      z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
        Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego
    Sądu Administracyjnego w (...). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje
    ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
    (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
        w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
        Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo

        w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na
        adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS
        /SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.