Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0112-KDIL1-1.4012.803.2024.2.EB
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-02-04
Teza: Podleganie opodatkowaniu podatkiem VAT sprzedaży udziałów w nieruchomości na rzecz Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością lub osoby fizycznej.
Słowa kluczowe: czynności-czynności podlegające opodatkowaniu; działki; dzierżawa; współwłasność
Zagadnienia: Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II. Zakres opodatkowania-Rozdział 2. Dostawa towarów i świadczenie usług -Dostawa towarów
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II-Rozdział 1-art. 5-ust. 1; [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II-Rozdział 2-art. 7.-ust. 1; [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III-Rozdział 1-art. 15

## Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

dłowe
    Szanowna Pani,

    stwierdzam, że Pani stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego
    zdarzenia przyszłego w podatku od towarów i usług w zakresie podlegania
    opodatkowaniu podatkiem VAT sprzedaży udziałów w nieruchomości na rzecz Spółki z
    ograniczoną odpowiedzialnością lub osoby fizycznej jest prawidłowe.

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

26 listopada 2024 r. wpłynął Pani wniosek z 26 listopada 2024 r. o wydanie interpretacji
    indywidualnej w zakresie podlegania opodatkowaniu podatkiem VAT sprzedaży udziałów
    w nieruchomości na rzecz spółki z ograniczoną odpowiedzialnością lub osoby fizycznej.
    Uzupełniła go Pani – w odpowiedzi na wezwanie – pismami z 21 stycznia 2025 r. (wpływ 23
    i 28 stycznia 2025 r.) oraz pismem z 28 stycznia 2025 r. (wpływ 28 stycznia 2025 r.)
    Treść wniosku jest następująca:

## Opis zdarzenia przyszłego

Wnioskodawczyni jest osobą fizyczną, która nie prowadzi działalności gospodarczej,
    jednakże jest właścicielem licznych nieruchomości, które są wynajmowane lub
    wydzierżawiane innym podmiotom.
    Zdarzeniem przyszłym jest sprzedaż nieruchomości, której jest Pani współwłaścicielem.
    Nieruchomość zakupiona została w latach 90. XX wieku i transakcja nie została wówczas
    opodatkowana podatkiem od towarów i usług.
    Wnioskodawczyni wraz z innymi współwłaścicielami dokonywała nakładów na
    nieruchomość, jednakże były one niewielkie i ograniczyły się do położenia ogrodzenia,
    oświetlenia, położenia nawierzchni na części nieruchomości w postaci płyt drogowych.
    Nieruchomość była w części przedmiotem dzierżawy na rzecz Spółki, która urządziła na
    niej parking.
    Wnioskodawczyni jest również udziałowcem wraz z innymi współwłaścicielami
    nieruchomości Spółki, która dzierżawiła i dzierżawi wspomnianą część nieruchomości.
    Nieruchomość w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego przewidziana
    została na usługi komercyjne.
    Działki wchodzące w skład nieruchomości były przedmiotem postępowania o podział
    gruntów i w związku z powyższym, od czasu zakupu nieruchomości przez
    Wnioskodawczynię oraz pozostałych współwłaścicieli, dokonywano tego podziału.
    Pierwszy raz podział działek został dokonany w celu przystosowania do dawniej
    obowiązujących planów zagospodarowania przestrzennego, obecnie podziału dokonano
    w celu ułatwienia sprzedaży nieruchomości.
    Wnioskodawczyni wraz z innymi współwłaścicielami chcą sprzedać nieruchomość lub jej
    część Spółce z ograniczoną odpowiedzialnością, która ma zamiar przeprowadzenia
    inwestycji budowlanej w postaci budynku usługowo-biurowego bądź inwestycji
    mieszkaniowej, w przypadku zmiany planu zagospodarowania przestrzennego.
    Wnioskodawczyni myśli również nad sprzedażą nieruchomości lub jej części osobie
    fizycznej nieprowadzącej działalności gospodarczej.
    Uzupełnienie i doprecyzowanie opisu sprawy
    Na pytanie o treści: „czy w czasie posiadania działki będącej/działek będących
    przedmiotem Pani zapytania, był/jest Pani czynnym, zarejestrowanym podatnikiem
    podatku od towarów i usług?
    Jeśli tak, to w jakim okresie i w jakim zakresie prowadziła/prowadzi Pani działalność
    gospodarczą, w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od
    towarów i usług (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 361 ze zm.), zwanej dalej ustawą”, odpowiedziała
    Pani, że: „tak, jestem czynnym podatnikiem podatku od towarów i usług. Nie prowadzę

    jednoosobowej działalności gospodarczej, ale prowadzę działalność w myśl ustawy o
    podatku od towarów i usług, z racji przychodów z najmu nieruchomości, które
    opodatkowane są podatkiem od przychodów ewidencjonowanych”.
    Na pytanie o treści: „w związku z informacją, że jest Pani właścicielem licznych
    nieruchomości, proszę o wskazanie, co jest przedmiotem Pani zapytania, tj. czy wszystkie
    nieruchomości (należy podać numery ewidencyjne działek), czy tylko jedna lub niektóre z
    nich – należy wskazać poprzez podanie numeru ewidencyjnego/numerów ewidencyjnych
    oraz dokładnie które”, odpowiedziała Pani, że: „(...). Przedmiotem zapytania są wszystkie
    wymienione wyżej działki”.
    Na pytanie o treści: „w jakim celu i na podstawie jakiej umowy nabyła Pani działkę/działki
    będące przedmiotem Pani zapytania? Informacji proszę udzielić osobno dla każdej z
    działek”, odpowiedziała Pani, że: „celem kupna działek było dokonanie inwestycji
    budowlanej, która nie doszła do skutku. Wszystkie działki zostały nabyte w drodze umowy
    sprzedaży”.
    Na pytanie o treści: „jaki jest Pani udział w działce/działkach będącej/będących
    przedmiotem Pani zapytania? W przypadku planowanej sprzedaży więcej niż jednej działki,
    proszę o udzielenie odpowiedzi w odniesieniu do każdej z działek osobno”, odpowiedziała
    Pani, że: „Mój udział wynosi ½ we wszystkich działkach. Jest to współwłasność majątkowa
    małżeńska. Wyżej wymienione działki stanowią zwartą całość, choć w kilku księgach
    wieczystych”.
    Na pytanie o treści: „czy działka/działki będąca/będące przedmiotem Pani zapytania były
    /są/będą do czasu sprzedaży wykorzystywane przez Panią w prowadzonej działalności
    gospodarczej, w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy, w tym działalności rolniczej, o której
    mowa w art. 2 pkt 15 ustawy? Informacji proszę udzielić osobno dla każdej z działek
    będącej przedmiotem Pani zapytania”, odpowiedziała Pani, że: „nie prowadzę
    jednoosobowej działalności gospodarczej, ale prowadzę działalność w myśl ustawy o
    podatku od towarów i usług, z racji przychodów z najmu nieruchomości”.
    Na pytanie o treści: „czy jest/była Pani rolnikiem ryczałtowym, o którym mowa w art. 2 pkt
    19 ustawy, korzystającym ze zwolnienia od podatku od towarów i usług na podstawie art.
    43 ust. 1 pkt 3 ustawy?”, odpowiedziała Pani, że: „Nie”.
    Na pytanie o treści: „czy działka/działki będąca/będące przedmiotem Pani zapytania była
    /były, od chwili wejścia w ich posiadanie do dnia sprzedaży, wyłącznie oddane w najem lub
    dzierżawę? Jeśli były wykorzystywane również w inny sposób, proszę o wskazanie w jaki
    sposób i w jakim okresie dokładnie wykorzystywała Pani ww. nieruchomości”,
    odpowiedziała Pani, że: „wszystkie działki były wyłącznie przedmiotem dzierżawy”.
    Na pytanie o treści: „w jaki konkretnie sposób działka/działki będąca/będące przedmiotem
    Pani zapytania była/jest/były/są/będą przez Panią wykorzystywane od chwili wejścia w ich
    posiadanie do dnia sprzedaży, tj. do jakich czynności (zwolnionych, opodatkowanych
    niepodlegających opodatkowaniu podatkiem VAT) i przez jaki okres Pani je
    wykorzystywała? Informacji proszę udzielić osobno dla każdej z działek będącej
    przedmiotem Pani zapytania”, odpowiedziała Pani, że: „dzierżawa była opodatkowana
    podatkiem od towarów i usług od czasu wejścia stosownego obowiązku dotyczącego
    takiego podatku”.
    Na pytanie o treści: „czy z działki/działek będącej/będących przedmiotem Pani zapytania
    dokonywane były/są/będą przez Panią zbiory i dostawy (sprzedaż) produktów rolnych?
    Czy przeznaczała je Pani wyłącznie na własne potrzeby? Jeśli dokonywała Pani ich
    sprzedaży, to czy sprzedaż ta była opodatkowana podatkiem od towarów i usług?”,
    odpowiedziała Pani, że: „Nie”.
    Na pytanie o treści: „w związku z informacją, że nieruchomości są wynajmowane i
    dzierżawione, proszę o wskazanie, dla każdej działki będącej przedmiotem zapytania
    osobno:

    · kiedy dokładnie i na podstawie, jakiej umowy udostępniała Pani nieruchomości będące
      przedmiotem Pani zapytania innym podmiotom?”, odpowiedziała Pani, że: „wszystkie
      działki zostały oddane na podstawie umowy użytkowania – dzierżawy w posiadanie
      osobie prawnej będącej płatnikiem podatku od towarów i usług”,
    · „na jaki okres zostały zawarte umowy (np. na 3 miesiące, na rok, na czas nieokreślony)?”,
      odpowiedziała Pani, że: „na okres 10 lat”,
    · „kto był/jest stroną umowy (tylko Pani, tylko współwłaściciele, czy wszyscy Państwo)?”,
      odpowiedziała Pani, że: „stroną umowy są: ja i 2 współwłaścicieli (tj. wszyscy
      współwłaściciele)”,
    · „czy czynsz z tytułu najmu/dzierżawy działki/działek będących przedmiotem Pani
      zapytania był/jest/będzie dokumentowany fakturami wystawionymi przez Panią, czy
      przez współwłaścicieli?”, odpowiedziała Pani, że: „czynsz był dokumentowany przez
      wszystkich współwłaścicieli fakturami VAT, przez każdą osobę proporcjonalnie do
      udziału w działkach”,
    · „na jakie cele nieruchomości te zostały przez Panią udostępnione innym podmiotom?”,
      odpowiedziała Pani, że: „działki zostały udostępnione na cele placu postojowego dla
      przyległego do działek targowiska”.
    Na pytanie o treści: „w związku z informacją, że wraz ze współwłaścicielami dokonała Pani
    nakładów na nieruchomość takich jak położenie ogrodzenia, oświetlenia, położenia
    nawierzchni w postaci płyt drogowych, proszę o wskazanie:
    · w odniesieniu, do której dokładnie działki mającej być przedmiotem sprzedaży
      poniesiono te nakłady”, odpowiedziała Pani, że: „działki stanowią całość funkcjonalną,
      są spójnym terenem, choć podział działek nie odzwierciedla funkcjonalności, należy
      więc uznać, że nakłady te rozkładają się proporcjonalnie do każdej działki”,
    · „czy oprócz wymienionych we wniosku nakładów – poniosła/poniesie Pani do dnia
      sprzedaży jeszcze jakieś nakłady zmierzające do podniesienia wartości tych działek,
      np. uzbrojenie działek w przyłącza do sieci wodociągowej, kanalizacyjnej, gazowej,
      elektroenergetycznej lub wystąpienie z wnioskiem o dokonanie przyłączy; ogrodzenie;
      utwardzenie dróg; uzyskanie decyzji o wyłączeniu gruntu z produkcji rolnej;
      wystąpienie o warunki zabudowy; inne działania zmierzające do zwiększenia wartości
      bądź atrakcyjności działki, (proszę, żeby podała Pani jakie to były/są/będą czynności –
      nakłady i przez kogo zostały/zostaną poniesione)? Proszę o wskazanie dla każdej
      działki będącej przedmiotem Pani zapytania, jakie to dokładnie były/będą to nakłady”,
      odpowiedziała Pani, że: „brak jest nakładów innych niż wymienione we wniosku, choć
      nie wykluczam poniesienia nakładów wymienionych w zapytaniu do dnia zawarcia
      umowy sprzedaży”.
    Na pytanie o treści: „czy i kto (tylko Pani, tylko współwłaściciele, czy wszyscy Państwo) miał
    wpływ na przeznaczenie działek wynikające z miejscowego planu zagospodarowania
    przestrzennego? Proszę szczegółowo opisać sytuację”, odpowiedziała Pani, że: „żaden ze
    współwłaścicieli nie miał wpływu na przeznaczenie działek wynikające z miejscowego
    planu zagospodarowania przestrzennego. Jako współwłaściciele wnioskowaliśmy o inne
    przeznaczenie gruntów, tj. mieszkaniowe, ale uwagi te nie zostały uwzględnione”.
    Na pytanie o treści: „ jakie przeznaczenie wynikało będzie z miejscowego planu
    zagospodarowania przestrzennego dla każdej z działek mających być przedmiotem
    sprzedaży na dzień ich sprzedaży?”, odpowiedziała Pani, że: „z miejscowego planu
    gospodarowania przestrzennego wynika przeznaczenie usługowe dla wszystkich działek”.
    Na pytanie o treści: „czy została/zostanie wydana decyzja o warunkach zabudowy i
    zagospodarowaniu terenu? Jeśli tak, proszę wskazać, kto o nią wystąpił i dlaczego”,
    odpowiedziała Pani, że: „Nie”.

    Na pytanie o treści: „kto dokładnie i kiedy wystąpił z wnioskiem o podział działek?”,
    odpowiedziała Pani, że: „pierwszy podział z inicjatywy współwłaścicieli nastąpił w 1995
    roku i odbył się celem dostosowania do ówczesnego planu zagospodarowania. Kolejny
    podział z inicjatywy współwłaścicieli nastąpił w 2024 roku i zamiarem było dodatkowe
    podzielenie działek celem dostosowania do pozwolenia na budowę”.
    Na pytanie o treści: „czy w wyniku ww. podziału powstały działki, które mają być
    przedmiotem sprzedaży?”, odpowiedziała Pani, że: „Tak”.
    Na pytanie o treści: „czy działki mające być przedmiotem sprzedaży, na dzień ich
    sprzedaży, będą zabudowane czy niezabudowane? Informacji proszę udzielić osobno dla
    każdej z działek będącej przedmiotem Pani zapytania”, odpowiedziała Pani, że: „wszystkie
    działki będą niezabudowane”.
    Na pytanie o treści: „czy prowadzi Pani działalność gospodarczą w zakresie usług
    deweloperskich lub innych tego rodzaju usług o zbliżonym charakterze?”, odpowiedziała
    Pani, że: „Nie”.
    Na pytanie o treści: „czy zawarła Pani lub zamierza zawrzeć przedwstępną umowę
    sprzedaży z nabywcą zainteresowanym nabyciem gruntów?”, odpowiedziała Pani, że: „nie,
    choć nie wykluczam zawarcia takiej umowy w przyszłości”.
    Pytania
    1. Czy we wskazanym zdarzeniu przyszłym sprzedaż nieruchomości lub jej części
      (fizyczna bądź udział) spółce z ograniczoną odpowiedzialnością będzie podlegać w
      jakiejkolwiek części opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług na podstawie
      ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz.
      361)?
    2. Czy we wskazanym zdarzeniu przyszłym sprzedaż nieruchomości lub jej części
      (fizyczna bądź udział) osobie fizycznej będzie podlegać w jakiejkolwiek części
      opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług na podstawie ustawy z dnia 11 marca
      2004 r. o podatku od towarów i usług (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 361)?
    W uzupełnieniu wniosku wskazała Pani, że oba pytania dotyczą działek: (...)
    W części E. Przedmiot wniosku w poz. 56. Przepisy prawa podatkowego, które mają być
    przedmiotem interpretacji wskazał Pan: „Art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy o podatku od towarów i
    usług, Art. 7 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług, Art. 15 ustawy o podatku od
    towarów i usług”.
    Pani stanowisko w sprawie
    Ad. 1
    Tak, będzie podlegać opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.
    Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług:
    Opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, zwanym dalej „podatkiem”, podlegają
    odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju.
    W myśl art. 7 ust. 1 ustawy: Przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1,
    rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (...).
    Pojęcie towaru ustawodawca zdefiniował w art. 2 pkt 6 ustawy: Ilekroć w dalszych
    przepisach jest mowa o towarach – rozumie się przez to rzeczy oraz ich części, a także
    wszelkie postacie energii.
    Na mocy art. 2 pkt 22 ustawy: Sprzedaż to odpłatna dostawa towarów i odpłatne
    świadczenie usług na terytorium kraju, eksport towarów oraz wewnątrzwspólnotowa
    dostawa towarów.

    Towarem jest także udział w prawie własności lub użytkowania wieczystego
    nieruchomości. Jest to zgodne z normami unijnymi, bowiem w myśl art. 15 ust. 2
    Dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia
    28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. U.
    UE. L Nr 347 z 11 grudnia 2006 r. s. 1, z późn. zm.), zwanej dalej „Dyrektywą VAT” lub
    „Dyrektywą 2006/112/WE Rady”: Państwa członkowskie mogą uznać za rzeczy: 1)
    określone udziały w nieruchomości, 2) prawa rzeczowe dające ich posiadaczowi prawo do
    korzystania z nieruchomości, 3) udziały i inne równoważne udziałom tytuły prawne dające
    ich posiadaczowi prawne lub faktyczne prawo własności lub posiadania nieruchomości lub
    jej części.
    Zaznaczenia wymaga, że na gruncie przepisów ustawy o podatku od towarów i usług,
    również zbycie udziału w towarze (np. współwłasności nieruchomości) stanowi odpłatną
    dostawę towarów. Powyższe potwierdził NSA w uchwale 7 sędziów z dnia 24 października
    2011 r., sygn. akt I FPS 2/11.
    Problematyka współwłasności została uregulowana w art. 195-221 ustawy z dnia 23
    kwietnia 1964 r. – Kodeks cywilny (tekst jedn.: Dz. U. z 2023 r. poz. 1610 z późn. zm.).
    Stosownie do art. 195 Kodeksu cywilnego: Własność tej samej rzeczy może przysługiwać
    niepodzielnie kilku osobom (współwłasność). W myśl art. 196 § 1 Kodeksu cywilnego:
    Współwłasność jest albo współwłasnością w częściach ułamkowych, albo współwłasnością
    łączną. W przypadku współwłasności nieruchomości określonej w częściach ułamkowych,
    każdy ze współwłaścicieli ma określony ułamkiem udział w nieruchomości. Stosownie do
    art. 198 ustawy Kodeks cywilny: Każdy ze współwłaścicieli może rozporządzać swoim
    udziałem bez zgody pozostałych współwłaścicieli. Współwłaściciel ma względem swego
    udziału pozycję wyłącznego właściciela. Ze względu na charakter udziału, każdy ze
    współwłaścicieli może rozporządzać swoim udziałem bez zgody pozostałych
    współwłaścicieli. Rozporządzanie udziałem polega na tym, że współwłaściciel może zbyć
    swój udział.
    W myśl powołanych przepisów, udział w gruncie spełnia definicję towaru wynikającą z art.
    2 pkt 6 ustawy, a jego sprzedaż jest traktowana jako czynność odpłatnej dostawy towarów
    na terytorium kraju, o której mowa w art. 7 ust. 1 ustawy.
    Pojęcia „podatnik” i „działalność gospodarcza”, na potrzeby podatku od towarów i usług,
    zostały określone w art. 15 ust. 1 i ust. 2 ustawy. Jak wynika z art. 15 ust. 1 ustawy:
    Podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej
    oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w
    ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności. W myśl art. 15 ust. 2 ustawy:
    Działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców lub
    usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a także
    działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność gospodarcza obejmuje w
    szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu towarów lub wartości
    niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych.
    Określony w ustawie zakres opodatkowania podatkiem od towarów i usług wskazuje, że
    aby faktycznie zaistniało opodatkowanie danej czynności konieczne jest, aby czynność
    podlegającą opodatkowaniu wykonał podmiot, który dla tej właśnie czynności będzie
    działał jako podatnik.
    Definicja działalności gospodarczej, zawarta w ustawie, ma charakter uniwersalny,
    pozwalający na objęcie pojęciem „podatnik” tych wszystkich podmiotów, które prowadzą
    określoną działalność, występując w profesjonalnym obrocie gospodarczym. Z
    przytoczonych regulacji wynika, że podatnikiem podatku od towarów i usług może być
    każda osoba, która okazjonalnie dokonuje czynności opodatkowanych, przy czym
    czynności te winny być związane z działalnością zdefiniowaną jako działalność
    gospodarcza, tj. wszelką działalnością producentów, handlowców i osób świadczących

    usługi, włącznie z działalnością rolniczą i wykonywaniem wolnych zawodów lub uznanych
    za takie.
    Warunkiem opodatkowania danej czynności podatkiem od towarów i usług w świetle
    powyższych przepisów, jest spełnienie dwóch przesłanek łącznie: po pierwsze dana
    czynność ujęta jest w katalogu czynności podlegających opodatkowaniu podatkiem od
    towarów i usług, po drugie – czynność została wykonana przez podmiot, który w związku z
    jej wykonaniem jest podatnikiem podatku od towarów i usług. Zatem dostawa towarów
    podlegać będzie opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług wyłącznie wówczas, gdy
    dokonywana będzie przez podmiot mający status podatnika, a dodatkowo działającego w
    takim charakterze w odniesieniu do danej transakcji.
    Istotne dla określenia, że w odniesieniu do konkretnej dostawy, mamy do czynienia z
    podatnikiem podatku VAT jest stwierdzenie, że prowadzi on działalność gospodarczą w
    rozumieniu przepisów ustawy o podatku od towarów i usług. Zasadne jest zatem
    wykluczenie osób fizycznych z grona podatników w przypadku, gdy dokonują sprzedaży
    towarów stanowiących część majątku osobistego, tj. majątku, który nie został nabyty w
    celu jego odsprzedaży bądź wykonywania innych czynności w ramach działalności
    gospodarczej. Dla uznania danego majątku za prywatny, istotny jest sposób jego
    wykorzystania i charakter działań podejmowanych w odniesieniu do niego w całym
    okresie posiadania przez dany podmiot.
    Potwierdził to Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej w orzeczeniu w sprawie C-291
    /92 (Finanzamt Uelzen v. Dieter Armbrecht), które dotyczyło kwestii opodatkowania
    sprzedaży przez osobę będącą podatnikiem podatku od wartości dodanej, części majątku
    niewykorzystywanej do prowadzonej działalności gospodarczej, a służącej jej wyłącznie do
    celów prywatnych. „Majątek prywatny” to zatem taka część majątku danej osoby fizycznej,
    która nie jest przez nią przeznaczona ani wykorzystywana dla potrzeb prowadzonej
    działalności gospodarczej. Ze wskazanego orzeczenia wynika zatem, że podatnik musi w
    całym okresie posiadania danej nieruchomości wykazywać zamiar wykorzystywania części
    nieruchomości w ramach majątku osobistego. Przykładem takiego wykorzystania
    nieruchomości mogłoby być np. wybudowanie domu dla zaspokojenia własnych potrzeb
    mieszkaniowych.
    Potwierdzone to zostało również w wyroku TSUE z dnia 21 kwietnia 2005 r. sygn. akt C-25
    /03 Finanzamt Bergisch Gladbach v. HE, który stwierdził, że majątek prywatny, to mienie
    wykorzystywane dla zaspokojenia potrzeb własnych. Każdy, kto dokonuje czynności, które
    zmierzają do wykorzystania towaru (np. nieruchomości) dla celów działalności
    gospodarczej w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy o podatku od towarów i usług, powinien
    być uznany za podatnika tego podatku. Tym samym, wykorzystywanie majątku
    prywatnego stanowi również działalność gospodarczą, jeżeli jest dokonywane dla celów
    zarobkowych. Podstawowym kryterium dla opodatkowania sprzedaży, w tym również
    nieruchomości, jest ustalenie m.in. czy majątek został nabyty i faktycznie wykorzystany na
    potrzeby osobiste, czy też z przeznaczeniem do działalności gospodarczej.
    W kontekście powyższych rozważań nie jest podatnikiem podatku od towarów i usług ten,
    kto jako osoba fizyczna dokonuje jednorazowych lub okazjonalnych transakcji, za które
    nie jest przewidziana ściśle regularna zapłata oraz nie prowadzi zorganizowanej, czy
    zarejestrowanej działalności gospodarczej, a tylko np. wyzbywa się majątku osobistego.
    Dokonywanie określonych czynności incydentalnie, poza sferą prowadzonej działalności
    gospodarczej, również nie pozwala na uznanie danego podmiotu za podatnika w zakresie
    tych czynności.
    Zatem w kwestii opodatkowania sprzedaży udziału w działkach istotne jest, czy w danej
    sprawie zbywca w celu dokonania sprzedaży działek podjął aktywne działania w zakresie
    obrotu nieruchomościami, angażując środki podobne do wykorzystywanych przez
    producenta, handlowca i usługodawcę w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy o podatku od
    towarów i usług, co skutkuje koniecznością uznania go za podmiot prowadzący działalność
    gospodarczą w rozumieniu tego przepisu, a więc za podatnika podatku od towarów i

    usług, czy też sprzedaż nastąpi w ramach zarządu majątkiem prywatnym. Przejawem
    takiej aktywności określonej osoby w zakresie obrotu nieruchomościami, która może
    wskazywać, że jej czynności przybierają formę zorganizowaną, może być np.: nabycie
    terenu przeznaczonego pod zabudowę, jego uzbrojenie, wydzielenie dróg wewnętrznych,
    działania marketingowe podjęte w celu sprzedaży działek, wykraczające poza zwykłe
    formy ogłoszenia, uzyskanie decyzji o warunkach zabudowy terenu, czy wystąpienie o
    opracowanie planu zagospodarowania przestrzennego dla sprzedawanego obszaru,
    prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie usług deweloperskich lub innych tego
    rodzaju usług o zbliżonym charakterze.
    Okoliczności przedstawione w sprawie takie jak: poczynienie pewnych nakładów na
    nieruchomość mające na celu zwiększenie jej wartości, ustalenia miejscowego planu
    zagospodarowania przestrzennego pozwalające na komercyjne wykorzystanie terenu,
    dokonanie podziału działek wchodzących w skład nieruchomości, czy przede wszystkim
    oddanie nieruchomości w dzierżawę spółce, która korzysta z niej w ramach swojego
    przedsiębiorstwa, przemawiają za uznaniem, że transakcja ta będzie opodatkowana
    podatkiem od towarów i usług. Działania podejmowane przez przyszłych zbywców w
    trakcie rozporządzania nieruchomością, wskazują, że nie nabyli oni nieruchomości na cele
    prywatne, np. mieszkaniowe. Wnioskodawczyni jest również osobą, która jest właścicielem
    lub współwłaścicielem licznych nieruchomości, które oddawane są w najem lub dzierżawę
    innym podmiotom, co przedkłada się na zyski z tego tytułu dla Wnioskodawczyni.
    Nabywcą ma być w tym przypadku spółka z ograniczoną odpowiedzialnością, planująca
    wykorzystać nieruchomość w celach komercyjnych – budowlanych. W związku z
    powyższym, w ocenie Wnioskodawczyni, zasadne jest opodatkowanie przyszłej transakcji
    podatkiem od towarów i usług.
    Ad. 2
    Tak, w przypadku zbycia nieruchomości przez Wnioskodawczynię na rzecz osoby fizycznej,
    transakcja zostaje opodatkowana podatkiem od towarów i usług. W przypadku dokonania
    sprzedaży na rzecz osoby fizycznej, powyższe rozważania pozostają na aktualności.
    Zmienia się bowiem podmiot nabywcy, jednakże zbywca pozostaje ten sam. Zbywca jest
    podatnikiem w odniesieniu do transakcji, wobec czego w przypadku powyższego stanu
    faktycznego, zasadne jest opodatkowanie transakcji podatkiem od towarów i usług.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawiła Pani we wniosku w zakresie podlegania opodatkowaniu
    podatkiem VAT sprzedaży udziałów w nieruchomości na rzecz Spółki z ograniczoną
    odpowiedzialnością lub osoby fizycznej jest prawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z przepisem art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i
    usług (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 361 ze zm.), zwanej dalej ustawą:
      Opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, zwanym dalej „podatkiem”,
      podlegają odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium
      kraju.
    Na mocy art. 7 ust. 1 ustawy:
      Przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się
      przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (...).
    Stosownie do art. 8 ust. 1 ustawy:
      Przez świadczenie usług, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się każde
      świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej
      niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu
      art. 7 (...).

    Stosownie do art. 2 pkt 6 ustawy:
      Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o towarach – rozumie się przez to rzeczy
      oraz ich części, a także wszelkie postacie energii.
    Natomiast w myśl art. 2 pkt 22 ustawy:
      Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o sprzedaży – rozumie się przez to odpłatną
      dostawę towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju, eksport
      towarów oraz wewnątrzwspólnotową dostawę towarów.
    Należy w tym miejscu wyjaśnić, że prawo dopuszcza, aby własność tej samej rzeczy
    przysługiwała niepodzielnie kilku osobom.
    W świetle art. 195 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. – Kodeks cywilny (t. j. Dz. U. z 2024 r.
    poz. 1061 ze zm.), zwanej dalej Kodeks cywilny:
      Własność tej samej rzeczy może przysługiwać niepodzielnie kilku osobom
      (współwłasność).
    Współwłasność nie jest instytucją samodzielną, lecz stanowi odmianę własności i
    charakteryzuje się tym, że własność rzeczy (ruchomej lub nieruchomej) przysługuje kilku
    podmiotom. Do współwłasności stosuje się – jeśli co innego nie wynika z przepisów
    poświęconych specjalnie tej instytucji – przepisy odnoszące się do własności.
    Zgodnie z art. 196 § 1 ustawy Kodeks cywilny:
      Współwłasność jest albo współwłasnością w częściach ułamkowych, albo
      współwłasnością łączną.
    Na podstawie art. 196 § 2 ustawy Kodeks cywilny:
      Współwłasność łączną regulują przepisy dotyczące stosunków, z których ona wynika.
      Do współwłasności w częściach ułamkowych stosuje się przepisy niniejszego działu.
    Przepis art. 198 ustawy Kodeks cywilny stanowi, że:
      Każdy ze współwłaścicieli może rozporządzać swoim udziałem bez zgody pozostałych
      współwłaścicieli.
    Współwłaściciel ma względem swojego udziału pozycję wyłącznego właściciela. Ze względu
    na charakter udziału, każdy ze współwłaścicieli może rozporządzać swoim udziałem bez
    zgody pozostałych współwłaścicieli. Rozporządzanie udziałem polega na tym, że
    współwłaściciel może zbyć swój udział.
    Należy w tym miejscu zauważyć, że kwestie stosunków majątkowych pomiędzy
    małżonkami reguluje ustawa z dnia 25 lutego 1964 r. Kodeks rodzinny i opiekuńczy (t. j.
    Dz. U. z 2023 r. poz. 2809 ze zm.).
    Stosownie do art. 31 § 1 Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego:
      Z chwilą zawarcia małżeństwa powstaje między małżonkami z mocy ustawy
      wspólność majątkowa (wspólność ustawowa) obejmująca przedmioty majątkowe
      nabyte w czasie jej trwania przez oboje małżonków lub przez jednego z nich (majątek
      wspólny). Przedmioty majątkowe nieobjęte wspólnością ustawową należą do
      majątku osobistego każdego z małżonków.
    Zatem istotą wspólności majątkowej małżeńskiej, zarówno ustawowej, jak i umownej, jest
    to, że każdy z małżonków jest współwłaścicielem poszczególnych składników majątku
    wspólnego (dorobkowego) na zasadach współwłasności łącznej (bezudziałowej).
    W świetle art. 35 Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego:

      W czasie trwania wspólności ustawowej żaden z małżonków nie może żądać podziału
      majątku wspólnego. Nie może również rozporządzać ani zobowiązywać się do
      rozporządzania udziałem, który w razie ustania wspólności przypadnie mu w
      majątku wspólnym lub w poszczególnych przedmiotach należących do tego majątku.
    W myśl art. 36 § 1 Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego:
      Oboje małżonkowie są obowiązani współdziałać w zarządzie majątkiem wspólnym, w
      szczególności udzielać sobie wzajemnie informacji o stanie majątku wspólnego, o
      wykonywaniu zarządu majątkiem wspólnym i o zobowiązaniach obciążających
      majątek wspólny.
    Na podstawie art. 36 § 2 Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego:
      Każdy z małżonków może samodzielnie zarządzać majątkiem wspólnym, chyba że
      przepisy poniższe stanowią inaczej. Wykonywanie zarządu obejmuje czynności, które
      dotyczą przedmiotów majątkowych należących do majątku wspólnego, w tym
      czynności zmierzające do zachowania tego majątku.
    Zgodnie z art. 37 § 1 pkt 1 Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego:
      Zgoda drugiego małżonka jest potrzebna do dokonania czynności prawnej
      prowadzącej do zbycia, obciążenia, odpłatnego nabycia nieruchomości lub
      użytkowania wieczystego, jak również prowadzącej do oddania nieruchomości do
      używania lub pobierania z niej pożytków.
    Z uwagi na powyższe regulacje prawne w akcie notarialnym dokumentującym tego
    rodzaju nabycie nieruchomości wymieniani są oboje małżonkowie, jeżeli istnieje między
    nimi ustawowa wspólność majątkowa. Wspólność wynikająca ze stosunku małżeństwa jest
    współwłasnością łączną, uprawniającą do współposiadania rzeczy wchodzących w skład
    majątku wspólnego, a w czasie jej trwania żaden z małżonków nie może żądać podziału
    majątku wspólnego.
    Na mocy zapisu zawartego w art. 43 § 1 Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego:
      Oboje małżonkowie mają równe udziały w majątku wspólnym.
    Należy więc przyjąć, że w oparciu o definicję zawartą w art. 2 pkt 6 ustawy, zbycie
    nieruchomości gruntowych (oraz udziałów we współwłasności nieruchomości), traktowane
    jest jako czynność odpłatnej dostawy towarów, o której mowa w art. 7 ust. 1 ustawy,
    podlegającej opodatkowaniu na podstawie art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy.
    Jednak nie każda czynność stanowiąca dostawę towarów, w rozumieniu art. 7 ust. 1
    ustawy lub świadczenie usług, o którym mowa w art. 8 ust. 1 ustawy, podlega jednak
    opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, ponieważ aby dana czynność była
    opodatkowana tym podatkiem, musi być wykonana przez podmiot, który w związku z jej
    wykonaniem jest podatnikiem podatku od towarów i usług.
    Według zapisu art. 15 ust. 1 ustawy:
      Podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości
      prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o
      której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności.
    W myśl art. 15 ust. 2 ustawy:
      Działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców
      lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz
      rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność
      gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu
      towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów
      zarobkowych.

    Określony w ustawie zakres opodatkowania podatkiem od towarów i usług wskazuje, że
    do tego, aby faktycznie zaistniało opodatkowanie danej czynności, konieczne jest, aby
    czynność podlegającą opodatkowaniu wykonał podmiot, który dla tej właśnie czynności
    będzie działał jako podatnik.
    Definicja działalności gospodarczej zawarta w ustawie, ma charakter uniwersalny,
    pozwalający na objęcie pojęciem „podatnik” tych wszystkich podmiotów, które prowadzą
    określoną działalność, występując w profesjonalnym obrocie gospodarczym. Ponadto,
    działalność gospodarczą stanowi wykorzystywanie towarów w sposób ciągły dla celów
    zarobkowych.
    Przez ciągłe wykorzystywanie składników majątku należy rozumieć takie wykorzystywanie
    majątku, które charakteryzuje się powtarzalnością lub długim okresem trwania. Zatem
    czerpanie dochodów ze składnika majątku wskazuje na prowadzenie działalności
    gospodarczej.
    Analizując powyższe przepisy należy stwierdzić, że dostawa towarów podlegać będzie
    opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług wyłącznie wówczas, gdy dokonywana
    będzie przez podmiot mający status podatnika, a dodatkowo działającego w takim
    charakterze w odniesieniu do danej transakcji. Istotnym dla określenia, że w odniesieniu
    do konkretnej dostawy mamy do czynienia z podatnikiem podatku VAT jest stwierdzenie,
    że prowadzi on działalność gospodarczą w rozumieniu przepisów ustawy.
    Na mocy art. 9 ust. 1 Dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie
    wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. Urz. UE L Nr 347 z 11 grudnia 2006
    r. s. 1 ze zm.), zwanej dalej „Dyrektywą 2006/112/WE Rady”:
      „Podatnikiem” jest każda osoba prowadząca samodzielnie w dowolnym miejscu
      jakąkolwiek działalność gospodarczą, bez względu na cel czy też rezultaty takiej
      działalności.
      „Działalność gospodarcza” obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców
      lub usługodawców, włącznie z górnictwem, działalnością rolniczą i wykonywaniem
      wolnych zawodów lub uznanych za takie. Za działalność gospodarczą uznaje się w
      szczególności wykorzystywanie, w sposób ciągły, majątku rzeczowego lub wartości
      niematerialnych w celu uzyskania z tego tytułu dochodu.
    Jednocześnie w art. 12 ust. 1 Dyrektywy 2006/112/WE Rady wskazano, że:
      Państwa członkowskie mogą uznać za podatnika każdego, kto okazjonalnie dokonuje
      transakcji związanej z działalnością, o której mowa w art. 9 ust. 1 akapit drugi, w
      szczególności jednej z następujących transakcji:
        a) dostawa budynku lub części budynku oraz związanego z nim gruntu, przed
          pierwszym zasiedleniem;
        b) dostawa terenu budowlanego.
    W myśl art. 12 ust. 3 Dyrektywy 2006/112/WE Rady:
      Do celów ust. 1 lit. b) „teren budowlany” oznacza każdy grunt nieuzbrojony lub
      uzbrojony, uznawany za teren budowlany przez państwa członkowskie.
    Z przytoczonych regulacji wynika, że podatnikiem podatku od towarów i usług może być
    każda osoba, która okazjonalnie dokonuje czynności opodatkowanych, przy czym
    czynności te winny być związane z działalnością zdefiniowaną jako działalność
    gospodarcza, tj. wszelką działalnością producentów, handlowców i osób świadczących
    usługi, włącznie z górnictwem, działalnością rolniczą i wykonywaniem wolnych zawodów
    lub uznanych za takie.
    Warunkiem opodatkowania danej czynności podatkiem od towarów i usług w świetle
    powyższych przepisów jest spełnienie dwóch przesłanek łącznie: po pierwsze – dana
    czynność ujęta jest w katalogu czynności podlegających opodatkowaniu podatkiem od

    towarów i usług, po drugie – czynność została wykonana przez podmiot, który w związku z
    jej wykonaniem jest podatnikiem podatku od towarów i usług.
    Właściwym zatem jest wykluczenie osób fizycznych z grona podatników w przypadku, gdy
    dokonują sprzedaży, przekazania, bądź darowizny towarów stanowiących część majątku
    osobistego, tj. majątku, który nie został nabyty w celu jego odsprzedaży, bądź
    wykonywania innych czynności w ramach działalności gospodarczej ani też nie został
    wykorzystany w trakcie jego posiadania na cele działalności gospodarczej.
    W kontekście powyższych rozważań nie jest podatnikiem podatku od towarów i usług ten,
    kto jako osoba fizyczna dokonuje jednorazowych lub okazjonalnych transakcji, za które
    nie jest przewidziana ściśle regularna zapłata oraz nie prowadzi zorganizowanej, czy
    zarejestrowanej działalności gospodarczej, a tylko np. wyzbywa się majątku osobistego.
    Dokonywanie określonych czynności incydentalnie, poza sferą prowadzonej działalności
    gospodarczej, również nie pozwala na uznanie danego podmiotu za podatnika w zakresie
    tych czynności.
    Przyjęcie, że dany podmiot sprzedając grunt działa w charakterze podatnika
    prowadzącego działalność gospodarczą wymaga ustalenia, czy jego działalność w tym
    zakresie przybiera formę zawodową (profesjonalną). Przejawem zaś takiej aktywności
    określonej osoby w zakresie obrotu nieruchomościami, która może wskazywać, że jej
    czynności przybierają formę zorganizowaną może być np.: nabycie terenu
    przeznaczonego pod zabudowę, jego uzbrojenie, wydzielenie dróg wewnętrznych,
    działania marketingowe podjęte w celu sprzedaży działek, wykraczające poza zwykłe
    formy ogłoszenia, uzyskanie decyzji o warunkach zabudowy terenu, czy wystąpienie o
    opracowanie planu zagospodarowania przestrzennego dla sprzedawanego obszaru,
    prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie usług deweloperskich lub innych tego
    rodzaju usług o zbliżonym charakterze. Przy czym, na tego rodzaju aktywność
    „gospodarczą” wskazywać musi ciąg powyżej przytoczonych okoliczności, a nie
    stwierdzenie jedynie faktu wystąpienia pojedynczych z nich.
    Zatem w kwestii podlegania opodatkowaniu sprzedaży udziałów w nieruchomości istotne
    jest, czy w świetle zaprezentowanego opisu sprawy, w celu dokonania sprzedaży ww.
    udziałów podjęła Pani aktywne działania w zakresie obrotu nieruchomościami, angażując
    środki podobne do wykorzystywanych przez producenta, handlowca i usługodawcę w
    rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy, co skutkuje koniecznością uznania Pani za podmiot
    prowadzący działalność gospodarczą w rozumieniu tego przepisu, a więc za podatnika
    podatku od towarów i usług.
    Dodatkowo należy wskazać, że działalność gospodarcza powinna cechować się stałością,
    powtarzalnością i niezależnością jej wykonywania, bowiem związana jest z profesjonalnym
    obrotem gospodarczym. Nie jest natomiast działalnością handlową, a zatem i
    gospodarczą, sprzedaż majątku osobistego, który nie został nabyty w celu jego
    odsprzedaży, czy też prowadzenia działalności, ani też w trakcie posiadania nie został
    wykorzystany do działalności gospodarczej.
    Z orzeczenia Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z 15 września 2011 r. w
    sprawach połączonych Jarosław Słaby przeciwko Ministrowi Finansów (C-180/10) oraz
    Emilian Kuć i Halina Jeziorska-Kuć przeciwko Dyrektorowi Izby Skarbowej w Warszawie (C-
    181/10) wynika, że czynności związane ze zwykłym wykonywaniem prawa własności nie
    mogą same z siebie być uznawane za prowadzenie działalności gospodarczej. Sama liczba
    i zakres transakcji sprzedaży nie mogą stanowić kryterium rozróżnienia między
    czynnościami dokonywanymi prywatnie, które znajdują się poza zakresem zastosowania
    Dyrektywy 2006/112/WE Rady, a czynnościami stanowiącymi działalność gospodarczą.
    Podobnie – zdaniem Trybunału – okoliczność, że przed sprzedażą zainteresowany dokonał
    podziału gruntu na działki w celu osiągnięcia wyższej ceny łącznej. Całość powyższych
    elementów może bowiem odnosić się do zarządzania majątkiem prywatnym
    zainteresowanego.

    Inaczej jest natomiast – wyjaśnił Trybunał – w wypadku, gdy zainteresowany podejmuje
    aktywne działania w zakresie obrotu nieruchomościami, angażując środki podobne do
    wykorzystywanych przez producentów, handlowców i usługodawców w rozumieniu art. 9
    ust. 1 akapit drugi Dyrektywy 2006/112/WE Rady. Zatem za podatnika należy uznać osobę,
    która w celu dokonania sprzedaży gruntów angażuje podobne środki wykazując
    aktywność w przedmiocie zbycia nieruchomości porównywalną do działań podmiotów
    zajmujących się profesjonalnie tego rodzaju obrotem, tj. działania wykraczające poza
    zakres zwykłego zarządu majątkiem prywatnym.
    W tym miejscu należy podkreślić, że pojęcie „majątku prywatnego” nie występuje na
    gruncie analizowanych przepisów ustawy, jednakże wynika z wykładni art. 15 ust. 2
    ustawy, w której zasadnym jest odwołanie się do treści orzeczenia TSUE w sprawie C-291
    /92 (Finanzamt Uelzen v. Dieter Armbrecht), które dotyczyło kwestii opodatkowania
    sprzedaży przez osobę będącą podatnikiem podatku od wartości dodanej, części majątku
    niewykorzystywanej do prowadzonej działalności gospodarczej, a służącej jej do celów
    prywatnych. „Majątek prywatny” to zatem taka część majątku danej osoby fizycznej, która
    nie jest przez nią przeznaczona ani wykorzystywana dla potrzeb prowadzonej działalności
    gospodarczej. Ze wskazanego orzeczenia wynika zatem, że podatnik musi w całym okresie
    posiadania danej nieruchomości wykazywać zamiar wykorzystywania części
    nieruchomości w ramach majątku osobistego. Przykładem takiego wykorzystania
    nieruchomości mogłoby być np. wybudowanie domu dla zaspokojenia własnych potrzeb
    mieszkaniowych. Potwierdzone to zostało również w wyroku TSUE z dnia 21 kwietnia 2005
    r., sygn. akt C-25/03 Finanzamt Bergisch Gladbach v. HE, który stwierdził, że majątek
    prywatny to mienie wykorzystywane dla zaspokojenia potrzeb własnych.
    Mając powyższe na względzie należy stwierdzić, że uznanie, że dany podmiot w
    odniesieniu do konkretnej czynności działa jako podatnik podatku od towarów i usług,
    wymaga oceny każdorazowo odnoszącej się do okoliczności faktycznych danej sprawy.
    Ocenie podlegać muszą przede wszystkim działania, jakie podejmuje zbywca w celu
    dokonania sprzedaży.
    Z przywołanych wyżej przepisów wynika, że dostawa towarów (w tym nieruchomości
    gruntowej) będzie podlegała opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług w sytuacji,
    gdy działaniom podmiotu dokonującego tej dostawy można przypisać znamiona
    prowadzenia działalności gospodarczej, co w efekcie przesądza o uzyskaniu przez niego
    statusu podatnika. Warto w tym miejscu zaznaczyć, że powyższe może mieć miejsce
    również w odniesieniu do czynności dokonanej jednorazowo. Dla uznania czynności za
    wykonywaną w ramach działalności gospodarczej nie ma bowiem znaczenia częstotliwość
    jej wykonywania, lecz zamiar, z jakim została zrealizowana i okoliczności w jakich ją
    wykonano. Oznacza to, że w rozpatrywanej sprawie należy przeanalizować całokształt
    działań, jakie podjęła/podejmie Pani w odniesieniu do gruntu będącego przedmiotem
    sprzedaży.
    Z przedstawionego opisu sprawy wynika, że:
      · jest Pani czynnym podatnikiem podatku od towarów i usług w związku z wynajmem
        nieruchomości, w tym tych, które zamierza Pani sprzedać,
      · jest Pani właścicielem licznych nieruchomości, które są wynajmowane lub
        wydzierżawiane innym podmiotom,
      · jest Pani współwłaścicielem Nieruchomości zakupionej w latach 90 XX wieku,
      · Pani udział wynosi ½ we wszystkich działkach, na zasadzie współwłasności majątkowej
        małżeńskiej,
      · Nieruchomość składa się z działek o numerach (...),
      · działki zostały zakupione w celu dokonania inwestycji budowlanej, która nie doszła do
        skutku,

      · wraz z pozostałymi współwłaścicielami dokonywała Pani nakładów na nieruchomość,
        jednakże były one niewielkie i ograniczyły się do położenia ogrodzenia, oświetlenia,
        położenia nawierzchni na części nieruchomości w postaci płyt drogowych,
      · działki wchodzące w skład nieruchomości były przedmiotem postępowania o podział
        gruntów i w związku z powyższym, od czasu zakupu nieruchomości przez Panią
        oraz pozostałych współwłaścicieli, dokonywano tego podziału,
      · pierwszy podział z inicjatywy współwłaścicieli nastąpił w roku 1995 i odbył się celem
        dostosowania do ówczesnego planu zagospodarowania. Kolejny podział z inicjatywy
        współwłaścicieli nastąpił w roku 2024 i zamiarem było dodatkowe podzielenie
        działek celem dostosowania do pozwolenia na budowę,
      · z miejscowego planu gospodarowania przestrzennego wynika przeznaczenie
        usługowe dla wszystkich działek,
      · żaden ze współwłaścicieli nie miał wpływu na przeznaczenie działek wynikające z
        miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Jako współwłaściciele
        wnioskowali Państwo o inne przeznaczenie gruntów, tj. mieszkaniowe, ale uwagi te
        nie zostały uwzględnione,
      · wszystkie działki zostały oddane na podstawie umowy użytkowania – dzierżawy w
        posiadanie osobie prawnej będącej płatnikiem podatku od towarów i usług na cele
        placu postojowego dla przyległego do działek targowiska,
      · stroną umowy jest Pani i 2 współwłaścicieli, tj. wszyscy współwłaściciele działek,
      · umowy dzierżawy zawarte zostały na okres 10 lat,
      · dzierżawa była opodatkowana podatkiem od towarów i usług od czasu wejścia
        stosownego obowiązku dotyczącego takiego podatku,
      · czynsz był dokumentowany przez wszystkich współwłaścicieli fakturami VAT, przez
        każdą osobę proporcjonalnie do udziału w działkach.
    Wraz z innymi współwłaścicielami planuje Pani dokonać sprzedaży nieruchomości lub jej
    części spółce z ograniczoną odpowiedzialnością, która ma zamiar przeprowadzenia
    inwestycji budowlanej w postaci budynku usługowo-biurowego bądź inwestycji
    mieszkaniowej, w przypadku zmiany planu zagospodarowania przestrzennego. Rozważają
    Państwo również sprzedaż nieruchomości lub jej części osobie fizycznej nieprowadzącej
    działalności gospodarczej.
    Pani wątpliwości w przedmiotowej sprawie dotyczą ustalenia, czy sprzedaż udziałów w
    nieruchomości na rzecz spółki z ograniczoną odpowiedzialnością lub osoby fizycznej,
    będzie podlegała opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.
    Jak wynika z dokonanej wyżej analizy przepisów, dostawa towarów (np. nieruchomości)
    podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług wyłącznie wówczas, gdy
    dokonywana jest przez podmiot mający status podatnika, a dodatkowo działający w takim
    charakterze w odniesieniu do danej transakcji. Istotnym dla określenia, że w odniesieniu
    do konkretnej dostawy mamy do czynienia z podatnikiem podatku VAT jest stwierdzenie,
    że prowadzi on działalność gospodarczą w rozumieniu przepisów ustawy. Dopiero po
    zdefiniowaniu podmiotu jako podatnika VAT – co do zasady – mają dla określenia jego
    praw i obowiązków zastosowanie przepisy ustawy o podatku od towarów i usług.
    Odnosząc się do sprzedaży przez Panią udziałów w nieruchomości – jak Pani wskazała –
    wszystkie działki były wyłącznie przedmiotem dzierżawy i zostały oddane w posiadanie na
    podstawie umowy użytkowania – dzierżawy osobie prawnej będącej płatnikiem podatku
    od towarów i usług na cele placu postojowego dla przyległego do działek targowiska.
    Stroną umowy są wszyscy współwłaściciele działek. Umowy dzierżawy zawarte zostały na
    okres 10 lat. Dzierżawa była opodatkowana podatkiem od towarów i usług od czasu
    wejścia stosownego obowiązku dotyczącego takiego podatku. Czynsz był dokumentowany

    przez wszystkich współwłaścicieli fakturami VAT, przez każdą osobę proporcjonalnie do
    udziału w działkach.
    Na mocy art. 693 § 1 ustawy Kodeks cywilny:
      Przez umowę dzierżawy wydzierżawiający zobowiązuje się oddać dzierżawcy rzecz do
      używania i pobierania pożytków przez czas oznaczony lub nieoznaczony, a
      dzierżawca zobowiązuje się płacić wydzierżawiającemu umówiony czynsz.
    Tak więc dzierżawa jest umową dwustronnie zobowiązującą i wzajemną –
    odpowiednikiem świadczenia wydzierżawiającego, polegającego na oddaniu rzeczy do
    używania i pobierania pożytków, jest świadczenie dzierżawcy, polegające na płaceniu
    umówionego czynszu. Umowa dzierżawy jest cywilnoprawną umową nakładającą na
    strony – zarówno wydzierżawiającego, jak i dzierżawcę – określone przepisami obowiązki.
    W kontekście rozpatrywanej sprawy należy zwrócić uwagę na treść zdania drugiego
    definicji pojęcia „działalność gospodarcza”, w której mówi się o wykorzystywaniu m.in.
    towarów w sposób ciągły do celów zarobkowych. Takie wykorzystywanie towarów ma
    miejsce poprzez oddanie ich w stosunki obligacyjne (najem, dzierżawa, leasing itp.).
    Istota umowy dzierżawy wskazuje, że na jej podstawie dochodzi do odpłatnego
    świadczenia usług przez właściciela na rzecz dzierżawcy. Dzierżawca – za oddaną mu w
    dzierżawę rzecz – płaci umówiony czynsz. Istnieje zatem bezpośredni związek między
    świadczoną usługą a przekazanym za nią wynagrodzeniem.
    Z treści przywołanego wyżej art. 8 ust. 1 ustawy i przedstawionych w tym zakresie
    objaśnień wynika, że ustawodawca przyjął generalną zasadę, że usługami są wszelkie
    odpłatne świadczenia niebędące dostawą towarów. Stąd też stwierdzić należy, że definicja
    „świadczenia usług” ma charakter dopełniający definicję „dostawy towarów”. Jest ona
    wyrazem realizacji zasady powszechności opodatkowania podatkiem od towarów i usług
    transakcji wykonywanych przez podatników w ramach prowadzonej przez nich
    działalności gospodarczej.
    W konsekwencji, dzierżawa nieruchomości stanowi odpłatne świadczenie usług, o którym
    mowa w art. 8 ust. 1 ustawy i podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług na
    mocy przepisu art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy. Tym samym, wypełnia ona określoną w art. 15
    ust. 2 ustawy definicję działalności gospodarczej, bez względu na to, czy dzierżawa jest
    prowadzona w ramach działalności gospodarczej, czy jako odrębne źródło przychodu w
    rozumieniu przepisów o podatku dochodowym od osób fizycznych.
    Powyższe potwierdza orzecznictwo Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej,
    przykładowo w sprawie C-186/89 (W.N. Van Tiem v. Staatssecretaris van Financiën) uznał
    on, że wynajem działki budowlanej wraz z prawem do wybudowania na niej i późniejszego
    użytkowania budynku, w zamian za roczny czynsz, jest prowadzeniem działalności
    gospodarczej. Z kolei w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 13 listopada 2012
    r., sygn. akt I FSK 1805/11, wyrażono pogląd, że jeżeli działalność w zakresie dzierżawy
    gruntu cechuje się zarówno powtarzalnością, jak i długim okresem trwania, to grunt
    wykorzystywany jest w sposób ciągły dla celów zarobkowych, a właściciel prowadzi
    działalność gospodarczą w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy. NSA wskazał przy tym, że dla
    oceny, czy dana osoba prowadzi działalność gospodarczą w określonym zakresie nie ma
    znaczenia to, czy w tym zakresie zarejestrowała ona działalność czy też nie, nie ma też
    znaczenia jej subiektywne przekonanie w tym zakresie.
    Mając na uwadze powyższe stwierdzić należy, że udziały we wskazanych działkach
    będących przedmiotem odpłatnej umowy dzierżawy, wykorzystywane są przez Panią w
    działalności gospodarczej, o której mowa w art. 15 ust. 2 ustawy.
    W analizowanej sprawie podkreślenia wymaga, że dla uzyskania statusu podatnika
    podatku VAT z tytułu sprzedaży udziałów w działkach nie będzie miał znaczenia status
    nabywcy działek, lecz sposób wykorzystywania przez Panią udziałów w przedmiotowych
    działkach w całym okresie ich posiadania. Wykorzystywanie przez Panią udziałów w

    działkach w sposób ciągły dla celów zarobkowych spowodowało, że są one
    wykorzystywane w prowadzonej przez Panią działalności gospodarczej, a nie wyłącznie w
    ramach majątku osobistego. Działania takiego nie można interpretować inaczej niż jako
    cel osiągania korzyści majątkowych, a więc cel zarobkowy. Jednocześnie – jak wynika z
    opisu sprawy – celem kupna działek było dokonanie inwestycji budowlanej, która nie
    doszła do skutku.
    W związku z powyższym, skoro w przedmiotowej sprawie wystąpią przesłanki stanowiące
    podstawę do uznania Pani za podatnika w rozumieniu art. 15 ust. 1 ustawy,
    prowadzącego działalność gospodarczą, w myśl art. 15 ust. 2 ustawy, to dostawa udziałów
    w działkach będzie podlegała opodatkowaniu podatkiem VAT jako odpłatna dostawa
    towarów na podstawie art. 5 ust. 1 pkt 1 w związku z art. 7 ust. 1 ustawy.
    Podsumowując sprzedaż przez Panią udziałów w nieruchomościach, tj. działkach nr (...)
    zarówno na rzecz spółki z ograniczoną odpowiedzialnością jak i na rzecz osoby fizycznej,
    będzie podlegała opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.
    Tym samym, Pani stanowisko w zakresie podlegania opodatkowaniu podatkiem VAT
    sprzedaży udziałów w nieruchomości na rzecz Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością
    lub osoby fizycznej uznałem za prawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, które Pani przedstawiła i stanu prawnego,
    który obowiązuje w dniu wydania interpretacji.
    Wskazuję, że stosownie do art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej, Dyrektor Krajowej
    Informacji Skarbowej, na wniosek zainteresowanego wydaje, w jego indywidualnej
    sprawie, interpretację przepisów prawa podatkowego (interpretację indywidualną).
    Zatem, niniejsza interpretacja dotyczy tylko Pani i nie wywołuje skutków podatkowych dla
    pozostałych współwłaścicieli nieruchomości.
    Jestem ściśle związany przedstawionym we wniosku opisem zdarzenia przyszłego, ponosi
    Pani ryzyko związane z ewentualnym błędnym lub nieprecyzyjnym jego przedstawieniem.
    Zatem, wydając przedmiotową interpretację oparłem się na wynikającym z treści wniosku
    opisie sprawy.
    W przypadku, gdy w toku postępowania podatkowego, kontroli podatkowej, bądź celno-
    skarbowej zostanie określony odmienny stan sprawy, interpretacja nie wywoła w tym
    zakresie skutków prawnych. Ponadto, w sytuacji zmiany któregokolwiek elementu
    przedstawionego w opisie sprawy, udzielona odpowiedź traci swoją aktualność.
    Informuję, iż wydana interpretacja dotyczy tylko sprawy będącej przedmiotem Pani
    zapytania. Inne kwestie przedstawione w opisie sprawy oraz własnym stanowisku, które
    nie zostały objęte pytaniem nie mogą być – zgodnie z art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej –
    rozpatrzone. Dotyczy to w szczególności kwestii opodatkowania (zwolnienia od podatku)
    dostawy udziałów w ww. nieruchomości.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    · Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy
      z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111).
      Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pani sytuacja będzie zgodna
      (tożsama) z opisem zdarzenia przyszłego i zastosuje się Pani do interpretacji.
    · Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:

      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
      z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    · Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pani prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu
    Administracyjnego w (...). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa
    z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.
    U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
    · w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
    · w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP
      (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.