Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0112-KDIL2-1.4011.1004.2024.1.AK
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-02-27
Teza: Możliwość złożenia wspólnego zeznania podatkowego z małżonkiem
Słowa kluczowe: dochód; małżonkowie; obowiązek-obowiązek podatkowy; rezydencja-rezydencja podatkowa; rozliczanie (rozliczenia)-rozliczenie roczne; wspólność-wspólność majątkowa
Zagadnienia: Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-Zeznania podatkowe.
Przepisy: [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-Rozdział 1-art. 3-ust. 1; [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-Rozdział 1-art. 3-ust. 1a; [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-Rozdział 1-art. 3-ust. 2a; [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-Rozdział 1-art. 6-ust. 1; [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-Rozdział 1-art. 6-ust. 2; [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-Rozdział 1-art. 6-ust. 2a; [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-Rozdział 1-art. 6-ust. 3; [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-Rozdział 1-art. 6-ust. 3a; [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-Rozdział 1-art. 6-ust. 8 pkt 1

## Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

dłowe
    Szanowna Pani,
    stwierdzam, że Pani stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego stanu
    faktycznego w podatku dochodowym od osób fizycznych jest prawidłowe.

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

29 grudnia 2024 r. wpłynął Pani wniosek z 29 grudnia 2024 r. o wydanie interpretacji
    indywidualnej. Treść wniosku jest następująca:
    Opis stanu faktycznego
    Pani oraz Pani małżonek jesteście obywatelami B., innych obywatelstw nie posiadacie. W
    Polsce przebywacie Państwo na postawie kart pobytu. 3 marca 2022 roku jako
    małżonkowie przeprowadzili się Państwo na stałe do Polski (małżeństwo zarejestrowane
    dnia 6 października 2000 r. (...)).
    Pani mąż po przeprowadzce przez cały 2022 rok nie wyjeżdżał z terytorium Polski,
    natomiast Pani wyjeżdżała na krótko (dwa razy) do B. (od 19 czerwca 2022 r. do 17 lipca
    2022 r. oraz od 24 listopada 2022 r. do 9 grudnia 2022 r.). Zatem w roku 2022 spędzili
    Państwo w Polsce ponad 183 dni, tu również był i pozostaje Państwa ośrodek interesów
    życiowych.
    Pani mąż od 6 czerwca 2022 r. pracuje w spółce (...) Sp. z o.o. na stanowisku analityk
    biznesowy (umowa o pracę).
    Nie była Pani zatrudniona i nie uzyskiwała Pani dochodów w 2022 roku. Prowadziła Pani
    wspólnie z mężem gospodarstwo domowe. Organ skarbowy odmówił Pani przyjęcia
    wspólnego zeznania podatkowego za rok 2022.
    Pani oraz Pani małżonek posiadacie w 2022 r. nieograniczony obowiązek podatkowy w
    Polsce zgodnie z art. 3 ust. 1 oraz ust. 1a ustawy o podatku dochodowym od osób
    fizycznych.
    W roku 2022 w stosunku do Pani lub Pani małżonka nie miały zastosowania: przepisy art.
    30c ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, ustawy o zryczałtowanym
    podatku dochodowym, z wyjątkiem art. 6 ust. 1 a tej ustawy w zakresie osiągniętych w
    roku podatkowym przychodów, poniesionych kosztów uzyskania przychodów,
    zobowiązania lub uprawnienia do zwiększania lub pomniejszenia podstawy
    opodatkowania albo przychodów, zobowiązania lub uprawnienia do dokonywania innych
    doliczeń lub odliczeń, ustawy z dnia 24 sierpnia 2006 r. o podatku tonażowym lub ustawy
    z 6 lipca 2016 r. o aktywizacji przemysłu okrętowego i przemysłów komplementarnych.
    W roku 2022 pozostawała Pani z małżonkiem we wspólności majątkowej.

## Pytanie

Czy może Pani złożyć wspólne z mężem zeznanie podatkowe za rok 2022?

    Pani stanowisko w sprawie
    W Pani ocenie, w roku 2022 została Pani wraz z mężem polskimi rezydentami
    podatkowymi, spędzili Państwo w Polsce ponad 183 dni oraz przenieśli Państwo tutaj swój
    ośrodek interesów życiowych. Uważa Pani, że zgodnie z postanowieniami art. 6 ustawy o
    podatku dochodowym od osób fizycznych ma Pani prawo do wspólnego rozliczenia się
    wraz z małżonkiem.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawiła Pani we wniosku jest prawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z przepisem art. 3 ust. 1 ustawy z 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od
    osób fizycznych (tekst jedn.: Dz. U. z 2025 r. poz. 163 ze zm.):
      Osoby fizyczne, jeżeli mają miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej
      Polskiej, podlegają obowiązkowi podatkowemu od całości swoich dochodów
      (przychodów) bez względu na miejsce położenia źródeł przychodów (nieograniczony
      obowiązek podatkowy).
    W myśl art. 3 ust. 1a ww. ustawy:
      Za osobę mającą miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej
      uważa się osobę fizyczną, która:
      1) posiada na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej centrum interesów osobistych lub
      gospodarczych (ośrodek interesów życiowych) lub
      2) przebywa na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej dłużej niż 183 dni w roku
      podatkowym.
    Z kolei zgodnie z art. 3 ust. 2a powołanej ustawy:
      Osoby fizyczne, jeżeli nie mają na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej miejsca
      zamieszkania, podlegają obowiązkowi podatkowemu tylko od dochodów
      (przychodów) osiąganych na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej (ograniczony
      obowiązek podatkowy).
    Przesłanki uznania danej osoby fizycznej za mającą miejsce zamieszkania w Polsce zostały
    określone jako tzw. alternatywa łączna (w postaci spójnika „lub”). Zatem, spełnienie
    choćby jednego z ww. warunków jest wystarczające dla uznania, że podatnik ma miejsce
    zamieszkania w Polsce w rozumieniu omawianego przepisu, a więc podlega w Polsce
    nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu, czyli opodatkowaniu od wszystkich
    osiąganych dochodów.
    Jako warunek pozwalający na uznanie danej osoby za mającą miejsce zamieszkania na
    terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przepis wskazuje posiadanie centrum interesów
    osobistych lub gospodarczych (ośrodek interesów życiowych).
    Ponadto, za osobę mającą miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej uważa się
    również osobę fizyczną, która przebywa na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej dłużej niż
    183 dni w roku podatkowym. W świetle art. 3 ust. 1a analizowany warunek stanowi
    samodzielną podstawę do uznawania określonej kategorii osób za rezydentów, niezależną
    od omówionego powyżej posiadania na terytorium RP centrum interesów życiowych.
    Należy również podkreślić, że zmiana państwa rezydencji podatkowej może nastąpić w
    trakcie roku podatkowego. W takim przypadku, do dnia pozostawania polskim
    rezydentem podatkowym podatnik rozlicza się w Polsce na zasadzie nieograniczonego

    obowiązku podatkowego. Natomiast po przeniesieniu miejsca zamieszkania za granicę,
    podatnik podlega w Polsce opodatkowaniu tylko od dochodów uzyskanych na terytorium
    Polski. Wymienione powyżej kryteria stosuje się z uwzględnieniem umów o unikaniu
    podwójnego opodatkowania.
    Wskazała Pani, że od 3 marca 2022 r. wraz z mężem przeprowadziła się Pani na stałe do
    Polski. W 2022 r. przebywała Pani na terytorium Polski ponad 183 dni w ciągu roku, tu też
    znajduje się Pani ośrodek interesów życiowych. W 2022 r. posiadali Państwo
    nieograniczony obowiązek podatkowy w Polsce zgodnie z art. 3 ust. 1 oraz ust. 1a ustawy
    o podatku dochodowym od osób fizycznych. Pani mąż od 6 czerwca 2022 r. jest
    zatrudniony w spółce (...) Sp. z o.o. na umowę o pracę. Natomiast Pani w 2022 r. nie
    uzyskała dochodów. W stosunku do Pani lub Pani małżonka nie miały zastosowania
    przepisy art. 30c ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, ustawy o
    zryczałtowanym podatku dochodowym, z wyjątkiem art. 6 ust. 1 a tej ustawy w zakresie
    osiągniętych w roku podatkowym przychodów, poniesionych kosztów uzyskania
    przychodów, zobowiązania lub uprawnienia do zwiększania lub pomniejszenia podstawy
    opodatkowania albo przychodów, zobowiązania lub uprawnienia do dokonywania innych
    doliczeń lub odliczeń, ustawy z dnia 24 sierpnia 2006 r. o podatku tonażowym lub ustawy
    z 6 lipca 2016 r. o aktywizacji przemysłu okrętowego i przemysłów komplementarnych. W
    roku 2022 pozostawała Pani z małżonkiem we wspólności majątkowej.
    Kwestią budzącą wątpliwość jest możliwości złożenia przez Panią wspólnie z mężem
    zeznania podatkowego za 2022 r.
    Podstawową zasadą obowiązującą w przepisach ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku
    dochodowym od osób fizycznych jest zasada powszechności opodatkowania.
    W myśl tej zasady, wyrażonej w art. 9 ust. 1 ww. ustawy:
      Opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z
      wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od
      których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.
    Treść powyższego przepisu wskazuje, że opodatkowaniu podatkiem dochodowym od
    osób fizycznych podlegają wszelkiego rodzaju dochody uzyskane przez podatnika, z
    wyjątkiem tych, które zostały enumeratywnie wymienione w katalogu zwolnień
    przedmiotowych zawartym w powyższej ustawie bądź, od których zaniechano poboru
    podatku.
    Zgodnie natomiast z przepisem art. 6 ust. 1 wspomnianej ustawy:
      Małżonkowie podlegają odrębnemu opodatkowaniu od osiąganych przez nich
      dochodów.
    Jednakże art. 6 ust. 2 ww. ustawy przewiduje możliwość preferencyjnego opodatkowania
    dochodów osiąganych przez małżonków. Powołany przepis stanowi, że:
      Małżonkowie podlegający obowiązkowi podatkowemu, o którym mowa w art. 3 ust.
      1, pozostający w związku małżeńskim i we wspólności majątkowej:
      1) przez cały rok podatkowy albo
      2) od dnia zawarcia związku małżeńskiego do ostatniego dnia roku podatkowego – w
      przypadku gdy związek małżeński został zawarty w trakcie roku podatkowego
      - mogą być, z zastrzeżeniem ust. 8, na wspólny wniosek wyrażony w zeznaniu
      podatkowym, opodatkowani łącznie od sumy swoich dochodów określonych zgodnie
      z art. 9 ust. 1 i 1a, po uprzednim odliczeniu, odrębnie przez każdego z małżonków,
      kwot pomniejszających dochód; w tym przypadku podatek określa się na imię

      obojga małżonków w podwójnej wysokości podatku obliczonego od połowy łącznych
      dochodów małżonków.
    Stosownie do treści art. 6 ust. 2a powołanej ustawy:
      Wniosek, o którym mowa w ust. 2, może być wyrażony przez jednego z małżonków.
      Wyrażenie wniosku przez jednego z małżonków traktuje się na równi ze złożeniem
      przez niego oświadczenia o upoważnieniu go przez jego współmałżonka do złożenia
      wniosku o łączne opodatkowanie ich dochodów. Oświadczenie to składa się pod
      rygorem odpowiedzialności karnej za fałszywe zeznania.
    W myśl art. 6 ust. 3 ww. ustawy:
      Zasada wyrażona w ust. 2 ma zastosowanie również, jeżeli jeden z małżonków w
      roku podatkowym nie uzyskał przychodów ze źródeł, z których dochód jest
      opodatkowany zgodnie z art. 27, lub osiągnął dochody w wysokości niepowodującej
      obowiązku uiszczenia podatku.
    Stosownie do art. 6 ust. 3a ustawy:
      Zasady i sposób opodatkowania, o których mowa w ust. 2 i 3, mają zastosowanie
      również do:
      1) małżonków, którzy mają miejsce zamieszkania dla celów podatkowych w innym
      niż Rzeczpospolita Polska państwie członkowskim Unii Europejskiej lub w innym
      państwie należącym do Europejskiego Obszaru Gospodarczego albo w Konfederacji
      Szwajcarskiej,
      2) małżonków, z których jeden podlega nieograniczonemu obowiązkowi
      podatkowemu w Rzeczypospolitej Polskiej a drugi ma miejsce zamieszkania dla
      celów podatkowych w innym niż Rzeczpospolita Polska państwie członkowskim Unii
      Europejskiej lub w innym państwie należącym do Europejskiego Obszaru
      Gospodarczego albo w Konfederacji Szwajcarskiej
      - jeżeli osiągnęli podlegające opodatkowaniu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej
      przychody w wysokości stanowiącej łącznie co najmniej 75% całkowitego przychodu
      osiągniętego przez oboje małżonków w danym roku podatkowym i udokumentowali
      certyfikatem rezydencji miejsce zamieszkania dla celów podatkowych; przepis ust. 8
      stosuje się odpowiednio.
    Według art. 6 ust. 8 przywołanej ustawy:
      Sposób opodatkowania, o którym mowa w ust. 2 i 4d, nie ma zastosowania, w
      przypadku gdy chociażby jeden z małżonków, osoba samotnie wychowująca dziecko
      lub jej dziecko:
      1) stosuje przepisy:
      a) art. 30c lub
      b) ustawy o zryczałtowanym podatku dochodowym, z wyjątkiem art. 6 ust. 1a tej
      ustawy
      – w zakresie osiągniętych w roku podatkowym przychodów, poniesionych kosztów
      uzyskania przychodów, zobowiązania lub uprawnienia do zwiększania lub
      pomniejszenia podstawy opodatkowania albo przychodów, zobowiązania lub
      uprawnienia do dokonywania innych doliczeń lub odliczeń;

      2) podlega opodatkowaniu na zasadach wynikających z ustawy z dnia 24 sierpnia
      2006 r. o podatku tonażowym lub ustawy z dnia 6 lipca 2016 r. o aktywizacji
      przemysłu okrętowego i przemysłów komplementarnych.
    Wobec powyższego, w świetle ww. przepisów ustawy, z wnioskiem o wspólne
    opodatkowanie dochodów mogą wystąpić małżonkowie, jeżeli spełnią łącznie, określone
    w art. 6 ust. 2 i 8 ustawy, następujące warunki:
      są polskimi rezydentami podatkowymi,
      pozostają w związku małżeńskim i we wspólności majątkowej:
        - przez cały rok podatkowy albo
        - od dnia zawarcia związku małżeńskiego do ostatniego dnia roku podatkowego,
          w przypadku gdy związek małżeński został zawarty w trakcie roku
          podatkowego,
      nie stosują przepisów o 19% podatku liniowym lub przepisów ustawy o ryczałcie (z
      wyjątkiem dotyczących najmu prywatnego) w zakresie osiągniętych w roku
      podatkowym przychodów, poniesionych kosztów uzyskania przychodów,
      zobowiązania lub uprawnienia do zwiększania lub pomniejszenia podstawy
      opodatkowania albo przychodów, zobowiązania lub uprawnienia do dokonywania
      innych doliczeń lub odliczeń,
      nie podlegają opodatkowaniu na zasadach wynikających z ustawy o podatku
      tonażowym lub ustawy o aktywizacji przemysłu okrętowego i przemysłów
      komplementarnych.
    Ustawodawca wprowadzając uprawnienie polegające na możliwości wspólnego rozliczenia
    się małżonków, wyraźnie określił warunki jakie należy spełnić by móc z niego skorzystać.
    Spełnienie ww. warunków powoduje możliwość skorzystania z prawa do łącznego
    opodatkowania dochodów małżonków.
    Odnosząc się więc do kwestii możliwości złożenia przez Panią wspólnego zeznania
    podatkowego z mężem wyjaśniam, że zgodnie z art. 7 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r.
    Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111, ze zm.):
      Podatnikiem jest osoba fizyczna, osoba prawna lub jednostka organizacyjna
      niemająca osobowości prawnej, podlegająca na mocy ustaw podatkowych
      obowiązkowi podatkowemu.
    Z kolei w myśl art. 7 § 2 tej ustawy:
      Ustawy podatkowe mogą ustanawiać podatnikami inne podmioty niż wymienione w
      § 1.
    Przy czym z treści art. 4 ww. ustawy wynika, iż:
      Obowiązkiem podatkowym jest wynikająca z ustaw podatkowych
      nieskonkretyzowana powinność przymusowego świadczenia pieniężnego w związku
      z zaistnieniem zdarzenia określonego w tych ustawach.
    Podatek dochodowy jest podatkiem osobistym, co oznacza, że podatnikiem jest każda
    osoba fizyczna osiągająca dochód.
    W przedmiotowej sprawie w 2022 r. dochód uzyskał wyłącznie Pani mąż, natomiast Pani
    nie uzyskała żadnych dochodów. Nie ma zatem Pani obowiązku składania zeznania

    podatkowego za ten okres. Jednakże zgodnie z przywołanymi wcześniej przepisami art. 6
    ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych przysługuje Państwu prawo do
    preferencyjnego opodatkowania dochodów.
    Zatem, przyjmując za Panią, że w 2022 r. byliście Państwo polskimi rezydentami
    podatkowymi, pozostającymi we wspólności majątkowej oraz nie miały do Państwa
    zastosowania przepisy, o których mowa w art. 6 ust. 8 ustawy o podatku dochodowym od
    osób fizycznych wskazuję, że przysługiwało Państwu jako małżonkom prawo do złożenia
    zgodnie z art. 6 ust. 2 ww. ustawy wspólnego zeznania podatkowego za 2022 r.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Pani przedstawiła i stanu prawnego, który
    obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia.
    Zaznaczam, że powyższą interpretację oparto na informacjach przedstawionych przez
    Panią w opisie stanu faktycznego i odniesiono się wyłącznie do zadanego przez Panią
    pytania. Rolą organu interpretacyjnego nie jest ustalanie stanu faktycznego (nie ma
    uprawnień do przeprowadzania postępowania dowodowego), a informacje niezbędne do
    wydania interpretacji może przyjmować wyłącznie z przedstawionego przez
    wnioskodawcę opisu stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego. Jeżeli przedstawiony we
    wniosku stan faktyczny będzie się różnił od stanu występującego w rzeczywistości,
    wówczas wydana interpretacja nie będzie chroniła wnioskodawcy w zakresie dotyczącym
    rzeczywiście zaistniałego stanu faktycznego. Należy też zauważyć, że na podatniku
    spoczywa obowiązek udowodnienia w toku ewentualnego postępowania kontrolnego czy
    podatkowego okoliczności faktycznych, z których wywodzi on dla siebie korzystne skutki
    prawne.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    · Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z
    dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111).
    Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pani sytuacja będzie zgodna
    (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosuje się Pani do
    interpretacji.
    · Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
      z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    · Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pani prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu
    Administracyjnego (...). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z
    dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.
    U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
    · w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
    · w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP
      (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.