Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0113-KDIPT2-2.4011.816.2025.4.ST
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-11-28
Teza: Odpłatne zbycie lokalu mieszkalnego.
Słowa kluczowe: darowizna
lokal-lokal mieszkalny
lokal-odrębna własność lokalu
lokal-sprzedaż lokalu
nieruchomości-nieruchomość zabudowana
zniesienie-nieodpłatne zniesienie współwłasności
zniesienie-zniesienie współwłasności
Zagadnienia: Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Źródła przychodów.-Specyfika źródeł przychodów.-
Odpłatne zbycie nieruchomości, prawa wieczystego
użytkowania gruntów i spółdzielczego własnościowego
prawa do lokalu.
Przepisy: [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 2-art. 10-ust. 1-pkt 8-lit. a

## Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

Szanowny Panie,
    stwierdzam, że Pana stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego
    zdarzenia przyszłego w podatku dochodowym od osób fizycznych jest prawidłowe.

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

3 września 2025 r. wpłynął Pana wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej, który
    dotyczy podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie skutków podatkowych
    sprzedaży lokalu mieszkalnego oraz podatku od towarów i usług. Uzupełnił go Pan
    pismem złożonym 22 września 2025 r. oraz w odpowiedzi na wezwanie pismem złożonym
    18 listopada 2025 r. i 19 listopada 2025 r.
    Treść wniosku jest następująca:

## Opis zdarzenia przyszłego

Wnioskodawca jest polskim rezydentem podatkowym zamieszkałym w Polsce.
    Wnioskodawca prowadzi jednoosobową działalność gospodarczą od listopada 2019 r.
    Przedmiotem działalności są usługi budowlane (NIP ...), jest zarejestrowanym podatnikiem
    VAT, nie jest rolnikiem. Wnioskodawca jest również udziałowcem w ... (50% udziałów) oraz
    ... (5% udziałów). Wnioskodawca nie posiadał wcześniej i nie posiada innych
    nieruchomości, mieszka z żoną i dzieckiem w domu rodziców.
    Aktem notarialnym Rep. A nr ... w dniu 11 lipca 2024 r. Wnioskodawca otrzymał darowiznę
    udziału wynoszącego ¼ części w prawie własności nieruchomości położonej w ...,
    utworzonej z zabudowanej działki nr ... o powierzchni 0,0524 ha, dla której jest
    prowadzona księga wieczysta KW Nr ..., od swojej małżonki, z którą jest w związku
    małżeńskim od 2020 r. w ustroju rozdzielności majątkowej małżeńskiej wprowadzonej na
    mocy umowy majątkowej małżeńskiej Rep. A nr ... z dnia 17 lutego 2020 r. jako majątek
    osobisty.
    Aby dokonać zniesienia współwłasności zabudowanej nieruchomości gruntowej
    Wnioskodawca zawarł w dniu 9 grudnia 2024 r. ugodę sądową na rozprawie w Sądzie
    Rejonowym w .... W związku z ugodą sądową Strony (Wnioskodawca i Jego małżonka)
    dokonały zniesienia współwłasności nieruchomości w ten sposób, iż:
    1) ustanawiają odrębną własność lokalu mieszkalnego nr 1 o łącznej powierzchni
      użytkowej 50,94 m², położonego na parterze, oraz postanawiają, iż każdoczesnemu
      właścicielowi lokalu mieszkalnego nr 1 przysługuje udział 5094/23041 w
      nieruchomości wspólnej stanowiącej działkę nr ... oraz części budynku i urządzenia,
      które nie służą wyłącznie do użytku właścicieli lokali i przyznają lokal mieszkalny nr 1
      na wyłączną własność Wnioskodawcy;
    2) ustanawiają odrębną własność lokalu mieszkalnego nr 2 o łącznej powierzchni
      użytkowej 58,05 m², położonego na 1 piętrze oraz udział 5805/23042 w nieruchomości
      wspólnej stanowiącej działkę nr ... oraz części budynku i urządzenia, które nie służą
      wyłącznie do użytku właścicieli lokali;
    3) ustanawiają odrębną własność lokalu nr 3 o łącznej powierzchni użytkowej 57,72 m²,
      położonego na 2 piętrze oraz udział 5772/23041 w nieruchomości wspólnej
      stanowiącej działkę nr ... oraz części budynku i urządzenia, które nie służą wyłącznie
      do użytku właścicieli lokali;
    4) ustanawiają odrębną własność lokalu mieszkalnego nr 4 o łącznej powierzchni
      użytkowej 63,70 m², położonego na trzecim piętrze oraz udział 6370/23041 w
      nieruchomości wspólnej stanowiącej działkę nr ... oraz części budynku i urządzenia,
      które nie służą wyłącznie do użytku właścicieli lokali.
    Lokale nr 2,3 i 4 przyznają na wyłączną własność małżonki Wnioskodawcy. Dla
    wyodrębnionych wskutek zawartej ugody sądowej lokali zostały ustanowione oddzielnie
    księgi wieczyste:
    1) lokal nr 1 – parter ...;
    2) lokal nr 2 – pierwsze piętro ...;
    3) lokal nr 3 – drugie piętro ...;

    4) lokal nr 4 – trzecie piętro ....
    Nieruchomość zabudowaną budynkiem mieszkalnym żona Wnioskodawcy zakupiła 1
    kwietnia 2019 r. na podstawie aktu notarialnego Rep. A nr ... jako majątek osobisty z
    zamiarem wyremontowania i zamieszkania w tym budynku wraz z rodziną (siostrą i
    rodzicami Wnioskodawcy), przy czym nabycie przez małżonkę Wnioskodawcy nastąpiło
    przed zawarciem związku małżeńskiego. Remont prowadzony był systemem
    gospodarczym, pochłaniał zbyt wiele środków finansowych, nieruchomość i tak była już
    obciążona hipoteką. Rodzice stwierdzili, że nie chcą się przeprowadzić z uwagi na wiek.
    Rodzina Wnioskodawcy powiększy się pod koniec 2025 r., a zamieszkanie z dala od
    rodziców przy dwójce małych dzieci i pracy zawodowej będzie uciążliwe. Z uwagi na wiek
    rodziców Wnioskodawcy mogłoby dojść też do sytuacji, w której i tak z uwagi na obowiązki
    Wnioskodawca lub Jego małżonka musieliby jechać do rodziców i się nimi zajmować w ich
    lokalizacji oddalonej od wspomnianej ..., mając jeszcze w opiece dwójkę dzieci. W związku
    z tym, Wnioskodawca postanowił w najbliższej przyszłości sprzedać Lokal nr 1 będący Jego
    wyłączną własnością i przeznaczyć uzyskane środki ze sprzedaży tej nieruchomości na
    własne cele mieszkaniowe, tj. zakup działki i budowę domu obok działki rodziców.
    Poza podziałem lokali w budynku i wyodrębnieniem własności poszczególnych lokali,
    Wnioskodawca w Lokalu nr 1 nie dokonywał ulepszeń przekraczających 30% wartości
    początkowej nieruchomości, dokonał zwykłych prac remontowych polegających na
    odtworzeniu stanu pierwotnego, takich jak: wymiana okien czy położenie tynków.
    Nieruchomość zakupiona przez małżonkę Wnioskodawcy w 2019 r. była zasiedlona przed
    zakupem. Wnioskodawca nie wynajmował otrzymanego w darowiźnie Lokalu nr 1 oraz nie
    wykorzystywał na cele prowadzonej działalności gospodarczej. Wnioskodawca nie będzie
    prowadził w przypadku sprzedaży nieruchomości działań marketingowych wykraczających
    poza zwykłe formy ogłoszenia. Sprzedaż nieruchomości nastąpi poprzez zamieszczenie
    ogłoszenia we własnym zakresie na portalach internetowych.
    W uzupełnieniu wniosku wskazał Pan, że prowadzi dokumentację podatkową dla celów
    podatku dochodowego od osób fizycznych w formie podatkowej księgi przychodów i
    rozchodów, rozlicza się na zasadach ogólnych (skala).
    Nieruchomości położone na działce nr ... o pow. 0,0524 ha (...) to wg Polskiej Klasyfikacji
    Obiektów Budowlanych budynek mieszkalny – kod 11. Wpis do księgi wieczystej ....
    Przedmiotem darowizny zgodnie z aktem notarialnym Rep. A nr ... z dnia 11 lipca 2024 r.
    był udział wynoszący ¼ części w prawie własności całości nieruchomości położonej w ..., a
    w następstwie wyodrębnienia lokali Wnioskodawca stał się wyłącznym właścicielem lokalu
    mieszkalnego nr 1.
    Zawarta w dniu 9 grudnia 2024 r. ugoda sądowa dotyczyła zniesienia współwłasności
    udziału w nieruchomości nabytego aktem darowizny otrzymanego od małżonki
    Wnioskodawcy w dniu 11 lipca 2024 r. (Rep. A nr ...). Wniosek o zniesienie współwłasności
    złożył Wnioskodawca. Wyodrębnienia lokali mieszkalnych dokonano w związku z
    rozdzielnością majątkową małżonków i planowaną sprzedażą lokali. Wartość lokalu
    mieszkalnego uzyskanego na własność w wyniku zniesienia współwłasności mieściła się w
    wartości udziału w całej nieruchomości wspólnej przed zniesieniem współwłasności.
    Należy wskazać, że darowizna została przekazana w dniu 11 lipca 2024 r., a zniesienie
    współwłasności nastąpiło 9 grudnia 2024 r. Jest to okres ok. 4 miesięcy, w tym czasie
    wartość nieruchomości nie zmieniła się. Zniesieniu współwłasności nie towarzyszyły
    wpłaty i dopłaty. Budynek mieszkalny posiadał cztery kondygnacje o jednakowej
    powierzchni, wartość wydzielanych lokali była jednakowa, więc nie było potrzeby
    dokonywać wyceny wartości rynkowej nieruchomości. Sąd przy podziale nieruchomości
    wskazał, że Strony postanawiają uznać za uregulowane roszczenia wynikające z
    posiadania przedmiotowej nieruchomości będącej ich dotychczasową współwłasnością. W
    wyniku dokonanego wyodrębnienia lokali nie uległy zmianie udziały Wnioskodawcy w
    części wspólnej nieruchomości, w której znajdują się wyodrębnione lokale. Zgodnie z

    zawartą ugodą właścicielowi lokalu nr 1 przysługuje udział 5094/23041 w nieruchomości
    wspólnej stanowiącej działkę nr ... oraz części budynku i urządzenia, które nie służą
    wyłącznie do użytku właścicieli lokali. Wnioskodawca nie wynajmował otrzymanego w
    darowiźnie udziału w nieruchomości, a następnie wyodrębnionego lokalu nr 1, nie
    zamieszkiwał również w tym lokalu. Koszty eksploatacji były ponoszone proporcjonalnie
    do posiadanego udziału w nieruchomości, a następnie lokalu nr 1. Lokal mieszkalny
    Wnioskodawca zamierza sprzedać w niedalekiej przyszłości po uzyskaniu interpretacji
    indywidualnej w tym przedmiocie. Pomiędzy Wnioskodawcą, a potencjalnym nabywcą
    lokalu nie będzie żadnych powiązań ponieważ lokal ten jako lokal mieszkalny
    Wnioskodawca zamierza sprzedać na rynku wtórnym zamieszczając ogłoszenie na
    portalach internetowych. Wnioskodawca po sprzedaży lokalu zadeklaruje w złożonym
    zeznaniu podatkowym, że cała wartość przychodu ze sprzedaży lokalu mieszkalnego nr 1
    zostanie wydatkowana w ciągu trzech lat licząc od końca roku, w którym dokona
    sprzedaży na własne cele mieszkaniowe (zakup działki, budowa domu). Nieruchomość,
    którą zamierza nabyć Wnioskodawca będzie działką przeznaczoną pod zabudowę
    mieszkalną, gdyż tylko na takiej działce można wybudować budynek mieszkalny.
    Na zadane prze Organ pytanie o treści, cyt.: „czy nabycie ww. działki nastąpi do majątku
    wspólnego małżeńskiego czy do Pana majątku odrębnego?” Wnioskodawca wskazał, cyt.:
    „Wnioskodawca posiada rozdzielność majątkową, więc będzie to współwłasność na
    zasadach współwłasności ułamkowej traktowana jako majątek odrębny” oraz na pytanie o
    treści, cyt.: „jaki tytuł prawny będzie przysługiwał Panu do ww. nieruchomości (własność,
    współwłasność)?” Wnioskodawca wskazał, cyt.: „Współwłasność w części ułamkowej”.
    Ww. działka będzie położona w ... w okolicy ul. .... Na nabytej działce Wnioskodawca
    planuje wybudować budynek mieszkalny, będzie realizował własne cele mieszkaniowe
    określone w art. 21 ust. 1 pkt 131 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. W
    wybudowanym budynku będzie mieszkał wraz z rodziną, nie będzie go wynajmował i nie
    będzie udostępniał osobom trzecim. Inwestycja polegająca na budowie domu na
    zakupionej działce, nastąpi w takim okresie jaki jest przewidziany w ustawie, aby
    wykorzystać całość środków otrzymanych ze sprzedaży lokalu mieszkalnego nr 1.
    Wnioskodawca nie może wskazać zakresu prac budowlanych oraz rodzaju materiałów
    budowlanych gdyż jest to zdarzenie przyszłe. Na budowę domu potrzebne jest pozwolenie
    na budowę i projekt budowlany, którego jeszcze Wnioskodawca nie posiada ponieważ
    jeszcze nie dokonał sprzedaży lokalu. Wnioskodawca będzie posiadał rachunki i faktury
    potwierdzające wydatkowanie środków na budowę domu. Nieruchomości są nabywane
    na podstawie aktu notarialnego, więc będzie również udokumentowany zakup działki.
    W przyszłości Wnioskodawca nie planuje nabycia kolejnych nieruchomości.
    Wnioskodawca na obecną chwilę nie może jednoznacznie wskazać, czy będzie zawarta
    przedwstępna umowa sprzedaży lokalu. Jeżeli nabywca w celu zabezpieczenia własnych
    interesów będzie wymagał takiej umowy przyrzeczenia sprzedaży lokalu to będzie ona
    zawarta zgodnie z ogólnie przyjętymi zasadami sprzedaży nieruchomości mieszkalnych.
    Zarówno w akcie sprzedaży, jak i w przedwstępnej umowie stroną umowy będzie
    Wnioskodawca. Na kupującym i sprzedającym będą ciążyć zwykłe obowiązki wynikające z
    takiej umowy przedwstępnej. Na pewno w celu zawarcia aktu notarialnego sprzedaży
    Nabywca musi zapłacić Wnioskodawcy całą wartość wynikającą z umowy sprzedaży lokalu.
    W umowie przedwstępnej jeżeli zostanie zawarta, nie będą udzielane żadne
    pełnomocnictwa w celu występowania w imieniu Wnioskodawcy.
    Nabycie przez Wnioskodawcę wyodrębnionej własności lokalu mieszkalnego nr 1 wraz z
    udziałem 5094/23041 w nieruchomości wspólnej nastąpiło do majątku osobistego
    Wnioskodawcy. Lokal mieszkalny nr 1 nie był wykorzystywany w prowadzonej przez
    Wnioskodawcę działalności gospodarczej, nie był wynajmowany. Lokal mieszkalny nie jest
    i nie będzie do dnia sprzedaży udostępniany osobom trzecim na podstawie umowy
    najmu, użyczenia lub innej umowy. Lokal mieszkalny nr 1 nie stanowi środka trwałego w
    prowadzonej działalności gospodarczej Wnioskodawcy, jest to majątek osobisty.

    Wnioskodawca nie dokonywał wcześniej sprzedaży innych nieruchomości niż wskazany
    we wniosku lokal mieszkalny nr 1, który zamierza sprzedać. Wnioskodawca nie posiada
    innych nieruchomości (budynki, działki), które w przyszłości zamierza sprzedać.
    Budynek, w którym znajduje się lokal mieszkalny nr 1 stanowi budynek w rozumieniu
    przepisów art. 3 pkt 2 ustawy Prawo budowlane – jest trwale związany z gruntem,
    wydzielony z przestrzeni za pomocą przegród budowlanych oraz posiada fundamenty i
    dach. Budynek, w którym znajduje się lokal mieszkalny jest trwale związany z gruntem.
    Przed nabyciem budynku przez Wnioskodawcę lokal mieszkalny był wykorzystywany przez
    poprzednich właścicieli.
    Pytania
    1. Czy w odniesieniu do przedstawionego zdarzenia przyszłego należy uznać, iż
      Wnioskodawca, sprzedając Lokal nr 1 będzie rozporządzał majątkiem prywatnym, a
      tym samym nie będzie działał w charakterze podatnika prowadzącego działalność
      gospodarczą, w rozumieniu art. 15 ust. 2 Ustawy o VAT, co w konsekwencji spowoduje,
      że sprzedaż Lokalu mieszkalnego nie będzie podlegała opodatkowaniu podatkiem
      VAT?
    2. Czy przychód osiągnięty przez Wnioskodawcę z tytułu sprzedaży Lokalu nr 1 należy
      kwalifikować, jako przychód z odpłatnego zbycia nieruchomości, o którym mowa w art.
      10 ust. 1 pkt 8 lit. a Ustawy PIT, niepodlegający opodatkowaniu podatkiem
      dochodowym, pod warunkiem przeznaczenia przychodów z tego tytułu na własne cele
      mieszkaniowe?
    3. Czy w przypadku udzielenia odpowiedzi negatywnej na pytanie nr 1 Wnioskodawca
      będzie mógł skorzystać ze zwolnienia zgodnie z art. 43 ust. 1 pkt 10 ustawy o podatku
      od towarów i usług.
    4. Czy w przypadku odpowiedzi negatywnej na pytanie nr 2, zakładając, że
      Wnioskodawca dokona sprzedaży Lokalu w ramach prowadzonej działalności
      gospodarczej w rozumieniu art. 5a pkt 6 Ustawy PIT, będzie mógł rozliczyć się w
      ramach ryczałtu od przychodów ewidencjonowanych i stosować stawkę 10% ryczałtu
      dla dokonywanej transakcji sprzedaży Lokalu nr 1.
    Przedmiotem niniejszej interpretacji jest odpowiedź na pytanie nr 2 i nr 4 dotyczące
    podatku dochodowego od osób fizycznych, natomiast w zakresie podatku od towarów i
    usług (pytanie nr 1 i nr 3) zostanie wydane odrębne rozstrzygnięcie.
    Pana stanowisko w sprawie
    Ad 2
    W Pana ocenie, za działalność gospodarczą zgodnie z art. 5a pkt 6 ww. ustawy, uznaje się
    działalność zarobkową:
    a) wytwórczą, budowlaną, handlową, usługową;
    b) polegającą na poszukiwaniu, rozpoznawaniu i wydobywaniu kopalin ze złóż;
    c) polegającą na wykorzystywaniu rzeczy oraz wartości niematerialnych i prawnych,
    - która jest prowadzona we własnym imieniu bez względu na jej rezultat, w sposób
      zorganizowany i ciągły, z której uzyskane przychody nie są zaliczane do innych
      przychodów ze źródeł wymienionych w art. 10 ust. 1 pkt 2 i 4-9.
    Użyte w przepisie pojęcie pozarolniczej działalności gospodarczej opiera się na trzech
    przesłankach:
      zarobkowym celu działalności;

      wykonywaniu działalności w sposób zorganizowany i ciągły;
      prowadzeniu działalności we własnym imieniu.
    W zakresie kwalifikowania źródła przychodów ze sprzedaży nieruchomości przez osobę
    fizyczną w świetle przepisów ustawy o PIT, wypowiedział się NSA w wyroku z 29 czerwca
    2023 r., sygn. akt II FSK 180/23, w którym wskazał, że „podzielić należy wyrażone w
    orzecznictwie poglądy, że brak jest podstaw kwalifikowania do pozarolniczej działalności
    gospodarczej w rozumieniu art. 5a pkt 6 u.p.d.o.f., podejmowanych przez podatnika
    czynności mieszczących się w zwykłym zarządzie własnym majątkiem, tzn. mających na
    celu prawidłowe gospodarowanie tym majątkiem oraz zaspokajanie potrzeb rodziny.
    Działań z zachowaniem - normalnych w takich przypadkach - reguł gospodarności nie
    należy z gruntu utożsamiać z działalnością gospodarczą. W konsekwencji działania
    podatnika, w stosunku do stanowiących jego własność składników majątkowych (w tym
    mienia nieruchomego), wykazują cechy zorganizowania i ciągłości, gdy podejmowane
    przez niego czynności, związane z zagospodarowaniem tego mienia i jego
    rozporządzaniem, będą istotnie odbiegały od normalnego wykonywania prawa własności,
    a nadto podatnik z operacji tych uczyni sobie lub ma zamiar uczynienia stałego
    (nieokazjonalnego) źródła zarobkowania. Każda zatem transakcja związana ze sprzedażą
    nieruchomości (a także innych praw na nieruchomościach wymienionych w art. 10 ust. 1
    pkt 8 u.p.d.o.f.), powinna być rozpatrywana indywidualnie, z uwzględnieniem całokształtu
    okoliczności z nią związanych, w tym czynności podjętych przez sprzedającego przed
    dokonaną sprzedażą, a którą cechują przymioty charakterystyczne dla prowadzonej
    działalności gospodarczej. Znaczenie dla oceny zdarzenia mogą mieć również
    indywidualne cechy przedmiotu transakcji, bądź okoliczności życiowe, w jakich znajdował
    się podatnik dokonujący transakcji, a które miały wpływ na jego decyzje”.
    Nieruchomość została zakupiona przez żonę Wnioskodawcy w 2019 r. jako majątek
    osobisty z przeznaczeniem na własne cele mieszkaniowe, z zamiarem zamieszkania wraz z
    rodziną po przeprowadzeniu niezbędnych remontów oraz powiększeniu powierzchni
    mieszkaniowej o nadbudowę 3 piętra. W 2024 r. żona Wnioskodawcy przekazała Jemu
    aktem darowizny ¼ udziału w tej nieruchomości, a po zniesieniu współwłasności udziału w
    nieruchomości Wnioskodawca nabył do majątku osobistego Lokal nr 1 położony na
    parterze budynku. Ponieważ plany odnośnie przeprowadzki i zamieszkania w 2025 r.
    uległy zmianie, z powodu powiększenia rodziny i braku zgody rodziców na
    przeprowadzkę, Wnioskodawca postanowił dokonać sprzedaży nieruchomości w ramach
    zwykłego zarządu własnym majątkiem, a nie w ramach prowadzonej działalności
    gospodarczej. Sprzedaż będzie czynnością jednorazową (brak zorganizowania i ciągłości
    działania), a środki uzyskane ze sprzedaży nie będą przeznaczone na obrót
    nieruchomościami, a na zaspokojenie własnych potrzeb mieszkaniowych.
    Przepis art. 21 ust. 1 pkt 131 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, wiąże
    skutki prawne w postaci zwolnienia od opodatkowania z faktem przeznaczenia - w
    warunkach określonych w ustawie - uzyskanego z tytułu odpłatnego zbycia nieruchomości
    i praw majątkowych przychodu wyłącznie na własne cele mieszkaniowe wymienione w
    przepisie art. 21 ust. 25 ww. ustawy. Cele mieszkaniowe, których sfinansowanie
    przychodem z odpłatnego zbycia nieruchomości lub praw majątkowych uprawnia do
    skorzystania ze zwolnienia z opodatkowania wymienione zostały w art. 21 ust. 25 ustawy o
    podatku dochodowym od osób fizycznych. Są to między innymi wydatki poniesione na
    nabycie gruntu pod budowę budynku mieszkalnego, budowę, rozbudowę, nadbudowę,
    przebudowę lub remont własnego budynku mieszkalnego, jego części lub własnego lokalu
    mieszkalnego, wydatki poniesione na spłatę kredytu (pożyczki) oraz odsetek od tego
    kredytu (pożyczki) zaciągniętego przez podatnika przed dniem uzyskania przychodu z
    odpłatnego zbycia, o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a-c, na cele określone w pkt 1.
    Tak więc, zdaniem Wnioskodawcy sprzedaż Lokalu nr 1 kwalifikuje się jako źródło
    przychodów wymienione w art. 10 ust.1 pkt 8 ustawy o PIT i będzie podlegała zwolnieniu

    na zasadach określonych w art. 21 ust. 1 pkt 131 w związku z art. 21 ust 25 ustawy o p.d.o.
    f.
    Ad 4
    W przypadku ewentualnego uznania, iż transakcja sprzedaży Lokalu nr 1 będzie
    dokonywana w ramach prowadzonej działalności, Wnioskodawca może korzystać z
    rozliczenia w formie ryczałtu od przychodów ewidencjonowanych, a planowaną sprzedaż
    można będzie zakwalifikować do grupowania PKWiU 68.10.1 i zgodnie z art. 12 ust. 1 pkt 3
    URycz objąć stawką opodatkowania 10%.
    Zgodnie z art. 2 ust. 1 URycz, osoby fizyczne oraz przedsiębiorstwa w spadku osiągające
    przychody z pozarolniczej działalności gospodarczej mogą opłacać zryczałtowany podatek
    dochodowy m.in. w formie ryczałtu od przychodów ewidencjonowanych.
    Stosownie do art. 6 ust. 1 URycz, opodatkowaniu ryczałtem od przychodów
    ewidencjonowanych podlegają przychody m.in. osób fizycznych lub przedsiębiorstw w
    spadku z pozarolniczej działalności gospodarczej, o których mowa m.in. w art. 14 ustawy o
    podatku dochodowym (tj. Ustawy PIT). Wskazany art. 14 ustawy PIT odwołuje się do
    prowadzenia działalności gospodarczej i przychodów z niej uzyskanych. W art. 14 Ustawy
    PIT znajduje się również odniesienie przychodów z działalności gospodarczej wskazanej w
    art. 10 ust. 1 pkt 3 Ustawy PIT.
    Art. 6 ust. 4 pkt 1 URycz mówi natomiast, że ryczałt może być zastosowany m.in. jeżeli w
    roku podatkowym podatnicy uzyskali przychody z prowadzonej samodzielnie działalności
    w wysokości nieprzekraczającej 2 000 000 euro.
    Zgodnie z art. 12 ust. 1 pkt 3 ww. ustawy, stawką 10% objęte są przychody ze świadczenia
    usług w zakresie kupna i sprzedaży nieruchomości na własny rachunek, tj. PKWiU 68.10.1
    (NSA w wyroku II FSK 2974/18 z dnia 4 kwietnia 2019 r.).
    Wynika stąd, że w przypadku prowadzenia działalności gospodarczej samodzielnie przez
    osobę fizyczną (a zatem także Wnioskodawcę), także w przedmiocie kupna i sprzedaży
    nieruchomości, taką działalność zakwalifikować można do grupowania PKWiU 68.10.1.
    Podsumowanie.
    Wnioskodawca stoi na stanowisku, iż w planowanej transakcji będzie On rozporządzać
    własnym majątkiem prywatnym, a nie działać w ramach działalności gospodarczej.
    Nieruchomość została zakupiona przez Niego w celu zamieszkania z rodziną, a nie dla
    celów prowadzenia działalności gospodarczej. W przedmiotowej sprawie, czynności
    podejmowane przez Sprzedającego wskazują, że nie mają one charakteru
    profesjonalnego działania przypisywanego przedsiębiorcom i mieszczą się w zwykłych
    działaniach związanych z właściwym zarządem własnym majątkiem. W związku z czym,
    Wnioskodawca nie powinien występować w planowanej transakcji w charakterze
    podatnika VAT, a przychód ze sprzedaży Lokalu nr 1 nie powinien być opodatkowany
    podatkiem dochodowym z uwagi na fakt, że Wnioskodawca przeznaczy przychód ze
    sprzedaży na własne cele mieszkaniowe.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawił Pan we wniosku jest prawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Podstawową zasadą obowiązującą w przepisach ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku
    dochodowym od osób fizycznych (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 163 ze zm.) jest zasada
    powszechności opodatkowania, która wyrażona została w art. 9 ust. 1 tej ustawy.
    Zgodnie z jego treścią:
      Opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z
      wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od
      których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.

    Treść przepisu wskazuje, że opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych
    podlegają wszelkiego rodzaju dochody uzyskane przez podatnika, z wyjątkiem tych, które
    zostały enumeratywnie wymienione w katalogu zwolnień przedmiotowych zawartym w
    ww. ustawie albo od których zaniechano poboru podatku.
    Źródła przychodów
    Zgodnie z art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a)-c) powołanej ustawy:
      Źródłem przychodów jest odpłatne zbycie:
              a) nieruchomości lub ich części oraz udziału w nieruchomości,
              b) spółdzielczego własnościowego prawa do lokalu mieszkalnego lub
                użytkowego oraz prawa do domu jednorodzinnego w spółdzielni
                mieszkaniowej,
              c) prawa wieczystego użytkowania gruntów,
      - jeżeli odpłatne zbycie nie następuje w wykonaniu działalności gospodarczej i
      zostało dokonane przed upływem pięciu lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w
      którym nastąpiło nabycie lub wybudowanie.
    Zatem przychód z tytułu odpłatnego zbycia nieruchomości lub jej części oraz udziału w
    nieruchomości nie powstanie, jeżeli spełnione są łącznie dwa warunki:
      odpłatne zbycie nieruchomości nie następuje w wykonywaniu działalności
      gospodarczej (nie stanowi przedmiotu działalności gospodarczej) oraz
      zostało dokonane po upływie pięciu lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w
      którym nastąpiło jej nabycie.
    Z przepisów ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych wynika, że przychód z
    odpłatnego zbycia nieruchomości może stanowić przychód z dwóch odrębnych źródeł, tj. z
    pozarolniczej działalności gospodarczej, której mowa w art. 10 ust. 1 pkt 3 lub ze źródła
    określonego w art. 10 ust. 1 pkt 8 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.
    Ustalenie, z jakiego źródła pochodzi przychód, ma kluczowe znaczenie dla ustalenia
    sposobu opodatkowania przychodu.
    Skutki podatkowe planowanej sprzedaży lokali mieszkalnych
    Odrębnym źródłem przychodów jest, wskazana w art. 10 ust. 1 pkt 3 ww. ustawy,
    pozarolnicza działalność gospodarcza. Zgodnie z art. 5a pkt 6 ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych:
      Ilekroć w ustawie jest mowa o działalności gospodarczej albo pozarolniczej
      działalności gospodarczej – oznacza to działalność zarobkową:
                a) wytwórczą, budowlaną, handlową, usługową,
                b) polegającą na poszukiwaniu, rozpoznawaniu i wydobywaniu
                  kopalin ze złóż,
                c) polegającą na wykorzystywaniu rzeczy oraz wartości
                  niematerialnych i prawnych
      – prowadzoną we własnym imieniu bez względu na jej rezultat, w sposób
      zorganizowany i ciągły, z której uzyskane przychody nie są zaliczane do innych
      przychodów ze źródeł mienionych w art. 10 ust. 1 pkt 1, 2 i 4-9.
    Użyte w ww. przepisie pojęcie pozarolniczej działalności gospodarczej opiera się na trzech
    przesłankach:

      zarobkowym celu działalności,
      wykonywaniu działalności w sposób zorganizowany i ciągły,
      prowadzeniu działalności we własnym imieniu i na własny lub cudzy rachunek.
    Działalność gospodarcza to taka działalność, która:
    1) jest prowadzona w celu osiągnięcia dochodu, przy czym nawet ewentualna strata
      będąca wynikiem tej działalności nie pozbawia jej statusu działalności gospodarczej,
      bowiem istotny jest sam zamiar osiągnięcia dochodu;
    2) wykonywana jest w sposób ciągły. Jednakże przesłanki tej nie należy rozumieć jako
      konieczność wykonywania działalności bez przerwy. Istotny jest zamiar powtarzalności
      określonych czynności celem osiągnięcia dochodu np. powtarzalna sprzedaż
      przedmiotów własności posiadających tożsamy charakter;
    3) prowadzona jest w sposób zorganizowany, co oznacza, że podejmowane działania są
      podporządkowane obowiązującym regułom, normom i służą osiągnięciu celu, mają
      wpływ na racjonalność gospodarowania posiadanymi środkami, a tym samym
      uczestnictwa w obrocie gospodarczym.
    Każde działanie spełniające wskazane wyżej przesłanki stanowi w rozumieniu przepisów
    ww. ustawy, pozarolniczą działalność gospodarczą niezależnie od tego, czy podatnik
    dokonał jej rejestracji.
    Działalność jest wtedy zarobkowa, gdy jest zdolna do potencjalnego generowania zysku, a
    jej przeznaczeniem jest zapewnienie określonego dochodu. Działalność musi być tak
    prowadzona i ukierunkowana, aby była w stanie zyski faktycznie osiągnąć. Jednakże brak
    zysku z podjętych działań noszących znamiona działalności gospodarczej nie oznacza, że
    działalność taka nie była faktycznie prowadzona. Prowadzenie bowiem działalności
    gospodarczej zawsze wiąże się z ryzykiem nieosiągnięcia dochodów. Zarobkowego
    charakteru nie mają działania, których wyłącznym celem jest zaspokojenie własnych
    potrzeb osoby podejmującej określone czynności.
    Prowadzenie działalności gospodarczej we własnym imieniu oznacza, że związane z
    działalnością prawa i obowiązki dotyczą osoby fizycznej, która ją prowadzi; podmiot
    prowadzący działalność gospodarczą występuje jako podmiot niezależny prawnie od
    innych podmiotów, a podejmowane przez niego czynności rodzą bezpośrednio dla niego
    określone prawa i obowiązki.
    Przepisy ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych wymagają również, aby
    czynności wykonywane były w sposób zorganizowany i ciągły, przy czym możliwe jest
    osiąganie dochodów z tego rodzaju działalności bez spełnienia niektórych formalnych
    elementów organizacji (np. rejestracji urzędowej), gdyż prowadzenie działalności
    gospodarczej jest kategorią obiektywną, niezależnie od tego, jak działalność tę ocenia sam
    prowadzący ją podmiot i jak ją nazywa oraz, czy dopełnia ciążących na nim obowiązków z
    działalnością tą związanych. Za takim rozumieniem pojęcia „zorganizowany” przemawia
    również definicja słownikowa. Zgodnie z Nowym Słownikiem Poprawnej Polszczyzny
    Wydawnictwo Naukowe PWN pod redakcją Andrzeja Markowskiego Warszawa 2000,
    organizować to przygotowywać, zakładać jakieś przedsięwzięcie, bądź w znaczeniu drugim
    nadawać czemuś reguły, wprowadzać porządek (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu
    Administracyjnego w Opolu z dnia 7 maja 2008 r., sygn. akt I SA/Op 18/08).
    Na pojęcie „zorganizowanie” w rozumieniu art. 5a pkt 6 ww. ustawy, składa się zespół
    celowych, uporządkowanych czynności o charakterze profesjonalnym, realizowanych w
    ramach mniej lub bardziej wyodrębnionej struktury, mieszczących się zarówno w tzw.
    fazie przygotowawczej, związanej z uruchomieniem określonych działalności, jak i w fazie
    realizacji.

    Co do kryterium ciągłości w wykonywaniu działalności gospodarczej to jego wprowadzenie
    przez ustawodawcę miało na celu wyeliminowanie z pojęcia działalności gospodarczej
    przedsięwzięć o charakterze incydentalnym i sporadycznym. Ciągłość w wykonywaniu
    działalności gospodarczej oznacza względnie stały zamiar jej wykonywania. Nie wyklucza
    on jednak możliwości prowadzenia działalności gospodarczej tylko sezonowo lub do czasu
    osiągnięcia postawionego przez dany podmiot celu i to bez względu na okres, w którym
    cel ten miałby być realizowany. Do zachowania ciągłości wystarczające jest, aby z
    całokształtu okoliczności sprawy wynikał zamiar powtarzania określonego zespołu
    konkretnych działań w celu osiągnięcia efektu w postaci zarobku.
    Jak wskazał Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w wyroku z dnia 3 czerwca 2015
    r., sygn. akt I SA/Po 919/14: „Dla przyjęcia, że działalność ma charakter ciągły, nie jest
    niezbędne, by powtarzane były konkretne czynności; możliwe, że dana czynność (np.
    sprzedaż) będzie dokonana jednorazowo, natomiast wraz z poprzedzającymi ją
    czynnościami przygotowawczymi będzie tworzyła ciąg działań, który uznać należy za
    działalność gospodarczą w rozumieniu art. 5a ust. 6 u.p.d.f.”.
    Przez powtarzalność rozumie się ponadto cały szereg wielokrotnie powtarzanych
    czynności podejmowanych w konkretnym celu. Taki zespół wielokrotnie powtarzanych
    czynności (nie zaś czynności sporadyczne, oderwane od siebie, nie powiązane ze sobą) w
    dziedzinie wytwórczej, usługowej lub handlowej podejmowanych w celach zarobkowych i
    na własny rachunek można uznać za prowadzenie działalności gospodarczej.
    Zakwalifikowanie do źródła przychodów ma ogromne znaczenie dla ustalenia chociażby
    takich kwestii, jak sposób opodatkowania przychodów, możliwość odliczenia kosztów ich
    uzyskania, możliwość skorzystania ze zwolnień przedmiotowych itp. W pewnych
    sytuacjach możliwe jest występowanie wątpliwości, do jakiego źródła przychodów należy
    zakwalifikować danego rodzaju przychód. Przy czym, jeden i ten sam przychód stanowić
    może przychód wyłącznie z jednego źródła. Ponadto nie jest możliwa sytuacja, w której
    ten sam przychód będzie np. zakwalifikowany częściowo do jednego źródła, a częściowo
    do innego.
    Przy czym, każdy przypadek należy oceniać indywidualnie, mając na względzie całokształt
    okoliczności faktycznych danej sprawy, a więc wszystkie działania podejmowane przez
    podatnika, a nie tylko poszczególne czynności, pojedyncze elementy stanu faktycznego
    /zdarzenia przyszłego.
    Wobec powyższego, w celu właściwego zakwalifikowania – na gruncie ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych – skutków działań podjętych przez Pana do właściwego
    źródła przychodu należy ocenić zamiar, okoliczności i cel działań związanych z
    planowanym odpłatnym zbyciem lokalu mieszkalnego nr 1 nabytego w wyniku zniesienia
    współwłasności i wyodrębnienia lokali mieszkalnych.
    Jak już wcześniej wyjaśniono, na związek uzyskiwanych przychodów ze źródłem
    wymienionym w art. 10 ust. 1 pkt 3 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych
    może wskazywać, rozpatrywany całościowo, zespół powiązanych ze sobą działań
    podatnika, powtarzalnych, uporządkowanych, konsekwentnie prowadzących do
    osiągnięcia zysku, w szczególności łącznie polegających na wielokrotnym nabywaniu
    nieruchomości, ich zaawansowanym przygotowaniu do sprzedaży (tzn. w sposób
    wykraczający poza zwykły zarząd mieniem), wielokrotnym zbywaniu w celu zarobkowym
    odpowiednio przygotowanych nieruchomości. Brak jest natomiast podstaw, aby
    podejmowane przez podatnika czynności mieszczące się w zwykłym zarządzie własnym
    majątkiem, tzn. mające na celu prawidłowe, racjonalne gospodarowanie tym majątkiem,
    kwalifikować jako prowadzenie pozarolniczej działalności gospodarczej w rozumieniu art.
    5a pkt 6 ww. ustawy.
    Zarobkowego charakteru nie mają działania, których wyłącznym celem jest zaspokojenie
    własnych potrzeb osoby podejmującej określone czynności, czy też jej rodziny. Zatem
    sprzedaż, nawet wielokrotna, przedmiotów z majątku prywatnego osoby fizycznej, które

    nie są związane z działalnością gospodarczą, nie stanowi działalności gospodarczej w
    rozumieniu ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.
    Z przedstawionego we wniosku opisu nie sposób przyjąć, że planowana sprzedaż lokalu
    mieszkalnego nr 1 wygeneruje przychód z pozarolniczej działalności gospodarczej, o
    którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 3 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.
    Okoliczności przedstawione we wniosku wskazują, że lokal mieszkalny nr 1 nie został
    nabyty przez Pana dla celów prowadzenia działalności gospodarczej i nie był w niej
    wykorzystywany. W przedmiotowej sprawie, czynności podejmowane przez Pana
    wskazują, że nie mają one charakteru profesjonalnego działania przypisywanego
    przedsiębiorcom i mieszczą się w zwykłych działaniach związanych z właściwym zarządem
    własnym majątkiem. Udział w nieruchomości zabudowanej nabył Pan w darowiźnie od
    Pana małżonki. Nieruchomość zabudowaną budynkiem mieszkalnym Pana żona zakupiła
    1 kwietnia 2019 r. jako majątek osobisty z zamiarem wyremontowania i zamieszkania w
    tym budynku wraz z rodziną (z Pana siostrą i rodzicami). Lokal mieszkalny nr 1 nabył Pan
    w wyniku sądowego zniesienia współwłasności w 2024 r. Środki pieniężne ze sprzedaży
    ww. lokalu zamierza Pan przeznaczyć na własne cele mieszkaniowe, tj. na zakup
    nieruchomości (działki budowlanej) i budowę na niej budynku mieszkalnego, w celu
    zamieszkania w nim wraz z rodziną.
    Okoliczności i cel nabycia nieruchomości, sugerują, że są to działania należące do zakresu
    zwykłego zarządu majątkiem prywatnym, związanego ze zwykłym gospodarowaniem tym
    majątkiem i nie wskazują na działania o charakterze inwestycyjnym, typowym dla
    przedsięwzięć realizowanych w ramach działalności gospodarczej. W konsekwencji, istotą
    działania Pana nie jest prowadzenie pozarolniczej działalności gospodarczej, lecz zwykły
    zarząd majątkiem. Zarobkowego charakteru nie mają działania, których celem jest
    zaspokojenie własnych potrzeb osoby podejmującej określone czynności, czy też jej
    rodziny. Tym samym, planowana sprzedaż przez Pana lokalu mieszkalnego nr 1, będzie
    stanowiła zwykłe wykonywanie prawa własności, a Pan zbywając ww. lokal, będzie
    korzystał z przysługującego Panu prawa do rozporządzania tym majątkiem.
    Zatem, okoliczności opisane we wniosku nie wskazują, że planowana sprzedaż ww. lokalu,
    nastąpi w ramach zorganizowanej i ciągłej działalności, która wyczerpywałaby znamiona
    działalności gospodarczej, określone w art. 5a pkt 6 ustawy o podatku dochodowym od
    osób fizycznych.
    Biorąc pod uwagę powyższe, planowana sprzedaż nieruchomości, nie nastąpi w
    wykonaniu działalności gospodarczej, a zatem nie spowoduje powstania przychodu ze
    źródła, o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 3 ustawy o podatku dochodowym od osób
    fizycznych.
    W konsekwencji, w oparciu o okoliczności przedstawione przez Pana, skutki podatkowe
    planowanego odpłatnego zbycia, należy rozpatrywać w kontekście przepisu art. 10 ust. 1
    pkt 8 lit. a) ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, czyli przychodu z tytułu
    odpłatnego zbycia nieruchomości.
    W przypadku odpłatnego zbycia nieruchomości lub ich części oraz udziału w
    nieruchomości i praw majątkowych, o których mowa w art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a)-c) ww.
    ustawy, decydujące znaczenie w kwestii opodatkowania podatkiem dochodowym od osób
    fizycznych ma forma prawna ich nabycia oraz moment nabycia.
    Zauważyć należy, że moment przeniesienia własności nieruchomości został określony w
    art. 155 § 1 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz.
    1071):
      Umowa sprzedaży, zamiany, darowizny, przekazania nieruchomości lub inna umowa
      zobowiązująca do przeniesienia własności rzeczy co do tożsamości oznaczonej
      przenosi własność na nabywcę, chyba że przepis szczególny stanowi inaczej albo że
      strony inaczej postanowiły.

    Zgodnie z art. 888 § 1 Kodeksu cywilnego:
      Przez umowę darowizny darczyńca zobowiązuje się do bezpłatnego świadczenia na
      rzecz obdarowanego kosztem swojego majątku.
    Zgodnie z prawem cywilnym darowizna dochodzi do skutku w drodze umowy
    jednostronnie zobowiązującej, której treścią jest zarówno zobowiązanie darczyńcy do
    spełnienia świadczenia pod tytułem darmym na rzecz obdarowanego, czyli do dokonania
    rozporządzenia i wydania przedmiotu darowizny, jak i oświadczenie obdarowanego o
    przyjęciu darowizny. Jeżeli przedmiotem darowizny jest nieruchomość, to umowa
    darowizny pod rygorem nieważności, powinna mieć formę aktu notarialnego. Tym samym
    zawarcie umowy darowizny nieruchomości powoduje przejście jej własności na
    obdarowanego z chwilą zawarcia aktu notarialnego, w którym darczyńca daruje tę
    nieruchomość obdarowanemu, a obdarowany darowiznę przyjmuje.
    Stosownie do art. 195 ustawy Kodeks cywilny:
      Własność tej samej rzeczy może przysługiwać niepodzielnie kilku osobom
      (współwłasność).
    W myśl art. 196 Kodeksu cywilnego:
      § 1. Współwłasność jest albo współwłasnością w częściach ułamkowych, albo
      współwłasnością łączną.
      § 2. Współwłasność łączną regulują przepisy dotyczące stosunków, z których ona
      wynika. Do współwłasności w częściach ułamkowych stosuje się przepisy niniejszego
      działu.
    Celem postępowania o zniesienie współwłasności w rozumieniu przepisów ustawy Kodeks
    cywilny jest nowe ukształtowanie prawa własności rzeczy, która stanowi przedmiot
    współwłasności.
    W myśl art. 210 § 1 Kodeksu cywilnego:
      Każdy ze współwłaścicieli może żądać zniesienia współwłasności. Uprawnienie to
      może być wyłączone przez czynność prawną na czas nie dłuższy niż lat pięć. Jednakże
      w ostatnim roku przed upływem zastrzeżonego terminu dopuszczalne jest jego
      przedłużenie na dalsze lat pięć; przedłużenie można ponowić.
    Stosownie do art. 211 Kodeksu cywilnego:
      Każdy ze współwłaścicieli może żądać, ażeby zniesienie współwłasności nastąpiło
      przez podział rzeczy wspólnej, chyba że podział byłby sprzeczny z przepisami ustawy
      lub ze społeczno-gospodarczym przeznaczeniem rzeczy albo że pociągałby za sobą
      istotną zmianę rzeczy lub znaczne zmniejszenie jej wartości.
    Zgodnie natomiast z art. 212 ww. Kodeksu:
      § 1. Jeżeli zniesienie współwłasności następuje na mocy orzeczenia sądu, wartość
      poszczególnych udziałów może być wyrównana przez dopłaty pieniężne. Przy
      podziale gruntu sąd może obciążyć poszczególne części potrzebnymi służebnościami
      gruntowymi.
      § 2. Rzecz, która nie daje się podzielić, może być przyznana stosownie do
      okoliczności jednemu ze współwłaścicieli z obowiązkiem spłaty pozostałych albo
      sprzedana stosownie do przepisów kodeksu postępowania cywilnego.
      § 3. Jeżeli ustalone zostały dopłaty lub spłaty, sąd oznaczy termin i sposób ich
      uiszczenia, wysokość i termin uiszczenia odsetek, a w razie potrzeby także sposób
      ich zabezpieczenia. W razie rozłożenia dopłat i spłat na raty terminy ich uiszczenia
      nie mogą łącznie przekraczać lat dziesięciu. W wypadkach zasługujących na
      szczególne uwzględnienie sąd na wniosek dłużnika może odroczyć termin zapłaty rat
      już wymagalnych.

    Biorąc pod uwagę przyjętą linię orzecznictwa Naczelnego Sądu Administracyjnego,
    nabyciem rzeczy w rozumieniu art. 10 ust. 1 pkt 8 ustawy o podatku dochodowym od
    osób fizycznych, nie jest przyznanie jej na wyłączną własność jednemu ze współwłaścicieli
    w wyniku dokonanego zniesienia współwłasności, jeśli:
      podział taki jest ekwiwalentny w naturze i nie towarzyszą mu spłaty i dopłaty, lub
      wartość rzeczy mieści się w udziale, jaki przysługiwał tej osobie w majątku wspólnym.
    Jeżeli więc spełnione są wymienione wyżej warunki, zniesienie współwłasności
    nieruchomości nie może być rozpatrywane w kategoriach nabycia. Natomiast wszelkie
    przypadki gdy udział danej osoby ulega powiększeniu nawet gdy następuje nieodpłatnie
    (bez spłat i dopłat), traktowane być muszą w kategorii nabycia, gdyż w ten sposób ulega
    powiększeniu zarówno zakres dotychczasowego władztwa tej osoby nad rzeczą
    (nieruchomością), jak też stan jej majątku osobistego.
    W niniejszej sprawie, istotne jest również ustalenie czy czynność wyodrębnienia lokalu
    mieszkalnego dokonana w 2024 r., stanowiła dla Pana nabycie.
    W tym miejscu należy wskazać, że kwestie ustanowienia odrębnej własności lokalu
    reguluje ustawa z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali (t. j. Dz. U. z 2021 r. poz. 1048).
    Na mocy art. 2 ust. 1 wskazanej ustawy:
      Samodzielny lokal mieszkalny, a także lokal o innym przeznaczeniu, zwane dalej
      „lokalami”, mogą stanowić odrębne nieruchomości.
    W świetle art. 2 ust. 2 przytoczonej ustawy:
      Samodzielnym lokalem mieszkalnym, w rozumieniu ustawy, jest wydzielona trwałymi
      ścianami w obrębie budynku izba lub zespół izb przeznaczonych na stały pobyt ludzi,
      które wraz z pomieszczeniami pomocniczymi służą zaspokajaniu ich potrzeb
      mieszkaniowych. Przepis ten stosuje się odpowiednio również do samodzielnych
      lokali wykorzystywanych zgodnie z przeznaczeniem na cele inne niż mieszkalne.
    Z art. 3 ust. 1 ustawy o własności lokali wynika, że:
      W razie wyodrębnienia własności lokali właścicielowi lokalu przysługuje udział w
      nieruchomości wspólnej jako prawo związane z własnością lokali. Nie można żądać
      zniesienia współwłasności nieruchomości wspólnej, dopóki trwa odrębna własność
      lokali.
    Wedle art. 3 ust. 2 wskazanej ustawy:
      Nieruchomość wspólną stanowi grunt oraz części budynku i urządzenia, które nie
      służą wyłącznie do użytku właścicieli lokali.
    Art. 3 ust. 3 przywołanej ustawy stanowi, że:
      Udział właściciela lokalu wyodrębnionego w nieruchomości wspólnej odpowiada
      stosunkowi powierzchni użytkowej lokalu wraz z powierzchnią pomieszczeń
      przynależnych do łącznej powierzchni użytkowej wszystkich lokali wraz z
      pomieszczeniami do nich przynależnymi. Udział właściciela samodzielnych lokali
      niewyodrębnionych w nieruchomości wspólnej odpowiada stosunkowi powierzchni
      użytkowej tych lokali wraz z powierzchnią pomieszczeń przynależnych do łącznej
      powierzchni użytkowej wszystkich lokali wraz z pomieszczeniami do nich
      przynależnymi.
    Wedle art. 4 ust. 3 cytowanej ustawy:
      Jeżeli budynek został wzniesiony na gruncie oddanym w użytkowanie wieczyste,
      przedmiotem wspólności jest to prawo, a dalsze przepisy o własności lub
      współwłasności gruntu stosuje się odpowiednio do prawa użytkowania wieczystego.

    Na gruncie art. 7 ust. 1 powołanej ustawy:
      Odrębną własność lokalu można ustanowić w drodze umowy, a także jednostronnej
      czynności prawnej właściciela nieruchomości albo orzeczenia sądu znoszącego
      współwłasność.
    Stosownie do art. 7 ust. 2 wskazanej ustawy:
      Umowa o ustanowieniu odrębnej własności lokalu powinna być dokonana w formie
      aktu notarialnego; do powstania tej własności niezbędny jest wpis do księgi
      wieczystej.
    Z art. 8 ust. 1 powołanej ustawy wynika, że:
      Umowa o ustanowieniu odrębnej własności lokalu powinna określać w szczególności:
      1) rodzaj, położenie i powierzchnię lokalu oraz pomieszczeń do niego przynależnych;
      2) wielkość udziałów przypadających właścicielom poszczególnych lokali w
      nieruchomości wspólnej.
    Dodatkowo na podstawie art. 24 ust. 1 ustawy z dnia 6 lipca 1982 r. o księgach
    wieczystych i hipotece (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 341):
      Dla każdej nieruchomości prowadzi się odrębną księgę wieczystą, chyba że przepisy
      szczególne stanowią inaczej. Dotyczy to także nieruchomości lokalowych oraz
      nieruchomości, w których nieruchomości lokalowe zostały wyodrębnione.
    Uwzględniając powyższe stwierdzić należy, że prawne wyodrębnienie lokalu nie powoduje,
    że momentem nabycia lokalu jest chwila ustanowienia odrębnej własności lokalu, czy
    założenia księgi wieczystej, o ile w wyniku ustanowienia odrębnej własności nie nastąpiło
    zwiększenie dotychczasowego stanu posiadania.
    Jak wynika z treści wniosku, zniesienie współwłasności nieruchomości oraz ustanowienie
    odrębnej własności lokali nr 1-4 nastąpiło w dniu 9 grudnia 2024 r. Dla wyodrębnionych
    wskutek zawartej ugody sądowej, lokali zostały ustanowione oddzielnie księgi wieczyste.
    Wartość rynkowa nabytego przez Pana w drodze zniesienia współwłasności i ustanowienia
    odrębnej własności lokalu mieszkalnego nie zwiększyła się w stosunku do wartości
    posiadanych udziałów w nieruchomości zabudowanej przed zniesieniem współwłasności i
    wyodrębnieniem lokali.
    W świetle powyższego, termin przewidziany w art. 10 ust. 1 pkt 8 ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych (okres pięciu lat od końca roku kalendarzowego, w
    którym nastąpiło nabycie), należy w przypadku lokalu nr 1 liczyć od 2024 r., tj. od dnia
    nabycia udziału w nieruchomości zabudowanej w drodze darowizny od Pana małżonki.
    Przytoczony przepis formułuje generalną zasadę, zgodnie z którą sprzedaż nieruchomości,
    jej części lub udziału w nieruchomości oraz praw określonych w tym przepisie przed
    upływem pięciu lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym nastąpiło nabycie lub
    wybudowanie, skutkuje powstaniem przychodu.
    Zatem, planowane odpłatne zbycie lokalu mieszkalnego nr 1, będzie stanowiło źródło
    przychodu, o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a ustawy o podatku dochodowym od
    osób fizycznych, ponieważ nastąpi przed upływem pięciu lat, licząc od końca roku
    kalendarzowego, w którym nastąpiło nabycie.
    Stosownie do art. 30e ust. 1 cytowanej ustawy:
      Od dochodu z odpłatnego zbycia nieruchomości i praw określonych w art. 10 ust. 1
      pkt 8 lit. a)-c) podatek dochodowy wynosi 19% podstawy obliczenia podatku.
    W myśl art. 30e ust. 2 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Podstawą obliczenia podatku, o której mowa w ust. 1, jest dochód stanowiący
      różnicę pomiędzy przychodem z odpłatnego zbycia nieruchomości lub praw

      określonym zgodnie z art. 19, a kosztami ustalonymi zgodnie z art. 22 ust. 6c i 6d,
      powiększoną o sumę odpisów amortyzacyjnych, o których mowa w art. 22h ust. 1 pkt
      1, dokonanych od zbywanych nieruchomości lub praw.
    Z treści przepisu art. 19 ust. 1 ww. ustawy wynika, że:
      Przychodem z odpłatnego zbycia nieruchomości lub praw majątkowych oraz innych
      rzeczy, o których mowa w art. 10 ust. 1 pkt 8, jest ich wartość wyrażona w cenie
      określonej w umowie, pomniejszona o koszty odpłatnego zbycia. Jeżeli jednak cena,
      bez uzasadnionej przyczyny, znacznie odbiega od wartości rynkowej tych rzeczy lub
      praw, przychód ten określa organ podatkowy w wysokości wartości rynkowej.
      Przepis art. 14 ust. 1 zdanie drugie stosuje się odpowiednio.
    Przychodem z odpłatnego zbycia jest wartość wyrażona w cenie określonej w umowie, o
    ile odpowiada wartości rynkowej, pomniejszona o koszty odpłatnego zbycia.
    Pojęcie kosztów odpłatnego zbycia nie zostało przez ustawodawcę zdefiniowane w
    ustawie, należy zatem stosować językowe rozumienie tego wyrażenia, zgodnie z którym za
    koszty odpłatnego zbycia nieruchomości lub praw majątkowych uważa się wszystkie
    wydatki poniesione przez zbywającego, które są konieczne, aby transakcja mogła dojść do
    skutku (wszystkie niezbędne wydatki bezpośrednio związane z tą czynnością). Można do
    takich kosztów zaliczyć np.: koszty wyceny sprzedawanej nieruchomości przez
    rzeczoznawcę majątkowego, koszty pośrednictwa w sprzedaży nieruchomości, wydatki
    związane ze sporządzeniem przez notariusza umowy cywilnoprawnej, koszty i opłaty
    sądowe, o ile były ponoszone przez zbywcę. Pomiędzy tymi wydatkami a dokonanym
    zbyciem musi istnieć związek przyczynowo-skutkowy.
    Ustalenie kosztów uzyskania przychodu z tytułu odpłatnego zbycia odbywa się natomiast
    zgodnie z art. 22 ust. 6c lub 6d ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, w
    zależności od tego czy zbywaną nieruchomość lub prawo nabyto odpłatnie, czy
    nieodpłatnie.
    Stosownie do art. 22 ust. 6d ww. ustawy:
      Za koszty uzyskania przychodu z tytułu odpłatnego zbycia, o którym mowa w art. 10
      ust. 1 pkt 8 lit. a)-c), nabytych w drodze spadku, darowizny lub w inny nieodpłatny
      sposób, uważa się udokumentowane nakłady, które zwiększyły wartość rzeczy i praw
      majątkowych, poczynione w czasie ich posiadania oraz kwotę zapłaconego podatku
      od spadków i darowizn w takiej części, w jakiej wartość zbywanej rzeczy lub prawa
      przyjęta do opodatkowania podatkiem od spadków i darowizn odpowiada łącznej
      wartości rzeczy i praw majątkowych przyjętej do opodatkowania podatkiem od
      spadków i darowizn. Do kosztów uzyskania przychodu z tytułu odpłatnego zbycia
      nieruchomości i praw, o których mowa w art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a)-c), nabytych w
      drodze spadku zalicza się również udokumentowane koszty nabycia lub wytworzenia
      poniesione przez spadkodawcę oraz przypadające na podatnika ciężary spadkowe, w
      takiej części, w jakiej wartość zbywanej rzeczy lub zbywanego prawa odpowiada
      łącznej wartości rzeczy i praw majątkowych nabytych przez podatnika. Przez ciężary
      spadkowe, o których mowa w zdaniu drugim, rozumie się spłacone przez podatnika
      długi spadkowe, zaspokojone roszczenia o zachowek oraz wykonane zapisy zwykłe i
      polecenia, również w przypadku, gdy podatnik spłacił długi spadkowe, zaspokoił
      roszczenia o zachowek lub wykonał zapisy zwykłe i polecenia po dokonaniu
      odpłatnego zbycia, o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a)-c).
    Stosownie do art. 22 ust. 6e ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Wysokość nakładów, o których mowa w ust. 6c i 6d, ustala się na podstawie faktur
      VAT w rozumieniu przepisów o podatku od towarów i usług oraz dokumentów
      stwierdzających poniesienie opłat administracyjnych.
    Jak wynika z powyższych przepisów, podstawą obliczenia podatku jest dochód, stanowiący
    różnicę pomiędzy przychodem z odpłatnego zbycia nieruchomości określonym zgodnie z

    art. 19 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych (tj. wartością wyrażoną w cenie
    określonej w umowie sprzedaży), a kosztami uzyskania przychodu ustalonymi zgodnie z
    art. 22 ust. 6c lub ust. 6d ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Tak
    obliczony dochód podlega opodatkowaniu 19% podatkiem dochodowym od osób
    fizycznych.
    Zgodnie z art. 30e ust. 4 przywołanej ustawy:
      Po zakończeniu roku podatkowego podatnik jest obowiązany w zeznaniu
      podatkowym, o którym mowa w art. 45 ust. 1a pkt 3, wykazać:
        1) dochody uzyskane w roku podatkowym z odpłatnego zbycia nieruchomości i
          praw majątkowych określonych w art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a)-c) i obliczyć należny
          podatek dochodowy od dochodu, do którego nie ma zastosowania art. 21 ust. 1
          pkt 131, lub
        2) dochody, o których mowa w art. 21 ust. 1 pkt 131.
    Na mocy art. 30e ust. 5 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Dochodu z odpłatnego zbycia nieruchomości i praw majątkowych określonych w art.
      10 ust. 1 pkt 8 lit. a)-c) nie łączy się z dochodami (przychodami) z innych źródeł.
    Art. 30e ust. 7 ww. ustawy stanowi, że:
      W przypadku niewypełnienia warunków określonych w art. 21 ust. 1 pkt 131
      podatnik jest obowiązany do złożenia korekty zeznania, o którym mowa w art. 45 ust.
      1a pkt 3, i do zapłaty podatku wraz z odsetkami za zwłokę; odsetki nalicza się od
      następnego dnia po upływie terminu płatności, o którym mowa w art. 45 ust. 4 pkt 4,
      do dnia zapłaty podatku włącznie.
    Dochód ze sprzedaży nieruchomości i praw majątkowych, o których mowa w art. 10 ust. 1
    pkt 8 lit. a)-c) ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych – na podstawie art. 21
    ust. 1 pkt 131 tej ustawy – może jednak zostać objęty zwolnieniem z opodatkowania przy
    spełnieniu warunków określonych w tym przepisie.
    Stosownie do art. 21 ust. 1 pkt 131 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Wolne od podatku dochodowego są dochody z odpłatnego zbycia nieruchomości i
      praw majątkowych, o których mowa w art. 30e, w wysokości, która odpowiada
      iloczynowi tego dochodu i udziału wydatków poniesionych na własne cele
      mieszkaniowe w przychodzie z odpłatnego zbycia nieruchomości i praw
      majątkowych, jeżeli począwszy od dnia odpłatnego zbycia, nie później niż w okresie
      trzech lat od końca roku podatkowego, w którym nastąpiło odpłatne zbycie,
      przychód uzyskany ze zbycia tej nieruchomości lub tego prawa majątkowego został
      wydatkowany na własne cele mieszkaniowe; udokumentowane wydatki poniesione
      na te cele uwzględnia się do wysokości przychodu z odpłatnego zbycia
      nieruchomości i praw majątkowych.
    Dochód zwolniony należy obliczyć według następującego wzoru:
    dochód zwolniony = D × W/P
    gdzie:
    D – dochód z odpłatnego zbycia nieruchomości lub prawa,
    W – wydatki poniesione na cele mieszkaniowe,
    P – przychód z odpłatnego zbycia nieruchomości lub prawa.
    Należy wyjaśnić, że powyższe zwolnienie obejmuje taką część dochodu uzyskanego z
    tytułu odpłatnego zbycia nieruchomości, jaka proporcjonalnie odpowiada udziałowi
    poniesionych wydatków na własne cele mieszkaniowe w osiągniętych przychodach z
    odpłatnego zbycia. W sytuacji, gdy przychód (jego równowartość) z odpłatnego zbycia

    zostanie w całości przeznaczony na cele mieszkaniowe, to wówczas uzyskany z tego tytułu
    dochód będzie w całości korzystał ze zwolnienia od podatku dochodowego.
    Cele mieszkaniowe, których sfinansowanie przychodem z odpłatnego zbycia
    nieruchomości lub praw majątkowych uprawnia do skorzystania ze zwolnienia z
    opodatkowania, zostały wymienione w art. 21 ust. 25 ustawy o podatku dochodowym od
    osób fizycznych.
    Stosownie do treści art. 21 ust. 25 pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od osób
    fizycznych:
      Za wydatki poniesione na cele, o których mowa w ust. 1 pkt 131, uważa się:
    1) wydatki poniesione na:
    a) nabycie budynku mieszkalnego, jego części lub udziału w takim budynku, lokalu
      mieszkalnego stanowiącego odrębną nieruchomość lub udziału w takim lokalu, a
      także na nabycie gruntu lub udziału w gruncie albo prawa użytkowania wieczystego
      gruntu lub udziału w takim prawie, związanych z tym budynkiem lub lokalem,
    b) nabycie spółdzielczego własnościowego prawa do lokalu mieszkalnego lub udziału w
      takim prawie, prawa do domu jednorodzinnego w spółdzielni mieszkaniowej lub
      udziału w takim prawie,
    c) nabycie gruntu pod budowę budynku mieszkalnego lub udziału w takim gruncie,
      prawa użytkowania wieczystego takiego gruntu lub udziału w takim prawie, w tym
      również z rozpoczętą budową budynku mieszkalnego, oraz nabycie innego gruntu
      lub udziału w gruncie, prawa użytkowania wieczystego gruntu lub udziału w takim
      prawie, jeżeli w okresie, o którym mowa w ust. 1 pkt 131, grunt ten zmieni
      przeznaczenie na grunt pod budowę budynku mieszkalnego,
    d) budowę, rozbudowę, nadbudowę, przebudowę lub remont własnego budynku
      mieszkalnego, jego części lub własnego lokalu mieszkalnego,
    e) rozbudowę, nadbudowę, przebudowę lub adaptację na cele mieszkalne własnego
      budynku niemieszkalnego, jego części, własnego lokalu niemieszkalnego lub
      własnego pomieszczenia niemieszkalnego
      - położonych w państwie członkowskim Unii Europejskiej lub w innym państwie
      należącym do Europejskiego Obszaru Gospodarczego albo w Konfederacji
      Szwajcarskiej.
    W myśl art. 21 ust. 25a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Wydatki, o których mowa w ust. 25 pkt 1 lit. a)-c), uznaje się za wydatki poniesione na
      cele mieszkaniowe, jeżeli przed upływem okresu, o którym mowa w ust. 1 pkt 131,
      nastąpiło nabycie własności rzeczy lub praw wymienionych w ust. 25 pkt 1 lit. a)-c), w
      związku z którymi podatnik ponosił wydatki na nabycie.
    Stosownie do art. 21 ust. 26 ww. ustawy:
      Przez własny budynek, lokal lub pomieszczenie, o których mowa w ust. 25 pkt 1 lit. d)
      i e), rozumie się budynek, lokal lub pomieszczenie stanowiące własność lub
      współwłasność podatnika lub do którego podatnikowi przysługuje spółdzielcze
      własnościowe prawo do lokalu, prawo do domu jednorodzinnego w spółdzielni
      mieszkaniowej lub udział w takich prawach. Przez własne budynek, lokal lub
      pomieszczenie, o których mowa w ust. 25 pkt 1 lit. d) i e), rozumie się również
      niestanowiące własności lub współwłasności podatnika budynek, lokal lub
      pomieszczenie, jeżeli w okresie, o którym mowa w ust. 1 pkt 131, podatnik nabędzie
      ich własność lub współwłasność albo spółdzielcze własnościowe prawo do lokalu,
      prawo do domu jednorodzinnego w spółdzielni mieszkaniowej lub udział w takich
      prawach, jeżeli uprzednio prawo takie mu nie przysługiwało.

    Natomiast stosownie do art. 21 ust. 28 ww. ustawy:
      Za wydatki, o których mowa w ust. 25, nie uważa się wydatków poniesionych na:
      1) nabycie gruntu lub udziału w gruncie, prawa wieczystego użytkowania gruntu lub
        udziału w takim prawie, budynku, jego części lub udziału w budynku, lub
      2) budowę, rozbudowę, nadbudowę, przebudowę, adaptację lub remont budynku
      albo jego części
      - przeznaczonych na cele rekreacyjne.
    Zgodnie z art. 21 ust. 30 cytowanej ustawy:
      Przepis ust. 1 pkt 131 nie ma zastosowania do tej części wydatków, o których mowa
      w ust. 25 pkt 2, które podatnik uwzględnił korzystając z ulg podatkowych, w
      rozumieniu Ordynacji podatkowej, przy opodatkowaniu podatkiem dochodowym
      oraz do tej części wydatków, o których mowa w ust. 25 pkt 2, którymi sfinansowane
      zostały wydatki określone w ust. 25 pkt 1, uwzględnione przez podatnika
      korzystającego z ulg podatkowych, w rozumieniu Ordynacji podatkowej, przy
      opodatkowaniu podatkiem dochodowym.
    Ustawodawca uzależnia prawo do skorzystania ze zwolnienia od wydatkowania przez
    podatnika w ściśle określonym czasie, przychodu (jego równowartości) z odpłatnego
    zbycia nieruchomości i praw majątkowych, o których mowa w art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a)-c)
    ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych na realizację własnego celu
    mieszkaniowego. Omawiane zwolnienie jest wyjątkiem od zasady powszechności
    opodatkowania, co oznacza, że wszelkie odstępstwa od tej zasady muszą bezwzględnie
    wynikać z przepisów prawa i być interpretowane ściśle z jego literą. W związku z tym, tylko
    wydatkowanie przychodu (jego równowartości) z odpłatnego zbycia – w terminie i na cele
    wskazane w art. 21 ust. 1 pkt 131, a szczegółowo opisane w art. 21 ust. 25 ustawy o
    podatku dochodowym od osób fizycznych – pozwala na zastosowanie przedmiotowego
    zwolnienia.
    Możliwość skorzystania ze zwolnienia podatkowego – zakup gruntu, w celu wybudowania
    na tym gruncie budynku mieszkalnego
    Rozstrzygając zatem o prawie do zwolnienia z opodatkowania należy pamiętać, że zawarty
    w art. 21 ust. 25 ww. ustawy katalog wydatków uprawniających do zwolnienia ma
    charakter zamknięty i w związku z tym, tylko wydatkowanie środków na realizację celów w
    nim wskazanych pozwala na skorzystanie ze zwolnienia z opodatkowania. Inne wydatki niż
    wymienione w tym katalogu nie uprawniają do skorzystania z powyższego zwolnienia.
    W przypadku nabywania gruntu, w ramach realizacji własnych celów mieszkaniowych,
    ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych wskazuje, że musi to być określony
    grunt nabyty w określonym celu. O charakterze nabytego gruntu nie rozstrzyga jednak
    jedynie zamiar podatnika wybudowania na nim budynku mieszkalnego, ale charakter
    gruntu musi być oceniony w kontekście rzeczywistej i realnej możliwości jego zabudowy.
    Zgodnie z prezentowanym w orzecznictwie sądowym stanowiskiem nabywany grunt ma
    zostać przeznaczony na realizację budowy budynku mieszkalnego oraz w dacie nabycia
    lub najpóźniej w terminie o jakim mowa w art. 21 ust. 1 pkt 131 ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych ma nadawać się do zabudowy budynkiem mieszkalnym.
    Zwolnienie dotyczy bowiem nabycia gruntu pod budowę budynku mieszkalnego, a nie
    jakiegokolwiek gruntu, w tym np. rekreacyjnego czy rolnego.
    Ponadto, w przypadku nabycia gruntu ustawodawcy nie chodziło o to, aby ze zwolnienia
    korzystał podatnik, który środki inwestuje w nieruchomość (grunt), lecz o to, aby ze
    zwolnienia korzystał ten podatnik, dla którego zakup gruntu jest pierwszym krokiem do
    realizacji budowy budynku mieszkalnego, w którym podatnik ma zamiar realizować

    własne cele mieszkaniowe. Zatem, samo poniesienie wydatku na nabycie gruntu nie
    świadczy jeszcze o tym, że została spełniona przesłanka skorzystania ze zwolnienia z
    opodatkowania.
    Z treści złożonego przez Pana wniosku wynika, że uzyskany przez Pana przychód z
    planowanej sprzedaży lokalu nr 1, zamierza Pan przeznaczyć na zakup nieruchomości
    (działki budowlanej) i budowę na niej budynku mieszkalnego w celu zamieszkania w nim z
    rodziną.
    Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych nie precyzuje, jaki grunt jest gruntem
    pod budowę budynku mieszkalnego.
    W celu doprecyzowania tych pojęć konieczne jest zatem odwołanie się do odpowiednich
    przepisów ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu
    przestrzennym (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1130 ze zm.).
    Zgodnie z art. 2 pkt 12 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym:
      Przez pojęcie działki budowlanej należy przez to rozumieć nieruchomość gruntową
      lub działkę gruntu, której wielkość, cechy geometryczne, dostęp do drogi publicznej
      oraz wyposażenie w urządzenia infrastruktury technicznej spełniają wymogi realizacji
      obiektów budowlanych wynikające z odrębnych przepisów i aktów prawa
      miejscowego.
    W myśl art. 4 ust. 1 wskazanej ustawy:
      Ustalenie przeznaczenia terenu, rozmieszczenie inwestycji celu publicznego oraz
      określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu następuje w
      miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego.
    Natomiast, w art. 4 ust. 2 tej ustawy wskazano, że:
      W przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego
      określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu następuje w
      drodze decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, przy czym:
      1) lokalizację inwestycji celu publicznego ustala się w drodze decyzji o lokalizacji
      inwestycji celu publicznego;
      2) sposób zagospodarowania terenu i warunki zabudowy dla innych inwestycji ustala
      się w drodze decyzji o warunkach zabudowy.
    Charakter gruntu może zatem wynikać z przeznaczenia jakie zostało mu nadane w planie
    zagospodarowania przestrzennego lub w decyzji o warunkach zabudowy, która w sytuacji,
    gdy dla danego terenu nie został uchwalony plan zagospodarowania przestrzennego
    określa sposób zagospodarowania i zabudowy terenu.
    W przypadku więc, gdy przychód ze sprzedaży nieruchomości zostanie przeznaczony w
    okresie trzech lat od końca roku, w którym nastąpiło zbycie, na własne cele mieszkaniowe,
    o których mowa w art. 21 ust. 25 pkt 1 lit. c) ustawy o podatku dochodowym od osób
    fizycznych, tj. na nabycie gruntu pod budowę budynku mieszkalnego - uzyskany z tego
    tytułu dochód będzie zwolniony z opodatkowania na podstawie art. 21 ust. 1 pkt 131
    ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Oznacza to, że aby skorzystać ze
    zwolnienia od podatku dochodowego, działka, na zakup której zostaną wydatkowane
    środki ze sprzedaży nieruchomości, musi być działką pod budowę budynku mieszkalnego.
    Z powyższych przepisów wynika zatem, że podstawową okolicznością decydującą o
    zastosowaniu zwolnienia wynikającego z przywołanego wyżej art. 21 ust. 1 pkt 131 ustawy
    o podatku dochodowym jest fakt wydatkowania (począwszy od dnia odpłatnego zbycia,
    nie później niż w okresie trzech lat od końca roku podatkowego, w którym nastąpiło
    odpłatne zbycie) środków z odpłatnego zbycia nieruchomości i praw majątkowych na
    wskazane w ustawie własne cele mieszkaniowe podatnika. Katalog wydatków
    stanowiących własne cele mieszkaniowe podatnika wskazany w art. 21 ust. 25 ustawy ma

    charakter zamknięty – jest to wyliczenie enumeratywne. Ustawodawca formułując
    zwolnienie przedmiotowe w sposób jednoznaczny wskazał realizację celów
    mieszkaniowych, które pozwalają na skorzystanie ze zwolnienia z opodatkowania
    dochodu ze sprzedaży. Jednym z takich celów - zgodnie z art. 21 ust. 25 pkt 1 lit. d) ustawy
    – jest m.in. budowa, rozbudowa, nadbudowa, przebudowa lub remont własnego budynku
    mieszkalnego. Użycie w tym przepisie słowa „własnego” oznacza, że chodzi o budynek
    (jego budowę, rozbudowę, nadbudowę, przebudowę lub remont), którego podatnik jest
    właścicielem lub współwłaścicielem, a więc chodzi o budowę, rozbudowę, nadbudowę,
    przebudowę lub remont budynku na działce, której podatnik jest właścicielem lub
    współwłaścicielem. Tylko bowiem wówczas uznać można, że podatnik wydatkował środki
    na budynek, do którego przysługuje mu własność lub współwłasność.
    Dodać przy tym należy, że ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych nie
    przewiduje ściśle określonego sposobu dokumentowania poniesionego wydatku. W
    przypadku korzystania z ulg i zwolnień podatkowych wynikających z ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych, obowiązek udowodnienia, że określony wydatek został
    poniesiony przy spełnieniu wszystkich warunków wynikających z przepisów podatkowych,
    spoczywa na podatniku, który wywodzi z tego określone skutki prawne. Natomiast Organ
    podatkowy dla celów podatkowych weryfikując możliwość skorzystania ze zwolnienia
    podatkowego uprawniony jest żądać od podatników udowodnienia poniesienia wydatków
    poprzez przedłożenie rzetelnych i wiarygodnych dowodów, z których w sposób
    niebudzący żadnych wątpliwości będzie wynikało kto, kiedy i jaki wydatek poniósł. Takimi
    dokumentami mogą być m.in. umowy, faktury VAT bądź też inne dokumenty, które ten
    fakt mogą potwierdzić – o ile z dokumentów tych jednoznacznie wynika kto, w jakim
    terminie, jakie wydatki i w jakiej kwocie poniósł. Przepisy ustawy o podatku dochodowym
    od osób fizycznych nie zawierają wymogu dokumentowania wydatków poniesionych na
    własne cele mieszkaniowe wyłącznie fakturami VAT.
    Reasumując, mając na uwadze przedstawione we wniosku zdarzenie przyszłe oraz
    powołane przepisy prawa stwierdzam, że nienastępująca w wykonaniu działalności
    gospodarczej planowana sprzedaż lokalu mieszkalnego nr 1, przed upływem pięciu lat,
    licząc od końca roku kalendarzowego, w którym nastąpiło nabycie tego lokalu
    mieszkalnego (2024 r.), będzie stanowiła źródło przychodu, o którym mowa w art. 10 ust.
    1 pkt 8 lit. a) ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, podlegające
    opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych na zasadach określonych w
    art. 30e tej ustawy.
    Wydatkowanie przychodu uzyskanego z planowanej sprzedaży ww. lokalu mieszkalnego
    nr 1 nabytego w 2024 r., na zakup nieruchomości (działki budowlanej) i budowę na niej
    budynku mieszkalnego w celu zamieszkania w nim z rodziną, będzie stanowiło wydatek na
    własne cele mieszkaniowe, o którym mowa w art. 21 ust. 25 pkt 1 lit. c)-d) ustawy o
    podatku dochodowym od osób fizycznych i będzie podlegało zwolnieniu z opodatkowania
    na podstawie art. 21 ust. 1 pkt 131 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych
    Przy czym, zwolnieniem objęty będzie dochód w wysokości, która odpowiada iloczynowi
    tego dochodu i udziału wydatków poniesionych na ww. cele mieszkaniowe – zakup działki
    budowlanej i budowę budynku mieszkalnego – w przychodzie z odpłatnego zbycia lokalu
    mieszkalnego nr 1
    Wobec braku uznania, że planowana sprzedaż lokalu mieszkalnego nr 1 zostanie
    dokonana w ramach działalności gospodarczej w rozumieniu art. 5a pkt 6 ustawy o
    podatku dochodowym od osób fizycznych i wygeneruje przychód z pozarolniczej
    działalności gospodarczej, o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 3 tej ustawy, stwierdzam, że
    postawione przez Pana pytanie nr 4 jest bezprzedmiotowe.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia

    Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, które Pan przedstawił i stanu prawnego
    obowiązującego w dniu wydania interpretacji.
    Organ podkreśla, że procedura wydawania indywidualnych interpretacji przepisów prawa
    podatkowego nie podlega regułom przewidzianym dla postępowania podatkowego, czy
    kontrolnego. Organ wydający interpretacje opiera się wyłącznie na opisie stanu
    faktycznego lub zdarzenia przyszłego przedstawionego we wniosku. Postępowanie w
    sprawie wydania interpretacji indywidualnej ma na celu wyjaśnienie wątpliwości co do
    sposobu zastosowania przepisów prawa podatkowego materialnego do określonego
    stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego. Przedmiotem interpretacji wydanej na
    podstawie art. 14b ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z
    2025 r. poz. 111 ze zm.) jest sam przepis prawa. Rolą postępowania w sprawie wydania
    indywidualnej interpretacji przepisów podatkowych nie jest ustalanie stanu faktycznego
    (zdarzenia przyszłego), stanowi to bowiem domenę ewentualnego postępowania
    podatkowego. Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy,
    gdy rzeczywisty stan faktyczny sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywać się
    będzie ze zdarzeniem podanym przez Pana w złożonym wniosku. W związku z tym, w
    przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we wniosku opisu sprawy,
    udzielona odpowiedź traci swoją aktualność.
    Jednocześnie wyjaśnić należy, że na powstanie obowiązku podatkowego w podatku
    dochodowym od osób fizycznych nie ma wpływu wystąpienie (lub niewystąpienie)
    obowiązku zapłaty podatku od towarów i usług. Kwestie związane z tym podatkiem są
    regulowane poprzez odrębne przepisy zawarte w ustawie z dnia 11 marca 2004 r. o
    podatku od towarów i usług (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 775 ze zm.). Oznacza to, że
    rozstrzygnięcia spraw w zakresie regulowanym ustawą o podatku od towarów i usług
    zasadniczo nie mają wpływu na rozstrzygnięcia w zakresie regulowanym ustawą o
    podatku dochodowym od osób fizycznych.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
      Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb
      ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz.
      111 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pana sytuacja
      będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i
      zastosuje się Pan do interpretacji.
      Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
      z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
      Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pan prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu
    Administracyjnego w .... Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa
    z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.
    U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
      w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
      w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS
      /SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.