Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0114-KDIP3-1.4011.534.2025.3.MZ
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-08-06
Teza: Skutki podatkowe sprzedaży nieruchomości.
Słowa kluczowe: nabycie
nieruchomości
zbycie
Zagadnienia: Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Źródła przychodów.-Specyfika źródeł przychodów.-
Odpłatne zbycie nieruchomości, prawa wieczystego
użytkowania gruntów i spółdzielczego własnościowego
prawa do lokalu.
Przepisy: [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 1-art. 5a-pkt 6
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 2-art. 10-ust. 1-pkt 3
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 2-art. 10-ust. 1-pkt 8

## Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

Szanowni Państwo,
    stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego
    stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego w podatku dochodowym od osób fizycznych jest
    prawidłowe.
    Zakres wniosku wspólnego o wydanie interpretacji indywidualnej

    11 czerwca 2025 r. wpłynął Państwa wniosek wspólny o wydanie interpretacji
    indywidualnej. Uzupełnili go Państwo pismem z 18 lipca 2025 r. (wpływ 18 lipca 2025 r.).
    Treść wniosku wspólnego jest następująca:
    Zainteresowani, którzy wystąpili z wnioskiem
    1) Zainteresowana będący stroną postępowania:
          A.A.
    2) Zainteresowany niebędący stroną postępowania:
          B.B.
    Opis stanu faktycznego oraz zdarzenia przyszłego
    A.A. (dalej „Wnioskodawca 1”) oraz B.B. (dalej „Wnioskodawca 2”), dalej określani jako
    „Sprzedający”, są właścicielami w ramach współwłasności ustawowej małżeńskiej udziału
    ułamkowego (1/2) w nieruchomości gruntowej położonej w M. (dalej „Nieruchomość”).
    Sprzedający nabyli Nieruchomość w 2013 r. (wówczas jako prawo użytkowania
    wieczystego).
    Najistotniejszym motywem zakupu była chęć ochrony posiadanych oszczędności przed
    inflacją. Z perspektywy czasu działanie to okazało się słuszne, ponieważ w latach 2017 -
    2024 inflacja wyniosła: 2017 2%, 2018 r. 1,6%, 2019 r. 2,3%, 2020 r. 3,4%, 2021 r. 5,1%,
    2022 r. 14,4%, 2023 11,4%, 2024 r. 3,6%. Jeszcze w 2013 r prawo wieczystego użytkowania
    zostało przekształcone w prawo własności. Nieruchomość nie była dotychczas przez
    Sprzedających wykorzystywana na własne potrzeby, ani oddawana w najem, dzierżawę.
    W 2015 r. z całości Nieruchomości została wydzielona niewielka działka, która została
    odsprzedana na rzecz właściciela nieruchomości sąsiedniej na jej powiększenie.
    Transakcja ta oraz niezbędny w tym celu wcześniejszy podział działki nastąpiły z inicjatywy
    właściciela sąsiedniej nieruchomości. Po tej transakcji, a więc od około 10 lat,
    Nieruchomość nie była przedmiotem żadnych transakcji. Nieruchomość nie jest objęta
    planem zagospodarowania przestrzennego ani też nie zostały dla niej wydane warunki
    zabudowy i zagospodarowania.
    Obecnie Sprzedający oraz pozostali współwłaściciele Nieruchomości planują jej Sprzedaż
    na rzecz podmiotu trzeciego (dalej: „Kupujący”). Warunkiem transakcji sprzedaży jest
    uzyskanie przez Kupującego warunków zabudowy dla Nieruchomości. O wydanie decyzji
    w sprawie warunków zabudowy wystąpi Kupujący we własnym imieniu. Sprzedający jak i
    pozostali współwłaściciele nie ponosili nakładów na Nieruchomość, w szczególności nie
    ponosili wydatków związanych z doprowadzeniem do niej mediów takich jak energia
    elektryczna, woda, gaz itd. Nie były również dokonywane inne podziały działki stanowiącej
    Nieruchomość.
    W momencie zawierania umowy sprzedaży Nieruchomość będzie objęta decyzją o
    warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu z przeznaczeniem pod budowę
    mieszkaniową, uzyskaną na wniosek Kupującego. Wnioskodawca 1 jest czynnym
    zarejestrowanym podatnikiem podatku od towarów i usług (dalej „VAT’) z tytułu
    prowadzonej działalności gospodarczej, innej niż działalność w zakresie obrotu
    nieruchomościami. Wnioskodawca 1 jest wspólnikiem w spółce cywilnej wraz z jednym z
    pozostałych współwłaścicieli Nieruchomości. W ramach tej spółki cywilnej nabyli inną
    nieruchomość, na której został wybudowany budynek użytkowy przeznaczony na
    wynajem. Wnioskodawca 1 już zatem w momencie zakupu podejmował decyzję, które
    składniki majątku zalicza do majątku prywatnego (tu została zaliczona Nieruchomość,
    która stanowi zabezpieczenie finansowe i ochronę majątku przed inflacją), a które
    zamierza wykorzystać do działalności gospodarczej (nieruchomość wykorzystywana w

    ramach spółki cywilnej). Wnioskodawca 2 nie jest czynnym zarejestrowanym podatnikiem
    VAT.
    Uzupełnienie opisu stanu faktyczna oraz zdarzenia przyszłego
    Sprzedaż nieruchomości nie została jeszcze dokonana. Nieruchomość nie była i nie jest w
    żaden sposób wykorzystywana/użytkowana dla celów zarobkowych, ani też
    Wnioskodawcy nie planują jej wykorzystywania w taki sposób do momentu ewentualnej
    sprzedaży. Nieruchomość była wykorzystywana jedynie przez właścicieli dla celów
    prywatnych jako teren rekreacyjny (miejsce biwakowania, weekendowych spotkań
    rodzinnych przy grillu, miejsce na gry i zabawy dla dzieci).
    Wnioskodawcy nie podejmowali żadnych działań zmierzających do pozyskania nabywcy
    ww. nieruchomości. Osoba zainteresowana nabyciem ww. nieruchomości sama
    skontaktowała się z Wnioskodawcami informując o swoim zainteresowaniu zakupem tej
    nieruchomości.
    Dotychczas Wnioskodawcy nie zawarli umowy przedwstępnej z potencjalnym nabywcą
    ww. nieruchomości. Umowa taka zostanie zawarta w celu zabezpieczenia interesów
    nabywcy, który uzależnia decyzję o zakupie ww. nieruchomości od uzyskania decyzji o
    warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. O wydanie takiej decyzji
    Zainteresowany zakupem ww. nieruchomości ma zamiar wystąpić po zawarciu umowy
    przedwstępnej.
    Wnioskodawcy nie udzielali ani nie zamierzają udzielać Zainteresowanemu zakupem ww.
    nieruchomości żadnych pełnomocnictw ani jakichkolwiek innych umocowań prawnych do
    działania w imieniu Wnioskodawców .
    Wykaz transakcji sprzedaży nieruchomości/ograniczonych praw do nieruchomości (oprócz
    sprzedaży nieruchomości opisanej we wniosku):
    1) w 1996 r. sprzedaż spółdzielczego własnościowego prawa do lokalu mieszkalnego
      nabytego w 1994 r. znajdującego się w miejscowości (...). W 1994 r. lokal mieszkalny
      został nabyty na potrzeby własne (zamieszkiwanie). Powodem sprzedaży była
      wyprowadzka do nowego mieszkania .
    2) 27.04.2023 r. - sprzedaż (opodatkowana VAT i podatkiem dochodowym od osób
      fizycznych) zabudowanej nieruchomości gruntowej w miejscowości (...) ul. (...).
      Nieruchomość ta stanowiąca działkę gruntu o numerze ewidencyjnym (...) o
      powierzchni 379 m kw. (księga wieczysta (...)) zabudowaną budynkiem handlowo-
      usługowym o powierzchni 126 m kw .
    Nieruchomość została kupiona przez Wnioskodawcę 1 w celu prowadzenia działalności
    handlowej - apteki. Nieruchomość była wykorzystywana na ten cel od maja 2022 r. do
    chwili sprzedaży, tj. do 27.04.2023 r. Przyczyną sprzedaży nieruchomości była decyzja o
    zaprzestaniu przez Wnioskodawcę 1 działalności aptecznej w miejscowości (...).
    3) 18.05.2023 r. - sprzedaż (opodatkowana VAT i podatkiem dochodowym od osób
      fizycznych) niezabudowanej nieruchomości gruntowej położonej w miejscowości (...).
      Nieruchomość ta stanowiąca działkę gruntu o numerze ewidencyjnym (...) o
      powierzchni 1685 m kw . (księga wieczysta KW (...)) została zakupiona w wyniku
      przetargu od Gminy (...) 29.10.2019 r. z przeznaczeniem na cele związane z
      działalnością gospodarczą prowadzoną przez A.A. (z zamiarem budowy budynku
      handlowego na siedzibę apteki). W niedługim czasie po za kupie tej nieruchomości na
      branżowych portalach ogłoszeniowych pojawiło się ogłoszenie właściciela apteki w (...)
      przy ul. (...) o zamiarze jej sprzedaży. W tych okolicznościach A. A. wstrzymała działania
      zmierzające od rozpoczęcia za mierzonej inwestycji budowlanej i podjęła starania o
      zakup apteki wystawionej do sprzedaży. Apteka ta wraz z nieruchomością została za
      kupiona na początku 2022 r., jak to opisano w punkcie wyżej. Przyczyną sprzedaży
      nieruchomości (niezabudowanej działki) było opisane wyżej odstąpienie od zamiaru

      budowy budynku handlowego w połączeniu z decyzją o zaprzestaniu przez A.A.
      działalności gospodarczej w miejscowości (...).
    Podsumowując, transakcja wskazana w pkt 1 była sprzedażą majątku prywatnego:
    mieszkania stanowiącego miejsce zamieszkania (w związku z przeprowadzką). Natomiast
    transakcje 2 i 3 były zawierane w związku z prowadzoną przez Wnioskodawcę 1
    działalnością gospodarczą (detaliczna sprzedaż leków - prowadzenie apteki). W podatku
    dochodowym były zakwalifikowane do źródła przychodów: działalność gospodarcza (art.
    10 ust. 1 pkt 3 Ustawy o PIT) i podlegały opodatkowaniu VAT.
    Wnioskodawcy nie posiadają innych nieruchomości (oprócz wskazanej we wniosku)
    przeznaczonych w przyszłości do sprzedaży.
    Pytania
    1. Czy dochód ze sprzedaży Nieruchomości będzie podlegać opodatkowaniu podatkiem
    dochodowym od osób fizycznych?
    2. Czy sprzedaż Nieruchomości będzie podlegać opodatkowaniu VAT?
    3. W przypadku uznania, że sprzedaż Nieruchomości podlega VAT - kto jest podatnikiem z
    tytułu tej transakcji oraz kto powinien wystawić fakturę/faktury?
    Niniejsza interpretacja dotyczy podatku dochodowego od osób fizycznych (pytanie numer
    1). W zakresie podatku od towarów i usług (pytanie numer 2 i 3) zostanie wydane odrębne
    rozstrzygnięcie.
    Państwa stanowisko w sprawie
    Dochód ze sprzedaży Nieruchomości nie będzie podlegać opodatkowaniu podatkiem
    dochodowym od osób fizycznych.
    Zgodnie z art. 9 ust. 1 Ustawy o PIT: „Opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają
    wszelkiego rodzaju dochody, z wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c
    oraz dochodów, od których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano
    poboru podatku.” Ustawa o PIT wyraźnie rozróżnia źródła przychodów oraz sposób
    opodatkowania dochodów z poszczególnych źródeł.
    Stosownie do przepisów Ustawy o PIT odrębnymi źródłami przychodów są określone w
    art. 10 ust. 1 pkt 3 i 8: - pozarolnicza działalność gospodarcza, - odpłatne zbycie, z
    zastrzeżeniem ust. 2: a) nieruchomości lub ich części oraz udziału w nieruchomości, b)
    spółdzielczego własnościowego prawa do lokalu mieszkalnego lub użytkowego oraz prawa
    do domu jednorodzinnego w spółdzielni mieszkaniowej, c) prawa wieczystego
    użytkowania gruntów d) innych rzeczy, - jeżeli odpłatne zbycie nie następuje w wykonaniu
    działalności gospodarczej i zostało dokonane w przypadku odpłatnego zbycia
    nieruchomości i praw majątkowych określonych w lit. a-c - przed upływem pięciu lat, licząc
    od końca roku kalendarzowego, w którym nastąpiło nabycie lub wybudowanie, a innych
    rzeczy - przed upływem pół roku, licząc od końca miesiąca, w którym nastąpiło nabycie; w
    przypadku zamiany okresy te odnoszą się do każdej z osób dokonującej zamiany.
    Zgodnie z art. 10 ust. 1 pkt 3 Ustawy o PIT jednym ze źródeł przychodów jest pozarolnicza
    działalność gospodarcza. Definicja pozarolniczej działalności gospodarczej została zawarta
    w art. 5a pkt 6 Ustawy o PIT. Zgodnie z tym przepisem: „Ilekroć w ustawie jest mowa o (...)
    działalności gospodarczej albo pozarolniczej działalności gospodarczej - oznacza to
    działalność zarobkową: a) wytwórczą, budowlaną, handlową, usługową, b) polegającą na
    poszukiwaniu, rozpoznawaniu i wydobywaniu kopalin ze złóż, c) polegającą na
    wykorzystywaniu rzeczy oraz wartości niematerialnych i prawnych - prowadzoną we
    własnym imieniu bez względu na jej rezultat, w sposób zorganizowany i ciągły, z której
    uzyskane przychody nie są zaliczane do innych przychodów ze źródeł wymienionych w art.
    10 ust. 1 pkt 1, 2 i 4-9”. Użyte w tym przepisie pojęcie pozarolniczej działalności
    gospodarczej opiera się na trzech przesłankach: - zarobkowym celu działalności, -
    wykonywaniu działalności w sposób zorganizowany i ciągły, - prowadzeniu działalności we

    własnym imieniu i na własny lub cudzy rachunek. Działalność można uznać za zarobkową,
    gdy jest zdolna do generowania zysku, a jej przeznaczeniem jest zapewnienie określonego
    dochodu. Działalność musi być tak prowadzona i ukierunkowana, aby była w stanie zyski
    faktycznie osiągnąć. Jednakże brak zysku z podjętych działań noszących znamiona
    działalności gospodarczej nie oznacza, iż działalność taka nie była faktycznie prowadzona.
    Prowadzenie bowiem działalności gospodarczej zawsze wiąże się z ryzykiem
    nieosiągnięcia dochodów.
    W analizowanej sytuacji nie sposób jednak uznać, że Sprzedający prowadzili działalność
    gospodarczą z wykorzystaniem Nieruchomości. Ta polega bowiem na nabywaniu towarów
    w celu ich sprzedaży po wyższej cenie. Aby jednak jakąś działalność uznać za działalność
    gospodarczą musi ona być wykonywana w sposób zorganizowany i ciągły. Ten warunek z
    pewnością nie jest spełniony w odniesieniu do Nieruchomości. W odniesieniu do
    Nieruchomości Sprzedający nie wykonywali żadnych działań przez ostatnie 10 lat.
    Wcześniejsze wydzielenie fragmentu działki w celu sprzedaży właścicielowi sąsiedniej
    nieruchomości nastąpiło z inicjatywy kupującego. W konsekwencji Sprzedający i pozostali
    współwłaściciele Nieruchomości jedynie zgodzili się na wydzielenie fragmentu, którym
    zainteresowany był właściciel sąsiedniej nieruchomości i w 2015 r. nastąpiła sprzedaż tego
    fragmentu. Transakcja ta (oraz wcześniejszy podział działki) nie może zostać uznana za
    dokonaną w ramach działalności prowadzonej w sposób zorganizowany i ciągły, bowiem
    Sprzedający a) nie dokonywali innych podziałów działki składającej się na Nieruchomość,
    b) nie poszukiwali aktywnie nabywców na Nieruchomość, c) nie ponosili wydatków na
    uzbrojenie terenu zwiększającego atrakcyjność Nieruchomości z punktu widzenia
    potencjalnych kupujących; d) nie mieli zamiaru prowadzenia na Nieruchomości
    działalności deweloperskiej.
    Wnioskodawcy z własnej inicjatywy dokonali tylko jednej czynności, to jest w krótkim
    czasie po zakupie wystąpili o przekształcenie prawa użytkowania wieczystego w prawo
    własności. Wpisywało się ono w cel zakupu - długotrwałe zabezpieczenie rodzinnego
    majątku przed inflacją. Wnioskodawcy nie chcieli bowiem pozostać z formą dysponowania
    gruntem, która stopniowo jest wycofywana z systemu prawno-gospodarczego. Nie ma
    bowiem wątpliwości, że polski system prawny i praktyka gospodarcza stopniowo odchodzi
    od instytucji użytkowania wieczystego na rzecz prawa własności. Zagadnienie to zostało
    bardzo szczegółowo przedstawione w uzasadnieniu ustawy z dnia 26 maja 2023 r. o
    zmianie ustawy o samorządzie gminnym, ustawy o społecznych formach rozwoju
    mieszkalnictwa, ustawy o gospodarce nieruchomościami, ustawy o podatku od czynności
    cywilnoprawnych oraz niektórych innych ustaw (Dz.U.2023.1463): „Prawo użytkowania
    wieczystego zostało wprowadzone do systemu prawa polskiego ustawą z dnia 14 lipca
    1961 r. o gospodarce terenami w miastach i osiedlach (Dz. U. poz. 159) i pełniło wówczas -
    na co zwracał uwagę Trybunał Konstytucyjny - funkcję surogatu prawa własności dla osób
    fizycznych, w sytuacji gdy własność państwowa nie mogła stanowić przedmiotu
    swobodnego obrotu prawnego i być nabywana przez te osoby (tak m.in. w orzeczeniach: z
    dnia 10 marca 2015 r., sygn. akt K 29/13; z dnia 26 stycznia 2010 r., sygn. akt K 9/08; z dnia
    12 kwietnia 2000 r., sygn. akt K 8/98). Po 1989 r. użytkowanie wieczyste przestało być co
    do zasady jedyną formą trwałego korzystania z gruntu pochodzącego z publicznego
    zasobu, jednak nie zakończyło to dyskusji nad zasadnością utrzymywania tego prawa w
    polskim systemie prawnym. Od wielu lat pojawia się postulat systemowej eliminacji
    użytkowania wieczystego z polskiego porządku prawnego, wynikający z obserwowanego
    wzrostu zainteresowania użytkowników wieczystych nabywaniem gruntów na własność.
    Dotyczy to zarówno gruntów wykorzystywanych na cele niekomercyjne (np.
    zabudowanych garażami, zapewniających obsługę komunikacyjną, techniczną
    nieruchomości), jak i gruntów oddanych na cele gospodarcze (mikro-, małe, średnie i duże
    przedsiębiorstwa). Niepewność co do zmieniających się w czasie opłat za użytkowanie
    wieczyste uwarunkowanych wartością nieruchomości lub - w dalszej perspektywie - co do
    możliwości dalszego dzierżenia tego prawa po upływie okresu obowiązywania umowy
    powoduje, że w szczególności przedsiębiorcy manifestują obawy co do celowości

    długofalowego i wysokonakładowego inwestowania na gruntach będących przedmiotem
    użytkowania wieczystego. Bez zachęcającej perspektywy wzmocnienia prawa do gruntu
    działania przedsiębiorców na gruntach oddanych w użytkowanie wieczyste mogą stracić
    na dynamice.
    Mając zatem na względzie politykę rządu w zakresie wspierania przedsiębiorczości i
    innowacyjności, istotne jest zapewnienie stabilności prawnej użytkownikom wieczystym
    inwestującym na gruntach publicznych, co w perspektywie przełoży się na rozwój
    przedsiębiorstw i regionów, a w ujęciu globalnym wpłynie na wzrost potencjału
    gospodarczego kraju. Dla realizacji opisanego celu, na posiedzeniu Stałego Komitetu Rady
    Ministrów w dniu 21 czerwca 2018 r. (protokół ustaleń nr 30/2018) dyskutowano
    konieczność podjęcia prac legislacyjnych ukierunkowanych na systemową eliminację
    użytkowania wieczystego. Mimo że prawo to jest najsilniejszym prawem rzeczowym po
    prawie własności, niewątpliwie ciąży na nim odium jego genezy zakorzenionej w
    poprzednim systemie społeczno-gospodarczym, co ma zasadniczy wpływ na jego
    powszechny negatywny odbiór. Zostało to dostrzeżone przez ustawodawcę krótko po
    transformacji ustrojowej, co poskutkowało podjęciem prac nad rozwiązaniami
    gwarantującymi konwersję tego prawa we własność.”
    Przekształcenie użytkowania wieczystego w prawo własności, które nastąpiło w 2013 r., z
    pewnością nie stanowi zatem czynności mogącej świadczyć o tym, że zbycie
    Nieruchomości 12 lat później następuje w ramach działalności gospodarczej. Była to
    jednorazowa czynność wpisująca się w ramy racjonalnego zarządzania majątkiem
    prywatnym. Jak wskazano w opisie zdarzenia przyszłego warunkiem transakcji sprzedaży
    jest uzyskanie przez Kupującego warunków zabudowy dla Nieruchomości, przy czym
    wydanie takiej decyzji nastąpi na wniosek Kupującego, a nie Sprzedających. Oznacza to, że
    wskazane działania stanowią zwykłe zarządzanie majątkiem prywatnym, w szczególności
    nie mogą świadczyć o zorganizowanym działaniu Sprzedających. Co istotne, każdy inny
    potencjalny nabywca Nieruchomości najprawdopodobniej sformułowałby podobne
    kryteria zawarcia transakcji. Z punktu widzenia potencjalnego kupującego są one bowiem
    całkowicie racjonalne i uzasadnione. Jednocześnie brak zgodny przez Sprzedającego byłby
    działaniem nieracjonalnym, ponieważ Kupujący działa na własny koszt i ryzyko
    (Sprzedający nie ponoszą zatem żadnego ryzyka i nie podejmują żadnych działań
    faktycznych).
    Należy podkreślić, że taka procedura sprzedaży niezabudowanych nieruchomości
    podmiotom gospodarczym stała się już standardem rynkowym, a nie działaniem, które
    można uznać za nietypowe czy nadzwyczajne. Co również istotne, Sprzedający nie mają
    żadnych racjonalnych powodów, aby nie pozwolić potencjalnemu nabywcy (na jego koszt i
    ryzyko) sprawdzić, czy przedmiot transakcji będzie mógł być wykorzystany do
    planowanych przez potencjalnego nabywcę celów. Stanowisko Wnioskodawcy znajduje
    potwierdzenie w wykładni przepisów zawartej w interpretacja indywidualnych
    wydawanych przez Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej, np. w piśmie z dnia 19
    października 2022 r. (0114-KDIP3-1.4011.727.2022.5.PZ) oraz piśmie z 4 lipca 2023 r.
    (0115- KDIT3.4011.339.2023.2.KP), Podsumowując, biorąc pod uwagę okoliczności
    transakcji, dochód ze sprzedaży Nieruchomości na podstawie Ustawy o PIT nie powinien
    być traktowany jako odpłatne zbycie nieruchomości następujące w ramach działalności
    gospodarczej. Należy go zaliczyć do źródła określonego w art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a Ustawy o
    PIT, to jest odpłatne zbycie nieruchomości. W tym przypadku sprzedaż nastąpi jednak po
    upływie pięciu lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym nastąpiło nabycie. W
    konsekwencji sprzedaż nie będzie podlegać opodatkowaniu PIT.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest prawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Podstawową zasadą obowiązującą w przepisach ustawy o podatku dochodowym od osób
    fizycznych jest zasada powszechności opodatkowania, która wyrażona została w art. 9 ust.
    1 ustawy z 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t. j. Dz.U. z 2025 r.
    poz.163 ze zm.). Zgodnie z jego treścią:
      Opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z
      wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od
      których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.
    Treść przepisu wskazuje, że opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych
    podlegają wszelkiego rodzaju dochody uzyskane przez podatnika, z wyjątkiem tych, które
    zostały enumeratywnie wymienione w katalogu zwolnień przedmiotowych zawartym w
    ww. ustawie albo od których zaniechano poboru podatku.
    Źródła przychodów
    Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych rozróżnia źródła przychodów oraz
    sposób opodatkowania dochodów z poszczególnych źródeł.
    Zgodnie natomiast z art. 10 ust. 1 pkt 8 ustawy o podatku dochodowym od osób
    fizycznych:
      Źródłem przychodów jest odpłatne zbycie, z zastrzeżeniem ust. 2:
      a) nieruchomości lub ich części oraz udziału w nieruchomości,
      b) spółdzielczego własnościowego prawa do lokalu mieszkalnego lub użytkowego
      oraz prawa do domu jednorodzinnego w spółdzielni mieszkaniowej,
      c) prawa wieczystego użytkowania gruntów
      d) innych rzeczy,
      - jeżeli odpłatne zbycie nie następuje w wykonaniu działalności gospodarczej i
      zostało dokonane w przypadku odpłatnego zbycia nieruchomości i praw
      majątkowych określonych w lit. a-c – przed upływem pięciu lat, licząc od końca roku
      kalendarzowego, w którym nastąpiło nabycie lub wybudowanie, a innych rzeczy –
      przed upływem pół roku, licząc od końca miesiąca, w którym nastąpiło nabycie; w
      przypadku zamiany okresy te odnoszą się do każdej z osób dokonującej zamiany.
    Powyższy przepis formułuje generalną zasadę, że dokonane poza działalnością
    gospodarczą odpłatne zbycie nieruchomości, jej części, udziału w nieruchomości lub praw
    wymienionych w art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a)-c) ww. ustawy, przed upływem 5 lat, licząc od
    końca roku kalendarzowego, w którym nastąpiło nabycie lub wybudowanie skutkuje
    powstaniem przychodu.
    W rozumieniu art. 10 ust. 1 pkt 8 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych Jeżeli
    odpłatne zbycie nieruchomości, jej części, udziału w nieruchomości lub praw następuje po
    upływie 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym nastąpiło nabycie – nie jest
    źródłem przychodu a tym samym kwota uzyskana z odpłatnego zbycia nieruchomości, jej
    części, udziału w nieruchomości lub praw w ogóle nie podlega opodatkowaniu podatkiem
    dochodowym.
    W przypadku odpłatnego zbycia nieruchomości lub ich części oraz udziału w
    nieruchomości i praw majątkowych, o których mowa w art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a)-c) ww.
    ustawy, decydujące znaczenie w kwestii opodatkowania podatkiem dochodowym od osób
    fizycznych ma moment i sposób ich nabycia. W związku z tym, dla określenia skutków
    podatkowych tego typu transakcji istotne jest ustalenie daty, od jakiej należy liczyć bieg
    pięcioletniego terminu, o którym mowa w powołanym wyżej przepisie.
    Przychód z tytułu odpłatnego zbycia nieruchomości lub jej części oraz udziału w
    nieruchomości nie powstanie, jeżeli spełnione są łącznie dwa warunki:

        odpłatne zbycie nieruchomości nie następuje w wykonywaniu działalności
        gospodarczej (nie stanowi przedmiotu działalności gospodarczej) oraz
        zostało dokonane po upływie pięciu lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w
        którym nastąpiło jej nabycie.
    Stosownie do art. 10 ust. 1 pkt 3 tej ustawy:
      Źródłem przychodu jest pozarolnicza działalność gospodarcza.
    Zgodnie z art. 5a pkt 6 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Ilekroć w ustawie jest mowa o działalności gospodarczej albo pozarolniczej
      działalności gospodarczej – oznacza to działalność zarobkową:
      a) wytwórczą, budowlaną, handlową, usługową,
      b) polegającą na poszukiwaniu, rozpoznawaniu i wydobywaniu kopalin ze złóż,
      c) polegającą na wykorzystywaniu rzeczy oraz wartości niematerialnych i prawnych
      - prowadzoną we własnym imieniu bez względu na jej rezultat, w sposób
      zorganizowany i ciągły, z której uzyskane przychody nie są zaliczane do innych
      przychodów ze źródeł wymienionych w art. 10 ust. 1 pkt 1, 2 i 4-9.
    Określenie przychodu z pozarolniczej działalności gospodarczej
    Wskazać należy, że treść definicji zawartej w wyżej cytowanym art. 5a pkt 6 ustawy o
    podatku dochodowym od osób fizycznych daje podstawę by przyjąć, że dla uznania
    określonej działalności za działalność gospodarczą, konieczne jest m. in. łączne spełnienie
    trzech warunków:
        po pierwsze, dana działalność musi być działalnością zarobkową,
        po drugie, działalnością wykonywaną w sposób zorganizowany oraz,
        po trzecie, w sposób ciągły.
    Tak więc, działalność gospodarcza to taka działalność, która:
    1. jest prowadzona w celu osiągnięcia dochodu, przy czym nawet ewentualna strata
      będąca wynikiem tej działalności nie pozbawia jej statusu działalności gospodarczej,
      bowiem istotny jest sam zamiar osiągnięcia dochodu;
    2. wykonywana jest w sposób ciągły. Jednakże przesłanki tej nie należy rozumieć jako
      konieczność wykonywania działalności bez przerwy; istotny jest zamiar powtarzalności
      określonych czynności celem osiągnięcia dochodu np. powtarzalna sprzedaż
      przedmiotów własności posiadających tożsamy charakter;
    3. prowadzona jest w sposób zorganizowany, co oznacza, że podejmowane działania są
      podporządkowane obowiązującym regułom, normom i służą osiągnięciu celu, mają
      wpływ na racjonalność gospodarowania posiadanymi środkami, a tym samym
      uczestnictwa w obrocie gospodarczym.
    Zatem, każde działanie spełniające wskazane wyżej przesłanki stanowi w rozumieniu
    przepisów ww. ustawy pozarolniczą działalność gospodarczą niezależnie od tego, czy
    podatnik dokonał jej rejestracji.
    Zasadniczego znaczenia dla rozstrzygnięcia tak zarysowanego problemu nabiera kwestia
    ustalenia właściwych relacji między regulacją art. 10 ust. 1 pkt 3 ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych (w związku z art. 5a pkt 6), a art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a) tej
    ustawy. Sygnalizowane w judykaturze problemy związane ze stosowaniem tych przepisów
    biorą się z tego, że z ich treści trudno wyinterpretować w sposób jednoznaczny, gdzie
    przebiega granica między tym, co stanowi obrót nieprofesjonalny, a tym co należy

    rozpoznawać jako czynności związane z prowadzeniem pozarolniczej działalności
    gospodarczej (wyrok NSA z 5 kwietnia 2016 r., sygn. akt II FSK 379/14, z 9 marca 2016 r.,
    sygn. akt II FSK 1423/14, z 9 kwietnia 2015 r., sygn. akt II FSK 773/13 i inne).
    Działalność jest wtedy zarobkowa, gdy jest zdolna do potencjalnego generowania zysku, a
    jej przeznaczeniem jest zapewnienie określonego dochodu. Działalność musi być tak
    prowadzona i ukierunkowana, aby była w stanie zyski faktycznie osiągnąć. Jednakże brak
    zysku z podjętych działań noszących znamiona działalności gospodarczej nie oznacza, że
    działalność taka nie była faktycznie prowadzona. Prowadzenie bowiem działalności
    gospodarczej zawsze wiąże się z ryzykiem nieosiągnięcia dochodów. Zarobkowego
    charakteru nie mają działania, których wyłącznym celem jest zaspokojenie własnych
    potrzeb osoby podejmującej określone czynności.
    Prowadzenie działalności gospodarczej we własnym imieniu oznacza, że związane z
    działalnością prawa i obowiązki dotyczą osoby fizycznej, która ją prowadzi. Podmiot
    prowadzący działalność gospodarczą występuje jako podmiot niezależny prawnie od
    innych podmiotów, a podejmowane przez niego czynności rodzą bezpośrednio dla niego
    określone prawa i obowiązki.
    W związku z powyższym, aby określoną działalność uznać za działalność gospodarczą w
    rozumieniu przepisów ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, musi ona mieć
    charakter zarobkowy. Działalność jest zarobkowa wtedy, gdy jest zdolna do potencjalnego
    generowania zysku, a jej przeznaczeniem jest zapewnienie określonego dochodu.
    Zarobkowego charakteru nie mają działania, których wyłącznym celem jest zaspokojenie
    własnych potrzeb osoby podejmującej określone czynności.
    Przepisy ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych wymagają również, aby
    czynności wykonywane były w sposób zorganizowany i ciągły, przy czym możliwe jest
    osiąganie dochodów z tego rodzaju działalności bez spełnienia niektórych formalnych
    elementów organizacji (np. rejestracji urzędowej), gdyż prowadzenie działalności
    gospodarczej jest kategorią obiektywną, niezależnie od tego, jak działalność tę ocenia sam
    prowadzący ją podmiot i jak ją nazywa oraz, czy dopełnia ciążących na nim obowiązków z
    działalnością tą związanych.
    Na pojęcie „zorganizowanie” w rozumieniu art. 5a pkt 6 ww. ustawy składa się zespół
    celowych, uporządkowanych czynności o charakterze profesjonalnym, realizowanych w
    ramach mniej lub bardziej wyodrębnionej struktury, mieszczących się zarówno w tzw.
    fazie przygotowawczej, związanej z uruchomieniem określonych działalności, jak i w fazie
    realizacji.
    Za takim rozumieniem pojęcia „zorganizowany” przemawia również definicja słownikowa.
    Zgodnie z Nowym Słownikiem Poprawnej Polszczyzny Wydawnictwo Naukowe PWN pod
    redakcją Andrzeja Markowskiego Warszawa 2000, „organizować” to „przygotowywać”,
    „zakładać jakieś przedsięwzięcie”, bądź w znaczeniu drugim „nadawać czemuś reguły”,
    „wprowadzać porządek”.
    Co do kryterium ciągłości w wykonywaniu działalności gospodarczej, to jego
    wprowadzenie przez ustawodawcę miało na celu wyeliminowanie z pojęcia działalności
    gospodarczej przedsięwzięć o charakterze incydentalnym i sporadycznym. Ciągłość w
    wykonywaniu działalności gospodarczej oznacza względnie stały zamiar jej wykonywania.
    Nie wyklucza on jednak możliwości prowadzenia działalności gospodarczej tylko
    sezonowo lub do czasu osiągnięcia postawionego przez dany podmiot celu i to bez
    względu na okres, w którym cel ten miałby być realizowany. Do zachowania ciągłości
    wystarczające jest, aby z całokształtu okoliczności sprawy wynikał zamiar powtarzania
    określonego zespołu konkretnych działań w celu osiągnięcia efektu w postaci zarobku.
    Zatem jak wskazał Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w wyroku z 3 czerwca
    2015 roku sygn. I SA/Po 919/14:

      „Dla przyjęcia, że działalność ma charakter ciągły, nie jest niezbędne, by powtarzane
      były konkretne czynności; możliwe, że dana czynność (np. sprzedaż) będzie
      dokonana jednorazowo, natomiast wraz z poprzedzającymi ją czynnościami
      przygotowawczymi będzie tworzyła ciąg działań, który uznać należy za działalność
      gospodarczą w rozumieniu art. 5a ust. 6 u.p.d.f”.
    Przez powtarzalność rozumie się cały szereg wielokrotnie powtarzanych czynności
    podejmowanych w konkretnym celu. Taki zespół wielokrotnie powtarzanych czynności,
    (nie zaś czynności sporadyczne, oderwane od siebie, nie powiązane ze sobą) w dziedzinie
    wytwórczej, usługowej lub handlowej podejmowanych w celach zarobkowych i na własny
    rachunek, można uznać za prowadzenie działalności gospodarczej.
    Z przytoczonych przepisów wynika, że przychód z odpłatnego zbycia nieruchomości może
    stanowić przychód jednego z dwóch źródeł, tj. z pozarolniczej działalności gospodarczej
    (art. 10 ust. 1 pkt 3 ww. ustawy) lub z odpłatnego zbycia nieruchomości, o którym mowa
    art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a) ww. ustawy. Ustalenie, z jakiego źródła pochodzi przychód, ma
    kluczowe znaczenie dla ustalenia sposobu opodatkowania przychodu.
    Wobec powyższego, w celu właściwego zakwalifikowania skutków działań podjętych przez
    Państwa do właściwego źródła przychodu należy ocenić również zamiar, okoliczności i cel
    działań związanych z odpłatnym zbyciem udziałów w nieruchomości, o której mowa we
    wniosku.
    W celu ustalenia prawidłowego źródła przychodów z tytułu przeprowadzenia powyższej
    transakcji należy rozważyć, czy czynność ta zawiera znamiona pozarolniczej działalności
    gospodarczej.
    Jak już wcześniej wyjaśniono, na związek uzyskiwanych przychodów ze źródłem
    wymienionym w art. 10 ust. 1 pkt 3 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych
    może wskazywać, rozpatrywany całościowo, zespół powiązanych ze sobą działań
    podatnika, powtarzalnych, uporządkowanych, konsekwentnie prowadzących do
    osiągnięcia zysku, w szczególności łącznie polegających na wielokrotnym nabywaniu
    nieruchomości, ich zaawansowanym przygotowaniu do sprzedaży (tzn. w sposób
    wykraczający poza zwykły zarząd mieniem), wielokrotnym zbywaniu w celu zarobkowym
    odpowiednio przygotowanych nieruchomości. Brak jest natomiast podstaw, aby
    podejmowane przez podatnika czynności mieszczące się w zwykłym zarządzie własnym
    majątkiem, tzn. mające na celu prawidłowe, racjonalne gospodarowanie tym majątkiem
    oraz zaspokajanie potrzeb rodziny, kwalifikować jako prowadzenie pozarolniczej
    działalności gospodarczej w rozumieniu art. 5a pkt 6 tej ustawy.
    W konsekwencji, o kwalifikacji uzyskanych przez podatnika przychodów ze sprzedaży
    nieruchomości do źródła wymienionego w art. 10 ust. 1 pkt 3 ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych nie mogą w sposób zasadniczy i wyłączny decydować
    takie okoliczności jak: ilość działek mających być przedmiotem sprzedaży, osiągnięcie
    zysku, doprowadzenie przyłączy energetycznych i wodociągowych, uzyskania warunków
    zabudowy, złożenie wniosku o uwzględnienie działek w przyszłym planie
    zagospodarowania przestrzennego jako mieszkaniowych, czy wynajęcie agencji
    nieruchomości w celu ich sprzedaży.
    Zarobkowego charakteru nie mają działania, których wyłącznym celem jest zaspokojenie
    własnych potrzeb osoby podejmującej określone czynności, czy też jej rodziny. Zatem
    sprzedaż, nawet wielokrotna, przedmiotów z majątku prywatnego osoby fizycznej, które
    nie są związane z działalnością gospodarczą oraz nie były nabyte w celu ich odsprzedaży,
    nie stanowi działalności gospodarczej w rozumieniu ustawy o podatku dochodowym od
    osób fizycznych.

    W przedstawionym opisie zdarzenia przyszłego nie sposób zatem przyjąć, że, sprzedaż
    udziałów w nieruchomości, o której mowa we wniosku wygeneruje przychód z
    pozarolniczej działalności gospodarczej, o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 3 ustawy o
    podatku dochodowym od osób fizycznych.
    Całokształt podjętych przez Państwa czynności, a zwłaszcza fakt, że:
        sprzedaż nieruchomości nastąpi po upływie długiego okresu czasu od jej nabycia;
        nie poniesiono żadnych nakładów na nieruchomość w celu zwiększenia jej
        atrakcyjności;
        sprzedawana nieruchomość nigdy nie była wykorzystywana/użytkowana dla celów
        zarobkowych,
        nieruchomość była wykorzystywana jedynie dla celów prywatnych,
        nie podejmują Państwo w swoim imieniu żadnych aktywnych działań w związku ze
        sprzedażą nieruchomości;
        nie składali Państwo żadnych wniosków w zakresie uchwalenia i zmiany
        miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, ani o wydanie decyzji o
        warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu (taka decyzja będzie wydana na
        wniosek Kupującego),
        Wnioskodawcy z własnej inicjatywy dokonali tylko jednej czynności, to jest w
        krótkim czasie po zakupie wystąpili o przekształcenie prawa użytkowania
        wieczystego w prawo własności
    - sugerują, że są to działania należące do zakresu zwykłego zarządu majątkiem prywatnym.
    Państwa działań nie można zatem uznać za działania zarobkowe. Jak już wcześniej
    wyjaśniono, zarobkowego charakteru nie mają działania, których wyłącznym celem jest
    zaspokojenie własnych potrzeb osoby podejmującej określone czynności, czy też jej
    rodziny.
    W przedmiotowej sprawie, czynności podejmowane przez Państwa wskazują, że nie mają
    one charakteru profesjonalnego działania przypisywanego przedsiębiorcy i mieszczą się w
    zwykłych działaniach związanych z właściwym zarządem własnym majątkiem. Nie
    prowadzili Państwo w sposób profesjonalny zorganizowanego i ciągłego działania w celu
    przygotowania nieruchomości do sprzedaży. Sprzedaż nastąpi po upływie długiego okresu
    czasu od jej nabycia. W konsekwencji, istotą Państwa działania nie jest prowadzenie
    działalności gospodarczej w rozumieniu ustawy o podatku dochodowym od osób
    fizycznych, lecz zwykły zarząd majątkiem.
    Okoliczności dotyczące nabycia nieruchomości i planowanej sprzedaży nie dają podstaw
    do przyjęcia, że spełnione zostaną przesłanki wymienione w art. 5a pkt 6 ustawy o
    podatku dochodowym od osób fizycznych warunkujące zaliczenie planowanej sprzedaży
    do działalności gospodarczej. Państwa czynności nie stanowią aktywnych działań w
    zakresie obrotu nieruchomościami, które świadczyłyby o angażowaniu środków w sposób
    podobny do wykorzystywanych przez handlowców. Wobec tego Państwa działania należy
    wpisać w zarząd majątkiem prywatnym i są wystarczające do uznania, że planowana
    sprzedaż wskazanej we wniosku nieruchomości nie będzie nosiła przymiotów działalności
    gospodarczej.
    Podsumowując, w przedstawionym stanie faktycznym/zdarzeniu przyszłym nie sposób
    zatem przyjąć, że sprzedaż przez Państwa nieruchomości wygeneruje przychód z
    pozarolniczej działalności gospodarczej, o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 3 ustawy o
    podatku dochodowym od osób fizycznych.

    Okoliczności opisane we wniosku wskazują, że skutki podatkowe planowanej transakcji
    należy ocenić w kontekście przesłanek wynikających z cytowanego wcześniej art. 10 ust. 1
    pkt 8 lit. a) ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.
    Stosunki majątkowe pomiędzy małżonkami
    Stosunki majątkowe między małżonkami zostały uregulowane w ustawie z 25 lutego 1964
    r. Kodeks rodzinny i opiekuńczy (t. j. Dz. U. z 2023 r. poz. 2809 ze zm.).
    Zgodnie z art. 31 § 1 tej ustawy:
      Z chwilą zawarcia małżeństwa powstaje między małżonkami z mocy ustawy
      wspólność majątkowa (wspólność ustawowa) obejmująca przedmioty majątkowe
      nabyte w czasie jej trwania przez oboje małżonków lub przez jednego z nich (majątek
      wspólny).
            1W myśl art. 34 tej ustawy:
      Każdy z małżonków jest uprawniony do współposiadania rzeczy wchodzących w
      skład majątku wspólnego oraz do korzystania z nich w takim zakresie, jaki daje się
      pogodzić ze współposiadaniem i korzystaniem z rzeczy przez drugiego małżonka.
    Zgodnie natomiast z art. 36 ustawy Kodeks rodzinny i opiekuńczy:
      § 1. Oboje małżonkowie są obowiązani współdziałać w zarządzie majątkiem
      wspólnym, w szczególności udzielać sobie wzajemnie informacji o stanie majątku
      wspólnego, o wykonywaniu zarządu majątkiem wspólnym i o zobowiązaniach
      obciążających majątek wspólny.
      § 2. Każdy z małżonków może samodzielnie zarządzać majątkiem wspólnym, chyba
      że przepisy poniższe stanowią inaczej. Wykonywanie zarządu obejmuje czynności,
      które dotyczą przedmiotów majątkowych należących do majątku wspólnego, w tym
      czynności zmierzające do zachowania tego majątku.
      § 3. Przedmiotami majątkowymi służącymi małżonkowi do wykonywania zawodu lub
      prowadzenia działalności zarobkowej małżonek ten zarządza samodzielnie. W razie
      przemijającej przeszkody drugi małżonek może dokonywać niezbędnych bieżących
      czynności.
    Przedmioty majątkowe nieobjęte wspólnością ustawową należą do majątku osobistego
    każdego z małżonków.
    W piśmiennictwie podaje się, że o zaliczeniu danego przedmiotu majątkowego do majątku
    wspólnego decyduje moment faktycznego jego nabycia. Z punktu widzenia przynależności
    prawa do majątku wspólnego bez znaczenia jest, czy jego nabycia dokonali małżonkowie
    wspólnie, czy też tylko jeden z nich. Nie jest istotna także podstawa (sposób) nabycia
    danego przedmiotu. Obowiązuje domniemanie, że przedmioty majątkowe nabyte w
    trakcie wspólności małżeńskiej przez jednego z małżonków zostały nabyte z majątku
    wspólnego na rzecz wspólności majątkowej. Wspólność wynikająca ze stosunku
    małżeństwa jest współwłasnością łączną. Cechą charakterystyczną tego typu
    współwłasności jest to, że niemożliwe jest ustalenie wielkości udziału małżonków we
    współwłasności (współwłasność bezudziałowa) oraz żaden z małżonków w czasie jej
    trwania nie może rozporządzać swymi prawami do majątku wspólnego.
    W świetle art. 43 § 1 ww. Kodeksu:
      Oboje małżonkowie mają równe udziały w majątku wspólnym.
    Zatem każdy z małżonków ma zarówno prawo do udziału w majątku wspólnym, jak i w
    odniesieniu do poszczególnych składników majątku wspólnego.
    Określenie daty nabycia nieruchomości

    Przepis art. 155 § 1 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (t. j. Dz. U. z 2024 r.
    poz. 1061 ze zm.), stanowi, że:
      Umowa sprzedaży, zamiany, darowizny, przekazania nieruchomości lub inna umowa
      zobowiązująca do przeniesienia własności rzeczy co do tożsamości oznaczonej
      przenosi własność na nabywcę, chyba że przepis szczególny stanowi inaczej albo że
      strony inaczej postanowiły.
    Zgodnie z art. 46 § 1 ustawy Kodeks cywilny:
      Nieruchomościami są części powierzchni ziemskiej stanowiące odrębny przedmiot
      własności (grunty), jak również budynki trwale z gruntem związane lub części takich
      budynków, jeżeli na mocy przepisów szczególnych stanowią odrębny od gruntu
      przedmiot własności.
    Pojęcie użytkowania wieczystego zawarte zostało w art. 232 ustawy Kodeks cywilny, który
    stanowi, że:
      Grunty stanowiące własność Skarbu Państwa a położone w granicach
      administracyjnych miast oraz grunty Skarbu Państwa położone poza tymi granicami,
      lecz włączone do planu zagospodarowania przestrzennego miasta i przekazane do
      realizacji zadań jego gospodarki, a także grunty stanowiące własność jednostek
      samorządu terytorialnego lub ich związków mogą być oddawane w użytkowanie
      wieczyste osobom fizycznym, i osobom prawnym.
    Jest to prawo na rzeczy cudzej, jednak zakres i sposób określenia treści tego prawa zbliża
    je bardziej do prawa własności, niż praw rzeczowych ograniczonych. Ponadto na
    podstawie wyraźnych odesłań w art. 234 i 237 Kodeksu cywilnego do ww. prawa stosuje
    się odpowiednio przepisy o własności. Z powyższych względów prawo użytkowania
    wieczystego nie zostało wymienione w art. 244 Kodeksu cywilnego wśród innych praw
    rzeczowych ograniczonych, lecz zostało uregulowane odrębnie, jako tytuł II księgi drugiej
    Kodeksu cywilnego.
    Granice prawa użytkowania wieczystego są wyznaczane przez ustawy, zasady współżycia
    społecznego oraz umowę o oddanie gruntu w użytkowanie wieczyste. Uprawnienie do
    wyłącznego korzystania z gruntu przez użytkownika wieczystego gruntu jest skuteczne
    wobec osób trzecich, a także właściciela gruntu, chyba że umowa o której mowa wyżej
    zawiera odrębne uregulowania dotyczące uprawnień właściciela.
    Użytkowanie wieczyste jest prawem zbywalnym, podlega dziedziczeniu oraz egzekucji.
    Użytkownik wieczysty może więc rozporządzać swoim prawem zarówno w drodze
    czynności prawnej inter vivos, jak i mortis causa. Nie można być natomiast jednocześnie
    właścicielem i użytkownikiem wieczystym gruntu, ponieważ nabycie prawa własności
    przez użytkownika wieczystego gruntu prowadzi do wygaśnięcia użytkowania wieczystego.
    Możliwe jest jednak przekształcenie prawa użytkowania wieczystego, przysługującego
    osobom fizycznym będącym dotychczasowymi użytkownikami wieczystymi, w prawo
    własności.
    Zasady i tryb takiego przekształcenia reguluje ustawa z dnia 29 lipca 2005 r. o
    przekształceniu prawa użytkowania wieczystego w prawo własności nieruchomości (t. j.
    Dz. U. z 2024 r., poz. 900).
    Zgodnie z ugruntowanym poglądem, przekształcenie prawa użytkowania wieczystego w
    prawo własności nie jest zdarzeniem prawnopodatkowym, które należy utożsamiać z
    nabyciem, o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 8 ustawy o podatku dochodowym od osób
    fizycznych, a stanowi jedynie zmianę tytułu prawnego faktycznego władztwa nad
    nieruchomością. Nabycie prawa do nieruchomości następuje w chwili zawarcia umowy o
    ustanowieniu (nabyciu) prawa wieczystego użytkowania.

    Mając na uwadze powołane wyżej przepisy należy stwierdzić, że przekształcenie prawa
    wieczystego użytkowania gruntu w prawo własności nieruchomości nie stanowi nowego
    nabycia nieruchomości.
    W świetle powyższego stwierdzić należy, że datą nabycia przez Państwa nieruchomości,
    którą planujecie Państwo sprzedać, jest 2013 r.
    Skutki podatkowe planowanej sprzedaży nieruchomości
    W omawianej sprawie nabycie przez Państwa udziałów w nieruchomości, którą
    zamierzacie sprzedać nastąpiło w 2013 r.
    Zatem, uznać należy, że 5-letni okres, o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a-c ustawy o
    podatku dochodowym od osób fizycznych w Państwa przypadku upłynął w 2018 r.
    Planowana przez Państwa sprzedaż udziałów w nieruchomości, o której mowa we
    wniosku nie będzie stanowiła dla Państwa również źródła przychodu w rozumieniu art. 10
    ust. 1 pkt 8 lit. a-c ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych z uwagi na upływ
    pięcioletniego terminu, o którym mowa w ww. przepisie. W konsekwencji nie będą
    Państwo zobowiązani do zapłaty podatku dochodowego od osób fizycznych z tytułu
    sprzedaży udziałów w nieruchomości.
    Niewłaściwe jest więc Państwa stanowisko, że sprzedaż udziałów w nieruchomości będzie
    stanowiła dla Państwa przychód ze źródła „odpłatne zbycie” (art. 10 ust. 1 pkt 8 ww.
    ustawy). Jednakże ze względu na prawidłowo wywiedziony przez Państwa skutek prawny
    w postaci braku opodatkowania planowanej sprzedaży - związku z upływem pięcioletniego
    okresu posiadania udziałów w nieruchomości – Państwa stanowisko uznałem za
    prawidłowe.

## Dodatkowe informacje

W odniesieniu do powołanych przez Państwa interpretacji indywidualnych należy
    stwierdzić, że zostały wydane w indywidualnych sprawach i nie są wiążące dla Organu
    wydającego przedmiotową interpretację. Powołane interpretacje nie stanowią źródła
    prawa, wiążą strony w konkretnej indywidualnej sprawie, więc zawartych w nich stanowisk
    organów podatkowych nie można wprost przenosić na grunt innej sprawy. Każdą sprawę
    tut. Organ jest zobowiązany rozpatrywać indywidualnie.
    Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, które Państwo przedstawili i stanu prawnego,
    który obowiązuje w dniu wydania interpretacji, który obowiązywał w dniu wniesienia
    wniosku.
    Procedura wydawania indywidualnych interpretacji przepisów prawa podatkowego nie
    podlega regułom przewidzianym dla postępowania podatkowego czy kontrolnego. Przy
    wydawaniu interpretacji indywidualnych w trybie art. 14b ustawy Ordynacja podatkowa,
    opieram się wyłącznie na opisie stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego podanym we
    wniosku - nie prowadzę postępowania dowodowego. Przy wydawaniu niniejszej
    interpretacji dokonałem więc wyłącznie analizy okoliczności podanych we wniosku.
    Rolą postępowania w sprawie wydania indywidualnej interpretacji przepisów
    podatkowych nie jest bowiem ustalanie, czy przedstawione we wniosku stan faktyczny
    /zdarzenie przyszłe jest zgodny ze stanem rzeczywistym. Ustalenie stanu rzeczywistego
    stanowi domenę ewentualnego postępowania podatkowego. To na podatniku ciąży
    obowiązek udowodnienia w toku tego postępowania okoliczności faktycznych, z których
    wywodzi on dla siebie korzystne skutki prawne.
    Jeżeli zatem przedstawiony we wniosku opis zdarzenia różnić się będzie od występującego
    w rzeczywistości, wówczas wydana interpretacja nie będzie Państwa chroniła w zakresie
    rzeczywiście zaistniałego zdarzenia.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

        Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb
        ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz.
        111 ze zm.).
    Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie
    zgodna (tożsama) z opisem zdarzenia przyszłego.
    Z funkcji ochronnej będą mogli skorzystać Ci z Państwa, którzy zastosują się do
    interpretacji.
        Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
      z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
        Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

przez Zainteresowanego, który
    jest stroną postępowania
    Pani A.A. (Zainteresowana będąca stroną postępowania – art. 14r § 2 Ordynacji
    podatkowej) ma prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego
    Sądu Administracyjnego (...). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje
    ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
    (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”). Skargę do Sądu wnosi się za
    pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA).
    Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji
    indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):
        w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
        Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
        w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na
        adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS
        /SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a, art. 14b § 1 i art. 14r
    Ordynacji podatkowej.