Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0113-KDIPT2-3.4011.650.2024.1.JŚ
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-01-23
Teza: Obowiązki płatnika do złożenia korekty zeznania PIT; 11 oraz
PIT; 4r związane z kontrolą ZUS.
Słowa kluczowe: korekta
korekta-korekta zeznania
obowiązek-obowiązek płatnika
pracownik
płatnik
zleceniobiorca
zleceniodawca
Zagadnienia: Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Zeznania podatkowe.-Korekta zeznania podatkowego.
Przepisy: [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 7-art. 42-ust. 2-pkt 1

## Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

dłowe
    Szanowni Państwo,
    stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego
    zdarzenia przyszłego w zakresie pytania nr 1 oraz pytania nr 2 w podatku dochodowym od
    osób fizycznych.

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

28 października 2024 r. wpłynął Państwa wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej,
    który dotyczy obowiązków płatnika podatku dochodowego od osób fizycznych.
    Treść wniosku jest następująca:

## Opis zdarzenia przyszłego

Wnioskodawca jest osobą prawną będącą spółką z ograniczoną odpowiedzialnością
    mającą siedzibę na terytorium RP, mającą status polskiego rezydenta podatkowego,
    podlegającego opodatkowaniu od całości swoich dochodów na terytorium RP.
    Wnioskodawca miał zawartą umowę o outsourcing z podmiotem trzecim. Firma
    outsourcingowa w latach 2022-2023 w ramach zawartej umowy zatrudniała jako swoich
    zleceniobiorców do świadczenia usług na rzecz Wnioskodawcy część osób, które były w
    tym czasie pracownikami Wnioskodawcy. W 2024 r. Zakład Ubezpieczeń Społecznych
    przeprowadził kontrolę w firmie outsourcingowej i u Wnioskodawcy, skutkiem której było
    ustalenie, że płatnikiem składek na ubezpieczenie społeczne powinien być Wnioskodawca,
    ponieważ faktycznie czynności były wykonywane przez poszczególne osoby będące
    zleceniobiorcami w rzeczywistości w ramach stosunku pracy z Wnioskodawcą, a nie w
    ramach zlecenia z firmą outsourcingową. W związku z tym oba podmioty, tj.
    Wnioskodawca oraz firma outsourcingowa dokonują korekty deklaracji ZUS. Firma
    outsourcingowa koryguje również wystawione deklaracje PIT-11 dla tych osób do 0 (tzw.
    zerowanie deklaracji).
    Skutkiem powyższych działań: po stronie firmy outsourcingowej powstaje roszczenie do
    Zleceniobiorców o zwrot zapłaconego wynagrodzenia, po stronie Wnioskodawcy powstaje
    roszczenie do firmy outsourcingowej o zwrot części uiszczonej ceny (wynagrodzenie
    zleceniobiorcy) - faktury firmy outsourcingowej zostaną skorygowane, natomiast po
    stronie pracowników/zleceniobiorców powstało roszczenie o zapłatę wynagrodzenia za
    wykonaną pracę względem Wnioskodawcy.
    Mając na uwadze powyższe Wnioskodawca i firma outsourcingowa planują zawrzeć
    porozumienie, w którym Wnioskodawca za zgodą zleceniobiorcy/pracownika przejmie
    jego dług o zwrot zapłaconego wynagrodzenia na rzecz firmy outsourcingowej oraz
    dodatkowo Wnioskodawca i firma outsourcingowa wzajemnie potrącą sobie swoje
    wierzytelności - tę przejętą od pracownika/zleceniobiorcy i tę o zwrot części uiszczonej
    ceny.
    Wnioskodawca zawrze również z pracownikami/zleceniobiorcami porozumienie, w którym
    potrącą swoje wierzytelności: z przejętego długu i o zapłatę wynagrodzenia.
    Jednocześnie na skutek opisanej kontroli ZUS i trójstronnego porozumienia
    Wnioskodawcy, firmy outsourcingowej i pracownika, Wnioskodawca pokryje pracownikowi
    część zaległej pracowniczej składki ZUS (na ubezpieczenie społeczne) za lata 2022-2023,
    którą w normalnych uwarunkowaniach pokrywa pracownik.
    Zaistniała sytuacja spowodowała błędne zakwalifikowanie wynagrodzenia dotyczącego
    osoby zatrudnionej na warunkach umowy zlecenia do przychodów z działalności
    wykonywanej osobiście, tj. do przychodów, o których mowa w art. 13 pkt 8 ustawy o
    podatku dochodowego od osób fizycznych, a nie do przychodów ze stosunku pracy, o
    których mowa w art. 12 ust. 1 tej ustawy - jak w przedmiotowej sprawie zostało to
    ustalone w konsekwencji przeprowadzenia kontroli przez ZUS - co skutkowało tym, że od
    nieprawidłowo zakwalifikowanego wynagrodzenia doszło do obliczenia, pobierania i
    odprowadzania zaliczki na zasadach określonych w art. 41 i art. 42 ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych, a nie na zasadach określonych w art. 32 i art. 38 ustawy

    o podatku dochodowym od osób fizycznych, co w konsekwencji spowodowało ich
    wykazanie w nieprawidłowych wysokościach zarówno w deklaracji PIT-4R, jak i informacji
    PIT-11.
    Biorąc pod uwagę fakt, iż przeprowadzona przez ZUS kontrola dotyczyła lat 2022-2023
    pracownicy/zleceniobiorcy byli zobowiązani do złożenia swoich zeznań podatkowych
    odpowiednio do 30 kwietnia 2023 r. oraz do 30 kwietnia 2024 r. W związku z pierwotnym
    wystawieniem przez Wnioskodawcę informacji PIT-11 obejmujących dane osób, które były
    jednocześnie pracownikami Wnioskodawcy oraz świadczyły usługi na rzecz firmy
    outsourcingowej w oparciu o umowy zlecenia, które następnie zostały zakwestionowane
    przez ZUS, zachodzi konieczność zapewnienia zgodności pomiędzy ustaleniami ZUS, a
    obowiązkami rozliczeniowymi Wnioskodawcy i Jego pracowników.
    W tym też celu pracownicy/zleceniobiorcy będą dokonywać korekty własnych rocznych
    zeznań PIT (najczęściej PIT-36 lub PIT-37) za lata 2022 oraz za 2023 na podstawie
    prawidłowo sporządzonych imiennych informacji o wysokości dochodu PIT-11
    otrzymanych od firmy outsourcingowej („wyzerowane” zeznania) oraz od Wnioskodawcy
    (prawidłowe zeznania podatkowe). Korekta zeznania wiązać się będzie ze wskazaniem w
    zeznaniu otrzymywanych kwot w ramach stosunku pracy oraz „wyzerowaniem” sum
    przychodu z tytułu działalności wykonywanej osobiście, a także z zastosowaniem
    właściwych reguł określania kwoty kosztów uzyskania przychodu.
    Pytania
    1. Czy w świetle obowiązujących przepisów dotyczących opodatkowania podatkiem
    dochodowym od osób fizycznych w przypadku, w którym faktycznie okazało się, że osoby
    będące zleceniobiorcami wykonywały w rzeczywistości latach 2022-2023 wyłącznie pracę
    na rzecz Wnioskodawcy w ramach stosunku pracowniczego, to wówczas odnoszące się do
    nich i złożone uprzednio, pierwotnie przez Wnioskodawcę jako płatnika poszczególne
    informacje PIT-11 oraz deklaracje PIT-4R winny zostać skorygowane przez Wnioskodawcę
    jako płatnika in plus o wysokość wynagrodzenia, które pierwotnie zostało wypłacone i
    rozliczone przez firmę outsourcingową?
    2. Czy w świetle obowiązujących zasad odpowiedzialności podatkowej z tytułu
    ewentualnego zaniżenia kwoty zobowiązania podatkowego w związku z dokonywaną
    korektą zeznań podatkowych przez pracowników Wnioskodawcy, odpowiedzialność taką
    ponieść może wyłącznie Wnioskodawca jako płatnik, który nie wykonał obowiązków
    określonych w art. 8 Ordynacji (tj. obliczenia i pobrania od podatnika podatku we
    właściwej wysokości i wpłacenia go we właściwym terminie organowi podatkowemu)?
    3. Czy w świetle obowiązujących przepisów ustawy o podatku dochodowym od osób
    fizycznych, w sytuacji w której na skutek opisanej kontroli ZUS i trójstronnego
    porozumienia Wnioskodawcy, firmy outsourcingowej i pracownika, Wnioskodawca
    pokryje i uiści pracownikowi część zaległej pracowniczej składki ZUS (na ubezpieczenie
    społeczne) za lata 2022-2023, którą w normalnych uwarunkowaniach pokrywa pracownik,
    po stronie pracownika powstanie przychód podlegający opodatkowaniu, a tym samym czy
    Wnioskodawca będzie musiał pobrać i odprowadzić jako płatnik należny podatek
    dochodowy?

    Przedmiotem tej interpretacji jest odpowiedź na pytania nr 1 oraz nr 2. W zakresie
    pytania nr 3 zostanie wydane odrębne rozstrzygnięcie.
    Państwa stanowisko w sprawie
    Ad 1
    W ocenie Wnioskodawcy w świetle obowiązujących przepisów normujących
    opodatkowanie podatkiem dochodowym od osób fizycznych, w przypadku w którym
    okazało się, że w rzeczywistości w latach 2022 i 2023 określone osoby nie były
    zleceniobiorcami firmy outsourcingowej, lecz faktycznie wykonywały wyłącznie prace na
    rzecz Wnioskodawcy w ramach stosunku pracowniczego, to wówczas odnoszące się do
    nich i złożone uprzednio, pierwotnie przez Wnioskodawcę jako płatnika poszczególne
    informacje PIT-11 winny zostać skorygowane przez Wnioskodawcę jako płatnika in plus o
    wysokość wynagrodzenia, które pierwotnie zostało wypłacone i rozliczone przez firmę
    outsourcingową.
    W konsekwencji należy również dokonać stosownych korekt ogólnych deklaracji PIT-4R
    wystawionych przez Wnioskodawcę za lata 2022-2023.
    Uzasadniając powyższe stanowisko w pierwszej kolejności należy zakreślić ramy
    wyznaczające reguły opodatkowania pracy najemnej.
    W zależności od rodzaju przychodów uzyskiwanych przez osoby mające status
    podatników podatku dochodowego od osób fizycznych (np. pracowników, zatrudnionych
    na warunkach umowy o pracę czy osób zatrudnionych na warunkach umowy zlecenia), w
    każdej sytuacji to płatnik zobowiązany jest do stosowania właściwych sposobów
    obliczania, poboru i odprowadzania zaliczek na podatek dochodowy. Zgodnie z
    przepisami ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, pracodawca jako płatnik
    podatku dochodowego jest zobowiązany:
    a) do końca stycznia roku następującego po roku podatkowym przesłać do urzędu
    skarbowego imienne informacje o wysokości dochodu (PIT-11),
    b) do końca lutego roku następującego po roku podatkowym przesłać do urzędu
    skarbowego imienne informacje o wysokości dochodu (PIT-11).
    Na podstawie otrzymanego PIT-11 pracownik wypełni swoje roczne zeznanie PIT
    (zazwyczaj PIT-37) z tytułu podatku dochodowego oraz składa deklarację do końca
    kwietnia po roku podatkowym.
    Biorąc pod uwagę fakt, iż w sprawie Wnioskodawcy przeprowadzona przez ZUS kontrola
    zasad zatrudnienia dotyczyła lat 2022-2023 r. pracownicy/zleceniobiorcy byli zobowiązani
    do złożenia swoich rocznych zeznań podatkowych odpowiednio do końca kwietnia 2023 r.
    oraz do końca kwietnia 2024 r.
    W kontekście powyższego warto zauważyć, że błędne zakwalifikowanie wynagrodzenia
    dotyczącego osoby zatrudnionej na warunkach umowy zlecenia do przychodów z
    działalności wykonywanej osobiście, tj. do przychodów, o których mowa w art. 13 pkt 8
    ustawy o podatku dochodowego od osób fizycznych, a nie do przychodów ze stosunku
    pracy, o których mowa w art. 12 ust. 1 tej ustawy - jak w analizowanej sprawie zostało to
    ustalone w konsekwencji przeprowadzenia kontroli przez ZUS - skutkuje tym, że od
    nieprawidłowo zakwalifikowanego wynagrodzenia doszło do obliczenia, pobierania i
    odprowadzania zaliczki na zasadach określonych w art. 41 i art. 42 ustawy o podatku

    dochodowym od osób fizycznych, a nie na zasadach określonych w art. 32 i art. 38 ustawy
    o podatku dochodowym od osób fizycznych, co spowodowało ich wykazanie w
    nieprawidłowych wysokościach zarówno w deklaracji PIT-4R, jak i informacji PIT- 11.
    Z ogólnej definicji przychodów zawartej w art. 11 ustawy o podatku dochodowym od osób
    fizycznych wynika, że przychodami są w szczególności otrzymane lub postawione do
    dyspozycji podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość
    otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń.
    Powyższe oznacza, że z punktu widzenia rozliczeń podatkowych podatnika podatku (tj.
    wcześniej zleceniobiorcy a obecnie wskutek kontroli ZUS pracownika) przychód
    podlegający opodatkowaniu powstał w latach 2022- 2023, a nie w roku 2024, w którym
    zawarte jest porozumienie trójstronne pomiędzy firmą outsourcingową, Wnioskodawcą
    oraz poszczególnymi pracownikami.
    W związku z powyższym, dokonana w 2024 r. korekta wynagrodzenia za lata 2022-2023 r.
    polegająca na przekwalifikowaniu przychodu z umowy zlecenia na umowę o pracę bez
    fizycznej wypłaty (bądź postawienia do dyspozycji podatnika) środków nie skutkuje
    powstaniem przychodu w 2024 r. Innymi słowy, czynności, jakie mają zostać dokonane w
    związku z zaistniałą sytuacją (tj. zawarcie porozumienia trójstronnego) nie powinny
    wywierać wpływu na moment powstania przychodu oraz wysokość opodatkowania
    pracowników/zleceniobiorców.
    W konsekwencji okoliczności tej nie uwzględnia się w informacji PIT-11 ani deklaracji PIT-
    4R za 2024 r., lecz winna się ona odnosić do lat, w których faktycznie dochodziło do
    wypłaty świadczeń na rzecz pracowników. Jeżeli zatem - w związku z ww.
    przekwalifikowaniem umów - wynagrodzenie zostało wypłacone lub postawione do
    dyspozycji w latach 2022-2023 r., to wynagrodzenie to stanowi przychód pracownika w
    owych latach.
    Przechodząc do kwestii nienależnego wynagrodzenia z tytułu umowy zlecenia za 2022-
    2023 r. należy wskazać, że zgodnie z przepisem art. 26 ust. 1 pkt 5 ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych, podstawę obliczenia podatku, z zastrzeżeniem art. 29-
    30cb, art. 30 da-dh, art. 30e-g i art. 30 j-p, stanowi dochód ustalony zgodnie z art. 9, art.
    23o, art. 23u, art. 24 ust. 1, 2, 3b-3e, 4-4e i 6 i 21 lub art. 24b ust. 1 i 2, po odliczeniu kwot
    dokonanych w roku podatkowym zwrotów nienależnie pobranych świadczeń, które
    uprzednio zwiększyły dochód podlegający opodatkowaniu, w kwotach uwzględniających
    pobrany podatek dochodowy, jeżeli zwroty te nie zostały potrącone przez płatnika.
    Zatem, co do zasady w sytuacji, gdy doszłoby do zwrotu nienależnie pobranego
    świadczenia przez pracownika (z tytułu zakwestionowanej przez ZUS umowy zlecenia) po
    upływie roku podatkowego, w którym nienależne świadczenie otrzymał, płatnik nie
    rozlicza podatnikowi ww. zwrotu. W tym wypadku uprawnienie do rozliczenia świadczenia
    przysługiwałoby samemu podatnikowi na podstawie ww. art. 26 ust. 1 pkt 5 ww. ustawy,
    który dokonałby tego poprzez odliczenie świadczenia od dochodu w zeznaniu rocznym,
    składanym za rok podatkowy, w którym dokonał zwrotu nienależnie pobranego
    wynagrodzenia, na podstawie dowodu potwierdzającego wpłatę (np. przelew),
    ewentualnie na podstawie wystawionego przez pracodawcę zaświadczenia.
    Natomiast w sytuacji zaistniałej w sprawie, w której na mocy porozumienia trójstronnego
    (pomiędzy Wnioskodawcą, firmą outsourcingową oraz pracownikiem) nie dochodzi do
    faktycznego zwrotu przez pracownika (mającego teraz status osoby zatrudnionej na
    umowę o pracę) nienależnego wynagrodzenia (z tytułu umowy zlecenia), wówczas
    powyższy przepis art. 26 ust. 1 pkt 5 powołanej ustawy nie ma zastosowania, jak również
    nie wykazuje się tej wartości w informacji PIT-11 za 2024 r.
    Należy przy tym zauważyć, że ustawodawca nałożył na płatnika obowiązek prawidłowego
    obliczenia, poboru i odprowadzania w ciągu roku podatkowego zaliczek na podatek

    dochodowy od osób fizycznych od wynagrodzeń i innych świadczeń wypłaconych lub
    postawionych do dyspozycji pracownika, a także sporządzenia i przekazania podatnikowi i
    urzędowi skarbowemu w ustawowym terminie informacji według ustalonego wzoru.
    W związku z pierwotnym wystawieniem przez Wnioskodawcę informacji PIT-11
    obejmujących dane osób, które były jednocześnie pracownikami Wnioskodawcy oraz
    świadczyły usługi na rzecz firmy outsourcingowej w oparciu o umowy zlecenia, które
    następnie zostały zakwestionowane przez ZUS, zachodzi konieczność zapewnienia
    zgodności pomiędzy ustaleniami ZUS, a obowiązkami rozliczeniowymi Wnioskodawcy. Jeśli
    zatem wskutek przeprowadzonej kontroli a następnie zawartego porozumienia
    trójstronnego osoby te faktycznie wykonywały w latach 2022-2023 r. wyłącznie pracę na
    rzecz Wnioskodawcy w ramach stosunku pracowniczego, to wówczas odnoszące się do
    nich i złożone uprzednio przez Wnioskodawcę poszczególne informacje PIT-11 winny
    zostać skorygowane przez Wnioskodawcę jako płatnika in plus o wysokość
    wynagrodzenia, które pierwotnie zostało wypłacone i rozliczone przez firmę
    outsourcingową.
    Wskazać należy, że zagadnienia związane z korektą deklaracji regulują przepisy ustawy z
    dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa. Zgodnie z definicją zawartą w art. 3 pkt 5
    ustawy Ordynacja podatkowa, ilekroć w ustawie jest mowa o deklaracjach - rozumie się
    przez to również zeznania, wykazy, zestawienia oraz informacje, do których składania
    obowiązani są, na podstawie przepisów prawa podatkowego, podatnicy, płatnicy i
    inkasenci. Deklaracją jest zatem w świetle prawa podatkowego również informacja PIT-11,
    która w związku z tym może być korygowana. Z przepisu art. 81 § 1 ww. ustawy wynika
    bowiem, że jeżeli odrębne przepisy nie stanowią inaczej, podatnicy, płatnicy i inkasenci
    mogą skorygować uprzednio złożoną deklarację. Natomiast § 2 ww. artykułu stanowi, że
    skorygowanie deklaracji następuje przez złożenie korygującej deklaracji.
    Z treści art. 81 ustawy Ordynacja podatkowa wynika zatem, że korekta deklaracji ma na
    celu poprawienie błędu, który został popełniony przy poprzednim jej sporządzeniu i może
    dotyczyć każdej jej pozycji - o ile odrębne przepisy nie stanowią inaczej. Może więc ona
    dotyczyć m. in. błędów rachunkowych, oczywistych omyłek, a także gdy wypełniono ją
    niezgodnie z wymaganiami lub istnieją wątpliwości co do prawidłowości danych w niej
    zawartych. Błędnie mogła zostać określona m.in. wysokość przychodu bądź dochodu,
    wysokość zobowiązania podatkowego, wysokość nadpłaty lub zwrotu podatku, a także
    inne dane zawarte w treści deklaracji. Skorygowanie deklaracji polega więc na ponownym
    poprawnym wypełnieniu formularza z zaznaczeniem, że w tym przypadku mamy do
    czynienia z korektą uprzednio złożonej deklaracji. Należy przy tym dodać, że prawo do
    skorygowania deklaracji (w tym informacji) w oparciu o postanowienia art. 81 b § 1
    Ordynacji podatkowej ulega zawieszeniu na czas trwania postępowania podatkowego lub
    kontroli podatkowej - w zakresie objętym tym postępowaniem lub kontrolą i przysługuje
    nadal po zakończeniu kontroli podatkowej i postępowania podatkowego (ale tylko w
    zakresie nieobjętym decyzją określającą wysokość zobowiązania podatkowego).
    W związku z tym, że w przedmiotowej sprawie nie jest prowadzona ani kontrola
    podatkowa ani też postępowanie podatkowe, to Wnioskodawca ma w dalszym ciągu
    prawo do złożenia korekty deklaracji PIT-11.
    Podsumowując, uwzględniwszy powyższe uregulowania prawne zaistniała sytuacja, w
    której nie jest jeszcze prowadzona ani kontrola podatkowa ani też postępowanie
    podatkowe, upoważnia Wnioskodawcę jako płatnika do dokonania korekt informacji PIT-
    11 za lata 2022-2023 względem tych osób, które będąc pracownikami Wnioskodawcy
    świadczyły również pracę jako zleceniodawcy firmy outsourcingowej (co zostało
    zakwestionowane przez ZUS). W konsekwencji należy również dokonać stosownych korekt
    ogólnych deklaracji PIT-4R wystawionych przez Wnioskodawcę za lata 2022-2023.
    Wystawienie przez płatnika (Wnioskodawcę), zatrudnionemu na podstawie stosunku
    pracy pracownikowi błędnej informacji PIT-11 za 2022 i 2023 r., nieobejmującej swym
    zakresem wynagrodzenia za pierwotnie zawartą umowę zlecenia wywołuje obowiązek

    wystawienia korekty tej informacji, tak aby jej treść była zgodna ze stanem faktycznym.
    Tylko bowiem wystawienie informacji wykazującej faktycznie osiągnięty przez ww.
    podatnika przychód, który zakwalifikowany zostanie do właściwego źródła przychodów i
    faktycznie pobrane w 2022 r. i za 2023 r. zaliczki na podatek dochodowy, stanowią
    realizację przez płatnika obowiązku wynikającego z art. 39 ustawy o podatku dochodowym
    od osób fizycznych.
    Do analogicznych wniosków doszedł również Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej w
    treści interpretacji indywidualnej prawa podatkowego z 4 sierpnia 2020 r., znak: 0113-
    KDWPT.4011.57.2020.1.ASZ. Korekta deklaracji powinna dotyczyć ujawnienia wypłaconych
    przez firmę outsourcingową kwot wynagrodzenia z tytułu umowy zlecenia do pozycji
    dotyczącej wynagrodzenia z tytułu umowy o pracę oraz odpowiednie uwzględnienie
    wysokości kosztów uzyskania przychodu z tytułu umowy o pracę.
    Korygując natomiast deklarację PIT-4R Wnioskodawca wykazuje należną zaliczkę jaka
    winna była być przez spółkę pobrana w związku z ciążącymi na nim obowiązkami płatnika,
    nałożonymi przepisami ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. W deklaracji
    PIT-4R winny bowiem być wykazane należne zaliczki, a zatem takie, które powinny być
    pobrane zgodnie z obowiązującymi przepisami.
    Ad 2
    Według stanowiska Wnioskodawcy w świetle obowiązujących zasad odpowiedzialności
    podatkowej z tytułu ewentualnego zaniżenia kwoty zobowiązania podatkowego w związku
    z dokonywaną korektą zeznań podatkowych przez pracowników Wnioskodawcy,
    odpowiedzialność taką ponieść może wyłącznie Wnioskodawca jako płatnik, który nie
    wykonał obowiązków określonych w art. 8 Ordynacji (tj. obliczenia i pobrania od podatnika
    podatku we właściwej wysokości i wpłacenia go we właściwym terminie organowi
    podatkowemu).
    Uzasadniając powyższe należy przede wszystkim zauważyć, że tak jak wskazano powyżej,
    w związku z zaistniałą sytuacją pracownicy/zleceniobiorcy będą dokonywać korekty
    własnych rocznych zeznań PIT (najczęściej PIT-36 lub PIT-37) za 2022 oraz za 2023 rok na
    podstawie prawidłowo sporządzonych imiennych informacji o wysokości dochodu PIT-11
    otrzymanych od firmy outsourcingowej („wyzerowane” zeznania) oraz od Wnioskodawcy
    (prawidłowe zeznania podatkowe). Korekta zeznania wiąże się ze wskazaniem w zeznaniu
    otrzymywanych kwot w ramach stosunku pracy oraz „wyzerowaniem” sum przychodu z
    tytułu działalności wykonywanej osobiście, a także z zastosowaniem właściwych reguł
    określania kwoty kosztów uzyskania przychodu.
    W związku z powyższym Wnioskodawca stoi na stanowisku, że Jego pracownicy
    dokonujący korekt rocznych zeznań podatkowych nie będą ponosili odpowiedzialności
    podatkowej z tytułu ewentualnego zaniżenia kwoty zobowiązania podatkowego w związku
    z dokonywaną korektą. Zgodnie bowiem z art. 30 § 1 Ordynacji podatkowej płatnik, który
    nie wykonał obowiązków określonych w art. 8 Ordynacji (tj. obliczenia i pobrania od
    podatnika podatku we właściwej wysokości i wpłacenia go we właściwym terminie
    organowi podatkowemu), odpowiada za podatek niepobrany lub podatek pobrany a
    niewpłacony. Wyłączenie takiej odpowiedzialności podatkowej płatnika Wnioskodawcy
    mogłoby nastąpić jedynie w przypadku, gdyby podatek nie został pobrany z winy samego
    podatnika. Z taką sytuacją nie mieliśmy jednak do czynienia na gruncie rozpoznawanej
    sprawy, w której nie ma żadnych przesłanek do obarczenia pracowników winą za
    niewłaściwe pobór podatku.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest prawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

W myśl art. 8 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2023 r.
    poz. 2383 ze zm):
      Płatnikiem jest osoba fizyczna, osoba prawna lub jednostka organizacyjna niemająca
      osobowości prawnej, obowiązana na podstawie przepisów prawa podatkowego do
      obliczenia i pobrania od podatnika podatku i wpłacenia go we właściwym terminie
      organowi podatkowemu.
    W myśl art. 12 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób
    fizycznych (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 226 ze zm.):
      Za przychody ze stosunku służbowego, stosunku pracy, pracy nakładczej oraz
      spółdzielczego stosunku pracy uważa się wszelkiego rodzaju wypłaty pieniężne oraz
      wartość pieniężną świadczeń w naturze bądź ich ekwiwalenty, bez względu na źródło
      finansowania tych wypłat i świadczeń, a w szczególności: wynagrodzenia zasadnicze,
      wynagrodzenia za godziny nadliczbowe, różnego rodzaju dodatki, nagrody,
      ekwiwalenty za niewykorzystany urlop i wszelkie inne kwoty niezależnie od tego, czy
      ich wysokość została z góry ustalona, a ponadto świadczenia pieniężne ponoszone
      za pracownika, jak również wartość innych nieodpłatnych świadczeń lub świadczeń
      częściowo odpłatnych.
    Zgodnie z art. 32 ust. 1 ww. ustawy:
      Zakłady pracy będące osobami fizycznymi, osobami prawnymi oraz jednostkami
      organizacyjnymi nieposiadającymi osobowości prawnej są obowiązane jako płatnicy
      obliczać i pobierać w ciągu roku zaliczki na podatek dochodowy od osób, które
      uzyskują od tych zakładów przychody ze stosunku służbowego, stosunku pracy, z
      pracy nakładczej lub ze spółdzielczego stosunku pracy, z zasiłków pieniężnych z
      ubezpieczenia społecznego wypłacanych przez zakłady pracy lub z tytułu udziału w
      nadwyżce bilansowej wypłacanej w spółdzielniach pracy.
    W myśl art. 38 ust. 1 ww ustawy:
      Płatnicy, o których mowa w art. 32-35, przekazują, z zastrzeżeniem ust. 2 i 2a, kwoty
      pobranych zaliczek na podatek w terminie do 20 dnia miesiąca następującego po
      miesiącu, w którym pobrano zaliczki, na rachunek urzędu skarbowego, przy pomocy
      którego naczelnik urzędu skarbowego właściwy według miejsca zamieszkania
      płatnika wykonuje swoje zadania, a jeżeli płatnik nie jest osobą fizyczną, według
      siedziby bądź miejsca prowadzenia działalności, gdy płatnik nie posiada siedziby.
      Jeżeli między kwotą potrąconego podatku a kwotą wpłaconego podatku występuje
      różnica, należy ją wyjaśnić w deklaracji, o której mowa w ust. 1a.
    Zgodnie z art. 38 ust. 1a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      W terminie do końca stycznia roku następującego po roku podatkowym płatnicy, o
      których mowa w art. 32-35, są obowiązani przesłać do urzędu skarbowego, przy
      pomocy którego naczelnik urzędu skarbowego właściwy według miejsca
      zamieszkania płatnika wykonuje swoje zadania, a jeżeli płatnik nie jest osobą
      fizyczną, według siedziby bądź miejsca prowadzenia działalności, gdy płatnik nie
      posiada siedziby, roczną deklarację, według ustalonego wzoru.
    Jak stanowi art. 39 ust. 1 ww. ustawy:
      Płatnicy, o których mowa w art. 32, art. 33 i art. 35, są obowiązani przesłać
      podatnikowi i urzędowi skarbowemu, przy pomocy którego naczelnik urzędu
      skarbowego właściwy według miejsca zamieszkania podatnika wykonuje swoje
      zadania, a w przypadku podatnika, o którym mowa w art. 3 ust. 2a, urzędowi
      skarbowemu, przy pomocy którego naczelnik urzędu skarbowego właściwy w
      sprawach opodatkowania osób zagranicznych wykonuje swoje zadania, imienne
      informacje sporządzone według ustalonego wzoru. Informację, o której mowa w
      zdaniu pierwszym, sporządza się również w przypadku dokonywania wypłaty

      świadczeń określonych w art. 21 ust. 1 pkt 46, 74, 148 i 152-154. W informacji tej
      wykazuje się również dochody zwolnione od podatku na podstawie umów o
      unikaniu podwójnego opodatkowania lub innych umów międzynarodowych.
    Zgodnie z art. 13 pkt 8 ww. ustawy:
      Za przychody z działalności wykonywanej osobiście, o której mowa w art. 10 ust. 1
      pkt 2, uważa się przychody z tytułu wykonywania usług, na podstawie umowy
      zlecenia lub umowy o dzieło, uzyskiwane wyłącznie od:
      a) osoby fizycznej prowadzącej działalność gospodarczą, osoby prawnej i jej
        jednostki organizacyjnej oraz jednostki organizacyjnej niemającej osobowości
        prawnej,
      b) właściciela (posiadacza) nieruchomości, w której lokale są wynajmowane, lub
        działającego w jego imieniu zarządcy albo administratora - jeżeli podatnik
        wykonuje te usługi wyłącznie dla potrzeb związanych z tą nieruchomością,
      c) przedsiębiorstwa w spadku
      - z wyjątkiem przychodów uzyskanych na podstawie umów zawieranych w ramach
        prowadzonej przez podatnika pozarolniczej działalności gospodarczej oraz
        przychodów, o których mowa w pkt 9.
    Zgodnie z art. 41 ust. 1 ww. ustawy:
      Osoby fizyczne prowadzące działalność gospodarczą, osoby prawne i ich jednostki
      organizacyjne oraz jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej, które
      dokonują świadczeń z tytułu działalności, o której mowa w art. 13 pkt 2 i 4-9 oraz art.
      18, osobom określonym w art. 3 ust. 1, są obowiązane jako płatnicy pobierać, z
      zastrzeżeniem ust. 4, zaliczki na podatek dochodowy, stosując do dokonywanego
      świadczenia, pomniejszonego o miesięczne koszty uzyskania przychodów w
      wysokości określonej w art. 22 ust. 9 oraz o potrącone przez płatnika w danym
      miesiącu składki, o których mowa w art. 26 ust. 1 pkt 2 lit. b, najniższą stawkę
      podatkową określoną w skali, o której mowa w art. 27 ust. 1.
    W myśl art. 42 ust. 1 i ust. 1a ww. ustawy:
      1. Płatnicy, o których mowa w art. 41, przekazują kwoty pobranych zaliczek na
      podatek oraz kwoty zryczałtowanego podatku w terminie do 20 dnia miesiąca
      następującego po miesiącu, w którym pobrano zaliczki (podatek) - na rachunek
      urzędu skarbowego, przy pomocy którego naczelnik urzędu skarbowego właściwy
      według miejsca zamieszkania płatnika wykonuje swoje zadania, a jeżeli płatnik nie
      jest osobą fizyczną, według siedziby bądź miejsca prowadzenia działalności, gdy
      płatnik nie posiada siedziby. Jednakże w przypadku gdy podatek został pobrany
      zgodnie z art. 30a ust. 2a, płatnicy, o których mowa w art. 41 ust. 10, przekazują
      kwotę tego podatku na rachunek urzędu skarbowego, przy pomocy którego
      naczelnik urzędu skarbowego właściwy w sprawach opodatkowania osób
      zagranicznych wykonuje swoje zadania.
      1a. W terminie do końca stycznia roku następującego po roku podatkowym płatnicy,
      o których mowa w art. 41, są obowiązani przesłać do urzędu skarbowego, przy
      pomocy którego naczelnik urzędu skarbowego właściwy według miejsca
      zamieszkania płatnika wykonuje swoje zadania, a jeżeli płatnik nie jest osobą
      fizyczną, według siedziby bądź miejsca prowadzenia działalności, gdy płatnik nie
      posiada siedziby, roczne deklaracje, według ustalonego wzoru. Jednakże roczne
      deklaracje dotyczące podatku pobranego zgodnie z art. 30a ust. 2a płatnicy, o
      których mowa w art. 41 ust. 10, przesyłają do urzędu skarbowego, przy pomocy
      którego naczelnik urzędu skarbowego właściwy w sprawach opodatkowania osób
      zagranicznych wykonuje swoje zadania. Przepis art. 38 ust. 1b stosuje się
      odpowiednio.
    Zgodnie z art. 42 ust. 2 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:

      Płatnicy, o których mowa w ust. 1, są obowiązani przesłać podatnikom, o których
      mowa:
      1) w art. 3 ust. 1, oraz urzędom skarbowym przy pomocy których naczelnicy urzędów
        skarbowych właściwi według miejsca zamieszkania podatnika wykonują swoje
        zadania - imienne informacje o wysokości dochodu, o którym mowa w art. 41 ust.
        1, sporządzone według ustalonego wzoru;
      2) w art. 3 ust. 2a, oraz urzędom skarbowym, przy pomocy których naczelnicy
        urzędów skarbowych właściwi w sprawach opodatkowania osób zagranicznych
        wykonują swoje zadania, w terminie do końca lutego roku następującego po roku
        podatkowym - imienne informacje sporządzone według ustalonego wzoru,
        również gdy płatnik w roku podatkowym sporządzał i przekazywał informacje w
        trybie przewidzianym w ust. 4.
    Z powołanych powyżej przepisów ustawy Ordynacja podatkowa oraz ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych wynika, że do obowiązków płatnika podatku
    dochodowego od osób fizycznych należy:
      · obliczenie podatku,
      · pobranie od podatnika podatku,
      · wpłacenie podatku we właściwym terminie organowi podatkowemu,
      · sporządzenie we właściwej formie informacji o wysokości osiągniętych dochodów i
        przekazanie jej podatnikowi oraz organowi podatkowemu.
    Z przedstawionego przez Państwa opisu sprawy wynika, że mieli Państwo zawartą umowę
    o outsourcing z podmiotem trzecim. Firma outsourcingowa w latach 2022-2023 w ramach
    zawartej umowy zatrudniała jako swoich zleceniobiorców do świadczenia usług na
    Państwa rzecz część osób, które były w tym czasie Państwa pracownikami. W 2024 r.
    Zakład Ubezpieczeń Społecznych przeprowadził kontrolę w firmie outsourcingowej i u
    Państwa, skutkiem której było ustalenie, że płatnikiem składek na ubezpieczenie
    społeczne powinni być Państwo, ponieważ faktycznie czynności były wykonywane przez
    poszczególne osoby będące zleceniobiorcami w rzeczywistości w ramach stosunku pracy z
    Państwem, a nie w ramach zlecenia z firmą outsourcingową. W związku z tym oba
    podmioty, tj. Państwo oraz firma outsourcingowa dokonują korekty deklaracji ZUS. Firma
    outsourcingowa koryguje również wystawione deklaracje PIT-11 dla tych osób do 0 (tzw.
    zerowanie deklaracji). Jednocześnie na skutek opisanej kontroli ZUS i trójstronnego
    porozumienia Państwa, firmy outsourcingowej i pracownika, pokryją Państwo
    pracownikowi część zaległej pracowniczej składki ZUS (na ubezpieczenie społeczne) za lata
    2022-2023, którą w normalnych uwarunkowaniach pokrywa pracownik. Skutkiem
    powyższych działań: po stronie firmy outsourcingowej powstaje roszczenie do
    Zleceniobiorców o zwrot zapłaconego wynagrodzenia, po Państwa stronie powstaje
    roszczenie do firmy outsourcingowej o zwrot części uiszczonej ceny (wynagrodzenie
    zleceniobiorcy) - faktury firmy outsourcingowej zostaną skorygowane, natomiast po
    stronie pracowników/zleceniobiorców powstało roszczenie o zapłatę wynagrodzenia za
    wykonaną pracę względem Państwa. Mając na uwadze powyższe Państwo i firma
    outsourcingowa planujecie zawrzeć porozumienie, w którym Państwo za zgodą
    zleceniobiorcy/pracownika przejmie jego dług o zwrot zapłaconego wynagrodzenia na
    rzecz firmy outsourcingowej oraz dodatkowo Państwo i firma outsourcingowa wzajemnie
    potrącicie sobie swoje wierzytelności - tę przejętą od pracownika/zleceniobiorcy i tę o
    zwrot części uiszczonej ceny. Zawrzecie Państwo również z pracownikami
    /zleceniobiorcami porozumienie, w którym potrącą swoje wierzytelności: z przejętego
    długu i o zapłatę wynagrodzenia. Jednocześnie na skutek opisanej kontroli ZUS i
    trójstronnego porozumienia Państwa, firmy outsourcingowej i pracownika, pokryjecie
    Państwo pracownikowi część zaległej pracowniczej składki ZUS (na ubezpieczenie
    społeczne) za lata 2022-2023, którą w normalnych uwarunkowaniach pokrywa pracownik.

    W pierwszej kolejności, odnosząc się do Państwa wątpliwości dotyczących obowiązku
    korygowania informacji PIT-11 oraz PIT-4R za lata 2022-2023 wskazać należy, że z
    agadnienia związane z korektą deklaracji regulują przepisy ustawy Ordynacja podatkowa.
    Zgodnie z definicją zawartą w art. 3 pkt 5 Ordynacji podatkowej:
      Ilekroć w ustawie jest mowa o deklaracjach - rozumie się przez to również zeznania,
      wykazy, zestawienia, sprawozdania oraz informacje, do których składania
      obowiązani są, na podstawie przepisów prawa podatkowego, podatnicy, płatnicy i
      inkasenci.
    Z przepisu art. 81 § 1 ww. ustawy wynika, że:
      Jeżeli odrębne przepisy nie stanowią inaczej, podatnicy, płatnicy i inkasenci mogą
      skorygować uprzednio złożoną deklarację.
    Treść art. 81 ustawy Ordynacja podatkowa wskazuje zatem, że korekta deklaracji ma na
    celu poprawienie błędu, który został popełniony przy poprzednim jej sporządzeniu i może
    dotyczyć każdej jej pozycji – o ile odrębne przepisy nie stanowią inaczej.
    Może więc ona dotyczyć m.in. błędów rachunkowych, oczywistych omyłek, a także gdy
    wypełniono ją niezgodnie z wymaganiami lub istnieją wątpliwości co do prawidłowości
    danych w niej zawartych. Błędnie mogła zostać określona m.in. wysokość przychodu bądź
    dochodu, wysokość zobowiązania podatkowego, wysokość nadpłaty lub zwrotu podatku,
    a także inne dane zawarte w treści deklaracji. Skorygowanie deklaracji polega więc na
    ponownym poprawnym wypełnieniu formularza z zaznaczeniem, że w tym przypadku
    mamy do czynienia z korektą uprzednio złożonej deklaracji.
    Zatem generalnie, jeżeli płatnik nie sporządził stosownych informacji PIT-11 lub też
    sporządził je nieprawidłowo to będzie on zobowiązany do ich wystawienia/skorygowania
    by wywiązać się z ciążącego na nim obowiązku wynikającego z ww. przepisów.
    Jednak, obowiązkiem płatnika jest wykazanie w informacji PIT-11 faktycznie osiągniętego
    przez podatnika przychodu (dochodu) i faktycznie pobranej zaliczki na podatek
    dochodowy od osób fizycznych. Informacja PIT-11 powinna zatem zawierać prawidłowe
    dane o osiągniętych przez podatnika dochodach podlegających opodatkowaniu
    podatkiem dochodowym i pobranych w danym roku podatkowym zaliczkach na podatek
    oraz o faktycznie odprowadzonych składkach na ubezpieczenie społeczne i/lub zdrowotne.
    Informacja PIT-11 czy też jej korekta winna odzwierciedlać bowiem stan faktyczny. Jak
    sama nazwa wskazuje, informacja PIT-11 jest informacją o pobranych (a nie należnych)
    zaliczkach na podatek dochodowy. Zatem fakt niepobrania i nieuiszczenia zaliczki na
    podatek nie może znaleźć odzwierciedlenia w informacji PIT-11 czy też jej korekcie.
    Jak wyjaśniono wyżej korekta deklaracji może dotyczyć błędów rachunkowych,
    oczywistych omyłek, a także gdy wypełniono ją niezgodnie z wymaganiami lub istnieją
    wątpliwości co do prawidłowości danych w niej zawartych. A więc obowiązek złożenia
    korekty deklaracji wystąpi m.in. w sytuacji, gdy błędnie została określona kwota przychodu.
    W analizowanej sprawie zaistniała sytuacja spowodowała błędne zakwalifikowanie
    wynagrodzenia dotyczącego osoby zatrudnionej na warunkach umowy zlecenia do
    przychodów z działalności wykonywanej osobiście, tj. do przychodów, o których mowa w
    art. 13 pkt 8 ustawy o podatku dochodowego od osób fizycznych, a nie do przychodów ze
    stosunku pracy, o których mowa w art. 12 ust. 1 tej ustawy - jak w przedmiotowej sprawie
    zostało to ustalone w konsekwencji przeprowadzenia kontroli przez ZUS - co skutkowało
    tym, że od nieprawidłowo zakwalifikowanego wynagrodzenia doszło do obliczenia,
    pobierania i odprowadzania zaliczki na zasadach określonych w art. 41 i art. 42 ustawy o
    podatku dochodowym od osób fizycznych, a nie na zasadach określonych w art. 32 i art.
    38 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, co w konsekwencji spowodowało
    ich wykazanie w nieprawidłowych wysokościach zarówno w deklaracji PIT-4R, jak i
    informacji PIT-11. Zatem za lata 2022-2023 – skoro za te lata należy traktować Państwa
    pracowników jako pracowników zatrudnionych na podstawie umowy o pracę – powinni
    Państwo sporządzić oraz doręczyć pracownikom oraz właściwym organom podatkowym

    imienne informacje PIT-11, zawierające kwoty: przychodu, kosztów uzyskania przychodów,
    dochodu oraz faktycznie pobrane zaliczki na podatek dochodowy w każdym z tych lat z
    ww. tytułu. Obowiązkiem płatnika jest bowiem wykazanie w informacji PIT-11 faktycznie
    osiągniętego przez podatnika przychodu (dochodu) i faktycznie pobranej zaliczki na
    podatek dochodowy od osób fizycznych. Informacja PIT-11 powinna zatem zawierać
    prawidłowe dane o osiągniętych przez podatnika dochodach podlegających
    opodatkowaniu podatkiem dochodowym i faktycznie pobranych w danym roku
    podatkowym zaliczkach na podatek.
    W odniesieniu natomiast do korekty deklaracji PIT-4R wyjaśnić należy, że w deklaracji tej
    powinny być wykazywane należne zaliczki na podatek dochodowy, a zatem takie, które
    powinny zostać pobrane przez płatnika zgodnie z obowiązującymi przepisami.
    W konsekwencji, na Państwu ciąży obowiązek dokonania korekt deklaracji PIT-4R
    wystawionych za lata 2022-2023 i wykazania w nich należnych zaliczek, jakie powinny
    zostać przez Państwa pobrane od przychodów uzyskanych przez Państwa pracowników
    na podstawie umowy o pracę.
    Zatem postąpią Państwo prawidłowo korygując deklaracje PIT-4R za lata 2022-2023
    wykazując należną zaliczkę jaka winna być przez płatnika pobrana w związku z ciążącymi
    na Państwu obowiązkami płatnika, nałożonymi przepisami ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych.
    W związku z powyższym, Państwa stanowisko odnośnie pytania 1 należało uznać za
    prawidłowe.
    Przechodząc do Państwa wątpliwości dotyczących zasad odpowiedzialności podatkowej z
    tytułu ewentualnego zaniżenia kwoty zobowiązania podatkowego w związku z
    dokonywaną korektą zeznań podatkowych przez Państwa pracowników,
    odpowiedzialność taką ponieść mogą wyłącznie Państwo jako płatnik, którzy nie wykonali
    obowiązków określonych w art. 8 Ordynacji (tj. obliczenia i pobrania od podatnika
    podatku we właściwej wysokości i wpłacenia go we właściwym terminie organowi
    podatkowemu) należy wskazać, że zgodnie z art. 26 ustawy Ordynacja podatkowa :
      Podatnik odpowiada całym swoim majątkiem za wynikające ze zobowiązań
      podatkowych podatki.
    Odpowiedzialność podatnika za niektóre zobowiązania ogranicza jednak art. 26a § 1
    Ordynacji podatkowej. Zgodnie z jego treścią:
      Podatnik nie ponosi odpowiedzialności z tytułu zaniżenia lub nieujawnienia przez
      płatnika podstawy opodatkowania czynności, o których mowa w art. 12, 13 oraz 18
      ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych - do
      wysokości zaliczki, do której pobrania zobowiązany jest płatnik.
    Z kolei, jak stanowi art. 30 § 1 ustawy Ordynacja podatkowa:
      Płatnik, który nie wykonał obowiązków określonych w art. 8, odpowiada za podatek
      niepobrany lub podatek pobrany a niewpłacony.
    Stosownie do art. 30 § 4 Ordynacji podatkowej:
      Jeżeli w postępowaniu podatkowym organ podatkowy stwierdzi okoliczność, o której
      mowa w § 1 lub 2, organ ten wydaje decyzję o odpowiedzialności podatkowej
      płatnika lub inkasenta, w której określa wysokość należności z tytułu niepobranego
      lub pobranego, a niewpłaconego podatku.
    W myśl art. 30 § 5 Ordynacji podatkowej

      Przepisów § 1-4 nie stosuje się, jeżeli odrębne przepisy stanowią inaczej albo jeżeli
      podatek nie został pobrany z winy podatnika; w tych przypadkach organ podatkowy
      wydaje decyzję o odpowiedzialności podatnika. Odpowiedzialność podatnika można
      orzec w decyzji określającej wysokość zobowiązania podatkowego.
    Art. 30 § 6 ustawy Ordynacja podatkowa stanowi, że:
      Decyzję, o której mowa w § 4 i 5, organ podatkowy może wydać również po
      zakończeniu roku podatkowego lub innego okresu rozliczeniowego.
    Z powyższych uregulowań wynika, że odpowiedzialność płatnika dotyczy podatku
    niepobranego lub podatku pobranego a niewpłaconego. Zobowiązanie płatnika do
    poboru zaliczek na podatek dochodowy od osób fizycznych nie jest oderwane od
    zobowiązania podatkowego podatnika. Za wyjątkiem sytuacji przewidzianej w art. 26a
    Ordynacji podatkowej, obciążony podatkiem jest podatnik, a rola płatnika polega na
    dopełnieniu czynności wskazanych w art. 8 Ordynacji podatkowej. Elementem
    konstytutywnym odpowiedzialności płatnika jest zawsze niewpłacenie podatku, co wynika
    z treści art. 30 § 1 Ordynacji podatkowej, który stanowi, że płatnik odpowiada za podatek
    niepobrany lub podatek pobrany, a niewpłacony.
    Zatem płatnik odpowiada wówczas, gdy należny podatek nie wpłynął w odpowiedniej
    wysokości i w odpowiednim terminie na rachunek urzędu skarbowego. Ustawodawca
    ukształtował jednak rolę płatnika, jako pośrednika pomiędzy podatnikiem i organem
    podatkowym. Czynności podejmowane przez płatnika, polegające na obliczeniu, pobraniu
    i wpłaceniu należności mają charakter czynności materialno-technicznych. Dlatego też
    płatnik pobiera podatek od podatnika i wpłaca go do organu podatkowego pełniąc rolę
    pośrednika pomiędzy podatnikiem a organem podatkowym. Odpowiedzialność płatnika
    za niepobrany podatek ma na celu zabezpieczenie należności Skarbu Państwa w
    wysokości tego podatku (z ewentualnymi odsetkami).
    Obowiązek płatnika nie jest abstrakcyjny, a stanowi lustrzane odbicie obciążeń podatnika.
    Jednocześnie, pomimo faktu, że jak wzmiankowano, w pierwszej kolejności to płatnik jest
    obowiązany do zapłaty, w sytuacji, gdy podatnik składa zeznanie roczne i dokonuje wpłaty
    należnego podatku – w części niepobranej przez płatnika w formie zaliczek – organ
    podatkowy nie może żądać wpłaty tych samych kwot od płatnika. Z chwilą zapłaty podatku
    przez podatnika dojdzie bowiem do wygaśnięcia jego zobowiązania podatkowego. Brak
    zobowiązania powoduje natomiast, że nie można mówić o odpowiedzialności podatkowej
    jakiegokolwiek podmiotu, w tym płatnika, za jego zapłatę.
    Zgodnie bowiem z art. 59 § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej:
      Zobowiązanie podatkowe wygasa w całości lub w części wskutek zapłaty.
    Z opisu sprawy wynika, że zaliczka na podatek nie została pobrana z winy podatnika tylko
    z winy samego płatnika, ani też odrębne przepisy nie stanowiły o zaniechaniu jego poboru.
    Zatem odpowiadają Państwo za podatek niepobrany zgodnie z art. 30 § 1 Ordynacji
    podatkowej.
    Odpowiedzialność Państwa jako płatnika powstaje z mocy prawa. Niezapłacony w terminie
    podatek staje się zaległością podatkową, a tym samym jako płatnik odpowiadają Państwo
    również za odsetki z tytułu opóźnienia w zapłacie.
    W konsekwencji, w świetle obowiązujących zasad odpowiedzialności podatkowej z tytułu
    ewentualnego zaniżenia kwoty zobowiązania podatkowego w związku z dokonywaną
    korektą zeznań podatkowych przez Państwa pracowników, odpowiedzialność taką mogą
    ponieść wyłącznie Państwo jako płatnik, który nie wykonał obowiązków określonych w art.
    8 Ordynacji (tj. obliczenia i pobrania od podatnika podatku we właściwej wysokości i
    wpłacenia go we właściwym terminie organowi podatkowemu).
    Zatem Państwa stanowisko w zakresie pytania nr 2 należało uznać za prawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, które Państwo przedstawili i stanu prawnego
    obowiązującego w dniu wydania interpretacji.
    Przedmiotem tej interpretacji jest odpowiedź na pytanie nr 1 oraz pytanie nr 2. W
    zakresie pytania nr 3 zostanie wydane odrębne rozstrzygnięcie.
    W odniesieniu do powołanej przez Pana interpretacji stwierdzam, że zapadła ona w
    indywidualnej sprawie i nie jest wiążąca dla organu wydającego tę interpretację.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    · Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z
    dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2023 r. poz. 2383 ze zm.).
    Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie
    zgodna (tożsama) z opisem zdarzenia przyszłego zastosują się Państwo do interpretacji.
    · Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
      z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    · Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego
    Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa
    z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.
    U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
    · w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
    · w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP
      (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.