Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0113-KDIPT2-3.4011.68.2025.3.KKA
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-03-24
Teza: Preferencyjne opodatkowanie dochodów generowanych przez
prawa własności intelektualnej (tzw. IP Box).
Słowa kluczowe: IP Box
komputery-program komputerowy
koszt-koszty kwalifikowane
oprogramowanie
programista
Zagadnienia: Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Podstawa obliczenia i wysokość podatku.-Podatek od
dochodu z kwalifikowanych praw własności
intelektualnej (IP BOX).
Przepisy: [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 6-art. 26e
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 6-art. 30ca
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 6-art. 30cb

## Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

Szanowny Panie,

    stwierdzam, że Pana stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego stanu
    faktycznego i zdarzenia przyszłego w podatku dochodowym od osób fizycznych jest
    prawidłowe.

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

23 stycznia 2025 r. wpłynął Pana wniosek z 30 grudnia 2024 r. o wydanie interpretacji
    indywidualnej, który dotyczy podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie
    preferencyjnego opodatkowania dochodów generowanych przez prawa własności
    intelektualnej (tzw. IP Box). Uzupełnił go Pan – w odpowiedzi na wezwanie – pismami z 11
    marca 2025 r. i 14 marca 2025 r.
    Treść wniosku jest następująca:
    Opis stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego
    (...) (dalej: „Wnioskodawca”) prowadzi działalność gospodarczą od 02.09.2020 r. w zakresie
    pisania, modyfikowania, badania, dokumentowania i wspomagania oprogramowania,
    włączając pisanie zleceń sterujących programami dla użytkowników (PKD 62.01.Z
    Działalność związana z oprogramowaniem oraz PKD 72.19.Z Badania naukowe i prace
    rozwojowe w dziedzinie pozostałych nauk przyrodniczych i technicznych).
    Wnioskodawca korzysta z opodatkowania dochodów z pozarolniczej działalności
    gospodarczej, o której mowa we wniosku, na zasadach określonych w art. 30c ust. 1
    ustawy o PIT (tzw. podatek liniowy). W ramach działalności Wnioskodawca wykonuje prace
    programistyczne zlecane przez Kontrahenta prowadzące do powstania innowacyjnych,
    indywidualnych rozwiązań obsługujących określone obszary działalności. Jest to
    oprogramowanie tworzone pod potrzeby indywidualne Kontrahenta (zwane dalej:
    „Oprogramowaniem”).
    Świadczona usługa ma charakter kompleksowy zgodnie z potrzebami Kontrahenta.
    Przedmiotowe usługi Wnioskodawca świadczy osobiście w ramach własnej działalności
    gospodarczej. Usługi wykonywane są bez nadzoru i kierowania ze strony zamawiającego,
    jedynie przy uwzględnieniu wskazówek i uwag, które są niezbędne dla osiągnięcia
    zamierzonych przez Kontrahenta celów.
    Świadczone usługi programistyczne wykonywane są przez Wnioskodawcę na terytorium
    Polski, na zasadzie pracy osobistej w biurze, bądź pracy zdalnej na rzecz Kontrahenta.
    Wnioskodawca ma pełną dowolność wyboru miejsca i czasu wykonywania prac. Może być
    co jakiś czas zobowiązany do stawienia się w siedzibie Kontrahenta w celu prezentacji
    efektów dotychczasowych prac (demonstracji oprogramowania) oraz ustalenia zakresu i
    planu dalszych prac. Wykonując czynności w ramach prowadzonej działalności
    gospodarczej, Wnioskodawca ponosi ryzyko gospodarcze związane z prowadzoną
    działalnością gospodarczą.
    Wnioskodawca posiada na terytorium Polski nieograniczony obowiązek podatkowy,
    stosownie do art. 3 ust. 1 w zw. z ust. 1a ustawy o PIT. Wnioskodawca nie posiada statusu
    centrum badawczo-rozwojowego określonego w ustawie z dnia 30 maja 2008 r. o
    niektórych formach wspierania działalności innowacyjnej (Dz. U. z 2019 r. poz. 1402).
    Wnioskodawca oświadcza, że elementy stanu faktycznego objęte wnioskiem o wydanie
    interpretacji w dniu złożenia wniosku nie są przedmiotem toczącego się postępowania
    podatkowego, kontroli podatkowej, kontroli celno-skarbowej oraz że w tym zakresie
    sprawa nie została rozstrzygnięta co do jej istoty w decyzji lub postanowieniu organu
    podatkowego. Wnioskodawca zamierza skorzystać z preferencyjnego rozliczenia za rok
    2020 oraz kolejne lata.
    Usługi polegają na tworzeniu od podstaw oraz rozwijaniu oprogramowania, w wyniku
    którego powstają nowe funkcjonalności. Do procesu tworzenia oprogramowania można
    zaliczyć: analizę wymagań, projektowanie oprogramowania, analizę dokumentacji
    technicznych integrowanych usług, implementację (pisanie kodu), wdrażanie, utrzymanie i

    rozwój. Działalność Wnioskodawcy obejmuje tworzenie nowych rozwiązań oraz rozwijanie
    /modyfikowanie rozwiązań istniejących, poszerzających funkcjonalność systemów klienta
    (wytworzonych na potrzeby klienta) w celu: tworzenia nowych funkcji, integracji z innymi
    systemami, zwiększenia wydajności, przepustowości, szybkości działania.
    Wnioskodawca wytwarza wiele współpracujących ze sobą aplikacji, systemów i modułów
    większych rozwiązań, które odpowiadają na specyficzne wymagania biznesowe
    Kontrahenta pomagając mu uzyskać przewagę konkurencyjną na rynku. Należą do nich m.
    in.:
    (....)
    Omawiane oprogramowania są rozwijane przy wykorzystaniu najnowszych technologii
    wytwarzania oprogramowania.
    Technologie użyte do wytworzenia powyższych rozwiązań to m.in. .....
    Wnioskodawca wykorzystuje w swojej pracy prace rozwojowe obejmujące nabywanie i
    wykorzystywanie dostępnej aktualnie wiedzy i umiejętności, w tym w zakresie narzędzi
    informatycznych lub oprogramowania, do projektowania i tworzenia nowych produktów.
    Wnioskodawca prowadzi swoją działalność w sposób metodyczny, zaplanowany i
    uporządkowany przyjmując do swoich projektów określone cele do osiągnięcia,
    harmonogram i zasoby.
    Wnioskodawca wykorzystuje dostępną aktualnie wiedzę i własne umiejętności w zakresie
    narzędzi informatycznych oraz oprogramowania do tworzenia zupełnie nowych na rynku,
    innowacyjnych programów komputerowych i rozwiązań informatycznych. Rezultat pracy
    Wnioskodawcy ma indywidualny charakter i rozwiązania na tyle innowacyjne, że
    wyróżniają się od tych już funkcjonujących. Oprogramowanie tworzone przez zespół jest
    złożone, a każdy członek zespołu tworzy jego poszczególne części, moduły. Każdą z tych
    części można wydzielić, nazwać i przetestować. Wnioskodawca nie nabywa wyników prac
    badawczo-rozwojowych prowadzonych przez inne podmioty, ani praw autorskich innych
    podmiotów. W przypadku, gdy Wnioskodawca modyfikuje, tj. rozwija lub ulepsza
    oprogramowanie komputerowe, nie jest On właścicielem, ani współwłaścicielem tego
    oprogramowania, ani użytkownikiem posiadającym prawo do jego użytkowania na
    podstawie licencji wyłącznej. Wnioskodawca działa na zlecenie podmiotu będącego
    właścicielem tego oprogramowania (Kontrahenta). Oprogramowanie jest udostępniane
    Wnioskodawcy w tym celu nieodpłatnie przez Kontrahenta, nie na zasadzie wyłączności, tj.
    np. inni programiści świadczący usługi na rzecz Kontrahenta również mają dostęp do tego
    oprogramowania (również w celu jego modyfikacji). W wyniku dokonywanego przez
    Wnioskodawcę ulepszenia/modyfikacji oprogramowania tworzone są unikalne kody,
    algorytmy oprogramowania (utwory), które stanowią przedmiot nowego prawa własności
    intelektualnej. Wnioskodawcy przysługują prawa autorskie do nowego kodu powstałego w
    wyniku dokonania ulepszania/modyfikacji oprogramowania. Zarówno Kontrahent, jak i
    pozostali członkowie zespołu mają dostęp, na podstawie konkretnych uprawnień i
    autoryzacji, do całości tworzonego oprogramowania. Powstały kod źródłowy jest
    wykorzystywany produkcyjnie i w kolejnych etapach prac projektowych uaktualniany o
    nowe moduły funkcyjne i sterujące zgodnie z przyjętymi standardami informatycznymi,
    które zakładają, że oprogramowanie rozwijane jest w sposób przyrostowy, wszelkie nowe
    elementy oprogramowania wymagają fazy testowania i weryfikacji poprawności
    wykonania oraz sprawdzenia przez innych członków zespołu zarówno działania kodu jak i
    również jego szybkości, czystości i zastosowanych metod programistycznych. Wszelkie
    prawa autorskie do stworzonych przez Wnioskodawcę rozwiązań, kodu oraz innowacji w
    ramach realizacji zawartej umowy, przechodzą na rzecz Zleceniodawcy za
    wynagrodzeniem z chwilą wskazaną w umowie. Wnioskodawca, przed przystąpieniem do
    realizacji usługi, zawiera z Kontrahentem umowę o świadczenie usług programistycznych,
    której przedmiotem jest świadczenie bieżących usług informatycznych oraz przeniesienie
    praw autorskich do wytworzonego oprogramowania.

    Z tytułu realizowanych usług, na podstawie zawartych umów, Wnioskodawcy każdorazowo
    przysługuje wynagrodzenie. Rozliczenie usług Wnioskodawcy zależy od zapisów umowy:
    Za świadczone przez Wnioskodawcę usługi przysługuje Mu wynagrodzenie miesięczne
    rozliczane godzinowo. Faktura za usługi zawiera jedną pozycję, bez wyszczególnienia
    kwoty wynagrodzenia przysługującego za prawa autorskie.
    Wnioskodawca dzieli samodzielnie wynagrodzenie na część przypadającą na prawa
    autorskie (80%) i część przypadającą na pozostałe usługi informatyczne, na spotkania z
    zespołem, z Kontrahentem, sprawy organizacyjne i wsparcie techniczne (20%). Podział ten
    nie ma swojego odzwierciedlenia w zapisach umowy.
    W ramach prowadzonej działalności gospodarczej Wnioskodawca ponosi, bądź zamierza
    ponosić między innymi wydatki na:
      usługi telekomunikacyjne;
      usługi księgowe;
      literaturę związaną z tworzeniem oprogramowania;
      sprzęt elektroniczny;
      licencje na oprogramowanie;
      samochód osobowy oraz jego użytkowanie;
      podnoszenie kwalifikacji (szkolenia, kursy, warsztaty, konferencje naukowe; w formie
      stacjonarnej oraz online).
    Koszty takie jak użytkowanie samochodu, usługi księgowe, czy telekomunikacyjne, mogą
    rozkładać się na więcej niż jeden projekt. W przypadku braku możliwości pełnego
    przyporządkowania konkretnego kosztu poniesionego przez Wnioskodawcę w ramach
    działalności gospodarczej do przychodów ze zbycia oprogramowania, Wnioskodawca
    ustali faktyczny koszt poniesiony w danym okresie na prowadzoną działalność związaną z
    wytwarzaniem oprogramowania według odpowiedniej proporcji, która będzie odpowiadać
    przyczynieniu się danego kosztu do osiągnięcia konkretnego przychodu z prowadzonej
    działalności gospodarczej w danym okresie.
    Wnioskodawca prowadzi Podatkową Książkę Przychodów i Rozchodów oraz odrębną
    ewidencję, która pozwala na ustalenie przychodów i kosztów uzyskania przychodu,
    przypadających na kwalifikowane prawo własności intelektualnej. Odrębna ewidencja jest
    prowadzona od początku projektu, czyli od 09.2020 r. na bieżąco poprzez arkusz
    kalkulacyjny ..... Ewidencja zawiera dane podatnika (nazwa, adres, NIP, REGON) oraz
    wskazuje okres którego dotyczy. Ewidencja prowadzona jest za okresy miesięczne.
    Ewidencja zawiera datę poniesienia kosztu/datę uzyskania przychodu, wraz ze
    wskazaniem numeru dokumentu źródłowego oraz pozycji w PKPiR oraz odpowiednio:
      wartość przychodu z kwalifikowanego IP,
      koszt kwalifikowanego IP z podziałem na: koszty bezpośrednie, nabycie wyników
      prac B+R od podmiotu niepowiązanego, nabycie wyników prac B+R od podmiotu
      powiązanego, nabycie kwalifikowanego IP,
      pozostałe przychody,
      pozostałe koszty.
    Na podstawie prowadzonej ewidencji można ustalić informacje o:

      zbywanym w danym okresie prawie własności intelektualnej, tj. określonym
      oprogramowaniu;
      przychodach uzyskiwanych ze zbycia oprogramowania w danym okresie, tj.:
    1. wynagrodzeniu za przeniesienie autorskich praw majątkowych do oprogramowania;
    2. kosztach faktycznie poniesionych w danym okresie przez Wnioskodawcę na
      prowadzoną bezpośrednio przez Wnioskodawcę działalność związaną z wytworzeniem
      oprogramowania;
      dochodzie ze zbycia oprogramowania obliczonym jako różnica pomiędzy
      przychodami i kosztami opisanymi powyżej.
    Uzupełnienie wniosku
    Wnioskodawca świadczy usługi tworzenia oprogramowania w projektach informatycznych
    realizowanych przez Kontrahenta w modelu outsourcingu, w którym końcowymi
    odbiorcami usług świadczonych przez Wnioskodawcę są Klienci Kontrahenta. Usługi
    programistyczne świadczone przez Wnioskodawcę dla Kontrahenta obejmują w
    szczególności:
    (....)
    Każdy z tworzonych przez Wnioskodawcę nowych „oprogramowań”/„programów
    komputerowych” różni się od wcześniejszych wyglądem, funkcjami, zastosowanymi
    narzędziami oraz celami biznesowymi, jakich osiągnięcie umożliwia. Chociaż niektóre
    elementy są dla nich wspólne, to w związku z pojawianiem się nowych narzędzi,
    aktualizacji języków oprogramowania oraz nowych wytycznych związanych z optymalizacją
    kodu, te „oprogramowania”/„programy komputerowe” wymagają indywidualnego,
    kreatywnego i rozwojowego podejścia do tworzenia kodu.
    Wraz z Kontrahentem prowadzona jest analiza potrzeb i formułowanie wymagań i celów,
    które muszą zostać spełnione przez oprogramowanie. Ustalona specyfikacja jest przez
    Wnioskodawcę przetwarzana na projekt techniczny, udokumentowany w narzędziu do
    śledzenia wymagań. Następnie Wnioskodawca korzysta z technologii i języków
    programowania, właściwych dla rozwiązania danego problemu, by stworzyć lub
    zmodyfikować „oprogramowanie”/„programy komputerowe” tak, by spełniały ustalone
    wymagania. „Oprogramowanie”/„programy komputerowe” są następnie przez
    Wnioskodawcę uruchamiane we właściwej infrastrukturze (np. ...) i przekazywane do
    testów przeprowadzanych przez innego członka zespołu. Po zakończeniu testów oraz
    uzyskaniu akceptacji Kontrahenta, „oprogramowanie”/„programy komputerowe” są
    wdrażane w infrastrukturze produkcyjnej, tj. dostępnej dla użytkowników docelowych.
    Do tworzenia i rozwijania „oprogramowania”/„programów komputerowych”
    Wnioskodawca posługuje się szeregiem języków programowania i technologii, wybierając
    te najlepiej dostosowane do rozwiązania danego problemu. Języki programowania, z
    których Wnioskodawca korzysta, to m.in. ....w różnych wersjach, bazy danych...., usługi
    chmurowe ....i inne.
    Tworzenie i ulepszanie „oprogramowania”/„programów komputerowych” dotyczy
    rozwiązywania problemów biznesowych, z którymi mierzy się Kontrahent Wnioskodawcy i
    mają na celu usprawnienie funkcjonowania działów firmy. Są one związane m.in. z
    integracją systemów pomiędzy przedsiębiorstwami, które konsolidują się by prowadzić
    działalność w zharmonizowany sposób. By było to możliwe i wiązało się z korzyściami
    skali, konieczne jest takie rozwinięcie i modyfikacja systemów informatycznych
    funkcjonujących w tych przedsiębiorstwach, by stworzyły zunifikowaną całość wspierającą
    działanie wszystkich działów. Systemy te są nie są gotowymi programami wdrażanymi w
    wielu firmach, tylko rozwiązaniami tworzonymi w odpowiedzi na potrzeby Kontrahenta.

    Także ich modyfikacja i integracja wymagają indywidualnego podejścia i wypracowania
    unikalnych rozwiązań spełniających specyficzne wymogi. Rozwój oprogramowania
    używanego przez odbiorców końcowych polega na wprowadzaniu do niego funkcji i
    usprawnień, mających wyróżnić Kontrahenta na tle konkurencji. Jako konkretne przykłady
    takich ulepszeń można wskazać: przesyłanie danych na serwery centralne na potrzeby
    raportowania w czasie rzeczywistym, obsługa maszyn do wypłaty nagród pieniężnych czy
    automatów wydających losy loteryjne. Jak opisano powyżej, systemy informatyczne, z
    którymi współpracują te rozwiązania, są autorskim oprogramowaniem tworzonym na
    indywidualne potrzeby Kontrahenta, więc ich dalszy rozwój i poszerzanie zakresu ich
    działania, także wymaga stworzenia odpowiednio dostosowanych rozszerzeń, a nie
    wdrażania już istniejących.
    Kontrahent dostarcza sprzęt i oprogramowanie dla swoich odbiorców docelowych, więc
    nie korzysta z gotowych rozwiązań, tylko sam wprowadza je na rynek. W związku z tym nie
    istnieje powszechnie dostępne „oprogramowanie”/„programy komputerowe”, które
    mógłby wdrożyć. Powoduje to, że z założenia, rozwój tego „oprogramowania”/
    „programów komputerowych” polega na wprowadzaniu innowacyjnych idei. Reagowanie
    na wyzwania biznesowe, takie jak fuzja przedsiębiorstw, zmiany obowiązujących regulacji
    prawnych, konieczność spełnienia wymagań certyfikacyjnych, czy zmieniające się trendy
    na rynku, wiąże się z koniecznością tworzenia adekwatnych, oryginalnych rozwiązań tych
    problemów.
    Przykładami realizowanych lub już wdrożonych rozwiązań poprawiających funkcjonowanie
    systemów informatycznych mogą być: wdrożenie .... do zarządzania kontami
    użytkowników by poprawić odporność systemu na cyberataki i wprowadzić autentykację
    wieloetapową, migracja bazy danych na (...) by poprawić wydajność przetwarzania danych,
    przeniesienie do .... aby scentralizować logi systemowe i ułatwić ich analizę, wprowadzenie
    opartego na .... serwisu pozwalającego na transfer środków finansowych pomiędzy
    dwoma systemami do śledzenia wpłat i nagród. Na bieżąco Wnioskodawca poszukuje
    najlepszych technologii, które optymalnie dla danego przypadku realizują cele postawione
    przez klienta. Często są to usługi chmurowe, a także nowe sposoby integracji i komunikacji
    pomiędzy systemami i urządzeniami.
    Do tworzenia i rozwoju „oprogramowania”/„programów komputerowych” Wnioskodawca
    wykorzystuje wiedzę z zakresu inżynierii oprogramowania tj. przede wszystkim
    umiejętność posługiwania się językami programowania, narzędziami i bibliotekami
    koniecznymi do osiągnięcia tego celu. Do sprawnego współdziałania systemów i ich
    koherentnego rozwoju konieczne jest projektowanie umożliwiającej to architektury
    wspierającej zarówno obecne funkcje oprogramowania, jak i te planowane w bliższej i
    dalszej przyszłości. By proces ten przebiegał efektywnie, konieczne jest także posiadanie
    takich umiejętności jak biegła znajomość języka angielskiego w mowie i piśmie, wiedza z
    zakresu analizy biznesowej, umiejętność tworzenia dokumentacji, znajomość branży
    klienta oraz zdolność sprawnej współpracy i koordynacji w międzynarodowym zespole
    osób, które pracują nad oprogramowaniem i sprzętem, wdrażają je oraz z niego
    korzystają. Działania podejmowane w związku z tworzeniem „oprogramowania”/
    „programu komputerowego”, opis oryginalności oraz zastosowania „oprogramowania”/
    „programu komputerowego”, technologie, narzędzia i rozwiązania stosowane przy
    tworzeniu „oprogramowania”/„programu komputerowego” zostały szczegółowo opisane
    wyżej.
    Tworzone systemy opierają się na szeregu usług chmurowych i lokalnych i takim ich
    połączeniu, by zoptymalizować wspierane przez nie procesy biznesowe. Pozwala to na
    pełną integrację systemów i ich działanie dostosowane do branży klienta. Wdrażane
    rozwiązania pozwalają na usprawnienie i automatyzację wielu procesów...., które dotąd
    były realizowane manualnie. W razie potrzeby są stosowane niestandardowe rozwiązania,
    takie jak użycie ...... i innych komponentów sprzętowych do zapewnienia połączenia
    między sprzętem a systemami .... dla zapewnienia szyfrowanej komunikacji pozwalającej

    na weryfikację tożsamości serwera bez opierania się na infrastrukturze ..... Na rynku nie
    istnieją gotowe rozwiązania dostosowane do wymogów tej branży i posiadające taki
    wachlarz funkcji.
    Wnioskodawca oferuje/będzie oferował kompleksowe usługi w zakresie projektowania,
    tworzenia, rozwijania/ulepszania i wdrażania „oprogramowania”/ „programów
    komputerowych”. Proces wytworzenia takich rozwiązań obejmuje konsulting, analizę,
    zbieranie i doprecyzowywanie wymagań, projektowanie i dokumentowanie architektury i
    szczegółów technicznych rozwiązania oraz ich realizację z użyciem odpowiednich narzędzi
    i języków programowania.
    Większość tworzonych aplikacji działa w chmurze obliczeniowej z zastosowaniem
    architektury klient-serwer. Niektóre aplikacje pracują lokalnie („...”) i komunikują się z
    centralnymi magazynami danych. ..... Część z tych .... korzysta z modelu
    architektonicznego...., część opiera się na...... Komunikacja pomiędzy poszczególnymi
    systemami przebiega m.in. z użyciem..... Dane są przetrzymywane w relacyjnych bazach
    danych lub rozproszonych bazach dokumentowych. By umożliwić szybkie i powtarzalne
    odtwarzanie środowisk programistycznych stosowana jest konteneryzacja. Infrastruktura
    dla tych rozwiązań jest utrzymywana w modelu..., a wdrożenie odbywa się z użyciem
    praktyk.... Zarządzanie procesem wytwarzania oprogramowania opiera się na metodach
    programowania zwinnego (agile).
    Wnioskodawca ustala z Kontrahentem długo-, średnio- i krótkoterminowe cele i tworzy
    „oprogramowania”/„programy komputerowe” realizujące te cele, prowadząc analizę
    wymagań, projektowanie i implementację zgodnie z odpowiedzią udzieloną powyżej.
    Więcej na temat planowania i koordynacji pracy napisano w odpowiedzi wyżej.
    Założeniem przyjętym od początku było takie prowadzenie prac, by możliwie
    najefektywniej tworzyć „Oprogramowania”/„programy komputerowe” dla Kontrahenta
    zgodnie z założonymi przez Niego priorytetami i kamieniami milowymi. Takie
    wysokopoziomowe cele zrealizowane od czasu rozpoczęcia współpracy z Kontrahentem to
    m.in. stworzenie ww. systemu do (....), wdrożenie systemu do ....(w systemie....) czy
    stworzenie opartego na ..... (w systemie ...). Uzgodnione z Kontrahentem cele dotyczące
    przyszłości obejmują m.in. rozbudowę ....
    Finansowanie pochodzi ze środków własnych uzyskanych w ramach prowadzonej
    działalności gospodarczej. Wnioskodawca nie korzystał z zewnętrznych zasobów ludzkich
    w celu realizacji prac stanowiących przedmiot niniejszego wniosku. Wszystkie prace
    stanowiące przedmiot wniosku były realizowane wyłącznie przez Wnioskodawcę w
    oparciu o Jego własne zasoby (wiedzę, doświadczenie, czas), zasoby rzeczowe: laptop,
    stacja dokująca, telefon, słuchawki i indywidualną pracę.
    Celem prac opisanych we wniosku było/jest stworzenie nowego i ulepszenie
    „oprogramowania”/„programu komputerowego” wskazanego we wniosku. W
    poszczególnych okresach prac Wnioskodawca dążył do ukończenia projektu, oferując
    produkt innowacyjny, ale też zgodny z wymaganiami Kontrahenta. Podejmowane przez
    Wnioskodawcę prace rozwojowe zostały/zostaną zakończone pozytywnym wynikiem.
    Wynikiem było/jest stworzenie „oprogramowania”/„programów komputerowych”, czyli
    kwalifikowanego prawa własności intelektualnej.
    W ramach poszczególnych realizowanych oprogramowań Wnioskodawca stawiał sobie cel
    stworzenia rozwiązania, które będzie spełniało oczekiwania Kontrahenta i taki też cel był
    każdorazowo przez Wnioskodawcę realizowany. Przykłady konkretnych celów wymieniono
    wyżej.
    Kontrahent ustala długoterminowy plan strategiczny oparty na priorytetach biznesowych.
    Aby stworzyć określony program, Wnioskodawca współpracuje z Kontrahentem w celu
    ustalenia wyglądu i działania nowych funkcjonalności, które mają zostać stworzone przez
    Wnioskodawcę. W oparciu o to Wnioskodawca uzgadnia z Kontrahentem
    średnioterminowe cele, które powinny zostać zrealizowane w perspektywie kilku miesięcy

    w określonej kolejności. Wnioskodawca bierze udział w dopasowaniu odpowiedniej
    technologii oraz rozwiązań w celu zamiany wizji Kontrahenta w gotowy produkt.
    Wnioskodawca przy tym stara się tworzyć oraz szukać nowych rozwiązań, technologii,
    które usprawniłyby tworzone aplikacje oraz sam proces ich tworzenia. Wnioskodawca
    pracuje nad optymalizacją działania aplikacji. Co tydzień Wnioskodawca raportuje postępy
    tych prac, ustalając krótkoterminowe priorytety, które powinny zostać zrealizowane w
    czasie najbliższych tygodni, w razie potrzeby korygując plany średnioterminowe.
    Efekty pracy Wnioskodawcy („oprogramowanie”/„programy komputerowe”) zawsze są
    odrębnymi programami komputerowymi, które podlegają ochronie na podstawie art. 74
    ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych. Wnioskodawcy przysługują majątkowe
    prawa autorskie do tych oprogramowań komputerowych.
    „Przeniesienie” majątkowych praw autorskich do „oprogramowania”/„programu
    komputerowego” każdorazowo następuje zgodnie z wymogami przewidzianymi w
    przepisach ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych, w szczególności z
    zachowaniem art. 41 oraz art.53 ww. ustawy.
    W przypadku pracy w ramach zespołu programistów Wnioskodawca tworzy części
    finalnego „oprogramowania”/„programu komputerowego”, które to części stanowią efekt
    własnej pracy Wnioskodawcy, powstają w ramach bezpośrednio prowadzonej przez
    Wnioskodawcę działalności.
    Finalne „oprogramowanie”/ „program komputerowy” składa się z wielu części, a
    Wnioskodawca jest autorem jednej z owych części tego (finalnego) „oprogramowania”/
    „programu komputerowego”, podobnie jak pozostali członkowie zespołu. Każdy z nich
    tworzy część finalnego „oprogramowania”/„programu komputerowego”, każda z tych
    części stanowi utwór. Część „oprogramowania”/„programu komputerowego” (nowa
    funkcjonalność), którą tworzy Wnioskodawca, jest utworem (odrębnym programem
    komputerowym) w rozumieniu art. 74 ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych.
    Wnioskodawca przenosi na Kontrahenta prawa autorskie wyłącznie do wytworzonej przez
    siebie części finalnego oprogramowania.
    Wnioskodawca jest właścicielem tylko wytworzonych przez siebie fragmentów
    „oprogramowania”/„programów komputerowych”. Wnioskodawca rozwija i ulepsza
    „oprogramowanie”/„programy komputerowe” będące własnością Kontrahenta, ma On
    dostęp do „oprogramowania”/„programów komputerowych” na mocy umowy z
    Kontrahentem.
    W przypadku modyfikowania, ulepszania i rozwijania „oprogramowania”/„programów
    komputerowych”, które nie są Wnioskodawcy własnością, nie przysługują Mu prawa (na
    podstawie umowy licencji, ani też oprogramowanie ulepszane nie jest już własnością
    /współwłasnością Wnioskodawcy) do „oprogramowania”/„programów komputerowych”,
    które ulepsza (rozwija). Efekty pracy Wnioskodawcy w miesiącu roboczym są objęte
    prawem autorskim, które jest przenoszone na Kontrahenta w ramach wynagrodzenia w
    momencie zapłaty za wykonanie usług programistycznych.
    Efektem prac prowadzonych samodzielnie przez Wnioskodawcę jest odrębny program
    komputerowy podlegający ochronie określonej w art. 74 ustawy o prawie autorskim i
    prawach pokrewnych.
    Wnioskodawca jest właścicielem tylko wytworzonych przez siebie fragmentów
    „oprogramowania”/„programów komputerowych”. Wnioskodawca rozwija i ulepsza
    „oprogramowanie”/„programy komputerowe” będące własnością Kontrahenta, ma On
    dostęp do oprogramowania na mocy umowy z Kontrahentem.
    Jak wspomniano wyżej finalne „oprogramowanie”/„program komputerowy” składa się z
    wielu części, a Wnioskodawca jest autorem jednej z owych części tego (finalnego)
    „oprogramowania”/„programu komputerowego”, podobnie jak pozostali członkowie
    zespołu. Każdy z nich tworzy część finalnego „oprogramowania”/„programu

    komputerowego”, każda z tych części stanowi utwór. Część „oprogramowania”/„programu
    komputerowego” (nowa funkcjonalność), którą tworzy Wnioskodawca, jest utworem
    (odrębnym programem komputerowym) w rozumieniu art. 74 ustawy o prawie autorskim
    i prawach pokrewnych. Wnioskodawca przenosi na Kontrahenta prawa autorskie
    wyłącznie do wytworzonej przez siebie części finalnego oprogramowania.
    Nie dochodzi do wspólnego przenoszenia praw autorskich do utworów. Każdy z członków
    zespołu działa samodzielnie i niezależnie i przenosi prawa autorskie do fragmentów
    wytworzonych przez siebie. Utwory nie są przedmiotem współwłasności.
    Za efekty swojej pracy Wnioskodawca ponosi normalną kodeksową odpowiedzialność
    kontraktową wynikającą z art. 471 i nast. K.C. Wnioskodawca ponosi pełną
    odpowiedzialność w stosunku do osób trzecich (innych niż Zleceniodawcy) za szkody
    powstałe w związku z realizacją prac opisanych we wniosku (za efekty swojej pracy).
    Powyższe wynika wprost z odpowiednich zapisów umów z Kontrahentami.
    Wnioskodawca nie jest właścicielem rozwijanego „oprogramowania”/„programu
    komputerowego” ani nie posiada licencji wyłącznej do korzystania z tego prawa.
    Wnioskodawca rozwija i ulepsza „oprogramowanie”/„programy komputerowe” będące
    własnością Kontrahenta, ma on dostęp do oprogramowania na mocy umowy z
    Kontrahentem.
    „Oprogramowanie”/„programy komputerowe” stworzone przez Wnioskodawcę są
    wynikiem określonych procesów myślowych, wymagających od twórcy kreatywnego
    podejścia do rozwiązania konkretnych problemów, a więc nie mają charakteru tylko
    rutynowych i okresowych zmian.
    Jednym z założeń jest takie projektowanie systemów, by dające się przewidzieć rutynowe
    zmiany np. w konfiguracji, mogły być wykonywane przez osoby zajmujące się
    utrzymaniem oprogramowania i Jego użytkowników, a nie przez programistów.
    Efekty pracy Wnioskodawcy („Oprogramowanie”/„programy komputerowe”) zawsze są
    odrębnymi „Oprogramowaniem”/„programami komputerowymi”, które podlegają
    ochronie na podstawie art. 74 ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych.
    Wnioskodawcy przysługują osobiste i majątkowe prawa autorskie do tych oprogramowań
    komputerowych. Całość tych praw autorskich Wnioskodawca przenosi, otrzymując w
    zamian wynagrodzenie za sprzedaż tego prawa.
    W ramach rozwijania oraz ulepszania programu komputerowego zawsze powstaje nowe
    prawo własności intelektualnej.
    Wnioskodawca jest właścicielem tylko wytworzonych przez siebie fragmentów
    „oprogramowanie”/„programów komputerowych.” Wnioskodawca rozwija i ulepsza
    „oprogramowanie”/”programy komputerowe” będące własnością Kontrahenta, ma On
    dostęp do „oprogramowania”/„programów komputerowych” na mocy umowy z
    Kontrahentem.
    W przypadku modyfikowania, ulepszania i rozwijania „oprogramowania”/„programów
    komputerowych”, które nie jest Wnioskodawcy własnością, nie przysługują Mu prawa (na
    podstawie umowy licencji, ani też „oprogramowanie”/„programy komputerowe”
    ulepszane nie są już własnością/współwłasnością Wnioskodawcy) do „oprogramowania”/
    „programów komputerowych”, które ulepsza (rozwija).
    W wyniku tworzenia/rozwinięcia/ulepszenia „oprogramowania”/„programu
    komputerowego” tworzone są/będą nowe kody, algorytmy w językach programowania i
    powstało/powstanie nowe prawo własności intelektualnej.
    Wnioskodawcy przysługują/będą przysługiwać prawa autorskie do modyfikacji „programu
    komputerowego”, które podlegają ochronie prawnej zgodnie z art. 74 ustawy z dnia 4
    lutego 1994 r. o prawie autorskim i prawach pokrewnych, natomiast te prawa
    przenoszone są na Kontrahenta zgodnie z umową.

    Sposób ustalania wynagrodzenia został określony w Umowie o współpracy. Zgodnie z nią,
    za należyte wykonywanie Umowy Kontrahent zobowiązuje się zapłacić na rzecz
    Wnioskodawcy wynagrodzenie ryczałtowe. Wynagrodzenie uwzględnia w szczególności
    wynagrodzenie z tytułu przeniesienia majątkowych praw autorskich do każdego z
    Utworów, bez ograniczeń terytorialnych i czasowych na wszystkich polach eksploatacji.
    Wnioskodawca zobowiązuje się do przeniesienia na Kontrahenta majątkowych praw
    autorskich do każdego z „oprogramowania”/„programów komputerowych”, bez
    ograniczeń terytorialnych i czasowych, na wszystkich znanych polach eksploatacji.
    Usługi, które wykonuje Wnioskodawca, nie dotyczą wyłącznie rozwoju oprogramowania.
    Zgodnie z umową, Wykonawca, w ramach wynagrodzenia zastrzeżonego w Umowie,
    zobowiązany jest do świadczenia usług IT w zakresie tworzenia, utrzymania i rozwoju
    „oprogramowania”/„programów komputerowych” Kontrahenta i jego dokumentacji, a w
    szczególności do:
    a. analizy wymagań, projektowania architektury i rozwoju oprogramowania (kodu) -
      produktów Zamawiającego;
    b. prac programistycznych w zakresie wytwarzania i rozwoju produktów Zamawiającego;
    c. usuwania błędów w produktach Zamawiającego;
    d. produkcji kolejnych wersji oprogramowania – produktów Zamawiającego;
    e. wsparcia technicznego pozostałych członków zespołu programistów;
    f. udziału w rekrutacji programistów;
    g. terminowego wykonywania usług będących przedmiotem Umowy z należytą
      starannością z uwzględnieniem zasad profesjonalizmu prowadzonej działalności;
    h. dostarczania Zamawiającemu rezultatu wykonywanych usług wraz z niezbędną
      dokumentacją;
    i. przeniesienia na Zamawiającego majątkowych praw autorskich do Utworów na
      zasadach określonych Umową;
    j. zachowaniu poufności co do Informacji Poufnych udostępnionych Wykonawcy.
    Podkreślić tu należy, że opodatkowaniu preferencyjną stawką 5% podatku dochodowego
    tytułem IP Box podlegać będą tylko dochody osiągnięte z tytułu sprzedaży
    kwalifikowanego prawa własności intelektualnej.
    Wnioskodawca otrzymuje wynagrodzenie ryczałtowe, za całość usług świadczonych w
    ramach umowy. Okresem rozliczeniowym pozostaje miesiąc kalendarzowy.
    Wnioskodawca otrzymuje płatność raz w miesiącu. Wynagrodzenie za przeniesienie
    majątkowych praw autorskich zawarte jest w całości wynagrodzenia przewidzianego w
    umowie. Wnioskodawca za każdy miesiąc pracy dostarcza raport z wykonanych prac.
    Płatność wynagrodzenia nie musi być bezpośrednio powiązana z zakończeniem
    konkretnego etapu prac. W praktyce jest to jednak wynagrodzenie za przeniesienie praw
    autorskich do programu komputerowego, gdyż jest to finalny efekt prowadzonych prac.
    Dochodem z kwalifikowanego prawa własności intelektualnej są dochody osiągnięte z
    tytułu sprzedaży kwalifikowanego prawa własności intelektualnej.
    Wnioskodawca prowadzi i będzie prowadził dodatkową, odrębną od podatkowej księgi
    przychodów i rozchodów, ewidencję, w której wyodrębnia:
      każde kwalifikowane prawo własności intelektualnej;
      przychody, koszty uzyskania przychodów i dochód (stratę) przypadającą na każde
      kwalifikowane prawo własności intelektualnej;

      koszty, o którym mowa w art. 30ca ust. 4 ustawy o podatku dochodowym od osób
      fizycznych, przypadających na każde ww. prawo w sposób zapewniający określenie
      kwalifikowanego dochodu.
    Wnioskodawca wskazuje, że będzie ponosił:
      koszty usług telekomunikacyjnych to wydatki na abonament i połączenia
      telefoniczne oraz na internet;
      koszty usługi księgowe to wydatki na obsługę biura rachunkowego;
      koszt literatury związanej z tworzeniem oprogramowania, to wydatki na zakup
      podręczników i prasy specjalistycznej dla programistów;
      koszt sprzętu elektronicznego to wydatki na laptop, stację dokującą, słuchawki,
      telefon;
      koszt licencji na oprogramowanie to wydatki związane z zakupem dostępu do
      szeregu programów użytkowych, które w dużej części są produktami komercyjnymi,
      podlegającymi opłatom licencyjnym;
      koszty samochodu osobowego oraz jego użytkowania, to wydatki związane z
      eksploatacją samochodu osobowego: zakup paliwa, koszty ubezpieczenia,
      przeglądów technicznych, sezonowej wymiany opon, niezbędnych napraw.
      Samochód wykorzystywany jest bezpośrednio w prowadzonej przez Wnioskodawcę
      działalności gospodarczej;
      koszty podnoszenia kwalifikacji to wydatki na udział w kursach, szkoleniach,
      warsztatach, konferencjach naukowych w formie stacjonarnej oraz online. W
      większości są to wydarzenia dla specjalistów, są to wydarzenia komercyjne
      podlegające opłatom.
    Wnioskodawca wskazuje funkcjonalny związek poszczególnych wydatków z trzeciego
    pytania z poszczególnymi działaniami obejmującymi tworzenie i rozwijanie/ulepszanie
    „programów komputerowych”:
      usługi telekomunikacyjne – telefon stanowi niezbędne wyposażenie służące
      Wnioskodawcy do kontaktu z przedstawicielami Kontrahenta w celu ustalenia
      funkcjonalności oprogramowania. Łatwość przekazywania informacji drogą
      telefoniczną wpływa na szybkość i poprawność tworzenia oprogramowania przez
      Wnioskodawcę. Internet jest niezbędny do uzyskania połączenia sieciowego ze
      środowiskiem, na którym pracuje Wnioskodawca. Internet służy również
      Wnioskodawcy do bieżącego kontaktu z zespołem projektowym, dzięki któremu jest
      możliwe szybkie dzielenie się informacjami z zakresu rozwijania systemu Klienta
      poprzez wytwarzanie oprogramowania. Internet w pracy programisty jest
      niezbędnym narzędziem do uzyskiwania niezbędnej wiedzy programistycznej. W
      dzisiejszych realiach przy bardzo szybko zmieniającej się technologii niemożliwym

      jest czerpanie aktualnej wiedzy z zakresu programowania w całości z książek. Dzięki
      połączeniu internetowemu Wnioskodawca ma dostęp do wciąż aktualizowanej bazy
      wiedzy, z której może korzystać na bieżąco w swojej działalności;
      usługi księgowe – obsługa księgowa dotyczy prowadzenia podatkowej księgi
      przychodów i rozchodów, rozliczenia dla potrzeb podatku od towarów i usług.
      Prowadzenie ksiąg i ewidencji podatkowych przez przedsiębiorcę prowadzącego
      jednoosobową działalność gospodarczą jest działaniem niezbędnym do dopełnienia
      obowiązków wobec państwa i organów podatkowych. Wnioskodawca zlecił jej
      prowadzenie firmie zewnętrznej, ponieważ dzięki temu ma pewność, że jego księgi
      są prowadzone rzetelnie i niewadliwie;
      literatura związaną z tworzeniem oprogramowania – Wnioskodawca nabywa w
      ramach działalności literaturę fachową traktującą o tworzeniu oprogramowania.
      Wiedza zdobyta z książek i czasopism ma bezpośredni wpływ na jakość,
      funkcjonalność i innowacyjność kodu tworzonego przez Wnioskodawcę;
      sprzęt elektroniczny – komputer (laptop), będący podstawowym narzędziem pracy w
      tworzeniu programów komputerowych. Dokonywanie zakupu sprzęt
      komputerowego oraz ponoszenie kosztów związanych z jego serwisem jest
      niezbędne, aby Wnioskodawca mógł tworzyć programy komputerowe i ich części.
      Oprogramowanie wytwarzane jest przy pomocy komputera, zapisywane w jego
      pamięci i bez wykorzystania tego rodzaju sprzętu niemożliwe byłoby jego stworzenie.
      Wnioskodawca używa komputera do uzyskania dostępu do środowisk
      programistycznych klienta w celu wytwarzania elementów systemu. Komputer jest
      niezbędnym narzędziem pracy każdego programisty, ponieważ bez niego ustalenie
      kodu i tym samym praca twórcza byłyby niemożliwe. Oprócz komputera, na którym
      kod jest przechowywany, Wnioskodawca korzysta z wymienionych wcześniej
      akcesoriów komputerowych, które umożliwiają podłączenie urządzeń peryferyjnych i
      komunikację;
      licencje na oprogramowanie – dostęp do szeregu programów użytkowych, które w
      dużej części są produktami komercyjnymi, są w wielu przypadkach przydatnym
      narzędziem lub podstawą pisania nowego programu;
      samochód osobowy oraz jego użytkowanie – samochód jest używany w działalności
      jako niezbędny środek przemieszczania się Wnioskodawcy. Samochód umożliwia
      Wnioskodawcy transport do siedziby Kontrahenta w celu świadczenia usług
      programistycznych oraz na spotkania projektowe. Korzystanie z szybkiego środka
      transportu, jakim jest samochód pośrednio umożliwia Wnioskodawcy większe
      skupienie na pracy twórczej, ponieważ dzięki większej ilości zaoszczędzonego czasu
      może się skupić bardziej na swojej działalności – w tym pisaniu kodu;
      podnoszenie kwalifikacji (szkolenia, kursy, warsztaty, konferencje naukowe; w formie
      stacjonarnej oraz online) – to wydatki na udział Wnioskodawcy w konferencjach i
      szkoleniach, na których zdobywa wiedzę oraz poszerza sieć kontaktów. Wiedza
      zdobyta na szkoleniach ma bezpośredni wpływ na jakość, funkcjonalność i
      innowacyjność kodu tworzonego przez Wnioskodawcę.

    Wnioskodawca prowadzi i będzie prowadził dodatkową, odrębną od podatkowej księgi
    przychodów i rozchodów, ewidencję, w której wyodrębnia:
      każde kwalifikowane prawo własności intelektualnej;
      przychody, koszty uzyskania przychodów i dochód (stratę) przypadającą na każde
      kwalifikowane prawo własności intelektualnej;
      koszty, o którym mowa w art. 30ca ust. 4 ustawy o podatku dochodowym od osób
      fizycznych, przypadających na każde ww. prawo w sposób zapewniający określenie
      kwalifikowanego dochodu.
    Pytania
    1. Czy podejmowana przez Wnioskodawcę działalność polegająca na tworzeniu
      oprogramowania komputerowego wykazana w części stanu faktycznego stanowi
      działalność badawczo-rozwojową w rozumieniu art. 30ca ust. 2 w zw. z art. 5a pkt 38-
      40 ustawy o PIT?
    2. Czy prawo autorskie do oprogramowania komputerowego lub jego części
      wytwarzanych samodzielnie przez Wnioskodawcę na terytorium Rzeczypospolitej
      Polskiej jest kwalifikowanym prawem własności intelektualnej w rozumieniu art. 30ca
      ust. 2 ustawy o PIT?
    3. Czy wskazane w przedstawionym powyżej stanie faktycznym wydatki można uznać za
      koszty uzyskania przychodów w rozumieniu art. 22 ust. 1 ustawy o PIT, które stanowią
      koszty uzyskania przychodu z kwalifikowanego prawa własności intelektualnej w
      kontekście art. 30ca ust. 7 w związku z art. 9 ust. 2 ustawy o PIT?
    4. Czy dochód ze zbycia prawa autorskiego do oprogramowania komputerowego lub jego
      części jest kwalifikowanym dochodem w rozumieniu art. 30ca ust. 4 w zw. z art. 30ca
      ust. 7 ustawy o PIT i tym samym możliwe jest zastosowanie stawki opodatkowania 5%
      stosownie do art. 30ca ust. 1 ustawy o PIT?
    Pana stanowisko w sprawie
    Stanowisko w zakresie pytania nr 1
    W ocenie Wnioskodawcy, w związku z opisanym stanem faktycznym/zdarzeniem
    przyszłym, Wnioskodawca spełnia kryteria działalności badawczo-rozwojowej, tj. prac
    rozwojowych, o których mowa w art. 30ca ust. 2 pkt 8 w zw. z art. 5a pkt 38-40 w zw.
    ustawy o PIT.
    Zgodnie z art. 5a pkt 38-40 ustawy o PIT, ilekroć w ustawie jest mowa o działalności
    badawczo-rozwojowej, oznacza to działalność twórczą obejmującą badania naukowe lub
    prace rozwojowe, podejmowaną w sposób systematyczny w celu zwiększenia zasobów
    wiedzy oraz wykorzystania zasobów wiedzy do tworzenia nowych zastosowań.
    Definicje badań naukowych i prac rozwojowych zostały zawarte w art. 5a pkt 39 i 40
    ustawy z dnia 20 lipca 2018 r. – Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce. I tak, w myśl art. 5a
    pkt 39 ustawy, ilekroć w ustawie jest mowa o badaniach naukowych, oznacza to:
      badania podstawowe rozumiane jako prace empiryczne lub teoretyczne mające
      przede wszystkim na celu zdobywanie nowej wiedzy o podstawach zjawisk i
      obserwowalnych faktów bez nastawienia na bezpośrednie zastosowanie komercyjne,
      badania aplikacyjne rozumiane jako prace mające na celu zdobycie nowej wiedzy
      oraz umiejętności, nastawione na opracowywanie nowych produktów, procesów lub
      usług lub wprowadzanie do nich znaczących ulepszeń.

    Natomiast, prace rozwojowe są działalnością obejmującą nabywanie, łączenie,
    kształtowanie i wykorzystywanie dostępnej aktualnie wiedzy i umiejętności, w tym w
    zakresie narzędzi informatycznych lub oprogramowania, do planowania produkcji oraz
    projektowania i tworzenia zmienionych, ulepszonych lub nowych produktów, procesów
    lub usług, z wyłączeniem działalności obejmującej rutynowe i okresowe zmiany
    wprowadzane do nich, nawet jeśli takie zmiany mają charakter ulepszeń.
    Zatem, z pracami badawczo-rozwojowymi mamy do czynienia wówczas, gdy wykorzystuje
    się dostępną wiedzę z dziedziny nauki, technologii i działalności gospodarczej oraz innej
    wiedzy i umiejętności do tworzenia nowych lub ulepszenia istniejących produktów, usług
    oraz procesów i technologii produkcji.
    W Objaśnieniach podatkowych z dnia 15 lipca 2019 dotyczących preferencyjnego
    opodatkowania dochodów wytwarzanych przez prawa własności intelektualnej – IP Box
    opublikowanych przez Ministerstwo Finansów (dalej Objaśnienia MF) przywołano kryteria
    działalności badawczo-rozwojowej:
      twórczość,
      systematyczność,
      zwiększenie zasobów wiedzy oraz wykorzystania zasobów wiedzy do tworzenia
      nowych zastosowań.
    Te kryteria muszą być spełnione kumulatywnie, by uznać daną działalność za działalność
    badawczo-rozwojową. Z ustawowej definicji wynika zatem, że działalność badawczo-
    rozwojowa musi mieć charakter twórczy. Oznacza to, że jest to aktywność, która
    nastawiona jest na tworzenie nowych i oryginalnych rozwiązań, często o charakterze
    unikatowym, które nie mają odtwórczego charakteru.
    Zdaniem Wnioskodawcy, biorąc pod uwagę przedstawiony stan faktyczny/zdarzenie
    przyszłe, jak i kryteria niezbędne do uznania działalności za działalność badawczo-
    rozwojową, Jego działalność spełnia cechy takiej działalności:
    a) nowatorskość i twórczość: Wnioskodawca tworzy oprogramowanie w zależności od
      potrzeb Kontrahenta, w wyniku twórczej działalności (oprogramowanie jest tworzone
      przy wykorzystaniu wiedzy i doświadczenia Wnioskodawcy), prowadzi to do powstania
      nowego oprogramowania (nowy wytwór intelektu) posiadającego nowe
      funkcjonalności dostosowane do zmieniających się wymagań Kontrahenta,
    b) nieprzewidywalność: kontrahent, z którym Wnioskodawca współpracuje oczekuje od
      niego wykonywania prac, których skutek co prawda jest określony, natomiast proces
      tworzenia danych rozwiązań (oprogramowania), pomimo korzystania z istniejących
      metod informatycznych i języków programistycznych, powoduje wytworzenie
      całkowicie nowego rozwiązania, lub znaczną modyfikację archaicznych rozwiązań.
      Wnioskodawca w ramach swej działalności gospodarczej opracowuje nowe i
      ulepszone produkty, niewystępujące dotychczas w praktyce gospodarczej lub na tyle
      innowacyjne, że w znacznym stopniu odróżniają się od rozwiązań już istniejących,
    c) metodyczność: Wnioskodawca zobowiązany jest w ramach umów z Kontrahentem do
      ścisłej, zgodnej z harmonogramem współpracy, którą zobowiązany jest należycie
      udokumentować i wykonywać zgodnie z oczekiwaniami Kontrahenta i
      przedstawionym przez niego planem,
    d) działalność badawczo-rozwojowa musi mieć określony cel, to znaczy być nakierowana
      na zwiększenie zasobów wiedzy oraz ich wykorzystanie do tworzenia nowych
      zastosowań. Prowadząc działalność Wnioskodawca zdobywa i rozwija specjalistyczną
      wiedzę oraz umiejętności w zakresie narzędzi informatycznych oraz oprogramowania,

      które wykorzystuje do tworzenia innowacyjnego na rynku oprogramowania
      posiadającego nowe funkcjonalności.
    Zatem, w ocenie Wnioskodawcy, działalność, którą prowadzi spełnia wszystkie wymogi,
    żeby uznać ją za działalność badawczo-rozwojową. Działalność Wnioskodawcy nie
    obejmuje rutynowych, okresowych zmian i tworzone, rozwijane, modyfikowane i
    ulepszone przez Wnioskodawcę oprogramowanie, ze sprzedaży którego uzyskuje on
    dochody, nie ma charakteru działań rutynowych, nie dotyczy również okresowych zmian
    tego oprogramowania.
    Stanowisko w zakresie pytania nr 2
    W ocenie Wnioskodawcy, autorskie prawo do oprogramowania komputerowego lub jego
    części wytwarzane samodzielnie przez Wnioskodawcę na terytorium Rzeczypospolitej
    Polskiej stanowią kwalifikowane prawa własności intelektualnej w rozumieniu art. 30ca
    ust. 2 ustawy o PIT. Ustawa o PIT zawiera zamknięty katalog praw własności
    intelektualnych, z których dochód może zostać objęty preferencyjnym opodatkowaniem
    (art. 30ca ust 2 ustawy o PIT).
    Kwalifikowanym prawem własności intelektualnej, które zostało wymienione w ustawie o
    PIT jest m.in. autorskie prawo do programu komputerowego (art. 30ca ust 2 pkt 8 ustawy
    o PIT). Przy czym, by można było mówić o kwalifikowanym prawie własności intelektualnej
    przepis ten wymaga również by spełnione zostały dwa kryteria:
      prawo własności intelektualnej podlega ochronie prawnej na podstawie przepisów
      odrębnych ustaw lub ratyfikowanych umów międzynarodowych, których stroną jest
      Rzeczpospolita Polska, oraz innych umów międzynarodowych, których stroną jest
      Unia Europejska;
      przedmiot ochrony jest wytworzony, rozwinięty lub ulepszony przez podatnika w
      ramach prowadzonej przez niego działalności badawczo-rozwojowej.
    Według Objaśnień podatkowych z dnia 15 lipca 2019 r. dotyczących preferencyjnego
    opodatkowania dochodów wytwarzanych przez prawa własności intelektualnej – IP Box,
    chronione prawem autorskie prawo do programu komputerowego to kombinacja
    komend adresowanych do komputera w formie kodu źródłowego i kodu wynikowego.
    Zatem, program komputerowy to w szczególności zestaw instrukcji przeznaczonych do
    wykonywania bezpośrednio lub pośrednio w komputerze czynności w celu osiągnięcia
    określonego rezultatu. Elementy programu komputerowego chronione prawem
    autorskim, to przede wszystkim forma programów – informacje zawarte w kodzie
    źródłowym, w opisie procedur operacyjnych, zestawieniu danych. Przedmiotem prawa
    autorskiego jest natomiast każdy przejaw działalności twórczej o indywidualnym
    charakterze, ustalony w jakiejkolwiek postaci, niezależnie od wartości, przeznaczenia i
    sposobu wyrażenia (utwór, art. 1 ust. 1 ustawy o prawie autorskim i prawach
    pokrewnych). Autorskie prawo do programu komputerowego oraz autorskie prawo do
    części programu komputerowego podlega ochronie prawnej na mocy ustawy z dnia 4
    lutego 1994 r. o prawie autorskim i prawach pokrewnych (Dz.U. z 2019 r. poz. 121, z późn.
    zm.).
    W myśl art. 74 ust. 1 tej ustawy, programy komputerowe podlegają ochronie jak utwory
    literackie, o ile przepisy niniejszego rozdziału nie stanowią inaczej.
    Zgodnie z art. 74 ust. 2 wyżej wymienionej ustawy, ochrona przyznana programowi
    komputerowemu obejmuje wszystkie formy jej wyrażenia. Idee i zasady będące podstawą
    jakiegokolwiek elementu programu komputerowego, w tym podstawą łączy, nie podlegają
    ochronie. Wnioskodawcy przysługują również prawa autorskie do ulepszenia (rozwinięcia)
    oprogramowania komputerowego, które podlegają ochronie prawnej zgodnie z art. 74

    ustawy z dnia 4 lutego 1994 o prawie autorskim i prawach pokrewnych. Biorąc pod uwagę
    przedstawiony przez Wnioskodawcę stan faktyczny/zdarzenie przyszłe można stwierdzić,
    że przedmiotem ochrony prawa autorskiego jest oprogramowanie wytwarzane przez
    Wnioskodawcę w ramach umowy o współpracy pomiędzy Nim, a Kontrahentem.
    Zdaniem Wnioskodawcy, prawo autorskie do oprogramowania wytwarzanego przez Niego
    w ramach prowadzonej działalności gospodarczej na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej
    w kontekście przedstawionej działalności na rzecz Kontrahenta zalicza się do
    kwalifikowanych praw własności w rozumieniu art. 30ca ust. 2 ustawy o PIT, gdyż jest ono
    wymienione w zamkniętym katalogu praw własności intelektualnej sprecyzowanych w tym
    przepisie, podlega ochronie na podstawie ustawy o prawie autorskim i prawach
    pokrewnych, a Jego przedmiot został wytworzony przez Wnioskodawcę w ramach
    prowadzonej przez Niego działalności badawczo-rozwojowej.
    Stanowisko w zakresie pytania nr 3
    W ocenie Wnioskodawcy, wskazane w przedstawionym stanie faktycznym wydatki można
    uznać za koszty uzyskania przychodów w rozumieniu art. 22 ust. 1 ustawy o PIT , które
    stanowią koszty uzyskania przychodu z kwalifikowanego prawa własności intelektualnej w
    kontekście art. 30ca ust. 7 w związku z art. 9 ust. 2 ustawy o PIT.
    Dochodem (stratą) z kwalifikowanego prawa własności intelektualnej jest obliczony
    zgodnie z art. 9 ust. 2 dochód (strata) z pozarolniczej działalności gospodarczej w zakresie,
    w jakim został osiągnięty (art. 30ca ust. 7 ustawy o PIT):
    1) z opłat lub należności wynikających z umowy licencyjnej, która dotyczy
      kwalifikowanego prawa własności intelektualnej;
    2) ze sprzedaży kwalifikowanego prawa własności intelektualnej;
    3) z kwalifikowanego prawa własności intelektualnej uwzględnionego w cenie sprzedaży
      produktu lub usługi;
    4) z odszkodowania za naruszenie praw wynikających z kwalifikowanego prawa własności
      intelektualnej, jeżeli zostało uzyskane w postępowaniu spornym, w tym postępowaniu
      sądowym albo arbitrażu.
    Dochodem ze źródła przychodów z pozarolniczej działalności gospodarczej, jeżeli przepisy
    art. 23o, art. 23u, art. 24-24b, art. 24c, art. 24e, art. 30ca, art. 30da oraz art. 30f nie
    stanowią inaczej, jest nadwyżka sumy przychodów z tego źródła nad kosztami ich
    uzyskania osiągnięta w roku podatkowym. Jeżeli koszty uzyskania przekraczają sumę
    przychodów, różnica jest stratą ze źródła przychodów (art. 9 ust 2 Ustawy o PIT). Kosztami
    uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów lub
    zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych
    w art. 23 ustawy o PIT (art. 22 ust. 1 ustawy o PIT).
    Z przedstawionego stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego wynika, iż prowadzona przez
    Wnioskodawcę działalność gospodarcza w przeważającym zakresie obejmuje tworzenie
    programów komputerowych, do których prawa autorskie są następnie przenoszone w
    ramach realizacji umowy zwartej z Kontrahentem. Wnioskodawca za wykonane usługi
    otrzymuje ustalone wynagrodzenie, obejmujące również wynagrodzenie za przeniesienie
    autorskich praw majątkowych.
    W ramach prowadzonej działalności gospodarczej, zorientowanej na działalność
    badawczo-rozwojową, Wnioskodawca ponosi, bądź planuje ponosić szereg wydatków
    wymienionych w stanie faktycznym/zdarzeniu przyszłym związanych z wytworzeniem,
    rozwinięciem, ulepszeniem oprogramowania lub jego części.
    Usługi telekomunikacyjne – dotyczą abonamentu telefonicznego oraz opłat za Internet.
    Usługi te zapewniają Wnioskodawcy kontakt z Kontrahentem, a szybkie i stabilne łącze

    internetowe jest nieodzowne w pracy programisty – umożliwia zdalny kontakt, pozwala na
    znalezienie informacji na temat powstałych błędów, testowanie tworzonego
    oprogramowania, szybkie dzielenie się efektami swojej pracy.
    Usługi księgowe – pozwalają na prowadzenie rozliczenia podatkowego, w tym rozliczenia
    ulgi ”IP Box”, zgodnie z przepisami prawa. Wnioskodawca, dzięki prowadzeniu księgowości
    przez specjalistów, ma więcej czasu na wykonywanie prac programistycznych, co
    przekłada się na jakość wytwarzanych programów komputerowych.
    Literatura związana z tworzeniem oprogramowania jest Wnioskodawcy niezbędna, gdyż
    programy komputerowe wytwarzane są przede wszystkim na podstawie wiedzy i
    doświadczenia Wnioskodawcy. Tym samym, Wnioskodawca musi ustawicznie pogłębiać
    swój zasób wiedzy, kupując odpowiednią literaturę specjalistyczną. Temu samemu, czyli
    podnoszeniu wiedzy i ciągłemu rozwojowi w tak bardzo dynamicznej branży
    informatycznej, służy podnoszenie kwalifikacji przez Wnioskodawcę podczas uczestnictwa
    w szkoleniach, kursach, warsztatach czy konferencjach naukowych (w formie stacjonarnej
    oraz online).
    Sprzęt elektroniczny – jest niezbędny Wnioskodawcy, gdyż oprogramowanie wytwarzane
    jest przy pomocy komputera, zapisywane w jego pamięci i bez wykorzystania tego rodzaju
    sprzętu niemożliwe byłoby w ogóle jego zapisanie i odtworzenie, lecz nie jest on
    wystarczający dla sprawnego tworzenia programu komputerowego przy pomocy
    nowoczesnych, wysokopoziomowych języków oprogramowania. Stąd też Wnioskodawca
    konsekwentnie usprawnia posiadane urządzenia poprzez zakup stosownego sprzętu
    elektronicznego.
    Licencje na oprogramowanie – dostęp do szeregu programów użytkowych, które w dużej
    części są produktami komercyjnymi, są w wielu przypadkach przydatnym narzędziem lub
    podstawą pisania nowego programu.
    Użytkowanie samochodu osobowego oraz inne wydatki związane z transportem –
    umożliwiają Wnioskodawcy sprawny transport np. do Kontrahenta w celu konsultacji
    dotyczących tworzonego oprogramowania, do specjalistycznego sklepu w celu nabycia
    potrzebnych urządzeń programistycznych itd.
    Biorąc pod uwagę wyżej wymienione wydatki i ich zastosowanie, to są one wprost
    związane z wytworzeniem, rozwinięciem, ulepszeniem oprogramowania lub jego części.
    Wydatki ponoszone przez Wnioskodawcę są również kosztami w rozumieniu art. 22
    ustawy o PIT, gdyż mają na celu osiągnięcie przychodów lub zachowanie albo
    zabezpieczenie źródła przychodów, tj. prowadzonej przez niego pozarolniczej działalności
    gospodarczej.
    W ocenie Wnioskodawcy, wskazane w przedstawionym powyżej stanie faktycznym
    wydatki można uznać za koszty uzyskania przychodów w rozumieniu art. 22 ust. 1 ustawy
    o PIT , które stanowią koszty uzyskania przychodu z kwalifikowanego prawa własności
    intelektualnej w kontekście art. 30ca ust. 7 w związku z art. 9 ust. 2 ustawy o PIT. Na
    poparcie swojego stanowiska, Wnioskodawca powołuje interpretację indywidualną
    wydaną przez Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia 4 września 2020 r. sygn.
    0115- KDWT.4011.25.2020.2.BK, 26 czerwca 2020 r. sygn. 0115-KDIT1.4011.332.2020.2.MR.
    Stanowisko w zakresie pytania nr 4
    W ocenie Wnioskodawcy, Przedsiębiorcy osiągający dochody generowane przez prawa
    własności intelektualnej od 1 stycznia 2019 r. mogą korzystać z preferencyjnej stawki w
    podatku dochodowym.
    Zgodnie z art. 30 ca ust. 1 ustawy o PIT podatek od osiągniętego przez podatnika w
    ramach pozarolniczej działalności gospodarczej kwalifikowanego dochodu z
    kwalifikowanych praw własności intelektualnej wynosi 5% podstawy opodatkowania.
    Dochód ze zbycia prawa autorskiego do oprogramowania komputerowego lub jego części
    jest kwalifikowanym dochodem w rozumieniu art. 30ca ust. 4 w zw. z art. 30ca ust. 7

    ustawy o PIT, co oznacza, że możliwe jest zastosowanie stawki opodatkowania 5%
    stosownie do art. 30ca ust. 1 ustawy o PIT. Podstawę opodatkowania stanowi suma
    kwalifikowanych dochodów z kwalifikowanych praw własności intelektualnej osiągniętych
    w roku podatkowym. Stosownie natomiast do art. 30 ca ust. 4 ustawy o PIT wysokość
    kwalifikowanego dochodu z kwalifikowanego prawa własności intelektualnej ustala się
    jako iloczyn dochodu z kwalifikowanego prawa własności intelektualnej osiągniętego w
    roku podatkowym i wskaźnika nexus, którego wzór jest podany w art. 30ca ust. 4 updof.
    Wskaźnik obliczany jest według wzoru:
    (a + b) x 1,3/a + b + c + d
    w którym poszczególne litery oznaczają koszty faktycznie poniesione przez podatnika na:
    a) prowadzoną bezpośrednio przez podatnika działalność badawczo-rozwojową związaną
      z kwalifikowanym prawem własności intelektualnej,
    b) nabycie wyników prac badawczo-rozwojowych związanych z kwalifikowanym prawem
      własności intelektualnej, innych niż wymienione w lit. d, od podmiotu niepowiązanego,
    c) nabycie wyników prac badawczo-rozwojowych związanych z kwalifikowanym prawem
      własności intelektualnej, innych niż wymienione w lit. d, od podmiotu powiązanego,
    d) nabycie przez podatnika kwalifikowanego prawa własności intelektualnej.
    W przypadku, gdy wartość wskaźnika, jest większa od 1, przyjmuje się, że wartość ta
    wynosi 1 (art. 30ca ust. 6 Ustawy o PIT).
    Jak wskazano w opisie stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego, z tytułu realizowanych
    usług, na podstawie zawartych umów, Wnioskodawcy każdorazowo przysługuje
    wynagrodzenie. Rozliczenie usług Wnioskodawcy zależy od zapisów umowy.
    Wnioskodawca przenosi na Kontrahenta autorskie prawa majątkowe do wszystkich
    utworów, które wykonuje w ramach realizacji zawartej umowy z chwilą wskazaną w
    umowie.
    Reasumując – prowadzona przez Wnioskodawcę działalność w zakresie oprogramowania
    jest działalnością badawczo-rozwojową, o której mowa w art. 5a ust. 38 ustawy o PIT, a jej
    efektem jest kwalifikowane prawo własności intelektualnej (autorskie prawo do programu
    komputerowego), podlegające ochronie na podstawie art. 74 ust. 1 ustawy o prawie
    autorskim i prawach pokrewnych.
    W związku z czym, dochody uzyskiwane przez Wnioskodawcę z tytułu przeniesienia na
    Kontrahentów praw do korzystania z tego oprogramowania kwalifikują się do dochodów z
    kwalifikowanego IP w rozumieniu art. 30ca ust. 2 wyżej wymienionej ustawy i w
    konsekwencji mogą korzystać z preferencyjnego opodatkowania dochodów z tego tytułu
    według stawki 5%.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawił Pan we wniosku, jest prawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób
    fizycznych (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 163):
      Opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z
      wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od
      których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.
    Zgodnie z art. 10 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od
    osób fizycznych jednym ze źródeł przychodów jest pozarolnicza działalność gospodarcza.
    W myśl art. 5a pkt 6 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:

      Ilekroć w ustawie jest mowa o działalności gospodarczej albo pozarolniczej
      działalności gospodarczej – oznacza to działalność zarobkową:
    a) wytwórczą, budowlaną, handlową, usługową,
    b) polegającą na poszukiwaniu, rozpoznawaniu i wydobywaniu kopalin ze złóż,
    c) polegającą na wykorzystywaniu rzeczy oraz wartości niematerialnych i prawnych
      prowadzoną we własnym imieniu bez względu na jej rezultat, w sposób
      zorganizowany i ciągły, z której uzyskane przychody nie są zaliczane do innych
      przychodów ze źródeł wymienionych w art. 10 ust. 1 pkt 1, 2 i 4-9.
    Stosownie natomiast do treści art. 5b ust. 1 ww. ustawy:
      Za pozarolniczą działalność gospodarczą nie uznaje się czynności, jeżeli łącznie
      spełnione są następujące warunki:
    1) odpowiedzialność wobec osób trzecich za rezultat tych czynności oraz ich
      wykonywanie, z wyłączeniem odpowiedzialności za popełnienie czynów
      niedozwolonych, ponosi zlecający wykonanie tych czynności,
    2) są one wykonywane pod kierownictwem oraz w miejscu i czasie wyznaczonych przez
      zlecającego te czynności,
    3) wykonujący te czynności nie ponosi ryzyka gospodarczego związanego z prowadzoną
      działalnością.
    Ustawodawca wprowadził definicję działalności badawczo-rozwojowej w art. 5a pkt 38
    ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, zgodnie z którą:
      Ilekroć w ustawie jest mowa o działalności badawczo-rozwojowej oznacza to
      działalność twórczą obejmującą badania naukowe lub prace rozwojowe,
      podejmowaną w sposób systematyczny w celu zwiększenia zasobów wiedzy oraz
      wykorzystania zasobów wiedzy do tworzenia nowych zastosowań.
    W myśl art. 5a pkt 39 tej ustawy:
      Ilekroć w ustawie jest mowa o badaniach naukowych oznacza to:
    a) badania podstawowe w rozumieniu art. 4 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 20 lipca 2018 r. –
      Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce (Dz.U. z 2024 r. poz. 1571, 1871 i 1897),
    b) badania aplikacyjne w rozumieniu art. 4 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 20 lipca 2018 r. –
      Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce.
    Z kolei w definicji prac rozwojowych zawartej w art. 5a pkt 40 ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych wskazano, że:
      Ilekroć w ustawie jest mowa o pracach rozwojowych oznacza to prace rozwojowe w
      rozumieniu art. 4 ust. 3 ustawy z dnia 20 lipca 2018 r. – Prawo o szkolnictwie
      wyższym i nauce.
    Na podstawie art. 4 ust. 2 ustawy z dnia 20 lipca 2018 r. Prawo o szkolnictwie wyższym i
    nauce:
      Badania naukowe są działalnością obejmującą:
    1) badania podstawowe rozumiane jako prace empiryczne lub teoretyczne mające
      przede wszystkim na celu zdobywanie nowej wiedzy o podstawach zjawisk i
      obserwowalnych faktów bez nastawienia na bezpośrednie zastosowanie komercyjne;
    2) badania aplikacyjne rozumiane jako prace mające na celu zdobycie nowej wiedzy
      oraz umiejętności, nastawione na opracowywanie nowych produktów, procesów lub
      usług lub wprowadzanie do nich znaczących ulepszeń.
    Natomiast stosownie do art. 4 ust. 3 ww. ustawy:

      Prace rozwojowe są działalnością obejmującą nabywanie, łączenie, kształtowanie i
      wykorzystywanie dostępnej aktualnie wiedzy i umiejętności, w tym w zakresie
      narzędzi informatycznych lub oprogramowania, do planowania produkcji oraz
      projektowania i tworzenia zmienionych, ulepszonych lub nowych produktów,
      procesów lub usług, z wyłączeniem działalności obejmującej rutynowe i okresowe
      zmiany wprowadzane do nich, nawet jeżeli takie zmiany mają charakter ulepszeń.
    Z przedstawionego opisu wynika, że prowadzi Pan działalność gospodarczą w zakresie
    pisania, modyfikowania, badania, dokumentowania i wspomagania oprogramowania,
    włączając pisanie zleceń sterujących programami dla użytkowników. Usługi polegają na
    tworzeniu od podstaw oraz rozwijaniu oprogramowania, w wyniku którego powstają nowe
    funkcjonalności. Pana działalność obejmuje tworzenie nowych rozwiązań oraz rozwijanie
    /modyfikowanie rozwiązań istniejących, poszerzających funkcjonalność systemów klienta
    (wytworzonych na potrzeby klienta) w celu: tworzenia nowych funkcji, integracji z innymi
    systemami, zwiększenia wydajności, przepustowości, szybkości działania. Świadczona
    usługa ma charakter kompleksowy zgodnie z potrzebami Kontrahenta.
    Trzeba podkreślić, że z pracami badawczo-rozwojowymi mamy do czynienia wówczas, gdy
    wykorzystuje się dostępną wiedzę z dziedziny nauki, technologii oraz innej wiedzy i
    umiejętności do tworzenia nowych lub ulepszenia istniejących produktów/usług. Wobec
    powyższego, ocena czy prowadzone przez Pana prace programistyczne stanowią
    działalność badawczo-rozwojową dokonana zostanie w kontekście wskazanych przez
    Niego efektów tych prac (programów opisanych we wniosku).
    Z ustawowej definicji zawartej w regulacjach ustawy o podatku dochodowym od osób
    fizycznych wynika, że działalność badawczo-rozwojowa musi mieć charakter twórczy. Jak
    podaje słownik języka polskiego PWN, działalność twórcza to zespół działań
    podejmowanych w kierunku tworzenia (działalność – zespół działań podejmowanych w
    jakimś celu), powstania czegoś (twórczy – mający na celu tworzenie, tworzyć – powodować
    powstanie czegoś). W doktrynie prawa autorskiego podkreśla się natomiast, że cecha
    twórczości związana jest przede wszystkim z rezultatem działalności człowieka o
    charakterze kreacyjnym i jest spełniona wówczas, gdy istnieje nowy wytwór intelektu.
    Działalność twórcza oznacza, że „ustawodawca za przedmiot prawa autorskiego uznaje
    tylko rezultat (przejaw) takiego działania, który choćby w minimalnym stopniu odróżnia się
    od innych rezultatów takiego samego działania, a zatem, że posiada cechę nowości, której
    stopień nie ma znaczenia”. Zatem, twórczość działalności badawczo-rozwojowej może
    przejawiać się opracowywaniem nowych koncepcji, narzędzi, rozwiązań niewystępujących
    dotychczas w praktyce gospodarczej podatnika lub na tyle innowacyjnych, że w znacznym
    stopniu odróżniają się od rozwiązań już funkcjonujących u podatnika.
    W opisie sprawy wskazał Pan, że wykorzystuje Pan dostępną aktualnie wiedzę i własne
    umiejętności w zakresie narzędzi informatycznych oraz oprogramowania do tworzenia
    zupełnie nowych na rynku, innowacyjnych programów komputerowych i rozwiązań
    informatycznych. Do tworzenia i rozwoju „oprogramowania”/„programów
    komputerowych” wykorzystuje Pan wiedzę z zakresu inżynierii oprogramowania, tj. przede
    wszystkim umiejętność posługiwania się językami programowania, narzędziami i
    bibliotekami koniecznymi do osiągnięcia tego celu.
    Zatem, prowadzona przez Pana działalność w zakresie tworzenia i rozwijania
    wymienionych programów komputerowych ma twórczy charakter.
    Kolejnym kryterium działalności badawczo-rozwojowej jest prowadzenie tej działalności w
    sposób systematyczny. Zgodnie ze słownikiem języka polskiego PWN słowo systematyczny
    oznacza (i) robiący coś regularnie i starannie, (ii) o procesach: zachodzący stale od
    dłuższego czasu, (iii) o działaniach: prowadzony w sposób uporządkowany, według
    pewnego systemu; też: o efektach takich działań: planowy, metodyczny. W związku z tym,
    że w definicji działalności badawczo-rozwojowej słowo „systematyczny” występuje w
    sformułowaniu „podejmowaną (działalność) w sposób systematyczny”, a więc odnosi się
    do „działalności”, czyli zespołu działań podejmowanych w jakimś celu, najbardziej właściwą

    definicją systematyczności w omawianym zakresie jest definicja obejmująca prowadzenie
    działalności w sposób uporządkowany, według pewnego systemu. Zatem, słowo
    systematycznie odnosi się również do działalności prowadzonej w sposób metodyczny,
    zaplanowany i uporządkowany. To oznacza, że działalność badawczo-rozwojowa jest
    prowadzona systematycznie niezależnie od tego, czy podatnik stale prowadzi prace
    badawczo-rozwojowe, czy tylko od czasu do czasu, a nawet incydentalnie, co wynika z
    charakteru prowadzonej przez niego działalności oraz potrzeb rynku, klientów, sytuacji
    mikro i makroekonomicznej. Z powyższego wynika, że spełnienie kryterium
    „systematyczności” danej działalności nie jest uzależnione od ciągłości tej działalności, w
    tym od określonego czasu przez jaki działalność taka ma być prowadzona ani też od
    istnienia planu co do prowadzenia przez podatnika podobnej działalności w przyszłości.
    Wystarczające jest, aby podatnik zaplanował i przeprowadził chociażby jeden projekt
    badawczo-rozwojowy, przyjmując dla niego określone cele do osiągnięcia, harmonogram i
    zasoby.
    Wyjaśnił Pan, że wykorzystuje Pan w swojej pracy prace rozwojowe obejmujące nabywanie
    i wykorzystywanie dostępnej aktualnie wiedzy i umiejętności, w tym w zakresie narzędzi
    informatycznych lub oprogramowania, do projektowania i tworzenia nowych produktów.
    Prowadzi Pan swoją działalność w sposób metodyczny, zaplanowany i uporządkowany
    przyjmując do swoich projektów określone cele do osiągnięcia, harmonogram i zasoby.
    Wykorzystuje Pan dostępną aktualnie wiedzę i własne umiejętności w zakresie narzędzi
    informatycznych oraz oprogramowania do tworzenia zupełnie nowych na rynku,
    innowacyjnych programów komputerowych i rozwiązań informatycznych. Rezultat Pana
    pracy ma indywidualny charakter i rozwiązania na tyle innowacyjne, że wyróżniają się od
    tych już funkcjonujących.
    Zatem, kolejne kryterium definicji działalności badawczo-rozwojowej dotyczące
    prowadzenia działalności w sposób systematyczny w odniesieniu do wskazanego przez
    Pana oprogramowania jest spełnione.
    Powyżej omówione dwa kryteria działalności badawczo-rozwojowej dotyczą charakteru i
    organizacji prowadzenia tej działalności, podczas gdy ostatnie, trzecie kryterium, dotyczy
    rezultatu prowadzenia tej działalności, tj. zwiększenia zasobów wiedzy oraz wykorzystania
    zasobów wiedzy do tworzenia nowych zastosowań. W konsekwencji – głównym zadaniem
    dla zarządzającego projektem badawczo-rozwojowym jest zlokalizowanie i
    zidentyfikowanie zasobów wiedzy przed rozpoczęciem działań projektowych; zasobów w
    ujęciu funkcjonalnym i celowościowym, czyli podlegającym zwiększeniu oraz możliwym i
    właściwym do wykorzystania zwiększonej wiedzy do nowych zastosowań. Lokalizacja i
    identyfikacja wiedzy obejmuje szereg działań, w tym określenie stanu wiedzy, miejsca,
    sposobu jej wykorzystania oraz selekcji pod względem przydatności do realizacji celu
    projektu. Prowadząc działalność badawczo-rozwojową, przedsiębiorca rozwija
    specjalistyczną wiedzę oraz umiejętności, które może wykorzystać w ramach bieżących
    albo przyszłych projektów.
    Z opisu sprawy wynika, że w wyniku dokonywanego przez Pana ulepszenia/modyfikacji
    oprogramowania tworzone są unikalne kody, algorytmy oprogramowania (utwory), które
    stanowią przedmiot nowego prawa własności intelektualnej. Przysługują Panu prawa
    autorskie do nowego kodu powstałego w wyniku dokonania ulepszania/modyfikacji
    oprogramowania. Wszelkie prawa autorskie do stworzonych przez Pana rozwiązań, kodu
    oraz innowacji w ramach realizacji zawartej umowy, przechodzą na rzecz Zleceniodawcy
    za wynagrodzeniem z chwilą wskazaną w umowie. Efekty Pana pracy zawsze są
    odrębnymi programami komputerowymi, które podlegają ochronie na podstawie art. 74
    ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych. Przysługują Panu majątkowe prawa
    autorskie do tych oprogramowań komputerowych. Do tworzenia i rozwoju
    „oprogramowania”/„programów komputerowych” wykorzystuje Pan wiedzę z zakresu
    inżynierii oprogramowania, tj. przede wszystkim umiejętność posługiwania się językami
    programowania, narzędziami i bibliotekami koniecznymi do osiągnięcia tego celu. Każdy z

    tworzonych przez Pana nowych „oprogramowań”/„programów komputerowych” różni się
    od wcześniejszych wyglądem, funkcjami, zastosowanymi narzędziami oraz celami
    biznesowymi, jakich osiągnięcie umożliwia.”/„programy komputerowe” wymagają
    indywidualnego, kreatywnego i rozwojowego podejścia do tworzenia kodu.
    „Oprogramowanie”/„programy komputerowe” stworzone przez Pana od twórcy
    kreatywnego podejścia do rozwiązania konkretnych problemów, a więc nie mają
    charakteru tylko rutynowych i okresowych zmian.
    Zatem, powyższe pozwala uznać, że wykorzystuje Pan istniejące zasoby wiedzy w celu
    tworzenia nowych zastosowań.
    Kluczowe jest zawarte w definicji działalności badawczo-rozwojowej rozróżnienie, które
    wskazuje, że taka działalność obejmuje dwa rodzaje aktywności, tj.:
    · badania podstawowe i badania aplikacyjne zdefiniowane w art. 4 ust. 2 pkt 1 i 2 ustawy
      Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce oraz
    · prace rozwojowe, o których mowa w art. 4 ust. 3 ww. ustawy.
    Należy zwrócić uwagę na wyłączenie zawarte w art. 4 ust. 3 ww. ustawy, mogące odnosić
    się do wielu przejawów aktywności podatnika. Zastrzeżenie zostało wprowadzone w celu
    wyeliminowania z zakresu działalności badawczo-rozwojowej tych przejawów aktywności
    podatnika, które mimo ulepszenia istniejących procesów lub usług, z uwagi na swoją
    cykliczność (okresowość) oraz brak innowacyjnego charakteru (rutynowość), nie mogą
    stanowić prac rozwojowych.
    Pojęcie działalności badawczo-rozwojowej obejmuje również prace rozwojowe w
    rozumieniu Prawa o szkolnictwie wyższym i nauce.
    Prace rozwojowe polegają na nabywaniu, łączeniu, kształtowaniu i wykorzystywaniu
    dostępnej aktualnie wiedzy i umiejętności – przy czym użyty przez ustawodawcę spójnik „i”
    wskazuje, że aby uznać działania za prace rozwojowe konieczne jest zaistnienie wszystkich
    tych czynności, tj.:
    · nabycia dostępnej aktualnie wiedzy i umiejętności;
    · łączenia dostępnej aktualnie wiedzy i umiejętności;
    · kształtowania dostępnej aktualnie wiedzy i umiejętności;
    · wykorzystania dostępnej aktualnie wiedzy i umiejętności.
    Prace rozwojowe bazują zatem na dostępnej wiedzy – w zależności od celów, jakie
    przyjęto dla prowadzenia prac, będzie to wiedza z określonej dziedziny lub dziedzin. Prace
    te obejmują kolejno:
      nabycie wiedzy i umiejętności, czyli pozyskanie wiedzy/umiejętności, zapoznanie się
      z wiedzą, zrozumienie jej;
      łączenie wiedzy i umiejętności, czyli znalezienie takich zależności pomiędzy wiedzą z
      różnych zakresów, dziedzin lub wiedzy wynikającej z różnych badań naukowych oraz
      pomiędzy umiejętnościami, które są istotne z punktu widzenia postawionych celów
      badan rozwojowych;
      kształtowanie wiedzy i umiejętności, czyli takie „ułożenie” efektów nabywania i
      łączenia wiedzy i umiejętności lub takie sformułowanie wniosków płynących z tych
      procesów, aby można je było wykorzystać dla realizacji postawionych celów prac
      rozwojowych;
      wykorzystanie wiedzy i umiejętności, czyli ich użycie, posłużenie się nimi dla
      osiągnięcia celów prac rozwojowych.

    Co istotne, całość ww. czynności służy:
    · planowaniu produkcji oraz
    · projektowaniu i tworzeniu zmienionych, ulepszonych lub nowych produktów, procesów
      lub usług.
    Chodzi przy tym o konkretne produkty, konkretne procesy lub konkretne usługi albo
    konkretne rodzaje produktów, procesów lub usług. Podmiot prowadzący prace rozwojowe
    organizuje je z uwzględnieniem specyfiki konkretnych produktów, procesów lub usług –
    od niej zależą potrzeby prowadzenia prac rozwojowych i ich zakres.
    Jednocześnie ustawodawca wyłączył z definicji prac rozwojowych działalność obejmującą
    rutynowe i okresowe zmiany wprowadzane do produktów, procesów lub usług, nawet
    jeżeli takie zmiany mają charakter ulepszeń. O tym, jakie zmiany do produktów, procesów
    lub usług mają charakter rutynowy (wykonywany często i niemal automatycznie) i
    okresowy (powtarzający się, występujący co pewien czas), będzie każdorazowo decydował
    charakter konkretnych produktów, procesów bądź usług.
    Jak wskazuje Pan we wniosku wykorzystuje Pan w swojej pracy prace rozwojowe
    obejmujące nabywanie i wykorzystywanie dostępnej aktualnie wiedzy i umiejętności, w
    tym w zakresie narzędzi informatycznych lub oprogramowania, do projektowania i
    tworzenia nowych produktów. Rezultat Pana pracy ma indywidualny charakter i
    rozwiązania na tyle innowacyjne, że wyróżniają się od tych już funkcjonujących.
    Oprogramowanie”/„programy komputerowe” stworzone przez Pana są wynikiem
    określonych procesów myślowych, wymagających od twórcy kreatywnego podejścia do
    rozwiązania konkretnych problemów, a więc nie mają charakteru tylko rutynowych i
    okresowych zmian.
    W konsekwencji, mając na uwadze przedstawiony we wniosku opis sprawy należy
    stwierdzić, że działalność polegająca na tworzeniu, rozwijaniu, ulepszaniu przez Pana
    Oprogramowania spełnia definicję działalności badawczo-rozwojowej w rozumieniu art.
    5a pkt 38 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.
    Należy przy tym podkreślić, że działalnością badawczo-rozwojową nie jest całość usług
    świadczonych przez Pana ani też całość prowadzonej przez Pana działalności
    programistycznej, ale wyłącznie te działania, które ściśle dotyczą tworzenia innowacyjnych
    rozwiązań służących stworzeniu nowego produktu – takich jak te, które zostały
    wymienione we wniosku i w warunkach działalności z niego wynikających.
    Przedsiębiorcy osiągający dochody generowane przez prawa własności intelektualnej od 1
    stycznia 2019 r. mogą korzystać z preferencyjnej stawki w podatku dochodowym.
      Podatek od osiągniętego przez podatnika w ramach pozarolniczej działalności
      gospodarczej kwalifikowanego dochodu z kwalifikowanych praw własności
      intelektualnej wynosi 5% podstawy opodatkowania.
    W myśl art. 30ca ust. 2 ww. ustawy:
      Kwalifikowanymi prawami własności intelektualnej są:
    1) patent,
    2) prawo ochronne na wzór użytkowy,
    3) prawo z rejestracji wzoru przemysłowego,
    4) prawo z rejestracji topografii układu scalonego,
    5) dodatkowe prawo ochronne dla patentu na produkt leczniczy lub produkt ochrony
      roślin,
    6) prawo z rejestracji produktu leczniczego i produktu leczniczego weterynaryjnego
      dopuszczonych do obrotu,

    7) wyłączne prawo, o którym mowa w ustawie z dnia 26 czerwca 2003 r. o ochronie
      prawnej odmian roślin (Dz. U. z 2021 r. poz. 213),
    8) autorskie prawo do programu komputerowego
      - podlegające ochronie prawnej na podstawie przepisów odrębnych ustaw lub
        ratyfikowanych umów międzynarodowych, których stroną jest Rzeczpospolita
        Polska, oraz innych umów międzynarodowych, których stroną jest Unia Europejska,
        których przedmiot ochrony został wytworzony, rozwinięty lub ulepszony przez
        podatnika w ramach prowadzonej przez niego działalności badawczo-rozwojowej.
    Na mocy art. 30ca ust. 3 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Podstawę opodatkowania stanowi suma kwalifikowanych dochodów z
      kwalifikowanych praw własności intelektualnej osiągniętych w roku podatkowym.
    Należy przyjąć, że dochody z kwalifikowanego IP mogą być opodatkowane na
    preferencyjnych zasadach w takim zakresie, w jakim kwalifikowane IP wytwarza dochody
    w efekcie prac badawczo-rozwojowych prowadzonych przez podatnika. Innymi słowy,
    skorzystanie z preferencji IP Box jest możliwe w sytuacji występowania związku między
    dochodem kwalifikującym się do preferencji a kosztami faktycznie poniesionymi w celu
    jego uzyskania.
    Stosownie natomiast do art. 30ca ust. 4 ustawy o podatku dochodowym od osób
    fizycznych:
      Wysokość kwalifikowanego dochodu z kwalifikowanego prawa własności
      intelektualnej ustala się jako iloczyn dochodu z kwalifikowanego prawa własności
      intelektualnej osiągniętego w roku podatkowym i wskaźnika obliczonego według
      wzoru:
      (a + b) x 1,3/a + b + c + d
      w którym poszczególne litery oznaczają koszty faktycznie poniesione przez
      podatnika na:
      a – prowadzoną bezpośrednio przez podatnika działalność badawczo-rozwojową
      związaną z kwalifikowanym prawem własności intelektualnej,
      b – nabycie wyników prac badawczo-rozwojowych związanych z kwalifikowanym
      prawem własności intelektualnej, innych niż wymienione w lit. d, od podmiotu
      niepowiązanego w rozumieniu art. 23m ust. 1 pkt 3,
      c – nabycie wyników prac badawczo-rozwojowych związanych z kwalifikowanym
      prawem własności intelektualnej, innych niż wymienione w lit. d, od podmiotu
      powiązanego w rozumieniu art. 23m ust. 1 pkt 4,
      d – nabycie przez podatnika kwalifikowanego prawa własności intelektualnej.
    Na podstawie art. 30ca ust. 5 ww. ustawy:
      Do kosztów, o których mowa w ust. 4, nie zalicza się kosztów, które nie są
      bezpośrednio związane z kwalifikowanym prawem własności intelektualnej, w
      szczególności odsetek, opłat finansowych oraz kosztów związanych z
      nieruchomościami.
    Stosownie natomiast do treści art. 30ca ust. 7 powołanej ustawy:
      Dochodem (stratą) z kwalifikowanego prawa własności intelektualnej jest obliczony
      zgodnie z art. 9 ust. 2 dochód (strata) z pozarolniczej działalności gospodarczej w
      zakresie, w jakim został osiągnięty:
    1) z opłat lub należności wynikających z umowy licencyjnej, która dotyczy
      kwalifikowanego prawa własności intelektualnej;
    2) ze sprzedaży kwalifikowanego prawa własności intelektualnej;

    3) z kwalifikowanego prawa własności intelektualnej uwzględnionego w cenie sprzedaży
      produktu lub usługi;
    4) z odszkodowania za naruszenie praw wynikających z kwalifikowanego prawa
      własności intelektualnej, jeżeli zostało uzyskane w postępowaniu spornym, w tym
      postępowaniu sądowym albo arbitrażu.
    Na mocy art. 30ca ust. 11 ww. ustawy:
      Podatnicy korzystający z opodatkowania zgodnie z ust. 1 tego artykułu są
      obowiązani do wykazania dochodu (straty) z kwalifikowanego prawa własności
      intelektualnej w zeznaniu za rok podatkowy, w którym osiągnięto ten dochód
      (poniesiono stratę).
    Zatem, podatnik, który osiągnął w ciągu roku dochód z kwalifikowanego IP i decyduje, że
    wobec tego dochodu będzie stosował 5% stawkę podatku, jest zobowiązany do wykazania
    tego dochodu w zeznaniu rocznym składanym za rok, w którym ten dochód został
    osiągnięty. Podatnik ma prawo stosować 5% stawkę podatkową do dochodu z tego
    konkretnego kwalifikowanego IP w okresie, w którym kwalifikowane IP posiada ochronę
    prawną.
    Ponadto należy wskazać, że podatnik, który chce skorzystać z ww. preferencji jest
    zobowiązany prowadzić szczegółową ewidencję rachunkową w sposób umożliwiający
    obliczenie podstawy opodatkowania, w tym powiązanie ponoszonych kosztów prac
    badawczo-rozwojowych z osiąganymi dochodami z kwalifikowanych praw własności
    intelektualnej powstałymi w wyniku przeprowadzenia tych prac.
    Podkreślić należy, że w celu skorzystania z opodatkowania dochodów na podstawie art.
    30ca ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, podatnik ma obowiązek na
    bieżąco prowadzić odrębną od podatkowej księgi przychodów i rozchodów ewidencję,
    czyli od momentu poniesienia pierwszych kosztów, o których mowa w art. 30ca ust. 4 ww.
    ustawy. Przepisy o IP Box nie narzucają podatnikom konkretnej formy ewidencjonowania
    zdarzeń na cele stosowania preferencji IP Box.
    Na podstawie art. 30cb ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Podatnicy podlegający opodatkowaniu na podstawie art. 30ca są obowiązani:
    1) wyodrębnić każde kwalifikowane prawo własności intelektualnej w prowadzonych
      księgach rachunkowych;
    2) prowadzić księgi rachunkowe w sposób zapewniający ustalenie przychodów, kosztów
      uzyskania przychodów i dochodu (straty), przypadających na każde kwalifikowane
      prawo własności intelektualnej;
    3) wyodrębnić koszty, o których mowa w art. 30ca ust. 4, przypadające na każde
      kwalifikowane prawo własności intelektualnej, w sposób zapewniający określenie
      kwalifikowanego dochodu;
    4) dokonywać zapisów w prowadzonych księgach rachunkowych w sposób
      zapewniający ustalenie łącznego dochodu z kwalifikowanych praw własności
      intelektualnej – w przypadku gdy podatnik wykorzystuje więcej niż jedno
      kwalifikowane prawo własności intelektualnej, a w prowadzonych księgach
      rachunkowych nie jest możliwe spełnienie warunków, o których mowa w pkt 2 i 3;
    5) dokonywać zapisów w prowadzonych księgach rachunkowych w sposób
      zapewniający ustalenie dochodu z kwalifikowanych praw własności intelektualnej w
      odniesieniu do tego produktu lub tej usługi albo do tych produktów lub tych usług –
      w przypadku gdy podatnik wykorzystuje jedno kwalifikowane prawo własności
      intelektualnej lub większą liczbę tych praw w produkcie lub usłudze albo w
      produktach lub usługach, a w prowadzonych księgach rachunkowych nie jest
      możliwe spełnienie warunków, o których mowa w pkt 2-4.

    Stosownie do treści art. 30cb ust. 2 ww. ustawy:
      Podatnicy prowadzący podatkową księgę przychodów i rozchodów wykazują
      informacje, o których mowa w ust. 1, w odrębnej ewidencji.
    Zgodnie z art. 30cb ust. 3 powołanej ustawy:
      W przypadku gdy na podstawie ksiąg rachunkowych lub ewidencji, o której mowa w
      ust. 2, nie jest możliwe ustalenie dochodu (straty) z kwalifikowanych praw własności
      intelektualnej, podatnik jest obowiązany do zapłaty podatku zgodnie z art. 27 lub art.
      30c.
    Należy podkreślić, że stosowanie tej ulgi (niższej stawki podatku do kwalifikowanych
    dochodów) będzie prawem, a nie obowiązkiem podatnika. Jest to o tyle istotne, gdyż z
    korzystaniem z ulgi wiążą się dodatkowe obowiązki po stronie podatników, w
    szczególności obowiązek prowadzenia ewidencji pozwalającej na monitorowanie i
    śledzenie efektów prac badawczo-rozwojowych.
    Podatnik będzie miał możliwość stosowania niniejszej ulgi przez cały okres trwania
    ochrony prawnej kwalifikowanych praw własności intelektualnej. W przypadku tych
    aktywów, które podlegają procedurze zgłoszenia/rejestracji, podatnik będzie mógł
    skorzystać z preferencji podatkowej od momentu zgłoszenia lub złożenia wniosku o
    rejestrację (obowiązek zwrotu kwoty ulgi w przypadku wycofania wniosku, odmowy
    udzielenia prawa lub odrzucenia wniosku o rejestrację).
    Autorskie prawo do programu komputerowego objęte jest ochroną na mocy art. 74
    ustawy z dnia 4 lutego 1994 r. o prawie autorskim i prawach pokrewnych (Dz. U. z 2025 r.
    poz. 24).
    Zgodnie z art. 74 ust. 2 ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych:
      Ochrona przyznana programowi komputerowemu obejmuje wszystkie formy jego
      wyrażenia. Idee i zasady będące podstawą jakiegokolwiek elementu programu
      komputerowego, w tym podstawą łączy, nie podlegają ochronie.
    W związku z tym, że w Polsce oprogramowanie – definiowane jako ogół informacji w
    postaci zestawu instrukcji, zaimplementowanych interfejsów i zintegrowanych danych
    przeznaczonych dla komputera do realizacji wyznaczonych celów – podlega ochronie jak
    utwór literacki z art. 1 ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych,
    oprogramowanie może być uznane za kwalifikowane IP w świetle art. 30ca ust. 2 pkt 8
    ustawy, jeśli jego wytworzenie, rozwinięcie lub ulepszenie jest wynikiem prac badawczo-
    rozwojowych.
    Art. 30ca ust. 11 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych brzmi:
      Podatnicy korzystający z opodatkowania zgodnie z ust. 1 są obowiązani do
      wykazania dochodu (straty) z kwalifikowanego prawa własności intelektualnej w
      zeznaniu za rok podatkowy, w którym osiągnięto ten dochód (poniesiono stratę).
    Oznacza to, że ulga IP Box, jest preferencją podatkową, z której można skorzystać po
    zakończeniu roku podatkowego w zeznaniu rocznym.
    W przypadku składników majątku, które stanowią podlegające amortyzacji środki trwałe
    (lub wartości niematerialne i prawne), koszt zakupu takich środków trwałych (wartości
    niematerialnych i prawnych), które podlegają amortyzacji podatkowej oraz mają związek z
    wytworzeniem kwalifikowanego IP, mogą zostać uwzględnione we wskaźniku nexus,
    jednakże uwzględnić można jedynie odpisy amortyzacyjne dokonane w roku podatkowym,
    w którym będzie Pan korzystał z preferencyjnej stawki podatkowej.
    Z przedstawionych okoliczności analizowanej sprawy wynika, że:
    1) w ramach indywidualnej działalności gospodarczej tworzy, rozwija i ulepsza Pan
      Oprogramowanie; wykonuje to Pan ramach współpracy z kontrahentami;

    2) wykonuje Pan powyższe czynności w ramach prowadzonej przez Pana działalności
      badawczo-rozwojowej spełniającej definicję wskazaną w ustawie o podatku
      dochodowym od osób fizycznych;
    3) efektami Pana prac zawsze są programy komputerowe, które podlegają ochronie na
      podstawie art. 74 ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych; przysługują Panu
      majątkowe prawa autorskie do Oprogramowania;
    4) przenosi Pan na Kontrahenta autorskie prawa majątkowe do utworów powstałych w
      ramach wykonywania Umowy i otrzymuje Pan wynagrodzenie za przeniesienie
      autorskich praw majątkowych do utworu na Kontrahenta;
    5) prowadzi Pan odrębną ewidencję, która pozwala na ustalenie przychodów i kosztów
      uzyskania przychodu, przypadających na kwalifikowane prawo własności
      intelektualnej. Odrębna ewidencja jest prowadzona od początku projektu, czyli od
      09.2020 r. na bieżąco poprzez arkusz kalkulacyjny ....
    Mając powyższe na uwadze autorskie prawo do Oprogramowania tworzonego,
    rozwijanego i ulepszanego przez Pana w ramach prowadzonej działalności gospodarczej
    jest kwalifikowanym prawem własności intelektualnej w rozumieniu art. 30ca ust. 2 pkt 8
    ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.
    Przechodząc do kwestii, które z wydatków ponoszonych przez Pana w ramach
    prowadzonej działalności gospodarczej są kosztami uzyskania przychodu z
    kwalifikowanego prawa własności intelektualnej wyjaśniam, co następuje.
    Należy przede wszystkim podkreślić, że wysokość dochodu z kwalifikowanego IP ustala się
    jako iloczyn:
    • dochodu z kwalifikowanego IP osiągniętego w roku podatkowym i
    • wskaźnika nexus obliczonego według specjalnego wzoru określonego w art. 30ca ust. 4
      ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.
    Zatem, dla potrzeb obliczenia podstawy opodatkowania podlegającej preferencyjnemu
    opodatkowaniu stawką 5% podatnik jest zobowiązany do wyliczenia dwóch
    podstawowych wartości:
    • dochodu z kwalifikowanego IP osiągniętego w roku podatkowym oraz
    • wskaźnika, którym zostanie przemnożony powyższy dochód.
    Z objaśnień podatkowych z 15 lipca 2019 r. wynika bowiem, że: „Obliczając wysokość
    dochodu z kwalifikowanego IP, który w dalszej kolejności zostanie przemnożony przez
    wskaźnik nexus w celu obliczenia końcowego dochodu podlegającego 5% stawce podatku,
    niezbędne jest określenie związanych z kwalifikowanym IP przychodów oraz kosztów.
    Konieczne jest więc wskazanie przez podatnika przychodów osiąganych z danego
    kwalifikowanego IP oraz alokowanie do tych przychodów funkcjonalnie związanych z nimi
    kosztów, które w sposób bezpośredni i pośredni przyczyniły się do powstania tego
    przychodu. Zatem, dochodem z kwalifikowanego IP jest nadwyżka sumy przychodów
    osiągnięta z tego kwalifikowanego IP nad kosztami ich uzyskania osiągnięta w roku
    podatkowym. Jeżeli koszty uzyskania przychodów przekraczają sumę przychodów, różnica
    jest stratą z kwalifikowanego IP”.
    Potwierdza to art. 9 ust. 2 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, zgodnie z
    którym:
      Dochodem ze źródła przychodów – jeżeli przepisy art. 23o, art. 23u, art. 24-24b, art.
      24c, art. 24e, art. 30ca, art. 30da oraz art. 30f nie stanowią inaczej – jest nadwyżka
      sumy przychodów z tego źródła nad kosztami ich uzyskania osiągnięta w roku
      podatkowym.

    Do powołanej w zdaniu poprzednim regulacji odwołuje się również art. 30ca ust. 7
    cytowanej ustawy.
    W związku z powyższym należy określić – po pierwsze – przychody z kwalifikowanego
    prawa IP, a następnie koszty uzyskania tych przychodów.
    Co do kosztów uzyskania przychodów to należy wskazać, że muszą to być koszty
    poniesione w celu uzyskania przychodów z tytułu wynagrodzenia za przeniesienie
    autorskich praw do programów komputerowych, a zatem funkcjonalnie związanych z nimi
    kosztów, które w sposób bezpośredni lub pośredni związane są z przychodem z
    kwalifikowanych praw IP.
    W celu określenia takich kosztów zastosowanie znajdzie art. 22 ust. 1 ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych, zgodnie z którym:
      Kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia
      przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem
      kosztów wymienionych w art. 23.
    Aby zatem wydatek mógł być uznany za koszt uzyskania przychodu, winien, w myśl
    powołanego przepisu, spełniać łącznie następujące warunki:
      pozostawać w związku przyczynowym z przychodem lub źródłem przychodu i być
      poniesiony w celu osiągnięcia przychodu lub zachowania albo zabezpieczenia źródła
      przychodu,
      nie znajdować się na liście kosztów nieuznawanych za koszty uzyskania przychodów,
      wymienionych w art. 23 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych,
      być właściwie udokumentowany.
    Ponadto należy także podkreślić, że objaśnienia podatkowe wskazują na możliwość
    uwzględnienia w kalkulacji dochodu (który następnie zostanie przemnożony przez
    wskaźnik nexus) również kosztów pośrednich. Nie wskazują natomiast, w jaki sposób
    koszty pośrednie należy przyporządkować do przychodów z kwalifikowanych praw
    własności intelektualnej i do pozostałych przychodów.
    W myśl art. 22 ust. 3 i 3a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Jeżeli podatnik ponosi koszty uzyskania przychodów ze źródeł, z których dochód
      podlega opodatkowaniu, oraz koszty związane z przychodami z innych źródeł, a nie
      jest możliwe ustalenie kosztów uzyskania przypadających na poszczególne źródła,
      koszty te ustala się w takim stosunku, w jakim pozostają przychody z tych źródeł w
      ogólnej kwocie przychodów.
    Zasadę, o której mowa w ust. 3, stosuje się również w przypadku, gdy część dochodów z
    tego samego źródła przychodów podlega opodatkowaniu, a część jest wolna od
    opodatkowania, z wyłączeniem źródeł przychodów określonych w art. 10 ust. 1 pkt 1 i 2
    oraz przychodów, o których mowa w art. 21 ust. 1 pkt 152 lit. c, pkt 153 lit. c i pkt 154 w
    zakresie przychodów z pozarolniczej działalności gospodarczej.
    Zatem, w przypadku braku możliwości alokowania konkretnego kosztu poniesionego
    przez podatnika w ramach działalności gospodarczej do przychodów ze zbycia
    oprogramowania, można przyporządkować wydatki do przychodów ze zbycia
    oprogramowania według proporcji ustalonej jako stosunek przychodów ze zbycia
    oprogramowania do przychodów ogółem z prowadzonej działalności gospodarczej w
    danym okresie.
    Reasumując, wydatki ponoszone przez Pana na:

      usługi telekomunikacyjne;
      usługi księgowe;
      literaturę związaną z tworzeniem oprogramowania;
      sprzęt elektroniczny;
      licencje na oprogramowanie;
      samochód osobowy oraz jego użytkowanie;
      podnoszenie kwalifikacji (szkolenia, kursy, warsztaty, konferencje naukowe; w formie
      stacjonarnej oraz online)
    które Pan poniósł w ramach prowadzonej działalności gospodarczej można uznać za
    koszty, które przy zachowaniu właściwej proporcji, są kosztami uzyskania przychodu z
    kwalifikowanego prawa własności intelektualnej w kontekście art. 30ca ust. 7 w zw. z art. 9
    ust. 2 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.
    Zgodnie z art. 30ca ust. 7 ww. ustawy, osiąga Pan dochód z kwalifikowanego prawa
    własności intelektualnej.
    Dochód ze zbycia prawa autorskiego do oprogramowania komputerowego lub jego części,
    która dotyczy kwalifikowanego prawa własności intelektualnej stanowi kwalifikowany
    dochód w rozumieniu art. 30ca ust. 4 w związku z art. 30ca ust. 7 pkt 2 ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych.
    Należy w tym miejscu wyeksponować, że opodatkowaniu preferencyjną stawką
    podatkową w wysokości 5% może podlegać wyłącznie dochód z kwalifikowanych praw
    własności intelektualnych uzyskany w danym roku podatkowym.
    Podatnik, który osiągnął w ciągu roku dochód z kwalifikowanego IP i decyduje, że wobec
    tego dochodu będzie stosował 5% stawkę podatku, jest zobowiązany do wykazania tego
    dochodu w zeznaniu rocznym składanym za rok, w którym ten dochód został osiągnięty.
    Podatnik ma prawo stosować 5% stawkę podatkową do dochodu z tego konkretnego
    kwalifikowanego IP w okresie, w którym kwalifikowane IP posiada ochronę prawną.
    Zatem, w przypadku uzyskania dochodu, o którym mowa w treści art. 30ca ust. 7 w zw. z
    art. 30ca ust. 1 pkt 8 oraz art. 30ca ust. 11 ustawy o podatku dochodowym od osób
    fizycznych, może Pan skorzystać z preferencyjnego opodatkowania dochodów za 2020 r.
    (począwszy od września 2020 r.), jak również za lata następne (przy założeniu, że Pana
    sytuacja i obowiązujące prawo nie zmienią się w istotnym zakresie) według 5% stawki
    podatku dochodowego od osób fizycznych.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy stanu faktycznego i zdarzenia przyszłego, które Pan przedstawił i
    stanu prawnego, który obowiązuje w dniu wydania interpretacji.
    Ponadto zaznaczam, że okoliczność wykazania wartości wynagrodzenia za przeniesienie
    prawa własności intelektualnej w umowie lub fakturze nie podlega ocenie w drodze
    interpretacji przepisów prawa podatkowego w zakresie podatku dochodowego od osób
    fizycznych.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    · Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy
      z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111).
      Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pana sytuacja będzie zgodna
      (tożsama) z opisem stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego i zastosuje się Pan do
      interpretacji.
    · Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
      z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    · Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pan prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu
    Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z
    dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.
    U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
    · w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
    · w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP
      (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.