Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0115-KDIT1.4011.732.2024.1.MN
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-01-08
Teza: Obowiązki płatnika związane z wypłatą wynagrodzenia w
postaci zmiennych składników wynagrodzenia.
Słowa kluczowe: certyfikaty-certyfikat inwestycyjny
fundusz-fundusz inwestycyjny
jednostka-jednostka uczestnictwa
obowiązek-obowiązek płatnika
praca-stosunek pracy
pracownik
płatnik
umowa-umowa zlecenia
wynagrodzenia-wynagrodzenie pracownika
Zagadnienia: Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Pobór podatku lub zaliczek na podatek przez płatników.-
Pozostali płatnicy.
Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Podstawa obliczenia i wysokość podatku.-Podstawa
opodatkowania. Odliczenia.
1

Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Źródła przychodów.-Specyfika źródeł przychodów.-
Działalność wykonywana osobiście.
Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Źródła przychodów.-Specyfika źródeł przychodów.-
Stosunek pracy.
Przepisy: [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 2-art. 17-ust. 1-pkt 5
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 7-art. 41-ust. 1
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 7-art. 41-ust. 4

## Opis zdarzenia przyszłego

Działalność Towarzystwa oraz podmioty uprawnione do wynagrodzenia
    X. („Wnioskodawca”, „Towarzystwo”, „TFI” lub „Spółka”) jest towarzystwem funduszy
    inwestycyjnych podlegającym przepisom Ustawy o funduszach inwestycyjnych i
    zarządzaniu alternatywnymi funduszami inwestycyjnymi oraz Rozporządzenia Ministra
    Finansów w sprawie szczegółowych wymagań, jakim powinna odpowiadać polityka
    wynagrodzeń w towarzystwie funduszy inwestycyjnych, wydanego na podstawie art. 47a
    ust. 4 UoFI.
    Towarzystwo ustanowiło „Politykę Wynagrodzeń w X.” (dalej: „Polityka”), która jest
    podstawowym dokumentem regulującym m.in. zasady wynagrodzeń wypłacanych na
    rzecz osób, do zadań których należą czynności istotnie wpływające na profil ryzyka
    Towarzystwa lub zarządzanych funduszy inwestycyjnych. Powyższa Polityka zastąpiła przy
    tym obowiązujące poprzednio w Spółce polityki, regulujące kwestie wynagradzania
    pracowników w formie wynagrodzenia zmiennego.

    Polityka ma na celu również transpozycję ratio legis Rozporządzenia na grunt
    obowiązujących w Towarzystwie regulacji, a w szczególności zapewnienie prawidłowego i
    skutecznego zarządzania ryzykiem, w tym ryzykiem dla zrównoważonego rozwoju i
    zapobiegania podejmowania ryzyka niezgodnego z profilami ryzyka, polityką inwestycyjną,
    przyjętymi strategiami inwestycyjnymi, statutami funduszy inwestycyjnych, statutami lub
    innymi dokumentami założycielskimi funduszy zagranicznych lub unijnych AFI, którymi
    Towarzystwo zarządza oraz limitami i regulacjami wewnętrznymi obowiązującymi w
    Towarzystwie, jak również w celu wspierania realizacji strategii prowadzenia działalności
    Towarzystwa i podmiotu dominującego, przeciwdziałanie powstawaniu konfliktów
    interesów, wynagrodzenia osób podlegających Polityce wynagrodzeń za poprawę ich
    efektów pracy, sprzyjaniu pozyskiwania pracowników na rynku pracy, zatrzymywanie w
    Towarzystwie kluczowych osób podlegających Polityce wynagrodzeń, wspieranie realizacji
    ustalonych celów finansowych Towarzystwa (cele grupowe), skuteczne wdrażanie zachęt
    do osiągania lepszych wyników, przy zachowaniu rozsądnego ryzyka.
    W myśl obowiązującej Polityki obejmuje ona wynagrodzenia osób zatrudnionych w Spółce
    na nw. stanowiskach:
    - Członkowie Zarządu;
    - Osoby Podejmujące Decyzje Inwestycyjne, tj. zarządzający funduszami, subfunduszami i
      portfelami, w których skład wchodzi jeden lub większa liczba instrumentów
      finansowych;
    - Osoby Pełniące Funkcje Kontrolne;
    - Osoby zatrudnione w departamencie dystrybucji.
    Polityka dotyczy osób, o których mowa powyżej, bez względu na formę prawną
    zatrudnienia, tj. zatrudnienia określonej osoby fizycznej przez Towarzystwo na podstawie
    stosunku pracy, kontraktu menedżerskiego, umowy zlecenia lub innego stosunku
    prawnego o podobnym charakterze (dalej łącznie „Pracownicy” lub indywidualnie
    „Pracownik”).
    Zgodnie z wytycznymi określonymi w Rozporządzeniu Polityka przewiduje, że
    wynagrodzenie części Pracowników składa się z dwóch części – stałej („wynagrodzenie
    stałe”) oraz zmiennej („zmienne składniki wynagrodzenia” lub „wynagrodzenie zmienne”).
    Wynagrodzenie stałe
    Wynagrodzenie stałe nie jest związane z wynikami jednostki biznesowej, w której
    Pracownik jest zatrudniony czy wynikami całego Towarzystwa. Polityka wskazuje także, że
    w przypadku, gdy wynagrodzenie jest podzielone na składniki stałe i zmienne, stałe
    składniki powinny stanowić na tyle dużą część łącznego wynagrodzenia, aby było możliwe
    prowadzenie elastycznej polityki dotyczącej wynagrodzenia zmiennego, uzależnionego od
    oceny wyników osoby podlegającej Polityce wynagrodzeń, jednostki organizacyjnej, w
    której ta osoba jest zatrudniona, towarzystwa i grupy kapitałowej, w tym zmniejszenie
    wysokości wynagrodzenia zmiennego lub jego niewypłacenie.
    Wnioskodawca wskazuje, że wynagrodzenie stałe nie jest przedmiotem Wniosku.
    Zmienne składniki wynagrodzenia
    a) Wypłata wynagrodzenia w instrumentach finansowych
    Polityka nakłada obowiązek wypłaty określonej grupie Pracowników co najmniej 50%
    zmiennych składników wynagrodzenia w formie określonych instrumentów finansowych –
    chyba że wypłata w tej formie nie byłaby zgodna z interesem uczestników, profilem
    ryzyka, statutem lub regulaminem lub dokumentem założycielskim danego funduszu
    inwestycyjnego, funduszu zagranicznego lub unijnego AFI. Na gruncie Polityki osobami

    tymi (otrzymującymi część wynagrodzenia zmiennego w formie instrumentów
    finansowych) są osoby wskazane jako podejmujące decyzje inwestycyjne (zarządzający
    funduszami, subfunduszami, portfelami).
    Instrumentami tymi są natomiast jednostki uczestnictwa lub certyfikaty inwestycyjne
    funduszy inwestycyjnych, tytuły uczestnictwa funduszy zagranicznych lub prawa
    uczestnictwa unijnych AFI zarządzanych przez Towarzystwo (dalej łącznie: „instrumenty
    finansowe”; „jednostki uczestnictwa”). Funduszami inwestycyjnymi, których jednostki
    uczestnictwa są wypłacane w ramach Polityki, są pozostali z wnioskodawców (niebędących
    stronami postępowania), tj. A, B, C, D (dalej: „Fundusze”).
    Podkreślić należy, że zgodnie z postanowieniami Rozporządzenia fundusze inwestycyjne,
    których jednostki uczestnictwa są wydawane w ramach Polityki (czyli Fundusze), są
    funduszami zarządzanymi przez Spółkę. Zgodnie z przepisami UoFI Towarzystwo jest więc
    organem zarządzającym tymi funduszami (w tym Funduszami) – por. np. art. 4 ust. 1 UoFI.
    Spółka więc tworzy taki fundusz inwestycyjny, zarządza nim i reprezentuje fundusz w
    stosunkach z osobami trzecimi.
    Zatem Polityka zawiera postanowienia, które ustalają, że co najmniej 50% wynagrodzenia
    zmiennego określonych Pracowników – Osób Podejmujących Decyzje Inwestycyjne jest
    wypłacane w formie m.in. jednostek uczestnictwa.
    W poprzednich wersjach polityk wynagrodzeń (obowiązujących w Spółce do czasu wejścia
    w życie Polityki), oprócz Osób Podejmujących Decyzje Inwestycyjne uprawnionymi do
    otrzymania jednostek uczestnictwa w ramach zmiennych składników wynagrodzenia były
    także inne grupy Pracowników.
    Ze względu na ww. przepis Rozporządzenia cenę nabycia jednostek uczestnictwa
    wypłacanych Pracownikom płaci Towarzystwo.
    Wypłacone zmienne składniki wynagrodzenia w formie instrumentów finansowych
    podlegają „okresowi wstrzymania”, w którym nie mogą być zbyte oraz przedstawione do
    odkupu lub wykupu. Okres wstrzymania powinien być dostosowany do długoterminowej
    strategii działalności Towarzystwa, celów danego funduszu inwestycyjnego, funduszu
    zagranicznego lub unijnego AFI, polityki inwestycyjnej danego funduszu inwestycyjnego,
    funduszu zagranicznego lub unijnego AFI, a w szczególności rekomendowanego okresu
    inwestycji w dany fundusz inwestycyjny, fundusz zagraniczny lub unijne AFI. Okres
    wstrzymania określany jest przez Zarząd przy przyznawaniu wynagrodzenia zmiennego w
    formie instrumentów finansowych.
    b) Wynagrodzenie zmienne w formie odroczonej oraz nieodroczonej
    Przyznanie lub zmiana uprawnień do uzyskania wynagrodzenia zmiennego następuje
    okresowo.
    Zmienne składniki wynagrodzeń mogą być wypłacane częściowo z góry („składnik
    krótkoterminowy”) oraz muszą być przynajmniej częściowo odroczone (przyznane
    warunkowo, „składnik długoterminowy”). Składnik krótkoterminowy może być wypłacany
    bezpośrednio po przyznaniu, stanowiąc dla Pracowników nagrodę za wyniki osiągnięte w
    danym okresie naliczania. Składnik długoterminowy jest przyznawany Pracownikom w
    trakcie okresu odroczenia, tj. okresu, w którym prawo do wypłaty wynagrodzenia
    zmiennego po jego naliczeniu zostaje wstrzymane i jest wypłacane po jego upływie.
    Zgodnie z zasadami przewidzianymi w Rozporządzeniu Polityka określa, że nabycie przez
    osobę podlegającą Polityce praw do wypłaty co najmniej 40% wynagrodzenia zmiennego
    jest odroczone (składnik długoterminowy).
    Okres wypłaty odroczonej części ustala się w szczególności z uwzględnieniem okresu, na
    jaki fundusz inwestycyjny, fundusz zagraniczny lub unijny AFI został utworzony i
    rekomendowanego uczestnikowi przez Towarzystwo zakresu czasowego inwestycji w
    fundusz inwestycyjny, fundusz zagraniczny lub unijny AFI, polityki umarzania lub

    wykupywania certyfikatów inwestycyjnych, tytułów uczestnictwa lub praw uczestnictwa
    funduszu inwestycyjnego, funduszu zagranicznego lub unijnego AFI, charakteru i ryzyka
    działalności prowadzonej przez Towarzystwo, a w odpowiednich przypadkach również
    fundusz inwestycyjny, fundusz zagraniczny lub unijny AFI, oraz obowiązków Osoby
    Podlegającej Polityce Wynagrodzeń, oceny realizacji celów indywidualnych osoby
    podlegającej Polityce wynagrodzeń (ocena dokonywana ex post), zidentyfikowanych w
    okresie odroczenia naruszeń osoby podlegającej Polityce wynagrodzeń.
    Wypłata odroczonej części wynagrodzenia zmiennego następuje w trzech ratach, przy
    czym wypłata:
    - 20% wartości zmiennych składników wynagrodzenia następuje po upływie pierwszego
      roku okresu odroczenia,
    - 15% tej wartości po upływie drugiego roku okresu odroczenia oraz
    - 5% tej wartości po upływie trzeciego roku okresu odroczenia.
    Nabycie przez osobę podlegającą Polityce wynagrodzeń praw do wypłaty wynagrodzenia
    zmiennego, w tym w ramach poszczególnych rat (części, odroczenia), następuje po
    dokonaniu każdorazowo przez Towarzystwo oceny pracy tej osoby, z uwzględnieniem
    wszelkich Incydentów (tj. uregulowanych w Polityce dodatkowych kryteriów mających
    wpływ na wysokość wynagrodzenia zmiennego) jej dotyczących oraz efektów pracy
    jednostki organizacyjnej, w której dana osoba była zatrudniona.
    Polityka określa również szereg innych warunków, które powinny wystąpić, aby mogło
    dojść do wypłaty zmiennych składników wynagrodzenia, w tym w części odroczonej, jak m.
    in. wykonanie zatwierdzonych przez Radę Nadzorczą celów finansowych Towarzystwa,
    dokonanie pozytywnej oceny wykonania celów indywidualnych danej osoby przez Zarząd,
    niezaistnienie przesłanek negatywnych wobec osoby podlegającej Polityce wynagrodzeń,
    czy podjęcie przez Radę Nadzorczą uchwały, że przyznanie lub wypłata wynagrodzeń
    zmiennych w danym roku:
    (i) nie ograniczy zdolności Towarzystwa do zwiększania jego kapitałów własnych,
    (ii) nie wpłynie na ich stabilność,
    (iii) nie zagrozi ciągłości lub stabilności prowadzenia przez Towarzystwo działalności.
    c) Kryteria mające wpływ na decyzję o przyznaniu zmiennych składników wynagrodzenia
    Podstawą do określenia zmiennych składników wynagrodzenia Pracownikom jest ocena
    wyników osiągniętych przez Pracownika i jednostkę organizacyjną, w której ten Pracownik
    jest zatrudniony.
    Cele indywidualne osób podlegających Polityce wynagrodzeń określane są w odniesieniu
    do pracowników Towarzystwa – przez bezpośredniego przełożonego pracownika i
    zatwierdzane przez Zarząd w terminie do (...) roku obrotowego podlegającego ocenie
    (bezpośredni przełożeni mają obowiązek przygotować i przedstawić Zarządowi cele
    indywidualne pracowników do dnia (...); Zarząd ma prawo do korekty proponowanych
    celów indywidualnych pracowników objętych Polityką wynagrodzeń; wraz z celami
    indywidualnymi przedstawiany jest % udział poszczególnych pracowników w funduszu
    motywacyjnym, w tym zwłaszcza w subfunduszu premiowym na dany rok; udział ten
    podlega zatwierdzeniu wraz z zatwierdzeniem celów indywidualnych).
    Wyznaczone cele indywidualne powinny być kluczowe dla realizowanej funkcji w
    Towarzystwie (tzw. KPI, ang. Key Performance Indicators) przez osobę podlegającą
    Polityce wynagrodzeń. Cele indywidualne Pracowników powinny być skorelowane z celami
    przełożonych i Zarządu w perspektywie średnioterminowej.
    Po zakończeniu każdego roku obrotowego podlegającego ocenie dokonywana jest
    wielostopniowa weryfikacja wypełnienia celów, której wynik wpływa na możliwość wypłaty
    odpowiedniej części wynagrodzenia zmiennego.

    Okolicznościami mającymi wpływ na wysokość wynagrodzenia zmiennego, w tym jego
    utratę, są w szczególności zaraportowane Incydenty dotyczące zarządzania ryzykiem,
    naruszenia powszechnie obowiązujących przepisów prawa dotyczących rynku
    finansowego, w tym z zakresu zrównoważonego rozwoju w sektorze usług finansowych,
    rażące naruszenia innych powszechnie obowiązujących przepisów prawa, naruszenia
    istotnych wewnętrznych przepisów Towarzystwa, w tym przepisów określających zasady
    strategii Towarzystwa w zakresie uwzględniania ryzyk dla zrównoważonego rozwoju w
    procesie podejmowania decyzji inwestycyjnych, inne rażąco naganne okoliczności dot.
    postawy danej osoby.
    Podsumowanie
    Realizując postanowienia Rozporządzenia wskazana w Polityce grupa Pracowników
    Towarzystwa, ze względu na szczególny charakter wykonywanych działań i zakres ich
    odpowiedzialności, jest wynagradzana w formie hybrydowej polegającej na tym, że ich
    wynagrodzenie składa się z:
    - wynagrodzenia stałego, niebędącego przedmiotem Wniosku;
    - zmiennych składników wynagrodzenia, w których co najmniej 50% stanowią
      instrumenty finansowe, a które to wynagrodzenie jest dodatkowo ograniczone
      czasowo poprzez przyjęcie odpowiednich okresów wstrzymania oraz odroczenia.
    W pewnym uproszczeniu można wskazać, iż mechanizm wynagradzania Pracowników w
    formie instrumentów finansowych w ramach zmiennych składników wynagrodzenia
    składa się z trzech kluczowych momentów:
    1) moment naliczenia – w którym Pracownicy nabywają prawo do wypłaty instrumentów
      finansowych w przyszłości (przy czym w stosunku do części wynagrodzenia
      wypłacanego w formie instrumentów finansowych wypłata następuje dopiero po
      okresie odroczenia);
    2) moment wypłaty (wydania) – w którym Towarzystwo nabywa na rzecz Pracowników
      instrumenty finansowe, które nie mogą być jednak spieniężone do momentu upływu
      okresu wstrzymania, oraz
    3) moment umorzenia (spieniężenia) – w którym Pracownicy korzystają z prawa do
      przedstawienia instrumentów finansowych do odkupu lub umorzenia.
    Dopiero w momencie umorzenia Pracownicy otrzymują faktycznie środki pieniężne i są
    uprawnieni do korzystania z nich. Co istotne, w związku z tym, że wypłata środków
    pieniężnych następuje jako konsekwencja umorzenia jednostek uczestnictwa, podmiotem,
    który dokonuje tej wypłaty jest odpowiedni fundusz inwestycyjny, którego jednostki
    uczestnictwa są umarzane (czyli np. Fundusze).
    W konsekwencji powyżej opisanej konstrukcji Polityki Pracownicy Towarzystwa nie mają
    możliwości swobodnego dysponowania zmiennymi składnikami wynagrodzenia w postaci
    jednostek uczestnictwa bezpośrednio po ich wypłacie ze względu na wskazane wyżej
    ograniczenia.
    Wnioskodawca zaznacza również, że w zakresie nieobjętym opisem zdarzenia przyszłego
    Polityka realizuje postanowienia Rozporządzenia. W przeszłości w Spółce obowiązywały
    również inne polityki, które regulowały kwestie wynagradzania zmiennego, a które to
    polityki zostały zastąpione przez Politykę. W pewnym zakresie polityki te różniły się od
    Polityki (m.in. w kontekście uregulowania konkretnej długości okresów wstrzymania/
    odroczenia, okoliczności, które były brane pod uwagę przy dokonywaniu oceny
    Pracowników, czy zakresu Pracowników, którzy otrzymywali wynagrodzenie zmienne w
    formie instrumentów finansowych – co związane jest również ze spełnianiem lub nie
    przesłanek do uznania Spółki za tzw. znaczące towarzystwo funduszy inwestycyjnych na
    gruncie przepisów Rozporządzenia). Możliwe jest, że także w przyszłości Polityka będzie
    podlegała pewnym zmianom.

    Zawsze jednak treść Polityki była i będzie zgodna z wymogami stawianymi Towarzystwu
    przez Rozporządzenie, a sposób wypłaty wynagrodzenia zmiennego w formie
    instrumentów finansowych składał się i będzie składał się z ww. trzech kluczowych
    momentów (metodologia przyznawania i wypłaty zmiennych składników wynagrodzenia w
    formie jednostek uczestnictwa będzie spójna z tą przedstawioną we Wniosku).
    Wnioskodawca wskazuje przy tym, że Wniosek dotyczy wypłat oraz umorzeń jednostek
    uczestnictwa, które będą dokonywane w przyszłości, tj. w okresie od momentu złożenia
    Wniosku. Wniosek dotyczy więc zdarzenia przyszłego.
    Pytania
    1. Czy z tytułu wynagrodzenia wypłaconego w postaci jednostek uczestnictwa funduszy
      inwestycyjnych, certyfikatów inwestycyjnych lub innych określonych w § 6 ust. 1 pkt 10
      Rozporządzenia instrumentów finansowych przychód u Pracowników powstaje
      wyłącznie w momencie umorzenia (spieniężenia) jednostek uczestnictwa, certyfikatów
      inwestycyjnych lub innych określonych w § 6 ust. 1 pkt 10 Rozporządzenia
      instrumentów finansowych, który powinien zostać uznany za przychód z kapitałów
      pieniężnych oraz opodatkowany 19% stawką przewidzianą w art. 30b ust. 1 pkt 5
      ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych?
    2. Czy na Spółce ciążą obowiązki płatnika (lub jakiekolwiek obowiązki polegające na
      sporządzeniu i przesłaniu Pracownikowi lub organowi podatkowemu informacji
      podatkowej) w momencie umorzenia przez Pracowników jednostek uczestnictwa lub
      w jakimkolwiek innym momencie związanym z wypłatą zmiennych składników
      wynagrodzenia w postaci jednostek uczestnictwa?
    3. Czy w związku z umorzeniem przez Pracowników jednostek uczestnictwa fundusze
      inwestycyjne (w tym Fundusze) zobligowane będą do sporządzenia i przedstawienia
      Pracownikowi informacji PIT-8C?
    Państwa stanowisko w sprawie
    Ad 1.
    Zdaniem Wnioskodawcy, ze względu na brzmienie art. 17 ust. 1 pkt 5 w zw. z art. 10 ust. 4
    ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych u Pracowników otrzymujących
    instrumenty finansowe objęte treścią Wniosku przychód powstaje wyłącznie w momencie
    umorzenia (spieniężenia) jednostek uczestnictwa, certyfikatów inwestycyjnych lub innych
    określonych w § 6 ust. 1 pkt 10 Rozporządzenia instrumentów finansowych (czyli w dacie
    otrzymania przez Pracownika pieniędzy lub w dacie postawienia pieniędzy do dyspozycji
    Pracownika), który powinien zostać uznany za przychód z kapitałów pieniężnych oraz
    opodatkowany 19% stawką przewidzianą w art. 30b ust. 1 ww. ustawy.
    Wnioskodawca uważa, że w momencie naliczenia lub wypłaty jednostek uczestnictwa,
    certyfikatów inwestycyjnych lub innych określonych w § 6 ust. 1 pkt 10 Rozporządzenia
    instrumentów finansowych nie powstaje przychód podatkowy po stronie Pracowników.
    1.1. Obowiązek wypłaty części wynagrodzenia w postaci instrumentów finansowych
    Na wstępie Wnioskodawca podkreśla, że zasady wynagradzania osób mających wpływ na
    profil ryzyka towarzystwa funduszy inwestycyjnych lub osób zarządzających funduszami
    określone są w aktach powszechnie obowiązującego prawa, tj. przede wszystkim w
    Rozporządzeniu, wydanym na podstawie UoFI, która stanowi z kolei implementację do
    polskiego porządku prawnego Dyrektywy nr 61/2011 z 8 czerwca 2011 r. (tzw. Dyrektywa
    AIFMD) oraz Dyrektywy nr 91/2014 z 23 lipca 2014 r. (tzw. Dyrektywa UCITS V).
    Ustanowienie Polityki przez Towarzystwo było w konsekwencji realizacją obowiązków
    wynikających z powyższych aktów prawnych. A zatem ustanowienie Polityki nie jest
    dobrowolnym aktem kształtowania zasad wypłaty wynagrodzenia Pracowników.
    Towarzystwo nie posiada możliwości odstąpienia od mechanizmu wypłaty zmiennych
    składników wynagrodzenia.

    W ocenie Towarzystwa skutki podatkowe przyznania, wypłaty oraz umorzenia zmiennych
    składników wynagrodzenia w formie jednostek uczestnictwa funduszy inwestycyjnych,
    certyfikatów inwestycyjnych lub innych instrumentów wymienionych w § 6 ust. 1 pkt 10
    Rozporządzenia nie mogą być interpretowane w oderwaniu od powyżej przedstawionej
    konkluzji.
    1.2. Moment uzyskania przychodu
    Aby ustalić właściwy moment uzyskania przychodu z tytułu wynagrodzenia uzyskiwanego
    przez Pracownika w jednostkach uczestnictwa należy odwołać się do reguły generalnej
    zawartej w ustawie o podatku dochodowym od osób fizycznych.
    Zgodnie z art. 11 ust. 1 ww. ustawy, za przychód uznaje się otrzymane lub postawione do
    dyspozycji podatnika w roku kalendarzowym pieniądze, wartości pieniężne oraz wartość
    otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń. Analiza powyższego
    przepisu prowadzi do wniosku, że dla rozpoznania przychodu konieczne jest łączne
    spełnienie dwóch warunków:
    1) świadczenie musi mieć wymierną korzyść dla podatnika, oraz
    2) podatnik musi tę korzyść (świadczenie) otrzymać.
    Aby zatem stwierdzić powstanie przychodu konieczne jest ustalenie, że dane
    przysporzenie ma definitywny charakter. Owa definitywność przychodu zakłada zaś jego
    bezzwrotność, trwałość i ostateczność, tak że wypłacone środki uznawane są za należne
    podmiotowi je otrzymującemu, który może nimi swobodnie dysponować.
    Odnosząc to do wynagrodzenia otrzymywanego przez Pracowników w formie jednostek
    uczestnictwa należy jednoznacznie stwierdzić, że w momencie wypłaty ich Pracownikom
    nie dochodzi do uzyskania przez nich definitywnego przysporzenia. Na moment wypłaty
    instrumentów finansowych bowiem przysporzenie z nimi związane jest jedynie
    potencjalne. Z natury jednostek uczestnictwa wynika zmienność ich wartości do momentu
    przedstawienia tych instrumentów do umorzenia. Wartość jednostek uczestnictwa jest
    zmienna w czasie, oznacza to, że ich wartość w momencie przedłożenia ich do umorzenia
    może być zarówno wyższa jak i niższa niż w momencie wypłaty ich Pracownikowi.
    Zaakceptowanie poglądu o zaistnieniu przychodu w momencie wypłaty jednostek
    uczestnictwa Pracownikom (lub w jakimkolwiek innym momencie przed umorzeniem
    jednostek uczestnictwa) może zatem doprowadzić do sytuacji, w której Pracownik, po
    przyznaniu mu jednostek uczestnictwa, będzie miał obowiązek uiścić z tego tytułu podatek
    dochodowy, mimo że na ten moment nie otrzymał żadnego rzeczywistego przysporzenia
    pieniężnego.
    Warto wskazać, że w orzecznictwie można znaleźć potwierdzenie braku powstania
    przychodu w momencie przyznania jednostek uczestnictwa Pracownikom, np. Wyrok
    Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 29 maja 2023 r. III SA/Wa 332/23:
      „Aby zatem stwierdzić powstanie przychodu konieczne jest ustalenie, że dane
      przysporzenie ma definitywny charakter. "Definitywność" przychodu zakłada jego
      bezzwrotność, trwałość i ostateczność, tak, że wpłacone środki uznawane są za
      należne podmiotowi je otrzymującemu, który może nimi swobodnie dysponować.
      Odnosząc powyższe do opisanego we wniosku zdarzenia, nie można zatem zgodzić się
      z twierdzeniem organu interpretacyjnego, że pracownik już w momencie wypłacenia
      mu jednostek uczestnictwa lub certyfikatów inwestycyjnych odnosi definitywne
      przysporzenie. Podkreślić należy - co jednoznacznie zostało przedstawione we
      wniosku - że na moment wypłaty instrumentów finansowych przysporzenie z nimi
      związane jest jedynie potencjalne.
      Samo objęcie jednostek uczestnictwa lub certyfikatów inwestycyjnych nie powoduje
      powstania przychodu u podatnika. Przychód ten może być zrealizowany w przyszłości,
      tj. w momencie umorzenia lub odkupu jednostek uczestnictwa lub certyfikatów

      inwestycyjnych przez fundusze inwestycyjne. Ze względu na zmienność wartości ww.
      instrumentów finansowych, faktyczna wartość przysporzenia po stronie Pracownika
      będzie znana dopiero w momencie ich umorzenia”.
    Mając na względzie powyższe należy wykluczyć możliwość powstania przychodu w
    momencie wypłaty jednostek uczestnictwa Pracownikom i jednocześnie wskazać, że
    przychód powstaje jedynie w momencie przedstawienia przez Pracowników jednostek
    uczestnictwa do umorzenia, a w wówczas jedyną jego możliwą kwalifikacją jest zaliczenie
    go do źródła z kapitałów pieniężnych, co zostało szerzej wykazane w punkcie 1.3.
    uzasadnienia Wniosku.
    1.3. Moment umorzenia jednostek uczestnictwa
    Na podstawie art. 10 ust. 1 pkt 7 ustawy o podatku dochodowego od osób fizycznych,
    jednym ze źródeł przychodów są kapitały pieniężne i prawa majątkowe, w tym odpłatne
    zbycie praw majątkowych (innych niż wymienione w pkt 8 lit. a-c; które nie są
    przedmiotem Wniosku).
    Zgodnie natomiast z treścią art. 17 ust. 1 pkt 5 ww. ustawy, w ramach katalogu
    przychodów z kapitałów pieniężnych mieszczą się przychody z tytułu udziału w
    funduszach kapitałowych, z zastrzeżeniem ust. 1c.
    Artykuł 17 ust. 1c wskazanej ustawy odnosi się do zamiany jednostek subfunduszy tego
    samego funduszu inwestycyjnego. W odniesieniu do takiej zamiany nie powstaje przychód
    podatkowy w podatku dochodowym dokonanej w oparciu o przepisy UoFI – sytuacja taka
    nie jest przedmiotem Wniosku.
    Artykuł 10 ust. 4 ww. ustawy, który uzyskał moc obowiązującą od 1 stycznia 2018 r.,
    przewiduje, że przychody z realizacji praw z papierów wartościowych, o których mowa w
    art. 3 pkt 1 lit. b Ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o obrocie instrumentami finansowymi (t.j.
    Dz.U. 2022 poz. 1500; „ustawa o obrocie”), lub z pochodnych instrumentów finansowych,
    uzyskane w następstwie objęcia lub nabycia tych praw jako świadczenie w naturze lub
    nieodpłatne świadczenie, są zaliczane do tego źródła przychodów, w ramach którego to
    świadczenie w naturze lub nieodpłatne świadczenie zostało uzyskane.
    Powyższa regulacja oznacza przykładowo, że uzyskanie przychodu z realizacji niektórych
    papierów wartościowych lub pochodnych instrumentów finansowych otrzymanych jako
    część wynagrodzenia ze stosunku pracy powinna podlegać zaliczeniu do źródła przychodu
    związanego ze stosunkiem pracy oraz być opodatkowana w sposób odpowiedni dla
    przychodów z tego źródła.
    Treść art. 10 ust. 4 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych wyraźnie wskazuje
    jednak, że opodatkowanie w ramach danego źródła przychodów (innego niż przychód z
    kapitałów pieniężnych) ma zastosowanie wyłącznie do otrzymanych nieodpłatnie:
    - papierów wartościowych zdefiniowanych w art. 3 pkt 1 lit. b ustawy o obrocie lub
    - pochodnych instrumentów finansowych.
    Zgodnie z art. 3 pkt 1 lit. b ustawy o obrocie, do kategorii papierów wartościowych
    zaliczane są „inne zbywalne prawa majątkowe, które powstają w wyniku emisji,
    inkorporujące uprawnienie do nabycia lub objęcia papierów wartościowych określonych w
    lit. a, lub wykonywane poprzez dokonanie rozliczenia pieniężnego, odnoszące się do
    papierów wartościowych określonych w lit. a, walut, stóp procentowych, stóp zwrotu,
    towarów oraz innych wskaźników lub mierników (prawa pochodne)”.
    Nie ma wątpliwości, że jednostki uczestnictwa ani certyfikaty inwestycyjne nie mieszczą się
    w kategorii papierów wartościowych, o których mowa w art. 3 pkt 1 lit. b ustawy o obrocie.
    Instrumenty te nie inkorporują bowiem uprawnień do nabycia żadnych papierów
    wartościowych, w przypadku rozliczenia pieniężnego nie odnoszą się również do innych

    papierów wartościowych wskazanych w art. 3 pkt 1 lit. a ustawy o obrocie ani do walut,
    stóp procentowych oraz innych mierników wskazanych w dalszej części definicji praw
    pochodnych ujętej w art. 3 pkt 1 lit. b ustawy o obrocie.
    W powyższym kontekście warto zwrócić uwagę, iż certyfikaty inwestycyjne spełniają
    definicję „papieru wartościowego” wskazaną w art. 3 pkt 1 lit. a ustawy o obrocie – do tej
    kategorii papierów wartościowych nie odnoszą się jednak opisane powyżej zasady ujęte w
    art. 10 ust. 4 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.
    Natomiast w odniesieniu do definicji pochodnych instrumentów finansowych ustawa o
    podatku dochodowym od osób fizycznych w art. 5a pkt 13 wskazuje, że przez pochodne
    instrumenty finansowe należy rozumieć instrumenty finansowe, o których mowa w art. 2
    ust. 1 pkt 2 lit. c-i ustawy o obrocie. Oznacza to, że definicja pochodnych instrumentów
    finansowych w rozumieniu przepisów ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych
    nie obejmuje m.in. tytułów uczestnictwa w instytucjach wspólnego inwestowania
    (wskazanych w art. 2 ust. 1 pkt 2 lit. a ustawy o obrocie).
    Definicja tytułów uczestnictwa w instytucjach wspólnego inwestowania znajduje się w art.
    3 pkt 3 ustawy o obrocie. Zgodnie z tym przepisem, tytułami uczestnictwa w instytucjach
    wspólnego inwestowania są wyemitowane na podstawie właściwych przepisów prawa
    polskiego lub obcego papiery wartościowe lub niebędące papierami wartościowymi
    instrumenty finansowe reprezentujące prawa majątkowe przysługujące uczestnikom
    instytucji wspólnego inwestowania, w tym w szczególności jednostki uczestnictwa
    funduszy inwestycyjnych.
    Nie ulega ponadto wątpliwości, iż definicji pochodnych instrumentów finansowych nie
    spełniają również certyfikaty inwestycyjne, które stanowią papiery wartościowe w
    rozumieniu art. 3 pkt 1 lit. a ustawy o obrocie.
    Z powyższego wynika, że w myśl przepisów ustawy o podatku dochodowym od osób
    fizycznych jednostki uczestnictwa oraz certyfikaty inwestycyjne nie są kwalifikowane jako:
    - papiery wartościowe, o których mowa w art. 3 pkt 1 lit. b ustawy o obrocie,
    - pochodne instrumenty finansowe.
    Powyższa analiza prowadzi do wniosku, że art. 10 ust. 4 ustawy o podatku dochodowym
    od osób fizycznych nie obejmuje swoim zakresem jednostek uczestnictwa funduszy
    inwestycyjnych, ani certyfikatów inwestycyjnych. W konsekwencji przychód z umorzenia
    jednostek uczestnictwa powinien zostać zakwalifikowany do źródła przychodów z
    kapitałów pieniężnych na podstawie art. 10 ust. 1 pkt 7 w zw. z art. 17 ust. 1 pkt 5
    analizowanej ustawy oraz opodatkowany zryczałtowaną 19% stawką podatku
    dochodowego zgodnie z art. 30b ust. 1 pkt 5 ww. ustawy.
    Spółka wskazuje bowiem, że przychody z tytułu udziału w funduszach kapitałowych
    zostały wprost zakwalifikowane w analizowanej ustawie jako należące do źródła
    przychodów z kapitałów pieniężnych (art. 17 ust. 1 pkt 5 ww. ustawy).
    Z kolei żaden inny przepis ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych nie
    wskazuje, że w przypadku jednostek uczestnictwa, otrzymanych przez Pracowników w
    związku z realizacją postanowień Rozporządzenia, należy przychód z tego tytułu
    zakwalifikować odmiennie (np. jako stosunek pracy lub działalność wykonywana
    osobiście). W szczególności takiej sytuacji nie określa ani art. 12 ust. 1 ani art. 13 pkt 7
    cytowanej ustawy.
    Już samo to, tj. jednoznaczne, bezsprzeczne wskazanie w treści art. 17 ust. 1 pkt 5 ustawy
    o podatku dochodowym od osób fizycznych, że do kapitałów pieniężnych zaliczane są
    przychody z tytułu udziału w funduszach kapitałowych, powinno jednoznacznie
    przesądzać, że stanowisko Spółki jest w tym zakresie prawidłowe. Jest ono wprost zgodne
    z językową treścią przepisów ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych i z
    generalną zasadą, że nie dokonuje się wykładni tego, co jest jasne.

    W świetle przedstawionych powyżej argumentów, jakakolwiek inna wykładnia oznaczałaby
    również, że wprowadzenie art. 10 ust. 4 analizowanej ustawy do treści ustawy nie miało
    żadnej wartości normatywnej. Jeśli umorzenie jednostek uczestnictwa, które nie zostały
    wymienione art. 10 ust. 4 ww. ustawy, mogłoby być opodatkowane „tak jakby” te jednostki
    znajdowały się w zakresie przedmiotowym przepisu oznaczałoby to, że dokonywana jest
    niedozwolona wykładnia per non est.
    Ad 2.
    Zdaniem Spółki układ stosunków prawnych pomiędzy Towarzystwem, Pracownikami oraz
    funduszami inwestycyjnymi uniemożliwia Spółce pełnienie funkcji płatnika związanej z
    przychodami uzyskiwanymi przez Pracowników z tytułu umorzenia jednostek
    uczestnictwa.
    W konsekwencji, dokonując prawidłowej wykładni przepisów należy dojść do wniosku, że
    w przedstawionym w zdarzeniu przyszłym obowiązki płatnika (ani jakiekolwiek inne
    obowiązki polegające na sporządzeniu i przesłaniu Pracownikowi lub organowi
    podatkowemu informacji podatkowej) na Spółce nie ciążą na żadnym z etapów
    związanych z wypłatą zmiennych składników wynagrodzenia w formie jednostek
    uczestnictwa.
    2.1. Obowiązki płatnika w wypadku umorzenia jednostek uczestnictwa
    Mając na uwadze wszystkie przedstawione powyżej argumenty, zdaniem Wnioskodawcy
    przychody z tytułu otrzymywania przez Pracowników zmiennych składników
    wynagrodzenia w formie jednostek uczestnictwa mogą być kwalifikowane jedynie jako
    przychody z kapitałów pieniężnych i rozpoznawane wyłącznie w momencie umorzenia
    analizowanych instrumentów finansowych.
    W pierwszej kolejności należy zauważyć, że na etapie umorzenia jednostek uczestnictwa (a
    więc na jedynym etapie, w którym powstaje przychód po stronie Pracowników)
    zaangażowane są tylko dwie strony – fundusze inwestycyjne (np. Fundusze) oraz
    Pracownicy. W związku z tym, że to nie Towarzystwo wypłaca środki pieniężne
    Pracownikom w momencie umorzenia jednostek uczestnictwa, to nie może ono pobrać
    zaliczki na podatek od tych wypłat.
    Wprost wynika to bowiem z treści przepisów regulujących obowiązki płatnika podatku.
    Artykuł 32 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych stanowi bowiem, że
    zakłady pracy będące osobami fizycznymi, osobami prawnymi oraz jednostkami
    organizacyjnymi nieposiadającymi osobowości prawnej są obowiązane jako płatnicy
    obliczać i pobierać w ciągu roku zaliczki na podatek dochodowy od osób, które uzyskują
    od tych zakładów przychody ze stosunku służbowego, stosunku pracy, z pracy nakładczej
    lub ze spółdzielczego stosunku pracy, z zasiłków pieniężnych z ubezpieczenia społecznego
    wypłacanych przez zakłady pracy lub z tytułu udziału w nadwyżce bilansowej wypłacanej w
    spółdzielniach pracy.
    Podobnie, w zakresie źródła przychodu działalność wykonywana osobiście, art. 41 ust. 1
    ww. ustawy stanowi, że osoby fizyczne prowadzące działalność gospodarczą, osoby
    prawne i ich jednostki organizacyjne oraz jednostki organizacyjne niemające osobowości
    prawnej, które dokonują świadczeń z tytułu działalności, o której mowa w art. 13 pkt 2 i 4-
    9 oraz art. 18, osobom określonym w art. 3 ust. 1, są obowiązane jako płatnicy pobierać, z
    zastrzeżeniem ust. 4, zaliczki na podatek dochodowy, stosując do dokonywanego
    świadczenia, pomniejszonego o miesięczne koszty uzyskania przychodów w wysokości
    określonej w art. 22 ust. 9 oraz o potrącone przez płatnika w danym miesiącu składki, o
    których mowa w art. 26 ust. 1 pkt 2 lit. b, najniższą stawkę podatkową określoną w skali, o
    której mowa w art. 27 ust. 1.
    Obydwa z ww. przepisów funkcję płatnika podatku wiążą bezpośrednio z faktem wypłaty
    podatnikowi danego przychodu (kwalifikowanego do stosunku pracy lub działalności
    wykonywanej osobiście). To podmiot wypłacający ma bowiem wiedzę oraz możliwość

    pobrania przy wypłacie zaliczki na podatek (a zatem ma możliwość pełnienia funkcji
    płatnika).
    Tymczasem przy umorzeniu instrumentów finansowych (czyli w jedynym momencie, kiedy
    dochodzi do powstania przychodu w analizowanym zdarzeniu przyszłym) to nie Spółka
    dokonuje wypłaty środków Pracownikom. Dokonuje tego natomiast fundusz inwestycyjny
    (np. Fundusze), który jest odrębną od Wnioskodawcy osobą prawną i podatnikiem
    (płatnikiem). W takiej sytuacji to na funduszu ciążą obowiązki informacyjne – obowiązki te
    są przy tym związane wyłącznie z koniecznością wykazania podatku od przychodów z
    kapitałów pieniężnych.
    Fakt, że Wnioskodawca nie powinien pełnić roli płatnika wynika również z tego, że
    Wnioskodawca może nie posiadać pełnych informacji o tym, że dany Pracownik
    zdecydował się umorzyć posiadane przez siebie jednostki uczestnictwa oraz w jakiej ilości
    je umorzył. Umarzenie jednostek uczestnictwa to czynności dokonywane między
    Pracownikiem a funduszem (który jest formalnie odrębną od Spółki osobą prawną).
    Tym samym trudno w takim wypadku nakładać obowiązki płatnicze na podmiot, który nie
    jest bezpośrednio zaangażowany w zdarzenie, które jest opodatkowywane. Tym bardziej,
    że jak wynika z art. 8 Ordynacja podatkowa, płatnik jest zobowiązany do obliczenia i
    pobrania od podatnika podatku i wpłacenia go we właściwym terminie organowi
    podatkowemu.
    Skoro więc tak znaczny zakres obowiązków (w tym zwłaszcza obliczenie podatku) został
    nałożony na płatnika, powinien on dotyczyć jedynie podmiotu bezpośrednio
    zaangażowanego w zdarzenie, które jest opodatkowywane.
    Ad 3.
    Fundusze inwestycyjne (w tym Fundusze) są zobligowane do sporządzenia i
    przedstawienia Pracownikowi informacji PIT-8C, dokumentującej przychody z tytułu
    umorzenia jednostek uczestnictwa, kwalifikowane do źródła kapitały pieniężne, aby
    Pracownik ten mógł dokonać samorozliczenia podatku na podstawie tej informacji.
    3.1. Obowiązki informacyjne po stronie Funduszy
    Fundusze inwestycyjne – w tym Fundusze – są zobowiązane do pełnienia funkcji
    informacyjnych na podstawie ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.
    Na funduszach inwestycyjnych (w tym Funduszach) spoczywają obowiązki sporządzenia i
    przedstawienia Pracownikom informacji PIT-8C. Zgodnie bowiem z 39 ust. 3 ww. ustawy
    osoby fizyczne prowadzące działalność gospodarczą, osoby prawne i ich jednostki
    organizacyjne oraz jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej są obowiązane
    przesłać podatnikowi oraz urzędowi skarbowemu, przy pomocy którego naczelnik urzędu
    skarbowego właściwy według miejsca zamieszkania podatnika wykonuje swoje zadania, a
    w przypadku podatnika, o którym mowa w art. 3 ust. 2a, urzędowi skarbowemu, przy
    pomocy którego naczelnik urzędu skarbowego właściwy w sprawach opodatkowania osób
    zagranicznych wykonuje swoje zadania, imienne informacje o wysokości dochodu, o
    którym mowa w art. 30b ust. 2, sporządzone według ustalonego wzoru.
    Artykuł 30b ust. 2 pkt 7 analizowanej ustawy stanowi natomiast, że dochodem, o którym
    mowa w ust. 1, jest różnica między sumą przychodów uzyskanych z tytułu umorzenia,
    odkupienia, wykupienia albo unicestwienia w inny sposób tytułów uczestnictwa w
    funduszach kapitałowych a kosztami uzyskania przychodów, określonymi na podstawie
    art. 23 ust. 1 pkt 38 osiągnięta w roku podatkowym.
    Skoro więc, jak wielokrotnie wskazano we Wniosku, to fundusze inwestycyjne – w tym
    Fundusze – dokonywały wypłat świadczeń z tytułu umorzenia jednostek uczestnictwa, to
    na nich spoczywały związane z tym faktem obowiązki informacyjne.
    Wynika to z faktu, że fundusze inwestycyjne (w tym Fundusze) nie mają relacji
    ukształtowanej na podstawie umowy o pracę/zlecenia/kontraktu menedżerskiego/etc. czy

    powołania z Pracownikami. Jedynym stosunkiem łączącym Pracowników z funduszami (w
    tym Funduszami) jest fakt, że Pracownicy są ich uczestnikami, tj. inwestorami, w związku z
    tym, że otrzymali jednostki uczestnictwa funduszy.
    Wypłata środków z tego tytułu może być więc kwalifikowana jedynie do źródła kapitały
    pieniężne. Fundusze inwestycyjne (w tym Fundusze) z pewnością nie mogą być
    identyfikowane jako „zakłady pracy” lub podmioty dokonujące wypłat z tytułu działalności
    wykonywanej osobiście.
    Przychód z tego tytułu jest więc kwalifikowany do źródła kapitały pieniężne i podlega
    obowiązkowi samoobliczenia przez Pracowników, na podstawie imiennych informacji PIT-
    8C sporządzonych przez fundusze inwestycyjne (w tym Fundusze).
    Podsumowanie
    Na podstawie powyższej analizy Wnioskodawca stoi na stanowisku, że umorzenie przez
    Pracowników jednostek uczestnictwa wypłaconych w ramach wynagrodzenia zgodnie z
    postanowieniami Polityki oraz Rozporządzenia podlega opodatkowaniu zryczałtowaną
    19% stawką podatku dochodowego jako przychody z kapitałów pieniężnych oraz nie
    znajdą do nich zastosowania postanowienia obowiązującego od 1 stycznia 2018 r. art. 10
    ust. 4 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.
    Fundusz inwestycyjny, który wypłaca wynagrodzenie z tytułu odkupu jednostek
    uczestnictwa w celu ich umorzenia zobligowany jest do przedstawienia Pracownikowi PIT-
    8C, aby mógł on dokonać samoobliczenia podatku. Obowiązki te ciążą więc także na
    Funduszach.
    Mając na uwadze powyżej przedstawione okoliczności faktyczne oraz obowiązujące
    przepisy prawa, Wnioskodawca wnosi o potwierdzenie prawidłowości stanowiska
    zaprezentowanego we Wniosku.
    Towarzystwo wskazuje również, że 5 czerwca 2018 r. DKIS wydał interpretację
    indywidualną o sygn. 0114-KDIP3-2.4011.149.2018.1.MK, w której w całości podzielił
    stanowisko wnioskodawcy w sprawie analogicznej do objętej wnioskiem, wskazując że:
      „wypłata wynagrodzenia Pracownikom z tytułu umorzenia jednostek uczestnictwa
      podlegać będzie opodatkowaniu zryczałtowaną 19% stawką podatku dochodowego
      przewidzianą w art. 30a ust. 1 ww. ustawy, jako przychód z kapitałów pieniężnych, o
      którym mowa w art. 17 ust. 1 pkt 5 ustawy o podatku dochodowym od osób
      fizycznych, ponieważ wprowadzony do ustawy o podatku dochodowym od osób
      fizycznych art. 10 ust. 4 nie znajduje zastosowania do przychodów wypłaconych w
      formie jednostek uczestnictwa”.
    Co więcej, Spółka wskazuje na wyroki Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w
    Warszawie z 13 listopada 2019 r., sygn. III SA/Wa 698/19 czy z 29 listopada 2022 r., sygn. III
    SA/Wa 581/22.
    Sądy we wskazanych wyrokach w całości przyznały rację towarzystwu funduszy
    inwestycyjnych i wskazały, że po stronie pracowników towarzystwa nie powstaje przychód
    w związku z samym tylko nabyciem instrumentów finansowych. Przychód ten powstanie
    tylko i wyłącznie w momencie przedstawienia instrumentów finansowych do umorzenia i
    należy zakwalifikować go do źródła kapitały pieniężne. Co istotne, wyroki te dotyczą w
    istocie tożsamych stanów faktycznych z tym, jaki jest przedmiotem niniejszej sprawy.
    Poza powyższymi orzeczeniami, wydanymi na poziomie WSA, Spółka podkreśla, że
    również Naczelny Sąd Administracyjny 6 grudnia 2022 r. wydał orzeczenie o sygn. II FSK
    1609/20, w którym oddalił skargę kasacyjną Dyrektora KIS na wskazany powyżej wyrok
    WSA w Warszawie o sygn. III SA/Wa 698/19. Tym samym wyrok WSA w Warszawie
    podzielający stanowisko Spółki stał się prawomocny, a stanowisko prezentowane przez
    Spółkę ma oparcie w twierdzeniach Naczelnego Sądu Administracyjnego, który stwierdził:

      „Reasumując dotychczasowe rozważania, w ocenie Naczelnego Sądu
      Administracyjnego za prawidłowe należy uznać stanowisko skarżącej, że nie sposób
      zakwalifikować wypłaty instrumentów finansowych jako przychodu z tytułu
      nieodpłatnego świadczenia oraz że na gruncie przedstawionego we wniosku zdarzenia
      jedynym źródłem przychodów do którego można zaliczyć wypłatę wynagrodzenia
      pracownikom w formie jednostek uczestnictwa lub certyfikatów inwestycyjnych są
      przychody z kapitałów pieniężnych, zgodnie z art. 10 ust. 1 pkt 7 u.p.d.o.f., które
      powstają w momencie odkupu lub umorzenia jednostek uczestnictwa lub certyfikatów
      inwestycyjnych. (...)
      Wobec powyższego na skarżącej nie będą ciążyć obowiązki płatnika związane z
      przyznaniem lub wypłatą instrumentów finansowych wchodzących w skład zmiennych
      składników wynagrodzenia. Obowiązkami płatnika objęte natomiast będą zarządzane
      przez Towarzystwo fundusze zgodnie z rozstrzygnięciem w Interpretacji w zakresie
      skutków podatkowych przedstawienia do odkupu lub umorzenia instrumentów
      finansowych”.
    Dokładnie takie samo stanowisko NSA przedstawił także w wyroku z 21 listopada 2023 r.,
    sygn. II FSK 1184/21.
    W ocenie Towarzystwa, okoliczność, że wszystkie polityki wynagradzania (w tym Polityka)
    towarzystw funduszy inwestycyjnych rozpatrywane w ww. sprawach są oparte dokładnie
    na tych samych przepisach Rozporządzenia również świadczy o tym, że powinny być one
    jednakowo potraktowane pod względem podatkowym, tj. na gruncie ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest w części prawidłowe i w części
    nieprawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Ustawa z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2024 r.
    poz. 226 ze zm.) przewiduje obowiązek poboru podatku przez płatnika wyłącznie w
    określonych przypadkach (art. 32, 33, 34, 35, 41 i 42e). Ustawodawca ustanowił obowiązki
    płatnika podatku dochodowego od osób fizycznych poprzez:
    · określenie rodzaju podmiotu, który dokonuje wypłaty (realizacji) świadczeń na rzecz
      podatników – przy czym ustawodawca określa rodzaj podmiotu poprzez wskazanie
      jego formy organizacyjnej, jego statusu bądź roli, jaką podmiot ten pełni w relacji z
      podatnikiem oraz
    · określenie kategorii przychodów (dochodów) w odniesieniu do których na ww.
      podmiotach ciążą obowiązki płatnika podatku.
    I tak, zgodnie z art. 32 ustawy:
      Zakłady pracy będące osobami fizycznymi, osobami prawnymi oraz jednostkami
      organizacyjnymi nieposiadającymi osobowości prawnej są obowiązane jako płatnicy
      obliczać i pobierać w ciągu roku zaliczki na podatek dochodowy od osób, które
      uzyskują od tych zakładów przychody ze stosunku służbowego, stosunku pracy, z
      pracy nakładczej lub ze spółdzielczego stosunku pracy, z zasiłków pieniężnych z
      ubezpieczenia społecznego wypłacanych przez zakłady pracy lub z tytułu udziału w
      nadwyżce bilansowej wypłacanej w spółdzielniach pracy.
    Z powołanego przepisu wynika reguła, że mają Państwo obowiązki płatnika w sytuacji, gdy
    osoby, z którymi łączy Państwa stosunek pracy uzyskują od Państwa przychody ze
    stosunku pracy.
    Zgodnie natomiast z art. 41 ust. 1 tej ustawy:

      Osoby fizyczne prowadzące działalność gospodarczą, osoby prawne i ich jednostki
      organizacyjne oraz jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej, które
      dokonują świadczeń z tytułu działalności, o której mowa w art. 13 pkt 2 i 4-9 oraz art.
      18, osobom określonym w art. 3 ust. 1, są obowiązane jako płatnicy pobierać, z
      zastrzeżeniem ust. 4, zaliczki na podatek dochodowy, stosując do dokonywanego
      świadczenia, pomniejszonego o miesięczne koszty uzyskania przychodów w wysokości
      określonej w art. 22 ust. 9 oraz o potrącone przez płatnika w danym miesiącu składki,
      o których mowa w art. 26 ust. 1 pkt 2 lit. b, najniższą stawkę podatkową określoną w
      skali, o której mowa w art. 27 ust. 1.
    Przepis nakłada na Państwa obowiązki płatnika w sytuacji, gdy:
    · dokonują Państwo świadczeń na rzecz osób, z którymi wiąże Państwa kontrakt
      menedżerski, umowa zlecenia lub inny stosunek prawny o podobnym charakterze i
    · świadczenia te wynikają z tytułu działalności, o której mowa w art. 41 ust. 1 ustawy (tj. m.
      in. działalności wykonywanej osobiście, o której mowa w art. 13 pkt 7-9 ustawy).
    Wobec tego, aby rozstrzygnąć, czy mają Państwo obowiązek poboru i odprowadzenia na
    rachunek właściwego naczelnika urzędu skarbowego zaliczek na podatek dochodowy w
    związku z mechanizmem wynagradzania Pracowników w formie instrumentów
    finansowych w ramach zmiennych składników wynagrodzenia należy ocenić, czy kluczowe
    momenty realizacji tego mechanizmu, tj.:
    1) moment przyznania prawa do wypłaty instrumentów finansowych w przyszłości;
    2) moment nabycia instrumentów finansowych (z uwzględnieniem okresu odroczenia
      oraz okresu wstrzymania);
    3) moment umorzenia (spieniężenia) instrumentów finansowych,
    to momenty, kiedy podatnicy uzyskują od Państwa przychody z tytułów wskazanych w art.
    32 i art. 41 ust. 1 ustawy.
    Pojęcie przychodu
    Ogólne wyjaśnienie pojęcia przychodu zawiera art. 11 ust. 1 ustawy. W myśl tego przepisu:
      Przychodami, z zastrzeżeniem art. 14-15, art. 17 ust. 1 pkt 6, 9, 10 w zakresie realizacji
      praw wynikających z pochodnych instrumentów finansowych, pkt 11, art. 19, art. 25b,
      art. 30ca, art. 30da i art. 30f, są otrzymane lub postawione do dyspozycji podatnika w
      roku kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość otrzymanych
      świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń.
    Pojęcie przychodu wiąże się z przysporzeniem majątkowym po stronie podatnika, z
    wartością wchodzącą do jego majątku. Ustawodawca odróżnia przy tym przysporzenia,
    które mają charakter:
    · pieniężny – pieniądze i wartości pieniężne;
    · niepieniężny – świadczenia w naturze (otrzymane rzeczy lub prawa), nieodpłatne
      świadczenia inne niż świadczenia w naturze (otrzymane usługi lub świadczenia
      polegające na udostępnianiu rzeczy lub praw).
    Zasady ustalania wartości świadczeń w naturze, innych nieodpłatnych świadczeń i
    świadczeń częściowo odpłatnych regulują art. 11 ust. 2-2c ustawy. W szczególności,
    zgodnie z art. 11 ust. 2:
      Wartość pieniężną świadczeń w naturze, z zastrzeżeniem ust. 2c oraz art. 12 ust. 2-2c,
      określa się na podstawie cen rynkowych stosowanych w obrocie rzeczami lub
      prawami tego samego rodzaju i gatunku, z uwzględnieniem w szczególności ich stanu i
      stopnia zużycia oraz czasu i miejsca ich uzyskania.
    Stosownie natomiast do art. 11 ust. 2a ustawy wartość pieniężną innych nieodpłatnych
    świadczeń ustala się:

      1) jeżeli przedmiotem świadczenia są usługi wchodzące w zakres działalności
      gospodarczej dokonującego świadczenia - według cen stosowanych wobec innych
      odbiorców;
      2) jeżeli przedmiotem świadczeń są usługi zakupione - według cen zakupu;
      3) jeżeli przedmiotem świadczeń jest udostępnienie lokalu lub budynku - według
      równowartości czynszu, jaki przysługiwałby w razie zawarcia umowy najmu tego lokalu
      lub budynku;
      4) w pozostałych przypadkach - na podstawie cen rynkowych stosowanych przy
      świadczeniu usług lub udostępnianiu rzeczy lub praw tego samego rodzaju i gatunku,
      z uwzględnieniem w szczególności ich stanu i stopnia zużycia oraz czasu i miejsca
      udostępnienia.
    Źródło przychodów – stosunek pracy
    Stosownie do art. 12 ust. 1 ustawy:
      Za przychody ze stosunku służbowego, stosunku pracy, pracy nakładczej oraz
      spółdzielczego stosunku pracy uważa się wszelkiego rodzaju wypłaty pieniężne oraz
      wartość pieniężną świadczeń w naturze bądź ich ekwiwalenty, bez względu na źródło
      finansowania tych wypłat i świadczeń, a w szczególności: wynagrodzenia zasadnicze,
      wynagrodzenia za godziny nadliczbowe, różnego rodzaju dodatki, nagrody,
      ekwiwalenty za niewykorzystany urlop i wszelkie inne kwoty niezależnie od tego, czy
      ich wysokość została z góry ustalona, a ponadto świadczenia pieniężne ponoszone za
      pracownika, jak również wartość innych nieodpłatnych świadczeń lub świadczeń
      częściowo odpłatnych.
    Przychody ze stosunku służbowego, stosunku pracy, pracy nakładczej oraz spółdzielczego
    stosunku pracy rozumiane są przez ustawodawcę szeroko. Pojęcie to obejmuje zarówno
    świadczenia pieniężne, jak i wartość świadczeń niepieniężnych, w tym świadczeń
    nieodpłatnych. W szczególności ustawodawca nie ogranicza omawianego pojęcia do
    wynagrodzenia za pracę, a wskazany przez niego katalog rodzajów przychodów ze
    stosunku pracy i stosunków pokrewnych ma charakter przykładowego wyliczenia
    (świadczy o tym użyte sformułowanie „w szczególności”).
    O tym czy świadczenie jest przychodem ze stosunku pracy decyduje okoliczność, czy może
    je otrzymać wyłącznie pracownik, czy także inna osoba, niezwiązana z pracodawcą. Istotne
    jest także to, czy istnieje związek prawny lub faktyczny danego świadczenia z istniejącym
    stosunkiem pracy. Nie ma natomiast znaczenia, z jakiego źródła pracodawca pokrywa
    wypłatę danych świadczeń dla pracowników – czy pokrywa wypłatę tych świadczeń
    bezpośrednio ze środków własnych czy pośrednio poprzez zapewnienie wypłaty
    świadczeń ze źródeł bezpośrednio z pracodawcą niezwiązanych.
    Przychodem ze stosunku pracy i stosunków pokrewnych są więc wszelkiego rodzaju
    wypłaty i świadczenia skutkujące u podatnika (pracownika) powstaniem przysporzenia
    majątkowego, uzyskane bezpośrednio lub pośrednio od pracodawcy i mające swoje
    źródło w łączącym pracownika z pracodawcą stosunku pracy lub stosunku pokrewnym.
    Ustawodawca wprowadził przy tym regulacje, które dotyczą zasad ustalania wartości
    pieniężnej nieodpłatnych świadczeń lub świadczeń częściowo odpłatnych, które uzyskują
    pracownicy na podstawie odrębnych przepisów (art. 12 ust. 2-3 ustawy). I tak:
    · jeżeli przedmiotem świadczenia są rzeczy lub usługi wchodzące w zakres działalności
      pracodawcy, to wartość pieniężną świadczenia ustala się według przeciętnych cen
      stosowanych wobec innych odbiorców;
    · jeżeli przedmiotem świadczenia jest wykorzystywanie samochodu służbowego do celów
      prywatnych, to wartość pieniężną świadczenia ustala się na zasadach określonych w
      art. 12 ust. 2a-2c ustawy;

    · jeśli przedmiotem świadczenia są inne nieodpłatne świadczenia lub świadczenia
      częściowo odpłatne – ich wartość pieniężną ustala się według zasad określonych w art.
      11 ust. 2-2b.
    Źródło przychodów – działalność wykonywana osobiście
    Za przychody z działalności wykonywanej osobiście, o której mowa w art. 10 ust. 1 pkt 2,
    uważa się m.in.:
      7) przychody otrzymywane przez osoby, niezależnie od sposobu ich powoływania,
      należące do składu zarządów, rad nadzorczych, komisji lub innych organów
      stanowiących osób prawnych;
      8) przychody z tytułu wykonywania usług, na podstawie umowy zlecenia lub umowy o
      dzieło, uzyskiwane wyłącznie od:
        a) osoby fizycznej prowadzącej działalność gospodarczą, osoby prawnej i jej
        jednostki organizacyjnej oraz jednostki organizacyjnej niemającej osobowości
        prawnej,
        b) właściciela (posiadacza) nieruchomości, w której lokale są wynajmowane, lub
        działającego w jego imieniu zarządcy albo administratora - jeżeli podatnik
        wykonuje te usługi wyłącznie dla potrzeb związanych z tą nieruchomością,
        c) przedsiębiorstwa w spadku
        - z wyjątkiem przychodów uzyskanych na podstawie umów zawieranych w ramach
        prowadzonej przez podatnika pozarolniczej działalności gospodarczej oraz
        przychodów, o których mowa w pkt 9;
      9) przychody uzyskane na podstawie umów o zarządzanie przedsiębiorstwem,
      kontraktów menedżerskich lub umów o podobnym charakterze, w tym przychody z
      tego rodzaju umów zawieranych w ramach prowadzonej przez podatnika
      pozarolniczej działalności gospodarczej - z wyjątkiem przychodów, o których mowa w
      pkt 7.
    Zmienne elementy wynagrodzenia – nabycie instrumentów finansowych
    Przekazanie pracownikom i osobom współpracującym na podstawie kontraktu
    menedżerskiego, umowy zlecenia lub innego stosunku prawnego o podobnym
    charakterze instrumentów finansowych (jednostek uczestnictwa funduszu
    inwestycyjnego, certyfikatów inwestycyjnych lub innych określonych w § 6 ust. 1 pkt 10
    Rozporządzenia) mieści się w pojęciu przychodu z art. 11 ust. 1 ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych jako świadczenie w naturze.
    Nie ma wątpliwości, że świadczenie to jest uzyskiwane:
    · w przypadku osób zatrudnionych na podstawie umowy o pracę – w ramach stosunku
      pracy; przyznanie pracownikom instrumentów finansowych skutkuje więc uzyskaniem
      przez nich przychodu ze stosunku pracy (art. 12 ust. 1 analizowanej ustawy);
    · w przypadku osób, które pracują dla Państwa na podstawie kontraktu menedżerskiego,
      umowy zlecenia lub innego stosunku prawnego o podobnym charakterze – w ramach
      tych stosunków prawnych; przyznanie tym osobom instrumentów finansowych jest
      dla nich przychodem z działalności wykonywanej osobiście (art. 13 pkt 7-9 ww. ustawy).
    Świadczenie to jest bowiem elementem wynagrodzenia ww. osób. Ponadto świadczenie to
    pochodzi od Państwa – jest przez Państwa finansowane (ponoszą Państwo koszty nabycia
    instrumentów finansowych).
    Z uwagi na przedmiot świadczenia (jednostki uczestnictwa w funduszach inwestycyjnych,
    certyfikaty inwestycyjne, inne instrumenty finansowe wskazane w § 6 ust. 1 pkt 10

    Rozporządzenia) ustalenie jego wartości pieniężnej jest możliwe. Jest nią cena, jaką
    musiałby zapłacić podatnik, aby samodzielnie nabyć te instrumenty finansowe w
    warunkach rynkowych.
    Przychód ten powstaje w momencie, gdy w ramach opisanego systemu wynagradzania
    przychód ten zostanie faktycznie przekazany lub postawiony do dyspozycji podatnikowi, tj.
    w momencie, gdy przyznane instrumenty finansowe zostają przekazane we władztwo
    podatnika, oddane do jego pełnej dyspozycji. Tym samym dla powstania przychodu nie
    jest wystarczające samo przyznanie podatnikom prawa do uzyskania instrumentów
    finansowych.
    Przekazywanie przez Państwa ww. przychodów wiąże się z powstaniem po Państwa
    stronie obowiązków płatnika, o których mowa odpowiednio w art. 32 i art. 41 ust. 1
    ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.
    Nie można przy tym zgodzić się argumentacją, że uzyskanie instrumentów finansowych –
    jako świadczenia z tytułu umowy o pracę, kontraktu menedżerskiego, umowy zlecenia lub
    innego stosunku prawnego o podobnym charakterze – nie skutkuje określonym
    przysporzeniem w majątku podatnika. Na moment, kiedy podatnik uzyskuje pełne
    władztwo nad tymi jednostkami stają się one jego składnikiem majątku. Co więcej, są
    przekazywane jako składnik o rzeczywistej wartości pieniężnej.
    Dla oceny skutków podatkowych zdarzenia, jakim jest uzyskanie instrumentów
    finansowych nie ma przy tym znaczenia, że w późniejszych okresach wartość tego
    składnika majątku może się zmieniać. Przemawiają za tym następujące argumenty:
    · powstanie obowiązku podatkowego po stronie podatnika wynika z uzyskania bez
      odpłatności składnika majątku, który w warunkach rynkowych nabywa się odpłatnie;
    · przychód z nieodpłatnego uzyskania instrumentów finansowych jest ustalany na
      moment uzyskania tych jednostek – a nie na cały okres ich posiadania przez podatnika;
    · zmiany wartości rynkowej dotyczą każdego niepieniężnego składnika majątku – gdyby
      więc przyjąć Państwa argumenty, to nieodpłatne nabycie rzeczy lub praw nigdy nie
      mogłoby stanowić przychodu; w konsekwencji przepis art. 11 ust. 2 ustawy byłby
      „martwym” przepisem – nie miałby zastosowania.
    Co więcej, ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych nie zawiera przepisu
    szczególnego, który odsuwałby w czasie opodatkowanie problemowego przychodu do
    momentu umorzenia (spieniężenia) instrumentów finansowych.
    Zmienne elementy wynagrodzenia – umorzenie (spieniężenie) instrumentów finansowych
    Moment umorzenia (spieniężenia) instrumentów finansowych to moment realizacji przez
    podatników praw z tych instrumentów. Jednak świadczenie pieniężne, które jest
    wypłacane podatnikom z tytułu umorzenia (spieniężenia) instrumentów finansowych nie
    pochodzi od Państwa jako Zainteresowanego będącego stroną postępowania. To nie
    Państwo, ale właściwy fundusz inwestycyjny (Zainteresowany niebędący stroną
    postępowania) dokonuje wypłaty środków. Realizacja praw z jednostek uczestnictwa,
    certyfikatów inwestycyjnych i innych instrumentów finansowych, o których mowa w § 6
    ust. 1 pkt 10 Rozporządzenia, nie następuje w ramach stosunku prawnego pomiędzy
    Państwem jako Zainteresowanym będącym stroną postępowania a podatnikiem. Nie
    uczestniczycie Państwo w tym zdarzeniu.
    Wobec tego realizacja praw z instrumentów finansowych (wypłaty środków z tytułu
    umorzenia/spieniężenia tych instrumentów) nie powoduje powstania po Państwa stronie
    jako Zainteresowanego będącego stroną postępowania obowiązków płatnika, o których
    mowa odpowiednio w art. 32 i art. 41 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób
    fizycznych.
    Niemniej jednak w momencie umorzenia instrumentów finansowych po stronie
    Pracowników powstanie przychód z kapitałów pieniężnych opodatkowany zryczałtowaną

    19% stawką podatku dochodowego (art. 17 ust. 1 pkt 5 w zw. z art. 30a ust. 1 ustawy o
    podatku dochodowym od osób fizycznych). Obowiązek płatnika, wynikający z treści art. 41
    ust. 4 ww. ustawy, w tym przypadku będzie ciążył na funduszu dokonującym odkupu
    jednostek uczestnictwa (Zainteresowanym niebędącym stroną postępowania) w celu ich
    umorzenia.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, które Państwo przedstawili i stanu prawnego,
    który obowiązuje w dniu wydania interpretacji.
    Podane przez Państwa wyroki dotyczą indywidualnych spraw odrębnych podmiotów.
    Niemniej jednak w toku rozważań nad sposobem rozstrzygnięcia Państwa wniosku
    miałem na względzie także prezentowane w nich stanowiska i argumenty.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    · Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy
      z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2023 r. poz. 2383 ze
      zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja
      będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego. Z
      funkcji ochronnej będą mogli skorzystać Ci z Państwa, którzy zastosują się do
      interpretacji.
    · Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
        1) z zastosowaniem art. 119a;
        2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5
        ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
        3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    · Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki
      interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

przez Zainteresowanego, który
    jest stroną postępowania
    X. (Zainteresowany będący stroną postępowania – art. 14r § 2 Ordynacji podatkowej) ma
    prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu
    Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z
    dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.
    U. z 2024 r. poz. 935; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
    · w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
    · w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP
      (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a, art. 14b § 1 i art. 14r
    Ordynacji podatkowej.