Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0114-KDIP1-2.4012.68.2025.1.RM
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-03-20
Teza: Nie uznanie Wnioskodawcy za podatnika VAT w związku ze
sprzedażą nieruchomości oraz prawo do zwolnienia transakcji
od podatku VAT.
Słowa kluczowe: działalność-działalność gospodarcza-prowadzenie
działalności gospodarczej
dzierżawa
pełnomocnik
stawka-stawki podatku-stawka podstawowa podatku
Zagadnienia: Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III. Podatnicy,
płatnicy i przedstawiciele podatkowi-Rozdział 1.
Podatnicy i płatnicy-Podatnicy
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział VIII.
Wysokość opodatkowania -Rozdział 2. Zwolnienia -
Zwolnienia przedmiotowe
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III-
Rozdział 1-art. 15-ust. 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział
VIII-Rozdział 2-art. 43-ust. 1-pkt 2
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział
VIII-Rozdział 2-art. 43-ust. 1-pkt 9

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

5 lutego 2025 r. wpłynął Pani wniosek z 3 lutego 2025 r. o wydanie interpretacji
    indywidualnej, który dotyczy nie uznania Pani za podatnika VAT w związku ze sprzedażą
    nieruchomości oraz prawa do zwolnienia tej transakcji od podatku VAT. Treść wniosku jest
    następująca:

## Opis zdarzenia przyszłego

Wnioskodawczyni jest właścicielką nieruchomości gruntowej składającej się z trzech
    działek gruntu położonych w (...): z działki nr 1 o powierzchni (...) ha, działki nr 2 o
    powierzchni (...) ha oraz działki nr 3 o powierzchni (...) ha - ta ostatnia wykorzystywana
    jako droga wewnętrzna.
    Wnioskodawczyni nabyła Nieruchomość w następujący sposób:
        działkę 1, na podstawie umowy darowizny z dnia (...) 1992 roku - od siostry,
        działkę 2, z mocy prawa na podstawie ustawy o uregulowaniu własności
        gospodarstw rolnych z dniem (...) 1971 roku (Akt Własności Ziemi), przy czym
        nieruchomość ta jest zabudowana budynkiem mieszkalnym o powierzchni
                    2użytkowej około 120 m,
        działkę 3 o powierzchni (...) ha stanowiącą drogę wewnętrzną w drodze darowizny
        od siostry - z dnia (...) 1992 roku (1/2) oraz z dnia (...) 2010 roku (pozostały udział).
    Cała nieruchomość stanowi majątek Wnioskodawczyni.
    Wnioskodawczyni nie prowadzi działalności gospodarczej i nie jest zarejestrowanym
    podatnikiem podatku VAT.
    Nieruchomość nie jest przedmiotem dzierżawy, najmu ani użyczenia. W przeszłości,
    nieruchomość przez kilka lat była przedmiotem dzierżawy, gdyż był to warunek uzyskania
    prawa do emerytury. Uprzednio, przed nabyciem praw do emerytury Wnioskodawczyni
    prowadziła gospodarstwo ogrodnicze (rolne) na opisanej nieruchomości, przy czym
    działalności tej nie prowadzi od około 12 lat.
    Nieruchomość w całości jest objęta miejscowym planem zagospodarowania
    przestrzennego obszaru (...) i (...) - przeznaczenie: strefa zabudowy mieszkaniowej i
    usługowej niskiej intensywności.
    Wnioskodawczyni zamierza sprzedać cześć powyższej nieruchomości o powierzchni około
    (...) ha.

    Wnioskodawczyni zawarła już przedwstępną umowę sprzedaży. Na mocy tej umowy,
    nabywca działając na podstawie udzielonego przez Wnioskodawczynię pełnomocnictwa,
    na swój koszt i swoim staraniem, ale w imieniu i na rzecz Wnioskodawczyni, dokona
    podziału opisanej nieruchomości w ten sposób, że zostanie z niej wydzielonych:
        7 niezabudowanych działek gruntu, które będą przedmiotem zbycia na rzecz
        nabywcy, to jest o łącznym obszarze około (...) ha,
        5 działek gruntu, które pozostaną własnością Wnioskodawczyni, w tym jedna
        zabudowana budynkiem mieszkalnym,
        działka stanowiąca drogę wewnętrzną.
    Na podstawie ww. pełnomocnictwa, nabywca na swój koszt i swoim staraniem, ale w
    imieniu i na rzecz Wnioskodawczyni wystąpi również z wnioskiem o pozwolenie na
    budowę budynków mieszkalnych jednorodzinnych dwulokalowych. Pozwolenia te zostaną
    przeniesione na rzecz nabywcy przy zawarciu umowy sprzedaży. Nabywca zaprojektuje
    również media - prąd, wodę i kanalizację.
    Podział nieruchomości jest konieczny do dokonania sprzedaży, gdyż jej przedmiotem nie
    będzie cała nieruchomość będąca obecnie własnością Wnioskodawczyni.
    Uzyskanie pozwolenia na budowę będzie procedowane ze względu na bezpieczeństwo
    kupującego, który przed nabyciem chce mieć pewność co do możliwości zabudowy.
    Uzyskanie pozwolenia na budowę nie wpływa na ustaloną cenę nieruchomości.
    Działki, które pozostaną własnością Wnioskodawczyni, w przyszłości Wnioskodawczyni
    zamierza podarować dzieciom.
    W przeszłości Wnioskodawczyni dokonywała sprzedaży dwóch nieruchomości, które
    nabyła w drodze umowy darowizny od cioci i które stanowiły część gospodarstwa rolnego
    Wnioskodawczyni, przy czym sprzedaż ta nastąpiła około 15 lat temu. Wnioskodawczyni
    nie planuje również prowadzenia działalności gospodarczej mającej za przedmiot
    sprzedaż nieruchomości. Wnioskodawczyni nigdy nie nabyła nieruchomości w celu jej
    dalszej sprzedaży.
    Przedmiotowa nieruchomość została przez Wnioskodawczynię nabyta, jak
    Wnioskodawczyni wskazała powyżej, w drodze darowizny oraz częściowo na podstawie
    przepisów ustawy (Aktu Własności Ziemi) w celu prowadzenia działalności ogrodniczej
    (rolniczej), którą Wnioskodawczyni prowadziła przez całe życie zawodowe, do czasu
    osiągnięcia wieku emerytalnego i praw do emerytury.
    Nabywca nieruchomości jest lokalnym deweloperem i uzyskał do Wnioskodawczyni
    kontakt już wiele lat temu, jego zainteresowanie nabyciem nieruchomością wynikało ze
    znajomości rynku lokalnego oraz lokalnych właścicieli nieruchomości (nabywca nie
    powziął informacji o nieruchomości z ogłoszenia). Wnioskodawczyni skontaktowała się z
    nabywcą, gdyż wcześniej wykazywał zainteresowanie nieruchomością.
    Pytania
    1) Czy dokonując sprzedaży nieruchomości Wnioskodawczyni jest podatnikiem podatku
      od towarów i usług?
    2) W sytuacji uznania, że z tytułu sprzedaży nieruchomości Wnioskodawczyni jest
      podatnikiem VAT, to czy sprzedaż korzysta ze zwolnienia z VAT?
    Pani stanowisko w sprawie
    Ad 1
    Sprzedając nieruchomość Wnioskodawczyni nie działa jako podatnik podatku od towarów
    i usług i tym samym sprzedaż ta nie podlega opodatkowaniu podatkiem VAT.

    Podatnikami podatku VAT są podmioty wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą
    (art. 15 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t.j. Dz. U. z
    2021 r. poz. 685 z późn. zm., dalej uptu). W myśl ust. 2 tego przepisu działalność
    gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców lub usługodawców,
    w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a także działalność osób
    wykonujących wolne zawody. Działalność gospodarcza obejmuje w szczególności
    czynności polegające na wykorzystywaniu towarów lub wartości niematerialnych i
    prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych.
    Zatem jeżeli sprzedaż nieruchomości nie jest dokonywana w ramach działalności
    gospodarczej zdefiniowanej w art. 15 ust. 2 uptu, nie podlega opodatkowaniu VAT.
    Ponieważ zacytowany przepis ma charakter ocenny, należy posłużyć się wykładnią pojęcia
    „działalności gospodarczej” dokonaną w orzecznictwie podatkowym, w szczególności
    przez Trybunał Sprawiedliwości UE.
    W wyroku z 15 września 2011 r. sprawa C-181/10 Trybunał stwierdził, iż prowadzącym
    działalność gospodarczą jest osoba, która dokonując sprzedaży podejmuje aktywne
    działania w zakresie obrotu nieruchomościami, angażując środki podobne do
    wykorzystywanych przez producentów, handlowców i usługodawców. Czynności związane
    ze zwykłym wykonywaniem prawa własności nie mogą same z siebie być uznawane za
    prowadzenie działalności gospodarczej.
    Zatem przyjęcie, że dany podmiot sprzedając grunt działa w charakterze podatnika
    prowadzącego handlową działalność gospodarczą (jako handlowiec) wymaga ustalenia,
    czy jego działalność w tym zakresie przybiera formę zawodową (profesjonalną).
    Przejawem natomiast takiej aktywności określonej osoby w zakresie obrotu
    nieruchomościami, która może wskazywać, że jej czynności przybierają formę
    zorganizowaną może być np.: nabycie terenu przeznaczonego pod zabudowę, jego
    uzbrojenie, wydzielenie dróg wewnętrznych, działania marketingowe podjęte w celu
    sprzedaży działek, wykraczające poza zwykłe formy ogłoszenia, uzyskanie decyzji o
    warunkach zabudowy terenu, czy wystąpienie o opracowanie planu zagospodarowania
    przestrzennego dla sprzedawanego obszaru, prowadzenie działalności deweloperskiej lub
    innych tego rodzaju usług o zbliżonym charakterze.
    Przy czym, na tego rodzaju aktywność „handlową” wskazywać musi ciąg powyżej
    przytoczonych okoliczności, a nie stwierdzenie jedynie faktu wystąpienia pojedynczych z
    nich. Powyższe stanowisko wielokrotnie prezentował Dyrektor Krajowej Informacji
    Skarbowej np. w interpretacjach z 24 stycznia 2020 r. nr 0112-KDIL1-3.4012.527.2019.2.TK,
    z 25 marca 2020 r. nr 0112-KDIL1-3.4012.9.2020.2.TK, 25 marca 2020 r. nr 0112-KDIL1-
    3.4012.9.2020.2.TK.
    Dodatkowo należy wskazać, że działalność gospodarcza powinna cechować się stałością,
    powtarzalnością i niezależnością jej wykonywania, bowiem związana jest z profesjonalnym
    obrotem gospodarczym (działalność handlowców).
    Przedstawiony stan faktyczny jednoznacznie wskazuje, iż sprzedaż nieruchomości nie ma
    w przypadku Wnioskodawczyni znamion dokonywanej w ramach działalności
    gospodarczej.
    Oceny stanu faktycznego nie zmienia fakt, iż Wnioskodawczyni udzieliła nabywcy
    pełnomocnictwa do podziału nieruchomości i uzyskania pozwolenia na budowę. Jest to
    podyktowane czystą pragmatyką. To nabywca ma zamiar przeznaczenia zakupionego
    gruntu na cele budowlane i jego odsprzedaż. Już na etapie umowy przedwstępnej chce
    przygotować grunt pod przyszłą inwestycję, w takim celu Wnioskodawczyni udzieliła mu
    pełnomocnictwa. Udzielając pełnomocnictwa Wnioskodawczyni nie stała się
    współinwestorem przyszłej działalności gospodarczej prowadzonej przez nabywcę na
    zakupionym przez niego gruncie.

    Analogiczną interpretację przedstawionej sytuacji zaprezentował Wojewódzki Sąd
    Administracyjny w Poznaniu z dnia z dnia 14 października 2020 r. sygn. akt I SA/Po 402/20,
    w którym stwierdził, że nie można uznać sprzedającego za podatnika podatku od towarów
    i usług jedynie na tej podstawie, że przed zbyciem udzielił on pełnomocnictwa i udostępnił
    nieruchomość przyszłemu nabywcy na podstawie umowy dzierżawy w celu spełnienia
    warunków wynikających z umowy przedwstępnej.
    Podobnie, w sprawie nie ma znaczenia fakt, iż grunt Wnioskodawczyni najpierw
    wykorzystywała do prowadzenia działalności rolniczej, a później wydzierżawiła. Obecnie
    grunt nie jest przedmiotem dzierżawy ani innej tego typu umowy. W świetle przywołanego
    wyroku TSUE (C-181/10) to, iż Wnioskodawczyni była rolnikiem ryczałtowym oraz czasowo
    wydzierżawiła grunt jest bez znaczenia dla ustalenia podmiotowego zakresu
    opodatkowania VAT, jeżeli Wnioskodawczyni nie podjęła aktywnych działań w zakresie
    obrotu nieruchomościami, angażując środki podobne do wykorzystywanych przez
    producentów, handlowców i usługodawców. Ponieważ, tak jak wskazuje stan faktyczny,
    Wnioskodawczyni nie podjęła żadnych aktywnych działań właściwych dla profesjonalnego
    obrotu nieruchomościami fakt, iż Wnioskodawczyni wykorzystywała grunt do działalności
    rolniczej oraz czasowo go dzierżawiła nie powoduje, iż Wnioskodawczyni dokona
    sprzedaży w ramach działalności gospodarczej zdefiniowanej w art. 15 ust. 2 uptu.
    Reasumując, Wnioskodawczyni nie jest podatnikiem podatku od towarów i usług z tytułu
    sprzedawanej nieruchomości, ponieważ nie dokona sprzedaży w okolicznościach
    wskazujących na prowadzenie działalności gospodarczej. Tym samym, sprzedaż
    nieruchomości nie podlega opodatkowaniu podatkiem VAT.
    Ad 2
    W sytuacji, gdyby sprzedaż została uznana za dokonaną w ramach działalności
    gospodarczej, Wnioskodawczyni uważa, że podlega zwolnieniu z VAT.
    W myśl art. 43 ust. 1 pkt 2 uptu, zwalnia się od podatku dostawę towarów
    wykorzystywanych wyłącznie na cele działalności zwolnionej od podatku, jeżeli z tytułu
    nabycia, importu lub wytworzenia tych towarów nie przysługiwało dokonującemu ich
    dostawy prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego.
    Wnioskodawczyni nieruchomość nabyła w drodze czynności niepodlegających
    opodatkowaniu VAT. Zatem Wnioskodawczyni nie przysługiwało prawo do odliczenia
    podatku naliczonego. Wnioskodawczyni wykorzystywała nieruchomość do wykonywania
    działalności zwolnionej z VAT. Zatem sprzedaż nieruchomości, nawet jeżeli uznać, że
    została dokonana w ramach działalności gospodarczej, podlega zwolnieniu z VAT na
    podstawie art. 43 ust. 1 pkt 2 uptu.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawiła Pani we wniosku jest nieprawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług
    (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 361 ze zm.), zwanej dalej „ustawą”:
      Opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, zwanym dalej „podatkiem”,
      podlegają odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium
      kraju.
    Na mocy art. 7 ust. 1 ustawy:
      Przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się
      przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (...).
    W myśl art. 2 pkt 6 ustawy:

      Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o towarach - rozumie się przez to rzeczy
      oraz ich części, a także wszelkie postacie energii.
    Art. 8 ust. 1 ustawy wskazuje, że:
      Przez świadczenie usług, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się każde
      świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej
      niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu
      art. 7 (...).
    Zgodnie z art. 2 pkt 22 ustawy:
      Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o sprzedaży - rozumie się przez to odpłatną
      dostawę towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju, eksport
      towarów oraz wewnątrzwspólnotową dostawę towarów.
    Zatem grunty spełniają definicję towaru wynikającą z art. 2 pkt 6 ustawy, a ich sprzedaż
    jest traktowana jako odpłatna dostawa towarów podlegająca opodatkowaniu na
    podstawie art. 5 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 7 ust. 1 ustawy. Jednak nie każda czynność
    stanowiąca dostawę towarów, w rozumieniu art. 7 ustawy o podatku od towarów i usług
    podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług. Aby dana czynność była
    opodatkowana tym podatkiem musi być wykonana przez podmiot, który w związku z jej
    wykonaniem jest podatnikiem podatku od towarów i usług.
    Zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy:
      Podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości
      prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o
      której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności.
    Natomiast w myśl art. 15 ust. 2 ustawy:
      Działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców
      lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz
      rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność
      gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu
      towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów
      zarobkowych.
    Zawarta w ustawie definicja działalności gospodarczej, ma charakter uniwersalny,
    pozwalający na objęcie pojęciem „podatnik” tych wszystkich podmiotów, które prowadzą
    określoną działalność, występując w profesjonalnym obrocie gospodarczym. Ponadto,
    działalność gospodarczą stanowi wykorzystywanie towarów w sposób ciągły dla celów
    zarobkowych. Przez ciągłe wykorzystywanie składników majątku należy rozumieć takie
    wykorzystywanie majątku, które charakteryzuje się powtarzalnością lub długim okresem
    trwania. Zatem czerpanie dochodów ze składnika majątku wskazuje na prowadzenie
    działalności gospodarczej.
    Analizując powyższe przepisy należy stwierdzić, że dostawa towarów podlega
    opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług wyłącznie wtedy, gdy jest dokonywana
    przez podmiot mający status podatnika, a dodatkowo działającego w takim charakterze w
    odniesieniu do danej transakcji. Istotnym dla określenia, że w odniesieniu do konkretnej
    dostawy mamy do czynienia z podatnikiem podatku VAT jest stwierdzenie, że prowadzi on
    działalność gospodarczą w rozumieniu przepisów ustawy.
    W świetle powołanych przepisów należy uznać, że status podatnika podatku od towarów i
    usług, wynika z okoliczności dokonania czynności podlegających opodatkowaniu tym
    podatkiem.
    Z opisu sprawy wynika, że Wnioskodawczyni jest właścicielką nieruchomości składającej
    się z działek: nr 1, nr 2 oraz nr 3 (droga wewnętrzna). Działkę nr 1 Wnioskodawczyni
    nabyła w 1992 roku, na podstawie umowy darowizny. Działkę nr 2 Wnioskodawczyni

    nabyła z mocy prawa na podstawie ustawy o uregulowaniu własności gospodarstw
    rolnych z dniem (...) 1971 roku (Akt Własności Ziemi). Działka nr 2 jest zabudowana
    budynkiem mieszkalnym. Natomiast działkę nr 3 Wnioskodawczyni nabyła w drodze
    darowizny ½ w 1992 roku, a pozostały udział w 2010 roku. W przeszłości, nieruchomość
    przez kilka lat była przedmiotem dzierżawy (był to warunek uzyskania prawa do
    emerytury). Przed nabyciem praw do emerytury na opisanej nieruchomości
    Wnioskodawczyni prowadziła gospodarstwo ogrodnicze (rolne). Obecnie nieruchomość
    nie jest przedmiotem dzierżawy, najmu ani użyczenia. Wnioskodawczyni zamierza
    sprzedać część nieruchomości w związku z tym, zawarła przedwstępną umowę sprzedaży i
    udzieliła nabywcy pełnomocnictwa do dokonania podziału nieruchomości oraz uzyskania
    pozwolenia na budowę budynków mieszkalnych jednorodzinnych dwulokalowych.
    Nabywcą nieruchomości jest deweloper, który był zainteresowany jej nabyciem w
    przeszłości (nabywca nie uzyskał informacji o nieruchomości z ogłoszenia). Nabywca, na
    podstawie udzielonego przez Wnioskodawczynię pełnomocnictwa, dokona podziału
    nieruchomości w ten sposób, że zostanie z niej wydzielonych 7 niezabudowanych działek
    gruntu, które będą przedmiotem sprzedaży na rzecz nabywcy (około (...) ha), 5 działek
    gruntu, które pozostaną własnością Wnioskodawczyni, w tym jedna zabudowana
    budynkiem mieszkalnym oraz działka stanowiąca drogę wewnętrzną. Wnioskodawczyni
    nie nabywała nieruchomości w celu jej dalszej sprzedaży. Wnioskodawczyni nie prowadzi
    działalności gospodarczej i nie jest zarejestrowanym podatnikiem podatku VAT.
    Wątpliwości Wnioskodawczyni dotyczą ustalenia, czy w związku z planowaną sprzedażą
    nieruchomości będzie podatnikiem VAT, a jeśli tak to, czy sprzedaż nieruchomości będzie
    korzystała ze zwolnienia od podatku VAT.
    Odnosząc się do przedstawionych wątpliwości należy wskazać, że definicja działalności
    gospodarczej, zawarta w ustawie o podatku od towarów i usług ma charakter uniwersalny,
    pozwalający na objęcie pojęciem „podatnik” tych wszystkich podmiotów, które prowadzą
    określoną działalność, występując w profesjonalnym obrocie gospodarczym. Tym samym,
    nie jest działalnością handlową, a zatem i gospodarczą sprzedaż majątku osobistego,
    który nie został nabyty ani też wykorzystany w trakcie jego posiadania w celu jego
    odsprzedaży i nie jest związany z prowadzoną działalnością gospodarczą.
    Wobec tego, zasadnym jest wykluczenie z grona podatników VAT osób fizycznych w
    przypadku, gdy dokonują sprzedaży, przekazania, bądź darowizny towarów stanowiących
    część majątku osobistego, tj. majątku, który nie został nabyty w celu jego odsprzedaży,
    bądź wykonywania innych czynności w ramach działalności gospodarczej.
    W tym kontekście, nie jest podatnikiem podatku od towarów i usług ten, kto jako osoba
    fizyczna dokonuje jednorazowych, okazjonalnych transakcji, za które nie jest przewidziana
    ściśle regularna zapłata oraz nie prowadzi zorganizowanej, czy zarejestrowanej
    działalności gospodarczej. Jednakże każdy, kto dokonuje czynności, które zmierzają do
    wykorzystania nieruchomości dla celów działalności gospodarczej, w rozumieniu art. 15
    ust. 2 ustawy, jest uznany za podatnika podatku od towarów i usług. Zatem,
    wykorzystywanie majątku prywatnego stanowi działalność gospodarczą, jeżeli jest
    dokonywane w sposób ciągły dla celów zarobkowych. Podstawowym kryterium dla
    opodatkowania sprzedaży nieruchomości jest ustalenie, czy działanie to można uznać za
    wykorzystywanie majątku w sposób ciągły do celów zarobkowych, czy majątek został
    nabyty i faktycznie wykorzystany na potrzeby własne, czy też z przeznaczeniem do
    działalności gospodarczej.
    W kwestii opodatkowania dostawy nieruchomości istotne jest, czy zbywca w celu
    dokonania sprzedaży podjął aktywne działania w zakresie obrotu nieruchomościami,
    angażując środki podobne do wykorzystywanych przez producenta, handlowca i
    usługodawcę, w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy, co skutkuje koniecznością uznania go za
    podmiot prowadzący działalność gospodarczą w rozumieniu tego przepisu, a więc za
    podatnika podatku od towarów i usług, czy też sprzedaż nastąpiła w ramach zarządu
    majątkiem prywatnym.

    Pojęcie „majątku prywatnego” nie występuje na gruncie analizowanych przepisów ustawy
    o VAT, jednakże wynika ono z wykładni art. 15 ust. 2 ustawy o VAT, dokonanej przez TSUE
    w sprawie C-291/92 (Finanzamt Uelzen V. Dieter Armbrecht). Przedmiotowe orzeczenie
    dotyczyło opodatkowania sprzedaży - przez osobę, będącą podatnikiem podatku od
    wartości dodanej - części majątku niewykorzystywanej do prowadzonej działalności
    gospodarczej, a służącej jej do celów prywatnych.
    Ze wskazanego orzeczenia C-291/92 wynika, że podatnik musi w całym okresie posiadania
    danej nieruchomości wykazywać zamiar wykorzystywania nieruchomości (lub jej części)
    wyłącznie do celów osobistych. Przykładem takiego wykorzystania nieruchomości
    mogłoby być np. wybudowanie domu dla zaspokojenia własnych potrzeb mieszkaniowych.
    Potwierdzone to zostało również w wyroku TSUE z 21 kwietnia 2005 r., sygn. akt C-25/03
    Finanzamt Bergisch Gladbach v. HE, który stwierdził, że majątek prywatny to mienie
    wykorzystywane dla zaspokojenia potrzeb własnych. „Majątek prywatny” to zatem taka
    część majątku danej osoby fizycznej, która nie jest przez nią przeznaczona ani
    wykorzystywana dla potrzeb prowadzonej działalności gospodarczej.
    W zakresie opodatkowania sprzedaży nieruchomości wypowiedział się Trybunał
    Sprawiedliwości Unii Europejskiej w orzeczeniu z 15 września 2011 r. w sprawach
    połączonych C-180/10 i C-181/10. Trybunał orzekł, że czynności związane ze zwykłym
    wykonywaniem prawa własności nie mogą same z siebie być uznawane za prowadzenie
    działalności gospodarczej. Sama liczba i zakres transakcji sprzedaży nie mogą stanowić
    kryterium rozróżnienia między czynnościami dokonywanymi prywatnie, które znajdują się
    poza zakresem zastosowania Dyrektywy, a czynnościami stanowiącymi działalność
    gospodarczą. Podobnie – zdaniem Trybunału – okoliczność, że przed sprzedażą
    zainteresowany dokonał podziału gruntu na działki w celu osiągnięcia wyższej ceny
    łącznej. Całość powyższych elementów może bowiem odnosić się do zarządzania
    majątkiem prywatnym zainteresowanego.
    Inaczej jest natomiast - wyjaśnił Trybunał - w wypadku, gdy zainteresowany podejmuje
    aktywne działania w zakresie obrotu nieruchomościami, angażując środki podobne do
    wykorzystywanych przez producentów, handlowców i usługodawców w rozumieniu art. 9
    ust. 1 akapit drugi Dyrektywy. Zatem, za podatnika należy uznać osobę, która w celu
    dokonania sprzedaży gruntów angażuje podobne środki wykazując aktywność w
    przedmiocie zbycia nieruchomości porównywalną do działań podmiotów zajmujących się
    profesjonalnie tego rodzaju obrotem, tj. wykraczające poza zakres zwykłego zarządu
    majątkiem prywatnym. Chodzi tu przykładowo o nabycie terenu przeznaczonego pod
    zabudowę, jego uzbrojenie, wydzielenie dróg wewnętrznych, działania marketingowe
    podjęte w celu sprzedaży działki, wykraczające poza zwykłe formy ogłoszenia, uzyskanie
    decyzji o warunkach zabudowy terenu, czy wystąpienie o opracowanie planu
    zagospodarowania przestrzennego dla sprzedawanego obszaru, prowadzenie działalności
    gospodarczej w zakresie usług deweloperskich lub innych tego rodzaju usług o zbliżonym
    charakterze. Przy czym, na tego rodzaju aktywność „handlową” wskazywać musi ciąg
    powyżej przytoczonych okoliczności, a nie stwierdzenie jedynie faktu wystąpienia
    pojedynczych z nich. W konsekwencji dla rozstrzygnięcia, czy podmiot w związku z
    realizacją określonej czynności występuje w charakterze podatnika wymaga każdorazowo
    oceny okoliczności faktycznych danej sprawy. Ocenie podlegać muszą przede wszystkim
    działania, jakie podejmuje zbywca w celu dokonania sprzedaży.
    Wnioskodawczyni wskazała, że nieruchomość, z której zostanie wydzielonych m.in. 7
    niezabudowanych działek będących przedmiotem planowanej sprzedaży - była w
    przeszłości oddana w dzierżawę. Ponadto, Wnioskodawczyni zawarła z potencjalnym
    kupującym (developerem) umowę przedwstępną i udzieliła nabywcy pełnomocnictwa do
    dokonania podziału nieruchomości oraz wystąpienia z wnioskiem o pozwolenie na
    budowę budynków mieszkalnych jednorodzinnych dwulokalowych.
    W tym miejscu wskazać należy, że zgodnie z art. 693 § 1 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r.
    Kodeks cywilny (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1061 ze zm.), zwanej dalej Kodeksem cywilnym:

      Przez umowę dzierżawy wydzierżawiający zobowiązuje się oddać dzierżawcy rzecz do
      używania i pobierania pożytków przez czas oznaczony lub nieoznaczony, a
      dzierżawca zobowiązuje się płacić wydzierżawiającemu umówiony czynsz.
    Umowa dzierżawy jest umową dwustronnie obowiązującą i wzajemną. Odpowiednikiem
    świadczenia wydzierżawiającego, polegającego na oddaniu rzeczy do używania, jest
    świadczenie dzierżawcy, polegające na płaceniu umówionego czynszu.
    Zatem, na gruncie ustawy o podatku od towarów i usług, umowa dzierżawy wypełnia
    definicję świadczenia usług w rozumieniu art. 8 ust. 1 ustawy, gdyż w wyniku zawartej
    umowy powstaje bezpośredni związek o charakterze przyczynowym pomiędzy świadczoną
    usługą, a otrzymanym świadczeniem wzajemnym.
    Z kolei zgodnie z art. 535 Kodeksu cywilnego:
      Przez umowę sprzedaży sprzedawca zobowiązuje się przenieść na kupującego
      własność rzeczy i wydać mu rzecz, a kupujący zobowiązuje się rzecz odebrać i
      zapłacić sprzedawcy cenę.
    Według art. 155 § 1 Kodeksu cywilnego:
      Umowa sprzedaży, zamiany, darowizny, przekazania nieruchomości lub inna umowa
      zobowiązująca do przeniesienia własności rzeczy co do tożsamości oznaczonej
      przenosi własność na nabywcę, chyba że przepis szczególny stanowi inaczej albo że
      strony inaczej postanowiły.
    Z kolei umowa przedwstępna została uregulowana w art. 389-396 Kodeksu cywilnego.
    I tak, według art. 389 § 1 Kodeksu cywilnego:
      Umowa, przez którą jedna ze stron lub obie zobowiązują się do zawarcia oznaczonej
      umowy (umowa przedwstępna), powinna określać istotne postanowienia umowy
      przyrzeczonej.
    Natomiast na podstawie art. 389 § 2 Kodeksu cywilnego:
      Jeżeli termin, w ciągu którego ma być zawarta umowa przyrzeczona, nie został
      oznaczony, powinna ona być zawarta w odpowiednim terminie wyznaczonym przez
      stronę uprawnioną do żądania zawarcia umowy przyrzeczonej. Jeżeli obie strony są
      uprawnione do żądania zawarcia umowy przyrzeczonej i każda z nich wyznaczyła
      inny termin, strony wiąże termin wyznaczony przez stronę, która wcześniej złożyła
      stosowne oświadczenie. Jeżeli w ciągu roku od dnia zawarcia umowy przedwstępnej
      nie został wyznaczony termin do zawarcia umowy przyrzeczonej, nie można żądać jej
      zawarcia.
    Z powyższego wynika więc, że umowa przedwstępna jest jedynie zobowiązaniem do
    przeniesienia własności, ale tej własności nie przenosi. Na mocy umowy przedwstępnej
    kupujący nie otrzymuje żadnych uprawnień właścicielskich. Kupujący staje się właścicielem
    dopiero dzięki zawarciu umowy przyrzeczonej. Zgodnie z powołanymi normami prawa
    cywilnego, umowa przedwstępna jest przyrzeczeniem zawarcia właściwej umowy
    sprzedaży i nawet jeśli została sporządzona w formie aktu notarialnego, nie powoduje
    przeniesienia prawa własności nieruchomości.
    Ponadto należy zwrócić uwagę na kwestię udzielania pełnomocnictw, która również
    została uregulowana w Kodeksie cywilnym.
    Zgodnie z art. 95 § 1 i 2 Kodeksu cywilnego:
      § 1. Z zastrzeżeniem wyjątków w ustawie przewidzianych albo wynikających z
      właściwości czynności prawnej, można dokonać czynności prawnej przez
      przedstawiciela.
      § 2. Czynność prawna dokonana przez przedstawiciela w granicach umocowania
      pociąga za sobą skutki bezpośrednio dla reprezentowanego.

    W myśl art. 96 Kodeksu cywilnego:
      Umocowanie do działania w cudzym imieniu może opierać się na ustawie
      (przedstawicielstwo ustawowe) albo na oświadczeniu reprezentowanego
      (pełnomocnictwo).
    Stosownie do art. 98 Kodeksu cywilnego:
      Pełnomocnictwo ogólne obejmuje umocowanie do czynności zwykłego zarządu. Do
      czynności przekraczających zakres zwykłego zarządu potrzebne jest pełnomocnictwo
      określające ich rodzaj, chyba że ustawa wymaga pełnomocnictwa do poszczególnej
      czynności.
    Na mocy art. 108 Kodeksu cywilnego:
      Pełnomocnik nie może być drugą stroną czynności prawnej, której dokonuje w
      imieniu mocodawcy, chyba że co innego wynika z treści pełnomocnictwa albo że ze
      względu na treść czynności prawnej wyłączona jest możliwość naruszenia interesów
      mocodawcy. Przepis ten stosuje się odpowiednio w wypadku, gdy pełnomocnik
      reprezentuje obie strony.
    Z regulacji art. 109 Kodeksu cywilnego wynika, że:
      Przepisy działu niniejszego stosuje się odpowiednio w wypadku, gdy oświadczenie
      woli ma być złożone przedstawicielowi.
    Jak wynika z przytoczonych przepisów Kodeksu cywilnego, pełnomocnik na podstawie
    oświadczenia woli innej osoby wykonuje czynności prawne w jej imieniu i ze skutkiem
    bezpośrednim dla tej osoby. Pełnomocnik zastępuje swojego mocodawcę przy
    dokonywaniu czynności prawnych. Czynności tych pełnomocnik dokonuje poprzez swoje
    działania, lecz skutki tych działań odnoszą się bezpośrednio do sfery prawnej
    reprezentowanego. Pomimo tego, że to pełnomocnik składa oświadczenie woli osobie
    trzeciej to skutki tego oświadczenia rodzą się pomiędzy tym, kogo pełnomocnik
    reprezentuje a osobą trzecią.
    Mając na uwadze obowiązujące przepisy prawa oraz przedstawiony opis sprawy należy
    stwierdzić, że w analizowanej sprawie wystąpiły okoliczności, które łącznie wskazują, że z
    tytułu planowanej transakcji, Wnioskodawczyni będzie podatnikiem podatku od towarów i
    usług, o którym mowa w art. 15 ust. 1 ustawy wykonującym działalność gospodarczą, w
    rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy.
    Jak wynika z treści wniosku nieruchomość, z której wydzielone zostanie 7
    niezabudowanych działek gruntu będących przedmiotem planowanej sprzedaży była
    przedmiotem umowy dzierżawy, co na gruncie ustawy o podatku od towarów i usług
    wypełnia definicję świadczenia usług, w rozumieniu art. 8 ust. 1 ustawy, a w konsekwencji
    wypełnia definicję działalności gospodarczej, określoną w art. 15 ust. 2 ustawy. Tym
    samym, w związku z oddaniem w dzierżawę, przedmiotowa nieruchomość utraciła
    charakter majątku prywatnego.
    Przy tym, na podstawie udzielonego przez Wnioskodawczynię pełnomocnictwa, kupujący
    podejmie szereg czynności. Wnioskodawczyni wskazała, że działając na podstawie
    udzielonego przez Nią pełnomocnictwa, nabywca na swój koszt i swoim staraniem, ale w
    imieniu i na rzecz Wnioskodawczyni, dokona podziału nieruchomości w ten sposób, że
    zostanie z niej wydzielonych 5 działek gruntu, które pozostaną własnością
    Wnioskodawczyni (w tym jedna zabudowana budynkiem mieszkalnym), działka
    stanowiąca drogę wewnętrzną oraz 7 niezabudowanych działek gruntu, które będą
    przedmiotem planowanej sprzedaży na rzecz nabywcy. Ponadto, na podstawie
    pełnomocnictwa udzielonego przez Wnioskodawczynię, nabywca na swój koszt i swoim
    staraniem, ale w imieniu i na rzecz Wnioskodawczyni wystąpi z wnioskiem o pozwolenie
    na budowę budynków mieszkalnych jednorodzinnych dwulokalowych. Pozwolenia te
    zostaną przeniesione na rzecz nabywcy przy zawarciu umowy sprzedaży. Nabywca

    zaprojektuje również media, tj. prąd, wodę i kanalizację. Uzyskanie pozwolenia na budowę
    będzie procedowane ze względu na bezpieczeństwo kupującego, który przed nabyciem
    chce mieć pewność co do możliwości zabudowy.
    Aby ww. czynności mogły być wykonane, faktyczny właściciel nieruchomości może sam
    wystąpić z odpowiednimi wnioskami albo może udzielić stosownych pełnomocnictw
    potencjalnemu przyszłemu właścicielowi, tak aby mógł on działać w jego imieniu. W
    analizowanej sprawie Wnioskodawczyni udzieliła pełnomocnictwa developerowi. Fakt, że
    ww. działania nie będą podejmowane bezpośrednio przez Wnioskodawczynię, lecz przez
    przyszłego właściciela nie oznacza, że pozostają one bez wpływu na sytuację prawną
    Wnioskodawczyni. Po udzieleniu pełnomocnictwa czynności wykonane przez kupującego
    wywołają skutki bezpośrednio w sferze prawnej Wnioskodawczyni. Kupujący, podejmując
    za zgodą Wnioskodawczyni opisane działania, uatrakcyjni nieruchomość stanowiącą nadal
    własność Wnioskodawczyni. Zatem, oceniając całokształt przedstawionych okoliczności
    sprawy, należy stwierdzić, że w analizowanej sprawie działanie Wnioskodawczyni wykracza
    poza sferę rozporządzania majątkiem osobistym.
    Wskazane okoliczności przesądzają o tym, że zaangażowanie Wnioskodawczyni w
    czynności związane z planowaną sprzedażą 7 niezabudowanych działek gruntu,
    wydzielonych z nieruchomości należy uznać za zbliżone do działań typowych dla
    profesjonalnego obrotu nieruchomościami, wykonywanych przez producentów,
    handlowców i usługodawców oraz powodują, że opisanych czynności nie można
    interpretować jako rozporządzanie majątkiem prywatnym, lecz jako świadome działania,
    zmierzające do osiągnięcia korzyści materialnych z tytułu jego sprzedaży. Rodzaj działań
    podjętych przez Wnioskodawczynię, a wykonywanych faktycznie przez pełnomocnika,
    świadczy o zorganizowanym charakterze sprzedaży i powoduje, że planowana sprzedaż 7
    niezabudowanych działek przybiera formę zawodową (profesjonalną) w zakresie obrotu
    nieruchomościami. Działania te wykraczają poza zakres zarządu majątkiem prywatnym i
    należy je uznać za działalność gospodarczą w zakresie obrotu nieruchomościami. Fakt, że
    pełnomocnik, działając w oparciu o formalne pełnomocnictwo Wnioskodawczyni,
    podejmie działania zmierzające do realizacji planowanej inwestycji na zakupionych
    działkach, tj. działania zmierzające do podziału nieruchomości i uzyskania pozwolenia na
    budowę budynków mieszkalnych jednorodzinnych dwulokalowych świadczy o
    wykorzystaniu nieruchomości do celów zarobkowych.
    Tym samym, z tytułu analizowanej transakcji, Wnioskodawczyni będzie podatnikiem
    podatku od towarów i usług, o którym mowa w art. 15 ust. 1 ustawy wykonującym
    działalność gospodarczą, o której mowa w art. 15 ust. 2 ustawy. W konsekwencji dostawa
    7 niezabudowanych działek gruntu, wydzielonych z nieruchomości będzie podlegała
    opodatkowaniu podatkiem VAT, jako odpłatna dostawa towarów na podstawie art. 5 ust.
    1 pkt 1 w związku z art. 7 ust. 1 ustawy.
    Czynność, która podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, może być
    opodatkowana właściwą stawką podatku, albo może korzystać ze zwolnienia od tego
    podatku.
    Zdaniem Wnioskodawczyni, sprzedaż nieruchomości będzie podlegała zwolnieniu od
    podatku VAT na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 2 uptu.
    Odnosząc się do przedstawionych wątpliwości należy wskazać, że zgodnie z art. 43 ust. 1
    pkt 9 ustawy:
      Zwalnia się od podatku dostawę terenów niezabudowanych innych niż tereny
      budowlane.
    W świetle art. 2 pkt 33 ustawy:
      Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o terenach budowlanych - rozumie się przez
      to grunty przeznaczone pod zabudowę zgodnie z miejscowym planem
      zagospodarowania przestrzennego, a w przypadku braku takiego planu - zgodnie z

      decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, o których mowa w
      przepisach o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.
    Zatem, zwolnienie od podatku, o którym mowa w art. 43 ust. 1 pkt 9 ustawy obejmuje
    zbycie nieruchomości niezabudowanych (gruntów) wyłącznie w sytuacji, gdy nie stanowią
    one terenów budowlanych, o których mowa w art. 2 pkt 33 ustawy.
    Z wniosku wynika, że cała nieruchomość, z której zostanie wydzielonych 7
    niezabudowanych działek gruntu objęta jest miejscowym planem zagospodarowania
    przestrzennego. Zgodnie z jego ustaleniami, nieruchomość położona jest w strefie
    zabudowy mieszkaniowej i usługowej niskiej intensywności. Przy tym, na moment
    dokonania transakcji, dla 7 niezabudowanych działek gruntu będących przedmiotem
    sprzedaży będą wydane pozwolenia na budowę budynków mieszkalnych. Tym samym,
    ww. działki będą stanowiły teren budowlany, o którym mowa w art. 2 pkt 33 ustawy. W
    konsekwencji sprzedaż przedmiotowych działek nie będzie korzystać ze zwolnienia od
    podatku na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 9 ustawy.
    Ponadto, zgodnie z art. 43 ust. 1 pkt 2 ustawy:
      Zwalnia się od podatku dostawę towarów wykorzystywanych wyłącznie na cele
      działalności zwolnionej od podatku, jeżeli z tytułu nabycia, importu lub wytworzenia
      tych towarów nie przysługiwało dokonującemu ich dostawy prawo do obniżenia
      kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego.
    Aby zastosować zwolnienie od podatku, o którym mowa w art. 43 ust. 1 pkt 2 ustawy dla
    dostawy towarów, muszą być spełnione łącznie dwa warunki wskazane w tym przepisie, tj.:
        towary muszą służyć wyłącznie działalności zwolnionej,
        przy nabyciu (imporcie, wytworzeniu) tych towarów nie przysługiwało
        dokonującemu ich dostawy prawo do obniżenia podatku należnego o kwotę
        podatku naliczonego.
    Niespełnienie choćby jednego z powyższych warunków daje podstawę do wyłączenia
    dostawy towarów ze zwolnienia od podatku VAT przewidzianego w art. 43 ust. 1 pkt 2
    ustawy.
    Zaznaczenia wymaga przy tym, że NSA w wyroku z 28 lutego 2013 r., sygn. akt I FSK 627
    /12 wskazał, że „zwolnienie, o którym mowa w art. 136 lit. b) dyrektywy 2006/112/WE, a
    więc również wynikające z art. 43 ust. 1 pkt 2 u.p.t.u., przysługuje tylko wtedy gdy podatnik
    nie ma prawa do odliczenia podatku na skutek ograniczeń i zakazów przewidzianych
    przepisami dyrektywy lub u.p.t.u., co wynika np. ze związku ze sprzedażą zwolnioną od
    podatku (por. art. 86 i art. 88 ustawy), a więc nie ma zastosowania, gdy brak odliczenia
    podatku w poprzedniej fazie obrotu wynika z faktu, że dana czynność w ogóle nie
    podlegała opodatkowaniu (por. wyrok ETS z 8 grudnia 2005 r. w sprawie
    C-280/04 Jyske Finanse A/S) oraz gdy podatnik, mając prawo do odliczenia podatku
    naliczonego, z uprawnienia tego nie skorzystał”.
    W wyroku, na który powołuje się Naczelny Sąd Administracyjny, Trybunał Sprawiedliwości
    Unii Europejskiej stwierdził, że ze zwolnienia z VAT nie będzie korzystać dostawa towarów,
    w stosunku do których podatnik nie odliczył VAT naliczonego z powodów innych niż ściśle
    określone w art. 136 Dyrektywy 2006/112/WE. Przepis art. 136 Dyrektywy 2006/112/WE
    wskazuje zatem, że w przypadkach, w których przy nabyciu towaru VAT w ogóle nie
    wystąpił, nie można uznać, że mamy do czynienia z brakiem prawa do odliczenia podatku
    VAT.

    Powyższe oznacza, że zwolnienie, o którym mowa w art. 43 ust. 1 pkt 2 ustawy, nie może
    mieć zastosowania do zbycia towaru przez podatnika, jeżeli transakcja sprzedaży, w
    wyniku której nabył on wcześniej ten towar nie była opodatkowana podatkiem od
    towarów i usług.
    Z wniosku wynika, że nieruchomość, z której zostanie wydzielonych 7 niezabudowanych
    działek będących przedmiotem planowanej sprzedaży, Wnioskodawczyni nabyła w drodze
    czynności niepodlegających opodatkowaniu VAT. W konsekwencji dostawa 7
    niezabudowanych działek wydzielonych z nieruchomości nie może korzystać ze zwolnienia
    od podatku przewidzianego w art. 43 ust. 1 pkt 2 ustawy.
    Zatem do dostawy 7 niezabudowanych działek wydzielonych z nieruchomości nie znajdzie
    zastosowania zwolnienie od podatku wynikające z art. 43 ust. 1 pkt 9 ustawy oraz z art. 43
    ust. 1 pkt 2 ustawy, przedmiotowa transakcja będzie więc opodatkowana podatkiem od
    towarów i usług, z zastosowaniem właściwej stawki podatku VAT.
    Podsumowując, sprzedaż 7 niezabudowanych działek wydzielonych z nieruchomości
    nastąpi w trybie art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy w zw. z art. 7 ust. 1 ustawy i będzie stanowiła
    czynność podlegającą opodatkowaniu podatkiem VAT, która nie będzie korzystała ze
    zwolnienia z art. 43 ust. 1 pkt 9 i pkt 2 ustawy, lecz będzie opodatkowana podatkiem od
    towarów i usług, tj. wystąpi obowiązek naliczenia należnego podatku VAT.
    Tym samym, stanowisko, z którego wynika, że sprzedaż nieruchomości podlega
    zwolnieniu z VAT na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 2 ustawy jest nieprawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy
    rzeczywiste zdarzenie przyszłe sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywało się
    będzie ze zdarzeniem przyszłym podanym w złożonym wniosku. W związku z powyższym,
    w przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we wniosku opisu
    sprawy, udzielona odpowiedź traci swą aktualność.
    Jednocześnie informuję, że wydana interpretacja dotyczy tylko sprawy będącej
    przedmiotem wniosku (pytania). Inne kwestie przedstawione w opisie sprawy oraz we
    własnym stanowisku, które nie zostały objęte pytaniem nie mogą być – zgodnie z art. 14b
    § 1 Ordynacji podatkowej – rozpatrzone. Dotyczy to w szczególności kwestii
    dokumentowania transakcji.
    Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, które Pani przedstawiła i stanu prawnego,
    który obowiązuje w dniu wydania interpretacji.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
        Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb
        ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz.
        111). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pani sytuacja będzie
        zgodna (tożsama) z opisem zdarzenia przyszłego i zastosuje się Pani do
        interpretacji.
        Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;

      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
      z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
        Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pani prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu
    Administracyjnego w (...). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa
    z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.
    U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”). Skargę do Sądu wnosi się za
    pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie
    trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):
        w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
        Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
        w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na
        adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS
        /SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.