Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0111-KDIB1-1.4010.741.2024.2.SG
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-02-26
Teza: Ustalenia: - czy wynagrodzenie z tytułu przejęcia długu w całości będzie stanowiło dla Wnioskodawcy przychód podlegający opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób prawnych, - czy wydatek Wnioskodawcy poniesiony w związku z przejęciem długu w wysokości spłacanego długu będzie stanowić dla Wnioskodawcy w całości koszt uzyskania przychodu i jako związane bezpośrednio z uzyskanym przychodem, tj. wynagrodzeniem za przejęcie długu będzie stanowić u Wnioskodawcy koszty uzyskania przychodów, w momencie rozpoznania przychodu z tytułu przejęcia długu, - czy odsetki zapłacone przez Wnioskodawcę w związku z wstąpieniem Wnioskodawcy w prawa dłużnika będą stanowiły dla Wnioskodawcy koszt uzyskania przychodu poniesiony w związku prowadzoną przez Wnioskodawcę działalnością gospodarczą.
Słowa kluczowe: dług-przejęcie długu; koszt-koszty uzyskania przychodów; moment; odsetki; przychód; wynagrodzenia
Zagadnienia: Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-Rozdział 2. Przychody-Przysporzenia stanowiące przychód; Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-Rozdział 3. Koszty uzyskania przychodów-Ogólna zasada zaliczania wydatków do kosztów uzyskania przychodów; Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-Rozdział 3. Koszty uzyskania przychodów-Potrącalność kosztów
Przepisy: [CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-Rozdział 2-art. 12-ust. 1-pkt 1; [CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-Rozdział 2-art. 12-ust. 4-pkt 1; [CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-Rozdział 3-art. 15; [CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-Rozdział 3-art. 16-ust. 1-pkt 10-lit. a

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

2 grudnia 2024 r. wpłynął Państwa wniosek z 29 listopada 2024 r. o wydanie interpretacji
    indywidualnej.
    Uzupełnili go Państwo pismem z 3 lutego 2025 r. (wpływ 6 lutego 2025 r.) - w odpowiedzi
    na wezwanie.
    Treść wniosku jest następująca:

## Opis zdarzenia przyszłego

Spółka B. sp. z o.o. (dalej: „Wnioskodawca”) rozważa dokonanie transakcji przejęcia długu
    z tytułu umowy pożyczki (dalej: „Transakcja”) przez Wnioskodawcę od innych podmiotów z
    Grupy celem oddłużenia spółki z Grupy.
    Obecnie rozważane jest przejęcie przez Wnioskodawcę długu spółki z Grupy z tytułu
    zaciągniętej przez spółkę pożyczki. Zobowiązanie to będzie odpowiadać wartości
    nominalnej długu (pożyczki) oraz wartości odsetek naliczonych do dnia dokonania
    Transakcji.
    Umowa zawarta zostanie pomiędzy Wnioskodawcą a spółką (dalej również dłużnikiem) za
    zgodą Wierzyciela, a jej celem i skutkiem będzie efektywne przejęcie długu spółki wobec
    Pożyczkodawcy (dalej: „Przejęcie długu”).
    Czynność Przejęcia długu będzie odpłatna, co oznacza że Spółki określą wynagrodzenie
    należne Wnioskodawcy, które będzie równe lub niższe niż wartość przejmowanych
    zobowiązań z tytułu pożyczki istniejących na moment Transakcji, tj. będzie równe wartości
    nominalnej przejętej pożyczki oraz naliczonym do dnia Transakcji odsetkom lub będzie
    równe przejętej pożyczki. Wynagrodzenie Wnioskodawcy oprócz należności głównej długu

    i odsetek (lub tylko należności głównej) nie będzie zawierało jakiejkolwiek nadwyżki ponad
    ww. wartości.
    W związku z Przejęciem długu, zgodnie z umową pożyczki Wnioskodawca będzie
    zobowiązany do spłaty Wierzycielowi kwoty głównej przejętego długu wynikającego z
    umowy pożyczki oraz całości naliczonych lecz niespłaconych przez dłużnika odsetek, jak
    również do bieżącego spłacania odsetek naliczonych od przejętego długu z tytułu umowy
    pożyczki.
    W ramach planowanej Transakcji, poza odpłatnym Przejęciem długu przez Wnioskodawcę
    od dłużnika, mogą zostać dokonane również następujące główne czynności realizowane
    na gruncie prawa polskiego pomiędzy Wnioskodawcą, spółką i pożyczkodawcą:
    - zmiana warunków umowy pożyczki udzielonej dłużnikowi poprzez skrócenie okresu jej
      trwania,
    - potrącenie wzajemnych wierzytelności Spółek uczestniczących w rozliczeniu.
    W ramach potrącenia rozliczone zostaną także ewentualne odsetki od pożyczki naliczone,
    lecz nieuregulowane jeszcze przez spółkę.
    Zarówno Wnioskodawca, jak i spółka uczestniczące w Transakcji są polskimi rezydentami
    podatkowymi.
    Przejęcie pożyczki od dłużnika będzie skutkowało zapewnieniem/zabezpieczeniem źródła
    przychodu po stronie Wnioskodawcy, w związku z rozliczeniem przez Wnioskodawcę
    przejętej pożyczki będzie w stanie rozliczyć pożyczkę jaką on udzielił innemu podmiotowi z
    grupy a tym samym, będzie dysponował aktywami uzyskanymi w związku z rozliczeniem
    naliczonych przez niego odsetek od udzielonej pożyczki i będzie mógł je przeznaczać na
    rozwój swojej działalności.
    Pytania
    1. Czy wynagrodzenie z tytułu przejęcia długu w całości będzie stanowiło dla
      Wnioskodawcy przychód podlegający opodatkowaniu podatkiem dochodowym od
      osób prawnych?
    2. Czy wydatek Wnioskodawcy poniesiony w związku z przejęciem długu w wysokości
      spłacanego długu będzie stanowić dla Wnioskodawcy w całości koszt uzyskania
      przychodu i jako związane bezpośrednio z uzyskanym przychodem, tj.
      wynagrodzeniem za przejęcie długu będzie stanowić u Wnioskodawcy koszty
      uzyskania przychodów, w momencie rozpoznania przychodu z tytułu przejęcia długu?
    3. Czy odsetki zapłacone przez Wnioskodawcę w związku z wstąpieniem Wnioskodawcy
      w prawa dłużnika będą stanowiły dla Wnioskodawcy koszt uzyskania przychodu
      poniesiony w związku prowadzoną przez Wnioskodawcę działalnością gospodarczą?
    Państwa stanowisko w sprawie
    Zdaniem Wnioskodawcy:
    Ad 1
    Wynagrodzenie uzyskane przez Wnioskodawcę z tytułu przejęcia przez niego zadłużenia
    wynikającego z umowy pożyczki od dotychczasowego dłużnika będzie stanowić dla
    Wnioskodawcy przychód podlegający opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób
    prawnych.
    Ad 2
    Wydatki poniesione przez Wnioskodawcę w wysokości spłacanego długu jako związane
    bezpośrednio z uzyskanym przychodem, tj. wynagrodzeniem za przejecie długu będą
    stanowić u Wnioskodawcy koszty uzyskania przychodów, w momencie rozpoznania
    przychodu z tytułu przejęcia długu.

    Ad 3
    Odsetki zapłacone (lub skompensowane) przez Wnioskodawcę wierzycielowi w związku z
    wstąpieniem przez Wnioskodawcę w prawa dłużnika z tytułu przejętej umowy pożyczki,
    będą stanowiły dla Wnioskodawcy koszt podatkowy.
    Uzasadnienie stanowiska Wnioskodawcy
    Ad 1 i 2
    Ustawa z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych, nie zawiera
    legalnej definicji przychodu podatkowego. Ustawodawca ograniczył się w tym zakresie do
    wskazania w art. 12 ust. 1 ustawy o CIT przykładowych przysporzeń zaliczanych do tej
    kategorii. I tak, w myśl art. 12 ust. 1 pkt 1 ww. ustawy: przychodami, z zastrzeżeniem ust. 3
    i 4 oraz art. 14, są w szczególności otrzymane pieniądze, wartości pieniężne, w tym
    również różnice kursowe.
    Zgodnie zaś z art. 12 ust. 3 ustawy o CIT, za przychody związane z działalnością
    gospodarczą i z działami specjalnymi produkcji rolnej, osiągnięte w roku podatkowym, a
    także za przychody uzyskane z zysków kapitałowych, z wyłączeniem przychodów, o
    których mowa w art. 7b ust. 1 pkt 1, uważa się także należne przychody, choćby nie
    zostały jeszcze faktycznie otrzymane, po wyłączeniu wartości zwróconych towarów,
    udzielonych bonifikat i skont.
    Literalna wykładnia powołanych przepisów prowadzi do wniosku, że do przychodów
    podatkowych zalicza się tylko takie przychody, które w danym momencie są trwałe,
    definitywne i bezwarunkowe. W konsekwencji, do przychodów podatkowych, podatnik
    winien zaliczyć tylko takie przychody, które są mu należne. Nie będą to zatem jakiekolwiek
    przychody, lecz przychody, w stosunku do których podatnikowi przysługiwać będzie prawo
    do ich otrzymania i które stanowić będą jego trwałe przysporzenie majątkowe.
    Co do zasady więc, o zaliczeniu danego przysporzenia majątkowego do przychodów
    decyduje definitywny charakter tego przysporzenia w tym sensie, że w sposób ostateczny
    faktycznie powiększa ono aktywa (ewentualnie zmniejsza pasywa) osoby prawnej.
    Otrzymane świadczenie może być uznane za przychód, jeżeli ma ono charakter
    definitywny, ostateczny oraz pewny w tym znaczeniu, że podatnik uzyskuje swobodę
    dysponowania określonym świadczeniem lub środkami pieniężnymi jak właściciel.
    Z kolei art. 12 ust. 4 ustawy o CIT, zawiera zamknięty katalog przysporzeń, które nie są
    zaliczane do przychodów podatkowych. Zgodnie z art. 12 ust. 4 pkt 1 ustawy o CIT, do
    przychodów nie zalicza się pobranych wpłat lub zarachowanych należności na poczet
    dostaw towarów i usług, które zostaną wykonane w następnych okresach
    sprawozdawczych, a także otrzymanych lub zwróconych pożyczek (kredytów), w tym
    również uregulowanych w naturze, z wyjątkiem skapitalizowanych odsetek od tych
    pożyczek (kredytów).
    Należy wskazać, że w związku z przejęciem długu Wnioskodawca otrzyma wynagrodzenie
    stanowiące kwotę należną Wnioskodawcy za wykonanie stosunku zobowiązaniowego, w
    którym, w miejsce dotychczasowego dłużnika, wstąpi przejemca. Wynagrodzenie to nie
    jest spłatą uzyskanej przez podatnika pożyczki na cele związane z jego działalnością
    gospodarczą, ale wynagrodzeniem za przejęcie długu. W konsekwencji przejęcia długu
    Wnioskodawca otrzyma wynagrodzenie, a zatem jego aktywa ulegną zwiększeniu. Do
    zwiększenia aktywów Wnioskodawcy dojdzie w sposób trwały i definitywny.
    Wnioskodawca będzie mógł władać uzyskanymi środkami jako ich właściciel. Otrzymane
    środki nie będą stanowiły pożyczki (ani kredytu) otrzymanej pod tytułem zwrotnym, lecz
    wynagrodzenie z tytułu przeprowadzonej transakcji przejęcia długu.
    W świetle powyższego, w efekcie planowanej transakcji przejęcia długu Wnioskodawca
    uzyska przychód podatkowy w wysokości otrzymanych środków. Zatem wynagrodzenie
    należne Wnioskodawcy z tytułu przejęcia długu stanowić będzie dla Wnioskodawcy
    przychód podlegający opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób prawnych.

    Ad 2
    Zasady kwalifikowania wydatków do kosztów uzyskania przychodów określają przepisy
    art. 15 i 16 ustawy o CIT. Zgodnie więc z art. 15 ust. 1 ustawy o CIT, kosztami uzyskania
    przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów ze źródła przychodów
    lub w celu zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów
    wymienionych w art. 16 ust. 1.
    Definicja sformułowana przez ustawodawcę ma charakter ogólny. Z tego względu
    każdorazowy wydatek poniesiony przez podatnika powinien podlegać indywidualnej
    analizie w celu dokonania jego kwalifikacji prawnej. Wyjątkiem jest jedynie sytuacja, gdy
    ustawa wyraźnie wskazuje jego przynależność do kategorii kosztów uzyskania przychodów
    lub wyłącza możliwość zaliczenia go do tego rodzaju kosztów. W pozostałych przypadkach
    należy natomiast zbadać istnienie związku przyczynowego pomiędzy poniesieniem kosztu
    a powstaniem przychodu ze źródła przychodu lub realną szansą powstania przychodu
    podatkowego, bądź też zachowaniem albo zabezpieczeniem źródła jego uzyskiwania.
    W świetle powyższego, aby wydatek poniesiony przez podatnika stanowił dla niego koszt
    uzyskania przychodu, muszą być spełnione następujące warunki:
    - został poniesiony przez podatnika, tj. w ostatecznym rozrachunku musi on zostać
      pokryty z zasobów majątkowych podatnika (nie stanowią kosztu uzyskania przychodu
      podatnika wydatki, które zostały poniesione na działalność podatnika przez osoby
      inne niż podatnik),
    - jest definitywny (rzeczywisty), tj. wartość poniesionego wydatku nie została podatnikowi
      w jakikolwiek sposób zwrócona,
    - pozostaje w związku z prowadzoną przez podatnika działalnością gospodarczą,
    - poniesiony został w celu uzyskania, zachowania lub zabezpieczenia przychodów lub
      może mieć wpływ na wielkość osiągniętych przychodów,
    - został właściwie udokumentowany,
    - nie może znajdować się w grupie wydatków, których zgodnie z art. 16 ust. 1 ww. ustawy
      nie uważa się za koszty uzyskania przychodów.
    Koszty ponoszone przez podatnika należy ocenić pod kątem ich celowości, a więc dążenia
    do uzyskania przychodów, zabezpieczenia lub zachowania źródła przychodów. Aby
    określony wydatek można było uznać za koszt uzyskania przychodu, między tym
    wydatkiem, a osiągnięciem przychodu musi zachodzić związek przyczynowy tego typu, że
    poniesienie wydatku ma wpływ na powstanie lub zwiększenie tego przychodu. Kosztami
    będą zarówno koszty pozostające w bezpośrednim związku z uzyskiwanymi przychodami,
    jak i pozostające w związku pośrednim, jeżeli zostanie wykazane, że zostały w sposób
    racjonalny poniesione w celu osiągnięcia przychodów, nawet wówczas, gdy z
    obiektywnych powodów przychód nie zostanie osiągnięty.
    Koszty poniesione na zachowanie źródła przychodu to koszty, które poniesione zostały,
    aby przychody z danego źródła przychodów w dalszym ciągu uzyskiwano oraz aby takie
    źródło w ogóle dalej istniało. Natomiast za koszty służące zabezpieczeniu źródła
    przychodów należy uznać koszty poniesione na ochronę istniejącego źródła przychodów,
    w sposób, gwarantujący bezpieczne funkcjonowanie tego źródła. Istotą tego rodzaju
    kosztów jest więc ich obligatoryjne poniesienie w celu nie dopuszczenia do utraty źródła
    przychodu w przyszłości.
    Należy jednak pamiętać, że art. 16 ust. 1 ustawy o CIT, zawiera enumeratywną listę
    wyłączeń z kosztów uzyskania przychodów, co oznacza, że każdy koszt dający się
    zakwalifikować do którejkolwiek z pozycji wymienionej na tej liście nie będzie mógł być
    zaliczony do kosztów uzyskania przychodów, nawet jeśli był poniesiony w celu osiągnięcia
    przychodów.

    Wnioskodawca obecnie rozważa przejęcie długu dłużnika z umowy pożyczki wobec
    wierzyciela (pożyczkodawcy). Umowa przejęcia długu zawarta zostanie pomiędzy
    Wnioskodawcą a dłużnikiem, a jej celem i skutkiem będzie efektywne przejęcie długu
    dłużnika wobec pożyczkodawcy. Czynność przejęcia długu będzie odpłatna, co oznacza że
    Spółki określą wynagrodzenie należne Wnioskodawcy, które będzie równe lub mniejsze
    wartości przejmowanych zobowiązań z tytułu pożyczki. Wynagrodzenie Wnioskodawcy
    oprócz przejętej należności głównej długu i odsetek lub tylko przejętej należności głównej
    nie będzie zawierało jakiejkolwiek nadwyżki ponad ww. wartości. W związku z Przejęciem
    długu, zgodnie z umową pożyczki Wnioskodawca będzie zobowiązany do spłaty kwoty
    głównej długu wynikającego z umowy pożyczki, naliczonych lecz niespłaconych przez
    dłużnika odsetek, jak również do bieżącego spłacania odsetek z tego tytułu.
    Odnosząc się do przedstawionego we wniosku zdarzenia przyszłego należy w pierwszej
    kolejności wskazać, że instytucja przejęcia długu uregulowana została w ustawie z dnia 23
    kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny (Dz.U. z 2020 r. poz. 1740 ze zm., winno być: t.j. Dz.U. z
    2024 r. poz. 1061 ze zm., dalej: „k.c.”).
    Zgodnie z art. 519 § 1 k.c., osoba trzecia może wstąpić na miejsce dłużnika, który zostaje z
    długu zwolniony (przejęcie długu).
    Zgodnie z art. 519 § 2 k.c., przejęcie długu może nastąpić:
    1) przez umowę między wierzycielem a osobą trzecią za zgodą dłużnika; oświadczenie
      dłużnika może być złożone którejkolwiek ze stron;
    2) przez umowę między dłużnikiem a osobą trzecią za zgodą wierzyciela; oświadczenie
      wierzyciela może być złożone którejkolwiek ze stron; jest ono bezskuteczne, jeżeli
      wierzyciel nie wiedział, że osoba przejmująca dług jest niewypłacalna.
                                  1Należy w tym miejscu podkreślić, że na mocy art. 353 k.c., Strony zawierające umowę
    mogą ułożyć stosunek prawny według swego uznania, byleby jego treść lub cel nie
    sprzeciwiały się właściwości (naturze) stosunku, ustawie ani zasadom współżycia
    społecznego.
    Podmiotom prawa cywilnego przyznano zatem określoną swobodę w kształtowaniu
    łączących je stosunków umownych. Należy jednak odróżnić skutki, jakie dana czynność
    prawna wywołuje na gruncie prawa cywilnego i na gruncie prawa podatkowego. W
    szczególności, wejście - na gruncie prawa cywilnego - w określone prawa i obowiązki
    danego podmiotu może być wynikiem porozumienia zainteresowanych podmiotów.
    Odnosząc powyższe uwarunkowania prawne do przedstawionego opisu sprawy należy
    wskazać, że w związku z przejęciem długu Wnioskodawca otrzyma wynagrodzenie
    stanowiące kwotę należną Wnioskodawcy za wykonanie stosunku zobowiązaniowego, w
    którym, w miejsce dotychczasowego dłużnika, wstąpi przejemca. W konsekwencji
    przejęcia długu Wnioskodawca otrzyma wynagrodzenie, a zatem jego aktywa ulegną
    zwiększeniu. Do zwiększenia aktywów Wnioskodawcy dojdzie w sposób trwały i
    definitywny. Wnioskodawca będzie mógł władać uzyskanymi środkami jako ich właściciel.
    Otrzymane środki nie będą stanowiły pożyczki (ani kredytu) otrzymanej pod tytułem
    zwrotnym, lecz wynagrodzenie z tytułu przeprowadzonej transakcji przejęcia długu.
    W świetle powyższego, w efekcie planowanej transakcji przejęcia długu Wnioskodawca
    uzyska przychód podatkowy w wysokości otrzymanych środków. Zatem wynagrodzenie w
    całości należne Wnioskodawcy z tytułu przejęcia długu stanowić będzie dla Wnioskodawcy
    przychód podlegający opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób prawnych.
    Jednocześnie - z tytułu przejęcia długu Wnioskodawca będzie zobowiązany do spłaty
    przejętych zobowiązań. W konsekwencji, w zakresie w jakim z tytułu samej transakcji
    przejęcia długu za wynagrodzeniem podatnik wykazuje przychód podatkowy w wysokości
    tego wynagrodzenia, możliwe jest rozpoznanie kosztów podatkowych związanych z tym
    przychodem, w przypadku gdy wysokość wynagrodzenia będzie niższa niż wartość

    wydatków, tj. spłacanego długu Wnioskodawca będzie miał prawo do rozpoznania
    kosztów podatkowych w wysokości całego spłaconego długu.
    W związku z wykazaniem przychodu podatkowego z tytułu przejęcia długu nie będzie
    przeszkód, aby wydatki w całości, które zostaną rzeczywiście poniesione w związku ze
    spłatą tego długu, obniżyły wysokość przychodu podatkowego, który osiągnięty zostanie w
    związku z przejęciem przez Wnioskodawcę długu za wynagrodzeniem. Zatem, w zakresie
    w jakim z tytułu transakcji przejęcia długu Wnioskodawca wykaże przychód podatkowy w
    wysokości należności przysługujących mu z tytułu zawarcia tej transakcji, możliwe jest
    rozpoznanie kosztów podatkowych związanych z tym przychodem. Wydatki, które
    Wnioskodawca poniesie w związku ze spłatą długu są ściśle związane z tymi właśnie
    transakcjami, za które przysługiwać będzie Wnioskodawcy należność od dotychczasowego
    dłużnika, generująca u Wnioskodawcy przychód podatkowy. Nie ulega zatem wątpliwości,
    że wydatki, które Wnioskodawca będzie ponosić na/w związku spłatę przejętego długu
    będą bezpośrednio związane z należnym mu przychodem podatkowym z tytułu tego
    wynagrodzenia za przejęcie długu. Wobec tego wydatki na spłatę przedmiotowego długu
    będą spełniały kryteria określone w art. 15 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób
    prawnych, jako ponoszone w celu uzyskania przychodu podatkowego w postaci
    wynagrodzenia za przejęcie długu, co umożliwi ich zaliczenie do kosztów uzyskania
    przychodów.
    Ad 3
    W wyniku czynności cywilnoprawnej przejęcia długu na mocy art. 519 § 2 k.c.,
    Wnioskodawca stanie się „następcą” pożyczkodawcy i będzie spłacał zaciągnięte za
    „pierwszego” dłużnika zobowiązanie. Zarówno z przedstawionego zdarzenia przyszłego,
    jak też z istoty instytucji przejęcia długu, wynika, że nie dojdzie do przekształcenia umowy
    pożyczki w inny typ umowy zobowiązaniowej. Przejmujący dług stanie się bowiem
    zobowiązanym do zwrotu przejętej pożyczki, który musi ostatecznie zwrócić wierzycielowi
    długu, a wysokość jego zobowiązania będzie określona wysokością pozostałego do spłaty
    tej samej pożyczki wobec tego samego pożyczkodawcy (wierzyciela długu przejmowanego).
    W wyroku z 3 lutego 2015 r., sygn. akt II FSK 1780/13 Naczelny Sąd Administracyjny
    stwierdził, że: „Logika transakcji przejęcia długu z umowy kredytowej nakazuje zatem
    uznać, że skoro przejmujący obciążenie z tego tytułu powinien spłacić zarówno kwotę
    główną, jak i odsetki na takich samych zasadach jak podmiot, który pierwotnie
    zobowiązanie zaciągnął, to powinny przysługiwać mu tożsame uprawnienia na gruncie
    podatkowym, ponieważ nie zmienił się charakter zdarzeń rodzących skutki podatkowe.”
    Tym samym odsetki od kredytu, spłacone przez przejemcę długu, powinny być
    uwzględnione w kosztach uzyskania przychodów na tych samych zasadach, jakie
    dotyczyłyby pierwotnego kredytobiorcy. Przejęcie pożyczki ma związek z prowadzoną
    przez Wnioskodawcę działalnością gospodarczą w tym znaczeniu, że powiązane z tym
    koszty można kwalifikować jako poniesione w celu uzyskania przychodu lub
    zabezpieczenia albo zachowania źródła przychodów w rozumieniu art. 15 ust. 1 ustawy o
    CIT. Przejęcie pożyczki od dłużnika będzie skutkowało zapewnieniem przychodu po
    stronie Wnioskodawcy, bowiem wierzyciel dłużnika w związku z rozliczeniem przejętej
    pożyczki przez Wnioskodawcę zapewni możliwość rozliczenia pożyczki Wnioskodawcy jaką
    ten udzielił wierzycielowi (pożyczkodawca wobec pożyczkobiorcy, którym jest spółka
    zależna).
    W konsekwencji koszty pożyczki (wynikające z umowy pożyczki odsetki) można rozpoznać
    jako koszt uzyskania przychodu niezależnie od kosztów wynagrodzenia za przejęcie długu.
    Jeżeli dłużnikowi przysługiwało prawo zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów
    odsetek od uzyskanej pożyczki, prawo to odnieść należy do spółki, która w wyniku
    przeniesienia długu stała się stroną umowy pożyczki. Przejmujący dług stanie się bowiem
    zobowiązanym do zwrotu pożyczki, który musi ostatecznie zwrócić wierzycielowi dług, a
    wysokość jego zobowiązania jest określona wysokością pozostałego do spłaty tej samej
    pożyczki wobec tego samego pożyczkodawcy (wierzyciela długu przejmowanego).

    Przejęcie pożyczki od dłużnika będzie skutkowało zapewnieniem/zabezpieczeniem źródła
    przychodu po stronie Wnioskodawcy, w związku z rozliczeniem przez Wnioskodawcę
    przejętej pożyczki będzie w stanie rozliczyć pożyczkę jaką on udzielił innemu podmiotowi z
    grupy, a tym samym, będzie dysponował aktywami uzyskanymi w związku z rozliczeniem
    naliczonych przez niego odsetek od udzielonej pożyczki i będzie mógł je przeznaczać na
    rozwój swojej bieżącej działalności.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest w części prawidłowe i w części
    nieprawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Ustawa z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (t.j. Dz.U. z
    2023 r. poz. 2805 ze zm., dalej: „updop”), nie zawiera legalnej definicji przychodu
    podatkowego. Ustawodawca ograniczył się w tym zakresie do wskazania w art. 12 ust. 1
    przykładowych przysporzeń zaliczanych do tej kategorii.
    I tak, w myśl art. 12 ust. 1 pkt 1 ww. ustawy,
    Przychodami, z zastrzeżeniem ust. 3 i 4 oraz art. 14, są w szczególności otrzymane
    pieniądze, wartości pieniężne, w tym również różnice kursowe.
    Literalna wykładnia powołanych przepisów prowadzi do wniosku, że do przychodów
    podatkowych zalicza się tylko takie przychody, które w danym momencie są trwałe,
    definitywne i bezwarunkowe.
    W konsekwencji, do przychodów podatkowych, podatnik winien zaliczyć tylko takie
    przychody, które są mu należne. Nie będą to zatem jakiekolwiek przychody, lecz
    przychody, w stosunku do których podatnikowi przysługiwać będzie prawo do ich
    otrzymania i które stanowić będą jego trwałe przysporzenie majątkowe.
    Co do zasady więc, o zaliczeniu danego przysporzenia majątkowego do przychodów
    danego podatnika decyduje definitywny charakter tego przysporzenia w tym sensie, że w
    sposób ostateczny faktycznie powiększa jego aktywa, a więc takie, którymi podatnik może
    rozporządzać jak właściciel.
    Z kolei art. 12 ust. 4 updop zawiera zamknięty katalog przysporzeń, które nie są zaliczane
    do przychodów podatkowych.
    Zgodnie z art. 12 ust. 4 pkt 1 updop,
    Do przychodów nie zalicza się pobranych wpłat lub zarachowanych należności na poczet
    dostaw towarów i usług, które zostaną wykonane w następnych okresach
    sprawozdawczych, a także otrzymanych lub zwróconych pożyczek (kredytów), w tym
    również uregulowanych w naturze, z wyjątkiem skapitalizowanych odsetek od tych
    pożyczek (kredytów).
    Państwa wątpliwości dotyczą ustalenia:
    - czy wynagrodzenie z tytułu przejęcia długu w całości będzie stanowiło dla
      Wnioskodawcy przychód podlegający opodatkowaniu podatkiem dochodowym od
      osób prawnych,
    - czy wydatek Wnioskodawcy poniesiony w związku z przejęciem długu w wysokości
      spłacanego długu będzie stanowić dla Wnioskodawcy w całości koszt uzyskania
      przychodu i jako związane bezpośrednio z uzyskanym przychodem, tj.
      wynagrodzeniem za przejęcie długu będzie stanowić u Wnioskodawcy koszty
      uzyskania przychodów, w momencie rozpoznania przychodu z tytułu przejęcia długu,
    - czy odsetki zapłacone przez Wnioskodawcę w związku z wstąpieniem Wnioskodawcy w
      prawa dłużnika będą stanowiły dla Wnioskodawcy koszt uzyskania przychodu
      poniesiony w związku prowadzoną przez Wnioskodawcę działalnością gospodarczą.

    Odnosząc się do przedstawionego we wniosku zdarzenia przyszłego należy w pierwszej
    kolejności wskazać, że instytucja przejęcia długu uregulowana została w ustawie z dnia 23
    kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (t.j. Dz.U. z 2024 r. poz. 1061 ze zm., dalej: „KC”).
    Zgodnie z art. 519 § 1 KC,
    Osoba trzecia może wstąpić na miejsce dłużnika, który zostaje z długu zwolniony
    (przejęcie długu).
    Z istoty powyższego wynika, że przejemca wstępuje w sytuację prawną dotychczasowego
    dłużnika, który zostaje z długu zwolniony.
    Zgodnie z art. 519 § 2 KC,
    Przejęcie długu może nastąpić:
    1) przez umowę między wierzycielem a osobą trzecią za zgodą dłużnika; oświadczenie
    dłużnika może być złożone którejkolwiek ze stron;
    2) przez umowę między dłużnikiem a osobą trzecią za zgodą wierzyciela; oświadczenie
    wierzyciela może być złożone którejkolwiek ze stron; jest ono bezskuteczne, jeżeli
    wierzyciel nie wiedział, że osoba przejmująca dług jest niewypłacalna.
                  1W myśl natomiast art. 353 KC,
    Strony zawierające umowę mogą ułożyć stosunek prawny według swego uznania, byleby
    jego treść lub cel nie sprzeciwiały się właściwości (naturze) stosunku, ustawie ani zasadom
    współżycia społecznego.
    Podmiotom prawa cywilnego przyznano zatem określoną swobodę w kształtowaniu
    łączących je stosunków umownych. Należy jednak odróżnić skutki, jakie dana czynność
    prawna wywołuje na gruncie prawa cywilnego i na gruncie prawa podatkowego. W
    szczególności, wejście – na gruncie prawa cywilnego – w określone prawa i obowiązki
    danego podmiotu może być wynikiem porozumienia zainteresowanych podmiotów. Na
    gruncie prawa podatkowego skutek taki ma miejsce wyłącznie w sytuacjach wskazanych
    przez ustawodawcę. Podmiot prowadzący działalność gospodarczą powinien mieć zatem
    świadomość odrębności pomiędzy cywilnoprawnymi i podatkowoprawnymi skutkami
    dokonania czynności prawnej, jaką będzie przyjęcie przez Wnioskodawcę wskazanego
    zobowiązania kredytowego.
    Ponadto, zgodnie z art. 498 § 1 KC,
    Gdy dwie osoby są jednocześnie względem siebie dłużnikami i wierzycielami, każda z nich
    może potrącić swoją wierzytelność z wierzytelności drugiej strony, jeżeli przedmiotem obu
    wierzytelności są pieniądze lub rzeczy tej samej jakości oznaczone tylko co do gatunku, a
    obie wierzytelności są wymagalne i mogą być dochodzone przed sądem lub przed innym
    organem państwowym.
    Jak stanowi natomiast art. 498 § 2 KC,
    Wskutek potrącenia obie wierzytelności umarzają się nawzajem do wysokości
    wierzytelności niższej.
    Odnosząc powyższe uwarunkowania prawne do przedstawionego opisu sprawy należy
    stwierdzić, że opisana we wniosku transakcja przejęcia długu nie jest tożsama z
    otrzymaniem przez Państwa Spółkę pożyczki. W omawianej sprawie nie znajdzie zatem
    zastosowania art. 12 ust. 4 pkt 1 updop.
    Należy bowiem wskazać, że w związku z przejęciem długu otrzymają Państwo
    wynagrodzenie stanowiące kwotę należną Państwu za wykonanie stosunku
    zobowiązaniowego, w którym, w miejsce dotychczasowego dłużnika, wstąpi przejemca.
    Wynagrodzenie to nie jest zaś spłatą uzyskanej przez podatnika pożyczki na cele związane
    z jego działalnością gospodarczą. W konsekwencji przejęcia długu otrzymają Państwo
    wynagrodzenie, a zatem Państwa aktywa ulegną zwiększeniu. Do zwiększenia Państwa

    aktywów dojdzie w sposób trwały i definitywny. Otrzymane środki nie będą stanowiły
    pożyczki (ani kredytu) otrzymanej pod tytułem zwrotnym, lecz wynagrodzenie z tytułu
    przeprowadzonej transakcji przejęcia długu.
    W świetle powyższego, w efekcie planowanej transakcji przejęcia długu uzyskają Państwo
    przychód podatkowy w wysokości otrzymanych środków – czy to pieniężnych, czy to w
    postaci wzajemnego potrącenia roszczeń.
    Zatem Państwa stanowisko do pytania oznaczonego we wniosku nr 1, należało uznać za
    prawidłowe.
    Z kolei odnosząc się do Państwa wątpliwości w zakresie możliwości i momentu zaliczenia
    do kosztów uzyskania przychodów wydatków poniesionych przez Państwa na spłatę długu
    w związku z jego przejęciem wskazać należy, że zgodnie z art. 15 ust. 1 updop,
    Kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów ze
    źródła przychodów lub w celu zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z
    wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 16 ust. 1. Koszty poniesione w walutach obcych
    przelicza się na złote według kursu średniego ogłaszanego przez Narodowy Bank Polski z
    ostatniego dnia roboczego poprzedzającego dzień poniesienia kosztu.
    Definicja sformułowana przez ustawodawcę ma charakter ogólny. Z tego względu,
    każdorazowy wydatek poniesiony przez podatnika powinien podlegać indywidualnej
    analizie w celu dokonania jego kwalifikacji prawnej. Wyjątkiem jest jedynie sytuacja, gdy
    ustawa wyraźnie wskazuje jego przynależność do kategorii kosztów uzyskania przychodów
    lub wyłącza możliwość zaliczenia go do tego rodzaju kosztów. W pozostałych przypadkach
    należy natomiast zbadać istnienie związku przyczynowego pomiędzy poniesieniem kosztu
    a powstaniem przychodu lub realną szansą powstania przychodów podatkowych z ich
    źródła, bądź też zachowaniem albo zabezpieczeniem źródła ich uzyskiwania.
    Jednocześnie trzeba podkreślić, że przez pojęcie zachować należy rozumieć dochować coś
    w stanie niezmienionym, nienaruszonym, utrzymać. Natomiast zabezpieczyć oznacza
    uczynić bezpiecznym, niezagrożonym, dać ochronę. Można więc przyjąć, że koszty
    poniesione na zachowanie źródła przychodu to takie, które poniesione zostały, aby
    przychody z danego źródła przychodów w dalszym ciągu występowały w nienaruszonym
    stanie oraz, aby takie źródło w ogóle dalej istniało.
    Natomiast jako zabezpieczenie źródła przychodów powinno się przyjmować koszty
    poniesione na ochronę istniejącego źródła przychodów, które umożliwią dalsze
    funkcjonowanie źródła. Za koszty związane z zabezpieczeniem i zachowaniem źródła
    przychodów należy więc uznać przede wszystkim koszty prawidłowego funkcjonowania
    podatnika oraz prawidłowego prowadzenia działalności gospodarczej, do której zalicza się
    koszty poniesione w celu uzyskania przychodów.
    W oparciu o kryterium stopnia tego powiązania, ustawodawca wyróżnia przy tym koszty
    podatkowe:
    - bezpośrednio związane z przychodami, których poniesienie przekłada się wprost na
      uzyskanie konkretnych przychodów (możliwe jest ustalenie, w jakim okresie i w jakiej
      wysokości powstał związany z nimi przychód) oraz
    - inne niż bezpośrednio związane z przychodami, których nie można w taki sposób
      przypisać do określonych przychodów, ale są racjonalnie uzasadnione jako
      prowadzące do ich osiągnięcia (tzw. koszty pośrednie).
    Przywołana regulacja art. 15 ust. 1 updop wskazuje, że definicja kosztów uzyskania
    przychodów – dla celów podatku dochodowego – składa się z dwóch podstawowych
    elementów, które łącznie tworzą swego rodzaju normatywną klauzulę generalną.
    Pierwszy z tych elementów określić można mianem przesłanki pozytywnej, zakładającej
    spełnienie łączne dwóch warunków, tj.:

    - konieczność faktycznego (co do zasady) poniesienia wydatku oraz
    - poniesienie wydatku musi nastąpić w celu osiągnięcia przychodów ze źródła
      przychodów lub w celu zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów.
    Drugi z tych elementów stanowi przesłankę negatywną, zgodnie z którą ponoszonego
    wydatku nie ujęto w zamkniętym katalogu wydatków nieuznawanych za koszty uzyskania
    przychodów.
    Tak więc dany podmiot gospodarczy ma możliwość zaliczenia do kosztów uzyskania
    przychodów poniesionych wydatków po wyłączeniu tych, których możliwość odliczenia
    jest wprost ograniczona w ustawie, zarówno bezpośrednio, jak i pośrednio związanych z
    uzyskiwanymi przychodami, pod warunkiem, że ich poniesienie ma związek z prowadzoną
    działalnością gospodarczą, może mieć wpływ na wielkość osiągniętego przychodu ze
    źródła przychodów lub wiąże się z zachowaniem albo zabezpieczeniem źródła
    przychodów.
    Podkreślić należy, że w celu wykazania związku pomiędzy kosztem a przychodem podatnik
    musi dysponować wymaganymi przez prawo dowodami.
    Odnosząc powyższe do opisanej we wniosku sytuacji wskazać należy, że w zakresie w
    jakim z tytułu transakcji przystąpienia do długu podatnik wykaże przychód podatkowy w
    wysokości należności przysługujących mu z tytułu zawarcia tej transakcji, możliwe jest
    rozpoznanie kosztów podatkowych związanych z tym przychodem. Wydatki, które
    podatnik poniesie na spłatę długu do którego przystąpi są bowiem ściśle związane z tą
    właśnie transakcją, za którą przysługiwać będzie mu należność od dotychczasowego
    dłużnika, generująca u niego przychód podatkowy.
    Zatem wydatki, które będą Państwo ponosić na spłatę długu do którego przystąpią będą
    bezpośrednio związane z należnym mu przychodem podatkowym z tytułu tego
    wynagrodzenia za przystąpienie do długu. Nie będą bowiem spłacać Państwo pożyczek
    otrzymanych na finansowanie swojej działalności operacyjnej, tylko zadłużenie od
    przejętych pożyczek, uprzednio zaciągniętych przez inny podmiot. Wobec tego wydatki na
    spłatę przedmiotowego długu – o ile zostaną właściwie udokumentowane – będą spełniały
    kryteria określone w art. 15 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, jako
    ponoszone w celu uzyskania przychodu podatkowego w postaci wynagrodzenia za
    przystąpienie do długu, co umożliwi ich zaliczenie do kosztów uzyskania przychodów.
    W konsekwencji, w przypadku rozpoznania przez Spółkę przychodu podatkowego z tytułu
    przejęcia długu, w wysokości przysługującej jej należności z tego tytułu, Spółka będzie
    mogła zaliczyć do kosztów uzyskania tego przychodu bezpośrednio z nim związane
    wydatki w wysokości kwoty przejętego długu, w momencie określonym zgodnie z
    przepisami art. 15 ust. 4-4c updop.
    Zgodnie z art. 15 ust. 4 updop,
    Koszty uzyskania przychodów bezpośrednio związane z przychodami, poniesione w latach
    poprzedzających rok podatkowy oraz w roku podatkowym, są potrącalne w tym roku
    podatkowym, w którym osiągnięte zostały odpowiadające im przychody, z zastrzeżeniem
    ust. 4b i 4c.
    W myśl art. 15 ust. 4b ww. ustawy,
    Koszty uzyskania przychodów bezpośrednio związane z przychodami, odnoszące się do
    przychodów danego roku podatkowego, a poniesione po zakończeniu tego roku
    podatkowego do dnia:
    1) sporządzenia sprawozdania finansowego, zgodnie z odrębnymi przepisami, nie później
    jednak niż do upływu terminu określonego do złożenia zeznania, jeżeli podatnicy są
    obowiązani do sporządzania takiego sprawozdania, albo

    2) złożenia zeznania, nie później jednak niż do upływu terminu określonego do złożenia
    tego zeznania, jeżeli podatnicy, zgodnie z odrębnymi przepisami, nie są obowiązani do
    sporządzania sprawozdania finansowego
    - są potrącalne w roku podatkowym, w którym osiągnięte zostały odpowiadające im
    przychody.
    Zgodnie natomiast z art. 15 ust. 4c tej ustawy,
    Koszty uzyskania przychodów bezpośrednio związane z przychodami, odnoszące się do
    przychodów danego roku podatkowego, a poniesione po dniu, o którym mowa w ust. 4b
    pkt 1 albo pkt 2, są potrącalne w roku podatkowym następującym po roku, za który
    sporządzane jest sprawozdanie finansowe lub składane zeznanie.
    Zatem, koszty uzyskania przychodów bezpośrednio związane z przychodami - co do
    zasady - są potrącalne w roku podatkowym, w którym osiągnięte zostały odpowiadające
    im przychody (art. 15 ust. 4 i 4b ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych).
    Wyjątek od powyższej reguły przewiduje jedynie art. 15 ust. 4c tej ustawy.
    Jak wynika z opisu sprawy, czynność Przejęcia długu będzie odpłatna, co oznacza że Spółki
    określą wynagrodzenie należne Państwu, które będzie równe lub niższe niż wartość
    przejmowanych zobowiązań z tytułu pożyczki istniejących na moment Transakcji, tj.
    będzie równe wartości nominalnej przejętej pożyczki oraz naliczonym do dnia Transakcji
    odsetkom lub będzie równe przejętej pożyczki.
    W konsekwencji, w przypadku rozpoznania przez Państwa Spółkę przychodu z tytułu
    przejęcia długu, w dniu uzyskania wynagrodzenia z tego tytułu, mają Państwo prawo do
    zaliczenia, na podstawie art. 15 ust. 1 updop do kosztów uzyskania przychodów wydatków
    ponoszonych na spłatę przejętego długu, w wysokości otrzymanego od Spółki zależnej
    wynagrodzenia za przejecie ww. długu, równego wartości przejmowanego długu – w tym
    samym okresie rozliczeniowym. Natomiast w przypadku gdy wysokość wynagrodzenia
    będzie niższa niż wartość wydatków, tj. spłacanego długu nie będą Państwo mieli prawa
    do rozpoznania kosztów podatkowych w wysokości całego spłaconego długu, tylko do
    wysokości otrzymanego wynagrodzenia za przejęcie długu – w tym samym okresie
    rozliczeniowym.
    Zatem Państwa stanowisko do pytania oznaczonego we wniosku nr 2 sprowadzające się
    do twierdzenia, że „w przypadku gdy wysokość wynagrodzenia będzie niższa niż wartość
    wydatków tj. spłacanego długu Wnioskodawca będzie miał prawo do rozpoznania kosztów
    podatkowych w wysokości całego spłaconego długu. W związku z wykazaniem przychodu
    podatkowego z tytułu przejęcia długu nie będzie przeszkód, aby wydatki w całości, które
    zostaną rzeczywiście poniesione w związku ze spłatą tego długu, obniżyły wysokość
    przychodu podatkowego, który osiągnięty zostanie w związku z przejęciem przez
    Wnioskodawcę długu za wynagrodzeniem”, należało uznać za nieprawidłowe.
    Z kolei odnosząc się do Państwa wątpliwości w zakresie możliwości zaliczenia do kosztów
    uzyskania przychodów odsetek zapłaconych przez Państwa wskazać należy, że zgodnie z
    treścią art. 16 ust. 1 pkt 10 lit. a updop,
    Nie uważa się za koszty uzyskania przychodów wydatków:
    a) na spłatę pożyczek (kredytów), z wyjątkiem skapitalizowanych odsetek od tych pożyczek
    (kredytów), z tym że kosztem uzyskania przychodów są wydatki na spłatę pożyczki
    (kredytu) w przypadku, gdy pożyczka (kredyt) była waloryzowana kursem waluty obcej,
    jeżeli:
    - pożyczkobiorca (kredytobiorca) w związku ze spłatą pożyczki (kredytu) zwraca kwotę
    kapitału większą niż kwota otrzymanej pożyczki (kredytu) - w wysokości różnicy pomiędzy
    kwotą zwrotu kapitału a kwotą otrzymanej pożyczki (kredytu),

    - pożyczkodawca (kredytodawca) otrzymuje środki pieniężne stanowiące spłatę kapitału w
    wysokości niższej od kwoty udzielonej pożyczki (kredytu) - w wysokości różnicy pomiędzy
    kwotą udzielonej pożyczki (kredytu) a kwotą zwróconego kapitału.
    Natomiast zgodnie z art. 16 ust. 1 pkt 11 updop,
    Nie uważa się za koszty uzyskania przychodów naliczonych, lecz niezapłaconych albo
    umorzonych odsetek od zobowiązań, w tym również od pożyczek (kredytów).
    Dokonując oceny skutków prawno-podatkowych przedstawionego przez Państwa
    zdarzenia przyszłego, w zakresie możliwości zaliczenia przez Państwa do kosztów
    uzyskania przychodów odsetek od przejętego długu, należy zauważyć, że nie można
    wiązać wydatków z tytułu spłaty przez Państwa odsetek od przejętych zobowiązań
    pożyczkowych z przychodami z Państwa działalności gospodarczej (operacyjnej). Nie będą
    Państwo spłacać odsetek od pożyczki otrzymanej na finansowanie swojej działalności
    operacyjnej, tylko odsetki od przejętej pożyczki, uprzednio zaciągniętej przez inny podmiot
    w celu finansowania potrzeb tego podmiotu.
    W świetle powyższego, tylko w zakresie w jakim z tytułu transakcji przejęcia długu
    podatnik wykazuje przychód podatkowy w wysokości należności przysługujących
    podatnikowi z tytułu zawarcia takiej transakcji, możliwe jest rozpoznanie kosztów
    podatkowych związanych z tym przychodem w postaci np. spłacanych odsetek od
    przejętego długu. Wydatki, które podatnik ponosi na spłatę przejętego długu są związane
    z tą właśnie transakcją, za którą może przysługiwać nabywcy długu należność od
    dotychczasowego dłużnika z tytułu przejęcia długu. Należność ta, może mieć dowolną
    formę np. w postaci pieniężnej, udziałów czy obniżenia ceny nieruchomości i może zostać
    uregulowane np. poprzez zapłatę lub potrącenie. Tak więc wyłącznie w kontekście
    przysługującej nabywcy długu należności z tytułu transakcji przejęcia długu lub jej braku,
    należy oceniać istnienie związku ponoszonych przez podatnika na spłatę przejętego długu
    wydatków, w postaci odsetek z przychodem podatkowym podatnika.
    Jak wynika z opisu sprawy, czynność Przejęcia długu będzie odpłatna, co oznacza że Spółki
    określą wynagrodzenie należne Państwu, które będzie równe lub niższe niż wartość
    przejmowanych zobowiązań z tytułu pożyczki istniejących na moment Transakcji, tj.
    będzie równe wartości nominalnej przejętej pożyczki oraz naliczonym do dnia Transakcji
    odsetkom lub będzie równe przejętej pożyczki.
    Tym samym mając na uwadze powyższe wskazać należy, że będą Państwo mogli zaliczyć
    do kosztów uzyskania przychodów ponoszone wydatki na spłatę odsetek od przejętych
    zobowiązań pożyczkowych, w przypadku gdy wynagrodzenie z tytułu przejęcia długu
    oprócz należności głównej będzie obejmować również odsetki.
    Jednocześnie wskazać należy, że wartość odsetek zaliczanych do kosztów uzyskania
    przychodów nie może przekraczać wysokości wartości wynagrodzenia z tytułu odsetek.
    Natomiast w przypadku, w którym wynagrodzenie z tytułu przejęcia długu będzie
    obejmowało jedynie należność główną, zapłacone odsetki nie będą stanowić kosztów
    uzyskania przychodów, jako nieponiesione w celu uzyskania przychodów.
    Zatem Państwa stanowisko do pytania oznaczonego we wniosku nr 3 sprowadzające się
    do twierdzenia, że „W konsekwencji koszty pożyczki (wynikające z umowy pożyczki
    odsetki) można rozpoznać jako koszt uzyskania przychodu niezależnie od kosztów
    wynagrodzenia za przejęcie długu. Jeżeli dłużnikowi przysługiwało prawo zaliczenia do
    kosztów uzyskania przychodów odsetek od uzyskanej pożyczki, prawo to odnieść należy
    do spółki, która w wyniku przeniesienia długu stała się stroną umowy pożyczki.”, należało
    uznać za nieprawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia

    Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego przedstawionego przez Państwa i stanu
    prawnego obowiązującego w dniu wydania interpretacji.
    Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy
    rzeczywisty stan sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie z opisem
    zdarzenia przyszłego podanym przez Państwa w złożonym wniosku. W związku z
    powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we wniosku
    opisu sprawy, udzielona odpowiedź traci swoją aktualność.
    Odnosząc się do powołanej we wniosku interpretacji indywidualnej wskazać należy, że
    rozstrzygnięcie w niej zawarte nie jest wiążące dla tutejszego Organu. Interpretacje
    organów podatkowych dotyczą tylko konkretnych, indywidualnych spraw podatników,
    osadzonych w określonym stanie faktycznym lub zdarzeniu przyszłym i tylko w tych
    sprawach rozstrzygnięcia w każdej z nich zawarte są wiążące.
    Odnosząc się do powołanego wyroku, należy zauważyć, że orzeczenia sądowe wydawane
    są w indywidualnych sprawach w odzwierciedleniu do konkretnych stanów faktycznych
    /zdarzeń przyszłych i nie mają charakteru wiążącej wykładni prawa podatkowego.
    Powołane orzeczenie nie jest źródłem prawa i nie może stanowić podstawy prawnej
    działań organów administracji. Organy administracji są związane oceną prawną i
    wskazaniami co do dalszego postępowania wyrażonymi w orzeczeniu sądu
    administracyjnego, jednakże to związanie istnieje tylko w ramach tej sprawy, która była
    rozpoznawana przez sąd administracyjny – zgodnie z art. 153 ustawy Prawo o
    postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    - Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy
      z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2025 r. poz. 111).
      Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie
      zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosują się
      Państwo do interpretacji.
    - Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
    Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeżeli stan faktyczny lub
    zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej stanowi element
    czynności będących przedmiotem decyzji wydanej:
    1) z zastosowaniem art. 119a;
    2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z
    dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
    3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    - Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
    Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w decyzjach
    wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki
    interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego
    Sądu Administracyjnego (...). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje
    ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
    (t.j. Dz.U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):

    - w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
    - w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP
      (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.