Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0115-KDST2-2.4011.2.2025.2.MS
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-03-20
Teza: Zaniechanie poboru podatku dochodowego od niektórych
dochodów (przychodów) związanych z kredytem hipotecznym
udzielonym na cele mieszkaniowe (w przypadku umorzenia
wierzytelności wynikających z kredytu).
Słowa kluczowe: banki
kredyt-kredyt hipoteczny
ugody
Zagadnienia: Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Pobór podatku lub zaliczek na podatek przez płatników.-
Zwrot nienależnie pobranych świadczeń.
Przepisy: [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 2-art. 11-ust. 1
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 3-art. 21-ust. 25-pkt 1

## Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

łowe
    Szanowna Pani,
    stwierdzam, że Pani stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego stanu
    faktycznego w podatku dochodowym od osób fizycznych jest prawidłowe.

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

3 stycznia 2025 r. wpłynął Pani wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej w
    zakresie podatku dochodowego od osób fizycznych, dotyczący skutków podatkowych
    zawarcia ugody z bankiem. Wniosek został uzupełniony w dniu 15 lutego 2025 r. (data
    wpływu). Treść wniosku jest następująca:
    Opis stanu faktycznego
    Wraz z mężem zawarła Pani z poprzednikiem prawnym X Spółka Akcyjna z siedzibą w A.,
    (...) – dalej jako Bank) Umowę o kredyt hipoteczny Nr (...) sporządzoną dnia 21
    października 2005 r., a zawartą w dniu 27 października 2005 r. (zwaną dalej Umową).
    Na mocy Umowy, Bank zobowiązał się oddać literalnie do dyspozycji Wnioskodawcy kwotę
    w wysokości 91.452,26 CHF (§ 1 ust. 1 Umowy). Z uwagi zatem na wyrażenie kwoty kredytu
    w CHF jest to umowa denominowana walutą CHF. Jednocześnie w tymże zapisie Umowy
    wskazano także cel kredytu, którym było przeznaczenie na sfinansowanie kosztów zakupu
    lokalu mieszkalnego na rynku wtórnym dotyczącym nieruchomości wskazanej w Umowie
    wraz z miejscem postojowym w garażu podziemnym. Zgodnie z § 1 ust. 4 Umowy
    wskazano, że kredyt został udzielony na okres 240 miesięcy licząc od daty pierwszego
    uruchomienia Kredytu. W § 3 Umowy określono zasady uruchomienia kredytu, w
    szczególności w ust. 1 pkt c Umowy wskazano, że: „Wypłata kredytu dokonana będzie
    jednorazowo po spełnieniu warunków określonych w ust. 4, w następujący sposób (...): c)
    Bank uruchomi kredyt w wysokości określonej w akcie notarialnym ostatecznej umowy
    kupna-sprzedaży (...). W przypadku, gdy kwota określona w wyżej wymienionym akcie
    notarialnym wyrażona jest w innej walucie niż waluta kredytu, Bank dokona
    przewalutowania kredytu zgodnie z obowiązującymi zasadami w Banku”.
    Strony zawarły także Aneks nr 1 do Umowy o kredyt hipoteczny nr (...) w dniu 4 sierpnia
    2008 r. Na jego mocy dokonano podwyższenia kwoty kredytu o 24.547,24 CHF. Na
    podstawie pkt I ww. Aneksu wskazano, że § 1 Umowy otrzymał następujące brzmienie:
    „Bank udziela zgodnie z warunkami niniejszej Umowy długoterminowego kredytu
    hipotecznego w wysokości 115.999,50 CHF z przeznaczeniem na sfinansowanie kosztów
    zakupu lokalu mieszkalnego na rynku wtórnym położonego w A. wraz z miejscem
    postojowym w garażu podziemnym położonego w A. oraz na remont/wykończenie
    Kredytowanej Nieruchomości”.
    Zawarta umowa kredytowa była umową kredytu denominowanego, wypłaconego w
    złotówkach, którego saldo wyrażone było we franku szwajcarskim. Bank dokonał wypłaty
    w czterech transzach:
    – 14 listopada 2005 r., kwota 87.640,71 CHF (kwota 225.000,00 zł), kurs wymiany 2,5673,
    – 6 sierpnia 2008 r., kwota 7.364,17 CHF (kwota 14.211,38 zł), kurs wymiany 1,9298,
    – aneks nr 1, 4 września 2008 r., 7.364,17 CHF (kwota 15.152,52 zł), kurs wymiany 2,0576,
    – aneks nr 1, 24 września 2008 r., 7.364,17 CHF (kwota 14.876,36 zł), kurs wymiany 2,0201,
    – Razem: 109.733,22 CHF (269 240,26 zł).
    Ostatecznie kwota uruchomionego kredytu wynosiła łącznie 109.733, 22 CHF. Kredyt bank
    wypłacił w złotówkach. Łącznie wraz z mężem otrzymała Pani kwotę 269.240,26 zł.
    Spłacała Pani kredyt w złotówkach. Umowa kredytowa została zawarta w celu
    zaspokojenia własnych potrzeb mieszkaniowych. Przedmiotem zakupu finansowanego
    kredytem była nieruchomość mieszkalna, położona w A. przy ul. B. 1 (dalej
    „nieruchomość”). Umowa kredytowa zabezpieczona została hipoteką ustanowioną na
    kredytowanej nieruchomości.
    W związku ze stosowaniem przez Bank w umowie kredytowej klauzul niedozwolonych, w
    lutym 2024 r. wniosła Pani do Sądu Okręgowego pozew przeciwko Bankowi, o ustalenie
    nieważności umowy kredytowej oraz o zapłatę kwoty wpłaconych rat kapitałowo-
    odsetkowych, jako nienależnych Bankowi. Sprawa toczyła się przed Sądem Okręgowym
    pod sygnaturą (...). W toku postępowania Bank wystąpił z propozycją zawarcia ugody, w

    wyniku której zadłużenie Pani i małżonka zostałoby umorzone do tego stopnia, że
    zamknęłoby umowę kredytową.
    Z dokonanych już spłat rat kapitałowo-odsetkowych, po przyjęciu przez Strony założenia,
    że przedmiotowy kredyt zostanie rozliczony tak, jakby od daty zawarcia umowy stanowił
    kredyt udzielony w złotówkach, powstała nadpłata, w związku z czym w toku negocjacji
    Strony doszły do porozumienia i poza całkowitym umorzeniem pozostałego do spłaty
    zadłużenia w kwocie 5.469,36 CHF (kwota ta została przeliczona na walutę polską po
    średnim kursie walut obcych ogłaszanym przez NBP ostatniego dnia roboczego
    poprzedzającego dzień zawarcia ugody, a po przewalutowaniu zostało dokonane
    całkowite umorzenie zadłużenia z tytułu kredytu) Bank zobowiązał się do zapłaty na rzecz
    kredytobiorców kwoty 10.800 zł (słownie: dziesięć tysięcy osiemset złotych) tytułem zwrotu
    kosztów zastępstwa procesowego, oraz dodatkowej kwoty 70.000 zł (słownie:
    siedemdziesiąt tysięcy złotych). Co prawda z treści ugody nie wynika wprost, z jakiego
    tytułu Bank dokona zwrotu kwoty 70.000 zł, jednakże zgodnie z wolą stron miał być to
    zwrot z tytułu nadpłaty kredytu. Nadpłata ta podlegałaby zwrotowi jako świadczenie
    nienależnie wpłacone przez kredytobiorców na rzecz Banku.
    Zawarcie ugody wiązało się również z umorzeniem postępowania sądowego toczącego się
    przed Sądem Okręgowym. Z uwagi na chęć szybkiego zakończenia sporu sądowego,
    zdecydowała się Pani wraz z małżonkiem na zawarcie ugody z Bankiem. Rozprawa
    sądowa, podczas której doszło do zawarcia ugody, odbyła się 30 października 2024 r.
    Wypłata kwoty 70.000 zł nastąpiła w listopadzie 2024 r.
    Wskazała Pani, iż kredyt hipoteczny został zaciągnięty na wydatki, o których mowa w art.
    21 ust. 25 pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Nie korzystała Pani
    wcześniej z umorzenia wierzytelności z tytułu innego kredytu hipotecznego. Skorzystała z
    procedury zaniechania poboru podatku od umorzonej wierzytelności w kwocie 25.417,21
    zł – umorzenie nastąpiło w wyniku wykonania ugody, która jest podstawą sporządzenia
    niniejszego wniosku i dotyczyło przedmiotowej umowy kredytowej.
    Kredyt hipoteczny został zaciągnięty na realizację wyłącznie jednej inwestycji
    mieszkaniowej. Bank, który udzielił kredytu jest podmiotem, którego działalność podlega
    nadzorowi państwowego organu nadzoru nad rynkiem finansowym, uprawnionym do
    udzielania kredytów na podstawie odrębnych ustaw regulujących zasady funkcjonowania
    takich podmiotów. Ponadto na kwotę (...) zł, zgodnie z treścią pkt 3.1. ugody, składają się:
    a) 25.417,21 zł – kwota kapitału bieżącego (niewymagalnego);
    b) 0,00 zł – kapitału przeterminowanego (wymagalnego),
    c) 0,00 zł – odsetki zapadłe, niespłacone na dzień zawarcia ugody;
    d) 0,00 zł – odsetek zapadłych podwyższonych (wymagalnych).
    Uzupełnienie wniosku
    Kwota 70.000 zł, którą wraz z mężem Pani otrzymała (po zsumowaniu jej ze wszystkimi
    innymi kwotami, które otrzymała od banku, nie uwzględnia się otrzymanego od Banku
    zwrotu kosztów postępowania sądowego), mieści się w kwocie wpłaconej przez Panią
    wraz z mężem podczas spłaty kredytu, tj. mieści się w kwocie, którą przekazała Pani wraz z
    mężem na rzecz Banku w ramach spłaty rat kapitałowo-odsetkowych od otrzymanego
    finansowania.
    Szczegółowe zestawienie:
    Kwota wpłacona do Banku w trakcie spłaty kredytu hipotecznego: łącznie 354.240,20 zł, w
    tym:
    – kapitał w łącznej wysokości 321.672,41 zł,
    – odsetki umowne w łącznej wysokości 32.567,79 zł.
    Kwota otrzymana przez Panią od Banku z tytułu zawarcia ugody – 70.000 zł.

    Kwota udzielonego Pani kredytu hipotecznego – łącznie 269.240,26 zł.
    A zatem:
    354.240, 20 zł (kwota wpłacona do Banku) jest większa niż 339.240,30 zł (kwoty otrzymane
    od Banku).
    Dodatkowo w wyniku zawartej z Bankiem ugody doszło do umorzenia pozostałej do spłaty
    kwoty kredytu w wysokości 25.417,21 PLN.
    Wniosek dotyczy Pani indywidualnej sprawy (jest Pani Wnioskodawcą).

## Pytanie

Czy wypłacona przez Bank kwota 70 000 PLN, stanowiąca nadpłatę, którą Bank zwrócił
    Pani w wyniku zawartej ugody będzie dla Pani neutralna podatkowo, gdyż nie będzie
    stanowić przychodu podlegającego opodatkowaniu, ewentualnie czy będzie podlegać
    zaniechaniu poboru podatku dochodowego na podstawie rozporządzenia Ministra
    Finansów z 11 marca 2022 r. w sprawie zaniechania poboru podatku dochodowego od
    niektórych dochodów (przychodów) związanych z kredytem hipotecznym udzielonym na
    cele mieszkaniowe oraz czy kwota umorzenia w wysokości 25.417,21 zł powstała w wyniku
    zawarcia ugody podlegać będzie zaniechaniu poboru podatku dochodowego na
    podstawie ww. rozporządzenia Ministra Finansów z 11 marca 2022 r.?
    Pani stanowisko w sprawie
    Pani zdaniem, nadpłata powstała w wyniku zawarcia zaproponowanej przez Bank ugody i
    dokonany przez Bank zwrot świadczenia nienależnego w kwocie 70.000 PLN są dla Pani
    neutralne podatkowo, bowiem wypłacona kwota nie stanowi przychodu podlegającego
    opodatkowaniu.
    Istotą ugody zawartej z Bankiem jest bowiem ustalenie zasad rozliczenia umowy kredytu
    przy założeniu, że kredyt ten od początku był kredytem złotówkowym. Przy uwzględnieniu
    nowych zasad oprocentowania kredytu należy dojść do przekonania, że zdecydowanie
    nadpłaciła Pani kredyt, bowiem do dnia zawarcia ugody spłaciła Pani kredyt w łącznej
    wysokości 354.240,20 zł, w tym:
    1) kapitał w łącznej wysokości 321.672,41 zł,
    2) odsetki umowne w łącznej wysokości 32.567,79 zł.
    W przypadku unieważnienia umowy kredytu Bank byłby zobowiązany do zwrotu kwoty co
    najmniej 84.999,94 zł. Dlatego też, kwota 70.000 zł, jako kwota niższa od faktycznej kwoty
    nadpłaty kredytu, nie stanowi przychodu podlegającego opodatkowaniu po Pani stronie.
    Niemniej, na wypadek przyjęcia przez organ odmiennego stanowiska, aktualna dla wyżej
    wymienionej kwestii nadpłaty pozostanie poniższa argumentacja odnosząca się do
    umorzenia części zobowiązania wynikającego z umowy kredytowej.
    W Pani ocenie umorzenie kwoty 25.417,21 zł podlegać będzie zaniechaniu poboru
    podatku dochodowego na podstawie rozporządzenia Ministra Finansów z 11 marca 2022
    r. w sprawie zaniechania poboru podatku dochodowego od niektórych dochodów
    (przychodów) związanych z kredytem hipotecznym udzielonym na cele mieszkaniowe
    (dalej „rozporządzenie”). Kwota umorzenia stanowi inne źródło przychodu w rozumieniu
    art. 10 ust. 1 pkt 9 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Wskazany w art. 20
    ust. 1 tej ustawy katalog przychodów z innych źródeł nie stanowi katalogu zamkniętego, a
    więc brak jest przeszkód prawnych do zakwalifikowania jako inny przychód źródła
    przychodu, które nie jest wprost wymienione w przepisach ustawy. Nieruchomość,
    sfinansowana poprzez kredyt hipoteczny w wyniku zawarcia umowy kredytowej,
    zakupiona została na cele mieszkaniowe. W dalszym ciągu pozostaje Pani wraz z mężem
    współwłaścicielem przedmiotowej nieruchomości.

    Zgodnie z § 1 ust. 1 rozporządzenia Ministra Finansów z 11 marca 2022 r. w sprawie
    zaniechania poboru podatku dochodowego od niektórych dochodów (przychodów)
    związanych z kredytem hipotecznym udzielonym na cele mieszkaniowe, zarządza się
    zaniechanie poboru podatku dochodowego od osób fizycznych od kwot:
    1) umorzonych osobie fizycznej wierzytelności z tytułu kredytu mieszkaniowego, w
    przypadku, gdy:
    a) kredyt mieszkaniowy został zaciągnięty na realizację jednej inwestycji mieszkaniowej, a
      w przypadku więcej niż jednego kredytu mieszkaniowego – gdy kredyty mieszkaniowe
      zostały zaciągnięte na realizację wyłącznie jednej inwestycji mieszkaniowej, oraz
    b) osoba fizyczna będąca stroną umowy kredytu mieszkaniowego nie korzystała z
      zaniechania poboru podatku od kwot umorzonych wierzytelności z tytułu kredytu
      mieszkaniowego zaciągniętego na realizację innej niż określona w lit. a inwestycji
      mieszkaniowej.
    Zgodnie z ust. 2 tego przepisu kwoty wierzytelności, o których mowa w ust. 1 pkt 1,
    obejmują:
    1) kwoty kredytu mieszkaniowego (kapitału);
    2) odsetki, w tym odsetki skapitalizowane i prowizje:
    3) opłaty, jeżeli ich poniesienie przez kredytobiorcę było niezbędne do zawarcia umowy
      kredytu mieszkaniowego, z wyjątkiem kosztów usług dodatkowych, w szczególności
      ubezpieczeń.
    Jak już zostało wcześniej wskazane, umowa kredytowa została podpisana w celu uzyskania
    kredytu na sfinansowanie zakupu nieruchomości na własne cele mieszkaniowe, zaś Pani
    nigdy nie korzystała z zaniechania poboru podatku od kwot umorzonych wierzytelności z
    tytułu kredytu mieszkaniowego zaciągniętego na realizację innej inwestycji mieszkaniowej.
    Uznać zatem należy, że spełnia Pani kryteria zawarte w § 1 rozporządzenia.
    Z kolei zgodnie z treścią § 3 rozporządzenia, ilekroć w rozporządzeniu jest mowa o
    kredycie mieszkaniowym, należy przez to rozumieć kredyt, który został:
    1) udzielony przed 15 stycznia 2015 r. przez podmiot, którego działalność podlega
      nadzorowi państwowego organu nadzoru nad rynkiem finansowym, uprawniony do
      udzielania kredytów na podstawie odrębnych ustaw regulujących zasady
      funkcjonowania takich podmiotów, oraz
    2) zabezpieczony w postaci hipoteki ustanowionej na nieruchomości lub udziale w
      nieruchomości lub prawie wieczystego użytkowania gruntu lub udziale w takim
      prawie, lub spółdzielczym własnościowym prawie do lokalu mieszkalnego lub udziale
      w takim prawie, lub prawie do domu jednorodzinnego w spółdzielni mieszkaniowej
      lub udziale w takim prawie, oraz
    3) zaciągnięty na wydatki, o których mowa w art. 21 ust. 25 pkt 1 ustawy o podatku
      dochodowym od osób fizycznych.
    Umowa kredytowa zawarta została 27 października 2005 r., a więc przed 15 stycznia 2015
    r., zaś Bank udzielający kredytu był podmiotem, o którym mowa w § 3 pkt 1
    rozporządzenia. Kredyt zabezpieczony był hipoteką ustanowioną na kredytowanej
    nieruchomości i zaciągnięty został na wydatki, o których mowa w art. 21 ust. 25 pkt 1
    ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.
    Zgodnie natomiast z treścią § 4 rozporządzenia zaniechanie, o którym mowa w § 1 i § 2,
    ma zastosowanie do dochodów (przychodów) uzyskanych od 1 stycznia 2022 r. do 31
    grudnia 2024 r. Ugoda została zawarta w dniu 30 października 2024 r., do umorzenia
    długu oraz wypłaty wskazanych w treści ugody kwot doszło w listopadzie 2024 r., a zatem
    Wnioskodawca uzyskał dochód (przychód) w okresie wskazanym w rozporządzeniu.

    W związku z powyższym Wnioskodawca spełnił wszystkie kryteria do objęcia zaniechaniem
    poboru podatku dochodowego na podstawie rozporządzenia, zarówno w zakresie kwoty
    odpowiadającej umorzonej części zobowiązania wynikającego z umowy kredytowej, jak i
    ewentualnie w przypadku nadpłaty zwróconej przez Bank po zawarciu ugody, w
    przypadku uznania przez organ, że nie jest ona neutralna podatkowo. W związku z
    powyższym uznać należy, że stanowisko Wnioskodawcy jest prawidłowe.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawiła Pani we wniosku jest prawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

W myśl art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób
    fizycznych (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 226 ze zm.):
      Opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z
      wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od
      których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.
    Powołany przepis wyraża tzw. zasadę powszechności opodatkowania. Regułą jest, że
    każdy dochód osiągnięty przez osobę fizyczną podlega opodatkowaniu, wyjątkiem zaś jest
    sytuacja, gdy dochód opodatkowaniu nie podlega. Wyjątki od omawianej zasady dotyczą:
    • dochodów, które zostały wprost wymienione przez ustawodawcę w art. 21, 52, 52a i 52c
      ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych jako zwolnione z podatku oraz
    • dochodów, od których zaniechano poboru podatku w drodze rozporządzenia ministra
      właściwego do spraw finansów publicznych wydanego na podstawie art. 22 ustawy
      Ordynacja podatkowa (rozporządzenie takie może być wydane w przypadkach
      uzasadnionych interesem publicznym lub ważnym interesem podatników).
    Stosownie do art. 9 ust. 2 ww. ustawy:
      Dochodem ze źródła przychodów, jeżeli przepisy art. 23o, art. 23u, art. 24-24b, art.
      24c, art. 24e, art. 30ca, art. 30da oraz art. 30f nie stanowią inaczej, jest nadwyżka sumy
      przychodów z tego źródła nad kosztami ich uzyskania osiągnięta w roku podatkowym.
      Jeżeli koszty uzyskania przekraczają sumę przychodów, różnica jest stratą ze źródła
      przychodów.
    Jak stanowi art. 11 ust. 1 ww. ustawy:
      Przychodami, z zastrzeżeniem art. 14-15, art. 17 ust. 1 pkt 6, 9, 10 w zakresie realizacji
      praw wynikających z pochodnych instrumentów finansowych, pkt 11, art. 19, art. 25b,
      art. 30ca, art. 30da i art. 30f, są otrzymane lub postawione do dyspozycji podatnika w
      roku kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość otrzymanych
      świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń.
    Jak wynika z powołanego przepisu, ustawodawca przyjął zasadę, że przychodem są:
    • pieniądze i wartości pieniężne, które zostały otrzymane przez podatnika – tj. takie
      pieniądze i wartości pieniężne, które podatnik rzeczywiście „dostał, odebrał,
      zainkasował, objął w posiadanie”;
    • pieniądze i wartości pieniężne, które zostały postawione do dyspozycji podatnika – tj.
      takie przysporzenia, które zostały mu faktycznie udostępnione/przekazane do
      odbioru; takie pieniądze i środki pieniężne, które podatnik ma możliwość włączyć do
      swojego władztwa, a więc ma możliwość skorzystania z tychże pieniędzy i wartości
      pieniężnych i nie jest to uzależnione od dodatkowej zgody osoby stawiającej określone
      pieniądze i wartości pieniężne do dyspozycji podatnika.
    Pojęcie przychodu wiąże się zatem z przysporzeniem majątkowym po stronie podatnika, z
    wartością wchodzącą do jego majątku. Przychodami w rozumieniu art. 11 ustawy o
    podatku dochodowym od osób fizycznych mogą być tylko takie świadczenia, które nie

    mają charakteru zwrotnego. Skoro bowiem przychód jest określonym przyrostem
    majątkowym po stronie podatnika, jego otrzymanie musi mieć charakter definitywny. Za
    przychody należy zatem uznać każdą formę przysporzenia majątkowego, zarówno formę
    pieniężną jak i niepieniężną, w tym nieodpłatne świadczenia otrzymane przez podatnika.
    Dla celów podatkowych przyjmuje się, że nieodpłatne świadczenie obejmuje każde
    działanie lub zaniechanie na rzecz innej osoby oraz wszystkie zdarzenia prawne i
    zdarzenia gospodarcze w działalności podmiotów, których skutkiem jest przysporzenie
    majątku innej osoby, mające konkretny wymiar finansowy.
    Źródła przychodów zostały określone przez ustawodawcę w art. 10 ust. 1 ustawy o
    podatku dochodowym od osób fizycznych. Zgodnie z art. 10 ust. 1 pkt 9 ustawy:
      Źródłem przychodów są inne źródła.
    Stosownie do art. 20 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Za przychody z innych źródeł, o których mowa w art. 10 ust. 1 pkt 9, uważa się w
      szczególności: kwoty wypłacone po śmierci członka otwartego funduszu emerytalnego
      wskazanej przez niego osobie lub członkowi jego najbliższej rodziny, w rozumieniu
      przepisów o organizacji i funkcjonowaniu funduszy emerytalnych, kwoty uzyskane z
      tytułu zwrotu z indywidualnego konta zabezpieczenia emerytalnego oraz wypłaty z
      indywidualnego konta zabezpieczenia emerytalnego, w tym także dokonane na rzecz
      osoby uprawnionej na wypadek śmierci oszczędzającego, zasiłki pieniężne z
      ubezpieczenia społecznego, alimenty, stypendia, świadczenia otrzymane z tytułu
      umowy o pomocy przy zbiorach, dotacje (subwencje) inne niż wymienione w art. 14,
      dopłaty, nagrody i inne nieodpłatne świadczenia nienależące do przychodów
      określonych w art. 12-14 i art. 17.
    Użycie w powyższym przepisie sformułowania „w szczególności” wskazuje, że definicja
    przychodów z innych źródeł ma charakter otwarty i nie ma przeszkód, aby do tej kategorii
    zaliczyć również przychody inne niż wymienione wprost w przepisie art. 20 ust. 1 ww.
    ustawy. O przychodzie podatkowym z innych źródeł będziemy mówić w każdym
    przypadku, kiedy u podatnika wystąpią realne korzyści majątkowe.
    Instytucja kredytu uregulowana została przepisami ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r.
    Prawo bankowe (t. j. Dz. U. z 2023 r. poz. 2488 ze zm.). Zgodnie z treścią art. 69 ust. 1 tej
    ustawy:
      Przez umowę kredytu bank zobowiązuje się oddać do dyspozycji kredytobiorcy na czas
      oznaczony w umowie kwotę środków pieniężnych z przeznaczeniem na ustalony cel, a
      kredytobiorca zobowiązuje się do korzystania z niej na warunkach określonych w
      umowie, zwrotu kwoty wykorzystanego kredytu wraz z odsetkami w oznaczonych
      terminach spłaty oraz zapłaty prowizji od udzielonego kredytu.
    Otrzymanie kredytu i jego spłata na warunkach przewidzianych w umowie kredytowej są
    obojętne podatkowo. Przychód po stronie kredytobiorcy pojawia się w przypadku, kiedy
    dochodzi do umorzenia kredytu, jego części lub odsetek. Wtedy bowiem kredytobiorca
    osiąga konkretne przysporzenie majątkowe (przychód w rozumieniu ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych).
    Zgodnie natomiast z definicją dochodu jest nim nadwyżka przychodów ze źródła nad
    kosztami jego uzyskania. Pojęciem pierwotnym dla dochodu jest więc pojęcie przychodu.
    Ten z kolei definiowany jest przez ustawodawcę, czemu dał wyraz w art. 11 ust. 1, jako
    otrzymane lub postawione do dyspozycji podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i
    wartości pieniężne oraz wartość otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych
    świadczeń. Niemniej jednak z definicji tej wywieść można również, że za przychody
    podatkowe mogą być uznane tylko takie świadczenia, które są określonym przyrostem
    majątkowym (zarówno zwiększającym aktywa, jak i zmniejszającym pasywa) o charakterze
    definitywnym, nie mające charakteru zwrotnego.

    Kwestia zaniechania podatku od kwoty umorzonych wierzytelności – które to umorzenie
    ma miejsce od 1 stycznia 2022 r. do 31 grudnia 2024 r. – została uregulowana w § 1
    rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 11 marca 2022 r. w sprawie zaniechania poboru
    podatku dochodowego od niektórych dochodów (przychodów) związanych z kredytem
    hipotecznym udzielonym na cele mieszkaniowe (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 102):
    1.)Zarządza się zaniechanie poboru podatku dochodowego od osób fizycznych od kwot:
        1) umorzonych osobie fizycznej wierzytelności z tytułu kredytu mieszkaniowego, w
        przypadku gdy:
          a) kredyt mieszkaniowy został zaciągnięty na realizację jednej inwestycji
            mieszkaniowej, a w przypadku więcej niż jednego kredytu mieszkaniowego -
            gdy kredyty mieszkaniowe zostały zaciągnięte na realizację wyłącznie jednej
            inwestycji mieszkaniowej, oraz
          b) osoba fizyczna będąca stroną umowy kredytu mieszkaniowego nie
            korzystała z zaniechania poboru podatku od kwot umorzonych
            wierzytelności z tytułu kredytu mieszkaniowego zaciągniętego na realizację
            innej niż określona w lit. a inwestycji mieszkaniowej;
        2) otrzymanych przez osobę fizyczną świadczeń z tytułu kredytu mieszkaniowego
        udzielonego w walucie obcej lub w złotych, lecz nominowanego lub
        indeksowanego do waluty obcej, w związku z powstaniem przychodu z tytułu
        zastosowania ujemnego oprocentowania.
    2.)Kwoty wierzytelności, o których mowa w ust. 1 pkt 1, obejmują:
        1) kwoty kredytu mieszkaniowego (kapitału);
        2) odsetki, w tym odsetki skapitalizowane, i prowizje;
        3) opłaty, jeżeli ich poniesienie przez kredytobiorcę było niezbędne do zawarcia
        umowy kredytu mieszkaniowego, z wyjątkiem kosztów usług dodatkowych, w
        szczególności ubezpieczeń.
    3.)W przypadku gdy kredyt mieszkaniowy został zaciągnięty również na wydatki inne niż
      określone w art. 21 ust. 25 pkt 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku
      dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2021 r. poz. 1128, z późn. zm.), zaniechanie,
      o którym mowa w ust. 1 pkt 1, obejmuje kwotę wierzytelności z tytułu kredytu
      mieszkaniowego w części, w jakiej kwota kredytu mieszkaniowego zaciągniętego na
      wydatki określone w art. 21 ust. 25 pkt 1 tej ustawy pozostaje do całkowitej kwoty
      zaciągniętego kredytu mieszkaniowego.
    4.)W przypadku gdy kredyt mieszkaniowy został zastąpiony kredytem refinansowym lub
      gdy na jego spłatę został zaciągnięty kredyt konsolidacyjny, zaniechanie, o którym
      mowa w ust. 1 pkt 1, obejmuje odpowiednio kwotę wierzytelności z tytułu kredytu
      refinansowego lub konsolidacyjnego w części odpowiadającej kwocie wierzytelności z
      tytułu kredytu mieszkaniowego.
    5.)Przez jedną inwestycję mieszkaniową, o której mowa w ust. 1 pkt 1 lit. a, rozumie się
      inwestycję, której celem jest zaspokojenie potrzeb mieszkaniowych:
        1) jednego gospodarstwa domowego albo
        2) więcej niż jednego gospodarstwa domowego, w przypadku gdy osoby fizyczne
        mające zajmować wspólnie jeden budynek mieszkalny, nie mniej niż jedna osoba
        fizyczna z każdego takiego gospodarstwa, są osobami zaliczonymi do I grupy
        podatkowej w rozumieniu art. 14 ust. 3 pkt 1 ustawy z dnia 28 lipca 1983 r. o
        podatku od spadków i darowizn (Dz. U. z 2021 r. poz. 1043).

    6.)Przez jedno gospodarstwo domowe, o którym mowa w ust. 5, rozumie się
      gospodarstwo prowadzone przez osobę fizyczną zajmującą jeden lokal mieszkalny
      albo jeden budynek mieszkalny jednorodzinny, samodzielnie lub wspólnie z innymi
      osobami stale z nią zamieszkującymi i gospodarującymi.
    7.)W przypadku gdy stroną umowy kredytu mieszkaniowego na realizację jednej
      inwestycji mieszkaniowej, o której mowa w ust. 1 pkt 1 lit. a, są co najmniej dwie osoby
      fizyczne, zaniechanie poboru podatku, o którym mowa w ust. 1 pkt 1, ma
      zastosowanie wyłącznie do osób, o których mowa w ust. 1 pkt 1 lit. b.
    Z kolei § 4 cytowanego rozporządzenia stanowi, że:
      Zaniechanie, o którym mowa w § 1 i § 2, ma zastosowanie do dochodów (przychodów)
      uzyskanych od dnia 1 stycznia 2022 r. do dnia 31 grudnia 2024 r.
    W myśl § 3 komentowanego rozporządzenia:
        1) Ilekroć w rozporządzeniu jest mowa o kredycie mieszkaniowym, należy przez to
        rozumieć kredyt, który został:
        2) udzielony przed dniem 15 stycznia 2015 r. przez podmiot, którego działalność
        podlega nadzorowi państwowego organu nadzoru nad rynkiem finansowym,
        uprawniony do udzielania kredytów na podstawie odrębnych ustaw regulujących
        zasady funkcjonowania takich podmiotów, oraz
        3) zabezpieczony w postaci hipoteki ustanowionej na nieruchomości lub udziale w
        nieruchomości lub prawie wieczystego użytkowania gruntu lub udziale w takim
        prawie, lub spółdzielczym własnościowym prawie do lokalu mieszkalnego lub
        udziale w takim prawie, lub prawie do domu jednorodzinnego w spółdzielni
        mieszkaniowej lub udziale w takim prawie, oraz
        4) zaciągnięty na wydatki, o których mowa w art. 21 ust. 25 pkt 1 ustawy z dnia 26
        lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych.
    Zgodnie z treścią ww. art. 21 ust. 25 pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od osób
    fizycznych:
      Za wydatki poniesione na cele, o których mowa w ust. 1 pkt 131, uważa się wydatki
      poniesione na:
        a) nabycie budynku mieszkalnego, jego części lub udziału w takim budynku, lokalu
        mieszkalnego stanowiącego odrębną nieruchomość lub udziału w takim lokalu, a
        także na nabycie gruntu lub udziału w gruncie albo prawa użytkowania
        wieczystego gruntu lub udziału w takim prawie, związanych z tym budynkiem lub
        lokalem,
        b) nabycie spółdzielczego własnościowego prawa do lokalu mieszkalnego lub
        udziału w takim prawie, prawa do domu jednorodzinnego w spółdzielni
        mieszkaniowej lub udziału w takim prawie,
        c) nabycie gruntu pod budowę budynku mieszkalnego lub udziału w takim gruncie,
        prawa użytkowania wieczystego takiego gruntu lub udziału w takim prawie, w
        tym również z rozpoczętą budową budynku mieszkalnego, oraz nabycie innego
        gruntu lub udziału w gruncie, prawa użytkowania wieczystego gruntu lub udziału
        w takim prawie, jeżeli w okresie, o którym mowa w ust. 1 pkt 131, grunt ten
        zmieni przeznaczenie na grunt pod budowę budynku mieszkalnego,
        d) budowę, rozbudowę, nadbudowę, przebudowę lub remont własnego budynku
        mieszkalnego, jego części lub własnego lokalu mieszkalnego,
        e) rozbudowę, nadbudowę, przebudowę lub adaptację na cele mieszkalne własnego
        budynku niemieszkalnego, jego części, własnego lokalu niemieszkalnego lub
        własnego pomieszczenia niemieszkalnego

        – położonych w państwie członkowskim Unii Europejskiej lub w innym państwie
        należącym do Europejskiego Obszaru Gospodarczego albo w Konfederacji
        Szwajcarskiej.
    Zatem zaniechanie poboru podatku do umorzonych osobom fizycznym kwot
    wierzytelności z tytułu kredytów znajdzie zastosowanie, jeżeli zostaną spełnione łącznie
    następujące przesłanki:
    • kredyt był zaciągnięty na realizację inwestycji mieszkaniowej;
    • kredyt był udzielony przed dniem 15 stycznia 2015 r. przez podmiot uprawniony do
      udzielania kredytów na podstawie odrębnych ustaw;
    • kredyt był zabezpieczony hipotecznie;
    • kredytobiorca nie korzystał wcześniej z umorzenia zobowiązania z tytułu innego kredytu
      na cele mieszkaniowe zabezpieczonego hipotecznie.
    Główną przesłanką do skorzystania z zaniechania poboru podatku jest przeznaczenie tego
    kredytu na wydatki, o których mowa w art. 21 ust. 25 pkt 1 ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych.
    Z informacji przedstawionych we wniosku wynika, że 27 października 2005 r. zawarła Pani
    wraz z mężem umowę o kredyt hipoteczny. W umowie wskazano cel kredytu, którym było
    przeznaczenie na sfinansowanie kosztów zakupu lokalu mieszkalnego na rynku wtórnym
    dotyczącym nieruchomości wskazanej w Umowie wraz z miejscem postojowym w garażu
    podziemnym. Strony zawarły także Aneks do tej umowy w dniu 4 sierpnia 2008 r. Na jego
    mocy dokonano podwyższenia kwoty kredytu z przeznaczeniem na sfinansowanie
    kosztów zakupu lokalu mieszkalnego na rynku wtórnym położonego w A. wraz z miejscem
    postojowym w garażu podziemnym położonego w A. oraz na remont/wykończenie
    kredytowanej nieruchomości. Kredyt hipoteczny został zaciągnięty na wydatki, o których
    mowa w art. 21 ust. 25 pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, nie
    korzystała Pani wcześniej z umorzenia wierzytelności z tytułu innego kredytu
    hipotecznego, kredyt hipoteczny został zaciągnięty na realizację wyłącznie jednej
    inwestycji mieszkaniowej, bank, który udzielił kredytu jest podmiotem, którego działalność
    podlega nadzorowi państwowego organu nadzoru nad rynkiem finansowym,
    uprawnionym do udzielania kredytów na podstawie odrębnych ustaw regulujących zasady
    funkcjonowania takich podmiotów.
    Ponadto wskazała Pani, że 30 października 2024 r. zawarła z bankiem ugodę sądową, na
    podstawie której bank – obok zwolnienia Pani z długu (umorzenia zadłużenia) na kwotę
    25.417,21 zł – wypłacił Pani kwotę dodatkową w wysokości 70.000 zł stanowiącą zwrot z
    tytułu nadpłaty kredytu. Stwierdziła Pani, że suma kwot, które wpłaciła do Banku wynosi
    354.240,20 zł i jest większa od sumy kwot otrzymanych od Banku, wynoszących
    339.240,30 zł.
    Mając na uwadze przedstawiony we wniosku stan faktyczny oraz obowiązujące w tym
    zakresie przepisy prawa stwierdzić należy, że umorzenie przez bank części kwoty kredytu
    zaciągniętego przez Panią na własne cele mieszkaniowe stanowi dla Pani przychód w
    rozumieniu art. 11 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, z tytułu
    nieodpłatnych świadczeń klasyfikowany do źródła, o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 9 w
    zw. z art. 20 ust. 1 ww. ustawy, podlegający opodatkowaniu podatkiem dochodowym od
    osób fizycznych.
    Jednocześnie do uzyskanego przez Panią przychodu związanego z umorzeniem
    wierzytelności z tytułu kredytu mieszkaniowego, o którym mowa we wniosku,
    zastosowanie znajdzie zaniechanie poboru podatku dochodowego od osób fizycznych na
    podstawie rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 11 marca 2022 r. w sprawie
    zaniechania poboru podatku dochodowego od niektórych dochodów (przychodów)
    związanych z kredytem hipotecznym udzielonym na cele mieszkaniowe.

    Odnosząc się do skutków podatkowych zwrotu ustalonej w ugodzie kwoty pieniężnej, po
    Pani stronie nie doszło do powstania przysporzenia majątkowego. W związku z zawarciem
    ugody otrzymała Pani zwrot środków pieniężnych, które wcześniej na mocy umowy
    przekazała Pani na rzecz banku w ramach spłaty części rat udzielonego kredytu
    mieszkaniowego. Kwota pieniężna otrzymana na podstawie ugody z bankiem nie
    spowodowała faktycznego przyrostu w Pani majątku. Tym samym zwrot ten nie stanowił
    dla Pani przychodu w rozumieniu art. 11 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób
    fizycznych, podlegającego opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych.
    Nie ma Pani obowiązku zapłaty podatku od zwróconej przez bank kwoty.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Pani przedstawiła i stanu prawnego,
    który obowiązywał w dniu zaistnienia zdarzenia.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    • Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy
      z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111).
      Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pani sytuacja będzie zgodna
      (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosuje się Pani do
      interpretacji.
    • Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
        1) z zastosowaniem art. 119a;
        2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5
        ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
        3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    • Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki
      interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pani prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu
    Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z
    dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – (t. j. Dz.
    U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
    • w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
    • w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP
      (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do

    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.