Interpretacja indywidualna
Sygnatura: IBPB3/423-400/08/BG
Organ: Dyrektor Izby Skarbowej w Katowicach
Data wydania: 2008-05-19
Teza: Czy do przychodów uzyskanych przez kontrahentów za wynajem stanowiska handlowego i wyposażenia niezbędnego do jego utworzenia ma zastosowanie art. 21 ust. 1 pkt 1 albo pkt 2a ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych? (pytanie oznaczone we wniosku Nr 1/7)
Słowa kluczowe: podatek-podatek dochodowy-zryczałtowany podatek dochodowy; podmiot-podmiot zagraniczny; umowa-umowa o unikaniu podwójnego opodatkowania; wynajem; świadczenie-świadczenie usług
Przepisy: [CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-Rozdział 5-art. 21

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA

Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.) oraz § 5 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz. U. z 2007 r. Nr 112, poz. 770) Dyrektor Izby Skarbowej w Katowicach działając w imieniu Ministra Finansów stwierdza, że stanowisko Spółki, przedstawione we wniosku z dnia 08 lutego 2008 r. (data wpływu do tut. BKIP 19 lutego 2008 r.) o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku dochodowego od osób prawnych w zakresie m.in. obowiązku pobrania podatku na podstawie art. 21 ust. 1 pkt 1 albo pkt 2a ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych od wypłaty należności kontrahentom niebędącymi rezydentami Rzeczypospolitej Polskiej za wynajem stanowiska handlowego i wyposażenia niezbędnego do jego utworzenia - **jest nieprawidłowe**.

UZASADNIENIE

W dniu 19 lutego 2008 r. wpłynął do tut. BKIP ww. wniosek o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku dochodowego od osób prawnych w zakresie m.in. obowiązku pobrania podatku na podstawie art. 21 ust. 1 pkt 1 albo pkt 2a ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych od wypłaty należności kontrahentom niebędącymi rezydentami Rzeczypospolitej Polskiej za wynajem stanowiska handlowego i wyposażenia niezbędnego do jego utworzenia.

W przedmiotowym wniosku został przedstawiony następujący stan faktyczny:

W ramach prowadzonej działalności Spółka zakupuje usługi od kontrahentów niebędących rezydentami Rzeczypospolitej Polskiej, w tym:

1.  Usługi zakupu raportów i analiz.
2.  Usługi zakupu wykonanych na zlecenie gadżetów.
3.  Usługi ubezpieczeniowe.
4.  Usługi badań i certyfikacji wyrobów.
5.  Usługi szkolenia i udział w konferencjach.
6.  Usługi tłumaczenia dokumentów.
7.  Wynajem stanowiska handlowego i wyposażenia niezbędnego do jego utworzenia.

Spółka dość często wypłaca swoim stałym kontrahentom należności podlegające opodatkowaniem podatkiem u źródła. W celu skorzystania ze zwolnienia lub obniżonej stawki opodatkowania, przewidzianej w odpowiedniej umowie o zapobieżeniu podwójnemu opodatkowaniu, Spółka występuje do kontrahenta o jego certyfikat rezydencji.

W związku z powyższym zadano m.in. następujące pytanie:

Czy do przychodów uzyskanych przez kontrahentów za wynajem stanowiska handlowego i wyposażenia niezbędnego do jego utworzenia ma zastosowanie art. 21 ust. 1 pkt 1 albo pkt 2a ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych? (pytanie oznaczone we wniosku Nr 1/7)

Zdaniem Spółki do kwot wypłacanych zagranicznym podmiotom, z tytułu wymienionych w poz. 50 świadczeń, nie ma zastosowania art. 21 ust. 1 pkt 1 i 2a ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych (zwanej w dalszej części „ustawa o pdop”).

Pierwszoplanowe znaczenie w omawianej sprawie ma wykładnia art. 21 ust. 1 ustawy o pdop, który stanowi:

Podatek dochodowy z tytułu uzyskanych na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przez podatników o których, mowa w art. 3 ust. 2, przychodów:

1.  z odsetek, z praw autorskich lub praw pokrewnych, z praw do projektów wynalazczych, znaków towarowych i wzorów zdobniczych, w tym również ze sprzedaży tych praw, z należności za udostępnienie tajemnicy receptury lub procesu produkcyjnego, za użytkowanie lub prawo do użytkowania urządzenia przemysłowego, urządzenia handlowego lub naukowego, za informacje związane ze zdobytym doświadczeniem w dziedzinie przemysłowej, handlowej lub naukowej (know-how),
2.  z opłat za świadczone usługi w zakresie działalności widowiskowej, rozrywkowej lub sportowej, wykonywanej przez osoby prawne mające siedzibę za granicą, organizowanej za pośrednictwem osób fizycznych lub prawnych ¬prowadzących działalność w zakresie imprez artystycznych, rozrywkowych lub sportowych na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, a) świadczeń doradczych, księgowych, badania rynku, usług prawnych, usług reklamowych, zarządzania i kontroli, przetwarzania danych, usług rekrutacji pracowników i pozyskiwania personelu, gwarancji i poręczeń oraz świadczeń o podobnym charakterze - ustala się w wysokości 20% przychodów.

Katalog usług wymienionych w cytowanym przepisie ma charakter otwarty, o czym świadczy zastosowanie przez ustawodawcę sformułowania "oraz świadczenia o podobnym charakterze". Użycie tego zwrotu nie może jednak prowadzić do nadinterpretacji prawa podatkowego, poprzez jego rozumienie maksymalnie szeroko.

Według opinii Spółki, nie powinno się klasyfikować do wyżej wymienionego katalogu czynności stricte technicznych, jak np. usługi wytworzenia na zlecenie produktu. Tego typu działania nie mają bowiem nic wspólnego ze świadczeniami, o których mowa w pkt 2a omawianego artykułu, a które wymagają od podmiotu wykonującego pewnej aktywności twórczej - na przykład w przypadku usługi reklamy usługodawca musi podjąć wysiłek w związku ze stworzeniem pomysłu na spot reklamowy, natomiast w przypadku usług doradczych świadczący ma za zadanie stworzenie najbardziej optymalnego rozwiązania dla usługobiorcy. Zatem dokonując oceny, czy będziemy mieli do czynienia z usługą podlegającą opodatkowaniu podatkiem u źródła, jednym z głównych kryteriów branym pod uwagę powinien być jej twórczy charakter.

Spółka uczestniczy w targach i wystawach organizowanych poza terytorium kraju. W celu właściwego zaprezentowania własnych produktów, wynajmuje stoiska wystawiennicze (określoną przestrzeń w pawilonie handlowym) i niezbędne wyposażenie do jego utworzenia (np. meble, projektory). Według opinii Spółki, należności wypłacane nierezydentom z tytułu wynajmu przyrządów niezbędnych do utworzenia stoiska, nie powinny podlegać opodatkowaniu podatkiem u źródła. Należy zauważyć, że najem tego rodzaju przedmiotów nie mieści się w art. 21 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych. Co istotne wynajęte przedmioty pozwalają jedynie na estetyczne przedstawienie oferty firmy.

Na tle przedstawionego stanu faktycznego stwierdzam co następuje:

Zgodnie z art. 3 ust. 2 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (Dz. U. z 2000 r., Nr 54, poz. 654 ze zm.) określanej w dalszej części skrótem „ustawa o pdop”, podatnicy, jeżeli nie mają na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej siedziby lub zarządu, podlegają obowiązkowi podatkowemu tylko od dochodów, które osiągają na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.

W stosunku do niektórych dochodów uzyskanych na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przez podmioty zagraniczne, obowiązek potrącenia podatku od tych dochodów spoczywa na podmiocie polskim dokonującym wypłaty należności będącej źródłem tego dochodu. Takie rodzaje przychodów zostały określone w art. 21 ust. 1 i art. 22 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych.

Przepis art. 21 ust. 1 ustawy o pdop stanowi, iż z tytułu uzyskanych na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przez podatników, o których mowa w art. 3 ust. 2, przychodów:

1.  z odsetek, z praw autorskich lub praw pokrewnych, z praw do projektów wynalazczych, znaków towarowych i wzorów zdobniczych, w tym również ze sprzedaży tych praw, z należności za udostępnienie tajemnicy receptury lub procesu produkcyjnego, za użytkowanie lub prawo do użytkowania urządzenia przemysłowego, w tym także środka transportu, urządzenia handlowego lub naukowego, za informacje związane ze zdobytym doświadczeniem w dziedzinie przemysłowej, handlowej lub naukowej (know-how),
2.  z opłat za świadczone usługi w zakresie działalności widowiskowej, rozrywkowej lub sportowej, wykonywanej przez osoby prawne mające siedzibę za granicą, organizowanej za pośrednictwem osób fizycznych lub osób prawnych prowadzących działalność w zakresie imprez artystycznych, rozrywkowych lub sportowych na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, a) z tytułu świadczeń: doradczych, księgowych, badania rynku, usług prawnych, usług reklamowych, zarządzania i kontroli, przetwarzania danych, usług rekrutacji pracowników i pozyskiwania personelu, gwarancji i poręczeń oraz świadczeń o podobnym charakterze - ustala się w wysokości 20% przychodów,
3.  z tytułu należnych opłat za wywóz ładunków i pasażerów przyjętych do przewozu w portach polskich przez zagraniczne przedsiębiorstwa morskiej żeglugi handlowej, z wyjątkiem ładunków i pasażerów tranzytowych,
4.  uzyskanych na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przez zagraniczne przedsiębiorstwa żeglugi powietrznej - ustala się w wysokości 10% tych przychodów.

Przy czym, należy zauważyć iż stosownie do brzmienia art. 6 ustawy z dnia 18 listopada 2004 r. o zmianie ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych oraz o zmianie niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 254, poz. 2533) podatek dochodowy od przychodów, o których mowa w art. 21 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych, uzyskanych przez podatników, o których mowa w art. 21 ust. 3 pkt 2 tej ustawy, ustala się w wysokości:

1.  10% przychodów – od dnia 1 lipca 2005 r. do dnia 30 czerwca 2009 r.,
2.  5% przychodów – od dnia 1 lipca 2009 r. do dnia 30 czerwca 2013 r.

\- jeżeli spełnione są łącznie warunki określone w art. 21 ust. 3 ustawy.

Stosownie do art. 21 ust. 2 ww. ustawy o pdop przepisy ust. 1 stosuje się z uwzględnieniem umów w sprawie zapobieżenia podwójnemu opodatkowaniu, których stroną jest Rzeczpospolita Polska.

Jeżeli polski podatnik (płatnik) dokonuje wypłat należności z tytułu świadczeń, o których mowa w art. 21 ust. 1 ustawy o pdop na rzecz podmiotu zagranicznego (nierezydenta), mającego siedzibę lub zarząd w kraju, z którym Polska zawarła umowę w sprawie zapobieżenia podwójnemu opodatkowaniu pierwszeństwo mają przepisy tej umowy międzynarodowej.

W przypadku państw, z którymi Polska nie zawarła umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania, zastosowanie będą miały wprost przepisy ustawy o pdop.

Przepisy prawa podatkowego nie zawierają definicji urządzenia handlowego. Dlatego też, aby wyjaśnić sens tego pojęcia, należy sięgnąć do języka potocznego wyrażonego w określeniach słownikowych. I tak, według „Małego Słownika Języka Polskiego” (PWN Warszawa 1994 r., str. 988) urządzenie jest rodzajem mechanizmu lub zespołem elementów, przyrządów służącym do wykonywania określonych czynności, ułatwiającym pracę”. Z definicji tej wynika, iż urządzenie ma służyć do wykonywania danej czynności, a zatem wynajem stanowiska handlowego wraz z wyposażeniem, można uznać za takie urządzenie, bowiem służy do wykonywania czynności, jaką jest sprzedaż towarów. Tym samym wynajęte stoisko i jego wyposażenie należy zakwalifikować do urządzeń handlowych.

Skoro uzyskiwane przez podmioty zagraniczne przychody osiągane z tytułu wynajmu stanowiska handlowego i wyposażenia niezbędnego do jego utworzenia na rzecz Wnioskodawcy w opisanym stanie faktycznym mieszczą się w kategorii przychodów wymienionych w art. 21 ust. 1 pkt 1 ustawy o pdop jako użytkowanie urządzenia handlowego, to Spółka dokonując przedmiotowych wypłat na rzecz podmiotów zagranicznych jest zobowiązana jako płatnik na mocy art. 26 ust. 1 ustawy o pdop w związku z art. 21 ust. 1 pkt 1 wymienionej ustawy o pdop do poboru zryczałtowanego podatku dochodowego.

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego stanu faktycznego uznaje się za **nieprawidłowe**.

Interpretacja dotyczy zaistniałego stanu faktycznego przedstawionego przez wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia w przedstawionym stanie faktycznym.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, ul. Jasna 2/4, 00-013 Warszawa po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy).

Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Katowicach Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Bielsku-Białej, ul. Traugutta 2a 43-300 Bielsko-Biała.