Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0114-KDIP3-1.4011.470.2025.2.EC
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-07-15
Teza: Określenie źródła przychodu ze zbycia kryptowalut.
Słowa kluczowe: działalność-działalność gospodarcza
kapitał-kapitały pieniężne
kryptowaluty
przychód-źródła przychodu
Zagadnienia: Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Podstawa obliczenia i wysokość podatku.-
Opodatkowanie stawką 19% dochodów z papierów
wartościowych.
Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Źródła przychodów.-Przychody z kapitałów pieniężnych.-
Waluta wirtualna.
Przepisy: [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 2-art. 17-ust. 1-pkt 11
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 6-art. 30b-ust. 1a

## Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

Szanowny Panie,
    stwierdzam, że Pana stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego stanu
    faktycznego w podatku dochodowym od osób fizycznych jest prawidłowe.

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

20 maja 2025 r. wpłynął Pana wniosek z 20 maja 2025 r. o wydanie interpretacji
    indywidualnej. Uzupełnił go Pan pismem z 5 czerwca 2025 r. (wpływ 6 czerwca 2025 r.) - w
    odpowiedzi na wezwanie.
    Treść wniosku jest następująca:
    Opis stanu faktycznego
    A.A. jest polskim rezydentem podatkowym (dalej: „Wnioskodawca” lub „Podatnik”).
    Wnioskodawca nie ma zarejestrowanej jednoosobowej działalności gospodarczej.
    Wnioskodawca inwestuje i zamierza dalej inwestować środki w waluty wirtualne (tzw.
    kryptowaluty) - w rozumieniu art. 2 ust. 2 pkt 26 ustawy o przeciwdziałaniu praniu
    pieniędzy oraz finansowaniu terroryzmu w związku z art. 5a pkt 33a ustawy o PIT.
    Wnioskodawca inwestuje środki za pośrednictwem giełd (platform P2P - z ang. peer-to-
    peer; dalej: „Platforma” lub „Platformy”) walut wirtualnych. Platformy P2P służą do
    bezpośredniej wymiany kryptowalut pomiędzy użytkownikami, z pominięciem centralnego
    mechanizmu rynkowego ustalającego ceny. Użytkownicy (za pośrednictwem własnego
    konta na tej platformie lub konta należącego do osoby trzeciej) występują w roli
    sprzedających lub kupujących i dobrowolnie zawierają umowy kupna-sprzedaży
    kryptowalut, wybierając kontrahenta na podstawie przedstawionych ofert. Wnioskodawca
    korzysta z własnego konta na tej platformie, jak również korzysta z kont na platformie
    należących do osób trzecich.
    Platforma pozwala osobom fizycznym oraz podmiotom gospodarczym na kupno i
    sprzedaż kryptowalut bez udziału pośrednika w postaci giełdy jako strony transakcji - rola
    platformy sprowadza się do zapewnienia infrastruktury i bezpieczeństwa handlu.
    Użytkownicy mogą publikować własne oferty lub realizować już istniejące. Po uzgodnieniu
    warunków transakcji (kwoty, ceny, metody płatności) strony przystępują do realizacji
    wymiany. Platformy pełnią funkcję operatora technicznego i pośrednika
    zabezpieczającego transakcje:
        umożliwiają publikację ogłoszeń oraz filtrowanie dostępnych ofert według różnych
        kryteriów (kryptowaluta, waluta fiat, metoda płatności, zakres cenowy),
        udostępniają system depozytu zabezpieczającego (escrow) - środki kryptowalutowe
        sprzedającego są tymczasowo blokowane przez platformę do czasu potwierdzenia
        dokonania płatności przez kupującego,
        transakcje mogą być realizowane w ponad 60 walutach fiat, w tym w polskim
        złotym, z wykorzystaniem szerokiego wachlarza metod płatności (przelew bankowy,
        BLIK w tym na numer telefonu, (...), itp.).
    Płatność za kryptowaluty jest dokonywana poza platformą - bezpośrednio między
    użytkownikami, za pomocą uzgodnionej metody.
    W każdej transakcji P2P występują dwie strony:
        kupujący - który zobowiązuje się do przelania określonej kwoty w walucie fiat na
        rachunek bankowy sprzedającego (lub inny kanał płatności) oraz
        sprzedający - który otrzymuje środki fiat (pieniądz fiducjarny) i zatwierdza
        transakcję, po czym platforma uwalnia kryptowaluty na rzecz kupującego.
    Wnioskodawca dokonuje wielokrotnych transakcji zakupu i sprzedaży za pośrednictwem
    różnych platform, których liczba może wynosić nawet ok. 400 zleceń zakupu/sprzedaży w
    jednym miesiącu na znaczne kwoty pieniężne. Zazwyczaj Wnioskodawca osiąga zysk na
    danych transakcjach, ale nie jest to pewne i możliwe jest również wystąpienie straty.

    Przedmiotowe transakcje wymiany walut są dokonywane ze zmienną częstotliwością,
    zależną od sytuacji na rynku walutowym i występujących trendów rynkowych.
    Wnioskodawca inwestuje wyłącznie własne środki pieniężne i nie przyjmuje zleceń
    inwestowania od innych podmiotów. Wnioskodawca zawiera transakcje wyłącznie na
    własny rachunek.
    Wnioskodawca posiada ewidencję kryptowaluty (dalej: „Ewidencja”), w której jest
    wskazana m.in. następująca informacja:
        rodzaj transakcji (sprzedaż/zakup waluty wirtualnej, tj. jej zakup za pieniądz
        fiducjarny lub sprzedaż za pieniądz fiducjarny),
        nazwa kryptowaluty (np. USDT),
        ilość kryptowaluty,
        wartość jednostkowa kryptowaluty w polskim złotym,
        wartość całkowita kryptowaluty w polskim złotym,
        koszty transakcyjne,
        dane kontrahenta oraz
        data dokonania transakcji.
    Wartości jednostkowe kryptowaluty są przeliczane na polski złoty według średniego kursu
    NBP z dnia z ostatniego dnia roboczego przed transakcją.
    Dla każdej transakcji zakupu/sprzedaży Wnioskodawca posiada potwierdzenie przelewu
    bankowego. Z uwagi na sposób dokonywanych rozliczeń często w nazwie nadawcy (przy
    przelewach przychodzących do Wnioskodawcy) kontrahent wskazuje nazwisko osoby
    trzeciej do której należy konto na Platformie za pośrednictwem którego inwestuje
    Wnioskodawca. Opis tytułu przelewu zazwyczaj nie wskazuje jednoznacznie której
    transakcji dotyczył. Niemniej Wnioskodawca jest w stanie jednoznacznie wskazać, której
    transakcji dotyczył dany przelew oraz kiedy i w jakiej ilości została nabyta/sprzedana walut
    wirtualna (tj. jej zakup za pieniądz fiducjarny lub sprzedaż za pieniądz fiducjarny),
    ponieważ posiada zrzuty ekranów/wyciągi z Platformy, w których są opisane szczegóły
    danej transakcji (tj. będzie możliwe zestawienie i odniesienie dokonanych transakcji z
    rzeczywistymi przepływami pieniężnymi). Przy czym zrzuty ekranów dotyczące transakcji
    /wyciągi z Platformy pochodzą zarówno z konta Wnioskodawcy na Platformie, jak i osób
    trzecich, które udostępniły mu swoje konto.
    Wnioskodawca wykonuje pracę na rzecz podmiotu niezwiązanego z tematyką kryptowalut.
    W czasie wolnym zajmuje się kryptowalutami w sposób opisany w wniosku.
    Uzupełnienie opisu stanu faktycznego
    Wnioskodawca nie jest (ani nie będzie) podmiotem, prowadzącym działalność, o której
    mowa w art. 2 ust. 1 pkt 12 ustawy o przeciwdziałaniu praniu pieniędzy oraz finansowaniu
    terroryzmu. Wnioskodawca jedynie korzysta z usług podmiotów, o których mowa w art. 2
    ust. 1 pkt 12 lit. c ustawy o AML.
    Transakcje sprzedaży walut wirtualnych są realizowane w sposób regularny i powtarzalny.
    To oznacza, że Wnioskodawca dokonuje w sposób ciągły (regularny) wielokrotnych
    transakcji sprzedaży za pośrednictwem różnych platform, których to liczba transakcji
    może wynosić nawet ok. 400 zleceń sprzedaży w jednym miesiącu na znaczne kwoty
    pieniężne. Mimo, że mogą się zdarzyć okresy, kiedy Wnioskodawca nie sprzedaje
    kupionych walut, to jednak jest to zazwyczaj okres przejściowy. Przedmiotowe transakcje
    wymiany walut są dokonywane ze zmienną częstotliwością, zależną od sytuacji na rynku
    walutowym i występujących trendów rynkowych. Zakup i następująca po nim sprzedaż
    walut zakłada realizację prostego celu: kupić taniej, sprzedać drożej, licząc na regularną

    krótkoterminową zmienność ceny (choć oczywiście może się zdarzyć, że trzeba będzie
    „przetrzymać” przynajmniej część inwestycji nieco dłużej). Wnioskodawca nie działa
    według z góry określonego, uporządkowanego i metodycznego planu, ponieważ po
    prostu, jak było o tym mowa, kupuje taniej i sprzedaje drożej. Zmienność rynkowej ceny
    jest naturalnym zjawiskiem dla wielu produktów inwestycyjnych a możliwość uzyskiwania
    przez Wnioskodawcę dochodów na tej zmienności wymaga podstawowej wiedzy o
    popycie i podaży.
    Wnioskodawca nie ma zamiaru inwestowania jako profesjonalny podmiot, specjalizujący
    się w inwestowaniu krótkoterminowym w kryptowaluty, ani mogących doradzać
    komukolwiek w tej materii. Jak była o tym mowa powyżej ta działalność jest prowadzona w
    wolnym czasie, żeby efektywnie zarządzać własnymi oszczędnościami, w celu ochrony ich
    przed inflacją oraz pomnożenia majątku. Wyłącznym celem wykonywanych przez
    Wnioskodawcę czynności zaspokojenie własnych potrzeb (tj. zarząd majątkiem
    prywatnym).
    Wnioskodawca nie ma infrastruktury typowej dla rodzaju działalności gospodarczej w
    zakresie obrotu kryptowalutami. Działalność Wnioskodawcy jest zorganizowana w ten
    sposób, że posiada on komputer, smartfon, dostęp do Internetu i do kont na Platformach
    należących do siebie lub udostępnionych mu przez inne osoby. Inwestując kupuje waluty
    wirtualne za własne środki pieniężne i sprzedaje (zakupioną przez siebie wcześniej) własną
    walutę.
    Nie posiada ona jednak wielu cech profesjonalnej działalności, w szczególności
    Wnioskodawca nie zatrudnia osób, nie posiada bazy infrastrukturalnej niezbędnej do
    prowadzenia działalności na większą skalę, nie kupuje specjalistycznych oprogramowań
    predykcyjnych, nie zajmuje się miningiem kryptowalut, usług na rzecz innych podmiotów,
    nie pozyskuje środków od inwestorów, ani nie zaciąga długów. Wnioskodawca nie
    zamierza pozyskiwać funduszy od innych podmiotów, zaciągać kredytów (żeby powiększać
    jej działalność), korzystać z usług obcych, zatrudniać pracowników, reklamować się czy
    aktywnie pozyskiwać klientów.
    Należy podkreślić Wnioskodawca dokonuje nieco losowych decyzji inwestycyjnych, licząc,
    że krótkoterminowo zawsze będzie mógł zarobić w związku z niewielkimi wahaniami kursu
    waluty wirtualnej (ang. volatility of the market) co jest charakterystyczne dla każdego
    instrumentu inwestycyjnego notowanego na giełdzie. Mimo, że na pierwszy rzut kwoty
    zaangażowane w inwestycje w kryptowaluty są znaczące, to jednak oczekiwany z nich zysk
    jest niewielki.
    Transakcje są wykonywane na własny rachunek Wnioskodawcy, a dochód z nich nie
    stanowi głównego źródła utrzymania.
    Wnioskodawca prosi Organ o przeprowadzenie oceny danego stanu faktycznego z punktu
    widzenia prawidłowej interpretacji przepisów podatkowych, w szczególności art. 5a pkt 6
    ustawy o PIT. Wnioskodawca prosi Organ o potwierdzenie jego interpretacji danego
    przepisu (w szczególności potwierdzenia interpretacji takich pojęć prawa podatkowego jak
    „pozarolnicza działalność gospodarcza”, „prowadzona we własnym imieniu”, „w sposób
    zorganizowany”, „ciągły”). Zatem to co ma być zinterpretowane nie może być przyjęte za
    opis stanu faktycznego.
    Platforma działa jako pośrednik technologiczny: udostępnia narzędzia do publikowania
    ofert, dokonywania wpłat i zatwierdzania transakcji. Natomiast: sprzedający i kupujący są
    stronami umowy sprzedaży, której przedmiotem jest określona ilość kryptowaluty za
    określoną cenę w walucie fiat. Umowa ta zawierana jest w sposób dorozumiany, poprzez
    przyjęcie oferty jednej strony przez drugą - zgodnie z art. 66 §1 i §2 Kodeksu cywilnego.
    Jest to umowa cywilnoprawna, oparta na zasadach ogólnych Kodeksu cywilnego.
    Do transakcji znajdują zastosowanie przepisy o:

        umowie sprzedaży (art. 535 i n. KC),
        zobowiązaniach (art. 353 i n. KC),
        odpowiedzialności za niewykonanie lub nienależyte wykonanie umowy (art. 471 KC).
    Platforma nie jest stroną umowy sprzedaży między użytkownikami.
    Platforma zapewnia:
        mechanizm escrow - zabezpieczenie środków do czasu potwierdzenia zapłaty,
        weryfikację KYC użytkowników,
        system rozstrzygania sporów, gdy transakcja nie zostanie prawidłowo zakończona.
    Po zaakceptowaniu oferty przez jedną ze stron:
        kupujący zobowiązuje się do zapłaty określonej kwoty,
        sprzedający zobowiązuje się do przekazania określonej ilości kryptowaluty,
        każda ze stron może być pozwana przez drugą w razie niewywiązania się z umowy.
    W przypadku niewykonania lub nienależytego wykonania umowy (np. brak zapłaty, brak
    przesłania kryptowaluty), każda ze stron może domagać się odszkodowania (art. 471 KC).
    Zatem odpowiadając na pytanie Organu Wnioskodawca ponosi odpowiedzialność wobec
    trzecich m.in. za niewykonanie lub nienależyte wykonanie umowy. Wnioskodawca również
    ponosi ryzyko gospodarcze, tj.
        samodzielnie podejmuje decyzje o zawarciu transakcji,
        ponosi skutki ekonomiczne tych decyzji (zarówno zysk, jak i stratę),
        odpowiada za należyte wykonanie zobowiązań wynikających z umowy zawartej z
        drugim użytkownikiem.
    Platformy wyraźnie zaznaczają w swoich regulaminach, że nie ponoszą one
    odpowiedzialności za straty użytkownika wynikające z decyzji handlowych lub działań
    drugiej strony.
    Pytania
    1. Czy opisana działalność Wnioskodawcy (tj. w zakresie zawierania transakcji zakupu i
      sprzedaży walut wirtualnych) może zostać uznana za działalność gospodarczą w
      rozumieniu art. 5a pkt 6 w zw. z art. 10 ust. 1 pkt 3 ustawy o PIT?
    2. Czy uzyskane przychody ze sprzedaży walut wirtualnych stanowią przychody
      uzyskiwane w ramach działalności gospodarczej, a więc powinno się do nich
      zastosować art. 17 ust. 1g ustawy o PIT?
    3. Czy uzyskane przychody ze sprzedaży kryptowalut należy zaliczyć do źródła
      przychodów kapitały pieniężne, wskazanego w art. 17 ust. 1 pkt 11 ustawy o PIT, a
      więc wykazać w deklaracji PIT-38 po zakończeniu roku podatkowego, a dochód ze
      sprzedaży opodatkować stawką 19% zgodnie z art. 30b ust. 1a ustawy o PIT.
    4. Czy wzór prowadzonej Ewidencji oraz potwierdzenia przelewów bankowych
      potwierdzające zakup walut wirtualnych są właściwym sposobem udokumentowania
      poniesionych wydatków (o których mowa w art. 22 ust. 1 ustawy o PIT) w danym roku
      podatkowym, podlegających wykazaniu w deklaracji, o której mowa w 45 ust. 1a pkt 1
      ustawy o PIT (na formularzu PIT-38)?
    Pana stanowisko w sprawie

    W zakresie pytania nr 1
    Zdaniem Wnioskodawcy, opisana działalność nie stanowi działalności gospodarczej w
    rozumieniu art. 5a pkt 6 ustawy o PIT w zw. z art. 10 ust. 1 pkt 3 ustawy o PIT, a przychody
    z niej osiągane powinny być kwalifikowane jako przychody z kapitałów pieniężnych (tj. do
    źródła, o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 7 w zw. z art. 30b ust. 1a ustawy o PIT).
    W zakresie pytania nr 2
    W ocenie Wnioskodawcy, uzyskane przychody ze sprzedaży walut wirtualnych nie
    stanowią przychodów uzyskiwanych w ramach działalności gospodarczej, a więc nie
    powinno się do nich stosować art. 17 ust. 1g ustawy o PIT.
    W zakresie pytania nr 3
    Zdaniem Wnioskodawcy, uzyskane dochody ze sprzedaży walut wirtualnych należy
    zaliczyć do źródła przychodów kapitały pieniężne, wskazanego w art. 17 ust. 1 pkt 11
    ustawy o PIT, wykazać w deklaracji PIT-38 po zakończeniu roku podatkowego, a dochód
    opodatkować stawką 19% zgodnie z art. 30b ust. 1a ustawy o PIT.
    Uzasadnienie prawne do pytania nr 1
    Wnioskodawca nie prowadzi działalności zorganizowanej ani profesjonalnej, nie działa w
    sposób typowy dla przedsiębiorcy, a wszystkie działania podejmowane są wyłącznie w
    celu pomnażania prywatnych oszczędności (w ramach zarządzania własnym mieniem
    prywatnym). Brakuje również cechy ciągłości, ponieważ liczba i intensywność transakcji
    zależna jest od warunków rynkowych i nie jest rezultatem powtarzalnego modelu
    biznesowego. Jego działalność można porównać do działalności inwestora realizującego
    krótkoterminową strategię inwestycją. Podobnie do inwestorów lokujących środki na
    giełdzie w akcje, obligacje, którzy zarabiają już na niewielkim wzrośnie ich wartości,
    Wnioskodawca inwestuje własne środki. Nie podejmuje on przy czym czynności mogących
    świadczyć o zorganizowaniu jego działalności. Nie zatrudnia osób, nie kupuje
    specjalistycznych oprogramowań predykcyjnych, nie zajmuję się miningiem kryptowalut
    ani nie świadczy żadnych usług na rzecz innych podmiotów.
    Stosownie do art. 10 ust. 1 pkt 3 ustawy o PIT, źródłem przychodu jest pozarolnicza
    działalność gospodarcza.
    Zgodnie z art. 5a pkt 6 ustawy o PIT, działalność gospodarcza oznacza działalność
    zarobkową wykonywaną we własnym imieniu, w sposób zorganizowany i ciągły. Dla
    uznania, że działalność podatnika ma charakter działalności gospodarczej, konieczne jest
    łączne spełnienie wszystkich trzech przesłanek.
    W przypadku Wnioskodawcy przesłanki te nie są spełnione, gdyż: (1) działania mają
    charakter inwestycyjny, a nie zarobkowy w rozumieniu prowadzenia własnej „firmy”; (2)
    brak zorganizowanej struktury (np. brak automatyzacji, pracowników, infrastruktury
    typowej dla rodzaju działalności gospodarczej w zakresie obrotu kryptowalutą); (3)
    działania nie mają charakteru trwałego źródła utrzymania. Transakcje są wykonywane na
    własny rachunek Wnioskodawcy, a dochód z nich nie stanowi głównego źródła
    utrzymania. W interpretacjach organy potwierdzają, że nawet przy dużej liczbie transakcji,
    jeżeli nie są one realizowane w sposób profesjonalny i zorganizowany, nie dochodzi do
    prowadzenia działalności gospodarczej.
    Zgodnie z art. 5a pkt 6 ustawy o PIT, ilekroć w ustawie jest mowa o działalności
    gospodarczej albo pozarolniczej działalności gospodarczej - oznacza to działalność
    zarobkową
    a) wytwórczą, budowlaną, handlową, usługową,
    b) polegającą na poszukiwaniu, rozpoznawaniu i wydobywaniu kopalin ze złóż,
    c) polegającą na wykorzystywaniu rzeczy oraz wartości niematerialnych i prawnych

    - prowadzoną we własnym imieniu bez względu na jej rezultat, w sposób zorganizowany i
    ciągły, z której uzyskane przychody nie są zaliczane do innych przychodów ze źródeł
    wymienionych w art. 10 ust. 1 pkt 1,2 i 4-9. Użyte w ww. przepisie pojęcie pozarolniczej
    działalności gospodarczej opiera się na trzech przesłankach:
        zarobkowym celu działalności,
        wykonywaniu działalności w sposób zorganizowany i ciągły,
        prowadzeniu działalności we własnym imieniu i na własny lub cudzy rachunek.
    Działalność zarobkowa to działalność taka, która daje możliwość wygenerowania zysku i
    ma na celu zapewnienie określonego dochodu. Jednak nawet ewentualna strata będąca
    wynikiem działalności nastawionej na zysk nie pozbawia jej takiego charakteru, gdyż
    istotny jest tu sam zamiar osiągnięcia dochodu. Zarobkowego charakteru nie mają
    natomiast czynności nastawione wyłącznie na zaspokojenie własnych potrzeb osoby,
    która je podejmuje.
    Ciągłość w wykonywaniu działalności gospodarczej oznacza względnie stały zamiar jej
    wykonywania. Wiąże się z planowym charakterem działań i realizacją w sposób ciągły
    zamierzeń ukierunkowanych na osiąganie i zwiększanie zysków. Przesłanki ciągłości nie
    należy rozumieć jako konieczności wykonywania działalności bez przerwy - do jej
    zachowania wystarczające jest, aby z całokształtu okoliczności sprawy wynikała intencja
    powtarzania określonego zespołu konkretnych czynności w celu osiągnięcia efektu w
    postaci zarobku. Prowadzenie działalności w sposób zorganizowany oznacza działanie
    metodyczne, systematyczne, uporządkowane, przebiegające według planu, przy udziale
    specjalnie dobranych środków, służących uzyskaniu dochodu. O takim zorganizowaniu
    mogą świadczyć (chociaż nie są decydujące) także niektóre czynności, jak na przykład
    wyodrębnienie pewnych składników materialnych lub niematerialnych służących danej
    działalności, dopełnienie obowiązków formalnych w zakresie zarejestrowania
    przedsiębiorcy, współpraca z podmiotami profesjonalnymi, świadczenie dodatkowych
    usług.
    Należy zwrócić uwagę, że działalność Wnioskodawcy jest pozbawiona cech
    profesjonalizmu. Wnioskodawca inwestuje jako amator, nie pretenduje do bycia
    profesjonalnym podmiotem, specjalizującym się w inwestowaniu krótkoterminowym w
    kryptowaluty, ani mogących doradzać komukolwiek w tej materii. Jak była o tym mowa
    powyżej ta działalność jest prowadzona „hobbistycznie” w wolnym czasie, żeby efektywnie
    zarządzać własnymi oszczędnościami, w celu ochrony ich przed inflacją oraz pomnożenia
    majątku.
    Działalność jest wtedy zarobkowa, gdy jest zdolna do potencjalnego generowania zysku, a
    jej przeznaczeniem jest zapewnienie określonego dochodu. Działalność musi być tak
    prowadzona i ukierunkowana, aby była w stanie faktycznie wygenerować ekonomiczny
    zysk (powinna być na to nastawiona od początku). Zatem oczywiście brak zysku z
    podjętych działań noszących znamiona działalności gospodarczej nie oznacza, że
    działalność taka nie była faktycznie prowadzona. Prowadzenie działalności gospodarczej
    zawsze wiąże się z ryzykiem nieosiągnięcia dochodów. Zarobkowego charakteru nie mają
    działania, których wyłącznym celem jest zaspokojenie własnych potrzeb osoby
    podejmującej określone czynności.
    Działalność Wnioskodawcy mimo że może przynosić zysk (i to czyni), to nie jest
    pozbawiona cechy zarobkowości działalności gospodarczej charakterystycznej dla
    podmiotów profesjonalnych. Wnioskodawca nie posiada bazy infrastrukturalnej
    niezbędnej do prowadzenia działalności na większą skalę, nie pozyskuje środków od
    inwestorów, ani nie zaciąga długów. Mimo, że na pierwszy rzut kwoty zaangażowane w
    inwestycje w kryptowaluty są znaczące, to jednak oczekiwany z nich zysk jest niewielki.
    Trudno jest w danych warunkach mówić o posiadaniu przez nią cechy zarobkowości w

    formie typowej dla przedsiębiorcy. Typowy przedsiębiorca podejmuje czynności licząc od
    początku na zysk, który umożliwi mu co najmniej utrzymanie jego działalności na stałym
    poziomie, w tym na utrzymywanie się na stałe z tej działalności (tj. jako „sposób na życie”).
    Natomiast w przypadku Wnioskodawcy, dokonuje on nieco losowych decyzji
    inwestycyjnych, licząc, że krótkoterminowo zawsze będzie mógł zarobić w związku z
    niewielkimi wahaniami kursu waluty wirtualnej (ang. volatility of the market) co jest
    charakterystyczne dla każdego instrumentu inwestycyjnego notowanego na giełdzie. W
    przypadku działalności Wnioskodawcy również nie dochodzi do świadczenia jakichkolwiek
    usług, po prostu kupuje on kryptowalutę i liczy na to, że w krótkim czasie jej cena wzrośnie
    i będzie możliwa jej sprzedaż z zyskiem (choć oczywiście może się zdarzyć, że trzeba
    będzie „przetrzymać” przynajmniej części inwestycji nieco dłużej).
    Należy wskazać, że wola uzyskania zysku w przytoczonym wyżej rozumieniu, stanowić
    bowiem może również imperatyw, którym kierować się będzie podatnik zamierzający
    osiągnąć przychód zaliczany do innych źródeł niż pozarolniczą działalność gospodarcza.
    Przepisy ustawy o PIT wymagają również, aby czynności wykonywane były w sposób
    zorganizowany i ciągły, przy czym możliwe jest osiąganie dochodów z tego rodzaju
    działalności bez spełnienia niektórych formalnych elementów organizacji (np. rejestracji
    urzędowej). Ciągłość w wykonywaniu działalności gospodarczej oznacza natomiast
    względnie stały zamiar jej wykonywania.
    Element ciągłości świadczy o względnie stałym zamiarze wykonywania działalności
    gospodarczej, co nie wyklucza możliwości prowadzenia jej tylko sezonowo lub do czasu
    osiągnięcia postawionego przez dany podmiot celu. Ustawodawcy chodzi o
    wyeliminowanie z pojęcia działalności gospodarczej przedsięwzięć o charakterze
    incydentalnym i sporadycznym. Do zachowania ciągłości wystarczające jest, aby z
    całokształtu okoliczności wynikał zamiar powtarzania określonego zespołu konkretnych
    działań w celu osiągnięcia efektu w postaci zarobku. Powinna to być działalność stała,
    planowa (celowa), przy czym obojętne jest, czy plan obejmuje dłuższy czy krótszy okres.
    Prowadzenie działalności gospodarczej oznacza podejmowanie w sposób zorganizowany i
    ciągły szeregu następujących po sobie w oznaczonym czasie i terminie, czynności
    faktycznych zmierzających do określonego celu w postaci zarobku mogącego przybrać
    formę zysku lub przychodu. Działalność zorganizowana to takie ułożenie i wyodrębnienie
    aktualnych i przyszłych działań danego podmiotu, które umożliwią jego racjonalne i
    prawidłowe funkcjonowanie w określonej dziedzinie.
    Na pojęcie "zorganizowanie" w rozumieniu art. 5a pkt 6 ustawy o PIT składa się zespół
    celowych, uporządkowanych czynności o charakterze profesjonalnym, realizowanych w
    ramach mniej lub bardziej wyodrębnionej struktury, mieszczących się zarówno w tzw.
    fazie przygotowawczej, związanej z uruchomieniem określonej działalności, jak i w fazie
    realizacyjnej. Z kolei przez "ciągłość" działań należy rozumieć stałość (trwałość) ich
    wykonywania, powtarzalność, regularność i stabilność (por. Wyrok Wojewódzkiego Sądu
    Administracyjnego w Gdańsku z dnia 4 lipca 2023 r., sygn. I SA/Gd 248/23).
    Działalność Wnioskodawcy nie posiada cechy zorganizowania. Podejmowane przez nieco
    czynności mają charakter hobbistyczny i amatorski, polegają na prostym założeniu, iż
    istnieje duża szansa, że w krótkim czasie kryptowaluta „odbije” w górę i wzrośnie w wyniku
    zwykłej zmienności ceny. Porównując działalność Wnioskodawcy do zwykłych inwestorów
    inwestujących własne środki w akcje, obligacje należy dojść do wniosku, że analogicznie
    do nich nie posiada ona cechy zorganizowania. Trudno jest bowiem mówić w danym
    przypadku o profesjonalnym zorganizowaniu działalności gospodarczej. W odróżnieniu od
    podmiotów prowadzących działalność gospodarczą Wnioskodawca nie zamierza
    pozyskiwać funduszy od innych podmiotów, zaciągać kredytów (żeby powiększać jej
    działalność), korzystać z usług obcych, zatrudniać pracowników, reklamować się czy
    aktywnie pozyskiwać klientów. Wnioskodawca jedynie kupuje do majątku prywatnego
    kryptowaluty i po wzroście ceny sprzedaje je.

    Na związek uzyskiwanych przychodów ze źródłem wymienionym w art. 10 ust. 1 pkt 3
    ustawy o PIT może wskazywać rozpatrywany całościowo zespół powiązanych ze sobą
    działań podatnika, powtarzalnych, uporządkowanych, konsekwentnie prowadzących do
    osiągnięcia zysku, w szczególności łącznie polegających na wielokrotnym nabywaniu
    nieruchomości, ich zaawansowanym przygotowaniu do sprzedaży (tzn. w sposób
    wykraczający poza zwykły zarząd mieniem), wielokrotnym zbywaniu w celu zarobkowym
    odpowiednio przygotowanych nieruchomości. Brak jest natomiast podstaw, aby
    podejmowane przez podatnika czynności mieszczące się w zwykłym zarządzie własnym
    majątkiem (jak działalność inwestycyjna), tzn. mające na celu prawidłowe, racjonalne
    gospodarowanie tym majątkiem, kwalifikować jako prowadzenie pozarolniczej działalności
    gospodarczej w rozumieniu art. 5a pkt 6 tej ustawy.
    W ocenie Wnioskodawcy nie prowadzi on również działalności, o której mowa w art. 2 ust.
    1 pkt 12 ustawy o AML, ponieważ dokonywanie inwestycji następuje w ramach
    zarządzania własnym majątkiem (to nie jest to żadna działalność gospodarcza). Takiego
    rodzaju działalności (tj. podlegającej pod ten przepis AML) nie stanowi zakup i sprzedaż
    walut wirtualnych we własnym imieniu i na własny rachunek.
    Uznanie działalności Wnioskodawcy za działalność należącą do źródła przychodów z
    kapitałów pieniężnych (a więc dokonywaną w ramach zarządzania własnym mieniem)
    skutkuje koniecznością opodatkowana zysków ze sprzedaży walut wirtualnych zgodnie z
    art. 30b ust. 1a ustawy o PIT w zw. z art. 10 ust. 1 pkt 7 ustawy o PIT.
    Stanowisko Wnioskodawcy znajduje potwierdzenie w licznych interpretacjach
    podatkowych wydanych przez Dyrektora KIS dotyczących zarządzania mieniem
    prywatnym.
    Przykładowo w interpretacji z dnia 10 stycznia 2025 r. (sygn. 0114-KDIP3-
    2.4011.847.2024.4.MG) Dyrektor KIS stwierdził, że: „Jednocześnie podkreślam, że nie ma
    podstaw, aby kwalifikować do pozarolniczej działalności gospodarczej, w rozumieniu art.
    5a pkt 6 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, podejmowane przez
    podatnika czynności, które mieszczą się w zwykłym zarządzie własnym majątkiem, tzn.
    mają na celu zwyczajowe gospodarowanie tym majątkiem oraz zaspokajanie potrzeb
    osobistych podatnika lub jego rodziny. Działań z zachowaniem normalnych, zwyczajowo
    przyjętych w takich przypadkach reguł gospodarności nie należy utożsamiać z
    działalnością gospodarczą.”
    Analogiczne stanowisko Dyrektora KIS zostało zaprezentowane w interpretacji z dnia 12
    maja 2023 r. (sygn. 0115-KDIT1.4011.235.2023.1.MR): „Jak wynika z opisu sprawy nie
    prowadzi Pani pozarolniczej działalności gospodarczej. Dla celów transakcji na papierach
    wartościowych dokonuje Pani wymiany walut. Wprawdzie zamierza Pani inwestować w
    papiery wartościowe w sposób ciągły to jednakże osiągała będzie zysk z obracania
    własnymi środkami pieniężnymi, nie będzie świadczyła usług na rzecz osób trzecich.
    Zatem przychód z odpłatnego zbycia opisanych we wniosku papierów wartościowych
    należy zakwalifikować do źródła przychodu określonego w art. 10 ust. 1 pkt 7 ustawy o
    podatku dochodowym od osób fizycznych - kapitały pieniężne i prawa majątkowe.”
    W interpretacji z dnia 14 sierpnia 2023 r. nr 0115-KDIT1.4011.459.2023.1.MR Dyrektor KIS
    zgodził się ze stanowiskiem wnioskodawcy, że: Zdaniem Wnioskodawcy, przychód z
    wymiany (...) na prawny środek płatniczy (np. złotówki) Wnioskodawca powinien zaliczyć
    do źródła przychodów jako kapitały pieniężne, o których mowa w art. 17 ust. 1 pkt 11
    ustawy PIT oraz w związku z tym powinien taki przychód opodatkować stawką 19%
    zgodnie z art. 30b ust. 1a ustawy o PIT.
    W interpretacji z dnia 14 kwietnia 2022 r. (sygn. 0113-KDIPT2-1.4011.1269.2021.2.AP)
    Dyrektor KIS w następującym stanie faktycznym stwierdził, że: „Działania wnioskodawcy w
    zakresie emisji i sprzedaży tokenów mają charakter zarobkowy, systematyczny,
    zorganizowany i ciągły. Jednocześnie, nie prowadził on działalności gospodarczej, o której
    mowa w art. 2 ust. 1 pkt 12 ustawy o AML. Sprzedaż samodzielnie stworzonych jednostek

    waluty wirtualnej (tokenów) w zamian za inną kryptowalutę nie stanowi żadnego z
    rodzajów działalności regulowanej wskazanej w tym przepisie. Takiego rodzaju
    działalności nie stanowi także zakup i sprzedaż innych walut wirtualnych we własnym
    imieniu i na własny rachunek. Mając na uwadze przedstawiony stan faktyczny oraz
    zdarzenie przyszłe oraz cytowane wyżej przepisy prawa podatkowego stwierdzić należy, że
    przychody ze sprzedaży kryptowalut i tokenów powinien Pan zaliczyć do źródła
    przychodów kapitały pieniężne, wskazanych w art. 17 ust. 1 pkt 11 ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych, które podlegają opodatkowaniu według stawki 19% po
    zakończeniu roku podatkowego”.
    Z kolei w interpretacji z dnia 22 grudnia 2022 r. nr 0114-KDIP3-1.4011.908.2022.1.MK1
    Dyrektor KIS stwierdził, że: „Z uwagi na fakt, że na gruncie ustawy o podatku dochodowym
    od osób fizycznych, waluty wirtualne/kryptowaluty uznaje się za prawa majątkowe w
    momencie otrzymania nowoutworzonych tokenów powstanie po Pana stronie przychód z
    praw majątkowych, o którym mowa w art. 18 ustawy o podatku dochodowym od osób
    fizycznych.”
    W uzupełnieniu Wnioskodawca wniosku doprecyzował stanowisko do pytania nr 1
    poprzez wskazanie, że z przepisów wynika, że aby dane przychody zostały zaliczone do
    źródła, jakim jest pozarolnicza działalność gospodarcza, muszą być łącznie spełnione trzy
    podstawowe warunki:
        zaistniały przesłanki pozytywne, o których mowa w art. 5a pkt 6 ustawy o PIT,
        pozwalające na stwierdzenie, że mamy do czynienia z działalnością gospodarczą,
        nie wystąpiły przesłanki negatywne, o których mowa w art. 5b ust. 1 ww. ustawy o
        PIT, oraz
        wykluczono, że uzyskane przychody są zaliczane do jednego z pozostałych źródeł
        przychodów wymienionych w art. 10 ust. 1 ustawy o PIT.
    W ocenie Wnioskodawcy, nawet jeśli uznać, że jego działalność spełnia wszystkie kryteria
    opisane w art. 5a pkt 6 oraz nie ma negatywnych przesłanek, o których mowa w art. 5b
    ust. 1 ustawy o PIT, to jednak w każdym przypadku przesłanką uniemożliwiającą zaliczenie
    jego działalności do działalności gospodarczej jest konieczność klasyfikacji jej w pierwszej
    kolejności do źródła przychodów z kapitałów pieniężnych i praw majątkowych (o którym
    mowa w art. 10 ust. 1 pkt 7 ustawy o PIT). W ocenie Wnioskodawcy należy wziąć pod
    uwagę treść ekonomiczną prowadzonej przez niego działalności. Mianowicie,
    Wnioskodawca wyłącznie zarządza własnym majątkiem w celu jego pomnażania, ochrony
    przed inflacją. Jedną ze strategii na ochronę wartości ciężko zarobionych pieniędzy może
    być ich długoterminowe inwestowanie a drugą strategią wejście w pozycję
    krótkoterminową, a więc regularny zakup i sprzedaż danego aktywa. Zarówno w jednym,
    jak i drugim przypadku uzasadnienie ekonomiczne będzie takie same, lecz nieco inny
    będzie sposób realizacji danej strategii inwestycyjnej. Inwestowanie prywatne nigdy nie
    jest klasyfikowane jako prowadzenie działalności gospodarczej, ponieważ byłby to
    wniosek absurdalny.
    Każdy inwestor, który zarządza własnym majątkiem, podczas inwestowania wykorzystuje
    swoją wiedzę i doświadczenie. Niemniej, jest oczywistym, że mimo pewnego
    podobieństwa do maklerów, analityków giełdowych, zarządców funduszy inwestycyjnych,
    w danym przypadku nie występuje podmiot, na rzecz którego byłyby świadczone
    jakiekolwiek usługi przez Wnioskodawcę. Również sama liczba transakcji i ich
    częstotliwość nie przesądza o profesjonalności prowadzonej działalności (tj. jej
    zorganizowaniu). Analogicznie jak w przypadku licznego orzecznictwa i wielu interpretacji
    podatkowych wydanych na temat klasyfikacji sprzedaży/wynajmu nieruchomości na
    gruncie PIT kluczowe jest ustalenie czy poza dokonywaniem zakupu i sprzedaży podatnik
    wykonuje dodatkowe czynności mogące świadczyć o profesjonalności tej jego działalności.

    W danym przypadku nie wykonuje typowych czynności, które świadczyłyby o jej
    profesjonalnym charakterze.
    Uzasadnienie do pytania nr 2
    Jak to zostało wykazane w uzasadnieniu do pytania nr 1 w ocenie Wnioskodawcy nie
    prowadzi on działalności gospodarczej. W konsekwencji do przychodów uzyskanych z
    wykonywanych przez niego czynności nie może mieć zastosowania art. 17 ust. 1g ustawy o
    PIT. Wnioskodawca osiąga „typowe” przychody z kapitałów pieniężnych w PIT. Są one
    klasyfikowane do źródła przychodów z kapitałów pieniężnych i praw majątkowych, o
    którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 7 ustawy o PIT, a więc zastosowanie art. 17 ust. 1g
    ustawy o PIT nie jest konieczne, ani możliwe.
    Uzasadnienie do pytania nr 3
    Przychód podlegający opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych po
    stronie Wnioskodawcy powstanie dopiero w momencie sprzedaży kryptowalut. Przychód
    ten będzie stanowić przychód z kapitałów pieniężnych w myśl art. 17 ust. 1 pkt 11 Ustawy
    PIT. W trakcie roku podatkowego Wnioskodawca nie będzie zobowiązany wpłacać zaliczek
    na podatek dochodowy. Po zakończeniu roku podatkowego będzie on natomiast
    obowiązany w zeznaniu, o którym mowa w art. 45 ust. 1a pkt 1 Ustawy PIT, wykazać
    dochody uzyskane w roku podatkowym z odpłatnego zbycia walut wirtualnych i obliczyć
    należny podatek dochodowy (na formularzu urzędowym PIT-38). W konsekwencji dochód
    ze sprzedaży walut wirtualnych będzie opodatkowany stawką 19% zgodnie z art. 30b ust.
    1a ustawy o PIT. Przy czym Wnioskodawca będzie zobowiązany do złożenia deklaracji
    podatkowej nawet w przypadku braku osiągnięcia zysku (tj. w przypadku gdy koszty
    nabycia przewyższą osiągnięty przychód).
    W myśl art. 17 ust. 1 pkt 11 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, za
    przychody z kapitałów pieniężnych uważa się przychody z odpłatnego zbycia waluty
    wirtualnej.
    Zgodnie z art. 17 ust. 1f cyt. ustawy, przez odpłatne zbycie waluty wirtualnej rozumie się
    wymianę waluty wirtualnej na prawny środek płatniczy, towar, usługę lub prawo
    majątkowe inne niż waluta wirtualna lub regulowanie innych zobowiązań walutą wirtualną.
    Przepis art. 17 ust. 1g ww. ustawy stanowi, że ust. 1 pkt 11 stosuje się również do
    przychodów uzyskanych w ramach prowadzonej działalności gospodarczej, z wyjątkiem
    działalności, o której mowa w art. 2 ust. 1 pkt 12 ustawy o przeciwdziałaniu praniu
    pieniędzy oraz finansowaniu terroryzmu, zaliczanej do przychodów z pozarolniczej
    działalności gospodarczej.
    W art. 2 ust. 1 pkt 12 ustawy o przeciwdziałaniu praniu pieniędzy oraz finansowaniu
    terroryzmu określa, że chodzi o podmioty prowadzące działalność gospodarczą
    polegającą na świadczeniu usług w zakresie:
    a) wymiany pomiędzy walutami wirtualnymi i środkami płatniczymi,
    b) wymiany pomiędzy walutami wirtualnymi,
    c) pośrednictwa w wymianie, o której mowa w lit. a lub b,
    d) prowadzenia rachunków, o których mowa w ust. 2 pkt 17 lit.e.
    W świetle przytoczonych przepisów, należy stwierdzić, że przychody z obrotu walutami
    wirtualnymi stanowią przychód z kapitałów pieniężnych w myśl art. 17 ust. 1 pkt 11
    ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Powyższą zasadę stosuje się również
    do przychodów uzyskanych w ramach prowadzonej działalności gospodarczej, z wyjątkiem
    działalności, o której mowa w art. 2 ust. 1 pkt 12 ustawy o przeciwdziałaniu praniu
    pieniędzy oraz finansowaniu terroryzmu, zaliczanej do przychodów z pozarolniczej
    działalności gospodarczej.

    W myśl art. 22 ust. 14 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, koszty
    uzyskania przychodów z tytułu odpłatnego zbycia waluty wirtualnej stanowią
    udokumentowane wydatki bezpośrednio poniesione na nabycie waluty wirtualnej oraz
    koszty związane ze zbyciem waluty wirtualnej, w tym udokumentowane wydatki
    poniesione na rzecz podmiotów, o których mowa w art. 2 ust. 1 pkt 12 ustawy o
    przeciwdziałaniu praniu pieniędzy oraz finansowaniu terroryzmu. Jednocześnie do
    katalogu wydatków niestanowiących kosztów uzyskania przychodów wprost dopisano
    poniesione wydatki związane z zamianą waluty wirtualnej na inną walutę wirtualną
    (dodany art. 23 ust. 1 pkt 38d ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych).
    W myśl art. 22 ust. 15 ww. ustawy, koszty uzyskania przychodów, o których mowa w ust.
    14, są potrącane w tym roku podatkowym, w którym zostały poniesione, z zastrzeżeniem
    ust. 16. Stosownie do art. 22 ust. 16 cyt. ustawy, nadwyżka kosztów uzyskania
    przychodów, o których mowa w ust. 14, nad przychodami z odpłatnego zbycia waluty
    wirtualnej uzyskanymi w roku podatkowym powiększa koszty uzyskania przychodów z
    tytułu odpłatnego zbycia waluty wirtualnej poniesione w następnym roku podatkowym.
    Z cytowanych wyżej przepisów ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych
    wynika, że koszty uzyskania przychodów z tytułu odpłatnego zbycia waluty wirtualnej, tj.
    udokumentowane wydatki bezpośrednio poniesione na nabycie waluty wirtualnej oraz
    koszty związane ze zbyciem waluty wirtualnej, potrącane są w tym roku podatkowym, w
    którym zostały poniesione, z zastrzeżeniem ust. 16, który stanowi, że nadwyżka kosztów
    uzyskania przychodów, o których mowa w ust. 14, nad przychodami z odpłatnego zbycia
    waluty wirtualnej uzyskanymi w roku podatkowym powiększa koszty uzyskania
    przychodów z tytułu odpłatnego zbycia waluty wirtualnej poniesione w następnym roku
    podatkowym.
    W myśl art. 30b ust. 1a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, od dochodów
    uzyskanych z odpłatnego zbycia walut wirtualnych podatek dochodowy wynosi 19%
    uzyskanego dochodu.
    Zgodnie z art. 30b ust. 1b ww. ustawy, dochodem z odpłatnego zbycia walut wirtualnych
    jest osiągnięta w roku podatkowym różnica między sumą przychodów uzyskanych z tytułu
    odpłatnego zbycia walut wirtualnych a kosztami uzyskania przychodów określonymi na
    podstawie art. 22 ust. 14-16.
    Dochodów z odpłatnego zbycia walut wirtualnych nie łączy się z dochodami
    opodatkowanymi na zasadach określonych w ust. 1 oraz w art. 27 lub art. 30c (art. 30b
    ust. 5d ww. ustawy).
    Stosownie do art. 30b ust. 6 pkt 2 powołanej ustawy, po zakończeniu roku podatkowego
    podatnik jest obowiązany w zeznaniu, o którym mowa w art. 45 ust. 1a pkt 1, wykazać
    dochody uzyskane w roku podatkowym z odpłatnego zbycia walut wirtualnych.
    W myśl art. 30b ust. 6a cyt. ustawy, w zeznaniu, o którym mowa w art. 45 ust. 1a pkt 1,
    podatnik wykazuje koszty uzyskania przychodów, o których mowa w art. 22 ust. 14-16,
    także wtedy, gdy w roku podatkowym nie uzyskał przychodów z odpłatnego zbycia walut
    wirtualnych.
    Stanowisko Wnioskodawcy znajduje potwierdzenie w licznych interpretacjach
    (przykładowo w interpretacji z dnia 31 października 2019 r. nr 0113-KDIPT2-
    3.4011.470.2019.2.MS).
    W interpretacji z dnia 14 sierpnia 2023 r. nr 0115-KDIT1.4011.459.2023.1.MR Dyrektor KIS
    zgodził się ze stanowiskiem wnioskodawcy, że: Zdaniem Wnioskodawcy, przychód z
    wymiany (...) na prawny środek płatniczy (np. złotówki) Wnioskodawca powinien zaliczyć
    do źródła przychodów jako kapitały pieniężne, o których mowa w art. 17 ust. 1 pkt 11
    ustawy PIT oraz w związku z tym powinien taki przychód opodatkować stawką 19%
    zgodnie z art. 30b ust. 1a ustawy o PIT.

    Uzasadnienie do pytania nr 4
    W ocenie Wnioskodawcy wzór prowadzonej Ewidencji oraz potwierdzenia przelewów
    bankowych potwierdzające zakup walut wirtualnych są właściwym sposobem
    udokumentowania poniesionych wydatków (o których mowa w art. 22 ust. 1 ustawy o PIT)
    w danym roku podatkowym, podlegających wykazaniu w deklaracji, o której mowa w 45
    ust. 1 a pkt 1 ustawy o PIT (na formularzu PIT-38)?
    Zgodnie z art. 22 ust. 1 ustawy o PIT kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione
    w celu osiągnięcia przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z
    wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 23. Powszechnie przyjmuje się, że prawidłowa
    interpretacja tego przepisu oznacza konieczność właściwego udokumentowania
    poniesionych wydatków. Jednocześnie z uwagi na dużą liczbę transakcji w ciągu roku
    niezbędne jest prowadzenie Ewidencji, w celu umożliwienia sprawnego przeprowadzenia
    kontroli podatkowej (a przedtem prawidłowe wypełnienie deklaracji podatkowej PIT-38).
    W celu ustalenia kosztów uzyskaniach przychód w postaci kosztów nabycia walut
    wirtualnych, jak również kosztów związanych ze zbyciem waluty wirtualnej Wnioskodawca
    prowadzi Ewidencję. Formalnie prowadzenie Ewidencji nie jest wymagane przez ustawę o
    PIT ale ułatwi przygotowanie deklaracji podatkowej po zakończeniu roku podatkowego.
    Ponadto, z uwagi na liczbę dokonywanych transakcji taka ewidencja będzie również
    stanowiła ważny dowód, o którym mowa w art. 180 § 1 Ordynacji Podatkowej- w
    przypadku kontroli. Same wydatki są udokumentowane potwierdzeniami przelewów
    poniesienia wydatków. Co prawda opis tytułu przelewu zazwyczaj nie dostarcza
    jednoznacznych informacji o szczegółach transakcjach, niemniej w zestawieniu z
    informacją uzyskiwaną z giełdą/zrzutami ekranami dotyczącymi dokonanych transakcji
    jest możliwe ustalenie niezbędnych szczegółów transakcji.
    W konsekwencji na podstawie takiej Ewidencji i potwierdzeń przelewów Wnioskodawca
    będzie uprawniony do wykazania kosztów uzyskania przychodów poniesionych w danym
    roku podatkowym.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawił Pan we wniosku jest prawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób
    fizycznych (t. j. z. U. z 2025 r. poz. 163 ze zm.):
      Opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z
      wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od
      których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.
    Stosownie do art. 10 ust. 1 pkt 3 i pkt 7 ustawy o podatku dochodowym od osób
    fizycznych:
      Odrębnymi źródłami przychodów są:
        - pozarolnicza działalność gospodarcza (pkt 3);
        - kapitały pieniężne i prawa majątkowe, w tym odpłatne zbycie praw majątkowych
        innych niż wymienione w pkt 8 lit. a)-c) (pkt 7).
    Zgodnie z art. 5a pkt 6 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób
    fizycznych:
      Ilekroć w ustawie jest mowa o działalności gospodarczej albo pozarolniczej
      działalności gospodarczej - oznacza to działalność zarobkową:
      a) wytwórczą, budowlaną, handlową, usługową,
      b) polegającą na poszukiwaniu, rozpoznawaniu i wydobywaniu kopalin ze złóż,

      c) polegającą na wykorzystywaniu rzeczy oraz wartości niematerialnych i prawnych
      - prowadzoną we własnym imieniu bez względu na jej rezultat, w sposób
      zorganizowany i ciągły, z której uzyskane przychody nie są zaliczane do innych
      przychodów ze źródeł wymienionych w art. 10 ust. 1 pkt 1, 2 i 4-9.
    Użyte w ww. przepisie pojęcie pozarolniczej działalności gospodarczej opiera się na trzech
    przesłankach:
        zarobkowym celu działalności,
        wykonywaniu działalności w sposób zorganizowany i ciągły,
        prowadzeniu działalności we własnym imieniu i na własny lub cudzy rachunek.
    Działalność gospodarcza to taka działalność, która:
    1) jest prowadzona w celu osiągnięcia dochodu, przy czym nawet ewentualna strata
      będąca wynikiem tej działalności nie pozbawia jej statusu działalności gospodarczej,
      bowiem istotny jest sam zamiar osiągnięcia dochodu;
    2) wykonywana jest w sposób ciągły. Jednakże przesłanki tej nie należy rozumieć jako
      konieczność wykonywania działalności bez przerwy. Istotny jest zamiar powtarzalności
      określonych czynności celem osiągnięcia dochodu np. powtarzalna sprzedaż
      przedmiotów własności posiadających tożsamy charakter;
    3) prowadzona jest w sposób zorganizowany, co oznacza, że podejmowane działania są
      podporządkowane obowiązującym regułom, normom i służą osiągnięciu celu, mają
      wpływ na racjonalność gospodarowania posiadanymi środkami, a tym samym
      uczestnictwa w obrocie gospodarczym.
    Każde działanie spełniające wskazane wyżej przesłanki stanowi w rozumieniu przepisów
    ww. ustawy, pozarolniczą działalność gospodarczą niezależnie od tego, czy podatnik
    dokonał jej rejestracji.
    Działalność jest wtedy zarobkowa, gdy jest zdolna do potencjalnego generowania zysku, a
    jej przeznaczeniem jest zapewnienie określonego dochodu. Działalność musi być tak
    prowadzona i ukierunkowana, aby była w stanie zyski faktycznie osiągnąć. Jednakże brak
    zysku z podjętych działań noszących znamiona działalności gospodarczej nie oznacza, że
    działalność taka nie była faktycznie prowadzona. Prowadzenie bowiem działalności
    gospodarczej zawsze wiąże się z ryzykiem nieosiągnięcia dochodów. Zarobkowego
    charakteru nie mają działania, których wyłącznym celem jest zaspokojenie własnych
    potrzeb osoby podejmującej określone czynności.
    Prowadzenie działalności gospodarczej we własnym imieniu oznacza, że związane z
    działalnością prawa i obowiązki dotyczą osoby fizycznej, która ją prowadzi; podmiot
    prowadzący działalność gospodarczą występuje jako podmiot niezależny prawnie od
    innych podmiotów, a podejmowane przez niego czynności rodzą bezpośrednio dla niego
    określone prawa i obowiązki.
    Przepisy ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych wymagają również, aby
    czynności wykonywane były w sposób zorganizowany i ciągły, przy czym możliwe jest
    osiąganie dochodów z tego rodzaju działalności bez spełnienia niektórych formalnych
    elementów organizacji (np. rejestracji urzędowej), gdyż prowadzenie działalności
    gospodarczej jest kategorią obiektywną, niezależnie od tego, jak działalność tę ocenia sam
    prowadzący ją podmiot i jak ją nazywa oraz, czy dopełnia ciążących na nim obowiązków z
    działalnością tą związanych. Za takim rozumieniem pojęcia „zorganizowany” przemawia
    również definicja słownikowa. Zgodnie z Nowym Słownikiem Poprawnej Polszczyzny
    Wydawnictwo Naukowe PWN pod redakcją Andrzeja Markowskiego Warszawa 2000,

    organizować to przygotowywać, zakładać jakieś przedsięwzięcie, bądź w znaczeniu drugim
    nadawać czemuś reguły, wprowadzać porządek (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu
    Administracyjnego w Opolu z dnia 7 maja 2008 r., sygn. akt I SA/Op 18/08).
    Na pojęcie „zorganizowanie” w rozumieniu art. 5a pkt 6 ww. ustawy, składa się zespół
    celowych, uporządkowanych czynności o charakterze profesjonalnym, realizowanych w
    ramach mniej lub bardziej wyodrębnionej struktury, mieszczących się zarówno w tzw.
    fazie przygotowawczej, związanej z uruchomieniem określonych działalności, jak i w fazie
    realizacji.
    Co do kryterium ciągłości w wykonywaniu działalności gospodarczej to jego wprowadzenie
    przez ustawodawcę miało na celu wyeliminowanie z pojęcia działalności gospodarczej
    przedsięwzięć o charakterze incydentalnym i sporadycznym. Ciągłość w wykonywaniu
    działalności gospodarczej oznacza względnie stały zamiar jej wykonywania. Nie wyklucza
    on jednak możliwości prowadzenia działalności gospodarczej tylko sezonowo lub do czasu
    osiągnięcia postawionego przez dany podmiot celu i to bez względu na okres, w którym
    cel ten miałby być realizowany. Do zachowania ciągłości wystarczające jest, aby z
    całokształtu okoliczności sprawy wynikał zamiar powtarzania określonego zespołu
    konkretnych działań w celu osiągnięcia efektu w postaci zarobku.
    Przez powtarzalność rozumie się ponadto cały szereg wielokrotnie powtarzanych
    czynności podejmowanych w konkretnym celu. Taki zespół wielokrotnie powtarzanych
    czynności (nie zaś czynności sporadyczne, oderwane od siebie, nie powiązane ze sobą) w
    dziedzinie wytwórczej, usługowej lub handlowej podejmowanych w celach zarobkowych i
    na własny rachunek można uznać za prowadzenie działalności gospodarczej.
    Ponadto należy wskazać, że w myśl art. 5b ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób
    fizycznych:
      za pozarolniczą działalność gospodarczą nie uznaje się czynności, jeżeli łącznie
      spełnione są następujące warunki:
        1) odpowiedzialność wobec osób trzecich za rezultat tych czynności oraz ich
          wykonywanie, z wyłączeniem odpowiedzialności za popełnienie czynów
          niedozwolonych, ponosi zlecający wykonanie tych czynności;
        2) są one wykonywane pod kierownictwem oraz w miejscu i czasie wyznaczonych
          przez zlecającego te czynności;
        3) wykonujący te czynności nie ponosi ryzyka gospodarczego związanego z
          prowadzoną działalnością.
    Jak wynika z opisu sprawy nie prowadzi Pan pozarolniczej działalności gospodarczej.
    Inwestuje Pan i zamierza inwestować środki w waluty wirtualne. Wprawdzie zamierza Pan
    inwestować w sposób ciągły to jednakże osiągał Pan będzie zysk z obracania własnymi
    środkami pieniężnymi, nie będzie świadczył usług na rzecz osób trzecich.
    Biorąc pod uwagę powyższe, planowana sprzedaż waluty wirtualnej nie nastąpi w
    wykonaniu działalności gospodarczej, a zatem nie spowoduje powstania przychodu ze
    źródła, o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 3 ustawy o podatku dochodowym od osób
    fizycznych.
    Na podstawie art. 17 ust. 1 pkt 11 ww. ustawy:
      Za przychody z kapitałów pieniężnych uważa się przychody z odpłatnego zbycia
      waluty wirtualnej.
    W myśl art. 17 ust. 1f ww. ustawy:
      Przez odpłatne zbycie waluty wirtualnej rozumie się wymianę waluty wirtualnej na
      prawny środek płatniczy, towar, usługę lub prawo majątkowe inne niż waluta
      wirtualna lub regulowanie innych zobowiązań walutą wirtualną.
    Przepis art. 17 ust. 1g ww. ustawy stanowi, że:

      Przepis ust. 1 pkt 11 stosuje się również do przychodów uzyskanych w ramach
      prowadzonej działalności gospodarczej, z wyjątkiem działalności, o której mowa w
      art. 2 ust. 1 pkt 12 ustawy o przeciwdziałaniu praniu pieniędzy oraz finansowaniu
      terroryzmu, zaliczanej do przychodów z pozarolniczej działalności gospodarczej.
    Według art. 5a pkt 33a ww. ustawy:
      Ilekroć w ustawie jest mowa o walucie wirtualnej - oznacza to walutę wirtualną w
      rozumieniu art. 2 ust. 2 pkt 26 ustawy o przeciwdziałaniu praniu pieniędzy oraz
      finansowaniu terroryzmu.
    W myśl art. 2 ust. 1 pkt 12 ustawy z 1 marca 2018 r. o przeciwdziałaniu praniu pieniędzy
    oraz finansowaniu terroryzmu (t. j. Dz. U. z 2023 r. poz. 1124 ze zm.):
      Instytucjami obowiązanymi są podmioty prowadzące działalność gospodarczą
      polegającą na świadczeniu usług w zakresie:
      a) wymiany pomiędzy walutami wirtualnymi i środkami płatniczymi,
      b) wymiany pomiędzy walutami wirtualnymi,
      c) pośrednictwa w wymianie, o której mowa w lit. a) lub b),
      d) prowadzenia rachunków, o których mowa w ust. 2 pkt 17 lit. e).
    W świetle przytoczonych przepisów przychody z obrotu walutami wirtualnymi stanowią
    przychód z kapitałów pieniężnych w myśl art. 17 ust. 1 pkt 11 ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych.
    W myśl art. 30b ust. 1a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Od dochodów uzyskanych z odpłatnego zbycia walut wirtualnych podatek
      dochodowy wynosi 19% uzyskanego dochodu.
    Zgodnie z art. 30b ust. 1b ww. ustawy:
      Dochodem z odpłatnego zbycia walut wirtualnych jest osiągnięta w roku
      podatkowym różnica między sumą przychodów uzyskanych z tytułu odpłatnego
      zbycia walut wirtualnych a kosztami uzyskania przychodów określonymi na
      podstawie art. 22 ust. 14-16.
    Zgodnie z art. 22 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów
      lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów
      wymienionych w art. 23.
    Powyższe oznacza, że wszystkie poniesione wydatki, po wyłączeniu zastrzeżonych w
    ustawie, są kosztami uzyskania przychodów, o ile pozostają w związku przyczynowo-
    skutkowym z osiąganymi przychodami.
    Kosztami uzyskania przychodów bezpośrednio związanymi z przychodami są takie
    wydatki, których poniesienie przekłada się wprost (w sposób bezpośredni) na uzyskanie
    konkretnych przychodów. W ich przypadku możliwe jest ustalenie, w jakim okresie i w
    jakiej wysokości powstał związany z nimi przychód. Zatem koszty bezpośrednie to te, które
    łatwo można na podstawie pomiaru lub dokumentów źródłowych zaliczyć wprost na
    określony produkt. Klasycznym przykładem bezpośredniego związku kosztów z
    przychodami jest relacja, w jakiej pozostają wydatki na nabycie lub wytworzenie jednostki
    towaru i przychód ze zbycia tej jednostki towaru.
    Natomiast „pośrednie koszty uzyskania przychodów” to takie wydatki, których ponoszenie
    jest racjonalnie uzasadnione jako służące osiąganiu przychodów lub zachowaniu albo
    zabezpieczeniu ich źródła, nie ma jednak możliwości przypisania ich do określonych,

    konkretnych przychodów. Nie pozostają one w uchwytnym związku z konkretnymi
    przysporzeniami podatnika - brak jest możliwości ustalenia, w jakim okresie i w jakiej
    wysokości powstał związany z nimi przychód.
    Wszystkie koszty, których nie da się zaklasyfikować do kosztów bezpośrednich, są
    kosztami pośrednimi. Choć nie mają bezpośredniego odbicia w konkretnych przychodach,
    bez ich poniesienia nie byłoby możliwe osiągnięcie przychodu.
    Zgodnie z art. 22 ust. 14 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Koszty uzyskania przychodów z tytułu odpłatnego zbycia waluty wirtualnej stanowią
      udokumentowane wydatki bezpośrednio poniesione na nabycie waluty wirtualnej
      oraz koszty związane ze zbyciem waluty wirtualnej, w tym udokumentowane wydatki
      poniesione na rzecz podmiotów, o których mowa w art. 2 ust. 1 pkt 12 ustawy o
      przeciwdziałaniu praniu pieniędzy oraz finansowaniu terroryzmu.
    W myśl art. 22 ust. 15 ww. ustawy:
      Koszty uzyskania przychodów, o których mowa w ust. 14, są potrącane w tym roku
      podatkowym, w którym zostały poniesione, z zastrzeżeniem ust. 16.
    Stosowanie do art. 22 ust. 16 cyt. ustawy:
      Nadwyżka kosztów uzyskania przychodów, o których mowa w ust. 14, nad
      przychodami z odpłatnego zbycia waluty wirtualnej uzyskanymi w roku podatkowym
      powiększa koszty uzyskania przychodów z tytułu odpłatnego zbycia waluty wirtualnej
      poniesione w następnym roku podatkowym.
    Jednocześnie w myśl art. 23 ust. 1 pkt 38d ustawy o podatku dochodowym od osób
    fizycznych:
      Nie uważa się za koszty uzyskania przychodów poniesionych wydatków związanych z
      zamianą waluty wirtualnej na inną walutę wirtualną.
    A zatem, koszty uzyskania przychodów z tytułu odpłatnego zbycia waluty wirtualnej, tj.:
    1. udokumentowane wydatki bezpośrednio poniesione na nabycie waluty wirtualnej oraz
    2. koszty związane ze zbyciem waluty wirtualnej,
    podlegają rozliczeniu dla celów podatkowych w szczególnym trybie. Co do zasady są
    potrącane w tym roku podatkowym, w którym zostały poniesione. Jeśli jednak w danym
    roku podatkowych ich wartość przekracza wartość uzyskanych przez podatnika
    przychodów z odpłatnego zbycia waluty wirtualnej - nadwyżka kosztów nad przychodami
    nie jest stratą podatkową, ale jest przenoszona do rozliczenia jako koszty uzyskania
    przychodów z odpłatnego zbycia waluty wirtualnej w następnym roku podatkowym.
    Dotyczy to również sytuacji, w której w danym roku podatkowym nie został w ogóle
    osiągnięty przychód z odpłatnego zbycia waluty wirtualnej, a zostały poniesione koszty na
    jej nabycie.
    Stosownie do art. 30b ust. 6 ustawy:
      Po zakończeniu roku podatkowego podatnik jest obowiązany w zeznaniu, o którym
      mowa w art. 45 ust. 1a pkt 1, wykazać uzyskane w roku podatkowym dochody, o
      których mowa w ust. 1 i 1a, i obliczyć należny podatek dochodowy.
    W myśl art. 30b ust. 6a cyt. ustawy:
      W zeznaniu, o którym mowa w art. 45 ust. 1a pkt 1, podatnik wykazuje koszty
      uzyskania przychodów, o których mowa w art. 22 ust. 14-16, także wtedy, gdy w roku
      podatkowym nie uzyskał przychodów z odpłatnego zbycia walut wirtualnych.
    Mając na uwadze przedstawiony stan faktyczny oraz cytowane wyżej przepisy prawa
    podatkowego, przychód z odpłatnego zbycia waluty wirtualnej nie stanowi przychodu z
    pozarolniczej działalności gospodarczej, o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 3 ustawy o

    podatku dochodowym od osób fizycznych. Zatem w przedmiotowej sprawie nie będzie
    miał zastosowania art. 17 ust. 1g ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.
    Przychód ze sprzedaży waluty wirtualnej będzie stanowił przychód ze źródła kapitały
    pieniężne podlegający opodatkowaniu według stawki 19% po zakończeniu roku
    podatkowego. W przypadku wystąpienia nadwyżki przychodów z odpłatnego zbycia
    waluty wirtualnej uzyskanych w roku podatkowym nad kosztami uzyskania przychodów
    powinien Pan ją wykazać w zeznaniu podatkowym PIT-38 oraz obliczyć należny podatek
    dochodowy.
    Odnosząc się do Pana wątpliwości związanych z dokumentowaniem dla celów
    podatkowych transakcji kryptowalutowych, podkreślić należy, że to na podatniku
    spoczywa obowiązek udowodnienia, że dany wydatek został faktycznie poniesiony i że
    spełnia ustawowe kryteria uznania go za koszt uzyskania przychodu - w szczególności, że
    pozostaje on w związku przyczynowo - skutkowym z przychodem lub możliwością
    powstania przychodu. Aby dany koszt mógł być zaliczony do kosztów uzyskania
    przychodów, musi więc zostać prawidłowo udokumentowany.
    Jednocześnie należy dodać, że w interpretacji indywidualnej nie można jednoznacznie
    przesądzić, co będzie zdecydowanie wystarczającym dokumentem do zaksięgowania
    wydatku w koszty podatkowe. Ostateczna ocena, czy wydatek został prawidłowo
    udokumentowany, leży w kompetencjach organów podatkowych właściwych dla Pana w
    danej sprawie w toku odpowiedniego postępowania. Organ wydający interpretację
    indywidualną nie może natomiast dokonać takiej oceny materiału dowodowego.
    Zgodnie z art. 180 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z
    2025 r. poz. 111 ze zm.):
      Jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy,
      a nie jest sprzeczne z prawem.
    W myśl art. 181 ww. ustawy:
      Dowodami w postępowaniu podatkowym mogą być w szczególności księgi
      podatkowe, deklaracje złożone przez stronę, zeznania świadków, opinie biegłych,
      materiały i informacje zebrane w wyniku oględzin, informacje podatkowe oraz inne
      dokumenty zgromadzone w toku działalności analitycznej Krajowej Administracji
      Skarbowej, czynności sprawdzających, kontroli podatkowej lub kontroli celno-
      skarbowej oraz materiały zgromadzone w toku postępowania karnego albo
      postępowania w sprawach o przestępstwa skarbowe lub wykroczenia skarbowe.
    Wobec powyższego, prowadzona ewidencja wraz z potwierdzeniami przelewów mogą
    stanowić dowód służący do wykazania przychodu lub dokumentujący poniesienie kosztu
    uzyskania przychodu w postępowaniu podatkowym.
    Wobec tego, Pana stanowisko należy uznać za prawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Odnosząc się do powołanych interpretacji wskazać należy, że interpretacje przepisów
    prawa podatkowego wydawane są w indywidualnych sprawach podatników, dotyczą
    konkretnych stanów faktycznych i nie mają mocy prawa powszechnie obowiązującego co
    oznacza, że należy je traktować indywidualnie.
    Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy zaistniałego stanu faktycznego przedstawionego przez Pana i stanu
    prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
        Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb
        ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz.

        111). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pana sytuacja będzie
        zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosuje
        się Pan do interpretacji.
        Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
      z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
        Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pan prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu
    Administracyjnego w (...). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa
    z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.
    U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”). Skargę do Sądu wnosi się za
    pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie
    trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):
        w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
        Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
        w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na
        adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS
        /SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.