Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0111-KDIB1-2.4010.447.2025.1.AK
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-10-22
Teza: Dokonując wypłaty należności za korzystanie z
oprogramowania w ramach licencji typu end; user
Wnioskodawca nie będzie zobowiązany do poboru
zryczałtowanego podatku dochodowego od płatności na rzecz
podmiotu zagranicznego na podstawie art. 26 ust. 1 ustawy
CIT.
Słowa kluczowe: komputery-program komputerowy
licencja
nabywca-nabywca końcowy
umowa-umowa o unikaniu podwójnego opodatkowania
Zagadnienia: Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 6. Pobór podatku-Pobór podatku przez płatnika
(podatek u źródła)
Przepisy: [CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 5-art. 21-ust. 1-pkt 1
[CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 6-art. 26-ust. 1

## Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

dłowe
    Szanowni Państwo,

    stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego
    stanu faktycznego w podatku dochodowym od osób prawnych jest prawidłowe.

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

3 września 2025 r. wpłynął Państwa wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej. Treść
    wniosku jest następująca:
    Opis stanu faktycznego
    (...) sp. z o.o. (dalej jako: „Wnioskodawca”, „Spółka”) ma siedzibę na terytorium
    Rzeczypospolitej Polskiej oraz podlega obowiązkowi podatkowemu od całości swoich
    dochodów, bez względu na miejsce ich osiągania. Spółka (...). W celu zapewnienia
    efektywnego prowadzenia działalności, Spółka nabywa od kontrahenta z siedzibą w
    Niemczech (dalej: „Kontrahent”) licencje na programy komputerowe (dalej jako:
    „Licencje”). Kontrahent pełni w ramach Grupy m.in. rolę (...) – (...) jego działalności jest
    zaopatrywanie (...) w odpowiednie licencje, (...).
    Kontrahent nie prowadzi na terytorium Polski działalności poprzez zakład w rozumieniu
    art. 4a pkt 11 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych
    (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 278 ze zm., dalej: „ustawa o CIT”) oraz art. 5 umowy między
    Rzecząpospolitą Polską a Republiką Federalną Niemiec w sprawie unikania podwójnego
    opodatkowania w zakresie podatków od dochodu i od majątku podpisanej w Berlinie dnia
    14 maja 2003 r. (Dz. U. z 2005 poz. 90, dalej jako: „polsko-niemiecka UPO”).
    Licencje obejmują przykładowo następujące oprogramowanie: (...)
    W odniesieniu do wszystkich nabywanych Licencji należy wskazać, że:
    · Licencje mają charakter niewyłączny i ograniczony. Spółka nabywa wyłącznie prawo do
    korzystania z egzemplarzy licencji, nie uzyskując uprawnień do korzystania z praw
    autorskich lub praw pokrewnych.
    · Licencje nabywane są na potrzeby własne Spółki i są wykorzystywane dla
    wewnętrznych celów biznesowych.
    · Spółka nie nabywa prawa do dokonywania dalszej odsprzedaży czy
    sublicencjonowania nabywanych Licencji.
    · Spółka nie nabywa prawa do modyfikowania nabywanych Licencji.
    Spółka jest wyłącznie użytkownikiem końcowym („end user”) nabywanych Licencji.
    Nabywając prawo do korzystania z programów komputerowych będących przedmiotem
    wniosku, Spółka uzyskuje jedynie wąski charakter uprawnień, dopuszczający do
    użytkowania egzemplarzy Licencji na własny użytek i potrzeby Spółki. Licencje nie mają
    charakteru licencji wyłącznej w rozumieniu art. 67 ust. 1 ustawy z dnia 4 lutego 1994 r. o
    prawie autorskim i prawach pokrewnych (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 24, dalej jako: „ustawa o
    prawie autorskim”).

## Pytanie

Czy w opisanej sytuacji Spółka wypłacając Kontrahentowi należności z tytułu nabywanych
    Licencji będzie zobowiązana do pobrania zryczałtowanego podatku dochodowego (dalej
    jako: podatek WHT) na podstawie art. 21 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 26 ust. 1 ustawy o CIT?
    Państwa stanowisko w sprawie
    W ocenie Wnioskodawcy nie będzie on zobowiązany do pobrania podatku WHT z tytułu
    wypłacania należności z tytułu nabywanych Licencji. W szczególności nabywane licencje
    typu end-user z racji swojego charakteru nie stanowią należności z praw autorskich lub
    praw pokrewnych w rozumieniu art. 21 ust. 1 pkt 1 ustawy o CIT. Należy również wskazać,
    że należności z tytułu korzystania z oprogramowania komputerowego nie zostały
    wskazane w art. 12 ust. 3 polsko-niemieckiej UPO, definiującego należności licencyjne.

    W świetle art. 3 ust. 2 ustawy o CIT, podatnicy, jeżeli nie mają na terytorium
    Rzeczypospolitej Polskiej siedziby lub zarządu, podlegają obowiązkowi podatkowemu
    tylko od dochodów, które osiągają na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.
    Zgodnie z art. 21 ust. 1 pkt 1 ustawy o CIT, podatek dochodowy z tytułu uzyskanych na
    terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przez podatników, o których mowa w art. 3 ust. 2,
    przychodów: z odsetek, z praw autorskich lub praw pokrewnych, z praw do projektów
    wynalazczych, znaków towarowych i wzorów zdobniczych, w tym również ze sprzedaży
    tych praw, z należności za udostępnienie tajemnicy receptury lub procesu produkcyjnego,
    za użytkowanie lub prawo do użytkowania urządzenia przemysłowego, w tym także
    środka transportu, urządzenia handlowego lub naukowego, za informacje związane ze
    zdobytym doświadczeniem w dziedzinie przemysłowej, handlowej lub naukowej (know-
    how) - ustala się w wysokości 20% przychodów.
    Na podstawie art. 21 ust. 2 ustawy o CIT, ust. 1 stosuje się z uwzględnieniem umów w
    sprawie zapobieżenia podwójnemu opodatkowaniu, których stroną jest Rzeczpospolita
    Polska.
    W świetle art. 26 ust. 1 ustawy o CIT, osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające
    osobowości prawnej oraz osoby fizyczne będące przedsiębiorcami, które dokonują wypłat
    należności z tytułów wymienionych w art. 21 ust. 1 oraz art. 22 ust. 1, są obowiązane jako
    płatnicy pobierać, z zastrzeżeniem ust. 2, 2b, 2d i 2e, w dniu dokonania wypłaty
    zryczałtowany podatek dochodowy od tych wypłat, z uwzględnieniem odliczeń
    przewidzianych w art. 22 ust. 1a-1e.
    Uwzględniając powyższe przepisy należy uznać, że podmioty posiadające siedzibę na
    terytorium Polski, wypłacające należności z tyt. należności licencyjnych do podmiotów
    nieposiadających rezydencji podatkowej na terenie Polski, są zasadniczo zobowiązane do
    pobrania podatku WHT w wysokości 20% wypłacanych należności. W ocenie
    Wnioskodawcy przepisy te nie obejmują jednak swoim zakresem tzw. licencji użytkownika
    końcowego (end-user). Licencje te definiuje się jako licencje o charakterze ograniczonym
    oraz niewyłącznym, przeznaczone do własnego użytku nabywcy, których nabywca nie
    może dalej udostępniać, odsprzedawać czy modyfikować. Istotą licencji end-user jest
    korzystanie z egzemplarza jakiegoś dzieła czy utworu na potrzeby własne użytkownika.
    Nabywca nie uzyskuje prawa do korzystania z autorskich praw majątkowych licencji, a
    wyłącznie prawo do korzystania z konkretnego egzemplarza – należy je więc odróżnić od
    licencji sensu stricto. Do kategorii licencji end-user należy w szczególności nabywanie kopii
    oprogramowania komputerowego na własne potrzeby. W ocenie Wnioskodawcy,
    należności wypłacane z tytułu korzystania z licencji end-user nie stanowią należności
    licencyjnych w rozumieniu art. 21 ust. 1 pkt 1 ustawy o CIT.
    Kwestię licencji end-user porusza m.in. Komentarz do Modelowej konwencji w sprawie
    podatku od dochodu i majątku (dalej jako: „Konwencja OECD”; wersja skrócona z lipca
    2010). Komentarz do Konwencji OECD wyraźnie rozróżnia licencje end-user od licencji
    sensu stricto pod względem ich charakteru i skutków w podatku WHT. Jak wskazano w pkt
    14 komentarza do art. 12 Konwencji OECD: W transakcjach innego typu prawa nabyte
    związane z prawami autorskimi ograniczone są do praw niezbędnych w celu
    uruchomienia programu przez użytkownika, na przykład wówczas, gdy odbiorca uzyskuje
    ograniczone prawa do powielania programu. Sytuacja taka występuje często w
    transakcjach nabycia egzemplarza programu. Prawa przekazywane w takim przypadku są
    ściśle związane z charakterem programów komputerowych. Prawa te umożliwiają
    użytkownikom kopiowanie programu, na przykład na twardy dysk lub do celów
    archiwalnych. Istotne jest w tym kontekście, iż wynikająca z praw autorskich ochrona,
    której podlegają programy komputerowe, może różnić się w poszczególnych krajach. W
    niektórych krajach czynność polegająca na skopiowaniu bez licencji programu na twardy
    dysk lub do pamięci operacyjnej komputera stanowi naruszenie praw autorskich.
    Jednakże w ramach ustawodawstw wielu krajów tego rodzaju prawo przyznaje się
    automatycznie właścicielowi oprogramowania obejmującego program komputerowy.

    Niezależnie od tego, czy podstawą tego prawa są obowiązujące przepisy, czy umowa
    licencyjna z właścicielem praw autorskich, skopiowanie programu na twardy dysk lub do
    pamięci operacyjnej komputera bądź sporządzenie kopii archiwalnej jest niezbędnym
    krokiem do korzystania z programu. Zatem prawa związane z czynnościami kopiowania,
    jeśli jedynie umożliwiają użytkownikowi faktyczne korzystanie z programu, należy
    pominąć przy analizie charakteru transakcji do celów podatkowych. Płatności w
    transakcjach tego typu traktowane są jako dochód z działalności handlowej zgodnie z
    artykułem 7 (tj. jako zyski przedsiębiorstw, opodatkowane wyłącznie w państwie
    przedsiębiorstwa uzyskującego dochody/przychody – dopisek Wnioskodawcy).
    Konwencja OECD, jak i Komentarz do niej nie są źródłem powszechnie obowiązującego
    prawa, natomiast stanowią wskazówkę, jak należy interpretować zapisy umów w sprawie
    unikania podwójnego opodatkowania. Dokumenty te zostały wypracowane w drodze
    konsensusu przez wszystkie państwa członkowskie OECD (w tym Polskę i Niemcy), które
    zobowiązały się tym samym do stosowania zawartych w nich postanowień.
    Także w polskiej praktyce stosowania prawa powszechnie uznaje się, że należności
    wypłacane tytułem licencji end-user co do zasady nie powodują obowiązku pobrania
    podatku WHT. Stanowisko to zostało wielokrotnie potwierdzone w interpretacjach
    indywidualnych wydawanych przez Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej, m.in. w:
    - interpretacji z 11 kwietnia 2025 r., sygn. 0111-KDIB1-1.4010.104.2025.1.RH,
    - interpretacji z 21 marca 2025 r., sygn. 0114-KDIP2-1.4010.109.2025.1.AZ,
    - interpretacji z 14 lutego 2022 r., sygn. 0111-KDIB2-1.4010.574.2021.2.MKU,
    - interpretacji z 28 maja 2020 r., sygn. 0114-KDIP2-1.4010.97.2020.1.SP.
    W ocenie Wnioskodawcy nabywane licencje stanowią licencje end-user. Jak wskazano,
    nabywane Licencje mają charakter ograniczony i niewyłączny. W ramach Licencji nie
    następuje przeniesienie na Spółkę jakichkolwiek majątkowych praw autorskich do
    nabywanych egzemplarzy oprogramowania. Spółka nie ma prawa do dalszego
    udostępniania, odsprzedawania czy modyfikowania Licencji. Uzyskiwane egzemplarze
    uprawniają Spółkę wyłącznie do własnego (wewnętrznego) użytku. Jednocześnie należy
    podkreślić, że wymóg „wewnętrznego” użytku nie oznacza, że efekty korzystania z licencji
    nie mogą być w żaden sposób wpływać na „zewnętrzną” sprzedaż. (...)
    Dodatkowo, jako niezależny i wspierający przyjęte przez Wnioskodawcę stanowisko o
    braku obowiązku pobierania podatku u źródła, Spółka pragnie odnieść się do regulacji
    „należności licencyjnych” na gruncie polsko-niemieckiej UPO.
    W świetle przytoczonego art. 21 ust. 2 ustawy o CIT, ust. 1 stosuje się z uwzględnieniem
    umów w sprawie zapobieżenia podwójnemu opodatkowaniu, których stroną jest
    Rzeczpospolita Polska. W przedmiotowym przypadku Spółka wypłaca należności
    podmiotowi z siedzibą w Niemczech, tym samym należy uwzględnić postanowienia polsko-
    niemieckiej UPO (pod ogólnymi warunkami określonymi w polskich przepisach). Należy
    podkreślić, że na podstawie art. 91 ust. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2
    kwietnia 1997 r. (t. j. Dz. U. Nr 78, poz. 483 ze zm.), umowa międzynarodowa ratyfikowana
    za uprzednią zgodą wyrażoną w ustawie ma pierwszeństwo przed ustawą, jeżeli ustawy tej
    nie da się pogodzić z umową.
    Zgodnie z art. 12 ust. 1 polsko-niemieckiej UPO, należności licencyjne, powstające w
    Umawiającym się Państwie i wypłacane osobie mającej miejsce zamieszkania lub siedzibę
    w drugim Umawiającym się Państwie, mogą być opodatkowane w tym drugim Państwie.
    W świetle art. 12 ust. 2, jednakże należności licencyjne, o których mowa w ustępie 1
    niniejszego artykułu, mogą być także opodatkowane w Umawiającym się Państwie, w
    którym powstają, i zgodnie z jego ustawodawstwem, ale jeżeli osoba uprawniona do
    należności licencyjnych ma miejsce zamieszkania lub siedzibę w drugim Umawiającym się
    Państwie, to podatek w ten sposób ustalony nie może przekroczyć 5 procent kwoty brutto
    należności licencyjnych.

    Art. 12 ust. 3 polsko-niemieckiej UPO zawiera z kolei definicję należności licencyjnych.
    Zgodnie z tym przepisem, określenie „należności licencyjne” użyte w niniejszym artykule
    oznacza wszelkiego rodzaju należności płacone za użytkowanie lub prawo do użytkowania
    wszelkich praw autorskich do dzieła literackiego, artystycznego lub naukowego, włącznie z
    filmami dla kin, wszelkiego patentu, znaku towarowego, wzoru lub modelu, planu,
    tajemnicy technologii lub procesu produkcyjnego lub za użytkowanie lub prawo do
    użytkowania urządzenia przemysłowego, handlowego lub naukowego lub za informacje
    dotyczące doświadczenia w dziedzinie przemysłowej, handlowej lub naukowej.
    Konstrukcja tego przepisu (brak zastosowania zwrotu „w szczególności” lub analogicznego
    wyrażenia) potwierdza, że katalog ten jest zamknięty, a tym samym należności wypłacane
    z innych tytułów niż wprost wskazane w przepisie nie będą stanowić należności
    licencyjnych w rozumieniu polsko-niemieckiej UPO.
    Zgodnie z treścią art. 3 ust. 2 polsko-niemieckiej UPO, przy stosowaniu niniejszej umowy
    przez Umawiające się Państwo, jeżeli z kontekstu nie wynika inaczej, każde określenie,
    które nie zostało w niej zdefiniowane, będzie miało takie znaczenie, jakie przyjmuje się w
    danym czasie zgodnie z prawem tego Państwa w zakresie podatków, do których ma
    zastosowanie niniejsza umowa, przy czym znaczenie wynikające ze stosowanego
    ustawodawstwa podatkowego tego Państwa będzie miało pierwszeństwo przed
    znaczeniem nadanym określeniu przez inne przepisy prawne tego Państwa. Należy
    zwrócić uwagę, że polsko-niemiecka UPO nie definiuje pojęcia dzieła literackiego,
    artystycznego lub naukowego. Tym samym, należy odnieść się do przepisów krajowych.
    Pojęcia te nie zostały zdefiniowane w ustawach podatkowych, natomiast adekwatne
    regulacje w tym zakresie zawiera ustawa o prawie autorskim.
    Przenosząc powyższe na grunt niniejszej sprawy należy wskazać, że program
    komputerowy nie powinien być traktowany jako dzieło literackie, artystyczne lub
    naukowe. Na podstawie art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 4 lutego 1994 r. o prawie autorskim i
    prawach pokrewnych (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 24 ze zm.), przedmiotem prawa autorskiego
    jest każdy przejaw działalności twórczej o indywidualnym charakterze, ustalony w
    jakiejkolwiek postaci, niezależnie od wartości, przeznaczenia i sposobu wyrażenia (utwór).
    W art. 1 ust. 2 wskazano natomiast, że program komputerowy jest przedmiotem prawa
    autorskiego. Zgodnie z art. 74 ust. 1 ustawy o prawie autorskim, programy komputerowe
    podlegają ochronie jak utwory literackie, o ile przepisy niniejszego rozdziału nie stanowią
    inaczej.
    Zdaniem Wnioskodawcy, zastosowanie w powyższym przepisie wyrażenia „podlegają
    ochronie jak”, zamiast „podlegają ochronie jako” oznacza, że programy komputerowe nie
    należą do kategorii utworów literackich, a wyłącznie korzystają z – zasadniczo podobnej –
    ochrony na gruncie prawa autorskiego. Programów komputerowych nie należy także
    utożsamiać z dziełem artystycznym lub naukowym, które należą do swoistej kategorii
    praw autorskich. Skoro więc programy komputerowe nie spełniają definicji dzieła
    literackiego, artystycznego lub naukowego, należności wypłacane ich tytułem nie stanowią
    należności licencyjnych w rozumieniu art. 12 ust. 3 polsko-niemieckiej UPO.
    Powyższe stanowisko było wielokrotnie wyrażane w wyrokach sądów administracyjnych,
    m.in. w:
    · wyroku NSA z 25 października 2024 r., sygn. II FSK 421/22, również wydanego na
    gruncie polsko-niemieckiej UPO, w uzasadnieniu którego wskazano, że: „W świetle
    przepisów krajowych należności z tytułu korzystania z praw autorskich do programu
    komputerowego nie mogą być więc utożsamiane z należnościami licencyjnymi z
    tytułu korzystania z praw autorskich do dzieła literackiego, ponieważ zostały
    zaliczone przez ustawodawcę do kategorii utworów literackich, a jedynie są
    traktowane jak utwory literackie pod względem ochrony praw autorskich do nich
    przysługujących. Nie mogą być również utożsamiane z należnościami licencyjnymi z
    tytułu praw do dzieła naukowego bądź artystycznego, skoro przez ustawodawcę
    traktowane są jako odrębny rodzaj utworu. Zatem w ocenie Naczelnego Sądu

    Administracyjnego programy komputerowe posiadają samodzielny, odrębny
    charakter a jedynie korzystają z ochrony prawej tak jak utwory literackie. Wobec
    tego, że programy komputerowe nie zostały zakwalifikowane przez normodawcę
    jako dzieła literackie ani naukowe to opłaty za użytkowanie lub prawo użytkowania
    tych programów nie stanowi należności licencyjnych, o których stanowią art. 12
    obydwu umów międzynarodowych. (...) Wobec tego należy stwierdzić, że Sąd
    pierwszej instancji prawidłowo przyjął, że skoro w art. 12 ust. 3 obydwu umów
    definiujących należności licencyjne nie wymieniono należności z tytułu korzystania z
    oprogramowania komputerowego, to stosowanie do art. 3 ust. 2 umów, mając na
    uwadze obowiązujący w Polsce porządek prawny, nie można tych należności
    przyporządkować do żadnej z wymienionych tam grup, a w konsekwencji, nie mogą
    być one opodatkowane w państwie ich powstania”.
    · wyroku WSA w Gliwicach z 14 stycznia 2025 r., sygn. I SA/Gl 464/24,
    · wyroku NSA z 20 grudnia 2018 r., sygn. II FSK 3521/16,
    · wyroku NSA z 20 marca 2018 r., sygn. II FSK 814/16,
    · wyroku NSA z dnia 2 sierpnia 2017 r., sygn. II FSK 1961/15.
    Podkreślenia wymaga, że państwa mają możliwość dostosowania dokładnego brzmienia
    konkretnych przepisów umów o unikaniu podwójnego opodatkowania, w tym przepisu
    dot. należności licencyjnych. W tym miejscu należy zwrócić uwagę w szczególności na tekst
    umowy z Kazachstanem, sporządzonej dnia 21 września 1994 r. (Dz. U. z 1995, poz. 586),
    w której art. 12 ust. 3 wprost wskazano należności z tyt. użytkowania lub prawa do
    użytkowania programów komputerowych. Analogiczny artykuł umowy Polski z Norwegią
    (Dz. U. z 2010, poz. 899) stanowi z kolei, że: określenie „należności licencyjne” użyte w tym
    artykule oznacza wszelkiego rodzaju należności uzyskiwane w związku z użytkowaniem
    lub prawem do użytkowania każdego prawa autorskiego (...). Nie ulega więc wątpliwości,
    że Polska i Niemcy miały możliwość uregulowania art. 12 ust. 3 UPO tak, aby wskazać
    bezpośrednio należności z tyt. użytkowania programów komputerowych lub zakreślić
    szerszą definicję należności licencyjnych.
    Należności wypłacane tytułem korzystania z programów komputerowych nie spełniają
    więc definicji należności licencyjnych obowiązującej na gruncie polsko-niemieckiej UPO.
    Konsekwentnie, należności te powinny zostać uznane za tzw. „zyski przedsiębiorstw” w
    rozumieniu art. 7 polsko- niemieckiej UPO, które są opodatkowane wyłącznie w państwie
    rezydencji podmiotu uzyskującego dochody (przychody).
    Uwzględniając wszystkie powyższe kwestie i argumenty, należy uznać, że Spółka nie
    będzie zobowiązana do poboru podatku WHT, wypłacając Kontrahentowi należności z
    tytułu nabywanych Licencji.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest prawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Na wstępie należy zaznaczyć, że pytanie przedstawione przez Państwa we wniosku o
    wydanie interpretacji indywidualnej wyznacza zakres przedmiotowy tego wniosku. W
    związku z powyższym, wydana interpretacja dotyczy tylko sprawy będącej przedmiotem
    wniosku (Państwa zapytania). Zatem, inne kwestie wynikające z opisu sprawy i własnego
    stanowiska, nieobjęte pytaniem, nie zostały rozpatrzone w niniejszej interpretacji.
    Zgodnie z art. 3 ust. 2 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób
    prawnych (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 278 ze zm., dalej: „ustawy o CIT”):
      Podatnicy, jeżeli nie mają na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej siedziby lub
      zarządu, podlegają obowiązkowi podatkowemu tylko od dochodów, które osiągają
      na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.
    W myśl art. 3 ust. 3 pkt 5 ustawy o CIT:

      Za dochody (przychody) osiągane na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przez
      podatników, o których mowa w ust. 2, uważa się w szczególności dochody
      (przychody) z tytułu należności regulowanych, w tym stawianych do dyspozycji,
      wypłacanych lub potrącanych, przez osoby fizyczne, osoby prawne albo jednostki
      organizacyjne nieposiadające osobowości prawnej, mające miejsce zamieszkania,
      siedzibę lub zarząd na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, niezależnie od miejsca
      zawarcia umowy i wykonania świadczenia.
    Zgodnie z art. 3 ust. 5 ustawy o CIT:
      Za dochody (przychody), o których mowa w ust. 3 pkt 5, uważa się przychody
      wymienione w art. 21 ust. 1 i art. 22 ust. 1, jeżeli nie stanowią dochodów
      (przychodów), o których mowa w ust. 3 pkt 1-4.
    W stosunku do niektórych przychodów uzyskanych na terytorium Rzeczypospolitej
    Polskiej przez podmioty zagraniczne, obowiązek potrącenia podatku spoczywa na
    podmiocie polskim dokonującym wypłaty należności będącej źródłem tego przychodu.
    Takie rodzaje przychodów zostały określone w art. 21 ust. 1 i art. 22 ust. 1 ustawy o CIT.
    Na podstawie art. 21 ust. 1 pkt 1 ustawy o CIT:
      Podatek dochodowy z tytułu uzyskanych na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej
      przez podatników, o których mowa w art. 3 ust. 2, przychodów:
      1) z odsetek, z praw autorskich lub praw pokrewnych, z praw do projektów
      wynalazczych, znaków towarowych i wzorów zdobniczych, w tym również ze
      sprzedaży tych praw, z należności za udostępnienie tajemnicy receptury lub procesu
      produkcyjnego, za użytkowanie lub prawo do użytkowania urządzenia
      przemysłowego, w tym także środka transportu, urządzenia handlowego lub
      naukowego, za informacje związane ze zdobytym doświadczeniem w dziedzinie
      przemysłowej, handlowej lub naukowej (know-how) - ustala się w wysokości 20%
      przychodów.
    W myśl art. 26 ust. 1 ustawy o CIT:
      Osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby
      fizyczne będące przedsiębiorcami, które dokonują wypłat należności z tytułów
      wymienionych w art. 21 ust. 1 oraz art. 22 ust. 1, są obowiązane jako płatnicy
      pobierać, z zastrzeżeniem ust. 2, 2b, 2d i 2e, w dniu dokonania wypłaty
      zryczałtowany podatek dochodowy od tych wypłat, z uwzględnieniem odliczeń
      przewidzianych w art. 22 ust. 1a-1e. Zastosowanie stawki podatku wynikającej z
      właściwej umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania albo niepobranie podatku
      zgodnie z taką umową jest możliwe pod warunkiem udokumentowania siedziby
      podatnika dla celów podatkowych uzyskanym od podatnika certyfikatem rezydencji.
      Przy weryfikacji warunków zastosowania stawki podatku innej niż określona w art.
      21 ust. 1 lub art. 22 ust. 1, zwolnienia lub warunków niepobrania podatku,
      wynikających z przepisów szczególnych lub umów o unikaniu podwójnego
      opodatkowania, płatnik jest obowiązany do dochowania należytej staranności. Przy
      ocenie dochowania należytej staranności uwzględnia się charakter, skalę działalności
      prowadzonej przez płatnika oraz powiązania w rozumieniu art. 11a ust. 1 pkt 5
      płatnika z podatnikiem.
    Z treści ww. przepisów wynika, że od niektórych przychodów osiąganych na terytorium
    Polski przez podatników podlegających ograniczonemu obowiązkowi podatkowemu
    pobierany jest podatek dochodowy w sposób zryczałtowany. Podatek ten nazywany jest
    podatkiem „u źródła” ze względu na szczególny sposób jego poboru, który dokonywany
    jest przez podmiot polski wypłacający określone należności na rzecz nierezydenta w trybie
    i na zasadach wymienionych w art. 26 ustawy o CIT.
    Stosownie do art. 21 ust. 2 ustawy o CIT:

      Przepisy ust. 1 stosuje się z uwzględnieniem umów w sprawie zapobieżenia
      podwójnemu opodatkowaniu, których stroną jest Rzeczpospolita Polska.
    Powyższe regulacje prawne wskazują na fakt, że w przypadku podmiotu, który nie ma na
    terytorium Rzeczypospolitej Polskiej siedziby lub zarządu, a uzyskuje przychody na tym
    terytorium, w kwestii sposobu opodatkowania pierwszeństwo mają postanowienia
    właściwej umowy w sprawie zapobieżenia podwójnemu opodatkowaniu. Przy czym,
    zastosowanie stawki podatku wynikającej z takiej umowy lub niepobranie podatku
    zgodnie z taką umową jest możliwe pod warunkiem udokumentowania miejsca siedziby
    podatnika do celów podatkowych, uzyskanym od niego zaświadczeniem (certyfikatem
    rezydencji), wydanym przez właściwy organ administracji podatkowej oraz obowiązek
    dochowania przez płatnika warunków należytej staranności.
    Zakresem przedmiotowym art. 21 ust. 1 pkt 1 ustawy o CIT objęte są m.in. prawa
    autorskie lub prawa pokrewne w tym również sprzedaż tych praw oraz prawo do
    użytkowania urządzenia przemysłowego.
    Analizując obowiązek pobrania podatku u źródła w odniesieniu do wypłacanych
    należności za prawo do korzystania z oprogramowania w ramach licencji end-user należy
    odnieść się do przepisów określających zakres praw autorskich.
    W celu określenia zakresu praw autorskich według polskich przepisów, należy odnieść się
    do art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 4 lutego 1994 r. o prawie autorskim i prawach pokrewnych (t.
    j. Dz. U. z 2025 r. poz. 24 ze zm.; dalej: „UPA”), który stwierdza, że:
      Przedmiotem prawa autorskiego jest każdy przejaw działalności twórczej o
      indywidualnym charakterze, ustalony w jakiejkolwiek postaci, niezależnie od
      wartości, przeznaczenia i sposobu wyrażenia (utwór).
    Jednocześnie jak stanowi art. 1 ust. 2 pkt 1 UPA:
      W szczególności przedmiotem prawa autorskiego są utwory wyrażone słowem,
      symbolami matematycznymi, znakami graficznymi (literackie, publicystyczne,
      naukowe, kartograficzne oraz programy komputerowe).
    W świetle art. 41 ust. 2 UPA:
      Umowa o przeniesienie autorskich praw majątkowych lub licencja obejmują pola
      eksploatacji wyraźnie w nich wymienione.
    Zgodnie z art. 50 UPA:
      Odrębne pola eksploatacji stanowią w szczególności:
      1) w zakresie utrwalania i zwielokrotniania utworu - wytwarzanie określoną techniką
      egzemplarzy utworu, w tym techniką drukarską, reprograficzną, zapisu
      magnetycznego oraz techniką cyfrową;
      2) w zakresie obrotu oryginałem albo egzemplarzami, na których utwór utrwalono -
      wprowadzanie do obrotu, użyczenie lub najem oryginału albo egzemplarzy;
      3) w zakresie rozpowszechniania utworu w sposób inny niż określony w pkt 2 -
      publiczne wykonanie, wystawienie, wyświetlenie, odtworzenie oraz nadawanie i
      reemitowanie, a także publiczne udostępnianie utworu w taki sposób, aby każdy
      mógł mieć do niego dostęp w miejscu i w czasie przez siebie wybranym.
    Jak stanowi art. 67 ust. 1 i ust. 2 UPA:
      1. Twórca może udzielić upoważnienia do korzystania z utworu na wymienionych w
      umowie polach eksploatacji z określeniem zakresu, miejsca i czasu tego korzystania.
      2. Jeżeli umowa nie zastrzega wyłączności korzystania z utworu w określony sposób
      (licencja wyłączna), udzielenie licencji nie ogranicza udzielenia przez twórcę
      upoważnienia innym osobom do korzystania z utworu na tym samym polu
      eksploatacji (licencja niewyłączna).

    W art. 1 ust. 1 ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych, zawarto ogólną normę,
    opisującą utwór, będący przedmiotem prawa autorskiego, natomiast ust. 2 tego artykułu
    ma charakter pomocniczy. Dla uznania danego dzieła za przedmiot prawa autorskiego nie
    wystarcza ustalenie, że mieści się ono w jednej z nazwanych ustawowo kategorii,
    podanych jako katalog otwarty. Ustawodawca, wyszczególniając przykładowe kategorie
    utworów, posłużył się porządkującym kryterium przedmiotu twórczości i użytych w niej
    środków wyrazu. Oznacza to, że niektóre dzieła chronione mogą być przyporządkowane
    do więcej niż jednego przedziału klasyfikacyjnego. Utwory wyrażone w sposób określony
    w art. 1 ust. 2 pkt 1 UPA stanowią niejednorodną grupę utworów będących przedmiotem
    prawa autorskiego. Grupa ta została wyodrębniona ze względu na stosowane przez
    twórcę techniczne środki wyrazu, czyli utwory wyrażone słowem, symbolami
    matematycznymi, znakami graficznymi. W grupie tej wyodrębniono podkategorie wg
    przedmiotu twórczości, czyli literackie, publicystyczne, naukowe, kartograficzne oraz
    programy komputerowe.
    Zgodnie z art. 74 ust. 1 UPA:
      Programy komputerowe podlegają ochronie jak utwory literackie, o ile przepisy
      niniejszego rozdziału nie stanowią inaczej.
    Jak wskazuje powołany przepis, program komputerowy podlega ochronie niezależnie od
    formy (sposobu) wyrażenia, a więc w postaci „programu źródłowego” i „programu
    maszynowego”, „programu wpisanego do pamięci stałej komputera”, itd. Podlega on
    ochronie również wówczas, gdy jest utrwalony w odręcznie sporządzonych notatkach, w
    dokumentacji projektowej, wytwórczej i użytkowej.
    Na podstawie art. 74 ust. 4 UPA:
      Autorskie prawa majątkowe do programu komputerowego, z zastrzeżeniem
      przepisów art. 75 ust. 2 i 3, obejmują prawo do:
      1) trwałego lub czasowego zwielokrotnienia programu komputerowego w całości lub
      w części jakimikolwiek środkami i w jakiejkolwiek formie; w zakresie, w którym dla
      wprowadzania, wyświetlania, stosowania, przekazywania i przechowywania
      programu komputerowego niezbędne jest jego zwielokrotnienie, czynności te
      wymagają zgody uprawnionego;
      2) tłumaczenia, przystosowywania, zmiany układu lub jakichkolwiek innych zmian w
      programie komputerowym, z zachowaniem praw osoby, która tych zmian dokonała;
      3) rozpowszechniania, w tym użyczenia lub najmu, programu komputerowego lub
      jego kopii.
    Reasumując, należy stwierdzić, że w rozumieniu polskich przepisów o prawie autorskim,
    przedmiotem tego prawa są wszelkie przejawy działalności twórczej o indywidualnym
    charakterze bez względu na to, czy są to dzieła artystyczne, utwory naukowe lub literackie.
    Program komputerowy został wymieniony przez ustawodawcę jako przedmiot prawa
    autorskiego.
    Łączna subsumcja art. 21 ust. 1 pkt 1 ustawy o CIT oraz powołanych przepisów prawa
    autorskiego nie pozostawia wątpliwości, że płatności z tytułu licencji na oprogramowanie
    komputerowe co do zasady podlegają w Polsce opodatkowaniu zryczałtowanym
    podatkiem dochodowym u źródła.
    Zaliczenie należności, wypłacanych przez Państwa, do odpowiedniej kategorii przychodów
    na podstawie art. 21 ust. 1 pkt 1 ustawy o CIT zależy od istoty praw, jakie Spółka nabywa w
    ramach umowy.
    W tym stanie rzeczy, w myśl art. 21 ust. 2 ustawy o CIT należy przeanalizować, czy
    postanowienia umów w sprawie zapobieżenia podwójnemu opodatkowaniu, których
    stroną jest Rzeczpospolita Polska, nie wyłączają lub nie ograniczają prawa Polski do
    opodatkowania przedmiotowych dochodów.

    W niniejszej sprawie należy odnieść się do postanowień Umowy między Rzecząpospolitą
    Polską a Republiką Federalną Niemiec w sprawie unikania podwójnego opodatkowania w
    zakresie podatków od dochodu i od majątku, podpisanej w Berlinie dnia 14 maja 2003 r.
    (t. j. Dz. U. z 2005 r., Nr 12, poz. 90, dalej: „UPO”).
    Zgodnie z art. 3 ust. 2 UPO:
      Przy stosowaniu niniejszej umowy przez Umawiające się Państwo, jeżeli z kontekstu
      nie wynika inaczej, każde określenie, które nie zostało w niej niezdefiniowane będzie
      miało takie znaczenie, jakie przyjmuje w danym czasie zgodnie z prawem tego
      Państwa w zakresie podatków, do których ma zastosowanie niniejsza umowa, przy
      czym znaczenie wynikające ze stosowania ustawodawstwa podatkowego tego
      Państwa będzie miało pierwszeństwo przed znaczeniem nadanym określeniu przez
      inne przepisy prawne tego Państwa.
    W myśl art. 7 ust. 1 i ust. 7 UPO:
      1. Zyski przedsiębiorstwa Umawiającego się Państwa podlegają opodatkowaniu tylko
      w tym Państwie, chyba że przedsiębiorstwo prowadzi działalność gospodarcza w
      drugim Umawiającym się Państwie poprzez położony tam zakład. Jeżeli
      przedsiębiorstwo wykonuje działalność w ten sposób, to zyski przedsiębiorstwa
      mogą być opodatkowane w drugim Państwie, jednak tylko w takiej mierze, w jakiej
      mogą być przypisane temu zakładowi.
      7. Jeżeli w zyskach mieszczą się dochody, które zostały odrębnie uregulowane w
      innych artykułów niniejszej umowy, to postanowienia tych innych artykułów nie
      będą naruszane przez postanowienia niniejszego artykułu.
    Jak stanowi art. 12 ust. 1, 2 i 3 UPO:
      1. Należności licencyjne powstające w Umawiającym się Państwie i wypłacane osobie
      mającej miejsce zamieszkania lub siedzibę w drugim Umawiającym się Państwie
      mogą być opodatkowane w tym drugim Państwie.
      2. Jednakże należności licencyjne, o których mowa w ustępie 1 niniejszego artykułu,
      mogą być także opodatkowane w Umawiającym się Państwie, w którym powstają, i
      zgodnie z jego ustawodawstwem, ale jeżeli osoba uprawniona do należności
      licencyjnych, ma miejsce zamieszkania lub siedzibę w drugim Umawiającym się
      Państwie, to podatek w ten sposób ustalony nie może przekroczyć 5% kwoty brutto
      należności licencyjnych.
      3. Określenie „należności licencyjne" użyte w niniejszym artykule oznacza wszelkiego
      rodzaju należności płacone za użytkowanie lub prawo do użytkowania wszelkich
      praw autorskich do dzieła literackiego, artystycznego lub naukowego, włącznie z
      filmami dla kin, wszelkiego patentu, znaku towarowego, wzoru lub modelu, planu,
      tajemnicy technologii lub procesu produkcyjnego lub prawo do użytkowania
      urządzenia przemysłowego, handlowego lub naukowego lub za informacje
      dotyczące doświadczenia w dziedzinie przemysłowej, handlowej lub naukowej.
      Postanowienie to stosuje się odpowiednio do wszelkiego rodzaju wypłat za
      użytkowanie lub prawo do użytkowania nazwy, zdjęcia lub innych podobnych praw
      osobistych oraz wypłat otrzymywanych jako wynagrodzenie za nagranie przez radio
      lub telewizję występów sportowców lub artystów.
    Mając powyższe na uwadze oraz odnosząc się do definicji należności licencyjnych zawartej
    w ww. umowie o unikaniu podwójnego opodatkowania, należy podkreślić, że Państwa-
    Strony tej umowy posłużyły się sformułowaniem obejmującym całość chronionych praw
    autorskich na gruncie polskiej ustawy. Fakt, że program komputerowy jest utworem
    stanowiącym przedmiot prawa autorskiego jest czynnikiem wystarczającym do włączenia
    oprogramowania do definicji należności licencyjnych odnoszących się do wszelkich praw
    autorskich dzieła literackiego, artystycznego lub naukowego. Intencją Państw-Stron
    Umowy było objęcie zakresem dyspozycji artykułów odnoszących się do pojęcia

    „należności licencyjnych”, wszelkich dochodów uzyskiwanych w związku z korzystaniem z
    jakiegokolwiek dzieła czy utworu chronionego prawem autorskim na gruncie prawa
    krajowego. Dochód z tytułu użytkowania lub prawa do użytkowania programów
    komputerowych należy traktować jako należności licencyjne, albowiem program
    komputerowy stanowi utwór będący przedmiotem prawa autorskiego.
    Interpretując przepisy zawarte w ww. UPO należy zwrócić uwagę na tekst Modelowej
    Konwencji OECD w sprawie podatku od dochodu i majątku, stanowiącej wzór umów w
    sprawie unikania podwójnego opodatkowania zawieranych przez Polskę, jak i brzmienia
    Komentarza do niej. Zostały one wypracowane w drodze konsensusu przez wszystkie
    państwa członkowskie OECD, które zobowiązały się tym samym do stosowania zawartych
    w nich postanowień. Modelowa Konwencja, jak i Komentarz do niej nie są źródłem
    powszechnie obowiązującego prawa, natomiast stanowią wskazówkę, jak należy
    interpretować zapisy umów w sprawie unikania podwójnego opodatkowania.
    Zatem obowiązki podatkowe podmiotów z siedzibą w odrębnych państwach należy
    rozpatrywać z uwzględnieniem postanowień umowy w sprawie unikania podwójnego
    opodatkowania oraz Modelowej Konwencji OECD wraz z Komentarzem. I tak, pkt 13.1
    Komentarza do art. 12 Modelowej Konwencji OECD (należności licencyjne), wyraźnie
    stwierdza, że program komputerowy może być traktowany jako utwór literacki,
    artystyczny lub naukowy, przy czym, o ile ustawodawstwo krajowe nie stanowi inaczej,
    najbardziej uzasadnione jest traktowanie programów komputerowych jako dzieła
    naukowego. Zatem, w przypadku braku wymienienia dochodów z tytułu użytkowania lub
    prawa do użytkowania programów komputerowych w definicji „należności licencyjnych”,
    należy uznać program komputerowy za utwór literacki, artystyczny lub naukowy i dochód
    uzyskiwany z tytułu użytkowania takich programów traktować dla celów podatkowych jak
    „należność licencyjną”, której opodatkowanie powinno być rozpatrywane na gruncie
    międzynarodowego prawa podatkowego. Brak wyraźnego wskazania kategorii
    programów komputerowych jako utworów, w związku z którymi wypłacane należności
    objęte są zakresem dyspozycji „należności licencyjnych” nie przesądza o wyłączeniu tego
    rodzaju dochodu spod postanowień definicji należności licencyjnych.
    Zgodnie z punktem 14.2 Komentarza wykorzystywanie programów komputerowych
    wyłącznie dla własnych potrzeb, w tym powielanie w celu zapewnienia możliwości
    korzystania z programu, nie stanowi należności licencyjnej.
    Z opisu sprawy wynika, że Spółka jest wyłącznie użytkownikiem końcowym („end-user”)
    nabywanych licencji. Nabywając prawo do korzystania z programów komputerowych
    będących przedmiotem wniosku, Spółka uzyskuje jedynie wąski charakter uprawnień,
    dopuszczający do użytkowania egzemplarzy Licencji na własny użytek i potrzeby Spółki.
    Licencje nie mają charakteru licencji wyłącznej w rozumieniu art. 67 ust. 1 UPA. Spółka nie
    nabywa prawa do odsprzedaży lub sublicencjonowania nabytych licencji, ani do
    modyfikowania nabytych licencji.
    W świetle powyższego, należności z tytułu nabywanych licencji od Kontrahenta na własny
    użytek nie stanowi należności z praw autorskich lub praw pokrewnych na podstawie art.
    21 ust. 1 pkt 1 ustawy CIT, tym samym nie podlegają opodatkowaniu w Polsce podatkiem
    u źródła. Dokonując wypłaty należności za korzystanie z oprogramowania w ramach
    licencji typu end-user nie będą Państwo zobowiązani do poboru zryczałtowanego podatku
    dochodowego od płatności na rzecz podmiotu zagranicznego na podstawie art. 26 ust. 1
    ustawy CIT.
    Zatem Państwa stanowisko należało uznać za prawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Państwo przedstawili i stanu prawnego,
    który obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia.

    Odnosząc się do przywołanych przez Państwa interpretacji indywidualnych wskazać
    należy, że zostały one wydane w indywidualnych sprawach i nie mają zastosowania ani
    konsekwencji wiążących w odniesieniu do żadnego innego stanu faktycznego czy też
    zdarzenia przyszłego. Odnosząc się natomiast do przywołanych przez Państwa
    wyroków należy zaznaczyć, że orzeczenia sądowe są wiążące jedynie w sprawach, w
    których zapadły. Natomiast Organ, mimo że w ocenie indywidualnych spraw
    podatników posiłkuje się wydanymi rozstrzygnięciami sądów i innych organów, to nie
    ma możliwości zastosowania ich wprost, ponieważ nie stanowią materialnego prawa
    podatkowego.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    · Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z
    dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.).
    Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie
    zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosują się
    Państwo do interpretacji.
    · Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
      z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    · Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego
    Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa
    z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.
    U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
    · w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
    · w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP
      (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.