Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0114-KDIP4-3.4012.307.2025.2.DS
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-07-30
Teza: Skutki podatkowe wypłacanej Wnioskodawcy Dodatkowej
Prowizji, stanowiącej element wynagrodzenia należnego z
tytułu wykonywanych Czynności Agencyjnych będących
usługami pośrednictwa w świadczeniu usług
ubezpieczeniowych.
Słowa kluczowe: prowizje-otrzymanie prowizji
zwolnienie-zwolnienie przedmiotowe
Zagadnienia: Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II. Zakres
opodatkowania-Rozdział 1. Przepisy ogólne -Czynności
podlegające opodatkowaniu
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II. Zakres
opodatkowania-Rozdział 2. Dostawa towarów i
świadczenie usług -Świadczenie usług
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział VIII.
Wysokość opodatkowania -Rozdział 2. Zwolnienia -
Zwolnienia przedmiotowe-Usługi ubezpieczeniowe,
reasekuracyjne, pośrednictwa w świadczeniu tych usług
1

oraz usługi świadczone przez ubezpieczającego w
zakresie zawieranych przez niego umów ubezpieczenia
na cudzy rachunek
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II-
Rozdział 1-art. 5-ust. 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II-
Rozdział 2-art. 8-ust. 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział
VIII-Rozdział 2-art. 43-ust. 1-pkt 37

## Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

łowe
    Szanowni Państwo,
    stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego
    stanu faktycznego w podatku od towarów i usług jest prawidłowe.

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

28 maja 2025 r. wpłynął Państwa wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej, który
    dotyczy skutków podatkowych wypłacanej Państwu Dodatkowej Prowizji, stanowiącej
    element wynagrodzenia należnego z tytułu wykonywanych Czynności Agencyjnych
    będących usługami pośrednictwa w świadczeniu usług ubezpieczeniowych. Uzupełnili go
    Państwo pismem z 27 czerwca 2025 r. (wpływ 27 czerwca 2025 r.) - w odpowiedzi na
    wezwanie. Treść wniosku jest następująca:
    Opis stanu faktycznego
    A Spółka Akcyjna (dalej: „Bank” lub „Wnioskodawca”) jest bankiem prowadzącym
    działalność na podstawie przepisów prawa bankowego.
    Bank prowadzi działalność m.in. w zakresie dystrybucji ubezpieczeń (tzw. bancassurance).
    W tym zakresie, Bank współpracuje m.in. z dwoma zakładami ubezpieczeń z siedzibami w
    Polsce (dalej łącznie jako „Ubezpieczyciele”), pośrednicząc w sprzedaży ich produktów
    ubezpieczeniowych na rzecz klientów Banku. Pierwszy z Ubezpieczycieli oferuje
    ubezpieczenia na życie, w ramach których udzielane jest zabezpieczenie finansowe oraz
    wsparcie w przypadku zajścia nieprzewidzianych zdarzeń, takich jak śmierci, wypadki czy
    problemy zdrowotne. Ww. Ubezpieczyciel posiada w ofercie również ubezpieczenia na
    życie powiązane z produktami inwestycyjnymi. Ubezpieczenia dostępne są w wariancie
    indywidualnym lub grupowym. Drugi Ubezpieczyciel (dalej jako: „Ubezpieczyciel
    Majątkowy”) funkcjonuje w segmencie ubezpieczeń majątkowych, obejmujących majątek
    osobisty lub firmowy oraz odpowiedzialność cywilną (osobistą lub zawodową), a także
    ubezpieczenia od następstw nieszczęśliwych wypadków. Należy przy tym wyjaśnić, że nie
    wszystkie produkty Ubezpieczycieli są dostępne w ofercie Banku - strony dążą do
    zaoferowania klientom Banku produktów dostosowanych do ich potrzeb.
    Bank nie jest powiązany z Ubezpieczycielami w rozumieniu przepisów prawa
    podatkowego, tj. art. 32 ust. 2 ustawy o VAT oraz art. 11a ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 15
    lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (t.j. Dz. U. z 2025 r. poz. 278 ze
    zm.). Natomiast Ubezpieczyciele należą do jednej grupy kapitałowej.
    Zarówno Bank jak i każdy z Ubezpieczycieli są zarejestrowani jako czynni podatnicy
    podatku VAT. Zarówno Bank jak i każdy z Ubezpieczycieli podlegają w Polsce
    nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu.
    Niniejszy wniosek dotyczy relacji umownej pomiędzy Bankiem a Ubezpieczycielem
    Majątkowym. Natomiast w ramach opisu stanu faktycznego zawartego we wniosku,
    Wnioskodawca przedstawił pokrótce relacje gospodarcze pomiędzy Bankiem i oboma
    Ubezpieczycielami, w celu pełniejszego wyjaśnienia charakteru współpracy stron w
    obszarze bancassurance.

    W ramach nawiązanej współpracy, Ubezpieczyciele oferują klientom Banku określone
    produkty w zakresie, odpowiednio, ubezpieczeń na życie oraz ubezpieczeń majątkowych
    („Produkty ubezpieczeniowe”), zaś Bank samodzielnie lub we współpracy ze swoimi
    partnerami podejmuje się dystrybucji Produktów ubezpieczeniowych do sieci klientów
    Banku.
    Współpraca Banku oraz Ubezpieczycieli odbywa się na podstawie zawartych pomiędzy
    tymi podmiotami wieloletnich umów dystrybucyjnych („Umowy Dystrybucyjne”). Z Umów
    Dystrybucyjnych wynika, że intencją Banku oraz Ubezpieczycieli jest współpraca we
    wprowadzaniu Produktów ubezpieczeniowych na rynek, ich promowaniu oraz oferowaniu
    klientom Banku możliwości zawarcia umów ubezpieczenia w zakresie Produktów
    ubezpieczeniowych. Umowy Dystrybucyjne przewidują, że w określonym zakresie oraz z
    zastrzeżeniem wyjątków uregulowanych w tych umowach, odpowiedni Ubezpieczyciel
    będzie miał wyłączne prawo do oferowania klientom Banku wskazanych Produktów
    ubezpieczeniowych w ramach Banku i spółek zależnych Banku, na terytorium Polski. W
    ramach Umów Dystrybucyjnych, strony zadeklarowały zamiar wykorzystania umiejętności,
    możliwości i dotychczasowych doświadczeń Banku oraz Ubezpieczycieli dla rozwoju
    wiodącego na rynku polskim biznesu bancassurance w zakresie, odpowiednio,
    ubezpieczeń na życie i ubezpieczeń majątkowych.
    W celu realizacji ww. deklaracji, każda ze stron podjęła szereg zobowiązań dotyczących
    współpracy z drugą stroną przy dystrybucji Produktów ubezpieczeniowych.
    Należy przy tym podkreślić, że Umowy Dystrybucyjne mają charakter ramowy - ich
    przedmiotem jest ustalenie podstawowych zasad współpracy pomiędzy Bankiem oraz
    Ubezpieczycielami przy oferowaniu i zapewnieniu klientom Banku ochrony
    ubezpieczeniowej w zakresie Produktów ubezpieczeniowych, z uwzględnieniem
    obowiązujących przepisów prawa, w szczególności ustawy z dnia 15 grudnia 2017 r. o
    dystrybucji ubezpieczeń (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1214; „Ustawa o dystrybucji”), jak również
    regulacji wydawanych przez Komisję Nadzoru Finansowego.
    Zobowiązania stron wyznaczone kierunkowo w ramowych Umowach Dystrybucyjnych są
    konkretyzowane w umowach szczegółowych, w tym przede wszystkim w umowach
    agencyjnych dotyczących dystrybucji poszczególnych Produktów ubezpieczeniowych
    („Umowy Agencyjne”).
    Stronami każdej z Umów Agencyjnych są, z jednej strony, Ubezpieczyciel, z drugiej zaś –
    Bank oraz inni agenci współpracujący z Bankiem przy wykonywaniu danej Umowy
    Agencyjnej.
    Umowa Agencyjna z Ubezpieczycielem Majątkowym została zawarta w 2018 r.
    Przedmiotem tej umowy jest wykonywanie przez Bank jako agenta ubezpieczeniowego
    (oraz przez pozostałych współpracujących agentów), na rzecz Ubezpieczyciela
    Majątkowego, czynności agencyjnych (czynności pośrednictwa ubezpieczeniowego) w
    stosunku do wskazanych w Umowie Agencyjnej Produktów ubezpieczeniowych. W
    Umowie Agencyjnej zawartej z Ubezpieczycielem Majątkowym, czynności te („Czynności
    Agencyjne”) zostały zdefiniowane w ust. 1.2 (a)-(f). Zgodnie z tymi postanowieniami,
    Czynności Agencyjne obejmują:
    a) inicjowanie kontaktu z potencjalnymi klientami w celu zawarcia z nimi umów
      ubezpieczenia oraz nawiązywanie kontaktu z potencjalnymi klientami w celu
      przedstawienia im oferty zawarcia umów ubezpieczenia, zachęcenie klientów do
      zawarcia umów ubezpieczenia i pomoc w procesie zawierania umów ubezpieczenia, w
      tym w szczególności:
      (i) podejmowanie kroków niezbędnych w opinii Banku do pozyskania nowych klientów,
        w tym przygotowywanie listy klientów do późniejszego kontaktu;

      (ii) zapewnianie personelu sprzedaży w odpowiedniej liczbie niezbędnej w opinii Banku
        dla dystrybucji obsługi umów ubezpieczenia w sposób uwzględniający cele
        biznesowe stron;
      (iii) podejmowanie czynności przygotowawczych w związku z zawieraniem umów
        ubezpieczenia, w tym zwłaszcza zapewnienie, że personel sprzedaży zapoznał się z
        ogólnymi warunkami ubezpieczenia, jak również z pozostałą dokumentacją
        dotyczącą umowy ubezpieczenia dostarczoną przez Ubezpieczyciela Majątkowego;
    b) przedstawianie klientom oferty ubezpieczeniowej zgodnie z zasadami określonymi w
      odniesieniu do poszczególnych Produktów ubezpieczeniowych w załączniku do
      Umowy Agencyjnej, w szczególności pełne informowanie klientów o warunkach
      ochrony ubezpieczeniowej oferowanej przez Ubezpieczyciela Majątkowego, a
      zwłaszcza o przedmiocie i zakresie ubezpieczenia, jak również prawach i obowiązkach
      klientów wynikających z umów ubezpieczenia, w tym przekazywanie klientom
      ogólnych warunków ubezpieczenia i innych właściwych dokumentów zgodnie z
      procedurą ustaloną w odniesieniu do poszczególnych Produktów ubezpieczeniowych
      w załączniku do Umowy Agencyjnej;
    c) przedstawianie klientom wysokości i zasad płatności składek ubezpieczeniowych
      zgodnie z procedurą ustaloną w odniesieniu do poszczególnych Produktów
      ubezpieczeniowych w załączniku do Umowy Agencyjnej;
    d) przyjmowanie od osób zainteresowanych ubezpieczeniem wniosków o zawarcie umów
      ubezpieczenia, sprawdzanie poprawności i kompletności wniosków oraz
      przekazywanie kopii wniosku klientowi zgodnie z procedurą ustaloną w odniesieniu do
      poszczególnych Produktów ubezpieczeniowych w załączniku do Umowy Agencyjnej;
    e) zawieranie umów ubezpieczenia w imieniu Ubezpieczyciela Majątkowego zgodnie z
      udzielonym przez Ubezpieczyciela Majątkowego pełnomocnictwem;
    f) przekazywanie klientom odpowiednich dokumentów ubezpieczeniowych, w
      szczególności polis ubezpieczeniowych, zgodnie z procedurą ustaloną w odniesieniu
      do poszczególnych Produktów ubezpieczeniowych w załączniku do Umowy Agencyjnej.
    Czynności Agencyjne opisane powyżej wykonywane są przez Bank (i pozostałych agentów)
    z uwzględnieniem pozostałych postanowień Umowy Agencyjnej. Mowa tu w szczególności
    o obowiązku przestrzegania obowiązujących przepisów prawa, a zwłaszcza Ustawy o
    dystrybucji. Szczegółowe obowiązki Banku (i pozostałych agentów) dotyczące
    poszczególnych umów ubezpieczenia zostały uregulowane w odpowiednich załącznikach
    do Umowy Agencyjnej.
    Z tytułu wykonywania przez Bank (i pozostałych agentów) Czynności Agencyjnych
    zdefiniowanych w ust. 1.2 (a)-(f) Umowy Agencyjnej, Ubezpieczyciel Majątkowy
    zobowiązany jest do zapłaty na rzecz Banku (i pozostałych agentów) wynagrodzenia
    prowizyjnego uzgodnionego w Umowie Agencyjnej. Należne Bankowi i pozostałym
    agentom wynagrodzenie (prowizja) ustalane jest w jednej łącznej kwocie z tytułu
    wykonywania całości Czynności Agencyjnych, bez intencji lub możliwości alokowania
    kwoty wynagrodzenia do poszczególnych aktywności wchodzących w skład kompleksowej
    usługi wykonywanej przez Bank i pozostałych agentów.
    Umowy Dystrybucyjne wiążące Bank z każdym z Ubezpieczycieli zostały pierwotnie
    zawarte na okres 10 lat. Okres ten w odniesieniu do określonych Produktów
    ubezpieczeniowych upłynął w 2025 roku, natomiast w odniesieniu do innych Produktów
    ubezpieczeniowych, okres współpracy został przedłużony o 5 lat i upływa w 2030 roku.
    Jednak z uwagi na wysoką ocenę jakości dotychczasowej współpracy pomiędzy Bankiem i
    Ubezpieczycielami w obszarze bancassurance, a także mając na uwadze wymierne
    korzyści z tej współpracy dla każdej ze stron, w wymiarze ekonomicznym i rynkowym,
    strony podjęły decyzję o kontynuacji nawiązanej współpracy poprzez przedłużenie
    obowiązywania Umów Dystrybucyjnych na kolejny okres. Umowy Dystrybucyjne zostały

    przedłużone w podobnym kształcie, jak obowiązywały / obowiązują obecnie, z
    uwzględnieniem koniecznych modyfikacji niektórych postanowień umownych,
    wynikających ze zmiany okoliczności prawnych, ekonomicznych i rynkowych.
    W ramach procesu renegocjowania i przedłużania Umów Dystrybucyjnych, Bank oraz
    Ubezpieczyciel Majątkowy podpisali również dodatkowe umowy i porozumienia, w tym,
    porozumienie dotyczące Umowy Agencyjnej zawartej przez Ubezpieczyciela Majątkowego
    z Bankiem (oraz innymi agentami współpracującymi z Bankiem przy wykonywaniu Umowy
    Agencyjnej).
    W preambule ww. porozumienia (dalej jako: „Porozumienie Agencyjne”), Bank oraz
    Ubezpieczyciel Majątkowy (dalej: „Strony”) potwierdzili, że na podstawie dokonanej oceny
    swojej dotychczasowej współpracy w zakresie realizacji Umowy Agencyjnej, Strony uznały
    ją za wysoce zadowalającą z punktu widzenia założonych wskaźników dotyczących
    sprzedaży produktów ubezpieczeniowych Ubezpieczyciela Majątkowego. Jednocześnie,
    Strony dokonały weryfikacji wynagrodzenia (prowizji) otrzymywanego przez Bank na
    podstawie odpowiednich postanowień Umowy Agencyjnej, z tytułu Czynności Agencyjnych
    wykonanych przez Bank i wzięły pod uwagę wynegocjowane przez Strony warunki dalszej
    współpracy w zakresie Umowy Agencyjnej oraz wysoką skuteczność dystrybucji
    Produktów ubezpieczeniowych Ubezpieczyciela Majątkowego objętych Umową Agencyjną.
    Uwzględniając powyższe, Strony postanowiły, że:
    · Niezależnie od wynagrodzenia (prowizji) otrzymywanego przez agentów, w tym Bank, na
      podstawie odpowiednich postanowień Umowy Agencyjnej zawartej z
      Ubezpieczycielem Majątkowym, z tytułu Czynności Agencyjnych, które zostały
      wykonane przez Bank (z wyłączeniem czynności, które zostały wykonane przez
      agentów innych niż Bank) do dnia zawarcia Porozumienia Agencyjnego na podstawie
      ust. 1.2 (a)-(f) Umowy Agencyjnej, Bank otrzyma od Ubezpieczyciela Majątkowego z
      tego tytułu dodatkowe jednorazowe wynagrodzenie prowizyjne w kwocie uzgodnionej
      w Porozumieniu Agencyjnym („Dodatkowa Prowizja”).
      Wypłata Dodatkowej Prowizji nastąpiła w dniu podpisania Porozumienia Agencyjnego.
    · Dodatkowa Prowizja została wypłacona przez Ubezpieczyciela Majątkowego na rzecz
      Banku za Czynności Agencyjne wykonane przez Bank na podstawie Umowy
      Agencyjnej, o których mowa powyżej, niezależnie od innych świadczeń przysługujących
      Bankowi od Ubezpieczyciela Majątkowego (lub przysługujących innym agentom
      współpracującym z Bankiem w ramach Umowy Agencyjnej).
    · Dodatkowa Prowizja ma charakter jednorazowy, uznaniowy (w tym znaczeniu, że
      wypłacana jest według uznania Ubezpieczyciela Majątkowego w uznaniu za Czynności
      Agencyjne wykonane przez Bank do dnia zawarcia Porozumienia Agencyjnego) i
      bezzwrotny (to jest, Bank nie będzie obowiązany do zwrotu kwoty Dodatkowej Prowizji
      w całości lub w części, na rzecz Ubezpieczyciela Majątkowego w przypadkach
      wskazanych w Umowie Agencyjnej, a Ubezpieczyciel Majątkowy nie będzie uprawniony
      do pomniejszenia wynagrodzenia przysługującego Bankowi [i innym agentom] na
      podstawie Umowy Agencyjnej, w związku z zapłatą Bankowi Dodatkowej Prowizji).
    · Bank w związku z zawarciem Porozumienia Agencyjnego nie będzie uprawniony do
      żądania powiększenia Dodatkowej Prowizji i potwierdza brak roszczeń do naliczania i
      wypłaty takiego rodzaju prowizji lub podobnego wynagrodzenia w przyszłości, w
      odniesieniu do jakiegokolwiek istniejącego lub nowo powstałego portfela
      ubezpieczeniowego.
    · Dla uniknięcia wątpliwości Strony potwierdziły ponadto, że: (i) Dodatkowa Prowizja nie
      jest wynagrodzeniem za czynności wykonywane na podstawie Umowy Agencyjnej
      przez agentów innych niż Bank, (ii) Bank nie jest zobowiązany wobec Ubezpieczyciela
      Majątkowego do przekazania jakiejkolwiek części Dodatkowej Prowizji na rzecz
      jakiegokolwiek innego agenta, (iii) inni agenci współpracujący z Bankiem przy
      wykonywaniu Umowy Agencyjnej nie będą mieli żadnych roszczeń wobec

      Ubezpieczyciela Majątkowego w związku z Dodatkową Prowizją; Bank zapewni, że tacy
      agenci nie będą dochodzili takich roszczeń względem Ubezpieczyciela Majątkowego
      zarówno na podstawie Umowy Agencyjnej, jak i na jakiejkolwiek innej podstawie
      prawnej, i zwolni Ubezpieczyciela Majątkowego z wszelkiej związanej z tym
      odpowiedzialności.
    · Strony potwierdziły także, że postanowienia Umowy Agencyjnej zawartej przez Bank z
      Ubezpieczycielem Majątkowym pozostają niezmienione i Porozumienie Agencyjne nie
      ma na celu zmiany postanowień Umowy Agencyjnej.

## Pytanie

Czy w okolicznościach stanu faktycznego opisanego we wniosku, wypłata przez
    Ubezpieczyciela Majątkowego, na rzecz Banku, Dodatkowej Prowizji na warunkach
    uzgodnionych przez Strony w Porozumieniu Agencyjnym, korzysta ze zwolnienia od
    podatku VAT z uwagi na fakt, że Dodatkowa Prowizja stanowi element wynagrodzenia
    wypłacanego Bankowi przez Ubezpieczyciela Majątkowego za Czynności Agencyjne
    wykonane przez Bank na podstawie Umowy Agencyjnej, stanowiące usługi pośrednictwa
    w świadczeniu usług ubezpieczeniowych, które podlegają zwolnieniu od podatku VAT na
    podstawie art. 43 ust. 1 pkt 37 ustawy o VAT?
    Państwa stanowisko w sprawie
    W opinii Wnioskodawcy, w stanie faktycznym opisanym we wniosku, wypłata przez
    Ubezpieczyciela Majątkowego, na rzecz Banku, Dodatkowej Prowizji na warunkach
    uzgodnionych przez Strony w Porozumieniu Agencyjnym, korzysta ze zwolnienia od
    podatku VAT z uwagi na fakt, że Dodatkowa Prowizja stanowi element wynagrodzenia
    prowizyjnego wypłacanego Bankowi przez Ubezpieczyciela Majątkowego za Czynności
    Agencyjne wykonane przez Bank na podstawie Umowy Agencyjnej, stanowiące usługi
    pośrednictwa w świadczeniu usług ubezpieczeniowych, które podlegają zwolnieniu od
    podatku VAT na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 37 ustawy o VAT.
    Uzasadnienie
    1. Kompleksowy charakter Czynności Agencyjnych.
    W pierwszym rzędzie należy zauważyć, że Czynności Agencyjne wykonywane przez Bank
    na rzecz Ubezpieczyciela Majątkowego mają charakter świadczenia o kompleksowym
    charakterze: Ubezpieczyciel Majątkowy nie jest zainteresowany nabywaniem i nie nabywa
    od Banku (oraz pozostałych agentów współpracujących z Bankiem w ramach Umowy
    Agencyjnej) pojedynczych czynności składających się na Czynności Agencyjne, ale nabywa
    kompleksową usługę pośrednictwa ubezpieczeniowego świadczoną jako całość. Z
    perspektywy Ubezpieczyciela Majątkowego, tylko łączne wykonywanie przez Bank
    wszystkich czynności wchodzących w skład przedmiotowej usługi ma wartość
    funkcjonalną. Tym samym, w ocenie Wnioskodawcy, wszystkie Czynności Agencyjne
    wykonywane przez Bank na podstawie Umowy Agencyjnej (opisane w ust. 1.2 (a)-(f)
    Umowy Agencyjnej) muszą być traktowane z perspektywy podatku VAT jako jedna
    kompleksowa usługa pośrednictwa ubezpieczeniowego objęta tą umową.
    Pojęcie świadczeń kompleksowych nie znalazło jak dotąd bezpośredniego uregulowania w
    przepisach dotyczących podatku VAT. Problematyka świadczeń kompleksowych była
    natomiast wielokrotnie i wielowątkowo analizowana zarówno przez Trybunał
    Sprawiedliwości Unii Europejskiej („TSUE”) jak i przez polskie sądy administracyjne.
    Opodatkowaniem świadczeń kompleksowych zajął się TSUE m.in. w wyroku z 27
    października 2005 r. (wyrok C-41/04 w sprawie Levob Verzekeringen BV i OV Bank NV), w
    którym czytamy m.in.: „W kwestii tej TSUE orzekł, że mamy do czynienia z jednolitym
    świadczeniem, zwłaszcza w przypadku, gdy kilka elementów powinno zostać uznane za
    konstytutywne dla świadczenia głównego, podczas gdy, odwrotnie, jedno lub więcej
    świadczeń powinno być postrzegane jako jedno lub więcej świadczeń pomocniczych
    dzielących los prawny świadczenia głównego [...] Podobnie jest, jeśli dwa lub więcej niż

    dwa świadczenia (lub czynności) dokonane przez podatnika na rzecz konsumenta,
    rozumianego jako przeciętny konsument, są tak ściśle związane, że stanowią one
    obiektywnie jedno tylko nierozerwalne świadczenie gospodarcze, którego rozdzielenie
    miałoby charakter sztuczny”.
    Podobne stanowisko znajdujemy w orzeczeniu z 25 lutego 1999 r. w sprawie C-349/96,
    Card Protection Plan Ltd. (CPP), w którym TSUE wskazał, że: „należy określić zasadnicze
    cechy transakcji w celu ustalenia, czy podatnik świadczy na rzecz klienta, który jest
    typowym klientem, kilka odrębnych usług zasadniczych czy też jedną usługę.” Zbliżone
    stanowisko zawarto w wyroku TSUE z 11 lutego 2010 r. w sprawie C-88/09, Graphic
    Procede: „[...] transakcja, która z ekonomicznego punktu widzenia stanowi jedną dostawę,
    nie powinna być sztucznie dzielona, aby nie zakłócać funkcjonowania systemu VAT, jest to
    pojedyncze świadczenie, gdy dwa lub więcej elementów lub czynności dostarczanych
    przez podatnika klientowi są tak ściśle powiązane, że tworzą obiektywnie jedno,
    niepodzielne świadczenie gospodarcze, którego rozdzielenie byłoby sztuczne (zob. Levob
    Verzekeringen i OV Bank, pkt 20 i 22 oraz Aktiebolaget NN, pkt 22 i 23).”. TSUE
    konsekwentnie prezentuje takie samo stanowisko m.in. w wyroku z 2 grudnia 2010 r. w
    sprawie C-276/09, Everything Everywhere Ltd: „Jednakże transakcja złożona z jednego
    świadczenia w aspekcie gospodarczym nie powinna być sztucznie rozdzielana, by nie
    pogarszać funkcjonalności systemu podatku VAT (zob. m.in. ww. wyroki w sprawach: CPP,
    pkt 29; i Aktiebolaget NN, pkt 22; oraz wyrok z 22 października 2009 r. w sprawie C-242/08
    Swiss Re Germany Holding, Zb. Orz. s. I-10099, pkt 51). [...] W szczególności dane
    świadczenie należy uważać za świadczenie pomocnicze w stosunku do świadczenia
    głównego, gdy dla klientów nie stanowi ono celu samego w sobie, lecz środek do
    korzystania na jak najlepszych warunkach z głównej usługi usługodawcy (zob. m.in. ww.
    wyroki w sprawach: CPP, pkt 30; Primback, pkt 45; oraz RLRE Tellmer Property, pkt 18; a
    także ww. postanowienie w sprawie Tiercé Ladbroke i Derby, pkt 21)”.
    W powołanych przykładowych orzeczeniach TSUE zwrócił uwagę na fakt, że dla potrzeb
    oceny określonego działania jako świadczenia jednolitego i kompleksowego najistotniejsze
    jest ustalenie, czy wykonywane czynności „są od siebie niezależne”, w tym poprzez
    zbadanie świadczenia (i) z ekonomicznego (gospodarczego) punktu widzenia oraz (ii) z
    perspektywy nabywcy świadczenia. W stosunku do pierwszej kwestii powszechnie
    wskazuje się, że podatek VAT jest podatkiem o charakterze ekonomicznym, a treść
    stosunku prawnego ma przy nim znaczenie drugorzędne. W konsekwencji, okoliczność, że
    w danej transakcji np. dochodzi do zawarcia dwóch umów lub też da się wyodrębnić dwa
    stosunki prawne, albo też w ramach transakcji podmiot świadczący zobligowany jest do
    wykonania szeregu różnych aktywności, nie ma znaczenia decydującego. Istotne jest
    natomiast, czy z perspektywy ekonomicznej określone świadczenie jest jednolite, czy też
    można je w sposób naturalny podzielić, a podział nie doprowadzi przy tym do uszczerbku
    dla wyodrębnionych elementów. Powyższe prowadzi do kwestii drugiej, tj. kwalifikacji
    świadczenia z punktu widzenia klienta/konsumenta – w tym wypadku kluczowa jest
    analiza gospodarczego celu dokonania transakcji po stronie nabywcy. Jeżeli z punktu
    widzenia odbiorcy określonego świadczenia istnieje jeden przedmiot świadczenia, a w
    konsekwencji dla klienta dana czynność pomocnicza wykonywana przez
    świadczeniodawcę nie stanowi celu samego w sobie, ale środek do korzystania na jak
    najlepszych warunkach z głównej usługi usługodawcy) - wówczas mamy do czynienia ze
    świadczeniem złożonym, którego podział prowadziłby do sztuczności oraz wypaczałby
    ekonomiczny i faktyczny cel dokonywania transakcji.
    W okolicznościach przedstawionego we wniosku stanu faktycznego, weryfikacja każdej z
    powyższych przesłanek nie pozostawia wątpliwości, że Czynności Agencyjne składają się
    na jedną kompleksową usługę świadczoną przez Bank na rzecz Ubezpieczyciela
    Majątkowego. W szczególności, z punktu widzenia nabywcy (Ubezpieczyciela
    Majątkowego), czynności wykonywane przez Bank mają ekonomiczny sens jedynie jako
    całość. Bez wątpienia, Ubezpieczyciel Majątkowy nie był i nie jest zainteresowany
    nabywaniem poszczególnych czynności wykonywanych przez Bank w sposób wybiórczy.

    Wykonywanie jedynie niektórych czynności, w oderwaniu od wiodącego świadczenia:
    usługi pośrednictwa ubezpieczeniowego, nie tylko nie miałoby sensu ekonomicznego dla
    Ubezpieczyciela Majątkowego, ale też w wielu przypadkach w ogólne nie byłoby
    wykonalne. Przykładowo, trudno sobie wyobrazić, że Bank jako agent ubezpieczeniowy
    przyjmuje od osób zainteresowanych ubezpieczeniem wnioski o zawarcie umów
    ubezpieczenia, bez uprzedniego przedstawienia tym osobom oferty ubezpieczeniowej,
    poinformowania ich o warunkach ochrony lub przedstawienia im wysokości i zasad
    płatności składek ubezpieczeniowych. Tym samym, w analizowanym przypadku
    oddzielenie poszczególnych czynności wykonywanych przez Bank w ramach realizacji
    Umowy Agencyjnej miałoby charakter sztuczny. Zasadne jest zatem, aby czynności
    wykonywane przez Bank traktować jako świadczenie kompleksowe właśnie dlatego, że
    czynności te ze względu na swoje właściwości i charakter tworzą razem ekonomicznie
    spójną usługę dla nabywcy.
    Kompleksowy charakter Czynności Agencyjnych wykonywanych przez Bank na rzecz
    Ubezpieczyciela Majątkowego znalazł potwierdzenie w sposobie ustalenia wynagrodzenia
    należnego Bankowi: wynagrodzenie (prowizja) zostało ustalone w jednej łącznej kwocie z
    tytułu wykonywania całości Czynności Agencyjnych, bez intencji lub możliwości alokowania
    go do pojedynczych aktywności wchodzących w skład kompleksowej usługi wykonywanej
    przez Bank. Taki sposób ustalenia wynagrodzenia potwierdza, że z punktu widzenia
    Ubezpieczyciela Majątkowego jako klienta, istnieje jedna zbiorcza usługa świadczona
    przez Bank, polegająca na pośredniczeniu w świadczeniu usług ubezpieczeniowych.
    Do kwestii tej nawiązywał kilkukrotnie TSUE w swoich orzeczeniach. Analiza tych orzeczeń
    wskazuje, że oddzielne fakturowanie, jak również odrębna taryfikacja świadczeń
    przemawiają za istnieniem niezależnych świadczeń, choć nie przybierają rozstrzygającego
    znaczenia. Przykładem są: wyrok w sprawie C 572/07 RLRE Tellmer Property sro z 11
    czerwca 2009 r.; wyrok w sprawie C-117/11, Purple Parking and Airparks Services z 19
    stycznia 2012 r. („Wnoszący odwołanie pobierają od swoich klientów jednolitą cenę, co
    może wskazywać, nie będąc decydującym, że istnieje jednolite świadczenie [..]”) czy wyrok
    w sprawie C-224/11, BGŻ Leasing sp. z o.o. z 17 stycznia 2013 r. („należy przypomnieć, że
    sposoby fakturowania i taryfikacji mogą dostarczać wskazówek w odniesieniu do
    jednolitego charakteru świadczenia (zob. podobnie ww. wyrok w sprawie CPP, pkt 31”). Na
    znaczenie analizowanego kryterium wskazują także polskie sądy administracyjne,
    przykładowo WSA w Krakowie w wyroku z 6 października 2016 r., sygn. akt I SA/Kr 714/16.
    Ustalenie co do kompleksowego charakteru Czynności Agencyjnych wykonywanych przez
    Bank na rzecz Ubezpieczyciela Majątkowego jest o tyle istotne, że oznacza ono, iż
    dokonując kwalifikacji Czynności Agencyjnych dla potrzeb podatku VAT, Wnioskodawca
    powinien kierować się charakterem kompleksowego świadczenia, jakie wykonuje, a
    którym jest pośrednictwo w świadczeniu usług ubezpieczeniowych). Tym samym, nie
    byłoby prawidłowe z perspektywy podatku VAT dokonywanie odrębnej klasyfikacji
    podatkowej poszczególnych czynności wchodzących w skład Czynności Agencyjnych
    (takich jak inicjowanie kontaktu z potencjalnymi klientami, zachęcanie klientów do
    zawarcia umów ubezpieczenia, pomoc w procesie zawierania umów ubezpieczenia,
    przedstawianie klientom oferty ubezpieczeniowej, informowanie klientów o warunkach
    ochrony ubezpieczeniowej, przedstawianie klientom wysokości i zasad płatności składek
    ubezpieczeniowych, przyjmowanie i procesowanie wniosków o zawarcie umów
    ubezpieczenia, zawieranie umów ubezpieczenia w imieniu Ubezpieczyciela Majątkowego
    czy przekazywanie klientom dokumentów ubezpieczeniowych).
    2. Czynności Agencyjne jako usługi pośrednictwa w świadczeniu usług
      ubezpieczeniowych korzystające ze zwolnienia od podatku VAT.
    Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy o VAT, opodatkowaniu tym podatkiem podlegają
    odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju.
    W myśl art. 7 ust. 1 ustawy o VAT, przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1
    pkt 1, rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel [...].

    Zgodnie zaś z brzmieniem art. 8 ust. 1 ustawy o VAT, świadczeniem usług, o którym mowa
    w art. 5 ust. 1 pkt 1, jest każde świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub
    jednostki organizacyjnej niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy
    towarów w rozumieniu art. 7.
    Z regulacji art. 41 ust. 1 ustawy o VAT wynika, że stawka podatku od towarów i usług
    wynosi 22%, z zastrzeżeniem ust. 2-12c, art. 83, art. 119 ust. 7, art. 120 ust. 2 i 3, art. 122 i
    art. 129 ust. 1.
    Zgodnie natomiast z art. 146ef ust. 1 pkt 1 ustawy o VAT, w okresie od dnia 1 stycznia
    2024 r. do końca roku, w którym zostaną spełnione wskazane w tym przepisie przesłanki,
    stawka podatku, o której mowa m.in. w art. 41 ust. 1 wynosi 23%.
    Ustawa o VAT przewiduje opodatkowanie niektórych czynności stawkami obniżonymi lub
    ich zwolnienie z opodatkowania. W świetle przedstawionego w niniejszym wniosku stanu
    faktycznego, zasadnicze znaczenie ma regulacja art. 43 ust. 1 pkt 37 ustawy o VAT,
    zwalniająca od podatku: „usługi ubezpieczeniowe, usługi reasekuracyjne i usługi
    pośrednictwa w świadczeniu usług ubezpieczeniowych i reasekuracyjnych, a także usługi
    świadczone przez ubezpieczającego w zakresie zawieranych przez niego umów
    ubezpieczenia na cudzy rachunek, z wyłączeniem zbywania praw nabytych w związku z
    wykonywaniem umów ubezpieczenia i umów reasekuracji”. Zwolnienie od podatku VAT
    określone w art. 43 ust. 1 pkt 37 ustawy o VAT jest konsekwencją przepisu art. 135 ust. 1
    pkt a) Dyrektywy 2006/112/WE, zgodnie z którym zwolnione z opodatkowania są
    „transakcje ubezpieczeniowe i reasekuracyjne, wraz z usługami pokrewnymi
    świadczonymi przez brokerów ubezpieczeniowych i agentów ubezpieczeniowych”.
    Ani Dyrektywa 2006/112/WE, ani ustawa o VAT nie zawierają definicji pojęć kluczowych dla
    wykładni przedmiotowego zwolnienia od podatku VAT, takich jak „transakcje
    ubezpieczeniowe”, „usługi pokrewne świadczone przez agenta ubezpieczeniowego” czy
    „usługi pośrednictwa w świadczeniu usług ubezpieczeniowych”. W tej sytuacji wskazane
    jest posiłkowanie się wykładnią językową, dorobkiem orzeczniczym TSUE, jak również
    polską praktyką podatkową.
    Zgodnie ze Słownikiem Języka Polskiego (Wydawnictwo Naukowe PWN, wersja
    internetowa: http://sjp.pwn.pl), przez pośrednictwo należy rozumieć działalność osoby
    trzeciej mającą na celu porozumienie się między stronami lub załatwienie jakichś spraw
    dotyczących obu stron.
    Równorzędnie, przez pośrednictwo rozumie się kojarzenie kontrahentów w transakcjach
    handlowych, a więc załatwianie dla zarobku różnego rodzaju transakcji handlowych
    między dwiema stronami, uczestniczenie w zawieraniu takich transakcji. W tym zakresie
    stwierdzić należy, że wykonywane przez podmiot wszelkie czynności zmierzające do
    zawarcia przez dwie strony transakcji można uznać za pośrednictwo. Z kolei z
    doktrynalnego punktu widzenia, cechą charakterystyczną pośrednictwa odróżniającą ten
    stosunek od innych umów jest fakt, że bezpośrednią przyczyną zawarcia bezpośrednio lub
    pośrednio umowy są działania pośrednika. Innymi słowy przez umowę o pośrednictwo
    należałoby rozumieć taki stosunek prawny istniejący pomiędzy dwiema stronami, z
    których jedna (pośrednik) otrzymuje zlecenie od drugiej, aby doprowadzić do wymiany
    gospodarczej świadczeń z osobą trzecią, przy czym znalezienie kontrahenta ma stanowić
    bezpośredni i decydujący rezultat starań pośrednika. Bezpośrednim celem aktywności
    pośrednika jest wywołanie skutku prawnego polegającego na wprowadzeniu
    zleceniodawcy (podmiotu zastępowanego) w stosunek umowny z osobą trzecią (Tak
    przykładowo interpretacje Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej: z 20 marca 2025 r.:
    nr 0114-KDIP4-3.4012.16.2025.2.AAR i nr 0114-KDIP4-3.4012.13.2025.2.IG).
    Z kolei w świetle stanowisk wypracowanych przez TSUE, wymienione w art. 135 ust. 1 pkt
    a) Dyrektywy 2006/112/WE usługi świadczone przez agentów ubezpieczeniowych, polegają
    na pozyskiwaniu klientów oraz zawieraniu w imieniu i na rzecz ubezpieczyciela umów
    ubezpieczeń, a także uczestniczeniu w administrowaniu i wykonywaniu umów

    ubezpieczenia w imieniu i na rzecz zakładu ubezpieczeń. W odniesieniu do usług
    pokrewnych do usług ubezpieczeniowych wskazuje się (tak: opinia Rzecznika Generalnego
    M. Poiaresa Madura przedstawiona 12 stycznia 2005 r. w sprawie C-472/03, Arthur
    Andersen & Co. Accountants c.s.), że należy przez nie rozumieć wszystkie usługi, które są
    powiązane z usługami ubezpieczeniowymi, a zatem mogą być uznane za usługi pokrewne
    tym czynnościom. W ww. sprawie podkreślono, że dla kwalifikacji czynności jako usług
    pośrednictwa ubezpieczeniowego kluczowy jest status usługodawcy jako brokera lub
    agenta ubezpieczeniowego: „Pojęcie „usług pokrewnych” jest wystarczająco szerokie, aby
    mogło ono teoretycznie obejmować swym zakresem wszystkie usługi, które są powiązane
    z usługami ubezpieczeniowymi, a zatem które mogą być uznane za usługi pokrewne tym
    czynnościom. Jednakże prawodawca wspólnotowy wyraźnie ograniczył zakres zwolnienia
    wyłącznie do tej części usług, które są świadczone przez brokerów lub pośredników
    ubezpieczeniowych. Zakwalifikowanie osoby, która domaga się zwolnienia, jako brokera
    lub pośrednika ubezpieczeniowego jest zatem elementem kluczowym, pozwalającym na
    ustalenie istnienia działalności pokrewnej czynnościom ubezpieczeniowym, która na mocy
    art. 13 część B lit. A) podlega zwolnieniu z opodatkowania”.
    Z wyroku w sprawie C-235/00 z 13 grudnia 2001 r., CBS Financial Services wynika, że
    działalność pośrednictwa „dotyczy działalności wykonywanej przez pośrednika, który nie
    zajmuje miejsca jakiejkolwiek strony umowy dotyczącej produktu finansowego [...].
    [Powinna to być] usługa wykonana na rzecz strony umowy oraz opłacona przez nią jako
    odrębna działalność pośrednictwa. [...]
    Pośrednictwo to ma zatem na celu dokonanie wszelkich niezbędnych czynności, które
    umożliwiłyby zawarcie przez obie strony umowy, przy czym pośrednik nie realizuje w
    stosunku do treści umowy żadnego własnego interesu”. Także w wyrokach z 25 lutego
    1999 r. (sprawa C-3f49/96, Card Protection Plan Ltd. (CPP), z 8 marca 2001 r. (sprawa C-240
    /99, Skandia) oraz z 20 listopada 2003 r. (sprawa C-8/01, Assurander-Societetet działający
    na rzecz Taksatorringen), TSUE potwierdził, że pojęcie usług pokrewnych, świadczonych
    przez pośredników ubezpieczeniowych w rozumieniu Dyrektywy 2006/112/WE dotyczy
    wyłącznie świadczeń dokonanych przez profesjonalistów. Z kolei agent ubezpieczeniowy
    lub broker powinien być wyłącznie pośrednikiem - pojęcie to kładzie nacisk na działanie
    zewnętrzne pośrednika ubezpieczeniowego, czyli pozycję pośrednika między
    ubezpieczającym a zakładem ubezpieczeniowym.
    Przywołane tezy i uzasadnienia orzeczeń TSUE potwierdzają, że analizowane zwolnienie
    od podatku VAT dotyczy usług: (i) mających charakter usług pokrewnych usługom
    ubezpieczeniowym i reasekuracyjnym, (ii) świadczonych przez brokerów lub agentów
    ubezpieczeniowych, (iii) świadczonych na rzecz zakładów ubezpieczeń lub podmiotów
    poszukujących ochrony ubezpieczeniowej („klientów”). W opinii TSUE pośrednictwo
    ubezpieczeniowe oznacza wszelkie czynności profesjonalnego pośrednika (w tym, agenta
    ubezpieczeniowego), które zmierzają do oprowadzenia do zawarcia umowy pomiędzy
    zakładem ubezpieczeń a podmiotem ubezpieczającym, przy czym jako jego kluczowe
    cechy wskazuje się:
    · rozpowszechnianie produktów ubezpieczeniowych,
    · wyszukiwanie i pozyskiwanie klientów ubezpieczeniowych i nawiązywanie kontaktów
      między ubezpieczycielem a klientem,
    · dokonywanie wszelkich niezbędnych czynności, które umożliwiają zawarcie przez obie
      strony umowy, ze wskazaniem, że pośrednik nie realizuje w stosunku do treści umowy
      żadnego własnego interesu,
    · zawieranie umów ubezpieczeń w imieniu i na rzecz strony umowy (uprawnienie
      usługodawcy do dokonywania czynności skutkujących powstaniem po stronie
      ubezpieczyciela zobowiązań względem ubezpieczonego),
    · uczestniczenie w administrowaniu i wykonywaniu umów ubezpieczenia,

    · status usługodawcy, który powinien działać jako profesjonalny pośrednik
      ubezpieczeniowy,
    · opłacenie ww. usługi jako odrębnej działalności pośrednictwa.
    Dalsze szczegółowe rozważania oraz praktyczne wskazówki co do definicji i istoty usług
    ubezpieczeniowych oraz usług pośrednictwa w świadczeniu usług ubezpieczeniowych, w
    tym, czynności wchodzących w zakres tych pojęć w kontekście zwolnienia objętego art. 43
    ust. 1 pkt 37 ustawy o VAT, znajdujemy w aktualnym orzecznictwie sądów
    administracyjnych. Orzeczenia sądów w pełni potwierdzają stanowisko Wnioskodawcy
    oraz stanowią dopełnienie tego stanowiska (zob. np. wyroki: WSA w Poznaniu w wyroku z
    27 czerwca 2023 r., sygn. akt I SA/Po 331/23; WSA w Gliwicach w wyroku z 27 marca 2023
    r., sygn. akt I SA/Gl 1411/22; WSA w Warszawie w wyroku z 9 grudnia 2020 r., sygn. akt III
    SA/Wa 398/20; WSA w Warszawie w wyroku z 29 października 2020 r., sygn. akt III SA/Wa
    2794/19; WSA w Gliwicach w wyroku z 29 września 2020 r., sygn. akt I SA/Gl 630/20; WSA w
    Gorzowie Wlkp. w wyroku z 4 czerwca 2020 r., sygn. akt I SA/Go 119/20; WSA w Warszawie
    w wyroku z 21 listopada 2018 r., sygn. akt III SA/Wa 62/18; WSA w Warszawie w wyroku z 5
    lipca 2018 r., sygn. akt III SA/Wa 3353/17; WSA w Warszawie w wyroku z 17 listopada 2017
    r., sygn. akt III SA/Wa 3159/16).
    Uwzględniając powołane przepisy oraz przedstawiony w niniejszym wniosku opis stanu
    faktycznego, należy zatem stwierdzić, że Czynności Agencyjne, wykonywane przez Bank na
    rzecz Ubezpieczyciela Majątkowego na podstawie zawartej przez Strony Umowy
    Agencyjnej, o których mowa w ust. 1.2 (a)#(f) Umowy Agencyjnej, korzystają ze zwolnienia
    od podatku VAT na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 37 ustawy o VAT, gdyż Czynności
    Agencyjne stanowią usługi pośrednictwa w świadczeniu usług ubezpieczeniowych.
    Z powyższą klasyfikacją tożsamych Czynności Agencyjnych wykonywanych przez Bank na
    podstawie Umowy Agencyjnej zgodził się Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej w
    wydanej dla Banku w 20 marca 2025 r. indywidualnej interpretacji podatkowej, znak
    pisma: 0114-KDIP4-3.4012.16.2025.2.AAR. Interpretacja ta dotyczyła również współpracy
    Banku z Ubezpieczycielem Majątkowym na podstawie Umowy Agencyjnej, jakkolwiek jej
    przedmiotem była inna płatność planowana przez Strony w związku z wykonywaniem
    przez Bank Czynności Agencyjnych. W przedmiotowej interpretacji, tut. Organ wskazał:
    „Analiza wymienionych w opisie sprawy czynności, do których zobowiązali się Państwo na
    podstawie zawartej Umowy Agencyjnej, w kontekście powołanych przepisów prawa oraz
    orzeczeń TSUE prowadzi do wniosku, że stanowią one czynności z zakresu pośrednictwa
    ubezpieczeniowego zmierzające w istocie do zawarcia umowy ubezpieczenia.
    Tym samym, wskazane w opisie sprawy czynności wykonywane przez Państwa na rzecz
    Ubezpieczyciela Majątkowego, należy uznać za usługi pośrednictwa w świadczeniu usług
    ubezpieczeniowych, o których mowa w art. 43 ust. 1 pkt 37 ustawy, podlegające
    zwolnieniu od podatku.
    Podsumowując należy stwierdzić, że wykonywane przez Państwa czynności należy
    traktować jako kompleksową usługę pośrednictwa w świadczeniu usług
    ubezpieczeniowych, korzystającą ze zwolnienia od podatku VAT na podstawie art. 43 ust.
    1 pkt 37 ustawy. Usługi wykonywane na podstawie Umowy Agencyjnej są tak ściśle ze
    sobą związane, że obiektywnie tworzą jedno niepodzielne świadczenie gospodarcze,
    którego rozdzielenie miałoby charakter sztuczny w rozumieniu orzecznictwa Trybunału
    Sprawiedliwości Unii Europejskiej. [...]
    Biorąc zatem pod uwagę powołane wcześniej przepisy prawa oraz orzecznictwo TSUE w
    kontekście przedstawionych okoliczności sprawy należy stwierdzić, że wypłata przez
    Ubezpieczyciela Majątkowego, na Państwa rzecz Dodatkowej Prowizji na warunkach
    uzgodnionych przez Strony w Porozumieniu agencyjnym, będzie stanowiła element
    należnego Państwu wynagrodzenia z tytułu wykonywania Czynności Agencyjnych

    stanowiących usługi pośrednictwa w świadczeniu usług ubezpieczeniowych, które
    podlegają zwolnieniu od podatku VAT na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 37 ustawy o VAT,
    zatem do tej Dodatkowej Prowizji również należy zastosować zwolnienie od podatku VAT”.
    3. Odpłatność za świadczenie. Podstawa opodatkowania świadczenia.
    Jak wspomniano powyżej, okolicznością, która w świetle art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy o VAT
    decyduje o opodatkowaniu, jest odpłatny charakter świadczenia, który przejawia się w
    ustaleniu wynagrodzenia za dane świadczenie z uwagi na jego wzajemny charakter.
    Wynagrodzenie jest najczęściej określane umową między stronami transakcji i stanowi
    skutek przysporzenia po stronie usługobiorcy.
    Wynagrodzenie (odpłatność) jest również czynnikiem kształtującym podstawę
    opodatkowania danej czynności. Zgodnie bowiem z brzmieniem art. 29a ust. 1 ustawy o
    VAT, podstawą opodatkowania, z zastrzeżeniem ust. 2, 3 i 5, art. 30a-30c, art. 32, art. 119
    oraz art. 120 ust. 4 i 5, jest wszystko, co stanowi zapłatę, którą dokonujący dostawy
    towarów lub usługodawca otrzymał lub ma otrzymać z tytułu sprzedaży od nabywcy,
    usługobiorcy lub osoby trzeciej, włącznie z otrzymanymi dotacjami, subwencjami i innymi
    dopłatami o podobnym charakterze mającymi bezpośredni wpływ na cenę towarów
    dostarczanych lub usług świadczonych przez podatnika.
    Cytowany przepis odzwierciedla regulację zawartą w art. 73 Dyrektywy 2006/112/WE
    (Przepis ten stanowi: „W odniesieniu do dostaw towarów i świadczenia usług innych niż te,
    o których mowa w art. 74-77, podstawa opodatkowania obejmuje wszystko, co stanowi
    zapłatę otrzymaną lub którą dostawca lub usługodawca otrzyma w zamian za dostawę
    towarów lub świadczenie usług, od nabywcy, usługobiorcy lub osoby trzeciej, włącznie z
    subwencjami związanymi bezpośrednio z ceną takiej dostawy lub świadczenia”).
    Z kolei sam sposób taryfikacji (i fakturowania) ustalony przez strony transakcji uznawany
    jest za jedno z kryteriów pozwalających na identyfikację świadczenia kompleksowego (co
    pokrótce wyjaśniono powyżej).
    Znaczenie odpłatności w kontekście uznania danej czynności za czynność opodatkowaną
    podatkiem VAT było także wielokrotnie podkreślane w orzecznictwie TSUE, przykładowo:
        w wyroku z 3 marca 1994 r. w sprawie C-16/93 R. J. Tolsma czytamy m.in.:
        „Świadczenie usług ma charakter „odpłatny” w rozumieniu art. 2 ust. 1 szóstej
        dyrektywy Rady (77/388) w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw
        członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych, a zatem podlega
        opodatkowaniu, tylko jeżeli pomiędzy usługodawcą a usługobiorcą istnieje
        stosunek prawny, na podstawie którego dochodzi do wzajemnego świadczenia,
        przy czym wynagrodzenie otrzymane przez usługodawcę stanowi wartość
        faktycznie przekazaną w zamian za usługę świadczoną na rzecz usługobiorcy. [...] W
        wyrokach w sprawie 154/80 Cooeperatieve Aardappelenbewaarplaats (Rec. 1981, s.
        445, pkt 12) i w sprawie 230/87 Naturally Yours Cosmetics (Rec. 1988, s. 6365, pkt
        11) [...] Trybunał orzekł w tym względzie, że podstawą opodatkowania świadczenia
        usług jest wszystko, co składa się na wynagrodzenie za usługę, oraz że świadczenie
        usług podlega zatem opodatkowaniu tylko wtedy, gdy istnieje bezpośredni związek
        między świadczoną usługą a otrzymanym wynagrodzeniem (zob. również wyrok z
        12 grudnia 1988 r. w sprawie 102/86 Apple and Pear Development Council
        przeciwko Commissioners of Customs and Excise, Rec. s. 1443, pkt 11 i 12)”.
        w wyroku z 17 września 2002 r. w sprawie C-498/99 Town & County Factors Ltd,
        TSUE wskazał m.in.: „Należy również zauważyć, że w pkt 14 wyroku w sprawie

        Tolsma Trybunał orzekł, iż odpłatne świadczenie usług w rozumieniu art. 2 ust. 1
        szóstej dyrektywy, a zatem podlegające opodatkowaniu, ma miejsce jedynie
        wówczas, gdy pomiędzy usługodawcą a usługobiorcą istnieje stosunek prawny, na
        podstawie którego dochodzi do wzajemnego świadczenia, przy czym
        wynagrodzenie otrzymane przez usługodawcę stanowi wartość faktycznie
        przekazaną w zamian za usługę świadczoną na rzecz usługobiorcy. [...] należy po
        pierwsze zauważyć, że art. 11 część A ust. 1 lit. a) szóstej dyrektywy stanowi, iż
        podstawę opodatkowania stanowi [...] w odniesieniu do dostaw towarów i
        świadczenia usług innych niż te, o których mowa w lit. b), c) i d) poniżej, wszystko,
        co stanowi zapłatę, którą dostawca lub usługodawca otrzymał lub ma otrzymać z
        tytułu takich dostaw lub świadczenia usług od nabywcy, usługobiorcy lub osoby
        trzeciej. Po drugie, należy zauważyć, że zgodnie z utrwalonym orzecznictwem
        zasadę tę należy interpretować w ten sposób, że podstawę opodatkowania w
        przypadku świadczenia usług stanowi wynagrodzenie faktycznie otrzymane z tytułu
        tego świadczenia (zob. między innymi wyroki Trybunału: z 21 marca 1990 r. w
        sprawie C-126/88 Boots Company, Rec. s. I-1235, pkt 19; a także z dnia 21 marca
        1997 r. w sprawie C-258/95 Fillibeck, Rec. s. I-5577, pkt 13).”
        podobne stanowisko zawarto w wyroku z 5 lutego 1981 r. w sprawie C-154/80
        przeciwko Association coopérative „Coöperatieve Aardappelenbewaarplaats GA”:
        „Świadczenie usług podlega opodatkowaniu w rozumieniu drugiej dyrektywy w
        sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do
        podatków obrotowych, jeżeli usługa, w rozumieniu art. 2 tego aktu, jest świadczona
        odpłatnie, a podstawę opodatkowania takiej usługi stanowi, zgodnie z art. 8 lit. A),
        w brzmieniu ustalonym przez pkt 13 załącznika A, wszystko, co zostało otrzymane
        w zamian za świadczenie usługi. Musi zatem istnieć bezpośredni związek między
        świadczoną usługą a otrzymanym wynagrodzeniem. Takie wynagrodzenie musi być
        możliwe do wyrażenia w pieniądzu i mieć subiektywną wartość, ponieważ
        podstawą oceny świadczenia usług jest faktycznie otrzymane wynagrodzenie, a nie
        wartość oceniana według obiektywnych kryteriów. [...] ponadto prawodawca
        wspólnotowy starannie wyjaśnił wyrażenie „wynagrodzenie” w załączniku A - który
        na mocy art. 20 drugiej dyrektywy stanowi jej integralną część - w pkt 13
        dotyczącym art. 8 lit. A) w zakresie, w jakim termin ten należy rozumieć jako
        oznaczający „wszystko, co zostało otrzymane w zamian za ...” świadczenie usług.
        [...]”.
    Skoro w treści art. 29a ust. 1 ustawy o VAT (podobnie jak w art. 73 Dyrektywy 2006/112
    /WE) ustawodawca użył sformułowania „wszystko, co stanowi zapłatę”, należy przyjąć, że
    zapis taki był celowy. Innymi słowy, jeśli tylko istnieje związek pomiędzy dostawą towarów
    lub świadczeniem usług a pewną formą odpłatności, w tym sensie, że odpłatność ta jest
    świadczeniem wzajemnym za tę konkretną transakcję oraz że jest wymierzalna w
    pieniądzu, to:
      (i) taką transakcję należy uznać za odpłatną w rozumieniu ustawy o VAT, zaś
      (ii) całą odpłatność otrzymaną za tę transakcję należy uznać za podstawę jej
        opodatkowania.

    Bez znaczenia jest tu przyjęta forma rozliczeń, gdyż zasadniczo każdy rodzaj świadczenia
    wzajemnego spełniający określone warunki może być uznany za zapłatę. Z istoty
    stosunków zobowiązaniowych wynika, że pomiędzy otrzymaną zapłatą a wykonanym
    świadczeniem powinien istnieć bezpośredni związek o charakterze przyczynowym, co
    oznacza, że otrzymana zapłata powinna być konsekwencją wykonania świadczenia (Tak:
    interpretacje Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej (przykładowo: z 20 marca 2025 r.,
    nr 0114-KDIP4-3.4012.16.2025.2.AAR; z 20 marca 2025 r., nr 0114-KDIP4-3.4012.13.2025.2.
    IG; z 6 marca 2025 r., nr 0114-KDIP4-3.4012.712.2024.2.DS; z 23 grudnia 2024 r., nr 0114-
    KDIP4-3.4012.672.2024.1.IG; z 13 lutego 2025 r., nr 0114-KDIP4-3.4012.696.2024.2.MKA; z
    6 lutego 2025 r., nr 0113-KDIPT1-3.4012.1013.2024.2.ALN) i wyroki sądów
    administracyjnych (przykładowo: wyrok NSA z 23 sierpnia 2024 r., sygn. I FSK 1653/20;
    wyrok NSA z 26 czerwca 2024 r., sygn. I FSK 1480/20; wyrok WSA w Krakowie z 26 stycznia
    2023 r., sygn. I SA/Kr 1204/22; wyrok WSA we Wrocławiu z 17 lutego 2022 r., sygn. I SA/Wr
    529/21)).
    Ustawodawca podatkowy wskazuje, że zapłatą jest całe świadczenie zwrotne za dostawę
    towarów lub świadczenie usług, a więc wartość świadczenia wzajemnego, o ile tylko jest
    wymierzalna w pieniądzu (Zob.: Ewelina Skwierczyńska, Odpłatność świadczeń w
    podatkowoprawnym stanie faktycznym podatku od towarów i usług, „Prace Naukowe
    Wydziału Prawa, Administracji i Ekonomii Uniwersytetu Wrocławskiego. Finanse i
    Rachunkowość” 2015/1, s. 116.).
    Także TSUE kilkukrotnie wyjaśniał, iż wynagrodzenie będące w istocie zapłatą za dostawę
    towarów lub świadczenie usług jest wartością subiektywną, regulacja dyrektywy w
    zakresie podstawy opodatkowania wskazuje bowiem na wartość faktycznie otrzymaną w
    danym przypadku, a nie np. wartość oszacowaną według kryteriów obiektywnych (tak
    przykładowo wyrok z 15 października 2002 r. w sprawie C-427/98, Komisja Europejska
    przeciwko Republice Federalnej Niemiec).
    Reasumując, z przywołanych przepisów oraz sformułowanych na ich podstawie stanowisk
    TSUE wynika, że świadczenie usług ma charakter „odpłatny” (a zatem podlega
    opodatkowaniu) wówczas, gdy pomiędzy usługodawcą a usługobiorcą istnieje stosunek
    prawny, na podstawie którego dochodzi do wzajemnego świadczenia, przy czym
    wynagrodzenie otrzymane przez usługodawcę stanowi wartość rzeczywiście przekazaną
    przez usługobiorcę w zamian za wyświadczoną usługę. Za wynagrodzenie takie, a zatem
    również za podstawę opodatkowania świadczenia, należy uznać wszystko, co stanowi
    zapłatę, którą usługodawca faktycznie otrzymuje z tytułu swojego świadczenia.
    Jest tak, gdy występuje bezpośredni związek między świadczoną usługą a otrzymanym
    wynagrodzeniem. Bez znaczenia jest przyjęta przez strony forma rozliczeń, gdyż
    zasadniczo każdy rodzaj świadczenia wzajemnego spełniający określone warunki może
    być uznany za zapłatę. Warunkiem jest, aby wynagrodzenie było możliwe do wyrażenia w
    pieniądzu i miało subiektywną wartość, ponieważ podstawą oceny świadczenia usług jest
    wynagrodzenie faktycznie otrzymane.
    Tym samym, w odpowiedzi na pytanie zawarte we wniosku należy stwierdzić, że wypłata
    przez Ubezpieczyciela Majątkowego, na rzecz Banku, Dodatkowej Prowizji na warunkach
    uzgodnionych przez Strony w Porozumieniu Agencyjnym, korzysta ze zwolnienia od
    podatku VAT. Jest tak, gdyż Dodatkowa Prowizja stanowi wynagrodzenie (element
    składowy wynagrodzenia) należne Bankowi z tytułu wykonywania Czynności Agencyjnych
    stanowiących usługi pośrednictwa w świadczeniu usług ubezpieczeniowych, które
    podlegają zwolnieniu od podatku VAT na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 37 ustawy o VAT.
    Stanowisko Banku przedstawione na wstępie jest zatem prawidłowe.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest prawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z przepisem art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od
    towarów i usług (t.j. Dz. U. z 2025 r. poz. 775), zwanej dalej „ustawą”:
      Opodatkowaniu ww. podatkiem podlegają m.in. odpłatna dostawa towarów i
      odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju.
    W myśl art. 7 ust. 1 ww. ustawy:
      Przez dostawę towarów o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy, rozumie się
      przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (...).
    Zgodnie z art. 2 pkt 6 ustawy:
      Towarami są rzeczy oraz ich części, a także wszelkie postacie energii.
    Stosownie natomiast do art. 8 ust. 1 ustawy:
      Przez świadczenie usług, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się każde
      świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej
      niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu
      art. 7, w tym również:
      1) przeniesienie praw do wartości niematerialnych i prawnych, bez względu na
        formę, w jakiej dokonano czynności prawnej;
      2) zobowiązanie do powstrzymania się od dokonania czynności lub do tolerowania
        czynności lub sytuacji;
      3) świadczenie usług zgodnie z nakazem organu władzy publicznej lub podmiotu
        działającego w jego imieniu lub nakazem wynikającym z mocy prawa.
    Pod pojęciem usługi należy zatem rozumieć każde zachowanie, na które składać się może
    zarówno działanie (uczynienie, wykonanie czegoś na rzecz innej osoby), jak i zaniechanie
    (nieczynienie bądź też tolerowanie). Przy ocenie charakteru świadczenia jako usługi należy
    mieć na względzie, że ustawa zalicza do grona usług każde świadczenie, które nie jest
    dostawą towarów w myśl art. 7 ustawy.
    Każde świadczenie niebędące dostawą towarów polegające na działaniu, zaniechaniu lub
    tolerowaniu czyjegoś zachowania stanowi zatem co do zasady usługę w rozumieniu
    ustawy, niemniej jednak muszą być przy tym spełnione następujące warunki:
        w następstwie zobowiązania, w wykonaniu którego usługa jest świadczona,
        nabywca jest bezpośrednim beneficjentem świadczenia,
        świadczonej usłudze odpowiada świadczenie wzajemne ze strony nabywcy
        (wynagrodzenie).
    Należy podkreślić, że oba ww. warunki winny być spełnione łącznie, aby świadczenie
    podlegało jako usługa, opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, na podstawie art. 5
    ust. 1 pkt 1 ustawy. Aby uznać dane świadczenie za odpłatne, musi istnieć stosunek
    prawny pomiędzy świadczącym usługę a odbiorcą, a w zamian za wykonanie usługi
    powinno zostać wypłacone wynagrodzenie. Przy czym przepisy ustawy nie określają
    postaci wynagrodzenia.
    W dorobku orzecznictwa Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej (np. wyrok z 8
    marca 1988 r. w sprawie C-102/86 Apple and Pear Development Council przeciwko
    Commissioners of Customs and Excise), przyjmuje się, że odpłatność ma miejsce wtedy,
    gdy istnieje bezpośredni związek pomiędzy dostawą towarów lub świadczeniem usług a
    otrzymanym wynagrodzeniem, przy czym wynagrodzenie jakkolwiek musi być wyrażone w
    pieniądzu, to jednak nie musi być w tej formie dokonane. Należy podkreślić, że na gruncie
    przepisów o podatku od towarów i usług bez znaczenia pozostaje to, czy kwota
    uzyskanego wynagrodzenia (cena) została skalkulowana tak, że stanowi tylko koszt

    wytworzenia towaru lub wykonania usługi, czy została powiększona także o zysk
    sprzedającego.
    Skoro przepisy nie określają formy zapłaty za świadczoną usługę, należy uznać, że
    zobowiązanie usługobiorcy może mieć postać świadczenia nie tylko określonej sumy
    pieniędzy, ale także świadczenie innej usługi (usługi wzajemnej). Oznacza to, że z danego
    stosunku prawnego, na podstawie którego wykonywana jest usługa, musi wynikać
    wyraźna, bezpośrednia korzyść na rzecz świadczącego usługę. Ponadto, aby dana
    czynność (świadczenie) podlegała opodatkowaniu podatkiem VAT, musi istnieć
    bezpośredni związek o charakterze przyczynowym pomiędzy świadczoną usługą a
    świadczeniem wzajemnym. Otrzymana zapłata powinna być konsekwencją wykonania
    świadczenia.
    Odpłatność określana jest przez strony umowy i jeśli strony ustalą zapłatę, wówczas
    wykonane świadczenie staje się odpłatne. W przypadku istnienia świadczenia wzajemnego
    otrzymanego przez świadczącego usługę, należy uznać czynności wykonywane w ramach
    zawartej umowy za odpłatne świadczenie usług określone w art. 8 ust. 1 ustawy,
    podlegające opodatkowaniu na zasadach ogólnych.
    Zatem za czynność podlegającą opodatkowaniu VAT uważane mogą być takie sytuacje, w
    których:
        istnieje związek prawny między usługodawcą i usługobiorcą, w ramach którego
        następuje świadczenie wzajemne,
        wynagrodzenie otrzymane przez usługodawcę stanowi wartość faktycznie
        przekazaną w zamian za usługi świadczone na rzecz usługobiorcy,
        istnieje bezpośrednia i jasno zindywidualizowana korzyść po stronie dostawcy
        towaru lub usługi,
        odpłatność za otrzymane świadczenie (towar lub usługę) pozostaje w
        bezpośrednim związku z czynnością, która miałaby być opodatkowana tym
        podatkiem,
        istnieje możliwość wyrażenia w pieniądzu wartości tego świadczenia wzajemnego.
    Z opisu sprawy wynika, że prowadzą Państwo działalność m.in. w zakresie dystrybucji
    ubezpieczeń tzw. bancassurance. W tym zakresie, współpracują Państwo m.in. z dwoma
    zakładami ubezpieczeń z siedzibami w Polsce, pośrednicząc w sprzedaży ich produktów
    ubezpieczeniowych. Pierwszy z Ubezpieczycieli oferuje ubezpieczenia na życie, w ramach
    których udzielane jest zabezpieczenie finansowe oraz wsparcie w przypadku zajścia
    nieprzewidzianych zdarzeń, takich jak śmierci, wypadki czy problemy zdrowotne. Ww.
    Ubezpieczyciel posiada w ofercie również ubezpieczenia na życie powiązane z produktami
    inwestycyjnymi. Drugi Ubezpieczyciel (Ubezpieczyciel Majątkowy) funkcjonuje w
    segmencie ubezpieczeń majątkowych, obejmujących majątek osobisty lub firmowy oraz
    odpowiedzialność cywilną osobistą lub zawodową, a także ubezpieczenia od następstw
    nieszczęśliwych wypadków. Nie wszystkie produkty Ubezpieczycieli są dostępne w
    Państwa ofercie - strony dążą do zaoferowania Państwa klientom produktów
    dostosowanych do ich potrzeb.
    Nie są Państwo powiązani z Ubezpieczycielami w rozumieniu przepisów prawa
    podatkowego, tj. art. 32 ust. 2 ustawy o VAT oraz art. 11a ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 15
    lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych. Natomiast Ubezpieczyciele
    należą do jednej grupy kapitałowej.
    Zarówno Państwo jak i każdy z Ubezpieczycieli są zarejestrowani jako czynni podatnicy
    podatku VAT oraz podlegają w Polsce nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu.

    W ramach nawiązanej współpracy, Ubezpieczyciele oferują Państwa klientom określone
    produkty w zakresie, odpowiednio, ubezpieczeń na życie oraz ubezpieczeń majątkowych -
    Produkty ubezpieczeniowe, zaś Państwo samodzielnie lub we współpracy ze swoimi
    partnerami podejmują się dystrybucji Produktów ubezpieczeniowych do sieci Państwa
    klientów.
    Współpraca Państwa oraz Ubezpieczycieli odbywa się na podstawie zawartych pomiędzy
    tymi podmiotami wieloletnich umów dystrybucyjnych. Z Umów Dystrybucyjnych wynika,
    że intencją Państwa oraz Ubezpieczycieli jest współpraca we wprowadzaniu Produktów
    ubezpieczeniowych na rynek, ich promowaniu oraz oferowaniu Państwa Klientom
    możliwości zawarcia umów ubezpieczenia w zakresie Produktów ubezpieczeniowych.
    Umowy Dystrybucyjne przewidują, że w określonym zakresie oraz z zastrzeżeniem
    wyjątków uregulowanych w tych umowach, odpowiedni Ubezpieczyciel będzie miał
    wyłączne prawo do oferowania Państwa Klientom wskazanych Produktów
    ubezpieczeniowych w ramach Państwa i spółek zależnych Państwa, na terytorium Polski.
    W ramach Umów Dystrybucyjnych, strony zadeklarowały zamiar wykorzystania
    umiejętności, możliwości i dotychczasowych doświadczeń Państwa oraz Ubezpieczycieli
    dla rozwoju wiodącego na rynku polskim biznesu bancassurance w zakresie ubezpieczeń
    na życie i ubezpieczeń majątkowych. W celu realizacji ww. deklaracji, każda ze stron
    podjęła szereg zobowiązań dotyczących współpracy z drugą stroną przy dystrybucji
    Produktów ubezpieczeniowych. Umowy Dystrybucyjne mają charakter ramowy - ich
    przedmiotem jest ustalenie podstawowych zasad współpracy pomiędzy Państwem oraz
    Ubezpieczycielami przy oferowaniu i zapewnieniu Państwa Klientom ochrony
    ubezpieczeniowej w zakresie Produktów ubezpieczeniowych, z uwzględnieniem
    obowiązujących przepisów prawa, w szczególności ustawy z dnia 15 grudnia 2017 r. o
    dystrybucji ubezpieczeń, jak również regulacji wydawanych przez Komisję Nadzoru
    Finansowego.
    Zobowiązania stron wyznaczone kierunkowo w ramowych Umowach Dystrybucyjnych są
    konkretyzowane w umowach szczegółowych, w tym przede wszystkim w umowach
    agencyjnych dotyczących dystrybucji poszczególnych Produktów ubezpieczeniowych.
    Stronami każdej z Umów Agencyjnych są, z jednej strony, Ubezpieczyciel, z drugiej zaś -
    Państwo oraz inni agenci współpracujący z Państwem przy wykonywaniu danej Umowy
    Agencyjnej.
    Niniejszy wniosek dotyczy relacji umownej pomiędzy Państwem a Ubezpieczycielem
    Majątkowym.
    Umowa Agencyjna z Ubezpieczycielem Majątkowym została zawarta w 2018 r.
    Przedmiotem tej umowy jest wykonywanie przez Państwa, jako agenta
    ubezpieczeniowego oraz przez pozostałych współpracujących agentów, na rzecz
    Ubezpieczyciela Majątkowego, czynności agencyjnych - czynności pośrednictwa
    ubezpieczeniowego w stosunku do wskazanych w Umowie Agencyjnej Produktów
    ubezpieczeniowych. Zgodnie z postanowieniami Umowy Agencyjnej, Czynności Agencyjne
    obejmują:
    a) inicjowanie kontaktu z potencjalnymi klientami w celu zawarcia z nimi umów
      ubezpieczenia oraz nawiązywanie kontaktu z potencjalnymi klientami w celu
      przedstawienia im oferty zawarcia umów ubezpieczenia, zachęcenie klientów do
      zawarcia umów ubezpieczenia i pomoc w procesie zawierania umów ubezpieczenia, w
      tym w szczególności:
        podejmowanie kroków niezbędnych w Państwa opinii do pozyskania nowych
        klientów, w tym przygotowywanie listy klientów do późniejszego kontaktu;

        zapewnianie personelu sprzedaży w odpowiedniej liczbie niezbędnej w Państwa
        opinii dla dystrybucji i obsługi umów ubezpieczenia w sposób uwzględniający
        cele biznesowe stron;
        podejmowanie czynności przygotowawczych w związku z zawieraniem umów
        ubezpieczenia, w tym zwłaszcza zapewnienie, że personel sprzedaży zapoznał się
        z ogólnymi warunkami ubezpieczenia, jak również z pozostałą dokumentacją
        dotyczącą umowy ubezpieczenia dostarczoną przez Ubezpieczyciela
        Majątkowego;
    b) przedstawianie klientom oferty ubezpieczeniowej zgodnie z zasadami określonymi w
      odniesieniu do poszczególnych Produktów ubezpieczeniowych w załączniku do
      Umowy Agencyjnej, w szczególności pełne informowanie klientów o warunkach
      ochrony ubezpieczeniowej oferowanej przez Ubezpieczyciela Majątkowego, a
      zwłaszcza o przedmiocie i zakresie ubezpieczenia, jak również prawach i obowiązkach
      klientów wynikających z umów ubezpieczenia, w tym przekazywanie klientom
      ogólnych warunków ubezpieczenia i innych właściwych dokumentów zgodnie z
      procedurą ustaloną w odniesieniu do poszczególnych Produktów ubezpieczeniowych
      w załączniku do Umowy Agencyjnej;
    c) przedstawianie klientom wysokości i zasad płatności składek ubezpieczeniowych
      zgodnie z procedurą ustaloną w odniesieniu do poszczególnych Produktów
      ubezpieczeniowych w załączniku do Umowy Agencyjnej;
    d) przyjmowanie od osób zainteresowanych ubezpieczeniem wniosków o zawarcie umów
      ubezpieczenia, sprawdzanie poprawności i kompletności wniosków oraz
      przekazywanie kopii wniosku klientowi zgodnie z procedurą ustaloną w odniesieniu
      do poszczególnych Produktów ubezpieczeniowych w załączniku do Umowy Agencyjnej;
    e) zawieranie umów ubezpieczenia w imieniu Ubezpieczyciela Majątkowego zgodnie z
      udzielonym przez Ubezpieczyciela Majątkowego pełnomocnictwem;
    f) przekazywanie klientom odpowiednich dokumentów ubezpieczeniowych, w
      szczególności polis ubezpieczeniowych, zgodnie z procedurą ustaloną w odniesieniu
      do poszczególnych Produktów ubezpieczeniowych w załączniku do Umowy Agencyjnej.
    Czynności Agencyjne opisane powyżej wykonywane są przez Państwa i pozostałych
    agentów z uwzględnieniem pozostałych postanowień Umowy Agencyjnej.
    Z tytułu wykonywania przez Państwa i pozostałych agentów Czynności Agencyjnych
    zdefiniowanych w ww. Umowie Agencyjnej, Ubezpieczyciel Majątkowy zobowiązany jest
    do zapłaty na rzecz Państwa i pozostałych agentów wynagrodzenia uzgodnionego w
    Umowie Agencyjnej. Należne Państwu i pozostałym agentom wynagrodzenie – prowizja,
    ustalane jest w jednej łącznej kwocie z tytułu wykonywania całości Czynności Agencyjnych,
    bez intencji lub możliwości alokowania kwoty wynagrodzenia do poszczególnych
    aktywności wchodzących w skład kompleksowej usługi wykonywanej przez Państwa i
    pozostałych agentów.
    Umowy Dystrybucyjne wiążące Państwa z każdym z Ubezpieczycieli zostały pierwotnie
    zawarte na okres 10 lat. Okres ten w odniesieniu do określonych Produktów
    ubezpieczeniowych upłynął w 2025 roku, natomiast w odniesieniu do innych Produktów
    ubezpieczeniowych, okres współpracy został przedłużony o 5 lat i upływa w 2030 roku. Z
    uwagi na wysoką ocenę jakości dotychczasowej współpracy pomiędzy Państwem i
    Ubezpieczycielami w obszarze bancassurance, a także mając na uwadze wymierne
    korzyści z tej współpracy dla każdej ze stron, w wymiarze ekonomicznym i rynkowym,
    strony podjęły decyzję o kontynuacji nawiązanej współpracy poprzez przedłużenie
    obowiązywania Umów Dystrybucyjnych na kolejny okres. Umowy Dystrybucyjne zostały
    przedłużone w podobnym kształcie, jak obowiązywały / obowiązują obecnie, z

    uwzględnieniem koniecznych modyfikacji niektórych postanowień umownych,
    wynikających ze zmiany okoliczności prawnych, ekonomicznych i rynkowych.
    W ramach procesu renegocjowania i przedłużania Umów Dystrybucyjnych, Państwo oraz
    Ubezpieczyciel Majątkowy podpisali również dodatkowe umowy i porozumienia, w tym,
    porozumienie dotyczące Umowy Agencyjnej zawartej przez Ubezpieczyciela Majątkowego
    z Państwem oraz innymi agentami współpracującymi z Państwem przy wykonywaniu
    Umowy Agencyjnej. Strony dokonały weryfikacji wynagrodzenia (prowizji) otrzymywanego
    przez Państwa na podstawie odpowiednich postanowień Umowy Agencyjnej, z tytułu
    Czynności Agencyjnych wykonanych przez Państwa i wzięły pod uwagę wynegocjowane
    przez Strony warunki dalszej współpracy w zakresie Umowy Agencyjnej oraz wysoką
    skuteczność dystrybucji Produktów ubezpieczeniowych Ubezpieczyciela Majątkowego
    objętych Umową Agencyjną. Uwzględniając powyższe, Strony postanowiły, że:
    · Niezależnie od wynagrodzenia (prowizji) otrzymywanego przez agentów, w tym
      Państwa, na podstawie odpowiednich postanowień Umowy Agencyjnej zawartej z
      Ubezpieczycielem Majątkowym, z tytułu Czynności Agencyjnych, które zostały
      wykonane przez Państwa (z wyłączeniem czynności, które zostały wykonane przez
      agentów innych niż Państwo) do dnia zawarcia Porozumienia Agencyjnego otrzymają
      Państwo od Ubezpieczyciela Majątkowego z tego tytułu dodatkowe jednorazowe
      wynagrodzenie prowizyjne w kwocie uzgodnionej w Porozumieniu Agencyjnym
      (Dodatkową Prowizję). Wypłata Dodatkowej Prowizji nastąpiła w dniu podpisania
      Porozumienia Agencyjnego.
    · Dodatkowa Prowizja została wypłacona przez Ubezpieczyciela Majątkowego na Państwa
      rzecz za Czynności Agencyjne wykonane przez Państwa na podstawie Umowy
      Agencyjnej, o których mowa powyżej, niezależnie od innych świadczeń przysługujących
      Państwu od Ubezpieczyciela Majątkowego (lub przysługujących innym agentom
      współpracującym z Państwem w ramach Umowy Agencyjnej).
    · Dodatkowa Prowizja ma charakter jednorazowy, uznaniowy (w tym znaczeniu, że
      wypłacana jest według uznania Ubezpieczyciela Majątkowego w uznaniu za Czynności
      Agencyjne wykonane przez Państwa do dnia zawarcia Porozumienia Agencyjnego) i
      bezzwrotny (to jest, nie będą Państwo obowiązani do zwrotu kwoty Dodatkowej
      Prowizji w całości lub w części, na rzecz Ubezpieczyciela Majątkowego w przypadkach
      wskazanych w Umowie Agencyjnej, a Ubezpieczyciel Majątkowy nie będzie uprawniony
      do pomniejszenia wynagrodzenia przysługującego Państwu [i innym agentom] na
      podstawie Umowy Agencyjnej, w związku z zapłatą Państwu Dodatkowej Prowizji).
    · w związku z zawarciem Porozumienia Agencyjnego nie będą Państwo uprawnieni do
      żądania powiększenia Dodatkowej Prowizji i potwierdzają Państwo brak roszczeń do
      naliczania i wypłaty takiego rodzaju prowizji lub podobnego wynagrodzenia w
      przyszłości, w odniesieniu do jakiegokolwiek istniejącego lub nowo powstałego
      portfela ubezpieczeniowego.
    · Dla uniknięcia wątpliwości Strony potwierdziły ponadto, że: (i) Dodatkowa Prowizja nie
      jest wynagrodzeniem za czynności wykonywane na podstawie Umowy Agencyjnej
      przez agentów innych niż Państwo, (ii) nie są Państwo zobowiązani wobec
      Ubezpieczyciela Majątkowego do przekazania jakiejkolwiek części Dodatkowej Prowizji
      na rzecz jakiegokolwiek innego agenta, (iii) inni agenci współpracujący z Państwem
      przy wykonywaniu Umowy Agencyjnej nie będą mieli żadnych roszczeń wobec
      Ubezpieczyciela Majątkowego w związku z Dodatkową Prowizją; zapewnią Państwo, że
      tacy agenci nie będą dochodzili takich roszczeń względem Ubezpieczyciela
      Majątkowego zarówno na podstawie Umowy Agencyjnej, jak i na jakiejkolwiek innej
      podstawie prawnej, i zwolni Ubezpieczyciela Majątkowego z wszelkiej związanej z tym
      odpowiedzialności.

    · Strony potwierdziły także, że postanowienia Umowy Agencyjnej zawartej przez Państwa
      z Ubezpieczycielem Majątkowym pozostają niezmienione i Porozumienie Agencyjne
      nie ma na celu zmiany postanowień Umowy Agencyjnej.
    Państwa wątpliwości w tej sprawie dotyczą ustalenia, czy wypłata przez Ubezpieczyciela
    Majątkowego, na Państwa rzecz, Dodatkowej Prowizji na warunkach uzgodnionych przez
    Strony w Porozumieniu Agencyjnym, korzysta ze zwolnienia od podatku VAT z uwagi na
    fakt, że Dodatkowa Prowizja stanowi element należnego Państwu wynagrodzenia z tytułu
    wykonywania Czynności Agencyjnych stanowiących usługi pośrednictwa w świadczeniu
    usług ubezpieczeniowych, które podlegają zwolnieniu od podatku VAT na podstawie art.
    43 ust. 1 pkt 37 ustawy o VAT.
    Odnosząc się do Państwa wątpliwości, należy w pierwszej kolejności zbadać, czy Czynności
    Agencyjne świadczone przez Państwa w ramach Umowy Agencyjnej stanowią jedno
    kompleksowe świadczenie, korzystające ze zwolnienia od podatku jako usługa
    pośrednictwa w świadczeniu usług ubezpieczeniowych.
    A zatem w celu określenia, czy w danym przypadku mamy do czynienia ze świadczeniem
    kompleksowym, należy zbadać, czy usługodawca dostarcza nabywcy, jedno świadczenie
    czy też kilka odrębnych.
    W tym kontekście za świadczenia odrębne uznaje się świadczenia wykonywane przez
    jednego świadczącego na rzecz jednego nabywcy, które nawet jeżeli są w pewien sposób
    powiązane, mogą być traktowane rozłącznie, a traktowanie to nie wpłynie na charakter
    żadnego z nich ani też nie sprawi, że wartość świadczeń z punktu widzenia nabywcy
    będzie inna, niż gdyby świadczenia te były uznane za świadczenie złożone. Przy czym
    ocena, czy w danych okolicznościach mamy do czynienia z jedną usługą kompleksową, czy
    też z szeregiem jednostkowych usług, winna odbywać się w oparciu o to, czy wykonywane
    świadczenia wykazują ze sobą tak ścisłe powiązanie, że w sensie gospodarczym tworzą
    jedną całość, której rozdzielenie miałoby sztuczny charakter.
    Przy kwalifikacji danych świadczeń, w kontekście uznania ich za czynności złożone, należy
    przede wszystkim patrzeć przez pryzmat fundamentalnej zasady, zgodnie z którą każde
    świadczenie dla celów opodatkowania podatkiem od towarów i usług powinno być
    traktowane jako odrębne i niezależne, a dopiero w sytuacji, gdy jedna czynność obejmuje
    z ekonomicznego punktu widzenia kilka świadczeń, wtedy przyjmuje się, że czynność ta
    nie powinna być sztucznie dzielona dla celów podatkowych.
    Świadczenie złożone (kompleksowe) ma miejsce wówczas, gdy relacja poszczególnych
    czynności (świadczeń) wykonywanych na rzecz jednego nabywcy dzieli je na świadczenie
    podstawowe i świadczenia pomocnicze – tzn. takie, które umożliwiają skorzystanie ze
    świadczenia podstawowego (lub są niezbędne dla możliwości skorzystania ze świadczenia
    podstawowego). Jeżeli jednak świadczenia te można rozdzielić, tak że nie zmieni to ich
    charakteru ani wartości z punktu widzenia nabywcy – wówczas świadczenia takie powinny
    być traktowane jako dwa (lub więcej) niezależnie opodatkowane świadczenia.
    W sytuacji, gdy mamy do czynienia ze świadczeniem złożonym – świadczeniem dwóch lub
    więcej czynności, tak ściśle ze sobą powiązanych, że obiektywnie tworzą w aspekcie
    gospodarczym jedną całość, której rozdzielenie miałoby sztuczny charakter, to wszystkie
    te świadczenia lub czynności stanowią jedno świadczenie do celów stosowania podatku
    VAT. Zdarzenie to należy traktować jako jednolite świadczenie, w którym kilka elementów
    należy uznać za konstytutywne do świadczenia głównego. Zatem należy ustalić charakter
    realizowanego świadczenia, a tym samym zidentyfikować dominujące składniki danego
    świadczenia.
    Koncepcję opodatkowania świadczeń kompleksowych wypracował Trybunał
    Sprawiedliwości UE, w wydanych orzeczeniach na podstawie pierwotnie obowiązującej
    Szóstej Dyrektywy Rady (77/388/EWG) oraz obecnie obowiązującej Dyrektywy 2006/112
    /WE Rady. W szczególności w wyroku w sprawie C-349/96 Card Protection Plan Ltd.,

    Trybunał uznał, że każde świadczenie usług powinno być, co do zasady, traktowane jako
    świadczenie odrębne i niezależne. Jeżeli jednak dwa lub więcej niż dwa świadczenia
    (czynności) dokonane przez podatnika na rzecz konsumenta są tak ściśle powiązane, że
    obiektywnie tworzą w aspekcie gospodarczym jedną całość, to wszystkie te świadczenia
    lub czynności stanowią jednolite świadczenie dla celów podatku od wartości dodanej.
    W wyroku TSUE z 11 czerwca 2009 r. w sprawie C-572/07 RLRE Tellmer Property sro
    przeciwko Finanční ředitelství v Ústí nad Labem, Trybunał wskazał, że:
      „(...) w pewnych okolicznościach formalnie odrębne świadczenia, które mogą być
      wykonywane oddzielnie, a zatem które mogą oddzielnie prowadzić do
      opodatkowania lub zwolnienia, należy uważać za jednolitą czynność, jeżeli nie są od
      siebie niezależne. Jest tak na przykład w sytuacji, gdy można stwierdzić, że jedno lub
      więcej świadczeń stanowi świadczenie główne, a inne świadczenie lub świadczenia
      stanowią jedno lub więcej świadczeń pomocniczych dzielących los podatkowy
      świadczenia głównego. W szczególności dane świadczenie należy uważać za
      świadczenie pomocnicze w stosunku do świadczenia głównego, gdy dla klientów nie
      stanowi ono celu samego w sobie, lecz środek do korzystania na jak najlepszych
      warunkach z głównej usługi usługodawcy” oraz „(...) jednolite świadczenie występuje
      w przypadku, gdy dwa lub więcej elementy albo dwie lub więcej czynności dokonane
      przez podatnika są ze sobą tak ściśle związane, że tworzą obiektywnie jedno
      niepodzielne świadczenie gospodarcze, którego rozdzielenie miałoby charakter
      sztuczny”.
    W konsekwencji, w przypadku świadczeń o charakterze złożonym o sposobie
    opodatkowania, decyduje to, czy w danych okolicznościach mamy do czynienia z jednym
    świadczeniem kompleksowym czy też z szeregiem jednostkowych świadczeń. Świadczenie
    o charakterze złożonym podlega opodatkowaniu według jednolitych zasad właściwych dla
    świadczenia głównego.
    Powyższe oznacza, że dla oceny, czy w danej sytuacji są spełnione przesłanki dla uznania
    danego zespołu świadczeń za jedno świadczenie kompleksowe jest to, czy w przypadku
    wydzielenia poszczególnych świadczeń, będą one miały dla nabywcy istotną wartość.
    Ważne jest, czy świadczenia są ze sobą powiązane w taki sposób, że samodzielnie nie
    przynoszą wymaganej, praktycznej korzyści z punktu widzenia konsumenta.
    Wskazali Państwo, że na podstawie zawartej z Ubezpieczycielem Majątkowym Umowy
    Agencyjnej są Państwo zobowiązani do wykonywania wskazanych Czynności Agencyjnych,
    które obejmują:
        inicjowanie kontaktu z potencjalnymi klientami w celu zawarcia z nimi umów
        ubezpieczenia oraz nawiązywanie kontaktu z potencjalnymi klientami w celu
        przedstawienia im oferty zawarcia umów ubezpieczenia, zachęcenie klientów do
        zawarcia umów ubezpieczenia i pomoc w procesie zawierania umów
        ubezpieczenia, w tym w szczególności: podejmowanie kroków niezbędnych w
        Państwa opinii do pozyskania nowych klientów, w tym przygotowywanie listy
        klientów do późniejszego kontaktu; zapewnianie personelu sprzedaży w
        odpowiedniej liczbie niezbędnej w Państwa opinii dla dystrybucji i obsługi umów
        ubezpieczenia w sposób uwzględniający cele biznesowe stron; oraz podejmowanie
        czynności przygotowawczych w związku z zawieraniem umów ubezpieczenia, w tym
        zwłaszcza zapewnienie, że personel sprzedaży zapoznał się z ogólnymi warunkami
        ubezpieczenia, jak również z pozostałą dokumentacją dotyczącą umowy
        ubezpieczenia dostarczoną przez Ubezpieczyciela Majątkowego;

        przedstawianie klientom oferty ubezpieczeniowej zgodnie z zasadami określonymi
        w odniesieniu do poszczególnych Produktów ubezpieczeniowych w załączniku do
        Umowy Agencyjnej, w szczególności pełne informowanie klientów o warunkach
        ochrony ubezpieczeniowej oferowanej przez Ubezpieczyciela Majątkowego, a
        zwłaszcza o przedmiocie i zakresie ubezpieczenia, jak również prawach i
        obowiązkach klientów wynikających z umów ubezpieczenia, w tym przekazywanie
        klientom ogólnych warunków ubezpieczenia i innych właściwych dokumentów
        zgodnie z procedurą ustaloną w odniesieniu do poszczególnych Produktów
        ubezpieczeniowych w załączniku do Umowy Agencyjnej;
        przedstawianie klientom wysokości i zasad płatności składek ubezpieczeniowych
        zgodnie z procedurą ustaloną w odniesieniu do poszczególnych Produktów
        ubezpieczeniowych w załączniku do Umowy Agencyjnej;
        przyjmowanie od osób zainteresowanych ubezpieczeniem wniosków o zawarcie
        umów ubezpieczenia, sprawdzanie poprawności i kompletności wniosków oraz
        przekazywanie kopii wniosku klientowi zgodnie z procedurą ustaloną w odniesieniu
        do poszczególnych Produktów ubezpieczeniowych w załączniku do Umowy
        Agencyjnej;
        zawieranie umów ubezpieczenia w imieniu Ubezpieczyciela Majątkowego zgodnie z
        udzielonym przez Ubezpieczyciela Majątkowego pełnomocnictwem;
        przekazywanie klientom odpowiednich dokumentów ubezpieczeniowych, w
        szczególności polis ubezpieczeniowych, zgodnie z procedurą ustaloną w
        odniesieniu do poszczególnych Produktów ubezpieczeniowych w załączniku do
        Umowy Agencyjnej.
    Należy podkreślić, że ze świadczeniem usługi złożonej (kompleksowej) mamy do czynienia
    wówczas, gdy świadczenie usługodawcy jest rozbudowane i obejmuje dwie lub więcej
    pojedynczych czynności (świadczeń), będących elementami częściowego zobowiązania
    strony transakcji. Jednocześnie usługa taka, jeśli może zostać uznana za usługę o
    charakterze złożonym, podlega opodatkowaniu według zasad właściwych dla świadczenia
    podstawowego, głównego. Ponadto, jeżeli w skład świadczonej usługi wchodzić będą
    czynności, które nie służą wyłącznie wykonaniu czynności głównej, zasadniczej, lecz mogą
    mieć również charakter samoistny, to wówczas nie ma podstaw dla traktowania ich jako
    elementu czynności kompleksowej.
    Analiza opisu sprawy w kontekście powołanych przepisów prowadzi do wniosku, że w
    ymienione przez Państwa czynności mają charakter jednej złożonej usługi. Państwa
    świadczenie jest rozbudowane, składa się z kilku czynności, które razem składają się na
    jedną usługę świadczoną na rzecz Ubezpieczyciela Majątkowego. W analizowanym
    przypadku oddzielenie poszczególnych czynności wykonywanych przez Państwa w ramach
    realizacji umowy miałoby więc charakter sztuczny. Zasadne jest zatem, aby czynności
    wykonywane przez Państwa traktować jako świadczenie kompleksowe właśnie dlatego, że
    czynności te ze względu na swoje właściwości i charakter tworzą razem ekonomicznie
    spójną usługę dla nabywcy.
    Zarówno w treści ustawy, jak i w przepisach wykonawczych do niej, ustawodawca
    przewiduje dla niektórych czynności zwolnienie od podatku.
    Zakres i zasady zwolnienia od podatku od towarów i usług dostawy towarów lub
    świadczenia usług zostały określone m.in. w art. 43 ustawy.

    Jak wynika z art. 43 ust. 1 pkt 37 ustawy:
      Zwalnia się od podatku usługi ubezpieczeniowe, usługi reasekuracyjne i usługi
      pośrednictwa w świadczeniu usług ubezpieczeniowych i reasekuracyjnych, a także
      usługi świadczone przez ubezpieczającego w zakresie zawieranych przez niego
      umów ubezpieczenia na cudzy rachunek, z wyłączeniem zbywania praw nabytych w
      związku z wykonywaniem umów ubezpieczenia i umów reasekuracji.
    Powyższe zwolnienia uregulowane zostały w ustawie o podatku od towarów i usług
    wskutek odzwierciedlenia odpowiednich przepisów Dyrektywy 2006/112/WE Rady z 28
    listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. Urz. UE
    L Nr 347 str. 1 ze zm.), zwanej dalej Dyrektywą 2006/112/WE. Zgodnie z regulacją zawartą
    w art. 135 ust. 1 lit. a) Dyrektywy 2006/112/WE:
      Państwa członkowskie zwalniają transakcje ubezpieczeniowe i reasekuracyjne, wraz
      z usługami pokrewnymi świadczonymi przez brokerów ubezpieczeniowych i agentów
      ubezpieczeniowych.
    W myśl art. 43 ust. 15 ustawy:
      Zwolnienia, o których mowa w ust. 1 pkt 7, 12 i 37-41, nie mają zastosowania do:
      1) czynności ściągania długów, w tym factoringu;
      2) usług doradztwa;
      3) usług w zakresie leasingu.
    Należy wskazać, że ww. zwolnienia mają charakter przedmiotowy, gdzie przede wszystkim
    istotną przesłanką do skorzystania ze zwolnienia jest rodzaj świadczonej usługi – cechy,
    które ją wyróżniają. Ustawodawca szczególny nacisk położył na stronę przedmiotową, nie
    dokonując zawężenia omawianych zwolnień wyłącznie do określonej grupy podmiotów.
    Zatem podkreślić należy, że wystarczającą przesłanką pozwalającą objąć zwolnieniem
    daną czynność jest wykazanie jej związku ze wskazanymi w ww. przepisach czynnościami,
    przy czym związek ten musi być wyraźny i nie odbiegać od świadczenia usług finansowych,
    wypaczając przez to istotę przewidzianego zwolnienia.
    Powyższy pogląd potwierdza orzeczenie Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej w
    sprawie C#2/95 pomiędzy Sparekassernes Datacenter (SDC) a Skatteministeriet (Dania), w
    którym Trybunał stwierdził, że: „zwolnienie dotyczące usług finansowych nie jest
    uzależnione od tego, czy usługa jest wykonywana przez instytucję, która wstępuje w
    prawny związek z końcowym odbiorcą. Fakt, że dana transakcja jest wykonywana przez
    osobę trzecią, ale z punktu widzenia końcowego odbiorcy wydaje się być usługą
    wykonywaną przez bank, nie wyklucza objęcia jej zwolnieniem”.
    Należy podkreślić, że pojęcia używane do oznaczania zwolnień, o których mowa w art. 43
    ustawy, winny być interpretowane w sposób ścisły, gdyż zwolnienia te stanowią
    odstępstwa od ogólnej zasady, zgodnie z którą, podatek od towarów i usług pobierany jest
    od każdej usługi świadczonej odpłatnie przez podatnika. Zwolnienia stanowią pojęcia
    autonomiczne prawa wspólnotowego, które mają na celu uniknięcie rozbieżności
    pomiędzy państwami członkowskimi w stosowaniu systemu VAT i które należy sytuować w
    ogólnym kontekście wspólnego systemu VAT.
    Mając na uwadze wykładnię zwolnienia przewidzianego w art. 43 ust. 1 pkt 37 ustawy oraz
    w art. 135 ust. 1 lit. a) Dyrektywy 2006/112/WE, konieczne jest zdefiniowanie pojęcia
    „usług pośrednictwa”. W związku z tym, że ani ustawa o podatku od towarów i usług, ani
    Dyrektywa 112 nie definiują tego pojęcia, w celu określenia, jakie czynności należy
    rozumieć pod pojęciem usług pośrednictwa, należy oprzeć się na wykładni językowej,
    wspieranej przy tym orzecznictwem Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej.
    Zgodnie ze Słownikiem Języka Polskiego (Wydawnictwo Naukowe PWN, wersja
    internetowa: http://sjp.pwn.pl), przez pośrednictwo należy rozumieć działalność osoby

    trzeciej mającą na celu porozumienie się między stronami lub załatwienie jakichś spraw
    dotyczących obu stron. Równorzędnie, przez pośrednictwo rozumie się kojarzenie
    kontrahentów w transakcjach handlowych, a więc załatwianie dla zarobku różnego
    rodzaju transakcji handlowych między dwiema stronami, uczestniczenie w zawieraniu
    takich transakcji. W tym zakresie stwierdzić należy, że wykonywane przez podmiot
    wszelkie czynności zmierzające do zawarcia między dwiema różnymi stronami transakcji
    handlowych można uznać za pośrednictwo. Z kolei z doktrynalnego punktu widzenia
    cechą charakterystyczną pośrednictwa odróżniającą ten stosunek od innych umów jest
    fakt, że bezpośrednią przyczyną zawarcia bezpośrednio lub pośrednio umowy są działania
    pośrednika. Innymi słowy przez umowę o pośrednictwo należałoby rozumieć taki
    stosunek prawny istniejący pomiędzy dwiema stronami, z których jedna (pośrednik)
    otrzymuje zlecenie od drugiej, aby doprowadzić do wymiany gospodarczej świadczeń z
    osobą trzecią, przy czym znalezienie kontrahenta ma stanowić bezpośredni i decydujący
    rezultat starań pośrednika. Bezpośrednim celem aktywności pośrednika jest wywołanie
    skutku prawnego, polegającego na wprowadzeniu zleceniodawcy (podmiotu
    zastępowanego) w stosunek umowny z osobą trzecią.
    W celu rozstrzygnięcia, co w świetle przepisów prawa podatkowego należy rozumieć pod
    pojęciem „pośrednictwa” warto odnieść się do wyroku z 21 czerwca 2007 r. w sprawie C-
    453/05 Volker Ludwig przeciwko Finanzamt Luckenwalde, w którym TSUE stwierdził, że
    „(...) pośrednictwo stanowi działalność polegającą na pośredniczeniu, która może
    obejmować między innymi wskazywanie stronie danej umowy okazji do zawarcia takiej
    umowy, kontaktowanie się z drugą stroną i negocjowanie w imieniu i na rzecz klienta
    warunków świadczeń wzajemnych, przy czym celem takiej działalności jest uczynienie
    wszystkiego, co niezbędne, aby dwie strony zawarły umowę, a sam pośrednik nie ma
    żadnego interesu w zakresie treści umowy. Zatem pojęcie pośrednictwa nie wymaga
    koniecznie, aby pośrednik działający jako subagent agenta głównego kontaktował się
    bezpośrednio z dwiema stronami umowy, aby negocjować wszystkie klauzule, jednakże
    pod warunkiem że jego działalność nie ogranicza się do zobowiązania do wykonania części
    czynności faktycznych związanych z umową”.
    Natomiast w wyroku z 13 grudnia 2001 r. w sprawie C-235/00 Commissioners of Customs
    & Excise przeciwko CSC Financial Services Ltd. Trybunał orzekł, że pojęcie pośrednictwa
    obejmuje działalność wykonywaną przez osobę pośredniczącą, która nie jest stroną
    umowy dotyczącej produktu finansowego i której działalność różni się od typowych
    świadczeń umownych wykonywanych przez strony tych umów. W istocie pośrednictwo
    stanowi usługę świadczoną na rzecz strony umowy, za którą wypłaca ona wynagrodzenie
    jako za odrębną działalność pośrednictwa.
    Działalność ta może obejmować m.in. wskazywanie stronie danej umowy okazji do
    zawarcia takiej umowy, kontaktowanie się z drugą stroną i negocjowanie w imieniu i na
    rzecz klienta warunków świadczeń wzajemnych. Celem takiej działalności jest uczynienie
    wszystkiego, co niezbędne, aby dwie strony zawarły umowę, a sam pośrednik nie ma
    żadnego interesu w zakresie treści umowy. TSUE w orzeczeniu tym uznał, że znaczenie
    słowa „negocjacje”, w kontekście art. 13 część B lit. d pkt 5 VI Dyrektywy odnosi się „do
    działalności pośrednika, który nie przyjmuje roli którejkolwiek ze stron umowy dotyczącej
    produktu finansowego oraz którego działalność polega na czymś innym, niż świadczenie
    usług wchodzących w zakres umowy, typowo wykonywanych przez strony takich umów.
    Negocjacje stanowią usługę świadczoną na rzecz strony umowy oraz są wynagradzane
    przez nią, polegającą na jednoznacznie określonym akcie mediacji. Mogą one polegać m.
    in. na wskazywaniu odpowiednich możliwości zawarcia takiej umowy, nawiązywaniu
    kontaktu z drugą stroną lub negocjowaniu, w imieniu i na rzecz klienta, warunków
    płatności, jakich ma dokonać jedna ze stron. Celem negocjacji jest zatem wykonanie
    wszystkich czynności niezbędnych w celu zawarcia przez dwie strony umowy, przy
    jednoczesnym braku jakiegokolwiek własnego zaangażowania negocjatora określonego w
    warunkach umowy.

    Zatem, zgodnie z orzecznictwem Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej, usługa
    pośrednictwa powinna stanowić:
        usługę świadczoną na rzecz strony transakcji finansowej, za którą strona ta wypłaca
        wynagrodzenie;
        z punktu widzenia nabywcy usługi finansowej usługi świadczone przez pośrednika
        powinny stanowić element usługi finansowej;
        celem jest dążenie do zawarcia umowy (przy czym pośrednik nie ma żadnego
        interesu co do treści umowy);
        usługa pośrednictwa nie może mieć charakteru wyłącznie wykonywania czynności
        faktycznych związanych z umową (nie może to być np. wyłącznie udostępnianie
        informacji stronom transakcji finansowej).
    W konsekwencji, żeby uznać daną działalność za pośrednictwo konieczne jest, aby
    pośrednik wykonał przynajmniej niektóre z czynności:
        wskazywanie stronie danej umowy okazji do zawarcia umowy;
        uczynienie wszystkiego, co niezbędne, aby dwie strony zawarły umowę;
        prowadzenie negocjacji polegających na jednoznacznie określonym akcie mediacji;
        nawiązywanie kontaktu z drugą stroną lub negocjowanie w imieniu i na rzecz
        klienta warunków płatności, jakich ma dokonać jedna ze stron.
    Nie oznacza to, że pośrednik nie może wykonywać dodatkowych czynności, jednakże aby
    czynności te można było zaliczyć do czynności pośredniczących konieczne jest, aby
    wywoływały skutek lub miały na celu wywołanie skutku dla wszystkich stron transakcji,
    innymi słowy konieczne jest, aby skutek tych czynności znalazł odzwierciedlenie w
    zawartej umowie pomiędzy stronami.
    Jak wynika z powołanych przepisów krajowych, wskazanego przepisu Dyrektywy oraz
    orzecznictwa TSUE, zwolnieniu od podatku podlegają usługi pośrednictwa
    ubezpieczeniowego, w tym wykonywane przez brokerów i agentów ubezpieczeniowych. W
    orzecznictwie TSUE dotyczącym tej tematyki wyraźnie jednak zostało podkreślone, że
    pośrednictwo ubezpieczeniowe, to czynności których celem jest uczynienie wszystkiego co
    niezbędne, by dwie strony zawarły umowę ubezpieczenia. Zgodnie z tym orzecznictwem,
    istotnymi aspektami pośrednictwa ubezpieczeniowego jest wyszukiwanie klientów
    ubezpieczeniowych i kontaktowanie ich z ubezpieczycielem w celu zawarcia umowy.
    Analiza wymienionych w opisie sprawy czynności, do których zobowiązali się Państwo na
    podstawie zawartej Umowy Agencyjnej, w kontekście powołanych przepisów prawa oraz
    orzeczeń TSUE prowadzi do wniosku, że stanowią one czynności z zakresu pośrednictwa
    ubezpieczeniowego zmierzające w istocie do zawarcia umowy ubezpieczenia. Tym samym,
    wskazane w opisie sprawy czynności wykonywane przez Państwa na rzecz Ubezpieczyciela
    Majątkowego, należy uznać za usługi pośrednictwa w świadczeniu usług
    ubezpieczeniowych, o których mowa w art. 43 ust. 1 pkt 37 ustawy, podlegające
    zwolnieniu od podatku.
    Podsumowując należy stwierdzić, że wykonywane przez Państwa czynności należy
    traktować jako kompleksową usługę pośrednictwa w świadczeniu usług
    ubezpieczeniowych, korzystającą ze zwolnienia od podatku VAT na podstawie art. 43 ust.
    1 pkt 37 ustawy. Usługi wykonywane na podstawie Umowy Agencyjnej są ze sobą tak
    ściśle związane, że obiektywnie tworzą jedno niepodzielne świadczenie gospodarcze,
    którego rozdzielenie miałoby charakter sztuczny w rozumieniu orzecznictwa Trybunału
    Sprawiedliwości Unii Europejskiej.

    Jak wynika z przedstawionych informacji, w związku z procesem związanym z
    renegocjowaniem i przedłużeniem Umów Dystrybucyjnych, podpisali Państwo również
    dodatkowe umowy i porozumienia z Ubezpieczycielem Majątkowym w tym porozumienie
    dotyczące Umowy Agencyjnej. W ramach tego porozumienia strony dokonały weryfikacji
    otrzymywanego przez Państwa wynagrodzenia – prowizji. Strony postanowiły, że
    niezależnie od wynagrodzenia - prowizji otrzymywanej przez agentów, w tym Państwa na
    podstawie odpowiednich postanowień Umowy Agencyjnej zawartej z Ubezpieczycielem
    Majątkowym, z tytułu Czynności Agencyjnych, otrzymają Państwo od Ubezpieczyciela
    Majątkowego dodatkową prowizję w kwocie uzgodnionej w Porozumieniu Agencyjnym.
    Wypłata Dodatkowej Prowizji nastąpiła w dniu podpisania Porozumienia Agencyjnego.
    Dodatkowa Prowizja została wypłacona niezależnie od innych świadczeń przysługujących
    Państwu od Ubezpieczyciela Majątkowego (lub przysługujących innym agentom
    współpracującym z Państwem w ramach Umowy Agencyjnej). Dodatkowa Prowizja ma
    charakter jednorazowy, uznaniowy (w tym znaczeniu, że wypłacana jest według uznania
    Ubezpieczyciela Majątkowego w uznaniu za Czynności Agencyjne wykonane przez
    Państwa do dnia zawarcia Porozumienia Agencyjnego) i bezzwrotny (nie będą Państwo
    obowiązani do zwrotu kwoty Dodatkowej Prowizji w całości lub w części, na rzecz
    Ubezpieczyciela Majątkowego w przypadkach wskazanych w Umowie Agencyjnej, a
    Ubezpieczyciel Majątkowy nie będzie uprawniony do pomniejszenia wynagrodzenia
    przysługującego Państwu i innym agentom na podstawie Umowy Agencyjnej, w związku z
    zapłatą Państwu Dodatkowej Prowizji.
    Biorąc zatem pod uwagę powołane wcześniej przepisy prawa oraz orzecznictwo TSUE w
    kontekście przedstawionych okoliczności sprawy należy stwierdzić, że wypłata przez
    Ubezpieczyciela Majątkowego na Państwa rzecz Dodatkowej Prowizji na warunkach
    uzgodnionych przez Strony w Porozumieniu Agencyjnym, będzie stanowiła element
    należnego Państwu wynagrodzenia z tytułu wykonywania Czynności Agencyjnych
    stanowiących usługi pośrednictwa w świadczeniu usług ubezpieczeniowych, które
    podlegają zwolnieniu od podatku VAT na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 37 ustawy, zatem do
    tej Dodatkowej Prowizji stanowiącej element Państwa wynagrodzenia również należy
    zastosować ww. zwolnienie od podatku od towarów i usług.
    Państwa stanowisko jest zatem prawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Państwo przedstawili i stanu prawnego,
    który obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia.
    Zaznacza się, że zgodnie z art. 14b § 3 ustawy Ordynacja podatkowa, składający wniosek o
    wydanie interpretacji indywidualnej obowiązany jest do wyczerpującego przedstawienia
    zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego. Jestem ściśle związany
    przedstawionym we wniosku stanem faktycznym (opisem zdarzenia przyszłego).
    Zainteresowany ponosi ryzyko związane z ewentualnym błędnym lub nieprecyzyjnym
    przedstawieniem we wniosku opisu stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego).
    Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy
    rzeczywisty stan faktyczny sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie
    z opisem stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego podanym przez Państwa w złożonym
    wniosku. W związku z powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu
    przedstawionego we wniosku opisu sprawy, udzielona odpowiedź traci swą aktualność.
    Interpretacja dotyczy wyłącznie skutków podatkowych dla Państwa i nie wywiera skutków
    podatkowych dla wskazanych we wniosku agentów innych niż Państwo.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    · Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z
    dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.).

    Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, Państwa sytuacja będzie zgodna
    (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosują się Państwo
    do interpretacji.
    · Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5
      ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    · Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego
    Sądu Administracyjnego w (...). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje
    ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
    (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
    · w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
    · w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP
      (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.