Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0111-KDIB3-1.4012.345.2025.5.IK
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-08-01
Teza: Zwolnienie od podatku dostawy nieruchomości
zabudowanych, opodatkowanie dostawy nieruchomości
niezabudowanych, ustalenie podstawy opodatkowania oraz
prawo do odliczenia przez Nabywce z tytułu zakupu
nieruchomości.
Słowa kluczowe: nieruchomości-nieruchomość budowlana
nieruchomości-nieruchomość niezabudowana
nieruchomości-nieruchomość zabudowana
odliczenia-odliczenie podatku naliczonego od zakupu
opodatkowanie
opodatkowanie-podstawa opodatkowania
towar-towar handlowy
zwolnienie-zwolnienie przedmiotowe
Zagadnienia: Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział VI. Podstawa
opodatkowania-Podstawa opodatkowania - zasady
ogólne
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział VIII.
Wysokość opodatkowania -Rozdział 2. Zwolnienia -
Zwolnienia przedmiotowe-Dostawa budynków, budowli
lub ich części
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział IX-
Rozdział 1-art. 86-ust. 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział VI-
art. 29a-ust. 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział
VIII-Rozdział 2-art. 43-ust. 1-pkt 10
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział
VIII-Rozdział 2-art. 43-ust. 1-pkt 9
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział IX. Odliczenie
i zwrot podatku. Odliczenie częściowe-Rozdział 1.
Odliczenie i zwrot podatku-Odliczenie podatku
naliczonego
1

## Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

Szanowni Państwo,
    stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego
    zdarzenia przyszłego w podatku od towarów i usług w zakresie zwolnienia z
    opodatkowania dostawy nieruchomości, opodatkowania dostawy nieruchomości, prawa
    Kupującego do odliczenia podatku VAT z tytułu nabycia Nieruchomości oraz określenia
    podstawy opodatkowania jest prawidłowe.
    Zakres wniosku wspólnego o wydanie interpretacji indywidualnej
    25 kwietnia 2025 r. wpłynął Państwa wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej który
    dotyczy m.in. podatku od towarów i usług.
    Uzupełnili go Państwo pismem z 2 czerwca 2025 r. – w odpowiedzi na wezwanie. Treść
    wniosku wspólnego jest następująca:
    Zainteresowani, którzy wystąpili z wnioskiem
    1. Zainteresowany będący stroną postępowania:
      I
      (Sprzedający, Zbywca)
    2. Zainteresowani niebędący stroną postępowania:
      I1
      (Kupujący, Nabywca)

## Opis zdarzenia przyszłego

W dniu 30 lipca 2024 r. Wnioskodawca zakupił od Miasta (...) prawo własności następującej
    nieruchomości gruntowej obejmującej 3 działki ewidencyjne : 2, 4 oraz 6.
    Działki 2 oraz 4 są niezabudowane, zaś na działce 6 znajduje się ogródek działkowy
    ogrodzony z altaną oraz obiekt budowlany o charakterze linowym w postaci murowanych
    schodów terenowych. Sprzedaż działek 2 i 4 została opodatkowana VAT przy
    zastosowaniu stawki 23%, zaś sprzedaż działki 6 została potraktowana jako zwolniona z
    podatku VAT.
    Pod działką 6 przebiega czynna i funkcjonująca sieć gazowa oraz magistrala ciepłownicza,
    zaś nad działką 4 przechodzi napowietrzna się elektroenergetyczna, a przez działkę 4
    przebiega czynna i funkcjonująca sieć gazowa. Ani na działce 2 ani na działce 4 nie
    znajdują się słupy i ani inne urządzenia techniczne służące do przesyłu energii elektrycznej.
    W dniu 3 grudnia 2024 r. Wnioskodawca zakupił od osoby fizycznej nieprowadzącej
    działalności gospodarczej z jej majątku osobistego prawo własności nieruchomości
    gruntowej obejmującej działki 4 oraz 5 zabudowane domem jednorodzinnym

    murowanym oraz garażem i budynkami gospodarczymi wraz z przyłączami infrastruktury
    technicznej.
    Sprzedaż działek 4 oraz 5 przez ww. osobę fizyczną na rzecz Wnioskodawcy została
    potraktowana jako niepodlegająca podatkowi VAT i zastała opodatkowana podatkiem od
    czynności cywilnoprawnych.
    Nad działkami 4 i 5 nie przechodzi napowietrzna się elektroenergetyczna, nie znajdują się
    tam słupy i ani inne urządzenia techniczne służące do przesyłu energii elektrycznej jak
    również nie przebiega przez te działki czynna i funkcjonująca sieć gazowa.
    Wszystkie wymienione powyżej działki tj. 2, 4, 6, 4 oraz 5 są objęte miejscowym planem
    zagospodarowania przestrzennego jako tereny zabudowy mieszkaniowo-usługowej.
    Wnioskodawca nie ponosił, żadnych nakładów na poczet modernizacji budynków na
    poczet ich modernizacji. Żadne prace wyburzeniowe nie będą prowadzone na działkach 6,
    4 oraz 5 przed zbyciem na rzecz Spółki.
    Budynki tj. dom jednorodzinny na działce 4 i 5 oraz altana na działce 6 nadal spełniają
    definicję, o której mowa w art. 3 pkt 2 ustawy - Prawo budowlane, a zgodnie z którą przez
    budynek należy rozumieć taki obiekt budowlany, który jest trwale związany z gruntem,
    wydzielony z przestrzeni za pomocą przegród budowlanych oraz posiada fundamenty i
    dach. Wnioskodawca nie jest właścicielem sieci energetycznej przechodzącej nad ww.
    działkami ani sieci gazowej oraz magistrali ciepłowniczej przechodzącej przez ww. działkę.
    Właścicielami są przedsiębiorstwa przesyłu.
    Na przedmiotowej Nieruchomości tj. działkach 2, 4, 6, 4 oraz 5 planowaną jest realizacja
    inwestycji deweloperskiej – wzniesienie budynków mieszkalnych z lokalami
    mieszkaniowymi/usługowymi na sprzedaż, którą ma przeprowadzić spółka celowa I1 (dalej
    zwana Spółką, Zainteresowana). Wnioskodawca na zakup Nieruchomości zaciągnął
    pożyczki od podmiotu powiązanego (dalej Wierzyciel). Spółka zamierza za zgodą
    Wierzyciela zawrzeć w trybie określonym w art. 519 § 2 pkt 2 ustawy z dnia 23 kwietnia
    1964 r. - Kodeks cywilny (Dz. U. z 2020 r. poz. 1740 z późn. zm.; dalej: k.c.) umowę o
    przejęcie długu, na mocy której przejmie dług Wnioskodawcy wynikający z umów pożyczek
    jakie Wnioskodawca zawarł z Wierzycielem. Wynagrodzeniem należnym Spółce od
    Wnioskodawcy z tytułu przejęcia długu przez Spółkę będzie prawo własności
    Nieruchomości. Na moment przeniesienia prawa własności Nieruchomości zarówno
    Wnioskodawca jak i Spółka będą zarejestrowani jako podatnicy VAT czynni.
    W uzupełnieniu do wniosku wskazano, że:
    1) Wyjaśnili Państwo, czy przez stwierdzenie: „Wynagrodzeniem należnym Spółce od
    Wnioskodawcy z tytułu przejęcia długu przez Spółkę będzie prawo własności
    Nieruchomości” należy rozumieć, że Spółka nabędzie prawo własności nieruchomości, a
    zapłatą za to nabycie będzie przejęcie długu Wnioskodawcy (zbywającego).
    Należy to rozumieć, że Spółka nabędzie prawo własności nieruchomości, a zapłatą za to
    nabycie będzie przejęcie długu Wnioskodawcy (zbywającego).
    2) Czy nieruchomości, o których mowa we wniosku stanowią u Wnioskodawcy środki
    trwałe?
    Nieruchomości, o których mowa we wniosku nie stanowią u Wnioskodawcy środków
    trwałych.
    3) Kiedy zostały zaciągnięte pożyczki od podmiotu powiązanego na zakup nieruchomości i
    na jakich warunkach? Proszę o wskazanie dokładnych dat oraz poziomu
    oprocentowania pożyczek jak również długości okresu pożyczek.
    1) (...)

    4) Czy na tych samych warunkach na podstawie umowy o przejęciu długu I1 przejmie dług
    Wnioskodawcy wynikający z umów pożyczek jakie Wnioskodawca zawarł z
    Wierzycielem? Proszę szczegółowo opisać.
    Na podstawie umowy o przejęciu długu I1 przejmie dług Wnioskodawcy wynikający z
    umów pożyczek jakie Wnioskodawca zawarł z Wierzycielem na warunkach opisanych w
    pkt 3 tj. w szczególności bez zmian warunków w zakresie oprocentowania pożyczek jak i
    okresu ich trwania.
    5) Czy Wnioskodawca dokonał już częściowej spłaty ww. pożyczek?
    Pożyczka opisana w punkcie 3.1) została częściowo spłacona – w kwocie 4.000.000 zł
    6) Czy przy nabyciu działki 2 i 4 przysługiwało Państwu prawo do odliczenia podatku
    naliczonego?
    Tak, przy nabyciu działek 2 i 4 Wnioskodawcy przysługiwało prawo do odliczenia podatku
    naliczonego.
    7) Czy działki 2, 4 były wykorzystywane wyłącznie na cele działalności zwolnionej od
    podatku?
    Wnioskodawca nie wykorzystywał działek na cele działalności zwolnionej z podatku VAT.
    8) Czy murowane schody terenowe znajdujące się na działce 6, garaż oraz budynki
    gospodarcze posadowione na działkach 4 oraz 5 będą stanowić na dzień transakcji
    budowlę/budynek w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo
    Budowlane (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 418)? Proszę odnieść się odrębnie, bez pomijania
    któregokolwiek z ww. obiektów budowlanych.
    Murowane schody terenowe jako schody zewnętrzne wykonane z cegły będą stanowić na
    dzień transakcji budowlę w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo
    Budowlane (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 418).
    Budynki gospodarcze posadowione na działce 4 będą stanowić na dzień transakcji
    przepisów ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo Budowlane (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 418)
    budynki w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo Budowlane (t. j. Dz.
    U. z 2025 r. poz. 418)
    Garaż posadowiony na działce 5 będzie stanowić na dzień transakcji budynek w
    rozumieniu przepisów ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo Budowlane (t. j. Dz. U. z 2025 r.
    poz. 418)
    9) W odniesieniu do ww. garażu, budynków gospodarczych oraz murowanych schodów
    terenowych (jeśli poszczególne obiekty budowlane będą stanowić na dzień transakcji
    budowlę/budynek w rozumieniu ww. przepisów) oraz w odniesieniu do domu
    jednorodzinnego i altany:
    a) kiedy został/została oddany/oddana do użytkowania pierwszemu nabywcy lub
    użytkownikowi lub rozpoczęto użytkowania na potrzeby własne budowli/budynku i czy
    od tego momentu do dnia transakcji upłynie okres krótszy niż 2 lata?
    Garaż, budynki gospodarcze oraz murowane schody terenowe (stanowiące na dzień
    transakcji odpowiednio budynek/budynek/budowlę w rozumieniu w rozumieniu
    przepisów ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo Budowlane (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 418)
    oraz dom jednorodzinny i altana zostały oddane do użytkowania pierwszemu nabywcy lub
    użytkownikowi lub rozpoczęto użytkowania na potrzeby własne kilkadziesiąt lat temu i od
    tego momentu do dnia transakcji upłynął termin dłuższy niż 2 lata.
    b) czy ponosili/będą ponosić Państwo do momentu transakcji wydatki w rozumieniu
    przepisów o podatku dochodowym na ulepszenie budowli/budynku, stanowiące co
    najmniej 30% jej wartości początkowej. Jeśli tak należy wskazać: - kiedy miały/będą
    miały miejsce te ulepszenia (należy wskazać datę), - czy przysługiwało/będzie

    przysługiwało Państwu prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku
    naliczonego w związku z ponoszonymi wydatkami na ulepszenie budowli/budynku, - czy
    od rozpoczęcia wykorzystywania/użytkowania budowli/budynku minie okres co
    najmniej 2 lat, - czy ta budowla/budynek będzie wykorzystywana/wykorzystywany przez
    Państwa w całym okresie posiadania wyłącznie na cele działalności zwolnionej od
    podatku od towarów i usług?
    Wnioskodawca nie ponosił i nie będzie ponosić do momentu transakcji wydatków w
    rozumieniu przepisów o podatku dochodowym na ulepszenie ww. budowli/budynków, tj.
    garażu, budynków gospodarczych oraz murowanych schodów terenowych (stanowiące na
    dzień transakcji odpowiednio budynek/budynek/budowlę w rozumieniu przepisów ustawy
    z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo Budowlane (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 418) oraz nie ponosił i nie
    będzie ponosić do momentu transakcji wydatków w rozumieniu przepisów o podatku
    dochodowym na ulepszenie w odniesieniu do domu jednorodzinnego i altany
    stanowiących co najmniej 30% ich wartości początkowej.
    c) czy przy nabyciu ww. budynków/budowli przysługiwało Państwu prawo do obniżenia
    kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego?
    Wnioskodawcy przy nabyciu ww. budynków/budowli nie przysługiwało prawo do
    obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego.
    d) czy ponosili Państwo wydatki na ich ulepszenie, w stosunku do których mieli prawo do
    obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego, a jeżeli ponosili
    Państwo takie wydatki, to były one niższe niż 30% wartości początkowej tych obiektów?
    Wnioskodawca w ogóle nie ponosił wydatków na ulepszenie ww. budynków/budowli, w
    szczególności nie ponosił wydatków w stosunku do których miał prawo do obniżenia
    kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego.
    e) czy garaż, budynki gospodarcze oraz murowane schody terenowe (jeśli poszczególne
    obiekty budowlane będą stanowić na dzień transakcji budowlę/budynek w rozumieniu
    ww. przepisów) oraz dom jednorodzinny i altana były wykorzystywane przez Państwa
    wyłącznie na cele działalności zwolnionej od podatku? Proszę odnieść się odrębnie, do
    każdego z ww. obiektów budowlanych bez pomijania któregokolwiek z nich, tak aby
    możliwe było przyporządkowanie powyższych informacji, do każdej budowli/budynku.
    Garaż stanowiący na dzień transakcji budynek w rozumieniu ww. przepisów nie był
    wykorzystywany przez Wnioskodawcę w ogóle na cele działalności zwolnionej od podatku.
    Budynki gospodarcze stanowiące na dzień transakcji budynki w rozumieniu ww.
    przepisów nie były wykorzystywane przez Wnioskodawcę w ogóle na cele działalności
    zwolnionej od podatku. Murowane schody terenowe stanowiące na dzień transakcji
    budowlę w rozumieniu ww. przepisów nie były wykorzystywane przez Wnioskodawcę w
    ogóle na cele działalności zwolnionej od podatku. Dom jednorodzinny nie był
    wykorzystywany przez Wnioskodawcę w ogóle na cele działalności zwolnionej od podatku.
    Altana nie była wykorzystywana przez Wnioskodawcę w ogóle na cele działalności
    zwolnionej od podatku.
    10) Na której konkretnie działce, tj. działce 4, czy działce 5 lub też na obydwu działkach
      (proszę przypisać konkretny obiekt budowalny do danej działki, w taki sposób aby było
      możliwe jednoznaczne przyporządkowanie) znajduje się garaż oraz budynki
      gospodarcze?
    5 – garaż, 4 – budynki gospodarcze
    11) Czy Spółka (nabywca nieruchomości) będzie wykorzystywał nieruchomość wyłącznie
      do czynności opodatkowanych podatkiem VAT?
    Spółka (nabywca nieruchomości) będzie wykorzystywała nieruchomość wyłącznie do
    czynności opodatkowanych podatkiem VAT.
    Pytania w zakresie podatku od towarów i usług (oznaczone jak we wniosku)

    1) Czy zbycie nieruchomości gruntowej obejmującej działki 2 oraz 4 będzie opodatkowane
      VAT jako wynagrodzenie za przejęcie długu opisane w stanie faktycznym?
    2) Czy zbycie nieruchomości gruntowej obejmującej działki 6, 4 oraz 5 będzie zwolnione z
      podatku VAT jako wynagrodzenie za przejęcie długu opisane w stanie faktycznym?
    4) Czy Spółka będzie uprawniona do odliczenia podatku naliczonego wynikającego z
      wystawionej przez Wnioskodawcę faktury dokumentującej zbycie nieruchomości
      gruntowej obejmującej działki 2 oraz 4?
    7) Jak będzie podstawa opodatkowania VAT zbycie przez Wnioskodawcę Nieruchomości
      na rzecz Spółki jako wynagrodzenie za przejęcie długu?
    Państwa stanowisko w sprawie/Stanowisko Zainteresowanych w sprawie
    Ad. 1 Przepisy ustawy o podatku od towarów i usług oraz rozporządzeń wykonawczych do
    tej ustawy, przewidują dla niektórych towarów i usług zwolnienie od podatku. Zakres i
    zasady zwolnienia od podatku dostaw towarów lub świadczenia usług zostały określone m.
    in. w art. 43 ustawy. Na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 9 ustawy: zwalnia się od podatku
    dostawę terenów niezabudowanych innych niż tereny budowlane. Powyższe oznacza, że
    zwolnienie przysługuje względem takiej dostawy, której przedmiotem jest grunt
    niezabudowany i jednocześnie o przeznaczeniu innym niż budowlane. Zatem ze
    zwolnienia od podatku korzystać będą dostawy gruntów o charakterze rolnym, leśnym,
    itp. Na podstawie art. 2 pkt 33 ustawy: ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o
    terenach budowlanych rozumie się przez to grunty przeznaczone pod zabudowę zgodnie
    z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, a w przypadku braku takiego
    planu - zgodnie z decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, o których
    mowa w przepisach o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. O przeznaczeniu
    nieruchomości stanowią zatem akty prawa miejscowego: miejscowy plan
    zagospodarowania przestrzennego - jako źródło prawa miejscowego, a w przypadku jego
    braku, decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu - jako akt indywidualny
    prawa administracyjnego. Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego jako akt
    prawa miejscowego wiąże zarówno organy administracji, osoby fizyczne, osoby prawne,
    jak i inne jednostki organizacyjne. Zatem w sytuacji, gdy na danym terenie obowiązuje
    miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, to właśnie zapisom miejscowego
    planu zagospodarowania przestrzennego należy nadać decydujące znaczenie dla oceny
    przeznaczenia danego terenu, w tym również dla potrzeb art. 43 ust. 1 pkt 9 ustawy.
    Jednocześnie należy wskazać, że kluczowa dla sprawy regulacja stanowi implementację
    art. 135 ust. 1 lit. k Dyrektywy 2006/112/WE, zgodnie z którym, państwa członkowskie
    zwalniają dostawy terenów niezabudowanych, inne niż dostawy terenów budowlanych, o
    których mowa w art. 12 ust. 1 lit. b. W tym miejscu warto wyjaśnić, że stosownie do treści
    wyroku Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z 28 marca 1996 r. w sprawie C-468
    /93 - Gemeente Emmen przeciwko Belastingdienst Grote Ondernemingen - "teren
    budowlany oznacza każdy nieuzbrojony lub uzbrojony teren uznany przez państwa
    członkowskie za teren z przeznaczeniem pod zabudowę". Tym samym, również w świetle
    orzeczeń TSUE za teren budowlany uznać można jedynie taki, który regulacjami prawa
    krajowego został przeznaczony pod zabudowę. W myśl art. 4 ust. 1 ustawy z dnia 27
    marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (tekst jedn.: Dz. U. z 2023
    r. poz. 977 z późn. zm.), ustalenie przeznaczenia terenu, rozmieszczenie inwestycji celu
    publicznego oraz określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu
    następuje w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego. Zgodnie z art. 4 ust. 2
    cyt. ustawy, w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego
    określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu następuje w
    drodze decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, przy czym: 1)
    lokalizację inwestycji celu publicznego ustala się w drodze decyzji o lokalizacji inwestycji
    celu publicznego; 2) sposób zagospodarowania terenu i warunki zabudowy dla innych
    inwestycji ustala się w drodze decyzji o warunkach zabudowy. Na podstawie art. 15 ust. 2
    pkt 1 ww. ustawy, w planie miejscowym określa się obowiązkowo przeznaczenie terenów

    oraz linie rozgraniczające tereny o różnym przeznaczeniu lub różnych zasadach
    zagospodarowania. Zatem w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego
    określa się obowiązkowo przeznaczenie terenów oraz linie rozgraniczające tereny o
    różnym przeznaczeniu lub różnych zasadach zagospodarowania.
    Tak więc, charakter danego terenu wyznacza ww. plan miejscowy, wskazując czy teren jest
    budowlany, czy też szerzej - przeznaczony pod zabudowę. Ponadto, należy zauważyć, że
    przepisy ustawy o podatku od towarów i usług nie definiują pojęcia "budynku", "budowli".
    W tym zakresie należy odnieść się do przepisów ustawy z 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane
    (tekst jedn.: Dz. U. z 2023 r. poz. 682 z późn. zm.). W myśl art. 3 pkt 1 ustawy - Prawo
    budowlane: Ilekroć w ustawie jest mowa o obiekcie budowlanym należy przez to rozumieć
    budynek, budowlę bądź obiekt małej architektury, wraz z instalacjami zapewniającymi
    możliwość użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem, wzniesiony z użyciem
    wyrobów budowlanych. Jak stanowi art. 3 pkt 3 ustawy - Prawo budowlane: Przez budowlę
    należy rozumieć każdy obiekt budowlany niebędący budynkiem lub obiektem małej
    architektury, jak: obiekty liniowe, lotniska, mosty, wiadukty, estakady, tunele, przepusty,
    sieci techniczne, wolno stojące maszty antenowe, wolno stojące trwale związane z
    gruntem tablice reklamowe i urządzenia reklamowe, budowle ziemne, obronne
    (fortyfikacje), ochronne, hydrotechniczne, zbiorniki, wolno stojące instalacje przemysłowe
    lub urządzenia techniczne, oczyszczalnie ścieków, składowiska odpadów, stacje
    uzdatniania wody, konstrukcje oporowe, nadziemne i podziemne przejścia dla pieszych,
    sieci uzbrojenia terenu, budowle sportowe, cmentarze, pomniki, a także części budowlane
    urządzeń technicznych (kotłów, pieców przemysłowych, elektrowni jądrowych, elektrowni
    wiatrowych, morskich turbin wiatrowych i innych urządzeń) oraz fundamenty pod
    maszyny i urządzenia, jako odrębne pod względem technicznym części przedmiotów
    składających się na całość użytkową. Z kolei, na podstawie art. 3 pkt 9 ustawy - Prawo
    budowlane: Przez urządzenie budowlane należy rozumieć urządzenia techniczne
    związane z obiektem budowlanym, zapewniające możliwość użytkowania obiektu zgodnie
    z jego przeznaczeniem, jak przyłącza i urządzenia instalacyjne, w tym służące oczyszczaniu
    lub gromadzeniu ścieków, a także przejazdy, ogrodzenia, place postojowe i place pod
    śmietniki. W tym miejscu należy wskazać, że stosownie do art. 48 ustawy z dnia 23
    kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny (Dz. U. z 2023 r. poz. 1610 z późn. zm.): Z zastrzeżeniem
    wyjątków w ustawie przewidzianych, do części składowych gruntu należą w szczególności
    budynki i inne urządzenia trwale z gruntem związane, jak również drzewa i inne rośliny od
    chwili zasadzenia lub zasiania. Zgodnie z art. 47 § 1 i § 2 Kodeksu cywilnego: Część
    składowa rzeczy nie może być odrębnym przedmiotem własności i innych praw
    rzeczowych. Częścią składową rzeczy jest wszystko, co nie może być od niej odłączone bez
    uszkodzenia lub istotnej zmiany całości albo bez uszkodzenia lub istotnej zmiany
    przedmiotu odłączonego. Jak stanowi art. 49 § 1 Kodeksu cywilnego: Urządzenia służące
    do doprowadzania lub odprowadzania płynów, pary, gazu, energii elektrycznej oraz inne
    urządzenia podobne nie należą do części składowych nieruchomości, jeżeli wchodzą w
    skład przedsiębiorstwa. Z powyższego przepisu wynika, że jeśli przebiegające pod/nad
    daną działką części infrastruktury przesyłowej są przyłączone do przedsiębiorstw
    świadczących za ich pomocą dane usługi, to stanowią one własność tych przedsiębiorstw.
    Mając powyższe na uwadze należy stwierdzić, że w zakresie działki 4 dojdzie do dostawy
    gruntu przeznaczonego pod zabudowę, dodatkowo zabudowanego naniesieniami, które
    nie stanowią własności Wnioskodawcy.
    Wobec tak przedstawionego opisu sprawy oraz obowiązujących przepisów prawa
    stwierdzić należy, że skoro przedmiotem zbycia nie będą budowle, tj. napowietrzna sieć
    elektroenergetyczny, słupy i inne urządzenia techniczne służące do przesyłu energii
    elektrycznej, to w związku z planowaną przez Wnioskodawcę transakcją przeniesienia na
    rzecz Spółki prawa własności działki 4, przedmiotem dostawy będzie wyłącznie grunt,
    którego nie można uznać za teren niezabudowany, o którym mowa w art. 43 ust. 1 pkt 9
    ustawy. Powyższe wynika z faktu, że na gruncie tym posadowione są ww. elementy
    infrastruktury energetycznej.

    Zatem, przeniesienia na rzecz Spółki prawa własności działki 4 nie będzie korzystało ze
    zwolnienia od podatku na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 9 ustawy, gdyż zwolnienie to stosuje
    się tylko do dostawy terenów niezabudowanych innych niż tereny budowlane.
    Tym samym, przeniesienie przez Wnioskodawcę na rzecz Spółki jako wynagrodzenie z
    tytułu przejęcia długu prawa własności działek 2 i 4 będzie stanowiło czynność
    podlegającą opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 w
    powiązaniu z art. 7 ust. 1 ustawy, która nie będzie korzystała ze zwolnienia od podatku
    VAT na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 9 i pkt 2 ustawy.
    Ad. 2 W zakresie ustalenia prawa Wnioskodawcy do zwolnienia od podatku od towarów i
    usług dla transakcji przeniesienia na rzecz Spółki prawa własności działek nr 6, 4 oraz 5
    zauważyć należy, że w przypadku dostawy nieruchomości zabudowanych, zgodnie z art.
    43 ust. 1 pkt 10 ustawy, zwalnia się od podatku dostawę budynków, budowli lub ich części,
    z wyjątkiem gdy: a) dostawa jest dokonywana w ramach pierwszego zasiedlenia lub przed
    nim, b) pomiędzy pierwszym zasiedleniem a dostawą budynku, budowli lub ich części
    upłynął okres krótszy niż 2 lata. Jak wynika z powyższego, zwolnienie wynikające z art. 43
    ust. 1 pkt 10 ustawy VAT stosuje się w odniesieniu do dostawy całości lub części
    budynków, budowli, jeżeli w stosunku do nich powstało pierwsze zasiedlenie, przy czym
    okres pomiędzy pierwszym zasiedleniem, a dostawą nie jest krótszy niż 2 lata.
    Wykluczenie z tego zwolnienia następuje w sytuacjach, gdy dostawa jest dokonywana w
    ramach pierwszego zasiedlenia lub przed nim oraz w sytuacji, gdy od momentu
    pierwszego zasiedlenia do chwili sprzedaży nie minęły co najmniej 2 lata. Zatem, dla
    ustalenia zasad opodatkowania dostawy budynków, budowli lub ich części kluczowym jest
    ustalenie, kiedy nastąpiło pierwsze zasiedlenie i jaki upłynął okres od tego momentu.
    Według art. 2 pkt 14 ustawy VAT przez pierwsze zasiedlenie rozumie się oddanie do
    użytkowania pierwszemu nabywcy lub użytkownikowi lub rozpoczęcie użytkowania na
    potrzeby własne budynków, budowli lub ich części, po ich: a) wybudowaniu, lub b)
    ulepszeniu, jeżeli wydatki poniesione na ulepszenie, w rozumieniu przepisów o podatku
    dochodowym, stanowiły co najmniej 30% wartości początkowej. Pierwszym zasiedleniem
    jest pierwsze zajęcie nieruchomości do używania. "Pierwsze zasiedlenie" budynku lub jego
    części ma więc miejsce zarówno w sytuacji, w której po wybudowaniu budynku oddano go
    w najem, jak i w przypadku wykorzystywania budynku na potrzeby własnej działalności
    gospodarczej podatnika - bowiem w obydwu przypadkach doszło do korzystania z
    budynku. W przypadku nieruchomości niespełniających przesłanek do zwolnienia od
    podatku na podstawie powołanego wyżej przepisu art. 43 ust. 1 pkt 10 ustawy VAT,
    ustawodawca umożliwia podatnikom - po spełnieniu określonych warunków -
    skorzystanie ze zwolnienia wskazanego w pkt 10a tego przepisu. W myśl art. 43 ust. 1 pkt
    10a ustawy VAT zwalnia się od podatku dostawę budynków, budowli lub ich części
    nieobjętą zwolnieniem, o którym mowa w pkt 10, pod warunkiem, że: a) w stosunku do
    tych obiektów nie przysługiwało dokonującemu ich dostawy prawo do obniżenia kwoty
    podatku należnego o kwotę podatku naliczonego, b) dokonujący ich dostawy nie ponosił
    wydatków na ich ulepszenie, w stosunku do których miał prawo do obniżenia kwoty
    podatku należnego o kwotę podatku naliczonego, a jeżeli ponosił takie wydatki, to były
    one niższe niż 30% wartości początkowej tych obiektów. Powyższe przepisy wskazują,
    jakie muszą zostać spełnione warunki aby sprzedaż budynków, budowli lub ich części
    mogła korzystać ze zwolnienia od podatku VAT. Z przepisów tych wynika, że prawo do
    zwolnienia przysługuje wówczas, gdy w stosunku do obiektów będących przedmiotem
    sprzedaży nie przysługiwało dokonującemu ich dostawy prawo do obniżenia kwoty
    podatku należnego o kwotę podatku naliczonego, oraz dokonujący ich dostawy nie
    ponosił wydatków na ulepszenie tych obiektów, w stosunku do których miał prawo do
    obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego, a jeżeli ponosił takie
    wydatki, to były one niższe niż 30% wartości początkowej tych obiektów. Dodatkowo
    należy wskazać, że zgodnie z art. 29a ust. 8 ustawy, w przypadku dostawy budynków lub
    budowli trwale z gruntem związanych albo części takich budynków lub budowli z
    podstawy opodatkowania nie wyodrębnia się wartości gruntu. Wobec powyższego, przy

    dostawie budynków lub budowli, dokonywanej wraz z dostawą gruntu, na którym są one
    posadowione, grunt dzieli byt prawny budowli w zakresie opodatkowania podatkiem od
    towarów i usług. Oznacza to, że do dostawy gruntu stosuje się analogiczną stawkę
    podatku jak przy dostawie budynków, budowli lub ich części trwale z gruntem związanych.
    Jeżeli dostawa budynków, albo budowli lub ich części korzysta ze zwolnienia od podatku,
    ze zwolnienia takiego korzysta również dostawa gruntu, na którym obiekt jest
    posadowiony.
    W związku z tym, że Wnioskodawca nie jest właścicielem sieci gazowniczej ani magistrali
    ciepłowniczej to nie może przenieść prawo do dysponowania nimi jak właściciel, a tym
    samy dokonać ich dostawy w rozumieniu przepisów VAT. W efekcie, w ramach aportu
    dojdzie do przeniesienia na Spółkę prawa własności działki gruntu nr 6 wraz z
    posadowionymi na niej budynkami, natomiast nie dojdzie do przeniesienia na Spółkę
    prawa do rozporządzania jak właściciel urządzeniami sieci wodociągowej, a zatem nie
    dojdzie do ich dostawy w rozumieniu art. 7 ust. 1 ustawy o VAT.
    Mając na uwadze, że na działce 6 znajduje się altana oraz schody zaś na działce 4 oraz 5
    znajduje budynek jednorodzinny oraz zabudowania gospodarcze oraz wszelkie te budynki
    zostały nabyte przez Wnioskodawcę bez prawa do odliczenia podatku naliczonego to
    planowana transakcja przeniesienia na rzecz Spółki jako wynagrodzenia z tytułu przejęcia
    długu prawa własności działek nr 6, 4 oraz 5 będzie korzystała ze zwolnienia od podatku
    od towarów i usług, o którym mowa w art. 43 ust. 1 pkt 10a w zw. z art. 29a ust. 8 ustawy.
    Ad. 4 W myśl art. 86 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług
    (tekst jedn.: Dz. U. z 2024 r. poz. 361), zwanej dalej ustawą: W zakresie, w jakim towary i
    usługi są wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych, podatnikowi, o
    którym mowa w art. 15 ustawy, przysługuje prawo do obniżenia kwoty podatku należnego
    o kwotę podatku naliczonego, z zastrzeżeniem art. 114, art. 119 ust. 4, art. 120 ust. 17 i 19
    oraz art. 124. Stosownie do art. 86 ust. 2 pkt 1 ustawy: Kwotę podatku naliczonego
    stanowi suma kwot podatku wynikających z faktur otrzymanych przez podatnika z tytułu:
    a) nabycia towarów i usług, b) dokonania całości lub części zapłaty przed nabyciem towaru
    lub wykonaniem usługi. Z powyższego wynika, że prawo do obniżenia kwoty podatku
    należnego o kwotę podatku naliczonego przysługuje wówczas, gdy zostaną spełnione
    określone warunki, tzn. odliczenia tego dokonuje podatnik podatku od towarów i usług
    oraz gdy towary i usługi, z których nabyciem podatek został naliczony, są wykorzystywane
    do wykonywania czynności opodatkowanych, tzn. takich, których następstwem jest
    określenie podatku należnego (powstanie zobowiązania podatkowego). Warunkiem
    umożliwiającym podatnikowi skorzystanie z prawa do odliczenia podatku naliczonego jest
    niewątpliwy i bezsporny związek zakupów z wykonywanymi czynnościami
    opodatkowanymi. Przedstawiona wyżej zasada wyklucza zatem możliwość dokonania
    obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego związanego z towarami
    i usługami, które nie są wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych,
    czyli w przypadku ich wykorzystania do czynności zwolnionych od podatku VAT oraz
    niepodlegających temu podatkowi. Ponadto podkreślić należy, że ustawodawca zapewnił
    podatnikowi prawo do odliczenia podatku naliczonego w całości lub w części, pod
    warunkiem spełnienia przez niego zarówno przesłanek pozytywnych, wynikających z art.
    86 ust. 1 ustawy oraz niezaistnienia przesłanek negatywnych, określonych w art. 88
    ustawy. Przepis ten określa listę wyjątków, które pozbawiają podatnika prawa do
    obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego. Jedno z takich
    ograniczeń zostało wskazane w art. 88 ust. 3a pkt 2 ustawy, zgodnie z którym: Nie
    stanowią podstawy do obniżenia podatku należnego oraz zwrotu różnicy podatku lub
    zwrotu podatku naliczonego faktury i dokumenty celne w przypadku gdy transakcja
    udokumentowana fakturą nie podlega opodatkowaniu albo jest zwolniona od podatku.
    Oznacza to, że podatnik nie może skorzystać z prawa do odliczenia w odniesieniu do
    podatku, który jest należny wyłącznie z tego względu, że został wykazany na fakturze w
    sytuacji, gdy transakcja nie podlega opodatkowaniu albo jest zwolniona od podatku. Na
    podstawie art. 88 ust. 4 ustawy: Obniżenia kwoty lub zwrotu różnicy podatku należnego

    nie stosuje się również do podatników, którzy nie są zarejestrowani jako podatnicy VAT
    czynni, zgodnie z art. 96, z wyłączeniem przypadków, o których mowa w art. 86 ust. 2 pkt
    7. W świetle powyższej regulacji, z prawa do odliczenia podatku skorzystać mogą
    wyłącznie podatnicy, którzy są zarejestrowani jako podatnicy VAT czynni. Zatem, aby
    podmiot mógł skorzystać z prawa do obniżenia podatku należnego o podatek naliczony
    związany z dokonanym nabyciem towarów i usług, w pierwszej kolejności winien spełnić
    przesłanki umożliwiające uznanie go - dla tej czynności - za podatnika podatku od
    towarów i usług, działającego w ramach prowadzonej działalności gospodarczej. Zgodnie z
    art. 15 ust. 1 ustawy: Podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające
    osobowości prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność
    gospodarczą, o której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności.
    Według art. 15 ust. 2 ustawy: Działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność
    producentów, handlowców lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby
    naturalne oraz rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody.
    Działalność gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające na
    wykorzystywaniu towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla
    celów zarobkowych.
    Z opisu sprawy wynika, że Spółka jest zarejestrowanym, czynnym podatnikiem podatku od
    towarów i usług, zaś nabytą jako wynagrodzenie za przejęcie długu Nieruchomość
    zamierza wykorzystać na realizację inwestycji deweloperskiej.
    W związku z tym, należy uznać, ze Spółka będzie uprawniona do odliczenia podatku
    naliczonego wynikającego z wystawionej przez Wnioskodawcę faktury dokumentującej
    przeniesienie własności nieruchomości gruntowej obejmującej działki 2 oraz 4 jako
    wynagrodzenia za przejęcie przez Spółkę długu.
    Ad. 7 W myśl art. 29a ust. 1 ustawy VAT podstawą opodatkowania, z zastrzeżeniem ust. 2,
    3 i 5, art. 30a–30c, art. 32, art. 119 oraz art. 120 ust. 4 i 5, jest wszystko, co stanowi
    zapłatę, którą dokonujący dostawy towarów lub usługodawca otrzymał lub ma otrzymać z
    tytułu sprzedaży od nabywcy, usługobiorcy lub osoby trzeciej, włącznie z otrzymanymi
    dotacjami, subwencjami i innymi dopłatami o podobnym charakterze mającymi
    bezpośredni wpływ na cenę towarów dostarczanych lub usług świadczonych przez
    podatnika. Stosownie do art. 29a ust. 6 pkt 1 ustawy VAT podstawa opodatkowania
    obejmuje podatki, cła, opłaty i inne należności o podobnym charakterze, z wyjątkiem
    kwoty podatku.
    W stanie faktycznym Wnioskodawca przenosi na Spółkę prawo własności Nieruchomości
    jako wynagrodzenie za przejęcie długu co oznacza z perspektywy Wnioskodawcy, że kwota
    długu stanowi wynagrodzenie za przeniesienie prawa własności Nieruchomości. Oznacza
    to, że kwota przejmowanego długu jest wynagrodzeniem w kwocie brutto czyli podstawą
    opodatkowania jest kwota przejmowanego długu pomniejszona o kwotę podatku VAT.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które Państwo przedstawili we wniosku w zakresie podatku od towarów i
    usług jest prawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług
    (t. j. Dz.U. z 2025 r., poz. 775) dalej jako: „ustawa” lub „ustawa o VAT”:
      Opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlegają odpłatna dostawa towarów i
      odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju.
    W myśl art. 2 pkt 6 ustawy:
      Przez towary rozumie się rzeczy oraz ich części, a także wszelkie postacie energii.
    Przepis art. 7 ust. 1 ustawy stanowi, że:

      Przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się przeniesienie
      prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (...).
    Pierwsze Państwa pytanie dotyczy opodatkowania zbycia nieruchomości gruntowej jako
    wynagrodzenia za przejęcie długu.
    Zarówno w treści ustawy, jak i przepisach wykonawczych do niej, ustawodawca
    przewidział opodatkowanie niektórych czynności stawkami obniżonymi, bądź zwolnienie
    od podatku, a także określił warunki stosowania tych obniżonych stawek i zwolnień.
    W myśl art. 43 ust. 1 pkt 9 ustawy:
      Zwalnia się od podatku dostawę terenów niezabudowanych innych niż tereny
      budowlane.
    Powyższe oznacza, że zwolnienie przysługuje względem takiej dostawy, której
    przedmiotem jest grunt niezabudowany i jednocześnie o przeznaczeniu innym niż
    budowlane. Zatem ze zwolnienia od podatku korzystać będą dostawy gruntów o
    charakterze rolnym, leśnym, itp.
    Na podstawie art. 2 pkt 33 ustawy:
      Przez tereny budowlane rozumie się grunty przeznaczone pod zabudowę zgodnie z
      miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, a w przypadku braku takiego
      planu - zgodnie z decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, o
      których mowa w przepisach o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.
    Z przytoczonych przepisów wynika, że przeznaczenie określonego gruntu należy oceniać
    wyłącznie w oparciu o istniejący plan zagospodarowania przestrzennego oraz wydane
    decyzje o warunkach zabudowy nieruchomości.
    W tym miejscu należy zauważyć, że w myśl art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o
    planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t. j. Dz. U. z 2024 r., poz. 1130):
      Kształtowanie i prowadzenie polityki przestrzennej na terenie gminy, w tym
      uchwalanie gminnych aktów planowania przestrzennego, z wyjątkiem morskich wód
      wewnętrznych, morza terytorialnego i wyłącznej strefy ekonomicznej oraz terenów
      zamkniętych ustalonych przez organ inny niż minister właściwy do spraw transportu,
      należy do zadań własnych gminy.
    Jak stanowi art. 4 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym:
      Ustalenie przeznaczenia terenu, rozmieszczenie inwestycji celu publicznego oraz
      określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu następuje w
      miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego.
    W myśl art. 4 ust. 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym:
      W przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego określenie
      sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu następuje w drodze
      decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, przy czym:
      1) lokalizację inwestycji celu publicznego ustala się w drodze decyzji o lokalizacji
      inwestycji celu publicznego;
      2) sposób zagospodarowania terenu i warunki zabudowy dla innych inwestycji ustala
      się w drodze decyzji o warunkach zabudowy.
    O przeznaczeniu nieruchomości stanowią zatem akty prawa miejscowego. Miejscowy plan
    zagospodarowania przestrzennego – jako źródło prawa miejscowego, a w przypadku jego
    braku decyzja o warunkach zabudowy – jako akt indywidualny prawa administracyjnego.

    Jednocześnie należy wskazać, że kluczowa dla sprawy regulacja stanowi implementację
    art. 135 ust. 1 lit. k dyrektywy 2006/112/WE Rady, zgodnie z którym państwa członkowskie
    zwalniają dostawy terenów niezabudowanych, inne niż dostawy terenów budowlanych, o
    których mowa w art. 12 ust. 1 lit. b.
    W tym miejscu warto wyjaśnić, że stosownie do treści wyroku Trybunału Sprawiedliwości
    Unii Europejskiej z dnia 28 marca 1996 r. w sprawie C-468/93 - Gemeente Emmen
    przeciwko Belastingdienst Grote Ondernemingen - „teren budowlany oznacza każdy
    nieuzbrojony lub uzbrojony teren uznany przez państwa członkowskie za teren z
    przeznaczeniem pod zabudowę”. Tym samym, również w świetle orzeczeń TSUE za teren
    budowlany uznać można jedynie taki, który regulacjami prawa krajowego został
    przeznaczony pod zabudowę.
    W konsekwencji, generalnie opodatkowane podatkiem VAT są dostawy, których
    przedmiotem są nieruchomości gruntowe zabudowane i niezabudowane, przy czym w
    przypadku tych ostatnich opodatkowane są wyłącznie te, których przedmiotem są tereny
    budowlane, czyli tereny przeznaczone pod zabudowę zgodnie z miejscowym planem
    zagospodarowania przestrzennego, a w przypadku braku takiego planu – zgodnie z
    decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, o których mowa w przepisach
    o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Pozostałe natomiast dostawy gruntów
    niezabudowanych, dla których nie obowiązuje plan zagospodarowania przestrzennego
    oraz nie wydano decyzji o warunkach zabudowy – są zwolnione od podatku VAT.
    W świetle przytoczonych powyżej przepisów, grunt budowlany to taki grunt, który objęty
    jest miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, w którym określono dla
    niego funkcję „pod zabudowę”.
    Przy czym, w sytuacji gdy w planie zagospodarowania przestrzennego lub w decyzji o
    warunkach zabudowy i zagospodarowaniu dla danej działki wyznaczono linie
    rozgraniczające miejsce zabudowy, to teren taki tylko w tej części, w której przeznaczony
    jest pod zabudowę, będzie uznany za teren budowlany. Pozostała część działki będzie
    uznana za teren inny niż budowlany.
    Ustawa o podatku od towarów i usług w art. 43 ust. 1 pkt 9 wskazuje jednoznacznie, że
    zwolnienie od podatku VAT obejmuje zbycie nieruchomości niezabudowanych (gruntów)
    w sytuacji, gdy nie są one przeznaczone pod zabudowę. Elementem, który determinuje
    możliwość skorzystania ze zwolnienia od podatku VAT przy zbyciu gruntów jest
    przeznaczenie gruntu na cele inne niż budowlane. Przy ocenie, czy dane tereny stanowią
    tereny budowlane, nie wystarczy analiza ich podstawowego przeznaczenia określonego w
    miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego. Uwzględnić bowiem należy
    również zapisy dotyczące przeznaczenia dopuszczalnego danego terenu. Sama możliwość
    wybudowania obiektów budowlanych oznacza, że grunty te stanowią grunty przeznaczone
    pod zabudowę. W tym miejscu należy zaznaczyć, że ustawodawca nie uzależnił charakteru
    terenu od głównego celu, który będący przedmiotem opodatkowania VAT teren ma
    spełniać, lecz zwolnienie od opodatkowania VAT zależy od możliwości dokonania
    zabudowy wskazanego terenu. W związku z tym, że ustawa o VAT nie precyzuje, jakie
    tereny przeznaczone pod zabudowę korzystają ze zwolnienia od podatku, przyjąć trzeba,
    że pojęcie „tereny przeznaczone pod zabudowę” obejmuje obszary, na których
    przewidziane są różne formy zabudowy.
    W myśl art. 3 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t. j. Dz. U. z 2025 r.,
    poz. 418):
      Ilekroć w ustawie jest mowa o obiekcie budowlanym - należy przez to rozumieć
      budynek, budowlę bądź obiekt małej architektury, wraz z instalacjami zapewniającymi
      możliwość użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem, wzniesiony z użyciem
      wyrobów budowlanych.
    Jak stanowi art. 3 pkt 3 ustawy Prawo budowlane:

      Pod pojęciem budowli - należy przez to rozumieć każdy obiekt budowlany niebędący
      budynkiem lub obiektem małej architektury, jak: obiekty liniowe, lotniska, mosty,
      wiadukty, estakady, tunele, przepusty, sieci techniczne, wolno stojące maszty
      antenowe, wolno stojące trwale związane z gruntem tablice reklamowe i urządzenia
      reklamowe, budowle ziemne, obronne (fortyfikacje), ochronne, hydrotechniczne,
      zbiorniki, wolno stojące instalacje przemysłowe lub urządzenia techniczne,
      oczyszczalnie ścieków, składowiska odpadów, stacje uzdatniania wody, konstrukcje
      oporowe, nadziemne i podziemne przejścia dla pieszych, sieci uzbrojenia terenu,
      budowle sportowe, cmentarze, pomniki, a także części budowlane urządzeń
      technicznych (kotłów, pieców przemysłowych, elektrowni jądrowych, elektrowni
      wiatrowych, morskich turbin wiatrowych i innych urządzeń) oraz fundamenty pod
      maszyny i urządzenia, jako odrębne pod względem technicznym części przedmiotów
      składających się na całość użytkową.
    W myśl art. 3 pkt 3a ustawy Prawo budowlane:
      Obiektem liniowym jest obiekt budowlany, którego charakterystycznym parametrem
      jest długość, w szczególności droga wraz ze zjazdami, droga kolejowa, wodociąg,
      kanał, gazociąg, ciepłociąg, rurociąg, linia i trakcja elektroenergetyczna, linia kablowa
      nadziemna i, umieszczona bezpośrednio w ziemi, podziemna, wał przeciwpowodziowy
      oraz kanalizacja kablowa, przy czym kable zainstalowane w kanalizacji kablowej, kable
      zainstalowane w kanale technologicznym oraz kable telekomunikacyjne dowieszone
      do już istniejącej linii kablowej nadziemnej nie stanowią obiektu budowlanego lub
      jego części ani urządzenia budowlanego.
    W myśl art. 3 pkt 9 ww. ustawy Prawo budowlane:
      Przez urządzenia budowlane należy przez to rozumieć urządzenia techniczne
      związane z obiektem budowlanym, zapewniające możliwość użytkowania obiektu
      zgodnie z jego przeznaczeniem, jak przyłącza i urządzenia instalacyjne, w tym służące
      oczyszczaniu lub gromadzeniu ścieków, a także przejazdy, ogrodzenia, place
      postojowe i place pod śmietniki.
    Urządzenia budowlane stanowią urządzenia techniczne związane z obiektem
    budowlanym zapewniające możliwość użytkowania obiektu zgodnie z jego
    przeznaczeniem, nie są to samodzielne budowle zdefiniowane w art. 3 pkt 3 ww. ustawy
    Prawo budowlane, które uznaje się za towar na gruncie podatku od towarów i usług.
    Jednakże urządzenia te należy traktować, jako elementy przynależne do budynku/budowli
    i opodatkować łącznie z tym budynkiem/budowlą, z którym są powiązane, a tym samym
    należy przypisać stawkę właściwą dla sprzedawanego obiektu budowlanego znajdującego
    się na tej samej działce, co urządzenie techniczne. Brak jest podstaw do stosowania
    przepisów ustawy o podatku od towarów w zakresie stawki podatku VAT dla ww. urządzeń
    w oderwaniu od budynków/budowli, do których przynależą, gdyż w świetle
    obowiązujących przepisów nie mają one samodzielnego bytu.
    W opisie zdarzenia przyszłego, podali Państwo, że działki 2 oraz 4 są niezabudowane.
    Jednakże nad działką 4 przechodzi napowietrzna sieć elektroenergetyczna, a przez tą
    działkę przebiega czynna i funkcjonująca sieć gazowa. Nie są Państwo właścicielami tych
    sieci. Właścicielami tych sieci są przedsiębiorstwa przesyłu. Z opisu sprawy wynika, że
    działki 2 oraz 4 zgodnie z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego
    przeznaczone są pod zabudowę.
    Uwzględniając przywołane regulacje prawne należy stwierdzić, że w sytuacji gdy
    przedmiotem sprzedaży jest grunt, na którym posadowiony jest budynek/budowla,
    niestanowiący własności zbywcy, to mimo, iż ten obiekt budowlany stanowi w świetle
    prawa cywilnego część składową nieruchomości – w świetle ustawy o podatku od towarów
    i usług nie dochodzi do przeniesienia prawa do rozporządzania tym obiektem jak
    właściciel (zarówno w sensie ekonomicznym, jak i w sensie prawnym), a zatem
    przedmiotem dostawy jest w takim przypadku tylko sam grunt (jako grunt zabudowany).

    Wobec tak przedstawionego opisu sprawy oraz obowiązujących przepisów prawa należy
    stwierdzić, że skoro przez działkę 4 przechodzi napowietrzna sieć elektroenergetyczna, a
    przez tą działkę przebiega czynna i funkcjonująca sieć gazowa, a sieci te nie są własnością
    Zbywcy, to nie sposób przyjąć, że Sprzedawca sprzeda gruntu wraz z naniesieniami
    znajdującymi się na ww. działkach, bowiem to nie Sprzedawca jest w faktycznym
    posiadaniu naniesień i korzysta z nich jak właściciel, a w konsekwencji dostawa ww.
    naniesień nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu art. 7 ust. 1 ustawy o VAT.
    Tak więc, w przypadku dostawy działki 4 przez którą przechodzi sieć elektroenergetyczna i
    czynna i funkcjonująca sieć gazowa przedmiotem dostawy będzie wyłącznie grunt, którego
    jednak nie można uznać za grunt niezabudowany, o którym mowa w art. 43 ust. 1 pkt 9
    ustawy o VAT, bowiem posadowione są na nim budowle.
    Zatem dostawa działki 4 przez którą przechodzi sieć elektroenergetyczna oraz czynna i
    funkcjonująca sieć gazowa nie będzie korzystać ze zwolnienia od podatku na podstawie
    art. 43 ust. 1 pkt 9 ustawy o VAT, gdyż przepis ten stosuje się tylko do dostawy terenów
    niezabudowanych innych niż tereny budowlane, a w przedstawionej sytuacji grunt jest już
    zabudowany.
    Powyższy pogląd znajduje swoje potwierdzenie np. w wyroku NSA z 5 lutego 2019 r. sygn.
    akt I FSK 44/17, w którym Sąd wskazał:
    (...) W świetle powyższego należy uznać, że określenie „teren niezabudowany” oznacza taki
    teren, na którym nie występują obiekty budowlane (budynki, budowle), przy czym dla
    oceny zabudowania bez znaczenia musi pozostać, jaka część wydzielonego terenu pokryta
    została obiektami budowlanymi, jak również czy zabudowę stanowią obiekty w całości, czy
    też części obiektów z uwagi na ich posadowienie w granicach wyodrębnionych, różnych
    zarazem terenów (sąsiadujących działek). Kwalifikacja terenu jako zabudowanego (nie
    będącego terenem niezabudowanym) nie wyklucza tego, że w okolicznościach takich, jak
    przedstawione we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej, przedmiotem
    planowanej dostawy będzie sam grunt, skoro Miastu nie przysługuje prawo do części
    budynków, które zachodzą na działkę stanowiącą jego własność. W takich bowiem
    warunkach Miasto nie będzie przenosić prawa do rozporządzania budynkami jak
    właściciel (art. 7 ust. 1 ab initio u.p.t.u.), a jedynie w odniesieniu do gruntu. Nie zmienia to
    jednak tego, że stanowiący przedmiot planowanej transakcji grunt będzie gruntem
    zabudowanym (nie będzie gruntem niezabudowanym). Pojęcie „zabudowania” gruntu, tak
    jak ono funkcjonuje w języku potocznym, abstrahuje od kwestii prawa do zabudowy (do
    obiektów budowlanych) i dotyczy obiektywnego stanu naniesienia budynków i budowli w
    terenie. Wobec tego zwolnienie, o którym mowa w art. 43 ust. 1 pkt 9 u.p.t.u., jako
    odnoszące się do terenu niezabudowanego, nie obejmuje gruntu, na którym
    posadowione są budynki bądź budowle, a nawet ich części”.
    Powyższy pogląd podziela również NSA w wyroku z 30 maja 2018 r., sygn. akt I FSK 889/16.
    Z kolei działka 2 jest działką, zgodnie z planem zagospodarowania przestrzennego
    przeznaczoną pod zabudowę., a więc terenem budowlanym.
    W konsekwencji dostawa działek 2 oraz 4 nie będzie korzystała ze zwolnienia od podatku
    na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 9 ustawy.
    Dla sprzedaży nieruchomości, które nie spełniają przesłanek do objęcia ich zwolnieniem
    od podatku VAT na podstawie przepisu art. 43 ust. 1 pkt 9 ustawy, należy zbadać warunki
    do zwolnienia transakcji od podatku w oparciu o przepis art. 43 ust. 1 pkt 2 ustawy.
    Na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 2 ustawy:
      Zwalnia się od podatku dostawę towarów wykorzystywanych wyłącznie na cele
      działalności zwolnionej od podatku, jeżeli z tytułu nabycia, importu lub wytworzenia
      tych towarów nie przysługiwało dokonującemu ich dostawy prawo do obniżenia kwoty
      podatku należnego o kwotę podatku naliczonego.

    Dla zastosowania powyższego zwolnienia muszą być spełnione łącznie dwa warunki, tj.:
    - towary musiały być wykorzystywane wyłącznie na cele działalności zwolnionej;
    - nie przysługiwało prawo do odliczenia podatku VAT naliczonego.
    Niespełnienie jednego z powyższych warunków wyklucza zastosowanie zwolnienia od
    podatku VAT przewidzianego w ww. art. 43 ust. 1 pkt 2 ustawy.
    Zgodnie z opisem zdarzenia przyszłego Sprzedający nie wykorzystywał Nieruchomości do
    działalności zwolnionej z podatku VAT. Tym samym transakcja sprzedaży Nieruchomości
    nie może korzystać ze zwolnienia z podatku VAT na podstawie przepisów art. 43 ust. 1 pkt
    2 ustawy.
    Należy zatem stwierdzić, że w odniesieniu do dostawy Nieruchomości nie będą spełnione
    warunki do zastosowania zwolnienia z opodatkowania podatkiem VAT wynikające z art. 43
    ust. 1 pkt 2 ustawy.
    Mając na uwadze treść przywołanych wyżej przepisów należy stwierdzić, że dla
    planowanej transakcji dostawy działek 2 i 4 nie znajdzie zastosowania ani zwolnienie od
    VAT, o którym mowa w art. 43 ust. 1 pkt 9 ustawy, ani w art. 43 ust. 1 pkt 2 ustawy. W
    konsekwencji, sprzedaż tych działek będzie podlegała opodatkowaniu właściwą stawką
    podatku VAT.
    Zatem przeniesienie przez Zbywcę na rzecz Kupującego jako wynagrodzenie z tytułu
    przejęcia długu prawa własności działek 2 i 4 będzie stanowiło czynność podlegającą
    opodatkowaniu podatkiem VAT zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 7 ust. 1 ustawy,
    która nie będzie korzystała ze zwolnienia od podatku.
    Stanowisko Zainteresowanych w zakresie pytania nr 1 jest więc prawidłowe.
    Przechodząc do pytania oznaczonego we wniosku nr 2, wskazać należy, że:
    Zgodnie z art. 43 ust. 1 pkt 10 ustawy:
      Zwalnia się od podatku dostawę budynków, budowli lub ich części, z wyjątkiem, gdy:
      a) dostawa jest dokonywana w ramach pierwszego zasiedlenia lub przed nim,
      b) pomiędzy pierwszym zasiedleniem a dostawą budynku, budowli lub ich części
      upłynął okres krótszy niż 2 lata.
    Z powyższego uregulowania wynika, że dostawa budynków, budowli lub ich części jest –
    co do zasady - zwolniona od podatku od towarów i usług. Wyjątek stanowi dostawa w
    ramach pierwszego zasiedlenia lub przed nim oraz jeżeli pomiędzy pierwszym
    zasiedleniem a dostawą budynku, budowli lub ich części upłynął okres krótszy niż 2 lata.
    Zatem dla ustalenia zasad opodatkowania dostawy budynków, budowli lub ich części,
    kluczowym jest ustalenie, kiedy nastąpiło pierwsze zasiedlenie i jaki upłynął okres od tego
    momentu.
    Zgodnie z treścią art. 2 pkt 14 ustawy:
      Przez pierwsze zasiedlenie rozumie się oddanie do użytkowania pierwszemu nabywcy
      lub użytkownikowi lub rozpoczęcie użytkowania na potrzeby własne budynków,
      budowli lub ich części, po ich:
      a) wybudowaniu lub
      b) ulepszeniu, jeżeli wydatki poniesione na ulepszenie, w rozumieniu przepisów o
      podatku dochodowym, stanowiły co najmniej 30% wartości początkowej.
    Z przepisu tego wynika, że pierwszym zasiedleniem jest pierwsze zajęcie nieruchomości
    do używania. Pierwsze zasiedlenie budynku/budowli lub ich części ma więc miejsce
    zarówno w sytuacji, w której po wybudowaniu budynku/budowli lub ich części oddano je
    w najem, jak i w przypadku wykorzystywania budynku/budowli lub ich części na potrzeby

    własnej działalności gospodarczej podatnika – bowiem w obydwu przypadkach doszło do
    korzystania z budynku/budowli.
    W przypadku nieruchomości zabudowanych niespełniających przesłanek do zwolnienia od
    podatku na podstawie powołanego wyżej przepisu art. 43 ust. 1 pkt 10 ustawy,
    ustawodawca umożliwia podatnikom - po spełnieniu określonych warunków –
    skorzystanie ze zwolnienia wskazanego w pkt 10a tego przepisu.
    Według art. 43 ust. 1 pkt 10a ustawy:
      Zwalnia się od podatku dostawę budynków, budowli lub ich części nieobjętą
      zwolnieniem, o którym mowa w pkt 10, pod warunkiem że:
      a) w stosunku do tych obiektów nie przysługiwało dokonującemu ich dostawy prawo
      do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego,
      b) dokonujący ich dostawy nie ponosił wydatków na ich ulepszenie, w stosunku do
      których miał prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku
      naliczonego, a jeżeli ponosił takie wydatki, to były one niższe niż 30% wartości
      początkowej tych obiektów.
    Powyższy przepis wskazuje, jakie muszą zostać spełnione warunki, aby sprzedaż
    budynków, budowli lub ich części mogła korzystać ze zwolnienia od podatku VAT. Z
    przepisu tego wynika, że prawo do zwolnienia przysługuje wówczas, gdy w stosunku do
    budynków, budowli lub ich części będących przedmiotem sprzedaży nie przysługiwało
    dokonującemu ich dostawy prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę
    podatku naliczonego, oraz dokonujący ich dostawy nie ponosił wydatków na ulepszenie
    tych obiektów, w stosunku do których miał prawo do obniżenia kwoty podatku należnego
    o kwotę podatku naliczonego, a jeżeli ponosił takie wydatki, to były one niższe niż 30%
    wartości początkowej tych obiektów.
    Analiza powołanych wyżej przepisów prowadzi do stwierdzenia, że jeżeli dostawa
    budynków, budowli lub ich części będzie mogła korzystać ze zwolnienia z art. 43 ust. 1 pkt
    10 ustawy, wówczas badanie przesłanek wynikających z przepisu art. 43 ust. 1 pkt 10a
    stanie się bezzasadne.
    Jeżeli nie zostaną spełnione przesłanki zastosowania zwolnienia od podatku na podstawie
    art. 43 ust. 1 pkt 10 i pkt 10a ustawy, należy przeanalizować możliwość skorzystania ze
    zwolnienia od podatku w oparciu o wyżej cytowany przepis art. 43 ust. 1 pkt 2 ustawy.
    Analiza przepisów ustawy o podatku od towarów i usług, regulujących wyżej wskazane
    prawo do zwolnienia od podatku dostawy budynków, budowli lub ich części, prowadzi do
    wniosku, że w odniesieniu do tych towarów może wystąpić jedna z ww. podstaw do
    zastosowania zwolnienia od tego podatku. Istotne jest wobec tego każdorazowe
    kompleksowe zbadanie okoliczności towarzyszących dostawie danego obiektu. Bowiem
    stosowanie zwolnień od podatku ma charakter wyjątkowy i nie podlega ani wykładni
    rozszerzającej, ani zawężającej, natomiast możliwość wychodzenia poza wykładnię
    literalną jest niedopuszczalna. W efekcie, podatnik uprawniony jest do zastosowania ww.
    preferencji, gdy charakter dokonywanych przez niego czynności, w sposób jednoznaczny i
    niebudzący wątpliwości, wyczerpuje znamiona ujęte w treści przepisu statuującego jego
    prawo do zastosowania zwolnienia od podatku od towarów i usług.
    Kwestię opodatkowania dostawy gruntu, na którym posadowione zostały budynki lub
    budowle rozstrzyga art. 29a ust. 8 ustawy, w myśl którego:
      W przypadku dostawy budynków lub budowli trwale z gruntem związanych albo części
      takich budynków lub budowli z podstawy opodatkowania nie wyodrębnia się wartości
      gruntu.
    W świetle tego przepisu, przy sprzedaży budynków lub budowli, dokonywanej wraz z
    dostawą gruntu, na którym są one posadowione, grunt dzieli byt prawny budynków w
    zakresie opodatkowania podatkiem od towarów i usług. Oznacza to, że do dostawy gruntu

    stosuje się analogiczną stawkę podatku, jak przy dostawie budynków, budowli lub ich
    części trwale z gruntem związanych. Jeżeli dostawa budynków albo budowli lub ich części
    korzysta ze zwolnienia od podatku, ze zwolnienia takiego korzysta również dostawa
    gruntu, na którym obiekt jest posadowiony.
    Jak wynika z opisu sprawy przedmiotem transakcji będzie m.in. własność gruntu:
    - działki nr 6 zabudowanej altaną i schodami,
    - działka o nr 4 zabudowana budynkiem gospodarczym,
    - działka o nr 5 zabudowana garażem,
    - na działkach 4 i 5 posadowiony jest również dom jednorodzinny.
    Schody stanowią budowlę, zaś budynek gospodarczy , altana, garaż i dom jednorodzinny –
    budynki. Ww. budynki i budowla zostały oddane do użytkowania pierwszemu nabywcy
    kilkadziesiąt lat temu. Zbywca nie ponosił na ww. obiekty wydatków na ulepszenie w
    rozumieniu przepisów o podatku dochodowym. Ponadto Nieruchomości nie stanowią u
    Zbywcy środków trwałych. Ww. obiekty nie były wykorzystywane przez Zbywcę wyłącznie
    na cele działalności zwolnionej od podatku.
    Podkreślić w tym miejscu należy, że termin „ulepszenia” zawarty w ustawie o podatku od
    towarów i usług, odwołuje się do przepisów o podatku dochodowym.
    Zgodnie z art. 16g ust. 13 ustawy z 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób
    prawnych (t.j. Dz. U z 2025 r. poz. 278 ze zm.):
      Jeżeli środki trwałe uległy ulepszeniu w wyniku przebudowy, rozbudowy,
      rekonstrukcji, adaptacji lub modernizacji, wartość początkową tych środków, ustaloną
      zgodnie z ust. 1 i 3-11, powiększa się o sumę wydatków na ich ulepszenie, w tym także
      o wydatki na nabycie części składowych lub peryferyjnych, których jednostkowa cena
      nabycia przekracza 10.000 zł. Środki trwałe uważa się za ulepszone, gdy suma
      wydatków poniesionych na ich przebudowę, rozbudowę, rekonstrukcję, adaptację lub
      modernizację w danym roku podatkowym przekracza 10.000 zł i wydatki te powodują
      wzrost wartości użytkowej w stosunku do wartości z dnia przyjęcia środków trwałych
      do używania, mierzonej w szczególności okresem używania, zdolnością wytwórczą,
      jakością produktów uzyskiwanych za pomocą ulepszonych środków trwałych i
      kosztami ich eksploatacji.
    Ulepszeniem środka trwałego – w rozumieniu ustawy podatkowej – jest więc:
    - przebudowa środka trwałego, tj. wykonanie takich prac, w wyniku których nastąpi jego
      dostosowanie do zmienionych potrzeb funkcjonalnych, użytkowych lub technicznych;
    - rozbudowa środka trwałego, tj. wykonanie takich prac, które powiększają ten środek
      trwały;
    - rekonstrukcja środka trwałego, tj. wykonanie prac, w wyniku których nastąpi
      odtworzenie zniszczonego środka trwałego do jego poprzedniego stanu;
    - adaptacja środka trwałego, tj. wykonanie prac mających na celu przystosowanie danego
      środka trwałego do spełniania odmiennych funkcji od tych, dla których został
      zbudowany lub użytkowany;
    - modernizacja środka trwałego, tj. unowocześnienie środka trwałego.
    Powyższy przepis wskazuje, że na gruncie prawa podatkowego „ulepszenie” jest pojęciem,
    które dotyczy wyłącznie składników majątku będących środkami trwałymi. Pod pojęciem
    tym należy rozumieć takie czynności, jak przebudowa, rozbudowa, rekonstrukcja,
    adaptacja lub modernizacja środka trwałego, które podnoszą jego wartość techniczną,
    użytkową, jak i przystosowanie składnika majątkowego do wykorzystania go w innym celu,
    niż pierwotne przeznaczenie albo nadanie temu składnikowi innych cech użytkowych.

    Zatem nieruchomości (np. budynki, lokale mieszkalne lub usługowe), które nie będą
    stanowić u podatnika środka trwałego, nie mogą ulec ulepszeniu w rozumieniu przepisów
    o podatku dochodowym, ponieważ pojęcie ulepszenia, do którego odwołuje się
    ustawodawca w art. 2 pkt 14 ustawy, odsyłając do przepisów o podatku dochodowym,
    dotyczy wyłącznie ulepszenia środków trwałych.
    Zatem do pierwszego zasiedlenia ww. obiektów doszło kilkadziesiąt lat temu, to do
    transakcji dojdzie po pierwszym zasiedleniu ww. obiektów, a pomiędzy pierwszym
    zasiedleniem a dostawą budowli i budynków miną dwa lata.
    Tym samym dostawa altany i schodów posadowionych na działce 6, budynku
    gospodarczego posadowionego na działce 4, garażu posadowionego na działce 5 oraz
    domu jednorodzinnego posadowionego na działkach 4 i 5 będzie korzystać ze zwolnienia
    na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 10 ustawy o VAT.
    Ze zwolnienia będzie korzystać również dostawa gruntu, tj. działek 6, 4 i 5 zgodnie z art.
    29a ust. 8 ustawy.
    Zatem przeniesienie przez Zbywcę na rzecz Kupującego jako wynagrodzenie z tytułu
    przejęcia długu zabudowanych działek gruntu nr 6, 5 i 4 będzie stanowiło czynność
    podlegającą opodatkowaniu podatkiem VAT zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 7 ust.
    1 ustawy, która będzie korzystała ze zwolnienia od podatku na podstawie art. 43 ust. 1 pkt
    10 w zw. z art. 29a ust. 8 ustawy o podatku od towarów i usług.
    Tym samym stanowisko Zainteresowanych należy uznać za prawidłowe, jednakże
    prawidłowość stanowiska wynika z innej podstawy prawnej niż wskazanej przez
    Zainteresowanych.
    Przechodząc do kwestii prawa do odliczenia podatku VAT naliczonego związanego z
    nabyciem niezabudowanych działek 2 oraz 4 w ramach opisanej we wniosku transakcji,
    wskazać należy, że:
    Zgodnie z art. 86 ust. 1 ustawy:
      W zakresie, w jakim towary i usługi są wykorzystywane do wykonywania czynności
      opodatkowanych, podatnikowi, o którym mowa w art. 15, przysługuje prawo do
      obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego, z zastrzeżeniem
      art. 114, art. 119 ust. 4, art. 120 ust. 17 i 19 oraz art. 124.
    Stosownie do art. 86 ust. 2 pkt 1 ustawy:
      Kwotę podatku naliczonego stanowi:
      1) suma kwot podatku wynikających z faktur otrzymanych przez podatnika z tytułu:
      a) nabycia towarów i usług,
      b) dokonania całości lub części zapłaty przed nabyciem towaru lub wykonaniem usługi.
    W myśl art. 86 ust. 10 ustawy:
      Prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego powstaje
      w rozliczeniu za okres, w którym w odniesieniu do nabytych lub importowanych przez
      podatnika towarów i usług powstał obowiązek podatkowy.
    Według art. 86 ust. 10b pkt 1 ustawy:
      Prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego w
      przypadkach, o których mowa w ust. 2 pkt 1 oraz pkt 2 lit. a – powstaje nie wcześniej
      niż w rozliczeniu za okres, w którym podatnik otrzymał fakturę lub dokument celny.
    Jak stanowi art. 86 ust. 11 ustawy:
      Jeżeli podatnik nie dokonał obniżenia kwoty podatku należnego w terminach
      określonych w ust. 10, 10d i 10e, może obniżyć kwotę podatku należnego w deklaracji
      podatkowej za jeden z trzech następnych okresów rozliczeniowych, a w przypadku

      podatnika, o którym mowa w art. 99 ust. 2 i 3, w deklaracji podatkowej za jeden z
      dwóch następnych okresów rozliczeniowych.
    Prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego przysługuje
    wówczas, gdy zostaną spełnione określone warunki, tzn. odliczenia tego dokonuje
    podatnik podatku od towarów i usług oraz gdy towary i usługi, z których nabyciem
    podatek został naliczony, są wykorzystywane do wykonywania czynności
    opodatkowanych, tzn. takich, których następstwem jest określenie podatku należnego.
    Przedstawiona wyżej zasada wyklucza zatem możliwość dokonania obniżenia kwoty
    podatku należnego o kwotę podatku naliczonego związanego z towarami i usługami, które
    nie są wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych, czyli w przypadku ich
    wykorzystania do czynności zwolnionych od podatku VAT oraz niepodlegających temu
    podatkowi.
    W każdym przypadku należy dokonać oceny, czy intencją podatnika wykonującego
    określone czynności, z którymi łączą się skutki podatkowoprawne, było wykonywanie
    czynności opodatkowanych.
    Należy również podkreślić, że ustawodawca przyznał podatnikowi prawo do odliczenia
    podatku naliczonego w całości lub w części, pod warunkiem spełnienia przez niego
    zarówno przesłanek pozytywnych, wynikających z art. 86 ust. 1 ustawy oraz niezaistnienia
    przesłanek negatywnych, określonych w art. 88 ustawy. Ten ostatni przepis określa listę
    wyjątków, które pozbawiają podatnika prawa do obniżenia kwoty podatku należnego o
    kwotę podatku naliczonego.
    Zgodnie z art. 88 ust. 3a pkt 2 ustawy:
      Nie stanowią podstawy do obniżenia podatku należnego oraz zwrotu różnicy podatku
      lub zwrotu podatku naliczonego faktury i dokumenty celne w przypadku gdy
      transakcja udokumentowana fakturą nie podlega opodatkowaniu albo jest zwolniona
      od podatku.
    Jak wskazano wyżej dostawa dwóch niezabudowanych działek nie będzie korzystać ze
    zwolnienia i będzie opodatkowana właściwą stawką podatku VAT.
    Mając na uwadze przedstawiony opis sprawy oraz powołany stan prawny, należy
    stwierdzić, że spełnione są warunki wynikające z art. 86 ust. 1 ustawy o VAT uprawniające
    Kupującego do odliczenia podatku naliczonego z tytułu nabycia dwóch niezabudowanych
    działek o nr 2 i 4, która podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług z
    zastosowaniem właściwej stawki podatku VAT. Przepis art. 88 ust. 3a pkt 2 ustawy nie ma
    zastosowania.
    Zatem w opisanej sytuacji, Kupującemu- czynnemu podatnikowi podatku VAT, który działki
    te będzie wykorzystywał w działalności opodatkowanej, będzie przysługiwało prawo do
    odliczenia podatku VAT naliczonego związanego z nabyciem tych działek w ramach
    transakcji na zasadach ogólnych, tj. w szczególności na podstawie art. 86 ust. 1 Ustawy o
    VAT.
    W konsekwencji, stanowisko Zainteresowanych w zakresie pytania oznaczonego we
    wniosku nr 4 jest prawidłowe.
    Odnosząc się do podstawy opodatkowania dla opisanej we wniosku transakcji, należy
    wskazać że:
    Na podstawie art. 29a ust. 1 ustawy:
      Podstawą opodatkowania, z zastrzeżeniem ust. 2, 3 i 5, art. 30a-30c, art. 32, art. 119
      oraz art. 120 ust. 4 i 5, jest wszystko, co stanowi zapłatę, którą dokonujący dostawy
      towarów lub usługodawca otrzymał lub ma otrzymać z tytułu sprzedaży od nabywcy,
      usługobiorcy lub osoby trzeciej, włącznie z otrzymanymi dotacjami, subwencjami i
      innymi dopłatami o podobnym charakterze mającymi bezpośredni wpływ na cenę
      towarów dostarczanych lub usług świadczonych przez podatnika.

    Katalog elementów dodatkowych wchodzących w skład podstawy opodatkowania
    określony został w art. 29a ust. 6 ustawy, w myśl którego:
      Podstawa opodatkowania obejmuje:
      1) podatki, cła, opłaty i inne należności o podobnym charakterze, z wyjątkiem kwoty
      podatku;
      2) koszty dodatkowe, takie jak prowizje, koszty opakowania, transportu i
      ubezpieczenia, pobierane przez dokonującego dostawy lub usługodawcę od nabywcy
      lub usługobiorcy.
    Z powyższych przepisów wynika, że co do zasady podstawa opodatkowania obejmuje
    wszystko co stanowi wartość otrzymanego świadczenia, które dostawca lub świadczący
    usługę otrzymuje lub powinien otrzymać od kupującego. Przepis art. 29a ust. 6 i ust. 7
    ustawy wymienia elementy, które powinny być wliczane bądź nie do podstawy
    opodatkowania.
    Jednocześnie należy wskazać, że przepisy prawa podatkowego nie regulują wysokości
    kwoty należnej od nabywcy, czyli ceny sprzedaży. Przepisy ustawy o podatku od towarów i
    usług, które regulują konsekwencje publiczno-prawne dokonania sprzedaży towaru lub
    wyświadczenia usługi – nie mogą mieć wpływu na wysokość ceny ustalonej przez strony
    umowy cywilnej. Regulują bowiem, co stanowi podstawę opodatkowania, ale nie mają i
    nie mogą mieć wpływu na sposób jej ustalenia.
    W prawodawstwie polskim obowiązuje zasada swobody umów, w ramach której strony
    mogą dowolnie kształtować treść umowy w granicach wyznaczonych przez prawo. Zasada
    ta ma również zastosowanie na gruncie prawa podatkowego. W związku z tym, przy
    ustalaniu wysokości należności ustawodawca nie ingeruje w sferę podejmowania decyzji,
    co do sposobu określenia należności (ceny – tj. czy winna być ona uzgodniona w zawartej
    pomiędzy kontrahentami umowie jako wartość bez podatku VAT, tzw. cena netto, czy też
    wartość z podatkiem VAT, tzw. cena brutto) za sprzedawany towar, a wszelkie spory
    pomiędzy stronami transakcji w tym zakresie są rozstrzygane na gruncie prawa cywilnego,
    a nie podatkowego.
    Jak wynika z utrwalonego orzecznictwa TSUE, podstawą opodatkowania dostawy towarów
    lub świadczenia usług jest wynagrodzenie rzeczywiście otrzymane z tego tytułu. Owo
    wynagrodzenie jest zatem wartością subiektywną, czyli rzeczywiście otrzymaną, a nie
    wartością oszacowaną według kryteriów obiektywnych. Ponadto wynagrodzenie musi być
    wyrażalne w pieniądzu (zob. wyrok z 19 grudnia 2012 r. w sprawie C-549/11, z 29 lipca
    2010 r. w sprawie C-40/09).
    Jeżeli wartość ta nie jest kwotą pieniędzy uzgodnioną między stronami, powinna ona, jako
    wartość subiektywna, odpowiadać wartości, jaką dla odbiorcy ma usługa będąca
    wynagrodzeniem za dostawę towarów, oraz kwocie, jaką byłby on skłonny za tę usługę
    zapłacić (wyrok z 2 czerwca 1994 r. w sprawie C-33/93).
    Wobec powyższego w przypadku dostawy towaru za podstawę opodatkowania należy
    uznać, zgodnie z ogólnymi zasadami wynikającymi z art. 29a ust. 1 ustawy, wynagrodzenie
    rzeczywiście otrzymane z tytułu dostawy towaru, które stanowi wartość subiektywną
    stanowiącą odzwierciedlenie wartości, jaką dla odbiorcy ma towar będący
    wynagrodzeniem za dostawę towaru (kwota, jaką byłby on skłonny zapłacić).
    Podstawą opodatkowania przy przeniesieniu prawa własności nieruchomości
    dokonywanego w ramach umowy sprzedaży zgodnie z art. 29a ust. 1 ustawy jest wszystko,
    co stanowi zapłatę, którą dokonujący dostawy towarów otrzymał lub ma otrzymać z tytułu
    sprzedaży od nabywcy pomniejszone o kwotę podatku.
    Jeśli zatem w umowie zostanie określona wartość (cenę) dostarczanego towaru, to
    podstawą opodatkowania ww. dostawy w ramach umowy sprzedaży będzie wartość
    pieniężna ustalona przez strony umowy sprzedaży stanowiąca zapłatę.

    Zgodnie z art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 9 maja 2014 r. o informowaniu o cenach
    towarów i usług (t. j. Dz. U. z 2023 r. poz. 168):
      Cena oznacza wartość wyrażoną w jednostkach pieniężnych, którą kupujący jest
      obowiązany zapłacić przedsiębiorcy za towar lub usługę.
    W myśl art. 3 ust. 2 ustawy o informowaniu o cenach towarów i usług:
      W cenie uwzględnia się podatek od towarów i usług oraz podatek akcyzowy, jeżeli na
      podstawie odrębnych przepisów sprzedaż towaru lub usługi podlega obciążeniu
      podatkiem od towarów i usług lub podatkiem akcyzowym. Przez cenę rozumie się
      również stawkę taryfową.
    Z przytoczonych regulacji ustawy o podatku od towarów i usług wynika, że podstawą
    opodatkowania jest zapłata z tytułu dokonanej dostawy, pomniejszona o kwotę należnego
    podatku, tj. wartość netto (bez podatku). Przy czym to strony (a nie organ podatkowy)
    dokonujące czynności cywilnoprawnych określają w zawieranych przez siebie umowach
    wartość – cenę, za którą dokonują transakcji. Zatem analiza przedmiotu umów
    cywilnoprawnych, a zwłaszcza kwestii wartości planowanych transakcji oraz dokumentów
    z jakich one mają wynikać, nie mieści się w ramach postępowania określonego w art. 14b
    § 1 ustawy Ordynacja podatkowa.
    Tym samym, mając na względzie powyższe stwierdzić należy, że Zbywca jako
    wynagrodzenie za nieruchomość otrzyma kwotę przejmowanego długu. Kwota ta
    pomniejszona o kwotę należnego podatku, będzie stanowiła - zgodnie z art. 29a ust. 1
    ustawy - podstawę opodatkowania. Ta kwota stanowi zatem ustalone wynagrodzenie
    (zapłatę) dla Sprzedającego. W konsekwencji, jeśli kwota ta stanowi jedyną kwotę należną,
    to ustalona kwota – stanowi kwotę brutto zawierającą należny podatek VAT.
    W świetle powyższego, stanowisko Zainteresowanych w zakresie pytania oznaczonego we
    wniosku nr 7 należało uznać za prawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego przedstawionego przez Państwa i stanu
    prawnego obowiązującego w dniu wydania interpretacji.
    Interpretacja dotyczy wyłącznie zakresu podatku od towarów i usług. W zakresie podatku
    dochodowego od osób prawnych oraz podatku od czynności cywilnoprawnych zostaną
    wydane odrębne rozstrzygnięcia.
    Jednocześnie wyjaśnić należy, że ze względu na autonomiczność prawa podatkowego i
    odrębność uregulowań prawnych w zakresie podatku dochodowego, podatku od
    czynności cywilnoprawnych i podatku VAT, rozstrzygnięcie przyjęte w niniejszej
    interpretacji dot. opodatkowania dostawy gruntu niezabudowanego, zwolnienia od
    podatku dostawy gruntu zabudowanego, prawa do odliczenia oraz podstawy
    opodatkowania, pozostaje bez wpływu na rozstrzygnięcie w tym zakresie na gruncie
    przepisów dotyczących podatku dochodowego oraz podatku od czynności
    cywilnoprawnych.
    Niniejsza interpretacja została wydana w oparciu o przedstawiony przez Państwa opis
    zdarzenia przyszłego, w szczególności w oparciu o Państwa wskazanie, że zbycie
    nieruchomości nastąpi w wyniku przejęcia długu, a nie jak wskazano w we własnym
    stanowisku w drodze aportu, że w opisanej transakcji dojdzie do dostawy wyłącznie
    wymienionych we wniosku i uzupełnieniu do wniosku budynków i budowli w postaci
    altany, schodów, budynków gospodarczych, garażu i domu jednorodzinnego. Ponadto w
    interpretacji nie rozstrzygano w zakresie sieci wodociągowej, o której mowa we własnym
    stanowisku, bowiem nie występuje ona w opisie zdarzenia przyszłego.

    Zgodnie z art. 14b § 3 ustawy Ordynacja podatkowa, składający wniosek o wydanie
    interpretacji indywidualnej obowiązany jest do wyczerpującego przedstawienia
    zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego. Organ jest ściśle związany
    przedstawionym we wniosku stanem faktycznym (opisem zdarzenia przyszłego).
    Zainteresowany ponosi ryzyko związane z ewentualnym błędnym lub nieprecyzyjnym
    przedstawieniem we wniosku opisu stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego).
    Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy
    rzeczywisty stan faktyczny sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie
    ze stanem faktycznym (opisem zdarzenia przyszłego) podanym przez Państwa w złożonym
    wniosku. W związku z powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu
    przedstawionego w opisie sprawy, udzielona odpowiedź traci swą aktualność.
    Pełna weryfikacja przedstawionych we wniosku okoliczności możliwa jest jedynie w toku
    postępowania podatkowego lub kontrolnego, prowadzonego przez uprawnione do tego
    organy, będącego poza zakresem instytucji interpretacji indywidualnej. Postępowanie w
    sprawie dotyczącej wydania interpretacji indywidualnej jest postępowaniem szczególnym,
    mającym charakter uproszczony, odrębny od postępowania podatkowego,
    uregulowanego w dziale IV Ordynacji podatkowej. Wydając bowiem interpretację
    indywidualną Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej przedstawia jedynie swój pogląd
    dotyczący wykładni treści analizowanych przepisów i sposobu ich zastosowania w
    odniesieniu do przedstawionego we wniosku stanu faktycznego bądź zdarzenia przyszłego
    (którego elementy przyjmuje, jako podstawę rozstrzygnięcia bez weryfikacji).
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    - Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z
    dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.).
    Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie
    zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego. Z funkcji
    ochronnej będą mogli skorzystać Ci z Państwa, którzy zastosują się do interpretacji.
    - Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z
      dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    - Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki
      interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

przez Zainteresowanego, który
    jest stroną postępowania
    I. (Zainteresowany będący stroną postępowania – art. 14r § 2 Ordynacji podatkowej) ma
    prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu
    Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z
    dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.
    U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):

      - w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
        Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
      - w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
        Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS
        /SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a, art. 14b § 1 i art. 14r
    ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa.