Interpretacja indywidualna
Sygnatura: IBPP1/443-1706/08/MS
Organ: Dyrektor Izby Skarbowej w Katowicach
Data wydania: 2009-02-18
Teza: Opodatkowanie sprzedaży udziałów w działce budowlanej.
Słowa kluczowe: budowa-działka pod budowę; działki; grunty-sprzedaż gruntów; udział; udział-zbycie udziałów
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II-Rozdział 2-art. 7.

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA

Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2005r. Nr 8, poz. 60 ze zm.) oraz § 2 i § 5 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz. U. Nr 112, poz. 770 ze zm.) Dyrektor Izby Skarbowej w Katowicach działając w imieniu Ministra Finansów stwierdza, że stanowisko Pani, przedstawione we wniosku z dnia 29 października 2008r. (data wpływu 18 listopada 2008r.), uzupełnionym pismem z dnia 2 lutego 2009r. (data wpływu 5 lutego 2009r.), oraz pismem z dnia 13 lutego 2009r. o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie opodatkowania sprzedaży udziałów w działce budowlanej – **jest nieprawidłowe.**

UZASADNIENIE

W dniu 18 listopada 2008r. wpłynął ww. wniosek o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie opodatkowania sprzedaży udziałów w działce budowlanej. Wniosek został uzupełniony pismem z dnia 2 lutego 2009r. (data wpływu 5 lutego 2009r.) będącym odpowiedzią na wezwanie tut. organu z dnia 22 stycznia 2009r. nr IBPP1/443-1706/08/MS oraz pismem z dnia 13 lutego 2009r.

W przedmiotowym wniosku zostało przedstawione następujące zdarzenie przyszłe:

Wnioskodawczyni jest współwłaścicielką nieruchomości gruntowej, zakwalifikowanej zgodnie z miejscowym planem zagospodarowania, jako działka budowlana przeznaczona do zabudowy wielorodzinnej. Działka stanowi majątek osobisty Wnioskodawczyni uzyskany w wyniku działu spadku w 2001r. Od 2007r. współmałżonek, z którym Wnioskodawczyni znajduje się w ustawowej wspólności majątkowej, dysponuje ww. terenem na cele budowlane w rozumieniu przepisów prawa budowlanego. Na przedmiotowej działce, w ramach prowadzonej jednoosobowej działalności developerskiej, współmałżonek Wnioskodawczyni realizuje inwestycję budowlaną-budynek wielorodzinny. Osoby zainteresowane zakupem lokali mieszkalnych w budynku wielorodzinnym nabędą w pierwszej kolejności udział w nieruchomości gruntowej od Wnioskodawczyni.

Ponadto Wnioskodawczyni nie jest i nigdy nie była podatnikiem VAT. Nabyła współwłasność w nieruchomości gruntowej do majątku odrębnego. Przedmiotową nieruchomość gruntową przekazała do jednoosobowej działalności męża na podstawie umowy użyczenia. Nieruchomość gruntowa była wykorzystywana jako łąka do chwili oddania jej do dyspozycji współmałżonka, nie była przedmiotem najmu ani dzierżawy w okresie jej posiadania. O wydanie decyzji o warunkach zabudowy wystąpił współmałżonek Wnioskodawczyni. Przedmiotowa nieruchomość w chwili sprzedaży przez Wnioskodawczynię udziałów nie będzie objęta ustawową współwłasnością małżeńską. Wnioskodawczyni nie zdecydowała jeszcze na jaki cel spożytkuje uzyskane ze sprzedaży udziału w nieruchomości środki, nie dokonywała w przeszłości sprzedaży innych nieruchomości i nie posiada innych nieruchomości przeznaczonych do sprzedaży.

Dostawa mieszkań nastąpi w ramach działalności deweloperskiej męża Wnioskodawczyni, a sprzedaż udziału w nieruchomości gruntowej dokonywana będzie przez Wnioskodawczynie odrębnymi aktami notarialnymi.

W związku z powyższym zadano następujące pytania:

Czy sprzedaż udziałów w działce budowlanej, stanowiącej majątek osobisty podatnika, na której wzniesiony zostanie w ramach działalności gospodarczej współmałżonka budynek mieszkalny, wielorodzinny, podlegać będzie opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług?

Zdaniem Wnioskodawczyni, sprzedaż udziałów w nieruchomości gruntowej, otrzymanej w drodze dziedziczenia i stanowiącej jej majątek prywatny, nie będzie podlegała opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług. Zgodnie bowiem z art. 15 ustawy o podatku od towarów i usług, podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w ust. 2 ustawy, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności.

Pod pojęciem działalności gospodarczej rozumie się wszelką działalność producentów, handlowców lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody, również wówczas, gdy czynność została wykonana jednorazowo w okolicznościach wskazujących na zamiar wykonywania czynności w sposób częstotliwy. Działalność gospodarcza obejmuje również czynności polegające na wykorzystywaniu towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych.

Według Wnioskodawczyni z powyższego wynika, iż ustawodawca wyraźnie powiązał pojęcie podatnika z działalnością gospodarczą. Z powołanej wyżej ustawowej definicji, działalnością gospodarczą jest również czynność wykonana jednorazowo w okolicznościach wskazujących na zamiar wykonywania czynności w sposób częstotliwy. „Zamiar", zgodnie z definicją słownikową, jest to świadome ukierunkowanie podmiotu na wykonanie określonego stanu rzeczy. Zamiar jest pewnym stanem psychicznym, a zatem, aby udowodnić jego istnienie w danym momencie należy znaleźć obiektywne okoliczności potwierdzające taki stan. Wnioskodawca podkreśla przy tym, że zwłaszcza w przypadku działalności gospodarczej w zakresie handlu, zamiar częstotliwego wykonywania czynności ujawniony być musi już w momencie nabycia towaru, a nie w momencie jego sprzedaży. Nie można bowiem pominąć, że pod pojęciem „handel" należy rozumieć dokonywanie w sposób zorganizowany zakupów towarów w celu ich odsprzedaży.

Według Wnioskodawczyni również art. 2 pkt 1a Dyrektywy 2006/112/WE Rady w Sprawie Wspólnego Sytemu Podatku od Wartości Dodanej, określając zakres przedmiotowy opodatkowania podatkiem od wartości dodanej stanowi, że opodatkowaniu podlega odpłatna dostawa towarów na terytorium państwa członkowskiego „przez podatnika, działającego w takim charakterze". Powyższy przepis wskazuje więc, że czynność opodatkowana w postaci dostawy towaru lub świadczenia usług ma miejsce wówczas, gdy w odniesieniu do tej właśnie czynności, dany podmiot występuje w charakterze podatnika VAT, a więc podmiotu prowadzącego w określonym zakresie działalność gospodarczą.

W świetle art. 15 ust. 1 i 2 ustawy o VAT oraz przepisów Dyrektywy 2006/112/WE Rady w Sprawie Wspólnego Sytemu Podatku od Wartości Dodanej, wykonanie czynności podlegających opodatkowaniu skutkuje powstaniem obowiązku podatkowego tylko w przypadku czynności wykonanych w ramach działalności gospodarczej. Kryterium działalności gospodarczej wyklucza z grona podatników VAT osoby fizyczne nieprowadzące działalności gospodarczej nawet jeżeli wykonują czynności dostawy towarów. Wnioskodawca podkreśla, że stanowisko to jest zbieżne z:

*   wyrokiem WSA w Warszawie sygn. III SA/Wa 1948/07,
*   wyrokiem WSA w Warszawie sygn. III S.A./Wa 1217/07,
*   orzeczeniem ETS w sprawie C-291/92, C-400/98.

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego zdarzenia przyszłego uznaje się za nieprawidłowe.

Zgodnie z przepisem art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 54, poz. 535 ze zm. ostatnia zmiana Dz. U. z 2008r. Nr 209, poz. 1320), zwanej dalej ustawą o VAT, opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlega odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju.

W myśl art. 5 ust. 2 ustawy o VAT czynności określone w ust. 1 podlegają opodatkowaniu niezależnie od tego, czy zostały wykonane z zachowaniem warunków oraz form określonych przepisami prawa.

Towarami natomiast, w rozumieniu art. 2 pkt 6 ustawy o VAT, są rzeczy ruchome, jak również wszelkie postacie energii, budynki i budowle lub ich części, będące przedmiotem czynności podlegających opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, które są wymienione w klasyfikacjach wydanych na podstawie przepisów o statystyce publicznej, a także grunty.

Przepisy art. 7 ust. 1 i art. 8 ust. 1 ustawy o VAT definiują pojęcie dostawy towarów i świadczenia usług za wynagrodzeniem. W myśl tych przepisów przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel. Natomiast przez świadczenie usług, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się każde świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu art. 7.

Ustawodawca w ww. przepisach poza wskazaniem, że przez świadczenie usług rozumie się każde świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej niemającej osobowości prawnej, wskazał ponadto, że za świadczenie usług uznawana jest każda transakcja, która nie stanowi dostawy towarów.

Przyjęcie podziału na dostawę towarów oraz świadczenie usług oznacza w praktyce, że wolą ustawodawcy było określenie maksymalnie szeroko przedmiotu opodatkowania podatkiem od towarów i usług, jeżeli nawet wykazane zostałoby w konkretnym przypadku, że nie występuje dostawa towarów to i tak z reguły należy opodatkować czynność kwalifikowaną wówczas jako świadczenie usług.

Głównym celem wprowadzenia takiej konstrukcji jest zagwarantowanie, aby każda transakcja, która nie mogłaby zostać uznana za dostawę towarów była opodatkowana jako świadczenie usług, za wyjątkiem tych transakcji, które zostały taksatywnie wyłączone lub zwolnione z opodatkowania.

Powyższe regulacje wynikające z ustawodawstwa wspólnotowego dotyczącego harmonizacji przepisów Państw Członkowskich w zakresie podatków obrotowych, wprowadzono w tym celu, aby nie dopuścić do:

1.  podwójnego opodatkowania,
2.  braku opodatkowania,
3.  zakłócenia konkurencji.

Podstawowe bowiem znaczenie dla kształtu i funkcjonowania wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (podatku od towarów i usług) mają fundamentalne cechy tego podatku, tj.:

1.  powszechność opodatkowania,
2.  faktyczne opodatkowanie konsumpcji,
3.  stosowanie podatku od wartości dodanej na wszystkich etapach obrotu towarami i usługami.

Realizację powyższych fundamentalnych cech podatku od towarów i usług, o których mowa wyżej, gwarantują nie tylko przepisy określające zakres przedmiotowy podatku VAT, tj. cyt. wyżej art. 5, 7 i 8 ustawy o VAT, lecz również przepisy regulujące zakres podmiotowy podatku od towarów i usług, czyli przepisy art. 15 ustawy o podatku od towarów i usług.

W myśl art. 15 ust. 1 ustawy o VAT, podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności.

Działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody, również wówczas, gdy czynność została wykonana jednorazowo w okolicznościach wskazujących na zamiar wykonywania czynności w sposób częstotliwy. Działalność gospodarcza obejmuje również czynności polegające na wykorzystywaniu towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych (art. 15 ust. 2 ustawy).

Z przytoczonych wyżej przepisów wynika ponadto, iż dla uznania danego podmiotu za podatnika w rozumieniu art. 15 ust. 1 i 2 ustawy o podatku od towarów i usług nie ma znaczenia rezultat prowadzonej działalności. Oznacza to, że aby uznać działalność podmiotu za działalność gospodarczą nie jest konieczne, aby przyniosła ona jakiekolwiek efekty. Podatnikiem jest zatem również podmiot prowadzący działalność generującą straty, a nawet podmiot, który w ogóle nie dokona żadnej sprzedaży.

Działalność gospodarcza może składać się z kilku następujących po sobie transakcji. Czynności przygotowawcze, takie jak, złożenie wniosków o wydzielenie udziałów w nieruchomości, wydanie decyzji o warunkach zabudowy dla wydzielonych nieruchomosci, stanowią część tych transakcji i powinny być również traktowane jako działalność gospodarcza.

W świetle powyższego stwierdzić należy, iż każdy, kto dokonuje czynności, które zmierzają do przyszłego wykorzystania nieruchomości dla celów działalności gospodarczej w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy o VAT, powinien być uznany za podatnika podatku od towarów i usług. Tym samym wykorzystywanie majątku prywatnego przez osobę fizyczną stanowi również działalność gospodarczą, jeżeli jest dokonywane w sposób ciągły dla celów zarobkowych.

Zatem podstawowym kryterium dla opodatkowania sprzedaży, w tym przypadku udziałów w działce budowlanej (przynależnych mieszkaniom znajdującym się w budynku mieszkalnym wielorodzinnym wybudowanym na tej działce) jest ustalenie, czy działania podjęte przez Wnioskodawczynię związane z tą działka można uznać za działania mające na celu wykorzystywanie tej działki w sposób ciągły do celów zarobkowych, czy też działka ta została przeznaczona na potrzeby własne, czy też na potrzeby działalności handlowej lub gospodarczej w ogóle.

Określony w cytowanej ustawie zakres opodatkowania podatkiem od towarów i usług wskazuje, iż do tego, aby faktycznie zaistniało opodatkowanie danej czynności konieczne jest, aby czynność podlegającą opodatkowaniu wykonał podmiot, który dla tej właśnie czynności będzie działał jako podatnik. Definicja działalności gospodarczej, zawarta w ustawie, ma charakter uniwersalny, pozwalający na objęcie pojęciem „podatnik” tych wszystkich podmiotów, które prowadzą określoną działalność, występując w profesjonalnym obrocie gospodarczym. Ponadto podatnikiem staje się również ten, kto wykonał czynność, podlegającą opodatkowaniu, jednorazowo, ale w okolicznościach wskazujących na zamiar wykonywania czynności w sposób częstotliwy. Chociaż ustawa nie definiuje pojęcia „częstotliwości”, przez zamiar wykonywania danej czynności w sposób częstotliwy należy rozumieć chęć, wolę powtarzalnego, a nie jednorazowego wykonywania określonych czynności, składających się na istotę prowadzenia działalności.

O kwestii częstotliwości nie decyduje czasookres wykonywania czynności (rok, dwa czy pięć lat), ani ilość dokonanych transakcji. Decydującym kryterium jest powtarzalność czynności. Dlatego też, w każdym przypadku należy indywidualnie rozstrzygnąć, czy intencją określonej czynności, z którą łączą się skutki podatkowoprawne, było dokonywanie tej czynności wielokrotnie i w okolicznościach noszących znamiona działalności gospodarczej.

Z przedstawionego we wniosku stanu faktycznego wynika, że Wnioskodawczyni jest współwłaścicielką nieruchomości gruntowej, zakwalifikowanej zgodnie z miejscowym planem zagospodarowania, jako działka budowlana przeznaczona do zabudowy wielorodzinnej. Działka stanowi majątek osobisty Wnioskodawczyni uzyskany w wyniku działu spadku w 2001r. Przedmiotową nieruchomość gruntową Wnioskodawczyni na podstawie umowy użyczenia przekazała do jednoosobowej działalności męża (z którym jest w ustawowej wspólnocie majątkowej). Od 2007r. Współmałżonek, dysponuje ww. terenem na cele budowlane w rozumieniu przepisów prawa budowlanego. Współmałżonek wystąpił o wydanie decyzji o warunkach zabudowy dla przedmiotowej działki i w ramach prowadzonej jednoosobowej działalności deweloperskiej realizuje inwestycję budowlaną - budynek mieszkalny wielorodzinny. Osoby zainteresowane zakupem lokali mieszkalnych w budynku wielorodzinnym będą nabywać w pierwszej kolejności udziały w nieruchomości gruntowej Wnioskodawczyni, na której przedmiotowy budynek wielorodzinny został wzniesiony. Dostawa mieszkań nastąpi w ramach działalności deweloperskiej męża Wnioskodawczyni, a sprzedaż udziałów w nieruchomości gruntowej dokonywana będzie przez Wnioskodawczynie odrębnymi aktami notarialnymi.

Zauważyć należy, że dopuszczalne jest uznanie przez państwo członkowskie za podatnika osoby, która formalnie nie wykonuje działalności gospodarczej, a jedynie dokona okazjonalnej czynności związanej z taką działalnością w szczególności dokona dostawy działek budowlanych, w warunkach wskazujących, że czynność ta nie była czynnością związaną z zaspokajaniem potrzeb osobistych tej osoby.

Podkreślić bowiem należy, iż jedynie w sytuacji, w której czynność ta miałaby związek z zaspokajaniem potrzeb czysto osobistych osoby ją wykonującej, można byłoby uznać, że nie jest to czynność wykona przez podatnika podatku od towarów i usług. W omawianej sytuacji jedynie osobisty charakter czynności mógłby świadczyć o tym, że nie jest ona związana z działalnością gospodarczą podatnika.

Zważywszy, iż przedmiotowa działka (budowlana przeznaczona do zabudowy wielorodzinnej) nie została przez Wnioskodawczynię przeznaczona na cele osobiste lecz została przekazana, na podstawie umowy użyczenia, do prowadzonej przez Współmałżonka (z którym jest w ustawowej wspólnocie majątkowej) działalności gospodarczej (deweloperskiej w ramach, której na działce wybudowany zostanie budynek mieszkalny wielorodzinny), uzyskano dla niej warunki zabudowy dla budynku mieszkalnego wielorodzinnego, rozpoczęto budowę tego budynku a w konsekwencji sprzedaż mieszkań (przez współmałżonka Wnioskodawczyni) znajdujących się w tym budynku poprzedzona zostanie ściśle z nią związaną sprzedażą udziałów w nieruchomości na której budynek został wzniesiony uznać należy, iż okoliczności te świadczą, że posiadanie przez Wnioskodawczynię przedmiotowej nieruchomości gruntowej nie ma związku z jej potrzebami osobistymi lecz z zamiarem realizacji celów gospodarczych.

Przy czym należy zauważyć, że choć sama Wnioskodawczyni nie prowadzi działalności gospodarczej na przedmiotowych gruntach, z uwagi na ustawową wspólnotę majątkowa to czerpała niewątpliwie pożytki związane z tym, że działalność taką prowadzi jej małżonek. Jednocześnie dokonane przez współmałżonka inwestycje na przedmiotowej działce skutkowały zwiększeniem jej atrakcyjności a w konsekwencji spowodowały wzrost jej wartości w tym wzrost wartości udziałów w tej działce.

Na częstotliwy zamiar wykonywania czynności wskazuje, iż planowana dostawa udziałów w działce budowlanej poprzedzona została przekazaniem działki na podstawie umowy użyczenia, do prowadzonej przez Współmałżonka działalności gospodarczej oraz to, iż uzyskano dla niej warunki zabudowy dla budynku mieszkalnego wielorodzinnego. Jednocześnie z uwagi na to, iż przedmiotem dostawy mają być udziały w działce Wnioskodawczyni będzie obowiązana dokonać ich prawnego wydzielenia co dodatkowo wskazuje na częstotliwy zamiar wykonywania przez nią czynności. Przy czym z faktu, iż o wydanie decyzji o warunkach zabudowy dla przedmiotowej działki wystąpił Współmałżonek nie można wywodzić, iż działanie to było niezgodne z wolą Wnioskodawczyni właścicielki działki.

Przy czym w świetle powyższego, stwierdzić należy, że ilość sprzedawanych udziałów w działce oraz okres w jakim będą sprzedawane nie mają wpływu na uznanie, że Wnioskodawczyni wykonuje czynności w sposób częstotliwy a w konsekwencji na uznanie, że planowana dostawa działek podlegać będzie opodatkowaniu.

Bezsprzecznie zatem wszystkie przedstawione przez Wnioskodawcę okoliczności w przedmiotowej sprawie wskazują na to, iż przedmiotowa nieruchomość wykorzystana zostanie w sposób częstotliwy i zorganizowany do celów zarobkowych, co stanowi w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy o VAT działalność gospodarczą, a zatem sprzedaż wydzielonych z niej udziałów będzie podlegała opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, gdyż jak już wcześniej wskazano opodatkowaniu podlega odpłatna dostawa towarów, a grunt niewątpliwie jest towarem. Tym samym Wnioskodawca stanie się z tytułu tej dostawy podatnikiem w rozumieniu art. 15 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług.

W myśl art. 41 ust. 1 ww. ustawy o VAT stawka podatku wynosi 22%, z zastrzeżeniem ust. 2-12c, art. 83, art. 119 ust. 7, art. 120 ust. 2 i 3, art. 122 i art. 129 ust. 1. Z cytowanych powyżej przepisów wynika, iż w obecnym stanie prawnym grunty są towarami w rozumieniu ustawy o podatku od towarów i usług, natomiast sprzedaż gruntu stanowi dostawę towarów i podlega opodatkowaniu podatkiem VAT, według stawki określonej art. 41 ust. 1 tej ustawy. Od zasady opodatkowania dostawy gruntu według stawki podstawowej przewidziano jednak pewne wyjątki. Zakres i zasady zwolnienia od podatku od towarów i usług dostawy gruntu zostały określone między innymi w art. 43 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług. Stosownie do art. 43 ust. 1 pkt 9 ww. ustawy zwalnia się od podatku dostawę terenów niezabudowanych innych niż tereny budowlane oraz przeznaczone pod zabudowę.

Z cytowanych powyżej przepisów wynika, że opodatkowaniu podlegają te dostawy, których przedmiotem są nieruchomości gruntowe zabudowane i niezabudowane, przy czym w przypadku gruntów niezabudowanych, tylko te, które stanowią tereny budowlane lub przeznaczone pod zabudowę. Natomiast dostawy gruntów niezabudowanych, będących na przykład gruntami rolnymi czy leśnymi, które nie są przeznaczone pod zabudowę, są zwolnione z podatku od towarów i usług.

Z przedstawionego przez Wnioskodawcę zdarzenia przyszłego wynika, że zamierza dokonać sprzedaży udziałów w działce zabudowanej budynkiem mieszkalnym wielorodzinnym.

W konsekwencji dokonanie dostawy udziałów w działce zabudowanej, podlegać będzie opodatkowaniu podatkiem VAT według stawki w wysokości 22%, stosownie do przepisów art. 41 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług, bowiem sprzedający, tj. Wnioskodawca w odniesieniu do powyższej transakcji, występuje w charakterze podatnika.

Zgodnie z art. 19 ust. 1 ustawy o VAT obowiązek podatkowy powstaje z chwilą wydania towaru lub wykonania usługi, z zastrzeżeniem ust. 2-21, art. 14 ust. 6, art. 20 i art. 21 ust. 1. Natomiast zgodnie z art. 19 ust. 4 ww. ustawy jeżeli dostawa towaru lub wykonanie usługi powinny być potwierdzone fakturą, obowiązek podatkowy powstaje z chwilą wystawienia faktury, nie później jednak niż w 7 dniu, licząc od dnia wydania towaru lub wykonania usługi.

Ponadto zgodnie z art. 106. ust. 1 ustawy o VAT podatnicy, o których mowa w art. 15, są obowiązani wystawić fakturę stwierdzającą w szczególności dokonanie sprzedaży, datę dokonania sprzedaży, cenę jednostkową bez podatku, podstawę opodatkowania, stawkę i kwotę podatku, kwotę należności oraz dane dotyczące podatnika i nabywcy, z zastrzeżeniem ust. 2, 4 i 5 oraz art. 119 ust. 10 i art. 120 ust. 16. Natomiast art. 106 ust. 4 ww. ustawy stanowi, iż podatnicy, o których mowa w ust. 1-3, nie mają obowiązku wystawiania faktur, o których mowa w ust. 1 i 2, osobom fizycznym nieprowadzącym działalności gospodarczej. Jednakże na żądanie tych osób podatnicy są obowiązani do wystawienia faktury.

W świetle powyższego Wnioskodawczyni winna dostawę udziałów w przedmiotowych działce udokumentować fakturami VAT nie później niż w 7 dniu, licząc od dnia wydania towaru (działki) przy czym obowiązek podatkowy powstaje z chwilą wystawienia faktury. Jedynym wyjątkiem i odstępstwem od tej reguły jest sytuacja, gdy nabywcą przedmiotowej działki będzie osoba fizyczna nieprowadząca działalności gospodarczej. W takim bowiem przypadku Wnioskodawca będzie zobowiązany do wystawienia faktury VAT wyłącznie na żądanie nabywcy (osoby nieprowadzącej działalności gospodarczej).

W przypadku sprzedaży na rzecz osób fizycznych nieprowadzących działalności gospodarczej bez wystawiania faktury obowiązek podatkowy powstaje zgodnie z art. 19 ust. 1 ustawy o VAT.

Ponadto należy zaznaczyć, że jeżeli przed wydaniem towaru lub wykonaniem usługi otrzymano część należności, w szczególności: przedpłatę, zaliczkę, zadatek, ratę, obowiązek podatkowy powstaje z chwilą jej otrzymania w tej części (art. 19 ust. 11).

Przy czym Wnioskodawca stanie się podatnikiem podatku od towarów i usług już z chwilą pierwszej transakcji (niezależnie od jej wartości), bowiem zgodnie z art. 113 ust. 13 pkt 1 lit. d ustawy o VAT, do podatników dokonujących dostaw terenów budowlanych oraz przeznaczonych pod zabudowę – niezależnie od wielkości obrotów – nie stosuje się zwolnień podmiotowych, o których mowa w art. 113 ust. 1 i 9.

W kwestii wskazanych przez Wnioskodawcę wyroków Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie sygn. akt III SA/Wa 1948/07, sygn. akt III SA/Wa 1217/07 oraz orzeczeń ETS w sprawach C-291/92 i C-400/07, w których znajdują się odniesienia do kwestii zbycia gruntów budowlanych należących do prywatnego majątku osoby fizycznej nieprowadzącej działalności gospodarczej, należy stwierdzić, że dotyczą one konkretnych spraw, osądzonych w określonym stanie faktycznym. Rozstrzygnięcie dokonane przez Sąd wiążą w konkretnej sprawie, tymczasem organy podatkowe obowiązane są uwzględniać określony stan faktyczny występujący u podatnika i rozpatrywać sprawy indywidualnie. Tym samym powołane przez Wnioskodawcę wyroki nie mogą stanowić źródła powszechnie obowiązującego prawa i nie mogą być podstawą wydania niniejszej interpretacji.

W świetle powyższego stanowisko Wnioskodawcy należało uznać za nieprawidłowe.

Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dniu wydania interpretacji.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Zgodnie z przepisem § 1 pkt 1 rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 28 sierpnia 2008r. w sprawie przekazania rozpoznawania innym wojewódzkim sądom administracyjnym niektórych spraw z zakresu działania ministra właściwego do spraw finansów publicznych, Prezesa Zakładu Ubezpieczeń Społecznych oraz Prezesa Kasy Rolniczego Ubezpieczenia Społecznego (Dz. U. Nr 163, poz. 1016) skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, ul. Rakowicka 10, 31-511 Kraków po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy).

Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Katowicach, Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Bielsku-Białej, ul. Traugutta 2a 43-300 Bielsko-Biała.