Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0112-KDIL2-1.4011.1203.2021.1.KF
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2022-02-09
Teza: Obowiązki płatnika w związku z wypłatą zryczałtowanego ekwiwalentu na pokrycie kosztów dostosowania miejsca zamieszkania do świadczenia pracy zdalnej i zakupu materiałów potrzebnych do jej wykonywania.
Słowa kluczowe: ekwiwalent; materiały; obowiązek-obowiązek płatnika; praca-miejsce pracy; pracodawca; pracownik; przychód-przychód ze stosunku pracy; sprzęt
Zagadnienia: Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-Pobór podatku lub zaliczek na podatek przez płatników.
Przepisy: [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-Rozdział 2-art. 12-ust. 1; [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-Rozdział 7-art. 31

Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe
==================================================

Szanowni Państwo,

stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego stanu faktycznego oraz zdarzenia przyszłego w podatku dochodowym od osób fizycznych jest prawidłowe.

Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej
----------------------------------------------------

29 grudnia 2021 r. wpłynął Państwa wniosek z 29 grudnia 2021 r. o wydanie interpretacji indywidualnej, który dotyczy obowiązków płatnika w związku z wypłatą zryczałtowanego ekwiwalentu na pokrycie kosztów dostosowania miejsca zamieszkania do świadczenia pracy zdalnej i zakupu materiałów potrzebnych do jej wykonywania. Treść wniosku jest następująca:

**Opis stanu faktycznego oraz zdarzenia przyszłego**

Wnioskodawca, (…) Sp. z o.o. (dalej: „Spółka”) jest podmiotem mającym siedzibę na terytorium Polski i podlega nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu w Polsce. Spółka świadczy wysokiej jakości usługi z zakresu (…).

Spółka zatrudnia pracowników na podstawie umowy o pracę i jest z tego tytułu płatnikiem podatku dochodowego od osób fizycznych. Pracownicy zatrudnieni przez Spółkę, co do zasady, wykonują swoje zadania stacjonarnie w biurze wynajmowanym przez Spółkę.

W związku z wprowadzeniem na terytorium Polski stanu epidemii wywołanej przez wirusa COVID-19, Spółka zaleciła większości pracownikom pracę poza miejscem jej stałego wykonywania (praca zdalna) tj. w trybie tzw. home office. Podstawę prawną dla takiej decyzji stanowiły przepisy Ustawy COVID (Ustawa z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych Dz.U.2021.2095, tekst jednolity z 22.11.2021 r.).

Zgodnie z art. 3 ust. 1 Ustawy COVID, w celu przeciwdziałania COVID-19, pracodawca ma możliwość polecenia wykonywania, przez czas oznaczony, pracy określonej w umowie o pracę poza miejscem jej stałego wykonywania (praca zdalna). W szczególności praca zdalna może być wykonywana przy wykorzystaniu środków bezpośredniego porozumiewania się na odległość lub dotyczyć wykonywania części wytwórczych lub usług materialnych. Z kolei na podstawie art. 3 ust. 4 Ustawy COVID, wykonywanie pracy zdalnej może zostać polecone, jeżeli pracownik ma umiejętności i możliwości techniczne oraz lokalowe do wykonywania takiej pracy i pozwala na to rodzaj pracy.

Zasadniczo pracownicy wykonują pracę zdalną ze swojego miejsca zamieszkania. W ramach tzw. home office praca zdalna wykonywana jest przy wykorzystaniu środków bezpośredniego porozumiewania się na odległość (np. laptopy, e-mail, telefony służbowe, komunikatory). Ponadto, w celu świadczenia pracy niezbędne jest również odpowiednie wyposażenie w sprzęt biurowy zapewniający zgodne z zasadami BHP warunki świadczenia pracy. Na podstawie art. 3 ust 4 Ustawy COVID, narzędzia i materiały potrzebne do wykonywania pracy zdalnej oraz obsługę logistyczną pracy zdalnej zapewnia pracodawca.

W konsekwencji, na podstawie wskazanych powyżej przepisów Ustawy COVID, w okresie stanu epidemii, Spółka wypłaciła pracownikom zryczałtowany ekwiwalent pokrywający koszty dostosowania miejsca zamieszkania do świadczenia pracy zdalnej (np. biurko, krzesło biurowe, lampa itp.) i zakupu materiałów potrzebnych do jej wykonywania (dalej: Ryczałt). Pracownicy nie byli zobligowani do przedstawienia faktur dokumentujących poniesienie wydatków na dostosowanie miejsca zamieszkania do świadczenia pracy zdalnej i zakup materiałów potrzebnych do jej wykonywania.

### Pytanie

Czy wypłata Ryczałtu w okresie obowiązywania stanu zagrożenia epidemicznego albo stanu epidemii, ogłoszonego z powodu COVID-19, oraz w okresie 3 miesięcy po ich odwołaniu, na rzecz pracowników pracujących zdalnie nie stanowi dla pracowników Spółki przychodu ze stosunku pracy, o którym mowa w art. 12 ust. 1 Ustawy o PIT (Ustawa z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych Dz.U.2021.1128 t.j. z dnia 24.06.2021 r.) i tym samym na Spółce jako płatniku nie ciąży obowiązek pobierania zaliczek na podatek dochodowy od osób fizycznych z tego tytułu na podstawie art. 31 ustawy o PIT?

### Państwa stanowisko w sprawie

Zdaniem Spółki, wypłata Ryczałtu w okresie obowiązywania stanu zagrożenia epidemicznego albo stanu epidemii, ogłoszonego z powodu COVID-19, oraz w okresie 3 miesięcy po ich odwołaniu, na rzecz pracowników pracujących zdalnie nie stanowi dla pracowników Spółki przychodu ze stosunku pracy, o którym mowa w art. 12 ust. 1 ustawy o PIT i tym samym na Spółce jako płatniku nie ciąży obowiązek pobierania zaliczek na podatek dochodowy od osób fizycznych z tego tytułu na podstawie art. 31 ustawy o PIT.

Uzasadnienie stanowiska

Zgodnie z art. 10 ust. 1 pkt 1 Ustawy o PIT (Ustawa z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych Dz.U.2021,1128 tekst jednolity z dnia 24.06.2021 r.), źródłami przychodów są m.in: stosunek służbowy, stosunek pracy, w tym spółdzielczy stosunek pracy, członkostwo w rolniczej spółdzielni produkcyjnej lub innej spółdzielni zajmującej się produkcją rolną, praca nakładcza, emerytura lub renta.

Z kolei na podstawie art. 11 ust. 1 Ustawy o PIT cyt.: „Przychodami, z zastrzeżeniem art. 14-15, art. 17 ust. 1 pkt 6, 9, 10 w zakresie realizacji praw wynikających z pochodnych instrumentów finansowych, pkt 11, art. 19, art. 25b, art. 30ca, art. 30da i art. 30f, są otrzymane lub postawione do dyspozycji podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń”.

Wobec powyższego, przychód stanowi każda forma przysporzenia majątkowego (pieniężna jak i niepieniężna), w tym nieodpłatne świadczenia otrzymane przez podatnika. Jednocześnie, przysporzenie powinno mieć konkretny wymiar finansowy. Ponadto, o zaliczeniu danego przysporzenia majątkowego do przychodów decyduje definitywny charakter tego przysporzenia, tj. przysporzenie w sposób ostateczny i faktyczny powiększa aktywa tej osoby.

Jednocześnie, przepis art. 12 ust. 1 ww. ustawy stanowi, że za przychody ze stosunku służbowego, stosunku pracy, pracy nakładczej oraz spółdzielczego stosunku pracy uważa się wszelkiego rodzaju wypłaty pieniężne oraz wartość pieniężną świadczeń w naturze bądź ich ekwiwalenty, bez względu na źródło finansowania tych wypłat i świadczeń, a w szczególności: wynagrodzenia zasadnicze, wynagrodzenia za godziny nadliczbowe, różnego rodzaju dodatki, nagrody, ekwiwalenty za niewykorzystany urlop i wszelkie inne kwoty niezależnie od tego, czy ich wysokość została z góry ustalona, a ponadto świadczenia pieniężne ponoszone za pracownika, jak również wartość innych nieodpłatnych świadczeń lub świadczeń częściowo odpłatnych.

Z kolei w myśl art. 31 Ustawy o PIT, osoby prawne oraz jednostki organizacyjne nieposiadające osobowości prawnej, zwane dalej „zakładami pracy”, są obowiązane jako płatnicy obliczać i pobierać w ciągu roku zaliczki na podatek dochodowy od osób, które uzyskują od tych zakładów przychody ze stosunku służbowego, stosunku pracy, pracy nakładczej lub spółdzielczego stosunku pracy, zasiłki pieniężne z ubezpieczenia społecznego wypłacane przez zakłady pracy, a w spółdzielniach pracy – wypłaty z tytułu udziału w nadwyżce bilansowej.

Odnosząc powyższe do analizowanego stanu faktycznego kluczowe jest określenie, czy wartość Ryczałtu, który pokrywa koszty dostosowania miejsca zamieszkania do świadczenia pracy zdalnej i zakupu materiałów potrzebnych do jej wykonywania stanowi przysporzenie (przychód) dla pracowników podlegające opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych.

Działając w oparciu o art. 3 ust. 1 Ustawy COVID, w celu przeciwdziałania COVID-19, Spółka zaleciła większości pracownikom wykonywanie pracy określonej w umowie o pracę poza miejscem jej stałego wykonywania (praca zdalna) tj. w trybie tzw. home office. Jednocześnie mając na uwadze, iż:

\- wykonywanie pracy zdalnej może zostać polecone, jeżeli pracownik ma umiejętności i możliwości techniczne oraz lokalowe do wykonywania takiej pracy i pozwala na to rodzaj pracy (art. 3 ust. 3 Ustawy COVID), oraz

\- narzędzia i materiały potrzebne do wykonywania pracy zdalnej oraz obsługę logistyczną pracy zdalnej zapewnia pracodawca (art. 3 ust. 4 Ustawy COVID),

Spółka wypłaciła pracownikom w okresie epidemii COVID-19 Ryczałt na pokrycie kosztów dostosowania miejsca zamieszkania do świadczenia pracy zdalnej i zakup materiałów potrzebnych do jej wykonywania.

Należy podkreślić, iż przepisy Ustawy COVID pozostawiają swobodę co do sposobu zapewnienia pracownikowi pracującemu zdalnie narzędzi i materiałów potrzebnych do wykonywania tej pracy. Zapewnienie to może mieć zatem charakter rzeczowy, poprzez wyposażenie stanowiska pracy w narzędzia i materiały, jak i wypłatę świadczenia pokrywającego koszty dostosowania miejsca zamieszkania do świadczenia pracy zdalnej.

W opinii Spółki, niezależnie od formy zapewnienia przez pracodawcę narzędzi i materiałów potrzebnych pracownikowi do wykonywania pracy zdalnej, na gruncie przepisów ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, otrzymane przez pracownika świadczenia, nie stanowią jego przychodu w rozumieniu tej ustawy, ponieważ pracodawca zobowiązany jest do ich zapewnienia na podstawie Ustawy COVID. Wypłata Ryczałtu leży w interesie Spółki, która bez poniesienia wydatku z tytułu jego wypłaty nie mogłaby zorganizować pracy zdalnej w sposób bezpieczny i zapewnić ciągłości realizacji zadań przez pracowników.

Stanowisko, zgodnie z którym świadczenia pieniężne wypłacone w okresie obowiązywania stanu zagrożenia epidemicznego albo stanu epidemii, ogłoszonego z powodu COVID-19, oraz w okresie 3 miesięcy po ich odwołaniu, przez pracodawcę na dostosowania mieszkania do warunków niezbędnych dla świadczenia pracy zdalnej nie stanowią przychodu ze stosunku pracy znajduje potwierdzenie w licznych i jednolitych interpretacjach podatkowych wydawanych przez Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej np.:

\- interpretacja przepisów prawa podatkowego z dnia 10.06.2021 r. sygn.0112-KDIL2-1.4011.315.2021.1.MKA cyt.:

„Mając na uwadze powyższe regulacje w przypadku pracowników Wnioskodawcy, którzy telepracę i pracę zdalną wykonują w związku z występowaniem zagrożenia epidemicznego, otrzymany zwrot zrealizowany w formie wypłaty ekwiwalentu na zakup doposażenia stanowiska pracy nie będzie skutkował powstaniem po ich stronie przychodów w rozumieniu ustawy o podatku dochodowym osób fizycznych. W konsekwencji na Wnioskodawcy jako płatniku nie ciąży z tego tytułu obowiązek obliczenia i poboru podatku dochodowego”.

\- interpretacja przepisów prawa podatkowego z dnia 14.07.2021 r. sygn.0113-KDIPT2-3.4011.421.2021.1.MS cyt.:

„Mając na uwadze powyższe regulacje w sytuacji zlecenia pracy zdalnej, na podstawie ww. przepisów ustawy z dnia 2 marca 2020 r., w związku z regulacją wynikającą z art. 3 pkt 4-5 tej ustawy, zgodnie z którą obowiązkiem pracodawcy jest zapewnienie pracownikowi narzędzi i materiałów potrzebnych do pracy zdalnej oraz możliwość używania przez pracownika narzędzi lub materiałów niezapewnionych przez pracodawcę podczas wykonywania pracy zdalnej, po stronie pracownika, na gruncie ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, nie powstanie z tego tytułu przychód, o którym mowa w art. 12 ust. 1 w związku z art. 11 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Co istotne, bez znaczenia pozostaje sposób zapewnienia narzędzi i materiałów, tj. czy nastąpi w formie rzeczowej czy też poprzez wypłatę świadczenia za używanie własnych materiałów i narzędzi pracownika. W konsekwencji nie może mieć zastosowania przepis art. 21 ust. 1 pkt 13 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Równocześnie na Wnioskodawcy jako płatniku nie ciążą z tego tytułu obowiązki płatnika”.

\- interpretacja przepisów prawa podatkowego z dnia 28.07.2021 r. sygn.0112-KDIL2-1.4011.447.2021.2.JK cyt.:

„Mając na uwadze powołane przepisy prawa oraz przedstawione zdarzenie przyszłe stwierdzić należy, że świadczenie pieniężne przyznane przez Wnioskodawcę w formie ryczałtu za zwiększone koszty mediów i ekwiwalent za korzystanie z prywatnego wyposażenia mieszkania pracownika w związku ze świadczeniem pracy oraz koszty organizacyjne, tj. koszty dostosowania mieszkania do warunków niezbędnych dla świadczenia pracy - pracownikom świadczącym pracę zdalną – wypłacane przez Wnioskodawcę w okresie obowiązywania stanu zagrożenia epidemicznego albo stanu epidemii, ogłoszonego z powodu COVID-19, oraz w okresie 3 miesięcy po ich odwołaniu zgodnie z art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2020 r. poz. 374), w okresie obowiązywania stanu zagrożenia epidemicznego albo stanu epidemii, ogłoszonego z powodu COVID-19, oraz w okresie 3 miesięcy po ich odwołaniu, w celu przeciwdziałania COVID-19 – nie stanowią przychodu ze stosunku pracy, o którym mowa w art. 12 ust. 1 w związku z art. 11 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Tym samym na Wnioskodawcy jako płatniku nie ciąży obowiązek pobierania zaliczek na podatek dochodowy od osób fizycznych z tego tytułu”.

Mając na uwadze powołane przepisy prawa oraz przedstawiony stan faktyczny należy stwierdzić, że świadczenie pieniężne przyznane przez Spółkę w formie Ryczałtu na pokrycie kosztów dostosowania miejsca zamieszkania do świadczenia pracy zdalnej i zakup materiałów potrzebnych do jej wykonywania, wypłacone zgodnie z art. 3 Ustawy COVID w okresie obowiązywania stanu zagrożenia epidemicznego albo stanu epidemii, ogłoszonego z powodu COVID-19, oraz w okresie 3 miesięcy po ich odwołaniu, nie stanowi przychodu ze stosunku pracy, o którym mowa w art. 12 ust. 1 Ustaw o PIT. Tym samym, na Wnioskodawcy jako płatniku nie ciąży obowiązek pobierania zaliczek na podatek dochodowy od osób fizycznych z tego tytułu na podstawie art. 31 ustawy o PIT.

Ocena stanowiska
----------------

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest prawidłowe.

Uzasadnienie interpretacji indywidualnej
----------------------------------------

Zgodnie z przepisem art. 8 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2021 r. poz. 1540 ze zm.):

Płatnikiem jest osoba fizyczna, osoba prawna lub jednostka organizacyjna niemająca osobowości prawnej, obowiązana na podstawie przepisów prawa podatkowego do obliczenia i pobrania od podatnika podatku i wpłacenia go we właściwym terminie organowi podatkowemu.

Stosownie do treści art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2021 r. poz. 1128 ze zm.):

Opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.

W myśl art. 10 ust. 1 pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:

Źródłami przychodów są: stosunek służbowy, stosunek pracy, w tym spółdzielczy stosunek pracy, członkostwo w rolniczej spółdzielni produkcyjnej lub innej spółdzielni zajmującej się produkcją rolną, praca nakładcza, emerytura lub renta.

Przepis art. 12 ust. 1 ww. ustawy stanowi, że:

Za przychody ze stosunku służbowego, stosunku pracy, pracy nakładczej oraz spółdzielczego stosunku pracy uważa się wszelkiego rodzaju wypłaty pieniężne oraz wartość pieniężną świadczeń w naturze bądź ich ekwiwalenty, bez względu na źródło finansowania tych wypłat i świadczeń, a w szczególności: wynagrodzenia zasadnicze, wynagrodzenia za godziny nadliczbowe, różnego rodzaju dodatki, nagrody, ekwiwalenty za niewykorzystany urlop i wszelkie inne kwoty niezależnie od tego, czy ich wysokość została z góry ustalona, a ponadto świadczenia pieniężne ponoszone za pracownika, jak również wartość innych nieodpłatnych świadczeń lub świadczeń częściowo odpłatnych.

W myśl art. 31 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:

Osoby fizyczne, osoby prawne oraz jednostki organizacyjne nieposiadające osobowości prawnej, zwane dalej „zakładami pracy”, są obowiązane jako płatnicy obliczać i pobierać w ciągu roku zaliczki na podatek dochodowy od osób, które uzyskują od tych zakładów przychody ze stosunku służbowego, stosunku pracy, pracy nakładczej lub spółdzielczego stosunku pracy, zasiłki pieniężne z ubezpieczenia społecznego wypłacane przez zakłady pracy, a w spółdzielniach pracy – wypłaty z tytułu udziału w nadwyżce bilansowej.

Z przedstawionego we wniosku opisu sprawy wynika, że w związku z wprowadzeniem na terytorium Polski stanu epidemii wywołanej przez wirusa COVID-19, zalecili Państwo większości pracownikom pracę poza miejscem jej stałego wykonywania (praca zdalna), tj. w trybie tzw. home office. W okresie stanu epidemii, wypłacili Państwo pracownikom zryczałtowany ekwiwalent pokrywający koszty dostosowania miejsca zamieszkania do świadczenia pracy zdalnej (np. biurko, krzesło biurowe, lampa itp.) i zakupu materiałów potrzebnych do jej wykonywania (Ryczałt). Pracownicy nie byli zobligowani do przedstawienia faktur dokumentujących poniesienie wydatków na dostosowanie miejsca zamieszkania do świadczenia pracy zdalnej i zakup materiałów potrzebnych do jej wykonywania.

Wskazać należy, że zasady dotyczące zlecenia pracownikowi pracy zdalnej określone zostały na podstawie art. 77 ustawy z dnia 19 czerwca 2020 r. o dopłatach do oprocentowania kredytów bankowych udzielanych przedsiębiorcom dotkniętym skutkami COVID-19 oraz o uproszczonym postępowaniu o zatwierdzenie układu w związku z wystąpieniem COVID-19 (Dz. U. 2020 r. poz. 1086 ze zm.). Przepis ten wprowadził zmiany w przepisach ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2021 r. poz. 2095 ze zm.) między innymi w odniesieniu do pracy zdalnej.

Zgodnie z przyjętymi rozwiązaniami, na podstawie art. 3 pkt 1 ww. ustawy:

W okresie obowiązywania stanu zagrożenia epidemicznego albo stanu epidemii, ogłoszonego z powodu COVID-19, oraz w okresie 3 miesięcy po ich odwołaniu, w celu przeciwdziałania COVID-19 pracodawca może polecić pracownikowi wykonywanie, przez czas oznaczony, pracy określonej w umowie o pracę, poza miejscem jej stałego wykonywania (praca zdalna).

Jak stanowi art. 3 pkt 3 ww. ustawy:

Wykonywanie pracy zdalnej może zostać polecone, jeżeli pracownik ma umiejętności i możliwości techniczne oraz lokalowe do wykonywania takiej pracy i pozwala na to rodzaj pracy. W szczególności praca zdalna może być wykonywana przy wykorzystaniu środków bezpośredniego porozumiewania się na odległość lub dotyczyć wykonywania części wytwórczych lub usług materialnych.

Co do zasady, jak wynika z art. 3 pkt 4 ww. ustawy:

Narzędzia i materiały potrzebne do wykonywania pracy zdalnej oraz obsługę logistyczną pracy zdalnej zapewnia pracodawca.

Jednakże na podstawie art. 3 pkt 5 ww. ustawy:

Przy wykonywaniu pracy zdalnej pracownik może używać narzędzi lub materiałów niezapewnionych przez pracodawcę pod warunkiem, że umożliwia to poszanowanie i ochronę informacji poufnych i innych tajemnic prawnie chronionych, w tym tajemnicy przedsiębiorstwa lub danych osobowych, a także informacji, których ujawnienie mogłoby narazić pracodawcę na szkodę.

W sytuacji zlecenia pracy zdalnej, na podstawie ww. przepisów ustawy z 2 marca 2020 r., w związku z regulacją wynikającą z art. 3 pkt 4, zgodnie z którą obowiązkiem pracodawcy jest zapewnienie pracownikowi narzędzi i materiałów potrzebnych do pracy zdalnej, po stronie pracownika, na gruncie ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, nie powstanie z tego tytułu przychód. Co istotne, bez znaczenia pozostaje sposób zapewnienia narzędzi i materiałów, tj. czy nastąpi w formie rzeczowej czy też poprzez wypłatę świadczenia za używanie własnych materiałów i narzędzi pracownika.

**Mając na uwadze powyższe regulacje, wypłata Ryczałtu w okresie obowiązywania stanu zagrożenia epidemicznego albo stanu epidemii, ogłoszonego z powodu COVID-19, oraz w okresie 3 miesięcy po ich odwołaniu, na rzecz pracowników pracujących zdalnie nie stanowi dla Państwa pracowników przychodu ze stosunku pracy, o którym mowa w art. 12 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Tym samym nie są Państwo – jako płatnik – zobowiązani do pobierania zaliczek na podatek dochodowy od osób fizycznych z tego tytułu na podstawie art. 31 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.**

W odniesieniu do powołanych we wniosku interpretacji informujemy, że zapadły one w indywidualnych sprawach i nie mają zastosowania ani konsekwencji wiążących w odniesieniu do żadnego innego zaistniałego stanu faktycznego czy też zdarzenia przyszłego.

Dodatkowe informacje
--------------------

### Informacja o zakresie rozstrzygnięcia

Interpretacja dotyczy:

\- stanu faktycznego, który Państwo przedstawili i stanu prawnego, który obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia oraz

\- zdarzenia przyszłego, które Państwo przedstawili i stanu prawnego, który obowiązuje w dniu wydania interpretacji.

### Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

· Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2021 r. poz. 1540 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli: Państwa sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosują się Państwo do interpretacji.

· Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:

1) z zastosowaniem art. 119a;

2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;

3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.

Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację
--------------------------------------------------------

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.; dalej jako „PPSA”).

Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):

· w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Teodora Sixta 17, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo

· w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Elektronicznej Skrzynki Podawczej Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

Podstawa prawna dla wydania interpretacji
-----------------------------------------

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2021 r. poz. 1540 ze zm.).