Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0114-KDIP4-3.4012.770.2024.1.APR
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-01-21
Teza: Brak opodatkowania sprzedaży nieruchomości gruntowej na
rzecz obecnego użytkownika wieczystego w trybie art. 32
ustawy o gospodarce nieruchomościami.
Słowa kluczowe: przekształcanie-przekształcenie prawa-przekształcenie
prawa wieczystego użytkowania w prawo własności
użytkowanie (używanie)-użytkowanie wieczyste
Zagadnienia: Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II. Zakres
opodatkowania-Rozdział 1. Przepisy ogólne -Czynności
niepodlegające opodatkowaniu
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II. Zakres
opodatkowania-Rozdział 2. Dostawa towarów i
świadczenie usług -Dostawa towarów
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II-
Rozdział 1-art. 5-ust. 1-pkt 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II-
Rozdział 2-art. 7.-ust. 1

## Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

łowe
    Szanowni Państwo,
    stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego
    stanu faktycznego w podatku od towarów i usług jest prawidłowe.

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

20 grudnia 2024 r. wpłynął Państwa wniosek z 19 grudnia 2024 r. o wydanie interpretacji
    indywidualnej, który dotyczy braku opodatkowania sprzedaży nieruchomości gruntowej
    na rzecz obecnego użytkownika wieczystego w trybie art. 32 ustawy o gospodarce
    nieruchomościami. Treść wniosku jest następująca:
    Opis stanu faktycznego
    Gmina jest jednostką samorządu terytorialnego posiadającą osobowość prawną,
    wykonującą zadania publiczne we własnym imieniu i na własną odpowiedzialność
    (zgodnie z art. 2 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym, Dz. U. z
    2024 r. poz. 1465 ze zm.). Gmina, na podstawie art. 7 ust. 1 pkt 1 ww. ustawy, realizuje
    również zadania, których celem jest zaspokajanie zbiorowych potrzeb wspólnoty, w
    szczególności w zakresie ładu przestrzennego, gospodarki nieruchomościami, ochrony
    środowiska i przyrody oraz gospodarki wodnej.
    Gmina jest zarejestrowanym, czynnym podatnikiem VAT.
    Gmina dokonuje sprzedaży prawa własności gruntów należących do Skarbu Państwa na
    rzecz dotychczasowych użytkowników wieczystych na podstawie umowy sprzedaży
    zawieranej w formie aktu notarialnego. Sprzedaż dotyczy praw użytkowania wieczystego
    ustanowionych przed 1 maja 2004 r., tj. w stanie prawnym, w którym czynność
    ustanowienia prawa użytkowania wieczystego nie podlegała podatkowi VAT. Każdorazowo
    sprzedaż prawa własności gruntu następuje w trybie bezprzetargowym na rzecz
    dotychczasowego użytkownika wieczystego na podstawie przepisów ustawy z dnia 21
    sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1145, dalej: „u.g.
    n.”). Przeniesienie własności gruntów na rzecz dotychczasowych użytkowników
    wieczystych może następować na wniosek dotychczasowego użytkownika, w trybie art. 32
    u.g.n.
    Jednocześnie Gmina pragnie zaznaczyć, że niniejszy wniosek nie dotyczy sytuacji
    przekształcenia prawa użytkowania wieczystego w prawo własności z mocy prawa na
    podstawie ustawy z dnia 20 lipca 2018 r. o przekształceniu prawa użytkowania
    wieczystego gruntów zabudowanych na cele mieszkaniowe w prawo własności tych
    gruntów. W związku z wyrokiem Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej w sprawie C-
    604/19 Gmina Wrocław z 22 grudnia 2021 r. Minister Finansów wydał interpretację ogólną
    o numerze PT1.8101.2.2021 w zakresie opodatkowania podatkiem od towarów i usług
    przekształcenia z mocy prawa użytkowania wieczystego w prawo własności. Niemniej
    jednak z przedmiotowej interpretacji wynika, że „(...) wyrok TSUE dotyczy wyłącznie
    przedmiotowych czynności dokonywanych z mocy prawa, nie dotyczy przekształcenia
    prawa użytkowania wieczystego we własność, dokonywanego na podstawie umowy
    cywilnoprawnej pomiędzy użytkownikiem wieczystym a właścicielem gruntów”. W związku
    z powyższym przedmiotowa interpretacja ogólna Ministra Finansów nie znajduje
    zastosowania w niniejszej sprawie.
    Wątpliwości Gminy dotyczą konsekwencji na gruncie podatku VAT czynności sprzedaży
    prawa własności gruntu na rzecz dotychczasowego użytkownika wieczystego.

## Pytanie

Czy sprzedaż przez Gminę prawa własności gruntu na rzecz dotychczasowego, obecnego
    użytkownika wieczystego stanowi dostawę towarów podlegającą opodatkowaniu
    podatkiem od towarów usług?
    Państwa stanowisko w sprawie
    Sprzedaż przez Gminę prawa własności gruntu na rzecz dotychczasowego użytkownika
    wieczystego nie stanowi dostawy towarów podlegającej opodatkowaniu podatkiem od
    towarów i usług.
    Uzasadnienie:

    Zgodnie z przepisem art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od
    towarów i usług, opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlegają odpłatna
    dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju.
    W myśl art. 7 ust. 1 ustawy o VAT, przez dostawę towarów rozumie się przeniesienie
    prawa do rozporządzania towarami jak właściciel.
    Pojęcie towaru zostało zdefiniowane w art. 2 pkt 6 ustawy o VAT, zgodnie z którym przez
    towary rozumie się rzeczy oraz ich części, a także wszelkie postacie energii.
    Według art. 2 pkt 22 ustawy o VAT, przez sprzedaż rozumie się odpłatną dostawę towarów
    i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju, eksport towarów oraz
    wewnątrzwspólnotową dostawę towarów.
    Stosownie natomiast do art. 15 ust. 1 ustawy o VAT, za podatników uznaje się osoby
    prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne,
    wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w ust. 2, bez względu
    na cel lub rezultat takiej działalności.
    Działalność gospodarcza, jak stanowi art. 15 ust. 2 ustawy o VAT, obejmuje wszelką
    działalność producentów, handlowców lub usługodawców, w tym podmiotów
    pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a także działalność osób wykonujących
    wolne zawody. Działalność gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające
    na wykorzystywaniu towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla
    celów zarobkowych.
    Z kolei, zgodnie z art. 15 ust. 6 przedmiotowej regulacji, nie uznaje się za podatnika
    organów władzy publicznej oraz urzędów obsługujących te organy w zakresie
    realizowanych zadań nałożonych odrębnymi przepisami prawa, dla realizacji których
    zostały one powołane, z wyłączeniem czynności wykonywanych na podstawie zawartych
    umów cywilnoprawnych.
    Jednocześnie zgodnie z art. 2 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym, Gmina wykonuje
    zadania publiczne w imieniu własnym i na własną odpowiedzialność.
    W wybranych przypadkach, w ramach wykonywania zadań własnych Gmina, występuje w
    roli podatnika VAT – podejmuje bowiem działania na podstawie umów cywilnoprawnych.
    Biorąc pod uwagę powyższe, rozpatrując na gruncie podatku VAT, kwestię sprzedaży
    prawa użytkowania wieczystego, należy przeanalizować przesłanki uznania tej czynności
    za dostawę towarów w świetle art. 7 ustawy o VAT.
    Jak wynika z art. 7 ust. 1 ustawy o VAT, pod pojęciem dostawy towarów należy rozumieć
    przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel.
    Pojęcie to ma szerszy zakres, niż sprzedaż w ujęciu cywilnoprawnym. Przede wszystkim
    przeniesienie prawa do rozporządzania towarem to nie tylko przeniesienie jego własności.
    Dostawa towarów nie będzie więc obejmowała tylko sprzedaży towarów (w sensie
    cywilnoprawnym). Dla uznania, że miała miejsce dostawa towarów wystarczy, że podmiot
    nabędzie tzw. władztwo ekonomiczne, tzn. będzie miał możliwości dowolnego
    rozporządzania i dysponowania uzyskanym towarem. Powyższe wskazuje jednoznacznie,
    że rozważając skutki podatkowe opisanej we wniosku transakcji należy mieć na względzie
    nie aspekty cywilnoprawne, lecz te, które mają znaczenie z punktu widzenia ustawy o VAT.
    Kwestie dotyczące prawa wieczystego użytkowania gruntów uregulowane zostały w
    ustawie z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1061 ze zm.).
    W świetle art. 233 Kodeksu cywilnego, w granicach, określonych przez ustawy i zasady
    współżycia społecznego oraz przez umowę o oddanie gruntu Skarbu Państwa lub gruntu
    należącego do jednostek samorządu terytorialnego bądź ich związków w użytkowanie
    wieczyste, użytkownik może korzystać z gruntu z wyłączeniem innych osób. W tych
    samych granicach użytkownik wieczysty może swoim prawem rozporządzać.

    Przepis ten, a także następne przepisy Kodeksu cywilnego (art. 234, art. 235, art. 237, art.
    238) kształtują uprawnienia użytkownika wieczystego na wzór uprawnień właściciela.
    Również długi czas trwania użytkowania wieczystego (art. 236 § 1 i 2 k.c.) wskazuje, że
    oddanie gruntu w użytkowanie wieczyste stanowi przeniesienie prawa do rozporządzania
    tym gruntem jak właściciel, a użytkownik wieczysty przez cały czas trwania swego prawa
    uiszcza opłatę roczną.
    Z regulacji zawartych w Kodeksie cywilnym wynika, że użytkowanie wieczyste stanowi
    wprawdzie prawo do rzeczy cudzej, ale daje użytkownikowi wieczystemu uprawnienia do
    dysponowania rzeczą w sposób zbliżony do właściciela.
    Należy ponadto wskazać, że czynności przejęcia własności ekonomicznej nie musi
    towarzyszyć przejęcie własności w sensie prawnym, bowiem „dostawa towarów” nie
    ogranicza się wyłącznie do zbycia prawa własności rzeczy. W konsekwencji pojęcie
    „dostawa towarów” oraz ekonomiczne aspekty transakcji, nie muszą wiązać się ze
    skutkami powstającymi na gruncie cywilistycznego prawa własności. Pozwala to na
    uznanie danej czynności za dostawę towarów, nawet w przypadkach nałożenia na
    nabywcę pewnych ograniczeń we władaniu towarem. Chwilą decydującą o przejściu na
    odbiorcę korzyści i ciężarów związanych z nabyciem towaru jest, co do zasady, wydanie
    towaru. Użytkowanie wieczyste może być przez wieczystego użytkownika przeniesione na
    osobę trzecią. Możliwość przeniesienia takiego władztwa na inny podmiot, jest taka sama
    jak przy dokonywaniu sprzedaży gruntu przez właściciela, co potwierdza swobodę
    korzystania z gruntu i czerpania z niego pożytków w sposób niemalże taki, jak w
    przypadku właściciela tego gruntu. Przedmiotem użytkowania wieczystego są wyłącznie
    grunty. Budynki i inne urządzenia wzniesione przez użytkownika wieczystego na gruncie
    oddanym mu w użytkowanie wieczyste stanowią jego własność. Oddanie w użytkowanie
    wieczyste zabudowanej nieruchomości gruntowej następuje z równoczesną sprzedażą
    położonych na tej nieruchomości budynków i innych urządzeń.
    W myśl art. 11 u.g.n., z zastrzeżeniem wyjątków wynikających z przepisów niniejszej
    ustawy oraz odrębnych ustaw, organem reprezentującym Skarb Państwa w sprawach
    gospodarowania nieruchomościami jest starosta, a organami reprezentującymi jednostki
    samorządu terytorialnego są ich organy wykonawcze.
    Stosownie natomiast do art. 71 ust. 1-4 u.g.n., za oddanie nieruchomości gruntowej w
    użytkowanie wieczyste pobiera się pierwszą opłatę i opłaty roczne. Pierwsza opłata za
    oddanie nieruchomości gruntowej w użytkowanie wieczyste w drodze przetargu podlega
    zapłacie jednorazowo, nie później niż do dnia zawarcia umowy o oddanie tej
    nieruchomości w użytkowanie wieczyste.
    Pierwszą opłatę za oddanie nieruchomości gruntowej w użytkowanie wieczyste w drodze
    bezprzetargowej można rozłożyć na oprocentowane raty. W sprawach tych stosuje się
    odpowiednio przepis art. 70 ust. 2-4 u.g.n.
    Zgodnie z brzmieniem art. 32 ust. 1 u.g.n., nieruchomość gruntowa oddana w
    użytkowanie wieczyste może być sprzedana wyłącznie użytkownikowi wieczystemu, z
    zastrzeżeniem ust. 1a i ust. 3.
    Stosownie do art. 32 ust. 2 u.g.n., z dniem zawarcia umowy sprzedaży nieruchomości
    wygasa, z mocy prawa, uprzednio ustanowione prawo użytkowania wieczystego. Przepisu
    art. 241 Kodeksu cywilnego nie stosuje się.
    Według art. 37 ust. 2 pkt 5 u.g.n., nieruchomość jest zbywana w drodze bezprzetargowej,
    jeżeli sprzedaż nieruchomości następuje na rzecz jej użytkownika wieczystego.
    Jak wynika z powołanych wyżej przepisów, oddanie w użytkowanie wieczyste jest
    czynnością odpłatną, gdyż ustawodawca w ustawie o gospodarce nieruchomościami
    przewidział w tym zakresie dwa rodzaje odpłatności, tj. pierwszą opłatę oraz opłaty roczne.

    Ustanowienie prawa użytkowania wieczystego przed 1 maja 2004 r. nie podlegało
    opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, gdyż na podstawie obowiązującej przed
    tym dniem ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku
    akcyzowym (Dz. U. Nr 11 poz. 50 ze zm.), grunt nie był uznawany za towar i ustanowienie
    jego użytkowania wieczystego nie stanowiło dostawy towarów. Dopiero z chwilą wejścia w
    życie ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług, zmieniła się definicja
    towaru oraz zakres opodatkowania podatkiem od towarów i usług. W konsekwencji, od 1
    maja 2004 r. ustanowienie prawa użytkowania wieczystego stanowi czynność podlegającą
    opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, na podstawie art. 5 ust. 1 pkt 1 w zw. z art.
    7 ust. 1 pkt 6 ustawy.
    Potwierdza to m.in. treść uchwały Naczelnego Sądu Administracyjnego z 8 stycznia 2007 r.
    sygn. akt I FPS 1/06, w której uznano, iż „Konsekwencją stanowiska, że oddanie
    nieruchomości w użytkowanie wieczyste stanowi dostawę towarów będzie stwierdzenie,
    że w przypadku gdy taka czynność nastąpiła przed dniem 1 maja 2004 r. (tj. przed tym
    dniem dokonano wpisu prawa użytkowania wieczystego w księdze wieczystej na
    podstawie zawartej w formie aktu notarialnego umowy o ustanowieniu tego prawa) nie
    podlega ona obecnie podatkowi od towarów i usług. (...) Wobec powyższego należy uznać,
    że opłata roczna z tytułu użytkowania wieczystego gruntów, ustanowionego przed dniem
    1 maja 2004 r., gdy taka czynność nie podlegała podatkowi od towarów i usług po wejściu
    w życie ustawy z dnia 11 marca 2004 r. w sprawie podatku od towarów i usług (...) ani nie
    zawiera w sobie należnego podatku, ani też nie powinna być powiększona o taki podatek
    na podstawie przepisów tej ustawy”.
    Analizując stan faktyczny będący przedmiotem niniejszego wniosku należy stwierdzić, że
    dla oceny obowiązku podatkowego w zakresie podatku VAT nie mają znaczenia
    okoliczności towarzyszące nabyciu prawa użytkowania wieczystego przez osoby fizyczne
    (data zakupu, fakt zakupu na rynku wtórnym w formie aktu notarialnego). Bez znaczenia
    w tym aspekcie jest również fakt sprzedaży prawa własności w formie aktu notarialnego
    dokonanej na wniosek dotychczasowego użytkownika wieczystego (osoby fizycznej).
    Obowiązek podatkowy w podatku VAT określa tylko i wyłącznie pierwotna data oddania
    przedmiotowego gruntu w użytkowanie wieczyste. Jeżeli zatem prawo użytkowania
    wieczystego w odniesieniu do konkretnego gruntu zostało ustanowione przed 1 maja
    2004 r. i przed tą datą ustalono wysokość opłaty rocznej, to nie zawiera ona w sobie
    należnego podatku VAT, ani też nie jest powiększona o taki podatek.
    Taka konstrukcja jest konsekwencją obowiązującej przed tym dniem ustawy z dnia 8
    stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym, gdzie grunt nie
    był towarem i jego sprzedaż lub ustanowienie użytkowania wieczystego nie stanowiło
    dostawy towarów.
    W niniejszej sprawie, przeniesienie na użytkownika wieczystego prawa do rozporządzania
    nieruchomością jak właściciel nastąpiło już w chwili objęcia przez pierwotnego
    użytkownika prawa użytkowania wieczystego tej nieruchomości.
    Jak stanowi bowiem art. 7 ust. 1 ustawy o VAT, przez dostawę towarów rozumie się
    przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel.
    W świetle przywołanego przepisu, obecny użytkownik wieczysty nieruchomości gruntowej
    nabył prawo użytkowania wieczystego nieruchomości gruntowej. W sensie ekonomicznym
    nabył też prawo do dysponowania gruntem jak właściciel.
    Należy podkreślić, że czynność przekształcenia prawa użytkowania wieczystego gruntu
    będącego wcześniej przedmiotem użytkowania wieczystego, dla którego prawo to
    ustanowiono przed 1 maja 2004 r. nie podlega opodatkowaniu jako ponowna dostawa
    towarów, ani żadna inna czynność podlegająca opodatkowaniu podatkiem VAT. W
    konsekwencji sprzedaż nieruchomości na rzecz użytkownika wieczystego nie jest

    traktowana jako ponowna dostawa tej samej nieruchomości, bowiem nie została
    spełniona dyspozycja art. 7 ust. 1 ustawy, tj. w opisanej sytuacji nie dojdzie do
    przeniesienia prawa do rozporządzania towarami jak właściciel.
    W świetle przepisów art. 7 ust. 1 pkt 6 i pkt 7 ustawy doszło już do dostawy nieruchomości
    na rzecz dotychczasowego użytkownika wieczystego. Wobec tego – sprzedaż
    nieruchomości na rzecz dotychczasowego użytkownika wieczystego, będąca w istocie
    przekształceniem prawa użytkowania wieczystego w prawo własności nieruchomości,
    stanowi jedynie zmianę tytułu prawnego do nieruchomości, nie wpływa natomiast na
    „władztwo rzeczy”, które użytkownik wieczysty uzyskał przed 1 maja 2004 r. i nie jest
    traktowana jako sprzedaż tego samego towaru.
    Podsumowując, w świetle obowiązujących przepisów ustawy, sprzedaż przez Gminę
    prawa własności nieruchomości gruntowej należącej do Skarbu Państwa na rzecz jej
    dotychczasowego użytkownika wieczystego, w sytuacji, gdy ustanowienie prawa
    użytkowania wieczystego nastąpiło przed 1 maja 2004 r. nie podlega opodatkowaniu
    podatkiem od towarów i usług.
    W rezultacie, niezależnie od sytuacji, Gmina nie ma obowiązku naliczać, ani odprowadzać
    podatku należnego w odniesieniu do opłat pobieranych z tytułu zapłaty za przekształcenie
    prawa użytkowania wieczystego gruntu w prawo własności na rzecz obecnego
    dotychczasowego użytkownika wieczystego.
    Na powyższe nie ma wpływu, również sam sposób wejścia w prawa użytkownika
    wieczystego, tj. wyłączenie z opodatkowania podatkiem VAT przysługuje zarówno w
    sytuacji, w której opłata z tytułu przekształcenie prawa użytkowania wieczystego gruntu w
    prawo własności pobierana jest od „pierwotnego użytkownika” (na rzecz którego
    ustanowiono prawo użytkowania wieczystego), czy też użytkownika, który nabył prawo
    użytkowania wieczystego poprzez sukcesję praw i obowiązków w drodze zakupu prawa
    użytkowania wieczystego gruntu. W tym przypadku przekształcenie prawa użytkowania
    wieczystego gruntów w prawo własności nieruchomości stanowi jedynie zmianę tytułu
    prawnego do nieruchomości, natomiast nie wpływa na „władztwo do rzeczy”, które
    pierwotny użytkownik już uzyskał, a wtórny użytkownik nabył poprzez sukcesję praw i
    obowiązków wynikających z zawartej umowy zakupu prawa użytkowania wieczystego
    gruntu.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest prawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług
    (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 361 ze zm.), zwanej dalej „ustawą”:
      Opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlegają odpłatna dostawa
      towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju.
    W myśl art. 2 pkt 6 ustawy:
      Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o towarach - rozumie się przez to rzeczy
      oraz ich części, a także wszelkie postaci energii.
    Jak stanowi art. 7 ust. 1 ustawy:
      Przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się
      przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel, w tym również:
      1) przeniesienie z nakazu organu władzy publicznej lub podmiotu działającego w
        imieniu takiego organu lub przeniesienie z mocy prawa prawa własności towarów
        w zamian za odszkodowanie;
      2) wydanie towarów na podstawie umowy dzierżawy, najmu, leasingu lub innej
        umowy o podobnym charakterze zawartej na czas określony lub umowy

        sprzedaży na warunkach odroczonej płatności, jeżeli umowa przewiduje, że w
        następstwie normalnych zdarzeń przewidzianych tą umową lub z chwilą zapłaty
        ostatniej raty prawo własności zostanie przeniesione;
      3) wydanie towarów na podstawie umowy komisu: między komitentem a
        komisantem, jak również wydanie towarów przez komisanta osobie trzeciej;
      4) wydanie towarów komitentowi przez komisanta na podstawie umowy komisu,
        jeżeli komisant zobowiązany był do nabycia rzeczy na rachunek komitenta;
      5) ustanowienie spółdzielczego lokatorskiego prawa do lokalu mieszkalnego,
        ustanowienie spółdzielczego własnościowego prawa do lokalu oraz
        przekształcenie spółdzielczego lokatorskiego prawa do lokalu mieszkalnego na
        spółdzielcze własnościowe prawo do lokalu, a także ustanowienie na rzecz członka
        spółdzielni mieszkaniowej odrębnej własności lokalu mieszkalnego lub lokalu o
        innym przeznaczeniu oraz przeniesienie na rzecz członka spółdzielni własności
        lokalu lub własności domu jednorodzinnego;
      6) oddanie gruntów w użytkowanie wieczyste;
      7) zbycie praw, o których mowa w pkt 5 i 6.
    W świetle przedstawionych powyżej przepisów, grunt spełnia definicję towaru wynikającą
    z art. 2 pkt 6 ustawy, a jego sprzedaż, jak również oddanie gruntu w użytkowanie
    wieczyste, stanowi dostawę towarów, o której mowa w art. 7 ust. 1 ustawy.
    Co istotne, przepis art. 7 ust. 1 ustawy, definiujący pojęcie „dostawa towarów” nie
    odwołuje się do cywilistycznych pojęć sprzedaży, czy też przeniesienia prawa własności,
    stąd też nie można utożsamiać dostawy towarów w rozumieniu przepisów ustawy o
    podatku od towarów i usług z przeniesieniem prawa własności na gruncie prawa
    cywilnego.
    W celu przedstawienia właściwego rozumienia pojęcia „przeniesienie prawa do
    rozporządzania towarami jak właściciel” należy zaznaczyć, że dotyczy ono tego rodzaju
    czynności, które dają nabywcy prawo do postępowania z nią jak właściciel. Chodzi tutaj
    przede wszystkim o możliwość faktycznego dysponowania rzeczą, a nie rozporządzania
    nią w sensie prawnym. Istotą dostawy towarów nie jest bowiem przeniesienie prawa
    własności, zatem wyrażenia „prawo do rozporządzania jak właściciel” nie można
    interpretować jako „prawo własności”.
    Ponadto, czynności przejęcia własności ekonomicznej nie musi towarzyszyć przejęcie
    własności w sensie prawnym, bowiem „dostawa towarów” nie ogranicza się wyłącznie do
    zbycia prawa własności rzeczy.
    W konsekwencji pojęcie „dostawa towarów” oraz ekonomiczne aspekty transakcji, nie
    muszą wiązać się ze skutkami powstającymi na gruncie cywilistycznego prawa własności.
    Pozwala to na uznanie danej czynności za dostawę towarów, nawet w przypadkach
    nałożenia na nabywcę pewnych ograniczeń we władaniu towarem. Chwilą decydującą o
    przejściu na odbiorcę korzyści i ciężarów związanych z nabyciem towaru jest, co do
    zasady, wydanie towaru.
    Wobec tego, uwzględniając szerokie, ekonomiczne, a nie cywilistyczne rozumienie pojęcia
    „przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel”, ustawodawca uznał, że
    oddanie gruntu w użytkowanie wieczyste stanowi dostawę towarów, wymieniając tę
    czynność w art. 7 ust. 1 pkt 6 ustawy. W wyniku ustanowienia prawa użytkowania
    wieczystego dochodzi do ekonomicznego przeniesienia władztwa nad gruntem na rzecz
    użytkownika wieczystego, co sprawia, że może on rozporządzać nim jak właściciel.
    Znajduje to wyraz zarówno w swobodzie korzystania z gruntu i czerpania z niego
    pożytków w sposób niemalże taki, jak w przypadku właściciela tego gruntu, jak i w
    możliwości przeniesienia takiego władztwa na inny podmiot, jak przy dokonywaniu
    sprzedaży gruntu przez właściciela.

    W świetle zapisów art. 15 ust. 1 ustawy:
      Podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości
      prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o
      której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności.
    Zgodnie z art. 15 ust. 2 ustawy:
      Działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców
      lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz
      rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność
      gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu
      towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów
      zarobkowych.
    W myśl art. 15 ust. 6 ustawy:
      Nie uznaje się za podatnika organów władzy publicznej oraz urzędów obsługujących
      te organy w zakresie realizowanych zadań nałożonych odrębnymi przepisami prawa,
      dla realizacji których zostały one powołane, z wyłączeniem czynności wykonywanych
      na podstawie zawartych umów cywilnoprawnych.
    Aby określić możliwość zastosowania art. 15 ust. 6 ustawy, który wyłącza organy władzy
    publicznej z grona podatników podatku od towarów i usług, konieczne jest określenie, czy
    zadania realizowane przez te organy są zadaniami, dla których zostały powołane w
    ramach reżimu publicznoprawnego, czy też są to czynności wykonywane na podstawie
    zawartych umów cywilnoprawnych. Oznacza to, że decydującą przesłanką przesądzającą o
    uznaniu, bądź nieuznaniu organu władzy publicznej za podatnika tego podatku jest
    zachowanie się tego organu jako organu władzy publicznej, bądź jako podatnika w
    stosunku do określonych świadczeń.
    Wyłączenie organów władzy publicznej z kategorii podatników ma charakter wyłączenia
    podmiotowo-przedmiotowego.
    Aby to wyłączenie miało miejsce, muszą zostać spełnione łącznie następujące warunki:
    1) podmiotem jest wyłącznie organ władzy publicznej lub urząd obsługujący ten organ,
    2) wykonywane są czynności, które związane są wyłącznie z realizacją zadań nałożonych
      na ten podmiot przepisami prawa, do realizacji których został on powołany.
    Innymi słowy, organ będzie uznany za podatnika podatku od towarów i usług w dwóch
    przypadkach – gdy wykonuje czynności inne niż te, które mieszczą się w ramach jego
    zadań (co wynika z pierwszej części art. 15 ust. 6 ustawy) oraz gdy wykonuje czynności
    mieszczące się w ramach jego zadań, ale czyni to na podstawie umów cywilnoprawnych.
    Wyłączenie z grona podatników podatku od towarów i usług organów władzy publicznej
    jest możliwe tylko wtedy, gdy wykonują one czynności w ramach przypisanych im
    specyficznych zadań i funkcji państwowych, np. w zakresie administracji, sądownictwa,
    obrony narodowej. Wówczas wyłączenie z opodatkowania nie prowadzi do naruszenia
    zasady konkurencji.
    Kwestie dotyczące prawa wieczystego użytkowania uregulowane zostały w ustawie z dnia
    23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1061 ze zm.).
    W świetle art. 233 Kodeksu cywilnego:
      W granicach, określonych przez ustawy i zasady współżycia społecznego oraz przez
      umowę o oddanie gruntu Skarbu Państwa lub gruntu należącego do jednostek
      samorządu terytorialnego bądź ich związków w użytkowanie wieczyste, użytkownik
      może korzystać z gruntu z wyłączeniem innych osób. W tych samych granicach
      użytkownik wieczysty może swoim prawem rozporządzać.
    Przepis ten, a także następne przepisy Kodeksu cywilnego (art. 234, art. 235, art. 237)
    kształtujące uprawnienia użytkownika wieczystego na wzór uprawnień właściciela, jak

    również długi czas trwania użytkowania wieczystego (art. 236 § 1 i 2 Kodeksu cywilnego)
    wskazują, że oddanie gruntu w użytkowanie wieczyste stanowi przeniesienie prawa do
    rozporządzania tym gruntem jak właściciel. Zatem z regulacji zawartych w tej ustawie
    wynika, że użytkowanie wieczyste stanowi wprawdzie prawo do rzeczy cudzej, ale daje
    użytkownikowi wieczystemu uprawnienia do dysponowania rzeczą w sposób zbliżony do
    właściciela.
    W myśl art. 11 ust. 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (t.
    j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1145 ze zm.):
      Z zastrzeżeniem wyjątków wynikających z przepisów niniejszej ustawy oraz
      odrębnych ustaw, organem reprezentującym Skarb Państwa w sprawach
      gospodarowania nieruchomościami jest starosta, wykonujący zadanie z zakresu
      administracji rządowej, a organami reprezentującymi jednostki samorządu
      terytorialnego są ich organy wykonawcze.
    Zgodnie z art. 27 ustawy o gospodarce nieruchomościami:
      Sprzedaż nieruchomości albo oddanie w użytkowanie wieczyste nieruchomości
      gruntowej wymaga zawarcia umowy w formie aktu notarialnego. Oddanie
      nieruchomości gruntowej w użytkowanie wieczyste i przeniesienie tego prawa w
      drodze umowy wymaga wpisu w księdze wieczystej.
    Na podstawie z art. 32 ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami:
      Nieruchomość gruntowa oddana w użytkowanie wieczyste może być sprzedana
      wyłącznie użytkownikowi wieczystemu, z zastrzeżeniem ust. 1a i ust. 3. Sprzedaż
      nieruchomości gruntowej na rzecz jej użytkownika wieczystego nie może nastąpić
      przed upływem 10 lat od dnia zawarcia umowy o oddanie nieruchomości gruntowej
      w użytkowanie wieczyste.
    W myśl art. 32 ust. 1a ustawy o gospodarce nieruchomościami:
      Nieruchomość gruntowa stanowiąca własność Skarbu Państwa może być sprzedana
      użytkownikowi wieczystemu za zgodą wojewody. Zgody wojewody nie wymaga
      sprzedaż na rzecz użytkownika wieczystego nieruchomości, o których mowa w art.
      51 ust. 2 i art. 57 ust. 1.
    Według art. 32 ust. 2 ustawy o gospodarce nieruchomościami:
      Z dniem zawarcia umowy sprzedaży nieruchomości wygasa, z mocy prawa,
      uprzednio ustanowione prawo użytkowania wieczystego. Przepisu art. 241 Kodeksu
      cywilnego nie stosuje się.
    W świetle art. 37 ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami:
      Z zastrzeżeniem ust. 2 i 3, nieruchomości są sprzedawane lub oddawane w
      użytkowanie wieczyste w drodze przetargu.
    Jak stanowi art. 37 ust. 2 pkt 5 ustawy o gospodarce nieruchomościami:
      Nieruchomość jest zbywana w drodze bezprzetargowej, jeżeli sprzedaż
      nieruchomości następuje na rzecz jej użytkownika wieczystego.
    Zgodnie z art. 69 ustawy o gospodarce nieruchomościami:
      1. Cenę nieruchomości gruntowej niewykorzystywanej do prowadzenia działalności
        gospodarczej, sprzedawanej jej użytkownikowi wieczystemu, ustala się jako
        dwudziestokrotność kwoty stanowiącej iloczyn dotychczasowej stawki
        procentowej opłaty rocznej z tytułu użytkowania wieczystego oraz wartości
        nieruchomości gruntowej określonej na dzień zawarcia umowy sprzedaży.
        Przepisy art. 68 i art. 68a stosuje się odpowiednio.
      2. Cenę nieruchomości gruntowej wykorzystywanej do prowadzenia działalności
        gospodarczej, sprzedawanej jej użytkownikowi wieczystemu, ustala się w

        wysokości nie niższej niż dwudziestokrotność kwoty stanowiącej iloczyn
        dotychczasowej stawki procentowej opłaty rocznej z tytułu użytkowania
        wieczystego oraz wartości nieruchomości gruntowej określonej na dzień zawarcia
        umowy sprzedaży, jednak nie wyższej niż wartość nieruchomości gruntowej
        określona na dzień zawarcia umowy sprzedaży.
      3. Jeżeli dotychczas nie obowiązywała opłata roczna z tytułu użytkowania
        wieczystego nieruchomości gruntowej, właściwy organ ustala cenę, o której mowa
        w ust. 1 i 2, przyjmując stawkę procentową określoną w art. 72 ust. 3 stosownie do
        celu wynikającego ze sposobu korzystania z nieruchomości gruntowej.
    Stosownie natomiast do art. 71 ust. 1-4 ustawy o gospodarce nieruchomościami:
      1. Za oddanie nieruchomości gruntowej w użytkowanie wieczyste pobiera się
        pierwszą opłatę i opłaty roczne.
      2. Pierwsza opłata za oddanie nieruchomości gruntowej w użytkowanie wieczyste w
        drodze przetargu podlega zapłacie jednorazowo, nie później niż do dnia zawarcia
        umowy o oddanie tej nieruchomości w użytkowanie wieczyste.
      3. Pierwszą opłatę za oddanie nieruchomości gruntowej w użytkowanie wieczyste w
        drodze bezprzetargowej można rozłożyć na oprocentowane raty. W sprawach tych
        stosuje się odpowiednio przepis art. 70 ust. 2-4.
      4. Opłaty roczne wnosi się przez cały okres użytkowania wieczystego, w terminie do
        dnia 31 marca każdego roku, z góry za dany rok. Opłaty rocznej nie pobiera się za
        rok, w którym zostało ustanowione prawo użytkowania wieczystego. Właściwy
        organ, na wniosek użytkownika wieczystego złożony nie później niż 14 dni przed
        upływem terminu płatności, może ustalić inny termin zapłaty, nieprzekraczający
        danego roku kalendarzowego.
    Jak wynika z powołanych przepisów oddanie gruntu w użytkowanie wieczyste jest
    czynnością odpłatną, gdyż ustawodawca w ustawie o gospodarce nieruchomościami
    przewidział w tym zakresie dwa rodzaje odpłatności, tj. pierwszą opłatę oraz opłaty roczne.
    Przy czym, ustanowienie prawa użytkowania wieczystego przed 1 maja 2004 r. nie
    podlegało opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, gdyż na podstawie
    obowiązującej przed tym dniem ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i
    usług oraz o podatku akcyzowym (t. j. Dz. U. z 1993 r. Nr 11 poz. 50 ze zm.), grunt nie był
    towarem i ustanowienie prawa jego użytkowania wieczystego nie stanowiło dostawy
    towarów. Dopiero z chwilą wejścia w życie ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od
    towarów i usług, zmieniła się definicja towaru oraz zakres opodatkowania podatkiem od
    towarów i usług.
    W konsekwencji, od 1 maja 2004 r. ustanowienie prawa użytkowania wieczystego gruntu
    stanowi czynność podlegającą opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, na
    podstawie art. 5 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 7 ust. 1 pkt 6 ustawy.
    Z przedstawionych przez Państwa informacji wynika, że dokonują Państwo sprzedaży
    prawa własności gruntów należących do Skarbu Państwa na rzecz dotychczasowych
    użytkowników wieczystych na podstawie umowy sprzedaży zawieranej w formie aktu
    notarialnego. Sprzedaż dotyczy praw użytkowania wieczystego ustanowionych przed 1
    maja 2004 r., tj. w stanie prawnym, w którym czynność ustanowienia prawa użytkowania
    wieczystego nie podlegała podatkowi VAT. Każdorazowo sprzedaż prawa własności gruntu
    następuje w trybie bezprzetargowym na rzecz dotychczasowego użytkownika wieczystego
    na podstawie przepisów ustawy o gospodarce nieruchomościami. Przeniesienie własności
    gruntów na rzecz dotychczasowych użytkowników wieczystych może następować na
    wniosek dotychczasowego użytkownika, w trybie art. 32 u.g.n.

    Państwa wątpliwości dotyczą ustalenia, czy sprzedaż przez Państwa prawa własności
    gruntu na rzecz dotychczasowego, obecnego użytkownika wieczystego stanowi dostawę
    towarów podlegającą opodatkowaniu podatkiem od towarów usług.
    W analizowanej sprawie skoro prawo użytkowania wieczystego ustanowiono przed
    wprowadzeniem przepisów, którymi ustawodawca objął tę czynność opodatkowaniem, to
    nie podlegało ono opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, niemniej jednak
    nastąpiło przeniesienie prawa do rozporządzania towarem jak właściciel. W związku z tym,
    sprzedaż prawa własności nieruchomości gruntowych, o których mowa we wniosku, na
    rzecz dotychczasowych, obecnych użytkowników wieczystych, będąca w istocie
    przekształceniem prawa wieczystego użytkowania w prawo własności nieruchomości,
    stanowi jedynie zmianę tytułu prawnego do nieruchomości, natomiast nie wpłynie na
    „władztwo rzeczy”, które zostało uzyskane przez tych użytkowników przed 1 maja 2004 r.
    Zatem w przedstawionych we wniosku okolicznościach każdorazowa sprzedaż
    nieruchomości na rzecz użytkownika wieczystego, będąca w istocie czynnością
    przekształcenia prawa użytkowania wieczystego gruntu, które zostało ustanowione przed
    1 maja 2004 r. w prawo własności tej nieruchomości, nie może być traktowana jako
    ponowna dostawa tej samej nieruchomości, w związku z czym, nie będzie stanowiła
    odpłatnej dostawy towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1 w związku z art. 7 ust. 1
    ustawy, ani żadnej innej czynności podlegającej opodatkowaniu podatkiem od towarów i
    usług.
    Bez znaczenia w tej sytuacji pozostaje fakt, kiedy obecny, dotychczasowy użytkownik
    wieczysty nabył prawo użytkowania wieczystego nieruchomości od poprzedniego
    użytkownika wieczystego. Istotna jest data ustanowienia prawa użytkowania wieczystego
    nieruchomości na rzecz pierwotnego użytkownika wieczystego.
    Państwa stanowisko jest prawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Państwo przedstawili i stanu prawnego,
    który obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
        Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb
        ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2023 r. poz.
        2383 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa
        sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia
        przyszłego i zastosują się Państwo do interpretacji.
        Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
      z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.

        Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego
    Sądu Administracyjnego w (...). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje
    ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
    (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
        w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
        Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
        w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na
        adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS
        /SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.