Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0113-KDIPT2-1.4011.663.2025.2.MAP
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-11-07
Teza: Skutki podatkowe sfinansowania przez pracodawcę studiów
podyplomowych dla pracownika.
Słowa kluczowe: koszt-koszty uzyskania przychodów
pracownik
studia
Zagadnienia: Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Koszty uzyskania przychodów.
Przepisy: [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 4-art. 22-ust. 1

## Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

Szanowna Pani,
    stwierdzam, że Pani stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego stanu
    faktycznego w podatku dochodowym od osób fizycznych jest prawidłowe.

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

1 sierpnia 2025 r. wpłynął Pani wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej, który
    dotyczy skutków podatkowych sfinansowania przez pracodawcę studiów podyplomowych
    dla pracownika. Uzupełniła go Pani – w odpowiedzi na wezwanie – pismem z 8
    października 2025 r. (wpływ 8 października 2025 r.).
    Treść wniosku jest następująca:
    Opis stanu faktycznego

    Wnioskodawczyni jest komornikiem sądowym, pełniącym służbę na mocy powołania przez
    Ministra Sprawiedliwości. Podlega nadzorowi Sądu Rejonowego w .. oraz Prezesowi Sądu
    Rejonowego, przy którym działa. Komornikowi za pełnioną służbę przysługuje
    wynagrodzenie prowizyjne proporcjonalne do wysokości uzyskanych opłat egzekucyjnych,
    natomiast opłata egzekucyjna stanowi nieopodatkowaną należność budżetową o
    charakterze publicznoprawnym, pobieraną za określone czynności wymienione w ustawie
    z dnia 28 lutego 2018 r. o kosztach komorniczych.
    Zgodnie z art. 33 ustawy o komornikach sądowych:
      komornik nie jest przedsiębiorcą w rozumieniu przepisów regulujących
      podejmowanie, wykonywanie i zakończenie działalności gospodarczej,
      komornik nie może prowadzić działalności gospodarczej,
      do komornika stosuje się przepisy ustawy z 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym
      od osób fizycznych.
    Na gruncie ustawy z 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t. j.: Dz.
    U. z 2022 r. poz. 2647 z późn. zm.), komornicy są zatem podatnikami podatku
    dochodowego a przychody uzyskiwane przez komorników z tytułu nałożonych na nich
    obowiązków wynikających z ustawy o komornikach, zaliczane są do źródła przychodów,
    jakim jest pozarolnicza działalność gospodarcza, o której mowa w art. 10 ust. 1 pkt 3 tej
    ustawy.
    Zgodnie z art. 9a ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, dochody
    osiągnięte przez podatników ze źródła, o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 3, są
    opodatkowane na zasadach określonych w art. 27 z zastrzeżeniem ust. 2 i 3, chyba że
    podatnicy złożą właściwemu naczelnikowi urzędu skarbowego sporządzone na piśmie
    oświadczenie o zastosowaniu opodatkowania w formie ryczałtu od przychodów
    ewidencjonowanych określonego w ustawie o zryczałtowanym podatku dochodowym.
    Korzystając z uregulowania normy art. 9a ww. ustawy, Wnioskodawczyni wybrała sposób
    opodatkowania dochodów z pozarolniczej działalności gospodarczej na zasadach
    określonych w art. 30c ustawy. Wykonując zadania komornika sądowego, prowadzi
    Kancelarię Komorniczą i zatrudnia w niej obecnie 7 osób na umowę o pracę i jedną osobę
    na umowę zlecenie. Jedna z osób zatrudniona na umowę o pracę, podjęła studia
    magisterskie w ... na kierunku administracja. Osoba ta podjęła studia z własnej woli.
    Wnioskodawczyni jako pracodawca nie kierowała jej na studia, chociaż miała taki plan, z
    uwagi na to, że osoba ta ma wykształcenie średnie i podniesienie jej kwalifikacji
    zawodowych z zakresu administracji, jest niezbędne przy wykonywaniu pracy w Kancelarii
    Komorniczej Wnioskodawczyni.
    Pracownik obecnie jest studentem I semestru studiów.
    Wnioskodawczyni zawarła umowę z pracownikiem na dofinansowanie kosztów
    związanych z nauką na studiach wyższych i pokrywa 100% kosztów opłat za studia.
    Dofinansowanie poniesionych przez pracownika opłat za studia, dokonywane jest w
    następujący sposób: pracownik opłaca studia, następnie uczelnia wystawia fakturę na
    Kancelarię Komorniczą Wnioskodawczyni, czyli na pracodawcę, a Wnioskodawczyni na
    podstawie dowodu wpłaty i wystawionej faktury zwraca pracownikowi poniesiony
    wydatek. Wydatki ponoszone przeze Wnioskodawczynię, na podnoszenie kwalifikacji
    zawodowych pracownika, opisane we wniosku, mają związek i będą pozostawać w
    związku z prowadzoną przez Nią działalnością komorniczą. Wykształcony pracownik lepiej
    spełnia wzrastające wymagania w zakresie prac administracyjnych Kancelarii Komorniczej
    Wnioskodawczyni, zarówno na poziomie świadczonych usług, jak i znajomości prawa
    administracyjnego, co jest niezbędne w takim rodzaju działalności. Prowadzona przez
    Wnioskodawczynię kancelaria, nie stanowi działalności, którą można realizować wyłącznie

    poprzez zapewnienie sprzętu i oprogramowania, stąd wykształcona i kompetentna kadra
    jest podstawą funkcjonowania działalności komornika sądowego w zmiennym otoczeniu,
    co oznacza, że skuteczność działania komornika sądowego jest m.in. wynikiem pracy
    kompetentnych pracowników. W interesie pracodawcy, jest zapewnienie odpowiednich
    dla profilu jego działalności pracowników i w związku z tym ponoszenie wydatków na
    szkolenie kadry pracowniczej. Wydatki na zakup usług szkolenia i edukacji pracowników,
    służą realizacji działalności komornika sądowego, której efektem jest skuteczna i
    kompetentna działalność polegająca na realizacji prawa w zakresie postępowań
    komorniczych. Prawidłowa działalność komornika sądowego skuteczna i zgodna z
    obowiązującym prawem jest wynikiem pracy kadry każdego szczebla, dlatego ważne jest
    zapewnienie kompetentnych pracowników do wykonywania funkcji w kancelarii na
    każdym etapie prowadzonych czynności, tj. począwszy od prawidłowo nadanej
    korespondencji, poprzez obsługę administracyjną i prawną wypełniającą wymagania
    nałożone przepisami prawa. W związku z tym, w ocenie Wnioskodawczyni, wydatki na
    podnoszenie kwalifikacji zawodowych pracowników mają wpływ na skuteczność i
    prawidłowość działania Jej Kancelarii Komorniczej.
    W uzupełnieniu wniosku Wnioskodawczyni doprecyzowała, że
      dla potrzeb podatku dochodowego prowadzi podatkową księgę przychodów i
      rozchodów,
      wiedza i umiejętności, które zostaną zdobyte w ramach studiów, przez Jej
      pracownika mają związek z zakresem obowiązków pracownika w ramach umowy o
      pracę,
      wydatki związane ze sfinansowaniem studiów pracownika zostaną pokryte w całości
      z przychodów prowadzonej przez Wnioskodawczynię Kancelarii Komorniczej,
      ponieważ wydatki te będą ponoszone w ramach prowadzonej działalności,
      wydatki związane ze sfinansowaniem studiów pracownika, nie zostaną Jej zwrócone
      w jakikolwiek sposób,
      przedmiotem złożonego wniosku objęte są jedynie ponoszone przez
      Wnioskodawczynię, jako pracodawcę, opłaty na finansowanie studiów pracownika,
      udokumentowane fakturą i dowodem wpłaty (tak jak wskazano we wniosku o
      interpretację), zawarta umowa z pracownikiem nie przewiduje pokrycia innych
      wydatków,
      Wnioskodawczyni zamierza zaliczyć do kosztów uzyskania przychodów 100% kwot
      przekazanych przez Nią jako pracodawcę, na pokrycie studiów pracownika,
      wydatki w postaci opłaty na finansowanie studiów pracownika zaliczonych uprzednio
      w całości do kosztów uzyskania przychodu Kancelarii Komorniczej Wnioskodawczyni
      zamierza odliczyć w ramach ulgi na sponsoring wspierającej szkolnictwo wyższe i
      naukę, zgodnie z art. 26ha ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych,
      Wnioskodawczyni nie zawierała umowy sponsoringu z podmiotem zewnętrznym, tj.
      uczelnią, na której studiuje Jej pracownik.

## Pytanie

1. Czy kwota dofinansowania stanowiąca przychód pracownika, korzysta ze zwolnienia
        z opodatkowaniem podatkiem dochodowym u pracownika na mocy art. 21 ust. 1
        pkt 90 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, przez co pracodawca
        jako płatnik nie pobiera podatku dochodowego od tak wypłaconych świadczeń?

      2. Czy wydatek poniesiony przez pracodawcę na sfinansowanie studiów pracownika,
        stanowi koszt uzyskania przychodu dla pracodawcy, zgodnie z art. 22 ustawy o
        podatku dochodowym?
      3. Czy pracodawca może skorzystać dodatkowo z ulgi podatkowej na mocy art. 26ha
        ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych dotyczącej działalności
        wspierającej szkolnictwo wyższe?
      Pani stanowisko w sprawie
    Ad 1. (w zakresie pytania Nr 1 dotyczącego zwolnienia z opodatkowaniem podatkiem
    dochodowym dochodu pracownika z tytułu otrzymanego dofinansowania)
    Zgodnie z art. 21 ust. 1 pkt 90 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, wolna
    od podatku dochodowego jest wartość świadczeń przyznanych zgodnie z odrębnymi
    przepisami przez pracodawcę na podnoszenie kwalifikacji zawodowych, z wyjątkiem
    wynagrodzeń otrzymywanych za czas zwolnienia z całości lub części dnia pracy oraz za
    czas urlopu szkoleniowego.
    Pracodawca - co do zasady - określa, jakich kwalifikacji zawodowych oczekuje od
    pracownika przy wykonywaniu pracy określonego rodzaju lub na danym stanowisku.
    Przez podnoszenie kwalifikacji zawodowych rozumie się zdobywanie lub uzupełnianie
    wiedzy i umiejętności przez pracownika, z inicjatywy pracodawcy albo za jego zgodą.
    Wnioskodawczyni uważa, że w Jej przypadku zostały spełnione wszystkie warunki do
    zastosowania zwolnienia.
    Przedmiotowe świadczenie zostało przyznane przez pracodawcę pracownikowi i wynika
    ono z art. 103 Kodeksu pracy. Spełnienie przez Wnioskodawczynię wszystkich ww.
    przesłanek, powoduje, że pokrycie przez Nią kosztów studiów jest wolne od podatku
    dochodowego na mocy art. 21 ust. 1 pkt 90 ustawy o podatku dochodowym od osób
    fizycznych i jako płatnik nie pobiera z tytułu tak wypłaconego wynagrodzenia podatku
    dochodowego.
    Ad 2. (w zakresie pytania Nr 2 dotyczącego kosztów uzyskania przychodu wydatku
    poniesionego na sfinansowanie studiów pracownika)
    Zgodnie z art. 22 ust.1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, kosztami
    uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów lub
    zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych
    w 23 ustawy.
    Zatem, aby dany wydatek stanowił koszt uzyskania przychodu musi być poniesiony w celu
    osiągnięcia przychodów, nie może być wyłączony z kosztów na podstawie art. 23 ustawy i
    musi być właściwie udokumentowany. Ustawodawca w żaden szczególny sposób nie
    normuje kwestii rozliczania w kosztach wydatków ponoszonych przez pracodawcę w
    związku z podnoszeniem kwalifikacji przez jego pracowników. Wydatki te muszą mieć
    charakter celowościowy, mogą wynikać z umowy, ale też art. 94 Kodeksu pracy narzuca
    obowiązek na pracodawcę w zakresie szkoleń pracowników w celu wykonywania
    określonych zadań. Ustawodawca nie wskazuje też w jaki sposób wydatek taki powinien
    być udokumentowany aby stanowił koszt uzyskania przychodu, może to być np. umowa i
    dowody wpłaty a także faktura wystawiona na pracodawcę, dowodem może być umowa z
    pracownikiem i przelew dokonany na pracownika, np. po okazaniu przez pracownika
    dokonanej płatności za studia.
    Wnioskodawczyni uważa, że w przypadku dofinansowania do studiów Jej pracownika
    wszystkie przesłanki zostały spełnione i wydatek ten stanowi koszt uzyskania przychodu.
    Dofinansowanie studiów Jej pracownika ma na celu podniesienie jego wiedzy i kwalifikacji
    w zakresie pracy biurowej komornika sądowego, przez co jakość świadczonych usług
    przełoży się na zachowanie i zabezpieczenie przychodów Jej Kancelarii. Spowoduje
    uniknięcie błędów w zakresie wykonywanej pracy, co także przełoży się na skuteczność Jej
    działań jako komornika sądowego. Udokumentowanie poniesionego wydatku
    dokonywane jest fakturą wystawianą przez ... i dowodami wpłaty.

    Ad 3. (w zakresie pytania Nr 3 dotyczącego zastosowania ulgi podatkowej z tytułu
    działalności wspierającej szkolnictwo wyższe)
    Zgodnie z art. 26ha ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, podatnik
    prowadzący pozarolniczą działalność gospodarczą może odliczyć od podstawy obliczenia
    podatku, ustalonej zgodnie z art. 26 ust. 1 lub art. 30c ust. 2 kwotę stanowiącą 50%
    kosztów uzyskania przychodów poniesionych na działalność wspierającą szkolnictwo
    wyższe i naukę, przy czym kwota odliczenia nie może przekroczyć kwoty dochodu
    uzyskanego przez podatnika w roku podatkowym z pozarolniczej działalności
    gospodarczej.
    Za koszty uzyskania przychodów poniesione na działalność wspierającą szkolnictwo
    wyższe i naukę uznaje się koszty poniesione na m.in. finansowanie zatrudnionemu przez
    podatnika pracownikowi opłat, o których mowa w art. 163 ust. 2 ustawy z dnia 20 lipca
    2018 r. - Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce, określonych w umowie zawartej pomiędzy
    podmiotem prowadzącym kształcenie a osobą podejmującą kształcenie.
    Normą tą ustawodawca od 2022 r. premiuje podmioty, które same ponoszą wydatki na
    działalność m.in. w obszarze szkolnictwa wyższego i nauki. W ocenie Wnioskodawczyni,
    wydatki ponoszone przez Nią na finansowanie studiów pracownika, kwalifikują się do
    obszaru działalności wspierającej szkolnictwo wyższe i naukę, o której mowa w art. 26ha
    ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, co uzasadnia prawo do odliczenia ich
    od podstawy opodatkowania, na zasadach i w wysokości wynikającej z ww. przepisu.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawiła Pani we wniosku jest prawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Ustawa z dnia 22 marca 2018 r. o komornikach sądowych (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1458 ze
    zm.) określa zasady pełnienia służby na stanowisku komornika sądowego, zwanego dalej
    „komornikiem”, prawa i obowiązki komorników, zasady naboru do zawodu komornika i
    przygotowania do wykonywania tego zawodu, funkcjonowanie samorządu komorniczego,
    zasady sprawowania nadzoru nad komornikami i samorządem komorniczym - z
    uwzględnieniem konieczności zapewnienia należytego wykonywania zadań państwa w
    zakresie sprawnej, skutecznej i rzetelnej egzekucji sądowej.
    W myśl art. 1 ust. 1 pkt 2 ww. ustawy:
      Minister Sprawiedliwości realizuje politykę państwa w zakresie zadań powierzonych
    komornikom.
    Stosownie do art. 2 ust. 1 i 2 powyższej ustawy:
      1. Komornik jest funkcjonariuszem publicznym działającym przy sądzie rejonowym.
      2. Komornik podlega nadzorowi sądu oraz nadzorowi odpowiedzialnemu prezesa
        sądu rejonowego, przy którym działa, zwanego dalej „prezesem właściwego sądu
        rejonowego”.
    W myśl art. 7 ust. 1 i 2 ustawy o komornikach sądowych
      1. Komornik, w ramach pełnionej służby, organizuje indywidualną kancelarię
        komorniczą, zwaną dalej „kancelarią”.
      2. Kancelaria to zespół osób i środków materialnych służących do obsługi komornika
        w zakresie powierzonych mu zadań i czynności.
    Zgodnie z treścią art. 33 ust. 1 i 2 ustawy o komornikach sądowych:
      1. Komornik nie jest przedsiębiorcą w rozumieniu przepisów regulujących
        podejmowanie, wykonywanie i zakończenie działalności gospodarczej.
      2. Komornik nie może prowadzić działalności gospodarczej.
    Jednocześnie, stosownie do art. 33 ust. 3 tejże ustawy:

      Do komornika stosuje się przepisy ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku
      dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2024 r. poz. 226, 232, 854, 858, 859 i 863),
      ustawy z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych (Dz. U. z
      2024 r. poz. 497, 863 i 1243) oraz ustawy z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach
      opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych (Dz. U. z 2024 r. poz. 146,
      858 i 1222), dotyczące osób prowadzących pozarolniczą działalność gospodarczą.
    Z powyższego wynika zatem, że mimo że komornik nie prowadzi działalności
    gospodarczej, zatrudniając pracowników do podległej mu kancelarii od należnych
    pracownikom wynagrodzeń staje się płatnikiem zaliczek na podatek dochodowy i w tym
    zakresie nie różni się niczym od przedsiębiorcy. Zwracam w tym miejscu uwagę, że w myśl
    art. 33 ust. 3 ustawy o komornikach sądowych, do komornika stosuje się przepisy ustawy
    o podatku dochodowym od osób fizycznych dotyczące osób prowadzących pozarolniczą
    działalność gospodarczą. Z treści przywołanego artykułu wynika, że przepisy wskazanej
    ustawy należy stosować do komorników wprost.
    Jak wynika z treści art. 32 ustawy z 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób
    fizycznych (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 163):
      Zakłady pracy będące osobami fizycznymi, osobami prawnymi oraz jednostkami
      organizacyjnymi nieposiadającymi osobowości prawnej są obowiązane jako płatnicy
      obliczać i pobierać w ciągu roku zaliczki na podatek dochodowy od osób, które
      uzyskują od tych zakładów przychody ze stosunku służbowego, stosunku pracy, z
      pracy nakładczej lub ze spółdzielczego stosunku pracy, z zasiłków pieniężnych z
      ubezpieczenia społecznego wypłacanych przez zakłady pracy lub z tytułu udziału w
      nadwyżce bilansowej wypłacanej w spółdzielniach pracy.
    Ze względu na treść art. 33 ust. 3 ustawy o komornikach sądowych należy uznać, że do
    komornika sądowego ma zastosowanie wspomniany art. 32 ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych, a co się z tym wiąże – komornik sądowy jest płatnikiem
    podatku dochodowego od wypłaconych pracownikom kancelarii wynagrodzeń.
    Stosownie do treści art. 38 ust. 1 ww. ustawy:
      Płatnicy, o których mowa w art. 32-35, przekazują, z zastrzeżeniem ust. 2 i 2a, kwoty
      pobranych zaliczek na podatek w terminie do 20 dnia miesiąca następującego po
      miesiącu, w którym pobrano zaliczki, na rachunek urzędu skarbowego, przy pomocy
      którego naczelnik urzędu skarbowego właściwy według miejsca zamieszkania płatnika
      wykonuje swoje zadania, a jeżeli płatnik nie jest osobą fizyczną, według siedziby bądź
      miejsca prowadzenia działalności, gdy płatnik nie posiada siedziby. Jeżeli między
      kwotą potrąconego podatku a kwotą wpłaconego podatku występuje różnica, należy
      ją wyjaśnić w deklaracji, o której mowa w ust. 1a.
    Z kolei art. 38 ust. 1a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych stanowi, że:
      W terminie do końca stycznia roku następującego po roku podatkowym płatnicy, o
      których mowa w art. 32-35, są obowiązani przesłać do urzędu skarbowego, przy
      pomocy którego naczelnik urzędu skarbowego właściwy według miejsca zamieszkania
      płatnika wykonuje swoje zadania, a jeżeli płatnik nie jest osobą fizyczną, według
      siedziby bądź miejsca prowadzenia działalności, gdy płatnik nie posiada siedziby,
      roczną deklarację, według ustalonego wzoru.
    W myśl art. 39 ust. 1 cytowanej ustawy:
      Płatnicy, o których mowa w art. 32, art. 33 i art. 35, są obowiązani przesłać
      podatnikowi i urzędowi skarbowemu, przy pomocy którego naczelnik urzędu
      skarbowego właściwy według miejsca zamieszkania podatnika wykonuje swoje
      zadania, a w przypadku podatnika, o którym mowa w art. 3 ust. 2a, urzędowi
      skarbowemu, przy pomocy którego naczelnik urzędu skarbowego właściwy w
      sprawach opodatkowania osób zagranicznych wykonuje swoje zadania, imienne
      informacje sporządzone według ustalonego wzoru. Informację, o której mowa w
      zdaniu pierwszym, sporządza się również w przypadku dokonywania wypłaty
      świadczeń określonych w art. 21 ust. 1 pkt 46, 74, 148 i 152-154. W informacji tej

      wykazuje się również dochody zwolnione od podatku na podstawie umów o unikaniu
      podwójnego opodatkowania lub innych umów międzynarodowych.
    Zgodnie z art. 9 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z
      wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od
      których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.
    Z treści przywołanego przepisu wynika zatem, że opodatkowaniu podatkiem dochodowym
    podlegają wszelkiego rodzaju dochody uzyskane przez podatnika, z wyjątkiem tych, które
    zostały enumeratywnie wymienione przez ustawodawcę w katalogu zwolnień
    przedmiotowych ustawy bądź, od których Minister Finansów zaniechał poboru podatku, w
    drodze rozporządzenia.
    Katalog źródeł przychodów podlegających opodatkowaniu podatkiem dochodowym od
    osób fizycznych zawiera art. 10 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.
    Zgodnie z art. 10 ust. 1 pkt 1 tej ustawy:
      Źródło przychodów stanowi stosunek służbowy, stosunek pracy, w tym spółdzielczy
      stosunek pracy, członkostwo w rolniczej spółdzielni produkcyjnej lub innej spółdzielni
      zajmującej się produkcją rolną, praca nakładcza, emerytura lub renta.
    Stosownie do treści art. 11 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Przychodami, z zastrzeżeniem art. 14-15, art. 17 ust. 1 pkt 6, 9, 10 w zakresie realizacji
      praw wynikających z pochodnych instrumentów finansowych, pkt 11, art. 19, art. 25b,
      art. 30ca, art. 30da i art. 30f, są otrzymane lub postawione do dyspozycji podatnika w
      roku kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość otrzymanych
      świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń.
    Za przychody, należy zatem uznać każdą formę przysporzenia majątkowego, zarówno
    formę pieniężną, jak i niepieniężną, w tym nieodpłatne świadczenia otrzymane przez
    podatnika.
    Dla celów podatkowych nieodpłatne świadczenie obejmuje każde działanie lub
    zaniechanie na rzecz innej osoby oraz wszystkie zjawiska gospodarcze i zdarzenia prawne,
    których następstwem jest uzyskanie korzyści kosztem innego podmiotu lub te wszystkie
    zdarzenia prawne i zdarzenia gospodarcze w działalności osób, których skutkiem jest
    nieodpłatne – to jest niezwiązane z kosztami lub inną formą ekwiwalentu – przysporzenie
    majątku innej osobie, mające konkretny wymiar finansowy.
    Stosownie do art. 12 ust. 1 ww. ustawy:
      Za przychody ze stosunku służbowego, stosunku pracy, pracy nakładczej oraz
      spółdzielczego stosunku pracy uważa się wszelkiego rodzaju wypłaty pieniężne oraz
      wartość pieniężną świadczeń w naturze bądź ich ekwiwalenty, bez względu na źródło
      finansowania tych wypłat i świadczeń, a w szczególności: wynagrodzenia zasadnicze,
      wynagrodzenia za godziny nadliczbowe, różnego rodzaju dodatki, nagrody,
      ekwiwalenty za niewykorzystany urlop i wszelkie inne kwoty niezależnie od tego, czy
      ich wysokość została z góry ustalona, a ponadto świadczenia pieniężne ponoszone za
      pracownika, jak również wartość innych nieodpłatnych świadczeń lub świadczeń
      częściowo odpłatnych.
    Biorąc powyższe pod uwagę, do przychodów ze stosunku pracy zalicza się każde
    świadczenie, które pracownik otrzymał w związku z faktem pozostawania w stosunku
    pracy z pracodawcą. Należy zauważyć, że użyty w art. 12 ust. 1 ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych zwrot „w szczególności” oznacza, że wymieniane
    kategorie przychodów stanowią katalog otwarty. Przychodem ze stosunku pracy i
    stosunków pokrewnych są więc wszelkiego rodzaju wypłaty i świadczenia skutkujące u
    podatnika powstaniem przysporzenia majątkowego, mające swoje źródło w łączącym

    pracownika z pracodawcą stosunku pracy lub stosunku pokrewnym. Ponadto treść tego
    przepisu wskazuje, że do przychodów pracownika zaliczyć należy praktycznie wszystkie
    otrzymane przez niego świadczenia, które mógł on otrzymać od pracodawcy. Są nimi
    bowiem nie tylko wynagrodzenia, czyli świadczenia wprost wynikające z zawartej umowy o
    pracę, ale również wszystkie inne przychody (świadczenia), niezależnie od podstawy ich
    wypłaty, jeżeli w jakikolwiek sposób wiążą się z faktem wykonywania pracy. Oznacza to, że
    do przychodów pracownika ustawodawca zaliczył nie tylko pieniądze, ale także wartość
    świadczeń w naturze, czy świadczeń nieodpłatnych otrzymanych od pracodawcy. W
    związku z konstrukcją otwartego katalogu świadczeń zaliczonych do wyżej wskazanych
    przychodów każda wypłata, którą otrzymuje pracownik w związku ze stosunkiem pracy,
    stanowi jego przychody z tego źródła, z których dochód podlega opodatkowaniu
    podatkiem dochodowym, chyba że są to świadczenia co prawda związane ze stosunkiem
    pracy, ale zwolnione od podatku na mocy odrębnego przepisu, tak jak to ma miejsce w
    przypadku art. 21 ust. 1 pkt 90 powyższej ustawy.
    W myśl art. 12 ust. 4 ww. ustawy:
      Za pracownika w rozumieniu ustawy uważa się osobę pozostającą w stosunku
      służbowym, stosunku pracy, stosunku pracy nakładczej lub spółdzielczym stosunku
      pracy.
    Zgodnie z treścią art. 21 ust. 1 pkt 90 ww. ustawy:
      Wolna od podatku dochodowego jest wartość świadczeń przyznanych zgodnie z
      odrębnymi przepisami przez pracodawcę na podnoszenie kwalifikacji zawodowych, z
      wyjątkiem wynagrodzeń otrzymywanych za czas zwolnienia z całości lub części dnia
      pracy oraz za czas urlopu szkoleniowego.
    Niewątpliwym jest, że przepis ten odsyła do tzw. „odrębnych przepisów” jedynie w
    zakresie formy przyznania przez pracodawcę wspomnianego świadczenia, nie ma zaś w
    nim mowy o żadnych warunkach, jakie powinien spełniać podmiot organizujący szkolenie.
    Mając na względzie, zatem okoliczność, że wspomniane zwolnienie stanowi wyjątek od
    opodatkowania źródła przychodu, jakim jest stosunek pracy oraz łącząc zwrot „zgodnie z
    odrębnymi przepisami” z przyznaniem świadczenia przez pracodawcę, to należy wysnuć
    wniosek, że „przepisami odrębnymi”, o których mowa w art. 21 ust. 1 pkt 90 ww. ustawy,
                        1  6są przede wszystkim regulacje art. 103 - art. 103 ustawy z 26 czerwca 1974 r. Kodeks
    pracy (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 277 ze zm.).
    Podnoszenie kwalifikacji zawodowych w rozumieniu Kodeksu pracy oznacza zdobywanie
    lub uzupełnianie wiedzy i umiejętności przez pracownika, z inicjatywy pracodawcy albo za
    jego zgodą. Takie rozumienie podnoszenia kwalifikacji zawodowych współgra z innymi
    przepisami Kodeksu pracy, zgodnie z którymi kwalifikacje zawodowe pracowników
    wymagane do wykonywania pracy określonego rodzaju lub na określonym stanowisku są
    ustalane w przepisach wewnątrzzakładowych (np. w układzie zbiorowym pracy) lub w
    przepisach szczególnych. Przepisy te wskazują zatem, jakich kwalifikacji pracodawca może
    oczekiwać od pracowników przy wykonywaniu pracy określonego rodzaju lub na
    określonym stanowisku. Zatem, przepisy Kodeksu pracy dotyczą przede wszystkim
    podnoszenia kwalifikacji zawodowych w ramach pracy aktualnie wykonywanej przez
    pracownika, ale również będą mogły mieć zastosowanie w przypadku, gdy planowany jest
    awans pracownika lub też pracodawca zamierza zaproponować mu inne warunki pracy,
    np. pracę na innym stanowisku, ze względu na zmianę profilu działalności firmy.
    W myśl art. 17 Kodeksu pracy:
      Pracodawca jest obowiązany ułatwiać pracownikom podnoszenie kwalifikacji
    zawodowych.
                  1Zgodnie z treścią art. 103 § 1 Kodeksu pracy:

      Przez podnoszenie kwalifikacji zawodowych rozumie się zdobywanie lub uzupełnianie
      wiedzy i umiejętności pracownika, z inicjatywy pracodawcy albo za jego zgodą.
            3W myśl art. 103 Kodeksu pracy:
      Pracodawca może przyznać pracownikowi podnoszącemu kwalifikacje zawodowe
      dodatkowe świadczenia, w szczególności pokryć opłaty za kształcenie, przejazd,
      podręczniki i zakwaterowanie.
                  4Stosownie do treści art. 103 Kodeksu pracy:
      § 1 Pracodawca zawiera z pracownikiem podnoszącym kwalifikacje zawodowe umowę
      określającą wzajemne prawa i obowiązki stron. Umowę zawiera się na piśmie.
      § 2 Umowa, o której mowa w § 1, nie może zawierać postanowień mniej korzystnych
      dla pracownika niż przepisy niniejszego rozdziału.
      § 3 Nie ma obowiązku zawarcia umowy, o której mowa w § 1, jeżeli pracodawca nie
      zamierza zobowiązać pracownika do pozostawania w zatrudnieniu po ukończeniu
      podnoszenia kwalifikacji zawodowych.
    Pracownikowi, który podnosi kwalifikacje zawodowe z inicjatywy pracodawcy albo za jego
    zgodą, pracodawca może przyznać dodatkowe świadczenia, w szczególności pokryć opłaty
                                      3za kształcenie, przejazd, podręczniki i zakwaterowanie (art. 103 Kodeksu pracy).
    Zgodnie z art. 21 ust. 1 pkt 90 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, należy
    interpretować w ten sposób, że zwolnieniu z podatku dochodowego od osób fizycznych
    podlega wartość świadczeń przyznanych przez pracodawcę pracownikowi związanych z
    podnoszeniem kwalifikacji zawodowych i wykształcenia ogólnego pracownika w formach
    pozaszkolnych na podstawie skierowania z zakładu pracy. Pojęcie formy pozaszkolne
    należy rozumieć, jako każdą formę kształcenia pracownika nieobjętą formami szkolnymi,
    takie jak np. kursy, szkolenia, seminaria, czy studia podyplomowe.
    Z opisu sprawy wynika, że jest Pani komornikiem sądowym. Przychody uzyskiwane przez
    komorników z tytułu nałożonych na nich obowiązków wynikających z ustawy o
    komornikach, zaliczane są do źródła przychodów, jakim jest pozarolnicza działalność
    gospodarcza, o której mowa w art. 10 ust. 1 pkt 3 tej ustawy. Wybrała Pani sposób
    opodatkowania dochodów z pozarolniczej działalności gospodarczej na zasadach
    określonych w art. 30c ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Dla potrzeb
    podatku dochodowego prowadzi Pani podatkową księgę przychodów i rozchodów.
    Wykonując zadania komornika sądowego, prowadzi Pani Kancelarię Komorniczą i
    zatrudnia w niej obecnie 7 osób na umowę o pracę i jedną osobę na umowę zlecenie.
    Jedna z osób zatrudniona na umowę o pracę, podjęła studia magisterskie na kierunku
    administracja. Osoba ta podjęła studia z własnej woli. Jako pracodawca nie kierowała jej
    Pani na studia, chociaż miała taki plan, z uwagi na to, że osoba ta ma wykształcenie
    średnie i podniesienie jej kwalifikacji zawodowych z zakresu administracji, jest niezbędne
    przy wykonywaniu pracy w Pani Kancelarii Komorniczej. Pracownik obecnie jest
    studentem I semestru studiów. Zawarła Pani umowę z pracownikiem na dofinansowanie
    kosztów związanych z nauką na studiach wyższych i pokrywa 100% kosztów opłat za
    studia. Dofinansowanie poniesionych przez pracownika opłat za studia, dokonywane jest
    w następujący sposób: pracownik opłaca studia, następnie uczelnia wystawia fakturę na
    Pani Kancelarię Komorniczą, czyli na pracodawcę, a Pani na podstawie dowodu wpłaty i
    wystawionej faktury zwraca pracownikowi poniesiony wydatek. Wydatki ponoszone przez
    Panią, na podnoszenie kwalifikacji zawodowych pracownika mają związek i będą
    pozostawać w związku z prowadzoną przez Panią działalnością komorniczą. Wykształcony
    pracownik lepiej spełnia wzrastające wymagania w zakresie prac administracyjnych Pani
    Kancelarii Komorniczej, zarówno na poziomie świadczonych usług, jak i znajomości prawa
    administracyjnego, co jest niezbędne w takim rodzaju działalności. Prawidłowa działalność
    komornika sądowego skuteczna i zgodna z obowiązującym prawem jest wynikiem pracy
    kadry każdego szczebla, dlatego ważne jest zapewnienie kompetentnych pracowników do
    wykonywania funkcji w Kancelarii na każdym etapie prowadzonych czynności.

    Przedmiotem złożonego wniosku objęte są jedynie ponoszone Panią jako pracodawcę,
    opłaty na finansowanie studiów pracownika, udokumentowane fakturą i dowodem
    wpłaty. Zawarta umowa z pracownikiem nie przewiduje pokrycia innych wydatków.
    Wydatki związane ze sfinansowaniem studiów pracownika, nie zostaną Pani zwrócone w
    jakikolwiek sposób.
    Przenosząc przywołane przepisy na grunt przedstawionego stanu faktycznego stwierdzić
    należy, że wartość świadczenia otrzymanego przez pracownika (w postaci finansowania
    studiów magisterskich) stanowi dla niego przychód ze stosunku pracy, o którym mowa w
    art. 12 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, jednakże przychód ten
    korzysta ze zwolnienia od podatku dochodowego na podstawie art. 21 ust. 1 pkt 90 ww.
    ustawy. W konsekwencji nie ciążą Na Pani wynikające z ustawy o podatku dochodowym
    od osób fizycznych, obowiązki płatnika polegające na obliczaniu, pobraniu i
    odprowadzeniu do urzędu skarbowego zaliczki na podatek dochodowy od osób fizycznych
    z tytułu wypłaty tego świadczenia.
    Zatem, Pani stanowisko w odniesieniu do pytania oznaczonego we wniosku Nr 1 jest
    prawidłowe.
    Odnosząc się do kwestii ustalenia, czy ponoszone przez Panią wydatki na studia
    pracownika stanowią koszty uzyskania przychodów w prowadzonej przez Panią
    działalności komorniczej wskazuję, że zgodnie z treścią art. 22 ust. 1 ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych :
      Kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów
      lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów
      wymienionych w art. 23.
    Definicja sformułowana przez ustawodawcę ma charakter ogólny. Z tego względu
    każdorazowy wydatek poniesiony przez podatnika powinien podlegać indywidualnej
    analizie w celu dokonania jego kwalifikacji prawnej. Wyjątkiem jest jedynie sytuacja, gdy
    ustawa wyraźnie wskazuje jego przynależność do kategorii kosztów uzyskania przychodów
    lub wyłącza możliwość zaliczenia go do tego rodzaju kosztów. W pozostałych przypadkach
    należy natomiast zbadać istnienie związku przyczynowego między poniesieniem kosztu a
    powstaniem przychodu lub realną szansą powstania przychodów podatkowych bądź też
    zachowaniem albo zabezpieczeniem źródła ich uzyskiwania.
    Wyrażenie „w celu osiągnięcia przychodów” zawarte we wskazanym art. 22 ust. 1 ustawy o
    podatku dochodowym od osób fizycznych oznacza, że nie wszystkie wydatki ponoszone
    przez podatnika w związku z osiąganiem przychodów podlegają odliczeniu od podstawy
    opodatkowania. Należy zauważyć, że przez sformułowanie „w celu” należy rozumieć
    dążenie do osiągnięcia jakiegoś stanu rzeczy (przychodu), a dążenie podatnika ma
    przymiot „celowości”, jeżeli na podstawie dostępnej wiedzy o związkach przyczynowo-
    skutkowych można zasadnie uznać, że poniesiony koszt może przynieść oczekiwane
    następstwo (przychód).
    Przy czym, związek przyczynowy pomiędzy poniesieniem wydatku, a osiągnięciem
    przychodu, bądź zachowaniem lub zabezpieczeniem jego źródła należy oceniać
    indywidualnie w stosunku do każdego wydatku. Z oceny tego związku powinno wynikać,
    że poniesiony wydatek obiektywnie może przyczynić się do osiągnięcia przychodu, bądź
    służyć zachowaniu lub zabezpieczeniu źródła przychodów.
    Koszty poniesione na zachowanie źródła przychodu to koszty, które poniesione zostały,
    aby przychody z danego źródła przychodów w dalszym ciągu uzyskiwano oraz aby takie
    źródło w ogóle dalej istniało. Natomiast za koszty służące zabezpieczeniu źródła
    przychodów należy uznać koszty poniesione na ochronę istniejącego źródła przychodów,
    w sposób gwarantujący bezpieczne funkcjonowanie tego źródła. Istotą tego rodzaju
    kosztów jest więc ich obligatoryjne poniesienie w celu niedopuszczenia do utraty źródła
    przychodu w przyszłości.

    Kosztami podatkowymi są zarówno koszty, które pozostają w bezpośrednim związku
    przyczynowo- skutkowym z przychodami podatkowymi, jak również koszty pośrednie,
    których powiązanie z konkretnym przychodem nie jest możliwe, jednak dla prawidłowego
    funkcjonowania przedsiębiorstwa poniesienie ich jest uzasadnione.
    Katalog wydatków nie uznawanych za koszty uzyskania przychodów, określonych w art. 23
    ww. ustawy nie przewiduje wykluczenia z kosztów uzyskania przychodów, wydatków
    ponoszonych za pracownika związanych z jego kształceniem w szkole wyższej. Nie stanowi
    to jednak wystarczającej przesłanki do zaliczenia ich do kosztów uzyskania przychodów.
    Dla uzyskania takiego uprawnienia konieczne jest by wydatek mógł przyczynić się do
    osiągnięcia przychodu lub zachowania albo zabezpieczenia źródła oraz by był prawidłowo
    udokumentowany. Celowość ponoszenia tego rodzaju kosztów przez przedsiębiorcę jest
    uzasadniona wynikającym z przepisów prawa pracy nakazem ułatwiania pracownikom
    podnoszenia kwalifikacji zawodowych. Zakres wiedzy, jaki pracownicy mogą zdobywać na
    koszt pracodawcy w ramach wyżej wymienionego obowiązku podnoszenia kwalifikacji nie
    jest jednak nieograniczony. Wydatki na podnoszenie kwalifikacji pracowniczych - aby
    mogły stanowić koszt uzyskania przychodu dla pracodawcy - muszą mieć ścisły związek z
    zakresem obowiązków pracownika wynikającym ze stosunku pracy oraz charakterem
    działalności pracodawcy. Wówczas bowiem wiedza zdobyta na koszt pracodawcy pozwala
    przynieść wymierne efekty.
    Wydatek na kształcenie pracownika powinien przy tym uwzględniać specyfikę działalności
    prowadzonej przez pracodawcę oraz możliwość efektywnego wykorzystania zdobytej
    wiedzy w kontekście tej działalności.
    Koszty ponoszone przez pracodawcę należy oceniać pod kątem ich celowości, a więc
    dążenia do uzyskania przychodu, ale jednocześnie nie jest niezbędne odnoszenie ich do
    konkretnego przychodu.
    Stosownie do treści art. 17 oraz art. 94 pkt 6 ustawy Kodeks pracy, pracodawca jest
    obowiązany ułatwiać pracownikom podnoszenie kwalifikacji zawodowych.
    Z opisu sprawy wynika, że zawarła Pani umowę z pracownikiem na dofinansowanie
    kosztów związanych z nauką na studiach wyższych i pokrywa Pani 100% kosztów opłat za
    studia.
    Wydatki ponoszone przez Panią na podnoszenie kwalifikacji zawodowych pracownika
    mają związek z prowadzoną przez Panią działalnością komorniczą. Wykształcony
    pracownik lepiej spełnia wzrastające wymagania w zakresie prac administracyjnych Pani
    Kancelarii Komorniczej, zarówno na poziomie świadczonych usług, jak i znajomości prawa
    administracyjnego. Prowadzona przez Panią Kancelaria nie stanowi działalności, którą
    można realizować wyłącznie poprzez zapewnienie sprzętu i oprogramowania.
    Wykształcona i kompetentna kadra jest podstawą funkcjonowania działalności komornika
    sądowego w zmiennym otoczeniu, co oznacza, że skuteczność działania komornika
    sądowego jest m.in. wynikiem pracy kompetentnych pracowników. W interesie
    pracodawcy, jest zapewnienie odpowiednich dla profilu jego działalności pracowników i w
    związku z tym ponoszenie wydatków na szkolenie kadry pracowniczej. Wydatki na zakup
    usług szkolenia i edukacji pracowników, służą realizacji działalności komornika sądowego,
    której efektem jest skuteczna i kompetentna działalność polegająca na realizacji prawa w
    zakresie postępowań komorniczych. Prawidłowa działalność komornika sądowego
    skuteczna i zgodna z obowiązującym prawem jest wynikiem pracy kadry każdego szczebla,
    dlatego ważne jest zapewnienie kompetentnych pracowników do wykonywania funkcji w
    Kancelarii na każdym etapie prowadzonych czynności.
    Mając powyższe na uwadze stwierdzić należy, że wydatki poniesione na studia
    magisterskie pracownika, choć trudno je przypisać konkretnym przychodom, to jako
    mające związek z prowadzoną działalnością gospodarczą, faktycznie poniesione i
    właściwie udokumentowane mogą stanowić koszty uzyskania przychodów prowadzonej
    pozarolniczej działalności gospodarczej.

    W przedmiotowej sprawie wydatek poniesiony przez Panią, jako pracodawcę na
    sfinansowanie studiów pracownika, stanowi koszt uzyskania przychodu dla pracodawcy,
    zgodnie z art. 22 ustawy o podatku dochodowym.
    Jednocześnie zauważyć należy, że to na podatniku spoczywa ciężar wykazania istnienia
    związku przyczynowego pomiędzy ponoszonymi wydatkami, a osiąganymi przychodami
    oraz okoliczności, że ich poniesienie ma wpływ na wysokość osiągniętych przychodów,
    bądź na zachowanie lub zabezpieczenie źródła przychodów jakim jest pozarolnicza
    działalność gospodarcza. Wykazanie istnienia takiego związku jest warunkiem koniecznym
    dla uznania danego wydatku za koszt uzyskania przychodu.
    Zatem, Pani stanowisko w odniesieniu do pytania Nr 2 jest prawidłowe.
    Przechodząc do kwestii dotyczącej odliczenia w ramach ulgi na sponsoring wspierającej
    szkolnictwo wyższe i naukę opłat na finansowanie studiów pracownika, wskazuję, że
    zgodnie z art. 26ha ust. 1 pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Podatnik prowadzący pozarolniczą działalność gospodarczą może odliczyć od
      podstawy obliczenia podatku, ustalonej zgodnie z art. 26 ust. 1 lub art. 30c ust. 2,
      kwotę stanowiącą 50% kosztów uzyskania przychodów poniesionych na działalność:
      1) sportową,
      2) kulturalną w rozumieniu ustawy z dnia 25 października 1991 r. o organizowaniu i
      prowadzeniu działalności kulturalnej,
      3) wspierającą szkolnictwo wyższe i naukę
      – przy czym kwota odliczenia nie może przekroczyć kwoty dochodu uzyskanego przez
      podatnika w roku podatkowym z pozarolniczej działalności gospodarczej.
    Stosownie do treści art. 26ha ust. 5 ww. ustawy:
      Za koszty uzyskania przychodów poniesione na działalność wspierającą szkolnictwo
      wyższe i naukę uznaje się koszty poniesione na:
      1) stypendia, o których mowa w:
      a) art. 97 i art. 213 ustawy z dnia 20 lipca 2018 r. - Prawo o szkolnictwie wyższym i
    nauce,
      b) art. 283 ustawy z dnia 3 lipca 2018 r. - Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o
      szkolnictwie wyższym i nauce (Dz. U. poz. 1669, z późn. zm.);
      2) finansowanie zatrudnionemu przez podatnika pracownikowi opłat, o których mowa
      w art. 163 ust. 2 ustawy z dnia 20 lipca 2018 r. - Prawo o szkolnictwie wyższym i
      nauce, określonych w umowie zawartej pomiędzy podmiotem prowadzącym
      kształcenie a osobą podejmującą kształcenie;
      3) finansowanie wynagrodzeń, wraz z pochodnymi, studentów odbywających u
      podatnika staże i praktyki przewidziane programem studiów;
      4) sfinansowanie studiów dualnych, o których mowa w art. 62 ustawy z dnia 20 lipca
      2018 r. - Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce, na konkretnym kierunku studiów, w
      tym koszty praktyk;
      5) wynagrodzenie wypłacane w okresie 6 miesięcy od dnia zatrudnienia przez
      podatnika organizującego praktyki zawodowe dla studentów danej uczelni
      pracownikowi będącemu absolwentem studiów w tej uczelni zatrudnionemu za
      pośrednictwem akademickiego biura karier, o którym mowa w art. 49 ust. 4 ustawy z
      dnia 20 lipca 2018 r. – Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce, prowadzonego przez tę
      uczelnię.
    W myśl art. 26ha ust. 6 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
    I Odliczenie kosztów, o których mowa w ust. 5 pkt 3-5, przysługuje pod warunkiem, że
                                              są
                                              ponoszone
                                              na

                                              podstawie
                                              umowy
                                              zawartej
                                              przez
                                              podatnika  z
                                              uczelnią.
    Zgodnie z art. 26ha ust. 8 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Koszty, o których mowa w ust. 1, podlegają odliczeniu, jeżeli nie zostały podatnikowi
      zwrócone w jakiejkolwiek formie lub nie zostały odliczone od podstawy obliczenia
      podatku.
    W myśl 26ha ust. 9 ww. ustawy:
      Odliczenia dokonuje się w zeznaniu za rok podatkowy, w którym poniesiono koszty, o
      których mowa w ust. 1.
    Stosownie do treści art. 26ha ust. 10 powyższej ustawy:
      Podatnik korzystający z odliczenia składa w terminie złożenia zeznania, w którym
      dokonuje tego odliczenia, informację, według ustalonego wzoru, zawierającą wykaz
      poniesionych kosztów podlegających odliczeniu.
    Zgodnie z art. 26ha ust. 11
      W przypadku skorzystania z odliczenia kosztów, o których mowa w ust. 1, przepisu
      art. 23 ust. 1 pkt 45 nie stosuje się.
    W opisie wniosku wskazała Pani, że zawarła umowę z pracownikiem na dofinansowanie
    kosztów związanych z nauką na studiach wyższych i pokrywa 100% kosztów opłat za
    studia. Przedmiotem złożonego wniosku objęte są jedynie ponoszone przez Panią, jako
    pracodawcę, opłaty na finansowanie studiów pracownika, udokumentowane fakturą i
    dowodem wpłaty, zawarta umowa z pracownikiem nie przewiduje pokrycia innych
    wydatków. Wydatki w postaci opłaty na finansowanie studiów pracownika zamierza Pani
    odliczyć w ramach ulgi na sponsoring wspierającej szkolnictwo wyższe i naukę, zgodnie z
    art. 26ha ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.
    W myśl art. 163 ust. 2 z 20 lipca 2018 r. ustawy Prawa o szkolnictwie wyższym i nauce (t. j.
    Dz. U. z 2024 r. poz. 1571 ze zm.):
      Za kształcenie na studiach podyplomowych, kształcenie specjalistyczne lub kształcenie
      w innych formach można pobierać opłaty.
    W świetle powyższego, koszty poniesione przez Panią na podstawie zawartej z
    pracownikiem umowy na dofinansowanie kosztów związanych z nauką na studiach
    wyższych przeznaczone zostaną na finansowanie zatrudnionemu pracownikowi opłat, o
    których mowa w art. 163 ust. 2 Prawa o szkolnictwie wyższym i nauce będą stanowić
    koszty poniesione na działalność wspierającą szkolnictwo wyższe i naukę, o której mowa w
    art. 26ha ust. 5 pkt 2 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.
    W konsekwencji, wydatki ponoszone przez Panią na finansowanie studiów pracownika,
    kwalifikują się do obszaru działalności wspierającej szkolnictwo wyższe i naukę, o której
    mowa w art. 26ha ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, co uzasadnia
    prawo do odliczenia ich od podstawy opodatkowania, na zasadach i w wysokości
    wynikającej z ww. przepisu.
    Pani stanowisko w odniesieniu do pytania Nr 3 jest również prawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia

    Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Pani przedstawiła i stanu prawnego, który
    obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia w przedstawionym stanie faktycznym.
    Przy wydawaniu niniejszej interpretacji dokonałem wyłącznie analizy okoliczności
    podanych we wniosku. Rolą postępowania w sprawie wydania indywidualnej interpretacji
    przepisów prawa podatkowego nie jest bowiem ustalanie, czy przedstawiony we wniosku
    stan faktyczny jest zgodny ze stanem rzeczywistym. W ramach postępowania o wydanie
    interpretacji przepisów prawa podatkowego nie przeprowadzam postępowania
    dowodowego, lecz opieram się jedynie na stanie faktycznym przedstawionych we
    wniosku. Ustalenie stanu rzeczywistego stanowi domenę ewentualnego postępowania
    podatkowego. To na podatniku ciąży obowiązek udowodnienia w toku tego postępowania
    okoliczności faktycznych, z których wywodzi on dla siebie korzystne skutki prawne.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    • Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z
    dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.).
    Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pani sytuacja będzie zgodna
    (tożsama) z opisem stanu faktycznego i zastosuje się Pani do interpretacji.
    • Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z
      dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    • Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki
      interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pani prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu
    Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z
    dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.
    U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
    • w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
    • w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP
      (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.