Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0111-KDIB3-3.4013.111.2025.2.PJ
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-07-17
Teza: Jak jednoznacznie wynika z zaprezentowanego wyżej
orzecznictwa TSUE i krajowych sądów administracyjnych,
działanie na podstawie licencji utożsamić należy z
jakimkolwiek upoważnieniem udzielonym przez podmiot
trzeci małemu browarowi, czy to do korzystania ze znaku
towarowego, czy też receptury.
Słowa kluczowe: browar
licencja
napoje-napoje alkoholowe-piwo
znak-znak towarowy
zwolnienie
zwolnienie-warunki zwolnienia
Zagadnienia: Podatek akcyzowy- Przepisy ogólne- Objaśnienie pojęć
ustawowych
Podatek akcyzowy- Przepisy ogólne- Zakres
przedmiotowy
Podatek akcyzowy-Opodatkowanie akcyzą wyrobów
akcyzowych.-Podatnik akcyzy, właściwość organów
podatkowych-Podatnik akcyzy
Podatek akcyzowy-Opodatkowanie akcyzą wyrobów
akcyzowych.-Przedmiot opodatkowania i powstanie
obowiązku podatkowego-Powstanie obowiązku
podatkowego
Podatek akcyzowy-Opodatkowanie akcyzą wyrobów
akcyzowych.-Przedmiot opodatkowania i powstanie
obowiązku podatkowego-Przedmiot opodatkowania
wyrobów akcyzowych
Podatek akcyzowy-Wyroby akcyzowe - przepisy
szczegółowe. Podstawa opodatkowania i stawki akcyzy.-
Napoje alkoholowe.-Napoje alkoholowe - piwo.
Przepisy: [AKCYZA] Rozporządzenie Ministra Finansów w sprawie
zwolnień od podatku akcyzowego (od 1.07.2025 r.)-
Rozdział 2-§ 12
[AKCYZA] Ustawa o podatku akcyzowym-Dział I-art. 1-ust.
1
[AKCYZA] Ustawa o podatku akcyzowym-Dział I-art. 2.-
ust. 1-pkt 1
[AKCYZA] Ustawa o podatku akcyzowym-Dział II-Rozdział
1-art. 10-ust. 1
[AKCYZA] Ustawa o podatku akcyzowym-Dział II-Rozdział
1-art. 8-ust. 1-pkt 1
[AKCYZA] Ustawa o podatku akcyzowym-Dział II-Rozdział
2-art. 13-ust. 1
1

[AKCYZA] Ustawa o podatku akcyzowym-Dział IV-Rozdział
2-art. 94
[AKCYZA] Ustawa o podatku akcyzowym-Dział VII-
Rozdział 2-art. 165a-ust. 1-pkt 2

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

Pana wniosek z 15 kwietnia 2025 r. o wydanie interpretacji indywidualnej dotyczącej
    podatku akcyzowego w zakresie możliwości zastosowania ulgi dla małych browarów
    wpłynął 22 kwietnia 2025 r. Treść wniosku jest następująca:

## Opis zdarzenia przyszłego

Wnioskodawca prowadzi pod firmą (...) działalność gospodarczą polegającą na produkcji
    piwa oraz usługowym etykietowaniu wyprodukowanego na podstawie własnej receptury
    piwa – (...).

    W ostatnim czasie do Klienta wpłynęły zapytania od innych producentów posiadających
    własne zakłady i linie produkcyjne dotyczące potencjalnej współpracy, w ramach której X.
    miałby produkować piwo a następnie sprzedawać je na rzecz tych podmiotów.
    Proces warzenia piwa odbywałby się na podstawie receptury opracowanej przez X.,
    stworzonej w oparciu o podstawowe informacje uzyskane od kontrahentów (w
    szczególności ilość słodu i chmielu oraz rodzaj piwa). Po zakończeniu produkcji
    kontrahenci dokonywaliby zakupu wytworzonego, rozlanego do butelek, piwa. Następnie
    X. świadczyłby na ich rzecz usługę etykietowania piwa, przy czym etykiety byłyby
    projektowane i dostarczane przez kontrahentów - sama usługa etykietowania będzie
    dokumentowana odrębną fakturą VAT (za usługę).
    Wnioskodawca, mając na uwadze planowane rozpoczęcie współpracy z innymi
    browarami, zamierza zawrzeć umowę między X. a przyszłymi kontrahentami. Umowa ta
    precyzyjnie określi zasady współpracy, wskazując, że decyzje dotyczące procesów
    technologicznych i produkcyjnych, doboru składników do warzenia piwa oraz ostatecznej
    receptury pozostaną wyłączną kompetencją X. Jednocześnie, ww. umowa będzie określać
    warunki usługowego etykietowania piwa – X. planuje sprzedaż wyprodukowanego
    (zgodnie z ww. procedurą) piwa, kontrahent nabywa wyprodukowane piwo a następnie X.
    będzie świadczyć usługę etykietowania piwa - etykietami zaprojektowanymi oraz
    dostarczonymi przez nabywcę piwa.
    Jednocześnie Wnioskodawca podkreśla, że:
    • jest niezależny prawnie i ekonomicznie - brak powiązań kapitałowych i zarządczych z
      innymi browarami,
    • korzysta wyłącznie z ogólnych informacji na temat surowców, takich jak ilość chmielu
      czy słodu wykorzystywanych do produkcji piwa. Natomiast decyzje dotyczące doboru
      surowców, stosowanych systemów produkcyjno-technologicznych oraz wyboru
      dostawców pozostają wyłączną kompetencją X.
    • posiada odrębne miejsce prowadzenia działalności,
    • jego roczna produkcja nie przekracza 200 000 hektolitrów piwa.

## Pytanie

Czy w opisanym zdarzeniu przyszłym wnioskodawca będzie uprawniony do stosowania
    ulgi dla małych browarów?
    Pana stanowisko w sprawie
    W opisanym zdarzeniu przyszłym Wnioskodawca będzie uprawniony do stosowania ulgi
    dla małych browarów.
    Uzasadnienie stanowiska Wnioskodawcy do pytania
    Zgodnie z § 12 ust. 1 Rozporządzenia Ministra Finansów, Funduszy i Polityki Regionalnej z
    dnia 28 czerwca 2021 r. w sprawie zwolnień od podatku akcyzowego (Dz. U. z 2023 r. poz.
    1891) (dalej: Rozporządzenie ws. zwolnień):
    „podatnicy produkujący piwo, którzy w poprzednim roku wyprodukowali do 200 000 hl
    piwa, są zwolnieni z 50% akcyzy obliczonej od podstawowej stawki - w wysokości 50%
    kwoty akcyzy obliczonej z zastosowaniem stawki akcyzy określonej w art. 94 ust. 4 ustawy”.

    Powyższe zwolnienie, zgodnie z § 12 ust. 4 ww. Rozporządzenia, ma zastosowanie do
    podatników:
    1) „prawnie i ekonomicznie niezależnych od innych przedsiębiorców wytwarzających
      piwo;
    2) posiadających miejsce prowadzenia działalności gospodarczej w odrębnym miejscu niż
      inni przedsiębiorcy zajmujący się produkcję piwa;
    3) niewytwarzających piwa na podstawie licencji uzyskanych od innych przedsiębiorców”.
    Kryterium prawnej i ekonomicznej niezależności
    Wypełnienie przesłanki prawnej i ekonomicznej niezależności jest niezbędne do
    stosowania obniżonej stawki akcyzy dla małych producentów piwa, w nawiązaniu do tego
    kryterium, wielokrotnie wypowiadał się Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej (dalej:
    Trybunał) oraz krajowe Sądy Administracyjne.
    W wyroku z dnia 2 kwietnia 2009 r. (wyrok TS z dnia 2 kwietnia 2009 r., C-83/08, Gluckauf
    Brauerei GMBH v. Hauptzollamt Erfurt, ZOTSiS 2009, nr 4A, poz. 1-2857) Trybunał orzekł,
    że do uznania producenta piwa za „browar, który jest prawnie i ekonomicznie niezależny
    od wszelkich innych browarów” konieczne jest: „sprawdzenie czy pomiędzy nim a innymi
    producentami piwa istnieje związek zależności prawnej w szczególności na poziomie
    zarządu lub na gruncie przysługiwania udziałów lub prawa głosu albo stosunek zależności
    ekonomicznej, który może wpłynąć na zdolność podejmowania przez ten podmiot w pełni
    samodzielnych decyzji gospodarczych”.
    Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 6 lutego 2020 r. (wyrok NSA z dnia 6 lutego
    2020 r., sygn. I GSK 798/17) zajął stanowisko zbliżone do linii orzeczniczej TSUE oraz
    orzekł, że: „jakakolwiek forma zależności ekonomicznej wyłącza stosowanie preferencji
    podatkowej. W ocenie NSA małe browary na potrzeby skorzystania z ulgi od podatku
    akcyzowego muszą być rzeczywiście, a nie jedynie formalnie niezależne od wszelkich
    innych producentów piwa”.
    Zgodnie z linią orzeczniczą jako browar niezależny należy rozumieć, browar, który
    zarządzany jest przez osoby niepowiązane z innymi producentami piwa, który
    samodzielnie ustala politykę cenową oraz strategię biznesową, jak również nie dzieli
    kluczowej infrastruktury (np. linii produkcyjnych) z innymi browarami.
    Mając na uwadze powyższe, należy stwierdzić, że X. wypełnia przesłankę prawnej i
    ekonomicznej niezależności.
    Kryterium niedopuszczalności działania na podstawie licencji udzielonej przez inny
    podmiot
    Warunek niedziałania przez mały browar na mocy licencji stanowi jedną z przesłanek
    mających na celu zagwarantowanie, że mały producent piwa jest naprawdę niezależny od
    jakiegokolwiek innego browaru - kwestia ta była przedmiotem wyroku Trybunału z dnia 4
    czerwca 2015 r. (wyrok TS z dnia 4 czerwca 2015 r., C-285/14, Directeur General Des
    Douanes Et Droits Indirects I Directeur Regional Des Douanes Et Droits Indirects
    D'auvergne V. Brasserie Bouquet Sa, ZOTSiS 2015, nr 6, poz. 1-353).
    Zgodnie ze stanowiskiem Trybunału, pojęcie działania „na mocy licencji” należy rozumieć
    w ten sposób, iż: „obejmuje ono produkcję piwa na podstawie jakiegokolwiek
    upoważnienia, z którego wynika, że rzeczony mały browar nie jest całkowicie niezależny

    od podmiotu trzeciego, który udzielił mu tego upoważnienia. Jest tak w wypadku
    upoważnienia do korzystania z patentu, znaku towarowego lub metody produkcji
    należącej do owego podmiotu trzeciego”.
    W konsekwencji, należy przyjąć, że browar prowadzący produkcję piwa na podstawie
    porozumienia upoważniającego go do posługiwania się znakami towarowymi i metodami
    produkcji podmiotu trzeciego - działa na mocy licencji, tym samym jest wyłączony z ulgi
    dla małych browarów.
    Również krajowe Sądy Administracyjne wielokrotnie analizowały znaczenie pojęcia
    „działania na mocy licencji” w kontekście ulgi dla małych browarów.
    WSA w Gliwicach w wyroku z dnia 28 lutego 2017 r. (wyrok WSA w Gliwicach z dnia 28
    lutego 2017 r., sygn. III SA/GI 1460/16) orzekł, że jeżeli: „podatnik użycza wyłącznie linii
    technologicznej, pracowników, dostarcza mediów, a zleceniodawca zapewnia dostawy
    surowców, opakowania i etykiety oraz recepturę i technologię, która musi być ściśle
    przestrzegana, to wyprodukowane piwo jest wyrobem firmowym zleceniodawcy, a
    podatnik wytwarza piwo na podstawie licencji, wobec czego zwolnienie od akcyzy jest
    wykluczone”.
    W innym wyroku z dnia 8 marca 2017 r. (wyrok WSA w Gliwicach z dnia 8 marca 2017 r.,
    sygn. III SA/GI 1458/16) WSA w Gliwicach wskazał, że: „przez licencję należy rozumieć
    recepturę i technologię produkcji piwa, według której skarżący realizuje umowę produkcji
    piwa konkretnego producenta – zleceniodawcy”.
    Kwestia ta była również przedmiotem wyroku NSA z dnia 6 lutego 2020 r. (wyrok NSA z
    dnia 6 lutego 2020 r., sygn. I GSK 798/17, LEX nr 2848017), który posiłkując się
    orzecznictwem TSUE również stwierdził, że: „pojęcie działania „na mocy licencji” należy
    rozumieć w ten sposób, że obejmuje ono produkcję piwa na podstawie jakiekolwiek
    porozumienia, z którego wnika, że dany mały browar nie jest całkowicie niezależny od
    podmiotu trzeciego, który udzielił mu tego upoważnienia”.
    Konkludując, X., uzyskuje od kontrahentów ogólne informacje dotyczące m.in. ilości słodu
    i chmielu. Natomiast szczegółowa receptura, metody produkcyjne oraz technologiczne, jak
    również dostawa surowców czy wybór surowców, które następnie będą przeznaczone do
    produkcji piwa - są zależne wyłącznie od X.
    Mając na uwadze powyższe, należy stwierdzić, że X. nie wytwarza piwa na podstawie
    licencji uzyskanych od innych przedsiębiorców - a tym samym wypełnia również tę
    przesłankę.
    Stosowanie ulgi dla małych browarów a sprzedaż wyprodukowanego piwa do innych
    browarów
    Pośrednio, w zakresie sprzedaży piwa browar do innych podmiotów produkujących piwo
    odniósł się WSA w Gliwicach w wyroku z dnia 27 lutego 2017 r. (wyrok WSA w Gliwicach z
    dnia 27 lutego 2017 r., sygn. III SA/GI 1455/16, LEX nr 2269964) i stwierdził, że: „korzystne
    regulacje przewidziane dla małych browarów nie mogą być wykorzystywane i nadużywane
    przez innych przedsiębiorców, którzy w ten sposób mogą naruszać zasady zwolnienia co
    jest nie do zaakceptowania i pogodzenia z przyjętym porządkiem prawnym”.
    W ocenie WSA producentem niezależnym nie jest podmiot produkujący piwo na
    podstawie porozumień w sytuacji w której produkcja odbywa się:

    • pod bezpośrednim nadzorem,
    • produkcja odbywa się pod marką kontrahenta na podstawie dostarczonych surowców
      (słód, chmiel, drożdże i inne surowce piwowarskie),
    • wedle udostępnionych receptur, technologii i metod produkcji.
    Mając na uwadze powyższe, należy przyjąć, że „współpraca” między browarami polegająca
    na:
    • ustaleniu z kontrahentem ogólnych informacji dotyczących piwa - ilości słodu oraz
      chmielu, zawartości alkoholu lub smaku w przypadku piwa smakowego,
    • stworzeniu przez X. własnej receptury,
    • wytworzeniu piwa z wykorzystaniem własnych metod produkcyjnych i technologicznych
      oraz składników zakupionych od dostawców X.,
    • sprzedaży wyrobu gotowego w postaci piwa na podstawie faktury VAT,
    • z uwzględnieniem, braku powiązań prawnych oraz ekonomicznych między browarami -
      w tym jakiejkolwiek umowy określającej warunki produkcji piwa (receptura, patent,
      technologia),
    nie będzie wykluczać możliwości korzystania z ulgi dla małych browarów przez X.
    Zgodnie z opisem zdarzenia przyszłego, X. zachowuje pełną autonomię w zakresie
    zarządzania swoimi zasobami, produkcją oraz polityką cenową. Przyjmowanie zleceń od
    innego browaru jest jedynie formą współpracy handlowej - nie czyni go zależnym od
    innego podmiotu. Jest to standardowa praktyka biznesowa w wielu branżach, w tym w
    branży piwowarskiej. Nie oznacza to podporządkowania jednemu zleceniodawcy, lecz
    świadczy o elastyczności i zdolności do współpracy z wieloma kontrahentami - co
    potwierdza, że X. jest rzeczywiście, a nie jedynie formalnie niezależny od wszelkich innych
    producentów piwa (zgodnie z utrwaloną linią orzeczniczą NSA).

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawił Pan we wniosku jest nieprawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 6 grudnia 2008 r. o podatku akcyzowym (t.j. Dz. U. z
    2025 r., poz. 126, ze zm.) zwanej dalej „ustawą”:
      Ustawa określa opodatkowanie podatkiem akcyzowym, zwanym dalej „akcyzą”,
      wyrobów akcyzowych oraz samochodów osobowych, organizację obrotu wyrobami
      akcyzowymi, a także oznaczanie znakami akcyzy.
    Jak stanowi art. 2 ust. 1 pkt 1 ustawy:
      Użyte w ustawie określenia oznaczają:
      1) wyroby akcyzowe – wyroby energetyczne, energię elektryczną, napoje alkoholowe,
        wyroby tytoniowe, susz tytoniowy, płyn do papierosów elektronicznych, wyroby
        nowatorskie, urządzenia do waporyzacji, zestawy części do urządzeń do
        waporyzacji, saszetki nikotynowe i inne wyroby nikotynowe, wymienione w
        załączniku nr 1 do ustawy.
    W załączniku nr 1 do ustawy, w poz. 13 pod kodem CN 2203 00, wymieniono piwo
    otrzymywane ze słodu.

    Zgodnie z art. 8 ust. 1 pkt 1 ustawy:
      Przedmiotem opodatkowania akcyzą jest:
      1) produkcja wyrobów akcyzowych.
    Jak stanowi art. 10 ust. 1 ustawy:
      Obowiązek podatkowy powstaje z dniem wykonania czynności lub zaistnienia stanu
      faktycznego podlegających opodatkowaniu akcyzą, chyba że przepisy ustawy
      stanowią inaczej.
    Art. 13 ust. 1 ustawy:
      Podatnikiem akcyzy jest osoba fizyczna, osoba prawna oraz jednostka organizacyjna
      niemająca osobowości prawnej, która dokonuje czynności podlegających
      opodatkowaniu akcyzą lub wobec której zaistniał stan faktyczny podlegający
      opodatkowaniu akcyzą, (...).
    Zgodnie z art. 94 ustawy:
        1. Piwem w rozumieniu ustawy są wszelkie wyroby objęte pozycją CN 2203 00 oraz
          wszelkie wyroby zawierające mieszaninę piwa z napojami bezalkoholowymi,
          objęte pozycją CN 2206 00, jeżeli rzeczywista objętościowa moc alkoholu w tych
          wyrobach przekracza 0,5% objętości.
        2. Produkcją piwa w rozumieniu ustawy jest wytwarzanie lub przetwarzanie piwa,
          a także jego rozlew.
        3. Podstawą opodatkowania piwa jest liczba hektolitrów gotowego wyrobu na 1
          stopień Plato.
        3a.Do celów pomiaru w stopniach Plato uwzględnia się wszystkie składniki piwa, w
          tym składniki dodane po zakończeniu fermentacji.
        4. Stawka akcyzy na piwo wynosi 12,04 zł od 1 hektolitra za każdy stopień Plato
          gotowego wyrobu.
        5. Minister właściwy do spraw finansów publicznych określi, w drodze
          rozporządzenia, szczegółowe metody ustalania parametrów służących do
          określenia podstawy opodatkowania piwa, o których mowa w ust. 3, w
          szczególności wyznaczania liczby stopni Plato w piwie gotowym, uwzględniając
          przepisy prawa Unii Europejskiej w zakresie akcyzy oraz technologię
          wytwarzania piwa.
    Art. 165a ust. 1 pkt 2 ustawy:
      W latach 2022-2026 stawki akcyzy na napoje alkoholowe wynoszą:
        2) stawka akcyzy na piwo, o której mowa w art. 94 ust. 4, w:
        a) 2022 r. - 9,43 zł od 1 hektolitra za każdy stopień Plato gotowego wyrobu,
        b) 2023 r. - 9,90 zł od 1 hektolitra za każdy stopień Plato gotowego wyrobu,
        c) 2024 r. - 10,40 zł od 1 hektolitra za każdy stopień Plato gotowego wyrobu,
        d) 2025 r. - 10,92 zł od 1 hektolitra za każdy stopień Plato gotowego wyrobu,
        e) 2026 r. - 11,47 zł od 1 hektolitra za każdy stopień Plato gotowego wyrobu.
    W myśl § 12 rozporządzenia Ministra Finansów, Funduszy i Polityki Regionalnej z dnia 25
    czerwca 2025 r. w sprawie zwolnień od podatku akcyzowego (t. j. Dz.U. z 2025 r. poz. 851):

        1. Zwalnia się od akcyzy podatników produkujących piwo, którzy w poprzednim
          roku kalendarzowym wyprodukowali do 200 000 hektolitrów piwa – w
          wysokości 50% kwoty akcyzy obliczonej według stawki akcyzy określonej w art.
          94 ust. 4 ustawy.
        2. Zwolnienie, o którym mowa w ust. 1, jest realizowane przez obniżenie należnej
          kwoty akcyzy o kwotę przysługującego zwolnienia.
        3. W przypadku gdy wielkość produkcji piwa w danym roku kalendarzowym
          przekroczy 200 000 hektolitrów, do ilości piwa przekraczającej tę wielkość
          stosuje się stawkę, o której mowa w art. 94 ust. 4 ustawy.
        4. Przepisu ust. 1 nie stosuje się do podatników, którzy wyłącznie rozlewają piwo
          wytworzone przez innych producentów.
        5. Przepis ust. 1 stosuje się do podatników:
        1) prawnie i ekonomicznie niezależnych od innych przedsiębiorców
          wytwarzających piwo;
        2) posiadających miejsce prowadzenia działalności gospodarczej w odrębnym
          miejscu niż inni przedsiębiorcy zajmujący się produkcją piwa;
        3) niewytwarzających piwa na podstawie licencji uzyskanych od innych
          przedsiębiorców.
        6. Ze zwolnienia, o którym mowa w ust. 1, mogą korzystać także podatnicy
          produkujący piwo lub podatnicy posiadający zezwolenie wyprowadzenia, o
          którym mowa w art. 54 ust. 1 ustawy, którzy współpracują ze sobą na
          podstawie pisemnej umowy i w poprzednim roku kalendarzowym łącznie
          wyprodukowali do 200 000 hektolitrów piwa.
        7. Przepis ust. 6 stosuje się, jeżeli współpracujący ze sobą podatnicy spełniający
          warunki z ust. 6:
        1) są prawnie i ekonomicznie niezależni od innych przedsiębiorców
          wytwarzających piwo;
        2) posiadają miejsce prowadzenia działalności gospodarczej w odrębnym
          miejscu niż inni przedsiębiorcy zajmujący się produkcją piwa;
        3) nie wytwarzają piwa na podstawie licencji uzyskanych od innych
          przedsiębiorców.
        8. Przy obliczaniu wielkości produkcji piwa objętej zwolnieniem, o którym mowa w
          ust. 1, podatnicy rozlewający piwo nie uwzględniają ilości rozlanego piwa
          wytworzonego przez innych producentów, przemieszczonego od tych
          producentów do podmiotu rozlewającego piwo w procedurze zawieszenia
          poboru akcyzy, jeżeli piwo to po rozlaniu zostało przemieszczone między
          podmiotem dokonującym jego rozlewu i podmiotem wytwarzającym piwo w tej
          procedurze.
    Wskazane wyżej przepisy dotyczące zwolnienia z akcyzy piwa, zawarte w rozporządzeniu
    w sprawie zwolnień od akcyzy, są wyrazem dokonanej implementacji do polskiego prawa
    podatkowego uregulowań unijnych dyrektywy Rady 92/83/EWG z dnia 19 października
    1992 r. w sprawie harmonizacji struktury podatków akcyzowych od alkoholu i napojów
    alkoholowych (Dz.U. UE L 316 z 31.10.1992, str. 21, ze zm.; dalej jako: „dyrektywa
    strukturalna” lub „dyrektywa”).

    W myśl art. 4 ust. 1 dyrektywy strukturalnej:
      Państwa Członkowskie mają prawo stosować do piwa produkowanego przez
      niezależne, małe browary obniżone stawki podatku akcyzowego, zróżnicowane
      zależnie od wielkości rocznej produkcji danych browarów, z zachowaniem
      następujących limitów:
      - stawek obniżonych nie stosuje się wobec zakładów produkujących ponad 200 000
        hl piwa rocznie,
      - stawki obniżone, które mogą kształtować się poniżej poziomu stawki minimalnej,
        mogą być niższe maksymalnie o 50% od standardowej, krajowej stawki podatku
        akcyzowego.
    Natomiast zgodnie z art. 4 ust. 2 dyrektywy strukturalnej:
      Do celów stosowania obniżonych stawek podatku akcyzowego przez pojęcie
      „niezależny, mały browar” rozumie się browar, który jest prawnie i ekonomicznie
      niezależny od wszelkich innych browarów, mieści się w budynkach usytuowanych
      poza terenem należącym do jakiegokolwiek innego browaru i nie działa na mocy
      licencji. Jednakże w przypadku gdy dwa lub więcej małych browarów współpracują ze
      sobą, a ich łączna wielkość rocznej produkcji nie przekracza 200 000 hl, mogą one
      być traktowane jako jeden niezależny, mały browar.
    Mając na uwadze powyższe przepisy wskazać w pierwszej kolejności, że przepisy § 12
    rozporządzenia w sprawie zwolnień z podatku akcyzowego odwołują się do produkcji
    piwa, którą zgodnie z definicją zawartą w art. 94 ust. 2 ustawy jest wytwarzanie,
    przetwarzanie oraz rozlew. Tym samym na potrzeby opodatkowania akcyzą, produkcja
    piwa jako czynność podlegająca opodatkowaniu, została zdefiniowana w sposób bardzo
    szeroki.
    W dalszej kolejność zaznaczyć należy, że zastosowanie przedmiotowego zwolnienia, wiąże
    się nieodłącznie z wielkością produkcji piwa - do 200 000 hl w ciągu roku kalendarzowego i
    co równie istotne w kontekście analizowanej sprawy, zwolnienie uwarunkowane jest
    spełnieniem przez podatników także następujących warunków:
        1) podatnicy są prawnie i ekonomicznie niezależni od innych przedsiębiorców
        wytwarzających piwo;
        2) podatnicy posiadają miejsce prowadzenia działalności gospodarczej w odrębnym
        miejscu niż inni przedsiębiorcy zajmujący się produkcją piwa;
        3) podatnicy nie wytwarzają piwa na podstawie licencji uzyskanych od innych
        przedsiębiorców.
    Zwrócić należy uwagę, że brzmienie przepisów krajowych jest zbieżne z brzmieniem
    przepisów dyrektywy. Przepisy te dają uprawnienie do zastosowania zwolnienia w
    przypadku małych i niezależnych browarów. Z kolei niezależność ta przejawia się m.in.
    brakiem licencji na wytwarzanie piwa.
    Zawarte w art. 4 ust. 2 dyrektywy pojęcie działania „na mocy licencji” było przedmiotem
    rozważań TSUE w orzeczeniu z 4 czerwca 2015 r. w sprawie C-285/14. TSUE odpowiadając
    na pytanie: „Czy art. 4 ust. 2 dyrektywy Rady 92/83 należy interpretować w ten sposób, że
    działanie na mocy licencji oznacza wyłącznie działanie na mocy licencji na korzystanie z
    patentu lub znaku towarowego albo że przepis ten można interpretować w ten sposób, iż
    działanie na mocy licencji oznacza działanie zgodnie z metodą produkcji należącą do
    podmiotu trzeciego i z jego upoważnienia?”, w pkt 23 i 24 wyroku stwierdził:

    „Niedziałanie na mocy licencji stanowi tym samym jedną z przesłanek mających
    zagwarantować, że mały browar jest naprawdę niezależny od jakiegokolwiek innego
    browaru. Wynika z tego, że pojęcie działania „na mocy licencji” należy interpretować w ten
    sposób, iż obejmuje ono produkcję piwa na podstawie jakiegokolwiek upoważnienia, z
    którego wynika, że rzeczony mały browar nie jest całkowicie niezależny od podmiotu
    trzeciego, który udzielił mu tego upoważnienia. Jest tak w wypadku upoważnienia do
    korzystania z patentu, znaku towarowego lub metody produkcji należącej do owego
    podmiotu trzeciego.
    Z powyższego wynika, że browar znajdujący się w sytuacji takiej jak sytuacja spółki
    Brasserie Bouquet, która produkuje swe piwo zgodnie z umową w sprawie
    stowarzyszenia, nie spełnia przewidzianej w art. 4 ust. 2 dyrektywy 92/83 przesłanki
    niedziałania na mocy licencji. Po pierwsze, spółka ta, na mocy rzeczonej umowy, ma
    bowiem prawo posługiwać się znakami towarowymi swego kontrahenta. Po drugie, jest
    ona upoważniona do produkowania piwa według metody produkcji należącej do ICO 3B
    SARL, ponieważ korzysta, zgodnie z tą umową z know-how ICO 3B SARL ujętego w
    dokumencie zatytułowanym „Bible du Cercle des 3 brasseurs”, który zawiera między
    innymi opis metody i procesów produkcji piwa w mikrobrowarze”.
    Przedmiotem Pana wątpliwości wyrażonych we wniosku jest możliwość skorzystania z ulgi
    dla małych browarów w sytuacji gdy proces produkcji piwa odbywałby się na podstawie
    receptury opracowanej przez prowadzony przez Pana X., ale stworzonej w oparciu o
    podstawowe informacje uzyskane od kontrahentów (w szczególności ilość słodu i chmielu
    oraz rodzaj piwa), a następnie prowadzony przez Pana X. świadczyłby na ich rzecz usługę
    etykietowania wyprodukowanego piwa, przy czym etykiety byłyby projektowane i
    dostarczane przez kontrahentów.
    Biorąc pod uwagę przedstawiony przez Pana opis zdarzenia przyszłego należy stwierdzić,
    że spełnione były by wymogi wielkości produkcji piwa (roczna produkcja w prowadzonym
    przez Pana X. nie przekracza 200 000 hektolitrów piwa), niezależności prawnej i
    ekonomicznej (brak jest powiązań kapitałowych i zarządczych z innymi browarami) a także
    prowadzenia działalności gospodarczej w odrębnym miejscu niż inni przedsiębiorcy
    zajmujący się produkcją piwa.
    Nie można jednak zgodzić się, że planowana przez Pana produkcja na rzecz kontrahentów
    nie będzie wytwarzaniem piwa na podstawie licencji uzyskanych od innych
    przedsiębiorców, czego wymaga § 12 ust. 5 pkt 3 rozporządzenia w sprawie zwolnień.
    Zgodnie z opisem zdarzenia przyszłego proces warzenia piwa odbywałby się na podstawie
    receptury opracowanej przez X., ale stworzonej w oparciu o podstawowe informacje
    uzyskane od kontrahentów (w szczególności ilość słodu i chmielu oraz rodzaj piwa).
    Dodatkowo wyprodukowane piwo będzie etykietowane etykietami kontrahentów, którzy
    je zaprojektują i dostarczą X. w celu naniesienia na wyprodukowane piwo w ramach
    zawartej umowy.
    Co ważne dla niniejszej sprawy, rozpatrując Pana wątpliwości na tle opisanych wyżej
    okoliczności należy mieć na uwadze nie tylko wskazany wyżej wyrok TSUE, ale i związane z
    tym wyrokiem krajowe orzecznictwo sądów administracyjnych, w szczególności z uwagi na
    zasadę dążenia Organu do zapewnienia jednolitości interpretowania prawa podatkowego.
    W prawomocnym orzeczeniu z 14 listopada 2019 r., sygn. akt I SA/Wr 755/19 WSA we
    Wrocławiu zauważa, że: „(...) TSUE w pkt 14-23 analizuje przepisy Dyrektywy i w pkt 23
    wskazuje, jak należy rozumieć użyte w art. 4 ust. 2 Dyrektywy określenie „niedziałanie na
    mocy licencji”. Trybunał w tym punkcie, wbrew stanowisku Skarżącej, nie posługuje się
    koniunkcją („i”) ale alternatywą rozłączną („lub”), wymienia bowiem „patent, znak

    towarowy, recepturę”, jako odrębne przesłanki przy ocenie czy podmiot działał czy też nie
    na podstawie licencji. W pkt 24 tego wyroku, na który wskazuje strona skarżąca, Trybunał
    odnosi się do stanu faktycznego przedstawionego w pytaniu prejudycjalnym, w którym to
    stanie faktycznym mały browar wytwarzający piwo korzystał zarówno z receptury jak i ze
    znaku towarowego innego podmiotu. W sprawie będącej przedmiotem pytania spełnienie
    obu tych przesłanek spowodowało, że podatnik działał na podstawie licencji. Trybunał w
    ww. wyroku ustalił zatem najpierw właściwe rozumienie art. 4 ust. 2 Dyrektywy, a
    następnie zastosował tę wykładnię do stanu faktycznego przedstawionego przez Sąd
    odsyłający. Organy podatkowe, także sądy Państw Członkowskich, dokonując wykładni
    użytego art. 4 ust. 2 Dyrektywy określenia „niedziałanie na podstawie licencji” określenie
    to winny rozumieć tak jak wynika to z pkt 23 wyroku TSUE w sprawie C-285/14. Należy też
    zwrócić uwagę, że Trybunał działanie na podstawie licencji wiąże z jakimkolwiek
    upoważnieniem udzielonym przez podmiot trzeci małemu browarowi do korzystania z
    patentu, znaku towarowego lub metody produkcji. Co oznacza, że nie jest konieczne
    uregulowanie w tym zakresie na podstawie umowy licencyjnej, wystarczy jakiekolwiek
    upoważnienie do korzystania czy to ze znaku towarowego czy receptury produkcji”.
    Nadto podnieść należy, że Naczelny Sąd Administracyjny w orzeczeniu z 20 marca 2024 r.,
    sygn. akt I GSK 498/20, oddalając skargę kasacyjną od wyżej cytowanego orzeczenia
    wskazał: „Skarżąca kasacyjnie spółka zarzuca błędną wykładnię sfomułowania
    „wytwarzania piwa na podstawie licencji”, twierdząc, że ma ono miejsce w razie łącznego
    spełnienia dwóch warunków: posługiwania się znakami towarowymi i metodami produkcji
    podmiotu trzeciego. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, stanowisko to jest
    błędne. Jak już wyżej wskazano, TSUE w wyroku z dnia 4 czerwca 2015 r., sygn. C 285/14
    wyraźnie stwierdził, że pojęcie działania „na mocy licencji”, należy interpretować w ten
    sposób, że obejmuje ono produkcję piwa na postawie jakiegokolwiek porozumienia, z
    którego wynika, że rzeczony mały browar nie jest całkowicie niezależny od podmiotu
    trzeciego, który udzielił mu tego upoważnienia. Jest tak w wypadku upoważnienia do
    korzystania z patentu, znaku towarowego lub metody produkcji należącej do owego
    podmiotu trzeciego (pkt 23 wyroku). TSUE posługując się przecinkiem oraz spójnikiem
    „lub” wyraźnie oddzielił trzy elementy, z których każdy stanowi samodzielną przesłankę
    uznania „działania na mocy licencji”. Nie może więc budzić wątpliwości, że TSUE w
    powołanym wyżej wyroku, działanie na podstawie licencji utożsamia z jakimkolwiek
    upoważnieniem udzielonym przez podmiot trzeci małemu browarowi, czy to do
    korzystania z patentu, czy to znaku towarowego (tak jak ma to miejsce w niniejszej
    sprawie), czy też metody produkcji. Natomiast spółka błędnie interpretuje końcowy
    wniosek zawarty w sentencji wyroku TSUE, który odnosi się stricte do stanu faktycznego
    analizowanej sprawy, w której producent piwa nie spełniał przewidzianej w art. 4 ust. 2
    dyrektywy przesłanki niedziałania na mocy licencji, albowiem miał prawo posługiwać się
    znakami towarowymi swego kontrahenta, a ponadto był upoważniony do produkowania
    piwa według metody produkcji należącej do podmiotu trzeciego. Wniosek ten pozostaje
    jednak bez wpływu na wykładnię przesłanki „działania na mocy licencji” zawartą w pkt 23
    wyroku.
    Wobec powyższego niezasadny jest również zarzut pkt II ppkt d skargi kasacyjnej.
    Korzystanie ze znaków towarowych podmiotu trzeciego ustawodawca unijny, jak i krajowy
    utożsamiają bowiem z „działaniem na mocy licencji”. Nie jest przy tym konieczne zawarcie
    umowy licencyjnej, wystarczające jest działanie na podstawie jakiegokolwiek
    upoważnienia do korzystania z danego znaku towarowego, tak jak miało to miejsce w
    niniejszej sprawie. Działanie na mocy licencji oznacza natomiast, że browar nie może być
    uznany za „niezależny, mały browar” w rozumieniu art. 4 pkt 2 dyrektywy.
    Naczelny Sąd Administracyjny nie podziela również zarzutu pominięcia celowościowych
    aspektów analizowanych przepisów. Należy podkreślić, że zarówno ustawodawca unijny,
    jak i ustawodawca krajowy, warunkują zastosowanie obniżonej stawki akcyzy od łącznego

    spełnienia trzech przesłanek: prawnej i ekonomicznej niezależności od innych
    przedsiębiorców wytwarzających piwo; posiadania miejsca prowadzenia działalności
    gospodarczej w odrębnym miejscu niż inni przedsiębiorcy zajmujący się produkcją piwa;
    niewytwarzających piwa na podstawie licencji uzyskanych od innych przedsiębiorców.
    Niespełnienie którejkolwiek z nich, tak jak ma to miejsce w niniejszej sprawie, skutkować
    musi odmową zastosowania obniżonej stawki akcyzy na piwo. TSUE w cytowanym wyżej
    wyroku (pkt 19) jednoznacznie stwierdził, że przepis art. 4 dyrektywy stanowi odstępstwo
    od stosowania zwykłej stawki podatku akcyzowego na piwo. Przesłanki stosowania takiej
    obniżonej stawki podatku akcyzowego należy wobec tego interpretować w ten sposób, że
    nieuprawnione jest powoływanie się na celowościowy aspekt analizowanych przepisów, w
    celu uzyskania zwolnienia od podatku akcyzowego, w sytuacji gdy niespełnione zostały
    wszystkie wymagane prawem warunki”.
    W tym miejscu należy zauważyć, że zgodnie z definicją zawartą w internetowej wersji
    Wielkiego Słownika Języka Polskiego (https://wsjp.pl/) receptura to „przepis określający
    sposób przygotowania jakiegoś produktu, zawierający dokładną informację o ilości
    poszczególnych składników”.
    Z kolei w internetowym Słowniku Języka Polskiego PWN (sjp.pwn.pl), receptura oznacza m.
    in.: „przepis normujący ilościowy zestaw składników potrzebnych do sporządzenia czegoś”.
    Zdaniem Organu, mając na uwadze powyższe oraz fakt, że kontrahenci będą podawać
    informacje takie jak ilość słodu i chmielu oraz rodzaj piwa, stwierdzić należy, że w istocie
    narzucać będą prowadzonemu przez Pana browarowi istotne z punktu widzenia produkcji
    piwa wymagania dotyczące receptury. Nie powinno bowiem budzić wątpliwości, że
    zarówno ilość słodu i chmielu jak i rodzaj piwa ma istotne znacznie dla produktu
    końcowego. Fakt, że te informacje określa Pan mianem „ogólnych” i sam będzie dobierać
    już konkretne surowce i ich dostawców, jak i systemy produkcyjne, nie ma zdaniem Organ
    tak istotnego znaczenia jak właśnie ilość słodu, chmielu i rodzaj piwa. Te bowiem elementy
    w głównej mierze mają wpływ na zawartość alkoholu, goryczkę, aromat i smak piwa, aż
    wreszcie jego rodzaj. Zarówno słód jak i chmiel, stanowią podstawowe składniki piwa i tym
    samym mają istotny wpływ na ostateczną recepturę piwa, która w analizowanej sprawie,
    choć opracowaną ostatecznie przez Pana browar, będzie jednak ściśle związana z
    oczekiwanym przez kontrahentów rodzajem piwa.
    Brak jest zatem podstaw do przyjęcia, że takie narzucone przez kontrahentów informacje
    nie wpisują się jako przesłanka działania na mocy licencji uzyskanych od innych
    przedsiębiorców wytwarzających piwo w rozumieniu rozporządzenia ws. zwolnień,
    dyrektywy 92/83/EWG i wykładni jaką prezentuje orzecznictwo.
    Zawierając więc stosowne umowy z kontrahentami, w ramach których będzie Pan
    produkował piwo przy uwzględnieniu narzuconej ilości słodu, chmielu oraz co do rodzaju
    piwa, będzie Pan działał na mocy licencji uzyskanych od innych przedsiębiorców
    wytwarzających piwo, a tym samym nie będzie Pan spełniał przesłanki niezależności, która
    umożliwiałaby zastosowanie omawianego zwolnienia.
    Co równie istotne w analizie dotyczącej niezależności X. będzie świadczyć usługę
    etykietowania wyprodukowanego piwa etykietami zaprojektowanymi i dostarczonymi
    przez nabywcę piwa.
    Zgodnie z cytowanym wyżej orzeczeniem TSUE C-285/14, produkcja piwa z
    wykorzystaniem choćby znaku towarowego należącego do innego podmiotu, wypełnia
    przesłanki do uznania takiej produkcji jako wytwarzanie piwa na podstawie licencji
    uzyskanej od innego przedsiębiorcy.

    Taką też wykładnię, dotyczącą warunków niezależności, potwierdzają przywołane
    orzeczenia WSA we Wrocławiu i NSA, w których składy orzekające wskazały jednoznacznie,
    że podmiot produkujący piwo i oznaczający to piwo znakami towarowymi innego
    podmiotu, nie spełnia warunków uprawniających do korzystania ze zwolnienia z podatku
    akcyzowego. Wytwarza bowiem piwo na podstawie licencji uzyskanych od innego
    podmiotu.
    Na powyższe wnioski nie ma wpływu okoliczność, że X. planuje najpierw produkcję a
    następnie sprzedaż wyprodukowanego piwa, po której browar będzie świadczyć usługę
    etykietowania piwa. Jak wynika bowiem z wniosku wyprodukowane dla kontrahentów
    piwo będzie oznakowane zaprojektowanymi i dostarczonymi przez nich etykietami na
    podstawie umów między Pana browarem a kontrahentami, które jak wynika z opisu
    sprawy będą dotyczyły zarówno produkcji jak i etykietowania. W tej sytuacji, zdaniem
    Organu Pana browar będzie działał na podstawie licencji uzyskanych od innych
    przedsiębiorców. Albowiem, jak jednoznacznie wynika z zaprezentowanego wyżej
    orzecznictwa TSUE i krajowych sądów administracyjnych, działanie na podstawie licencji
    utożsamić należy z jakimkolwiek upoważnieniem udzielonym przez podmiot trzeci
    małemu browarowi, czy to do korzystania ze znaku towarowego, czy też receptury.
    Końcowo należy zauważyć, że przepisy wynikające z § 12 rozporządzenia ws. zwolnień
    mają umożliwiać rozwój niezależnych małych browarów, których wolumen produkcji nie
    przekracza 200 tys. hektolitrów piwa rocznie.
    Aby wypełnić ten cel, ukierunkowany właśnie na rozwój małych i przede wszystkim
    niezależnych browarów, wprowadzone zostały warunki kształtujące wymaganą
    niezależność, a tym samym wykluczające możliwość skorzystania z ww. zwolnienia przez
    większe podmioty, które z uwagi na wolumen produkcji piwa nie mogłyby korzystać ze
    zwolnienia, a zawierają umowy z mniejszymi browarami, które produkowałby piwo na ich
    rzecz, w sposób pośredni próbowałby korzystać z obniżonej stawki akcyzy.
    Jak zresztą zauważa TSUE w cytowanym wyżej wyroku, jedną z przesłanek (uwzględnioną
    w krajowym prawodawstwie) jest niedziałanie na mocy licencji, która ma zagwarantować,
    że mały browar jest naprawdę niezależny od innego podmiotu.
    W przypadku gdy w ramach zawartych umów Pana browar będzie oznaczał piwo
    etykietami innego podmiotu i podmiot ten będzie wskazywał jaki rodzaj piwa będzie Pan
    miał wyprodukować, wskazując przy tym zarówno ilość słodu i chmielu jakie piwo
    powinno zawierać, nie można mówić o niezależności Pana browaru, co wynika
    bezpośrednio z wykładni prezentowanej przez sądy administracyjne.
    Mając zatem na uwadze powyższe, stwierdzić należy, że dokonując produkcji piwa na
    podstawie informacji uzyskanych od kontrahentów (co do ilości słodu, chmielu i rodzaju
    piwa) oraz dokonując etykietowania piwa etykietami zaprojektowanymi przez
    kontrahentów wypełni Pan przesłanki do uznania takiej produkcji jako wytwarzanie piwa
    na podstawie licencji uzyskanej od innego przedsiębiorcy, o której mowa w § 12 ust. 5 pkt
    3 rozporządzenia w sprawie zwolnień.
    Wobec powyższego nie będzie Pan mógł stosować w opisanym zdarzeniu przyszłym ulgi
    dla małych browarów, ponieważ nie zostanie spełniony jeden z wymogów skorzystania z
    tego zwolnienia wskazanych w rozporządzeniu w sprawie zwolnień - niewytwarzanie piwa
    na podstawie licencji uzyskanych od innych przedsiębiorców.
    Tym samym Pana stanowisko przedstawione we wniosku jest nieprawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, które Pan przedstawił i stanu prawnego, który
    obowiązuje w dniu wydania interpretacji.
    Zaznaczenia wymaga, że zgodnie z art. 14b § 3 Ordynacji podatkowej, składający wniosek
    o wydanie interpretacji indywidualnej obowiązany jest do wyczerpującego przedstawienia
    zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego. Organ podatkowy jest ściśle
    związany przedstawionym we wniosku opisem stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego.
    Wnioskodawca ponosi ryzyko związane z ewentualnym błędnym lub nieprecyzyjnym
    przedstawieniem we wniosku opisu stanu faktycznego oraz zdarzenia przyszłego.
    Podkreślenia wymaga, że interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe
    tylko wtedy, o ile rzeczywisty stan sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się
    będzie z opisem podanym przez Wnioskodawcę w złożonym wniosku. W związku z tym, w
    przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego w opisie sprawy, udzielona
    odpowiedź traci swą aktualność. Równocześnie w przypadku, gdy w toku postępowania
    podatkowego, kontroli podatkowej, bądź kontroli celno-skarbowej zostanie określony
    odmienny stan sprawy, interpretacja nie wywoła w tym zakresie skutków prawnych.
    Odnosząc się do przywołanych przez Pana interpretacji indywidualnych, Organ pragnie
    zauważyć, że zostały one wydane w indywidualnych sprawach i odnoszą się wyłącznie do
    okoliczności przedstawionych w inicjujących tę sprawę wnioskach. Podkreślenia w tym
    miejscu bowiem wymaga, że interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane są w
    indywidualnych sprawach podatników i niewątpliwie kształtują sytuację prawną tych
    podmiotów w wyniku rozstrzygnięć, dotyczących konkretnych stanów faktycznych/zdarzeń
    przyszłych osadzonych w określonym stanie prawnym. Interpretacje indywidualne nie
    mają mocy prawa powszechnie obowiązującego, co oznacza, że należy je traktować
    indywidualnie (por. prawomocny wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z
    dnia 27 marca 2015 r., sygn. akt III SA/Łd 109/15).
    Odnosząc się natomiast do powołanego przez Pana orzecznictwa zaznaczenia wymaga, że
    istnienie w podobnych sprawach orzecznictwa sądów administracyjnych nie odbiera
    organowi wydającemu interpretację prawa do samodzielnej oceny zdarzeń i wykładni
    przepisów w sprawach innych niż ta, w której konkretny wyrok zapadł. Organ wydający
    interpretację ma wręcz obowiązek dokonania samodzielnej oceny przedstawionego we
    wniosku zagadnienia. Rzeczą organu i w konsekwencji Sądu kontrolującego zaskarżone
    interpretacje indywidualne jest ocena, czy i na ile określone orzeczenia sądów
    administracyjnych są przydatne w konkretnej sprawie (por. wyrok NSA z 31 sierpnia 2017
    r., sygn. akt II FSK 2211/15). Zauważenia jednak wymaga, że przywołane przez Pana m.in.
    orzeczenie NSA z 6 lutego 2020 r., sygn. akt I GSK 798/17 w istocie potwierdza stanowisko
    zaprezentowane w niniejszej interpretacji, opartej także na orzecznictwie TSUE i krajowych
    sądów administracyjnych w zakresie analizy przesłanek działania podmiotów na
    podstawie licencji udzielonej przez innych przedsiębiorców.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    - Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy
      z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111, ze
      zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pana sytuacja będzie
      zgodna (tożsama) z opisem zdarzenia przyszłego i zastosuje się Pan do interpretacji.
    - Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
        1) z zastosowaniem art. 119a;

        2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5
          ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
        3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    - Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pan prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu
    Administracyjnego (...).
    Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002
    r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935,
    ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (ar t. 53 § 1 PPSA):
    - w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
    - w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP
      (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.