Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0114-KDIP1-2.4012.380.2025.1.RST
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-08-08
Teza: Nieposiadanie stałego miejsca prowadzenia działalności
gospodarczej na terytorium Polski, miejsce opodatkowania
usług, prawo do odliczenia podatku naliczonego oraz
obowiązek odbierania faktur poprzez KSeF.
Słowa kluczowe: działalność-działalność gospodarcza-stałe miejsce
prowadzenia działalności
miejsce-miejsce opodatkowania
odliczenia-brak prawa do odliczenia
systemy-Krajowy System Faktur (KSeF)
Zagadnienia: Odliczenie i zwrot podatku-Odliczenie podatku
naliczonego-Odliczenie podatku naliczonego z tytułu
nabycia towarów i usług
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział V. Miejsce
świadczenia -Rozdział 3. Miejsce świadczenia przy
świadczeniu usług-Miejsce świadczenia usług na rzecz
podatnika
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział V. Miejsce
świadczenia -Rozdział 3. Miejsce świadczenia przy
świadczeniu usług-Stałe miejsce prowadzenia
działalności
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział XI.
Dokumentacja -Rozdział 1. Faktury -Krajowy System
Faktur (KSeF)
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział IX-
Rozdział 1-art. 86-ust. 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział IX-
Rozdział 1-art. 88-ust. 3a-pkt 2
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział V-
Rozdział 3-art. 28b-ust. 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział V-
Rozdział 3-art. 28b-ust. 2
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział XI-
Rozdział 1-art. 106ga-ust. 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział XI-
Rozdział 1-art. 106gb-ust. 1
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział IX. Odliczenie
i zwrot podatku. Odliczenie częściowe-Rozdział 1.
1

## Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

Szanowni Państwo,
    stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego
    stanu faktycznego oraz zdarzenia przyszłego w podatku od towarów i usług jest
    prawidłowe.
    Zakres wniosku wspólnego o wydanie interpretacji indywidualnej
    12 czerwca 2025 r. wpłynął Państwa wniosek wspólny o wydanie interpretacji
    indywidualnej, który dotyczy nieposiadania stałego miejsca prowadzenia działalności
    gospodarczej na terytorium Polski, miejsca opodatkowania usług, prawa do odliczenia
    podatku naliczonego oraz obowiązku odbierania faktur poprzez KSeF. Treść wniosku
    wspólnego jest następująca:
    Zainteresowani, którzy wystąpili z wnioskiem wspólnym
    1. Zainteresowany będący stroną postępowania:
        A. GmbH
    2. Zainteresowana niebędąca stroną postępowania:
        B. spółka z ograniczoną odpowiedzialnością
    Opis stanu faktycznego i zdarzenia przyszłego
    Grupa (...) (dalej: „Grupa”) działa na rynku rozwiązań ułatwiających „mobilne życie” w
    obszarach takich jak (...), a także innych rozwiązań. Grupa zajmuje się projektowaniem,
    produkcją i sprzedażą różnorodnych produktów przeznaczonych głównie do pojazdów
    (...). Produkty te są dedykowane dla przemysłu outdoorowego, rynku pojazdów
    rekreacyjnych, branży morskiej i hotelarskiej, zarówno dla klientów biznesowych, jak i dla
    konsumentów.
    Grupa składa się z m.in. A. GmbH (dalej: „(...)” lub „Wnioskodawca”) oraz B. sp. z o.o. (dalej:
    „(...)” lub „Zainteresowany”).
    Odnosząc się do wymienionych podmiotów:

        A. GmbH jest niemiecką firmą zarejestrowaną dla celów podatku od wartości
        dodanej w Niemczech. Wnioskodawca nie jest zarejestrowany i nie rozpoznał
        stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej dla celów podatku od
        towarów i usług (dalej: „VAT”) w Polsce.
        B. Sp. z o.o. z siedzibą w Polsce, jest spółką prawa polskiego, zarejestrowaną w
        kraju jako czynny podatnik podatku od towarów i usług.
    Zarówno A. GmbH, jak i B. Sp. z o.o. (dalej: „Strony”) są spółkami zależnymi (drugiego
    stopnia w przypadku Wnioskodawcy, oraz pierwszego stopnia w przypadku
    Zainteresowanego) od spółki holdingowej z siedzibą w Szwecji - C. AB (dalej: „C.”).
    Strony współpracują ze sobą w ramach prowadzonej działalności gospodarczej. Podstawą
    tej współpracy jest „Sales support and after sales services agreement” (pol. „Umowa o
    świadczenie usług wsparcia sprzedaży i usług posprzedażowych”) obowiązująca od (...)
    2025 r. (dalej: „Umowa”).
    1. Działalność Wnioskodawcy
    A. GmbH jest podmiotem odpowiedzialnym za m.in. pozyskiwanie, zakupy, planowanie,
    rozwój, produkcję, marketing i sprzedaż produktów na określonym terytorium. C. AB
    wyznaczył Wnioskodawcę do wyboru podmiotów odpowiedzialnych za wsparcie sprzedaży
    i dystrybucji produktów na określonych terytoriach, w tym w Polsce. W rezultacie, model
    sprzedażowy realizowany w Polsce uległ zmianie w sposób przedstawiony poniżej:
        W przeszłości A. GmbH nie prowadził działalności bezpośrednio w Polsce. Za
        dystrybucję produktów oferowanych w kraju przez A. GmbH odpowiadał B. Sp. z o.
        o. w kraju, pełniący rolę pośrednika w łańcuchu dostaw (tzn. A. GmbH sprzedawał
        towary do B. Sp. z o.o., wysyłał je do Polski, gdzie B. Sp. z o.o. sprzedawał je do
        Klientów).
        Od 1 stycznia 2025 r.:
          Powyższy model biznesowy został zmieniony w ten sposób, że sprzedaż
          produktów do klientów w Polsce, którzy dotychczas byli obsługiwani przez B.
          Sp. z o.o., jest dokonywana bezpośrednio przez A. GmbH. Sprzedaż ta stanowi
          transakcje B2B z dealerami lub pośrednikami (dalej: „Klienci” lub „Dealerzy i
          Pośrednicy”), którzy następnie dostarczają produkty do końcowych
          odbiorców, tj. do konsumentów (dalej: „Konsumenci”).
          Produkty są przechowywane i wysyłane z tego samego magazynu w
          Niemczech co wcześniej, a A. GmbH nie magazynuje, ani nie planuje
          magazynować lub wysyłać produktów z Polski. Co więcej, A. GmbH
          każdorazowo organizuje obsługę i transport towarów do polskich Klientów z
          Niemiec.
          Efektywnie B. Sp. z o.o. został wyłączony ze sprzedaży towarów (ta
          realizowana jest bezpośrednio między A. GmbH a Klientami), natomiast
          obecnie B. Sp. z o.o. świadczy na rzecz A. GmbH „usługi wsparcia sprzedaży”
          oraz „usługi posprzedażowe” (dalej również: „Usługi”; opisane poniżej).
          A. GmbH obecnie nie nabywa ani nie planuje nabywać innych usług w Polsce
          niż Usługi.

    2. Współpraca Zainteresowanego z Wnioskodawcą
    Co do zasady, B. Sp. z o.o. odpowiada za sprzedaż i dystrybucję towarów w krajach Europy
    Wschodniej innych niż Polska na rzecz podmiotów w ramach Grupy (uczestniczy w
    dostawie towarów, pełniąc rolę pośrednika w łańcuchu dostaw). Jednak w odniesieniu do
    rynku polskiego, to A. GmbH pełni funkcję dystrybutora, a B. Sp. z o.o. skupia się na
    realizacji usług wsparcia sprzedaży oraz usług posprzedażowych na rzecz Wnioskodawcy,
    nie będąc już odpowiedzialnym bezpośrednio za dystrybucję towarów. Usługi realizowane
    przez B. Sp. z o.o. (tj. usługi wsparcia sprzedaży i usługi posprzedażowe) są świadczone na
    terytorium Polski.
    Ogólnie, w zakresie współpracy z A. GmbH, B. Sp. z o.o. odpowiada za wsparcie sprzedaży
    (dystrybucji) oraz marketing produktów oferowanych przez Wnioskodawcę w Polsce. B.
    Sp. z o.o. zajmuje się również wizytacją Dealerów i Pośredników w celu świadczenia usług
    posprzedażowych i/lub realizacją napraw we współpracy z podmiotami trzecimi, w
    zależności od przypadku, w Polsce. Zainteresowany otrzymuje wynagrodzenie za takie
    usługi w formie prowizji.
    Strony działają jako spółki zależne w ramach Grupy i przestrzegają strategicznych
    wytycznych i polityk ustanowionych przez Grupę. Ustalanie cen odbywa się w oparciu o
    centralnie definiowane cenniki oraz struktury rabatowe określone na poziomie Grupy (w
    przypadku konieczności udzielenia rabatów przekraczających ustalone progi, wymagana
    jest uprzednia zgoda odpowiedniej jednostki w ramach Grupy). W tym kontekście C. AB,
    jako spółka macierzysta Stron, wywiera wpływ (bezpośredni lub pośredni) na ich
    działalność oraz procesy decyzyjne.
    Szczegóły dotyczące Usług świadczonych na rzecz A. GmbH w Polsce znajdują się poniżej.
    a) Usługi wsparcia sprzedaży
    Usługi wsparcia sprzedaży polegają na zarządzaniu zamówieniami Dealerów i
    Pośredników, fakturowaniem oraz umowami w imieniu A. GmbH. Obejmują one przede
    wszystkim następujące działania:
        Zarządzanie zamówieniami klientów: wewnętrzny zespół sprzedaży B. Sp. z o.o.
        rejestruje zamówienia Dealerów i Pośredników i zapewnia pełną realizację procesu
        sprzedażowego (od zamówienia do płatności). Płatności są dokonywane przez
        Klientów bezpośrednio na konto bankowe A. GmbH.
        Fakturowanie: B. Sp. z o.o. jest odpowiedzialny za administracyjną obsługę faktur,
        które są generowane i wystawiane w imieniu A. GmbH (zgodnie ze standardowymi
        procedurami w systemach informatycznych A. GmbH).
        Umowy: B. Sp. z o.o. odpowiada za administracyjną obsługę umów, zapewniając ich
        prawidłowy obieg i rejestrację w systemie. B. Sp. z o.o. nie ma jednak uprawnień do
        negocjowania, zmieniania ani podpisywania umów w imieniu A. GmbH.
    W celu wykonania wyżej wskazanych czynności, zgodnie z Umową, do zadań
    Zainteresowanego należą:
        Wsparcie sprzedaży (dystrybucji, np. poprzez zarządzanie zamówieniami) i
        marketing produktów w Polsce,
        Podejmowanie działań mających na celu zachęcenie do zakupu produktów
        oferowanych przez A. GmbH na polskim rynku (tj. pozyskiwanie nowych Klientów w
        kraju),

        Proponowanie oraz koordynowanie działań promocyjnych w Polsce w odniesieniu
        do sprzedawanych produktów,
        Zapewnienie wsparcia i utrzymywanie niezbędnych relacji biznesowych z Klientami
        w Polsce,
        Informowanie Wnioskodawcy o lokalnych regulacjach i aktualnościach w Polsce.
    B. Sp. z o.o. nie jest upoważniony do zawierania umów dotyczących produktów we
    własnym imieniu, ani do zawierania umów w imieniu A. GmbH, ani do zobowiązywania A.
    GmbH w inny sposób. Formalne umowy są zawierane przez A. GmbH tylko w wyjątkowych
    przypadkach, ponieważ większość transakcji sprzedażowych jest oparta na zamówieniach
    składanych przez Klientów i ich potwierdzeniach, dlatego zamówienia są zasadniczo
    podstawą transakcji z Klientami. Proces składania zamówień i zarządzania nimi jest
    zorganizowany w następujący sposób:
        Wszystkie zamówienia są składane do A. GmbH, a ich potwierdzenia są wydawane
        wyłącznie w imieniu i na rzecz A. GmbH, za pośrednictwem B. Sp. z o.o.
        Wszystkie zamówienia są przetwarzane przez B. Sp. z o.o., który informuje
        Dealerów i Pośredników, że nie działa we własnym imieniu ani na własny rachunek,
        lecz jako podmiot świadczący usługi wsparcia sprzedaży i usługi posprzedażowe na
        rzecz A. GmbH.
        Wszystkie oferty lub zamówienia na produkty w relacjach między A. GmbH a
        Klientami muszą być zgodne z centralnie definiowanymi cennikami oraz
        strukturami rabatowymi ustalonymi w Grupie. Jeśli Klienci nie zaakceptują ceny
        zaproponowanej według cennika, Wnioskodawca może odrzucić zamówienie
        zainicjowane przez Zainteresowanego. B. Sp. z o.o. nigdy nie jest decyzyjny w tym
        zakresie, tj. nie może odrzucić zamówienia, jeżeli wykracza ono poza centralnie
        definiowane cenniki i struktury rabatowe ustalone przez Grupę (takie uprawnienie
        ma tylko A. GmbH).
        W tym zakresie, rola Zainteresowanego ma charakter raczej techniczny i
        administracyjny.
    W odniesieniu do działań marketingowych podejmowanych przez Zainteresowanego:
        B. Sp. z o.o. zazwyczaj realizuje kampanie marketingowe dla produktów
        oferowanych w Polsce zgodnie z kierunkowymi wytycznymi dostarczanymi przez
        dział marketingu funkcjonujący w ramach Grupy (ang. Marketing Department). Jeśli
        jest taka potrzeba, B. Sp. z o.o. może modyfikować kierunkowe wytyczne dla
        kampanii marketingowej i materiały promocyjne otrzymane z Grupy tak, aby je
        dostosować do polskiego rynku.
        Dział marketingu Grupy dostarcza B. Sp. z o.o. materiały marketingowe, a
        Zainteresowany wykorzystuje je zgodnie z wytycznymi przekazanymi przez ten dział
        dla danego materiału.
        Dział kontrolingu i finansów dla regionu EMEA funkcjonujący w ramach Grupy (ang.
        EMEA Controlling & Finance Department) ustala oczekiwane wolumeny sprzedaży
        w Polsce.

    b) Usługi posprzedażowe
    Usługi posprzedażowe polegają na obsłudze przez B. Sp. z o.o. zwrotów towarów
    dokonywanych przez polskich Klientów w ramach realizacji przysługujących im uprawnień
    z tytułu gwarancji, które to towary pierwotnie były przedmiotem dostawy od A. GmbH
    (czasami produkty mogą być wysyłane bezpośrednio od Konsumentów będących stroną
    transakcji sprzedaży z Dealerami lub Pośrednikami). W tym kontekście, na podstawie
    Umowy, Zainteresowany jest odpowiedzialny za:
        wsparcie Wnioskodawcy w obsłudze reklamacji klientów dotyczących produktów,
        wsparcie A. GmbH w wizytacji Klientów oraz świadczeniu usług posprzedażowych i
        /lub realizacji napraw we współpracy z podmiotami trzecimi.
    W przypadku stwierdzenia wadliwości towarów, są one przesyłane do B. Sp. z o.o. Od
    samego początku przyjmuje się, że wadliwy towar zostanie naprawiony, zezłomowany lub
    zwrócony Konsumentowi. Zatem jeśli towar zostanie zwrócony przez Konsumenta,
    Zainteresowany może:
        naprawić towar i odesłać go do Klienta/Konsumenta; lub
        wymienić towar, w którym to przypadku nowy towar zostaje wysłany z Niemiec do
        Klienta bezpośrednio przez A. GmbH, podczas gdy zwrócony towar zostanie
        zezłomowany w Polsce - w tym scenariuszu możliwe jest również, na żądanie
        Klientów, odesłanie do nich wadliwego towaru; lub
        przeprocesować zwrot wadliwego towaru i skorygować „do zera” jego sprzedaż - w
        tym scenariuszu zwrócony towar jest albo złomowany w Polsce, albo zwracany
        Klientowi/Konsumentowi.
    Dla kompletności opisu sytuacji:
        Nie ma możliwości, aby wadliwy towar zwrócony przez Klienta/Konsumenta został
        odsprzedany lub wykorzystany do prowadzenia działalności gospodarczej.
        Prawo do rozporządzania jak właściciel wadliwym towarem pozostanie przy
        Kliencie lub Konsumencie przez cały proces realizacji usług posprzedażowych.
        Oznacza to, że usługi posprzedażowe stanowią w całości usługi na materiale
        powierzonym; usługi te są jednak świadczone na rzecz A. GmbH (w celu realizacji
        jego zobowiązań gwarancyjnych) a nie na rzecz Klienta lub Konsumenta (który jest
        właścicielem towarów).
        W zakresie standardowych zwrotów towarów (w odniesieniu do towarów, które nie
        są wadliwe), prawo do rozporządzania nimi jak właściciel nigdy nie zostanie
        przeniesione na Wnioskodawcę na terytorium Polski.
        Usługi posprzedażowe realizowane przez B. Sp. z o.o. nie dotyczą towarów
        zwracanych przez Klientów lub Konsumentów z innych krajów niż Polska (tymi
        zwrotami zajmują się zewnętrzni usługodawcy odpowiedzialni za daną lokalizację,
        poza Polską).

        Ponadto przedmiotowe usługi dotyczą wyłącznie sprzedaży towarów dokonywanej
        przez A. GmbH na rzecz Dealerów i Pośredników (B2B). Strony nie są
        zaangażowane w dalsze rozliczenia pomiędzy Klientami a Konsumentami i nie mają
        wiedzy na temat tego, jak te rozliczenia przebiegają.
        B. Sp. z o.o. realizuje usługi posprzedażowe częściowo samodzielnie, a częściowo
        korzysta z usług podmiotów trzecich, np. w zakresie naprawy towarów.
        W przypadku usług posprzedażowych realizowanych poza gwarancją, uznaje się, że
        są one świadczone przez B. Sp. z o.o. bezpośrednio na rzecz Konsumentów (bez
        udziału A. GmbH). W związku z tym, usługi te nie są przedmiotem niniejszego
        wniosku.
    3. Zaplecze techniczne Wnioskodawcy w Polsce
    W celu prowadzenia działalności gospodarczej w Polsce Wnioskodawca nie będzie
    korzystał z żadnych nieruchomości, które są tutaj zlokalizowane, w tym z biur, zakładu,
    magazynu lub innej powierzchni, niezależnie od tego, czy podstawą takiego korzystania
    byłaby własność czy umowa najmu. W szczególności A. GmbH nie wynajmuje i nie planuje
    wynajmować nieruchomości związanych z magazynowaniem towarów od B. Sp. z o.o. ani
    od żadnego innego podmiotu.
    Wnioskodawca nie posiada w Polsce własnej infrastruktury technicznej, takiej jak środki
    trwałe, w tym pojazdy, sprzęt komputerowy, oprogramowanie czy maszyny (np.
    przeznaczone do złomowania), samochody, telefony, w tym te przekazane jego
    pracownikom lub przedstawicielom. Ponadto, Wnioskodawca nie będzie dysponował taką
    infrastrukturą na podstawie umowy najmu ani innej umowy z B. Sp. z o.o. lub podmiotem
    trzecim. A. GmbH nie utrzymuje w Polsce zapasów - części zamienne i materiały
    eksploatacyjne do realizowanych na jego rzecz usług posprzedażowych są własnością B.
    Sp. z o.o., który odpowiada również za ich przechowywanie w Polsce i zarządzanie nimi. A.
    GmbH nie planuje korzystać w Polsce z zasobów technicznych podmiotów trzecich.
    Zgodnie z Umową, B. Sp. z o.o. będzie utrzymywać biura lub miejsca prowadzenia
    działalności, a także wszelkie inne nieruchomości w Polsce, które zostaną uznane za
    konieczne przez A. GmbH w celu realizacji zobowiązań Zainteresowanego wynikających z
    tej Umowy. Oznacza to, że B. Sp. z o.o. musi utrzymywać wystarczające zasoby, aby
    należycie wykonywać usługi, do których jest zobowiązany względem A. GmbH. Strony
    pragną jednak podkreślić, że niniejsze ustalenia nie wykraczają poza standardowe relacje
    między niezależnymi podmiotami, w których jeden z nich jest umownie zobowiązany do
    wykonania określonych świadczeń na rzecz drugiego.
    W zakresie bieżącej działalności, Wnioskodawca nie wywiera wpływu na B. Sp. z o.o., co
    zostało przedstawione poniżej:
        A. GmbH nie wydaje instrukcji dla B. Sp. z o.o. co do magazynowania, obsługi lub
        transportu towarów.
        A. GmbH nie ma prawa do korzystania z lokali, sprzętu lub innego zaplecza B. Sp. z
        o.o.
        A. GmbH nie ma prawa do decydowania o korzystaniu z lokali, sprzętu lub innego
        zaplecza przez B. Sp. z o.o., ani do podejmowania decyzji dotyczących ich
        wykorzystania w celu świadczenia Usług.
        B. Sp. z o.o. obsługuje również klientów innych niż A. GmbH - tj. inne podmioty z
        Grupy - a zasady działania na rzecz Wnioskodawcy nie odbiegają od standardów
        stosowanych wobec pozostałych klientów.

        Na podstawie Umowy A. GmbH może mieć dostęp do nieruchomości B. Sp. z o.o. w
        każdym rozsądnym czasie, m.in. celem sprawdzenia dokumentacji i rachunków
        dotyczących realizacji zobowiązań wynikających z Umowy przez Zainteresowanego.
        Warto podkreślić, że pomimo formalnie przysługującego mu takiego uprawnienia,
        Wnioskodawca w praktyce nigdy z niego nie skorzystał i na ten moment nie planuje
        skorzystać, a także nie zatrudnia pracowników, którzy mogliby przeprowadzić
        wspomnianą weryfikację u Zainteresowanego.
    4. Zaplecze personalne Wnioskodawcy w Polsce
    Co do zasady, A. GmbH nie posiada i nie planuje posiadać własnych pracowników fizycznie
    obecnych w Polsce. W szczególności A. GmbH nie planuje zatrudniać pracowników na
    podstawie umowy o pracę lub innego rodzaju umowy przewidzianej przez polskie prawo
    (w tym przedstawicieli lub sprzedawców), ani nie planuje na stałe delegować swoich
    pracowników do Polski. A. GmbH nie planuje również korzystać z zasobów personalnych
    podmiotów trzecich.
    W szczególności, w zakresie współpracy z B. Sp. z o.o.:
        A. GmbH nie sprawuje kontroli nad personelem B. Sp. z o.o.
        A. GmbH nie ma możliwości wpływania na decyzje zarządcze i politykę personalną
        Zainteresowanego.
        A. GmbH nie jest upoważniony do audytowania personelu B. Sp. z o.o., ani do
        wydawania mu poleceń, wytycznych lub instrukcji.
        A. GmbH nie jest uprawniony do decydowania w sprawach związanych z
        zatrudnieniem konkretnych pracowników przez B. Sp. z o.o., ani nie ma żadnego
        wpływu na realizowane przez nich obowiązki i pełnione funkcje.
        A. GmbH nie ma prawa decydować o doborze pracowników oddelegowanych do
        wykonywania dla niego usług.
        A. GmbH nie ma wpływu na godziny pracy pracowników B. Sp. z o.o.
    Strony wskazują, że do pewnego stopnia A. GmbH ma wpływ na działalność B. Sp. z o.o., w
    tym na rutynowe wsparcie administracyjne i biznesowe, poprzez angażowanie podmiotów
    trzecich do udzielenia wsparcia na rzecz B. Sp. z o.o. Ponadto B. Sp. z o.o. jest
    zobowiązany do realizacji usług wsparcia sprzedaży i usług posprzedażowych zgodnie z
    ogólnymi lub szczegółowymi instrukcjami i/lub wytycznymi dostarczanymi okazjonalnie
    przez A. GmbH. Strony podkreślają jednak, że te działania nie wykraczają poza
    standardową praktyką rynkową.
    W Polsce nie będzie również osób upoważnionych do działania w imieniu A. GmbH i/lub
    do zawierania i negocjowania umów w imieniu Wnioskodawcy. Wszelkie decyzje dotyczące
    sprzedaży Wnioskodawcy w Polsce będą podejmowane przez zarząd znajdujący się w
    Niemczech.
    Pytania
    1) Czy A. GmbH posiada stałe miejsce prowadzenie działalności gospodarczej w Polsce i
      Usługi świadczone przez Zainteresowanego podlegają opodatkowaniu VAT w kraju, a
      więc w przypadku, gdyby na fakturach dokumentujących świadczenie Usług zostanie
      wykazany podatek należny, A. GmbH ma prawo do odliczenia podatku naliczonego?

    2) Czy Wnioskodawca będzie zobowiązany do odbierania faktur ustrukturyzowanych w
      Krajowym Systemie e-Faktur (dalej: „KSeF”), a faktury wystawione przez B. Sp. z o.o.
      będą musiały zostać udostępnione Wnioskodawcy poprzez KSeF.
    Stanowisko Zainteresowanych w sprawie
    1) Zdaniem Stron, A. GmbH nie posiada stałego miejsca prowadzenia działalności
      gospodarczej w Polsce i Usługi świadczone przez Zainteresowanego nie podlegają
      opodatkowaniu VAT w kraju, a więc w przypadku, gdyby na fakturach
      dokumentujących świadczenie Usług został wykazany podatek należny, A. GmbH nie
      ma prawa do odliczenia podatku naliczonego wynikającego z tych faktur na gruncie
      polskiego VAT.
    2) Zdaniem Stron, z uwagi na brak stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej
      w Polsce po stronie A. GmbH, Wnioskodawca nie będzie zobowiązany do odbierania
      faktur ustrukturyzowanych w KSeF a faktury wystawione przez B. Sp. z o.o. będą
      musiały zostać udostępnione Wnioskodawcy w sposób z nim uzgodniony.
    Uzasadnienie stanowiska Wnioskodawcy i Zainteresowanego
    Ad 1
    1. Uwagi wstępne
    Przepisy ustawy o VAT oraz regulacje wykonawcze do tej ustawy nie definiują pojęcia
    stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej. W związku z tym, aby ustalić, czy
    Wnioskodawca posiada takie miejsce w Polsce, konieczne jest odwołanie się do innych
    regulacji dotyczących VAT oraz do praktyki podatkowej, co szczegółowo przedstawiono w
    dalszej części niniejszego wniosku.
      2. Unijne przepisy prawa
    Pojęcie stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej nie zostało uregulowane
    również w przepisach Dyrektywy VAT. Tym niemniej, przedmiotową definicję ujęto w
    Rozporządzeniu 282/2011, a jej brzmienie w istotnej mierze nawiązuje do linii orzeczniczej
    wypracowanej przez Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej (dalej: „TSUE”). Co istotne,
    przepisy Rozporządzenia 282/2011 są stosowane bezpośrednio we wszystkich państwach
    członkowskich, tj. bez konieczności ich implementacji do prawa krajowego.
    Zgodnie z art. 11 ust. 1 Rozporządzenia 282/2011, na użytek stosowania art. 44 Dyrektywy
    VAT, „stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej” oznacza dowolne miejsce -
    inne niż miejsce siedziby działalności gospodarczej podatnika, (...) które charakteryzuje się
    wystarczającą stałością oraz odpowiednią strukturą w zakresie zaplecza personalnego i
    technicznego, by umożliwić mu odbiór i wykorzystywanie usług świadczonych do własnych
    potrzeb tego stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej (tzw. zakupowe stałe
    miejsce działalności gospodarczej).
    Co więcej, jak wskazano w art. 11 ust. 3 Rozporządzenia 282/2011, fakt posiadania
    numeru identyfikacyjnego VAT sam w sobie nie jest wystarczający, by uznać, że podatnik
    posiada stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej.
    Jak wskazano w pkt 14 preambuły do Rozporządzenia 282/2011, w stosowaniu pojęcia
    stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej należy uwzględniać także
    orzecznictwo TSUE. Tym samym, przed wyszczególnieniem warunków determinujących
    istnienie stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej, należy przeanalizować
    także dorobek orzeczniczy TSUE w tym zakresie.
    3. Orzecznictwo TSUE
    TSUE wielokrotnie wypowiadał się na temat warunków, których spełnienie determinuje
    istnienie stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej (m.in. w wyrokach: z 7
    kwietnia 2022 r., w sprawie C- 333/20, Berlin Chemie A. Menarini SRL przeciwko
    Administraţia Fiscală pentru Contribuabili Mijlocii Bucureşti - Direcţia Generală Regională

    a Finanţelor Publice Bucureşti; z 3 czerwca 2021 r., w sprawie C-931/19, Titanium Ltd
    przeciwko Finanzamt Österreich; z 7 maja 2020 r., w sprawie C-547/18, Dong Yang
    Electronics Sp. z o.o. przeciwko Dyrektorowi Izby Administracji Skarbowej we Wrocławiu; z
    16 października 2014 r., w sprawie C-605/12, Welmory sp. z o.o. przeciwko Dyrektorowi
    Izby Skarbowej w Gdańsku; z 28 czerwca 2007 r. w sprawie C-73/06, Planzer Luxembourg
    Sàrl przeciwko Bundeszentralamt für Steuern; z 7 maja 1998 r., w sprawie C-390/96, Lease
    Plan Luxembourg SA przeciwko Belgian State; z 17 lipca 1997 r., w sprawie C-190/95, ARO
    Lease BV przeciwko Inspecteur van de Belastingdienst Grote Ondernemingen te
    Amsterdam; z 20 lutego 1997 r., w sprawie C-260/95, Commissioners of Customs and
    Excise przeciwko DFDS A/S., z 2 maja 1996 r., w sprawie C-231/94, Faaborg-Gelting Linien A
    /S przeciwko Finanzamt Flensburg; z 4 lipca 1985 r., w sprawie C-168/84, Gunter Berkholz
    przeciwko Finanzamt Hamburg-Mitte-Altstadt).
    W kontekście niniejszej sprawy, Strony postanowiły wskazać na kilka kluczowych orzeczeń
    TSUE i wynikających z nich wniosków dotyczących stałego miejsca prowadzenia
    działalności gospodarczej:
        Na podstawie wyroku z 16 października 2014 r. w sprawie C-605/12, Welmory sp. z
        o.o. oraz opinii Rzecznika Generalnego do tego wyroku można stwierdzić co
        następuje:
          „(...) stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej musi
          charakteryzować się wystarczającą stałością oraz odpowiednią strukturą w
          zakresie zaplecza personalnego i technicznego, aby umożliwić mu odbiór usług
          i wykorzystywanie ich do celów jego działalności gospodarczej”,
          „(...) stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej niekoniecznie
          wymaga własnego zaplecza personalnego i technicznego, to podatnikowi musi
          jednak przysługiwać - na podstawie wymogu wystarczającej stałości miejsca
          działalności - porównywalna kontrola nad zapleczem personalnym i
          technicznym. Dlatego w szczególności konieczne są umowy o usługi lub umowy
          najmu dotyczące zaplecza personalnego i technicznego, które to zaplecze jest
          do dyspozycji podatnika jak własne, i które to umowy nie podlegają zatem
          rozwiązaniu w krótkim czasie”.
        W wyroku z 28 czerwca 2007 r. w sprawie C-73/06, Planzer Luxembourg Sàrl, TSUE
        potwierdził, że:
          „Zgodnie z utrwaloną linią orzecznictwa w dziedzinie podatku VAT pojęcie
          stałego przedsiębiorstwa wymaga minimalnej trwałości poprzez zgromadzenie
          stałych zasobów ludzkich i technicznych, koniecznych dla świadczenia
          określonych usług (...)”,
          „Owa minimalna trwałość oznacza zatem wystarczający stopień trwałości oraz
          strukturę, która z punktu widzenia zasobów ludzkich i technicznych jest w
          stanie umożliwić świadczenie danych usług w sposób niezależny (...)”.
        W wyroku z 7 maja 2020 r. w sprawie C-547/18, Dong Yang Electronics sp. z o.o.
        TSUE orzekł, że:
          „(...) usługodawca nie może wywieść istnienia na terytorium państwa
          członkowskiego stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej spółki z
          siedzibą w państwie trzecim z samego faktu, że spółka ta posiada w tym
          państwie członkowskim spółkę zależną”.

        W wyroku z 7 kwietnia 2022 r. w sprawie C-333/20, Berlin Chemie A. Menarini SRL,
        TSUE podkreślił (kontynuując zapoczątkowaną już wcześniej linię orzecznictwa):
          „O ile posiadanie własnego zaplecza personalnego i technicznego nie jest
          konieczne, aby móc uznać, że podatnik ma odpowiednią strukturę, która
          charakteryzuje się wystarczającą stałością w zakresie zaplecza personalnego i
          technicznego, w innym państwie członkowskim, o tyle konieczne jest jednak,
          aby podatnik ten był uprawniony do dysponowania tym zapleczem
          personalnym i technicznym w taki sam sposób, jak gdyby było ono jego
          własnym zapleczem”,
          „(...) w sprawie w postępowaniu głównym zaplecze personalne i techniczne,
          które zostało udostępnione spółce niemieckiej przez spółkę rumuńską i które
          zdaniem rumuńskich organów podatkowych pozwala na wykazanie istnienia
          stałego miejsca prowadzenia działalności spółki niemieckiej w Rumunii, stanowi
          również zaplecze, dzięki któremu spółka rumuńska świadczy usługi na rzecz
          spółki niemieckiej. Tymczasem to samo zaplecze nie może być wykorzystywane
          jednocześnie do świadczenia i odbioru tych samych usług”.
        W wyroku z 29 czerwca 2023 r. w sprawie C-232/22, Cabot Plastics Belgium SA,
        TSUE stwierdził, że:
          „Co się tyczy okoliczności, że podatnik świadczący usługi zobowiązuje się
          umownie do używania swojego sprzętu i swojego personelu wyłącznie do
          świadczenia danych usług, z orzecznictwa Trybunału wynika, że osoba prawna,
          choćby miała tylko jednego klienta, powinna wykorzystywać zaplecze
          techniczne i personalne, którym dysponuje na własne potrzeby. Jedynie zatem
          w przypadku stwierdzenia, że ze względu na obowiązujące postanowienia
          umowne przedsiębiorstwo będące usługobiorcą dysponuje zasobami
          usługodawcy jak własnymi, można by uznać, że posiada ono strukturę o
          wystarczającym stopniu trwałości oraz odpowiednie zaplecze personalne i
          techniczne w państwie członkowskim, w którym usługodawca ma siedzibę”,
          „(...) to samo zaplecze nie może być wykorzystywane jednocześnie do
          świadczenia i odbioru tych samych usług (...) Tymczasem w niniejszej sprawie, z
          zastrzeżeniem oceny sądu odsyłającego, z akt sprawy przedłożonych
          Trybunałowi nie wynika, by możliwe było odróżnienie zaplecza stosowanego
          przez Cabot Plastics w odniesieniu do świadczenia przez nią usług w postaci
          produkcji z materiałów powierzonych od zaplecza, które byłoby zdaniem
          organu podatkowego wykorzystywane przez Cabot Switzerland do odbioru tych
          usług w Belgii w ramach jej rzekomego stałego miejsca prowadzenia
          działalności gospodarczej, które zdaniem tego organu stanowi jedynie zaplecze
          należące do Cabot Plastics”.
        TSUE dalej kontynuując i rozwijając powyższe podejście, w wyroku z 13 czerwca
        2024 r. w sprawie C#533/22, SC Adient Ltd & Co. KG wskazał, że:
          „(...) okoliczność, że strony są związane umową o świadczenie usług na
          wyłączność, nie skutkuje sama w sobie tym, że środki usługodawcy stają się

          środkami jego klienta, chyba że zostanie wykazane, iż na podstawie tej umowy
          usługodawca ten nie ponosi odpowiedzialności za swoje własne środki i nie
          świadczy usług na własne ryzyko”,
          „(...) do sądu odsyłającego należy zbadanie, czy (...) wykonywane prze nich
          czynności ograniczają się do zadań bezpośrednio związanych z realizacją usługi
          przetwarzania towarów lub mają charakter czysto administracyjny, i
          sprawdzenie, czy w świetle warunków zatrudnienia i wynagrodzenia tych
          pracowników, mimo że są oni związani umownie z Adient Rumunia, są oni w
          rzeczywistości wyłączeni z hierarchicznej podległości tej spółki i oddani do
          dyspozycji i pod kierownictwo Adient Niemcy przy wykonywaniu powierzonych
          im zadań”,
          „Istnienie stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej usługobiorcy
          wymaga zatem możliwości zidentyfikowania zaplecza personalnego i
          technicznego, które jest odrębne od zaplecza wykorzystywanego przez spółkę
          usługodawcy w celu świadczenia własnych usług i które zostało oddane do
          dyspozycji odbiorcy tych usług w celu zapewnienia mu otrzymania ich i
          korzystania z nich zgodnie z jego własnymi potrzebami. (...) Gdyby stałe miejsce
          prowadzenia działalności gospodarczej mogło być jednocześnie usługodawcą i
          usługobiorcą w odniesieniu do tych samych usług, występowałaby tożsamość
          usługodawcy i usługobiorcy, a w konsekwencji brak by było co do zasady
          jakiejkolwiek transakcji podlegającej opodatkowaniu”.
    4. Przesłanki warunkujące istnienie stałego miejsca prowadzenia działalności
      gospodarczej
    Zgodnie z art. 11 ust. 1 Rozporządzenia 282/2011 oraz wskazaniami zawartymi w
    przytoczonym orzecznictwie TSUE, należy podkreślić, że stałe miejsce prowadzenia
    działalności gospodarczej w innym kraju niż siedziba podatnika występuje jedynie wtedy,
    gdy łącznie spełnione są następujące warunki dotyczące działalności gospodarczej w tym
    państwie:
        istnieje odpowiednia struktura w zakresie zaplecza technicznego i personalnego,
        to zaplecze umożliwia odbiór i korzystanie z usług świadczonych do własnych
        potrzeb,
        czynności wykonywane w tym miejscu charakteryzują się wystarczającą stałością.
    Odnosząc się do pierwszego warunku, dotyczącego istnienia odpowiedniej struktury
    zaplecza technicznego i personalnego:
        zawęża on definicję stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej jedynie
        do przypadków, w których podmiot bez siedziby w Polsce dysponuje w kraju
        zasobami personalnymi i technicznymi, tworzącymi strukturę umożliwiającą stały
        odbiór i korzystanie z usług na własne potrzeby,
        warunek ten będzie spełniony tylko wtedy, gdy dane miejsce dysponuje zarówno
        odpowiednią strukturą personalną, jak i techniczną,

        należy zaznaczyć, że zasoby personalne i techniczne nie muszą być własnością
        podatnika, jednak konieczne jest, aby miał on prawo do korzystania z tego zaplecza
        w sposób analogiczny do posiadania własnych zasobów (np. wyrok TSUE z 7
        kwietnia 2022 r. w sprawie C-333/20, Berlin Chemie A. Menarini SRL),
        z samego faktu posiadania przez podatnika spółki zależnej w danym państwie lub
        to, że usługodawca wykorzystuje swoje zaplecze wyłącznie do świadczenia usług dla
        tego podatnika, nie można wywieść istnienia na terytorium państwa
        członkowskiego stałego miejsca prowadzenia działalności; konieczne jest, aby
        podatnik był uprawniony do dysponowania tym zapleczem w taki sam sposób, jak
        gdyby było ono jego własnym zapleczem (np. wyrok TSUE z 7 maja 2020 r. w
        sprawie C-547/18, Dong Yang Electronics sp. z o.o., i z 29 czerwca 2023 r. w sprawie
        C-232/22, Cabot Plastics Belgium SA).
    Wspomniany warunek jest odzwierciedlony w polskiej praktyce interpretacyjnej i
    orzeczniczej, m.in. w interpretacji indywidualnej z 29 kwietnia 2024 r., sygn. 0114-KDIP1-
    2.4012.134.2024.1.RST,
    DKIS zaznaczył, że:
        „(...) stwierdzić należy, że podmiot posiada stałe miejsce prowadzenia działalności
        na terytorium kraju, jeżeli przy wykorzystaniu na jego terytorium infrastruktury
        oraz personelu, w sposób zorganizowany oraz ciągły, prowadzi działalność, w
        ramach której wykonuje czynności opodatkowane podatkiem od towarów i usług”,
        „W przypadku posiadania w Polsce spółki zależnej przez spółkę dominującą istotna
        jest analiza wszystkich przesłanek, przede wszystkim ustanowionych
        rozporządzeniem wykonawczym nr 282/2011 i jego art. 11. Przesłanki te należy
        oceniać w kontekście rzeczywistości gospodarczej i handlowej, gdyż uwzględnienie
        rzeczywistości gospodarczej i handlowej stanowi podstawowe kryterium dla
        stosowania wspólnego systemu VAT. Jednakże powiązania kapitałowe nie
        oznaczają, same w sobie, że zaplecze polskiego podmiotu zależnego, tj. polskiej
        spółki powiązanej kapitałowo z zagranicznym usługobiorcą, jest bezpośrednio
        zależne od tego usługobiorcy, nawet wówczas, gdy podmiot ten świadczy usługi
        niezbędne dla wykonywania przez usługobiorcę czynności opodatkowanych w
        Polsce”,
        „(...) dla istnienia stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej nie jest
        konieczne posiadanie własnego zaplecza personalnego oraz technicznego i
        kryterium to może być spełnione również w przypadku korzystania przez
        usługobiorcę infrastruktury osobowej i technicznej usługodawcy. Jednak w takim
        przypadku zaplecze to musi być dostępne dla usługobiorcy jak jego własne tj.
        usługobiorca musi sprawować nad nim kontrolę porównywalną do tej, jaką
        sprawuje nad zapleczem własnym”.
    Odnosząc się do drugiego warunku dotyczącego istnienia zaplecza technicznego i
    personalnego, które umożliwiają odbiór i korzystanie z usług świadczonych do własnych
    potrzeb:

        aby można było uznać, że istnieje stałe miejsce prowadzenia działalności
        gospodarczej w Polsce, podmiot powinien dysponować zapleczem personalnym i
        technicznym w kraju, które dodatkowo pozwala mu na otrzymywanie i korzystanie
        z usług do własnych potrzeb,
        potrzeby te powinny być rozumiane jako potrzeby stałego miejsca prowadzenia
        działalności gospodarczej będącego podmiotem gospodarczym, których spełnienie
        pozwala na prowadzenie działalności gospodarczej,
        innymi słowy, dana struktura podatnika powinna faktycznie konsumować i zużywać
        usługi,
        ocena czy zaplecze w danym miejscu jest odpowiednie do odbioru i korzystania z
        usług, powinna być dokonywana w kontekście konkretnych usług,
        ponadto, to samo zaplecze nie może być jednocześnie używane do świadczenia i
        odbioru tych samych usług (np. wyroki TSUE: z 7 kwietnia 2022 r. w sprawie C-333
        /20, Berlin Chemie A. Menarini SRL, i z 29 czerwca 2023 r. w sprawie C-232/22,
        Cabot Plastics Belgium SA); innymi słowy, ten sam podmiot nie powinien być
        jednocześnie uznany za stałe miejsce prowadzenia działalności innego podatnika,
        przynajmniej w zakresie usług, które dla niego świadczy.
    Powyższy warunek znajduje odzwierciedlenie w polskiej praktyce interpretacyjnej i
    orzeczniczej, m.in. w wyroku z 3 października 2019 r., sygn. akt I FSK 980/17, Naczelny Sąd
    Administracyjny (dalej jako: „NSA”) wskazał, że: „Stałe miejsce prowadzenia działalności
    powinno charakteryzować się m.in. odpowiednią strukturą w zakresie zaplecza
    personalnego i technicznego. To zaplecze personalne i techniczne powinno być stosowne
    do tego, aby umożliwić odpowiednio: odbiór i wykorzystanie usług dla własnych potrzeb
    bądź świadczenie usług. To, czy posiadane w danym miejscu siły i środki są odpowiednie,
    powinno być oceniane każdorazowo w kontekście konkretnych usług. Pamiętać bowiem
    należy, że owe siły i środki mają być odpowiednie do tego, aby umożliwić albo odbiór i
    wykorzystanie nabywanych usług, albo świadczenie usług. Innymi słowy, powinno być tak,
    że to ta właśnie struktura faktycznie konsumuje, zużywa usługi. Jeśli nie jest możliwe, aby
    dana struktura (z uwagi na swoje zaplecze personalne i techniczne) była w stanie
    skonsumować nabywane usługi, to należy ją uznać za niebędącą w tym przypadku stałym
    miejscem prowadzenia działalności”.
    Również w przywoływanej powyżej interpretacji indywidualnej z 29 kwietnia 2024 r., sygn.
    0114-KDIP1-2.4012.134.2024.1.RST, DKIS zauważył, że: „(...) istotne z perspektywy
    określania stałego miejsca prowadzenia działalności jest ustalenie charakteru zaplecza
    personalnego i technicznego. TSUE orzekł, że to samo zaplecze personalne nie może być
    wykorzystywane jednocześnie do świadczenia i odbioru tych samych usług”.
    Odnosząc się do trzeciego z warunków, tj. dokonywane w tym miejscu czynności
    charakteryzują się wystarczającą stałością:
        pojęcie to powinno być interpretowane zarówno jako zamiar długoterminowego
        prowadzenia działalności gospodarczej w danym kraju, jak i konieczność
        posiadania odpowiednich zasobów ludzkich i technicznych, które są wystarczające
        do prowadzenia działalności w sposób ciągły, a nie tylko sporadyczny lub
        tymczasowy,

        tym samym, w celu spełnienia kryterium „stałości” konieczna jest pewna określona
        minimalna skala działalności, która stanowi zewnętrzną oznakę, że działalność w
        danym miejscu jest prowadzona stale (w sposób nieprzemijający).
    Powyższy warunek znajduje odzwierciedlenie w polskiej praktyce interpretacyjnej i
    orzeczniczej, m.in. w interpretacji indywidualnej z 4 lipca 2024 r., sygn. 0114-KDIP1-
    2.4012.250.2024.1.RST, DKIS wskazał, że: „Jak wynika z samej nazwy „stały”, to trwale
    związany z danym miejscem, nieprzenośny, niezmienny. Powyższe wskazuje, że stałe
    miejsce prowadzenia działalności charakteryzować się musi pewnym określonym
    stopniem zaangażowania, które pozwala na uznanie, że działalność prowadzona jest w
    tym miejscu nie w sposób przemijający, czy też okresowy. Konieczna jest zatem pewna
    określona minimalna skala działalności, która stanowi zewnętrzną oznakę, że działalność
    w tym miejscu prowadzona jest stale. Zaangażowanie, o którym mowa powinno również
    przybrać konkretny wymiar osobowo-rzeczowy, pozwalający na świadczenie usług w
    sposób niezależny. Innymi słowy, dla uznania, że określone miejsce prowadzenia
    działalności ma charakter stały, konieczne jest istnienie w tym miejscu infrastruktury
    technicznej oraz personelu ludzkiego, który samodzielnie może świadczyć określone
    czynności. Taka osobowo-rzeczowa struktura w stałym miejscu prowadzenia działalności
    powinna występować w sposób stały, tzn. powtarzalny i nieprzemijający”.
    Reasumując, aby stwierdzić, że podatnik ma w danym kraju stałe miejsce prowadzenia
    działalności, niezbędne jest, aby w tym miejscu istniała stała (powtarzalna i
    nieprzemijająca) infrastruktura techniczna oraz personel, który umożliwia podatnikowi na
    korzystanie z usług dla własnych potrzeb.
    5. Sytuacja Wnioskodawcy
    Odnosząc się do opisanego stanu faktycznego i zdarzenia przyszłego, Strony uważają, że
    w związku z aktywnościami realizowanymi przez A. GmbH na terenie Polski, nie można
    uznać, że Wnioskodawca posiada w Polsce zasoby techniczne i personalne, które
    umożliwiają A. GmbH utworzenie stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej
    w kontekście VAT.
    W odniesieniu do modelu współpracy obowiązującego między A. GmbH i B. Sp. z o.o.,
    Strony chciałyby zaznaczyć, że w ich ocenie:
        Nie został spełniony warunek posiadania odpowiedniego zaplecza technicznego, z
        uwagi na to, że:
          Wnioskodawca nie posiada w Polsce własnego biura, zakładu ani magazynu.
          Wnioskodawca nie jest właścicielem nieruchomości w Polsce i nie posiada
          żadnych innych praw rzeczowych do takich nieruchomości, np. na podstawie
          umowy najmu lub innej umowy dotyczącej lokalu w Polsce przeznaczonego na
          prowadzenie działalności gospodarczej. W szczególności, A. GmbH nie
          wynajmuje i nie planuje wynajmować nieruchomości związanych z
          magazynowaniem towarów ani od B. Sp. z o.o., ani od żadnego innego
          podmiotu.
          Wnioskodawca nie posiada żadnej infrastruktury technicznej w Polsce, takiej
          jak środki trwałe, w tym pojazdy, sprzęt komputerowy, oprogramowanie czy
          maszyny (np. przeznaczone do złomowania), samochody, telefony, w tym te
          przekazane jego pracownikom lub przedstawicielom. W szczególności,
          Wnioskodawca nie będzie dysponował taką infrastrukturą ani na podstawie
          umowy najmu, ani innej umowy z B. Sp. z o.o. lub podmiotem trzecim.

          Wnioskodawca nie utrzymuje w Polsce zapasów. Części zamienne oraz
          materiały eksploatacyjne, które są wykorzystywane do świadczenia usług
          posprzedażowych na jego rzecz, należą do B. Sp. z o.o. To B. Sp. z o.o.
          odpowiada za ich przechowywanie oraz zarządzanie nimi w Polsce.
          Jednocześnie, A. GmbH nie posiada prawa do rozporządzania towarami na
          terytorium Polski, ponieważ w przypadku usług posprzedażowych prawo
          własności wadliwego towaru pozostanie po stronie Klienta lub Konsumenta, a
          w przypadku standardowych zwrotów towarów (dotyczących towarów
          niewadliwych), prawo do dysponowania nimi jak właściciel nigdy nie zostanie
          przeniesione na Wnioskodawcę w kraju.
          Wnioskodawca wskazuje, że nie posiada kontroli nad zapleczem technicznym
          Zainteresowanego, tj. biurem, zakładem lub magazynem, środkami trwałymi
          czy inną infrastrukturą techniczną należącą do B. Sp. z o.o. i wykorzystywaną do
          świadczenia Usług na jego rzecz, w szczególności kontroli porównywalnej do tej
          jaką sprawuje nad zapleczem własnym, np. biurem w Niemczech.
          Wnioskodawca zwraca uwagę, że:
            nie ma prawa do korzystania z lokali, sprzętu lub innego zaplecza B. Sp. z o.
            o.,
            nie ma wpływu na bieżące funkcjonowanie biura, zakładu lub magazynu B.
            Sp. z o.o., nie ma prawa do decydowania o korzystaniu z lokali, sprzętu lub
            innego zaplecza przez B. Sp. z o.o., ani do podejmowania decyzji
            dotyczących ich wykorzystania w celu świadczenia Usług,
            nie wydaje również instrukcji dla B. Sp. z o.o. co do magazynowania,
            obsługi lub transportu towarów,
            co prawda, na podstawie Umowy, Wnioskodawca ma możliwość uzyskania
            dostępu do lokali B. Sp. z o.o., m.in. w celu sprawdzenia dokumentacji i
            rachunków dotyczących realizacji przez niego zobowiązań wynikających z
            Umowy, jednak to uprawnienie jest ograniczone w ten sposób, że może być
            realizowane „w każdym rozsądnym czasie”; co więcej, Wnioskodawca
            podkreśla, że pomimo formalnie przysługującego mu uprawnienia w tym
            zakresie, w praktyce nigdy z niego nie skorzystał i na ten moment nie
            planuje skorzystać, a także nie zatrudnia pracowników, którzy mogliby
            przeprowadzić taką weryfikację u Zainteresowanego.
          Co prawda, Zainteresowany odpowiada za utrzymanie zaplecza technicznego,
          aby właściwie realizować Usługi, do których jest zobowiązany wobec
          Wnioskodawcy, w zakresie uznanym za niezbędny przez A. GmbH. Strony
          podkreślają jednak, że takie ustalenia nie wykraczają poza standardowe relacje
          między niezależnymi podmiotami, w których jeden z nich jest umownie
          zobowiązany do wykonania określonych świadczeń na rzecz drugiego.
          Co więcej, A. GmbH nie korzysta i nie planuje korzystać w Polsce z zasobów
          technicznych podmiotów trzecich.

        Nie został spełniony warunek posiadania odpowiedniego zaplecza personalnego, z
        uwagi na to, że:
          Wnioskodawca nie zatrudnia i na moment składania niniejszego wniosku o
          wydanie interpretacji indywidualnej nie planuje posiadać pracowników w
          Polsce. W szczególności A. GmbH nie planuje zatrudniać pracowników na
          podstawie umowy o pracę lub innego rodzaju umowy przewidzianej przez
          polskie prawo (w tym przedstawicieli lub sprzedawców), ani nie planuje na stałe
          delegować swoich pracowników do Polski. Tym samym, co do zasady, A. GmbH
          nie posiada i nie planuje posiadać pracowników fizycznie obecnych w Polsce.
          Wnioskodawca wskazuje, że w zakresie realizacji Usług nie posiada kontroli nad
          zapleczem personalnym B. Sp. z o.o., tj. pracownikami zaangażowanymi do ich
          realizacji, w szczególności porównywalnej do władztwa, jakie sprawuje nad
          własnym zapleczem, np. pracownikami zlokalizowanymi w Niemczech.
          Wnioskodawca zwraca uwagę, że:
            nie sprawuje kontroli nad personelem B. Sp. z o.o.,
            nie ma możliwości wpływania na decyzje zarządcze i politykę personalną
            Zainteresowanego,
            nie jest upoważniony do audytowania personelu B. Sp. z o.o. ani do
            wydawania im poleceń, wytycznych lub instrukcji,
            nie jest uprawniony do decydowania o sprawach związanych z
            zatrudnieniem konkretnych pracowników B. Sp. z o.o. ani nie ma żadnego
            wpływu na realizowane przez nich obowiązki i pełnione funkcje,
            nie ma prawa decydować o doborze pracowników oddelegowanych do
            wykonywania Usług na jego rzecz,
            nie ma wpływu na godziny pracy pracowników Zainteresowanego.
          Co prawda, Wnioskodawca ma pewien wpływ na działalność B. Sp. z o.o., w tym
          na rutynowe wsparcie administracyjne i biznesowe, poprzez angażowanie
          podmiotów trzecich do udzielania wsparcia dla B. Sp. z o.o. Dodatkowo, B. Sp. z
          o.o. jest zobowiązany do świadczenia usług wsparcia sprzedaży oraz usług
          posprzedażowych zgodnie z ogólnymi lub szczegółowymi instrukcjami i/lub
          wytycznymi, które dostarcza okazjonalnie A. GmbH. Strony podkreślają jednak,
          że takie podejście nie wykracza poza standardową praktykę rynkową.
          Co więcej, Wnioskodawca nie planuje korzystać w Polsce z zasobów
          personalnych podmiotów trzecich.
        Nie został spełniony warunek istnienia zaplecza technicznego i personalnego
        umożliwiającego odbiór i korzystanie z usług świadczonych do własnych potrzeb,
        ponieważ:
          Jak wskazano powyżej, Wnioskodawca nie posiada w Polsce wystarczającej
          struktury w zakresie zaplecza personalnego i technicznego, a więc niewątpliwie
          nie posiada również na terytorium Polski struktury, która umożliwiałaby mu
          odbiór i korzystanie z usług do własnych potrzeb, w tym z Usług nabywanych
          od Zainteresowanego.

          Siedzibą A. GmbH jest terytorium Niemiec i jest to podstawowe miejsce
          działalności Wnioskodawcy, z którego w jego cenie są konsumowane Usługi
          nabywane od Zainteresowanego.
          Co istotne, A. GmbH nie ma również możliwości odbioru Usług za
          pośrednictwem zaplecza technicznego i personalnego B. Sp. z o.o., ponieważ
          wykorzystywane jest ono przez Zainteresowanego do ich świadczenia (te same
          zasoby nie mogą jednocześnie kreować stałego miejsca prowadzenia
          działalności dla Wnioskodawcy i świadczyć usług na jego rzecz). Przyjęcie
          odmiennego poglądu prowadziłoby do wniosku, że te same zasoby
          wykorzystywane są zarówno do świadczenia, jak i odbioru tych samych usług,
          co stoi w sprzeczności ze stanowiskiem TSUE, które zostało początkowo
          wyrażone w wyroku z 7 kwietnia 2022 r. w sprawie C- 333/20, Berlin Chemie A.
          Menarini SRL, a następnie potwierdzone i rozwinięte w wyrokach: z 29 czerwca
          2023 r. w sprawie C-232/22, Cabot Plastics Belgium SA, z 13 czerwca 2024 r. w
          sprawie C#533/22, SC Adient Ltd & Co. KG. Stanowisko TSUE znajduje również
          odzwierciedlenie w praktyce podatkowej polskich sądów administracyjnych i
          organów podatkowych, m.in. w wyrokach NSA: z 14 lutego 2023 r., sygn. I FSK
          1794/19, z 13 kwietnia 2023 r., sygn. I FSK 761/19, z 18 stycznia 2023 r. sygn. I
          FSK 797/19 i z 11 października 2022 r. sygn. I FSK 396/21, a także
          interpretacjach indywidualnych DKIS: z 29 kwietnia 2024 r., sygn. 0114-KDIP1-
          2.4012.134.2024.1.RST i z 28 sierpnia 2024 r., sygn. 0114-KDIP1-
          2.4012.292.2024.2.RST.
        Nie został spełniony warunek stałości prowadzonej działalności, gdyż:
          Pomimo nabywania od B. Sp. z o.o. usług wsparcia sprzedaży i
          posprzedażowych, nie można mówić o tym, że Wnioskodawca tworzy w Polsce
          struktury umożliwiające mu stałe prowadzenie działalności dystrybucyjnej bez
          udziału zasobów technicznych i personalnych znajdujących się poza Polską.
          Brak istnienia wystarczających struktur został wyraźnie wskazany we
          wcześniejszych punktach.
        Co więcej, dodatkowo Strony chciałyby odnieść się do kwestii niezależności, która
        podnoszona jest w części interpretacji indywidualnych i wyroków sądów
        administracyjnych dotyczących stałego miejsca prowadzenia działalności
        gospodarczej. W tym kontekście, pomimo że Wnioskodawca realizuje w Polsce
        część funkcji związanych z prowadzoną działalnością gospodarczą, jego zdaniem
        nie można uznać, że tworzy on w Polsce struktury pozwalające mu na prowadzenie
        tej działalności w sposób niezależny, gdyż:
          Wszystkie procesy związane z zarządzaniem, strategią i planowaniem w ramach
          Grupy są realizowane w całości poza Polską, a działalność w kraju odbywa się
          na podstawie instrukcji lub wytycznych otrzymanych z Grupy. Na przykład,
          oczekiwany wolumen sprzedaży w Polsce ustalany jest przez Dział Kontrolingu i

          Finansów dla regionu EMEA działający w ramach Grupy, a kampanie
          marketingowe dla produktów w Polsce są realizowane zgodnie z kierunkowymi
          wytycznymi dostarczonymi przez Dział Marketingu na poziomie Grupy.
          A. GmbH nie posiada w Polsce personelu, który byłby upoważniony do
          działania a także negocjowania lub zawierania umów w imieniu Wnioskodawcy.
          W szczególności, B. Sp. z o.o. nie jest upoważniony do zawierania umów
          dotyczących produktów we własnym imieniu, ani do zawierania umów w
          imieniu A. GmbH, ani do zobowiązywania A. GmbH w inny sposób. W zakresie
          umów Wnioskodawcy, B. Sp. z o.o. jest odpowiedzialny jedynie za ich
          administracyjną obsługę w ramach usługi wsparcia sprzedaży.
          Odnosząc się do procesu składania zamówień (które stanowią podstawę
          prowadzonej przez Wnioskodawcę działalności gospodarczej) i zarządzania
          nimi, jest on prowadzony w imieniu i na rzecz A. GmbH, a rola
          Zainteresowanego ma charakter techniczny i administracyjny. W szczególności,
          Strony wskazują, że:
            Wszystkie zamówienia są składane do A. GmbH, a potwierdzenia zamówień
            są wydawane wyłącznie w imieniu i na rzecz A. GmbH, za pośrednictwem B.
            Sp. z o.o.
            Wszystkie zamówienia są przetwarzane przez B. Sp. z o.o., który informuje
            Dealerów i Pośredników, że nie działa we własnym imieniu ani na własny
            rachunek, lecz jako podmiot świadczący usługi wsparcia sprzedaży i usługi
            posprzedażowe na rzecz A. GmbH.
            Wszystkie oferty lub zamówienia w relacjach pomiędzy A. GmbH a
            Dealerami i Pośrednikami muszą być zgodne z centralnie definiowanymi
            cennikami oraz strukturami rabatowymi ustalonymi w Grupie. Jeśli Klienci
            nie zaakceptują ceny zaproponowanej według cennika, Wnioskodawca ma
            prawo odrzucić zamówienie przekazane mu przez Zainteresowanego. B.
            Sp. z o.o. nigdy nie jest decyzyjny w tym zakresie, tj. nie może odrzucić
            oferty lub zamówienia, jeżeli wykracza ono poza centralnie definiowane
            cenniki i struktury rabatowe ustalone przez Grupę (takie uprawnienie ma
            tylko A. GmbH).
            W przypadku potrzeby udzielenia rabatów przekraczających ustalone progi,
            wymagana jest uprzednia zgoda odpowiedniej jednostki w ramach Grupy.
            Oznacza to, że ani A. GmbH, ani B. Sp. z o.o. nie mają swobody decyzyjnej w
            tym zakresie.
          Strony podnoszą również, że B. Sp. z o.o. obsługuje również klientów innych niż
          A. GmbH - tj. inne podmioty z Grupy - a zasady działania na rzecz
          Wnioskodawcy nie odbiegają od standardów stosowanych wobec pozostałych
          klientów.
    Oceniając całokształt wskazanych powyżej okoliczności, zdaniem Wnioskodawcy nie
    posiada on w Polsce wystarczającej struktury, aby można mówić o tym, że powstało po
    jego stronie stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej w rozumieniu art. 11 ust.

    1 Rozporządzenia 282/2011, które umożliwiłoby mu odbiór Usług świadczonych przez B.
    Sp. z o.o. Zdaniem A. GmbH, miejscem odbioru/konsumpcji tych Usług jest siedziba
    Wnioskodawcy w Niemczech, gdzie znajdują się jego zasoby techniczne i personalne, za
    pośrednictwem których prowadzi swoją działalność gospodarczą, z wykorzystaniem m.in.
    usług wsparcia sprzedaży oraz posprzedażowych nabywanych od Zainteresowanego.
    Wnioskodawca zaznacza, że powyższe stanowisko znajduje potwierdzenie w
    interpretacjach indywidualnych DKIS wydanych w odniesieniu do podobnych stanów
    faktycznych, m.in.:
      - W interpretacji indywidualnej z 28 sierpnia 2024 r., sygn. 0114-KDIP1-
        2.4012.292.2024.2.RST wydanej w odniesieniu do sytuacji, w której wnioskodawca z
        siedzibą i miejscem zarządu w Niemczech nabywa od polskiego podmiotu
        powiązanego usługi wspomagające jego bieżącą działalność (m.in. w zakresie
        sprzedaży, wdrażania strategii grupowej), usługi produkcji na zlecenie, usługi
        magazynowe i logistyczne, DKIS stwierdził, że: „(...) dla istnienia stałego miejsca
        prowadzenia działalności gospodarczej nie jest konieczne posiadanie własnego
        zaplecza personalnego oraz technicznego i kryterium to może być spełnione
        również w przypadku korzystania przez usługobiorcę z personelu i infrastruktury
        technicznej usługodawcy. Jednak w takim przypadku zaplecze to musi być dostępne
        dla usługobiorcy jak jego własne tj. usługobiorca musi sprawować nad nim kontrolę
        porównywalną do tej, jaką sprawuje nad zapleczem własnym.
        W analizowanej sprawie Spółka co prawda korzysta z usług usługodawcy tj. A. PL
        jednak nie posiada bezpośredniej kontroli nad zasobami technicznymi i
        materialnymi A. PL. Zasoby te są zarządzane i kontrolowane przez A. PL niezależnie.
        Spółka nie posiada także bezpośredniej kontroli nad zasobami osobowymi A. PL
        (pracownikami A. PL) wykorzystywanymi do świadczenia usług na rzecz Spółki oraz
        nie podejmuje żadnych decyzji dotyczących zatrudnienia personelu przez A. PL.
        Przy czym z wniosku wynika, że liderzy (kierownicy) zespołów w Polsce są
        nadzorowani przez pracownika Spółki. Liderzy (kierownicy) zespołu nie posiadają
        jednak żadnego pełnomocnictwa do reprezentowania Spółki, a także nie pełnią
        żadnej funkcji zarządczej. Zajmują się oni wyłącznie nadzorem nad czynnościami
        technicznymi i know-how wykorzystywanym podczas świadczenia usług na rzecz
        Spółki. Osoby te (liderzy/ kierownicy zespołów) są zatrudniane i wynagradzane
        przez A. PL. Dodatkowo należy wskazać, że Spółka nie ma wpływu na godziny pracy
        zasobów osobowych (personelu / pracowników) A. PL ani nie ma wpływu na to, kto
        z personelu (pracowników) A. PL ma świadczyć określone usługi na rzecz Spółki.
        Wyjątkiem w tym zakresie są liderzy zespołów, którzy są odpowiedzialni za usługi
        (...) tj. ich praca jest związana ze świadczeniem wyłącznie usług (...) z uwagi na
        posiadane przez nich kwalifikacje do świadczenia tych konkretnych usług. Zatem z
        powyższego wynika, że Spółka co do zasady nie posiada kontroli nad zapleczem
        personalnym A. PL z wyjątkiem liderów (kierowników) zespołów w Polsce, którzy są
        nadzorowani przez pracownika Spółki. Ponadto jak wskazałem Spółka nie posiada
        również kontroli nad zapleczem technicznym usługodawcy tj. A. PL porównywalnej
        do tej jaką sprawuje nad zapleczem własnym.
        (...) pomimo posiadania przez Wnioskodawcę pewnej skali kontroli nad zapleczem
        personalnym A. PL oraz nadzoru nad działalnością pełnomocnika za
        pośrednictwem osoby zamieszkałej w Niemczech to zaplecze nie funkcjonuje w
        ramach odpowiedniej struktury, która umożliwiałaby stałemu miejscu prowadzenie
        działalności gospodarczej, odbiór i wykorzystanie nabywanych usług dla własnych
        potrzeb. Wskazać również należy, że Spółka nie posiada żadnego zaplecza
        technicznego na terytorium Polski niezbędnego do prowadzenia działalności w
        zakresie produkcji i dystrybucji towarów. Natomiast zaplecze personalne jak i
        techniczne musi być w stanie prowadzić działalność gospodarczą. Zaplecze
        osobowe A. PL nad którym Spółka posiada pewien stopień kontroli nie jest w stanie

        prowadzić niezależnej działalności. Ponadto wszelkie decyzje dotyczące działalności
        Spółki na terytorium Polski podejmowane są w kraju, w którym Wnioskodawca
        prowadzi działalność gospodarczą (tj. w Niemczech). Nie można uznać, że Spółka na
        terytorium Polski w sposób samodzielny w stosunku do działalności prowadzonej w
        kraju siedziby posiadając odpowiednie zaplecze personalne i techniczne prowadzi
        w sposób stały część działalności gospodarczej. Działalność, jaka jest prowadzona w
        Polsce nie cechuje się samodzielnością w stosunku do działalności siedziby
        przedsiębiorstwa.
        (...) należy stwierdzić, że usługodawca tj. A. PL realizuje na rzecz Spółki określone
        usługi, zatem oznacza to, że zarówno to samo zaplecze zasobów personalnych jak i
        technicznych A. PL w przypadku uznania istnienia stałego miejsca prowadzenia
        działalności gospodarczej byłoby wykorzystywane do świadczenia na rzecz Spółki
        usług oraz ich odbioru. Innymi słowy, co do zasady jeden podmiot nie powinien być
        uznany za stałe miejsce prowadzenia działalności innego podmiotu, przynajmniej w
        zakresie usług, które dla tego innego podmiotu świadczy.
        (...) Oceniając całokształt okoliczności niniejszej sprawy, a także orzecznictwo TSUE
        należy stwierdzić, iż Wnioskodawca nie posiada / nie będzie posiadał w Polsce
        stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej”.
      - W interpretacji indywidualnej z 29 kwietnia 2024 r., sygn. 0114-KDIP1-
        2.4012.134.2024.1.RST, wydanej w odniesieniu do sytuacji, w której wnioskodawca z
        siedzibą w Czechach, nabywa od polskiego podmiotu powiązanego usługi
        pośrednictwa sprzedaży, DKIS wskazał, że: „Należy jednak zauważyć, że dla istnienia
        stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej nie jest konieczne
        posiadanie własnego zaplecza personalnego oraz technicznego i kryterium to może
        być spełnione również w przypadku korzystania przez usługobiorcę infrastruktury
        osobowej i technicznej usługodawcy. Jednak w takim przypadku zaplecze to musi
        być dostępne dla usługobiorcy jak jego własne tj. usługobiorca musi sprawować nad
        nim kontrolę porównywalną do tej, jaką sprawuje nad zapleczem własnym. (...) W
        analizowanej sprawie pomimo posiadania przez Spółkę na terytorium Polski
        pewnych zasobów osobowych w postaci Pracownika działalność jaka jest
        prowadzona na terytorium Polski nie cechuje się samodzielnością i niezależnością
        w stosunku działalności w zakresie produkcji i sprzedaży (...) prowadzonej w kraju
        siedziby tj. w Czechach. Jak wynika z wniosku wszystkie istotne decyzje zarządcze
        oraz biznesowe Spółki są podejmowane w jej siedzibie na terytorium Republiki
        Czeskiej. (...) Jednocześnie w analizowanej sprawie należy zwrócić uwagę na
        cytowany już powyżej wyrok TSUE C- 333/20 z 7 kwietnia 2022 r. Zdaniem TSUE,
        istotne z perspektywy określania stałego miejsca prowadzenia działalności jest
        ustalenie charakteru zaplecza personalnego i technicznego. TSUE orzekł, że to samo
        zaplecze personalne nie może być wykorzystywane jednocześnie do świadczenia i
        odbioru tych samych usług. Odnosząc powyższe do analizowanej sprawy należy
        stwierdzić, że B. PL świadczy na rzecz A. A.S. usługi pośrednictwa w sprzedaży
        towarów, zatem oznacza to, że zarówno to samo zaplecze zasobów personalnych
        jak i technicznych B. PL w przypadku uznania istnienia stałego miejsca prowadzenia
        działalności gospodarczej byłoby wykorzystywane do świadczenia na rzecz Spółki
        usług oraz ich odbioru. Innymi słowy, co do zasady jeden podmiot nie powinien być
        uznany za stałe miejsce prowadzenia działalności innego podmiotu, przynajmniej w
        zakresie usług które dla tego innego podmiotu świadczy. Zatem analizując zawarty
        we wniosku opis stanu faktycznego oraz zdarzenia przyszłego w kontekście
        przedstawionego orzecznictwa, należy wskazać, że to samo zaplecze byłoby
        wykorzystywane jednocześnie do świadczenia i odbioru tych samych usług - tym
        samym zgodnie z najnowszym wyrokiem TSUE C-333/20 z 7 kwietnia 2022 r. takie
        miejsce nie powinno być uznane za stałe miejsce prowadzenia działalności”.

      - W interpretacji indywidualnej z 7 marca 2022 r., sygn. 0114-KDIP1-2.4012.600.2021.1.
        RST wydanej w odniesieniu do sytuacji, w której niemiecka spółka nie posiada ani
        biura, ani magazynu w Polsce, a jej działalność ogranicza się do nabywania usług
        wsparcia sprzedaży i posprzedażowych organ potwierdził, że spółka nie posiada
        stałego miejsca prowadzenia działalności w Polsce, co wynika z braku odpowiedniej
        struktury personalnej i technicznej, wskazując że: „Ponadto jak Spółka wskazała
        działalność w zakresie napraw gwarancyjnych prowadzona na terytorium Polski jest
        działalnością pomocniczą względem działalności prowadzonej na terytorium
        Niemiec. Natomiast prowadzenie działalności o charakterze pomocniczym nie
        powoduje powstania stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej.
        Zaplecze personalne i techniczne powinno funkcjonować w ramach odpowiedniej
        struktury, która umożliwia stałemu miejscu prowadzenia działalności gospodarczej
        odbiór i wykorzystanie nabywanych usług dla własnych potrzeb. Istniejące zaplecze
        personalne i techniczne musi być w stanie prowadzić działalność gospodarczą.
        Natomiast w analizowanym przypadku struktura jaką dysponuje Spółka na
        terytorium Polski nie jest w stanie skonsumować nabywanych usług. Zaplecze
        osobowe w postaci jednego pracownika Agencji oraz zaplecze techniczne w postaci
        udostępnionego sprzętu nie jest w stanie prowadzić niezależnej działalności w
        zakresie usług posprzedażowych takich jak: naprawy gwarancyjne w okresie
        gwarancyjnym, naprawy pogwarancyjne oraz pomoc techniczna dla produktów. Nie
        można uznać, że Spółka na terytorium Polski w sposób samodzielny w stosunku do
        działalności prowadzonej w Niemczech posiadając zaplecze personalne i techniczne
        prowadzi w sposób stały część działalności gospodarczej. Działalność, jaka jest
        prowadzona w Polsce nie cechuje się samodzielnością w stosunku do działalności
        siedziby przedsiębiorstwa, jest to działalność pomocnicza mająca na celu wsparcie
        głównej działalności Spółki prowadzonej w kraju siedziby. Natomiast takiej
        działalności nie można uznać za stałe miejsce prowadzenia działalności
        gospodarczej”.
    6. Miejsce opodatkowania usług świadczonych przez Zainteresowanego na rzecz
      Wnioskodawcy
    Na podstawie art. 28b ustawy o VAT:
        miejscem świadczenia usług na rzecz podatnika jest miejsce, w którym podatnik
        będący usługobiorcą posiada siedzibę działalności gospodarczej (ust. 1),
        w przypadku gdy usługi są świadczone dla stałego miejsca prowadzenia działalności
        gospodarczej podatnika, które znajduje się w innym miejscu niż jego siedziba
        działalności gospodarczej, miejscem świadczenia tych usług jest to stałe miejsce
        prowadzenia działalności gospodarczej (ust. 2).
    W ocenie Stron, w odniesieniu do Usług nie znajdują zastosowania szczególne zasady
    dotyczące ustalenia miejsca świadczenia usług wynikające z art. 28c - 28n ustawy o VAT.
    Zdaniem Stron w przedstawionych wcześniej punktach 2-5 uzasadnienia jednoznacznie
    wykazano, że w opisanym stanie faktycznym i zdarzeniu przyszłym nie powstanie po
    stronie Wnioskodawcy stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej w Polsce w
    rozumieniu art. 11 ust. 1 Rozporządzenia 282/2011, które umożliwiałoby mu odbiór Usług.
    W związku z tym Strony są zdania, że miejsce świadczenia Usług przez B. Sp. z o.o. na
    rzecz A. GmbH powinno być ustalone na podstawie miejsca siedziby usługobiorcy, zgodnie
    z art. 28b ust. 1 ustawy o VAT. W praktyce oznacza to, że Usługi nie będą podlegały
    opodatkowaniu VAT w Polsce, ponieważ miejsce ich świadczenia znajduje się w Niemczech.
      7. Brak prawa do odliczenia podatku naliczonego przez Wnioskodawcę

    Zgodnie z zasadą ogólną zawartą w art. 86 ust. 1 ustawy o VAT, podatnik ma prawo do
    obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego, w przypadku gdy
    towary i usługi są wykorzystywane do realizacji czynności opodatkowanych.
    Jednocześnie, ustawa o VAT przewiduje sytuacje, w których nie powstaje prawo do
    odliczenia podatku naliczonego nawet jeśli towary i usługi są wykorzystywane do
    wykonywania czynności opodatkowanych. W tym kontekście warto zwrócić uwagę na art.
    88 ust. 3a pkt 2 ustawy o VAT, który stanowi, że nie stanowią podstawy do obniżenia
    podatku należnego oraz zwrotu różnicy podatku lub zwrotu podatku naliczonego faktury i
    dokumenty celne w przypadku, gdy transakcja udokumentowana fakturą nie podlega
    opodatkowaniu.
    Mimo że związek Usług nabywanych od B. Sp. z o.o. z czynnościami opodatkowanymi A.
    GmbH jest niekwestionowany, przy założeniu, że A. GmbH nie dysponuje w Polsce stałym
    miejscem prowadzenia działalności gospodarczej, Usługi te nie powinny być
    opodatkowane w Polsce. Oznacza to, że na fakturach wystawianych przez B. Sp. z o.o. z
    tytułu świadczenia Usług, Zainteresowany nie powinien wykazywać podatku należnego,
    który podlegałby ewentualnie odliczeniu przez A. GmbH w kraju, a jeśli taki podatek
    zostanie wskazany, zgodnie ze wspomnianym art. 88 ust. 3a pkt 2 ustawy o VAT, A. GmbH
    nie będzie miał prawa do jego odliczenia.
    Mając na uwadze powyższe, jeśli na fakturach dokumentujących świadczenie Usług
    zostanie błędnie wykazany podatek należny, A. GmbH nie będzie miał prawa do obniżenia
    kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego wynikającą z tych faktur w
    kontekście polskiego VAT.
    Ad 2
    Obowiązek korzystania z KSeF oraz udostępnianie faktur Wnioskodawcy
    Zgodnie z art. 1 pkt 12 nowelizacji ustawy o VAT, w ustawie o VAT dodaje się m.in. art.
    106ga ust. 1, który stanowić będzie, że podatnicy są obowiązani wystawiać faktury
    ustrukturyzowane przy użyciu KSeF. W myśl ust. 2 niniejszy obowiązek nie będzie dotyczył
    wystawiania faktur przez m.in.:
        podatnika nieposiadającego siedziby działalności gospodarczej ani stałego miejsca
        prowadzenia działalności gospodarczej na terytorium kraju,
        podatnika nieposiadającego siedziby działalności gospodarczej na terytorium kraju,
        który posiada stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej na terytorium
        kraju, przy czym to stałe miejsce prowadzenia działalności nie uczestniczy w
        dostawie towarów lub świadczeniu usług, dla których wystawiono fakturę.
    Jednocześnie, zgodnie z art. 106gb ust. 1, który ma również zostać dodany do ustawy o
    VAT w oparciu o nowelizację, faktura ustrukturyzowana będzie wystawiana i otrzymywana
    przy użyciu KSeF za pomocą oprogramowania interfejsowego, w postaci elektronicznej i
    zgodnie z wzorem dokumentu elektronicznego. Natomiast ust. 4 niniejszego przepisu
    stanowi, że w przypadku gdy:
          miejscem świadczenia jest terytorium państwa członkowskiego inne niż
          terytorium kraju lub terytorium państwa trzeciego lub
          nabywcą jest podmiot nieposiadający siedziby działalności gospodarczej ani
          stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej na terytorium kraju, lub
          nabywcą jest podmiot nieposiadający siedziby działalności gospodarczej na
          terytorium kraju, który posiada stałe miejsce prowadzenia działalności

          gospodarczej na terytorium kraju, przy czym to stałe miejsce prowadzenia
          działalności nie uczestniczy w nabyciu towaru lub usługi, dla którego
          wystawiono fakturę
        faktura ustrukturyzowana będzie udostępniana nabywcy w sposób z nim
        uzgodniony.
    Zgodnie z obecnym założeniem, nowelizacja ustawy o VAT ma wejść w życie 1 lutego 2026
    r. (z pewnymi wyjątkami). Niedawno opublikowano projekt ustawy zmieniającej
    nowelizację, w tym wspomniane wyżej art. 106gb ust. 4. Proponowana modyfikacja nie
    wpływa jednak na obowiązki podatnika i nabywcy w zakresie KSeF, które są kluczowe dla
    analizowanej sprawy. Tym samym, w kontekście rozważanej sprawy, Strony zakładają, że
    art. 106ga i 106gb ustawy o VAT w brzmieniu obecnie przewidywanym przez nowelizację,
    które stanowią podstawę dla obowiązku wystawiania i odbierania faktur
    ustrukturyzowanych, nie ulegną istotnym zmianom do czasu wejścia w życie obowiązku
    wystawiania faktur ustrukturyzowanych poprzez KSeF, zgodnie z zapowiedziami
    Ministerstwa Finansów.
    W związku z zbliżającym się terminem obowiązywania regulacji dotyczących KSeF Strony
    chciałyby odnieść powyższe przepisy do analizowanego stanu faktycznego i zdarzenia
    przyszłego w sposób wskazany niżej:
        A. GmbH chciałby potwierdzić, co następuje:
          w przypadku uznania, że Wnioskodawca nie posiada w Polsce stałego miejsca
          prowadzenia działalność gospodarczej, nie będzie on zobligowany do
          korzystania z KSeF w zakresie odbioru faktur ustrukturyzowanych,
          Wnioskodawcy w takiej sytuacji będzie przysługiwać prawo do odbioru faktur
          ustrukturyzowanych wystawionych w związku z nabyciem Usług w sposób
          uzgodniony z nim przez Zainteresowanego,
        B. Sp. z o.o. chciałby potwierdzić, co następuje:
          w przypadku uznania, iż Wnioskodawca nie posiada w Polsce stałego miejsca
          prowadzenia działalności gospodarczej, a w konsekwencji miejscem
          świadczenia Usług jest terytorium innego państwa inne niż terytorium kraju,
          Zainteresowany będzie zobowiązany do wystawiania faktur w KSeF, a także do
          udostępniania Wnioskodawcy (będącemu nabywcą) faktur ustrukturyzowanych
          w sposób z nim uzgodniony.
    Strony zaznaczają, że powyższe stanowisko znajduje potwierdzenie w interpretacjach
    indywidualnych DKIS odnoszących się do obowiązków związanych z KSeF oraz
    udostępnianiem faktur nabywcy w uzgodniony z nim sposób w sytuacji, gdy nabywca nie
    posiada stałego miejsca prowadzenia działalności w Polsce:
        W interpretacji indywidualnej z 1 lutego 2024 r., sygn. 0114-KDIP1-
        2.4012.558.2023.2.RST, DKIS wskazał, że: „(...) Odnosząc się do Państwa wątpliwości
        w zakresie obowiązku wystawiania oraz odbierania od 1 lipca 2024 r. faktur
        ustrukturyzowanych przy użyciu Krajowego Systemu e-Faktur wskazać należy, że
        przepis art. 106ga ust. 1 ustawy który będzie obowiązywał od 1 lipca 2024 r.
        wskazuje, że podatnicy są obowiązani wystawiać faktury ustrukturyzowane przy
        użyciu Krajowego Systemu e-Faktur. Jednocześnie ustęp 2 pkt 1 powoływanego

        powyżej przepisu przewiduje wyłączenie z przedmiotowego obowiązku podmiotów
        nieposiadających w Polsce siedziby działalności gospodarczej ani stałego miejsca
        prowadzenia działalności gospodarczej. Zatem, skoro Państwa Spółka nie posiada
        /nie będzie posiadała stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej w
        Polsce, to zgodnie z art. 106ga ust. 2 pkt 1 ustawy o VAT w brzmieniu nadanym
        ustawą zmieniającą Spółka nie będzie miała od 1 lipca 2024 r. obowiązku
        wystawiania faktur ustrukturyzowanych przy użyciu Krajowego Systemu e-Faktur
        (KSeF). (...) Natomiast kwestię otrzymywania faktur ustrukturyzowanych przy użyciu
        KSeF reguluje przepis art. 106gb ust. 4 ustawy który wskazuje m.in. że w przypadku
        gdy nabywcą jest podmiot nieposiadający siedziby działalności gospodarczej ani
        stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej na terytorium kraju faktura
        ustrukturyzowana jest udostępniana nabywcy w sposób z nim uzgodniony. Zatem,
        skoro Państwa Spółka nie posiada/nie będzie posiadała stałego miejsca
        prowadzenia działalności gospodarczej w Polsce to na podstawie art. 106gb ust. 4
        pkt 2 ustawy nie będzie zobowiązana do odbioru faktur od polskich kontrahentów
        przy użyciu KSeF. Jednocześnie Spółka powinna uzgodnić z danym kontrahentem
        inny sposób odbioru ustrukturyzowanej faktury”.
        Tożsame stanowisko DKIS wyraził również m.in. w interpretacji indywidualnej z 13
        grudnia 2023 r., sygn. 0114-KDIP1-2.4012.407.2023.2.RST oraz z 14 grudnia 2023 r.,
        sygn. 0114-KDIP1-2.4012.405.2023.2.RST.
    Wobec powyższego, z uwagi na brak stałego miejsca prowadzenia działalności
    gospodarczej w Polsce po stronie A. GmbH, Wnioskodawca nie będzie zobowiązany do
    odbierania faktur ustrukturyzowanych w KSeF a faktury wystawione przez B. Sp. z o.o.
    będą musiały zostać udostępnione Wnioskodawcy w sposób z nim uzgodniony.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest prawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t. j.
    Dz. U. z 2025 r., poz. 775), zwanej dalej ustawą:
      opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, podlegają:
      1) odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju;
      2) eksport towarów;
      3) import towarów na terytorium kraju;
      4) wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów za wynagrodzeniem na terytorium kraju;
      5) wewnątrzwspólnotowa dostawa towarów.
    Z powyższego przepisu wynika tzw. zasada terytorialności, zgodnie, z którą
    opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlegają określone czynności, ale tylko w
    sytuacji, gdy miejscem ich świadczenia jest terytorium kraju.
    Według art. 2 pkt 1 i 3 ustawy:
      przez terytorium kraju rozumie się przez to terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, z
      zastrzeżeniem art. 2a.

      Przez terytorium Unii Europejskiej rozumie się przez to terytoria państw
      członkowskich Unii Europejskiej.
    Na podstawie art. 7 ust. 1 ustawy:
      przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się przeniesienie
      prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (...).
    Zgodnie z art. 8 ust. 1 ustawy:
      przez świadczenie usług, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1 rozumie się każde
      świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej
      niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu
      art. 7 (...).
    Kwestie dotyczące miejsca świadczenia przy świadczeniu usług uregulowane zostały w
    rozdziale 3 działu V ustawy.
    Stosownie do art. 28a ustawy:
      na potrzeby stosowania ww. rozdziału:
      1. ilekroć jest mowa o podatniku - rozumie się przez to:
      a. podmioty, które wykonują samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w
        art. 15 ust. 2, lub działalność gospodarczą odpowiadającą tej działalności, bez
        względu na cel czy rezultat takiej działalności, z uwzględnieniem art. 15 ust. 6,
      b. osobę prawną niebędącą podatnikiem na podstawie lit. a, która jest
        zidentyfikowana lub obowiązana do identyfikacji do celów podatku lub podatku od
        wartości dodanej;
      2. podatnika, który prowadzi również działalność lub dokonuje transakcji
        nieuznawanych za podlegające opodatkowaniu dostawy towarów lub świadczenia
        usług zgodnie z art. 5 ust. 1, uznaje się za podatnika w odniesieniu do wszystkich
        świadczonych na jego rzecz usług.
    Wskazany powyżej art. 28a ustawy wprowadza drugą definicję podatnika do ustawy.
    Definicja ta ma zastosowanie tylko w przypadku ustalenia miejsca świadczenia usług.
    Podatnikiem według tej regulacji jest osoba wykonująca samodzielnie działalność
    gospodarczą. Ustawodawca odwołuje się w tym celu do definicji działalności gospodarczej
    ustalonej w art. 15 ust. 2 ustawy. Za podatników są uznawane również podmioty
    wykonujące działalność gospodarczą zgodnie z regulacjami innych państw członkowskich
    oraz państw trzecich.
    Zgodnie z ogólną zasadą wyrażoną w art. 28b ust. 1 ustawy:
      miejscem świadczenia usług w przypadku świadczenia usług na rzecz podatnika jest
      miejsce, w którym podatnik będący usługobiorcą posiada siedzibę działalności
      gospodarczej, z zastrzeżeniem ust. 2-4 oraz art. 28e, art. 28f ust. 1 i 1a, art. 28g ust. 1,
      art. 28i, art. 28j ust. 1 i 2 oraz art. 28n.
    Natomiast jak stanowi art. 28b ust. 2 ustawy:
      w przypadku, gdy usługi są świadczone dla stałego miejsca prowadzenia działalności
      gospodarczej podatnika, które znajduje się w innym miejscu niż jego siedziba
      działalności gospodarczej, miejscem świadczenia tych usług jest to stałe miejsce
      prowadzenia działalności gospodarczej.
    Z niniejszych przepisów ustawy wynika zatem, że co do zasady, usługa świadczona na
    rzecz podatnika w rozumieniu art. 28a ustawy inna niż wskazana w art. 28e, art. 28f ust. 1
    i 1a, art. 28g ust. 1, art. 28i, art. 28j ust. 1 i 2 oraz art. 28n ustawy podlega opodatkowaniu
    w miejscu siedziby działalności gospodarczej usługobiorcy, chyba że jest świadczona dla
    stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej usługobiorcy, które znajduje się w

    innym miejscu niż jego siedziba działalności gospodarczej, wówczas miejscem świadczenia
    tej usługi jest stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej, dla którego ta usługa
    jest świadczona.
    Natomiast stosownie do art. 86 ust. 1 ustawy:
      w zakresie, w jakim towary i usługi są wykorzystywane do wykonywania czynności
      opodatkowanych, podatnikowi, o którym mowa w art. 15, przysługuje prawo do
      obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego, z zastrzeżeniem
      art. 114, art. 119 ust. 4, art. 120 ust. 17 i 19 oraz art. 124.
    Zgodnie z art. 86 ust. 2 pkt 1 ustawy:
      kwotę podatku naliczonego stanowi
      1. suma kwot podatku wynikających z faktur otrzymanych przez podatnika z tytułu
      a. nabycia towarów i usług
      b. dokonania całości lub części zapłaty przed nabyciem towaru lub wykonaniem usługi.
    W myśl art. 88 ust. 4 ustawy:
      obniżenia kwoty lub zwrotu różnicy podatku należnego nie stosuje się również do
      podatników, którzy nie są zarejestrowani jako podatnicy VAT czynni, zgodnie z art. 96,
      z wyłączeniem przypadków, o których mowa w art. 86 ust. 2 pkt 7.
    Jak wynika z cytowanych wyżej przepisów prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o
    kwotę podatku naliczonego przysługuje wówczas, gdy zostaną spełnione określone
    warunki, tzn. odliczenia tego dokonuje zarejestrowany, czynny podatnik podatku od
    towarów i usług oraz gdy towary i usługi, z których nabyciem podatek został naliczony, są
    wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych, tzn. takich, których
    następstwem jest określenie podatku należnego. Przedstawiona powyżej zasada wyklucza
    zatem możliwość dokonania obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku
    naliczonego związanego z usługami i towarami, które nie są w ogóle wykorzystywane do
    czynności opodatkowanych, czyli w przypadku ich wykorzystywania do czynności
    zwolnionych od podatku VAT oraz niepodlegających temu podatkowi.
    Ponadto ustawodawca stworzył podatnikowi prawo do odliczenia podatku naliczonego
    pod warunkiem spełnienia przez niego zarówno przesłanek pozytywnych oraz
    niezaistnienia przesłanek negatywnych, określonych w art. 88 ustawy. Przepis ten określa
    listę wyjątków, które pozbawiają podatnika prawa do obniżenia kwoty podatku należnego
    o kwotę podatku naliczonego.
    I tak, zgodnie z art. 88 ust. 3a pkt 2 ustawy:
      nie stanowią podstawy do obniżenia podatku należnego oraz zwrotu różnicy podatku
      lub zwrotu podatku naliczonego faktury i dokumenty celne w przypadku gdy
      transakcja udokumentowana fakturą nie podlega opodatkowaniu albo jest zwolniona
      od podatku.
    Z opisu sprawy wynika, że Grupa (...) działa na rynku rozwiązań ułatwiających „mobilne
    życie” w obszarach takich jak (...), a także innych rozwiązań. Grupa składa się z m.in. A.
    GmbH” („Wnioskodawca”) oraz B. Sp. z o.o. („Zainteresowany”). Zarówno A. GmbH, jak i B.
    Sp. z o.o. („Strony”) są spółkami zależnymi od spółki holdingowej z siedzibą w Szwecji - C.
    AB. A. GmbH jest podmiotem odpowiedzialnym za m.in. pozyskiwanie, zakupy,
    planowanie, rozwój, produkcję, marketing i sprzedaż produktów na określonym
    terytorium. C. AB wyznaczył Wnioskodawcę do wyboru podmiotów odpowiedzialnych za
    wsparcie sprzedaży i dystrybucji produktów na określonych terytoriach, w tym w Polsce.
    A. GmbH i B. Sp. z o.o. współpracują ze sobą w ramach prowadzonej działalności
    gospodarczej. Podstawą tej współpracy jest Umowa o świadczenie usług wsparcia
    sprzedaży i usług posprzedażowych obowiązująca od 1 stycznia 2025 r., bowiem od tego
    okresu model sprzedażowy uległ zmianie i wygląda w ten sposób, że sprzedaż produktów

    do klientów w Polsce, którzy dotychczas byli obsługiwani przez B. Sp. z o.o., jest
    dokonywana bezpośrednio przez A. GmbH. Sprzedaż ta stanowi transakcje B2B z
    dealerami lub pośrednikami („Klienci” lub „Dealerzy i Pośrednicy”), którzy następnie
    dostarczają produkty do końcowych odbiorców, tj. do Konsumentów. Produkty są
    natomiast przechowywane i wysyłane z magazynu w Niemczech, a A. GmbH nie
    magazynuje, ani nie planuje magazynować lub wysyłać produktów z Polski. A. GmbH
    każdorazowo organizuje obsługę i transport towarów do polskich Klientów z Niemiec. W
    nowym modelu sprzedażowym B. Sp. z o.o. został wyłączony ze sprzedaży towarów (ta
    realizowana jest bezpośrednio między A. GmbH a Klientami), natomiast obecnie B. Sp. z o.
    o. świadczy na rzecz A. GmbH usługi wsparcia sprzedaży oraz usługi posprzedażowe
    („Usługi”). A. GmbH obecnie nie nabywa ani nie planuje nabywać innych usług w Polsce niż
    Usługi.
    Na tle tak przedstawionego opisu sprawy wątpliwości Zainteresowanych wyrażone w
    pytaniu nr 1 dotyczą ustalenia czy A. GmbH posiada stałe miejsce prowadzenie
    działalności gospodarczej w Polsce i Usługi świadczone przez Zainteresowanego podlegają
    opodatkowaniu VAT w kraju, a więc w przypadku, gdyby na fakturach dokumentujących
    świadczenie Usług zostanie wykazany podatek należny, A. GmbH ma prawo do odliczenia
    podatku naliczonego.
    Odnosząc się do przedmiotowych kwestii należy wskazać, że definicja „stałego miejsca
    prowadzenia działalności gospodarczej” została zawarta w rozporządzeniu 282/2011.
    Z części wstępnej (preambuły) - punkt (4) wynika, że podstawowym celem niniejszego
    rozporządzenia 282/2011 jest zapewnienie jednolitego stosowania obecnego systemu
    VAT, poprzez określenie przepisów wykonawczych do dyrektywy 2006/112/WE, w
    szczególności w odniesieniu do podatników, dostawy towarów i świadczenia usług oraz
    miejsca transakcji podlegających opodatkowaniu. Zgodnie z zasadą proporcjonalności
    określoną w art. 5 ust. 4 Traktatu o Unii Europejskiej niniejsze rozporządzenie nie
    wykracza poza to, co jest konieczne do osiągnięcia tego celu. Przyjęcie rozporządzenia,
    jako wiążącego i mającego bezpośrednie zastosowanie we wszystkich państwach
    członkowskich, w sposób najpełniejszy zapewnia jednolite stosowanie.
    Natomiast w punkcie (14) stwierdzono, że:
      aby zapewnić jednolite stosowanie zasad dotyczących miejsca dokonania transakcji
      podlegających opodatkowaniu, należy wyjaśnić pojęcia, takie jak” siedziba działalności
      gospodarczej podatnika, stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej, stałe
      miejsce zamieszkania oraz zwykłe miejsce pobytu. Stosowanie możliwie jak najbardziej
      precyzyjnych i obiektywnych kryteriów powinno ułatwić stosowanie tych pojęć w
      praktyce; należy przy tym uwzględniać orzecznictwo Trybunału Sprawiedliwości.
    W myśl art. 11 ust. 1 rozporządzenia 282/2011:
      na użytek stosowania art. 44 dyrektywy 2006/112/WE „stałe miejsce prowadzenia
      działalności gospodarczej” oznacza dowolne miejsce - inne niż miejsce siedziby
      działalności gospodarczej podatnika, o którym mowa w art. 10 niniejszego
      rozporządzenia - które charakteryzuje się wystarczającą stałością oraz odpowiednią
      strukturą w zakresie zaplecza personalnego i technicznego, by umożliwić mu odbiór i
      wykorzystywanie usług świadczonych do własnych potrzeb tego stałego miejsca
      prowadzenia działalności gospodarczej.
    Zgodnie z art. 11 ust. 2 rozporządzenia 282/2011:
      na użytek stosowania następujących artykułów stałe miejsce prowadzenia działalności
      gospodarczej oznacza dowolne miejsce - inne niż miejsce siedziby działalności
      gospodarczej podatnika, o którym mowa w art. 10 niniejszego rozporządzenia - które
      charakteryzuje się wystarczającą stałością oraz odpowiednią strukturą w zakresie
      zaplecza personalnego i technicznego, by umożliwić mu świadczenie usług, które
      wykonuje:

      a. art. 45 dyrektywy 2006/112/WE;
      b. począwszy od 1 stycznia 2013 r. - art. 56 ust. 2 akapit drugi dyrektywy 2006/112/WE;
      c. do 31 grudnia 2014 r. - art. 58 dyrektywy 2006/112/WE;
      d. art. 192a dyrektywy 2006/112/WE.
    Jak stanowi art. 11 ust. 3 rozporządzenia 282/2011:
      fakt posiadania numeru identyfikacyjnego VAT sam w sobie nie jest wystarczający, by
      uznać, że podatnik posiada stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej.
    Na podstawie art. 53 ust. 1 rozporządzenia 282/2011:
      na użytek stosowania art. 192a dyrektywy 2006/112/WE stałe miejsce prowadzenia
      działalności gospodarczej podatnika jest brane pod uwagę wyłącznie wtedy, gdy
      charakteryzuje się ono wystarczającą stałością oraz odpowiednią strukturą w zakresie
      zaplecza personalnego i technicznego, by umożliwić mu dokonanie dostawy towarów
      lub świadczenie usług, w których uczestniczy.
    Przy wykładni pojęcia „stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej”, odwołując
    się do orzeczeń TSUE, należy wskazać, że o ww. miejscu można mówić jeżeli występuje
    odpowiednia struktura w zakresie zaplecza personalnego i technicznego, niezbędna do
    prowadzenia działalności gospodarczej oraz istnieje pewna minimalna skala działalności
    gospodarczej, która pozwala na uznanie, że działalność podatnika w tym miejscu nie jest
    prowadzona w sposób okresowy, jak również działalność z tego miejsca jest prowadzona
    w sposób samodzielny w stosunku do działalności siedziby przedsiębiorstwa. W tym
    zakresie aktualne jest orzecznictwo TSUE, m.in. wyrok C-168/84 Gunter Berkholz, C-231/94
    Faaborg-Gelting Linien A/S, C-190/95 ARO Lease By, C-260/95 Commissioners of Customs
    and Excise v. DFDS A/S, C-390/96 Lease Plan Luxembourg SA, jak również C-605/12
    Welmory Sp. z o.o.
    Z uwagi na definicję stałego miejsca prowadzenia działalności wynikającą z
    przedmiotowego rozporządzenia 282/2011, jak również utrwalone orzecznictwo
    Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej oraz orzecznictwo polskich sądów
    administracyjnych w powyższym zakresie, wymienić można kilka przesłanek, których
    zaistnienie powoduje, że można mówić o „stałym miejscu prowadzenia działalności”. Jak
    wynika z samej nazwy „stały”, to trwale związany z danym miejscem, nieprzenośny,
    niezmienny. Powyższe wskazuje, że stałe miejsce prowadzenia działalności
    charakteryzować się musi pewnym określonym stopniem zaangażowania, które pozwala
    na uznanie, że działalność prowadzona jest w tym miejscu nie w sposób przemijający, czy
    też okresowy. Konieczna jest zatem pewna określona minimalna skala działalności, która
    stanowi zewnętrzną oznakę, że działalność w tym miejscu prowadzona jest stale.
    Zaangażowanie, o którym mowa powinno również przybrać konkretny wymiar osobowo-
    rzeczowy, pozwalający na świadczenie usług w sposób niezależny. Innymi słowy, dla
    uznania, że określone miejsce prowadzenia działalności ma charakter stały, konieczne jest
    istnienie w tym miejscu infrastruktury technicznej oraz personelu ludzkiego, który
    samodzielnie może świadczyć określone czynności. Taka osobowo-rzeczowa struktura w
    stałym miejscu prowadzenia działalności powinna występować w sposób stały, tzn.
    powtarzalny i nieprzemijający.
    Pojęcie stałego miejsca prowadzenia działalności nie sposób również rozpatrywać w
    oderwaniu od definicji działalności gospodarczej, o której mowa w art. 15 ust. 2 ustawy.
    Zgodnie z tym przepisem:
      działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców lub
      usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a
      także działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność gospodarcza
      obejmuje w szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu towarów lub
      wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych.

    Z uwagi na kryteria wskazane w powołanym przepisie należy stwierdzić, że podmiot
    posiada stałe miejsce prowadzenia działalności na terytorium kraju, jeżeli przy
    wykorzystaniu na jego terytorium infrastruktury oraz personelu, w sposób zorganizowany
    oraz ciągły, prowadzi działalność, w ramach której wykonuje czynności opodatkowane
    podatkiem od towarów i usług. Zatem, zarówno infrastruktura techniczna jak i
    zaangażowanie osobowe musi pozostawać w ścisłym związku z wykonywaniem czynności
    podlegających opodatkowaniu. Wobec tego, dla rozpoznania stałego miejsca prowadzenia
    działalności gospodarczej koniecznym jest, aby dane miejsce nie tylko wykorzystywało
    towary i usługi, ale także aby samo mogło wykonywać czynności podlegające
    opodatkowaniu, zgodnie z art. 5 ust. 1 ustawy. Przy czym, dla uznania działalności
    podmiotu za stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej w Polsce nie jest
    konieczne, aby przy wykorzystaniu wystarczających środków sam podmiot świadczył
    usługi czy też dokonywał dostaw towarów. Ważne jest aby stworzona struktura
    działalności podmiotu miała możliwość odbioru i korzystania z usług dostarczonych na
    własne potrzeby.
    Jeżeli dany podmiot posiada w danym państwie personel oraz strukturę (w tym
    infrastrukturę techniczną) cechującą się odpowiednią stałością, to posiada stałe miejsce
    prowadzenia działalności w tym państwie. Co istotne, bez znaczenia dla powyższego
    rozstrzygnięcia pozostaje kwestia, czy są to pracownicy zatrudnieni bezpośrednio przez
    ten podmiot, oraz czy jest to infrastruktura „własna”. W wydawanych wyrokach TSUE
    wskazywał bowiem, że w zależności od okoliczności, dla powstania stałego miejsca
    prowadzenia działalności gospodarczej w danym państwie członkowskim może nie być
    konieczne posiadanie własnego zaplecza personalnego i technicznego, o ile zaplecze
    udostępnione przez podmiot trzeci umożliwia odbiór świadczonych usług i ich
    wykorzystywanie w działalności gospodarczej usługobiorcy (np. w wyroku C-605/12 w
    sprawie Welmory Sp. z o.o.). Przy czym, dostępność zaplecza dostarczonego przez inny
    podmiot musi być porównywalna do dostępności zaplecza własnego.
    W wyroku z 7 kwietnia 2022 r. sygn. C-333/20 w sprawie Berlin Chemie, badając kwestię
    istnienia stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej spółki niemieckiej w
    Rumunii, która korzystała z zasobów powiązanej z nią spółki rumuńskiej, Trybunał
    wskazał, że: „Artykuł 44 dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w
    sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej, zmienionej dyrektywą Rady
    2008/8/WE z dnia 12 lutego 2008 r., i art. 11 rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr
    282/2011 z dnia 15 marca 2011 r. ustanawiającego środki wykonawcze do dyrektywy 2006
    /112 należy interpretować w ten sposób, że spółka mająca siedzibę w jednym państwie
    członkowskim nie ma stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej w innym
    państwie członkowskim ze względu na to, iż posiada tam spółkę zależną, która na
    podstawie umów udostępnia jej zaplecze techniczne i personalne, za pomocą których
    świadczy ona, na zasadach wyłączności, usługi marketingowe, regulacyjne, reklamowe i
    reprezentacji, mogące mieć bezpośredni wpływ na wielkość sprzedaży”.
    TSUE podkreślił, że o ile posiadanie własnego zaplecza personalnego i technicznego nie
    jest konieczne, aby móc stwierdzić, że podatnik posiada odpowiednią strukturę, która
    charakteryzuje się wystarczającą stałością w zakresie zaplecza personalnego i
    technicznego w innym państwie członkowskim, o tyle konieczne jest, aby podatnik był
    uprawniony do dysponowania tym zapleczem personalnym i technicznym w taki sam
    sposób, jak gdyby było ono jego zapleczem własnym. Zaplecze personalne i techniczne
    udostępnione spółce niemieckiej przez spółkę rumuńską, które zdaniem rumuńskich
    organów podatkowych pozwalało na wykazanie istnienia stałego miejsca prowadzenia
    działalności gospodarczej spółki niemieckiej w Rumunii, stanowiło również zaplecze, dzięki
    któremu spółka rumuńska świadczyła usługi na rzecz spółki niemieckiej. W tym przypadku
    Trybunał podkreślił, że to samo zaplecze nie może być wykorzystywane jednocześnie do
    realizacji i odbioru tych samych świadczeń.

    Z kolei kwestię „samowystarczalności” stałego miejsca prowadzenia działalności
    gospodarczej poruszył Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 3 października 2019 r.,
    sygn. I FSK 980/17 wskazując, że: „To, czy posiadane w danym miejscu siły i środki są
    odpowiednie, powinno być oceniane każdorazowo w kontekście konkretnych usług.
    Pamiętać bowiem należy, że owe siły i środki mają być odpowiednie do tego, aby
    umożliwić albo odbiór i wykorzystanie nabywanych usług, albo świadczenie usług. Innymi
    słowy, powinno być tak, że to ta właśnie struktura faktycznie konsumuje, zużywa usługi.
    Jeśli nie jest możliwe, aby dana struktura (z uwagi na swoje zaplecze personalne i
    techniczne) była w stanie skonsumować nabywane usługi, to należy ją uznać za niebędącą
    w tym przypadku stałym miejscem prowadzenia działalności. Odpowiednio - stałe miejsce
    prowadzenia działalności powinno mieć w dyspozycji takie siły i środki, aby było w stanie
    wyświadczyć usługi, które sprzedaje. Tylko wówczas w odniesieniu do sprzedawanych
    usług może być ono uznane za stałe miejsce prowadzenia działalności”.
    Należy także zwrócić uwagę na wyrok TSUE z 13 czerwca 2024 r. o sygn. C#533/22, w
    którym TSUE orzekł, że „(...) nie można uznać, iż spółka będąca podatnikiem VAT, mająca
    siedzibę działalności gospodarczej w jednym państwie członkowskim, która korzysta z
    usług świadczonych przez spółkę mającą siedzibę w innym państwie członkowskim,
    posiada dla celów określenia miejsca świadczenia tych usług stałe miejsce prowadzenia
    działalności gospodarczej w tym ostatnim państwie członkowskim, z tego tylko powodu, że
    obie spółki należą do tej samej grupy lub że spółki te są ze sobą związane umową o
    świadczenie usług (pkt 54). (...) spółka będąca podatnikiem VAT, mająca siedzibę
    działalności gospodarczej w jednym państwie członkowskim, która korzysta z usług
    świadczonych przez spółkę z siedzibą w innym państwie członkowskim, nie posiada
    stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej w tym ostatnim państwie
    członkowskim, jeżeli zaplecze personalne i techniczne, którym dysponuje ona w
    rzeczonym państwie członkowskim, nie jest odrębne od zaplecza, za pomocą którego
    świadczone są na jej rzecz usługi, lub jeżeli to zaplecze personalne i techniczne zapewnia
    jedynie wykonywanie czynności przygotowawczych lub pomocniczych (pkt 81).”
    Mając na uwadze powołane orzecznictwo TSUE, przepisy prawa oraz przedstawione
    okoliczności sprawy należy uznać, że w A. GmbH nie posiada/nie będzie posiadać w Polsce
    stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej. Wnioskodawca nie zorganizował
    bowiem na terytorium kraju odpowiednich zasobów osobowych i technicznych
    umożliwiających samodzielne prowadzenie działalności gospodarczej w sposób stały. Z
    treści wniosku wynika, że A. GmbH i Zainteresowany są spółkami zależnymi od spółki
    holdingowej z siedzibą w Szwecji - C. AB. A. GmbH jest podmiotem odpowiedzialnym za m.
    in. pozyskiwanie, zakupy, planowanie, rozwój, produkcję, marketing i sprzedaż produktów
    na określonym terytorium. C. AB wyznaczył Wnioskodawcę do wyboru podmiotów
    odpowiedzialnych za wsparcie sprzedaży i dystrybucji produktów na określonych
    terytoriach, w tym w Polsce. Strony współpracują ze sobą w ramach prowadzonej
    działalności gospodarczej. Podstawą tej współpracy jest mowa o świadczenie usług
    wsparcia sprzedaży i usług posprzedażowych obowiązująca od 1 stycznia 2025 r.
    („Umowa”). W okresie tym model sprzedażowy uległ zmianie i wygląda w ten sposób, że
    sprzedaż produktów do klientów w Polsce, którzy dotychczas byli obsługiwani przez B. Sp.
    z o.o., jest dokonywana bezpośrednio przez A. GmbH. Sprzedaż ta stanowi transakcje B2B
    z dealerami lub pośrednikami („Klienci” lub „Dealerzy i Pośrednicy”), którzy następnie
    dostarczają produkty do końcowych odbiorców, tj. do Konsumentów (dalej:
    „Konsumenci”). W nowym modelu sprzedażowym B. Sp. z o.o. został wyłączony ze
    sprzedaży towarów (ta realizowana jest bezpośrednio między A. GmbH a Klientami),
    natomiast obecnie B. Sp. z o.o. świadczy na rzecz A. GmbH „usługi wsparcia sprzedaży”
    oraz „usługi posprzedażowe” („Usługi”). A. GmbH obecnie nie nabywa ani nie planuje
    nabywać innych usług w Polsce niż Usługi.
    Należy wskazać, że za „stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej” należy uznać
    każde miejsce inne niż siedziba działalności gospodarczej podatnika, jeżeli łącznie zostaną

    spełnione warunki: posiadania w tym miejscu zaplecza personalnego i technicznego,
    ponadto zaplecze to musi posiadać strukturę, która umożliwia odbiór i wykorzystanie
    nabywanych usług dla własnych potrzeb oraz musi charakteryzować się stałością. W
    analizowanej sprawie w celu prowadzenia działalności gospodarczej w Polsce
    Wnioskodawca nie będzie korzystał z żadnych nieruchomości, które są zlokalizowane w
    Polsce, w tym z biur, zakładu, magazynu lub innej powierzchni, niezależnie od tego, czy
    podstawą takiego korzystania byłaby własność czy umowa najmu. W szczególności A.
    GmbH nie wynajmuje i nie planuje wynajmować nieruchomości związanych z
    magazynowaniem towarów od B. Sp. z o.o. ani od żadnego innego podmiotu. Ponadto
    Wnioskodawca nie posiada w Polsce własnej infrastruktury technicznej, takiej jak środki
    trwałe, w tym pojazdy, sprzęt komputerowy, oprogramowanie czy maszyny (np.
    przeznaczone do złomowania), samochody, telefony, w tym te przekazane jego
    pracownikom lub przedstawicielom. Ponadto, Wnioskodawca nie będzie dysponował taką
    infrastrukturą na podstawie umowy najmu ani innej umowy z B. Sp. z o.o. lub podmiotem
    trzecim. Natomiast w zakresie zasobów osobowych A. GmbH nie posiada i nie planuje
    posiadać własnych pracowników fizycznie obecnych w Polsce. W szczególności A. GmbH
    nie planuje zatrudniać pracowników na podstawie umowy o pracę lub innego rodzaju
    umowy przewidzianej przez polskie prawo (w tym przedstawicieli lub sprzedawców), ani
    nie planuje na stałe delegować swoich pracowników do Polski. Zatem należy uznać, że
    Wnioskodawca nie posiada/nie będzie posiadał żadnych własnych zasobów technicznych
    /rzeczowych oraz personalnych na terytorium Polski.
    Co jednak istotne dla istnienia stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej nie
    jest konieczne posiadanie własnego zaplecza personalnego oraz technicznego i kryterium
    to może być spełnione również w przypadku korzystania przez usługobiorcę z personelu i
    infrastruktury technicznej usługodawcy. Jednak w takim przypadku zaplecze to musi być
    dostępne dla usługobiorcy jak jego własne tj. usługobiorca musi sprawować nad nim
    kontrolę porównywalną do tej, jaką sprawuje nad zapleczem własnym. Z wniosku wynika,
    że co prawda A. GmbH nabywa Usługi od B. Sp. z o.o., jednak nie planuje korzystać w
    Polsce z zasobów technicznych podmiotów trzecich. Wnioskodawca nie wydaje instrukcji
    dla B. Sp. z o.o. co do magazynowania, obsługi lub transportu towarów i nie ma prawa do
    korzystania lub decydowaniu o korzystaniu z lokali, sprzętu lub innego zaplecza B. Sp. z o.
    o. A. GmbH nie ma również uprawnień do podejmowania decyzji dotyczących ich
    wykorzystania w celu świadczenia Usług. Ponadto A. GmbH nie planuje również korzystać
    z zasobów personalnych podmiotów trzecich. Wnioskodawca nie sprawuje kontroli nad
    personelem B. Sp. z o.o., nie ma możliwości wpływania na decyzje zarządcze i politykę
    personalną Zainteresowanego oraz nie jest upoważniony do audytowania personelu B.
    Sp. z o.o., ani do wydawania mu poleceń, wytycznych lub instrukcji. Dodatkowo A. GmbH
    nie jest uprawniony do decydowania w sprawach związanych z zatrudnieniem
    konkretnych pracowników przez B. Sp. z o.o. i nie ma żadnego wpływu na realizowane
    przez nich obowiązki i pełnione funkcje. A. GmbH nie podejmuje również decyzji o
    doborze pracowników oddelegowanych do wykonywania dla niego usług jak i nie ma
    wpływu na godziny pracy pracowników B. Sp. z o.o..
    Co prawda B. Sp. z o.o. jest zobowiązany do realizacji usług wsparcia sprzedaży i usług
    posprzedażowych zgodnie z ogólnymi lub szczegółowymi instrukcjami i/lub wytycznymi
    dostarczanymi okazjonalnie przez A. GmbH. Jednakże należy wskazać, że zupełnie
    naturalne w realiach biznesowych jest to, że zamawiający usługę chciałby otrzymać ją
    zgodnie ze swoimi oczekiwaniami i w tym celu dostarcza wykonawcy odpowiednią
    specyfikację i wytyczne. W żadnej mierze wykonanie usług na podstawie specyfikacji czy
    wytycznych zamawiającego nie może przesądzać o posiadaniu jakiejkolwiek kontroli nad
    usługodawcą. Zatem relacja pomiędzy Wnioskodawcą a B. Sp. z o.o. stanowi standardową
    współpracę gospodarczą, w której odbiorca usługi tj. A. GmbH określa jak usługa powinna
    być wykonana i jakie są jego oczekiwania co do jakości usługi. Współpraca ta opiera się na
    standardowych instrukcjach i relacjach biznesowych.

    W konsekwencji należy uznać, że A. GmbH nie posiada/nie będzie posiadała na terytorium
    Polski kontroli nad zapleczem personalny i technicznym/rzeczowym B. Sp. z o.o.
    porównywalnej do tej jaką sprawuje nad zapleczem własnym.
    Do przyjęcia istnienia stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej ważne jest
    również, aby miejsce to charakteryzowało się „wystarczającą stałością”, czyli strukturą o
    wystarczającej (minimalnie wymaganej dla prowadzenia działalności gospodarczej)
    trwałości poprzez zorganizowanie zasobów ludzkich i zaplecza technicznego tak, aby miały
    one możliwości wykorzystania usług dla własnych potrzeb. Zatem, decydujący jest fakt, że
    struktura funkcjonująca przez określony czas charakteryzuje się wystarczającą stałością, a
    nie została założona dla potrzeb przemijających. Stałość prowadzonej działalności musi
    być odnoszona do czynnika czasu, czyli do długości okresu działalności, do jej zamierzonej
    lub faktycznej powtarzalności i systematyczności.
    Ponownie wskazać należy, że A. GmbH nie posiada w Polsce żadnych zasobów
    technicznych/rzeczowych oraz nieruchomości i nie zatrudnia w Polsce żadnych
    pracowników. Dodatkowo w Polsce nie będzie również osób upoważnionych do działania
    w imieniu A. GmbH i/lub do zawierania i negocjowania umów w imieniu Wnioskodawcy.
    Wszelkie decyzje dotyczące sprzedaży Wnioskodawcy w Polsce będą podejmowane przez
    zarząd znajdujący się w Niemczech. Zatem, skoro Wnioskodawca nie posiada/nie będzie
    posiadał na terytorium Polski odpowiednich zasobów osobowych oraz technicznych
    /rzeczowych niezbędnych do prowadzenia działalności gospodarczej nie można uznać, że
    spełnione jest/będzie kryterium stałości, bowiem kryterium to należy odnieść do
    obecności zasobów osobowych i technicznych.
    Należy również zwrócić uwagę na cytowany już wyrok TSUE C-333/20 z 7 kwietnia 2022 r.
    Wynika z niego, że z perspektywy określania stałego miejsca prowadzenia działalności
    istotne jest ustalenie charakteru zaplecza personalnego i technicznego. TSUE orzekł, że to
    samo zaplecze personalne nie może być wykorzystywane jednocześnie do świadczenia i
    odbioru tych samych usług. Innymi słowy, co do zasady jeden podmiot nie powinien być
    uznany za stałe miejsce prowadzenia działalności innego podmiotu, przynajmniej w
    zakresie tych usług, które świadczy dla tego innego podmiotu. Odnosząc powyższe do
    sytuacji Zainteresowanych należy stwierdzić, że B. Sp. z o.o. świadczy/będzie świadczył na
    rzecz Wnioskodawcy usługi wsparcia sprzedaży oraz usługi posprzedażowe, a to oznacza,
    że w przypadku uznania istnienia stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej,
    to samo zaplecze zasobów personalnych jak i technicznych B. Sp. z o.o. byłoby
    wykorzystywane zarówno do świadczenia usług na rzecz Wnioskodawcy jak i ich odbioru.
    Tym samym, zgodnie z wyrokiem TSUE C-333/20 z 7 kwietnia 2022 r. takie miejsce nie
    powinno być uznane za stałe miejsce prowadzenia działalności. W podobnym tonie
    wypowiada się również TSUE w wyroku z dnia 13 czerwca 2024 r. o sygn. C#533/22
    wskazując, że zaplecze personalne i techniczne w kraju usługodawcy musi być odrębne od
    zaplecza, za pomocą którego świadczone są usługi na rzecz Wnioskodawcy.
    W konsekwencji, oceniając całokształt przedstawionych okoliczności sprawy należy
    stwierdzić, że mając na uwadze aktualne orzecznictwo TSUE A. GmbH nie posiada/nie
    będzie posiadała stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej na terytorium
    Polski.
    W odniesieniu zaś do Państwa wątpliwości w zakresie miejsca opodatkowania usług
    należy wskazać, że B. Sp. z o.o. świadczy na rzecz A. GmbH usługi wsparcia sprzedaży oraz
    usługi posprzedażowe („Usługi”). Usługi wsparcia sprzedaży polegają na zarządzaniu
    zamówieniami Dealerów i Pośredników, fakturowaniem oraz zarządzaniu umowami w
    imieniu A. GmbH, natomiast usługi posprzedażowe polegają na obsłudze zwrotów
    towarów dokonywanych przez polskich Klientów w ramach realizacji przysługujących im
    uprawnień z tytułu gwarancji, które to towary pierwotnie były przedmiotem dostawy od A.
    GmbH. Należy wskazać, że powyższe świadczenia stanowią usługi do których stosuje się
    art. 28b ustawy (tj. są to usługi do których nie stosuje się szczególnych zasad ustalania
    miejsca świadczenia usług na podstawie art. 28e, art. 28f ust. 1 i 1a, art. 28g ust. 1, art. 28i,

    art. 28j ust. 1 i 2 oraz art. 28n). Przy tym jak wynika z wniosku A. GmbH posiada siedzibę
    działalności gospodarczej w Niemczech i jednocześnie jak ustaliłem nie posiada/nie będzie
    posiadała w Polsce stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej. Zatem,
    odnosząc się do wątpliwości Zainteresowanych, w analizowanej sprawie miejsce
    opodatkowania Usług świadczonych przez B. Sp. z o.o. należy ustalić zgodnie z ogólną
    zasadą dotyczącą ustalania miejsca świadczenia usług, o której mowa w art. 28b ust. 1
    ustawy. Tym samym, Usługi nie są/nie będą opodatkowane w Polsce. Usługi te są/będą
    opodatkowane w kraju siedziby usługobiorcy tj. w Niemczech. W konsekwencji w sytuacji
    gdyby B. Sp. z o.o. omyłkowo udokumentował Usługi świadczone na rzecz A. GmbH
    fakturami zawierającymi polski VAT, A. GmbH na podstawie art. 88 ust. 3a pkt 2 ustawy nie
    ma/nie będzie miała prawa do odliczenia podatku naliczonego wynikającego z takich
    faktur. A. GmbH jako podmiot nieposiadający siedziby i jak ustaliłem stałego miejsca
    prowadzenia działalności gospodarczej na terytorium Polski nie ma/nie będzie miał prawa
    do odliczenia podatku naliczonego z tytułu zakupu Usług ponieważ transakcje te nie są
    /nie będą objęte zakresem opodatkowania VAT w Polsce.
    W konsekwencji Państwa stanowisko w zakresie pytania nr 1 należało uznać za prawidłowe
    .
    Natomiast mając na uwadze wątpliwości Zainteresowanych wyrażone w pytaniu nr 2 w
    zakresie obowiązku odbierania i wystawiania faktur poprzez KSeF należy wskazać, że
    zgodnie z art. 2 pkt 32a ustawy:
      Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o fakturze ustrukturyzowanej - rozumie się
      przez to fakturę wystawioną przy użyciu Krajowego Systemu e-Faktur wraz z
      przydzielonym numerem identyfikującym tę fakturę w tym systemie.
    Ustawą z dnia 16 czerwca 2023 r. o zmianie ustawy o podatku od towarów i usług oraz
    niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2023 r. poz. 1598), wprowadzono zmiany w zakresie
    KSeF, które miały wejść w życie 1 lipca 2024 r. Jednak, zgodnie z ustawą z dnia 9 maja 2024
    r. zmieniającą ustawę o zmianie ustawy o podatku od towarów i usług oraz niektórych
    innych ustaw (Dz. U. z 2024 r. poz. 852), zwanej dalej „ustawą zmieniającą” - termin
    wejścia w życie obowiązkowego KSeF został przesunięty na 1 lutego 2026 r.
    Stosownie do art. 106ga ust. 1-5 ustawy, który wejdzie w życie od 1 lutego 2026 r.:
      1. Podatnicy są obowiązani wystawiać faktury ustrukturyzowane przy użyciu
      Krajowego Systemu e-Faktur.
      2.Obowiązek, o którym mowa w ust. 1, nie dotyczy wystawiania faktur:
      1) przez podatnika nieposiadającego siedziby działalności gospodarczej ani stałego
      miejsca prowadzenia działalności gospodarczej na terytorium kraju;
      2) przez podatnika nieposiadającego siedziby działalności gospodarczej na terytorium
      kraju, który posiada stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej na
      terytorium kraju, przy czym to stałe miejsce prowadzenia działalności nie uczestniczy
      w dostawie towarów lub świadczeniu usług, dla których wystawiono fakturę;
      3) przez podatnika korzystającego z procedur szczególnych, o których mowa w dziale
      XII w rozdziałach 7, 7a i 9, dokumentujących czynności rozliczane w tych procedurach;
      4) na rzecz nabywcy towarów lub usług będącego osobą fizyczną nieprowadzącą
      działalności gospodarczej;
      5) w przypadku odpowiednio udokumentowanych dostaw towarów lub świadczenia
      usług, określonych w przepisach wydanych na podstawie art. 106s.
      6) przez podatnika korzystającego ze zwolnienia, o którym mowa w art. 113a ust. 1.
      3. W przypadku, o którym mowa w ust. 2, wystawia się faktury elektroniczne lub
      faktury w postaci papierowej.

      4. W przypadku, o którym mowa w ust. 2 pkt 1 i 2, podatnicy mogą wystawiać faktury
      ustrukturyzowane.
    Ponadto stosownie do art. 106gb ust. 1 i 2 ustawy, który wejdzie w życie od 1 lutego 2026
    r.:
      1. Faktura ustrukturyzowana jest wystawiana i otrzymywana przy użyciu Krajowego
      Systemu e-Faktur za pomocą oprogramowania interfejsowego, w postaci
      elektronicznej i zgodnie z wzorem dokumentu elektronicznego w rozumieniu ustawy z
      dnia 17 lutego 2005 r. o informatyzacji działalności podmiotów realizujących zadania
      publiczne.
      2. Oprogramowanie interfejsowe, o którym mowa w ust. 1, jest dostępne na stronie,
      której adres jest podany w Biuletynie Informacji Publicznej na stronie podmiotowej
      urzędu obsługującego ministra właściwego do spraw finansów publicznych.
    Natomiast według art. 106gb ust. 4 ustawy:
      W przypadku gdy:
      1) miejscem świadczenia jest terytorium państwa członkowskiego inne niż terytorium
      kraju lub terytorium państwa trzeciego lub
      2) nabywcą jest podmiot nieposiadający siedziby działalności gospodarczej ani stałego
      miejsca prowadzenia działalności gospodarczej na terytorium kraju, lub
      3) nabywcą jest podmiot nieposiadający siedziby działalności gospodarczej na
      terytorium kraju, który posiada stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej
      na terytorium kraju, przy czym to stałe miejsce prowadzenia działalności nie
      uczestniczy w nabyciu towaru lub usługi, dla którego wystawiono fakturę lub
      4) nabywcą jest podatnik korzystający ze zwolnienia, o którym mowa w art. 113a ust. 1
      - faktura ustrukturyzowana jest udostępniana nabywcy w sposób z nim uzgodniony.
    Kwestię otrzymywania faktur ustrukturyzowanych przy użyciu KSeF reguluje przepis art.
    106gb ust. 4 ustawy który wskazuje m.in. że w przypadku gdy nabywcą jest podmiot
    nieposiadający siedziby działalności gospodarczej ani stałego miejsca prowadzenia
    działalności gospodarczej na terytorium kraju faktura ustrukturyzowana jest
    udostępniana nabywcy w sposób z nim uzgodniony. Zatem, skoro A. GmbH, jak ustaliłem
    w niniejszej interpretacji, nie posiada/nie będzie posiadała stałego miejsca prowadzenia
    działalności gospodarczej w Polsce to na podstawie art. 106gb ust. 4 pkt 2 ustawy nie
    będzie zobowiązana do odbioru faktur od B. Sp. z o.o. przy użyciu KSeF. Jednocześnie B.
    Sp. z o.o. jako zarejestrowany czynny podatnik VAT będzie miała obowiązek wystawiać na
    rzecz A. GmbH faktury ustrukturyzowane przy użyciu Krajowego Systemu e-Faktur, przy
    czym powinna uzgodnić z A. GmbH inny sposób ich odbioru.
    W konsekwencji Państwa stanowisko w zakresie w zakresie pytania nr 2 należało uznać za
    prawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy:
        stanu faktycznego, który Państwo przedstawiliście i stanu prawnego, który
        obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia, oraz
        zdarzenia przyszłego, które Państwo przedstawiliście i stanu prawnego, który
        obowiązuje w dniu wydania interpretacji.

    Jednocześnie wskazujemy, że interpretacja indywidualna wywołuje skutki
    prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy rzeczywisty stan faktyczny sprawy będącej
    przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie z opisem stanu faktycznego oraz zdarzenia
    przyszłego podanym przez Państwa w złożonym wniosku. W związku z powyższym, w
    przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we wniosku opisu sprawy,
    udzielona odpowiedź traci swoją aktualność.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
        Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb
        ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz.
        111 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa
        sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego oraz zdarzenia
        przyszłego. Z funkcji ochronnej będą mogli skorzystać Ci z Państwa, którzy
        zastosują się do interpretacji.
        Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z
        dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
        Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki
      interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

przez Zainteresowanego, który
    jest stroną postępowania
    A. GmbH (Zainteresowany będący stroną postępowania - art. 14r § 2 Ordynacji
    podatkowej) ma prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego
    Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa
    z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.
    U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
        w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
        Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
        w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na
        adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS
        /SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do

    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a, art. 14b § 1 i art. 14r
    Ordynacji podatkowej.