Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0113-KDIPT1-3.4012.647.2021.9.MJ
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-12-22
Teza: Opodatkowanie podatkiem VAT odpłatnych usług
udostępniania stanowisk handlowych na targowisku. Prawo
do pełnego odliczenia podatku naliczonego z faktur VAT
dokumentujących wydatki poniesione na rozbudowę
targowiska.
Słowa kluczowe: odliczenia-prawo do odliczenia
targowisko
Zagadnienia: Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II. Zakres
opodatkowania-Rozdział 1. Przepisy ogólne -Czynności
podlegające opodatkowaniu
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II. Zakres
opodatkowania-Rozdział 2. Dostawa towarów i
świadczenie usług -Dostawa towarów
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II. Zakres
opodatkowania-Rozdział 2. Dostawa towarów i
świadczenie usług -Świadczenie usług
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział IX. Odliczenie
i zwrot podatku. Odliczenie częściowe-Rozdział 1.
Odliczenie i zwrot podatku-Odliczenie podatku
1

naliczonego-Odliczenie podatku naliczonego z tytułu
nabycia towarów i usług
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II-
Rozdział 1-art. 5-ust. 1-pkt 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II-
Rozdział 2-art. 8-ust. 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział IX-
Rozdział 1-art. 86-ust. 1

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

17 sierpnia 2021 r. wpłynął Państwa wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej w
    zakresie:
    - opodatkowania podatkiem VAT odpłatnych usług udostępniania stanowisk handlowych
      na targowisku,
    - prawa do pełnego odliczenia podatku naliczonego z faktur VAT dokumentujących
      wydatki poniesione na rozbudowę targowiska.
    Treść wniosku jest następująca:

## Opis zdarzenia przyszłego

Opis prowadzonej przez Wnioskodawcę działalności
    Gmina ... („Wnioskodawca” lub „Gmina”) jest jednostką samorządu terytorialnego
    posiadającą osobowość prawną. Na dzień złożenia Wniosku Gmina jest zarejestrowana
    jako czynny podatnik podatku od towarów i usług („VAT”). Gmina realizuje zadania własne,
    zgodnie z art. 6 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (t. j. Dz. U. z 2021 r.
    poz. 1372) oraz prowadzi działalność komercyjną jako podatnik VAT.
    Gmina planuje dokonać rozbudowy istniejącego targowiska miejskiego („Targowisko”)
    zlokalizowanego na obszarze Gminy („Inwestycja”). Dla potrzeb Inwestycji przygotowany
    został projekt budowlano-architektoniczny („Projekt”). Inwestycja jest realizowana przy
    wsparciu środków unijnych Programu Rozwoju Obszarów Wiejskich. Wnioskodawca w
    ramach przetargu wyłonił wykonawcę realizującego Inwestycję („Wykonawca”).
    Założenia Projektu
    Projekt przewiduje również przebudowę Targowiska o nawierzchni z destruktu
    pofrezowego, poprzez wydzielenie chodników, miejsc postojowych, dróg manewrowych
    oraz utwardzonych miejsc handlowych, z zadaszeniami markizami.
    Zakres Inwestycji obejmuje m.in. następujące prace:

    - wykonanie robót ziemnych: wykonanie nasypów, wykopów oraz korytowania w
      niezbędnym zakresie,
    - ułożenie krawężników, oporników i obrzeży betonowych, konstrukcji oraz nawierzchni z
      kostki betonowej,
    - wykonanie trzech zjazdów,
    - ustawienie i montaż kontenera sanitarnego wraz z przyłączami do sieci wodociągowej,
      kanalizacji sanitarnej, energetycznej,
    - ustawienie wiat śmietnikowych,
    - ustawienie dwóch słupów oświetleniowych z oprawami led z zasilaniem fotowoltaicznym
      (źródła odnawialne),
    - wykonanie oświetlenia terenu, tj. czterech słupów z zasilaniem z sieci energetycznej,
    - wykonanie trawników i zieleńców.
    Cały teren Targowiska Gmina planuje ogrodzić panelowym ogrodzeniem („Ogrodzenie”).
    W tym celu, na odcinku przylegającym do otaczających teren Inwestycji dróg Gmina
    zamierza wykonać panele na tzw. podmurówce – betonowej konstrukcji zakopywanej w
    ziemi, zabezpieczającej m.in. przed przedostaniem się na teren Targowiska przez dzikie
    zwierzęta. Dostęp do Targowiska będzie możliwy poprzez zainstalowanie w Ogrodzeniu
    furtki. Wjazd pojazdów mechanicznych będzie możliwy dzięki automatycznie przesuwanej
    bramie wjazdowej.
    W ramach planowanej inwestycji zostaną urządzone i utwardzone wydzielone stanowiska
    handlowe. Ponadto, Projekt zakłada powstanie ok. 80 nowych stanowisk handlowych
    („Stanowiska”), z których większość będzie zadaszona.
    Przeznaczenie Targowiska
    Powstałe w wyniku przebudowy Targowiska Stanowiska będą wynajmowane
    przedsiębiorcom („Najemcy”) na podstawie umów najmu lub dzierżawy. Warunkiem
    objęcia Stanowisk w posiadanie i ich użytkowanie zgodnie z przeznaczeniem uzależnione
    jest od uiszczenia tzw. opłaty rezerwacyjnej wynikającej z umowy cywilnoprawnej
    zawieranej pomiędzy Gminą - właścicielem Targowiska – a Najemcami. Alternatywnie
    Gmina rozważa wydzierżawienie terenu targowiska operatorowi wyłonionemu w
    przetargu, który będzie podnajmował Targowiska lokalnym przedsiębiorcom.
    Wysokość opłaty i warunki jej uiszczania zostaną odpowiednio uregulowane w stosownym
    zarządzeniu Burmistrza.
    Udostępnienie Stanowisk jest dokumentowane przez Gminę zgodnie z zasadami
    wynikającymi z ustawy o VAT, tj. Gmina, w celu potwierdzenia wykonania usługi, wystawiać
    będzie Najemcom faktury zawierające należny podatek według stawki 23%.
    Gmina nie wprowadziła opłaty targowej, stanowiącej opłatę lokalną, zgodnie z art. 15 ust.
    1 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (t. j. Dz. U. z 2019 r.,
    poz. 1170, z późn. zm.).
    Dla potrzeb dalszej części Wniosku, wydatki związane z Inwestycją, w tym na
    wynagrodzenie Wykonawcy, nazwane są łącznie „Wydatkami”.
    Pytania
    1.Czy odpłatne udostępnianie Najemcom Stanowisk na Targowisku, na podstawie umów
    cywilnoprawnych, będzie stanowić świadczenie usług podlegające opodatkowaniu VAT?

    2.Czy w przedstawionym zdarzeniu przyszłym, w świetle art. 86 ust. 1 ustawy o VAT,
    Gminie będzie przysługiwało prawo do odliczenia w pełnej wysokości podatku naliczonego
    z tytułu poniesionych Wydatków, bez konieczności stosowania proporcji opisanej w art. 86
    ust. 2a ustawy o VAT?
    Państwa stanowisko w sprawie
    1.Zdaniem Wnioskodawcy, odpłatne udostępnianie Najemcom Stanowisk na Targowisku,
    na podstawie umów cywilnoprawnych, będzie stanowić świadczenie usług podlegające
    opodatkowaniu VAT.
    2.Zdaniem Wnioskodawcy, w przedstawionym zdarzeniu przyszłym Wnioskodawcy Gminie
    będzie przysługiwało prawo do odliczenia w pełnej wysokości podatku naliczonego z
    tytułu poniesionych Wydatków, bez konieczności stosowania proporcji opisanej w art. 86
    ust. 2a ustawy o VAT.
    UZASADNIENIE
    Uzasadnienie stanowiska Wnioskodawcy w zakresie przedstawionego zdarzenia
    przyszłego wskazanego w pkt 1, tj. w zakresie uznania, że odpłatne udostępnianie
    Najemcom Stanowisk na Targowisku, na podstawie umów cywilnoprawnych, będzie
    stanowić świadczenie usług podlegające opodatkowaniu VAT.
    Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy o VAT opodatkowaniu VAT podlega m.in. odpłatna
    dostawa towarów oraz odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju.
    W myśl art. 8 ust. 1 ustawy o VAT przez świadczenie usług, o którym mowa w art. 5 ust. 1
    pkt 1, rozumie się każde świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub
    jednostki organizacyjnej niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy
    towarów w rozumieniu art. 7, w tym również:
    1) przeniesienie praw do wartości niematerialnych i prawnych, bez względu na formę, w
      jakiej dokonano czynności prawnej;
    2) zobowiązanie do powstrzymania się od dokonania czynności lub do tolerowania
      czynności lub sytuacji;
    3) świadczenie usług zgodnie z nakazem organu władzy publicznej lub podmiotu
      działającego w jego imieniu lub nakazem wynikającym z mocy prawa.
    Na gruncie art. 15 ust. 1 i 2 ustawy o VAT podatnikami są osoby prawne, jednostki
    organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące
    samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub
    rezultat takiej działalności. Działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność
    producentów, handlowców lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby
    naturalne oraz rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody.
    Działalność gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające na
    wykorzystywaniu towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla
    celów zarobkowych.
    Jak wskazuje art. 15 ust. 6 ustawy o VAT nie uznaje się za podatnika organów władzy
    publicznej oraz urzędów obsługujących te organy w zakresie realizowanych zadań
    nałożonych odrębnymi przepisami prawa, dla realizacji których zostały one powołane, z
    wyłączeniem czynności wykonywanych na podstawie zawartych umów cywilnoprawnych.
    Stosownie do obowiązujących przepisów, powyższe wyłączenie nie ma jednak
    zastosowania w przypadku czynności wykonywanych przez nią na podstawie zawartych
    umów cywilnoprawnych. Przykładem takich czynności, mających charakter cywilnoprawny
    i wykonywanych w ramach prowadzonej przez Gminę działalności gospodarczej, są ujęte
    w opisie zdarzenia przyszłego usługi najmu/dzierżawy, realizowane na podstawie umów
    cywilnoprawnych zawieranych z Najemcami.

    Innymi słowy, Gmina nie występuje jako podatnik VAT w przypadku, gdy wykonuje
    czynności w roli organu władzy publicznej lub urzędu obsługującego ten organ, w zakresie
    realizowanych zadań nałożonych na nią odrębnymi przepisami prawa, dla realizacji
    których została powołana (np. ustawy o samorządzie gminnym)
    Zgodnie z powyższym, w przypadku, gdy Gmina realizuje zadania własne (ustawowe) na
    podstawie umów cywilnoprawnych, tj. na warunkach i w okolicznościach właściwych
    również dla podmiotów komercyjnych, to powinna być traktowana, jako podatnik VAT.
    Powyższe stanowisko potwierdzają interpretacje indywidualne wydane przez organy
    podatkowe w podobnych stanach faktycznych, np.:
    a) interpretacja indywidualna Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia 27 lutego
      2020 r., sygn. 0111-KDIB3-2.4012.877.2019.1.EJU,
    b) interpretacja indywidualna Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia 5 września
      2017 r., sygn. 0115-KDIT1-1.4012.420.2017.1.BS,
    c) interpretacja indywidualna Dyrektora Izby Skarbowej w Łodzi z dnia 28 listopada 2014
      r., sygn. IPTPP1/443-620/14-4/MH.
    Przykładowo, w interpretacji z dnia 27 lutego 2020 r., sygn. 0111-KDIB3-2.4012.877.2019.1.
    EJU, Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej wskazał, że: „Z okoliczności sprawy wynika, że
    Gmina udostępni odpłatnie na podstawie umowy najmu pomieszczenia do handlowania
    znajdujące się w pawilonie na rzecz zainteresowanych podmiotów. Czynność taka – jako
    usługa w rozumieniu ustawy o podatku od towarów i usług – niewątpliwie podlega
    opodatkowaniu tym podatkiem. Mając zatem na uwadze przedstawiony opis sprawy oraz
    powołane przepisy prawa należy stwierdzić, że odpłatne udostępnienie przez Gminę
    pomieszczeń do handlowania stanowi odpłatne świadczenie usług podlegające
    opodatkowaniu na podstawie art. 8 ust. 1 ustawy.
    Podsumowując, zdaniem Gminy odpłatne udostępnianie Stanowisk na Targowisku, na
    podstawie umów cywilnoprawnych na rzecz Najemców będzie stanowić świadczenie usług
    podlegające opodatkowaniu VAT. W tym zakresie nie znajdzie zastosowania żadne ze
    zwolnień podatkowych z art. 43 ustawy o VAT.
    Biorąc pod uwagę przeprowadzone rozważania i przedstawiony we wniosku opis
    zdarzenia przyszłego, należy wskazać, że Gmina jest zarejestrowanym czynnym
    podatnikiem VAT i w ramach prowadzonej przez siebie działalności gospodarczej, będzie
    ona świadczyć usługi wymienione w art. 8 ust. 1 ustawy o VAT (usługi najmu/dzierżawy).
    Za usługi te Gmina będzie otrzymywać od Najemców wynagrodzenie w formie opłaty
    rezerwacyjnej.
    W konsekwencji, odpłatne udostępnianie Stanowisk na Targowisku, na podstawie umów
    cywilnoprawnych, będzie stanowić świadczenie usług podlegające opodatkowaniu VAT.
    Uzasadnienie stanowiska Wnioskodawcy w zakresie przedstawionego zdarzenia
    przyszłego wskazanego w pkt 2, tj. w zakresie uznania, że w przedstawionym zdarzeniu
    przyszłym Wnioskodawcy Gminie będzie przysługiwało prawo do odliczenia w pełnej
    wysokości podatku naliczonego z tytułu poniesionych Wydatków, bez konieczności
    stosowania proporcji opisanej w art. 86 ust. 2a ustawy o VAT.
    Na podstawie art. 86 ust. 1 ustawy o VAT w zakresie, w jakim towary i usługi są
    wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych, podatnikowi, o którym
    mowa w art. 15, przysługuje prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę
    podatku naliczonego, z zastrzeżeniem art. 114, art. 119 ust. 4, art. 120 ust. 17 i 19 oraz art.
    124 ustawy o VAT.
    Zgodnie z art. 86 ust. 2a ustawy o VAT w przypadku nabycia towarów i usług
    wykorzystywanych zarówno do celów wykonywanej przez podatnika działalności
    gospodarczej, jak i do celów innych niż działalność gospodarcza, z wyjątkiem celów
    osobistych [...], gdy przypisanie tych towarów i usług w całości do działalności

    gospodarczej podatnika nie jest możliwe, kwotę podatku naliczonego, o której mowa w
    ust. 2, oblicza się zgodnie ze sposobem określenia zakresu wykorzystywania nabywanych
    towarów i usług do celów działalności gospodarczej, zwanym dalej "sposobem określenia
    proporcji”. Sposób określenia proporcji powinien najbardziej odpowiadać specyfice
    wykonywanej przez podatnika działalności i dokonywanych przez niego nabyć.
    W świetle powyższych regulacji, prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę
    podatku naliczonego przysługuje wyłącznie w przypadku kumulatywnego spełnienia
    dwóch warunków, tj.:
    1) odliczenia tego dokonuje podatnik podatku od towarów i usług,
    2) wydatki poniesione na nabycie towarów lub usług od których został naliczony VAT są
      wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych skutkujących
      powstaniem VAT należnego.
    Nie ulega wątpliwości, że w analizowanej sprawie, Gmina występuje jako podatnik VAT,
    swoje stanowisko w tym zakresie Wnioskodawca zaprezentował w ramach uzasadnienia
    do pytania nr 1.
    W związku z powyższym, Wnioskodawca spełnił pierwszy z ww. warunków.
    Kolejno, skoro Gmina, w odniesieniu do świadczonych przez siebie usług najmu
    /dzierżawy, będzie występować w roli podatnika VAT, dla potwierdzenia istnienia prawa
    do odliczenia podatku naliczonego od nabyć dokonanych w trakcie realizacji Inwestycji
    konieczne będzie ustalenie do jakiej działalności - z perspektywy rozliczeń VAT - zostanie
    wykorzystane Targowisko.
    Jak wskazano w opisie zdarzenia przyszłego, Gmina przebuduje Targowisko z zamiarem
    świadczenia usług najmu/dzierżawy na rzecz Najemców. Usługi te będą stanowić
    czynności opodatkowane VAT i jako takie zostaną wykazane przez Gminę w jej
    deklaracjach podatkowych (a więc zostanie w odniesieniu do nich rozliczony podatek VAT
    należny).
    Powyższe prowadzi więc do wniosku, że towary i usługi nabywane w celu realizacji
    Inwestycji będą wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych a w
    rezultacie Gmina spełnia drugi z wymogów warunkujący odliczenie VAT. Wnioskodawcy
    powinno więc przysługiwać prawo do odliczenia podatku naliczonego od dokonanych w
    przedmiotowym zakresie nabyć.
    W związku z powyższym, Wnioskodawca spełnił drugi z ww. warunków.
    Kolejnym krokiem po ustaleniu prawa do odliczenia podatku naliczonego jest ustalenie
    zakresu tego prawa. W ocenie Wnioskodawcy, na tle przedstawionego zdarzenia
    przyszłego, Gmina będzie uprawniona do dokonania pełnego odliczenia VAT od Wydatków.
    W orzecznictwie sądowoadministracyjnym podkreśla się bowiem, że o ile prowadzenie
    targowisk miejskich stanowi zadanie własne gminy i służy zaspakajaniu potrzeb lokalnej
    społeczności, to sposób realizacji tego zadania może wiązać się z podejmowaniem
    czynności opodatkowanych podatkiem od towarów i usług.
    W konsekwencji, jeżeli zaspokajanie przez gminy potrzeb lokalnej społeczności w tym
    zakresie opiera się na zawartych umowach cywilnoprawnych, to gmina występuje w takim
    przypadku pełniąc rolę podatnika prowadzącego działalność gospodarczą, który podlega
    opodatkowaniu VAT. Z uwagi na brak wykorzystywania targowisk miejskich do innych
    celów niż działalność komercyjna, prawo gmin do pełnego odliczenia VAT naliczonego od
    wydatków związanych m.in. z ich przebudową targowisk miejskich, nie powinno budzić
    wątpliwości.
    Przenosząc powyższe ustalenia na grunt rozpatrywanej sprawy, Gmina będzie miała pełne
    prawo do odliczenia VAT naliczonego od Wydatków. Przebudowa Targowiska jest bowiem
    związana ze świadczeniem przez Gminę usług opodatkowanych VAT na rzecz Najemców.

    Stanowisko Wnioskodawcy potwierdzają następujące orzeczenia Naczelnego Sądu
    Administracyjnego, m.in.:
    a) z dnia 30 czerwca 2021 r., sygn. akt I FSK 190/20,
    b) z dnia 31 maja 2021 r., sygn. akt I FSK 742/21,
    c) z dnia 11 marca 2021 r., sygn. akt I FSK 930/20,
    d) z dnia 26 listopada 2020 r., sygn. I FSK 1622/18,
    e) z dnia 6 grudnia 2019 r., sygn. I FSK 461/18,
    f) z dnia 4 kwietnia 2019 r., sygn. I FSK 1596/18.
    Przykładowo, w wyroku z dnia 31 maja 2021 r., Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że:
    „W sytuacji, gdy budowa targowiska jest prowadzona z zamiarem jego wykorzystania do
    czynności opodatkowanych, polegających na udostępnianiu stanowisk targowych w
    zamian za opłatę rezerwacyjną, nie może budzić wątpliwości, że w tym zakresie gmina
    działa w charakterze podatnika podatku od towarów i usług prowadzącego działalność
    gospodarczą (art. 15 ust. 1 w związku z ust. 2 i ust. 6 u.p.t.u.), a w konsekwencji
    przysługuje jej pełne prawo do odliczenia podatku naliczonego od wydatków poniesionych
    na realizację inwestycji.”
    W innym wyroku z dnia 30 czerwca 2021 r. Naczelny Sąd Administracyjny podkreślił
    natomiast, że: „W sytuacji, gdy wybudowane przez jednostkę samorządu terytorialnego
    targowisko jest wykorzystane do czynności opodatkowanych, polegających np. na
    udostępnianiu stanowisk targowych w zamian za stosowne opłaty, nie może budzić
    wątpliwości, że w tym zakresie gmina działa w charakterze podatnika podatku od towarów
    i usług prowadzącego działalność gospodarczą (art. 15 ust. 1 w związku z ust. 2 i ust. 6 u.p.
    t.u.), a w konsekwencji przysługuje jej pełne prawo do odliczenia podatku naliczonego od
    wydatków poniesionych na realizację inwestycji - budowę targowiska oraz wydatków
    bieżących ponoszonych na jego utrzymanie.”
    W świetle całokształtu powyższych ustaleń oraz jednolitej linii orzeczniczej Naczelnego
    Sądu Administracyjnego, Gmina ma pełne prawo do odliczenia VAT naliczonego od
    Wydatków. Skorzystanie z pełnego prawa do odliczenia pozwoli bowiem Gminie na
    urzeczywistnienie zasady neutralności w VAT, której adresatem są podmioty dokonujące
    czynności opodatkowanych VAT, czego efektem jest powstanie podatku należnego.
    Konsekwencją powyższego jest ustalenie, że Gminie przysługuje prawo do odliczenia VAT
    z tytułu poniesionych Wydatków w pełnej wysokości, bez konieczności stosowania
    proporcji opisanej w art. 86 ust. 2a ustawy o VAT. Przyjmując pogląd przeciwny, tzn.
    uznający, że Gmina ma obowiązek zastosować przy odliczeniu VAT naliczonego od
    Wydatków proporcję odliczenia z art. 86 ust. 2a ustawy o VAT, nie będzie ona mogła jako
    podatnik VAT zrealizować w pełni podstawowego prawa do odliczenia podatku
    naliczonego.
    Prawo do odliczenia VAT naliczonego nie będzie mogło również zostać ograniczone z
    powodu braku uchwalenia na terenie Gminy opłaty targowej. Potencjalny obowiązek jej
    poboru związany jest bowiem z realizacją innej roli – Wnioskodawca występuje wówczas
    jako organ administracji publicznej, odpowiedzialny za pobór należności
    publicznoprawnych. W rezultacie, podjęcie przez organy wykonawcze Gminy, w ramach
    tzw. uznania administracyjnego, decyzji o braku uchwalenia opłaty targowej stanowi
    przejaw działalności ustawowej, która nie wpływa oraz nie może wpływać na obowiązki
    Gminy jako podatnika VAT. Kompetencje Gminy w sferze publicznoprawnej nie mogą
    zatem ograniczać jej praw i obowiązków związanych z działalnością komercyjną.
    Interpretacja indywidualna

    Rozpatrzyłem Państwa wniosek – 13 października 2021 r. wydałem interpretację
    indywidualną znak 0113-KDIPT1-3.4012.647.2021.1.KS, w której uznałem Państwa
    stanowisko w zakresie:
    - opodatkowania podatkiem VAT odpłatnych usług udostępniania stanowisk handlowych
      na targowisku za prawidłowe,
    - prawa  do  pełnego  odliczenia  podatku  naliczonego  z  faktur  VAT  dokumentujących
      wydatki poniesione na rozbudowę targowiska za nieprawidłowe.
      Interpretację doręczono Państwu 17 października 2021 r.
    Skarga na interpretację indywidualną
    15 listopada 2021 r. (data wpływu 18 listopada 2021 r.) wnieśli Państwo skargę na
    interpretację w zakresie prawa do pełnego odliczenia podatku naliczonego z faktur VAT
    dokumentujących wydatki poniesione na rozbudowę targowiska do Wojewódzkiego Sądu
    Administracyjnego w Łodzi.
    Wnieśli Państwo o:
    1) o uchylenie Interpretacji w ww. części oraz zobowiązanie Organu do wydania
      interpretacji indywidualnej w brzmieniu żądanym przez Skarżącą;
    2) o zasądzenie na rzecz Skarżącego od Organu zwrotu kosztów postępowania sądowego,
      w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych.
    Postępowanie przed sądami administracyjnymi
    Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi uchylił zaskarżoną interpretację indywidualną –
    wyrokiem z 2 marca 2022 r. sygn. akt I SA/Łd 958/21.
    Wniosłem skargę kasacyjną od tego wyroku do Naczelnego Sądu Administracyjnego.
    Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie – wyrokiem z 15 lipca 2025 r. sygn. akt I FSK
    784/22 oddalił skargę kasacyjną Organu.
    Wyrok, który uchylił interpretację indywidualną stał się prawomocny od 15 lipca 2025 r. i
    wpłynął do mnie 26 września 2025 r.
    Ponowne rozpatrzenie wniosku – wykonanie wyroku
    Zgodnie z art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed
    sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.):
      Ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu
      sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe
      prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że
      przepisy prawa uległy zmianie.
    Wykonuję obowiązek, który wynika z tego przepisu, tj.:
    - uwzględniam ocenę prawną i wskazania dotyczące postępowania, które wyraził
      Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi oraz Naczelny Sąd Administracyjny w ww.
      wyrokach;
    - ponownie rozpatruję Państwa wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej –
      stwierdzam, że stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest
      prawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Na wstępie zaznaczam, że niniejszą interpretację oparto na przepisach prawa
    podatkowego obowiązujących w dacie wydania pierwotnej interpretacji, bowiem
    niniejsza interpretacja stanowi ponowne rozstrzygnięcie tej samej sprawy w wyniku
    orzeczenia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z 2 marca 2022.r. sygn. akt
    I SA/Łd 958/21 oraz Naczelnego Sądu Administracyjnego z 15 lipca 2025 r. sygn. akt I
    FSK 784/22.
    Zgodnie z przepisem art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od
    towarów i usług (Dz. U. z 2021 r., poz. 685, z późn. zm.), zwanej dalej „ustawą”,
    opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, podlegają odpłatna dostawa towarów i
    odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju.
    Z art. 7 ust. 1 ustawy wynika, że:
      Przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się
      przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (...).
    Na podstawie art. 8 ust. 1 ustawy:
      Przez świadczenie usług, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się każde
      świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej
      niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu
      art. 7, w tym również:
      1) przeniesienie praw do wartości niematerialnych i prawnych, bez względu na
        formę, w jakiej dokonano czynności prawnej;
      2) zobowiązanie do powstrzymania się od dokonania czynności lub do tolerowania
        czynności lub sytuacji;
      3) świadczenie usług zgodnie z nakazem organu władzy publicznej lub podmiotu
        działającego w jego imieniu lub nakazem wynikającym z mocy prawa.
    Opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług zgodnie z zasadą powszechności
    opodatkowania podlegają wszelkie transakcje, których przedmiotem jest dostawa
    towarów lub świadczenie usług, pod warunkiem, że są one realizowane przez podatników
    w rozumieniu ustawy i wykonywane są w ramach działalności gospodarczej w rozumieniu
    ustawy.
    Stosownie do art. 15 ust. 1 ustawy
      Podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości
      prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o
      której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności.
    Zgodnie z art. 15 ust. 2 ustawy:
      Działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców
      lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz
      rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność
      gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu
      towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów
      zarobkowych.
    Jak stanowi art. 15 ust. 6 ustawy:
      Nie uznaje się za podatnika organów władzy publicznej oraz urzędów obsługujących
      te organy w zakresie realizowanych zadań nałożonych odrębnymi przepisami prawa,
      dla realizacji których zostały one powołane, z wyłączeniem czynności wykonywanych
      na podstawie zawartych umów cywilnoprawnych.
    Oznacza to, że organ będzie uznany za podatnika podatku od towarów i usług w dwóch
    przypadkach, tj. gdy wykonuje czynności inne niż te, które mieszczą się w ramach jego
    zadań oraz, gdy wykonuje czynności mieszczące się w ramach jego zadań, ale czyni to na
    podstawie umów cywilnoprawnych.

    Powyższy zapis jest odzwierciedleniem art. 13 obowiązującej od dnia 1 stycznia 2007 r.
    Dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu
    podatku od wartości dodanej (Dz. Urz. UE L 347 z 11.12.2006 r., s. 1, z późn. zm.), zgodnie
    z którym krajowe, regionalne i lokalne organy władzy oraz inne podmioty prawa
    publicznego nie są uważane za podatników w związku z działalnością, którą podejmują lub
    transakcjami, których dokonują jako organy władzy publicznej, nawet jeśli pobierają
    należności, opłaty, składki lub płatności w związku z takimi działaniami lub transakcjami.
    Jednakże w przypadku, gdy podejmują one takie działania lub dokonują takich transakcji,
    są uważane za podatników w odniesieniu do tych działań lub transakcji, gdyby
    wykluczenie ich z kategorii podatników prowadziło do znaczących zakłóceń konkurencji.
    Z powołanych wyżej przepisów wynika, że jednostki samorządu terytorialnego są
    podatnikami podatku od towarów i usług jedynie w zakresie wszelkich czynności, które
    mają charakter cywilnoprawny, tzn. są przez nie realizowane na podstawie umów
    cywilnoprawnych. Będą to zatem wszystkie realizowane przez te jednostki czynności w
    sferze ich aktywności cywilnoprawnej, np. czynności sprzedaży, zamiany (nieruchomości i
    ruchomości), wynajmu, dzierżawy itp., umów prawa cywilnego (nazwanych i
    nienazwanych) – tylko w tym zakresie ich czynności mają charakter działalności
    gospodarczej w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy.
    Kryterium podziału stanowi charakter wykonywanych czynności: czynności o charakterze
    publicznoprawnym wyłączają te podmioty z kategorii podatników, natomiast czynności o
    charakterze cywilnoprawnym skutkują uznaniem tych podmiotów za podatników podatku
    od towarów i usług, a realizowane przez nie odpłatne dostawy towarów i świadczenie
    usług podlegają opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.
    Z przedstawionych okoliczności sprawy wynika, że są Państwo zarejestrowani jako czynny
    podatnik podatku od towarów i usług. Planują Państwo dokonać rozbudowy istniejącego
    targowiska miejskiego zlokalizowanego na obszarze Gminy. Inwestycja jest realizowana
    przy wsparciu środków unijnych Programu Rozwoju Obszarów Wiejskich. W ramach
    przetargu wyłonili Państwo wykonawcę realizującego Inwestycję. Projekt przewiduje
    również przebudowę Targowiska o nawierzchni z destruktu pofrezowego, poprzez
    wydzielenie chodników, miejsc postojowych, dróg manewrowych oraz utwardzonych
    miejsc handlowych, z zadaszeniami markizami. Cały teren Targowiska planują Państwo
    ogrodzić panelowym ogrodzeniem. W tym celu, na odcinku przylegającym do otaczających
    teren Inwestycji dróg zamierzają Państwo wykonać panele na tzw. podmurówce –
    betonowej konstrukcji zakopywanej w ziemi, zabezpieczającej m.in. przed przedostaniem
    się na teren Targowiska przez dzikie zwierzęta. Dostęp do Targowiska będzie możliwy
    poprzez zainstalowanie w Ogrodzeniu furtki. Wjazd pojazdów mechanicznych będzie
    możliwy dzięki automatycznie przesuwanej bramie wjazdowej. W ramach planowanej
    inwestycji zostaną urządzone i utwardzone wydzielone stanowiska handlowe. Ponadto,
    Projekt zakłada powstanie ok. 80 nowych stanowisk handlowych, z których większość
    będzie zadaszona. Powstałe w wyniku przebudowy Targowiska Stanowiska będą
    wynajmowane przedsiębiorcom na podstawie umów najmu lub dzierżawy. Warunkiem
    objęcia Stanowisk w posiadanie i ich użytkowanie zgodnie z przeznaczeniem uzależnione
    jest od uiszczenia tzw. opłaty rezerwacyjnej wynikającej z umowy cywilnoprawnej
    zawieranej pomiędzy Gminą - właścicielem Targowiska – a Najemcami. Wysokość opłaty i
    warunki jej uiszczania zostaną odpowiednio uregulowane w stosownym zarządzeniu
    Burmistrza. Udostępnienie Stanowisk jest dokumentowane przez Państwa zgodnie z
    zasadami wynikającymi z ustawy o VAT, tj. w celu potwierdzenia wykonania usługi,
    wystawiać będą Państwo Najemcom faktury zawierające należny podatek według stawki
    23%.
    Państwa wątpliwości w pierwszej kolejności dotyczą wskazania czy odpłatne
    udostępnianie Najemcom Stanowisk na Targowisku, na podstawie umów
    cywilnoprawnych, będzie stanowić świadczenie usług podlegające opodatkowaniu VAT.

    Odnosząc powołane przepisy w kontekście niniejszej sprawy należy stwierdzić, że
    odpłatne udostępnianie stanowisk na Targowisku na podstawie umów cywilnoprawnych,
    będzie stanowiło niewątpliwie czynności cywilnoprawne (nie zaś publicznoprawne), i tym
    samym, dla tych czynności będą Państwo występowali w charakterze podatnika podatku
    od towarów i usług, a powyższe czynności w świetle ustawy o VAT – będą traktowane jako
    odpłatne świadczenie usług.
    W konsekwencji powyższego, odpłatne udostępnianie Najemcom Stanowisk na
    Targowisku, na podstawie zawieranych umów cywilnoprawnych będą podlegały
    opodatkowaniu VAT, na podstawie art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy w zw. z art. 8 ust. 1 ustawy.
    Na podstawie art. 41 ust. 1 ustawy:
      Stawka podatku wynosi 22%, z zastrzeżeniem ust. 2-12c, art. 83, art. 119 ust. 7, art.
      120 ust. 2 i 3, art. 122 i art. 129 ust. 1.
    W myśl art. 146aa ust. 1 pkt 1 ustawy:
      W okresie od dnia 1 stycznia 2019 r. do końca roku następującego po roku, dla
      którego wartość relacji, o której mowa w art. 38a pkt 4 ustawy z dnia 27 sierpnia
      2009 r. o finansach publicznych, jest nie większa niż 43% oraz wartość, o której
      mowa w art. 112aa ust. 5 tej ustawy, jest nie mniejsza niż -6%, stawka podatku, o
      której mowa w art. 41 ust. 1 i 13, art. 109 ust. 2, art. 110 i art. 138i ust. 4, wynosi 23%.
    Jednakże zarówno w treści ustawy, jak i w przepisach wykonawczych do niej,
    ustawodawca przewidział opodatkowanie niektórych czynności stawkami obniżonymi lub
    zwolnienie od podatku.
    W związku z tym, że ani w ustawie, ani też w wydanych na jej podstawie aktach
    wykonawczych ustawodawca nie przewidział zwolnienia od podatku dla odpłatnych usług
    udostępniania stanowisk na Targowisku na podstawie umów cywilnoprawnych, czynności
    te nie korzystają ze zwolnienia od podatku od towarów i usług.
    Mając na uwadze powołane przepisy prawa oraz przedstawiony opis sprawy należy
    stwierdzić, że odpłatne udostępnianie stanowisk na Targowisku na podstawie umów
    cywilnoprawnych będzie podlegało opodatkowaniu podatkiem VAT – na podstawie art. 5
    ust. 1 pkt 1 ustawy w zw. z art. 8 ust. 1 ustawy – i nie będzie korzystało ze zwolnienia od
    tego podatku.
    W konsekwencji Państwa stanowisko w zakresie pytania nr 1 jest prawidłowe.
    Odnosząc się natomiast do kwestii prawa do pełnego odliczenia podatku naliczonego z
    tytułu poniesionych wydatków na rozbudowę targowiska należy wskazać, że podstawowe
    zasady dotyczące odliczania podatku naliczonego zostały sformułowane w art. 86 ust. 1
    ustawy, zgodnie którym w zakresie w jakim towary i usługi są wykorzystywane do
    wykonywania czynności opodatkowanych, podatnikowi, o którym mowa w art. 15,
    przysługuje prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego, z
    zastrzeżeniem art. 114, art. 119 ust. 4, art. 120 ust. 17 i 19 oraz art. 124.
    Stosownie do treści art. 86 ust. 2 pkt 1 ustawy
      Kwotę podatku naliczonego stanowi suma kwot podatku wynikających z faktur
      otrzymanych przez podatnika z tytułu:
      nabycia towarów i usług,
      dokonania całości lub części zapłaty przed nabyciem towaru lub wykonaniem usługi.
    Podkreślić należy, że ustawodawca zapewnił podatnikowi prawo do odliczenia podatku
    naliczonego w całości lub w części, pod warunkiem spełnienia przez niego zarówno
    przesłanek pozytywnych, wynikających z art. 86 ust. 1 ustawy oraz niezaistnienia
    przesłanek negatywnych, określonych w art. 88 ustawy. Przepis ten określa listę wyjątków,
    które pozbawiają podatnika prawa do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę
    podatku naliczonego.

    Na mocy art. 88 ust. 3a pkt 2 ustawy:
      Nie stanowią podstawy do obniżenia podatku należnego oraz zwrotu różnicy
      podatku lub zwrotu podatku naliczonego faktury i dokumenty celne w przypadku
      gdy transakcja udokumentowana fakturą nie podlega opodatkowaniu albo jest
      zwolniona od podatku.
    Natomiast na podstawie przepisu art. 88 ust. 4 ustawy,:
      Obniżenia kwoty lub zwrotu różnicy podatku należnego nie stosuje się również do
      podatników, którzy nie są zarejestrowani jako podatnicy VAT czynni, zgodnie z art.
      96, z wyłączeniem przypadków, o których mowa w art. 6 ust. 2 pkt 7.
    Z cytowanych wyżej przepisów wynika, że prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o
    kwotę podatku naliczonego przysługuje wówczas, gdy zostaną spełnione określone
    warunki, tzn. odliczenia tego dokonuje zarejestrowany czynny podatnik podatku od
    towarów i usług oraz gdy towary i usługi, z których nabyciem podatek został naliczony, są
    wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych. Warunkiem
    umożliwiającym podatnikowi skorzystanie z prawa do odliczenia podatku naliczonego jest
    związek zakupów z wykonywanymi czynnościami opodatkowanymi.
    Przedstawiona wyżej zasada wyklucza zatem możliwość dokonania obniżenia kwoty
    podatku należnego o kwotę podatku naliczonego związanego z towarami i usługami, które
    nie są wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych, czyli w przypadku ich
    wykorzystania do czynności zwolnionych od podatku VAT oraz niepodlegających temu
    podatkowi.
    Z kolei, na mocy art. 86 ust. 2a ustawy, w przypadku nabycia towarów i usług
    wykorzystywanych zarówno do celów wykonywanej przez podatnika działalności
    gospodarczej, jak i do celów innych niż działalność gospodarcza, z wyjątkiem celów
    osobistych, do których ma zastosowanie art. 7 ust. 2 i art. 8 ust. 2, oraz celów, o których
    mowa w art. 8 ust. 5 – w przypadku, o którym mowa w tym przepisie, gdy przypisanie tych
    towarów i usług w całości do działalności gospodarczej podatnika nie jest możliwe, kwotę
    podatku naliczonego, o której mowa w ust. 2, oblicza się zgodnie ze sposobem określenia
    zakresu wykorzystywania nabywanych towarów i usług do celów działalności
    gospodarczej, zwanym dalej „sposobem określenia proporcji”. Sposób określenia
    proporcji powinien najbardziej odpowiadać specyfice wykonywanej przez podatnika
    działalności i dokonywanych przez niego nabyć.
    Stosownie do art. 86 ust. 2b ustawy:
      Sposób określenia proporcji najbardziej odpowiada specyfice wykonywanej przez
      podatnika działalności i dokonywanych przez niego nabyć, jeżeli:
      1) zapewnia dokonanie obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku
        naliczonego wyłącznie w odniesieniu do części kwoty podatku naliczonego
        proporcjonalnie przypadającej na wykonywane w ramach działalności
        gospodarczej czynności opodatkowane oraz
      2) obiektywnie odzwierciedla część wydatków przypadającą odpowiednio na
        działalność gospodarczą oraz na cele inne niż działalność gospodarcza, z
        wyjątkiem celów osobistych, do których ma zastosowanie art. 7 ust. 2 i art. 8 ust.
        2, oraz celów, o których mowa w art. 8 ust. 5 – w przypadku, o którym mowa w
        tym przepisie, gdy przypisanie tych wydatków w całości do działalności
        gospodarczej nie jest możliwe.
    W myśl art. 86 ust. 2c ustawy:
      Przy wyborze sposobu określenia proporcji można wykorzystać w szczególności
      następujące dane:

      1) średnioroczną liczbę osób wykonujących wyłącznie prace związane z działalnością
        gospodarczą w ogólnej średniorocznej liczbie osób wykonujących prace w
        ramach działalności gospodarczej i poza tą działalnością;
      2) średnioroczną liczbę godzin roboczych przeznaczonych na prace związane z
        działalnością gospodarczą w ogólnej średniorocznej liczbie godzin roboczych
        przeznaczonych na prace związane z działalnością gospodarczą i poza tą
        działalnością;
      3) roczny obrót z działalności gospodarczej w rocznym obrocie podatnika z
        działalności gospodarczej powiększonym o otrzymane przychody z innej
        działalności, w tym wartość dotacji, subwencji i innych dopłat o podobnym
        charakterze, otrzymanych na sfinansowanie wykonywanej przez tego podatnika
        działalności innej niż gospodarcza;
      4) średnioroczną powierzchnię wykorzystywaną do działalności gospodarczej w
        ogólnej średniorocznej powierzchni wykorzystywanej do działalności
        gospodarczej i poza tą działalnością.
    Według art. 86 ust. 2d ustawy:
      W celu obliczenia kwoty podatku naliczonego w przypadku, o którym mowa w ust.
      2a, przyjmuje się dane za poprzedni rok podatkowy.
    W myśl art. 86 ust. 2e ustawy:
      Podatnik rozpoczynający w danym roku podatkowym wykonywanie działalności
      gospodarczej i działalności innej niż działalność gospodarcza, w celu obliczenia
      kwoty podatku naliczonego w przypadku, o którym mowa w ust. 2a, przyjmuje dane
      wyliczone szacunkowo, według prognozy uzgodnionej z naczelnikiem urzędu
      skarbowego w formie protokołu.
    Stosownie do art. 86 ust. 2f ustawy:
      Przepis ust. 2e stosuje się również, gdy podatnik uzna, że w odniesieniu do
      wykonywanej przez niego działalności i dokonywanych przez niego nabyć dane za
      poprzedni rok podatkowy byłyby niereprezentatywne.
    Zgodnie z art. 86 ust. 2g ustawy:
      Proporcję określa się procentowo w stosunku rocznym. Proporcję tę zaokrągla się w
      górę do najbliższej liczby całkowitej. Przepisy art. 90 ust. 5, 6, 9a i 10 stosuje się
      odpowiednio.
    W przypadku natomiast, gdy podatnik dokonuje zakupów związanych zarówno z
    czynnościami, w związku z którymi przysługuje mu prawo do odliczenia kwoty podatku
    naliczonego, jak i z czynnościami, w związku z którymi takie prawo nie przysługuje,
    zastosowanie znajdą przepisy art. 90 ustawy.
    Zgodnie z art. 90 ust. 1 ustawy:
      W stosunku do towarów i usług, które są wykorzystywane przez podatnika do
      wykonywania czynności, w związku z którymi przysługuje prawo do obniżenia kwoty
      podatku należnego, jak i czynności, w związku z którymi takie prawo nie przysługuje,
      podatnik jest obowiązany do odrębnego określenia kwot podatku naliczonego
      związanych z czynnościami, w stosunku do których podatnikowi przysługuje prawo
      do obniżenia kwoty podatku należnego.
    Na mocy art. 90 ust. 2 ustawy:
      Jeżeli nie jest możliwe wyodrębnienie całości lub części kwot, o których mowa w ust.
      1, podatnik może pomniejszyć kwotę podatku należnego o taką część kwoty podatku
      naliczonego, którą można proporcjonalnie przypisać czynnościom, w stosunku do
      których podatnikowi przysługuje prawo do obniżenia kwoty podatku należnego, z
      zastrzeżeniem ust. 10.

    Na podstawie art. 90 ust. 3 ustawy:
      Proporcję, o której mowa w ust. 2, ustala się jako udział rocznego obrotu z tytułu
      czynności, w związku z którymi przysługuje prawo do obniżenia kwoty podatku
      należnego, w całkowitym obrocie uzyskanym z tytułu czynności, w związku z którymi
      podatnikowi przysługuje prawo do obniżenia kwoty podatku należnego, oraz
      czynności, w związku z którymi podatnikowi nie przysługuje takie prawo.
    Art. 90 ust. 4 ustawy stanowi, że:
      Proporcję, o której mowa w ust. 3, określa się procentowo w stosunku rocznym na
      podstawie obrotu osiągniętego w roku poprzedzającym rok podatkowy, w
      odniesieniu do którego jest ustalana proporcja. Proporcję tę zaokrągla się w górę do
      najbliższej liczby całkowitej.
    Na podstawie art. 90 ust. 5 ustawy:
      Do obrotu, o którym mowa w ust. 3, nie wlicza się obrotu uzyskanego z dostawy
      towarów i usług, które na podstawie przepisów o podatku dochodowym są zaliczane
      przez podatnika do środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych
      podlegających amortyzacji, oraz gruntów i praw wieczystego użytkowania gruntów,
      jeżeli są zaliczane do środków trwałych podatnika – używanych przez podatnika na
      potrzeby jego działalności.
    W myśl art. 90 ust. 6 ustawy:
      Do obrotu, o którym mowa w ust. 3, nie wlicza się obrotu z tytułu transakcji
      dotyczących:
      1) pomocniczych transakcji w zakresie nieruchomości i pomocniczych transakcji
        finansowych;
      2) usług wymienionych w art. 43 ust. 1 pkt 7, 12 i 38-41, w zakresie, w jakim
        transakcje te mają charakter pomocniczy.
    Stosownie do art. 90 ust. 9a ustawy:
      Przy ustalaniu proporcji zgodnie z ust. 2-6 do obrotu nie wlicza się kwoty podatku.
    Zgodnie z art. 90 ust. 10 ustawy:
      W przypadku gdy proporcja określona zgodnie z ust. 2-8:
      1) przekroczyła 98% oraz kwota podatku naliczonego niepodlegająca odliczeniu,
        wynikająca z zastosowania tej proporcji, w skali roku, była mniejsza niż 500 zł –
        podatnik ma prawo uznać, że proporcja ta wynosi 100%;
      2) nie przekroczyła 2% – podatnik ma prawo uznać, że proporcja ta wynosi 0%.
    W myśl art. 86 ust. 22 ustawy:
      Minister właściwy do spraw finansów publicznych może, w drodze rozporządzenia,
      określić w przypadku niektórych podatników sposób określenia proporcji uznany za
      najbardziej odpowiadający specyfice wykonywanej przez tych podatników
      działalności i dokonywanych przez nich nabyć oraz wskazać dane, na podstawie
      których jest obliczana kwota podatku naliczonego z wykorzystaniem tego sposobu
      określenia proporcji, uwzględniając specyfikę prowadzenia działalności przez
      niektórych podatników i uwarunkowania obrotu gospodarczego.
    Na podstawie powyższej delegacji, zostało wydane rozporządzenie Ministra Finansów z
    dnia 17 grudnia 2015 r. w sprawie sposobu określania zakresu wykorzystywania
    nabywanych towarów i usług do celów działalności gospodarczej w przypadku niektórych
    podatników (Dz. U. z 2021 r., poz. 999), zwane dalej „rozporządzeniem.”
    § 1 pkt 1 i pkt 2 rozporządzenia stanowi, że:
      Rozporządzenie określa w przypadku niektórych podatników sposób określania
      zakresu wykorzystywania nabywanych towarów i usług do celów działalności

      gospodarczej uznany za najbardziej odpowiadający specyfice wykonywanej przez
      tych podatników działalności i dokonywanych przez nich nabyć, zwany dalej
      „sposobem określenia proporcji” oraz wskazuje dane, na podstawie których jest
      obliczana kwota podatku naliczonego z wykorzystaniem sposobu określenia
      proporcji.
    W rozporządzeniu zostali wskazani podatnicy, do których przepisy w nim zawarte się
    odnoszą. Są to m.in. jednostki samorządu terytorialnego.
    Stosowanie do art. 86 ust. 2h ustawy:
      W przypadku gdy podatnik, dla którego sposób określenia proporcji wskazują
      przepisy wydane na podstawie ust. 22, uzna, że wskazany zgodnie z przepisami
      wydanymi na podstawie ust. 22 sposób określenia proporcji nie będzie najbardziej
      odpowiadać specyfice wykonywanej przez niego działalności i dokonywanych przez
      niego nabyć, może zastosować inny bardziej reprezentatywny sposób określenia
      proporcji.
    Powołany wyżej przepis art. 86 ust. 2a ustawy wprost określa, co stanowi kwotę podatku
    naliczonego w przypadku nabycia towarów i usług, wykorzystywanych zarówno do celów
    wykonywanej przez podatnika działalności gospodarczej, jak i do celów innych.
    Zgodnie z tą normą, w przypadku nabycia towarów i usług, wykorzystywanych zarówno do
    celów wykonywanej przez podatnika działalności gospodarczej, jak i do celów innych niż
    działalność gospodarcza (z wyjątkiem wykorzystania na cele osobiste, do których może
    mieć zastosowanie art. 7 ust. 2 i art. 8 ust. 2 ustawy), w sytuacji gdy przypisanie tych
    towarów i usług w całości do działalności gospodarczej nie jest możliwe, kwotę podatku
    naliczonego oblicza się zgodnie ze sposobem określenia zakresu wykorzystywania
    nabywanych towarów i usług do celów działalności gospodarczej.
    Podkreślenia wymaga, że dla stwierdzenia, czy działalność lub transakcje stanowią „cele
    inne niż związane z działalnością gospodarczą” znaczenie ma, czy mieszczą się one w
    przedmiocie działalności danej jednostki.
    Cele prowadzonej działalności gospodarczej należy rozpatrywać w kontekście definicji
    działalności gospodarczej, określonej w art. 15 ust. 2 i ust. 3 ustawy. W związku z
    prowadzeniem działalności gospodarczej, u podatnika mogą wystąpić działania czy
    sytuacje, które nie generują opodatkowania podatkiem VAT. „Towarzyszą” one działalności
    gospodarczej i nie stanowią obok niej odrębnego przedmiotu działalności podatnika. Nie
    podlegają one opodatkowaniu podatkiem VAT, jednakże ich występowanie nie oznacza, że
    u podatnika występują czynności wykonywane poza działalnością gospodarczą. Za
    czynności zrównane z czynnościami wykonywanymi w ramach działalności gospodarczej
    uznaje się także nieodpłatną dostawę towarów lub nieodpłatne świadczenie usług na cele
    osobiste, w przypadkach, o których mowa w art. 7 ust. 2 i art. 8 ust. 2 ustawy. Uzasadnia
    to fakt, że chociaż czynności te z definicji nie mają związku z działalnością gospodarczą, w
    przypadkach określonych w tych przepisach następuje obowiązek naliczenia VAT.
    Natomiast przez cele inne rozumie się sferę działalności danego podmiotu niebędącą
    działalnością gospodarczą w rozumieniu art. 15 ust. 2 i ust. 3 ustawy (przykładowo
    działalność podmiotu w charakterze organu władzy czy nieodpłatną działalność statutową).
    Na zakres prawa do odliczeń w sposób bezpośredni wpływa również pojmowanie statusu
    danego podmiotu jako podatnika podatku od towarów i usług wykonującego czynności
    opodatkowane. Tylko podatnik w rozumieniu art. 15 ustawy, ma prawo do odliczenia
    podatku naliczonego. Co do zasady status podatnika związany jest z prowadzeniem przez
    dany podmiot działalności gospodarczej w rozumieniu ustawy.
    W oparciu o art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z
    2021 r., poz. 1372),
      Gmina wykonuje zadania publiczne w imieniu własnym i na własną
      odpowiedzialność.

    Stosownie do art. 6 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym:
      Do zakresu działania gminy należą wszystkie sprawy publiczne o znaczeniu
      lokalnym, niezastrzeżone ustawami na rzecz innych podmiotów.
    Na podstawie art. 7 ust. 1 pkt 11 ww. ustawy:
      Zaspokajanie zbiorowych potrzeb wspólnoty należy do zadań własnych gminy. W
      szczególności zadania własne obejmują sprawy targowisk i hal targowych.
    W związku z powyższym, kwestią do rozstrzygnięcia jest prawo do odliczenia podatku
    naliczonego w pełnej wysokości od wydatków poniesionych na rozbudowę targowiska.
    W zapadłym w tej sprawie wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z 2
    marca 2022 r. sygn. I SA/Łd 958/21 Sąd wskazał, że:
      Problem ten, w analogicznych stanach faktycznych, był już przedmiotem analizy w
      orzecznictwie sądowym. I tak, w wyroku NSA z dnia 26 listopada 2020 r. I FSK 1622
      /18 Sąd przypomniał, że jego zasadnicze stanowisko w odniesieniu do prawa do
      odliczenia wydatków związanych z targowiskami gminnymi pozostaje niezmienne.
      NSA wielokrotnie stwierdzał, że nawet jeżeli prowadzenie targowiska jest czynnością,
      która zgodnie z art. 7 ust. 1 u.s.g. służy do zaspokojenia potrzeb lokalnej
      społeczności i należy do zadań własnych gminy, to - biorąc pod uwagę art. 15 ust. 6 u.
      p.t.u. - sposób realizacji tego zadania może wiązać się z podejmowaniem czynności
      opodatkowanych podatkiem od towarów i usług. Jak podkreślono, „skoro we
      wniosku Gmina zaznaczyła, że po planowanej przebudowie Targowiskiem
      administrować będzie nowopowstała spółka gminna ze 100% udziałem Skarżącej, zaś
      pobrane opłaty będą wpływać na jej rachunek (wpłaty od osób fizycznych,
      nieprowadzących działalności gospodarczej oraz od rolników ryczałtowych pobierane
      będą na podstawie wystawionych paragonów z kasy fiskalnej, natomiast w
      przypadku osób prowadzących działalność gospodarczą Gmina będzie zawierać
      umowy cywilnoprawne, na podstawie których będzie wystawiać faktury VAT), a
      administrator za właściwe prowadzenie Targowiska, jego utrzymanie i zarządzanie (w
      tym pobór opłat i ich rozliczanie z Gminą) będzie otrzymywał wynagrodzenia na
      podstawie umowy zawartej z Gminą, to nie budzi - zdaniem Naczelnego Sądu
      Administracyjnego - wątpliwości, że w tym zakresie będzie działała w charakterze
      podatnika podatku od towarów i usług, w rozumieniu art. 15 ust. 1 w zw. z ust. 2 i
      ust. 6 in fine u.p.t.u. - prowadzącego działalność gospodarczą, podlegającą
      opodatkowaniu tym podatkiem. Konsekwencją tego będzie pełne prawo Gminy do
      odliczenia podatku naliczonego od wydatków poniesionych na realizację inwestycji
      modernizacji targowiska na zasadach określonych w art. 86 ust. 1 u.p.t.u.”.
      Tożsame stanowisko NSA zajął w późniejszych wyrokach - w wyroku z dnia 6 grudnia
      2019 r. I FSK 461/18 („Skoro Gmina uzyskuje wpływy z tytułu dzierżawy miejsc pod
      stoiska handlowe lub pobiera opłaty z tytułu najmu urządzeń bazaru na podstawie
      indywidualnych umów cywilnoprawnych, to w tym zakresie będzie działała w
      charakterze podatnika podatku od towarów i usług, w rozumieniu art. 15 ust. 1 w zw.
      ust. 2 i ust. 6 in fine u.p.t.u. - prowadzącego działalność gospodarczą, podlegającą
      opodatkowaniu tym podatkiem. Konsekwencją tego będzie natomiast pełne prawo
      Gminy do odliczenia podatku naliczonego od wydatków poniesionych na realizację
      inwestycji, jak i związanych z późniejszą eksploatacją targowiska na zasadach
      określonych w art. 86 ust. 1 u.p.t.u. Nawet jeżeli prowadzenie targowiska jest
      czynnością, która zgodnie z art. 7 ust. 1 u.s.g. służy do zaspokojenia potrzeb lokalnej
      społeczności i należy do zadań własnych gminy, to - biorąc pod uwagę art. 15 ust. 6 u.
      p.t.u. - sposób realizacji tego zadania może wiązać się z podejmowaniem czynności
      opodatkowanych podatkiem od towarów i usług. Skoro bowiem zaspakajanie przez
      gminy potrzeb lokalnej społeczności w tym względzie opiera się o zawarte umowy
      cywilnoprawne, gmina jest podatnikiem prowadzącym działalność gospodarczą
      podlegającą opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, w szczególności, że
      działalność gospodarcza na gruncie ustawy o VAT nie musi być prowadzona w celu
      osiągnięcia zysku”), z dnia 11 marca 2021 r. I FSK 930/20 („Budowa targowiska jest
      przez gminę prowadzona z zamiarem wykorzystania targowiska do czynności

      opodatkowanych (tj. udostępniania stanowisk targowych w zamian za opłatę
      rezerwacyjną), to nie budzi wątpliwości, że w tym zakresie będzie działała w
      charakterze podatnika podatku od towarów i usług, w rozumieniu art. 15 ust. 1 w zw.
      z ust. 2 i ust. 6 in fine u.p.t.u. - prowadzącego działalność gospodarczą, podlegającą
      opodatkowaniu tym podatkiem. Konsekwencją tego będzie pełne prawo gminy do
      odliczenia podatku naliczonego od wydatków poniesionych na realizację inwestycji
      budowy targowiska na zasadach określonych w art. 86 ust. 1 u.p.t.u.’’), z dnia 31 maja
      2021 r. I FSK 742/21 („W sytuacji, gdy budowa targowiska jest prowadzona z
      zamiarem jego wykorzystania do czynności opodatkowanych, polegających na
      udostępnianiu stanowisk targowych w zamian za opłatę rezerwacyjną, nie może
      budzić wątpliwości, że w tym zakresie gmina działa w charakterze podatnika podatku
      od towarów i usług prowadzącego działalność gospodarczą (art. 15 ust. 1 w związku z
      ust. 2 i ust. 6 u.p.t.u.), a w konsekwencji przysługuje jej pełne prawo do odliczenia
      podatku naliczonego od wydatków poniesionych na realizację inwestycji”), czy z dnia
      30 czerwca 2021 r. I FSK 190/20 („W sytuacji, gdy wybudowane przez jednostkę
      samorządu terytorialnego targowisko jest wykorzystane do czynności
      opodatkowanych, polegających np. na udostępnianiu stanowisk targowych w zamian
      za stosowne opłaty, nie może budzić wątpliwości, że w tym zakresie gmina działa w
      charakterze podatnika podatku od towarów i usług prowadzącego działalność
      gospodarczą (art. 15 ust. 1 w związku z ust. 2 i ust. 6 u.p.t.u.), a w konsekwencji
      przysługuje jej pełne prawo do odliczenia podatku naliczonego od wydatków
      poniesionych na realizację inwestycji - budowę targowiska oraz wydatków bieżących
      ponoszonych na jego utrzymanie”).
      Sąd w rozpoznanej sprawie w pełni podziela to stanowisko i zwraca uwagę, że jak
      trafnie zaznaczono w wyroku NSA z dnia 9 kwietnia 2021 r., I FSK 741/16, o braku
      zasadności stanowiska organów interpretujących (takiego samego, jakie organ
      zaprezentował w rozpoznanej sprawie) świadczy również wyrok TSUE z dnia 25 lipca
      2018 r. w sprawie C-140/17 (ECLI:EU:C:2018:595), w którym udzielona została
      odpowiedź na pytania prejudycjalne zadane przez NSA postanowieniem z 22 grudnia
      2016 r., sygn. akt I FSK 972/15, dotyczące wykładni przepisów Dyrektywy VAT. W
      wyroku tym Trybunał stwierdził, że artykuły 167, 168 i 184 Dyrektywy VAT oraz
      zasadę neutralności podatku od wartości dodanej (VAT) należy interpretować w ten
      sposób, że nie stoją one na przeszkodzie temu, aby podmiot prawa publicznego
      korzystał z prawa do korekty odliczenia VAT zapłaconego od dobra inwestycyjnego
      stanowiącego nieruchomość w sytuacji takiej jak rozpatrywana w postępowaniu
      głównym, gdy w chwili nabycia tego dobra z jednej strony, ze względu na swój
      charakter, mogło ono być wykorzystywane zarówno do celów czynności
      opodatkowanych, jak i nieopodatkowanych, ale w początkowym okresie było
      wykorzystywane na cele działalności nieopodatkowanej, a z drugiej strony ten
      podmiot prawa publicznego nie wskazał wyraźnie zamiaru wykorzystywania tego
      dobra do celów działalności opodatkowanej, ale też nie wykluczył, że będzie ono
      wykorzystywane do takich celów, o ile z analizy wszystkich okoliczności faktycznych,
      której przeprowadzenie należy do sądu krajowego, wynika, że został spełniony
      warunek ustanowiony w art. 168 Dyrektywy VAT, zgodnie z którym podatnik
      powinien działać w takim charakterze w momencie, w którym dokonał nabycia.
      Stanowisko to zostało poprzedzone rozważaniami, z których wynika, iż kwestia tego,
      czy w chwili dostawy dobra podatnik działał w takim charakterze, czyli na potrzeby
      działalności gospodarczej, stanowi okoliczność faktyczną, której zbadanie należy do
      sądu odsyłającego, z uwzględnieniem całości okoliczności dotyczących sprawy, wśród
      których znajduje się charakter danych dóbr i okres, jaki upłynął pomiędzy ich
      nabyciem i wykorzystaniem do celów działalności gospodarczej tego podatnika (pkt
      38). W ocenie Trybunału, nawet jeśli jednoznaczna i wyraźna deklaracja zamiaru
      wykorzystania dobra do użytku gospodarczego przy jego nabyciu może być
      wystarczająca do stwierdzenia, że dobro zostało nabyte przez podatnika działającego
      w takim charakterze, to brak takiej deklaracji nie wyklucza, że taki zamiar może
      przejawiać się w sposób dorozumiany (pkt 47). Z kolei charakter dobra, który stanowi
      element podlegający uwzględnieniu na potrzeby ustalenia, czy w chwili dostawy
      nieruchomości podatnik działał w takim charakterze, może wskazywać, że gmina

      zamierzała działać jako podatnik (pkt 49). Podobnie fakt, że już przed dostawą i
      nabyciem nieruchomości spornej w postępowaniu głównym gmina była już
      zarejestrowana jako podatnik VAT, stanowi wskazówkę przemawiającą za takim
      wnioskiem (pkt 50). Natomiast nie ma w istocie znaczenia, że dane dobro nie zostało
      bezpośrednio wykorzystane do celów czynności opodatkowanych, ponieważ
      wykorzystanie dobra wyznacza jedynie zakres wstępnego odliczenia lub ewentualnej
      późniejszej korekty, jednak nie ma ono wpływu na powstanie prawa do odliczenia
      (pkt 51). Wreszcie na badanie ustanowionego w art. 168 dyrektywy VAT warunku,
      zgodnie z którym podatnik powinien działać w takim charakterze w chwili nabycia
      towaru, nie ma wpływu okoliczność, że obiektywny podział konkretnych wydatków
      inwestycyjnych na transakcje opodatkowane i nieopodatkowane jest trudny, a wręcz
      niemożliwy (pkt 56).
      W sprawie, której dotyczy orzeczenie prejudycjalne, zapadł ponadto wyrok NSA z
      dnia 17 października 2018 r., sygn. I FSK 972/15, w którym stwierdzono wprost, że
      art. 86 ust. 1 w zw. z art. 15 ust. 1 i 2 oraz art. 91 ust. 1-6 i art. 91 ust. 7 ustawy o VAT
      należy interpretować w ten sposób, że gdy przy nabyciu dobra inwestycyjnego
      stanowiącego nieruchomość, które ze względu na swój charakter może być
      wykorzystywane zarówno do celów działalności opodatkowanej, jak też do celów
      działalności nieopodatkowanej, podmiot prawa publicznego posiadający już status
      podatnika nie zadeklarował wyraźnie, że zamierza przeznaczyć je do celów
      działalności opodatkowanej, ale też nie wykluczył, że dobro to będzie
      wykorzystywane w takim celu, który początkowo wykorzystywał te dobro do celów
      działalności nieopodatkowanej, ale następnie zmienił wykorzystanie tego dobra,
      przeznaczając jego część do działalności opodatkowanej będzie miał prawo
      dokonania korekty i odliczenia podatku naliczonego na podstawie tych przepisów.
      W związku z tym, w powołanym wyroku I FSK 741/16, NSA stwierdził, że organ,
      wydając zaskarżoną interpretację i dokonując oceny przedstawionego przez Gminę
      zdarzenia przyszłego w niedostatecznym stopniu uwzględnił zasadę neutralności
      podatku od towarów i usług. Jak podkreślił NSA, „Skoro bowiem skarżąca Gmina jest
      zarejestrowanym, czynnym podatnikiem VAT, to należy przyjąć, że Gmina ma pełne
      prawo do odliczenia podatku naliczonego z faktur VAT dokumentujących wydatki
      inwestycyjne związane z budową/modernizacją targowiska, w tym również w
      zakresie przyjęcia, że w sytuacji pobierania przez skarżącą Gminę opłaty
      rezerwacyjnej cała część zmodernizowanego targowiska będzie wykorzystywana do
      działalności podlegającą opodatkowaniu. Z powyższego wynika, że wydając
      zaskarżoną interpretację, organ błędnie uznał, iż Gminie nie przysługuje prawo do
      odliczenia podatku naliczonego związanego z wydatkami inwestycyjnymi
      ponoszonymi przez nią na przebudowę targowiska z uwagi na brak – w momencie
      ponoszenia tych wydatków - ich związku z wykonywaniem działalności gospodarczej
      w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy o VAT oraz uznanie, iż Gmina nie działała w
      charakterze podatnika VAT”.
      Sąd stwierdza w związku z tym, że zaskarżona interpretacja narusza: 1) art. 86 ust. 1
      oraz art. 86 ust. 2a-2h ustawy o VAT przez błędną wykładnię - zdaniem Sądu,
      skarżąca będzie miała prawo do pełnego odliczenia VAT naliczonego od Wydatków, a
      nie - jak przyjął organ - tylko w takim zakresie, w jakim wydatki te można
      przyporządkować działalności gospodarczej opodatkowanej VAT; 2) art. 15 ust. 1, 2 i
      6 ustawy o VAT przez ich błędną wykładnię - zdaniem Sądu, rozbudowa Targowiska
      związana jest ze sferą działalności skarżącej jako podatnika VAT (nie zaś również ze
      sferą jej działania jako organu administracji publicznej na podstawie ustawy o
      samorządzie gminnym), w związku z tym skarżąca nie jest - wbrew temu, co przyjął
      organ - zobowiązana do stosowania wobec Wydatków proporcji odliczenia podatku
      VAT naliczonego na zasadach przewidzianych w art. 86 ust. 2a- 2h ustawy o VAT
    Podobnie w uzasadnieniu wyroku z 15 lipca 2025 r. sygn. akt I FSK 784/22 wskazał
    Naczelny Sąd Administracyjny:
      Skoro we wniosku Gmina zaznaczyła, że uzyskuje wpływy z tytułu wynajmowania
      pawilonów handlowych lub pobierania opłaty rezerwacyjnej za rezerwacje stanowisk

      handlowych na podstawie indywidualnych umów cywilnoprawnych, nie budzi
      zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego wątpliwości, że w tym zakresie będzie
      działała w charakterze podatnika podatku od towarów i usług, w rozumieniu art. 15
      ust. 1 w zw. z ust. 2 i ust. 6 in fine ustawy o podatku od towarów i usług -
      prowadzącego działalność gospodarczą, podlegającą opodatkowaniu tym
      podatkiem.
      Konsekwencją tego będzie pełne prawo Gminy do odliczenia podatku naliczonego
      od wydatków poniesionych na realizację inwestycji, jak i związanych z późniejszą
      eksploatacją targowiska na zasadach określonych w art. 86 ust. 1 ustawy o VAT.
      3.5.Powyższe nie pozostaje w sprzeczności z tym, że prowadzenie przez Skarżącą
      targowiska jest czynnością, która zgodnie z art. 7 ust. 1 u.s.g. służy do zaspokojenia
      zbiorowych potrzeb wspólnoty gminnej w sprawach targowisk i należy do zadań
      własnych Gminy, jednakże opisany we wniosku sposób realizacji tego zadania wiąże
      się z podejmowaniem przez nią czynności opodatkowanych podatkiem od towarów i
      usług, a zatem zgodnie z art. 15 ust. 6 ustawy o VAT i usług powoduje zaliczenie jej
      do grona podatników tego podatku. W działalności Gminy nie można dopatrzeć się
      wykorzystywania spornych wydatków do innych niż działalność gospodarcza celów,
      o których mowa w ust. 2a art. 86 ustawy o VAT. Gmina, ponosząc sporne wydatki,
      mimo, że realizowała również zadania własne zaspakajania zbiorowych potrzeb
      wspólnoty, mające na celu korzyść ogółu, czyniła je jako podatnik podatku od
      towarów i usług. Z tego względu zarzut naruszenia art. 86 ust. 1 ustawy o VAT oraz
      art. 86 ust. 2a - 2h ustawy o VAT jest nieusprawiedliwiony.
    Mając na uwadze powołane powyżej przepisy prawa, przedstawiony opis sprawy,
    prawomocny wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z 2 marca 2022 r.
    sygn. I SA/Łd 958/21 oraz wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 15 lipca 2025 r.
    sygn. akt I FSK 784/22, stwierdzam, że będzie Państwu przysługiwało prawo do odliczenia
    w pełnej wysokości podatku naliczonego z tytułu poniesionych Wydatków, bez
    konieczności stosowania proporcji opisanej w art. 86 ust. 2a ustawy o VAT.
    Wobec powyższego Państwa stanowisko w zakresie pytania na 2 jest prawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, które Państwo przedstawili i stanu prawnego,
    który obowiązywał w dniu wydania pierwotnej interpretacji z 13 października 2021 r. znak
    0113-KDIPT1-3.4012.647.2021.1.KS.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    · Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z
    dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.).
    Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie
    zgodna (tożsama) z opisem zdarzenia przyszłego i zastosują się Państwo do
    interpretacji.
    · Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
      z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    · Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego
    Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa
    z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.
    U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
    · w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
    · w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP
      (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.