Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0114-KDIP1-3.4012.329.2025.1.KP
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-05-12
Teza: Brak obowiązku wliczania do limitu zwolnienia podmiotowego
świadczonych przez Panią usług najmu prywatnego.
Słowa kluczowe: działalność-działalność gospodarcza-pozarolnicza
działalność gospodarcza
limit-limit obrotu
najem-najem prywatny
Zagadnienia: Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III. Podatnicy,
płatnicy i przedstawiciele podatkowi-Rozdział 1.
Podatnicy i płatnicy-Podatnicy
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział XII.
Procedury szczególne-Rozdział 1. Szczególne procedury
dotyczące drobnych przedsiębiorców -Zwolnienie
podatkowe-Zwolnienie podmiotowe - obliczanie obortu
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział XII.
Procedury szczególne-Rozdział 1. Szczególne procedury
dotyczące drobnych przedsiębiorców -Zwolnienie
podatkowe-Zwolnienie podmiotowe - limit
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II-
Rozdział 2-art. 8-ust. 1-pkt 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III-
Rozdział 1-art. 15-ust. 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III-
Rozdział 1-art. 15-ust. 2
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział
XII-Rozdział 1-art. 113-ust. 1
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II. Zakres
opodatkowania-Rozdział 1. Przepisy ogólne -Czynności
podlegające opodatkowaniu
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II. Zakres
opodatkowania-Rozdział 2. Dostawa towarów i
świadczenie usług -Świadczenie usług
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III. Podatnicy,
płatnicy i przedstawiciele podatkowi-Rozdział 1.
Podatnicy i płatnicy-Działalność gospodarcza
1

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

18 kwietnia 2025 r. wpłynął Pani wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej, który
    dotyczy braku obowiązku wliczania do limitu zwolnienia podmiotowego świadczonych
    przez Panią usług najmu prywatnego.
    Treść wniosku jest następująca:
    Opis stanu faktycznego
    Wnioskodawczyni jest osobą fizyczną mającą miejsce zamieszkania na terytorium Polski i
    posiadającą polską rezydencję podatkową. W latach 2020 – 2023 Wnioskodawczyni
    prowadziła jednoosobową działalność gospodarczą w zakresie handlu odzieżą i innymi
    wyrobami tekstylnymi. W ramach prowadzonej działalności gospodarczej korzystała ze
    zwolnienia podmiotowego w podatku od towarów i usług na podstawie art. 113 ust. 1
    ustawy o VAT. Przychody z działalności gospodarczej Wnioskodawczyni opodatkowywała
    ryczałtem od przychodów ewidencjonowanych. Wartość sprzedaży w ramach działalności
    gospodarczej Wnioskodawczyni nie przekroczyła kwoty 200 000 zł w trakcie roku
    podatkowego.
    Poza prowadzeniem powyższej działalności gospodarczej Wnioskodawczyni osiągała
    przychody z najmu prywatnego. Przedmiotem najmu Wnioskodawczyni był dom
    jednorodzinny ulokowany w (...) przy ul. (...). Został on nabyty przez Wnioskodawczynię
    wraz z jej mężem w ramach współwłasności małżeńskiej, do majątku prywatnego.
    Transakcja nabycia domu została sfinansowana kredytem hipotecznym udzielonym przez
    (...) Kredytobiorcami byli oboje małżonkowie, tj. Wnioskodawczyni i jej mąż. Zakup domu
    nie był związany z działalnością gospodarczą i nie został wprowadzony do działalności
    gospodarczej Wnioskodawczyni. Nabycie nieruchomości nie zostało ujęte w księgach
    podatkowych (ewidencji środków trwałych).
    Powyższa nieruchomość sąsiaduje bezpośrednio z nieruchomością syna Wnioskodawczyni
    (znajduje się w ostrej granicy działki z domem jednorodzinnym syna Wnioskodawczyni), w
    której zamieszkuje on wraz z rodziną (żoną i dwójką dzieci). Nabycie właśnie tej

    nieruchomości było związane wyłącznie z bliskością członka rodziny i wynikało z obawy
    przed nabyciem tej nieruchomości przez osoby, które mogłyby zakłócić mir domowy
    rodziny syna Wnioskodawczyni (ze względu na bliskość tej posesji i specyfikę okien
    wychodzących na dom syna Wnioskodawczyni (na ścianie sąsiadującej z działką przy ul.
    (...) w domu syna Wnioskodawczyni wstawione są (...)). Również okna domu przy ul. (...)
    wychodzą na działkę syna Wnioskodawczyni, co ingeruje w prywatność jego rodziny.
    Zatem, nabycie tej konkretnej nieruchomości podyktowane było dbałością o
    bezpieczeństwo i prywatność posiadanej i zamieszkanej przez rodzinę syna
    Wnioskodawczyni nieruchomości.
    Jednocześnie, Wnioskodawczyni rozważa w niedalekiej przyszłości (po spłacie kredytu
    hipotecznego w całości lub znaczącej części) zburzenie domu przy ul. (...) i powiększenie
    działki syna Wnioskodawczyni. Wskazać bowiem należy, że usadowiony na niej dom jest
    już w złym stanie i nie ma powodów by w niego inwestować dodatkowe środki.
    Jednakże, rozsądne zarządzanie mieniem osobistym spowodowało konieczność
    odpowiedniego zagospodarowania tej nieruchomości, tak aby nie generowała wyłącznie
    wydatków dla Wnioskodawczyni i jej męża, w tym w szczególności związanych ze spłatą rat
    kredytu i wydatków związanych z utrzymaniem nieruchomości. Małżonkowie zatem
    wspólnie podjęli decyzję o najmie tej nieruchomości. W celu zawarcia umowy najmu
    zarówno Wnioskodawczyni, jak i jej małżonek, nie podejmowali żadnych dodatkowych
    starań właściwych dla profesjonalnych uczestników rynku. Przede wszystkim nie
    prowadzili żadnej działalności marketingowej mającej przyciągnąć potencjalnych
    najemców, jak ogłoszenia w prasie/Internecie czy banery informacyjne (wynajem).
    Pierwszego najemcę zasugerował poprzedni właściciel nieruchomości.
    Z uwagi na zły stan budynku, wynajem nieruchomości został poprzedzony wyłącznie
    niezbędnymi czynnościami, pozwalającymi bezpiecznie z niego korzystać – wymieniono
    uszkodzony piec grzewczy starej generacji oraz ocieplono rozpadającą się elewację.
    Cały wynajem był rozliczany przez Wnioskodawczynię według obowiązujących przepisów
    prawa podatkowego (PIT-36). Od momentu konieczności rozliczania w ryczałcie od
    przychodów ewidencjonowanych, tj. od 2023 r. był on płacony w obowiązującej wartości
    8,5% od przychodu.
    Ponadto, na podstawie umowy kredytu hipotecznego jaką oboje małżonkowie zawarli z
    (...) było jego ubezpieczenie na wypadek śmierci jednego z kredytobiorców. W 2022 r.
    zmarł małżonek Wnioskodawczyni, co spowodowało, że 50% pozostającej części
    kapitałowej kredytu hipotecznego spłacił ubezpieczyciel, co jednoznacznie potwierdza
    osobisty, a nie gospodarczy charakter wykorzystania nieruchomości przy ul. (...). Po
    śmierci małżonka Wnioskodawczyni jego udziały w nieruchomości, w równym wymiarze,
    odziedziczyła Wnioskodawczyni i jej syn.
    Pytania
    1) Czy w opisanym stanie faktycznym, dokonując wynajmu nieruchomości (domu
      jednorodzinnego), poza prowadzoną działalnością gospodarczą, Wnioskodawczyni
      występuje jako podatnik podatku od towarów i usług?
    2) Czy w latach 2020 – 2023 przychody z wynajmu prywatnej nieruchomości
      Wnioskodawczyni powinny być wliczane do limitu zwolnienia podmiotowego
      (200.000,00 zł), określonego w art. 113 ust. 1 ustawy o VAT?
    Pani stanowisko w sprawie
    Ad 1
    Wnioskodawczyni stoi na stanowisku, że w związku z wynajmem prywatnej
    nieruchomości, poza działalnością gospodarczą, nie działała ona jako podatnik podatku od
    towarów i usług.
    Ad 2

    Wnioskodawczyni stoi na stanowisku, że przychody osiągane w latach 2020 – 2023 z
    wynajmu prywatnej nieruchomości (nie wynajmowanej w ramach prowadzonej
    działalności gospodarczej) nie powinny być wliczane do limitu zwolnienia podmiotowego,
    określonego w art. 113 ust. 1 ustawy o VAT.
    Uzasadnienie stanowiska Wnioskodawczyni
    Przedstawiając własne stanowisko, zdaniem Wnioskodawczyni zasadne jest wskazanie
    przesłanek prawnych, których ziszczenie się wywołuje obowiązek opodatkowania danego
    zdarzenia podatkiem od towarów i usług.
    Zakres opodatkowania VAT wyznaczają bowiem dwie przesłanki:
        przedmiotowa (opodatkowana jest dostawa towarów i świadczenie usług), oraz
        podmiotowa (czynności wykonywane są przez podatnika VAT, który działa w takim
        charakterze).
    Zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy o VAT, podatnikami podatku od towarów i usług są
    podmioty wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą. Przez działalność
    gospodarczą należy natomiast rozumieć wszelką działalność producentów, handlowców
    lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a
    także działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność gospodarcza obejmuje w
    szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu towarów lub wartości
    niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych (art. 15 ust. 2 ustawy
    o VAT).
    Według art. 9 ust. 1 dyrektywy 2006/112/WE Rady z 28 listopada 2006 r. w sprawie
    wspólnego systemu podatku od wartości dodanej, podatnikiem jest każda osoba
    prowadząca samodzielnie i w dowolnym miejscu jakąkolwiek działalność gospodarczą, bez
    względu na cel czy też rezultaty takiej działalności. Działalność gospodarcza definiowana
    jest jako wszelka działalność producentów, handlowców lub usługodawców, włącznie z
    górnictwem, działalnością rolniczą i wykonywaniem wolnych zawodów. Za działalność
    gospodarczą uznaje się również wykorzystywanie w sposób ciągły majątku rzeczowego i
    wartości niematerialnych i prawnych w celu uzyskania z tego tytułu dochodu.
    Zgodnie z tezami zawartymi w wyroku składu 7 sędziów Naczelnego Sądu
    Administracyjnego z 29 października 2007 r., sygn. akt I FPS 3/07 oraz w orzeczeniach
    Naczelnego Sądu Administracyjnego (np. wyrok z 27 października 2009 r., sygn. akt I FSK
    1043/08) podającymi kryteria, jakimi należy kierować się przy określaniu, że w takich
    przypadkach mamy do czynienia z działalnością gospodarczą, a nie z zarządem majątkiem
    prywatnym, przepisy art. 15 ust. 1 i 2 ustawy o VAT powinny być rozumiane w ten sposób,
    że warunkiem sine qua non uznania, że dany podmiot działa w charakterze podatnika VAT
    jest ustalenie, że działa on jako producent, handlowiec, usługodawca, pozyskujący zasoby
    naturalne, rolnik lub jako osoba wykonująca wolny zawód. Ani więc formalny status
    danego podmiotu jako podatnika zarejestrowanego, ani okoliczność, że dana czynność
    została wykonana wielokrotnie lub jednorazowo, lecz z zamiarem częstotliwości nie mogą
    przesądzać o opodatkowaniu tej czynności bez każdorazowego ustalenia, że w
    odniesieniu do tej konkretnej czynności podmiot ten występował w charakterze podatnika
    podatku od towarów i usług.
    O ile definicja podatnika i działalności gospodarczej ma bardzo szeroki charakter to nie
    powinno budzić wątpliwości, że w jej granicach nie mieści się zarządzanie majątkiem
    prywatnym przez osoby fizyczne.
    Inaczej mówiąc, wolne od opodatkowania VAT są sytuację, w których osoby fizyczne
    dokonują czynności dotyczących ich majątku niezwiązanego z prowadzoną działalnością
    gospodarczą.

    Ocena czy dany podmiot działa w charakterze podatnika VAT musi mieć miejsce w
    odniesieniu do konkretnych okoliczności faktycznych danej sprawy. Niedopuszczalne jest
    zatem szablonowe (automatyczne) podejście, które nie uwzględnia konkretnego
    (zindywidualizowanego) stanu faktycznego. Doprowadziłoby to bowiem do absurdalnej
    sytuacji objęcia działalnością gospodarczą każdej umowy najmu, dzierżawy czy umowy o
    podobnym charakterze.
    „Jakkolwiek pojęcie działalności gospodarczej zdefiniowane w przepisach ustawy o VAT ma
    charakter bardzo szeroki, to nie może ona prowadzić do interpretacji, w której każda
    odpłatna dla właściciela czynność prawna odnosząca się do nieruchomości utożsamiana
    będzie z działalnością gospodarczą.” (zob. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego
    we Wrocławiu z 6 grudnia 2019 r., sygn. akt I SA/Wr 708/19).
    W miejsce bezwarunkowego objęcia VAT takich czynności konieczne jest rozpatrywanie
    każdego zdarzenia per se. Stanowisko takie wynika z ugruntowanego orzecznictwa sądów
    administracyjnych. Przykładowo, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w wyroku
    z 6 stycznia 2022 r., sygn. akt I SA/Sz 887/21 wskazał, że „(...) stwierdzenie, czy dany
    podmiot w odniesieniu do konkretnej czynności działa jako podatnik podatku od towarów
    i usług wymaga oceny każdorazowo odnoszącej się do okoliczności faktycznych danej
    sprawy.”
    W konsekwencji, dopiero okoliczności faktyczne danej sprawy pozwolą na rozróżnienie
    działalności osobistej danej osoby od czynności podejmowanych w ramach jej działalności
    gospodarczej. Kryteriami statuującymi ten dychotomiczny podział jest charakter
    aktywności dokonywanej przez tę osobę.
    Ze swojej natury działalność gospodarcza ma zawodowy charakter. Za taką można tylko
    uznać działalność wykonywaną profesjonalnie, czyli z wykorzystaniem umiejętności,
    wiedzy i doświadczenia potrzebnego przy danej aktywności zawodowej, nakierowanej
    zasadniczo na uzyskiwanie zysku.
    Jak stwierdził Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 21 stycznia 2022 r., sygn. akt I FSK
    1421/18, „Działalność gospodarcza musi cechować się przede wszystkim fachowością,
    czyli nieokazjonalnym charakterem. Takie cechy jak działanie na własny rachunek,
    powtarzalność czynności i uczestnictwo w obrocie gospodarczym, wypełniają znamiona
    działalności gospodarczej.”
    Co istotne, pojęcie działalności gospodarczej wymaga angażowania środków
    wykorzystywanych przez producentów, handlowców i usługodawców w ramach
    prowadzenia działalności gospodarczej. Tylko wówczas czynności przybierają zawodową
    (profesjonalną) formę.
    Działalności profesjonalnej należy zatem przeciwstawić zwykłe wykonywanie przez
    właściciela prawa własności. Zgodnie z art. 140 ustawy z 23 kwietnia 1964 r. Kodeks
    cywilny (Dz. U. z 2024 r. poz. 1061 ze zm.), w granicach określonych przez ustawy i zasady
    współżycia społecznego właściciel może, z wyłączeniem innych osób, korzystać z rzeczy
    zgodnie ze społeczno-gospodarczym przeznaczeniem swego prawa, w szczególności może
    pobierać pożytki i inne dochody z rzeczy. W tych samych granicach może rozporządzać
    rzeczą.
    Właściciel rzeczy jest zatem uprawniony do dokonywania czynności prawnych
    polegających chociażby na obciążeniu prawa własności prawami rzeczowymi
    ograniczonymi. Na podstawie umów może również przekazać rzecz do władania osobie
    trzeciej, np. na podstawie umowy najmu, dzierżawy, leasingu.
    Co ważne, w ocenie konkretnego stanu faktycznego należy uwzględniać działania
    podejmowane na poszczególnych etapach aktywności danej osoby w ich całokształcie, a
    nie wyłącznie osobno.

    W świetle powyższego, wskazać należy, że przedmiotem najmu prywatnego
    Wnioskodawczyni jest dom jednorodzinny, który został nabyty przez Wnioskodawczynię
    wraz z mężem w ramach współwłasności małżeńskiej. Już sama ta okoliczność (nabycie
    nieruchomości w ramach ustrojów wspólnoty małżeńskiej) wskazuje na osobisty
    (prywatny) charakter tych działań. Transakcja została sfinansowana kredytem
    hipotecznym udzielonym przez (...) Kredytobiorcami byli oboje małżonkowie. Gdyby
    natomiast zamiarem Wnioskodawczyni była inwestycja podjęta w ramach prowadzonej
    działalności gospodarczej to nabycie zostałoby dokonane samodzielnie przez
    Wnioskodawczynię.
    Nabycie nieruchomości nie zostało uwzględnione w rozliczeniach podatkowych
    działalności gospodarczej Wnioskodawczyni – tego zdarzenia nie ujęto w księgach
    podatkowych (ewidencji środków trwałych). Wnioskodawczyni prowadzi bowiem prostą
    działalność handlową polegającą na obrocie odzieżą i innymi wyrobami tekstylnymi.
    Nabycie nieruchomości, której dotyczy najem prywatny nie ma zatem żadnego związku z
    przedmiotem działalności gospodarczej Wnioskodawczyni.
    W tym miejscu warto też odnieść się do wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego
    w Gliwicach z 10 kwietnia 2024 r., sygn. akt I SA/Gl 1375/23 gdzie wskazano, że „Sąd
    zwraca uwagę, że jak wynika z wniosku skarżącej, lokal mieszkalny został nabyty do jej
    majątku osobistego. Podatniczka prowadzi działalność gospodarczą, której
    przeważającym przedmiotem jest wynajem i zarzadzanie nieruchomościami stanowiącymi
    lokale użytkowe. Jednak mieszkanie, którego dotyczy zapytanie nie zostało wprowadzone
    do ewidencji środków trwałych, a podatniczka konsekwentnie podnosi, że nabyte zostało
    do jej majątku osobistego. W ocenie Sądu nie sposób w realiach rozpoznanej sprawy
    przypisać skarżącej zachowanie polegające na podejmowaniu jakichkolwiek czynności w
    zakresie najmu spornego lokalu mieszkalnego, które należałoby utożsamiać z
    działalnością gospodarczą. Istotną okolicznością pozostaje fakt, iż nieruchomość, której
    dotyczy wniosek nie została wprowadzona przez do działalności gospodarczej jako środek
    trwały. Wprost przeciwnie, skarżąca podnosi, że nieruchomość została zakupiona do
    majątku prywatnego. Sąd zwraca uwagę, że zakup i posiadanie nieruchomości w majątku
    prywatnym nie może wykluczać uznania czynsz najmu jako pożytku cywilnego związanego
    z posiadaniem określonego majątku, również w przypadku, gdy osoba fizyczna prowadzi
    jednocześnie działalność gospodarczą. Taki wniosek jest uprawniony zwłaszcza w
    rozpoznanej sprawie, gdy skala majątku prywatnego oddanego w wynajem jest niewielka
    (jedno mieszkanie).”
    W niniejszej sprawie kluczowe znaczenie ma również sama lokalizacja nieruchomości –
    sąsiaduje ona bezpośrednio z nieruchomością syna Wnioskodawczyni, w której
    zamieszkuje on wraz z rodziną. Nabycie właśnie tej nieruchomości było wyłącznie
    związane z bliskością członka rodziny, podyktowane dbałością o bezpieczeństwo i
    prywatność posiadanej i zamieszkanej przez rodzinę syna Wnioskodawczyni
    nieruchomości.
    Motywy te należy odróżnić od motywów przedsiębiorcy dokonującego inwestycji mającej
    wygenerować jak największy zysk. Rozpatrywane nabycie nie było bowiem poprzedzone
    gruntowną analizą rynku i wyborem nieruchomości mogącej przynieść jak największy
    zwrot z zainwestowanego kapitału. Brak zawodowych (profesjonalnych) powodów
    stojących za nabyciem inwestycji jest jedną z wielu okoliczności wskazujących na
    przypisanie nabycia inwestycji do majątku prywatnego, a nie związanego z prowadzoną
    działalnością gospodarczą.
    Jednakże, rozsądne zarządzanie mieniem osobistym spowodowało konieczność
    odpowiedniego zagospodarowania tej nieruchomości. Pozostawienie jej bowiem odłogiem
    generowałoby wyłącznie wydatki dla Wnioskodawczyni i jej męża, w tym spłatę rat kredytu
    i wydatków związanych z utrzymaniem nieruchomości. Małżonkowie zatem wspólnie
    podjęli decyzję o najmie tej nieruchomości.

    Ze swojej istoty najem ten miał charakter odpłatny, gdyż tylko w ten sposób pozwolił na
    uzyskanie środków niezbędnych dla utrzymania nieruchomości. Na co warto zwrócić
    uwagę, sama odpłatność świadczenia nie ma w niniejszej sprawie decydującego
    znaczenia. Jest ona bowiem wynikiem racjonalnego (ekonomicznego) podejścia do
    posiadanych zasobów prywatnych. Czynsz za najem stanowi świadczenie płacone przez
    najemcę okresowo co wynika z istoty umowy najmu opartej na uzyskiwaniu przez
    wynajmującego pożytków cywilnych w czasie oddania rzeczy na używanie. Uzyskiwanie
    dochodu z najmu nie jest samodzielną i wystarczającą przesłanką przemawiającą za
    włączeniem tego typu działań w zakres ustawy o podatku od towarów i usług, jeśli osoba
    nie działa w charakterze podatnika VAT.
    Na ten aspekt zwrócił uwagę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, który w
    wyroku z 10 lutego 2021 r., sygn. akt III SA/Wa 658/20 wskazał, że „Trudność przejawia się
    w tym, że zarówno podmiot prywatny, jak i gospodarczy działają w celu osiągnięcia jak
    największego zysku. Przyjęcie więc kryterium odnoszącego się tylko do maksymalizowania
    zysku nie pozwala na rozstrzygnięcie sporu. Zarówno właściciel prywatny, jak i uczestnik
    obrotu gospodarczego dążą do najbardziej zyskownej sprzedaży. Jest to naturalne.
    Zupełnie nielogiczne byłoby, gdyby poprzez swoje zaniedbania sprzedawca pozbawiał się
    możliwego do osiągnięcia zysku.”
    „Najem prywatny może mieć także charakter zorganizowany, ciągły i powtarzalny, samo
    zaś uzyskiwanie przez wynajmującego pożytków z majątku w postaci czynszu, nie oznacza
    od razu prowadzenia działalności gospodarczej.” (zob. wyrok Wojewódzkiego Sądu
    Administracyjnego w Bydgoszczy z 1 grudnia 2021 r., sygn. akt I SA/Bd 642/21).
    Na irrelewantny charakter odpłatności jako wyłącznej przesłanki statuującej
    opodatkowaniem danego zdarzenia VAT zwrócił uwagę również Wojewódzki Sąd
    Administracyjny w Gliwicach, który w wyroku z 30 stycznia 2024 r., sygn. akt I SA/Gl 1047
    /23 wskazał, że „Odpłatność świadczenia nie przesądza sama przez się o tym, że stanowi
    ono element działalności gospodarczej. Przy takim założeniu należałoby uznać, że każdy
    podmiot pobierający wynagrodzenie za jakiekolwiek świadczenia (także np. pracę
    najemną) prowadzi działalność gospodarczą.”
    Zdaniem Wnioskodawczyni wynajęcie jednego domu jednorodzinnego nabytego jako
    majątek prywatny niezwiązany z działalnością gospodarczą nie stanowi działalności
    gospodarczej na gruncie ustawy o podatku od towarów i usług. Bowiem, podatnik
    dokonujący transakcji „prywatnie” nie działa w charakterze podatnika podatku od
    towarów i usług, a transakcja nie podlega opodatkowaniu podatkiem VAT. Jak przyjmuje
    się w literaturze, skoro czynsz najmu jest pożytkiem cywilnym z posiadanego majątku, to
    błędne byłoby przyjęcie, że bierne uzyskiwanie przez podatnika pożytków z majątku
    stanowi prowadzenie działalności gospodarczej (por. M. Jamroży, A. G., Kwalifikacja
    przychodów z najmu prywatnego do źródła przychodów. Monitor Podatkowy 2017, nr 6,
    str. 55).
    W niniejszej sprawie podnieść należy, że odpłatność świadczenia nie miała na celu
    osiągnięcie zysku, ale wynikała wyłącznie z dbałości o własne interesy małżonków -
    dbałości o ich wspólny majątek.
    Nieracjonalne i pozbawione jakiegokolwiek sensu byłoby bowiem udostępnienie zasobów
    z własnego majątku prywatnego, na który dodatkowo trzeba ponosić bieżące wydatki,
    tytułem darmym.
    Na co również należy zwrócić uwagę, ze swojej istoty najem ma charakter periodyczny.
    Nie może to zatem, samo w sobie, przesądzać o ciągłym i zorganizowanym charakterze,
    właściwym dla działalności gospodarczej.
    „Nie sposób również z samej natury umowy najmu, który, co do zasady wykonywany jest
    w sposób długoterminowy, wywodzić wprost okoliczności wykonywania tej usługi w

    sposób ciągły dla celów zarobkowych. (...) Sąd podkreśla, iż najem nieruchomości ze swej
    natury ma charakter ciągły.” (zob. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w
    Gliwicach z 10 kwietnia 2024 r., sygn. akt I SA/Gl 1375/23).
    Dla uzasadnia prawidłowości stanowiska Wnioskodawczyni istotne jest również to, że w
    celu zawarcia umowy najmu zarówno Wnioskodawczyni, jak i jej małżonek, nie
    podejmowali żadnych dodatkowych starań właściwych dla profesjonalnych uczestników
    rynku. Przede wszystkim nie prowadzili żadnej działalności marketingowej mającej
    przyciągnąć potencjalnych najemców, jak ogłoszenia w prasie/Internecie czy banery
    informacyjne (wynajem). Pierwszego najemcę zasugerował poprzedni właściciel
    nieruchomości. Motywy te są dalekie od motywów podmiotu gospodarczego, dla którego
    zasadniczym kryterium jest osiągnięcie zysku z inwestycji.
    Z uwagi na zły stan budynku, najem nieruchomości został poprzedzony wyłącznie
    niezbędnymi czynnościami, pozwalającymi na bezpiecznie korzystanie z przedmiotu
    najmu – wymieniono uszkodzony piec grzewczy starej generacji oraz ocieplono
    rozpadającą się elewację.
    Jak wskazują sądy administracyjne znaczące nakłady inwestycyjne podnoszące standard
    nieruchomości mogą być elementem wykraczającym poza standardowe działania zarządu
    majątkiem prywatnym, co w niniejszej sprawie nie miało jednak miejsca. Poczynione
    zmiany w budynku polegały tylko na zapewnieniu możliwości normalnego korzystania z
    niego, co dodatkowo uwypukla osobisty charakter działań związanych z przedmiotową
    nieruchomością. Zatem skala działań Wnioskodawczyni dotycząca przedmiotowej
    nieruchomości świadczy o tym, że nie podejmowała ona czynności, które noszą cechę
    profesjonalnego wynajmu nieruchomości mieszkaniowych.
    Jak wskazał Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w wyroku z 10 kwietnia 2024 r.,
    sygn. akt I SA/Gl 1375/23, „Nabycie jednego mieszkania do majątku prywatnego i oddanie
    go w wynajem nie decyduje jeszcze o zawodowym charakterze działalności danego
    podmiotu (...). O profesjonalnym charakterze działalności przesądzić może jedynie szereg
    innych okoliczności, które powodują, że aktywność podmiotu w przedmiocie wynajmu
    nieruchomości jest porównywalna do działań podmiotów zajmujących się profesjonalnie
    tego rodzaju działalnością. Chodzi zatem o taką działalność podmiotu w odniesieniu do
    spornego lokalu mieszkalnego, która polega na aktywnych działaniach w zakresie
    wynajmu nieruchomościami.”
    W niniejszej sprawie na uwagę zasługuje również okoliczność, że zgodnie z umową
    kredytu hipotecznego jaką oboje małżonkowie zawarli z bankiem było ubezpieczenie
    kredytu na wypadek śmierci jednego z kredytobiorców. W 2022 r. zmarł małżonek
    Wnioskodawczyni, co spowodowało, że 50% pozostającej części kapitałowej kredytu
    hipotecznego spłacił ubezpieczyciel. Ponadto, po śmierci małżonka Wnioskodawczyni jego
    udziały w nieruchomości, w równym wymiarze, odziedziczyła Wnioskodawczyni i jej syn.
    Powyższe dodatkowo potwierdza osobisty, a nie gospodarczy charakter wykorzystania
    przedmiotowej nieruchomości.
    W ocenie Wnioskodawczyni w niniejszej sprawie znaczenie ma również wyrok Trybunału
    Sprawiedliwości Unii Europejskiej (dalej: „TSUE”) z 15 września 2011 r. Słaby i in.: C-180/10,
    C-181/10. Niezależnie od tego, że orzeczenie to zapadło w nieco odmiennym stanie
    faktycznym jednak uwagi poczynione przez TSUE w zakresie czynności związanych ze
    zwykłym wykonywaniem prawa własności należy odnieść wprost do niniejszej sprawy. W
    powyższym orzeczeniu TSUE zauważył, że dostawę gruntu przeznaczonego pod zabudowę
    należy uznać za objętą podatkiem od towarów i usług na podstawie prawa krajowego
    państwa członkowskiego, jeżeli państwo to skorzystało z możliwości przewidzianej w art.
    12 ust. 1 dyrektywy 2006/112/WE, niezależnie od częstotliwości takich transakcji oraz od
    kwestii, czy sprzedawca prowadzi działalność producenta, handlowca lub usługodawcy,
    pod warunkiem że transakcja ta nie stanowi jedynie czynności związanej ze zwykłym
    wykonywaniem prawa własności. TSUE wskazał, że osoby fizycznej, która prowadziła

    działalność rolniczą na gruncie nabytym ze zwolnieniem z VAT i przekształconym wskutek
    zmiany planu zagospodarowania przestrzennego niezależnej od woli tej osoby w grunt
    przeznaczony pod zabudowę, nie można uznać za podatnika VAT w rozumieniu art. 9 ust.
    1 i art. 12 ust. 1 dyrektywy 2006/112/WE, kiedy dokonuje ona sprzedaży tego gruntu, jeżeli
    sprzedaż ta następuje w ramach zarządu majątkiem prywatnym tej osoby. Natomiast
    jeżeli osoba ta w celu dokonania wspomnianej sprzedaży podejmuje aktywne działania w
    zakresie obrotu nieruchomościami, angażując środki podobne do wykorzystywanych
    przez producentów, handlowców i usługodawców w rozumieniu art. 9 ust. 1 akapit drugi
    dyrektywy 2006/112/WE, należy uznać ją za podmiot prowadzący „działalność
    gospodarczą” w rozumieniu tego przepisu, a więc za podatnika podatku od towarów i
    usług. TSUE stanowisko to prezentował także w innych orzeczeniach (np. C-263/11, C-331
    /14, C-72/137). TSUE stwierdził, że czynności związane ze zwykłym wykonywaniem prawa
    własności nie mogą same z siebie być uznawane za prowadzenie działalności
    gospodarczej.
    Podsumowując, nabycie i wykorzystanie przez Wnioskodawczynię przedmiotowej
    nieruchomości miało wyłącznie osobisty (prywatny) charakter i w żaden sposób nie było
    związane z prowadzoną działalnością gospodarczą. Opisana aktywność Wnioskodawczyni
    jest właściwa dla zakresu zwykłego zarządu majątkiem prywatnym, czynnością związaną
    ze zwykłym wykonywaniem prawa własności (nie wykracza poza granice zwykłego zarządu
    majątkiem prywatnym).
    Nie budzi wątpliwości, że świadczenie usług podlega opodatkowaniu VAT wyłącznie
    wówczas, gdy świadczone jest przez podmiot mający status podatnika VAT i działającego
    w takim charakterze w odniesieniu do danej usługi.
    Skoro wykorzystanie przez Wnioskodawczynię przedmiotowej nieruchomości miało
    wyłącznie osobisty charakter i nie było związane z prowadzoną działalnością gospodarczą,
    a jej aktywność była właściwa dla zakresu zwykłego zarządu majątkiem prywatnym, to tym
    samym nie można uznać, że Wnioskodawczyni w tym zakresie działała jako podatnik VAT,
    co powoduje, że nie podlegała i nie podlega ona opodatkowaniu podatkiem od towarów i
    usług.
    W rezultacie powyższego, skoro dokonując wynajmu prywatnej nieruchomości, poza
    prowadzoną działalnością gospodarczą, Wnioskodawczyni nie działa w charakterze
    podatnika VAT, a czynność ta nie podlega opodatkowaniu VAT, to tym samym przychody
    osiągane w latach 2020 – 2023 z przedmiotowego wynajmu nie powinny być wliczane do
    limitu zwolnienia podmiotowego, określonego w art. 113 ust. 1 ustawy o VAT.
    Zgodnie z art. 113 ust. 1 ustawy o VAT, zwalnia się od podatku sprzedaż dokonywaną
    przez podatnika posiadającego siedzibę działalności gospodarczej na terytorium kraju, u
    którego wartość sprzedaży, z wyłączeniem podatku, nie przekroczyła w poprzednim ani
    bieżącym roku podatkowym kwoty 200 000,00 zł.
    Wnioskodawczyni wyraża przekonanie, że skala podjętych działań związanych z
    wynajmem prywatnej nieruchomości (poza prowadzoną działalnością gospodarczą) i ich
    zakres mieści się w ramach racjonalnych działań osoby zarządzającej swoim mieniem,
    pozwalają przyjąć tezy postawione na wstępie i uznać je za prawidłowe i uzasadnione w
    przedstawionym stanie faktycznym.
    Biorąc powyższe pod uwagę, Wnioskodawczyni wnosi o potwierdzenie przez Dyrektora
    Krajowej Informacji Skarbowej, że zaprezentowane wyżej stanowisko Wnioskodawczyni w
    kontekście zadanych pytań jest prawidłowe.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawiła Pani we wniosku jest nieprawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług
    (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 361 ze zm.) zwanej dalej ustawą:
      Opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlegają odpłatna dostawa
      towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju.
    Na podstawie art. 2 pkt 22 ustawy:
      Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o sprzedaży - rozumie się przez to odpłatną
      dostawę towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju, eksport
      towarów oraz wewnątrzwspólnotową dostawę towarów.
    W myśl art. 7 ust. 1 ustawy:
      Przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się
      przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (...).
    Stosownie do art. 8 ust. 1 ustawy:
      Przez świadczenie usług, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się każde
      świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej
      niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu
      art. 7 (...).
    Z tak szeroko sformułowanej definicji wynika, że przez świadczenie usług należy przede
    wszystkim rozumieć określone zachowanie podatnika na rzecz odrębnego podmiotu,
    które zasadniczo wynika z dwustronnego stosunku zobowiązaniowego, zakładającego
    istnienie podmiotu będącego odbiorcą (nabywcą usługi), jak również podmiotu
    świadczącego usługę.
    Zauważenia jednak wymaga, że nie każda czynność stanowiąca odpłatną dostawę
    towarów lub odpłatne świadczenie usług podlega opodatkowaniu. Aby dana czynność
    podlegała opodatkowaniu musi być wykonywana przez podmiot o statusie podatnika
    działającego w takim charakterze w odniesieniu do tej czynności.
    Zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy:
      Podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości
      prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o
      której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności.
    W myśl art. 15 ust. 2 ustawy:
      Działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców
      lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz
      rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność
      gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu
      towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów
      zarobkowych.
    W tym miejscu należy wskazać, że umowa najmu jest cywilnoprawną umową nakładającą
    na strony - zarówno wynajmującego, jak i najemcę - określone przepisami obowiązki.
    Jak wynika z art. 659 § 1 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. – Kodeks cywilny (t. j. Dz. U. z
    2024 r. poz. 1061 ze zm.), zwanej dalej Kodeksem cywilnym:
      Przez umowę najmu wynajmujący zobowiązuje się oddać najemcy rzecz do używania
      przez czas oznaczony lub nieoznaczony, a najemca zobowiązuje się płacić
      wynajmującemu umówiony czynsz.
    W myśl art. 659 § 2 Kodeksu cywilnego:
      Czynsz może być oznaczony w pieniądzach lub w świadczeniach innego rodzaju.

    Najem jest więc umową dwustronnie zobowiązującą i wzajemną, a umówiony między
    stronami czynsz jest wynagrodzeniem za możliwość korzystania z cudzej rzeczy i stanowi
    świadczenie wzajemne należne za używanie lokalu przez jego najemcę.
    Na gruncie przepisów ustawy najem stanowi świadczenie usług zdefiniowane w art. 8 ust.
    1 ustawy i podlega opodatkowaniu podatkiem VAT na mocy art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy.
    Zatem, usługa najmu wypełnia określoną w art. 15 ust. 2 ustawy definicję działalności
    gospodarczej, jeżeli wykonywana jest w sposób ciągły dla celów zarobkowych. Charakter
    stosunku prawnego, jaki kształtuje umowa najmu, wskazuje, że ma ona długotrwały
    charakter, a uzyskiwane korzyści z tego tytułu są w zasadzie stałe.
    Z opisu sprawy wynika, że w latach 2020 – 2023 prowadziła Pani działalność gospodarczą,
    w której korzystała Pani ze zwolnienia podmiotowego od podatku VAT. Ponadto, jest Pani
    właścicielem domu jednorodzinnego. Wynajmuje go Pani wyłącznie na cele prywatne.
    Pani wątpliwości dotyczą kwestii, czy dokonując wynajmu nieruchomości (domu
    jednorodzinnego), poza prowadzoną działalnością gospodarczą, Wnioskodawczyni
    występuje jako podatnik podatku od towarów i usług oraz czy przychody z tytułu najmu
    mieszkania rozliczanego na zasadach tzw. najmu prywatnego uzyskane przez Panią w
    latach 2020-2023 r. powinny zostać wliczone do limitu zwolnienia podmiotowego z art.
    113 ust. 1 ustawy o VAT.
    Odnosząc się do Pani wątpliwości związanych z wliczaniem do limitu określonego w art.
    113 ust. 1 ustawy wartości usług najmu prywatnego należy wskazać, że:
    Stosownie do treści art. 43 ust. 1 pkt 36 ustawy:
      Zwalnia się od podatku usługi w zakresie wynajmowania lub wydzierżawiania
      nieruchomości o charakterze mieszkalnym lub części nieruchomości, na własny
      rachunek, wyłącznie na cele mieszkaniowe lub na rzecz społecznych agencji najmu, o
      których mowa w art. 22a ust. 1 ustawy z dnia 26 października 1995 r. o społecznych
      formach rozwoju mieszkalnictwa (Dz. U. z 2023 r. poz. 790 i 1114, 1463 i 1693).
    Z powołanego wyżej przepisów wynika, że ze zwolnienia od podatku od towarów i usług
    korzysta wyłącznie świadczenie usług wynajmu nieruchomości o charakterze mieszkalnym
    na cele mieszkaniowe. Zastosowanie zwolnienia jest więc uzależnione od spełnienia
    przesłanek obiektywnych, dotyczących charakteru wynajmowanego lokalu (lokal
    mieszkalny) oraz subiektywnych, dotyczących przeznaczenia wynajmowanego lokalu (cel
    mieszkaniowy). W związku z tym, zwolnieniu nie podlega wynajem nieruchomości o
    charakterze mieszkalnym na cel inny niż mieszkaniowy.
    Powyższe wskazuje, że przesłanki do zastosowania zwolnienia są następujące:
        świadczenie usługi na własny rachunek,
        charakter mieszkalny nieruchomości,
        mieszkaniowy cel najmu lub dzierżawy.
    Zaistnienie wszystkich powyższych przesłanek skutkuje zastosowaniem zwolnienia od
    podatku. Brak któregokolwiek z powyższych elementów nie pozwala natomiast na
    zastosowanie zwolnienia i w konsekwencji następuje opodatkowanie świadczonej usługi.
    Ustawa o podatku od towarów i usług przewiduje również możliwość skorzystania ze
    zwolnienia podmiotowego zgodnie z art. 113 ustawy.
    Zgodnie z art. 113 ust. 1 ustawy:

      Zwalnia się od podatku sprzedaż dokonywaną przez podatników, u których wartość
      sprzedaży nie przekroczyła łącznie w poprzednim roku podatkowym kwoty 200.000
      zł. Do wartości sprzedaży nie wlicza się kwoty podatku.
    Przepis art. 113 ust. 2 ustawy stanowi, że
      Do wartości sprzedaży, o której mowa w ust. 1, nie wlicza się:
        1) wewnątrzwspólnotowej sprzedaży towarów na odległość, która nie podlega
        opodatkowaniu podatkiem na terytorium kraju;
        1a) sprzedaży na odległość towarów importowanych, która nie podlega
        opodatkowaniu podatkiem na terytorium kraju;
        2) odpłatnej dostawy towarów i odpłatnego świadczenia usług, zwolnionych od
        podatku na podstawie art. 43 ust. 1 lub przepisów wydanych na podstawie art. 82
        ust. 3, z wyjątkiem:
        a) transakcji związanych z nieruchomościami,
        b) usług, o których mowa w art. 43 ust. 1 pkt 7, 12 i 38-41,
        c) usług ubezpieczeniowych i reasekuracyjnych
        - jeżeli czynności te nie mają charakteru transakcji pomocniczych;
        3) odpłatnej dostawy towarów, które na podstawie przepisów o podatku
        dochodowym są zaliczane przez podatnika do środków trwałych oraz wartości
        niematerialnych i prawnych podlegających amortyzacji.
    Stosownie do art. 113 ust. 5 ustawy:
      Jeżeli wartość sprzedaży zwolnionej od podatku na podstawie ust. 1 przekroczy
      kwotę, o której mowa w ust. 1, zwolnienie traci moc począwszy od czynności, którą
      przekroczono tę kwotę.
    Tym samym podatnik może korzystać ze zwolnienia od podatku na podstawie i według
    zasad określonych m.in. wyżej przytoczonymi przepisami pod warunkiem, że nie wykonuje
    czynności, o których mowa w art. 113 ust. 13 ustawy. W myśl tego przepisu:
      Zwolnień, o których mowa w ust. 1 i 9, nie stosuje się do podatników:
        1) dokonujących dostaw:
        a) towarów wymienionych w załączniku nr 12 do ustawy,
        b) towarów opodatkowanych podatkiem akcyzowym, w rozumieniu przepisów o
        podatku akcyzowym, z wyjątkiem:
        - energii elektrycznej (CN 2716 00 00),
        - wyrobów tytoniowych,
        - samochodów osobowych, innych niż wymienione w lit. e, zaliczanych przez
        podatnika, na podstawie przepisów o podatku dochodowym, do środków trwałych
        podlegających amortyzacji,
        c) budynków, budowli lub ich części, w przypadkach, o których mowa w art. 43 ust.
        1 pkt 10 lit. a i b,
        d) terenów budowlanych,
        e) nowych środków transportu,
        f) następujących towarów, w związku z zawarciem umowy w ramach
        zorganizowanego systemu zawierania umów na odległość, bez jednoczesnej
        fizycznej obecności stron, z wyłącznym wykorzystaniem jednego lub większej liczby
        środków porozumiewania się na odległość do chwili zawarcia umowy włącznie:

        - preparatów kosmetycznych i toaletowych (PKWiU 20.42.1),
        - komputerów, wyrobów elektronicznych i optycznych (PKWiU 26),
        - urządzeń elektrycznych (PKWiU 27),
        - maszyn i urządzeń, gdzie indziej niesklasyfikowanych (PKWiU 28),
        g) hurtowych i detalicznych części i akcesoriów do:
        - pojazdów samochodowych, z wyłączeniem motocykli (PKWiU 45.3),
        - motocykli (PKWiU ex 45.4);
        2) świadczących usługi:
        a) prawnicze,
        b) w zakresie doradztwa, z wyjątkiem doradztwa rolniczego związanego z uprawą i
        hodowlą roślin oraz chowem i hodowlą zwierząt, a także związanego ze
        sporządzaniem planu zagospodarowania i modernizacji gospodarstwa rolnego,
        c) jubilerskie,
        d) ściągania długów, w tym factoringu;
        3) nieposiadających siedziby działalności gospodarczej na terytorium kraju.
    Analiza powołanych wyżej przepisów prawa podatkowego wskazuje, że obliczając limit
    sprzedaży uprawniający podatnika do zwolnienia od podatku na podstawie art. 113 ust.1
    ustawy, po przekroczeniu którego podatnik traci prawo do zwolnienia od podatku,
    zgodnie z art. 113 ust. 2 pkt 2 ustawy nie bierze się pod uwagę odpłatnej dostawy
    towarów i odpłatnego świadczenia usług, zwolnionych od podatku na podstawie art. 43
    ust. 1 lub przepisów wydanych na podstawie art. 82 ust. 3, z wyjątkiem m.in. transakcji
    związanych z nieruchomościami, jeżeli czynności te nie mają charakteru transakcji
    pomocniczych.
    Na podstawie art. 288 Dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie
    wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. Urz. UE L 347, s. 1 ze zm.):
      1. Kwota rocznego obrotu stanowiąca punkt odniesienia dla zastosowania
      zwolnienia, o którym mowa w art. 284, obejmuje następujące kwoty, z wyłączeniem
      VAT:
        a) wartość dostaw towarów i świadczenia usług w zakresie, w jakim byłyby one
        opodatkowane, gdyby zostały dokonane przez podatnika nieobjętego zwolnieniem;
        b) wartość transakcji zwolnionych, z prawem do odliczenia VAT zapłaconego na
        poprzednim etapie, zgodnie z art. 98 ust. 2 lub art. 105a;
        c) wartość transakcji zwolnionych zgodnie z art. 146–149 oraz art. 151, 152 i 153;
        d) wartość transakcji zwolnionych zgodnie z art. 138, gdy zastosowanie ma
        zwolnienie przewidziane w tym artykule;
        e) wartość transakcji związanych z nieruchomościami, transakcji finansowych, o
        których mowa w art. 135 ust. 1 lit. b)–g), oraz usług ubezpieczeniowych i
        reasekuracyjnych, chyba że transakcje te mają charakter transakcji pomocniczych.
      2. Zbycia materialnych lub niematerialnych dóbr inwestycyjnych podatnika nie
      uwzględnia się do celów obliczania obrotu, o którym mowa w ust. 1.
    Zatem Dyrektywa 2006/112/WE w art. 288 pkt 1 lit. e stanowi, że kwota obrotu obejmuje
    wartość transakcji związanych z nieruchomościami.

    Zauważenia wymaga, że Dyrektywa 2006/112/WE najem i dzierżawę nieruchomości
    traktuje jako transakcje. Wynika to chociażby z treści art. 135 lit. l Dyrektywy, dotyczącego
    zwolnienia od podatku określonych transakcji, który jako transakcje zwolnione wymienia
    dzierżawę i najem nieruchomości.
    Według internetowego wielkiego słownika języka polskiego, transakcja to czynność lub
    zespół czynności prowadzący lub mający doprowadzić do kupna albo sprzedaży jakichś
    towarów.
    Ustawodawca zarówno w akcie zasadniczym, jak i w rozporządzeniach wykonawczych do
    ustawy nie zdefiniował pojęcia charakter „pomocniczy”. W takim przypadku w pierwszej
    kolejności stosuje się wykładnię językową, w taki bowiem sposób ustawodawca
    komunikuje się z podatnikiem jako adresatem normy. Dopiero gdy wykładnia językowa
    nie prowadzi do jednoznacznych rezultatów dopuszczalne jest skorzystanie z
    pozajęzykowych dyrektyw interpretacyjnych.
    Według internetowego słownika synonimów (strona internetowa - http://synonim.net
    /synonim/pomocniczy), synonimami do słowa „pomocniczy” są pojęcia: „pomocny,
    wspierający, poboczny, akcesoryjny, dodatkowy, dopływowy, posiłkowy, subsydialny,
    subsydiarny, uzupełniający, wspomagający”.
    Przepisy unijnej Dyrektywy w zakresie VAT posługują się określeniem „incidental
    transactions” w ramach odpowiedniego przepisu, co na język polski może być tłumaczone
    jako „transakcje incydentalne/uboczne”. Termin „incydentalny” wg Słownika języka
    polskiego (Słownika Wydawnictwa Naukowego PWN) oznacza przy tym „mający małe
    znaczenie lub zdarzający się bardzo rzadko”, natomiast termin „uboczny” oznacza
    „dotyczący czegoś pośrednio, mniej istotny lub dodatkowy”. Transakcje o charakterze
    „incydentalnym” oznaczają zdarzenia występujące nie tyle rzadko, ile ubocznie, przy
    określonej okazji, nawet gdyby występowały w sposób powtarzalny. Pojęcie
    „incydentalności” odnosi się więc nie tyle do samej częstotliwości występowania danego
    zdarzenia, co raczej do jego poboczności względem zasadniczej działalności podatnika.
    Także w wersji francuskiej omawianej VI Dyrektywy użyto określenia „accessoire”, a w
    wersji niemieckiej „Hilfsumsaetze”, co wskazuje, że w analizowanym kontekście istotne
    jest, aby były to czynności poboczne, czy też pomocnicze do zasadniczej działalności
    podatnika (wspomniane powyżej trzy wersje językowe VI Dyrektywy są kompatybilne i
    wskazują na pomocniczy, poboczny charakter omawianych czynności). Podobnie, polska
    wersja językowa Dyrektywy 2006/112, która zastąpiła VI Dyrektywę, odstępuje od
    sformułowania „transakcje sporadyczne” i określa omawiane czynności jako „transakcje
    pomocnicze”.
    Transakcje pomocnicze zatem to takie, które nie są związane z zasadniczą działalnością
    podatnika, a przychody z ich tytułu nie są bezpośrednim, stałym i koniecznym
    uzupełnieniem tej działalności. Tak więc, aby ocenić, czy dana czynność może być uznana
    za pomocniczą, należy wziąć pod uwagę przede wszystkim to, czy stanowi ona
    uzupełnienie zasadniczej działalności gospodarczej podatnika. Jeżeli dana działalność
    stanowi stały i niezbędny element wbudowany w funkcjonowanie przedsiębiorstwa
    podatnika, to transakcje takie nie mogą być uznane za pomocnicze.
    Zatem, aby ocenić, czy świadczona usługa ma charakter „pomocniczy”, należy wziąć pod
    uwagę to, czy stanowi ona uzupełnienie zasadniczej działalności gospodarczej podatnika.
    Zauważenia wymaga, że jak wcześniej wskazano, świadczenie usług najmu wypełnia
    określoną w art. 15 ust. 2 ustawy definicję działalności gospodarczej, jeżeli jest
    wykonywane w sposób ciągły do celów zarobkowych.
    W okolicznościach niniejszej sprawy na gruncie ww. przepisów należy więc stwierdzić, że
    czynność najmu przez Panią domu jednorodzinnego na gruncie ustawy o podatku od
    towarów i usług wypełnia definicję działalności gospodarczej określoną w art. 15 ust. 2

    ustawy. Przedmiotowy budynek stanowi majątek wykorzystywany w prowadzonej przez
    Panią działalności gospodarczej.
    Bez znaczenia, dla uznania Pani za podatnika podatku od towarów i usług prowadzącego
    działalność gospodarczą w rozumieniu podatku VAT z tytułu najmu budynku, pozostaje
    okoliczność jego wynajmu w ramach tzw. „najmu prywatnego”. Należy wskazać, że na
    gruncie przepisów ustawy o VAT działalność gospodarcza obejmuje czynności polegające
    na wykorzystywaniu towarów (w tym przypadku budynku) w sposób ciągły dla celów
    zarobkowych z tytułu tej czynności.
    Tym samym, skoro świadczy Pani usługi najmu domu jednorodzinnego za
    wynagrodzeniem, to w kontekście powołanych przepisów ustawy, najem ten stanowi,
    zgodnie z art. 8 ust. 1 ustawy, odpłatne świadczenie usług w ramach prowadzonej przez
    Panią działalności gospodarczej w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy. W konsekwencji jest
    Pani podatnikiem podatku VAT, o którym mowa w art. 15 ust. 1 ustawy, z tytułu ww.
    najmu.
    Odnosząc się zatem do Pani wątpliwości, wskazać należy, że z cytowanego brzmienia art.
    113 ust. 2 pkt 2 lit. a) ustawy wynika, że do wartości sprzedaży, o której mowa w ust. 1
    (czyli uprawniającej do zwolnienia podmiotowego) nie wlicza się m.in. obrotu z tytułu
    odpłatnego świadczenia usług zwolnionych od podatku (na podstawie m.in. art. 43 ust. 1
    ustawy), jednakże z wyjątkiem transakcji związanych z nieruchomościami, jeżeli czynności
    te nie mają charakteru transakcji pomocniczych. Za czynności związane z
    nieruchomościami należy uznać nie tylko usługi stricte dotyczące nieruchomości, ale
    wszelkie czynności, których wykonanie oparte jest na wykorzystaniu, używaniu i
    użytkowaniu nieruchomości. Transakcje pomocnicze natomiast to takie, które nie są
    związane z zasadniczą działalnością podatnika, a przychody z ich tytułu nie są
    bezpośrednim, stałym i koniecznym uzupełnieniem tej działalności, co w Pani przypadku
    nie ma miejsca.
    Prowadzonej przez Panią działalności gospodarczej w zakresie usługi najmu
    przedmiotowego budynku nie można uznać za działalność świadczoną pomocniczo. Jest to
    – jak jednoznacznie wynika z przedstawionego opisu sprawy, obok działalności w zakresie
    sprzedaży handlu odzieżą oraz innymi wyrobami tekstylnymi, drugi rodzaj wykonywanej
    przez Panią, na podstawie przepisów ustawy o podatku od towarów i usług, działalności
    gospodarczej.
    Ponadto zwrócić należy uwagę, że zwolnienie wynikające z art. 113 ustawy jest
    zwolnieniem podmiotowych, co oznacza, że jest związane bezpośrednio z podmiotem
    prowadzącym działalność gospodarczą, która w standardowych warunkach podlegałaby
    opodatkowaniu. Zwolnienie to odnosi się do konkretnego limitu wynikającego ze
    sprzedaży (odpłatnej dostawy towarów i odpłatnego świadczenia usług) danego
    podatnika. Skoro, jak wyżej wskazano wykonuje Pani oprócz działalności gospodarczej
    polegającej na handlu odzieży i innymi wyrobami tekstylnymi również działalność
    gospodarczą w zakresie wynajmu, to na podstawie art. 113 ust. 1 pkt 2 lit b) sprzedaż z tej
    działalności również powinna być wliczana do limitu, o którym mowa w art. 113 ust. 1
    ustawy.
    Trzeba też zaznaczyć, że działalność gospodarcza, w rozumieniu ustawy, nie musi być – co
    do zasady – prowadzona w celu uzyskania zysku. W ramach działalności gospodarczej
    podatnik VAT może dążyć do osiągnięcia celów inne niż zarobkowe. Tym samym
    podatnikami VAT mogą być również podmioty typu „non profit”, realizujące np. zadania
    charytatywne, przy czym, opodatkowaniu mogą podlegać jedynie takie czynności tych
    podatników, działających w tym charakterze, które są realizowane odpłatnie. Bez
    znaczenia także dla bycia podatnikiem VAT jest efekt prowadzonej działalności, w
    szczególności, czy jest to działalność dochodowa czy przynosząca straty. Tym samym Pani
    argument, że wynajem mieszkania, nie jest ukierunkowany na osiągnięcie zysków, a
    jedynie stanowi formę pokrycia kosztów związanych z jego wcześniejszym zakupem i

    bieżącymi wydatkami jest bez znaczenia, w odniesieniu do tego, że wynajem, na gruncie
    ustawy o VAT jest odpłatnym świadczeniem usług i wykonywany jest w ramach
    prowadzonej w takim zakresie działalności gospodarczej.
    W konsekwencji należy stwierdzić, że wartość świadczonych przez Panią usług najmu
    domu jednorodzinnego (wraz ze wszystkimi pobieranymi od najemcy opłatami),
    stanowiących odpłatne świadczenie usług w ramach prowadzonej w tym zakresie przez
    Panią działalności gospodarczej w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy o podatku od towarów
    i usług, każdorazowo podlega / podlegała / będzie podlegać wliczeniu do wartości
    sprzedaży, o której mowa w art. 113 ust. 1 ustawy.
    W konsekwencji, Pani stanowisko uznaję za nieprawidłowe.
    W odniesieniu do powołanych przez Panią wyroków WSA i NSA Organ wskazuje, że
    wyrok WSA w Szczecinie z 6 stycznia 2022 r. sygn. akt I SA/Sz 887/21, wyrok WSA we
    Wrocławiu z 6 grudnia 2019 r. sygn. akt I SA/Wr 708/19, wyrok WSA w Warszawie z 10
    lutego 2021 r. sygn. akt. III SA/Wa 658/20 oraz wyrok NSA z 21 stycznia 2022 r. sygn. akt.
    I FSK 1421/18 dotyczyły opodatkowania podatkiem VAT sprzedaży nieruchomości,
    wyrok WSA w Bydgoszczy z 1 grudnia 2021 r. sygn. akt. I SA/Bd 642/21 dotyczył
    opodatkowania podatkiem VAT sprzedaży laptopów. Zatem powyższe rozstrzygnięcia
    zapadły w indywidualnych sprawach osadzonych w odmiennym stanie faktycznym i
    wiążący charakter mają w tychże sprawach, w których zapadły. Każdy indywidualny opis
    sprawy wymaga każdorazowo zbadania wielu występujących okoliczności.
    Natomiast wyrok WSA w Gliwicach z 30 stycznia 2024 r. sygn. akt I SA/Gl 1047/23 oraz
    WSA w Gliwicach z 10 kwietnia 2024 r. sygn. akt. I SA/Gl 1375/23 są nieprawomocne.

## Dodatkowe informacje

Zaznaczenia wymaga, że organ podatkowy jest ściśle związany przedstawionym we
    wniosku opisem stanu faktycznego. Ponosi Pani ryzyko związane z ewentualnym błędnym
    lub nieprecyzyjnym przedstawieniem we wniosku opisu stanu faktycznego. Podkreślenia
    wymaga, że interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, o
    ile rzeczywisty stan sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie z
    opisem podanym przez Panią w złożonym wniosku. W związku z tym, w przypadku zmiany
    któregokolwiek elementu przedstawionego we wniosku opisu sprawy, udzielona
    odpowiedź traci swą aktualność.
    Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który przedstawiła Pani i stanu prawnego, który
    obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
        Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb
        ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz.
        111 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pani sytuacja
        będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego i zastosuje się Pani do
        interpretacji.
        Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
        1) z zastosowaniem art. 119a;

        2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5
        ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
        3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
        Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pani prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu
    Administracyjnego w (...). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa
    z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.
    U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
        w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
        Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
        w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na
        adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS
        /SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.