Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0111-KDIB3-1.4012.293.2025.1.KO
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-06-06
Teza: Brak opodatkowania odszkodowania za bezumowne
korzystanie z części nieruchomości.
Słowa kluczowe: korzystanie-korzystanie bezumowne
towar-zwrot towarów
Zagadnienia: Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II. Zakres
opodatkowania-Rozdział 2. Dostawa towarów i
świadczenie usług -Dostawa towarów
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II-
Rozdział 1-art. 5-ust. 1-pkt 1

## Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

dłowe
    Szanowni Państwo,
    stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego
    zaistniałego stanu faktycznego w podatku od towarów i usług jest prawidłowe.

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

10 kwietnia 2025 r. wpłynął Państwa wniosek 8 kwietnia 2025 r. o wydanie interpretacji
    indywidualnej w zakresie podatku od towarów i usług, który dotyczy braku opodatkowania
    odszkodowania za bezumowne korzystanie z części nieruchomości.

    Treść wniosku jest następująca:
    Opis zaistniałego stanu faktycznego
    Skarb Państwa reprezentowany przez Starostę jest właścicielem nieruchomości położonej
    na terenie gminy o ogólnej powierzchni (...) ha, zapisanej w księdze wieczystej nr (...),
    prowadzonej przez Sąd Rejonowy (...).
    20 marca 2019 roku zawarto umowę dzierżawy na okres 10 lat, przekazując do
    korzystania część przedmiotowej nieruchomości o pow. (...) ha.
    Z dniem 1 kwietnia 2022 r. umowa dzierżawy została wypowiedziana ze względu na
    zaleganie przez dzierżawcę z zapłatą czynszu, pomimo przesłania w dniu 11 stycznia 2022
    r. wezwania do zapłaty. Starosta (...) reprezentujący Skarb Państwa wypowiadając umowę
    Dzierżawcy wystąpił również o zwrot i wydanie nieruchomości (pismo z dnia 29 marca
    2022 r.). Dzierżawca nie wydał nieruchomości w określonym terminie. Ponownie
    wystąpiono o zwrot nieruchomości pismem z dnia 27 kwietnia 2022 r., lecz również
    nieskutecznie.
    Mimo rozwiązania umowy, Dzierżawca nie zwrócił nieruchomości właścicielowi, wobec
    czego została naliczona opłata za bezumowne korzystanie z nieruchomości Skarbu
    Państwa za okres od 1 kwietnia 2022 roku do 29 lutego 2024 roku w kwocie (...) zł (słownie:
    ...), nie doliczając podatku VAT. Ostatecznie 29 lutego 2024r. skierowano do Sądu pozew
    przeciwko Dzierżawcy o wydanie nieruchomości. Wyrokiem z 18 września 2024 r.
    uzupełnionym kolejnym wyrokiem z dnia 2 grudnia 2024 r. Sąd zobowiązał pozwanego do
    wydania Skarbowi Państwa gruntu i opróżnienia nieruchomości.
    Jednocześnie ze względu na brak wpłaty przez byłego dzierżawcę wynagrodzenia za
    bezumowne korzystanie w dniu 13 czerwca 2024 roku został wniesiony pozew do Sądu o
    zapłatę należności za bezumowne korzystanie z nieruchomości Skarbu Państwa w okresie
    od 1 kwietnia 2022 roku do 29 lutego 2024 roku, które to postępowanie nadal jest w toku.

## Pytanie

Czy opłata z tytułu bezumownego korzystania z części nieruchomości podlega
    opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, w sytuacji gdy jej właściciel żąda zwrotu tej
    nieruchomości i nie wyraża zgody na korzystanie z niej przez byłego dzierżawcę?
    Państwa stanowisko w sprawie
    Powiat, zwany dalej Powiatem, jest jednostką samorządu terytorialnego działającą na
    zasadach określonych w powszechnie obowiązujących przepisach prawa, w szczególności
    w ustawie z dnia 5 czerwca 1998 roku o samorządzie powiatowym (t. j. Dz. U. z 2024 r.
    poz. 107 ze zm.) oraz statucie przyjętym Uchwałą Nr (...) Rady Powiatu (...) z dnia (...) 2018
    roku w sprawie uchwalenia Statutu Powiatu. Powiat posiada osobowość prawną i
    wykonuje zadania publiczne we własnym imieniu i na własną odpowiedzialność, w
    formach właściwych zarówno prawu publicznemu, jak i w węższym zakresie, w formach
    właściwych prawu prywatnemu, w szczególności zawierając umowy cywilnoprawne.
    Posiadanie statusu osoby prawnej i związane z nim aktywne występowanie w obrocie
    cywilnoprawnym skutkuje tym, iż powiat spełnia ustawowe przesłanki do uznania go za
    czynnego podatnika VAT (art. 15 ust. 1 i ust. 6 ustawy o VAT). W konsekwencji Powiat jest
    zarejestrowanym, czynnym podatnikiem podatku od towarów i usług.
    Przechodząc do meritum sprawy, w sytuacji gdy osoba trzecia korzysta z nieruchomości
    bez stosownej zgody, pomiędzy właścicielem nieruchomości a korzystającym bezumownie
    z tej nieruchomości nie dochodzi do zawarcia jawnego lub dorozumianego stosunku
    prawnego (umowa), w ramach którego spełniane są świadczenia wzajemne.

    Odszkodowanie wypłacone w takich okolicznościach (z tego tytułu) nie jest więc płatnością
    za świadczenie usługi, lecz rekompensatą za pozbawienie właściciela prawa do
    swobodnego dysponowania nieruchomością i wynikłe z tego tytułu szkody. Takie
    świadczenie podatnika, nieoparte na tytule prawnym, wskazującym na istnienie
    obowiązku świadczenia usługi oraz wysokości wynagrodzenia nie podlega opodatkowaniu
    podatkiem od towarów i usług.
    Stanowisko powyższe znajduje swoje uzasadnienie w wyroku Naczelnego Sądu
    Administracyjnego z dnia 9 lutego 2024 r., sygn. akt IFSK 694/20, w którym stwierdzono, iż
    momentem, w którym możemy mówić o wystarczającej manifestacji woli odzyskania
    nieruchomości (a w konsekwencji momentem, od którego nie będziemy mieli do czynienia
    ze świadczeniem podlegającym opodatkowaniu VAT z uwagi na jego odszkodowawczy
    charakter) jest wezwanie drugiej strony do zwrotu rzeczy, czy też wyznaczenie terminu na
    jej przejęcie.
    Reasumując opłata z tytułu bezumownego korzystania od 1 kwietnia 2022 r. do 29 lutego
    2024 r. nie podlega opodatkowaniu VAT z uwagi na fakt wypowiedzenia umowy dzierżawy
    (wcześniejsze przesłanie wezwania do zapłaty z dnia 11 stycznia 2022 r.). Dlatego też, w
    adnotacji do postawionego pytania, wnioskodawca stoi na stanowisku, iż przedmiotowa
    opłata nie powinna zawierać w sobie podatku od towarów i usług.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które Państwo przedstawili we wniosku w zakresie podatku od towarów i
    usług jest prawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t. j.
    Dz. U. z 2024 r. poz. 361 ze zm.), zwanej dalej ustawą:
      Opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, zwanym dalej „podatkiem”,
      podlegają odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium
      kraju.
    Na mocy art. 7 ust. 1 ustawy:
      Przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się
      przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel, (...).
    W myśl art. 2 pkt 6 ustawy:
      Przez towary rozumie się przez to rzeczy oraz ich części, a także wszelkie postacie
      energii.
    Stosownie do art. 8 ust. 1 ustawy:
    Przez świadczenie usług, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się każde
    świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej
    niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu art.
    7, w tym również:
      1) przeniesienie praw do wartości niematerialnych i prawnych, bez względu na formę,
        w jakiej dokonano czynności prawnej;

      2) zobowiązanie do powstrzymania się od dokonania czynności lub do tolerowania
        czynności lub sytuacji;
      3) świadczenie usług zgodnie z nakazem organu władzy publicznej lub podmiotu
        działającego w jego imieniu lub nakazem wynikającym z mocy prawa.
    Definicja świadczenia usług ma zatem charakter dopełniający definicję dostawy towarów i
    jest wyrazem realizacji powszechności opodatkowania podatkiem od towarów i usług
    transakcji wykonywanych przez podatnika w ramach działalności gospodarczej.
    Pod pojęciem usługi (świadczenia) należy zatem rozumieć każde zachowanie, na które
    składać się może zarówno działanie (uczynienie, wykonanie czegoś), jak i zaniechanie
    (nieczynienie, znoszenie określonych stanów rzeczy). Należy jednak zaznaczyć, iż nie każde
    działanie, powstrzymanie się od działania, czy tolerowanie czynności lub sytuacji, może
    zostać uznane za usługę w rozumieniu przepisów ustawy. Aby tak się stało muszą zostać
    spełnione łącznie następujące warunki:
    - w następstwie zobowiązania, w wykonaniu którego usługa jest świadczona, druga
      strona jest bezpośrednio beneficjentem świadczenia,
    - świadczonej usłudze odpowiada świadczenie wzajemne ze strony nabywcy
      (wynagrodzenie).
    Dana czynność podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług wówczas, gdy
    istnieje bezpośredni związek o charakterze przyczynowym pomiędzy świadczoną usługą a
    otrzymanym świadczeniem wzajemnym, w ten sposób, że zapłacone kwoty stanowią
    rzeczywiste wynagrodzenie za wyodrębnioną usługę świadczoną w ramach stosunku
    prawnego lub dochodzi do wymiany świadczeń wzajemnych. Otrzymana zapłata powinna
    być konsekwencją wykonania świadczenia.
    Zarówno ustawa o podatku od towarów i usług, jak i przepisy wykonawcze do niej nie
    definiują pojęcia „bezumowne korzystanie”. Kwestie związane z bezumownym
    korzystaniem z cudzej rzeczy regulują przepisy art. 224, art. 225 oraz art. 674 ustawy z
    dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (t.j. Dz.U. z 2024 r., poz. 1061 ze zm.), zwanej dalej
    Kodeksem cywilnym.
    Na podstawie art. 224 § 1 i § 2 Kodeksu cywilnego:
      § 1. Samoistny posiadacz w dobrej wierze nie jest obowiązany do wynagrodzenia za
      korzystanie z rzeczy i nie jest odpowiedzialny ani za jej zużycie, ani za jej pogorszenie
      lub utratę. Nabywa własność pożytków naturalnych, które zostały od rzeczy
      odłączone w czasie jego posiadania, oraz zachowuje pobrane pożytki cywilne, jeżeli
      stały się w tym czasie wymagalne.
      § 2. Jednakże od chwili, w której samoistny posiadacz w dobrej wierze dowiedział się
      o wytoczeniu przeciwko niemu powództwa o wydanie rzeczy, jest on obowiązany do
      wynagrodzenia za korzystanie z rzeczy i jest odpowiedzialny za jej zużycie,
      pogorszenie lub utratę, chyba że pogorszenie lub utrata nastąpiła bez jego winy.
      Obowiązany jest zwrócić pobrane od powyższej chwili pożytki, których nie zużył, jak
      również uiścić wartość tych, które zużył.
    W oparciu natomiast o art. 225 Kodeksu cywilnego:
      Obowiązki samoistnego posiadacza w złej wierze względem właściciela są takie same
      jak obowiązki samoistnego posiadacza w dobrej wierze od chwili, w której ten
      dowiedział się o wytoczeniu przeciwko niemu powództwa o wydanie rzeczy.
      Jednakże samoistny posiadacz w złej wierze obowiązany jest nadto zwrócić wartość

      pożytków, których z powodu złej gospodarki nie uzyskał, oraz jest odpowiedzialny za
      pogorszenie i utratę rzeczy, chyba że rzecz uległaby pogorszeniu lub utracie także
      wtedy, gdyby znajdowała się w posiadaniu uprawnionego.
    Z ww. regulacji wynika, że w sytuacji wytoczenia powództwa - przeciwko samoistnemu
    posiadaczowi w złej wierze - jest on obowiązany do wynagrodzenia za korzystanie z rzeczy
    oraz jest odpowiedzialny za jej stan. Ponadto, spoczywa na nim obowiązek zwrotu
    pobranych od powyższej chwili pożytków, których nie zużył, jak również winny jest uiścić
    wartość tych, które zużył.
    Zgodnie z art. 674 Kodeksu cywilnego:
      Jeżeli po upływie terminu oznaczonego w umowie albo w wypowiedzeniu najemca
      używa nadal rzeczy za zgodą wynajmującego, poczytuje się w razie wątpliwości, że
      najem został przedłużony na czas nieoznaczony.
    Podkreślenia wymaga również, że przepisy podatkowe nie zawierają definicji
    odszkodowania, zatem w tym zakresie należy posiłkować się przepisami prawa cywilnego.
    Na gruncie prawa cywilnego, odszkodowanie za doznaną szkodę majątkową lub
    niemajątkową uzależnione jest od zaistnienia zdarzenia, z którym przepisy łączą
    obowiązek naprawienia szkody. Ponadto, między zdarzeniem a zaistniałą w jego wyniku
    szkodą, musi istnieć związek przyczynowy.
    Zgodnie z treścią art. 471 Kodeksu cywilnego:
      Dłużnik obowiązany jest do naprawienia szkody wynikłej z niewykonania lub
      nienależytego wykonania zobowiązania, chyba że niewykonanie lub nienależyte
      wykonanie jest następstwem okoliczności, za które dłużnik odpowiedzialności nie
      ponosi.
    W świetle wyżej przytoczonych przepisów, na gruncie stosunków cywilnoprawnych,
    szkoda polega na nienależytym wykonaniu bądź niewykonaniu zobowiązania przez
    dłużnika, istnieniu adekwatnego związku przyczynowego pomiędzy działaniem lub
    zaniechaniem, a szkodą. Brak tych przesłanek powoduje, że nie mamy do czynienia ze
    szkodą, za powstanie której dłużnik zobowiązany jest do wypłaty odszkodowania.
    Z przedstawionego opisu sprawy wynika, że 20 marca 2019 r. zawarto umowę dzierżawy
    na okres 10 lat, przekazując do korzystania część przedmiotowej nieruchomości o pow.
    (...) ha.
    Z dniem 1 kwietnia 2022 r. umowa dzierżawy została wypowiedziana ze względu na
    zaleganie przez dzierżawcę z zapłatą czynszu, pomimo przesłania w dniu 11 stycznia 2022
    r. wezwania do zapłaty. Starosta (...) reprezentujący Skarb Państwa wypowiadając umowę
    Dzierżawcy wystąpił również o zwrot i wydanie nieruchomości (pismo z dnia 29 marca
    2022 r.). Dzierżawca nie wydał nieruchomości w określonym terminie. Ponownie
    wystąpiono o zwrot nieruchomości pismem z dnia 27 kwietnia 2022 r., lecz również
    nieskutecznie.
    Mimo rozwiązania umowy, Dzierżawca nie zwrócił nieruchomości właścicielowi, wobec
    czego została naliczona opłata za bezumowne korzystanie z nieruchomości Skarbu
    Państwa za okres od 1 kwietnia 2022 roku do 29 lutego 2024 roku w kwocie (...) zł, nie
    doliczając podatku VAT. Ostatecznie 29 lutego 2024r. skierowano do Sądu pozew
    przeciwko Dzierżawcy o wydanie nieruchomości. Wyrokiem z 18 września 2024 r.
    uzupełnionym kolejnym wyrokiem z dnia 2 grudnia 2024 r. Sąd zobowiązał pozwanego do
    wydania Skarbowi Państwa gruntu i opróżnienia nieruchomości.
    Jednocześnie ze względu na brak wpłaty przez byłego dzierżawcę wynagrodzenia za
    bezumowne korzystanie w dniu 13 czerwca 2024 roku został wniesiony pozew do Sądu o
    zapłatę należności za bezumowne korzystanie z nieruchomości Skarbu Państwa w okresie
    od 1 kwietnia 2022 r. do 29 lutego 2024 r., które to postępowanie nadal jest w toku.

    Państwa wątpliwości w analizowanym przypadku dotyczą tego, czy opłata z tytułu
    bezumownego korzystania z części nieruchomości podlega opodatkowaniu podatkiem od
    towarów i usług.
    Odnosząc się do powyższego na podstawie analizy powołanych przepisów Kodeksu
    cywilnego i ustawy o podatku od towarów i usług należy stwierdzić, że przy rozstrzyganiu
    wątpliwości, czy bezumowne korzystanie z nieruchomości podlega opodatkowaniu w myśl
    art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy o podatku od towarów i usług, decydują w każdym przypadku
    konkretne okoliczności.
    Kluczową kwestią jest fakt istnienia zgody (choćby dorozumianej) na użytkowanie przez
    np. nierzetelnego posiadacza, bądź czynienie jakichkolwiek kroków przez uprawniony
    podmiot celem odzyskania tejże nieruchomości, w przypadku braku takiej zgody.
    W przypadku wystąpienia przeciwko podmiotowi korzystającemu z określonej rzeczy bez
    tytułu prawnego np. z powództwem sądowym lub też w przypadku czynienia jakichkolwiek
    innych kroków celem wyegzekwowania tejże nieruchomości - nie można powiedzieć, że
    pomiędzy stronami zdarzenia istnieje określony stosunek prawny - jawny czy też
    dorozumiany - skutkujący realizacją wzajemnych świadczeń. W takiej sytuacji świadczenie
    podatnika, nieoparte na tytule prawnym, wskazującym obowiązek świadczenia usług jak i
    wynagrodzenie za to świadczenie - nie podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i
    usług. Odszkodowanie wypłacone w takich okolicznościach z tego tytułu nie jest płatnością
    za świadczenie usługi, lecz rekompensatą za pozbawienie właściciela prawa do
    swobodnego dysponowania nieruchomością i wynikłe z tego tytułu szkody, zgodnie z art.
    471 Kodeksu cywilnego.
    Inaczej należy jednak oceniać sytuację, gdy korzystający z nieruchomości użytkuje ją za
    zgodą właściciela (nawet dorozumianą) płacąc z tego tytułu określone kwoty, a także
    sytuację kiedy właściciel rzeczy (np. nieruchomości) - z różnych względów - toleruje
    sytuację, w której przy braku formalnego stosunku prawnego, inny podmiot korzysta z
    należącej do niego rzeczy. W tych okolicznościach wynagrodzenie otrzymane przez
    właściciela z tytułu bezumownego korzystania z rzeczy spełnia definicję świadczenia usług
    w rozumieniu art. 8 ust. 1 ustawy o VAT i na podstawie art. 5 ust. 1 cyt. ustawy podlega
    opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.
    W analizowanym przypadku wskazaliście Państwo, że z dniem 1 kwietnia 2022 r. umowa
    dzierżawy została wypowiedziana ze względu na zaleganie przez dzierżawcę z zapłatą
    czynszu. Starosta reprezentujący Skarb Państwa wypowiadając umowę Dzierżawcy
    wystąpił również o zwrot i wydanie nieruchomości (pismo z dnia 29 marca 2022 r.).
    Dzierżawca nie wydał nieruchomości w określonym terminie. Ponownie wystąpiono o
    zwrot nieruchomości pismem z dnia 27 kwietnia 2022 r., lecz również nieskutecznie. 29
    lutego 2024r. skierowano do Sądu pozew przeciwko Dzierżawcy o wydanie nieruchomości.
    Wyrokiem z 18 września 2024 r. uzupełnionym kolejnym wyrokiem z dnia 2 grudnia 2024
    r. Sąd zobowiązał pozwanego do wydania Skarbowi Państwa gruntu i opróżnienia
    nieruchomości.
    W przypadku bezumownego korzystania z cudzej własności właścicielowi przysługuje
    roszczenie o wynagrodzenie za bezprawne korzystanie z jego nieruchomości. Zapłata
    określonej kwoty pieniężnej wiąże się z prawem żądania naprawienia wynikłej szkody z
    tytułu bezprawnego korzystania z nieruchomości. Żądanie wynagrodzenia (roszczenia
    pieniężnego) w swojej istocie nie stanowi należności za wykonanie usług, lecz jest
    rekompensatą za niemożność pobierania pożytków i używania nieruchomości w okresie
    bezumownego korzystania.
    Przy takim opisie sprawy nie można zatem mówić o jakimkolwiek jawnym lub
    dorozumianym stosunku prawnym łączącym Państwa z korzystającym bezumownie z
    części nieruchomości. Naliczona opłata za bezumowne korzystanie z nieruchomości
    Skarbu Państwa za okres od 1 kwietnia 2022 r. do 29 lutego 2024 r. w kwocie 67 298,00 zł
    w tym przypadku ma charakter odszkodowawczy i nie podlega opodatkowaniu VAT.

    Reasumując bezumowne korzystanie z części nieruchomości bez tytułu prawnego i bez
    zgody Państwa (wyraźnej lub dorozumianej), nie stanowi usługi w rozumieniu art. 8 ust. 1
    ustawy, a zapłata z tego tytułu odszkodowania nie stanowi należności za jej wykonanie.
    W konsekwencji nie stanowi transakcji podlegającej opodatkowaniu podatkiem od
    towarów i usług, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy.
    Stanowisko Państwa jest prawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy zaistniałego stanu faktycznego przedstawionego przez Państwa i
    stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
  - Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z
    dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.).
    Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie
    zgodna (tożsama) z opisem zdarzenia przyszłego i zastosują się Państwo do interpretacji.
  - Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
    Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
    zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
    czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
        z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
  - Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
    Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
    decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki
    interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego
    Sądu Administracyjnego w (...). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje
    ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
    (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA).
    Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji
    indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):
    - w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo

    - w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS
      /SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 ustawy z
    dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa.