Interpretacja indywidualna
Sygnatura: ITPB2/415-384b/09/IL
Organ: Dyrektor Izby Skarbowej w Bydgoszczy
Data wydania: 2009-07-17
Teza: Czy dodatek za rozłąkę przysługujący żołnierzom zawodowym zwolniony jest z podatku dochodowego od osób fizycznych?
Słowa kluczowe: dodatki-dodatek za rozłąkę; przeniesienie-przeniesienie służbowe; zwolnienie-zwolnienie przedmiotowe; żołnierze
Przepisy: [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-Rozdział 3

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA

Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.) oraz § 4 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz. U. Nr 112, poz. 770 ze zm.) Dyrektor Izby Skarbowej w Bydgoszczy działając w imieniu Ministra Finansów stwierdza, że stanowisko Wnioskodawcy, przedstawione we wniosku z dnia 8 kwietnia 2009 roku (data wpływu 14 kwietnia 2009 roku), uzupełnionym pismem z dnia 30 czerwca 2009 r. (data wpływu 6 lipca 2009 r.) o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie opodatkowania dodatku za rozłąkę otrzymywanego przez żołnierzy zawodowych – **jest prawidłowe.**

UZASADNIENIE

W dniu 14 kwietnia 2009 roku został złożony ww. wniosek o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie opodatkowania dodatku za rozłąkę oraz bezpłatnego wyżywienia otrzymywanego przez żołnierzy.

Pismem z dnia 24 czerwca 2009 r. Nr ITPB2/415-384/09-2/IL wezwano Wnioskodawcę do usunięcia braków formalnych złożonego wniosku. Braki wykazane w wezwaniu uzupełniono w dniu 6 lipca 2009 r.

W przedmiotowym wniosku, oraz w jego uzupełnieniu przedstawiono następujący stan faktyczny.

Żołnierze zawodowi na podstawie art. 66 ust. 1 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (t. jedn. z 2008 r. Nr 141, poz. 892 z późn. zm.), a żołnierze czynnej służby wojskowej (zasadniczej służby wojskowej, nadterminowej zasadniczej służby wojskowej i inni) na podstawie art. 68 ustawy z dnia 21 listopada 1967 r. o powszechnym obowiązku obrony Rzeczypospolitej Polskiej (t. jedn. Dz. U. z 2004 r. Nr 241, poz. 2416 późn. zm.) uprawnieni są w określonych przypadkach do bezpłatnego wyżywienia lub równoważnika pieniężnego w zamian wyżywienia.

Na podstawie delegacji zawartej w art. 66 ust. 2 pkt 3 oraz art. 66 ust. 3 pkt 2 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych, Minister Obrony Narodowej wydał odpowiednio dwa rozporządzenia określające przypadki, w których żołnierzom zawodowym przysługuje bezpłatne wyżywienie (rozporządzenie Ministra Obrony Narodowej z dnia 14 lutego 2004 r. w sprawie bezpłatnego wyżywienia żołnierzy zawodowych i kandydatów na żołnierzy zawodowych (t. jedn. Dz. U. z 2006 r. Nr 71 poz. 497 z późn. zm.) lub równoważnik pieniężny w zamian bezpłatnego wyżywienia, rozporządzenie z 24 lutego 2004 r. w sprawie określenia wysokości równoważnika w zamian bezpłatnego wyżywienia przysługującego żołnierzom zawodowym i kandydatom na żołnierzy zawodowych (Dz. U. Nr 71, poz. 497 z późn. zm.). Rozporządzenie z dnia 14 lutego 2004 r. określa w sposób szczegółowy katalog przypadków, w którym żołnierzom zawodowym przysługuje bezpłatne wyżywienie. Na podstawie delegacji zawartej w art. 68 ust. 1a, ustawy o powszechnym obowiązku obrony Rzeczypospolitej Polskiej, w zakresie żołnierzy w czynnej służby wojskowej Minister Obrony Narodowej wydał rozporządzenie z dnia 26 marca 2003 r. w sprawie wyżywienia żołnierzy odbywających czynną służbę wojskową (Dz. U. Nr 62, poz. 565 z późn. zm.), w którym szczegółowo określono przypadki, w których żołnierzom czynnej służby wojskowej (nadterminowej zasadniczej służby wojskowej) przysługuje bezpłatne wyżywienie. Od wydanych świadczeń w naturze lub wypłaconego równoważnika pieniężnego w zamian bezpłatnego wyżywienia jednostka nie pobiera zaliczki na poczet podatku dochodowego.

Żołnierzowi zawodowemu wyznaczonemu na stanowisko służbowe na okres kadencji, wypłacany jest dodatek za rozłąkę, jeżeli członkowie rodziny nie przesiedlili się wraz z żołnierzem. Dodatek za rozłąkę przysługuje zgodnie z § 3 ust. 1 pkt 6 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 28 maja 2004 r. w sprawie należności żołnierzy zawodowych za przeniesienia i podróże służbowe (Dz. U. Nr 140, poz. 1487 ze zm.). Od wypłacanego dodatku Jednostka nie pobiera zaliczki na poczet podatku dochodowego od osób fizycznych.

W związku z powyższym zadano następujące pytania.

1.  Czy bezpłatne wyżywienie żołnierzy lub równoważnik pieniężny w zamian bezpłatnego wyżywienia zwolnione są z podatku dochodowego od osób fizycznych?
2.  Czy dodatek za rozłąkę przysługujący żołnierzom zawodowym zwolniony jest z podatku dochodowego od osób fizycznych?

Przedmiot niniejszej interpretacji indywidualnej stanowi odpowiedź na zadane pytanie w zakresie opodatkowania dodatku za rozłąkę. Wniosek w pozostałym zakresie zostanie rozpatrzony odrębną interpretacją indywidualną.

Zdaniem Wnioskodawcy – w zakresie pytania drugiego - zgodnie z art. 21 ust. 1 pkt 18 wolny od podatku dochodowego jest dodatek za rozłąkę wypłacony pracownikom czasowo przeniesionym - do wysokości diet za czas podróży służbowej na obszarze kraju, określonych w przepisach w sprawie wysokości oraz warunków ustalania należności przysługujących pracownikowi zatrudnionemu w państwowej lub samorządowej jednostce sfery budżetowej z tytułu podróży służbowej na obszarze kraju. Wyznaczenie żołnierza na stanowisko służbowe na okres kadencji Wnioskodawca może za przeniesienie o charakterze czasowym, przy uwzględnieniu faktu, że członkowie rodziny nie przesiedlili się wraz z żołnierzem, a dodatek przysługuje wyłącznie w dniach wykonywania zadań służbowych Czasowo przeniesionym, w rozumieniu zarządzenia Ministra Pracy i Polityki Socjalnej z dnia 14 sierpnia 1990 r. w sprawie świadczeń dla pracowników czasowo przeniesionych jest pracownik, który wyraził zgodę na okresowe przeniesienie go do pracy na inny teren poza miejscowość stałego zamieszkania (zakwaterowania), a był zatrudniony:

1.  w miejscowości stałego zamieszkania lub codziennie dojeżdżał do pracy z miejscowości stałego zamieszkania bądź
2.  w innej miejscowości niż miejscowość stałego zamieszkania i mieszkał w hotelu pracowniczym lub kwaterze wynajętej przez przedsiębiorstwo.

Służba żołnierzy zawodowych ma obecnie charakter kadencyjny. Żołnierz podpisuje kontrakt na pełnienie służby na stanowisku służbowym w danej miejscowości na określony czas i nie przesiedla rodziny, bowiem następny kontrakt może oznaczać kolejne przeniesienie do jeszcze innej miejscowości. Powyższe potwierdza czasowy charakter przeniesienia żołnierzy uprawnionych do dodatku za rozłąkę. Istotą i celem przedmiotowej, szczególnej należności jest rekompensata wyższych kosztów utrzymania ponoszonych przez żołnierzy zobligowanych do pełnienia służby poza miejscem zamieszkania rodziny. Wysokość dodatku jest równa wysokości diety przysługującej pracownikowi zatrudnionemu w państwowej lub samorządowej jednostce sfery budżetowej z tytułu podróży służbowej na obszarze kraju. Dieta ta jest przeznaczona na pokrycie kosztów wyżywienia w czasie podróży służbowej i jest wolna od podatku. Dodatek za rozłąkę nie ma więc charakteru typowego przychodu ze stosunku służbowego podlegającego opodatkowaniu.

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego stanu faktycznego uznaje się za prawidłowe.

Zgodnie z art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t. j. Dz. U. z 2000 r. Nr 14, poz. 176 ze zm.) opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.

Natomiast na podstawie art. 21 ust. 1 pkt 18 ww. ustawy wolne od podatku dochodowego są dodatki za rozłąkę wypłacane pracownikom czasowo przeniesionym – do wysokości diet za czas podróży służbowej na obszarze kraju, określonych w przepisach w sprawie wysokości oraz warunków ustalania należności przysługujących pracownikowi zatrudnionemu w państwowej lub samorządowej jednostce sfery budżetowej z tytułu podróży służbowej na obszarze kraju.

Z powyższego przepisu wynika, iż zwolnieniu podlega tylko i wyłącznie dodatek za rozłąkę wypłacony pracownikom przeniesionym czasowo. Tym samym przepisy prawa podatkowego nie przewidują zwolnienia od opodatkowania podatkiem dochodowym dodatku za rozłąkę wypłacanego pracownikom przeniesionym do pracy w innej miejscowości na stałe.

Należy wskazać, że stosownie do art. 12 ust. 4 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych za pracownika w rozumieniu ustawy uważa się osobę pozostającą w stosunku służbowym, stosunku pracy, stosunku pracy nakładczej lub spółdzielczym stosunku pracy.

Stosownie do treści art. 37 ust. 1 ustawy z dnia 11 września 2003 roku o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (Dz. U. z 2008 r. Nr 141, poz. 892 ze zm.), żołnierz zawodowy pełniący zawodową służbę wojskową:

1.  na podstawie kontraktu na pełnienie służby stałej – pełni tę służbę na stanowiskach służbowych przez czas oznaczony kadencjami;
2.  na podstawie kontraktu na pełnienie służby terminowej – pełni tę służbę na stanowiskach służbowych przez czas kadencji, z zastrzeżeniem ust. 3.

Okres kadencji na stanowisku wynosi od osiemnastu miesięcy do trzech lat (art. 37 ust. 2 ww. ustawy)

W myśl art. 6 ust. 1 pkt 12 ww. ustawy, określenie kadencja na stanowisku służbowym oznacza okres pełnienia przez żołnierza zawodowego służby na stanowisku służbowym, określony w decyzji personalnej wyznaczającej go na to stanowisko.

Natomiast zgodnie z treścią art. 86 ust. 1 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych, żołnierzowi zawodowemu przeniesionemu do pełnienia zawodowej służby wojskowej w innej miejscowości albo skierowanemu do wykonywania zadań służbowych poza stałym miejscem pełnienia służby lub miejscem zamieszkania przysługują należności za przeniesienia i podróże służbowe.

Należności przysługujące żołnierzom zawodowym z tytułu przeniesienia służbowego zostały uregulowane w rozporządzeniu Ministra Obrony Narodowej z dnia 28 maja 2004 r. w sprawie należności żołnierzy zawodowych za przeniesienia i podróże służbowe (Dz. U. Nr 140, poz. 1487 ze zm.).

Stosownie do § 3 ust. 1 cytowanego rozporządzenia, z tytułu przeniesienia służbowego żołnierzowi zawodowemu przysługują:

1.  diety dla żołnierza i członków jego rodziny - za czas przejazdu i pierwszą dobę pobytu w nowym miejscu zamieszkania;
2.  ryczałt na pokrycie kosztów przejazdu do nowego miejsca zamieszkania osób, o których mowa w pkt 1;
3.  ryczałt z tytułu przeniesienia;
4.  zasiłek osiedleniowy;
5.  zwrot kosztów przewozu urządzenia domowego;
6.  dodatek za rozłąkę.

Na podstawie § 7a ust. 1 dodatek za rozłąkę przysługuje żołnierzowi posiadającemu członków rodziny, o których mowa w § 3 ust. 2, w przypadku gdy nie przesiedlili się oni wraz z nim do nowego miejsca pełnienia służby i zamieszkują w miejscowości, do której nie jest możliwy codzienny dojazd publicznymi środkami transportu.

Dodatek, o którym mowa w ust. 1, ustala się w stawce zryczałtowanej w wysokości 18-krotności diety określonej w przepisach, o których mowa w § 14 ust. 1. Z kolei w myśl postanowień § 7a ust. 3 powołanego rozporządzenia dodatek, o którym mowa w ust. 1, przyznaje się żołnierzowi:

1.  przeniesionemu służbowo do miejscowości:
    1.  w której on lub jego małżonek nie posiada domu lub samodzielnego lokalu mieszkalnego albo on lub jego małżonek nie jest zameldowany na pobyt stały,
    2.  z której nie istnieje dogodne połączenie komunikacyjne;
2.  któremu w nowym miejscu pełnienia służby lub w miejscowości pobliskiej nie przekazano do zamieszkiwania z członkami rodziny lokalu mieszkalnego będącego w dyspozycji Wojskowej Agencji Mieszkaniowej.

Ze stanu faktycznego przedstawionego we wniosku wynika, że żołnierzowi zawodowemu wyznaczonemu na stanowisko służbowe na okres kadencji, wypłacany jest dodatek za rozłąkę, jeżeli członkowie rodziny nie przesiedlili się wraz z nim do nowego miejsca pełnienia służby.

Przeniesienie służbowe jest związane z podpisaniem kontraktu na pełnienie służby na stanowisku służbowym w danej miejscowości na określony czas.

Skoro zatem, w przypadku rozłąki z rodziną (która co do zasady powinna mieć charakter czasowy) wziąwszy pod uwagę kadencyjność służby żołnierzy zawodowych (tj. wyznaczenie określonych ram czasowych pełnienia służby), można mówić o czasowym przeniesieniu, to dodatek za rozłąkę mieści się w zakresie zwolnienia przedmiotowego, o którym mowa w art. 21 ust. 1 pkt 18 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Złożenie przez Wnioskodawcę fałszywego oświadczenia, że elementy stanu faktycznego objęte wnioskiem o wydanie interpretacji w dniu złożenia wniosku nie są przedmiotem toczącego się postępowania podatkowego, kontroli podatkowej, postępowania kontrolnego organu kontroli skarbowej oraz że w tym zakresie sprawa nie została rozstrzygnięta co do jej istoty w decyzji lub postanowieniu organu podatkowego lub organu kontroli skarbowej powoduje, że niniejsza interpretacja indywidualna nie wywołuje skutków prawnych (art. 14b § 4 Ordynacji podatkowej).

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy, ul. Jana Kazimierza 5, 85-035 Bydgoszcz po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).

Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy).

Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Bydgoszczy Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Toruniu, ul. Św. Jakuba 20, 87-100 Toruń.