Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0112-KDIL1-2.4012.461.2025.3.AS
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-10-29
Teza: Podleganie opodatkowaniu podatkiem VAT aportu nakładów
poniesionych na wykonanie stacji ładowania pojazdów
elektrycznych oraz transformatora, pełne prawo do odliczenia
podatku VAT i ustalenie podstawy opodatkowania dla aportu
jako sumy wartości nominalnej udziałów obejmowanych w
zamian za aport oraz wartości środków pieniężnych.
Słowa kluczowe: aport
czynności-czynności opodatkowane
czynności-czynności podlegające opodatkowaniu
dostawa-dostawa towarów
odliczenia-odliczenie pełne
opodatkowanie-podstawa opodatkowania
samochód-samochód elektryczny
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II-
Rozdział 1-art. 5-ust. 1-pkt 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II-
Rozdział 2-art. 7.-ust. 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II-
Rozdział 2-art. 8-ust. 1-pkt 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III-
Rozdział 1-art. 15-ust. 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III-
Rozdział 1-art. 15-ust. 2
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III-
Rozdział 1-art. 15-ust. 6
1
Zagadnienia: Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II. Zakres
opodatkowania-Rozdział 1. Przepisy ogólne -Czynności
podlegające opodatkowaniu
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II. Zakres
opodatkowania-Rozdział 2. Dostawa towarów i
świadczenie usług -Dostawa towarów
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział IX. Odliczenie
i zwrot podatku. Odliczenie częściowe-Rozdział 1.
Odliczenie i zwrot podatku-Odliczenie podatku
naliczonego-Odliczenie podatku naliczonego z tytułu
nabycia towarów i usług
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział VI. Podstawa
opodatkowania-Podstawa opodatkowania - zasady
ogólne
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział IX-
Rozdział 1-art. 86-ust. 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział IX-
Rozdział 1-art. 86-ust. 2-pkt 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział IX-
Rozdział 1-art. 88-ust. 3a-pkt 2
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział IX-
Rozdział 1-art. 88-ust. 4
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział VI-
art. 29a-ust. 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział VI-
art. 29a-ust. 6
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział VI-
art. 29a-ust. 7
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział
VIII-Rozdział 2-art. 43-ust. 1-pkt 2

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

22 lipca 2025 r. wpłynął Państwa wniosek z 15 lipca 2025 r. o wydanie interpretacji
    indywidualnej, który dotyczy:
    · podlegania opodatkowaniu podatkiem VAT transakcji aportu nakładów poniesionych na
      wykonanie stacji ładowania pojazdów elektrycznych oraz transformatora;
    · pełnego prawa do odliczenia podatku VAT naliczonego, związanego z wykonaniem stacji
      ładowania pojazdów elektrycznych, jak również transformatora, w związku z
      wniesionym aportem;
    · ustalenia podstawy opodatkowania podatkiem VAT dla czynności aportu jako suma
      wartości nominalnej udziałów obejmowanych w zamian za aport oraz wartości
      środków pieniężnych w wysokości podatku VAT należnego, od której podatek VAT
      należy obliczyć metodą „w stu”.
    Uzupełnili go Państwo pismem z 17 września 2025 r. (wpływ 22 września 2025 r.) oraz
    pismem z 3 października 2025 r. (wpływ 9 października 2025 r.) – w odpowiedzi na
    wezwania.
    Treść wniosku jest następująca:

## Opis zdarzenia przyszłego

Gmina Miejska (...) (dalej: „Miasto” lub „Gmina”) jest podatnikiem VAT czynnym.
    Stosownie do przepisów ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (t. j. Dz. U.
    z 2023 r. poz. 40 z późn. zm.) Gmina jest jednostką samorządu terytorialnego posiadającą
    osobowość prawną, wykonującą zadania publiczne we własnym imieniu i na własną
    odpowiedzialność (art. 2 ust. 1 i 2 tej ustawy).
    Zgodnie z art. 6 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym, do zakresu działania gmin należą
    wszystkie sprawy publiczne o znaczeniu lokalnym niezastrzeżone ustawami na rzecz
    innych podmiotów.
    Na podstawie art. 7 ust. 1 pkt 4 ustawy o samorządzie gminnym, do zadań własnych
    gminy należą sprawy związane z lokalnym transportem zbiorowym.
    Poza zadaniami właściwymi dla jednostki samorządu terytorialnego jako organu władzy
    publicznej, Miasto wykonuje również działalność na podstawie umów cywilnoprawnych.
    Gmina zawarła z (...) Spółką z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w (...) (dalej: „S”
    lub „Spółka”) umowę wykonawczą Nr (...) o świadczenie usług przewozowych w ramach
    publicznego transportu zbiorowego – komunikacji miejskiej w (...) (dalej: „umowa
    wykonawcza”). „S” jest komunalną spółką prawa handlowego, w której jedynym
    udziałowcem jest Gmina. Zgodnie z aktem założycielskim, Spółka zobowiązana została do
    zapewnienia ciągłości, powszechności i dostępności świadczeń w zakresie lokalnego
    transportu zbiorowego dla społeczności Gminy oraz innych gmin, które podpisały z
    Miastem stosowne porozumienia. Na podstawie umowy wykonawczej, Miasto zleciło „S”
    świadczenie usług przewozu na liniach komunikacyjnych, które wchodzą lub w okresie
    obowiązywania umowy wykonawczej wejdą w skład sieci komunikacyjnej obejmującej
    obszar Gminy oraz gmin, które zawarły lub zawrą z Miastem stosowne porozumienia. W
    trakcie realizacji umowy wykonawczej, Miasto może ponadto wyposażyć „S” w składniki
    majątkowe niezbędne dla potrzeb realizacji umowy. Natomiast „S” zobowiązał się do
    wykonania wspomnianych usług przewozu na warunkach określonych w umowie

    wykonawczej i w załącznikach do niej, zgodnie z obowiązującym prawem krajowym i
    wspólnotowym, a także wykonywania działalności dodatkowej integralnie związanej z
    realizacją usług przewozu.
    W roku 2023 Gmina złożyła wniosek o dofinansowanie w ramach naboru wniosków
    numer: (...) ogłoszonego przez Polską Agencję Rozwoju Przedsiębiorczości, do działania (...).
    W ramach projektu Gminy Miejskiej (...) pn. (...), Gmina zrealizowała m.in. zadania
    polegające na wykonaniu stacji ładowania pojazdów elektrycznych oraz transformatora
    koniecznego do funkcjonowania stacji ładowania. Na potrzeby projektu (...) Sp. z o.o.
    udostępniła Gminie grunt na podstawie umowy użyczenia, na którym Gmina zrealizowała
    ww. zadanie.
    Wskazane powyżej składniki majątku Gmina zamierzała wydzierżawić Spółce. Obecnie
    jednak rozważa wniesienie aportem nakładów poniesionych na wykonanie stacji
    ładowania pojazdów elektrycznych jak również transformatora (roszczenie o zwrot
    nakładów).
    Aport określony zostanie na podstawie jego wartości brutto, przy czym Gmina w zamian
    za aport otrzyma udziały o nominalnej wartości równej kwocie netto wnoszonych
    składników majątku środki pieniężne wartości VAT należnego z tytułu aportu oraz dopłatę
    w formie środków pieniężnych odpowiadającą kwocie podatku VAT należnego z tytułu
    transakcji wniesienia wkładu niepieniężnego.
    Doprecyzowanie opisu zdarzenia przyszłego sformułowane w piśmie z 17 września 2025 r.
    1) Pytanie „Na kogo wystawione zostały faktury dokumentujące realizację zadania
    polegającego na wykonaniu stacji ładowania oraz transformatora”?
    Odpowiedź: Faktury dokumentujące realizację zadania polegającego na wykonaniu stacji
    ładowania oraz transformatora wystawione zostały na Gminę Miejską (...).
    2) Pytanie „Czy doszło już do oddania do użytkowania stacji ładowania oraz
    transformatora? Jeśli tak, to kiedy i w jaki sposób? Jeśli nie, to kiedy do niego dojdzie?
    Proszę zwięźle opisać”.
    Odpowiedź: Tak, zarówno stacje ładowania oraz transformator zostały przekazane do
    użytkowania:
    · stacja ładowania została przekazana do użytkowania 25 lutego 2025 r.
    · transformator został przekazany do użytkowania 29 grudnia 2023 r.
    3) Pytanie „Jeśli ww. obiekty zostały już oddane do użytkowania, to w jaki dokładnie sposób
    są/będą one wykorzystywane przez Państwa od dnia oddania ich do użytkowania do
    dnia wniesienia ich aportem do Spółki”?
    Odpowiedź: Do czasu wniesienia aportem stacja ładowania została przekazana „S” na
    mocy umowy dzierżawy. Stacja TRAFO posadowiona jest na gruncie „S” i dostarcza prąd
    do ładowarek będących przedmiotem umowy dzierżawy. Stacja TRAFO nie jest
    natomiast przedmiotem zawartej umowy dzierżawy.
    4) Pytanie „Jeśli ww. obiekty zostały już oddane do użytkowania, to czy od dnia oddania ich
    do użytkowania do dnia planowanego aportu wykorzystywali/będą Państwo je
    wykorzystywać wyłącznie na cele działalności zwolnionej od podatku od towarów i
    usług”?
    Odpowiedź: Od dnia oddania ww. obiektów do użytkowania do dnia planowanego
    aportu Gmina nie będzie wykorzystywać ich do działalności zwolnionej od podatku od
    towarów i usług.
    5) Pytanie „Czy stacja ładowania oraz transformator są trwale związane z gruntem”?
    Odpowiedź: Stacja ładowania jest to stacja kontenerowa (model (...)). Na stację TRAFO
    składa się prefabrykowany, zamknięty kontener betonowy zapewniający ochronę przed

    warunkami atmosferycznymi. Konstrukcja kontenerowa zapewnia stacji TRAFO
    mobilność – producent jako jedną z zalet urządzenie wskazuje na możliwość łatwej
    relokacji. Zarówno stacja TRAFO jak i ładowarki do autobusów elektrycznych są
    przytwierdzone do podłoża jednak ze względu na ich konstrukcję oraz charakter nie są
    trwale związane gruntem.
    6) Pytanie „We wniosku wskazali Państwo, że:
        Wskazane powyżej składniki majątku Gmina zamierzała wydzierżawić Spółce.
        Obecnie jednak rozważa wniesienie aportem nakładów poniesionych na
        wykonanie stacji ładowania pojazdów elektrycznych jak również transformatora
        (roszczenie o zwrot nakładów).
      W związku z powyższym proszę wskazać, jaki rodzaj czynności miała stanowić
      planowana pierwotnie dzierżawa majątku Spółce, tj. czy miała być to czynność:
      a) opodatkowana podatkiem VAT;
      b) zwolniona od podatku VAT;
      c) niepodlegająca opodatkowaniu podatkiem VAT”?
    Odpowiedź: Dzierżawa majątku spółce podlegałaby i podlega opodatkowaniu
    podatkiem od towarów i usług.
    7) Pytanie „Czy nakłady poniesione na wykonanie stacji ładowania oraz transformatora były
    /są/będą obecnie wykorzystywane przez Państwa wyłącznie w celu dokonania transakcji
    aportu do Spółki („S”)? Jeśli nie, to z jakim rodzajem czynności będą związane te
    nakłady”?
    Odpowiedź: Jak wskazano powyżej obecnie do czasu aportu, stacja ładowania jest
    wydzierżawiona „S”.
    8) Pytanie „Czy wartość nakładów poniesionych na wykonanie stacji ładowania oraz
    transformatora, będących przedmiotem aportu zostanie określona w umowie
    aportowej albo innym dokumencie o podobnym charakterze (np. akcie notarialnym), z
    którego będzie wynikać sposób kalkulacji wynagrodzenia? Innymi słowy, czy to, że
    zapłatą za wniesiony aport będzie wartość udziałów obliczona po cenie nominalnej
    będzie wynikało z umowy pomiędzy stronami i będzie ona odpowiadała wartości netto
    przedmiotu aportu? Proszę o wskazanie, jaka będzie całkowita wartość przedmiotu
    aportu w kwocie netto i brutto”.
    Odpowiedź: Przewidują Państwo, że wartość przedmiotu aportu w postaci nakładów
    poniesionych na wykonanie stacji ładowania autobusów elektrycznych oraz
    transformatora zostanie określona w umowie o podwyższeniu kapitału zakładowego. W
    rezultacie, z treści umowy będzie wynikać ekwiwalentność operacji wniesienia aportu
    rzeczowego do spółki.
    Zakładają Państwo, że wycena wartości aportu (wartość obejmowanych w zamian za
    aport udziałów) nastąpi w cenie netto wnoszonego aportu.
    Nakłady Gminy Miejskiej (...) na stację TRAFO:
    · wartość netto: (...) zł:
    · wartość brutto: (...) zł
      Nakłady Gminy Miejskiej (...) na ładowarki:
    · wartość netto: (...) zł:
    · wartość brutto: (...) zł.
    Doprecyzowanie opisu zdarzenia przyszłego sformułowane w piśmie z 3 października
    2025 r.

    1) Pytanie „We wniosku wskazali Państwo, że:
          Wskazane powyżej składniki majątku Gmina zamierzała wydzierżawić Spółce.
          Obecnie jednak rozważa wniesienie aportem nakładów poniesionych na
          wykonanie stacji ładowania pojazdów elektrycznych jak również transformatora
          (roszczenie o zwrot nakładów).
    W uzupełnieniu wskazali Państwo jednak, że:
          Do czasu wniesienia aportem stacja ładowania została przekazana „S” na mocy
          umowy dzierżawy. Stacja TRAFO posadowiona jest na gruncie „S” i dostarcza
          prąd do ładowarek będących przedmiotem umowy dzierżawy. Stacja TRAFO nie
          jest natomiast przedmiotem zawartej umowy dzierżawy.
    Wskazali Państwo także, że:
          Dzierżawa majątku spółce podlegałaby i podlega opodatkowaniu podatkiem od
          towarów i usług.
    W związku z powyższym proszę wskazać:
      a) w jaki sposób i na jakiej podstawie prawnej wykorzystują Państwo transformator
        (Stację TRAFO)?
      b) czy sposób wykorzystania transformatora stanowi czynność:
        · opodatkowaną podatkiem VAT;
        · zwolnioną od podatku VAT;
        · niepodlegającą opodatkowaniu podatkiem VAT?
      c) proszę wprost wskazać, czy dzierżawa stacji ładowania stanowi czynność
        opodatkowaną podatkiem VAT”?
    Odpowiedź:
      a) Stacja TRAFO posadowiona jest na gruncie „S” i dostarcza prąd do ładowarek
        będących przedmiotem umowy dzierżawy. Stacja TRAFO nie jest natomiast
        przedmiotem zawartej umowy dzierżawy. Grunt na którym posadowiona jest stacja
        TRAFO jest użyczony przez Spółkę na rzecz Gminy Miejskiej (...).
      b) Transformator jest niezbędny do funkcjonowania ładowarek, zatem pośrednio jego
        funkcjonowanie związane jest z czynnością opodatkowaną jaką jest dzierżawa
        ładowarek.
      c) Dzierżawa stacji ładowania jest czynnością opodatkowaną VAT.
    2) Pytanie „Kiedy dojdzie do przekazania Spółce w drodze aportu stacji ładowania oraz
    transformatora”?
    Odpowiedź: Na chwilę obecną Gmina jedynie planuje aport ładowarek, dokładny ich
    termin nie jest znany.
    Jeśli chodzi o stację TRAFO Gmina musi poczekać na ujawnienie w KRS zmian
    dotyczących obniżenia kapitału zakładowego Spółki. Dopiero po ukazaniu się zmian
    będzie możliwe przekazanie w formie aportu do Spółki stacji TRAFO.
    3) Pytanie „Czy stacja ładowania i/lub transformator stanowią budowle w rozumieniu art. 3
    pkt 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 418 ze
    zm.)? Jeśli nie, to czym są w rozumieniu przepisów tej ustawy? (...)”.
    Odpowiedź: Kontenerowa stacja transformatorowa oraz stacja ładowania według Prawa
    budowlanego stanowi urządzenie budowlane.
    4) Pytanie „Jeśli wskażą Państwo, że stacja ładowania i/lub transformator stanowią
    budowlę, to proszę wskazać: (...)”?

    Odpowiedź: Z uwagi na fakt, że zarówno stacja transformatorowa oraz stacja ładowania
    według Prawa budowlanego stanowi urządzenie budowlane – pytanie pozostaje
    bezzasadne.
    5) Pytanie „Jeśli wskażą Państwo, że stacja ładowania i/lub transformator stanowią
    urządzenia budowlane, o których mowa w art. 3 pkt 9 ww. ustawy Prawo budowlane, to
    proszę wskazać, z którym obiektem budowlanym są związane, zapewniając tym samym
    możliwość użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem”.
    Odpowiedź: Stacja TRAFO jak i ładowarki jedynie są związane z fundamentem, na
    którym są posadowione. Gdyby była montowana ładowarka ścienna wtedy można
    wskazać obiekt do którego jest przytwierdzona.
    Pytania
    1. Czy transakcja aportu nakładów poniesionych na wykonanie zarówno stacji ładowania
      pojazdów elektrycznych oraz transformatora podlega opodatkowaniu VAT jako
      odpłatne świadczenie usług?
    2. Czy Gminie przysługuje pełne prawo do odliczenia podatku naliczonego w związku z
      wykonaniem zarówno stacji ładowania pojazdów elektrycznych jak również
      transformatora w związku z wniesionym aportem?
    3. Czy podstawa opodatkowania VAT dla czynności aportu powinna być ustalona jako, tj.
      suma wartości nominalnej udziałów obejmowanych w zamian za aport oraz wartości
      środków pieniężnych w wysokości VAT należnego od której VAT należy obliczyć
      metodą „w stu”?
    Państwa stanowisko w sprawie
    1. W ocenie Wnioskodawcy transakcja aportu nakładów poniesionych na wykonanie
      zarówno stacji ładowania pojazdów elektrycznych oraz transformatora podlega
      opodatkowaniu VAT jako odpłatne świadczenie usług.
    2. Gminie przysługuje pełne prawo do odliczenia podatku naliczonego w związku z
      wykonaniem zarówno stacji ładowania pojazdów elektrycznych jak i transformatora z
      uwagi na związek z czynnościami opodatkowanymi VAT (aport nakładów).
    3. Podstawą opodatkowania w przypadku aportu jest łączna wartość nominalna udziałów
      obejmowanych w zamian za aport oraz wartość środków pieniężnych. Suma tych
      wartości, od której VAT należy obliczyć metodą „w stu”. Brak jest bowiem przeszkód,
      aby w zamian za aport Spółka przekazała Gminie udziały oraz środki pieniężne jako
      dopłatę odpowiadającą kwocie podatku VAT należnego z tytułu transakcji wniesienia
      wkładu niepieniężnego.
    Uzasadnienie Państwa stanowiska w sprawie
    Ad 1.
    Zgodnie z art. 5 ust. 1 ustawy o VAT opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług,
    podlegają:
    1) odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju;
    2) eksport towarów;
    3) import towarów na terytorium kraju;
    4) wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów za wynagrodzeniem na terytorium kraju;
    5) wewnątrzwspólnotowa dostawa towarów.
    Przez dostawę towarów, w myśl art. 7 ust. 1 ww. ustawy, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt
    1, rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel, w tym
    również:

    1) przeniesienie z nakazu organu władzy publicznej lub podmiotu działającego w imieniu
      takiego organu lub przeniesienie z mocy prawa własności towarów w zamian za
      odszkodowanie;
    2) wydanie towarów na podstawie umowy dzierżawy, najmu, leasingu lub innej umowy o
      podobnym charakterze zawartej na czas określony lub umowy sprzedaży na
      warunkach odroczonej płatności, jeżeli umowa przewiduje, że w następstwie
      normalnych zdarzeń przewidzianych tą umową lub z chwilą zapłaty ostatniej raty
      prawo własności zostanie przeniesione;
    3) wydanie towarów na podstawie umowy komisu: między komitentem a komisantem,
      jak również wydanie towarów przez komisanta osobie trzeciej;
    4) wydanie towarów komitentowi przez komisanta na podstawie umowy komisu, jeżeli
      komisant zobowiązany był do nabycia rzeczy na rachunek komitenta;
    5) ustanowienie spółdzielczego lokatorskiego prawa do lokalu mieszkalnego,
      ustanowienie spółdzielczego własnościowego prawa do lokalu oraz przekształcenie
      spółdzielczego lokatorskiego prawa do lokalu mieszkalnego na spółdzielcze
      własnościowe prawo do lokalu, a także ustanowienie na rzecz członka spółdzielni
      mieszkaniowej odrębnej własności lokalu mieszkalnego lub lokalu o innym
      przeznaczeniu oraz przeniesienie na rzecz członka spółdzielni własności lokalu lub
      własności domu jednorodzinnego;
    6) oddanie gruntów w użytkowanie wieczyste;
    7) zbycie praw, o których mowa w pkt 5 i 6.
    Przez towar, należy z kolei rozumieć zgodnie z art. 2 ust 6 ww. ustawy, rzeczy oraz ich
    części, a także wszelkie postacie energii.
    Jednocześnie w myśl art. 8 ust. 1 ustawy o VAT, przez świadczenie usług, o którym mowa
    w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się każde świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby
    prawnej lub jednostki organizacyjnej niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi
    dostawy towarów w rozumieniu art. 7, w tym również:
    1) przeniesienie praw do wartości niematerialnych i prawnych, bez względu na formę, w
      jakiej dokonano czynności prawnej;
    2) zobowiązanie do powstrzymania się od dokonania czynności lub do tolerowania
      czynności lub sytuacji;
    3) świadczenie usług zgodnie z nakazem organu władzy publicznej lub podmiotu
      działającego w jego imieniu lub nakazem wynikającym z mocy prawa.
    Brzmienie powyższych przepisów wskazuje, że zakres przedmiotowy podatku od towarów
    i usług, został wyznaczony przez ustawodawcę bardzo szeroko. W zasadzie każda
    czynność, w ramach, której następuje przeniesienie prawa do rozporządzenia towarami,
    podlega opodatkowaniu VAT. Podobnie, w przypadku usług, nie tylko bowiem zachowanie
    się podatnika na rzecz innego podmiotu, ale również powstrzymanie się od określonego
    działania bądź też akceptowanie zachowania innego podmiotu uznawane jest za usługę
    na gruncie ustawy o podatku od towarów i usług.
    Biorąc zatem pod uwagę powyższe uregulowania prawne, wniesienie towarów w formie
    aportu w zamian za udziały stanowi odpłatną dostawę towarów w rozumieniu ustawy o
    VAT i jako takie podlega opodatkowaniu tym podatkiem. W przypadku aportu bowiem w
    zamian za określone wynagrodzenie (objecie udziałów), wnoszący aport przenosi na
    spółkę prawo do rozporządzania danym towarem (stanowiącym przedmiot aportu) jak
    właściciel, w związku czym spełnia przesłanki dla uznania go za dostawę towarów.
    Analogicznie, w przypadku gdy przedmiotem aportu są prawa majątkowe, aport taki
    podlega VAT jako odpłatne świadczenie usług.

    Co istotne, obecnie obowiązujące przepisy w zakresie VAT nie odnoszą się w sposób
    szczególny do dostawy towarów, jaką jest aport. Należy zauważyć, że od kwietnia 2009 r.
    aporty nie korzystają ze zwolnienia z opodatkowania VAT. Zastosowanie zwolnienia jest
    możliwe wyłącznie w przypadku, gdy zgodnie z ustawą o VAT dostawa towaru będącego
    przedmiotem aportu, korzysta ze zwolnienia. Ponadto podkreślenia wymaga jednakże, że
    aporty wnoszone w postaci przedsiębiorstw lub zorganizowanej części przedsiębiorstw,
    na mocy art. 6 ust. 1 ustawy o VAT, zostały wyłączone spod reżimu opodatkowania
    podatkiem od towarów i usług.
    W ocenie Wnioskodawcy jednak w przedmiotowym przypadku nie mamy do czynienia z
    aportem zorganizowanej części przedsiębiorstwa. W myśl bowiem przepisów tej ustawy
    (art. 2 pkt 27e), przez zorganizowaną część przedsiębiorstwa rozumie się organizacyjnie i
    finansowo wyodrębniony w istniejącym przedsiębiorstwie zespół składników materialnych
    i niematerialnych, w tym zobowiązania, przeznaczonych do realizacji określonych zadań
    gospodarczych, który zarazem mógłby stanowić niezależne przedsiębiorstwo
    samodzielnie realizujące te zadania.
    Jak wynika z powyższego wyodrębnienie finansowe oraz organizacyjne musi już istnieć w
    strukturze podmiotu wnoszącego aport. Ponadto w ocenie sądów administracyjnych, aby
    mówić o sprzedaży zorganizowanej część przedsiębiorstwa, nabywca powinien przejąć
    poza nieruchomością również pracowników i źródła finansowania działalności zbywcy
    (wyrok NSA z 26 stycznia 2018 r. sygn. akt I FSK 1127/17).
    Ponadto należy zauważyć, że w związku z faktem, iż stacja ładowania pojazdów
    elektrycznych oraz transformator posadowione są na gruncie należącym do „S” sp. z o.o.,
    możemy mówić jedynie o aporcie nakładów, a w zasadzie aporcie roszczenia jakie posiada
    Gmina w stosunku do „S” o zwrot nakładów. Na gruncie VAT aport w postaci nakładów
    poczynionych na cudzym gruncie nie spełnia bowiem ww. definicji towarów. Nie dokonuje
    się też przeniesienia prawa do rozporządzania towarami jak właściciel. Gmina posiada
    bowiem w tym przypadku jedynie prawo majątkowe, które wniesie aportem do spółki w
    zamian za wynagrodzenie w postaci udziałów.
    W konsekwencji wniesienie do spółki aportem nakładów w postaci stacji ładowania
    pojazdów elektrycznych oraz transformatora stanowić będzie odpłatne świadczenie usług
    opodatkowane wg stawki podstawowej 23%.
    Powyższe stanowisko potwierdza m.in. interpretacja Dyrektora Krajowej Informacji
    Skarbowej z 4 lipca 2018 r. znak 0111-KDIB3-2.4012.281.2018.2.AZ, zgodnie z którą:
    „odpłatna czynność zbycia nakładów, jako przekazanie za wynagrodzeniem nakładów na
    cudzą rzecz, stanowi odpłatne świadczenie usług w rozumieniu art. 8 ust. 1 ustawy, a tym
    samym podlega opodatkowaniu tym podatkiem na podstawie art. 5 ust. 1 ustawy. Zbycie
    nakładów, które jest odpłatnym świadczeniem usług, nie zostało uwzględnione w
    przepisach o podatku od towarów i usług jako objęte zwolnieniem, zatem podlega
    opodatkowaniu stawką 23%, zgodnie z art. 41 ust. 1 w związku z art. 146a pkt 1 ustawy”.
    Ad 2.
    Zgodnie z art. 86 ust. 1 ustawy o VAT, prawo do odliczenia podatku naliczonego
    przysługuje w zakresie, w jakim nabywane towary i usługi wykorzystywane są do
    wykonywania czynności opodatkowanych VAT. Z powyższego przepisu wynika, iż prawo
    do odliczenia podatku naliczonego przysługuje wyłącznie podatnikowi podatku od
    towarów i usług oraz dotyczy podatku naliczonego wynikającego z zakupów towarów i
    usług wykorzystywanych do dokonywania czynności opodatkowanych.
    Z uwagi zatem na fakt, że aport nakładów stanowi czynność opodatkowaną VAT, Gminie
    przysługuje pełne prawo do odliczenia podatku naliczonego związanego z wydatkami
    poniesionymi na wykonanie tych nakładów (stacji oraz transformatora).
    Ad 3.

    Zgodnie z art. 29a ust. 1 ustawy o VAT podstawą opodatkowania jest wszystko co stanowi
    zapłatę, którą dokonujący dostawy towarów lub usługodawca otrzymał lub ma otrzymać z
    tytułu sprzedaży od nabywcy, usługobiorcy lub osoby trzeciej, włącznie z otrzymanymi
    dotacjami, subwencjami i innymi dopłatami o podobnym charakterze mającymi
    bezpośredni wpływ na cenę towarów dostarczanych lub usług świadczonych przez
    podatnika.
    W niniejszej sprawie Gmina w zamian za wniesienie aportem nakładów otrzyma
    wynagrodzenie w postaci udziałów spółki. Wprawdzie ustawa nie przesądza, czy
    wynagrodzenie to stanowi wartość brutto czy netto w rozumieniu ww. przepisu. Niemniej
    obecnie zarówno w orzecznictwie sądów administracyjnych jak również interpretacjach
    organów podatkowych przeważa pogląd, iż kwota ta jest kwotą brutto. A zatem podatek
    VAT obliczyć należy metodą „w stu”.
    Reasumując, w ocenie Wnioskodawcy podstawą opodatkowania z tytułu aportu nakładów
    będzie wartość nominalna udziałów, a podatek VAT powinien zostać obliczony metodą „w
    stu”.
    Powyższe nie wyklucza jednak, aby Gmina otrzymała jako wynagrodzenie obok
    nominalnej wartości udziałów netto objętych przez Gminę z tytułu transakcji wniesienia
    wkładu niepieniężnego, także podatek od towarów i usług wypłacony z tego tytułu Gminie
    przelewem. W takiej sytuacji, gdy Gmina za wnoszony aport otrzyma oprócz udziałów,
    kwotę pieniężną stanowiącą równowartość podatku należnego VAT, należy uznać, że w
    tym przypadku zapłatę stanowić będzie wartość nominalna obejmowanych udziałów oraz
    dopłata odpowiadająca kwocie podatku VAT należnego z tytułu transakcji wniesienia
    wkładu niepieniężnego do Spółki. Stanowisko takie wyraził m.in. Dyrektor Krajowej
    Informacji Skarbowej w interpretacji z 14 stycznia 2020 r. znak 0112-KDSL2-
    1.4012.27.2019.1.MC.
    Wskazuję ponadto, że Gmina posiada interpretację indywidulaną wydaną w podobnym
    stanie faktycznym 13 lipca 2021 r. znak 0111-KDIB3-1.4012.297.2021.1.IK.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest nieprawidłowe w części
    dotyczącej podlegania opodatkowaniu podatkiem VAT transakcji aportu nakładów
    poniesionych na wykonanie stacji ładowania pojazdów elektrycznych oraz transformatora
    oraz jest prawidłowe w części dotyczącej pełnego prawa do odliczenia podatku VAT
    naliczonego, związanego z wykonaniem stacji ładowania pojazdów elektrycznych, jak
    również transformatora, w związku z wniesionym aportem i ustalenia podstawy
    opodatkowania podatkiem VAT dla czynności aportu jako suma wartości nominalnej
    udziałów obejmowanych w zamian za aport oraz wartości środków pieniężnych w
    wysokości podatku VAT należnego, od której podatek VAT należy obliczyć metodą „w stu”.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zasady opodatkowania podatkiem od towarów i usług reguluje ustawa z dnia 11 marca
    2004 r. o podatku od towarów i usług (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 775 ze zm.), zwana dalej
    „ustawą”.
    W myśl art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy:
      Opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, zwanym dalej „podatkiem”,
      podlegają odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium
      kraju.
    Zgodnie z art. 2 pkt 6 i 22 ustawy:
      Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o:
        6) towarach – rozumie się przez to rzeczy oraz ich części, a także wszelkie postacie
        energii;

      22) sprzedaży – rozumie się przez to odpłatną dostawę towarów i odpłatne
        świadczenie usług na terytorium kraju, eksport towarów oraz
        wewnątrzwspólnotową dostawę towarów.
    Stosownie do art. 7 ust. 1 ustawy:
      Przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się
      przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (...).
    Jak stanowi art. 8 ust. 1 ustawy:
      Przez świadczenie usług, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się każde
      świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej
      niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu
      art. 7, w tym również:
      1) przeniesienie praw do wartości niematerialnych i prawnych, bez względu na
        formę, w jakiej dokonano czynności prawnej;
      2) zobowiązanie do powstrzymania się od dokonania czynności lub do tolerowania
        czynności lub sytuacji;
      3) świadczenie usług zgodnie z nakazem organu władzy publicznej lub podmiotu
        działającego w jego imieniu lub nakazem wynikającym z mocy prawa.
    Definicja „świadczenia usług” ma charakter dopełniający definicję „dostawy towarów” i jest
    wyrazem realizacji zasady powszechności opodatkowania podatkiem od towarów i usług
    transakcji wykonywanych przez podatników w ramach ich działalności gospodarczej.
    Przez świadczenie usług należy zatem rozumieć każde zachowanie się na rzecz innej
    osoby niebędące dostawą. Na zachowanie to składać się może zarówno działanie
    (uczynienie, wykonanie czegoś na rzecz innej osoby), jak i zaniechanie (nieczynienie bądź
    też tolerowanie, znoszenie określonych stanów rzeczy). Usługą nie będzie natomiast takie
    świadczenie, którego treścią jest przeniesienie na inny podmiot prawa do rozporządzania
    towarami jak właściciel. Stanowi ono bowiem dostawę towarów.
    Aby czynność podlegała opodatkowaniu, musi istnieć bezpośredni związek o charakterze
    przyczynowym pomiędzy jej wykonaniem a otrzymanym świadczeniem wzajemnym, w ten
    sposób, że zapłacone kwoty stanowią rzeczywiste wynagrodzenie za wyodrębnioną
    czynność w ramach stosunku prawnego lub dochodzi do wymiany świadczeń wzajemnych.
    Otrzymana zapłata powinna być konsekwencją wykonania świadczenia. Wynagrodzenie
    musi być należne za wykonanie tego świadczenia.
    Odpłatność oznacza wykonanie czynności (dostawy towarów oraz świadczenia usług) za
    wynagrodzeniem. W znaczeniu potocznym wynagrodzenie to zapłata za pracę, należność.
    Natomiast odpłatny to taki, który wymaga zapłacenia, zwrotu kosztów, płatny. Zatem pod
    pojęciem odpłatności rozumieć należy prawo podmiotu sprzedającego towar lub
    świadczącego usługę do żądania od nabywcy towaru, odbiorcy usługi lub osoby trzeciej
    zapłaty ceny lub ekwiwalentu (np. w postaci świadczenia wzajemnego).
    Przepisy dotyczące funkcjonowania podatku VAT w krajach członkowskich Unii
    Europejskiej podlegają harmonizacji na zasadach określonych Dyrektywą Rady 2006/112
    /WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości
    dodanej (Dz. Urz. UE L Nr 347, str. 1 ze zm.), zwaną dalej Dyrektywą 2006/112/WE.
    Uszczegółowieniem zasad obowiązywania i funkcjonowania podatku VAT określonych w
    Dyrektywie 2006/112/WE są wyroki Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej (TSUE).
    Kwestia „odpłatności” była niejednokrotnie rozpatrywana przez TSUE.
    Jak zauważył Trybunał w wyroku z 8 marca 1988 r. w sprawie C-102/86 Apple and Pear
    Development Council przeciwko Commissioners of Customs and Excise:
      „czynność można uznać za dokonaną odpłatnie, gdy istnieje bezpośrednia i jasno
      zindywidualizowana korzyść po stronie dostawcy towaru lub usługi, a ponadto

      odpłatność za otrzymane świadczenie (towar lub usługę) pozostaje w bezpośrednim
      związku z czynnością, która miałaby być opodatkowana tym podatkiem”.
    Natomiast w wyroku z 3 marca 1994 r. w sprawie C-16/93 pomiędzy R. J. Tolsma a
    Inspecteur der Omzetbelasting Leeuwarden TSUE wskazał, że:
      „czynność podlega opodatkowaniu wyłącznie wtedy, gdy istnieje związek prawny
      między usługodawcą i usługobiorcą, w ramach którego następuje świadczenie
      wzajemne, przy czym wynagrodzenie otrzymane przez usługodawcę stanowi wartość
      faktycznie przekazaną w zamian za usługi świadczone na rzecz usługobiorcy”.
    W orzeczeniu z 5 lutego 1981 r., w sprawie C-154/80 Staatssecretaris van Financiën
    przeciwko Association coopérative „Coöperatieve Aardappelenbewaarplaats GA” Trybunał
    stwierdził, że świadczenie podlega opodatkowaniu jedynie w wypadku, gdy podstawę
    opodatkowania stanowi świadczenie wzajemne otrzymane przez świadczącego usługę.
    Musi również istnieć możliwość wyrażenia w pieniądzu wartości tego świadczenia
    wzajemnego.
    Zatem z odpłatnością za dostawę towarów lub świadczenie usług mamy do czynienia w
    sytuacji, gdy pomiędzy dostawą towarów lub świadczeniem usługi a zapłatą istnieje
    stosowny związek.
    Odpłatność może przybierać różne formy – nie jest warunkiem, aby została ustalona lub
    dokonana w pieniądzu. Odpłatność jako świadczenie wzajemne może również przybrać
    postać rzeczową (zapłata w innym towarze lub usłudze) albo mieszaną (zapłata w części
    pieniężna i w części rzeczowa). Innymi słowy, dla uznania czynności za odpłatną,
    wystarczające jest, by istniała możliwość określenia ceny wyrażonej w pieniądzu w
    stosunku do świadczenia wzajemnego stanowiącego wynagrodzenie za tę czynność.
    Odpłatnością jest więc także, np. otrzymanie udziałów spółki, które jest dla wnoszącego
    aport pewną wymierną korzyścią.
    O czynności dokonanej za wynagrodzeniem można mówić w sytuacji, gdy:
    · istnieje ścisły związek pomiędzy wykonanymi czynnościami i wysokością otrzymanego
      wynagrodzenia, oparty na relacjach cywilnoprawnych pomiędzy podmiotami,
    · wynagrodzenie może być wyrażone w pieniądzu,
    · związek, o którym mowa powyżej ma charakter bezpośredni i na tyle wyraźny, aby
      można było powiedzieć, że odpłatność następuje za dane świadczenie.
    Nie każda czynność stanowiąca dostawę towarów czy świadczenie usług podlega
    opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług. Aby czynność podlegała opodatkowaniu,
    musi być wykonana przez podatnika.
    Według art. 15 ust. 1 ustawy:
      Podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości
      prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o
      której mowa ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności.
    W myśl art. 15 ust. 2 ustawy:
      Działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców
      lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz
      rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność
      gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu
      towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów
      zarobkowych.
    W świetle art. 15 ust. 6 ustawy:
      Nie uznaje się za podatnika organów władzy publicznej oraz urzędów obsługujących
      te organy w zakresie realizowanych zadań nałożonych odrębnymi przepisami prawa,

      dla realizacji których zostały one powołane, z wyłączeniem czynności wykonywanych
      na podstawie zawartych umów cywilnoprawnych.
    Oznacza to, że organ władzy publicznej będzie uznany za podatnika podatku od towarów i
    usług w dwóch przypadkach, tj.:
    · gdy wykonuje czynności inne niż te, które mieszczą się w ramach jego zadań, oraz
    · gdy wykonuje czynności mieszczące się w ramach jego zadań, ale czyni to na podstawie
      umów cywilnoprawnych.
    Natomiast w związku z realizacją zadań, które organ władzy publicznej podejmuje jako
    podmiot prawa publicznego, nie będzie podatnikiem VAT, nawet jeśli pobiera należności,
    opłaty lub składki.
    Kryterium podziału stanowi charakter wykonywanych czynności: czynności o charakterze
    publicznoprawnym wyłączają te podmioty z kategorii podatników, natomiast czynności o
    charakterze cywilnoprawnym skutkują uznaniem tych podmiotów za podatników podatku
    od towarów i usług, a realizowane przez nie odpłatne dostawy towarów i świadczenie
    usług podlegają opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, np. czynności sprzedaży,
    zamiany (nieruchomości i ruchomości), wynajmu, dzierżawy itp., umów prawa cywilnego
    (nazwanych i nienazwanych).
    Rolę gminy szczegółowo określa ustawa z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (t.
    j. Dz. U. z 2025 r. poz. 1153).
    Jak stanowi art. 2 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym:
      Gmina wykonuje zadania publiczne w imieniu własnym i na własną
      odpowiedzialność.
    Stosownie do art. 6 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym:
      Do zakresu działania gminy należą wszystkie sprawy publiczne o znaczeniu lokalnym,
      niezastrzeżone ustawami na rzecz innych podmiotów.
    Zgodnie art. 7 ust. 1 pkt 4 ww. ustawy:
      Zaspokajanie zbiorowych potrzeb wspólnoty należy do zadań własnych gminy. W
      szczególności zadania własne obejmują sprawy lokalnego transportu zbiorowego.
    Z opisu sprawy wynika, że są Państwo podatnikiem VAT czynnym. Wykonują Państwo
    zadania publiczne we własnym imieniu i na własną odpowiedzialność, m.in. związane z
    lokalnym transportem zbiorowym. Poza zadaniami właściwymi wykonują Państwo
    również działalność na podstawie umów cywilnoprawnych. Zawarli Państwo z „S” –
    komunalną spółką prawa handlowego, w której są Państwo jedynym udziałowcem –
    umowę wykonawczą o świadczenie usług przewozowych w ramach publicznego
    transportu zbiorowego – komunikacji miejskiej. W trakcie realizacji umowy wykonawczej,
    mogą Państwo wyposażyć „S” w składniki majątkowe niezbędne dla potrzeb realizacji
    umowy, natomiast „S” zobowiązał się do wykonania usług przewozu, a także wykonywania
    działalności dodatkowej, integralnie związanej z realizacją usług przewozu. W roku 2023
    złożyli Państwo wniosek o dofinansowanie do działania Zrównoważona mobilność
    miejska. W ramach projektu pn. „(...)”, zrealizowali Państwo m.in. zadania polegające na
    wykonaniu stacji ładowania pojazdów elektrycznych oraz transformatora, koniecznego do
    funkcjonowania stacji ładowania. Na potrzeby projektu „S” udostępniła Państwu grunt na
    podstawie umowy użyczenia, na którym zrealizowali Państwo ww. zadanie. Wskazane
    powyżej składniki majątku zamierzali Państwo wydzierżawić Spółce. Obecnie jednak
    rozważają Państwo wniesienie aportem nakładów poniesionych na wykonanie stacji
    ładowania pojazdów elektrycznych jak również transformatora (roszczenie o zwrot
    nakładów). Aport określony zostanie na podstawie jego wartości brutto, przy czym w
    zamian za aport otrzymają Państwo udziały o nominalnej wartości równej kwocie netto
    wnoszonych składników majątku, środki pieniężne wartości podatku VAT należnego z

    tytułu aportu oraz dopłatę w formie środków pieniężnych, odpowiadającą kwocie podatku
    VAT należnego z tytułu transakcji wniesienia wkładu niepieniężnego.
    Faktury dokumentujące realizację zadania, polegającego na wykonaniu stacji ładowania
    oraz transformatora wystawione zostały na Państwa. Doszło już do oddania do
    użytkowania stacji ładowania oraz transformatora. Stacja ładowania została przekazana
    do użytkowania 25 lutego 2025 r., a transformator został przekazany do użytkowania 29
    grudnia 2023 r. Do czasu wniesienia aportem, stacja ładowania została przekazana „S” na
    mocy umowy dzierżawy. Stacja TRAFO posadowiona jest na gruncie „S” i dostarcza prąd
    do ładowarek będących przedmiotem umowy dzierżawy. Stacja TRAFO nie jest natomiast
    przedmiotem zawartej umowy dzierżawy. Od dnia oddania ww. obiektów do użytkowania
    do dnia planowanego aportu nie będą Państwo wykorzystywać ich do działalności
    zwolnionej od podatku od towarów i usług. Stacja ładowania jest to stacja kontenerowa.
    Na stację TRAFO składa się prefabrykowany, zamknięty kontener betonowy, zapewniający
    ochronę przed warunkami atmosferycznymi. Zarówno stacja TRAFO jak i ładowarki do
    autobusów elektrycznych są przytwierdzone do podłoża, jednak ze względu na ich
    konstrukcję oraz charakter nie są trwale związane z gruntem. Dzierżawa majątku Spółce
    podlegałaby i podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług. Przewidują
    Państwo, że wartość przedmiotu aportu w postaci nakładów poniesionych na wykonanie
    stacji ładowania autobusów elektrycznych oraz transformatora zostanie określona w
    umowie o podwyższeniu kapitału zakładowego. W rezultacie, z treści umowy będzie
    wynikać ekwiwalentność operacji wniesienia aportu rzeczowego do Spółki. Zakładają
    Państwo, że wycena wartości aportu (wartość obejmowanych w zamian za aport udziałów)
    nastąpi w cenie netto wnoszonego aportu. Państwa nakłady na stację TRAFO: wartość
    netto: (...) zł, wartość brutto: (...) zł. Państwa nakłady na ładowarki: wartość netto: (...) zł,
    wartość brutto: (...) zł.
    Stacja TRAFO posadowiona jest na gruncie Spółki i dostarcza prąd do ładowarek będących
    przedmiotem umowy dzierżawy. Stacja TRAFO nie jest natomiast przedmiotem zawartej
    umowy dzierżawy. Transformator jest niezbędny do funkcjonowania ładowarek, zatem
    pośrednio jego funkcjonowanie związane jest z czynnością opodatkowaną, jaką jest
    dzierżawa ładowarek. Dzierżawa stacji ładowania jest czynnością opodatkowaną VAT. Na
    chwilę obecną jedynie planują Państwo aport ładowarek, dokładny termin aportu nie jest
    znany. Przekazanie w formie aportu do Spółki stacji TRAFO będzie możliwe dopiero po
    ujawnieniu się w KRS zmian dotyczących obniżenia kapitału zakładowego Spółki.
    Kontenerowa stacja transformatorowa oraz stacja ładowania według Prawa budowlanego
    stanowi urządzenie budowlane. Stacja TRAFO jak i ładowarki są związane jedynie z
    fundamentem, na którym są posadowione.
    Państwa wątpliwości dotyczą w pierwszej kolejności kwestii podlegania opodatkowaniu
    podatkiem VAT transakcji aportu nakładów poniesionych na wykonanie stacji ładowania
    pojazdów elektrycznych oraz transformatora.
    Aport to wkład na utworzenie lub powiększenie majątku spółki, który daje prawo do
    udziału w jej zyskach. Przedmiotem aportu mogą być pieniądze (aporty pieniężne), rzeczy
    lub prawa (aporty rzeczowe) oraz umiejętności, kompetencje techniczne, czy zawodowe.
    W związku z wniesieniem wkładu do spółki realizują się dwa rodzaje świadczeń
    ekonomicznych:
    · wnoszący wkład (aport) przenosi na spółkę, do której dokonuje wkładu, prawo do
      rozporządzania określonymi składnikami majątku,
    · w zamian za aport wnoszący otrzymuje pewne uprawnienia (udziały) mające określoną
      wartość.
    Taka transakcja bez wątpienia ma charakter odpłatny. Odpłatność może przybierać różne
    formy – nie jest konieczne, aby została ustalona lub dokonana w pieniądzu. Odpłatnością
    jest więc także np. otrzymanie udziałów spółki, w związku z którym wnoszący aport
    uzyskuje pewną wymierną korzyść.

    Wniesienie aportu do spółki prawa handlowego lub cywilnego – w zależności od tego co
    jest jego przedmiotem – spełnia definicję odpłatnej dostawy towarów w myśl art. 7 ustawy
    (przeniesienie prawa do rozporządzania towarem jak właściciel) lub odpłatnego
    świadczenia usług, w rozumieniu art. 8 ustawy (każde świadczenie, które nie jest dostawą
    towarów, w szczególności przeniesienie praw do wartości niematerialnych i prawnych).
    Tym samym uznawane jest za sprzedaż w rozumieniu art. 2 pkt 22 ustawy, ponieważ
    odbywa się za wynagrodzeniem – istnieje bowiem bezpośredni związek pomiędzy
    dostawą towarów lub świadczeniem usług, a otrzymanym wynagrodzeniem w formie
    wyrażonych pieniężnie udziałów.
    W analizowanej sprawie zastosowanie znajdą przepisy ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r.
    Kodeks cywilny (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 1071).
    Na mocy art. 45 Kodeksu cywilnego:
      Rzeczami w rozumieniu niniejszego kodeksu są tylko przedmioty materialne.
    Przedmioty praw majątkowych mogą mieć charakter materialny albo niematerialny, a
    rzeczy stanowią jedną z kategorii przedmiotów, do których odnosi się treść praw
    majątkowych. Wyodrębnione przedmioty mające charakter materialny, czyli rzeczy,
    dzielone są tradycyjnie na nieruchomości i ruchomości (red. prof. dr hab. Maciej Gutowski,
    „Kodeks cywilny. Tom I. Komentarz do art. 1-449”, C.H. Beck 2016, komentarz do art. 45 k.
    c.).
    W myśl art. 46 § 1 Kodeksu cywilnego:
      Nieruchomościami są części powierzchni ziemskiej stanowiące odrębny przedmiot
      własności (grunty), jak również budynki trwale z gruntem związane lub części takich
      budynków, jeżeli na mocy przepisów szczególnych stanowią odrębny od gruntu
      przedmiot własności.
    Zgodnie z art. 47 § 1 i § 2 Kodeksu cywilnego:
      § 1. Część składowa rzeczy nie może być odrębnym przedmiotem własności i innych
      praw rzeczowych.
      § 2. Częścią składową rzeczy jest wszystko, co nie może być od niej odłączone bez
      uszkodzenia lub istotnej zmiany całości albo bez uszkodzenia lub istotnej zmiany
      przedmiotu odłączonego.
    Na podstawie art. 48 Kodeksu cywilnego:
      Z zastrzeżeniem wyjątków w ustawie przewidzianych, do części składowych gruntu
      należą w szczególności budynki i inne urządzenia trwale z gruntem związane, jak
      również drzewa i inne rośliny od chwili zasadzenia lub zasiania.
    Z punktu widzenia prawa cywilnego, nakłady poniesione na nieruchomość (np.
    wybudowanie budynku lub budowli oraz ulepszenie i modernizacja istniejących budynków
    lub budowli), stanowią część składową gruntu i tym samym własność właściciela gruntu.
    Wszystko to, co zostało trwale z gruntem złączone, stanowi bowiem jego część składową.
    W konsekwencji podmiot, który poniósł nakłady na nieruchomość, nie może ich sprzedać.
    Jednak ma on pewne prawo do tych nakładów i może je przenieść na rzecz innego
    podmiotu.
    Przepisy ustawy o podatku od towarów i usług nie definiują pojęcia „budynku”, „budowli”,
    „urządzenia budowlanego”. W tym zakresie należy odnieść się do przepisów ustawy z dnia
    7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 418 ze zm.).
    Zgodnie z art. 3 pkt 2, 3 i 9 Prawa budowlanego:
      Ilekroć w ustawie jest mowa o:

      2) budynku – należy przez to rozumieć taki obiekt budowlany, który jest trwale
        związany z gruntem, wydzielony z przestrzeni za pomocą przegród budowlanych
        oraz posiada fundamenty i dach;
      3) budowli – należy przez to rozumieć każdy obiekt budowlany niebędący budynkiem
        lub obiektem małej architektury, jak: obiekty liniowe, lotniska, mosty, wiadukty,
        estakady, tunele, przepusty, sieci techniczne, wolno stojące maszty antenowe,
        wolno stojące trwale związane z gruntem tablice reklamowe i urządzenia
        reklamowe, budowle ziemne, obronne (fortyfikacje), ochronne, hydrotechniczne,
        zbiorniki, wolno stojące instalacje przemysłowe lub urządzenia techniczne,
        oczyszczalnie ścieków, składowiska odpadów, stacje uzdatniania wody,
        konstrukcje oporowe, nadziemne i podziemne przejścia dla pieszych, sieci
        uzbrojenia terenu, budowle sportowe, cmentarze, pomniki, a także części
        budowlane urządzeń technicznych (kotłów, pieców przemysłowych, elektrowni
        jądrowych, elektrowni wiatrowych, morskich turbin wiatrowych i innych urządzeń)
        oraz fundamenty pod maszyny i urządzenia, jako odrębne pod względem
        technicznym części przedmiotów składających się na całość użytkową;
      9) urządzeniach budowlanych – należy przez to rozumieć urządzenia techniczne
        związane z obiektem budowlanym, zapewniające możliwość użytkowania obiektu
        zgodnie z jego przeznaczeniem, jak przyłącza i urządzenia instalacyjne, w tym
        służące oczyszczaniu lub gromadzeniu ścieków, a także przejazdy, ogrodzenia,
        place postojowe i place pod śmietniki;
    Urządzenia budowlane stanowią urządzenia techniczne związane z obiektem
    budowlanym zapewniające możliwość użytkowania obiektu zgodnie z jego
    przeznaczeniem, nie są to samodzielne budowle zdefiniowane w art. 3 pkt 3 ustawy Prawo
    budowlane, które uznaje się za towar na gruncie podatku od towarów i usług. Jednakże
    urządzenia te należy traktować, jako elementy przynależne do budynku/budowli i
    opodatkować łącznie z tym budynkiem/budowlą, z którym/którą są powiązane, a tym
    samym należy przypisać stawkę właściwą dla sprzedawanego obiektu budowlanego
    znajdującego się na tej samej działce, co urządzenie techniczne.
    W opisie sprawy wskazali Państwo, że zarówno stacja TRAFO jak i ładowarki do autobusów
    elektrycznych są przytwierdzone do podłoża, jednak ze względu na ich konstrukcję oraz
    charakter nie są trwale związane z gruntem. Ponadto, podkreślili Państwo, że
    kontenerowa stacja transformatorowa oraz stacja ładowania według Prawa budowlanego
    stanowi urządzenie budowlane. Z odpowiedzi na wezwanie nie wynika ponadto, aby stacja
    TRAFO jak i ładowarki były związane z jakimkolwiek budynkiem, budowlą lub ich częścią.
    W konsekwencji należy wskazać, że wytworzone przez Państwa stacje ładowania pojazdów
    elektrycznych oraz transformator nie stanowią części składowych gruntu należącego do
    Spółki, a zatem przedmiotem aportu będą towary w rozumieniu art. 2 pkt 6 ustawy, a
    czynność ta prowadzi do przeniesienia prawa do rozporządzania tymi towarami jak
    właściciel. W przedmiotowej sprawie mamy zatem do czynienia z odpłatną dostawą
    towarów w rozumieniu art. 7 ust. 1 ustawy.
    Wnosząc do Spółki aport w postaci stacji ładowania pojazdów elektrycznych oraz
    transformatora będą Państwo działać w charakterze podatnika podatku od towarów, a nie
    w roli organu władzy publicznej. Czynność ta będzie podlegała opodatkowaniu podatkiem
    od towarów i usług jako dostawa towaru dokonywana za wynagrodzeniem w formie
    udziałów, zgodnie z art. 7 ust. 1 ustawy.
    Czynność, która podlega opodatkowaniu podatkiem VAT, może korzystać ze zwolnienia od
    podatku. Warunki stosowania zwolnień zawarte zostały zarówno w ustawie, jak i
    przepisach wykonawczych.
    Biorąc pod uwagę, że – jak wynika z opisu sprawy – stacje ładowania pojazdów
    elektrycznych oraz transformator przed wniesieniem aportem do Spółki zostały oddane

    do użytkowania, w rozpatrywanej sprawie należy przeanalizować możliwość skorzystania
    ze zwolnienia od podatku na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 2 ustawy.
    Jak stanowi art. 43 ust. 1 pkt 2 ustawy:
      Zwalnia się od podatku dostawę towarów wykorzystywanych wyłącznie na cele
      działalności zwolnionej od podatku, jeżeli z tytułu nabycia, importu lub wytworzenia
      tych towarów nie przysługiwało dokonującemu ich dostawy prawo do obniżenia
      kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego.
    Zwolnienie od podatku określone w art. 43 ust. 1 pkt 2 ustawy, dotyczy wszystkich
    towarów – zarówno nieruchomości, jak i ruchomości – przy nabyciu (imporcie lub
    wytworzeniu) których nie przysługiwało podatnikowi prawo do odliczenia podatku VAT i
    wykorzystywanych – niezależnie od okresu ich używania przez podatnika (kilka dni,
    miesięcy czy lat) – wyłącznie na cele działalności zwolnionej od podatku VAT.
    Jak wskazano wyżej, aby zastosować zwolnienie od podatku, o którym mowa w art. 43 ust.
    1 pkt 2 ustawy, dla dostawy towarów, spełnione muszą być łącznie dwa warunki wskazane
    w tym przepisie, tj.:
    · towary od momentu ich nabycia do momentu ich zbycia muszą służyć wyłącznie
      działalności zwolnionej, w żadnym momencie ich posiadania nie można zmienić ich
      przeznaczenia oraz sposobu wykorzystywania,
    · przy nabyciu (imporcie, wytworzeniu) tych towarów nie przysługiwało dokonującemu ich
      dostawy prawo do obniżenia podatku należnego o kwotę podatku naliczonego.
    Niespełnienie jednego z powyższych warunków daje podstawę do wyłączenia dostawy
    towarów ze zwolnienia od podatku VAT przewidzianego w ww. art. 43 ust. 1 pkt 2 ustawy.
    W opisie sprawy wskazali Państwo, że od dnia oddania ww. obiektów do użytkowania do
    dnia planowanego aportu nie będą Państwo wykorzystywać ich do działalności zwolnionej
    od podatku od towarów i usług.
    Zatem aport stacji ładowania pojazdów elektrycznych oraz transformatora do Spółki nie
    może zostać objęty zwolnieniem od podatku na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 2 ustawy,
    gdyż nie zostanie spełniony jeden z podstawowych warunków koniecznych do
    zastosowania tego zwolnienia jakim jest wykorzystywanie stacji ładowania pojazdów
    elektrycznych oraz transformatora od momentu wytworzenia do momentu dokonania
    aportu na rzecz Spółki wyłącznie na cele działalności zwolnionej od podatku.
    Skoro aport stacji ładowania pojazdów elektrycznych oraz transformatora nie będzie
    korzystał ze zwolnienia to będzie stanowił czynność opodatkowaną podatkiem VAT.
    Podsumowując, stwierdzam, że transakcja aportu nakładów poniesionych na wykonanie
    zarówno stacji ładowania pojazdów elektrycznych oraz transformatora podlega
    opodatkowaniu VAT jako odpłatna dostawa towarów.
    Tym samym, Państwa stanowisko w zakresie pytania oznaczonego we wniosku nr 1
    należało uznać całościowo za nieprawidłowe.
    Dalsze Państwa wątpliwości dotyczą kwestii pełnego prawa do odliczenia podatku VAT
    naliczonego, związanego z wykonaniem stacji ładowania pojazdów elektrycznych, jak
    również transformatora, w związku z wniesionym aportem.
    Podstawowe zasady dotyczące odliczania podatku naliczonego zostały sformułowane w
    art. 86 ust. 1 ustawy. W myśl tego przepisu:
      W zakresie, w jakim towary i usługi są wykorzystywane do wykonywania czynności
      opodatkowanych, podatnikowi, o którym mowa w art. 15, przysługuje prawo do
      obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego, z zastrzeżeniem
      art. 114, art. 119 ust. 4, art. 120 ust. 17 i 19 oraz art. 124.
    Art. 86 ust. 2 pkt 1 ustawy:

      Kwotę podatku naliczonego stanowi suma kwot podatku wynikających z faktur
      otrzymanych przez podatnika z tytułu:
      a) nabycia towarów i usług,
      b) dokonania całości lub części zapłaty przed nabyciem towaru lub wykonaniem
        usługi.
    Jak wynika z powołanych przepisów, prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o
    kwotę podatku naliczonego przysługuje wówczas, gdy zostaną spełnione określone
    warunki, tzn. odliczenia tego dokonuje podatnik podatku od towarów i usług oraz gdy
    towary i usługi, z których nabyciem podatek został naliczony, są wykorzystywane do
    wykonywania czynności opodatkowanych, tzn. takich, których następstwem jest
    określenie podatku należnego (powstanie zobowiązania podatkowego).
    Przedstawiona wyżej zasada wyklucza zatem możliwość dokonania obniżenia kwoty
    podatku należnego o kwotę podatku naliczonego związanego z towarami i usługami, które
    nie są wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych, czyli w przypadku ich
    wykorzystania do czynności zwolnionych od podatku VAT oraz niepodlegających temu
    podatkowi.
    Ponadto należy podkreślić, że ustawodawca zapewnił podatnikowi prawo do odliczenia
    podatku naliczonego w całości lub w części, pod warunkiem spełnienia przez niego
    zarówno przesłanek pozytywnych, wynikających z art. 86 ust. 1 ustawy oraz niezaistnienia
    przesłanek negatywnych, określonych w art. 88 ustawy. Przepis ten określa listę wyjątków,
    które pozbawiają podatnika prawa do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę
    podatku naliczonego.
    Jedno z takich ograniczeń zostało wskazane w art. 88 ust. 3a pkt 2 ustawy, zgodnie z
    którym:
      Nie stanowią podstawy do obniżenia podatku należnego oraz zwrotu różnicy
      podatku lub zwrotu podatku naliczonego faktury i dokumenty celne w przypadku,
      gdy transakcja udokumentowana fakturą nie podlega opodatkowaniu albo jest
      zwolniona od podatku.
    Oznacza to, że podatnik nie może skorzystać z prawa do odliczenia w odniesieniu do
    podatku, który jest należny wyłącznie z tego względu, że został wykazany na fakturze w
    sytuacji, gdy transakcja nie podlega opodatkowaniu albo jest zwolniona od podatku.
    Natomiast w myśl przepisu art. 88 ust. 4 ustawy:
      Obniżenia kwoty lub zwrotu różnicy podatku należnego nie stosuje się również do
      podatników, którzy nie są zarejestrowani jako podatnicy VAT czynni, zgodnie z art.
      96, z wyłączeniem przypadków, o których mowa w art. 86 ust. 2 pkt 7.
    Zgodnie z powyższą regulacją, z prawa do odliczenia podatku skorzystać mogą wyłącznie
    podatnicy, którzy są zarejestrowani jako podatnicy VAT czynni.
    Zatem odliczyć można w całości podatek naliczony, który jest związany z transakcjami
    opodatkowanymi podatnika. Ta zasada wyłącza jednocześnie możliwość odliczania
    podatku naliczonego związanego z towarami i usługami, które nie są w ogóle
    wykorzystywane do czynności opodatkowanych, czyli w przypadku ich wykorzystywania
    do czynności zwolnionych od podatku lub niepodlegających opodatkowaniu VAT.
    Jednocześnie z zasady tej wynika, że odliczenie podatku naliczonego może być częściowe,
    tzn. w tej części, w jakiej dane towary lub usługi, z którymi związany jest podatek
    naliczony, są wykorzystywane do realizacji czynności opodatkowanych. Przy odliczeniu
    częściowym pomija się tę część podatku, w jakiej zakupione towary i usługi towary i usługi
    są wykorzystywane do wykonywania czynności nieopodatkowanych podatkiem VAT.

    W każdym przypadku należy dokonać oceny, czy intencją podatnika wykonującego
    określone czynności, z którymi łączą się skutki podatkowoprawne, było wykonywanie
    czynności opodatkowanych.
    Prawo do odliczenia podatku naliczonego w całości lub w części, przysługuje pod
    warunkiem, że spełnione zostały przesłanki pozytywne, wynikające z art. 86 ust. 1 ustawy
    oraz nie zaistniały przesłanki negatywne, określone w art. 88 ustawy. Przepis ten określa
    listę wyjątków, które pozbawiają podatnika prawa do obniżenia kwoty podatku należnego
    o kwotę podatku naliczonego.
    W analizowanej sprawie warunki, o których mowa w art. 86 ust. 1 ustawy, będą spełnione.
    Z opisu sprawy wynika, że są Państwo podatnikiem VAT czynnym. Faktury dokumentujące
    realizację zadania, polegającego na wykonaniu stacji ładowania oraz transformatora
    wystawione zostały na Państwa. Obecnie wykorzystują Państwo stacje ładowania
    pojazdów elektrycznych do dzierżawy na rzecz Spółki, natomiast stacja TRAFO dostarcza
    prąd do ładowarek będących przedmiotem umowy dzierżawy. Stacja TRAFO nie jest
    przedmiotem zawartej umowy dzierżawy, ale pośrednio jego funkcjonowanie związane
    jest z czynnością opodatkowaną jaką jest dzierżawa ładowarek. Planują Państwo
    wniesienie ww. składników majątkowych aportem do Spółki, co – jak rozstrzygnięto
    powyżej – będzie stanowiło czynność opodatkowaną podatkiem VAT. Z opisu sprawy
    wynika zatem, że od początku Państwa zamiarem było wykorzystywanie ww. stacji
    ładowania oraz transformatora do wykonywania czynności opodatkowanych podatkiem
    VAT.
    Tym samym, zgodnie z art. 86 ustawy będzie Państwu przysługiwało prawo do pełnego
    odliczenia podatku VAT naliczonego z faktur dokumentujących nabycie towarów i usług
    związanych z wykonaniem ww. składników majątku. Prawo to będzie przysługiwało, pod
    warunkiem niezaistnienia okoliczności określonych w art. 88 ustawy.
    Podsumowując, stwierdzam, że przysługuje Państwu pełne prawo do odliczenia podatku
    naliczonego w związku z wykonaniem zarówno stacji ładowania pojazdów elektrycznych
    jak również transformatora, w związku z wniesionym aportem.
    Tym samym, Państwa stanowisko w zakresie pytania oznaczonego we wniosku nr 2
    należało uznać za prawidłowe.
    Końcowo Państwa wątpliwości dotyczą kwestii ustalenia podstawy opodatkowania
    podatkiem VAT dla czynności aportu, jako sumy wartości nominalnej udziałów
    obejmowanych w zamian za aport oraz wartości środków pieniężnych w wysokości
    podatku VAT należnego, od której podatek VAT należy obliczyć metodą „w stu”.
    Stosownie do art. 29a ust. 1 ustawy:
      Podstawą opodatkowania, z zastrzeżeniem ust. 2, 3 i 5, art. 30a-30c, art. 32, art. 119,
      oraz art. 120 ust. 4 i 5, jest wszystko, co stanowi zapłatę, którą dokonujący dostawy
      towarów lub usługodawca otrzymał lub ma otrzymać z tytułu sprzedaży od nabywcy,
      usługobiorcy lub osoby trzeciej, włącznie z otrzymanymi dotacjami, subwencjami i
      innymi dopłatami o podobnym charakterze mającymi bezpośredni wpływ na cenę
      towarów dostarczanych lub usług świadczonych przez podatnika.
    Oznacza to, że podstawę opodatkowania w podatku od towarów i usług stanowi
    wynagrodzenie, które dostawca lub usługodawca otrzymał lub ma otrzymać z tytułu
    dostawy towarów albo świadczenia usług. Wynagrodzenie to oznacza wartość rzeczywiście
    otrzymaną (lub która ma być otrzymana) w konkretnym przypadku. Powyższy przepis
    obejmuje swym zakresem każdą formę zapłaty otrzymaną przez sprzedawcę z tytułu
    dostawy towarów lub wykonania usługi.
    Katalog elementów dodatkowych wchodzących w skład podstawy opodatkowania
    określony został w art. 29a ust. 6 ustawy:
      Podstawa opodatkowania obejmuje:

      1) podatki, cła, opłaty i inne należności o podobnym charakterze, z wyjątkiem kwoty
        podatku;
      2) koszty dodatkowe, takie jak prowizje, koszty opakowania, transportu i
        ubezpieczenia, pobierane przez dokonującego dostawy lub usługodawcę od
        nabywcy lub usługobiorcy.
    Z kolei w art. 29a ust. 7 ustawy zostały wymienione elementy, które należy wyłączyć z
    podstawy opodatkowania (zmniejszające podstawę opodatkowania):
      Podstawa opodatkowania nie obejmuje kwot:
      1) stanowiących obniżkę cen w formie rabatu z tytułu wcześniejszej zapłaty;
      2) udzielonych nabywcy lub usługobiorcy opustów i obniżek cen, uwzględnionych w
        momencie sprzedaży;
      3) otrzymanych od nabywcy lub usługobiorcy jako zwrot udokumentowanych
        wydatków poniesionych w imieniu i na rzecz nabywcy lub usługobiorcy i
        ujmowanych przejściowo przez podatnika w prowadzonej przez niego ewidencji
        na potrzeby podatku.
    Podstawę opodatkowania w podatku od towarów i usług stanowi wynagrodzenie, które
    dostawca lub usługodawca otrzymał lub ma otrzymać z tytułu dostawy towarów albo
    świadczenia usług.
    Z orzecznictwa TSUE wynika, że zapłata musi być wyrażalna w formie pieniężnej, choć
    niekoniecznie w jednostkach pieniężnych (może to być np. świadczenie usługi lub dostawa
    towarów). Podstawą opodatkowania jest zapłata faktycznie otrzymana (którą ma otrzymać
    podatnik), a nie wartość oszacowana według obiektywnych kryteriów (m.in. powołane
    wyżej wyroki w sprawie C-33/93 oraz C-154/80).
    Przepisy ustawy, co do zasady, nie ograniczają podatnika w ustaleniu ceny. W polskim
    prawodawstwie obowiązuje zasada swobody umów, w ramach której strony mogą
    dowolnie kształtować treść umowy w granicach wyznaczonych przez prawo. Zasada ta ma
    również zastosowanie na gruncie prawa podatkowego. Przy ustalaniu wysokości
    należności ustawodawca nie ingeruje, poza wyjątkiem określonym w art. 32 ustawy, w
    sferę decyzji, co do sposobu określenia należności za sprzedawany towar. Ustawa nie
    reguluje wysokości ceny oraz czy w umowie pomiędzy kontrahentami powinna być
    uzgodniona jako wartość bez podatku VAT (cena netto), czy też wartość z podatkiem VAT
    (cena brutto).
    Z istoty aportu (wniesienia wkładu niepieniężnego do Spółki) wynika ekonomiczna
    wymiana świadczeń pomiędzy wnoszącymi wkład niepieniężny i Spółką wydającą w
    zamian udziały/akcje (zapewniające udział w zyskach). Wnoszący wkład (aport) przenoszą
    na Spółkę, do której dokonują wkładu, prawo do rozporządzania określonymi składnikami
    majątku (materialnymi i niematerialnymi). W zamian za to otrzymują pewne uprawnienia
    (udziały lub akcje), które mają określoną wartość. Ekwiwalentem dla wnoszącego aport
    będzie w tym przypadku wartość udziałów/akcji otrzymanych w zamian za ten wkład. W
    takich przypadkach, przy określeniu podstawy opodatkowania zastosowanie znajdzie
    zasada ogólna – podstawą opodatkowania będzie wszystko, co stanowi zapłatę, którą
    podatnik ma otrzymać z tytułu transakcji.
    Jak wynika z opisu sprawy, w zamian za aport otrzymają Państwo udziały o nominalnej
    wartości równej kwocie netto wnoszonych składników majątku, środki pieniężne wartości
    VAT należnego z tytułu aportu oraz dopłatę w formie środków pieniężnych odpowiadającą
    kwocie podatku VAT należnego z tytułu transakcji wniesienia wkładu niepieniężnego.
    Wartość przedmiotu aportu w postaci nakładów poniesionych na wykonanie stacji
    ładowania autobusów elektrycznych oraz transformatora zostanie określona w umowie o
    podwyższeniu kapitału zakładowego. W rezultacie, z treści umowy będzie wynikać
    ekwiwalentność operacji wniesienia aportu rzeczowego do Spółki. Zakładają Państwo, że

    wycena wartości aportu (wartość obejmowanych w zamian za aport udziałów) nastąpi w
    cenie netto wnoszonego aportu.
    Zatem określając podstawę opodatkowania powinni Państwo ustalić ją w oparciu o kwotę
    równą sumie wartości tzw. nominalnych udziałów oraz kwoty pieniężnej (odpowiadającej
    kwocie należnego podatku), którą Spółka będzie zobowiązana zapłacić na Państwa rzecz,
    pomniejszoną o kwotę należnego podatku. Suma wartości tzw. nominalnych udziałów
    oraz dopłaty stanowić będzie kwotę brutto z tytułu wniesienia aportu.
    Podsumowując, stwierdzam, że podstawa opodatkowania podatkiem VAT dla czynności
    aportu powinna być ustalona jako suma wartości nominalnej udziałów obejmowanych w
    zamian za aport oraz wartości środków pieniężnych w wysokości VAT należnego, od której
    podatek VAT należy obliczyć metodą „w stu”.
    Tym samym, Państwa stanowisko w zakresie pytania oznaczonego we wniosku nr 3
    należało uznać za prawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, które Państwo przedstawili i stanu prawnego,
    który obowiązuje w dniu wydania interpretacji.
    Należy zauważyć, że zgodnie z art. 14b § 3 ustawy Ordynacja podatkowa:
      Składający wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej obowiązany jest do
      wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia
      przyszłego oraz do przedstawienia własnego stanowiska w sprawie oceny prawnej
      tego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego.
    Jestem ściśle związany przedstawionym we wniosku zdarzeniem przyszłym, Państwo
    ponoszą ryzyko związane z ewentualnym błędnym lub nieprecyzyjnym jego
    przedstawieniem. Zatem, wydając przedmiotową interpretację oparłem się na
    wynikającym z treści wniosku opisie zdarzenia przyszłego. W przypadku, gdy w toku
    postępowania podatkowego, kontroli podatkowej, bądź celno-skarbowej zostanie
    określony odmienny stan sprawy, interpretacja nie wywoła w tym zakresie skutków
    prawnych. Ponadto, w sytuacji zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego w
    opisie sprawy, udzielona odpowiedź traci swoją aktualność.
    Wydana interpretacja dotyczy tylko sprawy będącej przedmiotem Państwa wniosku
    (pytania). Inne kwestie przedstawione we wniosku, które nie zostały objęte pytaniami nie
    mogą być rozpatrzone zgodnie z art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej, w myśl którego:
      Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej, na wniosek zainteresowanego, wydaje, w
      jego indywidualnej sprawie, interpretację przepisów prawa podatkowego
      (interpretację indywidualną).
    Ponadto, art. 14b § 1a Ordynacji podatkowej stanowi, że:
      W zakresie objętym wiążącymi informacjami stawkowymi, o których mowa w
      przepisach ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług, oraz
      wiążącymi informacjami akcyzowymi, o których mowa w przepisach ustawy z dnia 6
      grudnia 2008 r. o podatku akcyzowym, nie wydaje się interpretacji indywidualnych.
    Tym samym, kwestia ustalenia wysokości stawki podatku VAT dla dostawy towarów lub
    świadczenia usług od 1 lipca 2020 r. może być rozstrzygnięta tylko w ramach wydania
    wiążącej informacji stawkowej określonej w art. 42a ustawy. Stosownie do tego przepisu:
      Wiążąca informacja stawkowa, zwana dalej „WIS”, jest decyzją wydawaną na
      potrzeby opodatkowania podatkiem dostawy towarów, importu towarów,
      wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów albo świadczenia usług, która zawiera:
      1) opis towaru albo usługi będących przedmiotem WIS;

      2) klasyfikację towaru według działu, pozycji, podpozycji lub kodu Nomenklatury
        scalonej (CN) albo według działu, grupy, klasy, kategorii, podkategorii lub pozycji
        Polskiej Klasyfikacji Wyrobów i Usług albo według sekcji, działu, grupy lub klasy
        Polskiej Klasyfikacji Obiektów Budowlanych albo usługi według działu, grupy, klasy,
        kategorii, podkategorii lub pozycji Polskiej Klasyfikacji Wyrobów i Usług, niezbędną
        do:
      a) określenia stawki podatku właściwej dla towaru albo usługi,
      b) stosowania przepisów ustawy oraz przepisów wykonawczych wydanych na jej
        podstawie – w przypadku, o którym mowa w art. 42b ust. 4;
      3) stawkę podatku właściwą dla towaru albo usługi, z wyjątkiem przypadku, o którym
        mowa w art. 42b ust. 4.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    · Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy
      z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.).
      Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie
      zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosują się
      Państwo do interpretacji.
    · Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
      z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    · Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego
    Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa
    z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.
    U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
    · w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
    · w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP
      (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.