Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0112-KDIL2-1.4011.130.2025.1.KF
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-03-13
Teza: Obowiązki płatnika w związku ze zwrotem pracownikom
poniesionych kosztów tytułem wykorzystania prywatnego
samochodu do celów służbowych w jazdach lokalnych.
Słowa kluczowe: cel-cel służbowy
koszt-zwrot kosztów
obowiązek-obowiązek płatnika
pracownik
przychód-przychód ze stosunku pracy
samochód-samochód prywatny
Zagadnienia: Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Pobór podatku lub zaliczek na podatek przez płatników.-
Zakłady pracy.
Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Źródła przychodów.-Przychody z wykonywanej pracy.
Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Źródła przychodów.-Specyfika źródeł przychodów.-
Stosunek pracy.
1
Przepisy: [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 2-art. 10-ust. 1-pkt 1
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 2-art. 12-ust. 1
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 3-art. 21-ust. 1-pkt 23b
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 7-art. 32-ust. 1

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

7 lutego 2025 r. wpłynął Państwa wniosek z 5 lutego 2025 r. o wydanie interpretacji
    indywidualnej, który dotyczy obowiązków płatnika obowiązków płatnika w związku ze
    zwrotem pracownikom poniesionych kosztów tytułem wykorzystania prywatnego
    samochodu do celów służbowych w jazdach lokalnych. Uzupełnili go Państwo pismem z 11
    marca 2025 r. (wpływ 11 marca 2025 r.). Treść wniosku jest następująca:
    Opis stanu faktycznego
    Jako jednostka samorządu terytorialnego prowadzą Państwo działalność administracyjną
    oraz realizują zadania publiczne, w tym w zakresie infrastruktury, edukacji, ochrony
    środowiska i transportu. W związku z wykonywaniem tych obowiązków zatrudniają
    Państwo pracowników odpowiedzialnych za sprawy organizacyjne i administracyjne.
    Ze względu na charakter realizowanych zadań, pracownicy ci odbywają liczne wyjazdy
    lokalne niezbędne do prawidłowego funkcjonowania urzędu i realizacji powierzonych im
    obowiązków. Nie posiadają Państwo służbowych pojazdów, dlatego też zawarli Państwo z
    pracownikami umowy dotyczące wykorzystywania prywatnych samochodów do celów
    służbowych. W ramach tych umów zwracają i będą Państwo zwracać pracownikom koszty
    użytkowania prywatnych pojazdów w celach służbowych.
    Zwrot kosztów następuje w formie miesięcznego ryczałtu pieniężnego, obliczanego na
    podstawie miesięcznego limitu kilometrów dla jazd lokalnych oraz stawki za kilometr
    określonej w umowie o używanie prywatnych pojazdów do celów służbowych, zgodnie z
    rozporządzeniem Ministra Infrastruktury z dnia 25 marca 2002 r. w sprawie warunków
    ustalania oraz sposobu dokonywania zwrotu kosztów używania do celów służbowych
    samochodów osobowych, motocykli i motorowerów niebędących własnością pracodawcy
    (Dz. U. Nr 27, poz. 271 ze zm.).
    Stoją Państwo na stanowisku, że zawarcie tych umów z pracownikami i skorzystanie z ich
    pojazdów prywatnych jest konieczne dla prawidłowego działania urzędu, a brak
    zapewnienia samochodów służbowych sprawia, że rozwiązanie to leży w interesie gminy.
    Obecnie odprowadzają Państwo podatek dochodowy, traktując zwrot kosztów jako
    przychód pracowników.

## Pytanie

Czy wypłacany pracownikom ekwiwalent w postaci ryczałtu za przejazdy w jazdach
    lokalnych, stanowiący zwrot wydatków pracowniczych, nie jest przychodem pracowników
    z tytułu umowy o pracę, w konsekwencji czego nie mają Państwo obowiązku pobierać
    zaliczki na poczet podatku dochodowego od osób fizycznych?
    Państwa stanowisko w sprawie
    Państwa zdaniem, zwrot kosztów poniesionych przez pracownika za pracodawcę z tytułu
    używania prywatnego samochodu do celów służbowych nie stanowi dla pracownika
    realnego przysporzenia majątkowego i powinien być traktowany jako neutralny
    podatkowo. Pracownik nie uzyskuje żadnej dodatkowej korzyści, a jedynie rekompensatę
    kosztów poniesionych w związku z wykonywaniem obowiązków służbowych. Powyższe

    stanowisko znajduje uzasadnienie w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia
    14 września 2023 r. (sygn. akt II FSK 2632/20).
    Ww. wyroku Naczelny Sąd Administracyjny odniósł się do wykładni art. 12 ust. 1 w zw. z
    art. 11 ust. 1 u.p.d.o.f. przedstawionej w uzasadnieniu wyroku Trybunału Konstytucyjnego
    z 8 lipca 2014 r. (K 7/13; OTK-A 2014/7/69, Dz. U. z 2014 r. poz. 947). W ocenie składu
    orzekającego w sprawie będącej przedmiotem orzeczenia, lektura uzasadnienia wyroku
    TK z 8 lipca 2014 r. (K 7/13) stanowi podstawę do przyjęcia wniosku, że za przychody
    (dochody) ze stosunku służbowego i stosunku pracy, o których mowa w art. 12 ust. 1 u.p.d.
    o.f., skutkujące powstaniem dochodu podlegającego opodatkowaniu podatkiem
    dochodowym od osób fizycznych, można uznać tylko te świadczenia uzyskiwane od
    pracodawcy, które prowadzą do pojawienia się po stronie pracownika korzyści
    majątkowej w postaci powiększenia aktywów albo zaoszczędzenia wydatków.
    Wnioskując a contrario stwierdzić należy, że nie jest przychodem ze stosunku pracy
    (dochodem) podlegającym opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych
    wypłacone pracownikowi świadczenie pieniężne, którego tytułem jest zwrot wydatków
    poniesionych przez owego pracownika na rzecz jego pracodawcy. W tym także zwrot
    należności dokonywany na podstawie stosownych umów zawartych pomiędzy
    pracownikiem i pracodawcą, dotyczących wykorzystywania przez pracownika jego
    prywatnego samochodu osobowego na rzecz pracodawcy (do celów służbowych). Inaczej
    mówiąc, przychodami (dochodami) ze stosunku pracy nie są wypłacane pracownikom
    przez pracodawcę ekwiwalenty pieniężne z tytułu wykorzystywania przez pracowników
    prywatnych samochodów osobowych do szeroko rozumianych celów związanych z
    realizacją ich obowiązków pracowniczych względem pracodawcy. Wypłata tego rodzaju
    świadczenia (zwrot wydatków) ma charakter neutralny podatkowo, gdyż nie stanowi dla
    pracownika korzyści (przysporzenia) w postaci zwiększenia aktywów lub zaoszczędzenia
    wydatków. Bez powstania tego rodzaju korzyści (przysporzenia) nie można zaś mówić o
    powstaniu przychodu (dochodu) ze stosunku pracy (zob. wyrok NSA z 16 października
    2019 r., II FSK 3531/17).
    W realiach niniejszej sprawy pracownik nie uzyskuje żadnej realnej korzyści majątkowej, a
    jedynie zwrot kosztów jakie poniósł używając swojego prywatnego samochodu do celów
    służbowych. Zwrot kosztów używania samochodu prywatnego nie stanowi dla pracownika
    w opisanym we wniosku zdarzeniu „korzyści”, a jedynie rekompensatę kosztów, których
    pracownik nie poniósłby, gdyby nie wyraźne działanie w interesie pracodawcy. Państwa
    zdaniem, ww. zwrot nie stanowi przychodu pracownika podlegającego opodatkowaniu
    podatkiem dochodowym. Taki zwrot kosztów przez pracodawcę nie rodzi po stronie
    pracownika żadnej korzyści majątkowej.
    Należności wypłacane pracownikowi tytułem zwrotu ponoszonych przez niego wydatków
    nie zwiększają jego majątku. Stanowią tylko wyrównanie wydatków ponoszonych przez
    pracownika w celu realizacji jego obowiązków pracowniczych. Do ponoszenia kosztów
    związanych ze świadczeniem pracy przez pracownika zasadniczo zobowiązany jest
    pracodawca. W opisanym we wniosku zdarzeniu to pracownicy, używając swoich
    prywatnych pojazdów na cele pracodawcy, w istocie dokonują świadczenia na rzecz
    pracodawcy. Zwrot kosztów otrzymany za to świadczenie nie jest zatem dla pracownika
    wypłatą pieniężną, świadczeniem w naturze czy też ich ekwiwalentem w rozumieniu art.
    12 ust. 1 u.p.d.o.f.
    Niewątpliwie w realiach opisywanej spawy, w Państwa ocenie, kwota wypłacanego przez
    pracodawcę pracownikowi świadczenia stanowiącego zwrot kosztów z tytułu używania
    przez niego samochodu prywatnego w celach służbowych, nie stanowi przychodu
    pracownika w rozumieniu art. 12 ust. 1 u.p.d.o.f. W konsekwencji nie stanowi również
    dochodu pracownika ze stosunku pracy (art. 9 ust. 1 u.p.d.o.f.), a co za tym idzie Państwo
    z tego tytułu i na tej podstawie nie są zobowiązani do potrącania zgodnie z art. 32 u.p.d.o.
    f. zaliczek jako płatnik.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest nieprawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 8 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025
    r. poz. 111):
      Płatnikiem jest osoba fizyczna, osoba prawna lub jednostka organizacyjna niemająca
      osobowości prawnej, obowiązana na podstawie przepisów prawa podatkowego do
      obliczenia i pobrania od podatnika podatku i wpłacenia go we właściwym terminie
      organowi podatkowemu.
    Na podstawie art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób
    fizycznych (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 163):
      Opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z
      wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od
      których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.
    Powyższy przepis ustanawia generalną zasadę opodatkowania podatkiem dochodowym,
    zgodnie z którą opodatkowaniu tym podatkiem podlegają wszelkie uzyskane przez
    podatnika w danym roku korzyści majątkowe, z wyjątkiem tych, które na mocy ustawy
    wyłączone zostały z tego opodatkowania (np. poprzez wprowadzenie ustawowego
    zwolnienia z opodatkowania, czy też zaniechanie poboru podatku).
    W myśl art. 10 ust. 1 pkt 1 ww. ustawy:
      Źródłami przychodów są: stosunek służbowy, stosunek pracy, w tym spółdzielczy
      stosunek pracy, członkostwo w rolniczej spółdzielni produkcyjnej lub innej spółdzielni
      zajmującej się produkcją rolną, praca nakładcza, emerytura lub renta.
    Stosownie do art. 11 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Przychodami, z zastrzeżeniem art. 14-15, art. 17 ust. 1 pkt 6, 9, 10 w zakresie
      realizacji praw wynikających z pochodnych instrumentów finansowych, pkt 11, art.
      19, art. 25b, art. 30ca, art. 30da i art. 30f, są otrzymane lub postawione do dyspozycji
      podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość
      otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń.
    Według art. 12 ust. 1 cytowanej ustawy:
      Za przychody ze stosunku służbowego, stosunku pracy, pracy nakładczej oraz
      spółdzielczego stosunku pracy uważa się wszelkiego rodzaju wypłaty pieniężne oraz
      wartość pieniężną świadczeń w naturze bądź ich ekwiwalenty, bez względu na źródło
      finansowania tych wypłat i świadczeń, a w szczególności: wynagrodzenia zasadnicze,
      wynagrodzenia za godziny nadliczbowe, różnego rodzaju dodatki, nagrody,
      ekwiwalenty za niewykorzystany urlop i wszelkie inne kwoty niezależnie od tego, czy
      ich wysokość została z góry ustalona, a ponadto świadczenia pieniężne ponoszone za
      pracownika, jak również wartość innych nieodpłatnych świadczeń lub świadczeń
      częściowo odpłatnych.
    Użyty powyżej zwrot „w szczególności” oznacza, że wymienione kategorie przychodów
    stanowią katalog otwarty. Przychodem ze stosunku pracy i stosunków pokrewnych są
    więc wszelkiego rodzaju wypłaty i świadczenia skutkujące u podatnika powstaniem
    przysporzenia majątkowego, mające swoje źródło w łączącym pracownika z pracodawcą
    stosunku pracy lub stosunku pokrewnym.
    Z kolei art. 12 ust. 4 powołanej ustawy stanowi, że:
      Za pracownika w rozumieniu ustawy uważa się osobę pozostającą w stosunku
      służbowym, stosunku pracy, stosunku pracy nakładczej lub spółdzielczym stosunku
      pracy.
    W świetle art. 32 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:

      Zakłady pracy będące osobami fizycznymi, osobami prawnymi oraz jednostkami
      organizacyjnymi nieposiadającymi osobowości prawnej są obowiązane jako płatnicy
      obliczać i pobierać w ciągu roku zaliczki na podatek dochodowy od osób, które
      uzyskują od tych zakładów przychody ze stosunku służbowego, stosunku pracy, z
      pracy nakładczej lub ze spółdzielczego stosunku pracy, z zasiłków pieniężnych z
      ubezpieczenia społecznego wypłacanych przez zakłady pracy lub z tytułu udziału w
      nadwyżce bilansowej wypłacanej w spółdzielniach pracy.
    Z przedstawionego we wniosku opisu stanu faktycznego wynika, że zawierają Państwo z
    pracownikami umowy cywilnoprawne w sprawie używania samochodu osobowego,
    stanowiącego własność pracownika, do celów służbowych w jazdach lokalnych. Z tego
    tytułu wypłacają Państwo tymże pracownikom zwrot kosztów w formie ryczałtu.
    Wątpliwość Państwa budzi kwestia, czy od wypłacanych kwot ryczałtu powinni Państwo
    pobierać zaliczkę na podatek dochodowy.
    Stosownie do postanowień art. 34a ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie
    drogowym (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1539 ze zm.):
      Na podstawie umów cywilnoprawnych mogą być używane, do celów służbowych,
      samochody osobowe, motocykle i motorowery niebędące własnością pracodawcy.
    Natomiast § 1 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 25 marca 2002 r. w
    sprawie warunków ustalania oraz sposobu dokonywania zwrotu kosztów używania do
    celów służbowych samochodów osobowych, motocykli i motorowerów niebędących
    własnością pracodawcy (t. j. Dz. U. z 2002 r. Nr 27 poz. 271 ze zm.) stanowi, że:
      Zwrot kosztów używania przez pracownika w celach służbowych do jazd lokalnych
      samochodów osobowych, motocykli i motorowerów niebędących własnością
      pracodawcy, zwanych dalej „pojazdami do celów służbowych”, następuje na
      podstawie umowy cywilnoprawnej, zawartej między pracodawcą a pracownikiem, o
      używanie pojazdu do celów służbowych, na warunkach określonych w
      rozporządzeniu.
    Dokonując oceny stanu faktycznego przedstawionego w złożonym wniosku, wyjaśnić
    należy, że ustawodawca definiując na potrzeby ustawy pojęcie przychodu w art. 11 ust. 1
    ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, dokonał rozróżnienia pieniędzy i
    wartości pieniężnych od wartości otrzymanych świadczeń w naturze i innych
    nieodpłatnych świadczeń.
    Zatem w niniejszej sprawie nie ma zastosowania wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia
    8 lipca 2014 r., sygn. akt. K 7/13, dotyczący nieodpłatnych świadczeń, gdyż Państwa
    pracownicy otrzymują środki pieniężne. Ponadto zauważyć należy, że Trybunał
    Konstytucyjny w tym wyroku stwierdził, że „w przypadku świadczenia pieniężnego
    przysporzenie jest niewątpliwe i niejako bezwarunkowe (zawsze oznacza zwiększenie
    aktywów)”.
    Obowiązujące przepisy prawa pracy nie nakładają na pracodawcę obowiązku
    zrekompensowania pracownikowi ww. wydatku, tak jak ma to miejsce w przypadku
                        5podróży służbowej, zgodnie z art. 77 ustawy z 26 czerwca 1974 r. – Kodeks pracy (t. j. Dz.
    U. z 2025 r. poz. 277). To z kolei prowadzi do wniosku, że w sytuacji nieotrzymania zwrotu
    poniesionych kosztów przez pracownika, musiałby je pokryć on z własnych środków.
    Zatem przyjęcie dodatkowego świadczenia oferowanego przez pracodawcę leży w
    interesie pracownika, gdyż jest równoznaczne z uniknięciem przez niego wydatku jaki
    musiałby ostatecznie ponieść, gdyby pracodawca nie dokonał jego zwrotu.
    Wobec tego zwrot kosztów poniesionych przez pracownika tytułem wykorzystywania, na
    podstawie właściwej umowy, samochodu prywatnego do celów służbowych celem
    wykonywania zleconych zadań – stanowi dodatkowe świadczenie otrzymywane przez
    pracownika od pracodawcy, a w konsekwencji przychód w rozumieniu art. 11 ust. 1 i art.
    12 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

    Należy również wskazać, że gdyby wolą ustawodawcy nie było zaliczenie omawianych
    świadczeń do przychodów, to nie zawarłby w katalogu zwolnień przepisu określonego w
    art. 21 ust. 1 pkt 23b ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, zgodnie z
    którym:
      Wolny od podatku dochodowego jest zwrot kosztów poniesionych przez pracownika
      z tytułu używania pojazdów stanowiących własność pracownika, dla potrzeb zakładu
      pracy, w jazdach lokalnych, jeżeli obowiązek ponoszenia tych kosztów przez zakład
      pracy albo możliwość przyznania prawa do zwrotu tych kosztów wynika wprost z
      przepisów innych ustaw - do wysokości miesięcznego ryczałtu pieniężnego albo do
      wysokości nieprzekraczającej kwoty ustalonej przy zastosowaniu stawek za 1
      kilometr przebiegu pojazdu, określonych w odrębnych przepisach wydanych przez
      właściwego ministra, jeżeli przebieg pojazdu, z wyłączeniem wypłat ryczałtu
      pieniężnego, jest udokumentowany w ewidencji przebiegu pojazdu prowadzonej
      przez pracownika; przepis art. 23 ust. 7 stosuje się odpowiednio.
    Powyższa regulacja ogranicza jednak krąg podatników mogących skorzystać z
    omawianego zwolnienia do tych, którym przepisy odrębnych ustaw gwarantują możliwość
    przyznania prawa do zwrotu poniesionych kosztów, bądź nakładają na pracodawcę
    obowiązek zwrotu pracownikowi tych kosztów.
    Odrębnymi ustawami, do których odsyła powołany art. 21 ust. 1 pkt 23b ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych są np.:
    - ustawa z 5 września 2008 r. o komercjalizacji państwowego przedsiębiorstwa
      użyteczności publicznej „Poczta Polska” (t. j. Dz. U. z 2020 r. poz. 2064);
    - ustawa z 28 września 1991 r. o lasach (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 530 ze zm.);
    - ustawa z 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1283 ze zm.);
    - ustawa z 27 lipca 2001 r. o kuratorach sądowych (t. j. Dz. U. z 2023 r. poz. 1095).
    Z powyższego wynika, że zwrot kosztów poniesionych przez pracownika z tytułu używania
    pojazdów stanowiących własność pracownika, dla potrzeb zakładu pracy jest wolny od
    podatku dochodowego, jeżeli samochód jest wykorzystywany w jazdach lokalnych, a
    obowiązek ponoszenia tych kosztów przez zakład pracy albo możliwość przyznania prawa
    do zwrotu tych kosztów wynika wprost z przepisów odrębnych ustaw. W pozostałych
    przypadkach zwrot taki stanowi przychód pracownika podlegający opodatkowaniu wraz z
    innymi przychodami ze stosunku pracy.
    Zatem, wskazane zwolnienie swoją dyspozycją obejmuje określone kategorie osób, o
    których mowa w odrębnych ustawach, do których odwołał się ustawodawca.
    W świetle powyższego, otrzymywane przez Państwa pracowników kwoty, tytułem zwrotu
    kosztów, używania pojazdu prywatnego do jazd lokalnych, zgodnie z postanowieniami
    zawartych umów, celem wykonania zleconych zadań służbowych, stanowią przychód tych
    pracowników, o którym mowa w art. 12 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób
    fizycznych.
    Przychód ten nie może korzystać ze zwolnienia przedmiotowego określonego w art. 21
    ust. 1 pkt 23b przywołanej ustawy, bowiem nie są Państwo zakładem pracy, którego
    działalność jest regulowana przez odrębną ustawę, z przepisów której wynika wprost
    możliwość przyznania pracownikowi prawa do zwrotu przez zakład pracy kosztów
    poniesionych przez pracownika z tytułu używania pojazdu stanowiącego własność tego
    pracownika dla potrzeb zakładu pracy, albo z przepisów której wynika wprost obowiązek
    ponoszenia ww. kosztów przez zakład pracy.
    Powyższe oznacza, że dokonany na rzecz pracowników, zgodnie z postanowieniami
    zawartych umów, zwrot poniesionych kosztów za używanie samochodu prywatnego do

    jazd lokalnych, celem wykonania zleconych przez Państwo zadań służbowych, stanowi po
    stronie tych pracowników przychód w rozumieniu ustawy o podatku dochodowym od
    osób fizycznych, podlegający opodatkowaniu podatkiem dochodowym.
    W konsekwencji Państwo, jako płatnik, powinni od wypłacanych kwot pobierać zaliczki na
    podatek dochodowy od osób fizycznych, na podstawie art. 32 ust. 1 ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych.
    W odniesieniu do powołanych przez Państwa orzeczeń informuję, że wydane zostały one
    w indywidualnych sprawach i nie mają zastosowania ani konsekwencji wiążących w
    odniesieniu do żadnego innego zaistniałego stanu faktycznego czy też zdarzenia
    przyszłego.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Państwo przedstawili i stanu prawnego,
    który obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    · Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy
      z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111).
      Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie
      zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosują się
      Państwo do interpretacji.
    · Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
        z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    · Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego
    Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa
    z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.
    U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
    · w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
    · w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP
      (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.