Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0111-KDIB1-3.4010.499.2021.12.DW
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-09-05
Teza: Realizacja Inwestycji w ramach decyzji o wsparciu.
Słowa kluczowe: decyzja-decyzja o wsparciu
inwestycje
moment
pomoc-pomoc publiczna
Zagadnienia: Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 4. Zwolnienia przedmiotowe-Dochody uzyskane
z działalności gospodarczej określonej w decyzji o
wsparciu, o której mowa w ustawie o wspieraniu nowych
inwestycji (WNI)
Przepisy: [CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 4-art. 17-ust. 1-pkt 34a

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Na podstawie ustawy z dnia 10 maja 2018 r. o wspieraniu nowych inwestycji (Dz. U. z 2020
    r., poz. 1752, dalej: „ustawa o WNI”), został wprowadzony mechanizm wsparcia dla
    przedsiębiorców w postaci zwolnienia z podatku dochodowego z tytułu nowej inwestycji.
    Zgodnie z art. 17 ust. 1 pkt 34a ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od
    osób prawnych (Dz.U. z 2021 r. poz. 1800 ze zm., dalej: „ustawa o CIT”),
        wolne od podatku są dochody podatników, z zastrzeżeniem ust. 4-6d, uzyskane z
        działalności gospodarczej określonej w decyzji o wsparciu, o której mowa w
        ustawie z dnia 10 maja 2018 r. o wspieraniu nowych inwestycji (Dz. U. poz. 1162),
        przy czym wielkość pomocy publicznej udzielanej w formie tego zwolnienia nie
        może przekroczyć wielkości pomocy publicznej dla przedsiębiorcy, dopuszczalnej
        dla obszarów kwalifikujących się do uzyskania pomocy w największej wysokości,
        zgodnie z odrębnymi przepisami.
    Według art. 17 ust. 4 ustawy o CIT,
        zwolnienia podatkowe, o których mowa w ust. 1 pkt 34 i 34a, przysługują
        podatnikowi wyłącznie z tytułu dochodów uzyskanych z działalności gospodarczej
        prowadzonej na terenie strefy lub na terenie określonym w decyzji o wsparciu.
    Na podstawie art. 3 ustawy o WNI, wsparcie na realizację nowej inwestycji jest udzielane w
    formie zwolnienia od podatku dochodowego. Przedmiotem decyzji o wsparciu – w myśl
    art. 14 ust. 1 pkt 2 ustawy o WNI – jest nowa inwestycja podatnika, realizowana w ramach
    prowadzonej przez niego działalności gospodarczej, która nie została wyłączona
    stosownymi regulacjami, wydanymi na podstawie ust. 3 pkt 1 tego przepisu. Treść decyzji
    o wsparciu została wskazana w art. 15 ustawy o WNI, i określa okres obowiązywania
    decyzji, przedmiot działalności gospodarczej oraz warunki, które przedsiębiorca jest
    obowiązany spełnić, wymienione w punktach od 1 do 6.
    Zgodnie z § 5 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 28 sierpnia 2018 r. w sprawie
    pomocy publicznej udzielanej niektórym przedsiębiorcom na realizację nowych inwestycji
    (Dz. U. z 2018 r., poz. 1713, dalej: „rozporządzenie”),
        maksymalna dopuszczalna wielkość pomocy publicznej na realizację nowej
        inwestycji udzielanej przedsiębiorcy z tytułu:
        1. kosztów nowej inwestycji jest liczona jako iloczyn maksymalnej intensywności
        pomocy określonej dla danego obszaru i kosztów inwestycji kwalifikujących się do
        objęcia pomocą określonych w § 8 ust. 1, które nie mogą być wyższe niż
        maksymalne koszty kwalifikowane, o których mowa w § 8 ust. 7, lub
        2. zatrudnienia określonej liczby pracowników w związku z nową inwestycją jest
        liczona jako iloczyn maksymalnej intensywności pomocy określonej dla danego
        obszaru i dwuletnich kosztów pracy nowo zatrudnionych pracowników,
        obejmujących koszty płacy brutto tych pracowników, powiększone o składki
        obowiązkowe, takie jak składki na ubezpieczenie społeczne, ponoszone przez
        przedsiębiorcę od dnia zatrudnienia tych pracowników

        - z zastrzeżeniem § 6 ust. 4.
    Stosownie do § 8 ust. 1 ww. rozporządzenia,
        do kosztów kwalifikujących się do objęcia wsparciem na nowe inwestycje zalicza
        się koszty będące:
        1. kosztem związanym z nabyciem gruntów lub prawa ich użytkowania
        wieczystego,
        2. ceną nabycia albo kosztem wytworzenia we własnym zakresie środków
        trwałych, pod warunkiem zaliczenia ich, zgodnie z odrębnymi przepisami, do
        składników majątku podatnika i zaliczenia ich do ewidencji środków trwałych oraz
        wartości niematerialnych i prawnych,
        3. kosztem rozbudowy lub modernizacji istniejących środków trwałych,
        4. ceną nabycia wartości niematerialnych i prawnych związanych z transferem
        technologii przez nabycie praw patentowych, licencji, know-how i
        nieopatentowanej wiedzy technicznej, z zastrzeżeniem ust. 2 i 3,
        5. kosztem związanym z najmem lub dzierżawą gruntów, budynków i budowli -
        pod warunkiem że okres najmu lub dzierżawy trwa co najmniej 5 lat, a w
        przypadku mikroprzedsiębiorców, małych przedsiębiorców i średnich
        przedsiębiorców - co najmniej 3 lata, licząc od przewidywanego terminu
        zakończenia nowej inwestycji,
        6. ceną nabycia aktywów innych niż grunty, budynki i budowle objęte najmem lub
        dzierżawą, w przypadku gdy najem lub dzierżawa ma postać leasingu finansowego
        oraz obejmuje zobowiązanie do nabycia aktywów z dniem upływu okresu najmu
        lub dzierżawy
        - pomniejszone o naliczony podatek od towarów i usług oraz o podatek akcyzowy,
        jeżeli możliwość ich odliczeń wynika z odrębnych przepisów, poniesione w okresie
        ważności decyzji o wsparciu wydanej dla konkretnej lokalizacji.
    Według § 10 ust. 4 rozporządzenia,
        dniem:
        1) poniesienia kosztu kwalifikowanego nowej inwestycji, o którym mowa w ust. 3,
        jest ostatni dzień miesiąca, w którym poniesiono koszt;
        2) uzyskania ulgi podatkowej, o którym mowa w ust. 3, jest dzień, w którym
        zgodnie z przepisami o podatku dochodowym upływa termin złożenia zeznania
        rocznego;
        3) uzyskania decyzji o wsparciu, o którym mowa w ust. 3, jest ostatni dzień
        miesiąca, w którym wydano tę decyzję.
    Wyjaśnić należy, że aby przedsiębiorca mógł skorzystać ze zwolnienia od podatku
    dochodowego na podstawie art. 17 ust. 1 pkt 34a updop, którego wartość uzależniona jest
    od wielkości poniesionych przez tego przedsiębiorcę wydatków kwalifikowanych, to
    wyrażenie „poniesienie” musi oznaczać wydatek faktycznie poniesiony, a nie deklarację o
    zamiarze jego poniesienia w przyszłości. Zwolnienia podatkowe są odstępstwem od
    zasady powszechności opodatkowania, a przepisy dotyczące zwolnień powinny być
    interpretowane ściśle, zgodnie przede wszystkim z ich wykładnią językową. Wychodząc z
    tego założenia, należy uznać, że aby przedsiębiorca mógł skorzystać ze zwolnienia od
    podatku dochodowego, którego wartość uzależniona jest od wielkości poniesionych przez
    tego przedsiębiorcę wydatków kwalifikujących się jako koszty inwestycji, nie jest
    wystarczające dla obliczenia wielkości zwolnienia podatkowego (pomocy publicznej)
    jedynie dokonanie w księgach odpisu, niebędącego wydatkiem lub zarachowanie wydatku
    w księgach bez jego faktycznego poniesienia.

    W odniesieniu do kwestii pojęcia „poniesionych wydatków inwestycyjnych”, pojęcie to nie
    zostało zdefiniowane w wyżej cytowanym rozporządzeniu.
    Jednak, żeby przedsiębiorca mógł skorzystać ze zwolnienia od podatku dochodowego,
    którego wartość uzależniona jest od wielkości poniesionych przez tego przedsiębiorcę
    wydatków kwalifikowanych jako koszty inwestycji, to „poniesienie” musi oznaczać wydatek
    faktycznie zrealizowany, a nie samą deklarację o zamiarze jego poniesienia, czy też
    zobowiązanie do poniesienia go w przyszłości. W związku z powyższym, dla obliczenia
    wielkości zwolnienia podatkowego nie jest wystarczające jedynie zarachowanie wydatku
    bez jego faktycznego poniesienia. Innymi słowy, moment poniesienia kosztów inwestycji,
    przy obliczaniu wielkości otrzymanej lub dopuszczalnej pomocy publicznej, należy
    określać zgodnie z zasadą kasową, tj. przyjmując moment faktycznego zrealizowania
    kosztów w znaczeniu kasowym (chwila zapłaty).
    Jednakże w przypadku środków trwałych istotne jest spełnienie warunku, opartego na
    treści § 8 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia, zgodnie z którym do kosztów kwalifikujących się do
    objęcia wsparciem na nowe inwestycje zalicza się koszty będące ceną nabycia albo
    kosztem wytworzenia we własnym zakresie środków trwałych, pod warunkiem zaliczenia
    ich, zgodnie z odrębnymi przepisami, do składników majątku podatnika i zaliczenia ich do
    ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych.
    Skoro prawodawca zdecydował się na regulacje szczególne w przepisach rozporządzenia,
    to nie można generalnie wywodzić, że warunek z § 8 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia,
    przewidujący konieczność zaliczenia środków trwałych do składników majątku podatnika
    oraz zaliczenia ich do stosownej ewidencji środków trwałych, nie żadnego znaczenia z
    uwagi na normatywnie wyznaczony moment, od którego możliwe ma jest rozpoznanie
    tych wydatków, jako kosztów kwalifikowanych.
    Jednocześnie, nie można tracić z pola widzenia, że § 9 ust. 1 rozporządzenia stanowi, że
    wsparcie z tytułu kosztów kwalifikowanych nowej inwestycji przysługuje przedsiębiorcy,
    począwszy od miesiąca, w którym poniósł te koszty po dniu wydania decyzji o wsparciu.
    Przepis ten nie różnicuje kosztów kwalifikowanych i nie wprowadza ograniczenia odnośnie
    do np. środków trwałych. Czym innym jest ustalenie momentu rozpoznania danych
    wydatków, jako kosztów kwalifikowanych, co jest przedmiotem unormowania z § 9 ust. 1
    rozporządzenia, a czym innym konieczność aby powstałe w wyniku realizacji nowej
    inwestycji nowo wytworzone środki trwałe zostały zaliczone, zgodnie z odrębnymi
    przepisami, do składników majątku podatnika i zaliczone do ewidencji środków trwałych
    oraz wartości niematerialnych i prawnych. Zasadą jednak jest bieżące rozliczanie kosztów
    kwalifikowanych. W konsekwencji, warunek przewidziany w § 8 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia
    ma charakter następczy w stosunku do chwili ponoszenia kosztów kwalifikowanych i
    możliwości objęcia ich zwolnieniem podatkowym jako formą pomocy publicznej.
    Zrównanie momentu poniesienia kosztów uprawniających do rozpoczęcia korzystania z
    pomocy, o którym mowa w § 9 ust. 1 rozporządzenia, z momentem wpisania
    wytworzonego lub zakupionego środka trwałego do ewidencji środków trwałych, nie może
    zostać uznane za prawidłowe. Konstatacja ta nie może jednak całkowicie pomijać warunku
    z § 8 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia.
    Do określenia momentu, w którym podatnik może uzyskać „ulgę podatkową” nawiązuje
    regulacja z § 10 ust. 4 pkt 2 rozporządzenia, zgodnie z którym dniem uzyskania ulgi
    podatkowej, o którym mowa w ust. 3, jest dzień, w którym zgodnie z przepisami o
    podatku dochodowym upływa termin złożenia zeznania rocznego. Choć w treści tego
    przepisu użyto sfomułowania dotyczącego „ulgi podatkowej”, należy przyjąć, że zgodnie z
    przepisami ustawy o CIT dotyczy „zwolnienia z opodatkowania”, gdyż jedynie taką formę
    rozliczenia przez podatnika pomocy publicznej przewidziano w art. 17 ust. 1 pkt 34a
    ustawy o CIT. Jako zatem datę graniczną rozliczenia zwolnienia przyjęto dzień, w którym
    zgodnie z przepisami o podatku dochodowym upływa termin złożenia zeznania rocznego.
    Wynika z tego, że koszt kwalifikowany musi spełniać wszystkie kryteria przewidziane w § 8
    rozporządzenia, w tym także warunek z jego ust. 1 pkt 2, który stanowi, że środek trwały

    powinien zostać zaliczony do składników majątku podatnika i zaliczony do ewidencji
    środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych.
    Należy nadto mieć na uwadze, że podatek CIT jest podatkiem zasadniczo rozliczanym w
    okresach rocznych, co wynika z art. 8 ust. 1 ustawy o CIT. W takich też okresach na
    zasadach określonych w przepisach o podatku CIT powinno zostać rozliczone zwolnienie,
    o którym stanowi art. 17 ust. 1 pkt 34a ustawy o CIT. Rok podatkowy jest zatem w każdym
    przypadku okresem rozliczeniowym dla wszystkich zdarzeń istotnych z punktu widzenia
    powstania obowiązku podatkowego w podatku CIT. Jest tak niezależnie od tego jaki
    horyzont czasowy wyznacza decyzja o wsparciu do poniesienia minimalnych kosztów
    inwestycji, czy jaką datę przewiduje na zakończenie nowej inwestycji. Tym samym
    najpóźniej w dniu, w którym zgodnie z przepisami o podatku dochodowym upływa termin
    złożenia zeznania rocznego, dany środek trwały powinien zostać wpisany do ewidencji.
    Dzień ten wyznacza art. 27 ust. 1 ustawy o CIT na koniec trzeciego miesiąca roku
    następnego po zakończonym roku podatkowym.
    Zgodnie z przepisami, na które wskazuje art. 17 ust. 1 pkt 34a in fine ustawy o CIT, czyli §
    10 ust. 3 i ust. 4 pkt 2 rozporządzenia, zasada roczności rozliczeń podatkowych w podatku
    CIT wymaga spełnienia wszystkich kryteriów kosztu kwalifikowanego nowej inwestycji,
    najpóźniej w dniu, w którym upływa termin złożenia zeznania rocznego, zgodnie z
    przepisami o podatku dochodowym. To zaś oznacza, że do tego dnia nabyty (lub
    wytworzony we własnym zakresie) środek trwały powinien zostać zaliczony do składników
    majątku podatnika i zaliczony do ewidencji środków trwałych oraz wartości
    niematerialnych i prawnych. W ten sposób należy rozumieć warunek zawarty w § 8 ust. 1
    pkt 2 rozporządzenia, który to warunek ma charakter następczy zarówno względem
    zasady bieżącego rozliczania kosztów kwalifikowanych przewidzianej w § 9 ust. 1
    rozporządzenia, jak i względem zasady roczności rozliczeń podatkowych w podatku CIT.
    W konsekwencji, stwierdzić należy, że w sytuacji, gdy do dnia złożenia zeznania
    podatkowego został spełniony warunek przewidziany w § 8 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia,
    wydatki poniesione przez podatnika na nabycie (lub wytworzenie we własnym zakresie)
    środków trwałych będą stanowiły koszty kwalifikujące się do objęcia wsparciem na nowe
    inwestycje, tj. nie mogły zostać uwzględnione dla obliczenia zwolnienia przewidzianego w
    art. 17 ust. 1 pkt 34a ustawy o CIT.
    Zatem, Państwa stanowisko zgodnie z którym:
    - momentem poniesienia wydatków, o których mowa w § 8 Rozporządzenia,
      kwalifikujących się do objęcia pomocą w postaci zwolnienia podatkowego określonego
      w art. 17 ust. 1 pkt 34a ustawy o PDOP, będzie (zgodnie z metodą kasową) moment
      zapłaty tych kosztów,
    - w przypadku płatności częściowych momentem poniesienia wydatków, o których mowa
      w § 8 rozporządzenia, kwalifikujących się do objęcia pomocą w postaci zwolnienia
      podatkowego określonego w art. 17 ust. 1 pkt 34a ustawy o CIT, będzie (zgodnie z
      metodą kasową) moment zapłaty tych kosztów,
    - zaliczki ponoszone przez Spółkę na poczet wydatków na zakup lub wytworzenie środków
      trwałych, spełniające warunki określone w rozporządzeniu, będą stanowić wydatki
      kwalifikujące się do objęcia pomocą publiczną w formie zwolnienia podatkowego
      określonego w art. 17 ust. 1 pkt 34a ustawy o CIT, w momencie uiszczenia całości ceny
      należnej danemu wykonawcy/dostawcy z tytułu wykonania umowy,
    należy uznać za prawidłowe, z zastrzeżeniem, że do dnia złożenia zeznania podatkowego
    został/zostanie spełniony warunek przewidziany w § 8 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia

    Zgodnie z zadanym pytaniem oznaczonym nr 3, które wyznacza zakres interpretacji,
    Organ w niniejszej interpretacji nie odniósł się do Państwa stanowiska w zakresie zaliczek
    z tytułu nabycia wartości niematerialnych i prawnych, jak również z tytułu rozbudowy lub
    modernizacji środków trwałych stanowiących element inwestycji Spółki objętej decyzją o
    wsparciu.
    Wskazuję, że niniejszą interpretację oparto na przepisach prawa podatkowego
    obowiązujących w dniu wydania interpretacji indywidualnej, bowiem niniejsza
    interpretacja stanowi ponowne rozstrzygnięcie tej samej sprawy w wyniku orzeczenia
    Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 8 kwietnia 2025 r. sygn. akt II FSK 920/22.
    Interpretacja dotyczy stanu faktycznego oraz zdarzenia przyszłego przedstawionego przez
    Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia w
    przedstawionym stanie faktycznym, a w części dotyczącej zdarzenia przyszłego – stanu
    prawnego obowiązującego w dniu wydania skarżonej interpretacji.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    - Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z
    dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.).
    Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie
    zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosują się
    Państwo do interpretacji.
    - Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
        Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe
        będące przedmiotem interpretacji indywidualnej stanowi element czynności
        będących przedmiotem decyzji wydanej:
        1) z zastosowaniem art. 119a;
        2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5
        ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
        3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    - Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
        Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
        decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
        praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego
    Sądu Administracyjnego w (...). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje
    ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
    (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
    - w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
    - w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Elektronicznej Skrzynki Podawczej Krajowej Informacji Skarbowej na platformie
      ePUAP: /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 ustawy z
    dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa.