Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0112-KDIL2-2.4011.325.2025.1.WS
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-05-30
Teza: Koszty uzyskania przychodów; wynagrodzenie za
powstrzymywanie się od działalności konkurencyjnej.
Słowa kluczowe: działalność-działalność konkurencyjna
spółki-spółka cywilna
wspólnik
wynagrodzenia
Zagadnienia: Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Koszty uzyskania przychodów.
Przepisy: [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 4-art. 22

## Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

Szanowni Państwo,
    stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego
    zdarzenia przyszłego w podatku dochodowym od osób fizycznych jest prawidłowe.

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

5 kwietnia 2025 r. wpłynął Państwa wniosek z 7 marca 2025 r. o wydanie interpretacji
    indywidualnej. Uzupełnili go Państwo pismem z 27 maja 2025 r. (data wpływu 25 maja
    2025 r.).
    Zainteresowani, którzy wystąpili z wnioskiem
    1. Zainteresowana będąca stroną postępowania:
      AA

    2. Zainteresowana niebędąca stroną postępowania:
      BA
    Treść wniosku wspólnego jest następująca:

## Opis zdarzenia przyszłego

Zainteresowana będąca stroną postępowania prowadzi działalność gospodarczą na
    podstawie wpisu do Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej od dnia
    xx.08.2020 r. w formie spółki cywilnej.
    Spółka dzierżawi polskim kontrahentom prawa własności intelektualnej zgodnie z kodem
    PKD 77.40.Z – dzierżawa własności intelektualnej i podobnych produktów, z wyłączeniem
    prac chronionych prawem autorskim.
    W dniu xx.10.2024 r. podpisano aneks do umowy spółki cywilnej, na mocy którego, za
    zgodą wspólników AA i CC, do spółki przystąpił trzeci wspólnik – BA (Zainteresowana
    niebędąca stroną postępowania). Następnie na podstawie pisemnego porozumienia
    trzech wspólników z dnia xx.10.2024 r. dotyczącego wystąpienia wspólnika ze spółki
    cywilnej CC wystąpiła ze spółki z dniem xx.10.2024 r. oraz wyraziła zgodę, aby pozostające
    w spółce osoby kontynuowały działalność.
    Po wyjściu wspólnika spółka zmieniła nazwę i kontynuuje ten sam rodzaj działalności,
    który prowadziła przed zmianą osobową.
    W porozumieniu dotyczącym wystąpienia wspólnika ze spółki uzgodniono, że CC, jako
    występujący wspólnik, zobowiązuje się do powstrzymania od działalności konkurencyjnej
    przez okres 5 lat od daty wystąpienia ze spółki. W zamian za powstrzymanie się od
    działalności konkurencyjnej ustalono wynagrodzenie w kwocie (...) zł brutto, które zostanie
    wypłacone CC w xx miesięcznych ratach w wysokości (...) zł każda, począwszy od xx.
    01.2025 r. do 15. dnia każdego miesiąca.
    CC oświadczyła, że wskazane wynagrodzenie jest adekwatne i wystarczające do
    powstrzymania się od działalności konkurencyjnej. CC potwierdziła, że przez 5 lat od
    wystąpienia ze spółki nie będzie prowadziła działalności konkurencyjnej.
    Analizując art. 23 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób
    fizycznych, dochodzą Państwo do wniosku, że uzgodnione w zawartym porozumieniu
    wydatki na rzecz byłego wspólnika, związane z powstrzymywaniem się od działalności
    konkurencyjnej, nie zostały wymienione przez ustawodawcę jako koszty nieuznawane za
    koszty uzyskania przychodów.
    W art. 22 ust. 1 ustawodawca dopuszcza, że kosztami uzyskania przychodów są wszystkie
    koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia
    źródła przychodów i taki właśnie jest cel poniesienia tych wydatków.
    Jednocześnie forma opodatkowania Państwa działalności przedstawia się następująco:
    · 2024 r. – AA – zasady ogólne (skala podatkowa),
    · 2025 r. – AA – zasady ogólne (skala podatkowa),
    · 2024 r. – BA – zasady ogólne (skala podatkowa),
    · 2025 r. – BA – podatek liniowy.

## Pytanie

Czy wynagrodzenie wypłacane byłemu wspólnikowi po wystąpieniu ze spółki cywilnej z
    tytułu powstrzymywania się od prowadzenia działalności konkurencyjnej w kwocie łącznej
    (...) zł stanowi koszt uzyskania przychodów wspólników pozostających w spółce cywilnej
    zgodnie z art. 22 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób
    fizycznych?
    Państwa stanowisko w sprawie

    W Państwa ocenie – odpowiedź na postawione pytanie jest twierdząca – wynagrodzenie
    wypłacane wspólnikowi powstrzymującemu się od prowadzenia działalności
    konkurencyjnej po wystąpieniu ze spółki cywilnej stanowi koszt uzyskania przychodów.
    Zgodnie z art. 22 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych kosztami
    uzyskania przychodów są wydatki poniesione w celu osiągnięcia przychodów lub
    zachowania albo zabezpieczenia ich źródła, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 23
    tej ustawy.
    Wynagrodzenie wypłacane byłemu wspólnikowi za powstrzymanie się od prowadzenia
    działalności konkurencyjnej służy ochronie interesów spółki poprzez zapobieganie
    potencjalnej konkurencji ze strony byłego wspólnika.
    Występujący wspólnik posiadał listę klientów, specjalistyczne know-how, a także kontakty
    biznesowe w branży, które mogłyby zostać wykorzystane do prowadzenia działalności
    konkurencyjnej, osłabiając pozycję rynkową spółki. Ustalony zakaz konkurencji oraz
    wynagrodzenie wypłacane z tego tytułu zabezpiecza spółkę przed potencjalnym
    odpływem klientów, a także utratą strategicznych informacji biznesowych. Działanie to
    bezpośrednio przyczynia się do zabezpieczenia źródła przychodów spółki oraz umożliwia
    jej dalsze funkcjonowanie w dotychczasowej formie i zakresie, co zapewnia stałe osiąganie
    przychodów.
    Wynagrodzenie z tytułu powstrzymania się od działalności konkurencyjnej nie zostało
    wymienione w żadnym punkcie art. 23 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku
    dochodowym od osób fizycznych. Oznacza to, że ustawodawca nie wykluczył takiego
    wydatku z kosztów uzyskania przychodów.
    Państwa stanowisko znajduje potwierdzenie w interpretacjach organów podatkowych.
    Przykładowo, w interpretacji indywidualnej Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z
    dnia 8 maja 2018 r., sygn. 0114-KDIP3-1.4011.71.2018.1.KS1 stwierdzono, że
    wynagrodzenie za powstrzymanie się od działalności konkurencyjnej może stanowić koszt
    uzyskania przychodów.
    W związku z powyższym omawiany wydatek spełnia przesłanki uznania go za koszt
    uzyskania przychodów i jego uwzględnienie w rozliczeniach podatkowych wydaje się
    uzasadnione.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku wspólnym, jest prawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 22 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób
    fizycznych (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 163 ze zm.):
      Kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia
      przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem
      kosztów wymienionych w art. 23.
    To oznacza, że wydatki związane z prowadzoną działalnością gospodarczą, po wyłączeniu
    zastrzeżonych w ustawie, są kosztami uzyskania przychodów, o ile pozostają w związku
    przyczynowo-skutkowym z osiąganymi przychodami lub służą zachowaniu bądź
    zabezpieczeniu źródła przychodów. Kosztami będą zarówno koszty pozostające w
    bezpośrednim związku z uzyskiwanymi przychodami, jak i pozostające w związku
    pośrednim, jeżeli zostanie wykazane, że zostały w sposób racjonalny poniesione w tym
    celu, nawet wówczas gdy z obiektywnych powodów przychód nie zostanie osiągnięty.
    Do kosztów uzyskania przychodów podatnik ma prawo zaliczyć wszystkie koszty, zarówno
    te bezpośrednio, jak i pośrednio związane z przychodami, o ile zostały prawidłowo
    udokumentowane, za wyjątkiem kosztów ustawowo uznanych za niestanowiące kosztów
    uzyskania przychodów. Podatnik, zaliczając dany wydatek do kosztów uzyskania

    przychodów, winien wykazać jego związek z prowadzoną działalnością gospodarczą oraz
    to, że poniesienie wydatku ma lub może mieć wpływ na wielkość osiągniętych przychodów
    lub, że wydatek ten jest związany z konkretnym przedsięwzięciem gospodarczym.
    W świetle powyższego, aby wydatek poniesiony przez podatnika stanowił dla niego koszt
    uzyskania przychodów, muszą być spełnione następujące warunki:
    · został poniesiony przez podatnika, tj. w ostatecznym rozrachunku musi on zostać
      pokryty z zasobów majątkowych podatnika (nie stanowią kosztów uzyskania
      przychodów podatnika wydatki, które zostały poniesione na działalność podatnika
      przez osoby inne niż podatnik),
    · jest definitywny (rzeczywisty), tj. wartość poniesionego wydatku nie została podatnikowi
      w jakikolwiek sposób zwrócona,
    · pozostaje w związku z prowadzoną przez podatnika działalnością gospodarczą,
    · poniesiony został w celu uzyskania, zachowania lub zabezpieczenia przychodów lub
      może mieć wpływ na wielkość osiągniętych przychodów,
    · został właściwie udokumentowany,
    · nie może znajdować się w grupie wydatków, których zgodnie z art. 23 ustawy, nie uważa
      się za koszty uzyskania przychodów.
    Jednocześnie podkreślam, że definicja sformułowana przez ustawodawcę ma charakter
    ogólny. Z tego względu każdorazowy wydatek poniesiony przez podatnika powinien
    podlegać indywidualnej analizie w celu dokonania jego kwalifikacji prawnej. Wyjątkiem jest
    sytuacja, gdy ustawa wyraźnie wskazuje jego przynależność do kategorii kosztów
    uzyskania przychodów lub wyłącza możliwość zaliczenia go do tego rodzaju kosztów. W
    pozostałych przypadkach należy zbadać istnienie związku przyczynowego między
    poniesieniem kosztu a powstaniem przychodów lub realną szansą powstania przychodów
    podatkowych bądź też zachowaniem albo zabezpieczeniem źródła ich uzyskiwania.
    Można przyjąć, że ustawodawca – posługując się w art. 22 ust. 1 ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych zwrotem „koszty poniesione w celu osiągnięcia
    przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów” – przypisuje temu
    określeniu cechę świadomego, zamierzonego, przemyślanego i logicznego działania
    podatnika podporządkowanego osiągnięciu przychodów, a nie odwołuje się do skutku
    będącego następstwem określonego działania. Wykładnia językowa użytego przez
    ustawodawcę określenia „koszty poniesione w celu” oznacza, że podatnik ma możliwość
    odliczenia dla celów podatkowych wszelkich wydatków pod tym jednak warunkiem, że
    wykaże, że poniósł określony wydatek, który ma związek z prowadzoną działalnością
    gospodarczą, a jego poniesienie miało lub mogło mieć pośredni lub bezpośredni wpływ na
    wielkość osiągniętych przychodów bądź też ma służyć zachowaniu lub zabezpieczeniu
    źródła przychodów. Przesłankę celowości kosztu uważa się za spełnioną, gdy istnieje
    związek przyczynowy między poniesieniem danego kosztu a powstaniem lub realną
    szansą powstania przychodów podatkowych bądź też zachowaniem albo zabezpieczeniem
    źródła ich uzyskiwania. Nie ma przy tym znaczenia, czy dany wydatek przyniósł
    oczekiwany skutek w postaci osiągnięcia przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia
    ich źródła. Istotne jest, czy w momencie jego ponoszenia podatnik mógł – obiektywnie
    oceniając – oczekiwać takiego efektu.
    Koszty poniesione na zachowanie źródła przychodów to koszty, które poniesione zostały,
    aby przychody z danego źródła przychodów w dalszym ciągu uzyskiwano oraz aby takie
    źródło w ogóle dalej istniało. Natomiast za koszty służące zabezpieczeniu źródła
    przychodów należy uznać koszty poniesione na ochronę istniejącego źródła przychodów,
    w sposób gwarantujący bezpieczne funkcjonowanie tego źródła. Istotą tego rodzaju
    kosztów jest więc ich obligatoryjne poniesienie w celu nie dopuszczenia do utraty źródła
    przychodów w przyszłości.

    Zwracam też uwagę, że samo wyliczenie kosztów, których nie uważa się za koszty
    uzyskania przychodów, nie stwarza domniemania, że wszystkie pozostałe koszty, które nie
    są wymienione w art. 23 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, zostają z
    mocy samego prawa uznane za koszty podlegające odliczeniu. Innymi słowy, poniesienie
    wydatku, który nie został wyłączony w art. 23, nie oznacza, że wydatek taki automatycznie
    będzie uznany za koszt uzyskania przychodów. Podatnik ma bowiem możliwość odliczenia
    od przychodów wszelkich kosztów, pod warunkiem że mają one związek z przychodami z
    prowadzonej działalności gospodarczej, a ich poniesienie ma bądź może mieć wpływ na
    wielkość osiągniętych przychodów.
    Z przedstawionego we wniosku opisu sprawy wynika, że jedna z Pań (Zainteresowana
    będąca stroną postępowania) wraz z drugim wspólnikiem (dalej: występujący wspólnik) od
    sierpnia 2020 r. prowadzi działalność gospodarczą w formie spółki cywilnej. W
    października 2024 r. został podpisany aneks do umowy spółki cywilnej, na mocy którego,
    za zgodą wspólników (Pani i występującego wspólnika), do spółki cywilnej przystąpił trzeci
    wspólnik – druga z Pań (Zainteresowana niebędąca stroną postępowania). Następnie na
    podstawie pisemnego porozumienia trzech wspólników w październiku 2024 r.
    występujący wspólnik wystąpił ze spółki cywilnej oraz wyraził zgodę, aby pozostające w
    spółce cywilnej osoby (obie Panie) kontynuowały działalność. W porozumieniu dotyczącym
    wystąpienia występującego wspólnika ze spółki cywilnej uzgodniono, że występujący
    wspólnik zobowiązuje się do powstrzymania od działalności konkurencyjnej przez okres 5
    lat od daty wystąpienia ze spółki cywilnej. W zamian za powstrzymanie się od działalności
    konkurencyjnej ustalono dla występującego wspólnika wynagrodzenie.
    Przystępując do oceny możliwości zaliczenia ponoszonych przez Panie wydatków
    związanych z wynagrodzeniem występującego wspólnika z tytułu zawartej umowy o
    zakazie konkurencji, stwierdzam, że tego typu wydatki nie zostały ujęte w katalogu
    wydatków nieuznawanych za koszt uzyskania przychodów zawartym w art. 23 ustawy o
    podatku dochodowym od osób fizycznych.
    Jednocześnie w dobie gospodarki rynkowej i wiążącej się z tym konkurencji wydatek
    poniesiony na ochronę rynku potencjalnych lub obecnych klientów należy uznać za
    racjonalny. Powszechnie wiadomym jest, że wyeliminowanie bądź ograniczenie skutków
    konkurencji może przyczynić się do zachowania lub zwiększenia liczby klientów, a zatem i
    do zwiększenia osiąganych przychodów. Występujący wspólnik posiadał listę klientów,
    specjalistyczne know-how, a także kontakty biznesowe w branży, które mogłyby zostać
    wykorzystane do prowadzenia działalności konkurencyjnej, osłabiając pozycję rynkową
    spółki cywilnej. Ustalony zakaz konkurencji oraz wynagrodzenie wypłacane z tego tytułu
    zabezpiecza spółkę cywilną przed potencjalnym odpływem klientów, a także utratą
    strategicznych informacji biznesowych. Zatem wydatki poniesione przez Panie na
    wynagrodzenie dla występującego wspólnika za nieprowadzenie działalności
    konkurencyjnej mają na celu zapobiec temu, aby informacje, które były i są w posiadaniu
    występującego wspólnika, nie trafiły do konkurencji, ponieważ mogłoby to wpłynąć m.in.
    na spadek liczby posiadanych klientów, jak również brak lub ograniczenie liczby
    potencjalnych przyszłych klientów, a tym samym uzyskiwanych przez Panie przychodów z
    prowadzonej działalności gospodarczej w formie spółki cywilnej. Wydatki te mają zatem
    wpływ na wielkość osiąganych przez Panie, jak i możliwych do osiągnięcia w przyszłości,
    przychodów z prowadzonej działalności gospodarczej w formie spółki cywilnej.
    W konsekwencji poniesione przez Panie wydatki na wypłacone wynagrodzenie dla
    występującego wspólnika z tytułu umowy o zakazie konkurencji można zakwalifikować
    jako koszty służące zabezpieczeniu źródła przychodów. Wydatki poniesione przez Panie
    mają na celu ochronę istniejącego źródła przychodów w sposób gwarantujący bezpieczne
    funkcjonowanie tego źródła. Istotą wydatków służących zabezpieczeniu źródła
    przychodów, jak już wcześniej wskazałem, jest ich obligatoryjne poniesienie w celu
    niedopuszczenia do utraty źródła przychodów w przyszłości, co bez wątpienia ma miejsce
    w tej sprawie.

    Na zakończenie zwracam jeszcze uwagę na art. 8 ust. 1 i 2 ustawy o podatku dochodowym
    od osób fizycznych:
      Przychody z udziału w spółce niebędącej osobą prawną, ze wspólnej własności,
      wspólnego przedsięwzięcia, wspólnego posiadania lub wspólnego użytkowania
      rzeczy lub praw majątkowych u każdego podatnika określa się proporcjonalnie do
      jego prawa do udziału w zysku (udziału) oraz, z zastrzeżeniem ust. 1a, łączy się z
      pozostałymi przychodami ze źródeł, z których dochód podlega opodatkowaniu
      według skali, o której mowa w art. 27 ust. 1. W przypadku braku przeciwnego
      dowodu przyjmuje się, że prawa do udziału w zysku (udziału) są równe.
      Zasady wyrażone w ust. 1 stosuje się odpowiednio do:
        1) rozliczania kosztów uzyskania przychodów, wydatków niestanowiących kosztów
          uzyskania przychodów i strat;
        2) ulg podatkowych związanych z prowadzoną działalnością w formie spółki
          niebędącej osobą prawną.
    Podsumowanie: wynagrodzenie wypłacane występującemu wspólnikowi po wystąpieniu
    ze spółki cywilnej z tytułu powstrzymywania się od prowadzenia działalności
    konkurencyjnej stanowi dla Pań koszt uzyskania przychodów – zgodnie z art. 22 ust.1
    ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych– proporcjonalnie do udziałów Pań w
    zysku spółki cywilnej.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, które Państwo przedstawili, i stanu prawnego,
    który obowiązuje w dniu wydania interpretacji.
    W odniesieniu do powołanej przez Państwa interpretacji stwierdzam, że zapadła ona w
    indywidualnej sprawie i nie jest wiążąca dla organu wydającego tę interpretację.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    · Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy
      z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.).
      Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie
      zgodna (tożsama) z opisem zdarzenia przyszłego i zastosują się Państwo do
      interpretacji.
    · Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
      z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    · Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Zainteresowana będąca stroną postępowania – art. 14r § 2 Ordynacji podatkowej ma
    prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu

    Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z
    dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.
    U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
    · w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
    · w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP
      (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.