Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0112-KDIL1-3.4012.675.2024.1.MG
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-02-07
Teza: Opodatkowanie podatkiem od towarów i usług planowanej transakcji sprzedaży działki oraz udziału w działce na rzecz Spółki.
Słowa kluczowe: plan-plan zagospodarowania przestrzennego; rolnik-rolnik ryczałtowy; umowa-umowa przedwstępna
Zagadnienia: Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II. Zakres opodatkowania-Rozdział 1. Przepisy ogólne  -Czynności podlegające opodatkowaniu; Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II. Zakres opodatkowania-Rozdział 2. Dostawa towarów i świadczenie usług -Dostawa towarów; Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III. Podatnicy, płatnicy i przedstawiciele podatkowi-Rozdział 1. Podatnicy i płatnicy-Podatnicy
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział I-art. 2-pkt 6; [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II-Rozdział 1-art. 5-ust. 1-pkt 1; [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II-Rozdział 2-art. 7.-ust. 1; [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II-Rozdział 2-art. 8-ust. 1; [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III-Rozdział 1-art. 15-ust. 1; [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III-Rozdział 1-art. 15-ust. 2

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

15 listopada 2024 r. wpłynął Pana wniosek z 22 października 2024 r. o wydanie
    interpretacji indywidualnej w zakresie wskazania, czy planowana czynność sprzedaży
    działki oraz udziału w działce na rzecz Spółki będzie podlegać opodatkowaniu podatkiem
    od towarów i usług.
    Treść wniosku jest następująca:

## Opis zdarzenia przyszłego

Wnioskodawca działa na terytorium Polski, własność nieruchomości położonej w (...),
                                        2działki nr A i udziału w działce nr B, gmina (...) (o łącznej pow. (...) m), nabył w roku (...) w
    drodze umowy przekazania gospodarstwa rolnego, będąc stanu wolnego.
    Wnioskodawca nie prowadzi działalności gospodarczej, prowadzi gospodarstwo rolne,
    przedmiotowe działki są Jego częścią.
    Przedmiotowe działki nie stanowią przedsiębiorstwa ani jego zorganizowanej części,
    Wnioskodawca nie wykorzystywał przedmiotowych działek na cele prowadzonej
    działalności gospodarczej.
    Wnioskodawca nie jest płatnikiem podatku VAT.
    Wnioskodawca nie wynajmował i nie wydzierżawiał przedmiotowej działki.
    Wnioskodawca nie jest zarejestrowanym, czynnym podatnikiem VAT.
    Nieruchomość ta zgodnie z wypisem z ewidencji gruntów znajduje się na terenie
    oznaczonym jako „Rola IVa, Rola V” i jest objęta miejscowym planem zagospodarowania
    przestrzennego, gdzie działka nr A przeznaczona jest pod tereny obiektów produkcyjnych,
    składów, magazynów i zabudowy usługowej, natomiast udział w działce nr B jest
    przeznaczony pod teren dróg wewnętrznych.
    W dniu (...) r. podpisana została „Umowa przedwstępna sprzedaży pod warunkiem” w
    formie aktu notarialnego.
    Na mocy przedmiotowej umowy Wnioskodawca zobowiązał się zbyć na rzecz spółki
    kapitałowej z siedzibą na terytorium Polski (dalej: Spółka) wyżej wymienione działki gruntu.
    Zgodnie z przedmiotową umową przedwstępną, jej strony (tj. Wnioskodawca oraz Spółka)
    zobowiązały się zawrzeć umowę sprzedaży, pod następującymi warunkami:
    - uzyskania przez nabywcę prawomocnej, ostatecznej i wykonalnej decyzji o pozwoleniu
      na budowę, z której będzie wynikać możliwość zabudowania przedmiotowej
                                                2nieruchomości obiektem handlowym o powierzchni użytkowej/najmu (...) m,
    - wydanie przez właściwy organ administracji (zarządcę drogi publicznej) zezwolenia na
      lokalizację dla Nieruchomości zjazdu z drogi publicznej – ul. (...),

    - przeprowadzenie przez Spółkę z wynikiem pozytywnym badania due diligence
      Nieruchomości, polegającego w szczególności na badaniu gruntu, sytuacji prawnej i
      administracyjnej Nieruchomości oraz możliwości technicznych pozwalających na
      realizację Obiektu Handlowego.
    Strony umowy oświadczyły, że będą zgodnie współpracować i udzielać sobie wzajemnie
    wszelkiej pomocy w zakresie procedur, jakie okażą się niezbędne przy staraniach o
    spełnienie warunków określonych w umowie, a także zobowiązały się dokonywać
    wszelkich czynności faktycznych i prawnych niezbędnych dla ich spełnienia.
    Strony umowy postanowiły, że wszelkie koszty konieczne do spełnienia się powyższych
    warunków poniesie Spółka.
    Wnioskodawca zobowiązał się nie podejmować jakichkolwiek działań faktycznych lub
    prawnych, które utrudniłyby lub uniemożliwiłyby Spółce realizację na przedmiotowej
    działce planowanej inwestycji budowlanej.
    Spółka zobowiązała się kupić przedmiotową działkę w określonym terminie po spełnieniu
    powyższych warunków za cenę określoną w tej umowie przedwstępnej.
    W umowie tej wskazano także, że Spółce przysługuje jednostronne prawo rezygnacji z
    warunków zawarcia umowy przyrzeczonej, określonych powyżej, poprzez złożenie
    oświadczenia w zwykłej formie pisemnej, a także przysługuje jej prawo domagania się
    zawarcia przyrzeczonej umowy sprzedaży mimo niespełnienia rzeczonych warunków.
    Wnioskodawca udzielił Spółce pełnomocnictwa do występowania przed wszelkimi
    organami administracji publicznej oraz do podejmowania wszelkich działań faktycznych i
    prawnych, niezbędnych dla uzyskania decyzji i pozwoleń opisanych powyżej, a w
    szczególności składania wniosków oraz odbioru wymaganych decyzji i postanowień – na
    warunkach wg uznania pełnomocnika.
    Wnioskodawca udzielił także pełnomocnictwa: do dokonania wszelkich czynności z
    uzyskaniem na terenie działki warunków technicznych dotyczących przyłączenia do sieci
    wodociągowej, kanalizacyjnej, kanalizacji deszczowej oraz sieci elektroenergetycznej, w
    szczególności do złożenia wniosków o wydanie przedmiotowych warunków oraz ich
    odbioru na warunkach wg uznania pełnomocnika, do dokonania wszelkich czynności
    związanych z uzyskaniem decyzji na lokalizację zjazdu publicznego, w szczególności do
    złożenia wniosków w celu jej uzyskania oraz odbioru.
    Pełnomocnictwa upoważniały pełnomocników do dokonywania wszelkich innych
    czynności i składania oświadczeń przed sądami, urzędami, osobami prawnymi i fizycznymi
    – jakie okażą się konieczne w zakresie tych pełnomocnictw.
    Wnioskodawca udzielił pełnomocnikom prawa do udzielania dalszych pełnomocnictw.
    Spółka zobowiązała się wpłacić w terminie do (...), (...) tytułem zadatku.
    Następnie, dnia (...) r. Wnioskodawca podpisał ze Spółką aneks do umowy przedwstępnej
    przedłużający wpłatę zadatku do (...) r.
    Następnie, dnia (...) r. Wnioskodawca podpisał ze Spółką aneks do umowy przedwstępnej
    zmieniający cenę sprzedaży.
    Na dzień złożenia wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej trwają jeszcze czynności
    dokonywane przez Spółkę celem spełnienia wszystkich zawartych w umowie
    przedwstępnej sprzedaży warunków, które doprowadzić mają do ostatecznego
    przeniesienia własności przedmiotowej.
    Strony umowy postanowiły, że wszelkie koszty konieczne do spełnienia powyższych
    warunków poniesie Spółka (Wnioskodawca nie będzie w nich partycypował).
    Wnioskodawca zobowiązał się nie podejmować jakichkolwiek działań faktycznych lub
    prawnych, które utrudniłyby lub uniemożliwiłyby Spółce realizację na przedmiotowej
    działce planowanej inwestycji budowlanej.

    W sytuacji ziszczenia się warunków do zawarcia umowy przyrzeczonej, w sytuacji, gdyby
    jedna ze stron bezpodstawnie odmówiła jej zawarcia, drugiej stronie przysługiwało prawo
    żądania zawarcia umowy i zapłaty ceny sprzedaży. Stosowne pełnomocnictwa do działania
    zgodnie z postanowieniami umowy przedwstępnej Wnioskodawca udzielił osobie
    wskazanej przez Spółkę.
    Warunki powołane w „Przedwstępnej umowie sprzedaży” (vide powyżej) zostały spełnione
    lub zostaną spełnione, w wyniku działań Spółki i na jej koszt.
    Wnioskodawca nie działał celem uzyskania stosownych dokumentów i rozstrzygnięć, poza
    udzieleniem pełnomocnictw Spółce (osobie przez nią wskazanej) i udzielił dysponowania
    nieruchomością na cele budowlane, tak aby Spółka mogła zrealizować warunki z umowy
    przedwstępnej.

## Pytanie

Czy planowana czynność sprzedaży przedmiotowych działek na rzecz Spółki podlega
    opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług?
    Pana stanowisko w sprawie
    W ocenie Wnioskodawcy, przedmiotowa sprzedaż działek nie stanowi czynności
    podlegającej opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.
    Wnioskodawca nie prowadzi działalności gospodarczej, nie wykorzystuje przedmiotowej
    działki w działalności gospodarczej i nabył ja do majątku osobistego, nie jest
    zarejestrowany jako czynny podatnik VAT.
    W sprawie sprzedający to zwykła osoba fizyczna – nie przedsiębiorca.
    Przeprowadzenia transakcji nie można uznać za działalność gospodarczą w rozumieniu
    art. 15 ust. 2 ustawy o podatku od towarów i usług, a skoro nie jest to tak rozumiana
    działalność gospodarcza, to czynność ta nie podlega opodatkowaniu podatkiem od
    towarów i usług.
    Zgodnie z treścią art. 15 ust. 2 ustawy o podatku od towarów i usług, działalność
    gospodarcza na gruncie ustawy o VAT zdefiniowana została w ten sposób, że działalność
    gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców lub usługodawców,
    w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a także działalność osób
    wykonujących wolne zawody. Działalność gospodarcza obejmuje w szczególności
    czynności polegające na wykorzystywaniu towarów lub wartości niematerialnych i
    prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych.
    W oczywisty sposób nie mamy w sprawie do czynienia z sytuacją opisaną w zdaniu drugim
    ust. 2 (art. 15 ustawy). Nie można także czynności dokonanych przez Wnioskodawcę w
    sprawie zakwalifikować jako działalności producentów lub usługodawców. Podobnie nie
    była to działalność rolnicza, jak i wykonywanie wolnego zawodu.
    Pozostało więc jedynie odniesienie się do działalności handlowców. Pojęcie to nie zostało
    zdefiniowane na gruncie ustawy o VAT. Jednak uznać należy, iż handlowcem jest osoba,
    która w ramach działalności gospodarczej nabywa towary po to by je następnie sprzedać.
    W sprawie takiego zamiaru w dacie nabycia nie było. Nie można więc zakwalifikować
    czynności dokonanych przez Wnioskodawcę jako działalność handlowca. Działalność
    gospodarcza, a szczególnie handlowa, polega na szybkim obrocie. Inaczej brak zysków,
    trudno wtedy mówić o profesjonalnym działaniu gospodarczym. Tym bardziej, gdy jak w
    sprawie, jest to czynność jednorazowa. Dla Wnioskodawcy jest to po prostu zbycie części
    majątku prywatnego, ponieważ nadarzyła się okazja i zjawił się chętny oferent.
    Podobnie w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 27 maja 2014 r., sygn. akt I
    FSK 774/13, czytamy m.in. co następuje: „Przyjęcie, że dana osoba fizyczna sprzedająca
    działki budowlane działa w charakterze podatnika prowadzącego handlową działalność
    gospodarczą (jako handlowiec) wymaga ustalenia, że jej działalność w tym zakresie

    przybiera formę zawodową (profesjonalną), czyli stałą (powtarzalność czynności i zamiar
    wykazany obiektywnymi dowodami ich kontynuacji), a w konsekwencji zorganizowaną.
    Nie jest działalnością handlową sprzedaż majątku osobistego (prywatnego), który nie
    został nabyty w celach odsprzedaży (w celach handlowych), lecz dla spożytkowania w
    celach prywatnych. Liczba i zakres transakcji sprzedaży gruntów nie może stanowić
    kryterium rozróżnienia między czynnościami dokonywanymi prywatnie, które znajdują się
    poza zakresem opodatkowania, a czynnościami stanowiącymi działalność gospodarczą.
    Podobnie okoliczność, iż przed sprzedażą zainteresowany dokonał podziału gruntu na
    działki w celu osiągnięcia wyższej ceny łącznej sama z siebie nie jest decydująca. Nie ma
    takiego charakteru również długość okresu, w jakim te transakcje następowały ani
    wysokość osiągniętych z nich przychodów. Całość powyższych elementów może bowiem
    odnosić się do zarządzania majątkiem prywatnym zainteresowanego.
    Zbycie natomiast nawet kilkunastu działek o charakterze budowlanym (udziałów w takich
    działkach), powstałych z podziału gruntu rolnego i po uzyskaniu warunków ich zabudowy,
    nie stanowi per se działalności handlowej podlegającej opodatkowaniu VAT, gdyż brak
    przesłanek świadczących o takiej aktywności sprzedawcy w zakresie zbycia
    przedmiotowych udziałów w gruncie, która byłaby porównywalna do działań podmiotów
    zajmujących się profesjonalnie tego rodzaju obrotem (brak przesłanek zawodowego –
    stałego i zorganizowanego charakteru takiej działalności), co wskazuje, że w takim
    przypadku mamy do czynienia z czynnościami mieszczącymi się w ramach zarządu
    majątkiem prywatnym, niemającym cech działalności gospodarczej w rozumieniu
    przepisów o podatku od towarów i usług”.
    Warto w tym miejscu odnieść się także dodatkowo do treści wyroku Trybunału
    Sprawiedliwości Unii Europejskiej z dnia 15 września 2011 r. w sprawach połączonych C-
    180/10 i C-181/10 Jarosław Słaby przeciwko Ministrowi Finansów (C-180/10) oraz Emilian
    Kuć i Halina Jeziorska-Kuć przeciwko Dyrektorowi Izby Skarbowej w Warszawie (C-181/10).
    Jak podniósł w przedmiotowym orzeczeniu TSUE, nie jest działalnością handlową sprzedaż
    majątku osobistego (prywatnego), który nie został nabyty w celach odsprzedaży (w celach
    handlowych), lecz spożytkowania w celach prywatnych.
    W wyroku tym TSUE stwierdził m.in., że czynności związane ze zwykłym wykonywaniem
    prawa własności nie mogą same z siebie być uznawane za prowadzenie działalności
    gospodarczej. Sama liczba i zakres transakcji sprzedaży nie ma charakteru dominującego.
    Zakres transakcji nie może stanowić kryterium rozróżnienia między czynnościami
    dokonywanymi prywatnie, które znajdują się poza zakresem zastosowania dyrektywy, a
    czynnościami stanowiącymi działalność gospodarczą. Zdaniem Trybunału nawet dużych
    transakcji sprzedaży można dokonywać jako czynności osobiste. Podobnie okoliczność
    dokonania podziału gruntu na działki w celu osiągnięcia wyższej ceny łącznej sama w
    sobie nie jest decydująca. Nie ma też takiego charakteru długość okresu w jakim te
    transakcje następowały ani wysokość osiągniętych z tego tytułu przychodów. Całość tych
    elementów może bowiem według TSUE odnosić się do zarządzania majątkiem prywatnym
    zainteresowanego.
    Zdaniem TSUE, czynności związane ze zwykłym wykonywaniem prawa własności nie mogą
    same z siebie być uznawane za prowadzenie działalności gospodarczej (podobnie wyrok z
    dnia 20 czerwca 1996 r. w sprawie C-155/94 Wellcome Trust, Rec. s. 1-3013, pkt 32).
    Trybunał wskazał, że rozstrzygać należy w oparciu o analizę czynności podejmowanych
    przez daną osobę. Takie aktywne działania – jak czytamy w orzeczeniu TSUE – mogą
    polegać na przykład na uzbrojeniu terenu albo na działaniach marketingowych. Aby
    jednak uznać, że dana sprzedaż działki (lub wielu działek) ma charakter działalności
    gospodarczej, osoba sprzedająca w celu dokonania wspomnianej sprzedaży musi
    podejmować aktywne działania w zakresie obrotu nieruchomościami, angażując środki
    podobne do wykorzystywanych przez producentów, handlowców i usługodawców. W
    sprawie nie mamy do czynienia z wieloma transakcjami – jest tylko jedna. Nie mamy do
    czynienia z transakcją w większym zakresie – sprzedaż dotyczy działki o powierzchni 3200

    2m. Ponadto, co w świetle przedmiotowego orzeczenia TSUE jest szczególnie ważne, ani
    Wnioskodawca nie podejmował w sprawie działań typowych dla przedsiębiorców
    (profesjonalnych handlowców). Nie prowadził działalności o charakterze marketingowym –
    nie szukał aktywnie nabywcy. To do Wnioskodawcy zgłoszono się z propozycją zakupu.
    Wnioskodawca nie angażuje się w wykonywanie umowy przedwstępnej – w uzyskanie
    spełnienia się przesłanek (warunków), których spełnienie skutkować będzie finalnym
    zawarciem umowy sprzedaży. W celu sfinalizowania transakcji nie angażuje też swoich
    środków. Wszystkie czynności mające doprowadzić do przeniesienia własności
    nieruchomości na mocy umowy sprzedaży są w gestii kupującego, czyli Spółki. W zasadzie
    wszystkie czynności wykonuje Spółka i to na swój koszt. Spółka działała na podstawie
    udzielonych przez Wnioskodawcę pełnomocnictw udzielonych Spółce oraz jej
    pracownikom imiennie, po to by Spółka mogła skutecznie przygotować warunki do
    inwestycji. Wnioskodawca się tym nie zajmuje.
    Wobec tego nie zachodzą w sprawie przesłanki by uznać planowaną sprzedaż za
    działalność gospodarczą w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy o podatku od towarów i usług.
    W tym stanie rzeczy czynność ta nie podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i
    usług.
    Wnioskodawca udzielił Spółce prawa do dysponowania nieruchomością na cele
    budowlane co w istocie jest elementem transakcji i było konieczne, aby Spółka mogła
    przeprowadzić czynności faktyczne i prawne pozwalające jej dokonać inwestycji, a więc
    także warunkujące zakup działki. Wnioskodawca nie był zainteresowany wykonaniem tych
    czynności. Wnioskodawca chce jedynie dokonać sprzedaży nieruchomości Spółce, która
    złożyła z własnej inicjatywy ofertę zakupu. Wnioskodawca nie poszukiwał możliwości
    sprzedaży.
    To Spółka też postawiła jako warunek zakupu przeprowadzenie przedmiotowych
    czynności i je w istocie wykonuje i finansuje. Wobec tego, skoro jeszcze w dniu zawarcia
    „Umowy przedwstępnej sprzedaży pod warunkiem” czyli (...) r. niewątpliwie nazwalibyśmy
    działki posiadane już od kilku lat przez Wnioskodawcę za element Jego majątku
    prywatnego, a więc gospodarczo wchodzących w skład tego procesu, działka nie utraciła z
    tego tylko powodu przymiotu składnika prywatnego majątku Wnioskodawcy.
    W tym stanie rzeczy, w ocenie Wnioskodawcy, Jego stanowisko jest zasadne.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawił Pan we wniosku jest nieprawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług
    (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 361 ze zm.) – zwanej dalej „ustawą”:
      Opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług (...) podlegają odpłatna dostawa
      towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju.
    Stosownie do art. 2 pkt 6 ustawy:
      Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o towarach – rozumie się przez to rzeczy
      oraz ich części, a także wszelkie postacie energii.
    W myśl art. 7 ust. 1 ustawy:
      Przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się
      przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (...).
    Jak wynika z art. 8 ust. 1 ustawy:

      Przez świadczenie usług, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się każde
      świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej
      niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu
      art. 7 (...).
    Zgodnie z przedstawionymi przepisami, grunty spełniają definicję towaru wynikającą z art.
    2 pkt 6 ustawy, a ich sprzedaż jest traktowana jako czynność odpłatnej dostawy towarów
    na terytorium kraju, o której mowa w art. 7 ust. 1 ustawy, podlegającej opodatkowaniu na
    podstawie art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy.
    Należy zaznaczyć, że nie każda czynność stanowiąca dostawę towarów, w rozumieniu art.
    7 ustawy, podlega jednak opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, ponieważ aby
    dana czynność była opodatkowana tym podatkiem, musi być wykonana przez podmiot,
    który w związku z jej wykonaniem jest podatnikiem podatku od towarów i usług.
    Na mocy art. 15 ust. 1 ustawy:
      Podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości
      prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o
      której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności.
    Na podstawie art. 15 ust. 2 ustawy:
      Działalność gospodarcza, obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców
      lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz
      rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność
      gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu
      towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów
      zarobkowych.
    Określony w ustawie zakres opodatkowania podatkiem od towarów i usług wskazuje, że
    do tego, aby faktycznie zaistniało opodatkowanie danej czynności, konieczne jest, aby
    czynność podlegającą opodatkowaniu wykonał podmiot, który dla tej właśnie czynności
    będzie działał jako podatnik.
    Definicja działalności gospodarczej zawarta w ustawie, ma charakter uniwersalny,
    pozwalający na objęcie pojęciem „podatnik” tych wszystkich podmiotów, które prowadzą
    określoną działalność, występując w profesjonalnym obrocie gospodarczym. Ponadto,
    działalność gospodarczą stanowi wykorzystywanie towarów w sposób ciągły dla celów
    zarobkowych.
    Przez ciągłe wykorzystywanie składników majątku należy rozumieć takie wykorzystywanie
    majątku, które charakteryzuje się powtarzalnością lub długim okresem trwania. Zatem
    czerpanie dochodów ze składnika majątku wskazuje na prowadzenie działalności
    gospodarczej.
    Analizując powyższe przepisy należy stwierdzić, że dostawa towarów podlegać będzie
    opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług wyłącznie wówczas, gdy dokonywana
    będzie przez podmiot mający status podatnika, a dodatkowo działającego w takim
    charakterze w odniesieniu do danej transakcji. Istotnym dla określenia, że w odniesieniu
    do konkretnej dostawy mamy do czynienia z podatnikiem podatku VAT jest stwierdzenie,
    że prowadzi on działalność gospodarczą w rozumieniu przepisów ustawy.
    Na mocy art. 9 ust. 1 Dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie
    wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. Urz. UE L Nr 347 z 11.12.2006 s. 1
    ze zm.), zwanej dalej „Dyrektywą 2006/112/WE Rady”:
      „Podatnikiem” jest każda osoba prowadząca samodzielnie w dowolnym miejscu
      jakąkolwiek działalność gospodarczą, bez względu na cel czy też rezultaty takiej
      działalności.

      „Działalność gospodarcza” obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców
      lub usługodawców, włącznie z górnictwem, działalnością rolniczą i wykonywaniem
      wolnych zawodów lub uznanych za takie. Za działalność gospodarczą uznaje się w
      szczególności wykorzystywanie, w sposób ciągły, majątku rzeczowego lub wartości
      niematerialnych w celu uzyskania z tego tytułu dochodu.
    Z przytoczonych regulacji wynika, że podatnikiem podatku od towarów i usług może być
    każda osoba, która okazjonalnie dokonuje czynności opodatkowanych, przy czym
    czynności te winny być związane z działalnością zdefiniowaną jako działalność
    gospodarcza, tj. wszelką działalnością producentów, handlowców i osób świadczących
    usługi, włącznie z górnictwem, działalnością rolniczą i wykonywaniem wolnych zawodów
    lub uznanych za takie.
    Warunkiem opodatkowania danej czynności podatkiem od towarów i usług w świetle
    powyższych przepisów jest spełnienie dwóch przesłanek łącznie: po pierwsze dana
    czynność ujęta jest w katalogu czynności podlegających opodatkowaniu podatkiem od
    towarów i usług, po drugie – czynność została wykonana przez podmiot, który w związku z
    jej wykonaniem jest podatnikiem podatku od towarów i usług.
    Właściwym zatem jest wykluczenie osób fizycznych z grona podatników w przypadku, gdy
    dokonują sprzedaży, przekazania, bądź darowizny towarów stanowiących część majątku
    osobistego, tj. majątku, który nie został nabyty w celu jego odsprzedaży, bądź
    wykonywania innych czynności w ramach działalności gospodarczej ani też nie został
    wykorzystany w trakcie jego posiadania na cele działalności gospodarczej.
    W kontekście powyższych rozważań nie jest podatnikiem podatku od towarów i usług ten,
    kto jako osoba fizyczna dokonuje jednorazowych lub okazjonalnych transakcji, za które
    nie jest przewidziana ściśle regularna zapłata oraz nie prowadzi zorganizowanej, czy
    zarejestrowanej działalności gospodarczej, a tylko np. wyzbywa się majątku osobistego.
    Dokonywanie określonych czynności incydentalnie, poza sferą prowadzonej działalności
    gospodarczej, również nie pozwala na uznanie danego podmiotu za podatnika w zakresie
    tych czynności.
    Przyjęcie, że dany podmiot sprzedając grunt działa w charakterze podatnika
    prowadzącego handlową działalność gospodarczą (jako handlowiec) wymaga ustalenia,
    czy jego działalność w tym zakresie przybiera formę zawodową (profesjonalną).
    Przejawem zaś takiej aktywności określonej osoby w zakresie obrotu nieruchomościami,
    która może wskazywać, że jej czynności przybierają formę zorganizowaną może być np.:
    nabycie terenu przeznaczonego pod zabudowę, jego uzbrojenie, wydzielenie dróg
    wewnętrznych, działania marketingowe podjęte w celu sprzedaży działek, wykraczające
    poza zwykłe formy ogłoszenia, uzyskanie decyzji o warunkach zabudowy terenu, czy
    wystąpienie o opracowanie planu zagospodarowania przestrzennego dla sprzedawanego
    obszaru, prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie usług deweloperskich lub
    innych tego rodzaju usług o zbliżonym charakterze. Przy czym, na tego rodzaju aktywność
    „handlową” wskazywać musi ciąg powyżej przytoczonych okoliczności, a nie stwierdzenie
    jedynie faktu wystąpienia pojedynczych z nich.
    Zwykłe nabycie lub sprzedaż rzeczy nie stanowi wykorzystywania w sposób ciągły majątku
    rzeczowego w celu uzyskania z tego tytułu dochodu w rozumieniu art. 9 ust. 1 Dyrektywy
    2006/112/WE Rady (a tym samym art. 15 ust. 2 ustawy) jako, że jedynym przychodem z
    takich transakcji może być ewentualny zysk ze sprzedaży tej rzeczy.
    Zatem, w kwestii podlegania opodatkowaniu sprzedaży działek istotne jest, czy w danej
    sprawie w celu dokonania ich sprzedaży podjął Pan aktywne działania w zakresie obrotu
    nieruchomościami, angażując środki podobne do wykorzystywanych przez producenta,
    handlowca i usługodawcę w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy o podatku od towarów i
    usług, co skutkuje koniecznością uznania Pana za podmiot prowadzący działalność
    gospodarczą w rozumieniu tego przepisu, a więc za podatnika podatku od towarów i
    usług, czy też sprzedaż nastąpi w ramach zarządu majątkiem prywatnym.

    Dodatkowo należy wskazać, że działalność gospodarcza powinna cechować się stałością,
    powtarzalnością i niezależnością jej wykonywania, bowiem związana jest z profesjonalnym
    obrotem gospodarczym. Nie jest natomiast działalnością handlową, a zatem i
    gospodarczą, sprzedaż majątku osobistego, który nie został nabyty w celu jego
    odsprzedaży i nie jest związany z prowadzoną działalnością gospodarczą.
    Z orzeczenia Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z 15 września 2011 r. w
    sprawach połączonych Jarosław Słaby przeciwko Ministrowi Finansów (C-180/10) oraz
    Emilian Kuć i Halina Jeziorska-Kuć przeciwko Dyrektorowi Izby Skarbowej w Warszawie (C-
    181/10) wynika, że czynności związane ze zwykłym wykonywaniem prawa własności nie
    mogą same z siebie być uznawane za prowadzenie działalności gospodarczej. Sama liczba
    i zakres transakcji sprzedaży nie mogą stanowić kryterium rozróżnienia między
    czynnościami dokonywanymi prywatnie, które znajdują się poza zakresem zastosowania
    dyrektywy, a czynnościami stanowiącymi działalność gospodarczą. Podobnie – zdaniem
    Trybunału – okoliczność, że przed sprzedażą zainteresowany dokonał podziału gruntu na
    działki w celu osiągnięcia wyższej ceny łącznej. Całość powyższych elementów może
    bowiem odnosić się do zarządzania majątkiem prywatnym zainteresowanego.
    Co istotne – jak wskazał TSUE – dla uznania, że czynność sprzedaży działek następuje poza
    działalnością gospodarczą nie ma znaczenia fakt, że podmiot dokonujący dostawy jest
    „rolnikiem ryczałtowym”. Trybunał nie uznał za podatnika VAT w rozumieniu prawa UE
    osoby fizycznej dokonującej sprzedaży gruntu, która prowadziła działalność rolniczą na
    tym gruncie nabytym ze zwolnieniem od podatku od wartości dodanej i przekształconym
    wskutek zmiany planu zagospodarowania przestrzennego niezależnej od woli tej osoby w
    grunt przeznaczony pod zabudowę, jeżeli nie wykonywała ona dodatkowych czynności
    (oprócz podziału) w związku z tą sprzedażą.
    Inaczej jest natomiast – wyjaśnił Trybunał – w wypadku, gdy zainteresowany podejmuje
    aktywne działania w zakresie obrotu nieruchomościami, angażując środki podobne do
    wykorzystywanych przez producentów, handlowców i usługodawców w rozumieniu art. 9
    ust. 1 akapit drugi Dyrektywy. Zatem za podatnika należy uznać osobę, która w celu
    dokonania sprzedaży gruntów angażuje podobne środki wykazując aktywność w
    przedmiocie zbycia nieruchomości porównywalną do działań podmiotów zajmujących się
    profesjonalnie tego rodzaju obrotem, tj. działania wykraczające poza zakres zwykłego
    zarządu majątkiem prywatnym.
    W tym miejscu należy podkreślić, że pojęcie „majątku prywatnego” nie występuje na
    gruncie analizowanych przepisów ustawy, jednakże wynika z wykładni art. 15 ust. 2
    ustawy, w której zasadnym jest odwołanie się do treści orzeczenia TSUE w sprawie C-291
    /92 (Finanzamt Uelzen v. Dieter Armbrecht), które dotyczyło kwestii opodatkowania
    sprzedaży przez osobę będącą podatnikiem podatku od wartości dodanej, części majątku
    niewykorzystywanej do prowadzonej działalności gospodarczej, a służącej jej do celów
    prywatnych. „Majątek prywatny” to zatem taka część majątku danej osoby fizycznej, która
    nie jest przez nią przeznaczona ani wykorzystywana dla potrzeb prowadzonej działalności
    gospodarczej. Ze wskazanego orzeczenia wynika zatem, że podatnik musi w całym okresie
    posiadania danej nieruchomości wykazywać zamiar wykorzystywania części
    nieruchomości w ramach majątku osobistego. Przykładem takiego wykorzystania
    nieruchomości mogłoby być np. wybudowanie domu dla zaspokojenia własnych potrzeb
    mieszkaniowych. Potwierdzone to zostało również w wyr. TSUE z dnia 21 kwietnia 2005 r.,
    sygn. akt C-25/03 Finanzamt Bergisch Gladbach v. HE, który stwierdził, że majątek
    prywatny to mienie wykorzystywane dla zaspokojenia potrzeb własnych.
    Mając powyższe na względzie należy stwierdzić, że uznanie, że dany podmiot w
    odniesieniu do konkretnej czynności działa jako podatnik podatku od towarów i usług,
    wymaga oceny każdorazowo odnoszącej się do okoliczności faktycznych danej sprawy.
    Ocenie podlegać muszą przede wszystkim działania, jakie podejmuje zbywca w celu
    dokonania sprzedaży.

    Z przywołanych wyżej przepisów wynika, że dostawa towarów (w tym nieruchomości
    gruntowej) będzie podlegała opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług w sytuacji,
    gdy działaniom podmiotu dokonującego tej dostawy można przypisać znamiona
    prowadzenia działalności gospodarczej, co w efekcie przesądza o uzyskaniu przez niego
    statusu podatnika. Warto w tym miejscu zaznaczyć, że powyższe może mieć miejsce
    również w odniesieniu do czynności dokonanej jednorazowo. Dla uznania czynności za
    wykonywaną w ramach działalności gospodarczej nie ma bowiem znaczenia częstotliwość
    jej wykonywania, lecz zamiar, z jakim została zrealizowana i okoliczności w jakich ją
    wykonano. Oznacza to, że w niniejszej sprawie należy przeanalizować całokształt działań,
    jakie Pan podjął/podejmie w odniesieniu do gruntów będących przedmiotem sprzedaży.
    Należy wskazać że, kwestie dotyczące stosunków cywilnoprawnych między podmiotami, w
    tym kwestie dotyczące przeniesienia własności nieruchomości, reguluje ustawa z dnia 23
    kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1061 ze zm.), zwana dalej
    Kodeksem cywilnym.
    Zgodnie z ogólnymi zasadami dotyczącymi sprzedaży – art. 535 Kodeksu cywilnego:
      Przez umowę sprzedaży sprzedawca zobowiązuje się przenieść na kupującego
      własność rzeczy i wydać mu rzecz, a kupujący zobowiązuje się rzecz odebrać i
      zapłacić sprzedawcy cenę.
    Moment przeniesienia własności nieruchomości został określony w art. 155 § 1 Kodeksu
    cywilnego, w myśl którego:
      Umowa sprzedaży, zamiany, darowizny, przekazania nieruchomości lub inna umowa
      zobowiązująca do przeniesienia własności rzeczy co do tożsamości oznaczonej
      przenosi własność na nabywcę, chyba że przepis szczególny stanowi inaczej albo że
      strony inaczej postanowiły.
    Z kolei umowa przedwstępna została uregulowana w art. 389-396 Kodeksu cywilnego.
    Według art. 389 § 1 Kodeksu cywilnego:
      Umowa, przez którą jedna ze stron lub obie zobowiązują się do zawarcia oznaczonej
      umowy (umowa przedwstępna), powinna określać istotne postanowienia umowy
      przyrzeczonej.
    Na podstawie art. 389 § 2 Kodeksu cywilnego:
      Jeżeli termin, w ciągu którego ma być zawarta umowa przyrzeczona, nie został
      oznaczony, powinna ona być zawarta w odpowiednim terminie wyznaczonym przez
      stronę uprawnioną do żądania zawarcia umowy przyrzeczonej. Jeżeli obie strony są
      uprawnione do żądania zawarcia umowy przyrzeczonej i każda z nich wyznaczyła
      inny termin, strony wiąże termin wyznaczony przez stronę, która wcześniej złożyła
      stosowne oświadczenie. Jeżeli w ciągu roku od dnia zawarcia umowy przedwstępnej
      nie został wyznaczony termin do zawarcia umowy przyrzeczonej, nie można żądać jej
      zawarcia.
    Umowa przedwstępna jest więc jedynie zobowiązaniem do przeniesienia własności, lecz
    własności nie przenosi. Kupujący nie otrzymuje na mocy tej umowy żadnych uprawnień
    właścicielskich. Właścicielem zostaje dopiero dzięki zawarciu umowy przyrzeczonej.
    Tym samym, zgodnie z powyższymi normami prawa cywilnego – umowa przedwstępna,
    będąca przyrzeczeniem zawarcia właściwej umowy sprzedaży, nawet jeśli sporządzona
    została w formie aktu notarialnego, nie powoduje przeniesienia prawa własności
    nieruchomości.
    Ponadto należy zwrócić uwagę na kwestię udzielania pełnomocnictw, która to została
    uregulowana w Tytule IV Działu VI Przedstawicielstwo, Rozdział I Przepisy ogólne, Rozdział
    II Pełnomocnictwo, Kodeksu cywilnego.
    Zgodnie z art. 95 § 1 Kodeksu cywilnego:

      Z zastrzeżeniem wyjątków w ustawie przewidzianych albo wynikających z
      właściwości czynności prawnej, można dokonać czynności prawnej przez
      przedstawiciela.
    W świetle art. 95 § 2 Kodeksu cywilnego:
      Czynność prawna dokonana przez przedstawiciela w granicach umocowania pociąga
      za sobą skutki bezpośrednio dla reprezentowanego.
    W myśl art. 96 Kodeksu cywilnego:
      Umocowanie do działania w cudzym imieniu może opierać się na ustawie
      (przedstawicielstwo ustawowe) albo na oświadczeniu reprezentowanego
      (pełnomocnictwo).
    Stosownie do art. 98 Kodeksu cywilnego:
      Pełnomocnictwo ogólne obejmuje umocowanie do czynności zwykłego zarządu. Do
      czynności przekraczających zakres zwykłego zarządu potrzebne jest pełnomocnictwo
      określające ich rodzaj, chyba że ustawa wymaga pełnomocnictwa do poszczególnej
      czynności.
    Według art. 99 § 1 i § 2 Kodeksu cywilnego:
      Jeżeli do ważności czynności prawnej potrzebna jest szczególna forma,
      pełnomocnictwo do dokonania tej czynności powinno być udzielone w tej samej
      formie.
      Pełnomocnictwo ogólne powinno być pod rygorem nieważności udzielone na piśmie.
    Na mocy art. 108 Kodeksu cywilnego:
      Pełnomocnik nie może być drugą stroną czynności prawnej, której dokonuje w
      imieniu mocodawcy, chyba że co innego wynika z treści pełnomocnictwa albo że ze
      względu na treść czynności prawnej wyłączona jest możliwość naruszenia interesów
      mocodawcy. Przepis ten stosuje się odpowiednio w wypadku, gdy pełnomocnik
      reprezentuje obie strony.
    Z regulacji art. 109 Kodeksu cywilnego wynika, że:
      Przepisy działu niniejszego stosuje się odpowiednio w wypadku, gdy oświadczenie
      woli ma być złożone przedstawicielowi.
    Jak wynika z przepisów art. 95 do art. 109 Kodeksu cywilnego, pełnomocnictwo – to
    jednostronne oświadczenie osoby (mocodawcy), na mocy którego inna osoba
    (pełnomocnik) staje się upoważniona do działania w imieniu mocodawcy. Zatem każda
    czynność wykonana przez pełnomocnika w imieniu mocodawcy i w zakresie udzielonego
    pełnomocnictwa wywoła skutki bezpośrednio w sferze prawnej mocodawcy.
    Z opisu sprawy wynika, że jest Pan właścicielem nieruchomości położonej w (...), działki nr
                                    2A i udziału w działce nr B, gmina (...) (o łącznej pow. (...) m). Nabył Pan przedmiotową
    nieruchomość w roku 1989 w drodze umowy przekazania gospodarstwa rolnego, będąc
    stanu wolnego. Prowadzi Pan gospodarstwo rolne, przedmiotowe działki są jego częścią.
    Przedmiotowe działki nie stanowią przedsiębiorstwa ani jego zorganizowanej części, nie
    wykorzystywał Pan przedmiotowych działek na cele prowadzonej działalności
    gospodarczej. Nie jest Pan zarejestrowanym, czynnym płatnikiem podatku VAT. Nie
    wynajmował i nie wydzierżawiał Pan przedmiotowej działki. Nieruchomość ta zgodnie z
    wypisem z ewidencji gruntów znajduje się na terenie oznaczonym jako „Rola IVa, Rola V” i
    jest objęta miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, gdzie działka nr A
    przeznaczona jest pod tereny obiektów produkcyjnych, składów, magazynów i zabudowy
    usługowej, natomiast udział w działce nr B jest przeznaczony pod teren dróg
    wewnętrznych.
    W dniu (...) r. podpisana została „Umowa przedwstępna sprzedaży pod warunkiem”

    w formie aktu notarialnego. Na mocy przedmiotowej umowy zobowiązał się Pan zbyć na
    rzecz spółki kapitałowej z siedzibą na terytorium Polski (dalej: Spółka) wyżej wymienione
    działki gruntu.
    Zgodnie z przedmiotową umową przedwstępną, jej strony (tj. Pan oraz Spółka)
    zobowiązały się zawrzeć umowę sprzedaży, pod następującymi warunkami:
    - uzyskania przez nabywcę prawomocnej, ostatecznej i wykonalnej decyzji o pozwoleniu
      na budowę, z której będzie wynikać możliwość zabudowania przedmiotowej
                                                2nieruchomości obiektem handlowym o powierzchni użytkowej/najmu (...) m,
    - wydanie przez właściwy organ administracji (zarządcę drogi publicznej) zezwolenia na
      lokalizację dla Nieruchomości zjazdu z drogi publicznej – ul. (...),
    - przeprowadzenie przez Spółkę z wynikiem pozytywnym badania due diligence
      Nieruchomości, polegającego w szczególności na badaniu gruntu, sytuacji prawnej i
      administracyjnej Nieruchomości oraz możliwości technicznych pozwalających na
      realizację Obiektu Handlowego.
    Strony umowy oświadczyły, że będą zgodnie współpracować i udzielać sobie wzajemnie
    wszelkiej pomocy w zakresie procedur, jakie okażą się niezbędne przy staraniach o
    spełnienie warunków określonych w umowie, a także zobowiązały się dokonywać
    wszelkich czynności faktycznych i prawnych niezbędnych dla ich spełnienia. Strony umowy
    postanowiły, że wszelkie koszty konieczne do spełnienia się powyższych warunków
    poniesie Spółka. Zobowiązał się Pan nie podejmować jakichkolwiek działań faktycznych
    lub prawnych, które utrudniłyby lub uniemożliwiłyby Spółce realizację na przedmiotowej
    działce planowanej inwestycji budowlanej. Spółka zobowiązała się kupić przedmiotową
    działkę w określonym terminie po spełnieniu powyższych warunków za cenę określoną w
    tej umowie przedwstępnej.
    Udzielił Pan Spółce pełnomocnictwa do występowania przed wszelkimi organami
    administracji publicznej oraz do podejmowania wszelkich działań faktycznych i prawnych,
    niezbędnych dla uzyskania decyzji i pozwoleń, w szczególności składania wniosków oraz
    odbioru wymaganych decyzji i postanowień – na warunkach wg uznania pełnomocnika.
    Udzielił Pan także pełnomocnictwa: do dokonania wszelkich czynności z uzyskaniem na
    terenie działek warunków technicznych dotyczących przyłączenia do sieci wodociągowej,
    kanalizacyjnej, kanalizacji deszczowej oraz sieci elektroenergetycznej, w szczególności do
    złożenia wniosków o wydanie przedmiotowych warunków oraz ich odbioru na warunkach
    wg uznania pełnomocnika, do dokonania wszelkich czynności związanych z uzyskaniem
    decyzji na lokalizację zjazdu publicznego, w szczególności do złożenia wniosków w celu jej
    uzyskania oraz odbioru. Pełnomocnictwa upoważniały pełnomocników do dokonywania
    wszelkich innych czynności i składania oświadczeń przed sądami, urzędami, osobami
    prawnymi i fizycznymi – jakie okażą się konieczne w zakresie tych pełnomocnictw. Udzielił
    Pan pełnomocnikom prawa do udzielania dalszych pełnomocnictw.
    Pana wątpliwości dotyczą wskazania, czy sprzedaż działek będzie podlegała
    opodatkowaniu podatkiem VAT.
    W okolicznościach analizowanej sprawy, do momentu faktycznego przeniesienia prawa
    własności ww. nieruchomości (działki nr A i udziału w działce nr B), tj. do momentu
    podpisania umowy przyrzeczonej, działki pozostają Pana własnością/współwłasnością. Z
    kolei Pan oraz Kupujący w przedwstępnej umowie zobowiązaliście się do czynności
    wskazanych powyżej, których zrealizowanie warunkuje podpisanie umowy przyrzeczonej.
    Aby określone czynności mogły zostać wykonane, udzielił Pan Kupującemu
    pełnomocnictwa do występowania przed wszelkimi organami administracji publicznej
    oraz do podejmowania wszelkich działań faktycznych i prawnych, niezbędnych dla
    uzyskania decyzji i pozwoleń, w szczególności składania wniosków oraz odbioru
    wymaganych decyzji i postanowień – na warunkach według uznania pełnomocnika.

    W świetle powyższego uznać należy, że Kupujący będzie dokonywał określonych czynności
    w związku ze sprzedażą przez Pana nieruchomości (działki nr A i udziału w działce nr B).
    Pomimo, że ww. czynności dokonywane będą przez przyszłego właściciela, to aby takie
    czynności mogły zostać poczynione, to faktyczny właściciel nieruchomości musi wystąpić z
    wnioskiem lub udzielić stosownych pełnomocnictw (zgody/upoważnienia w sprawach
    dotyczących nieruchomości) potencjalnemu przyszłemu właścicielowi, tak aby mógł on
    działać w jego imieniu. Jak wskazano wyżej, udzielił Pan Kupującemu stosownego
    pełnomocnictwa.
    Okoliczność, że ww. działania nie będą podejmowane bezpośrednio przez Pana, ale przez
    Kupującego nie oznacza, że pozostają bez wpływu na Pana sytuację prawną. Po udzieleniu
    pełnomocnictwa czynności wykonane przez Kupującego wywołają skutki bezpośrednio w
    Pana (mocodawcy) sferze prawnej. Z kolei Kupujący dokonując ww. działań uatrakcyjni
    przedmiotowe działki stanowiące nadal Pana własność/współwłasność. Działania te,
    dokonywane za pełną Pana zgodą, wpłyną generalnie na podniesienie atrakcyjności
    nieruchomości jako towaru i wzrost ich wartości.
    Wobec powyższego, dokonując sprzedaży działek nie będzie Pan korzystał z
    przysługującego prawa do rozporządzania własnym majątkiem prywatnym, nie jest to
    bowiem typowe (zwykłe) rozporządzanie prawem własności. W taki sposób zorganizował
    Pan sprzedaż przedmiotowych działek, że niejako Pana działania łącznie z działaniami
    przyszłego nabywcy stanowią pewnego rodzaju wspólne przedsięwzięcie.
    Do czasu zawarcia umowy przyrzeczonej działka nr A i udział w działce nr B stanowią Pana
    własność/współwłasność, które będą podlegać wskazanym wyżej czynnościom. Wszystkie
    te czynności z punktu widzenia podatku VAT zostaną „wykonane” w Pana sferze
    prawnopodatkowej. W tym kontekście bez znaczenia pozostaje okoliczność wykonywania
    ww. czynności przez potencjalnego nabywcę. W efekcie wykonywanych czynności
    dostawie będą podlegać działki o zupełnie innym charakterze jak w chwili zawarcia umowy
    przedwstępnej.
    Zatem w przedmiotowej sprawie podejmując ww. czynności zaangażował Pan środki
    podobne do tych, jakie wykorzystują podmioty zajmujące się profesjonalnie obrotem
    nieruchomościami, o których mowa we wskazanych orzeczeniach w sprawach C-180/10 i
    C-181/10, tj. wykazał Pan aktywność w przedmiocie zbycia nieruchomości porównywalną
    do działań podmiotów zajmujących się profesjonalnie tego rodzaju obrotem.
    Tym samym należy uznać, że podejmowane przez Pana działania oraz dokonane
    czynności wykluczają sprzedaż posiadanej przez Pana nieruchomości (działki nr A i udziału
    w działce nr B) w ramach zarządu Pana majątkiem prywatnym. Zatem należy stwierdzić, że
    ww. sprzedaż będzie dostawą dokonaną w ramach prowadzenia działalności gospodarczej
    w myśl art. 15 ust. 2 ustawy, a Pan będzie działał jako podatnik VAT, o którym mowa w art.
    15 ust. 1 ustawy.
    Z uwagi na powyższe, w tej konkretnej sytuacji nie można uznać, że przedmiotem dostawy
    będą składniki Pana majątku osobistego, a sprzedaż posiadanych przez Pana
    nieruchomości będzie stanowiła realizację prawa do rozporządzania majątkiem osobistym.
    W konsekwencji, skoro w tej sprawie wystąpią przesłanki stanowiące podstawę uznania
    Pana za podatnika w rozumieniu art. 15 ust. 1 ustawy, prowadzącego działalność
    gospodarczą, w myśl art. 15 ust. 2 ustawy, to czynność sprzedaży posiadanej przez Pana
    nieruchomości (działki nr A i udziału w działce nr B), będzie podlegała opodatkowaniu
    podatkiem VAT, jako odpłatna dostawa towarów na podstawie art. 5 ust. 1 pkt 1 w
    związku z art. 7 ust. 1 ustawy.
    Podsumowując, stwierdzić należy, że planowana przez Pana sprzedaż działki nr A oraz
    udziału w działce nr B, będzie podlegać opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.
    Tym samym, Pana stanowisko jest nieprawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, które Pan przedstawił i stanu prawnego, który
    obowiązuje w dniu wydania interpretacji.
    Zgodnie z art. 14b § 3 Ordynacji podatkowej:
      Składający wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej obowiązany jest do
      wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia
      przyszłego oraz do przedstawienia własnego stanowiska w sprawie oceny prawnej
      tego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego.
    Jestem ściśle związany przedstawionym we wniosku stanem faktycznym (opisem
    zdarzenia przyszłego). Pan ponosi ryzyko związane z ewentualnym błędnym lub
    nieprecyzyjnym przedstawieniem we wniosku opisu stanu faktycznego (zdarzenia
    przyszłego). Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy,
    gdy rzeczywisty stan faktyczny sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się
    będzie z opisem stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego) podanym przez Pana w
    złożonym wniosku. Zatem, wydając przedmiotową interpretację oparłem się na
    wynikającym z treści wniosku opisie zdarzenia przyszłego. W przypadku, gdy w toku
    postępowania podatkowego, kontroli podatkowej, bądź celno-skarbowej zostanie
    określony odmienny stan sprawy, interpretacja nie wywoła w tym zakresie skutków
    prawnych. Ponadto, w sytuacji zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego w
    opisie sprawy, udzielona odpowiedź traci swoją aktualność.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    · Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy
      z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111).
      Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pana sytuacja będzie zgodna
      (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosuje się Pan do
      interpretacji.
    · Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
        1) z zastosowaniem art. 119a;
        2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5
          ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
        3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    · Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pan prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu
    Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z
    dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.
    U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):

    · w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
    · w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP
      (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.