Interpretacja indywidualna
Sygnatura: IBPP1/443-669/14/LSz
Organ: Dyrektor Izby Skarbowej w Katowicach
Data wydania: 2014-10-08
Teza: Dotyczy ustalenia czy czynność przeniesienia prawa własności gruntu (aportu gruntu) zabudowanego i niezabudowanego, będącego obecnie w wieczystym użytkowaniu spółki stanowi dostawę towarów, która podlega opodatkowaniu podatkiem VAT.
Słowa kluczowe: aport; gmina; stawka; użytkowanie (używanie)-użytkowanie wieczyste
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II-Rozdział 2-art. 7.; [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział VIII-Rozdział 1-art. 41

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA

Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. 2012 r. poz. 749 ze zm.) oraz § 2 i § 5 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz.U. Nr 112, poz. 770 ze zm.) - Dyrektor Izby Skarbowej w Katowicach, działający w imieniu Ministra Finansów, stwierdza, że stanowisko Wnioskodawcy, przedstawione we wniosku z 30 czerwca 2014 r. (data wpływu 1 lipca 2014 r.), uzupełnionym pismem z 25 września 2014 r. (data wpływu 29 września 2014 r.), o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie ustalenia czy czynność przeniesienia prawa własności gruntu (aportu gruntu) zabudowanego i niezabudowanego, będącego obecnie w wieczystym użytkowaniu spółki stanowi dostawę towarów, która podlega opodatkowaniu podatkiem VAT – **jest prawidłowe.**

UZASADNIENIE

W dniu 1 lipca 2014 r. wpłynął do tut. organu ww. wniosek o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie ustalenia czy czynność przeniesienia prawa własności gruntu (aportu gruntu) zabudowanego i niezabudowanego, będącego obecnie w wieczystym użytkowaniu spółki stanowi dostawę towarów, która podlega opodatkowaniu podatkiem VAT.

Ww. wniosek został uzupełniony pismem z 25 września 2014 r. (data wpływu 29 września 2014 r.), będącym odpowiedzią na wezwanie tut. organu z 19 września 2014 r. znak: IBPP1/443-669/14/LSz.

W przedmiotowym wniosku zostało przedstawione następujące zdarzenie przyszłe:

Gmina planuje podwyższyć kapitał akcyjny Spółki poprzez wniesienie aportem gruntów stanowiących własność Gminy - a będących obecnie w wieczystym użytkowaniu Spółki.

Przy czym wartość aportu stanowić będzie różnicę pomiędzy wartością prawa własności do nieruchomości a wartością prawa wieczystego użytkowania, które Spółka posiada i za tę kwotę Gmina objęłaby akcje Spółki. Przedmiotem aportu mają być nieruchomości gruntowe w większości zabudowane (np. jedna z działek stanowi obszar gruntu związany z użytkowaniem budynku biurowego wraz z przyległym zagospodarowaniem tj. parkingi, ciągi komunikacyjne, trawniki a następne zabudowane są między innymi hotelem, centrum konferencyjnym jak również zielenią). Zarówno prawo własności jak i prawo wieczystego użytkowania posiadają określoną przez rzeczoznawcę majątkowego wartość rynkową.

W uzupełnieniu wniosku Wnioskodawca podał, że:

1.  Wnioskodawca jest zarejestrowanym podatnikiem VAT od 3 listopada 1994 r.
2.  Przedmiotem ewentualnego aportu może być około 21 działek przy czym na 7 z nich jest zabudowana. Pozostałe działki zagospodarowane są jako parkingi, ciągi piesze, trawniki.
3.  Nie doszło do transakcji, o której mowa we wniosku.
4.  Na pytanie tut. organu „Kiedy grunty będące własnością Wnioskodawcy a obecnie będące w użytkowaniu wieczystym Spółki zostały oddane tej Spółce w użytkowanie wieczyste (proszę o wskazanie daty dziennej?)?” Wnioskodawca odpowiedział, że Przedsiębiorstwo Państwowe nabyło z dniem 5 grudnia 1990 r. prawo użytkowania wieczystego gruntów stanowiących własność Skarbu Państwa oraz własność budynków na podstawie Decyzji Wojewody z dnia 14 kwietnia 1992 r. Następnie to samo Przedsiębiorstwo zostało przekazane na własność Gminy na realizację zadań własnych Decyzją Wojewody nr … z dnia 31 grudnia 1998 r.
5.  Oddanie w użytkowanie wieczyste nastąpiło przed 2004 r. – pkt 4.
6.  Podstawą prawną ewentualnego aportu byłaby - Ustawa z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (t.j. Dz.U z 2013 r. poz. 594), Uchwała Nr … Rady Miejskiej z dnia 27 września 2011 r. w sprawie określenia zasad wnoszenia, cofania i zbywania udziałów i akcji w spółkach prawa handlowego przez Prezydenta Miasta.

W związku z powyższym zadano następujące pytania:

1.  Czy w ww. przypadku czynność prawna przeniesienia prawa własności gruntu (aport gruntu) zabudowanego i niezabudowanego, będącego obecnie w wieczystym użytkowaniu Spółki będzie stanowić dostawę towarów w rozumieniu art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy o VAT, w związku z art. 7 ust. 1 tej ustawy?
2.  Czy ww. aport nieruchomości gruntowych nie będzie podlegał opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług?

Zdaniem Wnioskodawcy, opisane powyżej zdarzenie przyszłe nie będzie stanowić odpłatnej dostawy towaru, gdyż wniesienie aportem nieruchomości gruntowej - na rzecz jej użytkownika wieczystego nie podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, ponieważ nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu art. 7 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług.

Czynność prawna przeniesienia prawa własności gruntu (aport gruntu) zabudowanego i niezabudowanego, będącego obecnie w wieczystym użytkowaniu Spółki, nie może być traktowana jako ponowna dostawa tej samej nieruchomości. W związku z powyższym aport nieruchomości gruntowych nie będzie podlegał opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego zdarzenia przyszłego uznaje się za prawidłowe.

Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t.j. Dz.U. z 2011 r. Nr 177, poz. 1054 ze zm.), zwanej dalej ustawą o VAT, opodatkowaniu ww. podatkiem, podlegają odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju.

Według art. 2 pkt 22 cyt. ustawy, sprzedaż to odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju, eksport towarów oraz wewnątrzwspólnotowa dostawa towarów.

Towarami natomiast, w rozumieniu art. 2 pkt 6 ustawy o VAT, są rzeczy oraz ich części, a także wszelkie postacie energii.

Na podstawie art. 7 ust. 1 ww. ustawy o VAT, przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel, w tym również:

1.  przeniesienie z nakazu organu władzy publicznej lub podmiotu działającego w imieniu takiego organu lub przeniesienie z mocy prawa prawa własności towarów w zamian za odszkodowanie;
2.  wydanie towarów na podstawie umowy dzierżawy, najmu, leasingu lub innej umowy o podobnym charakterze zawartej na czas określony lub umowy sprzedaży na warunkach odroczonej płatności, jeżeli umowa przewiduje, że w następstwie normalnych zdarzeń przewidzianych tą umową lub z chwilą zapłaty ostatniej raty prawo własności zostanie przeniesione;
3.  wydanie towarów na podstawie umowy komisu: między komitentem a komisantem, jak również wydanie towarów przez komisanta osobie trzeciej;
4.  wydanie towarów komitentowi przez komisanta na podstawie umowy komisu, jeżeli komisant zobowiązany był do nabycia rzeczy na rachunek komitenta;
5.  ustanowienie spółdzielczego lokatorskiego prawa do lokalu mieszkalnego, ustanowienie spółdzielczego własnościowego prawa do lokalu oraz przekształcenie spółdzielczego lokatorskiego prawa do lokalu mieszkalnego na spółdzielcze własnościowe prawo do lokalu, a także ustanowienie na rzecz członka spółdzielni mieszkaniowej odrębnej własności lokalu mieszkalnego lub lokalu o innym przeznaczeniu oraz przeniesienie na rzecz członka spółdzielni własności lokalu lub własności domu jednorodzinnego;
6.  oddanie gruntów w użytkowanie wieczyste;
7.  zbycie praw, o których mowa w pkt 5 i 6.

W świetle powołanych powyżej przepisów, grunt spełnia definicję towaru wynikającą z art. 2 pkt 6 ustawy o VAT, a jego sprzedaż, jak również oddanie gruntu w użytkowanie wieczyste stanowi dostawę towarów, o której mowa w art. 7 ust. 1 ustawy.

Należy wskazać, iż przepis art. 7 ust. 1 ustawy definiujący pojęcie „dostawa towarów” nie odwołuje się do cywilistycznych pojęć sprzedaży, czy też przeniesienia prawa własności, stąd też nie można utożsamiać dostawy towarów w rozumieniu przepisów ustawy o podatku od towarów i usług z przeniesieniem prawa własności na gruncie prawa cywilnego.

W celu przedstawienia właściwego rozumienia pojęcia „przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel” należy zaznaczyć, iż dotyczy ono tego rodzaju czynności, które dają nabywcy prawo do postępowania z rzeczą jak właściciel. Chodzi tutaj przede wszystkim o możliwość faktycznego dysponowania rzeczą, a nie rozporządzania nią w sensie prawnym. Istotą dostawy towarów nie jest bowiem przeniesienie prawa własności, zatem zwrotu „prawo do rozporządzania jak właściciel” nie można interpretować jako „prawo własności”. Należy ponadto wskazać, iż czynności przejęcia własności ekonomicznej nie musi towarzyszyć przejęcie własności w sensie prawnym, bowiem „dostawa towarów” nie ogranicza się wyłącznie do zbycia prawa własności rzeczy. W konsekwencji pojęcie „dostawa towarów” oraz ekonomiczne aspekty transakcji, nie muszą wiązać się ze skutkami powstającymi na gruncie cywilistycznego prawa własności. Pozwala to na uznanie danej czynności za dostawę towarów, nawet w przypadkach nałożenia na nabywcę pewnych ograniczeń we władaniu towarem. Chwilą decydującą o przejściu na odbiorcę korzyści i ciężarów związanych z nabyciem towaru jest, co do zasady, wydanie towaru.

Wobec powyższego, uwzględniając szerokie, ekonomiczne, a nie cywilistyczne rozumienie pojęcia „przeniesienie prawa do rozporządzenia towarami jak właściciel”, ustawodawca uznał, iż oddanie gruntu w użytkowanie wieczyste stanowi dostawę towarów, wymieniając tę czynność w art. 7 ust. 1 pkt 6 ustawy. W wyniku ustanowienia prawa użytkowania wieczystego dochodzi do ekonomicznego przeniesienia władztwa nad gruntem na rzecz użytkownika wieczystego, co sprawia, że może on rozporządzać nim jak właściciel. Znajduje to wyraz zarówno w swobodzie korzystania z gruntu i czerpania z niego pożytków w sposób niemalże taki jak w przypadku właściciela tego gruntu, jak i w możliwości przeniesienia takiego władztwa na inny podmiot, jak przy dokonywaniu sprzedaży gruntu przez właściciela.

Z wniosku wynika, że Wnioskodawca planuje wnieść aportem do Spółki grunty stanowiące własność Wnioskodawcy a będące obecnie w wieczystym użytkowaniu tej Spółki.

Aport to wkład na utworzenie lub powiększenie majątku spółki, który daje prawo do udziału w jej zyskach. Przedmiotem aportu mogą być pieniądze (aporty pieniężne), rzeczy lub prawa (aporty rzeczowe) oraz umiejętności, kompetencje techniczne czy zawodowe.

Wniesienie wkładu wiąże się z przeniesieniem na spółkę wszelkich praw do przedmiotu wkładu, a więc także prawa własności, jeżeli przysługuje ono wspólnikowi/udziałowcowi.

W świetle wskazanych wyżej przepisów, należy stwierdzić, iż wniesienie aportu (wkładu niepieniężnego) w postaci prawa własności gruntu do spółki prawa handlowego spełnia definicję odpłatnej dostawy towarów, zawartej w art. 5 ust. 1 ustawy, a tym samym w rozumieniu art. 2 pkt 22 ustawy, uznawane jest za sprzedaż, ponieważ dostawa ta odbywa się za wynagrodzeniem (wniesienie aportu spełnia przymiot odpłatności, istnieje bowiem bezpośredni związek pomiędzy dostawą towarów a otrzymanym wynagrodzeniem w formie wyrażonych pieniężnie udziałów), a jej efektem jest przeniesienie na inny podmiot prawa do rozporządzania tymi towarami jak właściciel.

W świetle wskazanych wyżej przepisów, należy stwierdzić, że wniesienie aportu (wkładu niepieniężnego) w zależności od rodzaju tego wkładu do spółki spełnia definicję odpłatnej dostawy towarów, zawartej w art. 5 ust. 1 ustawy o VAT, a tym samym w rozumieniu art. 2 pkt 22 ustawy o VAT, uznawane jest za sprzedaż, ponieważ dostawa ta odbywa się za wynagrodzeniem (wniesienie aportu spełnia przymiot odpłatności, istnieje bowiem bezpośredni związek pomiędzy dostawą towarów a otrzymanym wynagrodzeniem w formie akcji).

Natomiast kwestie dotyczące prawa wieczystego użytkowania uregulowane zostały w ustawie z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (t.j. Dz.U. z 2014 r., poz. 121)

Zgodnie z art. 233 ustawy, użytkownik wieczysty (osoba fizyczna lub prawna) może w granicach określonych przez ustawy i zasady współżycia społecznego oraz przez umowę o oddanie gruntu Skarbu Państwa lub gruntu należącego do jednostek samorządu terytorialnego, bądź ich związków w użytkowanie wieczyste, korzystać z gruntu z wyłączeniem innych osób. W tych samych granicach użytkownik wieczysty może swoim prawem rozporządzać.

Ten przepis, a także następne przepisy Kodeksu cywilnego (art. 234, art. 235, art. 237) kształtujące uprawnienia użytkownika wieczystego na wzór uprawnień właściciela, jak również długi czas trwania użytkowania wieczystego (art. 236 § 1 i 2 k.c.) wskazują, że oddanie gruntu w użytkowanie wieczyste stanowi przeniesienie prawa do rozporządzania tym gruntem jak właściciel.

Zatem, z regulacji zawartych w tej ustawie wynika, że użytkowanie wieczyste stanowi wprawdzie prawo do rzeczy cudzej, ale daje użytkownikowi wieczystemu uprawnienia do dysponowania rzeczą w sposób zbliżony do właściciela.

Zgodnie z art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (t.j. Dz.U. z 2013 r., poz. 594 ze zm.) gmina wykonuje zadania publiczne w imieniu własnym i na własną odpowiedzialność. Natomiast zgodnie z art. 6 ust. 1 ww. ustawy do zakresu działania gminy należą wszelkie sprawy publiczne o znaczeniu lokalnym, nie zastrzeżone ustawami na rzecz innych podmiotów.

Do zadań własnych gminy należy zaspokajanie zbiorowych potrzeb wspólnoty. W szczególności zadania własne obejmują zadania w zakresie ładu przestrzennego, gospodarki nieruchomościami, ochrony środowiska i przyrody oraz gospodarki wodnej (art. 7 ust. 1 pkt 1 cyt. ustawy o samorządzie gminnym).

Zgodnie z art. 11a ust. 1 pkt 1 i 2 ww. ustawy o samorządzie gminnym, organami gminy są rada gminy i wójt (burmistrz, prezydent). W myśl art. 18 ust. 1 ww. ustawy, do właściwości rady gminy należą wszystkie sprawy pozostające w zakresie działania gminy, o ile ustawy nie stanowią inaczej.

Stosownie do art. 18 ust. 2 pkt 9 ww. ustawy, do wyłącznej właściwości rady gminy należy podejmowanie uchwał w sprawach majątkowych gminy, przekraczających zakres zwykłego zarządu, dotyczących:

1.  zasad nabywania, zbywania i obciążania nieruchomości oraz ich wydzierżawiania lub wynajmowania na czas oznaczony dłuższy niż 3 lata lub na czas nieoznaczony, o ile ustawy szczególne nie stanowią inaczej; uchwała rady gminy jest wymagana również w przypadku, gdy po umowie zawartej na czas oznaczony do 3 lat strony zawierają kolejne umowy, których przedmiotem jest ta sama nieruchomość; do czasu określenia zasad wójt może dokonywać tych czynności wyłącznie za zgodą rady gminy,
2.  emitowania obligacji oraz określania zasad ich zbywania, nabywania i wykupu przez wójta,
3.  zaciągania długoterminowych pożyczek i kredytów,
4.  ustalania maksymalnej wysokości pożyczek i kredytów krótkoterminowych zaciąganych przez wójta w roku budżetowym,
5.  zobowiązań w zakresie podejmowania inwestycji i remontów o wartości przekraczającej granicę ustalaną corocznie przez radę gminy,
6.  tworzenia i przystępowania do spółek i spółdzielni oraz rozwiązywania i występowania z nich,
7.  określania zasad wnoszenia, cofania i zbywania udziałów i akcji przez wójta,
8.  tworzenia, likwidacji i reorganizacji przedsiębiorstw, zakładów i innych gminnych jednostek organizacyjnych oraz wyposażania ich w majątek,
9.  ustalania maksymalnej wysokości pożyczek i poręczeń udzielanych przez wójta w roku budżetowym.

Z przedstawionego we wniosku opisu sprawy wynika, że Gmina planuje wnieść aportem grunty stanowiące własność Gminy a będące obecnie w wieczystym użytkowaniu Spółki w zamian za akcje Spółki. Przedmiotem aportu może być około 21 działek przy czym na 7 z nich jest zabudowa (np. jedna z działek stanowi obszar gruntu związany z użytkowaniem budynku biurowego wraz z przyległym zagospodarowaniem tj. parkingi, ciągi komunikacyjne, trawniki a następne zabudowane są między innymi hotelem, centrum konferencyjnym jak również zielenią). Oddanie w użytkowanie wieczyste nastąpiło przed 2004 r., bowiem Przedsiębiorstwo Państwowe nabyło z dniem 5 grudnia 1990 r. prawo użytkowania wieczystego gruntów stanowiących własność Skarbu Państwa oraz własność budynków na podstawie Decyzji Wojewody z 14 kwietnia 1992 r. Następnie to samo Przedsiębiorstwo zostało przekazane na własność Gminy na realizację zadań własnych Decyzją Wojewody z dnia 31 grudnia 1998 r.

Podstawą prawną ewentualnego aportu - Ustawa z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (t.j. Dz.U z 2013 r. poz. 594), Uchwała Rady Miejskiej z dnia 27 września 2011 r. w sprawie określenia zasad wnoszenia, cofania i zbywania udziałów i akcji w spółkach prawa handlowego przez Prezydenta Miasta.

Nie doszło do transakcji, o której mowa we wniosku.

Wątpliwość Wnioskodawcy dotyczy kwestii ustalenia czy w przedmiotowej sprawie przeniesienie prawa własności gruntu zabudowanego i niezabudowanego, będących obecnie w wieczystym użytkowaniu Spółki w formie aportu do spółki stanowić będzie dostawę towarów w rozumieniu art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy o VAT, w związku z art. 7 ust. 1 tej ustawy podlegającą opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.

Jak wskazano wyżej w wyniku oddania gruntu w użytkowanie wieczyste (ustanowienie użytkowania wieczystego) dochodzi do przeniesienia władztwa nad gruntem na rzecz użytkownika wieczystego, co pozwala mu rozporządzać nim jak właściciel. Użytkownik wieczysty może więc swobodnie korzystać z gruntu oraz czerpać z niego pożytki w sposób taki, jak w przypadku właściciela gruntu, może również „przenieść władztwo na inny podmiot” w taki sam sposób w jaki właściciel dokonuje sprzedaży gruntu.

Z powyższego wynika, że przeniesienie prawa do rozporządzania nieruchomością jak właściciel następuje w chwili ustanowienia na rzecz użytkownika prawa użytkowania wieczystego tej nieruchomości. Użytkownik wieczysty nabywa wtedy w sensie ekonomicznym prawo do dysponowania gruntem jak właściciel w momencie jego ustanowienia.

Jak wskazano wyżej art. 7 ust. 1 ustawy o VAT stanowi, że przez dostawę towarów rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel, w tym m.in. również oddanie gruntów w użytkowanie wieczyste oraz zbycie prawa użytkowania wieczystego.

Okoliczności faktyczne przedmiotowej sprawy świadczą, że przeniesienie na użytkownika wieczystego prawa do rozporządzania nieruchomościami jak właściciel nastąpiło w chwili ustanowienia na rzecz użytkownika tj. spółki prawa użytkowania wieczystego tych nieruchomości tj. przed 2004 r.

Zaznaczenia wymaga fakt, że do dnia 30 kwietnia 2004 r., tj. w okresie obowiązywania ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym (Dz. U. Nr 11, poz. 50, z późn. zm.), czynność ustanowienia użytkowania wieczystego nie podlegała opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług. Dopiero z chwilą wejścia w życie ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 54, poz. 535, z późn. zm.) zmieniła się zarówno definicja towaru, jak i zakres opodatkowania podatkiem od towarów i usług.

Z powyższego wynika, że do dnia 30 kwietnia 2004 r., czynność ustanowienia użytkowania wieczystego nie podlegała opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.

Odnosząc powyższe na grunt przedmiotowej sprawy należy stwierdzić, że przeniesienie prawa do rozporządzania gruntami jak właściciel nastąpiło już w chwili ustanowienia na rzecz użytkownika prawa użytkowania wieczystego tych gruntów i wtedy czynność ta nie podlegała opodatkowaniu podatkiem VAT.

Zatem planowane wniesienie przez Wnioskodawcę do Spółki prawa własności przedmiotowych nieruchomości gruntowych nie może być traktowane jako ponowna dostawa tej samej nieruchomości, bowiem nie została spełniona dyspozycja art. 7 ust. 1 ustawy o VAT, tj. w opisanej transakcji nie dojdzie do przeniesienia prawa do rozporządzania towarami jak właściciel, nie jest to również ani ustanowienie prawa użytkowania wieczystego ani sprzedaż takiego prawa. W świetle przepisów art. 7 ust. 1 ustawy o VAT, doszło już do dostawy tych gruntów na rzecz wieczystego użytkownika przed 2004 r., tj. 5 grudnia 1990 r.

W związku z powyższym wniesienie przez Wnioskodawcę do Spółki prawa własności nieruchomości będących obecnie w użytkowaniu wieczystym Spółki, będące w istocie przekształceniem prawa wieczystego użytkowania w prawo własności nieruchomości stanowi jedynie zmianę tytułu prawnego do nieruchomości, nie wpływa natomiast na „władztwo rzeczy”, które użytkownik wieczysty już uzyskał w roku 1990 i nie może być traktowane jako dostawa tego samego towaru.

Reasumując, wniesienie aportem gruntów stanowiących własność Gminy a będących obecnie w wieczystym użytkowaniu, na rzecz użytkownika wieczystego, nie będzie stanowić dostawy towarów w rozumieniu art. 7 ust. 1 ustawy o VAT, ani żadnej innej czynności podlegającej opodatkowaniu podatkiem towarów i usług i pozostaje poza zakresem ustawy.

Tym samym, stanowisko Wnioskodawcy należało uznać za prawidłowe.

Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dniu wydania interpretacji.

Niniejsza interpretacja indywidualna traci ważność w przypadku zmiany któregokolwiek z elementów przedstawionego zdarzenia przyszłego lub zmiany stanu prawnego.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Zgodnie z przepisem § 1 pkt 1 rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 28 sierpnia 2008 r. w sprawie przekazania rozpoznawania innym wojewódzkim sądom administracyjnym niektórych spraw z zakresu działania ministra właściwego do spraw finansów publicznych, Prezesa Zakładu Ubezpieczeń Społecznych oraz Prezesa Kasy Rolniczego Ubezpieczenia Społecznego (Dz. U. Nr 163, poz. 1016) skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – t.j. Dz.U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy).

Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Katowicach, Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Bielsku-Białej, ul. Traugutta 2a, 43-300 Bielsko-Biała.