Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0114-KDIP1-2.4012.563.2020.11.RST
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-11-28
Teza: Brak stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej
na terytorium Polski oraz brak prawa do odliczenia podatku
naliczonego w związku z nabyciem usług księgowych.
Słowa kluczowe: działalność-działalność gospodarcza-stałe miejsce
prowadzenia działalności
odliczenia-brak prawa do odliczenia
spółki-spółka zagraniczna
usługi-usługi księgowe
Zagadnienia: Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział IX. Odliczenie
i zwrot podatku. Odliczenie częściowe-Rozdział 1.
Odliczenie i zwrot podatku-Odliczenie podatku
naliczonego-Odliczenie podatku naliczonego z tytułu
nabycia towarów i usług
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział V. Miejsce
świadczenia -Rozdział 3. Miejsce świadczenia przy
świadczeniu usług-Miejsce świadczenia usług na rzecz
podatnika
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział V. Miejsce
świadczenia -Rozdział 3. Miejsce świadczenia przy
1

1.
2.
świadczeniu usług-Stałe miejsce prowadzenia
działalności
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział IX-
Rozdział 1-art. 86-ust. 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział V-
Rozdział 3-art. 28b-ust. 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział V-
Rozdział 3-art. 28b-ust. 2

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

31 grudnia 2020 r. wpłynął Państwa wniosek z 14 grudnia 2020 r. o wydanie interpretacji
    indywidualnej w zakresie nieposiadania stałego miejsca prowadzenia działalności
    gospodarczej na terytorium Polski oraz braku prawa do odliczenia podatku naliczonego w
    związku z nabyciem usług księgowych. Treść wniosku jest następująca:
    Opis stanu faktycznego
    Spółka posiada siedzibę w Holandii. Spółka zarejestrowana jest w Polsce do celów
    podatku od towarów i usług jako czynny podatnik podatku od towarów i usług.
    Spółka nie jest właścicielem nieruchomości położonych w Polsce, w szczególności
    powierzchni magazynowych, ani biurowych. Spółka nie korzysta z takich powierzchni na
    podstawie żadnej umowy zawartej z innym podmiotem, w szczególności umowy najmu
    lub dzierżawy. Spółka nie zatrudnia w Polsce pracowników.
    Działalność Spółki w Polsce ogranicza się do nabycia towarów od polskich podmiotów
    (dalej „polscy producenci”), będących zarejestrowanymi podatnikami podatku od towarów
    i usług w Polsce. Spółka zamawia od tych podmiotów towary np. zestawy filtrów, części
    zamiennych oraz inne towary które są określone w poszczególnych zamówieniach.
    Współpraca z polskimi producentami polega na złożeniu zamówień przez Spółkę na
    konkretne towary, które są następnie produkowane przez polskich producentów na
    terytorium Polski. Po akceptacji zamówienia polski producent przystępuje do jego
    realizacji. Spółka nabywa towary od dwóch polskich producentów. Polscy producenci nie
    są podmiotami powiązanymi kapitałowo ze Spółką.
    Sporadycznie może się zdarzyć, że pracownicy Spółki zatrudnieni w Holandii, przyjeżdżają
    do polskich producentów w celu sprawdzenia i oceny postępu produkcji. Pracownicy
    Spółki nie są jednak odpowiedzialni za stały nadzór nad procesem produkcji. Wizyty te
    mają na celu upewnienie się, że proces ten, a w szczególności finalny towar będzie zgodny
    z zamówieniem i oczekiwaniami Spółki. Każdorazowo wizyty te są zapowiadane przez
    Spółkę i ustalane z polskimi producentami. Pracownicy Spółki nie mają prawa
    swobodnego wstępu na teren należący do polskich producentów.

    Nabywane przez Spółkę towary są następnie sprzedawane innym podmiotom w ramach
    wewnątrzwspólnotowej dostawy towaru lub eksportu towarów, w szczególności w ramach
    tzw. transakcji łańcuchowych, o których mowa w art. 22 ust. 2 ustawy VAT.
    Działalność Wnioskodawcy w kraju siedziby działalności gospodarczej, tj. w Holandii
    skupia się na projektowaniu urządzeń dla rynku energetycznego (m.in. rozdzielacze,
    dyfuzory, układy wlotowe i wydechowe, systemy SCR, części zamienne, modernizacje,
    usługi nadzoru). Wnioskodawca wykonuje projekty (rysunki) i nadzoruje montaż wyłącznie
    z biura. Wnioskodawca nie prowadzi produkcji we własnym zakresie, wszystko jest
    wykonywane przez podmioty zewnętrzne. Spółka nie jest właścicielem żadnych
    magazynów, a wszystkie wytworzone towary są przechowywane w obiektach podmiotów
    zewnętrznych.
    Wnioskodawca nie udostępnia polskim producentom na terytorium Polski jakichkolwiek
    należących do niego urządzeń/sprzętów. Wnioskodawca jedynie w niektórych
    przypadkach wysyła surowce i półprodukty do spółek produkcyjnych. Po zakończeniu
    produkcji, spółki produkcyjne odsyłają do Wnioskodawcy produkt końcowy. Polscy
    producenci wytwarzają dla Wnioskodawcy rozdzielacze, dyfuzory, układy wlotowe i
    wydechowe, układy SCR, oraz części zamienne.
    Działalność polskich producentów, którzy współpracują z Wnioskodawcą, skupia się więc
    na produkcji towarów zgodnie ze specyfikacjami przekazanymi przez Wnioskodawcę.
    Wnioskodawca nie posiada informacji, jak długo zamierza kontynuować taki model pracy,
    ale przewiduje, że będzie to miało miejsce w przyszłych latach. Wnioskodawca
    współpracuje również z dostawcami/producentami w innych krajach, a współpraca
    odbywa się na podobnych zasadach.
    Towary wytwarzane przez polskich producentów, co do zasady nie są przechowywane
    (magazynowane) na terytorium Polski po ich wytworzeniu, a przed ich sprzedażą do
    klienta. Może się jednak zdarzyć, że towar jest przechowywany na terytorium Polski przez
    krótki okres (kilka dni), w zależności od uzgodnień dotyczących odbioru przez klienta.
    Wnioskodawcy, w momencie składania zamówienia u polskiego producenta znany jest
    podmiot, któremu towary zostaną sprzedane po wytworzeniu. Wnioskodawca składa
    zmówienie u polskiego producenta tylko wtedy, gdy łączy go umowa z klientem, w której
    klient zobowiązuje się do zakupu towaru od Wnioskodawcy. Towary są sprzedawane
    klientom w ramach wewnątrzwspólnotowych dostaw lub wywozu towarów uznanych na
    terytorium Polski (tj. Wnioskodawca, sprzedając towary wytwarzane przez polskich
    producentów na terytorium Polski, opodatkowuje sprzedaż na zasadach
    wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów lub eksportu towarów).
    Proces sprzedażowy Wnioskodawcy odbywa się w następujący sposób:
      1. Klient wysyła do Spółki zapytanie ofertowe lub bezpośrednio składa zamówienie;
      2. W momencie podpisania umowy z klientem lub uzgodnienia jej zakresu, Spółka
        rozpoczyna proces zamawiania u producentów;
      3. Następnie ma miejsce system produkcji, a po zakończeniu produkcji możliwe jest
        przeprowadzenie kontroli przez Spółkę, w celu sprawdzenia, czy wytworzony
        produkt spełnia swoje funkcje;
      4. Kiedy produkt zostaje zatwierdzony, zostaje zdemontowany w celu przygotowania
        do transportu;
      5. Transport zostaje wykonany na podstawie warunków umowy i instrukcji klienta.
    Polscy producenci nie świadczą, na rzecz Spółki żadnych innych usług w tym logistycznych
    i magazynowanych. Zamówione towary polscy producenci wykonują w dużej mierze z
    własnych komponentów. Decyzję o wyborze konkretnych komponentów/surowców

    podejmuje polski producent, w szczególności Spółka nie wskazuje lub zobowiązuje
    polskich producentów do nabyć określonych komponentów/surowców od określonych
    dostawców.
    Spółka nabywa w Polsce usługi na potrzeby swojej działalności i są to usługi księgowe w
    Polsce oraz bankowe, związane z obsługą rachunku bankowego prowadzonego przez
    polski bank. Usługi księgowe świadczone są przez polskiego czynnego podatnika VAT,
    który dokumentuje te usługi fakturami (dalej „Usługodawca”). Jako miejsce świadczenia
    tych usług przyjęto miejsce siedziby Spółki, czyli Holandię. Usługi te dotyczą rozliczania
    zobowiązań podatkowych powstałych w związku z obowiązkami ciążącymi na Spółce w
    Polsce.

## Pytanie

Czy prawidłowe jest stanowisko Wnioskodawcy, w świetle którego w przypadku uznania,
    że nie posiada stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej na terytorium
    Polski, należy przyjąć, że miejscem świadczenia (opodatkowania) opisanych usług
    księgowych zgodnie z art. 28b ust. 1 Ustawy VAT, jest miejsce, w którym Spółka posiada
    siedzibę działalności gospodarczej, a tym samym Spółka nie ma prawa do odliczenia
    podatku naliczonego, jeśli faktury wystawione zostałyby z podatkiem VAT?
    Państwa stanowisko w sprawie
    Wnioskodawca zwraca się z wnioskiem o wydanie interpretacji indywidualnej w zakresie
    stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej na terytorium Polski celem
    ustalenia miejsca świadczenia nabywanych przez Spółkę opisanych we wniosku usług
    księgowych, a w konsekwencji prawa do odliczenia VAT z faktur dokumentujących zakup
    tychże usług. Spółka pragnie podkreślić, że przedmiotowy wniosek dotyczy nabywanych
    przez Spółkę w Polsce usług księgowych związanych z obsługą obowiązków podatkowych
    w Polsce.
    Zdaniem Spółki z uwagi na to, że działalność Spółki nie prowadzi do powstania w Polsce
    stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej, należy więc przyjąć, że miejscem
    świadczenia (opodatkowania) opisanych usług księgowych zgodnie z art. 28b ust. 1 Ustawy
    VAT, jest miejsce, w którym Spółka posiada siedzibę działalności gospodarczej, a tym
    samym Spółka nie ma prawa do odliczenia podatku naliczonego, jeśli faktury zostałyby
    wystawione z podatkiem VAT.
    Uzasadnienie stanowiska
    Stanowisko w zakresie miejsca opodatkowania VAT nabywanej usługi księgowej
    Zgodnie z art. 28b ust. 1 ustawy VAT miejscem świadczenia usług w przypadku
    świadczenia usług na rzecz podatnika jest miejsce, w którym podatnik będący
    usługobiorcą posiada siedzibę działalności gospodarczej, z zastrzeżeniem ust. 2-4 oraz art.
    28e, art. 28f ust. 1 i 1a, art. 28g ust. 1, art. 28i, art. 28j ust. 1 i 2 oraz art. 28n ustawy VAT.
    Powyższy przepis wskazuje na zasadę ogólną, niemniej jednak w analizowanym stanie
    faktycznym analizie powinien być poddany także ust. 2 tego artykułu. Stosownie do ust. 2
    w przypadku, gdy usługi są świadczone dla stałego miejsca prowadzenia działalności
    gospodarczej podatnika, które znajduje się w innym miejscu niż jego siedziba działalności
    gospodarczej, miejscem świadczenia tych usług jest to stałe miejsce prowadzenia
    działalności gospodarczej.
    Przepisy ustawy VAT nie definiują pojęcia „stałego miejsca prowadzenia działalności”.
    Definicji takiej nie zawiera również Dyrektywa 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada w
    sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. U. UE. L. z 2006 r. str. 1 z
    dnia 11 grudnia 2006 r. dalej „Dyrektywa VAT”). Pojęcie to zostało zdefiniowane i
    wprowadzone w Rozporządzeniu wykonawczym Rady (UE) nr 282/2011 z dnia 15.03.2011
    r. ustanawiające środki wykonawcze do dyrektywy 2006/112/WE w sprawie wspólnego
    systemu podatku od wartości dodanej (wersja przekształcona) (dalej „Rozporządzenie

    Wykonawcze”). Od 1 lipca 2011 r. definicja ta powinna być stosowana bezpośrednio we
    wszystkich państwach członkowskich Unii Europejskiej.
    Zgodnie z regulacjami zawartymi w art. 11 ust. 1 Rozporządzenia Wykonawczego „Na
    użytek stosowania art. 44 Dyrektywy VAT - stałe miejsce prowadzenia działalności
    gospodarczej - oznacza dowolne miejsce inne niż miejsce siedziby działalności
    gospodarczej podatnika, o której mowa w art. 10 niniejszego rozporządzenia, które
    charakteryzuje się wystarczającą stałością oraz odpowiednią strukturą w zakresie zaplecza
    personalnego i technicznego, by umożliwić mu odbiór i wykorzystywanie usług
    świadczonych do własnych potrzeb tego stałego miejsca prowadzenia działalności
    gospodarczej”.
    Biorąc pod uwagę ww. definicję jak również wypracowane na tle tego pojęcia orzecznictwo
    Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej (dalej „TSUE”) stwierdzić należy, iż aby doszło
    do powstania tzw. biernego stałego miejsca prowadzenia działalności, w rozumieniu art.
    11 ust. 1 Rozporządzenia Wykonawczego, muszą zostać spełnione następujące warunki:
        struktura ta charakteryzuje się odpowiednim stopniem stałości i zaangażowania,
        zaangażowanie to ma konkretny wymiar osobowo - rzeczowy, tj. konieczne jest
        istnienie infrastruktury technicznej oraz personelu ludzkiego,
        posiadana struktura umożliwia korzystanie z usług świadczonych przez podmioty
        trzecie i ich wykorzystywanie na potrzeby tego stałego miejsca prowadzenia
        działalności gospodarczej (istotne jest zatem aby struktura ta faktycznie
        konsumowała/zużywała świadczone usługi),
        infrastruktura techniczna oraz zaangażowanie osobowe musi pozostawać w ścisłym
        związku z dokonywaniem działalności gospodarczej w tym drugim kraju tj.
        czynności podlegających opodatkowaniu VAT.
    Analizując sytuację Spółki z perspektywy przesłanek powstania stałego miejsca
    prowadzenia działalności nakreślonych w definicji zawartej w Rozporządzeniu
    Wykonawczym oraz orzecznictwie Trybunału Sprawiedliwości zauważyć należy, iż Spółka
    nie posiada w Polsce zasobów personalnych wymaganych dla powstania stałego miejsca
    prowadzenia działalności. Ponadto, w ocenie Spółki, należy uznać, iż z uwagi na brak
    zasobów technicznych Spółki w Polsce nie mamy do czynienia ze stałym miejscem
    prowadzenia działalności na terytorium kraju, w rozumieniu art. 11 ust. 1 Rozporządzenia
    Wykonawczego.
    Jak wskazano w opisie stanu faktycznego Spółka nie posiada na terenie Polski własnej
    infrastruktury technicznej w postaci biur, maszyn i urządzeń. Ponadto zdaniem Spółki
    nabycia towarów dokonywane przez Spółkę w Polsce nie oznaczają, że korzysta ona z
    takiej infrastruktury na podstawie umów zwartych z innymi podmiotami. Należy zauważyć,
    że polscy producenci nie są podmiotami powiązanymi ze Spółką, a Spółka nie ma wpływu
    za decyzje zarządcze tych podmiotów.
    W związku z powyższym, nabywane usługi księgowe, podobnie jak inne usługi, których
    miejsce świadczenia ustala się zgodnie z art. 28b ust. 1 ustawy VAT nie będą podlegać
    opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług w Polsce. Zatem jeśli usługodawca naliczy
    VAT związany ze świadczeniem tych usług oraz wystawi fakturę z VAT, Spółce nie będzie
    przysługiwało prawo do odliczenia wykazanego w niej podatku, bowiem miejscem
    świadczenia nie jest Polska.
    Interpretacja indywidualna
    Rozpatrzyłem Państwa wniosek – 30 marca 2021 r. wydałem interpretację indywidualną
    znak 0114-KDIP1-2.4012.563.2020.1.AC, w której uznałem Państwa stanowisko za

    nieprawidłowe w zakresie nieposiadania stałego miejsca prowadzenia działalności
    gospodarczej na terytorium Polski oraz braku prawa do odliczenia podatku naliczonego w
    związku z nabyciem usług księgowych.
    Interpretację doręczono Państwu 6 kwietnia 2021 r.
    Skarga na interpretację indywidualną
    5 maja 2021 r. wnieśli Państwo skargę na tę interpretację do Wojewódzkiego Sądu
    Administracyjnego w Gliwicach.
    Wnieśli Państwo o uchylenie zaskarżonej interpretacji.
    Postępowanie przed sądem administracyjnym
    Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach uchylił interpretację indywidualną wyrokiem
    z 28 października 2021 r. sygn. akt I SA/Gl 776/21.
    Wniosłem skargę kasacyjną od tego wyroku do Naczelnego Sądu Administracyjnego.
    Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie – wyrokiem z 5 czerwca 2025 r. sygn. I FSK 473
    /22 oddalił skargę kasacyjną organu.
    Wyrok, który uchylił interpretację indywidualną stał się prawomocny od 5 czerwca 2025 r.
    natomiast wpłynął 7 października 2025 r.
    Ponowne rozpatrzenie wniosku – wykonanie wyroku
    Zgodnie z art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed
    sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.):
      Ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu
      sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe
      prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że
      przepisy prawa uległy zmianie.
    Wykonuję obowiązek, który wynika z tego przepisu, tj.:
        uwzględniam ocenę prawną i wskazania dotyczące postępowania, które wyraził
        Naczelny Sąd Administracyjny oraz Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w
        ww. wyrokach;
        ponownie rozpatruję Państwa wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej –
        stwierdzam, że stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest prawidłowe
        w zakresie nieposiadania stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej na
        terytorium Polski oraz braku prawa do odliczenia podatku naliczonego w związku z
        nabyciem usług księgowych.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz.
    U. z 2020 r. poz. 106 z późn. zm.) – zwanej dalej ustawą:
      opodatkowaniu ww. podatkiem podlegają:
      1) odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju;
      2) eksport towarów;
      3) import towarów na terytorium kraju;

      4) wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów za wynagrodzeniem na terytorium kraju;
      5) wewnątrzwspólnotowa dostawa towarów.
    Z powyższego przepisu wynika tzw. zasada terytorialności, zgodnie, z którą
    opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlegają określone czynności, ale tylko w
    sytuacji, gdy miejscem ich świadczenia jest terytorium kraju.
    Według art. 2 pkt 1 i 3 ustawy:
      przez terytorium kraju rozumie się przez to terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, z
      zastrzeżeniem art. 2a.
      Przez terytorium Unii Europejskiej rozumie się przez to terytoria państw
      członkowskich Unii Europejskiej.
    Na podstawie art. 7 ust. 1 ustawy:
      przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się
      przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (...).
    Zgodnie z art. 8 ust. 1 ustawy:
      przez świadczenie usług, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1 rozumie się każde
      świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej
      niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu
      art. 7 (...).
    Zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy:
      podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości
      prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o
      której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności.
    Kwestie dotyczące miejsca świadczenia przy świadczeniu usług uregulowane zostały w
    rozdziale 3 działu V ustawy.
    Stosownie do art. 28a ustawy:
      na potrzeby stosowania ww. rozdziału:
      1. ilekroć jest mowa o podatniku - rozumie się przez to:
      a. podmioty, które wykonują samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w
        art. 15 ust. 2, lub działalność gospodarczą odpowiadającą tej działalności, bez
        względu na cel czy rezultat takiej działalności, z uwzględnieniem art. 15 ust. 6,
      b. osobę prawną niebędącą podatnikiem na podstawie lit. a, która jest
        zidentyfikowana lub obowiązana do identyfikacji do celów podatku lub podatku
        od wartości dodanej;
      2. podatnika, który prowadzi również działalność lub dokonuje transakcji
        nieuznawanych za podlegające opodatkowaniu dostawy towarów lub
        świadczenia usług zgodnie z art. 5 ust. 1, uznaje się za podatnika w odniesieniu
        do wszystkich świadczonych na jego rzecz usług.
    Wskazany powyżej art. 28a ustawy wprowadza drugą definicję podatnika do ustawy.
    Definicja ta ma zastosowanie tylko w przypadku ustalenia miejsca świadczenia usług.
    Podatnikiem według tej regulacji jest osoba wykonująca samodzielnie działalność
    gospodarczą. Ustawodawca odwołuje się w tym celu do definicji działalności gospodarczej
    ustalonej w art. 15 ust. 2 ustawy. Za podatników są uznawane również podmioty
    wykonujące działalność gospodarczą zgodnie z regulacjami innych państw członkowskich
    oraz państw trzecich.
    Zgodnie z ogólną zasadą wyrażoną w art. 28b ust. 1 ustawy:

      miejscem świadczenia usług w przypadku świadczenia usług na rzecz podatnika jest
      miejsce, w którym podatnik będący usługobiorcą posiada siedzibę działalności
      gospodarczej, z zastrzeżeniem ust. 2-4 oraz art. 28e, art. 28f ust. 1 i 1a, art. 28g ust.
      1, art. 28i, art. 28j ust. 1 i 2 oraz art. 28n.
    Natomiast jak stanowi art. 28b ust. 2 ustawy:
      w przypadku, gdy usługi są świadczone dla stałego miejsca prowadzenia działalności
      gospodarczej podatnika, które znajduje się w innym miejscu niż jego siedziba
      działalności gospodarczej, miejscem świadczenia tych usług jest to stałe miejsce
      prowadzenia działalności gospodarczej.
    Z niniejszych przepisów ustawy wynika zatem, że co do zasady, usługa świadczona na
    rzecz podatnika w rozumieniu art. 28a ustawy inna niż wskazana w art. 28e, art. 28f ust. 1
    i 1a, art. 28g ust. 1, art. 28i, art. 28j ust. 1 i 2 oraz art. 28n ustawy podlega opodatkowaniu
    w miejscu siedziby działalności gospodarczej usługobiorcy, chyba że jest świadczona dla
    stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej usługobiorcy, które znajduje się w
    innym miejscu niż jego siedziba działalności gospodarczej, wówczas miejscem świadczenia
    tej usługi jest stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej, dla którego ta usługa
    jest świadczona.
    Natomiast, zgodnie z art. 86 ust. 1 ustawy:
      w zakresie, w jakim towary i usługi są wykorzystywane do wykonywania czynności
      opodatkowanych, podatnikowi, o którym mowa w art. 15, przysługuje prawo do
      obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego, z zastrzeżeniem
      art. 114, art. 119 ust. 4, art. 120 ust. 17 i 19 oraz art. 124.
    Stosownie do art. 86 ust. 2 pkt 1 lit. a ustawy:
      kwotę podatku naliczonego stanowi suma kwot podatku wynikających z faktur
      otrzymanych przez podatnika z tytułu nabycia towarów i usług.
    Jak wynika z cytowanych wyżej przepisów prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o
    kwotę podatku naliczonego przysługuje wówczas, gdy zostaną spełnione określone
    warunki, tzn. odliczenia tego dokonuje zarejestrowany, czynny podatnik podatku od
    towarów i usług oraz gdy towary i usługi, z których nabyciem podatek został naliczony, są
    wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych, tzn. takich, których
    następstwem jest określenie podatku należnego. Przedstawiona powyżej zasada wyklucza
    zatem możliwość dokonania obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku
    naliczonego związanego z usługami i towarami, które nie są w ogóle wykorzystywane do
    czynności opodatkowanych, czyli w przypadku ich wykorzystywania do czynności
    zwolnionych od podatku VAT oraz niepodlegających temu podatkowi.
    Ponadto ustawodawca stworzył podatnikowi prawo do odliczenia podatku naliczonego
    pod warunkiem spełnienia przez niego zarówno przesłanek pozytywnych oraz
    niezaistnienia przesłanek negatywnych, określonych w art. 88 ustawy. Przepis ten określa
    listę wyjątków, które pozbawiają podatnika prawa do obniżenia kwoty podatku należnego
    o kwotę podatku naliczonego.
    I tak, zgodnie z art. 88 ust. 3a pkt 2 ustawy:
      nie stanowią podstawy do obniżenia podatku należnego oraz zwrotu różnicy
      podatku lub zwrotu podatku naliczonego faktury i dokumenty celne w przypadku
      gdy transakcja udokumentowana fakturą nie podlega opodatkowaniu albo jest
      zwolniona od podatku.
    Z opisu sprawy wynika, że działalność Spółki A. polega na projektowaniu urządzeń dla
    rynku energetycznego. Spółka wykonuje projekty (rysunki) i nadzoruje montaż wyłącznie z
    biura. Wnioskodawca nie prowadzi produkcji we własnym zakresie, wszystko jest
    wykonywane przez podmioty zewnętrzne. Działalność Spółki w Polsce ogranicza się do
    nabycia towarów od polskich producentów którzy produkcją towary zgodnie ze

    specyfikacjami przekazanymi przez Wnioskodawcę. W momencie składania zamówienia
    przez Spółkę u polskiego producenta znany jest podmiot, któremu towary zostaną
    sprzedane po wytworzeniu. Wnioskodawca składa zmówienie u polskiego producenta
    tylko wtedy, gdy łączy go umowa z klientem, w której klient zobowiązuje się do zakupu
    towaru od Wnioskodawcy. Polscy producenci nie są podmiotami powiązanymi kapitałowo
    ze Spółką. Polscy producenci nie świadczą, na rzecz Spółki żadnych innych usług w tym
    logistycznych i magazynowanych. Nabywane przez Spółkę towary są następnie
    sprzedawane innym podmiotom w ramach wewnątrzwspólnotowej dostawy towaru lub
    eksportu towarów. Ponadto Spółka nabywa w Polsce na potrzeby swojej działalności
    usługi księgowe oraz bankowe, związane z obsługą rachunku bankowego prowadzonego
    przez polski bank.
    Wątpliwości Wnioskodawcy dotyczą ustalenia czy Spółka posiada stałe miejsce
    prowadzenia działalności gospodarczej na terytorium Polski oraz prawa do odliczenia
    podatku naliczonego w związku z nabyciem usług księgowych jeśli na fakturach
    wystawionych przez polskiego czynnego podatnika podatku od towarów i usług zostałaby
    wykazana kwota podatku.
    Odnosząc się do przedmiotowych kwestii należy wskazać, że definicja „stałego miejsca
    prowadzenia działalności gospodarczej” została zawarta w rozporządzeniu 282/2011.
    Z części wstępnej (preambuły) - punkt (4) wynika, że podstawowym celem niniejszego
    rozporządzenia 282/2011 jest zapewnienie jednolitego stosowania obecnego systemu
    VAT, poprzez określenie przepisów wykonawczych do dyrektywy 2006/112/WE, w
    szczególności w odniesieniu do podatników, dostawy towarów i świadczenia usług oraz
    miejsca transakcji podlegających opodatkowaniu. Zgodnie z zasadą proporcjonalności
    określoną w art. 5 ust. 4 Traktatu o Unii Europejskiej niniejsze rozporządzenie nie
    wykracza poza to, co jest konieczne do osiągnięcia tego celu. Przyjęcie rozporządzenia,
    jako wiążącego i mającego bezpośrednie zastosowanie we wszystkich państwach
    członkowskich, w sposób najpełniejszy zapewnia jednolite stosowanie.
    Natomiast w punkcie (14) stwierdzono, że:
      aby zapewnić jednolite stosowanie zasad dotyczących miejsca dokonania transakcji
      podlegających opodatkowaniu, należy wyjaśnić pojęcia, takie jak” siedziba
      działalności gospodarczej podatnika, stałe miejsce prowadzenia działalności
      gospodarczej, stałe miejsce zamieszkania oraz zwykłe miejsce pobytu. Stosowanie
      możliwie jak najbardziej precyzyjnych i obiektywnych kryteriów powinno ułatwić
      stosowanie tych pojęć w praktyce; należy przy tym uwzględniać orzecznictwo
      Trybunału Sprawiedliwości.
    W myśl art. 11 ust. 1 rozporządzenia 282/2011:
      na użytek stosowania art. 44 dyrektywy 2006/112/WE „stałe miejsce prowadzenia
      działalności gospodarczej” oznacza dowolne miejsce - inne niż miejsce siedziby
      działalności gospodarczej podatnika, o którym mowa w art. 10 niniejszego
      rozporządzenia - które charakteryzuje się wystarczającą stałością oraz odpowiednią
      strukturą w zakresie zaplecza personalnego i technicznego, by umożliwić mu odbiór i
      wykorzystywanie usług świadczonych do własnych potrzeb tego stałego miejsca
      prowadzenia działalności gospodarczej.
    Zgodnie z art. 11 ust. 2 rozporządzenia 282/2011:
      na użytek stosowania następujących artykułów stałe miejsce prowadzenia
      działalności gospodarczej oznacza dowolne miejsce - inne niż miejsce siedziby
      działalności gospodarczej podatnika, o którym mowa w art. 10 niniejszego
      rozporządzenia - które charakteryzuje się wystarczającą stałością oraz odpowiednią
      strukturą w zakresie zaplecza personalnego i technicznego, by umożliwić mu
      świadczenie usług, które wykonuje:
      a. art. 45 dyrektywy 2006/112/WE;

      b. począwszy od 1 stycznia 2013 r. - art. 56 ust. 2 akapit drugi dyrektywy 2006/112
        /WE;
      c. do 31 grudnia 2014 r. - art. 58 dyrektywy 2006/112/WE;
      d. art. 192a dyrektywy 2006/112/WE.
    Jak stanowi art. 11 ust. 3 rozporządzenia 282/2011:
      fakt posiadania numeru identyfikacyjnego VAT sam w sobie nie jest wystarczający,
      by uznać, że podatnik posiada stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej.
    Na podstawie art. 53 ust. 1 rozporządzenia 282/2011:
      na użytek stosowania art. 192a dyrektywy 2006/112/WE stałe miejsce prowadzenia
      działalności gospodarczej podatnika jest brane pod uwagę wyłącznie wtedy, gdy
      charakteryzuje się ono wystarczającą stałością oraz odpowiednią strukturą w
      zakresie zaplecza personalnego i technicznego, by umożliwić mu dokonanie dostawy
      towarów lub świadczenie usług, w których uczestniczy.
    Przy wykładni pojęcia „stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej”, odwołując
    się do orzeczeń TSUE, należy wskazać, że o ww. miejscu można mówić jeżeli występuje
    odpowiednia struktura w zakresie zaplecza personalnego i technicznego, niezbędna do
    prowadzenia działalności gospodarczej oraz istnieje pewna minimalna skala działalności
    gospodarczej, która pozwala na uznanie, że działalność podatnika w tym miejscu nie jest
    prowadzona w sposób okresowy, jak również działalność z tego miejsca jest prowadzona
    w sposób samodzielny w stosunku do działalności siedziby przedsiębiorstwa. W tym
    zakresie aktualne jest orzecznictwo TSUE, m.in. wyrok z 3 czerwca 2021 r. w sprawie C- 931
    /19 (Titanium), wyrok z dnia 7 kwietnia 2022 r. w sprawie C- 333/20 (Berlin Chemie A.
    Menarini SRL), wyrok z dnia 29 czerwca 2023 r. w sprawie C-232/22 (Cabot Plastics
    Belgium SA), wyrok z dnia 13 kwietnia 2024 r. w sprawie C-533/22 (SC Adient Ltd & Co.
    KG). Podobne tezy zawiera orzecznictwo krajowe np. I FSK 1194/20, I FSK 1679/20 oraz I SA
    /Gl 521/23.
    Z uwagi na definicję stałego miejsca prowadzenia działalności wynikającą z
    przedmiotowego rozporządzenia 282/2011, jak również utrwalone orzecznictwo
    Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej oraz orzecznictwo polskich sądów
    administracyjnych w powyższym zakresie, wymienić można kilka przesłanek, których
    zaistnienie powoduje, że można mówić o „stałym miejscu prowadzenia działalności”. Jak
    wynika z samej nazwy „stały”, to trwale związany z danym miejscem, nieprzenośny,
    niezmienny. Powyższe wskazuje, że stałe miejsce prowadzenia działalności
    charakteryzować się musi pewnym określonym stopniem zaangażowania, które pozwala
    na uznanie, że działalność prowadzona jest w tym miejscu nie w sposób przemijający, czy
    też okresowy. Konieczna jest zatem pewna określona minimalna skala działalności, która
    stanowi zewnętrzną oznakę, że działalność w tym miejscu prowadzona jest stale.
    Zaangażowanie, o którym mowa powinno również przybrać konkretny wymiar osobowo-
    rzeczowy, pozwalający na świadczenie usług w sposób niezależny. Innymi słowy, dla
    uznania, że określone miejsce prowadzenia działalności ma charakter stały, konieczne jest
    istnienie w tym miejscu infrastruktury technicznej oraz personelu ludzkiego, który
    samodzielnie może świadczyć określone czynności. Taka osobowo-rzeczowa struktura w
    stałym miejscu prowadzenia działalności powinna występować w sposób stały, tzn.
    powtarzalny i nieprzemijający.
    Pojęcie stałego miejsca prowadzenia działalności nie sposób również rozpatrywać w
    oderwaniu od definicji działalności gospodarczej, o której mowa w art. 15 ust. 2 ustawy.
    Zgodnie z tym przepisem:
      działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców
      lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz
      rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność
      gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu

      towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów
      zarobkowych.
    Z uwagi na kryteria wskazane w powołanym przepisie należy stwierdzić, że podmiot
    posiada stałe miejsce prowadzenia działalności na terytorium kraju, jeżeli przy
    wykorzystaniu na jego terytorium infrastruktury oraz personelu, w sposób zorganizowany
    oraz ciągły, prowadzi działalność, w ramach której wykonuje czynności opodatkowane
    podatkiem od towarów i usług. Zatem, zarówno infrastruktura techniczna jak i
    zaangażowanie osobowe musi pozostawać w ścisłym związku z wykonywaniem czynności
    podlegających opodatkowaniu. Wobec tego, dla rozpoznania stałego miejsca prowadzenia
    działalności gospodarczej koniecznym jest, aby dane miejsce nie tylko wykorzystywało
    towary i usługi, ale także aby samo mogło wykonywać czynności podlegające
    opodatkowaniu, zgodnie z art. 5 ust. 1 ustawy. Przy czym, dla uznania działalności
    podmiotu za stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej w Polsce nie jest
    konieczne, aby przy wykorzystaniu wystarczających środków sam podmiot świadczył
    usługi czy też dokonywał dostaw towarów. Ważne jest aby stworzona struktura
    działalności podmiotu miała możliwość odbioru i korzystania z usług dostarczonych na
    własne potrzeby.
    Jeżeli dany podmiot posiada w danym państwie personel oraz strukturę (w tym
    infrastrukturę techniczną) cechującą się odpowiednią stałością, to posiada stałe miejsce
    prowadzenia działalności w tym państwie. Co istotne, bez znaczenia dla powyższego
    rozstrzygnięcia pozostaje kwestia, czy są to pracownicy zatrudnieni bezpośrednio przez
    ten podmiot, oraz czy jest to infrastruktura „własna”. W wydawanych wyrokach TSUE
    wskazywał bowiem, że w zależności od okoliczności, dla powstania stałego miejsca
    prowadzenia działalności gospodarczej w danym państwie członkowskim może nie być
    konieczne posiadanie własnego zaplecza personalnego i technicznego, o ile zaplecze
    udostępnione przez podmiot trzeci umożliwia odbiór świadczonych usług i ich
    wykorzystywanie w działalności gospodarczej usługobiorcy (np. w wyroku C-605/12 w
    sprawie Welmory Sp. z o.o.). Przy czym, dostępność zaplecza dostarczonego przez inny
    podmiot musi być porównywalna do dostępności zaplecza własnego.
    W wyroku z 7 kwietnia 2022 r. sygn. C-333/20 w sprawie Berlin Chemie, badając kwestię
    istnienia stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej spółki niemieckiej w
    Rumunii, która korzystała z zasobów powiązanej z nią spółki rumuńskiej, Trybunał
    wskazał, że: „Artykuł 44 dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w
    sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej, zmienionej dyrektywą Rady
    2008/8/WE z dnia 12 lutego 2008 r., i art. 11 rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr
    282/2011 z dnia 15 marca 2011 r. ustanawiającego środki wykonawcze do dyrektywy 2006
    /112 należy interpretować w ten sposób, że spółka mająca siedzibę w jednym państwie
    członkowskim nie ma stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej w innym
    państwie członkowskim ze względu na to, iż posiada tam spółkę zależną, która na
    podstawie umów udostępnia jej zaplecze techniczne i personalne, za pomocą których
    świadczy ona, na zasadach wyłączności, usługi marketingowe, regulacyjne, reklamowe i
    reprezentacji, mogące mieć bezpośredni wpływ na wielkość sprzedaży”.
    TSUE podkreślił, że o ile posiadanie własnego zaplecza personalnego i technicznego nie
    jest konieczne, aby móc stwierdzić, że podatnik posiada odpowiednią strukturę, która
    charakteryzuje się wystarczającą stałością w zakresie zaplecza personalnego i
    technicznego w innym państwie członkowskim, o tyle konieczne jest, aby podatnik był
    uprawniony do dysponowania tym zapleczem personalnym i technicznym w taki sam
    sposób, jak gdyby było ono jego zapleczem własnym. Zaplecze personalne i techniczne
    udostępnione spółce niemieckiej przez spółkę rumuńską, które zdaniem rumuńskich
    organów podatkowych pozwalało na wykazanie istnienia stałego miejsca prowadzenia
    działalności gospodarczej spółki niemieckiej w Rumunii, stanowiło również zaplecze, dzięki

    któremu spółka rumuńska świadczyła usługi na rzecz spółki niemieckiej. W tym przypadku
    Trybunał podkreślił, że to samo zaplecze nie może być wykorzystywane jednocześnie do
    realizacji i odbioru tych samych świadczeń.
    Należy także zwrócić uwagę na wyrok TSUE z 13 czerwca 2024 r. o sygn. C#533/22, w
    którym TSUE orzekł, że „(...) nie można uznać, iż spółka będąca podatnikiem VAT, mająca
    siedzibę działalności gospodarczej w jednym państwie członkowskim, która korzysta z
    usług świadczonych przez spółkę mającą siedzibę w innym państwie członkowskim,
    posiada dla celów określenia miejsca świadczenia tych usług stałe miejsce prowadzenia
    działalności gospodarczej w tym ostatnim państwie członkowskim, z tego tylko powodu, że
    obie spółki należą do tej samej grupy lub że spółki te są ze sobą związane umową o
    świadczenie usług (pkt 54). (...) spółka będąca podatnikiem VAT, mająca siedzibę
    działalności gospodarczej w jednym państwie członkowskim, która korzysta z usług
    świadczonych przez spółkę z siedzibą w innym państwie członkowskim, nie posiada
    stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej w tym ostatnim państwie
    członkowskim, jeżeli zaplecze personalne i techniczne, którym dysponuje ona w
    rzeczonym państwie członkowskim, nie jest odrębne od zaplecza, za pomocą którego
    świadczone są na jej rzecz usługi, lub jeżeli to zaplecze personalne i techniczne zapewnia
    jedynie wykonywanie czynności przygotowawczych lub pomocniczych (pkt 81).”
    Warto również wskazać, że kwestię „samowystarczalności” stałego miejsca prowadzenia
    działalności gospodarczej poruszył Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 3
    października 2019 r., sygn. I FSK 980/17 wskazując, że: „To, czy posiadane w danym
    miejscu siły i środki są odpowiednie, powinno być oceniane każdorazowo w kontekście
    konkretnych usług. Pamiętać bowiem należy, że owe siły i środki mają być odpowiednie do
    tego, aby umożliwić albo odbiór i wykorzystanie nabywanych usług, albo świadczenie
    usług. Innymi słowy, powinno być tak, że to ta właśnie struktura faktycznie konsumuje,
    zużywa usługi. Jeśli nie jest możliwe, aby dana struktura (z uwagi na swoje zaplecze
    personalne i techniczne) była w stanie skonsumować nabywane usługi, to należy ją uznać
    za niebędącą w tym przypadku stałym miejscem prowadzenia działalności. Odpowiednio -
    stałe miejsce prowadzenia działalności powinno mieć w dyspozycji takie siły i środki, aby
    było w stanie wyświadczyć usługi, które sprzedaje. Tylko wówczas w odniesieniu do
    sprzedawanych usług może być ono uznane za stałe miejsce prowadzenia działalności”.
    Mając na uwadze powołane orzecznictwo TSUE, przepisy prawa oraz przedstawione
    okoliczności sprawy należy uznać, że Spółka A. nie posiada w Polsce stałego miejsca
    prowadzenia działalności gospodarczej. Spółka nie zorganizowała bowiem na terytorium
    kraju odpowiednich zasobów osobowych i technicznych umożliwiających samodzielne
    prowadzenie działalności gospodarczej w sposób stały. Z treści wniosku wynika, że
    działalność Spółki polega na projektowaniu urządzeń dla rynku energetycznego. Na
    terytorium Polski Spółka nabywa towary od producentów którzy wytwarzają je zgodnie ze
    specyfikacjami przekazanymi przez Wnioskodawcę. Polscy producenci nie są podmiotami
    powiązanymi kapitałowo ze Spółką. Nabywane przez Spółkę towary są następnie
    sprzedawane innym podmiotom w ramach wewnątrzwspólnotowej dostawy towaru lub
    eksportu towarów. Ponadto Spółka nabywa w Polsce na potrzeby swojej działalności
    usługi księgowe oraz bankowe.
    Należy wskazać, że za „stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej” należy uznać
    każde miejsce inne niż siedziba działalności gospodarczej podatnika, jeżeli łącznie zostaną
    spełnione warunki: posiadania w tym miejscu zaplecza personalnego i technicznego,
    ponadto zaplecze to musi posiadać strukturę, która umożliwia odbiór i wykorzystanie
    nabywanych usług dla własnych potrzeb oraz musi charakteryzować się stałością. W
    analizowanej sprawie Spółka nie jest właścicielem nieruchomości położonych w Polsce, w
    szczególności powierzchni magazynowych, ani biurowych. Spółka nie korzysta z takich
    powierzchni na podstawie żadnej umowy zwartej z innym podmiotem, w szczególności
    umowy najmu lub dzierżawy. Wnioskodawca nie udostępnia także polskim producentom
    na terytorium Polski jakichkolwiek należących do niego urządzeń/sprzętów. Ponadto

    Spółka nie zatrudnia w Polsce pracowników. Jednakże jak wynika z wniosku, sporadycznie
    może się zdarzyć, że pracownicy Spółki zatrudnieni w Holandii, przyjeżdżają do polskich
    producentów w celu sprawdzenia i oceny postępu produkcji. Co jednak istotne fakt
    tymczasowego/okazjonalnego przebywania poszczególnych pracowników Spółki na
    terytorium Polski nie jest wystarczający do stwierdzenia spełnienia kryterium posiadania
    odpowiednich zasobów osobowych. Bowiem przebywający tymczasowo w Polsce
    pracownicy Spółki nie tworzą zaplecza personalnego za pomocą którego Spółka mogłaby
    prowadzić samodzielną i niezależną działalność gospodarczą w zakresie projektowania
    urządzeń dla rynku energetycznego. Zatem należy uznać, ze Spółka nie posiada żadnego
    własnego zaplecza personalnego i technicznego na terytorium Polski.
    Ważne jest również, że dla istnienia stałego miejsca prowadzenia działalności
    gospodarczej nie jest konieczne posiadanie własnego zaplecza personalnego oraz
    technicznego i kryterium to może być spełnione również w przypadku korzystania przez
    usługobiorcę z personelu i infrastruktury technicznej usługodawcy. Jednak w takim
    przypadku zaplecze to musi być dostępne dla usługobiorcy jak jego własne tj.
    usługobiorca musi sprawować nad nim kontrolę porównywalną do tej, jaką sprawuje nad
    zapleczem własnym. W analizowanej sprawie pracownicy Spółki nie mają prawa
    swobodnego wstępu na teren należący do polskich producentów i nie są odpowiedzialni
    za stały nadzór nad procesem produkcji. Spółka nie ma także wpływu za decyzje zarządcze
    tych podmiotów. Co prawda działalność polskich producentów, którzy współpracują z
    Wnioskodawcą, skupia się na produkcji towarów zgodnie ze specyfikacjami przekazanymi
    przez Wnioskodawcę. Jednak uznanie, że nawiązanie współpracy z jakimkolwiek
    podmiotem czy wytwarzanie towarów zgodnie ze specyfikacją zamawiającego powoduje
    uzyskanie przez zamawiającego kontroli nad usługodawcą nie może przesądzać o
    posiadaniu jakiejkolwiek kontroli nad usługodawcą. Kontrola jakości produktów stanowi
    standardowy element umów produkcji i oczywiste jest, że Spółka jest zainteresowana
    towarem, który spełnia określone standardy jakości, zwłaszcza że dotyczy
    wyspecjalizowanych produktów. Zatem mając na uwadze powyższe należy wskazać, że
    Spółka nie ma kontroli nad zapleczem technicznym oraz personalnym polskich
    producentów porównywalnej do tej jaką sprawuje nad zapleczem własnym.
    Do przyjęcia istnienia stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej ważne jest
    również, aby miejsce to charakteryzowało się „wystarczającą stałością”, czyli strukturą o
    wystarczającej (minimalnie wymaganej dla prowadzenia działalności gospodarczej)
    trwałości poprzez zorganizowanie zasobów ludzkich i zaplecza technicznego tak, aby miały
    one możliwości wykorzystania usług dla własnych potrzeb. Zatem, decydujący jest fakt, że
    struktura funkcjonująca przez określony czas charakteryzuje się wystarczającą stałością, a
    nie została założona dla potrzeb przemijających. Stałość prowadzonej działalności musi
    być odnoszona do czynnika czasu, czyli do długości okresu działalności, do jej zamierzonej
    lub faktycznej powtarzalności i systematyczności.
    Ponownie wskazać należy, że Spółka nie posiada w Polsce żadnych zasobów technicznych
    oraz nie zatrudnia w Polsce żadnych pracowników. Zatem, skoro Spółka nie posiada na
    terytorium Polski odpowiednich zasobów osobowych oraz technicznych niezbędnych do
    prowadzenia działalności nie można uznać, że będzie spełnione kryterium stałości,
    bowiem kryterium to należy odnieść m.in. do obecności zasobów osobowych i
    technicznych.
    Należy również zwrócić uwagę na wyrok TSUE C-333/20 z 7 kwietnia 2022 r. Wynika z
    niego, że z perspektywy określania stałego miejsca prowadzenia działalności istotne jest
    ustalenie charakteru zaplecza personalnego i technicznego. TSUE orzekł, że to samo
    zaplecze personalne nie może być wykorzystywane jednocześnie do świadczenia i
    odbioru tych samych usług. Innymi słowy, co do zasady jeden podmiot nie powinien być
    uznany za stałe miejsce prowadzenia działalności innego podmiotu, przynajmniej w
    zakresie tych usług, które świadczy dla tego innego podmiotu. Odnosząc powyższe do
    sytuacji należy stwierdzić, że polscy producenci świadczą na rzecz Spółki określone

    usługi, a to oznacza, że w przypadku uznania istnienia stałego miejsca prowadzenia
    działalności gospodarczej, to samo zaplecze zasobów personalnych jak i technicznych
    polskich producentów byłoby wykorzystywane zarówno do świadczenia usług na rzecz
    Spółki jak i ich odbioru. Tym samym, zgodnie z wyrokiem TSUE C-333/20 z 7 kwietnia
    2022 r. takie miejsce nie powinno być uznane za stałe miejsce prowadzenia działalności.
    W podobnym tonie wypowiada się również TSUE w wyroku z dnia 13 czerwca 2024 r. o
    sygn. C#533/22 wskazując, że zaplecze personalne i techniczne w kraju usługodawcy
    musi być odrębne od zaplecza, za pomocą którego świadczone są usługi na rzecz
    Wnioskodawcy.
    Zatem oceniając całokształt przedstawionych okoliczności sprawy należy stwierdzić, że
    Spółka A. nie posiada stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej na
    terytorium Polski.
    Ponadto odnosząc się do pozostałych Państwa wątpliwości należy uznać, że usługi
    księgowe są usługami dla których miejsce świadczenia ustala się zgodnie z art. 28b ustawy
    (nie stosuje się do nich szczególnych zasad ustalania miejsca świadczenia usług na
    podstawie art. 28e,art. 28f ust. 1 i 1a, art. 28g ust. 1, art. 28i, art. 28j ust. 1 i 2 oraz art. 28n
    ustawy). Przy tym jak wynika z wniosku Spółka posiada siedzibę działalności gospodarczej
    w Holandii i jednocześnie jak ustaliłem nie posiada w Polsce stałego miejsca prowadzenia
    działalności gospodarczej. Zatem w analizowanej sprawie miejsce opodatkowania usług
    księgowych świadczonych na rzecz Spółki należy ustalić zgodnie z ogólną zasadą
    dotyczącą ustalania miejsca świadczenia usług, o której mowa w art. 28b ust. 1 ustawy.
    Tym samym ww. usługi nie będą opodatkowane w Polsce. W konsekwencji w sytuacji
    gdyby polski usługodawca omyłkowo udokumentował usługi księgowe świadczone na
    rzecz Spółki fakturami zawierającymi polski VAT, Spółka na podstawie art. 88 ust. 3a pkt 2
    ustawy nie ma prawa do odliczenia podatku naliczonego wynikającego z takich faktur
    ponieważ transakcje te nie są objęte zakresem opodatkowania VAT w Polsce.
    Tym samym stanowisko Wnioskodawcy należy uznać za prawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Państwo przedstawiliście i stanu prawnego,
    który obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia.
    Niniejszą interpretację oparto na przepisach prawa podatkowego obowiązujących w dacie
    wydania pierwotnej interpretacji, bowiem niniejsza interpretacja stanowi ponowne
    rozstrzygnięcie tej samej sprawy w wyniku orzeczenia Naczelnego Sądu Administracyjnego
    z 5 czerwca 2025 r. sygn. I FSK 473/22 raz wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego
    w Gliwicach z 28 października 2021 r. sygn. akt I SA/Gl 776/21.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
        Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb
        ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz.
        111 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa
        sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego i zastosują się
        Państwo do interpretacji.
        Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;

      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
      z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
        Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego
    Sądu Administracyjnego (...). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje
    ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
    (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
        w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
        Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
        w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na
        adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS
        /SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.