Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 3063-ILPP1-1.4512.58.2016.1.MW
Organ: Dyrektor Izby Skarbowej w Poznaniu
Data wydania: 2016-10-28
Teza: Podatek od towarów i usług w zakresie opodatkowania usług dowozu dzieci i młodzieży do szkoły.
Słowa kluczowe: dzieci i młodzież; gmina; opodatkowanie; oświata-system oświaty; powiat; systemy-system oświaty; szkoły; usługi; usługi-usługi transportowe; zadania-zadania publiczne; zwolnienie
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III-Rozdział 1-art. 15; [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział VIII-Rozdział 2-art. 43

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA

Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2015 r., poz. 613, z późn. zm.) oraz § 6 pkt 4 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 kwietnia 2015 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz. U. z 2015 r., poz. 643) Dyrektor Izby Skarbowej w Poznaniu działający w imieniu Ministra Rozwoju i Finansów stwierdza, że stanowisko przedstawione we wniosku z dnia 29 sierpnia 2016 r. (data wpływu 2 września 2016 r.) o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie opodatkowania usług dowozu dzieci i młodzieży do szkoły – **jest prawidłowe.**

UZASADNIENIE

W dniu 2 września 2016 r. został złożony ww. wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie opodatkowania usług dowozu dzieci i młodzieży do szkoły.

We wniosku przedstawiono następujące zdarzenie przyszłe.

Powiat (dalej: „Wnioskodawca”) realizuje zadania własne w celu zaspokajania zbiorowych potrzeb wspólnoty samorządowej, czyli mieszkańców powiatu. Podstawowym aktem prawnym regulującym działalność powiatu, jako organu władzy publicznej jest ustawa z 5 czerwca 1998 r. o samorządzie powiatowym (t.j. Dz. U. z 2016 r., poz. 814, dalej: ustawa o samorządzie powiatowym). Powiat, na mocy art. 1 ust. 2 ustawy z 24 lipca 1998 r. o wprowadzeniu zasadniczego trójstopniowego podziału terytorialnego państwa (t.j. Dz. U. z 1998 r. Nr 96, poz. 603, z późn. zm.), stanowi jednostkę samorządu terytorialnego.

Działając we własnym imieniu i na własną odpowiedzialność Powiat wykonuje określone ustawami zadania publiczne o charakterze ponadgminnym (nie naruszające zakresu działania gmin), określone w art. 4 ustawy o samorządzie powiatowym, m.in. w zakresie:

1.  edukacji publicznej,
2.  promocji i ochrony zdrowia,
3.  pomocy społecznej,
4.  polityki prorodzinnej,
5.  wspierania osób niepełnosprawnych,
6.  transportu zbiorowego i dróg publicznych, itd.

Realizując wskazane wyżej zadania Powiat w oparciu zarówno o art. 6 ust. 1 ustawy o samorządzie powiatowym, jak i art. 5 ust. 3 ustawy z 7 września 1991 r. o systemie oświaty (t.j. Dz. U. z 2015 r., poz. 2156, z późn. zm., dalej: ustawa o systemie oświaty) może tworzyć szkoły i placówki publiczne. Przykładem takiej jednostki jest – Specjalny Ośrodek Szkolno-Wychowawczy (dalej: SOSW).

W skład SOSW wchodzą:

*   Szkoła Podstawowa,
*   Gimnazjum,
*   Szkoła Przysposabiająca do Pracy,
*   Grupa wychowawcza (internat).

Zgodnie ze statutem, Ośrodek oraz szkoły wchodzące w jego skład realizują cele i zadania określone w ustawie o systemie oświaty oraz w przepisach wykonawczych wydanych na jej podstawie.

W SOSW uczą się dzieci i młodzież z niepełnosprawnością intelektualną w stopniu lekkim, umiarkowanym i znacznym, niepełnosprawnościami sprzężonymi, autyzmem.

Szkoła prowadzi edukację na poziomie:

*   wczesnego wspomagania rozwoju dziecka,
*   szkoły podstawowej,
*   gimnazjum,
*   szkoły przysposabiającej do pracy.

Poza typową działalnością edukacyjną, wspierania osób niepełnosprawnych, SOSW zobowiązany jest również do zapewnienia dojazdu do szkoły, w przypadkach określonych ustawą o systemie oświaty.

Ponadto, SOSW w zakresie swojej działalności realizuje na mocy porozumienia zawartego pomiędzy Powiatem a Gminą (zobowiązaną na mocy tych samych przepisów do zapewnienia transportu dzieciom określonym w ustawie o systemie oświaty) transport dla dzieci z gmin leżących w granicach administracyjnych Powiatu. Wnioskodawca wyposażył SOSW w specjalne samochody przystosowane do świadczenia usług transportu osób niepełnosprawnych. Odpłatność ustalana jest zgodnie z postanowieniami porozumienia na dowóz dzieci według stawki kilometrowej.

Wnioskodawca jest zarejestrowanym, czynnym podatnikiem podatku VAT. Począwszy od 1 stycznia 2017 r., zgodnie z projektem ustawy o zasadach rozliczeń w podatku od towarów i usług oraz dokonywania zwrotu środków publicznych przeznaczonych na realizację projektu finansowanych z udziałem środków pochodzących z budżetu Unii Europejskiej lub od państw członkowskich Europejskiego Porozumienia o Wolnym Handlu przez jednostki samorządu terytorialnego, Wnioskodawca zobowiązany będzie do objęcia rozliczeniem VAT wszystkich zdarzeń występujących w Powiecie, w tym również SOSW.

Wobec powyższego, celem prawidłowego rozpoznania wykonywanych przez SOSW Wnioskodawca występuje z wnioskiem o wydanie interpretacji indywidualnej.

Wątpliwości Wnioskodawcy budzą usługi transportowe świadczone na rzecz dzieci oraz Gminy. Zgodnie bowiem z art. 17 ust. 3 pkt 1 w związku z ust. 2 ustawy o systemie oświaty, Wnioskodawca ma obowiązek zapewnienia transportu do szkoły określonym grupom dzieci. W szczególności jeśli droga dziecka z domu do szkoły przekracza 3 km dla uczniów klas I-IV szkół podstawowych i 4 km dla uczniów klas V i VI szkół podstawowych oraz uczniów gimnazjów, o których mowa w art. 17 ust. 2 ww. ustawy. Zgodnie z ust. 3 pkt 1 przytoczonego artykułu w sytuacji wskazanej wyżej gmina ma obowiązek zapewnić bezpłatny transport i opiekę w czasie przewozu albo dokonać zwrotu kosztów przejazdu środkami komunikacji publicznej. Z kolei stosownie do pkt 2 tej regulacji, gdy rzeczona droga nie przekracza nadmienionych odległości, gmina może zorganizować bezpłatny transport, zapewniając opiekę w czasie przewozu.

Natomiast w myśl art. 17 ust. 3a pkt 1 ustawy o systemie oświaty, obowiązkiem gminy jest zapewnienie uczniom niepełnosprawnym, bezpłatnego transportu i opieki w czasie przewozu do najbliższej szkoły podstawowej i gimnazjum, a uczniom z niepełnosprawnością ruchową, upośledzeniem umysłowym w stopniu umiarkowanym lub znacznym – także do najbliższej szkoły ponadgimnazjalnej, nie dłużej jednak niż do ukończenia 21 roku życia. Z kolei w myśl art. 17 ust. 3a pkt 2 ustawy o systemie oświaty, obowiązkiem gminy jest również zapewnienie dzieciom i młodzieży upośledzonym umysłowo w stopniu głębokim, a także dzieciom i młodzieży z upośledzeniem umysłowym z niepełnosprawnościami sprzężonymi, bezpłatnego transportu i opieki w czasie przewozu do ośrodka umożliwiającego tym dzieciom i młodzieży realizację obowiązku szkolnego i obowiązku nauki, nie dłużej jednak niż do ukończenia 25 roku życia. Zatem przepis art. 17 ust. 3a ustawy o systemie oświaty obliguje zapewnienie bezpłatnego transportu według kryterium wieku oraz kryterium odległości.

Zgodnie z art. 17 ust. 5 ww. ustawy, rada powiatu ustala plan sieci publicznych szkół ponadgimnazjalnych oraz szkół specjalnych, z uwzględnieniem szkól ponadgimnazjalnych i specjalnych mających siedzibę na obszarze powiatu prowadzonych przez inne organy prowadzące, tak aby umożliwić dzieciom i młodzieży zamieszkującym na obszarze powiatu lub przebywającym w zakładach i jednostkach, o których mowa w art. 3 pkt la lit. b ustawy o systemie oświaty, realizację odpowiednio obowiązku szkolnego lub obowiązku nauki.

W związku z powyższym, Powiat świadczy usługi transportu na terenie powiatu dla dzieci i młodzieży mieszkającej w odległości przekraczającej i nieprzekraczającej odpowiednio 3 km i 4 km od szkoły.

Usługi transportu obejmują trzy przypadki:

1.  Wykonywanie nieodpłatnych usług na rzecz dzieci i młodzieży wskazanych w art. 17 ust. 3a pkt 1 i pkt 2 ustawy o systemie oświaty dowożonych z Powiatu, wykonywane w ramach zadań własnych Powiatu,
2.  Wykonywanie odpłatnych usług transportu dzieci i młodzieży wskazanych w art. 17 ust. 3a pkt l i pkt 2 ustawy o systemie oświaty na rzecz Gminy dowożonych z tej Gminy, leżącej w zasięgu terytorialnym Powiatu, na podstawie porozumienia zawartego z jednostkami organizacyjnymi Gmin, tj. de facto pomiędzy Wnioskodawcą a Gminą, w celu realizacji obowiązku szkolnego w SOSW.

Powiat jest zarejestrowanym, czynnym podatnikiem podatku VAT.

W związku z tak przedstawionym stanem faktycznym, Wnioskodawca powziął wątpliwość w zakresie skutków w podatku VAT wykonywanych usług, w szczególności możliwości zastosowania zwolnienia z opodatkowania VAT.

W związku z powyższym opisem zadano następujące pytania.

1.  Czy Wnioskodawca wykonując od 1 stycznia 2017 r. zadania publiczne, realizowane przez SOSW, dotyczące nieodpłatnych usług transportu dzieci i młodzieży, wskazanych w art. 17 ust. 3a pkt 1 i pkt 2 ustawy o systemie oświaty, dowożonych z Powiatu, w zakresie tych czynności nie jest podatnikiem podatku VAT, a zatem czynności te nie podlegają opodatkowaniu VAT na podstawie art. 15 ust. 6 ustawy z 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t.j. Dz. U. z 2016 r., poz. 710, z późn. zm.; dalej: ustawa o VAT)?
2.  Czy Wnioskodawca wykonując od 1 stycznia 2017 r. zadania publiczne, realizowane przez SOSW, dotyczące odpłatnych, pomocniczych usług transportu dzieci i młodzieży, wskazanych w art. 17 ust. 3a pkt 1 i pkt 2 ustawy o systemie oświaty, realizowanych na rzecz Gmin, leżących w zasięgu terytorialnym Powiatu, z miejsc oddalonych od szkoły, powyżej wartości km, wskazanych w art. 17 ust. 2 ustawy o systemie oświaty, na podstawie porozumienia zawartego z jednostkami organizacyjnymi Gmin w celu realizacji obowiązku szkolnego w SOSW, działa jako podatnik VAT, a tym samym ww. usługi podlegają opodatkowaniu VAT, niemniej jednak korzystają ze zwolnienia na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 26 lit. a ustawy o VAT?

Zdaniem Wnioskodawcy:

Ad. 1

Wykonując od 1 stycznia 2017 r. zadania publiczne, realizowane przez SOSW, dotyczące nieodpłatnych usług transportu dzieci i młodzieży wskazanych w art. 17 ust. 3a pkt 1 i pkt 2 ustawy o systemie oświaty, dowożonych z Powiatu, w zakresie tych czynności nie jest podatnikiem podatku VAT, a zatem czynności te nie podlegają opodatkowaniu VAT na podstawie art. 15 ust. 6 ustawy o VAT.

Zgodnie z art. 13 obowiązującej od 1 stycznia 2007 r. Dyrektywy 2006/112/WE Rady z 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. Urz. UE L Nr 347, poz. 1, z późn. zm.), krajowe, regionalne i lokalne organy władzy oraz inne podmioty prawa publicznego nie są uważane za podatników w związku z działalnością, którą podejmują lub transakcjami, których dokonują jako organy władzy publicznej, nawet jeśli pobierają należności, opłaty, składki lub płatności w związku z takimi działaniami lub transakcjami.

Konsekwencją przepisu wynikającego z dyrektywy jest art. 15 ust. 6 ustawy o VAT zgodnie, z którym nie uznaje się za podatnika organów władzy publicznej oraz urzędów obsługujących te organy w zakresie realizowanych zadań nałożonych odrębnymi przepisami prawa, dla realizacji których zostały one powołane, z wyłączeniem czynności wykonywanych na podstawie zawartych umów cywilnoprawnych.

Opisane w stanie faktycznym świadczenia dotyczące nieodpłatnych usług transportowych wykonywane są przez Wnioskodawcę w związku z realizacją zadań własnych określonych ustawą o samorządzie powiatowym, w szczególności, zgodnie z art. 4 ww. ustawy, w zakresie edukacji publicznej oraz wspierania osób niepełnosprawnych. Realizacja tych zadań odbywa się za pośrednictwem utworzonego na podstawie art. 6 ust. 1 ustawy o samorządzie powiatowym oraz art. 5 ust. 3 ustawy o systemie oświaty – SOSW. W związku z realizacją tych zadań Wnioskodawca nie zawiera żadnych umów cywilnoprawnych. Na gruncie przepisów o systemie oświaty Wnioskodawca za pośrednictwem SOSW zobowiązany jest zapewnić edukację dzieciom realizującym obowiązek szkolny, a w szczególnych przypadkach, tj. dzieci, o których mowa w art. 17 ust. 3a ustawy o systemie oświaty zobligowany jest do przetransportowania tych dzieci do szkoły. W zakresie usług transportowych skierowanych do dzieci określonych w tym przepisie, tj. z niepełnosprawnością ruchową, upośledzeniem umysłowym w stopniu umiarkowanym lub znacznym oraz z upośledzeniem umysłowym z niepełnosprawnościami sprzężonymi, spełnia zadania opiekuńcze. Realizacja tych usług odbywa się nieodpłatnie. Nie ma tutaj również zastosowania art. 17 ust. 2 ustawy o systemie oświaty, bowiem są to dzieci i młodzież specjalna, wymagająca specjalnego traktowania.

W myśl art. 16 ust. 7 ustawy o systemie oświaty, za spełnianie obowiązku przedszkolnego, obowiązku szkolnego i obowiązku nauki uznaje się również udział dzieci i młodzieży upośledzonych umysłowo w stopniu głębokim w zajęciach rewalidacyjno-wychowawczych, organizowanych zgodnie z odrębnymi przepisami, w szczególności Powiat na gruncie ww. przepisu jest zobligowany zapewnić warunki i sposób organizowania zajęć rewalidacyjno-wychowawczych dla dzieci i młodzieży z upośledzeniem umysłowym w stopniu głębokim, uwzględniając potrzebę zapewnienia jakości i dostępności tych zajęć.

Wskazane wyżej przepisy zarówno ustawy o systemie oświaty, jak i ustawy o samorządzie powiatowym wskazują jednoznacznie, iż jednym z zadań własnych jest wspieranie osób niepełnosprawnych.

Reasumując, Wnioskodawca świadcząc nieodpłatne usługi transportowe, nie działa jako podatnik VAT, ale jako organ władzy publicznej, w związku z realizacją zadań własnych.

Zatem w oparciu o art. 15 ust. 6 ustawy o VAT, wyżej wymienione nieodpłatne usługi transportowe nie podlegają ustawie o VAT.

Ad. 2

Wykonując od 1 stycznia 2017 r. zadania publiczne, realizowane przez SOSW, dotyczące odpłatnych, pomocniczych usług transportu dzieci i młodzieży, wskazanych w art. 17 ust. 3a pkt l i pkt 2 ustawy o systemie oświaty, realizowanych na rzecz Gmin, leżących w zasięgu terytorialnym Powiatu, z miejsc oddalonych od szkoły powyżej wartości km wskazanych w art. 17 ust. 2 ustawy o systemie oświaty, na podstawie porozumienia zawartego z jednostkami organizacyjnymi Gmin w celu realizacji obowiązku szkolnego w SOSW, działa jako podatnik VAT, a tym samym ww. usługi podlegają opodatkowaniu VAT, niemniej jednak korzystają ze zwolnienia na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 26 lit. a ustawy o VAT.

Na gruncie ustawy o VAT, tj. art. 8 ust. 1 w związku z art. 5 ust. 1 pkt 1, każde świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów, stanowi świadczenie usług podlegające opodatkowaniu VAT.

Generalnie odpłatna dostawa towarów i świadczenie usług, zgodnie z przepisami ustawy o VAT podlega opodatkowaniu stawką podstawową 23% (art. 146a pkt 1 ustawy o VAT). W zakresie zaś określonym przepisami art. 43 ust. 1 ustawy o VAT ustawodawca zwolnił z opodatkowania tym podatkiem określone w tym przepisie usługi i dostawy towarów. W art. 43 ust. 1 pkt 26 lit. a ustawy o VAT zwolnione zostały usługi świadczone przez jednostki objęte systemem oświaty w rozumieniu przepisów o systemie oświaty, w zakresie kształcenia i wychowania oraz dostawę towarów i świadczenie usług ściśle z tymi usługami związane.

Tym samym, aby możliwe było skorzystanie z ww. zwolnienia, muszą być spełnione łącznie dwa warunki:

*   dany podmiot jest jednostką objętą systemem oświaty w rozumieniu przepisów o systemie oświaty,
*   podmiot ten świadczy usługi w zakresie kształcenia i wychowania.

Odnosząc powyższe rozważania do stanu faktycznego, Wnioskodawca spełnia kryteria podmiotowe, od których zaistnienia ustawodawca uzależnił prawo do zastosowania zwolnienia, bowiem podległa mu jednostka oświatowa – SOSW – realizująca usługę transportu:

*   jest jednostką objętą systemem oświaty,
*   świadczy usługi w zakresie kształcenia i wychowania.

Niemniej jednak ustawodawca zastrzegł w art. 43 ust. 17 ustawy o VAT, że ww. zwolnienia nie stosuje się do takich dostaw towarów lub świadczenia usług ściśle związanych z usługami podstawowymi, które nie są niezbędne do wykonania usługi podstawowej lub ich głównym celem jest osiągnięcie dodatkowego dochodu przez podatnika, przez konkurencyjne wykonywanie tych czynności w stosunku do podatników niekorzystających z takiego zwolnienia.

Ponadto ustawodawca podkreślił w art. 43 ust. 17a ustawy o VAT, że zwolnieniem poza usługą główną objęte są tylko takie dostawy towarów lub świadczenia usług, które są ściśle związane z usługami podstawowymi, dokonywanymi przez podmioty świadczące usługi podstawowe.

Zdaniem Wnioskodawcy, wykonywane przez niego usługi transportowe mają zarówno ścisły związek z usługami podstawowymi, tj. usługami edukacyjnymi i opiekuńczymi, a także ich głównym celem nie jest osiągnięcie dodatkowego dochodu, a realizacja obowiązku szkolnego przez dzieci określone w art. 17 ust. 3a ustawy o systemie oświaty, tym samym zadania własnego Powiatu.

Uzasadnieniem do powyższego twierdzenia są przepisy:

*   ustawy o samorządzie powiatowym, w szczególności art. 4 pkt 1 oraz pkt 5.
*   ustawy o systemie oświaty, w szczególności omówionego wyżej obowiązku zapewnienia transportu dzieciom wskazanym w art. 17 ust. 1, ust. 3a i związany z nim art. 16 ust. 7, a także rozporządzenie Ministra Edukacji Narodowej z 23 kwietnia 2013 r. w sprawie warunków i sposobu organizowania zajęć rewalidacyjno-wychowawczych dla dzieci i młodzieży z upośledzeniem umysłowym w stopniu głębokim (t.j. Dz. U. z 2013 r., poz. 529, z późn. zm.).

Z przywołanych przepisów wynika, że za spełnianie obowiązku przedszkolnego, szkolnego i obowiązku nauki uznaje się również udział dzieci i młodzieży upośledzonych umysłowo w stopniu głębokim w zajęciach rewalidacyjno-wychowawczych, organizowanych zgodnie z odrębnymi przepisami. Ponadto udział w zajęciach dzieci i młodzieży z upośledzeniem umysłowym w stopniu głębokim objętych obowiązkiem rocznego przygotowania przedszkolnego, szkolnego lub obowiązkiem nauki jest równoważne ze spełnieniem tego obowiązku edukacyjnego. Zgodnie z ww. rozporządzeniem warunki i sposób organizowania zajęć rewalidacyjno-wychowawczych dla dzieci i młodzieży z upośledzeniem umysłowym w stopniu głębokim, muszą uwzględniać potrzebę zapewnienia jakości i dostępności tych zajęć.

Wskazać również należy, że działalność Powiatu realizowana poprzez SOSW nie jest nastawiona na osiągnięcie dodatkowego dochodu, a wynika wprost z realizacji zadań Powiatu w zakresie edukacji publicznej oraz wspierania osób niepełnosprawnych (art. 4 ust. 1 pkt 1 i pkt 5 ustawy o samorządzie powiatowym).

Ponadto, stosownie do treści art. 17 ust. 1 ustawy o systemie oświaty, sieć publicznych szkół powinna być zorganizowana w sposób umożliwiający wszystkim dzieciom spełnianie obowiązku szkolnego. Z opisu stanu faktycznego wynika, iż usługi są świadczone na rzecz Gminy, których beneficjentami są dzieci i młodzież wskazana w art. 17 ust. 3a pkt 1 i pkt 2 ustawy o systemie oświaty, tj. niepełnosprawna, z upośledzeniem umysłowym, odbywająca edukację w SOSW. Zatem jednostka oświatowa ma obowiązek, z mocy ustawy o systemie oświaty, zapewnić transport dzieciom i młodzieży niepełnosprawnej. Gmina nie posiada środków transportu, aby móc wywiązać się ze swoich zadań własnych, dlatego podpisuje porozumienie z Powiatem. Z uwagi na powyższe czynność przewozu dzieci i młodzieży niepełnosprawnej niewątpliwie jest związana z wymogiem sprawowania opieki nad dziećmi i młodzieżą, a także zapewnienia im dostępu do edukacji.

Uwzględniając powyższe, możliwość zorganizowania transportu dla ww. uczniów jest, zdaniem Wnioskodawcy, przykładem realizacji przez jednostki objęte systemem oświaty zadań, do jakich zostały powołane, w szczególności zadań wychowawczych, opiekuńczych i edukacyjnych. Usługa transportowa, jako usługa pomocnicza jest nierozerwalnie związana z usługą podstawową, jaką jest edukacja i opieka.

Ponadto, zdaniem Wnioskodawcy, w sytuacji dzieci i młodzieży wymienionych w art. 17 ust. 3a pkt 1 i pkt 2 ustawy o systemie oświaty, wskazania w art. 17 ust. 2 ustawy o systemie oświaty nie mają zastosowania, bowiem ww. podmiotom należy bez względu na odległość kilometrową, zapewnić usługi transportowe.

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego zdarzenia przyszłego jest prawidłowe.

Mając powyższe na względzie, stosownie do art. 14c § 1 Ordynacji podatkowej, odstąpiono od uzasadnienia prawnego dokonanej oceny stanowiska Wnioskodawcy.

Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dniu wydania interpretacji.

Ponadto tut. Organ informuje, że zgodnie z art. 14na pkt 2 ustawy Ordynacja podatkowa, przepisów art. 14k-14n dotyczących ochrony prawnej wynikającej z zastosowania się Wnioskodawcy do otrzymanej interpretacji nie stosuje się, jeżeli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe przedstawione we wniosku stanowią element czynności będących przedmiotem decyzji wydanej w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy o podatku od towarów i usług, tj. czynności dokonanych w ramach transakcji, które pomimo spełnienia warunków formalnych ustanowionych w przepisach ustawy, miały zasadniczo na celu osiągnięcie korzyści podatkowych, których przyznanie byłoby sprzeczne z celem, któremu służą te przepisy.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację – w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. z 2016 r., poz. 718, z późn. zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy). Jednocześnie, zgodnie z art. 57a ww. ustawy, skarga na pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego wydaną w indywidualnej sprawie, opinię zabezpieczającą i odmowę wydania opinii zabezpieczającej może być oparta wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd administracyjny jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy), na adres: Izba Skarbowa w Poznaniu, Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Lesznie, ul. Dekana 6, 64-100 Leszno.