Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0115-KDIT3.4011.184.2025.1.DP
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-04-14
Teza: Możliwość zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów
prowadzonej działalności gospodarczej, wypłacanej renty.
Słowa kluczowe: koszt-koszty uzyskania przychodów
najem
renta
Zagadnienia: Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Koszty uzyskania przychodów.
Przepisy: [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 4-art. 22-ust. 1

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

26 lutego 2025 r. wpłynął Pana wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej. Treść
    wniosku jest następująca:
    Opis stanu faktycznego

    W roku 2025 r. rozlicza się Pan na zasadach ogólnych. Działalność gospodarczą w zakresie
    (...) prowadzi Pan od czerwca 2024 r. Prowadzi ją Pan w budynku, którego właścicielem
    stał się Pan na podstawie aktu notarialnego – umowa renty i na podstawie, której co
    miesiąc wypłaca Pan byłemu właścicielowi – ojcu, rentę w wysokości (...) zł.
    Rentę tą wypłaca Pan z pieniędzy, które uzyskuje z wynajmu lokali użytkowych w ww.
    budynku i z konta firmowego, na które wpływają pieniądze od Najemców. Renta w
    wysokości (...) zł jest dla Pana dużym obciążeniem finansowym uniemożliwiającym Panu
    inwestycję w remont, przebudowę i rozbudowę budynku. Rozbudowa i przebudowa
    pozwoliłaby Panu zwiększyć ilość metrów pod wynajem jak również zwiększyłaby się
    atrakcyjność wynajmowanych lokali co przełożyłoby się na zwiększenie Pana dochodu a co
    za tym idzie zwiększenie odprowadzanych podatków do US. Dochód z wynajmu jest Pana
    jedynym dochodem.

## Pytanie

Czy wypłacana przez Pana renta może stanowić koszt uzyskania przychodów Pana
    działalności gospodarczej i czy może Pan ten koszt odliczać od dochodu swojej firmy?
    Pana stanowisko w sprawie
    Uważa Pan, że skoro wypłaca Pan rentę ojcu, do czego zobowiązuje Pana notarialna
    umowa renty, która jest dużym kosztem dla Pana działalności gospodarczej i bez którego
    nie mógłby Pan prowadzić działalności w zakresie wynajmu lokali użytkowych, bo nie
    zostałby Pan właścicielem budynku. Pana zdaniem koszt wypłacanej renty jest jednym z
    kosztów prowadzenia Pana firmy.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawił Pan we wniosku jest nieprawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

W myśl art. 22 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób
    fizycznych (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 163 ze zm.):
      Kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów
      lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów
      wymienionych w art. 23.
    Definicja sformułowana przez ustawodawcę ma charakter ogólny. Z tego względu
    każdorazowy wydatek poniesiony przez podatnika powinien podlegać indywidualnej
    analizie w celu dokonania jego kwalifikacji prawnej. Wyjątkiem jest jedynie sytuacja, gdy
    ustawa wyraźnie wskazuje jego przynależność do kategorii kosztów uzyskania przychodów
    lub wyłącza możliwość zaliczenia go do tego rodzaju kosztów. W pozostałych przypadkach
    należy natomiast zbadać istnienie związku przyczynowego między poniesieniem kosztu a
    powstaniem przychodu lub realną szansą powstania przychodów podatkowych bądź też
    zachowaniem albo zabezpieczeniem źródła ich uzyskiwania.
    Wyrażenie „w celu osiągnięcia przychodu” zawarte we wskazanym przepisie art. 22 ust. 1
    ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych oznacza, że nie wszystkie wydatki
    ponoszone przez podatnika w związku z osiąganiem przychodów z tytułu działalności
    gospodarczej podlegają odliczeniu od podstawy opodatkowania. Zauważyć należy, że
    przez sformułowanie „w celu” należy rozumieć dążenie do osiągnięcia jakiegoś stanu
    rzeczy (przychodu), a dążenie podatnika ma przymiot „celowości”, jeżeli na podstawie
    dostępnej wiedzy o związkach przyczynowo-skutkowych można zasadnie uznać, że
    poniesiony koszt może przynieść oczekiwane następstwo (przychód).
    Jak wskazano w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 15 grudnia 2020 r. II FSK
    2362/18:

      Celowość wydatku, na którą wskazuje ten przepis oznacza, że nie każdy wydatek
      poniesiony przez podatnika w związku z prowadzoną działalnością podlega odliczeniu
      i wpływa tym samym na podstawę opodatkowania. Wydatek taki, musi pozostawać w
      związku z przychodem. Wobec tego poniesienie wydatku ma lub może mieć, wpływ na
      powstanie lub zwiększenie przychodów.
      Wydatek należy oceniać również mając na uwadze racjonalność określonego działania
      dla osiągnięcia przychodu. Poniesienie wydatku musi zatem być powiązane z
      prowadzoną przez podatnika działalnością gospodarczą, ukierunkowaną na uzyskanie
      przychodów, a ponadto wydatek powinien, przynajmniej potencjalnie, wpływać na
      wielkość uzyskiwanych lub spodziewanych przychodów z tej działalności. Kosztowa
      kwalifikacja konkretnego wydatku u konkretnego podatnika musi więc uwzględniać
      charakter i profil prowadzonej działalności gospodarczej oraz ekonomiczną
      racjonalność poniesionego kosztu.
    Zatem kosztem uzyskania przychodów nie są wszystkie wydatki, ale tylko takie, które nie
    są wymienione w art. 23 i których poniesienie pozostaje w związku przyczynowo-
    skutkowym z uzyskaniem (zwiększeniem) przychodu z danego źródła, bądź też
    zachowaniem lub zabezpieczeniem źródła przychodów. Jednakże ciężar wykazania owego
    związku spoczywa na podatniku, który wywodzi z tego określone skutki prawne.
    Przy czym, związek przyczynowy pomiędzy poniesieniem wydatku, a osiągnięciem
    przychodu bądź zachowaniem lub zabezpieczeniem jego źródła należy oceniać
    indywidualnie w stosunku do każdego wydatku. Z oceny tego związku powinno wynikać,
    że poniesiony wydatek obiektywnie może przyczynić się do osiągnięcia przychodu, bądź
    służyć zachowaniu lub zabezpieczeniu źródła przychodów.
    Koszty poniesione na zachowanie źródła przychodu to koszty, które poniesione zostały,
    aby przychody z danego źródła przychodów w dalszym ciągu uzyskiwano oraz aby takie
    źródło w ogóle dalej istniało. Natomiast za koszty służące zabezpieczeniu źródła
    przychodów należy uznać koszty poniesione na ochronę istniejącego źródła przychodów,
    w sposób gwarantujący bezpieczne funkcjonowanie tego źródła. Istotą tego rodzaju
    kosztów jest więc ich obligatoryjne poniesienie w celu niedopuszczenia do utraty źródła
    przychodu w przyszłości.
    Kosztami podatkowymi są zarówno koszty, które pozostają w bezpośrednim związku
    przyczynowo-skutkowym z przychodami podatkowymi, jak również koszty pośrednie,
    których powiązanie z konkretnym przychodem nie jest możliwe, jednak dla prawidłowego
    funkcjonowania przedsiębiorstwa poniesienie ich jest uzasadnione.
    Zatem, aby wydatek poniesiony przez podatnika mógł stanowić koszt uzyskania
    przychodów, muszą zaistnieć łącznie następujące przesłanki:
    · być poniesiony przez podatnika,
    · być poniesiony w celu uzyskania, zachowania lub zabezpieczenia źródła przychodów,
    · pozostawać w związku z prowadzoną przez podatnika działalnością gospodarczą,
    · być definitywny (rzeczywisty), czyli wartość poniesionego wydatku nie może zostać
      podatnikowi w jakikolwiek sposób zwrócona,
    · zostać właściwie udokumentowany,
    · wydatek nie może znajdować się w katalogu kosztów określonych w art. 23 ust. 1
      ustawy.
    Należy przy tym zaznaczyć, że sam fakt niewymienienia określonego wydatku w art. 23
    ust. 1 ww. ustawy, zawierającym katalog wydatków nieuznawanych za koszty uzyskania
    przychodów, nie przesądza automatycznie o możliwości uwzględnienia tego wydatku przy

    ustalaniu podstawy opodatkowania. Konieczne jest wykazanie związku ponoszonych
    kosztów z prowadzoną przez podatnika działalnością gospodarczą oraz uzyskiwanym z tej
    działalności przychodem.
    Zatem jeśli jednym z warunków zaliczenia danego wydatku do kosztów uzyskania
    przychodów jest poniesienie go w celu uzyskania przychodów lub zachowania albo
    zabezpieczenia źródła przychodu, kryterium uznania danego wydatku za koszt uzyskania
    przychodów sprowadza się w istocie do ustalenia, czy mógł się on potencjalnie przyczynić
    do osiągnięcia przychodów, bez względu na to, czy ów skutek się ziści. Wykazywany
    związek przyczynowo-skutkowy powinien mieć charakter obiektywny.
    Z opisu sprawy wynika, że prowadzi Pan jednoosobową działalność gospodarczą w
    zakresie najmu lokali od czerwca 2024 r. opodatkowaną na zasadach ogólnych. Aktem
    notarialnym zawarł Pan umowę renty, na podstawie której ojciec przekazał Panu budynek
    w zamian za dożywotnią rentę w wysokości 4 000 zł miesięcznie. W budynku tym
    wynajmuje Pan lokale użytkowe, dochód z wynajmu stanowi jedyny dochód Pana.
    Umowa renty została zdefiniowana w art. 903 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks
    cywilny (Dz. U. z 2024 r., poz. 1061). Zgodnie z jego treścią:
      Przez umowę renty, jedna ze stron zobowiązuje się względem drugiej do określonych
      świadczeń okresowych w pieniądzu lub w rzeczach oznaczonych tylko co do gatunku.
    W umowie renty nie można zamieścić ani skutecznego zobowiązania się do innych (tj.
    innych niż pieniężne lub oznaczone co do gatunku) świadczeń, nawet o charakterze
    okresowym, ani też zobowiązania się do nieczynienia. Jednak osoba zobowiązująca się do
    świadczenia renty może zobowiązać się, w sposób wskazany powyżej, w zamian za
    nabycie prawa niemogącego być przedmiotem świadczenia renty, np. w zamian za
    przeniesienie własności nieruchomości i innych składników majątku. Renta może być
    ustanowiona w umowie zarówno na czas określony, jak i nieokreślony, w tym na czas życia
    osoby uprawnionej.
    Jak wskazuje się w doktrynie, umowę o rentę zalicza się do kategorii umów nazwanych,
    stanowiących samoistne źródło zobowiązania (tytuł prawny do spełniania świadczeń).
    Ponadto omawiana umowa jest umową konsensualną, o charakterze losowym (korzyści
    stron nie są równe, ani pewne), która może być ukształtowana jako umowa terminowa lub
    bezterminowa, odpłatna lub pod tytułem darmym.
    Cechą umów odpłatnych jest to, że świadczenie jednej strony umowy znajduje swój
    odpowiednik w świadczeniu drugiej strony. Jest to sytuacja, gdy każda ze stron umowy
    uzyskuje ekwiwalent (równoważnik) dla świadczenia własnego. Nie dochodzi więc w takim
    przypadku do sytuacji, gdy tylko jedna ze stron odnosi korzyść z dokonanego świadczenia,
    a świadczenie zbywcy nie odbywa się kosztem uszczuplenia własnego majątku; każda ze
    stron uzyskuje jakąś korzyść majątkową (niekoniecznie w postaci pieniężnej).
    W przypadku renty za wynagrodzeniem wartość świadczenia tytułem wynagrodzenia za
    ustanowienie renty nie musi odpowiadać wartości świadczeń z renty (brak elementu
    ekwiwalentności renty).
    Zgodnie z art. 487 § 2 Kodeksu cywilnego:
      Umowa jest wzajemna, gdy obie strony zobowiązują się w taki sposób, że świadczenie
      jednej z nich ma być odpowiednikiem świadczenia drugiej.
    Umowę wzajemną cechuje ekwiwalentność świadczeń stron, natomiast w umowie renty
    nie każde wynagrodzenie będzie jej nadawało cechy umowy wzajemnej; umowa renty
    może być umową odpłatną, lecz nie wzajemną. Każda ze stron odpłatnej umowy renty
    musi liczyć się z tym, że ogólna wartość świadczeń drugiej strony nie będzie obiektywnie
    odpowiadała wartości jej świadczenia.

    Powziął Pan wątpliwość czy może zaliczyć do kosztów uzyskania przychodów prowadzonej
    działalności gospodarczej wypłacaną na rzecz ojca rentę w zamian za otrzymany od ojca
    budynek.
    Wskazać należy, że sam fakt, iż ponoszone przez Pana wydatki z tytułu renty nie zostały
    ujęte w katalogu wydatków nieuznawanych za koszty uzyskania przychodów, zawartym w
    art. 23 ww. ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych nie stanowi wystarczającej
    przesłanki do zaliczenia tych wydatków do kosztów uzyskania przychodów.
    Jak już wcześniej wskazałem, konieczne jest bowiem wykazanie związku przyczynowego
    między poniesionymi wydatkami, a celem – jakim jest osiągnięcie przychodu lub
    zachowanie albo zabezpieczenie źródła przychodu.
    W przypadku ponoszonych przez Pana wydatków, oceniając ich charakter, nie można
    wykazać związku przyczynowo-skutkowego pomiędzy tymi wydatkami (wypłatą ojcu
    comiesięcznej renty dożywotniej), a uzyskanym przez Pana przychodem (z tytułu najmu
    lokali użytkowych). Biorąc pod uwagę przyczynę wystąpienia tego wydatku, wskazać
    należy, że jego poniesienie nie ma na celu uzyskania przychodów ani zachowania czy też
    zabezpieczenia źródła przychodów, bowiem celem zapłaty tego świadczenia jest przejęcie
    przez Pana na własność nieruchomości.
    Wobec tego wypłacana przez Pana renta na rzecz ojca w zamian za otrzymany budynek
    nie może stanowić kosztu uzyskania przychodów w prowadzonej przez Pana działalności
    gospodarczej w zakresie najmu.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Pan przedstawił i stanu prawnego, który
    obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia.
    Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy
    rzeczywisty stan faktyczny sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywać się będzie
    ze stanem faktycznym i zdarzeniem podanym przez Pana w złożonym wniosku. W związku
    z tym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we wniosku opisu
    sprawy, udzielona odpowiedź traci swoją aktualność.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    · Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy
      z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111).
      Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pana sytuacja będzie zgodna
      (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosuje się Pan do
      interpretacji.
    · Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
        1) z zastosowaniem art. 119a;
        2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5
        ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
        3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    · Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki
      interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pan prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu
    Administracyjnego.
    Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002
    r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze
    zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
    · w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
    · w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP
      (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.