Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0114-KDWP.4011.222.2025.1.AS1
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-11-19
Teza: Obowiązki płatnika z tytułu finansowania pracownikom
spotkań integracyjnych polegających na wspólnym wyjściu do
teatru lub kina.
Słowa kluczowe: integracja-integracja pracowników
obowiązek-obowiązek płatnika
Zagadnienia: Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Pobór podatku lub zaliczek na podatek przez płatników.
Przepisy: [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 2-art. 11-ust. 1
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 2-art. 11-ust. 2a
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 2-art. 12-ust. 1

## Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

Szanowni Państwo,
    stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego
    stanu faktycznego w podatku dochodowym od osób fizycznych jest prawidłowe.

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

20 października 2025 r. wpłynął Państwa wniosek z 13 października 2025 r. o wydanie
    interpretacji indywidualnej. Treść wniosku jest następująca:
    Opis stanu faktycznego

    „A” (dalej: „Wnioskodawca”) jest podmiotem działającą w oparciu o przepisy ustawy (...),
    prowadzącą działalność w zakresie (...).
    Wnioskodawca organizuje dla swoich pracowników spotkania integracyjne, w tym
    spotkania integracyjne pracowników poszczególnych komórek organizacyjnych. Schemat
    organizacyjny „A” przewiduje podział na komórki organizacyjne (departamenty, działy,
    sekcje, biura, dalej: „działy”) zarządzane przez dyrektora, kierownika lub pełnomocnika
    (dalej: „kierownik”). Wnioskodawca udziela zgody na organizację spotkań integracyjnych
    pracowników danego działu, określa kwotę możliwą do wydania oraz ponosi koszt
    organizacji spotkania integracyjnego działu. Natomiast sposób wydania środków
    Wnioskodawcy przeznaczonych na spotkania integracyjne działu zależy od decyzji
    kierownika. Wyjścia integracyjne mogą polegać m.in. na wspólnym wyjściu do restauracji,
    do teatru lub kina. Jeżeli spotkanie integracyjne polega na wspólnym wyjściu do teatru lub
    kina, to Wnioskodawca posiada informację o uczestnikach spotkania integracyjnego oraz
    cenie jednego biletu, czyli znany jest koszt jednostkowy poniesiony w związku z
    uczestnictwem pracownika w spotkaniu integracyjnym.
    O sposobie wydatkowania środków przeznaczonych na integrację działu decyduje
    kierownik. Jeżeli spotkanie integracyjne polega na wspólnym wyjściu do teatru lub kina,
    kierownik decyduje o miejscu, czasie i rodzaju przedstawienia. W spotkaniu mogą
    uczestniczyć wyłącznie pracownicy „A”, spotkania integracyjne nie są przeznaczone dla
    członków rodzin pracownika. Pracownik może odmówić uczestnictwa w spotkaniu
    integracyjnym. W takiej sytuacji pracownik nie otrzyma jednak rekompensaty tj. nie
    zostanie mu przekazany inny bilet czy kwota pieniężna. Ideą wyjścia jest bowiem
    zintegrowanie pracowników nie zaś przekazanie voucherów czy gratyfikacja pracownika.
    Opisane spotkania integracyjne są w całości finansowane ze środków obrotowych
    Wnioskodawcy, nie są dofinansowywane z Zakładowego Funduszu Świadczeń Socjalnych.

## Pytanie

Czy udział pracownika w spotkaniu integracyjnym polegającym na wspólnym wyjściu do
    kina lub teatru prowadzi do powstania u pracownika przychodu ze stosunku pracy
    podlegającego opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych?
    Państwa stanowisko w sprawie
    Zdaniem Wnioskodawcy, udział pracownika w spotkaniu integracyjnym polegającym na
    wspólnym wyjściu do teatru lub kina nie prowadzi do powstania po stronie pracownika
    przychodu podlegającego opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych, a
    w konsekwencji Wnioskodawca nie jest zobowiązany do obliczenia, poboru i
    odprowadzenia zaliczki na podatek dochodowy według zasad przewidzianych dla
    opodatkowania przychodów z nieodpłatnych świadczeń, o których mowa w art. 11 ustawy
    dochodowym od osób fizycznych.
    Zgodnie z art. 11 ust. 1 ustawy o PIT, przychodem są otrzymane lub postawione do
    dyspozycji podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość
    otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń. Przepis art. 11 ust. 1
    ustawy znajduje zastosowanie m. in. w przypadku ustalenia przychodu ze stosunku pracy,
    o którym mowa w art. 12 ust. 1 ustawy o PIT
    Dokonując oceny, czy udział w spotkaniu integracyjnym polegającym na wspólnym wyjściu
    do kina lub teatru prowadzi do powstania przychodu z tytułu nieodpłatnych świadczeń w
    rozumieniu ustawy o PIT należy kierować się wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego z dnia
    8 lipca 2014 r. sygn. K 7/13 (dalej: „wyrok TK”), który dotyczył zgodności przepisów art. 12
    ust. 1 oraz art. 12 ust. 3 w związku z art. 11 ust 2-2b ustawy o PIT z Konstytucją, a więc
    przepisów dotyczących opodatkowania przychodów uzyskanych z tytułu nieodpłatnych
    świadczeń.
    W wyroku TK wskazano, że za przychód pracownika mogą być uznane świadczenia, które:

    1) zostały spełnione za zgodą pracownika (skorzystał z nich w pełni dobrowolnie),
    2) zostały spełnione w jego interesie (a nie w interesie pracodawcy) i przyniosły mu
      korzyść w postaci powiększenia aktywów lub uniknięcia wydatku, który musiałby
      ponieść,
    3) korzyść ta jest wymierna i przypisana indywidualnemu pracownikowi (nie jest
      dostępna w sposób ogólny dla wszystkich podmiotów).
    W uzasadnieniu powyższego wyroku Trybunał Konstytucyjny zwrócił uwagę, iż aby
    przychód podlegał u pracownika opodatkowaniu, musi przejawiać się poprzez uzyskanie
    przez niego korzyści majątkowej, a ta może powstać w dwojaki sposób: albo poprzez
    powiększenie aktywów (zwykle poprzez wypłatę pieniędzy) albo, jako zaoszczędzenie
    wydatków, co może nastąpić na skutek świadczenia rzeczowego lub świadczenia usługi.
    Zdaniem Trybunału Konstytucyjnego, rozpoznanie u pracownika uczestniczącego w
    imprezie integracyjnej przychodu z nieodpłatnych świadczeń może nastąpić tylko
    wówczas, gdy udział w takim wydarzeniu rzeczywiście pozwoli mu na uniknięcie
    wydatków, które w przeciwnym razie musiałby ponieść sam. Jedynie w takiej sytuacji
    zasadne byłoby rozpoznanie u pracownika przychodu rozumianego, jako brak
    uszczuplenia majątku, kosztem majątku pracodawcy. Zdaniem Trybunału
    Konstytucyjnego, w przypadku imprez integracyjnych, warunek ten nie jest spełniony,
    bowiem jeśli pracownik uczestniczy w spotkaniu organizowanym przez pracodawcę na
    warunkach i zasadach określonych przez pracodawcę, trudno przyjąć, iż po jego stronie
    dochodzi do zaoszczędzenia wydatku. Nie sposób, bowiem zakładać, że gdyby nie impreza
    integracyjna organizowana przez pracodawcę, pracownik wydałby pieniądze na
    uczestnictwo w takim przedsięwzięciu.
    W ocenie Wnioskodawcy powyższa argumentacja ma zastosowanie przy ocenie stanu
    faktycznego opisanego we wniosku. Spotkania integracyjne polegające na wspólnym
    wyjściu do kina lub teatru organizowane przez Wnioskodawcę przeznaczone są wyłącznie
    dla pracowników, co oznacza, iż w wydarzeniu tym nie mogą brać udziału członkowie
    rodzin. Miejsce, rodzaj i czas wyjścia integracyjnego, w tym spektaklu teatralnego lub
    seansu w kinie, jest wyłączną decyzją kierownika działu, działającego w imieniu
    pracodawcy. Spotkania polegające na wspólnym wyjściu do kina lub teatru służą przede
    wszystkim celom pracodawcy, organizowane są z jego inicjatywy i przez niego
    finansowane. Wnioskodawca zwraca uwagę, iż spotkania integracyjne stanowią narzędzie
    motywacji pozafinansowej, które odwołują się do bardziej złożonych potrzeb
    pracowników, takich jak potrzeba przynależności, akceptacji, komunikacji, tworzą również
    dobrą atmosferę w miejscu pracy a ich celem jest dbanie o dobre kontakty
    interpersonalne w dziale, między pracownikami i przełożonym. Udział w spotkaniu
    integracyjnym nie jest dla pracownika formą nagrody i nie jest efektem wykonania
    określonego zadania, a pracownik który w spotkaniu nie uczestniczy nie otrzymuje
    rekompensaty tj. nie zostanie mu przekazany inny bilet czy kwota pieniężna.
    W tym przypadku nie dochodzi, zatem do realnego przysporzenia po stronie pracowników
    w postaci braku uszczuplenia ich majątku, bowiem gdyby nie spotkanie integracyjne,
    pracownik nie poniósłby takiego wydatku. Trudno byłoby w szczególności uznać, że
    pracownicy uczestnicząc w spotkaniu integracyjnym uzyskują świadczenie rekreacyjne
    analogiczne do tych, jakie musieliby sfinansować kosztem własnego majątku. Nie sposób
    jest, bowiem zakładać, że pracownicy (każdy z osobna) zorganizowaliby z własnej
    inicjatywy wyjście do teatru (na ten konkretny spektakl czy film) w towarzystwie wyłącznie
    innych pracowników. Zamiast tego pracownik odpoczywałby raczej w gronie rodzinnym
    lub wybrał inny rodzaj wypoczynku dopasowany do upodobań rodziny czy własnych,
    którego to świadczenia jednak od Wnioskodawcy nie otrzymał związku z udziałem w
    imprezie integracyjnej.
    Powyższe stanowisko zaprezentowano w wielu interpretacjach podatkowych, m. in.
    Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej:

    - z dnia 11 września 2025 r. sygn. 0113-KDIPT2-3.4011.493.2025.3.GG,
    - z dnia 9 września 2024 r. sygn. 0112-KDWL.4011.89.2024.1.JK,
    - z dnia 17 maja 2024 r. sygn. 0112-KDWL.4011.13.2024.1.WS,
    - z dnia 2 listopada 2018 r. sygn. 0112-KDIL3-1.4011.394.2018.1 AMN.
    Zdaniem Wnioskodawcy opisaną w stanie faktycznym sytuację należy odróżnić od sytuacji,
    gdy pracownikom są przekazywane bilety lub vouchery w celu docenienia pracownika lub
    z powodu różnych okazji okolicznościowych, a pracownik może bilety wykorzystać
    indywidualnie, wg. własnych potrzeb, z wybranymi przez siebie osobami towarzyszącymi.
    Inną sytuacją jest również dofinansowanie biletów pracownikom, na ich wniosek, kiedy to
    pracownik decyduje o rodzaju biletu lub organizowane przez zakłady pracy dobrowolnych
    wyjazdów do teatru dla pracowników i członków ich rodzin, które przede wszystkim
    zaspokajają potrzeby prywatne pracowników. Takie świadczenia stanowią przychód
    pracownika, co niejednokrotnie wskazywały organy podatkowe. Jednakże taka sytuacja nie
    występuje w opisanym stanie faktycznym, gdyż pracownik Wnioskodawcy nie decyduje o
    czasie, miejscu i rodzaju spektaklu w jakim będzie mógł uczestniczyć w ramach działowego
    spotkania integracyjnego.
    W interpretacji indywidualnej Izby Skarbowej w Bydgoszczy wydanej dla Wnioskodawcy w
    zakresie wyjazdów integracyjnych z dnia 10 sierpnia 2016 r. sygn. ITPB2/4511–495/16/BK,
    organ podatkowy zgodził się z Wnioskodawcą, że wyjazdy integracyjne pracowników nie
    stanowią przychodu podatkowego dla pracowników. W uzasadnieniu organ podatkowy
    powołał się na wyrok TK i stwierdził, że: „W ocenie Trybunału Konstytucyjnego, obiektywne
    kryterium – wystąpienia po stronie pracownika przysporzenia majątkowego (korzyści) - nie
    jest natomiast spełnione, gdy pracodawca proponuje pracownikom udział w spotkaniach
    integracyjnych, choćby organizowanych poza miejscem pracy (imprezy wyjazdowe). W tym
    przypadku, nawet jeśli pracownik uczestniczy w spotkaniu dobrowolnie, po jego stronie
    nie pojawia się korzyść, choćby w postaci zaoszczędzenia wydatku. Natomiast bez
    elementu realnego w postaci otrzymania korzyści przez pracownika nie uzyskuje on
    przychodu; nie występuje zdarzenie, z którym ustawa wiąże powstanie obowiązku
    podatkowego”.
    Przedmiotowa interpretacja dotyczyła wyjazdów integracyjnych, przy których
    Wnioskodawca nie miał możliwości ustalenia jednostkowego kosztu wyjazdu
    przypadającego na pracownika. Jednak zdaniem Wnioskodawcy uzasadnienie interpretacji
    jest aktualne również wtedy, gdy spotkanie integracyjne polega na wyjściu do teatru lub
    kina, przy których znany jest koszt jednostkowy uczestnictwa w spotkaniu integracyjnym
    pracownika (odpowiadający wartości biletu). Sposób wydania środków Wnioskodawcy
    przeznaczonych na integrację pracowników nie może bowiem wpływać na kwestie
    powstania przychodu ze stosunku pracy pracownika.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest prawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Na podstawie art. 9 ust. 1 ustawy z 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób
    fizycznych (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 163 ze zm.):
      Opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z
      wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od
      których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.
    Treść powyższego przepisu wskazuje, że opodatkowaniu podatkiem dochodowym od
    osób fizycznych podlegają wszelkiego rodzaju dochody uzyskane przez podatnika, z
    wyjątkiem tych, które zostały enumeratywnie wymienione w katalogu zwolnień
    przedmiotowych zawartym w powyższej ustawie, bądź od których zaniechano poboru
    podatku.

    Natomiast stosownie do art. 11 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Przychodami, z zastrzeżeniem art. 14-15, art. 17 ust. 1 pkt 6, 9, 10 w zakresie
      realizacji praw wynikających z pochodnych instrumentów finansowych, pkt 11, art.
      19, art. 25b, art. 30ca, art. 30da i art. 30f, są otrzymane lub postawione do dyspozycji
      podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość
      otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń.
    W myśl art. 11 ust. 2 cyt. ustawy:
      Wartość pieniężną świadczeń w naturze, z zastrzeżeniem ust. 2c oraz art. 12 ust. 2-
      2c, określa się na podstawie cen rynkowych stosowanych w obrocie rzeczami lub
      prawami tego samego rodzaju i gatunku, z uwzględnieniem w szczególności ich
      stanu i stopnia zużycia oraz czasu i miejsca ich uzyskania.
    Zgodnie z art. 11 ust. 2a ustawy:
      Wartość pieniężną innych nieodpłatnych świadczeń ustala się:
    1) jeżeli przedmiotem świadczenia są usługi wchodzące w zakres działalności
      gospodarczej dokonującego świadczenia – według cen stosowanych wobec innych
      odbiorców;
    2) jeżeli przedmiotem świadczeń są usługi zakupione – według cen zakupu;
    3) jeżeli przedmiotem świadczeń jest udostępnienie lokalu lub budynku – według
      równowartości czynszu, jaki przysługiwałby w razie zawarcia umowy najmu tego
      lokalu lub budynku;
    4) w pozostałych przypadkach – na podstawie cen rynkowych stosowanych przy
      świadczeniu usług lub udostępnianiu rzeczy lub praw tego samego rodzaju i gatunku,
      z uwzględnieniem w szczególności ich stanu i stopnia zużycia oraz czasu i miejsca
      udostępnienia.
    Według art. 11 ust. 2b tej ustawy:
      Jeżeli świadczenia są częściowo odpłatne, przychodem podatnika jest różnica
      pomiędzy wartością tych świadczeń, ustaloną według zasad określonych w ust. 2 lub
      2a, a odpłatnością ponoszoną przez podatnika.
    Z ogólnej definicji przychodów zawartej w art. 11 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od
    osób fizycznych wynika, iż przychodami są w szczególności otrzymane lub postawione do
    dyspozycji podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość
    otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń.
    Ponieważ za przychody należy uznać każdą formę przysporzenia majątkowego – zarówno
    formę pieniężną jak i niepieniężną, w tym nieodpłatne świadczenia otrzymane przez
    podatnika – to wskazać należy, że dla celów podatkowych przez nieodpłatne świadczenie
    rozumie się te wszystkie zdarzenia prawne lub gospodarcze, których skutkiem jest
    nieodpłatne, tj. niezwiązane z kosztami lub inną formą ekwiwalentu, przysporzenie w
    majątku podatnika mające konkretny wymiar finansowy.
    Zatem do przychodu należy zaliczyć każdy rodzaj świadczenia, które dana osoba
    (podatnik) otrzymuje kosztem majątku innej osoby.
    Na mocy art. 10 ust. 1 pkt 1 ww. ustawy:
      Źródłami przychodów są stosunek służbowy, stosunek pracy, w tym spółdzielczy
      stosunek pracy, członkostwo w rolniczej spółdzielni produkcyjnej lub innej
      spółdzielni zajmującej się produkcją rolną, praca nakładcza, emerytura lub renta.
    Jak wynika z art. 12 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Za przychody ze stosunku służbowego, stosunku pracy, pracy nakładczej oraz
      spółdzielczego stosunku pracy uważa się wszelkiego rodzaju wypłaty pieniężne oraz

      wartość pieniężną świadczeń w naturze bądź ich ekwiwalenty, bez względu na źródło
      finansowania tych wypłat i świadczeń, a w szczególności: wynagrodzenia zasadnicze,
      wynagrodzenia za godziny nadliczbowe, różnego rodzaju dodatki, nagrody,
      ekwiwalenty za niewykorzystany urlop i wszelkie inne kwoty niezależnie od tego, czy
      ich wysokość została z góry ustalona, a ponadto świadczenia pieniężne ponoszone
      za pracownika, jak również wartość innych nieodpłatnych świadczeń lub świadczeń
      częściowo odpłatnych.
    Stosownie do treści art. 12 ust. 2 ww. ustawy:
      Wartość pieniężną świadczeń w naturze przysługujących pracownikom na podstawie
      odrębnych przepisów ustala się według przeciętnych cen stosowanych wobec innych
      odbiorców – jeżeli przedmiotem świadczenia są rzeczy lub usługi wchodzące w
      zakres działalności pracodawcy.
    Natomiast na podstawie art. 12 ust. 3 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Wartość pieniężną innych nieodpłatnych świadczeń lub świadczeń częściowo
      odpłatnych ustala się według zasad określonych w art. 11 ust. 2-2b.
    Z art. 12 ust. 4 tej ustawy wynika, że:
      Za pracownika w rozumieniu ustawy uważa się osobę pozostającą w stosunku
      służbowym, stosunku pracy, stosunku pracy nakładczej lub spółdzielczym stosunku
      pracy.
    Użyty w art. 12 ust. 1 ustawy zwrot „w szczególności” oznacza, że wymieniane kategorie
    przychodów stanowią katalog otwarty. Przychodem ze stosunku pracy i stosunków
    pokrewnych są więc wszelkiego rodzaju wypłaty i świadczenia skutkujące u podatnika
    powstaniem przysporzenia majątkowego, mające swoje źródło w łączącym pracownika z
    pracodawcą stosunku pracy lub stosunku pokrewnym. Ponadto treść tego przepisu
    wskazuje, że do przychodów pracownika zaliczyć należy praktycznie wszystkie otrzymane
    przez niego świadczenia, które mógł on otrzymać od pracodawcy. Są nimi bowiem nie
    tylko wynagrodzenia, czyli świadczenia wprost wynikające z zawartej umowy o pracę, ale
    również wszystkie inne przychody (świadczenia), niezależnie od podstawy ich wypłaty,
    jeżeli w jakikolwiek sposób wiążą się z faktem wykonywania pracy. Oznacza to, że do
    przychodów pracownika ustawodawca zaliczył nie tylko pieniądze, ale także wartość
    świadczeń w naturze, czy świadczeń nieodpłatnych otrzymanych od pracodawcy.
    Przechodząc do obowiązków płatnika wskazać należy, że stosownie do art. 32 ust. 1
    ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Zakłady pracy będące osobami fizycznymi, osobami prawnymi oraz jednostkami
      organizacyjnymi nieposiadającymi osobowości prawnej są obowiązane jako płatnicy
      obliczać i pobierać w ciągu roku zaliczki na podatek dochodowy od osób, które
      uzyskują od tych zakładów przychody ze stosunku służbowego, stosunku pracy, z
      pracy nakładczej lub ze spółdzielczego stosunku pracy, z zasiłków pieniężnych z
      ubezpieczenia społecznego wypłacanych przez zakłady pracy lub z tytułu udziału w
      nadwyżce bilansowej wypłacanej w spółdzielniach pracy.
    W myśl art. 38 ust. 1 ww. ustawy:
      Płatnicy, o których mowa w art. 32-35, przekazują, z zastrzeżeniem ust. 2 i 2a, kwoty
      pobranych zaliczek na podatek w terminie do 20 dnia miesiąca następującego po
      miesiącu, w którym pobrano zaliczki, na rachunek urzędu skarbowego, przy pomocy
      którego naczelnik urzędu skarbowego właściwy według miejsca zamieszkania
      płatnika wykonuje swoje zadania, a jeżeli płatnik nie jest osobą fizyczną, według
      siedziby bądź miejsca prowadzenia działalności, gdy płatnik nie posiada siedziby.
      Jeżeli między kwotą potrąconego podatku a kwotą wpłaconego podatku występuje
      różnica, należy ją wyjaśnić w deklaracji, o której mowa w ust. 1a.

    Przepisy ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych nie zawierają definicji
    nieodpłatnych świadczeń, o których mowa w art. 11 ust. 1 cytowanej ustawy. Rozumienie
    tego pojęcia zostało jednak wypracowane w orzecznictwie.
    Zauważyć trzeba się, że w uchwałach z 18 listopada 2002 r. sygn. akt FPS 9/02 oraz z 16
    października 2006 r. sygn. akt FPS 1/06 Naczelny Sąd Administracyjny ustalił znaczenie
    tego terminu w oparciu o przepisy ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych.
    Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że na gruncie tej ustawy termin „nieodpłatne
    świadczenie” ma „szerszy zakres niż w prawie cywilnym, obejmuje bowiem wszystkie
    zjawiska gospodarcze i zdarzenia prawne, których następstwem jest uzyskanie korzyści
    kosztem innego podmiotu lub te wszystkie zdarzenia prawne i zdarzenia gospodarcze w
    działalności osób prawnych, których skutkiem jest nieodpłatne, tj. niezwiązane z kosztami
    lub inną formą ekwiwalentu przysporzenie majątku tej osobie, mające konkretny wymiar
    finansowy”. W uchwale z dnia 24 maja 2010 r. sygn. akt II FPS 1/10 NSA potwierdził
    powyższe stanowisko uznając, że ma ono również zastosowanie do podatku
    dochodowego od osób fizycznych, w stosunku do sytuacji wynikających z art. 11 ust. 1 w
    związku z art. 12 ust. 1 i 3 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.
    Kwestia rozumienia pojęcia „innych nieodpłatnych świadczeń” – w kontekście świadczeń
    pracowniczych – była również przedmiotem analizy Trybunału Konstytucyjnego, który w
    wyroku z 8 lipca 2014 r. sygn. akt K 7/13 wskazał na obiektywne kryteria, którymi należy
    się kierować przy określaniu, czy w analizowanym przypadku mamy do czynienia z
    nieodpłatnym świadczeniem na rzecz pracownika. Przede wszystkim kryterium tym musi
    być obiektywna ocena, czy świadczenie leży w interesie pracownika, a jest tak wtedy, gdy
    stanowi ono realne przysporzenie majątkowe (korzyść), którego efekt jest uchwytny w
    majątku pracownika. Zastosowanie tego obiektywnego kryterium wyróżnienia świadczeń
    będących przychodem pracownika, zdaniem Trybunału Konstytucyjnego, prowadzi do
    wniosku, że zaoszczędzenie wydatku przez pracownika może stanowić przysporzenie
    objęte podatkiem dochodowym. Taka ocena jest jednak poprawna tylko wtedy, gdy
    świadczenia te pracodawca spełnia na wniosek pracownika lub dysponując uprzednią
    zgodą pracownika na ich przyjęcie. Zgoda pracownika na skorzystanie ze świadczenia
    wyraża bowiem ocenę pracownika, że świadczenie – z punktu widzenia jego sytuacji
    zawodowej, życiowej, rodzinnej – jest celowe i przydatne, leży w jego interesie.
    W konsekwencji, „zdaniem Trybunału, przeprowadzona powyżej analiza pozwala na
    określenie cech istotnych kategorii „innych nieodpłatnych świadczeń” jako przychodu w
    rozumieniu art. 12 ust. 1 i art. 11 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób
    fizycznych. Należy przyjąć, że za przychód pracownika mogą być uznane świadczenia,
    które:
    · po pierwsze, zostały spełnione za zgodą pracownika (skorzystał z nich w pełni
      dobrowolnie),
    · po drugie, zostały spełnione w jego interesie (a nie w interesie pracodawcy) i przyniosły
      mu korzyść w postaci powiększenia aktywów lub uniknięcia wydatku, który musiałby
      ponieść,
    · po trzecie, korzyść ta jest wymierna i przypisana indywidualnemu pracownikowi (nie jest
      dostępna w sposób ogólny dla wszystkich podmiotów).
    Jeżeli którykolwiek z warunków nie zostanie spełniony, nieodpłatnego świadczenia nie
    będzie można uznać za przychód pracownika.
    W kontekście pierwszego warunku, Trybunał Konstytucyjny podkreślił, że „inne
    nieodpłatne świadczenia” na rzecz pracownika mogą być uznane za jego dochód w
    rozumieniu ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych tylko pod warunkiem, że
    rzeczywiście spowodowały zaoszczędzenie przez niego wydatków. Ustalenie tej
    okoliczności zależy od tego, czy pracownik skorzystał ze świadczenia oferowanego przez
    pracodawcę w pełni dobrowolnie. Zgoda na skorzystanie ze świadczenia wyraża bowiem

    ocenę pracownika, że świadczenie – z punktu widzenia jego sytuacji zawodowej, życiowej,
    rodzinnej – jest celowe i przydatne, leży w jego interesie. Oznacza to, że w braku
    świadczenia ze strony pracodawcy pracownik musiałby ponieść wydatek. W konsekwencji
    przyjęcie świadczenia oferowanego przez pracodawcę oznacza uniknięcie tego wydatku.
    Zgodnie ze słownikiem języka polskiego – słowo „dobrowolny” – oznacza „wynikający z
    wolnej woli”, „działający bez przymusu”.
    Ponadto warunkiem uznania, że dane świadczenie w naturze stanowi nieodpłatne
    świadczenie w rozumieniu wskazanych wyżej przepisów podatkowych jest faktyczne
    otrzymanie świadczenia przez pracownika.
    Formułując drugi warunek Trybunał Konstytucyjny wyjaśnił, że dla oceny czy świadczenie
    leżało w interesie pracownika, istotne jest czy stanowi ono realne przysporzenie
    majątkowe (korzyść), którego efekt jest uchwytny w jego majątku. Trybunał Konstytucyjny
    – w ślad za uchwałami NSA – uznał, że w zakres nieodpłatnego świadczenia, jako
    przychodu wchodzą wszystkie zjawiska gospodarcze i zdarzenia prawne, „których
    skutkiem jest nieodpłatne, tj. niezwiązane z kosztami lub inną formą ekwiwalentu,
    przysporzenie majątku tej osobie, mające konkretny wymiar finansowy”. W konsekwencji,
    aby wartość świadczenia uzyskanego od pracodawcy podlegała opodatkowaniu, po
    stronie pracownika musi pojawić się dochód, czyli korzyść majątkowa. Korzyść ta może
    wystąpić w dwóch postaciach: prowadzi do powiększenia aktywów, co jest zwykłym
    skutkiem wypłaty pieniędzy, albo do zaoszczędzenia wydatków, co może być następstwem
    świadczenia rzeczowego lub w formie usługi. W wyniku takiego świadczenia w majątku
    pracownika nie pojawia się wprawdzie realny dochód (w znaczeniu ekonomicznym), ale
    ponieważ znaczenie dochodu na gruncie ustawy o podatku dochodowym od osób
    fizycznych jest szersze, zaoszczędzenie wydatków musi być traktowane na równi z
    przyrostem majątku. Jako przykład Trybunał Konstytucyjny wskazał m.in. dowożenie
    pracownika z miejsca zamieszkania do pracy. W ocenie Trybunału Konstytucyjnego
    zorganizowanie tego rodzaju transportu może oznaczać zaoszczędzenie wydatku po
    stronie pracownika i w konsekwencji może stanowić przysporzenie objęte podatkiem
    dochodowym. Taka ocena jest jednak poprawna tylko pod warunkiem, że świadczenia te
    pracodawca spełniał, dysponując uprzednią zgodą pracownika na ich przyjęcie. O ile
    bowiem pracownik decyduje się skorzystać z przewozu, niewątpliwie zaoszczędza sobie
    wydatku, który musiałby ponieść.
    Jednocześnie Trybunał Konstytucyjny zauważył, że w sytuacji, gdy nieodpłatne świadczenie
    zostało przyjęte jako warunek niezbędny do zgodnego z prawem wykonania pracy – po
    stronie pracownika nie pojawia się korzyść, która mogłaby być objęta podatkiem
    dochodowym.
    Odnosząc się natomiast do trzeciego warunku, Trybunał Konstytucyjny wskazał, że
    przychód powstaje, gdy można zindywidualizować świadczenie, określić jego wartość
    pieniężną oraz skonkretyzować odbiorcę. Mając powyższe na uwadze Trybunał
    Konstytucyjny zauważył, że w sytuacji, gdy otrzymane przez pracownika nieodpłatne
    świadczenie stanowi świadczenie pracodawcy, na które pracownik wyraził zgodę, które
    zostało spełnione w jego interesie i oznacza realne przysporzenie mu korzyści, problem
    ustalenia podstawy opodatkowania w zasadzie ulega rozwiązaniu. Dotyczy to między
    innymi zorganizowania przez pracodawcę dowozu do pracy, w sytuacji gdy pracodawca
    wie kto będzie korzystał z tej formy transportu oraz zna odległości, którą każdy będzie
    pokonywał. W takim przypadku pracodawca jest w stanie precyzyjnie określić wartość
    świadczenia przypadającą indywidualnie na każdego pracownika.
    Z kolei jako przykład świadczenia, które nie rodzi po stronie pracownika przysporzenia
    majątkowego (korzyści) Trybunał Konstytucyjny wskazał sytuację, w której pracodawca
    proponuje pracownikom udział w spotkaniach integracyjnych czy szkoleniowych, choćby
    organizowanych poza miejscem pracy (imprezy wyjazdowe). W tym przypadku, nawet jeśli
    pracownik uczestniczy w spotkaniu (konferencji, szkoleniu, wycieczce) dobrowolnie, po
    jego stronie nie pojawia się korzyść, choćby w postaci zaoszczędzenia wydatku. Nie

    sposób bowiem zakładać, że gdyby nie „kursokonferencja” organizowana przez
    pracodawcę, pracownik wydałby pieniądze na uczestnictwo w takim przedsięwzięciu.
    Trudno też poważnie utrzymywać, że przychodem pracownika z umowy o pracę czy
    stosunku służbowego jest możliwość okazjonalnego uczestnictwa w obiedzie czy kolacji, a
    wartość zjedzonych przez niego potraw i wypitych napojów wyznacza podstawę
    opodatkowania.
    W świetle powyższego zauważyć należy, że nie każde świadczenie spełnione przez
    pracodawcę na rzecz pracownika bez ustalonej za nie zapłaty jest świadczeniem
    podlegającym podatkowi dochodowemu, podobnie jak nie każde tego rodzaju
    świadczenie jest wyłączone spod regulacji ustawy o podatku dochodowym od osób
    fizycznych. Przy czym, jak słusznie zauważył Trybunał Konstytucyjny, ze względu na
    otwarty i rozwijający się katalog świadczeń oferowanych przez pracodawców – nie jest
    możliwe enumeratywne wyliczenie w ustawie podatkowej wszystkich nieodpłatnych
    przysporzeń, które zgodnie z zasadą powszechności przedmiotowej podatku
    dochodowego powinny być przez ustawodawcę uwzględnione. Na marginesie Trybunał
    Konstytucyjny zauważył, że przepisy podatkowe – niezależnie od konieczności realizacji
    obowiązku ustalonego w art. 84 Konstytucji – nie mogą prowadzić do takiego
    ukształtowania pozycji pracowników, aby pozostawanie w stosunku pracy w nadmierny
    sposób obciążało strony tego stosunku w porównaniu do samozatrudnienia, bądź pracy
    na czarno.
    Z wniosku wynika, że organizują Państwo dla swoich pracowników spotkania integracyjne,
    w tym spotkania integracyjne pracowników poszczególnych komórek organizacyjnych.
    Udzielają Państwo zgody na organizację spotkań integracyjnych pracowników danego
    działu, określają kwotę możliwą do wydania oraz ponoszą koszt organizacji spotkania
    integracyjnego działu. Natomiast sposób wydania środków przeznaczonych na spotkania
    integracyjne działu zależy od decyzji kierownika. Wyjścia integracyjne mogą polegać m.in.
    na wspólnym wyjściu do restauracji, do teatru lub kina.
    Jeżeli spotkanie integracyjne polega na wspólnym wyjściu do teatru lub kina, kierownik
    decyduje o miejscu, czasie i rodzaju przedstawienia. W spotkaniu mogą uczestniczyć
    wyłącznie pracownicy „A”, spotkania integracyjne nie są przeznaczone dla członków rodzin
    pracownika. Pracownik może odmówić uczestnictwa w spotkaniu integracyjnym. W takiej
    sytuacji pracownik nie otrzyma jednak rekompensaty tj. nie zostanie mu przekazany inny
    bilet czy kwota pieniężna. Ideą wyjścia jest bowiem zintegrowanie pracowników nie zaś
    przekazanie voucherów czy gratyfikacja pracownika.
    Opisane spotkania integracyjne są w całości finansowane ze środków obrotowych
    Państwa Przedsiębiorstwa, nie są dofinansowywane z Zakładowego Funduszu Świadczeń
    Socjalnych.
    Biorąc pod uwagę przedstawiony we wniosku opis sprawy, powołane przepisy prawa
    podatkowego oraz wyrok Trybunału Konstytucyjnego z 8 lipca 2014 r., sygn. akt K 7/13,
    uznać należy, że finansowanie pracownikom spotkań integracyjnych polegających na
    wspólnym wyjściu do teatru lub kina – które będą miały charakter integracyjny, ze
    środków obrotowych „A”, nie będzie generowało po stronie Państwa pracowników
    przychodu w rozumieniu ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.
    Tym samym, nie będą Państwo zobowiązani od wartości tych świadczeń obliczać, pobierać
    i przekazywać w ciągu roku zaliczek na podatek dochodowy od osób fizycznych.
    Państwa stanowisko jest prawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Państwo przedstawili i stanu prawnego,
    który obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia.

    W odniesieniu do powołanych przez Państwa interpretacji indywidualnych informuję, że
    wydane zostały one w indywidualnych sprawach i nie mają zastosowania ani konsekwencji
    wiążących w odniesieniu do zaprezentowanego we wniosku stanu faktycznego.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    · Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy
      z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.).
      Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie
      zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosują się
      Państwo do interpretacji.
    · Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
      z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    · Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego
    Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa
    z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.
    U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
    · w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
    · w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP
      (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.