Interpretacja indywidualna
Sygnatura: IBPP2/4512-597/16-2/WN
Organ: Dyrektor Izby Skarbowej w Katowicach
Data wydania: 2016-10-20
Teza: zastosowanie stawki 0% przy wewnątrzwspólnotowej dostawie towarów (sytuacja opisana jako Wariant B)
Słowa kluczowe: dostawa-dostawa wewnątrzwspólnotowa; stawka
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział VIII-Rozdział 1-art. 41

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA

Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2015 r., poz. 613 ze zm.) oraz § 2 i § 6 pkt 2 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 kwietnia 2015 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz.U. z 2015 r., poz. 643) Dyrektor Izby Skarbowej w Katowicach, działający w imieniu Ministra Rozwoju i Finansów, stwierdza, że stanowisko Wnioskodawcy przedstawione we wniosku z 6 lipca 2016r. (data wpływu 27 lipca 2016r.) o wydanie interpretacji indywidualnej przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie zastosowania stawki 0% przy wewnątrzwspólnotowej dostawie towarów (sytuacja opisana jako Wariant B) - **jest prawidłowe.**

UZASADNIENIE

W dniu 27 lipca 2016r. wpłynął ww. wniosek o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku od towarów i usług m.in. w zakresie zastosowania stawki 0% przy wewnątrzwspólnotowej dostawie towarów (sytuacja opisana jako Wariant B).

W przedmiotowym wniosku zostało przedstawione następujące zdarzenie przyszłe:

Wnioskodawca (dalej również Spółka) jest zarejestrowanym w Polsce podatnikiem podatku od towarów i usług, jako podatnik VAT czynny, w tym także jako podatnik VAT UE. W ramach prowadzonej działalności gospodarczej Spółka dokonuje sprzedaży towarów wywożonych, w ramach wewnątrzwspólnotowych dostaw towarów (dalej: WDT), z terytorium Polski na terytorium innego państwa członkowskiego Unii Europejskiej. Dostawa towarów w ramach WDT realizowana jest przez Spółkę na rzecz nabywców posiadających właściwy i ważny numer identyfikacyjny dla transakcji wewnątrzwspólnotowych nadany im przez państwo członkowskie właściwe dla nabywcy i zawierający dwuliterowy kod stosowany dla podatku od wartości dodanej.

Dla każdej transakcji sprzedaży towarów w ramach WDT Spółka wystawia na rzecz nabywcy fakturę sprzedaży, zawierającą m.in.:

*   właściwy i ważny numer identyfikacyjny dla transakcji wewnątrzwspólnotowych nadany nabywcy przez właściwe dla niego państwo członkowskie,
*   specyfikację poszczególnych sztuk ładunku pozwalającej zidentyfikować przedmiot dostawy.

W obecnym momencie, w celu udokumentowania prawa do zastosowania 0% stawki podatku od towarów i usług (dalej: podatek VAT) przewidzianej dla transakcji WDT Spółka, przed złożeniem deklaracji podatkowej za dany okres rozliczeniowy, gromadzi, zgodnie z art. 42 ust. 1 pkt 2 ustawy o podatku VAT, dowody, że towary będące przedmiotem WDT zostały wywiezione z terytorium Polski i dostarczone nabywcy na terytorium państwa członkowskiego innego niż terytorium kraju. Są to w szczególności, obok specyfikacji ładunku znajdującej się na fakturze, dokumenty przewozowe otrzymane od przewoźnika odpowiedzialnego za wywóz towarów. W przypadku, gdy wspomniane dokumenty przewozowe nie potwierdzają jednoznacznie dokonania WDT, Spółka gromadzi dodatkowe dokumenty wskazujące na ten fakt, takie jak:

*   otrzymany korespondencją mailową dokument, w którym nabywca potwierdza przyjęcie towarów na terytorium innego państwa członkowskiego (np. w formie potwierdzonego raportu zbiorczego dostaw z danego okresu rozliczeniowego),
*   dokument potwierdzający zapłatę za towar.

Spółka rozważa możliwość zmodyfikowania zasad dokumentowania transakcji WDT ze względu na dostępność nowych rozwiązań systemowych, których zastosowanie pozwoliłoby uprościć proces dokumentowania WDT i tym samym w istotnym stopniu ograniczyć ponoszone obecne nakłady pracy administracyjnej związanej z kompletowaniem dokumentacji.

W celu udokumentowania dokonywanych transakcji WDT Spółka planuje wykorzystywać następujące warianty postępowania:

*   Wariant A - zakładający wykorzystanie dokumentu transportowego tworzonego przez Spółkę lub
*   Wariant B - zakładający wykorzystanie dostępu do systemu magazynowego nabywcy towarów.

Opis wariantu A zakładającego wykorzystanie dokumentu transportowego tworzonego przez Spółkę.

Z uwagi na to, że ustawa o podatku VAT nie zawiera definicji "dokumentu przewozowego" Spółka zamierza zastąpić dokument przewozowy otrzymany od przewoźnika/spedytora (tzw. dokument CMR) dokumentem transportowym wygenerowanym w obszarze magazynowym sytemu finansowo-księgowego Spółki (system SAP). Dokument ten, który jest dostosowany do wymogów Konwencji o Umowie Międzynarodowego Przewozu Drogowego Towarów (CMR), potwierdzałby powierzenie przewoźnikowi lub spedytorowi przewozu towaru, zgodnego ze specyfikacją. Wspomniany dokument wystawiany byłby przez Spółkę do każdej wysyłki towarów w momencie zgłoszenia się przewoźnika po odbiór towarów, a następnie, po uzupełnieniu informacji dotyczących przewoźnika i zakończeniu załadunku, ostatecznie zatwierdzany w systemie SAP przez osobę odpowiedzialną. Po zatwierdzeniu dokumentu transportowego w systemie SAP dokument zostaje zapisany w systemie bez możliwości wprowadzania zmian w jego treści.

Dokument transportowy tworzony przez Spółkę po zakończeniu załadunku wysyłanych towarów na środek transportu przewoźnika zawierałby informacje analogiczne do tych, które są zawarte w standardowym dokumencie CMR, w tym m.in. następujące dane:

*   kolejny unikatowy numer dokumentu transportowego nadawany przez system SAP, który jest przywołany na fakturze sprzedaży,
*   datę wystawienia dokumentu transportowego,
*   nazwę i adres nadawcy (Spółki),
*   nazwę i adres odbiorcy (miejsce przeznaczenia towarów),
*   nazwę i adres przewoźnika,
*   dane środka transportu (numer rejestracyjny),
*   określenie ilości i rodzaju przewożonego towaru,
*   wagę netto, brutto towaru,
*   datę przyjęcia towaru do przewozu przez przewoźnika.

Spółka zamierza uznawać opisany powyżej dokument, łącznie z fakturą sprzedaży zawierającą m.in. specyfikację poszczególnych sztuk ładunku oraz dokumentem potwierdzającym zapłatę za towar, jako dowód potwierdzający dokonanie WDT i pozwalający na zastosowanie 0% stawki podatku przewidzianej dla wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów zgodnie z art. 42 ust. 1 ustawy.

Opis wariantu B zakładającego wykorzystanie dostępu do systemu magazynowego nabywcy towarów.

Rozwiązanie przewidziane w tym wariancie miałoby zastosowanie do transakcji WDT realizowanych na rzecz nabywców należących z reguły do tej samej co Spółka grupy kapitałowej, którzy wyraziliby zgodę na zdalne udostępnienie (drogą elektroniczną) Spółce wglądu do określonego obszaru swojego systemu księgowo-magazynowego, w którym rejestrowane są przyjęcia nabywanych towarów. W oparciu o dostęp do wspomnianego systemu klienta, Spółka będzie mieć możliwość wygenerowania raportu kontrolnego, w którym zostaną zawarte informacje potwierdzające przyjęcie sprzedanych przez Spółkę towarów do określonego magazynu danego nabywcy. Raport ten będzie zawierał m.in. następujące informacje:

*   kod przypisany nabywcy w systemie księgowo-magazynowym - unikalny dla danego podmiotu prawnego i tym samym jednoznacznie identyfikujący nabywcę,
*   numer przypisany dostawcy w systemie nabywcy, identyfikujący Spółkę oraz nazwę lub skrót nazwy Spółki,
*   unikalny kod zakładu klienta, który jednoznacznie identyfikuje lokalizację (adres) magazynu klienta, w którym doszło do przyjęcia towarów sprzedanych przez Spółkę,
*   dane jednoznacznie identyfikujące każdą dokonaną między Spółką a nabywcą transakcję sprzedaży towarów, które zostały przyjęte do magazynu klienta, a w szczególności:
    1.  numer dokumentu dostawy towaru nadany przez Spółkę dla towarów opuszczających jej magazyn (tj. numer tzw. dokumentu WZ) - umieszczony również na fakturze sprzedaży wystawionej przez Spółkę,
    2.  numer i datę wystawionej przez Spółkę faktury dokumentującej transakcję,
    3.  ilość towarów przyjętych do magazynu nabywcy wraz z przypisanym kodem materiału nadanym w systemie nabywcy poszczególnym rodzajom towarów dostarczonych przez Spółkę,
    4.  datę przyjęcia towarów do magazynu nabywcy.

Przedmiotowy raport będzie możliwy do wygenerowania w każdym momencie po zrealizowaniu transakcji między Spółką a nabywcą, tak długo jak długo obowiązywać będzie zgoda nabywcy na dostęp do systemu. Dodatkowo Spółka po wygenerowaniu raportu każdorazowo będzie przechowywać jego elektroniczną kopię. W przypadku, gdy opisany wyżej raport wygenerowany z systemu udostępnionego przez nabywcę potwierdzać będzie przyjęcie do magazynu nabywcy towarów będących przedmiotem sprzedaży, Spółka zamierza uznawać ten raport, łącznie z fakturą sprzedaży i specyfikacją poszczególnych sztuk ładunku, jako dowód potwierdzający dokonanie WDT i pozwalający na zastosowanie 0% stawki podatku przewidzianej dla wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów zgodnie z art. 42 ust. 1 ustawy. W takiej sytuacji Spółka nie będzie już gromadzić dla celów potwierdzenia dokonania WDT dodatkowych dokumentów takich jak np. dokumenty przewozowe czy dokumenty potwierdzające zapłatę za towar.

W związku z powyższym, w odniesieniu do sytuacji opisanej jako Wariant B, zadano następujące pytanie:

Czy, w świetle przedstawionego opisu zdarzenia przyszłego, posiadanie przez Spółkę wygenerowanego z systemu magazynowego nabywcy raportu potwierdzającego przyjęcie towarów sprzedanych przez Spółkę oraz faktury sprzedaży, zawierającej m.in. specyfikację poszczególnych sztuk ładunku (sytuacja opisana jako Wariant B) będzie upoważniać Spółkę do zastosowania 0% stawki podatku VAT dla potwierdzonej w ten sposób wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów?

Stanowisko Wnioskodawcy (odnoszące się do kwestii wskazanej jako wariant B):

W ocenie Spółki, dokumenty będące w jej posiadaniu:

1.  (…)
2.  w sytuacji opisanej jako Wariant B - tj. wygenerowany z systemu księgowo-magazynowego nabywcy raport potwierdzający przyjęcie towarów sprzedanych przez Spółkę oraz faktura sprzedaży, zawierająca m.in. specyfikację poszczególnych sztuk ładunku,

stanowić będą dowód dokonania wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów, w rozumieniu art. 42 ust. 1 pkt 2 ustawy o podatku VAT. Zdaniem Spółki, dokumenty te w opisanych sytuacjach w wystarczający sposób będą potwierdzać, że dla transakcji sprzedaży towarów udokumentowanej konkretną fakturą doszło do wywozu tych towarów z terytorium Polski i dostarczenia ich do nabywcy na terytorium innego niż Polska państwa członkowskiego UE. Co za tym idzie, na podstawie opisanej dokumentacji posiadanej przed upływem terminu do złożenia deklaracji podatkowej za dany okres rozliczeniowy, Spółka uprawniona będzie do zastosowania 0% stawki podatku dla potwierdzonych w ten sposób wewnątrzwspólnotowych dostaw towarów.

Przedstawione stanowisko Spółki znajduje uzasadnienie zarówno w obowiązujących regulacjach ustawy jak i w orzecznictwie sądów administracyjnych oraz wydanych interpretacjach organów podatkowych. Zgodnie z art. 42 ust. 3 ustawy o VAT, dowodami, o których mowa w art. 42 ust. 1 pkt 2 ustawy o VAT, potwierdzającymi, że towary będące przedmiotem WDT zostały wywiezione z kraju i dostarczone do nabywcy na terytorium innego państwa członkowskiego są następujące dokumenty:

*   dokumenty przewozowe otrzymane od przewoźnika (spedytora) odpowiedzialnego za wywóz towarów z terytorium kraju, z których jednoznacznie wynika, że towary zostały dostarczone do miejsca ich przeznaczenia na terytorium państwa członkowskiego inne niż terytorium kraju - w przypadku gdy przewóz towarów jest zlecany przewoźnikowi (spedytorowi),
*   specyfikacja poszczególnych sztuk ładunku,

jeżeli łącznie potwierdzają dostarczenie towarów będących przedmiotem wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów do nabywcy znajdującego się na terytorium państwa członkowskiego innym niż terytorium kraju.

W przypadku, gdy wyżej wymienione dokumenty nie potwierdzają jednoznacznie dostarczenia do nabywcy znajdującego się na terytorium państwa członkowskiego innym niż terytorium kraju towarów, dowodami, o których mowa w art. 42 ust. 1 pkt 2 ustawy o VAT mogą być również inne dokumenty wskazujące, że nastąpiła dostawa wewnątrzwspólnotowa, w szczególności:

1.  korespondencja handlowa z nabywcą, w tym jego zamówienie,
2.  dokumenty dotyczące ubezpieczenia lub kosztów frachtu,
3.  dokument potwierdzający zapłatę za towar, z wyjątkiem przypadków, gdy dostawa ma charakter nieodpłatny lub zobowiązanie jest realizowane w innej formie, w takim przypadku inny dokument stwierdzający wygaśnięcie zobowiązania,
4.  dowód potwierdzający przyjęcie przez nabywcę towaru na terytorium państwa członkowskiego innym niż terytorium kraju.

Kluczowe znaczenie dla określenia katalogu dokumentów uprawniających do stosowania stawki 0% ma uchwała 7 sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 11 października 2010r. (sygn. akt I FPS 1/10) w której NSA stwierdził, że: "(\`(...)\`) przy uwzględnieniu kompleksowej wykładni art. 42 ust. 1, 3 i 11 u.p.tu., na którą składają się wykładnie: gramatyczna, systemowa oraz prowspólnotowa, na przedstawione do rozstrzygnięcia zagadnienie prawne należy odpowiedzieć, że w świetle art. 42 ust. 1, 3 i 11 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług dla zastosowania stawki 0% przy wewnątrzwspólnotowej dostawie towarów wystarczającym jest, aby podatnik posiadał jedynie niektóre dowody, o jakich mowa w art. 42 ust. 3 ustawy, uzupełnione dokumentami, wskazanymi w art. 42 ust. 11 ustawy lub innymi dowodami w formie dokumentów, o których mowa w art. 180 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa, o ile łącznie potwierdzają fakt wywiezienia i dostarczenia towarów będących przedmiotem wewnątrzwspólnotowej dostawy do nabywcy znajdującego się na terytorium państwa członkowskiego innym niż terytorium kraju".

Teza taka znajduje również potwierdzenie w wydanych do tej pory interpretacjach organów podatkowych. Dla przykładu, warto przywołać stanowisko Dyrektora Izby Skarbowej w Łodzi wyrażone w interpretacji indywidualnej z 10 marca 2015 r., nr IPTPP2/443-928/14-2/AJB zgodnie z którym: "…dla zastosowania stawki 0% dla wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów wystarczającym jest, aby podatnik posiadał jedynie niektóre dowody, o których mowa w art. 42 ust. 3 ustawy, uzupełnione dokumentami wskazanymi w art. 42 ust. 11 ustawy. Dla udokumentowania takiej dostawy podatnik może także posiadać inne dowody w formie dokumentów, o których mowa w art. 180 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa, zgodnie z którym, jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem."

W dalszej części przywołanej interpretacji Dyrektor Izby Skarbowej potwierdzając możliwość stosowania nowoczesnych technologii w celu dokumentowania WDT stwierdza, że: "Zauważyć należy, że powołane powyżej przepisy nie stanowią o formie dokumentów. Zasadniczo dopuszczalna jest każda forma dokumentu, byle uprawdopodobniała ona wywóz towarów z terytorium kraju i ich dostarczenie na terytorium innego państwa członkowskiego". Przedstawione stanowisko akceptowane jest także w innych interpretacjach organów podatkowych, które dopuszczają prawo podatnika do zastosowania 0% stawki podatku VAT dla wewnątrzwspólnotowych dostaw towarów nawet w sytuacjach, gdy podatnik nie posiada w swojej dokumentacji dokumentu przewozowego od przewoźnika odpowiedzialnego za wywóz towarów z terytorium kraju (np. interpretacje indywidualne wydane przez Dyrektora Izby Skarbowej w Katowicach z 17 lipca 2015r., nr IBPP4/4512-191/15/EK oraz z 14 stycznia 2016r. nr IBPP2/4512-947/15/IK).

(…).

Podobnie, dla sytuacji opisanej jako Wariant B, wygenerowany z systemu księgowo-magazynowego nabywcy raport zawierający m.in. informację o przyjęciu do określonego magazynu nabywcy towaru zidentyfikowanego według opisanych wcześniej danych systemowych powinien spełniać warunki uznania go za jeden z dokumentów o których mowa w art. 42 ust. 11 ustawy o VAT. Tym samym, zgodnie z tym przepisem, raport wraz ze specyfikacją poszczególnych sztuk ładunku oraz fakturą sprzedaży będzie stanowić dowód, o którym mowa w art. 42 ust. 1 pkt 2 ustawy.

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego zdarzenia przyszłego, odnoszące się do sytuacji opisanej jako Wariant B, jest prawidłowe.

Zgodnie z art. 5 ust. 1 ustawy z 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t.j. Dz.U. z 2016r., poz. 710 ze zm.), zwanej dalej ustawą lub ustawą o VAT, opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlegają:

1.  odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju;
2.  eksport towarów;
3.  import towarów na terytorium kraju;
4.  wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów za wynagrodzeniem na terytorium kraju;
5.  wewnątrzwspólnotowa dostawa towarów.

Z powyższego przepisu wynika tzw. zasada terytorialności, zgodnie z którą opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlega m. in. odpłatna dostawa towarów oraz odpłatne świadczenie usług, ale tylko w sytuacji, gdy miejscem ich świadczenia (określanym na podstawie przepisów ustawy) jest terytorium kraju, przez które – w myśl definicji zawartej w art. 2 pkt 1 ustawy rozumie się – co do zasady – terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.

W myśl art. 7 ust. 1 ustawy, przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, należy rozumieć przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (…).

W świetle art. 13 ust. 1 ustawy, przez wewnątrzwspólnotową dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 5, rozumie się wywóz towarów z terytorium kraju w wykonaniu czynności określonych w art. 7 na terytorium państwa członkowskiego inne niż terytorium kraju, z zastrzeżeniem ust. 2-8.

Jak wynika z ust. 2 ww. art. 13 ustawy o VAT, przepis ust. 1 stosuje się pod warunkiem, że nabywca towarów jest:

1.  podatnikiem podatku od wartości dodanej zidentyfikowanym na potrzeby transakcji wewnątrzwspólnotowych na terytorium państwa członkowskiego innym niż terytorium kraju;
2.  osobą prawną niebędącą podatnikiem podatku od wartości dodanej, która jest zidentyfikowana na potrzeby transakcji wewnątrzwspólnotowych na terytorium państwa członkowskiego innym niż terytorium kraju;
3.  podatnikiem podatku od wartości dodanej lub osobą prawną niebędącą podatnikiem podatku od wartości dodanej, działającymi w takim charakterze na terytorium państwa członkowskiego innym niż terytorium kraju, niewymienionymi w pkt 1 i 2, jeżeli przedmiotem dostawy są wyroby akcyzowe, które, zgodnie z przepisami o podatku akcyzowym, są objęte procedurą zawieszenia poboru akcyzy lub procedurą przemieszczania wyrobów akcyzowych z zapłaconą akcyzą;
4.  podmiotem innym niż wymienione w pkt 1 i 2, działającym (zamieszkującym) w innym niż Rzeczpospolita Polska państwie członkowskim, jeżeli przedmiotem dostawy są nowe środki transportu.

Wewnątrzwspólnotowa dostawa towarów występuje, jeżeli dokonującym dostawy jest podatnik, o którym mowa w art. 15, u którego sprzedaż nie jest zwolniona od podatku na podstawie art. 113 ust. 1 i 9, z zastrzeżeniem ust. 7 (art. 13 ust. 6 ustawy).

Elementem, który musi wystąpić, aby uznać daną czynność za wewnątrzwspólnotową dostawę towarów, jest wywóz towaru z terytorium kraju na terytorium innego państwa członkowskiego. Podkreślić należy, że dostawą wewnątrzwspólnotową nie jest sama czynność faktyczna, jaką jest wywóz towarów, ponieważ wywóz ten musi nastąpić w wyniku dokonania dostawy. Jest to warunek konieczny, stanowiący odbicie warunków dotyczących nabycia, gdzie wymaga się, aby miało miejsce nabycie prawa do rozporządzania jak właściciel towarami, co następuje w wyniku dokonanej dostawy.

Przepisy art. 13 ust. 2 pkt 1 i ust. 6 ustawy wymagają dla uznania danej transakcji za wewnątrzwspólnotową dostawę towarów, aby obie strony transakcji były podatnikami zarejestrowanymi dla celów transakcji wewnątrzwspólnotowych w różnych krajach członkowskich, tj. aby dostawca towaru był zarejestrowany jako podatnik VAT-UE na terytorium Polski, zaś nabywcą towaru winien być podatnik podatku od wartości dodanej zidentyfikowany na potrzeby transakcji wewnątrzwspólnotowych na terytorium państwa członkowskiego innym niż Polska.

Wskazać należy, że jeżeli wywóz towarów następuje w wyniku dokonania transakcji z ustalonym nabywcą, w celu dostawy, tj. przeniesienia na konkretny podmiot prawa do rozporządzania wywożonym towarem jak właściciel, zachodzi wówczas wewnątrzwspólnotowa dostawa towarów, której po stronie nabywcy odpowiada wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów w zakupie. Podkreślić należy, że zakwalifikowanie danej transakcji jako dostawy wewnątrzwspólnotowej na podstawie art. 13 ust. 1 ustawy wymaga czasowego i materialnego związku pomiędzy dostawą danego towaru i jego transportem.

O kwalifikacji danej czynności jako wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów decyduje ogół okoliczności dostawy, z uwzględnieniem przesłanek wskazanych w art. 13 ust. 1 ustawy. Na ich podstawie, wywóz towarów ma nastąpić w wyniku dostawy rozumianej jako przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel. Dostawa ta ma mieć zatem charakter bezpośredniości i nieprzerwany. Zaznaczyć należy również, że przedmiotem obu tych czynności (dostawy i wywozu) mają być te same towary, tj. towary które nie podlegają w trakcie przemieszczenia np. przeróbce, obróbce, uzupełnieniu, złożeniu ale również towary identyczne pod względem ilościowym. Warunek ten jest spełniony wtedy, gdy ta sama ilość zamówionego przez nabywcę towaru jest przedmiotem wywozu z terytorium kraju i dostawy do tego nabywcy.

Przepis art. 41 ust. 1 ustawy stanowi, że stawka podatku wynosi 22%, z zastrzeżeniem ust. 2-12c, art. 83, art. 119 ust. 7, art. 120 ust. 2 i 3, art. 122 i art. 129 ust. 1.

W świetle treści art. 146a pkt 1 ustawy, w okresie od dnia 1 stycznia 2011 r. do dnia 31 grudnia 2016 r., z zastrzeżeniem art. 146f, stawka podatku, o której mowa w art. 41 ust. 1 i 13, art. 109 ust. 2 i art. 110, wynosi 23%.

Jednakże zarówno w treści ustawy o podatku od towarów i usług, jak i przepisów wykonawczych do niej, ustawodawca przewidział opodatkowanie niektórych czynności stawkami obniżonymi lub zwolnienie od podatku.

Na podstawie art. 41 ust. 3 ustawy, w wewnątrzwspólnotowej dostawie towarów stawka podatku wynosi 0%, z zastrzeżeniem art. 42.

Stosownie do art. 42 ust. 1 ustawy, wewnątrzwspólnotowa dostawa towarów podlega opodatkowaniu według stawki podatku 0% pod warunkiem, że:

1.  podatnik dokonał dostawy na rzecz nabywcy posiadającego właściwy i ważny numer identyfikacyjny dla transakcji wewnątrzwspólnotowych, nadany przez państwo członkowskie właściwe dla nabywcy, zawierający dwuliterowy kod stosowany dla podatku od wartości dodanej;
2.  podatnik przed upływem terminu do złożenia deklaracji podatkowej za dany okres rozliczeniowy, posiada w swojej dokumentacji dowody, że towary będące przedmiotem wewnątrzwspólnotowej dostawy zostały wywiezione z terytorium kraju i dostarczone do nabywcy na terytorium państwa członkowskiego inne niż terytorium kraju;
3.  podatnik składając deklarację podatkową, w której wykazuje tę dostawę towarów, jest zarejestrowany jako podatnik VAT UE.

Według ust. 3 powołanego artykułu, dowodami, o których mowa w ust. 1 pkt 2 są następujące dokumenty, jeżeli łącznie potwierdzają dostarczenie towarów będących przedmiotem wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów do nabywcy znajdującego się na terytorium państwa członkowskiego innym niż terytorium kraju:

1.  dokumenty przewozowe otrzymane od przewoźnika (spedytora) odpowiedzialnego za wywóz towarów z terytorium kraju, z których jednoznacznie wynika, że towary zostały dostarczone do miejsca ich przeznaczenia na terytorium państwa członkowskiego inne niż terytorium kraju – w przypadku gdy przewóz towarów jest zlecany przewoźnikowi (spedytorowi),
2.  (uchylony),
3.  specyfikacja poszczególnych sztuk ładunku,
4.  (uchylony),

\- z zastrzeżeniem ust. 4 i 5.

W świetle art. 42 ust. 11 ustawy, w przypadku gdy dokumenty, o których mowa w ust. 3-5, nie potwierdzają jednoznacznie dostarczenia do nabywcy znajdującego się na terytorium państwa członkowskiego innym niż terytorium kraju towarów, dowodami, o których mowa w ust. 1 pkt 2, mogą być również inne dokumenty wskazujące, że nastąpiła dostawa wewnątrzwspólnotowa, w szczególności:

1.  korespondencja handlowa z nabywcą, w tym jego zamówienie;
2.  dokumenty dotyczące ubezpieczenia lub kosztów frachtu;
3.  dokument potwierdzający zapłatę za towar, z wyjątkiem przypadków, gdy dostawa ma charakter nieodpłatny lub zobowiązanie jest realizowane w innej formie, w takim przypadku inny – dokument stwierdzający wygaśnięcie zobowiązania;
4.  dowód potwierdzający przyjęcie przez nabywcę towaru na terytorium państwa członkowskiego innym niż terytorium kraju.

Analiza przedstawionych regulacji pozwala na ustalenie dwóch podstawowych warunków, od spełnienia których uzależnione jest uznanie danej dostawy za dostawę o charakterze wewnątrzwspólnotowym. Uprawnia to w konsekwencji do zastosowania preferencyjnej stawki podatku w wysokości 0%. Pierwszy z tych warunków dotyczy aspektu prawnego transakcji – jego spełnienie ma gwarantować, że czynność ta zostanie potraktowana jako wewnątrzwspólnotowe nabycie w państwie przeznaczenia i jako taka zostanie tam faktycznie opodatkowana. Drugi z warunków dotyczy aspektu faktycznego transakcji – jego spełnienie pozwala na przyjęcie, że rzeczywiście nastąpił wywóz towarów z kraju i jego transport (przemieszczenie) do innego państwa członkowskiego Unii Europejskiej. Drugi z warunków dotyczy zatem faktycznych, a nie prawnych aspektów transakcji i został określony wprost w cyt. wyżej art. 42 ust. 1 pkt 2 ustawy. W związku z tym kluczowe jest to, aby posiadane przez podatnika dokumenty zawierały informacje, z których wynika, że dany towar został wywieziony z terytorium kraju oraz został faktycznie dostarczony do innego państwa członkowskiego. Istotą bowiem powołanych przepisów jest zobowiązanie podatnika do udowodnienia, że towary będące przedmiotem dostawy rzeczywiście opuściły terytorium kraju, ze względu na korzystniejsze niż w odniesieniu do dostaw krajowych skutki podatkowe.

Dla zastosowania 0% stawki w odniesieniu do wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów wystarczającym jest, aby podatnik posiadał jedynie niektóre dowody o jakich mowa w art. 42 ust. 3 ustawy, uzupełnione dokumentami wskazanymi w art. 42 ust. 11 ustawy. Dla udokumentowania takiej dostawy podatnik może także posiadać inne dowody w formie dokumentów. W świetle bowiem art. 180 § 1 ww. ustawy Ordynacja podatkowa, jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem.

Z treści złożonego wniosku wynika, że Spółka jest zarejestrowanym w Polsce podatnikiem podatku od towarów i usług, jako podatnik VAT czynny, w tym także jako podatnik VAT UE. W ramach prowadzonej działalności gospodarczej Spółka dokonuje sprzedaży towarów wywożonych, w ramach wewnątrzwspólnotowych dostaw towarów, z terytorium Polski na terytorium innego państwa członkowskiego Unii Europejskiej. Dostawa towarów w ramach WDT realizowana jest przez Spółkę na rzecz nabywców posiadających właściwy i ważny numer identyfikacyjny dla transakcji wewnątrzwspólnotowych nadany im przez państwo członkowskie właściwe dla nabywcy i zawierający dwuliterowy kod stosowany dla podatku od wartości dodanej.

Dla każdej transakcji sprzedaży towarów w ramach WDT Spółka wystawia na rzecz nabywcy fakturę sprzedaży, zawierającą m.in.:

*   właściwy i ważny numer identyfikacyjny dla transakcji wewnątrzwspólnotowych nadany nabywcy przez właściwe dla niego państwo członkowskie,
*   specyfikację poszczególnych sztuk ładunku pozwalającej zidentyfikować przedmiot dostawy.

Spółka rozważa możliwość zmodyfikowania zasad dokumentowania transakcji WDT ze względu na dostępność nowych rozwiązań systemowych, których zastosowanie pozwoliłoby uprościć proces dokumentowania WDT i tym samym w istotnym stopniu ograniczyć ponoszone obecne nakłady pracy administracyjnej związanej z kompletowaniem dokumentacji.

W celu udokumentowania dokonywanych transakcji WDT Spółka planuje wykorzystywać następujące warianty postępowania:

*   Wariant A - zakładający wykorzystanie dokumentu transportowego tworzonego przez Spółkę lub
*   Wariant B - zakładający wykorzystanie dostępu do systemu magazynowego nabywcy towarów.

Wariant B zakłada wykorzystanie dostępu do systemu magazynowego nabywcy towarów.

Rozwiązanie przewidziane w tym wariancie miałoby zastosowanie do transakcji WDT realizowanych na rzecz nabywców należących z reguły do tej samej co Spółka grupy kapitałowej, którzy wyraziliby zgodę na zdalne udostępnienie (drogą elektroniczną) Spółce wglądu do określonego obszaru swojego systemu księgowo-magazynowego, w którym rejestrowane są przyjęcia nabywanych towarów. W oparciu o dostęp do wspomnianego systemu klienta, Spółka będzie mieć możliwość wygenerowania raportu kontrolnego, w którym zostaną zawarte informacje potwierdzające przyjęcie sprzedanych przez Spółkę towarów do określonego magazynu danego nabywcy.

Przedmiotowy raport będzie możliwy do wygenerowania w każdym momencie po zrealizowaniu transakcji między Spółką a nabywcą, tak długo jak długo obowiązywać będzie zgoda nabywcy na dostęp do systemu. Dodatkowo Spółka po wygenerowaniu raportu każdorazowo będzie przechowywać jego elektroniczną kopię. W przypadku, gdy opisany we wniosku raport wygenerowany z systemu udostępnionego przez nabywcę potwierdzać będzie przyjęcie do magazynu nabywcy towarów będących przedmiotem sprzedaży, Spółka zamierza uznawać ten raport, łącznie z fakturą sprzedaży i specyfikacją poszczególnych sztuk ładunku, jako dowód potwierdzający dokonanie WDT i pozwalający na zastosowanie 0% stawki podatku przewidzianej dla wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów zgodnie z art. 42 ust. 1 ustawy. W takiej sytuacji Spółka nie będzie już gromadzić dla celów potwierdzenia dokonania WDT dodatkowych dokumentów takich jak np. dokumenty przewozowe czy dokumenty potwierdzające zapłatę za towar.

Wątpliwości Wnioskodawcy dotyczą kwestii, czy posiadanie przez Spółkę wygenerowanego (drogą elektroniczną) z systemu magazynowego nabywcy raportu potwierdzającego przyjęcie towarów sprzedanych przez Spółkę oraz faktury sprzedaży, zawierającej m.in. specyfikację poszczególnych sztuk ładunku (sytuacja opisana jako Wariant B) będzie upoważniać Spółkę do zastosowania 0% stawki podatku VAT dla potwierdzonej w ten sposób wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów.

Jak wskazano wcześniej w świetle powołanych przepisów art. 42 ust. 1 pkt 2 i art. 42 ust. 3 i ust. 11 ustawy dla zastosowania 0% stawki w odniesieniu do wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów istotnym jest aby posiadane przez podatnika dokumenty zawierały informacje, których wynika, że dany towar został wywieziony z terytorium kraju oraz został faktycznie dostarczony do innego państwa członkowskiego. Przy czym wystarczającym jest, aby podatnik posiadał jedynie niektóre dowody o jakich mowa w art. 42 ust. 3 ustawy, uzupełnione dokumentami wskazanymi w art. 42 ust. 11 ustawy.

Należy jednocześnie zauważyć, że powołane powyżej przepisy nie stanowią o formie dokumentów. Zasadniczo dopuszczalna jest każda forma dokumentu, byle uprawdopodobniała ona wywóz towarów z terytorium kraju i ich dostarczenie na terytorium innego państwa członkowskiego. W dobie szeroko rozumianej komunikacji technicznej nie ma podstaw do odmawiania mocy dowodowej dokumentowi przesyłanemu np.: w formie elektronicznej, skanem czy faxem. Dla zastosowania stawki 0% dla transakcji wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów nie jest konieczne zatem posiadanie danego dokumentu w formie papierowej, wystarczy jego wersja elektroniczna.

Trzeba jednocześnie podkreślić, że prawidłowość i wiarygodność tych dokumentów może zostać potwierdzona wyłącznie w toku postępowania podatkowego.

Mając na uwadze przedstawiony stan prawny i opis sprawy - Wariant B - należy stwierdzić, że w sytuacji, gdy Wnioskodawca dla potwierdzenia dokonania wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów posiada wskazane dokumenty tj. wygenerowany z systemu magazynowego nabywcy raport potwierdzający przyjęcie towarów sprzedanych przez Spółkę oraz faktury sprzedaży zawierającej m.in. specyfikację poszczególnych sztuk ładunku, przy czym dokumenty te łącznie będą uprawdopodobniać przemieszczenie towarów z terytorium kraju na terytorium innego państwa członkowskiego oraz ich dostarczenie do nabywcy znajdującego się na terytorium państwa członkowskiego innym niż terytorium kraju, wówczas Spółka na podstawie tych dokumentów będzie miała prawo do zastosowania preferencyjnej stawki 0% dla wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów.

Tym samym, stanowisko Wnioskodawcy wyrażone dla Wariantu B jest prawidłowe.

Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dniu wydania interpretacji.

Niniejszą interpretacją załatwiono wniosek w części zastosowania stawki 0% przy wewnątrzwspólnotowej dostawie towarów (sytuacja opisana jako Wariant B). Natomiast wniosek w części zastosowania stawki 0% przy wewnątrzwspólnotowej dostawie towarów (sytuacja opisana jako Wariant A) zostanie załatwiony odrębnym rozstrzygnięciem.

Zaznacza się, że zgodnie z art. 14b § 3 ustawy Ordynacja podatkowa, składający wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej obowiązany jest do wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego. Organ jest ściśle związany przedstawionym we wniosku stanem faktycznym (opisem zdarzenia przyszłego). Zainteresowany ponosi ryzyko związane z ewentualnym błędnym lub nieprecyzyjnym przedstawieniem we wniosku opisu stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego). Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy rzeczywisty stan faktyczny sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie ze stanem faktycznym (opisem zdarzenia przyszłego) podanym przez Wnioskodawcę w złożonym wniosku. W związku z powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we wniosku opisu sprawy, udzielona odpowiedź traci swą aktualność.

Ponadto tut. Organ informuje, że zgodnie z art. 14na pkt 2 ustawy Ordynacja podatkowa, przepisów art. 14k-14n dotyczących ochrony prawnej wynikającej z zastosowania się Wnioskodawcy do otrzymanej interpretacji nie stosuje się, jeżeli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe przedstawione we wniosku stanowią element czynności będących przedmiotem decyzji wydanej w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy o podatku od towarów i usług, tj. czynności dokonanych w ramach transakcji, które pomimo spełnienia warunków formalnych ustanowionych w przepisach ustawy, miały zasadniczo na celu osiągnięcie korzyści podatkowych, których przyznanie byłoby sprzeczne z celem, któremu służą te przepisy.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, ul. Prymasa S. Wyszyńskiego 2, 44-101 Gliwice, po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – t.j. Dz. U. z 2016r., poz. 718 ze zm.).

Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy). Jednocześnie, zgodnie z art. 57a ww. ustawy, skarga na pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego wydaną w indywidualnej sprawie, opinię zabezpieczającą i odmowę wydania opinii zabezpieczającej może być oparta wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd administracyjny jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Katowicach, Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Bielsku-Białej, ul. Traugutta 2a, 43-300 Bielsko-Biała.