Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0115-KDIT1.4011.400.2025.2.ASZ
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-07-23
Teza: Skutki podatkowe zawarcia ugody z bankiem.
Słowa kluczowe: banki
cel-cele mieszkaniowe
kredyt-kredyt hipoteczny
ugody
zaniechanie-zaniechanie poboru podatku
Zagadnienia: Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Źródła przychodów.-Przychody z innych źródeł.
Przepisy: [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 1-art. 9-ust. 1
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 1-art. 9-ust. 2
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 2-art. 11-ust. 1
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 2-art. 20-ust. 1

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

15 maja 2025 r. wpłynął Pani wniosek z 13 maja 2025 r. o wydanie interpretacji
    indywidualnej. Uzupełniła go Pani pismem z 15 lipca 2025 r. (wpływ 16 lipca 2025 r.) – w
    odpowiedzi na wezwanie. Treść wniosku jest następująca:
    Opis stanu faktycznego
    Zawarła Pani 29 maja 2006 r. umowę nr (...) z X SA o kredyt budowlany na budowę lokalu
    mieszkalnego. Następnie zawarła Pani umowę nr (...) z Z SA o kredyt hipoteczny dla osób
    fizycznych (...) waloryzowany kursem euro z 27 maja 2011 r. na cele mieszkaniowe, która
    stanowiła podstawę do wypłaty Pani kapitału kredytu w wysokości 304.000,05 zł. Oba
    kredyty zostały przeznaczone na zakup różnych lokali mieszkalnych. Po powzięciu przez
    Panią wiedzy o abuzywności poszczególnych klauzul w obu umowach wytoczyła Pani
    powództwa odpowiednio przeciwko Y SA (następcy X SA) przed Sądem Okręgowym (...),
    sygn. akt (...) oraz W SA (następcy Z SA) przed Sądem Okręgowym (...), sygn. akt (...).
    W sprawie przeciwko Y 11 czerwca 2024 r. wydany został wyrok, ustalający, że umowa nr
    (...) zawarta z X S.A. o kredyt budowlany na budowę lokalu mieszkalnego jest nieważna;
    Sąd zasądził od Y na rzecz Pani kwotę 451.960,47 zł z odsetkami ustawowymi i orzekł o
    kosztach. Strony zawarły porozumienie, w którym dokonały wzajemnych rozliczeń i zrzekły
    dalszych roszczeń związanych z kwestionowaną umową. W związku z zapadłym wyrokiem
    oraz podpisanym porozumieniem strony nie wnosiły środków zaskarżenia, co
    doprowadziło do uprawomocnienia się orzeczenia.
    W sprawie przeciwko W SA (sygn. akt (...)) 14 listopada 2024 r. w toku procesu zawarła Pani
    ugodę nr (...) datowaną na 14 listopada 2024 r. Strony w Ugodzie uznały, że: „Zamiarem
    Banku i Klienta jest:
    a. polubownie rozstrzygnąć spór między stronami w zakresie wzajemnie przysługujących
      Stronom roszczeń, które są przedmiotem sporu sądowego zainicjowane pozwem
      Klienta [...], a także,
    b. uchylić niepewność co do roszczeń Stron związanych z zawarciem i wykonywaniem
      Umowy przez przyjęte w ugodzie rozwiązania, w tym dokonanie wzajemnych rozliczeń,
      a w konsekwencji tego zakończenie Umowy oraz sporu [...] w sposób definitywny i bez
      żadnych dalszych roszczeń którejkolwiek Strony”.
    W § 1 pkt 1 Ugody Strony potwierdziły, że wnioskodawczyni przysługują następujące
    roszczenia:
    A. 263.361,18 PLN tytułem rat kapitałowo-odsetkowych;
    B. 7.846,90 PLN tytułem Ubezpieczenia Niskiego Wkładu Własnego;
    C. 14.514,79 PLN tytułem składek na poczet ubezpieczenia;
    D. 29.497,34 PLN tytułem odsetek ustawowych za opóźnienie wyliczonych za okres od
    dnia wpływu pozwu do Banku (tj. 17.01.2023 r.) do dnia 10.10.2024 r.
    Tym samym Pani w stosunku do banku przysługują roszczenia w wysokości 315.229,21
    PLN.
    Natomiast w § 1 pkt 2 Ugody Strony wskazały, że: „w związku z wykonaniem Umowy
    (wypłatą kapitału kredytu) Bankowi przysługuje w stosunku do Klienta roszczenie o
    zapłatę 304.000,05 PLN”.
    Strony na mocy Ugody postanowiły, że potrąciły wzajemnie swoje roszczenia do wysokości
    roszczenia niższego. Wobec tego Bank zobowiązany był do zapłaty na rzecz Pani kwoty
    11.220,16 PLN. Dodatkowo Bank zobowiązał się do zapłaty na rzecz Pani kosztów
    zastępstwa procesowego w wysokości 18.900 PLN – o czym stanowił § 1 pkt 3 i 4 Ugody.

    Na skutek zawartej Ugody postępowanie w sprawie sygn. akt (...) zostało umorzone, a
    strony wypełniły swoje zobowiązania zawarte w Ugodzie nr (...).
    Uzupełnienie wniosku
    Wniosek dotyczy wyłącznie skutków podatkowych świadczeń z ugody opisanych we
    wniosku jako A, B, C, D.

## Pytanie

Czy zawarcie ugody nr (...) będzie powodowało powstanie obowiązku podatkowego w
    zakresie podatku dochodowego od osób fizycznych jedynie od kwoty stanowiącej różnicę
    pomiędzy kwotą udzielonego kredytu, tj. kwotą 304.000,05 zł, a kwotą nienależnie
    pobranych przez bank rat kapitałowo-odsetkowych, tj. kwoty 263.361,18 zł?
    Pani stanowisko w sprawie
    W Pani ocenie obowiązek taki powstanie jedynie w zakresie różnicy pomiędzy kwotą
    udzielonego kredytu a kwotą nienależnie pobranych przez bank wpłat tytułem rat
    kapitałowo-odsetkowych, tj. podstawa opodatkowania wynosić będzie 40.638,87 PLN.
    Jak wskazuje § 1 ust. 1 pkt 1 lit. a Rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 11 marca 2022
    r. w sprawie zaniechania poboru podatku dochodowego od niektórych dochodów
    (przychodów) związanych z kredytem hipotecznym udzielonym na cele mieszkaniowe (Dz.
    U. 2022 poz. 592) zaniechanie poboru podatku dochodowego od osób fizycznych może
    wystąpić m.in. w sytuacji, gdy kredyty mieszkaniowe zostały zaciągnięte na realizację
    wyłącznie jednej inwestycji mieszkaniowej, podczas gdy umorzone wierzytelności z tytułu
    kredytu mieszkaniowego - na podstawie ugody (...) - związane były z drugą inwestycją
    mieszkaniową.
    Natomiast co do oceny składników majątkowych stanowiących podstawę opodatkowania
    należy zauważyć, że zgodnie z treścią art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku
    dochodowym od osób fizycznych (tj. Dz.U. z 2024 r. poz. 226 ze zm.): Opodatkowaniu
    podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z wyjątkiem dochodów
    wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od których na podstawie przepisów
    Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.
    Stosownie do art. 9 ust. 2 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych: Dochodem
    ze źródła przychodów, jeżeli przepisy art. 23o, art. 23u, art. 24-24b, art. 24c, art. 24e, art.
    30ca, art. 30da oraz art. 30f nie stanowią inaczej, jest nadwyżka sumy przychodów z tego
    źródła nad kosztami ich uzyskania osiągnięta w roku podatkowym. Jeżeli koszty uzyskania
    przekraczają sumę przychodów, różnica jest stratą ze źródła przychodów.
    Jak stanowi art. 11 ust. 1 ww. ustawy: Przychodami, z zastrzeżeniem art. 14-15, art. 17 ust.
    1 pkt 6, 9, 10 w zakresie realizacji praw wynikających z pochodnych instrumentów
    finansowych, pkt 11, art. 19, art. 25b, art. 30ca, art. 30da i art. 30f, są otrzymane lub
    postawione do dyspozycji podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i wartości
    pieniężne oraz wartość otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych
    świadczeń.
    O uzyskaniu przychodu w rozumieniu ustawy o podatku dochodowym do osób fizycznych
    można więc mówić w każdej sytuacji, gdy podatnik – czy to na skutek otrzymania
    określonych wartości majątkowych (środków pieniężnych, świadczeń w naturze czy też
    innych nieodpłatnych świadczeń), czy też gdy na skutek określonego zdarzenia
    powodującego zmniejszenie jego zobowiązań wobec innych podmiotów – uzyskuje
    określone przysporzenie majątkowe.
    Na podstawie obowiązujących przepisów należy uznać, że opodatkowaniu nie będą
    podlegać składniki opisane w pkt B i C, bowiem nie stanowią one przysporzenia
    majątkowego, a jedynie zwrot świadczenia nienależnie pobranego przez Bank.

    Na podstawie art. 58 § 1 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (tj. Dz.U. z 2024
    r. poz. 1061 ze zm.): Czynność prawna sprzeczna z ustawą albo mająca na celu obejście
    ustawy jest nieważna, chyba że właściwy przepis przewiduje inny skutek, w szczególności
    ten, iż na miejsce nieważnych postanowień czynności prawnej wchodzą odpowiednie
    przepisy ustawy.
    Natomiast stosownie do treści art. 58 § 2 tej ustawy: Nieważna jest czynność prawna
    sprzeczna z zasadami współżycia społecznego.
    Spór pomiędzy Panią a Bankiem dotyczył ustalenia nieważności umowy o kredyt
    walutowy. Strony zawarły w tej sprawie ugodę, tj. poczyniły względem siebie wzajemne
    ustępstwa w zakresie istniejącego między nimi stosunku prawnego w tym celu, aby uchylić
    niepewność co do roszczeń wynikających z tego stosunku lub zapewnić ich wykonanie
    albo by uchylić spór istniejący lub mogący powstać. Tak więc Bank de facto uznał Pani
    roszczenia i zgodził się na jej zaspokojenie. W związku z tym należy uznać, że de facto –
    pomimo braku wyroku sądowego – ugoda doprowadziła do stanu, w którym umowa
    łącząca Panią i bank została wycofana z obrotu prawnego ex tunc. Nie stanowi zatem
    przysporzenia majątkowego zwrot kwoty wskazanej w pkt A i nie może ona podlegać
    opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych.
    Jednocześnie należy zauważyć, że na podstawie art. 21 ust. 1 pkt 95b ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych: Wolne od podatku dochodowego są odsetki z tytułu
    nieterminowej wypłaty należności niepodlegających opodatkowaniu podatkiem
    dochodowym, wolnych od podatku dochodowego lub od których na podstawie przepisów
    Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku. Zatem wypłacone – na mocy ugody nr
    (...) – odsetki ustawowe, pierwotnie żądane w powództwie za opóźnienie zwrotu
    nienależnie pobranych świadczeń, dotyczą świadczenia niepodlegającego opodatkowaniu
    podatkiem dochodowym. Oznacza to, że odsetki te podlegają zwolnieniu od
    opodatkowania na podstawie wyżej zacytowanego art. 21 ust. 1 pkt 95b ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych, a zatem kwota wskazana w pkt D nie będzie podlegała
    opodatkowaniu.
    Zatem w Pani ocenie opodatkowaniu będzie podlegać jedyne realne przysporzenie
    majątkowe jakiego doznała, tj. różnica pomiędzy tym, co otrzymała od banku (304.000,05
    zł), a tym co faktycznie bankowi zwróciła (263.361,18 zł). Opodatkowaniu będzie podlegać
    jedynie kwota: 40.638,87 zł.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawiła Pani we wniosku jest nieprawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Podstawową zasadą obowiązującą w przepisach ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku
    dochodowym od osób fizycznych (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 163 ze zm.) jest zasada
    powszechności opodatkowania, która wyrażona została w art. 9 ust. 1 tej ustawy:
      Opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z
      wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od
      których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.
    Stosownie do art. 9 ust. 2 ww. ustawy:
      Dochodem ze źródła przychodów, jeżeli przepisy art. 23o, art. 23u, art. 24-24b, art.
      24c, art. 24e, art. 30ca, art. 30da oraz art. 30f nie stanowią inaczej, jest nadwyżka sumy
      przychodów z tego źródła nad kosztami ich uzyskania osiągnięta w roku podatkowym.
      Jeżeli koszty uzyskania przekraczają sumę przychodów, różnica jest stratą ze źródła
      przychodów.
    Jak stanowi art. 11 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:

      Przychodami, z zastrzeżeniem art. 14-15, art. 17 ust. 1 pkt 6, 9, 10 w zakresie realizacji
      praw wynikających z pochodnych instrumentów finansowych, pkt 11, art. 19, art. 25b,
      art. 30ca, art. 30da i art. 30f, są otrzymane lub postawione do dyspozycji podatnika w
      roku kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość otrzymanych
      świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń.
    Opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych podlega – co do zasady –
    każdy dochód osiągnięty przez osobę fizyczną. Zgodnie z definicją dochodu jest nim
    nadwyżka przychodów ze źródła nad kosztami jego uzyskania. Pojęciem pierwotnym dla
    dochodu jest więc pojęcie przychodu. Ten z kolei definiowany jest przez ustawodawcę, w
    art. 11 ust. 1 ww. ustawy, jako otrzymane lub postawione do dyspozycji podatnika w roku
    kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość otrzymanych świadczeń w
    naturze i innych nieodpłatnych świadczeń. Z definicji tej wywieść można, że za przychody
    podatkowe mogą być uznane tylko takie świadczenia, które są określonym przyrostem
    majątkowym (zarówno zwiększającym aktywa, jak i zmniejszającym pasywa) o charakterze
    definitywnym, niemające charakteru zwrotnego.
    Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych wyraźnie rozróżnia źródła
    przychodów oraz sposób opodatkowania dochodów z poszczególnych źródeł.
    Stosownie do przepisów tej ustawy odrębnym źródłem przychodów są określone w art. 10
    ust. 1 pkt 9 „inne źródła”.
    W myśl art. 20 ust. 1 ww. ustawy:
      Za przychody z innych źródeł, o których mowa w art. 10 ust. 1 pkt 9, uważa się w
      szczególności: kwoty wypłacone po śmierci członka otwartego funduszu emerytalnego
      wskazanej przez niego osobie lub członkowi jego najbliższej rodziny, w rozumieniu
      przepisów o organizacji i funkcjonowaniu funduszy emerytalnych, kwoty uzyskane z
      tytułu zwrotu z indywidualnego konta zabezpieczenia emerytalnego oraz wypłaty z
      indywidualnego konta zabezpieczenia emerytalnego, w tym także dokonane na rzecz
      osoby uprawnionej na wypadek śmierci oszczędzającego, zasiłki pieniężne z
      ubezpieczenia społecznego, alimenty, stypendia, świadczenia otrzymane z tytułu
      umowy o pomocy przy zbiorach, dotacje (subwencje) inne niż wymienione w art. 14,
      dopłaty, nagrody i inne nieodpłatne świadczenia nienależące do przychodów
      określonych w art. 12-14 i art. 17.
    Użycie w powyższym przepisie sformułowania „w szczególności” wskazuje, że definicja
    przychodów z innych źródeł ma charakter otwarty i nie ma przeszkód, aby do tej kategorii
    zaliczyć również przychody inne niż wymienione wprost w przepisie art. 20 ust. 1 ustawy.
    O przychodzie podatkowym z innych źródeł będziemy mówić w każdym przypadku, kiedy
    u podatnika wystąpią realne korzyści majątkowe.
    Na podstawie art. 69 ust. 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Prawo bankowe (t. j. Dz. U. z
    2024 r. poz. 1646 ze zm.):
      Przez umowę kredytu bank zobowiązuje się oddać do dyspozycji kredytobiorcy na czas
      oznaczony w umowie kwotę środków pieniężnych z przeznaczeniem na ustalony cel, a
      kredytobiorca zobowiązuje się do korzystania z niej na warunkach określonych w
      umowie, zwrotu kwoty wykorzystanego kredytu wraz z odsetkami w oznaczonych
      terminach spłaty oraz zapłaty prowizji od udzielonego kredytu.
    Otrzymanie kredytu i jego spłata na warunkach przewidzianych w umowie kredytowej są
    obojętne podatkowo. O uzyskaniu przychodu w rozumieniu ustawy o podatku
    dochodowym do osób fizycznych można więc mówić w każdej sytuacji, gdy podatnik – czy
    to na skutek otrzymania określonych wartości majątkowych (środków pieniężnych,
    świadczeń w naturze czy też innych nieodpłatnych świadczeń), czy też na skutek
    określonego zdarzenia powodującego zmniejszenie jego zobowiązań wobec innych
    podmiotów – uzyskuje określone przysporzenie majątkowe.

    Zasady i skutki dokonywania kompensaty (potrącenia) reguluje przepis art. 498 ustawy z
    dnia 23 kwietnia 1964 r Kodeks cywilny (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1061). Zgodnie z tym
    przepisem:
      Gdy dwie osoby są jednocześnie względem siebie dłużnikami i wierzycielami, każda z
      nich może potrącić swoją wierzytelność z wierzytelności drugiej strony, jeżeli
      przedmiotem obu wierzytelności są pieniądze lub rzeczy tej samej jakości oznaczone
      tylko co do gatunku, a obie wierzytelności są wymagalne i mogą być dochodzone
      przed sądem lub przed innym organem państwowym.
      Wskutek potrącenia obie wierzytelności umarzają się nawzajem do wysokości
      wierzytelności niższej.
    Potrącenie wierzytelności jest jedną z form wygaśnięcia zobowiązania w wyniku
    wykonania świadczenia przez umorzenie wzajemnych wierzytelności między stronami.
    Wygaśnięcie zobowiązania przez potrącenie, czyli kompensata wierzytelności, następuje
    wówczas, jeżeli jedna strona jest w stosunku do drugiej dłużnikiem i jednocześnie
    wierzycielem, tj. ma zarówno wierzytelność, jak i zobowiązanie względem tej drugiej
    strony. Potrącenie, mimo że dotyczy świadczeń tego samego rodzaju (z reguły
    pieniężnych), prowadzi do zaliczenia jednej wierzytelności na poczet drugiej. Dochodzi w
    ten sposób do zaspokojenia wierzyciela i osiągnięcia tym samym celu zobowiązania. Na
    skutek potrącenia wierzytelności obydwu stron umarzają się nawzajem do wysokości
    wierzytelności niższej. Instytucja potrącenia jest substytutem świadczenia, dzięki któremu
    dłużnik płaci swój dług i zwalnia się z zobowiązania. W momencie potrącenia następuje
    faktyczne spełnienie świadczenia. Potrącenie jest więc formą wykonania zobowiązania, do
    którego, w myśl art. 503 Kodeksu cywilnego, stosuje się przepisy o zaliczeniu zapłaty.
    Przez potrącenie strony nie otrzymują efektywnie należnych im świadczeń, ale wskutek
    zaliczenia wierzytelności jednej z nich na poczet wierzytelności drugiej każda ze stron
    zostaje zwolniona ze swego długu, co pozwala uznać ich długi za spłacone. Tym samym
    potrącenie, jako sposób wygaszenia stosunku zobowiązaniowego, uznaje się za
    równoważny spełnieniu świadczenia (zapłacie).
    W sytuacji, gdy dojdzie do umorzenia należności poprzez potrącenie wierzytelności, u
    stron nie wystąpi przychód podatkowy. Przychód podatkowy wystąpiłby wówczas, gdy
    doszłoby do częściowej kompensaty wierzytelności, a wierzyciel zwolniłby dłużnika z
    pozostałej części długu.
    Mając na uwadze powyższe, w Pani stanowisku znalazło się słuszne stwierdzenie, że kwoty
    z punktów A, B, C nie będą podlegać opodatkowaniu i nie stanowią przysporzenia
    majątkowego. Jednak konkluzja, że powstał przychód w kwocie 40.638,87 zł jest
    nieprawidłowa. W Pani sprawie nie mają zastosowania przepisy dotyczące zaniechania
    poboru podatku. Przepisy rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 11 marca 2022 r.
    stosuje się w zakresie umorzenia wierzytelności w rozumieniu „zwolnienie z długu”, a nie
    umorzenia wierzytelności w wyniku potrącenia. Stąd też Pani stanowisko jest
    nieprawidłowe, bowiem w Pani sytuacji w ogóle nie powstanie przychód podatkowy.
    Odnosząc się natomiast do odsetek za opóźnienie, to są one przysporzeniem, które
    podlega zwolnieniu na gruncie art. 21 ust. 1 pkt 95b ustawy, zgodnie z którym:
      Wolne od podatku dochodowego są odsetki z tytułu nieterminowej wypłaty należności
      niepodlegających opodatkowaniu podatkiem dochodowym, wolnych od podatku
      dochodowego lub od których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej
      zaniechano poboru podatku.
    Jak wynika z brzmienia art. 21 ust. 1 pkt 95b ustawy o podatku dochodowym od osób
    fizycznych, zwolnienie to obejmuje tylko takie odsetki, które spełniają równocześnie dwa
    warunki:
    1) są naliczane z tytułu nieterminowej wypłaty należności,

    2) świadczenia, od których są naliczane nie podlegają opodatkowaniu podatkiem
      dochodowym, są wolne od podatku dochodowego lub od których na podstawie
      przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.
    W konsekwencji pieniądze w części odsetkowej korzystają ze zwolnienia, a ich otrzymanie
    nie skutkuje po Pani stronie obowiązkiem zapłaty podatku dochodowego.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Pani przedstawiła i stanu prawnego, który
    obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    · Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy
      z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.).
      Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pani sytuacja będzie zgodna
      (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosuje się Pani do
      interpretacji.
    · Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
        1) z zastosowaniem art. 119a;
        2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5
        ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
        3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    · Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki
      interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pani prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu
    Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z
    dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U.
    z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
    · w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
    · w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP
      (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.