Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0113-KDIPT2-2.4011.846.2024.2.AKU
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-02-06
Teza: Skutki podatkowe umorzenia pozostałej kwoty długu z tytułu zaciągniętej pożyczki hipotecznej oraz uznanie zwrotu kosztów procesu.
Słowa kluczowe: cel-cele mieszkaniowe; pożyczka-pożyczka mieszkaniowa; umorzenie; zaniechanie-zaniechanie poboru podatku
Zagadnienia: Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-Źródła przychodów.-Specyfika źródeł przychodów.-Inne źródła.
Przepisy: [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-Rozdział 2-art. 10-ust. 1-pkt 9; [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-Rozdział 2-art. 11-ust. 1

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

31 października 2024 r. wpłynął Pana wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej.
    Uzupełnił go Pan pismem z 16 grudnia 2024 r. (wpływ 19 grudnia 2024 r.) – w odpowiedzi
    na wezwanie. Treść wniosku jest następująca:
    Opis stanu faktycznego
    W dniu 20 maja 2004 r. wraz z małżonką ... (wspólność małżeńska) zawarł Pan umowę
    pożyczki hipotecznej z .... o nr ... na kwotę 150 000 zł, która to przeznaczona została w
    całości na remont Państwa nieruchomości mieszkalnej przy ul. .... w X. Pożyczka ta, choć
    została zabezpieczona na ww. nieruchomości, to w swej treści nie uwzględniała celu, na
    jaki została przez Państwa zaciągnięta, gdyż nie było to wymagane przez Bank. Przed
    Sądem Okręgowym w Y pod sygn. akt ... toczyło się postępowanie o unieważnienie ww.
    umowy pożyczki oraz o zwrot wszystkich spełnionych przez Państwa świadczeń (łącznie o
    292 346,11 zł).
    W dniu 10 października 2024 r. przed Sądem Okręgowym w Y doszło do zawarcia ugody
    sądowej z ..., w związku z którą bank zobowiązał się do:
    1) zwolnienia Państwa z pozostałego długu poprzez umorzenie kwoty 5 798,44 zł tytułem
      kapitału oraz 109,06 zł tytułem odsetek;
    2) zwrotu nadpłaty w kwocie 43 480,59 zł wraz z odsetkami w kwocie 4 288,53 zł;
    3) zapłaty kwoty dodatkowej w wysokości 81 325,88 zł;
    4) zwrotu kosztów procesu w kwocie 11 300 zł.
    W trakcie zawierania ugody podczas rozprawy oświadczyli Państwo, że pożyczka nr ....
    została zaciągnięta na remont Waszego mieszkania przy ul. ... i nie miała związku z
    prowadzoną przez Państwa działalnością gospodarczą.
    Nadmienił Pan dodatkowo, że posiadał inny kredyt walutowy, w związku z którym również
    doszło do zawarcia ugody z Bankiem, przy czym, środki z tego kredytu nie zostały
    przeznaczone na cel mieszkaniowy i nie korzystał Pan ze zwolnienia, o którym mowa w § 1
    Rozporządzenie Ministra Finansów z dnia 11 marca 2022 r. w sprawie zaniechania poboru
    podatku dochodowego od niektórych dochodów (przychodów) związanych z kredytem
    hipotecznym udzielonym na cele mieszkaniowe.
    W uzupełnieniu wniosku wskazał Pan, że wszystkie środki otrzymane od banku na
    podstawie ugody, związane są z porozumieniem stron co do polubownego zakończenia
    sporu z Pana powództwa, a dotyczącego zarzutu nieważności zawartej umowy kredytowej
    i w konsekwencji, żądania przez Pana zwrotu wszystkich wpłaconych na rzecz banku
    świadczeń, tj. rat, zarówno w części kapitałowej jak i odsetkowej, opłat oraz prowizji.
    Jak wskazano bowiem w preambule zawartej ugody:
        1) Bank i Pożyczkobiorcę łączy Umowa pożyczki hipotecznej nr ... z dnia 20.05.2004
          r., zwana dalej „Umową;
        2) pomiędzy Stronami powstał spór dotyczący skuteczności poszczególnych
          postanowień umownych i całej Umowy (oraz jej ważności), który zawisł w
          sprawie za sygn. ... o ustalenie i zapłatę toczącej się przed Sądem Okręgowym w
          Y, z powództwa Pożyczkobiorcy przeciwko Bankowi, zwany dalej „Sporem”;
        3) zamiarem Banku i Pożyczkobiorcy jest polubowne zakończenie Sporu i
          uchylenie stanu niepewności co do roszczeń wynikających z Umowy, poprzez
          przyjęte w Ugodzie rozwiązania, w tym zmianę Umowy w zakresie waluty,
          wysokości i zasad spłaty wierzytelności z tytułu udzielonej pożyczki;
        4) Pożyczkobiorca mając pełną świadomość i rozumiejąc skutki dokonywanej
          czynności prawnej (w tym w szczególności finansowe), dobrowolnie godzi się
          odstąpić od dochodzenia od Banku roszczeń objętych Sporem oraz innych

          wywodzonych z zarzutu nieważności Umowy lub niedozwolonego charakteru
          postanowień Umowy w brzmieniu sprzed zmiany Umowy dokonanej niniejszą
          Ugodą, w zamian za zmianę postanowień Umowy w zakresie zobowiązań
          Pożyczkobiorcy (i odpowiadających im praw Banku) w sposób opisany w § 1 ust.
          4 i nast. Ugody;
        5) ze względu na przyjęte w Ugodzie rozwiązania, w tym zmianę Umowy w zakresie
          waluty, wysokości i zasad spłaty wierzytelności z tytułu udzielonej pożyczki,
          zgodnym zamiarem Stron jest również zaniechanie dochodzenia w przyszłości
          roszczeń w zakresie związanym z postanowieniami dotyczącymi zawarcia i
          wykonywania Umowy w walucie obcej w brzmieniu sprzed zmiany Umowy
          dokonanej niniejszą Ugodą.
    Pytania
    1. Czy środki otrzymane od Banku ... w ramach ugody, zawartej w dniu 10 października
      2024 roku przed Sądem Okręgowym w Y, w sprawie o sygn. akt: ... toczącej się o
      unieważnienie pożyczki hipotecznej CHF o nr ...., korzystają ze zwolnienia, o którym
      mowa w § 1 Rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 11 marca 2022 r. w sprawie
      zaniechania poboru podatku dochodowego od niektórych dochodów (przychodów)
      związanych z kredytem hipotecznym udzielonym na cele mieszkaniowe?
    2. Jakie będą skutki podatkowe otrzymania przez Pana pieniędzy od banku, jak również
      skutki umorzenia pozostałej kwoty długu?
    Przedmiotem niniejszej interpretacji jest udzielenie odpowiedzi na pytanie nr 1 w części
    dotyczącej uznania zwrotu kosztów procesu za przychód zwolniony z opodatkowania
    podatkiem dochodowym od osób fizycznych oraz odpowiedzi na pytanie nr 2, dotyczące
    skutków podatkowych umorzenia pozostałej kwoty długu z tytułu zaciągniętej pożyczki
    hipotecznej, natomiast w pozostałej części zostanie wydane odrębne rozstrzygnięcie.
    Pana stanowisko w sprawie
    Pana zdaniem, środki otrzymane od Banku ... w ramach ugody, zawartej w dniu 10
    października 2024 r. przed Sądem Okręgowym w Y w sprawie o sygn. akt ..., toczącej się o
    unieważnienie pożyczki hipotecznej CHF o nr .... korzystają ze zwolnienia, o którym mowa
    w § 1 Rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 11 marca 2022 r. w sprawie zaniechania
    poboru podatku dochodowego od niektórych dochodów (przychodów) związanych z
    kredytem hipotecznym udzielonym na cele mieszkaniowe.
    Uważa Pan, że skutki podatkowe będą takie same dla kwoty zwolnienia z długu, i w tym
    przypadku również zastosowanie będą miały przepisy wskazanego rozporządzenia.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawił Pan we wniosku jest nieprawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Reguły dotyczące opodatkowania
    Zgodnie z przepisem art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym
    od osób fizycznych (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 226 ze zm.):
      Opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z
      wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od
      których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.
    W myśl art. 9 ust. 1a ww. ustawy:
      Jeżeli podatnik uzyskuje dochody z więcej niż jednego źródła, przedmiotem
      opodatkowania w danym roku podatkowym jest, z zastrzeżeniem art. 25e, art. 29-
      30cb, art. 30da-30dh, art. 30e-30g, art. 30j-30p oraz art. 44 ust. 7e i 7f, suma
      dochodów z wszystkich źródeł przychodów.

    Stosownie do art. 9 ust. 2 ww. ustawy:
      Dochodem ze źródła przychodów, jeżeli przepisy art. 23o, art. 23u, art. 24-24b, art.
      24c, art. 24e, art. 30ca, art. 30da oraz art. 30f nie stanowią inaczej, jest nadwyżka
      sumy przychodów z tego źródła nad kosztami ich uzyskania osiągnięta w roku
      podatkowym. Jeżeli koszty uzyskania przekraczają sumę przychodów, różnica jest
      stratą ze źródła przychodów.
    Jak stanowi art. 11 ust. 1 ww. ustawy:
      Przychodami, z zastrzeżeniem art. 14-15, art. 17 ust. 1 pkt 6, 9, 10 w zakresie
      realizacji praw wynikających z pochodnych instrumentów finansowych, pkt 11, art.
      19, art. 25b, art. 30ca, art. 30da i art. 30f, są otrzymane lub postawione do dyspozycji
      podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość
      otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń.
    Z przedstawionych przepisów wynika, że opodatkowaniu podatkiem dochodowym od
    osób fizycznych podlega – co do zasady – każdy dochód osiągnięty przez osobę fizyczną.
    Zgodnie natomiast z definicją dochodu jest nim nadwyżka przychodów ze źródła nad
    kosztami jego uzyskania. Pojęciem pierwotnym dla dochodu jest więc pojęcie przychodu.
    Ten z kolei definiowany jest przez ustawodawcę, czemu dał wyraz w art. 11 ust. 1, jako
    otrzymane lub postawione do dyspozycji podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i
    wartości pieniężne oraz wartość otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych
    świadczeń. Niemniej jednak z definicji tej wywieść można również, że za przychody
    podatkowe mogą być uznane tylko takie świadczenia, które są określonym przyrostem
    majątkowym (zarówno zwiększającym aktywa, jak i zmniejszającym pasywa) o charakterze
    definitywnym, niemające charakteru zwrotnego.
    O uzyskaniu przychodu w rozumieniu ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych
    można więc mówić, w każdej sytuacji, gdy podatnik – czy to na skutek otrzymania
    określonych wartości majątkowych (środków pieniężnych, świadczeń w naturze czy też
    innych nieodpłatnych świadczeń), czy też gdy na skutek określonego zdarzenia
    powodującego zmniejszenie jego zobowiązań wobec innych podmiotów – uzyskuje
    określone przysporzenie majątkowe.
    Wskazać również należy, że dla celów podatkowych przyjmuje się – co znajduje
    potwierdzenie w orzecznictwie – że pojęcie nieodpłatnego świadczenia, o którym mowa w
    art. 11 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, ma szerszy zakres niż w
    prawie cywilnym. Obejmuje ono bowiem wszystkie zjawiska gospodarcze i zdarzenia
    prawne, których następstwem jest uzyskanie korzyści kosztem innego podmiotu, lub te
    wszystkie zdarzenia prawne i zdarzenia gospodarcze, których skutkiem jest nieodpłatne,
    to jest niezwiązane z kosztami lub inną formą ekwiwalentu, przysporzenie majątku tej
    osobie, mające konkretny wymiar finansowy.
    Źródła przychodów
    Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych wyraźnie rozróżnia źródła
    przychodów oraz sposób opodatkowania dochodów z poszczególnych źródeł.
    W myśl art. 10 ust. 1 pkt 9 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Źródłami przychodów są: inne źródła.
    Stosownie do art. 20 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Za przychody z innych źródeł, o których mowa w art. 10 ust. 1 pkt 9, uważa się w
      szczególności: kwoty wypłacone po śmierci członka otwartego funduszu
      emerytalnego wskazanej przez niego osobie lub członkowi jego najbliższej rodziny, w
      rozumieniu przepisów o organizacji i funkcjonowaniu funduszy emerytalnych, kwoty
      uzyskane z tytułu zwrotu z indywidualnego konta zabezpieczenia emerytalnego oraz
      wypłaty z indywidualnego konta zabezpieczenia emerytalnego, w tym także
      dokonane na rzecz osoby uprawnionej na wypadek śmierci oszczędzającego, zasiłki

      pieniężne z ubezpieczenia społecznego, alimenty, stypendia, świadczenia otrzymane
      z tytułu umowy o pomocy przy zbiorach, dotacje (subwencje) inne niż wymienione w
      art. 14, dopłaty, nagrody i inne nieodpłatne świadczenia nienależące do przychodów
      określonych w art. 12-14 i art. 17.
    Użycie w powyższym przepisie sformułowania „w szczególności”, wskazuje, że definicja
    przychodów z innych źródeł ma charakter otwarty i nie ma przeszkód, aby do tej kategorii
    zaliczyć również przychody inne niż wymienione wprost w przepisie art. 20 ust. 1 ustawy o
    podatku dochodowym od osób fizycznych. O przychodzie podatkowym z innych źródeł
    będziemy mówić w każdym przypadku, kiedy u podatnika wystąpią realne korzyści
    majątkowe.
    Umorzenie wierzytelności
    Pana wątpliwości budzi kwestia, czy umorzenie przez bank pozostałej do spłaty kwoty
    pożyczki hipotecznej, w wysokości 5 798,44 zł (kapitał) i 109,06 zł (odsetki), zaciągniętej na
    remont Pana nieruchomości mieszkalnej, podlega zaniechaniu poboru podatku na
    podstawie rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 11 marca 2022 r. w sprawie
    zaniechania poboru podatku dochodowego od niektórych dochodów (przychodów)
    związanych z kredytem hipotecznym udzielonym na cele mieszkaniowe.
    Wskazać należy, że instytucja pożyczki została uregulowana w przepisach ustawy z dnia 23
    kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1061 ze zm.).
    Zgodnie z art. 720 § 1 ustawy Kodeks cywilny:
      Przez umowę pożyczki dający pożyczkę zobowiązuje się przenieść na własność
      biorącego określoną ilość pieniędzy albo rzeczy oznaczonych tylko co do gatunku, a
      biorący zobowiązuje się zwrócić tę samą ilość pieniędzy albo tę samą ilość rzeczy
      tego samego gatunku i tej samej jakości.
    Stosownie do art. 720 § 2 ww. ustawy:
      Umowa pożyczki, której wartość przekracza tysiąc złotych, wymaga zachowania
      formy dokumentowej.
    Podkreślić należy, że otrzymanie pożyczki i jej spłata na warunkach przewidzianych w
    umowie są obojętne podatkowo. Przychód po stronie pożyczkobiorcy pojawia się w
    przypadku, kiedy dochodzi do umorzenia pożyczki, jej części lub odsetek. Wtedy bowiem
    pożyczkobiorca osiąga konkretne przysporzenie majątkowe (przychód w rozumieniu
    ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych).
    Z kolei umorzenie wierzytelności następuje w przypadku zwolnienia z długu, czyli
    zrzeczenia się przez wierzyciela prawa do wierzytelności, bez uzyskania świadczenia ze
    strony dłużnika. Takie zrzeczenie się, pod warunkiem, że dłużnik je przyjmie, powoduje, że
    zobowiązanie wygasa.
    Zgodnie bowiem z instytucją zwolnienia z długu uregulowaną w art. 508 Kodeksu
    cywilnego:
      Zobowiązanie wygasa, gdy wierzyciel zwalnia dłużnika z długu, a dłużnik zwolnienie
      przyjmuje.
    Tak więc, dla umorzenia wierzytelności konieczna jest zgoda dłużnika (np. uzyskana w
    wyniku ugody, czy poprzez oświadczenie).
    Tym samym, wartość umorzonych Panu kwot wierzytelności z tytułu pożyczki hipotecznej
    (kwoty kapitału i odsetek), zaciągniętej na remont Pana nieruchomości mieszkalnej, na
    podstawie zawartej 10 października 2024 r. ugody z bankiem, należy zakwalifikować do
    przychodów z innych źródeł, o których mowa w art. 10 ust. 1 pkt 9 w zw. z art. 20 ust. 1
    ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.
    Zaniechanie poboru podatku

    Kwestia zaniechania poboru podatku od kwoty umorzonych wierzytelności została
    uregulowana w rozporządzeniu Ministra Finansów z dnia 11 marca 2022 r. w sprawie
    zaniechania poboru podatku dochodowego od niektórych dochodów (przychodów)
    związanych z kredytem hipotecznym udzielonym na cele mieszkaniowe (Dz. U. z 2024 r.
    poz. 102) w brzmieniu obowiązującym do 31 grudnia 2024 r.
    Zgodnie z § 1 ww. rozporządzenia:
        1. Zarządza się zaniechanie poboru podatku dochodowego od osób fizycznych od
          kwot:
          1) umorzonych osobie fizycznej wierzytelności z tytułu kredytu
            mieszkaniowego, w przypadku gdy:
          a) kredyt mieszkaniowy został zaciągnięty na realizację jednej inwestycji
            mieszkaniowej, a w przypadku więcej niż jednego kredytu mieszkaniowego –
            gdy kredyty mieszkaniowe zostały zaciągnięte na realizację wyłącznie jednej
            inwestycji mieszkaniowej, oraz
          b) osoba fizyczna będąca stroną umowy kredytu mieszkaniowego nie
            korzystała z zaniechania poboru podatku od kwot umorzonych
            wierzytelności z tytułu kredytu mieszkaniowego zaciągniętego na realizację
            innej niż określona w lit. a inwestycji mieszkaniowej;
          2) otrzymanych przez osobę fizyczną świadczeń z tytułu kredytu
            mieszkaniowego udzielonego w walucie obcej lub w złotych, lecz
            nominowanego lub indeksowanego do waluty obcej, w związku z
            powstaniem przychodu z tytułu zastosowania ujemnego oprocentowania.
        2. Kwoty wierzytelności, o których mowa w ust. 1 pkt 1, obejmują:
          1) kwoty kredytu mieszkaniowego (kapitału);
          2) odsetki, w tym odsetki skapitalizowane, i prowizje;
          3) opłaty, jeżeli ich poniesienie przez kredytobiorcę było niezbędne do zawarcia
            umowy kredytu mieszkaniowego, z wyjątkiem kosztów usług dodatkowych,
            w szczególności ubezpieczeń.
        3. W przypadku gdy kredyt mieszkaniowy został zaciągnięty również na wydatki
          inne niż określone w art. 21 ust. 25 pkt 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o
          podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2021 r. poz. 1128, z późn.
          zm.), zaniechanie, o którym mowa w ust. 1 pkt 1, obejmuje kwotę wierzytelności
          z tytułu kredytu mieszkaniowego w części, w jakiej kwota kredytu
          mieszkaniowego zaciągniętego na wydatki określone w art. 21 ust. 25 pkt 1 tej
          ustawy pozostaje do całkowitej kwoty zaciągniętego kredytu mieszkaniowego.
        4. W przypadku gdy kredyt mieszkaniowy został zastąpiony kredytem
          refinansowym lub gdy na jego spłatę został zaciągnięty kredyt konsolidacyjny,
          zaniechanie, o którym mowa w ust. 1 pkt 1, obejmuje odpowiednio kwotę
          wierzytelności z tytułu kredytu refinansowego lub konsolidacyjnego w części
          odpowiadającej kwocie wierzytelności z tytułu kredytu mieszkaniowego.
        5. Przez jedną inwestycję mieszkaniową, o której mowa w ust. 1 pkt 1 lit. a,
          rozumie się inwestycję, której celem jest zaspokojenie potrzeb mieszkaniowych:
          1) jednego gospodarstwa domowego albo
          2) więcej niż jednego gospodarstwa domowego, w przypadku gdy osoby
            fizyczne mające zajmować wspólnie jeden budynek mieszkalny, nie mniej niż
            jedna osoba fizyczna z każdego takiego gospodarstwa, są osobami

            zaliczonymi do I grupy podatkowej w rozumieniu art. 14 ust. 3 pkt 1 ustawy z
            dnia 28 lipca 1983 r. o podatku od spadków i darowizn (Dz. U. z 2021 r. poz.
            1043).
        6. Przez jedno gospodarstwo domowe, o którym mowa w ust. 5, rozumie się
          gospodarstwo prowadzone przez osobę fizyczną zajmującą jeden lokal
          mieszkalny albo jeden budynek mieszkalny jednorodzinny, samodzielnie lub
          wspólnie z innymi osobami stale z nią zamieszkującymi i gospodarującymi.
        7. W przypadku gdy stroną umowy kredytu mieszkaniowego na realizację jednej
          inwestycji mieszkaniowej, o której mowa w ust. 1 pkt 1 lit. a, są co najmniej dwie
          osoby fizyczne, zaniechanie poboru podatku, o którym mowa w ust. 1 pkt 1, ma
          zastosowanie wyłącznie do osób, o których mowa w ust. 1 pkt 1 lit. b.
    Natomiast z § 3 ww. rozporządzenia wynika, że:
      Ilekroć w rozporządzeniu jest mowa o kredycie mieszkaniowym, należy przez to
      rozumieć kredyt, który został:
        1) udzielony przed dniem 15 stycznia 2015 r. przez podmiot, którego działalność
          podlega nadzorowi państwowego organu nadzoru nad rynkiem finansowym,
          uprawniony do udzielania kredytów na podstawie odrębnych ustaw
          regulujących zasady funkcjonowania takich podmiotów, oraz
        2) zabezpieczony w postaci hipoteki ustanowionej na nieruchomości lub udziale w
          nieruchomości lub prawie wieczystego użytkowania gruntu lub udziale w takim
          prawie, lub spółdzielczym własnościowym prawie do lokalu mieszkalnego lub
          udziale w takim prawie, lub prawie do domu jednorodzinnego w spółdzielni
          mieszkaniowej lub udziale w takim prawie, oraz
        3) zaciągnięty na wydatki, o których mowa w art. 21 ust. 25 pkt 1 ustawy z dnia 26
          lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych.
    Z kolei § 4 ww. rozporządzenia w brzmieniu obowiązującym do 31 grudnia 2024 r.
    stanowi, że:
      Zaniechanie, o którym mowa w § 1 i § 2, ma zastosowanie do dochodów
      (przychodów) uzyskanych od dnia 1 stycznia 2022 r. do dnia 31 grudnia 2024 r.
    Zgodnie z treścią ww. art. 21 ust. 25 pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od osób
    fizycznych:
      Za wydatki poniesione na cele, o których mowa w ust. 1 pkt 131, uważa się wydatki
      poniesione na:
        a) nabycie budynku mieszkalnego, jego części lub udziału w takim budynku, lokalu
          mieszkalnego stanowiącego odrębną nieruchomość lub udziału w takim lokalu,
          a także na nabycie gruntu lub udziału w gruncie albo prawa użytkowania
          wieczystego gruntu lub udziału w takim prawie, związanych z tym budynkiem
          lub lokalem,
        b) nabycie spółdzielczego własnościowego prawa do lokalu mieszkalnego lub
          udziału w takim prawie, prawa do domu jednorodzinnego w spółdzielni
          mieszkaniowej lub udziału w takim prawie,
        c) nabycie gruntu pod budowę budynku mieszkalnego lub udziału w takim
          gruncie, prawa użytkowania wieczystego takiego gruntu lub udziału w takim
          prawie, w tym również z rozpoczętą budową budynku mieszkalnego, oraz
          nabycie innego gruntu lub udziału w gruncie, prawa użytkowania wieczystego
          gruntu lub udziału w takim prawie, jeżeli w okresie, o którym mowa w ust. 1
          pkt 131, grunt ten zmieni przeznaczenie na grunt pod budowę budynku
          mieszkalnego,

        d) budowę, rozbudowę, nadbudowę, przebudowę lub remont własnego budynku
          mieszkalnego, jego części lub własnego lokalu mieszkalnego,
        e) rozbudowę, nadbudowę, przebudowę lub adaptację na cele mieszkalne
          własnego budynku niemieszkalnego, jego części, własnego lokalu
          niemieszkalnego lub własnego pomieszczenia niemieszkalnego
      - położonych w państwie członkowskim Unii Europejskiej lub w innym państwie
      należącym do Europejskiego Obszaru Gospodarczego albo w Konfederacji
      Szwajcarskiej.
    Dochody, od których zaniechano poboru podatku nie są wykazywane w zeznaniach
    rocznych i nie podlegają opodatkowaniu oraz zgłoszeniu do urzędu skarbowego.
    Podkreślenia wymaga, że prawo do zaniechania poboru podatku jest wyjątkiem od zasady
    powszechności opodatkowania, dlatego do interpretacji przepisów ustanawiających to
    prawo należy stosować wykładnię ścisłą, która nie wychodzi poza literalne brzmienie
    przepisów. Jak wskazał Wojewódzki Sąd Administracyjny w wyroku z 2 czerwca 2022 r.,
    sygn. akt I SA/Gl 115/22:
      Wymaga bowiem przypomnienia, że co do zasady - przepisy o ulgach podatkowych,
      jako przewidujące wyjątki od zasady powszechnego opodatkowania, powinny być
      interpretowane ściśle, nie mogą być one przedmiotem wykładni rozszerzającej.
      Stanowisko to zgodne jest z wypracowanym przez orzecznictwo Naczelnego Sądu
      Administracyjnego i utrwalonym już poglądem, że przepisy dotyczące wszelkiego
      rodzaju ulg i zwolnień podatkowych – jako odstępstwo od sformułowanej w art. 84
      Konstytucji RP zasady równości i powszechności opodatkowania – powinny być
      interpretowane ściśle. Wykładnia przepisów zawierających takie normy winna być
      precyzyjna, aby mogła doprowadzić do prawidłowego jej odczytania, wykluczone jest
      dokonywanie wykładni rozszerzającej, czy zawężającej mogącej spowodować skutki o
      charakterze prawotwórczym, przy czym organy podatkowe obowiązane są do
      stosowania przepisów prawa, zaś sądy do badania poprawności realizowania tego
      procesu (zob. wyroki WSA w Gdańsku z dnia 8 lipca 2014 r. I SA/Gd 538/14; NSA z
      dnia 25 lutego 2014 r. II FSK 94/12).
    Odnosząc się do Pana wątpliwości wyjaśnić należy, że z literalnego brzmienia powołanego
    wyżej rozporządzenia Ministra Finansów wprost wynika, że dotyczy ono wyłącznie kredytu
    hipotecznego. Na gruncie regulacji przepisów prawa kredyt i pożyczka to dwie odrębne
    instytucje różniące się podstawami prawnymi i zasadami ich zawierania, zatem nie są
    tożsame i nie mogą być używane zamiennie, jeśli chodzi o wykładnię przepisów prawa,
    które się do nich odnoszą.
    Do pożyczki – jak już wcześniej wyjaśniono – zastosowanie ma Kodeks cywilny.
    Natomiast kredyt został uregulowany przepisami ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Prawo
    bankowe (t. j. Dz. U. z 2023 r. poz. 2488 ze zm.).
    Zgodnie z treścią art. 69 ust. 1 ww. ustawy:
      Przez umowę kredytu bank zobowiązuje się oddać do dyspozycji kredytobiorcy na
      czas oznaczony w umowie kwotę środków pieniężnych z przeznaczeniem na ustalony
      cel, a kredytobiorca zobowiązuje się do korzystania z niej na warunkach określonych
      w umowie, zwrotu kwoty wykorzystanego kredytu wraz z odsetkami w oznaczonych
      terminach spłaty oraz zapłaty prowizji od udzielonego kredytu.
    Następne przepisy rozdziału 5 ustawy Prawo bankowe szczegółowo określają: elementy
    umowy kredytu, w tym w szczególności cel, na który kredyt został udzielony, zasady
    udzielania kredytu i oceny zdolności kredytowej, obowiązek udzielania informacji
    dotyczących kontroli sytuacji finansowej i gospodarczej kredytobiorcy oraz wykorzystania i

    spłaty kredytu, zabezpieczenie i wypowiadanie umów kredytu, ochronę kredytobiorcy czy
    też zasady oprocentowania kredytu. Umowy o pożyczkę hipoteczną nie zawierają w treści
    wskazanego celu/przeznaczenia środków
    Ponadto tym, co odróżnia pożyczkę hipoteczną i kredyt mieszkaniowy, to przeznaczenie
    środków. W przypadku pożyczki hipotecznej mogą być one wydane na dowolny cel. Kredyt
    mieszkaniowy/hipoteczny może być natomiast przeznaczony wyłącznie na realizację celów
    mieszkaniowych kredytobiorcy. Zatem, nie ulega wątpliwości, że Prawo bankowe
    rozróżnia udzielanie kredytów od udzielania pożyczek.
    Tymczasem w § 3 rozporządzenia Ministra Finansów w sprawie zaniechania poboru
    podatku dochodowego od niektórych dochodów (przychodów) związanych z kredytem
    hipotecznym udzielonym na cele mieszkaniowe ustawodawca wyraźnie wskazał, że ma
    być to kredyt mieszkaniowy. Rozporządzenie to nie dotyczy więc podatku dochodowego
    od dochodów związanych z umorzeniem jakichkolwiek kredytów/pożyczek, lecz wyłącznie
    z umorzeniem kredytu hipotecznego udzielonego na wydatki, o których mowa w art. 21
    ust. 25 pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.
    Wobec powyższego pożyczka hipoteczna, którą zaciągnął Pan w 2004 r. w banku nie
    stanowi kredytu mieszkaniowego (hipotecznego), o którym mowa w ww. rozporządzeniu
    w brzmieniu obowiązującym do 31 grudnia 2024 r .
    W tym miejscu podkreślić należy, że rozporządzenie Ministra Finansów z dnia 11 marca
    2022 r. w sprawie zaniechania poboru podatku dochodowego od niektórych dochodów
    (przychodów) związanych z kredytem hipotecznym udzielonym na cele mieszkaniowe w
    brzmieniu obowiązującym do 31 grudnia 2024 r., dotyczy wyłącznie kredytu
    mieszkaniowego (hipotecznego), a nie pożyczki hipotecznej. Pożyczka nie została przez
    ustawodawcę w omawianym rozporządzeniu uwzględniona.
    W konsekwencji, do umorzonej w 2024 r. przez bank kwoty wierzytelności z tytułu
    zaciągniętej przez Pana pożyczki hipotecznej (kwoty kapitału i odsetek), nie znajduje
    zastosowania rozporządzenie Ministra Finansów w sprawie zaniechania poboru podatku
    dochodowego od niektórych dochodów (przychodów) związanych z kredytem
    hipotecznym udzielonym na cele mieszkaniowe. Na powyższe stwierdzenie nie ma
    wpływu fakt, że środki z ww. pożyczki przeznaczył Pan na remont swojej nieruchomości
    mieszkalnej, co wypełnia dyspozycję własnych celów mieszkaniowych.
    Zatem, umorzona w 2024 r. przez bank kwota pożyczki hipotecznej zaciągniętej przez
    Pana w 2004 r. w wysokości 5 798,44 zł (kapitał) i 109,06 zł (odsetki), stanowi dla Pana
    przychód w rozumieniu art. 11 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych,
    z tytułu nieodpłatnych świadczeń klasyfikowany do źródła, o którym mowa w art. 10 ust. 1
    pkt 9 w zw. z art. 20 ust. 1 ww. ustawy, podlegający opodatkowaniu podatkiem
    dochodowym od osób fizycznych.
    W związku z tym, przedstawione przez Pana stanowisko należało uznać w tej części za
    nieprawidłowe.
    Zwrot kosztów procesu
    Przechodząc do Pana wątpliwości dotyczących kwestii zwrotu kosztów procesu, wskazuję,
    że stosownie do art. 98 § 2 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. Kodeks postępowania
    cywilnego (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1568 ze zm.):
      Do niezbędnych kosztów procesu prowadzonego przez stronę osobiście lub przez
      pełnomocnika, który nie jest adwokatem, radcą prawnym lub rzecznikiem
      patentowym, zalicza się poniesione przez nią koszty sądowe, koszty przejazdów do
      sądu strony lub jej pełnomocnika oraz równowartość zarobku utraconego wskutek
      stawiennictwa w sądzie. Równowartość utraconego zarobku nie może przekraczać
      wynagrodzenia jednego adwokata wykonującego zawód w siedzibie sądu
      procesowego.

    Z kolei w myśl art. 98 § 3 ww. Kodeksu:
      Do niezbędnych kosztów procesu strony reprezentowanej przez adwokata zalicza się
      wynagrodzenie, jednak nie wyższe niż stawki opłat określone w odrębnych
      przepisach i wydatki jednego adwokata, koszty sądowe oraz koszty nakazanego
      przez sąd osobistego stawiennictwa strony.
    Zgodnie z art. 98 § 4 Kodeksu postępowania cywilnego:
      Wysokość kosztów sądowych, zasady zwrotu utraconego zarobku lub dochodu oraz
      kosztów stawiennictwa strony w sądzie, a także wynagrodzenie adwokata, radcy
      prawnego i rzecznika patentowego regulują odrębne przepisy.
    Mając na uwadze powyższe, stwierdzić należy, że zwrot kosztów procesu, w ramach
    zawartej ugody, nie spowoduje powstania po Pana stronie przychodu, w rozumieniu
    ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, o ile zwrócona przez bank kwota nie
    przewyższy poniesionych przez Pana wydatków z tego tytułu.
    W takiej sytuacji zwrot ten nie stanowi przysporzenia po Pana stronie ponieważ, nie
    spowoduje wzrostu Pana majątku. Otrzymana z tego tytułu kwota stanowi jedynie zwrot
    poniesionych wcześniej przez Pana wydatków - nie będą więc dochodem podlegającym
    opodatkowaniu. Dla celów podatkowych otrzymana kwota tytułem zwrotu kosztów
    procesu jest obojętna podatkowo.
    W przedmiotowej sprawie uznałem Pana stanowisko dotyczące zwrotu kosztów procesu
    za nieprawidłowe ponieważ, we własnym stanowisku uznał Pan, że:
      „(...) środki otrzymane od Banku .... w ramach ugody, zawartej w dniu 10 października
      2024 r. przed Sądem Okręgowym w Y w sprawie o sygn. akt ..., toczącej się o
      unieważnienie pożyczki hipotecznej CHF o nr ... korzystają ze zwolnienia, o którym
      mowa w § 1 Rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 11 marca 2022 r. w sprawie
      zaniechania poboru podatku dochodowego od niektórych dochodów (przychodów)
      związanych z kredytem hipotecznym udzielonym na cele mieszkaniowe.
    Natomiast, jak to wskazałem wcześniej, otrzymana przez Pana kwota zwrotu kosztów
    procesu nie spowoduje powstania przychodu podlegającego opodatkowaniu podatkiem
    dochodowym od osób fizycznych. W konsekwencji, taki przychód nie korzysta ze
    zwolnienia od opodatkowania, skoro jego uzyskanie nie podlega przepisom ustawy o
    podatku dochodowym od osób fizycznych.
    Mając na uwadze powyższe, stwierdzam, że zwrot na Pana rzecz kosztów zastępstwa
    procesowego w kwocie 11.300 zł w ramach zawartej z Bankiem Ugody, nie spowoduje
    powstania po Pana stronie przychodu, w rozumieniu ustawy o podatku dochodowym od
    osób fizycznych.
    W konsekwencji nie będzie Pan zobowiązany do zapłaty podatku dochodowego w związku
    z otrzymaniem od Banku w ramach Ugody kosztów zastępstwa procesowego.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Pan przedstawił i stanu prawnego, który
    obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia.
    Organ podkreśla, że procedura wydawania indywidualnych interpretacji przepisów prawa
    podatkowego nie podlega regułom przewidzianym dla postępowania podatkowego, czy
    kontrolnego. Organ wydający interpretacje opiera się wyłącznie na opisie stanu
    faktycznego lub zdarzenia przyszłego przedstawionego we wniosku – nie prowadzi
    postępowania dowodowego. Postępowanie w sprawie wydania interpretacji indywidualnej
    ma na celu wyjaśnienie wątpliwości co do sposobu zastosowania przepisów prawa
    podatkowego materialnego do określonego stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego.
    Przedmiotem interpretacji wydanej na podstawie art. 14b ustawy z dnia 29 sierpnia 1997

    r. Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111) jest sam przepis prawa. Rolą
    postępowania w sprawie wydania indywidualnej interpretacji przepisów podatkowych nie
    jest ustalanie stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego), stanowi to bowiem domenę
    ewentualnego postępowania podatkowego. To na podatniku ciąży obowiązek
    udowodnienia w toku tego postępowania okoliczności faktycznych, z których wywodzi on
    dla siebie korzystne skutki prawne. Organ nie prowadzi postępowania dowodowego,
    ograniczając się do analizy okoliczności podanych we wniosku.
    Wskazać również należy, że interpretacje prawa podatkowego wydawane są w
    indywidualnej sprawie zainteresowanego, co wynika z art. 14b § 1 ustawy Ordynacja
    podatkowa. Natomiast „zainteresowanym” w rozumieniu art. 14b § 1 ustawy Ordynacja
    podatkowa, jest osoba, która występuje z wnioskiem o wydanie interpretacji
    indywidualnej i będąca wnioskodawcą. W związku z tym, niniejsza interpretacja dotyczy
    wyłącznie Pana, nie wywołuje skutków prawnych dla Pana małżonki.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    · Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy
      z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111).
      Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pana sytuacja będzie zgodna
      (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosuje się Pan do
      interpretacji.
    · Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
        1) z zastosowaniem art. 119a;
        2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5
          ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
        3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    · Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pan prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu
    Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z
    dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.
    U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
    · w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
    · w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP
      (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.