Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0114-KDIP1-2.4012.536.2024.2.JO
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-01-27
Teza: Brak posiadania stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej na terytorium Polski oraz miejsce opodatkowania usług spedycyjno-magazynowych.
Słowa kluczowe: działalność-działalność gospodarcza-stałe miejsce prowadzenia działalności; usługi-usługi magazynowania i przechowywania towarów; świadczenie-miejsce świadczenia usług
Zagadnienia: Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział V. Miejsce świadczenia -Rozdział 3. Miejsce świadczenia przy świadczeniu usług-Miejsce świadczenia usług na rzecz podatnika; Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział V. Miejsce świadczenia -Rozdział 3. Miejsce świadczenia przy świadczeniu usług-Miejsce świadczenia usług związanych z nieruchomościami ; Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział V. Miejsce świadczenia -Rozdział 3. Miejsce świadczenia przy świadczeniu usług-Stałe miejsce prowadzenia działalności 
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział V-Rozdział 3-art. 28b-ust. 1; [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział V-Rozdział 3-art. 28b-ust. 2; [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział V-Rozdział 3-art. 28e

## Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

dłowe
    Szanowni Państwo,
    stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego
    zdarzenia przyszłego w podatku od towarów i usług jest prawidłowe.

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

14 października 2024 r. wpłynął Państwa wniosek z 8 października 2024 r. o wydanie
    interpretacji indywidualnej, który dotyczy braku posiadania stałego miejsca prowadzenia
    działalności gospodarczej na terytorium Polski oraz miejsca opodatkowania usług
    spedycyjno-magazynowych. Uzupełnili go Państwo – w odpowiedzi na wezwania – pismem
    z 19 grudnia 2024 r. (wpływ ePUAP 19 grudnia 2024 r.) oraz pismem z 19 grudnia 2024 r.
    (wpływ 24 grudnia 2024 r.).
    Treść wniosku jest następująca:

## Opis zdarzenia przyszłego

A. OÜ (dalej: „Spółka” lub „Wnioskodawca”) jest podmiotem utworzonym na mocy prawa
    estońskiego, który funkcjonuje w branży obrotu (dystrybucji) produktami recyklingowymi.
    Sprzedaż przez Wnioskodawcę towarów realizowana jest na rzecz podmiotów
    gospodarczych. Wnioskodawca jest zarejestrowany na potrzeby podatku od wartości
    dodanej w Estonii oraz w Polsce jako czynny podatnik podatku od towarów i usług (dalej:
    „VAT”).
    Produkty, którymi handluje Wnioskodawca powstają z przetworzonych odpadów tworzyw
    sztucznych (butelki PET) pochodzących z obszarów przybrzeżnych wysokiego ryzyka,
    narażonych na zanieczyszczenie oceanów (m.in. z Indii). Działalność handlowa Spółki
    będzie prowadzona głównie z terytorium Estonii, gdzie Spółka posiada wszystkie
    niezbędne zasoby do prowadzenia działalności handlowej (w szczególności zasoby
    biurowe i kadrowe).
    Z uwagi na chęć usprawnienia procesu dostaw, Spółka wdraża aktualnie zmiany w
    dotychczas funkcjonującym schemacie zakupowo-sprzedażowym. Z tego też względu,
    Spółka w styczniu 2024 r. dokonała rejestracji do celów VAT w Polsce. Zgodnie z nowym
    modelem zakupowo-sprzedażowym:
        Towary, którymi handluje Spółka będą transportowane do tego magazynu z innego
        niż Polska kraju Unii Europejskiej (dalej: „UE”) / kraju spoza UE w ramach transakcji
        zakupu (wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów / import towarów w rozumieniu
        ustawy o VAT). W każdym z ww. przypadków transport towarów do magazynu w
        Polsce będzie organizowany bezpośrednio przez Wnioskodawcę.
        Spółka nie planuje dokonywania zakupu towarów w Polsce w celu ich dalszej
        odsprzedaży.
        Zlokalizowany w Polsce magazyn, do którego będą trafiały ww. towary, nie będzie
        stanowił własności Wnioskodawcy. Spółka będzie korzystała z usług podmiotu
        trzeciego (dalej: „Kontrahent”), który w ramach zawartej umowy na świadczenie
        usług spedycyjnych (dalej: „Umowa”), będzie dokonywał również magazynowania

        towarów należących do Wnioskodawcy (Kontrahent nie będzie jednak uczestniczył
        w zakupie ani w sprzedaży ww. towarów).
        Cały proces sprzedaży (w tym m.in. poszukiwanie klientów, przyjmowanie
        zamówień, negocjowanie umów, podpisywanie umów, etc.) będzie prowadzony /
        koordynowany przez pracowników Spółki w Estonii. Jednocześnie, Wnioskodawca
        nie upoważni żadnych podmiotów / osób w Polsce do negocjowania warunków
        umów w imieniu Spółki, zawierania umów z nabywcami towarów bądź
        przyjmowania zamówień składanych przez kontrahentów Spółki.
        Towary umieszczone w magazynie w Polsce będą odsprzedawane przez Spółkę
        kontrahentom mającym siedzibę w Polsce, w krajach UE lub w krajach spoza UE.
        Zasadniczo towary będą transportowane z polskiego magazynu bezpośrednio do
        nabywcy. Za techniczną obsługę organizacji wysyłki będzie odpowiedzialny
        Kontrahent. Wnioskodawca będzie informował Kontrahenta o zamówieniach
        klientów Spółki na towary znajdujące się na terenie magazynu w Polsce na
        podstawie tzw. zleceń spedycyjnych.
        Specyfikacja towarów, które będą miały zostać wydane z magazynu będzie
        przedstawiana przez Spółkę Kontrahentowi drogą elektroniczną. Przy czym to
        Kontrahent oraz pracownicy Kontrahenta będą każdorazowo ponosić
        odpowiedzialność za prawidłowe wykonanie usługi spedycyjnej oraz decydować
        samodzielnie o sposobie wykonania konkretnego zlecenia i sposobie wykorzystania
        posiadanej przestrzenie magazynowej.
        W sytuacji, gdy umieszczone w magazynie w Polsce towary będą eksportowane do
        kraju trzeciego w ramach sprzedaży dokonywanej przez Spółkę, wówczas
        Kontrahent może w oparciu o udzielone mu pełnomocnictwo odpowiadać także za
        odprawę eksportową towarów w Polsce (na podstawie pełnomocnictwa Kontrahent
        będzie działał jako przedstawiciel celny Spółki).
        Wszystkie czynności związane z procesem posprzedażowym towarów będą
        odbywać się poza granicami Polski, bezpośrednio z Estonii. W Polsce nie będą
        przebywać pracownicy Spółki odpowiedzialni za obsługę klienta.
    W ramach świadczonych usług, Kontrahent będzie więc zobowiązany w szczególności do:
        odbierania towarów dostarczonych przez Wnioskodawcę,
        składowania tych towarów w magazynie,
        odbierania zleceń spedycyjnych od Wnioskodawcy,
        pakowania towarów zgodnie ze zleceniem spedycyjnym,
        ładowania, wysyłki i dokonania generalnej obsługi towarów w tym zakresie (także
        jako agencja celna).
    Wnioskodawca nie będzie miał jednak żadnej kontroli nad zasobami technicznymi /
    materialnymi, jak również ludzkimi Kontrahenta. W szczególności:

        Kontrahent będzie samodzielnie decydował o prawidłowej (odpowiedniej)
        przestrzeni magazynowej oraz lokalizacji (tj. szerokość alejek / rozmieszczenie
        regałów), na którym składowane będą towary Spółki;
        Żadna część magazynu należącego do Kontrahenta nie będzie oddana do wyłącznej
        dyspozycji Spółki. Umowa nie przewiduje również, by towary należące do Spółki
        były przechowywane w wydzielonej do tego celu konkretnej części magazynu;
        Spółka nie będzie również posiadała prawnego ani faktycznego prawa do
        korzystania z urządzeń lub wyposażenia należącego do Kontrahenta znajdującego
        się na terytorium Polski dla celów własnej działalności gospodarczej;
        Wnioskodawca nie będzie miał nieograniczonego wstępu do magazynu, w którym
        przechowywane będą towary. Jednakże w określonych sytuacjach (w szczególności
        w celu weryfikacji świadczonych usług) przedstawiciele Spółki będą mieli prawo
        wstępu do magazynu, za zgodą i zgodnie z wewnętrznymi procedurami
        Kontrahenta, przy czym takie wizyty mogą być okazjonalne (charakter tymczasowy,
        ad hoc);
        Pracownicy Kontrahenta nie będą nadzorowani czy kontrolowani przez Spółkę;
        Spółka nie będzie również posiadała wpływu, jaka część zasobów osobowych
        Kontrahenta zostanie wykorzystana do wykonywania na rzecz Spółki usług
        zdefiniowanych w Umowie;
        Zgodnie z utrwalonymi normami obrotu gospodarczego Spółce przysługiwać będzie
        jedynie prawo do kontroli i weryfikacji jakości wykonywanych przez Kontrahenta
        usług, niezależnie od tego jakiego rodzaju konkretne zasoby osobowe i techniczne
        zostaną przez Kontrahenta wykorzystane w celu ich wykonania;
        Zgodnie z ustaleniami stron nie ma przeciwwskazań, aby Kontrahent świadczył
        usługi o podobnym charakterze również na rzecz innych odbiorców, tym samym
        Spółka nie będzie posiadała ani wyłącznego prawa do korzystania z magazynu, ani
        tytułu prawnego do nieruchomości.
    Spółka nie planuje nabywania w Polsce usług w zakresie poszukiwania klientów,
    podejmowania działań marketingowych, akcji informacyjnych o produktach Spółki,
    zachęcających do zakupu produktów, itp.
    Wnioskodawca nie posiada i nie będzie posiadał w Polsce żadnych własnych zasobów
    ludzkich. Spółka nie będzie zatrudniać pracowników (w szczególności przedstawicieli
    handlowych) na terytorium Polski. Na terytorium Polski nie będą przebywać osoby
    posiadające pełnomocnictwo do zawierania umów w Polsce w imieniu Wnioskodawcy.
    Pracownicy Spółki nie będą przebywać (stale lub okresowo) na terytorium Polski. Ponadto,
    Spółka w związku z planowanym modelem biznesowym nie będzie posiadała,
    wynajmowała ani używała na potrzeby swojej działalności gospodarczej w Polsce
    nieruchomości takich jak biuro / punkt sprzedaży lub innego rodzaju placówki, poprzez
    którą mogłaby być wykonywana jej działalność na terytorium Polski ani też jakichkolwiek
    zasobów technicznych (np. sprzęt elektroniczny, samochody, maszyny, urządzenia,
    narzędzia, itp.), ani żadnych zasobów niematerialnych (umowy, bazy klientów,
    oprogramowania IT, licencji, itp.) lub jakichkolwiek innych składników majątku.
    Wnioskodawca nie posiada (i nie będzie posiadać) w Polsce zarządu, oddziału,
    przedstawicielstwa, biura czy fabryki. Wszystkie decyzje strategiczne i biznesowe
    dotyczące działalności gospodarczej Spółki są (i będą ) podejmowane poza granicami

    Polski. Nie jest wykluczone w dającej się przewidzieć przyszłości przejęcie roli
    Wnioskodawcy przez nowy podmiot (spółkę prawa polskiego). Wówczas Wnioskodawca
    zaprzestanie wykonywania czynności opisywanych w niniejszym wniosku (i
    prawdopodobnie wyrejestruje się z rejestru podatników VAT czynnych).

## Pytanie

Czy w związku z wdrożeniem planowanego modelu biznesowego, Spółka będzie posiadać
    w Polsce stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej w rozumieniu art. 11 ust. 1
    Rozporządzenia 282/2011 oraz art. 28b ust. 2 ustawy o VAT, związku z czym miejscem
    świadczenia na rzecz Spółki usług, o których mowa w art. 28b ustawy o VAT będzie
    terytorium kraju?
    Państwa stanowisko w sprawie
    Zdaniem Wnioskodawcy, w związku z wdrożeniem planowanego modelu biznesowego,
    Spółka nie będzie posiadać w Polsce stałego miejsca prowadzenia działalności
    gospodarczej dla celów stosowania art. 11 ust. 1 Rozporządzenia 282/2011 oraz art. 28b
    ust. 2 ustawy o VAT, a więc miejscem świadczenia na rzecz Spółki usług, o jakich mowa w
    art. 28b ustawy o VAT nie będzie terytorium kraju.
    Uzasadnienie stanowiska Wnioskodawcy
    Zgodnie z art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t.j.
    Dz. U. z 2024 r. poz. 361; dalej: „ustaw o VAT”) opodatkowaniu podatkiem VAT podlegają:
      1) odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju;
      2) eksport towarów;
      3) import towarów na terytorium kraju;
      4) wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów za wynagrodzeniem na terytorium kraju;
      5) wewnątrzwspólnotowa dostawa towarów.
    W świetle w art. 2 pkt 1 ustawy o VAT, ilekroć w dalszych przepisach tej ustawy jest mowa
    o terytorium kraju - rozumie się przez to terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, z
    zastrzeżeniem art. 2a. Z powołanych przepisów wynika tzw. zasada terytorialności,
    zgodnie z którą opodatkowaniu podatkiem VAT podlegają wymienione czynności - ale
    tylko w sytuacji, gdy miejscem ich świadczenia jest terytorium kraju.
    Zgodnie z regułami wyrażonymi w art. 28b ust. 1 i 2 ustawy o VAT:
      1. Miejscem świadczenia usług w przypadku świadczenia usług na rzecz podatnika jest
        miejsce, w którym podatnik będący usługobiorcą posiada siedzibę działalności
        gospodarczej, z zastrzeżeniem ust. 2-4 oraz art. 28e, art. 28f ust. 1 i 1a, art. 28g ust.
        1, art. 28i, art. 28j ust. 1 i 2 oraz art. 28n.
      2. W przypadku, gdy usługi są świadczone dla stałego miejsca prowadzenia działalności
        gospodarczej podatnika, które znajduje się w innym miejscu niż jego siedziba
        działalności gospodarczej, miejscem świadczenia tych usług jest to stałe miejsce
        prowadzenia działalności gospodarczej.
    Jeśli więc usługa (i) świadczona jest na rzecz podatnika w rozumieniu art. 28a ustawy o
    VAT oraz (ii) nie stanowi usługi wskazanej w art. 28e, art. 28f ust. 1 i 1a, art. 28g ust. 1, art.
    28i, art. 28j ust. 1 i 2 oraz art. 28n tej ustawy, podlega opodatkowaniu w miejscu siedziby
    działalności gospodarczej usługobiorcy, chyba że jest świadczona dla stałego miejsca
    prowadzenia działalności gospodarczej usługobiorcy.
    Na mocy wskazanych powyżej przepisów należy więc stwierdzić, ze dla celów prawidłowej
    klasyfikacji transakcji na gruncie ustawy o VAT koniecznym jest podjęcie działań
    zmierzających do zweryfikowania, czy dany podmiot zagraniczny, uczestniczący w obrocie
    gospodarczym, posiada na terytorium danego kraju „stałe miejsce prowadzenia
    działalności” oraz czy to „stałe miejsce” jest uczestnikiem danej transakcji.

    Ustawa o VAT oraz przepisy wykonawcze do ustawy o VAT nie wskazują wprost, co należy
    rozumieć pod pojęciem „stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej”. Dla
    ujednolicenia stosowanych zasad dotyczących miejsca opodatkowania transakcji
    podlegających opodatkowaniu, definicja „stałego miejsca prowadzenia działalności
    gospodarczej” została zawarta w rozporządzeniu wykonawczym Rady (UE) nr 282/2011 z
    dnia 15 marca 2011 r. ustanawiającego środki wykonawcze do dyrektywy 2006/112/WE w
    sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. Urz. UE L 77/1 z 23.03.2011
    r. ze zm.; dalej „Rozporządzenie 282/2011”).
    Zgodnie z zapisami preambuły Rozporządzenie 282/2011 „podstawowym celem
    niniejszego rozporządzenia 282/2011 jest zapewnienie jednolitego stosowania obecnego
    systemu VAT, poprzez określenie przepisów wykonawczych do dyrektywy 2006/112/WE, w
    szczególności w odniesieniu do podatników, dostawy towarów i świadczenia usług oraz
    miejsca transakcji podlegających opodatkowaniu. Zgodnie z zasadą proporcjonalności
    określoną w art. 5 ust. 4 Traktatu o Unii Europejskiej niniejsze rozporządzenie nie
    wykracza poza to, co jest konieczne do osiągnięcia tego celu. Przyjęcie rozporządzenia,
    jako wiążącego i mającego bezpośrednie zastosowanie we wszystkich państwach
    członkowskich, w sposób najpełniejszy zapewnia jednolite stosowanie.” (punkt 4). „Aby
    zapewnić jednolite stosowanie zasad dotyczących miejsca dokonania transakcji
    podlegających opodatkowaniu, należy wyjaśnić pojęcia, takie jak: siedziba działalności
    gospodarczej podatnika, stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej, stałe
    miejsce zamieszkania oraz zwykłe miejsce pobytu. Stosowanie możliwie jak najbardziej
    precyzyjnych i obiektywnych kryteriów powinno ułatwić stosowanie tych pojęć w praktyce;
    należy przy tym uwzględniać orzecznictwo Trybunału Sprawiedliwości.” (punkt 14).
    W myśl art. 11 ust. 1 Rozporządzenia 282/2011, na użytek stosowania art. 44 dyrektywy
    2006/112/WE „stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej” oznacza dowolne
    miejsce - inne niż miejsce siedziby działalności gospodarczej podatnika - które
    charakteryzuje się wystarczającą stałością oraz odpowiednią strukturą w zakresie zaplecza
    personalnego i technicznego, by umożliwić mu odbiór i wykorzystywanie usług
    świadczonych do własnych potrzeb tego stałego miejsca prowadzenia działalności
    gospodarczej.
    Fakt posiadania numeru identyfikacyjnego VAT sam w sobie nie jest wystarczający, by
    uznać, że podatnik posiada stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej (art. 11
    ust. 3 Rozporządzenia 282/2011).
    Stosownie do art. 53 ust. 1 Rozporządzenia 282/2011 na użytek stosowania art. 192a
    dyrektywy 2006/112/WE stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej podatnika
    jest brane pod uwagę wyłącznie wtedy, gdy charakteryzuje się ono wystarczającą stałością
    oraz odpowiednią strukturą w zakresie zaplecza personalnego i technicznego, by
    umożliwić mu dokonanie dostawy towarów lub świadczenie usług, w których uczestniczy.
    Wykładnia pojęcia „stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej”, wielokrotnie
    była przedmiotem orzecznictwa Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej (dalej:
    „TSUE”). Odwołując się do wyroków TSUE, należy wskazać, że o „stałym miejscu
    prowadzenia działalności” można mówić jeżeli występuje odpowiednia struktura w
    zakresie zaplecza personalnego i technicznego, niezbędna do prowadzenia działalności
    gospodarczej oraz istnieje pewna minimalna skala działalności gospodarczej, która
    pozwala na uznanie, że działalność podatnika w tym miejscu nie jest prowadzona w
    sposób okresowy, jak również działalność z tego miejsca jest prowadzona w sposób
    samodzielny w stosunku do działalności siedziby przedsiębiorstwa (vide wyroki w
    sprawach C-168/84 Gunter Berkholz, C-231/94 Faaborg-Gelting Linien A/S, C-190/95 ARO

    Lease BV, C-260/95 Commissioners of Customs and Excise v. DFDS A/S, C-390/96 Lease
    Plan Luxembourg SA, C-73/06 Planzer Luxembourg Sarl v. Bundeszentralamt fur Steuern,
    jak również C-605/12 Welmory Sp. z o.o.).
    Jednocześnie do przyjęcia stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej w
    danym państwie nie jest konieczne posiadanie własnego zaplecza personalnego i
    technicznego (własnych zasobów osobowych i rzeczowych) - podatnikowi musi jednak
    przysługiwać, na podstawie wymogu wystarczającej stałości miejsca działalności,
    porównywalna kontrola nad zapleczem personalnym i technicznym. Tak przykładowo
    wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 16 lutego 2015 r., sygn. akt I FSK
    2004/13, który – odwołując się do wyroku TSUE w sprawie C-260/95 – stwierdził, że
    wszelkie zasoby wykorzystywane przez potencjalne stałe miejsce prowadzenia
    działalności, w tym również zasoby techniczne, nie muszą być własnością podatnika. W
    ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego podatnik może więc „stworzyć” wymaganą
    strukturę, opierając się na wynajmie, dzierżawie i innych podobnych formach.
    Powyższe wskazuje, że „stałe miejsce prowadzenia działalności” powinno charakteryzować
    się pewnym określonym stopniem zaangażowania, które pozwala na uznanie, że
    działalność prowadzona jest w tym miejscu nie w sposób przemijający, czy też okresowy.
    Konieczna jest zatem pewna określona minimalna skala działalności, która stanowi
    zewnętrzną oznakę, że działalność w tym miejscu prowadzona jest stale. Zaangażowanie,
    o którym mowa, powinno również przybrać konkretny wymiar osobowo-rzeczowy,
    pozwalający na świadczenie usług w sposób niezależny. Innymi słowy, dla uznania, że
    określone miejsce prowadzenia działalności ma charakter stały, konieczne jest istnienie w
    tym miejscu infrastruktury technicznej oraz personelu ludzkiego, który samodzielnie może
    świadczyć określone czynności. Taka osobowo-rzeczowa struktura w stałym miejscu
    prowadzenia działalności powinna występować w sposób stały, tzn. powtarzalny i
    nieprzemijający.
    Kluczowe znaczenie ma w tym zakresie rodzaj działalności, jaki prowadzi dany podmiot.
    Działalność gospodarcza prowadzona w różnych sektorach gospodarki ze względu na
    swoją specyfikę wymaga innego zaplecza technicznego i personalnego, np. inne jest
    zaplecze niezbędne do prowadzenia działalności w zakresie handlu towarem, a inne w
    zakresie świadczenia usług niematerialnych. Mimo tego, w każdym przypadku dla
    potwierdzenia bądź wykluczenia posiadania stałego miejsca prowadzenia działalności
    przez podmiot, należy mieć na względzie przynajmniej minimalną (odpowiadającą
    danemu rodzajowi) strukturę w zakresie zaplecza personalnego i technicznego. Przy czym,
    pojęcie stałego miejsca prowadzenia działalności nie sposób rozpatrywać w oderwaniu od
    definicji działalności gospodarczej, o której mowa w art. 15 ust. 2 ustawy o VAT. Zgodnie z
    tym przepisem, działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów,
    handlowców lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz
    rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność gospodarcza
    obejmuje w szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu towarów lub wartości
    niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych.
    Z uwagi na wyżej wskazane kryteria, zdaniem Spółki podmiot posiada stałe miejsce
    prowadzenia działalności na terytorium kraju, jeżeli przy wykorzystaniu na jego terytorium
    infrastruktury oraz personelu, w sposób zorganizowany oraz ciągły, prowadzi działalność,
    w ramach której dokonuje czynności opodatkowanych podatkiem VAT. Przyjąć zatem
    należy, że infrastruktura techniczna i zaangażowanie osobowe musi pozostawać w ścisłym
    związku z dokonywaniem czynności podlegających opodatkowaniu. Zatem koniecznym dla
    uznania za stałe miejsce prowadzenia działalności jest, aby to miejsce nie tylko
    wykorzystywało towary i usługi, lecz także by samo mogło wykonywać czynności
    podlegające opodatkowaniu zgodnie z art. 5 ust. 1 ustawy o VAT. Przy czym, nie jest
    konieczne dla uznania działalności podmiotu za stałe miejsce prowadzenia działalności
    gospodarczej w Polsce, aby przy wykorzystaniu wystarczających środków podmiot sam
    świadczył usługi czy też dokonywał dostaw towarów. Ważne, aby stworzona struktura

    działalności podmiotu miała możliwość odbioru i korzystania z usług dostarczonych na
    własne potrzeby.
    Na podstawie wymienionych powyżej przesłanek należy więc uznać, że jeżeli dany
    podmiot:
    i. posiada w danym państwie, innym niż pozostaje siedzibą jego działalności, odpowiednie
        zaplecze personalne i techniczne,
    ii. ww. zaplecze posiada strukturę, która umożliwia odbiór i wykorzystania nabywanych
        usług dla własnych potrzeb,
    iii. ww. zaplecze charakteryzuje się stałością wystarczającą do odbioru i wykorzystania
        nabywanych usług dla własnych potrzeb, a także w stosunku do świadczenia usług z
        tego miejsca,
    - to definicja „stałego miejsca prowadzenia działalności” pozostaje w tym przypadku
    spełniona, przy czym wszystkie ww. kryteria winny być spełnione łącznie. W przypadku
    więc, gdy nie jest spełniony chociażby jeden z wyżej wymienionych warunków, nie można
    uznać, że obecność danego podmiotu na terytorium państwa członkowskiego nosi
    znamiona stałego miejsca prowadzenia działalności w rozumieniu przepisów ustawy o VAT.
    W świetle powyższego, mając na uwadze orzecznictwo TSUE, cytowane przepisy oraz
    okoliczności rozpoznawanej sprawy, w ocenie Wnioskodawcy, wdrożenie w Spółce
    nowego modelu biznesowego polegającego na sprzedaży towarów z wykorzystaniem
    magazynu Kontrahenta zlokalizowanego na terytorium Polski, nie będzie skutkowało,
    powstaniem po stronie Spółki stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej w
    Polsce. Wnioskodawca nie zorganizuje bowiem na terytorium kraju w sposób stały
    odpowiednich zasobów ludzkich i technicznych umożliwiających samodzielne
    prowadzenie działalności.
    Kluczowe znaczenie ma fakt, iż Spółka posiada siedzibę działalności gospodarczej w
    Estonii, skąd rzeczywiście będzie prowadzona działalność w zakresie dystrybucji
    produktów porecyklingowych z terytorium Polski, tj.:
        wszelkie umowy, w tym handlowe, dotyczące nabywania oraz sprzedaży towarów
        będą zawierane / pospisywane przez Spółkę w Estonii,
        wszelkie negocjacje oraz czynności prawne i faktyczne zmierzające do zawarcia
        umów handlowych prowadzone / podejmowane są przez Spółkę w Estonii.
    Jednocześnie na terytorium Polski Spółka nie będzie posiadać zarządu, ani też oddziału,
    przedstawicielstwa, biura, fabryki czy warsztatu. Jak wskazano w opisie zdarzenia
    przyszłego – Spółka nie posiada w Polsce i nie będzie posiadać własnych pracowników,
    przedstawicieli handlowych ani żadnego zaplecza personalnego, jak również własnego
    zaplecza technicznego, tj. maszyn, urządzeń, nieruchomości etc.
    Spółka zawrze wprawdzie Umowę na świadczenie usług spedycyjnych z Kontrahentem
    posiadającym magazyn na terytorium kraju, w którym to magazynie będą składowane i
    obsługiwane towary będące własnością Wnioskodawcy. Jednakże planowanych do
    wykonania na rzecz Wnioskodawcy świadczeń (wskazanych w opisie niniejszego wniosku),
    nie można uznać za posiadanie przez Spółkę odpowiednich zasobów technicznych i
    osobowych do prowadzenia samodzielnej działalności gospodarczej na terytorium Polski.
    Co prawda Umowa z Kontrahentem będzie obejmowała świadczenie usług spedycyjnych
    towarów składowanych w Polsce, w skład których będzie wchodziło m.in.:
    i. przyjęcie towarów do magazynu oraz magazynowanie towarów – niemniej to Kontrahent
        będzie decydował o prawidłowej (odpowiedniej) przestrzeni magazynowej oraz
        lokalizacji towarów będących własnością Spółki,

    ii. kompletowanie zamówień nabywców Spółki i wysyłkę do nabywcy – niemniej to Spółka
        będzie otrzymywała zamówienia i przekazywała je Kontrahentowi (zlecenia
        spedycyjne), którego pracownicy będą przygotowywać zamówienia zgodnie z ich
        treścią.
    Kontrahent będzie wykonywać usługi poprzez swoich pracowników, którzy będą podlegali
    wyłącznie jego kierownictwu i kontroli. Spółka nie będzie uprawniona do wydawania
    jakichkolwiek poleceń ani kontrolowania personelu Kontrahenta. W szczególności
    Wnioskodawca nie będzie ustalał czasu pracy, nie będzie wyznaczał harmonogramu pracy,
    miejsca pracy, a także nie będzie wskazywał sposobu wykonywania prac składających się
    na podejmowane przez personel Kontrahenta czynności. Spółka nie będzie mieć żadnych
    środków służących do dyscyplinowania personelu Kontrahenta i nie będzie miała
    możliwości wpływu na skład osobowy lub liczebność tego personelu. W rezultacie,
    Wnioskodawca nie będzie mieć kontroli prawnej ani faktycznej nad personelem
    Kontrahenta.
    Spółka nie będzie również posiadała prawnego ani faktycznego prawa do korzystania z
    urządzeń lub wyposażenia należącego do Kontrahenta dla celów własnej działalności
    gospodarczej. Planowana współpraca pomiędzy Spółką a Kontrahentem nie będzie
    wykluczać możliwości posiadania przez Kontrahenta także innych usługobiorców, na rzecz
    których Kontrahent świadczyłby usługi w zakresie analogicznym jak przewidzianym w
    Umowie. Spółka nie będzie więc na terytorium Polski dysponowała jakimikolwiek
    zasobami technicznymi niezbędnymi do samodzielnego wykonywania działalności
    gospodarczej.
    Wnioskodawca wskazuje, że jak zostało to przedstawione w opisie zdarzenia przyszłego –
    Spółka będzie uprawniona do weryfikacji zgodności faktycznie wykonywanych przez
    Kontrahenta usług w ramach wizyt kontrolnych w magazynie, dokonywanych przez
    Spółkę, po uprzednim poinformowaniu Kontrahenta o planowanej wizycie. Powyższe
    uprawnienia Spółki (prawo do weryfikacji świadczonych usług) nie będą jednak
    okolicznościami konstytuującymi prawo do kontroli Spółki nad pracownikami lun
    infrastrukturą Kontrahenta. Intencją wprowadzenia takich uprawnień nie jest prawo do
    wydawania poleceń i kontroli pracowników Kontrahenta, lecz jedynie ustanowienie Spółce
    prawa do weryfikacji i możliwości zapewnienia, że świadczone na jej rzecz przez
    Kontrahenta usługi wykonywane będą przy zapewnieniu standardów jakości
    oczekiwanych przez Spółkę.
    Kontrahent nie będzie także zaangażowany w proces nabywania towarów przez Spółkę,
    jak również w proces pozyskiwania zamówień dla Spółki. W szczególności pracownicy
    Kontrahenta (lub jakiekolwiek inne osoby w Polsce) nie będą posiadały prawa do
    zawierania lub aktywnego negocjowania umów w imieniu Spółki lub reprezentowania jej w
    jakikolwiek inny sposób na terytorium Polski. Wyłącznie jeżeli towary umieszczone w
    magazynie będą eksportowane do kraju trzeciego w ramach sprzedaży dokonywanej
    przez Spółkę, wówczas Kontrahent może w oparciu o udzielone mu pełnomocnictwo
    odpowiadać za odprawę eksportową towarów w Polsce (na podstawie pełnomocnictwa
    Kontrahent będzie działał jako przedstawiciel celny Spółki).
    Wnioskodawca zakłada, że planowany model współpracy na podstawie Umowy będzie
    modelem długoterminowym. Można więc wprawdzie uznać, że ustanowiona pomiędzy
    Spółką i Kontrahentem współpraca będzie mieć charakter stały. Niemniej – w ocenie
    Wnioskodawcy – o owej cesze stałości mówić można jednak jedynie w związku z
    zamierzonym długotrwałym charakterem współpracy pomiędzy Spółką i Kontrahentem
    polegającym na świadczeniu przez Kontrahenta na rzecz Spółki usług. Biorąc pod uwagę,
    że, jak wskazano już powyżej, Spółka nie będzie posiadała na terytorium Polski zaplecza
    personalnego i technicznego, którego istnienie jest konieczne do uznania istnienia stałego
    miejsca prowadzenia działalności gospodarczej, w rozpatrywanym zdarzeniu przyszłym
    nie można więc rozpatrywać cechy stałości w związku z istnienie takiego właśnie zaplecza
    personalnego i technicznego. Za stałością miejsca prowadzenia działalności gospodarczej

    nie będzie przemawiać długoterminowe korzystanie z usług świadczonych przez
    Kontrahenta na rzecz Spółki, w sytuacji, w której Spółka nie planuje utrzymywać na
    terytorium Polski struktur w zakresie zaplecza technicznego i osobowego. Relacja
    pomiędzy Spółką a Kontrahentem, która będzie ustanowiona na mocy Umowy to
    wyłącznie relacja typowa dla relacji występujących pomiędzy usługobiorcą i usługodawcą.
    W związku z tym, także kolejny warunek istnienia stałego miejsca prowadzenia
    działalności polegający na jego stałości nie zostanie spełniony. Co więcej, niewykluczone
    jest, że w dającej się przewidzieć przyszłości dla celów opisywanej działalności zostanie
    zawiązany nowy podmiot (polska spółka) i to ów podmiot przejmie obowiązki
    Wnioskodawcy w ramach nowego modelu współpracy.
    Z uwagi na powyższe, w ocenie Wnioskodawcy, w opisywanym zdarzeniu przyszłym, ani
    korzystanie przez Wnioskodawcę z usług Kontrahenta w zakresie spedycji (w tym
    magazynowania towarów) ani też sam fakt przemieszczania, nabywania i sprzedaży
    towarów na i z terytorium kraju nie będzie oznaczać, że Spółka posiada stałe miejsce
    prowadzenia działalności na terytorium kraju.
    Końcowo Wnioskodawca wskazuje, że brak występowania stałego miejsca prowadzenia
    działalności gospodarczej w przypadku korzystania przez zagraniczne podmioty na terenie
    kraju z kompleksowych usług o charakterze spedycyjnym / magazynowym potwierdzony
    został również w licznych interpretacjach indywidualnych wydawanych przez Dyrektora
    Krajowej Informacji Skarbowej:
        interpretacji indywidualnej z 12 czerwca 2018 r., sygn. 0114-KDIP1-
        2.4012.144.2018.1.JŻ;
        interpretacji indywidualnej z 7 listopada 2018 r., sygn. 0114-KDIP1-
        2.4012.531.2018.1.MC;
        interpretacji indywidualnej z 12 lutego 2020 r., sygn. 0112-KDIL1-2.4012.635.2019.2.
        PG;
        interpretacji indywidualnej z 13 Marca 2020 r., sygn. 0113-KDIPT1-
        2.4012.814.2019.2.MC;
        interpretacji indywidualnej z 17 grudnia 2021 r., sygn. 0114-KDIP1-
        2.4012.454.2021.2.RST;
        interpretacji indywidualnej z 1 kwietnia 2022 r., sygn. 0114-KDIP1-
        2.4012.470.2021.3.RM;
        interpretacji indywidualnej z 6 września 2022 r., sygn. 0112-KDIL1-
        3.4012.285.2022.1.MR;
        interpretacji indywidualnej z 18 października 2022 r., sygn. 0111-KDIB3-
        3.4012.431.2022.1.JS;
        interpretacji indywidualnej z 23 stycznia 2023 r., sygn. 0114-KDIP1-
        2.4012.496.2022.2.RST.
    Z uwagi na powyższe, w ocenie Wnioskodawcy w planowanym modelu biznesowym
    Spółka nie będzie posiadać w Polsce stałego miejsca prowadzenia działalności dla celów
    stosowania art. 11 ust. 1 Rozporządzenia 282/2011 oraz art. 28b ust. 2 ustawy o VAT. W
    efekcie, świadczone na rzecz Spółki usługi, o których mowa w art. 28b ustawy o VAT nie
    będą podlegać opodatkowaniu na terytorium Polski, lecz na terytorium kraju siedziby
    Wnioskodawcy.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest prawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 5 ust. 1 ustawy z 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t.j. Dz. U. z
    2024 r. poz. 361 ze zm.), zwanej dalej „ustawą”:
      Opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlegają:
      1) odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju;
      2) eksport towarów;
      3) import towarów na terytorium kraju;
      4) wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów za wynagrodzeniem na terytorium kraju;
      5) wewnątrzwspólnotowa dostawa towarów.
    Z powyższego przepisu wynika tzw. zasada terytorialności, zgodnie, z którą
    opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlegają określone czynności, ale tylko w
    sytuacji, gdy miejscem ich świadczenia jest terytorium kraju.
    W myśl definicji zawartej w art. 2 pkt 1 ustawy:
      Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o terytorium kraju - rozumie się przez to
      terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, z zastrzeżeniem art. 2a.
    W myśl art. 7 ust. 1 ustawy:
      Przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się
      przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (...).
    Natomiast w myśl art. 8 ust. 1 ustawy:
      Przez świadczenie usług, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się każde
      świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej
      niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu
      art. 7 (...).
    W przypadku świadczenia usług, istotnym dla prawidłowego rozliczenia podatku od
    towarów i usług jest określenie miejsca świadczenia danej usługi. Od poprawności
    określenia miejsca świadczenia zależy, czy dana usługa podlega opodatkowaniu
    podatkiem od towarów i usług w Polsce, czy też nie.
    Miejsce świadczenia przy świadczeniu usług regulują przepisy art. 28a do 28o ustawy.
    Stosownie do art. 28a ustawy:
      Na potrzeby stosowania niniejszego rozdziału:
      1) ilekroć jest mowa o podatniku - rozumie się przez to:
      a) podmioty, które wykonują samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w
        art. 15 ust. 2, lub działalność gospodarczą odpowiadającą tej działalności, bez
        względu na cel czy rezultat takiej działalności, z uwzględnieniem art. 15 ust. 6,
      b) osobę prawną niebędącą podatnikiem na podstawie lit. a, która jest
        zidentyfikowana lub obowiązana do identyfikacji do celów podatku lub podatku
        od wartości dodanej;
      2) podatnika, który prowadzi również działalność lub dokonuje transakcji
        nieuznawanych za podlegające opodatkowaniu dostawy towarów lub
        świadczenia usług zgodnie z art. 5 ust. 1, uznaje się za podatnika w odniesieniu
        do wszystkich świadczonych na jego rzecz usług.
    Art. 28a ustawy wprowadza drugą definicję podatnika do ustawy. Definicja ta ma
    zastosowanie tylko w przypadku ustalenia miejsca świadczenia usług. Podatnikiem według
    tej regulacji jest osoba wykonująca samodzielnie działalność gospodarczą. Ustawodawca
    odwołuje się w tym celu do definicji działalności gospodarczej ustalonej w art. 15 ust. 2

    ustawy. Za podatników są uznawane również podmioty wykonujące działalność
    gospodarczą zgodnie z regulacjami innych państw członkowskich oraz państw trzecich.
    Zgodnie z ogólną zasadą wyrażoną w art. 28b ust. 1 ustawy:
      Miejscem świadczenia usług w przypadku świadczenia usług na rzecz podatnika jest
      miejsce, w którym podatnik będący usługobiorcą posiada siedzibę działalności
      gospodarczej, z zastrzeżeniem ust. 2-4 oraz art. 28e, art. 28f ust. 1 i 1a, art. 28g ust.
      1, art. 28i, art. 28j ust. 1 i 2 oraz art. 28n.
    Jak stanowi ust. 2 art. 28b ustawy:
      W przypadku, gdy usługi są świadczone dla stałego miejsca prowadzenia działalności
      gospodarczej podatnika, które znajduje się w innym miejscu niż jego siedziba
      działalności gospodarczej, miejscem świadczenia tych usług jest to stałe miejsce
      prowadzenia działalności gospodarczej.
    Z niniejszych przepisów ustawy wynika zatem, że co do zasady, usługa świadczona na
    rzecz podatnika w rozumieniu art. 28a ustawy inna niż wskazana w art. 28e, art. 28f ust. 1
    i 1a, art. 28g ust. 1, art. 28i, art. 28j ust. 1 i 2 oraz art. 28n ustawy podlega opodatkowaniu
    w miejscu siedziby działalności gospodarczej usługobiorcy, chyba że jest świadczona dla
    stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej usługobiorcy, które znajduje się w
    innym miejscu niż jego siedziba działalności gospodarczej, wówczas miejscem świadczenia
    tej usługi jest stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej, dla którego ta usługa
    jest świadczona.
    Jednakże w odniesieniu do pewnych kategorii usług, przepisy dotyczące podatku od
    towarów i usług wprowadzają szczególne regulacje dotyczące miejsca świadczenia. Jedną z
    takich kategorii są usługi związane z nieruchomościami.
    I tak, zgodnie z art. 28e ustawy:
      Miejscem świadczenia usług związanych z nieruchomościami, w tym usług
      świadczonych przez rzeczoznawców, pośredników w obrocie nieruchomościami,
      usług zakwaterowania w hotelach lub obiektach o podobnej funkcji, takich jak
      ośrodki wczasowe lub miejsca przeznaczone do użytku jako kempingi, użytkowania i
      używania nieruchomości oraz usług przygotowywania i koordynowania prac
      budowlanych, takich jak usługi architektów i nadzoru budowlanego, jest miejsce
      położenia nieruchomości.
    Przepis art. 28e ustawy - jak wynika z jego brzmienia - stanowi wyjątek od zasady,
    przyjmując jako kryterium nie usytuowanie podmiotu, lecz przedmiotu, którym jest
    nieruchomość. Usługi, które jej wprost dotyczą, mają być opodatkowane według jej
    miejsca położenia. Kryterium położenia nieruchomości jest tu zatem decydujące -
    determinuje ono docelowo miejsce opodatkowania usługi związanej z daną
    nieruchomością. Co istotne, zasada wyrażona w art. 28e ustawy obejmuje wyłącznie
    usługi, które dotyczą konkretnej nieruchomości - jedynie wówczas można w praktyce
    zastosować opodatkowanie w miejscu położenia nieruchomości.
    Także Dyrektywa Rady 2006/112/WE z 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu
    podatku od wartości dodanej (Dz. Urz. UE. L. Nr 347 z 11.12.2006 s. 1, ze zm.) w art. 47
    przewiduje, że:
      Miejscem świadczenia usług związanych z nieruchomością, w tym usług
      rzeczoznawców i agentów nieruchomości, usług zakwaterowania w sektorze
      hotelarskim lub sektorach o podobnej funkcji, takich jak ośrodki wczasowe lub w
      miejsca przeznaczone do użytku jako kempingi, przyznawanie prawa użytkowania
      nieruchomości oraz usług związanych z przygotowywaniem i koordynacją prac
      budowlanych, takich jak usługi architektów i biur nadzoru budowlanego, jest
      miejsce, w którym znajduje się dana nieruchomość.

    Ustawa nie zawiera definicji pojęcia „nieruchomość” oraz pojęcia „usługi związanej z
    nieruchomościami”. Niemniej jednak ustawodawca unijny wychodząc naprzeciw
    oczekiwaniom państw członkowskich wprowadził rozporządzeniem wykonawczym Rady
    (UE) nr 1042/2013 z 7 października 2013 r. (Dz. Urz. UE L Nr 284 z 26.10.2013 r., s. 1)
    zmianę do rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 282/2011 z 15 marca 2011 r.
    ustanawiającego środki wykonawcze do dyrektywy 2006/112/WE w sprawie wspólnego
    systemu podatku od wartości dodanej (Dz. Urz. UE L 77 z 23.03.2011, str. 1, ze zm.) –
    zwanego dalej rozporządzeniem 282/2011 – dotyczącą pojęcia „nieruchomość”, jak
    również wyjaśnił, na czym polegają „usługi związane z nieruchomościami”.
    Zgodnie z art. 13b rozporządzenia 282/2011:
      Do celów stosowania dyrektywy 2006/112/WE za „nieruchomość” uznaje się:
      a) każdą określoną część ziemi, na jej powierzchni lub pod jej powierzchnią, która
        może stać się przedmiotem własności i posiadania;
      b) każdy budynek lub każdą konstrukcję przytwierdzone do gruntu lub w nim
        osadzone powyżej lub poniżej poziomu morza, których nie można w łatwy
        sposób zdemontować lub przenieść;
      c) każdy zainstalowany element stanowiący integralną część budynku lub konstrukcji,
        bez którego budynek lub konstrukcja są niepełne, taki jak drzwi, okna, dachy,
        schody i windy;
      d) każdy element, sprzęt lub maszynę zainstalowane na stałe w budynku lub
        konstrukcji, które nie mogą być przeniesione bez zniszczenia lub zmiany budynku
        lub konstrukcji.
    W myśl art. 31a ust. 1 rozporządzenia 282/2011:
      Usługi związane z nieruchomościami, o których mowa w art. 47 dyrektywy 2006/112
      /WE, obejmują jedynie te usługi, które mają wystarczająco bezpośredni związek z
      daną nieruchomością. Usługi uważa się za mające wystarczająco bezpośredni
      związek z nieruchomością w następujących przypadkach:
      a) gdy wywodzą się z nieruchomości, a dana nieruchomość stanowi element
        składowy usługi i jest elementem centralnym oraz niezbędnym z punktu widzenia
        świadczonych usług;
      b) gdy są świadczone w odniesieniu do nieruchomości lub dla niej przeznaczone i
        mają na celu zmianę prawnego lub fizycznego stanu danej nieruchomości.
    Jak stanowi art. 31a ust. 2 lit. h rozporządzenia 282/2011:
      Ustęp 1 obejmuje w szczególności wynajem lub wydzierżawianie nieruchomości inne
      niż opisane w ust. 3 lit. c), łącznie z przechowywaniem towarów w wyznaczonej do
      tego określonej części nieruchomości przeznaczonej do wyłącznego użytku przez
      usługobiorcę.
    Natomiast zgodnie z art. 31a ust. 3 lit. b rozporządzenia 282/2011:
      Ustęp 1 nie ma zastosowania do przechowywania towarów na terenie
      nieruchomości, jeżeli żadna część nieruchomości nie jest przeznaczona do
      wyłącznego użytku przez usługobiorcę.
    Zgodnie z przepisami rozporządzenia za usługi związane z nieruchomością nie mogą być
    uznane usługi związane z przechowywaniem (magazynowaniem) towarów, jeżeli
    usługobiorcy nie przysługuje wyłączne prawo do używania części nieruchomości, w której
    przechowuje towar.
    Z treści wniosku wynika, że Spółka jest estońskim podmiotem, który funkcjonuje w branży
    obrotu (dystrybucji) produktami recyklingowymi. Produkty, którymi Spółka handluje
    powstają z przetworzonych odpadów tworzyw sztucznych (butelki PET) pochodzących

    gównie z obszarów przybrzeżnego ryzyka, narażonych na zanieczyszczenie oceanów (m.in.
    z Indii). Z uwagi na usprawnienie procesu dostaw Spółka wdraża nowy schemat
    sprzedażowo-zakupowy, zgodnie z którym towary, którymi handluje Spółka będą
    transportowane do tego magazynu z innego niż Polska kraju UE / kraju spoza UE w
    ramach transakcji zakupu (WNT / import towarów w rozumieniu ustawy o VAT), w każdym
    z tych przypadków transport towarów do magazynu w Polsce będzie organizowany
    bezpośrednio przez Spółkę. Spółka nie planuje dokonywania zakupu towarów w Polsce w
    celu ich dalszej odsprzedaży. Zlokalizowany w Polsce magazyn, do którego będą trafiały
    ww. towary, nie będzie stanowił własności Spółki, która będzie korzystała z usług
    Kontrahenta, w ramach umowy, dokonującego również magazynowania towarów
    należących do Spółki (Kontrahent nie będzie jednak uczestniczył w z zakupie ani w
    sprzedaży ww. towarów). Towary umieszczone w magazynie w Polsce będą
    odsprzedawane przez Spółkę kontrahentom mającym siedzibę w Polsce, w krajach UE lub
    w krajach spoza UE. Zasadniczo towary będą transportowane z polskiego magazynu
    bezpośrednio do nabywcy.
    Państwa wątpliwości dotyczą ustalenia czy Spółka posiada stałe miejsce prowadzenia
    działalności gospodarczej na terytorium Polski w rozumieniu przepisów ustawy o VAT, w
    związku z czym miejscem świadczenia na jej rzecz usług będzie terytorium kraju.
    Dla ujednolicenia stosowanych zasad dotyczących miejsca opodatkowania transakcji
    podlegających opodatkowaniu definicja „stałego miejsca prowadzenia działalności
    gospodarczej” została zawarta w Rozporządzeniu Wykonawczym Rady (UE) Nr 282/2011 z
    15 marca 2011 r. ustanawiającego środki wykonawcze do dyrektywy 2006/112/WE w
    sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. Urz. UE l 77 z 23.03.2011,
    str.1, ze zm.) zwanego dalej „rozporządzeniem 282/2011”.
    Z części wstępnej (preambuły) - punkt (4) wynika, że podstawowym celem niniejszego
    rozporządzenia 282/2011 jest zapewnienie jednolitego stosowania obecnego systemu
    VAT, poprzez określenie przepisów wykonawczych do dyrektywy 2006/112/WE, w
    szczególności w odniesieniu do podatników, dostawy towarów i świadczenia usług oraz
    miejsca transakcji podlegających opodatkowaniu. Zgodnie z zasadą proporcjonalności
    określoną w art. 5 ust. 4 Traktatu o Unii Europejskiej niniejsze rozporządzenie nie
    wykracza poza to, co jest konieczne do osiągnięcia tego celu. Przyjęcie rozporządzenia,
    jako wiążącego i mającego bezpośrednie zastosowanie we wszystkich państwach
    członkowskich, w sposób najpełniejszy zapewnia jednolite stosowanie.
    Natomiast w punkcie (14) stwierdzono, że:
      Aby zapewnić jednolite stosowanie zasad dotyczących miejsca dokonania transakcji
      podlegających opodatkowaniu, należy wyjaśnić pojęcia, takie jak: siedziba
      działalności gospodarczej podatnika, stałe miejsce prowadzenia działalności
      gospodarczej, stałe miejsce zamieszkania oraz zwykłe miejsce pobytu. Stosowanie
      możliwie jak najbardziej precyzyjnych i obiektywnych kryteriów powinno ułatwić
      stosowanie tych pojęć w praktyce; należy przy tym uwzględniać orzecznictwo
      Trybunału Sprawiedliwości.
    W myśl art. 11 ust. 1 rozporządzenia 282/2011:
      Na użytek stosowania art. 44 dyrektywy 2006/112/WE „stałe miejsce prowadzenia
      działalności gospodarczej” oznacza dowolne miejsce - inne niż miejsce siedziby
      działalności gospodarczej podatnika, o którym mowa w art. 10 niniejszego
      rozporządzenia - które charakteryzuje się wystarczającą stałością oraz odpowiednią
      strukturą w zakresie zaplecza personalnego i technicznego, by umożliwić mu odbiór i
      wykorzystywanie usług świadczonych do własnych potrzeb tego stałego miejsca
      prowadzenia działalności gospodarczej.
    Zgodnie z art. 11 ust. 2 rozporządzenia 282/2011:

      Na użytek stosowania następujących artykułów stałe miejsce prowadzenia
      działalności gospodarczej oznacza dowolne miejsce - inne niż miejsce siedziby
      działalności gospodarczej podatnika, o którym mowa w art. 10 niniejszego
      rozporządzenia - które charakteryzuje się wystarczającą stałością oraz odpowiednią
      strukturą w zakresie zaplecza personalnego i technicznego, by umożliwić mu
      świadczenie usług, które wykonuje:
      a) art. 45 dyrektywy 2006/112/WE;
      b) począwszy od 1 stycznia 2013 r. - art. 56 ust. 2 akapit drugi dyrektywy 2006/112
        /WE;
      c) do 31 grudnia 2014 r. - art. 58 dyrektywy 2006/112/WE;
      d) art. 192a dyrektywy 2006/112/WE.
    Jak stanowi art. art. 11 ust. 3 rozporządzenia 282/2011:
      Fakt posiadania numeru identyfikacyjnego VAT sam w sobie nie jest wystarczający,
      by uznać, że podatnik posiada stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej.
    Na podstawie art. 53 ust. 1 rozporządzenia 282/2011:
      Na użytek stosowania art. 192a dyrektywy 2006/112/WE stałe miejsce prowadzenia
      działalności gospodarczej podatnika jest brane pod uwagę wyłącznie wtedy, gdy
      charakteryzuje się ono wystarczającą stałością oraz odpowiednią strukturą w
      zakresie zaplecza personalnego i technicznego, by umożliwić mu dokonanie dostawy
      towarów lub świadczenie usług, w których uczestniczy.
    Przy wykładni pojęcia „stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej”, odwołując
    się do orzeczeń TSUE, należy wskazać, że o ww. miejscu można mówić jeżeli występuje
    odpowiednia struktura w zakresie zaplecza personalnego i technicznego, niezbędna do
    prowadzenia działalności gospodarczej oraz istnieje pewna minimalna skala działalności
    gospodarczej, która pozwala na uznanie, że działalność podatnika w tym miejscu nie jest
    prowadzona w sposób okresowy, jak również działalność z tego miejsca jest prowadzona
    w sposób samodzielny w stosunku do działalności siedziby przedsiębiorstwa. W tym
    zakresie aktualne jest orzecznictwo TSUE, m.in. wyrok C-168/84 Gunter Berkholz, C-231/94
    Faaborg-Gelting Linien A/S, C-190/95 ARO Lease BV, C-260/95 Commissioners of Customs
    and Excise v. DFDS A/S, C-390/96 Lease Plan Luxembourg SA, jak również C-605/12
    Welmory Sp. z o.o.
    Z uwagi na definicję stałego miejsca prowadzenia działalności wynikającą z
    przedmiotowego rozporządzenia 282/2011, jak również utrwalone orzecznictwo
    Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej oraz orzecznictwo polskich sądów
    administracyjnych w powyższym zakresie, wymienić można kilka przesłanek, których
    zaistnienie powoduje, że można mówić o „stałym miejscu prowadzenia działalności”. Jak
    wynika z samej nazwy „stały”, to trwale związany z danym miejscem, nieprzenośny,
    niezmienny. Powyższe wskazuje, że stałe miejsce prowadzenia działalności
    charakteryzować się musi pewnym określonym stopniem zaangażowania, które pozwala
    na uznanie, że działalność prowadzona jest w tym miejscu nie w sposób przemijający, czy
    też okresowy. Konieczna jest zatem pewna określona minimalna skala działalności, która
    stanowi zewnętrzną oznakę, że działalność w tym miejscu prowadzona jest stale.
    Zaangażowanie, o którym mowa powinno również przybrać konkretny wymiar osobowo-
    rzeczowy, pozwalający na świadczenie usług w sposób niezależny. Innymi słowy, dla
    uznania, że określone miejsce prowadzenia działalności ma charakter stały, konieczne jest
    istnienie w tym miejscu infrastruktury technicznej oraz personelu ludzkiego, który
    samodzielnie może świadczyć określone czynności. Taka osobowo-rzeczowa struktura w
    stałym miejscu prowadzenia działalności powinna występować w sposób stały, tzn.
    powtarzalny i nieprzemijający.

    Pojęcie stałego miejsca prowadzenia działalności nie sposób również rozpatrywać w
    oderwaniu od definicji działalności gospodarczej, o której mowa w art. 15 ust. 2 ustawy.
    Zgodnie z tym przepisem:
      Działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców
      lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz
      rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność
      gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu
      towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów
      zarobkowych.
    Z uwagi na wskazane w powołanym wyżej przepisie kryteria, stwierdzić należy, że podmiot
    posiada stałe miejsce prowadzenia działalności na terytorium kraju, jeżeli przy
    wykorzystaniu na jego terytorium infrastruktury oraz personelu, w sposób zorganizowany
    oraz ciągły, prowadzi działalność, w ramach której dokonuje czynności opodatkowanych
    podatkiem od towarów i usług. Przyjąć zatem należy, że infrastruktura techniczna i
    zaangażowanie osobowe musi pozostawać w ścisłym związku z dokonywaniem czynności
    podlegających opodatkowaniu. Zatem koniecznym jest dla uznania za stałe miejsce
    prowadzenia działalności aby to miejsce nie tylko wykorzystywało towary i usługi, lecz
    także samo mogło wykonywać czynności podlegające opodatkowaniu zgodnie z art. 5 ust.
    1 ustawy. Przy czym, nie jest konieczne dla uznania działalności podmiotu za stałe miejsce
    prowadzenia działalności gospodarczej w Polsce, aby przy wykorzystaniu wystarczających
    środków sam podmiot świadczył usługi czy też dokonywał dostaw towarów. Ważne
    również aby stworzona struktura działalności podmiotu miała możliwość odbioru i
    korzystania z usług dostarczonych na własne potrzeby.
    Jednocześnie do przyjęcia stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej w
    danym państwie nie jest konieczne posiadanie własnego zaplecza personalnego i
    technicznego, podatnikowi musi jednak przysługiwać - na podstawie wymogu
    wystarczającej stałości miejsca działalności - porównywalna kontrola nad zapleczem
    personalnym i technicznym.
    Na podstawie wymienionych przesłanek można uznać, że jeżeli dany podmiot posiada w
    danym państwie personel oraz strukturę (w tym infrastrukturę techniczną), cechującą się
    odpowiednią stałością, to posiada stałe miejsce prowadzenia działalności w tym państwie.
    Bez znaczenia pozostaje natomiast - co należy podkreślić - czy są to pracownicy
    zatrudnieni bezpośrednio przez ten podmiot, czy też „własna” infrastruktura.
    Orzecznictwo TSUE wskazuje bowiem, że także korzystanie z zasobów ludzkich i
    technicznych innego podmiotu może prowadzić do powstania stałego miejsca
    prowadzenia działalności w innym kraju.
    Należy zwrócić uwagę na wyrok TSUE z 3 czerwca 2021 r., w sprawie C-931/19 (Titanium),
    w którym Sąd uznał, że brak własnego personelu w kraju, w którym znajduje się
    wynajmowana przez podmiot nieruchomość, wyklucza uznanie posiadania przez
    wynajmującego stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej. Zatem
    nieruchomość, która nie ma żadnych zasobów ludzkich umożliwiających samodzielne
    działanie, w sposób oczywisty nie spełnia ustanowionych w orzecznictwie kryteriów
    uznania za stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej (...).
    Natomiast w wyroku z 7 kwietnia 2022 r. w sprawie C#333/20 Berlin Chemie A. Menarini
    SRL TSUE stwierdził, że „Artykuł 44 dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006
    r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej, zmienionej dyrektywą
    Rady 2008/8/WE z dnia 12 lutego 2008 r., i art. 11 rozporządzenia wykonawczego Rady
    (UE) nr 282/2011 z dnia 15 marca 2011 r. ustanawiającego środki wykonawcze do
    dyrektywy 2006/112 należy interpretować w ten sposób, że spółka mająca siedzibę w
    jednym państwie członkowskim nie ma stałego miejsca prowadzenia działalności
    gospodarczej w innym państwie członkowskim ze względu na to, iż posiada tam spółkę
    zależną, która na podstawie umów udostępnia jej zaplecze techniczne i personalne, za

    pomocą których świadczy ona, na zasadach wyłączności, usługi marketingowe,
    regulacyjne, reklamowe i reprezentacji, mogące mieć bezpośredni wpływ na wielkość
    sprzedaży”.
    Należy także zwrócić uwagę na ostatni wyrok TSUE w zakresie stałego miejsca
    prowadzenia działalności gospodarczej. W wyroku z 13 czerwca 2024 r. o sygn. C#533/22
    TSUE orzekł, że „(...) nie można uznać, iż spółka będąca podatnikiem VAT, mająca siedzibę
    działalności gospodarczej w jednym państwie członkowskim, która korzysta z usług
    świadczonych przez spółkę mającą siedzibę w innym państwie członkowskim, posiada dla
    celów określenia miejsca świadczenia tych usług stałe miejsce prowadzenia działalności
    gospodarczej w tym ostatnim państwie członkowskim, z tego tylko powodu, że obie spółki
    należą do tej samej grupy lub że spółki te są ze sobą związane umową o świadczenie usług
    (pkt 54).
    (...) spółka będąca podatnikiem VAT, mająca siedzibę działalności gospodarczej w jednym
    państwie członkowskim, która korzysta z usług świadczonych przez spółkę z siedzibą w
    innym państwie członkowskim, nie posiada stałego miejsca prowadzenia działalności
    gospodarczej w tym ostatnim państwie członkowskim, jeżeli zaplecze personalne i
    techniczne, którym dysponuje ona w rzeczonym państwie członkowskim, nie jest odrębne
    od zaplecza, za pomocą którego świadczone są na jej rzecz usługi, lub jeżeli to zaplecze
    personalne i techniczne zapewnia jedynie wykonywanie czynności przygotowawczych lub
    pomocniczych (pkt 81)”.
    Ponadto orzeczenie NSA z 3 października 2019 r. (I FSK 980/17) porusza kwestię
    „samowystarczalności” stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej: „To, czy
    posiadane w danym miejscu siły i środki są odpowiednie, powinno być oceniane
    każdorazowo w kontekście konkretnych usług. Pamiętać bowiem należy, że owe siły i
    środki mają być odpowiednie do tego, aby umożliwić albo odbiór i wykorzystanie
    nabywanych usług, albo świadczenie usług. Innymi słowy, powinno być tak, że to ta
    właśnie struktura faktycznie konsumuje, zużywa usługi. Jeśli nie jest możliwe, aby dana
    struktura (z uwagi na swoje zaplecze personalne i techniczne) była w stanie skonsumować
    nabywane usługi, to należy ją uznać za niebędącą w tym przypadku stałym miejscem
    prowadzenia działalności. Odpowiednio - stałe miejsce prowadzenia działalności powinno
    mieć w dyspozycji takie siły i środki, aby było w stanie wyświadczyć usługi, które sprzedaje.
    Tylko wówczas w odniesieniu do sprzedawanych usług może być ono uznane za stałe
    miejsce prowadzenia działalności”.
    Mając na uwadze orzecznictwo TSUE, powyższe przepisy prawa oraz okoliczności
    rozpoznawanej sprawy należy stwierdzić, że Spółka nie posiada w Polsce stałego miejsca
    prowadzenia działalności gospodarczej. Spółka nie zorganizuje bowiem na terytorium
    kraju odpowiednich zasobów ludzkich i technicznych umożliwiających samodzielne
    prowadzenie działalności. Jak wynika z wniosku w ramach Umowy Kontrahent świadczy na
    rzecz Spółki usługi spedycyjne i magazynowania towarów należących do Spółki.
    Należy wskazać, że za „stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej” należy uznać
    każde miejsce inne niż siedziba działalności gospodarczej podatnika, jeżeli łącznie zostaną
    spełnione warunki: posiadania w tym miejscu zaplecza personalnego i technicznego,
    ponadto zaplecze to musi posiadać strukturę, która umożliwia odbiór i wykorzystanie
    nabywanych usług dla własnych potrzeb oraz musi charakteryzować się stałością. Jak
    wynika z wniosku Spółka nie będzie posiadała, wynajmowała ani używała w Polsce
    nieruchomości takich jak biuro / punkt sprzedaży lub innego rodzaju placówki. Spółka nie
    będzie również na terytorium Polski używała jakichkolwiek zasobów technicznych (np.
    sprzętu elektronicznego, samochodów, maszyn, urządzeń, narzędzi itp.) ani żadnych
    zasobów niematerialnych (umów, bazy klientów, oprogramowania IT, licencji, itp.) czy też
    jakichkolwiek innych składników majątku. Ponadto Spółka nie posiada (i nie będzie
    posiadała) w Polsce zarządu, oddziału, przedstawicielstwa biura czy fabryki. Jednocześnie
    Spółka nie będzie zatrudniać pracowników (w szczególności przedstawicieli handlowych)
    na terytorium Polski, jak również pracownicy Spółki nie będą przebywać na stałe lub

    okresowo na terytorium Polski. Cały proces sprzedaży (w tym m.in. poszukiwanie
    klientów, przyjmowanie zamówień, negocjowanie umów, podpisywanie umów, etc.)
    będzie prowadzony/ koordynowany przez pracowników Spółki w Estonii. Jednocześnie
    Spółka nie upoważni żadnych podmiotów / osób do negocjowania umów w imieniu Spółki,
    zabierania umów z nabywcami towarów bądź przyjmowania zamówień składanych przez
    kontrahentów Spółki. Również wszystkie czynności związane z procesem
    posprzedażowym towarów będą odbywać się poza granicami Spółki, bezpośrednio z
    Estonii, zaś pracownicy odpowiedzialni za obsługę klienta nie będą przebywać w Polsce.
    Zatem Spółka nie będzie posiadała na terytorium Polski własnego zaplecza osobowego ani
    technicznego.
    Zauważyć jednak należy, że dla istnienia stałego miejsca prowadzenia działalności
    gospodarczej nie jest konieczne posiadanie własnego zaplecza personalnego oraz
    technicznego i kryterium to może być spełnione również w przypadku korzystania przez
    usługobiorcę z personelu i infrastruktury technicznej usługodawcy. Jednak w takim
    przypadku zaplecze to musi być dostępne dla usługobiorcy jak jego własne tj.
    usługobiorca musi sprawować nad nim kontrolę porównywalną do tej, jaką sprawuje nad
    zapleczem własnym. Jednakże Spółka nie będzie miała żadnej kontroli nad zasobami
    technicznymi / materialnymi, jak również ludzkimi Kontrahenta. Pracownicy Kontrahenta
    nie będą nadzorowani czy kontrolowani przez Spółkę, jak również Spółka nie będzie miała
    wpływu, jaka część zasobów osobowych Kontrahenta zostanie wykorzystywana do
    wykonywania usług na rzecz Spółki. Spółka nie będzie również posiadała prawnego ani
    faktycznego prawa do korzystania z urządzeń lub wyposażenia należącego do
    Kontrahenta znajdującego się na terytorium Polski dla celów własnej działalności
    gospodarczej. Jednocześnie to Kontrahent będzie decydował o prawidłowej
    (odpowiedniej) przestrzeni magazynowej oraz lokalizacji (tj. szerokości alejek /
    rozmieszczenie regałów), na którym składowane będą towary Spółki. Wprawdzie
    specyfikacja towarów, które będą miały zostać wydane z magazynu będzie przedstawiana
    przez Spółkę Kontrahentowi drogą elektroniczną, jednakże to Kontrahent oraz jego
    pracownicy będą każdorazowo ponosić odpowiedzialność za prawidłowe wykonanie
    usługi spedycyjno-magazynowej oraz samodzielnie decydować o sposobie wykonania
    konkretnego zlecenia i sposobie wykorzystania posiadanej przestrzeni. Natomiast Spółce
    przysługiwać będzie jedynie prawo do kontroli i weryfikacji jakości wykonywanych przez
    Kontrahenta usług, niezależnie od tego jakiego rodzaju konkretne zasoby osobowe i
    techniczne zostaną przez Kontrahenta wykorzystane w celu ich wykonania. Przy czym nie
    można wywieść bezpośredniej kontroli nad zapleczem personalnym i technicznym
    usługodawcy na podstawie ustalonych zasad świadczenia usług, które określone są
    pomiędzy stronami każdego tego rodzaju umowy i uprawnieniu do żądania spełnienia
    warunków ustalonych przez strony umowy. Z ustalonych między stronami umowy zasad i
    żądania świadczenia określonej jakości usług nie można wywodzić że jest sprawowana
    bezpośrednia kontrola nad personelem i zapleczem technicznym Kontrahenta w Polsce.
    Również wszystkie decyzje strategiczne i biznesowe dotyczące działalności gospodarczej
    Spółki są (i będą) podejmowane poza granicami Polski.
    Dodatkowo do przyjęcia istnienia stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej
    ważne jest również, aby miejsce to charakteryzowało się „wystarczającą stałością”, czyli
    strukturą o wystarczającej (minimalnie wymaganej dla prowadzenia działalności
    gospodarczej) trwałości poprzez zorganizowanie zasobów ludzkich i zaplecza
    technicznego tak, aby miały one możliwości wykorzystania usług dla własnych potrzeb.
    Taka osobowo-rzeczowa struktura w stałym miejscu prowadzenia działalności
    gospodarczej powinna występować w sposób stały tj. na stałe dysponować takimi
    środkami, które pozwalają na faktyczne świadczenie usług z danego miejsca. Zatem,
    decydujący jest fakt, że struktura funkcjonująca przez określony czas charakteryzuje się
    wystarczającą stałością, a nie została założona dla potrzeb przemijających. W analizowanej
    sprawie Spółka nie posiada na terytorium Polski żadnych zasobów osobowych ani
    technicznych niezbędnych do prowadzenia działalności nie można zatem uznać, że

    spełnione jest kryterium stałości, bowiem, jak wskazano powyżej, kryterium to należy
    odnieść do obecności zasobów osobowych i technicznych.
    W konsekwencji, oceniając całokształt okoliczności niniejszej sprawy należy stwierdzić, że
    Spółka nie będzie posiadała w Polsce stałego miejsca prowadzenia działalności
    gospodarczej.
    Natomiast odnośnie Państwa wątpliwości dotyczących opodatkowania usług
    świadczonych przez Kontrahenta zaznaczyć należy, że Spółka posiada siedzibę działalności
    gospodarczej w Estonii i jednocześnie, jak ustaliłem, nie będzie posiadała w Polsce stałego
    miejsca prowadzenia działalności gospodarczej. Nabywacie Państwo usługi spedycyjno-
    magazynowe, które obejmują świadczenia takie jak: odbieranie towarów dostarczonych
    przez Spółkę, składowanie tych towarów w magazynie, odbieranie zleceń spedycyjnych od
    Spółki, pakowanie towarów zgodnie ze zleceniem spedycyjnym, ładowanie, wysyłkę i
    dokonanie generalnej obsługi towarów w tym zakresie (także jako agencja celna). Przy
    czym, jak sami Państwo wskazali, żadna część magazynu należącego do Kontrahenta nie
    będzie oddana do wyłącznej dyspozycji Spółki, jak również Umowa nie przewiduje
    również, by towary należące do Spółki były przechowywane w wydzielonej do tego celu
    konkretnej części magazynu. Ponadto Spółka nie będzie miała nieograniczonego wstępu
    do magazynu, w którym przechowywane będą towary, a tylko w określonych sytuacjach (w
    szczególności w celu weryfikacji świadczonych usług) przedstawiciele Spółki będą mieli
    prawo wstępu do magazynu, za zgodą i zgodnie z wewnętrznymi procedurami
    Kontrahenta, przy czym takie wizyty mogą być okazjonalne. Tym samym nabywane przez
    Spółkę usługi spedycyjno-magazynowe nie stanowią usług, do których znajdzie
    zastosowanie art. 28e ustawy. W konsekwencji należy uznać, że usługi te stanowią usługi,
    do której ma zastosowanie art. 28b ustawy (tj. są to usługi, do których nie stosuje się
    szczególnych zasad ustalania miejsca świadczenia usług na podstawie art. 28e, art. 28f
    ust. 1 i 1a, art. 28g ust. 1, art. 28i, art. 28j ust. 1 i 2 oraz art. 28n). Zatem odnosząc się do
    Państwa wątpliwości w analizowanej sprawie miejsce świadczenia ww. usługi należy
    ustalić zgodnie z ogólną zasadą dotyczącą ustalania miejsca świadczenia usług, o której
    mowa w art. 28b ust. 1 ustawy. Tym samym usługi spedycyjno-magazynowe świadczone
    przez Kontrahenta na rzecz Spółki nie będą opodatkowane na terytorium Polski stosownie
    do art. 28b ust. 2 ustawy, a będą opodatkowane w kraju, w którym Spółka będąca
    usługobiorcą posiada siedzibę działalności gospodarczej, tj. na terytorium Estonii.
    W konsekwencji Państwa stanowisko należało uznać za prawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, które Państwo przedstawili i stanu
    prawnego, który obowiązuje w dniu wydania interpretacji.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
        Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb
        ustawy z 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2023 r. poz. 2383
        ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja
        będzie zgodna (tożsama) z opisem zdarzenia przyszłego i zastosują się Państwo do
        interpretacji.
        Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;

      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
      z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
        Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego
    Sądu Administracyjnego w (...). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje
    ustawa z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.
    Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
        w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
        Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
        w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na
        adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS
        /SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.