Interpretacja indywidualna
Sygnatura: IBPBI/2/423-1519/13/BG
Organ: Dyrektor Izby Skarbowej w Katowicach
Data wydania: 2014-02-14
Teza: w zakresie ustalenia kursu waluty, który należy przyjąć do przeliczania kosztów poniesionych w walutach obcych
Słowa kluczowe: faktura; koszt-koszty uzyskania przychodów; kurs-kurs średni NBP; różnica-różnice kursowe; waluta; waluta-kurs walut; wycena
Przepisy: [CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-Rozdział 1-art. 9b

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA

Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2012 r., poz. 749 ze zm.) oraz § 5 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz.U. Nr 112, poz. 770 ze zm.), Dyrektor Izby Skarbowej w Katowicach, działający w imieniu Ministra Finansów, stwierdza, że stanowisko Spółki, przedstawione we wniosku z 19 listopada 2013 r. (data wpływu do tut. BKIP 22 listopada 2013 r.), o wydanie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku dochodowego od osób prawnych w zakresie ustalenia kursu waluty, który należy przyjąć do przeliczania kosztów poniesionych w walutach obcych (stan faktyczny) – **jest prawidłowe.**

UZASADNIENIE

W dniu 22 listopada 2013 r. wpłynął do tut. BKIP wniosek o wydanie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku dochodowego od osób prawnych w zakresie ustalenia kursu waluty, który należy przyjąć do przeliczania kosztów poniesionych w walutach obcych.

We wniosku został przedstawiony następujący stan faktyczny:

Spółka jest podatnikiem podatku dochodowego od osób prawnych. W swojej działalności nabywa towary i usługi od kontrahentów zarówno zagranicznych, jak i polskich, za które rozliczenie następuje w walucie obcej. W wyniku tych transakcji Spółka otrzymuje faktury zakupowe lub inne dowody księgowe wyrażone w walucie obcej, przy czym data otrzymania takich dokumentów, a co za tym idzie data ich księgowania, jest zwykle późniejsza niż data ich wystawienia. Spółka dokonując ustalenia podatkowych różnic kursowych w odniesieniu do kosztów dokumentowanych takimi fakturami, rachunkami lub innymi dowodami księgowymi, do przeliczania kosztu wyrażonego w walucie obcej na złote polskie stosuje kurs średni ogłaszany przez NBP z ostatniego dnia roboczego poprzedzającego dzień wystawienia faktury, rachunku lub innego dowodu księgowego dokumentującego koszt.

W związku z powyższym zadano następujące pytanie:

Czy Spółka postępuje prawidłowo stosując do przeliczania kosztów poniesionych w walutach obcych kurs średni ogłaszany przez NBP z ostatniego dnia roboczego poprzedzającego dzień wystawienia przez danego kontrahenta faktury, rachunku lub innego dowodu księgowego dokumentującego koszt? (stan faktyczny)

Zdaniem Spółki, będzie postępować ona prawidłowo stosując do przeliczania kosztów poniesionych w walutach obcych kurs średni ogłaszany przez NBP z ostatniego dnia roboczego poprzedzającego dzień wystawienia faktury kosztowej (lub innego dowodu księgowego). Takie postępowanie wynika bowiem z treści art. 15 ust. 1 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (t.j. Dz.U. z 2011 r. Nr 74, poz. 397 ze zm., dalej „updop”). Przepis ten nakazuje przeliczać koszty poniesione w walutach obcych na złote według kursu średniego ogłaszanego przez NBP z ostatniego dnia roboczego poprzedzającego dzień poniesienia kosztu. Zdaniem Spółki, dniem poniesienia kosztu na potrzeby ustalenia różnic kursowych jest dzień, w którym wystawiono fakturę lub inny dowód księgowy. Taką interpretację należy wywodzić z treści art. 15a ust. 7 updop, który to przepis odnosi się do kosztu poniesionego, w kontekście ustalania podatkowych różnic kursowych. Zgodnie bowiem z art. 15a ust. 7 updop, za koszt poniesiony uważa się koszt wynikający z otrzymanej faktury (rachunku) lub innego dowodu w przypadku braku faktury. Oznacza to, że dla ustalenia wartości kosztu poniesionego w walucie obcej - przy ustalaniu podatkowych różnic kursowych - należy przeliczyć poniesiony koszt na złote polskie według średniego kursu NBP z ostatniego dnia roboczego poprzedzającego dzień wystawienia faktury przez kontrahenta.

Podstawowym celem obliczania różnic kursowych jest urealnienie poniesionego kosztu w walucie obcej (wyrok NSA z 23 marca 2012 r., sygn. akt II FSK 1508/10). Realna wartość kosztu uzyskania przychodu poniesionego w walucie obcej może zostać obliczona tylko wtedy gdy ten sam kurs stosowany jest do przeliczenia kosztu uzyskania przychodu i do ustalenia różnicy kursowej wynikającej z zapłaty zobowiązania. W innym wypadku doszłoby do nieprawidłowego rozliczenia kosztów uzyskania przychodów, dlatego w obu przypadkach musi zostać w ocenie Spółki zastosowany kurs średni ogłaszany przez NBP z ostatniego dnia roboczego poprzedzającego dzień wystawienia faktury. Stanowisko prezentowane przez Spółkę potwierdzają liczne interpretacje indywidualne wydawane przez poszczególnych dyrektorów izb skarbowych z upoważnienia Ministerstwa Finansów. Prezentowany jest w nich jednolity pogląd, że dla przeliczenia kosztów poniesionych w walutach obcych stosować należy kurs średni NBP z ostatniego dnia roboczego poprzedzającego dzień wystawienia przez kontrahenta faktury kosztowej lub innego dowodu księgowego. Pogląd taki wyraził m.in. Dyrektor Izby Skarbowej w Katowicach w wydanej interpretacji indywidualnej z 6 sierpnia 2013 r. (nr IBPBI/2/423-543/13/AP). Stwierdza się w niej: „Zatem, gdy koszt dokumentowany jest fakturą wystawioną przez kontrahenta - jak ma to miejsce w rozpatrywanej sprawie - dzień wystawienia faktury winien być uwzględniany przy przeliczaniu na złote kosztów wyrażonych w walutach obcych (i przy ustalaniu ewentualnych różnic kursowych). Nie można bowiem ustalać wartości transakcji walutowej w przeliczeniu na złotówki w oderwaniu od zasad ustalania różnic kursowych. Przy różnicach kursowych za koszt poniesiony uważa się koszt wynikający z otrzymanej faktury (rachunku) lub innego dowodu w przypadku braku faktury (art. 15a ust. 7 updop). Wobec tego do przeliczenia waluty obcej na złote należy przyjąć kurs średni NBP z ostatniego dnia roboczego poprzedzającego dzień wystawienia faktury przez kontrahenta. Wynika to z powołanego powyżej art. 15a ust. 7 updop, który odwołuje się do otrzymanej faktury (a więc nie do faktury wewnętrznej) lub do innych dokumentów, ale tylko w przypadku gdy koszt nie jest udokumentowany fakturą wystawianą przez kontrahenta.”

Także Dyrektor Izby Skarbowej w Warszawie w interpretacji indywidualnej z 6 marca 2013 r. (nr IPPB5/423-1204/12-2/ IŚ) zawarł identyczne stanowisko: „W związku z tym, definicja „kosztu poniesionego” zastosowana na potrzeby ustalania różnic kursowych i wynikająca z niej konsekwencja w zakresie ustalenia prawidłowego kursu waluty stosuje się wprost do sposobu ustalania wartości kosztu podatkowego, wyrażonego w walucie obcej dla celów rozliczeń podatkowych w ewidencji rachunkowej. Należy mieć na względzie, że kurs waluty zastosowany do ustalenia wartości zobowiązania określonego w walucie obcej, które zostanie ujęte w księgach rachunkowych, musi być tożsamy z kursem waluty, zastosowanym do ustalenia różnic kursowych. Zastosowanie innego kursu waluty niż wynikający z przepisów art. 15a ust. 6 w związku z art. 15a ust. 7 updop prowadziłoby do rozbieżności w rozliczeniach, w ramach podatku dochodowego od osób prawnych, między wartością poniesionego kosztu wyrażonego w walucie obcej, przeliczonego na PLN (służącą do zaewidencjonowania w księgach rachunkowych), a wartością tego zobowiązania (służącą do rozliczenia różnic kursowych). W związku z powyższym, wartość poniesionego kosztu wyrażonego w walucie obcej Spółka winna przeliczać na PLN według kursu średniego ogłaszanego przez NBP z ostatniego dnia roboczego poprzedzającego dzień wystawienia faktury (rachunku) lub innego dowodu w przypadku braku faktury (rachunku)”.

Podkreślić w tym miejscu należy, że stanowisko Spółki znajduje potwierdzenie nie tylko w powołanych powyżej interpretacjach indywidualnych, lecz jest zgodne z ugruntowaną i jednolitą już linią interpretacyjną Ministra Finansów, z upoważnienia, którego interpretacje indywidualne wydają poszczególni dyrektorzy izb skarbowych.

Przykładowo, stanowisko takie - zgodne ze stanowiskiem przedstawionym przez Spółkę w niniejszym wniosku - odnaleźć można m.in. w następujących interpretacjach indywidualnych:

*   Dyrektora Izby Skarbowej w Poznaniu z 16 kwietnia 2013 r. (nr ILPB3/423-34/13-2/MC),
*   Dyrektora Izby Skarbowej w Warszawie z 25 października 2010 r. (nr IPPB5/423-481/10-3/IŚ),
*   Dyrektora Izby Skarbowej w Warszawie z 19 sierpnia 2010 r. (nr IPPB5/423-304/10-4/IŚ),
*   Dyrektora Izby Skarbowej w Katowicach z 31 maja 2010 r. (nr IBPBI/2/423-300/10/BG),
*   Dyrektora Izby Skarbowej w Warszawie z 24 grudnia 2009 r. (nr IPPB5/423-595/09-3/IŚ).

Potwierdzeniem poprawności stanowiska Spółki jest również pismo Departamentu Podatków Dochodowych Ministerstwa Finansów, opublikowane w Biuletynie Skarbowym Ministerstwa Finansów nr 5/2007, z którego wynika: „(\`(...)\`) przy ustaleniu różnic kursowych powinien być uwzględniany dzień wystawienia faktury. Do ustalenia różnic kursowych przyjmuje się (\`(...)\`) koszt poniesiony, o którym mowa w przepisie art. 15a ust. 7 updop, który stanowi, iż za koszt poniesiony uważa się koszt wynikający z faktury (rachunku) lub innego dowodu, a zatem przy przeliczeniu waluty obcej na złote należy przyjmować kurs średni NBP z dnia poprzedzającego dzień wystawienia faktury, a nie dzień otrzymania faktury lub ujęcia (zaksięgowania) kosztu. Mając na celu ujednolicenie rozliczeń podatkowych z ewidencją rachunkową, związaną z transakcjami walutowymi z tytułu zobowiązań, uzasadnione jest zatem, aby przy przeliczeniu kosztu poniesionego zastosować jednolity kurs średni NBP z dnia poprzedzającego dzień wystawienia faktury”.

W ocenie Spółki nie powinno budzić wątpliwości, że do przeliczania kosztów poniesionych w walutach obcych powinien być stosowany kurs średni NBP z ostatniego dnia roboczego poprzedzającego dzień wystawienia przez kontrahenta Spółki faktury (rachunku) lub innego dowodu dokumentującego koszt. Wniosek taki jest zasadny uwzględniając treść przepisów zawartych w art. 15 ust. 1 oraz art. 15a ust. 6 i ust. 7 updop. Wynika z nich, że kurs z dnia poprzedzającego dzień poniesienia kosztu - stosowany dla ustalenia podatkowych różnic kursowych, powinien być wyznaczony datą wystawienia faktury kosztowej (lub innego dowodu). Kluczowe jest w tym zakresie w szczególności brzmienie art. 15a ust. 7 updop, który to przepis w sposób bezpośredni wiąże koszt poniesiony z dokumentem (fakturą, rachunkiem lub innym dokumentem) wystawianym Spółce przez jej kontrahenta.

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego stanu faktycznego uznaje się za prawidłowe.

Mając powyższe na względzie, stosownie do art. 14c § 1 Ordynacji podatkowej, odstąpiono od uzasadnienia prawnego dokonanej oceny stanowiska Wnioskodawcy.

Interpretacja dotyczy stanu faktycznego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dacie zdarzenia w przedstawionym stanie faktycznym.

Nadmienia się, iż w zakresie zdarzenia przyszłego wydano odrębne rozstrzygnięcie.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, ul. Prymasa S. Wyszyńskiego 2, 44-100 Gliwice, po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – t.j. Dz.U. z dnia 14 marca 2012 r., poz. 270 ze zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy).

Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Katowicach Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Bielsku-Białej, ul. Traugutta 2a, 43-300 Bielsko-Biała.