Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0111-KDIB2-1.4010.278.2025.1.AS
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-08-14
Teza: W zakresie ustalenia, czy zbycie na rzecz faktora
wierzytelności w ramach usługi faktoringu nie będzie
podlegało wliczeniu do limitu przychodów pasywnych na
gruncie art. 28j ust. 1 pkt 2 lit. a ustawy o CIT.
Słowa kluczowe: działalność-działalność gospodarcza-ryzyko działalności
gospodarczej
faktoring
limit
należność
podatek-podatek ryczałtowy-ryczałt od dochodów spółek
– CIT estoński
proporcja
towar-sprzedaż towarów
umowa-umowa faktoringu
Zagadnienia: Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 5, 5a, 5b, 6b. Podstawa opodatkowania i
wysokość podatku-Stawka podatku-Ryczałt od dochodów
spółek kapitałowych-Warunki opodatkowania ryczałtem
od dochodów spółek kapitałowych
Przepisy: [CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 6b-Oddział 2-art. 28j-ust. 1-pkt 2-lit. a

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

16 czerwca 2025 r. za pośrednictwem aplikacji eUS wpłynął Państwa wniosek z tego
    samego dnia o wydanie interpretacji indywidualnej dotyczącej podatku dochodowego od
    osób prawnych w zakresie ustalenia, czy zbycie na rzecz faktora wierzytelności w ramach
    usługi faktoringu nie będzie podlegało wliczeniu do limitu przychodów pasywnych na
    gruncie art. 28j ust. 1 pkt 2 lit. a ustawy o CIT.
    Treść wniosku jest następująca:

## Opis zdarzenia przyszłego

X Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą (...) zajmuje się świadczeniem usług
    logistycznych i transportowych. Spółka zamierza korzystać z formy opodatkowania
    ryczałtem od dochodów spółek, o którym mowa w rozdziale 6b ustawy z dnia 15 lutego
    1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych. W celu zachowania płynności
    finansowej Spółka zamierza korzystać z usług faktoringu w zakresie transakcji z
    podmiotami niepowiązanymi.
    W ramach umowy faktoringu, faktor będzie świadczył na rzecz Spółki usługę faktoringu
    niepełnego (faktoring z regresem) którego zasadniczym elementem jest nabywanie za
    wynagrodzeniem w sposób regularny wierzytelności Spółki. Oznacza to, że przedmiotem
    faktoringu będą wierzytelności handlowe wynikające ze sprzedaży usług w ramach
    prowadzonej przez Spółkę działalności gospodarczej mającej charakter stricte operacyjny.
    Usługa faktoringu z perspektywy Spółki ma na celu poprawę jej sytuacji finansowej,
    płynności finansowej. Usługi faktoringu nie będą odbywały się między podmiotami
    powiązanymi.
    Wnioskodawca zawrze umowę faktoringu w celu zabezpieczenia płynności finansowej
    swojego przedsiębiorstwa. Faktor nie bierze na siebie ryzyka niewypłacalności
    kontrahenta. Wnioskodawca przewiduje, że w roku podatkowym opodatkowania
    ryczałtem od dochodów spółek, o którym mowa w rozdziale 6b ustawy o CIT należności
    brutto (liczone z uwzględnieniem podatku od towarów i usług) skierowane do
    finansowania do faktora i objęte cesją w ramach umowy faktoringu przekroczą 50%
    przychodów z działalności podstawowej Wnioskodawcy, tj. sprzedaży produktów do
    kontrahentów. Przychód z cesji wierzytelności na podstawie umowy faktoringu przekroczy
    50% przychodów z działalności podstawowej Wnioskodawcy.

## Pytanie

Czy zbycie na rzecz faktora wierzytelności w ramach usługi faktoringu nie będzie
    podlegało wliczeniu do limitu przychodów pasywnych na gruncie art. 28j ust. 1 pkt 2 lit. a
    ustawy o CIT?
    Państwa stanowisko w sprawie
    Zdaniem Wnioskodawcy, zbycie na rzecz Faktora wierzytelności w ramach usługi
    faktoringu nie stanowi przychodu pasywnego. W konsekwencji nie będzie wliczana do
    limitu w rozumieniu art. 28j ust. 1 pkt 2 lit. a ustawy o podatku dochodowym od osób
    prawnych.
    Celem zastosowania przez Wnioskodawcę usług faktoringu jest zachowanie płynności
    finansowej przedsiębiorstwa w ramach prowadzonej przez Spółkę działalności operacyjnej.

    Warto zwrócić uwagę, że z perspektywy Spółki faktoring jest formą szybszej zapłaty za
    należności handlowe, wynikające z dokonanej dostawy towarów. Biorąc powyższe pod
    uwagę, zdaniem Wnioskodawcy nie można uznać za „dochód z wierzytelności” sytuację, w
    której podatnik otrzymuję zapłatę za swoją wierzytelność.
    Faktoring jest zapłatą za dokonanie dostawy towarów, jednak wynagrodzenie zamiast od
    kontrahenta, Wnioskodawca otrzymuje od faktora.
    Uznanie za odrębny przychód przychodu z cesji wierzytelności jest bezzasadne, ponieważ
    nie zawsze przychód ze zbycia wierzytelności własnej jest przychodem z zysków
    kapitałowych.
    Obrót wierzytelnościami nie jest przedmiotem działalności Wnioskodawcy, a zbycie
    wierzytelności ma na celu jedynie zachowanie płynności finansowej.
    Zgodnie z wyrokiem z 6 lipca 2023 r. o sygn. akt III SA/Wa 627/23 tak uzyskiwane przez
    Wnioskodawcę przychody pod żadnym względem nie można uznać za przychody z
    działalności pasywnej mimo, że samo pojęcie przychodu pasywnego nie zostało
    zdefiniowane przez ustawodawcę w ustawie o podatku dochodowym od osób prawnych.
    Pojęcie to natomiast często pojawia się w licznych orzeczeniach sądów administracyjnych.
    W konsekwencji zgodnie z wyrokiem z 14 maja 2021 r. o sygn. akt: II FSK 3704/18 przychód
    pasywny to m.in.: przychód z dywidend i innych przychodów z udziału w zyskach osób
    prawnych.
    Głównym przedmiotem spółki jest sprzedaż (...), a nie sprzedaż wierzytelności.
    Zgodnie z powyższym, zdaniem Wnioskodawcy, zbycie na rzecz faktora wierzytelności w
    ramach usługi faktoringu, nie będzie podlegało wliczeniu do limitu na gruncie art. 28j ust.
    1 pkt 2 lit. a ustawy o podatku dochodowego od osób prawnych.
    Podatnik w toku prowadzonej działalności gospodarczej uzyskuje bieżące finansowanie
    wierzytelności wobec kontrahentów w ramach zawartej z instytucją finansową umowy
    faktoringu. W związku z treścią ww. przepisów i okolicznością, że elementem umowy
    faktoringu jest zbycie wierzytelności wobec kontrahentów na rzecz instytucji finansowej
    (faktora), Wnioskodawca chciałby uzyskać potwierdzenie, że na potrzeby weryfikacji braku
    utraty prawa do stosowania ryczałtu od dochodów spółek, zgodnie z art. 28I ust. 1 pkt 3
    ustawy o CIT do wartości przychodów, o których mowa w art. 28j ust. 1 pkt 2 lit. a) ustawy
    o CIT Wnioskodawca nie powinien wliczać wartości przychodów z tytułu zbycia
    wierzytelności własnych (pochodzących ze sprzedaży towarów) w ramach umowy
    faktoringu.
    Umowa faktoringu należy do umów nienazwanych. W piśmiennictwie wskazuje się, że:
    „Podstawowym celem zawarcia umowy faktoringu jest bezzwłoczne pozyskanie przez
    przedsiębiorcę środków obrotowych, tj. odpłatne uzyskanie dostępu do
    krótkoterminowego kredytowania działalności bieżącej, gwarantowanych,
    natychmiastowych opłat za towary w drodze refinansowania kredytu kupieckiego i
    zachowanie tą drogą płynności finansowej. Nie jest nim natomiast eliminacja
    wierzytelności z majątku faktoranta. Innymi słowy, cesja wierzytelności jest środkiem, a
    nie celem umowy faktoringu. Dzięki stałemu wsparciu instytucji faktoringowej,
    przedsiębiorca zapewnia sobie środki finansowe, zanim nadejdzie termin płatności faktur
    za dostarczony towar i unika trudności związanych z nieterminową zapłatą ceny.
    (...) W zamian za wsparcie finansowe przedsiębiorca przenosi na faktora zarówno
    wierzytelności z istniejących już umów sprzedaży lub dostawy, ale jeszcze niewymagalne,
    a także wierzytelności przyszłe z niezawartych jeszcze kontraktów.
    (...) „Upłynnienie” wierzytelności jest jedynie środkiem realizacji celu umowy faktoringu i
    służy zabezpieczeniu udzielonego faktorantowi finansowania jego działalności.
    Z ekonomicznego punktu widzenia przedmiotem transferu faktoringowego są teraźniejsze
    i przyszłe zyski (korzyści) przedsiębiorstwa faktoranta, który w ten sposób zabezpiecza

    faktorowi spłatę udzielonego finansowania, dzieląc się z nim odpowiedzialnością
    (rozumianą jako właściwość, że aktualny i przyszły majątek faktoranta jest gwarancją
    wykonania zobowiązania faktoringowego). Ściśle z tym sposobem finansowania są
    powiązane usługi będące ich charakterystycznym elementem, tożsamym z celem
    faktoringu, np. pomoc rachunkowo-księgowa, przejęcie ryzyka przed terminem
    wymagalności, ściąganie (inkaso) należności.
    (...) Biorąc pod uwagę powyższe cele, umowa faktoringu powinna łącznie spełniać trzy
    podstawowe funkcje o prawnym i gospodarczym charakterze: finansowania działalności
    przedsiębiorcy, usługową oraz gwarancyjną. Nie należy traktować ich rozłącznie.
    (...) Jeszcze inni proponują uznać faktoring za szczególny rodzaj umowy sprzedaży
    wierzytelności. Należy jednak od razu zaznaczyć, że cesja i sprzedaż to nie są tożsame
    stosunki prawne. Przede wszystkim, w przeciwieństwie do cesji sprzedaż ma definitywny
    charakter, co w przypadku tzw. faktoringu niepełnego (nadal popularnego w Europie) nie
    byłoby cechą pożądaną.
    (...) W konkluzji należy stwierdzić, że faktoring nie jest umową cesji ani umową sprzedaży
    w ich kodeksowych postaciach. Jest to nowy, empiryczny typ kontraktu, na który składają
    się elementy różnych umów nazwanych, tworzących razem oryginalną całość (jakość).
    (...) Z kolei w odniesieniu do zróżnicowanych i rozbudowanych czynności finansowych i
    usługowych o charakterze faktycznym bądź prawnym, zazwyczaj towarzyszących
    przeniesieniu wierzytelności, można sięgać w drodze rozsądnej analogii do przepisów
    regulujących odpowiednie umowy nazwane, w tym zwłaszcza przepisy dotyczące umowy
    pożyczki (art. 720-724 k.c.), gdy faktoring ma charakter niepełny, albo kredytu (art. 69 i n.
    PrBank), gdy faktorem jest bank, lub zlecenia (art. 750 k.c.), gdy świadczenie faktoranta
    polega na powierniczym przelewie w celu inkasa.” (System Prawa Prywatnego, t. 9, red.
    Katner/Kappes, Kocot, Romanowski.
    Wnioskodawca wskazuje, że umowa faktoringu jest rodzajem umowy pośrednictwa
    „polegającego na kompleksowej obsłudze przez faktora transakcji sprzedaży lub
    świadczenia usług zazwyczaj dokonywanych przez producenta (dostawcę).
    (...) W szerokim, prawno-ekonomicznym ujęciu faktoring jest umową, na której podstawie
    profesjonalna instytucja faktoringowa (faktor) w zamian za wynagrodzenie zobowiązuje
    się w uzgodniony sposób udzielać cyklicznego, krótkoterminowego finansowania bieżącej
    działalności przedsiębiorstwa drugiej strony (faktoranta) oraz na stałych zasadach
    świadczyć na jego rzecz kompleksowe usługi zarządzania wierzytelnościami i kontroli
    płynności na rachunku obrotów bieżących. Tak sformułowana definicja ma walor
    uniwersalny, ponieważ określa zgodny zamiar stron i cel zawarcia umowy (art. 65 § 2 k.c.),
    jakim bez wątpienia jest finansowanie działalności gospodarczej faktoranta, natomiast nie
    precyzuje środków, za których pomocą cel ten może być z powodzeniem osiągnięty. W
    znaczeniu prawnym faktoring kojarzony jest najczęściej z odpłatnym, stałym nabywaniem
    krótkoterminowych, nadal wymagalnych wierzytelności przysługujących sprzedawcom
    (dostawcom) towarów lub usług w drodze ich przelewu na faktora.
    (...) Współcześnie, przy określaniu istoty faktoringu, należy za doniosłą jego cechę uważać
    nie tyle nabywanie wierzytelności na stałych zasadach, ze zniżką, w celu czerpania korzyści
    z ich ściągania, ile wszelkie czynności prawne i faktyczne zmierzające do stałego
    pozyskiwania środków obrotowych oraz efektywnego zarządzania należnościami
    faktoranta z umów sprzedaży lub dostawy towarów bądź usług, jeżeli mają na celu
    zagwarantowanie szybkiego odzyskiwania ceny w drodze refinansowania kredytu
    kupieckiego i zachowania tą drogą finansowej płynności bieżącej działalności.” (System
    Prawa Prywatnego, t. 9, red. Katner/Kappes, Kocot, Romanowski, rodz. III § 13, II, 1,
    Legalis).
    Wnioskodawca wskazuje, że opisany wyżej charakter umowy faktoringu dostrzega się
    również w orzecznictwie.

    Sąd Najwyższy w wyroku z 3 października 2007 r., sygn. ak IV CSK 160/07, dostrzega, iż
    „Znaczenie gospodarcze umowy faktoringu polega na stworzeniu możliwości
    finansowania bieżącej działalności gospodarczej faktoranta w sytuacji, w której odracza on
    termin zapłaty za towar dostarczony klientowi lub za wykonaną na rzecz klienta usługę,
    czyli gdy udziela tzw. kredytu towarowego. Faktorant, choć w celu zwiększenia szans
    zbycia towarów lub świadczenia usług odroczył termin zapłaty za dostarczone towary lub
    wykonane usługi, otrzymuje zaraz po wykonaniu umowy na rzecz klienta znaczną części
    przysługującej mu należności pieniężnej w postaci wypłaconej przez faktora zaliczki z
    tytułu nabycia wierzytelności.”
    Nowelizacja ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych wprowadzająca przepisy o
    opodatkowaniu ryczałtem od dochodów spółek (rozdział 6b) została uchwalona ustawą z
    28 listopada 2020 r. o zmianie ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych oraz
    niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2020 r. poz. 2122) i weszła w życie od 1 stycznia 2021 r.
    U uzasadnieniu do projektu tej ustawy podano, że „Wprowadzone warunki dotyczące
    zatrudnienia i struktury przychodów mają w zamierzeniu ograniczać możliwość
    korzystania z tej opcji podatkowej tym podmiotom, które nie prowadzą rzeczywistej
    działalności gospodarczej.”
    W opinii Wnioskodawcy, warunek dotyczący udziału przychodów pasywnych w
    przychodach ogółem będzie stosowany od roku następującego po roku rozpoczęcia
    działalności przez podatnika (jeśli rokiem poprzedzającym wybór ryczałtu jest rok
    rozpoczęcia tej działalności). Celem wprowadzenia tego warunku jest ograniczenie
    możliwości korzystania z opodatkowania ryczałtem przez podmioty nieprowadzące
    aktywnej działalności gospodarczej, ale nakierowane na czerpanie przychodów głównie z
    pasywnych źródeł przychodów. Nowe zasady opodatkowania mają stanowić program
    akceleracji inwestycyjnej podatników w ramach zwiększenia bazy posiadanych środków
    trwałych, nie zaś inwestycji o charakterze pasywnym. (s. 36-37 uzasadnienia projektu
    ustawy, druk nr 643).
    Wnioskodawca zaznacza, że w piśmiennictwie wskazuje się na to, że celem wprowadzenia
    wymogów z art. 28j ustawy o CIT było ograniczenie możliwości korzystania z
    opodatkowania ryczałtem przez podmioty nieprowadzące aktywnej działalności
    gospodarczej, nakierowane na czerpanie przychodów głównie z pasywnych źródeł
    przychodów, tj. z wierzytelności, odsetek i pożytków od wszelkiego rodzaju pożyczek,
    części odsetkowych raty leasingowej, z poręczeń i gwarancji, z praw autorskich lub praw
    własności przemysłowej, w tym z tytułu zbycia tych praw, a także ze zbycia i realizacji praw
    z instrumentów finansowych (P. Małecki, M. Mazurkiewicz (w:) P. Małecki, M.
    Mazurkiewicz, CIT. Podatki i rachunkowość. Komentarz, wyd. XII, Warszawa 2021, art. 28j,
    art. 28k, art. 28l).
    Powyższe prowadzi do wniosku, że cesja wierzytelności, do której dochodzi w ramach
    umowy faktoringu, nie powinna być traktowana jako generująca przychód pasywny, o
    którym mowa w art. 28j ust. 1 pkt 2 ustawy o CIT, uwzględniany przy badaniu warunku
    opodatkowania ryczałtem.
    Tak też, jak wskazuje Wnioskodawca, trafnie przyjął Wojewódzki Sąd Administracyjny w
    Warszawie w wyroku z 6 lipca 2023 r., sygn. akt III SA/Wa 627/23: „(...) nie można uznać, że
    przychody uzyskiwane z umów faktoringu własnych wierzytelności są przychodami
    pasywnymi, których uzyskiwanie zgodnie z powyżej omówionym zamiarem ustawodawcy
    miałoby świadczyć o wykonywaniu przez podatnika działalności nierzeczywistej, czy też
    nieaktywnej. (...) strona skarżąca wskutek zawierania umów faktoringu pozyskuje środki
    do wykonywania swojej bieżącej działalności gospodarczej, która bezsprzecznie jest
    działalności mającą charakter aktywny. (...) a przez to niezasadne byłoby zrównanie
    kategorii przychodów, o których mowa w art. 28j ust. 1 pkt 2 lit. a) z przychodami
    uzyskanymi z umów faktorowania. Jak bowiem wynika z powyższego, faktoring jest
    sposobem na pozyskanie finansowania zewnętrznego, tym samym jest on zbliżony do
    kredytu, a nie stanowi oddzielnego przedmiotu działalności. Intencją ustawodawcy w

    ramach art. 28j ust. 1 pkt 2 lit. a było ograniczenie z korzystania z opodatkowaniem
    ryczałtem od dochodów spółek wobec podmiotów, których przedmiotem działalności w
    dużej części jest nabywanie oraz następnie zbywanie wierzytelności. W takim ujęciu
    podmioty te nie wykonują aktywnej działalności gospodarczej, a jedynie działalnością
    finansową. (...) Wynik interpretacji, zgodnie z którym faktorowanie własnych wierzytelności
    spełniałoby zakres pojęciowy art. 28j ust. 1 pkt 2 lit. a) byłby rażąco niezgodny z wykładnią
    celowościową przedmiotowej regulacji, która jak to zostało wyjaśnione odnosi się jedynie
    do przychodów pasywnych."
    Do takich wniosków doprowadziły Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyniki
    wykładni celowościowej oraz wykładni gospodarczej, które Sąd zastosował do analizy
    przepisu art. 28j ust. 1 pkt 2 ustawy o CIT: „(...) w ramach interpretacji prawa podatkowego
    konieczne jest dokonywanie kompleksowej wykładni przepisów prawa. Interpretacja
    podatkowego tekstu normatywnego nie może bowiem poprzestawać jedynie na
    zastosowaniu wykładni językowej. Jak to bowiem wynika z dorobku judykatury, jednym z
    najmocniejszych argumentów o poprawności interpretacji jest okoliczność, że wykładnia
    językowa, systemowa i funkcjonalna dają zgodny wynik. W każdej zatem sytuacji, gdy
    nasuwa się podejrzenie, że wynik wykładni językowej może okazać się nieadekwatny,
    interpretator powinien go skonfrontować z wykładnią systemową i funkcjonalną. Ustalając
    zatem znaczenie językowe przepisu, należy brać pod uwagę także jego kontekst
    systemowy i funkcjonalny, a więc na przykład inne przepisy prawne, wolę prawodawcy
    oraz cel regulacji (wyrok NSA z 2 lutego 2010 r., IIFSK 1319/08, LEX nr 595749, uchwała
    NSA z 14 marca 2011 r., II FPS 8/10, ONSAiWSA 2011 r., Nr 3, poz. 47).
    W procesie wykładni przepisów prawa podatkowego nie wolno zatem całkowicie
    ignorować wykładni systemowej lub funkcjonalnej przez ograniczenie się wyłącznie do
    wykładni językowej pojedynczego przepisu. Może się bowiem okazać, że sens przepisu,
    który wydaje się językowo jasny, okaże się wątpliwy, gdy go skonfrontujemy z innymi
    przepisami lub weźmiemy pod uwagę cel regulacji prawnej (uchwała NSA z 14 marca 2011
    r., II FPS 8/10, ONSAiWSA 2011, Nr 3, poz. 47).”
    Zdaniem Wnioskodawcy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie trafnie ustalił, że
    przychody z przekazania wierzytelności do faktoringu w celu uzyskania finansowania
    prowadzonej aktywnie działalności gospodarczej, nie są przychodami z działalności
    pasywnej. Wprawdzie termin przychodu pasywnego nie jest terminem używanym w
    ustawie o CIT, ale pojęcie to pojawia się w orzecznictwie sądów administracyjnych w
    kontekście niektórych regulacji i możliwości osiągnięcia określonych skutków
    podatkowych (np. przychód z dywidend i innych przychodów z udziału w zyskach osób
    prawnych; podatek od dochodów z zagranicznej spółki kontrolowanej - gdzie katalog
    przychodów pasywnych wskazany w art. 24a ust. 3 pkt 3 lit. b) ustawy o CIT w dużej mierze
    pokrywa się z katalogiem przychodów wymienionych w art. 28j ust. 1 pkt 2 lit. a) ustawy o
    CIT; zgodnie z art. 28k ust. 1 pkt 1 ustawy o CIT przepisów o ryczałcie od dochodów spółek
    nie stosuje się do przedsiębiorstw finansowych, o których mowa w art. 15c ust. 16 ustawy
    o CIT.
    Powyższe zestawienie przepisów wskazuje, że zakres pojęciowy przychodów pasywnych
    odnosi się do przychodów uzyskiwanych przez podatników z działalności, które nie mają
    aktywnego charakteru. Zarówno w uzasadnieniu do ustawy wprowadzającej
    opodatkowanie ryczałtem od przychodów spółek (s. 36 uzasadnienia do projektu ustawy o
    zmianie ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych i innych ustaw, druk nr 643 -
    powołana wyżej), jak i dotyczącej opodatkowania dochodów zagranicznych spółek
    kontrolowanych (s. 9-10 uzasadnienia do rządowego projektu ustawy o zmianie ustawy o
    podatku dochodowym od osób prawnych, ustawy o podatku dochodowym od osób
    fizycznych oraz o zmianie niektórych innych ustaw, druk nr 2330, ustawa uchwalona 29
    sierpnia 2014 r., Dz.U. poz. 1328) projektodawca wprost wskazał, że ograniczenia
    związane z przychodami pasywnymi są powiązane z identyfikacją odpowiednio
    nieaktywnej działalności gospodarczej lub działalności o charakterze nierzeczywistym.

    W uzasadnieniu do projektu ustawy o zmianie ustawy o podatku dochodowym od osób
    prawnych (s. 10, druk nr 2330) wskazano, że „uzyskiwanie przez dany podmiot
    przychodów innych niż pasywne pozwala na przyjęcie założenia, że prowadzona przez ten
    podmiot działalność poza terytorium RP nie jest nastawiona na uzyskanie korzyści
    podatkowych (jest działalnością o charakterze rzeczywistym)”. Projektodawca wskazał, że
    regulacja dotycząca zagranicznych spółek kontrolowanych znajdzie zastosowanie, gdy
    przychody pasywne, tj. pochodzące z dywidend i innych przychodów z udziału w zyskach
    osób prawnych, ze zbycia udziałów (akcji), wierzytelności, odsetek i pożytków od
    wszelkiego rodzaju pożyczek, poręczeń i gwarancji, a także z praw autorskich, praw
    własności przemysłowej - w tym z tytułu zbycia tych praw, a także zbycia i realizacji praw z
    instrumentów finansowych - stanowić będą co najmniej połowę wszystkich przychodów
    spółki CFC w jej roku podatkowym (s. 9, druk nr 2330).
    W opinii Wnioskodawcy, dla ustawodawcy, który określał skutki prawnopodatkowe
    działalności podatnika, istotne było zatem, czy podatnik prowadzi aktywną działalność
    gospodarczą.
    Zdaniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, przy interpretacji
    przepisów i zakresu pojęciowego każdej kategorii przychodu należy mieć na względzie
    zamiar ustawodawcy. Zamiarem ustawodawcy, jak wynika z uzasadnienia projektów
    ustaw, było powiązanie stosowania omawianych regulacji z faktem prowadzenia aktywnej,
    rzeczywistej działalności gospodarczej przez podatnika. „Skoro ustawodawca podatkowy,
    którego racjonalność należy domniemywać, wprowadza poprzez wyliczenie do danej
    instytucji prawnopodatkowej rodzaje przychodów pasywnych oraz wprost z uzasadnienia
    wynika ich zaklasyfikowanie do uzyskiwanych z działalności niemającej aktywnego
    charakteru, to jedyną logiczną konsekwencją takiej regulacji jest to, że każda poszczególna
    kategoria takiego przychodu dotyczy działalności podatnika niemającego przymiotu
    działalności aktywnej. (...) przez pryzmat aktywnej działalności podatnika należy
    interpretować każdą z kategorii przychodów uregulowanych w art. 28j ust. 1 pkt 2 u.p.d.o.
    p., czyli również przychód z wierzytelności wskazany w lit. a wspomnianej regulacji. Jeżeli
    bowiem przychód ten odnosiłby się do aktywnej działalności podejmowanej przez
    podatnika to należy uznać, że nie ma zastosowania ograniczenie uregulowane w
    powyższej regulacji." (uzasadnienie wyroku WSA w Warszawie z 6 lipca 2023 r., sygn. akt III
    SA/Wa 627/23).
    Jak wskazuje Wnioskodawca, również w Przewodniku do Ryczałtu od dochodów spółek z
    23 grudnia 2021 r. (jakkolwiek nie jest on źródłem prawa, stanowi wyraz stanowiska
    organów podatkowych co do rozumienia i stosowania prawa podatkowego) w pkt 3
    podkreślono, że „wprowadzone w art. 28j ust. 1 pkt 2 ustawy o CIT warunki dotyczące
    struktury przychodów mają w zamierzeniu ograniczyć możliwość korzystania z nowej
    formy opodatkowania tym podmiotom, które nie prowadzą aktywnej działalności
    gospodarczej, a swoje dochody opierają na pasywnych źródłach przychodów.”
    Ww. Przewodnik w punkcie 1.4 odwołuje się do wyroku Naczelnego Sadu
    Administracyjnego w Warszawie z 23 lutego 1999 r., sygn. akt III SA 7634/98, który
    stwierdził, że jedynym kryterium stosowania danego kanonu wykładni jest trafność jego
    skutków, a nie sztywne założenie prymatu dyrektywy jednej interpretacji nad inną. „Brak
    jest bowiem racjonalnych przesłanek, które wykluczałyby stosowanie systemowych czy też
    celowościowych dyrektyw wykładni prawa podatkowego, zwłaszcza w sytuacjach, gdy
    terminologia języka potocznego okazuje się niewystarczająca ze względu na swoją
    wieloznaczność czy nieprecyzyjność. Innymi słowy, jedynym kryterium w zakresie wyboru
    metody wykładni powinna być poprawność efektów tej wykładni a nie dogmatyczne
    założenie swoistej „wyższości” jednego rodzaju wykładni nad innym.”
    Zdaniem Wnioskodawcy, przenosząc powyższe na grunt niniejszej sprawy należy
    stwierdzić, że Wnioskodawca prowadzi aktywną działalność gospodarczą w zakresie

    spedycji i usług transportowych. Zawiera umowy faktoringu na potrzebę zachowania
    płynności finansowej prowadzonej działalności gospodarczej, w związku z tym, że jego
    kontrahenci mają odroczony termin płatności za faktury wystawione przez Wnioskodawcę.
    Umowa faktoringu ma jednak charakter wtórny, pełni rolę pomocniczą w stosunku do
    prowadzonej działalności podstawowej, która ma charakter bezsprzecznie aktywny.
    Finansowanie działalności poprzez faktoring jest podobne do innych źródeł finansowania
    zewnętrznego, np. kredytu i nie powinno pozbawiać prawa do opodatkowania ryczałtem
    od dochodów spółek. Z perspektywy Wnioskodawcy, faktoring stanowi szybszą zapłatę za
    należności handlowe, które Wnioskodawca posiada wobec swoich kontrahentów, a które
    wynikają z dokonanych przez Wnioskodawcę dostaw. Faktoring nie generuje dla
    Wnioskodawcy dodatkowego przychodu ponad wartość należności posiadanych wobec
    kontrahentów. Przeciwnie, wiąże się dla Wnioskodawcy z dodatkowymi kosztami, gdyż
    faktor za swoje usługi pobiera wynagrodzenie. Wnioskodawca w związku z przekazaniem
    wierzytelności do faktoringu, uwzględniwszy wszystkie koszty faktoringu, uzyskuje realnie
    mniej niż nominalna wartość wierzytelności, stanowiąca u niego przychód podatkowy z
    tytułu dostawy i podstawę opodatkowania podatkiem od towarów i usług. Wykładnia
    celowościowa dowodzi, iż ponad wszelką wątpliwość nie było intencją prawodawcy
    pozbawianie podatnika prawa do stosowania ryczałtu od dochodów spółek wyłącznie z
    tego powodu, że chcąc zachować płynność finansową korzysta z faktoringu, czy nawet
    zbywa w innych okolicznościach wierzytelności własne, tj. powstałe w związku z tym, iż
    kontrahent nie uregulował należnej mu kwoty.
    Przeciwna wykładnia omawianych przepisów prowadziłaby do uznania, że Wnioskodawca
    nie prowadzi aktywnej działalności gospodarczej, tylko dlatego, że korzysta z formy jej
    finansowania jaką jest faktoring, co byłoby niezgodne z rzeczywistym stanem rzeczy.
    Faktoring - niezależnie od rodzaju - jest dla Wnioskodawcy formą finansowania
    działalności związaną z kosztami pozyskania środków na bieżącą działalność, a nie
    źródłem uzyskiwania z tego tytułu dochodów.
    Zawierając umowę faktoringu, Wnioskodawca nie zmienia produkcyjnego i handlowego
    profilu działalności i nie staje się podmiotem finansowym. Celem ustawodawcy było
    wykluczenie z możliwości opodatkowania dochodów ryczałtem, o którym mowa w art. 6b
    ustawy o CIT, podmiotów zajmujących się zawodowo sprzedażą wierzytelności, którzy
    uzyskują z tego tytułu przychody, a nie producentów czy firm usługowych, dla których jest
    to narzędzie służące wyłącznie poprawie płynności finansowej.
    Stąd, zdaniem Wnioskodawcy, należy uznać, że środki pieniężne uzyskane z umów
    faktoringu nie wypełniają zakresu pojęciowego regulacji zawartej w 28j ust. 1 pkt 2 ustawy
    o CIT.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest nieprawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Na wstępie należy zaznaczyć, że pytanie przedstawione przez Państwa we wniosku o
    wydanie interpretacji indywidualnej wyznacza zakres przedmiotowy tego wniosku. W
    związku z powyższym, wydana interpretacja dotyczy tylko sprawy będącej przedmiotem
    wniosku (Państwa zapytania). Zatem inne kwestie wynikające z opisu sprawy i własnego
    stanowiska, nieobjęte pytaniem, nie zostały rozpatrzone w niniejszej interpretacji.
    Zgodnie z art. 28j ust. 1 pkt 2 ustawy z 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób
    prawnych (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 278 ze zm., dalej: „ustawa o CIT”):
        Opodatkowaniu ryczałtem może podlegać podatnik, o którym mowa w art. 3 ust.
        1, jeżeli spełnia m.in. warunek iż mniej niż 50% przychodów z działalności
        osiągniętych w poprzednim roku podatkowym, liczonych z uwzględnieniem kwoty
        należnego podatku od towarów i usług, pochodzi łącznie:

        a) z wierzytelności,
        b) z odsetek i pożytków od wszelkiego rodzaju pożyczek,
        c) z części odsetkowej raty leasingowej,
        d) z poręczeń i gwarancji,
        e) z praw autorskich lub praw własności przemysłowej, w tym z tytułu zbycia tych
        praw,
        f) ze zbycia i realizacji praw z instrumentów finansowych,
        g) z transakcji z podmiotami powiązanymi w rozumieniu art. 11a ust. 1 pkt 4 - w
        przypadku gdy w związku z tymi transakcjami nie jest wytwarzana wartość dodana
        pod względem ekonomicznym lub wartość ta jest znikoma.
    Państwa wątpliwości dotyczą kwestii ustalenia, czy zbycie na rzecz faktora wierzytelności
    w ramach usługi faktoringu nie będzie podlegało wliczeniu do limitu przychodów
    pasywnych na gruncie art. 28j ust. 1 pkt 2 lit. a ustawy o CIT.
    Mając na uwadze Państwa wątpliwości należy zauważyć, że w art. 28j ust. 1 pkt 2 ustawy o
    CIT ustawodawca wykluczył możliwość skorzystania z ryczałtu od dochodów spółek przez
    podmioty uzyskujące więcej niż 50% przychodów m.in. z wierzytelności.
    Wskazać należy, iż umowa faktoringu nie jest zdefiniowana w polskich przepisach co
    oznacza, iż jest traktowana jako „umowa nienazwana”. Do umowy faktoringu znajdują
    zatem zastosowanie przede wszystkim przepisy art. 509 ustawy z 23 kwietnia 1964 r.
    Kodeks cywilny (t.j. Dz.U. z 2025 r. poz. 1071, dalej: „Kc”) mówiące o swobodzie przelewu
    wierzytelności.
    Zgodnie z art. 509 Kc:
        § 1 Wierzyciel może bez zgody dłużnika przenieść wierzytelność na osobę trzecią
        (przelew), chyba że sprzeciwiałoby się to ustawie, zastrzeżeniu umownemu albo
        właściwości zobowiązania.
        § 2. Wraz z wierzytelnością przechodzą na nabywcę wszelkie związane z nią prawa,
        w szczególności roszczenie o zaległe odsetki.
    Stosownie natomiast do art. 510 § 1 Kc:
        Umowa sprzedaży, zamiany, darowizny lub inna umowa zobowiązująca do
        przeniesienia wierzytelności przenosi wierzytelność na nabywcę, chyba że przepis
        szczególny stanowi inaczej albo że strony inaczej postanowiły.
    Skup przez faktora wierzytelności handlowych od podmiotów gospodarczych jest w istocie
    szczególną postacią sprzedaży wierzytelności, dokonywanej przez faktoranta (art. 555 Kc).
    Faktor wykupuje faktury wystawione przez faktoranta i wypłaca sprzedającemu należność,
    tj. kwotę określoną w fakturze, pomniejszoną o odsetki dyskontowe i prowizję, przed
    terminem wymagalności płatności wystawionej faktury. Faktoring jest zatem umową
    nienazwaną, łączącą w sobie elementy cesji wierzytelności, dyskonta wierzytelności i
    umowy sprzedaży. Skutkiem prawnym zawarcia umowy sprzedaży wierzytelności przez
    przedsiębiorcę jest przelew wierzytelności na rzecz faktora. Te cechy umowy faktoringu
    powodują, że faktor z chwilą zawarcia umowy faktoringu wstępuje w miejsce wierzyciela
    nabytej wierzytelności, tj. faktoranta i kwota stanowiąca tę wierzytelność staje się mu
    należna stosownie do postanowień umowy zawartej pomiędzy faktorantem i jego
    kontrahentem – dłużnikiem (por. wyrok NSA z dnia 3 grudnia 2021 r., sygn. akt II FSK 592
    /19).
    Wierzytelność zatem jako prawo majątkowe może stanowić przedmiot obrotu, a jej
    odpłatne zbycie powoduje powstanie przychodu w rozumieniu ustawy o CIT. Przychód z
    odpłatnego zbycia wierzytelności powstaje zarówno wtedy, gdy przedmiotem zbycia jest
    wierzytelność obca, to jest nabyta przez zbywcę (wierzytelności) od innego podmiotu, jak i

    wówczas gdy podatnik sprzedaje własną wierzytelność (por. wyrok WSA we Wrocławiu z
    30 lipca 2019 r. sygn. akt I SA/Wr 321/19). Przychód uzyskany w wyniku sprzedaży własnej
    wierzytelności faktorowi stanowi odrębną kategorię przychodu od przychodu z tytułu
    pierwotnie zawartej transakcji (w związku z którą powstała ta wierzytelność). Wierzyciel w
    takiej sytuacji otrzymuje wynagrodzenie od podmiotu trzeciego za zbytą wierzytelność,
    które nie stanowi jednak kwoty tytułem spłaty wierzytelności przez pierwotnego dłużnika
    (por. wyrok NSA z 18 października 2022 r. sygn. akt II FSK 393/20; wyrok WSA w Warszawie
    z 9 września 2020 r. sygn. akt III SA/Wa 2488/19). Odpłatne zbycie wierzytelności przyszłej
    oznacza uzyskanie przychodu w postaci ceny (kwoty) określonej w umowie cesji tej
    wierzytelności, nie zaś wartości samej wierzytelności. Tym samym przychód z tytułu
    sprzedaży wierzytelności powinien zostać ustalony w wysokości odpowiadającej cenie
    zawartej w umowie sprzedaży wierzytelności (por. wyrok WSA w Bydgoszczy z 21 lutego
    2024 r. sygn. akt I SA/Bd 24/24).
    W następstwie umowy faktoringu następuje zmiana wierzyciela. W miejsce podmiotu,
    który dokonał sprzedaży towarów i usług i uzyskał w związku z tym roszczenie wobec
    dłużnika o zapłatę ceny za sprzedany towar lub usługę, roszczenie wobec dłużnika o
    zapłatę tej ceny przechodzi na faktora. Nie zmienia to jednak faktu, że w wyniku umowy
    faktoringu, faktorant otrzymuje od faktora środki finansowe, które odpowiadają całości
    lub części przenoszonych wierzytelności, przed terminem ich płatności. Celem takiego
    działania jest uzyskanie w miarę szybko kwoty pieniężnej, na jaką opiewa wierzytelność
    przelana na faktora. Faktorant, przelewając swoją wierzytelność, uzyskuje bowiem od
    faktora, nierzadko od razu, kwotę odpowiadającą jej wysokości pomniejszoną jedynie o
    prowizję faktora.
    Z punktu widzenia faktoranta zawarcie umowy faktoringu ma więc na celu poprawę
    płynności finansowej wierzyciela poprzez możliwość wcześniejszego dysponowania
    środkami finansowymi należnymi takiemu wierzycielowi od dłużnika. Dzięki usłudze
    faktoringu podatnik uzyskuje środki finansowe zaraz po wystawieniu faktury, niezależnie
    od wskazanego terminu jej płatności.
    Podstawowym warunkiem jaki musi być spełniony (ale nie jedynym), by usługa była
    uznana za faktoring, jest przelew wierzytelności. Faktoring uważany jest za umowę łączącą
    w sobie elementy różnych umów, np. cesji wierzytelności i umowy zlecenia, jednak bez
    całkowitego utożsamiania jej z którąkolwiek z tych umów. W praktyce przyjęła się definicja,
    na podstawie której można stwierdzić, że faktoring polega na nabyciu przez faktora
    określonych wierzytelności przysługujących przedsiębiorcy z tytułu sprzedaży, dostawy lub
    usługi, w zamian za określoną kwotę odpowiadającą wierzytelności pomniejszoną o
    prowizję faktora. Ponadto, w ramach umowy faktor zobowiązuje się do dokonania
    czynności dodatkowych.
    Faktoring występuje w kilku wariantach w zależności od tego, na którym podmiocie
    (faktorze czy faktorancie) spoczywa ryzyko niewypłacalności kontrahenta. Faktoring bez
    regresu (tzw. faktoring pełny) oznacza sytuację, w której faktor wraz z przejęciem prawa
    do wierzytelności przejmuje na siebie także ryzyko niewypłacalności kontrahenta. Z kolei
    faktoring z regresem (tzw. faktoring niepełny) oznacza sytuację, gdy faktor nie bierze na
    siebie ryzyka niewypłacalności kontrahenta co nie oznacza jednak, że faktor nie przejmuje
    wierzytelności ponieważ, jak wskazano wcześniej, warunkiem koniecznym uznania usługi
    za faktoring jest przelew wierzytelności. Faktor jedynie nie przejmuje ryzyka
    niewypłacalności kontrahenta.
    W związku z powyższym stwierdzić należy, że dokonują Państwo sprzedaży na rzecz
    faktora wierzytelności własnych. Zauważyć też trzeba, że sprzedaż wierzytelności własnych
    jest odrębnym zdarzeniem od wcześniejszych operacji gospodarczych, w wyniku których
    powstał przychód należny, tj. od sprzedaży towarów kontrahentom.
    Zatem w istocie uzyskują Państwo przychody ze sprzedaży wierzytelności, co oznacza, że
    do wartości przychodów, o których mowa w art. 28j ust. 1 pkt 2 ustawy o CIT powinni
    Państwo wliczać wartość przychodów z tytułu zbycia wierzytelności własnych w ramach

    umowy faktoringu. W konsekwencji, jeżeli przychody z tego tytułu przekroczą 50%
    przychodów z działalności osiągniętych w poprzednim roku liczonych z uwzględnieniem
    kwot należnego podatku od towarów i usług, to nie będą Państwo mogli skorzystać z
    ryczałtu od dochodów spółek, jako formy opodatkowania prowadzonej działalności
    gospodarczej.
    Podkreślić należy, że zarówno w ramach faktoringu mieszanego jak i faktoringu
    niepełnego dochodzi do sprzedaży wierzytelności, zatem bez względu na zawarty rodzaj
    umowy faktoringu przychody z tego tytułu są wliczane do struktury przychodów, o której
    mowa w art. 28j ust. 1 pkt 2 ustawy o CIT.
    Tym samym nie można zgodzić się z Państwa stanowiskiem, że na potrzeby weryfikacji
    prawa do stosowania ryczałtu od dochodów spółek, do wartości przychodów, o których
    mowa w art. 28j ust. 1 pkt 2 lit. a ustawy o CIT nie powinni Państwo wliczać wartości
    przychodów z tytułu zbycia wierzytelności własnych (pochodzących ze sprzedaży towarów)
    w ramach umowy faktoringu. Bez znaczenia pozostaje także rodzaj umowy faktoringu,
    który będą Państwo zawierali.
    Tym samym Państwa stanowisko należało uznać za nieprawidłowe.
    Podkreślić należy, że wykładnia prawa dokonywana jest wedle utrwalonych reguł. W
    doktrynie i orzecznictwie przyjmuje się pierwszeństwo wykładni językowej nad
    pozostałymi rodzajami wykładni, tj. systemową i celowościową. Tylko w wyjątkowych
    sytuacjach wolno odstąpić od literalnego brzmienia przepisu, w szczególności, gdy
    językowe dyrektywy interpretacyjne nie pozwalają z danego tekstu prawnego
    wyinterpretować jednoznacznej normy postępowania lub gdy wykładnia językowa
    pozostaje w oczywistej sprzeczności z treścią innych norm. Dla przykładu, Wojewódzki Sąd
    Administracyjny w Poznaniu w wyroku z 21 maja 2015 r. sygn. akt I SA/Po 59/15 (wyrok
    potwierdzony orzeczeniem Naczelnego Sądu Administracyjnego z 24 listopada 2015 r.
    sygn. akt II FSK 3016/15) stwierdził, że: „zgodnie z przyjętą w judykaturze i doktrynie
    zasadą pierwszeństwa wykładni językowej w procesie wykładni prawa, należy w pierwszej
    kolejności opierać się na rezultatach wykładni językowej, a dopiero w przypadku dalszych
    wątpliwości lub w celu wzmocnienia wyniku wykładni językowej sięgać kolejno po
    wykładnię systemową lub funkcjonalną. W prawie podatkowym pogląd ten znajduje swoje
    oparcie w art. 84 Konstytucji RP, w myśl którego każdy jest obowiązany do ponoszenia
    ciężarów publicznych, w tym podatków, określonych w ustawie. Ustawa jest tekstem
    zapisanym w języku polskim, zatem każdy podatnik może poznać treść prawa
    podatkowego w oparciu o reguły językowe. Podatnik nie jest zobowiązany do poznania
    pozajęzykowych metod wykładni. Zatem w pierwszej kolejności należy sięgać po te
    dyrektywy wykładni, które są wspólne dla adresatów norm prawa podatkowego i instytucji
    stosujących prawo (por. NSA z dnia 19 lipca 2011 r., II FSK 397/10, LEX nr 1083130 i
    powołane tam orzecznictwo).”
    W prawie podatkowym odejście od językowego brzmienia przepisu możliwe jest wówczas,
    gdy jest ono niejednoznaczne. W takiej sytuacji można odwołać się do reguł wykładni
    celowościowej, która ma charakter pomocniczy i wtórny względem wykładni językowej.
    Stosuje się ją przede wszystkim, wówczas gdy przepis nie jest jasny i należy wybrać
    pomiędzy jego alternatywnymi interpretacjami (wyrok NSA z dnia 2 kwietnia 2014 r., sygn.
    akt II FSK 2673/13).
    Jak podkreślił Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 11 kwietnia 2014 r., II FSK 1077
    /12, wykładnia językowa konkretnego przepisu prawa jest nie tylko punktem wyjścia
    wykładni prawa, ale także zakreśla jej granice. Próba dokonania wykładni, która byłaby
    sprzeczna z językowym znaczeniem przepisu prawa byłaby naruszeniem zasady
    praworządności. Językowe znaczenie przepisu prawa wyznacza bowiem granice
    dopuszczalnej wykładni, gdyż „formuła słowna jest (...) granicą wszelkiego dopuszczalnego
    sensu, jakiego możemy poszukiwać w tekście przepisów prawa” (zob. wyrok NSA z 18
    grudnia 2000 r., III SA 3055/09, „Monitor Podatkowy” 2001, nr 4; również R. Mastalski,
    Wprowadzenie do prawa podatkowego, Warszawa 1995, s. 101-102).

    Mając na uwadze powyższe wyjaśnienia nie ma podstaw, aby w analizowanej sprawie
    odstąpić od wykładni literalnej przedmiotowego przepisu, bowiem jego brzmienie jest
    jednoznaczne, a wykładnia systemowa i porównawcza wzmacnia jej wynik.
    Wskazać należy, że dokonaną przez organ wykładnię podzielają sądy administracyjne,
    przykładowo należy wskazać na prawomocny wyrok WSA w Bydgoszczy z 21 lutego 2024 r.
    sygn. akt I SA/Bd 24/24, wydany na gruncie analizowanego przepisu art. 28j ust. 1 pkt 2 lit.
    a ustawy o CIT, w którym m.in. wskazał, że:
        W świetle powyższego organ trafnie wywiódł, że spółka w opisanym stanie
        faktycznym w istocie będzie uzyskiwać przychody ze sprzedaży wierzytelności.
        Zatem do wartości przychodów, o których mowa w art. 28j ust. 1 pkt 2 lit. a) u.p.d.
        o.p. powinna wliczać wartość przychodów z tytułu zbycia własnych wierzytelności
        w ramach umowy faktoringu. W rezultacie, jeżeli przychody z tego tytułu
        przekroczą 50% przychodów z działalności osiągniętych w poprzednim roku
        podatkowym, spółka nie będzie mogła skorzystać z ryczałtu od dochodu spółek, z
        uwagi na to, że nie zostanie spełniony warunek wynikający z powyższego przepisu.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego przedstawionego przez Państwa i stanu
    prawnego obowiązującego w dniu wydania interpretacji.
    Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy
    rzeczywisty stan sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie z opisem
    zdarzenia przyszłego podanym przez Państwa w złożonym wniosku. W związku z
    powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we wniosku
    opisu sprawy, udzielona odpowiedź traci swoją aktualność.
    Niniejsza interpretacja została wydana w oparciu o przedstawiony we wniosku opis
    zdarzenia przyszłego, co oznacza, że w przypadku, gdy w toku postępowania
    podatkowego, kontroli podatkowej, bądź skarbowej, zostanie ustalony odmienny stan
    faktyczny, interpretacja nie będzie Państwa chroniła.
    Odnosząc się do przywołanych przez Państwa wyroków, w tym zwłaszcza do wyroku
    Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 6 lipca 2023 r., sygn. akt SA/WA
    627/23, zauważyć należy, że orzeczenia sądowe nie są źródłem powszechnie
    obowiązującego prawa i są wiążące jedynie w sprawach, w których zapadły. Natomiast
    Organ, mimo że w ocenie indywidualnych spraw podatników posiłkują się wydanymi
    rozstrzygnięciami sądów i innych organów, to nie ma możliwości zastosowania ich wprost,
    ponieważ nie stanowią materialnego prawa podatkowego. Dodatkowo zauważyć należy,
    że ww. wyrok WSA w Warszawie nie jest wyrokiem prawomocnym.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    - Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z
    dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.).
    Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie
    zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosują się
    Państwo do interpretacji.
    - Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
        Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe
        będące przedmiotem interpretacji indywidualnej stanowi element czynności
        będących przedmiotem decyzji wydanej:
        1) z zastosowaniem art. 119a;
        2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5
        ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;

        3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    - Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
        Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
        decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
        praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego
    Sądu Administracyjnego (...). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje
    ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
    (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
    - w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
    - w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP
      (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.