Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0114-KDIP4-3.4012.696.2024.2.MKA
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-02-13
Teza: W zakresie uznania, czy czynności wykonywane przez Spółkę można uznać za usługi pośrednictwa zwolnione od podatku od towarów i usług zgodnie z art. 43 ust. 1 pkt 38 ustawy o VAT.
Słowa kluczowe: finansowanie; podatek-podatek od towarów i usług-zwolnienia z podatku od towarów i usług
; pośrednictwo-pośrednictwo finansowe; umowa-umowa pożyczki
Zagadnienia: Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział I. Przepisy ogólne-Definicje; Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II. Zakres opodatkowania-Rozdział 2. Dostawa towarów i świadczenie usług -Świadczenie usług; Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III. Podatnicy, płatnicy i przedstawiciele podatkowi-Rozdział 1. Podatnicy i płatnicy-Działalność gospodarcza ; Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III. Podatnicy, płatnicy i przedstawiciele podatkowi-Rozdział 1. Podatnicy i płatnicy-Podatnicy; Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział VIII. Wysokość opodatkowania -Rozdział 2. Zwolnienia -Zwolnienia przedmiotowe-Usługi udzielania kredytów lub pożyczek pieniężnych oraz usługi pośrednictwa w świadczeniu tych usług oraz zarządzanie kredytami lub pożyczkami
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II-Rozdział 2-art. 7.-ust. 1; [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II-Rozdział 2-art. 8-ust. 1; [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział VIII-Rozdział 2-art. 43-ust. 1-pkt 38; [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział VIII-Rozdział 2-art. 43-ust. 15; [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział VIII-Rozdział 2-art. 43-ust. 22; [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział VIII-Rozdział 2-art. 43-ust. 23

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

7 listopada 2024 r. wpłynął Państwa wniosek z 7 listopada 2024 r. o wydanie interpretacji
    indywidualnej, który dotyczy uznania czynności wykonywanych przez Spółkę za usługę
    pośrednictwa finansowego zwolnioną od podatku VAT zgodnie z art. 43 ust. 1 pkt 38
    ustawy. Uzupełnili go Państwo - w odpowiedzi na wezwanie - pismem z 22 stycznia 2025 r.
    (wpływ 22 stycznia 2025 r.). Treść wniosku jest następująca:
    Opis stanu faktycznego
    Spółka A. Sp. z o.o. (dalej: „Spółka” lub „Wnioskodawca”) jest osobą prawną (sp. z o.o.) z
    siedzibą na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, podlegającą opodatkowaniu podatkiem
    dochodowym od osób prawnych w całości od swoich dochodów, bez względu na miejsce
    ich osiągania. Spółka jest czynnym podatnikiem podatku od towarów i usług.
    Wnioskodawca jest autoryzowanym dealerem, importerem oraz dystrybutorem maszyn
    (...). W związku z powyższym, Spółka nabywa maszyny od producenta, a następnie
    dokonuje ich odprzedaży na rzecz podmiotów prowadzących działalność gospodarczą
    oraz osób fizycznych mających siedzibę/miejsce zamieszkania na terytorium

    Rzeczypospolitej Polskiej. Spółka poza pełnieniem roli dealera, świadczy usługi w zakresie
    dokonywania napraw gwarancyjnych i serwisowych tych maszyn.
    Wnioskodawca zawarł umowy o współpracy z firmami leasingowymi. Przedmiotem tych
    umów jest określenie wzajemnych zasad współpracy stron w zakresie umożliwienia
    Wnioskodawcy oferowania swoich produktów klientom poprzez sfinansowanie klientom
    ich zakupu w drodze pożyczek oferowanych przez firmy leasingowe. Wnioskodawcy
    przysługuje wynagrodzenie prowizyjne za doprowadzenie do zawarcia umowy pożyczki
    oraz premia np. kwartalna, należna za przekroczenie ustalonych przez strony łącznych
    wartości zawartych umów o finansowanie.
    Spółka dotychczas wystawiała faktury ze stawką podstawową 23% i Spółka nie składała
    zawiadomienia o rezygnacji ze zwolnienia z podatku VAT od usług finansowych.
    W związku z zawartą umową pracownicy działu handlowego jednocześnie dokonują
    szeregu następujących czynności:
    1) Przedstawianie ogólnej oferty finansowania instytucji finansowej,
    2) Kontaktowanie klienta z doradcą z instytucji finansowej,
    3) Informowanie klientów o warunkach i zasadach zawierania umów o finansowanie w
      tym m.in. o wymaganych dokumentach,
    4) Wstępne kwalifikowanie klienta pod kątem spełnienia wymogów formalnych,
    5) Przedstawianie szczegółowej oferty finasowania - kalkulacji pożyczki/leasingu,
    6) Udział w negocjacjach warunków finansowania m.in. w zakresie marży,
    7) Informowanie o promocyjnych ofertach finansowania,
    8) Udział w spotkaniach z klientem i doradcą z instytucji finansowej.
    Uzupełnienie i doprecyzowanie opisu stanu faktycznego
    Działania Wnioskodawcy mają na celu doprowadzenie do zawarcia umowy między
    klientem a instytucją finansową, co umożliwia nabycie maszyn budowlanych oferowanych
    przez firmę. Przejawia się to w:
        kompleksowym doradztwie w zakresie wyboru odpowiedniej maszyny budowlanej i
        metody jej finansowania,
        analizie potrzeb klienta i przedstawieniu ofert finansowania dopasowanych do jego
        możliwości,
        wsparciu w przygotowaniu dokumentacji wymaganej przez instytucje finansowe,
        koordynowaniu kontaktu między klientem a instytucją finansową aż do zawarcia
        umowy,
        zapewnieniu płynnego procesu realizacji transakcji, obejmującego zarówno
        dostawę maszyn, jak i finalizację formalności finansowych.
    Wnioskodawca nie ma bezpośredniego wpływu na treść zawieranych umów. Umowy są
    przygotowywane przez instytucje finansowe. Rola Wnioskodawcy ogranicza się do
    pośrednictwa w procesie finansowania oraz dostarczania klientom maszyn budowlanych.
    Czynności wykonywane przez Wnioskodawcę prowadzą do zmian prawnych i finansowych:
        dla klienta: zawarcie umowy finansowej skutkuje powstaniem zobowiązania
        finansowego oraz praw do korzystania z maszyn budowlanych,

        dla instytucji finansowej: powstaje relacja prawna wynikająca z umowy finansowej
        oraz przychód wynikający z obsługi tej umowy,
        dla firmy Wnioskodawcy: finalizacja transakcji sprzedaży maszyny budowlanej, co
        prowadzi do realizacji przychodów ze sprzedaży.
    Wnioskodawca nie świadczy usług ściągania długów, factoringu, leasingu, doradztwa w
    rozumieniu przepisów o VAT.
    Wnioskodawca gromadzi dane potencjalnych klientów w zakresie niezbędnym do
    przedstawienia ofert finansowych instytucji finansowych. Wnioskodawca nie dokonuje
    jednak pełnej analizy zdolności finansowej klientów - ten proces należy do instytucji
    finansowych, które weryfikują zdolność kredytową klientów na podstawie dostarczonych
    dokumentów.
    Wnioskodawca podejmuje działania mające na celu dopasowanie oferty do klienta, które
    obejmują:
        szczegółową analizę potrzeb klienta pod kątem rodzaju i specyfikacji maszyn
        budowlanych,
        porównanie dostępnych ofert finansowych różnych instytucji finansowych,
        rekomendowanie najbardziej korzystnych opcji finansowania (np. leasingu,
        kredytu) dostosowanych do sytuacji klienta,
        zapewnienie wsparcia w formalnościach związanych z finansowaniem i zakupem
        maszyn.
    Dodatkowo, w trakcie trwania umowy finansowej klient ma możliwość zwrócenia się do
    Wnioskodawcy w przypadku chwilowych problemów z płynnością. W takich sytuacjach
    Wnioskodawca stara się uzyskać dla niego karencję w spłacie lub tzw. „wakacje
    kredytowe”.
    Wnioskodawca aktywnie poszukuje klientów, którzy są zainteresowani zarówno
    maszynami budowlanymi, jak i ich finansowaniem. Wnioskodawca wykorzystuje różne
    metody:
        kampanie reklamowe - przede wszystkim w mediach cyfrowych, promujące
        zarówno maszyny budowlane, jak i dostępne opcje finansowania,
        marketing internetowy - reklamy w wyszukiwarkach (Google Ads), kampanie w
        mediach społecznościowych (Facebook, Instagram, Linkedln), a także e-mail
        marketing,
        udział w targach i wydarzeniach branżowych - Wnioskodawca prezentuje ofertę
        maszyn i finansowania podczas wydarzeń skierowanych do sektora budowlanego,
        cykliczne wizyty u dotychczasowych klientów - dzięki temu Wnioskodawca
        utrzymuje dobre relacje i ma możliwość identyfikowania potencjalnych potrzeb,
        takich jak wymiana maszyn lub rozbudowa parku maszynowego, które mogą
        wymagać dodatkowego finansowania.
    Czynności, które wykonuje Wnioskodawca związane są z pośrednictwem finansowym i
    Wnioskodawca wykonuje je w imieniu i na rzecz instytucji finansowych, z którymi
    współpracuje. Natomiast sprzedaż maszyn budowlanych realizuje we własnym imieniu i
    na własny rachunek, jako dystrybutor tych produktów.

## Pytanie

Czy opisane przez Spółkę czynności można uznać za usługę pośrednictwa finansowego w
    rozumieniu art. 43 ust. 1 pkt 38 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i
    usług (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 361), a tym samym jest objęta zakresem zwolnienia od
    opodatkowania podatkiem od towarów i usług (VAT)?
    Państwa stanowisko w sprawie
    Zdaniem Spółki, opisane we wniosku czynności można uznać za usługę pośrednictwa
    finansowego w rozumieniu art. 43 ust. 1 pkt 38 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku
    od towarów i usług (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 361).
    Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t.j.
    Dz. U.z 2022 r. poz. 931 ze zm.), zwanej dalej „ustawą” opodatkowaniu podatkiem od
    towarów i usług, zwanym dalej „podatkiem” podlegają odpłatna dostawa towarów i
    odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju.
    W myśl art. 7 ust. 1 ww. ustawy, przez dostawę towarów o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt
    1 ustawy, rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (...).
    Zgodnie z art. 2 pkt 6 ustawy, towarami są rzeczy oraz ich części, a także wszelkie postacie
    energii.
    Stosownie natomiast do art. 8 ust. 1 ustawy, przez świadczenie usług, o którym mowa w
    art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się każde świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej
    lub jednostki organizacyjnej niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy
    towarów w rozumieniu art. 7, w tym również:
    1) przeniesienie praw do wartości niematerialnych i prawnych, bez względu na formę, w
      jakiej dokonano czynności prawnej;
    2) zobowiązanie do powstrzymania się od dokonania czynności lub do tolerowania
      czynności lub sytuacji;
    3) świadczenie usług zgodnie z nakazem organu władzy publicznej lub podmiotu
      działającego w jego imieniu lub nakazem wynikającym z mocy prawa.
    Pod pojęciem usługi należy zatem rozumieć każde zachowanie, na które składać się może
    zarówno działanie (uczynienie, wykonanie czegoś na rzecz innej osoby), jak i zaniechanie
    (nieczynienie bądź też tolerowanie).
    Przy ocenie charakteru świadczenia jako usługi należy mieć na względzie, że ustawa
    zalicza do grona usług każde świadczenie, które nie jest dostawą towarów w myśl art. 7
    ustawy.
    Każde świadczenie niebędące dostawą towarów polegające na działaniu, zaniechaniu lub
    tolerowaniu czyjegoś zachowania stanowi zatem co do zasady usługę w rozumieniu
    ustawy, niemniej jednak muszą być przy tym spełnione następujące warunki:
        w następstwie zobowiązania, w wykonaniu którego usługa jest świadczona,
        nabywca jest bezpośrednim beneficjentem świadczenia,
        świadczonej usłudze odpowiada świadczenie wzajemne ze strony nabywcy
        (wynagrodzenie).
    Należy podkreślić, że oba ww. warunki winny być spełnione łącznie, aby świadczenie
    podlegało jako usługa, opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, na podstawie art. 5
    ust. 1 pkt 1 ustawy. Aby uznać dane świadczenie za odpłatne, musi istnieć stosunek
    prawny pomiędzy świadczącym usługę a odbiorcą, a w zamian za wykonanie usługi
    powinno zostać wypłacone wynagrodzenie. Przy czym przepisy ustawy nie określają
    postaci wynagrodzenia.

    W dorobku orzecznictwa Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej (np. wyrok z 8
    marca 1988 r. w sprawie C-102/86 Apple and Pear Development Council przeciwko
    Commissioners of Customs and Excise), przyjmuje się, że odpłatność ma miejsce wtedy,
    gdy istnieje bezpośredni związek pomiędzy dostawą towarów lub świadczeniem usług a
    otrzymanym wynagrodzeniem, przy czym wynagrodzenie jakkolwiek musi być wyrażone w
    pieniądzu, to jednak nie musi być w tej formie dokonane. Należy podkreślić, że na gruncie
    przepisów o podatku od towarów i usług bez znaczenia pozostaje to, czy kwota
    uzyskanego wynagrodzenia (cena) została skalkulowana tak, że stanowi tylko koszt
    wytworzenia towaru lub wykonania usługi, czy została powiększona także o zysk
    sprzedającego.
    Skoro przepisy nie określają formy zapłaty za świadczoną usługę, należy uznać, że
    zobowiązanie usługobiorcy może mieć postać świadczenia nie tylko określonej sumy
    pieniędzy, ale także świadczenie innej usługi (usługi wzajemnej). Oznacza to, że z danego
    stosunku prawnego, na podstawie którego wykonywana jest usługa, musi wynikać
    wyraźna, bezpośrednia korzyść na rzecz świadczącego usługę. Ponadto, aby dana
    czynność (świadczenie) podlegała opodatkowaniu podatkiem VAT, musi istnieć
    bezpośredni związek o charakterze przyczynowym pomiędzy świadczoną usługą a
    świadczeniem wzajemnym. Otrzymana zapłata powinna być konsekwencją wykonania
    świadczenia.
    Odpłatność określana jest przez strony umowy i jeśli strony ustalą zapłatę, wówczas
    wykonane świadczenie staje się odpłatne. W przypadku istnienia świadczenia wzajemnego
    otrzymanego przez świadczącego usługę, należy uznać czynności wykonywane w ramach
    zawartej umowy za odpłatne świadczenie usług określone w art. 8 ust. 1 ustawy,
    podlegające opodatkowaniu na zasadach ogólnych.
    Zatem za czynność podlegającą opodatkowaniu VAT uważane mogą być takie sytuacje, w
    których:
        istnieje związek prawny między usługodawcą i usługobiorcą, w ramach którego
        następuje świadczenie wzajemne,
        wynagrodzenie otrzymane przez usługodawcę stanowi wartość faktycznie
        przekazaną w zamian za usługi świadczone na rzecz usługobiorcy,
        istnieje bezpośrednia i jasno zindywidualizowana korzyść po stronie dostawcy
        towaru lub usługi,
        odpłatność za otrzymane świadczenie (towar lub usługę) pozostaje w
        bezpośrednim związku z czynnością, która miałaby być opodatkowana tym
        podatkiem,
        istnieje możliwość wyrażenia w pieniądzu wartości tego świadczenia wzajemnego.
    Zarówno w treści ustawy, jak i w przepisach wykonawczych do niej, ustawodawca
    przewiduje dla niektórych czynności zwolnienie od podatku.
    Zakres i zasady zwolnienia od podatku od towarów i usług dostawy towarów lub
    świadczenia usług zostały określone m.in. w art. 43 ustawy.
    Jak wynika z art. 43 ust. 1 pkt 38 ustawy zwalnia się od podatku usługi udzielania kredytów
    lub pożyczek pieniężnych oraz usługi pośrednictwa w świadczeniu usług udzielania
    kredytów lub pożyczek pieniężnych, a także zarządzanie kredytami lub pożyczkami
    pieniężnymi przez kredytodawcę lub pożyczkodawcę.
    W myśl art. 43 ust. 15 ustawy zwolnienia, o których mowa w ust. 1 pkt 7, 12 i 37-41, nie
    mają zastosowania do:
    1) czynności ściągania długów, w tym factoringu;

    2) usług doradztwa;
    3) usług w zakresie leasingu.
    Powyższe zwolnienia uregulowane zostały w ustawie o podatku od towarów i usług
    wskutek odzwierciedlenia odpowiednich przepisów Dyrektywy 2006/112/WE Rady z 28
    listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. Urz.
    UE. L Nr 347 str. 1 ze zm.), zwanej dalej Dyrektywą 2006/112/WE. Zgodnie z regulacją
    zawartą w art. 135 ust. 1 lit. b Dyrektywy 2006/112/WE: „Państwa członkowskie zwalniają
    transakcje udzielania kredytów i pośrednictwo kredytowe, oraz zarządzanie kredytami
    przez kredytodawcę”.
    Należy wskazać, że ww. zwolnienia mają charakter przedmiotowy, gdzie przede wszystkim
    istotną przesłanką do skorzystania ze zwolnienia jest rodzaj świadczonej usługi - cechy,
    które ją wyróżniają. Ustawodawca szczególny nacisk położył na stronę przedmiotową, nie
    dokonując zawężenia omawianych zwolnień wyłącznie do określonej grupy podmiotów.
    Zatem podkreślić należy, że wystarczającą przesłanką pozwalającą objąć zwolnieniem
    daną czynność jest wykazanie jej związku ze wskazanymi w ww. przepisach czynnościami,
    przy czym związek ten musi być wyraźny i nie odbiegać od świadczenia usług finansowych,
    wypaczając przez to istotę przewidzianego zwolnienia.
    Powyższy pogląd potwierdza orzeczenie Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej w
    sprawie C-2/95 pomiędzy Sparekassernes Datacenter (SDC) a Skatteministeriet (Dania), w
    którym Trybunał stwierdził, że: „zwolnienie dotyczące usług finansowych nie jest
    uzależnione od tego, czy usługa jest wykonywana przez instytucję, która wstępuje w
    prawny związek z końcowym odbiorcą. Fakt, że dana transakcja jest wykonywana przez
    osobę trzecią, ale z punktu widzenia końcowego odbiorcy wydaje się być usługą
    wykonywaną przez bank, nie wyklucza objęcia jej zwolnieniem”.
    Należy podkreślić, że pojęcia używane do oznaczania zwolnień, o których mowa w art. 43
    ustawy, winny być interpretowane w sposób ścisły, gdyż zwolnienia te stanowią
    odstępstwa od ogólnej zasady, zgodnie z którą, podatek od towarów i usług pobierany jest
    od każdej usługi świadczonej odpłatnie przez podatnika. Zwolnienia stanowią pojęcia
    autonomiczne prawa wspólnotowego, które mają na celu uniknięcie rozbieżności
    pomiędzy państwami członkowskimi w stosowaniu systemu VAT i które należy sytuować w
    ogólnym kontekście wspólnego systemu VAT.
    Mając na uwadze wykładnię zwolnienia przewidzianego w art. 43 ust. 1 pkt 38 ustawy oraz
    w art. 135 ust. 1 lit. b Dyrektywy 2006/112/WE, konieczne jest zdefiniowanie pojęcia „usług
    pośrednictwa”. W związku z tym, że ani ustawa o podatku od towarów i usług, ani
    Dyrektywa 112 nie definiują tego pojęcia, w celu określenia, jakie czynności należy
    rozumieć pod pojęciem usług pośrednictwa, należy oprzeć się na wykładni językowej,
    wspieranej przy tym orzecznictwem Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej.
    Zgodnie ze Słownikiem Języka Polskiego (Wydawnictwo Naukowe PWN, wersja
    internetowa: http://sjp.pwn.pl), przez pośrednictwo należy rozumieć działalność osoby
    trzeciej mającą na celu porozumienie się między stronami lub załatwienie jakichś spraw
    dotyczących obu stron. Równorzędnie, przez pośrednictwo rozumie się kojarzenie
    kontrahentów w transakcjach handlowych, a więc załatwianie dla zarobku różnego
    rodzaju transakcji handlowych między dwiema stronami, uczestniczenie w zawieraniu
    takich transakcji. W tym zakresie stwierdzić należy, że wykonywane przez podmiot
    wszelkie czynności zmierzające do zawarcia między dwiema różnymi stronami transakcji
    handlowych można uznać za pośrednictwo. Z kolei z doktrynalnego punktu widzenia
    cechą charakterystyczną pośrednictwa odróżniającą ten stosunek od innych umów jest
    fakt, że bezpośrednią przyczyną zawarcia bezpośrednio lub pośrednio umowy są działania
    pośrednika. Innymi słowy przez umowę o pośrednictwo należałoby rozumieć taki
    stosunek prawny istniejący pomiędzy dwiema stronami, z których jedna (pośrednik)
    otrzymuje zlecenie od drugiej, aby doprowadzić do wymiany gospodarczej świadczeń z
    osobą trzecią, przy czym znalezienie kontrahenta ma stanowić bezpośredni i decydujący

    rezultat starań pośrednika. Bezpośrednim celem aktywności pośrednika jest wywołanie
    skutku prawnego, polegającego na wprowadzeniu zleceniodawcy (podmiotu
    zastępowanego) w stosunek umowny z osobą trzecią.
    W celu rozstrzygnięcia, co w świetle przepisów prawa podatkowego należy rozumieć pod
    pojęciem „pośrednictwa” warto odnieść się do wyroku z 21 czerwca 2007 r. w sprawie C-
    453/05 Volker Ludwig przeciwko Finanzamt Luckenwalde, w którym TSUE stwierdził, że
    „(...) pośrednictwo stanowi działalność polegającą na pośredniczeniu, która może
    obejmować między innymi wskazywanie stronie danej umowy okazji do zawarcia takiej
    umowy, kontaktowanie się z drugą stroną i negocjowanie w imieniu i na rzecz klienta
    warunków świadczeń wzajemnych, przy czym celem takiej działalności jest uczynienie
    wszystkiego, co niezbędne, aby dwie strony zawarły umowę, a sam pośrednik nie ma
    żadnego interesu w zakresie treści umowy. Zatem pojęcie pośrednictwa nie wymaga
    koniecznie, aby pośrednik działający jako subagent agenta głównego kontaktował się
    bezpośrednio z dwiema stronami umowy, aby negocjować wszystkie klauzule, jednakże
    pod warunkiem że jego działalność nie ogranicza się do zobowiązania do wykonania części
    czynności faktycznych związanych z umową”.
    Natomiast w wyroku z 13 grudnia 2001 r. w sprawie C-235/00 Commissioners of Customs
    & Excise przeciwko CSC Financial Services Ltd. Trybunał orzekł, że pojęcie pośrednictwa
    obejmuje działalność wykonywaną przez osobę pośredniczącą, która nie jest stroną
    umowy dotyczącej produktu finansowego i której działalność różni się od typowych
    świadczeń umownych wykonywanych przez strony tych umów. W istocie pośrednictwo
    stanowi usługę świadczoną na rzecz strony umowy, za którą wypłaca ona wynagrodzenie
    jako za odrębną działalność pośrednictwa. Działalność ta może obejmować m.in.
    wskazywanie stronie danej umowy okazji do zawarcia takiej umowy, kontaktowanie się z
    drugą stroną i negocjowanie w imieniu i na rzecz klienta warunków świadczeń
    wzajemnych. Celem takiej działalności jest uczynienie wszystkiego, co niezbędne, aby dwie
    strony zawarły umowę, a sam pośrednik nie ma żadnego interesu w zakresie treści
    umowy. TSUE w orzeczeniu tym uznał, że znaczenie słowa „negocjacje”, w kontekście art.
    13 część B lit. d pkt 5 VI Dyrektywy odnosi się „do działalności pośrednika”, który nie
    przyjmuje roli którejkolwiek ze stron umowy dotyczącej produktu finansowego oraz
    którego działalność polega na czymś innym, niż świadczenie usług wchodzących w zakres
    umowy, typowo wykonywanych przez strony takich umów. Negocjacje stanowią usługę
    świadczoną na rzecz strony umowy oraz są wynagradzane przez nią, polegającą na
    jednoznacznie określonym akcie mediacji. Mogą one polegać m.in. na wskazywaniu
    odpowiednich możliwości zawarcia takiej umowy, nawiązywaniu kontaktu z drugą stroną
    lub negocjowaniu, w imieniu i na rzecz klienta, warunków płatności, jakich ma dokonać
    jedna ze stron. Celem negocjacji jest zatem wykonanie wszystkich czynności niezbędnych
    w celu zawarcia przez dwie strony umowy, przy jednoczesnym braku jakiegokolwiek
    własnego zaangażowania negocjatora określonego w warunkach umowy.
    Zatem, zgodnie z orzecznictwem Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej, usługa
    pośrednictwa finansowego powinna stanowić:
        usługę świadczoną na rzecz strony transakcji finansowej, za którą strona ta wypłaca
        wynagrodzenie;
        z punktu widzenia nabywcy usługi finansowej usługi świadczone przez pośrednika
        powinny stanowić element usługi finansowej;
        celem jest dążenie do zawarcia umowy (przy czym pośrednik nie ma żadnego
        interesu co do treści umowy);
        usługa pośrednictwa nie może mieć charakteru wyłącznie wykonywania czynności
        faktycznych związanych z umową (nie może to być np. wyłącznie udostępnianie
        informacji stronom transakcji finansowej).

    W konsekwencji, żeby uznać daną działalność za pośrednictwo konieczne jest, aby
    pośrednik wykonał przynajmniej niektóre z czynności:
        wskazywanie stronie danej umowy okazji do zawarcia umowy;
        uczynienie wszystkiego, co niezbędne, aby dwie strony zawarły umowę;
        prowadzenie negocjacji polegających na jednoznacznie określonym akcie mediacji;
        nawiązywanie kontaktu z drugą stroną lub negocjowanie w imieniu i na rzecz
        klienta warunków płatności, jakich ma dokonać jedna ze stron.
    Nie oznacza to, że pośrednik nie może wykonywać dodatkowych czynności, jednakże aby
    czynności te można było zaliczyć do czynności pośredniczących konieczne jest, aby
    wywoływały skutek lub miały na celu wywołanie skutku dla wszystkich stron transakcji,
    innymi słowy konieczne jest, aby skutek tych czynności znalazł odzwierciedlenie w
    zawartej umowie pomiędzy stronami.
    Niewątpliwie czynności wykonywane przez pracowników działu handlowego
    Wnioskodawcy mają na celu doprowadzenie do zawarcia umowy pomiędzy Klientem a
    firmami leasingowymi. Wskazane czynności nie ograniczają się jedynie do czynności
    administracyjnych czy technicznych. Nie polegają też jedynie na przekazywaniu informacji
    stronom transakcji. Pracownicy Spółki negocjują z Klientem wysokość marży i
    oprocentowania. Wynagrodzenie prowizyjne należne jest tylko w przypadku, gdy Klient
    uzyska finansowanie. Dokonywany jest szereg czynności zmierzających do zawarcia
    umowy pożyczki pomiędzy Klientem a firmami, wskazane wcześniej w orzecznictwie TSUE
    jako wymagane elementy pośrednictwa.
    Biorąc zatem pod uwagę powołane wcześniej przepisy prawa oraz orzecznictwo TSUE w
    kontekście przedstawionych okoliczności sprawy należy stwierdzić, że świadczone przez
    Spółkę usługi, opisane w niniejszym wniosku, spełniają definicję pośrednictwa w
    świadczeniu usług określonych w art. 43 ust. 1 pkt 38 ustawy.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest w części nieprawidłowe i w części
    prawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t.j.
    Dz. U. z 2024 r. poz. 361 ze zm.), zwanej dalej „ustawą”:
      Opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, zwanym dalej „podatkiem” podlegają
      odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju.
    W myśl art. 7 ust. 1 ww. ustawy:
      Przez dostawę towarów o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się przeniesienie
      prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (...).
    Zgodnie z art. 2 pkt 6 ustawy:
      Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o towarach - rozumie się przez to rzeczy oraz
      ich części, a także wszelkie postacie energii.
    Stosownie natomiast do art. 8 ust. 1 ustawy:
      Przez świadczenie usług, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się każde
      świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej
      niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu
      art. 7, w tym również:

      1) przeniesienie praw do wartości niematerialnych i prawnych, bez względu na formę,
        w jakiej dokonano czynności prawnej;
      2) zobowiązanie do powstrzymania się od dokonania czynności lub do tolerowania
        czynności lub sytuacji;
      3) świadczenie usług zgodnie z nakazem organu władzy publicznej lub podmiotu
        działającego w jego imieniu lub nakazem wynikającym z mocy prawa.
    Pod pojęciem usługi należy zatem rozumieć każde zachowanie, na które składać się może
    zarówno działanie (uczynienie, wykonanie czegoś na rzecz innej osoby), jak i zaniechanie
    (nieczynienie bądź też tolerowanie).
    Przy ocenie charakteru świadczenia jako usługi należy mieć na względzie, że ustawa
    zalicza do grona usług każde świadczenie, które nie jest dostawą towarów w myśl art. 7
    ustawy.
    Każde świadczenie niebędące dostawą towarów polegające na działaniu, zaniechaniu lub
    tolerowaniu czyjegoś zachowania stanowi zatem co do zasady usługę w rozumieniu
    ustawy, niemniej jednak muszą być przy tym spełnione następujące warunki:
        w następstwie zobowiązania, w wykonaniu którego usługa jest świadczona,
        nabywca jest bezpośrednim beneficjentem świadczenia,
        świadczonej usłudze odpowiada świadczenie wzajemne ze strony nabywcy
        (wynagrodzenie).
    Należy podkreślić, że oba ww. warunki winny być spełnione łącznie, aby świadczenie
    podlegało jako usługa, opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, na podstawie art. 5
    ust. 1 pkt 1 ustawy. Aby uznać dane świadczenie za odpłatne, musi istnieć stosunek
    prawny pomiędzy świadczącym usługę a odbiorcą, a w zamian za wykonanie usługi
    powinno zostać wypłacone wynagrodzenie. Przy czym przepisy ustawy nie określają
    postaci wynagrodzenia.
    W dorobku orzecznictwa Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej (np. wyrok z 8
    marca 1988 r. w sprawie C-102/86 Apple and Pear Development Council przeciwko
    Commissioners of Customs and Excise), przyjmuje się, że odpłatność ma miejsce wtedy,
    gdy istnieje bezpośredni związek pomiędzy dostawą towarów lub świadczeniem usług a
    otrzymanym wynagrodzeniem, przy czym wynagrodzenie jakkolwiek musi być wyrażone w
    pieniądzu, to jednak nie musi być w tej formie dokonane. Należy podkreślić, że na gruncie
    przepisów o podatku od towarów i usług bez znaczenia pozostaje to, czy kwota
    uzyskanego wynagrodzenia (cena) została skalkulowana tak, że stanowi tylko koszt
    wytworzenia towaru lub wykonania usługi, czy została powiększona także o zysk
    sprzedającego.
    Skoro przepisy nie określają formy zapłaty za świadczoną usługę, należy uznać, że
    zobowiązanie usługobiorcy może mieć postać świadczenia nie tylko określonej sumy
    pieniędzy, ale także świadczenie innej usługi (usługi wzajemnej). Oznacza to, że z danego
    stosunku prawnego, na podstawie którego wykonywana jest usługa, musi wynikać
    wyraźna, bezpośrednia korzyść na rzecz świadczącego usługę. Ponadto, aby dana
    czynność (świadczenie) podlegała opodatkowaniu podatkiem VAT, musi istnieć
    bezpośredni związek o charakterze przyczynowym pomiędzy świadczoną usługą a
    świadczeniem wzajemnym. Otrzymana zapłata powinna być konsekwencją wykonania
    świadczenia.
    Odpłatność określana jest przez strony umowy i jeśli strony ustalą zapłatę, wówczas
    wykonane świadczenie staje się odpłatne. W przypadku istnienia świadczenia wzajemnego

    otrzymanego przez świadczącego usługę, należy uznać czynności wykonywane w ramach
    zawartej umowy za odpłatne świadczenie usług określone w art. 8 ust. 1 ustawy,
    podlegające opodatkowaniu na zasadach ogólnych.
    Zatem za czynność podlegającą opodatkowaniu VAT uważane mogą być takie sytuacje, w
    których:
        istnieje związek prawny między usługodawcą i usługobiorcą, w ramach którego
        następuje świadczenie wzajemne,
        wynagrodzenie otrzymane przez usługodawcę stanowi wartość faktycznie
        przekazaną w zamian za usługi świadczone na rzecz usługobiorcy,
        istnieje bezpośrednia i jasno zindywidualizowana korzyść po stronie dostawcy
        towaru lub usługi,
        odpłatność za otrzymane świadczenie (towar lub usługę) pozostaje w
        bezpośrednim związku z czynnością, która miałaby być opodatkowana tym
        podatkiem,
        istnieje możliwość wyrażenia w pieniądzu wartości tego świadczenia wzajemnego.
    Zarówno w treści ustawy, jak i w przepisach wykonawczych do niej, ustawodawca
    przewiduje dla niektórych czynności zwolnienie od podatku.
    Zakres i zasady zwolnienia od podatku od towarów i usług dostawy towarów lub
    świadczenia usług zostały określone m.in. w art. 43 ustawy.
    Jak wynika z art. 43 ust. 1 pkt 38 ustawy:
      Zwalnia się od podatku usługi udzielania kredytów lub pożyczek pieniężnych oraz
      usługi pośrednictwa w świadczeniu usług udzielania kredytów lub pożyczek
      pieniężnych, a także zarządzanie kredytami lub pożyczkami pieniężnymi przez
      kredytodawcę lub pożyczkodawcę.
    W myśl art. 43 ust. 15 ustawy:
      Zwolnienia, o których mowa w ust. 1 pkt 7, 12 i 37-41, nie mają zastosowania do:
      1) czynności ściągania długów, w tym factoringu;
      2) usług doradztwa;
      3) usług w zakresie leasingu.
    Powyższe zwolnienia uregulowane zostały w ustawie o podatku od towarów i usług
    wskutek odzwierciedlenia odpowiednich przepisów Dyrektywy 2006/112/WE Rady z 28
    listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. Urz. UE
    L Nr 347 str. 1 ze zm.), zwanej dalej Dyrektywą 2006/112/WE. Zgodnie z regulacją zawartą
    w art. 135 ust. 1 lit. b) Dyrektywy 2006/112/WE:
      Państwa członkowskie zwalniają transakcje udzielania kredytów i pośrednictwo
      kredytowe, oraz zarządzanie kredytami przez kredytodawcę.
    Należy wskazać, że ww. zwolnienia mają charakter przedmiotowy, gdzie przede wszystkim
    istotną przesłanką do skorzystania ze zwolnienia jest rodzaj świadczonej usługi - cechy,
    które ją wyróżniają. Ustawodawca szczególny nacisk położył na stronę przedmiotową, nie
    dokonując zawężenia omawianych zwolnień wyłącznie do określonej grupy podmiotów.
    Zatem podkreślić należy, że wystarczającą przesłanką pozwalającą objąć zwolnieniem
    daną czynność jest wykazanie jej związku ze wskazanymi w ww. przepisach czynnościami,
    przy czym związek ten musi być wyraźny i nie odbiegać od świadczenia usług finansowych,
    wypaczając przez to istotę przewidzianego zwolnienia.

    Powyższy pogląd potwierdza orzeczenie Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej w
    sprawie C-2/95 pomiędzy Sparekassernes Datacenter (SDC) a Skatteministeriet (Dania), w
    którym Trybunał stwierdził, że:
      „(...) zwolnienie dotyczące usług finansowych nie jest uzależnione od tego, czy usługa
      jest wykonywana przez instytucję, która wstępuje w prawny związek z końcowym
      odbiorcą. Fakt, że dana transakcja jest wykonywana przez osobę trzecią, ale z punktu
      widzenia końcowego odbiorcy wydaje się być usługą wykonywaną przez bank, nie
      wyklucza objęcia jej zwolnieniem”.
    Jednocześnie zwrócić należy uwagę na przepis art. 43 ust. 22 ustawy, zgodnie z którym:
      Podatnik może zrezygnować ze zwolnienia od podatku usług, o których mowa w ust. 1
      pkt 7, 12 i 38-41, świadczonych na rzecz podatników, i wybrać ich opodatkowanie, pod
      warunkiem że:
      1) jest zarejestrowany jako podatnik VAT czynny;
      2) złoży naczelnikowi urzędu skarbowego pisemne zawiadomienie o wyborze
        opodatkowania tych usług przed początkiem okresu rozliczeniowego, od którego
        rezygnuje ze zwolnienia.
    Stosownie zaś do ust. 23 ww. przepisu:
      Podatnik, który zrezygnował z opodatkowania zgodnie z ust. 23, może ponownie
      wybrać opodatkowanie zgodnie z ust. 22, nie wcześniej niż po upływie 2 lat, licząc od
      początku okresu rozliczeniowego, od którego ponownie korzysta ze zwolnienia.
    Powyższe przepisy umożliwiają wybór opodatkowania określonych usług, które
    dotychczas obligatoryjnie korzystały ze zwolnienia od podatku - w tym m.in. właśnie usług
    udzielania kredytów lub pożyczek pieniężnych oraz usług pośrednictwa w świadczeniu
    tych usług, przy czym możliwość wyboru opcji opodatkowania dotyczy wyłącznie usług
    świadczonych na rzecz innych podatników, przy zachowaniu warunków określonych w art.
    43 ust. 22 i 23 ustawy.
    Należy podkreślić, że pojęcia używane do oznaczania zwolnień, o których mowa w art. 43
    ustawy, winny być interpretowane w sposób ścisły, gdyż zwolnienia te stanowią
    odstępstwa od ogólnej zasady, zgodnie z którą, podatek od towarów i usług pobierany jest
    od każdej usługi świadczonej odpłatnie przez podatnika. Zwolnienia stanowią pojęcia
    autonomiczne prawa wspólnotowego, które mają na celu uniknięcie rozbieżności
    pomiędzy państwami członkowskimi w stosowaniu systemu VAT i które należy sytuować w
    ogólnym kontekście wspólnego systemu VAT.
    Mając na uwadze wykładnię zwolnienia przewidzianego w art. 43 ust. 1 pkt 38 ustawy oraz
    w art. 135 ust. 1 lit. b) Dyrektywy 2006/112/WE, konieczne jest zdefiniowanie pojęcia
    „usług pośrednictwa”. W związku z tym, że ani ustawa o podatku od towarów i usług, ani
    Dyrektywa 112 nie definiują tego pojęcia, w celu określenia, jakie czynności należy
    rozumieć pod pojęciem usług pośrednictwa, należy oprzeć się na wykładni językowej,
    wspieranej przy tym orzecznictwem Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej.
    Zgodnie ze Słownikiem Języka Polskiego (Wydawnictwo Naukowe PWN, wersja
    internetowa: http://sjp.pwn.pl), przez pośrednictwo należy rozumieć działalność osoby
    trzeciej mającą na celu porozumienie się między stronami lub załatwienie jakichś spraw
    dotyczących obu stron. Równorzędnie, przez pośrednictwo rozumie się kojarzenie
    kontrahentów w transakcjach handlowych, a więc załatwianie dla zarobku różnego
    rodzaju transakcji handlowych między dwiema stronami, uczestniczenie w zawieraniu
    takich transakcji. W tym zakresie stwierdzić należy, że wykonywane przez podmiot
    wszelkie czynności zmierzające do zawarcia między dwiema różnymi stronami transakcji
    handlowych można uznać za pośrednictwo. Z kolei z doktrynalnego punktu widzenia
    cechą charakterystyczną pośrednictwa odróżniającą ten stosunek od innych umów jest
    fakt, że bezpośrednią przyczyną zawarcia bezpośrednio lub pośrednio umowy są działania

    pośrednika. Innymi słowy przez umowę o pośrednictwo należałoby rozumieć taki
    stosunek prawny istniejący pomiędzy dwiema stronami, z których jedna (pośrednik)
    otrzymuje zlecenie od drugiej, aby doprowadzić do wymiany gospodarczej świadczeń z
    osobą trzecią, przy czym znalezienie kontrahenta ma stanowić bezpośredni i decydujący
    rezultat starań pośrednika. Bezpośrednim celem aktywności pośrednika jest wywołanie
    skutku prawnego, polegającego na wprowadzeniu zleceniodawcy (podmiotu
    zastępowanego) w stosunek umowny z osobą trzecią.
    W celu rozstrzygnięcia, co w świetle przepisów prawa podatkowego należy rozumieć pod
    pojęciem „pośrednictwa” warto odnieść się do wyroku z 21 czerwca 2007 r. w sprawie C-
    453/05 Volker Ludwig przeciwko Finanzamt Luckenwalde, w którym TSUE stwierdził, że
      (...) pośrednictwo stanowi działalność polegającą na pośredniczeniu, która może
      obejmować między innymi wskazywanie stronie danej umowy okazji do zawarcia
      takiej umowy, kontaktowanie się z drugą stroną i negocjowanie w imieniu i na rzecz
      klienta warunków świadczeń wzajemnych, przy czym celem takiej działalności jest
      uczynienie wszystkiego, co niezbędne, aby dwie strony zawarły umowę, a sam
      pośrednik nie ma żadnego interesu w zakresie treści umowy.
      (...) Zatem pojęcie pośrednictwa nie wymaga koniecznie, aby pośrednik działający jako
      subagent agenta głównego kontaktował się bezpośrednio z dwiema stronami umowy,
      aby negocjować wszystkie klauzule, jednakże pod warunkiem że jego działalność nie
      ogranicza się do zobowiązania do wykonania części czynności faktycznych związanych
      z umową.
    Natomiast w wyroku z 13 grudnia 2001 r. w sprawie C-235/00 Commissioners of Customs
    & Excise przeciwko CSC Financial Services Ltd. Trybunał orzekł, że pojęcie pośrednictwa
    obejmuje działalność wykonywaną przez osobę pośredniczącą, która nie jest stroną
    umowy dotyczącej produktu finansowego i której działalność różni się od typowych
    świadczeń umownych wykonywanych przez strony tych umów. W istocie pośrednictwo
    stanowi usługę świadczoną na rzecz strony umowy, za którą wypłaca ona wynagrodzenie
    jako za odrębną działalność pośrednictwa.
    Działalność ta może obejmować m.in. wskazywanie stronie danej umowy okazji do
    zawarcia takiej umowy, kontaktowanie się z drugą stroną i negocjowanie w imieniu i na
    rzecz klienta warunków świadczeń wzajemnych. Celem takiej działalności jest uczynienie
    wszystkiego, co niezbędne, aby dwie strony zawarły umowę, a sam pośrednik nie ma
    żadnego interesu w zakresie treści umowy. TSUE w orzeczeniu tym uznał, że znaczenie
    słowa „negocjacje”, w kontekście art. 13 część B lit. d pkt 5 VI Dyrektywy odnosi się „do
    działalności pośrednika, który nie przyjmuje roli którejkolwiek ze stron umowy dotyczącej
    produktu finansowego oraz którego działalność polega na czymś innym, niż świadczenie
    usług wchodzących w zakres umowy, typowo wykonywanych przez strony takich umów.
    Negocjacje stanowią usługę świadczoną na rzecz strony umowy oraz są wynagradzane
    przez nią, polegającą na jednoznacznie określonym akcie mediacji. Mogą one polegać m.
    in. na wskazywaniu odpowiednich możliwości zawarcia takiej umowy, nawiązywaniu
    kontaktu z drugą stroną lub negocjowaniu, w imieniu i na rzecz klienta, warunków
    płatności, jakich ma dokonać jedna ze stron. Celem negocjacji jest zatem wykonanie
    wszystkich czynności niezbędnych w celu zawarcia przez dwie strony umowy, przy
    jednoczesnym braku jakiegokolwiek własnego zaangażowania negocjatora określonego w
    warunkach umowy.
    Zatem, zgodnie z orzecznictwem Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej, usługa
    pośrednictwa finansowego powinna stanowić:
        usługę świadczoną na rzecz strony transakcji finansowej, za którą strona ta wypłaca
        wynagrodzenie;

        z punktu widzenia nabywcy usługi finansowej usługi świadczone przez pośrednika
        powinny stanowić element usługi finansowej;
        celem jest dążenie do zawarcia umowy (przy czym pośrednik nie ma żadnego
        interesu co do treści umowy);
        usługa pośrednictwa nie może mieć charakteru wyłącznie wykonywania czynności
        faktycznych związanych z umową (nie może to być np. wyłącznie udostępnianie
        informacji stronom transakcji finansowej).
    W konsekwencji, żeby uznać daną działalność za pośrednictwo konieczne jest, aby
    pośrednik wykonał przynajmniej niektóre z czynności:
        wskazywanie stronie danej umowy okazji do zawarcia umowy;
        uczynienie wszystkiego, co niezbędne, aby dwie strony zawarły umowę;
        prowadzenie negocjacji polegających na jednoznacznie określonym akcie mediacji;
        nawiązywanie kontaktu z drugą stroną lub negocjowanie w imieniu i na rzecz
        klienta warunków płatności, jakich ma dokonać jedna ze stron.
    Nie oznacza to, że pośrednik nie może wykonywać dodatkowych czynności, jednakże aby
    czynności te można było zaliczyć do czynności pośredniczących konieczne jest, aby
    wywoływały skutek lub miały na celu wywołanie skutku dla wszystkich stron transakcji,
    innymi słowy konieczne jest, aby skutek tych czynności znalazł odzwierciedlenie w
    zawartej umowie pomiędzy stronami.
    W opisie sprawy wskazali Państwo, że są Państwo czynnym podatnikiem podatku od
    towarów i usług. Są Państwo autoryzowanym dealerem, importerem oraz dystrybutorem
    maszyn (...). W związku z powyższym, nabywają Państwo maszyny od producenta, a
    następnie dokonują ich odprzedaży na rzecz podmiotów prowadzących działalność
    gospodarczą oraz osób fizycznych mających siedzibę/miejsce zamieszkania na terytorium
    Rzeczypospolitej Polskiej. Poza pełnieniem roli dealera, świadczą Państwo usługi w
    zakresie dokonywania napraw gwarancyjnych i serwisowych tych maszyn.
    Zawarli Państwo umowy o współpracy z firmami leasingowymi. Przedmiotem tych umów
    jest określenie wzajemnych zasad współpracy stron w zakresie umożliwienia Państwu
    oferowania swoich produktów klientom poprzez sfinansowanie klientom ich zakupu w
    drodze pożyczek oferowanych przez firmy leasingowe. Przysługuje Państwu
    wynagrodzenie prowizyjne za doprowadzenie do zawarcia umowy pożyczki oraz premia
    np. kwartalna, należna za przekroczenie ustalonych przez strony łącznych wartości
    zawartych umów o finansowanie.
    W związku z zawartą umową pracownicy działu handlowego dokonują szeregu
    następujących czynności:
    1) Przedstawianie ogólnej oferty finansowania instytucji finansowej,
    2) Kontaktowanie klienta z doradcą z instytucji finansowej,
    3) Informowanie klientów o warunkach i zasadach zawierania umów o finansowanie w
      tym m.in. wymaganych dokumentach,
    4) Wstępne kwalifikowanie klienta pod kątem spełnienia wymogów formalnych,
    5) Przedstawianie szczegółowej oferty finasowania - kalkulacji pożyczki/leasingu,
    6) Udział w negocjacjach warunków finansowania m.in. w zakresie marży,
    7) Informowanie o promocyjnych ofertach finansowania,
    8) Udział w spotkaniach z klientem i doradcą z instytucji finansowej.

    Państwa działania mają na celu doprowadzenie do zawarcia umowy między klientem a
    instytucją finansową, co umożliwia nabycie maszyn budowlanych oferowanych przez
    Państwa firmę. Przejawia się to w:
        kompleksowym doradztwie w zakresie wyboru odpowiedniej maszyny budowlanej i
        metody jej finansowania,
        analizie potrzeb klienta i przedstawieniu ofert finansowania dopasowanych do jego
        możliwości,
        wsparciu w przygotowaniu dokumentacji wymaganej przez instytucje finansowe,
        koordynowaniu kontaktu między klientem a instytucją finansową aż do zawarcia
        umowy,
        zapewnieniu płynnego procesu realizacji transakcji, obejmującego zarówno
        dostawę maszyn, jak i finalizację formalności finansowych.
    Nie mają Państwo bezpośredniego wpływu na treść zawieranych umów. Umowy są
    przygotowywane przez instytucje finansowe. Państwa rola ogranicza się do pośrednictwa
    w procesie finansowania oraz dostarczania klientom maszyn budowlanych.
    Wykonywane przez Państwa czynności prowadzą do zmian prawnych i finansowych:
        dla klienta: zawarcie umowy finansowej skutkuje powstaniem zobowiązania
        finansowego oraz praw do korzystania z maszyn budowlanych,
        dla instytucji finansowej: powstaje relacja prawna wynikająca z umowy finansowej
        oraz przychód wynikający z obsługi tej umowy,
        dla firmy: finalizacja transakcji sprzedaży maszyny budowlanej, co prowadzi do
        realizacji przychodów ze sprzedaży.
    Nie świadczą Państwo usług ściągania długów, factoringu, leasingu, doradztwa w
    rozumieniu przepisów o VAT.
    Gromadzą Państwo dane potencjalnych klientów w zakresie niezbędnym do
    przedstawienia ofert finansowych instytucji finansowych. Nie dokonują Państwo jednak
    pełnej analizy zdolności finansowej klientów - ten proces należy do instytucji finansowych,
    które weryfikują zdolność kredytową klientów na podstawie dostarczonych dokumentów.
    Podejmują Państwo działania mające na celu dopasowanie oferty do klienta, które
    obejmują:
        szczegółową analizę potrzeb klienta pod kątem rodzaju i specyfikacji maszyn
        budowlanych,
        porównanie dostępnych ofert finansowych różnych instytucji finansowych,
        rekomendowanie najbardziej korzystnych opcji finansowania (np. leasingu,
        kredytu) dostosowanych do sytuacji klienta,
        zapewnienie wsparcia w formalnościach związanych z finansowaniem i zakupem
        maszyn.
    Aktywnie poszukują Państwo klientów, którzy są zainteresowani zarówno maszynami
    budowlanymi, jak i ich finansowaniem. Wykorzystują Państwo różne metody:

        kampanie reklamowe - przede wszystkim w mediach cyfrowych, promujące
        zarówno maszyny budowlane, jak i dostępne opcje finansowania,
        marketing internetowy - reklamy w wyszukiwarkach, kampanie w mediach
        społecznościowych, a także e-mail marketing,
        udział w targach i wydarzeniach branżowych - prezentują Państwo ofertę maszyn i
        finansowania podczas wydarzeń skierowanych do sektora budowlanego,
        cykliczne wizyty u dotychczasowych klientów - dzięki temu utrzymują Państwo
        dobre relacje i mają Państwo możliwość identyfikowania potencjalnych potrzeb,
        takich jak wymiana maszyn lub rozbudowa parku maszynowego, które mogą
        wymagać dodatkowego finansowania.
    Czynności, które Państwo wykonują związane są z pośrednictwem finansowym i wykonują
    je Państwo w imieniu i na rzecz instytucji finansowych, z którymi Państwo współpracują.
    Państwa wątpliwości dotyczą ustalenia, czy wykonywane przez Państwa czynności można
    uznać za usługi pośrednictwa finansowego, zwolnione od podatku od towarów i usług
    zgodnie z art. 43 ust. 1 pkt 38 ustawy.
    Analizując zakres wykonywanych przez Państwa czynności na tle powołanych regulacji
    prawnych, należy stwierdzić, że nie wszystkie ww. czynności spełniają definicję usług
    pośrednictwa w świadczeniu usług określonych w art. 43 ust. 1 pkt 38 ustawy.
    Jak Państwo wskazali, przysługuje Państwu wynagrodzenie prowizyjne za doprowadzenie
    do zawarcia umowy pożyczki oraz premia np. kwartalna, należna za przekroczenie
    ustalonych przez strony łącznych wartości zawartych umów o finansowanie. Dokonują
    Państwo szeregu czynności, które mają na celu doprowadzenie do zawarcia umowy
    między klientem a instytucją finansową (przy czym nie mają Państwo bezpośredniego
    wpływu na treść zawieranych umów), tj. przedstawianie ogólnej oferty finansowania
    instytucji finansowej, kontaktowanie klienta z doradcą z instytucji finansowej,
    informowanie klientów o warunkach i zasadach zawierania umów o finansowanie w tym
    m.in. wymaganych dokumentach, wstępne kwalifikowanie klienta pod kątem spełnienia
    wymogów formalnych, przedstawianie szczegółowej oferty finasowania - kalkulacji
    pożyczki/leasingu, udział w negocjacjach warunków finansowania m.in. w zakresie marży,
    informowanie o promocyjnych ofertach finansowania, udział w spotkaniach z klientem i
    doradcą z instytucji finansowej.
    Państwa działania nie ograniczają się do rutynowych czynności, wykonywania jedynie
    wsparcia o charakterze technicznym czy operacyjnym - wykonywane przez Państwa
    czynności przejawiają się w analizie potrzeb klienta i przedstawieniu ofert finansowania
    dopasowanych do jego możliwości, wsparcia w przygotowaniu dokumentacji wymaganej
    przez instytucje finansowe, koordynowaniu kontaktu między klientem a instytucją
    finansową aż do zawarcia umowy, zapewnieniu płynnego procesu realizacji transakcji,
    obejmującego finalizację formalności finansowych. Co istotne, aktywnie poszukują
    Państwo klientów, a następnie podejmują Państwo szereg czynności mający na celu
    dopasowanie indywidualnej oferty do klienta. W istocie ww. działania prowadzą do zmian
    prawnych i finansowych zarówno dla Państwa jak i klientów i instytucji finansowych, co
    wyklucza techniczny lub jedynie informacyjny charakter usługi. Powyższe działania
    wykonują Państwo w imieniu i na rzecz instytucji finansowych, z którymi Państwo
    współpracują. Celem pośrednictwa jest uczynienie wszystkiego co niezbędne, aby strony
    zawarły umowę. Dokonują więc Państwo szeregu czynności wskazanych wcześniej w
    orzecznictwie TSUE jako wymagane elementy pośrednictwa.
    We wniosku wskazali Państwo również, że Państwa działania przejawiają się także
    kompleksowym doradztwem w zakresie wyboru odpowiedniej maszyny budowlanej,
    szczegółową analizą potrzeb klienta pod kątem rodzaju i specyfikacji maszyn

    budowlanych, oraz zapewnieniem wsparcia w formalnościach związanych z zakupem
    maszyn. Należy jednak zaznaczyć, że sprzedaż maszyn budowlanych realizują Państwo we
    własnym imieniu i na własny rachunek, jako dystrybutor tych produktów. W analizowanym
    przypadku trzeba jednoznacznie rozgraniczyć Państwa działalność jako autoryzowanego
    dealera, importera oraz dystrybutora maszyn oraz jako pośrednika w doprowadzaniu do
    zawarcia umowy finansowania między klientami, a instytucjami finansowymi, za które
    otrzymują Państwo odrębne wynagrodzenie prowizyjne oraz premię. Kompleksowe
    doradztwo w zakresie wyboru konkretnej maszyny budowlanej, analiza potrzeb klienta
    pod kątem rodzaju i specyfikacji maszyn budowlanych, oraz wsparcie w formalnościach
    związanych z zakupem maszyn stanowią świadczenia, które wykonują Państwo w ramach
    działalności polegającej na sprzedaży maszyn. Doradztwo i pomoc w takim zakresie nie
    może być uznane za pośrednictwo w świadczeniu usług, które polega głównie na
    aktywnym wyszukiwaniu klientów, nawiązywaniu kontaktów z drugą stroną lub
    negocjowaniu w imieniu i na rzecz klienta warunków płatności, jakich ma dokonać jedna
    ze stron. Co prawda, dobór właściwej maszyny dla klienta jest ściśle związany z
    czynnościami, które wykonują Państwo w celu doprowadzenia do zawarcia umowy między
    klientami, a instytucjami, które finansują zakup tych maszyn poprzez udzielanie pożyczek,
    jednak nie można zgodzić się z Państwem, że tego rodzaju doradztwo i wsparcie można
    uznać bezpośrednio za czynność stanowiącą usługi pośrednictwa finansowego.
    Biorąc zatem pod uwagę powołane wcześniej przepisy prawa oraz orzecznictwo TSUE w
    kontekście przedstawionych okoliczności sprawy należy stwierdzić, że świadczone przez
    Państwa usługi w zakresie:
        1) przedstawiania ogólnej oferty finansowania instytucji finansowej,
        2) kontaktowania klienta z doradcą z instytucji finansowej,
        3) informowania klientów o warunkach i zasadach zawierania umów o finansowanie
        w tym m.in. wymaganych dokumentach,
        4) wstępnego kwalifikowania klienta pod kątem spełnienia wymogów formalnych,
        5) przedstawiania szczegółowej oferty finasowania - kalkulacji pożyczki/leasingu,
        6) udziału w negocjacjach warunków finansowania m.in. w zakresie marży,
        7) informowania o promocyjnych ofertach finansowania,
        8) udziału w spotkaniach z klientem i doradcą z instytucji finansowej,
        9) kompleksowego doradztwa w zakresie wyboru odpowiedniej metody
        finansowania maszyn budowlanych,
      10) analizy potrzeb klienta i przedstawieniu ofert finansowania dopasowanych do
        jego możliwości,
      11) wsparcia w przygotowaniu dokumentacji wymaganej przez instytucje finansowe,
      12) koordynowania kontaktu między klientem a instytucją finansową aż do zawarcia
        umowy,
      13) zapewnienia płynnego procesu realizacji transakcji obejmującego finalizację
        formalności finansowych,
      14) porównaniu dostępnych ofert finansowych różnych instytucji finansowych,
      15) rekomendowaniu najbardziej korzystnych opcji finansowania (np. leasingu,
        kredytu) dostosowanych do sytuacji klienta,
      16) zapewnieniu wsparcia w formalnościach związanych z finansowaniem maszyn,
    spełniają definicję pośrednictwa w świadczeniu usług określonych w art. 43 ust. 1 pkt 38
    ustawy.

    Zatem, Państwa stanowisko w zakresie zwolnienia od opodatkowania VAT usług
    polegających na doprowadzeniu do zawarcia umów między klientem a instytucją
    finansową (wyłącznie czynności wymienionych powyżej) jest prawidłowe.
    Natomiast czynności polegające na:
    1) kompleksowym doradztwie w zakresie wyboru odpowiedniej maszyny budowlanej,
    2) zapewnieniu płynnego procesu realizacji transakcji obejmującego dostawę maszyn,
    3) szczegółowej analizie potrzeb klienta pod kątem rodzaju i specyfikacji maszyn
      budowlanych,
    4) zapewnieniu wsparcia w formalnościach związanych z zakupem maszyn,
    nie stanowią pośrednictwa finansowego i nie korzystają ze zwolnienia, o którym mowa w
    art. 43 ust. 1 pkt 38 ustawy. Podlegają zatem opodatkowaniu z zastosowaniem właściwej
    stawki podatku od towarów i usług.
    Państwa stanowisko w tym zakresie jest nieprawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Państwo przedstawili i stanu prawnego,
    który obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
        Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb
        ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2025 r. poz.
        111). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja
        będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i
        zastosują się Państwo do interpretacji.
        Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z
        dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
        Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki
      interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego
    Sądu Administracyjnego w (...). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje
    ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
    (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).

    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
        w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
        Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
        w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na
        adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS
        /SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.