Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0111-KDIB3-2.4012.648.2024.1.KK
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-02-05
Teza: Czy prawidłowym jest Państwa postępowanie polegające na tym, że w momencie zakupu przez klienta usług lub towarów w kasie (…), których kwota należności ogółem przekracza kwotę 450 zł albo 100 euro i podania przez niego w tym momencie danych jego działalności gospodarczej/spółki oraz numeru NIP za każdym razem rejestrują Państwo taką transakcję za pomocą kasy rejestrującej i wystawiają Państwo paragon fiskalny z numerem NIP klienta, zamiast od razu bezpośrednio wystawić fakturę na rzecz takiego podatnika VAT.
Słowa kluczowe: faktura-wystawienie faktury; numer-Numer Identyfikacji Podatkowej (NIP); paragon-paragon fiskalny
Zagadnienia: Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II. Zakres opodatkowania-Rozdział 1. Przepisy ogólne  -Czynności podlegające opodatkowaniu; Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział XI. Dokumentacja  -Rozdział 1. Faktury -Faktura dotycząca sprzedaży zewidencjonowanej przy zastosowaniu kasy rejestrującej ; Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział XI. Dokumentacja  -Rozdział 3. Kasy rejestrujące-Obowiązek prowadzenia ewidencji sprzedaży przy zastosowaniu kas rejestrujących 
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział I-art. 2-pkt 22; [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II-Rozdział 1-art. 5-ust. 1-pkt 1; [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II-Rozdział 2-art. 7.-ust. 1; [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II-Rozdział 2-art. 8-ust. 1; [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział XI-Rozdział 1-art. 106b-ust. 1-pkt 1; [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział XI-Rozdział 1-art. 106b-ust. 3; [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział XI-Rozdział 1-art. 106b-ust. 5; [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział XI-Rozdział 1-art. 106b-ust. 6; [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział XI-Rozdział 1-art. 106e-ust. 1; [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział XI-Rozdział 1-art. 106e-ust. 5-pkt 3; [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział XI-Rozdział 1-art. 106g (uchylony od 1.07.2024)-ust. 1; [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział XI-Rozdział 1-art. 106h-ust. 1; [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział XI-Rozdział 1-art. 106h-ust. 2 (uchylony od 1.07.2024); [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział XI-Rozdział 1-art. 106h-ust. 3 (uchylony od 1.07.2024); [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział XI-Rozdział 1-art. 106h-ust. 4 (uchylony od 1.07.2024); [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział XI-Rozdział 3-art. 111-ust. 1; [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział XI-Rozdział 3-art. 111-ust. 1b; [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział XI-Rozdział 3-art. 111-ust. 3a-pkt 1

## Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

łowe

    Szanowni Państwo,
    stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego
    stanu faktycznego w podatku od towarów i usług jest prawidłowe.

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

6 listopada 2024 r. wpłynął Państwa wniosek z 25 października 2024 r. o wydanie
    interpretacji indywidualnej, który dotyczy kwestii czy prawidłowym jest Państwa
    postępowanie polegające na tym, że w momencie zakupu przez klienta usług lub towarów
    w kasie (...), których kwota należności ogółem przekracza kwotę 450 zł albo 100 euro i
    podania przez niego w tym momencie danych jego działalności gospodarczej/spółki oraz
    numeru NIP za każdym razem rejestrują Państwo taką transakcję za pomocą kasy
    rejestrującej i wystawiają Państwo paragon fiskalny z numerem NIP klienta, zamiast od
    razu bezpośrednio wystawić fakturę na rzecz takiego podatnika VAT.
    Treść wniosku jest następująca:
    Opis stanu faktycznego
    (...) Spółka Akcyjna (dalej: „Wnioskodawca”, „Spółka”) jest zarejestrowanym, czynnym
    podatnikiem VAT Spółka jest m.in. (...) i zajmuje się sprzedażą (...).
    Tak jak w większości tego typu (...), opisane powyżej usługi i produkty sprzedawane są w m.
    in. w kasach biletowych (...), bądź (...), przy użyciu kasy fiskalnej, znajdujących się na jego
    terenie. Oznacza to, że model sprzedaży przypomina ten ze sklepów detalicznych – kupna
    biletu, powyżej opisanych usług i produktów nie poprzedzają żadnego rodzaju ustalenia
    biznesowe np. drogą mailową czy telefoniczną, a cały proces sprzedaży odbywa się na
    bieżąco „przy okienku”. Klientów (osób fizycznie dokonujących zakupu w kasach
    biletowych) jest często wielu dziennie, są oni obsługiwani na bieżąco jeden po drugim, a
    obsługa obiektu nie zna ich tożsamości przed podejściem przez nich do kasy biletowej.
    Sprzedaż odbywa się według standardowego modelu typowego dla większości obiektów
    sprzedaży detalicznej towarów bądź usług, co oznacza, że obsługa każdego z klientów
    zajmuje zwyczajowo maksymalnie kilka minut, a kasa biletowa nie jest miejscem na
    omawianie bardziej skomplikowanych kwestii biznesowych, finansowych czy
    dokumentacyjnych. Klientami Spółki są w zdecydowanej większości osoby fizyczne
    nieprowadzące działalności gospodarczej (konsumenci), w związku z czym Spółka
    ewidencjonuje sprzedaż za pomocą kas rejestrujących. Jako, że zakup dokonywany jest
    przez daną osobę fizycznie obecną przy kasie biletowej, a obsługa nie zna jej tożsamości,
    w momencie podejścia klienta do kasy nie jest wiadome, czy zakupu dokonuje podatnik
    VAT (dopóki on sam tego wyraźnie nie ujawni) czy osoba niebędąca podatnikiem. W
    efekcie, standardową procedurą przy sprzedaży w kasach (...) jest ewidencjonowanie
    każdej sprzedaży za pomocą kasy rejestrującej.
    Niektórzy klienci, w momencie dokonywania zakupu, podają dane prowadzonej przez
    siebie działalności gospodarczej wraz ze swoim numerem identyfikacji podatkowej (NIP),
    w efekcie czego transakcja rejestrowana jest za pomocą kasy rejestrującej, a klienci
    otrzymują paragon fiskalny na którym znajduje się ich numer NIP. W późniejszym czasie
    tacy klienci często zwracają się z żądaniem wystawienia na nich faktury z uwzględnieniem
    ich danych jako podatników VAT, w tym z ich numerem NIP – tym samym, który znajduje
    się na paragonie.
    Wyjaśniają Państwo ponadto, że poniższe pytanie odnosi się do paragonów, w przypadku
    których kwota należności ogółem przekracza kwotę 450 zł albo kwotę 100 euro.

## Pytanie

Czy Spółka postępuje prawidłowo, gdy w momencie zakupu przez klienta usług lub
    towarów w kasie (...) i podania przez niego w tym momencie danych jego działalności

    gospodarczej/spółki oraz numeru NIP Wnioskodawca za każdym razem rejestruje taką
    transakcję za pomocą kasy rejestrującej i wystawia paragon fiskalny z numerem NIP
    klienta, zamiast od razu bezpośrednio wystawić fakturę na rzecz takiego podatnika VAT?
    Państwa stanowisko w sprawie
    Spółka uważa, że postępuje prawidłowo, gdy w momencie zakupu przez klienta usług lub
    towarów w kasie (...) i podania przez niego w tym momencie danych jego działalności
    gospodarczej/spółki oraz numeru NIP za każdym razem rejestruje ona taką transakcję za
    pomocą kasy rejestrującej i wystawia paragon fiskalny z numerem NIP klienta, zamiast od
    razu bezpośrednio wystawić fakturę na rzecz takiego podatnika VAT.
    Zgodnie z art. 111 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług
    („ustawa o VAT”) podatnicy dokonujący sprzedaży na rzecz osób fizycznych
    nieprowadzących działalności gospodarczej oraz rolników ryczałtowych są obowiązani
    prowadzić ewidencję sprzedaży przy zastosowaniu kas rejestrujących. Zatem
    podstawowym kryterium decydującym o obowiązku stosowania ewidencji za pomocą kas
    rejestrujących jest status nabywcy wykonywanych przez podatnika świadczeń. Jeżeli
    nabywcą danej usługi jest podmiot inny niż wymieniony w art. 111 ust. 1 ustawy o VAT, to
    taka sprzedaż w ogóle nie jest objęta obowiązkiem ewidencjonowania jej przy użyciu kasy
    rejestrującej. Ze wskazanego przepisu jednoznacznie wynika, że obowiązek
    ewidencjonowania sprzedaży przy zastosowaniu kasy rejestrującej dotyczy wyłącznie
    sprzedaży, która została zrealizowana na rzecz osób fizycznych nieprowadzących
    działalności gospodarczej oraz rolników ryczałtowych. W sytuacji, kiedy sprzedawca jest
    obowiązany do ewidencjonowania sprzedaży przy zastosowaniu kas rejestrujących,
    dokumentem potwierdzającym fakt sprzedaży jest paragon fiskalny.
    Z kolei, zgodnie z art. 106b ust. 1 pkt 1 ustawy o VAT podatnik jest obowiązany wystawić
    fakturę dokumentującą sprzedaż, a także dostawę towarów i świadczenie usług, o których
    mowa w art. 106a pkt 2, dokonywane przez niego na rzecz innego podatnika podatku,
    podatku od wartości dodanej lub podatku o podobnym charakterze lub na rzecz osoby
    prawnej niebędącej podatnikiem.
    Jak stanowi natomiast art 106b ust. 3 ustawy o VAT – na żądanie nabywcy towaru lub
    usługi podatnik jest obowiązany wystawić fakturę dokumentującą:
    1) czynności, o których mowa w ust. 1 pkt 1, jeżeli obowiązek wystawienia faktury nie
      wynika z ust. 1, z wyjątkiem:
      a) czynności, o których mowa w art 19a ust. 5 pkt 4,
      b) czynności, o których mowa w art. 106a pkt 3 i 4.
    1a) otrzymanie całości lub części zapłaty przed wykonaniem czynności, o których mowa w
      ust. 1 pkt 1. jeżeli obowiązek wystawienia faktury nie wynika z ust. 1. z wyjątkiem:
      a) przypadku, gdy zapłata dotyczy czynności, o których mowa w art. 19a ust. 1b i ust. 5
        pkt 4 oraz art. 106a pkt 3 i 4.
      b) wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów,
    2) sprzedaż zwolnioną, o której mowa w ust 2, z zastrzeżeniem art. 117 pkt 1 i art. 118 –
      jeżeli żądanie jej wystawienia zostało zgłoszone w terminie 3 miesięcy, licząc od końca
      miesiąca, w którym dostarczono towar lub wykonano usługę bądź otrzymano całość
      lub część zapłaty.
    W myśl art. 106b ust. 5 ustawy o VAT – w przypadku sprzedaży zaewidencjonowanej przy
    zastosowaniu kasy rejestrującej potwierdzonej paragonem fiskalnym fakturę na rzecz
    podatnika podatku lub podatku od wartości dodanej wystawia się wyłącznie, jeżeli
    paragon potwierdzający dokonanie tej sprzedaży zawiera numer, za pomocą którego
    nabywca towarów lub usług jest zidentyfikowany na potrzeby podatku lub podatku od
    wartości dodanej.

    Ww. przepis art. 106b ust. 5 ustawy o VAT wprowadza zasadę, zgodnie z którą w
    przypadku sprzedaży zarejestrowanej przy zastosowaniu kasy rejestrującej, fakturę do
    paragonu fiskalnego na rzecz nabywcy posługującego się numerem NIP (lub numerem
    podatku od wartości dodanej) wystawia się tylko w przypadku, gdy paragon
    dokumentujący tę sprzedaż zawiera ten numer.
    Stosownie zaś do art 106b ust. 6 ustawy o VAT – w przypadku stwierdzenia, że podatnik
    wystawił fakturę z naruszeniem ust 5, organ podatkowy ustala temu podatnikowi
    dodatkowe zobowiązanie podatkowe w wysokości odpowiadającej 100% kwoty podatku
    wykazanego na tej fakturze. W stosunku do osób fizycznych, które za ten sam czyn
    ponoszą odpowiedzialność za wykroczenie skarbowe albo za przestępstwo skarbowe,
    dodatkowego zobowiązania podatkowego nie ustala się.
    Obowiązek ewidencjonowania sprzedaży za pomocą kasy rejestrującej nie wystąpi więc w
    przypadku sprzedaży na rzecz innych podmiotów niż osoby fizyczne, które nie prowadzą
    działalności gospodarczej oraz rolnicy ryczałtowi, bowiem sprzedaż na rzecz podmiotów
    prowadzących działalność gospodarczą (w tym osób fizycznych prowadzących działalność
    gospodarczą) podlega udokumentowaniu fakturą. Jednocześnie przepisy ustawy o VAT nie
    zabraniają jednak ewidencjonowania sprzedaży za pomocą kas rejestrujących na rzecz
    ww. podmiotów.
    Ze wskazanych wyżej przepisów wynika, że w przypadku sprzedaży na rzecz innego
    podatnika VAT, co do zasady:
    - istnieje obowiązek udokumentowanie transakcji za pomocą faktury VAT;
    - nie ma obowiązku rejestracji takiej transakcji za pomocą kasy rejestrującej;
    - nie jest jednak zabronione zaewidencjonowanie takiej transakcji za pomocą kasy
      rejestrującej, a gdy do takiej sytuacji dojdzie, fakturę z NIP można wystawić tylko w
      przypadku żądania nabywcy oraz gdy na paragonie dot. tej transakcji znalazł się numer
      NIP nabywcy.
    Powyższe oznacza, że pomimo generalnego obowiązku dokumentowania sprzedaży na
    rzecz podatników VAT za pomocą faktur VAT, ustawodawca przewidział sytuacje (a w
    efekcie i możliwość) udokumentowania takiej transakcji pierwotnie za pomocą paragonu
    fiskalnego z kasy rejestrującej, a dopiero później wystawienia do takiego paragonu faktury
    VAT (jeśli spełnione są przewidziane w ustawie warunki – żądanie nabywcy oraz numer
    NIP nabywcy na paragonie fiskalnym). Nie jest to sytuacja zabroniona przez przepisy, a
    szczegółowa regulacja art. 106b ust. 5 i ust. 6 ustawy o VAT, wskazująca jakie warunki
    muszą być spełnione być móc wystawić fakturę VAT z NIP nabywcy do wystawionego
    uprzednio paragonu, wyraźnie pokazują, że ustawodawca wprost przewidział możliwość
    wystawiania paragonów dla podatników, którzy w momencie sprzedaży ujawniają
    sprzedawcy swój status podatnika. Nie można bowiem wystawić faktury z NIP nabywcy
    jeśli na paragonie taki NIP się nie znalazł. Nie może więc chodzić o sytuacje, w których
    sprzedawca nie wie o tym. że nabywca nabywa towar /usługę w charakterze podatnika i
    dlatego najpierw traktuje go jak konsumenta (i rejestruje transakcję za pomocą kasy
    rejestrującej), a potem wystawia fakturę, gdy nabywa wiedzę o faktycznym statusie
    nabywcy. Wystawienie faktury z NIP nabywcy jest możliwe jedynie wtedy, gdy sprzedawca
    od początku znał numer NIP nabywcy, a więc wiedział, że ma do czynienia z podatnikiem
    VAT.
    Skoro przepisy regulują sposób postępowania z fakturą do paragonu w takiej sytuacji to
    oznacza to, że umożliwiają wystawienie takiego paragonu nawet, gdy sprzedawca od
    początku wie, że dokonuje właśnie sprzedaży na rzecz podatnika VAT. Jest to rozumienie
    zgodne z wykładnią systemową oraz funkcjonalną – w przeciwnym przypadku wskazane
    powyżej przepisy dotyczące faktury wystawianej do paragonu na rzecz podatnika byłyby
    puste. Nie istniałaby bowiem sytuacja, w której mogłyby znaleźć zastosowanie. Możliwe
    byłoby wystawienie jedynie paragonu na rzecz konsumenta/rolnika ryczałtowego albo
    wystawienie faktury w momencie zidentyfikowania nabywcy jako podatnika VAT.

    Na powyższe nie powinny mieć wpływu takie okoliczności jak częstotliwość dokonywania
    zakupu przez tego samego klienta, a przez to już możliwość wstępnego rozpoznania
    nabywcy przez obsługę obiektu, a także podanie przez nabywcę pełnych danych swojej
    działalności/spółki przed dokonaniem zakupu. Wystawienie paragonu z NIP zawsze
    oznacza świadomość sprzedawcy co do posiadania przez nabywcę statusu podatnika. Nie
    jest więc istotne, czy kwestia ta jest oczywista, jasna, pewna – nawet jeśli Wnioskodawca
    jako sprzedawca doskonale wie, że ma do czynienia z podatnikiem, ma prawo
    zarejestrować sprzedaż za pomocą kasy rejestrującej (przepisy pozwalają mu na
    wystawienie takiego paragonu) i w taki sposób Wnioskodawca niejako automatycznie
    wchodzi w reżim art. 106b ust. 5 i 6 ustawy o VAT, które regulują szczególną procedurę
    wystawienia faktury w takiej sytuacji, poniekąd jako lex specialis w stosunku do ogólnych
    zasad wystawiania faktur
    W opinii Wnioskodawcy nie istnieje więc sytuacja, w której zarejestrowanie transakcji za
    pomocą kasy rejestrującej i wystawienie paragonu fiskalnego z NIP nabywcy zamiast od
    razu faktury stanowiłoby błąd, gdyż przepisy nie określają takiej sytuacji. Przewidują one
    możliwość wystawienia paragonu z NIP nabywcy (a więc gdy Wnioskodawca ma
    świadomość, że dokonuje sprzedaży na rzecz podatnika), określają specjalną procedurę
    dot. wystawienia faktury w takiej sytuacji i nie wskazują żadnego wyjątku, kiedy takiego
    rozwiązania bezwzględnie nie można stosować.
    Powyższe popiera również wykładnia celowościowa oraz reguła racjonalnego
    ustawodawcy. Każda wprowadzona norma prawna powinna posiadać ratio legis. W opinii
    Wnioskodawcy, wprowadzając możliwość wystawienia paragonu na rzecz podmiotu
    będącego podatnikiem, racjonalny ustawodawca chciał umożliwić sprawne prowadzenie
    działalności podmiotom prowadzącym masową, bezpośrednią (fizyczną) sprzedaż
    detaliczną głównie na rzecz konsumentów, a więc wszędzie tam, gdzie duże ilości ludzi
    obsługiwane są w różnego rodzaju punktach kasowych. Brak możliwości wystawienia na
    rzecz takich podmiotów paragonów i obowiązek wystawienia faktury wiązałby się z
    poważnymi utrudnieniami logistycznymi – zaburzałby on wymagany w takich miejscach
    automatyzm, komplikowałby wprowadzone w danej organizacji procedury, wydłużał czas
    obsługi klientów oraz mnożył ilość błędów. Wystawienie faktury jest procesem znacznie
    bardziej skomplikowanym i mniej zautomatyzowanym niż rejestracja sprzedaży za
    pomocą kasy rejestrującej. Każdorazowa konieczność pytania nabywcy o jego status, a
    następnie wprowadzanie jego pełnych danych do systemu fakturowego, sprawdzenie
    poprawności i druk faktury wydłużałyby proces obsługi i generowały olbrzymie kolejki
    Wymagałoby to też instalacji dodatkowych urządzeń i systemów w miejscu sprzedaży, a
    także dodatkowego wyszkolenia personelu, gdyż poprawne wystawienie faktury jest
    bardziej skomplikowane od rejestracji za pomocą kasy i wymaga szerszej wiedzy
    merytorycznej, a mniej oparte jest na prostej znajomości obsługi kasy rejestrującej. Bez
    umożliwienia wystawienia paragonu na rzecz przedsiębiorców duże punkty detaliczne jak
    np. sklepy wielkopowierzchniowe czy właśnie (...) nie mogłyby sprawnie funkcjonować.
    Przesunięcie samego fakturowania do odpowiedniego działu, zapewnienie obsługi tego
    procesu przez osoby do tego odpowiednio przeszkolone, a także ograniczenie liczby osób
    mogących wystawić w organizacji fakturę sprzyja również ograniczeniu liczby błędów,
    konieczności korekt, a także sprzyja obiegowi dokumentów i sprawnemu
    ewidencjonowaniu (proces fakturowania jest wtedy bardziej scentralizowany, a nie rozbity
    na wiele punktów kasowych, między którymi może być zaburzona odpowiednia
    komunikacja w odniesieniu do wystawienia danej faktury).
    Powyższym wnioskom sprzyja również stanowisko Dyrektora KIS wyrażone w interpretacji
    z dnia 5 maja 2023 r., nr 0111-KDIB3-2.4012.157.2023.1.MN: „(...) należy podkreślić, że
    przepisy art. 106b ust. 5 ustawy regulują szczegółowo kwestie dokumentowania
    transakcji, które zostały uprzednio zaewidencjonowane przy zastosowaniu kasy
    rejestrującej. Jak wcześniej wskazano ww. przepisy wymuszają pewną konsekwencję
    podatnika. To znaczy, jeżeli dokonuje on zakupu jako podatnik, a nie jako konsument, to
    powinien o tym fakcie poinformować sprzedawcę w momencie dokonywania zakupu.

    Należy zauważyć, że podatnik nie może dowolnie wybierać, czy dokonuje zakupu na
    potrzeby prowadzonej działalności gospodarczej, czy też występuje w charakterze
    konsumenta. To znaczy, jeżeli w momencie dokonywania zakupu dany podmiot występuje
    w charakterze konsumenta i nabywa określony towar jako konsument, wówczas nie ma
    możliwości późniejszej zmiany tego charakteru zakupu. Towar lub usługa nabyta na
    potrzeby osobiste lub prywatne nie może z czasem przekształcić się w zakup służący
    działalności gospodarczej z punktu widzenia VAT. Nabywca w momencie realizowania
    zakupów dokonuje ich kwalifikacji jako związanych z prowadzoną działalnością
    gospodarczą. W tym bowiem momencie określa czy dokonuje zakupów działając w
    charakterze podatnika.
    Jak zostało powołane powyżej, w chwili nabycia towarów i usług przez podatnika, wskazuje
    on w jakim charakterze dokonuje tego nabycia. Jeśli występuje on jako podatnik VAT, to
    przedstawia sprzedawcy swój numer identyfikujący go na potrzeby podatku w taki
    sposób, aby sprzedaż towarów lub usług była właściwie udokumentowana – albo fakturą
    albo paragonem z numerem identyfikacji podatkowej pozwalającym na ewentualne
    późniejsze prawidłowe wystawienie do tego paragonu faktury zawierającej ten numer.
    W przypadku gdy nabywca nie poda numeru NIP do czasu zakończenia rejestracji
    sprzedaży na kasie rejestrującej należy uznać, że nabywca dokonał zakupu jako
    konsument. Nabywca będzie mógł wystąpić o wystawienie mu faktury przez sprzedawcę,
    jednakże sprzedawca w takiej sytuacji powinien wystawić mu fakturę taką, jak dla
    konsumentów, więc bez podawania NIP nabywcy.
    Powołany przepis art 106b ust 5 ustawy dotyczy szczególnego przypadku, gdy podatnik
    otrzymuje paragon fiskalny, a następnie żąda wystawienia do niego faktury. W takim
    przypadku wystawienie faktury zawierającej NIP jest możliwe tylko pod warunkiem, że na
    paragonie fiskalnym będzie numer NIP nabywcy.
    Powyższe przepisy (art. 106b ust. 5 i 6) należy rozumieć w ten sposób, że jeśli dana
    transakcja została zaewidencjonowana za pomocą kasy rejestrującej i została
    udokumentowana paragonem, to me ma prawa do wystawienia faktury zawierającej NIP,
    który nie został ujawniony na paragonie”.
    Powyższe stanowisko wyraźnie podkreśla, że możliwość wystawienia paragonu dla
    przedsiębiorcy nigdy nie wiąże się z niepewnością co do statusu nabywcy w momencie
    dokonywania transakcji. Nie chodzi o sytuacje, gdy nabywca jeszcze nie wie, w jakim
    charakterze kupuje. Stanowisko to podkreśla, że w momencie dokonywania zakupu status
    nabywcy musi być bezwzględnie określony i znany i jeśli nabywcą jest przedsiębiorca
    możliwości są dwie ścieżki: albo udokumentowanie transakcji fakturą albo paragonem z
    numerem identyfikacji podatkowej pozwalającym na ewentualne późniejsze prawidłowe
    wystawienie do tego paragonu faktury zawierającej ten numer.
    Wobec powyższego Wnioskodawca prosi o potwierdzenie swojego stanowiska.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest prawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług
    (t. j. Dz. U. z 2024 r., poz. 361 ze zm.), zwanej dalej „ustawą” lub „ustawą o VAT”:
    Opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, zwanym dalej „podatkiem”, podlegają
    odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju.
    W myśl art. 7 ust. 1 ustawy:
    Przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się przeniesienie
    prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (...).
    Z treści art. 8 ust. 1 ustawy wynika, że:

    Przez świadczenie usług, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się każde
    świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej
    niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu art. 7
    (...).
    Stosownie do art. 2 pkt 22 ustawy:
    Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o sprzedaży – rozumie się przez to odpłatną
    dostawę towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju, eksport towarów oraz
    wewnątrzwspólnotową dostawę towarów.
    Zgodnie z art. 111 ust. 1 ustawy:
    Podatnicy dokonujący sprzedaży na rzecz osób fizycznych nieprowadzących działalności
    gospodarczej oraz rolników ryczałtowych są obowiązani prowadzić ewidencję sprzedaży
    przy zastosowaniu kas rejestrujących.
    Stosownie do art. 111 ust. 1b ustawy:
    W ewidencji, o której mowa w ust. 1, wykazuje się dane o sprzedaży, zawarte w
    dokumentach wystawianych przy zastosowaniu kas rejestrujących, w tym określające
    przedmiot opodatkowania, wysokość podstawy opodatkowania i podatku należnego oraz
    dane służące identyfikacji poszczególnych sprzedaży, w tym numer, za pomocą którego
    podatnik jest zidentyfikowany na potrzeby podatku albo podatku od wartości dodanej.
    W myśl art. 111 ust. 3a pkt 1 ustawy:
    Podatnicy prowadzący ewidencję sprzedaży przy zastosowaniu kas rejestrujących są
    obowiązani wystawić i wydać nabywcy paragon fiskalny lub fakturę z każdej sprzedaży:
      a. w postaci papierowej lub
      b. za zgodą nabywcy, w postaci elektronicznej, przesyłając ten dokument w sposób z
        nim uzgodniony, w tym przy użyciu systemu teleinformatycznego Szefa Krajowej
        Administracji Skarbowej pośredniczącego przy wydawaniu paragonów fiskalnych w
        postaci elektronicznej nabywcy, bez konieczności podawania jego danych
        osobowych.
    Sposób prowadzenia przez podatników ewidencji oraz warunki używania kas
    rejestrujących określono w rozporządzeniu Ministra Finansów z dnia 29 kwietnia 2019 r. w
    sprawie kas rejestrujących (t. j. Dz. U. z 2021 r., poz. 1625 ze zm.) zwanego dalej
    „rozporządzeniem” oraz w rozporządzeniu Ministra Finansów z dnia 26 maja 2020 r. w
    sprawie kas rejestrujących mających postać oprogramowania (t. j. Dz. U. z 2023 r. poz.
    1849) zwanego „rozporządzeniem w sprawie kas on-line”.
    Z § 2 pkt 16 rozporządzenia wynika, że:
    Ilekroć w rozporządzeniu jest mowa o paragonie fiskalnym albo fakturze – rozumie się
    przez to dokument fiskalny wystawiany przy użyciu kasy dla nabywcy, potwierdzający
    dokonanie sprzedaży.
    Zgodnie z § 3 ust. 1 rozporządzenia:
    Podatnicy prowadzą ewidencję każdej czynności sprzedaży, w tym sprzedaży zwolnionej
    od podatku, przy użyciu kas, które zostały nabyte w okresie obowiązywania
    potwierdzenia, że kasa spełnia funkcje wymienione odpowiednio w art. 111 ust. 6a lub w
    art. 145a ust. 2 ustawy oraz wymagania techniczne (kryteria i warunki techniczne) dla kas,
    wyłącznie w trybie fiskalnym pracy tej kasy, po dokonaniu jej fiskalizacji.
    Natomiast w myśl § 6 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia:
    Podatnicy, prowadząc ewidencję wystawiają i wydają nabywcy, bez jego żądania, paragon
    fiskalny podczas dokonywania sprzedaży, nie później niż z chwilą przyjęcia należności, bez
    względu na formę płatności, z zastrzeżeniem § 12; zamiast paragonu fiskalnego podatnicy
    mogą wystawić fakturę przy użyciu kasy i wydać ją nabywcy.

    Z § 19 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia wynika, że:
    Podatnicy, prowadząc ewidencję przy użyciu kasy on-line, wystawiają paragony fiskalne i
    paragony fiskalne anulowane w postaci papierowej i w postaci elektronicznej, z
    zastrzeżeniem § 12 i § 19a.
    W myśl § 19a rozporządzenia:
    Podatnicy, prowadząc ewidencję przy użyciu kas on-line, mogą wystawiać i wydawać
    nabywcy, za jego zgodą i w sposób z nim uzgodniony, paragon fiskalny lub fakturę w
    postaci elektronicznej. Jeżeli rozpoczęta sprzedaż nie zostanie dokonana, podatnik może
    wystawić paragon fiskalny anulowany lub fakturę anulowaną w postaci elektronicznej.
    Jak wynika z § 25 ust. 1 rozporządzenia:
    W przypadku prowadzenia przez podatnika ewidencji przy użyciu kas z elektronicznym lub
    papierowym zapisem kopii paragon fiskalny zawiera co najmniej:
      1. imię i nazwisko lub nazwę podatnika, adres punktu sprzedaży, a w przypadku
        sprzedaży prowadzonej w miejscach niestałych - adres siedziby lub miejsca
        zamieszkania podatnika;
      2. numer identyfikacji podatkowej (NIP) podatnika;
      3. numer kolejny wydruku;
      4. datę oraz godzinę i minutę sprzedaży;
      5. oznaczenie ,,PARAGON FISKALNY'';
      6. nazwę towaru lub usługi pozwalającą na jednoznaczną ich identyfikację;
      7. cenę jednostkową towaru lub usługi;
      8. ilość i wartość sumaryczną sprzedaży danego towaru lub usługi z oznaczeniem
        literowym przypisanej stawki podatku;
      9. wartość opustów, obniżek lub narzutów, o ile występują;
      10. wartość sprzedaży brutto i wysokość podatku według poszczególnych stawek
        podatku z oznaczeniem literowym po uwzględnieniu opustów, obniżek lub
        narzutów;
      11. wartość sprzedaży zwolnionej od podatku z oznaczeniem literowym;
      12. łączną wysokość podatku;
      13. łączną wartość sprzedaży brutto;
      14. oznaczenie waluty, w której jest zapisywana sprzedaż, przynajmniej przy łącznej
        wartości sprzedaży brutto;
      15. kolejny numer paragonu fiskalnego;
      16. numer kasy i oznaczenie kasjera - przy więcej niż jednym stanowisku kasowym;
      17. numer identyfikacji podatkowej (NIP) nabywcy - na żądanie nabywcy;
      18. logo fiskalne i numer unikatowy.
    Zgodnie z § 22 pkt 24 rozporządzenia Ministra Rozwoju, Pracy i Technologii z dnia 12
    września 2021 r. w sprawie wymagań technicznych dla kas rejestrujących (Dz. U. z 2024 r.
    poz. 1654):
    Kasa wystawia paragony fiskalne w postaci papierowej i w postaci elektronicznej albo
    zgodnie z wyborem użytkownika tylko w postaci elektronicznej zawierające w
    szczególności kolejno pozycje numer identyfikacji podatkowej (NIP) nabywcy, na żądanie
    nabywcy.

    Również z treści § 3 ust. 1 pkt 24 załącznika nr 1 do rozporządzenia w sprawie kas on-line
    wynika, że:
    Kasa wystawia paragony fiskalne w postaci papierowej i w postaci elektronicznej albo
    zgodnie z wyborem użytkownika tylko w postaci elektronicznej zawierające w
    szczególności kolejno pozycje numer identyfikacji podatkowej (NIP) nabywcy, na żądanie
    nabywcy.
    Z cytowanego wyżej art. 111 ust. 1 ustawy jednoznacznie wynika, że obowiązek
    ewidencjonowania obrotu przy zastosowaniu kasy rejestrującej ciąży na podatnikach
    dokonujących sprzedaży na rzecz dwóch rodzajów podmiotów, mianowicie osób
    fizycznych nieprowadzących działalności gospodarczej oraz rolników ryczałtowych. Należy
    podkreślić, że obowiązek ten dotyczy wyłącznie sprzedaży, która została dokonana na
    rzecz tych wyżej wymienionych podmiotów. Tym samym obowiązek ewidencjonowania
    obrotu za pomocą kasy rejestrującej nie wystąpi w przypadku sprzedaży na rzecz innych
    podmiotów, bowiem sprzedaż na rzecz podmiotów prowadzących działalność
    gospodarczą (w tym osób fizycznych prowadzących działalność gospodarczą) należy
    udokumentować fakturą. Jednocześnie przepisy ustawy nie zabraniają ewidencjonowania
    sprzedaży za pomocą kas rejestrujących na rzecz wyżej wymienionych podmiotów.
    Jednakże w takim przypadku należy pamiętać, że ustawodawca do takiej sprzedaży
    przewidział określone warunki ewidencyjne.
    Zgodnie z art. 106b ust. 1 pkt 1 ustawy:
    Podatnik jest obowiązany wystawić fakturę dokumentującą sprzedaż, a także dostawę
    towarów i świadczenie usług, o których mowa w art. 106a pkt 2, dokonywane przez niego
    na rzecz innego podatnika podatku, podatku od wartości dodanej lub podatku o
    podobnym charakterze lub na rzecz osoby prawnej niebędącej podatnikiem.
    Jak stanowi art. 106b ust. 3 ustawy:
    Na żądanie nabywcy towaru lub usługi podatnik jest obowiązany wystawić fakturę
    dokumentującą:
      1. czynności, o których mowa w ust. 1 pkt 1, jeżeli obowiązek wystawienia faktury nie
        wynika z ust. 1, z wyjątkiem:
      a. czynności, o których mowa w art. 19a ust. 5 pkt 4,
      b. czynności, o których mowa w art. 106a pkt 3 i 4,
      1a) otrzymanie całości lub części zapłaty przed wykonaniem czynności, o których mowa
        w ust. 1 pkt 1, jeżeli obowiązek wystawienia faktury nie wynika z ust. 1, z wyjątkiem:
      a. przypadku, gdy zapłata dotyczy czynności, o których mowa w art. 19a ust. 1b i ust. 5
        pkt 4 oraz art. 106a pkt 3 i 4,
      b. wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów,
      2. sprzedaż zwolnioną, o której mowa w ust. 2, z zastrzeżeniem art. 117 pkt 1 i art. 118
    – jeżeli żądanie jej wystawienia zostało zgłoszone w terminie 3 miesięcy, licząc od końca
    miesiąca, w którym dostarczono towar lub wykonano usługę bądź otrzymano całość lub
    część zapłaty.
    W myśl art. 106b ust. 5 ustawy:
    W przypadku sprzedaży zaewidencjonowanej przy zastosowaniu kasy rejestrującej
    potwierdzonej paragonem fiskalnym fakturę na rzecz podatnika podatku lub podatku od
    wartości dodanej wystawia się wyłącznie, jeżeli paragon potwierdzający dokonanie tej
    sprzedaży zawiera numer, za pomocą którego nabywca towarów lub usług jest
    zidentyfikowany na potrzeby podatku lub podatku od wartości dodanej.
    Stosownie do art. 106b ust. 6 ustawy:

    W przypadku stwierdzenia, że podatnik wystawił fakturę z naruszeniem ust. 5, organ
    podatkowy ustala temu podatnikowi dodatkowe zobowiązanie podatkowe w wysokości
    odpowiadającej 100% kwoty podatku wykazanego na tej fakturze. W stosunku do osób
    fizycznych, które za ten sam czyn ponoszą odpowiedzialność za wykroczenie skarbowe
    albo za przestępstwo skarbowe, dodatkowego zobowiązania podatkowego nie ustala się.
    Jak wynika z przywołanych wyżej przepisów – co do zasady – podatnik VAT jest
    zobowiązany wystawiać fakturę dokumentującą sprzedaż towarów i usług na rzecz innego
    podatnika. Ustawodawca nie nakłada natomiast na podatników obowiązku wystawiania
    faktur dokumentujących sprzedaż realizowaną na rzecz nabywców innych niż
    wymienionych w art. 106b ust. 1 pkt 1 ustawy, tj. podmiotów niebędących podatnikami
    VAT.
    Niemniej jednak, stosownie do art. 106b ust. 3 pkt 1 ustawy, na zgłoszone w odpowiednim
    terminie żądanie nabywcy (niebędącego podatnikiem), podatnik jest obowiązany wystawić
    fakturę dokumentującą sprzedaż. Zasada ta nie dotyczy czynności wymienionych w art.
    19a ust. 5 pkt 4 ustawy o VAT.
    Natomiast w przepisie art. 106b ust. 5 ustawy, wprowadza zasadę, zgodnie z którą w
    przypadku sprzedaży zarejestrowanej przy zastosowaniu kasy rejestrującej, fakturę do
    paragonu fiskalnego na rzecz nabywcy posługującego się NIP (lub numerem podatku od
    wartości dodanej) wystawia się tylko w przypadku, gdy paragon dokumentujący tę
    sprzedaż zawiera ten numer.
    Należy podkreślić, że przepisy art. 106b ust. 5 ustawy, regulują szczegółowo kwestie
    dokumentowania transakcji, które zostały uprzednio zaewidencjonowane przy
    zastosowaniu kasy rejestrującej. Ww. przepisy wymuszają pewną konsekwencję
    podatnika. To znaczy, że jeżeli dokonuje on zakupu jako podatnik, a nie jako konsument,
    to powinien o tym fakcie poinformować sprzedawcę w momencie dokonywania zakupu i
    przedstawić sprzedawcy swój numer identyfikujący go na potrzeby podatku w taki sposób,
    aby sprzedaż towarów lub usług była właściwie udokumentowana – albo fakturą VAT, albo
    paragonem z tym numerem pozwalającym na ewentualne późniejsze prawidłowe
    wystawienie do tego paragonu faktury zawierającej ten numer.
    Natomiast art. 106e ust. 1 ustawy (w brzmieniu obowiązującym do 31 grudnia 2024 r.),
    wskazuje elementy faktury, dane, które faktura powinna zawierać. Zgodnie z brzmieniem
    ww. przepisu:
    Faktura powinna zawierać m.in.:
      3. datę wystawienia;
      4. kolejny numer nadany w ramach jednej lub więcej serii, który w sposób
        jednoznaczny identyfikuje fakturę;
      5. imiona i nazwiska lub nazwy podatnika i nabywcy towarów lub usług oraz ich adresy;
      6. numer, za pomocą którego podatnik jest zidentyfikowany na potrzeby podatku, z
        zastrzeżeniem pkt 24 lit. a;
      7. numer, za pomocą którego nabywca towarów lub usług jest zidentyfikowany na
        potrzeby podatku lub podatku od wartości dodanej, pod którym otrzymał on
        towary lub usługi, z zastrzeżeniem pkt 24 lit. b;
      8. datę dokonania lub zakończenia dostawy towarów lub wykonania usługi lub datę
        otrzymania zapłaty, o której mowa w art. 106b ust. 1 pkt 4, o ile taka data jest
        określona i różni się od daty wystawienia faktury;
      9. nazwę (rodzaj) towaru lub usługi;
      10. miarę i ilość (liczbę) dostarczonych towarów lub zakres wykonanych usług;
      11. cenę jednostkową towaru lub usługi bez kwoty podatku (cenę jednostkową netto);

      12. kwoty wszelkich opustów lub obniżek cen, w tym w formie rabatu z tytułu
        wcześniejszej zapłaty, o ile nie zostały one uwzględnione w cenie jednostkowej
        netto;
      13. wartość dostarczonych towarów lub wykonanych usług, objętych transakcją, bez
        kwoty podatku (wartość sprzedaży netto);
      14. stawkę podatku albo stawkę podatku od wartości dodanej w przypadku
        korzystania z procedur szczególnych, o których mowa w dziale XII w rozdziałach 6a,
        7 i 9;
      15. sumę wartości sprzedaży netto, z podziałem na sprzedaż objętą poszczególnymi
        stawkami podatku i sprzedaż zwolnioną od podatku;
      16. kwotę podatku od sumy wartości sprzedaży netto, z podziałem na kwoty dotyczące
        poszczególnych stawek podatku;
      17. kwotę należności ogółem (...).
    Natomiast zgodnie z art. 106e ust. 5 pkt 3 ustawy:
    Faktura może nie zawierać w przypadku gdy kwota należności ogółem nie przekracza
    kwoty 450 zł albo kwoty 100 euro, jeżeli kwota ta określona jest w euro - danych
    określonych w ust. 1 pkt 3 dotyczących nabywcy i danych określonych w ust. 1 pkt 8, 9 i 11-
    14, pod warunkiem że zawiera dane pozwalające określić dla poszczególnych stawek
    podatku kwotę podatku.
    Wskazany wyżej przepis art. 106e ust. 5 pkt 3 ustawy, reguluje więc sytuację, w której
    dokument (paragon fiskalny), ewidencjonujący sprzedaż na kwotę nie wyższą niż 450 zł
    lub 100 euro brutto, niezawierający pełnych danych wskazanych w art. 106e ust. 1 ustawy
    o VAT, może być uznany za fakturę określaną w praktyce jako faktura uproszczona.
    Z kolei art. 106g ust. 1 ustawy stanowi, że:
    Faktury wystawia się co najmniej w dwóch egzemplarzach, z których jeden otrzymuje
    nabywca, a drugi zachowuje w swojej dokumentacji podatnik dokonujący sprzedaży.
    Stosownie do art. 106h ust. 1 ustawy:
    W przypadku gdy faktura dotyczy sprzedaży zaewidencjonowanej przy zastosowaniu kasy
    rejestrującej:
      1. do egzemplarza faktury pozostającego u podatnika dołącza się paragon fiskalny w
        postaci papierowej dotyczący tej sprzedaży albo
      2. pozostawia się w dokumentacji numer dokumentu oraz numer unikatowy kasy
        rejestrującej zawarte na paragonie fiskalnym w postaci elektronicznej.
    Na mocy art. 106h ust. 2 ustawy:
    Przepis ust. 1 nie dotyczy sprzedaży dokumentowanej fakturą wystawianą przy
    zastosowaniu kasy rejestrującej, w przypadkach gdy wartość sprzedaży i kwota podatku są
    zaewidencjonowane w raporcie fiskalnym dobowym kasy.
    W myśl art. 106h ust. 3 ustawy:
    W przypadku gdy faktura w formie elektronicznej dotyczy sprzedaży zaewidencjonowanej
    przy zastosowaniu kasy rejestrującej, podatnik zostawia w dokumentacji:
      1. paragon fiskalny w postaci papierowej dotyczący tej sprzedaży z danymi
        identyfikującymi tę fakturę albo
      2. numer dokumentu oraz numer unikatowy kasy rejestrującej zawarte na paragonie
        fiskalnym w postaci elektronicznej.
    Zgodnie z art. 106h ust. 4 ustawy:

    Przepisu ust. 1 nie stosuje się w przypadku, gdy paragon został uznany za fakturę
    wystawioną zgodnie z art. 106e ust. 5 pkt 3.
    Z przedstawionego opisu sprawy wynika, że są Państwo zarejestrowanym czynnym
    podatnikiem podatku VAT i są Państwo m.in. (...) oraz zajmują się Państwo sprzedażą
    usług związanych z działalnością (...). Klientami Spółki są w zdecydowanej większości osoby
    fizyczne nieprowadzące działalności gospodarczej (konsumenci), w związku z czym Spółka
    ewidencjonuje sprzedaż za pomocą kas rejestrujących. Niektórzy klienci, w momencie
    dokonywania zakupu, podają dane prowadzonej przez siebie działalności gospodarczej
    wraz ze swoim numerem identyfikacji podatkowej (NIP), w efekcie czego transakcja
    rejestrowana jest za pomocą kasy rejestrującej, a klienci otrzymują paragon fiskalny na
    którym znajduje się ich numer NIP. W późniejszym czasie tacy klienci często zwracają się z
    żądaniem wystawienia na nich faktury z uwzględnieniem ich danych jako podatników VAT,
    w tym z ich numerem NIP – tym samym, który znajduje się na paragonie.
    Państwa wątpliwości dotyczą kwestii, czy prawidłowym jest Państwa postępowanie
    polegające na tym, że w momencie zakupu przez klienta usług lub towarów w kasie (...),
    których kwota należności ogółem przekracza kwotę 450 zł albo 100 euro i podania przez
    niego w tym momencie danych jego działalności gospodarczej/spółki oraz numeru NIP za
    każdym razem rejestrują Państwo taką transakcję za pomocą kasy rejestrującej i
    wystawiają Państwo paragon fiskalny z numerem NIP klienta, zamiast od razu
    bezpośrednio wystawić fakturę na rzecz takiego podatnika VAT.
    Odnosząc się do Państwa wątpliwości, należy ponownie wskazać, że przepisy nie
    zabraniają ewidencjonowania sprzedaży za pomocą kas rejestrujących na rzecz osób
    prowadzących działalność gospodarczą. Jednakże w takim przypadku należy pamiętać, że
    ustawodawca dla takiej sprzedaży przewidział określone warunki ewidencyjne.
    Ponadto wskazać należy, że przepisy art. 106b ust. 5 ustawy nie ograniczają prawa do
    wystawienia faktury, a jedynie regulują szczegółowo kwestie dokumentowania transakcji,
    które uprzednio zostały zaewidencjonowane przy zastosowaniu kasy rejestrującej. Co
    więcej, powołane przepisy dotyczą szczególnego przypadku, gdy podatnik otrzymuje
    paragon fiskalny, a następnie żąda wystawienia do niego faktury.
    Jak zostało wyjaśnione powyżej, w chwili nabycia towarów i usług przez podatnika,
    wskazuje on w jakim charakterze dokonuje tego nabycia. Jeśli występuje jako podatnik
    VAT, to przedstawia sprzedawcy swój numer identyfikujący go na potrzeby podatku w taki
    sposób, aby sprzedaż towarów lub usług była właściwie udokumentowana – albo fakturą
    albo paragonem z tym numerem pozwalającym na ewentualne późniejsze prawidłowe
    wystawienie do tego paragonu faktury zawierającej ten numer.
    Podkreślenia wymaga również, że paragon dokumentujący sprzedaż do kwoty 450 zł
    brutto lub 100 euro, zawierający numer NIP nabywcy oraz pozostałe dane wymagane dla
    faktury z wyłączeniem danych wskazanych w art. 106e ust. 5 pkt 3 ustawy o VAT, stanowi
    fakturę uproszczoną, traktowaną jak zwykła faktura. W takiej sytuacji podatnik dokonujący
    sprzedaży nie może z tytułu tej transakcji wystawiać dla nabywcy kolejnej faktury.
    Jak już wyjaśniono przepis art. 106b ust. 5 ustawy dotyczy szczególnego przypadku, gdy
    podatnik otrzymuje paragon fiskalny, a następnie żąda wystawienia do niego faktury. W
    takim przypadku wystawienie faktury zawierającej NIP jest możliwe tylko pod warunkiem,
    że na paragonie fiskalnym będzie numer NIP nabywcy.
    Przenosząc powyższe rozważania na grunt rozpatrywanej sprawy, należy uznać, że w
    opisanej przez Państwa sytuacji mogą Państwo udokumentować sprzedaż dokonywaną na
    rzecz podmiotu będącego podatnikiem podatku VAT paragonem fiskalnym zawierającym
    NIP nabywcy, a następnie do wystawienia faktury z numerem NIP nabywcy do takiego
    paragonu fiskalnego (zamiast bezpośrednio wystawić fakturę na rzecz tego nabywcy).

    Ponadto w analizowanej sprawie spełniony jest warunek wynikający z art. 106b ust. 5
    ustawy, ponieważ – jak wynika z opisu sprawy - fakturę z numerem NIP nabywcy
    wystawiają Państwo do paragonu fiskalnego zawierającego NIP tego nabywcy.
    Należy również wskazać, że w opisanym przypadku nie będzie miał zastosowania art. 106e
    ust. 5 pkt 3 ustawy, gdyż – jak Państwo wskazali – Państwa pytanie odnosi się do
    paragonów, w przypadku których kwota należności ogółem przekracza kwotę 450 zł albo
    kwotę 100 euro.
    A zatem Państwa stanowisko, zgodnie z którym postępują Państwo prawidłowo, gdy w
    momencie zakupu przez klienta usług lub towarów w kasie (...) i podania przez niego w
    tym momencie danych jego działalności gospodarczej/spółki oraz numeru NIP za każdym
    razem rejestrują Państwo taką transakcję za pomocą kasy rejestrującej i wystawiają
    paragon fiskalny z numerem NIP klienta, zamiast od razu bezpośrednio wystawić fakturę
    na rzecz takiego podatnika VAT, należało uznać na prawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy zaistniałego stanu faktycznego przedstawionego przez Państwa i
    stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia w przedstawionym stanie
    faktycznym.
    Zaznaczenia wymaga, że tut. Organ wydając interpretację przepisów prawa podatkowego
    na podstawie art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej nie prowadzi postępowania podatkowego
    w rozumieniu tej ustawy. Niniejsza interpretacja indywidualna ogranicza się wyłącznie do
    udzielenia informacji co do zakresu i sposobu zastosowania prawa podatkowego w
    okolicznościach stanu faktycznego podanego przez Państwa. Z powyższych przepisów
    wynika, że organ rozpatrując wniosek o wydanie interpretacji nie podejmuje wyjaśnienia
    stanu faktycznego, tj. nie przeprowadza dowodów, lecz dokonuje oceny prawnej
    przedstawionych we wniosku okoliczności w kontekście zadanego pytania
    przyporządkowanego do danego stanu faktycznego. W tym miejscu organ interpretacyjny
    zastrzega jednak, że gdy w toku postępowania podatkowego, kontroli podatkowej bądź
    celno-skarbowej zostanie określony odmienny stan faktyczny interpretacja nie wywoła
    skutków prawnych.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    - Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z
    dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111).
    Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli: Państwa sytuacja będzie
    zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosują się
    Państwo do interpretacji.
    - Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
    Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
    zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
    czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1. z zastosowaniem art. 119a;
      2. w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z
        dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3. z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    - Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
    Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w decyzjach
    wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki
    interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego
    Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa
    z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.
    U. z 2024 r. poz. 935; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
    - w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
    - w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Elektronicznej Skrzynki Podawczej Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP:
      /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 ustawy z
    dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa.