Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0114-KDIP4-3.4012.726.2024.1.MKA
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-01-27
Teza: Spełnione będą - zarówno przesłanka podmiotowa jak i przedmiotowa - uprawniające do zastosowania zwolnienia od podatku. Nabywane usługi mieszczą się w zakresie czynności zarządzania funduszami inwestycyjnymi wymienionych w art. 43 ust. 1 pkt 12 lit. a) ustawy.
Słowa kluczowe: fundusz-fundusz inwestycyjny; podatek-podatek od towarów i usług-zwolnienia z podatku od towarów i usług
; refaktura; refakturowanie; usługi-usługi doradcze; usługi-usługi zarządzania
Zagadnienia: Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział I. Przepisy ogólne-Definicje; Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III. Podatnicy, płatnicy i przedstawiciele podatkowi-Rozdział 1. Podatnicy i płatnicy-Działalność gospodarcza ; Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III. Podatnicy, płatnicy i przedstawiciele podatkowi-Rozdział 1. Podatnicy i płatnicy-Podatnicy; Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział V. Miejsce świadczenia -Rozdział 2a. Miejsce świadczenia przy imporcie towarów; Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział VIII. Wysokość opodatkowania -Rozdział 2. Zwolnienia -Zwolnienia przedmiotowe-Usługi zarządzania funduszami, portfelami, pracowniczymi programami emerytalnymi i pracowniczymi planami kapitałowymi  
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział VIII-Rozdział 2-art. 43-ust. 1-pkt 12-lit. a

## Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

łowe
    Szanowni Państwo,
    stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego
    zdarzenia przyszłego w podatku od towarów i usług jest prawidłowe.

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

26 listopada 2024 r. wpłynął Państwa wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej, który
    dotyczy zwolnienia od podatku VAT usług (...) refakturowanych na fundusze inwestycyjne.
    Treść wniosku jest następująca:

## Opis zdarzenia przyszłego

A. Spółka Akcyjna (dalej: Wnioskodawca lub A. TFI SA lub TFI) jest towarzystwem funduszy
    inwestycyjnych działającym na podstawie zezwolenia Komisji Nadzoru Finansowego i w
    oparciu o przepisy ustawy o funduszach inwestycyjnych i zarządzaniu alternatywnymi
    funduszami inwestycyjnymi (ustawa z dnia 27 maja 2004 r. Dz. U. z 2023 r. poz. 681, t.j. z
    12 kwietnia 2023 r., dalej: ustawa o funduszach inwestycyjnych). Wnioskodawca jest
    zarejestrowanym czynnym podatnikiem VAT. W ramach prowadzonej działalności TFI
    zarządza funduszami inwestycyjnymi.
    W celu wsparcia prowadzenia swojej działalności w zakresie zarządzania funduszami,
    Wnioskodawca nabywa od B., podmiotu amerykańskiego, nieposiadającego siedziby ani
    stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej na terenie Polski, kompleksową
    usługę (...).
    B. jest agencją informacyjną w zakresie światowych rynków kapitałowych oraz dostawcą
    profesjonalnych narzędzi informatycznych, algorytmów, prognoz, analiz i rekomendacji
    wykorzystywanych przez podmioty zarządzające aktywami finansowymi.
    B. oferuje różne pakiety usług świadczonych drogą elektroniczną. W zależności od
    wykupionego pakietu ich zakres i cena znacząco od siebie odbiegają. Podstawowe pakiety
    zawierają głównie elementy informacyjne dotyczące aktualnych wycen aktywów, kursów
    akcji na giełdach światowych, kursów walut, itp.
    Natomiast usługa (...) nabywana przez TFI jest usługą znacznie bardziej zaawansowaną i
    kompleksową. Służy ona do profesjonalnego wsparcia procesu zarządzania aktywami
    funduszy inwestycyjnych. Usługa ta bowiem wspiera zarządzających na wszystkich
    etapach procesu inwestycyjnego. Od analizy rynku, prognoz i projekcji finansowych
    prowadzących do rekomendacji co do zakupu danego instrumentu finansowego, zgodnie
    z przyjętą strategią inwestycyjną funduszu, w tym wskazanie korzystnego momentu
    zakupu, poziomu zaangażowania w danym momencie i dalszej strategii zwiększania lub
    utrzymywania zaangażowania, po rekomendacje wyjścia ze wskazanych inwestycji
    (aktywów), w tym również co do strategii sprzedaży, tj. momentu/okresu sprzedaży i jej
    wolumenu.

    (...) w wersji zakupionej przez Wnioskodawcę jest usługą doradczą i informacyjną,
    polegającą na pozyskiwaniu, opracowywaniu i dostarczaniu aktualnych informacji
    ekonomicznych, danych, analiz gospodarczych, w tym giełdowych oraz informacji
    politycznych mających wpływ na światowe rynki kapitałowe. Dzięki tej usłudze TFI
    otrzymuje w czasie rzeczywistym komplet danych, analiz, prognoz i rekomendacji
    niezbędnych do świadomego podejmowania decyzji inwestycyjnych w celu osiągnięcia jak
    najlepszych wyników finansowych w interesie swoich klientów. Dodatkowo w ramach
    usługi dostarczane są narzędzia niezbędne do efektywnego i zgodnego z przepisami
    prawa prowadzenia i dokumentowania działalności inwestycyjnej funduszy (...). TFI dzięki
    usłudze (...) otrzymuje m.in. informacje dotyczące:
    a) rynku towarów (ropa, gaz, węgiel, produkty rolne, itp.);
    b) instrumentów pochodnych (instrumentów opartych m.in. o stopy procentowe i kursy
      walut, obligacji zamiennych, instrumentów strukturyzowanych, itp.);
    c) rynku akcji (akcji, indeksów, kontraktów terminowych, opcji, funduszy inwestycyjnych);
    d) instrumentów o stałej stopie zwrotu (np. obligacji);
    e) rynku walut (np. transakcji spot, FX swap);
    f) cen towarów, akcji, instrumentów finansowych (w czasie rzeczywistym);
    g) analiz zmienności ceny rynkowej, analiz statystycznych i porównawczych;
    h) danych właścicielskich poszczególnych spółek;
    i) prognoz (w tym prognoz dotyczących zysku) i rekomendacji dla poszczególnych spółek.
    Dodatkowo, w ramach usługi TFI otrzymuje:
    a) narzędzia niezbędne do efektywnego i zgodnego z przepisami prawa prowadzenia i
      dokumentowania działalności inwestycyjnej funduszy m.in. narzędzia umożliwiające
      bieżące monitorowanie ryzyka pozycji dla danego portfela w sposób dostosowany do
      charakterystyki funduszu i potrzeb zarządzającego, m.in. możliwość prezentacji
      portfela w różnych przekrojach (np. wg klasy aktywów, typu instrumentów, struktury
      geograficznej, struktury sektorowej itp.), możliwość doboru odpowiedniego zestawu
      wskaźników służących do oceny ryzyka konkretnej pozycji, możliwość tworzenia
      własnych wskaźników przy pomocy wbudowanych formuł/algorytmów, możliwość
      symulacji transakcji w celu oceny ich wpływu na profil ryzyka portfela;
    b) platformę służącą wprowadzeniu zleceń, ich modyfikacji i alokacji dokonanych
      transakcji na poszczególne fundusze, z funkcją zachowania w pamięci sytemu
      wszelkich kroków i modyfikacji dokonanych przez zarządzających;
    c) platformę pozwalającą na handel instrumentami finansowymi za pośrednictwem
      banków i biur maklerskich;
    d) narzędzia służące monitorowaniu składu portfela inwestycyjnego oraz sugerujące jego
      skład zgodnie z polityką inwestycyjną danego funduszu, a także narzędzia pozwalające
      na porównanie składu portfela z benchmarkiem funduszu wraz z wykazaniem wpływu
      różnic pomiędzy nimi na wypracowaną stopę zwrotu;
    e) narzędzia umożliwiające analizę wpływu poszczególnych składników portfela na wynik
      funduszu, zarówno na bazie danych historycznych, jak i bieżących notowań
      giełdowych;
    f) narzędzia służące obliczaniu limitów inwestycyjnych, wskaźników ryzyka i efektywności
      zarządzania poszczególnymi portfelami, a także narzędzia umożliwiające
      optymalizację składu portfela według zadanych parametrów;
    g) TFI pozyskuje od B. również narzędzia do komunikacji z innymi brokerami na rynku
      kapitałowym w postaci chatu (...).

    Nabywane przez A. TFI usługi (...) dokumentowane są fakturami bez wykazanej kwoty
    podatku VAT. Na fakturach wyszczególnione są następujące pozycje:
        (...) (terminale - tj. opłata za subskrypcję usługi (...) uzależniona od liczby osób
        uprawnionych do korzystania z niej oraz okresu subskrypcji);
        (...) - opłata za narzędzia niezbędne do efektywnego i zgodnego z przepisami prawa
        prowadzenia i dokumentowania działalności inwestycyjnej funduszy, uzależniona
        od okresu subskrypcji;
        (...) (opłata za dostęp do sieci (...) - łącze, za pomocą którego przekazywana jest
        usługa (...) , poniesienie tej opłaty jest niezbędne do skorzystania z usługi (...), opłata
        ta uzależniona jest od okresu subskrypcji);
        w odrębnych pozycjach/fakturach B. znajdują się opłaty za dostęp do danych z
        poszczególnych rynków giełdowych (notowania) uzależnione od okresu subskrypcji
        (...) oraz opłaty za chat (...) wraz z archiwizacją danych chatu.
    Z uwagi na fakt, że w świetle art. 28b ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od
    towarów i usług (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 361 z dnia 13 marca 2024 r., dalej: ustawa o VAT)
    miejsce świadczenia (opodatkowania) usługi (...) na rzecz TFI znajduje się na terytorium
    Polski, TFI z tytułu nabycia usług (...) rozpoznaje import usług.
    Zgodnie z uzyskanym wyrokiem NSA (sygn. I FSK 1028/16 z 23 kwietnia 2028 r.), a w ślad
    za nim interpretacją indywidualną Dyrektora KIS z 23 października 2018 r. (sygn. IPPP3
    /443-787/14/18- 5/S/IG), Wnioskodawca stosuje zwolnienie z VAT usług nabywanych od B.
    Kompleksowa usługa (...) jest nabywana przez Wnioskodawcę we własnym imieniu (na
    fakturach zakupowych TFI widnieje jako nabywca), jednak usługi te są de facto zakupione
    na potrzeby funduszy i ich uczestników, którzy są ostatecznymi beneficjentami efektów
    wykorzystania usługi (...). Dzięki tej usłudze zarządzający mogą skutecznie zwiększać
    wartość jednostek uczestnictwa poszczególnych funduszy.
    Obecnie Wnioskodawca planuje obciążanie kosztami zakupionej usługi (...) zarządzane
    przez TFI fundusze inwestycyjne, a konkretnie: C. Fundusz Inwestycyjny Otwarty (FIO) oraz
    D. Specjalistyczny Fundusz Inwestycyjny Otwarty (SFIO). Związane jest to z faktem, że
    Wnioskodawca uzyskał zgodę Komisji Nadzoru Finansowego na zmiany Statutów C. FIO i
    D. SFIO w zakresie katalogu kosztów, które mogą być pokrywane z aktywów funduszy w
    taki sposób, aby fundusze mogły partycypować m.in. w kosztach usług dostarczanych i
    świadczonych przez (...). Do dnia uzyskania zgody Komisji Nadzoru Finansowego nie było
    to możliwe z uwagi na fakt, że zgodnie z art. 24 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 18 ust. 2 pkt 14
    ustawy o funduszach inwestycyjnych, zmiany statutów w zakresie rodzajów, maksymalnej
    wysokości, sposobu kalkulacji i naliczania kosztów obciążających fundusz inwestycyjny
    wymagają dla swej ważności uzyskania uprzedniego zezwolenia Komisji Nadzoru
    Finansowego. Zgodnie z ogłoszonymi przedmiotowymi zmianami Statutów koszty
    mieszczące się w dopuszczalnym rodzajowym katalogu kosztów mogą być pokrywane
    przez fundusze z Aktywów Funduszy lub zwracane TFI, jeżeli zostały poniesione przez TFI.
    Tym samym, w miejsce dotychczas stosowanego modelu, w którym to TFI pokrywało w
    całości koszty usług świadczonych i dostarczanych przez (...), zostanie wprowadzony
    model, w którym zarządzane przez TFI fundusze będą mogły partycypować w istotnej
    części tych kosztów, przy czym nie jest to w żaden sposób powiązane ze zmianą
    charakteru i rodzaju usług świadczonych przez (...).
    Powyższe zmiany w zakresie ponoszenia ww. kosztów są konsekwencją zmieniających się
    warunków rynkowych działalności prowadzonej przez towarzystwa funduszy
    inwestycyjnych w Polsce, a także coraz częściej stosowanych praktyk rynkowych
    polegających na dopuszczeniu możliwości obciążania zarządzanych funduszy uzasadnioną

    częścią kosztów, które dotychczas były pokrywane przez towarzystwa. Na początkowym
    etapie funkcjonowania rynku funduszy inwestycyjnych w Polsce zasadą było bowiem to, że
    towarzystwa funduszy inwestycyjnych pokrywały wszystkie lub zdecydowaną większość
    kosztów związanych z działalnością zarządzanych funduszy, w zamian zaś otrzymywały
    określone w statutach funduszy wynagrodzenie za zarządzanie. Dopiero wraz z rozwojem
    rynku towarzystwa funduszy inwestycyjnych zaczęły wprowadzać, po uzyskaniu
    odpowiednich zgód Komisji Nadzoru Finansowego, zmiany w statutach zarządzanych
    funduszy inwestycyjnych, rozszerzając w ten sposób dopuszczalne katalogi kosztów, które
    mogą obciążać ich aktywa i w efekcie są ponoszone bezpośrednio przez fundusze, lub
    zwracane towarzystwom, jeżeli zostały przezeń pokryte.
    C. FIO jest funduszem inwestycyjnym otwartym z wydzielonymi Subfunduszami. Jego
    działalność jest regulowana na poziomie krajowym przez ustawę o funduszach
    inwestycyjnych, a na poziomie unijnym przepisami Dyrektywy UCITS (Dyrektywa
    Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/65/WE z dnia 13 lipca 2009 r. w sprawie
    koordynacji przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych odnoszących się
    do przedsiębiorstw zbiorowego inwestowania w zbywalne papiery wartościowe, dalej:
    Dyrektywa UCITS).
    D. SFIO jest specjalistycznym funduszem inwestycyjnym otwartym z wydzielonymi
    Subfunduszami. Na poziomie krajowym podlega on również regulacjom ustawy o
    funduszach inwestycyjnych i konstrukcyjnie jest zbliżony do funduszy inwestycyjnych
    otwartych (stosuje się do niego też przez odpowiednie odesłanie większości przepisów
    dotyczących funduszy inwestycyjnych otwartych). Natomiast specjalistyczne fundusze
    inwestycyjne otwarte odbiegają od ścisłego wzorca ustalonego w Dyrektywie UCITS, w
    związku z czym klasyfikuje się je jako alternatywne fundusze inwestycyjne. Wspólne dla
    całej Unii Europejskiej zasady zarządzania alternatywnymi funduszami inwestycyjnymi, a
    zwłaszcza zasady działalności podmiotów zarządzających takimi funduszami, określone
    zostały w Dyrektywie ZAFI (Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2011/61/UE z dnia
    8 czerwca 2011 r. w sprawie zarządzających alternatywnymi funduszami inwestycyjnymi i
    zmiany dyrektyw 2003/41/WE i 2009/65/WE oraz rozporządzeń (WE) nr 1060/2009 i (UE) nr
    1095/2010), dalej: Dyrektywa ZAFI).
    W planowanym modelu koszty usługi (...) zostaną przeniesione (refakturowane) niemal w
    całości na ww. zarządzane fundusze, z wyjątkiem: opłat za dostęp do notowań oraz opłat
    za archiwizację chatów. Ponadto, TFI planuje pozostawienie po swojej stronie kosztów
    odpowiadających kosztowi kilku terminali (...).
    Refakturowanie ww. kosztów usługi (...) spowoduje, iż koszty tej usługi, w zdecydowanej
    większości, zostaną poniesione de facto przez uczestników funduszy: C FIO oraz D SFIO.
    Przy czym, refakturowanie ww. usług (...) na fundusze nie zmieni w żaden sposób ich
    charakteru, zakresu oraz rodzaju.

## Pytanie

Czy opisane powyżej usługi (...) refakturowane przez Wnioskodawcę na fundusze
    inwestycyjne: C. Fundusz Inwestycyjny Otwarty oraz D Specjalistyczny Fundusz
    Inwestycyjny Otwarty, będą korzystać ze zwolnienia z podatku od towarów i usług (dalej:
    podatku VAT)?
    Państwa stanowisko w sprawie
    Zdaniem Wnioskodawcy refakturowane przez niego na fundusze inwestycyjne: C Fundusz
    Inwestycyjny Otwarty oraz D. Specjalistyczny Fundusz Inwestycyjny Otwarty, usługi (...)
    będą podlegać zwolnieniu z podatku VAT.
    Uzasadnienie stanowiska Wnioskodawcy
    W ocenie Wnioskodawcy, biorąc pod uwagę, iż krajowe przepisy o VAT stanowią
    implementację przepisów unijnych, w tym w szczególności 112 Dyrektywy VAT (Dyrektywa
    2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od

    wartości dodanej (Dz. U. UE. L. 2006.347.1 z dnia 11 grudnia 2006 r., dalej: 112 Dyrektywa
    VAT), w celu ustalenia warunków zastosowania zwolnienia do refakturowanej usługi (...),
    należy przeanalizować zarówno krajowe przepisy o VAT wraz z praktyką ich stosowania,
    jak i unijne przepisy wraz z dorobkiem orzeczniczym Trybunału Sprawiedliwości UE
    wskazującym sposób ich interpretacji, a często (jak w tym przypadku) wypracowującym
    wspólne, jednolite rozumienie pojęć użytych w przepisach 112 Dyrektywy VAT.
    Krajowe regulacje.
    Zgodnie z art. 43 ust. 1 pkt 12 lit. a) ustawy o VAT zwolnieniu podlegają „usługi zarządzania
    funduszami inwestycyjnymi, alternatywnymi funduszami inwestycyjnymi i zbiorczymi
    portfelami papierów wartościowych - w rozumieniu przepisów o funduszach
    inwestycyjnych i zarządzaniu alternatywnymi funduszami inwestycyjnymi”.
    Dodatkowo, zgodnie z art. 43 ust. 1 pkt 12 lit. b) ustawy o VAT zwolnieniu podlegają
    „usługi zarządzania portfelami inwestycyjnymi funduszy inwestycyjnych i alternatywnych
    funduszy inwestycyjnych, o których mowa w lit. a, lub ich częścią,”.
    Zgodnie natomiast z art. 43 ust. 15 ustawy o VAT, zwolnienia, o których mowa m.in. w ust.
    1 pkt 12 ustawy nie mają zastosowania do czynności ściągania długów, w tym factoringu,
    usług doradztwa, usług w zakresie leasingu.
    Z treści ww. przepisów wynika, że zastosowanie zwolnienia na gruncie krajowych
    przepisów uzależnione jest od spełnienia dwóch warunków, tj.:
    a) świadczenie stanowi usługę, którą można zakwalifikować jako zarządzanie funduszami
      (zakres przedmiotowy zwolnienia);
    b) usługa dotyczy funduszu inwestycyjnego, alternatywnego funduszu inwestycyjnego lub
      zbiorczego portfela papierów wartościowych w rozumieniu ustawy o funduszach
      inwestycyjnych albo portfeli inwestycyjnych tych funduszy (zakres podmiotowy
      zwolnienia).
    Zakres przedmiotowy zwolnienia.
    Krajowy ustawodawca w obecnie obowiązujących przepisach o podatku VAT nie
    zdefiniował pojęcia usługi zarządzania funduszami, co ma swoje znaczenie prawne.
    Pojęcie to należy bowiem rozumieć zgodnie z jego autonomicznym, wspólnotowym
    znaczeniem, wypracowanym przez orzecznictwo TSUE, a wskazanym w art. 135 ust. 1 pkt
    g) 112 Dyrektywy VAT (a do końca 2006 roku, w art. 13 część B lit. d) pkt 6 Szóstej
    Dyrektywy VAT (Szósta dyrektywa Rady z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji
    ustawodawstw Państw Członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych - wspólny
    system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku,
    obowiązująca do końca 2006 r., zastąpiona 112 Dyrektywą VAT, dalej „Szósta Dyrektywa
    VAT”).
    Zgodnie z brzmieniem art. 135 ust. 1 lit g) 112 Dyrektywy VAT: „Państwa członkowskie
    zwalniają następujące transakcje: (...) g) zarządzanie specjalnymi funduszami
    inwestycyjnymi, określonymi przez państwa członkowskie”.
    Dla porządku należy zaznaczyć, iż dokonana przez Trybunał Sprawiedliwości UE wykładnia
    art. 13 część B lit. d) pkt 6 Szóstej Dyrektywy VAT odnosi się również do art. 135 ust. 1 lit. g)
    112 Dyrektywy VAT, ponieważ, przepisy te zostały sformułowane w identyczny sposób i w
    związku z tym mogą zostać uznane za równoważne (por. tezy wyroku TSUE z 17 czerwca
    2021 r., w sprawie C-59/20, DBKAG).
    Uzasadnieniem dla konieczności zastosowania autonomicznych pojęć usług zarządzania
    funduszami na poziomie wspólnotowym jest „uniknięcie rozbieżności w stosowaniu
    systemu podatku VAT w poszczególnych państwach członkowskich”, a w tym przypadku
    zapewnienie spójności w stosowaniu zwolnienia z VAT we wszystkich państwach
    członkowskich (por. tezy wyroku TSUE z 4 maja 2006 r., w sprawie C-169/04 Abbey
    National).

    Wyrok z 4 maja 2006 r., w tej sprawie C-169/04 (Abbey National) był okazją do
    wypracowania przez TSUE autonomicznej definicji pojęcia „zarządzanie” dla potrzeb
    omawianego zwolnienia. Trybunał uznał, iż transakcje objęte tym zwolnieniem są typowe
    dla działalności, jaką wykonują przedsiębiorstwa zbiorowego inwestowania. W tym
    zakresie odwołał się do przepisów prawa wspólnotowego odnoszących się do
    przedsiębiorstw zbiorowego inwestowania w zbywalne papiery wartościowe (Dyrektywa
    UCITS). W efekcie Trybunał uznał, iż „art. 13 część B lit. d) pkt 6 szóstej dyrektywy poza
    czynnościami polegającymi na zarządzaniu zbiorowym portfelem obejmuje czynności,
    które polegają na zarządzaniu samymi przedsiębiorstwami zbiorowego inwestowania w
    papiery wartościowe, takie jak te zamieszczone w załączniku II do zmienionej dyrektywy 85
    /611 w rubryce „Administracja”, które są czynnościami właściwymi przedsiębiorstwom
    zbiorowego inwestowania”.
    Jednocześnie zakres omawianego zwolnienia nie powinien być ograniczony wyłącznie do
    czynności wymienionych w załączniku II Dyrektywy UCITS, przy czym każda czynność
    mająca podlegać zwolnieniu w ramach zarządzania funduszami musi: tworzyć odrębną
    całość, która - jeśli ją oceniać globalnie - w konsekwencji wypełnia specyficzne i istotne
    funkcje usługi opisanej w owym pkt 6 (...) Świadczone usługi powinny zatem dotyczyć
    specyficznych i istotnych elementów związanych z zarządzaniem funduszami
    powierniczymi. Samo świadczenie usług o charakterze materialnym, czy też technicznym,
    takie jak udostępnienie systemu informatycznego, nie jest objęte zakresem art. 13 część B
    lit. d) pkt 6 szóstej dyrektywy (zob. podobnie w odniesieniu do art. 13 część B lit. d) pkt 3
    ww. wyrok w sprawie SDC, pkt 66) lub wyrok w sprawie C-275/11 GfBk (pkt 21).
    Taki sposób wykładni przepisów dotyczących omawianego zwolnienia Trybunał
    kontynuował w kolejnym niezwykle istotnym wyroku z 7 marca 2013 r., w sprawie C-275
    /11 GfBk, gdzie dokonuje on dalszego doprecyzowania zakresu znaczenia pojęcia usług
    zarządzania funduszami. W tym przypadku sprawa dotyczyła możliwości zwolnienia z VAT
    usług doradczych i informacyjnych świadczonych na rzecz towarzystw funduszy
    inwestycyjnych. W wyroku tym Trybunał stwierdził, że: „okoliczność, że usługi doradcze i
    informacyjne nie zostały wymienione w załączniku II do dyrektywy 85/611 zmienionej
    dyrektywą 2001/107, nie stanowi przeszkody w zaliczeniu ich do kategorii specyficznych
    usług objętych zakresem czynności »zarządzania« specjalnym funduszem inwestycyjnym
    w rozumieniu art. 13 część B lit. d) pkt 6 szóstej dyrektywy, ponieważ art. 5 ust. 2
    dyrektywy 85/611 zmienionej dyrektywą 2001/107 sam wskazuje, że wyliczenie w
    omawianym załączniku «nie [jest] wyczerpujące»”.
    Analogiczne stanowisko zostało wyrażone w opinii Rzecznika Generalnego wydanej w
    sprawie C-169/04 Abbey National, który dodatkowo stwierdził: „Jeżeli usługi z zakresu
    administrowania, takie jak prowadzenie rachunkowości, obliczanie kwoty dochodów i
    ceny jednostek uczestnictwa lub udziałów funduszu albo wycena aktywów, stanowią
    usługi specyficzne i wyodrębnione, uważam, że wspomniana ocena odnosi się tym
    bardziej do usługi jeszcze bardziej specyficznej, jaką jest usługa doradczo-informacyjna
    dotycząca zarządzania funduszem oraz kupna lub sprzedaży aktywów”.
    W konsekwencji, zdaniem TSUE, usługi doradcze i informacyjne dotyczą specyficznych i
    istotnych elementów związanych z zarządzaniem funduszami i jako takie stanowią usługi
    zarządzania korzystające ze zwolnienia z VAT, choćby były świadczone na rzecz TFI przez
    osoby trzecie.
    Stanowisko to zostało podzielone również przez Dyrektora KIS w indywidualnej
    interpretacji z 23 października 2018 r. (sygn. IPPP3/443-787/14/18-5/S/IG) w stosunku do
    nabywanych przez Wnioskodawcę usług (...). W uzyskanej interpretacji zostały one
    ocenione jako odrębne usługi doradcze i informacyjne, wypełniające specyficzne i istotne
    funkcje dla usługi zarządzania funduszami i jako takie podlegające zwolnieniu z VAT.
    Interpretacja ta została wydana po uzyskaniu przez TFI korzystnego wyroku NSA (sygn. I
    FSK 1028/16 z 23 kwietnia 2018 r.).

    Warto odnotować, iż kolejne orzeczenia TSUE, wydane po ww. wyroku NSA, w podobnych
    sprawach, dostarczają kolejnych wskazówek interpretacyjnych i wydają się wzmacniać
    stanowisko Wnioskodawcy co do możliwości zwolnienia z podatku VAT usług nabywanych
    od B.
    W wyroku z 2 lipca 2020 r. w sprawie C-231/19 BlackRock - TSUE uznał usługę, świadczoną
    przez podmiot amerykański za pomocą platformy Aladdin, (podobną do usług (...), gdyż
    Aladdin dostarcza zarządzającym portfelami wyniki analiz rynkowych i monitorowania
    wyników i ryzyka, zapewniając wsparcie przy podejmowaniu decyzji inwestycyjnych,
    nadzoruje zgodność z przepisami i pozwala wdrażać decyzje dotyczące transakcji) za
    stanowiącą jedną, odrębną całość pomimo wielu elementów składowych. „W niniejszej
    sprawie, (...) z informacji przekazanych Trybunałowi, w szczególności na rozprawie,
    wynika, że wartość świadczenia usług rozpatrywanych w postępowaniu głównym polega, z
    punktu widzenia usługobiorców, na łącznym wykorzystaniu różnych funkcji platformy
    informatycznej Aladdin, w związku z czym wydaje się, że świadczenie to należy uznać,
    niezależnie od wielości elementów i czynności wykonywanych na rzecz tych
    usługobiorców, za nierozerwalne świadczenie gospodarcze.” Ponadto, ani organ
    podatkowy, ani sądy w toku instancji nie zakwestionowały zwolnienia usługi zarządzania
    świadczonej za pomocą platformy Aladdin ze względu na jej charakter. Nie wykazano też,
    że nie wypełnia ona specyficznych i istotnych funkcji usługi zarządzania. Natomiast
    Trybunał uznał, iż usługi świadczone na rzecz BlackRock za pośrednictwem platformy
    Aladdin powinny być opodatkowane, ponieważ spółka ta zarządza głównie funduszami,
    które nie są specjalnymi funduszami inwestycyjnymi w rozumieniu 112 Dyrektywy VAT.
    Co zostało potwierdzone w opinii Rzecznika Generalnego wydanej do ww. wyroku oraz w
    kolejnym orzeczeniu TSUE z 17 czerwca 2021 r. w sprawie C-59/20 DBKAG, w którym
    Trybunał przyznaje, że: „W szczególności w wyroku z dnia 2 lipca 2020 r., Blackrock
    Investment Management (C-231/19), w którym chodziło zwłaszcza o usługi monitorowania
    rentowności i ryzyka świadczone przez osobę trzecią na rzecz spółek zarządzających
    usługami za pośrednictwem platformy informatycznej, Trybunał nie wykluczył z góry tych
    usług z zakresu stosowania zwolnienia przewidzianego w art. 135 ust. 1 lit. g) dyrektywy
    VAT. (...) W ten sposób, jeżeli usługa taka jak przyznanie prawa do korzystania z
    oprogramowania jest świadczona wyłącznie w celu zarządzania specjalnymi funduszami
    inwestycyjnymi, a nie zarządzania innymi funduszami, może ona zostać uznana za
    „specyficzną” dla tego celu.”
    Co więcej, w tym orzeczeniu, dotyczącym możliwości zwolnienia z VAT nabywanej licencji
    do korzystania z oprogramowania służącego do przeprowadzenia obliczeń istotnych dla
    zarządzania ryzykiem i dla pomiarów rentowności inwestycji przez zarządzających,
    Trybunał potwierdził, że jeżeli to specjalne oprogramowanie, (...) jest przeznaczone
    wyłącznie do wykonywania specyficznej i istotnej działalności związanej z zarządzaniem
    specjalnymi funduszami inwestycyjnymi, (nawet jeśli jest stosowane na technicznej
    infrastrukturze spółki inwestycyjnej i może spełniać swoje funkcje tylko przy mającym
    drugorzędne znaczenie współdziałaniu wspomnianej spółki i z bieżącym zastosowaniem
    danych rynkowych dostarczanych przez tę spółkę) podlega zwolnieniu z VAT.
    Warto zauważyć, iż Trybunał w tej sprawie odniósł się do również wyroku z dnia 5 czerwca
    1997 r., w sprawie C-2/95, (SDC EU:C:1997:278), w którym wskazano, że zwykłe usługi
    materialne lub techniczne, takie jak udostępnienie systemu informatycznego, nie były
    objęte zwolnieniem z VAT. „Niemniej jednak orzecznictwa tego nie można rozumieć w ten
    sposób, że należy z góry wykluczyć z zakresu stosowania zwolnienia przewidzianego w art.
    135 ust. 1 lit. g) 112 dyrektywy VAT każdą usługę świadczoną przez osobę trzecią za
    pomocą systemu informatycznego na rzecz spółki zarządzającej. Jak Trybunał wyjaśnił
    bowiem w pkt 38 wyroku w sprawie SDC (C-2/95) fakt, iż dana usługa jest w całości
    wykonywana drogą elektroniczną, sam w sobie nie sprzeciwia się zastosowaniu zwolnienia
    do tej usługi.”.

    Powyższe tezy wyroków TSUE Wnioskodawca w pełni podziela i prezentuje jako swoje
    stanowisko w niniejszej sprawie.
    Podsumowując, decydujące znaczenie dla objęcia zwolnieniem usług nabywanych przez
    zarządzających od podmiotu trzeciego, za pomocą platformy internetowej (drogą
    elektroniczną), ma charakter nabywanych usług, tj. czy stanowią one odrębną całość oraz
    są specyficzne i istotne dla usługi zarządzania specjalnymi funduszami inwestycyjnymi w
    rozumieniu 112 Dyrektywy VAT. Warunki te, w ocenie Wnioskodawcy spełniają usługi
    doradcze i informacyjne nabywane przez TFI, gdyż dotyczą specyficznych i istotnych
    elementów związanych z zarządzaniem funduszami i jako takie stanowią usługi
    zarządzania korzystające ze zwolnienia z VAT.
    Zakres podmiotowy zwolnienia.
    W ocenie Wnioskodawcy 112 Dyrektywa VAT pozostawia pewną przestrzeń dla Państw
    Członkowskich do zdefiniowania zakresu pojęcia specjalne fundusze inwestycyjne.
    Zgodnie z brzmieniem art. 135 ust. 1 lit. g) 112 Dyrektywy VAT: „Państwa członkowskie
    zwalniają następujące transakcje: (...) g) zarządzanie specjalnymi funduszami
    inwestycyjnymi, określonymi przez państwa członkowskie;”.
    Jednocześnie Trybunał Sprawiedliwości wyznacza granice tych definicji wskazując, iż
    Państwa Członkowskie, przy definiowaniu pojęcia „specjalnych funduszy inwestycyjnych”,
    dla potrzeb stosowania zwolnienia przewidzianego na gruncie przepisu art. 135 ust. 1 lit.
    g) Dyrektywy 112, muszą kierować się naczelnymi zasadami prawa wspólnotowego, w tym
    zasadą konkurencyjności, równości wobec prawa, jak również poszanowaniem celów
    wspólnego systemu podatku VAT, w tym w szczególności zasady neutralności podatkowej.
    Ponadto ramy tych definicji zakreślają unijne przepisy z zakresu nadzoru nad inwestycjami
    (Dyrektywa UCITS oraz Dyrektywa ZAFI jako koordynacja przepisów Państw członkowskich
    w celu zbliżenia warunków konkurencji między przedsiębiorstwami inwestycyjnymi na
    poziomie Unii, a jednocześnie w celu zapewnienia bardziej skutecznej i bardziej jednolitej
    ochrony posiadaczy jednostek uczestnictwa oraz ułatwienia przedsiębiorstwom
    zbiorowego inwestowania znajdującym się w jednym z państw członkowskich
    wprowadzenia do obrotu swoich jednostek uczestnictwa w innych państwach
    członkowskich).
    W konsekwencji, zgodnie z wypracowanym orzecznictwem TSUE fundusze będące
    przedsiębiorstwami zbiorowego inwestowania w papiery wartościowe w rozumieniu
    Dyrektywy UCITS stanowią specjalne fundusze inwestycyjne (Por. wyroki TSUE: C-595/13 w
    sprawie Fiscale Eenheid X NV, C-44/11 w sprawie Deutsche Bank; C-424/11 w sprawie
    Wheels Common Investment, a także C-464/12 w sprawie ATP PensionService). Ponadto,
    za specjalne fundusze inwestycyjne należy również uznać fundusze, które nie są
    przedsiębiorstwami zbiorowego inwestowania w rozumieniu dyrektywy UCITS, lecz
    wykazują cechy identyczne z tymi przedsiębiorstwami i dokonują takich samych transakcji
    lub w każdym razie są na tyle podobne, że znajdują się z nimi w konkurencji (zob. wyroki
    TSUE: C-595/13 Fiscale Eenheid X NV, C-169/04 Abbey National, C-363/05 Morgan Fleming
    Claverhouse, C-424/11 Wheels Common Investment, a także C-464/12 ATP
    PensionService). Te inne rodzaje funduszy inwestycyjnych mogą zatem co do zasady
    korzystać ze zwolnienia, jeżeli państwa członkowskie również wobec nich przewidują
    szczególny nadzór państwowy.
    Na tle powyższego orzecznictwa TSUE, polski ustawodawca zdecydował się objąć
    zwolnieniem usługi zarządzania funduszami inwestycyjnymi, alternatywnymi funduszami
    inwestycyjnymi i zbiorczymi portfelami papierów wartościowych - w rozumieniu przepisów
    o funduszach inwestycyjnych.
    Ustawa o funduszach inwestycyjnych przewiduje dychotomiczny podział funduszy
    inwestycyjnych na fundusze inwestycyjne otwarte oraz alternatywne fundusze
    inwestycyjne, co wynika z implementacji prawa europejskiego z zakresu przedsiębiorstw
    wspólnego inwestowania. Prawodawca unijny wyodrębnił bowiem przedsiębiorstwa

    zbiorowego inwestowania w zbywalne papiery wartościowe regulowane Dyrektywą UCITS.
    W Polsce są to otwarte fundusze inwestycyjne. Natomiast pozostałe przedsiębiorstwa
    zbiorowego inwestowania uznał za alternatywne fundusze inwestycyjne, regulowane
    Dyrektywą ZAFI. W Polsce są to specjalistyczne fundusze inwestycyjne otwarte oraz
    fundusze inwestycyjne zamknięte. Zarówno fundusze inwestycyjne jak i alternatywne
    fundusze inwestycyjne podlegają w Polsce szczególnemu nadzorowi państwowemu.
    W konsekwencji, w świetle powyższych regulacji należy uznać, iż zarówno fundusz C (FIO)
    jako fundusz inwestycyjny otwarty, podlegający na poziomie regulacji UE Dyrektywie
    UCITS, jak i D (SFIO) jako specjalistyczny fundusz inwestycyjny otwarty, podlegający
    regulacjom Dyrektywy ZAFI (oba z wydzielonymi subfunduszami), spełniają definicję
    specjalnych funduszy inwestycyjnych w rozumieniu art. 135 ust. 1 lit. g) 112 Dyrektywy
    VAT oraz są objęte zakresem zwolnienia, o którym mowa w art. 43 ust. 1 pkt 12) lit. a)
    ustawy o VAT.
    Wpływ modelu bezpośredniego obciążania funduszy kosztami usługi (...)na zastosowanie
    zwolnienia.
    W ocenie Wnioskodawcy, na gruncie przepisów o VAT, model obciążania funduszy
    kosztami usługi (...), będzie traktowany jako „odsprzedaż” lub inaczej „refakturowanie”
    usług. Mechanizm ten został opisany w art. 8 ust. 2a ustawy o VAT: w przypadku, gdy
    podatnik działając we własnym imieniu, ale na rzecz osoby trzeciej, bierze udział w
    świadczeniu usług, przyjmuje się, że podatnik ten sam otrzymał i wyświadczył te usługi.
    TFI dokonuje zakupu usług B. (w ramach importu usług) we własnym imieniu (na fakturach
    zakupowych widnieje jako nabywca), jednak usługi te są de facto zakupione na potrzeby
    funduszy i ich uczestników, którzy są ostatecznymi beneficjentami efektów wykorzystania
    usługi (...). Dzięki tej usłudze zarządzający mogą skutecznie zwiększać wartość jednostek
    uczestnictwa poszczególnych funduszy.
    Oznacza to, że podmiot świadczący (sprzedający) daną usługę nabytą we własnym
    imieniu, lecz na rzecz osoby trzeciej, traktowany jest najpierw jako usługobiorca, a
    następnie jako usługodawca tej samej usługi. Przeniesienie ciężaru kosztów usługi na inny
    podmiot jest świadczeniem usługi w tym samym zakresie.
    W konsekwencji, w analizowanym przypadku pomimo wprowadzenia nowego modelu
    rozliczeń z funduszami charakter usługi nie ulegnie zmianie i dla potrzeb podatku VAT
    będzie ona nadal spełniać warunki do zastosowania zwolnienia. Różnica będzie
    sprowadzać się do uznania TFI za świadczącego usługi (...) na rzecz funduszy. Zatem, w
    ocenie Wnioskodawcy, na refakturach wystawionych przez TFI na fundusze, usługi w tym
    zakresie powinny zostać wykazane jako zwolnione z podatku VAT.
    Co bardzo istotne, jako że wprowadzenie nowego modelu rozliczeń ekonomicznie oznacza
    obciążenie kosztami tych usług uczestników ww. funduszy, to zakwestionowanie
    możliwości zastosowania zwolnienia ich z VAT oznaczałoby naruszenie celu samego
    zwolnienia.
    Należy bowiem przypomnieć, że Trybunał wskazywał wielokrotnie, że zwolnienie to ma na
    celu wspieranie dostępu drobnych inwestorów do rynku papierów wartościowych.
    Wspólne zarządzanie inwestycjami w ramach specjalnych funduszy inwestycyjnych daje
    bowiem tym ostatnim możliwość posiadania, pomimo skromnej inwestycji,
    zróżnicowanego portfela, który chroni ich przed ryzykiem związanym z wahaniem wartości
    papierów wartościowych i umożliwia im wspólne ponoszenie kosztów specjalistycznego
    zarządzania. W braku zwolnienia posiadacze jednostek uczestnictwa w
    przedsiębiorstwach zbiorowego inwestowania byliby opodatkowani w większym stopniu
    niż inwestorzy, a priori o większych rozmiarach, którzy bezpośrednio inwestują swoje
    pieniądze w papiery wartościowe i nie korzystają z usług zarządzania funduszami. Otóż
    zasada neutralności podatkowej sprzeciwia się temu, by przedsiębiorcy dokonujący tych

    samych transakcji byli traktowani odmiennie w dziedzinie poboru VAT (por. tezy wyroku
    TSUE z 17 czerwca 2021 r. w sprawie C-59/20, DBKAG oraz podobnie wyrok z 13 marca
    2014 r. w sprawie C-464/12, ATP PensionService i przytoczone tam orzecznictwo).
    W konsekwencji, ze względu na zachowanie tego samego charakteru usług przy ich
    refakturowaniu przez TFI na wskazane fundusze oraz ze względu na cel zwolnienia, w
    ocenie Wnioskodawcy, ewentualne zakwestionowanie zwolnienia z VAT refakturowanych
    usług stanowiłby naruszenie przepisów art. 43 ust. 1 pkt 12 lit. a) i b) ustawy o VAT, jak i
    art. 135 ust. 1 lit. g) 112 Dyrektywy VAT.
    Podsumowanie.
    Decydujące znaczenie dla objęcia zwolnieniem z VAT usług nabywanych przez
    zarządzających od podmiotu trzeciego, za pomocą platformy internetowej, ma charakter
    tych usług, tj. czy stanowią one odrębną całość, czy są specyficzne i istotne dla usługi
    zarządzania specjalnymi funduszami inwestycyjnymi oraz fakt świadczenia ich na rzecz
    specjalnych funduszy inwestycyjnych w rozumieniu 112 Dyrektywy VAT.
    Usługi (...) spełniają te kryteria, co zostało potwierdzone m.in. przez Dyrektora KIS w
    indywidualnej interpretacji wydanej dla A. TFI z 23 października 2018 r. (sygn. IPPP3/443-
    787/14/18-5/S/IG). W uzyskanej interpretacji zostały one ocenione jako odrębne usługi
    doradcze i informacyjne, wypełniające specyficzne i istotne funkcje dla usługi zarządzania
    funduszami i jako takie podlegające zwolnieniu z VAT. Interpretacja ta została wydana po
    uzyskaniu przez TFI korzystnego wyroku NSA (sygn. I FSK 1028/16 z 23 kwietnia 2018 r.).
    Wnioskodawcy znane są również inne, pozytywne indywidualne interpretacje w tym
    zakresie np. interpretacja DKIS z 30 października 2023 r. 0114-KDIP4-3.4012.324.2023.2.
    MKA.
    Zarówno fundusz C FIO, podlegający na poziomie regulacji UE Dyrektywie UCITS, jak i D
    SFIO, podlegający regulacjom Dyrektywy ZAFI (oba z wydzielonymi subfunduszami),
    spełniają definicję specjalnych funduszy inwestycyjnych w rozumieniu art. 135 ust. 1 lit. g)
    112 Dyrektywy VAT, w konsekwencji objęte są zakresem zwolnienia, o którym mowa w art.
    43 ust. 1 pkt 12) lit. a) ustawy o VAT.
    Rozważany model bezpośredniego obciążania funduszy C. FIO oraz D. SFIO kosztami
    usługi (...), będzie traktowany jako „refakturowanie” usług dla potrzeb VAT i nie zmieni on
    charakteru analizowanych usług. Nadal będą to odrębne usługi doradcze i informacyjne,
    wypełniające specyficzne i istotne funkcje dla usługi zarządzania, świadczone na rzecz
    specjalnych funduszy inwestycyjnych w rozumieniu 112 Dyrektywy VAT.
    Zachowanie zwolnienia ich z podatku VAT pozwoli zrealizować cel zwolnienia określony w
    przepisach 112 Dyrektywy VAT oraz orzecznictwie TSUE.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest prawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t.j.
    Dz. U. z 2024 r. poz. 361 ze zm.), zwanej dalej „ustawą”:
      Opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, podlegają odpłatna dostawa towarów
      i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju.
    W myśl art. 7 ust. 1 ustawy:
      Przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się przeniesienie
      prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (...).
    Natomiast art. 8 ust. 1 ustawy stanowi, że:
      Przez świadczenie usług, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się każde
      świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej

      niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu
      art. 7, w tym również:
      1) przeniesienie praw do wartości niematerialnych i prawnych, bez względu na formę,
        w jakiej dokonano czynności prawnej;
      2) zobowiązanie do powstrzymania się od dokonania czynności lub do tolerowania
        czynności lub sytuacji;
      3) świadczenie usług zgodnie z nakazem organu władzy publicznej lub podmiotu
        działającego w jego imieniu lub nakazem wynikającym z mocy prawa.
    Z tak szeroko sformułowanej definicji wynika, że przez świadczenie usług należy przede
    wszystkim rozumieć określone zachowanie podatnika na rzecz odrębnego podmiotu,
    które zasadniczo wynika z dwustronnego stosunku zobowiązaniowego, zakładającego
    istnienie podmiotu będącego odbiorcą (nabywcą usługi), jak również podmiotu
    świadczącego usługę. Przez świadczenie usług należy zatem rozumieć każde zachowanie
    niebędące dostawą towarów i świadczone na rzecz innego podmiotu.
    Powołane przepisy wskazują, że pojęcie świadczenia usług ma bardzo szeroki zakres, gdyż
    nie obejmuje wyłącznie działań podatnika, lecz również zobowiązanie do powstrzymania
    się od dokonywania czynności lub do tolerowania czynności bądź sytuacji. Pod pojęciem
    usługi (świadczenia) należy rozumieć każde zachowanie, na które składać się może
    zarówno działanie (uczynienie, wykonanie czegoś), jak i zaniechanie (nieczynienie bądź też
    tolerowanie, znoszenie określonych stanów rzeczy). Przy ocenie charakteru świadczenia
    jako usługi należy zwrócić uwagę na to, że usługą jest tylko takie świadczenie, w
    przypadku którego istnieje bezpośredni konsument, odbiorca świadczenia odnoszący z
    niego korzyść.
    W świetle art. 8 ust. 2a ustawy:
      W przypadku gdy podatnik, działając we własnym imieniu, ale na rzecz osoby trzeciej,
      bierze udział w świadczeniu usług, przyjmuje się, że ten podatnik sam otrzymał i
      wyświadczył te usługi.
    Przepis ten jest źródłem praw i obowiązków podatników w odniesieniu do świadczeń
    określanych mianem „odsprzedaży” lub „refakturowania” usług. W związku z tym należy
    stwierdzić, że nabycie usług oraz ich późniejsza odsprzedaż powinny być zawsze
    traktowane jako dwie odrębne transakcje usługowe.
    Powyższy przepis jest odpowiednikiem art. 28 Dyrektywy 2006/112/WE Rady z 28
    listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. Urz. UE
    L Nr 347 s. 1 ze zm.), zwanej dalej Dyrektywą 112, który stanowi, że:
      W przypadku gdy podatnik, działając we własnym imieniu, ale na rzecz osoby trzeciej,
      bierze udział w świadczeniu usług, przyjmuje się, że podatnik ten sam otrzymał i
      wyświadczył te usługi.
    Oznacza to, że podmiot świadczący (sprzedający) daną usługę nabytą we własnym
    imieniu, lecz na rzecz osoby trzeciej traktowany jest najpierw jako usługobiorca, a
    następnie jako usługodawca tej samej usługi. Przeniesienie ciężaru kosztów na inną osobę
    nie może być zatem w żaden inny sposób potraktowane niż jako świadczenie usługi w tym
    samym zakresie.
    Przepis ten reguluje zatem takie sytuacje, kiedy podatnik działając we własnym imieniu
    zawiera umowę, na podstawie której zobowiązuje się do zrealizowania pewnego
    świadczenia, jednak faktycznie świadczenie to realizowane jest przez podmiot trzeci. W
    takim przypadku, gdy podmiot nabywa usługę, a następnie odsprzedaje ją kontrahentowi
    w tzw. „stanie nieprzetworzonym”, uznawany jest za podatnika, który taką usługę świadczy.

    Podkreślenia wymaga, że aby dana czynność - stanowiąca dostawę towarów lub
    świadczenie usług w rozumieniu ustawy - podlegała opodatkowaniu podatkiem od
    towarów i usług musi być wykonywana przez podmiot działający w charakterze podatnika.
    W świetle zapisów art. 15 ust. 1 ustawy:
      Podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości
      prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o
      której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności.
    Zgodnie z art. 15 ust. 2 ustawy:
      Działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców lub
      usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a
      także działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność gospodarcza
      obejmuje w szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu towarów lub
      wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych.
    Z przedstawionych okoliczności sprawy wynika, że są Państwo towarzystwem funduszy
    inwestycyjnych działającym na podstawie zezwolenia Komisji Nadzoru Finansowego i w
    oparciu o przepisy ustawy o funduszach inwestycyjnych i zarządzaniu alternatywnymi
    funduszami inwestycyjnymi. Są Państwo zarejestrowanym czynnym podatnikiem VAT i w
    ramach prowadzonej działalności zarządzają Państwo funduszami inwestycyjnymi.
    Nabywają Państwo od B., podmiotu amerykańskiego, nieposiadającego siedziby ani
    stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej na terenie Polski, kompleksową
    usługę (...).
    (...) w wersji zakupionej przez Państwa jest usługą doradczą i informacyjną, polegającą na
    pozyskiwaniu, opracowywaniu i dostarczaniu aktualnych informacji ekonomicznych,
    danych, analiz gospodarczych, w tym giełdowych oraz informacji politycznych mających
    wpływ na światowe rynki kapitałowe. Dzięki tej usłudze otrzymują Państwo w czasie
    rzeczywistym komplet danych, analiz, prognoz i rekomendacji niezbędnych do
    świadomego podejmowania decyzji inwestycyjnych w celu osiągnięcia jak najlepszych
    wyników finansowych w interesie swoich klientów. Dodatkowo w ramach usługi
    dostarczane są narzędzia niezbędne do efektywnego i zgodnego z przepisami prawa
    prowadzenia i dokumentowania działalności inwestycyjnej funduszy (...). Dzięki usłudze
    (...) otrzymują Państwo m.in. informacje dotyczące:
    a) rynku towarów (ropa, gaz, węgiel, produkty rolne, itp.);
    b) instrumentów pochodnych (instrumentów opartych m.in. o stopy procentowe i kursy
      walut, obligacji zamiennych, instrumentów strukturyzowanych, itp.);
    c) rynku akcji (akcji, indeksów, kontraktów terminowych, opcji, funduszy inwestycyjnych);
    d) instrumentów o stałej stopie zwrotu (np. obligacji);
    e) rynku walut (np. transakcji spot, FX swap);
    f) cen towarów, akcji, instrumentów finansowych (w czasie rzeczywistym);
    g) analiz zmienności ceny rynkowej, analiz statystycznych i porównawczych;
    h) danych właścicielskich poszczególnych spółek;
    i) prognoz (w tym prognoz dotyczących zysku) i rekomendacji dla poszczególnych spółek.
    Dodatkowo, w ramach usługi otrzymują Państwo:
    a) narzędzia niezbędne do efektywnego i zgodnego z przepisami prawa prowadzenia i
      dokumentowania działalności inwestycyjnej funduszy m.in. narzędzia umożliwiające
      bieżące monitorowanie ryzyka pozycji dla danego portfela w sposób dostosowany do
      charakterystyki funduszu i potrzeb zarządzającego, m.in. możliwość prezentacji
      portfela w różnych przekrojach, możliwość doboru odpowiedniego zestawu

      wskaźników służących do oceny ryzyka konkretnej pozycji, możliwość tworzenia
      własnych wskaźników przy pomocy wbudowanych formuł/algorytmów, możliwość
      symulacji transakcji w celu oceny ich wpływu na profil ryzyka portfela;
    b) platformę służącą wprowadzeniu zleceń, ich modyfikacji i alokacji dokonanych
      transakcji na poszczególne fundusze, z funkcją zachowania w pamięci sytemu
      wszelkich kroków i modyfikacji dokonanych przez zarządzających;
    c) platformę pozwalającą na handel instrumentami finansowymi za pośrednictwem
      banków i biur maklerskich;
    d) narzędzia służące monitorowaniu składu portfela inwestycyjnego oraz sugerujące jego
      skład zgodnie z polityką inwestycyjną danego funduszu, a także narzędzia pozwalające
      na porównanie składu portfela z benchmarkiem funduszu wraz z wykazaniem wpływu
      różnic pomiędzy nimi na wypracowaną stopę zwrotu;
    e) narzędzia umożliwiające analizę wpływu poszczególnych składników portfela na wynik
      funduszu, zarówno na bazie danych historycznych, jak i bieżących notowań
      giełdowych;
    f) narzędzia służące obliczaniu limitów inwestycyjnych, wskaźników ryzyka i efektywności
      zarządzania poszczególnymi portfelami, a także narzędzia umożliwiające
      optymalizację składu portfela według zadanych parametrów;
    g) narzędzia do komunikacji z innymi brokerami na rynku kapitałowym w postaci chatu
      (...).
    Nabywane przez Państwa usługi (...) dokumentowane są fakturami bez wykazanej kwoty
    podatku VAT. Na fakturach wyszczególnione są następujące pozycje:
        (...) (terminale - tj. opłata za subskrypcję usługi (...) uzależniona od liczby osób
        uprawnionych do korzystania z niej oraz okresu subskrypcji);
        (...) - opłata za narzędzia niezbędne do efektywnego i zgodnego z przepisami prawa
        prowadzenia i dokumentowania działalności inwestycyjnej funduszy, uzależniona
        od okresu subskrypcji;
        (...) (opłata za dostęp do sieci (...) - łącze, za pomocą którego przekazywana jest
        usługa (...), poniesienie tej opłaty jest niezbędne do skorzystania z usługi (...), opłata
        ta uzależniona jest od okresu subskrypcji);
        w odrębnych pozycjach/fakturach B. znajdują się opłaty za dostęp do danych z
        poszczególnych rynków giełdowych (notowania) uzależnione od okresu subskrypcji
        (np. (...)) oraz opłaty za chat (...) wraz z archiwizacją danych chatu.
    Z uwagi na fakt, że miejsce świadczenie usługi (...) na Państwa rzecz znajduje się na
    terytorium Polski, z tytułu nabycia tych usług rozpoznają Państwo import usług.
    Kompleksowa usługa (...) jest nabywana przez Państwa we własnym imieniu (na fakturach
    zakupowych widnieją Państwo jako nabywca), jednak usługi te są de facto zakupione na
    potrzeby funduszy i ich uczestników, którzy są ostatecznymi beneficjentami efektów
    wykorzystania usługi (...). Dzięki tej usłudze zarządzający mogą skutecznie zwiększać
    wartość jednostek uczestnictwa poszczególnych funduszy.
    Planują Państwo obciążanie kosztami zakupionej usługi (...) zarządzanych przez Państwa
    funduszy inwestycyjnych (C. Fundusz Inwestycyjny Otwarty (FIO) oraz D. Specjalistyczny
    Fundusz Inwestycyjny Otwarty (SFIO)). Uzyskali Państwo zgodę Komisji Nadzoru
    Finansowego na zmiany Statutów C. FIO i D. SFIO w zakresie katalogu kosztów, które
    mogą być pokrywane z aktywów funduszy w taki sposób, aby fundusze mogły
    partycypować m.in. w kosztach usług dostarczanych i świadczonych przez (...). Zgodnie z

    ogłoszonymi przedmiotowymi zmianami Statutów koszty mieszczące się w dopuszczalnym
    rodzajowym katalogu kosztów mogą być pokrywane przez fundusze z Aktywów Funduszy
    lub zwracane Państwu, jeżeli zostały poniesione przez Państwa. W miejsce dotychczas
    stosowanego modelu, w którym to Państwo pokrywali w całości koszty usług
    świadczonych i dostarczanych przez (...), zostanie wprowadzony model, w którym
    zarządzane przez Państwa fundusze będą mogły partycypować w istotnej części tych
    kosztów, przy czym nie jest to w żaden sposób powiązane ze zmianą charakteru i rodzaju
    usług świadczonych przez (...).
    W planowanym modelu koszty usług (...) zostaną przeniesione (refakturowane) niemal w
    całości na ww. zarządzane fundusze, z wyjątkiem: opłat za dostęp do notowań oraz opłat
    za archiwizację chatów. Planują Państwo pozostawienie po swojej stronie kosztów
    odpowiadających kosztowi kilku terminali (...).
    Państwa wątpliwości w analizowanej sprawie dotyczą ustalenia, czy usługi (...)
    refakturowane przez Państwa na ww. fundusze będą korzystać ze zwolnienia od podatku
    od towarów i usług.
    Jak wynika z powołanego wyżej art. 8 ust. 2a ustawy, świadczenie usług ma również
    miejsce wówczas, gdy podatnik, działając we własnym imieniu, ale na rzecz osoby trzeciej,
    bierze udział w świadczeniu usług.
    W rozpatrywanej sprawie zostanie spełniony warunek wskazany w art. 8 ust. 2a ustawy.
    Należy bowiem stwierdzić, że mamy w tym przypadku do czynienia ze świadczeniem usług
    przez Państwa na rzecz funduszy inwestycyjnych, a konkretnie: C. Fundusz Inwestycyjny
    Otwarty oraz D. Specjalistyczny Fundusz Inwestycyjny Otwarty. Nabywają Państwo usługi
    (...) we własnym imieniu (na fakturach zakupowych widnieją Państwo jako nabywca),
    jednak usługi te są de facto zakupione na potrzeby funduszy i ich uczestników, którzy są
    ostatecznymi beneficjentami efektów wykorzystania ww. usług (...). Jak Państwo wskazali,
    w planowanym modelu koszty usług (...) zostaną przeniesione (refakturowane) niemal w
    całości na ww. zarządzane fundusze. Przy czym refakturowanie tych usług na fundusze nie
    zmieni w żaden sposób ich charakteru, zakresu ani rodzaju.
    W tej sytuacji, zgodnie z art. 8 ust. 2a ustawy, przyjmuje się, że Państwo będą nabywali i
    wyświadczali usługę na rzecz ww. funduszy inwestycyjnych. Państwo będą występowali
    zatem w charakterze zarówno nabywającego usługi, jak i wyświadczającego usługi - na
    rzecz wymienionych funduszy inwestycyjnych.
    W związku z powyższym, w odniesieniu do Państwa wątpliwości należy przeanalizować,
    czy nabywane przez Państwa usługi (...) refakturowane (w istocie świadczone) na rzecz C.
    Fundusz Inwestycyjny Otwarty oraz B. Specjalistyczny Fundusz Inwestycyjny Otwarty będą
    zwolnione od podatku od towarów i usług.
    W tym miejscu należy zauważyć, że w przypadku świadczenia usług, gdy jedna ze stron
    posiada siedzibę poza terytorium kraju, istotnym dla prawidłowego rozliczenia podatku
    od towarów i usług jest określenie miejsca świadczenia danej usługi. Od poprawności
    określenia miejsca świadczenia zależeć będzie, czy dana usługa podlegać będzie
    opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług w Polsce, czy też nie.
    I tak, na podstawie art. 2 pkt 1 ustawy:
      Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o terytorium kraju - rozumie się przez to
      terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, z zastrzeżeniem art. 2a.
    Kwestie dotyczące miejsca świadczenia przy świadczeniu usług uregulowane zostały w
    rozdziale 3 działu V ustawy. Stosownie do art. 28a ustawy:
      Na potrzeby stosowania przepisów regulujących miejsce świadczenia przy świadczeniu
      usług:
      1) ilekroć jest mowa o podatniku - rozumie się przez to:

      a) podmioty, które wykonują samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w
        art. 15 ust. 2, lub działalność gospodarczą odpowiadającą tej działalności, bez
        względu na cel czy rezultat takiej działalności, z uwzględnieniem art. 15 ust. 6,
      b) osobę prawną niebędącą podatnikiem na podstawie lit. a, która jest
        zidentyfikowana lub obowiązana do identyfikacji do celów podatku lub podatku od
        wartości dodanej;
      2) podatnika, który prowadzi również działalność lub dokonuje transakcji
        nieuznawanych za podlegające opodatkowaniu dostawy towarów lub świadczenia
        usług zgodnie z art. 5 ust. 1, uznaje się za podatnika w odniesieniu do wszystkich
        świadczonych na jego rzecz usług.
    Wskazany powyżej art. 28a ustawy, wprowadza drugą definicję podatnika do ustawy.
    Definicja ta ma zastosowanie tylko w przypadku ustalenia miejsca świadczenia usług.
    Podatnikiem według tej regulacji jest osoba wykonująca samodzielnie działalność
    gospodarczą. Ustawodawca odwołuje się w tym celu do definicji działalności gospodarczej
    ustalonej w art. 15 ust. 2 ustawy. Za podatników są uznawane również podmioty
    wykonujące działalność gospodarczą zgodnie z regulacjami innych państw członkowskich
    oraz państw trzecich.
    Zgodnie z ogólną zasadą wyrażoną w art. 28b ust. 1 ustawy:
      Miejscem świadczenia usług w przypadku świadczenia usług na rzecz podatnika jest
      miejsce, w którym podatnik będący usługobiorcą posiada siedzibę działalności
      gospodarczej, z zastrzeżeniem ust. 2-4 oraz art. 28e, art. 28f ust. 1 i 1a, art. 28g ust. 1,
      art. 28i, art. 28j ust. 1 i 2 oraz art. 28n.
    Jak stanowi art. 28b ust. 2 ustawy:
      W przypadku gdy usługi są świadczone dla stałego miejsca prowadzenia działalności
      gospodarczej podatnika, które znajduje się w innym miejscu niż jego siedziba
      działalności gospodarczej, miejscem świadczenia tych usług jest to stałe miejsce
      prowadzenia działalności gospodarczej.
    W myśl art. 28b ust. 3 ustawy:
      W przypadku gdy podatnik będący usługobiorcą nie posiada siedziby działalności
      gospodarczej lub stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej, o którym
      mowa w ust. 2, miejscem świadczenia usług jest miejsce, w którym posiada on stałe
      miejsce zamieszkania lub zwykłe miejsce pobytu.
    Z powyższych przepisów wynika, że miejscem świadczenia usług na rzecz podatnika w
    rozumieniu art. 28a ustawy jest miejsce, w którym podatnik ten posiada siedzibę swojej
    działalności gospodarczej. Jeżeli jednak usługi te są świadczone na rzecz stałego miejsca
    prowadzenia działalności gospodarczej podatnika znajdującego się w miejscu innym niż
    jego siedziba działalności gospodarczej, miejscem świadczenia tych usług jest stałe
    miejsce prowadzenia działalności gospodarczej. W przypadku braku siedziby działalności
    gospodarczej lub stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej - miejscem
    świadczenia usług, jest stałe miejsce zamieszkania lub zwykłe miejsce pobytu. Powołaną
    powyżej zasadę ogólną należy stosować, gdy usługa jest świadczona na rzecz podatnika, a
    przepisy wskazane w art. 28b ust. 1 ustawy nie przewidują innych zasad ustalenia miejsca
    świadczenia usług. Do powołanej w art. 28b ust. 1 ustawy zasady ogólnej, ustawodawca
    przewidział szereg zastrzeżeń, wskazując szczególne zasady ustalania miejsca świadczenia
    usług. Jednakże w przedmiotowej sprawie nie mają one zastosowania.
    Stosownie do art. 2 pkt 9 ustawy:
      Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o imporcie usług - rozumie się przez to
      świadczenie usług, z tytułu wykonania których podatnikiem jest usługobiorca, o
      którym mowa w art. 17 ust. 1 pkt 4.

    W myśl art. 17 ust. 1 pkt 4 ustawy:
      Podatnikami są również osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości
      prawnej oraz osoby fizyczne nabywające usługi, jeżeli łącznie spełnione są następujące
      warunki:
      a) usługodawcą jest podatnik nieposiadający siedziby działalności gospodarczej oraz
        stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej na terytorium kraju, a w
        przypadku usług, do których stosuje się art. 28e, podatnik ten nie jest
        zarejestrowany zgodnie z art. 96 ust. 4,
      b) usługobiorcą jest:
      - w przypadku usług, do których stosuje się art. 28b - podatnik, o którym mowa w art.
      15, lub osoba prawna niebędąca podatnikiem, o którym mowa w art. 15,
      zarejestrowana lub obowiązana do zarejestrowania zgodnie z art. 97 ust. 4,
      - w przypadku transferu bonów jednego przeznaczenia, w przypadku których
      miejscem świadczenia usług, których te bony dotyczą, jest terytorium kraju - podatnik,
      o którym mowa w art. 15, lub osoba prawna niebędąca podatnikiem, o którym mowa
      w art. 15,
      - w pozostałych przypadkach - podatnik, o którym mowa w art. 15, posiadający
      siedzibę działalności gospodarczej lub stałe miejsce prowadzenia działalności
      gospodarczej na terytorium kraju lub osoba prawna niebędąca podatnikiem, o którym
      mowa w art. 15, posiadająca siedzibę na terytorium kraju i zarejestrowana lub
      obowiązana do zarejestrowania zgodnie z art. 97 ust. 4.
    Według art. 17 ust. 2 ustawy:
      W przypadkach wymienionych w ust. 1 pkt 4 i 5, usługodawca lub dokonujący dostawy
      towarów nie rozlicza podatku należnego.
    Jak wynika z opisu sprawy, nabywają Państwo od B. - podmiotu amerykańskiego,
    nieposiadającego siedziby ani stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej w
    Polsce, kompleksowe usługi doradcze i informacyjne. Z uwagi na to, że posiadają Państwo
    siedzibę na terytorium kraju, to zgodnie z art. 28b ust. 1 ustawy, miejscem opodatkowania
    nabywanych przez Państwa usług świadczonych przez ww. podmiot amerykański - jest
    terytorium kraju, tj. Polski.
    Wobec powyższego, usługi nabywane przez Państwa od B. stanowią import usług w
    rozumieniu art. 2 pkt 9 ustawy, z tytułu którego są Państwo podatnikiem, zgodnie z art. 17
    ust. 1 pkt 4 ustawy i to na Państwu ciąży obowiązek rozliczenia tych usług.
    Przepisy ustawy o podatku od towarów i usług oraz rozporządzeń wykonawczych do tej
    ustawy, przewidują dla niektórych towarów i usług zwolnienie od podatku. Zastosowanie
    zwolnienia od podatku, jako odstępstwo od zasady powszechności i równości
    opodatkowania, możliwe jest jedynie w przypadku wykonywania czynności ściśle
    określonych w ustawie oraz w przepisach wykonawczych wydanych na podstawie jej
    upoważnienia.
    Zakres i zasady zwolnienia od podatku dostaw towarów lub świadczenia usług zostały
    określone m.in. w art. 43 ustawy.
    Stosownie do treści art. 43 ust. 1 pkt 12 lit. a) ustawy:
      Zwalnia się od podatku usługi zarządzania funduszami inwestycyjnymi,
      alternatywnymi funduszami inwestycyjnymi i zbiorczymi portfelami papierów
      wartościowych - w rozumieniu przepisów o funduszach inwestycyjnych i zarządzaniu
      alternatywnymi funduszami inwestycyjnymi.
    Na podstawie art. 43 ust. 15 ustawy:
      Zwolnienia, o których mowa w ust. 1 pkt 7, 12 i 37-41, nie mają zastosowania do:

      a) czynności ściągania długów, w tym factoringu;
      b) usług doradztwa;
      c) usług w zakresie leasingu.
    Stosowanie zwolnień od podatku ma charakter wyjątkowy i nie podlega wykładni
    rozszerzającej. W efekcie podatnik uprawniony będzie do zastosowania ww. preferencji
    jedynie, gdy charakter czynności świadczonych przez niego w sposób jednoznaczny i
    niebudzący wątpliwości wyczerpuje znamiona ujęte w treści przepisu statuującego jego
    prawo do zastosowania zwolnienia od podatku od towarów i usług.
    Jednocześnie zwrócić należy uwagę na przepis art. 43 ust. 22 ustawy, zgodnie z którym:
      Podatnik może zrezygnować ze zwolnienia od podatku usług, o których mowa w ust. 1
      pkt 7, 12 i 38-41, świadczonych na rzecz podatników, i wybrać ich opodatkowanie, pod
      warunkiem że:
      1) jest zarejestrowany jako podatnik VAT czynny;
      2) złoży naczelnikowi urzędu skarbowego pisemne zawiadomienie o wyborze
      opodatkowania tych usług przed początkiem okresu rozliczeniowego, od którego
      rezygnuje ze zwolnienia.
    Stosownie zaś do art. 43 ust. 23 ustawy:
      Podatnik, o którym mowa w ust. 22, może, nie wcześniej niż po upływie 2 lat, licząc od
      początku okresu rozliczeniowego, od którego wybrał opodatkowanie usług, o których
      mowa w ust. 1 pkt 7, 12 i 38-41, ponownie skorzystać ze zwolnienia od podatku tych
      usług, pod warunkiem złożenia naczelnikowi urzędu skarbowego pisemnego
      zawiadomienia o rezygnacji z opodatkowania, przed początkiem okresu
      rozliczeniowego, od którego ponownie będzie korzystał ze zwolnienia.
    Powyższe przepisy umożliwiają wybór opodatkowania określonych usług, które
    dotychczas obligatoryjnie korzystały ze zwolnienia od podatku - w tym m.in. właśnie usług
    zarządzania określonych w art. 43 ust. 1 pkt 12 ustawy - przy czym możliwość wyboru
    opcji opodatkowania dotyczy wyłącznie usług świadczonych na rzecz innych podatników,
    przy zachowaniu warunków określonych w art. 43 ust. 22 i 23 ustawy.
    Należy podkreślić, że pojęcia używane do oznaczenia zwolnień, o których mowa w art. 43
    ustawy, należy interpretować ściśle, zważywszy, że zwolnienia te stanowią odstępstwa od
    ogólnej zasady, zgodnie z którą podatek VAT pobierany jest od każdej usługi świadczonej
    odpłatnie przez podatnika.
    Odnosząc się do Państwa wątpliwości należy wskazać, że zwolnienie o którym mowa w
    art. 43 ust. 1 pkt 12 lit. a) ustawy, uzależnione jest od łącznego spełnienia dwóch
    warunków:
        przedmiotowego - świadczone usługi powinny być kwalifikowane jako usługi
        zarządzania, oraz
        podmiotowego - ww. usługi zarządzania powinny być świadczone w odniesieniu do
        funduszy inwestycyjnych, alternatywnych funduszy inwestycyjnych i zbiorczych
        portfeli papierów wartościowych - w rozumieniu przepisów o funduszach
        inwestycyjnych i zarządzaniu alternatywnymi funduszami inwestycyjnymi.
    Przepisy ustawy o VAT nie definiują pojęcia usług zarządzania. Jednakże przepis art. 43
    ust. 1 pkt 12 ustawy o VAT stanowi implementację do krajowego porządku prawnego
    przepisu art. 135 ust. 1 lit. g) Dyrektywy 112, zgodnie z którym:
      Państwa członkowskie zwalniają zarządzanie specjalnymi funduszami inwestycyjnymi,
      określonymi przez państwa członkowskie.

    W kontekście ww. przepisu art. 135 ust. 1 lit. g) Dyrektywy 2006/112/WE, TSUE
    wielokrotnie wskazywał, że jego wykładnia powinna być dokonywana z uwzględnieniem
    kontekstu, w jaki się wpisuje, celów oraz układu tej dyrektywy oraz z uwzględnieniem
    zwłaszcza ratio legis zwolnienia, które przewiduje. TSUE przypominał ponadto, że
    zwolnienia od podatku stanowią wyjątki od ogólnej zasady, zgodnie z którą,
    opodatkowaniu podatkiem VAT podlegają wszystkie usługi świadczone odpłatnie przez
    podatnika, wobec czego należy dokonywać ich ścisłej wykładni. Ponadto zauważono, że
    zwolnienia przewidziane w art. 13 Szóstej Dyrektywy stanowią autonomiczne pojęcia
    prawa wspólnotowego, a zatem powinny zostać zdefiniowane z punktu widzenia prawa
    wspólnotowego, co ma na celu uniknięcie rozbieżności w stosowaniu systemu podatku
    VAT w poszczególnych państwach członkowskich.
    Z ugruntowanego orzecznictwa TSUE (m.in. w sprawach C-169/04, C-275/11, C-595/13)
    wynika, że celem zwolnienia od opodatkowania transakcji związanych z zarządzaniem
    funduszami powierniczymi, przewidzianego w art. 13 część B lit. d) pkt 6 Szóstej Dyrektywy
    (obecnie art. 135 ust. 1 lit. g) Dyrektywy 2006/112/WE), jest w szczególności ułatwienie
    małym inwestorom inwestowania w papiery wartościowe za pomocą przedsiębiorstw
    zbiorowego inwestowania. Celem pkt 6 tego przepisu jest zapewnienie neutralności
    podatkowej wspólnego systemu podatku VAT w kwestii wyboru między inwestowaniem
    bezpośrednim w papiery wartościowe, a inwestowaniem za pośrednictwem
    przedsiębiorstw zbiorowego inwestowania. Z powyższego wynika, że transakcje, których
    dotyczy to zwolnienie, są typowe dla działalności, jaką wykonują przedsiębiorstwa
    zbiorowego inwestowania. Zatem art. 13 część B lit. d) pkt 6 Szóstej Dyrektywy poza
    czynnościami polegającymi na zarządzaniu zbiorowym portfelem obejmuje czynności,
    które polegają na zarządzaniu samymi przedsiębiorstwami zbiorowego inwestowania w
    papiery wartościowe, takie jak te zamieszczone w załączniku II do zmienionej Dyrektywy
    Rady 85/611/EWG z 20 grudnia 1985 r. w sprawie koordynacji przepisów ustawowych,
    wykonawczych i administracyjnych odnoszących się do przedsiębiorstw zbiorowego
    inwestowania w zbywalne papiery wartościowe (UCITS) (85/611/EWG) w rubryce
    „Administracja”, które są czynnościami właściwymi przedsiębiorstwom zbiorowego
    inwestowania. Dyrektywa 85/611/EWG została zastąpiona dyrektywą 2009/65/WE z 13
    lipca 2009 r. w sprawie koordynacji przepisów ustawowych, wykonawczych i
    administracyjnych odnoszących się do przedsiębiorstw zbiorowego inwestowania w
    zbywalne papiery wartościowe (UCITS).
    Zgodnie z art. 6 ust. 2 Dyrektywy 2009/65/WE:
      Działalność związana z zarządzaniem przedsiębiorstwami zbiorowego inwestowania w
      zbywalne papiery wartościowe (UCITS) obejmuje obowiązki, o których mowa w
      załączniku II.
    Załącznik II do tej dyrektywy określa funkcje wchodzące w skład zbiorowego zarządzania
    portfelem. Są to odpowiednio:
      - zarządzanie inwestycjami,
      - administracja:
      a) obsługa prawna i obsługa rachunkowo-księgowa w zakresie zarządzania funduszem;
      b) zapytania klientów;
      c) wycena i wyznaczanie ceny (w tym zwroty podatkowe);
      d) monitorowanie przestrzegania uregulowań;
      e) prowadzenie rejestru posiadaczy jednostek uczestnictwa;
      f) wypłata zysków;
      g) emisja i umarzanie jednostek uczestnictwa;
      h) rozliczanie umów (w tym wysyłanie potwierdzeń);

      i) prowadzenie ksiąg,
      - wprowadzanie do obrotu.
    Pod pojęciem przepisów o funduszach inwestycyjnych i zarządzaniu alternatywnymi
    funduszami inwestycyjnymi należy rozumieć przepisy ustawy z 27 maja 2004 r. o
    funduszach inwestycyjnych i zarządzaniu alternatywnymi funduszami inwestycyjnymi (t.j.
    Dz. U. z 2024 r. poz. 1034 ze zm.) - dalej jako u.f.i., a także akty wykonawcze wydane na
    podstawie przepisów tej ustawy.
    Zgodnie z art. 1 u.f.i.:
      Ustawa określa zasady tworzenia i działania funduszy inwestycyjnych mających
      siedzibę na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej oraz zasady prowadzenia na
      terytorium Rzeczypospolitej Polskiej działalności przez fundusze zagraniczne i spółki
      zarządzające.
    W myśl art. 38 ust. 1 u.f.i.:
      Towarzystwem funduszy inwestycyjnych może być wyłącznie spółka akcyjna z siedzibą
      na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, która uzyskała zezwolenie Komisji na
      wykonywanie działalności określonej w art. 45 ust. 1 (zezwolenie na wykonywanie
      działalności przez towarzystwo).
    Jak stanowi art. 39 ust. 1 u.f.i.:
      Siedziba zarządu towarzystwa powinna znajdować się na terytorium Rzeczypospolitej
      Polskiej.
    Natomiast art. 5 u.f.i. stanowi, że:
      Siedzibą i adresem funduszu inwestycyjnego jest siedziba i adres towarzystwa
      będącego jego organem.
    Z kolei zgodnie z art. 2 pkt 9 u.f.i.:
      Ilekroć w ustawie jest mowa o funduszu zagranicznym - rozumie się przez to fundusz
      inwestycyjny otwarty lub spółkę inwestycyjną, które uzyskały zezwolenie właściwego
      organu w państwie członkowskim na prowadzenie działalności zgodnie z prawem
      wspólnotowym regulującym zasady zbiorowego inwestowania w papiery wartościowe.
    Zgodnie natomiast z art. 2 pkt 7 u.f.i.:
      Ilekroć w ustawie jest mowa o państwie członkowskim - rozumie się przez to państwo
      inne niż Rzeczpospolita Polska, które jest członkiem Unii Europejskiej.
    U.f.i. wyraźnie rozróżnia zatem pojęcie „funduszu inwestycyjnego” oraz „funduszu
    zagranicznego”.
    Zagraniczne alternatywne fundusze inwestycyjne zostały zdefiniowane w u.f.i. pod
    pojęciem „unijnego AFI”. Zgodnie z art. 2 pkt 10b u.f.i.:
      Ilekroć w ustawie jest mowa o unijnym AFI - rozumie się przez to alternatywny fundusz
      inwestycyjny, który został zarejestrowany jako alternatywny fundusz inwestycyjny
      przez właściwy organ w państwie członkowskim lub uzyskał zezwolenie właściwego
      organu w państwie członkowskim na prowadzenie działalności jako alternatywny
      fundusz inwestycyjny, a w przypadku braku wymogu uzyskania zezwolenia lub
      rejestracji - prowadząc taką działalność, ma siedzibę na terytorium państwa
      członkowskiego.
    Natomiast na potrzeby u.f.i. za alternatywny fundusz inwestycyjny uznaje się fundusze
    inwestycyjne typu „specjalistyczny fundusz inwestycyjny otwarty” oraz „fundusz
    inwestycyjny zamknięty” (art. 3 ust. 4 pkt 2 u.f.i.) oraz alternatywną spółkę inwestycyjną
    (art. 8a ust. 1 u.f.i.).

    Mając powyższe na uwadze, fundusze zagraniczne oraz unijne AFI nie mieszczą się w
    zakresie pojęciowym „fundusze inwestycyjne, alternatywne fundusze inwestycyjne (...) w
    rozumieniu przepisów o funduszach inwestycyjnych i zarządzaniu alternatywnymi
    funduszami inwestycyjnymi”, o którym mowa w art. 43 ust. 1 pkt 12 lit. a) ustawy o VAT.
    Uwzględniając powyższe, ze zwolnienia od podatku od towarów i usług na podstawie art.
    43 ust. 1 pkt 12 lit. a) ustawy o VAT mogą korzystać czynności zarządzania funduszami z
    siedzibą w Polsce. W konsekwencji, powyższe zwolnienie nie znajdzie zastosowania do
    funduszy mających siedzibę za granicą.
    Działalność alternatywnych funduszy inwestycyjnych jest regulowana przepisami ww.
    ustawy z 27 maja 2004 r. o funduszach inwestycyjnych i zarządzaniu alternatywnymi
    funduszami inwestycyjnymi.
    Zgodnie z art. 2 pkt 10a u.f.i.:
      Ilekroć w ustawie jest mowa o alternatywnym funduszu inwestycyjnym - rozumie się
      przez to instytucję wspólnego inwestowania, której przedmiotem działalności, w tym w
      ramach wydzielonego subfunduszu, jest zbieranie aktywów od wielu inwestorów w
      celu ich lokowania w interesie tych inwestorów zgodnie z określoną polityką
      inwestycyjną, niebędącą funduszem działającym zgodnie z prawem wspólnotowym
      regulującym zasady zbiorowego inwestowania w papiery wartościowe.
    W myśl art. 3 ust. 1 u.f.i.:
      Fundusz inwestycyjny jest osobą prawną, której wyłącznym przedmiotem działalności
      jest lokowanie środków pieniężnych zebranych w drodze proponowania nabycia
      jednostek uczestnictwa albo certyfikatów inwestycyjnych w określone w ustawie
      papiery wartościowe, instrumenty rynku pieniężnego i inne prawa majątkowe.
    Jak stanowi art. 3 ust. 3 u.f.i.:
      Fundusz inwestycyjny prowadzi działalność, ze szczególnym uwzględnieniem interesu
      uczestników, przestrzegając zasad ograniczania ryzyka inwestycyjnego określonych w
      ustawie.
    Zgodnie z art. 3 ust. 4 u.f.i.:
      Fundusz inwestycyjny może prowadzić działalność jako:
      1) fundusz inwestycyjny otwarty;
      2) alternatywny fundusz inwestycyjny: specjalistyczny fundusz inwestycyjny otwarty
        albo fundusz inwestycyjny zamknięty.
    Stosownie do art. 4 ust. 1 u.f.i.:
      Towarzystwo tworzy fundusz inwestycyjny, zarządza nim i reprezentuje fundusz w
      stosunkach z osobami trzecimi.
    W myśl art. 4 ust. 1c u.f.i.
      Zarządzanie specjalistycznym funduszem inwestycyjnym otwartym albo funduszem
      inwestycyjnym zamkniętym obejmuje co najmniej zarządzanie portfelem
      inwestycyjnym funduszu i ryzykiem.
    Według art. 45 ust. 1 u.f.i.:
      Przedmiotem działalności towarzystwa jest wyłącznie tworzenie funduszy
      inwestycyjnych otwartych lub funduszy zagranicznych, zarządzanie nimi, w tym
      pośrednictwo w zbywaniu i odkupywaniu jednostek uczestnictwa, reprezentowanie ich
      wobec osób trzecich oraz zarządzanie zbiorczym portfelem papierów wartościowych.
    Na podstawie art. 45 ust. 1a u.f.i.:

      Za zezwoleniem Komisji towarzystwo może rozszerzyć przedmiot działalności o
      tworzenie specjalistycznych funduszy inwestycyjnych otwartych i funduszy
      inwestycyjnych zamkniętych, zarządzanie tymi funduszami, w tym pośrednictwo w
      zbywaniu i odkupywaniu jednostek uczestnictwa, a także reprezentowanie ich wobec
      osób trzecich oraz zarządzanie unijnymi AFI, w tym wprowadzanie ich do obrotu.
    Z przedstawionego opisu sprawy wynika, że wskazane usługi (...) będą świadczone na
    rzecz funduszu inwestycyjnego otwartego (FIO) oraz specjalistycznego funduszu
    inwestycyjnego otwartego (SFIO). Z uwagi na powołane przepisy ustawy o funduszach
    inwestycyjnych należy stwierdzić, że warunek podmiotowy do zastosowania zwolnienia od
    podatku od towarów i usług w myśl art. 43 ust. 1 pkt 12 ustawy VAT należy uznać za
    spełniony.
    W kwestii wyjaśnienia pojęcia „zarzadzania funduszem” w odniesieniu do przedmiotowej
    sprawy, należy również wskazać kolejne ugruntowane orzecznictwo TSUE (m.in. w
    sprawach C-8/03, Banque Bruxelles Lambert S.A. z 21 października 2004 r., C-169/04 z 4
    maja 2006 r. w sprawie Abbey National plc., czy C-275/11 GfBk z 7 marca 2013 r.).
    Z orzeczenia w sprawie C-8/03, Banque Bruxelles Lambert SA, wynika, że zwolnienie
    dotyczy tych transakcji, które są ściśle związane z prowadzeniem funduszu, to znaczy do
    określania polityki inwestycyjnej, kupna i sprzedaży aktywów. O ile zwolnione transakcje
    nie ograniczają się do podejmowania decyzji, o tyle jednak muszą one bezpośrednio
    dotyczyć transakcji handlowych papierami wartościowymi.
    Doprecyzowania powyższej definicji dokonał TSUE w orzeczeniu z 4 maja 2006 r. w
    sprawie C-169/04, Abbey National. TSUE w tym wyroku, w pkt 26, 63 i 64, orzekł, że nie
    tylko zarządzanie inwestycjami, wiążące się z wyborem i zbywaniem aktywów będących
    przedmiotem takiego zarządzania, lecz również usługi administracyjne i rachunkowe, takie
    jak obliczanie kwoty dochodów i ceny jednostek uczestnictwa lub udziałów funduszu,
    wycena aktywów, rachunkowość, przygotowywanie deklaracji w celu podziału dochodów,
    dostarczanie informacji i dokumentacji na temat rachunków okresowych i deklaracji
    podatkowych, statystyk i podatku VAT, a także opracowywanie prognoz przychodów,
    wchodzą w zakres pojęcia „zarządzania” specjalnym funduszem inwestycyjnym. TSUE
    wyraźnie wskazał, że aby usługi te podlegały zwolnieniu od opodatkowania VAT, powinny
    tworzyć odrębną całość, która - jeśli ją oceniać globalnie - w konsekwencji wypełnia
    specyficzne i istotne funkcje usługi zarzadzania specjalnymi funduszami inwestycyjnymi w
    rozumieniu art. 135 ust. 1 lit. g) dyrektywy 2006/112/WE.
    W powyższym wyroku TSUE wskazał zatem na to, że zwolnienie wynikające z
    analizowanego przepisu dyrektywy 2006/112/WE ma charakter przedmiotowy, nie zaś
    podmiotowy. Oznacza to, że niezależnie od statusu i formy prawnej podmiotu
    świadczącego usługi na rzecz funduszu inwestycyjnego, jeśli czynności te jako
    kompleksowy zespół specyficznych dla funduszu świadczeń wpisywać się będą w zakres
    czynności, które podmiot bezpośrednio zarządzający funduszami wykonuje w ramach
    swojej działalności inwestycyjnej, to usługa taka powinna podlegać zwolnieniu z
    opodatkowania VAT.
    Natomiast przedmiotem rozstrzygnięcia TSUE w orzeczeniu z 7 marca 2013 r. w sprawie C-
    275/11, GfBk, była kwestia możliwości zwolnienia od opodatkowania podatkiem VAT usług
    doradczych świadczonych przez GfBk na rzecz funduszu inwestycyjnego. W tej sprawie
    Trybunał rozważył kwestię możliwości zastosowania zwolnienia z opodatkowania VAT dla
    świadczenia usług doradztwa inwestycyjnego przez spółkę świadczącą usługi doradztwa
    giełdowego, które jednak nie mieściły się w katalogu funkcji wchodzących w skład
    zbiorowego zarządzania portfelem w rozumieniu Załącznika II do dyrektywy 2009/65/WE
    w sprawie koordynacji przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych,
    odnoszących się do przedsiębiorstw zbiorowego inwestowania w zbywalne papiery
    wartościowe. Jakie czynności wchodzące w skład zbiorowego zarzadzania portfelem
    zawiera Załącznik II Dyrektywy UCITS wymieniono powyżej. Trybunał w orzeczeniu tym

    podkreślił konieczność szerokiego interpretowania pojęcia czynności „zarządzania
    specjalnym funduszem inwestycyjnym” i stwierdził, że „okoliczność, że usługi doradcze i
    informacyjne nie zostały wymienione w załączniku II do dyrektywy 85/611, nie stanowi
    przeszkody w zaliczeniu ich do kategorii specyficznych usług objętych zakresem czynności
    „zarządzania” specjalnym funduszem inwestycyjnym w rozumieniu art. 13 część B lit. d)
    pkt 6 szóstej dyrektywy (...). Fakt, iż usługi doradcze i informacyjne świadczone przez
    osobę trzecią nie wiążą się z dokonaniem zmian w sytuacji prawnej lub finansowej
    funduszu również nie stoi na przeszkodzie objęciu ich pojęciem „zarządzania” specjalnym
    funduszem inwestycyjnym w rozumieniu art. 13 część B lit. d)”.
    W odniesieniu do analizowanej sprawy, szczególną uwagę należy zwrócić na wyrok TSUE z
    2 lipca 2020 r., w sprawie Blackrock Investment Management (UK), C-231/19. W
    powyższym wyroku Trybunał orzekł, że artykuł 135 ust. 1 lit. g) dyrektywy 2006/112/WE
    należy interpretować w ten sposób, że jedno świadczenie usług zarządzania realizowane
    poprzez platformę informatyczną należącą do usługodawcy będącego osobą trzecią na
    rzecz spółki zarządzającej funduszami, obejmujące zarówno specjalne fundusze
    inwestycyjne, jak i inne fundusze, nie jest objęte przewidzianym w tym przepisie
    zwolnieniem. Odwołując się do stanu faktycznego, analizowanego przez TSUE, należy
    wskazać, że z pkt 11-16 wyroku wynika, że BlackRock jest członkiem i przedstawicielem
    grupy podatkowej VAT z siedzibą w Zjednoczonym Królestwie, do której należą spółki
    zajmujące się zarządzaniem funduszami. BlackRock zarządza zarówno specjalnymi
    funduszami inwestycyjnymi, jak i innymi funduszami, przy czym te pierwsze nie stanowią
    większości zarządzanych funduszy, zarówno pod względem liczby, jak i wartości
    zarządzanych aktywów. Aby zarządzać wszystkimi tymi funduszami, BlackRock korzysta z
    usług BlackRock Financial Management Inc. (dalej BFMI), spółki prawa amerykańskiego
    należącej do tej samej grupy kapitałowej. Wspomniane usługi świadczone są za
    pośrednictwem tzw. platformy informatycznej Aladdin, na którą składają się sprzęt,
    oprogramowanie i zasoby ludzkie. Aladdin dostarcza zarządzającym portfelami wyniki
    analiz rynkowych i monitorowania wyników i ryzyka, zapewniając wsparcie przy
    podejmowaniu decyzji inwestycyjnych, nadzoruje zgodność z przepisami i pozwala
    wdrażać decyzje dotyczące transakcji. Zgodnie z wnioskiem o wydanie orzeczenia w trybie
    prejudycjalnym jest to jedno i to samo świadczenie, niezależnie od zarządzanych środków.
    W pkt 33 wyroku wskazano, że z postanowienia odsyłającego nie wynika, by w ramach
    usługi świadczonej przez platformę taką jak rozpatrywana w postępowaniu głównym
    możliwe było rozróżnienie między usługami głównymi a pomocniczymi. Analiza rynku,
    monitorowanie wyników, ocena ryzyka, kontrola zgodności z przepisami i usługi w
    zakresie realizacji transakcji są kolejnymi etapami świadczenia, które są na równi
    niezbędne do pomyślnego przeprowadzenia transakcji inwestycyjnych. W związku z tym
    takie świadczenie ma postać jednego świadczenia składającego się z różnych elementów o
    równoważnym znaczeniu.
    W pkt 39 uzasadnienia powyższego wyroku TSUE wskazał, że zwolnienie, o którym mowa
    w art. 135 ust. 1 lit. g) dyrektywy 2006/112/WE, jest określone wyłącznie poprzez
    odniesienie do charakteru danego świadczenia, w tym przypadku zarządzania specjalnymi
    funduszami inwestycyjnymi. Brzmienie tego przepisu nie pozwala zatem na rozdzielenie
    traktowania podatkowego jednego świadczenia w zależności od jego przeznaczenia.
    Stosowanie jednej stawki w zależności od głównego przeznaczenia usług świadczonych za
    pośrednictwem platformy takiej jak Aladdin mogłoby bowiem prowadzić do tego, że
    zwolnienie dotyczące zarządzania specjalnymi funduszami inwestycyjnymi zostałoby
    przyznane na inne fundusze. W takiej sytuacji podmiot zarządzający głównie specjalnymi
    funduszami inwestycyjnymi mógłby korzystać ze zwolnienia dla całej swojej działalności w
    zakresie zarządzania funduszami, w tym funduszami innymi niż specjalne fundusze
    inwestycyjne. Taka konsekwencja byłaby sprzeczna ze ścisłym charakterem wykładni
    zwolnienia przewidzianego w art. 135 ust. 1 lit. g) dyrektywy VAT, podobnie jak innych
    zwolnień, o których mowa w tym samym ustępie, o czym przypomniano w pkt 22

    niniejszego wyroku. Zatem w okolicznościach takich jak te rozpatrywane w postępowaniu
    głównym o traktowaniu podatkowym usług nie może rozstrzygać charakter większości
    funduszy zarządzanych przez daną spółkę. (pkt 44-46 powyższego wyroku).
    Dodatkowo w pkt 47 Trybunał przypomniał, że aby usługi zarządzania świadczone przez
    osobę trzecią można było zakwalifikować jako transakcje podlegające zwolnieniu w
    rozumieniu tego przepisu, muszą one stanowić w globalnej ocenie odrębną całość oraz
    spełniać szczególne i istotne funkcje z zakresu zarządzania specjalnymi funduszami
    inwestycyjnymi (podobnie wyroki: z 4 maja 2006 r., Abbey National, C-169/04, EU:C:2006:
    289, pkt 70, 71; z 7 marca 2013 r., GfBk, C-275/11, EU:C:2013:141, pkt 21).
    Jak wskazano w pkt 48-51 uzasadnienia wyroku TSUE, rozpatrywana usługa była
    przeznaczona do zarządzania różnego rodzaju inwestycjami, a w szczególności może być
    wykorzystywana bez rozróżnienia do zarządzania specjalnymi funduszami inwestycyjnymi
    oraz innymi funduszami. Dlatego też usługi tej nie można uznać za szczególną usługę
    zarządzania specjalnymi funduszami inwestycyjnymi. W konsekwencji świadczenie usług
    takie jak to rozpatrywane w postępowaniu głównym nie spełnia przesłanek do zwolnienia
    przewidzianego w art. 135 ust. 1 lit. g) dyrektywy 2006/112/WE.
    Należy również wskazać na opinię Rzecznika Generalnego Priita Pikamäego, który w pkt 65
    stwierdził:
      „Zważywszy, że zarządzanie funduszami innymi niż SFI nie jest objęte zwolnieniem
      przewidzianym w art. 135 ust. 1 lit. g) dyrektywy 2006/112, zwolnienie, choćby
      częściowe, takiego świadczenia, z którego w przeważającej części korzystają fundusze
      inne niż SFI, nie jest zgodne ze wspomnianym celem, do którego osiągnięcia zmierza
      to zwolnienie. Ponadto przyznanie zwolnienia z tytułu świadczenia usług, z którego
      korzystają zarówno fundusze inne niż SFI, jak i SFI, prowadziłoby do odejścia od
      orzecznictwa przytoczonego w pkt 36 i 37 niniejszej opinii, które z uwagi na ten sam
      cel wymaga, aby usługi zarządzania świadczone przez podmiot zarządzający będący
      osobą trzecią tworzyły odrębną całość, ocenianą globalnie, oraz pełniły szczególną i
      istotną funkcję w zarządzaniu SFI.”
    I końcowo, w pkt 71 opinii wskazał:
      „Pragnę jednak podkreślić, że w okolicznościach innych niż te, które zostały
      przedstawione Trybunałowi w niniejszej sprawie, rzeczone zwolnienie mogłoby
      ewentualnie zostać przyznane na rzecz usług świadczonych zarządzającemu
      funduszami przez osobę trzecią, pod warunkiem że usługodawca dostarczy
      szczegółowych danych umożliwiających organom podatkowym określenie w sposób
      precyzyjny i obiektywny usług świadczonych konkretnie na rzecz SFI. W takiej sytuacji
      bowiem usługi świadczone wyłącznie na rzecz SFI mogłyby być zwolnione na
      podstawie art. 135 ust. 1 dyrektywy 2006/112, pod warunkiem że podmiot świadczący
      usługi zarządzania funduszami (lub korzystający z tych usług w przypadku odwrotnego
      obciążenia) zdoła dostarczyć organom podatkowym takie dane, co z podatkowego
      punktu widzenia skutkowałoby tym, że podobne sytuacje są traktowane w sposób
      obiektywny. Ponieważ w niniejszej sprawie brak jest takich danych, sytuacja ta nie
      zachodzi i nie można przyznać zwolnienia przewidzianego w art. 135 ust. 1 lit. g)
      dyrektywy 2006/112.”
    Z powyższego orzeczenia TSUE oraz opinii rzecznika można wywieść, że sporne usługi
    świadczone za pośrednictwem platformy informatycznej nie mogą korzystać ze zwolnienia
    od podatku, z uwagi na to, że mogły być wykorzystane przez usługodawcę do zarządzania
    nie tylko SFI, ale także innymi funduszami niebędącymi SFI, a nie z tego powodu, że nie
    spełniają one warunku uznania ich za usługi „zarządzania” w rozumieniu art. 135 ust. 1 lit.
    g Dyrektywy 112.
    Odnosząc się do przedmiotowej sprawy, usługi (...) nabywane przez Państwa od firmy B.
    polegają na pozyskiwaniu, opracowywaniu i dostarczaniu aktualnych informacji
    ekonomicznych, danych, analiz gospodarczych, w tym giełdowych oraz informacji

    politycznych mających wpływ na światowe rynki kapitałowe. Dzięki tej usłudze otrzymują
    Państwo w czasie rzeczywistym komplet danych, analiz, prognoz i rekomendacji
    niezbędnych do świadomego podejmowania decyzji inwestycyjnych w celu osiągnięcia jak
    najlepszych wyników finansowych w interesie swoich klientów. Dodatkowo w ramach
    usługi dostarczane są narzędzia niezbędne do efektywnego i zgodnego z przepisami
    prawa prowadzenia i dokumentowania działalności inwestycyjnej funduszy.
    W niniejszej sprawie, firma B. (tak jak podmiot zagraniczny w wyroku w sprawie C-231/19),
    dostarcza Państwu usługi dostępu do publicznych danych transakcyjnych w zakresie
    obrotu instrumentami finansowymi. Nabywają więc Państwo dostęp do informacji
    obejmujących m.in. w czasie realnym notowania na giełdach, dane i wskaźniki z różnych
    rynków finansowych itp. wykorzystywanych następnie w procesie świadczenia usług
    zarządzania funduszami inwestycyjnymi, w rozumieniu ustawy o funduszach
    inwestycyjnych i zarządzaniu alternatywnymi funduszami inwestycyjnymi. W
    przedmiotowej sprawie świadczą Państwo usługi na rzecz funduszu inwestycyjnego
    otwartego (FIO) oraz specjalistycznego funduszu inwestycyjnego otwartego (SFIO). Dzięki
    nabywanym usługom od (...) otrzymują Państwo m.in. informacje dotyczące rynku
    towarów, instrumentów pochodnych, rynku akcji, instrumentów o stałej stopie zwrotu,
    rynku walut, cen towarów, akcji, instrumentów finansowych (w czasie rzeczywistym),
    analiz zmienności ceny rynkowej, analiz statystycznych i porównawczych, danych
    właścicielskich poszczególnych spółek oraz prognoz i rekomendacji dla poszczególnych
    spółek.
    Mając na uwadze przedstawione okoliczności sprawy oraz wnioski płynące z powołanych
    powyżej przepisów jak również orzecznictwa TSUE należy stwierdzić, że spełnione będą -
    zarówno przesłanka podmiotowa jak i przedmiotowa - uprawniające do zastosowania
    zwolnienia od podatku. Nabywane usługi (...) mieszczą się w zakresie czynności
    zarządzania funduszami inwestycyjnymi wymienionych w art. 43 ust. 1 pkt 12 lit. a)
    ustawy. W konsekwencji nabywane przez Państwa, a następnie refakturowane na
    fundusze inwestycyjne usługi (...)będą korzystały ze zwolnienia od podatku VAT na
    podstawie ww. artykułu.
    Państwa stanowisko jest prawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, które Państwo przedstawili i stanu prawnego,
    który obowiązuje w dniu wydania interpretacji.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
        Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb
        ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz.
        2383 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa
        sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia
        przyszłego i zastosują się Państwo do interpretacji.
        Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z
        dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;

      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
        Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki
      interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego
    Sądu Administracyjnego w (...). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje
    ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
    (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
        w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
        Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
        w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na
        adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS
        /SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.