Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0114-KDIP1-2.4012.219.2025.1.JO
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-05-20
Teza: Nieuznanie Wnioskodawcy za podatnika z tytułu sprzedaży
wydzielonych niezabudowanych działek gruntu.
Słowa kluczowe: czynności-czynności podlegające opodatkowaniu
działalność-działalność gospodarcza
grunty-grunt niezabudowany
podatnik
Zagadnienia: Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III. Podatnicy,
płatnicy i przedstawiciele podatkowi-Rozdział 1.
Podatnicy i płatnicy-Działalność gospodarcza
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III. Podatnicy,
płatnicy i przedstawiciele podatkowi-Rozdział 1.
Podatnicy i płatnicy-Podatnicy
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III-
Rozdział 1-art. 15-ust. 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III-
Rozdział 1-art. 15-ust. 2

## Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

dłowe
    Szanowny Panie,
    stwierdzam, że Pana stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego
    zdarzenia przyszłego w podatku od towarów i usług jest prawidłowe.

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

11 kwietnia 2025 r. wpłynął Pana wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej, który
    dotyczy nieuznania Pana za podatnika z tytułu sprzedaży wydzielonych niezabudowanych
    działek gruntu.
    Treść wniosku jest następująca:

## Opis zdarzenia przyszłego

Dnia 13 stycznia 2016 r. na podstawie postanowienia Sądu o przysądzeniu własności,
    sygn. akt (...) (Sąd Rejonowy w (...)), Wnioskodawca nabył trzy niezabudowane działki
                          2gruntu o obszarach od 1200 do 1400 m (nr 1, 2 i 3) w miejscowości (...), objęte jedną
    księgą wieczystą.
    W chwili nabycia działki nie posiadały dostępu do drogi publicznej, o czym na dzień
    nabycia Wnioskodawca nie wiedział. Wnioskodawca wystąpił do Sądu o ustanowienie
    drogi koniecznej. Sąd wydał Postanowienie zgodne z wnioskiem.
    Działki na dzień nabycia nie były opodatkowane podatkiem od towarów i usług VAT.
    Działki nie były przedmiotem podziału geodezyjnego ani scalenia.
    W dniu nabycia i obecnie działki objęte są miejscowym planem zagospodarowania
    przestrzennego i przeznaczone są jako tereny zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej.
    Wnioskodawca nie prowadzi działalności gospodarczej w zakresie obrotu
    nieruchomościami, nie jest zarejestrowanym, czynnym podatnikiem podatku VAT w tym
    zakresie, nie wykorzystywał przedmiotowej nieruchomości do prowadzenia działalności
    gospodarczej.
    Nie był i nie jest rolnikiem.
    Działki będące przedmiotem planowanej sprzedaży nie były, nie są, nie będą
    wykorzystywane w celach zarobkowych, np. najem, dzierżawa czy użyczenie.
    Wnioskodawca zamierza zbyć działki i w części wykorzystać środki na spłatę zadłużenia
    wynikającego ze spadkobrania.
    Wnioskodawca nie zamierza zawierać przedwstępnej umowy sprzedaży, nie będzie też
    udzielać pełnomocnictwa do sprzedaży osobie trzeciej (wykwalifikowanemu sprzedawcy).
    Nie została i nie zostanie zawarta umowa dzierżawy lub najmu z przyszłymi nabywcami
    działek. Wnioskodawca nie ponosił żadnych nakładów na działki wykraczające poza ramy
    zwykłego zarządu (koszenie trawy).
    Wnioskodawca planuje zamieścić ogłoszenia o sprzedaży działek w lokalnych środkach
    masowego przekazu oraz w formie ogłoszenia na banerze w miejscu lokalizacji działek.

## Pytanie

Czy sprzedaż wydzielonych, niezabudowanych działek należących do majątku prywatnego
    Wnioskodawcy nie będzie stanowić działalności gospodarczej podlegającej
    opodatkowaniu podatkiem VAT w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy VAT?
    Pana stanowisko w sprawie
    Zdaniem Wnioskodawcy, sprzedaż wydzielonych, niezabudowanych działek należących do
    jego majątku prywatnego nie będzie stanowić działalności gospodarczej podlegającej
    opodatkowaniu podatkiem VAT w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy VAT.
    Działalność gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające na
    wykorzystywaniu towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły, dla
    celów zarobkowych. Powinna cechować się stałością, powtarzalnością i niezależnością jej
    wykonywania, bowiem związana jest z profesjonalnym obrotem gospodarczym. W
    opisanym stanie prawnym mamy do czynienia ze zwykłym zarządzaniem osobistym

    majątkiem. Wnioskodawca nie podjął oraz nie będzie podejmować aktywnych działań w
    zakresie obrotu nieruchomościami, a także nie angażował i nie będzie angażować
    środków podobnych do wykorzystywanych przez profesjonalnych deweloperów. Zbycie
    części majątku osobistego, który nie został nabyty w celu jego sprzedaży, nie można uznać
    za sprzedaż w warunkach prowadzenia działalności gospodarczej.
    Podatnikiem podatku VAT nie będzie osoba fizyczna, która dokonuje okazjonalnej lub
    jednorazowej sprzedaży realizowanej poza prowadzoną działalnością gospodarczą.
    W pierwszej kolejności wyjaśnić należy, że dostawa towarów podlega opodatkowaniu VAT
    wyłącznie wówczas, gdy dokonywana jest przez podmiot mający status podatnika VAT i
    działającego w takim charakterze w odniesieniu do danej transakcji.
    Zgodnie bowiem z art. 15 ust. 1 ustawy VAT podatnikami są osoby prawne, jednostki
    organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące
    samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub
    rezultat takiej działalności.
    Z kolei stosownie do treści art. 15 ust. 2 ustawy VAT działalność gospodarcza obejmuje
    wszelką działalność producentów, handlowców lub usługodawców, w tym podmiotów
    pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a także działalność osób wykonujących
    wolne zawody. Działalność gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające
    na wykorzystywaniu towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla
    celów zarobkowych.
    W świetle powyższych przepisów uznanie, że osoba fizyczna dokonująca sprzedaży
    gruntów działa, jako podatnik prowadzący działalność gospodarczą, wymaga ustalenia, że
    jej działalność ma charakter zawodowy (profesjonalny), stały (charakteryzujący się
    powtarzalnością czynności) i zorganizowany.
    W tym miejscu wskazać należy, że kwestia kwalifikacji sprzedaży działek na gruncie
    podatku VAT była już niejednokrotnie przedmiotem rozstrzygnięć sądów
    administracyjnych (por. m.in. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z: 4 lipca 2023 r.,
    I FSK 427/23, 24 marca 2023 r., I FSK 2068/22, 17 marca 2023 r., I FSK 2290/18, 8 grudnia
    2022 r., I FSK 863/19, 5 listopada 2020 r., I FSK 681/18, 5 czerwca 2019 r., I FSK 983/17, te i
    przywoływane w dalszej części orzeczenia dostępne są w CBOSA: www.orzeczenia.nsa.gov.
    pl). W orzeczeniach tych wskazuje się, że przy dokonywaniu wykładni art. 15 ust. 1 i 2
    ustawy VAT należy nawiązać do kryteriów określonych przez Trybunał Sprawiedliwości
    Unii Europejskiej (TSUE) w wyroku z dnia 15 września 2011 r. w sprawach połączonych C-
    180/10 i C-181/10. TSUE stwierdził w powołanym powyżej wyroku, że osoba, która w celu
    dokonania sprzedaży działek podejmuje aktywne działania w zakresie obrotu
    nieruchomościami, angażując środki podobne do wykorzystywanych przez producentów,
    handlowców i usługodawców, w rozumieniu art. 9 ust. 1 akapit drugi Dyrektywy 112,
    należy uznać ją za podmiot prowadzący działalność gospodarczą, a więc za podatnika
    podatku od wartości dodanej. Trybunał wskazał jedynie przykładowo okoliczności, które
    mogą świadczyć o tym, że dana osoba, sprzedając nieruchomości, działa w charakterze
    podatnika podatku VAT, a podział nieruchomości w celu uzyskania lepszej ceny, liczba
    transakcji, odstępy pomiędzy transakcjami i wysokość osiągniętych przychodów, nie są
    decydujące i nie są czynnościami, które same z siebie wykraczałyby poza zarząd
    majątkiem prywatnym.
    Każdorazowo należy zatem zbadać, jakie środki angażuje sprzedający w celu sprzedaży
    gruntu. Jeżeli środki te są podobne do tych, które wykorzystują handlowcy, wówczas
    strona sprzedając grunt, zachowuje się jak handlowiec (por. wyroki Naczelnego Sądu
    Administracyjnego z: 29 października 2007 r., I FPS 3/07; 22 października 2013 r., I FSK
    1323/12; 14 marca 2014 r., I FSK 319/13; 16 kwietnia 2014 r., I FSK 781/13; 27 maja 2014 r.,
    I FSK 774/13 i 8 lipca 2015 r., I FSK 729/14), co w niniejszej sprawie nie miało miejsca.
    Należy przede wszystkim mieć na uwadze te elementy, które łączą się z nakładami
    inwestycyjnymi wykraczającymi poza standardowe działania zarządu majątkiem

    prywatnym (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z: 9 października 2014 r., I
    FSK 2145/13; 3 marca 2015 r., I FSK 1859/13; 11 czerwca 2015 r., I FSK 716/14 i 29
    listopada 2016 r., I FSK 636/15).
    Wnioskodawca wskazuje, że nie można uznać jego aktywności w przedmiocie zbycia
    nieruchomości jako porównywalnej do działań podmiotów zajmujących się profesjonalnie
    tego rodzaju obrotem, a tym samym przyszła czynność sprzedaży działek gruntu z
    majątku prywatnego nie powinna być opodatkowana podatkiem od towarów i usług VAT
    w odniesieniu do przedstawionego stanu faktycznego.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawił Pan we wniosku jest prawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t.j.
    Dz. U. z 2024 r. poz. 361 ze zm.), zwanej dalej „ustawą”:
      Opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlegają odpłatna dostawa
      towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju.
    W myśl art. 7 ust. 1 ustawy:
      Przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się
      przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (...).
    Na podstawie art. 8 ust. 1 ustawy:
      Przez świadczenie usług, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się każde
      świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej
      niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu
      art. 7 (...).
    Stosownie art. 2 pkt 6 ustawy:
      Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o towarach - rozumie się przez to rzeczy
      oraz ich części, a także wszelkie postacie energii.
    Natomiast w myśl art. 2 pkt 22 ustawy:
      Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o sprzedaży - rozumie się przez to odpłatną
      dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju, eksport
      towarów oraz wewnątrzwspólnotową dostawę towarów.
    Na podstawie definicji zawartej w art. 2 pkt 6 ustawy, zbycie nieruchomości dokonywane
    przez podatnika, traktowane jest jako czynność odpłatnej dostawy towarów, o której
    stanowi art. 7 ust. 1 ustawy, podlegającej opodatkowaniu na podstawie art. 5 ust. 1 pkt 1
    ustawy.
    Jednak nie każda czynność stanowiąca dostawę towarów, w rozumieniu art. 7 ustawy o
    podatku od towarów i usług podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.
    Określona czynność jest opodatkowana podatkiem VAT, jeśli zostanie wykonana przez
    podatnika, a więc osobę prowadzącą działalność gospodarczą, w rozumieniu art. 15 ust. 2
    ustawy.
    Zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy:
      Podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości
      prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o
      której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności.
    Natomiast w myśl art. 15 ust. 2 ustawy:
      Działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców
      lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz

      rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność
      gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu
      towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów
      zarobkowych.
    Definicja działalności gospodarczej zawarta w ustawie, ma charakter uniwersalny,
    pozwalający na objęcie pojęciem „podatnik” tych wszystkich podmiotów, które prowadzą
    określoną działalność, występując w profesjonalnym obrocie gospodarczym. Ponadto,
    działalność gospodarczą stanowi wykorzystywanie towarów w sposób ciągły dla celów
    zarobkowych. Przez ciągłe wykorzystywanie składników majątku należy rozumieć takie
    wykorzystywanie majątku, które charakteryzuje się powtarzalnością lub długim okresem
    trwania. Zatem czerpanie dochodów ze składnika majątku wskazuje na prowadzenie
    działalności gospodarczej.
    Analizując powyższe przepisy należy stwierdzić, że dostawa towarów podlegać będzie
    opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług wyłącznie wówczas, gdy dokonywana
    będzie przez podmiot mający status podatnika, a dodatkowo działającego w takim
    charakterze w odniesieniu do danej transakcji. Istotnym dla określenia, że w odniesieniu
    do konkretnej dostawy mamy do czynienia z podatnikiem podatku VAT jest stwierdzenie,
    że prowadzi on działalność gospodarczą w rozumieniu przepisów ustawy.
    W świetle przytoczonych wyżej przepisów zauważyć należy, że status podatnika podatku
    od towarów i usług, wynika z okoliczności dokonania czynności podlegających
    opodatkowaniu tym podatkiem.
    Odnosząc się do przedstawionych wątpliwości należy wskazać, że definicja działalności
    gospodarczej, zawarta w ustawie o podatku od towarów i usług ma charakter uniwersalny,
    pozwalający na objęcie pojęciem „podatnik” tych wszystkich podmiotów, które prowadzą
    określoną działalność, występując w profesjonalnym obrocie gospodarczym. Tym samym,
    nie jest działalnością handlową, a zatem i gospodarczą sprzedaż majątku osobistego,
    który nie został nabyty ani też wykorzystany w trakcie jego posiadania w celu jego
    odsprzedaży i nie jest związany z prowadzoną działalnością gospodarczą.
    Wobec tego, zasadnym jest wykluczenie z grona podatników VAT osób fizycznych w
    przypadku, gdy dokonują sprzedaży, przekazania, bądź darowizny towarów stanowiących
    część majątku osobistego, tj. majątku, który nie został nabyty w celu jego odsprzedaży,
    bądź wykonywania innych czynności w ramach działalności gospodarczej.
    W tym kontekście, nie jest podatnikiem podatku od towarów i usług ten, kto jako osoba
    fizyczna dokonuje jednorazowych, okazjonalnych transakcji, za które nie jest przewidziana
    ściśle regularna zapłata oraz nie prowadzi zorganizowanej, czy zarejestrowanej
    działalności gospodarczej. Jednakże każdy, kto dokonuje czynności, które zmierzają do
    wykorzystania nieruchomości dla celów działalności gospodarczej, w rozumieniu art. 15
    ust. 2 ustawy, jest uznany za podatnika podatku od towarów i usług. Zatem
    wykorzystywanie majątku prywatnego stanowi działalność gospodarczą, jeżeli jest
    dokonywane w sposób ciągły dla celów zarobkowych. Podstawowym kryterium dla
    opodatkowania sprzedaży nieruchomości jest ustalenie, czy działanie to można uznać za
    wykorzystywanie majątku w sposób ciągły do celów zarobkowych, czy majątek został
    nabyty i faktycznie wykorzystany na potrzeby własne, czy też z przeznaczeniem do
    działalności gospodarczej.
    W kwestii opodatkowania dostawy nieruchomości istotne jest, czy zbywca w celu
    dokonania sprzedaży podjął aktywne działania w zakresie obrotu nieruchomościami,
    angażując środki podobne do wykorzystywanych przez producenta, handlowca i
    usługodawcę, w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy, co skutkuje koniecznością uznania go za
    podmiot prowadzący działalność gospodarczą w rozumieniu tego przepisu, a więc za
    podatnika podatku od towarów i usług, czy też sprzedaż nastąpiła w ramach zarządu
    majątkiem prywatnym.

    W tym miejscu podkreślić należy, że co prawda pojęcie „majątku prywatnego” nie
    występuje na gruncie analizowanych przepisów ustawy, jednakże wynika ono z wykładni
    art. 15 ust. 2 ustawy, dokonanej przez TSUE w sprawie C-291/92 (Finanzamt Uelzen V.
    Dieter Armbrecht). Przedmiotowe orzeczenie dotyczyło opodatkowania sprzedaży - przez
    osobę, będącą podatnikiem podatku od wartości dodanej - części majątku
    niewykorzystywanej do prowadzonej działalności gospodarczej, a służącej jej do celów
    prywatnych. „Majątek prywatny” to zatem taka część majątku danej osoby fizycznej, która
    nie jest przez nią przeznaczona ani wykorzystywana dla potrzeb prowadzonej działalności
    gospodarczej.
    Ze wskazanego orzeczenia C-291/92 wynika, że podatnik musi w całym okresie posiadania
    danej nieruchomości wykazywać zamiar wykorzystywania części nieruchomości (lub jej
    części) wyłącznie do celów osobistych. Przykładem takiego wykorzystania nieruchomości
    mogłoby być np. wybudowanie domu dla zaspokojenia własnych potrzeb mieszkaniowych.
    Potwierdzone to zostało również w wyroku TSUE z 21 kwietnia 2005 r., sygn. akt C-25/03
    Finanzamt Bergisch Gladbach v. HE, który stwierdził, że majątek prywatny to mienie
    wykorzystywane dla zaspokojenia potrzeb własnych.
    W zakresie opodatkowania transakcji sprzedaży nieruchomości wypowiedział się Trybunał
    Sprawiedliwości Unii Europejskiej w orzeczeniu z 15 września 2011 r. w sprawach
    połączonych C-180/10 i C-181/10. Trybunał orzekł, że czynności związane ze zwykłym
    wykonywaniem prawa własności nie mogą same z siebie być uznawane za prowadzenie
    działalności gospodarczej. Sama liczba i zakres transakcji sprzedaży nie mogą stanowić
    kryterium rozróżnienia między czynnościami dokonywanymi prywatnie, które znajdują się
    poza zakresem zastosowania Dyrektywy, a czynnościami stanowiącymi działalność
    gospodarczą. Podobnie – zdaniem Trybunału – okoliczność, że przed sprzedażą
    zainteresowany dokonał podziału gruntu na działki w celu osiągnięcia wyższej ceny
    łącznej. Całość powyższych elementów może bowiem odnosić się do zarządzania
    majątkiem prywatnym zainteresowanego.
    Inaczej jest natomiast - wyjaśnił Trybunał - w wypadku, gdy zainteresowany podejmuje
    aktywne działania w zakresie obrotu nieruchomościami, angażując środki podobne do
    wykorzystywanych przez producentów, handlowców i usługodawców w rozumieniu art. 9
    ust. 1 akapit drugi Dyrektywy.
    Przykładowo podane zostały działania polegające na uzbrojeniu terenu albo na
    działaniach marketingowych. Działania takie nie należą do zakresu zwykłego zarządu
    majątkiem prywatnym. Zatem, za podatnika należy uznać osobę, która w celu dokonania
    sprzedaży gruntów angażuje podobne środki wykazując aktywność w przedmiocie zbycia
    nieruchomości porównywalną do działań podmiotów zajmujących się profesjonalnie tego
    rodzaju obrotem, tj. wykraczające poza zakres zwykłego zarządu majątkiem prywatnym.
    Chodzi tu przykładowo o nabycie terenu przeznaczonego pod zabudowę, jego uzbrojenie,
    wydzielenie dróg wewnętrznych, działania marketingowe podjęte w celu sprzedaży działki,
    wykraczające poza zwykłe formy ogłoszenia, uzyskanie decyzji o warunkach zabudowy
    terenu, czy wystąpienie o opracowanie planu zagospodarowania przestrzennego dla
    sprzedawanego obszaru, prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie usług
    deweloperskich lub innych tego rodzaju usług o zbliżonym charakterze. Przy czym, na tego
    rodzaju aktywność „handlową” wskazywać musi ciąg powyżej przytoczonych okoliczności,
    a nie stwierdzenie jedynie faktu wystąpienia pojedynczych z nich. W konsekwencji dla
    rozstrzygnięcia, czy podmiot w związku z realizacją określonej czynności występuje w
    charakterze podatnika wymaga każdorazowo oceny okoliczności faktycznych danej
    sprawy. Ocenie podlegać muszą przede wszystkim działania, jakie podejmuje zbywca w
    celu dokonania sprzedaży.
    W analizowanej sprawie Pana wątpliwości dotyczą ustalenia, czy sprzedaż wydzielonych,
    niezbudowanych działek nie będzie stanowić działalności gospodarczej podlegającej
    opodatkowaniu VAT.

    Odnośnie kwestii opodatkowania sprzedaży przedmiotowych działek istotne jest czy w
    świetle zaprezentowanego opisu sprawy w celu dokonania sprzedaży tych nieruchomości
    podjął Pan lub podejmie aktywne działania w zakresie obrotu nieruchomościami,
    angażując środki podobne do wykorzystywanych przez producenta, handlowca i
    usługodawcę w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy, co skutkowałoby koniecznością uznania
    Pana za podmiot prowadzący działalność gospodarczą w rozumieniu tego przepisu, a więc
    za podatnika podatku od towarów i usług, czy też sprzedaż ta nastąpi w ramach zarządu
    majątkiem prywatnym.
    Z przedstawionych okoliczności sprawy wynika, że skala Pana zaangażowania w
    odniesieniu do sprzedaży wskazanych działek, nie wykracza poza ramy czynności
    związanych ze zwykłym wykonywaniem prawa własności. W analizowanej sprawie brak
    jest przesłanek świadczących o takiej Pana aktywności w przedmiocie sprzedaży
    przedmiotowych działek, która byłaby porównywalna do działań podmiotów zajmujących
    się profesjonalnie tego rodzaju obrotem (brak przesłanek zawodowego – stałego i
    zorganizowanego charakteru takiej działalności). Nie wystąpił bowiem taki ciąg zdarzeń,
    który jednoznacznie przesądziłby, że sprzedaż przez Pana opisanych działek
    niezabudowanych wypełni przesłanki działalności gospodarczej.
    Wskazał Pan, że 13 stycznia 2016 r. nabył Pan niezabudowane działki gruntu nr 1, 2 i 3.
    Nabycie nie było opodatkowane podatkiem VAT. Ponadto wskazał Pan, że działki nie były
    przedmiotem podziału geodezyjnego ani scalenia. Nie wykorzystywał Pan działek do
    prowadzenia działalności gospodarczej, jak również działki te nie były, nie są i nie będą
    wykorzystywane w celach zarobkowych, np. najem, dzierżawa czy użyczenie, ani nie
    została i nie zostanie zawarta umowa dzierżawy lub najmu z przyszłymi nabywcami
    działek. Nie zamierza Pan także zawierać przedwstępnej umowy sprzedaży, ani udzielać
    pełnomocnictwa do sprzedaży osobie trzeciej (wykwalifikowanemu sprzedawcy). Nie
    ponosił Pan żadnych nakładów na działki wykraczające poza ramy zwykłego zarządu
    (koszenie trawy). Jedyne działania, jakie Pan podjął dotyczyły wystawienia do Sądu o
    ustanowienie drogi koniecznej do działek, z uwagi na to, że działki nie posiadały dostępu
    do drogi publicznej oraz planuje Pan zamieścić ogłoszenia o sprzedaży działek w lokalnych
    środkach masowego przekazu oraz w formie ogłoszenia na banerze w miejscu lokalizacji
    działek.
    W związku z powyższym stwierdzić należy, że w tym konkretnym przypadku nie
    podejmował i nie zamierza podjąć Pan aktywnych działań w zakresie obrotu
    nieruchomościami, które świadczyłyby o angażowaniu środków w sposób podobny do
    wykorzystywanych przez handlowców. Działania podjęte przez Pana należą do zakresu
    zwykłego zarządu majątkiem prywatnym. Zakres podjętych czynności w odniesieniu do
    sprzedaży wskazanych we wniosku działek w żadnym wypadku nie pozwala na uznanie, że
    Pana działalność będzie miała charakter profesjonalny.
    Analiza sprawy w kontekście powołanych przepisów oraz wyroku TSUE z 15 września 2011
    r. w sprawach połączonych C-180/10 i C-181/10 prowadzi do wniosku, że planowana przez
    Pana sprzedaż wskazanych działek, nie będzie podlegała opodatkowaniu podatkiem od
    towarów i usług, gdyż brak jest przesłanek, aby w związku z tą transakcją uznać Pana za
    podatnika tego podatku.
    Wobec powyższego należy stwierdzić, że w okolicznościach wskazanych w opisie zdarzenia
    przyszłego, dokonując omawianej transakcji, będzie Pan korzystać z przysługującego Panu
    prawa do rozporządzania własnym majątkiem, która to czynność oznacza działanie w
    sferze prywatnej, co nie stanowi wykonywania działalności gospodarczej w rozumieniu art.
    15 ust. 2 ustawy. Brak tego statusu pozbawia Pana cech podatnika podatku VAT, o którym
    mowa w art. 15 ust. 1 ustawy, w zakresie sprzedaży niezabudowanych działek nr 1, 2 i 3, a
    opisaną dostawę cech czynności podlegającej opodatkowaniu, o której mowa w art. 5 ust.
    1 pkt 1 ustawy.
    Tym samym, Pana stanowisko jest prawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, które Pan przedstawił i stanu prawnego,
    który obowiązuje w dniu wydania interpretacji.
    Podkreślam, że niniejsza interpretacja została wydana na podstawie przedstawionego
    we wniosku opisu sprawy co oznacza, że w przypadku gdy w toku postępowania
    podatkowego, kontroli podatkowej, kontroli celno-skarbowej zostanie określony
    odmienny stan sprawy, interpretacja nie wywoła w tym zakresie skutków prawnych.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
        Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb
        ustawy z 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze
        zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pana sytuacja będzie
        zgodna (tożsama) z opisem zdarzenia przyszłego i zastosuje się Pan do interpretacji.
        Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
      z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
        Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pan prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu
    Administracyjnego w (...). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa
    z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z
    2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
        w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
        Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
        w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na
        adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS
        /SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.