Interpretacja indywidualna
Sygnatura: IPPP3/443-1173/11-2/JF
Organ: Dyrektor Izby Skarbowej w Warszawie
Data wydania: 2011-12-01
Teza: Prawo do odliczenie pod. naliczonego od zakupów objętych refundacją (pomoc de minimis)
Słowa kluczowe: odliczenia-odliczenie podatku od towarów i usług; podatek-podatek naliczony; pomoc-pomoc de minimis; refundacja
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział IX-Rozdział 1-art. 86

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA

Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.) oraz § 7 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz. U. Nr 112, poz. 770 ze zm.) Dyrektor Izby Skarbowej w Warszawie działając w imieniu Ministra Finansów stwierdza, że stanowisko Spółki przedstawione we wniosku z dnia 20.08.2011 r. (data wpływu 29.08.2011 r.) o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie prawa do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego - **jest prawidłowe.**

UZASADNIENIE

W dniu 29.08.2011 r. wpłynął ww. wniosek o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie prawa do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego.

Wniosek nie spełniał wymogów formalnych, w związku z tym wezwano do jego uzupełnienia pismem z dnia 03.10.2011 r. nr IPPP3/443-1173/11-2/JF. Wezwanie doręczono w dniu 10.10.2011 r. Uzupełnienia dokonano w dniu 14.10.2011 r. (data wpływu 17.10.2011 r.).

W przedmiotowym wniosku został przedstawiony następujący stan faktyczny:

Spółka Cywilna, której współwłaścicielami są dwie osoby fizyczne rozpoczęła swoją działalność w październiku 2010 r. i jest podatnikiem podatku od towarów i usług. W 2010 r. i w 2011 r. Spółka ewidencjonuje zdarzenia gospodarcze za pomocą książki przychodów i rozchodów.

Do maja 2011 r. wspólnicy przystosowywali wynajęty lokal w celu prowadzenia w nim działalności gastronomicznej, która jest wiodącym przedmiotem działania Spółki. W dniu 5 maja 2011 r. Spółka podpisała umowę z Prezydentem Miasta o refundację kosztów wyposażenia stanowiska pracy dla skierowanego bezrobotnego. W ramach ww. umowy Urząd Pracy zobowiązał się do refundacji kosztów poniesionych przez Spółkę na wyposażenie w kwocie po 20.000 zł na każdego z trzech bezrobotnych skierowanych z Urzędu, w sumie 60.000 zł. Dnia 27 czerwca 2011 r. Spółka zatrudniła trzech bezrobotnych i po spełnieniu wszystkich dodatkowych warunków wynikających z umowy otrzymała refundację w wysokości 60.000 zł, którą przeznaczyła m.in. na:

*   zakup środków trwałych w wysokości: 40.541 zł,
*   zakup wyposażenia w wysokości 19.459 zł.

W umowie jest zapis, że refundacja tych środków stanowi pomoc de minimis, w rozumieniu przepisów rozporządzenia komisji (WE) nr 1998/2006 z dnia 15 grudnia 2006 r. w sprawie stosowania art. 87 i 88 Traktatu do pomocy de minimis (Dz. Urz. UE L 379 z 28.12.2006 r., str. 5).

W odpowiedzi na wezwanie wskazano, iż dokonane przez Spółkę zakupy środków trwałych i wyposażenia, o których mowa w złożonym wniosku, służą wyłącznie działalności opodatkowanej w ramach funkcjonowania Spółki.

**W związku z powyższym zadano następujące pytanie:** Czy Spółka ma prawo do odliczenia podatku od towarów i usług od zakupionych środków trwałych i wyposażenia w przypadku kiedy otrzymała refundację na ww. wydatki w kwocie brutto?

Zdaniem Wnioskodawcy Spółka ma prawo w pełni do odliczenia podatku od towarów i usług od zakupionych zarówno środków trwałych, jak i wyposażenia zgodnie z art. 86 ust. 1 Ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 54, poz. 535; ostatnia zm. Dz. U. z 2011 r. Nr 64, poz. 332).

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego stanu faktycznego uznaje się za prawidłowe.

Stosownie do art. 86 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t.j. z 2011 r. Dz. U. Nr 177, poz. 1054), zwanej dalej ustawą, w zakresie w jakim towary i usługi są wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych, podatnikowi, o którym mowa w art. 15, przysługuje prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego, z zastrzeżeniem art. 114, art. 119 ust. 4, art. 120 ust. 17 i 19 oraz art. 124.

Zgodnie z art. 86 ust. 2 pkt 1 lit. a ustawy kwotę podatku naliczonego stanowi suma kwot podatku określonych w fakturach otrzymanych przez podatnika z tytułu nabycia towarów i usług.

Prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego przysługuje wówczas, gdy zostaną spełnione określone warunki, tzn. odliczenia tego dokonuje podatnik podatku od towarów i usług oraz gdy towary i usługi, z których nabyciem podatek został naliczony, są wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych niezależnie od tego z jakich środków zakupy zostały sfinansowane. Warunkiem umożliwiającym podatnikowi skorzystanie z prawa do odliczenia podatku naliczonego jest zatem związek zakupów z wykonanymi czynnościami opodatkowanymi.

Przedstawiona wyżej zasada wyklucza możliwość dokonania odliczenia podatku naliczonego związanego z towarami i usługami, które nie są wykorzystywane do czynności opodatkowanych, czyli w przypadku ich wykorzystywania do czynności zwolnionych od podatku oraz niepodlegających temu podatkowi.

Ustawodawca stworzył podatnikowi prawo do odliczenia podatku naliczonego w całości lub w części, pod warunkiem spełnienia przez niego zarówno przesłanek pozytywnych, m. in. tego, że zakupy będą wykorzystywane do czynności opodatkowanych, oraz niezaistnienia przesłanek negatywnych, określonych w art. 88 ustawy. Przepis ten określa listę wyjątków, które pozbawiają podatnika prawa do obniżenia kwoty podatku należnego o podatek naliczony.

Z przedstawionego stanu faktycznego wynika, iż Spółka jako czynny podatnik podatku od towarów i usług w ramach prowadzonej działalności gastronomicznej zakupiła środki trwałe oraz wyposażenie stanowiska dla trzech skierowanych bezrobotnych. Poniesione wydatki objęte zostały refundacją przez Urząd Pracy jako pomoc de minimis a nabyte środki trwałe i wyposażenie są związane wyłącznie z działalnością opodatkowaną. Ponadto, Spółka nie wskazuje o wystąpieniu przesłanek określonych w art. 88 ustawy, które mogłyby ograniczać prawo do odliczenia.

Analizując przedstawione okoliczności oraz powołane wyżej przepisy prawa podatkowego, stwierdzić należy, iż Spółce przysługuje prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o podatek naliczony w związku z nabyciem ww. wyposażenia służącego - jak wskazano we wniosku - wyłącznie czynnościom opodatkowanym - na zasadach ogólnych przewidzianych w art. 86 ust. 1 ustawy.

Tym samym stanowisko Spółki należało uznać za prawidłowe.

Niniejsza interpretacja dotyczy przedstawionego stanu faktycznego w podatku od towarów i usług w zakresie prawa do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego. Natomiast kwestia dotycząca opisanego zdarzenia w zakresie podatku dochodowego od osób fizycznych została rozstrzygnięta pismem nr IPPB1/415-756/11-2/KS z dnia 30.09.2011 r.

Interpretacja dotyczy zaistniałego stanu faktycznego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia w przedstawionym stanie faktycznym.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, ul. Jasna 2/4, 00-013 Warszawa, po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy).

Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Warszawie Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Płocku, ul. 1 Maja 10, 09-402 Płock.