Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0114-KDIP4-3.4012.9.2025.3.KM
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-04-17
Teza: Skutki podatkowe sprzedaży Nieruchomości w celu
zaspokojenia wierzytelności Wnioskodawcy.
Słowa kluczowe: nieruchomości-nieruchomość niezabudowana
nieruchomości-nieruchomość zabudowana
obowiązek-obowiązek podatkowy-moment powstania
obowiązku podatkowego
odliczenia-brak prawa do odliczenia
odliczenia-prawo do odliczenia
przewłaszczenie
sprzedaż-sprzedaż zwolniona
zwolnienie-rezygnacja ze zwolnienia
Zagadnienia: Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II. Zakres
opodatkowania-Rozdział 1. Przepisy ogólne -Czynności
podlegające opodatkowaniu
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II. Zakres
opodatkowania-Rozdział 2. Dostawa towarów i
świadczenie usług -Dostawa towarów
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III. Podatnicy,
płatnicy i przedstawiciele podatkowi-Rozdział 1.
Podatnicy i płatnicy-Podatnicy
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział IV.
Obowiązek podatkowy-Rozdział 1. Zasady ogólne-
Obowiązek podatkowy - zasada ogólna
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział IX. Odliczenie
i zwrot podatku. Odliczenie częściowe-Rozdział 1.
Odliczenie i zwrot podatku-Odliczenie podatku
naliczonego-Odliczenie podatku naliczonego z tytułu
nabycia towarów i usług
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział VIII.
Wysokość opodatkowania -Rozdział 2. Zwolnienia -
Zwolnienia przedmiotowe-Dostawa budynków, budowli
lub ich części w ramach pierwszego zasiedlenia lub przed
nim lub w okresie krótszym niż dwa lata od pierwszego
zasiedlenia
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział VIII.
Wysokość opodatkowania -Rozdział 2. Zwolnienia -
Zwolnienia przedmiotowe-Dostawa terenów
niezabudowanych innych niż tereny budowlane
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II-
Rozdział 1-art. 5-ust. 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II-
Rozdział 2-art. 7.-ust. 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III-
Rozdział 1-art. 15-ust. 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział IV-
Rozdział 1-art. 19a-ust. 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział IX-
Rozdział 1-art. 86-ust. 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział
VIII-Rozdział 2-art. 43-ust. 1-pkt 10
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział
VIII-Rozdział 2-art. 43-ust. 1-pkt 2
1

[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział
VIII-Rozdział 2-art. 43-ust. 1-pkt 9

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

9 stycznia 2025 r. wpłynął Państwa wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej, który
    dotyczy skutków podatkowych sprzedaży Nieruchomości w celu zaspokojenia Państwa
    wierzytelności. Uzupełnili go Państwo 19 marca 2025 r. i 15 kwietnia 2025 r. – w
    odpowiedzi na wezwania.
    Treść wniosku jest następująca:

## Opis zdarzenia przyszłego

Wnioskodawca – (...) Sp. z o.o. („Spółka”) – 2 czerwca 2022 r. zawarł „Umowę pożyczki,
    umowę poręczenia, oświadczenia o poddaniu się egzekucji, umowę przewłaszczenia na
    zabezpieczenie oraz oświadczenia o ustanowieniu hipoteki” (dalej „Umowa”).
    Na podstawie Umowy w szczególności osoba fizyczna („Dłużnik Rzeczowy”) będąca
    poręczycielem pożyczki udzielanej innemu podmiotowi przez Spółkę dokonała na
    zabezpieczenie pożyczki przewłaszczenia na Spółkę następujących nieruchomości,
    będących własnością Dłużnika Rzeczowego (tzn. przeniosła własność tych nieruchomości
    na Spółkę celem zabezpieczenia pożyczki):
    1) Nieruchomość stanowiąca działkę ewidencyjną nr 1 o powierzchni 2,4144 ha, położoną
    w (...), dla której prowadzona jest księga wieczysta KW nr (...) („Nieruchomość 1”).
    Nieruchomość 1 jest zabudowana budynkiem stajni wchodzącym w skład ośrodka
                                      2integracyjnego z hipoterapią o powierzchni użytkowej 1000 m. Budynek został
    wybudowany ok. 1970 r.
    2) Nieruchomość o powierzchni 5,1484 ha, położoną w (...), dla której prowadzona jest
    księga wieczysta KW nr (...) („Nieruchomość 2”).
    Nieruchomość 2 składa się z następujących działek ewidencyjnych:
        nr 2 - niezabudowanej;
                                              2nr 3 - zabudowanej budynkiem krytej ujeżdżalni o powierzchni 927 m;
        nr 4 - zabudowanej budynkiem stajni, a także padokiem.
    Wskazane obiekty na działkach nr 3 i nr 4 znajdowały się już na nich w dniu zawarcia
    Umowy.
    3) Nieruchomość o powierzchni 3,7845 ha, położoną (...), dla której prowadzona jest
    księga wieczysta KW nr (...) („Nieruchomość 3”).
    Nieruchomość 3 składa się z następujących działek ewidencyjnych:

        nr 5 - zabudowanej budynkiem warsztatowo-garażowym o powierzchni użytkowej
          2237 m; budynek został wybudowany ok. 1970 r.;
        nr 6 - zabudowanej budynkiem mieszkalno-biurowym o powierzchni użytkowej 504
        2m; budynek został wybudowany ok. 1980 r.;
        nr 7 - zabudowanej:
                                              2budynkiem stajni i magazynu pasz o powierzchni użytkowej 1 026 m; budynek
        został wybudowany ok. 1980 r.;
                                      2budynkiem świetlicy o powierzchni użytkowej 550 m; budynek został
        wybudowany ok. 1980 r.;
        budynkiem pensjonatowe - rekreacyjnym o powierzchni użytkowej równej 548,00
          2m; budynek został wybudowany ok. 1980 r. i zmodernizowany w 2013 r.;
        nr 8 - zabudowanej budynkiem pensjonatowo-hotelowym o powierzchni użytkowej
            2356,30 m; budynek został wybudowany w latach 30-tych XX wieku i
        zmodernizowany w latach 2007-2008;
                                                  2nr 9 - zabudowanej budynkiem warsztatowym o powierzchni użytkowej 520 m;
        budynek został wybudowany w latach 70-tych XX w.
    Nieruchomości 1-3 znajdują się na terenie nieobjętym Miejscowym Planem
    Zagospodarowania Przestrzennego.
    Dla działek nr 2, 7 i 9 zostały wydane decyzje o warunkach zabudowy.
    Dla pozostałych działek wchodzących w skład Nieruchomości nie zostały wydane decyzje o
    warunkach zabudowy.
    Dłużnik Rzeczowy nabył Nieruchomości 1-3 (dalej łącznie zwane „Nieruchomościami”) na
    podstawie warunkowej umowy sprzedaży nieruchomości zawartej w dniu 10 listopada
    2005 r. i umowy przeniesienia prawa własności z 1 grudnia 2005 r. Nieruchomości 1-3
    stanowią majątek osobisty Dłużnika Rzeczowego.
    Począwszy od dnia przewłaszczenia na zabezpieczenie nie były dokonywane nakłady na
    ulepszenie obiektów znajdujących się na Nieruchomościach.
    Po dokonaniu przewłaszczenia na zabezpieczenie Nieruchomości pozostawały i pozostają
    w posiadaniu Dłużnika Rzeczowego, który częściowo wykorzystuje je w prowadzonej
    działalności gospodarczej - obejmującej prowadzenie hotelu i pensjonatu, wynajem
    boksów w stajniach prowadzenie zajęć jeździeckich, udostępnianie sali bilardowej i
    kręgielni. Częściowo natomiast wykorzystuje je na własne cele mieszkalne. Dłużnik
    Rzeczowy oraz Spółka są zarejestrowani jako podatnicy VAT czynni.
    Zgodnie z Umową, w przypadku dokonania całkowitej spłaty pożyczki zabezpieczonej
    przewłaszczeniem powyższych Nieruchomości Spółka miała dokonać zwrotnego
    przeniesienia ich własności na Dłużnika Rzeczowego.
    Natomiast w przypadku niedokonania spłaty wierzytelności z umowy pożyczki w terminie
    14 dni od terminu spłaty ostatniej raty pożyczki przewidzianej w harmonogramie spłaty
    pożyczki lub w przypadku, kiedy umowa pożyczki zostanie wypowiedziana - od terminu
    określonego w wypowiedzeniu umowy albo w wezwaniu do zapłaty - Spółka jest
    uprawniona do zaspokojenia swoich wierzytelności z przedmiotów przewłaszczenia.
    Aktualnie ziściły się powyższe przesłanki zaspokojenia wierzytelności Spółki z
    Nieruchomości poprzez dokonanie ich sprzedaży.
    W przypadku ziszczenia się ww. przesłanek Umowa uprawnia Spółkę do wezwania
    Dłużnika Rzeczowego do wydania jej przedmiotów przewłaszczenia, jak również do

    wszczęcia prowadzenia postępowania egzekucyjnego w celu wydania Nieruchomości.
    Jednakże nie jest to obligatoryjne i Spółka nie planuje wzywać Dłużnika Rzeczowego do
    wydania (przeniesienia posiadania) Nieruchomości.
    Zatem do momentu dokonania Sprzedaży Nieruchomości pozostaną one w posiadaniu
    Dłużnika Rzeczowego (Spółka nie obejmie ich posiadania).
    Zgodnie z Umową, zaspokojenie wierzytelności Spółki z Nieruchomości przebiega
    maksymalnie w 4 etapach:
    1) przetarg pisemny,
    2) przetarg pisemny z niższą ceną wyjściową niż poprzednim przetargu,
    3) rokowania z określeniem ceny minimalne,
    4) swobodne zadysponowanie przedmiotów przewłaszczenia przez Spółkę, w tym
    pozostawienie jej w posiadaniu Spółki.
    Dla celów niniejszego wniosku należy przyjąć, że zaspokojenie Spółki nastąpi poprzez
    Sprzedaż Nieruchomości na rzecz podmiotu trzeciego w jednym z trybów przewidzianych
    w pkt 1-4 powyżej.
    Z uzyskanej ceny sprzedaży Nieruchomości Spółka w pierwszej kolejności zaspokoi
    należności publicznoprawne obciążające ją z tytułu posiadania Nieruchomości i ich
    sprzedaży, poniesione koszty prób sprzedaży (którymi są wszelkie koszty poniesione w
    związku z organizacją sprzedaży, w szczególności koszty ogłoszeń o przetargu, koszty
    wycen Nieruchomości, koszty dokumentowania przebiegu przetargu, wynagrodzenie
    podmiotu, któremu Spółka może zlecić organizację przebiegu przetargu) oraz roszczenia
    wynikające z ograniczonych praw rzeczowych obciążających Nieruchomości na rzecz
    podmiotów trzecich, wierzytelności egzekwowane przez Komornika Sądowego, a
    następnie wierzytelności Spółki wynikające z umowy pożyczki.
    Pozostałą część środków uzyskanych ze sprzedaży Nieruchomości Spółka wypłaci w
    terminie 14 dni od daty otrzymania ceny na rachunek bankowy pożyczkobiorcy.
    Uzupełnienie opisu zdarzenia przyszłego
    Umowa przewłaszczenia została zawarta wraz z zawarciem Umowy pożyczki, umowy
    poręczenia, oświadczenia o poddaniu się egzekucji, umowy przewłaszczenia na
    zabezpieczenie oraz oświadczenia o ustanowieniu hipoteki - tj. w dniu 2 czerwca 2022 r.,
    jednak nie można mówić że została w pełni wykonana, ponieważ Dłużnik Rzeczowy nie
    przeniósł na Spółkę faktycznego posiadania, Spółka nie złożyła również wezwania do
    wydania Nieruchomości.
    Spółka nie dysponowała i nie dysponuje Nieruchomościami, są one w posiadaniu Dłużnika
    Rzeczowego. Spółka nie wezwała Dłużnika Rzeczowego do wydania Nieruchomości i nie
    planuje tego, wobec tego nie ma możliwości rzeczywistego władania rzeczą.
    Stroną Umowy będzie Spółka-wierzyciel jako sprzedający i podmiot trzeci jako kupujący.
    Dłużnik rzeczowy przeniósł na Spółkę prawo własności Nieruchomości w dniu zawarcia
    Umowy, tj. 2 czerwca 2022 r. Spółka widnieje w księdze wieczystej jako właściciel.
    Przedmiotem przewłaszczenia była wyłącznie nieruchomość zabudowana budynkami
    (hotel, pensjonat, stadnina, stajnie, padoki itp.). Nie nastąpiło przeniesienie kluczowych
    elementów organizacyjnych, które pozwalałyby na samodzielne funkcjonowanie jako
    odrębne przedsiębiorstwo (np. pracowników, umów, koncesji). W związku z tym,
    przedmiot przewłaszczenia nie stanowi i nie stanowił zorganizowanego zespołu
    składników niematerialnych i materialnych przeznaczonych do prowadzenia działalności
    gospodarczej.
    Przedmiot przewłaszczenia nie posiadał, nie posiada ani nie będzie posiadał potencjalnej
    zdolności do działania jako niezależne przedsiębiorstwo realizujące określone zadania

    gospodarcze. Przedmiot przewłaszczenia nie stanowił zorganizowanej części
    przedsiębiorstwa.
    Przedmiot przewłaszczenia nie stanowił, nie stanowi i nie będzie stanowił organizacyjnie,
    finansowo i funkcjonalnie wyodrębnionego w przedsiębiorstwie zespołu składników
    materialnych i niematerialnych (w tym zobowiązań), który mógłby samodzielnie realizować
    określone zadania gospodarcze.
    W oparciu wyłącznie o przedmiot przewłaszczenia nie było, nie jest i nie będzie możliwe
    samodzielne prowadzenie działalności gospodarczej bez angażowania dodatkowych
    środków i ponoszenia nakładów. Sama Nieruchomość wraz z zabudowaniami nie
    stanowiła kompletnego zespołu składników materialnych i niematerialnych niezbędnych
    do prowadzenia działalności gospodarczej. Prowadzenie działalności przez Dłużnika
    Rzeczowego wymagało dodatkowych zasobów, takich jak personel, kontrakty z klientami,
    wyposażenie operacyjne, koncesje, licencje i inne składniki przedsiębiorstwa, które nie
    zostały objęte przewłaszczeniem.
    Działalność prowadzona przez Dłużnika Rzeczowego nie była, nie jest i nie będzie
    kontynuowana wyłącznie w oparciu o majątek będący przedmiotem umowy
    przewłaszczenia. Przedmiot przewłaszczenia obejmuje jedynie nieruchomość
    zabudowaną budynkami, natomiast działalność prowadzona przez Dłużnika Rzeczowego
    wymaga dodatkowych zasobów, takich jak personel, umowy z klientami, wyposażenie
    operacyjne, koncesje i licencje, które nie były przedmiotem przewłaszczenia. W związku z
    tym, samo przewłaszczenie nieruchomości nie skutkuje automatycznym przejęciem
    działalności gospodarczej w jej dotychczasowym zakresie.
    Z wiedzy jaką posiada Spółka:
        Nieruchomość stanowiąca działkę ewidencyjną nr 1 o powierzchni 2,4144 ha,
        położona w (...), dla której prowadzona jest księga wieczysta KW nr (...)
        („Nieruchomość 1”). Nieruchomość 1 jest zabudowana budynkiem stajni
        wchodzącym w skład ośrodka integracyjnego z hipoterapią o powierzchni
                  2użytkowej 1000 m. Budynek został wybudowany ok. 1970 r.
        Nieruchomość o powierzchni 5,1484 ha, położona (...), dla której prowadzona jest
        księga wieczysta KW nr (...) („Nieruchomość 2”).
    Nieruchomość 2 składa się z następujących działek ewidencyjnych:
        nr 2 - niezabudowanej;
                                              2nr 3 - zabudowanej budynkiem krytej ujeżdżalni o powierzchni 927 m;
        nr 4 - zabudowanej budynkiem stajni, a także padokiem.
    Wskazane obiekty na działkach nr 3 i nr 4 znajdowały się już na nich w dniu zawarcia
    Umowy.
        Nieruchomość o powierzchni 3,7845 ha, położoną (...), dla której prowadzona jest
        księga wieczysta KW nr (...) („Nieruchomość 3”).
    Nieruchomość 3 składa się z następujących działek ewidencyjnych:
        nr 5 - zabudowanej budynkiem warsztatowo-garażowym o powierzchni użytkowej
          2237 m; budynek został wybudowany ok. 1970 r.;

        nr 6 - zabudowanej budynkiem mieszkalno-biurowym o powierzchni użytkowej 504
        2m; budynek został wybudowany ok. 1980 r.;
        nr 7 - zabudowanej:
                                              2budynkiem stajni i magazynu pasz o powierzchni użytkowej 1 026 m; budynek
        został wybudowany ok. 1980 r.;
                                      2budynkiem świetlicy o powierzchni użytkowej 550 m; budynek został
        wybudowany ok. 1980 r.;
        budynkiem pensjonatowo - rekreacyjnym o powierzchni użytkowej równej 548,00
          2m; budynek został wybudowany ok. 1980 r. i zmodernizowany w 2013 r.;
        nr 8 - zabudowanej budynkiem pensjonatowo-hotelowym o powierzchni użytkowej
            2356,30 m; budynek został wybudowany w latach 30-tych XX wieku i
        zmodernizowany w latach 2007-2008;
                                                  2nr 9 - zabudowanej budynkiem warsztatowym o powierzchni użytkowej 520 m;
        budynek został wybudowany w latach 70-tych
    Wobec tego według wiedzy Spółki na cele mieszkalne została przeznaczona działka nr 6 a
    pozostałe działki służyły/służą na prowadzenie działalności gospodarczej.
    Na podstawie dostępnych informacji budynek mieszkalno-biurowy na działce nr 6 był
    wykorzystywany przez Dłużnika Rzeczowego na cele mieszkalne. Spółka nie ma wiedzy co
    do tego, czy był on wykorzystywany również w inny sposób, np. na cele najmu lub
    działalności gospodarczej.
    Jeśli chodzi o pozostałe budynki wykorzystywane do działalności gospodarczej, nie były
    one przeznaczone na cele mieszkalne Dłużnika Rzeczowego.
    Spółka nie posiada informacji, czy jakiekolwiek części nieruchomości były przedmiotem
    najmu na rzecz osób trzecich poza standardową działalnością pensjonatową prowadzoną
    przez Dłużnika Rzeczowego.
    W odpowiedzi na pytanie, czy w związku z nabyciem nieruchomości będących
    przedmiotem umowy przewłaszczenia Dłużnikowi przysługiwało prawo do obniżenia
    kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego, Spółka wskazała, że nie ma
    wiedzy o transakcji dotyczącej Dłużnika Rzeczowego, jednak z informacji jakie uzyskała od
    dłużnika osobistego (pożyczkobiorcy) na 90% transakcja nie była objęta podatkiem VAT.
    W odpowiedzi na pytanie, czy nieruchomości były przez Dłużnika wykorzystywane
    wyłącznie do czynności zwolnionych od podatku od towarów i usług w całym okresie
    posiadania, Spółka wskazała, że nie ma wiedzy na temat sposobu wykorzystania
    nieruchomości przez Dłużnika Rzeczowego w całym okresie ich posiadania.
    Według wiedzy Spółki nie były ponoszone wydatki na ulepszenie danego budynku w
    rozumieniu przepisów o podatku dochodowym, stanowiące co najmniej 30% wartości
    początkowej tego budynku.
    Spółka nie wykorzystywała, nie wykorzystuje i nie będzie wykorzystywać Nieruchomości
    będących przedmiotem wniosku wyłącznie do czynności zwolnionych od podatku od
    towarów i usług w całym okresie posiadania. Od momentu przewłaszczenia na
    zabezpieczenie Nieruchomości pozostają w posiadaniu Dłużnika Rzeczowego, który nadal
    z nich korzysta. Spółka nie objęła faktycznego posiadania nieruchomości i nie prowadzi na
    nich działalności operacyjnej. Celem Spółki nie jest prowadzenie działalności gospodarczej
    na nieruchomościach, lecz ich sprzedaż w ramach zaspokojenia wierzytelności
    wynikających z umowy pożyczki.

    Na moment składania niniejszego wniosku Nabywca nieruchomości nie jest jeszcze znany.
    W związku z tym Spółka nie posiada informacji, czy podmiot, na rzecz którego zostanie
    dokonana dostawa nieruchomości, będzie czynnym zarejestrowanym podatnikiem
    podatku od towarów i usług.
    Pytania
      1) Czy w związku z planowaną sprzedażą Nieruchomości w celu zaspokojenia
        wierzytelności Spółki, po stronie Spółki powstanie obowiązek podatkowy w podatku
        od towarów i usług?
      2) W przypadku uznania stanowiska Wnioskodawcy w zakresie pytania nr 1 za
        nieprawidłowe, czy planowana sprzedaż Nieruchomości będzie zwolniona od
        podatku od towarów i usług?
      3) W przypadku uznania stanowiska Wnioskodawcy w zakresie pytania nr 1 za
        nieprawidłowe, w którym dniu powstaje obowiązek podatkowy z tytułu dostawy
        Nieruchomości przez Dłużnika Rzeczowego na rzecz Spółki?
      4) W przypadku uznania stanowiska Wnioskodawcy w zakresie pytania nr 1 za
        nieprawidłowe, czy w sytuacji, w której planowana sprzedaż Nieruchomości będzie
        opodatkowana podatkiem od towarów usług, czy Spółce będzie przysługiwało
        prawo do obniżenia należnego podatku od towarów i usług o podatek naliczony
        wykazany na fakturze wystawionej przez Dłużnika Rzeczowego z tytułu dostawy
        działek zabudowanych wchodzących w skład Nieruchomości na rzecz Spółki - pod
        warunkiem, że Dłużnik Rzeczowy oraz Spółka złożą oświadczenie o rezygnacji ze
        zwolnienia od podatku tej dostawy i wyborze jej opodatkowania podatkiem od
        towarów i usług w trybie art. 43 ust. 10 i ust. 11 ustawy o VAT?
      5) W przypadku uznania stanowiska Wnioskodawcy w zakresie pytania nr 1 za
        nieprawidłowe, czy Spółce będzie przysługiwało prawo do obniżenia należnego
        podatku od towarów i usług
        o podatek naliczony wykazany na fakturze wystawionej przez Dłużnika Rzeczowego
        z tytułu dostawy niezabudowanej działki nr 2?
    Państwa stanowisko w sprawie
      1) Zdaniem Wnioskodawcy, w związku z planowaną sprzedażą Nieruchomości w celu
        zaspokojenia wierzytelności Spółki, po stronie Spółki nie powstanie obowiązek
        podatkowy w podatku od towarów i usług.
      2) W przypadku uznania stanowiska Wnioskodawcy w zakresie pytania nr 1 za
        nieprawidłowe, zdaniem Wnioskodawcy planowana sprzedaż Nieruchomości:
          będzie opodatkowana podatkiem od towarów i usług w zakresie dotyczącym
          działki niezabudowanej (nr 2) wchodzącej w skład Nieruchomości,
          będzie zwolniona od podatku na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 10 ustawy o VAT
          - w przypadku pozostałych działek (zabudowanych) wchodzących w skład
          Nieruchomości.
      3) W przypadku uznania stanowiska Wnioskodawcy w zakresie pytania nr 1 za
        nieprawidłowe, zdaniem Wnioskodawcy obowiązek podatkowy z tytułu dostawy
        Nieruchomości przez Dłużnika Rzeczowego na rzecz Spółki powstanie w dniu
        dokonania planowanej sprzedaży Nieruchomości.
      4) W przypadku uznania stanowiska Wnioskodawcy w zakresie pytania nr 1 za
        nieprawidłowe, zdaniem Wnioskodawcy, w sytuacji, gdy planowana sprzedaż
        działek wchodzących w skład Nieruchomości będzie opodatkowana podatkiem od
        towarów usług, Spółce będzie przysługiwało prawo do obniżenia należnego

        podatku od towarów i usług o podatek naliczony wykazany na fakturze wystawionej
        przez Dłużnika Rzeczowego z tytułu dostawy działek zabudowanych wchodzących w
        skład Nieruchomości na rzecz Spółki - pod warunkiem, że Dłużnik Rzeczowy oraz
        Spółka złożą oświadczenie o rezygnacji ze zwolnienia od podatku tej dostawy i
        wyborze jej opodatkowania podatkiem od towarów i usług w trybie art. 43 ust. 10 i
        ust. 11 ustawy o VAT.
      5) W przypadku uznania stanowiska Wnioskodawcy w zakresie pytania nr 1 za
        nieprawidłowe, zdaniem Wnioskodawcy, Spółce będzie przysługiwało prawo do
        obniżenia należnego podatku od towarów i usług o podatek naliczony wykazany na
        fakturze wystawionej przez Dłużnika Rzeczowego z tytułu dostawy niezabudowanej
        działki nr 2.
    Uzasadnienie
    Ad 1)
    W ocenie Wnioskodawcy, w związku z planowaną sprzedażą Nieruchomości w celu
    zaspokojenia wierzytelności Spółki, po stronie Spółki nie powstanie obowiązek podatkowy
    w podatku od towarów i usług.
    Jakkolwiek nie budzi wątpliwości, że planowana sprzedaż Nieruchomości co do zasady
    stanowi dostawę towarów, to jednak podmiotem, na którym w związku z jej dokonaniem
    będzie ciążył obowiązek podatkowy w podatku VAT, nie jest Spółka, lecz Dłużnik Rzeczowy.
    Zgodnie z art. 7 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług, „przez dostawę towarów, o
    której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1 rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania
    towarami jak właściciel”. Pojęcie „dostawy towarów” nie jest więc tożsame z
    przeniesieniem własności rzeczy w rozumieniu przepisów prawa cywilnego. Zgodnie z
    poglądem utrwalonym w orzecznictwie, obejmuje ono przeniesienie prawa do
    rozporządzania towarem skutkujące tym, że strona ta uzyskuje faktyczną możliwość
    korzystania z rzeczy i rozporządzania nią tak jak właściciel. Istotne znaczenie ma aspekt
    ekonomiczny: przeniesienie praktycznej kontroli nad rzeczą i możliwości dysponowania
    nią.
    Jak wskazano m.in. w wyroku Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej w sprawie C-320
    /88 Shipping and Forwarding Enterprise Safe BV: „dostawa towarów nie odnosi się do
    zbycia prawa własności zgodnie z procedurami przewidzianymi w obowiązującym prawie
    krajowym, lecz obejmuje wszelkie zbycie majątku rzeczowego przez jedną stronę, która
    upoważnia drugą stronę do dysponowania w rzeczywistości tym majątkiem tak jakby była
    jego właścicielem. Ten pogląd zgodny jest z celem dyrektywy, która została opracowana
    między innymi w celu oparcia wspólnego systemu VAT na jednolitej definicji transakcji
    podlegających opodatkowaniu. Celowi temu mogłaby zagrozić sytuacja, gdyby warunek
    zaistnienia dostawy towarów - będącej jedną z trzech transakcji podlegających
    opodatkowaniu - różnił się w poszczególnych państwach członkowskich, jak to ma miejsce
    w przypadku warunków rządzących przeniesieniem prawa własności w prawie cywilnym”.
    Z tego właśnie względu dyrektywa 2006/112/WE, definiując pojęcie „dostawy towarów”,
    nie odnosi się do przeniesienia prawa własności, które musiałoby być interpretowane w
    świetle stosownych przepisów prawa cywilnego (a zatem w różnych państwach
    członkowskich mogłoby przynieść różne konsekwencje), ale stworzyła niezależną i
    autonomiczną formułę przeniesienia prawa do rozporządzania towarem jak właściciel (a
    nie "jako właściciel"), która została powtórzona w art. 7 ust. 1 ustawy o VAT.
    Powyższe stanowisko ma również oparcie w orzecznictwie sądów administracyjnych:
    „Zgodnie z art. 7 ust. 1 ustawy o VAT za dostawę towarów uznaje się "przeniesienie prawa
    do rozporządzania towarami jak właściciel, przy czym musi mieć ona charakter odpłatny.
    Akcent sformułowanej definicji położony został głównie na podkreślenie przeniesienia
    ekonomicznego władztwa nad rzeczą w taki sposób, aby nabywca mógł nią dysponować
    podobnie jak właściciel. Definicja ta jest zatem bardzo szeroka, wskazująca, że istotny jest
    przede wszystkim ekonomiczny, a nie prawny aspekt transakcji, w ramach której podatnik

    przenosi na nabywcę prawo do rozporządzania towarami jak w przypadku własności”
    (wyrok WSA w Warszawie z 2 grudnia 2015 r., sygn. III SA/Wa 492/15). Podsumowując,
    formalne przeniesienie prawa własności w rozumieniu Kodeksu cywilnego nie stanowi
    wystarczającej przesłanki uznania danej czynności za dostawę towarów na gruncie VAT.
    Aby miała miejsce dostawa towarów konieczne jest, aby doszło do przeniesienia ze
    zbywcy na nabywcę prawa do rozporządzania daną rzeczą jak właściciel w sensie
    ekonomicznym, tj. do przeniesienia prawa do korzystania rzeczy i dysponowania nią we
    własnym interesie.
    W powyższym kontekście należy stwierdzić, że w związku z przewłaszczeniem
    Nieruchomości na zabezpieczenie oraz ich sprzedażą w celu zaspokojenia wierzytelności
    Spółka nie uzyskała prawa do rozporządzania Nieruchomościami jak właściciel - a w
    konsekwencji, nie może dokonać przeniesienia prawa do takiego rozporządzania nimi.
    Na wstępie należy stwierdzić, że nie ulega wątpliwości, że dostawy towarów, podlegającej
    opodatkowaniu VAT, nie stanowi samo dokonanie przewłaszczenia na zabezpieczenie.
    Czynność ta, po pierwsze, nie wiąże się z żadną odpłatnością ze strony Spółki. Po drugie,
    co istotniejsze, Spółka poza formalnym tytułem prawnym, w wyniku przewłaszczenia nie
    uzyskuje żadnych rzeczywistych, ekonomicznych atrybutów właściciela Nieruchomości:
    pozostają one w posiadaniu Dłużnika Rzeczowego, który nadal ma prawo korzystania z
    nich oraz czerpania pożytków. Ponadto, w wyniku samego przewłaszczenia Spółka nie
    uzyskuje również prawa dysponowania (rozporządzania) rzeczą; przeciwnie, co do zasady
    zobowiązana jest ona do dokonania zwrotnego przeniesienia własności po dokonaniu
    spłaty wierzytelności zabezpieczonej w wyniku przewłaszczenia.
    Reasumując, samo przewłaszczenie nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu
    przepisów ustawy o VAT.
    Jednocześnie w przedstawionym stanie faktycznym Spółka nie nabywa „prawa do
    rozporządzania rzeczą jak właściciel” również w wyniku późniejszych zdarzeń,
    umożliwiających zaspokojenie zabezpieczonej wierzytelności poprzez sprzedaż
    przewłaszczonych Nieruchomości.
    Przede wszystkim Spółka w żadnym momencie nie nabywa posiadania Nieruchomości. Jak
    wspomniano, nie skorzystała ona i nie skorzysta z możliwości zwrócenia się do Dłużnika
    Rzeczowego o wydanie Nieruchomości. W konsekwencji aż do momentu sprzedaży
    pozostaną one we władaniu Dłużnika, który nadal będzie z nich korzystał i pobierał z nich
    pożytki. Wydanie Nieruchomości nabywcy w wyniku ich planowanej sprzedaży nie będzie
    poprzedzone wydaniem ich Spółce, lecz przeniesienie posiadania rzeczy nastąpi pomiędzy
    Dłużnikiem Rzeczowym a nabywcą. Zatem Spółka nie nabędzie faktycznego władztwa nad
    rzeczą - co jest jednym z atrybutów „rozporządzania rzeczą jak właściciel” w rozumieniu
    ustawy o VAT; władztwo to do momentu sprzedaży zachowa Dłużnik Rzeczowy.
    Jednocześnie fakt, że Spółka nie nabywa „prawa do rozporządzania rzeczą jak właściciel”,
    powoduje, że nie będzie mogła go przenieść.
    Niezależnie od powyższego, również sama sprzedaż Nieruchomości przez Spółkę nie
    będzie przez nią dokonywana na warunkach takich jak sprzedaż przez podmiot mający
    pełne władztwo nad rzeczą. Ograniczenie Spółki w tym zakresie, po pierwsze, polega na
    braku swobody kształtowania warunków sprzedaży. Jak wskazano na wstępie, Umowa
    precyzyjnie określa bowiem procedurę sprzedaży (kolejne etapy, które mają zastosowanie
    dopiero po bezskutecznym zastosowaniu poprzednich), która jest dla Spółki wiążąca.
    Po drugie, Spółka nie jest również uprawniona do swobodnego dysponowania kwotą
    uzyskaną ze sprzedaży Nieruchomości: Umowa określa należności, które mają być pokryte
    z tych środków oraz ich kolejność (wierzytelności Spółki zabezpieczone Nieruchomościami
    mogą być zaspokojone dopiero po zaspokojeniu należności publicznoprawnych z tytułu
    posiadania Nieruchomości i ich sprzedaży, poniesionych koszty prób sprzedaży, roszczeń
    wynikających z ograniczonych praw rzeczowych obciążających Nieruchomości na rzecz
    podmiotów trzecich i wierzytelności egzekwowanych przez Komornika Sądowego).

    Wreszcie, Spółka nie jest uprawniona do zatrzymania ewentualnej nadwyżki kwoty
    uzyskanej ze sprzedaży ponad kwotę wierzytelności Spółki i wskazanych powyżej
    należności, lecz jest zobowiązana do jej przekazania pożyczkobiorcy.
    Zatem również na etapie sprzedaży Nieruchomości Spółce nie przysługuje „prawo
    rozporządzania nią jak właściciel”, lecz w porównaniu do podmiotu, któremu przysługuje
    rzeczywiste, pełne władztwo nad rzeczą, jest poddana daleko idącym ograniczeniom.
    W istocie przewidziana w Umowie procedura zaspokojenia wierzytelności Spółki poprzez
    sprzedaż Nieruchomości ma charakter analogiczny jak sprzedaż nieruchomości w
    postępowaniu egzekucyjnym. Wobec tego należy zauważyć, że podmiotem, na którym
    ciąży obowiązek podatkowy w podatku od towarów i usług w związku z tą ostatnią
    sprzedażą jest dłużnik, pomimo tego, że nie uczestniczy aktywnie w samym procesie
    sprzedaży.
    W ocenie Wnioskodawcy z identyczną sytuacją mamy do czynienia w przedmiotowym
    stanie faktycznym: Spółka zaspokajając wierzytelność poprzez sprzedaż Nieruchomości
    działa jako wierzyciel i jako organizator sprzedaży, działający na rachunek Dłużnika
    Rzeczowego, który jest podatnikiem VAT z tytułu sprzedaży Nieruchomości, zachowując
    ich posiadanie do momentu sprzedaży.
    Reasumując, w przedstawionym stanie faktycznym Spółka nie nabywa ekonomicznego
    władztwa nad rzeczą (posiadania), i nawet na etapie jej sprzedaży nie ma swobody
    dysponowania rzeczą, ani środkami uzyskanymi z jej sprzedaży.
    Z tego względu nie jest możliwe uznanie, że Spółka nabywa i przenosi „prawo do
    rozporządzania rzeczą jak właściciel”. Tym samym nie dochodzi do dostawy
    Nieruchomości na rzecz Spółki, ani do ich dostawy przez Spółkę.
    Uzasadnia to uznanie za prawidłowe stanowiska Wnioskodawcy, w związku z planowaną
    sprzedażą Nieruchomości w celu zaspokojenia wierzytelności Spółki, po stronie Spółki nie
    powstanie obowiązek podatkowy w podatku od towarów i usług.
    Ad 2)
    W przypadku uznania stanowiska Wnioskodawcy w zakresie pytania nr 1 za
    nieprawidłowe, tzn. uznania, że w związku z planowaną sprzedażą Nieruchomości w celu
    zaspokojenia wierzytelności Spółki, po jej stronie powstanie obowiązek podatkowy w
    podatku od towarów i usług, zdaniem Wnioskodawcy, planowana sprzedaż działki
    niezabudowanej nr 2 będzie opodatkowana VAT.
    W odniesieniu do niej nie znajdzie zastosowania zwolnienie przewidziane w art. 43 ust. 1
    pkt 9 ustawy o VAT, zgodnie z którym wolna od podatku jest dostawa terenów
    niezbudowanych, innych niż tereny budowlane.
    W myśl art. 2 pkt 33 ustawy o VAT, „terenami budowlanymi” są „grunty przeznaczone pod
    zabudowę zgodnie z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, a w
    przypadku braku takiego planu - zgodnie z decyzją o warunkach zabudowy i
    zagospodarowania terenu, o których mowa w przepisach o planowaniu i
    zagospodarowaniu przestrzennym”.
    Jak wskazano na wstępie, dla działki nr 2 została wydana obowiązująca decyzja o
    warunkach zabudowy.
    Oznacza to, że niezabudowana działka nr 2 stanowi „tereny budowlane” w rozumieniu art.
    2 pkt 33 ustawy o VAT. Zatem jej dostawa nie będzie zwolniona od podatku na podstawie
    art. 43 ust. 1 pkt 9 ww. ustawy, lecz będzie opodatkowana VAT.
    Natomiast na wszystkich pozostałych działkach wchodzących w skład Nieruchomości
    znajdują się budynki lub budowle.
    W ocenie Wnioskodawcy, do ich sprzedaży będzie miało zastosowanie zwolnienie
    przewidziane w art. 43 ust. 1 pkt 10 ustawy o VAT.

    Zgodnie z tym przepisem, dostawa budynków, budowli lub ich części jest zwolniona od
    podatku, z wyjątkiem gdy:
    a) dostawa jest dokonywana w ramach pierwszego zasiedlenia lub przed nim,
    b) pomiędzy pierwszym zasiedleniem a dostawą budynku, budowli lub ich części
    upłynął okres krótszy niż 2 lata.
    „Pierwszym zasiedleniem” w myśl art. 2 pkt 14 ustawy o VAT, jest „oddanie do
    użytkowania pierwszemu nabywcy lub użytkownikowi lub rozpoczęcie użytkowania na
    potrzeby własne budynków, budowli lub ich części, po ich:
    a) wybudowaniu lub
    b) ulepszeniu, jeżeli wydatki poniesione na ulepszenie, w rozumieniu przepisów o
    podatku dochodowym, stanowiły co najmniej 30% wartości początkowej”.
    Pod pojęciem pierwszego zasiedlenia w rozumieniu art. 2 pkt 14 ustawy o VAT należy
    zatem rozumieć użytkowanie przez pierwszego nabywcę lub użytkownika budynków,
    budowli lub ich części, po ich wybudowaniu, także na potrzeby własne osoby fizycznej,
    niezwiązane z prowadzeniem działalności gospodarczej.
    Stanowisko takie ma oparcie również w interpretacjach indywidualnych Dyrektora
    Krajowej Informacji Skarbowej - tak m.in. interpretacja nr 0111-KDIB3-1.4012.97.2018.3.AZ
    z 30 kwietnia
    2018 r.: „Zatem zarówno zgodnie z przepisami Dyrektywy 2006/112/WE Rady oraz w
    świetle utrwalonego w tej materii orzecznictwa Trybunału Sprawiedliwości Unii
    Europejskiej, pierwsze zasiedlenie budynku należy rozumieć szeroko jako „pierwsze
    zajęcie budynku, używanie”. W efekcie, aby w tej sytuacji można było mówić o pierwszym
    zasiedleniu, musi dojść do zajęcia budynku, jego używania, w tym również na potrzeby
    własne osoby fizycznej.”
    Powyższe stanowisko Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej zajął również m.in. w
    interpretacjach indywidualnych nr 0111-KDIB3-1.4012.163.2018.4.AB z 23 maja 2018 r. i nr
    0111-KDIB3-1.4012.170.2018.3.IK z 24 maja 2018 r.
    Odnosząc powyższe do przedstawionego stanu faktycznego, należy stwierdzić, że od
    „pierwszego zasiedlenia” obiektów znajdujących się na Nieruchomościach upłynęły więcej
    niż 2 lata. Wszystkie analizowane obiekty znajdowały się bowiem na Nieruchomościach i
    były użytkowane już w dniu zawarcia Umowy (2 czerwca 2022 r.). Zważywszy że od dnia
    zawarcia Umowy upłynęły już ponad 2 lata, okoliczność ta samodzielnie świadczy o tym, że
    planowana dostawa ww. obiektów nastąpi po upływie 2 lat od ich „pierwszego
    zasiedlenia”.
    Niemniej jednak należy dodać, że w przeważającej większości mamy do czynienia z
    budynkami znacznie starszymi, mającymi kilkadziesiąt lat. Mianowicie:
        Budynek stajni na działce 1 został wybudowany ok. 1970 r.
        Budynek warsztatowo-garażowy na działce nr 5 został wybudowany ok. 1970 r.
        Budynek mieszkalno-biurowy na działce nr 6 został wybudowany ok. 1980 r.
        Budynek stajni i magazynu pasz, świetlica i budynek pensjonatowo-rekreacyjny na
        działce 7 zostały wybudowane ok. 1980 r.
        Budynek pensjonatowo-hotelowy na działce nr 8 został wybudowany w latach 30-
        tych XX wieku i zmodernizowany w latach 2007-2008.
        Budynek warsztatowy na działce nr 9 został wybudowany w latach 70-tych XX w.
        Budynek krytej ujeżdżalni na działce nr 3, budynek stajni oraz padok na działce nr 4
        znajdowały się na nich i były użytkowane jeszcze przed dniem zawarcia Umowy (2
        czerwca 2022 r.).

    Zatem od „pierwszego zasiedlenia” - w rozumieniu art. 2 pkt 14 lit. a ustawy o VAT -
    wszystkich obiektów znajdujących się na Nieruchomościach upłynęły ponad 2 lata.
    Jednocześnie od dnia zawarcia Umowy (2 czerwca 2022 r.) na żadnym z obiektów
    znajdujących się na Nieruchomościach nie były ponoszone nakłady na ulepszenie w
    rozumieniu przepisów o podatku dochodowym.
    Oznacza to, że nawet jeśli któryś z ww. obiektów w przeszłości został poddany
    ulepszeniom o wartości przekraczającej 30% jego wartości początkowej (co potencjalnie
    mogło skutkować ponownym „pierwszym zasiedleniem” na podstawie art. 2 pkt 14 lit. b
    ustawy o VAT), to nie budzi wątpliwości, że od poniesienia tych nakładów i rozpoczęcie
    użytkowania ulepszonego obiektu, upłynęły więcej niż 2 lata.
    Reasumując, każdy obiekt znajdujący się na Nieruchomościach był przedmiotem
    „pierwszego zasiedlenia”, przy czym od jego momentu upłynęło ponad 2 lata. W
    konsekwencji jego dostawa będzie zwolniona od podatku, zgodnie z art. 43 ust. 1 pkt 10
    ustawy o VAT.
    W sytuacji, w której w chwili planowanej transakcji dostawy udziałów we współwłasności
    tego budynku obie strony będą zarejestrowane jako podatnicy VAT czynni, będą one
    zatem uprawnione do wyboru opcji opodatkowania tej dostawy, na podstawie art. 43 ust.
    10 ustawy o VAT.
    Jednocześnie w myśl art. 29a ust. 8 ustawy o VAT w przypadku dostawy budynków lub
    budowli trwale z gruntem związanych albo części takich budynków lub budowli z
    podstawy opodatkowania nie wyodrębnia się wartości gruntu. Oznacza to, że powyższe
    zwolnienie - wraz z opcją rezygnacji z niego i wyboru opodatkowania - obejmować będzie
    również dostawę działek, na których znajdują się budynki lub budowle.
    W przypadku uznania stanowiska Wnioskodawcy w zakresie pytania nr 1 za
    nieprawidłowe, powyższe okoliczności przemawiają więc za wnioskiem, że planowana
    sprzedaż Nieruchomości:
        będzie opodatkowana podatkiem od towarów i usług w zakresie dotyczącym działki
        niezabudowanej (nr 2) wchodzącej w skład Nieruchomości,
        będzie zwolniona od podatku od towarów i usług na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 10
        ustawy o VAT
        w przypadku pozostałych działek (zabudowanych) wchodzących w skład
        Nieruchomości.
    Ad 3)
    W pierwszej kolejności należy stwierdzić, że automatyczną konsekwencją uznania
    stanowiska Wnioskodawcy w zakresie pytania nr 1 za nieprawidłowe, tj. uznania, że w
    związku z planowaną dostawą Nieruchomości będzie na nim ciążył obowiązek podatkowy
    w podatku VAT, jest uznanie, że powyższą dostawę musi poprzedzić dostawa
    Nieruchomości na rzecz Spółki dokonana przez Dłużnika Rzeczowego. Aby Spółka mogła
    dokonać dostawy, tj. przeniesienia prawa do rozporządzania Nieruchomościami jak
    właściciel, musi wcześniej nabyć to prawo od podmiotu, któremu ono przysługuje, czyli od
    Dłużnika Rzeczowego.
    Przy czym mając na uwadze, że Nieruchomości są wykorzystywane przez Dłużnika
    Rzeczowego w prowadzonej przez niego działalności gospodarczej, należy uznać, że w
    związku z ich dostawą na rzecz Spółki będzie mu przysługiwał status podatnika podatku
    od towarów i usług w rozumieniu art. 15 ust. 1 ustawy o VAT. Zatem przy przedstawionym

    na wstępie założeniu zachodzić będą przesłanki objęcia dostawy Nieruchomości przez
    Dłużnika Rzeczowego na rzecz Spółki zakresem opodatkowania podatkiem od towarów i
    usług.
    Z punktu widzenia Spółki istotne znaczenie ma w takiej sytuacji zidentyfikowanie
    momentu powstania obowiązku podatkowego - czyli momentu dokonania powyższej
    dostawy (art. 19a ust. 1 ustawy o VAT). Ma on bowiem wpływ na ustalenie dopuszczalnego
    terminu złożenia przez strony oświadczenia w trybie art. 43 ust. 10 ustawy o VAT o
    rezygnacji ze zwolnienia od podatku i wyboru opodatkowania tej dostawy podatkiem od
    towarów i usług, jak również terminu powstania po stronie Spółki prawa do odliczenia
    podatku VAT naliczonego przy nabyciu Nieruchomości od Dłużnika Rzeczowego.
    Jak wskazano na wstępie, w przedstawionym stanie faktycznym nie dojdzie do wydania
    Nieruchomości Spółce przed jej sprzedażą - aż do tego momentu pozostanie ona w
    posiadaniu Dłużnika Rzeczowego. Spółka nie zwróciła się również i nie zwróci do Dłużnika
    Rzeczowego do wydania jej (przeniesienia posiadania) Nieruchomości.
    W tym stanie rzeczy w ocenie Wnioskodawcy zasadny jest wniosek, że moment dokonania
    dostawy Nieruchomości przez Dłużnika Rzeczowego na rzecz Spółki jest tożsamy z
    momentem dokonania sprzedaży Nieruchomości przez Spółkę na rzecz jej nabywcy. Z
    oczywistych względów nie może być to moment późniejszy. Jednocześnie zaś, z uwagi na
    to, że wcześniej nie nastąpi przeniesienie posiadania Nieruchomości na Spółkę, nie jest
    możliwe wskazanie żadnego innego potencjalnego momentu dokonania tej dostawy. W
    zakresie faktycznego władztwa nad rzeczą w całym okresie przewłaszczenia
    Nieruchomości nie zaszły bowiem i nie zajdą żadne zmiany, aż do dnia sprzedaży
    Nieruchomości.
    Za powyższym wnioskiem przemawia również jeszcze jedna okoliczność: dopiero w
    momencie dokonania sprzedaży Nieruchomości będzie możliwe ustalenie podstawy
    opodatkowania z tytułu dostawy Nieruchomości przez Dłużnika Rzeczowego na rzecz
    Spółki, jaką jest kwota należna Dłużnikowi Rzeczowemu z tego tytułu („wszystko, co
    stanowi zapłatę, którą dokonujący dostawy towarów otrzymał lub ma otrzymać” - art. 29a
    ust. 1 ustawy o VAT). Zatem nie jest możliwe uznanie, że obowiązek podatkowy z tytułu
    odpłatnej dostawy powstaje wcześniej, kiedy nie są jeszcze skonkretyzowane wszystkie
    elementy czynności podlegającej opodatkowaniu niezbędne do obliczenia kwoty podatku
    należnego z tytułu jej dokonania.
    Przemawia to za wnioskiem, że - w przypadku uznania za nieprawidłowe stanowiska
    Wnioskodawcy w zakresie pytania nr 1 - obowiązek podatkowy z tytułu dostawy
    Nieruchomości przez Dłużnika Rzeczowego na rzecz Spółki powstanie w dniu dokonania
    planowanej sprzedaży Nieruchomości.
    Ad 4)
    Na wstępie należy podkreślić, że niniejsze pytanie odnosi się do sytuacji, w której
    planowana dostawa działek zabudowanych wchodzących w skład Nieruchomości będzie
    opodatkowana VAT, tzn. zostanie dokonana na rzecz podmiotu zarejestrowanego jako
    podatnik VAT czynny i jednocześnie Spółka oraz nabywca złożą oświadczenie o rezygnacji
    ze zwolnienia od podatku i wyborze opodatkowania tej dostawy, z zachowaniem
    wymogów przewidzianych w art. 43 ust. 10 i ust. 11 ustawy o VAT.
    Uwzględniając powyższe założenie, należy stwierdzić, że dostawa działek zabudowanych
    wchodzących w skład Nieruchomości przez Dłużnika Rzeczowego na rzecz Spółki będzie
    zwolniona od podatku od towarów i usług na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 10 ustawy o VAT
    - w przypadku pozostałych działek (zabudowanych), z uwagi na to, że nastąpi po upływie 2
    lat od ich „pierwszego zasiedlenia”. Za powyższym wnioskiem przemawiają te same
    okoliczności, przedstawione w pkt 2 niniejszego wniosku, które uzasadniają taką
    kwalifikację prawnopodatkową dostawy Nieruchomości przez Spółkę.

    Zważywszy że zarówno Dłużnik Rzeczowy, jak i Spółka są zarejestrowani jako podatnicy
    VAT czynni, w odniesieniu do dostawy działek zabudowanych wchodzących w skład
    Nieruchomości (stanowiącej w świetle przepisów ustawy o VAT dostawę budynków i
    budowli) będą uprawnieni do złożenia w trybie art. 43 ust. 10 ustawy o VAT zgodnego
    oświadczenia o rezygnacji z tego zwolnienia i wyborze opodatkowania tej transakcji
    podatkiem od towarów i usług.
    W przypadku złożenia takiego oświadczenia dostawa działek zabudowanych przez
    Dłużnika na rzecz Spółki będzie opodatkowana podatkiem od towarów.
    W takim wypadku Spółka będzie uprawniona do odliczenia naliczonego podatku VAT
    wykazanego na fakturze wystawionej przez Dłużnika Rzeczowego z tytułu dostawy ww.
    działek zabudowanych. Przy przedstawionym na wstępie założeniu - zgodnie z którym
    dostawa działek zabudowanych przez Spółkę będzie opodatkowana VAT (zostanie złożone
    oświadczenie o rezygnacji ze zwolnienia z VAT i wyborze jej opodatkowania) - spełniona
    będzie przesłanka prawa do odliczenia tego podatku przewidziana w art. 86 ust. 1 ustawy
    o VAT, jaką jest wykorzystanie nabytego towaru do wykonania czynności opodatkowanej
    VAT. Jednocześnie nie będzie zachodzić żadna przesłanka wyłączająca prawo do odliczenia
    podatku naliczonego.
    Wskazane okoliczności uzasadniają uznanie za prawidłowe stanowiska Wnioskodawcy, iż
    w przypadku, w którym planowana sprzedaż działek zabudowanych wchodzących w skład
    Nieruchomości będzie opodatkowana podatkiem od towarów usług, Spółce będzie
    przysługiwało prawo do obniżenia należnego podatku od towarów i usług o podatek
    naliczony wykazany na fakturze wystawionej przez Dłużnika Rzeczowego z tytułu dostawy
    powyższych na rzecz Spółki - pod warunkiem, że Dłużnik Rzeczowy oraz Spółka złożą
    oświadczenie o rezygnacji ze zwolnienia od podatku tej dostawy i wyborze jej
    opodatkowania podatkiem od towarów i usług w trybie art. 43 ust. 10 i ust. 11 ustawy o
    VAT.
    Ad 5)
    W przypadku uznania, że sprzedaż działki niezabudowanej nr 2 przez Spółkę będzie
    podlegać opodatkowaniu VAT, konsekwentnie należy uznać, że wcześniej dojdzie do
    dostawy tej działki przez Dłużnika rzeczowego na rzecz Spółki. Dostawa ta będzie w takim
    wypadku opodatkowana VAT z przyczyn opisanych w pkt 2 powyżej: będzie stanowić
    dostawę „terenów budowlanych”, niekorzystającą ze zwolnienia z VAT.
    W takim wypadku Spółka będzie uprawniona do odliczenia naliczonego podatku VAT
    wykazanego na fakturze wystawionej przez Dłużnika Rzeczowego z tytułu dostawy ww.
    działki zabudowanej. Przy przedstawionym na wstępie założeniu - zgodnie z którym
    dostawa tej działki przez Spółkę będzie opodatkowana VAT- spełniona będzie przesłanka
    prawa do odliczenia tego podatku przewidziana w art. 86 ust. 1 ustawy o VAT, jaką jest
    wykorzystanie nabytego towaru do wykonania czynności opodatkowanej VAT.
    Jednocześnie nie będzie zachodzić żadna przesłanka wyłączająca prawo do odliczenia
    podatku naliczonego.
    Przemawia to za uznaniem za prawidłowe stanowiska Wnioskodawcy, iż w przypadku
    uznania stanowiska Wnioskodawcy w zakresie pytania nr 1 za nieprawidłowe, Spółce
    będzie przysługiwało prawo do obniżenia należnego podatku od towarów i usług o
    podatek naliczony wykazany na fakturze wystawionej przez Dłużnika Rzeczowego z tytułu
    dostawy niezabudowanej działki nr 2.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest w części nieprawidłowe i w części
    prawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług
    (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 361 ze zm.), zwanej dalej „ustawą”:
      Opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, zwanym dalej „podatkiem”,
      podlegają odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium
      kraju
    Jak stanowi art. 2 pkt 22 ustawy:
      Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o sprzedaży – rozumie się przez to odpłatną
      dostawę towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju, eksport
      towarów oraz wewnątrzwspólnotową dostawę towarów.
    W myśl art. 7 ust. 1 ww. ustawy:
      Przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1, rozumie się przeniesienie
      prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (...)
    Stosownie do art. 2 pkt 6 ustawy:
      Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o towarach – rozumie się przez to rzeczy
      oraz ich części, a także wszelkie postacie energii.
    W świetle art. 2 pkt 6 ustawy, nieruchomość (zarówno zabudowana jak i niezabudowana)
    będąc rzeczą spełnia zawartą w tym przepisie definicję towaru, a jej zbycie jest traktowane
    jako dostawa towarów, o której mowa w art. 7 ust. 1 ustawy.
    Należy zauważyć, że dostawa towarów rozumiana jako przeniesienie prawa do
    rozporządzania towarem jak właściciel obejmuje każdą czynność polegającą na
    przeniesieniu dobra materialnego przez stronę, która przyznaje drugiej stronie prawo do
    faktycznego dysponowania nim, jakby była właścicielem tego dobra.
    Nie każda jednak czynność stanowiąca dostawę towarów lub świadczenie usługi w
    rozumieniu art. 7 ust. 1 oraz art. 8 ust. 1 ustawy podlega opodatkowaniu podatkiem od
    towarów i usług. Aby dana czynność podlegała opodatkowaniu podatkiem od towarów i
    usług, musi być wykonana przez podatnika tego podatku.
    Na mocy art. 15 ust. 1 ustawy:
      Podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości
      prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o
      której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności.
    Według art. 15 ust. 2 powołanej powyżej ustawy:
      Działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców
      lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz
      rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność
      gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu
      towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów
      zarobkowych.
    Zatem, odpłatna dostawa towarów lub odpłatne świadczenie usług podlegają
    opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług wtedy, gdy są dokonywane przez podmiot
    o statusie podatnika działającego w takim charakterze w odniesieniu do tych czynności.
    Zakres opodatkowania podatkiem od towarów i usług wyznacza więc czynnik
    przedmiotowy – opodatkowaniu podlega odpłatna dostawa towarów lub odpłatne
    świadczenie usług – oraz czynnik podmiotowy – czynności muszą być wykonywane przez
    podatnika działającego w takim charakterze.
    Należy też zauważyć, że dostawa towarów, o której mowa w art. 7 ust. 1 ustawy,
    rozumiana jest przez ustawodawcę, jako przeniesienie prawa do rozporządzania
    towarami jak właściciel.
    W określeniu „jak właściciel” zawiera się możliwość uznania za dostawę owego

    faktycznego przeniesienia władztwa nad rzeczą. W rozumieniu ustawy o podatku od
    towarów i usług „dostawa” oznacza wszelkiego rodzaju rozporządzanie towarem
    (sprzedaż, zamiana, darowizna, nieodpłatne przekazanie, przeniesienie własności w
    formie wkładu niepieniężnego).
    Odnosząc się do opisanego zdarzenia przyszłego i obowiązujących w tym zakresie
    przepisów należy wskazać, że umowa przewłaszczenia na zabezpieczenie należy do umów
                                                  1nienazwanych i jest zawierana na podstawie przepisów art. 155, art. 156 oraz art. 353
    ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1061 ze zm.).
    Zgodnie z art. 155 § 1 Kodeksu cywilnego:
      Umowa sprzedaży, zamiany, darowizny, przekazania nieruchomości lub inna umowa
      zobowiązująca do przeniesienia własności rzeczy co do tożsamości oznaczonej
      przenosi własność na nabywcę, chyba że przepis szczególny stanowi inaczej albo że
      strony inaczej postanowiły.
    W myśl art. 156 Kodeksu cywilnego:
      Jeżeli zawarcie umowy przenoszącej własność następuje w wykonaniu zobowiązania
      wynikającego z uprzednio zawartej umowy zobowiązującej do przeniesienia
      własności, z zapisu zwykłego, z bezpodstawnego wzbogacenia lub z innego
      zdarzenia, ważność umowy przenoszącej własność zależy od istnienia tego
      zobowiązania.
    Stosownie do art. 353 § 1 i § 2 Kodeksu cywilnego:
      Zobowiązanie polega na tym, że wierzyciel może żądać od dłużnika świadczenia, a
      dłużnik powinien świadczenie spełnić.
      Świadczenie może polegać na działaniu albo na zaniechaniu.
              1Zgodnie z art. 353 Kodeksu cywilnego:
      Strony zawierające umowę mogą ułożyć stosunek prawny według swego uznania,
      byleby jego treść lub cel nie sprzeciwiały się właściwości (naturze) stosunku, ustawie
      ani zasadom współżycia społecznego.
    Natomiast w myśl art. 453 ustawy Kodeks cywilny:
      Jeżeli dłużnik w celu zwolnienia się z zobowiązania spełnia za zgodą wierzyciela inne
      świadczenie, zobowiązanie wygasa. Jednakże gdy przedmiot świadczenia ma wady,
      dłużnik obowiązany jest do rękojmi według przepisów o rękojmi przy sprzedaży.
    Zatem dłużnik za zgodą wierzyciela może dla zwolnienia się z zobowiązania spełnić inne
    świadczenia. Świadczenie w miejsce wykonania może być dokonywane w ramach
    wszelkiego typu zobowiązań o charakterze cywilnoprawnym (tj. wynikających z czynności
    prawnych). Zakres modyfikacji dotychczasowego zobowiązania uzależniony jest jedynie od
    ogólnie obowiązujących przepisów, ale to od uznania stron zależy, jakie świadczenie
    zgodzi się przyjąć wierzyciel w miejsce dotychczasowego i jakie dłużnik będzie mógł
    wykonać.
    W związku z powyższym uznać należy, że samo zawarcie umowy przewłaszczenia na
    zabezpieczenie wierzytelności nie jest czynnością skutkującą powstaniem obowiązku
    podatkowego w podatku VAT.
    Jednakże w przypadku niewywiązania się z zawartej umowy np. umowy kredytu (braku
    spłaty kredytu) kredytodawca może zadecydować o skorzystaniu z zapisów umowy i
    przejęciu przedmiotów zabezpieczenia oraz swobodnie dysponować przewłaszczoną
    rzeczą, a dokonana dostawa nabiera odpłatnego charakteru.
    Przenosząc powyższe rozważania na grunt ustawy o podatku od towarów i usług, należy
    zauważyć, że dostawa towarów, o której mowa w art. 7 ust. 1 ustawy, rozumiana jest
    przez ustawodawcę, jako przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel.

    W określeniu „jak właściciel” zawiera się możliwość uznania za dostawę faktycznego
    przeniesienia władztwa nad rzeczą. W rozumieniu ustawy o podatku od towarów i usług
    „dostawa” oznacza wszelkiego rodzaju rozporządzanie towarem (sprzedaż, zamiana,
    darowizna, oraz każdą inną transakcję, która w aspekcie ekonomicznym będzie
    prowadziła do podobnego rezultatu).
    Co należy rozumieć przez „przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak
    właściciel” określił Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej w sprawie C-320/88. W
    orzeczeniu tym stwierdza się, że dla uznania danej czynności za opodatkowaną dostawę
    towarów, nie ma znaczenia to, czy dochodzi do przeniesienia własności według prawa
    właściwego dla danego kraju. Regulacja ta ma zastosowanie do każdego przeniesienia
    prawa do rozporządzania towarem na inny podmiot, które to przeniesienie skutkuje tym,
    że strona ta uzyskuje de facto możliwość korzystania z rzeczy tak jak właściciel, nawet
    jeżeli nie wiąże się to z przeniesieniem własności. W tym orzeczeniu, odnosząc się do
    dostawy towarów, Trybunał posłużył się terminem przeniesienia „własności w sensie
    ekonomicznym”, podkreślając tym samym uniezależnienie opodatkowania od
    przeniesienia własności towarów. Oznacza to więc, że na gruncie przedmiotowego
    przepisu kluczowym elementem jest przeniesienie, w istocie rzeczy, praktycznej kontroli
    nad rzeczą i możliwości dysponowania nią.
    Innymi słowy, pojęcie „przeniesienie prawa do rozporządzania jak właściciel” dotyczy tego
    rodzaju czynności, która daje otrzymującemu towar prawo do postępowania z nim jak
    właściciel. Chodzi tutaj przede wszystkim o możliwość faktycznego dysponowania rzeczą,
    a nie rozporządzania nią w sensie prawnym. Istotą dostawy towarów nie jest bowiem
    przeniesienie prawa własności, zatem zwrotu „prawo do rozporządzania jak właściciel” nie
    można interpretować jako „prawa własności”. Należy wskazać, że czynności przejścia
    własności ekonomicznej nie musi towarzyszyć przejście własności w sensie prawnym,
    bowiem „dostawa towarów” nie ogranicza się wyłącznie do prawa własności rzeczy.
    Jednocześnie należy podkreślić, że dla celów powstania obowiązku podatkowego
    dokonanie czynności następuje z chwilą jej faktycznego dokonania, za wyjątkiem
    przypadków, w których przepisy ustawy określają wprost ten moment. W konsekwencji
    postanowienia umów cywilnoprawnych o uznaniu dostawy towarów za dokonaną
    pozostają bez znaczenia dla celów powstania obowiązku podatkowego, mogą pełnić
    jedynie funkcję pomocniczą w przypadku zaistnienia wątpliwości.
    Odnosząc się do Państwa wątpliwości objętych pytaniem nr 1 wniosku, w pierwszej
    kolejności należy wskazać, że zgodnie z zapisami umowy przewłaszczenia nieruchomości
    na zabezpieczenie mają Państwo prawo do zaspokojenia swoich roszczeń z przedmiotu
    zabezpieczenia, tj. sprzedaży Nieruchomości objętych przewłaszczeniem. W związku z
    niedokonaniem spłaty wierzytelności z umowy pożyczki w terminie 14 dni od terminu
    spłaty ostatniej raty pożyczki przewidzianej w harmonogramem spłaty pożyczki lub w
    przypadku, kiedy umowa pożyczki zostanie wypowiedziana – od terminu określonego w
    wypowiedzeniu umowy albo w wezwaniu do zapłaty - są Państwo uprawnieni do
    zaspokojenia swoich wierzytelności z przedmiotów przewłaszczenia. Wskazali Państwo, że
    ziściły się przesłanki zaspokojenia Państwa wierzytelności z Nieruchomości poprzez
    dokonanie ich sprzedaży. W uzupełnieniu wniosku wskazali Państwo, że nie można mówić,
    że umowa przewłaszczenia została w pełni wykonana, ponieważ Dłużnik Rzeczowy nie
    przeniósł na Państwa faktycznego posiadania, a Państwo nie złożyli wezwania do wydania
    Nieruchomości, jednak z twierdzeniem tym nie można się zgodzić.
    Wbrew Państwa argumentom, uzyskali Państwo prawo do rozporządzania
    Nieruchomością. W przypadku niewywiązania się z zawartej umowy (np. braku spłaty
    pożyczki), warunek zwrotnego przeniesienia własności wygasa, wobec czego od tego
    momentu mogą Państwo swobodnie dysponować przewłaszczoną rzeczą
    (Nieruchomością). Tym samym moment wygaśnięcia warunku zwrotnego przeniesienia
    własności, w związku z zawartą umową, bez względu na faktyczne wydanie
    nieruchomości, przesądzi o uznaniu tej czynności za odpłatną dostawę towarów w

    rozumieniu art. 5 ust. 1 w związku z art. 7 ust. 1 ustawy, podlegającą opodatkowaniu tym
    podatkiem.
    Ponadto jak wskazali Państwo w uzupełnieniu, to Państwo będą stroną umowy jako
    sprzedający.
    Biorąc powyższe pod uwagę należy wskazać, że w niniejszej sprawie Nieruchomość
    będąca przedmiotem sprzedaży pochodząca z przewłaszczenia, spełnia definicję towarów
    wynikającą
    z art. 2 pkt 6 ustawy, a jej sprzedaż przez Państwa będzie traktowana jako czynność
    odpłatnej dostawy towarów w rozumieniu art. 5 ust. 1 w zw. z art. 7 ust. 1 ustawy,
    podlegająca opodatkowaniu tym podatkiem.
    Państwa stanowisko w zakresie pytania nr 1 jest zatem nieprawidłowe.
    Państwa wątpliwości dotyczą również określenia, czy mają Państwo prawo do
    zastosowania zwolnienia od podatku dla sprzedaży Nieruchomości.
    Dokonywana czynność, która podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług
    może albo być opodatkowana właściwą stawką podatku, albo może korzystać ze
    zwolnienia od tego podatku.
    Zakres i zasady zwolnienia dostawy nieruchomości zostały określone m.in. w art. 43
    ustawy.
    Zgodnie z art. 43 ust. 1 pkt 9 ustawy:
      Zwalnia się od podatku dostawę terenów niezabudowanych innych niż tereny
      budowlane.
    Oznacza to, że zwolnienie przysługuje względem takiej dostawy, której przedmiotem jest
    grunt niezabudowany i jednocześnie o przeznaczeniu innym niż budowlane. Zatem ze
    zwolnienia od podatku korzystać będą dostawy gruntów o charakterze rolnym, leśnym, itp.
    W myśl art. 2 pkt 33 ustawy, ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o:
      Terenach budowlanych - rozumie się przez to grunty przeznaczone pod zabudowę
      zgodnie z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, a w przypadku
      braku takiego planu - zgodnie z decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania
      terenu, o których mowa w przepisach o planowaniu i zagospodarowaniu
      przestrzennym.
    Z powyższych przepisów wynika, że opodatkowaniu podlegają te dostawy, których
    przedmiotem są nieruchomości gruntowe zabudowane i niezabudowane, przy czym w
    przypadku gruntów niezabudowanych, tylko te, które stanowią tereny budowlane. Z kolei,
    zwolnienie od podatku obejmuje zbycie nieruchomości niezabudowanych (gruntów),
    będących na przykład gruntami rolnymi, czy leśnymi.
    Należy ponadto zauważyć, że według art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o
    planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1130 ze zm.):
      Kształtowanie i prowadzenie polityki przestrzennej na terenie gminy, w tym
      uchwalanie gminnych aktów planowania przestrzennego, z wyjątkiem morskich wód
      wewnętrznych, morza terytorialnego i wyłącznej strefy ekonomicznej oraz terenów
      zamkniętych ustalonych przez organ inny niż minister właściwy do spraw transportu,
      należy do zadań własnych gminy.
    Jak stanowi art. 4 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym:
      Ustalenie przeznaczenia terenu, rozmieszczenie inwestycji celu publicznego oraz
      określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu następuje w
      miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego.
    Na podstawie art. 4 ust. 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym:

      W przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego
      określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu następuje w
      drodze decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, przy czym:
      1) lokalizację inwestycji celu publicznego ustala się w drodze decyzji o lokalizacji
      inwestycji celu publicznego;
      2) sposób zagospodarowania terenu i warunki zabudowy dla innych inwestycji ustala
      się w drodze decyzji o warunkach zabudowy.
    O przeznaczeniu nieruchomości stanowią zatem akty prawa miejscowego: miejscowy plan
    zagospodarowania przestrzennego – jako źródło prawa miejscowego, a w przypadku jego
    braku decyzja o warunkach zabudowy – jako akt indywidualny prawa administracyjnego.
    Jednocześnie należy wskazać, że kluczowa dla sprawy regulacja stanowi implementację
    art. 135 ust. 1 lit. k dyrektywy 2006/112/WE Rady, zgodnie z którym
      państwa członkowskie zwalniają dostawy terenów niezabudowanych, inne niż
      dostawy terenów budowlanych, o których mowa w art. 12 ust. 1 lit. b.
    W tym miejscu warto wyjaśnić, że stosownie do treści wyroku Trybunału Sprawiedliwości
    Unii Europejskiej z dnia 28 marca 1996 r. w sprawie C-468/93 - Gemeente Emmen
    przeciwko Belastingdienst Grote Ondernemingen - „teren budowlany oznacza każdy
    nieuzbrojony lub uzbrojony teren uznany przez państwa członkowskie za teren z
    przeznaczeniem pod zabudowę”. Tym samym, również w świetle orzeczeń TSUE za teren
    budowlany uznać można jedynie taki, który regulacjami prawa krajowego został
    przeznaczony pod zabudowę.
    W konsekwencji, generalnie opodatkowane podatkiem VAT są dostawy, których
    przedmiotem są nieruchomości gruntowe zabudowane i niezabudowane, przy czym w
    przypadku tych ostatnich opodatkowane są wyłącznie te, których przedmiotem są tereny
    budowlane, czyli tereny przeznaczone pod zabudowę zgodnie z miejscowym planem
    zagospodarowania przestrzennego, a w przypadku braku takiego planu – zgodnie z
    decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, o których mowa w przepisach
    o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Pozostałe natomiast dostawy gruntów
    niezabudowanych, dla których nie obowiązuje plan zagospodarowania przestrzennego
    oraz nie wydano decyzji o warunkach zabudowy – są zwolnione od podatku VAT. Ustawa o
    podatku od towarów i usług w kontekście zastosowania właściwej stawki podatku VAT
    przy sprzedaży gruntu nakazuje oceniać przeznaczenie tego gruntu wyłącznie na
    podstawie istniejącego planu zagospodarowania przestrzennego oraz wydanych decyzji o
    warunkach zabudowy.
    Tym samym również w świetle orzeczeń Trybunału Sprawiedliwości, za teren budowlany
    uznać można jedynie taki, który regulacjami prawa krajowego został przeznaczony pod
    zabudowę.
    Wprowadzony do ustawy art. 2 pkt 33 ustawy, w zgodny sposób odpowiada zatem treści
    ww. orzeczenia, gdyż cechę przeznaczenia pod zabudowę ustalić należy na podstawie
    określonych wprost w ustawie dokumentów prawa miejscowego.
    Z okoliczności sprawy wynika, że Nieruchomości znajdują się na terenie nieobjętym
    miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, jednak dla niezabudowanej
    działki nr 2 została wydana decyzja o warunkach zabudowy. W konsekwencji działka nr 2
    stanowi teren budowlany w rozumieniu art. 2 pkt 33 ustawy, tym samym jej dostawa nie
    będzie korzystała ze zwolnienia od podatku na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 9 ustawy.
    Jeżeli przy zbyciu nieruchomości wystąpią przesłanki uniemożliwiające zastosowanie
    zwolnienia od podatku VAT, o którym mowa w art. 43 ust. 1 pkt 9 ustawy, to należy
    przeanalizować możliwość zwolnienia od podatku dostawy w oparciu o przepis art. 43 ust.
    1 pkt 2 ustawy.
    Według art. 43 ust. 1 pkt 2 ustawy:

      Zwalnia się od podatku dostawę towarów wykorzystywanych wyłącznie na cele
      działalności zwolnionej od podatku, jeżeli z tytułu nabycia, importu lub wytworzenia
      tych towarów nie przysługiwało dokonującemu ich dostawy prawo do obniżenia
      kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego.
    Dla zastosowania zwolnienia od podatku VAT, o którym mowa w art. 43 ust. 1 pkt 2
    ustawy, dla dostawy towarów (w tym nieruchomości), spełnione muszą być łącznie dwa
    warunki wskazane w tym przepisie, tj.:
        towary od momentu ich nabycia do momentu ich zbycia muszą służyć wyłącznie
        działalności zwolnionej, w żadnym momencie ich posiadania nie można zmienić ich
        przeznaczenia oraz sposobu wykorzystywania,
        brak prawa do odliczenia podatku VAT naliczonego przy nabyciu (imporcie,
        wytworzeniu) tych towarów.
    Niespełnienie choćby jednego z powyższych warunków daje podstawę do wyłączenia
    dostawy towarów ze zwolnienia od podatku VAT przewidzianego w ww. art. 43 ust. 1 pkt 2
    ustawy.
    W opisie sprawy wskazali Państwo, że nie wykorzystywali, nie wykorzystują i nie będą
    Państwo wykorzystywali Nieruchomości wyłącznie do czynności zwolnionych od podatku
    od towarów i usług w całym okresie posiadania. Wobec tego, w omawianej sytuacji,
    zwolnienie od podatku VAT na podstawie przepisu art. 43 ust. 1 pkt 2 ustawy nie będzie
    miało zastosowania. Zatem, sprzedaż przez Państwa niezabudowanej działki nr 2 nie
    będzie mogła korzystać także ze zwolnienia od podatku na podstawie ww. przepisu.
    W konsekwencji, sprzedaż działki nr 2 będzie stanowiła czynność podlegającą
    opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 w powiązaniu z
    art. 7 ust. 1 ustawy, która nie będzie korzystała ze zwolnienia od podatku na podstawie
    art. 43 ust. 1 pkt 9 ani pkt 2 ustawy, lecz będzie podlegała opodatkowaniu podatkiem od
    towarów i usług wg właściwej dla tej czynności stawki.
    W odniesieniu do sprzedaży działek zabudowanych wskazać należy, że zakres i zasady
    zwolnienia od podatku od towarów i usług dostawy nieruchomości zabudowanych zostały
    określone w art. 43 ust. 1 pkt 10, pkt 10a i pkt 2 ustawy.
    Na mocy art. 43 ust. 1 pkt 10 ustawy:
      Zwalnia się od podatku dostawę budynków, budowli lub ich części, z wyjątkiem gdy:
      a) dostawa jest dokonywana w ramach pierwszego zasiedlenia lub przed nim,
      b) pomiędzy pierwszym zasiedleniem a dostawą budynku, budowli lub ich części
      upłynął okres krótszy niż 2 lata.
    Z powyższego uregulowania wynika, że dostawa budynków, budowli lub ich części jest –
    co do zasady – zwolniona od podatku od towarów i usług. Wyjątek stanowi dostawa w
    ramach pierwszego zasiedlenia lub przed nim oraz jeżeli pomiędzy pierwszym
    zasiedleniem a dostawą budynku, budowli lub ich części upłynął okres krótszy niż 2 lata.
    Zgodnie z art. 2 pkt 14 ustawy:
      Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o pierwszym zasiedleniu - rozumie się przez
      to oddanie do użytkowania pierwszemu nabywcy lub użytkownikowi lub rozpoczęcie
      użytkowania na potrzeby własne budynków, budowli lub ich części, po ich:
      a) wybudowaniu lub
      b) ulepszeniu, jeżeli wydatki poniesione na ulepszenie, w rozumieniu przepisów o
      podatku dochodowym, stanowiły co najmniej 30% wartości początkowej.

    Z powyższego przepisu wynika, że pierwszym zasiedleniem jest pierwsze zajęcie
    nieruchomości do używania. „Pierwsze zasiedlenie” budynku, budowli lub ich części ma
    więc miejsce zarówno w sytuacji, w której po wybudowaniu budynku budowli lub ich
    części oddano go w najem, jak i w przypadku wykorzystywania budynku, budowli lub ich
    części na potrzeby własnej działalności gospodarczej podatnika – bowiem w obydwu
    przypadkach doszło do korzystania z budynku, budowli lub ich części.
    Należy również zauważyć, że w myśl art. 43 ust. 10 ustawy:
      Podatnik może zrezygnować ze zwolnienia od podatku, o którym mowa w ust. 1 pkt
      10, i wybrać opodatkowanie dostawy budynków, budowli lub ich części, pod
      warunkiem że dokonujący dostawy i nabywca budynku, budowli lub ich części:
      1) są zarejestrowani jako podatnicy VAT czynni;
      2) złożą:
      a) przed dniem dokonania dostawy tych obiektów właściwemu dla ich nabywcy
      naczelnikowi urzędu skarbowego lub
      b) w akcie notarialnym, do zawarcia którego dochodzi w związku z dostawą tych
      obiektów
      - zgodne oświadczenie, że wybierają opodatkowanie dostawy budynku, budowli lub
      ich części.
    Przy czym zgodnie z art. 43 ust. 11 ustawy:
      Oświadczenie, o którym mowa w ust. 10 pkt 2, musi również zawierać:
      1) imiona i nazwiska lub nazwę, adresy oraz numery identyfikacji podatkowej
      dokonującego dostawy oraz nabywcy;
      2) planowaną datę zawarcia umowy dostawy budynku, budowli lub ich części - w
      przypadku, o którym mowa w ust. 10 pkt 2 lit. a;
      3) adres budynku, budowli lub ich części.
    Tak więc ustawodawca daje podatnikom dokonującym dostawy budynków, budowli lub
    ich części spełniających przesłanki do korzystania ze zwolnienia od podatku wskazanego w
    art. 43 ust. 1 pkt 10 ustawy po spełnieniu określonych warunków – możliwość rezygnacji
    ze zwolnienia od podatku i opodatkowania transakcji na zasadach ogólnych. Przy czym
    podkreślić należy, że niniejsze prawo zostało zawężone tylko do rezygnacji ze zwolnienia
    wynikającego z art. 43 ust. 1 pkt 10 ustawy.
    W przypadku nieruchomości niespełniających przesłanek do zwolnienia od podatku na
    podstawie powołanego wyżej przepisu art. 43 ust. 1 pkt 10 ustawy, ustawodawca
    umożliwia podatnikom – po spełnieniu określonych warunków – skorzystanie ze
    zwolnienia wskazanego w pkt 10a tego przepisu.
    W myśl art. 43 ust. 1 pkt 10a ustawy:
      Zwalnia się od podatku dostawę budynków, budowli lub ich części nieobjętą
      zwolnieniem, o którym mowa w pkt 10, pod warunkiem, że:
      a) w stosunku do tych obiektów nie przysługiwało dokonującemu ich dostawy
      prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego,
      b) dokonujący ich dostawy nie ponosił wydatków na ich ulepszenie, w stosunku do
      których miał prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku
      naliczonego, a jeżeli ponosił takie wydatki, to były one niższe niż 30% wartości
      początkowej tych obiektów.
    Z analizy powołanych wyżej przepisów wynika, że jeżeli dostawa budynków, budowli lub
    ich części będzie mogła korzystać ze zwolnienia z art. 43 ust. 1 pkt 10 ustawy, wówczas
    badanie przesłanek wynikających z przepisu art. 43 ust. 1 pkt 10a stanie się bezzasadne.

    W tym miejscu należy nadmienić, że dla dostawy nieruchomości, które nie spełniają
    przesłanek do objęcia ich zwolnieniem od podatku na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 10 lub
    10a ustawy ustawodawca przewidział możliwość zastosowania zwolnienia od podatku na
    podstawie powołanego wyżej art. 43 ust. 1 pkt 2 ustawy.
    W tym miejscu należy wyjaśnić, że kwestię opodatkowania dostawy gruntu, na którym
    posadowione zostały budynki lub budowle, rozstrzyga przepis art. 29a ust. 8 ustawy,
    zgodnie z którym:
      W przypadku dostawy budynków lub budowli trwale z gruntem związanych albo
      części takich budynków lub budowli z podstawy opodatkowania nie wyodrębnia się
      wartości gruntu.
    Przepis ten określa, że przy sprzedaży budynków, budowli lub ich części dokonywanej
    wraz z dostawą gruntu, na którym są one posadowione, grunt dzieli byt prawny
    budynków, budowli lub ich części w zakresie opodatkowania podatkiem od towarów i
    usług. Oznacza to, że do dostawy gruntu stosuje się analogiczną stawkę podatku, jak przy
    dostawie budynków, budowli lub ich części trwale z gruntem związanych. Jeżeli dostawa
    budynków albo budowli lub ich części korzysta ze zwolnienia od podatku, ze zwolnienia
    takiego korzysta również dostawa gruntu, na którym ww. obiekty są posadowione.
    Analiza przepisów ustawy o podatku od towarów i usług, regulujących wyżej wskazane
    prawo do zwolnienia od podatku dostaw budynków, budowli lub ich części, prowadzi do
    konkluzji, że w odniesieniu do tych towarów może wystąpić jedna z kilku podstaw do
    zastosowania zwolnienia od tego podatku. Istotne jest wobec tego każdorazowe
    kompleksowe zbadanie okoliczności towarzyszących dostawie ww. obiektów. Zauważyć
    bowiem należy, że stosowanie zwolnień od podatku ma charakter wyjątkowy i nie podlega
    ani wykładni rozszerzającej, ani zawężającej, natomiast możliwość wychodzenia poza
    wykładnię literalną jest niedopuszczalna.
    W celu ustalenia, czy w analizowanej sprawie dla sprzedaży Nieruchomości zabudowanych
    zastosowanie znajdzie zwolnienie od podatku od towarów i usług, należy w pierwszej
    kolejności rozstrzygnąć, czy i kiedy w odniesieniu do budynków, miało miejsce pierwsze
    zasiedlenie.
    W opisie sprawy wskazali Państwo, że po dokonaniu przewłaszczenia na zabezpieczenie
    Nieruchomości pozostawały i pozostają w posiadaniu Dłużnika Rzeczowego, który
    częściowo wykorzystuje je w prowadzonej działalności gospodarczej obejmującej
    prowadzenie hotelu i pensjonatu, wynajem boksów w stajniach, prowadzenie zajęć
    jeździeckich, udostępnianie sali bilardowej i kręgielni, i częściowo na własne cele
    mieszkaniowe. Z okoliczności sprawy wynika również, że nie ponoszono wydatków na
    ulepszenie budynków w rozumieniu przepisów o podatku dochodowym. Z okoliczności
    sprawy wynika zatem, że w stosunku do budynków znajdujących się na działkach
    nastąpiło pierwsze zasiedlenie w rozumieniu art. 2 pkt 14 ustawy, przy czym nastąpiło ono
    ponad 2 lata temu.
    W konsekwencji, spełnione zostaną przesłanki do zastosowania zwolnienia od podatku
    określone w art. 43 ust. 1 pkt 10 ustawy. Zatem sprzedaż budynków znajdujących się na
    działkach będzie korzystać ze zwolnienia od podatku na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 10
    ustawy.
    W tej sytuacji – uwzględniając zapis art. 29a ust. 8 ustawy – dostawa gruntu, na którym
    znajdują się budynki również będzie korzystać ze zwolnienia od podatku VAT.
    W związku z powyższym, bezzasadne jest badanie możliwości zastosowania dla tej
    dostawy zwolnienia od podatku na mocy art. 43 ust. 1 pkt 10a i art. 43 ust. 1 pkt 2 ustawy,
    gdyż zwolnienia te mają zastosowanie do dostawy budynków, budowli lub ich części
    nieobjętej zwolnieniem, o którym mowa w art. 43 ust. 1 pkt 10 ustawy.
    Jak już wyżej wskazano, zwolnienie od podatku określone w art. 43 ust. 1 pkt 10 ustawy
    jest fakultatywne i przy spełnieniu warunków wynikających z art. 43 ust. 10 i 11 ustawy,

    dostawca i nabywca mają możliwość rezygnacji z niniejszego zwolnienia od podatku i
    wyboru opodatkowania planowanej dostawy wskazanych powyżej obiektów.
    W związku z powyższym, jeśli przed dokonaniem dostawy Nieruchomości będą spełnione
    warunki wynikające z art. 43 ust. 10 i 11 ustawy, to wówczas transakcja sprzedaży
    Nieruchomości nie będzie korzystała ze zwolnienia od podatku VAT i będzie podlegała
    opodatkowaniu podatkiem VAT właściwą stawką podatku dla tej transakcji.
    W konsekwencji, transakcja sprzedaży przez Państwa Nieruchomości zabudowanych
    (działek nr 1, 3, 4, 5, 6, 7, 8 i 9) będzie korzystała ze zwolnienia od podatku VAT na
    podstawie art. 43 ust. 1 pkt 10 ustawy, z możliwością rezygnacji z tego zwolnienia przy
    spełnieniu warunków określonych w art. 43 ust. 10 i 11 ustawy.
    Państwa stanowisko w zakresie pytania nr 2 jest prawidłowe.
    Państwa wątpliwości dotyczą również określenia momentu powstania obowiązku
    podatkowego z tytułu dostawy Nieruchomości przez Dłużnika Rzeczowego na Państwa
    rzecz.
    Zgodnie z art. 19a ust. 1 ustawy:
      Obowiązek podatkowy powstaje z chwilą dokonania dostawy towarów lub
      wykonania usługi, z zastrzeżeniem ust. 1a, 1b, 5 i 7-11, art. 14 ust. 6, art. 20, art. 21
      ust. 1 i art. 138f.
    W myśl art. 19a ust. 8 ustawy:
      Jeżeli przed dokonaniem dostawy towaru lub wykonaniem usługi otrzymano całość
      lub część zapłaty, w szczególności przedpłatę, zaliczkę, zadatek, ratę, wkład
      budowlany lub mieszkaniowy przed ustanowieniem spółdzielczego prawa do lokalu
      mieszkalnego lub lokalu o innym przeznaczeniu, obowiązek podatkowy powstaje z
      chwilą jej otrzymania w odniesieniu do otrzymanej kwoty, z wyjątkiem:
      1) dostaw towarów, w stosunku do których obowiązek podatkowy powstaje w
      sposób, o którym mowa w ust. 1b;
      2) dostaw towarów i świadczenia usług, w stosunku do których obowiązek
      podatkowy powstaje w sposób, o którym mowa w ust. 5 pkt 4.
    Z konstrukcji ustawy o podatku od towarów i usług wynika, że podatnik, który wykonuje
    czynności podlegające opodatkowaniu tym podatkiem, zobowiązany jest opodatkować
    daną czynność w momencie powstania obowiązku podatkowego. Powyższy przepis art.
    19a ust. 1 ustawy formułuje zasadę ogólną, zgodnie z którą obowiązek podatkowy
    powstaje z chwilą dokonania dostawy towarów lub wykonania usługi, co oznacza, że
    podatek staje się wymagalny w rozliczeniu za okres, w którym dokonana została dostawa
    towarów bądź świadczenie usług i powinien być rozliczony za ten okres. Przepis ten
    uniezależnia powstanie obowiązku podatkowego od wystawienia faktury.
    Należy zauważyć, że w przypadku dostawy nieruchomości obowiązek podatkowy powstaje
    zgodnie z zasadą ogólną wynikającą z art. 19a ust. 1 ustawy, gdyż w ustawie brak jest
    szczególnego przepisu odnoszącego się do momentu powstania obowiązku podatkowego
    w tym zakresie. Oznacza to, że obowiązek podatkowy z tego tytułu powstaje z chwilą
    dokonania dostawy tych towarów. Natomiast jeżeli przed dokonaniem dostawy towaru
    otrzymano całość lub część zapłaty to obowiązek podatkowy – zgodnie z art. 19a ust. 8
    ustawy – powstaje z chwilą jej otrzymania w odniesieniu do otrzymanej kwoty.
    Biorąc pod uwagę powyższe stwierdzić należy, że obowiązek podatkowy w przypadku
    dostawy nieruchomości powstaje – co do zasady – z chwilą przeniesienia prawa do
    rozporządzania nimi jak właściciel. Zazwyczaj ma to miejsce w chwili podpisania aktu
    notarialnego. Jeżeli jednak przed podpisaniem tego aktu ma miejsce wydanie
    nieruchomości (lub ich części), obowiązek podatkowy powstanie z tym dniem.

    W kontekście niniejszej sprawy należy również wskazać, że umowa przewłaszczenia na
    zabezpieczenie należy do umów nienazwanych i jest zawierana na podstawie przepisów
    art. 155,
                1art. 156 oraz art. 353 ustawy Kodeks cywilny. Przewłaszczenie na zabezpieczenie polega
    na zabezpieczeniu wierzytelności przez przeniesienie na wierzyciela własności oznaczonej
    rzeczy (oznaczonych rzeczy) z równoczesnym zobowiązaniem wierzyciela do korzystania z
    rzeczy w sposób oznaczony w umowie i do powrotnego przeniesienia własności rzeczy na
    dłużnika po zaspokojeniu zabezpieczonej wierzytelności. Przeniesienie własności
    następuje causa cavendi (w celu zabezpieczenia), a między zbywcą (dłużnikiem) i nabywcą
    (wierzycielem) rzeczy nawiązuje się szczególny stosunek powiernictwa. W przypadku
    niespełnienia świadczenia przez dłużnika wierzyciel może zaspokoić się z rzeczy – według
    wcześniejszego umownego uzgodnienia – przez definitywne zachowanie własności rzeczy,
    jej sprzedaż, wynajęcie itp.
    Przedmiotowo istotnym elementem takiej umowy, cechą ją identyfikującą, jest
    zamieszczenie w jej treści zastrzeżenia o zwrotnym przeniesieniu własności po spełnieniu
    świadczenia. Zatem przeniesienie prawa własności następuje w takim przypadku
    warunkowo (celem nie jest wyzbycie się własności rzeczy) i ma charakter nieodpłatny.
    Ponadto, w okresie przewłaszczenia nabywca może rozporządzać rzeczą tylko w zakresie
    uzgodnionym w umowie. Pomimo przeniesienia prawa własności rzeczy na wierzyciela,
    nie może on swobodnie rozporządzać tymi rzeczami (np. dokonać ich zbycia).
    Wcześniejsze umowne uzgodnienie pozwala wierzycielowi zaspokoić się z rzeczy jedynie w
    przypadku niespełnienia świadczeń przez dłużnika.
    Analiza opisu sprawy oraz przywołanych przepisów prawa, przy uwzględnieniu
    wcześniejszych wyjaśnień, prowadzi do stwierdzenia, że samo zawarcie umowy
    przewłaszczenia na zabezpieczenie wierzytelności nie było dla Dłużnika Rzeczowego
    czynnością skutkującą powstaniem obowiązku podatkowego w podatku od towarów i
    usług.
    Jednakże w przypadku niewywiązania się z zawartej umowy (np. braku spłaty pożyczki),
    warunek zwrotnego przeniesienia własności wygasa, wobec czego od tego momentu
    mogą Państwo swobodnie dysponować przewłaszczoną rzeczą (Nieruchomością), a
    dokonana dostawa nabiera odpłatnego charakteru. Tym samym, moment wygaśnięcia
    warunku zwrotnego przeniesienia własności w związku z zawartą umową, bez względu na
    faktyczne wydanie nieruchomości, przesądza o uznaniu tej czynności za odpłatną dostawę
    towarów w rozumieniu art. 5 ust. 1 w związku z art. 7 ust. 1 ustawy, podlegającą
    opodatkowaniu tym podatkiem. Stają się Państwo (wierzyciel) pełnoprawnym właścicielem
    Nieruchomości, co skutkuje – zgodnie z art. 19a ust. 1 ustawy – powstaniem obowiązku
    podatkowego.
    Wobec powyższego, Państwa stanowisko w zakresie pytania nr 3 jest nieprawidłowe.
    Państwa wątpliwości dotyczą również prawa do odliczenia podatku naliczonego
    wykazanego na fakturze wystawionej przez Dłużnika Rzeczowego z tytułu dostawy działek
    zabudowanych wchodzących w skład Nieruchomości na Państwa rzecz, pod warunkiem,
    że Dłużnik Rzeczowy i Państwo złożą oświadczenie o rezygnacji ze zwolnienia od podatku
    tej dostawy i wyborze jej opodatkowania podatkiem VAT w trybie art. 43 ust. 10 i 11
    ustawy.
    Zgodnie art. 86 ust. 1 ustawy:
      W zakresie, w jakim towary i usługi są wykorzystywane do wykonywania czynności
      opodatkowanych, podatnikowi, o którym mowa w art. 15, przysługuje prawo do
      obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego, z zastrzeżeniem
      art. 114, art. 119 ust. 4, art. 120 ust. 17 i 19 oraz art. 124.
    Zgodnie z art. 86 ust. 2 pkt 1 ustawy:

      Kwotę podatku naliczonego stanowi suma kwot podatku wynikających z faktur
      otrzymanych przez podatnika z tytułu:
      a) nabycia towarów i usług,
      b) dokonania całości lub części zapłaty przed nabyciem towaru lub wykonaniem
      usługi.
    Z powołanych przepisów wynika, że prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o
    kwotę podatku naliczonego przysługuje wówczas, gdy zostaną spełnione określone
    warunki, tzn. odliczenia tego dokonuje podatnik podatku od towarów i usług oraz gdy
    towary i usługi, z których nabyciem podatek został naliczony, są wykorzystywane do
    wykonywania czynności opodatkowanych, tzn. takich, których następstwem jest
    określenie podatku należnego.
    Zasada ta wyklucza zatem możliwość dokonania obniżenia kwoty podatku należnego o
    kwotę podatku naliczonego związanego z towarami i usługami, które nie są
    wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych, czyli w przypadku ich
    wykorzystania do czynności zwolnionych od podatku VAT oraz niepodlegających temu
    podatkowi.
    Ustawodawca przyznał podatnikowi prawo do odliczenia podatku naliczonego w całości
    lub w części, pod warunkiem spełnienia przez niego przesłanek pozytywnych,
    wynikających z art. 86 ust. 1 ustawy, oraz niezaistnienia przesłanek negatywnych,
    określonych w art. 88 ustawy. Przepis ten określa listę wyjątków, które pozbawiają
    podatnika prawa do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego.
    Jedno z takich ograniczeń zostało wskazane w art. 88 ust. 3a pkt 2 ustawy, zgodnie z
    którym:
      Nie stanowią podstawy do obniżenia podatku należnego oraz zwrotu różnicy
      podatku lub zwrotu podatku naliczonego faktury i dokumenty celne w przypadku
      gdy transakcja udokumentowana fakturą nie podlega opodatkowaniu albo jest
      zwolniona od podatku.
    Oznacza to, że podatnik nie może skorzystać z prawa do odliczenia w odniesieniu do
    podatku, który jest należny wyłącznie z tego względu, że został wykazany na fakturze w
    sytuacji, gdy transakcja nie podlega opodatkowaniu albo jest zwolniona od podatku.
    Na mocy art. 88 ust. 4 ustawy:
      Obniżenia kwoty lub zwrotu różnicy podatku należnego nie stosuje się również do
      podatników, którzy nie są zarejestrowani jako podatnicy VAT czynni, zgodnie z art.
      96, z wyłączeniem przypadków, o których mowa w art. 86 ust. 2 pkt 7.
    Zgodnie z ww. regulacją, z prawa do odliczenia podatku skorzystać mogą wyłącznie
    podatnicy, którzy są zarejestrowani jako podatnicy VAT czynni.
    Aby odpowiedzieć na przedstawione przez Państwa wątpliwości w pierwszej kolejności
    należy ustalić, czy transakcja w ramach której nabędą Państwo Nieruchomość, będzie
    podlegała opodatkowaniu podatkiem VAT.
    Określony w ustawie zakres opodatkowania podatkiem od towarów i usług wskazuje, że
    aby faktycznie zaistniało opodatkowanie danej czynności konieczne jest, aby czynność
    podlegającą opodatkowaniu wykonał podmiot, który dla tej właśnie czynności będzie
    działał jako podatnik.
    Definicja działalności gospodarczej, zawarta w ustawie, ma charakter uniwersalny,
    pozwalający na objęcie pojęciem „podatnik” tych wszystkich podmiotów, które prowadzą
    określoną działalność, występując w profesjonalnym obrocie gospodarczym. Ponadto,
    działalność gospodarczą stanowi wykorzystywanie towarów w sposób ciągły dla celów
    zarobkowych. Przez ciągłe wykorzystywanie składników majątku należy rozumieć takie
    wykorzystywanie majątku, które charakteryzuje się powtarzalnością lub długim okresem

    trwania. Zatem czerpanie dochodów ze składnika majątku wskazuje na prowadzenie
    działalności gospodarczej.
    Analizując powyższe przepisy należy stwierdzić, że dostawa towarów podlegać będzie
    opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług wyłącznie wówczas, gdy dokonywana
    będzie przez podmiot mający status podatnika, a dodatkowo działającego w takim
    charakterze w odniesieniu do danej transakcji. Istotnym dla określenia, że w odniesieniu
    do konkretnej dostawy mamy do czynienia z podatnikiem podatku VAT jest stwierdzenie,
    że prowadzi on działalność gospodarczą w rozumieniu przepisów ustawy.
    Właściwym zatem jest wykluczenie osób fizycznych z grona podatników w przypadku, gdy
    dokonują sprzedaży, przekazania, bądź darowizny towarów stanowiących część majątku
    osobistego, tj. majątku, który nie został nabyty w celu jego odsprzedaży, bądź
    wykonywania innych czynności w ramach działalności gospodarczej.
    W kontekście powyższych rozważań nie jest podatnikiem podatku od towarów i usług ten,
    kto jako osoba fizyczna dokonuje jednorazowych lub okazjonalnych transakcji, za które
    nie jest przewidziana ściśle regularna zapłata oraz nie prowadzi zorganizowanej, czy
    zarejestrowanej działalności gospodarczej, a tylko np. wyzbywa się majątku osobistego.
    Dokonywanie określonych czynności incydentalnie, poza sferą prowadzonej działalności
    gospodarczej, również nie pozwala na uznanie danego podmiotu za podatnika w zakresie
    tych czynności.
    W tym miejscu podkreślić należy, że pojęcie „majątku prywatnego” nie występuje na
    gruncie analizowanych przepisów ustawy, jednakże wynika z wykładni art. 15 ust. 2
    ustawy, w której zasadnym jest odwołanie się do treści orzeczenia TSUE w sprawie C-291
    /92 (Finanzamt Uelzen V. Dieter Armbrecht), które dotyczyło kwestii opodatkowania
    sprzedaży przez osobę, będącą podatnikiem podatku od wartości dodanej, części majątku
    niewykorzystywanej do prowadzonej działalności gospodarczej, a służącej jej do celów
    prywatnych. „Majątek prywatny” to zatem taka część majątku danej osoby fizycznej, która
    nie jest przez nią przeznaczona ani wykorzystywana dla potrzeb prowadzonej działalności
    gospodarczej. Ze wskazanego orzeczenia wynika zatem, że podatnik musi w całym okresie
    posiadania danej nieruchomości wykazywać zamiar wykorzystywania części
    nieruchomości w ramach majątku osobistego. Przykładem takiego wykorzystania
    nieruchomości mogłoby być np. wybudowanie domu dla zaspokojenia własnych potrzeb
    mieszkaniowych. Potwierdzone to zostało również w wyroku TSUE z 21 kwietnia 2005 r.,
    sygn. akt C-25/03 Finanzamt Bergisch Gladbach v. HE, który stwierdził, że majątek
    prywatny to mienie wykorzystywane dla zaspokojenia potrzeb własnych.
    Problem odnoszący się do rozstrzygnięcia, czy sprzedaż nieruchomości jest sprzedażą
    majątku osobistego, czy też stanowi sprzedaż realizowaną przez podatnika prowadzącego
    w tym zakresie działalność gospodarczą, była przedmiotem orzeczenia Trybunału
    Sprawiedliwości Unii Europejskiej z 15 września 2011 r. w sprawach połączonych Jarosław
    Słaby przeciwko Ministrowi Finansów (C-180/10) oraz Emilian Kuć i Halina Jeziorska-Kuć
    przeciwko Dyrektorowi Izby Skarbowej w Warszawie (C-181/10).
    Z ww. orzeczenia wynika m.in., że osoby fizycznej, która prowadziła działalność rolniczą na
    gruncie nabytym ze zwolnieniem z podatku od wartości dodanej i przekształconym
    wskutek zmiany planu zagospodarowania przestrzennego niezależnej od woli tej osoby w
    grunt przeznaczony pod zabudowę, nie można uznać za podatnika podatku od wartości
    dodanej w rozumieniu art. 9 ust. 1 i art. 12 ust. 1 dyrektywy 112, zmienionej dyrektywą
    2006/138/WE, kiedy dokonuje ona sprzedaży tego gruntu, jeśli sprzedaż ta następuje w
    ramach zarządu majątkiem prywatnym tej osoby.
    Przyjęcie, że dany podmiot sprzedając grunt działa w charakterze podatnika
    prowadzącego handlową działalność gospodarczą (jako handlowiec) wymaga ustalenia,
    czy jego działalność w tym zakresie przybiera formę zawodową (profesjonalną).
    Przejawem zaś takiej aktywności określonej osoby w zakresie obrotu nieruchomościami,
    która może wskazywać, że jej czynności przybierają formę zorganizowaną może być np.:

    nabycie terenu przeznaczonego pod zabudowę, jego uzbrojenie, wydzielenie dróg
    wewnętrznych, działania marketingowe podjęte w celu sprzedaży działki, wykraczające
    poza zwykłe formy ogłoszenia, uzyskanie decyzji o warunkach zabudowy terenu, czy
    wystąpienie o opracowanie planu zagospodarowania przestrzennego dla sprzedawanego
    obszaru, prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie usług deweloperskich lub
    innych tego rodzaju usług o zbliżonym charakterze. Przy czym, na tego rodzaju aktywność
    „handlową” wskazywać musi ciąg powyżej przytoczonych okoliczności, a nie stwierdzenie
    jedynie faktu wystąpienia pojedynczych z nich.
    W tym celu należy ustalić, czy dla opisanej transakcji Dłużnik Rzeczowy występował w roli
    podatnika podatku od towarów i usług, o którym mowa w art. 15 ust. 1 ustawy.
    Istotnym dla określenia, czy w odniesieniu do konkretnej dostawy mamy do czynienia z
    podatnikiem podatku VAT jest stwierdzenie, że prowadzi on działalność gospodarczą w
    rozumieniu przepisów ustawy. Dopiero po zdefiniowaniu podmiotu jako podatnika VAT -
    co do zasady - mają dla określenia jego praw i obowiązków zastosowanie przepisy ustawy.
    Uznanie, że dany podmiot w odniesieniu do konkretnej czynności działa jako podatnik
    podatku od towarów i usług, wymaga zatem oceny każdorazowo odnoszącej się do
    okoliczności faktycznych danej sprawy.
    Biorąc pod uwagę powołane przepisy prawa i orzecznictwo TSUE stwierdzić należy, że w
    odniesieniu do dostawy działki nr 6 zabudowanej budynkiem mieszkalno-biurowym, który
    zgodnie z Państwa wskazaniem był wykorzystywany przez Dłużnika Rzeczowego na cele
    mieszkalne, Dłużnik nie będzie działał w charakterze podatnika podatku VAT, o którym
    mowa w art. 15 ust. 1 ustawy. Przedmiotem zbycia będzie bowiem nieruchomość
    stanowiąca Jego majątek prywatny, która nie była wykorzystywana w inny sposób. W
    konsekwencji, transakcja zbycia zabudowanej działki nr 6 nie będzie stanowiła odpłatnej
    dostawy towarów w rozumieniu art. 7 ust. 1 ustawy, podlegającej opodatkowaniu
    podatkiem VAT na podstawie art. 5 ust. 1 ustawy.
    Z kolei w odniesieniu do pozostałych działek z okoliczności sprawy wynika, że Dłużnik
    Rzeczowy prowadzi działalność gospodarczą z wykorzystaniem nieruchomości
    zabudowanych stanowiących działki nr 1, 3, 4, 5, 7, 8 i 9. W konsekwencji zbywając
    wskazane działki będzie działał w charakterze podatnika podatku VAT w rozumieniu art.
    15 ust. 1 ustawy prowadzącego działalność gospodarczą, o której mowa w art. 15 ust. 2
    ustawy. Przedmiotem zbycia będzie bowiem majątek wykorzystywany przez Niego w
    ramach działalności gospodarczej. W konsekwencji dostawa działek zabudowanych nr 1,
    3, 4, 5, 7, 8 i 9 będzie stanowiła odpłatną dostawę towarów w rozumieniu art. 7 ust. 1
    ustawy, podlegającą opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług na podstawie art. 5
    ust. 1 ustawy.
    Jak wskazano powyżej, transakcja która podlega opodatkowaniu podatkiem VAT może
    korzystać ze zwolnienia lub być opodatkowana z zastosowaniem właściwej stawki podatku
    VAT.
    W odniesieniu do zabudowanych działek nr 1, 3, 4, 5, 7, 8 i 9 należy ustalić, czy i kiedy w
    odniesieniu do budynków znajdujących się na tych działkach, miało miejsce pierwsze
    zasiedlenie.
    W opisie sprawy wskazali Państwo, Dłużnik nabył Nieruchomość 10 listopada 2005 r. i 1
    grudnia 2005 r. 2 czerwca 2022 r. zawarli Państwo Umowę, na podstawie której dokonali
    Państwo przewłaszczenia tych działek. Po dokonaniu przewłaszczenia na zabezpieczenie,
    Nieruchomości pozostawały i pozostają w posiadaniu Dłużnika Rzeczowego, który
    częściowo wykorzystuje je w prowadzonej działalności gospodarczej obejmującej
    prowadzenie hotelu i pensjonatu, wynajem boksów w stajniach, prowadzenie zajęć
    jeździeckich, udostępnianie sali bilardowej i kręgielni. Z okoliczności sprawy wynika
    również, że nie ponoszono wydatków na ulepszenie budynków w rozumieniu przepisów o
    podatku dochodowym.

    Z okoliczności sprawy wynika zatem, że w stosunku do budynków znajdujących się na
    działkach nr 1, 3, 4, 5, 7, 8 i 9 nastąpiło pierwsze zasiedlenie w rozumieniu art. 2 pkt 14
    ustawy, przy czym nastąpiło ponad 2 lata temu. Ponadto, z okoliczności sprawy wynika
    również, że nie ponoszono wydatków na ulepszenie budynków w rozumieniu przepisów o
    podatku dochodowym.
    W konsekwencji, spełnione zostaną przesłanki do zastosowania zwolnienia od podatku
    określone w art. 43 ust. 1 pkt 10 ustawy. Zatem sprzedaż budynków znajdujących się na
    ww. działkach będzie korzystać ze zwolnienia od podatku na podstawie art. 43 ust. 1 pkt
    10 ustawy.
    W tej sytuacji – uwzględniając zapis art. 29a ust. 8 ustawy – dostawa gruntu, na którym
    znajdują się budynki również będzie korzystać ze zwolnienia od podatku VAT.
    W związku z powyższym, bezzasadne jest badanie możliwości zastosowania dla tej
    dostawy zwolnienia od podatku na mocy art. 43 ust. 1 pkt 10a i art. 43 ust. 1 pkt 2 ustawy,
    gdyż zwolnienia te mają zastosowanie do dostawy budynków, budowli lub ich części
    nieobjętej zwolnieniem, o którym mowa w art. 43 ust. 1 pkt 10 ustawy.
    Zwolnienie od podatku określone w art. 43 ust. 1 pkt 10 ustawy jest fakultatywne i przy
    spełnieniu warunków wynikających z art. 43 ust. 10 i 11 ustawy, dostawca i nabywca mają
    możliwość rezygnacji z niniejszego zwolnienia od podatku i wyboru opodatkowania
    planowanej dostawy wskazanych powyżej obiektów. W związku z powyższym, jeśli przed
    dokonaniem dostawy Nieruchomości zabudowanych stanowiących działki nr 1, 3, 4, 5, 7, 8
    i 9 będą spełnione warunki wynikające z art. 43 ust. 10 i 11 ustawy, to wówczas dostawa
    Nieruchomości przez Dłużnika Rzeczowego na Państwa rzecz nie będzie korzystała ze
    zwolnienia od podatku VAT i będzie podlegała opodatkowaniu podatkiem VAT właściwą
    stawką podatku dla tej transakcji.
    Przechodząc do kwestii prawa do odliczenia podatku VAT naliczonego związanego z
    nabyciem Nieruchomości wskazać należy, że z opisu sprawy wynika, że są Państwo
    zarejestrowanym czynnym podatnikiem podatku VAT i po nabyciu Nieruchomości
    zabudowane stanowiące działki nr 1, 3, 4, 5, 7, 8 i 9 będą wykorzystywane do czynności
    opodatkowanych podatkiem VAT – będą przedmiotem sprzedaży, która jak powyżej
    wskazano, przy spełnieniu określonych warunków będzie czynnością podlegającą
    opodatkowaniu podatkiem VAT i niekorzystającą ze zwolnienia od tego podatku.
    W związku z powyższym, w takich okolicznościach będą Państwo mieli prawo do obniżenia
    kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego wynikającego z faktury
    wystawionej przez Dłużnika Rzeczowego dokumentującej sprzedaż Nieruchomości
    zabudowanych stanowiących działki nr 1, 3, 4, 5, 7, 8 i 9, gdyż w tej części będą spełnione –
    wskazane w art. 86 ust. 1 ustawy – przesłanki warunkujące prawo do odliczenia podatku
    naliczonego.
    Z kolei, w przypadku braku złożenia przez Państwa i Dłużnika Rzeczowego skutecznego
    oświadczenia, o którym mowa w art. 43 ust. 10-11 ustawy, w odniesieniu do dostawy
    Nieruchomości zabudowanych stanowiących działki nr 1, 3, 4, 5, 7, 8 i 9 nie będą Państwo
    mieli prawa do odliczenia podatku naliczonego wykazanego na fakturach
    dokumentujących zakup tej Nieruchomości, z uwagi na zaistnienie negatywnej przesłanki
    wyłączającej prawo do odliczenia podatku naliczonego przewidzianej w art. 88 ust. 3a pkt
    2 ustawy, gdyż transakcja sprzedaży Nieruchomości będzie wtedy czynnością zwolnioną
    od podatku na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 10 ustawy.
    Ponadto w odniesieniu do Nieruchomości zabudowanej stanowiącej działkę nr 6 nie będą
    Państwo mieli prawa do odliczenia podatku naliczonego w związku z jej nabyciem, z uwagi
    na to, że zbycie tej działki przez Dłużnika Rzeczowego nie będzie stanowiło czynności
    podlegającej opodatkowaniu podatkiem VAT. W konsekwencji, w tej części nie będą
    Państwo mieli prawa do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku
    naliczonego z uwagi na zaistnienie negatywnej przesłanki wyłączającej prawo do
    odliczenia podatku naliczonego przewidzianej w art. 88 ust. 3a pkt 2 ustawy.

    W związku z tym, Państwa stanowisko w zakresie prawa do odliczenia podatku
    naliczonego wynikającego z faktur dokumentującej nabycie działek nr 1, 3, 4, 5, 7, 8 i 9 jest
    prawidłowe, natomiast w zakresie prawa do odliczenia podatku naliczonego w związku z
    nabyciem działki nr 6 jest nieprawidłowe.
    Państwa wątpliwości dotyczą również prawa do odliczenia podatku naliczonego
    wykazanego na fakturze wystawionej przez Dłużnika Rzeczowego z tytułu dostawy działki
    niezabudowanej nr 2.
    Z okoliczności sprawy wynika, że działka nr 2 służyła Dłużnikowi Rzeczowemu na
    prowadzenie działalności gospodarczej, w związku z tym dostawa tej działki na Państwa
    rzecz będzie stanowiła odpłatną dostawę towarów w rozumieniu art. 7 ust. 1 ustawy,
    podlegającą opodatkowaniu podatkiem VAT na podstawie art. 5 ust. 1 ustawy,
    dokonywaną przez podatnika podatku VAT w rozumieniu art. 15 ust. 1 ustawy,
    prowadzącego działalność gospodarczą o której mowa w art. 15 ust. 2 ustawy.
    Przedmiotem transakcji nie będzie bowiem majątek prywatny Dłużnika, a nieruchomość
    służąca działalności gospodarczej.
    Z okoliczności sprawy wynika również, że dla działki nr 2 została wydana decyzja o
    warunkach zabudowy, w związku z tym dostawa nie będzie spełniała warunków do
    zastosowania zwolnienia od podatku na podstawie ww. art. 43 ust. 1 pkt 9 ustawy.
    Stwierdzić również należy, że dostawa nieruchomości niezabudowanej nr 2 przez Dłużnika
    Rzeczowego na Państwa rzecz nie będzie korzystała ze zwolnienia od podatku na
    podstawie art. 43 ust. 1 pkt 2 ustawy, z okoliczności sprawy nie wynika bowiem, że ww.
    działka była przez Dłużnika Rzeczowego wykorzystywana w całym okresie posiadania do
    czynności zwolnionych od podatku VAT (Nieruchomość z wyjątkiem działki nr 6 była i jest
    wykorzystywana przez Dłużnika Rzeczowego do prowadzenia działalności gospodarczej, m.
    in. działalności hotelowej). W konsekwencji, dostawa działki niezabudowanej nr 2 będzie
    czynnością podlegającą opodatkowaniu podatkiem z zastosowaniem właściwej dla tej
    czynności stawki podatku VAT.
    W kwestii prawa do odliczenia podatku VAT naliczonego związanego z nabyciem
    nieruchomości niezabudowanej nr 2 wskazać należy, że z opisu sprawy wynika, że są
    Państwo zarejestrowanym czynnym podatnikiem podatku VAT i po nabyciu nieruchomość
    niezabudowana nr 2 będzie wykorzystywana do czynności opodatkowanych podatkiem
    VAT – będzie przedmiotem sprzedaży, która jak powyżej wskazano, będzie czynnością
    podlegającą opodatkowaniu podatkiem VAT.
    W związku z powyższym, będą Państwo mieli prawo do obniżenia kwoty podatku
    należnego o kwotę podatku naliczonego wynikającego z faktury wystawionej przez
    Dłużnika Rzeczowego dokumentującej sprzedaż nieruchomości niezabudowanej
    stanowiącej działkę nr 2, gdyż w tej części będą spełnione – wskazane w art. 86 ust. 1
    ustawy – przesłanki warunkujące prawo do odliczenia podatku naliczonego.
    Państwa stanowisko w zakresie pytania nr 5 jest zatem prawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, które Państwo przedstawili i stanu prawnego,
    który obowiązuje w dniu wydania interpretacji.
    Zgodnie z art. 14b § 3 ustawy Ordynacja podatkowa, składający wniosek o wydanie
    interpretacji indywidualnej obowiązany jest do wyczerpującego przedstawienia
    zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego. Organ jest ściśle związany
    przedstawionym we wniosku stanem faktycznym (opisem zdarzenia przyszłego). Ponoszą
    Państwo ryzyko związane z ewentualnym błędnym lub nieprecyzyjnym przedstawieniem
    we wniosku opisu sprawy. Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe
    tylko wtedy, o ile rzeczywisty opis sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się

    będzie z opisem sprawy podanym przez Państwa w złożonym wniosku. W związku z
    powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we wniosku
    opisu sprawy, wydana interpretacja traci swą aktualność.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
        Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb
        ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz.
        111). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja
        będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i
        zastosują się Państwo do interpretacji.
        Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5
      ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
        Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego
    Sądu Administracyjnego (...). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje
    ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
    (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
        w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
        Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
        w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na
        adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS
        /SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.