Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0114-KDIP4-2.4012.201.2025.4.KS
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-05-23
Teza: Brak opodatkowania podatkiem od towarów i usług wycofania
środków trwałych z majątku przedsiębiorstwa i przekazania
ich do majątku prywatnego, obowiązek korekty podatku
naliczonego od przekazanych środków trwałych, brak
opodatkowania aportu składników majątku i zobowiązań
długoterminowych do sp. o.o., uznanie aportu składników
majątku do sp. o.o. i zobowiązań długoterminowych za
zorganizowaną część przedsiębiorstwa.
Słowa kluczowe: przedsiębiorstwa
przedsiębiorstwa-zorganizowana część przedsiębiorstwa
wycofanie
środek-środek trwały
Zagadnienia: Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II. Zakres
opodatkowania-Rozdział 2. Dostawa towarów i
świadczenie usług -Świadczenie usług
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział IX. Odliczenie
i zwrot podatku. Odliczenie częściowe-Rozdział 2.
Odliczenie częściowe podatku oraz korekta podatku
naliczonego -Korekta kwoty podatku naliczonego
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II-
Rozdział 1-art. 6-pkt 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II-
Rozdział 2-art. 7.-ust. 2
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział IX-
Rozdział 2 -art. 91
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział I. Przepisy
ogólne-Definicje
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II. Zakres
opodatkowania-Rozdział 2. Dostawa towarów i
świadczenie usług -Dostawa towarów
1

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

18 marca 2025 r. wpłynął Pana wniosek z 18 marca 2025 r. o wydanie interpretacji
    indywidualnej, który dotyczy braku opodatkowania podatkiem od towarów i usług
    wycofania środków trwałych z majątku przedsiębiorstwa i przekazania ich do majątku
    prywatnego oraz obowiązku korekty podatku naliczonego od przekazanych środków
    trwałych, braku opodatkowania aportu składników majątku do sp. o.o. oraz uznania
    aportu składników majątku do sp. o.o. i zobowiązań długoterminowych za zorganizowaną
    część przedsiębiorstwa.
    Uzupełnił go Pan pismem z 24 kwietnia 2025 r. (wpływ 24 kwietnia 2025 r.) – w odpowiedzi
    na wezwanie. Treść wniosku jest następująca:

## Opis zdarzenia przyszłego

Wnioskodawca na podstawie wpisu do Centralnej Ewidencji Działalności Gospodarczej
    prowadzi indywidualną działalność gospodarczą pod firmą (...). Przeważający przedmiot
    działalności gospodarczej Wnioskodawcy to: produkcja pozostałych mebli (PKD 31.09.Z).
    Pozostała wykonywana działalność gospodarcza to m.in. pozostała działalność usługowa,
    gdzie indziej niesklasyfikowana (PKD 96.09.Z), pozostałe sprzątanie (PKD 81.29.Z),
    niespecjalistyczne sprzątanie budynków i obiektów przemysłowych (PKD 81.21.Z),
    wynajem i dzierżawa pozostałych maszyn, urządzeń oraz dóbr materialnych, gdzie indziej
    niesklasyfikowane (PKD 77.39.Z), wynajem i dzierżawa maszyn i urządzeń biurowych,
    włączając komputery (PKD 77.33.Z). Data rozpoczęcia wykonywania działalności
    gospodarczej to 1 stycznia 1995 r. Data rejestracji jako podatnik VAT to 2 stycznia 1995 r.

    Wnioskodawca ma miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, podlega
    obowiązkowi podatkowemu od całości swoich dochodów (przychodów) bez względu na
    miejsce położenia źródeł przychodów (nieograniczony obowiązek podatkowy).
    Wnioskodawca jako podatnik podatku dochodowego od osób fizycznych rozlicza się w
    ramach podatku dochodowego od osób fizycznych na zasadach, tzw. podatku liniowego
    (19% podatek dochodowy) na podstawie art. 30c ustawy z 26 lipca 1991 r. o podatku
    dochodowym od osób fizycznych (t. j. Dz. U. z 2025 r., poz. 163) oraz prowadzi księgi
    rachunkowe zgodnie z ustawą z dnia 29 września 1994 r. o rachunkowości (t. j. Dz. U.
    2023, poz. 120). Zyski osiągane przez Wnioskodawcę w ramach indywidualnej działalności
    gospodarczej w części, w jakiej nie były przeznaczane na potrzeby prywatne
    Wnioskodawcy, były kumulowane w ramach działalności gospodarczej. W bilansie zostały
    zapisane na kapitałach własnych. W bilansie Wnioskodawcy występuje kapitał własny w
    kwocie (...) i utworzony z zysku wypracowanego przez Wnioskodawcę w okresie od 1
    stycznia 1995 r. do 31 grudnia 2023 r. Zyski wypracowane przez Wnioskodawcę za okres
    od 1 stycznia 1995 r. do 31 grudnia 2023 r. występujące na kapitale własnym zostały już w
    latach poprzednich opodatkowane podatkiem dochodowym od osób fizycznych (19%
    podatek dochodowy).
    Wnioskodawca obliczał i wpłacał do właściwego urzędu skarbowego miesięczne zaliczki na
    podatek dochodowy od osób fizycznych, a po zakończeniu poszczególnych lat
    podatkowych składał zeznanie roczne (PIT-36L) i wpłacał ewentualną różnicę między
    należnym podatkiem a sumą uiszczonych w danym roku podatkowym zaliczek.
    W ramach prowadzonej działalności gospodarczej Wnioskodawca zaliczył do środków
    trwałych m.in. prawo wieczystego użytkowania działek nr 1, 2 i 3, niezabudowaną działkę
    nr 4, zabudowaną działkę nr 5 (budynek nr 7), zabudowaną działkę 6 (budynek nr 4),
    zabudowaną działkę nr 6 (budynek nr 13), zabudowaną działkę nr 6 (budynek nr 2, 3, 5, 6),
    zabudowaną działkę nr 6 (budynek nr 13a: magazyn), zabudowaną działkę nr 6 (budynek
    nr 12 biurowo magazynowy), zabudowaną działkę nr 6 (budynek nr 1: warsztat
    mechaniczny), zabudowaną działkę nr 13 (budynek nr 15, budynek nr 16 : pomieszczenie
    prasy), zabudowaną działkę nr 12 (budynek nr 9: biurowiec niski, budynek 10: biurowiec
    wysoki, budynek 4: hala rozkroju, budynek 14: wiata), budynek nr 2: gięta, budynek nr 4:
    rozkrój, budynek nr 3: sortownia odpadów, budynek nr 10: biurowiec stary wysoki,
    budynek nr 9: biurowiec stary niski, budynek nr 5: magazyn warsztatu mechanicznego,
    budynek nr 7: magazyn materiałów niebezpiecznych, budynek nr 12: biurowiec (magazyn
    wyrobów gotowych, magazyn półproduktów, montaż, biura), budynek nr 6: lakiernia,
    budynek nr 13: budynek magazynowy, sprężarkownia, trafostacja, budynek nr 1: warsztat
    mechaniczny, budynek nr 16: budynek pomieszczenia prasy, budynek nr 12: przebudowa,
    docieplenie, budynek nr 4; magazyn przejściowy, budynek nr 4: (pomieszczenie trafostacji)
    magazyn okleiny, budynek nr 16: adaptacja pomieszczenia socjalnego folia, budynek nr
    12: modernizacja, wyodrębnienie dwóch pomieszczeń ładowania akumulatorów, biuro
    magazynu wyrobów gotowych w wynajmowanym magazynie, instalacja gazowa, budowle:
    drogi utwardzone, basen p-pożarowy (3), budowle: drogi utwardzone, budynek portierni,
    oczyszczalnia ścieków (1), obiekt nr 14: wiata przy budynku, palarnia oraz wiata stalowa z
    pokryciem dachowym.
    Wnioskodawca odliczał VAT naliczony z faktur związanych z nabyciem wymienionych
    środków trwałych. Ponadto Wnioskodawca ponosił nakłady na remonty bądź
    modernizacje nieruchomości od których odliczał podatek VAT. W chwili obecnej
    wymienione środki trwałe są wykorzystywane do potrzeb działalności gospodarczej
    Wnioskodawcy.
    Wnioskodawca planuje wycofanie ww. środków trwałych z majątku przedsiębiorstwa i
    przekazanie ich do majątku prywatnego. Wycofanie z działalności gospodarczej ww.
    aktywów trwałych będzie zrealizowane poprzez pisemne oświadczenie podatnika
    (protokół wycofania z działalności do majątku prywatnego) oraz stosowny wpis w
    ewidencji środków trwałych (wykreślenie).

    Wnioskodawca planuje, że po wycofaniu do majątku prywatnego, wskazane powyżej
    środki trwałe będą przez niego wynajmowane w sposób zorganizowany i ciągły w celach
    zarobkowych w ramach czynności opodatkowanych. Po wycofaniu ww. środków trwałych
    z obecnie prowadzonej działalności gospodarczej, Wnioskodawca będzie wykorzystywał je
    wyłącznie do czynności opodatkowanych podatkiem od towarów i usług. Wszystkie
    pozostałe środki trwałe (ujęte w prowadzonej przez Wnioskodawcę w ewidencji środków
    trwałych) wykorzystywane w prowadzonej działalności gospodarczej (do których zalicza się
    m.in.: linie do produkcji mebli, maszyny i urządzenia do obróbki drewna i produkcji mebli,
    kotłownie, wiertarki, wkrętarki, frezarki, szlifierki i inne urządzenia i narzędzia
    wykorzystywane w prowadzonej działalności gospodarczej) oraz zapasy, należności i
    zobowiązania handlowe oraz zobowiązania długoterminowe wobec właściciela
    przedsiębiorstwa z tytułu niewypłaconego, a opodatkowanego, zysku Wnioskodawca
    zamierza wnieść aportem do nowo założonej spółki z o.o.
    Zyski z indywidualnej działalności gospodarczej nie zostaną przed wniesieniem aportu
    przekazane na prywatne konto Wnioskodawcy. W następstwie wniesienia aportu, zysk
    Wnioskodawcy z indywidualnej działalności gospodarczej zostanie wykazany w pozycji
    bilansu jako zobowiązanie długoterminowe (Wnioskodawcy). W konsekwencji możliwe
    będzie dokładne wskazanie, jaką część kapitału Spółki przekształconej stanowi zysk
    osiągnięty (i opodatkowany) w ramach indywidualnej działalności gospodarczej
    Wnioskodawcy.
    Wnioskodawca planuje, że po wniesieniu aportu do spółkę z o.o. jako jedyny wspólnik tej
    Spółki na podstawie art. 227 KSH oraz art. 245 KSH podejmie uchwałę o wypłacie kwot
    odpowiadających zyskom jednoosobowej działalności gospodarczej. W związku z faktem,
    że wypłacane kwoty nie będą stanowiły zysków nowo założonej Spółki z o.o. do wypłaty
    tych kwot nie znajdą zastosowania ograniczenia przewidziane w art. 192 KSH. Czynność
    prawna, na podstawie której nastąpi ww. wypłata nie będzie miała wpływu na zakres
    uprawnień Wnioskodawcy jako wspólnika Spółki z o.o. Nie zmieni się ilość posiadanych
    przez Wnioskodawcę udziałów, a także nie ulegnie zmianie poziom prawa do udziału w
    zyskach spółki.
    Uzupełnienie i doprecyzowanie opisu zdarzenia przyszłego
    W odpowiedzi na pytanie:
    1) Jakie dokładnie składniki materialne i niematerialne zostaną wniesione aportem do sp.
      z o.o.? Czy będą to również inne poza dotychczas wymienionymi w opisie sprawy
      składniki majątku?
    2) Czy środki trwałe, które planuje Pan wycofać z działalności są związane z przedmiotem
      aportu? Jeśli tak należało wskazać: jaki jest to związek oraz czy z aportu zostaną
      wyłączone również prawa i obowiązki wynikające z umów dotyczących ww. środków
      trwałych (nieruchomości), w tym zobowiązania i należności funkcjonalnie związane z
      tymi nieruchomościami?
    3) Czy przedmiotem aportu będą również pracownicy?
    4) Czy przedmiot transakcji na dzień aportu będzie wyodrębniony w przedsiębiorstwie na
      płaszczyźnie:
    a) organizacyjnej, tj. czy stanowią wyodrębniony zespół składników materialnych i
      niematerialnych (w tym zobowiązań) przeznaczonych do realizacji określonych zadań
      gospodarczych (w czym to wyodrębnienie będzie się przejawiać),
    b) finansowej, tj. czy na podstawie prowadzonej ewidencji księgowej możliwe będzie
      przyporządkowanie przychodów i kosztów oraz należności i zobowiązań do
      wyodrębnionej działalności (w czym to wyodrębnienie będzie się przejawiać),

    c) funkcjonalnej, tj. czy będzie miał potencjalną zdolność do funkcjonowania jako
      samodzielny podmiot gospodarczy realizujący określone zadania gospodarcze (w
      czym to wyodrębnienie będzie się przejawiać)?
    5) W jaki sposób sp. z o.o. będzie wykorzystywała składniki majątku będące przedmiotem
      aportu?
    6) Czy wniesione do sp. z o.o. składniki majątku (materialne i niematerialne) w dniu
      aportu będą pozostawały ze sobą we wzajemnych relacjach w taki sposób, żeby
      można było o nich mówić jako o zespole, a nie zbiorze pewnych elementów?
    7) Czy na moment dokonania aportu będzie istniała faktyczna możliwość kontynuowania
      przez sp. z o.o. działalności prowadzonej przez Pana wyłącznie w oparciu o składniki
      będące przedmiotem aportu, czy też konieczne będzie w tym celu angażowanie innych
      składników majątku (niebędących przedmiotem transakcji) lub konieczne będzie
      podejmowanie dodatkowych działań faktycznych lub prawnych, (np. zawarcie umów –
      innych niż umów na dostarczanie mediów) niezbędnych do prowadzenia działalności
      w oparciu o przejęte składniki? Jeśli tak, to jakie będą to działania.
    8) Czy sp. z o.o. ma zamiar kontynuowania w oparciu o nabyte składniki działalność
      gospodarczą w takim samym zakresie, w jakim była prowadzona obecnie przez Pana?
      Jeśli nie, to dlaczego?
    9) Czy przedmiot aportu do sp. z o.o. w momencie dokonania tej czynności będzie
      posiadał potencjalną zdolność do działania jako niezależne przedsiębiorstwo
      realizujące określone zadania gospodarcze? Jeśli tak, to jakie dokładnie będą to
      zadania gospodarcze?
    Wnioskodawca wskazał:
    Ad 1
    Zestawienie składników materialnych i niematerialnych, które zostaną wniesione aportem
    do sp. z o.o. Wnioskodawca przedstawił w załączniku nr 1 do odpowiedzi (będą to m.in.
    maszyny do produkcji mebli, linie technologiczne w procesie produkcyjnym, środki
    transportu w logistyce wewnętrznej i zewnętrznej, maszyny biurowe, komputery, laptopy
    w bieżącej pracy administracyjno-biurowej).
    Ad 2
    Środki trwałe, które Wnioskodawca planuje wycofać z działalności są związane z
    przedmiotem aportu w ten sposób, że wszystkie razem stanowią środki trwałe
    wykorzystywane przez Wnioskodawcę w prowadzonej działalności gospodarczej. Tak, z
    aportu zostaną wyłączone również prawa i obowiązki wynikające z umów dotyczących ww.
    środków trwałych (nieruchomości), w tym zobowiązania i należności funkcjonalnie
    związane z tymi nieruchomościami, (np. podatek od nieruchomości będzie po stronie
    Wnioskodawcy).
    Ad 3
    Tak, przedmiotem aportu będą również pracownicy.
    Ad 4
    Tak, przedmiot transakcji na dzień aportu będzie wyodrębniony w przedsiębiorstwie
    Wnioskodawcy na płaszczyźnie:
    a) organizacyjnej, tj. stanowi wyodrębniony zespół składników materialnych i
      niematerialnych (w tym zobowiązań) przeznaczonych do realizacji określonych zadań
      gospodarczych. Wyodrębnienie będzie się przejawiać w tym, że Sp. z o.o. będzie
      wykorzystywała składniki majątku będące przedmiotem aportu do bieżącej

      działalności gospodarczej – maszyny do produkcji mebli, linie technologiczne w
      procesie produkcyjnym, środki transportu w logistyce wewnętrznej i zewnętrznej,
      maszyny biurowe, komputery, laptopy w bieżącej pracy administracyjno-biurowej,
    b) finansowej, tj. na podstawie prowadzonej ewidencji księgowej możliwe będzie
      przyporządkowanie przychodów i kosztów oraz należności i zobowiązań do
      wyodrębnionej działalności. Wszystkie przychody i koszty będą przypisane działalności
      powstałej na skutek aportu. Wyodrębnienie będzie się przejawiać w przyjętych
      zasadach rachunkowości.
    c) funkcjonalnej, tj. będzie miał potencjalną zdolność do funkcjonowania jako
      samodzielny podmiot gospodarczy realizujący określone zadania gospodarcze.
      Wyodrębnienie będzie się przejawiać w ten sposób, że powstanie spółka prowadząca
      działalności w zakresie produkcji i sprzedaży mebli.
    Ad 5
    Sp. z o.o. będzie wykorzystywała składniki majątku będące przedmiotem aportu do
    bieżącej działalności gospodarczej – maszyny do produkcji mebli, linie technologiczne w
    procesie produkcyjnym, środki transportu w logistyce wewnętrznej i zewnętrznej,
    maszyny biurowe, komputery, laptopy w bieżącej pracy administracyjno-biurowej.
    Ad 6
    Wniesione do sp. z o.o. składniki majątku (materialne i niematerialne) w dniu aportu będą
    pozostawały ze sobą we wzajemnych relacjach w taki sposób, żeby można było o ich
    mówić jako o zespole.
    Ad 7
    Na moment dokonania aportu nie będzie istniała faktyczna możliwość kontynuowania
    przez sp. z o.o. działalności prowadzonej przez Wnioskodawcę wyłącznie w oparciu o
    składniki będące przedmiotem aportu. W celu kontynuowania przez sp. z o.o. działalności
    prowadzonej przez Wnioskodawcę konieczne będzie zawarcie umowy najmu/umowy
    dzierżawy składników majątkowych, które zostaną przeniesione do majątku prywatnego
    Wnioskodawcy. Będzie istniała więc możliwość kontynowania działalności w oparciu o
    majątek wniesiony aportem i przy wykorzystaniu/wynajmie nieruchomości, które zostaną
    przeniesione do majątku prywatnego Wnioskodawcy.
    Ad 8
    Sp. z o.o. ma zamiar kontynuowania w oparciu o nabyte składniki działalność gospodarczą
    w takim samym zakresie, w jakim była prowadzona obecnie przez Wnioskodawcę.
    Ad 9
    Przedmiot aportu do sp. z o.o. w momencie dokonania tej czynności będzie posiadał
    potencjalną zdolność do działania jako niezależne przedsiębiorstwo realizujące określone
    zadania gospodarcze. Będą to następujące zadania gospodarcze: produkcja mebli,
    sprzedaż hurtowa i detaliczna mebli.
    Pytania
    1) Czy wycofanie wskazanych środków trwałych z majątku przedsiębiorstwa i przekazanie
      ich do majątku prywatnego Wnioskodawcy będzie podlegało opodatkowaniu
      podatkiem VAT bądź będzie zobowiązywało Wnioskodawcę do korekty podatku
      naliczonego od przekazanych środków trwałych?
    2) Czy aport do spółki z o.o. składników majątku związanych i wykorzystywanych na
      potrzeby działalności Wnioskodawcy (wszystkich z wyjątkiem środków trwałych
      przekazanych przed wniesieniem aportu do majątku prywatnego Wnioskodawcy) oraz
      zobowiązań długoterminowych wobec Wnioskodawcy z tytułu nie wypłaconego (a
      opodatkowanego) zysku stanowi niepodlegający opodatkowaniu podatkiem od
      towarów i usług aport zorganizowanej części przedsiębiorstwa (ZCP)?

    Pana stanowisko w sprawie
    Stanowisko w zakresie pytania nr 1
    Zdaniem Wnioskodawcy, wycofanie wskazanych we wniosku środków trwałych z majątku
    przedsiębiorstwa i przekazanie ich do majątku prywatnego Wnioskodawcy, nie będzie
    czynnością opodatkowaną podatkiem VAT i nie będzie zobowiązywało Wnioskodawcy do
    dokonania korekty podatku naliczonego od przekazanych środków trwałych, tj. pozostanie
    neutralne na gruncie VAT dla Wnioskodawcy.
    Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 4 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług
    (dalej: „VAT”) opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlega m.in. odpłatna
    dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju.
    Zgodnie natomiast z art. 7 ust. 1 VAT, przez dostawę o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1,
    rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel. Na gruncie
    art. 7 ust. 2 VAT przez dostawę towarów o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1 rozumie się
    również przekazanie nieodpłatne przez podatnika towarów należących do jego
    przedsiębiorstwa, w szczególności:
    1) przekazanie lub zużycie towarów na cele osobiste podatnika lub jego pracowników, w
      tym byłych pracowników, wspólników, udziałowców, akcjonariuszy, członków
      spółdzielni i ich domowników, członków organów stanowiących osób prawnych,
      członków stowarzyszenia,
    2) wszelkie inne darowizny - jeżeli podatnikowi przysługiwało, w całości lub w części,
      prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego z tytułu
      nabycia, importu lub wytworzenia tych towarów lub ich części składowych.
    Zgodnie natomiast z art. 2 pkt 7 VAT, przez towary rozumie się rzeczy oraz ich części, a
    także wszelkie postacie energii.
    Na gruncie powyżej przytoczonych przepisów przyjmuje się, że opodatkowaniu podatkiem
    VAT podlega także wycofanie składników majątku trwałego przedsiębiorstwa na cele
    osobiste podatnika, jeżeli podatnikowi przysługiwało prawo do obniżenia kwoty podatku
    należnego o kwotę podatku naliczonego z tytułu ich nabycia lub wytworzenia bądź
    nabycia lub wytworzenia ich części składowych. Zasadniczo, transakcja taka na podstawie
    art. 7 ust. 2 VAT stanowi czynność zrównaną z odpłatną dostawą towarów.
    W tym miejscu Wnioskodawca pragnie jednak wskazać, że opisywana w stanie faktycznym
    czynność wycofania środków trwałych z majątku przedsiębiorstwa i przekazania ich do
    majątku prywatnego nie będzie wypełniała przesłanek wskazanych w art. 7 ust. 2 VAT, tj.
    nie będzie stanowiła wycofania składników majątku trwałego przedsiębiorstwa na cele
    osobiste podatnika.
    Środki trwałe po wycofaniu z działalności gospodarczej, nadal będą wykorzystywane przez
    niego do czynności opodatkowanych, poprzez oddanie ich w najem w sposób
    zorganizowany i ciągły w celach zarobkowych.
    Zgodnie natomiast z art. 15 VAT, podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne
    niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność
    gospodarczą, o której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności.
    Zgodnie z definicją działalności gospodarczej zawartą w art. 15 ust. 2 VAT, działalność
    gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców lub usługodawców,
    w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a także działalność osób
    wykonujących wolne zawody. Działalność gospodarcza obejmuje w szczególności
    czynności polegające na wykorzystywaniu towarów lub wartości niematerialnych i
    prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych.
    Należy zauważyć, że definicja działalności gospodarczej zawarta w ustawie o podatku od
    towarów i usług, jest znacznie szersza niż definicja działalności gospodarczej uregulowana

    w ustawie z 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej (Dz. U. z 2016 r. poz.
    1829 ze zm.), czy też w ustawie z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób
    fizycznych (Dz. U. z 2016 r. poz. 2032 ze zm.). W konsekwencji ocena określonych stanów
    na gruncie powołanych aktów prawnych może być odmienna.
    Zgodnie z art. 659 § 1 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks Cywilny (Dz. U. z 2017 r.
    poz. 459 ze zm.), przez umowę najmu wynajmujący zobowiązuje się oddać najemcy rzecz
    do używania przez czas oznaczony lub nieoznaczony, a najemca zobowiązuje się płacić
    wynajmującemu umówiony czynsz. Tak więc najem jest umową dwustronnie
    obowiązującą i wzajemną; odpowiednikiem świadczenia wynajmującego, polegającego na
    oddaniu rzeczy do używania i pobierania pożytków, jest świadczenie najemcy, polegające
    na płaceniu umówionego czynszu.
    Zatem, biorąc pod uwagę powyższe przepisy należy stwierdzić, że najem wypełnia
    określoną w art. 15 ust. 2 ustawy o podatku od towarów i usług definicję działalności
    gospodarczej, jeżeli wykonywany jest w sposób ciągły dla celów zarobkowych, bez względu
    na to, czy najem będzie prowadzony w ramach działalności gospodarczej, czy jako
    odrębne źródło przychodu w rozumieniu przepisów o podatku dochodowym od osób
    fizycznych.
    W konsekwencji najem stanowi odpłatne świadczenie usług, o którym mowa w art. 8 ust. 1
    ustawy i podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług na mocy przepisu art. 5
    ust. 1 pkt 1 ustawy o VAT.
    Wnioskodawca prowadzi jednoosobową działalność gospodarczą. Do majątku
    przedsiębiorstwa należą m.in. nieruchomości (budynki) wykorzystywane do celów
    prowadzonej działalności, stanowiące środki trwałe przedsiębiorstwa. Wnioskodawca
    rozważa wycofanie ww. środków trwałych z majątku przedsiębiorstwa i przekazanie jej do
    majątku prywatnego. Planowane jest, że nieruchomości, już po wycofaniu do majątku
    prywatnego Wnioskodawcy, będzie przez Wnioskodawcę wynajmowana.
    Mając na względzie powołane przepisy prawa wskazać należy, że w przedmiotowej
    sprawie w odniesieniu do wycofanej z przedsiębiorstwa Wnioskodawcy nieruchomości do
    majątku prywatnego, którą Wnioskodawca jako osoba fizyczna ma zamiar wynajmować,
    nie będzie miał zastosowania art. 7 ust. 2 ustawy. Przedmiotowa nieruchomość nie będzie
    przekazana do majątku osobistego Wnioskodawcy i nie będzie wykorzystana na cele
    prywatne, bowiem będzie wynajmowana, a więc będzie wykorzystywana przez
    Wnioskodawcę do wykonywania czynności podlegających opodatkowaniu. Wnioskodawca
    oddając w najem ww. środki trwałe nie utraci statusu podatnika podatku VAT w tym
    zakresie. Oddanie bowiem przedmiotowej nieruchomości w najem poza dotychczasową
    działalnością gospodarczą - na gruncie ustawy o podatku od towarów i usług - de facto
    skutkować będzie wykonywaniem działalności gospodarczej (polegającej na wynajmie),
    zdefiniowanej w art. 15 ust. 2 ustawy oraz dokonywaniem czynności opodatkowanych
    określonych w art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy. Jak wskazano wyżej świadczenie usług najmu
    stanowi działalność gospodarczą w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy i jest czynnością
    podlegającą opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.
    Mając na uwadze powyższe, zdaniem Wnioskodawcy najem środków trwałych opisanych
    w stanie faktycznym, po wycofaniu ich z działalności gospodarczej nadal będzie stanowił
    działalność gospodarczą na gruncie VAT. Będzie on bowiem działalnością polegającą na
    wykorzystywaniu towarów (wycofanych środków trwałych) w sposób zorganizowany i
    ciągły do celów zarobkowych.
    Biorąc pod uwagę przytoczoną powyżej argumentację, zdaniem Wnioskodawcy, w
    opisanym stanie faktycznym nie sposób uznać, że wycofywane środki trwałe zostaną
    przekazane na „cele osobiste” Wnioskodawcy. W dalszym ciągu, będą one bowiem
    wykorzystywane do działalności gospodarczej opodatkowanej VAT. Zmieni się jedynie
    potencjalnie ich kwalifikacja na gruncie podatku dochodowego od osób fizycznych, co
    zasadniczo nie wpłynie na kwestie ich opodatkowania VAT.

    Mając to na uwadze należy stwierdzić zatem, że w przedmiotowej sprawie nie dojdzie do
    czynności zrównanej z odpłatną dostawą towaru wskazanej w art. 7 ust. 2 VAT, bowiem w
    związku z czynnością wycofania środków trwałych z działalności nie dojdzie do
    przekazania ich na cele osobiste.
    Przedmiotowe środki trwałe jako towary nadal bowiem będą wykorzystywane przez
    Wnioskodawcę w sposób ciągły do celów zarobkowych w ramach czynności
    opodatkowanych. Mając na uwadze powyżej przytoczone argumenty, Wnioskodawca stoi
    na stanowisku, że przedstawione w opisywanym stanie faktycznym wycofanie środków
    trwałych z działalności gospodarczej Wnioskodawcy i przekazanie ich do majątku
    prywatnego Wnioskodawcy, w celu ich dalszego najmu podmiotowi trzeciemu, nie będzie
    stanowiło czynności opisanej w art. 7 ust. 2 VAT zrównanej z odpłatną dostawą towarów i
    tym samym nie będzie podlegało opodatkowaniem podatkiem VAT. Nie będzie także
    stanowiło żadnej innej czynności opodatkowanej ani zwolnionej na gruncie VAT. W
    związku z tym, w przypadku wycofania przez Wnioskodawcę opisanych w stanie
    faktycznym środków trwałych z działalności gospodarczej, wykreślenia ich z ewidencji
    środków trwałych przedsiębiorstwa i przeznaczenia ich do dalszego najmu w ramach
    czynności opodatkowanych, Wnioskodawca nie będzie zobowiązany do opodatkowania tej
    czynności podatkiem VAT ani do dokonania korekty podatku naliczonego od przekazanych
    środków trwałych.
    Tym samym, zdaniem Wnioskodawcy czynność ta pozostanie dla niego neutralna na
    gruncie VAT. Powyższe potwierdza m.in. interpretacja Dyrektora Izby Skarbowej w Łodzi z
    29 września 2015 r. (nr IPTPP2/4512-426/15-2/PRP), w której stwierdzono: „(...) budynek
    wraz z gruntem wycofany z ewidencji środków trwałych (ewidencji firmy) i przeznaczony
    do dalszego najmu, będzie nadal wykorzystywany do czynności podlegających
    opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.
    Mając powyższe na uwadze należy stwierdzić, że w przedmiotowej sprawie nie nastąpi
    dostawa towaru w rozumieniu art. 7 ust. 2 ustawy, bowiem nie nastąpi przekazanie
    budynku wraz z gruntem na cele osobiste. Przedmiotowy budynek wraz z gruntem jako
    towar będzie wykorzystywany przez Wnioskodawcę w sposób ciągły do celów
    zarobkowych, o czym świadczy planowany dalszy najem nieruchomości po wycofaniu z
    ewidencji środków trwałych.
    Zatem Zainteresowany będzie nadal prowadził działalność gospodarczą w rozumieniu art.
    15 ust. 2 ustawy, podlegającą opodatkowaniu podatkiem VAT. W konsekwencji, czynność
    polegająca na wycofaniu nieruchomości z ewidencji środków trwałych - w sytuacji, gdy
    będzie ona w dalszym ciągu wykorzystywana do działalności gospodarczej - nie będzie
    skutkowała opodatkowaniem podatkiem VAT przedmiotowej transakcji.”
    Zasady dotyczące sposobu i terminu dokonywania korekt podatku naliczonego oraz
    podmiotu zobowiązanego do ich dokonania zostały określone w art. 91 ustawy.
    Zgodnie z art. 91 ust. 1 ustawy, po zakończeniu roku, w którym podatnikowi przysługiwało
    prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego, o którym
    mowa w art. 86 ust. 1, jest on obowiązany dokonać korekty kwoty podatku odliczonego
    zgodnie z art. 90 ust. 2-10, z uwzględnieniem proporcji obliczonej w sposób określony w
    art. 90 ust. 2-6 lub 10 lub przepisach wydanych na podstawie art. 90 ust. 4 i 12, dla
    zakończonego roku podatkowego.
    W myśl art. 91 ust. 2 ustawy, w przypadku towarów i usług, które na podstawie przepisów
    o podatku dochodowym są zaliczane przez podatnika do środków trwałych oraz wartości
    niematerialnych i prawnych podlegających amortyzacji, a także gruntów i praw
    wieczystego użytkowania gruntów, jeżeli zostały zaliczone do środków trwałych lub
    wartości niematerialnych i prawnych nabywcy, z wyłączeniem tych, których wartość
    początkowa nie przekracza 15 000 zł, korekty, o której mowa w ust. 1, podatnik dokonuje
    w ciągu 5 kolejnych lat, a w przypadku nieruchomości i praw wieczystego użytkowania
    gruntów - w ciągu 10 lat, licząc od roku, w którym zostały oddane do użytkowania.

    Roczna korekta w przypadku, o którym mowa w zdaniu pierwszym, dotyczy jednej piątej, a
    w przypadku nieruchomości i praw wieczystego użytkowania gruntów - jednej dziesiątej
    kwoty podatku naliczonego przy ich nabyciu lub wytworzeniu.
    W przypadku środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych, których
    wartość początkowa nie przekracza 15.000 zł, przepis ust. 1 stosuje się odpowiednio, z
    tym że korekty dokonuje się po zakończeniu roku, w którym zostały oddane do
    użytkowania.
    Zgodnie z art. 91 ust. 3 ustawy, korekty, o której mowa w ust. 1 i 2, dokonuje się w
    deklaracji podatkowej składanej za pierwszy okres rozliczeniowy roku następującego po
    roku podatkowym, za który dokonuje się korekty, a w przypadku zakończenia działalności
    gospodarczej - w deklaracji podatkowej za ostatni okres rozliczeniowy.
    W przypadku, gdy w okresie korekty, o której mowa w ust. 2, nastąpi sprzedaż towarów
    lub usług, o których mowa w ust. 2, lub towary te zostaną opodatkowane zgodnie z art.
    14, uważa się, że te towary lub usługi są nadal wykorzystywane na potrzeby czynności
    podlegających opodatkowaniu u tego podatnika, aż do końca okresu korekty (art. 91 ust.
    4).
    Natomiast zgodnie z art. 91 ust. 5 ustawy, w przypadku, o którym mowa w ust. 4, korekta
    powinna być dokonana jednorazowo w odniesieniu do całego pozostałego okresu korekty.
    Korekty dokonuje się w deklaracji podatkowej za okres rozliczeniowy, w którym nastąpiła
    sprzedaż, a w przypadku opodatkowania towarów zgodnie z art. 14 - w deklaracji
    podatkowej za okres rozliczeniowy, w którym w stosunku do tych towarów powstał
    obowiązek podatkowy.
    W świetle art. 91 ust. 6 ustaw, w przypadku gdy towary lub usługi, o których mowa w ust.
    4, zostaną:
    1) opodatkowane - w celu dokonania korekty przyjmuje się, że dalsze wykorzystanie tego
      towaru lub usługi jest związane z czynnościami opodatkowanymi;
    2) zwolnione od podatku lub nie podlegały opodatkowaniu - w celu dokonania korekty
      przyjmuje się, że dalsze wykorzystanie tego towaru lub usługi jest związane wyłącznie
      z czynnościami zwolnionymi od podatku lub niepodlegającymi opodatkowaniu.
    Zgodnie z art. 91 ust. 7 ustawy, przepisy ust. 1-6 stosuje się odpowiednio w przypadku,
    gdy podatnik miał prawo do obniżenia kwot podatku należnego o całą kwotę podatku
    naliczonego od wykorzystywanego przez siebie towaru lub usługi i dokonał takiego
    obniżenia, albo nie miał takiego prawa, a następnie zmieniło się prawo do obniżenia
    kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego od tego towaru lub usługi. W
    przypadku towarów i usług, które na podstawie przepisów o podatku dochodowym są
    zaliczane przez podatnika do środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych
    podlegających amortyzacji, a także gruntów i praw wieczystego użytkowania gruntów,
    jeżeli zostały zaliczone do środków trwałych lub wartości niematerialnych i prawnych
    nabywcy, z wyłączeniem tych, których wartość początkowa nie przekracza 15.000 zł,
    korekty, o której mowa w ust. 7, dokonuje się na zasadach określonych w ust. 2 zdanie
    pierwsze i drugie oraz ust. 3. Korekty tej dokonuje się przy każdej kolejnej zmianie prawa
    do odliczeń, jeżeli zmiana ta następuje w okresie korekty (art. 91 ust. 7a).
    Zatem mając na uwadze powyższe przepisy oraz przedstawione zdarzenie przyszłe należy
    zauważyć, że Wnioskodawca nie będzie miał obowiązku dokonania korekty podatku
    naliczonego, w odniesieniu do nieruchomości stanowiących środki trwałe mających być
    przedmiotem planowanego najmu gdyż:

        przekazanie opisanych w złożonym wniosku składników majątkowych z działalności
        gospodarczej do majątku prywatnego Wnioskodawcy celem ich wynajmu nie będzie
        stanowiło zmiany w sposobie ich wykorzystania, w szczególności nie będzie
        stanowiło czynności zwolnionej od podatku;
        przedmiotowe składniki majątkowe nadal będą wykorzystywane przez
        Wnioskodawcę do wykonywania czynności opodatkowanych, tj. wynajmu.
    Nie nastąpi więc w tym przypadku zmiana przeznaczenia tych składników.
    W świetle powyższych okoliczności, wycofanie z działalności gospodarczej nieruchomości
    od nabycia których Wnioskodawca odliczył podatek VAT i dalsze ich wynajmowanie w
    ramach najmu prywatnego spowoduje, że nie trzeba będzie naliczyć podatku należnego
    od wycofanego majątku lub korygować odliczonego wcześniej podatku VAT, w sytuacji gdy
    ten najem prywatny będzie nadal czynnością opodatkowaną podatkiem VAT.
    W tym miejscu, Wnioskodawca pragnie wskazać, że powyższe stanowisko potwierdzają
    liczne interpretacje indywidualne wydawane w podobnych sprawach przez organy
    podatkowe, w tym m.in.: interpretacja indywidualna Dyrektora Krajowej Informacji
    Skarbowej z 23 sierpnia 2017 r. (sygn.: 042-KDIL1-1.4012.221.2017.1.RW), interpretacja
    indywidualna Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z 20 czerwca 2017 r. (sygn. 044-
    KDIP1-1.4012.40.2017.2.KBR), interpretacja indywidualna Izby Skarbowej w Łodzi z 29
    września 2015 r. (sygn. IPTPP2/4512-426/15-2/PRP), interpretacja indywidualna Dyrektora
    Izby Skarbowej w Łodzi z 26 lipca 2013 r. (sygn. IPTPP4/443-284/13-4/UNr), interpretacja
    indywidualna Dyrektora Izby Skarbowej w Łodzi z 30 września 2013 r. (sygn. IPTPP4/443-
    528/13-2/UNr).
    Ad 2
    W ocenie Wnioskodawcy aport do spółki z o.o. składników majątku związanych i
    wykorzystywanych na potrzeby działalności Wnioskodawcy (wszystkich z wyjątkiem
    środków trwałych przekazanych przed wniesieniem aportu do majątku prywatnego
    Wnioskodawcy), zapasów, należności i zobowiązań handlowych oraz zobowiązań
    długoterminowych wobec Wnioskodawcy z tytułu nie wypłaconego (a opodatkowanego)
    zysku stanowi nie podlegający opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług aport
    zorganizowanej części przedsiębiorstwa (ZCP).
    Analizując przepisy ustawy o VAT dotyczące zorganizowanej części przedsiębiorstwa (dalej
    zwane również jako: „ZCP”), w celu określenia skutków podatkowych darowizny części
    działalności obejmującej swoim zakresem wynajem nieruchomości oraz świadczenie usług
    budowlanych, należy ustalić status wspomnianego segmentu działalności w aspekcie
    uznania go za zorganizowaną część przedsiębiorstwa.
    W myśl art. 2 pkt 27e ustawy o VAT, zorganizowaną część przedsiębiorstwa stanowi
    organizacyjnie i finansowo wyodrębniony w istniejącym przedsiębiorstwie zespół
    składników materialnych i niematerialnych, w tym zobowiązania, przeznaczonych do
    realizacji określonych zadań gospodarczych, który zarazem mógłby stanowić niezależne
    przedsiębiorstwo samodzielnie realizujące te zadania. Dokonując analizy przepisów prawa
    podatkowego oraz stanowisk prezentowanych w doktrynie i w orzecznictwie sądów
    administracyjnych, należy przyjąć, że status ZCP posiada tylko taka część mienia
    przedsiębiorstwa, która łącznie spełnia poniższe warunki:
    1) stanowi zespół składników materialnych i niematerialnych, w tym zobowiązań;
    2) zespół ten jest wyodrębniony w istniejącym przedsiębiorstwie na płaszczyźnie
      organizacyjnej, finansowej i funkcjonalnej;
    3) zorganizowana część przedsiębiorstwa mogłaby stanowić niezależne przedsiębiorstwo
      samodzielnie realizujące zadania gospodarcze.

    Zespół składników materialnych i niematerialnych może zostać uznany za zorganizowaną
    część przedsiębiorstwa, jeśli odznacza się odrębnością organizacyjną, finansową oraz
    może samodzielnie funkcjonować spełniając funkcje gospodarcze do jakich został
    powołany.
    Zdaniem Wnioskodawcy, przedmiot planowanego aportu spełnia wszystkie wymienione
    warunki, co oznacza, że stanowi on zorganizowaną część przedsiębiorstwa. Przedmiotem
    aportu który Wnioskodawca planuje dokonać będzie zespół funkcjonalnie ze sobą
    połączonych składników materialnych i niematerialnych, w ramach dotychczasowego
    przedsiębiorstwa oraz zobowiązań długoterminowych wobec Wnioskodawcy.
    Wnioskodawca zwraca uwagę, że opisany powyżej zespół składników nie jest
    przypadkowym zbiorem składników, ponieważ służył prowadzeniu działalności
    gospodarczej w ramach indywidualnej działalności gospodarczej Wnioskodawcy.
    Przechodząc do następnego warunku, jakim jest wyodrębnienie organizacyjne, należy
    zaznaczyć, że ustawa o podatku od towarów i usług nie precyzuje, co należy rozumieć
    przez takie wyodrębnienie. Zgodnie jednak z praktyką organów podatkowych,
    wyodrębnienie organizacyjne oznacza, że zorganizowana część przedsiębiorstwa ma
    określone miejsce w strukturze organizacyjnej danego podmiotu. Z wyodrębnieniem
    organizacyjnym mamy do czynienia w sytuacji, w której w danym przedsiębiorstwie środki
    trwałe zostały ujęte w ewidencji środków trwałych prowadzonej działalności.
    Stanowisko takie przedstawione jest w interpretacji indywidualnej z 29 października 2018
    r. nr 043-KDIPT2-3.404.416.2018.5.GG wydanej przez Dyrektora Krajowej Informacji
    Skarbowej. Zgodnie z nią: „wyodrębnienie organizacyjne sprowadza się do odmiennego
    przedmiotu działalności obu zorganizowanych części przedsiębiorstwa w ramach jednej
    działalności gospodarczej”.
    Zdaniem Wnioskodawcy aport środków trwałych oraz zobowiązań będzie stanowił zespół
    składników materialnych i niematerialnych wyodrębnionych finansowo. Z uwagi na brak
    jednoznacznego określenia w przepisach prawa podatkowego, definiującego
    wyodrębnienie finansowe, kwestię tą należy poddać analizie w oparciu o wykładnię
    językową. Na gruncie prawa podatkowego pojęcie „zorganizowana część
    przedsiębiorstwa” występuje w ustawach o podatkach dochodowych, w ustawie o VAT
    oraz w Ordynacji podatkowej.
    W żadnym z tych aktów prawnych nie ma legalnej definicji pojęcia „wyodrębnienie
    finansowe”. Zgodnie z definicją słownika języka polskiego, „wyodrębnienie” to „wydzielenie
    z pewnej części”. Termin „finanse”, „finansowo” oznacza „środki pieniężne, fundusze
    będące wyrazem określonych stosunków produkcyjnych”, a także „pod względem
    finansowym, majątkowym, pieniężnym”.
    Analizując linię interpretacyjną organów podatkowych należy stwierdzić, że na potrzeby
    uznania danego zespołu składników majątkowych za zorganizowaną część
    przedsiębiorstwa wystarczy, aby zespół składników majątkowych wykazywał jakiekolwiek
    wyodrębnienie finansowe. Praktyka nie wykształciła przy tym żadnego zamkniętego
    katalogu niezbędnych przesłanek świadczących o wyodrębnieniu finansowym
    zorganizowanej części przedsiębiorstwa. Istota wyodrębnienia finansowego polega na
    możliwości przyporządkowania przychodów i kosztów oraz należności i zobowiązań do
    zorganizowanej części przedsiębiorstwa, za pomocą odpowiedniego oznaczenia w
    ewidencji zdarzeń gospodarczych. Na moment dokonania aportu możliwe będzie
    oznaczeniu dokumentów związanych z ZCP.
    W zakresie wyodrębnienia funkcjonalnego dla uznania danego zespołu składników za
    zorganizowaną
    część przedsiębiorstwa, składniki te muszą pozostawać między sobą we wzajemnych
    interakcjach w taki sposób, że należy je traktować, jako zorganizowany, autonomiczny
    zespół składników powiązanych funkcjonalnie, nie zaś zespół przypadkowych elementów,

    których jedyną cechą wspólną jest fakt, że stanowią własność jednego podmiotu. Zgodnie
    z jednolitym stanowiskiem organów podatkowych „wyodrębnienie funkcjonalne należy
    rozumieć jako przeznaczenie do realizacji określonych zadań gospodarczych.
    Zorganizowana część przedsiębiorstwa musi stanowić funkcjonalnie odrębną całość -
    obejmować elementy niezbędne do samodzielnego prowadzenia działań gospodarczych,
    którym służy w strukturze przedsiębiorstwa” (wspomniane przez Dyrektora Krajowej
    Informacji Skarbowej w interpretacji indywidualnej z 21 lipca 2021 r., sygn. 041-KDIB3-
    2.4012.267.2021.3.MD).
    Wyodrębnienie funkcjonalne należy rozumieć jako przeznaczenie do realizacji określonych
    zadań gospodarczych. Zorganizowana część przedsiębiorstwa musi stanowić
    funkcjonalnie odrębną całość, to znaczy, że ma obejmować elementy niezbędne do
    samodzielnego prowadzenia działań gospodarczych, którym służy w strukturze
    przedsiębiorstwa. Aby część mienia przedsiębiorstwa mogła być uznana za jego
    zorganizowaną część, musi ona posiadać potencjalną zdolność do funkcjonowania jako
    samodzielny podmiot gospodarczy. Składniki majątkowe materialne i niematerialne
    wchodzące w skład zorganizowanej części przedsiębiorstwa muszą zatem umożliwić
    nabywcy podjęcie działalności gospodarczej w ramach odrębnego przedsiębiorstwa.
    Na mocy art. 6 pkt 1 ustawy, ustawodawca wyłączył z opodatkowania podatkiem od
    towarów i usług zbycie, a więc również darowiznę, zorganizowanej części
    przedsiębiorstwa. Termin „transakcja zbycia” należy bowiem rozumieć w sposób zbliżony
    do pojęcia „dostawy towarów” w ujęciu art. 7 ust. 1 ustawy o VAT, tzn. „zbycie” obejmuje
    wszelkie czynności, w ramach których następuje przeniesienie prawa do rozporządzania
    przedmiotem jak właściciel, np. sprzedaż, zamianę, darowiznę, nieodpłatne przekazanie.
    Podkreślenia wymaga, że ze względu na szczególny charakter przepisu art. 6 pkt 1 ustawy
    o VAT, winien on być interpretowany ściśle, co oznacza, że ma zastosowanie wyłącznie w
    przypadku zbycia (a zatem wszelkich czynności, w ramach których następuje przeniesienie
    prawa do rozporządzania towarami jak właściciel) przedsiębiorstwa (w rozumieniu ustawy
    z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny, tekst jedn.: Dz. U. z 2023 r. poz. 1610 ze zm.)
    lub zorganizowanej jego części, zdefiniowanej w art. 2 pkt 27e ustawy.
    Na mocy art. 6 pkt 1 ustawy, ustawodawca wyłączył z opodatkowania podatkiem od
    towarów i usług zbycie, a więc również darowiznę, zorganizowanej części
    przedsiębiorstwa. Termin „transakcja zbycia” należy bowiem rozumieć w sposób zbliżony
    do pojęcia „dostawy towarów” w ujęciu art. 7 ust. 1 ustawy o VAT, tzn. „zbycie” obejmuje
    wszelkie czynności, w ramach których następuje przeniesienie prawa do rozporządzania
    przedmiotem jak właściciel, np. sprzedaż, zamianę, darowiznę, nieodpłatne przekazanie.
    Podkreślenia wymaga, że ze względu na szczególny charakter przepisu art. 6 pkt 1 ustawy
    o VAT, winien on być interpretowany ściśle, co oznacza, że ma zastosowanie wyłącznie w
    przypadku zbycia (a zatem wszelkich czynności, w ramach których następuje przeniesienie
    prawa do rozporządzania towarami jak właściciel) przedsiębiorstwa (w rozumieniu ustawy
    z 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny, tekst jedn.: Dz. U. z 2023 r. poz. 1610 ze zm.) lub
    zorganizowanej jego części, zdefiniowanej w art. 2 pkt 27e ustawy.
    Ustawa o VAT stanowi, że przepisów ustawy nie stosuje się do transakcji zbycia
    przedsiębiorstwa lub jego zorganizowanej części. Ustawodawca posłużył się pojęciem
    zbycia, które nie jest w ustawie zdefiniowane.
    Zgodnie z interpretacją indywidualną Dyrektora Izby Skarbowej w Poznaniu z 10 stycznia
    204 r. (sygn. ILPP1/443-426/10-2/NS): „Uwzględniając zakres przedmiotowy ustawy o
    podatku od towarów i usług pojęcie to należy rozumieć w sposób zbliżony do pojęcia
    „dostawy towarów” w ujęciu art. 7 ust. 1 ustawy o VAT, tzn. zbycie przedsiębiorstwa lub
    zorganizowanej części przedsiębiorstwa obejmuje wszelkie czynności, w ramach których
    następuje przeniesienie prawa do rozporządzania przedmiotem tych czynności, jak
    właściciel np. sprzedaż, zamianę, darowiznę, nieodpłatne przekazanie, przeniesienie
    własności w formie wkładu niepieniężnego (aport)”. Takie samo stanowisko zajął Dyrektor

    Izby Skarbowej w Katowicach w interpretacji indywidualnej z 15 czerwca 2012 r. (sygn.
    IBPP1/443-286/12/AZb). Tak samo również Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej w
    interpretacji z 3 listopada 2023 r. (sygn. 044-KDIP1- 1.4012.528.2023.1.ESZ) gdzie czytamy:
    „Uwzględniając powyższe, w przedstawionym zdarzeniu zespół składników materialnych i
    niematerialnych, będący przedmiotem darowizny, można uznać za Zorganizowaną Część
    Przedsiębiorstwa w rozumieniu art. 2 pkt 27e ustawy o VAT. Z tego względu, w związku z
    art. 6 pkt 1 ustawy o VAT, do przeniesienia Zorganizowanej Części Przedsiębiorstwa na
    rzecz N.B. nie będą miały zastosowania przepisy ustawy o VAT i transakcja ta nie będzie
    objęta opodatkowaniem podatkiem VAT.”
    Zaprezentowane podejście jest również akceptowane w orzecznictwie sądowym.
    Przykładowo w prawomocnym orzeczeniu WSA w Warszawie z 12 sierpnia 2008 r., (sygn.
    III SA/Wa 666/08), sąd wskazał wprost, że „transakcją zbycia, o której mowa w art. 6 ust. 1
    ustawy o VAT jest każda czynność, w świetle obowiązujących przepisów skutkująca
    przeniesieniem własności przedsiębiorstwa”. Również Wojewódzki Sąd Administracyjny w
    Warszawie wskazał, że „wyłączone spod opodatkowania jest zarówno odpłatne, jak i
    nieodpłatne zbycie przedsiębiorstwa. Nie ma znaczenia także forma zbycia – podatkowi
    nie będzie podlegać sprzedaż przedsiębiorstwa, a także aport, zamiana i darowizna, jeśli
    mają za przedmiot przedsiębiorstwo” – prawomocny wyrok z 6 października 2009 r. (sygn.
    III SA/Wa 368/09).
    Zgodnie z art. 2 pkt 27e ustawy, ilekroć w ustawie jest mowa o zorganizowanej części
    przedsiębiorstwa rozumie się przez to organizacyjnie i finansowo wyodrębniony w
    istniejącym przedsiębiorstwie zespół składników materialnych i niematerialnych, w tym
    zobowiązania, przeznaczonych do realizacji określonych zadań gospodarczych, który
    zarazem mógłby stanowić niezależne przedsiębiorstwo samodzielnie realizujące te
    zadania.
    Zorganizowana część przedsiębiorstwa, jako przedmiot zbycia, musi zatem stanowić
    całość pod względem organizacyjnym i funkcjonalnym, co oznacza, że najistotniejsze dla
    przedmiotowego zagadnienia jest ustalenie, czy zbywany majątek stanowi na tyle
    zorganizowany kompleks praw, obowiązków i rzeczy, że zdolny jest do realizacji zadań
    gospodarczych przypisywanych przedsiębiorstwu. Podstawowym wymogiem dla uznania,
    że transakcja dotyczy zorganizowanej części przedsiębiorstwa jest więc to, aby
    obejmowała ona zespół składników materialnych i niematerialnych (w tym zobowiązań).
    Kolejnym warunkiem jest wydzielenie tego zespołu w istniejącym przedsiębiorstwie.
    Wydzielenie to ma zachodzić na trzech płaszczyznach: organizacyjnej, finansowej i
    funkcjonalnej (przeznaczenie do realizacji określonych zadań gospodarczych).
    Wyodrębnienie organizacyjne oznacza, że zorganizowana część przedsiębiorstwa ma
    swoje miejsce w strukturze organizacyjnej podatnika jako dział, wydział, oddział itp. Przy
    czym, w doktrynie zwraca się uwagę, że organizacyjne wyodrębnienie powinno być
    dokonane na bazie statutu, regulaminu lub innego aktu o podobnym charakterze.
    Wyodrębnienie finansowe nie oznacza samodzielności finansowej, ale sytuację, w której
    przez odpowiednią ewidencję zdarzeń gospodarczych możliwe jest przyporządkowanie
    przychodów i kosztów oraz należności i zobowiązań do zorganizowanej części
    przedsiębiorstwa. Powyższe oznacza, że przez zorganizowaną część przedsiębiorstwa
    można rozumieć wyłącznie tę część przedsiębiorstwa, która jest przede wszystkim
    wyodrębniona organizacyjnie, ale także posiada wewnętrzną samodzielność finansową.
    Przy dokonaniu tej analizy pomocne, a czasami nawet niezbędne mogą okazać się
    orzeczenia TSUE. W zakresie braku obowiązku opodatkowania czynności zbycia
    przedsiębiorstwa lub jego zorganizowanej części wypowiedział się Trybunał
    Sprawiedliwości Unii Europejskiej w wyroku z 27 listopada 2003 r. sprawa C-497/01, Zita
    Modes Sarl, w którym stwierdził, że celem ww. opcji jest uproszczenie rozliczeń
    związanych z przeniesieniem majątku przedsiębiorstwa lub jego części, bądź wniesieniem
    ich aportem. W wyroku tym przyjęto, że jeżeli państwo członkowskie wprowadziło do

    swojego systemu VAT opcję zawartą w pierwszym zdaniu art. 5 ust. 8 Szóstej Dyrektywy
    uznając, że w przypadku wydania całości majątku nie ma miejsca dostawa towarów w
    rozumieniu regulacji VAT, to zasada ta ma zastosowanie - nie wyłączając możliwości
    ograniczenia jej stosowania do okoliczności zawartych w zdaniu drugim tego samego
    paragrafu - do każdego wydania przedsiębiorstwa lub samodzielnej części
    przedsiębiorstwa, włączając składniki materialne i niematerialne, które łącznie stanowią
    przedsiębiorstwo lub część przedsiębiorstwa, mogącego samodzielnie prowadzić
    działalność gospodarczą. Nabywca musi jednak wyrazić zamiar dalszego prowadzenia
    nabytego przedsiębiorstwa lub jego części, a nie jego bezpośredniej likwidacji i sprzedaży
    zapasów.
    TSUE wskazał, że biorąc pod uwagę cel dyrektywy, pojęcia w niej użyte powinny być
    interpretowane w sposób jednolity i niezależny (autonomiczny), uwzględniając kontekst i
    cel regulacji. W wyroku tym, dokonując wykładni funkcjonalnej art. 5 ust. 8 Szóstej
    Dyrektywy, TSUE uznał, że celem wyłączenia zbycia przedsiębiorstwa z opodatkowania jest
    zapewnienie neutralności podatkowej takiej czynności, która obciążając stronę istotnym
    zobowiązaniem podatkowym i tak rodziłaby prawo do odliczenia lub zwrotu podatku
    naliczonego. Trybunał podkreślił, że przeniesienie, o jakim mowa w art. 19 Dyrektywy 2006
    /42/WE, dotyczy między innymi części przedsiębiorstwa, a istotne znaczenie ma
    funkcjonalne powiązanie składników majątkowych umożliwiające realizację określonego
    zadania gospodarczego.
    W wyroku z 10 listopada 204 r., w sprawie C-444/10 Finanzamt Ludenscheid przeciwko
    Christel Schriever, TSUE wywiódł, że regulacja art. 5 (8) VI Dyrektywy Rady (obecnie art. 19
    Dyrektywy 42) obejmuje przekazanie przedsiębiorstwa lub jego samodzielnej części, w
    tym składników materialnych i ewentualnie niematerialnych, łącznie składających się na
    przedsiębiorstwo lub część przedsiębiorstwa zdolną prowadzić samodzielną działalność
    gospodarczą, nie obejmuje natomiast samego zbycia towarów, jak sprzedaż zapasu
    produktów. Jak wskazuje Trybunał, stwierdzenie, że nastąpiło przekazanie
    przedsiębiorstwa lub jego samodzielnej części w rozumieniu art. 19 Dyrektywy 42,
    wymaga, by całość przekazanych składników pozwalała na prowadzenie samodzielnej
    działalności gospodarczej. W wyroku tym Trybunał wywiódł, że jeżeli działalność
    gospodarcza tego nie wymaga, przedmiotem zbycia nie muszą być wszystkie składniki z
    nią związane, aby czynność ta wyłączona była z opodatkowania na podstawie art. 5 ust. 8
    Szóstej Dyrektywy.
    Biorąc pod uwagę powyższe, zdaniem Wnioskodawcy aport do spółki z o.o. składników
    majątku związanych i wykorzystywanych na indywidualnej potrzeby działalności
    gospodarczej Wnioskodawcy (wszystkich z wyjątkiem środków trwałych przekazanych
    przed wniesieniem aportu do majątku prywatnego Wnioskodawcy) oraz aport zobowiązań
    długoterminowych wobec Wnioskodawcy stanowi nie podlegający opodatkowaniu
    podatkiem od towarów i usług aport zorganizowanej części przedsiębiorstwa.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawił Pan we wniosku jest w części prawidłowe i w części
    nieprawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 4 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t.
    j. Dz. U. z 2024 r. poz. 361 ze zm.), zwanej dalej ustawą:
      opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlega odpłatna dostawa towarów i
      odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju.
    Na podstawie art. 2 pkt 6 ustawy:
      ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o towarach - rozumie się przez to rzeczy
      oraz ich części, a także wszelkie postacie energii.

    Zgodnie z art. 7 ust. 1 ustawy:
      przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się
      przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (...).
    Stosownie do art. 8 ust. 1 ustawy:
      przez świadczenie usług, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się każde
      świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej
      niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu
      art. 7 ustawy (...).
    Aby uznać dane świadczenie za odpłatne, musi istnieć stosunek prawny pomiędzy
    świadczącym usługę a odbiorcą, a w zamian za wykonanie usługi powinno zostać
    wypłacone wynagrodzenie. Musi istnieć bezpośredni związek pomiędzy świadczoną
    usługą i przekazanym za nią wynagrodzeniem. Oznacza to, że z danego stosunku
    prawnego, na podstawie którego wykonywana jest usługa, musi wynikać wyraźna,
    bezpośrednia korzyść na rzecz świadczącego usługę.
    W powyższym przepisie przyjęto generalną zasadę, że usługami są wszelkie odpłatne
    świadczenia, niebędące dostawą towarów. Stąd też stwierdzić należy, że definicja
    „świadczenia usług” ma charakter dopełniający definicję „dostawy towarów” i jest
    wyrazem realizacji zasady powszechności opodatkowania podatkiem od towarów i usług
    transakcji wykonywanych przez podatników w ramach prowadzonej działalności
    gospodarczej.
    W przytoczonych przepisach została zrealizowana zasada powszechności opodatkowania
    wyrażona w art. 1 Dyrektywy 2006/42/WE Rady z 28 listopada 2006 r. w sprawie
    wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. Urz. UE L 347 z 4 grudnia 2016 r.
    str. 1 ze zm.). Definicja świadczenia usług stanowi dopełnienie definicji dostawy towarów i
    tym samym, opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlegają wszystkie czynności
    odpłatnego obrotu profesjonalnego.
    Z treści powołanego wyżej przepisu art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy jednoznacznie wynika, że
    dostawa towarów i świadczenie usług, co do zasady podlegają opodatkowaniu VAT jedynie
    wówczas, gdy czynności te są wykonywane odpłatnie (za wynagrodzeniem). Jednocześnie
    ustawodawca zrównał niektóre dostawy towarów i świadczenia usług wykonywane
    nieodpłatne z odpłatną dostawą towarów i odpłatnym świadczeniem usług, a więc z
    czynnościami, które podlegają opodatkowaniu podatkiem VAT.
    Jak stanowi art. 7 ust. 2 ustawy:
      przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się również
      przekazanie nieodpłatnie przez podatnika towarów należących do jego
      przedsiębiorstwa, w szczególności:
      1) przekazanie lub zużycie towarów na cele osobiste podatnika lub jego
      pracowników, w tym byłych pracowników, wspólników, udziałowców, akcjonariuszy,
      członków spółdzielni i ich domowników, członków organów stanowiących osób
      prawnych, członków stowarzyszenia,
      2) wszelkie inne darowizny
      - jeżeli podatnikowi przysługiwało, w całości lub w części, prawo do obniżenia kwoty
      podatku należnego o kwotę podatku naliczonego z tytułu nabycia, importu lub
      wytworzenia tych towarów lub ich części składowych.
    Z przytoczonego przepisu wynika zatem, że opodatkowaniu VAT podlega generalnie każde
    nieodpłatne przekazanie towaru należącego do przedsiębiorstwa, z którym wiąże się
    przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel, o ile podatnikowi

    przysługiwało prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego
    przy nabyciu tych towarów, ich imporcie lub wytworzeniu tych towarów lub ich części
    składowych.
    Jeżeli natomiast podatnik nie miał prawa do odliczenia kwoty podatku naliczonego, to
    takie przekazanie towarów bez wynagrodzenia (nieodpłatne przekazania), pozostaje
    neutralne podatkowo (podatnik nie musi dokonać jego opodatkowania).
    Stosownie do art. 15 ust. 1 ustawy:
      podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości
      prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o
      której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności.
    Zgodnie z art. 15 ust. 2 ustawy:
      działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców
      lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz
      rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność
      gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu
      towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów
      zarobkowych.
    Na podstawie art. 659 § 1 i 2 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (t.j. Dz. U. z
    2024 r. poz. 1061 ze zm.):
      przez umowę najmu wynajmujący zobowiązuje się oddać najemcy rzecz do używania
      przez czas oznaczony lub nieoznaczony, a najemca zobowiązuje się płacić
      wynajmującemu umówiony czynsz.
      Czynsz może być oznaczony w pieniądzach lub w świadczeniach innego rodzaju.
    Najem jest więc umową dwustronnie zobowiązującą i wzajemną, odpowiednikiem
    świadczenia wynajmującego, polegającego na oddaniu rzeczy do używania, jest
    świadczenie najemcy, polegające na płaceniu umówionego czynszu. Zatem oddanie w
    ramach umowy najmu osobie trzeciej nieruchomości lub rzeczy skutkuje uzyskiwaniem
    korzyści majątkowej po stronie podmiotu dokonującego wynajmu.
    Zarówno w treści ustawy, jak i w przepisach wykonawczych do niej, ustawodawca
    przewidział dla niektórych czynności zwolnienie od podatku.
    Zgodnie z art. 43 ust. 1 pkt 36 ustawy:
      zwalnia się od podatku usługi w zakresie wynajmowania lub wydzierżawiania
      nieruchomości o charakterze mieszkalnym lub części nieruchomości, na własny
      rachunek, wyłącznie na cele mieszkaniowe lub na rzecz społecznych agencji najmu, o
      których mowa w art. 22a ust. 1 ustawy z dnia 26 października 1995 r. o społecznych
      formach rozwoju mieszkalnictwa (Dz. U. z 2023 r. poz. 790, 414, 1463 i 1693);
    Zatem, ze zwolnienia od podatku od towarów i usług korzysta wyłącznie świadczenie usług
    wynajmu nieruchomości na cele mieszkaniowe. Zastosowanie zwolnienia jest uzależnione
    od spełnienia przesłanek obiektywnych dotyczących charakteru wynajmowanego lokalu
    (lokal mieszkalny) oraz subiektywnych dotyczących przeznaczenia wynajmowanego lokalu
    (cel mieszkaniowy). Wobec powyższego, zwolnione od podatku od towarów i usług są
    usługi w zakresie wynajmowania i dzierżawienia nieruchomości o charakterze
    mieszkalnym na własny rachunek, natomiast usługi w zakresie wynajmowania lub
    dzierżawienia nieruchomości o charakterze niemieszkalnym są opodatkowane.
    Mając na uwadze powołane przepisy należy stwierdzić, że najem wypełnia określoną w
    art. 15 ust. 2 ustawy definicję działalności gospodarczej, jeżeli wykonywany jest w sposób
    ciągły dla celów zarobkowych (zawierane umowy najmu mają zazwyczaj długotrwały

    charakter, a uzyskiwane korzyści z tego tytułu są w zasadzie stałe), bez względu na to, czy
    najem jest prowadzony w ramach działalności gospodarczej, czy jako odrębne źródło
    przychodu w rozumieniu przepisów o podatku dochodowym od osób fizycznych.
    W związku z tym, najem nieruchomości lub rzeczy stanowi odpłatne świadczenie usług, o
    którym mowa w art. 8 ust. 1 ustawy i podlega opodatkowaniu tym podatkiem na mocy
    przepisu art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy.
    Z opisu sprawy wynika, że w ramach prowadzonej działalności gospodarczej zaliczył Pan
    do środków trwałych m.in. prawo wieczystego użytkowania działek nr 1, 2 i 3,
    niezabudowaną działkę nr 4, zabudowaną działkę nr 5 (budynek nr 7), zabudowaną
    działkę 6 (budynek nr 4), zabudowaną działkę nr 6 (budynek nr 13), zabudowaną działkę
    nr 6 (budynek nr 2, 3, 5, 6), zabudowaną działkę nr 6 (budynek nr 13a: magazyn),
    zabudowaną działkę nr 6 (budynek nr 12 biurowo magazynowy), zabudowaną działkę nr 6
    (budynek nr 1: warsztat mechaniczny), zabudowaną działkę nr 13 (budynek nr 15,
    budynek nr 16 : pomieszczenie prasy), zabudowaną działkę nr 12 (budynek nr 9: biurowiec
    niski, budynek 10: biurowiec wysoki, budynek 4: hala rozkroju, budynek 14: wiata),
    budynek nr 2: gięta, budynek nr 4: rozkrój, budynek nr 3: sortownia odpadów, budynek nr
    10: biurowiec stary wysoki, budynek nr 9: biurowiec stary niski, budynek nr 5: magazyn
    warsztatu mechanicznego, budynek nr 7: magazyn materiałów niebezpiecznych, budynek
    nr 12: biurowiec (magazyn wyrobów gotowych, magazyn półproduktów, montaż, biura),
    budynek nr 6: lakiernia, budynek nr 13: budynek magazynowy, sprężarkownia, trafostacja,
    budynek nr 1: warsztat mechaniczny, budynek nr 16: budynek pomieszczenia prasy,
    budynek nr 12: przebudowa, docieplenie, budynek nr 4; magazyn przejściowy, budynek nr
    4: (pomieszczenie trafostacji) magazyn okleiny, budynek nr 16: adaptacja pomieszczenia
    socjalnego folia, budynek nr 12: modernizacja, wyodrębnienie dwóch pomieszczeń
    ładowania akumulatorów, biuro magazynu wyrobów gotowych w wynajmowanym
    magazynie, instalacja gazowa, budowle: drogi utwardzone, basen p-pożarowy (3),
    budowle: drogi utwardzone, budynek portierni, oczyszczalnia ścieków (1), obiekt nr 14:
    wiata przy budynku, palarnia oraz wiata stalowa z pokryciem dachowym. W chwili obecnej
    wymienione środki trwałe są wykorzystywane do potrzeb prowadzonej przez Pan
    działalności gospodarczej. Planuje Pan wycofanie ww. środków trwałych z majątku
    przedsiębiorstwa i przekazanie ich do majątku prywatnego.
    Pana wątpliwości dotyczą między innymi ustalenia, czy wycofanie wskazanych środków
    trwałych z majątku przedsiębiorstwa i przekazanie ich do majątku prywatnego będzie
    podlegało opodatkowaniu podatkiem VAT bądź będzie zobowiązywało Pana do korekty
    podatku naliczonego.
    Odnosząc się do przedstawionych wątpliwości wskazać należy, że czynność wycofania do
    majątku prywatnego wskazanych w opisie sprawy środków trwałych wykorzystywanych w
    jednoosobowej działalności gospodarczej, nie będzie podlegała opodatkowaniu
    podatkiem od towarów i usług na podstawie art. 7 ust. 2 ustawy, gdyż w analizowanej
    sprawie nie nastąpi dostawa towarów (nieruchomości) na Pana cele osobiste i w dalszym
    ciągu nieruchomości te będą wykorzystywane do wykonywania czynności
    opodatkowanych podatkiem od towarów i usług.
    Podał Pan, że po wycofaniu do majątku prywatnego, wskazane powyżej środki trwałe
    będą przez Pana wynajmowane w sposób zorganizowany i ciągły w celach zarobkowych w
    ramach czynności opodatkowanych. Po wycofaniu ww. środków trwałych z obecnie
    prowadzonej działalności gospodarczej, będzie Pan wykorzystywał je wyłącznie do
    czynności opodatkowanych podatkiem od towarów i usług.
    Zatem skoro ww. środki trwałe po wycofaniu z jednoosobowej działalności gospodarczej
    do majątku prywatnego nie będą wykorzystywane do zaspokajania Pana potrzeb
    osobistych, czynność wycofania do majątku prywatnego tych środków trwałych, nie będzie
    podlegała opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług na podstawie art. 7 ust. 2 ustawy.
    Zgodnie art. 86 ust. 1 ustawy:

      w zakresie, w jakim towary i usługi są wykorzystywane do wykonywania czynności
      opodatkowanych, podatnikowi, o którym mowa w art. 15, przysługuje prawo do
      obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego, z zastrzeżeniem
      art. 44, art. 49 ust. 4, art. 120 ust. 17 i 19 oraz art. 124.
    W myśl art. 86 ust. 2 pkt 1 ustawy:
      kwotę podatku naliczonego stanowi suma kwot podatku wynikających z faktur
      otrzymanych przez podatnika z tytułu:
      a) nabycia towarów i usług,
      b) dokonania całości lub części zapłaty przed nabyciem towaru lub wykonaniem
      usługi.
    Stosownie do cytowanych wyżej przepisów, prawo do obniżenia kwoty podatku należnego
    o kwotę podatku naliczonego przysługuje wówczas, gdy zostaną spełnione określone
    warunki, tzn. odliczenia tego dokonuje zarejestrowany, czynny podatnik podatku od
    towarów i usług oraz gdy towary i usługi, z których nabyciem podatek został naliczony, są
    wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych, tzn. takich, których
    następstwem jest określenie podatku należnego (powstanie zobowiązania podatkowego).
    Przedstawiona powyżej zasada wyklucza zatem możliwość dokonania obniżenia kwoty
    podatku należnego o kwotę podatku naliczonego związanego z usługami i towarami, które
    nie są w ogóle wykorzystywane do czynności opodatkowanych, czyli w przypadku ich
    wykorzystania do czynności zwolnionych od podatku VAT oraz niepodlegających temu
    podatkowi.
    Zasady dotyczące sposobu i terminu dokonywania korekt podatku naliczonego zostały
    określone w art. 91 ustawy o podatku od towarów i usług.
    Zgodnie z art. 91 ust. 1 ustawy:
      po zakończeniu roku, w którym podatnikowi przysługiwało prawo do obniżenia
      kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego, o którym mowa w art. 86
      ust. 1, jest on obowiązany dokonać korekty kwoty podatku odliczonego zgodnie z
      art. 90 ust. 2-10a lub 10c-10g, z uwzględnieniem proporcji obliczonej w sposób
      określony w art. 90 ust. 2-6, 10, 10a lub 10c-10g lub przepisach wydanych na
      podstawie art. 90 ust. 4 i 12, dla zakończonego roku podatkowego.
    W myśl art. 91 ust. 2 ustawy:
      w przypadku towarów i usług, które na podstawie przepisów o podatku
      dochodowym są zaliczane przez podatnika do środków trwałych oraz wartości
      niematerialnych i prawnych podlegających amortyzacji, a także gruntów i praw
      wieczystego użytkowania gruntów, jeżeli zostały zaliczone do środków trwałych lub
      wartości niematerialnych i prawnych nabywcy, z wyłączeniem tych, których wartość
      początkowa nie przekracza 15.000 zł, korekty, o której mowa w ust. 1, podatnik
      dokonuje w ciągu 5 kolejnych lat, a w przypadku nieruchomości i praw wieczystego
      użytkowania gruntów - w ciągu 10 lat, licząc od roku, w którym zostały oddane do
      użytkowania. Roczna korekta w przypadku, o którym mowa w zdaniu pierwszym,
      dotyczy jednej piątej, a w przypadku nieruchomości i praw wieczystego użytkowania
      gruntów - jednej dziesiątej kwoty podatku naliczonego przy ich nabyciu lub
      wytworzeniu. W przypadku środków trwałych oraz wartości niematerialnych i
      prawnych, których wartość początkowa nie przekracza 15.000 zł, przepis ust. 1
      stosuje się odpowiednio, z tym że korekty dokonuje się po zakończeniu roku, w
      którym zostały oddane do użytkowania.
    Stosownie do art. 91 ust. 3 ustawy:
      korekty, o której mowa w ust. 1 i 2, dokonuje się w deklaracji podatkowej składanej
      za pierwszy okres rozliczeniowy roku następującego po roku podatkowym, za który

      dokonuje się korekty, a w przypadku zakończenia działalności gospodarczej - w
      deklaracji podatkowej za ostatni okres rozliczeniowy.
    Zgodnie z art. 91 ust. 4 ustawy:
      w przypadku gdy w okresie korekty, o której mowa w ust. 2, nastąpi sprzedaż
      towarów lub usług, o których mowa w ust. 2, lub towary te zostaną opodatkowane
      zgodnie z art. 14, uważa się, że te towary lub usługi są nadal wykorzystywane na
      potrzeby czynności podlegających opodatkowaniu u tego podatnika, aż do końca
      okresu korekty.
    Natomiast, w myśl art. 91 ust. 5 ustawy:
      w przypadku, o którym mowa w ust. 4, korekta powinna być dokonana jednorazowo
      w odniesieniu do całego pozostałego okresu korekty. Korekty dokonuje się w
      deklaracji podatkowej za okres rozliczeniowy, w którym nastąpiła sprzedaż, a w
      przypadku opodatkowania towarów zgodnie z art. 14 - w deklaracji podatkowej za
      okres rozliczeniowy, w którym w stosunku do tych towarów powstał obowiązek
      podatkowy.
    W świetle art. 91 ust. 6 ustawy:
      w przypadku gdy towary lub usługi, o których mowa w ust. 4, zostaną:
      1) opodatkowane - w celu dokonania korekty przyjmuje się, że dalsze wykorzystanie
      tego towaru lub usługi jest związane z czynnościami opodatkowanymi;
      2) zwolnione od podatku lub nie podlegały opodatkowaniu - w celu dokonania
      korekty przyjmuje się, że dalsze wykorzystanie tego towaru lub usługi jest związane
      wyłącznie z czynnościami zwolnionymi od podatku lub niepodlegającymi
      opodatkowaniu.
    W myśl art. 91 ust. 7 ustawy:
      przepisy ust. 1-6 stosuje się odpowiednio w przypadku, gdy podatnik miał prawo do
      obniżenia kwot podatku należnego o całą kwotę podatku naliczonego od
      wykorzystywanego przez siebie towaru lub usługi i dokonał takiego obniżenia, albo
      nie miał takiego prawa, a następnie zmieniło się prawo do obniżenia kwoty podatku
      należnego o kwotę podatku naliczonego od tego towaru lub usługi.
    Na podstawie art. 91 ust. 7a ustawy:
      w przypadku towarów i usług, które na podstawie przepisów o podatku
      dochodowym są zaliczane przez podatnika do środków trwałych oraz wartości
      niematerialnych i prawnych podlegających amortyzacji, a także gruntów i praw
      wieczystego użytkowania gruntów, jeżeli zostały zaliczone do środków trwałych lub
      wartości niematerialnych i prawnych nabywcy, z wyłączeniem tych, których wartość
      początkowa nie przekracza 15.000 zł, korekty, o której mowa w ust. 7, dokonuje się
      na zasadach określonych w ust. 2 zdanie pierwsze i drugie oraz ust. 3. Korekty tej
      dokonuje się przy każdej kolejnej zmianie prawa do odliczeń, jeżeli zmiana ta
      następuje w okresie korekty.
    Na podstawie powołanych wyżej przepisów stwierdzić należy, że podatnik jest
    zobowiązany, co do zasady, do korekty podatku naliczonego w sytuacji, gdy zmienia się
    przeznaczenie środków trwałych (np. ze związanych z czynnościami dającymi prawo do
    odliczenia na związane z czynnościami zwolnionymi od podatku VAT lub na odwrót).
    Z opisu sprawy wynika, że po wycofaniu do majątku prywatnego, środki trwałe będą przez
    Pana wynajmowane w ramach czynności opodatkowanych. Po wycofaniu ww. środków
    trwałych z obecnie prowadzonej działalności gospodarczej, będzie Pan wykorzystywał je
    wyłącznie do czynności opodatkowanych podatkiem od towarów i usług. Odliczał Pan VAT

    naliczony z faktur związanych z nabyciem wymienionych środków trwałych. Ponadto
    ponosił Pan nakłady na remonty bądź modernizacje nieruchomości od których odliczał
    podatek VAT.
    Zatem, skoro:
        wycofanie środków trwałych z majątku Pana firmy do Pana majątku prywatnego, w
        celu ich wynajmu, nie będzie stanowiło zmiany w sposobie ich wykorzystania, w
        szczególności nie będzie stanowiło wykonywania czynności zwolnionej od podatku;
        nieruchomości nadal będą wykorzystywane przez Pana do działalności
        gospodarczej, do czynności opodatkowanych, tj. wynajmu,
    nie nastąpi więc w tym przypadku zmiana przeznaczenia środków trwałych będących
    przedmiotem wniosku.
    W konsekwencji, w związku z planowanym wycofaniem z majątku Pana firmy ww. środków
    trwałych i przekazaniem ich do Pana majątku prywatnego – celem wynajmu
    opodatkowanego podatkiem od towarów i usług – nie będzie Pan miał obowiązku
    dokonania korekty podatku naliczonego, o której mowa w art. 91 ustawy. Środki trwałe,
    które planuje Pan wycofać z działalności gospodarczej, wykorzystywane będą wyłącznie do
    wykonywania czynności opodatkowanych podatkiem VAT (najem).
    Tym samym Pana stanowisko w zakresie braku opodatkowania wycofania środków
    trwałych z majątku przedsiębiorstwa i przekazania ich do majątku prywatnego, korekty
    podatku naliczonego od przekazanych środków trwałych należało uznać za prawidłowe.
    Pana wątpliwości dotyczą również tego, czy aport do spółki z o.o. składników majątku
    (wszystkich z wyjątkiem środków trwałych przekazanych przed wniesieniem aportu do
    majątku prywatnego) oraz zobowiązań długoterminowych wobec Pana z tytułu nie
    wypłaconego (a opodatkowanego) zysku stanowi niepodlegający opodatkowaniu
    podatkiem od towarów i usług aport zorganizowanej części przedsiębiorstwa.
    Zgodnie z art. 6 pkt 1 ustawy:
      przepisów ustawy nie stosuje się do transakcji zbycia przedsiębiorstwa lub
      zorganizowanej części przedsiębiorstwa.
    Jednocześnie przepis art. 6 ustawy wskazuje na wyłączenia określonych czynności spod
    zakresu przepisów ustawy. Są w nim wskazane czynności, które co do zasady należą do
    grupy czynności podlegających opodatkowaniu, mieszczące się w zakresie odpłatnej
    dostawy towarów, czy też odpłatnego świadczenia usług, z uwagi jednak na stosowne
    wyłączenie, czynności te nie podlegają opodatkowaniu. Z powyższego przepisu wynika, że
    wprowadza on, tak samo jak ma to miejsce w ustawie o podatku od towarów i usług,
    możliwość wyłączenia z zakresu opodatkowania przekazania całości lub części majątku
    przedsiębiorstwa.
    Ustawodawca w ww. przepisie nie zdefiniował, co należy rozumieć pod pojęciem
    „transakcji zbycia”. Uwzględniając zakres przedmiotowy ustawy o podatku od towarów i
    usług, pojęcie to należy rozumieć w sposób zbliżony do pojęcia „dostawy towarów” w
    ujęciu art. 7 ust. 1 ustawy, tzn. „zbycie” obejmuje wszelkie czynności, w ramach których
    następuje przeniesienie prawa do rozporządzania przedmiotem jak właściciel, np.
    sprzedaż, zamianę, darowiznę, nieodpłatne przekazanie, przeniesienie własności w formie
    wkładu niepieniężnego, czyli aportu. Zbycie przedsiębiorstwa lub zorganizowanej części
    przedsiębiorstwa podlega zasadzie swobody umów, a więc może nastąpić na podstawie
    każdej czynności rozporządzającej.
    Powyższa regulacja stanowi implementację art. 19 Dyrektywy 2006/42/WE Rady z dnia 28
    listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. Urz. UE
    L, Nr 347, str. 1 ze. zm.), zwanej dalej Dyrektywą 2006/42/WE Rady, zgodnie z którym:

      w przypadku przekazania, odpłatnie lub nieodpłatnie lub jako aportu do spółki
      całości lub części majątku, państwa członkowskie mogą uznać, że dostawa towarów
      nie miała miejsca i że w takim przypadku osoba, której przekazano towary, będzie
      traktowana jako następca prawny przekazującego. W przypadkach gdy odbiorca nie
      podlega w pełni opodatkowaniu, państwa członkowskie mogą przedsięwziąć środki
      niezbędne w celu uniknięcia zakłóceń konkurencji. Mogą także przyjąć wszelkie
      niezbędne środki, aby zapobiec uchylaniu się od opodatkowania lub unikaniu
      opodatkowania poprzez wykorzystanie przepisów niniejszego artykułu.
    Zgodnie art. 2 pkt 27e ustawy:
      ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o zorganizowanej części przedsiębiorstwa -
      rozumie się przez to organizacyjnie i finansowo wyodrębniony w istniejącym
      przedsiębiorstwie zespół składników materialnych i niematerialnych, w tym
      zobowiązania, przeznaczonych do realizacji określonych zadań gospodarczych, który
      zarazem mógłby stanowić niezależne przedsiębiorstwo samodzielnie realizujące te
      zadania.
    Podstawowym wymogiem wynikającym z powyższego przepisu jest więc to, aby
    zorganizowana część przedsiębiorstwa stanowiła zespół składników materialnych i
    niematerialnych (w tym zobowiązań). Kolejnym warunkiem jest wydzielenie tego zespołu
    w istniejącym przedsiębiorstwie. Wydzielenie to ma zachodzić na trzech płaszczyznach:
    organizacyjnej, finansowej i funkcjonalnej (przeznaczenie do realizacji określonych zadań
    gospodarczych). Elementami zespołu składników materialnych i niematerialnych,
    stanowiących zorganizowaną część przedsiębiorstwa, powinny być w szczególności aktywa
    trwałe, obrotowe, a także czynnik ludzki, czyli kadra pracownicza.
    Jak podkreśla się w orzecznictwie sądów administracyjnych, przedsiębiorstwo w
    rozumieniu art. 6 pkt 1 ustawy, oznacza każdy zespół składników służących do realizacji
    określonych zadań gospodarczych, jeżeli jest wystarczający do prowadzenia przez
    nabywcę w oparciu o przekazane składniki majątkowe w sposób trwały samodzielnej
    działalności gospodarczej.
    Zatem okolicznością determinującą możliwość uznania określonego zespołu składników
    materialnych i niematerialnych za przedsiębiorstwo jest takie ich zorganizowanie, aby
    zespół ten mógł służyć do prowadzenia określonego rodzaju działalności gospodarczej.
    Składniki te nie mogą stanowić przypadkowego zbioru, lecz muszą pozostawać w ścisłych
    zależnościach funkcjonalnych. Składniki materialne i niematerialne wchodzące w skład
    przedsiębiorstwa, powinny pozostać ze sobą we wzajemnych relacjach w ten sposób, że
    można mówić o nich jako o zespole, a nie zbiorze pewnych elementów. Chodzi o
    funkcjonalny i organizacyjny związek między nabytymi składnikami majątkowymi i
    niemajątkowymi, decydujący o samodzielnej realizacji celów gospodarczych.
    Podkreślenia wymaga, że ze względu na szczególny charakter przepisu art. 6 pkt 1 ustawy,
    winien on być interpretowany ściśle, co oznacza, że ma zastosowanie wyłącznie w
    przypadku zbycia (a zatem wszelkich czynności, w ramach których następuje przeniesienie
    prawa do rozporządzania towarami jak właściciel) przedsiębiorstwa (w rozumieniu
    Kodeksu cywilnego) lub zorganizowanej jego części, zdefiniowanej w art. 2 pkt 27e ustawy.
    Zaznaczyć należy, że przepisy ustawy o podatku od towarów i usług oraz przepisy
    wykonawcze do niej nie definiują pojęcia „przedsiębiorstwo”, należy więc odwołać się
    odpowiednio do przepisów ustawy z 23 kwietnia 1964 r. – Kodeks cywilny.
            1Zgodnie z art. 55 Kodeksu cywilnego:
      przedsiębiorstwo jest zorganizowanym zespołem składników niematerialnych i
      materialnych przeznaczonym do prowadzenia działalności gospodarczej. Obejmuje
      ono w szczególności:

        1) oznaczenie indywidualizujące przedsiębiorstwo lub jego wyodrębnione części
        (nazwa przedsiębiorstwa);
        2) własność nieruchomości lub ruchomości, w tym urządzeń, materiałów, towarów i
        wyrobów, oraz inne prawa rzeczowe do nieruchomości lub ruchomości;
        3) prawa wynikające z umów najmu i dzierżawy nieruchomości lub ruchomości oraz
        prawa do korzystania z nieruchomości lub ruchomości wynikające z innych
        stosunków prawnych;
        4) wierzytelności, prawa z papierów wartościowych i środki pieniężne;
        5) koncesje, licencje i zezwolenia;
        6) patenty i inne prawa własności przemysłowej;
        7) majątkowe prawa autorskie i majątkowe prawa pokrewne;
        8) tajemnice przedsiębiorstwa;
        9) księgi i dokumenty związane z prowadzeniem działalności gospodarczej.
    Przedsiębiorstwo, jako przedmiot zbycia, musi stanowić całość pod względem
    organizacyjnym i funkcjonalnym, co oznacza, że najistotniejsze dla przedmiotowego
    zagadnienia jest ustalenie, czy zbywany majątek stanowi na tyle zorganizowany kompleks
    praw, obowiązków i rzeczy, że zdolny jest do realizacji zadań gospodarczych
    przypisywanych przedsiębiorstwu.
            2W myśl art. 55 Kodeksu cywilnego:
      czynność prawna mająca za przedmiot przedsiębiorstwo obejmuje wszystko, co
      wchodzi w skład przedsiębiorstwa, chyba że co innego wynika z treści czynności
      prawnej albo z przepisów szczególnych.
    Zatem składniki materialne i niematerialne, wchodzące w skład przedsiębiorstwa,
    powinny pozostawać ze sobą we wzajemnych relacjach w ten sposób, że można mówić o
    nich jako o zespole, a nie zbiorze pewnych elementów. Istotne jest, aby w zbywanym
    przedsiębiorstwie zachowane zostały funkcjonalne związki pomiędzy poszczególnymi
    składnikami, tak żeby masa mogła posłużyć kontynuowaniu określonej działalności
                                          1gospodarczej zbywcy. Sformułowanie zawarte w zacytowanym art. 55 Kodeksu cywilnego
    „obejmuje ono w szczególności”, pozwala uznać, że definicja wymienia tylko przykładowe
    elementy przedsiębiorstwa. W rezultacie, przedsiębiorstwo może obejmować także inne,
    niewymienione w tym przepisie składniki, jak również może składać się z niektórych tylko
                          1elementów wyliczenia zawartego w art. 55 Kodeksu cywilnego.
                              1W świetle powyższego, posłużenie się w art. 55 Kodeksu cywilnego zwrotem
                                    2niedookreślonym „w szczególności” oraz w związku z art. 55 Kodeksu cywilnego,
    ustawodawca przesądził, że dla istnienia przedsiębiorstwa nie jest istotne występowanie
    wszystkich wymienionych w nim elementów, a nadto, że fakt ich istnienia nie przesądza o
    uznaniu danego zespołu składników za przedsiębiorstwo. Katalog składników tworzących
    przedsiębiorstwo ma bowiem charakter otwarty.
    Stanowisko takie aprobują sądy administracyjne. Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku
    z 15 maja 2012 r., sygn. akt I FSK 1223/4 oraz w wyroku z 26 czerwca 2008 r., sygn. akt I
    FSK 688/07 wskazał, że:
      „przedsiębiorstwo obejmuje każdy zespół składników materialnych i niematerialnych
      służących do realizacji określonych zadań gospodarczych”.
      „dla zbycia przedsiębiorstwa konieczne jest przeniesienie na nabywcę minimum
      środków pozwalających na kontynuowanie realizowanej uprzednio w tym
      przedsiębiorstwie działalności gospodarczej”

    Zatem, strony danej transakcji mogą niektóre składniki przedsiębiorstwa wyłączyć z treści
    czynności dotyczącej takiego przedsiębiorstwa. Zakres tej swobody ograniczony jest
    jednak zachowaniem istoty przedsiębiorstwa. Przedmiotem czynności prawnej powinny
    być przynajmniej te składniki przedsiębiorstwa, które decydują o możliwości spełniania
    przez nie swojej funkcji.
                              1Jeżeli zatem warunki, o których mowa w art. 55 Kodeksu cywilnego zostaną spełnione, to
    zbycie takiego przedsiębiorstwa do innego podmiotu, nie będzie podlegało przepisom
    ustawy.
    Należy zauważyć również, że powyższa definicja opisuje przedsiębiorstwo w ujęciu
    przedmiotowym, jako zespół niematerialnych i materialnych składników stanowiący
                                  1przedmiot prawa w szerokim znaczeniu. Użyte w art. 55 k.c. określenie „w szczególności”
    wskazuje jedynie na przykładowe wyliczenie składników przedsiębiorstwa. Oznacza to, że
    z jednej strony w jego skład mogą wchodzić inne elementy, niewymienione w tym
    artykule, a z drugiej, brak któregoś z tych elementów nie pozbawia zespołu rzeczy i praw
    przymiotu przedsiębiorstwa. O tym, jakie konkretne składniki muszą być przeniesione na
    nabywcę, aby można było uznać, że nastąpiło zbycie przedsiębiorstwa, decydują
    okoliczności faktyczne, których nie można określić apriorycznie.
    Zatem, składniki materialne i niematerialne, wchodzące w skład przedsiębiorstwa,
    powinny pozostawać ze sobą we wzajemnych relacjach w ten sposób, że można mówić o
    nich jako o zespole, a nie zbiorze pewnych elementów. Istotne jest, aby w zbywanym
    przedsiębiorstwie zachowane zostały funkcjonalne związki pomiędzy poszczególnymi
    składnikami, tak żeby przekazana masa mogła posłużyć kontynuowaniu określonej
    działalności gospodarczej. Powyższa definicja opisuje przedsiębiorstwo w ujęciu
    przedmiotowym jako zespół niematerialnych i materialnych składników stanowiący
    przedmiot prawa w szerokim znaczeniu. Przedsiębiorstwo jako przedmiot zbycia, musi
    stanowić całość pod względem organizacyjnym i funkcjonalnym, co oznacza, że
    najistotniejsze dla przedmiotowego zagadnienia jest ustalenie, czy przenoszony majątek
    stanowi na tyle zorganizowany kompleks praw, obowiązków i rzeczy, że zdolny jest do
    realizacji zadań gospodarczych przypisywanych przedsiębiorstwu.
    Nie wszystkie jednak elementy tworzące przedsiębiorstwo są na tyle istotne, aby bez ich
    zbycia nie można było mówić o zbyciu przedsiębiorstwa. W praktyce obrotu
    gospodarczego zdarzają się sytuacje, w których niektóre elementy przedsiębiorstwa
    podlegają wyłączeniu z transakcji sprzedaży. Jednak nawet w takim przypadku, składniki
    materialne i niematerialne wchodzące w skład przedsiębiorstwa powinny pozostawać ze
    sobą we wzajemnych relacjach w taki sposób, by można było o nich mówić jako o zespole,
    a nie tylko zbiorze pewnych elementów. Decydujące zatem jest to, aby w zbywanym
    przedsiębiorstwie zachowane zostały funkcjonalne związki pomiędzy poszczególnymi
    składnikami w sposób umożliwiający kontynuowanie określonej działalności gospodarczej.
    W zakresie braku obowiązku opodatkowania czynności zbycia przedsiębiorstwa lub jego
    zorganizowanej części wypowiedział się Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej w
    wyroku z 27 listopada 2003 r. sprawa C-497/01, Zita Modes Sarl, w którym stwierdził, że:
      celem ww. opcji jest uproszczenie rozliczeń związanych z przeniesieniem majątku
      przedsiębiorstwa lub jego części, bądź wniesieniem ich aportem. W wyroku tym
      przyjęto, że jeżeli państwo członkowskie wprowadziło do swojego systemu VAT opcję
      zawartą w pierwszym zdaniu art. 5 ust. 8 Szóstej Dyrektywy uznając, że w przypadku
      wydania całości majątku nie ma miejsca dostawa towarów w rozumieniu regulacji
      VAT, to zasada ta ma zastosowanie – nie wyłączając możliwości ograniczenia jej
      stosowania do okoliczności zawartych w zdaniu drugim tego samego paragrafu – do
      każdego wydania przedsiębiorstwa lub samodzielnej części przedsiębiorstwa,
      włączając składniki materialne i niematerialne, które łącznie stanowią
      przedsiębiorstwo lub część przedsiębiorstwa, mogącego samodzielnie prowadzić
      działalność gospodarczą. Nabywca musi jednak wyrazić zamiar dalszego

      prowadzenia nabytego przedsiębiorstwa lub jego części, a nie jego bezpośredniej
      likwidacji i sprzedaży zapasów. TSUE wskazał, że biorąc pod uwagę cel dyrektywy,
      pojęcia w niej użyte powinny być interpretowane w sposób jednolity i niezależny
      (autonomiczny), uwzględniając kontekst i cel regulacji. W wyroku tym, dokonując
      wykładni funkcjonalnej art. 5 ust. 8 Szóstej Dyrektywy, TSUE uznał, że celem
      wyłączenia zbycia przedsiębiorstwa z opodatkowania jest zapewnienie neutralności
      podatkowej takiej czynności, która obciążając stronę istotnym zobowiązaniem
      podatkowym i tak rodziłaby prawo do odliczenia lub zwrotu podatku naliczonego.
      Trybunał podkreślił, że przeniesienie, o jakim mowa w art. 19 Dyrektywy 2006/42
      /WE, dotyczy między innymi części przedsiębiorstwa, a istotne znaczenie ma
      funkcjonalne powiązanie składników majątkowych umożliwiające realizację
      określonego zadania gospodarczego.
    W wyroku z 10 listopada 204 r., w sprawie C-444/10 Finanzamt Ludenscheid przeciwko
    Christel Schriever, TSUE wywiódł, że regulacja art. 5 (8) VI Dyrektywy Rady (obecnie art. 19
    Dyrektywy 42) obejmuje przekazanie przedsiębiorstwa lub jego samodzielnej części, w
    tym składników materialnych i ewentualnie niematerialnych, łącznie składających się na
    przedsiębiorstwo lub część przedsiębiorstwa zdolną prowadzić samodzielną działalność
    gospodarczą, nie obejmuje zaś samego zbycia towarów, jak sprzedaż zapasu produktów.
    Jak wskazuje Trybunał, stwierdzenie, że nastąpiło przekazanie przedsiębiorstwa lub jego
    samodzielnej części w rozumieniu art. 19 Dyrektywy 42, wymaga, by całość przekazanych
    składników pozwalała na prowadzenie samodzielnej działalności gospodarczej. W wyroku
    tym Trybunał wywiódł, że jeżeli działalność gospodarcza tego nie wymaga, przedmiotem
    zbycia nie muszą być wszystkie składniki z nią związane, aby czynność ta wyłączona była z
    opodatkowania na podstawie art. 5 ust. 8 Szóstej Dyrektywy.
    Trybunał uznał również, że regulacja art. 19 Dyrektywy 42 może znaleźć zastosowanie
    także w sytuacji przekazania aktywów przedsiębiorstwa bez prawa własności
    nieruchomości, jeżeli działalność gospodarcza nie wymaga użytkowania konkretnych
    pomieszczeń lub pomieszczeń wyposażonych w stałe instalacje konieczne do jej
    prowadzenia. Oznacza to, zdaniem TSUE, że wspomniany przepis obejmuje również
    sytuacje, w których lokal handlowy zostanie udostępniony nabywcy w drodze dzierżawy
    lub jeżeli nabywca dysponuje odpowiednią nieruchomością, do której może przenieść
    całość przejętych aktywów i gdzie może kontynuować działalność gospodarczą.
    Doprowadziło to Trybunał do wniosku, że: „przeniesienie własności zapasu towarów oraz
    wyposażenia sklepu z jednoczesnym oddaniem nabywcy w dzierżawę lokalu handlowego
    na podstawie umowy na czas nieoznaczony, ale możliwej do rozwiązania przez każdą ze
    stron z zachowaniem krótkiego terminu wypowiedzenia, stanowi przekazanie całości lub
    części aktywów w rozumieniu tego przepisu, pod warunkiem iż przekazane aktywa są
    wystarczające do prowadzenia przez nabywcę w sposób trwały samodzielnej działalności
    gospodarczej”.
    O tym, czy nastąpiło zbycie przedsiębiorstwa decydują każdorazowo okoliczności
    faktyczne związane z konkretną transakcją. Podatnik obowiązany jest do prawidłowego
    określenia przedmiotu opodatkowania, co wiąże się z koniecznością prawidłowego
    zdefiniowania dokonywanej czynności.
    Analiza okoliczności przedstawionych we wniosku oraz przywołanych przepisów prawa
    podatkowego prowadzi do stwierdzenia, że planowana transakcja wniesienia do spółki z o.
    o. wkładu niepieniężnego w postaci składników majątku związanych i wykorzystywanych
    na potrzeby Pana działalności (wszystkich z wyjątkiem środków trwałych przekazanych
    przed wniesieniem aportu do Pana majątku prywatnego) oraz zobowiązań
    długoterminowych wobec Pana z tytułu nie wypłaconego (a opodatkowanego) zysku,
    będzie wyłączona z opodatkowania w myśl art. 6 pkt 1 ustawy, jako zbycie
    przedsiębiorstwa.
    Okoliczności sprawy wskazują, że przedmiotem aportu będą kluczowe elementy, które
    umożliwią nabywcy kontynuowanie działalności gospodarczej prowadzonej uprzednio

                                1przez Pana oraz inne elementy wymienione w art. 55 Kodeksu Cywilnego. W
    szczególności przedmiotem aportu będą wszystkie pozostałe środki trwałe, które nie
    zostały wycofane do Pana majątku prywatnego wykorzystywane w prowadzonej
    działalności gospodarczej (do których zalicza się m.in.: linie do produkcji mebli, maszyny i
    urządzenia do obróbki drewna i produkcji mebli, kotłownie, wiertarki, wkrętarki, frezarki,
    szlifierki i inne urządzenia i narzędzia wykorzystywane w prowadzonej działalności
    gospodarczej, a także inne składniki majątku, których szczegółowe zestawienie
    przedstawił Pan w załączniku do uzupełnienia wniosku) oraz zapasy, należności i
    zobowiązania handlowe oraz zobowiązania długoterminowe wobec właściciela
    przedsiębiorstwa z tytułu niewypłaconego, a opodatkowanego zysku. Przedmiotem
    aportu są również pracownicy. Przedmiot transakcji na dzień aportu będzie wyodrębniony
    w Pana przedsiębiorstwie na płaszczyźnie organizacyjnej, finansowej i funkcjonalnej. Sp. z
    o.o. będzie wykorzystywała składniki majątku będące przedmiotem aportu do bieżącej
    działalności gospodarczej – maszyny do produkcji mebli, linie technologiczne w procesie
    produkcyjnym, środki transportu w logistyce wewnętrznej i zewnętrznej, maszyny
    biurowe, komputery, laptopy w bieżącej pracy administracyjno-biurowej. Ponadto
    wniesione do sp. z o.o. składniki majątku (materialne i niematerialne) w dniu aportu będą
    pozostawały ze sobą we wzajemnych relacjach w taki sposób, żeby można było o ich
    mówić jako o zespole.
    A zatem zespół składników majątkowych, który ma zostać wniesiony jako aport do sp. z o.
    o. będzie stanowić całość pod względem organizacyjnym i funkcjonalnym i będzie mieć co
    do zasady możliwość samodzielnego działania i kontynuowania dotychczasowej
    działalności gospodarczej zbywcy w zakresie produkcji mebli.
    W rozpatrywanej sprawie z czynności zbycia majątku Pana przedsiębiorstwa wyłączone
    zostaną co prawda środki trwałe przekazane do Pana majątku prywatnego, jednakże te
    składniki majątku – jak Pan wskazał zostaną przekazane nabywcy na podstawie umowy
    najmu/umowy dzierżawy, dzięki czemu sp. z o.o. będzie mogła kontynuować działalność w
    oparciu o majątek wniesiony aportem i przy wykorzystaniu/wynajmie nieruchomości,
    które zostaną przeniesione do Pana majątku prywatnego.
    W konsekwencji zostaną spełnione wszystkie wskazane powyżej przesłanki do uznania
    składników materialnych i niematerialnych, wchodzących w skład prowadzonej przez Pana
    działalności gospodarczej i mających być przedmiotem aportu, za przedsiębiorstwo, o
                1którym mowa w art. 55 k.c. Tym samym, planowana przez Pana transakcja wniesienia
    ww. majątku do spółki z o.o. będzie stanowić transakcję zbycia przedsiębiorstwa, o której
    mowa w art. 6 pkt 1 ustawy oraz na tej podstawie będzie wyłączona z opodatkowania
    podatkiem od towarów i usług.
    Tym samym Pana stanowisko jest:
        prawidłowe - w zakresie braku opodatkowania aportu składników majątku i
        zobowiązań długoterminowych do sp. o.o.,
        nieprawidłowe - w zakresie uznania aportu składników majątku do sp. o.o. i
        zobowiązań długoterminowych za zorganizowaną część przedsiębiorstwa.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, które Pan przedstawił i stanu prawnego, który
    obowiązuje w dniu wydania interpretacji.
    Jednocześnie wskazuję, że interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe
    tylko wtedy, gdy zdarzenie przyszłe sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywać
    się będzie z opisem zdarzenia przyszłego podanym przez Pana w złożonym wniosku. W

    związku z powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we
    wniosku opisu sprawy, udzielona odpowiedź traci swoją aktualność.
    Wydana interpretacja dotyczy wyłącznie podatku od towarów i usług. W zakresie podatku
    dochodowego od osób fizycznych wydane zostanie odrębne rozstrzygnięcie
    Odnosząc się do przywołanych przez Pana interpretacji indywidualnych należy zaznaczyć,
    że każda interpretacja dotyczy unikalnego stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego i w
    zasadzie wyłącznie do niego się ogranicza. Ocena omawianej kwestii, nie jest kwestią
    uniwersalną dającą się odnieść do ogólnych okoliczności w analizowanych sprawach, lecz
    opiera się na wielu przesłankach podnoszonych wyżej przez organ podatkowy i powinna
    być dokonywana z punktu widzenia każdego odrębnego stanu faktycznego/zdarzenia
    przyszłego.
    Należy zwrócić uwagę na to, że w powołanych przez Pana interpretacjach indywidualnych
    zakres okoliczności faktycznych nie jest tożsamy do sprawy będącej przedmiotem
    wydanego rozstrzygnięcia. Ponadto specyfika działalności podmiotów jest na tyle
    różnorodną, że niekiedy nawet podobne pozornie okoliczności faktyczne nie spowodują
    analogicznych konsekwencji dla przedsiębiorcy, a tym samym nie mogą być tożsamo
    traktowane.
    Zatem z uwagi na różnorodność i odmienność okoliczności faktycznych występujących w
    każdej z indywidualnych spraw, powołane przez Pana interpretacje indywidualne nie
    mogą stanowić podstawy do rozstrzygnięcia w rozpatrywanej sprawie.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
        Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb
        ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz.
        41 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pana sytuacja
        będzie zgodna (tożsama) z opisem zdarzenia przyszłego i zastosuje się Pan do
        interpretacji.
        Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 49a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
      z dnia 4 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
        Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pan prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu
    Administracyjnego (...). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z
    dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.
    U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).

    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
        w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
        Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
        w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na
        adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS
        /SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.