Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0113-KDIPT1-2.4012.582.2021.2.KT
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2021-10-21
Teza: w zakresie zastosowania stawki podatku VAT w wysokości 0% dla wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów na podstawie posiadanych przez Wnioskodawcę dokumentów, o których mowa we wniosku
Słowa kluczowe: dokumenty-dokumenty dostawy; dostawa-dostawa wewnątrzwspólnotowa towarów; stawka-stawki podatku-stawka preferencyjna podatku
Zagadnienia: Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział VIII. Wysokość opodatkowania -Rozdział 1. Stawki-Stawka podatku 0% - wewnątrzwspólnotowa dostawa towarów
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział VIII-Rozdział 1-art. 42

**INTERPRETACJA INDYWIDUALNA**

Na podstawie art. 13 § 2a, art. 14b § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2021 r., poz. 1540, z późn. zm.) Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej stwierdza, że stanowisko Wnioskodawcy przedstawione we wniosku z 3 sierpnia 2021 r. (data wpływu 3 sierpnia 2021 r.), uzupełnionym pismem z 10 października 2021 r., (data wpływu 10 października 2021 r.), o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie zastosowania stawki podatku VAT w wysokości 0% dla wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów na podstawie posiadanych przez Wnioskodawcę dokumentów, o których mowa we wniosku **– jest prawidłowe**.

**UZASADNIENIE**

3 sierpnia 2021 r. wpłynął do tutejszego Organu ww. wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie zastosowania stawki podatku VAT w wysokości 0% dla wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów na podstawie posiadanych przez Wnioskodawcę dokumentów, o których mowa we wniosku. Pismem z 10 października 2021 r. doprecyzowano opis sprawy.

**We wniosku przedstawiono następujące zdarzenie przyszłe.**

X spółka z ograniczoną odpowiedzialnością (dalej: „Spółka” lub „Wnioskodawca”) jest producentem płytek elektronicznych PCB, urządzeń elektronicznych, szaf sterowniczych oraz okablowania. Spółka jest czynnym podatnikiem VAT. Spółka jest sprzedawcą towarów w ramach wewnątrzwspólnotowego dostawy towarów (dalej: „WDT”).

W ramach prowadzonej działalności gospodarczej Wnioskodawca sprzedaje różnego rodzaju towary (dalej: „Towary”) m.in. do kontrahentów zlokalizowanych w innych niż Polska państwach Unii Europejskiej (dalej: „Nabywcy”). Nabywcy są zidentyfikowani na potrzeby transakcji wewnątrzwspólnotowych w innych niż Polska państwach Unii Europejskiej i posługują się dla potrzeb ww. transakcji numerami VAT UE nadanymi im w tych państwach.

Ww. sprzedaż odbywa się co do zasady na indywidualnie uzgadnianych warunkach Incoterms. W związku ze sprzedażą Towarów na rzecz Nabywców, Towary są transportowane z Polski do innych państw Unii Europejskiej, do miejsc odbioru przez Nabywców.

W praktyce mogą wystąpić transakcje WDT dla których Wnioskodawca będzie dysponować następującymi dokumentami:

1.  Faktury wystawiane przez Wnioskodawcę, dokumentujące sprzedaż Towarów na rzecz Kontrahentów obejmujące wszystkie dane wymagane przez ustawę VAT;
2.  Specyfikacja poszczególnych sztuk ładunku – dokument WZ, z których jeden egzemplarz pozostaje w Spółce, a drugi przekazywany jest Nabywcy;
3.  międzynarodowe listy przewozowe CMR, na których znajdują się w szczególności:

a) dane nadawcy,

b) dane odbiorcy,

c) dane przewoźnika (w tym podpis kierowcy odbierającego Towary od Spółki),

d) miejsce przeznaczenia (odbioru) Towarów w innym niż Polska państwie Unii Europejskiej,

e) opis/specyfikacja Towarów. Spółka znajduje się w posiadaniu egzemplarza dokumentu CMR przeznaczonego dla nadawcy, który jest przez nią wystawiany/otrzymywany w momencie załadunku Towarów. Dokument ten opatrzony jest podpisem kierowcy oraz, w większości przypadków, pieczątką firmy transportowej. Dokument taki nie jest opatrzony podpisem Nabywcy.

1.  Wydrukowane śledzenie przesyłki w ramach systemu internetowego przewoźnika Towarów;
2.  Oświadczenia od Nabywców, w których potwierdzają oni fakt odbioru Towarów w państwach Unii Europejskiej innych niż Polska (dalej: „Oświadczenia”). Spółka przygotowuje wzór Oświadczenia w odniesieniu do dostaw Towarów zrealizowanych na rzecz danego Kontrahenta w danym miesiącu i przekazuje ten dokument do weryfikacji/podpisu przez Kontrahenta. W Oświadczeniu wskazane są następujące informacje:

a) numer faktury dokumentującej sprzedaż Towarów przez Spółkę,

b) data wystawienia faktury dokumentującej sprzedaż Towarów,

c) data przybycia towarów do miejsca dostawy,

d) miejsce dostawy. Kontrahenci (najczęściej poprzez swoich pracowników odpowiedzialnych za transport/logistykę) weryfikują Oświadczenia i – jeśli wszystkie dane/informacje na nich zawarte są zgodne ze stanem faktycznym – podpisują Oświadczenia, umieszczając na nich miejsce i datę odbioru Towarów. Po podpisaniu Oświadczenia przekazywane są zwrotnie do Wnioskodawcy. Co do zasady, w celu zapewnienia sprawnego obiegu Oświadczenia, podpisane przez Kontrahentów formularze Oświadczeń są przez nich skanowane i przesyłane do Spółki jako załączniki (w formacie plików PDF) do wiadomości elektronicznych e-mail.

1.  Dowód zapłaty za fakturę sprzedażową.

Ponadto w uzupełnieniu Wnioskodawca udzielił odpowiedzi na pytania z wezwania:

„Czy jesteście Państwo zarejestrowanym podatnikiem VAT-UE?” Odp. Tak, Spółka jest zarejestrowanym podatnikiem VAT-UE po numerem VAT-UE \`(...)\` .

„Czy nabywca posiadający ważny i właściwy numer identyfikacyjny nadany dla celów transakcji wewnątrzwspólnotowych poda Państwu ten numer?” Odp. Tak, każdorazowo jest umieszczany na fakturze sprzedaży.

„W przypadku wywozu towaru będącego przedmiotem WDT bezpośrednio przez ich nabywcę, przy użyciu własnego środka transportu nabywcy, czy będą Państwo posiadali dokument, który będzie zawierał dane wymienione w art. 42 ust. 4 ustawy o VAT?” Odp. Ten przypadek na chwilę obecną nie zachodzi, ponieważ żaden z klientów (nabywców) Wnioskodawcy nie posiada własnych środków transportu. Każdorazowo Wnioskodawca korzysta z zewnętrznych firm transportowych lub kurierskich. Gdyby ten przypadek miał miejsce w przyszłości, Zainteresowany będzie posiadał dane wskazane w art. 42 ust. 4 ustawy o VAT.

„Czy będą Państwo zawierali umowy (pisemne bądź ustne) z nabywcą i będzie z nich wynikało, że zapłata za towar nastąpi po jego dostarczeniu na terytorium innego państwa członkowskiego?” Odp. Tak, wynika to z ramowych umów pisemnych określających warunki Incoterms i odroczony termin płatności za dostawy lub z umów zawieranych każdorazowo na zasadzie zamówienia e-mailem od nabywcy i potwierdzenia przyjęcia zamówienia przez firmę Wnioskodawcy (również e-mailem), z określonymi warunkami Incoterms i odroczonym terminem płatności (najczęściej 14-60 dni).

„Czy w oparciu o informacje zawarte w potwierdzeniu płatności możliwe będzie powiązanie płatności dokonanej przez Nabywcę z dokonanymi na jego rzecz wewnątrzwspólnotowymi dostawami towarów?” Odp. Tak, z zastrzeżeniem, że często na bankowym potwierdzeniu płatności nabywca nie wskazuje konkretnych faktur, ale w takich przypadkach zawsze otrzymuje Wnioskodawca od nabywcy specyfikację do tej płatności przez e-mail. W związku z tym w taki sposób zawsze możliwe jest powiązanie płatności z wewnątrzwspólnotowymi dostawami towarów.

„Czy z posiadanych przez Państwa dokumentów, będzie wynikał fakt rozpoczęcia transportu towaru na terytorium kraju i dostarczenia tych towarów na terytorium innego państwa członkowskiego?” Odp. Tak, ten fakt będzie wynikał z potwierdzenia śledzenia przesyłki w systemie firmy kurierskiej (w przypadku gdy towar jest dostarczany przez duże firmy transportowe) lub z potwierdzeń zbiorczych lub jednostkowych od nabywcy, w przypadku firm transportowych nieposiadających automatycznego systemu śledzenia przesyłki.

„Czy od momentu rozpoczęcia transportu do momentu jego zakończenia będzie miało miejsce magazynowanie bądź składowanie towaru w trakcie wysyłki?” Odp. Z wiedzy Wnioskodawcy wynika że nie, natomiast Zainteresowany nie ma tak dokładnej wiedzy o procedurach firm transportowych.

„Jeżeli towar będzie magazynowany bądź składowany w trakcie wysyłki, to proszę wskazać na terytorium jakiego kraju i w jakim okresie miało miejsce magazynowanie i składowanie towaru? Odp. Niestety Wnioskodawca nie ma tak dokładnej wiedzy o procedurach firm transportowych.

„Czy wykażą Państwo dostawę towarów w deklaracji podatkowej oraz w informacji podsumowującej za okres, w którym wystawią Państwo fakturę stwierdzającą dokonanie ww. dostawy jako wewnątrzwspólnotową dostawę towarów?” Odp. Tak.

„Czy przed upływem terminu do złożenia deklaracji podatkowej za dany okres rozliczeniowy będą Państwo posiadać w swojej dokumentacji dowody, dotyczące dostawy towaru transportowanego z Polski do innego kraju Unii Europejskiej?” Odp. Tak, natomiast zapytanie Wnioskodawcy dotyczy tego, jakie dowody są wymagane w konkretnej sytuacji Zainteresowanego.

„Czy składając informacje podsumowujące o dokonywanej wewnątrzwspólnotowej dostawie towaru, nie występują i nie wystąpią w przyszłości przesłanki negatywne, wynikające z art. 42 ust. 1a ustawy o VAT, niedające prawa do zastosowania stawki podatku VAT w wysokości 0% do tej dostawy?” Odp. Spółka składając informacje podsumowujące o dokonywanej wewnątrzwspólnotowej dostawie towaru będzie działała w celu zapewnienia, iż nie wystąpią przesłanki negatywne, wynikające z art. 42 ust. 1a ustawy o VAT, niedające prawa do zastosowania stawki podatku VAT w wysokości 0% do tej dostawy.

**W związku z powyższym opisem zadano następujące pytanie.**

Czy posiadane gromadzenie przez Spółkę Dokumentów (opisanych powyżej) będzie wystarczające dla uznania, że Towary zostały wywiezione z Polski i dostarczone do miejsca przeznaczenia znajdującego się w innym niż Polska państwie Unii Europejskiej będzie uprawniało Spółkę do opodatkowania dostaw Towarów według 0% stawki VAT?

**Zdaniem Wnioskodawcy,** zgromadzenie przez Spółkę Dokumentów (opisanych powyżej) będzie wystarczające dla uznania, że Towary zostały wywiezione z Polski i dostarczone do miejsca przeznaczenia znajdującego się w innym niż Polska państwie Unii Europejskiej i będzie uprawniało Spółkę do opodatkowania dostaw Towarów według 0% stawki VAT.

Obecnie zagadnienie dokumentowania WDT uregulowane jest przez rozporządzenia wykonawcze Rady (UE) 2018/1912 z dnia 4 grudnia 2018 r. zmieniające rozporządzenie wykonawcze (UE) nr 282/2011 w odniesieniu do niektórych zwolnień związanych z transakcjami wewnątrzwspólnotowymi oraz przez ustawę o VAT (dalej: „Rozporządzenie UE”). W art. 45a Rozporządzenie UE wprowadza katalog dokumentów, których posiadanie przez dostawcę dokonującego WDT pozwala uznać, iż towary będące przedmiotem WDT zostały wywiezione z terytorium państwa członkowskiego UE do innego państwa członkowskiego UE. W tym zakresie Rozporządzenie UE wprowadza więc domniemanie dostarczenia towarów do innego państwa UE, które będzie pozwalać na zastosowanie preferencyjnego opodatkowania takich dostaw, bez względu na to, jakie wymogi są przewidziane w ustawodawstwie krajowym danego państwa (realizacja zasady pewności prawa UE dla podatników). W tym zakresie przepisy Rozporządzenia UE kreują zatem pewien ogólnounijny standard w tym znaczeniu, że w przypadku dysponowania przez podatnika dokumentami wskazanymi w art. 45a Rozporządzenia UE krajowe organy podatkowe nie będą mogły – bez wcześniejszego obalenia domniemania wynikającego z tego przepisu – kwestionować prawa podatnika do preferencyjnego opodatkowania dostawy (do której odnoszą się te dokumenty), powołując się na brak wywozu towaru z terytorium tego kraju.

Jednakże wskazać należy, że niespełnienie warunków wprowadzonych ww. Rozporządzeniem nie oznacza, że stawka 0% nie będzie miała zastosowania. W takiej sytuacji dostawca będzie musiał udowodnić fakt dostawy bazując na polskiej ustawie VAT.

Przepisy art. 42 ust. 3 i ust. 4 ustawy o VAT wskazują na podstawowy katalog dokumentów, potwierdzających dokonanie wywozu towarów i ich dostawę do nabywcy na terytorium innego państwa członkowskiego, który może być uzupełniony dodatkowymi dokumentami określonymi w art. 42 ust. 11 ustawy.

Nie oznacza to jednak, że dla potwierdzenia tej okoliczności wymagane jest „łączne” posiadanie wszystkich typów dokumentów wymienionych w powyższych przepisach, o ile posiadane dokumenty jednoznacznie potwierdzają dostarczenie nabywcy towarów na terytorium innego państwa członkowskiego. Przepisy te określają rodzaje dokumentów, których posiadanie gwarantuje podatnikom bezpieczne stosowanie stawki preferencyjnej w dostawach wewnątrzwspólnotowych.

Takie stanowisko potwierdza uchwała Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 11 października 2010 r., sygn. akt I FPS 1/10, w której Sąd podkreślił, że wewnątrzwspólnotowa dostawa towarów jest przede wszystkim jedną z czynności opodatkowanych podatkiem od towarów i usług, o czym stanowi art. 5 ust. 1 pkt 5 ustawy VAT.

Co do zasady, polega ona na wywozie towarów z terytorium kraju (Polski), w wykonaniu czynności określonych w art. 7, czyli dostawy towarów, na terytorium innego państwa członkowskiego, w określonych w ustawie warunkach. Wewnątrzwspólnotowa dostawa towarów, przy spełnieniu określonych w ustawie VAT przesłanek, podlega opodatkowaniu według stawki 0% (tzw. wspólnotowe zwolnienie z prawem do odliczenia), co z jednej strony powoduje, że transakcja wywozu towaru z Polski do innego kraju członkowskiego nie jest obciążana podatkiem, a jednocześnie dostawcy pozwala na odzyskanie podatku uiszczonego przy nabyciu tego towaru, co zapewnia realizację zasady neutralności podatku od towarów i usług.

Zasada ta obowiązuje jednak tylko wówczas, gdy w wyniku tej transakcji (wywozu) obowiązek naliczenia podatku ciąży na nabywcy towaru (w innym państwie członkowskim), w wyniku wewnątrzwspólnotowego nabycia towaru (WNT) na terenie jego kraju (zasada opodatkowania w kraju przeznaczenia, konsumpcji).

NSA stwierdził, że samo brzmienie art. 42 ust. 3 i 4 ustawy VAT wskazuje na podstawowy katalog dokumentów potwierdzających dokonanie wywozu towarów i ich dostawę na terytorium innego państwa członkowskiego, który może być uzupełniony dodatkowymi dokumentami określonymi w art. 42 ust. 11 ustawy VAT.

Tym samym, zdaniem Sądu, w świetle art. 42 ust. 1, 3 i 11 ustawy VAT dla zastosowania stawki 0% przy wewnątrzwspólnotowej dostawie towarów wystarczającym jest, aby podatnik posiadał jedynie niektóre dowody, o jakich mowa w art. 42 ust. 3 ustawy, uzupełnione dokumentami, wskazanymi w art. 42 ust. 11 ustawy lub innymi dowodami w formie dokumentów, o których mowa w art. 180 § 1 Ordynacji podatkowej, o ile łącznie potwierdzają fakt dostawy do nabywcy znajdującego się na terytorium państwa członkowskiego innym niż terytorium kraju. Powyższe odnosi się również do normy art. 42 ust. 4 ustawy VAT.

Zatem mając na uwadze powołane powyżej przepisy oraz uchwałę Naczelnego Sądu Administracyjnego, należy stwierdzić, że dla zastosowania stawki 0% dla wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów wystarczającym jest na gruncie polskich przepisów, aby podatnik posiadał jedynie niektóre dowody, o jakich mowa w art. 42 ust. 3 i ust. 4 ustawy VAT, uzupełnione dokumentami wskazanymi w art. 42 ust. 11 ustawy VAT.

Dla udokumentowania takiej dostawy podatnik może także posiadać inne dowody w formie dokumentów, o których mowa w art. 180 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2019 r., poz. 900, z późn. zm.), zgodnie z którym jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem. Takie podejście zostało też potwierdzone w Objaśnieniach podatkowych z dnia 17 grudnia 2020 r. w sprawie dokumentowania wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów dla celów podatku od towarów i usług.

W konsekwencji, dla zastosowania stawki podatku w wysokości 0% podatnik musi posiadać w swojej dokumentacji dowody, które łącznie potwierdzą fakt wywiezienia z terytorium kraju i dostarczenia towarów będących przedmiotem wewnątrzwspólnotowej dostawy do nabywcy znajdującego się na terytorium państwa członkowskiego innym niż terytorium kraju. Odnosząc powyższe rozważania do przedstawionego przez Wnioskodawcę stanu faktycznego należy uznać, że dokumenty, które Wnioskodawca będzie gromadzić, dokonując dostaw towarów na rzecz podatników VAT z innych krajów Unii Europejskiej opisane w stanie faktycznym stanowią dowody z art. 42 ust. 3, ust. 4 i ust. 11 ustawy VAT, które (jak wynika z opisu sprawy) łącznie potwierdzają dostarczenie towarów będących przedmiotem wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów do nabywcy znajdującego się na terytorium państwa członkowskiego innym niż terytorium kraju.

**W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego zdarzenia przyszłego jest prawidłowe.**

Zgodnie z przepisem art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2021 r., poz. 685, z późn. zm.), zwanej dalej „ustawą o VAT”, opodatkowaniu ww. podatkiem podlegają:

1) odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju;

2) eksport towarów;

3) import towarów na terytorium kraju;

4) wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów za wynagrodzeniem na terytorium kraju;

5) wewnątrzwspólnotowa dostawa towarów.

Przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (\`(...)\`) – art. 7 ust. 1 ustawy o VAT.

Jak stanowi art. 2 pkt 6 ustawy o VAT, przez towary rozumie się rzeczy oraz ich części, a także wszelkie postacie energii.

Według art. 13 ust. 1 ustawy o VAT, przez wewnątrzwspólnotową dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 5, rozumie się wywóz towarów z terytorium kraju w wykonaniu czynności określonych w art. 7 na terytorium państwa członkowskiego inne niż terytorium kraju, z zastrzeżeniem ust. 2-8.

Zatem dla uznania danej czynności za wewnątrzwspólnotową dostawę towarów musi zaistnieć wywóz towarów z terytorium kraju na terytorium innego państwa członkowskiego, w wyniku dokonania dostawy tych towarów (przeniesienia prawa do rozporządzania towarami jak właściciel).

Zgodnie z art. 13 ust. 2 ustawy o VAT, przepis ust. 1 stosuje się pod warunkiem, że nabywca towarów jest:

1) podatnikiem podatku od wartości dodanej zidentyfikowanym na potrzeby transakcji wewnątrzwspólnotowych na terytorium państwa członkowskiego innym niż terytorium kraju;

2) osobą prawną niebędącą podatnikiem podatku od wartości dodanej, która jest zidentyfikowana na potrzeby transakcji wewnątrzwspólnotowych na terytorium państwa członkowskiego innym niż terytorium kraju;

3) podatnikiem podatku od wartości dodanej lub osobą prawną niebędącą podatnikiem podatku od wartości dodanej, działającymi w takim charakterze na terytorium państwa członkowskiego innym niż terytorium kraju, niewymienionymi w pkt 1 i 2, jeżeli przedmiotem dostawy są wyroby akcyzowe, które, zgodnie z przepisami o podatku akcyzowym, są objęte procedurą zawieszenia poboru akcyzy lub procedurą przemieszczania wyrobów akcyzowych z zapłaconą akcyzą;

4) podmiotem innym niż wymienione w pkt 1 i 2, działającym (zamieszkującym) w innym niż Rzeczpospolita Polska państwie członkowskim, jeżeli przedmiotem dostawy są nowe środki transportu.

Na podstawie art. 13 ust. 6 ustawy o VAT, wewnątrzwspólnotowa dostawa towarów występuje, jeżeli dokonującym dostawy jest podatnik, o którym mowa w art. 15, u którego sprzedaż nie jest zwolniona od podatku na podstawie art. 113 ust. 1 i 9, z zastrzeżeniem ust. 7.

W kwestii dokumentacji uprawniającej do zastosowania stawki podatku w wysokości 0% dla wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów od dnia 1 stycznia 2020 r. zastosowanie mają przepisy rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) 2018/1912 z dnia 4 grudnia 2018 r. zmieniającego rozporządzenie wykonawcze (UE) nr 282/2011 w odniesieniu do niektórych zwolnień związanych z transakcjami wewnątrzwspólnotowymi (Dz. Urz. UE L Nr 311 z 7.12.2018, s. 10), zwanego dalej „rozporządzeniem 2018/1912”. Rozporządzenie 2018/1912 ma zasięg ogólny, wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich. Rozporządzenie 2018/1912 wprowadza m.in. domniemania wzruszalne odnoszące się do dowodów wymaganych do zastosowania zwolnienia z prawem do odliczenia (stawki 0%) z tytułu wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów.

I tak, zgodnie z treścią art. 45a wprowadzonego rozporządzeniem 2018/1912:

1.  Do celów stosowania zwolnień ustanowionych w art. 138 dyrektywy 2006/112/WE domniemywa się, że towary zostały wysłane lub przetransportowane z państwa członkowskiego do miejsca przeznaczenia znajdującego się poza jego terytorium, ale na terytorium Wspólnoty, w którymkolwiek z następujących przypadków:

a) sprzedawca wskazuje, że towary zostały wysłane lub przetransportowane przez niego lub przez osobę trzecią działającą na jego rzecz, oraz sprzedawca jest w posiadaniu co najmniej dwóch niebędących ze sobą w sprzeczności dowodów, o których mowa w ust. 3 lit. a), które zostały wydane przez dwie różne strony, które są niezależne od siebie nawzajem, od sprzedawcy i od nabywcy, albo sprzedawca jest w posiadaniu jakichkolwiek pojedynczych dowodów, o których mowa w ust. 3 lit. a), wraz z jakimikolwiek pojedynczymi niebędącymi ze sobą w sprzeczności dowodami, o których mowa w ust. 3 lit. b), potwierdzających wysyłkę lub transport, które zostały wydane przez dwie różne strony, które są niezależne od siebie nawzajem, od sprzedawcy i od nabywcy;

b) sprzedawca jest w posiadaniu następujących dokumentów:

(i) pisemnego oświadczenia nabywcy potwierdzającego, że towary zostały wysłane lub przetransportowane przez nabywcę lub przez osobę trzecią działającą na rzecz nabywcy, oraz wskazującego państwo członkowskie przeznaczenia towarów; takie pisemne oświadczenie określa: datę wystawienia; nazwę lub imię i nazwisko oraz adres nabywcy; ilość i rodzaj towarów; datę i miejsce przybycia towarów; w przypadku dostawy środków transportu, numer identyfikacyjny środków transportu; oraz identyfikację osoby przyjmującej towary na rzecz nabywcy; oraz

(ii) co najmniej dwóch niebędących ze sobą w sprzeczności dowodów, o których mowa w ust. 3 lit. a), które zostały wydane przez dwie różne strony, które są niezależne od siebie nawzajem, od sprzedawcy i nabywcy, lub jakichkolwiek pojedynczych dowodów, o których mowa w ust. 3 lit. a), wraz z jakimikolwiek pojedynczymi niebędącymi ze sobą w sprzeczności dowodami, o których mowa w ust. 3 lit. b), potwierdzających transport lub wysyłkę, które zostały wydane przez dwie różne strony, które są niezależne od siebie nawzajem, od sprzedawcy i od nabywcy.

Nabywca dostarcza sprzedawcy pisemne oświadczenie, o którym mowa w lit. b) ppkt (i), do dziesiątego dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym nastąpiła dostawa.

1.  Organ podatkowy może obalić domniemanie przyjęte na podstawie ust. 1.
2.  Do celów ust. 1 następujące dokumenty są akceptowane jako dowód wysyłki lub transportu:

a) dokumenty odnoszące się do wysyłki lub transportu towarów, takie jak podpisany list przewozowy CMR, konosament, faktura za towarowy przewóz lotniczy lub faktura od przewoźnika towarów;

b) następujące dokumenty:

(i) polisa ubezpieczeniowa w odniesieniu do wysyłki lub transportu towarów lub dokumenty bankowe potwierdzające zapłatę za wysyłkę lub transport towarów;

(ii) dokumenty urzędowe wydane przez organ władzy publicznej, na przykład notariusza, potwierdzające przybycie towarów do państwa członkowskiego przeznaczenia;

(iii) poświadczenie odbioru wystawione przez prowadzącego magazyn w państwie członkowskim przeznaczenia, potwierdzające składowanie towarów w tym państwie członkowskim.

Jednakże wskazać należy, że niespełnienie warunków wprowadzonych ww. rozporządzeniem nie oznacza, że stawka 0% nie będzie miała zastosowania. W takiej sytuacji dostawca będzie musiał udowodnić w inny sposób, zgodnie z dotychczasowymi przepisami ustawy, że warunki zastosowania stawki 0% zostały spełnione.

W myśl art. 146aa ust. 1 pkt 1 ustawy o VAT, w okresie od dnia 1 stycznia 2019 r. do końca roku następującego po roku, dla którego wartość relacji, o której mowa w art. 38a pkt 4 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych, jest nie większa niż 43% oraz wartość, o której mowa w art. 112aa ust. 5 tej ustawy, jest nie mniejsza niż -6%:

1) stawka podatku, o której mowa w art. 41 ust. 1 i 13, art. 109 ust. 2, art. 110 i art. 138i ust. 4, wynosi 23%;

2) stawka podatku, o której mowa w art. 41 ust. 2, art. 120 ust. 2 i 3 oraz tytule załącznika nr 3 do ustawy, wynosi 8%;

3) stawka zryczałtowanego zwrotu podatku, o której mowa w art. 115 ust. 2, wynosi 7%;

4) stawka ryczałtu, o której mowa w art. 114 ust. 1, wynosi 4%.

W wewnątrzwspólnotowej dostawie towarów stawka podatku wynosi 0%, z zastrzeżeniem art. 42 (art. 41 ust. 3 ustawy o VAT).

Zgodnie z art. 42 ust. 1 ustawy o VAT, wewnątrzwspólnotowa dostawa towarów podlega opodatkowaniu według stawki podatku 0%, pod warunkiem że:

1) podatnik dokonał dostawy na rzecz nabywcy posiadającego właściwy i ważny numer identyfikacyjny dla transakcji wewnątrzwspólnotowych, nadany przez państwo członkowskie właściwe dla nabywcy, zawierający dwuliterowy kod stosowany dla podatku od wartości dodanej, który nabywca podał podatnikowi;

2) podatnik przed upływem terminu do złożenia deklaracji podatkowej za dany okres rozliczeniowy, posiada w swojej dokumentacji dowody, że towary będące przedmiotem wewnątrzwspólnotowej dostawy zostały wywiezione z terytorium kraju i dostarczone do nabywcy na terytorium państwa członkowskiego inne niż terytorium kraju;

3) podatnik składając deklarację podatkową, w której wykazuje tę dostawę towarów, jest zarejestrowany jako podatnik VAT UE.

Warunki te muszą być spełnione łącznie. Spełnienie pierwszego z nich ma zagwarantować, że czynność zostanie potraktowana jako wewnątrzwspólnotowe nabycie w kraju odbiorcy i zostanie tam faktycznie opodatkowana, a drugi wskazuje, że istotnie nastąpił wywóz towarów z jednego państwa członkowskiego (z kraju) i jego transport (przemieszczenie) do innego państwa członkowskiego niż terytorium kraju. Istotą transakcji wewnątrzwspólnotowych jest faktyczne opodatkowanie dostawy towaru w państwie przeznaczenia (do którego towar jest docelowo przemieszczany). Dostawa, która następuje na terytorium państwa dostawcy towarów, jest opodatkowana stawką 0%, a w państwie nabywcy następuje opodatkowanie tej dostawy według stawki podatku tam właściwej. Transakcja opodatkowana w ten sposób ma na celu uniknięcie zakłócania konkurencji, powodowanego podwójnym opodatkowaniem lub brakiem opodatkowania.

Należy zaznaczyć, że w myśl art. 42 ust. 1a ustawy o VAT, stawka podatku, o której mowa w ust. 1, nie ma zastosowania, jeżeli:

1) podatnik nie dopełnił obowiązku, o którym mowa w art. 100 ust. 1 pkt 1 lub ust. 3 pkt 1, lub

2) złożona informacja podsumowująca nie zawiera prawidłowych danych dotyczących wewnątrzwspólnotowych dostaw towarów zgodnie z wymogami, o których mowa w art. 100 ust. 8,

– chyba że podatnik należycie na piśmie wyjaśnił uchybienie naczelnikowi urzędu skarbowego.

Natomiast z zgodnie z art. 42 ust. 3 ustawy o VAT dowodami, o których mowa w ust. 1 pkt 2 są następujące dokumenty, jeżeli łącznie potwierdzają dostarczenie towarów będących przedmiotem wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów do nabywcy znajdującego się na terytorium państwa członkowskiego innym niż terytorium kraju:

1) dokumenty przewozowe otrzymane od przewoźnika (spedytora) odpowiedzialnego za wywóz towarów z terytorium kraju, z których jednoznacznie wynika, że towary zostały dostarczone do miejsca ich przeznaczenia na terytorium państwa członkowskiego inne niż terytorium kraju – w przypadku gdy przewóz towarów jest zlecany przewoźnikowi (spedytorowi),

2) (uchylony),

3) specyfikacja poszczególnych sztuk ładunku,

4) (uchylony),

– z zastrzeżeniem ust. 4 i 5.

Jak stanowi art. 42 ust. 4 ustawy o VAT, w przypadku wywozu towarów będących przedmiotem wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów bezpośrednio przez podatnika dokonującego takiej dostawy lub przez ich nabywcę, przy użyciu własnego środka transportu podatnika lub nabywcy, podatnik oprócz dokumentu, o którym mowa w ust. 3 pkt 3, powinien posiadać dokument zawierający co najmniej:

1) imię i nazwisko lub nazwę oraz adres siedziby działalności gospodarczej lub miejsca zamieszkania podatnika dokonującego wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów oraz nabywcy tych towarów;

2) adres, pod który są przewożone towary, w przypadku gdy jest inny niż adres siedziby działalności gospodarczej lub miejsca zamieszkania nabywcy;

3) określenie towarów i ich ilości;

4) potwierdzenie przyjęcia towarów przez nabywcę do miejsca, o którym mowa w pkt 1 lub 2, znajdującego się na terytorium państwa członkowskiego innym niż terytorium kraju;

5) rodzaj oraz numer rejestracyjny środka transportu, którym są wywożone towary, lub numer lotu – w przypadku gdy towary przewożone są środkami transportu lotniczego.

Przy tym, w myśl art. 42 ust. 11 ustawy o VAT, w przypadku gdy dokumenty, o których mowa w ust. 3-5, nie potwierdzają jednoznacznie dostarczenia do nabywcy znajdującego się na terytorium państwa członkowskiego innym niż terytorium kraju towarów, dowodami, o których mowa w ust. 1 pkt 2, mogą być również inne dokumenty wskazujące, że nastąpiła dostawa wewnątrzwspólnotowa, w szczególności:

1) korespondencja handlowa z nabywcą, w tym jego zamówienie;

2) dokumenty dotyczące ubezpieczenia lub kosztów frachtu;

3) dokument potwierdzający zapłatę za towar, z wyjątkiem przypadków, gdy dostawa ma charakter nieodpłatny lub zobowiązanie jest realizowane w innej formie, w takim przypadku inny – dokument stwierdzający wygaśnięcie zobowiązania;

4) dowód potwierdzający przyjęcie przez nabywcę towaru na terytorium państwa członkowskiego innym niż terytorium kraju.

Należy wskazać, że jeżeli wywóz towarów z terytorium kraju na terytorium innego państwa członkowskiego niż terytorium kraju następuje w wyniku dokonania transakcji z ustalonym nabywcą, w celu dostawy (tj. przeniesienia na konkretny podmiot prawa do rozporządzania wywożonym towarem jak właściciel) zachodzi wówczas wewnątrzwspólnotowa dostawa towarów, której po stronie nabywcy odpowiada wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów w zakupie. Podkreślić należy, że zakwalifikowanie danej transakcji jako dostawy wewnątrzwspólnotowej, na podstawie art. 13 ust. 1 ustawy o VAT, wymaga czasowego i materialnego związku pomiędzy dostawą danego towaru i jego transportem.

Brzmienie art. 42 ust. 3 ustawy o VAT wskazuje na podstawowy katalog dokumentów, potwierdzających dokonanie wywozu towarów i ich dostawę do nabywcy na terytorium innego państwa członkowskiego niż terytorium kraju, który może być uzupełniony dodatkowymi dokumentami określonymi w art. 42 ust. 11 ustawy o VAT. Nie oznacza to jednak, że dla potwierdzenia tej okoliczności wymagane jest „łączne” posiadanie wszystkich typów dokumentów wymienionych w powyższych przepisach, o ile posiadane dokumenty jednoznacznie potwierdzają dostarczenie nabywcy towarów na terytorium innego państwa członkowskiego. Przepisy te określają rodzaje dokumentów, których posiadanie gwarantuje podatnikom bezpieczne stosowanie stawki preferencyjnej w dostawach wewnątrzwspólnotowych.

Ponadto zgodnie z art. 42 ust. 4 ustawy o VAT, w przypadku wywozu towarów będących przedmiotem wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów bezpośrednio przez podatnika dokonującego takiej dostawy lub przez ich nabywcę, przy użyciu własnego środka transportu podatnika lub nabywcy, podatnik powinien posiadać ponadto dokument inny niż wskazany w ust. 3 pkt 3 powoływanego przepisu.

Nie oznacza to jednak, że dla potwierdzenia tej okoliczności wymagane jest „łączne” posiadanie wszystkich typów dokumentów wymienionych w powyższych przepisach, o ile posiadane dokumenty jednoznacznie potwierdzają dostarczenie nabywcy towarów na terytorium innego państwa członkowskiego. Przepisy te określają rodzaje dokumentów, których posiadanie gwarantuje podatnikom bezpieczne stosowanie stawki preferencyjnej w dostawach wewnątrzwspólnotowych.

Istotne jest aby dokumenty zawierały informacje, z których wynika, że określony towar został faktycznie dostarczony nabywcy do innego państwa członkowskiego niż terytorium kraju. Dokumenty mają łącznie potwierdzać określony fakt, co oznacza, że zebrane razem mają dać jednoznaczną informację, że określony towar został faktycznie dostarczony nabywcy do innego państwa członkowskiego niż terytorium kraju.

Powyższe rozważania potwierdza uchwała Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 11 października 2010 r., sygn. akt I FPS 1/10, w której Sąd podkreślił, że wewnątrzwspólnotowa dostawa towarów jest przede wszystkim jedną z czynności opodatkowanych podatkiem od towarów i usług, o czym stanowi art. 5 ust. 1 pkt 5 ustawy o VAT. Co do zasady, polega ona na wywozie towarów z terytorium kraju (Polski), w wykonaniu czynności określonych w art. 7, czyli dostawy towarów, na terytorium innego państwa członkowskiego, w określonych w ustawie warunkach. Wewnątrzwspólnotowa dostawa towarów, przy spełnieniu określonych w ustawie przesłanek, podlega opodatkowaniu według stawki 0% (tzw. wspólnotowe zwolnienie z prawem do odliczenia), co z jednej strony powoduje, że transakcja wywozu towaru z Polski do innego kraju członkowskiego nie jest obciążana podatkiem, a jednocześnie dostawcy pozwala na odzyskanie podatku uiszczonego przy nabyciu tego towaru, co zapewnia realizację zasady neutralności podatku od towarów i usług. Zasada ta obowiązuje jednak tylko wówczas, gdy w wyniku tej transakcji (wywozu) obowiązek naliczenia podatku ciąży na nabywcy towaru (w innym państwie członkowskim), w wyniku wewnątrzwspólnotowego nabycia towaru (WNT) na terenie jego kraju (zasada opodatkowania w kraju przeznaczenia, konsumpcji). NSA stwierdził, że samo brzmienie art. 42 ust. 3 i 4 ustawy wskazuje na podstawowy katalog dokumentów potwierdzających dokonanie wywozu towarów i ich dostawę na terytorium innego państwa członkowskiego, który może być uzupełniony dodatkowymi dokumentami określonymi w art. 42 ust. 11 ustawy o VAT. Tym samym, zdaniem Sądu, w świetle art. 42 ust. 1, 3 i 11 ustawy o VAT dla zastosowania stawki 0% przy wewnątrzwspólnotowej dostawie towarów wystarczającym jest, aby podatnik posiadał jedynie niektóre dowody, o jakich mowa w art. 42 ust. 3 ustawy o VAT, uzupełnione dokumentami, wskazanymi w art. 42 ust. 11 ustawy o VAT lub innymi dowodami w formie dokumentów, o których mowa w art. 180 § 1 ustawy Ordynacja podatkowa, o ile łącznie potwierdzają fakt dostawy do nabywcy znajdującego się na terytorium państwa członkowskiego innym niż terytorium kraju.

Ponadto należy zauważyć, że dokumentem przewozowym, o którym mowa w art. 42 ust. 3 pkt 1 ustawy o VAT, może być każdy dokument otrzymany od przewoźnika (spedytora), z którego jednoznacznie wynika, że towary będące przedmiotem dostawy zostały wywiezione i dostarczone nabywcy do miejsca ich przeznaczenia na terytorium państwa członkowskiego innego niż terytorium kraju. Dokumentem tym może być więc zarówno tradycyjny list przewozowy, jak i każdy inny dokument spełniający warunki formalne i potwierdzający dokonanie dostawy towaru do nabywcy.

Zatem mając na uwadze powołane powyżej przepisy oraz uchwałę Naczelnego Sądu Administracyjnego, należy stwierdzić, że dla zastosowania stawki 0% dla wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów wystarczającym jest na gruncie polskich przepisów, aby podatnik posiadał jedynie niektóre dowody, o jakich mowa w art. 42 ust. 3 ustawy o VAT, uzupełnione dokumentami wskazanymi w art. 42 ust. 11 ustawy o VAT. Dla udokumentowania takiej dostawy podatnik może także posiadać inne dowody w formie dokumentów, o których mowa w art. 180 § 1 ustawy Ordynacja podatkowa, zgodnie z którym jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem.

Podsumowując, dla zastosowania stawki podatku w wysokości 0% podatnik musi posiadać w swojej dokumentacji dowody, które łącznie potwierdzą fakt wywiezienia z terytorium kraju i dostarczenia towarów będących przedmiotem wewnątrzwspólnotowej dostawy do nabywcy znajdującego się na terytorium państwa członkowskiego innym niż terytorium kraju.

Należy wskazać, że przepisy ustawy nie uzależniają zastosowania stawki 0% od posiadania oryginałów dokumentów w formie papierowej. Skoro przepisy nie stanowią o ich formie, każda forma jest dopuszczalna, pod warunkiem, że autentyczność tych dokumentów została uprawdopodobniona. W dobie szeroko rozwiniętych technik komunikacji nie ma podstaw, aby odmawiać mocy dowodowej dokumentowi sporządzonemu i przesłanemu w formie elektronicznej. Jeżeli zatem jest to dokument udostępniony w formie elektronicznej, e-mail, ksero, skan lub faks dokumentu, niebudzący wątpliwości co do jego autentyczności, może on stanowić dowód, o którym mowa w powołanych przepisach ustawy.

Podkreślenia wymaga fakt, że obowiązujące od 1 stycznia 2020 r. rozporządzenie wykonawcze 2018/1912, w art. 45a wprowadziło domniemanie wzruszalne odnoszące się do dowodów wymaganych do zastosowania zwolnienia z prawem do odliczenia (stawki 0%) z tytułu wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów. Na mocy rozporządzenia 2018/1912, od 1 stycznia 2020 r. domniemanie to stanowi, że towary będące przedmiotem wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów zostały przemieszczone z Polski do innego kraju UE (dostawa może korzystać ze stawki 0%), jeżeli podatnik dokonujący wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów posiadać będzie co najmniej dwa niebędące ze sobą w sprzeczności dowody, które zostały wydane przez dwie różne strony, które są niezależne od siebie nawzajem i niezależne od sprzedawcy i nabywcy.

Przy czym niespełnienie warunków wprowadzonych ww. rozporządzeniem nie oznacza automatycznie, że stawka 0% nie będzie miała zastosowania. W takiej sytuacji dostawca będzie musiał udowodnić w inny sposób, zgodnie z dotychczasowymi przepisami ustawy o VAT, że warunki zastosowania stawki 0% zostały spełnione.

Zatem posiadanie przez dostawcę dokumentów, o których mowa w art. 42 ustawy o VAT będzie uprawniało do zastosowania stawki podatku w wysokości 0% dla wewnątrzwspólnotowych dostaw towarów.

Jak wynika z opisu sprawy Wnioskodawca (Spółka) jest zarejestrowany jako podatnik VAT czynny, w tym również dla celów transakcji wewnątrzwspólnotowych.

W ramach prowadzonej działalności gospodarczej Wnioskodawca sprzedaje różnego rodzaju towary (dalej: „Towary”) m.in. do kontrahentów zlokalizowanych w innych niż Polska państwach Unii Europejskiej (dalej: „Nabywcy”). Nabywcy są zidentyfikowani na potrzeby transakcji wewnątrzwspólnotowych w innych niż Polska państwach Unii Europejskiej i posługują się dla potrzeb ww. transakcji numerami VAT UE nadanymi im w tych państwach. Nabywca posiadający ważny i właściwy numer identyfikacyjny nadany dla celów transakcji wewnątrzwspólnotowych podaje Wnioskodawcy ten numer każdorazowo i jest on umieszczany na fakturze sprzedaży.

Ww. sprzedaż odbywa się co do zasady na indywidualnie uzgadnianych warunkach Incoterms. W związku ze sprzedażą Towarów na rzecz Nabywców, Towary są transportowane z Polski do innych państw Unii Europejskiej, do miejsc odbioru przez Nabywców.

W praktyce mogą wystąpić transakcje WDT, dla których Wnioskodawca będzie dysponować następującymi dokumentami:

1.  Faktury wystawiane przez Wnioskodawcę, dokumentujące sprzedaż Towarów na rzecz Kontrahentów obejmujące wszystkie dane wymagane przez ustawę VAT;
2.  Specyfikacja poszczególnych sztuk ładunku – dokument WZ, z których jeden egzemplarz pozostaje w Spółce, a drugi przekazywany jest Nabywcy;
3.  międzynarodowe listy przewozowe CMR, na których znajdują się w szczególności:

a) dane nadawcy,

b) dane odbiorcy,

c) dane przewoźnika (w tym podpis kierowcy odbierającego Towary od Spółki),

d) miejsce przeznaczenia (odbioru) Towarów w innym niż Polska państwie Unii Europejskiej,

e) opis/specyfikacja Towarów. Spółka znajduje się w posiadaniu egzemplarza dokumentu CMR przeznaczonego dla nadawcy, który jest przez nią wystawiany/otrzymywany w momencie załadunku Towarów. Dokument ten opatrzony jest podpisem kierowcy oraz, w większości przypadków, pieczątką firmy transportowej. Dokument taki nie jest opatrzony podpisem Nabywcy.

1.  Wydrukowane śledzenie przesyłki w ramach systemu internetowego przewoźnika Towarów;
2.  Oświadczenia od Nabywców, w których potwierdzają oni fakt odbioru Towarów w państwach Unii Europejskiej innych niż Polska (dalej: „Oświadczenia”). Spółka przygotowuje wzór Oświadczenia w odniesieniu do dostaw Towarów zrealizowanych na rzecz danego Kontrahenta w danym miesiącu i przekazuje ten dokument do weryfikacji/podpisu przez Kontrahenta. W Oświadczeniu wskazane są następujące informacje:

a) numer faktury dokumentującej sprzedaż Towarów przez Spółkę,

b) data wystawienia faktury dokumentującej sprzedaż Towarów,

c) data przybycia towarów do miejsca dostawy,

d) miejsce dostawy. Kontrahenci (najczęściej poprzez swoich pracowników odpowiedzialnych za transport/logistykę) weryfikują Oświadczenia i – jeśli wszystkie dane/informacje na nich zawarte są zgodne ze stanem faktycznym – podpisują Oświadczenia, umieszczając na nich miejsce i datę odbioru Towarów. Po podpisaniu Oświadczenia przekazywane są zwrotnie do Wnioskodawcy. Co do zasady, w celu zapewnienia sprawnego obiegu Oświadczenia, podpisane przez Kontrahentów formularze Oświadczeń są przez nich skanowane i przesyłane do Spółki jako załączniki (w formacie plików PDF) do wiadomości elektronicznych e-mail.

1.  Dowód zapłaty za fakturę sprzedażową.

Zainteresowany zawiera umowy (pisemne bądź ustne) z nabywcą i fakt, że zapłata za towar nastąpi po jego dostarczeniu na terytorium innego państwa członkowskiego wynika z ramowych umów pisemnych określających warunki Incoterms i odroczony termin płatności za dostawy lub z umów zawieranych każdorazowo na zasadzie zamówienia e-mailem od nabywcy i potwierdzenia przyjęcia zamówienia przez firmę Wnioskodawcy (również e-mailem), z określonymi warunkami Incoterms i odroczonym terminem płatności (najczęściej 14-60 dni).

W oparciu o informacje zawarte w potwierdzeniu płatności możliwe będzie powiązanie płatności dokonanej przez Nabywcę z dokonanymi na jego rzecz wewnątrzwspólnotowymi dostawami towarów, z zastrzeżeniem, że często na bankowym potwierdzeniu płatności nabywca nie wskazuje konkretnych faktur, ale w takich przypadkach Wnioskodawca otrzymuje zawsze od nabywcy specyfikację do tej płatności przez e-mail. W związku z tym w taki sposób zawsze możliwe jest powiązanie płatności z wewnątrzwspólnotowymi dostawami towarów.

Z posiadanych przez Wnioskodawcę dokumentów, będzie wynikał fakt rozpoczęcia transportu towaru na terytorium kraju i dostarczenia tych towarów na terytorium innego państwa członkowskiego, a ten fakt będzie wynikał z potwierdzenia śledzenia przesyłki w systemie firmy kurierskiej (w przypadku gdy towar jest dostarczany przez duże firmy transportowe) lub z potwierdzeń zbiorczych lub jednostkowych od nabywcy, w przypadku firm transportowych nieposiadających automatycznego systemu śledzenia przesyłki.

Z wiedzy Wnioskodawcy wynika, że od momentu rozpoczęcia transportu do momentu jego zakończenia nie będzie miało miejsce magazynowanie bądź składowanie towaru w trakcie wysyłki, natomiast Zainteresowany nie ma tak dokładnej wiedzy o procedurach firm transportowych.

Wnioskodawca wykaże dostawę towarów w deklaracji podatkowej oraz w informacji podsumowującej za okres, w którym Zainteresowany wystawi fakturę stwierdzającą dokonanie wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów.

Przed upływem terminu do złożenia deklaracji podatkowej za dany okres rozliczeniowy Wnioskodawca będzie posiadać w swojej dokumentacji dowody, dotyczące dostawy towaru transportowanego z Polski do innego kraju Unii Europejskiej.

Zainteresowany składając informacje podsumowujące o dokonywanej wewnątrzwspólnotowej dostawie towaru będzie działał w celu zapewnienia, iż nie wystąpią przesłanki negatywne, wynikające z art. 42 ust. 1a ustawy o VAT, niedające prawa do zastosowania stawki podatku VAT w wysokości 0% do tej dostawy.

Wnioskodawca wskazał także, że na chwilę obecną nie występuje przypadek wywozu towaru będącego przedmiotem WDT bezpośrednio przez ich nabywcę, przy użyciu własnego środka transportu nabywcy. Natomiast w momencie gdy taki przypadek będzie miał miejsce wówczas Zainteresowany będzie posiadał dane wskazane w art. 42 ust. 4 ustawy o VAT.

Mając zatem na uwadze powołane przepisy oraz okoliczności sprawy należy stwierdzić, że wymienione przez Wnioskodawcę dokumenty stanowić będą dowody dokonania dostawy wewnątrzwspólnotowej. Dokumenty te, zgodnie z art. 42 ust. 3 i ust. 11 ustawy o VAT, będą łącznie potwierdzały dostarczenie towarów będących przedmiotem wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów do nabywcy na terytorium państwa członkowskiego innego niż terytorium kraju. Również w przypadku, gdy wywóz towaru będącego przedmiotem WDT będzie odbywał się bezpośrednio przez ich nabywcę, przy użyciu własnego środka transportu nabywcy, a Zainteresowany będzie posiadał dane wskazane w art. 42 ust. 4 ustawy o VAT, to ww. dokumenty będą stanowić dowody dokonania dostawy wewnątrzwspólnotowej i zgodnie z art. 42 ust. 3, ust. 4 i ust. 11 ustawy o VAT, będą łącznie potwierdzały dostarczenie towarów będących przedmiotem wewnątrzwspólnotowej dostawy.

Tym samym, w oparciu o dokumenty wskazane przez Wnioskodawcę we wniosku, przy spełnieniu pozostałych warunków określonych w art. 42 ust. 1 ustawy o VAT, będą upoważniały Wnioskodawcę do zastosowania stawki podatku w wysokości 0% w odniesieniu do tych wewnątrzwspólnotowych dostaw towarów.

W konsekwencji Wnioskodawca, dokonując wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów, o której mowa w art. 13 ust. 1 ustawy o VAT, posiadając wskazane wyżej dokumenty, (przy spełnieniu pozostałych warunków z art. 42 ust. 1 ustawy o VAT i niezaistnienia przesłanek negatywnych wynikających z art. 42 ust. 1a ustawy o VAT) będzie uprawniony do stosowania stawki podatku VAT w wysokości 0%.

Tym samym stanowisko Wnioskodawcy należało uznać za prawidłowe.

Tut. Organ zastrzega jednak, że rozstrzygnięcie czy dokumenty, którymi dysponuje podatnik rzeczywiście potwierdzają dokonanie wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów może być stwierdzone ostatecznie jedynie w toku postępowania podatkowego, kontroli podatkowej, bądź kontroli celno-skarbowej, przeprowadzonej przez właściwy organ podatkowy, a nie w postępowaniu dotyczącym wydania interpretacji indywidualnej.

Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dniu wydania interpretacji.

Tut. Organ informuje, iż wydana interpretacja dotyczy tylko sprawy będącej przedmiotem wniosku (zapytania) Zainteresowanego. Inne kwestie przedstawione we wniosku, które nie zostały objęte pytaniem nie mogą być – zgodnie z art. 14b § 1 ustawy Ordynacja podatkowa – rozpatrzone.

Jednocześnie podkreślić należy, iż tut. Organ wydając interpretację przepisów prawa podatkowego na podstawie art. 14b § 1 ustawy Ordynacja podatkowa nie prowadzi postępowania podatkowego w rozumieniu tej ustawy. Niniejsza interpretacja indywidualna ogranicza się wyłącznie do udzielenia pisemnej informacji co do zakresu i sposobu zastosowania prawa podatkowego w okolicznościach opisu sprawy przedstawionego przez Wnioskodawcę. Tut. Organ informuje, iż nie jest właściwy do przeprowadzenia postępowania dowodowego, które w przedmiotowej sprawie umożliwiłoby weryfikację opisu sprawy.

Zaznacza się także, że zgodnie z art. 14b § 3 ustawy Ordynacja podatkowa, składający wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej obowiązany jest do wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego. Organ jest ściśle związany przedstawionym we wniosku opisem sprawy. Zainteresowany ponosi ryzyko związane z ewentualnym błędnym lub nieprecyzyjnym przedstawieniem we wniosku opisu sprawy. Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, o ile rzeczywisty stan faktyczny sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie z opisem sprawy podanym przez Wnioskodawcę w złożonym wniosku. W związku z powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we wniosku opisu sprawy, wydana interpretacja traci swą aktualność.

Jednocześnie należy podkreślić, że niniejsza interpretacja została wydana na podstawie przedstawionego we wniosku opisu sprawy, co oznacza, że w przypadku, gdy w toku postępowania podatkowego, kontroli podatkowej, kontroli celno-skarbowej zostanie określony odmienny stan sprawy, interpretacja nie wywoła w tym zakresie skutków prawnych.

Zgodnie z art. 14na § 1 ustawy Ordynacja podatkowa przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej stanowi element czynności będących przedmiotem decyzji wydanej:

1) z zastosowaniem art. 119a;

2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;

3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.

Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych (art. 14na § 2 ustawy Ordynacja podatkowa).

Powyższe unormowania należy odczytywać łącznie z przepisami art. 33 ustawy z 23 października 2018 r. o zmianie ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, ustawy – Ordynacja podatkowa oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 2193, z późn. zm.), wprowadzającymi regulacje intertemporalne.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, za pośrednictwem Organu, który ją wydał (art. 54 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 z późn. zm.). Skargę wnosi się w dwóch egzemplarzach (art. 47 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Teodora Sixta 17, 43-300 Bielsko-Biała lub drogą elektroniczną na adres Elektronicznej Skrzynki Podawczej Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/SkrytkaESP (art. 54 § 1a ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi), w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie albo aktu, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 4a (art. 53 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi). W przypadku wnoszenia skargi w okresie obowiązywania stanu zagrożenia epidemicznego i stanu epidemii jako najwłaściwszy proponuje się kontakt z wykorzystaniem systemu teleinformatycznego ePUAP. W przypadku pism i załączników wnoszonych w formie dokumentu elektronicznego odpisów nie dołącza się (art. 47 § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi).

Zgodnie z art. 57a ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, skarga na pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego wydaną w indywidualnej sprawie, opinię zabezpieczającą i odmowę wydania opinii zabezpieczającej może być oparta wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd administracyjny jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną.