Interpretacja indywidualna
Sygnatura: IBPP1/443-1305/12/ES
Organ: Dyrektor Izby Skarbowej w Katowicach
Data wydania: 2013-03-15
Teza: zamiana nieruchomości niezabudowanej
Słowa kluczowe: działki; grunty-grunt niezabudowany; zamiana
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II-Rozdział 2-art. 7.

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA

Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2012r. poz. 749 ze zm.) oraz § 2 i § 5 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz. U. Nr 112, poz. 770 ze zm.) Dyrektor Izby Skarbowej w Katowicach działając w imieniu Ministra Finansów, po ponownym rozpatrzeniu sprawy w związku z wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu z dnia 24 listopada 2011r. sygn. akt I SA/Op 357/11 (data wpływu prawomocnego orzeczenia do tut. organu 27 grudnia 2012r.), stwierdza, że stanowisko Wnioskodawcy, przedstawione we wniosku z dnia 23 marca 2011r. (data wpływu 30 marca 2011r.) o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie opodatkowania zamiany nieruchomości gruntowej niezabudowanej – **jest prawidłowe.**

UZASADNIENIE

W dniu 30 marca 2011r. do tut. organu wpłynął ww. wniosek, o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie opodatkowania zamiany nieruchomości gruntowej niezabudowanej.

W dniu 24 maja 2011r. Dyrektor Izby Skarbowej w Katowicach działający z upoważnienia Ministra Finansów wydał dla Wnioskodawcy indywidualną interpretację znak: IBPP1/443-567/11/ES uznając, że stanowisko Wnioskodawcy w zakresie opodatkowania zamiany nieruchomości gruntowej niezabudowanej jest nieprawidłowe.

Wnioskodawca na pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego z dnia 24 maja 2011r. znak: IBPP1/443-567/11/ES złożył skargę z dnia 26 lipca 2011r., w której wniósł o uchylenie w całości zaskarżonej interpretacji prawa podatkowego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu wyrokiem z dnia 24 listopada 2011r. sygn. akt I SA/Op 357/11 uwzględnił skargę Wnioskodawcy i uchylił ww. interpretację indywidualną znak IBPP1/443-567/11/ES.

W związku z wycofaniem skargi kasacyjnej od powyższego wyroku, Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 7 grudnia 2012r. sygn. akt I FSK 191/12 umorzył postępowanie kasacyjne.

Tym samym wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu z dnia 24 listopada 2011r. sygn. akt I SA/Op 357/11 stał się prawomocny od dnia 7 grudnia 2012r. (data wpływu prawomocnego orzeczenia do tut. organu – 27 grudnia 2012r.).

W myśl art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012r. poz. 270 ze zm.) ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia.

Wskutek powyższego wniosek Strony wymaga ponownego rozpatrzenia przez tut. organ.

W przedmiotowym wniosku został przedstawiony następujący stan faktyczny:

Wnioskodawca będący od dnia 1 września 2010r. czynnym podatnikiem podatku od towarów i usług (do dnia 31 sierpnia 2010r. podatnikiem podatku od towarów i usług był Urząd Miasta) prowadzi postępowanie z wniosku Państwa K. w sprawie przyznania gruntu zamiennego w ramach roszczeń wymagalnych, między innymi na podstawie art. 131 w związku z art. 98 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997r. o gospodarce nieruchomościami (tj. Dz. U. z 2000r. Nr 102, poz. 651 ze zm.). Zgodnie z ww. przepisami za działki gruntu przeznaczone w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego na drogi publiczne, które po dokonaniu podziału geodezyjnego przechodzą na własność właściwej jednostki samorządu terytorialnego, byłemu właścicielowi przysługuje odszkodowanie w wysokości uzgodnionej między nim a właściwym organem.

Dodatkowo w tym postępowaniu ustawodawca wskazał na możliwość przyznania nieruchomości zamiennej w ramach odszkodowania, co ma miejsce w sprawie będącej przedmiotem niniejszego wniosku. Państwo K. wskazali jako grunt zamienny niezabudowaną nieruchomość gruntową, bezpośrednio przylegającą do ich nieruchomości, położoną przy ul. P., stanowiącą własność Gminy, oznaczoną jako działka nr 44/8, o pow. 0,3025 ha. Działka ta powstała w 2008r. w wyniku podziału działki nr 44/1 realizowanego w trybie specustawy o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych. Przedmiotową działkę podzielono na dwie działki: nr 44/7 (droga gminna) i nr 44/8 – działka wskazana do zamiany.

Dla działki nr 44/8 brak jest miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a w Zmianie Studium Uwarunkowań i Kierunków Zagospodarowania Przestrzennego Miasta, przyjętej w 2005r. uchwałą Rady Miasta z dnia 17 listopada 2005r. teren, na którym położona jest działka nr 44/8, w dacie sporządzenia dla niej operatu szacunkowego (19 listopada 2009r.), oznaczony jest symbolem „20M-(…) obszar położony w strefie mieszkaniowej, z przeznaczeniem pod budownictwo mieszkaniowe jednorodzinne i wielorodzinne niskiej intensywności, dopuszcza się również usługi: handlu, kultury, oświaty itp. W 2010r. Rada Miasta przyjęła kolejną zmianę i obecnie obowiązuje nowy dokument Studium, przyjęty uchwałą Rady Miasta z dnia 26 sierpnia 2010r. W obecnie obowiązującym Studium działka 44/8 leży na obszarze oznaczonym na rysunku symbolem 43M, jest to teren położony w strefie mieszkaniowej. Obejmuje zabudowę mieszkaniową jednorodzinną wolnostojącą i szeregową, której towarzyszą usługi. Istniejąca zabudowa zlokalizowana jest wzdłuż ulicy P. Ponadto obszar posiada rezerwy terenu przeznaczone pod budownictwo jednorodzinne. Natomiast w ewidencji gruntów i budynków, działka nr 44/8 o pow. 0,3025 ha, dla której założona jest księga wieczysta Nr (…), oznaczona jest jako grunty rolne.

Reasumując, działka nr 44/8, stanowiąca własność Gminy i mająca być wydana Państwu K. jako grunt zamienny:

*   stanowi niezabudowaną nieruchomość gruntową, dla której brak jest Miejscowego Planu Zagospodarowania Przestrzennego,
*   w ewidencji gruntów i budynków oznaczona jest jako grunty rolne,
*   nie była użytkowana rolniczo.

Nie została również wydana decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, na którym znajduje się przedmiotowa działka.

W związku z powyższym zadano następujące pytanie:

Czy wydanie działki nr 44/8 w ramach zamiany gruntów podlega zwolnieniu z opodatkowania podatkiem od towarów i usług, na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 9 ustawy z dnia 11 marca 2004r. o podatku od towarów i usług, zwanej dalej „ustawą o VAT” jako teren niezabudowany inny niż teren budowlany oraz przeznaczony pod zabudowę?

Zdaniem Wnioskodawcy, transakcja wydania działki nr 44/8 w ramach zamiany gruntów, podlega zwolnieniu z opodatkowania podatkiem od towarów i usług na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 9 ustawy o VAT, jako teren niezabudowany inny niż teren budowlany oraz przeznaczony pod zabudowę.

Przepis art. 43 ust. 1 pkt 9 ustawy o VAT stanowi, iż zwalnia się od podatku od towarów i usług dostawę terenów niezabudowanych innych niż tereny budowlane oraz przeznaczone pod zabudowę, co oznacza, iż z przedmiotowego zwolnienia korzystać mogą dostawy gruntów o charakterze rolnym, leśnym lub działki rekreacyjne.

Ponieważ w przepisach ustawy o VAT nie zostały zdefiniowane pojęcia „teren budowlany lub przeznaczony pod zabudowę”, należy posłużyć się przepisami innych ustaw.

W art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 17 maja 1989r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (tj. z 2005r., Dz. U. Nr 240, poz. 2027 ze zm.), podstawę planowania przestrzennego, wymiaru podatków i świadczeń, oznaczania nieruchomości w księgach wieczystych, statystyki publicznej, gospodarki nieruchomościami oraz ewidencji gospodarstw rolnych, stanowią dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków. Oznacza to, iż dla określenia podstawy wymiaru każdego podatku, w tym również podatku od towarów i usług w przypadku dostawy gruntów, decydujące i wiążące są dane zawarte w ewidencji gruntów. Właśnie zapisy w ewidencji gruntów, w przypadku braku planu zagospodarowania przestrzennego, jak również decyzji o warunkach zabudowy, winny decydować o opodatkowaniu danej działki, bądź zwolnieniu z podatku VAT.

Również przepisy ustawy z dnia 17 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 89, poz. 717 ze zm.) w art. 4 wskazują, iż przy ustalaniu, czy przy dostawie terenów niezabudowanych innych niż tereny budowlane oraz przeznaczone pod zabudowę, istotne znaczenie ma plan zagospodarowania przestrzennego jako źródło prawa miejscowego. W przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu następuje w drodze decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowaniu terenu.

Ponieważ w przypadku przedmiotowej sprawy brak jest planu zagospodarowania przestrzennego dla tego terenu, nie została również wydana decyzja o warunkach zabudowy, dla klasyfikacji terenu, na którym znajduje się działka, wiążące są zapisy ewidencji gruntów i budynków, a nie studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy. Nie ma znaczenia, że w Studium Uwarunkowań i Kierunków Zagospodarowania Przestrzennego działka nr 44/8 jest położona na terenach budownictwa mieszkaniowo-usługowego. Studium bowiem nie jest aktem prawa miejscowego o mocy powszechnie obowiązującej, jest jedynie aktem wewnętrznie obowiązującym gminę (miasto) i może być w dowolnym momencie zmienione przez Radę Gminy (Miasta). Studium nie stanowi również podstawy prawnej do wydania decyzji administracyjnych związanych z realizacją inwestycji w gminie, takich jak np. decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu.

Zdaniem Wnioskodawcy, w przypadku braku aktualnego planu zagospodarowania przestrzennego dla danej nieruchomości gruntowej, jak również braku decyzji o warunkach zabudowy terenu, wiążące są zapisy w ewidencji gruntów i budynków. W przypadku działki nr 44/8 została ona oznaczona w ewidencji gruntów jako grunt rolny, w związku z czym dostawa jej korzysta ze zwolnienia z podatku od towarów i usług, o którym mowa w art. 43 ust. 1 pkt 9 ustawy o VAT, jako teren niezabudowany inny niż teren budowlany lub przeznaczony pod zabudowę.

Jednocześnie Wnioskodawca zaznaczył, iż w przedmiotowej sprawie, w dniu 14 września 2010r., Miasto wystąpiło o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów ustawy o podatku od towarów, w której zajęto stanowisko, iż wydanie przedmiotowego gruntu podlega opodatkowaniu podatkiem według stawki 22%, zgodnie z art. 41 ust. 1 ustawy o VAT. W dniu 2 grudnia 2010r. Dyrektor Izby Skarbowej w Katowicach, w załatwieniu wniosku Miasta, wydał interpretację indywidualną nr IBPP2/443-731/10/WN, w której potwierdził, iż czynność ta podlega opodatkowaniu według stawki 22%. Za podstawę dla określenia przeznaczenia przedmiotowej działki organ podatkowy przyjął Studium Uwarunkowań i Kierunków Zagospodarowania Przestrzennego Miasta, z którego wynika, iż działka ta jest przeznaczona pod budownictwo mieszkaniowe oraz świadczenie usług. Zdaniem bowiem organu podatkowego, w przypadku braku dla danego terenu planu zagospodarowania przestrzennego, jak również decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, zbywający działkę (w tej sytuacji Miasto) może posłużyć się studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego.

W orzecznictwie sądów administracyjnych prezentowane są rozbieżne stanowiska co do tego, jakie regulacje prawne powinny, w razie braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego lub decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania danego terenu, decydować o zakwalifikowaniu dostawy gruntów do opodatkowania podatkiem VAT lub z tego podatku zwolnione, a ponadto w dniu 17 stycznia 2011r. zapadł wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w składzie siedmiu sędziów (syg. akt Nr I FPS 8/10), oddalający skargę kasacyjną Ministra Finansów od wyroku WSA w Łodzi z dnia 4 lutego 2009r. (sygn. akt I SA/Ld 1423/08), w którym Sąd Naczelny wskazał, iż (cyt.): „w świetle art. 43 ust. 1 pkt 9 ustawy z dnia 11 marca 2004r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2004r. Nr 54, poz. 535 ze zm.) przy zastosowaniu art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 17 maja 1989r. – Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. z 2000r. Nr 100, poz. 1086) w sytuacji braku planu zagospodarowania przestrzennego lub decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu dla klasyfikacji terenu niezabudowanego, wiążące są zapisy ewidencji gruntów i budynków, a nie studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy”.

W zaistniałej sytuacji Wnioskodawca podjął decyzję o ponownym wystąpieniu do organu podatkowego z wnioskiem o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów w sprawie opodatkowania czynności wydania działki nr 44/8 w drodze zamiany, prezentując stanowisko, iż z uwagi na brak aktualnego planu zagospodarowania przestrzennego dla przedmiotowej działki, jak również brak decyzji o warunkach zabudowy terenu, wiążące winny być zapisy w ewidencji gruntów i budynków. W przypadku działki nr 44/8 została ona oznaczona w ewidencji gruntów jako grunt rolny, w związku z czym dostawa jej w ocenie Wnioskodawcy winna korzystać ze zwolnienia z podatku od towarów i usług, o którym mowa w art. 43 ust.1 pkt 9 ustawy o VAT, jako teren niezabudowany inny niż teren budowlany lub przeznaczony pod zabudowę.

Wnioskodawca zaznaczył, iż stan faktyczny w przedmiotowej sprawie nie uległ zmianie.

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego zaistniałego stanu faktycznego uznaje się za prawidłowe.

Na wstępie należy zaznaczyć, że niniejszą interpretację oparto na stanie prawnym obowiązującym w dacie zaistnienia zdarzenia w przedstawionym stanie faktycznym, gdyż niniejsza interpretacja stanowi ponowne rozstrzygniecie wniosku strony w wyniku orzeczenia sądowego.

Zgodnie z przepisem art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 54, poz. 535 ze zm.), zwanej dalej ustawą o VAT, opodatkowaniu ww. podatkiem, podlegają:

1.  odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju;
2.  eksport towarów;
3.  import towarów;
4.  wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów za wynagrodzeniem na terytorium kraju;
5.  wewnątrzwspólnotowa dostawa towarów.

W myśl art. 7 ust. 1 ustawy o VAT, za dostawę towarów uważa się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (…).

Na podstawie art. 2 pkt 6 o ustawy o VAT towarami są rzeczy oraz ich części, a także wszelkie postacie energii.

Z powołanego powyżej art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy o VAT nie wynika, że odpłatność za czynności dostawy towarów lub świadczenia usług musi mieć postać pieniężną. Odpłatność jako świadczenie wzajemne może również przybrać postać rzeczową – zapłatą może być inny towar lub usługa, albo mieszaną – zapłata w części pieniężna, a w części rzeczowa. Innymi słowy, dla uznania czynności za odpłatną, wystarczające jest, by istniała możliwość określenia ceny wyrażonej w pieniądzu w stosunku do świadczenia wzajemnego stanowiącego wynagrodzenie za tę czynność.

Przez umowę zamiany, zgodnie z art. 603 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964r. Kodeks cywilny (Dz. U. Nr 16, poz. 93 ze zm.), każda ze stron zobowiązuje się przenieść na drugą stronę własność rzeczy w zamian za zobowiązanie się do przeniesienia własności innej rzeczy. Zatem w przypadku zamiany obie strony przenoszą na siebie wzajemnie własność rzeczy, występując jednocześnie w charakterze dostawcy, jak i nabywcy.

Zapis art. 604 ustawy Kodeks cywilny daje dyspozycję odpowiedniego stosowania do zamiany przepisów o sprzedaży.

Umowa zamiany jest umową wzajemną, bardzo zbliżoną do umowy sprzedaży. Różnica w stosunku do umowy sprzedaży polega na tym, że w miejsce świadczenia ceny pojawia się obowiązek drugiej strony przeniesienia własności rzeczy. Ze względu na wzajemny charakter umowy, wartość świadczonych rzeczy powinna być ekwiwalentna.

Jak wynika z powyższego, realizowane w oparciu o umowę zamiany przeniesienie własności towaru (w tym gruntu) stanowi czynność podlegającą opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług jako odpłatna dostawa towarów.

Podstawowa stawka podatku VAT, zgodnie z art. 41 ust. 1 ww. ustawy o VAT wynosi 22% z zastrzeżeniem ust. 2-12c, art. 83, art. 119 ust. 7, art. 120 ust. 2 i 3, art. 122 i art. 129 ust. 1. Ustawą z dnia 26 listopada 2010r. o zmianie niektórych ustaw związanych z realizacją ustawy budżetowej (Dz. U. Nr 238 poz. 1578) wprowadzono obowiązujące od 1 stycznia 2011r. zmiany dotyczące podstawowej stawki podatku VAT. Zgodnie z art. 146a ustawy o VAT z zastrzeżeniem art. 146f, w okresie od dnia 1 stycznia 2011r. do dnia 31 grudnia 2013r. stawka podatku, o której mowa w art. 41 ust. 1 i 13, art. 109 ust. 2 i art. 110, wynosi 23%.

Przy czym ustawodawca od powyższej zasady ustanowił szereg wyjątków, a jednym z nich jest zwolnienie od podatku.

Na mocy art. 43 ust. 1 pkt 9 ustawy o VAT, zwalnia się od podatku dostawę terenów niezabudowanych innych niż tereny budowlane oraz przeznaczone pod zabudowę.

Zatem, aby stwierdzić czy dostawa nieruchomości będzie podlegała opodatkowaniu stawką podstawową, czy też będzie korzystała ze zwolnienia z podatku VAT, konieczne jest ustalenie czy dana nieruchomość jest przeznaczona pod zabudowę, czy też nie.

Należy zauważyć, iż ustawodawca w ustawie o podatku od towarów i usług nie wskazał na postawie jakich kryteriów powinno się daną nieruchomość gruntową uznać jako przeznaczoną pod zabudowę. W związku z tym, ustawodawca dopuszcza w tej materii możliwość korzystania z wszelkich aktów prawnych, czy też aktów administracyjnych regulujących przedmiotowe kwestie.

W tym miejscu należy wskazać, iż Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w odniesieniu do przedmiotowej sprawy w wyroku z dnia 24 listopada 2011r. sygn. akt I SA/Op 357/11 stwierdził, iż cyt.: „Powstałe na tle braku legalnej definicji tych pojęć kontrowersje w orzecznictwie sądowoadministracyjnym zostały rozstrzygnięte w powołanym przez stronę skarżącą wyroku NSA w składzie 7 sędziów z dnia 17 stycznia 2011r. I FPS 8/10, w którym stwierdzono, że w świetle art. 43 ust. 1 pkt 9 u.p.t.u. przy zastosowaniu art. 21 ust. 1 p.g.k., w sytuacji braku planu zagospodarowania przestrzennego lub decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu dla klasyfikacji terenu niezabudowanego, wiążące są zapisy ewidencji gruntów i budynków, a nie studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy.”

Sąd wskazał przy tym, iż NSA w powołanym wyżej wyroku stwierdził „(…) odwołując się w pierwszej kolejności do rozwiązań zawartych w Dyrektywie 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006r. w sprawie wspólnego sytemu od wartości dodanej (Dz. Urz. UE L 347), a zwłaszcza do jej art. 12 ust. 3 stanowiącego, że do celów dostawy terenu budowlanego - "teren budowlany" oznacza każdy grunt nieuzbrojony lub uzbrojony, uznawany za teren budowlany przez państwa członkowskie, polski ustawodawca nie zdefiniował pojęcia dostawy terenów budowlanych lub przeznaczonych pod zabudowę w ustawie o podatku od towarów i usług. Tym samym do polskiego systemu prawa podatkowego nie implementowano art. 12 ust. 3 powołanej Dyrektywy. Wniosek taki został wyprowadzony z orzeczenia ETS (obecnie Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej) w sprawie C-468/93 Gemeente Emmen a Belastingdienst Grote Ondernemingen, w którym Trybunał uznał, że do ustawodawstwa krajowego każdego państwa należy ustalenie definicji terenu budowlanego. Zdaniem NSA w ustawie o podatku od towarów i usług takiej definicji brak.

Zrodziło to konieczność sięgnięcia do dyrektywy interpretacyjnej związanej z wykładnią systemową zewnętrzną.

Kierując się zatem regułami tej wykładni należało w ocenie tego Sądu sięgnąć do przepisów ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz Prawo geodezyjne i kartograficzne.(…)”

W ślad za stanowiskiem NSA wyrażonym w powołanym wyżej wyroku, WSA w Opolu wskazuje na treść art. 4 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717 ze zm.), „(…) stanowiącego, że ustalenie przeznaczenia terenu, rozmieszczenie inwestycji celu publicznego oraz określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu następuje w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego. Natomiast z art. 4 ust. 2 wynika, że w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu następuje w drodze decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu.”

W związku z powyższym, zdaniem Sądu „(…) w stanie faktycznym przedstawionym we wniosku wiążące i rozstrzygające są dane zawarte w ewidencji gruntów.”

WSA wskazuje przy tym, że „Przepis art. 21 ust. 1 p.g.k. jednoznacznie stanowi, że podstawę planowania gospodarczego, planowania przestrzennego, wymiaru podatków i świadczeń, oznaczania nieruchomości w księgach wieczystych, statystyki publicznej, gospodarki nieruchomościami oraz ewidencji gospodarstw rolnych stanowią dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków. Brzmienie przepisu jest jasne i jego wykładnia nie wymaga żadnych zabiegów interpretacyjnych. Nie wynika z niego w szczególności, aby ustawodawca wprowadzał jakiekolwiek zróżnicowanie na kategorie podatków, w których może on mieć zastosowanie.”

Ponadto Wojewódzki Sąd Administracyjny odnośnie niniejszej sprawy dodaje, że „W ślad za powołanym wyżej wyrokiem NSA z dnia 17 stycznia 2011r. I FPS 8/10 przyjąć więc należy, że dla podstawy wymiaru każdego podatku, w tym podatku od towarów i usług, wiążące są dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków, składające się zarówno na zakres przedmiotowy (klasyfikacja gruntu, jego powierzchnia), jak i podmiotowy ewidencji. Treść tego przepisu nie daje podstaw do podziału tych danych na te, które są wiążące dla organów podatkowych, i te, które takiego waloru nie mają. Ewidencja gruntów, zgodnie z powołanym przepisem, jest dla organu podatkowego urzędowym źródłem informacji o osobie właściciela i posiadacza samoistnego oraz o samej nieruchomości, tj. o gruncie i o budynku. W orzecznictwie sądów administracyjnych nie budzi przy tym wątpliwości stanowisko, że dane zawarte w ewidencji mają walor dokumentu urzędowego, o którym mowa w art. 194 O.p. (\`(...)\`)”

Aprobując wskazany powyżej kierunek wykładni WSA wskazuje, „(…) że istotnym argumentem przemawiającym za akceptacją takiego stanowiska jest sięgnięcie do prokonstytucyjnej wykładni przepisów podatkowych, na co wskazał NSA w powołanym wyżej wyroku I FPS 8/10. Jak stanowi art. 217 Konstytucji RP, nakładanie podatków, innych danin publicznych, określanie podmiotów, przedmiotów opodatkowania i stawek podatkowych, a także zasad przyznawania ulg i umorzeń oraz kategorii podmiotów zwolnionych od podatków następuje w drodze ustawy. A zatem, co podkreślił NSA, rezygnacja ustawodawcy z definicji pojęć terenu budowlanego lub przeznaczonego pod zabudowę nie może być wypełniana przy pomocy wykładni rozszerzającej przez powoływanie się na studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy, które nie jest źródłem prawa. Takie kategoryczne sformułowanie zawiera art. 4 ust. 5 u.z.p. stwierdzający, iż w/w studium nie jest aktem prawa miejscowego. Co oczywiste, nie jest też jakimkolwiek innym źródłem prawa zrównanym z przepisami rangi ustawowej. Nie spełnia w związku z tym opisanych w art. 217 wymogów konstytucyjnych.”

Rozważania powyższe zdaniem Sądu „(…) prowadzą więc do wniosku o prawidłowości stanowiska skarżącej w zakresie oceny prawnej przedstawionego we wniosku stanu faktycznego sprowadzającego się do takiej wykładni art. 43 ust. 1 pkt 9 u.p.t.u., w myśl której w sytuacji, gdy brak jest miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i decyzji o warunkach zabudowy, w celu ustalenia czy teren, na którym położona jest konkretna nieruchomość, jest terenem budowlanym lub przeznaczonym pod zabudowę, należy odwołać się do zapisów zamieszczonych w ewidencji gruntów i budynków.”

Biorąc zatem pod uwagę przedstawiony we wniosku opis stanu faktycznego, przytoczone wyżej przepisy oraz rozstrzygnięcie zawarte w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu z dnia 24 listopada 2011r. sygn. akt I SA/Op 357/11 stwierdzić należy, że w związku z tym, iż nieruchomość Wnioskodawcy będąca przedmiotem zamiany w ewidencji gruntów i budynków oznaczona jest jako grunty rolne, dostawa przedmiotowej nieruchomości korzysta ze zwolnienia od podatku VAT na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 9 ustawy o VAT przy zastosowaniu art. 21 ust. 1 ww. ustawy z dnia 17 maja 1989r. – Prawo geodezyjne i kartograficzne, z uwagi na to, że w przedmiotowej sprawie brak jest planu zagospodarowania przestrzennego a także decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, tym samym dla klasyfikacji terenu niezabudowanego wiążące są zapisy ewidencji gruntów i budynków.

Mając na uwadze powyższe, stanowisko Wnioskodawcy należało uznać za prawidłowe.

Interpretacja dotyczy zaistniałego stanu faktycznego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia w przedstawionym stanie faktycznym.

Zaznaczyć należy, że niniejsza interpretacja indywidualna traci ważność w przypadku zmiany któregokolwiek z elementów przedstawionego stanu faktycznego lub zmiany stanu prawnego.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Zgodnie z przepisem § 1 pkt 1 rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 28 sierpnia 2008r. w sprawie przekazania rozpoznawania innym wojewódzkim sądom administracyjnym niektórych spraw z zakresu działania ministra właściwego do spraw finansów publicznych, Prezesa Zakładu Ubezpieczeń Społecznych oraz Prezesa Kasy Rolniczego Ubezpieczenia Społecznego (Dz. U. Nr 163, poz. 1016) skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu, ul. Kośnego 70, 45-372 Opole, po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012r. poz. 270 ze zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy).

Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Katowicach, Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Bielsku-Białej, ul. Traugutta 2a 43-300 Bielsko-Biała.