Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0112-KDIL1-3.4012.557.2025.2.MR
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-09-16
Teza: Dokumentowanie realizowanych dostaw na rzecz
kontrahentów.
Słowa kluczowe: faktura-faktura VAT
koszt-koszty dodatkowe
transport-transport towarów
Zagadnienia: Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział VI. Podstawa
opodatkowania-Podstawa opodatkowania - zasady
ogólne
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział XI.
Dokumentacja -Rozdział 1. Faktury -Elementy faktury
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział XI.
Dokumentacja -Rozdział 1. Faktury -Sposób wystawienia
faktur
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział XI.
Dokumentacja -Rozdział 1. Faktury -Zakres stosowania
przepisów rozdziału
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział VI-
art. 29a-ust. 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział VI-
art. 29a-ust. 6
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział XI-
Rozdział 1-art. 106b-ust. 1

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

16 lipca 2025 r. wpłynął Państwa wniosek z 16 lipca 2025 r. o wydanie interpretacji
    indywidualnej, który dotyczy możliwości ujmowania kosztów transportu towarów jako
    odrębnej pozycji na fakturze dokumentującej dostawę towarów. Uzupełnili go Państwo
    pismem z 5 sierpnia 2025 r. (wpływ 5 sierpnia 2025 r.) – w odpowiedzi na wezwanie.
    Treść wniosku jest następująca:
    Opis stanu faktycznego
    Państwa firma A jest czynnym podatnikiem podatku od towarów i usług і prowadzi
    działalność handlową w zakresie kapeluszy i pozostałych nakryć głowy dzianych i innych
    gotowych dodatków odzieżowych dzianych, nie prowadzi działalności w zakresie usług
    transportowych.
    Również Spółka sprzedaje towar przez wewnątrzwspólnotową dostawę z wywozem
    towarów z terytorium Polski, na terytorium innego kraju. W takim razie, usługa
    transportowa na życzenie klienta jest zlecona zewnętrznym firmom transportowym,
    spedycyjnym, kurierskim, transportowym bez zawarcia żadnych umów z kontrahentami
    na świadczenie usługi transportowej, jest to zazwyczaj tylko uzgadniane telefonicznie.
    Państwa Spółka przed upływem terminu do złożenia deklaracji podatkowej za dany okres
    rozliczeniowy posiada dowody potwierdzające wywóz towarów, o których mowa we
    wniosku z terytorium kraju i dostarczenie do nabywcy na terytorium państwa
    członkowskiego innego niż terytorium kraju. Są to w szczególności najczęściej wydruki z
    kurierskich stron internetowych, na których widnieje adnotacja „Doręczono” dla
    konkretnego numeru śledzenia przesyłki, lub też są to podpisane dokumenty CMR, lub
    spedytora posiada list przewozowy lub dokument spedytorski.
    Koszt transportu, zgodnie z art. 29a. ust. 6 ustawy o VAT, może być doliczony do ceny
    towarów. Na życzenie klientów wystawiają Państwo faktury sprzedaży, na których jest
    oddzielnie wykazywana cena towaru i koszt transportu jako osobna pozycja „zwrot
    kosztów transportu”. Kalkulacja ceny za usługę transportu dokonywana jest na podstawie
    ofert od przewoźników.

## Pytanie

Czy Państwa firma A postępuje prawidłowo w zakresie odrębnego wykazywania na
    fakturze pozycji „zwrot kosztów transportu”?
    Państwa stanowisko w sprawie (ostatecznie wyrażone w piśmie z 5 sierpnia 2025 r.)
    Państwa zdaniem, A postępuje prawidłowo w zakresie odrębnego wykazywania na
    fakturze pozycji „zwrot kosztów transportu”.

    Stosownie do treści art. 29a ust. 1 ustawy o VAT, podstawą opodatkowania jest wszystko,
    co stanowi zapłatę, którą dokonujący dostawy towarów lub usługodawca otrzymał bądź
    ma otrzymać z tytułu sprzedaży od nabywcy lub osoby trzeciej.
    Ponadto w myśl art. 29a ust. 6 ustawy podstawa opodatkowania obejmuje: podatki, cła,
    opłaty i inne należności o podobnym charakterze, z wyjątkiem kwoty podatku; koszty
    dodatkowe, takie jak prowizje, koszty opakowania, transportu i ubezpieczenia, pobierane
    przez dokonującego dostawy lub usługodawcę od nabywcy.
    Uważają Państwo, że odrębne wykazywanie na fakturze pozycji „zwrot kosztów
    transportu” jest ekonomicznie wykonalne w zakresie prawidłowego obliczenia kosztu
    jednostki towaru, planowania kosztów i obliczenia ceny sprzedaży.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest nieprawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Stosownie do art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t.
    j. Dz. U. z 2024 r. poz. 775 ze zm.), zwanej dalej ustawą:
      Opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlegają:
      1) odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju;
      2) eksport towarów;
      3) import towarów na terytorium kraju;
      4) wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów za wynagrodzeniem na terytorium kraju;
      5) wewnątrzwspólnotowa dostawa towarów.
    Zgodnie z art. 2 pkt 6 ustawy:
      Przez towary rozumie się rzeczy oraz ich części, a także wszelkie postacie energii.
    Jak wynika z art. 2 pkt 22 ustawy:
      Sprzedaż to odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium
      kraju, eksport towarów oraz wewnątrzwspólnotowa dostawa towarów.
    W myśl art. 2 pkt 31 ustawy:
      Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o fakturze - rozumie się przez to dokument
      w formie papierowej lub w formie elektronicznej zawierający dane wymagane
      ustawą i przepisami wydanymi na jej podstawie.
    Stosownie do art. 7 ust. 1 ustawy:
      Przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się
      przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (...).
    Zgodnie z art. 8 ust. 1 ustawy:
      Przez świadczenie usług, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się każde
      świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej
      niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu
      art. 7 (...).
    W powyższym przepisie przyjęto generalną zasadę, że usługami są wszelkie odpłatne
    świadczenia, niebędące dostawą towarów. Stąd też stwierdzić należy, że definicja
    „świadczenia usług” ma charakter dopełniający definicję „dostawy towarów” i jest

    wyrazem realizacji zasady powszechności opodatkowania podatkiem od towarów i usług
    transakcji wykonywanych przez podatników w ramach prowadzonej działalności
    gospodarczej.
    Według art. 13 ust. 1 ustawy:
      Przez wewnątrzwspólnotową dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 5,
      rozumie się wywóz towarów z terytorium kraju w wykonaniu czynności określonych
      w art. 7 na terytorium państwa członkowskiego inne niż terytorium kraju, z
      zastrzeżeniem ust. 2-8.
    Na podstawie art. 13 ust. 2 ustawy:
      Przepis ust. 1 stosuje się pod warunkiem, że nabywca towarów jest:
      1) podatnikiem podatku od wartości dodanej zidentyfikowanym na potrzeby
        transakcji wewnątrzwspólnotowych na terytorium państwa członkowskiego
        innym niż terytorium kraju;
      2) osobą prawną niebędącą podatnikiem podatku od wartości dodanej, która jest
        zidentyfikowana na potrzeby transakcji wewnątrzwspólnotowych na terytorium
        państwa członkowskiego innym niż terytorium kraju;
      3) podatnikiem podatku od wartości dodanej lub osobą prawną niebędącą
        podatnikiem podatku od wartości dodanej, działającymi w takim charakterze na
        terytorium państwa członkowskiego innym niż terytorium kraju,
        niewymienionymi w pkt 1 i 2, jeżeli przedmiotem dostawy są wyroby akcyzowe,
        które, zgodnie z przepisami o podatku akcyzowym, są objęte procedurą
        zawieszenia poboru akcyzy lub procedurą przemieszczania wyrobów akcyzowych
        z zapłaconą akcyzą;
      4) podmiotem innym niż wymienione w pkt 1 i 2, działającym (zamieszkującym) w
        innym niż Rzeczpospolita Polska państwie członkowskim, jeżeli przedmiotem
        dostawy są nowe środki transportu.
    W myśl art. 29a ust. 1 ustawy:
      Podstawą opodatkowania, z zastrzeżeniem ust. 2, 3 i 5, art. 30a-30c, art. 32, art. 119
      oraz art. 120 ust. 4 i 5, jest wszystko, co stanowi zapłatę, którą dokonujący dostawy
      towarów lub usługodawca otrzymał lub ma otrzymać z tytułu sprzedaży od nabywcy,
      usługobiorcy lub osoby trzeciej, włącznie z otrzymanymi dotacjami, subwencjami i
      innymi dopłatami o podobnym charakterze mającymi bezpośredni wpływ na cenę
      towarów dostarczanych lub usług świadczonych przez podatnika.
    Jak stanowi art. 29a ust. 6 ustawy:
      Podstawa opodatkowania obejmuje:
      1) podatki, cła, opłaty i inne należności o podobnym charakterze, z wyjątkiem kwoty
        podatku;
      2) koszty dodatkowe, takie jak prowizje, koszty opakowania, transportu i
        ubezpieczenia, pobierane przez dokonującego dostawy lub usługodawcę od
        nabywcy lub usługobiorcy.
    Zasady wystawiania faktur regulują przepisy art. 106a-106q ustawy.
    Zgodnie z art. 106b ust. 1 ustawy:
      Podatnik jest obowiązany wystawić fakturę dokumentującą:
      1) sprzedaż, a także dostawę towarów i świadczenie usług, o których mowa w art.
        106a pkt 2, dokonywane przez niego na rzecz innego podatnika podatku,
        podatku od wartości dodanej lub podatku o podobnym charakterze lub na rzecz
        osoby prawnej niebędącej podatnikiem;

      2) wewnątrzwspólnotową sprzedaż towarów na odległość, chyba że podatnik
        korzysta z procedury szczególnej, o której mowa w dziale XII w rozdziale 6a;
      3) wewnątrzwspólnotową dostawę towarów na rzecz podmiotu innego niż wskazany
        w pkt 1;
      4) otrzymanie przez niego całości lub części zapłaty przed dokonaniem czynności, o
        których mowa w pkt 1 i 2, z wyjątkiem przypadku, gdy zapłata dotyczy:
      a) wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów,
      b) czynności, dla których obowiązek podatkowy powstaje zgodnie z art. 19a ust. 5 pkt
        4,
      c) dostaw towarów, dla których obowiązek podatkowy powstaje zgodnie z art. 19a
        ust. 1b.
    Stosownie do art. 106e ust. 1 pkt 1-15 ustawy:
      Faktura powinna zawierać:
      1) datę wystawienia;
      2) kolejny numer nadany w ramach jednej lub więcej serii, który w sposób
        jednoznaczny identyfikuje fakturę;
      3) imiona i nazwiska lub nazwy podatnika i nabywcy towarów lub usług oraz ich
        adresy;
      4) numer, za pomocą którego podatnik jest zidentyfikowany na potrzeby podatku, z
        zastrzeżeniem pkt 24 lit. a;
      5) numer, za pomocą którego nabywca towarów lub usług jest zidentyfikowany na
        potrzeby podatku lub podatku od wartości dodanej, pod którym otrzymał on
        towary lub usługi, z zastrzeżeniem pkt 24 lit. b;
      6) datę dokonania lub zakończenia dostawy towarów lub wykonania usługi lub datę
        otrzymania zapłaty, o której mowa w art. 106b ust. 1 pkt 4, o ile taka data jest
        określona i różni się od daty wystawienia faktury;
      7) nazwę (rodzaj) towaru lub usługi;
      8) miarę i ilość (liczbę) dostarczonych towarów lub zakres wykonanych usług;
      9) cenę jednostkową towaru lub usługi bez kwoty podatku (cenę jednostkową netto);
      10) kwoty wszelkich opustów lub obniżek cen, w tym w formie rabatu z tytułu
        wcześniejszej zapłaty, o ile nie zostały one uwzględnione w cenie jednostkowej
        netto;
      11) wartość dostarczonych towarów lub wykonanych usług, objętych transakcją, bez
        kwoty podatku (wartość sprzedaży netto);
      12) stawkę podatku albo stawkę podatku od wartości dodanej w przypadku
        korzystania z procedur szczególnych, o których mowa w dziale XII w rozdziałach
        6a, 7 i 9;
      13) sumę wartości sprzedaży netto, z podziałem na sprzedaż objętą poszczególnymi
        stawkami podatku i sprzedaż zwolnioną od podatku;
      14) kwotę podatku od sumy wartości sprzedaży netto, z podziałem na kwoty
        dotyczące poszczególnych stawek podatku;
      15) kwotę należności ogółem.
      (...)
    Z opisu sprawy wynika, że są Państwo czynnym podatnikiem podatku od towarów i usług.
    Prowadzą Państwo działalność handlową w zakresie kapeluszy i pozostałych nakryć głowy

    dzianych i innych gotowych dodatków odzieżowych dzianych. Nie prowadzą Państwo
    działalności w zakresie usług transportowych. Sprzedają Państwo również towar w ramach
    wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów z wywozem towarów z terytorium Polski, na
    terytorium innego kraju. Usługa transportowa jest wówczas zlecona zewnętrznym firmom
    transportowym, spedycyjnym, kurierskim, transportowym bez zawarcia żadnych umów z
    kontrahentami na świadczenie usługi transportowej, jest to zazwyczaj tylko uzgadniane
    telefonicznie. Przed upływem terminu do złożenia deklaracji podatkowej za dany okres
    rozliczeniowy posiadają Państwo dowody potwierdzające wywóz towarów, o których
    mowa we wniosku z terytorium kraju i dostarczenie do nabywcy na terytorium państwa
    członkowskiego innego niż terytorium kraju. Na życzenie klientów wystawiają Państwo
    faktury sprzedaży, na których jest oddzielnie wykazywana cena towaru i koszt transportu
    jako osobna pozycja „zwrot kosztów transportu”. Kalkulacja ceny za usługę transportu
    dokonywana jest na podstawie ofert od przewoźników.
    Państwa wątpliwości dotyczą możliwości odrębnego wykazywania na fakturze sprzedaży
    pozycji „zwrot kosztów transportu”.
    Z przytoczonych powyżej regulacji art. 29a ustawy wynika, że w przypadku dostawy
    towarów za podstawę opodatkowania należy uznać całość świadczenia pieniężnego (bądź
    dokonywanego w innej dopuszczalnej prawem formie) pobieranego od nabywcy. Oznacza
    to, że do podstawy opodatkowania należy wliczyć pobieraną przez zbywcę wartość (cenę)
    towarów, a także wszystkie inne elementy zapłaty, będące częściami składowymi
    świadczenia zasadniczego (tj. dostawy towarów). Dotyczy to wyłącznie kosztów, które
    zwiększają kwotę należną z tytułu konkretnej transakcji, tj. dostawy towarów.
    Należy zauważyć, że co do zasady każde świadczenie dla celów opodatkowania podatkiem
    od towarów i usług powinno być traktowane jako odrębne i niezależne. Jednak w sytuacji,
    gdy kilka świadczeń obejmuje z ekonomicznego punktu widzenia jedną czynność,
    czynność ta nie powinna być sztucznie dzielona dla celów podatkowych. Zatem z
    ekonomicznego punktu widzenia czynności nie powinny być dzielone dla celów
    podatkowych wówczas, gdy tworzyć będą jedną czynność złożoną, obejmującą kilka
    świadczeń pomocniczych. Jeżeli jednak w skład świadczenia wchodzić będą czynności,
    które nie służą wyłącznie wykonaniu świadczenia głównego, zasadniczego, lecz mogą mieć
    również charakter samoistny, to wówczas nie ma podstaw dla traktowania ich jako
    elementu czynności złożonej.
    Co istotne, aby móc wskazać, że dana czynność jest czynnością złożoną winna się ona
    składać z różnych świadczeń, których realizacja prowadzi jednak do jednego celu. Na
    czynność złożoną składa się więc kombinacja różnych czynności, prowadzących do
    realizacji określonego celu – do wykonania świadczenia głównego, na które składają się
    różne świadczenia pomocnicze. Natomiast czynność należy uznać za pomocniczą, jeśli nie
    stanowi ona celu samego w sobie, lecz jest środkiem do pełnego zrealizowania lub
    wykorzystania czynności zasadniczej. Pojedyncza czynność traktowana jest zatem jak
    element czynności kompleksowej wówczas, jeżeli cel świadczenia czynności pomocniczej
    jest zdeterminowany przez czynność główną oraz nie można wykonać lub wykorzystać bez
    czynności pomocniczej czynności głównej.
    Należy zauważyć, że przepisy ustawy o podatku od towarów i usług oraz regulacje
    dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego sytemu
    podatku od wartości dodanej (Dz. Urz. UE L 347 z 11.12.2006, str. 1, z późn. zm.), nie
    precyzują kwestii czynności złożonych. Jednakże zgodnie z zasadą powszechności
    opodatkowania podatkiem VAT oraz na podstawie polskiego i europejskiego orzecznictwa
    można stwierdzić, że świadczenie obejmujące z ekonomicznego i gospodarczego punktu
    widzenia jedną czynność nie powinno być sztucznie dzielone. W przypadku, gdy
    wykonywana czynność stanowi dla klienta całość, nie należy jej rozbijać na poszczególne
    elementy składowe, lecz traktować jako jedno świadczenie, zgodnie z elementem, który
    nadaje całemu świadczeniu charakter dominujący. Jeśli więc wykonywanych jest więcej
    czynności, a są one ze sobą ściśle powiązane oraz stanowią całość pod względem

    ekonomicznym i gospodarczym, to wówczas dla potrzeb VAT należy potraktować je jako
    jedną czynność opodatkowaną. Skutkiem powyższego świadczenie pomocnicze, co do
    zasady dzieli los prawny świadczenia głównego, w szczególności w zakresie momentu
    powstania obowiązku podatkowego, miejsca świadczenia oraz stawki podatku od
    towarów i usług.
    W przypadku czynności wykonywanych przez Państwa można wyróżnić następujące
    elementy składowe: sprzedaż towarów oraz ich transport (którego kosztami obciążany jest
    nabywca towarów). W przedmiotowej sprawie nie można stwierdzić, że usługa transportu
    sprzedawanych przez Państwa towarów stanowi cel sam w sobie i powinna być
    traktowana jako odrębne, niezależne świadczenie. W okolicznościach przedstawionych
    przez Państwa, za dostawę złożoną – której rozdzielenie na poszczególne elementy byłoby
    nieuzasadnione i sztuczne – należy uznać dostawę towarów wraz z usługą transportu.
    Transport sprzedawanych przez Państwa towarów stanowi integralną część dostawy
    towarów. Obciążają Państwo nabywcę kosztami transportu w związku ze sprzedażą tych
    towarów, a transport ten służący zrealizowaniu dostawy towarów, jest ściśle związany z
    ich dostawą. Transport nie może być zatem samodzielnym przedmiotem sprzedaży dla
    nabywcy towarów. W konsekwencji, dostawa towarów stanowi świadczenie główne,
    natomiast świadczeniem pomocniczym jest usługa transportowa, która jest ściśle
    związana z dostawami towarów. Z ekonomicznego punktu widzenia każda z dostaw wraz z
    transportem jest obiektywnie jedną transakcją. Zatem również z ekonomicznego punktu
    widzenia dostawa towarów wraz z transportem nie powinna być dzielona dla celów
    podatkowych na poszczególne elementy, gdyż tworzy jedną złożoną czynność.
    Biorąc pod uwagę przedstawiony opis sprawy należy zatem stwierdzić, że w analizowanym
    przypadku mamy do czynienia z jednym przedmiotem opodatkowania – jedną czynnością,
    tj. dostawą towarów.
    Zastosowanie w analizowanej sprawie ma – jak słusznie Państwo zauważyli – art. 29a ust.
    6 ustawy. Podstawą opodatkowania z tytułu tej czynności jest łączna wartość towarów
    oraz ich transport. Koszt transportu towarów, którym obciążany jest nabywca w związku
    ze sprzedażą towarów, zwiększa kwotę należną od nabywcy z tytułu dostawy towarów i
    podlega opodatkowaniu na zasadach i wg stawki podatku właściwej dla dostarczanego
    towaru.
    Zatem do podstawy opodatkowania należy wliczyć wartość transportu towarów. Koszty
    transportu stanowią bowiem koszty dodatkowe, w rozumieniu art. 29a ust. 6 pkt 2 ustawy,
    ujęte w podstawie opodatkowania sprzedawanych towarów.
    Powyższe spostrzeżenia pozostają przy tym aktualne także wówczas, gdy wynagrodzenie
    za poszczególne czynności składające się na jedną usługę jest kalkulowane odrębnie. W
    tym zakresie wypowiedział się Europejski Trybunał Sprawiedliwości w sprawie C-41/04,
    wskazując, że każda czynność powinna być zwykle uznawana za odrębną i niezależną, a
    przy tym czynność złożona z jednego świadczenia w aspekcie gospodarczym nie powinna
    być sztucznie rozdzielana, by nie pogarszać funkcjonalności systemu podatku VAT. W
    związku z tym w pierwszej kolejności należy poszukiwać elementów charakterystycznych
    dla rozpatrywanej czynności celem określenia, czy podatnik dostarcza konsumentowi,
    rozumianemu jako przeciętny konsument, kilka odrębnych świadczeń głównych, czy też
    jedno świadczenie.
    Odnosząc się natomiast do kwestii wykazania kosztów transportu w odrębnej pozycji na
    fakturze VAT dokumentującej dostawę towarów jako „zwrot kosztów transportu” należy
    wskazać, że w przedstawionym stanie faktycznym przedmiotem sprzedaży – jak wskazano
    wyżej – jest jedno świadczenie złożone w postaci dostawy towarów. Zatem całość zapłaty
    należnej z tytułu tego świadczenia złożonego powinna być udokumentowana
    wystawieniem faktury, w której w części przeznaczonej na wskazanie nazwy towaru lub
    usługi winna znaleźć się wyłącznie nazwa właściwa dla dostarczanego towaru.

    Faktury są dokumentami sformalizowanymi i muszą być wystawione zgodnie z
    obowiązującymi przepisami prawa w tym względzie. Prawidłowość materialnoprawna
    faktury zachodzi, jeżeli odzwierciedla w sposób prawidłowy zdarzenie gospodarcze.
    Faktura potwierdza zaistniałe zdarzenia gospodarcze, a jej elementy formalne wymagane
    przez art. 106e ust. 1 ustawy mają znaczenie dowodowe. Umieszczenie zatem na fakturze,
    w części przeznaczonej na nazwę (rodzaj) towaru lub usługi, kilku rożnych świadczeń może
    sugerować, że przedmiotem sprzedaży było kilka odrębnych świadczeń, a nie jedno
    świadczenie. Powyższe natomiast skutkować może obowiązkiem zastosowania różnych
    stawek podatku dla wykazanych odrębnie czynności.
    W sprawie objętej wnioskiem, jak wykazano powyżej, występuje jedno świadczenie (w
    postaci danej dostawy towarów), do wartości którego są wliczone koszty dodatkowe
    dostawy, tj. koszty transportu. Zatem z dokumentu poświadczającego dokonanie danej
    dostawy musi jednoznacznie wynikać, że przedmiotem transakcji jest dostawa towaru, a
    nie dostawa towaru i usługi transportu.
    Należy zauważyć, że koszty transportu doliczone do sprzedaży towaru, nie stanowią
    wynagrodzenia z tytułu wykonania samodzielnej usługi, lecz są to koszty dodatkowe
    podstawowej czynności jaką jest sprzedaż towaru. W tym przypadku koszty transportu są
    kosztami związanymi ze świadczeniem głównym (dostawą towarów), kształtując kwotę
    ostateczną żądaną od nabywcy z tytułu dostawy towarów (świadczenia głównego).
    Zatem na fakturze dokumentującej sprzedaż towarów – w tej jej części, która zawiera
    elementy obligatoryjne w świetle przepisów prawa – powinna widnieć tylko jedna pozycja,
    odnosząca się do dostawy towarów. Jak bowiem można wywieść z treści art. 29a ust. 1, w
    zw. z ust. 6 ustawy, ta pozycja na fakturze powinna zawierać zsumowaną (łączną) wartość
    świadczenia głównego (dostawy towarów) oraz świadczenia pomocniczego (kosztów
    transportu).
    Koszty transportu towarów sprzedawanych przez Państwa w ramach dostawy towarów
    nie mogą być ujmowane jako osobna pozycja na fakturze.
    Przy tym należy zauważyć, że elementy faktury określone w przepisach prawa
    podatkowego nie są jedynymi, które mogą być zamieszczone na fakturze. Ustawodawca
    nie ograniczył prawa podatnika do zamieszczania na fakturach dodatkowych informacji.
    Zatem nic nie stoi na przeszkodzie, aby – po wypełnieniu obowiązków wynikających z
    przepisów prawa podatkowego – mogli Państwo umieścić w części informacyjnej faktury
    lub na oddzielnym załączniku do niej,

## Dodatkowe informacje

skierowane do nabywcy, np.
    wyszczególnić elementy składowe danego świadczenia wraz z informacją o wartościach
    tych elementów (także kosztów transportu towarów).
    Podsumowując należy stwierdzić, że w analizowanej sprawie nie powinni Państwo
    wykazywać kosztów transportu, dotyczących określonej dostawy towarów (którymi
    obciążają Państwo nabywcę) jako osobnej pozycji na fakturze „zwrot kosztów transportu”.
    Tym samym, Państwa stanowisko jest nieprawidłowe.
    Dodatkowe informacje
    Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Państwo przedstawili i stanu prawnego,
    który obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia.
    Zgodnie z art. 14b § 3 Ordynacji podatkowej:

      Składający wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej obowiązany jest do
      wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia
      przyszłego oraz do przedstawienia własnego stanowiska w sprawie oceny prawnej
      tego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego.
    Jestem ściśle związany przedstawionym we wniosku stanem faktycznym (opisem
    zdarzenia przyszłego). Państwo ponoszą ryzyko związane z ewentualnym błędnym lub
    nieprecyzyjnym przedstawieniem we wniosku opisu stanu faktycznego (zdarzenia
    przyszłego). Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy,
    gdy rzeczywisty stan faktyczny sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się
    będzie z opisem stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego) podanym przez Państwa w
    złożonym wniosku. Zatem, wydając przedmiotową interpretację oparłem się na
    wynikającym z treści wniosku opisie stanu faktycznego. W przypadku, gdy w toku
    postępowania podatkowego, kontroli podatkowej, bądź celno-skarbowej zostanie
    określony odmienny stan sprawy, interpretacja nie wywoła w tym zakresie skutków
    prawnych. Ponadto, w sytuacji zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego w
    opisie sprawy, udzielona odpowiedź traci swoją aktualność.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    · Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z
    dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.).
    Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie
    zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosują się
    Państwo do interpretacji.
    · Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
      z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    · Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego
    Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa
    z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.
    U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
    · w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo

    · w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP
      (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.