Interpretacja indywidualna
Sygnatura: ITPB1/415-245/10/DP
Organ: Dyrektor Izby Skarbowej w Bydgoszczy
Data wydania: 2010-05-21
Teza: Czy firma prawidłowo nalicza wynagrodzenie programistów za czas urlopu, wypłacając wynagrodzenie jak za dzień przepracowany, z zastosowaniem 50% stawki kosztów uzyskania przychodów do wynagrodzenia z tytułu honorarium autorskiego?
Słowa kluczowe: koszt-koszty uzyskania przychodów; koszt-koszty zryczałtowane; prawa-prawa autorskie; przychód-przychód ze stosunku pracy; twórcy; umowa-umowa o pracę; urlop; wynagrodzenia-wynagrodzenie za pracę
Przepisy: [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-Rozdział 2-art. 12; [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-Rozdział 4-art. 22

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA

Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.) oraz § 4 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz. U. Nr 112, poz. 770 ze zm.), Dyrektor Izby Skarbowej w Bydgoszczy działając w imieniu Ministra Finansów stwierdza, że stanowisko Spółki przedstawione we wniosku z dnia 4 marca 2010 r. (data wpływu 8 marca 2010 r.) o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie możliwości zastosowania 50% kosztów uzyskania przychodu – **jest nieprawidłowe.**

UZASADNIENIE

W dniu 8 marca 2010 r. został złożony ww. wniosek o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie możliwości zastosowania 50% kosztów uzyskania przychodu.

W przedmiotowym wniosku przedstawiono następujący stan faktyczny.

Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością jest firmą informatyczną tworzącą oprogramowanie dla stałych i nowych kontrahentów. W związku z prowadzoną działalnością firma zatrudnia na umowę o pracę programistów, którzy wykonują autorskie projekty informatyczne będące utworami w rozumieniu ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych.

W umowach o pracę z poszczególnymi programistami określone jest wynagrodzenie:

*   zasadnicze w kwocie wyższej od najniższego wynagrodzenia,
*   dodatkowe miesięczne wynagrodzenie za przeniesienie autorskich praw majątkowych do stworzonych przez pracownika programów komputerowych nie objętych wynagrodzeniem zasadniczym.

Powyższe składniki wynagrodzenia podlegają obowiązkowi ubezpieczeń społecznych.

Firma zastosowała 50% stawkę kosztów uzyskania przychodów do wynagrodzenia za przeniesienie praw autorskich - honorarium autorskiego. Natomiast do wynagrodzenia zasadniczego, premii i innych dodatków zastosowano stawkę kosztów uzyskania przychodu wynikającą z zasad ogólnych określonych w art. 22 ust. 2 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Wynagrodzenie za czas niezdolności do pracy z tytułu choroby ustala się pomniejszając wynagrodzenie zasadnicze i honorarium autorskie, ponieważ obydwa składniki wchodzą do podstawy naliczenia wynagrodzenia za czas choroby. Natomiast wynagrodzenie za czas urlopu wypoczynkowego naliczane jest jako dzień przepracowany, czyli programista otrzymuje wynagrodzenie zasadnicze i honorarium autorskie w pełnej wysokości z zastosowaniem do honorarium 50% stawki kosztów uzyskania przychodu. Nie jest pomniejszane honorarium autorskie za czas urlopu. Spółka prowadzi szczegółową ewidencję stworzonych utworów-programów komputerowych.

W związku z powyższym zadano następujące pytanie.

Czy firma prawidłowo nalicza wynagrodzenie programistów za czas urlopu, wypłacając wynagrodzenie jak za dzień przepracowany, z zastosowaniem 50% stawki kosztów uzyskania przychodów do wynagrodzenia z tytułu honorarium autorskiego?

Spółka uważa, że wynagrodzenie programistów za czas urlopu jest prawidłowo naliczane. Zastosowanie 50% stawki kosztów uzyskania przychodów do wynagrodzenia za przeniesienie praw autorskich w miesiącu, w którym pracownik przebywa na urlopie jest właściwe, ponieważ jest to przychód za stworzenie oprogramowania w okresie poza urlopem.

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego stanu faktycznego uznaje się za nieprawidłowe.

Zgodnie z art. 12 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (tj. Dz. U. z 2010 r. Nr 51, poz. 307 ze zm.), za przychody ze stosunku służbowego, stosunku pracy, pracy nakładczej oraz spółdzielczego stosunku pracy uważa się wszelkiego rodzaju wypłaty pieniężne oraz wartość pieniężną świadczeń w naturze bądź ich ekwiwalenty, bez względu na źródło finansowania tych wypłat i świadczeń, a w szczególności: wynagrodzenia zasadnicze, wynagrodzenia za godziny nadliczbowe, różnego rodzaju dodatki, nagrody, ekwiwalenty za nie wykorzystany urlop i wszelkie inne kwoty niezależnie od tego, czy ich wysokość została z góry ustalona, a ponadto świadczenia pieniężne ponoszone za pracownika, jak również wartość innych nieodpłatnych świadczeń lub świadczeń częściowo odpłatnych.

Osobom posiadającym status pracownika, uzyskującym przychody m.in. z tytułu stosunku pracy, przysługuje, co do zasady, zgodnie z przepisem art. 22 ust. 2 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, odliczenie jednej, pełnej miesięcznej normy kosztów uzyskania przychodów niezależnie od wymiaru czasu pracy.

Natomiast w art. 22 ust. 9 pkt 3 ww. ustawy, ukonstytuowany został szczególny tryb ustalania kosztów uzyskania dla wyspecyfikowanych przychodów.

W myśl tego przepisu koszty uzyskania przychodów z tytułu korzystania przez twórców z praw autorskich i artystów wykonawców z praw pokrewnych, w rozumieniu odrębnych przepisów, lub rozporządzania przez nich tymi prawami określa się w wysokości 50% uzyskanego przychodu, z tym, że koszty te oblicza się od przychodu pomniejszonego o potrącone przez płatnika w danym miesiącu składki na ubezpieczenia emerytalne i rentowe oraz na ubezpieczenie chorobowe, o których mowa w art. 26 ust. 1 pkt 2 lit. b), których podstawę wymiaru stanowi ten przychód.

Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych nie definiuje pojęć użytych w art. 22 ust. 9 pkt 3 ww. ustawy, takich jak np. „twórca", „korzystanie przez twórców z praw autorskich", odsyłając w tym względzie do odrębnych przepisów, przez które należy rozumieć ustawę z dnia 4 lutego 1994 r. o prawie autorskim i prawach pokrewnych (t.j. Dz. U. z 2006 r. Nr 90, poz. 631 ze zm.).

W myśl art. 1 ust. 1 tej ustawy, przedmiotem prawa autorskiego jest każdy przejaw działalności twórczej o indywidualnym charakterze, ustalony w jakiejkolwiek postaci, niezależnie od wartości, przeznaczenia i sposobu wyrażenia (utwór). W szczególności – jak stanowi ust. 2 tego przepisu – przedmiotem prawa autorskiego są utwory:

1.  wyrażone słowem, symbolami matematycznymi, znakami graficznymi (literackie, publicystyczne, naukowe, kartograficzne oraz programy komputerowe);
2.  plastyczne;
3.  fotograficzne;
4.  lutnicze;
5.  wzornictwa przemysłowego;
6.  architektoniczne, architektoniczno-urbanistyczne i urbanistyczne;
7.  muzyczne i słowno-muzyczne;
8.  sceniczne, sceniczno-muzyczne, choreograficzne i pantomimiczne;
9.  audiowizualne (w tym filmowe).

Przychody z tytułu korzystania przez twórców z praw autorskich lub artystów wykonawców z praw pokrewnych albo rozporządzania tymi prawami, występują wówczas gdy spełnione są dwie przesłanki. Po pierwsze, konieczne jest wystąpienie przedmiotu praw majątkowych w postaci utworu lub artystycznego wykonania. Po drugie zaś, osiągnięty przychód musi być bezpośrednio związany z korzystaniem z określonych praw autorskich lub pokrewnych albo rozporządzaniem nimi, stanowić skutek takiego korzystania lub rozporządzenia w postaci odpowiedniego wynagrodzenia autorskiego lub wykonawczego.

Kwestie prawne związane z powstaniem i nabyciem prawa autorskiego do utworów pracowniczych reguluje art. 12 ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych. Zgodnie z ustępem 1 tego przepisu, jeżeli ustawa lub umowa o pracę nie stanowią inaczej, pracodawca, którego pracownik stworzył utwór w wyniku wykonywania obowiązków ze stosunku pracy, nabywa z chwilą przyjęcia utworu autorskie prawa majątkowe w granicach wynikających z celu umowy o pracę i zgodnego zamiaru stron.

Podwyższone koszty uzyskania przychodów można więc stosować, jeżeli umowa o pracę nie stanowi inaczej, a obowiązki ze stosunku pracy sprowadzają się do działalności twórczej lub ją obejmują, wynagrodzenie za pracę stanowi równocześnie wynagrodzenie za przeniesienie autorskich praw majątkowych. Z umowy o pracę (angażu) powinno jednak wynikać, jaka część wynagrodzenia (uposażenia) obejmuje wynagrodzenie autorskie z tytułu korzystania przez pracownika z praw autorskich, a jaka dotyczy wynagrodzenia ściśle związanego z wykonywaniem obowiązków pracowniczych (służbowych). Tylko takie wyróżnienie połączone z udokumentowaniem prac – utworów chronionych prawem autorskim, daje podstawę do zastosowania normy kosztów uzyskania przychodów w wysokości 50%.

Z przedstawianego we wniosku opisu stanu faktycznego wynika, że w umowach o pracę z poszczególnymi programistami określono wynagrodzenie:

*   zasadnicze w kwocie wyższej od najniższego wynagrodzenia,
*   dodatkowe miesięczne wynagrodzenie za przeniesienie autorskich praw majątkowych do stworzonych przez pracownika programów komputerowych nie objętych wynagrodzeniem zasadniczym.

Firma zastosowała 50% stawkę kosztów uzyskania przychodów do wynagrodzenia za przeniesienie praw autorskich - honorarium autorskiego. Natomiast do wynagrodzenia zasadniczego, premii i innych dodatków zastosowano stawkę kosztów uzyskania przychodu wynikającą z zasad ogólnych określonych w art. 22 ust. 2 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Wynagrodzenie za czas urlopu wypoczynkowego naliczane jest jako dzień przepracowany, czyli programista otrzymuje wynagrodzenie zasadnicze i honorarium autorskie w pełnej wysokości z zastosowaniem do honorarium 50% stawki kosztów uzyskania przychodu. Nie jest pomniejszane honorarium autorskie za czas urlopu.

Odnosząc się do powyższego zauważyć należy, że w czasie urlopu programiści nie wykonują pracy. Zatem, wynagrodzenie otrzymywane za czas urlopu nie pozostaje w uchwytnym związku przyczynowo-skutkowym z działaniami twórczymi, kreującymi utwory w rozumieniu ustawy o prawie autorskim. Nie sposób więc zaakceptować stanowiska Spółki, że metoda ustalania kosztów uzyskania przychodów, o której mowa w art. 22 ust. 9 pkt 3 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, będzie miała zastosowanie do omawianego wynagrodzenia.

W związku z powyższym, wypłacane programistom wynagrodzenie za czas urlopu w żadnej mierze nie jest wynagrodzeniem z tytułu korzystania przez twórców z praw autorskich. Do całości przedmiotowego wynagrodzenia winny, więc być zastosowane koszty uzyskania przychodów określone w art. 22 ust. 2 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku Al. Zwycięstwa 16/17, 80-219 Gdańsk, po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy).

Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Bydgoszczy Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Toruniu, ul. Św. Jakuba 20, 87-100 Toruń.