Interpretacja indywidualna
Sygnatura: ILPB3/423-264/09-2/ŁM
Organ: Dyrektor Izby Skarbowej w Poznaniu
Data wydania: 2009-06-29
Teza: Czy różnice kursowe na gruncie ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych Wnioskodawca powinien ustalać odrębnie dla pierwszego i drugiego walutowego rachunku bankowego.
Słowa kluczowe: rachunki-rachunek walutowy; różnica-różnice kursowe; różnica-różnice kursowe-dodatnie różnice kursowe; różnica-różnice kursowe-podstawa ustalenia różnic kursowych; różnica-różnice kursowe-ujemne różnice kursowe; waluta-kurs walut; waluta-waluta obca
Przepisy: [CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-Rozdział 3-art. 15a

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA

Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.) oraz § 2 i § 6 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz. U. z 2007 r. Nr 112, poz. 770 ze zm.) Dyrektor Izby Skarbowej w Poznaniu działając w imieniu Ministra Finansów stwierdza, że stanowisko Spółki Akcyjnej, przedstawione we wniosku z dnia 03 kwietnia 2009 r. (data wpływu 06.04.2009 r.) o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku dochodowego od osób prawnych w zakresie sposobu ustalania różnic kursowych - **jest prawidłowe.**

UZASADNIENIE

W dniu 06 kwietnia 2009 r. został złożony ww. wniosek o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku dochodowego od osób prawnych w zakresie:

*   sposobu ustalania różnic kursowych,
*   wyceny rozchodu środków pieniężnych z walutowych rachunków bankowych.

W przedmiotowym wniosku został przedstawiony następujący stan faktyczny.

Spółka jest wiodącym producentem i sprzedawcą opakowań (w tym opakowań dla przemysłu farmaceutycznego).

W Spółce funkcjonują dwa działy (dział opakowań tworzywowych i dział opakowań szklanych - określane także jako dywizje), stanowiące dla celów controllingu odrębne i samodzielne obszary działalności (obiekty kalkulacyjne). Wnioskodawca wskazuje, iż wydzielenie działu opakowań tworzywowych i działu opakowań szklanych dokonane zostało wyłącznie w celach organizacyjno-zarządczych (stąd też brak jest jakiejkolwiek prawnej samodzielności wyodrębnionych działów).

Zatrudnieni przez Wnioskodawcę pracownicy są przypisani odpowiednio do działu opakowań tworzywowych i działu opakowań szklanych, odrębnie do działu opakowań tworzywowych i działu opakowań szklanych przyporządkowane są działy sprzedaży i zakupów. Odpowiednio przypisane do działu opakowań tworzywowych i działu opakowań szklanych są również produkcja i gospodarka magazynowa, budynki produkcyjne i magazynowe oraz zarządzanie finansami.

Wyodrębnienie w Spółce działu opakowań tworzywowych i działu opakowań szklanych jest konsekwencją implementacji zasad obowiązujących w grupie kapitałowej, do której należy Wnioskodawca. Grupa G. składa się z czterech dywizji, w skład których wchodzą firmy produkujące różne rodzaje opakowań, w tym opakowań farmaceutycznych. Podział na dywizje ma na celu lepsze zarządzanie swoją szeroką ofertą produktową oraz analizowanie wyników w przekroju poszczególnych obszarów rynku.

Również sprawozdawczość finansowa grupy opiera się na wydzieleniu dywizji (w tym w szczególności dywizji opakowań tworzywowych i dywizji opakowań szklanych) - co oznacza, iż wszelkie dane i wyniki finansowe grupy (a w tym w szczególności bilans, rachunek wyników, budżet, analizy wykonania budżetu, etc.) sporządzane są dla celów wewnętrznych odrębnie m.in. dla dywizji opakowań tworzywowych i dywizji opakowań szklanych. Grupa zobowiązuje Wnioskodawcę do prezentacji danych finansowych odrębnie dla działu opakowań tworzywowych i działu opakowań szklanych, bowiem odpowiednio skonsolidowane dane finansowe Wnioskodawcy podlegają wykazaniu w skonsolidowanych sprawozdaniach finansowych, sporządzanych przez grupę.

Dla Wnioskodawcy, w związku z wykonywaną działalnością gospodarczą, prowadzony był przez bank walutowy rachunek bankowy w walucie EUR (dalej - pierwszy rachunek walutowy). Za pośrednictwem przedmiotowego rachunku bankowego Wnioskodawca dokonywał zapłaty zobowiązań w EUR. Na walutowy rachunek bankowy wpływały również wpłaty należności przysługujących Spółce w EUR.

W związku z koniecznością przypisywania m.in. operacji na rachunkach bankowych i przepływów pieniężnych odrębnie do działu opakowań tworzywowych i działu opakowań szklanych, Wnioskodawca dokonał otwarcia kolejnego walutowego rachunku bankowego w tym samym banku, również w walucie EUR (dalej - drugi rachunek walutowy). Pierwszy walutowy rachunek bankowy został przypisany do działu opakowań tworzywowych, natomiast drugi rachunek walutowy do działu opakowań szklanych. W celu zasilenia drugiego walutowego rachunku bankowego, pierwszy walutowy rachunek bankowy został obciążony określoną kwotą w EUR, tą samą kwotą w EUR został uznany drugi walutowy rachunek bankowy.

Posiadaczem obu walutowych rachunków bankowych (i środków pieniężnych w EUR na nich zgromadzonych) jest Wnioskodawca (Spółka wskazuje również, że oprócz dwóch rachunków wskazanych powyżej, posiada także rachunki walutowe w innych bankach).

Za pośrednictwem pierwszego walutowego rachunku bankowego Spółka dokonuje zapłaty zobowiązań w EUR, związanych z działem opakowań tworzywowych, na pierwszy walutowy rachunek bankowy wpływają również należności w EUR, związane z działem opakowań tworzywowych. Odpowiednio za pośrednictwem drugiego walutowego rachunku bankowego Spółka dokonuje zapłaty zobowiązań w EUR, związanych z działem opakowań szklanych, na drugi walutowy rachunek bankowy wpływają również należności w EUR, związane z działem opakowań szklanych.

Wnioskodawca ustala różnice kursowe na podstawie ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (t. j. Dz. U. z 2000 r. Nr 54, poz. 654 ze zm.).

Do celów rachunkowych Spółka stosuje metodę wyceny FIFO (pierwsze weszło, pierwsze wyszło), przyjmując, że rozchód składnika aktywów wycenia się kolejno po cenach (kosztach) tych składników aktywów, które jednostka najwcześniej nabyła (wytworzyła). Stosowanie metody FIFO uregulowane zostało również w zakładowym planie kont, będącym elementem polityki rachunkowości Wnioskodawcy.

W związku z powyższym zadano następujące pytania.

1.  Czy różnice kursowe na gruncie ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych Wnioskodawca powinien ustalać odrębnie dla pierwszego i drugiego walutowego rachunku bankowego?
2.  W przypadku, gdy Spółka powinna ustalać podatkowe różnice kursowe odrębnie dla pierwszego i drugiego walutowego rachunku bankowego, w jaki sposób Wnioskodawca powinien wycenić rozchód środków pieniężnych w EUR z przedmiotowych walutowych rachunków bankowych?

Przedmiotem niniejszej interpretacji indywidualnej jest odpowiedź na pytanie pierwsze. Wniosek Spółki w zakresie pytania drugiego został rozpatrzony odrębną interpretacją wydaną w dniu 29 czerwca 2009 r. nr ILPB3/423-264/09-3/ŁM.

Zdaniem Wnioskodawcy, w przedmiotowym stanie faktycznym, konsekwencją posiadania dwóch oddzielnych walutowych rachunków bankowych przypisanych odpowiednio do działu opakowań tworzywowych i działu opakowań szklanych, jest konieczność rozpatrywania różnic kursowych odrębnie w odniesieniu do każdego z walutowych rachunków bankowych.

W myśl art. 15a ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych „różnice kursowe zwiększają odpowiednio przychody jako dodatnie różnice kursowe albo koszty uzyskania przychodów jako ujemne różnice kursowe w kwocie wynikającej z różnicy między wartościami określonymi w ust. 2 i 3”. Stosownie do art. 15a ust. 2 pkt 3 powołanej ustawy „dodatnie różnice kursowe powstają, jeżeli wartość \[\`(...)\`\] otrzymanych lub nabytych środków lub wartości pieniężnych w walucie obcej w dniu ich wpływu jest niższa od wartości tych środków lub wartości pieniężnych w dniu zapłaty lub innej formy wypływu tych środków lub wartości pieniężnych, według faktycznie zastosowanego kursu waluty z tych dni, z zastrzeżeniem pkt 4 i 5”, natomiast zgodnie z art. 15a ust. 3 ww. ustawy „ujemne różnice kursowe powstają, jeżeli wartość \[\`(...)\`\] otrzymanych lub nabytych środków lub wartości pieniężnych w walucie obcej w dniu ich wpływu jest wyższa od wartości tych środków lub wartości pieniężnych w dniu zapłaty lub innej formy wypływu tych środków lub wartości pieniężnych, według faktycznie zastosowanego kursu waluty z tych dni, z zastrzeżeniem pkt 4 i 5”.

Zgodnie z powołaną regulacją prawną, do powstania różnic kursowych od własnych środków pieniężnych wyrażonych w walutach obcych dochodzi w sytuacji, gdy wartość tych środków pieniężnych w dacie wpływu jest odpowiednio niższa lub wyższa od ich wartości na dzień zapłaty lub innej formy wypływu.

Wnioskodawca wskazuje, iż w przedmiotowym stanie faktycznym, w związku z korzystaniem z usług banku, wpływ lub wypływ środków pieniężnych (w rozumieniu powołanych przepisów ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych) możliwy jest wyłącznie z określonego rachunku bankowego (nie natomiast np. z łącznego salda kilku rachunków). Obciążenie lub uznanie rachunku jako operacje powodujące odpowiednio wypływ lub wpływ środków pieniężnych dotyczyć mogą bowiem wyłącznie konkretnego rachunku bankowego.

Wnioskodawca wskazuje, iż wypłata / wypływ środków pieniężnych w EUR dokonywana będzie wyłącznie odpowiednio z pierwszego lub drugiego walutowego rachunku bankowego, również jedynie pierwszy lub drugi walutowy rachunek bankowy będą uznawane kwotami środków pieniężnych w EUR. W konsekwencji, podatkowe różnice kursowe mogą powstać wyłącznie odrębnie w odniesieniu do każdego z walutowych rachunków bankowych.

W ocenie Spółki, jedynie przypisanie różnic kursowych odrębnie do odpowiednio pierwszego lub drugiego walutowego rachunku bankowego, pozwoli na wyliczenie rzeczywistych różnic kursowych (czyli rzeczywistego zysku lub straty, jakie uzyskał Wnioskodawca w związku ze zmianą kursów walut). Każdy inny sposób przypisania różnic kursowych prowadziłby do zniekształcenia i zafałszowania wyniku podatkowego.

W konsekwencji, w ocenie Wnioskodawcy różnice kursowe na gruncie ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych powinny powstawać i być ustalane odrębnie dla każdego z walutowych rachunków bankowych.

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego w pytaniu pierwszym stanu faktycznego uznaje się za prawidłowe.

Mając powyższe na względzie, stosownie do art. 14c § 1 Ordynacji podatkowej, odstąpiono od uzasadnienia prawnego dokonanej oceny stanowiska Wnioskodawcy.

Interpretacja dotyczy zaistniałego stanu faktycznego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia w przedstawionym stanie faktycznym.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu, ul. Św. Mikołaja 78/79, 50-126 Wrocław po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy).

Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Poznaniu, Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Lesznie, ul. Dekana 6, 64-100 Leszno.