Interpretacja indywidualna
Sygnatura: ILPP2/443-1156/08-4/EWW
Organ: Dyrektor Izby Skarbowej w Poznaniu
Data wydania: 2009-03-10
Teza: W odniesieniu do sprzedaży przedmiotowej nieruchomości nie znajdzie zastosowania art. 88 ust. 3a pkt 2 ustawy.
Słowa kluczowe: grunty-grunt niezabudowany; grunty-sprzedaż gruntów; opodatkowanie; stawka-stawki podatku; towar; zwolnienie
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział I-art. 2; [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II-Rozdział 1-art. 5; [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II-Rozdział 2-art. 7.; [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział IX-Rozdział 1-art. 86; [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział IX-Rozdział 1-art. 88; [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział IX-Rozdział 1-art. 88a (uchylony); [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział VIII-Rozdział 1-art. 41; [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział VIII-Rozdział 2-art. 43

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA

Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.) oraz § 2 i § 6 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz. U. Nr 112, poz. 770 ze zm.) Dyrektor Izby Skarbowej w Poznaniu działając w imieniu Ministra Finansów stwierdza, że stanowisko Pana, przedstawione we wniosku z dnia 18 grudnia 2008 r. (data wpływu 23 grudnia 2008 r.) uzupełnionym pismem z dnia 25 lutego 2009 r. (data wpływu 3 marca 2009 r.) o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie prawa do odliczenia podatku naliczonego – **jest prawidłowe.**

UZASADNIENIE

W dniu 23 grudnia 2008 r. został złożony ww. wniosek o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie prawa do odliczenia podatku naliczonego. Wniosek został uzupełniony pismem z dnia 25 lutego 2009 r. (data wpływu 3 marca 2009 r.) o informacje doprecyzowujące stan faktyczny przedstawiony we wniosku.

W przedmiotowym wniosku został przedstawiony następujący stan faktyczny.

Wnioskodawca nabył nieruchomość stanowiącą działkę niezabudowaną gruntu. Według wypisu z rejestru gruntów, działka obejmuje grunty orne. Nieruchomość została nabyta w wyniku czynności zwolnionej od podatku od towarów i usług. Teren działki nie jest objęty obowiązującym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego.

Plan miejscowy jest opracowany i pozostaje w fazie zatwierdzania (prognozowany termin wejścia w życie – początek 2009 r.). Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego przewiduje przeznaczenie obszaru, na którym znajduje się działka, pod działalność usługową nieuciążliwą.

Właścicielem nieruchomości jest od 1994 r. spółka z ograniczoną odpowiedzialnością prowadząca działalność gospodarczą, zarejestrowana jako podatnik VAT czynny, która nabyła nieruchomość od osób fizycznych na cele prowadzonej przez siebie działalności gospodarczej. Na nieruchomości nie były dotąd prowadzone żadne prace inwestycyjne.

Nieruchomość po nabyciu będzie wykorzystywana przez Zainteresowanego do prowadzenia działalności gospodarczej opodatkowanej VAT.

W uzupełnieniu do wniosku Wnioskodawca wskazał, iż przedmiotowa nieruchomość została nabyta w miesiącu listopadzie 2008 r. od spółki z ograniczoną odpowiedzialnością prowadzącej działalność gospodarczą. Z tytułu tej transakcji wystawiona została faktura VAT z naliczonym podatkiem w wysokości 22%.

W związku z powyższym zadano następujące pytanie.

Czy w odniesieniu do Zainteresowanego znajdzie zastosowanie art. 88 ust. 3a pkt 2 ustawy o VAT?

Zdaniem Wnioskodawcy, zgodnie z art. 88 ust. 3a pkt 2 ustawy o VAT, nie stanowią podstawy do obniżenia podatku należnego oraz zwrotu różnicy podatku lub zwrotu podatku naliczonego faktury i dokumenty celne w przypadku, gdy transakcja udokumentowana fakturą nie podlega opodatkowaniu albo jest zwolniona od podatku.

Przedmiotowa transakcja podlega opodatkowaniu ponieważ dokonywana jest przez czynnego podatnika VAT i dotyczy składnika majątku, którego nabycie i sprzedaż odbywa się w ramach prowadzonego przez tego podatnika przedsiębiorstwa.

Stosownie do art. 43 ust. 1 pkt 9 ustawy o VAT, zwalnia się od podatku dostawę terenów niezabudowanych innych niż tereny budowlane oraz przeznaczone pod zabudowę.

Z przytoczonego przepisu jednoznacznie wynika, że kluczowym elementem pozwalającym stwierdzić, czy dostawa nieruchomości niezabudowanych może skorzystać ze zwolnienia od podatku VAT jest określenie przeznaczenia gruntu.

Przedmiotowa nieruchomość, zgodnie z wypisem z ewidencji gruntów stanowi co prawda grunt rolny, jednakże ze studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego wynika, iż grunt jest przeznaczony pod zabudowę.

Biorąc pod uwagę, że studium sporządzane jest w celu określenia polityki przestrzennej gminy i że ustalenia studium są wiążące dla organów gminy przy sporządzaniu planów miejscowych zagospodarowania przestrzennego, uznać należy, że w przypadku braku planu zagospodarowania przestrzennego, ocenę spełnienia określonej w art. 43 ust. 1 pkt 9 ustawy o VAT, przesłanki wyłączającej zwolnienie, dokonać można z uwzględnieniem informacji wynikających z tego dokumentu. A ponieważ zgodnie z zapisami „Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Gminy C” działka znajduje się na obszarze usług nieuciążliwych, z czego wynika jej przeznaczenie pod zabudowę, sprzedaż nie może korzystać ze zwolnienia od podatku określonego w art. 43 ust. 1 pkt 9 ustawy o VAT.

Analogiczne stanowisko prezentowane jest zarówno w interpretacjach organów podatkowych, jak i w orzeczeniach sądów administracyjnych (np.: Dyrektor Izby Skarbowej w Katowicach z dnia 25 lipca 2008 r. sygn. IBPP3/443-328/08/AB; Dyrektor Izby Skarbowej w Poznaniu z dnia 31 stycznia 2008 r. sygn. ILPP2/443-120/07-2/ISN; wyrok WSA w Warszawie z dnia 6 maja 2008 r. sygn. akt III SA/Wa 296/08; wyrok WSA we Wrocławiu z dnia 9 listopada 2007 r. sygn. akt I SA/Wr 918/07).

W związku z powyższym Wnioskodawca uważa, że w związku z dokonanym zakupem nieruchomości nie znajdzie zastosowania art. 88 ust. 3a pkt 2 ustawy o VAT.

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego stanu faktycznego uznaje się za prawidłowe.

Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 54, poz. 535 ze zm.), zwanej dalej ustawą, opodatkowaniu ww. podatkiem podlegają odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju.

Przez towary, w świetle art. 2 pkt 6 ustawy, rozumie się rzeczy ruchome, jak również wszelkie postacie energii, budynki i budowle lub ich części, będące przedmiotem czynności podlegających opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, które są wymienione w klasyfikacjach wydanych na podstawie przepisów o statystyce publicznej, a także grunty.

W myśl art. 7 ust. 1 ustawy, przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (…).

Z opisu stanu faktycznego wynika, iż Zainteresowany nabył w miesiącu listopadzie 2008 r. od spółki z ograniczoną odpowiedzialnością prowadzącej działalność gospodarczą, nieruchomość niezabudowaną. Przedmiotowa transakcja została udokumentowana fakturą VAT, z wykazanym podatkiem VAT w wysokości 22%.

Zgodnie z przedstawionymi przepisami, grunt spełnia definicję towaru w myśl ustawy, a jego sprzedaż jest traktowana jako czynność odpłatnej dostawy towarów na terytorium kraju.

Zgodnie z art. 41 ust. 1 ustawy, stawka podatku wynosi 22%, z zastrzeżeniem ust. 2-12c, art. 83, art. 119 ust. 7, art. 120 ust. 2 i 3, art. 122 i art. 129 ust. 1.

Oprócz stawki podstawowej, na wybrane grupy towarów i usług, ustawodawca przewidział stawki preferencyjne oraz zwolnienie od podatku.

Zakres i zasady zwolnienia od podatku dostaw towarów lub świadczenia usług zostały określone między innymi w art. 43 ustawy.

Z opisu sprawy wynika również, iż przeznaczona do sprzedaży nieruchomość, położona jest na terenie nie objętym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, a ze „Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Gminy C.” wynika, iż znajduje się ona na terenie przeznaczonym pod działalność usługową nieuciążliwą.

Na mocy art. 43 ust. 1 pkt 9 ustawy, zwalnia się od podatku od towarów i usług dostawę terenów niezabudowanych innych niż tereny budowlane oraz przeznaczone pod zabudowę.

Biorąc pod uwagę powyższy przepis stwierdza się, iż opodatkowanie lub zwolnienie dostawy gruntów uzależnione jest od przeznaczenia tego gruntu, które należy ustalić w oparciu o lokalne przepisy zagospodarowania przestrzennego.

Stosownie do art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717 ze zm.), kształtowanie i prowadzenie polityki przestrzennej na terenie gminy, w tym uchwalanie studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy oraz miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego, z wyjątkiem morskich wód wewnętrznych, morza terytorialnego i wyłącznej strefy ekonomicznej oraz terenów zamkniętych, należy do zadań własnych gminy.

Zgodnie z art. 4 ust. 1 ww. ustawy, ustalenie przeznaczenia terenu oraz określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu następuje w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego i należy do zadań własnych gminy.

W myśl art. 9 ust. 1-5 powołanej ustawy, w celu określenia polityki przestrzennej gminy, w tym lokalnych zasad zagospodarowania przestrzennego, rada gminy podejmuje uchwałę o przystąpieniu do sporządzania studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy, zwanego dalej „studium”. Wójt, burmistrz albo prezydent miasta sporządza studium zawierające część tekstową i graficzną, uwzględniając zasady określone w koncepcji przestrzennego zagospodarowania kraju, ustalenia strategii rozwoju i planu zagospodarowania przestrzennego województwa oraz strategii rozwoju gminy, o ile gmina dysponuje takim opracowaniem.

Studium sporządza się dla obszaru w granicach administracyjnych gminy. Ustalenia studium są wiążące dla organów gminy przy sporządzaniu planów miejscowych. Studium nie jest aktem prawa miejscowego.

Art. 20 ust. 1 ww. ustawy wskazuje, iż Rada gminy uchwala plan po stwierdzeniu jego zgodności z ustaleniami studium (…).

W przypadku braku planu zagospodarowania przestrzennego określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu następuje w drodze decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu wydanej przez wójta, burmistrza lub prezydenta.

Z powyższych unormowań wynika, iż studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy, jako plan – program, winno być wyrazem perspektywicznej polityki przestrzennej, odnoszącym się do całego obszaru gminy. Można by uznać studium za swego rodzaju aksjologiczną podstawę wszelkich działań podejmowanych na terenie gminy w zakresie planowania i zagospodarowania przestrzennego.

Analizując przywołane przepisy stwierdzić należy, że z treści studium powinny wynikać lokalne zasady zagospodarowania przestrzennego. Skonkretyzowane działania w zakresie zmiany przeznaczenia terenu, położonego na obszarze gminy, przewidziane w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego oraz w decyzjach o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, powinny być formułowane i realizowane zgodnie z tymi zasadami. Z treści studium, jego charakteru i funkcji, a zwłaszcza z całokształtu unormowań ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym należy wnosić, iż w odróżnieniu np. od miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego jest ono aktem obligatoryjnym. Przepisy zawarte w art. 9 ust. 3-5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, odnoszą się do charakteru studium gminnego. Wynika z nich, iż jest ono zbiorem dyrektyw określających przyszłe zamierzenia w zakresie ładu przestrzennego na terenie całej gminy. Odmiennie więc od miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego teren, jaki ma być objęty postanowieniami studium, jest jednoznacznie określony i zawsze powinien obejmować cały obszar gminy.

Studium jako akt o wyższym stopniu ogólności od pozostałych urządzeń planistycznych wykorzystywanych na szczeblu gminnym (miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego oraz decyzje o warunkach zabudowy zagospodarowania terenu), wyznacza przedmiotowe granice, w jakich ma następować wiążące, zarówno władzę, jak i obywateli, ustalenie przeznaczenia poszczególnych terenów oraz sposobów zagospodarowania i zabudowy. Należy podkreślić w tym miejscu, iż ustawodawca, w cyt. przepisie art. 9 ust. 1, mówi o zasadach zagospodarowania, co jednoznacznie wskazuje, iż pod pojęciem tym należy rozumieć wszystkie możliwości racjonalnego wykorzystania terenu i jego zasobów.

Należy również zauważyć, że ustawa o podatku od towarów i usług w art. 43 ust. 1 pkt 9 posługuje się kryterium przeznaczenia terenu, a nie jego klasyfikacją.

O ile przeznaczenie terenu określa plan zagospodarowania przestrzennego, decyzja o ustaleniu warunków zabudowy oraz studium zagospodarowania, o tyle ewidencja gruntów i budynków jest jedynie urzędowym zbiorem informacji faktycznych. Wynikające z niej zapisy są odzwierciedleniem stanu faktycznego i prawnego na dzień dokonania wpisu.

Zgodnie z art. 20 ust. 1 pkt 1, ust. 2 oraz art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (t. j. Dz. U. z 2005 r. Nr 240, poz. 2027 ze zm.), informacje dotyczące gruntów znajdujące się w ewidencji dotyczą: położenia, granic, powierzchni, rodzajów użytków gruntowych oraz ich klas gleboznawczych, oznaczenia ksiąg wieczystych, a także stosunków właścicielskich. Dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków stanowią podstawę m.in. planowania przestrzennego, jednakże tylko w zakresie danych faktycznych w niej zawartych i nie określają przeznaczenia gruntu.

Stąd też z uwagi na fakt, iż w art. 43 ust. 1 pkt 9 ustawy o podatku od towarów i usług, mowa jest o przeznaczeniu terenu, a nie o klasyfikacji, nie powinna być ona co do zasady w tym przypadku brana pod uwagę. Zatem fakt, iż przedmiotowy grunt figuruje w ewidencji gruntów jako grunt rolny nie ma znaczenia dla określenia przeznaczenia danego terenu. Z powyższych przepisów wynika bowiem, że dla określenia przeznaczenia danego terenu, w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, decydujące znaczenie ma przeznaczenie terenu określone w studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego miasta i gminy.

Analiza przedstawionego stanu faktycznego wskazuje, iż przedmiotem dostawy jest nieruchomość przeznaczona w „Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Gminy C.” pod działalność usługową nieuciążliwą, z czego wynika jej przeznaczenie pod zabudowę. Biorąc powyższe pod uwagę stwierdzić należy, iż sprzedaż przedmiotowej nieruchomości podlega opodatkowaniu 22 % stawką podatku, zgodnie z art. 41 ust. 1 ustawy.

Wnioskodawca zaznaczył również, że po dokonaniu nabycia przedmiotowa nieruchomość wykorzystywana będzie przez niego w działalności gospodarczej opodatkowanej podatkiem VAT.

Art. 86 ust. 1 ustawy stanowi, że w zakresie, w jakim towary i usługi są wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych, podatnikowi, o którym mowa w art. 15, przysługuje prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego (…).

Z powyższego przepisu wynika, iż prawo do odliczenia podatku naliczonego przysługuje wyłącznie podatnikowi podatku od towarów i usług i dotyczy podatku naliczonego wynikającego z zakupów towarów i usług wykorzystywanych do wykonywania czynności opodatkowanych.

Kwotę podatku naliczonego stanowi, z zastrzeżeniem ust. 3-7, suma kwot podatku określonych w fakturach otrzymanych przez podatnika z tytułu nabycia towarów i usług – art. 86 ust. 2 pkt 1 lit. a ustawy.

W myśl postanowień zawartych w art. 88 ust. 3a pkt 2 ustawy, nie stanowią podstawy do obniżenia podatku należnego oraz zwrotu różnicy podatku lub zwrotu podatku naliczonego faktury i dokumenty celne w przypadku, gdy transakcja udokumentowana fakturą nie podlega opodatkowaniu albo jest zwolniona od podatku.

Reasumując, w świetle opisanego stanu faktycznego oraz obowiązujących w tym zakresie przepisów ustawy o podatku od towarów i usług należy stwierdzić, iż w przedmiotowej sprawie w odniesieniu do Wnioskodawcy nie znajdzie zastosowania przepis art. 88 ust. 3a pkt 2 ustawy, bowiem transakcja sprzedaży nieruchomości będącej przedmiotem zapytania podlega opodatkowaniu stawką podatku w wysokości 22 %, zgodnie z art. 41 ust. 1 ustawy.

Tut. Organ informuje, iż zgodnie z przepisami ustawy z dnia 7 listopada 2008 r. o zmianie ustawy o podatku od towarów i usług oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 209, poz. 1320) od dnia 1 grudnia 2008 r. został uchylony przepis art. 88 ust. 1 pkt 2 oraz art. 88 ust. 3 ustawy.

Interpretacja dotyczy zaistniałego stanu faktycznego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia w przedstawionym stanie faktycznym.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu, ul. Św. Mikołaja 78/79, 50-126 Wrocław po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy).

Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Poznaniu, Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Lesznie, ul. Dekana 6, 64-100 Leszno.