Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0115-KDIT1.4011.771.2024.1.AS
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-01-23
Teza: Skutki podatkowe otrzymania kwoty pieniężnej w wyniku
ugody z bankiem.
Słowa kluczowe: banki
kredyt-kredyt bankowy
kwota-kwota dodatkowa
opodatkowanie
przychód-źródła przychodu
ugody
wierzytelność-umorzenie wierzytelności
Zagadnienia: Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Źródła przychodów.-Specyfika źródeł przychodów.-Inne
źródła.
Przepisy: [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 2-art. 10-ust. 1-pkt 9
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 2-art. 11-ust. 1
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 2-art. 20-ust. 1

## Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

łowe

    Szanowni Państwo,
    stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego
    stanu faktycznego w podatku dochodowym od osób fizycznych jest prawidłowe.
    Zakres wniosku wspólnego o wydanie interpretacji indywidualnej
    28 listopada 2024 r. wpłynął Państwa wniosek wspólny o wydanie interpretacji
    indywidualnej, który dotyczy skutków podatkowych zawarcia ugody z bankiem. Treść
    wniosku jest następująca:
    Zainteresowani, którzy wystąpili z wnioskiem
    1) Zainteresowany będący stroną postępowania – A.B.;
    2) Zainteresowana niebędąca stroną postępowania – C.B., (...).
    Opis stanu faktycznego
    W dniu 8 lutego 2006 r. Zainteresowani zawarli z X S.A. (dalej: „Bank”) umowę kredytu
    mieszkaniowego nr (...) (dalej: „Umowa”). Kredyt walutowy w całości został wykorzystany
    na pokrycie zadłużenia z tytułu kredytu hipotecznego udzielonego przez Bank Y S.A. na
    dokończenie budowy na nieruchomości zlokalizowanej w A. przy ulicy B. z przeznaczeniem
    na potrzeby własne. Kredyt walutowy został zabezpieczony w postaci hipoteki
    ustanowionej na własności nieruchomości opisanej powyżej.
    Zgodnie z zawartą Umową Zainteresowani odpowiadali za spłatę kredytu solidarnie.
    Łącznie Bank wypłacił w PLN tytułem Umowy kwotę 132.705,90 zł stanowiącą
    równowartość 54.670 CHF, stosując kurs kupna obowiązujący w Banku w chwili
    uruchomienia transzy kredytu. W związku z realizacją Umowy, od daty jej zawarcia do 13
    marca 2020 r., Zainteresowani uiścili na rzecz Banku 124.127,84 zł i 27.513,03 CHF (tj.
    27.513,03 zł przeliczone wg średniego kursu NBP z dnia 19 listopada 2024 r.), łącznie
    kwotę 251.953,38 zł. Różnica między kwotą wpłaconą na rzecz Banku a kwotą rzeczywiście
    wypłaconą przez Bank wyniosła 119.247,48 zł, która odzwierciedlała rzeczywistą wysokość
    roszczenia Zainteresowanych z tytułu umowy.
    W momencie dokonywania wszystkich czynności opisanych we wniosku w małżeństwie
    Zainteresowanych panował ustrój ustawowej wspólności majątkowej małżeńskiej.
    W dniu 13 czerwca 2022 r. Zainteresowani wnieśli do Sądu Okręgowego w C. pozew o
    zasądzenie na ich rzecz od Banku kwoty 124.127,84 zł i 27.513,03 CHF wraz z ustawowymi
    odsetkami za opóźnienie od dnia 3 kwietnia 2022 r. do dnia zapłaty, a także ustalenie
    nieistnienia stosunku prawnego wynikającego z umowy. W pozwie Zainteresowani
    wskazali na nieważność bezwzględną Umowy oraz niedozwolony charakter postanowień
    (art 385(1) § 1 k.c.), których usunięcie z umowy skutkowało upadkiem (nieważnością)
    umowy. Przedmiotem żądania pozwu w zakresie zapłaty był zwrot nienależnie
    uiszczonych rat kredytu za okres od dnia zawarcia umowy do dnia 13 marca 2020 r. Z
    ostrożności procesowej sformułowano również w pozwie roszczenie ewentualne (tzw.
    roszczenie o „odfrankowienie”) o zasądzenie kwoty 72.476,47 wraz z odsetkami
    ustawowymi za opóźnienie od dnia 3 kwietnia 2022 r. do dnia zapłaty, pobranej przez
    Bank nienależnie tytułem rat kredytu, zawyżonych w wyniku bezpodstawnego ustalenia
    przez Bank salda kredytu w CHF, podczas gdy kredyt został wypłacony w złotych oraz w
    wyniku stosowania przez Bank niedozwolonej klauzuli dot. przeliczenia rat kapitałowo-
    odsetkowych.
    Sąd Okręgowy w C. rozpoznawał sprawę pod. sygn. akt (...). Dążeniem Zainteresowanych,
    wobec naruszenia przez Bank przepisów prawa, było odzyskanie nienależnie uiszczonych
    kwot przewyższających kwotę wypłaconego kapitału kredytu. W trakcie postępowania
    sądowego Bank wystąpił z propozycją zawarcia ugody, która zakończyłaby spór dotyczący
    kwestionowanej Umowy. Propozycję ugody z Bankiem należy traktować jako zwrot przez

    Bank środków, które w wyniku ugody zostaną uznane za nienależnie wpłacone do Banku
    tytułem kredytu i odsetek od kredytu oraz spowoduje odstąpienie przez
    Zainteresowanych dochodzenia dalszych roszczeń wobec Banku.
    Zainteresowani wraz z Bankiem zawarli ugodę w celu zakończenia sporu i uchylenia stanu
    niepewności co do roszczeń wynikających z umowy, poprzez przyjęte w ugodzie
    rozwiązania, w tym zmianę Umowy w zakresie waluty, wysokości i zasad spłaty
    wierzytelności kredytowej. Za podstawę ustalenia wysokości zadłużenia strony przyjęły, iż
    kredyt udzielony na podstawie Umowy został rozliczony tak, jakby od daty zawarcia
    Umowy, tj. 8 lutego 2006 r., stanowił kredyt złotowy udzielony na warunkach określonych
    w ugodzie. Na mocy ugody Bank umorzył aktualne zadłużenie z tytułu Umowy oraz zwrócił
    kredytobiorcy poniższe kwoty, a także dokonał zwrotu kosztów zastępstwa prawnego w
    wysokości 10.800 zł oraz połowę opłaty sądowej od pozwu w wysokości 500 zł.
    W § 1 ust. 7 ugody jest wzmianka o zestawieniu stanowiącym podstawę wyliczenia
    nadpłaty kwoty kredytu w PLN na dzień 13 marca 2020 r. W § 1 ust. 9 ugody Bank
    zobowiązał się do zwrotu na rzecz Zainteresowanych kwoty 19.484,29 zł w celu
    zakończenia wszelkich sporów dotyczących abuzywności umowy. W § 4 ust. 1 wskazano,
    że Bank wypłaci również kwotę dodatkową w wysokości 80.515,71 zł, a także
    poinformował Zainteresowanych, że w związku z wypłatą ww. kwoty powstaje przychód, a
    na Banku ciąży wykonanie obowiązku informacyjnego (tj. sporządzenie PIT-11).
    W konsekwencji zawarcia ugody Bank zwrócił łączną kwotę 100.000 zł tytułem zwrotu
    środków pieniężnych, które wcześniej na mocy Umowy Zainteresowani przekazali na rzecz
    Banku w ramach spłaty udzielonego kredytu na podstawie Umowy. Ww. kwota została
    uzgodniona przez strony w drodze negocjacji ugodowych, w toku których zarówno Bank,
    jak i kredytobiorcy dokonali wzajemnych ustępstw. Kwota, na którą składa się łączna suma
    wpłat dokonanych na rzecz Banku z tytułu umowy pomniejszona o łączny zwrot
    otrzymany z Banku nie jest niższa niż kwota uzyskanego przez Zainteresowanych kapitału
    kredytu. Jak wskazano powyżej, Zainteresowani wpłacili na poczet Umowy co najmniej
    kwotę 119.247,48 zł przewyższającą wypłaconą przez Bank kwotę kapitału.

## Pytanie

Czy otrzymana przez Wnioskodawcę w wyniku ugody z Bankiem, tj. X S.A., łączna kwota
    100.000 zł stanowić będzie przychód i czy w związku z tym powstanie po jego stronie
    obowiązek podatku dochodowego od osób fizycznych na podstawie przepisów ustawy z
    dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz.U. z 2022 r. poz.
    2647)?
    Państwa stanowisko w sprawie
    Państwa zdaniem łączna kwota zwróconych środków pieniężnych przez Bank na
    podstawie ugody w wysokości 100.000 zł nie stanowi przychodu do opodatkowania.
    Ustawodawca w art. 10 ust. 1 u.p.d.o.f. wymienia źródła przychodów, z których przychód
    (dochód) podlega opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych.
    Nienależne świadczenie w podanym rozumieniu przyjętym w art. 410 w zw. z art. 405
    Kodeksu Cywilnego nie zostało wymienione jako odrębne źródło przychodów w art. 10
    ust. 1 pkt 1-8 u.p.d.o.f. Mając na uwadze fakt, iż w ugodzie nie została wskazana podstawa,
    na jakiej Bank zobowiązany jest do zwrotu na rzecz Wnioskodawcy (Kredytobiorców)
    łącznej kwoty 100.000 zł, kwota tym bardziej nie powinna podlegać opodatkowaniu, jako
    że zgodnie z treścią ugody Zainteresowani mają otrzymać zwrot tego, co w czasie trwania
    Umowy było świadczone.
    Zwrot tego, co świadczono nie stanowi przychodu. Bank na podstawie Umowy udzielił
    kredytu na łączną kwotę 132.705,90 zł. Tym samym Bank pobrał bezpodstawnie
    świadczenie nienależne w łącznej kwocie 232.705,90 zł, a otrzymana w wyniku ugody
    kwota stanowi zwrot części kosztu poniesionego w związku z zawarciem z Bankiem
    Umowy. Otrzymanie zwrotu nie stanowi żadnej dodatkowej korzyści, a jedynie prowadzi
    do stanu rozliczeń, który jest zgodny z prawem, tj. stanowi następstwo pozbawienia

    Umowy jej abuzywnych postanowień. Kwota przekazana Zainteresowanym przez Bank na
    podstawie ugody nie spowoduje faktycznego przyrostu majątku Zainteresowanych.
    Ponadto u.p.d.o.f. określa dochód jako nadwyżkę przychodów nad kosztami ich uzyskania
    (art. 9 ust. 2 u.p.d.o.f.).Przychód podatkowy warunkuje możliwość powstania dochodu
    podatkowego w tym znaczeniu, że dopóki nie mamy do czynienia z przychodem w sensie
    podatkowym, dopóty nie może powstać dochód podatkowy. Otrzymanego zwrotu nie
    można traktować w kategorii przychodu podatkowego w rozumieniu ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych, zgodnie z zasadami wynikającymi z art. 11 u.p.d.o.f.,
    ponieważ w tej sytuacji nie następuje po stronie Zainteresowanych żadne przysporzenie
    majątkowe.
    W uzasadnieniu wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 2 marca 2017 r., sygn. akt II
    FSK 164/15 wskazano, że (...) jak stanowi przepis art. 11 ust. 1 u.p.d.o.f., przychodami, z
    zastrzeżeniem art. 14-16, art. 17 ust. 1 pkt 6 19, art. 19i art. 20 ust. 3, są otrzymane lub
    postawione do dyspozycji podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i wartości
    pieniężne oraz wartość otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych
    świadczeń. Przytoczona definicja przychodu wyprowadzona na podstawie tych przepisów
    ma charakter ogólny, a zatem będzie ona w użyciu wówczas, gdy zastosowania nie będą
    znajdować regulacje szczegółowe, inaczej opisujące danego rodzaju przychód. Należy
    również pamiętać, że przepisy art. 11 u.p.d.o.f. trzeba interpretować w powiązaniu z
    przepisami art. 10 oraz art. 12-20 u.p.d.o.f., co pozwala na ustalenie, czy dana kwota lub
    świadczenie przynależą do któregokolwiek ze źródeł przychodów podatkowych. Jeżeli nie
    będzie możliwe przyporządkowanie danego świadczenia do jakiegokolwiek źródła
    przychodu (w tym również do „innych źródeł przychodu” - art. 20 u.p.d.o.f.), to nie będzie
    ono mogło być uznane za przychód podatkowy, choćby nawet odpowiadało ogólnej
    definicji przychodu zawartej w przepisach art. 11 u.p.d.o.f. Mimo że nie wynika to wprost z
    art. 11 ust. 1 u.p.d.o.f., za przychody podatkowe mogą być uznane tylko takie świadczenia,
    które nie mają charakteru zwrotnego.
    Przychód jest bowiem w istocie określonym przyrostem majątkowym, a zatem jego
    otrzymanie musi mieć charakter definitywny. Stąd też wszystkie kwoty otrzymywane
    „tytułem zwrotnym” nie są zaliczane do przychodów podatkowych. Podsumowując, zwrot
    otrzymanej kwoty tytułem bezpodstawnego wzbogacenia się na podstawie art. 405 i art.
    410 Kodeksu cywilnego (nienależne świadczenie) nie stanowi przychodu w rozumieniu art.
    10 ust. 1 pkt 9 w związku z art. 11 ust. 1 oraz art. 20 ust. 1 u.p.d.o.f.
    Dodatkowo Wnioskodawca wskazuje, że otrzymany kredyt na podstawie Umowy wypełnia
    przesłanki definicji zawartej w § 3 pkt 3 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 11 marca
    2022 r. w sprawie zaniechania poboru podatku dochodowego od niektórych dochodów
    (przychodów) związanych z kredytem hipotecznym udzielonym na cele mieszkaniowe (Dz.
    U. poz. 592 z późn. zm.) (dalej jako: „Rozporządzenie”), a kredyt był zaciągnięty na wydatki,
    o których mowa w art. 21 ust. 25 pkt 1 u.p.d.o.f., tj. wydatki na własne cele mieszkaniowe –
    na dokończenie budowy domu mieszkalnego. W myśl § 1 ust. 2 Rozporządzenia kwoty
    wierzytelności, o których mowa w ust. 1 pkt 1, obejmują: kwoty kredytu mieszkaniowego
    (kapitału); odsetki, w tym odsetki skapitalizowane, i prowizje; oraz opłaty, jeżeli ich
    poniesienie przez kredytobiorcę było niezbędne do zawarcia umowy kredytu
    mieszkaniowego, z wyjątkiem kosztów usług dodatkowych, w szczególności ubezpieczeń.
    Zgodnie z § 1 ust. 1 pkt 1 Rozporządzenia zarządza się zaniechanie poboru podatku
    dochodowego od osób fizycznych od kwot: umorzonych osobie fizycznej wierzytelności z
    tytułu kredytu mieszkaniowego, w przypadku, gdy:
    a) kredyt mieszkaniowy został zaciągnięty na realizację jednej inwestycji mieszkaniową
      oraz

    b) osoba fizyczna będąca stroną umowy kredytu mieszkaniowego nie korzystała z
      zaniechania poboru podatku od kwot umorzonych wierzytelności z tytułu kredytu
      mieszkaniowego zaciągniętego na realizację innej niż określona w lit. a inwestycji
      mieszkaniowej.
    Jak wynika z uzasadnienia do Rozporządzenia, za jego wydaniem stoi „szczególna
    potrzeba wyprowadzenia istotnej zachęty do zawierania przez kredytodawców i
    kredytobiorców ugód w celu restrukturyzacji tzw. kredytów frankowych, które ograniczą
    negatywne skutki wynikające ze zmiany kursu waluty szwajcarskiej na możliwość
    terminowej spłaty kredytów mieszkaniowych denominowanych w tej walucie przez
    polskich obywateli".
    Jednocześnie w uzasadnieniu wskazano, że „nie bez znaczenia jest fakt, że część
    kredytobiorców toczy spory sądowe z bankami zarzucając abuzywność klauzul
    indeksacyjnych przy hipotecznych kredytach mieszkaniowych denominowanych lub
    indeksowanych do waluty obcej. Opodatkowanie umarzanych kredytobiorcom kwot w
    sytuacji, gdy dochodzą oni przed sądami nieważności zawartych przez nich umów
    (częściową lub całkowitej), czyli podważają zasadność wymagalności tych kwot, budziłoby
    zatem istotne kontrowersje”.
    Ponadto nie sposób nie zgodzić się, że „uzyskane przez kredytobiorców umorzenie
    kredytu będzie stanowiło dla tej grupy realną, wymiernie poprawiającą ją położenie
    korzyść, wyłącznie w sytuacji, jeśli działania instytucji finansowych zmierzające do
    ułatwienia spłaty zadłużenia kredytobiorcom spotkają się z synergiczną reakcją ze strony
    państwa”.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest prawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób
    fizycznych (Dz. U. z 2024 r. poz. 226 ze zm.):
      Opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z
      wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od
      których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.
    Powołany przepis wyraża tzw. zasadę powszechności opodatkowania. Regułą jest, że
    każdy dochód osiągnięty przez osobę fizyczną podlega opodatkowaniu, wyjątkiem zaś jest
    sytuacja, gdy dochód opodatkowaniu nie podlega. Wyjątki od omawianej zasady dotyczą:
    • dochodów, które zostały wprost wymienione przez ustawodawcę w art. 21, 52, 52a i 52c
      ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych jako zwolnione z podatku oraz
    • dochodów, od których zaniechano poboru podatku w drodze rozporządzenia ministra
      właściwego do spraw finansów publicznych wydanego na podstawie art. 22 ustawy
      Ordynacja podatkowa (rozporządzenie takie może być wydane w przypadkach
      uzasadnionych interesem publicznym lub ważnym interesem podatników).
    Ogólne określenie „przychodów” zawiera art. 11 ust. 1 ww. ustawy. Stosownie do tego
    przepisu:
      Przychodami, z zastrzeżeniem art. 14-15, art. 17 ust. 1 pkt 6, 9, 10 w zakresie realizacji
      praw wynikających z pochodnych instrumentów finansowych, pkt 11, art. 19, art. 25b,
      art. 30ca, art. 30da i art. 30f, są otrzymane lub postawione do dyspozycji podatnika w
      roku kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość otrzymanych
      świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń.
    Jak wynika z powołanego przepisu, ustawodawca przyjął zasadę, że przychodem są:

    • pieniądze i wartości pieniężne, które zostały otrzymane przez podatnika, tj. takie
      pieniądze i wartości pieniężne, które podatnik rzeczywiście „dostał, odebrał,
      zainkasował, objął w posiadanie”;
    • pieniądze i wartości pieniężne, które zostały postawione do dyspozycji podatnika, tj.
      takie przysporzenia, które zostały mu faktycznie udostępnione/przekazane do
      odbioru; takie pieniądze i środki pieniężne, które podatnik ma możliwość włączyć do
      swojego władztwa, a więc ma możliwość skorzystania z tychże pieniędzy i wartości
      pieniężnych i nie jest to uzależnione od dodatkowej zgody osoby stawiającej określone
      pieniądze i wartości pieniężne do dyspozycji podatnika.
    Pojęcie przychodu wiąże się zatem z przysporzeniem majątkowym po stronie podatnika, z
    wartością wchodzącą do jego majątku. Przychodami w rozumieniu art. 11 ustawy o
    podatku dochodowym od osób fizycznych mogą być tylko takie świadczenia, które nie
    mają charakteru zwrotnego. Skoro bowiem przychód jest określonym przyrostem
    majątkowym po stronie podatnika jego otrzymanie musi mieć charakter definitywny.
    Źródła przychodów zostały określone przez ustawodawcę w art. 10 ust. 1 ustawy o
    podatku dochodowym od osób fizycznych.
    W myśl art. 10 ust. 1 pkt 9 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych źródłem
    przychodów są inne źródła.
    Katalog źródeł przychodów jest katalogiem zamkniętym. Ustawodawca „zamknął” ten
    katalog dzięki wprowadzeniu kategorii „innych źródeł”, czyli źródeł przychodów innych niż
    wymienione w art. 10 ust. 1 pkt 1-8b. W sytuacji, gdy dane przysporzenie podatnika ma
    charakter przychodu i nie mieści się w żadnej z kategorii wskazanych w art. 10 ust. 1 pkt 1-
    8b ustawy, jest przypisywane do źródła z art. 10 ust. 1 pkt 9. Rozwiązanie to jest jednym z
    elementów gwarantujących realizację zasady powszechności opodatkowania.
    Zgodnie z art. 20 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych za przychody z
    innych źródeł, o których mowa w art. 10 ust. 1 pkt 9, uważa się w szczególności:
      kwoty wypłacone po śmierci członka otwartego funduszu emerytalnego wskazanej
      przez niego osobie lub członkowi jego najbliższej rodziny, w rozumieniu przepisów o
      organizacji i funkcjonowaniu funduszy emerytalnych, kwoty uzyskane z tytułu zwrotu z
      indywidualnego konta zabezpieczenia emerytalnego oraz wypłaty z indywidualnego
      konta zabezpieczenia emerytalnego, w tym także dokonane na rzecz osoby
      uprawnionej na wypadek śmierci oszczędzającego, zasiłki pieniężne z ubezpieczenia
      społecznego, alimenty, stypendia, świadczenia otrzymane z tytułu umowy o pomocy
      przy zbiorach, dotacje (subwencje) inne niż wymienione w art. 14, dopłaty, nagrody i
      inne nieodpłatne świadczenia nienależące do przychodów określonych w art. 12-14 i
      art. 17.
    Instytucja kredytu uregulowana została przepisami ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r.
    Prawo bankowe (t. j. Dz. U. z 2023 r. poz. 2488 ze zm.). Zgodnie z treścią art. 69 ust. 1 ww.
    ustawy:
      Przez umowę kredytu bank zobowiązuje się oddać do dyspozycji kredytobiorcy na czas
      oznaczony w umowie kwotę środków pieniężnych z przeznaczeniem na ustalony cel, a
      kredytobiorca zobowiązuje się do korzystania z niej na warunkach określonych w
      umowie, zwrotu kwoty wykorzystanego kredytu wraz z odsetkami w oznaczonych
      terminach spłaty oraz zapłaty prowizji od udzielonego kredytu.
    Otrzymanie kredytu i jego spłata na warunkach przewidzianych w umowie kredytowej są
    obojętne podatkowo. Przychód po stronie kredytobiorcy pojawia się w przypadku, kiedy
    dochodzi do umorzenia kredytu, jego części lub odsetek. Wtedy bowiem kredytobiorca
    osiąga konkretne przysporzenie majątkowe (przychód w rozumieniu ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych).
    Z informacji przedstawionych przez Państwa wynika, że:

    • 8 lutego 2006 r. zawarli Państwo umowę kredytu mieszkaniowego,
    • zawarli Państwo z bankiem ugodę sądową,
    • na podstawie zawartej ugody bank wypłacił Państwu łączną kwotę 100.000 zł tytułem
      zwrotu środków pieniężnych, które wcześniej na mocy Umowy przekazali Państwo na
      rzecz Banku w ramach spłaty udzielonego kredytu na podstawie Umowy.
    Powzięli Państwo wątpliwość, czy wypłacona Państwu kwota podlega opodatkowaniu
    podatkiem dochodowym od osób fizycznych.
    Wobec powyższego, skoro kwota pieniężna, którą otrzymali Państwo od banku w wyniku
    zawartej ugody, mieści się w kwocie wpłacanej podczas spłaty kredytu hipotecznego to jej
    otrzymanie nie powoduje po Państwa stronie dodatkowego przysporzenia majątkowego.
    W konsekwencji pieniądze te nie są Państwa przychodem w rozumieniu art. 11 ust. 1
    ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych i ich uzyskanie nie skutkuje
    obowiązkiem zapłaty podatku dochodowego.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Państwo przedstawili i stanu prawnego,
    który obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    • Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy
      z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2023 r. poz. 2383 ze
      zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli: Państwa sytuacja
      będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i
      zastosują się Państwo do interpretacji.
    • Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
        1) z zastosowaniem art. 119a;
        2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5
        ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
        3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
      Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki
      interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Pan A.B. (Zainteresowany będący stroną postępowania – art. 14r § 2 Ordynacji
    podatkowej) ma prawo zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego
    Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa
    z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – t.j. Dz.
    U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
    • w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo

    • w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Elektronicznej Skrzynki Podawczej Krajowej Informacji Skarbowej na platformie
      ePUAP: /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 i art. 14r
    ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa.