Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0111-KDIB2-1.4010.231.2025.1.ED
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-07-15
Teza: Wpłaty finansowe na inwestycję, w wyniku której powstanie
środek trwały nie będą korzystały ze zwolnienia
przewidzianego w art. 17 ust. 1 pkt 21 ustawy o CIT. Odpisy
amortyzacyjne stanowiły będą w całość koszt uzyskania
przychodu Spółki, gdyż nie będzie miał tu zastosowania art. 16
ust. 1 pkt 48 ustawy o CIT.
Słowa kluczowe: amortyzacja-odpisy amortyzacyjne
koszt-koszty uzyskania przychodów
przedsięwzięcie
przychód
zwolnienie
źródło-źródło finansowania
Zagadnienia: Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 2. Przychody-Przysporzenia stanowiące
przychód-Pieniądze i wartości pieniężne
Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 2. Przychody-Przysporzenia stanowiące
przychód-Świadczenia w naturze i świadczenia
nieodpłatne
1

Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 3. Koszty uzyskania przychodów-Amortyzacja-
Środki trwałe
Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 4. Zwolnienia przedmiotowe-Dotacje,
subwencje, dopłaty
Przepisy: [CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 3-art. 16-ust. 1-pkt 48
[CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 3-art. 16a-ust. 1
[CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 4-art. 17-ust. 1-pkt 21

## Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

łowe
    Szanowni Państwo,
    stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego
    zdarzenia przyszłego w podatku dochodowym od osób prawnych jest prawidłowe.

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

16 maja 2025 r. za pośrednictwem Poczty Polskiej wpłynął Państwa wniosek z 9 maja 2025
    r. o wydanie interpretacji indywidualnej dotyczący podatku dochodowego od osób
    prawnych w zakresie ustalenia, czy otrzymane przez Państwa wpłaty nie będą objęte
    zwolnieniem przewidzianym w art. 17 ust. 1 pkt 21 ustawy o podatku dochodowym od
    osób prawnych, zaś koszty uzyskania przychodów z tytułu zużycia środków trwałych
    powstałych z wpłat stanowiły będą w całości koszty uzyskania przychodów.
    Treść wniosku jest następująca:

## Opis zdarzenia przyszłego

X sp. z o.o. jest spółką gminną ze 100% udziałem JST Gminy A. Jest zarejestrowanym
    czynnym podatnikiem podatku od towarów i usług oraz płatnikiem podatku dochodowego
    od osób prawnych. Spółka została powołana do wykonywania zadań własnych Gminy,
    polegających na świadczeniu usług w zakresie dostawy wody i odbioru ścieków . Do
    realizacji powyższych zadań służy posiadana przez Spółkę infrastruktura wodociągowa i
    kanalizacyjna. W przyszłości Spółka planuje przyjmować darowizny pieniężne od osób
    fizycznych nieprowadzących działalności gospodarczej, z przeznaczeniem na konkretny cel
    - wybudowanie sieci wodociągowej/kanalizacyjnej. Darowizna będzie przelewana na konto
    bankowe Spółki zaś w umowie darowizny określony zostanie cel tejże darowizny. Za
    określoną sumę pieniężną, która będzie przedmiotem darowizny Spółka wykona w/w
    inwestycję, która stanowiła będzie środek trwały Spółki, zaś darczyńca będący inicjatorem
    przedsięwzięcia uzyska przyłączenia do sieci kanalizacyjnej/wodociągowej w najkrótszym
    możliwym czasie. Realizacja tej inwestycji nie jest ujęta w wieloletnim planie
    inwestycyjnym Spółki, zaś wykonanie tej inwestycji będzie służyło interesom obu stron
    zawieranej Umowy. Wartość inwestycji, określonej na podstawie kosztorysu
    wykonawczego budowli podziemnej w postaci sieci wodociągowej lub/i kanalizacyjnej,
    ustalona zostanie w wartościach netto. Wszelkie koszty i ciężary związane z realizacją
    inwestycji ponosiła będzie Spółka. Osoba fizyczna zobowiązana będzie do przekazania
    darowizny w formie pieniężnej na konto bankowe Spółki, zgodnie z umową darowizny.
    Ponadto istotne elementy zdarzenia przyszłego ujęto we własnym stanowisku, gdzie
    wskazano, że Spółka otrzymuje od darczyńcy dofinansowanie (darowiznę) do realizowanej
    inwestycji. Darczyńca jako inicjator przedsięwzięcia będzie zainteresowany przyłączeniem
    do sieci wodnej/kanalizacyjnej. Realizacja inwestycji leżała będzie w interesie obu stron
    zawieranej umowy darowizny. Otrzymana przez Spółkę kwota dofinansowania/darowizny

    będzie świadczeniem wzajemnym. Tym samym otrzymywane przez Spółkę wpłaty nie
    będą posiadały charakteru nieodpłatnego świadczenia, zaś dofinansowanie wytworzenia
    środka trwałego nie będzie stanowiło rodzaju bezzwrotnej pomocy.

## Pytanie

Czy otrzymana przez spółkę darowizna nie będzie objęta zwolnieniem przewidzianym w
    art. 17 ust. 1 pkt 21 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, zaś koszty
    uzyskania przychodów z tytułu zużycia środków trwałych powstałych ze środków
    powyższej darowizny stanowiły będą w całości koszty uzyskania przychodów?
    Państwa stanowisko w sprawie
    W art. 17 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych - ustawodawca zawarł
    katalog dochodów podlegających zwolnieniu z opodatkowania. W przepisie tym zostało
    enumeratywnie wyliczone szereg zwolnień podatkowych.
    I tak, stosownie do art. 17 ust. 1 pkt 21 wolne od podatku są dotacje, subwencje, dopłaty i
    inne nieodpłatne świadczenia, z zastrzeżeniem pkt 14a, otrzymane na pokrycie kosztów
    albo jako zwrot wydatków związanych z otrzymaniem, zakupem albo wytworzeniem we
    własnym zakresie środków trwałych lub wartości niematerialnych i prawnych, od których
    dokonuje się odpisów amortyzacyjnych zgodnie z art 16a-16m.
    Z treści przepisu wynika, że aby przychód/dochód mógł korzystać ze zwolnienia
    przedmiotowego określonego przepisem musi spełniać łącznie następujące kryteria:
      1. musi być uzyskany w postaci otrzymanej dotacji, subwencji, dopłaty, innego
        nieodpłatnego świadczenia,
      2. powyższe środki muszą zostać przekazane na konkretnie określony cel, a mianowicie
        pokrycie kosztów, zwrot wydatków związanych z otrzymaniem, zakupem albo
        wytworzeniem we własnym zakresie środków trwałych lub wartości niematerialnych
        i prawnych,
      3. od powyższych środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych
        dokonuje się odpisów amortyzacyjnych zgodnie z art. 16a-16m.
    Zakres zwolnienia przedmiotowego wynikającego z przepisu art. 17 ust. 1 pkt 21 ustawy o
    podatku dochodowym od osób prawnych dotyczy dochodów podatników, otrzymanych
    na pokrycie kosztów albo jako zwrot wydatków dotyczących środków trwałych, wartości
    niematerialnych i prawnych, pochodzących z dotacji uzyskanych z innych źródeł niż
    budżet państwa lub budżety jednostek samorządowych, takich jak środki publiczne,
    będących w dyspozycji niektórych funduszy celowych czy agencji rządowych, które
    zgodnie z kreującymi je ustawami mają także prawo udzielania dotacji.
    Zwolnienie przedmiotowe obejmuje także subwencje, dopłaty i inne nieodpłatne
    świadczenia, pochodzące zarówno z budżetu państwa, jak i budżetów jednostek
    samorządowych, jeśli nie będą mogły zostać zaliczone do dotacji, jak i otrzymane od
    innych podmiotów. Jednocześnie należy mieć na uwadze, że wskazane w omawianym
    przepisie dotacje, subwencje, dopłaty i inne nieodpłatne świadczenia stanowić powinny
    rodzaj bezzwrotnej pomocy, tj. nie mogą stanowić świadczeń wzajemnych.
    Znajdujący się w przepisie art. 17 ust. 1 pkt 21 ustawy o podatku dochodowym od osób
    prawnych zwrot "i inne nieodpłatne świadczenia", wskazuje bowiem na charakter i cel
    tego przepisu. Nie każda, bowiem dotacja, subwencja, bądź też dopłata będzie nosiła w
    ustawie szczególnej taką nazwę, choć swoim charakterem może być identyczna lub
    zbliżona do wymienionych rodzajów pomocy. Jak wynika z treści analizowanego
    unormowania dopłata ta powinna mieć charakter nieodpłatnego świadczenia. Jedną z
    cech nieodpłatnego świadczenia stanowi brak ekwiwalentności. Innymi słowy, podatnik
    nie musi wykonać w zamian żadnej czynności, aby je otrzymać.
    Również "nieodpłatne świadczenie", o którym mowa w tym przepisie, to każde
    nieekwiwalentne świadczenie między stronami. Wobec tego regulacji art. 17 ust. 1 pkt 21

    ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych podlegają jedynie przysporzenia -
    darowizny na cele w nim wskazane, tj. na pokrycie kosztów lub jako zwrot wydatków
    związanych z otrzymaniem, zakupem albo wytworzeniem we własnym zakresie środków
    trwałych lub wartości niematerialnych i prawnych. Spółka otrzymuje od darczyńcy
    dofinansowanie (darowiznę) do realizowanej inwestycji. Darczyńca jako inicjator
    przedsięwzięcia będzie zainteresowany przyłączeniem do sieci wodnej/kanalizacyjnej.
    Realizacja inwestycji leżała będzie w interesie obu stron zawieranej umowy darowizny.
    Odnosząc powyższe do regulacji prawnej art. 17 ust. 1 pkt 21 ustawy o podatku
    dochodowym od osób prawnych, wskazać należy, że nie znajdzie ona zastosowania w
    przedmiotowej sprawie, gdyż otrzymana przez Spółkę kwota dofinansowania/darowizny
    będzie świadczeniem wzajemnym.
    Tym samym otrzymywane przez Spółkę wpłaty nie będą posiadały charakteru
    nieodpłatnego świadczenia, zaś dofinansowanie wytworzenia środka trwałego nie będzie
    stanowiło rodzaju bezzwrotnej pomocy.
    W związku z powyższym darowizna finansowa na inwestycję, w wyniku której powstanie
    środek trwały nie będzie korzystała ze zwolnienia przewidzianego w art. 17 ust. 1 pkt 21
    ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych. Analogicznie, jeśli umowa darowizny
    nie będzie korzystała ze zwolnienia, odpisy amortyzacyjne stanowiły będą w całość koszt
    uzyskania przychodu, gdyż nie będzie miał tu zastosowania art. 16 ust. 1 pkt 48 ustawy o
    podatku dochodowym od osób prawnych.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest prawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 7 ust. 1 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób
    prawnych (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 278 ze zm., dalej: „ustawa o CIT”):
      Przedmiotem opodatkowania podatkiem dochodowym jest dochód stanowiący
      sumę dochodu osiągniętego z zysków kapitałowych oraz dochodu osiągniętego z
      innych źródeł przychodów. W przypadkach, o których mowa w art. 21, art. 22 i art.
      24b, przedmiotem opodatkowania jest przychód.
    W myśl art. 7 ust. 2 ustawy o CIT:
      Dochodem ze źródła przychodów, z zastrzeżeniem art. 11c, art. 11i, art. 24a, art. 24b,
      art. 24ca, art. 24d i art. 24f, jest nadwyżka sumy przychodów uzyskanych z tego
      źródła przychodów nad kosztami ich uzyskania, osiągnięta w roku podatkowym.
      Jeżeli koszty uzyskania przychodów przekraczają sumę przychodów, różnica jest
      stratą ze źródła przychodów.
    Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych nie zawiera definicji przychodu
    podatkowego. Ustawodawca ograniczył się w tym zakresie do wskazania w art. 12 ust. 1
    przykładowych przysporzeń, zaliczanych do tej kategorii.
    Zgodnie z art. 12 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy o CIT:
      Przychodami, z zastrzeżeniem ust. 3 i 4 oraz art. 14, są w szczególności:
      1) otrzymane pieniądze, wartości pieniężne, w tym również różnice kursowe.
      2) wartość otrzymanych rzeczy lub praw, a także wartość innych świadczeń w
        naturze, w tym wartość rzeczy i praw otrzymanych nieodpłatnie lub częściowo
        odpłatnie, a także wartość innych nieodpłatnych lub częściowo odpłatnych
        świadczeń, z wyjątkiem świadczeń związanych z używaniem środków trwałych
        otrzymanych przez samorządowe zakłady budżetowe i instytucje gospodarki
        budżetowej w rozumieniu ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach

        publicznych oraz spółki użyteczności publicznej z wyłącznym udziałem jednostek
        samorządu terytorialnego lub ich związków od Skarbu Państwa, jednostek
        samorządu terytorialnego lub ich związków w nieodpłatny zarząd lub używanie.
    Użycie w powyższym przepisie sformułowania „otrzymane” oznacza, że momentem
    powstania przychodu jest moment otrzymania, czyli wpływu bezpośrednio do majątku
    podatnika, względnie na jego rachunek, wymienionych środków, skutkującego
    powstaniem po stronie podatnika możliwości dysponowania tymi środkami. W obrocie
    bezgotówkowym będzie to dzień uznania rachunku bankowego podatnika jako rachunku
    wierzyciela.
    Na podstawie powołanego art. 12 ust. 1 ustawy o CIT, można stwierdzić, że podatek
    dochodowy od osób prawnych obejmuje swoim zakresem wszelkie wpływy majątkowe,
    powstałe przy prowadzeniu działalności gospodarczej, a także otrzymane z innych tytułów.
    Jednocześnie stwierdzić należy, że podatek dochodowy od osób prawnych posiada cechy
    podatku powszechnego, tj. podatku, który jest ciężarem publicznoprawnym od przyrostu
    majątkowego (dochodu), a zatem przychodem – jako źródłem dochodu – jest tylko ta
    wartość, która wchodząc do majątku podatnika może powiększyć jego aktywa.
    W związku z powyższym wskazać należy, że co do zasady przychodem jest każda wartość
    wchodząca do majątku podatnika, powiększająca jego aktywa, mająca definitywny
    charakter, którą może on rozporządzać jak własną.
    Natomiast w myśl art. 12 ust. 4 pkt 6a ww. ustawy:
      Do przychodów nie zalicza się zwróconych innych wydatków niezaliczonych do
      kosztów uzyskania przychodów.
    Co istotne, aby zwrócone podatnikowi wydatki zostały wyłączone z przychodów
    podatkowych, muszą być wydatkami niepodlegającymi zaliczeniu do kosztów uzyskania
    przychodów na podstawie przepisu art. 16 ustawy o CIT.
    Natomiast zgodnie z treścią art. 16 ust. 1 pkt 48 ustawy o CIT:
      Nie uważa się za koszty uzyskania przychodów odpisów z tytułu zużycia środków
      trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych dokonywanych, według zasad
      określonych w art. 16a-16m, od tej części ich wartości, która odpowiada
      poniesionym wydatkom na nabycie lub wytworzenie we własnym zakresie tych
      środków lub wartości niematerialnych i prawnych, odliczonym od podstawy
      opodatkowania podatkiem dochodowym albo zwróconym podatnikowi w
      jakiejkolwiek formie.
    Z powyższych regulacji można więc wywieść, że skutki podatkowe związane ze zwrotem
    kosztów są generalnie uzależnione od tego, czy wydatki, które są zwracane podlegały
    zaliczeniu do kosztów podatkowych, czy też nie. Jeżeli zwracane wydatki podlegały
    zaliczeniu do kosztów uzyskania przychodów, wówczas kwota zwrotu powinna podlegać
    zaliczeniu do przychodów. Natomiast w sytuacji, gdy zwrot poniesionych wydatków
    dotyczy kosztów, które zgodnie z przepisami podatkowymi nie mogły być zaliczone do
    kosztów uzyskania przychodów na podstawie art. 16 ustawy o CIT, wówczas zwrócone
    wydatki nie będą dla podatnika przychodem podatkowym.
    Jednocześnie podkreślić należy, że aby dany wydatek mógł być zaliczony do kategorii
    „innych wydatków”, o których mowa w art. 12 ust. 4 pkt 6a ustawy o CIT, konieczne jest
    oprócz tego, by wydatek nie został zaliczony do kosztów uzyskania przychodów, żeby
    wydatek został wcześniej przez podatnika poniesiony, a następnie zwrócony podatnikowi,
    przy czym wydatek poniesiony jest odpowiednikiem wydatku zwróconego. Tak więc
    „wydatek zwrócony” to ten sam - a nie taki sam
    - wydatek, który został poniesiony. Zwróconym wydatkiem nie jest bowiem uzyskana
    przez podatnika kwota, która tylko odpowiada wartości poniesionego wydatku, lecz nie
    stanowi jego zwrotu.

    O możliwości obciążenia podatkowych kosztów uzyskania przychodów wydatkami
    ponoszonymi przez podatników podatku dochodowego od osób prawnych decydują
    przepisy art. 15 i 16 ustawy o CIT.
    Stosownie do art. 15 ust. 1 ustawy o CIT:
      Kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia
      przychodów ze źródła przychodów lub w celu zachowania albo zabezpieczenia
      źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 16 ust. 1. Koszty
      poniesione w walutach obcych przelicza się na złote według kursu średniego
      ogłaszanego przez Narodowy Bank Polski z ostatniego dnia roboczego
      poprzedzającego dzień poniesienia kosztu.
    W świetle powyższego, aby wydatek poniesiony przez podatnika stanowił dla niego koszt
    uzyskania przychodu, musi spełnić następujące warunki:
      - został poniesiony przez podatnika, tj. w ostatecznym rozrachunku musi on zostać
        pokryty z zasobów majątkowych podatnika (nie stanowią kosztu uzyskania
        przychodu podatnika wydatki, które zostały poniesione na działalność podatnika
        przez osoby inne niż podatnik),
      - jest definitywny (rzeczywisty), tj. wartość poniesionego wydatku nie została
        podatnikowi w jakikolwiek sposób zwrócona,
      - pozostaje w związku z prowadzoną przez podatnika działalnością gospodarczą,
      - poniesiony został w celu uzyskania, zachowania lub zabezpieczenia źródła
        przychodów lub może mieć wpływ na wielkość osiągniętych przychodów,
      - został właściwie udokumentowany,
      - nie może znajdować się w grupie wydatków, których nie uważa się za koszty
        uzyskania przychodów zgodnie z art. 16 ust. 1 ustawy CIT.
    Przepis powyższy oznacza, że podatnik ma możliwość zaliczenia do kosztów uzyskania
    przychodów wszelkich kosztów, po wyłączeniu zastrzeżonych w ustawie, zarówno
    bezpośrednio, jak i pośrednio związanych z uzyskiwanymi przychodami, pod tym jednak
    warunkiem, że wykaże ich związek z prowadzoną działalnością gospodarczą, a ich
    poniesienie ma lub może mieć wpływ na wielkość osiągniętego przychodu lub wiąże się z
    zachowaniem albo zabezpieczeniem źródła przychodów. Zatem, kosztem uzyskania
    przychodu są wszelkie racjonalnie i gospodarczo uzasadnione wydatki związane z
    działalnością gospodarczą, których celem jest osiągnięcie, zabezpieczenie lub zachowanie
    źródła przychodów.
    Wydatki niepodlegające zaliczeniu do kosztów uzyskania przychodów wymienia przepis
    art. 16 ustawy o CIT. Zatem, wszystkie wydatki wymienione w tym przepisie, które zostały
    podatnikowi zwrócone, wyłączone są z jego przychodów. Powyższe oznacza również, że
    zwrot wydatków zaliczonych do kosztów uzyskania przychodów stanowi przychód dla
    celów podatkowych. Natomiast, zwrot wydatków nie zaliczonych do kosztów uzyskania
    przychodów nie stanowi przychodu.
    Stosownie do art. 16 ust. 1 pkt 1 ustawy o CIT:
      Nie uważa się za koszty uzyskania przychodów:
      wydatków na:
      a) nabycie gruntów lub prawa wieczystego użytkowania gruntów, z wyjątkiem opłat
        za wieczyste użytkowanie gruntów,
      b) nabycie lub wytworzenie we własnym zakresie innych niż wymienione w lit. a
        środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych, w tym również
        wchodzących w skład nabytego przedsiębiorstwa lub jego zorganizowanych
        części,
      c) ulepszenie środków trwałych, które zgodnie z art. 16g ust. 13 powiększają wartość
        środków trwałych, stanowiącą podstawę naliczania odpisów amortyzacyjnych

      - wydatki te, zaktualizowane zgodnie z odrębnymi przepisami, pomniejszone o sumę
        odpisów amortyzacyjnych, o których mowa w art. 16h ust. 1 pkt 1, są jednak
        kosztem uzyskania przychodów, w przypadku odpłatnego zbycia środków
        trwałych lub wartości niematerialnych i prawnych, bez względu na czas ich
        poniesienia.
    Jak stanowi natomiast art. 15 ust. 6 ustawy o CIT:
      Kosztem uzyskania przychodów są odpisy z tytułu zużycia środków trwałych oraz
      wartości niematerialnych i prawnych (odpisy amortyzacyjne) dokonywane zgodnie z
      art. 16a-16m, przy czym w przypadku spółek nieruchomościowych odpisy dotyczące
      środków trwałych zaliczonych do grupy 1 Klasyfikacji nie mogą być w roku
      podatkowym wyższe niż dokonywane zgodnie z przepisami o rachunkowości odpisy
      amortyzacyjne lub umorzeniowe z tytułu zużycia środków trwałych, obciążające w
      tym roku podatkowym wynik finansowy jednostki.
    W myśl art. 16a ust. 1 ustawy o CIT:
      Amortyzacji podlegają, z zastrzeżeniem art. 16c, stanowiące własność lub
      współwłasność podatnika, nabyte lub wytworzone we własnym zakresie, kompletne i
      zdatne do użytku w dniu przyjęcia do używania:
      1) budowle, budynki oraz lokale będące odrębną własnością,
      2) maszyny, urządzenia i środki transportu,
      3) inne przedmioty
      - o przewidywanym okresie używania dłuższym niż rok, wykorzystywane przez
        podatnika na potrzeby związane z prowadzoną przez niego działalnością
        gospodarczą albo oddane do używania na podstawie umowy najmu, dzierżawy
        lub umowy określonej w art. 17a pkt 1, zwane środkami trwałymi.
    W art. 17 ww. ustawy, wymienione są dochody, które na mocy tego przepisu korzystają ze
    zwolnienia z opodatkowania podatkiem dochodowym od osób prawnych.
    Na podstawie art. 17 ust. 1 pkt 21 ustawy o CIT:
      Wolne od podatku są dotacje, subwencje, dopłaty i inne nieodpłatne świadczenia, z
      zastrzeżeniem pkt 14a, otrzymane na pokrycie kosztów albo jako zwrot wydatków
      związanych z otrzymaniem, zakupem albo wytworzeniem we własnym zakresie
      środków trwałych lub wartości niematerialnych i prawnych, od których dokonuje się
      odpisów amortyzacyjnych zgodnie z art. 16a-16m.
    W myśl natomiast art. 126 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (t. j.
    Dz. U. z 2024 r. poz. 1530):
      Dotacje są to podlegające szczególnym zasadom rozliczania środki z budżetu
      państwa, budżetu jednostek samorządu terytorialnego oraz z państwowych
      funduszy celowych przeznaczone na podstawie niniejszej ustawy, odrębnych ustaw
      lub umów międzynarodowych, na finansowanie lub dofinansowanie realizacji zadań
      publicznych.
    Zauważyć należy, że zakres art. 17 ust. 1 pkt 21 ww. ustawy, dotyczy dochodów
    podatników, otrzymanych na pokrycie kosztów albo jako zwrot wydatków dotyczących
    środków trwałych, wartości niematerialnych i prawnych, pochodzących z dotacji
    uzyskanych z innych źródeł niż budżet państwa lub budżety jednostek samorządowych,
    takich jak środki publiczne, będących w dyspozycji niektórych funduszy celowych czy
    agencji rządowych, które zgodnie z kreującymi je ustawami mają także prawo udzielania
    dotacji.

    Zwolnienie przedmiotowe obejmuje także subwencje, dopłaty i inne nieodpłatne
    świadczenia, pochodzące zarówno z budżetu państwa, jak i budżetów jednostek
    samorządowych, jeśli nie będą mogły zostać zaliczone do dotacji, jak i otrzymane od
    innych podmiotów zajmujących się rozdysponowaniem środków publicznych.
    Przedmiotowe zwolnienie nie obejmuje więc dochodów podatników, otrzymanych z
    innych źródeł, w szczególności od osób prawnych oraz osób fizycznych, a więc nie ze
    środków publicznych (wyrok NSA z 22 kwietnia 2003 r., sygn. akt I SA/Ka 99/2002, niepubl.
    oraz wyrok SN z 6 stycznia 1999 r., sygn. akt III RN 87/98). Pogląd ten podzielił również
    bezpośrednio WSA w Krakowie w wyroku z 12 lutego 2008 r., sygn. akt I SA/Kr 912/07,
    który dodatkowo wskazał, że „Dodanie do przepisu określenia „inne nieodpłatne
    świadczenia”, nie zmienia charakteru ani celu tego przepisu. Jest to jedynie dopełnienie
    kategorii pomocy publicznej, o którą chodzi w tej normie. Nie każda bowiem dotacja,
    subwencja, bądź też dopłata będzie nosiła w ustawie szczególnej taką nazwę, choć swoim
    charakterem może być identyczna lub zbliżona do wymienionych rodzajów pomocy”.
    Tym samym wyraźnie podkreślić należy, że zwolnieniu nie podlegają wszelkie środki
    uznane przez otrzymującego jako dotacje, ale jedynie dotacje (i to niektóre) otrzymane z
    budżetów podmiotów publicznych. Wyrażany w orzecznictwie pogląd nie pozostawia
    wątpliwości odnośnie do zakresu zwolnienia określonego w art. 17 ust. 1 pkt 21 ustawy o
    podatku dochodowym od osób prawnych. Zwolnienie nie obejmuje więc dochodów
    podatników, otrzymanych z innych źródeł, a więc nie ze środków publicznych.
    Podkreślić przy tym należy, że nie jest możliwe dokonywanie w żadnym wypadku wykładni
    rozszerzającej analizowanych zwolnień. Regułą jest, że w przypadku zwolnień
    podatkowych wykładnia powinna być dokonywana w sposób ścisły z uwagi na fakt, że
    zwolnienia podatkowe stanowią odstępstwo od zasady powszechności opodatkowania
    wyrażonej w art. 84 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej.
    Zgodnie z art. 16h ust. 1 pkt 1 ustawy o CIT:
      Odpisów amortyzacyjnych dokonuje się od wartości początkowej środków trwałych
      lub wartości niematerialnych i prawnych, z zastrzeżeniem art. 16k, począwszy od
      pierwszego miesiąca następującego po miesiącu, w którym ten środek lub wartość
      wprowadzono do ewidencji, z zastrzeżeniem art. 16e, do końca tego miesiąca, w
      którym następuje zrównanie sumy odpisów amortyzacyjnych z ich wartością
      początkową lub w którym postawiono je w stan likwidacji, zbyto lub stwierdzono ich
      niedobór; suma odpisów amortyzacyjnych obejmuje również odpisy, których
      zgodnie z art. 16 ust. 1 nie uważa się za koszty uzyskania przychodów.
    Składniki majątku stanowiące środki trwałe i wartości niematerialne i prawne zostały
    wymienione przez ustawodawcę w art. 16a-16c ustawy o CIT.
    W myśl art. 16d ust. 2 zdanie pierwsze ustawy o CIT:
      Składniki majątku, o których mowa w art. 16a-16c, wprowadza się do ewidencji
      środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych zgodnie z art. 9 ust. 1,
      najpóźniej w miesiącu przekazania ich do używania.
    Wprowadzenie takiego składnika majątku do ewidencji wymaga ustalenia jego wartości
    początkowej. Natomiast zasady ustalania wartości początkowej środków trwałych oraz
    wartości niematerialnych i prawnych zostały unormowane w art. 16g ww. ustawy.
    W tym miejscu należy wskazać, że zgodnie z art. 16 ust. 1 pkt 48 ustawy CIT:
      Nie uważa się za koszty uzyskania przychodów odpisów z tytułu zużycia środków
      trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych dokonywanych, według zasad
      określonych w art. 16a-16m, od tej części ich wartości, która odpowiada
      poniesionym wydatkom na nabycie lub wytworzenie we własnym zakresie tych

      środków lub wartości niematerialnych i prawnych, odliczonym od podstawy
      opodatkowania podatkiem dochodowym albo zwróconym podatnikowi w
      jakiejkolwiek formie.
    Z przytoczonego przepisu wynika, że nie stanowią kosztów uzyskania przychodów odpisy
    amortyzacyjne, z tytułu zużycia środków trwałych od tej ich części, która m.in. została
    podatnikowi w jakiejkolwiek formie zwrócona. Oznacza to, że wszelkie dotacje, subwencje,
    dopłaty oraz otrzymane środki pieniężne stanowiące zwrot podatnikowi poniesionych
    wydatków na nabycie lub wytworzenie we własnym zakresie środków trwałych wchodzą w
    zakres postanowień powołanego art. 16 ust. 1 pkt 48 ustawy o CIT.
    Państwa wątpliwości w pierwszej kolejności dotyczą kwestii ustalenia, czy otrzymane przez
    Państwa wpłaty nie będą objęte zwolnieniem przewidzianym w art. 17 ust. 1 pkt 21 ustawy
    o CIT.
    Biorąc pod uwagę powyższe zauważyć należy, że wpłaty pieniężne otrzymane przez
    Państwa od osób fizycznych nieprowadzących działalności gospodarczej na Państwa konto
    bankowe stanowić będą bez wątpienia przychód podatkowy, o którym mowa w art. 12 ust.
    1 pkt 1 ustawy o CIT. Jednocześnie wskazać należy, że ustawa o CIT nie zawiera żadnych
    norm prawnych, które mogłyby być podstawą zwolnienia wpłat pieniężnych otrzymanych
    od podmiotów prywatnych. Tym samym, jak słusznie Państwo wskazali, nie mają Państwo
    możliwości zastosowania zwolnienia, o którym mowa w art. 17 ust. 1 pkt 21 ustawy o CIT,
    zwolnienie to nie dotyczy bowiem środków uzyskanych od podmiotów prywatnych.
    Zatem Państwa stanowisko, zgodnie z którym, wpłaty finansowe na inwestycję, w wyniku
    której powstanie środek trwały nie będą korzystały ze zwolnienia przewidzianego w art. 17
    ust. 1 pkt 21 ustawy o CIT, jest prawidłowe.
    Odnosząc się kolejno do Państwa wątpliwości dotyczących kwestii ustalenia, czy koszty
    uzyskania przychodów z tytułu zużycia środków trwałych powstałych ze środków z wpłat
    od osób fizycznych, o której mowa we wniosku stanowiły będą w całości koszty uzyskania
    przychodów należy wskazać, że jeżeli w istocie środki trwałe sfinansowane z wpłat
    pieniężnych otrzymanych przez Państwa od osób fizycznych nieprowadzących działalności
    gospodarczej, z przeznaczeniem na konkretny cel - wybudowanie sieci wodociągowej
    /kanalizacyjnej na podstawie zawartych umów, będą spełniały wszystkie przesłanki
    pozwalające na uznanie ich za środki trwałe, o których mowa w art. 16a ust. 1 ustawy o
    CIT i zostaną wprowadzone do ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych
    i prawnych, to będą mogli Państwo dokonywać odpisów amortyzacyjnych od wartości
    początkowej tych składników majątkowych i zaliczać je do kosztów uzyskania przychodu.
    Zatem zgodzić należało się z Państwem, iż odpisy amortyzacyjne stanowiły będą w całość
    Państwa koszt uzyskania przychodu, gdyż nie będzie miał tu zastosowania art. 16 ust. 1
    pkt 48 ustawy o CIT.
    W związku z powyższym Państwa stanowisko należało uznać za prawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego przedstawionego przez Państwa we wniosku
    oraz stanu prawnego obowiązującego w dniu wydania interpretacji.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    - Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb
    ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz.
    111 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa
    sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem zdarzenia przyszłego. Z funkcji ochronnej
    będą mogli skorzystać Ci z Państwa, którzy zastosują się do interpretacji.
    - Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeżeli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej stanowi element
      czynności będących przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
        z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    - Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego
    Sądu Administracyjnego (...). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje
    ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami
    administracyjnymi – t. j. Dz. U z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”.
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
    - w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
    - w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP
      (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie
    naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej
    oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami
    skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 ustawy z
    dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa.