Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0111-KDIB3-3.4012.67.2025.2.PJ
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-04-28
Teza: Dotyczy opodatkowania sprzedaży nieruchomości.
Słowa kluczowe: dostawa-dostawa towarów
działalność-działalność gospodarcza
nieruchomości-sprzedaż nieruchomości
opodatkowanie
pełnomocnictwo
podatnik
teren-teren budowlany
umowa-umowa sprzedaży
Zagadnienia: Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział I. Przepisy
ogólne-Definicje
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II. Zakres
opodatkowania-Rozdział 1. Przepisy ogólne -Czynności
podlegające opodatkowaniu
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III. Podatnicy,
płatnicy i przedstawiciele podatkowi-Rozdział 1.
Podatnicy i płatnicy-Podatnicy
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział VIII.
Wysokość opodatkowania -Rozdział 2. Zwolnienia -
Zwolnienia przedmiotowe-Dostawa terenów
niezabudowanych innych niż tereny budowlane
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział I-
art. 2-pkt 22
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział I-
art. 2-pkt 33
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział I-
art. 2-pkt 6
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II-
Rozdział 1-art. 5-ust. 1-pkt 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II-
Rozdział 2-art. 7.-ust. 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III-
Rozdział 1-art. 15-ust. 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III-
Rozdział 1-art. 15-ust. 2
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział
VIII-Rozdział 2-art. 43-ust. 1-pkt 2
1

[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział
VIII-Rozdział 2-art. 43-ust. 1-pkt 9

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

Pana wniosek z 29 stycznia 2025 r. o wydanie interpretacji indywidualnej dotyczącej
    podatku od towarów i usług w zakresie opodatkowania sprzedaży nieruchomości wpłynął
    4 lutego 2025 r. Uzupełnił go Pan pismem z 22 kwietnia 2025 r. (data wpływu: 25 kwietnia
    2025 r.) stanowiącym odpowiedź na wezwanie Organu.
    Treść wniosku jest następująca:

## Opis zdarzenia przyszłego

Wnioskodawca jest właścicielem nieruchomości niezabudowanej, stanowiącej działkę
    gruntu numer (...) ((...) (...) (...) (...)), o obszarze (...) ha ((...) (...) ary (...) (...) metrów
    kwadratowych), położonej w (...), przy ulicy (...), dla której Sąd Rejonowy (...) (...) i (...) w (...)
    (...) Wydział Ksiąg Wieczystych prowadzi księgę wieczystą (dalej: Działka).
    Dla Działki (...) obowiązują ustalenia miejscowego planu zagospodarowania
    przestrzennego. Działka, o której mowa jest zlokalizowana w granicy terenu
    elementarnego oznaczonego jako: (...) Miejscowego plan zagospodarowania
    przestrzennego „(...) (...) (...)” w (...), uchwała Nr (...) Rady Miasta (...) z dnia (...) (...) (...).

    Dla terenu (...) (...) obowiązują następujące zapisy ustaleń szczegółowych planu
    przeznaczenie terenu: usługi, dopuszcza się lokalizację obiektów handlowych o
                      2powierzchni sprzedaży do (...) m (dwieście pięćdziesiąt metrów kwadratowych); ustalenia
    ogólne dla planu wskazują: zakazuje się lokalizacji (...), chyba że ustalenia szczegółowe
    stanowią inaczej.
    Wnioskodawca dokonał nabycia ww. nieruchomości na podstawie aktu notarialnego z
    dnia (...) (...) (...) r. umowy sprzedaży. W cenę nabytej przez Wnioskodawcę Działki
    skalkulowany został podatek od towarów i usług w wysokości (...)%, przy czym
    Wnioskodawca nabywając przedmiotową nieruchomość nie dokonał odliczenia podatku
    VAT naliczonego, gdyż Działka ta została nabyta na majątek prywatny Wnioskodawcy,
    niezwiązany z działalnością gospodarczą, i stanowić miała zabezpieczenie emerytalne
    Wnioskodawcy. Nieruchomość ta od dnia jej nabycia do dnia zawarcia przedwstępnej
    umowy sprzedaży nie była w żaden sposób wykorzystywana przez Wnioskodawcę. W
    związku ze zmianą sytuacji rodzinnej, Wnioskodawca postanowił zbyć przedmiotową
    nieruchomość, celem pozyskania środków, na budowę lub zakup nieruchomości, z
    przeznaczeniem na własne cele mieszkaniowe, której to nieruchomości nie można
    posadowić na Działce, która to zgodnie z warunkami planu zagospodarowania
    przestrzennego nie może być (...).
    Wnioskodawca nie jest zarejestrowany jako czynny podatnik podatku VAT.
    Wnioskodawca nie planuje podejmować ponadstandardowych działań zmierzających do
    sprzedaży DZIAŁKI. Wnioskodawca nie ponosił na Działkę nakładów, które świadczyłyby o
    gospodarczym charakterze jego działań. Wnioskodawca nie dzielił Działki na mniejsze, aby
    próbować zwielokrotnić zysk z transakcji. Wnioskodawca nie ogrodził sprzedawanej
    nieruchomości. Nie zlecił jej sprzedaży czy pośrednictwa podmiotom profesjonalnie
    zajmującym się tego rodzaju czynnościami.
    Wnioskodawca w dniu (...) (...) (...) r. zawarł przedwstępną umowę sprzedaży Działki. Na
    podstawie wskazanej umowy Kupująca (spółka prawa handlowego, która jest
    zainteresowana zakupem przedmiotowej nieruchomości) zobowiązała się do zawarcia
    umowy przyrzeczonej, przy czym warunkiem zawarcia tej umowy jest uzyskanie przez
    Kupującą dla przedmiotowej Działki gruntu numer (...):
    1) warunków technicznych przyłączenia sieci energetycznej, wodno-kanalizacyjnej i
      gazowej,
    2) uzyskania od Zarządu Dróg i Transportu Miejskiego zezwolenia na lokalizację stałego
      zjazdu,
    3) uzyskania uzgodnień projektowych ze strażą pożarną oraz sanepidem służących do
      uzyskania pozwolenia na budowę,
    4) uzyskania ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę na nieruchomości.

    Wnioskodawca udzielił Kupującej pełnomocnictwa do dokonania wszelkich czynności
    faktycznych i prawnych niezbędnych do uzyskania ww. dokumentów i decyzji, a w
    szczególności do:
    1) dysponowania nieruchomością do czasu zawarcia umowy przyrzeczonej w zakresie
      uzgodnień i uzyskania warunków technicznych wykonania instalacji mediów,
    2) wznawiania granic Działki,
    3) uzyskiwania dokumentów dotyczących nieruchomości,
    4) reprezentowania przed organami administracji publicznej, w tym organami gminy i
      starostwa powiatowego, stacją sanitarno-epidemiologiczną, strażą pożarną.
    Wnioskodawca udzielił Kupującej zgody do zawierania we własnym imieniu umów na
    dostawę mediów (woda, energia elektryczna, gaz) do przedmiotowej działki gruntu na
    warunkach według uznania Kupującej, w tym do składania, podpisywania i odbierania
    wszelkich pism, wniosków i oświadczeń. Zgodnie z treścią przedwstępnej umowy
    sprzedaży Kupująca będzie dokonywać na własny koszt i ryzyko i na Kupującej ciążyć
    będzie ewentualna opłata z tytułu wyłączenia gruntu z produkcji rolnej. Kupującej nie
    przysługują żadne roszczenia o zwrot jakichkolwiek kosztów, w szczególności związanych z
    uzyskaniem ww. dokumentów i decyzji, wznowienia granic, wykonania przyłączy itp., w
    przypadku gdy nie zostanie zawarta umowa przyrzeczona, bez względu na przyczynę nie
    zawarcia tej umowy.
    Kupująca zamierza nabyć ww. nieruchomość na cele działalności inwestycyjnej.
    W uzupełnieniu wskazał Pan ponadto, że:
    1) Wnioskodawca z przyczyn uzasadnionych treścią łączącego Strony stosunku prawnego
      wynikającego z przedwstępnej umowy sprzedaży udzielił Kupującej pełnomocnictwa
      do dokonania wszelkich czynności faktycznych i prawnych niezbędnych do uzyskania
      dokumentów i decyzji, a w szczególności do: dysponowania nieruchomością do czasu
      zawarcia umowy przyrzeczonej w zakresie uzgodnień i uzyskania warunków
      technicznych wykonania instalacji mediów, wznawiania granic działki, uzyskiwania
      dokumentów dotyczących nieruchomości, reprezentowania przed organami
      administracji publicznej, w tym organami gminy i starostwa powiatowego, stacją
      sanitarno-epidemiologiczną, strażą pożarną, a ponadto udzielił Kupującej zgody do
      zawierania we własnym imieniu umów na dostawę mediów (woda, energia
      elektryczna, gaz) do przedmiotowej działki gruntu na warunkach według uznania
      Pełnomocnika, w tym do składania, podpisywania i odbierania wszelkich pism,
      wniosków i oświadczeń.
    2) Działka (...) nie była i nie jest przedmiotem dzierżawy, w tym na rzecz Kupującej

## Pytanie

Czy transakcja odpłatnego zbycia Działki, o której mowa powyżej jest opodatkowana
    podatkiem od towarów i usług?
    Pana stanowisko w sprawie
    W myśl art. 1 ust. 1 ustawy o VAT, ustawa reguluje opodatkowanie podatkiem od towarów
    i usług. Z kolei jak stanowi art. 5 ust. 1 pkt 1 ww. ustawy, opodatkowaniu podatkiem od
    towarów i usług podlega odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na
    terytorium kraju.
    W oparciu o powyższe należy wskazać, iż aby doszło do opodatkowania danej czynności
    podatkiem od towarów i usług, muszą zaistnieć określone okoliczności. Mianowicie
    warunkiem opodatkowania danej czynności podatkiem od towarów i usług jest spełnienie
    dwóch przesłanek łącznie: po pierwsze dana czynność ujęta jest w katalogu czynności
    podlegających opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, po drugie - czynność
    została wykonana przez podmiot, który w związku z jej wykonaniem jest podatnikiem
    podatku od towarów i usług.
    Dostawa towarów (np. gruntów) podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług
    wyłącznie wówczas, gdy dokonywana jest przez podmiot mający status podatnika, a
    dodatkowo działający w takim charakterze w odniesieniu do danej transakcji. Istotnym dla
    określenia, że w odniesieniu do konkretnej dostawy mamy do czynienia z podatnikiem
    podatku VAT jest stwierdzenie, że prowadzi on działalność gospodarczą w przypadku
    dokonywania tej transakcji w rozumieniu przepisów ustawy o VAT. Dopiero po
    zdefiniowaniu podmiotu jako podatnika VAT - co do zasady - mają dla określenia jego
    praw i obowiązków zastosowanie przepisy ustawy o VAT. Należy zatem ustalić, czy w
    odniesieniu do opisanej czynności sprzedaży, Wnioskodawca będzie spełniał przesłanki do
    uznania go za podatnika podatku od towarów i usług. Uznanie, że dany podmiot w
    odniesieniu do konkretnej czynności działa jako podatnik podatku od towarów i usług,
    wymaga oceny każdorazowo odnoszącej się do okoliczności faktycznych danej sprawy.
    Analizując powyższe, należy dokonać sprawdzenia w pierwszej kolejności, czy wystąpi
    transakcja ujęta w katalogu czynności podlegających opodatkowaniu VAT, o czym mowa w
    art. 5 ust. 1 ustawy o VAT. W tym celu należy zwrócić uwagę na definicję legalną „towaru”.
    W ramach art. 2 pkt 6 ustawy o VAT, czytamy że przez towar rozumie się rzeczy oraz ich
    części, a także wszelkie postacie energii. Jak natomiast stanowi art. 45 ustawy z dnia 23
    kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (Dz. U. z 2024 r., poz.1061 ze zm.), rzeczami w rozumieniu
    niniejszego kodeksu są tylko przedmioty materialne. Wśród dóbr materialnych
    wyróżniamy natomiast m.in. rzeczy, a te z kolei dzieli się na nieruchomości i rzeczy
    ruchome. Na podstawie art. 46 § 1 Kodeksu cywilnego, nieruchomościami są części
    powierzchni ziemskiej stanowiące odrębny przedmiot własności (grunty), jak również
    budynki trwale z gruntem związane lub części takich budynków, jeżeli na mocy przepisów
    szczególnych stanowią odrębny od gruntu przedmiot własności.

    W świetle powyższego, grunt spełnia definicję towaru określoną art. 2 pkt 6 ustawy o VAT.
    W przypadku, w którym przeniesienie własności tej rzeczy następuje za wynagrodzeniem,
    oczywiście występuje także element odpłatności, jako ekwiwalent w zamian za
    przeniesienia prawa własności.
    Mając na uwadze powyższe, de facto o objęciu opodatkowaniem transakcji sprzedaży
    Działki (nieruchomości) przez Wnioskodawcę, będzie decydowało czy w ogóle można
    przypisać mu status podatnika VAT, a jeśli tak, to czy działa w takim charakterze w
    przypadku tej konkretnie transakcji. Sprzedaż Działki za wynagrodzeniem jest bowiem
    odpłatną dostawą towarów jak ustalono powyżej.
    Mianowicie w świetle art. 15 ust. 1 ww. ustawy, podatnikami są osoby prawne, jednostki
    organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące
    samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub
    rezultat takiej działalności.
    Z kolei jak stanowi art. 15 ust. 2 ww. aktu, działalność gospodarcza obejmuje wszelką
    działalność producentów, handlowców lub usługodawców, w tym podmiotów
    pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a także działalność osób wykonujących
    wolne zawody. Działalność gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające
    na wykorzystywaniu towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla
    celów zarobkowych.
    Zatem aby mówić o prowadzeniu działalności gospodarczej, która z kolei pozwala nam
    traktować podmiot za podatnika VAT, czynności podejmowane przez niego powinna
    cechować stałość, powtarzalność i profesjonalizm.
    Przestawiona definicja działalności gospodarczej ma charakter uniwersalny, pozwalający
    na objęcie pojęciem „podatnik” tych wszystkich podmiotów, które prowadzą określoną
    działalność, występując w profesjonalnym obrocie gospodarczym. Natomiast w ocenie
    Wnioskodawcy, w kontekście powyższego, nie jest podatnikiem podatku od towarów i
    usług ten, kto jako osoba fizyczna dokonuje jednorazowych lub okazjonalnych transakcji,
    za które nie jest przewidziana ściśle regularna zapłata oraz nie prowadzi zorganizowanych
    w sposób profesjonalny czynności. Dokonywanie określonych czynności poza sferą
    prowadzonej działalności gospodarczej, również nie pozwala na uznanie danego
    podmiotu za podatnika w zakresie tych czynności. Dlatego też przyjęcie, że dany podmiot
    sprzedając grunt lub inną nieruchomość działa w charakterze podatnika prowadzącego
    handlową działalność gospodarczą wymaga ustalenia, czy jego działalność w tym zakresie
    przybiera formę zawodową (profesjonalną). Bowiem działalność gospodarcza powinna
    cechować się stałością, powtarzalnością i niezależnością jej wykonywania, bowiem
    związana jest z profesjonalnym obrotem gospodarczym.
    Problem odnoszący się do rozstrzygnięcia, czy sprzedaż działek jest sprzedażą majątku
    osobistego, czy też stanowi sprzedaż realizowaną przez podatnika prowadzącego w tym

    zakresie działalność gospodarczą, był przedmiotem orzecznictwa Trybunału
    Sprawiedliwości Unii Europejskiej (dalej: TSUE). Między innymi w ramach orzeczenia z dnia
    15 września 2011 r. TSUE w sprawach połączonych C-180/10 i C-181/10 orzekł, że liczba i
    zakres transakcji sprzedaży nie ma charakteru decydującego inie może stanowić
    kryterium rozróżnienia między czynnościami dokonywanymi prywatnie, które znajdują się
    poza zakresem zastosowania dyrektywy, a czynnościami stanowiącymi działalność
    gospodarczą. Trybunał stwierdził, że w określonych sytuacjach sprzedaży można
    dokonywać również jako czynności osobistych. Daje to w konkluzji podstawę do przyjęcia,
    że kryterium decydującym o zaliczeniu transakcji sprzedaży nieruchomości przez osoby
    fizyczne do działalności gospodarczej jest podejmowanie aktywnych działań angażujących
    środki podobne do wykorzystywanych przez producentów, handlowców i usługodawców.
    W konsekwencji powyższego, dostawę gruntu należy uznać za objętą podatkiem od
    wartości dodanej, pod warunkiem, że transakcja ta nie stanowi jedynie czynności
    związanej ze zwykłym wykonywaniem prawa własności i zarządzeniem majątkiem
    prywatnym. W przypadku, gdy brak jest przesłanek świadczących o aktywności
    sprzedawcy w przedmiocie zbycia gruntu, która byłaby porównywalna do działań
    podmiotów zajmujących się profesjonalnie tego rodzaju obrotem – zbycie działki, czy
    działek nie stanowi działalności podlegającej opodatkowaniu podatkiem od towarów i
    usług, lecz mieści się w ramach zarządu majątkiem prywatnym. Nie możemy bowiem w
    takim wypadku przypisać charakteru podatnika właścicielowi działek, którego działania nie
    spełniają definicji działalności gospodarczej z art. 15 ust. 2 ustawy o VAT. Nie zmienia tego
    nawet fakt, że dany podmiot dokonał podziału gruntu na mniejsze nieruchomości, z czym
    nawet nie mamy do czynienia w przedmiotowej sprawie.
    Warto także w tym momencie wskazać, że przepisy prawa krajowego ani wspólnotowego
    nie określają nam w jaki sposób należy definiować majątek prywatny, czy zarządzanie
    takim majątkiem mające charakter działań nieprofesjonalnych. TSUE w innym swoim
    orzeczeniu (C-291/92 Finanzamt Uelzen v. Dieter Armbrecht), wskazał że majątek
    prywatny to taka część majątku danej osoby fizycznej, która nie jest przez nią
    przeznaczona ani wykorzystywana dla potrzeb prowadzonej działalności gospodarczej.
    Dlatego, jeśli dana osoba w całym okresie posiadania danej nieruchomości nie wykazuje
    zamiaru wykorzystywania całości, czy części nieruchomości w celach gospodarczych, nie
    może być mowy o traktowaniu tych aktywów jako związanych z działalnością ciągłą,
    zorganizowaną, czy zarobkową.
    Właściwym zatem jest wykluczenie osób fizycznych z grona podatników VAT, w przypadku,
    gdy dokonują sprzedaży, przekazania, bądź darowizny towarów stanowiących część
    majątku osobistego, tj. majątku, który nie został nabyty w celu jego odsprzedaży, bądź
    wykonywania innych czynności w ramach działalności gospodarczej. Taki przypadek też
    występuje w przedmiotowej sprawie. Wnioskodawca nabył nieruchomość w celach
    zabezpieczenia majątku prywatnego na emeryturę. Nie bez znaczenia jest w tym wypadku
    ustalenie tego, czy podmiot dokonujący sprzedaży gruntu podejmuje aktywne działania w
    zakresie obrotu nieruchomościami, angażując środki podobne do wykorzystywanych

    przez producenta, handlowca i usługodawców w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy o VAT.
    Zwykłe nabycie lub sprzedaż rzeczy nie stanowi wykorzystywania w sposób ciągły majątku
    rzeczowego w celu uzyskania z tego tytułu dochodu jako, że jedynym przychodem z takich
    transakcji może być ewentualny zysk ze sprzedaży tej rzeczy. Nie stanowi takiej
    działalności podejmowanie pojedynczych czynności z w/w, które mają na celu wyłącznie
    gospodarowanie majątkiem prywatnym, w zakresie ułatwienia, zwiększenia wartości
    majątku, etc. Prowadzi to do wniosku, że zakup działki a następnie jej odpłatne zbycie,
    nawet jeśli dokonane z zyskiem, nie oznacza że mamy w danym przypadku do czynienia z
    okolicznościami wskazującymi na obrót profesjonalny. Potwierdził to także TSUE m.in. w
    orzeczeniach C-77/01 EDM i w sprawie C-8/03 BBL), gdzie wskazał, że zwykłe nabycie lub
    sprzedaż rzeczy nie stanowi wykorzystywania w sposób ciągły majątku rzeczowego w celu
    uzyskania z tego tytułu dochodu w rozumieniu art. 9 ust. 1 dyrektywy VAT, jako że
    jedynym przychodem z takich transakcji może być ewentualny zysk ze sprzedaży tej
    rzeczy. Takie transakcje nie stanowią zaś same z siebie działalności gospodarczej w
    rozumieniu dyrektywy.
    W przypadku Wnioskodawcy nie może być mowy o działaniu w charakterze
    profesjonalisty. Po pierwsze wskazuje na to sposób nabycia nieruchomości oraz
    towarzyszący temu nabyciu zamiar. Grunt został nabyty na cele prywatne. Wskazuje na to
    m.in. zamiar zabezpieczenia emerytalnego. Ponadto gdyby nabycie nastąpiło w celach
    prowadzenia działalności gospodarczej, profesjonalista (jeśli tak mielibyśmy traktować
    Wnioskodawcę) z pewnością skorzystałby z odliczenia podatku naliczonego, który wynikał
    z nabycia Działki. Kolejny argument to ten, że po nabyciu Działki, Wnioskodawca nie
    wykorzystywał jej do prowadzenia działalności gospodarczej.
    Po drugie Wnioskodawca nie podejmował czynności uatrakcyjniających, które mogą być
    uznane za takie, które podjąłby podmiot profesjonalnie zajmujący się obrotem
    nieruchomościami. Wnioskodawca nie dzielił Działki na mniejsze, aby próbować
    zwielokrotnić zysk z transakcji. Wnioskodawca nie ogrodził sprzedawanej nieruchomości.
    Nie zlecił jej sprzedaży czy pośrednictwa podmiotom profesjonalnie zajmującym się tego
    rodzaju czynnościami. Potencjalny nabywca został pozyskany przypadkowo poprzez tzw.
    pocztę pantoflową. Zatem sposób ogłaszania sprzedaży nieruchomości należy traktować
    jako archaiczny, nie odpowiadający nie tylko obecnym realiom gospodarczym w ramach
    prowadzenia działalności gospodarczej, ale nawet nie przystający do działania w zakresie
    zarządzania majątkiem prywatnym. Sam Wnioskodawca nie próbuje w tym wypadku
    maksymalizować dochodowości na sprzedaży działek.
    Wobec powyższego należy uznać, że w okolicznościach wskazanych w opisie sprawy
    zbycie, Działki nie stanowi działalności gospodarczej i nie podlega opodatkowaniu na
    gruncie ustawy o VAT. Brak jest przesłanek świadczących o takiej aktywności
    Wnioskodawcy w przedmiocie zbycia nieruchomości, która to aktywność byłaby
    porównywalna do działań podmiotów zajmujących się profesjonalnie tego rodzaju
    obrotem (brak przesłanek zawodowego – stałego i zorganizowanego charakteru takiej

    działalności). Także okoliczności nabycia i zarządzania tym majątkiem nie mogą być
    traktowane jako spełniające przesłanki prowadzenia działalności gospodarczej na gruncie
    VAT.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawił Pan we wniosku w zakresie jest nieprawidłowe,

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z treścią art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i
    usług (t.j. Dz.U. z 2024 r. poz. 361 ze zm.) zwanej dalej ustawą:
      Opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, zwanym dalej „podatkiem”,
      podlegają odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium
      kraju.
    Na mocy art. 7 ust. 1 ustawy:
      Przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się
      przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (...).
    W myśl art. 2 pkt 6 ustawy:
      Przez towary rozumie się rzeczy oraz ich części, a także wszelkie postacie energii.
    Stosownie do art. 2 pkt 22 ustawy:
      Przez sprzedaż rozumie się odpłatną dostawę towarów i odpłatne świadczenie usług
      na terytorium kraju, eksport towarów oraz wewnątrzwspólnotową dostawę towarów.
    Wskazać należy, że nie każda czynność stanowiąca dostawę towarów, w rozumieniu art. 7
    ustawy o VAT, bądź świadczenie usług zdefiniowane w art. 8 ustawy o VAT podlega
    opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, ponieważ aby dana czynność podlegała
    opodatkowaniu tym podatkiem, musi być wykonana przez podmiot, który w związku z jej
    wykonaniem jest podatnikiem podatku od towarów i usług.
    Pojęcia „podatnik” i „działalność gospodarcza”, na potrzeby podatku od towarów i usług,
    zostały określone w art. 15 ust. 1 i ust. 2 ustawy.
    Według przepisu art. 15 ust. 1 ustawy:
      Podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości
      prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o
      której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności.
    Zgodnie z art. 15 ust. 2 ustawy:
      Działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców
      lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz
      rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność
      gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu
      towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów
      zarobkowych.
    Definicja działalności gospodarczej zawarta w ustawie, ma charakter uniwersalny,
    pozwalający na objęcie pojęciem podatnik tych wszystkich podmiotów, które prowadzą
    określoną działalność, występując w profesjonalnym obrocie gospodarczym.
    Na mocy art. 9 ust. 1 Dyrektywy 2006/112/WE Rady z 28 listopada 2006 r. w sprawie
    wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. Urz. UE L 347 z 11.12.2006 r., str. 1,
    ze zm.), zwanej dalej Dyrektywą 112:

      „Podatnikiem” jest każda osoba prowadząca samodzielnie w dowolnym miejscu
      jakąkolwiek działalność gospodarczą, bez względu na cel czy też rezultaty takiej
      działalności.
      „Działalność gospodarcza” obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców
      lub usługodawców, włącznie z górnictwem, działalnością rolniczą i wykonywaniem
      wolnych zawodów lub uznanych za takie. Za działalność gospodarczą uznaje się w
      szczególności wykorzystywanie, w sposób ciągły, majątku rzeczowego lub wartości
      niematerialnych w celu uzyskania z tego tytułu dochodu.
    Jednocześnie w art. 12 ust. 1 Dyrektywy 2006/112/WE wskazano, że:
    Państwa członkowskie mogą uznać za podatnika każdego, kto okazjonalnie dokonuje
    transakcji związanej z działalnością, o której mowa w art. 9 ust. 1 akapit drugi, w
    szczególności jednej z następujących transakcji:
      a) dostawa budynku lub części budynku oraz związanego z nim gruntu, przed
        pierwszym zasiedleniem;
      b) dostawa terenu budowlanego.
    W myśl art. 12 ust. 3 Dyrektywy 2006/112/WE:
      Do celów ust. 1 lit. b) „teren budowlany” oznacza każdy grunt nieuzbrojony lub
      uzbrojony, uznawany za teren budowlany przez państwa członkowskie.
    Z przytoczonych regulacji prawa wspólnotowego wynika, że podatnikiem podatku od
    towarów i usług może być każda osoba, która okazjonalnie dokonuje czynności
    opodatkowanych, przy czym czynności te winny być związane z działalnością zdefiniowaną
    jako działalność gospodarcza, tj. wszelką działalnością producentów, handlowców i osób
    świadczących usługi, włącznie z górnictwem, działalnością rolniczą i wykonywaniem
    wolnych zawodów lub uznanych za takie.
    Warunkiem opodatkowania danej czynności podatkiem od towarów i usług w świetle
    powyższych przepisów jest spełnienie dwóch przesłanek łącznie: po pierwsze dana
    czynność ujęta jest w katalogu czynności podlegających opodatkowaniu podatkiem od
    towarów i usług, po drugie – czynność została wykonana przez podmiot, który w związku z
    jej wykonaniem jest podatnikiem podatku od towarów i usług.
    Uznanie, że dany podmiot w odniesieniu do konkretnej czynności działa jako podatnik
    podatku od towarów i usług, wymaga oceny każdorazowo odnoszącej się do okoliczności
    faktycznych danej sprawy.
    Z orzeczenia Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z 15 września 2011 r. w
    sprawach połączonych Jarosław Słaby przeciwko Ministrowi Finansów (C-180/10) oraz
    Emilian Kuć i Halina Jeziorska-Kuć przeciwko Dyrektorowi Izby Skarbowej w Warszawie (C-
    181/10) wynika, że czynności związane ze zwykłym wykonywaniem prawa własności nie
    mogą same z siebie być uznawane za prowadzenie działalności gospodarczej. Sama liczba
    i zakres transakcji sprzedaży nie mogą stanowić kryterium rozróżnienia między
    czynnościami dokonywanymi prywatnie, które znajdują się poza zakresem zastosowania
    dyrektywy, a czynnościami stanowiącymi działalność gospodarczą.
    Inaczej jest natomiast - wyjaśnił Trybunał - w wypadku, gdy zainteresowany podejmuje
    aktywne działania w zakresie obrotu nieruchomościami, angażując środki podobne do
    wykorzystywanych przez producentów, handlowców i usługodawców w rozumieniu art. 9
    ust. 1 akapit drugi Dyrektywy. Zatem za podatnika należy uznać osobę, która w celu
    dokonania sprzedaży gruntów angażuje podobne środki wykazując aktywność w
    przedmiocie zbycia nieruchomości porównywalną do działań podmiotów zajmujących się
    profesjonalnie tego rodzaju obrotem, tj. działania wykraczające poza zakres zwykłego
    zarządu majątkiem prywatnym.

    Pojęcie „majątku prywatnego” nie występuje na gruncie analizowanych przepisów ustawy,
    jednakże wynika z wykładni art. 15 ust. 2 ustawy, w której zasadnym jest odwołanie się do
    treści orzeczenia TSUE w sprawie C-291/92 (Finanzamt Uelzen v. Dieter Armbrecht), które
    dotyczyło kwestii opodatkowania sprzedaży przez osobę będącą podatnikiem podatku od
    wartości dodanej, części majątku niewykorzystywanej do prowadzonej działalności
    gospodarczej, a służącej jej do celów prywatnych. „Majątek prywatny” to zatem taka część
    majątku danej osoby fizycznej, która nie jest przez nią przeznaczona ani wykorzystywana
    dla potrzeb prowadzonej działalności gospodarczej. Ze wskazanego orzeczenia wynika
    zatem, że podatnik musi w całym okresie posiadania danej nieruchomości wykazywać
    zamiar wykorzystywania części nieruchomości w ramach majątku osobistego. Przykładem
    takiego wykorzystania nieruchomości mogłoby być np. wybudowanie domu dla
    zaspokojenia własnych potrzeb mieszkaniowych. Potwierdzone to zostało również w
    wyroku TSUE z dnia 21 kwietnia 2005 r., sygn. akt C-25/03 Finanzamt Bergisch Gladbach v.
    HE, który stwierdził, że majątek prywatny to mienie wykorzystywane dla zaspokojenia
    potrzeb własnych.
    Kwestie dotyczące stosunków cywilnoprawnych między podmiotami, w tym kwestie
    dotyczące przeniesienia własności nieruchomości, reguluje ustawa z dnia 23 kwietnia
    1964 r. - Kodeks cywilny (t.j. Dz.U. z 2024 r. poz. 1061 ze zm.).
    Zgodnie z ogólnymi zasadami dotyczącymi sprzedaży - art. 535 Kodeksu cywilnego:
      Przez umowę sprzedaży sprzedawca zobowiązuje się przenieść na kupującego
      własność rzeczy i wydać mu rzecz, a kupujący zobowiązuje się rzecz odebrać i
      zapłacić sprzedawcy cenę.
    Moment przeniesienia własności nieruchomości został określony w art. 155 § 1 Kodeksu
    cywilnego, w myśl którego:
      Umowa sprzedaży, zamiany, darowizny, przekazania nieruchomości lub inna umowa
      zobowiązująca do przeniesienia własności rzeczy co do tożsamości oznaczonej
      przenosi własność na nabywcę, chyba że przepis szczególny stanowi inaczej albo że
      strony inaczej postanowiły.
    Z kolei umowa przedwstępna została uregulowana w art. 389-396 Kodeksu cywilnego.
    Według art. 389 § 1 Kodeksu cywilnego:
      Umowa, przez którą jedna ze stron lub obie zobowiązują się do zawarcia oznaczonej
      umowy (umowa przedwstępna), powinna określać istotne postanowienia umowy
      przyrzeczonej.
    Na podstawie art. 389 § 2 Kodeksu cywilnego:
      Jeżeli termin, w ciągu którego ma być zawarta umowa przyrzeczona, nie został
      oznaczony, powinna ona być zawarta w odpowiednim terminie wyznaczonym przez
      stronę uprawnioną do żądania zawarcia umowy przyrzeczonej. Jeżeli obie strony są
      uprawnione do żądania zawarcia umowy przyrzeczonej i każda z nich wyznaczyła
      inny termin, strony wiąże termin wyznaczony przez stronę, która wcześniej złożyła
      stosowne oświadczenie. Jeżeli w ciągu roku od dnia zawarcia umowy przedwstępnej
      nie został wyznaczony termin do zawarcia umowy przyrzeczonej, nie można żądać jej
      zawarcia.
    Umowa przedwstępna jest więc jedynie zobowiązaniem do przeniesienia własności, lecz
    własności nie przenosi. Kupujący nie otrzymuje na mocy tej umowy żadnych uprawnień
    właścicielskich. Właścicielem zostaje dopiero dzięki zawarciu umowy przyrzeczonej.
    Tym samym, zgodnie z powyższymi normami prawa cywilnego - umowa przedwstępna,
    będąca przyrzeczeniem zawarcia właściwej umowy sprzedaży, nawet jeśli sporządzona
    została w formie aktu notarialnego, nie powoduje przeniesienia prawa własności
    nieruchomości.

    Ponadto należy zwrócić uwagę na kwestię udzielania pełnomocnictw, która to została
    uregulowana w Tytule IV Działu VI Przedstawicielstwo, Rozdział I Przepisy ogólne, Rozdział
    II Pełnomocnictwo, Kodeksu cywilnego.
    Jak wynika z przepisów art. 95 do art. 109 Kodeksu cywilnego, pełnomocnictwo - to
    jednostronne oświadczenie osoby (mocodawcy), na mocy którego inna osoba
    (pełnomocnik) staje się upoważniona do działania w imieniu mocodawcy. Zatem każda
    czynność wykonana przez pełnomocnika w imieniu mocodawcy i w zakresie udzielonego
    pełnomocnictwa wywoła skutki bezpośrednio w sferze prawnej mocodawcy.
    Z opisu sprawy wynika, że jest Pan właścicielem nieruchomości niezabudowanej - działki
    nr (...). Zawarł Pan przedwstępną umowę sprzedaży działki nr (...), na podstawie której
    Kupująca zobowiązała się do zawarcia umowy przyrzeczone pod warunkiem uzyskania
    przez Kupującą:
      1) warunków technicznych przyłączenia sieci energetycznej, wodno-kanalizacyjnej i
      gazowej,
      2) uzyskania od Zarządu Dróg i Transportu Miejskiego zezwolenia na lokalizację stałego
      zjazdu,
      3) uzyskania uzgodnień projektowych ze strażą pożarną oraz sanepidem służących do
      uzyskania pozwolenia na budowę,
      4) uzyskania ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę na nieruchomości.
    Z przyczyn uzasadnionych treścią łączącego Strony stosunku prawnego wynikającego z
    przedwstępnej umowy sprzedaży udzielił Kupującej pełnomocnictwa do dokonania
    wszelkich czynności faktycznych i prawnych niezbędnych do uzyskania dokumentów i
    decyzji, a w szczególności do: dysponowania nieruchomością do czasu zawarcia umowy
    przyrzeczonej w zakresie uzgodnień i uzyskania warunków technicznych wykonania
    instalacji mediów, wznawiania granic działki, uzyskiwania dokumentów dotyczących
    nieruchomości, reprezentowania przed organami administracji publicznej, w tym
    organami gminy i starostwa powiatowego, stacją sanitarno-epidemiologiczną, strażą
    pożarną, a ponadto udzielił Kupującej zgody do zawierania we własnym imieniu umów na
    dostawę mediów (woda, energia elektryczna, gaz) do przedmiotowej działki gruntu na
    warunkach według uznania Pełnomocnika, w tym do składania, podpisywania i odbierania
    wszelkich pism, wniosków i oświadczeń
    Pana wątpliwości dotyczą wskazania, czy sprzedaż nieruchomości stanowiącej działkę o nr
    (...) będzie podlegała opodatkowaniu podatkiem VAT oraz czy będzie podlegała zwolnieniu
    od podatku.
    Biorąc pod uwagę przywołane przepisy oraz opis stanu faktycznego należy wskazać, że
    chociaż działania związane z nieruchomość, do których podjęcia zobowiązała się Kupująca
    w umowie przedwstępnej nie będą podejmowane bezpośrednio przez Pana, nie oznacza
    to, że pozostaną bez wpływu na Pana sytuację prawną. Po udzieleniu pełnomocnictwa
    czynności wykonane przez Kupującą wywołują skutki bezpośrednio w sferze prawnej
    mocodawcy. Kupujący, dokonując ww. działań, uatrakcyjni działkę, która będzie
    przedmiotem sprzedaży, będącą nadal w Pana posiadaniu. Działania te, dokonywane za
    Pana pełną zgodą wpłyną generalnie na podniesienie atrakcyjności działki, która będzie
    przedmiotem sprzedaży jako towaru i wzrost jej wartości. Do czasu zawarcia umowy
    przyrzeczonej, Działka nr (...) będzie Pana własnością i będzie podlegała czynnościom
    mającym dostosować ja do sposobu wykorzystania planowanego przez Kupującą.
    Czynności te z punktu widzenia podatku VAT zostaną „wykonane” w Pana sferze
    podatkowoprawnej. W tym kontekście bez znaczenia pozostała okoliczność wykonywania
    ww. czynności przez potencjalnego nabywcę. W efekcie dokonywanych czynności

    dostawie podlegać będzie działka o zupełnie innym charakterze niż w chwili zawarcia
    umowy przedwstępnej, gdyż wystąpi szereg czynności powodujących zwiększenie
    atrakcyjności działki i ostatecznie jej sprzedaż.
    W związku z powyższym stwierdzić należy, że udzielenie przez Pana stosownych
    pełnomocnictw skutkuje tym, że wszystkie ww. czynności podejmowane przez Stronę
    Kupującą będą podejmowane w Pana imieniu i na Pana korzyść, ponieważ to Pan jako
    właściciel działki o nr (...) będzie stroną w postępowaniu o uzyskanie stosownych decyzji,
    pozwoleń oraz dokonania wszelkich czynności z nią związanych.
    Tezę taką potwierdził Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 6 lipca 2017 r. sygn. akt I
    FSK 2033/15, wyrażony na gruncie podobnego aczkolwiek nie identycznego stanu
    faktycznego, w którym stwierdził: „Fakt, że zasadnicza aktywność w zakresie planowanego
    procesu inwestycyjnego spoczywać będzie na spółce jest bez znaczenia dla uznania go za
    podatnika, skoro spółka - jako jego pełnomocnik - jest jedynie jego reprezentantem w tych
    czynnościach, działając w jego imieniu i na jego rzecz, czyli w jego interesie majątkowym.
    Podejmowanie aktywności gospodarczej, o której mowa w art. 15 ust. 1 i 2 VATU za
    pośrednictwem pełnomocnika nie zwalnia mocodawcy, w którego imieniu i na rzecz działa
    pełnomocnik, od przymiotu bycia podatnikiem VAT w rozumieniu tych przepisów”.
    Ponadto jak wskazano w wyroku TSUE z dnia 3 kwietnia 2025 r. w sprawie C#213/24
    artykuł 9 ust. 1 dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie
    wspólnego systemu podatku od wartości dodanej należy interpretować w ten sposób, że:
    można uznać za podatnika do celów podatku od wartości dodanej (VAT) prowadzącego
    samodzielnie działalność gospodarczą osobę, która sprzedaje grunt stanowiący
    pierwotnie część jej majątku osobistego, powierzając przygotowanie sprzedaży
    profesjonalnemu przedsiębiorcy, który jako pełnomocnik tej osoby podejmuje aktywne
    działania w zakresie obrotu nieruchomościami, angażując w celu tej sprzedaży środki
    podobne do wykorzystywanych przez producentów, handlowców lub usługodawców w
    rozumieniu tego przepisu.
    Dokonując opisanych we wniosku czynności, branych pod uwagę w całości, w tym
    dokonanych przez pełnomocnika – Kupującą podejmował będzie Pan działania podobne
    do tych, jakie wykonują podmioty zajmujące się profesjonalnie obrotem
    nieruchomościami, o których mowa w orzeczeniu w sprawach połączonych C-180/10 i C-
    181/10, tj. wskazujących na aktywność w przedmiocie zbycia działki o nr (...)
    porównywalną do działań podmiotów zajmujących się profesjonalnie tego rodzaju
    obrotem. Z uwagi na powyższe, w tej konkretnej sytuacji nie można uznać, że
    przedmiotem dostawy będzie składnik Pana majątku osobistego, a sprzedaż działki o nr
    (...) będzie stanowiła realizację prawa do rozporządzania majątkiem osobistym.
    W związku z powyższym należy przyjąć, że całokształt czynności, których dokona Pan
    przed sprzedażą nieruchomości Kupującej, wskazuje, że sprzedaż działki o nr (...)
    dokonana będzie przez Pana jako podatnika prowadzącego działalność gospodarczą w
    rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy
    Tym samym, skoro w przedmiotowej sprawie wystąpią przesłanki stanowiące podstawę
    uznania Pana za podatnika w rozumieniu art. 15 ust. 1 ustawy, prowadzącego działalność
    gospodarczą, w myśl art.15 ust. 2 ustawy, to czynność dostawy działki o nr (...) będzie
    podlegała opodatkowaniu podatkiem VAT, jako odpłatna dostawa towarów na podstawie
    art. 5 ust. 1 pkt 1 w związku z art. 7 ust. 1 ustawy.
    Czynność, która podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, może być albo
    opodatkowana właściwą stawką podatku VAT, albo może korzystać ze zwolnienia od tego
    podatku.
    W treści ustawy o podatku od towarów i usług, jak i przepisach wykonawczych do niej,
    ustawodawca przewiduje bowiem dla niektórych czynności obniżone stawki podatku,
    bądź zwolnienie od podatku.

    W myśl art. 43 ust. 1 pkt 9 ustawy:
      Zwalnia się od podatku dostawę terenów niezabudowanych innych niż tereny
      budowlane.
    W świetle art. 2 pkt 33 ustawy:
      Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o terenach budowlanych - rozumie się przez
      to grunty przeznaczone pod zabudowę zgodnie z miejscowym planem
      zagospodarowania przestrzennego, a w przypadku braku takiego planu - zgodnie z
      decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, o których mowa w
      przepisach o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.
    O przeznaczeniu nieruchomości stanowią akty prawa miejscowego. Miejscowy plan
    zagospodarowania przestrzennego - jako źródło prawa miejscowego, a w przypadku jego
    braku decyzja o warunkach zabudowy - jako akt indywidualny prawa administracyjnego,
    co wynika bezpośrednio z art. 2 pkt 33 ustawy.
    Stosownie do treści wyroku Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z 28 marca 1996
    r. w sprawie C-468/93 Gemeente Emmen - „teren budowlany” oznacza każdy nieuzbrojony
    lub uzbrojony teren uznany przez państwa członkowskie za teren z przeznaczeniem pod
    zabudowę.
    Powyższe oznacza, że generalnie opodatkowane podatkiem VAT są dostawy, których
    przedmiotem są nieruchomości gruntowe zabudowane i niezabudowane, przy czym w
    przypadku tych ostatnich opodatkowane są wyłącznie te, których przedmiotem są tereny
    budowlane (przeznaczone pod zabudowę) zgodnie z miejscowym planem
    zagospodarowania przestrzennego, a w przypadku braku takiego planu - zgodnie z
    decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, o których mowa w przepisach
    o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Pozostałe natomiast dostawy gruntów
    niezabudowanych, będących gruntami leśnymi, rolnymi itp., nieprzeznaczonymi pod
    zabudowę - są zwolnione od podatku VAT.
    Wskazał Pan, że przedmiotem dostawy będzie nieruchomość niezabudowana składająca
    się z działki o nr (...). Dla Działki nr (...) obowiązują ustalenia miejscowego planu
    zagospodarowania przestrzennego, zgodnie z którymi dla terenu działki obowiązuje
    następujące przeznaczenie - usługi, dopuszcza się lokalizację obiektów handlowych o
                      2powierzchni sprzedaży do (...) m.
    Zatem, niezabudowana Działka o nr (...), będzie spełniała w momencie sprzedaży definicję
    terenów budowlanych w rozumieniu art. 2 pkt 33 ustawy, w związku z tym dostawa ww.
    działki nie będzie korzystała ze zwolnienia od podatku na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 9
    ustawy.
    Jeżeli przy zbyciu nieruchomości wystąpią przesłanki uniemożliwiające zastosowanie
    zwolnienia od podatku VAT, o którym mowa w art. 43 ust. 1 pkt 9 ustawy, to należy
    przeanalizować możliwość zwolnienia dostawy w oparciu o przepis art. 43 ust. 1 pkt 2
    ustawy.
    Według art. 43 ust. 1 pkt 2 ustawy:
      Zwalnia się od podatku dostawę towarów wykorzystywanych wyłącznie na cele
      działalności zwolnionej od podatku, jeżeli z tytułu nabycia, importu lub wytworzenia
      tych towarów nie przysługiwało dokonującemu ich dostawy prawo do obniżenia
      kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego.
    Zwolnienie od podatku określone w art. 43 ust. 1 pkt 2 ustawy, dotyczy wszystkich
    towarów - zarówno nieruchomości, jak i ruchomości – przy nabyciu (imporcie lub
    wytworzeniu) których nie przysługiwało podatnikowi prawo do odliczenia podatku VAT i
    wykorzystywanych - niezależnie od okresu ich używania przez podatnika - wyłącznie na
    cele działalności zwolnionej od podatku VAT.

    W celu zastosowania zwolnienia od podatku, o którym mowa w art. 43 ust. 1 pkt 2 ustawy,
    dla dostawy towarów, spełnione muszą być łącznie dwa warunki wskazane w tym
    przepisie, tj.:
    - towary od momentu ich nabycia do momentu ich zbycia muszą służyć wyłącznie
      działalności zwolnionej, w żadnym momencie ich posiadania nie można zmienić ich
      przeznaczenia oraz sposobu wykorzystywania,
    - przy nabyciu (imporcie, wytworzeniu) tych towarów nie przysługiwało dokonującemu ich
      dostawy prawo do obniżenia podatku należnego o kwotę podatku naliczonego.
    Niespełnienie choćby jednego z powyższych warunków daje podstawę do wyłączenia
    dostawy towarów ze zwolnienia od podatku VAT przewidzianego w ww. art. 43 ust. 1 pkt 2
    ustawy.
    Jak wynika z opisu sprawy, Działka nr (...) nie była przez Pana w żaden sposób
    wykorzystywana. Wynika z tego że nie można stwierdzić, że Działka była przez Pana
    wykorzystywana wyłącznie na cele działalności zwolnionej od podatku.
    W konsekwencji, w analizowanej sprawie nie jest spełniony jeden z warunków określonych
    w art. 43 ust. 1 pkt 2 ustawy niezbędnych do zastosowania zwolnienia, o którym mowa w
    tym przepisie. W konsekwencji dostawa działki nr (...) nie będzie korzystała ze zwolnienia
    na podstawie art. 43 ust.1 pkt 2 ustawy.
    Zatem sprzedaż przez Pana niezabudowanej działek o nr (...) będzie stanowiła czynność
    podlegającą opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, zgodnie z art. 5 ust.1 pkt 1 w
    związku z art. 7 ust. 1 ustawy, która nie będzie korzystała ze zwolnienia.
    Wobec powyższego Pana stanowisko jest nieprawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, które Pan przedstawił i stanu prawnego, który
    obowiązuje w dniu wydania interpretacji.
    Zaznaczenia wymaga, że zgodnie z art. 14b § 3 Ordynacji podatkowej, składający wniosek
    o wydanie interpretacji indywidualnej obowiązany jest do wyczerpującego przedstawienia
    zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego. Organ podatkowy jest ściśle
    związany przedstawionym we wniosku opisem stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego.
    Wnioskodawca ponosi ryzyko związane z ewentualnym błędnym lub nieprecyzyjnym
    przedstawieniem we wniosku opisu stanu faktycznego oraz zdarzenia przyszłego.
    Podkreślenia wymaga, że interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe
    tylko wtedy, o ile rzeczywisty stan sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się
    będzie z opisem podanym przez Wnioskodawcę w złożonym wniosku. W związku z tym, w
    przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego w opisie sprawy, udzielona
    odpowiedź traci swą aktualność. Równocześnie w przypadku, gdy w toku postępowania
    podatkowego, kontroli podatkowej, bądź kontroli celno-skarbowej zostanie określony
    odmienny stan sprawy, interpretacja nie wywoła w tym zakresie skutków prawnych.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    - Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy
      z dnia 29sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111).

      Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pana sytuacja będzie zgodna
      (tożsama) z opisem zdarzenia przyszłego i zastosuje się Pan do interpretacji.
    - Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
        1) z zastosowaniem art. 119a;
        2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5
          ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
        3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    - Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pan prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu
    Administracyjnego w (...).
    Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002
    r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935
    ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
    - w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
    - w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP
      (art. 47 § 3 iart.54§ 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art.57aPPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.