Wiążąca informacja stawkowa
Sygnatura: 0112-KDSL2-2.440.185.2024.31.IH
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-04-25
Teza: WIS USŁUGA – udostępnianie na żywo, za pomocą
infrastruktury teleinformatycznej, wydarzenia, tzw. streaming.
Słowa kluczowe: programy
sieć-sieć teleinformatyczna
telewizja
usługi
Zagadnienia: Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział VIII.
Wysokość opodatkowania -Rozdział 1. Stawki-Stawka
podatku 8%
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział VIII.
Wysokość opodatkowania -Rozdział 1a. Wiążąca
informacja stawkowa -Wiążąca informacja stawkowa -
usługa
Klasyfikacja PKWiU: bez względu na PKWiU
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział
VIII-Rozdział 1-art. 41-ust. 2
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział
XIII-Rozdział 2-art. 146ef-ust. 1-pkt 2
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-
Załącznik Nr 3

## Pytanie

tutejszego organu: „czy (...) będąca przedmiotem świadczenia nadawana jest jednocześnie
    z jej transmisją za pomocą sieci radiowych lub telewizyjnych?” wskazując, że (...) jest
    jednocześnie transmitowana za pomocą sieci światłowodowej oraz sieci satelitarnych,
    klasyfikowanej jako telewizyjna.
    Wnioskodawca poinformował także, że nadaje (...) jednocześnie z jej transmisją za pomocą
    sieci satelitarnej klasyfikowanej jako telewizyjnej. Wnioskodawca realizuje transmisję
    wydarzenia zarówno za pośrednictwem sieci światłowodowej, jak i satelitarnej, co
    umożliwia odbiór programu na różnych urządzeniach — zarówno na odbiornikach
    komputerowych, jak i telewizyjnych. Proces nadawania odbywa się przy współpracy z
    podwykonawcą, (...), który w ramach realizacji usługi korzysta z usług dalszego
    podwykonawcy, (...).
    Ponadto, aby zapewnić stabilność i wysoką jakość transmisji, (...) korzysta z infrastruktury
    (...), co pozwala na szerokie pokrycie sygnałem telewizyjnym i dotarcie do większej liczby
    odbiorców. Dzięki zastosowaniu tego modelu współpracy Wnioskodawca ma pewność, że
    (...) jest nadawana w sposób ciągły i synchroniczny w wielu kanałach dystrybucji, spełniając
    tym samym kryteria nadawania programu telewizyjnego w rozumieniu sieci telewizyjnych.
    W efekcie, to Wnioskodawca jest podmiotem odpowiedzialnym za organizację i
    nadawaniem (...), choć sama transmisja techniczna realizowana jest przez
    wyspecjalizowane podmioty zewnętrzne, działające na podstawie umów
    podwykonawczych.
    Na pozostałe pytania tutejszego organu Wnioskodawca odpowiedział w następujący
    sposób:
    · czy live chat służący do komunikacji w czasie rzeczywistym umożliwia widzom wpływ na
      przebieg (...)? Jeśli tak, należy szczegółowo opisać, na czym polega ten wpływ.
    Odpowiedź:
    (...).

    Dzięki tym mechanizmom widzowie nie tylko kibicują, ale stają się częścią wydarzenia,
    mając realny wpływ na jego przebieg.
    Dodatkowo Wnioskodawca, pod pojęciem „wpływ na przebieg (...)” odnosi się do
    aktywnego udziału odbiorców w transmisji za pośrednictwem narzędzi interaktywnych. Te
    funkcje pozwalają widzom wyjść poza rolę biernych obserwatorów i bezpośrednio
    wpływać na przebieg wydarzenia, angażując się w czasie rzeczywistym. Taka
    interaktywność wzmacnia poczucie wspólnoty, pogłębia emocjonalne zaangażowanie oraz
    sprawia, że wydarzenie staje się bardziej dynamiczne i dostosowane do oczekiwań
    publiczności.
    Formy interakcji z widzami:
    1. Live chat w czasie rzeczywistym:
    (...).
    (...).
    Podsumowując, interaktywne narzędzia nie tylko zwiększają zaangażowanie widzów, ale
    także czynią transmisję unikalnym doświadczeniem, które łączy odbiorców i
    organizatorów w dynamicznym, pełnym emocji wydarzeniu na żywo.
    · czy live chat służący do komunikacji w czasie rzeczywistym umożliwia widzom interakcję z
      uczestnikami (...)? Jeśli tak, należy szczegółowo opisać, na czym polega ta interakcja.
    Odpowiedź:
    Odpowiedź na pytanie 3b została zawarta w odpowiedzi na pytanie 3a. Wnioskodawca
    jednak dodatkowo pragnie nadmienić, iż (...). (...).
    W trybie przewidzianym w art. 200 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja
    podatkowa (Dz. U. z 2025 r., poz. 111, z późn. zm.), zwanej dalej Ordynacją podatkową,
    postanowieniem z dnia 25 marca 2025 r., znak 0112-KDSL2-2.440.185.2024.29.IH, tutejszy
    organ wyznaczył Wnioskodawcy siedmiodniowy termin do wypowiedzenia się w zakresie
    zebranego w sprawie materiału dowodowego. Postanowienie zostało doręczone
    Wnioskodawcy w dniu 26 marca 2025 r.
    W dniu 28 marca 2025 r. do Krajowej Informacji Skarbowej wpłynęło pismo z dnia 28
    marca 2025 r. stanowiące wypowiedzenie się Wnioskodawcy w zakresie zebranego
    materiału dowodowego, w którym Wnioskodawca wskazał, że rezygnuje z prawa do
    dodatkowego wypowiedzenia się w zakresie zebranego materiału dowodowego.
    Wnioskodawca podkreślił, że dochował terminów wskazanych przez Dyrektora Krajowej
    Informacji Skarbowej na dostarczenie dowodów w sprawie. W związku z tym
    Wnioskodawca przyjmuje do wiadomości, że wszelki zgromadzony materiał dowodowy
    został przedstawiony w złożonym wniosku oraz jego uzupełnieniu.

    Uzasadnienie sposobu zidentyfikowania świadczenia na potrzeby podatku od towarów i
    usług
    Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy, opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług
    podlegają odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju.
    W myśl art. 7 ust. 1 ustawy, przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1,
    rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (...).
    W świetle przepisu art. 8 ust. 1 ustawy, przez świadczenie usług, o którym mowa w art. 5
    ust. 1 pkt 1, rozumie się każde świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub
    jednostki organizacyjnej niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy
    towarów w rozumieniu art. 7 (...).
    W dniu 11 stycznia 2025 r., w ramach uzupełnienia wniosku Wnioskodawca wskazał, że
    przedmiotem wniosku jest świadczenie kompleksowe składające się z dwóch
    nierozerwalnie związanych ze sobą elementów obejmujących: (i) (...), a następnie (ii) ich
    odpłatne rozpowszechnianie na żywo, za pomocą struktury teleinformatycznej (serwisu
    internetowego (...)), w systemie X.
    Jak stanowi art. 42b ust. 5 ustawy, przedmiotem wniosku o wydanie WIS mogą być:
    1) towar albo usługa, albo
    2) towary lub usługi, które w ocenie wnioskodawcy razem składają się na jedną czynność
      podlegającą opodatkowaniu.
    Biorąc pod uwagę powyższe, należy w pierwszej kolejności ustalić charakter świadczenia
    realizowanego przez Wnioskodawcę.
    W kwestii związanej z oceną charakteru świadczenia realizowanego przez Wnioskodawcę,
    należy podkreślić, że co do zasady, każde świadczenie dla celów opodatkowania
    podatkiem od towarów i usług powinno być traktowane jako odrębne i niezależne, jednak
    w sytuacji, gdy jedna usługa obejmuje z ekonomicznego punktu widzenia kilka świadczeń,
    usługa ta nie powinna być sztucznie dzielona dla celów podatkowych.
    Pojedyncze świadczenie ma miejsce zwłaszcza wtedy, gdy jedną lub więcej części
    składowych uznaje się za usługę zasadniczą, podczas gdy inny lub inne elementy traktuje
    się jako usługi pomocnicze, do których stosuje się te same zasady opodatkowania, co do
    usługi zasadniczej.
    Natomiast aby móc wskazać, że dana usługa jest usługą złożoną (kompleksową), powinna
    składać się ona z różnych świadczeń, których realizacja prowadzi jednak do jednego celu.
    Na usługę kompleksową składa się więc kombinacja różnych czynności, prowadzących do

    realizacji określonego celu – do wykonania świadczenia głównego, na które składają się
    różne świadczenia pomocnicze. Natomiast czynność należy uznać za pomocniczą, jeśli nie
    stanowi ona celu samego w sobie, lecz jest środkiem do pełnego zrealizowania lub
    wykorzystania usługi zasadniczej. Pojedyncza czynność traktowana jest zatem jak element
    usługi kompleksowej wówczas, jeżeli cel świadczenia czynności pomocniczej jest
    zdeterminowany przez usługę główną oraz nie można wykonać lub wykorzystać usługi
    głównej bez czynności pomocniczej.
    Zatem, z ekonomicznego punktu widzenia usługi nie powinny być dzielone dla celów
    podatkowych wówczas, gdy tworzyć będą jedną usługę kompleksową, obejmującą kilka
    świadczeń pomocniczych. Jeżeli jednak w skład świadczonej usługi wchodzić będą
    czynności, które nie służą wyłącznie wykonaniu czynności głównej, zasadniczej, lecz mogą
    mieć również charakter samoistny, to wówczas nie ma podstaw dla traktowania ich jako
    elementu usługi kompleksowej.
    Stanowisko takie przedstawił również Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej (zwany
    dalej TSUE) w wyroku z dnia 25 lutego 1999 r. w sprawie nr C-349/96 Card Protection Plan
    Ltd (CPP) przeciwko Commissioners of Customs and Excise, ECLI:EU:C:1999:93,
    stwierdzając: „Pojedyncze świadczenie ma miejsce zwłaszcza wtedy, gdy jedną lub więcej
    części składowych uznaje się za usługę zasadniczą, podczas gdy inny lub inne elementy
    traktuje się jako usługi pomocnicze, do których stosuje się te same zasady
    opodatkowania, co do usługi zasadniczej. Usługę należy uznać za usługę pomocniczą w
    stosunku do usługi zasadniczej, jeśli nie stanowi ona dla klienta celu samego w sobie, lecz
    jest środkiem do lepszego wykorzystania usługi zasadniczej”.
    W wyroku tym TSUE zauważył również, że dla ustalenia, czy mamy do czynienia z jednolitą
    usługą, czy też z różnymi usługami, fakt ustalenia jednej ceny za świadczenie (świadczenia)
    nie ma znaczenia decydującego, może jedynie sugerować, że w rzeczywistości mamy do
    czynienia z jednolitą usługą. Jednakże, jeżeli okoliczności wskazują na to, że nabywca miał
    zamiar nabyć nie tyle jednolitą, kompleksową usługę, ile dwie różne usługi, wówczas cenę
    należy stosownie, proporcjonalnie rozdzielić i każdej usłudze przypisać stosowną dla niej
    część.
    Odnosząc się do zagadnienia będącego przedmiotem wniosku, wskazać również należy,
    że:
    - w wyroku TSUE z dnia 27 października 2005 r. w sprawie C-41/04 Levob Verzekeringen BV
      v. OV Bank NV przeciwko Staatssecretaris van Financien, ECLI:EU:C:2005:649, TSUE
      wskazał, że po pierwsze z art. 2 ust. 1 szóstej dyrektywy wynika, że każda transakcja
      powinna być uznawana za odrębną i niezależną, a po drugie, że czynność złożona z
      jednego świadczenia w sensie ekonomicznym nie powinna być sztucznie rozdzielana,
      by nie zakłócać funkcjonowania podatku VAT. W ocenie TSUE, aby określić, czy mamy
      do czynienia z jednym świadczeniem, należy przede wszystkim poszukać elementów

      charakterystycznych dla rozpatrywanej czynności celem ustalenia, czy podatnik
      dostarcza konsumentowi kilka odrębnych świadczeń głównych, czy też jedno
      świadczenie (pkt 20 wyroku). Podobnie jest w przypadku, jeśli dwa (lub więcej)
      świadczenia (lub czynności) dokonane przez podatnika na rzecz konsumenta,
      rozumianego jako przeciętny konsument, są tak ściśle związane, że stanowią one
      obiektywnie jedno tylko nierozerwalne świadczenie gospodarcze, którego rozdzielenie
      miałoby charakter sztuczny (punkt 22 wyroku),
    - w wyroku z dnia 27 września 2012 r. w sprawie C-392/11 Field Fisher Waterhouse LLP
      przeciwko Commissioners for Her Majesty’s Revenue and Customs, ECLI:EU:C:2012:
      597, TSUE wskazał, że aby móc uznać, że ogół świadczeń zapewnianych przez
      wynajmującego najemcy stanowi jedno świadczenie, należy zbadać czy wykonywane
      świadczenia stanowią jedno nierozerwalne świadczenie gospodarcze, którego
      rozdzielenie miałoby charakter sztuczny, czy też obejmują one świadczenie główne,
      względem którego pozostałe świadczenia mają charakter dodatkowy (pkt 22 wyroku).
    Istotnym kryterium wpływającym na ocenę tego, czy w konkretnej sytuacji występuje
    świadczenie kompleksowe, jest kryterium odrębności. Kryterium to opiera się na
    weryfikacji, czy poszczególne świadczenia mogą występować w obrocie gospodarczym
    niezależnie i czy mogą być wykonane przez dowolny inny podmiot. W przypadku
    odpowiedzi twierdzącej, nie występuje świadczenie kompleksowe, lecz kilka odrębnych
    świadczeń, które powinny być dla celów opodatkowania VAT traktowane niezależnie od
    siebie. Takie stanowisko wywieść można z wyroku z dnia 11 czerwca 2009 r. w sprawie C-
    527/07 RLRE Tellmer Property sro, ECLI:EU:C:2009:365, w którym istotnie TSUE stanął na
    stanowisku, że w przypadku usług najmu oraz usług sprzątania części wspólnych
    budynków następują dwa odrębne świadczenia dla celów VAT. Swoje stanowisko TSUE
    oparł na tym, że usługi sprzątania części wspólnych budynku mogą być świadczone na
    różnych zasadach, to znaczy na przykład przez osoby trzecie wystawiające faktury
    obejmujące koszt tych usług bezpośrednio lokatorom lub przez wynajmującego
    zatrudniającego w tym celu własnych pracowników lub posługującego się
    przedsiębiorstwem zajmującym się sprzątaniem.
    Podsumowując zatem powyższe, świadczenie kompleksowe ma miejsce wówczas, gdy
    relacja poszczególnych czynności (świadczeń) wykonywanych na rzecz jednego nabywcy
    dzieli je na świadczenie podstawowe i świadczenia pomocnicze – tzn. takie, które
    umożliwiają skorzystanie ze świadczenia podstawowego (lub są niezbędne dla możliwości
    skorzystania ze świadczenia podstawowego). Jeżeli jednak świadczenia te można
    rozdzielić, tak że nie zmieni to ich charakteru ani wartości z punktu widzenia nabywcy –
    wówczas świadczenia takie powinny być traktowane jako dwa (lub więcej), niezależnie
    opodatkowane świadczenia.
    Przedmiotem wykonywanego przez Wnioskodawcę świadczenia jest (...). Jak wskazał
    Wnioskodawca, (...). (...).

    Zdaniem Wnioskodawcy widzowie (odbiorcy) mają wpływ na przebieg (...), poprzez
    aktywny udział w transmisji za pośrednictwem narzędzi interaktywnych. Te funkcje
    pozwalają widzom wyjść poza rolę biernych obserwatorów i bezpośrednio wpływać na
    przebieg wydarzenia, angażując się w czasie rzeczywistym.
    Co ważne w sprawie będącej przedmiotem analizy, jedną z formy interakcji z widzami jest l
    ive chat w czasie rzeczywistym, który umożliwia widzom (...). (...).
    Biorąc pod uwagę powyższe, w ocenie tutejszego organu – w tej konkretnej sytuacji –
    mamy zatem do czynienia z jedną usługą udostępniania na żywo, za pomocą
    infrastruktury teleinformatycznej, (...), tzw. streaming, natomiast w związku z tym, że
    widzowie (nabywcy) mają wpływ na przebieg wydarzenia, (...) należy traktować jako etap
    tej usługi.
    Podsumowując, świadczenie wykonywane przez Wnioskodawcę, polegające na odpłatnym
    udostępnianiu na żywo, za pomocą infrastruktury teleinformatycznej, (...), tzw. streaming
    należy, w kontekście art. 42b ust. 5 ustawy, traktować jako jedną usługę (o której mowa w
    pkt 1 ww. przepisu).
    Uzasadnienie klasyfikacji usługi
    Stosownie do brzmienia art. 5a ustawy, towary i usługi będące przedmiotem czynności, o
    których mowa w art. 5, wymienione w klasyfikacji w układzie odpowiadającym
    Nomenklaturze scalonej (CN) zgodnej z rozporządzeniem Rady (EWG) nr 2658/87 z dnia 23
    lipca 1987 r. w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej
    Taryfy Celnej (Dz. Urz. WE L 256 z 07.09.1987, str. 1, z późn. zm. – Dz. Urz. UE Polskie
    wydanie specjalne, rozdz. 2, t. 2, str. 382, z późn. zm.) lub w klasyfikacjach wydanych na
    podstawie przepisów o statystyce publicznej, są klasyfikowane według Nomenklatury
    scalonej (CN) lub klasyfikacji wydanych na podstawie przepisów o statystyce publicznej,
    jeżeli dla tych towarów lub usług przepisy ustawy lub przepisy wykonawcze wydane na jej
    podstawie powołują działy, pozycje, podpozycje lub kody Nomenklatury scalonej (CN) lub
    symbole klasyfikacji statystycznych.
    Zgodnie z art. 42a ustawy, wiążąca informacja stawkowa, zwana dalej „WIS”, jest decyzją
    wydawaną na potrzeby opodatkowania podatkiem dostawy towarów, importu towarów,
    wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów albo świadczenia usług, która zawiera:
    1) opis towaru albo usługi będących przedmiotem WIS;
    2) klasyfikację towaru według działu, pozycji, podpozycji lub kodu Nomenklatury scalonej
      (CN) albo według działu, grupy, klasy, kategorii, podkategorii lub pozycji Polskiej

      Klasyfikacji Wyrobów i Usług albo według sekcji, działu, grupy lub klasy Polskiej
      Klasyfikacji Obiektów Budowlanych albo usługi według działu, grupy, klasy, kategorii,
      podkategorii lub pozycji Polskiej Klasyfikacji Wyrobów i Usług, niezbędną do:
      a) określenia stawki podatku właściwej dla towaru albo usługi,
      b) stosowania przepisów ustawy oraz przepisów wykonawczych wydanych na jej
        podstawie – w przypadku, o którym mowa w art. 42b ust. 4;
    3) stawkę podatku właściwą dla towaru albo usługi, z wyjątkiem przypadku, o którym
      mowa w art. 42b ust. 4.
    Zatem w przypadku, gdy stawka podatku od towarów i usług nie jest uzależniona od
    zaklasyfikowania danego towaru lub usługi do odpowiedniej klasyfikacji (CN, PKOB lub
    PKWiU), ale od spełnienia definicji (opisu) zawartej w odpowiednim przepisie ustawy lub
    pozycji załącznika do ustawy, przedmiotem postępowania w zakresie wydania WIS jest
    ustalenie, czy opisany towar lub usługa spełnia wymogi wskazane przez ustawodawcę w
    tym opisie.
    Uzasadnienie zastosowania stawki podatku od towarów i usług
    Jak stanowi art. 41 ust. 1 ustawy, stawka podatku wynosi 22%, z zastrzeżeniem ust. 2-12c,
    art. 83, art. 119 ust. 7, art. 120 ust. 2 i 3, art. 122 i art. 129 ust. 1.
    W myśl art. 41 ust. 2 ustawy, dla towarów i usług wymienionych w załączniku nr 3 do
    ustawy, innych niż klasyfikowane według Polskiej Klasyfikacji Wyrobów i Usług w
    grupowaniu usługi związane z wyżywieniem (PKWiU 56), stawka podatku wynosi 7%, z
    zastrzeżeniem art. 114 ust. 1 i art. 138i ust. 4.
    Stosownie do art. 146ef ust. 1 ustawy, w okresie od dnia 1 stycznia 2024 r. do końca roku,
    w którym suma wydatków wymienionych w art. 40 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 11 marca
    2022 r. o obronie Ojczyzny (Dz. U. poz. 2305 oraz z 2023 r. poz. 347, 641, 1615, 1834 i 1872
    ) określonych na ten rok w ustawie budżetowej, w brzmieniu obowiązującym na dzień 31
    lipca tego roku, oraz planie finansowym Funduszu Wsparcia Sił Zbrojnych przedłożonym
    zgodnie z art. 42 ust. 4 ustawy z dnia 11 marca 2022 r. o obronie Ojczyzny albo projekcie
    tego planu przedstawionym do zatwierdzenia Ministrowi Obrony Narodowej zgodnie z art.
    42 ust. 2 i 3 tej ustawy, jeżeli plan ten nie został przedłożony zgodnie z art. 42 ust. 4 tej
    ustawy, po wyłączeniu planowanych przepływów finansowych w ramach tej sumy
    wydatków, jest wyższa niż 3% wartości produktu krajowego brutto określonego zgodnie z
    art. 40 ust. 2 tej ustawy:
    1) stawka podatku, o której mowa w art. 41 ust. 1 i 13, art. 109 ust. 2, art. 110, art. 120 ust.
    3a i art. 138i ust. 4, wynosi 23%;
    2) stawka podatku, o której mowa w art. 41 ust. 2, art. 120 ust. 2 i 3 oraz tytule załącznika
    nr 3 do ustawy, wynosi 8%;
    3) stawka zryczałtowanego zwrotu podatku, o której mowa w art. 115 ust. 2, wynosi 7%;

    4) stawka ryczałtu, o której mowa w art. 114 ust. 1, wynosi 4%.
    W załączniku nr 3 do ustawy zawierającym wykaz towarów i usług opodatkowanych
    stawką podatku w wysokości 8%, w poz. 48 wskazano – bez względu na symbol PKWiU –
    „Usługi, inne niż usługi elektroniczne, polegające na umożliwieniu odbioru programów
    telewizyjnych i radiowych w rozumieniu przepisów o radiofonii i telewizji za pomocą
    urządzeń odbiorczych, z wyłączeniem usług polegających na wypożyczaniu filmów i
    audycji w wybranym przez korzystającego z usługi czasie”.
    Przy czym stawka obniżona w zakresie wymienionych usług, nie dotyczy usług
    reklamowych i promocyjnych – stosownie do wyjaśnień zamieszczonych pod załącznikiem.
    Jak wynika z powołanych wyżej przepisów, opodatkowaniu preferencyjną stawką podatku
    w wysokości 8% podlegają usługi polegające na umożliwieniu odbioru programów
    telewizyjnych i radiowych w rozumieniu przepisów o radiofonii i telewizji za pomocą
    urządzeń odbiorczych.
    W związku z powyższym, w pierwszej kolejności należy dokonać analizy, czy udostępniana
    przez Wnioskodawcę (...) spełnia definicję programu w rozumieniu przepisów o radiofonii i
    telewizji.
    Zgodnie z zapisem art. 4 pkt 1 ustawy z dnia 29 grudnia 1992 r. o Radiofonii i Telewizji (Dz.
    U. z 2022 r., poz. 1722, z późn. zm.), usługą medialną jest usługa w postaci programu albo
    audiowizualnej usługi medialnej na żądanie, za którą odpowiedzialność redakcyjną ponosi
    jej dostawca i której podstawowym celem lub podstawowym celem jej dającej się oddzielić
    części jest dostarczanie przez sieci telekomunikacyjne ogółowi odbiorców audycji w celach
    informacyjnych, rozrywkowych lub edukacyjnych; usługą medialną jest także przekaz
    handlowy.
    W myśl art. 4 pkt 4 ustawy o Radiofonii i Telewizji, dostawcą usługi medialnej jest osoba
    fizyczna, osoba prawna lub osobowa spółka handlowa ponosząca odpowiedzialność
    redakcyjną za wybór treści usługi medialnej i decydująca o sposobie zestawienia tej treści,
    będąca nadawcą lub podmiotem dostarczającym audiowizualną usługę medialną na
    żądanie.
    Jak stanowi art. 4 pkt 7 ustawy o Radiofonii i Telewizji, rozpowszechnianiem jest emisja
    programu drogą bezprzewodową lub przewodową do odbioru przez odbiorców.
    W art. 4 pkt 6 ustawy o Radiofonii i Telewizji wskazano, że programem jest
    uporządkowany zestaw audycji, przekazów handlowych lub innych przekazów,
    rozpowszechniany w całości, w sposób umożliwiający jednoczesny odbiór przez
    odbiorców w ustalonym przez nadawcę układzie.

    W przytoczonej definicji programu, obok jego możliwych elementów (tj. audycji, przekazu
    handlowego oraz innych przekazów), nie można pomijać innych cech kwalifikujących ten
    rodzaj usługi medialnej, tj.:
    - rozpowszechnianie w całości,
    - w sposób umożliwiający jednoczesny odbiór przez odbiorców,
    - w ustalonym przez nadawcę układzie.
    Istotną cechą programu jest to, że jest on rozpowszechniany „w całości”, stąd nie ma
    powodów do formułowania wątpliwości co do tego, czy różne elementy programu tracą
    swoją odrębność.
    Umożliwienie jednoczesnego odbioru, stanowi kryterium rozróżnienia programu od usług
    VOD, które odbiorcy mogą oglądać w dowolnie wybranym przez siebie czasie.
    Natomiast celem ostatniego z wymienionych wyżej elementów, tj. ustalenia przez
    nadawcę układu programu, jest odróżnienie programu rozpowszechnianego przez
    nadawcę od rozprowadzanego przez operatora.
    Jak wskazano w art. 4 pkt 5 ustawy o Radiofonii i Telewizji, nadawcą jest osoba fizyczna,
    osoba prawna lub osobowa spółka handlowa, która tworzy i zestawia program oraz
    rozpowszechnia go lub przekazuje innym osobom w celu rozpowszechniania.
    Natomiast zgodnie z art. 4 pkt 3 ustawy o Radiofonii i Telewizji, odpowiedzialnością
    redakcyjną jest sprawowanie faktycznej kontroli nad wyborem audycji i sposobem ich
    zestawienia w programie lub w katalogu; nie uchybia to zasadom odpowiedzialności
    prawnej za treść audycji lub świadczenie usługi.
    Warto podkreślić, że na podstawie powołanych przepisów ustawy o Radiofonii i Telewizji
    definicje nadawcy, programu i odpowiedzialności redakcyjnej są ze sobą wzajemnie
    powiązane. Ustawa ta przewiduje w sposób wyraźny określone wymogi wobec nadawców
    przy kształtowaniu ich programu. Wśród nich nie ma nakazu umieszczenia obok audycji
    określonej minimalnej liczby przekazów handlowych lub innych przekazów, ustanowiono
    jedynie maksymalny czas możliwy do przeznaczenia na reklamę. Nie ma ustawowych
    przeszkód, aby nadawca poświęcił cały czas nadawania swojego programu na jedną
    audycję, a niezależnie od jego decyzji w tym zakresie, spełni tym samym przesłankę
    ustalenia układu dla programu.
    Zdaniem tutejszego organu, (...) – będąca przedmiotem świadczonej przez Wnioskodawcę
    usługi – posiada cechy kwalifikujące ją jako program telewizyjny w rozumieniu przepisów
    ustawy o Radiofonii i Telewizji.

    Jednak – w świetle poz. 48 załącznika nr 3 do ustawy – aby usługi polegające na
    umożliwieniu odbioru programów telewizyjnych i radiowych w rozumieniu przepisów o
    radiofonii i telewizji za pomocą urządzeń odbiorczych podlegały opodatkowaniu stawką
    VAT w wysokości 8%, nie mogą stanowić:
    · usług elektronicznych,
    · usług polegających na wypożyczaniu filmów i audycji w wybranym przez korzystającego z
    usługi czasie,
    · usług promocji i reklamy.
    Jak wskazano wyżej, by dokonać oceny, czy świadczona przez Wnioskodawcę usługa może
    korzystać ze stawki obniżonej na podstawie art. 41 ust. 2 w zw. z art. 146ef ust. 1 pkt 2
    ustawy w zw. z poz. 48 załącznika nr 3 do ustawy, należy w pierwszej kolejności wykluczyć,
    że jest usługą elektroniczną.
    W art. 2 pkt 26 ustawy wskazano, że ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o usługach
    elektronicznych – rozumie się przez to usługi świadczone drogą elektroniczną, o których
    mowa w art. 7 rozporządzenia 282/2011.
    Zgodnie z art. 7 ust. 1 rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 282/2011 z dnia 15
    marca 2011 r. ustanawiające środki wykonawcze do dyrektywy 2006/112/WE w sprawie
    wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. U. UE. L. z 2011 r. Nr 77, str. 1 z
    późn. zm.), zwanego dalej rozporządzeniem 282/2011, do usług świadczonych drogą
    elektroniczną, o których mowa w dyrektywie 2006/112/WE, należą usługi świadczone za
    pomocą Internetu lub sieci elektronicznej, których świadczenie – ze względu na ich
    charakter – jest zasadniczo zautomatyzowane i wymaga minimalnego udziału człowieka, a
    ich wykonanie bez wykorzystania technologii informacyjnej jest niemożliwe.
    W myśl art. 7 ust. 2 lit. f rozporządzenia 282/2011, do usług elektronicznych zalicza się w
    szczególności usługi wymienione w załączniku I.
    W zakresie odbioru programów radiowych lub telewizyjnych, załącznik ten wyszczególnia:
    • w pkt 4 lit. f): odbieranie programów radiowych lub telewizyjnych rozpowszechnianych
      za pomocą sieci radiowej lub telewizyjnej, internetu lub podobnej sieci elektronicznej,
      tj. słuchanie lub oglądanie programów w momencie wybranym przez użytkownika, na
      jego indywidualne życzenie, na podstawie katalogu programów wybranych przez
      dostawcę usług medialnych, np. telewizja lub wideo na życzenie;
    • w pkt 4 lit. g): odbieranie programów radiowych lub telewizyjnych rozpowszechnianych
      za pomocą internetu lub podobnej sieci elektronicznej (streaming IP), chyba że są one
      nadawane jednocześnie z ich transmisją lub retransmisją za pomocą sieci radiowych
      lub telewizyjnych.

    Powyższe wskazuje, że w przypadku, o którym mowa w ww. pkt 4 lit. g) załącznika I do
    rozporządzenia 282/2011, generalnie za usługi elektroniczne należy uznać umożliwienie
    przez podatnika odbierania programów radiowych lub telewizyjnych rozpowszechnianych
    za pomocą internetu lub podobnej sieci elektronicznej (streaming IP). Natomiast w
    sytuacji, gdy usługa jest nadawana przez tego podatnika jednocześnie z ich transmisją lub
    retransmisją za pomocą sieci radiowych lub telewizyjnych, wówczas nie stanowi usługi
    elektronicznej.
    Ponadto, zgodnie z art. 7 ust. 3 rozporządzenia 282/2011, ustęp 1 art. 7 tego
    rozporządzenia nie ma zastosowania do:
    a) usług nadawczych;
    b) usług telekomunikacyjnych;
    c) towarów, w przypadku których zamawianie i obsługa zamówienia odbywają się
      elektronicznie;
    d) płyt CD-ROM, dyskietek i podobnych nośników fizycznych;
    e) materiałów drukowanych, takich jak książki, biuletyny, gazety lub czasopisma;
    f) płyt CD i kaset magnetofonowych;
    g) kaset wideo i płyt DVD;
    h) gier na płytach CD-ROM;
    i) usług świadczonych przez specjalistów, takich jak prawnicy i doradcy finansowi, którzy
      udzielają swym klientom porad za pomocą poczty elektronicznej;
    j) usług edukacyjnych, w ramach których treść kursu przekazywana jest przez nauczyciela
      za pomocą Internetu lub sieci elektronicznej (tzn. przez zdalne połączenie);
    k) usług fizycznych off-line naprawy sprzętu komputerowego;
    l) hurtowni danych off-line;
    m) usług reklamowych, w szczególności w gazetach, na plakatach i w telewizji;
    n) usług centrum wsparcia telefonicznego;
    o) usług edukacyjnych obejmujących wyłącznie kursy korespondencyjne, takie jak kursy za
      pośrednictwem poczty;
    p) konwencjonalnych usług aukcyjnych, przy których niezbędny jest bezpośredni udział,
      niezależnie od sposobu składania ofert;
    q) (uchylona)
    r) (uchylona)
    s) (uchylona)
    t) biletów wstępu na imprezy kulturalne, artystyczne, sportowe, naukowe, edukacyjne,
      rozrywkowe lub podobne, zarezerwowanych online;
    u) zakwaterowania, wynajmu samochodów, usług restauracyjnych, przewozu osób lub
      podobnych usług zarezerwowanych online.
    Jak wynika z przedstawionych przez Wnioskodawcę w ramach uzupełnienia wniosku
    informacji, w przedmiotowej sprawie mamy do czynienia z sytuacją, w której
    Wnioskodawca – podmiot umożliwiający odbieranie na żywo, za pomocą infrastruktury

    teleinformatycznej, (...) – nadaje ten program jednocześnie z jego transmisją za pomocą
    sieci telewizyjnych. W opisie sprawy wskazano bowiem, że Wnioskodawca nadaje (...)
    jednocześnie z jej transmisją za pomocą sieci satelitarnej klasyfikowanej jako telewizyjnej.
    Wnioskodawca realizuje transmisję wydarzenia zarówno za pośrednictwem sieci
    światłowodowej, jak i satelitarnej, co umożliwia odbiór programu na różnych urządzeniach
    — zarówno na odbiornikach komputerowych, jak i telewizyjnych.
    Oznacza to, że będąca przedmiotem wnioskiem usługa – udostępnianie na żywo, za
    pomocą infrastruktury teleinformatycznej, (...), tzw. streaming, nie stanowi usługi
    elektronicznej w rozumieniu pkt 4 lit. g) załącznika I do rozporządzenia 282/2011.
    Jednocześnie usługa ta – zdaniem tutejszego organu – nie została wymieniona w art. 7 ust.
    3 rozporządzenia 282/2011.
    W konsekwencji powyższego należy jeszcze sprawdzić, czy świadczona przez
    Wnioskodawcę usługa spełnia kryteria określone w art. 7 ust. 1 rozporządzenia 282/2011,
    czyli czy jest usługą świadczoną za pomocą Internetu lub sieci elektronicznej, której
    świadczenie – ze względu na jej charakter – jest zasadniczo zautomatyzowane i wymaga
    minimalnego udziału człowieka, a jej wykonanie bez wykorzystania technologii
    informacyjnej jest niemożliwe.
    Jak wskazał Wnioskodawca w ramach uzupełnień – w przeprowadzeniu samej transmisji
    udział biorą (...).
    W następujący sposób Wnioskodawca także opisał rolę (oraz wykonywane czynności), w
    odniesieniu do każdej z ww. osób (...):
    (...).
    Przedstawiając zadania, jakie ma każda z osób biorących udział w transmisji (...),
    Wnioskodawca w pierwszej kolejności poinformował, że (...):
    (...).
    Wnioskodawca doprecyzował również, że pod stwierdzeniem „widzowie online będą mieli
    możliwość interakcji z wydarzeniem i jego obsługą”, rozumie aktywne uczestnictwo
    widzów w wydarzeniu za pomocą dostępnych narzędzi interaktywnych. Dzięki tym
    narzędziom widzowie przestają być jedynie biernymi odbiorcami transmisji i zyskują
    możliwość realnego wpływania na przebieg (...) oraz angażowania się w czasie
    rzeczywistym. Taka forma interakcji buduje poczucie wspólnoty, wzmacnia zaangażowanie
    emocjonalne widzów oraz sprawia, że wydarzenie staje się bardziej dynamiczne i
    dostosowane do ich potrzeb. Szczegółowe formy interakcji z widzami Wnioskodawca
    przedstawił następująco:
    1. Live chat do komunikacji w czasie rzeczywistym:

    (...).
    (...).
    Jak wskazał Wnioskodawca, interakcje z widzami, w tej formie, są nie tylko skutecznym
    narzędziem zwiększającym ich zaangażowanie, ale także unikalnym mechanizmem
    umożliwiającym aktywny udział w przebiegu produkowanego programu telewizyjnego.
    Dzięki temu transmisja przekształca się w wyjątkowe, interaktywne doświadczenie, które
    łączy widzów i organizatorów we wspólnym, emocjonującym przeżyciu.
    Dodatkowo Wnioskodawca wyjaśnił, że aktywny udział odbiorców w transmisji za
    pośrednictwem narzędzi interaktywnych pozwala widzom wyjść poza rolę biernych
    obserwatorów i bezpośrednio wpływać na przebieg wydarzenia, angażując się w czasie
    rzeczywistym. Taka interaktywność wzmacnia poczucie wspólnoty, pogłębia emocjonalne
    zaangażowanie oraz sprawia, że wydarzenie staje się bardziej dynamiczne i dostosowane
    do oczekiwań publiczności.
    W następujący sposób Wnioskodawca przedstawił formy interakcji z widzami:
    1. Live chat w czasie rzeczywistym:
    (...).
    (...).
    Podsumowując, interaktywne narzędzia nie tylko zwiększają zaangażowanie widzów, ale
    także czynią transmisję unikalnym doświadczeniem, które łączy odbiorców i
    organizatorów w dynamicznym, pełnym emocji wydarzeniu na żywo.
    Wnioskodawca wskazał także, że (...). (...).
    Biorąc pod uwagę powyższe należy stwierdzić, że w analizowanym przypadku live chat
    służący do komunikacji w czasie rzeczywistym umożliwia widzom wpływ na przebieg
    udostępnianej przez Wnioskodawcę (...) oraz umożliwia widzom interakcję z uczestnikami
    tej (...).
    To natomiast oznacza, że w świetle art. 7 ust. 1 rozporządzenia 282/2011, świadczona
    przez Wnioskodawcę usługa udostępniania na żywo, za pomocą infrastruktury
    teleinformatycznej, (...), tzw. streaming, nie stanowi usługi elektronicznej, ponieważ
    warunek wskazany w ww. przepisie, dotyczący uznania, że świadczenie jest
    zautomatyzowane, a udział człowieka jest niewielki, nie jest w przedmiotowej sprawie
    spełniony.
    W związku z powyższym należy stwierdzić, że skoro będąca przedmiotem analizy usługa
    umożliwia odbiór na żywo, za pomocą infrastruktury teleinformatycznej, (...), jak wykazano
    powyżej – posiada cechy kwalifikujące ją jako program telewizyjny w rozumieniu
    przepisów o radiofonii i telewizji, a ponadto:

    · nie stanowi usługi elektronicznej,
    · nie polega na wypożyczaniu filmów i audycji w wybranym przez korzystającego z usługi
      czasie,
    · nie jest usługą promocji i reklamy,
    to na podstawie art. 41 ust. 2 w zw. z art. 146ef ust. 1 pkt 2 ustawy w zw. z poz. 48
    załącznika nr 3 do ustawy, podlega opodatkowaniu podatkiem VAT według stawki 8%.
    Informacje dodatkowe
    Niniejsza WIS jest ważna, jeśli w przedmiotowej sprawie nie ma zastosowania zwolnienie
    podmiotowe lub przedmiotowe od podatku od towarów i usług (art. 42a ustawy). W
    zakresie wyeliminowania lub zastosowania zwolnienia Wnioskodawca może zwrócić się o
    interpretację indywidualną do Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej, ul. Warszawska 5,
    43-300 Bielsko-Biała.
    Podmiot, na rzecz którego wydano WIS, może ją stosować wyłącznie do usług tożsamych
    pod każdym względem z usługą będącą przedmiotem niniejszej decyzji.
    Niniejsza WIS wiąże, z zastrzeżeniem art. 42c ust. 2-2d ustawy, organy podatkowe wobec
    podmiotu, dla którego została wydana, oraz ten podmiot, w odniesieniu do usługi będącej
    jej przedmiotem, która zostanie wykonana w okresie ważności WIS (art. 42c ust. 1 pkt 2
    ustawy), z wyjątkiem następujących przypadków:
    - podmiot ten złożył fałszywe oświadczenie, że w dniu złożenia wniosku o WIS, w zakresie
      przedmiotowym tego wniosku, nie toczy się postępowanie podatkowe, kontrola
      podatkowa ani kontrola celno-skarbowa oraz że w tym zakresie sprawa nie została
      rozstrzygnięta co do jej istoty w decyzji lub postanowieniu organu podatkowego (art.
      42b ust. 3 ustawy),
    - usługa, będąca przedmiotem niniejszej WIS, stanowi element czynności będących
      przedmiotem decyzji wydanej w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym
      mowa w art. 5 ust. 5 ustawy (art. 42ca ustawy).
    Niniejsza WIS jest ważna przez okres 5 lat licząc od dnia następującego po dniu jej
    doręczenia (art. 42ha ust. 1 ustawy).
    WIS traci ważność przed upływem 5 lat, z dniem:
    1) następującym po dniu doręczenia decyzji o zmianie WIS albo decyzji o uchyleniu WIS,
      albo
    2) wygaśnięcia na podstawie art. 42h ust. 1
    - w zależności od tego, które ze zdarzeń nastąpiło wcześniej (art. 42ha ust. 2 ustawy).

    WIS wygasa z mocy prawa przed upływem powyższego terminu w przypadku zmiany
    przepisów prawa podatkowego w zakresie podatku odnoszących się do usługi będącej
    przedmiotem tej WIS, gdy zmiana tych przepisów spowodowała, że:
    - klasyfikacja usługi, lub
    - stawka podatku właściwa dla usługi lub
    - podstawa prawna stawki podatku
    staje się niezgodna z tymi przepisami.
    Wygaśnięcie WIS następuje z dniem wejścia w życie przepisów, z którymi WIS stała się
    niezgodna (art. 42h ust. 1 ustawy).
    Do liczenia terminów okresu ważności WIS stosuje się odpowiednio art. 12 Ordynacji
    podatkowej.
    POUCZENIE
    Od niniejszej decyzji – stosownie do art. 220 § 1 w zw. z art. 221 oraz art. 223 § 2 Ordynacji
    podatkowej – służy Stronie odwołanie do Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej w
    terminie 14 dni od dnia jej doręczenia.
    Odwołanie zgodnie z art. 42g ust. 4 ustawy, można złożyć wyłączne za pośrednictwem
    systemu teleinformatycznego e-Urząd Skarbowy na stronie https://www.podatki.gov.pl/e-
    urzad-skarbowy/ będąc użytkownikiem konta/wyznaczając użytkownika konta organizacji
    w e-Urzędzie Skarbowym.
    Odwołanie od decyzji organu podatkowego powinno zawierać zarzuty przeciw decyzji,
    określać istotę i zakres żądania będącego przedmiotem odwołania oraz wskazywać
    dowody uzasadniające to żądanie (art. 222 Ordynacji podatkowej).