Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0114-KDIP4-2.4012.619.2025.1.MB
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-09-23
Teza: Uznanie Wnioskodawcy za podatnika od towarów i usług w
związku ze sprzedażą nieruchomości.
Słowa kluczowe: nieruchomości-sprzedaż nieruchomości
podatnik
Zagadnienia: Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III. Podatnicy,
płatnicy i przedstawiciele podatkowi-Rozdział 1.
Podatnicy i płatnicy-Podatnicy
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział VIII.
Wysokość opodatkowania -Rozdział 2. Zwolnienia -
Zwolnienia przedmiotowe-Dostawa terenów
niezabudowanych innych niż tereny budowlane
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział VIII.
Wysokość opodatkowania -Rozdział 2. Zwolnienia -
Zwolnienia przedmiotowe-Dostawa towarów
wykorzystywanych wyłącznie na cele działalności
zwolnionej
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II-
Rozdział 1-art. 5-ust. 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział
VIII-Rozdział 2-art. 43-ust. 1-pkt 2
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział
VIII-Rozdział 2-art. 43-ust. 1-pkt 9

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

13 sierpnia 2025 r. wpłynął Pani wniosek wydanie interpretacji indywidualnej w zakresie
    uznania Pani za podatnika podatku od towarów i usług w związku ze sprzedażą
    nieruchomości. Treść wniosku jest następująca:

## Opis zdarzenia przyszłego

(...) r. 2009 na mocy prawomocnego postanowienia Sądu Rejonowego w (...), (...) Wydział
    (...), nabyła Pani przez zasiedzenie własność niezabudowanej nieruchomości rolnej o
    powierzchni (...) ha, położonej w (...). Nieruchomość ta została ujawniona w księdze
    wieczystej nr (...) prowadzonej przez Sąd Rejonowy w (...).
    Uchwałą nr (...) Rady (...) r. (Dz. Urz. (...)), nieruchomość ta została objęta Miejscowym
    Planem Zagospodarowania Przestrzennego i przeznaczona w części pod zabudowę
    mieszkaniową oraz infrastrukturę drogową.
    Na mocy uzgodnień zawartych (...) r. w siedzibie Urzędu Miasta (...), na podstawie art. 98
    ust. 3 ustawy o gospodarce nieruchomościami, ustalono odszkodowanie w wysokości (...)
    zł za grunty przejęte pod drogi gminne (działki nr 1, 2 i 3) o łącznej powierzchni (...) ha.
    Działając w oparciu o ustalenia Miejscowego Planu, podzieliła Pani przedmiotową
    nieruchomość zgodnie z jego zapisami i rozpoczęła sprzedaż wydzielonych działek:
    - numer ewidencyjny działki nabytej przez zasiedzenie z (...) r.:
    a) działka nr 4 o powierzchni (...) ha
    b) działka nr 5 o powierzchni (...)- numery ewidencyjne działek powstałych z podziału
    działki nabytej przez zasiedzenie: działki pod zabudowę: 6 , 7, 8, 9, 10, 11, 12, 13, 14, 15,
    16, 17, 18, 19, 20, 21.
    Działki pod drogi: 1, 2, 3, 26.
    Tereny zielone: 22
    Numer ewidencyjny działki, która ma być przedmiotem sprzedaży: 8 (pow. (...) ha).
    Sprzedaż odbywała się za pośrednictwem tablicy informacyjnej umieszczonej na terenie
    nieruchomości oraz ogłoszeń zamieszczanych na portalu (...). Sprzedaż nie była
    prowadzona w sposób zorganizowany ani ciągły, a nie podejmowała Pani dodatkowych
    działań marketingowych (np. nie prowadziła strony internetowej, nie korzystała z usług
    pośredników ani nie prowadziła działalności gospodarczej w tym zakresie).
    Informacje uzupełniające dotyczące właściciela oraz nieruchomości:
    Nie posiada Pani statusu rolnika zryczałtowanego w myśl art. 2 pkt 19 ustawy z 11 marca
    2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz.U. z 2025 r. poz. 775).
    Działka będąca przedmiotem sprzedaży na dzień transakcji nie będzie zabudowana.
    Działka będąca przedmiotem sprzedaży na dzień transakcji jest objęta Miejscowym
    Planem Zagospodarowania Przestrzennego (...).
        Przeznaczenie działki nr 8 zgodnie z Miejscowym Planem Zagospodarowania
        Przestrzennego : U/MN – teren zabudowy usługowej z dopuszczeniem zabudowy
        mieszkaniowej jednorodzinnej;

        W Miejscowym Planie Zagospodarowania Przestrzennego są wyznaczone linie
        rozgraniczające tereny o różnym przeznaczeniu lub różnych zasadach
        zagospodarowania;
        Dla działki będącej przedmiotem planowanej sprzedaży na moment sprzedaży nie
        zostanie wydana decyzja o warunkach zabudowy/nie składano wniosku do
        stosownego organu/;
        Działka będąca przedmiotem sprzedaży nie była przez Panią wykorzystywana na
        cele działalności rolniczej , o której mowa w art. 2 pkt. 15 ustawy o podatku od
        towarów i usług (Dz.U. z 2025 r. poz. 775)
    Działka nabyta przez Panią przez zasiedzenie była wydzierżawiana odpłatnie rolnikowi
    (dopłaty obszarowe przysługiwały/przysługują zgodnie umowami notarialnymi
    dzierżawcy):
        Umowa notarialna dzierżawy (...) r. na okres (...) lat (roczny czynsz dzierżawy (...).
        Częściowe rozwiązanie notarialne umowy z wyłączeniem działek sprzedanych: z (...).
        Umowa dzierżawy z (...) r. na okres (...), (roczny czynsz dzierżawy (...).
    Informuje Pani, że nie prowadzi i nie prowadziła Pani żadnych działań w celu
    uatrakcyjnienia działki będącej przedmiotem sprzedaży do celów sprzedaży lub w celu
    podniesienia wartości.
    Nie prowadzi Pani i nie planuje Pani również prowadzić czynności w celu jej przygotowania
    do sprzedaży oraz zamieszczać ogłoszeń o sprzedaży w środkach masowego przekazu.
    Informacja dotycząca możliwości zakupu działki została umieszczona na tablicy
    informacyjnej umieszczonej na terenie nieruchomości oraz kilku ogłoszeń zamieszczanych
    na portalu (...). Nabywca, który zgłosił się w celu kupna działki nr 8 informację o działce
    powziął tzw. pocztą „pantoflową” od znajomych.
    Informuje Pani, że poza wymienionym powyżej działkami, nie posiada Pani innych
    nieruchomości z przeznaczeniem na sprzedaż/wynajem/dzierżawę.
    Chronologia sprzedaż działek: (...) r. – działka nr 23, cena: (...), (...) r. – działka nr 7, cena: (...)
    zł (...), (...) r. – działka nr 9, cena: (...) zł (...), (...) r. – działki nr 11 i 12, łączna cena: (...) zł (...),
    (...) r.– działka nr 10, cena (...).
    Nie prowadzi Pani działalności gospodarczej, nie figuruje w CEIDG, ani nie jest Pani
    czynnym podatnikiem VAT.

## Pytanie

Obecnie zgłosił się do Pani potencjalny nabywca działki nr 8. Cena oferowana za działkę
    wynosi (...) zł. Planowana sprzedaż miałaby również charakter okazjonalny, bez
    podejmowania zorganizowanych działań handlowych. Niemniej jednak, z uwagi na liczbę i
    wartość dotychczasowych transakcji, powzięła Pani wątpliwość, czy ewentualna sprzedaż
    kolejnej działki może skutkować uznaniem Pani za podatnika podatku od towarów i usług
    (VAT), zgodnie z przepisami ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług.
    Pani stanowisko w sprawie
    Pani zdaniem, dokonanie sprzedaży działki nr 8 nie będzie skutkowało uznaniem Pani za
    podatnika podatku VAT w rozumieniu art. 15 ust. 1 ustawy o VAT.
    Nabyła Pani nieruchomość na własność poprzez zasiedzenie, a nie w celu jej dalszej
    odsprzedaży. Sprzedaż działek odbywa się incydentalnie, bez zorganizowanego
    charakteru i cech działalności gospodarczej. Nie została uruchomiona profesjonalna

    sprzedaż – nie prowadzi Pani biura, strony internetowej, nie korzysta z reklam czy
    pośredników.
    Działki sprzedawane są w sposób naturalny dla osoby prywatnej, za pośrednictwem
    ogłoszeń i tablicy informacyjnej. Nie prowadzi Pani działalności gospodarczej, nie figuruje
    w CEIDG ani nie jest zarejestrowanym podatnikiem VAT.
    Pani działania nie spełniają kryteriów działalności gospodarczej określonych w art. 15 ust.
    2 ustawy o VAT – brak jest elementów wskazujących na zawodowy, stały, zorganizowany
    charakter działalności.
    Zatem planowana sprzedaż działki nr 8 będzie stanowiła zwykłe zarządzanie majątkiem
    prywatnym i nie będzie podlegała opodatkowaniu VAT.
    W związku z powyższym, uważa Pani, że nie powstanie po Pani stronie obowiązek
    rejestracji jako podatnik VAT, ani obowiązek zapłaty podatku VAT z tytułu sprzedaży
    przedmiotowej działki. Fakt, że w przeszłości dokonała Pani sprzedaży innych działek, nie
    przesądza o uznaniu Pani za podatnika VAT, jeśli każda transakcja miała charakter
    okazjonalny i dotyczyła prywatnego majątku.
    W świetle orzecznictwa TSUE (m.in. C-180/10, C-181/10) oraz stanowisk organów
    podatkowych, sprzedaż majątku prywatnego bez działań typowych dla profesjonalnego
    obrotu nieruchomościami nie stanowi działalności gospodarczej w rozumieniu ustawy o
    VAT.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawiła Pani we wniosku jest nieprawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t.j.
    Dz. U. z 2025 r. poz. 775 ze zm.), zwanej dalej „ustawą”:
      Opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlegają odpłatna dostawa
      towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju.
    W myśl art. 7 ust. 1 ustawy:
      Przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się
      przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (...).
    Na podstawie art. 8 ust. 1 ustawy:
      Przez świadczenie usług, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się każde
      świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej
      niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu
      art. 7 (...).
    Stosownie art. 2 pkt 6 ustawy:
      Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o towarach - rozumie się przez to rzeczy
      oraz ich części, a także wszelkie postacie energii.
    Natomiast w myśl art. 2 pkt 22 ustawy:
      Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o sprzedaży - rozumie się przez to odpłatną
      dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju, eksport
      towarów oraz wewnątrzwspólnotową dostawę towarów.
    Na podstawie definicji zawartej w art. 2 pkt 6 ustawy, zbycie nieruchomości dokonywane
    przez podatnika, traktowane jest jako czynność odpłatnej dostawy towarów, o której
    stanowi art. 7 ust. 1 ustawy, podlegającej opodatkowaniu na podstawie art. 5 ust. 1 pkt 1
    ustawy.

    Jednak nie każda czynność stanowiąca dostawę towarów, w rozumieniu art. 7 ustawy o
    podatku od towarów i usług podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług. Aby
    dana czynność była opodatkowana tym podatkiem musi być wykonana przez podmiot,
    który w związku z jej wykonaniem jest podatnikiem podatku od towarów i usług.
    Zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy:
      Podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości
      prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o
      której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności.
    Natomiast w myśl art. 15 ust. 2 ustawy:
      Działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców
      lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz
      rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność
      gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu
      towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów
      zarobkowych.
    Powyższe przepisy pozwalają stwierdzić, że dostawa towarów podlegać będzie
    opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług wyłącznie wówczas, gdy dokonywana
    będzie przez podmiot mający status podatnika, działającego w takim charakterze w
    odniesieniu do danej transakcji.
    Definicja działalności gospodarczej, zawarta w ustawie o podatku od towarów i usług ma
    charakter uniwersalny, pozwalający na objęcie pojęciem „podatnik” tych wszystkich
    podmiotów, które prowadzą określoną działalność, występując w profesjonalnym obrocie
    gospodarczym. Tym samym, nie jest działalnością handlową, a zatem i gospodarczą
    sprzedaż majątku osobistego, który nie został nabyty ani też wykorzystany w trakcie jego
    posiadania w celu jego odsprzedaży i nie jest związany z prowadzoną działalnością
    gospodarczą.
    Wobec tego, właściwe jest wykluczenie osób fizycznych z grona podatników VAT w
    przypadku, gdy dokonują sprzedaży, przekazania, bądź darowizny towarów stanowiących
    część majątku osobistego, tj. majątku, który nie został nabyty w celu jego odsprzedaży,
    bądź wykonywania innych czynności w ramach działalności gospodarczej. W tym
    kontekście, nie jest podatnikiem podatku od towarów i usług ten, kto jako osoba fizyczna
    dokonuje jednorazowych, okazjonalnych transakcji, za które nie jest przewidziana ściśle
    regularna zapłata oraz nie prowadzi zorganizowanej, czy zarejestrowanej działalności
    gospodarczej. Jednakże każdy, kto dokonuje czynności, które zmierzają do wykorzystania
    nieruchomości dla celów działalności gospodarczej, w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy,
    jest uznany za podatnika podatku od towarów i usług.
    Zatem wykorzystywanie majątku prywatnego stanowi również działalność gospodarczą,
    jeżeli jest dokonywane w sposób ciągły dla celów zarobkowych. Podstawowym kryterium
    dla opodatkowania sprzedaży nieruchomości jest ustalenie, czy działanie to można uznać
    za wykorzystywanie majątku w sposób ciągły do celów zarobkowych, czy majątek nabyty
    został i faktycznie wykorzystany na potrzeby własne, czy też z przeznaczeniem do
    działalności gospodarczej.
    W kwestii opodatkowania dostawy nieruchomości istotne jest, czy zbywca w celu
    dokonania sprzedaży podjął aktywne działania w zakresie obrotu nieruchomościami,
    angażując środki podobne do wykorzystywanych przez producenta, handlowca i
    usługodawcę, w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy, co skutkuje koniecznością uznania go za
    podmiot prowadzący działalność gospodarczą w rozumieniu tego przepisu, a więc za
    podatnika podatku od towarów i usług, czy też sprzedaż nastąpiła w ramach zarządu
    majątkiem prywatnym.

    W zakresie opodatkowania transakcji sprzedaży nieruchomości wypowiedział się Trybunał
    Sprawiedliwości Unii Europejskiej w orzeczeniu z 15 września 2011 r. w sprawach
    połączonych C-180/10 i C-181/10. Trybunał orzekł, że czynności związane ze zwykłym
    wykonywaniem prawa własności nie mogą same z siebie być uznawane za prowadzenie
    działalności gospodarczej. Sama liczba i zakres transakcji sprzedaży nie mogą stanowić
    kryterium rozróżnienia między czynnościami dokonywanymi prywatnie, które znajdują się
    poza zakresem zastosowania Dyrektywy, a czynnościami stanowiącymi działalność
    gospodarczą. Podobnie – zdaniem Trybunału – okoliczność, że przed sprzedażą
    zainteresowany dokonał podziału gruntu na działki w celu osiągnięcia wyższej ceny
    łącznej. Całość powyższych elementów może bowiem odnosić się do zarządzania
    majątkiem prywatnym zainteresowanego.
    Inaczej jest natomiast - wyjaśnił Trybunał - w wypadku, gdy zainteresowany podejmuje
    aktywne działania w zakresie obrotu nieruchomościami, angażując środki podobne do
    wykorzystywanych przez producentów, handlowców i usługodawców w rozumieniu art. 9
    ust. 1 akapit drugi Dyrektywy. Zatem, za podatnika należy uznać osobę, która w celu
    dokonania sprzedaży gruntów angażuje podobne środki wykazując aktywność w
    przedmiocie zbycia nieruchomości porównywalną do działań podmiotów zajmujących się
    profesjonalnie tego rodzaju obrotem, tj. wykraczające poza zakres zwykłego zarządu
    majątkiem prywatnym. Chodzi tu przykładowo o nabycie terenu przeznaczonego pod
    zabudowę, jego uzbrojenie, wydzielenie dróg wewnętrznych, działania marketingowe
    podjęte w celu sprzedaży działki, wykraczające poza zwykłe formy ogłoszenia, uzyskanie
    decyzji o warunkach zabudowy terenu, czy wystąpienie o opracowanie planu
    zagospodarowania przestrzennego dla sprzedawanego obszaru, prowadzenie działalności
    gospodarczej w zakresie usług deweloperskich lub innych tego rodzaju usług o zbliżonym
    charakterze. Przy czym, na tego rodzaju aktywność „handlową” wskazywać musi ciąg
    powyżej przytoczonych okoliczności, a nie stwierdzenie jedynie faktu wystąpienia
    pojedynczych z nich.
    Pojęcie „majątku prywatnego” nie występuje na gruncie analizowanych przepisów ustawy
    o VAT, jednakże jak wynika z wykładni art. 15 ust. 2 ustawy o VAT, w której zasadnym jest
    odwołanie się do treści orzeczenia TSUE w sprawie C-291/92 (Finanzamt Uelzen v. Dieter
    Armbrecht), które dotyczyło kwestii opodatkowania sprzedaży przez osobę będącą
    podatnikiem podatku od wartości dodanej, części majątku niewykorzystywanej do
    prowadzonej działalności gospodarczej, a służącej jej do celów prywatnych. „Majątek
    prywatny” to zatem taka część majątku danej osoby fizycznej, która nie jest przez nią
    przeznaczona ani wykorzystywana dla potrzeb prowadzonej działalności gospodarczej. Ze
    wskazanego orzeczenia wynika zatem, że podatnik musi w całym okresie posiadania danej
    nieruchomości wykazywać zamiar wykorzystywania części nieruchomości w ramach
    majątku osobistego. Przykładem takiego wykorzystania nieruchomości mogłoby być np.
    wybudowanie domu dla zaspokojenia własnych potrzeb mieszkaniowych. Potwierdzone to
    zostało również w wyroku TSUE z 21 kwietnia 2005 r., sygn. akt C-25/03 Finanzamt
    Bergisch Gladbach v. HE, który stwierdził, że majątek prywatny to mienie wykorzystywane
    dla zaspokojenia potrzeb własnych.
    Ze wskazanych powyżej orzeczeń wynika zatem, że podatnik musi w całym okresie
    posiadania danej nieruchomości wykazywać zamiar wykorzystywania nieruchomości w
    ramach majątku osobistego.
    Z opisu sprawy wynika, że (...) r. nabyła Pani przez zasiedzenie własność niezabudowanej
    nieruchomości rolnej, położonej w (...) przy ul. (...). Nieruchomość ta została objęta
    Miejscowym Planem Zagospodarowania Przestrzennego i przeznaczona w części pod
    zabudowę mieszkaniową oraz infrastrukturę drogową. Działając w oparciu o ustalenia
    Miejscowego Planu, podzieliła Pani ww. nieruchomość zgodnie z jego zapisami i
    rozpoczęła sprzedaż wydzielonych działek. Przedmiotem sprzedaży ma być działka nr 8.
    Wcześniej dokonywała Pani sprzedaży innych działek powstałych z podziału
    nieruchomości nabytej przez zasiedzenie. Sprzedaż nie była prowadzona w sposób

    zorganizowany ani ciągły, nie podejmowała Pani dodatkowych działań marketingowych
    (np. nie prowadziła strony internetowej, nie korzystała z usług pośredników ani nie
    prowadziła działalności gospodarczej w tym zakresie). Nie posiada Pani statusu rolnika
    zryczałtowanego w myśl art. 2 pkt 19 ustawy z 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i
    usług. Działka będąca przedmiotem sprzedaży na dzień transakcji nie będzie zabudowana.
    Przeznaczenie działki nr 8 zgodnie z Miejscowym Planem Zagospodarowania
    Przestrzennego to teren zabudowy usługowej z dopuszczeniem zabudowy mieszkaniowej
    jednorodzinnej. W Miejscowym Planie Zagospodarowania Przestrzennego są wyznaczone
    linie rozgraniczające tereny o różnym przeznaczeniu lub różnych zasadach
    zagospodarowania. Dla działki będącej przedmiotem planowanej sprzedaży na moment
    sprzedaży nie zostanie wydana decyzja o warunkach zabudowy/nie składano wniosku do
    stosownego organu. Działka będąca przedmiotem sprzedaży nie była przez Panią
    wykorzystywana na cele działalności rolniczej. Działka nabyta przez Panią przez
    zasiedzenie była wydzierżawiana odpłatnie rolnikowi. Umowa notarialna dzierżawy z (...) r.
    na okres (...) lat (roczny czynsz dzierżawy (...). Umowa dzierżawy z (...)r. na okres (...) lat
    (roczny czynsz dzierżawy (...) zł). Nie prowadzi i nie prowadziła Pani żadnych działań w celu
    uatrakcyjnienia działki będącej przedmiotem sprzedaży do celów sprzedaży lub w celu
    podniesienia wartości. Nie prowadzi Pani i nie planuje Pani również prowadzić czynności
    w celu jej przygotowania do sprzedaży oraz zamieszczać ogłoszeń o sprzedaży w środkach
    masowego przekazu. Informacja dotycząca możliwości zakupu działki została umieszczona
    na tablicy informacyjnej umieszczonej na terenie nieruchomości oraz kilku ogłoszeń
    zamieszczanych na portalu (...). Nabywca, który zgłosił się w celu kupna działki nr 8
    informację o działce powziął tzw. pocztą „pantoflową” od znajomych. Poza wymienionymi
    powyżej działkami, nie posiada Pani innych nieruchomości z przeznaczeniem na sprzedaż
    /wynajem/dzierżawę. Nie prowadzi Pani działalności gospodarczej, nie figuruje w CEIDG,
    ani nie jest Pani czynnym podatnikiem VAT.
    Pani wątpliwości dotyczą ustalenia czy z tytułu sprzedaży działki nr 8 należy uznać Panią za
    podatnika podatku VAT.
    Uznanie, że dany podmiot w odniesieniu do konkretnej czynności działa jako podatnik
    podatku od towarów i usług, wymaga każdorazowo oceny odnoszącej się do okoliczności
    faktycznych danej sprawy.
    Należy zatem ustalić, czy w odniesieniu do opisanej czynności sprzedaży działki nr 8
    będzie Pani spełniała przesłanki do uznania za podatnika podatku od towarów i usług.
    Należy zwrócić uwagę, że na mocy art. 693 § 1 ustawy z 23 kwietnia 19634 r. Kodeks
    cywilny (t.j. z 2025 r. poz. 1071):
      Przez umowę dzierżawy wydzierżawiający zobowiązuje się oddać dzierżawcy rzecz
      do używania i pobierania pożytków przez czas oznaczony lub nieoznaczony, a
      dzierżawca zobowiązuje się płacić wydzierżawiającemu umówiony czynsz.
    Umowa dzierżawy jest umową dwustronnie obowiązującą i wzajemną. Odpowiednikiem
    świadczenia wydzierżawiającego, polegającego na oddaniu rzeczy do używania, jest
    świadczenie dzierżawcy, polegające na płaceniu umówionego czynszu. Z powyższego
    wynika, że umówiony między stronami czynsz jest wynagrodzeniem za możliwość
    korzystania z cudzej rzeczy i stanowi świadczenie wzajemne, należne za używanie rzeczy
    przez jego dzierżawcę. Zatem, odpłatne udostępnianie nieruchomości innemu
    podmiotowi skutkuje uzyskiwaniem korzyści majątkowej po stronie wydzierżawiającego, a
    tym samym stanowi odpłatne świadczenie usług, o którym mowa w art. 8 ust. 1 ustawy i
    podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług na mocy przepisu art. 5 ust. 1 pkt
    1 ustawy. W konsekwencji wypełnia określoną w art. 15 ust. 2 ustawy definicję działalności
    gospodarczej.
    W odniesieniu do przedstawionych okoliczności należy przede wszystkim zauważyć, że
    działka choć nabyta przez zasiedzenie, była i jest przedmiotem umowy dzierżawy.

    Pomimo, że z opisu sprawy wynika, że nie dokonywała Pan jakichkolwiek czynności
    mających na celu zwiększenie wartości działki nr 8, a także nie zamieszczała Pani ogłoszeń
    o sprzedaży w środkach masowego przekazu oraz nie posiada Pani innych nieruchomości
    z przeznaczeniem na sprzedaż/wynajem/dzierżawę to oceniając całokształt
    przedstawionych okoliczności sprawy, należy stwierdzić, że w analizowanej sprawie Pani
    działanie wykraczało i wykracza poza sferę rozporządzania majątkiem osobistym i
    podejmowane przez Panią czynności nie mieszczą się w zwykłym zarządzie własnym
    majątkiem.
    Z okoliczności przedstawionych w złożonym wniosku nie wynika, aby posiadana działka
    służyła wyłącznie do zaspokojenia Pani potrzeb osobistych przez cały okres jej posiadania.
    Sposób wykorzystania posiadanej działki gruntu przejawiający się w zawarciu umowy
    dzierżawy bezspornie wskazuje, że działka gruntu utraciła walor majątku osobistego, a
    zespół podjętych w tym zakresie działań nie stanowi zwykłego zarządzania majątkiem
    prywatnym, o którym mowa w powołanych powyżej orzeczeniach TSUE. Jak już wcześniej
    wskazano dzierżawa nieruchomości, stanowi odpłatne świadczenie usług, o którym mowa
    w art. 8 ust. 1 ustawy i podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług na mocy
    przepisu art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy. Z kolei w kwestii wysokości wynagrodzenia
    uzyskiwanego z tej dzierżawy, należy zauważyć, że strony w związku z zawarciem umowy
    dzierżawy dowolnie kształtują stosunki prawne również w kwestii odpłatności. Wysokość
    wynagrodzenia wynika z ustaleń między stronami w związku z umową dzierżawy i nie
    może wpływać na prawnopodatkową ocenę tej transakcji. Bez względu na wielkość
    odpłatności w związku z zawartą umową dzierżawy otrzymywała Pani wynagrodzenie z
    tego tytułu.
    Zatem skoro zawarła Pani umowę dzierżawy w odniesieniu do posiadanego gruntu, to
    stwierdzić należy, że nie będzie Pani zbywała majątku osobistego, ale majątek
    wykorzystywany w prowadzonej działalności gospodarczej. Majątek prywatny to majątek
    danej osoby fizycznej, który nie jest przez nią wykorzystywany dla potrzeb prowadzonej
    działalności gospodarczej, a w całym okresie posiadania tego majątku osoba ta musi
    wykazywać zamiar wykorzystywania go w ramach majątku osobistego. Wydzierżawianie
    przez Panią działki gruntu, powoduje, że jest ona wykorzystywana w prowadzonej przez
    Panią działalności gospodarczej, a nie wyłącznie w ramach majątku osobistego. Należy
    zwrócić uwagę na treść zdania drugiego definicji pojęcia „działalność gospodarcza” (art. 15
    ust. 2 ustawy), w której mówi się o wykorzystywaniu m.in. towarów w sposób ciągły do
    celów zarobkowych. Takie wykorzystywanie towarów ma miejsce poprzez oddanie ich w
    stosunki obligacyjne jak dzierżawa, co miało miejsce w analizowanym przypadku. Nie
    można tej działalności, związanej z dzierżawą interpretować inaczej niż jako cel osiągania
    korzyści majątkowych, a więc cel zarobkowy.
    W konsekwencji w przypadku sprzedaży działki nr 8 powstałej z podziału gruntu nabytego
    przez zasiedzenie nie można mówić, że w całym okresie ich posiadania stanowiła ona dla
    Pani wyłącznie majątek prywatny, służący Pani celom własnym/osobistym. Zatem
    dzierżawa ww. działki wskazuje, że w sprawie wystąpią przesłanki stanowiące podstawę
    uznania Pani za podatnika w rozumieniu art. 15 ust. 1 ustawy, prowadzącego działalność
    gospodarczą, w myśl art. 15 ust. 2 ustawy.
    Tym samym odpowiadając na Pani pytanie należy zatem stwierdzić, że planowana
    sprzedaż działki nr 8 powstałej z podziału gruntu nabytego przez zasiedzenie będzie
    podlegała opodatkowaniu podatkiem VAT, jako odpłatna dostawa towarów na podstawie
    art. 5 ust. 1 pkt 1 w związku z art. 7 ust. 1 ustawy a Pani będzie działać jako podatnik
    podatku od towarów i usług.
    Należy zauważyć, że wykonywana czynność, która podlega opodatkowaniu podatkiem od
    towarów i usług, może korzystać ze zwolnienia od tego podatku albo może być
    opodatkowana tym podatkiem.

    Zakres i zasady zwolnienia od podatku od towarów i usług dostawy towarów lub
    świadczenia usług zostały określone m.in. w art. 43 ustawy.
    Kwestie zwolnienia dostawy niezabudowanych gruntów reguluje przepis art. 43 ust. 1 pkt
    9 ustawy, zgodnie z którym:
      Zwalnia się od podatku dostawę terenów niezabudowanych innych niż tereny
      budowlane.
    Stosownie do treści art. 2 pkt 33 ustawy:
      Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o terenach budowlanych - rozumie się przez
      to grunty przeznaczone pod zabudowę zgodnie z miejscowym planem
      zagospodarowania przestrzennego, a w przypadku braku takiego planu - zgodnie z
      decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, o których mowa w
      przepisach o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.
    Zwolnienie od podatku, o którym mowa w art. 43 ust. 1 pkt 9 ustawy, obejmuje zbycie
    nieruchomości niezabudowanych (gruntów) wyłącznie w sytuacji, gdy nie są one
    przeznaczone pod zabudowę. Elementem, który determinuje możliwość skorzystania z
    ww. zwolnienia od podatku VAT przy zbyciu gruntów jest przeznaczenie gruntu na cele
    inne niż budowlane. Przy czym o tym, że dany teren jest terenem budowlanym
    przesądzają zapisy w planie zagospodarowania przestrzennego lub decyzji o warunkach
    zabudowy.
    W tym miejscu warto wyjaśnić, że stosownie do treści wyroku Trybunału Sprawiedliwości
    Unii Europejskiej z 28 marca 1996 r. w sprawie C-468/93 Gemeente Emmen – „teren
    budowlany” oznacza każdy nieuzbrojony lub uzbrojony teren uznany przez państwa
    członkowskie za teren z przeznaczeniem pod zabudowę. Zatem, także w świetle orzeczeń
    Trybunału Sprawiedliwości, za teren budowlany uznać można jedynie taki, który
    regulacjami prawa krajowego został przeznaczony pod zabudowę.
    Jeżeli przy zbyciu nieruchomości niezabudowanej wystąpią przesłanki uniemożliwiające
    zastosowanie zwolnienia od podatku VAT, o którym mowa w art. 43 ust. 1 pkt 9 ustawy, to
    należy przeanalizować możliwość zwolnienia dostawy w oparciu o przepis art. 43 ust. 1
    pkt 2 ustawy.
    Stosownie do art. 43 ust. 1 pkt 2 ustawy:
      Zwalnia się od podatku dostawę towarów wykorzystywanych wyłącznie na cele
      działalności zwolnionej od podatku, jeżeli z tytułu nabycia, importu lub wytworzenia
      tych towarów nie przysługiwało dokonującemu ich dostawy prawo do obniżenia
      kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego.
    Zaznaczyć należy, że dla zastosowania zwolnienia od podatku VAT, o którym mowa w art.
    43 ust. 1 pkt 2 ustawy, dla dostawy towarów (w tym nieruchomości), spełnione muszą być
    łącznie dwa warunki wskazane w tym przepisie, tj.:
    - towary od momentu ich nabycia do momentu ich zbycia muszą służyć wyłącznie
      działalności zwolnionej, w żadnym momencie ich posiadania nie można zmienić ich
      przeznaczenia oraz sposobu wykorzystywania,
    - brak prawa do odliczenia podatku VAT naliczonego przy nabyciu (imporcie,
      wytworzeniu) tych towarów.
    Niespełnienie jednego z powyższych warunków daje podstawę do wyłączenia dostawy
    towarów ze zwolnienia od podatku VAT przewidzianego w ww. art. 43 ust. 1 pkt 2 ustawy.
    Zaznaczenia wymaga przy tym co wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 28
    lutego 2013 r., sygnatura akt I FSK 627/12, że:
      „zwolnienie, o którym mowa w art. 136 lit. b) Dyrektywy 2006/112/WE, a więc
      również wynikające z art. 43 ust. 1 pkt 2 ustawy, przysługuje tylko wtedy, gdy

      podatnik nie ma prawa do odliczenia podatku na skutek ograniczeń i zakazów
      przewidzianych przepisami dyrektywy lub ustawy, co wynika np. ze związku ze
      sprzedażą zwolnioną od podatku (por. art. 86 i art. 88 ustawy), a więc nie ma
      zastosowania, gdy brak odliczenia podatku w poprzedniej fazie obrotu wynika z
      faktu, że dana czynność w ogóle nie podlegała opodatkowaniu (por. wyrok ETS z 8
      grudnia 2005 r. w sprawie C-280/04 Jyske Finanse A/S) oraz gdy podatnik, mając
      prawo do odliczenia podatku naliczonego, z uprawnienia tego nie skorzystał”.
    W wyroku, na który powołuje się NSA, Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej
    stwierdził, że ze zwolnienia z VAT nie będzie korzystać dostawa towarów, w stosunku do
    których podatnik nie odliczył VAT naliczonego z powodów innych niż ściśle określone w
    art. 136 Dyrektywy. Tym samym, przepis art. 136 Dyrektywy wskazuje, że w przypadkach,
    w których przy nabyciu towaru VAT w ogóle nie wystąpił, nie można uznać, że mamy do
    czynienia z brakiem prawa do odliczenia VAT.
    Wskazała Pani, że niezabudowana działka nr 8 objęta jest miejscowym planem
    zagospodarowania przestrzennego, zgodnie z którym przeznaczona jest jako teren
    zabudowy usługowej z dopuszczeniem zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej.
    Tym samym, na dzień dostawy niezabudowana działka nr 8 stanowić będzie teren
    budowlany, zdefiniowany w art. 2 pkt 33 ustawy i w rezultacie jej sprzedaż nie będzie
    korzystała ze zwolnienia od podatku na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 9 ustawy.
    W omawianej sprawie, zwolnienie z opodatkowania podatkiem VAT na podstawie art. 43
    ust. 1 pkt 2 ustawy sprzedaży działki nr 8 powstałej z podziału gruntu nabytego przez
    zasiedzenie, również nie będzie miało miejsca, ponieważ nie zostały spełnione warunki
    przedstawione w tym przepisie. Prawo własności działki nabyła Pani przez zasiedzenie. Nie
    wystąpił zatem podatek VAT naliczony, który mógłby podlegać odliczeniu. W konsekwencji,
    nie jest spełniony jeden z warunków zawartych w art. 43 ust. 1 pkt 2 ustawy.
    Należy zatem stwierdzić, że sprzedaż przez Panią niezabudowanej działki nr 8 powstałej z
    podziału gruntu nabytego przez zasiedzenie, będzie stanowiła czynność podlegającą
    opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 7
    ust. 1 ustawy, która nie będzie korzystała ze zwolnienia od podatku na podstawie art. 43
    ust. 1 pkt 9 bądź pkt 2 ustawy.
    Zatem planowana przez Panią dostawa działki nr 8 będzie stanowiła czynność podlegającą
    opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług na podstawie art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy w
    związku z art. 7 ust. 1, która nie będzie korzystała ze zwolnienia od podatku na podstawie
    art. 43 ust. 1 pkt 2 i pkt 9 ustawy.
    Tym samym, Pani stanowisko uznaję za nieprawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, które Pani przedstawiła i stanu prawnego,
    który obowiązuje w dniu wydania interpretacji.
    Jednocześnie wyjaśniamy, że zgodnie z art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej:
      Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej, na wniosek zainteresowanego, wydaje, w
      jego indywidualnej sprawie, interpretację przepisów prawa podatkowego
      (interpretację indywidualną).
    Należy wskazać, że niniejsza interpretacja rozstrzyga wyłącznie kwestię będącą
    przedmiotem zapytania, inne kwestie nieobjęte pytaniem i stanowiskiem nie mogą być -
    zgodnie z art. 14b § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa -
    rozpatrzone.
    Należy zauważyć, że zgodnie z art. 14b § 3 ustawy Ordynacji podatkowej:

      Składający wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej obowiązany jest do
      wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia
      przyszłego oraz do przedstawienia własnego stanowiska w sprawie oceny prawnej
      tego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego.
    Organ jest ściśle związany przedstawionym we wniosku stanem faktycznym/zdarzeniem
    przyszłym. Zainteresowany ponosi ryzyko związane z ewentualnym błędnym lub
    nieprecyzyjnym przedstawieniem we wniosku opisu stanu faktycznego/zdarzenia
    przyszłego. Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy,
    gdy rzeczywisty stan faktyczny sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się
    będzie z opisem zdarzenia przyszłego podanym przez Pana w złożonym wniosku. W
    związku z powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we
    wniosku opisu sprawy, udzielona odpowiedź traci swą aktualność.
    Jednocześnie należy podkreślić, że niniejsza interpretacja została wydana na podstawie
    przedstawionego we wniosku opisu sprawy, co oznacza, że w przypadku gdy w toku
    postępowania podatkowego, kontroli podatkowej, kontroli celno-skarbowej zostanie
    określony odmienny stan sprawy, interpretacja nie wywoła w tym zakresie skutków
    prawnych.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    · Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy
      z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.).
      Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pani sytuacja będzie zgodna
      (tożsama) z opisem zdarzenia przyszłego i zastosuje się Pani do interpretacji.
    · Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
      z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    · Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pani prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu
    Administracyjnego (...). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z
    dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.
    U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
        w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
        Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo

        w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na
        adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS
        /SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.