Interpretacja indywidualna
Sygnatura: ILPP2/443-1210/13-4/SJ
Organ: Dyrektor Izby Skarbowej w Poznaniu
Data wydania: 2014-03-13
Teza: Czy opisana w powyższym zdarzeniu przyszłym, odpłatna usługa finansowania zakupu przez szpital sprzętu medycznego, poprzez rozłożenie płatności z tego tytułu na raty stanowić będzie odrębną od dostawy sprzętu usługę zwolnioną z podatku VAT?
Słowa kluczowe: działalność-działalność gospodarcza; kredyt-kredyt kupiecki; odliczenia; odliczenia-prawo do odliczenia; odsetki; podatek-podatek od towarów i usług; podatek-podatek od towarów i usług-zwolnienia z podatku od towarów i usług
; rata; sprzęt-sprzęt medyczny; usługi-usługi finansowe; świadczenie-świadczenie usług
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział VIII-Rozdział 1-art. 41; [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział VIII-Rozdział 2-art. 43

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA

Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2012 r., poz. 749 ze zm.) oraz § 6 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz.U. Nr 112, poz. 770 ze zm.) Dyrektor Izby Skarbowej w Poznaniu działający w imieniu Ministra Finansów stwierdza, że stanowisko Spółki Akcyjnej reprezentowanej przez Doradcę Podatkowego, przedstawione we wniosku z 11 grudnia 2013 r. (data wpływu 16 grudnia 2013 r.) uzupełnionym pismem z 24 lutego 2014 r. (data wpływu 27 lutego 2014 r.) o wydanie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie zwolnienia od podatku VAT usługi finansowania zakupu sprzętu medycznego poprzez rozłożenie płatności na raty – **jest prawidłowe.**

UZASADNIENIE

W dniu 16 grudnia 2013 r. został złożony ww. wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie zwolnienia od podatku VAT usługi finansowania zakupu sprzętu medycznego poprzez rozłożenie płatności na raty. Wniosek został uzupełniony 27 lutego 2014 r. poprzez doprecyzowanie opis sprawy oraz uiszczenie opłaty za wydanie interpretacji indywidualnej.

We wniosku przedstawiono następujące zdarzenie przyszłe.

X (zwana dalej: Wnioskodawcą lub Spółką), będąca czynnym podatnikiem VAT, oferuje rozwiązania, które umożliwiają optymalne i efektywne zarządzanie finansami przez podmioty działające w sektorze ochrony zdrowia (głównie szpitale, SP ZOZ’y). Jej działalność jest skupiona w dziedzinie restrukturyzacji zobowiązań, finansowania inwestycji, pożyczek, finansowania należności, czy leasingu finansowego.

Podstawowa działalność Spółki to działalność finansowa polegająca na:

1.  udzielaniu pożyczek szpitalom oraz innym podmiotom (są to umowy pożyczki, w których wynagrodzeniem Spółki są odsetki lub prowizja albo oba te składniki łącznie),
2.  finansowaniu szpitali tzw. pożyczką odwróconą, polegającą na nabywaniu wierzytelności wobec szpitali od wierzycieli a następnie zawieraniu porozumienia ze szpitalem w sprawie spłaty tej wierzytelności za wynagrodzeniem.

Pozostała działalność Spółki to różnego rodzaju działalność taka jak np. działalność windykacyjna, najem i inne czynności.

Chcąc dostosować swoją ofertę do zapotrzebowania szpitali, Wnioskodawca planuje świadczyć usługę finansowania nabycia sprzętu medycznego według następującego schematu:

1.  spółka w ramach konsorcjum, razem z producentem sprzętu medycznego (dalej jako: Producent), przystąpi do przetargów na dostawę sprzętu medycznego dla szpitali;
2.  w razie wygrania przetargu, Producent dokona dostawy sprzętu medycznego na rzecz Spółki, wystawiając na nią z tego tytułu fakturę VAT obejmującą cenę sprzętu wraz z podatkiem VAT według właściwej stawki;
3.  Spółka dokona dostawy ww. sprzętu medycznego szpitalowi (zamawiającemu w procedurze przetargu), wystawiając na niego fakturę obejmującą:
    *   cenę za dostawę sprzętu medycznego,
    *   należność z tytułu usługi finansowania dostawy – w postaci odroczenia płatności poprzez rozłożenie jej na raty;
4.  szpital zapłaci Spółce należność z tytułu dostawy sprzętu medycznego oraz usługi finansowania tej dostawy w ratach (najczęściej równych, płatnych w określonym terminie, przez określony czas).

W ramach powyżej opisanego schematu szpital uzyska zatem od Wnioskodawcy odpłatne świadczenie finansowania zakupu sprzętu, poprzez rozłożenie w czasie płatności z tego tytułu.

Dla szpitala istotne jest, że wskutek świadczenia Spółki zostanie mu dostarczony sprzęt medyczny gotowy do natychmiastowego użycia, natomiast płatność związana z jego zakupem zostanie rozłożona odpowiednio w czasie, co nie spowoduje zachwiania kondycji finansowej szpitala.

W uzupełnieniu do wniosku Zainteresowany wskazał, że na moment dostawy towaru, tj. sprzętu medycznego na rzecz Szpitala, będą już znane stronom dodatkowe opłaty związane z rozłożeniem płatności z tego tytułu na raty.

Wnioskodawca wraz z Producentem, będą przystępować do przetargu organizowanego przez Szpital, przedstawiając wspólną ofertę. W tym celu, podmioty te zawrą umowę konsorcjum, regulującą ich prawa i obowiązki w tym zakresie.

W kosztorysie ofertowym, obok kwoty należnej za dany sprzęt, wyraźnie będzie wskazana łączna kwota do zapłaty z tytułu rozłożenia płatności na raty. W związku z powyższym, już wybierając ofertę Wnioskodawcy Szpital będzie znał globalną kwotę kosztów związanych z usługą finansowania. Umowa, w której Szpital zobowiąże się do zapłaty rat o określonej wysokości i terminach płatności, zostanie zatem zawarta przed dostawą sprzętu Szpitalowi.

W związku z powyższym opisem zadano następujące pytanie.

Czy opisana w powyższym zdarzeniu przyszłym, odpłatna usługa finansowania zakupu przez szpital sprzętu medycznego, poprzez rozłożenie płatności z tego tytułu na raty stanowić będzie odrębną od dostawy sprzętu usługę zwolnioną z podatku VAT?

Zdaniem Wnioskodawcy, odpłatna usługa finansowania zakupu przez szpital sprzętu medycznego, poprzez rozłożenie płatności z tego tytułu na raty stanowić będzie odrębną od dostawy sprzętu usługę zwolnioną z podatku VAT.

Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy o VAT, opodatkowaniu VAT podlega w szczególności odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju. Zgodnie z art. 7 ust. 1 ustawy o VAT, przez dostawę towarów rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel. Jak stanowi natomiast art. 8 ust. 1 powoływanej ustawy, przez świadczenie usług rozumie się każde świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów.

Aby uznać dane świadczenie za odpłatne, musi istnieć stosunek prawny pomiędzy świadczącym usługę a odbiorcą, a w zamian za wykonanie usługi powinno zostać wypłacone wynagrodzenie. Konieczne jest istnienie bezpośredniego związku pomiędzy świadczoną usługą i przekazanym za nią wynagrodzeniem. Oznacza to, że z danego stosunku prawnego, na podstawie którego wykonywana jest usługa, wynikać ma wyraźna, bezpośrednia korzyść na rzecz świadczącego usługę. Zdaniem Wnioskodawcy, przesłanki te w opisanym zdarzeniu przyszłym będą spełnione. Szpital wypłaca bowiem Spółce określone z góry w łączącym je stosunku prawnym wynagrodzenie, z tytułu rozłożenia płatności na raty. Gdyby nie ta okoliczność, Spółka mogłaby nie angażować się w opisany stosunek prawny, gdyż byłoby to dla niej z gospodarczego punktu widzenia bezcelowe.

W opinii Spółki, omawiane finansowanie zakupu sprzętu medycznego poprzez rozłożenie płatności w czasie na raty, realizowane za wynagrodzeniem, należy zatem traktować jako odpłatne świadczenie usług dokonywane przez Spółkę. Zgodnie natomiast z art. 43 ust. 1 pkt 38 ustawy o VAT, zwalnia się od podatku usługi udzielania kredytów lub pożyczek pieniężnych oraz usługi pośrednictwa w świadczeniu usług udzielania kredytu lub pożyczek pieniężnych (\`(...)\`).

Choć opisana usługa nie będzie wiązać się z bezpośrednim wydaniem środków pieniężnych szpitalowi, jak ma to miejsce przeważnie przy usługach udzielania kredytu lub pożyczki pieniężnej, to w praktyce odpowiadać będzie takim czynnościom. W jej efekcie bowiem Wnioskodawca sam zaangażuje swoje środki pieniężne w taki sposób, że szpital nie będzie zmuszony do ich jednorazowego wydatkowania. Ponadto Spółka będzie stosować elementy charakterystyczne dla pożyczki/kredytu, polegające na rozłożeniu płatności na raty.

Innymi słowy, rezultat ekonomiczny powyższej czynności będzie równoważny z sytuacją, w której szpital najpierw uzyskałby od Wnioskodawcy środki pieniężne w drodze pożyczki (spłacanej w ratach), następnie zaś samodzielnie kupiłby od Producenta sprzęt medyczny płacąc za niego z pozyskanego w ten sposób kapitału.

Ze względów gospodarczych i funkcjonalnych bardziej atrakcyjna jest jednak dla szpitala forma finansowania przedstawiona w opisanym zdarzeniu przyszłym.

Z tych powodów, zdaniem Spółki, usługa taka powinna korzystać ze zwolnienia z VAT na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 38 ustawy o VAT.

Wnioskodawca podkreśla całkowitą odrębność na gruncie podatku VAT odpłatnej usługi finansowania zakupu sprzętu medycznego od dostawy samego sprzętu.

W szczególności, nie można w tym przypadku zastosować do tych czynności koncepcji świadczenia kompleksowego, wypracowanej w orzecznictwie polskim i europejskim.

Jak wykazano bowiem powyżej, pozyskanie przez szpital zasobów pieniężnych w celu sfinansowania zakupu sprzętu medycznego mogłoby nastąpić w drodze „typowej pożyczki”, całkowicie niezależnie od samej transakcji sprzedaży tego sprzętu. Nie może zatem wpływać na skutki prawnopodatkowe w podatku VAT okoliczność, że w analizowanej sytuacji podmiot świadczący usługę finansowania jest tym samym podmiotem, który dokonuje dostawy. Byłoby to naruszenie zasady równości opodatkowania względem podmiotów świadczących odpłatne usługi pożyczki pieniężnej lub kredytu, bez jednoczesnej dostawy towarów. Jak wskazuje się w orzecznictwie: „przy stosowaniu wszystkich wskazanych wyżej w orzecznictwie kierunkowych dyrektyw postępowania służących rozpoznaniu w szeregu powiązanych czynności gospodarczych świadczenia złożonego, należy uwzględniać ochronę podstawowych zasad opodatkowania podatkiem od towarów i usług wymagających, by każda działalność gospodarcza była traktowana w ten sam sposób. Sprzeciwia się to temu, by podmioty gospodarcze dokonujące takich samych czynności, były traktowane odmiennie w zakresie poboru VAT (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 1 czerwca 2011 r. I FSK 869/2010, oraz powołujące się na to orzeczenie wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 28 czerwca 2011 r. I FSK 958/2010 i z dnia 16 grudnia 2011 r. I FSK 401/2011)”.

Ponadto, jak podnosi się we wskazanych orzeczeniach łącząc poszczególne dostawy, czy świadczone usługi w jedno świadczenie nie można zapominać, że zasadą ustawową jest oddzielność i samodzielność poszczególnych dostaw, czy świadczonych usług. Rozpoznawanie odrębnych świadczeń jako jednego kompleksowego świadczenia ma więc charakter wyjątkowy.

Dostawie sprzętu medycznego oraz odpłatnej usłudze finansowania brakuje również obiektywnej nierozerwalności wymaganej do stwierdzenia świadczenia kompleksowego. Są one z tego punktu widzenia całkowicie od siebie niezależne – szpital mógłby nabyć tylko sam sprzęt lub tylko usługę pozyskania środków pieniężnych, wraz z rozłożeniem jej płatności na raty. Mają one bowiem obiektywnie swój samodzielny gospodarczy sens. Ponadto, jak wskazano wyżej, działalność polegająca na udzielaniu pożyczek szpitalom oraz innym podmiotom stanowi podstawową działalność Spółki, a zatem Spółka aby wyświadczyć usługę finansowania wcale nie musiałaby dokonywać dostawy sprzętu. Oznacza to, że dostawa sprzętu szpitalowi nie jest zależna od jej finansowania, jak również finansowanie nie jest zależne od dostawy sprzętu. Oznacza to również, że dostawa sprzętu i usługa finansowania stanowią dwa odrębne i niezależne świadczenia z punktu widzenia podatku VAT.

W tym miejscu warto przytoczyć kolejny fragment przywołanych orzeczeń:

„wnioski, co do kwalifikacji danego kompleksu zdarzeń gospodarczych jako świadczenia złożonego, nie mogą być pozbawione waloru obiektywnego albowiem zakres i sposób opodatkowania świadczenia nie może być zależny jedynie od woli stron transakcji. Stąd w pierwszym rzędzie trybunał odwołał się do art. 2 (1) VI Dyrektywy, wedle którego każde świadczenie usług powinno być zwykle uznawane za odrębne i niezależne a świadczenie złożone w aspekcie gospodarczym nie powinno być sztucznie rozdzielane, by nie pogarszać funkcjonalności systemu VAT”. Sąd wskazał, że jeśli dana transakcja składa się z szeregu świadczeń i czynności należy uwzględnić wszystkie okoliczności, w jakich jest dokonywana rozpatrywana transakcja. Z kolei w wyroku z dnia 27 października 2005 r. Sprawa C-41/04 Levob Verzekeringen BV, 0V Bank NV p-ko Staatssecretaris van Financiën, Trybunał wskazał, że art. 2 (1) VI Dyrektywy „należy interpretować w ten sposób, że jeżeli dwa lub więcej niż dwa świadczenia (lub czynności) dokonane przez podatnika na rzecz konsumenta, rozumianego jako konsumenta przeciętnego, są tak ściśle związane, że obiektywnie tworzą one w aspekcie gospodarczym jedną całość, której rozdzielenie miałoby sztuczny charakter, to wszystkie te świadczenia lub czynności stanowią jednolite świadczenie do celów stosowania podatku od wartości dodanej. Pomocne dla rozstrzygnięcia spornej kwestii świadczenia złożonego w kontekście „nierozerwalnego związku pomiędzy dwoma świadczeniami mogą być uwagi Rzecznika Generalnego zawarte w jego opinii złożonej w tej sprawie, w której dopatrzył się on cech takiego nierozerwalnego związku pomiędzy dwoma świadczeniami (dostawa standardowego oprogramowania na nośniku oraz przystosowanie tego oprogramowania do specyficznych potrzeb nabywcy) w tym, że usługi przystosowawczej nie można wykonać osobno, jeżeli wcześniej nie dostarczono oprogramowania bazowego, na którym można dokonać jego adaptacji (p. 71).”

W związku z powyższym, uznać należy, że odpłatna usługa finansowania zakupu przez szpital sprzętu medycznego, poprzez rozłożenie płatności z tego tytułu na raty stanowić będzie odrębną od dostawy sprzętu, usługę zwolnioną z podatku VAT.

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego zdarzenia przyszłego jest prawidłowe.

Zgodnie z przepisem art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t.j. Dz.U. z 2011 r. Nr 177, poz. 1054 ze zm.), zwanej dalej ustawą – opodatkowaniu ww. podatkiem podlegają odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju.

W myśl art. 7 ust. 1 ustawy – przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (…).

Natomiast według art. 8 ust. 1 ustawy – przez świadczenie usług, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się każde świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu art. 7 (…).

Na podstawie art. 41 ust. 1 ustawy – stawka podatku wynosi 22%, z zastrzeżeniem ust. 2-12c, art. 83, art. 119 ust. 7, art. 120 ust. 2 i 3, art. 122 i art. 129 ust. 1.

Jak stanowi art. 146a pkt 1 ustawy – w okresie od dnia 1 stycznia 2011 r. do dnia 31 grudnia 2016 r., z zastrzeżeniem art. 146f, stawka podatku, o której mowa w art. 41 ust. 1 i ust. 13, art. 109 ust. 2 i art. 110, wynosi 23%.

Jednakże zarówno w treści ustawy, jak i w przepisach wykonawczych do niej, ustawodawca przewidział opodatkowanie niektórych czynności stawkami obniżonymi lub zwolnienie od podatku.

Zakres i zasady zwolnienia od podatku od towarów i usług dostawy towarów lub świadczenia usług zostały określone między innymi w art. 43 ustawy.

I tak – według art. 43 ust. 1 pkt 38 ustawy – zwalnia się od podatku usługi udzielania kredytów lub pożyczek pieniężnych oraz usługi pośrednictwa w świadczeniu usług udzielania kredytów lub pożyczek pieniężnych, a także zarządzanie kredytami lub pożyczkami pieniężnymi przez kredytodawcę lub pożyczkodawcę.

Ponadto, zgodnie z art. 43 ust. 13 ustawy – zwolnienie od podatku stosuje się również do świadczenia usługi stanowiącej element usługi wymienionej w ust. 1 pkt 7 i 37-41, który sam stanowi odrębną całość i jest właściwy oraz niezbędny do świadczenia usługi zwolnionej zgodnie z ust. 1 pkt 7 i 37-41.

Przepis ten stanowi odzwierciedlenie tez wynikających z orzecznictwa Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej (dalej: TSUE), odnoszącego się do kwestii możliwości zastosowania, w świetle przepisów ww. Dyrektywy, zwolnienia dla części składowej usługi ubezpieczeniowej lub finansowej wykonywanej przez podmiot trzeci.

W świetle art. 43 ust. 14 ustawy – przepisu ust. 13 nie stosuje się do świadczenia usług stanowiących element usług pośrednictwa, o których mowa w ust. 1 pkt 7 i 37-41.

Stosownie do treści art. 43 ust. 15 ustawy – zwolnienia, o których mowa w ust. 1 pkt 7, 12 i 37 -41 oraz w ust. 13, nie mają zastosowania do:

1.  czynności ściągania długów, w tym factoringu;
2.  usług doradztwa;
3.  usług w zakresie leasingu.

Należy podkreślić, że pojęcie używane do oznaczenia zwolnień, o których mowa w art. 43 ustawy, należy interpretować ściśle, zważywszy, że zwolnienia te stanowią odstępstwa od ogólnej zasady, zgodnie z którą podatek od towarów i usług pobierany jest od każdej usługi świadczonej odpłatnie przez podatnika.

Sprecyzowanie przepisów regulujących zwolnienie od podatku od towarów i usług dla usług finansowych ma na celu zapewnienie jednolitego stosowania tego zwolnienia w odniesieniu do rynku wspólnotowego, jak również zapewnienie spójności przepisów dotyczących podatku od towarów i usług z przepisami krajowymi regulującymi funkcjonowanie rynku finansowego.

Powyższe zwolnienia uregulowane zostały w ustawie o podatku od towarów i usług wskutek implementacji odpowiednich przepisów Dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. Urz. UE L Nr 347, poz. 1 ze zm.), zwanej dalej Dyrektywą.

W myśl art. 135 ust. 1 lit. b Dyrektywy – państwa członkowskie zwalniają transakcje udzielania kredytów i pośrednictwo kredytowe, oraz zarządzanie kredytami przez kredytodawcę.

Przytoczone przepisy Dyrektywy dotyczą tylko ściśle wymienionych rodzajów czynności, których charakter pozwala na zakwalifikowanie ich do kategorii usług związanych z obrotem bankowym i finansami. W związku z tym należy uznać, że wszelkie inne czynności niewymienione w tym przepisie, nawet jeśli mają charakter czynności bankowych, bądź finansowych lub zakres ich jest zbliżony do tego typu usług, nie mogą korzystać ze zwolnienia od podatku na podstawie tego przepisu. Powyższe zwolnienia obejmują w praktyce większość typowych transakcji dokonywanych na rynkach finansowych, a w szczególności usługi świadczone przez banki, biura maklerskie, fundusze inwestycyjne i powiernicze itp.

Z opisu sprawy wynika, że Wnioskodawca oferuje rozwiązania, które umożliwiają optymalne i efektywne zarządzanie finansami przez podmioty działające w sektorze ochrony zdrowia (głównie szpitale, SP ZOZ’y). Działalność Spółki jest skupiona w dziedzinie restrukturyzacji zobowiązań, finansowania inwestycji, pożyczek, finansowania należności, czy leasingu finansowego. Podstawowa działalność zainteresowanego to działalność finansowa polegająca na:

1.  udzielaniu pożyczek szpitalom oraz innym podmiotom (są to umowy pożyczki, w których wynagrodzeniem Spółki są odsetki lub prowizja albo oba te składniki łącznie),
2.  finansowaniu szpitali tzw. pożyczką odwróconą, polegającą na nabywaniu wierzytelności wobec szpitali od wierzycieli a następnie zawieraniu porozumienia ze szpitalem w sprawie spłaty tej wierzytelności za wynagrodzeniem.

Pozostała działalność Spółki to różnego rodzaju działalność taka jak np. działalność windykacyjna, najem i inne czynności. Zainteresowany chcąc dostosować swoją ofertę do zapotrzebowania szpitali, planuje świadczyć usługę finansowania nabycia sprzętu medycznego według następującego schematu:

1.  spółka w ramach konsorcjum, razem z producentem sprzętu medycznego (Producent), przystąpi do przetargów na dostawę sprzętu medycznego dla szpitali;
2.  w razie wygrania przetargu, Producent dokona dostawy sprzętu medycznego na rzecz Spółki, wystawiając na nią z tego tytułu fakturę VAT obejmującą cenę sprzętu wraz z podatkiem VAT według właściwej stawki;
3.  Spółka dokona dostawy ww. sprzętu medycznego szpitalowi (zamawiającemu w procedurze przetargu), wystawiając na niego fakturę obejmującą:
    *   cenę za dostawę sprzętu medycznego,
    *   należność z tytułu usługi finansowania dostawy – w postaci odroczenia płatności poprzez rozłożenie jej na raty;
4.  szpital zapłaci Spółce należność z tytułu dostawy sprzętu medycznego oraz usługi finansowania tej dostawy w ratach (najczęściej równych, płatnych w określonym terminie, przez określony czas).

W ramach powyżej opisanego schematu szpital uzyska zatem od Wnioskodawcy odpłatne świadczenie finansowania zakupu sprzętu, poprzez rozłożenie w czasie płatności z tego tytułu. Dla szpitala istotne jest, że wskutek świadczenia Spółki zostanie mu dostarczony sprzęt medyczny gotowy do natychmiastowego użycia, natomiast płatność związana z jego zakupem zostanie rozłożona odpowiednio w czasie, co nie spowoduje zachwiania kondycji finansowej szpitala. Jak wskazał Zainteresowany, na moment dostawy towaru, tj. sprzętu medycznego na rzecz Szpitala, będą już znane stronom dodatkowe opłaty związane z rozłożeniem płatności z tego tytułu na raty. Wnioskodawca wraz z Producentem, będą przystępować do przetargu organizowanego przez Szpital, przedstawiając wspólną ofertę. W tym celu, podmioty te zawrą umowę konsorcjum, regulującą ich prawa i obowiązki w tym zakresie. W kosztorysie ofertowym, obok kwoty należnej za dany sprzęt, wyraźnie będzie wskazana łączna kwota do zapłaty z tytułu rozłożenia płatności na raty. W związku z powyższym, już wybierając ofertę Wnioskodawcy Szpital będzie znał globalną kwotę kosztów związanych z usługą finansowania. Umowa, w której Szpital zobowiąże się do zapłaty rat o określonej wysokości i terminach płatności, zostanie zatem zawarta przed dostawą sprzętu Szpitalowi.

Wątpliwości Wnioskodawcy dotyczą kwestii, czy odpłatna usługa finansowania zakupu przez szpital sprzętu medycznego, poprzez rozłożenie płatności z tego tytułu na raty, stanowić będzie odrębną od dostawy sprzętu usługę zwolnioną od podatku VAT.

W celu określenia, czy w przedmiotowej sprawie mamy do czynienia ze świadczeniem pobocznym do dostawy towarów (dostawy sprzętu medycznego), czy też niezależną czynnością – usługą udzielenia kredytu, należy wyjaśnić pojęcie kredytu kupieckiego.

Kredyt kupiecki, zwany również kredytem handlowym lub towarowym, udzielany jest przez sprzedawcę kupującemu i ma formę odroczonego terminu płatności. Jest to pozabankowa forma finansowania działalności gospodarczej („Prawo Przedsiębiorcy” Nr 49 z dnia 4 grudnia 2007 r., autor Wiesław Sędzicki).

Zatem kredyt kupiecki nie jest niczym innym, niż odroczoną płatnością za pobrany przez kupującego towar, czy też usługę. Przy takiej umowie zakup towaru, bądź usługi następuje w innym momencie niż zapłata ustalonej za niego należności. Oznacza to, że sprzedawca poprzez odroczenie terminu płatności przez czas tegoż odroczenia kredytuje nabywcę. W praktyce, kredyt kupiecki jest odłożeniem zapłaty za otrzymane towary lub usługi.

Istotą kredytu kupieckiego jest zatem relacja, w ramach której dostawca poprzez odroczenie terminu płatności przez czas tegoż odroczenia kredytuje nabywcę. Dostawca godzi się bowiem na brak otrzymania płatności należności za towary w określonym terminie czyli de facto środki te pozostawia w dyspozycji nabywcy w pewnym okresie czasu. Powyższa relacja jest zbliżona do zaciągnięcia przez nabywcę kredytu lub pożyczki w instytucji zewnętrznej z tym, że w przypadku kredytu kupieckiego kredytowania dokonuje sam sprzedawca. Sprzedawca pobiera za powyższą usługę wynagrodzenie w postaci odsetek, co jest formą wynagrodzenia charakterystyczną dla usług finansowych, takich jak kredyt, czy pożyczka.

Z powyższego wynika, że ekonomiczna istota oraz charakterystyczne elementy kredytu kupieckiego przesądzają o tym, iż dla potrzeb rozliczeń w zakresie podatku VAT, usługi polegające na udzielaniu kredytu kupieckiego należy zaklasyfikować jako usługi finansowe.

Problem związany z opodatkowaniem odsetek od kredytu kupieckiego, był przedmiotem orzeczenia Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości z dnia 27 października 1993 r. w sprawie C-281/91 pomiędzy Muysen De Winters Bouwn-en Aannemingsbedrift BV a Staatssecretaris van Financien (Holandia). TSUE wskazał w rozstrzygnięciu na konieczność odmiennego traktowania sytuacji, gdy odsetki są naliczane za okres do dnia realizacji dostawy lub wykonania usługi oraz sytuacji, gdy odsetki od odroczonej płatności są należne za okres po zrealizowaniu dostawy lub wykonaniu dostawy. Trybunał podkreślił, że co do zasady, odsetki pobierane przez sprzedawcę za odroczenie terminu płatności stanowią wynagrodzenie za usługę finansową zwolnioną z VAT. Jednakże w sytuacji, gdy termin płatności jest odroczony (a co za tym idzie, odsetki naliczane są) jedyne do dnia realizacji dostawy lub wykonania usługi, odsetki stanowią część wynagrodzenia za dostawę towarów/świadczenie usług, za którą zapłata jest odraczana, nawet jeśli wynagrodzenie za odroczenie ustalone jest w umowie odrębnie.

A zatem, odroczenie terminu płatności zwane w piśmiennictwie kredytem kupieckim, stanowi zgodnie z art. 8 ustawy o podatku od towarów i usług usługę, gdyż przez świadczenie usług rozumie się każde świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawej lub jednostki organizacyjnej niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu art. 7 ustawy o VAT.

W związku z tym, że udzielenie kredytu kupieckiego stanowi odrębną usługę zasadne jest opodatkowanie tej usługi zgodnie z zasadami właściwymi dla usług finansowych, które na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 38 ustawy, są zwolnione od podatku VAT.

Jak wynika z opisu sprawy Wnioskodawca planuje świadczyć usługę finansowania sprzętu medycznego dostarczanego szpitalom. Na moment dostawy towaru (sprzętu medycznego) na rzecz danego Szpitala, będą już znane stronom dodatkowe opłaty związane z rozłożeniem płatności z tego tytułu na raty. Umowa, w której Szpital zobowiąże się do zapłaty rat o określonej wysokości i terminach płatności, zawarta będzie przed dostawą sprzętu Szpitalowi. Spółka dokona dostawy sprzętu medycznego i wystawi fakturę obejmującą:

*   cenę za dostawę sprzętu medycznego,
*   należność z tytułu usługi finansowania dostawy w postaci odroczenia płatności poprzez rozłożenie na raty.

Szpital zapłaci Wnioskodawcy należność z tytułu dostawy sprzętu medycznego oraz usługi finansowania tej dostawy w ratach – najczęściej równych, płatnych w określonym terminie, przez określony czas.

W świetle powyższego w sprawie będącej przedmiotem wniosku w istocie mamy do czynienia z odrębnym od dostawy sprzętu medycznego, świadczeniem usług w postaci odroczenia terminu płatności kwoty należnej Wnioskodawcy za wynagrodzeniem. Odroczenie terminu płatności, a zatem świadczenie usługi na rzecz dłużnika (szpitala), którym w stosunku do Wnioskodawcy jest kupujący, stanowi czynność odpłatną, następuje bowiem za zapłatą kwoty stanowiącej wynagrodzenie z tytułu finansowania dłużnika w postaci prowizji i/lub odsetek. Poprzez odroczenie terminu płatności Zainteresowany przez cały czas tegoż odroczenia kredytuje dłużnika.

Mając na uwadze powyższy opis sprawy oraz powołane przepisy należy stwierdzić, że realizowana za wynagrodzeniem transakcja, w ramach której Wnioskodawca świadczyć będzie na rzecz Szpitala usługę finansowania zakupu sprzętu medycznego poprzez odroczenie w czasie płatności za zakupiony sprzęt, poprzez rozłożenie płatności z tego tytułu na raty – stanowić będzie odrębną od dostawy towaru (sprzętu medycznego) usługę, która zaliczana jest do usług w zakresie kredytowania, korzystającą ze zwolnienia od podatku VAT, na mocy art. 43 ust. 1 pkt 38 ustawy.

Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dniu wydania interpretacji.

Tut. Organ informuje, że wniosek w pozostałym zakresie rozpatrzony został odrębną interpretacją indywidualną.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu, ul. Św. Mikołaja 78/79, 50-126 Wrocław, po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację – w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – t.j. Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy).

Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy), na adres: Izba Skarbowa w Poznaniu, Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Lesznie, ul. Dekana 6, 64-100 Leszno.