Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 1462-IPPP2.4512.10.2017.2.KOM
Organ: Dyrektor Izby Skarbowej w Warszawie
Data wydania: 2017-02-14
Teza: W zakresie korzystania ze zwolnienia podmiotowego przy świadczeniu usług rzeczoznawcy majątkowego.
Słowa kluczowe: nieruchomości-wycena nieruchomości; podatek-podatek od towarów i usług-zwolnienia z podatku od towarów i usług
; zwolnienie-zwolnienie przedmiotowe
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział VIII-Rozdział 2-art. 43

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA

Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2017 r., poz. 201) oraz § 6 pkt 5 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 kwietnia 2015 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz. U. z 2015 r., poz. 643) Dyrektor Izby Skarbowej w Warszawie, działający w imieniu Ministra Rozwoju i Finansów stwierdza, że stanowisko Wnioskodawcy - przedstawione we wniosku, który wpłynął do tut. Organu w dniu 4 stycznia 2017 r., uzupełnionym pismem z dnia 5 lutego 2017 r. będącym odpowiedzią na wezwanie Organu z dnia 31 stycznia 2017 r. nr 1462-IPPP2.4512.10.2017.1.KOM (skutecznie doręczonym dnia 2 lutego 2017 r.), o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie korzystania ze zwolnienia podmiotowego przy świadczeniu usług rzeczoznawcy majątkowego - **jest prawidłowe.**

UZASADNIENIE

W dniu 4 stycznia 2017 r. wpłynął ww. wniosek o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie korzystania ze zwolnienia podmiotowego przy świadczeniu usług rzeczoznawcy majątkowego.

We wniosku przedstawiono następujące zdarzenie przyszłe:

Wnioskodawczyni od 1997 r. prowadzi jednoosobową działalność gospodarczą. Wnioskodawczyni jest tzw. „małym podatnikiem”, świadczy usługi w zakresie rzeczoznawstwa majątkowego (wyceny nieruchomości), zgodnie z ustawą o gospodarce nieruchomościami, na rzecz urzędów, gmin, starostwa powiatowego oraz na rzecz osób prywatnych (bez wykonywania usług doradztwa). PKD wykonywanych usług to 68.31.Z, 74.90.Z oraz dodatkowo 81.29.Z

W nadesłanym uzupełnieniu do wniosku Wnioskodawczyni wskazała, że do 31 grudnia 2016 r. była czynnym podatnikiem podatku VAT. Od stycznia 2017 r. skorzystała ze zwolnienia podmiotowego z VAT, ponieważ nie przekroczyła wartości sprzedaży usług wynoszącą 200.000 zł, a sprzedaż usług była wyższa niż 150.000 zł (179.439 złotych).

Usługi jako rzeczoznawca majątkowy świadczy od kwietnia 2010 r.

Wnioskodawczyni wykonuje usługi w zakresie rzeczoznawstwa majątkowego - wyceny nieruchomości, (zgodnie z ustawą o gospodarce nieruchomościami), wyłącznie w formie operatów szacunkowych na rzecz urzędów, starostw powiatowych i innych osób prawnych i fizycznych. Wnioskodawczyni nie świadczy usług w zakresie doradztwa oraz nie udziela porad i wyjaśnień w formie ustnej lub pisemnej.

W związku z powyższym opisem zadano następujące pytanie:

Czy usługi wyceny nieruchomości (sporządzania operatów szacunkowych) podlegają zwolnieniu podmiotowemu z podatku VAT?

Stanowisko Wnioskodawcy:

Wnioskodawczyni nie wykonuje usług doradztwa w tym zakresie, a więc jej działalność podlega zwolnieniu z podatku VAT.

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego zdarzenia przyszłego jest prawidłowe.

Zgodnie z treścią art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2016, poz. 710, z późn. zm.), zwanej dalej ustawą, opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlega odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju.

Na mocy art. 7 ust. 1 ustawy, przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (…).

W myśl art. 8 ust. 1 ustawy, przez świadczenie usług, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się każde świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu art. 7 (…).

Jak wynika z art. 113 ust. 1 ustawy o VAT (w brzmieniu obowiązującym od 1 stycznia 2017 r.), zwalnia się od podatku sprzedaż dokonywaną przez podatników, u których wartość sprzedaży nie przekroczyła łącznie w poprzednim roku podatkowym kwoty 200 000 zł. Do wartości sprzedaży nie wlicza się kwoty podatku.

Zgodnie z przepisem art. 18 ust. 1 i ust. 2 ustawy z dnia 1 grudnia 2016 r. o zmianie ustawy o podatku od towarów i usług oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2016 r., poz. 2024), która weszła w życie z dniem 1 stycznia 2017 r. – podatnicy, u których łączna wartość sprzedaży w 2016 r. była wyższa niż 150 000 zł i nie przekroczyła 200 000 zł, mogą skorzystać ze zwolnienia, o którym mowa w art. 113 ust. 1 ustawy zmienianej w art. 1, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą.

Na podstawie art. 113 ust. 5 ww. ustawy, jeżeli wartość sprzedaży zwolnionej od podatku na podstawie ust. 1 przekroczy kwotę, o której mowa w ust. 1, zwolnienie traci moc począwszy od czynności, którą przekroczono tę kwotę.

Stosownie do art. 113 ust. 13 pkt 2 ww. ustawy zwolnień, o których mowa w ust. 1 i 9, nie stosuje się do podatników świadczących usługi:

1.  prawnicze,
2.  w zakresie doradztwa, z wyjątkiem doradztwa rolniczego związanego z uprawą i hodowlą roślin oraz chowem i hodowlą zwierząt, a także związanego ze sporządzaniem planu zagospodarowania i modernizacji gospodarstwa rolnego,
3.  jubilerskie.

Z przedstawionego we wniosku opisu sprawy wynika, że Wnioskodawczyni od 1997 r. prowadzi jednoosobową działalność gospodarczą - PKD wykonywanych usług to 68.31.Z, 74.90.Z oraz dodatkowo 81.29.Z Wnioskodawczyni jest tzw. „małym podatnikiem”, od kwietnia 2010 r. świadczy usługi w zakresie rzeczoznawstwa majątkowego - wyceny nieruchomości, (zgodnie z ustawą o gospodarce nieruchomościami), wyłącznie w formie operatów szacunkowych na rzecz urzędów, starostw powiatowych i innych osób prawnych i fizycznych. Wnioskodawczyni nie świadczy usług w zakresie doradztwa oraz nie udziela porad i wyjaśnień w formie ustnej lub pisemnej.

Wnioskodawczyni do 31 grudnia 2016 r. była czynnym podatnikiem podatku VAT. Od stycznia 2017 r. skorzystała ze zwolnienia podmiotowego z VAT, ponieważ nie przekroczyła w 2016 r. wartości sprzedaży usług wynoszącą 200.000 zł, a sprzedaż usług była wyższa niż 150.000 zł (179.439 złotych).

Wątpliwości Wnioskodawczyni dotyczą kwestii uznania, czy świadcząc opisane usługi rzeczoznawcy majątkowego może skorzystać ze zwolnienia podmiotowego w podatku VAT.

Kwestią niezbędną dla rozstrzygnięcia wątpliwości Wnioskodawczyni jest ustalenie, czy w niniejszej sprawie nie zachodzą przesłanki uniemożliwiające korzystanie ze zwolnienia podmiotowego z podatku od towarów i usług na podstawie art. 113 ust. 1 ustawy.

Z powołanego powyżej przepis art. 113 ust. 13 pkt 2 ustawy wynika, że ze zwolnienia podmiotowego od podatku nie korzystają m.in. usługi prawnicze oraz usługi w zakresie doradztwa.

W tym miejscu podkreślić należy, że ani ustawa o podatku od towarów i usług, ani przepisy wykonawcze do niej, nie definiują pojęcia doradztwa. W potocznym rozumieniu termin „doradztwo” obejmuje szereg usług doradczych, tj.: podatkowe, prawne, finansowe. Zakres znaczeniowy pojęcia „usługi w zakresie doradztwa” jest szerszy niż termin „usługi w zakresie doradztwa podatkowego”. Wobec braku w ustawie definicji doradztwa należy posiłkowo odwołać się do wykładni językowej. Zgodnie z definicją zawartą w Słowniku Języka Polskiego PWN 2006, pod pojęciem „doradcy” należy rozumieć „tego, kto doradza”. Natomiast „doradzać”, w myśl powołanego wyżej Słownika Języka Polskiego PWN 2006, oznacza „udzielić porady, wskazać sposób postępowania w jakiejś sprawie”. Doradztwo jest zatem udzieleniem fachowych zaleceń, porad, np. ekonomicznych czy finansowych. Użyty w ustawie o podatku od towarów i usług termin „usługi w zakresie doradztwa” należy rozumieć w związku z tym szeroko.

Jak ponadto wynika z powyższego Słownika, „rzeczoznawca” to biegły, ekspert. Pojęcia te wymieniono w ww. Słowniku wyjaśniając, że „biegły” to znający się na rzeczy, mający wprawę w czymś, a „ekspert” to specjalista powoływany do wydania orzeczenia lub opinii w sprawach spornych, osoba uznawana za autorytet w jakiejś dziedzinie.

Rzeczoznawstwo majątkowe zostało uregulowane w ustawie z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2016 r. poz. 2147, z późn. zm.).

Zgodnie z art. 174 ust. 1 tej ustawy rzeczoznawstwo majątkowe jest działalnością zawodową wykonywaną przez rzeczoznawców na zasadach określonych w niniejszej ustawie.

W świetle art. 174 ust. 2 ww. ustawy rzeczoznawcą majątkowym jest osoba fizyczna posiadająca uprawnienia zawodowe w zakresie szacowania nieruchomości, nadane w trybie przepisów rozdziału 4 niniejszego działu.

W myśl art. 174 ust. 3 cyt. ustawy rzeczoznawca majątkowy dokonuje określania wartości nieruchomości, a także maszyn i urządzeń trwale związanych z nieruchomością.

Według art. 174 ust. 3a powyższej ustawy rzeczoznawca majątkowy może sporządzać opracowania i ekspertyzy, nie stanowiące operatu szacunkowego, dotyczące:

1.  rynku nieruchomości oraz doradztwa w zakresie tego rynku;
2.  efektywności inwestowania w nieruchomości i ich rozwoju;
3.  skutków finansowych uchwalania lub zmiany planów miejscowych;
4.  oznaczania przedmiotu odrębnej własności lokali;
5.  bankowo-hipotecznej wartości nieruchomości;
6.  określania wartości nieruchomości na potrzeby indywidualnego inwestora;
7.  wyceny nieruchomości zaliczanych do inwestycji w rozumieniu przepisów o rachunkowości;
8.  wyceny nieruchomości jako środków trwałych jednostek w rozumieniu ustawy o rachunkowości.

Zgodnie z ust. 5 powyższego artykułu, rzeczoznawca majątkowy nie może odmówić pełnienia funkcji biegłego sądowego.

Z przytoczonych definicji nie wynika, by czynności wykonywane przez rzeczoznawców miały charakter czynności doradczych.

Zatem w sytuacji, gdy czynności wykonywane przez Wnioskodawczynię z zakresu wyceny nieruchomości wyłącznie w formie operatów szacunkowych świadczone na rzecz urzędów, starostw powiatowych i innych osób prawnych i fizycznych, nie obejmują usług w zakresie doradztwa, ani udzielania porad i wyjaśnień w formie ustnej lub pisemnej związanych z posiadanymi uprawnieniami zawodowymi, to w sprawie nie ma zastosowania wyłączenie ze zwolnienia podmiotowego, określone w art. 113 ust. 13 pkt 2 lit. b ustawy o VAT.

Z uwagi na to, że jak wskazała Wnioskodawczyni, do 31 grudnia 2016 r. była czynnym podatnikiem podatku od towarów i usług, sprzedaż usług w roku 2016 nie przekroczyła kwoty 200.000 zł, ale była wyższa niż 150.000 zł i wyniosła dokładnie kwotę 179,439 zł, nie świadczy i nie zamierza świadczyć usług doradztwa, a także nie udziela i nie będzie udzielała żadnych porad i wyjaśnień związanych z posiadanymi uprawnieniami zawodowymi zarówno w formie ustnej, jak i pisemnej, Wnioskodawczyni może korzystać ze zwolnienia podmiotowego od podatku od towarów i usług przewidzianego w art. 113 ust. 1 ww. ustawy w brzmieniu obowiązującym od dnia 1 stycznia 2017 r.

Zaznaczyć jednak należy, że w sytuacji, gdy wartość sprzedaży usług świadczonych przez Wnioskodawczynię przekroczy w trakcie roku podatkowego wskazaną w art. 113 ust. 1 ustawy kwotę 200.000 zł, bądź też Wnioskodawczyni w ramach działalności będzie wykonywała którąkolwiek z czynności wymienionych w art. 113 ust. 13 ustawy, to Wnioskodawczyni, w myśl art. 113 ust. 5 ustawy, utraci prawo do zwolnienia podmiotowego począwszy od zaistnienia czynności, którą przekroczy tę kwotę.

Tym samym stanowisko Wnioskodawczyni uznać należy za prawidłowe.

Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dniu wydania interpretacji.

Końcowo, Organ informuje, że zgodnie z art. 14na pkt 2 ustawy Ordynacja podatkowa, przepisów art. 14k-14n dotyczących ochrony prawnej wynikającej z zastosowania się Wnioskodawcy do otrzymanej interpretacji nie stosuje się, jeżeli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe przedstawione we wniosku stanowią element czynności będących przedmiotem decyzji wydanej w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy o podatku od towarów i usług, tj. czynności dokonanych w ramach transakcji, które pomimo spełnienia warunków formalnych ustanowionych w przepisach ustawy, miały zasadniczo na celu osiągnięcie korzyści podatkowych, których przyznanie byłoby sprzeczne z celem, któremu służą te przepisy.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, ul. Jasna 2/4, 00-013 Warszawa po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. z 2016 r., poz. 718, z późn. zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy). Skarga powinna czynić zadość wymaganiom pisma w postępowaniu sądowym, a ponadto zawierać: wskazanie zaskarżonej decyzji, postanowienia innego aktu lub czynności, oznaczenie organu, którego działania, bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania skarga dotyczy, określenie naruszenia prawa lub interesu prawnego, w przypadkach, o których mowa w art. 52 § 3 i 4, dowód, że skarżący wezwał właściwy organ do usunięcia naruszenia prawa (art. 57 § 1 pkt 1 - 4 ww. ustawy). Skarga na pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego wydana w indywidualnej sprawie, opinię zabezpieczającą i odmowę wydania opinii zabezpieczającej może być oparta wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd administracyjny jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a ww. ustawy).

Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Administracji Skarbowej w Warszawie, Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Płocku, ul. 1-go Maja 10, 09-402 Płock.