Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0114-KDIP1-2.4012.248.2025.1.MW
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-06-25
Teza: Nieposiadanie stałego miejsca prowadzenia działalności
gospodarczej na terytorium Polski oraz miejsce
opodatkowania nabywanych usług.
Słowa kluczowe: działalność-działalność gospodarcza
działalność-działalność gospodarcza-stałe miejsce
prowadzenia działalności
miejsce-miejsce opodatkowania
spółki-spółka zagraniczna
usługi-usługi magazynowania i przechowywania towarów
Zagadnienia: Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział V. Miejsce
świadczenia -Rozdział 3. Miejsce świadczenia przy
świadczeniu usług-Miejsce świadczenia usług na rzecz
podatnika
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział V. Miejsce
świadczenia -Rozdział 3. Miejsce świadczenia przy
świadczeniu usług-Miejsce świadczenia usług związanych
z nieruchomościami
1

Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział V. Miejsce
świadczenia -Rozdział 3. Miejsce świadczenia przy
świadczeniu usług-Stałe miejsce prowadzenia
działalności
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział V-
Rozdział 3-art. 28a-pkt 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział V-
Rozdział 3-art. 28b-ust. 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział V-
Rozdział 3-art. 28b-ust. 2
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział V-
Rozdział 3-art. 28e

## Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

Szanowni Państwo,
    stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego
    stanu faktycznego oraz zdarzenia przyszłego w podatku od towarów i usług jest
    prawidłowe.
    Zakres wniosku wspólnego o wydanie interpretacji indywidualnej
    25 kwietnia 2025 r. za pośrednictwem platformy e-Doręczenia wpłynął Państwa wniosek
    wspólny o wydanie interpretacji indywidualnej, który dotyczy nieposiadania stałego
    miejsca prowadzenia działalności gospodarczej na terytorium Polski oraz miejsca
    opodatkowania nabywanych usług. Treść wniosku wspólnego jest następująca:
    Zainteresowani, którzy wystąpili z wnioskiem wspólnym
    1) Zainteresowany będący stroną postępowania:
        Spółka A.
    2) Zainteresowana niebędąca stroną postępowania:
        B. sp. z o.o.
    Opis stanu faktycznego i zdarzenia przyszłego
    Spółka A. (dalej: „Wnioskodawca” lub „Spółka”) jest spółką utworzoną i działającą zgodnie z
    przepisami prawa szwedzkiego, posiada siedzibę rejestrową oraz siedzibę działalności
    gospodarczej w rozumieniu przepisów o podatku od towarów i usług w Szwecji, jest
    szwedzkim rezydentem podatkowym oraz szwedzkim podatnikiem podatku od wartości
    dodanej.
    Wnioskodawca działa w branży systemów dozoru wizyjnego oraz kontroli dostępu
    oferując rozwiązania m.in. w zakresie ochrony obiektów przemysłowych i budynków oraz
    nadzoru wideo. Głównym przedmiotem działalności Spółki jest produkcja oraz sprzedaż
    różnego rodzaju wyrobów takich jak kamery sieciowe, domofony (interkomy), czytniki kart
    dostępu, rejestratory wideo, detektory ruchu i dźwięku, sygnalizatory dźwiękowe itp.
    Produkcja wyrobów Spółki A. odbywa się w kilku zakładach produkcyjnych położonych na
    całym świecie, które są prowadzone przez zewnętrznych producentów na zasadzie
    produkcji zleconej (tzw. producentów kontraktowych).
    Spółka A. nie jest właścicielem żadnych obiektów, nieruchomości lub urządzeń
    magazynowych położonych w Polsce, ani też nie korzysta z takowych na podstawie innego
    tytułu prawnego (najem, dzierżawa, inna podobna umowa). Spółka A. nie zatrudnia i nie
    będzie zatrudniała w Polsce żadnych pracowników produkcyjnych lub magazynowych, nie
    deleguje oraz nie planuje delegować takich pracowników na stałe, ani też nie będzie
    dysponować na terytorium Polski pracownikami innych podmiotów, którzy byliby
    zobligowani wykonywać polecenia służbowe wydawane przez Wnioskodawcę. Wszelkie
    zasoby osobowe (zarząd oraz pracownicy wyższego i niższego szczebla) oraz zasoby
    techniczne niezbędne Spółce A. do prowadzenia działalności gospodarczej (biura) znajdują

    się w jej siedzibie w Szwecji, gdzie podejmowane są także wszelkie istotne decyzje
    dotyczące prowadzonej działalności, w tym decyzje dotyczące działalności prowadzonej na
    terytorium Polski.
    Spółka A. jest zarejestrowana w Polsce jako czynny podatnik podatku od towarów i usług,
    w związku z realizacją dostaw towarów nabytych uprzednio od polskich podatników.
    Spółka B. Sp. z o.o. (dalej: Spółka B.) jest spółką utworzoną i działającą zgodnie z
    przepisami prawa polskiego, posiada siedzibę działalności gospodarczej w Polsce i jest
    zarejestrowanym czynnym podatnikiem podatku od towarów i usług. Głównym
    przedmiotem działalności jest produkcja elektronicznego sprzętu powszechnego użytku
    na zamówienie odbiorców polskich i zagranicznych, w tym Spółki A.
    Spółka A. oraz Spółka B. nie są podmiotami powiązanymi w rozumieniu przepisów o
    cenach transferowych, w szczególności art. 11a ust. 1 pkt 4 ustawy o podatku
    dochodowym od osób prawnych.
    Spółka B. od 2014 roku produkuje oraz dostarcza towary na rzecz Spółki A. na zasadzie
    produkcji zleconej (tzw. producent kontraktowy). W tym zakresie Spółka B. dla celów VAT
    dokonuje dostaw towarów w ramach dostawy krajowej, wewnątrzwspólnotowej dostawy
    towarów oraz eksportu.
    Dodatkowo, pod koniec czwartego kwartału 2024 roku Spółka A. rozpoczęła współpracę ze
    Spółką B. w zakresie prowadzenia w Polsce centrum logistycznego (dalej: „CLC”)
    zlokalizowanego w siedzibie Spółki B. W ramach CLC Spółka B. świadczy usługi wyłącznie
    na rzecz Spółki A. Spółka B. nie świadczy podobnych usług dla innych klientów, niemniej
    jak wyżej wskazano Spółka B. współpracuje z wieloma innymi klientami w zakresie
    produkcji wyrobów.
    W ramach współpracy CLC Spółka B. świadczy na rzecz Spółki A. następujące usługi (dalej:
    „Usługi”):
    1) usługi logistyczne - obejmujące przyjmowanie towarów Spółki A, ich magazynowanie
      oraz dystrybucję;
    2) usługi produkcyjne - polegające na konfekcjonowaniu w budynku produkcyjnym Spółki
      B. zestawów gotowych do sprzedaży z dostarczonego przez Spółkę A. sprzętu, obudów
      zabezpieczających, instrukcji oraz akcesoriów. Rezultatem tego procesu jest
      kompletny wyrób będący własnością Spółki A., który następnie jest sprzedawany w
      ramach dostawy realizowanej przez Spółkę A. do odbiorców z Polski, Unii Europejskiej
      oraz krajów trzecich poza UE.
    Zasady współpracy w zakresie świadczenia Usług reguluje Umowa o świadczenie usług
    magazynowych i dystrybucyjnych (dalej: „Umowa”) zawarta pomiędzy Spółką A. a Spółką C.
    Inc. z siedzibą w Stanach Zjednoczonych (podmiotem z Grupy Spółki B. dominującym w
    stosunku do Spółki B.) wraz z aneksami, na podstawie których Spółka B. prowadzi CLC
    oraz świadczy Usługi bezpośrednio na rzecz Spółki A. Umowa ma charakter
    długoterminowy i jej kontynuacja w Polsce jest uzależniona od okresu realizacji Usług na
    rzecz Spółki A. W związku z tym, że Umowa została zawarta przez Spółkę C. Inc. w imieniu
    własnym oraz w imieniu jej spółek zależnych, zarówno Umowa jak i aneksy do niej mają
    zastosowanie i są wiążące dla Spółki B.
    W praktyce Usługi produkcyjne wykonywane przez Spółkę B. w CLC składają się z
    następujących etapów:
    1) Komponenty/części (np. kamery) wyprodukowane przez Spółkę B. (na zasadzie
      produkcji zleconej) i nabyte od Spółki B. przez Spółkę A. oraz inne komponenty
      dostarczone przez Spółkę A. do CLC od innych dostawców, są wykorzystywane przez
      Spółkę B. przy świadczeniu Usług (komponentami i zamówieniami zarządza Spółka A).
      Spółka A. jest właścicielem komponentów/części niezbędnych do produkcji (montażu)
      w trakcie całego procesu produkcyjnego/montażu w Polsce. Wykorzystywanie

      komponentów do celów innych niż montaż na zlecenie Spółki A. jest wyraźnie
      zabronione.
    2) Po dostarczeniu komponentów do CLC pracownicy Spółki B. odbierają towary w CLC (w
      lokalizacji Spółki B.) w Polsce i wprowadzają ich dane zdalnie (online) do systemu
      Spółki A.
    3) Dalsze czynności związane z planowaniem prac oraz montażem nie są już
      rejestrowane w systemie Spółki A.
    4) Usługi są planowane i realizowane przez Spółkę B. na podstawie zamówień
      dostarczonych przez Spółkę A. Samą realizacją zamówień zarządza Spółka B. Prace
      wykonywane są w oparciu o wytyczne/specyfikacje techniczne dostarczone przez
      Spółkę A. i polegają głównie na montażu i pakowaniu różnych elementów (w tym
      kamery, instrukcji, obudowy, złącza, akcesoriów do montażu, itp.) do jednego pudełka,
      które w ramach dostawy realizowanej przez Spółkę A. jest wysyłane do odbiorcy
      finalnego (dostawa krajowa, wewnątrzwspólnotowa dostawa towarów bądź eksport).
    5) Wysyłka zamówienia jest rejestrowana online i realizowana za pośrednictwem systemu
      Spółki A.
    Infrastruktura techniczna i rzeczowa
    Spółka A. nie posiada na terytorium Polski żadnej infrastruktury technicznej i rzeczowej,
    która byłaby wykorzystywana do świadczenia Usług (powierzchnie magazynowe, place
    składowe, zaplecze biurowe, itp.) ani na podstawie tytułu własności, ani na podstawie
    umowy najmu, dzierżawy lub innej umowy o podobnym charakterze.
    Świadczenie Usług przez Spółkę B. na rzecz Spółki A. ma miejsce w CLC, tj. w
    pomieszczeniach należących do Spółki B. Spółka A. nie posiada żadnego tytułu prawnego
    takiego jak prawo własności czy prawo do użytkowania na podstawie umowy najmu lub
    dzierżawy do pomieszczeń CLC. Spółka A. nie wykorzystuje również faktycznie oraz nie ma
    swobodnego dostępu do pomieszczeń CLC.
    Usługi logistyczne, takie jak magazynowanie, nie są wykonywane w specjalnie do tego celu
    wydzielonej przestrzeni. Na tej samej przestrzeni, co obszar świadczenia Usług
    logistycznych, Spółka B. np. przechowuje również własne zapasy i materiały. Jedynie do
    wykonywania Usług produkcyjnych (montażowych) została wydzielona w budynku
    magazynu przestrzeń produkcyjna/montażowa. Wydzielenie to ma jednak charakter
    organizacyjny, tzn. wynika z wewnętrznego sposobu organizacji pracy przez Spółkę B.
    Spółka A. nie zobowiązała Spółki B. do dokonania takiego wydzielenia - nie dysponuje tą
    powierzchnią oraz nie ma swobodnego dostępu do niej.
    Wszystkie procesy operacyjne odbywające się w CLC (takie jak np. przemieszczanie
    towarów w magazynie, montaż oraz kontrola jakości) są prowadzone przez Spółkę B.
    wyłącznie online za pośrednictwem systemu ERP (Enterprise Resource Planning)
    należącego do Spółki A. Obie strony mają dostęp zdalny (online) do tego systemu. Spółka
    A. ma możliwość monitorowania przemieszczeń towarów w systemie w czasie
    rzeczywistym.
    Pojedynczy specjalistyczny sprzęt (np. komputery z dostępem online do systemu ERP
    należącego do Spółki A, drukarki, automat do cięcia kartonu, automat do nakładania kleju)
    dostarczony został przez Wnioskodawcę do CLC tymczasowo w celu świadczenia Usług
    przez Spółkę B. Natomiast pozostały sprzęt, np. standardowe komputery, stoły
    montażowe, wyposażenie magazynu itp. zapewniany jest przez Spółkę B.
    Pracownicy
    Spółka A. nie zatrudnia żadnych pracowników w Polsce oraz nie posiada innego personelu
    w Polsce, np. zatrudnionego na podstawie umowy zlecenia, umowy o dzieło, umowy o

    współpracę lub innej podobnej. Spółka A. nie wysyła również swoich obecnych
    pracowników w celu stałego nadzorowania na miejscu sposobu świadczenia Usług przez
    Spółkę B.
    Usługi świadczone w ramach CLC są wykonywane w całości przez pracowników Spółki B.
    Spółka B. ma wyłączną i pełną kontrolę nad swoim personelem, w szczególności w
    zakresie nawiązywania i rozwiązywania umów z pracownikami oraz ich szkolenia. Spółka
    A. i jej pracownicy nie posiadają uprawnień do wydawania pracownikom Spółki B. poleceń
    służbowych. W szczególności Spółka A. nie ma wpływu na rekrutację personelu, politykę
    kadrową (zatrudnienia/awanse/zwolnienia), zakres przydzielanych obowiązków oraz
    miejsce i czas pracy. Nie wydaje też poleceń służbowych. Za zapewnienie personelu
    niezbędnego do wykonania Usług o wymaganej jakości w całości odpowiada Spółka B.
    Spółka A. wymaga jedynie od Spółki B., aby pracownicy zaangażowani w świadczenie
    Usług na jej rzecz posiadali odpowiednie doświadczenie zawodowe oraz nie podlegali
    ciągłej lub zwiększonej rotacji. W tym zakresie Spółka B. ma pełną swobodę decyzyjną, co
    do dysponowania własnymi pracownikami.
    Ponadto dostęp do stanowisk pracy nie wymaga osobistej identyfikacji przez pracowników
    Spółki B. Spółka B. wyznaczyła pewnych kluczowych pracowników z osobistym dostępem
    zdanym (online) do systemu ERP należącego do Spółki A., jak np. specjaliści ds. logistyki.
    Nadzór nad wykonywaniem Usług
    Spółka B. nadzoruje bezpośrednio wykonywanie Usług przez swoich pracowników (Spółka
    A. nie wydaje im instrukcji). Pracownicy Spółki B. pozostają całkowicie niezależni od
    Wnioskodawcy zarówno pod względem formalnym (brak stosunku prawnego tworzącego
    więzi podległości służbowej), jak również pod względem faktycznym (brak faktycznej
    podległości w postaci np. wiążących instrukcji lub poleceń).
    Spółka A. nie jest uprawniona do przeprowadzania audytów ani żadnej innej formy
    kontroli personelu Spółki B. W tym zakresie bowiem Spółka A. jest zainteresowana
    efektem świadczonych przez Spółkę B. Usług, a nie sprawowaniem kontroli nad zasobami
    ludzkimi Spółki B.
    W kontekście powołanego stanu faktycznego oraz zdarzenia przyszłego wątpliwości
    Wnioskodawcy budzą następujące kwestie:
    Pytania
    1) Czy biorąc pod uwagę przedstawiony w niniejszym wniosku stan faktyczny oraz
      zdarzenie przyszłe, prawidłowe jest stanowisko, zgodnie z którym Wnioskodawca nie
      posiada oraz nie będzie posiadał w Polsce stałego miejsca prowadzenia działalności
      gospodarczej w rozumieniu art. 11 ust. 1 Rozporządzenia wykonawczego 282/2011?
    2) Czy biorąc pod uwagę przedstawiony w niniejszym wniosku stan faktyczny oraz
      zdarzenie przyszłe, prawidłowe jest stanowisko, zgodnie z którym miejscem
      świadczenia Usług wykonywanych przez Spółkę B. na rzecz Wnioskodawcy jest oraz
      będzie miejsce siedziby Wnioskodawcy jako usługobiorcy?
    Stanowisko Zainteresowanych w sprawie
    1) Zdaniem Wnioskodawcy, biorąc pod uwagę przedstawiony w niniejszym wniosku stan
      faktyczny oraz zdarzenie przyszłe, prawidłowe jest stanowisko, zgodnie z którym
      Wnioskodawca nie posiada oraz nie będzie posiadał w Polsce stałego miejsca
      prowadzenia działalności gospodarczej w rozumieniu art. 11 ust. 1 Rozporządzenia
      wykonawczego 282/2011.
    2) Zdaniem Wnioskodawcy, biorąc pod uwagę przedstawiony w niniejszym wniosku stan
      faktyczny oraz zdarzenie przyszłe, prawidłowe jest stanowisko, zgodnie z którym
      miejscem świadczenia Usług wykonywanych przez Spółkę B. na rzecz Wnioskodawcy
      jest oraz będzie miejsce siedziby Wnioskodawcy jako usługobiorcy.

    Ad 1
    Mimo że ustawa o VAT odnosi się do pojęcia „stałego miejsca prowadzenia działalności
    gospodarczej” to jednak ani ustawa o VAT, ani przepisy wykonawcze do tej ustawy nie
    zawierają definicji tego pojęcia. Definicji takiej nie zawiera również dyrektywa 2006/112
    /WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości
    dodanej.
    Doprecyzowanie pojęcia „stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej”
    wprowadziło Rozporządzenie wykonawcze 282/2011, które obowiązuje od dnia 1 lipca
    2011 r. Jako że rozporządzenia unijne mają moc bezpośrednio obowiązującą państwa
    członkowskie i nie wymagają implementacji do krajowego porządku prawnego, dla celów
    ustalenia czy Spółka A. posiada stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej w
    Polsce, należy odwołać się do definicji przewidzianej w Rozporządzeniu wykonawczym 282
    /2011, która z wejściem w życie tego rozporządzenia stała się częścią polskiego porządku
    prawnego.
    Na podstawie art. 11 ust. 1 Rozporządzenia wykonawczego 282/2011, przez „stałe miejsce
    prowadzenia działalności gospodarczej” na potrzeby nabycia usług należy rozumieć
    dowolne miejsce - inne niż miejsce siedziby działalności gospodarczej podatnika - które
    charakteryzuje się wystarczającą stałością oraz odpowiednią strukturą w zakresie zaplecza
    personalnego i technicznego, by umożliwić mu odbiór i wykorzystywanie usług
    świadczonych do własnych potrzeb tego stałego miejsca prowadzenia działalności
    gospodarczej.
    W art. 11 ust. 2 Rozporządzenia wykonawczego 282/2011 w podobny sposób
    zdefiniowane zostało „stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej” na potrzeby
    świadczenia usług. Mianowicie miejsce to powinno się charakteryzować wystarczającą
    stałością oraz odpowiednią strukturą w zakresie zaplecza personalnego i technicznego, by
    umożliwić mu świadczenie usług, które wykonuje.
    Jednocześnie art. 11 ust. 3 Rozporządzenia wykonawczego 282/2011 stanowi, że fakt
    posiadania numeru identyfikacyjnego VAT sam w sobie nie jest wystarczający, by uznać, że
    podatnik posiada stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej.
    Ponadto trzeba podkreślić, że w pkt 14 preambuły do Rozporządzenia wykonawczego 282
    /2011 zostało wskazane, że powyższa definicja „stałego miejsca prowadzenia działalności”
    oparta jest na orzecznictwie Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej (dalej: „TSUE”),
    które Polska - wstępując w struktury UE - przyjęła do swojego porządku prawnego. Tym
    samym, przy ustaleniu, czy w przedstawionym stanie faktycznym oraz zdarzeniu
    przyszłym Spółka A. posiada stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej w
    Polsce, należy uwzględnić dotychczasowy dorobek orzeczniczy TSUE.
    W świetle przytoczonego powyżej art. 11 Rozporządzenia wykonawczego 282/2011, aby
    można było mówić o „stałym miejscu prowadzenia działalności” miejsce prowadzenia
    działalności musi charakteryzować się cechami takimi jak:
        a) posiadanie odpowiedniego zaplecza personalnego,
        b) posiadanie odpowiedniego wyposażenia technicznego (infrastruktura),
        c) ponadto oba wskazane powyżej uwarunkowania muszą charakteryzować się
        wystarczającą stałością oraz samodzielnością, niezbędną do podejmowania
        decyzji dotyczących świadczenia usług z tego miejsca bądź dla potrzeb tego
        miejsca.
    Podkreślić należy, iż jak wynika z orzecznictwa TSUE, aby można określić powstanie
    stałego miejsca prowadzenia działalności danego podmiotu potrzebne jest spełnienie
    łącznie wszystkich wskazanych powyżej warunków. Brak spełnienia któregokolwiek z nich
    wyklucza powstanie stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej.
    Równocześnie należy pamiętać, że kwestia analizy kryteriów, które muszą być spełnione,

    aby można było mówić o powstaniu dla danego podatnika stałego miejsca prowadzenia
    działalności gospodarczej na terytorium innego państwa członkowskiego była
    przedmiotem licznych orzeczeń TSUE.
    Przykładowo można wskazać wyrok z dnia 4 lipca 1985 r. w sprawie C-168/84 (Gunter
    Berkholz), w którym TSUE stwierdził, że stałe miejsce prowadzenia działalności wystąpi
    jedynie wówczas, gdy w danym miejscu znajdują się na stałe również pracownicy.
    Z kolei w wyroku z dnia 7 maja 2020 r. w sprawie C-547/18 (Dong Yang Electronics Sp. z o.
    o.) TSUE podkreślił, że nie można wywieść istnienia na terytorium państwa
    członkowskiego stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej spółki mającej
    siedzibę w państwie trzecim, wyłącznie opierając się na fakcie, że spółka ta posiada w tym
    państwie członkowskim spółkę zależną. Jak zauważył TSUE, o ile możliwe jest, aby spółka
    zależna stanowiła stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej swej spółki
    dominującej, o tyle taka kwalifikacja zależy od materialnych przesłanek ustanowionych
    Rozporządzeniem wykonawczym 282/2011, w szczególności w jego art. 11, które należy
    oceniać w kontekście rzeczywistości gospodarczej i handlowej.
    Z tego ostatniego wyroku należy zatem wyprowadzić wniosek, że co do zasady jedna
    spółka nie może stanowić „stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej” dla
    drugiej spółki, nawet jeżeli są to podmioty powiązane. Sytuację przeciwną należy uznać za
    wyjątek, który powinien mieć dostateczne uzasadnienie w świetle łączących obie spółki
    więzi gospodarczych i handlowych.
    A. Kryterium odpowiedniego zaplecza personalnego
    Pierwszym z kryteriów wymagających rozważenia jest kryterium odpowiedniego zaplecza
    personalnego. Brak zaplecza personalnego wyklucza możliwość istnienia stałego miejsca
    prowadzenia działalności gospodarczej.
    Jak wskazano we wniosku Spółka A. nie zatrudnia i nie będzie zatrudniała w Polsce
    żadnych pracowników produkcyjnych lub magazynowych, nie deleguje oraz nie planuje
    delegować takich pracowników na stałe, ani też nie będzie dysponować na terytorium
    Polski pracownikami innych podmiotów, którzy byliby zobligowani wykonywać polecenia
    służbowe wydawane przez Wnioskodawcę. Wszelkie zasoby osobowe (zarząd oraz
    pracownicy wyższego i niższego szczebla) oraz zasoby techniczne niezbędne Spółce A. do
    prowadzenia działalności gospodarczej (biura) znajdują się w jej siedzibie w Szwecji, gdzie
    podejmowane są także wszelkie istotne decyzje dotyczące prowadzonej działalności, w
    tym decyzje dotyczące działalności prowadzonej na terytorium Polski.
    Z drugiej strony należy zauważyć, że dla powstania stałego miejsca prowadzenia
    działalności gospodarczej nie jest konieczne, aby podatnik dysponował personelem, który
    jest u niego zatrudniony, i zapleczem technicznym, które jest jego własnością. Jednakże
    zgodzić należy się z poglądem wyrażonym w pkt. 51 opinii rzecznika generalnego z dnia 15
    maja 2014 r. w sprawie C-605/12 (Welmory sp. z o.o.), iż „(...) nawet jeśli stałe miejsce
    prowadzenia działalności gospodarczej niekoniecznie wymaga własnego zaplecza
    personalnego i technicznego, to podatnikowi musi jednak przysługiwać - na podstawie
    wymogu wystarczającej stałości miejsca działalności - porównywalna kontrola nad
    zapleczem personalnym i technicznym. Dlatego w szczególności konieczne są umowy o
    usługi lub umowy najmu dotyczące zaplecza personalnego i technicznego, które to
    zaplecze jest do dyspozycji podatnika jak własne, i które to umowy nie podlegają zatem
    rozwiązaniu w krótkim czasie”.
    Identyczny pogląd wyraził później TSUE w pkt. 41 wyroku z dnia 7 kwietnia 2022 r. w
    sprawie C- 333/20 (Berlin Chemie).
    W świetle powyższych uwag, dla powstania stałego miejsca prowadzenia działalności
    gospodarczej konieczne jest ustalenie możliwości dysponowania zapleczem personalnym i
    technicznym przez podatnika na poziomie porównywalnym z kontrolą właścicielską.

    W wyroku z dnia 3 czerwca 2021 r. w sprawie C-931/19 (Titanium Ltd) TSUE wskazał, że
    wynajmowana w państwie członkowskim nieruchomość nie stanowi stałego miejsca
    prowadzenia działalności gospodarczej, w sytuacji gdy właściciel tej nieruchomości nie
    posiada własnego personelu do świadczenia usług związanych z najmem. Wyrok ten po
    raz kolejny podkreślił znaczenie posiadania własnego zaplecza personalnego. Z wyroku
    tego wynika, że własnym zapleczem personalnym podatnika nie mogą być pracownicy
    zewnętrznego usługodawcy, który jedynie świadczy zwykłe usługi na rzecz podatnika i
    zachowuje pełną niezależność od niego.
    Na podstawie przedstawionego stanu faktycznego oraz zdarzenia przyszłego, należy
    stwierdzić, że Wnioskodawca nie ma i nie będzie miał kontroli nad pracownikami Spółki B,
    która byłaby porównywalna do kontroli nad własnymi pracownikami. Usługi są
    wykonywane w całości przez pracowników Spółki B. Spółka B. ma wyłączną i pełną
    kontrolę nad swoim personelem, w szczególności w zakresie nawiązywania i
    rozwiązywania umów z pracownikami oraz ich szkolenia. Spółka A. i jej pracownicy nie
    posiadają uprawnień do wydawania pracownikom Spółki B. poleceń służbowych. W
    szczególności Spółka A. nie ma wpływu na rekrutację personelu, politykę kadrową
    (zatrudnienia/awanse/zwolnienia), zakres przydzielanych obowiązków oraz miejsce i czas
    pracy. Nie wydaje im też poleceń służbowych. Za zapewnienie personelu niezbędnego do
    wykonania Usług o wymaganej jakości w całości odpowiada Spółka B.
    Warunku dysponowania zapleczem personalnym przez podatnika na poziomie
    porównywalnym z kontrolą właścicielską nie spełnia wydawanie ogólnych instrukcji lub
    zaleceń, co do odpowiedniego sposobu świadczenia usług. Jak bowiem zauważył NSA w
    wyroku z dnia 13 kwietnia 2023 r., sygn. akt I FSK 761/19: „Jeśli natomiast chodzi o
    korzystanie z „zasobów cudzych” w zakresie personelu, tj. pracowników zatrudnionych
    przez polską spółkę powiązaną, należy wskazać, że okoliczność, iż polska spółka
    powiązana będzie w ramach zawartej ze skarżącą umowy stosować się do instrukcji
    skarżącej (podobnie jak w przypadku każdego innego usługodawcy) nie oznacza, że
    skarżąca będzie miała wobec pracowników tej spółki powiązanej bezpośrednie
    uprawnienia mogące być zakwalifikowane jako dysponowanie zapleczem personalnym w
    stopniu odpowiadającym uprawnieniom właścicielskim. Należy odróżnić sytuację, w której
    usługodawca (powiązana spółka) wydaje własnemu personelowi polecenia, określa zakres
    obowiązków, zleca prace bądź wydaje instrukcje w celu zapewnienia prawidłowego
    wykonania usługi zamówionej przez usługobiorcę (skarżącą) od bezpośrednich uprawnień
    w tym względzie skarżącej”.
    Bez znaczenia jest również to, że Spółka A. wymaga od Spółki B., aby pracownicy
    zaangażowani w świadczenie Usług na jej rzecz posiadali odpowiednie doświadczenie
    zawodowe oraz nie podlegali ciągłej lub zwiększonej rotacji. Tego rodzaju oczekiwanie
    wobec usługodawcy nie wykracza bowiem poza zwykłe stosunki gospodarcze i
    uzasadnioną dbałość o wysoką jakość świadczonych usług.
    W świetle powyższego, należy uznać, że Wnioskodawca nie dysponuje ani nie będzie
    dysponować żadnym zapleczem personalnym w Polsce, ponieważ ani nie posiada on
    własnego zaplecza personalnego, ani też nie można stwierdzić, aby uzyskał on kontrolę
    właścicielską nad pracownikami Spółki B., gdyż pracownicy Spółki B. pozostają całkowicie
    niezależni od Wnioskodawcy.
    B. Kryterium odpowiedniego wyposażenia technicznego
    Drugim z omawianych kryteriów jest kryterium posiadania odpowiedniego zaplecza
    technicznego, tj. odpowiedniej infrastruktury potrzebnej do odbioru usług.
    Jak wskazano we wniosku Spółka A. nie jest właścicielem żadnych obiektów,
    nieruchomości lub urządzeń magazynowych położonych w Polsce, ani też nie korzysta z
    takowych na podstawie innego tytułu prawnego (najem, dzierżawa, inna podobna
    umowa). W szczególności Spółka A nie posiada na terytorium Polski żadnej infrastruktury
    technicznej i rzeczowej, która byłaby wykorzystywana do świadczenia Usług (powierzchnie

    magazynowe, place składowe, zaplecze biurowe, itp.) ani na podstawie tytułu własności,
    ani na podstawie umowy najmu, dzierżawy lub innej umowy o podobnym charakterze.
    Świadczenie Usług przez Spółkę B. na rzecz Spółki A. ma miejsce w CLC, tj. w
    pomieszczeniach należących do Spółki B. Spółka A. nie posiada żadnego tytułu prawnego
    takiego jak prawo własności czy prawo do użytkowania na podstawie umowy najmu lub
    dzierżawy do pomieszczeń CLC. Spółka A nie wykorzystuje również faktycznie oraz nie ma
    swobodnego dostępu do pomieszczeń CLC.
    Niemniej jednak w ramach Umowy Spółka zapewnia pojedynczy specjalistyczny sprzęt (np.
    komputery z dostępem online do systemu ERP należącego do Spółki A., drukarki, automat
    do cięcia kartonu, automat do nakładania kleju). Sprzęt ten został dostarczony przez
    Spółkę A. do CLC tymczasowo w celu świadczenia Usług przez Spółkę B.
    W związku z tym należy zauważyć, że w przypadku niektórych rodzajów działalności
    gospodarczej posiadanie pomieszczeń, w których prowadzana jest działalność ma
    kluczowe znaczenie dla oceny istnienia odpowiedniego zaplecza technicznego, a co za tym
    idzie istnienia stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej. Zaplecze techniczne
    powinno bowiem tworzyć strukturę, która jest adekwatna do prowadzenia konkretnej
    działalności gospodarczej wykonywanej przez podatnika. Brak istnienia istotnych
    elementów tego zaplecza w państwie świadczenia usług, bez których prowadzenie danej
    działalności nie jest możliwe, wyklucza powstanie stałego miejsca prowadzenia
    działalności gospodarczej. Zwrócił na to uwagę TSUE w wyroku z dnia 17 lipca 1997 r. w
    sprawie C-190/95 (ARO Lease BV):
    „Co za tym idzie, spółka leasingowa mająca siedzibę w jednym Państwie Członkowskim nie
    świadczy usług ze stałego miejsca prowadzenia działalności w innym Państwie
    Członkowskim, jeśli, po pierwsze, udostępnia samochody osobowe w drugim państwie na
    podstawie umów leasingowych z klientami posiadającymi tam swoją siedzibę, po drugie,
    jeśli klienci ci nawiązali kontakt ze spółką poprzez pośredników prowadzących działalność
    na własny rachunek i mających siedzibę w drugim państwie; po trzecie, jeśli klienci wybrali
    swoje samochody u dealerów posiadających siedzibę w drugim państwie, po czwarte, jeśli
    spółka leasingowa nabyła samochody w drugim państwie, w którym są one
    zarejestrowane i udostępniła je swoim klientom na podstawie umów leasingu
    sporządzonych i podpisanych w głównym miejscu prowadzenia działalności oraz, po piąte,
    jeśli klienci ponoszą koszty utrzymania i płacą podatek drogowy w drugim państwie, ale
    spółka leasingowa nie posiada biura ani żadnych pomieszczeń, w których mogłaby
    przechowywać samochody”.
    W świetle przedstawionego we wniosku stanu faktycznego oraz zdarzenia przyszłego nie
    sposób uznać, że Spółka A. dysponuje w Polsce własnym zapleczem technicznym, które
    byłoby wystarczające do samodzielnego wykonywania działalności gospodarczej. Zaplecza
    tego nie może bowiem stanowić specjalistyczny sprzęt zapewniany przez Spółkę A. Po
    pierwsze, nie jest on sam w sobie wystarczający do samodzielnego świadczenia Usług
    produkcyjnych i logistycznych. Po drugie, jest on udostępniany Spółce B., która podczas
    obowiązywania Umowy korzysta i dysponuje tym sprzętem w sposób co prawda
    ograniczony przedmiotem i celem Umowy, ale jednak dość niezależny. Można więc
    powiedzieć, że prawo do posiadania i użytkowania sprzętu, a więc czasowa kontrola nad
    nim, jest po stronie Spółki B., a nie Spółki A. Po trzecie, jest ogólnie przyjęte, że w
    przypadku produkcji zleconej (tutaj: montaż/konfekcjonowanie) podmiot zlecający taką
    produkcję zapewnia część sprzętu oraz narzędzi wykonawcy. Wymaga tego bowiem
    specyfika różnego rodzaju produktów oraz konieczność współdziałania między
    kontrahentami.
    Należy jednoznacznie stwierdzić, że to, co definiuje w tym przypadku zaplecze techniczne i
    rzeczowe niezbędne do świadczenia Usług logistycznych i produkcyjnych, to
    pomieszczenia CLC oraz wyposażenie tych pomieszczeń, które należy i jest kontrolowane
    wyłącznie przez Spółkę B.

    Biorąc pod uwagę powyższe, należy uznać, że Wnioskodawca nie dysponuje i nie będzie
    dysponował w wystarczającym stopniu własnymi zasobami technicznymi na terytorium
    Polski. Tym samym nie jest spełnione również drugie kryterium niezbędne dla uznania, że
    Wnioskodawca posiada stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej w Polsce.
    C. Kryterium stałości oraz samodzielności niezbędnej do podejmowania decyzji
    dotyczących świadczenia usług z tego miejsca bądź dla potrzeb tego miejsca
    Ostatnim kryterium, które musi być spełnione, aby można było mówić o stałym miejscu
    prowadzenia działalności gospodarczej, jest kryterium stałości oraz samodzielności
    niezbędnej do podejmowania decyzji (niezależności).
    Jak wynika z samej nazwy, „stały” to związany z danym miejscem, nieprzenośny,
    niezmienny - stałe miejsce prowadzenia działalności charakteryzować się powinno zatem
    określonym stopniem zaangażowania, który pozwala na uznanie, iż działalność
    prowadzona jest w tym miejscu nie w sposób przemijający, czy też okresowy. Konieczna
    jest zatem pewna określona minimalna skala działalności, która stanowi zewnętrzna
    oznakę, że działalność w tym miejscu prowadzona jest stale.
    W tym kontekście w ocenie Wnioskodawcy należy przede wszystkim zwrócić uwagę na
    fakt, że zgodnie z analizą przeprowadzoną powyżej - Spółka A nie posiada i nie będzie
    posiadała żadnych zasobów personalnych oraz praktycznie żadnych istotnych zasobów
    technicznych na terytorium Polski. Tym samym bezprzedmiotowe staje się rozpatrywanie
    kryterium stałości działalności, w przypadku gdy Spółka A. nie dysponuje i nie będzie
    dysponowała na terytorium Polski zasobami pozwalającymi stwierdzić, że prowadzi ona w
    Polsce działalność w ramach stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej.
    W ocenie Wnioskodawcy w analogiczny sposób należy odnieść się do drugiej części
    rozpatrywanego kryterium, tj. kryterium samodzielności niezbędnej do podejmowania
    decyzji. Spółka A. nie posiada i nie będzie posiadała na terytorium Polski zasobów
    ludzkich, a zatem choćby z tego powodu niemożliwe będzie podejmowanie w Polsce
    jakichkolwiek decyzji o charakterze zarządczym/innych istotnych decyzji związanych z
    usługami wykonywanymi przez Spółkę B. na rzecz Spółki A., czy też zawieranie umów,
    prowadzenie negocjacji z kontrahentami itp. Tym samym, w ocenie Wnioskodawcy, w
    żadnym stopniu nie zostaje spełniona przesłanka samodzielności.
    Biorąc pod uwagę powyższe, w ocenie Wnioskodawcy należy uznać, że nie jest spełnione
    również trzecie z rozpatrywanych kryteriów niezbędnych dla uznania, że Spółka A. posiada
    stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej w Polsce, tj. kryterium stałości oraz
    samodzielności niezbędnej do podejmowania decyzji dotyczących świadczenia usług z
    tego miejsca bądź dla potrzeb tego miejsca.
    Tym samym z przeprowadzonej analizy wynika, że Wnioskodawca nie posiada oraz nie
    będzie posiadał w Polsce stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej.
    Na zakończenie należy dodać, że Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej wypowiadał się
    już wielokrotnie na temat braku istnienia w Polsce stałego miejsca prowadzenia
    działalności gospodarczej w zbliżonych stanach faktycznych. Przykładowo można wskazać
    następujące interpretacje indywidualne:
    1) interpretacja indywidualna z dnia 3 marca 2025 r., znak: 0114-KDIP1-
      2.4012.687.2024.3.RM;
    2) interpretacja indywidualna z dnia 29 stycznia 2025 r., znak: 0114-KDIP1-
      2.4012.630.2024.1.RST;
    3) interpretacja indywidualna z dnia 17 stycznia 2025 r., znak: 0114-KDIP1-
      2.4012.593.2024.2.RST.
    Ad 2

    W myśl ogólnej zasady wyrażonej w art. 28b ust. 1 ustawy o VAT miejscem świadczenia
    usług w przypadku świadczenia usług na rzecz podatnika jest miejsce, w którym podatnik
    będący usługobiorcą posiada siedzibę działalności gospodarczej. Jednakże stosownie do
    treści art. 28b ust. 2 ustawy o VAT w przypadku, gdy usługi są świadczone dla stałego
    miejsca prowadzenia działalności gospodarczej podatnika, które znajduje się w innym
    miejscu niż jego siedziba działalności gospodarczej, miejscem świadczenia tych usług jest
    to stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej.
    Od powyższej ogólnej zasady ustalania miejsca świadczenia usług istnieją dalsze wyjątki,
    do których odsyła przepis art. 28b ust. 1 ustawy o VAT. Ustalając miejsce świadczenia
    usług należy w pierwszej kolejności zbadać, czy do danego stanu faktycznego ma
    zastosowanie jeden z wyjątków przewidzianych w ustawie o VAT. Dopiero po wykluczeniu
    takiej możliwości możliwe jest zastosowanie zasady ogólnej.
    Mając na uwadze charakter Usług przedstawionych we wniosku zasadne jest rozpatrzenie
    czy mogą one zostać uznane za usługi związane z nieruchomościami, dla których w art.
    28e ustawy o VAT przewidziano szczególną zasadą ustalania miejsca świadczenia.
    Zgodnie z art. 28e ustawy o VAT, miejscem świadczenia usług związanych z
    nieruchomościami, w tym usług świadczonych przez rzeczoznawców, pośredników w
    obrocie nieruchomościami, usług zakwaterowania w hotelach lub obiektach o podobnej
    funkcji, takich jak ośrodki wczasowe lub miejsca przeznaczone do użytku jako kempingi,
    użytkowania i używania nieruchomości oraz usług przygotowywania i koordynowania prac
    budowlanych, takich jak usługi architektów i nadzoru budowlanego, jest miejsce położenia
    nieruchomości.
    Bardziej szczegółowe zasady dotyczące świadczenia usług związanych z nieruchomościami
    określa art. 31a Rozporządzenia wykonawczego 282/2011. W myśl ustępu 1 tego przepisu
    usługi związane z nieruchomościami obejmują jedynie te usługi, które mają wystarczająco
    bezpośredni związek z daną nieruchomością. Usługi uważa się za mające wystarczająco
    bezpośredni związek z nieruchomością w następujących przypadkach:
    a) gdy wywodzą się z nieruchomości, a dana nieruchomość stanowi element składowy
      usługi i jest elementem centralnym oraz niezbędnym z punktu widzenia świadczonych
      usług;
    b) gdy są świadczone w odniesieniu do nieruchomości lub dla niej przeznaczone i mają
      na celu zmianę prawnego lub fizycznego stanu danej nieruchomości.
    W dalszej części przepis ten wymienia przykładowy katalog usług, które stanowią lub nie
    stanowią usług związanych z nieruchomościami. Z puntu widzenia niniejszego wniosku
    istotne są dwa przykłady wymienione w tym przepisie.
    Zgodnie z art. 31a ust. 2 lit. h Rozporządzenia wykonawczego 282/2011, jako usługi
    związane z nieruchomościami uznaje się wynajem lub wydzierżawianie nieruchomości
    inne niż opisane w ust. 3 lit. c, łącznie z przechowywaniem towarów w wyznaczonej do
    tego określonej części nieruchomości przeznaczonej do wyłącznego użytku przez
    usługobiorcę.
    Z kolei stosownie do treści art. 31a ust. 3 lit. b Rozporządzenia wykonawczego 282/2011,
    usług związanych z nieruchomościami nie stanowią usługi przechowywania towarów na
    terenie nieruchomości, jeżeli żadna część nieruchomości nie jest przeznaczona do
    wyłącznego użytku przez usługobiorcę.
    Można przypuszczać, że źródłem tych dwóch ostatnich przepisów jest rozstrzygnięcie
    zapadłe w wyroku TSUE z dnia 27 czerwca 2013 r. w sprawie C-155/12 (RR Donnelley
    Global Turnkey Solutions Poland sp. z o.o.).
    W orzeczeniu tym TSUE stwierdził, że kompleksowe usługi w zakresie magazynowania,
    obejmujące przyjmowanie towarów do magazynu, ich umieszczanie na odpowiednich
    półkach magazynowych, przechowywanie, pakowanie, wydawanie, rozładunek i załadunek

    stanowią świadczenie usług związanych z nieruchomościami jedynie wówczas, gdy
    magazynowanie stanowi świadczenie główne czynności jednolitej i usługobiorcom jest
    przyznane prawo używania całości lub części wyraźnie określonej nieruchomości.
    Mając powyższe na uwadze oraz okoliczności przedstawione we wniosku należy
    stwierdzić, że do Usług produkcyjnych oraz Usług logistycznych świadczonych przez
    Spółkę B. na rzecz Spółki A. nie ma zastosowania przepis art. 28e ustawy o VAT. Usługi
    produkcyjne polegają na konfekcjonowaniu w budynku produkcyjnym Spółki B. zestawów
    gotowych do sprzedaży z dostarczonego przez Spółkę A. sprzętu, obudów
    zabezpieczających, instrukcji oraz akcesoriów. Nie są to więc usługi, które wywodzą się z
    konkretnej nieruchomości, która stanowiłaby ich element centralny, niezbędny do jej
    wykonania. Istotą tych usług jest bowiem sam proces produkcji, a nie konkretna
    nieruchomość, w której ten proces się odbywa. Jeśli zaś chodzi o Usługi logistyczne to
    obejmują one przyjmowanie towarów, ich magazynowanie oraz dystrybucję. Nie są to
    więc wyłącznie usługi magazynowania czy tym bardziej usługi wynajmu nieruchomości. Są
    to usługi kompleksowe, składające się z kilku świadczeń, dla których konkretna
    nieruchomość, w której odbywają się procesy logistyczne nie stanowi centralnego
    elementu usługi.
    Dodatkowo należy wskazać, że o ile do wykonania zarówno Usług produkcyjnych jak i
    Usług logistycznych Spółka B. wykorzystuje pomieszczenia należące do niej samej, to
    jednak Spółka A nie posiada/nie będzie posiadała tytułu prawnego ani swobodnego
    wstępu do tych pomieszczeń. Usługi logistyczne nie są wykonywane w specjalnie do tego
    celu wydzielonej przestrzeni. Z kolei do wykonywania Usług produkcyjnych została co
    prawda wydzielona w budynku magazynu przestrzeń produkcyjna/montażowa, ale
    wydzielenie to ma jedynie charakter organizacyjny, tzn. wynika z wewnętrznego sposobu
    organizacji pracy przez Spółkę B. Spółka A. nie zobowiązała Spółki B. do dokonania takiego
    wydzielenia. Spółka A. nie ma prawa do zarządzania powierzchnią CLC, w której należące
    do niej towary są/będą montowane lub przechowywane.
    W konsekwencji Usługi produkcyjne oraz Usługi logistyczne świadczone przez Spółkę B. na
    rzecz Spółki A. nie są usługami związanymi z nieruchomościami w rozumieniu art. 28e
    ustawy o VAT, a tym samym ww. przepis nie znajduje do nich zastosowania.
    Dodatkowo Wnioskodawca wskazuje, że Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej w
    wydawanych interpretacjach w zbliżonych stanach faktycznych potwierdza stanowisko
    podatników, tj. uznaje, że usługi magazynowania/logistyczne nie są usługami związanymi z
    nieruchomością w rozumieniu art. 28e ustawy o VAT, przykładowo:
    1) interpretacja indywidualna z dnia 3 stycznia 2024r., znak: 0114-KDIP1-
      2.4012.569.2023.1.RM;
    2) interpretacja indywidualna z dnia 8 sierpnia 2024r., znak: 0114-KDIP1-
      2.4012.268.2024.1.RST;
    3) interpretacja indywidualna z dnia 22 stycznia 2025r., znak: 0114-KDIP12.
      4012.541.2024.2.RST.
    W dalszej kolejności należy zauważyć, jak wskazano w uzasadnieniu do pytania nr 1, że w
    ocenie Wnioskodawcy nie posiada on/nie będzie posiadać w Polsce stałego miejsca
    prowadzenia działalności gospodarczej w rozumieniu art. 11 ust. 1 Rozporządzenia
    wykonawczego 282/2011, a tym samym w rozumieniu art. 28b ust. 2 ustawy o VAT.
    Oznacza to, że do Usług świadczonych przez Spółkę B. na rzecz Spółki A. nie ma/nie będzie
    miał także zastosowania wyjątek, o którym mowa w art. 28b ust. 2 ustawy o VAT.
    W kontekście przepisu art. 28b ust. 2 ustawy o VAT należy dodatkowo pamiętać o jeszcze
    jednej rzeczy. Przepisy wyróżniają bowiem dwa rodzaje stałego miejsca prowadzenia
    działalności gospodarczej. W przepisie art. 11 ust. 1 Rozporządzenia wykonawczego 282
    /2011 mowa jest o tzw. biernym stałym miejscu prowadzenia działalności gospodarczej,
    czyli miejscu, które umożliwia odbiór i wykorzystanie świadczonych usług do własnych

    potrzeb tego stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej. Z kolei w przepisie
    art. 11 ust. 2 Rozporządzenia wykonawczego 282/2011 mowa jest o tzw. czynnym stałym
    miejscu prowadzenia działalności gospodarczej, czyli miejscu, które umożliwia
    świadczenie usług.
    W przepisie art. 28b ust. 2 ustawy o VAT mowa jest wyłącznie o biernym stałym miejscu
    prowadzenia działalności gospodarczej, gdyż chodzi o nabycie usług przez to miejsce.
    Przepis ten nie odnosi się w ogóle do czynnego stałego miejsca prowadzenia działalności
    gospodarczej.
    W dalszej kolejności należy przywołać wyrok TSUE z dnia 7 kwietnia 2022 r. w sprawie C-
    333/20 (Berlin Chemie), z którego wynika, że to samo zaplecze nie może być
    wykorzystywane jednocześnie do świadczenia i odbioru tych samych usług. W
    rozpatrywanej przez TSUE sprawie zapiecze personalne i techniczne, które zostało
    udostępnione spółce niemieckiej przez spółkę rumuńską i które zdaniem rumuńskich
    organów podatkowych pozwalało na wykazanie istnienia stałego miejsca prowadzenia
    działalności spółki niemieckiej w Rumunii, stanowiło również zaplecze, dzięki któremu
    spółka rumuńska świadczyła usługi na rzecz spółki niemieckiej.
    Teza, że to samo stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej nie może być
    wykorzystywane jednocześnie do świadczenia i odbioru tych samych usług pojawia się
    również w wyroku TSUE z dnia 29 czerwca 2023 r. w sprawie C-232/22 (Cabot Plastics
    Belgium SA).
    Zgodnie z tym, co zostało wskazane we wniosku, Spółka A. nie posiada w Polsce żadnego
    zaplecza technicznego oraz personalnego. Jedynym potencjalnym zapleczem
    Wnioskodawcy może być wyłącznie zaplecze należące do Spółki B. Tym samym nie jest
    możliwe odróżnienie zaplecza stosowanego przez Spółkę B. do świadczenia przez nią
    Usług logistycznych i produkcyjnych na rzecz Spółki A. od zaplecza, które byłoby
    wykorzystywane przez Spółkę A. do odbioru tych usług w Polsce.
    Mając powyższe na uwadze, miejsce opodatkowania usług świadczonych przez Spółkę B.
    na rzecz Wnioskodawcy powinno być ustalone wyłącznie na podstawie art. 28b ust. 1
    ustawy o VAT, co sprawia że miejscem tym jest/będzie miejsce siedziby Wnioskodawcy
    jako usługobiorcy. W niniejszej sprawie nie ma natomiast zastosowania przepis art. 28b
    ust. 2 ustawy o VAT, gdyż Wnioskodawca nie posiada w Polsce stałego miejsca
    prowadzenia działalności gospodarczej. Nie mamy też do czynienia z usługami związanymi
    z nieruchomościami w rozumieniu art. 28e ustawy o VAT.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest prawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t. j.
    Dz. U. z 2025 r., poz. 775), zwanej dalej ustawą:
      opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, podlegają:
      1) odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju;
      2) eksport towarów;
      3) import towarów na terytorium kraju;
      4) wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów za wynagrodzeniem na terytorium kraju;
      5) wewnątrzwspólnotowa dostawa towarów.
    Z powyższego przepisu wynika tzw. zasada terytorialności, zgodnie, z którą
    opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlegają określone czynności, ale tylko w
    sytuacji, gdy miejscem ich świadczenia jest terytorium kraju.
    Według art. 2 pkt 1 i 3 ustawy:

      przez terytorium kraju rozumie się przez to terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, z
      zastrzeżeniem art. 2a.
      Przez terytorium Unii Europejskiej rozumie się przez to terytoria państw
      członkowskich Unii Europejskiej.
    Na podstawie art. 7 ust. 1 ustawy:
      przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się
      przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (...).
    Zgodnie z art. 8 ust. 1 ustawy:
      przez świadczenie usług, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1 rozumie się każde
      świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej
      niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu
      art. 7 (...).
    Kwestie dotyczące miejsca świadczenia przy świadczeniu usług uregulowane zostały w
    rozdziale 3 działu V ustawy.
    Stosownie do art. 28a ustawy:
      na potrzeby stosowania ww. rozdziału:
      1. ilekroć jest mowa o podatniku - rozumie się przez to:
      a. podmioty, które wykonują samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w
        art. 15 ust. 2, lub działalność gospodarczą odpowiadającą tej działalności, bez
        względu na cel czy rezultat takiej działalności, z uwzględnieniem art. 15 ust. 6,
      b. osobę prawną niebędącą podatnikiem na podstawie lit. a, która jest
        zidentyfikowana lub obowiązana do identyfikacji do celów podatku lub podatku
        od wartości dodanej;
      2. podatnika, który prowadzi również działalność lub dokonuje transakcji
        nieuznawanych za podlegające opodatkowaniu dostawy towarów lub świadczenia
        usług zgodnie z art. 5 ust. 1, uznaje się za podatnika w odniesieniu do wszystkich
        świadczonych na jego rzecz usług.
    Wskazany powyżej art. 28a ustawy wprowadza drugą definicję podatnika do ustawy.
    Definicja ta ma zastosowanie tylko w przypadku ustalenia miejsca świadczenia usług.
    Podatnikiem według tej regulacji jest osoba wykonująca samodzielnie działalność
    gospodarczą. Ustawodawca odwołuje się w tym celu do definicji działalności gospodarczej
    ustalonej w art. 15 ust. 2 ustawy. Za podatników są uznawane również podmioty
    wykonujące działalność gospodarczą zgodnie z regulacjami innych państw członkowskich
    oraz państw trzecich.
    Zgodnie z ogólną zasadą wyrażoną w art. 28b ust. 1 ustawy:
      miejscem świadczenia usług w przypadku świadczenia usług na rzecz podatnika jest
      miejsce, w którym podatnik będący usługobiorcą posiada siedzibę działalności
      gospodarczej, z zastrzeżeniem ust. 2-4 oraz art. 28e, art. 28f ust. 1 i 1a, art. 28g ust.
      1, art. 28i, art. 28j ust. 1 i 2 oraz art. 28n.
    Natomiast jak stanowi art. 28b ust. 2 ustawy:
      w przypadku, gdy usługi są świadczone dla stałego miejsca prowadzenia działalności
      gospodarczej podatnika, które znajduje się w innym miejscu niż jego siedziba
      działalności gospodarczej, miejscem świadczenia tych usług jest to stałe miejsce
      prowadzenia działalności gospodarczej.
    Z niniejszych przepisów ustawy wynika zatem, że co do zasady, usługa świadczona na
    rzecz podatnika w rozumieniu art. 28a ustawy inna niż wskazana w art. 28e, art. 28f ust. 1
    i 1a, art. 28g ust. 1, art. 28i, art. 28j ust. 1 i 2 oraz art. 28n ustawy podlega opodatkowaniu

    w miejscu siedziby działalności gospodarczej usługobiorcy, chyba że jest świadczona dla
    stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej usługobiorcy, które znajduje się w
    innym miejscu niż jego siedziba działalności gospodarczej, wówczas miejscem świadczenia
    tej usługi jest stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej, dla którego ta usługa
    jest świadczona.
    Natomiast, według art. 28e ustawy:
      miejscem świadczenia usług związanych z nieruchomościami, w tym usług
      świadczonych przez rzeczoznawców, pośredników w obrocie nieruchomościami,
      usług zakwaterowania w hotelach lub obiektach o podobnej funkcji, takich jak
      ośrodki wczasowe lub miejsca przeznaczone do użytku jako kempingi, użytkowania i
      używania nieruchomości oraz usług przygotowywania i koordynowania prac
      budowlanych, takich jak usługi architektów i nadzoru budowlanego, jest miejsce
      położenia nieruchomości.
    Przepis art. 28e ustawy - jak wynika z jego brzmienia - stanowi wyjątek od zasady,
    przyjmując jako kryterium nie usytuowanie podmiotu, lecz przedmiotu, którym jest
    nieruchomość. Usługi, które jej wprost dotyczą, mają być opodatkowane według jej
    miejsca położenia. Kryterium położenia nieruchomości jest tu zatem decydujące -
    determinuje ono docelowo miejsce opodatkowania usługi związanej z daną
    nieruchomością. Co istotne, zasada wyrażona w art. 28e ustawy obejmuje wyłącznie
    usługi, które dotyczą konkretnej nieruchomości - jedynie wówczas można w praktyce
    zastosować opodatkowanie w miejscu położenia nieruchomości.
    Także Dyrektywa Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego
    systemu podatku od wartości dodanej (Dz. Urz. UE L Nr 347, str. 1, z późn. zm.) w art. 47
    przewiduje, że miejscem świadczenia usług związanych z nieruchomością, w tym usług
    rzeczoznawców i agentów nieruchomości, usług zakwaterowania w sektorze hotelarskim
    lub sektorach o podobnej funkcji, takich jak ośrodki wczasowe lub miejsca przeznaczone
    do użytku jako kempingi, przyznawanie prawa użytkowania nieruchomości oraz usług
    związanych z przygotowywaniem i koordynacją prac budowlanych, takich jak usługi
    architektów i biur nadzoru budowlanego, jest miejsce, w którym znajduje się dana
    nieruchomość.
    Ustawa nie zawiera definicji pojęcia „nieruchomość” oraz pojęcia „usługi związanej z
    nieruchomościami”. Niemniej jednak ustawodawca unijny wychodząc naprzeciw
    oczekiwaniom państw członkowskich wprowadził Rozporządzeniem Wykonawczym Rady
    (UE) nr 1042/2013 z dnia 7 października 2013 r. (Dz. Urz. UE L Nr 284, s. 1) zmianę do
    Rozporządzenia Wykonawczego Rady (UE) nr 282/2011 z dnia 15 marca 2011 r.
    ustanawiającego środki wykonawcze do Dyrektywy 2006/112/WE w sprawie wspólnego
    systemu podatku od wartości dodanej (Dz. Urz. UE L 77, str. 1, z późn. zm.) - zwanego
    dalej rozporządzeniem 282/2011 - pojęcie „nieruchomość”, jak również wyjaśnił, na czym
    polegają „usługi związane z nieruchomościami”.
    Zgodnie z art. 13b rozporządzenia:
      do celów stosowania dyrektywy 2006/112/WE za „nieruchomość” uznaje się:
      a. każdą określoną część ziemi, na jej powierzchni lub pod jej powierzchnią, która
      może stać się przedmiotem własności i posiadania;
      b. każdy budynek lub każdą konstrukcję przytwierdzone do gruntu lub w nim
      osadzone powyżej lub poniżej poziomu morza, których nie można w łatwy sposób
      zdemontować lub przenieść;
      c. każdy zainstalowany element stanowiący integralną część budynku lub
      konstrukcji, bez którego budynek lub konstrukcja są niepełne, taki jak drzwi, okna,
      dachy, schody i windy;

      d. każdy element, sprzęt lub maszynę zainstalowane na stałe w budynku lub
      konstrukcji, które nie mogą być przeniesione bez zniszczenia lub zmiany budynku
      lub konstrukcji.
    Jednocześnie w myśl art. 31a ust. 1 Rozporządzenia Wykonawczego Rady (UE) nr 282/2011
    z dnia 15 marca 2011 r. ustanawiającego środki wykonawcze do Dyrektywy 2006/112/WE
    w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. Urz. UE L 77 z
    23.03.2011, str. 1, ze zm.) - zwanego dalej rozporządzeniem 282/2011:
      usługi związane z nieruchomościami, o których mowa w art. 47 dyrektywy 2006/112
      /WE, obejmują jedynie te usługi, które mają wystarczająco bezpośredni związek z
      daną nieruchomością. Usługi uważa się za mające wystarczająco bezpośredni
      związek z nieruchomością w następujących przypadkach:
      a. gdy wywodzą się z nieruchomości, a dana nieruchomość stanowi element
      składowy usługi i jest elementem centralnym oraz niezbędnym z punktu widzenia
      świadczonych usług;
      b. gdy są świadczone w odniesieniu do nieruchomości lub dla niej przeznaczone i
      mają na celu zmianę prawnego lub fizycznego stanu danej nieruchomości.
    Jak stanowi art. 31a ust. 2 lit. h rozporządzenia 282/2011, ustęp 1 obejmuje w
    szczególności:
      wynajem lub wydzierżawianie nieruchomości inne niż opisane w ust. 3 lit. c), łącznie
      z przechowywaniem towarów w wyznaczonej do tego określonej części
      nieruchomości przeznaczonej do wyłącznego użytku przez usługobiorcę.
    Natomiast zgodnie z art. 31a ust. 3 lit. b rozporządzenia 282/2011 ustęp 1 nie ma
    zastosowania do:
      przechowywania towarów na terenie nieruchomości, jeżeli żadna część
      nieruchomości nie jest przeznaczona do wyłącznego użytku przez usługobiorcę.
    Zgodnie z przepisami rozporządzenia za usługi związane z nieruchomością nie mogą być
    uznane usługi związane z przechowywaniem (magazynowaniem) towarów, jeżeli
    usługobiorcy nie przysługuje wyłączne prawo do używania części nieruchomości, w której
    przechowuje towar.
    Powyższe potwierdził TSUE w sprawie C-215/19, gdzie stwierdził, że „Artykuł 47 dyrektywy
    2006/112, zmienionej dyrektywą 2008/8, oraz art. 31a rozporządzenia wykonawczego
    Rady (UE) nr 282/2011 z 15 marca 2011 r. ustanawiającego środki wykonawcze do
    dyrektywy 2006/112, zmienionego rozporządzeniem wykonawczym Rady (UE) nr 1042
    /2013 z 7 października 2013 r., należy interpretować w ten sposób, że usługi
    przechowywania w centrum danych, w ramach których świadczący je usługodawca
    udostępnia swoim klientom szafy serwerowe, by mogli oni zainstalować w nich własne
    serwery, oraz dostarcza im dodatkowe towary i świadczy na ich rzecz dodatkowe usługi,
    takie jak energia elektryczna i różne usługi w celu zapewnienia użytkowania tych
    serwerów w optymalnych warunkach, nie stanowią usług związanych z nieruchomością w
    rozumieniu tych przepisów, jeżeli owym klientom nie przysługuje - czego zbadanie należy
    do sądu odsyłającego - wyłączne prawo do używania części nieruchomości, w której
    zainstalowano szafy”.
    Kwestia określania miejsca świadczenia usług magazynowania była także przedmiotem
    rozstrzygnięcia Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej. W wyroku w polskiej sprawie
    C- 155/12 RR Donnelley Global Turnkey Solutions Poland, TSUE uznał, że jedynie
    świadczenie usług, które pozostaje w wystarczająco bezpośrednim związku z
    nieruchomością, mieści się w zakresie stosowania wskazanego art. 47 dyrektywy 2006
    /112. Aby świadczenie usług było objęte zakresem stosowania art. 47 dyrektywy 2006/112,
    konieczne jest, by owo świadczenie było związane z wyraźnie określoną nieruchomością.
    Jednakże, mając na uwadze, że wiele usług jest w ten lub inny sposób związanych z

    nieruchomościami, konieczne jest ponadto, aby przedmiotem świadczenia usług była
    sama nieruchomość. Tak dzieje się w szczególności wówczas, gdy nieruchomość
    określoną w sposób wyraźny należy uznać za konstytutywny element świadczenia usług,
    jako że stanowi ona centralny i nieodzowny element tego świadczenia.
    Zdaniem TSUE, świadczenia usług wyliczone w art. 47 dyrektywy 2006/112, które dotyczą
    bądź używania lub urządzania nieruchomości, bądź zarządzania włącznie z użytkowaniem
    oraz wyceny tego rodzaju nieruchomości, charakteryzują się tym, że sama nieruchomość
    stanowi przedmiot świadczenia. Wynika z tego, że usługa magazynowania, tego rodzaju
    jak usługa sporna w postępowaniu głównym, której nie można uznać za związaną z
    urządzaniem, zarządzaniem lub wyceną nieruchomości, może być objęta zakresem
    stosowania wskazanego art. 47 jedynie pod warunkiem, że usługobiorcy jest przyznane
    prawo używania całości lub części wyraźnie określonej nieruchomości.
    W opinii TSUE, jeżeli usługobiorcy w przypadku usługi magazynowania nie mają
    jakiegokolwiek prawa wstępu do części nieruchomości, w której były magazynowane ich
    towary lub nieruchomość, na której lub w której mają one być magazynowane, nie
    stanowi centralnego i nieodzownego elementu usługi, co podlega ocenie sądów
    krajowych, wówczas usługa tego rodzaju jak usługa sporna w postępowaniu głównym nie
    może być objęta art. 47 dyrektywy 2006/112.
    Z treści wniosku wynika, że Wnioskodawca jest spółką utworzoną i działającą zgodnie z
    przepisami prawa szwedzkiego, posiada siedzibę rejestrową oraz siedzibę działalności
    gospodarczej w Szwecji, jest szwedzkim rezydentem podatkowym oraz szwedzkim
    podatnikiem podatku od wartości dodanej. Spółka A. jest zarejestrowana w Polsce jako
    czynny podatnik podatku od towarów i usług. Wnioskodawca działa w branży systemów
    dozoru wizyjnego oraz kontroli dostępu. Głównym przedmiotem działalności Spółki A. jest
    produkcja oraz sprzedaż różnego rodzaju wyrobów takich jak kamery sieciowe, domofony
    (interkomy), czytniki kart dostępu, rejestratory wideo, detektory ruchu i dźwięku,
    sygnalizatory dźwiękowe itp. Produkcja wyrobów Spółki A. odbywa się w kilku zakładach
    produkcyjnych położonych na całym świecie, które są prowadzone przez zewnętrznych
    producentów na zasadzie produkcji zleconej. Spółka B. Sp. z o.o. jest spółką utworzoną i
    działającą zgodnie z przepisami prawa polskiego, posiada siedzibę działalności
    gospodarczej w Polsce i jest zarejestrowanym czynnym podatnikiem podatku od towarów
    i usług. Spółka B. od 2014 roku produkuje oraz dostarcza towary na rzecz Spółki A na
    zasadzie produkcji zleconej. Dodatkowo, pod koniec czwartego kwartału 2024 r. Spółka A
    rozpoczęła współpracę ze Spółką B. w zakresie prowadzenia w Polsce centrum
    logistycznego (CLC) zlokalizowanego w siedzibie Spółki B. W ramach współpracy CLC
    Spółka B. świadczy na rzecz Wnioskodawcy usługi logistyczne - obejmujące przyjmowanie
    towarów Spółki A., ich magazynowanie oraz dystrybucję oraz usługi produkcyjne -
    polegające na konfekcjonowaniu w budynku produkcyjnym Spółki B zestawów gotowych
    do sprzedaży z dostarczonego przez Spółkę A. sprzętu, obudów zabezpieczających,
    instrukcji oraz akcesoriów. Rezultatem tego procesu jest kompletny wyrób będący
    własnością Spółki A., który następnie jest sprzedawany w ramach dostawy realizowanej
    przez Spółkę A. do odbiorców z Polski, Unii Europejskiej oraz krajów trzecich poza UE.
    Państwa wątpliwości dotyczą m.in. ustalenia czy Wnioskodawca nie posiada oraz nie
    będzie posiadał w Polsce stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej w
    rozumieniu art. 11 ust. 1 Rozporządzenia wykonawczego 282/2011 (pytanie nr 1).
    Odnosząc się do przedmiotowej kwestii należy wskazać, że dla ujednolicenia stosowanych
    zasad dotyczących miejsca opodatkowania transakcji podlegających opodatkowaniu
    definicja „stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej” została zawarta w
    rozporządzeniu 282/2011.
    Z części wstępnej (preambuły) - punkt (4) wynika, że podstawowym celem niniejszego
    rozporządzenia 282/2011 jest zapewnienie jednolitego stosowania obecnego systemu
    VAT, poprzez określenie przepisów wykonawczych do dyrektywy 2006/112/WE, w
    szczególności w odniesieniu do podatników, dostawy towarów i świadczenia usług oraz

    miejsca transakcji podlegających opodatkowaniu. Zgodnie z zasadą proporcjonalności
    określoną w art. 5 ust. 4 Traktatu o Unii Europejskiej niniejsze rozporządzenie nie
    wykracza poza to, co jest konieczne do osiągnięcia tego celu. Przyjęcie rozporządzenia,
    jako wiążącego i mającego bezpośrednie zastosowanie we wszystkich państwach
    członkowskich, w sposób najpełniejszy zapewnia jednolite stosowanie.
    Natomiast w punkcie (14) stwierdzono, że:
      aby zapewnić jednolite stosowanie zasad dotyczących miejsca dokonania transakcji
      podlegających opodatkowaniu, należy wyjaśnić pojęcia, takie jak: siedziba
      działalności gospodarczej podatnika, stałe miejsce prowadzenia działalności
      gospodarczej, stałe miejsce zamieszkania oraz zwykłe miejsce pobytu. Stosowanie
      możliwie jak najbardziej precyzyjnych i obiektywnych kryteriów powinno ułatwić
      stosowanie tych pojęć w praktyce; należy przy tym uwzględniać orzecznictwo
      Trybunału Sprawiedliwości.
    W myśl art. 11 ust. 1 rozporządzenia 282/2011:
      na użytek stosowania art. 44 dyrektywy 2006/112/WE „stałe miejsce prowadzenia
      działalności gospodarczej” oznacza dowolne miejsce - inne niż miejsce siedziby
      działalności gospodarczej podatnika, o którym mowa w art. 10 niniejszego
      rozporządzenia - które charakteryzuje się wystarczającą stałością oraz odpowiednią
      strukturą w zakresie zaplecza personalnego i technicznego, by umożliwić mu odbiór i
      wykorzystywanie usług świadczonych do własnych potrzeb tego stałego miejsca
      prowadzenia działalności gospodarczej.
    Zgodnie z art. 11 ust. 2 rozporządzenia 282/2011:
      na użytek stosowania następujących artykułów stałe miejsce prowadzenia
      działalności gospodarczej oznacza dowolne miejsce - inne niż miejsce siedziby
      działalności gospodarczej podatnika, o którym mowa w art. 10 niniejszego
      rozporządzenia - które charakteryzuje się wystarczającą stałością oraz odpowiednią
      strukturą w zakresie zaplecza personalnego i technicznego, by umożliwić mu
      świadczenie usług, które wykonuje:
      a) art. 45 dyrektywy 2006/112/WE;
      b) począwszy od 1 stycznia 2013 r. - art. 56 ust. 2 akapit drugi dyrektywy 2006/112
        /WE;
      c) do 31 grudnia 2014 r. - art. 58 dyrektywy 2006/112/WE;
      d) art. 192a dyrektywy 2006/112/WE.
    Jak stanowi art. 11 ust. 3 rozporządzenia 282/2011:
      fakt posiadania numeru identyfikacyjnego VAT sam w sobie nie jest wystarczający,
      by uznać, że podatnik posiada stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej.
    Na podstawie art. 53 ust. 1 rozporządzenia 282/2011:
      na użytek stosowania art. 192a dyrektywy 2006/112/WE stałe miejsce prowadzenia
      działalności gospodarczej podatnika jest brane pod uwagę wyłącznie wtedy, gdy
      charakteryzuje się ono wystarczającą stałością oraz odpowiednią strukturą w
      zakresie zaplecza personalnego i technicznego, by umożliwić mu dokonanie dostawy
      towarów lub świadczenie usług, w których uczestniczy.
    Przy wykładni pojęcia „stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej”, odwołując
    się do orzeczeń TSUE, należy wskazać, że o ww. miejscu można mówić jeżeli występuje
    odpowiednia struktura w zakresie zaplecza personalnego i technicznego, niezbędna do
    prowadzenia działalności gospodarczej oraz istnieje pewna minimalna skala działalności
    gospodarczej, która pozwala na uznanie, że działalność podatnika w tym miejscu nie jest
    prowadzona w sposób okresowy, jak również działalność z tego miejsca jest prowadzona
    w sposób samodzielny w stosunku do działalności siedziby przedsiębiorstwa. W tym

    zakresie aktualne jest orzecznictwo TSUE, m.in. wyrok C-168/84 Gunter Berkholz, C-231/94
    Faaborg-Gelting Linien A/S, C-190/95 ARO Lease By, C-260/95 Commissioners of Customs
    and Excise v. DFDS A/S, C-390/96 Lease Plan Luxembourg SA, jak również C-605/12
    Welmory Sp. z o.o.
    Z uwagi na definicję stałego miejsca prowadzenia działalności wynikającą z
    przedmiotowego rozporządzenia 282/2011, jak również utrwalone orzecznictwo
    Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej oraz orzecznictwo polskich sądów
    administracyjnych w powyższym zakresie, wymienić można kilka przesłanek, których
    zaistnienie powoduje, że można mówić o „stałym miejscu prowadzenia działalności”. Jak
    wynika z samej nazwy „stały”, to trwale związany z danym miejscem, nieprzenośny,
    niezmienny. Powyższe wskazuje, że stałe miejsce prowadzenia działalności
    charakteryzować się musi pewnym określonym stopniem zaangażowania, które pozwala
    na uznanie, że działalność prowadzona jest w tym miejscu nie w sposób przemijający, czy
    też okresowy. Konieczna jest zatem pewna określona minimalna skala działalności, która
    stanowi zewnętrzną oznakę, że działalność w tym miejscu prowadzona jest stale.
    Zaangażowanie, o którym mowa powinno również przybrać konkretny wymiar osobowo-
    rzeczowy, pozwalający na świadczenie usług w sposób niezależny. Innymi słowy, dla
    uznania, że określone miejsce prowadzenia działalności ma charakter stały, konieczne jest
    istnienie w tym miejscu infrastruktury technicznej oraz personelu ludzkiego, który
    samodzielnie może świadczyć określone czynności. Taka osobowo-rzeczowa struktura w
    stałym miejscu prowadzenia działalności powinna występować w sposób stały, tzn.
    powtarzalny i nieprzemijający.
    Pojęcie stałego miejsca prowadzenia działalności nie sposób również rozpatrywać w
    oderwaniu od definicji działalności gospodarczej, o której mowa w art. 15 ust. 2 ustawy.
    Zgodnie z tym przepisem:
      działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców
      lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz
      rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność
      gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu
      towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów
      zarobkowych.
    Z uwagi na kryteria wskazane w powołanym przepisie należy stwierdzić, że podmiot
    posiada stałe miejsce prowadzenia działalności na terytorium kraju, jeżeli przy
    wykorzystaniu na jego terytorium infrastruktury oraz personelu, w sposób zorganizowany
    oraz ciągły, prowadzi działalność, w ramach której wykonuje czynności opodatkowane
    podatkiem od towarów i usług. Zatem, zarówno infrastruktura techniczna jak i
    zaangażowanie osobowe musi pozostawać w ścisłym związku z wykonywaniem czynności
    podlegających opodatkowaniu. Wobec tego, dla rozpoznania stałego miejsca prowadzenia
    działalności gospodarczej koniecznym jest, aby dane miejsce nie tylko wykorzystywało
    towary i usługi, ale także aby samo mogło wykonywać czynności podlegające
    opodatkowaniu, zgodnie z art. 5 ust. 1 ustawy. Przy czym, dla uznania działalności
    podmiotu za stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej w Polsce nie jest
    konieczne, aby przy wykorzystaniu wystarczających środków sam podmiot świadczył
    usługi czy też dokonywał dostaw towarów. Ważne jest aby stworzona struktura
    działalności podmiotu miała możliwość odbioru i korzystania z usług dostarczonych na
    własne potrzeby.
    Jednocześnie do przyjęcia stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej w
    danym państwie nie jest konieczne posiadanie własnego zaplecza personalnego i
    technicznego, podatnikowi musi jednak przysługiwać - na podstawie wymogu
    wystarczającej stałości miejsca działalności - kontrola nad zapleczem personalnym i
    technicznym usługodawcy porównywalna do tej jaką sprawuje nad zapleczem własnym.

    Na podstawie wymienionych przesłanek można uznać, że jeżeli dany podmiot posiada w
    danym państwie personel oraz strukturę (w tym infrastrukturę techniczną), cechującą się
    odpowiednią stałością, to posiada stałe miejsce prowadzenia działalności w tym państwie.
    Bez znaczenia pozostaje natomiast - co należy podkreślić - czy są to pracownicy
    zatrudnieni bezpośrednio przez ten podmiot, czy też „własna” infrastruktura.
    Orzecznictwo TSUE wskazuje bowiem, że także korzystanie z zasobów ludzkich i
    technicznych innego podmiotu może prowadzić do powstania stałego miejsca
    prowadzenia działalności w innym kraju.
    Należy w tym miejscu przywołać orzeczenie NSA z 3 października 2019 r. (I FSK 980/17)
    porusza kwestię „samowystarczalności” stałego miejsca prowadzenia działalności
    gospodarczej: „To, czy posiadane w danym miejscu siły i środki są odpowiednie, powinno
    być oceniane każdorazowo w kontekście konkretnych usług. Pamiętać bowiem należy, że
    owe siły i środki mają być odpowiednie do tego, aby umożliwić albo odbiór i wykorzystanie
    nabywanych usług, albo świadczenie usług. Innymi słowy, powinno być tak, że to ta
    właśnie struktura faktycznie konsumuje, zużywa usługi. Jeśli nie jest możliwe, aby dana
    struktura (z uwagi na swoje zaplecze personalne i techniczne) była w stanie skonsumować
    nabywane usługi, to należy ją uznać za niebędącą w tym przypadku stałym miejscem
    prowadzenia działalności. Odpowiednio - stałe miejsce prowadzenia działalności powinno
    mieć w dyspozycji takie siły i środki, aby było w stanie wyświadczyć usługi, które sprzedaje.
    Tylko wówczas w odniesieniu do sprzedawanych usług może być ono uznane za stałe
    miejsce prowadzenia działalności”.
    Natomiast w wyroku z dnia 7 kwietnia 2022 r. w sprawie C#333/20 Berlin Chemie A.
    Menarini SRL TSUE stwierdził, że „Artykuł 44 dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28
    listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej, zmienionej
    dyrektywą Rady 2008/8/WE z dnia 12 lutego 2008 r., i art. 11 rozporządzenia
    wykonawczego Rady (UE) nr 282/2011 z dnia 15 marca 2011 r. ustanawiającego środki
    wykonawcze do dyrektywy 2006/112 należy interpretować w ten sposób, że spółka mająca
    siedzibę w jednym państwie członkowskim nie ma stałego miejsca prowadzenia
    działalności gospodarczej w innym państwie członkowskim ze względu na to, iż posiada
    tam spółkę zależną, która na podstawie umów udostępnia jej zaplecze techniczne i
    personalne, za pomocą których świadczy ona, na zasadach wyłączności, usługi
    marketingowe, regulacyjne, reklamowe i reprezentacji, mogące mieć bezpośredni wpływ
    na wielkość sprzedaży”.
    W wyroku C-232/22 z 29 czerwca 2023 r. TSUE orzekł, że „podatnik będący usługobiorcą,
    którego siedziba działalności gospodarczej znajduje się poza Unią, nie posiada stałego
    miejsca prowadzenia działalności gospodarczej w państwie członkowskim, w którym ma
    siedzibę podmiot świadczący dane usługi, pod względem prawnym odrębny od tego
    usługobiorcy, jeżeli nie posiada on tam odpowiedniej struktury w zakresie zaplecza
    personalnego i technicznego, która może stanowić to stałe miejsce prowadzenia
    działalności gospodarczej, i to nawet wówczas, gdy podatnik świadczący usługi wykonuje
    na rzecz tego podatnika będącego usługobiorcą, w wykonaniu wyłącznego zobowiązania
    umownego, usługi w postaci produkcji z materiałów powierzonych oraz szereg świadczeń
    akcesoryjnych lub uzupełniających, które przyczyniają się do działalności gospodarczej
    podatnika będącego usługobiorcą w tym państwie członkowskim”.
    Należy także zwrócić uwagę na wyrok TSUE z dnia 13 czerwca 2024 r. o sygn. C#533/22, w
    którym TSUE orzekł, że „(...) nie można uznać, iż spółka będąca podatnikiem VAT, mająca
    siedzibę działalności gospodarczej w jednym państwie członkowskim, która korzysta z
    usług świadczonych przez spółkę mającą siedzibę w innym państwie członkowskim,
    posiada dla celów określenia miejsca świadczenia tych usług stałe miejsce prowadzenia
    działalności gospodarczej w tym ostatnim państwie członkowskim, z tego tylko powodu, że
    obie spółki należą do tej samej grupy lub że spółki te są ze sobą związane umową o
    świadczenie usług (pkt 54). (...) spółka będąca podatnikiem VAT, mająca siedzibę
    działalności gospodarczej w jednym państwie członkowskim, która korzysta z usług

    świadczonych przez spółkę z siedzibą w innym państwie członkowskim, nie posiada
    stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej w tym ostatnim państwie
    członkowskim, jeżeli zaplecze personalne i techniczne, którym dysponuje ona w
    rzeczonym państwie członkowskim, nie jest odrębne od zaplecza, za pomocą którego
    świadczone są na jej rzecz usługi, lub jeżeli to zaplecze personalne i techniczne zapewnia
    jedynie wykonywanie czynności przygotowawczych lub pomocniczych (pkt 81)”.
    Mając na uwadze powołane orzecznictwo TSUE i przepisy prawa oraz przedstawione
    okoliczności sprawy należy stwierdzić, że Spółka A nie posiada/nie będzie posiadała
    stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej w Polsce. Spółka A nie
    zorganizowała/nie zorganizuje bowiem na terytorium kraju odpowiednich zasobów
    osobowych i technicznych umożliwiających samodzielne prowadzenie działalności
    gospodarczej w sposób stały.
    Spółka A działa w branży systemów dozoru wizyjnego oraz kontroli dostępu. Na podstawie
    umowy o świadczenie usług magazynowych i dystrybucyjnych usługi dla Spółki A. świadczy
    Spółka B. Głównym przedmiotem działalności jest produkcja elektronicznego sprzętu
    powszechnego użytku na zamówienie odbiorców polskich i zagranicznych, w tym Spółki A.
    Spółka B. od 2014 roku produkuje oraz dostarcza towary na rzecz Spółki A na zasadzie
    produkcji zleconej. Dodatkowo, pod koniec 2024 roku Spółka A. rozpoczęła współpracę ze
    Spółką B. w zakresie prowadzenia w Polsce centrum logistycznego (CLC) zlokalizowanego
    w siedzibie Spółki B. W ramach CLC Spółka B. świadczy usługi wyłącznie na rzecz Spółki A.
    Spółka B. nie świadczy podobnych usług dla innych klientów, niemniej jednak Spółka B.
    współpracuje z wieloma innymi klientami w zakresie produkcji wyrobów. W ramach
    współpracy CLC Spółka B. świadczy na rzecz Spółki A. Usługi logistyczne - obejmujące
    przyjmowanie towarów Spółki A., ich magazynowanie oraz dystrybucję, a także Usługi
    produkcyjne - polegające na konfekcjonowaniu w budynku produkcyjnym Spółki B
    zestawów gotowych do sprzedaży z dostarczonego przez Spółkę A. sprzętu, obudów
    zabezpieczających, instrukcji oraz akcesoriów. Rezultatem tego procesu jest kompletny
    wyrób będący własnością Spółki A., który następnie jest sprzedawany w ramach dostawy
    realizowanej przez Spółkę A. do odbiorców z Polski, Unii Europejskiej oraz krajów trzecich
    poza UE.
    Za „stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej” należy uznać każde miejsce inne
    niż siedziba działalności gospodarczej podatnika, jeżeli łącznie zostaną spełnione warunki:
    posiadania w tym miejscu zaplecza personalnego i technicznego, ponadto zaplecze to
    musi posiadać strukturę, która umożliwia odbiór i wykorzystanie nabywanych usług dla
    własnych potrzeb oraz musi charakteryzować się stałością. W analizowanej sprawie Spółka
    A nie zatrudnia i nie będzie zatrudniała w Polsce żadnych pracowników produkcyjnych lub
    magazynowych, nie deleguje oraz nie planuje delegować takich pracowników na stałe, ani
    też nie będzie dysponować na terytorium Polski pracownikami innych podmiotów, którzy
    byliby zobligowani wykonywać polecenia służbowe wydawane przez Wnioskodawcę.
    Ponadto jak sami Państwo wskazaliście, Spółka A nie posiada na terytorium Polski
    infrastruktury technicznej (z wyjątkiem pojedynczego specjalistycznego sprzętu) i
    rzeczowej, która byłaby wykorzystywana do świadczenia Usług (powierzchnie
    magazynowe, place składowe, zaplecze biurowe, itp.) ani na podstawie tytułu własności,
    ani na podstawie umowy najmu, dzierżawy lub innej umowy o podobnym charakterze.
    Zatem mając na uwadze powyższe należy uznać, że Spółka A. nie posiada/nie będzie
    posiadać własnego zaplecza osobowego ani technicznego.
    Co prawda, Spółka A. dostarczyła tymczasowo do CLC w celu świadczenia Usług przez
    Spółkę B pojedynczy specjalistyczny sprzęt (np. komputery z dostępem online do systemu
    ERP należącego do Spółki A., drukarki, automat do cięcia kartonu, automat do nakładania
    kleju), lecz pozostały sprzęt, np. standardowe komputery, stoły montażowe, wyposażenie
    magazynu itp. zapewniany jest przez Spółkę B. Jednakże udostępniany pojedynczy sprzęt
    przez Spółkę A nie stworzy infrastruktury niezbędnej do tego, by prowadzić samodzielną
    działalność w sposób ciągły. Jak już wskazałem, Spółka A. nie posiada na terytorium Polski

    infrastruktury technicznej (z wyjątkiem ww. pojedynczego specjalistycznego sprzętu) i
    rzeczowej, która byłaby wykorzystywana do świadczenia Usług (powierzchnie
    magazynowe, place składowe, zaplecze biurowe, itp.) ani na podstawie tytułu własności,
    ani na podstawie umowy najmu, dzierżawy lub innej umowy o podobnym charakterze. Co
    więc istotne w sprawie, poza wyżej wskazanym specjalistycznym sprzętem dostarczonym
    przez Spółkę A. do CLC tymczasowo w celu świadczenia Usług przez Spółkę B. Spółka A.
    nie posiada/nie będzie posiadać na terytorium Polski infrastruktury technicznej i
    rzeczowej, która byłaby wykorzystywana do świadczenia Usług.
    Dla istnienia stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej nie jest konieczne
    posiadanie własnego zaplecza personalnego oraz technicznego i kryterium to może być
    spełnione również w przypadku korzystania przez usługobiorcę z personelu i
    infrastruktury technicznej usługodawcy. Jednak w takim przypadku zaplecze to musi być
    dostępne dla usługobiorcy jak jego własne tj. usługobiorca musi sprawować nad nim
    kontrolę porównywalną do tej, jaką sprawuje nad zapleczem własnym. W analizowanej
    sprawie Spółka A. co prawda nabywa na terytorium Polski Usługi logistyczne oraz Usługi
    produkcyjne od Spółki B., jednak jak wynika z wniosku Spółka A. nie zatrudnia i nie będzie
    zatrudniała w Polsce żadnych pracowników, wszelkie zasoby osobowe oraz zasoby
    techniczne niezbędne Spółce A. do prowadzenia działalności gospodarczej znajdują się w
    jej siedzibie w Szwecji, gdzie podejmowane są także wszelkie istotne decyzje dotyczące
    prowadzonej działalności, w tym decyzje dotyczące działalności prowadzonej na
    terytorium Polski. Usługi świadczone w ramach CLC są wykonywane w całości przez
    pracowników Spółki B. To Spółka B. ma wyłączną i pełną kontrolę nad swoim personelem,
    w szczególności w zakresie nawiązywania i rozwiązywania umów z pracownikami oraz ich
    szkolenia. Spółka A. i jej pracownicy nie posiadają uprawnień do wydawania pracownikom
    Spółki B. poleceń służbowych. Za zapewnienie personelu niezbędnego do wykonania
    Usług o wymaganej jakości w całości odpowiada Spółka B. Spółka B. nadzoruje
    bezpośrednio wykonywanie Usług przez swoich pracowników (Spółka A nie wydaje im
    instrukcji). Pracownicy Spółki B. pozostają całkowicie niezależni od Wnioskodawcy
    zarówno pod względem formalnym (brak stosunku prawnego tworzącego więzi
    podległości służbowej), jak również pod względem faktycznym (brak faktycznej podległości
    w postaci np. wiążących instrukcji lub poleceń). Spółka A. nie posiada ponadto żadnego
    tytułu prawnego takiego jak prawo własności czy prawo do użytkowania na podstawie
    umowy najmu lub dzierżawy do pomieszczeń swojego Kontrahenta (Spółki B). W
    konsekwencji należy więc uznać, że Spółka A nie sprawuje/nie będzie sprawowała
    bezpośredniej kontroli nad zasobami osobowymi lub technicznymi Spółki B.
    porównywalnej do tej jaką sprawuje nad zapleczem własnym.
    Do przyjęcia istnienia stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej ważne jest
    również, aby miejsce to charakteryzowało się „wystarczającą stałością”, czyli strukturą o
    wystarczającej (minimalnie wymaganej dla prowadzenia działalności gospodarczej)
    trwałości poprzez zorganizowanie zasobów ludzkich i zaplecza technicznego tak, aby miały
    one możliwości wykorzystania usług dla własnych potrzeb. Zatem, decydujący jest fakt, że
    struktura funkcjonująca przez określony czas charakteryzuje się wystarczającą stałością, a
    nie została założona dla potrzeb przemijających. Stałość prowadzonej działalności musi
    być odnoszona do czynnika czasu, czyli do długości okresu działalności, do jej zamierzonej
    lub faktycznej powtarzalności i systematyczności.
    Raz jeszcze należy podkreślić, że Spółka A. nie posiada na terytorium Polski infrastruktury
    technicznej (z wyjątkiem pojedynczego specjalistycznego sprzętu) i rzeczowej, która byłaby
    wykorzystywana do świadczenia Usług (powierzchnie magazynowe, place składowe,
    zaplecze biurowe, itp.). Spółka A. również nie zatrudnia i nie będzie zatrudniała w Polsce
    żadnych pracowników, wszelkie zasoby osobowe (zarząd oraz pracownicy wyższego i
    niższego szczebla) oraz zasoby techniczne niezbędne Spółce A. do prowadzenia
    działalności gospodarczej (biura) znajdują się w jej siedzibie w Szwecji. Zatem, skoro
    Spółka A. nie posiada na terytorium Polski odpowiednich zasobów osobowych oraz
    technicznych niezbędnych do prowadzenia działalności nie można uznać, że spełnione jest

    kryterium stałości, bowiem kryterium to należy odnieść do obecności zasobów osobowych
    i technicznych.
    Należy również zwrócić uwagę na cytowany już wyrok TSUE C-333/20 z 7 kwietnia 2022 r.
    oraz wyrok TSUE C-232/22 z 29 czerwca 2023 r. Wynika z nich, że z perspektywy określania
    stałego miejsca prowadzenia działalności istotne jest ustalenie charakteru zaplecza
    personalnego i technicznego. TSUE orzekł, że to samo zaplecze personalne nie może być
    wykorzystywane jednocześnie do świadczenia i odbioru tych samych usług. Innymi słowy,
    co do zasady jeden podmiot nie powinien być uznany za stałe miejsce prowadzenia
    działalności innego podmiotu, przynajmniej w zakresie tych usług, które świadczy dla tego
    innego podmiotu. Odnosząc powyższe do Państwa sytuacji należy stwierdzić, że Spółka B.
    świadczy i będzie świadczyła na rzecz Spółki A. określone usługi, a to oznacza, że w
    przypadku uznania istnienia stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej, to
    samo zaplecze zasobów personalnych jak i technicznych byłoby wykorzystywane zarówno
    do świadczenia usług na rzecz Spółki A. jak i ich odbioru. Tym samym, zgodnie z wyrokiem
    TSUE C-333/20 z 7 kwietnia 2022 r. takie miejsce nie powinno być uznane za stałe miejsce
    prowadzenia działalności. Natomiast z powołanego wyroku TSUE C-232/22 wynika m.in.,
    że podmiot zagraniczny nie posiada stałego miejsca prowadzenia działalności
    gospodarczej w państwie członkowskim, jeżeli nie posiada on tam odpowiedniej struktury
    w zakresie zaplecza personalnego i technicznego, która może stanowić to stałe miejsce
    prowadzenia działalności gospodarczej i to nawet wówczas, gdy usługodawca, w
    wykonaniu wyłącznego zobowiązania umownego, świadczy usługi w postaci produkcji z
    materiałów powierzonych oraz szereg świadczeń akcesoryjnych lub uzupełniających, które
    przyczyniają się do działalności gospodarczej usługobiorcy w tym państwie członkowskim.
    Zatem, oceniając całokształt przedstawionych okoliczności sprawy należy stwierdzić, że
    Spółka A. nie posiada/nie będzie posiadała stałego miejsca prowadzenia działalności
    gospodarczej na terytorium Polski.
    W konsekwencji Państwa stanowisko w zakresie pytania nr 1 należało uznać za prawidłowe
    .
    Ponadto Państwa wątpliwości dotyczą także ustalenia czy miejscem świadczenia Usług
    wykonywanych przez Spółkę B na rzecz Spółki A jest oraz będzie miejsce siedziby Spółki A.
    jako usługobiorcy (pytanie nr 2).
    Jak wynika z opisu sprawy Spółka B. od 2014 roku produkuje oraz dostarcza towary na
    rzecz Spółki A. na zasadzie produkcji zleconej (tzw. producent kontraktowy). Ponadto
    Spółka A. rozpoczęła współpracę ze Spółką B. w zakresie prowadzenia w Polsce centrum
    logistycznego (CLC) zlokalizowanego w siedzibie Spółki B. W ramach CLC Spółka B
    świadczy usługi wyłącznie na rzecz Spółki A. Spółka B. nie świadczy podobnych usług dla
    innych klientów. W ramach współpracy CLC Spółka B. świadczy na rzecz Spółki A.
    następujące Usługi: usługi logistyczne - obejmujące przyjmowanie towarów Spółki A., ich
    magazynowanie oraz dystrybucję; usługi produkcyjne - polegające na konfekcjonowaniu w
    budynku produkcyjnym Spółki B. zestawów gotowych do sprzedaży z dostarczonego przez
    Spółkę A. sprzętu, obudów zabezpieczających, instrukcji oraz akcesoriów. Rezultatem tego
    procesu jest kompletny wyrób będący własnością Spółki A., który następnie jest
    sprzedawany w ramach dostawy realizowanej przez Spółkę A. do odbiorców z Polski, Unii
    Europejskiej oraz krajów trzecich poza UE.
    Odnosząc się do nabywanych Usług logistycznych należy zauważyć, że Spółka A. nie
    posiada żadnego tytułu prawnego takiego jak prawo własności czy prawo do użytkowania
    na podstawie umowy najmu lub dzierżawy do pomieszczeń CLC. Co istotne w sprawie,
    Spółka A. nie wykorzystuje również faktycznie oraz nie ma swobodnego dostępu do
    pomieszczeń CLC. Usługi logistyczne, obejmujące przyjmowanie towarów, magazynowanie
    oraz dystrybucję, nie są wykonywane w specjalnie do tego celu wydzielonej przestrzeni.
    Na tej samej przestrzeni, co obszar świadczenia Usług logistycznych, Spółka B. np.

    przechowuje również własne zapasy i materiały. Nie jest to więc przestrzeń przeznaczona
    do wyłącznego użytku przez Spółkę A. Nabywane Usługi logistyczne nie będą zatem
    związane z nieruchomościami.
    W zakresie Usług produkcyjnych (montażowych) świadczonych przez Kontrahenta na
    Państwa rzecz została wydzielona w budynku magazynu przestrzeń produkcyjna
    /montażowa. Jak Państwo wskazaliście, wydzielenie to ma jednak charakter organizacyjny,
    tzn. wynika z wewnętrznego sposobu organizacji pracy przez Spółkę B. Spółka A. nie
    zobowiązała Spółki B. do dokonania takiego wydzielenia - nie dysponuje tą powierzchnią
    oraz nie ma swobodnego dostępu do niej. Ponadto co istotne, to że Usługi produkcyjne
    mają miejsce w budynku magazynu nie oznacza, że są to usługi związane z
    nieruchomością. Istotą tych usług jest sam proces produkcji, a magazyn w takim
    przypadku nie stanowi elementu centralnego świadczonych usług.
    Tym samym należy stwierdzić, że ww. świadczenia (tj. Usługi logistyczne oraz Usługi
    produkcyjne nabywane od Spółki B.) stanowią/będą stanowić usługi do których stosuje się
    art. 28b ustawy (tj. są/będą to usługi do których nie stosuje się szczególnych zasad
    ustalania miejsca świadczenia usług na podstawie art. 28e, art. 28f ust. 1 i 1a, art. 28g ust.
    1, art. 28i, art. 28j ust. 1 i 2 oraz art. 28n). Przy tym Spółka A. posiada siedzibę działalności
    gospodarczej w Szwecji i jednocześnie jak ustaliłem nie posiada/nie będzie posiadała w
    Polsce stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej.
    Zatem, odnosząc się do Państwa wątpliwości, w analizowanej sprawie miejsce świadczenia
    Usług logistycznych oraz Usług produkcyjnych świadczonych przez Spółkę B. na rzecz
    Spółki A. należy ustalić zgodnie z ogólną zasadą dotyczącą ustalania miejsca świadczenia
    usług, o której mowa w art. 28b ust. 1 ustawy. Tym samym, ww. Usługi nie są/nie będą
    opodatkowane w Polsce. Usługi te są/będą opodatkowane w kraju siedziby usługobiorcy
    tj. w Szwecji.
    W konsekwencji Państwa stanowisko w zakresie pytania nr 2 należało uznać za
    prawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy:
        stanu faktycznego, który Państwo przedstawiliście i stanu prawnego, który
        obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia, oraz
        zdarzenia przyszłego, które Państwo przedstawiliście i stanu prawnego, który
        obowiązuje w dniu wydania interpretacji.
    Jednocześnie wskazuję, że interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe
    tylko wtedy, gdy rzeczywisty stan faktyczny sprawy będącej przedmiotem interpretacji
    pokrywał się będzie z opisem stanu faktycznego oraz zdarzenia przyszłego podanym przez
    Państwa w złożonym wniosku. W związku z powyższym, w przypadku zmiany
    któregokolwiek elementu przedstawionego we wniosku opisu sprawy, udzielona
    odpowiedź traci swoją aktualność.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
        Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb
        ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz.
        111 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa

        sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego oraz zdarzenia
        przyszłego. Z funkcji ochronnej będą mogli skorzystać Ci z Państwa, którzy
        zastosują się do interpretacji.
        Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
      z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
        Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

przez Zainteresowanego, który
    jest stroną postępowania
    Spółka A. (Zainteresowany będący stroną postępowania - art. 14r § 2 Ordynacji
    podatkowej) ma prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego
    Sądu Administracyjnego w (...). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje
    ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
    (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
        w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
        Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
        w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na
        adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS
        /SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a, art. 14b § 1 i art. 14r
    Ordynacji podatkowej.