Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0114-KDIP1-2.4012.234.2025.1.RM
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-06-04
Teza: Rozpoznania wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów oraz
dostawy krajowej w ramach transakcji łańcuchowej oraz
ustalenie daty dostawy towarów (obowiązku podatkowego).
Słowa kluczowe: dostawa-dostawa towarów
kurier
nabycie-wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów
obowiązek-obowiązek podatkowy-moment powstania
obowiązku podatkowego
transakcja-transakcja łańcuchowa (szeregowa)
transport-transport towarów
Zagadnienia: Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział IV.
Obowiązek podatkowy-Rozdział 1. Zasady ogólne-
Obowiązek podatkowy - zasada ogólna
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II-
Rozdział 3-art. 9-ust. 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział IV-
Rozdział 1-art. 19a-ust. 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział V-
Rozdział 1-art. 22-ust. 3-pkt 2

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

7 kwietnia 2025 r. za pośrednictwem ePUAP wpłynął Państwa wniosek o wydanie
    interpretacji indywidualnej, który dotyczy rozpoznania wewnątrzwspólnotowego nabycia
    towarów oraz dostawy krajowej w ramach transakcji łańcuchowej oraz ustalenia daty
    dostawy towarów. Treść wniosku jest następująca:

## Opis zdarzenia przyszłego

(...) Sp. z o.o. (dalej: Wnioskodawca lub (...)) zajmuje się sprzedażą na terytorium Polski
    komponentów do (...), produkowanych przez spółki z tej samej grupy kapitałowej poza
    granicami kraju (w tym także poprzez prowadzony sklep internetowy), a także sprzedażą
    rozwiązań „customer solution”, tj. realizowaniem projektów w oparciu o indywidualne
    zamówienia klientów.
    Wnioskodawca jest zarejestrowanym podatnikiem VAT czynnym w Polsce, jak również jest
    zarejestrowany jako podatnik VAT UE.
    Jedną ze spółek z grupy, od której Wnioskodawca nabywa towary, jest A. SE & Co. KG.
    (dalej: A.) z siedzibą w Niemczech.
    A. jest zarejestrowana jako podatnik VAT czynny w Niemczech oraz jako podatnik VAT UE.
    Wnioskodawca nie jest natomiast zarejestrowany dla celów VAT w Niemczech.
    Wnioskodawca zawarł z A. umowę dystrybucyjną (dalej: Umowa) regulującą zasady
    dystrybucji towarów nabywanych od A. na rzecz polskich kontrahentów Wnioskodawcy –
    podatników zarejestrowanych dla celów VAT w Polsce (dalej: Nabywca końcowy).
    Ugruntowany model dystrybucji oparty o Umowę przedstawia się następująco:
    1) Nabywcy końcowi zamawiają towar u Wnioskodawcy,
    2) Wnioskodawca po przyjęciu zamówienia od Nabywcy końcowego składa następnie
      zamówienie do A.,
    3) A. realizuje zamówienie od Wnioskodawcy i dokonuje sprzedaży towaru do
      Wnioskodawcy, ale wysyła zamówiony towar ze swojego magazynu zlokalizowanego
      na terenie Niemiec bezpośrednio na adres Nabywcy końcowego w Polsce wskazany w
      zamówieniu (adres dostawy). Towar jest wysyłany bezpośrednio do Nabywcy
      końcowego za pośrednictwem firmy kurierskiej zaangażowanej przez A. Transport
      towaru nie podlega żadnej przerwie w drodze z terenu Niemiec lub Polski – jest
      jedynie sortowany ze względów logistycznych przez firmę kurierską w jej centrach
      logistycznych według miejsca przeznaczenia.
    Zgodnie z postanowieniami Umowy, A. inicjuje procedurę logistyczną i jest uprawniony do
    zaangażowania przewoźnika oraz określenia wszystkich aspektów logistycznych. Tym
    samym, A. odpowiada za kluczowe czynności związane z organizacją transportu. W
    praktyce jest on odpowiedzialny w szczególności za wyszukanie przewoźnika (kuriera) i
    uzgadnianie z nim aspektów technicznych przewozu (data i miejsce załadunku, waga, ilość
    i objętość towaru, miejsce dostawy). A. kooperuje z przewoźnikami (kurierami), z którymi
    zawarł stałe umowy o współpracy. Odpowiada również za pakowanie przesyłek, wydruk i
    naklejenie etykiet przewozowych oraz nadanie przesyłki u przewoźnika (kuriera).

    A. przekazuje również Wnioskodawcy numer przesyłki oraz link do jej monitorowania. Po
    otrzymaniu tych informacji Wnioskodawca przekazuje te dane Nabywcy końcowemu –
    Nabywca końcowy otrzymuje informację o wydaniu towaru kurierowi (w Niemczech przez
    A.) i w tej wiadomości Wnioskodawca przekazuje mu również numer przesyłki oraz link do
    jej monitoringu. Tym samym, wszyscy uczestnicy opisywanej transakcji mają możliwość
    monitoringu przesyłki.
    Stosownie do Umowy, Wnioskodawca jest natomiast odpowiedzialny za wszystkie koszty
    związane z transportem towaru, co oznacza, że zwraca A. wszelkie koszty poniesione w
    związku z transportem towaru przez kuriera.
    Wnioskodawca jest obciążany kosztami transportu towarów na podstawie odrębnych
    faktur (osobnych od faktur z tytułu sprzedaży towarów) wystawianych okresowo przez A.
    Podobnie, A. ponosi pierwotnie koszty ubezpieczenia towaru podczas transportu od chwili
    odebrania towaru przez kuriera od A. do momentu jego dostarczenia do Nabywcy
    końcowego (A. zawiera umowę ubezpieczenia bezpośrednio z ubezpieczycielem). Koszt
    ubezpieczenia jest jednak uwzględniony w ramach faktury sprzedaży wystawionej na rzecz
    Wnioskodawcy (kwota ubezpieczenia jest uwzględniona w pozycji dotyczącej świadczenia
    głównego, brak osobnej pozycji dotyczącej ubezpieczenia na fakturze).
    Zgodnie z Umową, jeżeli w danym przypadku nie uzgodniono inaczej, wszystkie dostawy
    towarów z magazynu A. na rzecz Spółki dokonane są w oparciu o warunki Incoterms FCA.
    Oznacza to, że A. przenosi ryzyko utraty lub uszkodzenia towaru na kupującego
    (Wnioskodawca) w chwili przekazania ich przewoźnikowi (kurierowi).
    Strony Umowy nie określiły żadnych innych warunków transakcji, a w szczególności nie
    określiły momentu przejścia na rzecz Wnioskodawcy prawa do rozporządzania towarem
    jak właściciel. Umowa określa jedynie, że A. zachowuje prawo własności towarów do
    momentu całkowitej zapłaty ceny zakupu przez Wnioskodawcę.
    W powyższym modelu transakcji A. wystawia na rzecz Wnioskodawcy faktury
    dokumentujące wewnątrzwspólnotową dostawę towarów.
    Z kolei w ramach sprzedaży do Nabywcy końcowego Wnioskodawca, co do zasady, stosuje
    obecnie warunki Incoterms DDP. W świetle tej reguły sprzedający (Wnioskodawca)
    przenosi ryzyko utraty lub uszkodzenia towaru na kupującego (Nabywcę końcowego), gdy
    towary są pozostawione do dyspozycji kupującego, na przybywających środkach
    transportu, gotowe do wyładunku w oznaczonym miejscu przeznaczenia.
    W tym wypadku również nie zostały określone żadne inne warunki transakcji, w
    szczególności nie określono momentu przejścia na rzecz Wnioskodawcy prawa do
    rozporządzania towarem jak właściciel. Jedynie w Ogólnych Warunkach Sprzedaży
    Wnioskodawcy (dalej: OWS) zawarte jest postanowienie zastrzegające prawo własności
    towaru Wnioskodawcy do zapłaty całkowitej ceny sprzedaży przez Nabywcę końcowego.
    Faktury wystawiane przez Wnioskodawcę na rzecz Nabywców końcowych w ramach
    opisanego modelu transakcji dokumentują dostawy krajowe.
    Wnioskodawca rozważa jednak zmianę warunków Incoterms stosowanych w ramach
    dostawy na rzecz Nabywców końcowych na CPT lub CIP.
    W świetle obu tych reguł sprzedający przenosi ryzyko utraty lub uszkodzenia towaru na
    kupującego poprzez przekazanie ich przewoźnikowi zaangażowanemu przez
    sprzedającego. Różnica między tymi regułami sprowadza się do tego, że w przypadku
    reguły CIP, sprzedający (Wnioskodawca) – inaczej niż w regule CPT – odpowiada za
    zawarcie umowy ubezpieczenia od ryzyka utraty lub uszkodzenia towarów, od punktu
    dostawy do co najmniej punktu przeznaczenia. Postanowienie, że do dostaw na rzecz
    Nabywców końcowych znajdują zastosowanie ww. reguły Incoterms zostanie
    uwzględnione w OWS Wnioskodawcy, które mają zastosowanie do każdej sprzedaży lub w
    indywidualnej umowie zawartej z Nabywcą końcowym.

    Pytania
    Czy prawidłowe jest stanowisko Wnioskodawcy, iż w opisanym zdarzeniu przyszłym:
    1) nabycie towaru od A. ma z punktu widzenia Wnioskodawcy charakter
      wewnątrzwspólnotowego nabycia towaru, natomiast pomiędzy Wnioskodawcą a
      Nabywcą końcowym ma miejsce krajowa dostawa towarów,
    2) datą dokonania dostawy towarów przez Wnioskodawcę na rzecz Nabywcy końcowego,
      uwzględniając okoliczności przeprowadzenia tej dostawy (w tym zastosowane warunki
      Incoterms), będzie każdorazowo data wydania towaru przewoźnikowi (kurierowi)
      przez A.?
    Państwa stanowisko w sprawie
    Zdaniem Wnioskodawcy:
    1) nabycie towaru od A. przez Wnioskodawcę będzie mieć charakter
      wewnątrzwspólnotowego nabycia towaru, natomiast pomiędzy Wnioskodawcą a
      Nabywcą końcowym ma miejsca krajowa dostawa towarów,
    2) datą dokonania dostawy towarów przez Wnioskodawcę na rzecz Nabywcy końcowego,
      uwzględniając okoliczności przeprowadzenia tej dostawy (w tym zastosowane warunki
      Incoterms), będzie każdorazowo data wydania towaru przewoźnikowi (kurierowi)
      przez A.
    Ad 1
    W myśl art. 5 ust. 1 pkt 1 Ustawy VAT, opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług
    podlegają odpłatna dostawa towarów na terytorium kraju.
    Wedle art. 7, przez dostawę towarów rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania
    towarami jak właściciel.
    Zgodnie z zasadą terytorialności wynikającą z art. 5 ust. 1 Ustawy VAT, opodatkowaniu
    VAT podlegają tylko te dostawy towarów, które zostaną uznane za wykonane na
    terytorium kraju. W tym wypadku określenie miejsca świadczenia (dostawy) determinuje
    miejsce opodatkowania. Miejsce świadczenia wskazuje jednocześnie państwo, w którym
    dana czynność winna zostać opodatkowana. Określenie miejsca świadczenia jest
    szczególnie istotne w przypadku dostawy towarów, która odbywa się pomiędzy
    podmiotami z różnych państw. Miejsce świadczenia (opodatkowania) przy dostawie
    towarów uzależnione jest od sposobu, w jaki realizowana jest ta dostawa.
    Wedle zasady ogólnej wynikającej z art. 22 ust. 1 pkt 1 Ustawy VAT, miejscem dostawy
    towarów wysyłanych lub transportowanych przez dokonującego ich dostawy, ich nabywcę
    lub przez osobę trzecią jest miejsce, w którym towary znajdują się w momencie
    rozpoczęcia wysyłki lub transportu do nabywcy.
    Z kolei wedle art. 22 ust. 1 pkt 3 Ustawy VAT, miejscem dostawy towarów niewysyłanych
    ani nietransportowanych jest miejsce, w którym towary znajdują się w momencie dostawy.
    W art. 22 ust. 2-3 Ustawy VAT uwzględniono natomiast zasady szczególne dotyczące
    określenia miejsca świadczenia przy dostawie towarów w przypadku tzw. transakcji
    łańcuchowych.
    Jak stanowi art. 22 ust. 2 Ustawy VAT, w przypadku gdy te same towary są przedmiotem
    kolejnych dostaw oraz są wysyłane lub transportowane bezpośrednio od pierwszego
    dostawcy do ostatniego w kolejności nabywcy, wysyłkę lub transport przyporządkowuje
    się wyłącznie jednej dostawie.
    W ocenie Wnioskodawcy, kluczowe jest zatem rozstrzygnięcie czy transakcje opisane
    powyżej jako zdarzenia przyszłe, w których uczestniczy Wnioskodawca, stanowią element
    transakcji łańcuchowej, w rozumieniu art. 22 ust. 2 Ustawy VAT. Z przepisu tego wynika, że
    transakcja łańcuchowa występuje w sytuacji, gdy dokonywane są co najmniej dwie

    dostawy pomiędzy co najmniej trzema podmiotami, przy czym towar wydawany jest
    bezpośrednio przez pierwszego dostawcę ostatniemu nabywcy. W takich przypadkach,
    mimo że faktyczne przemieszczenie towarów odbywa się tylko pomiędzy pierwszym
    dostawcą a ostatnim nabywcą, uznaje się, że dostawy towarów dokonał każdy z
    podmiotów biorących udział w tych czynnościach, co wiąże się z wystąpieniem po ich
    stronie określonych skutków związanych z dokonaniem dostawy towarów.
    Cechą charakterystyczną transakcji łańcuchowej jest więc to, że pośrednicy (nabywcy
    pośredni pomiędzy pierwszym dostawcą a ostatnim nabywcą) nie wchodzą w fizyczne
    posiadanie przedmiotu dostawy. Ich pominięcie w czynności wydania towaru, jest wręcz
    warunkiem wystąpienia dostawy łańcuchowej (takie stanowisko wynika m.in. z wyroku
    NSA z 24 kwietnia 2014 r., sygn. akt I FSK 767/13).
    Z tego rodzaju sytuacją, zdaniem Wnioskodawcy, będziemy mieć również do czynienia w
    opisanym zdarzeniu przyszłym. Towar wydawany kurierowi przez A. jest bowiem
    transportowany bezpośrednio do miejsca dostawy wskazanego przez Nabywcę
    końcowego. Transport ten ma ponadto charakter nieprzerwany – w drodze do Nabywcy
    końcowego towar nie zatrzymuje się na terenie Niemiec lub Polski. W rezultacie, wysyłka
    lub transport mogą być przyporządkowane tylko jednej z dwóch opisanych w zdarzeniu
    przyszłym dostaw towarów (A.-Wnioskodawca albo Wnioskodawca-Nabywca końcowy).
    Zgodnie z art. 22 ust. 2b Ustawy VAT, w przypadku towarów, o których mowa w ust. 2,
    które są wysyłane lub transportowane z terytorium jednego państwa członkowskiego na
    terytorium innego państwa członkowskiego, wysyłka lub transport tych towarów są
    przyporządkowane wyłącznie dostawie dokonanej do podmiotu pośredniczącego.
    Przez podmiot pośredniczący, o którym mowa w ust. 2b, rozumie się innego niż pierwszy
    w kolejności dostawcę towarów, który wysyła lub transportuje towar samodzielnie albo za
    pośrednictwem osoby trzeciej działającej na jego rzecz (art. 22 ust. 2d Ustawy VAT).
    Stosownie natomiast do art. 22 ust. 2e Ustawy VAT, w przypadku towarów, o których
    mowa w ust. 2, które są wysyłane lub transportowane z terytorium kraju na terytorium
    państwa trzeciego albo z terytorium jednego państwa członkowskiego na terytorium
    innego państwa członkowskiego przez:
    1) pierwszego dostawcę - wysyłkę lub transport przyporządkowuje się jego dostawie;
    2) ostatniego nabywcę - wysyłkę lub transport przyporządkowuje się dostawie dokonanej
      do tego nabywcy.
    Wobec powyższego, w przypadku transakcji łańcuchowej, tylko jednej dostawie można
    przyporządkować wysyłkę lub transport towarów – dostawa ta stanowi tzw. dostawę
    ruchomą.
    W odniesieniu do pozostałych dostaw, którym nie można przypisać wysyłki lub transportu,
    ustalenie miejsca świadczenia odbywa się jak dla towarów niewysyłanych, a więc według
    miejsca, w którym towary znajdowały się w momencie dostawy (tzw. dostawa
    nieruchoma), tj. w miejscu rozpoczęcia lub zakończenia wysyłki lub transportu towarów.
    Jak bowiem stanowi art. 22 ust. 3 Ustawy VAT, w przypadkach, o których mowa w ust. 2-2c
    i 2e, dostawę towarów, która:
    1) poprzedza wysyłkę lub transport towarów, uznaje się za dokonaną w miejscu
      rozpoczęcia wysyłki lub transportu towarów;
    2) następuje po wysyłce lub transporcie towarów, uznaje się za dokonaną w miejscu
      zakończenia wysyłki lub transportu towarów.
    W rezultacie, wszystkie transakcje realizowane przed dostawą ruchomą (do której
    przypisano wysyłkę lub transport towaru) będą opodatkowane w państwie, z którego
    towar jest wysyłany lub transportowany. Natomiast wszystkie dostawy mające miejsce po
    transakcji ruchomej będą opodatkowane w państwie przeznaczenia towaru.

    W realiach transakcji łańcuchowej dokonywanej pomiędzy państwami członkowskimi UE,
    identyfikacja danej dostawy jako ruchomej warunkuje uznanie jej za
    wewnątrzwspólnotową dostawę towarów (dalej: WDT) u sprzedawcy oraz
    wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów (dalej: WNT) u nabywcy.
    Wedle art. 13 ust. 1 Ustawy VAT, przez WDT rozumie się dostawę towaru, w ramach której
    następuje wywóz towaru z terytorium kraju na terytorium państwa członkowskiego inne
    niż terytorium kraju.
    Z kolei wedle art. 9 ust. 1 Ustawy VAT, WNT stanowi nabycie prawa do rozporządzania jak
    właściciel towarami, które w wyniku dokonanej dostawy są wysyłane lub transportowane
    na terytorium państwa członkowskiego inne niż terytorium państwa członkowskiego
    rozpoczęcia wysyłki lub transportu przez dokonującego dostawy, nabywcę towarów lub na
    ich rzecz.
    Należy w konsekwencji przyjąć, że jeżeli towar jest wysyłany lub transportowany pomiędzy
    państwami członkowskimi UE przez:
    1) pierwszego dostawcę, to dostawą ruchomą, której przypisana jest wysyłka lub
      transport jest dostawa dokonana przez ten podmiot (WDT stanowi dostawa
      pierwszego dostawcy) – art. 22 ust. 2e pkt 1 Ustawy VAT,
    2) innego niż pierwszy w kolejności dostawca towarów (tzw. podmiot pośredniczący), to
      dostawą ruchomą, której przypisana jest wysyłka lub transport jest dostawa dokonana
      do tego podmiotu (WDT stanowi dostawa dokonana na rzecz podmiotu
      pośredniczącego) – art. 22 ust. 2b Ustawy VAT (za wyjątkiem sytuacji określonej w art.
      22 ust. 2c Ustawy VAT),
    3) ostatniego nabywcę, to dostawą ruchomą, której przypisana jest wysyłka lub transport
      jest dostawa dokonana do tego podmiotu (WDT stanowi dostawa na rzecz ostatniego
      nabywcy) – art. 22 ust. 2e pkt 2 Ustawy VAT.
    W kwestii przyporządkowania wysyłki lub transportu do danej dostawy możliwe jest
    przyjęcie, że decydującym jest kryterium, kto jest faktycznym organizatorem transportu.
    Zatem towar wysyła lub transportuje ten uczestnik łańcucha dostaw, który organizuje
    transport.
    Pojęcie organizacji transportu nie zostało zdefiniowane w Ustawie VAT, zatem słusznie
    organy podatkowe odwołują się do słownikowego znaczenia tego pojęcia. Jak stanowi
    interpretacja indywidualna Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej (dalej: Dyrektor KIS) z
    dnia 23 sierpnia 2023 r. (sygn. 0113-KDIPT1- 2.4012.428.2023.2.JSZ):
    „(...) pojęcie "organizacji transportu", przyjęte w praktyce stosowania cytowanych
    przepisów przez organy podatkowe oraz sądy administracyjne, nie zostało sprecyzowane
    w przepisach ustawy. Zgodnie natomiast z potocznym rozumieniem, przez organizację
    należy rozumieć "sposób zorganizowania czegoś lub organizowanie czegoś". Zatem przez
    organizację transportu towarów należy rozumieć planowanie, jak i koordynowanie
    poszczególnych etapów wywozu towarów. Istotne jest więc, na którym z podmiotów
    spoczywają obowiązki związane z wywozem towarów poza terytorium kraju i który
    podmiot je realizuje.”
    W rezultacie, uczestnik łańcucha dostaw odpowiedzialny za wykonanie faktycznych
    czynności związanych z procesem logistycznym jest organizatorem transportu - jest
    podmiotem, który „wysyła lub transportuje towar”.
    Takie podejście potwierdza również WSA w Poznaniu w wyroku z dnia 16 lutego 2018 r.
    (sygn. akt I SA/Po 2/18), bowiem stwierdził, że: „Dla ustalenia, który z podmiotów jest
    odpowiedzialny za wysyłkę lub transport, kluczową okolicznością nie jest to, kto formalnie
    płaci za transport i na rzecz którego podmiotu wystawiana jest faktura VAT
    dokumentująca transport, lecz aspekt, który podmiot rzeczywiście jest odpowiedzialny za
    techniczne i organizacyjne aspekty związane z organizacją oraz wysyłką towarów. W tym

    zakresie w orzecznictwie ukształtowało się stanowisko, że istotne jest między innymi to,
    który z podmiotów kontaktuje się z firmą transportową w celu potwierdzenia dostępności
    towaru; uzgadnia z firmą transportową termin i miejsce odbioru towarów, ich ilość;
    uzgadnia sposób załadunku towarów, ewentualnie rodzaj środka transportu, czy też
    udziela firmie transportowej sugestii co do bezpiecznego załadunku, transportu,
    rozładunku oraz innych szczegółów wysyłki.”
    Tym samym, jak również podkreślają organy podatkowe, dla ustalenia organizatora
    transportu w ramach transakcji łańcuchowej, istotne jest poddanie analizie czynności
    podjętych przez każdego z jej uczestników. Przykładowo, interpretacja indywidualna
    Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z 10 lutego 2020 r. (sygn. 0112-KDIL3.
    4012.50.2019.2.AW) stanowi: „W celu ustalenia dostawy, której przyporządkowany jest
    transport towarów należy poddać analizie okoliczności związane z organizacją transportu,
    tzn. jakie czynności faktycznie związane z transportem podjął każdy z uczestników
    transakcji łańcuchowej. Przy czym, dla ustalenia, który z podmiotów jest odpowiedzialny
    za wysyłkę lub transport towarów kluczową okolicznością, jest to który podmiot
    rzeczywiście jest odpowiedzialny za techniczne i organizacyjne aspekty związane z
    organizacją oraz wysyłką towarów. Bez wpływu na powyższe pozostaje fakt kto jest
    obciążony kosztami transportu.”
    W ślad za powyższym, kluczową rolę w organizowaniu transportu w ramach opisanego
    zdarzenia przyszłego, ze względu na szereg kluczowych działań prowadzących do wysyłki
    towaru bezpośrednio do Nabywcy końcowego, ma A.. W pierwszej kolejności należy
    wskazać, że transportem towarów każdorazowo zajmuje się przewoźnik (kurier) działający
    w imieniu i na rzecz A.. W świetle Umowy A. jest bowiem uprawniony do zaangażowania
    przewoźnika oraz określenia wszystkich aspektów logistycznych.
    Przy czym, jak wynika między innymi z interpretacji indywidualnej Dyrektora KIS z dnia 16
    września 2024 r. (sygn. 0114-KDIP1-2.4012.357.2024.2.RM), fakt działania przewoźnika w
    imieniu i na rzecz danego uczestnika łańcucha dostaw jest decydujący z punktu widzenia
    przypisania mu roli organizatora transportu, w tym także w sytuacji kiedy szereg
    pozostałych czynności faktycznych związanych z organizacją transportu wykonywał inny
    uczestnik łańcucha dostaw:
    „Wskazali Państwo, że transportem towarów zajmuje się przewoźnik działający w imieniu
    finalnego nabywcy. Zatem skoro, jak Państwo jednoznacznie wskazują - towary będą
    transportowane z Polski na terytorium państwa trzeciego przez przewoźnika działającego
    w imieniu finalnego nabywcy to nie można zgodzić się z Państwem, że Spółka jest
    odpowiedzialna za przetransportowanie towarów z Polski do państwa trzeciego, pomimo
    uczestnictwa Spółki w organizacji transportu. Podmiotem, który będzie transportował
    towar z Polski poza terytorium UE będzie finalny nabywca towarów z państwa trzeciego
    (ostatni podmiot w łańcuchu dostaw).”
    Niemniej, w analizowanym zdarzeniu przyszłym A. nie tylko angażuje przewoźnika
    (kuriera), ale także wykonuje szereg dalszych czynności, jak: pakowanie przesyłek, wydruk
    i naklejenie etykiet przewozowych, uzgadnianie z przewoźnikiem (kurierem) aspektów
    technicznych przewozu (data i miejsce załadunku, waga, ilość i objętość towaru, miejsce
    dostawy) i w końcu nadanie samej przesyłki w miejscu i terminie uzgodnionym z
    przewoźnikiem.
    Rola pozostałych uczestników łańcucha dostaw w zakresie organizacji transportu towarów
    jest zatem ograniczona. Wnioskodawca przekazuje jedynie A. zamówienie wraz z adresem
    dostawy Nabywcy końcowego. Z kolei rolą Nabywcy końcowego jest wyłącznie odbiór
    towaru we wskazanym przez siebie miejscu dostawy.
    Należy przy tym podkreślić, że w świetle zaprezentowanych powyżej stanowisk sądów
    administracyjnych i organów podatkowych bez znaczenia w kontekście przypisania roli
    organizatora transportu ma to, że koszty transportu towaru ponosi Wnioskodawca.
    Podobnie, rozstrzygającej roli w zakresie tego, która dostawa w ramach transakcji

    łańcuchowej ma charakter ruchomy, nie należy także przypisywać ustalonym warunkom
    Incoterms. W ślad za reprezentantami doktryny (zob. W. Kieszkowski, 6.2. Organizacja
    transportu a warunki Incoterms [w:] VAT w transakcjach łańcuchowych. Praktyka przed i
    po quick fix, Warszawa 2023), należy bowiem wskazać, że: „(...) organizacja transportu a
    reguły przenoszenia ryzyka (chociażby wynikające z Incoterms) to dwie zupełnie
    niezależne kategorie. Można organizować transport (np. ustalać wszelkie istotne szczegóły
    z przewoźnikiem) i jednocześnie nie poczuwać się do władztwa nad towarem, sprzedając
    go na warunkach EXW czy FCA. Czym innym jest dbanie (we własnym imieniu) o logistykę,
    a czym innym uwolnienie się (bądź nie) od wszelkich niebezpieczeństw związanych np. z
    utratą towaru.”
    Organizacja transportu jest zatem kryterium czysto faktycznym (logistycznym) i nie ma nic
    wspólnego z zasadami przenoszenia ryzyka związanego z towarem.
    Takie stanowisko wynika również z interpretacji indywidualnej z dnia 21 października 2024
    r. (sygn. 0111-KDIB3-3.4012.375.2024.1.MW), w której Dyrektor KIS stwierdził, że:
    „Uzgodnione warunki dostawy (np. Incoterms) mogą co prawda stanowić wskazówki przy
    określaniu, która dostawa w ramach transakcji łańcuchowej ma charakter "ruchomy", nie
    mają one jednak decydującego znaczenia.”
    Tożsame podejście wynika z interpretacji indywidualnej z dnia 24 czerwca 2022 r. (sygn.
    0114-KDIP1-2.4012.157.2022.2.RM), gdzie Dyrektor KIS potwierdził, że ruchomy charakter
    będzie miała dostawa organizowana (w sensie faktycznym) przez pierwszego dostawcę,
    mimo że podmiot ten dokonał dostawy towaru w oparciu o warunki Incoterms FCA (tj. w
    sytuacji, gdy przeniesienie ryzyka utraty lub uszkodzenia towaru przechodzi na kolejny
    podmiot w łańcuchu w momencie odbioru towaru od pierwszego dostawy przez
    przewoźnika).
    Mając na uwadze powyższe, zdaniem Wnioskodawcy, rolę organizatora transportu w
    ramach opisanego zdarzenia przyszłego należy przypisać A., zaś dokonana przez ten
    podmiot na rzecz Wnioskodawcy dostawa towarów ma charakter ruchomy. Decyduje o
    tym przede wszystkim okoliczność, iż przewoźnik (kurier) transportujący towar
    bezpośrednio do Nabywcy końcowego działa w imieniu i na rzecz A., a ponadto podmiot
    ten wykonuje szereg innych, opisanych powyżej czynności związanych z transportem
    towaru w przeciwieństwie do Wnioskodawcy, którego rola ogranicza się wyłącznie do
    poniesienia kosztu tego transportu i przekazania A. adresu dostawy Nabywcy końcowego.
    Dostawą nieruchomą będzie natomiast dostawa towarów mająca miejsce na kolejnym
    etapie (Wnioskodawca-Nabywca końcowy).
    W rezultacie, nabycie towaru od A. będzie mieć z perspektywy Wnioskodawcy charakter
    WNT, natomiast pomiędzy Wnioskodawcą a Nabywcą końcowym będzie miała miejsce
    krajowa dostawa towarów.
    Ad 2
    W świetle art. 7 ust. 1 Ustawy VAT, dostawa towarów ma miejsce w chwili przeniesienia
    prawa do rozporządzania towarem jak właściciel na nabywcę.
    Zgodnie z orzecznictwem Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej (dalej: TSUE)
    „przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel” oznacza przeniesienie
    faktycznego władztwa nad towarem, które daje otrzymującemu towar prawo do
    dysponowania nim jak właściciel.
    Przykładowo, w wyroku z 18 lipca 2013 r. (sygn. C-78/12), TSUE stwierdził, że: „Trzeba
    przypomnieć, że zgodnie z utrwalonym orzecznictwem Trybunału pojęcie "dostawy
    towarów" zdefiniowane w art. 14 ust. 1 dyrektywy 2006/112 nie odnosi się do
    przeniesienia własności w formie przewidzianej we właściwych przepisach krajowych, lecz
    obejmuje każdą transakcję przekazania rzeczy przez stronę, która upoważnia drugą
    stronę do rozporządzania tą rzeczą, jakby była ona jej właścicielem (...)”.

    Tym samym, za dostawę towaru należy uznać transakcję, na podstawie której dochodzi do
    przeniesienia prawa do rozporządzania rzeczą jak właściciel, nawet jeżeli nie dochodzi do
    przeniesienia własności na gruncie prawa cywilnego. Przeniesienie prawa do
    rozporządzania towarem jak właściciel jest więc pojęciem szerszym niż sprzedaż (zob. A.
    Bartosiewicz [w:] VAT. Komentarz, wyd. XVIII, Warszawa 2024, art. 7).
    Z punktu widzenia Ustawy VAT, bez znaczenia pozostają zatem postanowienia Umowy,
    zgodnie z którymi własność towarów przechodzi na Wnioskodawca dopiero w momencie
    zapłaty pełnego wynagrodzenia A.. Używane w Ustawie VAT pojęcie przeniesienia prawa
    do rozporządzania towarem jak właściciel jest pojęciem autonomicznym i nie należy go
    utożsamiać z przeniesieniem własności na gruncie prawa cywilnego.
    Niemniej, Umowa nie określa, kiedy dochodzi do przeniesienia prawa do
    rozporządzaniem towarem jak właściciel z A. na Wnioskodawca. Wskazuje jedynie, że
    jeżeli w danym przypadku nie uzgodniono inaczej, do dostawy pomiędzy A. a
    Wnioskodawca zastosowanie mają warunki Incoterms FCA.
    Podobnie, umowy zawierane przez Wnioskodawcę z Nabywcami końcowymi nie określają
    momentu przejścia prawa do rozporządzania towarem jak właściciel na Nabywców
    końcowych, jak również nie wynika to z regulacji wewnętrznych Wnioskodawcy (np. OWS).
    Z punktu widzenia Ustawy VAT, bez znaczenia pozostają bowiem postanowienia OWS,
    zgodnie z którymi własność towarów przechodzi na Nabywcę końcowego dopiero w
    momencie zapłaty pełnego wynagrodzenia Wnioskodawcy.
    Wnioskodawca zamierza jedynie wprowadzić do OWS postanowienie, zgodnie z którym do
    dostaw na rzecz Nabywców końcowych znajdą zastosowanie warunki Incoterms CPT lub
    CIP. Ewentualnie takie ustalenia będą zawarte w indywidualnej umowie zawartej z
    Nabywcą końcowym.
    Jak wskazano powyżej, dla celów określenia momentu przeniesienia prawa do
    rozporządzania towarem jak właściciel istotne są przede wszystkim okoliczności faktyczne
    danej transakcji, a nie tylko, jakie warunki Incoterms zostały wskazane na fakturze lub w
    umowie. W tym wymiarze, warunki Incoterms mają jedynie charakter pomocniczy,
    szczególnie w zakresie określenia odpowiedzialności stron w przypadku zniszczenia,
    zagubienia czy uszkodzenia towaru, ale nie przesądzają o przejściu prawa do
    rozporządzania towarem jak właściciel.
    Brak postanowień dotyczących przeniesienia prawa do rozporządzania towarem jak
    właściciel w umowach handlowych Wnioskodawcy z Nabywcami końcowymi lub w
    warunkach sprzedaży Wnioskodawcy wskazuje, że strony transakcji świadomie poddały
    ten aspekt regulacjom ogólnym, tj. regulacjom wynikającym z ustawy z dnia 23 kwietnia
    1964 r. - Kodeks cywilny (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1061 ze zm.).
    Zgodnie z przepisem art. 544 § 1 Kodeksu cywilnego, jeżeli rzecz sprzedana ma być
    przesłana przez sprzedawcę do miejsca, które nie jest miejscem spełnienia świadczenia,
    poczytuje się w razie wątpliwości, że wydanie zostało dokonane z chwilą, gdy w celu
    dostarczenia rzeczy na miejsce przeznaczenia sprzedawca powierzył ją przewoźnikowi
    trudniącemu się przewozem rzeczy tego rodzaju.
    Jak stanowi art. 544 § 2 Kodeksu cywilnego, kupujący obowiązany jest zapłacić cenę
    dopiero po nadejściu rzeczy na miejsce przeznaczenia i po umożliwieniu mu zbadania
    rzeczy.
    W myśl art. 548 § 1 Kodeksu cywilnego, z chwilą wydania rzeczy sprzedanej przechodzą na
    kupującego korzyści i ciężary związane z rzeczą oraz niebezpieczeństwo przypadkowej
    utraty lub uszkodzenia rzeczy.
    Jeżeli strony zastrzegły inną chwilę przejścia korzyści i ciężarów, poczytuje się w razie
    wątpliwości, że niebezpieczeństwo przypadkowej utraty lub uszkodzenia rzeczy
    przechodzi na kupującego z tą samą chwilą (art. 548 § 2 Kodeksu cywilnego).

    Z przywołanych przepisów Kodeksu cywilnego wynika, że wydanie następuje z chwilą
    powierzenia rzeczy przez sprzedawcę przewoźnikowi z poleceniem dostarczenia rzeczy do
    miejsca przeznaczenia uzgodnionego wcześniej z kupującym. Z chwilą, w której rzecz
    została powierzona przewoźnikowi, następuje formalne spełnienie świadczenia przez
    sprzedawcę, a na kupującego przechodzą korzyści i ciężary związane z rzeczą.
    Zgodnie ze stanowiskiem Dyrektora KIS przedstawionym w interpretacji indywidualnej z
    dnia 20 stycznia 2021 r. (sygn. 0113-KDIPT1-2.4012.657.2020.2.SM): „(...) moment
    dokonania dostawy towarów w rozumieniu art. 7 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i
    usług odpowiada momentowi „wydania towarów”, o którym mowa w art. 544 Kodeksu
    cywilnego. Zatem, gdy towar jest wysyłany przez sprzedającego do nabywcy za
    pośrednictwem przewoźnika (firmy przewozowej/kurierskiej), w przypadku braku
    odmiennych postanowień umownych regulujących kwestie dotyczące przeniesienia prawa
    do rozporządzania towarem jak właściciel, dokonanie dostawy towaru następuje z chwilą
    wydania towaru podmiotowi, który jest zobowiązany do jego dostarczenia, z tym bowiem
    momentem sprzedawca przenosi prawo do rozporządzania towarem jak właściciel na
    nabywcę towaru.
    Wobec powyższego należy stwierdzić, że skoro - jak wskazano w uzupełnieniu wniosku - w
    umowach zawartych między Wnioskodawcą, a nabywcami towarów nie będzie
    postanowień dotyczących momentu dokonania dostawy (tj. przeniesienia prawa do
    dysponowania towarem jak właściciel), to zarówno przy dostawach krajowych i eksporcie
    towarów jak i przy wewnątrzwspólnotowych dostawach towarów datą „dostawy towarów”
    jest data wydania towarów firmom kurierskim/przewozowym.”
    Co również istotne, w ramach powyższej interpretacji z dnia 20 stycznia 2021 r. Dyrektor
    KIS potwierdził, że ustalenie warunków Incoterms DAP lub DDP (ryzyko utraty lub
    uszkodzenia towaru zostaje przeniesione na nabywcę w momencie dostarczenia mu
    towarów, tj. w momencie zakończenia transportu) nie wpływa na moment przejścia prawa
    do rozporządzania towarem jak właściciel na nabywcę w momencie wydania towaru
    kurierowi przez sprzedawcę (tj. w momencie rozpoczęcia transportu).
    Takie podejście, iż w przypadku braku stosownych postanowień umownych, dostawa
    towarów następuje w momencie wydania towaru przewoźnikowi (np. spedytorowi,
    kurierowi), Dyrektor KIS prezentuje również w interpretacjach indywidualnych z dnia 14
    września 2021 r. (sygn. 0113- KDIPT1-2.4012.517.2021.1.AJB), z dnia 11 lipca 2019 r. (sygn.
    0115-KDIT1-1.4012.340.2019.1.DM) oraz z dnia 14 marca 2018 r. (sygn. 0115-KDIT1-
    1.4012.884.2017.1.DM).
    W ślad za powyższym, Wnioskodawca stoi na stanowisku, że także w opisanym zdarzeniu
    przyszłym, przejście prawa do rozporządzania towarem jak właściciel jest przenoszone
    przez Wnioskodawcę na rzecz Nabywcy końcowego w momencie wydania towaru
    kurierowi przez A., który to kurier jest zobowiązany do dostarczenia towaru do miejsca
    dostawy wskazanego przez Nabywcę końcowego.
    W tej sytuacji, przypisanie warunków Incoterms CPT lub CIP do dostawy dokonywanej
    przez Wnioskodawcę na rzecz Nabywcy końcowego pełni jedynie pomocniczą rolę
    sprowadzającą się do wskazana stronom, aby za moment dokonania dostawy towarów
    przyjęły tę samą okoliczność – wydanie towaru kurierowi przez A. W świetle obu tych reguł
    ryzyko utraty lub uszkodzenia towaru zostanie bowiem przeniesione na Nabywcę
    końcowego w tym samym momencie. W rezultacie, zastosowane warunki Incoterms
    pozostaną spójne z momentem przejścia prawa do rozporządzania towarem jak właściciel.
    W rezultacie, za dzień dokonania przez Wnioskodawcę dostawy towaru na rzecz Nabywcy
    końcowego należy uznać dzień, w którym towar będący przedmiotem tej dostawy będzie
    przekazywany przewoźnikowi (kurierowi) zobowiązanemu do jego dostarczenia do
    Nabywcy końcowego. Okoliczność ta będzie również decydująca z punktu widzenia
    określenia momentu powstania obowiązku podatkowego zgodnie z art. 19a ust. 1 Ustawy
    VAT z tytułu dostawy dokonanej przez Wnioskodawcę na rzecz Nabywcy końcowego. Datę

    wydania towaru kurierowi przez A. Wnioskodawca powinien również wskazywać jako datę
    dokonania dostawy towaru, o której mowa w art. 106e ust. 1 pkt 6 Ustawy VAT, na
    fakturze wystawionej na rzecz Nabywcy końcowego.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest w części prawidłowe oraz w
    części nieprawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług
    (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 361 ze zm.), zwanej dalej „ustawą”:
      Opodatkowaniu ww. podatkiem podlegają:
      1) odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju;
      2) eksport towarów;
      3) import towarów na terytorium kraju;
      4) wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów za wynagrodzeniem na terytorium kraju;
      5) wewnątrzwspólnotowa dostawa towarów.
    Z powyższego przepisu wynika tzw. zasada terytorialności, zgodnie, z którą
    opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlegają określone czynności, ale tylko w
    sytuacji, gdy miejscem ich świadczenia (określanym na podstawie przepisów ustawy) jest
    terytorium kraju.
    Stosownie do art. 2 pkt 1 i 5 ustawy:
      Przez terytorium kraju rozumie się terytorium Rzeczypospolitej Polskiej - z
      zastrzeżeniem art. 2a.
      Przez terytorium państwa trzeciego - rozumie się przez to terytorium państwa
      niewchodzące w skład terytorium Unii Europejskiej, z zastrzeżeniem art. 2a ust. 1 i 3.
    W myśl art. 7 ust. 1 ustawy:
      Przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się
      przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (...).
    Stosownie do art. 2 pkt 6 ustawy:
      Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o towarach – rozumie się przez to rzeczy
      oraz ich części, a także wszelkie postacie energii.
    Według art. 2 pkt 22 ustawy:
      Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o sprzedaży – rozumie się przez to odpłatną
      dostawę towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju, eksport
      towarów oraz wewnątrzwspólnotową dostawę towarów.
    Należy zauważyć, że dostawa towarów, o której mowa w art. 7 ust. 1 ustawy, rozumiana
    jest przez ustawodawcę, jako przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak
    właściciel. W określeniu „jak właściciel” zawiera się możliwość uznania za dostawę
    faktycznego przeniesienia władztwa nad rzeczą. W rozumieniu ustawy o podatku od
    towarów i usług „dostawa” oznacza wszelkiego rodzaju rozporządzanie towarem
    (sprzedaż, zamianę, darowiznę, oraz każdą inną transakcję, która w aspekcie
    ekonomicznym będzie prowadziła do podobnego rezultatu).
    Co należy rozumieć przez „przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak
    właściciel” określił Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej w sprawie C-320/88. W
    orzeczeniu tym stwierdza się, że dla uznania danej czynności za opodatkowaną dostawę
    towarów, nie ma znaczenia to, czy dochodzi do przeniesienia własności według prawa
    właściwego dla danego kraju. Regulacja ta ma zastosowanie do każdego przeniesienia

    prawa do rozporządzania towarem na inny podmiot, które to przeniesienie skutkuje tym,
    że strona ta uzyskuje de facto możliwość korzystania z rzeczy tak jak właściciel, nawet
    jeżeli nie wiąże się to z przeniesieniem własności. W tym orzeczeniu, odnosząc się do
    dostawy towarów, Trybunał posłużył się terminem przeniesienia „własności w sensie
    ekonomicznym”, podkreślając tym samym uniezależnienie opodatkowania od
    przeniesienia własności towarów. Oznacza to więc, że na gruncie przedmiotowego
    przepisu kluczowym elementem jest przeniesienie, w istocie rzeczy, praktycznej kontroli
    nad rzeczą i możliwości dysponowania nią.
    Innymi słowy pojęcie „przeniesienie prawa do rozporządzania jak właściciel” dotyczy tego
    rodzaju czynności, która daje otrzymującemu towar prawo do postępowania z nim jak
    właściciel. Chodzi tutaj przede wszystkim o możliwość faktycznego dysponowania rzeczą,
    a nie rozporządzania nią w sensie prawnym. Istotą dostawy towarów nie jest bowiem
    przeniesienie prawa własności, zatem zwrotu „prawo do rozporządzania jak właściciel” nie
    można interpretować jako „prawa własności”. Czynności przejścia własności ekonomicznej
    nie musi towarzyszyć przejście własności w sensie prawnym, bowiem „dostawa towarów”
    nie ogranicza się wyłącznie do prawa własności rzeczy.
    Zgodnie z art. 9 ust. 1 ustawy:
      Przez wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 4,
      rozumie się nabycie prawa do rozporządzania jak właściciel towarami, które w
      wyniku dokonanej dostawy są wysyłane lub transportowane na terytorium państwa
      członkowskiego inne niż terytorium państwa członkowskiego rozpoczęcia wysyłki lub
      transportu przez dokonującego dostawy, nabywcę towarów lub na ich rzecz.
    Na podstawie art. 9 ust. 2 ustawy:
      Przepis ust. 1 stosuje się pod warunkiem, że:
      1) nabywcą towarów jest:
      a) podatnik, o którym mowa w art. 15, lub podatnik podatku od wartości dodanej, a
      nabywane towary mają służyć działalności gospodarczej podatnika,
      b) osoba prawna niebędąca podatnikiem, o którym mowa w lit. a
      - z zastrzeżeniem art. 10;
      2) dokonujący dostawy towarów jest podatnikiem, o którym mowa w pkt 1 lit. a.
    Zatem, przy spełnieniu warunków dotyczących podmiotów biorących udział w transakcji,
    wewnątrzwspólnotowe nabycie towaru, o którym mowa w art. 9 ust. 1 ustawy ma miejsce
    wówczas, gdy w wyniku dostawy, w ramach której dochodzi do przeniesienia prawa do
    rozporządzania towarami jak właściciel towary są wysyłane lub transportowane na
    terytorium państwa członkowskiego inne niż terytorium państwa członkowskiego
    rozpoczęcia wysyłki.
    Jak stanowi art. 22 ust. 1 pkt 1 i 3 ustawy:
      Miejscem dostawy towarów jest - w przypadku towarów wysyłanych lub
      transportowanych przez dokonującego ich dostawy, ich nabywcę lub przez osobę
      trzecią - miejsce, w którym towary znajdują się w momencie rozpoczęcia wysyłki lub
      transportu do nabywcy.
      Miejscem dostawy towarów jest - w przypadku towarów niewysyłanych ani
      nietransportowanych - miejsce, w którym towary znajdują się w momencie dostawy.
    Zgodnie z art. 22 ust. 2 ustawy:
      W przypadku gdy te same towary są przedmiotem kolejnych dostaw oraz są
      wysyłane lub transportowane bezpośrednio od pierwszego dostawcy do ostatniego
      w kolejności nabywcy, wysyłkę lub transport przyporządkowuje się wyłącznie jednej
      dostawie.

    Według art. 22 ust. 2a ustawy:
      W przypadku towarów, o których mowa w ust. 2, które są wysyłane lub
      transportowane z terytorium kraju na terytorium państwa trzeciego przez nabywcę,
      który dokonuje również ich dostawy, przyjmuje się, że wysyłka lub transport są
      przyporządkowane dostawie dokonanej do tego nabywcy, chyba że z warunków
      dostawy wynika, że wysyłkę lub transport towarów należy przyporządkować jego
      dostawie.
    Na podstawie art. 22 ust. 2e ustawy:
      W przypadku towarów, o których mowa w ust. 2, które są wysyłane lub
      transportowane z terytorium kraju na terytorium państwa trzeciego albo z
      terytorium jednego państwa członkowskiego na terytorium innego państwa
      członkowskiego przez:
      1) pierwszego dostawcę - wysyłkę lub transport przyporządkowuje się jego dostawie;
      2) ostatniego nabywcę - wysyłkę lub transport przyporządkowuje się dostawie
      dokonanej do tego nabywcy.
    Z kolei art. 22 ust. 3 ustawy wskazuje, że:
      W przypadkach, o których mowa w ust. 2-2c i 2e, dostawę towarów, która:
      1) poprzedza wysyłkę lub transport towarów, uznaje się za dokonaną w miejscu
      rozpoczęcia wysyłki lub transportu towarów;
      2) następuje po wysyłce lub transporcie towarów, uznaje się za dokonaną w miejscu
      zakończenia wysyłki lub transportu towarów.
    Zatem, w przypadku transakcji łańcuchowych, do których odnosi się art. 22 ust. 2 ustawy,
    kiedy ten sam towar jest przedmiotem kolejnych dostaw, lecz faktycznie jest
    przemieszczany od pierwszego dostawcy do finalnego nabywcy, wówczas przyjmuje się, że
    ma miejsce tylko jedna wysyłka (transport) więc tylko w odniesieniu do jednej z transakcji
    można ustalić miejsce świadczenia w oparciu o art. 22 ust. 1 pkt 1 ustawy (dostawa
    ruchoma). W odniesieniu do pozostałych dostaw, którym nie można przypisać wysyłki
    (transportu), ustalenie miejsca świadczenia odbywa się na podstawie art. 22 ust. 3 ustawy.
    Zgodnie z powołanym art. 22 ust. 3 ustawy, wszystkie transakcje realizowane przed
    dostawą ruchomą (do której przypisano wysyłkę lub transport towaru) będą
    opodatkowane w państwie, z którego towar jest wysyłany lub transportowany. Natomiast
    wszystkie dostawy mające miejsce po transakcji ruchomej będą opodatkowane w
    państwie przeznaczenia towaru. Transakcja ruchoma będzie stanowić eksport lub
    wewnątrzwspólnotową dostawę towaru po stronie dostawcy, natomiast po stronie
    nabywcy import lub wewnątrzwspólnotowe nabycie towaru.
    Należy również wskazać, że art. 22 ust. 2a ustawy nie ma zastosowania w sytuacji, gdy
    towar jest transportowany przez pierwszy lub ostatni podmiot w łańcuchu dostaw. W
    przypadku, gdy za transport towarów odpowiedzialny jest pierwszy dostawca, transport
    towarów należy przyporządkować dostawie towarów dokonywanej przez tego dostawcę
    (pierwszej dostawie w ramach łańcucha dostaw). Jeżeli natomiast za transport towarów
    odpowiedzialny jest ostatni nabywca, wówczas transport towarów należy
    przyporządkować dostawie dokonanej na rzecz tego nabywcy (ostatniej dostawie w
    łańcuchu).
    Na podstawie art. 25 ust. 1 ustawy:
      Wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów uznaje się za dokonane na terytorium
      państwa członkowskiego, na którym towary znajdują się w momencie zakończenia
      ich wysyłki lub transportu.
    Z opisu sprawy wynika, że Wnioskodawca sprzedaje na terytorium Polski m.in.
    komponenty do (...), produkowane poza granicami kraju przez spółki z tej samej grupy

    kapitałowej. Wnioskodawca nabywa towary m.in. od spółki z grupy z siedzibą w
    Niemczech (A.).
    Wnioskodawca zawarł z A. umowę dystrybucyjną (Umowa), która reguluje zasady
    dystrybucji towarów nabywanych od A. na rzecz polskich kontrahentów Wnioskodawcy
    (Nabywca końcowy). Model dystrybucji przedstawia się w ten sposób, że Nabywcy
    końcowi zamawiają towar u Wnioskodawcy, który z kolei składa zamówienie do A. Spółka
    A. sprzedaje towar Wnioskodawcy i wysyła zamówiony towar ze swojego magazynu z
    Niemiec bezpośrednio na wskazany w zamówieniu adres Nabywcy końcowego w Polsce.
    Towar transportuje firma kurierska zaangażowana przez A. Uczestnicy transakcji mają
    możliwość monitoringu przesyłki - Nabywca końcowy otrzymuje informację o wydaniu
    towaru kurierowi w Niemczech, a ponadto A. udostępnia numer przesyłki oraz link do jej
    monitorowania. Uczestnicy transakcji nie określili momentu przejścia prawa do
    rozporządzania towarem jak właściciel.
    Wnioskodawca jest zarejestrowanym podatnikiem VAT czynnym w Polsce, oraz jest
    zarejestrowany jako podatnik VAT UE. Wnioskodawca nie jest zarejestrowany dla celów
    VAT w Niemczech. Spółka A. jest zarejestrowana jako podatnik VAT czynny w Niemczech
    oraz jako podatnik VAT UE. Nabywca końcowy jest zarejestrowany dla celów VAT w Polsce.
    Ad 1
    Przedstawione wątpliwości dotyczą ustalenia, czy w przypadku opisanej transakcji
    Wnioskodawca będzie zobowiązany do rozliczenia podatku VAT w Polsce z tytułu
    wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów oraz dostawy krajowej.
    Odnosząc się do przedstawionych wątpliwości należy zauważyć, że w transakcji objętej
    zapytaniem będą uczestniczyły trzy podmioty, tj. niemiecki dostawca towarów - A.
    (pierwszy podmiot w łańcuchu dostaw), Wnioskodawca (drugi podmiot w łańcuchu) oraz
    Nabywca końcowy z Polski (trzeci podmiot w łańcuchu). A. będzie sprzedawał towar
    Wnioskodawcy, a Wnioskodawca będzie sprzedawać ten towar Nabywcy końcowemu.
    Natomiast towar będzie transportowany od pierwszego do ostatniego podmiotu w
    łańcuchu dostaw. Jak wskazuje Wnioskodawca – towar transportowany jest przez firmę
    kurierską od dostawcy z Niemiec bezpośrednio do Nabywcy końcowego w Polsce. Oprócz
    przerwy związanej z koniecznością sortowania towarów przez firmę kurierską w jej
    centrach logistycznych według miejsca przeznaczenia (względy logistyczne), transport ma
    charakter nieprzerwany.
    Jednocześnie, przedstawione okoliczności sprawy wskazują, że podmiotem
    transportującym towar z Niemiec do Polski będzie pierwszy podmiot w łańcuchu, tj. A.
    Wnioskodawca wskazał, że spółka A. odpowiada za wyszukanie przewoźnika (kuriera)
    oraz, że jest uprawniona do zaangażowania przewoźnika i określenia wszystkich aspektów
    logistycznych. Towar wysyłany jest do Nabywcy końcowego za pośrednictwem firmy
    kurierskiej zaangażowanej przez A.
    Mając na uwadze obowiązujące przepisy prawa oraz przedstawione okoliczności sprawy,
    należy uznać, że w analizowanym przypadku - stosownie do art. 22 ust. 2e ustawy -
    transport towarów należy przypisać dostawie dokonanej przez A. na rzecz Wnioskodawcy.
    Tym samym, pierwszą transakcję w łańcuchu dostaw (dokonywaną pomiędzy A. a
    Wnioskodawcą), należy traktować - w oparciu o art. 22 ust. 2 i ust. 3 pkt 1 ustawy - jak
    dostawę transgraniczną („ruchomą”), dokonaną i podlegającą opodatkowaniu w miejscu
    rozpoczęcia transportu, tj. na terytorium Niemiec. Natomiast kolejną dostawę towarów
    dokonaną pomiędzy Wnioskodawcą i Nabywcą końcowym z Polski należy uznać -
    stosownie do art. 22 ust. 3 pkt 2 ustawy - za dokonaną i opodatkowaną w miejscu
    zakończenia transportu, tj. na terytorium Polski.
    W związku z powyższym, Wnioskodawca będzie zobowiązany do rozliczenia podatku VAT z
    tytułu wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów na terytorium kraju. W niniejszej
    sprawie, Wnioskodawca (nabywca towarów) - zarejestrowany czynny podatnik podatku
    VAT nabędzie towar od podatnika podatku od wartości dodanej (producent z Niemiec).

    Jednocześnie, towary zakupione przez Wnioskodawcę będą transportowane z Niemiec
    (innego niż Polska kraju UE) do Polski i będą służyć Państwu w działalności gospodarczej
    (sprzedaż na terytorium kraju). Powyższe oznacza, że analizowana transakcja wpisuje się
    w dyspozycję art. 9 ust. 1 i 2 ustawy i będzie stanowić dla Wnioskodawcy
    wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów opodatkowane na terytorium kraju.
    Tym samym, stanowisko w zakresie pytania nr 1, z którego wynika, że Wnioskodawca
    powinien potraktować zakup towaru od A. jako wewnątrzwspólnotowe nabycie towaru,
    natomiast sprzedaż towarów Nabywcy końcowemu jako krajową dostawę towarów jest
    prawidłowe.
    Ad 2
    Wnioskodawca powziął wątpliwości dotyczące ustalenia daty dokonania dostawy towarów
    na rzecz Nabywcy końcowego.
    Na wstępie należy zauważyć, że ustawa o VAT nie zawiera przepisów dotyczących sposobu
    ustalania momentu dostawy towarów przez kontrahentów. Takie dane powinny wynikać z
    umów zawartych kontrahentami umów. Ustawa o VAT, w art. 7 ust. 1 zawiera jedynie
    definicję dostawy towarów. Zgodnie z tym przepisem, dla celów podatku VAT dostawą
    towarów jest przeniesienie prawa do rozporządzania tym towarem jak właściciel. Należy
    odróżnić termin dostawy towarów zawarty w ustawie o VAT od terminu zawartego w
    prawie cywilnym. Z definicją dostawy towarów w świetle ustawy o VAT nierozerwalnie
    łączy się pojęcie „ekonomicznego władztwa na rzeczą”. Ze zwrotu „przeniesienie prawa do
    rozporządzania rzeczą jak właściciel” wynika, że z dostawą towarów mamy do czynienia
    nie tylko gdy dochodzi do przeniesienia prawa własności, ale również w każdym innym
    przypadku gdy podatnik przeniesie faktyczne lub ekonomiczne władztwo nad rzeczą na
    inny podmiot, a nabywca towaru będzie miał swobodę w dysponowaniu (rozporządzaniu)
    rzeczą tak jakby był jej właścicielem.
    Jak z powyższego wynika, to strony transakcji na mocy zawieranych umów określają w
    jakim momencie dochodzi do dostawy towarów, w rozumieniu art. 7 ust. 1 ustawy o VAT.
    Jest to bardzo istotne z punktu widzenia ustalania obowiązków podatkowych wynikających
    z ustawy o VAT a w szczególności prawidłowego ustalenia momentu powstania obowiązku
    podatkowego.
    W analizowanej sprawie towar transportowany jest bezpośrednio od dostawcy z Niemiec
    do Nabywcy końcowego w Polsce przez firmę kurierską. Dostawy towarów pomiędzy A. i
    Wnioskodawcą realizowane są wg zasad Incoterms FCA, co oznacza, że A. przenosi ryzyko
    utraty lub uszkodzenia towaru na kupującego (Wnioskodawcę) w chwili przekazania
    towarów kurierowi. Zgodnie z Umową, A. zachowuje prawo własności towarów do
    momentu całkowitej zapłaty ceny zakupu przez Wnioskodawcę. Strony Umowy nie
    określiły natomiast żadnych innych warunków transakcji, w szczególności nie określiły
    momentu przejścia prawa do rozporządzania towarem jak właściciel na rzecz
    Wnioskodawcy. Z kolei transakcja pomiędzy Wnioskodawcą i Nabywcą końcowym odbywa
    się zgodnie z regułami Incoterms DDP. Wnioskodawca (sprzedający) przenosi ryzyko
    utraty lub uszkodzenia towaru na Nabywcę końcowego (kupującego), gdy towary są
    pozostawione do dyspozycji kupującego, na przybywających środkach transportu, gotowe
    do wyładunku w oznaczonym miejscu przeznaczenia. Również w tym przypadku, strony
    nie określiły żadnych innych warunków transakcji, w szczególności nie określono
    momentu przejścia prawa do rozporządzania towarem jak właściciel. Jedynie w Ogólnych
    Warunkach Sprzedaży Wnioskodawca zawarł postanowienie zastrzegające prawo
    własności towaru po jego stronie do momentu zapłaty całkowitej ceny sprzedaży przez
    Nabywcę końcowego. Przy czym, Wnioskodawca rozważa zmianę warunków Incoterms
    stosowanych w ramach dostawy na rzecz Nabywców końcowych na CPT lub CIP, co
    zostanie uwzględnione w OWS Wnioskodawcy. Wg reguł CPT i CIP sprzedający przenosi
    ryzyko utraty lub uszkodzenia towaru na kupującego poprzez przekazanie ich
    przewoźnikowi zaangażowanemu przez sprzedającego. Przy czym, w przypadku reguły
    CIP, sprzedający – inaczej niż w regule CPT – odpowiada za zawarcie umowy ubezpieczenia

    od ryzyka utraty lub uszkodzenia towarów, od punktu dostawy do co najmniej punktu
    przeznaczenia.
    Z wniosku wynika, że zdaniem Spółki, datą dokonania dostawy towarów przez
    Wnioskodawca na rzecz Nabywcy końcowego, a w konsekwencji datą powstania
    obowiązku podatkowego będzie data wydania towaru przewoźnikowi przez A.. Z tą tezą
    nie można się zgodzić.
    Należy wskazać, że zgodnie z art. 19a ust. 1 ustawy:
      Obowiązek podatkowy powstaje z chwilą dokonania dostawy towarów lub
      wykonania usługi, z zastrzeżeniem ust. 1a, 1b, 5 i 7-11, art. 14 ust. 6, art. 20, art. 21
      ust. 1 i art. 138f.
    Stosownie do art. 19a ust. 8 ustawy:
      Jeżeli przed dokonaniem dostawy towaru lub wykonaniem usługi otrzymano całość
      lub część zapłaty, w szczególności przedpłatę, zaliczkę, zadatek, ratę, wkład
      budowlany lub mieszkaniowy przed ustanowieniem spółdzielczego prawa do lokalu
      mieszkalnego lub lokalu o innym przeznaczeniu, obowiązek podatkowy powstaje z
      chwilą jej otrzymania w odniesieniu do otrzymanej kwoty, z wyjątkiem:
      1) dostaw towarów, w stosunku do których obowiązek podatkowy powstaje w
      sposób, o którym mowa w ust. 1b;
      2) dostaw towarów i świadczenia usług, w stosunku do których obowiązek
      podatkowy powstaje w sposób, o którym mowa w ust. 5 pkt 4.
    Powołany art. 19a ust. 1 ustawy formułuje zasadę ogólną, zgodnie z którą obowiązek
    podatkowy powstaje z chwilą dokonania dostawy towaru bądź wykonania usługi, co
    oznacza, że podatek staje się wymagalny w rozliczeniu za okres, w którym dokonana
    została dostawa towarów bądź świadczenie usług i podatek ten powinien być rozliczony za
    ten okres. Natomiast w sytuacji, gdy przed dokonaniem dostawy towarów lub
    wykonaniem usługi podatnik otrzyma całość lub część zapłaty, obowiązek podatkowy
    powstaje z chwilą jej otrzymania w odniesieniu do otrzymanej kwoty.
    Wskazana powyżej regulacja jest zgodna z art. 63 Dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28
    listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. Urz. UE
    L z 11 grudnia 2006 r. Nr 347 str. 1 ze zm.), zgodnie z którym:
      Zdarzenie powodujące powstanie obowiązku podatkowego ma miejsce, a VAT staje
      się wymagalny w momencie dostarczenia towarów lub wykonania usług.
    Odnosząc się do wątpliwości Wnioskodawcy ponownie należy wskazać, że z konstrukcji
    podatku od towarów i usług wynika, że podatnik, który wykonuje czynności podlegające
    opodatkowaniu podatkiem VAT, zobowiązany jest opodatkować daną czynność w
    momencie powstania obowiązku podatkowego, tj. stosownie do powołanego art. 19a ust.
    1 ustawy - z chwilą dokonania dostawy towaru bądź wykonania usługi. Zatem, co do
    zasady, moment dokonania dostawy towarów/wykonania usługi jest jednoznaczny z
    momentem powstania obowiązku podatkowego.
    Należy również zauważyć, że z wydaniem towaru przez dostawcę łączy się istotny skutek
    dokonania sprzedaży towarów, polegający m.in. na przejściu na odbiorcę korzyści i
    ciężarów związanych z towarem oraz ryzyka przypadkowej utraty lub uszkodzenia towaru.
    Chwilą decydującą o przejściu na odbiorcę korzyści i ciężarów związanych z towarem oraz
    ryzyka przypadkowej utraty lub uszkodzenia towaru jest – co do zasady – wydanie towaru.
    Zatem, dokonanie dostawy, o którym mowa w art. 19a ust. 1 ustawy oznacza faktyczne
    zrealizowanie dostawy. Jeżeli strony oznaczyły inną chwilę, niż wydanie towaru dla
    przejścia korzyści i ciężarów, to w razie wątpliwości przyjmuje się, że ta sama chwila
    dotyczy przejścia ryzyka przypadkowej utraty lub uszkodzenia towaru.

    Jednocześnie należy podkreślić, że dla celów powstania obowiązku podatkowego,
    dokonanie czynności następuje z chwilą jej faktycznego dokonania, za wyjątkiem
    przypadków, w których przepisy ustawy określają wprost ten moment. W konsekwencji
    postanowienia umów cywilnoprawnych o uznaniu dostawy towarów za dokonaną w
    postaci zastrzeżenia przeniesienia prawa własności do czasu zaistnienia danego
    zdarzenia, w sytuacji gdy towar został już wydany pozostają bez znaczenia dla celów
    powstania obowiązku podatkowego i mogą pełnić jedynie funkcję pomocniczą w
    przypadku zaistnienia wątpliwości.
    Transakcja opisana we wniosku stanowi transakcję łańcuchową. Towar jest przedmiotem
    sprzedaży przez A. na rzecz Wnioskodawcy oraz przez Wnioskodawcę na rzecz Nabywcy
    końcowego, przy czym towar jest transportowany bezpośrednio od pierwszego w
    kolejności uczestnika łańcuchu do ostatniego. Dla tego typu transakcji, przyjmuje się, iż
    dostawy dokonał każdy z podmiotów, który brał w niej udział. Każda z dostaw w transakcji
    łańcuchowej traktowana jest odrębnie. W takiej sytuacji obowiązek podatkowy u każdego
    dostawcy powstanie z chwilą dokonania dostawy na rzecz jego nabywcy. Co do zasady, ma
    to miejsce z chwilą fizycznego wydania towaru nabywcy. Jeśli jednak przed fizycznym
    wydaniem towaru dojdzie do przeniesienia na nabywcę prawa do rozporządzania
    towarem jak właściciel, wówczas obowiązek podatkowy powstanie z tą chwilą.
    Jak wskazałem, dostawa towarów dokonywana pomiędzy A. a Wnioskodawcą podlega
    opodatkowaniu na terytorium Niemiec jako wewnątrzwspólnotowa dostawa towarów.
    Natomiast Wnioskodawca powinien rozpoznać w Polsce wewnątrzwspólnotowe nabycie
    towarów. Jest to tzw. dostawa ruchoma. Następującą po niej dostawę, która co do zasady
    zgodnie z art. 22 ust. 3 pkt 2 ustawy następuje po wysyłce lub transporcie towarów
    dokonywana przez Wnioskodawcę na rzecz Nabywcy końcowego, podlega opodatkowaniu
    na terytorium Polski. Dostawa ta jest więc dostawą nieruchomą, realizowaną w Polsce po
    przetransportowaniu towarów z Niemiec do Polski. Skoro, dostawa pomiędzy
    Wnioskodawcą i Nabywcą końcowym stanowi dostawę krajową, opodatkowaną w Polsce
    na podstawie art. 5 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 7 ust. 1 ustawy oraz w związku z art. 22 ust. 3
    pkt 2 ustawy to nie można zgodzić się, że do tej dostawy towarów dochodzi na terytorium
    Niemiec w momencie przekazania towarów kurierowi. W konsekwencji nie można uznać,
    że obowiązek podatkowy z tytułu tej dostawy powstaje na terytorium Niemiec w
    momencie wydania towaru przewoźnikowi przez A.
    Z przedstawionych okoliczności sprawy wynika, że umowa regulująca dostawy towarów
    między Wnioskodawcą, a Nabywcą końcowym nie określa momentu przeniesienia prawa
    do rozporządzania towarem jak właściciel. Zatem, w tym konkretnym przypadku, dostawa
    towarów w rozumieniu art. 7 ust. 1 ustawy dokonana zostanie przez Wnioskodawcę z
    chwilą faktycznego wydania towaru Nabywcy końcowemu i w tym momencie – stosownie
    do art. 19a ust. 1 ustawy - u Wnioskodawcy powstanie obowiązek podatkowy z tytułu
    przedmiotowej transakcji, z zastrzeżeniem art. 19a ust. 8 ustawy.
    Tym samym stanowisko w zakresie pytania 2, z którego wynika, że datą dokonania
    dostawy towarów przez Wnioskodawcę na rzecz Nabywcy końcowego będzie data
    wydania towaru przewoźnikowi (kurierowi) przez A. jest nieprawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, które Państwo przedstawili i stanu prawnego,
    który obowiązuje w dniu wydania interpretacji.
    Odnosząc się do powołanych interpretacji indywidualnych, należy zauważyć, że
    interpretacje prawa podatkowego wydawane są w indywidualnych sprawach podatników i
    niewątpliwie kształtują sytuację prawną tych podatników w sprawach będących

    przedmiotem rozstrzygnięcia, lecz dotyczą konkretnych stanów faktycznych i nie mają
    mocy prawa powszechnie obowiązującego co oznacza, że należy je traktować
    indywidualnie.
    Przy tym, na podstawie art. 14e § 1 pkt 1 ustawy Ordynacja podatkowa:
      Szef Krajowej Administracji Skarbowej może z urzędu zmienić wydaną interpretację
      indywidualną, jeżeli stwierdzi jej nieprawidłowość, uwzględniając w szczególności
      orzecznictwo sądów, Trybunału Konstytucyjnego lub Trybunału Sprawiedliwości Unii
      Europejskiej.
    Podkreślam, że niniejsza interpretacja została wydana na podstawie przedstawionego we
    wniosku opisu sprawy co oznacza, że w przypadku gdy w toku postępowania
    podatkowego, kontroli podatkowej, kontroli celno-skarbowej zostanie określony
    odmienny stan sprawy, interpretacja nie wywoła w tym zakresie skutków prawnych.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
        Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb
        ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2025 r. poz. 111
        ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja
        będzie zgodna (tożsama) z opisem zdarzenia przyszłego i zastosują się Państwo do
        interpretacji.
        Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
      z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
        Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego
    Sądu Administracyjnego w (...). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje
    ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
    (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
        w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
        Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo

        w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na
        adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS
        /SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.