Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0114-KDIP1-2.4012.35.2019.13.S.IG
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-04-02
Teza: Zastosowanie zwolnienia od podatku dla usługi udzielenia
finansowania poprzez wykup wierzytelności pożyczkowych
oraz określenia podstawy opodatkowania z tytułu udzielonego
finansowania.
Słowa kluczowe: opodatkowanie-podstawa opodatkowania
usługi-usługi finansowe
wierzytelność
Zagadnienia: Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II. Zakres
opodatkowania-Rozdział 1. Przepisy ogólne -Czynności
podlegające opodatkowaniu
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II. Zakres
opodatkowania-Rozdział 2. Dostawa towarów i
świadczenie usług -Świadczenie usług
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział VIII.
Wysokość opodatkowania -Rozdział 2. Zwolnienia -
Zwolnienia przedmiotowe-Usługi udzielania kredytów lub
pożyczek pieniężnych oraz usługi pośrednictwa w
1

świadczeniu tych usług oraz zarządzanie kredytami lub
pożyczkami
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział VIII.
Wysokość opodatkowania -Rozdział 2. Zwolnienia -
Zwolnienia przedmiotowe-Usługi w zakresie depozytów
środków pieniężnych, prowadzenia rachunków
pieniężnych, wszelkiego rodzaju transakcji płatniczych,
przekazów i transferów pieniężnych, długów, czeków i
weksli oraz usługi pośrednictwa w świadczeniu tych usług
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II-
Rozdział 1-art. 5-ust. 1-pkt 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II-
Rozdział 2-art. 8-ust. 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział
VIII-Rozdział 2-art. 43-ust. 1-pkt 38
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział
VIII-Rozdział 2-art. 43-ust. 1-pkt 40

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

22 stycznia 2019 r. wpłynął Państwa wniosek wspólny z 14 stycznia 2019 r. o wydanie
    interpretacji indywidualnej, który dotyczy podatku od towarów i usług w zakresie
    zastosowania zwolnienia od podatku dla usługi udzielenia finansowania poprzez wykup
    wierzytelności pożyczkowych oraz określenia podstawy opodatkowania z tytułu
    udzielonego finansowania.
    Zainteresowani, którzy wystąpili z wnioskiem
      1. Zainteresowany będący stroną postępowania
          A. Spółka Akcyjna
      2. Zainteresowany niebędący stroną postępowania:
          B. Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością
    Treść wniosku wspólnego jest następująca:

## Opis zdarzenia przyszłego

A. S.A. (dalej „Bank”) jest bankiem krajowym prowadzącym działalność na podstawie
    ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Prawo bankowe (Dz. U. z 2017 r. poz. 1876; dalej:
    „PrBank”) posiadającym siedzibę w Polsce i podlegającym opodatkowaniu od całości
    dochodów bez względu na miejsce ich osiągnięcia w Polsce. Bank jest zarejestrowanym i
    czynnym podatnikiem podatku od towarów i usług (dalej: „VAT”). Bank dokonuje czynności
    bankowych w rozumieniu PrBank.

    Bank jest jedynym udziałowcem B. Sp. z o.o. (dalej: „B”), spółki posiadającej siedzibę w
    Polsce i podlegającej opodatkowaniu od całości dochodów bez względu na miejsce ich
    osiągnięcia w Polsce.
    B. oferuje swoim klientom leasing operacyjny i finansowy, a także zawiera z klientami -
    jako pożyczkodawca - umowy pożyczek w rozumieniu art. 720 ustawy z dnia 23 kwietnia
    1964 r. - Kodeks cywilny (t. j. Dz. U. z 2018 r. poz. 1025; dalej: „KC”). Pożyczki te - zwane
    potocznie pożyczkami leasingowymi - to umowy pożyczek pozwalające klientom na
    sfinansowanie zakupu środków trwałych.
    Bank zamierza zawrzeć z B. transakcję, w wyniku której będzie finansował działalność
    pożyczkową B. w oparciu o wykup wierzytelności pożyczkowych, powstałych na skutek
    udzielonych przez B. umów pożyczek.
    Bank udostępni B. środki finansowe w związku z przeniesieniem przez B. na rzecz Banku -
    w drodze przelewu - niewymagalnych wierzytelności pożyczkowych (tj. wierzytelności, dla
    których termin wymagalności jeszcze nie nastąpił) wynikających z zawartych przez B.
    umów pożyczek („wierzytelności pożyczkowe”).
    Finansowanie w oparciu o wykup wierzytelności będzie - zasadniczo - odbywać się na
    zasadach przewidzianych w art. 509 KC, z zastrzeżeniem, że przelew wierzytelności będzie
    przeprowadzony w oparciu o umowę nienazwaną, modyfikującą postanowienia dotyczące
    dochodzenia wierzytelności, w ten sposób, że po stronie B. pozostanie część praw
    umożliwiających obsługę i dochodzenie wierzytelności.
    Na finansującego tj. Bank, przejdą określone w umowie przelewu prawa związane z
    wierzytelnością pożyczkową, w szczególności roszczenia o zwrot kwoty kapitału oraz
    odsetek. B. pozostanie stroną umowy pożyczki i będzie uprawniony do wykonywania praw
    związanych z umową, które nie przejdą - zgodnie z umową przelewu - na Bank. Prawem
    takim będzie możliwość dochodzenia wierzytelności pożyczkowych. B. pozostając stroną
    umowy pożyczki będzie obowiązany do wykonywania ciążących na nim obowiązków
    wynikających z umowy, takich jak administrowanie umowami, czy podejmowanie innych
    czynności związanych z prawidłową obsługą umów np. informowanie o zmianie wysokości
    oprocentowania udzielonej pożyczki. Finansowanie przez Bank B. poprzez przeniesienie
    na Bank niewymagalnych wierzytelności pożyczkowych będzie się wiązać z przejęciem
    przez Bank ryzyka niewypłacalności pożyczkobiorcy (wykup bez regresu).
    Bank będzie nabywać wierzytelności pożyczkowe od B, aczkolwiek ich nabycie nie będzie
    następować z dyskontem (charakterystycznym dla usługi faktoringu), lecz z uwagi na fakt,
    że przedmiotem cesji będą wierzytelności niewymagalne, które na moment cesji nie będą
    miały opóźnienia w spłacie kapitału lub odsetek (innymi słowy, „dobre wierzytelności”).
    Bank zakupi wierzytelności za cenę rynkową przewyższającą ich wartość nominalną
    (wartość nominalna rozumiana jest jako wartość niespłaconego kapitału pożyczki). Tym
    samym udzielone przez Bank finansowanie będzie wyższe od wartości nominalnej
    zbywanych wierzytelności. Na cenę, jaką zapłaci Bank za przeniesienie na niego
    wierzytelności pożyczkowych przez B, będzie się składać wartość kapitału pożyczki
    powiększona o wartość odpowiadającą części odsetek kapitałowych, do których zapłaty
    zobowiązany będzie w przyszłości pożyczkobiorca.
    Uwzględniając stanowiska organów podatkowych oraz sądów administracyjnych w
    sprawie zasad alokowania ceny z tytułu nabycia wierzytelności, Bank dokona alokacji
    wypłaconej kwoty (przewyższającą wartość nominalną wierzytelności) na część kapitałową
    nabytej wierzytelności oraz część odsetkową. Do części kapitałowej Bank zaalokuje kwotę
    odpowiadającą wartości nominalnej wierzytelności (100 za 100), a pozostała wartość
    udzielnego finansowania zostanie zaalokowana na przyszłe odsetki. Jak zostało wcześniej
    wskazane, nabywane przez Bank wierzytelności stanowią tzw. dobre wierzytelności w
    związku z tym brak jest podstaw do dyskontowania kwoty kapitału, charakterystycznego
    dla faktoringu.

    Wynagrodzeniem Banku za udzielone B. finansowanie będą odsetki, które Bank otrzyma
    jako nowy wierzyciel od pożyczkobiorcy.
    Bank, poza udzieleniem finansowania, nie będzie wykonywał na rzecz zbywcy
    wierzytelności żadnych innych czynności, w tym czynności w zakresie administrowania
    wierzytelnościami. Czynności windykacyjne oraz wszelkie czynności administracyjne
    związane z obsługą umowy (np. przypomnienia o spłacie rat kapitałowo-odsetkowych) nie
    będą wykonywane przez Bank. Czynności te będą wykonywane przez B.
    W związku z powyższym, Zainteresowani oczekują potwierdzenia wykładni przepisów
    podatkowych dla obydwu stron transakcji, które mają zastosowanie do opisanej powyżej
    usługi finansowania realizowanej poprzez wykup wierzytelności pożyczkowych za kwotę
    ponad wartość nominalną przenoszonych wierzytelności pożyczkowych.
    Uzupełnienie i doprecyzowanie opisu zdarzenia przyszłego
    W ramach planowanej transakcji dojdzie do przelewu (przeniesienia) wierzytelności. W
    szczególności na Bank przejdą roszczenia o zwrot kapitału oraz należnych odsetek -
    przelew wierzytelności bez prawa regresu. Zawarta przez strony umowa będzie jednak
    zawierała modyfikację w stosunku do umowy zwykłego przelewu, o której mowa w art.
    509 K.c., w związku z tym można ją określić jako umowę nienazwaną.
    Otóż część praw związanych z wierzytelnością m.in. prawo administrowania, obsługi, w
    tym dochodzenia wierzytelności pozostanie po stronie B. Należy bowiem zwrócić uwagę,
    że dłużnik nie będzie poinformowany o cesji, a wszelkie dokonywane przez niego spłaty
    będą przez B. przekazywane do Banku, jako podmiotu uprawnionego do otrzymywania
    pożytków z wierzytelności.
    Na skutek zawartej umowy dojdzie do przeniesienia tylko tej wiązki praw, która zostanie
    wskazana w umowie. Stroną umowy pożyczki (pożyczkodawcą) pozostanie nadal B.
    Prawa związane z wierzytelnością pożyczkową, takie jak roszczenia o zwrot kwoty kapitału
    oraz odsetek przejdą na Bank. Roszczenie z tytułu spłaty wierzytelności będzie
    przysługiwało Bankowi.
    Z uwagi na fakt, iż dłużnik nie zostanie poinformowany o dokonanej cesji, będzie on nadal
    dokonywał spłat pożyczki na dotychczasowy rachunek bankowy. W ramach umowy, B.
    pozostanie zobowiązany do administrowania wierzytelnościami.
    Wynagrodzenie płacone na rzecz B. stanowić będzie zapłatę za nabycie przez Bank
    wierzytelności. Z ekonomicznego punktu widzenia będzie ono formą finansowania
    działalności B. przez Bank. Otóż Bank wykorzysta istniejący stosunek prawny pomiędzy B.
    a jego klientem (pożyczkobiorcą) i poprzez wypłatę kwoty finansowania na rzecz B.
    nabędzie prawo do przepływów pieniężnych z istniejących wierzytelności, umożliwiając
    tym samym B. dalsze finansowanie swojej działalności.
    B. będzie na bieżąco, partiami, przenosił wierzytelności na rzecz Banku. W ramach jednej
    transakcji (partii) może dojść do nabycia pakietu co najmniej 100 wierzytelności. W
    każdym przypadku wartość pojedynczych wierzytelności będzie przez strony z góry znana.
    B. będzie na bieżąco przenosił wierzytelności na Bank, tj. w momencie, w którym będzie
    potrzebował środków pieniężnych na finansowanie bieżącej działalności. W praktyce
    nastąpi to po spłacie przez klienta pierwszej raty.
    Przedmiotem cesji będą tzw. wierzytelności dobre tj. wierzytelności, które na moment
    cesji nie będą posiadały opóźnienia w spłacie kapitału lub odsetek, cena sprzedaży
    zostanie skalkulowana w oparciu o ich wartość rynkową tj. wartość nominalną rozumianą
    jako kapitał pożyczki, powiększoną o wartość bieżącą odsetek, które dopiero zostaną
    naliczone w przyszłości (premia). Cena sprzedaży nie będzie zatem uwzględniała odsetek
    naliczonych na dzień sprzedaży, a jedynie część odsetek, która dopiero w przyszłości
    zostanie naliczona i będzie wymagalna od dłużnika.

    Cena sprzedaży wierzytelności pożyczkowych skalkulowana będzie w oparciu o wartość
    kapitału pożyczki oraz powiększona o wartość odpowiadającą wartości bieżącej części
    odsetek (tzw. premia), które w przyszłości będą należne od pożyczkobiorcy.
    Powyższe można zilustrować na przykładzie:
    Kapitał pożyczki: 100,
    Wartość przyszłych odsetek należnych od dłużnika w całym okresie trwania umowy
    pożyczki: 20,
    Cena wykupu wierzytelności pożyczkowej: 105,
    Kwota 15 (120-105) będzie stanowiła dochód Banku do opodatkowania.
    Pytania
    1. Czy udzielenie przez Bank finansowania na rzecz B. realizowanego poprzez wykup
    wierzytelności pożyczkowych przez Bank, będzie korzystać ze zwolnienia od VAT na
    podstawie art. 43 ust. 1 pkt 38 w związku z art. 43 ust. 1 pkt 40 ustawy o VAT?
    2. Czy za podstawę opodatkowania dla celów podatku VAT o której mowa w art. 29a ust. 1
    ustawy o VAT z tytułu udzielonego finansowania, Bank powinien przyjąć kwotę stanowiącą
    różnicę pomiędzy kwotą spłaty (kapitał oraz odsetki) otrzymaną przez Bank od danego
    pożyczkobiorcy a kwotą wypłaconą przez Bank do B. z tytułu udzielonego finansowania - a
    więc wszystko co otrzyma lub ma otrzymać Bank w związku ze świadczoną usługą w tym
    od osoby trzeciej (pożyczkobiorcy) ponad kwotę udzielonego finansowania?
    Stanowisko zainteresowanych
    1) Zdaniem Zainteresowanych, wynagrodzenie uzyskiwane przez Bank z tytułu
    świadczonej przezeń usługi, polegającej na udzieleniu B. finansowania poprzez wykup
    wierzytelności pożyczkowych przez Bank, będzie korzystać ze zwolnienia od VAT na
    podstawie art. 43 ust. 1 pkt 38 w związku z art. 43 ust. 1 pkt 40 ustawy o VAT.
    2) Zdaniem Zainteresowanych, za podstawę opodatkowania dla celów podatku VAT - o
    której mowa w art. 29a ust. 1 ustawy o VAT z tytułu udzielonego finansowania, Bank
    powinien przyjąć kwotę stanowiącą różnicę pomiędzy kwotą spłaty (kapitał oraz odsetki)
    otrzymaną od danego pożyczkobiorcy a kwotą wypłaconą przez Bank do B. z tytułu
    udzielonego finansowania - a więc wszystko co otrzyma lub ma otrzymać Bank w związku
    ze świadczoną usługą w tym od osoby trzeciej (pożyczkobiorcy) ponad kwotę udzielonego
    finansowania.
    Stanowisko w zakresie pytania nr 1)
    Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy o VAT, opodatkowaniu podatkiem VAT podlega
    odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju.
    Jednocześnie na podstawie art. 8 ust. 1 ustawy o VAT przez świadczenie usług, o którym
    mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się każde świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby
    prawnej lub jednostki organizacyjnej niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi
    dostawy towarów w rozumieniu art. 7, w tym również:
    1) przeniesienie praw do wartości niematerialnych i prawnych, bez względu na formę, w
    jakiej dokonano czynności prawnej;
    2) zobowiązanie do powstrzymania się od dokonania czynności lub do tolerowania
    czynności lub sytuacji;
    3) świadczenie usług zgodnie z nakazem organu władzy publicznej lub podmiotu
    działającego w jego imieniu lub nakazem wynikającym z mocy prawa.
    Biorąc pod uwagę powyższe należy stwierdzić, że co do zasady, opodatkowaniu VAT
    podlegają czynności odpłatne. Jednocześnie w celu uznania, że dana czynność ma
    charakter odpłatny, wymagany jest bezpośredni związek między czynnością (usługą), a
    otrzymanym wynagrodzeniem.

    Zdaniem Zainteresowanych, w opisanym stanie faktycznym mamy do czynienia z
    klasyczną usługą finansowania przez Bank działalności B.
    Za prawidłowością zaprezentowanego powyżej stanowiska przemawia - w pierwszej
    kolejności -okoliczność, że ustawodawca wymaga, w treści art. 65 § 2 KC, aby w umowach
    badać raczej, jaki był zgodny zamiar stron i cel umowy. W przypadku umowy, o której
    mowa w opisie zdarzenia przyszłego jako cel, dla którego strony zamierzają ją zawrzeć,
    należy uznać zapewnienie B. finansowania. Analiza wykorzystania dla tego celu konstrukcji
    przelewu wierzytelności pożyczkowych (czy jakiejkolwiek innej konstrukcji prawnej) nie
    powinna zatem prowadzić do wniosków sprzecznych z celem, jaki przyświecał stronom
    zawierającym umowę. W tym kontekście, nabywanie przez Bank wierzytelności jest
    jedynie narzędziem służącym do udostępnienia przez Bank finansowania na rzecz B. Z
    tytułu finansowania udzielonego B, Bank otrzyma wynagrodzenie. Różnica między kwotą
    otrzymaną przez Bank z tytułu spłaty pożyczki a kwotą przekazaną przez Bank na
    rachunek B tytułem finansowania stanowi wynagrodzenie Banku za udzielone przez niego
    finansowanie na rzecz B.
    Mając na względzie, że wskazana w opisie zdarzenia przyszłego umowa zmierza do
    zapewnienia B. finansowania należy ustalić, czy wynagrodzenie uzyskiwane przez Bank z
    tytułu jego zapewnienia korzysta ze zwolnienia od podatku VAT. W tym względzie
    konieczne jest wskazanie, że - zgodnie z art. 43 ust. 1 pkt 38 ustawy o VAT - zwalnia się od
    podatku: (...) usługi udzielania kredytów lub pożyczek pieniężnych oraz usługi
    pośrednictwa w świadczeniu usług udzielania kredytów lub pożyczek pieniężnych, a także
    zarządzanie kredytami lub pożyczkami pieniężnymi przez kredytodawcę lub
    pożyczkodawcę.
    W treści cytowanego powyżej przepisu ustawodawca przewidział zwolnienie od podatku
    VAT dla zapewnienia m.in. przez banki finansowania w formie udzielonych kredytów lub
    pożyczek pieniężnych. W analizowanej sytuacji również należy wskazać na istnienie relacji
    finansowania, które przybiera formę pozyskania od B. dobrze rokujących wierzytelności
    pożyczkowych, celem umożliwienia temu podmiotowi prowadzenia dalszej działalności w
    zakresie udzielania pożyczek leasingowych.
    Idąc dalej, w tym miejscu należy również wskazać na fakt, że w art. 43 ust. 1 pkt 40 ustawy
    o VAT ustawodawca przewidział zwolnienie od tego podatku dla „usług w zakresie
    depozytów środków pieniężnych, prowadzenia rachunków pieniężnych, wszelkiego
    rodzaju transakcji płatniczych, przekazów i transferów pieniężnych, długów, czeków i
    weksli oraz usługi pośrednictwa w świadczeniu tych usług”.
    Przywołany powyżej przepis przewiduje zwolnienie od VAT dla szeregu czynności
    bankowych, w tym zwłaszcza usług w zakresie długów. W ocenie Zainteresowanych,
    nabywanie przez Bank wierzytelności w ramach umowy wskazanej w opisie zdarzenia
    przyszłego stanowi jedynie narzędzie do wyświadczenia przez Bank usługi finansowania
    oraz, że w analizowanej sprawie istnieje bezpośredni związek z wyświadczoną przez Bank
    usługą udzielenia finansowania a otrzymanym wynagrodzeniem (w postaci odsetek
    przypadających Bankowi) korzystającym ze zwolnienia od VAT - na podstawie art. 43 ust. 1
    pkt 38 ustawy o VAT. Nabywanie wierzytelności w ramach opisanej umowy powinno, z
    kolei, zostać zaklasyfikowane jako usługa w zakresie długów, korzystająca ze zwolnienia
    od VAT na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 40 ustawy o VAT.
    Za poprawnością powyższego rozumowania zdaje się opowiadać Naczelny Sąd
    Administracyjny, który w wyroku z dnia 19 grudnia 2014 r., sygn. akt I FSK 1992/13, uznał,
    że w przypadku, gdy Bank, poza udzieleniem finansowania poprzez wykup
    nieprzedawnionych i niewymagalnych wierzytelności wynikających z obrotu
    gospodarczego, nie wykonuje na rzecz zbywcy wierzytelności żadnych innych czynności, w
    tym czynności w zakresie administrowania wierzytelnościami, to wówczas Bank nie
    świadczy na rzecz zbywcy usług ściągania długów (opodatkowanych podstawową stawką
    VAT), lecz usługę korzystającą ze zwolnienia od VAT zarówno w odniesieniu do czynności

    nabycia wierzytelności, jak i udzielenia finansowania (Teza orzeczenia: Nabycie
    wierzytelności i powiązana z nim usługa finansowania dłużnika są zwolnione z VAT.).
    Z taką sytuacją mamy do czynienia w opisanym zdarzeniu przyszłym. Należy podkreślić, że
    w ramach umowy to po stronie B. pozostają prawa umożliwiające obsługę wierzytelności.
    Bank, poza udzieleniem finansowania, nie będzie wykonywał na rzecz zbywcy
    wierzytelności żadnych innych czynności, w tym czynności w zakresie administrowania
    wierzytelnościami. Czynności windykacyjne oraz wszelkie czynności administracyjne
    związane z obsługą wierzytelności pożyczkowych (np. przypomnienia o spłacie rat
    kapitałowo-odsetkowych) przeniesionych na Bank w drodze umowy przelewu
    wierzytelności nie będą wykonywane przez Bank.
    Samo pojęcie „usług w zakresie długów” nie zostało zdefiniowane w ustawie o podatku
    VAT. Zgodnie natomiast z art. 353 KC zobowiązanie polega na tym, że wierzyciel może
    żądać od dłużnika świadczenia, a dłużnik powinien świadczenie spełnić. Przez dług można
    zatem rozumieć zespół obowiązków dłużnika, których wykonanie ma na celu zaspokojenie
    interesu wierzyciela, określonego wierzytelnością. Wierzytelność oznacza zaś możliwość
    domagania się od dłużnika spełnienia świadczenia. Dług jest zatem skorelowany z
    wierzytelnością. Co do zasady, wierzytelność nie może istnieć bez odpowiadającego jej
    długu ani też dług bez wierzytelności.
    Z momentem przelewu wierzytelności, na nowego wierzyciela przechodzi również
    uprawnienie do otrzymania od dłużnika świadczenia (spłaty pieniężnej). Skoro zatem
    przechodząca wierzytelność jest skorelowana z zobowiązaniem dłużnika do spełnienia
    świadczenia (spłaty długu) to transakcję nabycia wierzytelności w świetle okoliczności
    opisanych w stanie faktycznym, należy zdaniem Banku potraktować jako „usługę w
    zakresie długów”.
    Transakcja będąca przedmiotem zapytania polega zatem na udzieleniu finansowania w
    zamian za przeniesienie własności wierzytelności. Z momentem zbycia wierzytelności, B.
    uzyskuje od Banku finansowanie. Biorąc pod uwagę charakter transakcji, mamy do
    czynienia z usługą w zakresie długów, której jedynym celem jest sfinansowanie strony
    transakcji pierwotnej (tu: zbywcy wierzytelności).
    Jednocześnie, należy odróżnić usługę świadczoną przez Bank od transakcji nabycia
    trudnych, wymagalnych wierzytelności - niepodlegającej opodatkowaniu VAT - zgodnie z
    orzeczeniem Trybunału Sprawiedliwości UE z dnia 27 października 2011 roku w sprawie C-
    93/10. W ocenie Trybunału podmiot, który na własne ryzyko nabywa trudne wierzytelności
    po cenie niższej od ich wartości nominalnej, nie świadczy odpłatnie usługi w rozumieniu
    art. 2 pkt 1 VI Dyrektywy. Z taką sytuacją nie mamy do czynienia w analizowanym stanie
    faktycznym, w którym mechanizm ustalania wynagrodzenia za zbywane wierzytelności
    wprost zakłada, że B. otrzyma od Banku finansowanie w wysokości większej niż tą, którą
    B. wydatkował na udzielnie pożyczek. Dzieje się tak dlatego, że mamy do czynienia z
    wierzytelnościami dobrymi, które są nabywane z tzw. premią (cena jest wyższa od
    wartości nominalnej).
    Podsumowując powyższe rozważania należy jednoznacznie stwierdzić, że - w świetle
    przedstawionego opisu zdarzenia przyszłego - mamy do czynienia z odpłatną usługą
    podlegającą ustawie o VAT. Biorąc pod uwagę, że w przedmiotowej usłudze w ramach
    nabycia wierzytelności dochodzi do finansowania strony transakcji (tj. B) - wynagrodzenie
    uzyskiwane przez Bank, będzie korzystać ze zwolnienia od VAT na podstawie art. 43 ust. 1
    pkt 38 w związku z art. 43 ust. 1 pkt 40 ustawy o VAT.
    Stanowisko w zakresie pytania nr 2)
    Za podstawę opodatkowania dla celów podatku VAT - o której mowa w art. 29a ust. 1
    ustawy o VAT - należy przyjąć kwotę stanowiącą różnicę pomiędzy kwotą spłaty (kapitał
    oraz odsetki) otrzymaną przez Bank od danego pożyczkobiorcy a kwotą wypłaconą przez
    Bank do B. z tytułu udzielonego finansowania - a więc wszystko co otrzyma lub ma
    otrzymać Bank w związku ze świadczoną usługą, w tym od osoby trzeciej (pożyczkobiorcy).

    Za poprawnością zaprezentowanego powyżej stanowiska przemawia treść art. 29a ust. 1
    ustawy o VAT, z którego to przepisu wynika, że: „Podstawą opodatkowania, z
    zastrzeżeniem ust. 2-5, art. 30a -30c, art. 32, art. 119 oraz art. 120 ust. 4 i 5, jest wszystko,
    co stanowi zapłatę, którą dokonujący dostawy towarów lub usługodawca otrzymał lub ma
    otrzymać z tytułu sprzedaży od nabywcy, usługobiorcy lub osoby trzeciej, włącznie z
    otrzymanymi dotacjami, subwencjami i innymi dopłatami o podobnym charakterze
    mającymi bezpośredni wpływ na cenę towarów dostarczanych lub usług świadczonych
    przez podatnika”.
    Z cytowanego powyżej przepisu art. 29a ust. 1 ustawy o VAT, zawierającego definicję
    pojęcia „podstawa opodatkowania”, jednoznacznie wynika, że jako podstawę
    opodatkowania VAT należy uznać wszystko to, co Bank otrzyma lub ma otrzymać w
    związku ze świadczoną usługą. Wynagrodzenie za udzielone finansowanie Bank otrzyma w
    istocie od pożyczkobiorcy, który będzie spłacał raty kapitałowo-odsetkowe. Bank zarobi
    więc na odsetkach otrzymanych od tego pożyczkobiorcy. Jak wskazują zacytowane
    powyższej przepisy, taka sytuacja nie jest niczym nadzwyczajnym, a przepisy ustawy o VAT
    regulujące podstawę opodatkowania wprost przewidują taką sytuację, że za
    wyświadczoną usługę w postaci udzielonego finansowania na rzecz usługobiorcy (B)
    zapłaci podmiot trzeci - w tym przypadku pożyczkobiorca.
    Sposób kalkulacji podstawy opodatkowania dla celów podatku VAT można zobrazować
    następującym przykładem.
    Kwota pożyczki udzielona przez B. do pożyczkobiorcy: 100 jp.
    Kwota finansowania udzielona przez Bank (zbycie z premią): 103 jp.
    Kwota spłaty pożyczki (kapitał oraz odsetki) otrzymane przez Bank od pożyczkobiorcy: 110
    jp. Podstawa opodatkowania dla celów podatku VAT: 110-103 = 7 jp.
    Reasumując, zdaniem Zainteresowanych podstawę opodatkowania dla celów podatku
    VAT - z tytułu finansowania udzielonego B. przez Bank stanowi, zgodnie z art. 29a ust. 1
    ustawy o VAT, kwota stanowiącą różnicę pomiędzy kwotą spłaty pożyczki (kapitał oraz
    odsetki) otrzymaną przez Bank od pożyczkobiorcy a kwotą wypłaconą przez Bank do B. z
    tytułu udzielonego finansowania - a więc wszystko co otrzyma lub ma otrzymać Bank w
    związku ze świadczoną usługą finansowania, w tym od osoby trzeciej (pożyczkobiorcy).
    Interpretacja indywidualna
    Rozpatrzyłem Państwa wniosek – 30 kwietnia 2019 r. wydałem interpretację indywidualną
    znak 0114-KDIP1-2.4012.35.2019.6.IG, w której uznałem Państwa stanowisko za
    nieprawidłowe w zakresie zastosowania zwolnienia od podatku dla usługi udzielenia
    finansowania poprzez wykup wierzytelności pożyczkowych (pytanie nr 1) oraz za
    prawidłowe w zakresie określenia podstawy opodatkowania (pytanie nr 2).
    Interpretację doręczono Państwu 6 maja 2019 r.
    Skarga na interpretację indywidualną
    4 czerwca 2019 r. wnieśli Państwo skargę na tę interpretację do Wojewódzkiego Sądu
    Administracyjnego w Warszawie. Skarga wpłynęła 7 czerwca 2019 r.

    Wnieśli Państwo o uchylenie Interpretacji w zaskarżonej części, tj. w części, w jakiej Organ
    uznał za nieprawidłowe stanowisko Banku w zakresie zwolnienia od podatku dla usługi
    udzielenia finansowania poprzez wykup wierzytelności pożyczkowych (pytanie nr 1), oraz
    zasądzenie na rzecz Banku kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa
    procesowego według norm przepisanych.
    Postępowanie przed sądami administracyjnymi
    Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uchylił zaskarżoną interpretację z 30
    kwietnia 2019 r. znak 0114-KDIP1-2.4012.35.2019.6.IG w części uznającej stanowisko
    Strony za nieprawidłowe – wyrokiem z 21 stycznia 2020 r. sygn. akt III SA/Wa 1579/19.
    Wniosłem skargę kasacyjną od tego wyroku do Naczelnego Sądu Administracyjnego.
    Naczelny Sąd Administracyjny – wyrokiem z 27 czerwca 2024 r. sygn. akt I FSK 1229/20
    oddalił skargę kasacyjną.
    Wyrok, który uchylił zaskarżoną interpretację, stał się prawomocny od 27 czerwca 2024 r.
    Ponowne rozpatrzenie wniosku – wykonanie wyroku
    Zgodnie z art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed
    sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.):
      Ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu
      sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe
      prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że
      przepisy prawa uległy zmianie.
    Wykonuję obowiązek, który wynika z tego przepisu, tj.:
        uwzględniam ocenę prawną i wskazania dotyczące postępowania, które wyraził
        Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oraz Naczelny Sąd Administracyjny
        w ww. wyrokach;
        ponownie rozpatruję Państwa wniosek wspólny o wydanie interpretacji
        indywidualnej – stwierdzam, że stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku
        jest prawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Należy zaznaczyć, że niniejszą interpretację oparto na przepisach prawa podatkowego
    obowiązujących w dacie wydania pierwotnego rozstrzygnięcia, bowiem niniejsza
    interpretacja stanowi ponowne rozstrzygnięcie tej samej sprawy w wyniku prawomocnego
    orzeczenia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 21 stycznia 2020 r.
    sygn. akt III SA/Wa 1579/19 oraz Naczelnego Sądu Administracyjnego z 27 czerwca 2024 r.
    sygn. akt I FSK 1229/20.
    Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług
    (t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 2174 ze zm.), zwanej dalej ustawą:
      Opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, zwanym dalej „podatkiem”,
      podlegają odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium
      kraju.
    Na podstawie art. 2 pkt 22 ustawy:

      Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o sprzedaży, rozumie się przez to odpłatną
      dostawę towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju, eksport
      towarów oraz wewnątrzwspólnotową dostawę towarów.
    Na mocy art. 7 ust. 1 ustawy:
      Przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się
      przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (...).
    Przy czym w myśl art. 2 pkt 6 ustawy:
      Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o towarach, rozumie się przez to rzeczy
      oraz ich części, a także wszelkie postacie energii.
    Stosownie do art. 8 ust. 1 ustawy:
      Przez świadczenie usług, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się każde
      świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej
      niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu
      art. 7, w tym również:
      1) przeniesienie praw do wartości niematerialnych i prawnych, bez względu na
      formę, w jakiej dokonano czynności prawnej;
      2) zobowiązanie do powstrzymania się od dokonania czynności lub do tolerowania
      czynności lub sytuacji;
      3) świadczenie usług zgodnie z nakazem organu władzy publicznej lub podmiotu
      działającego w jego imieniu lub nakazem wynikającym z mocy prawa.
    Pod pojęciem usługi należy zatem rozumieć każde zachowanie, na które składać się może
    zarówno działanie (uczynienie, wykonanie czegoś na rzecz innej osoby), jak i zaniechanie
    (nieczynienie bądź też tolerowanie). Przy ocenie charakteru świadczenia jako usługi należy
    mieć na względzie, że ustawa zalicza do grona usług każde świadczenie, które nie jest
    dostawą towarów w myśl art. 7 ustawy. Każde świadczenie niebędące dostawą towarów
    polegające na działaniu, zaniechaniu lub tolerowaniu czyjegoś zachowania stanowi zatem
    co do zasady usługę w rozumieniu ustawy, niemniej jednak muszą być przy tym spełnione
    następujące warunki:
        w następstwie zobowiązania, w wykonaniu którego usługa jest świadczona,
        nabywca jest bezpośrednim beneficjentem świadczenia,
        świadczonej usłudze odpowiada świadczenie wzajemne ze strony nabywcy
        (wynagrodzenie).
    Należy podkreślić, że oba ww. warunki winny być spełnione łącznie, aby świadczenie
    podlegało jako usługa, opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, na podstawie art. 5
    ust. 1 pkt 1 ustawy. Przy czym z treści powołanego wyżej przepisu art. 5 ust. 1 pkt 1
    jednoznacznie wynika, że dostawa towarów i świadczenie usług co do zasady podlegają
    opodatkowaniu VAT wówczas, gdy są wykonywane odpłatnie (z wyjątkiem przypadków
    ściśle określonych w art. 7 ust. 2 oraz w art. 8 ust. 2 ustawy).
    Aby uznać dane świadczenie za odpłatne, musi istnieć stosunek prawny pomiędzy
    świadczącym usługę a odbiorcą, a w zamian za wykonanie usługi powinno zostać
    wypłacone wynagrodzenie. Przy czym przepisy ustawy nie określają postaci
    wynagrodzenia.
    W dorobku orzecznictwa Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej (np. wyrok z 8
    marca 1988 r. w sprawie C-102/86 Apple and Pear Development Council przeciwko
    Commissioners of Customs and Excise), przyjmuje się, że odpłatność ma miejsce wtedy,
    gdy istnieje bezpośredni związek pomiędzy dostawą towarów lub świadczeniem usług a
    otrzymanym wynagrodzeniem, przy czym wynagrodzenie jakkolwiek musi być wyrażone w

    pieniądzu, to jednak nie musi być w tej formie dokonane. Należy podkreślić, że na gruncie
    przepisów o podatku od towarów i usług bez znaczenia pozostaje to, czy kwota
    uzyskanego wynagrodzenia (cena) została skalkulowana tak, że stanowi tylko koszt
    wytworzenia towaru lub wykonania usługi, czy została powiększona także o zysk
    sprzedającego.
    Skoro przepisy nie określają formy zapłaty za świadczoną usługę, należy uznać, że
    zobowiązanie usługobiorcy może mieć postać świadczenia nie tylko określonej sumy
    pieniędzy, ale także świadczenie innej usługi (usługi wzajemnej). Oznacza to, że z danego
    stosunku prawnego, na podstawie którego wykonywana jest usługa, musi wynikać
    wyraźna, bezpośrednia korzyść na rzecz świadczącego usługę. Ponadto, aby dana
    czynność (świadczenie) podlegała opodatkowaniu podatkiem VAT, musi istnieć
    bezpośredni związek o charakterze przyczynowym pomiędzy świadczoną usługą a
    świadczeniem wzajemnym. Otrzymana zapłata powinna być konsekwencją wykonania
    świadczenia.
    Odpłatność określana jest przez strony umowy i jeśli strony ustalą zapłatę, wówczas
    wykonane świadczenie staje się odpłatne. W przypadku istnienia świadczenia wzajemnego
    otrzymanego przez świadczącego usługę, należy uznać czynności wykonywane w ramach
    zawartej umowy za odpłatne świadczenie usług określone w art. 8 ust. 1 ustawy,
    podlegające opodatkowaniu na zasadach ogólnych.
    Wobec powyższej analizy, dostawa towarów lub świadczenie usług podlegają
    opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług wtedy, gdy są wykonane odpłatnie, oraz
    gdy pomiędzy dostawcą towaru lub świadczącym usługę i ich beneficjentem (odbiorcą)
    istnieje jawny lub dorozumiany stosunek prawny (umowa), w ramach którego spełniane
    są świadczenia wzajemne.
    Z opisu sprawy wynika, że Bank jest bankiem krajowym i prowadzi działalność na
    podstawie ustawy Prawo bankowe. Bank jest zarejestrowanym i czynnym podatnikiem
    podatku od towarów i usług. Bank jest jedynym udziałowcem B. Sp. z o.o. (B) spółki
    posiadającej siedzibę w Polsce i podlegającej opodatkowaniu od całości dochodów bez
    względu na miejsce ich osiągnięcia w Polsce.
    B. oferuje swoim klientom leasing operacyjny i finansowy, a także zawiera z klientami -
    jako pożyczkodawca - umowy pożyczek. Pożyczki te - zwane potocznie pożyczkami
    leasingowymi - to umowy pożyczek pozwalające klientom na sfinansowanie zakupu
    środków trwałych.
    Bank zamierza zawrzeć z B. transakcję, w wyniku której będzie finansował działalność
    pożyczkową B. w oparciu o wykup wierzytelności pożyczkowych, powstałych na skutek
    udzielonych przez B. umów pożyczek. Bank udostępni B. środki finansowe w związku z
    przeniesieniem przez B. na rzecz Banku - w drodze przelewu - niewymagalnych
    wierzytelności pożyczkowych - tj. wierzytelności, dla których termin wymagalności jeszcze
    nie nastąpił, wynikających z zawartych przez B. umów pożyczek. B. będzie na bieżąco,
    partiami, przenosił wierzytelności na rzecz Banku. W ramach jednej transakcji (partii)
    może dojść do nabycia pakietu co najmniej 100 wierzytelności. W każdym przypadku
    wartość pojedynczych wierzytelności będzie przez strony z góry znana. B. będzie przenosił
    wierzytelności na Bank, w momencie, w którym będzie potrzebował środków pieniężnych
    na finansowanie bieżącej działalności. W praktyce nastąpi to po spłacie przez klienta
    pierwszej raty. Z uwagi na fakt, że przedmiotem cesji będą tzw. wierzytelności dobre tj.
    wierzytelności, które na moment cesji nie będą posiadały opóźnienia w spłacie kapitału
    lub odsetek, cena sprzedaży zostanie skalkulowana w oparciu o ich wartość rynkową tj.
    wartość nominalną rozumianą jako kapitał pożyczki, powiększoną o wartość bieżącą
    odsetek, które dopiero zostaną naliczone w przyszłości - premia. Cena sprzedaży nie
    będzie zatem uwzględniała odsetek naliczonych na dzień sprzedaży, a jedynie część
    odsetek, która dopiero w przyszłości zostanie naliczona i będzie wymagalna od dłużnika.

    Cena sprzedaży wierzytelności pożyczkowych skalkulowana będzie w oparciu o wartość
    kapitału pożyczki oraz powiększona o wartość odpowiadającą wartości bieżącej części
    odsetek - premia, które w przyszłości będą należne od pożyczkobiorcy.
    Na finansującego, tj. Bank, przejdą określone w umowie przelewu prawa związane z
    wierzytelnością pożyczkową, w szczególności roszczenia o zwrot kwoty kapitału oraz
    odsetek. B. pozostanie stroną umowy pożyczki i będzie uprawniony do wykonywania praw
    związanych z umową, które nie przejdą - zgodnie z umową przelewu - na Bank. Prawem
    takim będzie możliwość dochodzenia wierzytelności pożyczkowych. B. pozostając stroną
    umowy pożyczki będzie obowiązany do wykonywania ciążących na nim obowiązków
    wynikających z umowy, takich jak administrowanie umowami, czy podejmowanie innych
    czynności związanych z prawidłową obsługą umów np. informowanie o zmianie wysokości
    oprocentowania udzielonej pożyczki. Dłużnik bowiem nie będzie poinformowany o cesji, a
    wszelkie dokonywane przez niego spłaty będą przez B. przekazywane do Banku, jako
    podmiotu uprawnionego do otrzymywania pożytków z wierzytelności. Z uwagi na fakt, iż
    dłużnik nie zostanie poinformowany o dokonanej cesji, będzie on nadal dokonywał spłat
    pożyczki na dotychczasowy rachunek bankowy. W ramach umowy, B. pozostanie
    zobowiązany do administrowania wierzytelnościami.
    Bank będzie nabywać wierzytelności pożyczkowe od B, aczkolwiek ich nabycie nie będzie
    następować z dyskontem charakterystycznym dla usługi faktoringu, lecz z uwagi na fakt,
    że przedmiotem cesji będą wierzytelności niewymagalne, które na moment cesji nie będą
    miały opóźnienia w spłacie kapitału lub odsetek - dobre wierzytelności. Bank zakupi
    wierzytelności za cenę rynkową przewyższającą ich wartość nominalną - wartość
    nominalna rozumiana jest jako wartość niespłaconego kapitału pożyczki. Tym samym
    udzielone przez Bank finansowanie będzie wyższe od wartości nominalnej zbywanych
    wierzytelności. Na cenę, jaką zapłaci Bank za przeniesienie na niego wierzytelności
    pożyczkowych przez B, będzie się składać wartość kapitału pożyczki powiększona o
    wartość odpowiadającą części odsetek kapitałowych, do których zapłaty zobowiązany
    będzie w przyszłości pożyczkobiorca. Uwzględniając stanowiska organów podatkowych
    oraz sądów administracyjnych w sprawie zasad alokowania ceny z tytułu nabycia
    wierzytelności, Bank dokona alokacji wypłaconej kwoty przewyższającą wartość
    nominalną wierzytelności na część kapitałową nabytej wierzytelności oraz część
    odsetkową. Do części kapitałowej Bank zaalokuje kwotę odpowiadającą wartości
    nominalnej wierzytelności - 100 za 100, a pozostała wartość udzielnego finansowania
    zostanie zaalokowana na przyszłe odsetki. Jak zostało wcześniej wskazane, nabywane
    przez Bank wierzytelności stanowią tzw. dobre wierzytelności w związku z tym brak jest
    podstaw do dyskontowania kwoty kapitału, charakterystycznego dla faktoringu.
    Wynagrodzeniem Banku za udzielone B. finansowanie będą odsetki, które Bank otrzyma
    jako nowy wierzyciel od pożyczkobiorcy.
    Bank, poza udzieleniem finansowania, nie będzie wykonywał na rzecz zbywcy
    wierzytelności żadnych innych czynności, w tym czynności w zakresie administrowania
    wierzytelnościami. Czynności windykacyjne oraz wszelkie czynności administracyjne
    związane z obsługą umowy np. przypomnienia o spłacie rat kapitałowo-odsetkowych, nie
    będą wykonywane przez Bank. Czynności te będą wykonywane przez B.
    W ramach planowanej transakcji dojdzie do przeniesienia wierzytelności. W szczególności
    na Bank przejdą roszczenia o zwrot kapitału oraz należnych odsetek - przelew
    wierzytelności bez prawa regresu. Zawarta przez strony umowa będzie jednak zawierała
    modyfikację w stosunku do umowy zwykłego przelewu, o której mowa w art. 509 K.c., w
    związku z tym można ją określić jako umowę nienazwaną.
    Państwa wątpliwości w pierwszej kolejności dotyczą kwestii, czy udzielenie przez Państwa
    finansowania na rzecz B. realizowanego poprzez wykup wierzytelności pożyczkowych
    przez Państwa, będzie korzystać ze zwolnienia od VAT na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 38 w
    związku z art. 43 ust. 1 pkt 40 ustawy o VAT.

    W tym miejscu wskazać należy, że wierzytelność jest prawem majątkowym, które może
    być przedmiotem obrotu gospodarczego. Instytucja przelewu wierzytelności została
    uregulowana przepisami ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (t.j. Dz. U. z
    2018 r. poz. 1025 ze zm.).
    Stosownie do treści art. 509 § 1 i 2 tej ustawy:
      Wierzyciel może bez zgody dłużnika przenieść wierzytelność na osobę trzecią
      (przelew), chyba że sprzeciwiałoby się to ustawie, zastrzeżeniu umownemu albo
      właściwości zobowiązania.
      Wraz z wierzytelnością przechodzą na nabywcę wszelkie związane z nią prawa, w
      szczególności roszczenie o zaległe odsetki.
    Z kolei art. 510 § 1 ww. ustawy stanowi, że
      umowa sprzedaży, zamiany, darowizny lub inna umowa zobowiązująca do
      przeniesienia wierzytelności przenosi wierzytelność na nabywcę, chyba że przepis
      szczególny stanowi inaczej albo że strony inaczej postanowiły.
    Zatem wierzytelność jest prawem jednego podmiotu do żądania od drugiego podmiotu
    pewnego zachowania się zwanego świadczeniem (wyrażalnym pieniężnie). Wierzytelność
    jest więc prawem majątkowym, będącym przedmiotem obrotu gospodarczego.
    Przeniesienie wierzytelności z majątku dotychczasowego wierzyciela do majątku nabywcy
    wierzytelności jest skutkiem rozporządzenia tą wierzytelnością przez dotychczasowego
    wierzyciela i stanowi wykonanie przez niego przysługującego mu prawa własności.
    W świetle powyższych przepisów stwierdzić należy, że czynności polegającej na zbyciu
    wierzytelności nie można uznać za dostawę towaru, gdyż wierzytelność stanowi prawo
    majątkowe, które nie mieści się w dyspozycji art. 2 pkt 6 ustawy o podatku od towarów i
    usług. Zbycie wierzytelności nie stanowi również świadczenia usługi, ponieważ jest ono
    jedynie przejawem wykonania prawa własności w stosunku do wierzytelności powstałej z
    innego tytułu (dostawy towaru lub świadczenia usługi).
    Przelew wierzytelności jest swoistą konstrukcją prawną, przewidzianą w ogólnych
    zasadach zobowiązań prowadzącą do zmiany osoby wierzyciela, podczas gdy przedmiot
    zobowiązania pozostaje ten sam. Umowy cesji wierzytelności należą do czynności
    prawnych rozporządzających o skutkach zbliżonych do umowy przenoszącej własność.
    Dodać należy, że cesja nie ma formy samoistnej umowy, dlatego też dla jej realizacji musi
    być dokonana czynność cywilnoprawna, na podstawie której nastąpi przeniesienie
    wierzytelności.
    Istotą przelewu wierzytelności jest zatem umowa zawierana przez wierzyciela z osobą
    trzecią, na podstawie której osoba ta nabywa od wierzyciela przysługującą mu
    wierzytelność. W wyniku przelewu wierzytelności prawa przysługujące dotychczasowemu
    wierzycielowi przechodzą na nabywcę wierzytelności, przy czym sam stosunek
    zobowiązaniowy nie ulega zmianie. W zamian za nabywaną wierzytelność cesjonariusz
    (nabywca) zobowiązuje się do spełnienia określonego świadczenia na rzecz cedenta.
    Spełnienie świadczenia, wynikającego z umowy przelewu nastąpi, gdy cedent przeniesie
    wierzytelność na cesjonariusza, a on zapłaci mu cenę za cedowaną wierzytelność (w
    sytuacji, kiedy cesja będzie miała charakter odpłatny).
    Umowa cesji wierzytelności wypełnia znamiona określone w art. 8 ust. 1 ustawy, polega
    bowiem na przeniesieniu prawa do wartości niematerialnych i prawnych, w związku z tym
    stanowi świadczenie usług w rozumieniu ustawy o podatku od towarów i usług.
    Zatem zakup wierzytelności stanowi usługę polegającą na przeniesieniu wierzytelności z
    majątku dotychczasowego wierzyciela do majątku osoby trzeciej na mocy umowy zawartej
    między zbywcą wierzytelności (cedentem), a jej nabywcą (cesjonariuszem).

    Powyższe rozumienie przelewu wierzytelności jako usługi znajduje potwierdzenie w
    wyrokach polskich sądów administracyjnych. Przykładowo w orzeczeniu z 6 listopada 2009
    r. sygn. akt I SA/Po 628/09 WSA w Poznaniu stwierdził:
      „Biorąc pod uwagę powyższe Sąd podziela pogląd organów podatkowych, że
      wierzytelność nie jest towarem, a zakup wierzytelności jest usługą. Istotą tej usługi
      jest zdjęcie z dotychczasowego wierzyciela (zbywcy) ciężaru egzekucji, czy też
      niewypłacalności dłużnika. Usługa ta wyraża się w tym, że usługodawca uzyskuje
      zysk generowany [kosztem zbywcy]. Zbywca w tym wypadku otrzymuje za
      wierzytelność cenę niższą od jej wartości nominalnej. Z drugiej strony zbywca
      uzyskuje konkretne świadczenie w postaci zdjęcia z niego: ryzyka niewypłacalności
      dłużnika, konieczności prowadzenia postępowania egzekucyjnego, czy też opóźnień
      związanych z egzekwowaniem gotówki”.
    W kwestii nabycia wierzytelności trudnych po cenie niższej od ich wartości nominalnej
    wypowiedział się Trybunał Sprawiedliwości UE w wyroku z 27 października 2011 r. w
    sprawie C-93/10 Finanzamt Essen-NordOst przeciwko GFKL Financial Services AG.
    W powyższym orzeczeniu TSUE wskazał, że:
      „Artykuł 2 pkt 1 i art. 4 szóstej dyrektywy Rady 77/388/EWG z dnia 17 maja 1977 r. w
      sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do
      podatków obrotowych – wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednoliconą
      podstawę wymiaru podatku należy interpretować w ten sposób, że podmiot, który
      na własne ryzyko nabywa trudne wierzytelności po cenie niższej od ich wartości
      nominalnej, nie świadczy odpłatnie usługi w rozumieniu art. 2 pkt 1 i nie dokonuje
      tym samym czynności z zakresu działalności gospodarczej objętej zakresem
      stosowania wspomnianej dyrektywy, jeżeli różnica między wartością nominalną tych
      wierzytelności a ceną ich sprzedaży odzwierciedla rzeczywistą ekonomiczną wartość
      owych wierzytelności w chwili sprzedaży”.
    W pkt 25 ww. orzeczenia, Trybunał wskazał, że:
      „Różnica między wartością nominalną cedowanych wierzytelności a ceną ich
      sprzedaży nie stanowi bowiem wynagrodzenia za tego rodzaju usługę, lecz
      odzwierciedla rzeczywistą ekonomiczną wartość owych wierzytelności w chwili
      sprzedaży, która jest uzależniona od wątpliwych perspektyw na ich spłatę i
      zwiększonego ryzyka niewypłacalności dłużników”.
    Podkreślić należy, że ww. wyrok TSUE odwołuje się do wierzytelności „trudnych”, tj.
    wymagalnych, o wątpliwej perspektywie spłaty. Jak natomiast wskazano we wniosku, Bank
    będzie nabywał niewymagalne wierzytelności pożyczkowe (a więc takie, dla których termin
    wymagalności jeszcze nie nastąpił), na moment cesji wierzytelności te nie będą miały
    opóźnienia w spłacie kapitału czy odsetek (dobre wierzytelności).
    Z uwagi na powyższe należy stwierdzić, że w okolicznościach przedstawionych we wniosku
    czynność nabycia wierzytelności, co do których nie istnieją istotne wątpliwości co do
    możliwości ich zaspokojenia, należy uznać za świadczenie usług w rozumieniu przepisów
    ustawy o podatku od towarów i usług, podlegające opodatkowaniu tym podatkiem. Mamy
    tu bowiem do czynienia ze świadczeniem usługi przez Bank - nabywcę wierzytelności - na
    rzecz zbywcy wierzytelności (B.), polegającą na uwolnieniu tego zbywcy od wykonywania
    czynności związanych z odzyskaniem wierzytelności.
    Zatem, nabycie wierzytelności przez Bank w okolicznościach wskazanych we wniosku
    będzie stanowiło odpłatne świadczenie usług w rozumieniu art. 8 ust. 1 ustawy, a tym
    samym będzie podlegało opodatkowaniu podatkiem VAT na podstawie art. 5 ust. 1
    ustawy.
    Zarówno w treści ustawy o podatku od towarów i usług, jak i przepisach wykonawczych do
    niej, ustawodawca przewiduje dla niektórych czynności obniżone stawki podatku.

    I tak, w myśl art. 43 ust. 1 pkt 38 ustawy,
      zwalnia się od podatku usługi udzielania kredytów lub pożyczek pieniężnych oraz
      usługi pośrednictwa w świadczeniu usług udzielania kredytów lub pożyczek
      pieniężnych, a także zarządzanie kredytami lub pożyczkami pieniężnymi przez
      kredytodawcę lub pożyczkodawcę.
    Z kolei, w myśl art. 43 ust. 1 pkt 40 ustawy,
      zwalnia się od podatku usługi w zakresie depozytów środków pieniężnych,
      prowadzenia rachunków pieniężnych, wszelkiego rodzaju transakcji płatniczych,
      przekazów i transferów pieniężnych, długów, czeków i weksli oraz usługi
      pośrednictwa w świadczeniu tych usług.
    Natomiast jak stanowi art. 43 ust. 15 ustawy,
      zwolnienia, o których mowa w ust. 1 pkt 7, 12 i 37-41, nie mają zastosowania do:
      1) czynności ściągania długów, w tym factoringu;
      2) usług doradztwa;
      3) usług w zakresie leasingu.
    Powyższe zwolnienia znajdują odzwierciedlenie w przepisach Dyrektywy 2006/112/WE
    Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości
    dodanej (Dz. Urz. UE L Nr 347 str. 1 ze zm.), zwanej dalej Dyrektywą.
    I tak, zgodnie z art. 131 Dyrektywy,
      zwolnienia przewidziane w rozdziałach 2-9 stosuje się bez uszczerbku dla innych
      przepisów wspólnotowych i na warunkach ustalanych przez państwa członkowskie w
      celu zapewnienia prawidłowego i prostego stosowania tych zwolnień oraz
      zapobieżenia wszelkim możliwym przypadkom uchylania się od opodatkowania,
      unikania opodatkowania i nadużyć.
    W myśl art. 135 ust. 1 lit. b) i d) Dyrektywy,
      państwa członkowskie zwalniają następujące transakcje:
      b) udzielanie kredytów i pośrednictwo kredytowe, oraz zarządzanie kredytami przez
      kredytodawcę;
      d) transakcje, łącznie z pośrednictwem, dotyczące rachunków depozytowych,
      rachunków bieżących, płatności, przelewów, długów, czeków i innych zbywalnych
      instrumentów finansowych, z wyłączeniem windykacji należności.
    Usługi ściągania długów i factoringu nie zostały zdefiniowane w polskich przepisach prawa
    i należą do tzw. umów nienazwanych. Co do zasady, przez factoring rozumie się
    nabywanie przez faktora określonych wierzytelności, przysługujących przedsiębiorcy z
    tytułu dokonania sprzedaży lub wykonania usług w zamian za określoną kwotę,
    odpowiadającą wartości nominalnej wierzytelności, pomniejszonej o dyskonto
    uwzględniające wynagrodzenie faktora. Ponadto, dokonując nabycia wierzytelności faktor
    zobowiązuje się dodatkowo do świadczenia na rzecz faktoranta (przedsiębiorcy)
    różnorodnych czynności, które przykładowo mogą obejmować: przejmowanie ryzyka
    wypłacalności dłużników (przy factoringu właściwym), inkasowanie wierzytelności,
    finansowanie przez dyskonto, udzielanie pożyczek, księgowanie wierzytelności itp. Usługa
    tego typu polega więc na „wyręczeniu” klienta z czynności zmierzających do odzyskania
    długu. W pojęciu usług ściągania długów i factoringu mieści się zatem m.in. skup
    wierzytelności w celu ich windykacji we własnym zakresie lub odprzedaży. Usługa tego
    typu polegająca na „wyręczeniu” klienta z czynności zmierzających do odzyskania długu
    podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług bez możliwości skorzystania ze
    zwolnienia.

    Zakup wierzytelności w celu ich windykacji we własnym zakresie lub dalszej odprzedaży
    mieści się w zakresie zastosowania art. 43 ust. 15 ustawy o VAT wyłącznie w przypadku, w
    którym dana transakcja zakupu wierzytelności (tj. odpłatnej cesji wierzytelności) jest
    dokonywana w celu świadczenia usług ściągania długów, w tym factoringu. Natomiast w
    przypadku, w którym transakcja zakupu wierzytelności nie jest dokonywana w celu
    świadczenia usług ściągania długów, w tym factoringu, w stosunku do takiej transakcji nie
    będzie miał zastosowania art. 43 ust. 15 ustawy o VAT.
    Z opisu sprawy wynika, że nabywane przez Bank wierzytelności nie stanowią tzw.
    „wierzytelności trudnych”, tj. takich których spłata jest zagrożona, a nabycie przez Bank
    wierzytelności będzie dokonywane w celu finansowania działalności pożyczkowej B.
    Zatem, na moment przeniesienia wierzytelności na Bank przez B. żadna ze stron nie musi
    podejmować czynności windykacyjnych względem klientów, których wierzytelności
    pieniężne będą przedmiotem cesji. Nie dojdzie tu zatem do jakiegokolwiek wyręczania B
    przy ściąganiu długu. Nabyte wierzytelności Bank będzie mógł egzekwować, ale już na
    własną rzecz, jeżeli zajdzie taka potrzeba (z wniosku wynika, że w momencie nabycia
    wierzytelności potrzeb windykacyjnych nie ma, jednak nabycie przez Bank wierzytelności
    pożyczkowych będzie wiązać się z przejęciem przez Bank wyzyka niewypłacalności
    pożyczkobiorcy). Czynności wykonywanych przez Bank nie można również uznać za
    faktoring – poza udzieleniem finansowania Bank nie będzie wykonywał na rzecz zbywcy
    wierzytelności żadnych innych czynności, w tym w zakresie administrowania
    wierzytelnościami. Zatem przepis art. 43 ust. 15 ustawy nie znajdzie w przedmiotowe
    sprawie zastosowania.
    Jak wskazał WSA w Warszawie w wyroku z 21 stycznia 2020 r. sygn. akt III SA/Wa 1579/19:
      (...) TSUE stoi na stanowisku, iż zwolnienie przewidziane w art. 135 ust. 1 lit. b) i d)
      Dyrektywy 2006/112/WE Rady w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości
      dodanej (Dz.U.UE.L.2006.347.1, dalej dyrektywa 2006/112/WE), znajdujący
      odzwierciedlenie w art. 43 ust. 1 pkt 38 ustawy o VAT, nie może być ograniczane
      jedynie do finansowania w formie pożyczki lub kredytu, lecz powinno mieć
      zastosowanie także do innych form finansowania. Mianowicie, pomimo że pojęcie
      udzielenia kredytu nie zostało zdefiniowane w dyrektywie 2006/112/WE,
      orzecznictwo TSUE wskazuje na szerokie zastosowanie zwolnienia przewidzianego w
      art. 135 ust. 1 lit. b) i d) dyrektywy 2006/112/WE.
    WSA zauważył, że
      Z opisu przedstawionego we wniosku wynika, że Bank zakupi wierzytelności za cenę
      rynkową przewyższającą ich wartość nominalną (wartość nominalna rozumiana jest
      jako wartość niespłaconego kapitału pożyczki). Tym samym udzielone przez Bank
      finansowanie będzie wyższe od wartości nominalnej zbywanych wierzytelności. Na
      cenę, jaką zapłaci Bank za przeniesienie na niego wierzytelności pożyczkowych przez
      B, będzie się składać wartość kapitału pożyczki powiększona o wartość
      odpowiadającą części odsetek kapitałowych, do których zapłaty zobowiązany będzie
      w przyszłości pożyczkobiorca. Wynagrodzeniem Banku za udzielone B finansowanie
      będą odsetki, które Bank otrzyma jako nowy wierzyciel od pożyczkobiorcy.
      Jednocześnie Bank, poza udzielaniem finansowania, nie będzie wykonywał na rzecz
      zbywcy wierzytelności żadnych innych czynności. Zdaniem sądu, w opisanej sytuacji
      mamy do czynienia z usługą finansowania przez skarżącą, jako Bank, działalności B.
    Sąd podkreślił, że
      (...) cel usługi, którym jest finansowanie działalności B, jest zbieżny z celem kredytów
      lub pożyczek pieniężnych sensu stricte udzielanych przez banki i instytucje
      finansowe. Ekonomiczna istota oraz charakterystyczne elementy danej usługi
      powinny przesądzać o tym, że dla potrzeb rozliczeń w zakresie podatku od towarów i
      usług należy je zaklasyfikować jako usługi finansowe.

      (...) udzielenie finansowania za wynagrodzeniem w postaci odsetek wypełnia
      znamiona "udzielania kredytów lub pożyczek pieniężnych", o których mowa w art. 43
      ust. 1 pkt 38 ustawy o VAT.
    Jednocześnie WSA wskazał, że:
      Udzielenie finansowania przez Bank na rzecz spółki B będzie odbywać się poprzez
      nabywanie wierzytelności, które są prawami majątkowymi. Na potrzeby podatku od
      towarów i usług przez świadczenie usług rozumie się każde świadczenie czy
      transakcję, która nie stanowi dostawy towarów. Skoro nabycie wierzytelności wiąże
      się z możliwością domagania się spełnienia świadczenia przez dłużnika, to transakcję
      nabycia wierzytelności można szeroko potraktować jako usługę w zakresie długów, w
      rozumieniu art. 43 ust. 1 pkt 40 ustawy o VAT.
      Przywołany powyżej przepis przewiduje zwolnienie od VAT dla szeregu czynności
      bankowych, w tym zwłaszcza usług w zakresie długów. Powyżej już zaznaczono, że –
      w ocenie sądu - nabywanie przez bank wierzytelności w ramach umowy wskazanej w
      opisie zdarzenia przyszłego stanowi jedynie narzędzie do wyświadczenia przez bank
      usługi finansowania oraz, że w analizowanej sprawie istnieje bezpośredni związek z
      wyświadczoną przez bank usługą udzielenia finansowania a otrzymanym
      wynagrodzeniem (w postaci odsetek przypadających bankowi) korzystającym ze
      zwolnienia od VAT - na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 38 ustawy o VAT. Przedmiotem
      transakcji jest udzielenie finansowania poprzez nabycie wierzytelności od
      dotychczasowego wierzyciela. Z momentem przelewu wierzytelności na Bank
      przejdą prawa związane z wierzytelnością pożyczkową. Zatem, skoro wierzytelność
      przechodząca na nowego wierzyciela jest skorelowana z powinnością dłużnika do
      spełnienia świadczenia (spłaty długu) to transakcję nabycia wierzytelności należy
      potraktować jako usługę w zakresie długów, przy czym w opisie przedstawionym we
      wniosku jednoznacznie wyłączono z tych usług, usługę ściągania długów. Nabywanie
      wierzytelności w ramach opisanej umowy powinno zatem zostać zaklasyfikowane
      jako usługa w zakresie długów, korzystająca ze zwolnienia od VAT na podstawie art.
      43 ust. 1 pkt 40 ustawy o VAT.
    Dalej WSA stwierdził, że
      W ramach umowy to po stronie B pozostają prawa umożliwiające obsługę
      wierzytelności. Bank, poza udzieleniem finansowania, nie będzie wykonywał na rzecz
      zbywcy wierzytelności żadnych innych czynności, w tym czynności w zakresie
      administrowania wierzytelnościami. Czynności windykacyjne oraz wszelkie czynności
      administracyjne związane z obsługą wierzytelności pożyczkowych (np.
      przypomnienia o spłacie rat kapitałowo-odsetkowych) przeniesionych na Bank w
      drodze umowy przelewu wierzytelności nie będą wykonywane przez Bank.
      Transakcja będąca przedmiotem pytania wnioskodawcy polega zatem na udzieleniu
      finansowania w zamian za przeniesienie własności wierzytelności. Z momentem
      zbycia wierzytelności, B uzyskuje od Banku finansowanie. Biorąc pod uwagę
      charakter transakcji, mamy do czynienia z usługą w zakresie długów, której jedynym
      celem jest sfinansowanie strony transakcji pierwotnej (tu: zbywcy wierzytelności).
    I w konsekwencji WSA w Warszawie doszedł do wniosku, że
      Biorąc pod uwagę, że w przedmiotowej usłudze w ramach nabycia wierzytelności
      dochodzi do finansowania strony transakcji (tj. B) - wynagrodzenie uzyskiwane przez
      Bank będzie korzystać ze zwolnienia od VAT na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 38 w
      związku z art. 43 ust. 1 pkt 40 ustawy o VAT.
    Stanowisko powyższe potwierdził Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 27 czerwca
    2024 r. sygn. akt I FSK 1229/20.
    Państwa stanowisko w zakresie pytania nr 1 jest prawidłowe.

    Państwa wątpliwości dotyczą również tego czy za podstawę opodatkowania dla celów
    podatku VAT o której mowa w art. 29a ust. 1 ustawy z tytułu udzielonego finansowania,
    Bank powinien przyjąć kwotę stanowiącą różnicę pomiędzy kwotą spłaty - kapitał oraz
    odsetki otrzymaną przez Bank od danego pożyczkobiorcy a kwotą wypłaconą przez Bank
    do Spółki B z tytułu udzielonego finansowania - a więc wszystko co Bank otrzyma lub ma
    otrzymać w związku ze świadczoną usługą w tym od osoby trzeciej - pożyczkobiorcy ponad
    kwotę udzielonego finansowania.
    Zgodnie z art. 29a ust. 1 ustawy,
      podstawą opodatkowania, z zastrzeżeniem ust. 2-5, art. 30a-30c, art. 32, art. 119
      oraz art. 120 ust. 4 i 5, jest wszystko, co stanowi zapłatę, którą dokonujący dostawy
      towarów lub usługodawca otrzymał lub ma otrzymać z tytułu sprzedaży od nabywcy,
      usługobiorcy lub osoby trzeciej, włącznie z otrzymanymi dotacjami, subwencjami i
      innymi dopłatami o podobnym charakterze mającymi bezpośredni wpływ na cenę
      towarów dostarczanych lub usług świadczonych przez podatnika.
    Zatem podstawą opodatkowania jest wszystko, co stanowi zapłatę, którą dokonujący
    dostawy towarów lub usługodawca otrzymał lub ma otrzymać z tytułu sprzedaży od
    nabywcy, usługobiorcy lub osoby trzeciej, włącznie z otrzymanymi dotacjami,
    subwencjami i innymi dopłatami o podobnym charakterze mającymi bezpośredni wpływ
    na cenę towarów dostarczanych lub usług świadczonych przez podatnika. Kluczowa dla
    zrozumienia konstrukcji podstawy opodatkowania jest zatem analiza pojęcia
    wynagrodzenia rozumianego jako wszystko, co stanowi zapłatę otrzymaną lub którą
    dostawca lub usługodawca otrzyma w zamian za dostawę towarów lub świadczenie usług.
    Jak wskazano w opisie sprawy, Bank wyświadczy na rzecz Spółki usługę, której celem jest
    finansowanie przez Bank tej Spółki poprzez przeniesienie na Bank niewymagalnych
    wierzytelności pożyczkowych, które będzie się wiązało z przejęciem przez Bank ryzyka
    niewypłacalności pożyczkobiorcy - wykup bez regresu. Cena sprzedaży wierzytelności
    pożyczkowych skalkulowana będzie w oparciu o wartość kapitału pożyczki oraz
    powiększona o wartość odpowiadającą wartości bieżącej części odsetek (tzw. premia),
    które w przyszłości będą należne od pożyczkobiorcy. Na przykładzie Bank zilustrował to w
    następujący sposób:
    Kapitał pożyczki: 100
    Wartość przyszłych odsetek należnych od dłużnika w całym okresie trwania umowy
    pożyczki: 20.
    Cena wykupu wierzytelności pożyczkowej: 105
    Kwota 15 (120-105) będzie stanowiła dochód Banku do opodatkowania.
    Zatem należy zgodzić się z Państwa stanowiskiem, że w analizowanym przypadku
    podstawą opodatkowania dla celów podatku od towarów i usług, o której mowa w art. 29a
    ust. 1 ustawy z tytułu udzielonego finansowania, będzie kwota stanowiąca różnicę
    pomiędzy kwotą spłaty (kapitał oraz odsetki) otrzymaną przez Bank od danego
    pożyczkobiorcy a kwotą wypłaconą przez Bank do B z tytułu udzielonego finansowania.
    Państwa stanowisko w zakresie pytania nr 2 jest prawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, który Państwo przedstawili i stanu prawnego,
    który obowiązywał w dniu wydania pierwotnej interpretacji indywidulnej.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

        Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb
        ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz.
        111). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja
        będzie zgodna (tożsama) z opisem zdarzenia przyszłego i zastosują się Państwo do
        interpretacji.
        Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
      z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
        Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

A S.A. (Zainteresowany będący stroną postępowania – art. 14r § 2 Ordynacji podatkowej)
    ma prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu
    Administracyjnego w (...). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa
    z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.
    U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).Skargę do Sądu wnosi się za
    pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie
    trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):
        w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
        Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
        w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na
        adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS
        /SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 i art. 14r
    Ordynacji podatkowej.