Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0115-KDWT.4011.147.2024.3.AK
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-01-23
Teza: Możliwość zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów
wydatków związanych z zakupem i przystosowaniem lokalu
mieszkalnego wykorzystywanego w działalności gospodarczej.
Słowa kluczowe: działalność-działalność gospodarcza
koszt-koszty uzyskania przychodów
mieszkanie-zakup mieszkania
odsetki-odsetki od kredytu
Zagadnienia: Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Koszty uzyskania przychodów.-Koszty uzyskania
przychodów.
Przepisy: [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 4-art. 22
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 4-art. 23-ust. 1

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

12 listopada 2024 r. wpłynął Pana wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej, który
    dotyczy podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie możliwości zaliczenia do
    kosztów uzyskania przychodów wydatków związanych z lokalem mieszkalnym
    wykorzystywanym w działalności gospodarczej. Wniosek uzupełnił Pan – w odpowiedzi na
    wezwanie – pismem z 20 stycznia 2025 r. (data wpływu).
    Treść wniosku jest następująca:

## Opis zdarzenia przyszłego

Wnosi Pan o wydanie interpretacji indywidualnej przepisów prawa podatkowego
    dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie możliwości zaliczenia do
    kosztów uzyskania przychodów prowadzonej działalności gospodarczej wydatków, które
    zamierza Pan ponieść w związku z zakupem lokalu mieszkalnego, tj. wydatków na
    wyposażenie, remont oraz odsetek od zaciągniętego na ten cel kredytu.
    Wskazuje Pan jednocześnie, że zdaje sobie sprawę z brzmienia art. 22c pkt 2 ustawy o PIT
    i nie zamierza amortyzować zakupionego lokalu mieszkalnego oraz ulepszeń
    poczynionych na ten lokal.
    Jest Pan obywatelem Polski oraz ma w Polsce nieograniczony obowiązek podatkowy w
    rozumieniu art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób
    fizycznych (Dz.U. 2021 poz. 1128 ze zm.), dalej jako: ustawa o PIT.
    Od dnia (...) 2023 r. prowadzi Pan jednoosobową działalność gospodarczą pod firmą: X,
    NIP: (...), REGON: (...), w zakresie:
    - inżynierii i związanego z nią doradztwa technicznego (PKD: 71.12.Z),
    - pozostałego doradztwa w zakresie prowadzenia działalności gospodarczej i zarządzania
      (PKD: 70.22.Z),
    - pozostałych, pozaszkolnych form edukacji, gdzie indziej niesklasyfikowanych (PKD:
      85.59.B).
    Z tytułu prowadzonej działalności gospodarczej rozlicza się Pan w zakresie podatku
    dochodowego za pomocą podatku liniowego (niemniej, w przyszłych latach nie wyklucza
    Pan zmiany formy opodatkowania na zasady ogólne lub ryczałt od przychodów
    ewidencjonowanych).
    Siedziba Pana przedsiębiorstwa znajduje się w miejscu Pana zamieszkania i
    zameldowania, które jest jednocześnie Pana stałym miejscem wykonywania działalności,
    tj. woj. (...), pow. (...), gm. (...), miejsc. Y, ul. A, nr 1, lok. 1, (...). Powyżej wskazany lokal w Y
    jest Pana własnością.
    W 2023 r. podpisał Pan umowę o współpracę z klientem z Z. Co prawda umowa ta nie
    określa, że jest Pan zobowiązany świadczyć swe usługi tylko i wyłącznie w biurze klienta w
    Z, jednak charakter wykonywanej pracy obliguje Pana do stałego pobytu w Z, blisko
    siedziby klienta (m.in. ze względu na konieczność szybkiej reakcji w przypadku awarii).
    Często zdarza się, że jest Pan zobligowany do przyjazdu do siedziby klienta trzy lub nawet
    cztery razy dziennie.
    Finalnie, biorąc pod uwagę powyższe przesłanki, praktycznie nie ma Pan realnej
    możliwości pracy zdalnej z innego miasta (poza siedzibą kontrahenta w Z).
    Nie planuje Pan przeprowadzki do Z, ponieważ w Y mieszka wraz ze swoją rodziną (wraz z
    dziećmi). Nie planuje Pan przenoszenia stałego miejsca prowadzenia swojej działalności
    do Z, gdyż nie wyklucza, że również w Y będzie aktywnie poszukiwał nowych

    zleceniodawców. Niemniej działanie to wymaga czasu, a stały, duży kontrahent z Z
    zapewnia Panu stabilność finansową oraz daje możliwość rozwoju prowadzonej
    działalności gospodarczej.
    Odległość dzieląca siedzibę Pana firmy znajdującą się w Y (będącą jego głównym miejscem
    wykonywania działalności) i biuro kontrahenta w Z wynosi ok. (...) km, przejazd
    samochodem trwa ok. 5 godzin, z kolei przejazd koleją trwa ok. 6 godzin.
    Biorąc pod uwagę fakt, że średnio-dziennie pracuje Pan ok. 10 godzin, niecelowym jest
    poświęcanie na dojazd kolejnych 5/6 godzin x 2 co dzień (może Pan przeznaczyć czas
    hipotetycznego dojazdu- ok. 12 godzin dziennie na realizację innych kontraktów, rozwój
    działalności itp.).
    Ponadto, dojazd z Y do siedziby głównego kontrahenta w Z każdego dnia nie jest zasadny
    zarówno pod względem organizacyjnym (duże ryzyko związane z niespodziewanymi
    utrudnieniami drogowymi, które mogą spowodować spóźnienie na spotkania etc.), jak i
    ekonomicznym związanym z kosztami dojazdu.
    Z tego powodu uważa Pan, że uzasadnionym jest zakup mieszkania w pobliżu siedziby
    głównego kontrahenta (w promieniu do ok. 10 km), gdyż jest to rozwiązanie znacznie
    tańsze i bezpieczniejsze niż codzienny wynajem pokoi hotelowych/ wynajem apartamentu.
    Decydując się na zakup mieszkania, ma Pan pewność, że będzie ono do Pana dyspozycji w
    każdym dniu miesiąca (zwiększa Pana dyspozycyjność), pozwoli Panu także przechowywać
    niezbędną dokumentację prowadzonych obecnie projektów (łatwy i szybki dostęp do
    danych, a także materiałów źródłowych niezbędnych do realizacji powierzonych zadań), a
    także da możliwość spokojnej pracy oraz doszkalania się po godzinach. Czynniki te bez
    dwóch zdań mają Pana zdaniem wpływ na wysokość osiąganych przychodów oraz rozwój
    prowadzonej firmy.
    Wstępnie znalazł Pan lokal mieszkalny odpowiadający Pana potrzebom biznesowym.
    Mieszkanie to znajduje się ok. 8 km od biura głównego kontrahenta, posiada warunki
    niezbędne do pracy po godzinach. Planuje Pan wyremontować oraz (odpowiednio do
    swoich potrzeb biznesowych) wyposażyć ww. lokal. Celem nabycia lokalu oraz
    wyremontowania go zaciągnie Pan kredyt.
    Planuje Pan zaliczać do kosztów uzyskania przychodu:
    - odsetki od wymienionego kredytu (odsetki naliczone i opłacone przez Pana po dniu
      wprowadzenia nieruchomości do środków trwałych prowadzonej działalności),
    - nakłady poczynione na remont lokalu (wydatki niebędące ulepszeniem środka trwałego),
    - wydatki związane z wyposażeniem lokalu.
    Uzupełnienie wniosku
    W ramach uzupełnienia opisu zdarzenia przyszłego udzielił Pan odpowiedzi na
    następujące pytania:
    1. W jakim celu zostanie przeprowadzony remont mieszkania, o którym mowa we wniosku?
      Lokal, którego dotyczy wniosek, znajduje się obecnie w stanie deweloperskim. Z uwagi
      na  planowane  przeznaczenie  lokalu  do  celów  Pana  działalności  gospodarczej  jako
      biuro,  konieczne  jest  poniesienie  wydatków  na  jego  remont  oraz  wyposażenie.
      Aktualny  stan  lokalu  uniemożliwia  Panu  sprawne  i  bezproblemowe  wykonywanie
      czynności  związanych  z  prowadzoną  działalnością  gospodarczą  w  zakresie  (...).
      Działania te mają na celu zapewnienie funkcjonalności oraz komfortu użytkowania
      lokalu w prowadzonej przez Pana działalności.
    2. Jaki będzie przybliżony koszt remontu przedmiotowego mieszkania, czy wydatki na ten
      cel przekroczą 10 tys. zł?

      Tak, wydatki poniesione na remont przedmiotowego mieszkania przekroczą łącznie 10
      000 zł, wyniosą one około 70 000 zł.
    3. Czy ww. remont zostanie dokonany przed oddaniem mieszkania do używania?
      Wobec  Pana  została  już  wydana  decyzja  o  pozwoleniu  na  użytkowanie  obiektu
      budowlanego. Prace remontowe zostaną więc wykonane przez Pana po formalnym
      oddaniu lokalu do użytkowania.
    4. Jakie konkretnie wydatki związane z wyposażeniem mieszkania planuje Pan zaliczyć do
      kosztów uzyskania przychodów w prowadzonej działalności gospodarczej?
      Zamierza Pan na chwilę obecną ponieść wydatki na zakup m.in. biurka, stołu, lodówki,
      klimatyzatora. Nie wyklucza Pan jednak poniesienia w przyszłości innych wydatków,
      które również służyć będą prowadzonej przez Pana działalności gospodarczej.
    5. Czy  przez  wyposażenie  rozumie  Pan  wykorzystywane  w  prowadzonej  działalności
      gospodarczej  ruchome  składniki  majątkowe  o  wartości  początkowej  nie
      przekraczającej 10 tys. zł?
      Pod  pojęciem  „wyposażenie"  rozumie  Pan  wykorzystywane  w  prowadzonej
      działalności gospodarczej ruchome składniki majątkowe o wartości początkowej nie
      przekraczającej 10 000 zł.
    Pytania
    Czy wydatki jakie planuje Pan ponieść, tj. wydatki na remont i wyposażenie opisanego
    lokalu mieszkalnego w Z oraz na odsetki od kredytu zaciągniętego celem nabycia tego
    lokalu, będą stanowiły koszt uzyskania przychodów dla prowadzonej przez Pana
    działalności gospodarczej?
    Pana stanowisko w sprawie
    Pana zdaniem, wskazane wydatki tj.:
    - odsetki od wymienionego kredytu (odsetki naliczone i opłacone przez Pana po dniu
      wprowadzenia nieruchomości do środków trwałych prowadzonej działalności),
    - nakłady niebędące ulepszeniami poczynione na remont lokalu,
    - wydatki związane z wyposażeniem lokalu,
    ponoszone przez Pana na zakupiony lokal w Z (planowany zakup lokalu) na cele
    noclegowe oraz biurowe związane są z realizacją przez Pana obowiązków wynikających z
    umowy zawartej w 2023 roku z Kontrahentem, którego siedziba, a zarazem biuro znajduje
    się w Z.
    Z tego powodu uważa Pan, że wydatki te stanowią dla niego koszt uzyskania przychodów
    w prowadzonej działalności gospodarczej zgodnie z art. 22 ust. 1 ustawy o PIT.
    Zgodnie z art. 22 ust. 1 ustawy o PIT: „kosztami uzyskania przychodów są koszty
    poniesione w celu osiągnięcia przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła
    przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 23".
    Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych tym samym nie zawiera zamkniętego
    katalogu czy też listy wydatków stanowiących koszty uzyskania przychodów. Zamiast tego
    ustawodawca położył nacisk na cel ponoszonych wydatków oraz ich związek i wpływ na
    generowanie w ramach działalności gospodarczej przychodów. W konsekwencji, zgodnie z
    brzmieniem cytowanego wyżej przepisu, za koszty uzyskania przychodów uznaje się
    wszelkie racjonalnie uzasadnione wydatki związane z prowadzoną działalnością
    gospodarczą, jeżeli celem ich poniesienia jest osiągnięcie, zabezpieczenie lub zachowanie
    źródła przychodów w taki sposób, aby to źródło przynosiło przychody także w przyszłych
    okresach.

    W konsekwencji, za koszty uzyskania przychodu rozumieć należy takie wydatki, których
    związek z przychodami jest bezpośredni, tj. służą ich osiągnięciu, jak i pośredni, a więc
    mają służyć ich zachowaniu lub zabezpieczeniu. Niezależnie od charakteru związku
    kosztów z przychodami, ustawodawca kładzie dodatkowy nacisk na racjonalność ich
    poniesienia oraz brak ich występowania na liście tzw. negatywnych kosztów, tj. wydatków
    wymienionych w art. 23 ustawy o PIT.
    Innym ważnym warunkiem umożliwiającym zakwalifikowanie danego wydatku do kosztów
    uzyskania przychodu jest jego należyte udokumentowanie, tj. podatnik powinien posiadać
    dowód stwierdzający fakt dokonania operacji gospodarczej zgodnie z jej rzeczywistym
    przebiegiem.
    Przenosząc powyższą analizę przepisów na Pana stan faktyczny; po pierwsze stwierdzić
    należy, że wydatki poniesione na remont, wyposażenie oraz odsetki od kredytu
    zaciągnięte celem nabycia mieszkania nie znajdują się w katalogu tzw. kosztów
    niestanowiących kosztów uzyskania przychodu, które zawarte są w art. 23 ustawy o PIT.
    W dalszym kroku zbadać należy zatem zasadność poniesienia wydatków oraz ich związek
    z przychodami generowanymi w ramach działalności gospodarczej. Jak wskazano już
    wyżej, w wyniku zawarcia z kontrahentem umowy zobowiązał się Pan do świadczenia
    usług m.in. w zakresie doradztwa technicznego oraz inżynierii na rzecz kontrahenta.
    Ze względu na konieczność praktycznie codziennej obecności w siedzibie kontrahenta
    (wynika to z zakresu Pana zadań) musi Pan przemieszczać się z siedziby swojej firmy w Y
    do Z (dystans ok. (...) km).
    Ponadto, chcąc uzyskiwać wyższe przychody z prowadzonej działalności gospodarczej
    powinien Pan być dostępny dla kontrahenta w szczególności w sytuacjach
    nadzwyczajnych, losowych (np. awarie).
    Kierując się przesłankami racjonalności, a więc organizacją czasu pracy, punktualnością,
    kosztami codziennego transportu pomiędzy Y, a Z, planuje Pan ponieść opisane we
    wniosku koszty, które co istotne będą w ostatecznym rozrachunku znacznie tańsze niż
    koszt pojedynczych dób hotelowych/ koszt wynajmu apartamentu.
    Pana zdaniem, pomiędzy analizowanymi wydatkami, a przychodami z działalności
    gospodarczej istnieje nie tylko związek przyczynowo skutkowy, ale ich poniesienie jest
    również ekonomicznie i racjonalnie uzasadnione. Dodając do tego fakt, iż będzie Pan w
    posiadaniu rzetelnych dowodów ich poniesienia, tj. faktur potwierdzających nabycie
    wyposażenia, poniesienia wydatków remontowych oraz kredytowych (odsetkowych),
    wydaje się, iż spełnione są wszystkie kryteria zawarte w art. 22 ust. 1 ustawy o PIT
    pozwalające na zaliczenie tych kosztów do kosztów uzyskania przychodów.
    Sądzi Pan, że wyczerpał tym samym wszystkie przesłanki umożliwiające zaliczenie
    wydatków ponoszonych na:
    - odsetki od wymienionego kredytu (odsetki naliczone i opłacone przez Pana po dniu
      wprowadzenia nieruchomości do środków trwałych prowadzonej działalności),
    - nakłady niebędące ulepszeniami poczynione na remont lokalu,
    - wydatki związane z wyposażeniem lokalu,
    do kosztów uzyskania przychodu prowadzonej działalności gospodarczej.
    Stanowisko tożsame do przedstawionego przez Pana powyżej wyrażono w następujących
    interpretacjach indywidualnych wydanych przez Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej
    w sprawach dotyczących możliwości uwzględnienia w kosztach uzyskania przychodu
    wydatków na wynajem lokalu mieszkalnego oraz opłat z tym związanych (media):
    – sygn. 0115-KDIT3.4011.919.2022.1.AD;
    – sygn. 0112-KDIL2-2.4011.315.2021.1.MW;

    – sygn. 0115-KDIT1.4011.787.2021.1.MN;
    – sygn. 0113-KDIPT2-1.4011.1091.2021.2.RK;
    – sygn. 0115-KDIT3.4011.359.2017.1.AK.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawił Pan we wniosku jest w części prawidłowe i w części
    nieprawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 22 ust. 1 ustawy z 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób
    fizycznych (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 226 ze zm.):
      Kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów
      lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów
      wymienionych w art. 23.
    Definicja sformułowana przez ustawodawcę ma charakter ogólny – nie wskazuje
    enumeratywnie jakie wydatki mogą być uznane za koszty uzyskania przychodu. Z tego
    względu, każdorazowy wydatek poniesiony przez podatnika powinien podlegać
    indywidualnej analizie w celu dokonania jego kwalifikacji prawnej. Wyjątkiem jest jedynie
    sytuacja, gdy ustawa wyraźnie wskazuje jego przynależność do kategorii kosztów
    uzyskania przychodów lub wyłącza możliwość zaliczenia go do tego rodzaju kosztów. W
    pozostałych przypadkach należy natomiast zbadać istnienie związku przyczynowego
    pomiędzy poniesieniem kosztu, a powstaniem przychodu lub realną szansą powstania
    przychodów podatkowych, bądź też zachowaniem albo zabezpieczeniem źródła ich
    uzyskiwania.
    Innymi słowy oznacza to, że dla kwalifikacji prawnej danego kosztu istotne znaczenie ma
    cel, w jakim został poniesiony. Wydatek zostanie uznany za koszt uzyskania przychodów,
    jeżeli pomiędzy jego poniesieniem, a powstaniem, zwiększeniem, bądź też możliwością
    powstania przychodu istnieje związek przyczynowy.
    W takim ujęciu kosztami tymi będą zarówno wydatki pozostające w bezpośrednim
    związku z uzyskanymi przychodami, jak i pozostające w związku pośrednim, jeżeli zostanie
    wykazane, że zostały w sposób racjonalny poniesione w celu uzyskania przychodów (w
    tym, dla zagwarantowania funkcjonowania źródła przychodów) nawet wówczas, gdyby z
    obiektywnych powodów przychód nie został osiągnięty.
    Zatem, podstawową cechą kosztu podatkowego jest związek tego kosztu z przychodem
    (ewentualnie z zachowaniem lub zabezpieczeniem źródła przychodów). Istotne znaczenie
    ma również cel, w jakim został poniesiony.
    Bliżej zasadę tę opisuje wyrok NSA z 16 października 2012 r., sygn. akt II FSK 430/11, w
    którym stwierdzono:
      Zwrot „w celu” oznacza, że nie każdy wydatek poniesiony przez podatnika w związku z
      prowadzoną działalnością podlega odliczeniu od podstawy opodatkowania, lecz tylko
      ten wydatek, który pozostaje w takim związku przyczynowo-skutkowym. Poniesienie
      wydatku ma lub może mieć wpływ na powstanie lub zwiększenie przychodów.
      Wydatek należy oceniać mając na uwadze racjonalność określonego działania dla
      osiągnięcia przychodu. Poniesienie wydatku musi zatem być powiązane z prowadzoną
      przez podatnika działalnością gospodarczą, ukierunkowaną na uzyskanie przychodów;
      wydatek powinien, przynajmniej potencjalnie, wpływać na wielkość uzyskiwanych lub
      spodziewanych przychodów z tej działalności. Kosztowa kwalifikacja konkretnego
      wydatku u konkretnego podatnika musi więc uwzględniać charakter i profil
      prowadzonej działalności gospodarczej oraz ekonomiczną racjonalność poniesionego
      wydatku.

    W związku z powyższym, warunkiem uznania wydatku za koszt uzyskania przychodów, jest
    spełnienie łącznie następujących przesłanek:
     został poniesiony przez podatnika, tj. w ostatecznym rozrachunku musi on zostać
      pokryty z zasobów majątkowych podatnika (nie stanowią kosztu uzyskania przychodu
      podatnika wydatki, które zostały poniesione na działalność podatnika przez osoby
      inne niż podatnik),
     był definitywny (rzeczywisty), tj. wartość poniesionego wydatku nie została podatnikowi
      w jakikolwiek sposób zwrócona,
     pozostawał w związku z prowadzoną przez podatnika działalnością gospodarczą,
     poniesiony został w celu uzyskania, zachowania lub zabezpieczenia przychodów lub
      może mieć wpływ na wielkość osiągniętych przychodów,
     został właściwie udokumentowany,
     nie znajdował się w grupie wydatków, których zgodnie z art. 23 ww. ustawy, nie uważa
      się za koszty uzyskania przychodów.
    Zauważyć przy tym należy, że istnieje grupa wydatków, które nie mogą być zaliczone do
    kosztów uzyskania przychodów działalności gospodarczej, gdyż są to wydatki, które
    ponoszą osoby fizyczne niezależnie od tego, czy prowadzą działalność gospodarczą, czy
    też takiej działalności nie prowadzą.
    Są to typowe wydatki o charakterze osobistym, są one bowiem ponoszone przede
    wszystkim w celu zaspokojenia własnych potrzeb mieszkaniowych, a nie wyłącznie w celu
    osiągnięcia przychodów, czy też zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów.
    Wydatki te nie mają ścisłego związku z prowadzoną działalnością gospodarczą. Nie
    występuje więc ścisłe i niebudzące wątpliwości powiązanie kosztów ponoszonych przez
    podatnika z celem osiągnięcia przychodów lub zachowaniem albo zabezpieczeniem źródła
    przychodów w postaci pozarolniczej działalności gospodarczej.
    Jeżeli jednak ponoszone przez podatnika wydatki, związane z lokalem mieszkalnym, w
    którym prowadzona jest działalność gospodarcza, zostaną racjonalnie i gospodarczo
    uzasadnione oraz właściwie udokumentowane i nie są ujęte w katalogu wydatków
    nieuznawanych za koszty uzyskania przychodów, to mogą być uwzględnione w kosztach
    podatkowych, o ile istnieje związek tych wydatków, chociażby pośredni, z możliwością
    uzyskania przychodów lub zachowaniem albo zabezpieczeniem źródła przychodów.
    W związku z powyższym, aby dany wydatek można było zaliczyć do kosztów uzyskania
    przychodów, musi zostać poniesiony w związku z potrzebami działalności (firmy), a nie
    potrzebami prywatnymi przedsiębiorcy.
    Z opisu sprawy wynika, że prowadzi Pan jednoosobową działalność gospodarczą od 2023
    roku i rozlicza się w zakresie podatku dochodowego za pomocą podatku liniowego.
    Siedziba przedsiębiorstwa znajduje się w Y w miejscu Pana stałego zamieszkania. W 2023
    roku podpisał Pan umowę o współpracy z klientem z Z. Charakter wykonywanej pracy
    obliguje Pana do stałego pobytu w Z, blisko siedziby klienta. Często zdarza się, że jest Pan
    zmuszony do przyjazdu do siedziby klienta trzy lub cztery razy dziennie. Nie planuje Pan
    przenosić swojego miejsca stałego zamieszkania, ani miejsca prowadzenia działalności do
    Z. Zamierza Pan kupić mieszkanie w pobliżu siedziby głównego kontrahenta, gdyż jest to
    rozwiązanie znacznie tańsze i bezpieczniejsze niż codzienny wynajem pokoi hotelowych
    czy wynajem apartamentu. Własne mieszkanie zwiększy Pana dyspozycyjność, pozwoli
    Panu także przechowywać niezbędną dokumentację prowadzonych obecnie projektów
    (łatwy i szybki dostęp do danych, a także materiałów źródłowych niezbędnych do realizacji
    zadań. W celu zakupu i wyremontowania mieszkania zaciągnie Pan kredyt. Planuje Pan
    zaliczyć do kosztów uzyskania przychodu:
    - odsetki od wymienionego kredytu (odsetki naliczone i opłacone przez Pana po dniu
      wprowadzenia nieruchomości do środków trwałych prowadzonej działalności,

    - nakłady na remont lokalu,
    - wydatki związane z wyposażeniem lokalu.
    W pierwszej kolejności rozpatrując możliwość zaliczenia do kosztów uzyskania
    przychodów odsetek od kredytu zaciągniętego na zakup mieszkania służącego
    prowadzeniu działalności gospodarczej, należy wskazać, że zgodnie z art. 23 ust. 1 pkt 8 lit.
    a) ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Nie uważa się za koszty uzyskania przychodów wydatków na:
        a) spłatę pożyczek (kredytów), z wyjątkiem skapitalizowanych odsetek od tych
        pożyczek (kredytów), z tym że kosztem uzyskania przychodów są wydatki na
        spłatę pożyczki (kredytu) w przypadku, gdy pożyczka (kredyt) była waloryzowana
        kursem waluty obcej, jeżeli:
        - pożyczkobiorca (kredytobiorca) w związku ze spłatą pożyczki (kredytu) zwraca
        kwotę kapitału większą niż kwota otrzymanej pożyczki (kredytu) - w wysokości
        różnicy pomiędzy kwotą zwrotu kapitału a kwotą otrzymanej pożyczki (kredytu),
        - pożyczkodawca (kredytodawca) otrzymuje środki pieniężne stanowiące spłatę
        kapitału w wysokości niższej od kwoty udzielonej pożyczki (kredytu) - w wysokości
        różnicy pomiędzy kwotą udzielonej pożyczki (kredytu) a kwotą zwróconego
        kapitału.
    Ponadto, stosownie do art. 23 ust. 1 pkt 32 ustawy o podatku dochodowym od osób
    fizycznych:
      Nie uważa się za koszty uzyskania przychodów naliczonych, lecz niezapłaconych albo
      umorzonych odsetek od zobowiązań, w tym również od pożyczek (kredytów).
    Natomiast zgodnie z art. 23 ust. 1 pkt 33 ustawy o podatku dochodowym od osób
    fizycznych:
      Nie uważa się za koszty uzyskania przychodów odsetek, prowizji i różnic kursowych od
      pożyczek (kredytów) zwiększających koszty inwestycji w okresie realizacji tych
      inwestycji.
    Na podstawie powołanych regulacji dopiero zapłacenie odsetek od kredytu (pożyczki) daje
    możliwość zaliczenia ich do kosztów uzyskania przychodów, o ile odsetki nie zwiększają
    kosztów inwestycji.
    W konsekwencji, odsetki są kosztem podatkowym, jeśli spełniają następujące przesłanki:
    · są faktycznie zapłacone,
    · pozostają w związku przyczynowo-skutkowym z przychodami,
    · nie zwiększają kosztów inwestycji w okresie realizacji tych inwestycji.
    Z powyższych przepisów wynika, że aby prawidłowo rozliczyć koszty uzyskania
    przychodów, istotny jest moment poniesienia przez podatnika wydatków związanych ze
    spłatą odsetek od kredytu (pożyczki).
    Zatem, skoro – jak oświadczył Pan we wniosku – wskazany przez Pana lokal mieszkalny w
    Z będzie wykorzystywany w prowadzonej przez Pana działalności gospodarczej, to odsetki
    od kredytu zaciągniętego na jego zakup i wykończenie, zapłacone po oddaniu mieszkania
    do używania na potrzeby działalności gospodarczej, mogą stanowić koszty uzyskania
    przychodów tej działalności.
    W tym zakresie Pana stanowisko jest prawidłowe.
    Odnosząc się do kwestii możliwości ujęcia w kosztach uzyskania przychodów wydatków
    poniesionych przez Pana na „remont” przedmiotowego mieszkania zaznaczyć należy, że p

    rzepisy prawa podatkowego nie zawierają definicji remontu, dlatego też zasadne jest w
    tym przypadku odwołanie się do definicji sformułowanej w innych aktach prawnych, a w
    szczególności w przepisach prawa budowlanego.
    Zgodnie z art. 3 pkt 8 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2024 r., poz.
    725):
      Ilekroć w ustawie jest mowa o remoncie – należy przez to rozumieć wykonywanie w
      istniejącym obiekcie budowlanym robót budowlanych polegających na odtworzeniu
      stanu pierwotnego, a niestanowiących bieżącej konserwacji, przy czym dopuszcza się
      stosowanie wyrobów budowlanych innych niż użyto w stanie pierwotnym.
    Istotą remontu są zatem wszystkie działania przywracające pierwotny stan techniczny i
    użytkowy środka trwałego, w tym również polegające na wymianie zużytych składników
    technicznych następujące w toku eksploatacji środka trwałego i będące wynikiem tej
    eksploatacji, niezwiększające jego wartości początkowej. Podkreślenia wymaga fakt, że
    przy remoncie mogą być stosowane materiały odpowiadające aktualnym standardom
    technologicznym. Remont następuje w toku eksploatacji środka trwałego przez podatnika
    i jest wynikiem tej eksploatacji (zużycia). Wymiana zużytych elementów środka trwałego na
    nowe ma charakter odtworzeniowy, przywracający jedynie jego pierwotną wartość
    użytkową i niezmieniający jego charakteru. Remont zmierza do podtrzymania,
    odtworzenia wartości użytkowej środka trwałego i jest rodzajem naprawy, wymiany
    zużytych elementów. Przy czym punktem odniesienia jest stan środka trwałego z dnia
    przyjęcia go do używania.
    Definicja środków trwałych wynika z art. 22a ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od
    osób fizycznych, który stanowi, że:
      Amortyzacji podlegają, z zastrzeżeniem art. 22c, stanowiące własność lub
      współwłasność podatnika, nabyte lub wytworzone we własnym zakresie, kompletne i
      zdatne do użytku w dniu przyjęcia do używania:
        1. budowle, budynki oraz lokale będące odrębną własnością,
        2. maszyny, urządzenia i środki transportu,
        3. inne przedmioty
      – o przewidywanym okresie używania dłuższym niż rok, wykorzystywane przez
      podatnika na potrzeby związane z prowadzoną przez niego działalnością gospodarczą
      albo oddane do używania na podstawie umowy najmu, dzierżawy lub umowy
      określonej w art. 23a pkt 1, zwane środkami trwałymi.
    Przy czym, stosownie do art. 22c pkt 2 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Amortyzacji nie podlegają budynki mieszkalne wraz ze znajdującymi się w nich
      dźwigami, lokale mieszkalne stanowiące odrębną nieruchomość, spółdzielcze
      własnościowe prawo do lokalu mieszkalnego oraz prawo do domu jednorodzinnego w
      spółdzielni mieszkaniowej, służące prowadzonej działalności gospodarczej lub
      wydzierżawiane albo wynajmowane na podstawie umowy – zwane odpowiednio
      środkami trwałymi lub wartościami niematerialnymi i prawnymi.
    Podkreślenia wymaga, że zgodnie z art. 23 ust. 1 pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od
    osób fizycznych, nie uważa się za koszty uzyskania przychodów wydatków na:
      a) nabycie gruntów lub prawa wieczystego użytkowania gruntów, z wyjątkiem opłat za
      wieczyste użytkowanie gruntów,
      b) nabycie lub wytworzenie we własnym zakresie innych niż wymienione w lit. a
      środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych, w tym również
      wchodzących w skład nabytego przedsiębiorstwa lub jego zorganizowanych części,
      c) ulepszenie środków trwałych, które zgodnie z art. 22g ust. 17 powiększają wartość
      środków trwałych, stanowiącą podstawę naliczania odpisów amortyzacyjnych

      - wydatki te, zaktualizowane zgodnie z odrębnymi przepisami, pomniejszone o sumę
      odpisów amortyzacyjnych, o których mowa w art. 22h ust. 1 pkt 1, są jednak kosztem
      uzyskania przychodów przy określaniu dochodu z odpłatnego zbycia rzeczy
      określonych w art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. d, oraz gdy odpłatne zbycie rzeczy i praw jest
      przedmiotem działalności gospodarczej, a także w przypadku odpłatnego zbycia
      składników majątku związanych z działalnością gospodarczą, o których mowa w art. 14
      ust. 2 pkt 1, bez względu na czas ich poniesienia.
    W myśl art. 22 ust. 8 ww. ustawy:
      Kosztem uzyskania przychodów są odpisy z tytułu zużycia środków trwałych oraz
      wartości niematerialnych i prawnych (odpisy amortyzacyjne) dokonywane wyłącznie
      zgodnie z art. 22a-22o, z uwzględnieniem art. 23 (...).
    Wartość początkową środków trwałych ustala się na podstawie art. 22g ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych. W świetle art. 22g ust. 1 pkt 2 cytowanej wyżej ustawy:
      Za wartość początkową środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych, z
      uwzględnieniem ust. 2-18, uważa się w razie wytworzenia we własnym zakresie - koszt
      wytworzenia.
    Natomiast zgodnie z art. 22g ust. 4 tej ustawy:
      Za koszt wytworzenia uważa się wartość, w cenie nabycia, zużytych do wytworzenia
      środków trwałych: rzeczowych składników majątku i wykorzystanych usług obcych,
      kosztów wynagrodzeń za prace wraz z pochodnymi i inne koszty dające się zaliczyć do
      wartości wytworzonych środków trwałych. Do kosztu wytworzenia nie zalicza się
      wartości własnej pracy podatnika, jego małżonka i małoletnich dzieci, kosztów
      ogólnych zarządu, kosztów sprzedaży oraz pozostałych kosztów operacyjnych i
      kosztów operacji finansowych, w szczególności odsetek od pożyczek (kredytów) i
      prowizji, z wyłączeniem odsetek i prowizji naliczonych do dnia przekazania środka
      trwałego do używania.
    Z treści wniosku oraz jego uzupełnienia wynika, że lokal mieszkalny, który zamierza Pan
    kupić, znajduje się obecnie w stanie deweloperskim. Z uwagi na planowane przeznaczenie
    lokalu do celów Pana działalności gospodarczej jako biuro, konieczne jest poniesienie
    wydatków na jego „remont”. Aktualny stan lokalu uniemożliwia Panu sprawne i
    bezproblemowe wykonywanie czynności związanych z prowadzoną działalnością
    gospodarczą w zakresie inżynierii. Działania te mają na celu zapewnienie funkcjonalności
    oraz komfortu użytkowania lokalu w prowadzonej przez Pana działalności. Wydatki
    poniesione na remont przedmiotowego mieszkania wyniosą łącznie około 70 000 zł.
    Odnosząc się do powyższego stwierdzić należy, że w momencie, gdy lokal mieszkalny,
    przeznaczony do działalności gospodarczej, zostanie przekazany do użytkowania w tej
    działalności jako kompletny i zdatny do użytku, będzie on stanowił środek trwały w tej
    działalności. Warunek kompletności i zdatności do użytku musi zostać spełniony
    najpóźniej w dniu przyjęcia mieszkania do używania. Składnik majątku spełnia zaś
    kryterium kompletności, jeżeli jest wyposażony we wszystkie elementy konstrukcyjnie
    umożliwiające jego funkcjonowanie, zgodnie z przeznaczeniem. Przez sformułowanie
    „zdatny do użytku” należy rozumieć możliwość faktycznego oraz prawnego użytkowania.
    W Pana sprawie mamy do czynienia z przystosowaniem (wykończeniem) lokalu
    mieszkalnego do celów prowadzonej działalności gospodarczej. Jak sam Pan wskazał,
    wydatki, które zamierza Pan ponieść są konieczne, ponieważ aktualny stan lokalu
    uniemożliwia Panu sprawne i bezproblemowe wykonywanie czynności związanych z
    prowadzoną działalnością gospodarczą w zakresie (...).
    Stwierdzić więc należy, że poniesienie nakładów na wykończenie mieszkania zakupionego
    w stanie deweloperskim warunkuje możliwość wykorzystywania tego mieszkania do
    prowadzonej działalności gospodarczej, tj. są niezbędne, aby lokal ten był kompletny i
    zdatny do użytku. Tak więc, zamierzoną przez Pana funkcję lokalu mieszkalnego

    przeznaczonego na prowadzenie działalności gospodarczej, a zarazem stan środka
    trwałego kompletnego i zdatnego do użytku – zakupione mieszkanie, o którym mowa we
    wniosku, osiągnie dopiero po zakończeniu prac niezbędnych do użytkowania go.
    Wydatki, które planuje Pan ponieść nie będą zatem miały charakter remontu.
    W związku z powyższym, nakładów, które poniesie Pan na przystosowanie
    przedmiotowego lokalu mieszkalnego do używania w działalności gospodarczej nie może
    Pan zaliczyć bezpośrednio do kosztów uzyskania przychodów tej działalności. Nie ma
    również możliwości zaliczenia tych wydatków pośrednio – przez odpisy amortyzacyjne do
    kosztów uzyskania przychodów, ponieważ od 1 stycznia 2023 r. nie można zaliczać do
    kosztów uzyskania przychodów odpisów amortyzacyjnych od środków trwałych będących
    lokalami mieszkalnymi. Zatem planowane wydatki w tym zakresie nie będą stanowiły
    kosztów uzyskania przychodu w prowadzonej przez Pana działalności gospodarczej.
    Tym samym, stanowisko w tym zakresie należało uznać za nieprawidłowe.
    Natomiast w odniesieniu do kosztów poniesionych na zakup wyposażenia lokalu
    mieszkalnego, należy wskazać, że stosownie do treści art. 22d ust. 1 ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych:
      Podatnicy mogą nie dokonywać odpisów amortyzacyjnych od składników majątku, o
      których mowa w art. 22a i 22b, których wartość początkowa, określona zgodnie z art.
      22g, nie przekracza 10 000 zł; wydatki poniesione na ich nabycie stanowią wówczas
      koszty uzyskania przychodów w miesiącu oddania ich do używania.
    Zgodnie natomiast z art. 22f ust. 3 ww. ustawy:
      Odpisów amortyzacyjnych dokonuje się zgodnie z art. 22h–22m, gdy wartość
      początkowa środka trwałego albo wartości niematerialnej i prawnej w dniu przyjęcia
      do używania jest wyższa niż 10 000 zł. W przypadku gdy wartość początkowa jest
      równa lub niższa niż 10 000 zł, podatnicy, z zastrzeżeniem art. 22d ust. 1, mogą
      dokonywać odpisów amortyzacyjnych zgodnie z art. 22h–22m albo jednorazowo – w
      miesiącu oddania do używania tego środka trwałego lub wartości niematerialnej i
      prawnej, albo w miesiącu następnym.
    Z przepisów tych wynika, że jeżeli zakupiony składnik majątku spełnia warunki do uznania
    go za środek trwały, ale jego wartość początkowa jest równa lub niższa niż 10 000 zł, to
    wówczas podatnik może, w zależności od dokonanego wyboru:
    – nie dokonywać odpisów amortyzacyjnych od tego składnika majątku trwałego i zaliczyć
      go do kosztów uzyskania przychodów w miesiącu oddania do używania, lub
    – dokonać jednorazowego odpisu amortyzacyjnego w miesiącu oddania do używania
      tego środka trwałego albo w miesiącu następnym, lub
    – dokonywać odpisów amortyzacyjnych na zasadach ogólnych.
    Jak wskazał Pan w opisie sprawy, zamierza Pan ponieść wydatki na zakup wyposażenia
    lokalu, tj. m.in. biurka, stołu, lodówki, klimatyzatora. Nie wyklucza Pan jednak poniesienia
    w przyszłości innych wydatków, które również służyć będą prowadzonej przez Pana
    działalności gospodarczej. Pod pojęciem ,,wyposażenie’’ rozumie Pan wykorzystywane w
    prowadzonej działalności gospodarczej ruchome składniki majątkowe o wartości
    początkowej nie przekraczającej 10 000 zł.
    Przenosząc powyższe na grunt analizowanych przepisów ustawy o podatku dochodowym
    od osób fizycznych, należy stwierdzić, że jeżeli w istocie – jak podał Pan we wniosku –
    wydatki na zakup wyposażenia będą związane z prowadzoną przez Pana działalnością
    gospodarczą, to spełnione będą przesłanki, o których mowa w art. 22 ust. 1 ustawy o
    podatku dochodowym od osób fizycznych. Skoro zaś wartość początkowa poszczególnych
    składników majątku służących wykonywaniu działalności gospodarczej nie przekroczy 10
    000 zł, to nie będzie Pan miał obowiązku ich amortyzowania. Przedmiotowe wydatki

    można wobec tego uznać za koszty uzyskania przychodu z pozarolniczej działalności
    gospodarczej.
    Zatem, Pana stanowisko w tym zakresie uznano za prawidłowe.
    Końcowo podkreślić należy, że zgodnie z przepisem art. 23 ust. 1 pkt 49 ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych, za koszty uzyskania przychodu nie uważa się wydatków
    poniesionych na zakup zużywających się stopniowo rzeczowych składników majątku
    przedsiębiorstwa, niezaliczanych zgodnie z odrębnymi przepisami do środków trwałych –
    w przypadku stwierdzenia, że składniki te nie są wykorzystywane dla celów prowadzonej
    działalności gospodarczej, lecz służą celom osobistym podatnika, pracowników lub innych
    osób, albo bez uzasadnienia znajdują się poza siedzibą przedsiębiorstwa.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, które Pan przedstawił i stanu prawnego, który
    obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia.
    Organ wydający interpretacje indywidualne opiera się wyłącznie na opisie stanu
    faktycznego lub zdarzenia przyszłego, tj. okolicznościach przedstawionych przez
    Wnioskodawcę we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej. Nie prowadzi natomiast
    postępowania dowodowego. Ustalenie stanu rzeczywistego stanowi domenę
    ewentualnego postępowania podatkowego. To na podatniku ciąży obowiązek
    udowodnienia w toku tego postępowania okoliczności faktycznych, z których wywodzi on
    dla siebie korzystne skutki prawne. Jeżeli w toku ewentualnego postępowania organ uzna,
    że zdarzenie opisane we wniosku różni się od zdarzenia występującego w rzeczywistości,
    wówczas wydana interpretacja nie będzie Pana chroniła.
    Pamiętać przy tym należy, że to na Panu, jako podmiocie odnoszącym korzyść z faktu
    zaliczenia wskazanych we wniosku wydatków do kosztów uzyskania przychodu, ciąży
    obowiązek wykazania związku przyczynowo-skutkowego poniesionego wydatku z
    prowadzoną pozarolniczą działalnością gospodarczą, jak również obowiązek właściwego
    jego udokumentowania.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    · Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy
      z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2023 r. poz. 2383 ze
      zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pana sytuacja będzie
      zgodna (tożsama) z opisem zdarzenia przyszłego i zastosuje się Pan do interpretacji.
    · Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
        1) z zastosowaniem art. 119a;
        2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5
        ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
        3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    · Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki
      interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pan prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu
    Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z
    dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.
    U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
    · w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
    · w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP
      (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.