Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0113-KDIPT2-2.4011.834.2025.3.ACZ
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-11-14
Teza: Umorzenie kredytu zaciągniętego na zakup lokalu
mieszkalnego i udziału w garażu oraz zwrot kosztów procesu.
Słowa kluczowe: koszt-koszty procesowe
kredyt-kredyt bankowy
rozporządzenie
wierzytelność-umorzenie wierzytelności
zaniechanie-zaniechanie poboru podatku
Zagadnienia: Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Źródła przychodów.-Przychody z innych źródeł.
Przepisy: [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 2-art. 10-ust. 1-pkt 9
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 2-art. 11-ust. 1
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 2-art. 20-ust. 1

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

8 września 2025 r. złożył Pan wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej. Uzupełnił go
    Pan pismem złożonym 14 października 2025 r., pismem złożonym 20 października 2025 r.
    oraz pismem złożonym 22 października 2025 r. – w odpowiedzi na wezwania. Treść
    wniosku jest następująca:

## Opis zdarzenia przyszłego

Jest Pan Kredytobiorcą kredytu hipotecznego indeksowanego do franka szwajcarskiego
    (CHF), zawartego z (...) S.A. (obecnie (...) S.A.) w dniu (...) 2011 r.
    Rozważa Pan podpisanie ugody z bankiem. Na chwilę obecną nie posiada Pan wzoru
    zapisów ugody, więc nie wie Pan, jaka dokładnie będzie jej treść, ale spodziewa się Pan, że
    będzie zawierać zapisy dotyczące:
      przewalutowania kredytu na PLN;
      umorzenia części salda zadłużenia;
      korekty historii spłaty kredytu (od początku traktowanie kredytu jako złotowego).
    Powstaje wątpliwość, czy w wyniku zawarcia ugody po stronie Kredytobiorcy powstanie
    przychód podatkowy w rozumieniu ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, a
    w konsekwencji – obowiązek zapłaty podatku PIT.
    W uzupełnieniu wniosku wskazał Pan, że okres kredytowania jest od (...) 2011 r. do (...)
    2041 r., czyli wynosi 30 lat.
    Jest dwóch Kredytobiorców: A.A. (Pan) oraz B.A. Pozostajecie Państwo w małżeńskiej
    wspólnocie majątkowej i odpowiadacie za spłatę kredytu wspólnie z Waszego majątku.
    Kredyt został udzielony przez (...) S.A., którego majątek został przejęty przez (...) S.A. Oba
    te podmioty podlegają państwowemu nadzorowi przez organy zajmujące się nadzorem w
    ramach Prawa bankowego.
    Zgodnie z treścią umowy: Przeznaczenie kredytu: cel mieszkaniowy w całości kwoty
    kredytu, a w szczegółach: Nabycie:
      lokalu mieszkalnego;
      udziału w wysokości 1/27 części w lokalu niemieszkalnym – garażu pod
      nieruchomością.
    Informacje te są wyszczególnione na pierwszej stronie załączonej umowy w tabeli „Dane o
    kredycie”, pkt 2.
    Na pytanie Organu o treści cyt.: „Czy nieruchomość której dotyczy zaciągnięty kredyt jest
    położona w Polsce lub innym państwie członkowskim Unii Europejskiej lub w innym
    państwie należącym do Europejskiego Obszaru Gospodarczego albo w Konfederacji
    Szwajcarskiej?”, wskazał Pan, że tak, jest położona w Polsce, (...). Jej adres odpowiada
    adresowi Pana zamieszkania. Aktualnie mieszkacie Państwo w niej.
    Na pytanie Organu o treści cyt.: „Jaki tytuł prawny przysługuje Panu do nieruchomości,
    której dotyczy kredyt (lokal mieszkalny stanowiący odrębną nieruchomość, spółdzielcze
    własnościowe prawo do lokalu mieszkalnego, lokal niemieszkalny (użytkowy),
    nieruchomość niezabudowana, nieruchomość zabudowana budynkiem mieszkalnym, inny
    – jaki)?”, wskazał Pan, że jesteście Państwo właścicielami samodzielnego lokalu
    mieszkalnego stanowiącego odrębną nieruchomość oraz współwłaścicielami 1/27 udziału
    w lokalu niemieszkalnym, tj. w garażu wielostanowiskowym (miejsce garażowe).

    Pan i Pana małżonka jesteście właścicielami tych lokali od (...) 2011 r. wraz z podpisaniem
    aktu notarialnego.
    Kredyt jest kredytem hipotecznym zaciągniętym na cele mieszkaniowe.
    Kredyt został zaciągnięty na realizację jednej inwestycji mieszkaniowej.
    Celem kredytu było zaspokojenie potrzeb mieszkaniowych jednego gospodarstwa
    domowego.
    Kredyt został zabezpieczony w postaci hipoteki ustanowionej na obu nieruchomościach
    będących obiektem umowy, czyli zarówno na samodzielnym lokalu mieszkalnym, jak i na
    udziale 1/27 w lokalu niemieszkalnym (garażu).
    Na pytanie Organu o treści cyt.: „Kiedy dojdzie do zawarcia ugody z bankiem oraz kto
    będzie stroną zawartego porozumienia?”, wskazał Pan, że dokładna data nie jest jeszcze
    znana, najprawdopodobniej jeszcze w tym roku. Na przykład listopad lub grudzień, ale
    negocjacje i rozmowy mogą się przedłużyć do przyszłego roku lub też ugoda może w ogóle
    nie dojść do skutku.
    Zgodnie z treścią ugody następuje zmiana treści umowy tak, aby kredyt od początku był
    traktowany jako kredyt PLN, gdzie dotychczasowe spłaty CHF są traktowane jako spłaty
    naliczonych odsetek PLN. Następnie, umarzana jest cała kwota kapitału. Natomiast,
    Kredytobiorca zobowiązuje się do zapłaty na rzecz banku 95.000,00 PLN (na ten moment
    negocjacji) +/- odsetki bieżące powstałe w wyniku balansowania odsetek PLN i
    dotychczasowych wpłat CHF na poczet tych odsetek. Ta kwota ma być przez Państwa
    spłacona w przeciągu 30 dni od momentu podpisania ugody, w wyniku czego bank uzna
    kredyt za spłacony. „Bank zobowiązuje się do zwrotu kosztów procesu poniesionych przez
    Kredytobiorcę w związku ze Sporem w wysokości 10.800,00 PLN”, które w całości
    przypadną reprezentującej Państwa kancelarii, „oraz połowy opłaty od pozwu w wysokości
    500 PLN”, co będzie częściowym zwrotem poniesionych przez Państwa kosztów przy
    wnoszeniu pozwu.
    Ugoda polegałaby na traktowaniu umowy kredytu tak, jakby od początku była ona
    kredytem PLN i po przeliczeniu i odliczeniu opłaconych rat od odsetek następuje
    umorzenie zadłużenia Kredytobiorców. Następnie, Kredytobiorcy są zobowiązani do
    zapłacenia do banku określonej kwoty. Na dziś zaproponowana kwota to 95.000,00 PLN
    +/- odsetki bieżące.
    Umarzana będzie kwota kapitału. W skład ww. kwoty nie wchodzi kwota odsetek karnych.
    Kwota odsetek skapitalizowanych będzie spłacana.
    Na pytanie Organu o treści cyt.: „Czy zgodnie z ugodą, kwota zadłużenia z tytułu
    niespłaconego kapitału kredytu wyrażona w CHF, będzie przeliczona na PLN po kursie
    wynegocjowanym między stronami niższym od aktualnego kursu CHF oraz kursu
    średniego NBP? Czy wynegocjowany kurs nie będzie niższy niż ten z dnia zawarcia przez
    Pana umowy kredytu walutowego?”, wskazał Pan, że jako kwota wyjściowa będzie
    zastosowana kwota kredytu wyrażona w umowie w PLN – 489.600,00 PLN.
    Pan i Pana żona pozostajecie w małżeńskiej wspólnocie majątkowej i solidarnie
    odpowiadacie za dług.
    W przeszłości nie korzystał Pan z zaniechania poboru podatku w związku z umorzeniem
    wierzytelności z tytułu innego kredytu mieszkaniowego.
    Na pytanie Organu o treści cyt.: „Czy w dacie zakupu lokalu mieszkalnego wraz z udziałem
    w garażu wielostanowiskowym – udział w garażu wielostanowiskowym (miejsce
    postojowe) był wpisany razem z lokalem mieszkalnym do jednej księgi wieczystej, czy też
    miał odrębną księgę wieczystą?”, wskazał Pan, że lokal mieszkalny jest wpisany w księgę
    wieczystą o Nr (...), natomiast garaż podziemny wielostanowiskowy mieszczący się w tym
    samym budynku, położony na kondygnacji (...), składający się z 27 miejsc postojowych,
    gdzie Państwa część stanowi 1/27 całości jest wpisany w księgę wieczystą o Nr (...).

    Na pytanie Organu o treści cyt.: „Czy kwoty stanowiące zwrot kosztów procesu oraz
    połowy opłaty od pozwu, które bank zobowiązał się zwrócić Kredytobiorcy, nie
    przewyższają faktycznie poniesionych przez Pana i Pana żonę wydatków z tego tytułu?
    Komu bank zobowiązał się zwrócić te kwoty?”, wskazał Pan, że 24 kwietnia 2023 r. złożył
    Pan opłatę sądową w wysokości 1.000,00 PLN do Sądu Okręgowego (...). Ponadto, w treści
    ugody widnieje treść: „Bank zobowiązuje się do zwrotu kosztów procesu poniesionych
    przez Kredytobiorcę w związku ze Sporem w wysokości 10.800,00 PLN (słownie: dziesięć
    tysięcy osiemset złotych 00/100) oraz połowy opłaty od pozwu w wysokości 500 PLN
    (słownie: pięćset złotych polskich 00/100)”. Zapis dotyczy jedynie zwrotu kosztów, więc nie
    może być źródłem wygenerowania przychodu.
    Pytania (ostatecznie sformułowane w uzupełnieniu wniosku)
    1. W opisanym zdarzeniu przyszłym, nastąpi podpisanie ugody z bankiem dotyczącej
    kredytu CHF, skutkującej przewalutowaniem kredytu na PLN i po zapłacie ustalonej kwoty
    nastąpi umorzenie pozostałej kwoty kapitału kredytu – zakładając, że powstanie przychód
    podlegający opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych w rozumieniu
    art. 10 ust. 1 pkt 9, art. 11 ust. 1 i art. 20 ust. 1 ustawy o PIT – to czy będzie konieczny w
    opisanej sytuacji pobór podatku dochodowego w wyniku zawarcia tej ugody, biorąc pod
    uwagę rozporządzenie Ministra Finansów z dnia 11 marca 2022 r. w sprawie zaniechania
    poboru podatku dochodowego od niektórych dochodów (przychodów) związanych z
    kredytem hipotecznym udzielonym na cele mieszkaniowe (Dz. U. z 2024 r. poz. 102) oraz
    rozporządzeniem Ministra Finansów z dnia 20 grudnia 2024 r. (Dz.U. z 2024 r. poz. 1912)
    przedłużającym stosowanie ww. regulacji do dochodów (przychodów) uzyskanych do dnia
    31 grudnia 2026 r.?
    2. Ponieważ w ramach ugody nastąpi również zwrot kosztów procesu oraz połowy kosztu
    złożenia pozwu ze strony banku na rzecz Kredytobiorcy, to czy fakt ten wygeneruje
    konieczność zapłaty z tego tytułu podatku?
    Pana stanowisko w sprawie (ostatecznie doprecyzowane w uzupełnieniu wniosku)
    W Pana ocenie, zgodnie z rozporządzeniem Ministra Finansów z dnia 11 marca 2022 r. w
    sprawie zaniechania poboru podatku dochodowego od niektórych dochodów
    (przychodów) związanych z kredytem hipotecznym udzielonym na cele mieszkaniowe (Dz.
    U. z 2024 r. poz. 102) oraz rozporządzeniem Ministra Finansów z dnia 20 grudnia 2024 r.
    (Dz. U. z 2024 r. poz. 1912) przedłużającym stosowanie ww. regulacji do dochodów
    (przychodów) uzyskanych do dnia 31 grudnia 2026 r., zaniechano poboru podatku
    dochodowego od dochodów podatników z tytułu umorzenia wierzytelności związanych z
    kredytem hipotecznym zaciągniętym na własne cele mieszkaniowe.
    W związku z tym, że zawarł Pan umowę kredytu hipotecznego przeznaczonego na własne
    cele mieszkaniowe (zakup mieszkania oraz przynależnego do niego miejsca postojowego
    w podziemnym garażu w ramach jednego aktu notarialnego, gdzie garaż znajduje się w
    tym samym budynku i miejsce postojowe było bezpośrednio związane z tą
    nieruchomością), a ponadto zgodnie z wymogami rozporządzenia – kredyt na tę
    nieruchomość został zabezpieczony hipotecznie oraz nie skorzystaliście Państwo
    dotychczas z zaniechania poboru podatku od kwot umorzonych wierzytelności z tytułu
    kredytu mieszkaniowego zaciągniętego na realizację innej inwestycji mieszkaniowej, to w
    związku z tym, że spełniacie Państwo wszystkie wymagania wspomniane w przytoczonym
    rozporządzeniu, to nawet zakładając, że powstał przychód, to nie podlega on
    opodatkowaniu na mocy powyższych przepisów.

    Pozostałe kwoty pojawiające się w ugodzie, jak zwrot kosztów sądowych oraz zwrot
    połowy opłaty sądowej za wniesiony pozew, nie stanowią przychodu w rozumieniu
    ustawy, gdyż są jedynie częściowym zwrotem poniesionych przez Państwa kosztów.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawił Pan we wniosku jest w części prawidłowe i w części
    nieprawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Reguły dotyczące opodatkowania
    Zgodnie z przepisem art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym
    od osób fizycznych (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 163 ze zm.):
      Opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z
      wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od
      których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.
    Stosownie do art. 9 ust. 2 ww. ustawy:
      Dochodem ze źródła przychodów, jeżeli przepisy art. 23o, art. 23u, art. 24-24b, art.
      24c, art. 24e, art. 30ca, art. 30da oraz art. 30f nie stanowią inaczej, jest nadwyżka
      sumy przychodów z tego źródła nad kosztami ich uzyskania osiągnięta w roku
      podatkowym. Jeżeli koszty uzyskania przekraczają sumę przychodów, różnica jest
      stratą ze źródła przychodów.
    Jak stanowi art. 11 ust. 1 ww. ustawy:
      Przychodami, z zastrzeżeniem art. 14-15, art. 17 ust. 1 pkt 6, 9, 10 w zakresie
      realizacji praw wynikających z pochodnych instrumentów finansowych, pkt 11, art.
      19, art. 25b, art. 30ca, art. 30da i art. 30f, są otrzymane lub postawione do dyspozycji
      podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość
      otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń.
    Z przedstawionych przepisów wynika, że opodatkowaniu podatkiem dochodowym od
    osób fizycznych podlega – co do zasady – każdy dochód osiągnięty przez osobę fizyczną.
    Zgodnie natomiast z definicją dochodu jest nim nadwyżka przychodów ze źródła nad
    kosztami jego uzyskania. Pojęciem pierwotnym dla dochodu jest więc pojęcie przychodu.
    Ten z kolei definiowany jest przez ustawodawcę, czemu dał wyraz w art. 11 ust. 1, jako
    otrzymane lub postawione do dyspozycji podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i
    wartości pieniężne oraz wartość otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych
    świadczeń. Niemniej jednak z definicji tej wywieść można również, że za przychody
    podatkowe mogą być uznane tylko takie świadczenia, które są określonym przyrostem
    majątkowym (zarówno zwiększającym aktywa, jak i zmniejszającym pasywa) o charakterze
    definitywnym, niemające charakteru zwrotnego.
    O uzyskaniu przychodu w rozumieniu ustawy o podatku dochodowym do osób fizycznych
    można więc mówić, w każdej sytuacji, gdy podatnik – czy to na skutek otrzymania
    określonych wartości majątkowych (środków pieniężnych, świadczeń w naturze czy też
    innych nieodpłatnych świadczeń), czy też gdy na skutek określonego zdarzenia
    powodującego zmniejszenie jego zobowiązań wobec innych podmiotów – uzyskuje
    określone przysporzenie majątkowe.
    Wskazać również należy, że dla celów podatkowych przyjmuje się – co znajduje
    potwierdzenie w orzecznictwie – że pojęcie nieodpłatnego świadczenia, o którym mowa w
    art. 11 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, ma szerszy zakres niż w
    prawie cywilnym. Obejmuje ono bowiem wszystkie zjawiska gospodarcze i zdarzenia
    prawne, których następstwem jest uzyskanie korzyści kosztem innego podmiotu, lub te

    wszystkie zdarzenia prawne i zdarzenia gospodarcze, których skutkiem jest nieodpłatne,
    to jest niezwiązane z kosztami lub inną formą ekwiwalentu, przysporzenie majątku tej
    osobie, mające konkretny wymiar finansowy.
    Źródła przychodów
    Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych wyraźnie rozróżnia źródła
    przychodów oraz sposób opodatkowania dochodów z poszczególnych źródeł.
    W myśl art. 10 ust. 1 pkt 9 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Źródłami przychodów są: inne źródła.
    Stosownie do art. 20 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Za przychody z innych źródeł, o których mowa w art. 10 ust. 1 pkt 9, uważa się w
      szczególności: kwoty wypłacone po śmierci członka otwartego funduszu
      emerytalnego wskazanej przez niego osobie lub członkowi jego najbliższej rodziny, w
      rozumieniu przepisów o organizacji i funkcjonowaniu funduszy emerytalnych, kwoty
      uzyskane z tytułu zwrotu z indywidualnego konta zabezpieczenia emerytalnego oraz
      wypłaty z indywidualnego konta zabezpieczenia emerytalnego, w tym także
      dokonane na rzecz osoby uprawnionej na wypadek śmierci oszczędzającego, zasiłki
      pieniężne z ubezpieczenia społecznego, alimenty, stypendia, świadczenia otrzymane
      z tytułu umowy o pomocy przy zbiorach, dotacje (subwencje) inne niż wymienione w
      art. 14, dopłaty, nagrody i inne nieodpłatne świadczenia nienależące do przychodów
      określonych w art. 12-14 i art. 17.
    Użycie w powyższym przepisie sformułowania „w szczególności”, wskazuje, że definicja
    przychodów z innych źródeł ma charakter otwarty i nie ma przeszkód, aby do tej kategorii
    zaliczyć również przychody inne niż wymienione wprost w przepisie art. 20 ust. 1 ustawy o
    podatku dochodowym od osób fizycznych. O przychodzie podatkowym z innych źródeł
    będziemy mówić w każdym przypadku, kiedy u podatnika wystąpią realne korzyści
    majątkowe.
    W związku z tym, świadczenie mające realną korzyść finansową, o ile nie stanowi
    konkretnej kategorii przychodu zaliczanego do jednego ze źródeł wymienionych w art. 10
    ust. 1 pkt 1-8b ww. ustawy, jest dla świadczeniobiorcy przychodem z innych źródeł.
    Przewalutowanie kredytu
    Biorąc pod uwagę przedstawiony opis sprawy oraz powołane wyżej przepisy prawa
    wyjaśnić należy, że na gruncie podatku dochodowego od osób fizycznych inne skutki
    prawnopodatkowe wywołuje przewalutowanie kredytu, a inne umorzenie tego kredytu.
    W ramach operacji przewalutowania nie dochodzi do transferu/przelewu środków
    pieniężnych, nie dochodzi do uregulowania w jakiejkolwiek formie zobowiązania
    wynikającego z umowy kredytu – zmianie ulega jedynie waluta, w której zobowiązanie ma
    być uregulowane. Przewalutowanie stanowi wyłącznie techniczną operację zamiany kwoty
    wyrażonej w określonej walucie, na tę samą kwotę wyrażoną w innej walucie.
    Tym samym, przewalutowanie nie będzie skutkowało powstaniem przychodu w
    rozumieniu ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.
    Umorzenie wierzytelności
    Przystępując do oceny skutków podatkowych planowanego umorzenia Panu przez bank
    wierzytelności od zaciągniętego w 2011 r. kredytu hipotecznego, wskazać należy, że
    instytucja kredytu uregulowana została przepisami ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r.
    Prawo bankowe (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1646 ze zm.).
    Zgodnie z treścią art. 69 ust. 1 ww. ustawy:
      Przez umowę kredytu bank zobowiązuje się oddać do dyspozycji kredytobiorcy na
      czas oznaczony w umowie kwotę środków pieniężnych z przeznaczeniem na

      ustalony cel, a kredytobiorca zobowiązuje się do korzystania z niej na warunkach
      określonych w umowie, zwrotu kwoty wykorzystanego kredytu wraz z odsetkami w
      oznaczonych terminach spłaty oraz zapłaty prowizji od udzielonego kredytu.
    Instytucja zwolnienia z długu uregulowana została w art. 508 ustawy z dnia 23 kwietnia
    1964 r. Kodeks cywilny (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 1071):
      Zobowiązanie wygasa, gdy wierzyciel zwalnia dłużnika z długu, a dłużnik zwolnienie
      przyjmuje.
    Istota zwolnienia z długu sprowadza się do tego, że skoro wierzytelność jest prawem
    wierzyciela, nie ma przeszkód, aby wierzyciel zrzekł się tego prawa, tj. by umorzył
    zobowiązanie bez uzyskania świadczenia ze strony dłużnika. Zwolnienie z długu należy do
    czynności prawnych rozporządzających, bowiem skutkuje ono wygaśnięciem
    zobowiązania. Samo zrzeczenie się wierzyciela aktem jednostronnym nie wystarcza do
    zwolnienia z długu.
    Dla umorzenia wierzytelności koniecznym jest zgoda dłużnika (np. uzyskana w wyniku
    ugody, zawartego układu, czy też poprzez oświadczenie, umowę). Wierzytelność będzie
    umorzona wówczas, gdy wierzyciel uzyska wiadomość od dłużnika, że przyjął on (dłużnik)
    zwolnienie z długu.
    Konsekwencją rozporządzeniowego charakteru umowy o zwolnienie z długu jest
    przysporzenie po stronie dłużnika, które następuje przez zmniejszenie pasywów jego
    majątku. Skoro zatem dłużnik godzi się na zawarcie zwolnienia z długu to osiąga on
    przychód, bowiem uzyskuje on przysporzenie.
    Wobec tego na skuteczne zwolnienie z długu, w myśl art. 508 Kodeksu cywilnego, składają
    się dwa elementy:
    1) oświadczenie woli wierzyciela o umorzeniu zobowiązania,
    2) akceptacja tego oświadczenia przez dłużnika.
    Przy czym wskazuje się, że zwolnienie z długu może odnosić się do wierzytelności
    istniejących. Dopuszczalne jest także zwolnienie z długu przyszłego.
    Tak więc dla umorzenia wierzytelności koniecznym jest zgoda dłużnika (np. uzyskana w
    wyniku ugody, czy poprzez oświadczenie).
    Otrzymanie kredytu i jego spłata na warunkach przewidzianych w umowie kredytowej są
    obojętne podatkowo. Przychód po stronie kredytobiorcy pojawia się w przypadku, kiedy
    dochodzi do umorzenia kredytu, jego części lub odsetek. Wtedy bowiem kredytobiorca
    osiąga konkretne przysporzenie majątkowe (przychód w rozumieniu ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych).
    Poprawność powyższego stanowiska potwierdza wyrok Naczelnego Sądu
    Administracyjnego z 18 maja 2012 r., sygn. akt II FSK 2633/10, w którym Sąd wskazał, że
    „gdy dochodzi do umorzenia wierzytelności przez kredytodawcę nie jest istotne, czy u
    podstaw uzyskanego nieodpłatnego świadczenia leży umowa o zwolnienie z długu, czy też
    decyzja wierzyciela o rezygnacji z dochodzenia należności. Zasadnicze znaczenie ma
    bowiem to, że w następstwie takich zdarzeń dłużnik zostaje zwolniony z obowiązku spłaty
    zadłużenia. Po jego stronie powstaje tym samym przychód stanowiący równowartość
    umorzonej kwoty zobowiązania, którego nie musi już świadczyć na rzecz wierzyciela.
    Faktyczna rezygnacja wierzyciela z dochodzenia należności prowadzi więc do powstania
    przychodu, podobnie jak w przypadku zawarcia umowy o zwolnienie z długu, albowiem w
    każdym z tych przypadków po stronie dłużnika ustaje obowiązek spełnienia świadczenia.
    Należy bowiem zauważyć, że pojęcie „nieodpłatnego świadczenia” obejmuje wszystkie
    zjawiska gospodarcze i zdarzenia prawne, których następstwem jest uzyskanie korzyści
    kosztem innego podmiotu, lub te wszystkie zdarzenia prawne i zdarzenia gospodarcze,
    których skutkiem jest nieodpłatne, przysporzenie majątku tej osobie, mające konkretny
    wymiar finansowy”.

    Tym samym stwierdzam, że wartość umorzonych Panu kwot wierzytelności z tytułu
    kredytu hipotecznego (kwoty kapitału), na podstawie ugody z bankiem, którą zawrze Pan
    w 2025 r. lub w 2026 r., będzie stanowić przychód w rozumieniu art. 11 ust. 1 ustawy o
    podatku dochodowym od osób fizycznych z tytułu nieodpłatnych świadczeń,
    klasyfikowany do źródła, o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 9 w zw. z art. 20 ust. 1 ww.
    ustawy.
    Zaniechanie poboru podatku
    Jednakże, zgodnie z § 1 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 11 marca 2022 r. w
    sprawie zaniechania poboru podatku dochodowego od niektórych dochodów
    (przychodów) związanych z kredytem hipotecznym udzielonym na cele mieszkaniowe (t. j.
    Dz. U. z 2024 r. poz. 102 ze zm.) w aktualnie obowiązującym brzmieniu zmienionym
    rozporządzeniem Ministra Finansów z dnia 20 grudnia 2024 r. (Dz. U. 2024 poz. 1912):
    1. Zarządza się zaniechanie poboru podatku dochodowego od osób fizycznych od kwot:
    1) umorzonych osobie fizycznej wierzytelności z tytułu kredytu mieszkaniowego, w
      przypadku gdy:
    a) kredyt mieszkaniowy został zaciągnięty na realizację jednej inwestycji mieszkaniowej,
      a w przypadku więcej niż jednego kredytu mieszkaniowego - gdy kredyty
      mieszkaniowe zostały zaciągnięte na realizację wyłącznie jednej inwestycji
      mieszkaniowej, oraz
    b) osoba fizyczna będąca stroną umowy kredytu mieszkaniowego nie korzystała z
      zaniechania poboru podatku od kwot umorzonych wierzytelności z tytułu kredytu
      mieszkaniowego zaciągniętego na realizację innej niż określona w lit. a inwestycji
      mieszkaniowej;
    2) otrzymanych przez osobę fizyczną świadczeń z tytułu kredytu mieszkaniowego
      udzielonego w walucie obcej lub w złotych, lecz nominowanego lub indeksowanego
      do waluty obcej, w związku z powstaniem przychodu z tytułu zastosowania
      ujemnego oprocentowania.
    2. Kwoty wierzytelności, o których mowa w ust. 1 pkt 1, obejmują:
    1) kwoty kredytu mieszkaniowego (kapitału);
    2) odsetki, w tym odsetki skapitalizowane, i prowizje;
    3) opłaty, jeżeli ich poniesienie przez kredytobiorcę było niezbędne do zawarcia umowy
      kredytu mieszkaniowego, z wyjątkiem kosztów usług dodatkowych, w szczególności
      ubezpieczeń.
    3. W przypadku gdy kredyt mieszkaniowy został zaciągnięty również na wydatki inne niż
      określone w art. 21 ust. 25 pkt 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku
      dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2022 r. poz. 2647 z późn. zm.),
      zaniechanie, o którym mowa w ust. 1 pkt 1, obejmuje kwotę wierzytelności z tytułu
      kredytu mieszkaniowego w części, w jakiej kwota kredytu mieszkaniowego
      zaciągniętego na wydatki określone w art. 21 ust. 25 pkt 1 tej ustawy pozostaje do
      całkowitej kwoty zaciągniętego kredytu mieszkaniowego.
    4. W przypadku gdy kredyt mieszkaniowy został zastąpiony kredytem refinansowym lub
      gdy na jego spłatę został zaciągnięty kredyt konsolidacyjny, zaniechanie, o którym
      mowa w ust. 1 pkt 1, obejmuje odpowiednio kwotę wierzytelności z tytułu kredytu
      refinansowego lub konsolidacyjnego w części odpowiadającej kwocie wierzytelności z
      tytułu kredytu mieszkaniowego.
    5. Przez jedną inwestycję mieszkaniową, o której mowa w ust. 1 pkt 1 lit. a, rozumie się
      inwestycję, której celem jest zaspokojenie potrzeb mieszkaniowych:

    1) jednego gospodarstwa domowego albo
    2) więcej niż jednego gospodarstwa domowego, w przypadku gdy osoby fizyczne
      mające zajmować wspólnie jeden budynek mieszkalny, nie mniej niż jedna osoba
      fizyczna z każdego takiego gospodarstwa, są osobami zaliczonymi do I grupy
      podatkowej w rozumieniu art. 14 ust. 3 pkt 1 ustawy z dnia 28 lipca 1983 r. o
      podatku od spadków i darowizn (Dz. U. z 2023 r. poz. 1774 i 1843).
    6. Przez jedno gospodarstwo domowe, o którym mowa w ust. 5, rozumie się
      gospodarstwo prowadzone przez osobę fizyczną zajmującą jeden lokal mieszkalny
      albo jeden budynek mieszkalny jednorodzinny, samodzielnie lub wspólnie z innymi
      osobami stale z nią zamieszkującymi i gospodarującymi.
    7. W przypadku gdy stroną umowy kredytu mieszkaniowego na realizację jednej
      inwestycji mieszkaniowej, o której mowa w ust. 1 pkt 1 lit. a, są co najmniej dwie
      osoby fizyczne, zaniechanie poboru podatku, o którym mowa w ust. 1 pkt 1, ma
      zastosowanie wyłącznie do osób, o których mowa w ust. 1 pkt 1 lit. b.
    Z kolei § 4 cytowanego rozporządzenia stanowi, że:
      Zaniechanie, o którym mowa w § 1 i § 2, ma zastosowanie do dochodów
      (przychodów) uzyskanych od dnia 1 stycznia 2022 r. do dnia 31 grudnia 2026 r.
    Stosownie do § 4a tego rozporządzenia:
      Zaniechanie, o którym mowa w § 1 i § 2, w przypadku pożyczek, o których mowa w §
      3 ust. 2, ma zastosowanie do dochodów (przychodów) uzyskanych od dnia 1 stycznia
      2025 r. do dnia 31 grudnia 2026 r.
    Natomiast w myśl § 3 komentowanego rozporządzenia:
    1. Ilekroć w rozporządzeniu jest mowa o kredycie mieszkaniowym, należy przez to
      rozumieć kredyt, który został:
    1) udzielony przed dniem 15 stycznia 2015 r. przez podmiot, którego działalność
      podlega nadzorowi państwowego organu nadzoru nad rynkiem finansowym,
      uprawniony do udzielania kredytów na podstawie odrębnych ustaw regulujących
      zasady funkcjonowania takich podmiotów, oraz
    2) zabezpieczony w postaci hipoteki ustanowionej na nieruchomości lub udziale w
      nieruchomości lub prawie wieczystego użytkowania gruntu lub udziale w takim
      prawie, lub spółdzielczym własnościowym prawie do lokalu mieszkalnego lub udziale
      w takim prawie, lub prawie do domu jednorodzinnego w spółdzielni mieszkaniowej
      lub udziale w takim prawie, oraz
    3) zaciągnięty na wydatki, o których mowa w art. 21 ust. 25 pkt 1 ustawy z dnia 26 lipca
      1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych.
    2. Za kredyt mieszkaniowy uważa się również pożyczkę, o ile spełnia warunki określone
      w ust. 1.
    Zgodnie z treścią ww. art. 21 ust. 25 pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od osób
    fizycznych:
      Za wydatki poniesione na cele, o których mowa w ust. 1 pkt 131, uważa się wydatki
      poniesione na:
    a) nabycie budynku mieszkalnego, jego części lub udziału w takim budynku, lokalu
      mieszkalnego stanowiącego odrębną nieruchomość lub udziału w takim lokalu, a
      także na nabycie gruntu lub udziału w gruncie albo prawa użytkowania wieczystego
      gruntu lub udziału w takim prawie, związanych z tym budynkiem lub lokalem,

    b) nabycie spółdzielczego własnościowego prawa do lokalu mieszkalnego lub udziału w
      takim prawie, prawa do domu jednorodzinnego w spółdzielni mieszkaniowej lub
      udziału w takim prawie,
    c) nabycie gruntu pod budowę budynku mieszkalnego lub udziału w takim gruncie,
      prawa użytkowania wieczystego takiego gruntu lub udziału w takim prawie, w tym
      również z rozpoczętą budową budynku mieszkalnego, oraz nabycie innego gruntu
      lub udziału w gruncie, prawa użytkowania wieczystego gruntu lub udziału w takim
      prawie, jeżeli w okresie, o którym mowa w ust. 1 pkt 131, grunt ten zmieni
      przeznaczenie na grunt pod budowę budynku mieszkalnego,
    d) budowę, rozbudowę, nadbudowę, przebudowę lub remont własnego budynku
      mieszkalnego, jego części lub własnego lokalu mieszkalnego,
    e) rozbudowę, nadbudowę, przebudowę lub adaptację na cele mieszkalne własnego
      budynku niemieszkalnego, jego części, własnego lokalu niemieszkalnego lub
      własnego pomieszczenia niemieszkalnego
      - położonych w państwie członkowskim Unii Europejskiej lub w innym państwie
      należącym do Europejskiego Obszaru Gospodarczego albo w Konfederacji
      Szwajcarskiej.
    Wobec powyższego, ww. zaniechanie poboru podatku znajdzie zastosowanie do
    umorzonych od dnia 1 stycznia 2022 r. do dnia 31 grudnia 2026 r. osobom fizycznym kwot
    wierzytelności z tytułu kredytów zaciągniętych na cele mieszkaniowe i zabezpieczonych
    hipotecznie, udzielonych przed dniem 15 stycznia 2015 r. przez podmioty uprawnione do
    udzielania kredytów na podstawie odrębnych ustaw, w przypadku, gdy kredyt
    mieszkaniowy został zaciągnięty na realizację jednej inwestycji mieszkaniowej, a w
    przypadku więcej niż jednego kredytu mieszkaniowego – gdy kredyty mieszkaniowe
    zostały zaciągnięte na realizację wyłącznie jednej inwestycji mieszkaniowej oraz w
    przypadku, gdy osoba fizyczna będąca stroną umowy kredytu mieszkaniowego nie
    korzystała z zaniechania poboru podatku od kwot umorzonych wierzytelności z tytułu
    kredytu mieszkaniowego zaciągniętego na realizację innej niż określona w lit. a) inwestycji
    mieszkaniowej (§ 1 ust. 1 pkt 1 lit. b ww. rozporządzenia). Istotne jest, żeby kredyt
    mieszkaniowy został przeznaczony na wydatki, o których mowa w art. 21 ust. 25 pkt 1
    ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.
    Pana skutki podatkowe z tytułu umorzenia wierzytelności
    Z opisu sprawy wynika, że kredyt został zaciągnięty na nabycie lokalu mieszkalnego oraz
    udziału w wysokości 1/27 części w lokalu niemieszkalnym – garażu.
    Zgodnie z art. 21 ust. 25 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, wydatkiem
    uznawanym za cel mieszkaniowy jest m.in. nabycie lokalu mieszkalnego.
    Przepisy ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych nie definiują pojęcia lokalu
    mieszkalnego, zatem dla zdefiniowania tego pojęcia należy odwołać się do przepisów
    ustawy z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali (t. j. Dz. U. z 2021 r. poz. 1048).
    Stosownie do art. 2 ust. 2 ww. ustawy:
      Samodzielnym lokalem mieszkalnym, w rozumieniu ustawy, jest wydzielona trwałymi
      ścianami w obrębie budynku izba lub zespół izb przeznaczonych na stały pobyt ludzi,
      które wraz z pomieszczeniami pomocniczymi służą zaspokajaniu ich potrzeb
      mieszkaniowych. Przepis ten stosuje się odpowiednio również do samodzielnych
      lokali wykorzystywanych zgodnie z przeznaczeniem na cele inne niż mieszkalne.
    Ponadto, zgodnie z art. 2 ust. 4 ww. ustawy:
      Do lokalu mogą przynależeć, jako jego części składowe, pomieszczenia, choćby
      nawet do niego bezpośrednio nie przylegały lub były położone w granicach
      nieruchomości gruntowej poza budynkiem, w którym wyodrębniono dany lokal, a w

      szczególności: piwnica, strych, komórka, garaż, zwane dalej „pomieszczeniami
      przynależnymi”.
    Z powyższego wynika, że do lokalu mieszkalnego mogą przynależeć inne pomieszczenia.
    W sytuacji, gdy pomieszczenia typu miejsce postojowe, garaż czy np. komórka lokatorska
    są ściśle powiązane z lokalem mieszkalnym i nie stanowią odrębnej nieruchomości
    uregulowanej odrębną księgą wieczystą, wówczas można przyjąć, że jako całość stanowią
    lokal mieszkalny mieszczący się w katalogu wydatków, o którym mowa w art. 21 ust. 25
    ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.
    Z przedstawionego przez Pana opisu sprawy wynika, że lokal mieszkalny i garaż
    wielostanowiskowy, w ramach którego ma Pan prawo do korzystania z miejsca
    garażowego (miejsca postojowego) i którego jest Pan właścicielem w udziale, mają
    oddzielne księgi wieczyste. Nie można więc uznać, że garaż spełnia definicję
    „pomieszczenia przynależnego” nierozerwalnie związanego z zakupionym odrębnie
    lokalem mieszkalnym. Sam garaż, mimo że znajduje się w budynku, w którym są lokale
    mieszkalne, to jednak w żadnym wypadku nie jest lokalem mieszkalnym, a więc nie służy
    zaspokajaniu własnych potrzeb mieszkaniowych.
    Podsumowując, stwierdzam, że kwota wierzytelności z tytułu kredytu hipotecznego
    zaciągniętego w 2011 r., która zostanie Panu umorzona przez bank (kwota kapitału) w
    2025 r. lub w 2026 r., w przypadku zawarcia ugody z bankiem, będzie stanowić dla Pana
    przychód w rozumieniu art. 11 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych z
    tytułu nieodpłatnych świadczeń, klasyfikowany do źródła, o którym mowa w art. 10 ust. 1
    pkt 9 w zw. z art. 20 ust. 1 ww. ustawy, podlegający opodatkowaniu podatkiem
    dochodowym od osób fizycznych.
    W stosunku do tego przychodu, który Pan uzyska w 2025 r. lub w 2026 r. w związku z
    umorzeniem wierzytelności z tytułu kredytu hipotecznego w części odpowiadającej kwocie
    wierzytelności z tytułu sfinansowania tym kredytem zakupu lokalu mieszkalnego
    stanowiącego odrębną nieruchomość, znajdzie zastosowanie zaniechanie poboru
    podatku dochodowego od osób fizycznych na podstawie rozporządzenia Ministra
    Finansów z dnia 11 marca 2022 r. w sprawie zaniechania poboru podatku dochodowego
    od niektórych dochodów (przychodów) związanych z kredytem hipotecznym udzielonym
    na cele mieszkaniowe i w związku z powyższym nie będzie Pan zobowiązany do zapłaty
    podatku dochodowego od osób fizycznych od przychodu powstałego w związku z
    umorzeniem tej części kredytu hipotecznego.
    Przy czym podkreślam, że wobec treści § 4 cytowanego rozporządzenia, zaniechanie
    poboru podatku dochodowego od osób fizycznych w odniesieniu do tego przychodu
    będzie miało zastosowanie tylko wówczas, gdy ugoda z bankiem, na mocy której dojdzie
    do ww. umorzenia wierzytelności, zostanie zawarta w okresie obowiązywania
    rozporządzenia, tj. do 31 grudnia 2026 r.
    Zatem, w tej części Pana stanowisko należało uznać za prawidłowe.
    Natomiast, w stosunku do przychodu, który Pan uzyska w związku z umorzeniem
    wierzytelności z tytułu kredytu hipotecznego w części odpowiadającej kwocie
    wierzytelności z tytułu sfinansowania tym kredytem zakupu udziału w lokalu
    niemieszkalnym – garażu, nie znajdzie zastosowania zaniechanie poboru podatku
    dochodowego od osób fizycznych na podstawie rozporządzenia Ministra Finansów z dnia
    11 marca 2022 r. w sprawie zaniechania poboru podatku dochodowego od niektórych
    dochodów (przychodów) związanych z kredytem hipotecznym udzielonym na cele
    mieszkaniowe.
    W konsekwencji, od przychodu, który powstanie w 2025 r. lub w 2026 r. w przypadku
    zawarcia ugody z bankiem, w związku z umorzeniem tej części kredytu hipotecznego,
    będzie Pan zobowiązany do zapłaty podatku dochodowego od osób fizycznych.
    Zatem, w tej części Pana stanowisko należało uznać za nieprawidłowe.

    Pana skutki podatkowe z tytułu zwrotu przez bank kosztów procesu oraz połowy opłaty od
    pozwu
    Zgodnie natomiast z art. 98 § 1, § 2, § 3, § 4 ustawy z 17 listopada 1964 r. Kodeks
    postępowania cywilnego (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1568 ze zm.):
      § 1. Strona przegrywająca sprawę obowiązana jest zwrócić przeciwnikowi na jego
      żądanie koszty niezbędne do celowego dochodzenia praw i celowej obrony (koszty
      procesu).
      § 2. Do niezbędnych kosztów procesu prowadzonego przez stronę osobiście lub
      przez pełnomocnika, który nie jest adwokatem, radcą prawnym lub rzecznikiem
      patentowym, zalicza się poniesione przez nią koszty sądowe, koszty przejazdów do
      sądu strony lub jej pełnomocnika oraz równowartość zarobku utraconego wskutek
      stawiennictwa w sądzie. Równowartość utraconego zarobku nie może przekraczać
      wynagrodzenia jednego adwokata wykonującego zawód w siedzibie sądu
      prowadzącego postępowanie.
      § 3. Do niezbędnych kosztów procesu strony reprezentowanej przez adwokata
      zalicza się wynagrodzenie, jednak nie wyższe niż stawki opłat określone w odrębnych
      przepisach i wydatki jednego adwokata, koszty sądowe oraz koszty nakazanego
      przez sąd osobistego stawiennictwa strony.
      § 4. Wysokość kosztów sądowych, zasady zwrotu utraconego zarobku lub dochodu
      oraz kosztów stawiennictwa strony w sądzie, a także wynagrodzenie adwokata,
      radcy prawnego i rzecznika patentowego regulują odrębne przepisy.
    Jak wynika z powyższych przepisów, koszty procesu mają charakter zwrotu wydatków
    poniesionych przez powoda.
    Mając zatem na uwadze zwrotny charakter kosztów procesu sądowego należy uznać, że
    zwrot ten nie rodzi obowiązku podatkowego w świetle przepisów ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych, o ile kwota zasądzona tytułem zwrotu kosztów
    postępowania nie przewyższa faktycznie poniesionych przez powoda wydatków.
    Zatem, zwrot kosztów procesu oraz połowy opłaty od pozwu, w ramach ugody, którą
    zawrze Pan z bankiem w 2025 r. lub w 2026 r., nie spowoduje powstania u Pana
    przychodu w rozumieniu ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, o ile
    zwracane przez bank kwoty nie przewyższą poniesionych przez Pana wydatków z tego
    tytułu. W takiej sytuacji zwrot ten nie będzie stanowić po Pana stronie przysporzenia,
    wzrostu Pana majątku. Otrzymane kwoty stanowić będą jedynie zwrot poniesionych
    wcześniej przez Pana wydatków.
    Pieniądze te nie będą Pana przychodem w rozumieniu art. 11 ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych, klasyfikowanym do źródła, o którym mowa w art. 10 ust.
    1 pkt 9 w zw. z art. 20 ust. 1 ww. ustawy i nie będą podlegały opodatkowaniu podatkiem
    dochodowym od osób fizycznych.
    Zatem, w tej części Pana stanowisko należało uznać za prawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, które Pan przedstawił i stanu prawnego, który
    obowiązuje w dniu wydania interpretacji.
    Interpretacja dotyczy tylko sprawy będącej przedmiotem wniosku w kontekście zadanych
    pytań, natomiast nie rozstrzyga innych kwestii wynikających z opisu zdarzenia przyszłego,
    które nie były przedmiotem pytań i własnego stanowiska w sprawie oceny prawnej.
    Podkreślam, że procedura wydawania indywidualnych interpretacji przepisów prawa
    podatkowego nie podlega regułom przewidzianym dla postępowania podatkowego, czy
    kontrolnego. Wydając interpretacje opieram się wyłącznie na opisie stanu faktycznego lub

    zdarzenia przyszłego przedstawionego we wniosku – nie prowadzę postępowania
    dowodowego. Postępowanie w sprawie wydania interpretacji indywidualnej ma na celu
    wyjaśnienie wątpliwości co do sposobu zastosowania przepisów prawa podatkowego
    materialnego do określonego stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego. Przedmiotem
    interpretacji wydanej na podstawie art. 14b ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja
    podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.) jest sam przepis prawa. Rolą
    postępowania w sprawie wydania indywidualnej interpretacji przepisów podatkowych nie
    jest ustalanie stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego), stanowi to bowiem domenę
    ewentualnego postępowania podatkowego. To na podatniku ciąży obowiązek
    udowodnienia w toku tego postępowania okoliczności faktycznych, z których wywodzi on
    dla siebie korzystne skutki prawne. Nie prowadzę postępowania dowodowego,
    ograniczając się do analizy okoliczności podanych we wniosku.
    Wskazuję, że interpretacje prawa podatkowego wydawane są w indywidualnej sprawie
    zainteresowanego, co wynika z art. 14b § 1 ustawy Ordynacja podatkowa. Natomiast
    „zainteresowanym” w rozumieniu art. 14b § 1 ustawy Ordynacja podatkowa, jest osoba,
    która występuje z wnioskiem o wydanie interpretacji indywidualnej i będąca
    wnioskodawcą. W związku z tym, niniejsza interpretacja dotyczy wyłącznie Pana, nie
    wywołuje skutków prawnych dla drugiego kredytobiorcy (Pana żony).
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
      Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb
      ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz.
      111 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pana sytuacja
      będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i
      zastosuje się Pan do interpretacji.
      Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
      z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
      Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pan prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu
    Administracyjnego (...). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z
    dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.
    U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):

      w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
      w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS
      /SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.