Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0112-KDIL1-2.4012.37.2025.2.PM
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-03-14
Teza: Sprzedaż prawa własności nieruchomości gruntowej na rzecz
jej użytkownika wieczystego nie będzie podlegała
opodatkowaniu podatkiem VAT.
Słowa kluczowe: czynności-czynności niepodlegające opodatkowaniu
przekształcanie-przekształcenie prawa-przekształcenie
prawa wieczystego użytkowania w prawo własności
Zagadnienia: Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II. Zakres
opodatkowania-Rozdział 1. Przepisy ogólne -Czynności
podlegające opodatkowaniu
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II. Zakres
opodatkowania-Rozdział 2. Dostawa towarów i
świadczenie usług -Dostawa towarów
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II-
Rozdział 1-art. 5-ust. 1-pkt 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II-
Rozdział 2-art. 7.-ust. 1

## Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

dłowe
    Szanowni Państwo,
    stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego
    zdarzenia przyszłego w podatku od towarów i usług – jest prawidłowe.

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

9 stycznia 2025 r. wpłynął Państwa wniosek z 9 stycznia 2025 r. o wydanie interpretacji
    indywidualnej, który dotyczy niepodlegania opodatkowaniu podatkiem VAT sprzedaży
    prawa własności nieruchomości gruntowej na rzecz jej użytkownika wieczystego.
    Uzupełnili go Państwo pismem z 16 stycznia 2025 r. (wpływ 16 stycznia 2025 r.) oraz
    pismem z 11 marca 2025 r. (wpływ 11 marca 2025 r.) – w odpowiedzi na wezwanie.
    Treść wniosku jest następująca:

## Opis zdarzenia przyszłego

Gmina planuje realizację roszczenia o sprzedaż prawa własności nieruchomości gruntowej
    na rzecz jej dotychczasowych użytkowników wieczystych, w trybie przepisów Działu IVa:
    art. 198g-198I ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z
    2024 r. poz. 1145).
    Prawo użytkowania wieczystego m.in. ww. nieruchomości gruntowej ustanowione zostało
    na podstawie umowy oddania terenu w użytkowanie wieczyste i sprzedaży budynków
    zawartej w formie aktu notarialnego z 13 marca 1996 r. na okres 99 lat, tj. do 13 marca
    2095 r. 16 grudnia 2015r. użytkowanie wieczyste przedmiotowego gruntu zostało zbyte na
    rzecz dwóch osób będących małżeństwem do majątku wspólnego – na przedmiotowym
    terenie jest prowadzona działalność gospodarcza.
    Prawo użytkowania wieczystego przedmiotowej nieruchomości gruntowej wraz z
    posadowionymi na niej budynkami w postaci magazynu zbożowo-nawozowego oraz wagi
    samochodowej wraz z portiernią – obecni użytkownicy wieczyści nabyli w obrocie
    wtórnym 16 grudnia 2015 r. do majątku wspólnego małżeńskiego. Obecnie nieruchomość
    wraz z posadowionymi na niej budynkami jest wykorzystywana do prowadzonej
    działalności gospodarczej.
    Użytkownik wieczysty nieruchomości wystąpił z wnioskiem o nabycie prawa jej własności.
    Gmina dokona zbycia prawa własności nieruchomości gruntowej na rzecz jej
    użytkowników wieczystych w drodze bezprzetargowej, w myśl art. 37 ust. 2 pkt 5 ustawy o
    gospodarce nieruchomościami. Zbycie nastąpi w związku z realizacją przysługującego
    użytkownikom wieczystym roszczenia o sprzedaż na podstawie art. 198g ww. ustawy.
    Przedmiotem przyszłego zdarzenia będzie sprzedaż wyłącznie prawa własności
    nieruchomości gruntowej, gdyż budynki i urządzenia wzniesione lub nabyte na gruncie
    objętym użytkowaniem wieczystym są własnością użytkowników wieczystych zgodnie z
    przepisami Kodeksu cywilnego.
    Zgodnie z brzmieniem art. 198h ust. 2 ustawy o gospodarce nieruchomościami – „W
    odniesieniu do nieruchomości stanowiących własność jednostek samorządu
    terytorialnego cenę nieruchomości ustala się w wysokości nie niższej niż
    dwudziestokrotność kwoty stanowiącej iloczyn dotychczasowej stawki procentowej opłaty
    rocznej z tytułu użytkowania wieczystego oraz wartości nieruchomości gruntowej
    określonej na dzień zawarcia umowy sprzedaży, jednak nie wyższej niż wartość
    nieruchomości gruntowej określona na dzień zawarcia umowy sprzedaży”.
    Wartość nieruchomości gruntowej została określona w operacie szacunkowym
    sporządzanym przez rzeczoznawcę majątkowego. Użytkownicy wieczyści z tytułu
    posiadanego prawa ponoszą opłaty roczne, ustalone przy zastosowaniu stawki
    procentowej w wysokości 3% wartości nieruchomości.

    Zatem, cena sprzedaży nieruchomości gruntowej, objętej złożonym wnioskiem, stanowić
    będzie kwotę równą dwudziestokrotności kwoty stanowiącej iloczyn dotychczasowej
    stawki procentowej opłaty rocznej z tytułu użytkowania wieczystego oraz wartości
    nieruchomości gruntowej określonej na dzień zawarcia umowy sprzedaży.

## Pytanie

Czy w przedstawionym zdarzeniu przyszłym, biorąc pod uwagę treść art. 7 ust. 1 ustawy z
    dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2024 r. poz. 361), sprzedaż
    prawa własności nieruchomości gruntowej na rzecz jej użytkownika wieczystego na
    podstawie art. 198g-198I ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce
    nieruchomościami (Dz. U. z 2024 r. poz. 1145) stanowi czynność podlegającą
    opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług?
    Państwa stanowisko w sprawie
    Zgodnie z art. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z
    2024 r. poz. 361) zwanej dalej „ustawą o VAT”, opodatkowaniu podatkiem od towarów i
    usług podlegają odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium
    kraju. Gmina jest zarejestrowanym czynnym podatnikiem VAT.
    Grunt spełnia definicję towaru wynikającą z art. 2 pkt 6 ustawy o VAT: „Ilekroć w dalszych
    przepisach jest mowa o towarach – rozumie się przez to rzeczy oraz ich części, a także
    wszelkie postacie energii”.
    Zgodnie zaś z brzmieniem art. 7 ust. 1 ustawy o VAT, przez dostawę towarów, o której
    mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami
    jak właściciel, w tym również oddanie gruntów w użytkowanie wieczyste (art. 7 ust. 1 pkt 6).
    W świetle powołanych powyżej przepisów, grunt spełnia definicję towaru wynikającą z art.
    2 pkt 6 wymienionej ustawy, a jego sprzedaż, jak również oddanie w użytkowanie
    wieczyste, stanowi dostawę towarów, o której mowa w ww. art. 7 ust. 1.
    Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem: „dostawa towarów” nie odwołuje się do
    cywilistycznych pojęć sprzedaży, czy też przeniesienia prawa własności, stąd też nie należy
    utożsamiać dostawy towarów w rozumieniu przepisów ustawy o podatku od towarów i
    usług z przeniesieniem prawa własności na gruncie prawa cywilnego. „Przeniesienie
    prawa do rozporządzania towarami jak właściciel” dotyczy tego rodzaju czynności, które
    dają nabywcy prawo do postępowania z nim jak właściciel, czyli faktycznego
    dysponowania rzeczą, a nie rozporządzania nią w sensie prawnym. Chwilą decydującą o
    przejściu na odbiorcę korzyści i ciężarów związanych z nabyciem towaru jest, co do
    zasady, wydanie towaru.
    Zgodnie z brzmieniem przepisów dotyczące wieczystego użytkowania w ustawie z dnia 23
    kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (Dz. U. z 2024 r. poz. 1061) – art. 233 oraz następne: W
    wyniku ustanowienia prawa użytkowania wieczystego dochodzi do ekonomicznego
    przeniesienia władztwa nad gruntem na rzecz użytkownika wieczystego, co oznacza, że
    może on rozporządzać nim jak właściciel. Znajduje to wyraz zarówno w swobodzie
    korzystania z gruntu i czerpania z niego pożytków w sposób niemalże taki, jak w
    przypadku właściciela tego gruntu, jak i w możliwości przeniesienia takiego władztwa na
    inny podmiot, jak przy dokonywaniu sprzedaży gruntu przez właściciela.
    Art. 235 Kodeksu cywilnego stanowi, iż „budynki i inne urządzenia wzniesione na gruncie
    Skarbu Państwa lub gruncie należącym do jednostek samorządu terytorialnego bądź ich
    związków przez wieczystego użytkownika stanowią jego własność”. Ta sama regulacja
    dotyczy budynków i innych urządzeń, które wieczysty użytkownik nabył zgodnie z

    właściwymi przepisami przy zawarciu umowy o oddanie gruntu w użytkowanie wieczyste.
    Przysługująca użytkownikowi wieczystemu własność budynków i urządzeń na
    użytkowanym gruncie jest prawem związanym z użytkowaniem wieczystym.
    W przedstawionym zdarzeniu przyszłym ustanowienie prawa użytkowania wieczystego w
    odniesieniu do przedmiotowej nieruchomości miało miejsce przed dniem 30 kwietnia
    2004 r. i nie podlegało opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, gdyż na podstawie
    obowiązującej wówczas ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług
    oraz o podatku akcyzowym (Dz. U. z 1993 r. Nr 11, poz. 50), grunt nie był towarem i jego
    sprzedaż lub ustanowienie użytkowania wieczystego nie stanowiło dostawy towarów.
    Przy nabyciu prawa własności nieruchomości gruntowej przez użytkownika wieczystego
    zastosowanie mają przepisy działu VIa ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce
    nieruchomościami (Dz. U. z 2024 r. poz. 1145), w tym:
      · art. 37 ust. 2 pkt 5 - nieruchomość jest zbywana w drodze bezprzetargowej, jeżeli jej
        sprzedaż następuje na rzecz jej użytkownika wieczystego,
      · art. 198g ust. 1 - użytkownik wieczysty nieruchomości gruntowej w terminie 12
        miesięcy od dnia wejścia w życie ustawy z dnia 26 maja 2023 r. o zmianie ustawy o
        samorządzie gminnym, ustawy o społecznych formach rozwoju mieszkalnictwa,
        ustawy o gospodarce nieruchomościami, ustawy o podatku od czynności
        cywilnoprawnych oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 1463) może wystąpić z
        żądaniem sprzedaży tej nieruchomości na jego rzecz
      · art. 198g ust. 2 - żądanie sprzedaży, o którym mowa w ust. 1, nie przysługuje:
      - jeżeli nieruchomość została oddana w użytkowanie wieczyste po dniu 31 grudnia
        1997 r.,
      - jeżeli użytkownik wieczysty nie wykonał zobowiązania określonego w umowie o
        oddanie nieruchomości gruntowej w użytkowanie wieczyste,
      - w odniesieniu do gruntów położonych na terenie portów i przystani morskich w
        rozumieniu art. 2 pkt 2 ustawy z dnia 20 grudnia 1996 r. o portach i przystaniach
        morskich (Dz. U. z 2022 r. poz. 1624 oraz z 2023 r. poz. 261),
      - jeżeli grunt jest wykorzystywany na prowadzenie rodzinnego ogrodu działkowego w
        rozumieniu art. 2 pkt 5 ustawy z dnia 13 grudnia 2013 r. o rodzinnych ogrodach
        działkowych,
      - w odniesieniu do nieruchomości gruntowej niezabudowanej,
      · art. 198g ust. 4 – przepisy ust. 1-3 stosuje się odpowiednio do użytkowania
        wieczystego powstałego w inny sposób niż w drodze umowy zawartej w formie aktu
        notarialnego,
      · art. 198h ust. 2 – w odniesieniu do nieruchomości stanowiących własność jednostek
        samorządu terytorialnego cenę nieruchomości ustala się w wysokości nie niższej niż
        dwudziestokrotność kwoty stanowiącej iloczyn dotychczasowej stawki procentowej
        opłaty rocznej z tytułu użytkowania wieczystego oraz wartości nieruchomości
        gruntowej określonej na dzień zawarcia umowy sprzedaży, jednak nie wyższej niż
        wartość nieruchomości gruntowej określona na dzień zawarcia umowy sprzedaży,
      · art. 198I – przepisy działu VI a stosuje się z uwzględnieniem przepisów o pomocy
        publicznej. Udzielenie pomocy publicznej wymaga spełnienia warunków udzielenia
        pomocy de minimis określonych we właściwych przepisach prawa Unii Europejskiej
        dotyczących pomocy de minimis.
    Mając na uwadze powyższe, w przedstawionym stanie faktycznym sprawy, sprzedaż
    nieruchomości na rzecz jej użytkownika wieczystego, nie będzie stanowić dostawy
    towarów w rozumieniu art. 7 ust. 1 ustawy o VAT, ani żadnej innej czynności podlegającej
    opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, transakcja ta pozostaje poza zakresem

    ustawy o VAT. Przepis art. 7 ust. 1 ustawy o VAT, stanowi bowiem, że przez dostawę
    towarów rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel.
    W przedmiotowej sprawie przeniesienie na użytkownika wieczystego prawa do
    rozporządzania nieruchomością jak właściciel nastąpiło już w chwili objęcia przez
    pierwotnego użytkownika prawa użytkowania wieczystego tej nieruchomości. W świetle
    przepisów art. 7 ust. 1 pkt 6 i pkt 7 ustawy o VAT, doszło już do dostawy tej nieruchomości
    na rzecz wieczystego użytkownika.
    Sprzedaż nieruchomości na rzecz użytkownika wieczystego nie może być traktowana jako
    ponowna dostawa tej samej nieruchomości, bowiem nie została spełniona dyspozycja art.
    7 ust. 1 ustawy o VAT, tj. w opisanej transakcji nie dojdzie do przeniesienia prawa do
    rozporządzania towarami jak właściciel.
    W związku z powyższym, sprzedaż nieruchomości na rzecz użytkownika wieczystego,
    odpowiadająca w istocie przekształceniu prawa wieczystego użytkowania w prawo
    własności nieruchomości stanowi jedynie zmianę tytułu prawnego do nieruchomości i nie
    wpływa na „władztwo rzeczy”, które pierwotny użytkownik wieczysty nabył na podstawie
    umowy zawartej w formie aktu notarialnego z 3 grudnia 1996 r.
    Podkreślenia wymaga fakt, iż do 30 kwietnia 2004 r., tj. w okresie obowiązywania
    powołanej ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym czynność
    ustanowienia użytkowania wieczystego nie podlegała opodatkowaniu podatkiem od
    towarów i usług. Dopiero nowe uregulowania w ustawie z dnia 11 marca 2004 r. o
    podatku od towarów i usług zmieniły zarówno definicja towaru, jak i zakres
    opodatkowania podatkiem od towarów i usług.
    Dostawa towarów rozumiana jako przeniesienie prawa do rozporządzania towarem jak
    właściciel (art. 7 ust. 1 ustawy o VAT) obejmuje każdą czynność polegającą na
    przeniesieniu dobra materialnego przez stronę, która przyznaje drugiej stronie prawo do
    faktycznego dysponowania nim, jakby była właścicielem tego dobra.
    Mając powyższe na uwadze, stwierdzić należy, że w odniesieniu do przedmiotowej
    nieruchomości gruntowej użytkownik wieczysty otrzymał już prawo do faktycznego
    dysponowania nieruchomością, jak gdyby był jej właścicielem.
    Zatem, w świetle powołanych wyżej przepisów ustawy o podatku od towarów i usług
    zbycie prawa własności nieruchomości gruntowej na rzecz jej użytkownika wieczystego nie
    będzie podlegać opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.
    W konsekwencji podlegająca zapłacie przez dotychczasowego użytkownika wieczystego
    kwota stanowiąca cenę nieruchomości, nie będzie podlegać opodatkowaniu jako
    ponowna dostawa towarów, ani żadna inna czynność podlegająca opodatkowaniu
    podatkiem VAT.
    Powyższe stanowisko znalazło potwierdzenie w wydanych interpretacjach indywidualnych
    o nw. sygnaturach:
      · KDIL3.4012.114.2024.1.AW z 8 maja 2024 r. oraz
      · KDIL1-3.4012.517.2024.1.AKR z 24 października 2024 r.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku – jest prawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t. j.
    Dz. U. z 2024 r. poz. 361 ze zm.), zwanej dalej ustawą:

      Opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, zwanym dalej „podatkiem”,
      podlegają:
      odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju;
      eksport towarów;
      import towarów na terytorium kraju;
      wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów za wynagrodzeniem na terytorium kraju;
      wewnątrzwspólnotowa dostawa towarów.
    Na podstawie art. 2 pkt 6 ustawy:
      Przez towary rozumie się rzeczy oraz ich części, a także wszelkie postacie energii.
    W myśl art. 7 ust. 1 ustawy:
      Przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się
      przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel, w tym również:
      1) przeniesienie z nakazu organu władzy publicznej lub podmiotu działającego w
        imieniu takiego organu lub przeniesienie z mocy prawa prawa własności towarów
        w zamian za odszkodowanie;
      2) wydanie towarów na podstawie umowy dzierżawy, najmu, leasingu lub innej
        umowy o podobnym charakterze zawartej na czas określony lub umowy
        sprzedaży na warunkach odroczonej płatności, jeżeli umowa przewiduje, że w
        następstwie normalnych zdarzeń przewidzianych tą umową lub z chwilą zapłaty
        ostatniej raty prawo własności zostanie przeniesione;
      3) wydanie towarów na podstawie umowy komisu: między komitentem a
        komisantem, jak również wydanie towarów przez komisanta osobie trzeciej;
      4) wydanie towarów komitentowi przez komisanta na podstawie umowy komisu,
        jeżeli komisant zobowiązany był do nabycia rzeczy na rachunek komitenta;
      5) ustanowienie spółdzielczego lokatorskiego prawa do lokalu mieszkalnego,
        ustanowienie spółdzielczego własnościowego prawa do lokalu oraz
        przekształcenie spółdzielczego lokatorskiego prawa do lokalu mieszkalnego na
        spółdzielcze własnościowe prawo do lokalu, a także ustanowienie na rzecz
        członka spółdzielni mieszkaniowej odrębnej własności lokalu mieszkalnego lub
        lokalu o innym przeznaczeniu oraz przeniesienie na rzecz członka spółdzielni
        własności lokalu lub własności domu jednorodzinnego;
      6) oddanie gruntów w użytkowanie wieczyste;
      7) zbycie praw, o których mowa w pkt 5 i 6.
    W świetle powołanych powyżej przepisów, grunt spełnia definicję towaru wynikającą z art.
    2 pkt 6 ustawy, a jego sprzedaż, jak również oddanie w użytkowanie wieczyste, stanowi
    dostawę towarów, o której mowa w art. 7 ust. 1 ustawy.
    Zaznaczenia wymaga, że ww. przepis art. 7 ust. 1 ustawy, definiujący pojęcie „dostawa
    towarów” nie odwołuje się do cywilistycznych pojęć sprzedaży, czy też przeniesienia prawa
    własności, stąd też nie można utożsamiać dostawy towarów w rozumieniu przepisów
    ustawy o podatku od towarów i usług z przeniesieniem prawa własności na gruncie prawa
    cywilnego.
    W celu właściwego zinterpretowania pojęcia „przeniesienie prawa do rozporządzania
    towarami jak właściciel” należy mieć na uwadze, że dotyczy ono tego rodzaju czynności,
    które dają nabywcy prawo do postępowania z nimi jak właściciel. Chodzi tutaj przede
    wszystkim o możliwość faktycznego dysponowania rzeczą, a nie rozporządzania nią w

    sensie prawnym. Istotą dostawy towarów nie jest bowiem przeniesienie prawa własności,
    zatem wyrażenia „prawo do rozporządzania jak właściciel” nie można interpretować jako
    „prawo własności”.
    Należy ponadto wskazać, że czynności przejęcia własności ekonomicznej nie musi
    towarzyszyć przejęcie własności w sensie prawnym, bowiem „dostawa towarów” nie
    ogranicza się wyłącznie do zbycia prawa własności rzeczy. W konsekwencji pojęcie
    „dostawa towarów” oraz ekonomiczne aspekty transakcji, nie muszą wiązać się ze
    skutkami powstającymi na gruncie cywilistycznego prawa własności. Pozwala to na
    uznanie danej czynności za dostawę towarów, nawet w przypadkach nałożenia na
    nabywcę pewnych ograniczeń we władaniu towarem. Chwilą decydującą o przejściu na
    odbiorcę korzyści i ciężarów związanych z nabyciem towaru jest, co do zasady, wydanie
    towaru.
    Wobec powyższego, uwzględniając szerokie, ekonomiczne, a nie cywilistyczne rozumienie
    pojęcia „przeniesienie prawa do rozporządzenia towarami jak właściciel”, ustawodawca
    uznał, że oddanie gruntu w użytkowanie wieczyste stanowi dostawę towarów,
    wymieniając tę czynność w art. 7 ust. 1 pkt 6 ustawy. W wyniku ustanowienia prawa
    użytkowania wieczystego dochodzi do ekonomicznego przeniesienia władztwa nad
    gruntem na rzecz użytkownika wieczystego, co sprawia, że może on rozporządzać nim jak
    właściciel. Znajduje to wyraz zarówno w swobodzie korzystania z gruntu i czerpania z
    niego pożytków w sposób niemalże taki, jak w przypadku właściciela tego gruntu, jak i w
    możliwości przeniesienia takiego władztwa na inny podmiot, jak przy dokonywaniu
    sprzedaży gruntu przez właściciela.
    Kwestie dotyczące prawa wieczystego użytkowania uregulowane zostały w ustawie z dnia
    23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1061 ze zm.).
    W świetle art. 233 Kodeksu cywilnego:
      W granicach, określonych przez ustawy i zasady współżycia społecznego oraz przez
      umowę o oddanie gruntu Skarbu Państwa lub gruntu należącego do jednostek
      samorządu terytorialnego bądź ich związków w użytkowanie wieczyste, użytkownik
      może korzystać z gruntu z wyłączeniem innych osób. W tych samych granicach
      użytkownik wieczysty może swoim prawem rozporządzać.
    Przepis ten, a także następne Kodeksu cywilnego (art. 234, art. 235, art. 237), kształtujące
    uprawnienia użytkownika wieczystego na wzór uprawnień właściciela, jak również długi
    czas trwania użytkowania wieczystego (art. 236 § 1 i §2 Kodeksu cywilnego) wskazują, że
    oddanie gruntu w użytkowanie wieczyste stanowi przeniesienie prawa do rozporządzania
    tym gruntem jak właściciel. Zatem z regulacji zawartych w tej ustawie wynika, że
    użytkowanie wieczyste stanowi wprawdzie prawo do rzeczy cudzej, ale daje
    użytkownikowi wieczystemu uprawnienia do dysponowania rzeczą w sposób zbliżony do
    właściciela.
    Stosownie do art. 235 Kodeksu cywilnego:
      § 1. Budynki i inne urządzenia wzniesione na gruncie Skarbu Państwa lub gruncie
        należącym do jednostek samorządu terytorialnego bądź ich związków przez
        wieczystego użytkownika stanowią jego własność. To samo dotyczy budynków i
        innych urządzeń, które wieczysty użytkownik nabył zgodnie z właściwymi
        przepisami przy zawarciu umowy o oddanie gruntu w użytkowanie wieczyste.
      § 2. Przysługująca wieczystemu użytkownikowi własność budynków i urządzeń na
        użytkowanym gruncie jest prawem związanym z użytkowaniem wieczystym.
    Przepis art. 237 Kodeksu cywilnego mówi, że:
      Do przeniesienia użytkowania wieczystego stosuje się odpowiednio przepisy o
      przeniesieniu własności nieruchomości.

    W świetle ww. przepisów, użytkownik wieczysty jest właścicielem budynków i urządzeń
    znajdujących się na gruncie Skarbu Państwa lub gruncie należącym do gmin bądź ich
    związków, które sam wzniósł albo nabył zgodnie z właściwymi przepisami przy zawarciu
    umowy o oddanie gruntu w użytkowanie wieczyste.
    Zgodnie z art. 11 ust. 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (
    t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1145):
      Z zastrzeżeniem wyjątków wynikających z przepisów niniejszej ustawy oraz
      odrębnych ustaw, organem reprezentującym Skarb Państwa w sprawach
      gospodarowania nieruchomościami jest starosta, wykonujący zadanie z zakresu
      administracji rządowej, a organami reprezentującymi jednostki samorządu
      terytorialnego są ich organy wykonawcze.
    Z przepisu art. 4 pkt 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami wynika, że:
      Ilekroć w ustawie jest mowa o nieruchomości gruntowej – należy przez to rozumieć
      grunt wraz z częściami składowymi, z wyłączeniem budynków i lokali, jeżeli stanowią
      odrębny przedmiot własności.
    Przepis art. 27 ustawy o gospodarce nieruchomościami daje dyspozycję, że:
      Sprzedaż nieruchomości albo oddanie w użytkowanie wieczyste nieruchomości
      gruntowej wymaga zawarcia umowy w formie aktu notarialnego. Oddanie
      nieruchomości gruntowej w użytkowanie wieczyste i przeniesienie tego prawa w
      drodze umowy wymaga wpisu w księdze wieczystej.
    Na podstawie art. 31 ustawy o gospodarce nieruchomościami:
      Oddanie w użytkowanie wieczyste nieruchomości gruntowej zabudowanej następuje
      z równoczesną sprzedażą położonych na tej nieruchomości budynków i innych
      urządzeń.
    Na mocy art. 32 ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami:
      Nieruchomość gruntowa oddana w użytkowanie wieczyste może być sprzedana
      wyłącznie użytkownikowi wieczystemu, z zastrzeżeniem ust. 1a i ust. 3. Sprzedaż
      nieruchomości gruntowej na rzecz jej użytkownika wieczystego nie może nastąpić
      przed upływem 10 lat od dnia zawarcia umowy o oddanie nieruchomości gruntowej
      w użytkowanie wieczyste.
    W myśl art. 32 ust. 1a ustawy o gospodarce nieruchomościami:
      Nieruchomość gruntowa stanowiąca własność Skarbu Państwa może być sprzedana
      użytkownikowi wieczystemu za zgodą wojewody. Zgody wojewody nie wymaga
      sprzedaż na rzecz użytkownika wieczystego nieruchomości, o których mowa w art.
      51 ust. 2 i art. 57 ust. 1.
    Stosownie do art. 32 ust. 2 ustawy o gospodarce nieruchomościami:
      Z dniem zawarcia umowy sprzedaży nieruchomości wygasa, z mocy prawa,
      uprzednio ustanowione prawo użytkowania wieczystego. Przepisu art. 241 Kodeksu
      cywilnego nie stosuje się.
    Jak stanowi art. 32 ust. 3 ustawy o gospodarce nieruchomościami:
      W odniesieniu do nieruchomości gruntowej oddanej w użytkowanie wieczyste
      przeniesienie własności tej nieruchomości, w drodze umowy, między Skarbem
      Państwa a jednostką samorządu terytorialnego oraz między jednostkami samorządu
      terytorialnego może nastąpić za powiadomieniem jej użytkownika wieczystego.
    W świetle art. 37 ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami:
      Z zastrzeżeniem ust. 2 i 3, nieruchomości są sprzedawane lub oddawane w
      użytkowanie wieczyste w drodze przetargu.

    Na podstawie art. 37 ust. 2 pkt 5 ustawy o gospodarce nieruchomościami:
      Nieruchomość jest zbywana w drodze bezprzetargowej, jeżeli sprzedaż
      nieruchomości następuje na rzecz jej użytkownika wieczystego.
    Według art. 69 ustawy o gospodarce nieruchomościami:
      1. Cenę nieruchomości gruntowej niewykorzystywanej do prowadzenia działalności
        gospodarczej, sprzedawanej jej użytkownikowi wieczystemu, ustala się jako
        dwudziestokrotność kwoty stanowiącej iloczyn dotychczasowej stawki procentowej
        opłaty rocznej z tytułu użytkowania wieczystego oraz wartości nieruchomości
        gruntowej określonej na dzień zawarcia umowy sprzedaży. Przepisy art. 68 i art.
        68a stosuje się odpowiednio.
      2. Cenę nieruchomości gruntowej wykorzystywanej do prowadzenia działalności
        gospodarczej, sprzedawanej jej użytkownikowi wieczystemu, ustala się w
        wysokości nie niższej niż dwudziestokrotność kwoty stanowiącej iloczyn
        dotychczasowej stawki procentowej opłaty rocznej z tytułu użytkowania
        wieczystego oraz wartości nieruchomości gruntowej określonej na dzień zawarcia
        umowy sprzedaży, jednak nie wyższej niż wartość nieruchomości gruntowej
        określona na dzień zawarcia umowy sprzedaży.
      3. Jeżeli dotychczas nie obowiązywała opłata roczna z tytułu użytkowania wieczystego
        nieruchomości gruntowej, właściwy organ ustala cenę, o której mowa w ust. 1 i 2,
        przyjmując stawkę procentową określoną w art. 72 ust. 3 stosownie do celu
        wynikającego ze sposobu korzystania z nieruchomości gruntowej.
    Stosownie natomiast do art. 71 ust. 1-4 ustawy o gospodarce nieruchomościami:
      1. Za oddanie nieruchomości gruntowej w użytkowanie wieczyste pobiera się pierwszą
        opłatę i opłaty roczne.
      2. Pierwsza opłata za oddanie nieruchomości gruntowej w użytkowanie wieczyste w
        drodze przetargu podlega zapłacie jednorazowo, nie później niż do dnia zawarcia
        umowy o oddanie tej nieruchomości w użytkowanie wieczyste.
      3. Pierwszą opłatę za oddanie nieruchomości gruntowej w użytkowanie wieczyste w
        drodze bezprzetargowej można rozłożyć na oprocentowane raty. W sprawach tych
        stosuje się odpowiednio przepis art. 70 ust. 2-4 ww. ustawy.
      4. Opłaty roczne wnosi się przez cały okres użytkowania wieczystego, w terminie do
        dnia 31 marca każdego roku, z góry za dany rok. Opłaty rocznej nie pobiera się za
        rok, w którym zostało ustanowione prawo użytkowania wieczystego. Właściwy
        organ, na wniosek użytkownika wieczystego złożony nie później niż 14 dni przed
        upływem terminu płatności, może ustalić inny termin zapłaty, nieprzekraczający
        danego roku kalendarzowego.
    Na podstawie art. 3 pkt 14 ustawy z dnia 26 maja 2023 r. o zmianie ustawy o samorządzie
    gminnym, ustawy o społecznych formach rozwoju mieszkalnictwa, ustawy o gospodarce
    nieruchomościami, ustawy o podatku od czynności cywilnoprawnych oraz niektórych
    innych ustaw (Dz. U. z 2023 r. poz. 1463) zostały wprowadzone zmiany w ustawie o
    gospodarce nieruchomościami. W ustawie o gospodarce nieruchomościami dodano Dział
    Vla Przepisy epizodyczne dotyczące roszczenia o sprzedaż nieruchomości gruntowej na
    rzecz jej użytkownika wieczystego, tj.: od art. 198g do art. 198l ustawy o gospodarce
    nieruchomościami.
    W myśl art. 198g ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami:
      Użytkownik wieczysty nieruchomości gruntowej w terminie 12 miesięcy od dnia
      wejścia w życie ustawy z dnia 26 maja 2023 r. o zmianie ustawy o samorządzie
      gminnym, ustawy o społecznych formach rozwoju mieszkalnictwa, ustawy o
      gospodarce nieruchomościami, ustawy o podatku od czynności cywilnoprawnych

      oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 1463) może wystąpić z żądaniem
      sprzedaży tej nieruchomości na jego rzecz.
    W świetle art. 198g ust. 2 ustawy o gospodarce nieruchomościami:
      Żądanie sprzedaży, o którym mowa w ust. 1, nie przysługuje:
      1) jeżeli nieruchomość została oddana w użytkowanie wieczyste po dniu 31 grudnia
        1997 r.;
      2) jeżeli użytkownik wieczysty nie wykonał zobowiązania określonego w umowie o
        oddanie nieruchomości gruntowej w użytkowanie wieczyste;
      3) w odniesieniu do gruntów położonych na terenie portów i przystani morskich w
        rozumieniu art. 2 pkt 2 ustawy z dnia 20 grudnia 1996 r. o portach i przystaniach
        morskich (Dz. U. z 2022 r. poz. 1624 oraz z 2023 r. poz. 261);
      4) jeżeli grunt jest wykorzystywany na prowadzenie rodzinnego ogrodu działkowego
        w rozumieniu art. 2 pkt 5 ustawy z dnia 13 grudnia 2013 r. o rodzinnych ogrodach
        działkowych;
      5) w odniesieniu do nieruchomości gruntowej niezabudowanej.
    Jak wynika z przepisów prawa, oddanie w użytkowanie wieczyste gruntu jest czynnością
    odpłatną, gdyż ustawodawca w ustawie o gospodarce nieruchomościami przewidział w
    tym zakresie dwa rodzaje odpłatności, tj. pierwszą opłatę oraz opłaty roczne.
    Przy czym należy podkreślić, że ustanowienie prawa użytkowania wieczystego gruntu
    przed 1 maja 2004 r. nie podlegało opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, gdyż
    na podstawie obowiązującej przed tym dniem ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku
    od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym (Dz. U. Nr 11 poz. 50 ze zm.), grunt nie był
    towarem i ustanowienie prawa jego użytkowania wieczystego nie stanowiło dostawy
    towarów. Dopiero z chwilą wejścia w życie ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od
    towarów i usług, zmieniła się definicja towaru oraz zakres opodatkowania podatkiem od
    towarów i usług. W konsekwencji, od 1 maja 2004 r. ustanowienie prawa użytkowania
    wieczystego gruntu stanowi czynność podlegającą opodatkowaniu podatkiem od towarów
    i usług, na podstawie art. 5 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 7 ust. 1 pkt 6 ustawy.
    Potwierdza to m.in. treść uchwały Naczelnego Sądu Administracyjnego z 8 stycznia 2007
    r., sygn. akt I FPS 1/06, w której uznano, iż:
      „Konsekwencją stanowiska, że oddanie nieruchomości w użytkowanie wieczyste
      stanowi dostawę towarów będzie stwierdzenie, że w przypadku gdy taka czynność
      nastąpiła przed dniem 1 maja 2004 r. (tj. przed tym dniem dokonano wpisu prawa
      użytkowania wieczystego w księdze wieczystej na podstawie zawartej w formie aktu
      notarialnego umowy o ustanowieniu tego prawa) nie podlega ona obecnie
      podatkowi od towarów i usług. (...) Wobec powyższego należy uznać, że opłata
      roczna z tytułu użytkowania wieczystego gruntów, ustanowionego przed dniem 1
      maja 2004 r., gdy taka czynność nie podlegała podatkowi od towarów i usług po
      wejściu w życie ustawy z dnia 11 marca 2004 r. w sprawie podatku od towarów i
      usług (Dz. U. nr 54 poz. 535 ze zm.) ani nie zawiera w sobie należnego podatku, ani
      też nie powinna być powiększona o taki podatek na podstawie przepisów tej ustawy”.
    Z opisu sprawy wynika, że planują Państwo zawarcie transakcji sprzedaży prawa
    własności nieruchomości na rzecz jej dotychczasowego użytkownika wieczystego.
    Użytkownik wieczysty nieruchomości wystąpił z wnioskiem o nabycie prawa jej własności.
    Nabycie prawa własności nieruchomości gruntowej przez jej użytkownika wieczystego
    nastąpi w drodze bezprzetargowej, w myśl art. 37 ust. 2 pkt 5 ustawy o gospodarce
    nieruchomościami, w związku z realizacją przysługującego mu roszczenia o sprzedaż w
    trybie art. 198g ww. ustawy. Prawo użytkowania wieczystego nieruchomości ustanowione
    zostało na podstawie umowy oddania terenu w użytkowanie wieczyste i sprzedaży
    budynków, zawartej w formie aktu notarialnego z 13 marca 1996 r., na okres 99 lat.

    Państwa wątpliwości dotyczą kwestii podlegania opodatkowaniu podatkiem VAT
    sprzedaży prawa własności nieruchomości gruntowej na rzecz jej użytkownika
    wieczystego.
    Uwzględniając powołane wyżej przepisy stwierdzić należy, że w wyniku oddania gruntu w
    użytkowanie wieczyste (ustanowienie prawa użytkowania wieczystego gruntu) dochodzi
    do przeniesienia władztwa nad gruntem na rzecz użytkownika wieczystego, co pozwala
    mu rozporządzać nim jak właściciel. Użytkownik wieczysty może więc swobodnie korzystać
    z gruntu oraz czerpać z niego pożytki w sposób taki, jak w przypadku właściciela gruntu,
    może również „przenieść władztwo na inny podmiot” w taki sam sposób, w jaki właściciel
    dokonuje sprzedaży gruntu.
    W rozpatrywanej sprawie, w odniesieniu do zbywanej nieruchomości, dostawą towaru
    w rozumieniu przepisów ustawy o podatku od towarów i usług było ustanowienie
    prawa użytkowania wieczystego tej nieruchomości przez pierwotnego użytkownika
    wieczystego, które nastąpiło przed 1 maja 2004 r. Oznacza to, że z tą chwilą użytkownik
    ten otrzymał prawo do faktycznego dysponowania nieruchomością, jak gdyby był jej
    właścicielem.
    Analiza przedstawionego opisu sprawy oraz treści powołanych przepisów prowadzi do
    stwierdzenia, że skoro prawo użytkowania wieczystego w odniesieniu do przedmiotowej
    nieruchomości ustanowiono na podstawie umowy zawartej w formie aktu notarialnego z
    dnia 13 marca 1996 r., a więc przed wprowadzeniem przepisów, którymi ustawodawca
    objął tą czynność opodatkowaniem, to nie podlegało ono opodatkowaniu podatkiem od
    towarów i usług, niemniej jednak nastąpiło przeniesienie prawa do rozporządzania
    towarem jak właściciel. Aktualny użytkownik wieczysty nieruchomości, nabywając prawo
    użytkowania wieczystego tej nieruchomości w sensie ekonomicznym, nabył też prawo do
    dysponowania nieruchomością jak właściciel.
    Przepis art. 7 ust. 1 ustawy stanowi, że przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5
    ust. 1 pkt 1 ustawy, rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak
    właściciel (...). Okoliczności faktyczne sprawy świadczą, że przeniesienie na użytkownika
    wieczystego prawa do rozporządzania ww. nieruchomością jak właściciel nastąpiło już w
    chwili objęcia przez użytkownika prawa wieczystego użytkowania nieruchomości, tj. 13
    mara 1996 r.
    Wobec tego, sprzedaż wskazanej we wniosku nieruchomości na rzecz użytkownika
    wieczystego, będąca w istocie przekształceniem prawa wieczystego użytkowania w prawo
    własności nieruchomości, stanowi jedynie zmianę tytułu prawnego do nieruchomości, nie
    wpływa natomiast na „władztwo rzeczy”, które użytkownik wieczysty uzyskał w monecie
    ustanowienia użytkowania wieczystego (pierwotny użytkownik nieruchomości). W
    konsekwencji, sprzedaż nieruchomości na rzecz aktualnego użytkownika wieczystego, nie
    może być traktowana jako sprzedaż tego samego towaru.
    Bez znaczenia w tej sytuacji pozostaje to, że obecny użytkownik wieczysty nabył prawo
    użytkowania wieczystego nieruchomości od poprzedniego użytkownika wieczystego.
    Aktualny użytkownik wieczysty nieruchomości nabywając prawo użytkowania wieczystego
    do tej nieruchomości w sensie ekonomicznym nabył też prawo do dysponowania
    nieruchomością jak właściciel.
    Podsumowując, stwierdzam, że sprzedaż prawa własności ww. nieruchomości gruntowej
    na rzecz jej użytkownika wieczystego nie będzie podlegała opodatkowaniu podatkiem VAT.
    Zatem Państwa stanowisko uznałem jako prawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia

    Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, które Państwo przedstawili i stanu prawnego,
    który obowiązuje w dniu wydania interpretacji.
    Zgodnie z art. 14b § 3 Ordynacji podatkowej:
      Składający wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej obowiązany jest do
      wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia
      przyszłego oraz do przedstawienia własnego stanowiska w sprawie oceny prawnej
      tego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego.
    Jestem ściśle związany przedstawionym we wniosku stanem faktycznym (opisem
    zdarzenia przyszłego). Państwo ponoszą ryzyko związane z ewentualnym błędnym lub
    nieprecyzyjnym przedstawieniem we wniosku opisu stanu faktycznego (zdarzenia
    przyszłego). Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy,
    gdy rzeczywisty stan faktyczny sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się
    będzie z opisem stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego) podanym przez Państwa w
    złożonym wniosku. Zatem, wydając przedmiotową interpretację oparłem się na
    wynikającym z treści wniosku opisie zdarzenia przyszłego. W przypadku, gdy w toku
    postępowania podatkowego, kontroli podatkowej, bądź celno-skarbowej zostanie
    określony odmienny stan sprawy, interpretacja nie wywoła w tym zakresie skutków
    prawnych. Ponadto, w sytuacji zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego w
    opisie sprawy, udzielona odpowiedź traci swoją aktualność.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    · Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z
    dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111).
    Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie
    zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosują się
    Państwo do interpretacji.
    · Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
      z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    · Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego
    Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa
    z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.
    U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):

    · w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
    · w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP
      (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.