Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0112-KDIL1-3.4012.752.2024.1.MR
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-03-21
Teza: Brak obowiązku opodatkowania sprzedaży działek powstałych
w wyniku podziału Nieruchomości.
Słowa kluczowe: działki
komornik-komornik sądowy
nieruchomości-nieruchomość niezabudowana
nieruchomości-sprzedaż nieruchomości
Zagadnienia: Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II. Zakres
opodatkowania-Rozdział 2. Dostawa towarów i
świadczenie usług -Dostawa towarów
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III. Podatnicy,
płatnicy i przedstawiciele podatkowi-Rozdział 1.
Podatnicy i płatnicy-Działalność gospodarcza
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III. Podatnicy,
płatnicy i przedstawiciele podatkowi-Rozdział 1.
Podatnicy i płatnicy-Podatnicy
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III. Podatnicy,
płatnicy i przedstawiciele podatkowi-Rozdział 1.
1

Podatnicy i płatnicy-Płatnicy podatku od dostawy (organy
egzekucyjne i komornicy sądowi)
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II-
Rozdział 2-art. 7.-ust. 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III-
Rozdział 1-art. 15-ust. 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III-
Rozdział 1-art. 15-ust. 2
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III-
Rozdział 1-art. 18

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

30 grudnia 2024 r. wpłynął Pana wniosek z 30 grudnia 2024 r. o wydanie interpretacji
    indywidualnej, który dotyczy obowiązku opodatkowania sprzedaży działek powstałych w
    wyniku podziału Nieruchomości.
    Treść wniosku jest następująca:

## Opis zdarzenia przyszłego

Komornik Sądowy przy Sądzie Rejonowym w (...) prowadzi postępowanie egzekucyjne p-ko
    dłużnikom A, B, w którym na wniosek wierzyciela egzekucja została skierowana do
    nieruchomości Dłużnika, dla której Sąd Rejonowy w (...) Wydział Ksiąg Wieczystych
    prowadzi księgę wieczystą nr (...).
    W ramach prowadzonego postępowania egzekucyjnego, przeprowadzona zostanie
    licytacja ww. nieruchomości. Komornik dokonywać będzie sprzedaży nieruchomości (...)
    jako całości, a nie poszczególnych jej działek. W przypadku wypełnienia przez licytanta
    warunków licytacyjnych, uzyska on prawo do przysądzenia prawa własności ww.
    nieruchomości.
    W ramach dotychczasowych czynności, Komornik ustalił następujące okoliczności: zgodnie
    z art. 18 ustawy o podatku od towarów i usług, Komornik sądowy jest płatnikiem podatku
    od dokonywanej w trybie egzekucji dostawy nieruchomości będącej własnością
    Dłużników.
    Przedmiotowa nieruchomość opisana jest jako nieruchomość rolna niezabudowana
    stanowiąca działki powstałe po podziale geodezyjnym działki nr ew. 1 i 2 o nr
    ewidencyjnych:
                  21) 3 o powierzchni (...) m – symbol użytku: RV, RVI;
                  22) 4 o powierzchni (...) m – symbol użytku: RV;
                  23) 5 o powierzchni (...) m – symbol użytku: RV, RVI;
                    24) 55 o powierzchni (...) m – symbol użytku: RV;
                  25) 6 o powierzchni (...) m – symbol użytku: RV;
                  26) 7 o powierzchni (...) m – symbol użytku: RV;
                  27) 8 o powierzchni (...) m – symbol użytku: RV;
                  28) 9 o powierzchni (...) m – symbol użytku: RV;
                    29) 10 o powierzchni (...) m – symbol użytku: RV, RVI;
                    210) 11 o powierzchni (...) m – symbol użytku: RV, RVI;
                    211) 12 o powierzchni (...) m – symbol użytku: RV, RVI;
                    2 12) 13 o powierzchni (...) m– symbol użytku: RV;

                    213) 14 o powierzchni (...) m – symbol użytku: RV;
                    214) 15 o powierzchni (...) m – symbol użytku: RV, RVI;
                    215) 16 o powierzchni (...) m – symbol użytku: RV;
                    216) 17 o powierzchni (...) m – symbol użytku: RV;
                    217) 18 o powierzchni (...) m – symbol użytku: RV;
                    218) 19 o powierzchni (...) m – symbol użytku: RIVB, RV;
                    219) 20 o powierzchni (...) m – symbol użytku: RV.
                      2Łączna powierzchnia działek (...) m (... ha). Oznaczenie użytków: RIVB-grunty orne, RV-
    grunty orne, RVI-grunty orne. Podział geodezyjny nie został ujawniony w księdze
    wieczystej nr (...). Widnieje również odmienna powierzchnia gruntów: w księdze wieczystej
    (...) ha, wg wypisu z rejestru gruntów: (...) ha.
    Wydzielone geodezyjnie działki posiadają wewnętrzną drogę dojazdową, stanowiącą
    działkę nr ew. 3. Działki posiadają poprzez drogę wewnętrzną dostęp do drogi publicznej,
    którą stanowi działka gminna nr ew. 21. Obecnie fizyczny dojazd do wydzielonych działek
    ścieżką polną, ubitą, nie stanowiącą formalnie drogi dojazdowej.
    Podzielone działki: nieuprawiane, teren działek płaski, nieogrodzony. Teren działek
    stanowią łąki. Uzbrojenie w dalszym zasięgu ok. (...) m.
    Dla przedmiotowego terenu nie obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania
    przestrzennego. W obowiązującym studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania
    przestrzennego gminy (...), uchwalonym uchwałą (...) przedmiotowe działki znajdują się na
    terenie zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej – ekstensywnej (symbol MN2).
    W dniu 16 maja 2023 r., dla działki nr ewid. 2 (po podziale obecnie działki nr ew. 14, 15, 16,
    17, 18, 19, 20) została wydana decyzja nr (...) na budowę X budynków mieszkalnych
    jednorodzinnych. Na podstawie informacji uzyskanych od Dłużników ustalono, iż:
      1. Dłużnicy nabyli przedmiotową nieruchomość w dniu (...)1989 r. na podstawie umowy
        sprzedaży, a czynność sprzedaży nie podlegała opodatkowaniu podatkiem VAT.
        Nabycie tej nieruchomości nie było udokumentowane fakturą z wykazanym
        podatkiem. Z tytułu nabycia nieruchomości nabywcom nie przysługiwało prawo
        obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego. A był czynnym
        podatnikiem VAT w przeszłości w związku z prowadzoną niegdyś działalnością
        gospodarczą. Działka nie była nabyta w związku z tą działalnością.
        Decyzją z dnia (...)2023 r. nr (...) na rzecz B zostały ustalone warunki zabudowy dla
        inwestycji polegającej na budowie X budynków mieszkalnych jednorodzinnych, na
        terenie działki nr 2. W konsekwencji wydania decyzji o warunkach zabudowy,
        burmistrz Gminy (...) zatwierdził podział nieruchomości, w wyniku którego powstały
        działki ewidencyjne o numerach: 3, 4, 5, 55, 6, 7, 8, 9, 10, 11, 12, 13. Żadna z działek
        powstałych w wyniku podziału geodezyjnego nie stanowi działki zabudowanej.
      2. Dłużnicy, to jest zarówno A, jak i B, nie są zarejestrowanymi, czynnymi podatnikami
        VAT.
      3. Dłużniczka A prowadziła własną działalność gospodarczą (sprzedaż detaliczna) w (...)
        na początku lat ‘90, Dłużnik B prowadził działalność (...) do około 2000 r.
      4. Nieruchomość została nabyta przez Dłużników do ich wspólnego majątku
        małżeńskiego w 1989 r., nie była nabyta na potrzeby ich działalności gospodarczych.
      5. Nieruchomość została grzecznościowo użyczona sąsiadowi nieodpłatnie na
        podstawie ustnej umowy, a Dłużnicy nie uzyskali z tego tytułu jakiejkolwiek korzyści
        (tak pieniężnej, rzeczowej, czy osobistej).
      6. Decyzja nr (...) o warunkach zabudowy formalnie została wydana na oznaczoną w
        treści działkę nr 2 przed jej podziałem – wskazać jednak należy, że decyzja nie
        wygasła w związku z jej podziałem. Decyzja o warunkach zabudowy nie jest
        wydawana dla określonej (oznaczonej geodezyjnie) „działki”, lecz dla określonego

        „terenu”. W ocenie Dłużnika, nie są to pojęcia tożsame. Teren, dla którego ustala się
        warunki zabudowy w konkretnej decyzji WZ może obejmować jedną lub więcej
        działek geodezyjnych, przy czym wymienienie w tej decyzji owej działki (owych)
        działek służy przede wszystkim identyfikacji tego terenu oraz wyznaczeniu jego
        granic. Jest zaś bezsporne, że w wyniku geodezyjnego podziału takiej działki
        (odpowiednio: scalenia takich działek) nie przestaje istnieć teren, którego dana
        decyzja WZ dotyczy, a tylko zmienia się formalny (geodezyjny) „opis” tego terenu.
        Dłużnik wskazuje, że decyzja obowiązuje dla wszystkich działek powstałych z
        podziału.
      7. Dla poszczególnych działek o nr: 3, 4, 5, 55, 6, 7, 8, 9, 10, 11, 12, 13, nie były
        wydawane decyzje o warunkach zabudowy, czy też decyzje o lokalizacji inwestycji
        na cele publiczne.
      8. Działka nr 3 została przeznaczona pod drogę wewnętrzną, zapewniając dostęp do
        pozostałych działek powstałych z podziału Nieruchomości. Aktualnie nie ma tam
        żadnej faktycznej drogi i nigdy jej nie było – podział zakłada tylko przyszłe
        wykorzystanie tej Nieruchomości. Nigdy Dłużnicy nie wykonywali na tym obszarze
        jakichkolwiek prac służących wybudowaniu drogi lub przygotowaniu terenu pod
        taką drogę.
    Na podstawie informacji uzyskanych z Urzędu Skarbowego w (...) wynika, że:
      - Dłużnik B nie jest aktualnie zarejestrowana jako prowadząca działalność gospodarczą.
        Podatniczka nie jest zarejestrowanym podatnikiem od towarów i usług. Prowadziła
        działalność gospodarczą w okresie 1 października 1992 r. do 7 września 2005 r. pod
        adresem (...).
      - Dłużnik A nie jest aktualnie zarejestrowany jako prowadzący działalność gospodarczą.
        Podatnik nie jest zarejestrowany jako podatnik od towarów i usług. Prowadził
        działalność gospodarczą w okresie od 27 sierpnia 1990 r. do 2 września 2002 r. pod
        adresem (...).

## Pytanie

Czy planowana przez Komornika w trybie postępowania egzekucyjnego sprzedaż
    Nieruchomości niezabudowanej, dla której Sąd Rejonowy w (...) Wydział Ksiąg Wieczystych
    prowadzi księgę wieczystą nr (...), będzie korzystać ze zwolnienia z opodatkowania
    podatkiem VAT?
    W tym miejscu należy zaznaczyć, iż organ egzekucyjny zgodnie z obowiązującymi
    przepisami prawnymi zobowiązany jest dokonać sprzedaży łącznie całej Nieruchomości, a
    nie poszczególnych działek wchodzących w skład tej Nieruchomości.
    Pana stanowisko w sprawie
    Pana zdaniem, zgodnie z art. 18 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i
    usług (tekst jedn. Dz. U. z 2024 r. poz. 361 z późn. zm.), organy egzekucyjne określone w
    ustawie z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji oraz
    komornicy sądowi wykonujący czynności egzekucyjne w rozumieniu przepisów kodeksu
    postępowania cywilnego, są płatnikami podatku od dostawy, dokonywanej w trybie
    egzekucji towarów będących własnością dłużnika lub posiadanych przez niego z
    naruszeniem obowiązujących przepisów. Z powyższego przepisu wynika, że komornik
    wykonując czynności egzekucyjne jest płatnikiem VAT od dostawy towaru dokonywanej w
    trybie egzekucji. Przez czynność egzekucyjną należy rozumieć każde formalne, oparte na
    przepisach procesowych, działanie uprawnionego organu egzekucyjnego wywołujące
    skutek prawny dla prowadzonej egzekucji.
    Definicja płatnika została zawarta w art. 8 ustawy z dnia 29 sierpnia 2997 r. – Ordynacja
    Podatkowa (tekst jedn. Dz. U. z 2023 r. poz. 2383 z późn. zm.), zgodnie z którym,
    płatnikiem jest osoba fizyczna, osoba prawna lub jednostka organizacyjna niemająca
    osobowości prawnej, obowiązana na podstawie przepisów prawa podatkowego do

    obliczenia i pobrania od podatnika podatku i wpłacenia go we właściwym terminie
    organowi podatkowemu. Zatem z powołanych przepisów wynika, że komornik sądowy
    dokonuje transakcji w imieniu podatnika – dłużnika.
    Prowadzona przez komornika sprzedaż towarów, będących własnością dłużnika będzie
    opodatkowana VAT, gdy do rozliczenia tego podatku byłby zobowiązany dłużnik.
    Natomiast w przypadku, gdy transakcja ta nie podlegałaby opodatkowaniu VAT lub byłaby
    z niego zwolniona, to komornik sądowy nie będzie zobowiązany do odprowadzenia VAT.
    Jeżeli na dłużniku spoczywa obowiązek podatkowy związany ze sprzedażą towarów, to
    komornik jest zobowiązany do wystawienia faktury w imieniu i na rzecz dłużnika. Tym
    samym, komornik sądowy jest zobowiązany do przestrzegania przepisów ustawy o VAT
    oraz do uwzględnienia w trakcie sprzedaży licytacyjnej towarów okoliczności decydujących
    o jej opodatkowaniu VAT.
    Zgodnie z art. 43 ust. 1 pkt 9 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i
    usług, zwalnia się od podatku dostawę terenów niezabudowanych innych niż tereny
    budowlane.
    W art. 2 pkt 33 ww. ustawy wprowadzono definicję terenu budowlanego. Zgodnie z tą
    definicją, przez tereny budowlane rozumie się grunty przeznaczone pod zabudowę
    zgodnie z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, a w przypadku braku
    takiego planu – zgodnie z decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, o
    których mowa w przepisach o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.
    W okolicznościach analizowanej sprawy ustalono, iż na terenie, na którym znajduje się
    Nieruchomość KW nr (...) nie obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania
    przestrzennego. W obowiązującym studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania
    przestrzennego Gminy (...), uchwalonym uchwałą (...), działki stanowiące ww.
    Nieruchomość znajdują się na terenie zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej –
    ekstensywnej (symbol MN2). W dniu 16 maja 2023 r. dla działki nr ewid. 2 (po podziale
    obecnie działki nr ew. 14, 15, 16, 17, 18, 19, 20) została wydana decyzja nr (...) na budowę
    X budynków mieszkalnych jednorodzinnych. Mając na uwadze powyższe, w ocenie
    Komornika, planowana w trybie postępowania egzekucyjnego sprzedaż Nieruchomości
    stanowiącej niezabudowane działki o numerach ewidencyjnych: 3, 4, 5, 55, 6, 7, 8, 9, 10,
    11, 12, 13, 14, 15, 16, 17, 18, 19, 20, dla której to nieruchomości prowadzona jest księga
    wieczysta nr (...), nie będzie korzystać ze zwolnienia z opodatkowania VAT. Tym samym,
    planowana sprzedaż Nieruchomości (...) będzie podlegała opodatkowaniu właściwą
    stawką podatku VAT. Dodatkowo należy wskazać, iż Komornik dokonywać będzie
    sprzedaży łącznie całej Nieruchomości (...), a nie poszczególnych jej działek.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawił Pan we wniosku jest nieprawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 18 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t. j. Dz. U.
    z 2024 r. poz. 361 ze. zm.), zwanej dalej „ustawą”:
      Organy egzekucyjne określone w ustawie z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu
      egzekucyjnym w administracji (Dz.U. z 2022 r. poz. 479) oraz komornicy sądowi
      wykonujący czynności egzekucyjne w rozumieniu przepisów Kodeksu postępowania
      cywilnego są płatnikami podatku od dostawy, dokonywanej w trybie egzekucji,
      towarów będących własnością dłużnika lub posiadanych przez niego z naruszeniem
      obowiązujących przepisów.
    Definicja płatnika została zawarta w art. 8 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja
    podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111), zgodnie z którym:

      Płatnikiem jest osoba fizyczna, osoba prawna lub jednostka organizacyjna niemająca
      osobowości prawnej, obowiązana na podstawie przepisów prawa podatkowego do
      obliczenia i pobrania od podatnika podatku i wpłacenia go we właściwym terminie
      organowi podatkowemu.
    Przepis art. 18 ustawy wprowadza szczególną na gruncie przepisów ustawy regulację,
    kiedy to należny podatek pobierany jest i odprowadzany do urzędu skarbowego przez
    płatnika, a nie przez podatnika. Płatnik pełni w tym przypadku rolę pośrednika pomiędzy
    podatnikiem a organem podatkowym, przekazując organowi środki pieniężne podatnika.
    W świetle cyt. wyżej przepisów, płatnikami podatku od towarów i usług (czyli podmiotami
    zobowiązanymi do obliczania, poboru podatku od podatnika i wpłaty podatku na konto
    organu podatkowego) mogą być organy egzekucyjne oraz komornicy sądowi. Sytuacja
    taka ma miejsce, gdy w wykonaniu czynności egzekucyjnych organy te dokonują dostawy
    towarów należących do podatnika lub przez niego posiadanych z naruszeniem przepisów.
    Sformułowanie „płatnikami” oznacza, że organy te nie stają się z tytułu wykonania
    powyższych czynności podatnikami podatku od towarów i usług, lecz pełnią jedynie rolę
    płatnika w odniesieniu do podatku należnego z tytułu sprzedanych (zlicytowanych)
    towarów należących do podatnika, w stosunku do którego toczy się postępowanie
    egzekucyjne.
    Zaznaczenia wymaga, że komornik sądowy dokonuje transakcji w imieniu podatnika –
    dłużnika. Prowadzona przez niego sprzedaż towarów będących własnością dłużnika,
    będzie opodatkowana podatkiem od towarów i usług, gdy do rozliczenia tego podatku
    byłby zobowiązany dłużnik. Natomiast w przypadku, gdy powyższa czynność nie
    podlegałaby opodatkowaniu tym podatkiem lub byłaby od niego zwolniona, komornik
    sądowy nie będzie obowiązany do odprowadzenia podatku.
    Komornik sądowy pełni w tym przypadku rolę pośrednika pomiędzy podatnikiem a
    organem podatkowym, przekazując organowi środki pieniężne podatnika. Uzasadnione
    jest to charakterem odpłatnej dostawy następującej w ramach wykonywania czynności
    egzekucyjnych. Jeżeli bowiem dłużnik niesolidnie spłaca swoje zobowiązania i w celu
    wyegzekwowania należności wszczęto przeciwko niemu postępowanie egzekucyjne, to
    istnieją podstawy do uznania, że nie uiści również podatku należnego w związku z
    dostawą dokonaną w ramach egzekucji. Nie bez znaczenia jest także fakt, że podatnik,
    będący dłużnikiem, zazwyczaj nie otrzymuje kwot uzyskanych przez organ egzekucyjny ze
    sprzedaży towarów w wykonaniu czynności egzekucyjnych. Prawdopodobne jest zatem, że
    podatnik nie posiada innych środków finansowych umożliwiających uiszczenie należnego
    podatku. Ustanowienie organu egzekucyjnego płatnikiem zapewnia odprowadzenie
    należnego podatku przez organ przeprowadzający dostawę w ramach czynności
    egzekucyjnych.
    Zatem komornik sądowy zobowiązany jest do przestrzegania przepisów ustawy o podatku
    od towarów i usług i do uwzględnienia w trakcie sprzedaży licytacyjnej towarów
    okoliczności decydujących o jej opodatkowaniu podatkiem VAT.
    Stosownie do treści art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy:
      Opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlegają odpłatna dostawa
      towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju.
    Według art. 2 pkt 6 ustawy:
      Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o towarach – rozumie się przez to rzeczy
      oraz ich części, a także wszelkie postacie energii.
    W myśl art. 7 ust. 1 ustawy:
      Przez odpłatną dostawę towarów rozumie się przeniesienie prawa do
      rozporządzania towarami jak właściciel, w tym również:

      1) przeniesienie z nakazu organu władzy publicznej lub podmiotu działającego w
        imieniu takiego organu lub przeniesienie z mocy prawa własności towarów w
        zamian za odszkodowanie;
      2) wydanie towarów na podstawie umowy dzierżawy, najmu, leasingu lub innej
        umowy o podobnym charakterze zawartej na czas określony lub umowy
        sprzedaży na warunkach odroczonej płatności, jeżeli umowa przewiduje, że w
        następstwie normalnych zdarzeń przewidzianych tą umową lub z chwilą zapłaty
        ostatniej raty prawo własności zostanie przeniesione;
      3) wydanie towarów na podstawie umowy komisu: między komitentem a
        komisantem, jak również wydanie towarów przez komisanta osobie trzeciej;
      4) wydanie towarów komitentowi przez komisanta na podstawie umowy komisu,
        jeżeli komisant zobowiązany był do nabycia rzeczy na rachunek komitenta;
      5) ustanowienie spółdzielczego lokatorskiego prawa do lokalu mieszkalnego,
        ustanowienie spółdzielczego własnościowego prawa do lokalu oraz
        przekształcenie spółdzielczego lokatorskiego prawa do lokalu mieszkalnego na
        spółdzielcze własnościowe prawo do lokalu, a także ustanowienie na rzecz
        członka spółdzielni mieszkaniowej odrębnej własności lokalu mieszkalnego lub
        lokalu o innym przeznaczeniu oraz przeniesienie na rzecz członka spółdzielni
        własności lokalu lub własności domu jednorodzinnego;
      6) oddanie gruntów w użytkowanie wieczyste;
      7) zbycie praw, o których mowa w pkt 5 i 6.
    W świetle powołanych powyżej przepisów grunty spełniają definicję towaru wynikającą z
    art. 2 pkt 6 ustawy, a ich sprzedaż stanowi dostawę towarów, o której mowa w art. 7 ust. 1
    ustawy.
    Problematyka współwłasności została uregulowana w art. 195-221 ustawy z dnia 23
    kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1061 ze zm.), zwanej dalej
    Kodeksem cywilnym.
    Na mocy art. 195 Kodeksu cywilnego:
      Własność tej samej rzeczy może przysługiwać niepodzielnie kilku osobom
      (współwłasność).
    Współwłasność nie jest instytucją samodzielną, lecz stanowi odmianę własności i
    charakteryzuje się tym, że własność rzeczy (ruchomej lub nieruchomej) przysługuje kilku
    podmiotom. Do współwłasności stosuje się – jeśli co innego nie wynika z przepisów
    poświęconych specjalnie tej instytucji – przepisy odnoszące się do własności.
    Należy zatem uznać, że udział każdego ze współwłaścicieli jest ze swej istoty szczególną
    postacią prawną własności.
    Jak stanowi art. 196 § 1 Kodeksu cywilnego:
      Współwłasność jest albo współwłasnością w częściach ułamkowych, albo
      współwłasnością łączną.
    Na podstawie art. 196 § 2 Kodeksu cywilnego:
      Współwłasność łączną regulują przepisy dotyczące stosunków, z których ona wynika.
      Do współwłasności w częściach ułamkowych stosuje się przepisy niniejszego działu.
    W świetle art. 46 § 1 Kodeksu cywilnego:
      Nieruchomościami są części powierzchni ziemskiej stanowiące odrębny przedmiot
      własności (grunty), jak również budynki trwale z gruntem związane lub części takich
      budynków, jeżeli na mocy przepisów szczególnych stanowią odrębny od gruntu
      przedmiot własności.
    Przepis art. 198 Kodeksu cywilnego stanowi, że:

      Każdy ze współwłaścicieli może rozporządzać swoim udziałem bez zgody
      pozostałych współwłaścicieli.
    Współwłaściciel ma względem swojego udziału pozycję wyłącznego właściciela. Ze względu
    na charakter udziału, każdy ze współwłaścicieli może rozporządzać swoim udziałem bez
    zgody pozostałych współwłaścicieli. Rozporządzanie udziałem polega na tym, że
    współwłaściciel może zbyć swój udział.
    W ujęciu cywilistycznym istotą umowy sprzedaży jest to, że sprzedawca zobowiązuje się
    przenieść na kupującego własność rzeczy i wydać mu rzecz, a kupujący zobowiązuje się
    rzecz odebrać i zapłacić sprzedawcy cenę. Art. 45 Kodeksu cywilnego definiuje rzeczy jako
    przedmioty materialne.
    Zatem, w zakresie pojęcia towarów jako budynków, budowli i ich części, jak również
    gruntów, mieści się współwłasność jako prawo do rzeczy wspólnej. Wobec powyższego,
    towarem jest część budynku lub budowli, a także udział w prawie własności
    nieruchomości.
    Biorąc powyższe pod uwagę należy stwierdzić, że właściciel udziału jest równocześnie
    właścicielem części ułamkowej wspólnego prawa (prawa własności). W przypadku zbycia
    udziału w nieruchomości, dotychczasowy współwłaściciel przenosi na nabywcę prawo do
    rozporządzania tą nieruchomością jak właściciel, w zakresie, w jakim uprawniała go do
    tego wysokość jego udziału.
    Rozporządzanie udziałem polega na tym, że współwłaściciel może zbyć swój udział.
    W tym miejscu zauważyć należy, że kwestie stosunków majątkowych pomiędzy
    małżonkami reguluje ustawa z dnia 25 lutego 1964 r. Kodeks rodzinny i opiekuńczy (t. j.
    Dz. U. z 2023 r. poz. 2809 ze zm.).
    Stosownie do art. 31 § 1 ustawy Kodeks rodzinny i opiekuńczy:
      Z chwilą zawarcia małżeństwa powstaje między małżonkami z mocy ustawy
      wspólność majątkowa (wspólność ustawowa) obejmująca przedmioty majątkowe
      nabyte w czasie jej trwania przez oboje małżonków lub przez jednego z nich
      (majątek wspólny). Przedmioty majątkowe nieobjęte wspólnością ustawową należą
      do majątku osobistego każdego z małżonków
    Zatem, istotą wspólności majątkowej małżeńskiej, zarówno ustawowej, jak i umownej, jest
    to, że każdy z małżonków jest współwłaścicielem poszczególnych składników majątku
    wspólnego (dorobkowego) na zasadach współwłasności łącznej (bezudziałowej).
    W świetle art. 35 Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego:
      W czasie trwania wspólności ustawowej żaden z małżonków nie może żądać
      podziału majątku wspólnego. Nie może również rozporządzać ani zobowiązywać się
      do rozporządzania udziałem, który w razie ustania wspólności przypadnie mu w
      majątku wspólnym lub w poszczególnych przedmiotach należących do tego majątku.
    W myśl art. 36 § 1 oraz § 2 Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego:
      § 1. Oboje małżonkowie są obowiązani współdziałać w zarządzie majątkiem
      wspólnym, w szczególności udzielać sobie wzajemnie informacji o stanie majątku
      wspólnego, o wykonywaniu zarządu majątkiem wspólnym i o zobowiązaniach
      obciążających majątek wspólny.
      § 2. Każdy z małżonków może samodzielnie zarządzać majątkiem wspólnym, chyba
      że przepisy poniższe stanowią inaczej. Wykonywanie zarządu obejmuje czynności,
      które dotyczą przedmiotów majątkowych należących do majątku wspólnego, w tym
      czynności zmierzające do zachowania tego majątku.
    Zgodnie z art. 37 § 1 pkt 1 Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego:

      Zgoda drugiego małżonka jest potrzebna do dokonania czynności prawnej
      prowadzącej do zbycia, obciążenia, odpłatnego nabycia nieruchomości lub
      użytkowania wieczystego, jak również prowadzącej do oddania nieruchomości do
      używania lub pobierania z niej pożytków.
    Z uwagi na powyższe regulacje prawne w akcie notarialnym dokumentującym tego
    rodzaju nabycie nieruchomości wymieniani są oboje małżonkowie, jeżeli istnieje między
    nimi ustawowa wspólność majątkowa. Wspólność wynikająca ze stosunku małżeństwa jest
    współwłasnością łączną uprawniającą do współposiadania rzeczy wchodzących w skład
    majątku wspólnego, a w czasie jej trwania żaden z małżonków nie może żądać podziału
    majątku wspólnego.
    Na mocy zapisu zawartego w art. 43 § 1 Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego:
      Oboje małżonkowie mają równe udziały w majątku wspólnym.
    Nie każda jednak czynność, która stanowi dostawę towarów podlega opodatkowaniu
    podatkiem od towarów i usług. Określona czynność jest opodatkowana podatkiem VAT,
    jeśli zostanie wykonana przez podatnika, a więc osobę prowadzącą działalność
    gospodarczą w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy.
    Według art. 15 ust. 1 ustawy:
      Podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości
      prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o
      której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności.
    Należy wskazać, że małżeństwo nie należy do żadnej kategorii podmiotów
    wymienionych w cytowanym wyżej art. 15 ust. 1 ustawy. Powyższe stwarza dla
    małżonków prowadzących działalność gospodarczą szczególną sytuację prawną. Żaden
    z przepisów ustawy o podatku od towarów i usług nie zabrania małżonkom
    prowadzenia działalności gospodarczej jako odrębnym podatnikom. Nie ma przy tym
    przeszkód, aby pomiędzy małżonkami prowadzącymi odrębne działalności istniała
    ustawowa wspólność majątkowa.
    W konsekwencji, podatnikiem podatku od towarów i usług jest ten z małżonków, który
    dokonał czynności podlegającej opodatkowaniu.
    Autonomiczność prawa podatkowego wyklucza bowiem możliwość interpretacji
    przepisów, która zakładałaby, że stosunki majątkowe między małżonkami, regulowane
    przepisami Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego, mogą kształtować zakres praw i
    obowiązków podatników podatku od towarów i usług.
    Jeżeli zatem przedmiotem dokonywanej dostawy lub świadczonej usługi jest majątek
    wspólny małżonków, to podatnikiem podatku od towarów i usług w okolicznościach
    wskazanych w art. 15 ustawy będzie ten małżonek, który dokonuje dostawy lub
    świadczy usługę we własnym imieniu (który jest stroną czynności prawnej) – jako
    podatnik VAT.
    W świetle przytoczonych wyżej przepisów zauważyć należy, że status podatnika
    podatku od towarów i usług, wynika z okoliczności dokonania czynności podlegających
    opodatkowaniu tym podatkiem. Dla ustalenia, czy podmiot dokonujący transakcji
    sprzedaży nieruchomości jest podatnikiem podatku VAT, istotnym jest stwierdzenie, że
    prowadzi on działalność gospodarczą.
    Jak stanowi art. 15 ust. 2 ustawy:
      Działalność gospodarcza – obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców
      lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz
      rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność

      gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu
      towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów
      zarobkowych.
    Określony w ustawie zakres opodatkowania podatkiem od towarów i usług wskazuje, że
    do tego, aby faktycznie zaistniało opodatkowanie danej czynności konieczne jest, aby
    czynność podlegającą opodatkowaniu wykonał podmiot, który dla tej właśnie czynności
    będzie działał jako podatnik. Definicja działalności gospodarczej, zawarta w ustawie, ma
    charakter uniwersalny, pozwalający na objęcie pojęciem „podatnik” tych wszystkich
    podmiotów, które prowadzą określoną działalność, występując w profesjonalnym obrocie
    gospodarczym. Ponadto, działalność gospodarczą stanowi wykorzystywanie towarów w
    sposób ciągły dla celów zarobkowych.
    Przez ciągłe wykorzystywanie składników majątku należy rozumieć takie wykorzystywanie
    majątku, które charakteryzuje się powtarzalnością lub długim okresem trwania. Zatem
    czerpanie dochodów ze składnika majątku wskazuje na prowadzenie działalności
    gospodarczej.
    W świetle powołanych przepisów stwierdzić należy, że dostawa towarów podlegać będzie
    opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług wyłącznie wówczas, gdy dokonywana
    będzie przez podmiot mający status podatnika, a dodatkowo działającego w takim
    charakterze w odniesieniu do danej transakcji. Istotnym dla określenia, że w odniesieniu
    do konkretnej dostawy mamy do czynienia z podatnikiem podatku od towarów i usług jest
    stwierdzenie, że prowadzi on działalność gospodarczą w rozumieniu przepisów ustawy.
    Właściwym zatem jest wykluczenie osób fizycznych z grona podatników w przypadku, gdy
    dokonują sprzedaży, przekazania bądź darowizny towarów stanowiących część majątku
    osobistego, tj. majątku, który nie został nabyty w celu jego odsprzedaży bądź
    wykonywania innych czynności w ramach działalności gospodarczej.
    W kontekście powyższych rozważań nie jest podatnikiem podatku od towarów i usług ten,
    kto jako osoba fizyczna dokonuje jednorazowych lub okazjonalnych transakcji, za które
    nie jest przewidziana ściśle regularna zapłata oraz nie prowadzi zorganizowanej, czy
    zarejestrowanej działalności gospodarczej, a tylko np. wyzbywa się majątku osobistego.
    Dodatkowo należy wskazać, że działalność gospodarcza powinna cechować się stałością,
    powtarzalnością i niezależnością jej wykonywania, bowiem związana jest z profesjonalnym
    obrotem gospodarczym. Nie jest natomiast działalnością handlową, a zatem i
    gospodarczą, sprzedaż majątku osobistego, który nie został nabyty w celu jego
    odsprzedaży i nie jest związany z prowadzoną działalnością gospodarczą.
    W tym miejscu podkreślić należy, że pojęcie „majątku prywatnego” nie występuje na
    gruncie analizowanych przepisów ustawy, jednakże wynika z wykładni art. 15 ust. 2
    ustawy, w której zasadnym jest odwołanie się do treści orzeczenia TSUE w sprawie C-291
    /92 (Finanzamt Uelzen v. Dieter Armbrecht), które dotyczyło kwestii opodatkowania
    sprzedaży przez osobę, będącą podatnikiem podatku od wartości dodanej, części majątku
    niewykorzystywanej do prowadzonej działalności gospodarczej, a służącej jej do celów
    prywatnych. „Majątek prywatny” to zatem taka część majątku danej osoby fizycznej, która
    nie jest przez nią przeznaczona ani wykorzystywana dla potrzeb prowadzonej działalności
    gospodarczej. Ze wskazanego orzeczenia wynika zatem, że podatnik musi w całym okresie
    posiadania danej nieruchomości wykazywać zamiar wykorzystywania części
    nieruchomości w ramach majątku osobistego. Przykładem takiego wykorzystania
    nieruchomości mogłoby być, np. wybudowanie domu dla zaspokojenia własnych potrzeb
    mieszkaniowych. Potwierdzone to zostało również w wyroku TSUE z dnia 21 kwietnia 2005
    r., sygn. akt C-25/03 Finanzamt Bergisch Gladbach v. HE, który stwierdził, że majątek
    prywatny to mienie wykorzystywane dla zaspokojenia potrzeb własnych.
    Z opisu sprawy wynika, że w ramach prowadzonego postępowania egzekucyjnego,
    zamierza Pan sprzedać w drodze licytacji Nieruchomość oznaczoną księgą wieczystą nr (...)
    . Przedmiotowa Nieruchomość opisana jest jako nieruchomość rolna niezabudowana

    stanowiąca działki powstałe po podziale geodezyjnym działki nr 1 i nr 2 o nr
    ewidencyjnych: 3, 4, 5, 55, 6, 7, 8, 9, 10, 11, 12, 13, 14, 15, 16, 17, 18, 19, 20. Wydzielone
    geodezyjnie działki posiadają wewnętrzną drogę dojazdową, stanowiącą działkę nr 3.
    Obecnie fizyczny dojazd do wydzielonych działek ścieżką polną, ubitą, nie stanowiącą
    formalnie drogi dojazdowej. Podzielone działki: nieuprawiane, teren działek płaski,
    nieogrodzony. Teren działek stanowią łąki. Uzbrojenie w dalszym zasięgu ok. (...) m. Dla
    przedmiotowego terenu nie obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania
    przestrzennego. W obowiązującym studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania
    przestrzennego gminy przedmiotowe działki znajdują się na terenie zabudowy
    mieszkaniowej jednorodzinnej –ekstensywnej (symbol MN2). W dniu 16 maja 2023 r., dla
    działki nr 2 (po podziale obecnie działki nr ew. 14, 15, 16, 17, 18, 19, 20) została wydana
    decyzja nr (...) na budowę X budynków mieszkalnych jednorodzinnych. Na podstawie
    informacji uzyskanych od Dłużników ustalono, iż:
      - Dłużnicy nabyli przedmiotową nieruchomość w dniu 6 grudnia 1989 r. na podstawie
        umowy sprzedaży, a czynność sprzedaży nie podlegała opodatkowaniu podatkiem
        VAT. Nabycie tej nieruchomości nie było udokumentowane fakturą z wykazanym
        podatkiem. Z tytułu nabycia nieruchomości nabywcom nie przysługiwało prawo
        obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego.
        A był czynnym podatnikiem VAT w przeszłości w związku z prowadzoną niegdyś
        działalnością gospodarczą. Działka nie była nabyta w związku z tą działalnością.
        Decyzją z dnia 16 maja 2023 r. nr (...) na rzecz A zostały ustalone warunki zabudowy
        dla inwestycji polegającej na budowie X budynków mieszkalnych jednorodzinnych,
        na terenie działki nr 2. W konsekwencji wydania decyzji o warunkach zabudowy,
        burmistrz Gminy (...) zatwierdził podział nieruchomości, w wyniku którego powstały
        działki ewidencyjne o numerach: 3, 4, 5, 55, 6, 7, 8, 9, 10, 11, 12, 13. Żadna z działek
        powstałych w wyniku podziału geodezyjnego nie stanowi działki zabudowanej.
      - Dłużnicy (B, A) nie są zarejestrowanymi, czynnymi podatnikami VAT. Dłużniczka B
        prowadziła własną działalność gospodarczą (sprzedaż detaliczna) w (...) na początku
        lat ‘90, Dłużnik A prowadził działalność w (...).
      - Nieruchomość została nabyta przez Dłużników do ich wspólnego majątku
        małżeńskiego w 1989 r., nie była nabyta na potrzeby ich działalności
        gospodarczych.
      - Nieruchomość została grzecznościowo użyczona sąsiadowi nieodpłatnie na podstawie
        ustnej umowy, a Dłużnicy nie uzyskali z tego tytułu jakiejkolwiek korzyści (tak
        pieniężnej, rzeczowej, czy osobistej).
      - Decyzja nr (...) o warunkach zabudowy formalnie została wydana na oznaczoną w
        treści działkę nr 2 przed jej podziałem – wskazać jednak należy, że decyzja nie
        wygasła w związku z jej podziałem. Decyzja o warunkach zabudowy nie jest
        wydawana dla określonej (oznaczonej geodezyjnie) „działki”, lecz dla określonego
        „terenu”. Dłużnik wskazał, że decyzja obowiązuje dla wszystkich działek powstałych
        z podziału. Dla poszczególnych działek o nr: 3, 4, 5, 55, 6, 7, 8, 9, 10, 11, 12, 13, nie
        były wydawane decyzje o warunkach zabudowy, czy też decyzje o lokalizacji
        inwestycji na cele publiczne.
      - Działka nr 3 została przeznaczona pod drogę wewnętrzną, zapewniając dostęp do
        pozostałych działek powstałych z podziału Nieruchomości. Aktualnie nie ma tam
        żadnej faktycznej drogi i nigdy jej nie było – podział zakłada tylko przyszłe
        wykorzystanie tej Nieruchomości. Nigdy Dłużnicy nie wykonywali na tym obszarze
        jakichkolwiek prac służących wybudowaniu drogi lub przygotowaniu terenu pod
        taką drogę.
    Pana wątpliwości dotyczą wskazania, czy planowana przez Komornika w trybie
    postępowania egzekucyjnego sprzedaż Nieruchomości niezabudowanej (składającej się z
    działek 3, 4, 5, 55, 6, 7, 8, 9, 10, 11, 12, 13, 14, 15, 16, 17, 18, 19, 20), korzystać będzie ze
    zwolnienia z opodatkowania podatkiem VAT.

    Jak wynika z dokonanej wyżej analizy przepisów, warunkiem opodatkowania danej
    czynności podatkiem od towarów i usług jest spełnienie dwóch przesłanek łącznie: po
    pierwsze – dana czynność ujęta jest w katalogu czynności podlegających opodatkowaniu
    podatkiem od towarów i usług, po drugie – czynność została wykonana przez podmiot,
    który w związku z jej wykonaniem jest podatnikiem podatku od towarów i usług. Dostawa
    towarów (np. nieruchomości) podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług
    wyłącznie wówczas, gdy dokonywana jest przez podmiot mający status podatnika, a
    dodatkowo działającego w takim charakterze w odniesieniu do danej transakcji. Istotnym
    dla określenia, że w odniesieniu do konkretnej dostawy mamy do czynienia z podatnikiem
    podatku VAT jest stwierdzenie, że prowadzi on działalność gospodarczą w rozumieniu
    przepisów ustawy. Dopiero po zdefiniowaniu podmiotu jako podatnika VAT – co do zasady
    – mają dla określenia jego praw i obowiązków zastosowanie przepisy ustawy o podatku od
    towarów i usług.
    Mając na uwadze powyższe należy stwierdzić, że z całokształtu okoliczności sprawy nie
    wynika taka aktywność Dłużników, która wykraczałaby poza ramy czynności związanych ze
    zwykłym wykonywaniem prawa własności. Zatem, należy uznać, że sprzedaż przez Pana
    działek należących do Dłużników nie będzie podlegała opodatkowaniu podatkiem od
    towarów i usług. Dłużnicy nie wypełnią przesłanek zdefiniowanych w art. 15 ust. 1 i ust. 2
    ustawy i nie wystąpią w roli podatników podatku od towarów i usług prowadzących
    działalność gospodarczą w odniesieniu do sprzedaży powstałych w wyniku podziału
    Nieruchomości działek o nr: 3, 4, 5, 55, 6, 7, 8, 9, 10, 11, 12, 13, 14, 15, 16, 17, 18, 19, 20.
    Jak bowiem wynika z wniosku, opisana Nieruchomość została nabyta przez Dłużników do
    ich wspólnego majątku małżeńskiego, nie była nabyta na potrzeby ich działalności
    gospodarczych. Wskazał Pan, że Nieruchomość została użyczona sąsiadowi nieodpłatnie
    na podstawie ustnej umowy, a Dłużnicy nie uzyskali z tego tytułu jakiejkolwiek korzyści
    (tak pieniężnej, rzeczowej, czy osobistej). Z opisu sprawy wynika również, że decyzją z
    2023 r. nr (...) na rzecz A zostały ustalone warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na
    budowie X budynków mieszkalnych jednorodzinnych, na terenie działki nr 2. Ww. decyzja
    obowiązuje dla wszystkich działek powstałych z podziału. Na działce nr 3, która została
    przeznaczona pod drogę wewnętrzną, Dłużnicy nie wykonywali jakichkolwiek prac
    służących wybudowaniu drogi lub przygotowaniu terenu pod taką drogę. Tym samym,
    Dłużnicy nie podjęli takich aktywnych działań w zakresie obrotu nieruchomościami, które
    świadczyłyby o angażowaniu środków w sposób podobny do wykorzystywanych przez
    handlowców. Działania podjęte przez Dłużników należą do zakresu zwykłego zarządu
    majątkiem prywatnym.
    W konsekwencji, sprzedaż Nieruchomości w trybie postępowania egzekucyjnego
    składającej się z działek o nr: 3, 4, 5, 55, 6, 7, 8, 9, 10, 11, 12, 13, 14, 15, 16, 17, 18, 19, 20),
    która nie była wykorzystywana w prowadzonej przez Dłużników działalności gospodarczej
    oraz (jak wynika z treści wniosku), która nie była przedmiotem najmu – jako sprzedaż
    majątku osobistego Dłużników – nie będzie podlegała opodatkowaniu podatkiem od
    towarów i usług na podstawie art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy. Dłużnicy nie wystąpią w
    charakterze podatników w rozumieniu art. 15 ust. 1 ustawy w związku z ww. dostawą.
    W związku z powyższym, należy stwierdzić, że planowana przez Komornika w trybie
    postępowania egzekucyjnego sprzedaż Nieruchomości niezabudowanej (tj. działek o nr: 3,
    4, 5, 55, 6, 7, 8, 9, 10, 11, 12, 13, 14, 15, 16, 17, 18, 19, 20), nie będzie podlegała
    opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.
    Tym samym, Pana stanowisko, że „(...) planowana sprzedaż Nieruchomości (...) będzie
    podlegała opodatkowaniu właściwą stawką podatku VAT” jest nieprawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia

    Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, które Pan przedstawił i stanu prawnego, który
    obowiązuje w dniu wydania interpretacji.
    Zgodnie z art. 14b § 3 Ordynacji podatkowej:
      Składający wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej obowiązany jest do
      wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia
      przyszłego oraz do przedstawienia własnego stanowiska w sprawie oceny prawnej
      tego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego.
    Jestem ściśle związany przedstawionym we wniosku stanem faktycznym (opisem
    zdarzenia przyszłego). Pan ponosi ryzyko związane z ewentualnym błędnym lub
    nieprecyzyjnym przedstawieniem we wniosku opisu stanu faktycznego (zdarzenia
    przyszłego). Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy,
    gdy rzeczywisty stan faktyczny sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się
    będzie z opisem stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego) podanym przez Pana w
    złożonym wniosku. Zatem, wydając przedmiotową interpretację oparłem się na
    wynikającym z treści wniosku opisie zdarzenia przyszłego. W przypadku, gdy w toku
    postępowania podatkowego, kontroli podatkowej, bądź celno-skarbowej zostanie
    określony odmienny stan sprawy, interpretacja nie wywoła w tym zakresie skutków
    prawnych. Ponadto, w sytuacji zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego w
    opisie sprawy, udzielona odpowiedź traci swoją aktualność.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    · Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z
    dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111).
    Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pana sytuacja będzie zgodna
    (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosuje się Pan do
    interpretacji.
    · Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
        z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    · Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pan prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu
    Administracyjnego w (...). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa
    z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.
    U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
    · w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo

    · w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP
      (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.