Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0111-KDIB3-1.4012.276.2025.3.KO
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-06-12
Teza: W zakresie ustalenia czy na podstawie § 3 ust. 1 pkt 11
Rozporządzenia, podlegają zwolnieniu czynności wykonywane
przez Gminę, jako właściciela lokali mieszkalnych tworzących
na danych nieruchomościach wspólnoty mieszkaniowe, na
rzecz najemców tych lokali wykorzystujących lokale wyłącznie
na cele mieszkaniowe, a polegające na odsprzedaży mediów,
za które pobierane są opłaty niezależne od właściciela w
rozumieniu ustawy o ochronie praw lokatorów,
mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie Kodeksu cywilnego.
Słowa kluczowe: media
zwolnienie-prawo do zwolnienia
Zagadnienia: Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział VIII.
Wysokość opodatkowania -Rozdział 2. Zwolnienia
Przepisy: [VAT][WIS] Rozporządzenie Ministra Finansów w sprawie
zwolnień od podatku od towarów i usług oraz warunków
stosowania tych zwolnień-Rozdział 2-§ 3-ust. 11

## Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

dłowe
    Szanowni Państwo,
    stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego
    zaistniałego stanu faktycznego w podatku od towarów i usług jest prawidłowe.

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

9 kwietnia 2025 r. wpłynął Państwa wniosek 8 kwietnia 2025 r. o wydanie interpretacji
    indywidualnej w zakresie podatku od towarów i usług. Wniosek został uzupełniony
    pismem z 28 kwietnia 2025 r. będącym odpowiedzią na wezwanie.
    Treść wniosku jest następująca:
    Opis zaistniałego stanu faktycznego
    Gmina jest zarejestrowanym, czynnym podatnikiem podatku od towarów i usług, która od
    1 stycznia 2017 r. podjęła scentralizowane rozliczenie podatku VAT wraz ze swoimi
    jednostkami budżetowymi, w tym z A, który realizuje zadania w zakresie zarządzania i
    administrowania przekazanymi mu przez Burmistrza Miasta zasobami lokalowymi oraz
    przyległymi do nich terenami.
    Działania te obejmują w szczególności gospodarowanie zasobem mieszkaniowym Gminy
    w odniesieniu do lokali mieszkalnych, użytkowych oraz użyteczności publicznej, które
    pozostają w jej władaniu. Nieruchomości te są zlokalizowane w budynkach położonych na
    terenie gminy. A przygotowuje umowy najmu, które są zawierane w imieniu gminy przez
    Burmistrza. Na podstawie zawartej umowy najmu A nalicza opłaty z tytułu najmu lokali
    mieszkalnych znajdujących się w budynkach stanowiących w całości własność gminy, jak i
    w budynkach, w których gmina ma swój udział i jest członkiem Wspólnot Mieszkaniowych.
    Kierownik A działa na podstawie pełnomocnictwa Burmistrza.
    Do umów najmu znajdują zastosowanie przepisy ustawy z dnia 21.06.2001 r. o ochronie
    praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie Kodeksu cywilnego (t. j. Dz.U. z
    2023 r., poz. 725).
    Na części nieruchomości mieszkalnych należących do gminnego zasobu mieszkaniowego
    gminy utworzono wspólnoty mieszkaniowe. Członkami wspólnot mieszkaniowych są
    właściciele wyodrębnionych lokali mieszkalnych, w tym Gmina. Wszystkie lokale będące
    przedmiotem umów najmu są wykorzystywane przez ich najemców wyłącznie na cele
    mieszkaniowe.
    A na podstawie zawartych umów ze wspólnotami mieszkaniowymi świadczy usługi
    administrowania, które w swoim zakresie obejmują jedynie bieżące utrzymanie
    nieruchomości w stanie niepogorszonym. Wszelka decyzyjność spoczywa na Zarządach
    Wspólnot wybranych uchwałą członków wspólnoty.
    Zarządy wspólnot mieszkaniowych zawarły umowy na dostawę mediów: energii cieplnej,
    wody i ścieków z dostawcami tych mediów.
    Odbiorcami mediów są właściciele wyodrębnionych lokali oraz docelowo najemcy lokali
    mieszkalnych stanowiących własność Gminy.
    Wspólnoty mieszkaniowe obciążają kosztami mediów swoich członków - właścicieli lokali
    mieszkalnych, w tym Gminę, jako właściciela lokali mieszkalnych wynajmowanych osobom
    fizycznym.
    Obciążenia te dokumentowane są notami księgowymi bądź fakturami uproszczonymi bez
    podatku VAT, bowiem wspólnoty mieszkaniowe nie są podatnikami podatku od towarów i
    usług.
    W lokalach mieszkalnych, które znajdują się budynkach stanowiących wspólnoty
    mieszkaniowe z udziałem Gminy opłaty za media naliczane są najemcom w ten sam
    sposób i w tej samej wysokości w jakich Gmina jest obciążana przez poszczególne
    wspólnoty mieszkaniowe. Dokumenty obciążeniowe dla Gminy wystawia administrator w
    oparciu o zawartą umowę o administrowanie z daną wspólnotą mieszkaniową.

    Wskazuje się, że:
    - energia cieplna (centralne ogrzewanie) - naliczana jest stawką w przeliczeniu na
                                  2powierzchnię użytkową lokali mieszkalnych - zł/1m w formie zaliczki, a rozliczana w
      przypadku lokali nieopomiarowanych według średniego zużycia w budynku, a lokale
      opomiarowane rozliczane są w oparciu o odczyty podzielników zamontowanych w
      lokalach mieszkalnych.
                                                3- energia cieplna (podgrzanie wody) - naliczana jest stawką w przeliczeniu na 1m
      podgrzanej wody, a rozliczana w oparciu o zużycie faktyczne wg liczników
                                        3indywidualnych ciepłej wody w lokalach mieszkalnych - zł/1m w formie zaliczki,
    - woda i ścieki - naliczana jest wg stawek obowiązujących u poszczególnych dostawców w
      oparciu o zużycie faktyczne wg liczników indywidualnych w lokalach mieszkalnych - zł
        3/1 m w formie zaliczki. Stawki na energię cieplną wyliczane są na podstawie kosztów
      przypadających na dany budynek w poprzednim okresie rozliczeniowym,
      powiększonych o wskaźnik procentowy wynikający z analizy czynników, które mają
      wpływ na zużycie ciepła oraz koszt jego zakupu.
    Kalkulacji tych dokonuje w przypadku wspólnot mieszkaniowych – administrator zgodnie z
    umową o administrowaniu.
    Najemcy lokali mieszkalnych nie mają możliwości zawarcia umowy na dostawę mediów
    bezpośrednio z ich dostawcami. W związku z tym, Gmina działająca poprzez swoją
    jednostkę budżetową – A obciąża najemców lokali mieszkalnych kosztami mediów
    poprzez ich comiesięczne wykazywanie w zbiorczym dokumencie naliczeniowym.
    Najemcy płacą opłaty za media w formie zaliczek, które są rozliczane zgodnie z przyjętymi
    regulaminami. W przypadku zmiany wysokości opłat za media A dokonuje stosownych
    przeliczeń i powiadamia w zawiadomieniu najemców o nowych wysokościach opłat. A
    opodatkowuje dostawy mediów z zastosowaniem odpowiednich stawek podatku VAT, tj.
    23 % lub 8%.
    Istotna jest okoliczność, że Gmina, jako właściciel lokali mieszkalnych zgodnie z art. 9 ust.
    5 ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie
    gminy i o zmianie Kodeksu cywilnego może pobierać od najemców tychże lokali oprócz
    czynszu jedynie opłaty niezależne od właściciela, zdefiniowane w art. 2 ust.1 pkt 8 tejże
    ustawy, jako opłaty za dostawy do lokalu energii, gazu, wody oraz odbiór ścieków,
    odpadów i nieczystości ciekłych.
    Pismem z 28 kwietnia 2025 r. uzupełniono opis sprawy następująco.
    Ad. III 1
    W odpowiedzi na pytanie dotyczące mediów dostarczanych najemcom lokali
    mieszkalnych, informują Państwo, że wątpliwości Gminy dotyczą przede wszystkim
    następujących świadczeń:
    - energia cieplna (centralne ogrzewanie),
    - energia cieplna (podgrzanie wody),
    - dostawa wody i odprowadzanie ścieków,
    Ad. III 2.
    Z zapisów umowy najmu zawieranej przez Gminę z najemcami wynika, że wynajmowane
    lokale mieszkalne służą wyłącznie zaspokajaniu potrzeb mieszkaniowych najemców.
    Ad. III 3.
    Wniosek nie obejmuje energii elektrycznej i gazu.
    Ad. III 4
    Wniosek nie obejmuje usługi wywozu śmieci.

## Pytanie

Czy na podstawie § 3 ust. 1 pkt 11 Rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20.12.2013 r.
    w sprawie zwolnień od podatku od towarów i usług oraz warunków stosowania tych
    zwolnień, podlegają zwolnieniu czynności wykonywane przez Gminę, jako właściciela lokali
    mieszkalnych tworzących na danych nieruchomościach wspólnoty mieszkaniowe, na rzecz
    najemców tych lokali wykorzystujących lokale wyłącznie na cele mieszkaniowe, a
    polegające na odsprzedaży mediów, za które pobierane są opłaty niezależne od
    właściciela w rozumieniu ustawy z dnia 21.06.2001 r. o ochronie praw lokatorów,
    mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie Kodeksu cywilnego (t. j. Dz. U. z 2023 r., poz.
    725).
    Państwa stanowisko w sprawie
    Z postanowienia § 3 ust. 1 pkt 11 Rozporządzenia w sprawie zwolnień od podatku od
    towarów i usług oraz warunków stosowania tych zwolnień. (t. j. Dz. U. z 2023 r., poz. 955 z
    późn. zm.) wynika, że zwalnia się od podatku czynności wykonywane przez wspólnotę
    mieszkaniową lub właścicieli lokali mieszkalnych tworzących w określonej nieruchomości
    wspólnotę mieszkaniową, na rzecz osób używających na podstawie innego tytułu
    prawnego niż prawo własności lokale należące do właścicieli tworzących tę wspólnotę
    mieszkaniową, za które pobierane są opłaty niezależne od właściciela w rozumieniu
    ustawy z dnia 21.06.2001 r. o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i o
    zmianie Kodeksu cywilnego (Dz. U. z 2023 r. poz. 725) lub opłaty pośrednie w rozumieniu
    ustawy z dnia 22.06.1995 r. o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej (Dz.
    U. z 2022 r. poz. 1623), jeżeli lokale te są wykorzystywane wyłącznie na cele mieszkaniowe.
    Gmina, podatnik podatku VAT jest właścicielem lokali mieszkalnych w budynkach
    Wspólnoty Mieszkaniowej. Znajdują się one w budynkach położonych na terenie gminy.
    Lokale te są przedmiotem umów najmu. Do umów tych znajdują zastosowanie przepisy
    ustawy z dnia 21.06.2001 r. o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i o
    zmianie Kodeksu cywilnego (t. j. Dz. U. z 2023 r., poz. 725). Poza sporem jest, że najemcy
    używają lokali mieszkalnych na podstawie stosunku obligacyjnego. Posiadają więc oni tytuł
    prawny do lokali inny niż prawo własności. Najemcy lokali mieszkalnych wykorzystują
    lokale wyłącznie na cele mieszkaniowe. W myśl art. 9 ust. 5 i 6 ustawy z dnia 21.06.2001 r.
    o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie Kodeksu
    cywilnego, w stosunkach najmu oprócz czynszu wynajmujący może pobierać jedynie
    opłaty niezależne od właściciela i to tylko, gdy korzystający z lokalu nie ma zawartej
    umowy bezpośrednio z dostawcą mediów lub dostawcą usług. W rozumieniu art. 2 ust. 1
    pkt 8 ustawy z dnia 21.06.2001 r. o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie
    gminy i o zmianie Kodeksu cywilnego opłaty niezależne od właściciela to opłaty za dostawy
    do lokalu energii, gazu, wody oraz odbiór ścieków, odpadów i nieczystości ciekłych. W
    przedmiotowym przypadku najemcy lokali mieszkalnych nie zawarli stosownych umów z
    dostawcami mediów. Gmina, jako właściciel lokali mieszkalnych dokonuje na rzecz
    najemców lokali mieszkalnych odsprzedaży mediów. Z powyższych wywodów wynika, że
    zostały spełnione wszystkie przesłanki określone w § 3 ust. 1 pkt 11 Rozporządzenia w
    sprawie zwolnień od podatku od towarów i usług oraz warunków stosowania tych
    zwolnień do zastosowania zwolnienia podatkowego na ww. czynności wykonywane przez
    Gminę.
    W związku z tym uzasadnione jest stanowisko jw., że zwolnieniu od podatku VAT na
    podstawie § 3 ust. 1 pkt 11 ww. rozporządzenia podlega odsprzedaż mediów przez Gminę,
    jako właściciela lokali mieszkalnych w budynkach Wspólnot Mieszkaniowych na rzecz
    najemców tychże lokali mieszkalnych wykorzystujących lokale wyłącznie na cele
    mieszkaniowe.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które Państwo przedstawili we wniosku w zakresie podatku od towarów i
    usług jest prawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t. j.
    Dz. U. z 2024 r. poz. 361 ze zm.), zwanej dalej ustawą:
      Opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, zwanym dalej „podatkiem”,
      podlegają odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium
      kraju.
    Na mocy art. 7 ust. 1 ustawy:
      Przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się
      przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel, (...)
    W myśl art. 2 pkt 6 ustawy:
      Przez towary rozumie się przez to rzeczy oraz ich części, a także wszelkie postacie
      energii.
    Stosownie do art. 8 ust. 1 ustawy:
      Przez świadczenie usług, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się każde
      świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej
      niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu
      art. 7, w tym również:
      1) przeniesienie praw do wartości niematerialnych i prawnych, bez względu na
      formę, w jakiej dokonano czynności prawnej;
      2) zobowiązanie do powstrzymania się od dokonania czynności lub do tolerowania
      czynności lub sytuacji;
      3) świadczenie usług zgodnie z nakazem organu władzy publicznej lub podmiotu
      działającego w jego imieniu lub nakazem wynikającym z mocy prawa.
    Pod pojęciem usługi należy zatem rozumieć każde zachowanie, na które składać się
    może zarówno działanie (uczynienie, wykonanie czegoś na rzecz innej osoby), jak i
    zaniechanie (nieczynienie bądź też tolerowanie). Przy ocenie charakteru świadczenia
    jako usługi należy mieć na względzie, że ustawa zalicza do grona usług każde
    świadczenie, które nie jest dostawą towarów w myśl art. 7 ustawy. Każde świadczenie
    niebędące dostawą towarów polegające na działaniu, zaniechaniu lub tolerowaniu
    czyjegoś zachowania stanowi zatem, co do zasady, usługę w rozumieniu ustawy,
    niemniej jednak muszą być przy tym spełnione następujące warunki:
    - w następstwie zobowiązania, w wykonaniu którego usługa jest świadczona, nabywca
      jest bezpośrednim beneficjentem świadczenia;
    - świadczonej usłudze odpowiada świadczenie wzajemne ze strony nabywcy
      (wynagrodzenie).
    Należy podkreślić, że oba ww. warunki powinny być spełnione łącznie, aby świadczenie
    podlegało jako usługa, opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, na podstawie
    art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy. Przy czym z treści powołanego wyżej przepisu art. 5 ust. 1 pkt
    1 ustawy jednoznacznie wynika, że dostawa towarów i świadczenie usług, co do zasady,
    podlegają opodatkowaniu podatkiem VAT wówczas, gdy są wykonywane odpłatnie (z
    wyjątkiem przypadków ściśle określonych w art. 7 ust. 2 oraz w art. 8 ust. 2 ustawy).
    Aby uznać dane świadczenie za odpłatne, musi istnieć stosunek prawny pomiędzy
    świadczącym usługę a odbiorcą, a w zamian za wykonanie usługi powinno zostać
    wypłacone wynagrodzenie. Przy czym przepisy ustawy nie określają postaci
    wynagrodzenia.
    Stosownie do art. 8 ust. 2a ustawy:

      W przypadku gdy podatnik, działając we własnym imieniu, ale na rzecz osoby
      trzeciej, bierze udział w świadczeniu usług, przyjmuje się, że ten podatnik sam
      otrzymał i wyświadczył te usługi.
    Przepis ten jest źródłem praw i obowiązków podatników w odniesieniu do świadczeń
    określanych mianem „odsprzedaży” usług. W związku z tym nabycie usług oraz ich
    późniejsza odsprzedaż (z marżą czy bez) powinny być zawsze traktowane jako dwie
    odrębne transakcje usługowe.
    Oznacza to, że podmiot świadczący (sprzedający) daną usługę nabywa ją we własnym
    imieniu, lecz na rzecz osoby trzeciej. Jest on traktowany najpierw jako usługobiorca, a
    następnie jako usługodawca tej samej usługi. Przeniesienie ciężaru kosztów na inną
    osobę, nie jest świadczeniem usługi w tym samym zakresie.
    Dotyczy to sytuacji, w której podatnik kupuje usługę, a następnie odsprzedaje ją w
    takiej samej formie swojemu kontrahentowi. Przeniesienie kosztów nabycia usługi, o
    którym mowa wyżej, dotyczy wyłącznie usługi, jaką nabywca nabył w celu odsprzedaży
    w postaci takiego samego świadczenia, co nie jest tożsame z sytuacją odsprzedaży tej
    usługi będącej elementem pomocniczym świadczenia głównego, bez którego
    świadczenie pomocnicze nie ma racji bytu. Zatem konsekwencją uznania podatnika
    biorącego udział w odsprzedaży usługi za świadczącego, jest wystawienie przez niego
    faktury dokumentującej wyświadczenie tej usługi.
    Aby czynność, która stanowi dostawę towarów lub świadczenie usług w rozumieniu
    ustawy, podlegała opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług musi być
    wykonywana przez podmiot działający w charakterze podatnika.
    Według art. 15 ust. 1 ustawy:
      Podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości
      prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o
      której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności.
    Na mocy art. 15 ust. 2 ustawy:
      Działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców
      lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz
      rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność
      gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu
      towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów
      zarobkowych.
    Z powyższego wynika, że opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, zgodnie z
    zasadą powszechności opodatkowania, podlegają wszelkie transakcje, których
    przedmiotem jest dostawa towarów lub świadczenie usług, pod warunkiem, że są one
    realizowane przez „podatników” w rozumieniu ustawy i wykonywane w ramach
    działalności gospodarczej.
    Na podstawie art. 15 ust. 6 ustawy:
      Nie uznaje się za podatnika organów władzy publicznej oraz urzędów obsługujących
      te organy w zakresie realizowanych zadań nałożonych odrębnymi przepisami prawa,
      dla realizacji których zostały one powołane, z wyłączeniem czynności wykonywanych
      na podstawie zawartych umów cywilnoprawnych.
    Należy nadmienić że, zgodnie z art. 6 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o
    samorządzie gminnym (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1465 ze zm.):
      Do zakresu działania gminy należą wszystkie sprawy publiczne o znaczeniu
      lokalnym, niezastrzeżone ustawami na rzecz innych podmiotów.
    W myśl art. 2 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym:

      Gmina wykonuje zadania publiczne w imieniu własnym i na własną
      odpowiedzialność.
    Z powyższych zapisów wynika, że Gmina, wykonując we własnym imieniu i na własny
    rachunek czynności spełniające definicję działalności gospodarczej, określonej w art. 15
    ust. 2 ustawy, działa w charakterze podatnika VAT. Jednocześnie jednostki samorządu
    terytorialnego są podatnikami jedynie w zakresie wszelkich czynności, które mają
    charakter cywilnoprawny, tzn. są przez nie realizowane na podstawie umów
    cywilnoprawnych. Będą to zatem wszystkie realizowane przez te jednostki (urzędy)
    czynności w sferze ich aktywności cywilnoprawnej, np. czynności sprzedaży, zamiany
    (nieruchomości i ruchomości), wynajmu, dzierżawy itd., umów prawa cywilnego
    (nazwanych i nienazwanych).
    Kwestię zawierania umów reguluje ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (t.
    j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1061 ze zm.).
                              1Zasada swobody umów zapisana jest w art. 353 Kodeksu cywilnego. W świetle tego
    przepisu:
      Strony zawierające umowę mogą ułożyć stosunek prawny według swego uznania,
      byleby jego treść lub cel nie sprzeciwiały się właściwości (naturze) stosunku, ustawie
      ani zasadom współżycia społecznego.
    Strony mogą dowolnie ustalać stosunki cywilnoprawne, jednakże postanowienia umów
    nie mogą pozostawać w sprzeczności z innymi przepisami prawa, do stosowania
    których strony są zobowiązane. Umowa najmu jest cywilnoprawną umową, która
    nakłada zarówno na wynajmującego, jak i najemcę określone przepisami obowiązki.
    W oparciu o art. 659 § 1 Kodeksu cywilnego:
      Przez umowę najmu wynajmujący zobowiązuje się oddać najemcy rzecz do używania
      przez czas oznaczony lub nieoznaczony, a najemca zobowiązuje się płacić
      wynajmującemu umówiony czynsz.
    Najem jest więc umową dwustronnie zobowiązującą i wzajemną. Wynajmujący oddaje
    rzeczy do używania a najemca płaci umówiony czynsz. Umówiony między stronami
    czynsz jest wynagrodzeniem za możliwość korzystania z cudzej rzeczy i stanowi
    świadczenie wzajemne należne za używanie lokalu przez jego najemcę.
    Zatem najem stanowi odpłatne świadczenie usług, o którym mowa w art. 8 ust. 1
    ustawy, a Gmina jest z tego tytułu podatnikiem VAT. W konsekwencji usługa najmu
    świadczona przez Gminę podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług na
    mocy przepisu art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy.
    Ustawodawca przewidział zwolnienie od podatku niektórych czynności. Zakres i zasady
    zwolnienia od podatku od towarów i usług dostawy towarów lub świadczenia usług
    zostały określone między innymi w art. 43 ustawy.
    Stosownie do art. 43 ust. 1 pkt 36 ustawy:
      Zwalnia się od podatku usługi w zakresie wynajmowania lub wydzierżawiania
      nieruchomości o charakterze mieszkalnym lub części nieruchomości, na własny
      rachunek, wyłącznie na cele mieszkaniowe lub na rzecz społecznych agencji najmu, o
      których mowa w art. 22a ust. 1 ustawy z dnia 26 października 1995 r. o społecznych
      formach rozwoju mieszkalnictwa (Dz.U. z 2023 r. poz. 790, 1114, 1463 i 1693);
    W oparciu o powołany wyżej przepis, ze zwolnienia od podatku od towarów i usług
    korzysta świadczenie usług wynajmu nieruchomości wyłącznie na cele mieszkalne.
    Zastosowanie zwolnienia jest uzależnione od spełnienia przesłanek obiektywnych,
    dotyczących charakteru wynajmowanego lokalu (lokal mieszkalny) oraz subiektywnych,
    dotyczących przeznaczenia wynajmowanego lokalu (cel mieszkaniowy).
    W oparciu o powołany wyżej przepis, ze zwolnienia od podatku od towarów i usług
    korzysta świadczenie usług wynajmu nieruchomości na cele mieszkalne.

    Według art. 82 ust. 3 ustawy:
      Minister właściwy do spraw finansów publicznych może, w drodze rozporządzenia,
      wprowadzić inne niż określone w art. 43-81 zwolnienia od podatku, a także określić
      szczegółowe warunki stosowania tych zwolnień, uwzględniając:
      1) specyfikę wykonywania niektórych czynności oraz uwarunkowania obrotu
      gospodarczego niektórymi towarami;
      2) przebieg realizacji budżetu państwa;
      3) potrzebę uzyskania dostatecznej informacji o towarach będących przedmiotem
      zwolnienia;
      4) przepisy Unii Europejskiej.
    W tym miejscu należy odnieść się do przepisów rozporządzenia Ministra finansów z
    dnia 20 grudnia 2013 r. w sprawie zwolnień od podatku od towarów i usług oraz
    warunków stosowania tych zwolnień (Dz. U. z 2023 r. poz. 955 ze zm.), dalej
    „rozporządzenie”.
    Na mocy § 3 ust. 1 pkt 11 rozporządzenia:
      Zwalnia się od podatku czynności wykonywane przez wspólnotę mieszkaniową lub
      właścicieli lokali mieszkalnych tworzących w określonej nieruchomości wspólnotę
      mieszkaniową, na rzecz osób używających na podstawie innego tytułu prawnego niż
      prawo własności lokale należące do właścicieli tworzących tę wspólnotę
      mieszkaniową, za które pobierane są opłaty niezależne od właściciela w rozumieniu
      ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym
      zasobie gminy i o zmianie Kodeksu cywilnego (Dz.U. z 2023 r. poz. 725) lub opłaty
      pośrednie w rozumieniu ustawy z dnia 22 czerwca 1995 r. o zakwaterowaniu Sił
      Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej (Dz.U. z 2022 r. poz. 1623), jeżeli lokale te są
      wykorzystywane wyłącznie na cele mieszkaniowe;
    Podkreślić należy, że zwolnienie od podatku w oparciu o ww. przepisy możliwe jest
    wyłącznie w odniesieniu do opłat pobieranych przez wspólnotę mieszkaniową oraz
    właścicieli lokali mieszkalnych tworzących wspólnotę mieszkaniową od użytkowników
    zamieszkujących w lokalach będących własnością członków tej wspólnoty. Ponadto,
    zastosowanie zwolnienia od podatku w oparciu o cyt. wyżej przepis uzależnione jest od
    spełnienia przesłanek obiektywnych dotyczących charakteru danego lokalu (lokal
    mieszkalny) oraz subiektywnych dotyczących przeznaczenia tego lokalu (cel
    mieszkaniowy). Zatem, zwolnieniem określonym w ww. przepisie rozporządzenia objęto
    tylko towary i usługi związane z lokalami mieszkalnymi wykorzystywanymi wyłącznie na
    cele mieszkaniowe. Użyty przez ustawodawcę w ww. przepisie zwrot „wyłącznie”
    wskazuje, że warunkiem koniecznym do zastosowania przedmiotowego zwolnienia jest
    wykorzystywanie lokali na cele mieszkaniowe. W związku z tym, zwolnieniu nie podlega
    dostawa towarów i usług związanych z lokalami innymi niż mieszkalne oraz lokalami
    mieszkalnymi wykorzystywanymi na cel inny niż mieszkaniowy.
    Wskazać przy tym należy zapisy ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o ochronie praw
    lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie Kodeksu cywilnego (t. j. Dz. U. z
    2023 r. poz. 725).
    Na podstawie art. 2 ust. 1 pkt 1, 2, 8 ustawy o ochronie praw lokatorów,
    mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie Kodeksu cywilnego:
      Ilekroć w ustawie jest mowa o:
      1) lokatorze - należy przez to rozumieć najemcę lokalu lub osobę używającą lokal na
        podstawie innego tytułu prawnego niż prawo własności;
      2) właścicielu - należy przez to rozumieć wynajmującego lub inną osobę, z którą
        wiąże lokatora stosunek prawny uprawniający go do używania lokalu;
      8) opłatach niezależnych od właściciela - należy przez to rozumieć opłaty za dostawy
        do lokalu energii, gazu, wody oraz odbiór ścieków, odpadów i nieczystości
        ciekłych;

    Zgodnie z art. 6 ustawy z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali (t.j. Dz. U. z 2021 r.
    poz. 1048):
      Ogół właścicieli, których lokale wchodzą w skład określonej nieruchomości, tworzy
      wspólnotę mieszkaniową. Wspólnota mieszkaniowa może nabywać prawa i zaciągać
      zobowiązania, pozywać i być pozwana.
    Z opisu sprawy wynika, że są Państwo są zarejestrowanym, czynnym podatnikiem
    podatku od towarów i usług. Od 1 stycznia 2017 r. podjęli Państwo scentralizowane
    rozliczenie podatku VAT wraz ze swoimi jednostkami budżetowymi, w tym z A.
    A przygotowuje umowy najmu, które są zawierane w imieniu Gminy przez Burmistrza.
    Na podstawie zawartej umowy najmu A nalicza opłaty z tytułu najmu lokali
    mieszkalnych znajdujących się w budynkach stanowiących w całości własność Gminy,
    jak i w budynkach, w których gmina ma swój udział i jest członkiem Wspólnot
    Mieszkaniowych. Wszystkie lokale będące przedmiotem umów najmu są
    wykorzystywane przez ich najemców wyłącznie na cele mieszkaniowe.
    Zarządy wspólnot mieszkaniowych zawarły umowy na dostawę mediów: energii
    cieplnej, wody i ścieków z dostawcami tych mediów. Odbiorcami mediów są właściciele
    wyodrębnionych lokali oraz docelowo najemcy lokali mieszkalnych stanowiących
    własność Gminy.
    Wspólnoty mieszkaniowe obciążają kosztami mediów swoich członków - właścicieli
    lokali mieszkalnych, w tym Gminę, jako właściciela lokali mieszkalnych wynajmowanych
    osobom fizycznym.
    W lokalach mieszkalnych, które znajdują się budynkach stanowiących wspólnoty
    mieszkaniowe z udziałem Gminy opłaty za media naliczane są najemcom w ten sam
    sposób i w tej samej wysokości w jakich Gmina jest obciążana przez poszczególne
    wspólnoty mieszkaniowe.
    Wskazali Państwo, że:
    - energia cieplna (centralne ogrzewanie) - naliczana jest stawką w przeliczeniu na
                                  2 powierzchnię użytkową lokali mieszkalnych - zł/1mw formie zaliczki, a rozliczana w
    przypadku lokali nieopomiarowanych według średniego zużycia w budynku, a lokale
    opomiarowane rozliczane są w oparciu o odczyty podzielników zamontowanych w
    lokalach mieszkalnych.
                                                3- energia cieplna (podgrzanie wody) - naliczana jest stawką w przeliczeniu na 1m
    podgrzanej wody, a rozliczana w oparciu o zużycie faktyczne wg liczników
                                      3 indywidualnych ciepłej wody w lokalach mieszkalnych - zł/1mw formie zaliczki,
    - woda i ścieki - naliczana jest wg stawek obowiązujących u poszczególnych dostawców
    w oparciu o zużycie faktyczne wg liczników indywidualnych w lokalach mieszkalnych -
        3zł/1 m w formie zaliczki. Stawki na energię cieplną wyliczane są na podstawie
    kosztów przypadających na dany budynek w poprzednim okresie rozliczeniowym,
    powiększonych o wskaźnik procentowy wynikający z analizy czynników, które mają
    wpływ na zużycie ciepła oraz koszt jego zakupu.
    Najemcy lokali mieszkalnych nie mają możliwości zawarcia umowy na dostawę mediów
    bezpośrednio z ich dostawcami. W związku z tym, Gmina działająca poprzez swoją
    jednostkę budżetową – A obciąża najemców lokali mieszkalnych kosztami mediów
    poprzez ich comiesięczne wykazywanie w zbiorczym dokumencie naliczeniowym.
    Wątpliwości Państwa dotyczą kwestii czy podlegają zwolnieniu czynności wykonywane
    przez Państwa, jako właściciela lokali mieszkalnych tworzących na danych
    nieruchomościach wspólnoty mieszkaniowe, na rzecz najemców tych lokali
    wykorzystujących lokale wyłącznie na cele mieszkaniowe, a polegające na odsprzedaży
    mediów, za które pobierane są opłaty niezależne od właściciela za energię cieplną
    (centralne ogrzewanie i podgrzanie wody) i dostawę wody i odprowadzanie ścieków.
    Analiza opisanej sytuacji prowadzi do wniosku, że spełniają Państwo warunki
    uprawniające do zastosowania zwolnienia od podatku w odniesieniu do czynności

    polegających na dostawie mediów tj. energii cieplnej oraz wody i ścieków do lokali
    mieszkalnych na podstawie § 3 ust. 1 pkt 11 rozporządzenia. Są Państwo właścicielem
    lokali mieszkalnych, członkiem Wspólnot Mieszkaniowych, które są oddane w najem
    lokatorom. Zgodnie z treścią umów najmu lokale wynajmowane są z przeznaczeniem
    wyłącznie na cele mieszkaniowe. Osoby wynajmujące lokale mieszkalne, wynajmują je
    w celu zaspokojenia ich własnych potrzeb mieszkaniowych, a więc realizują w nich
    własne cele mieszkaniowe.
    Zatem mogą Państwo korzystać ze zwolnienia od podatku dla dostawy mediów tj.
    energii cieplnej oraz wody i ścieków do lokali mieszkalnych na podstawie § 3 ust. 1 pkt
    11 rozporządzenia.
    Państwa stanowisko jest prawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Państwo przedstawili i stanu prawnego,
    który obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    - Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z
    dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.).
    Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie
    zgodna (tożsama) z opisem zdarzenia przyszłego i zastosują się Państwo do
    interpretacji.
    - Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
        z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    - Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego
    Sądu Administracyjnego w .... Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje
    ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
    (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
    - w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
    - w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP
      (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 ustawy z
    dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa.