Interpretacja indywidualna
Sygnatura: ILPP1/443-1009/12-4/AI
Organ: Dyrektor Izby Skarbowej w Poznaniu
Data wydania: 2013-01-23
Teza: Opodatkowanie opłat za media pobierane od najemców lokali użytkowych
Słowa kluczowe: lokal-lokal mieszkalny; lokal-lokal użytkowy; media; najem; stawka-stawki podatku; zwolnienie
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II-Rozdział 1-art. 5; [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział VIII-Rozdział 2

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA

Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2012 r., poz. 749 ze zm.) oraz § 2 i § 6 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz. U. Nr 112, poz. 770 ze zm.) Dyrektor Izby Skarbowej w Poznaniu działając w imieniu Ministra Finansów stwierdza, że stanowisko, przedstawione we wniosku z dnia 29 października 2012 r. (data wpływu 30 października 2012 r.), uzupełnionym pismem z dnia 18 stycznia 2013 r. (data wpływu 21 stycznia 2013 r.) o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie stawki podatku dla dostawy mediów do lokali użytkowych – **jest prawidłowe.**

UZASADNIENIE

W dniu 30 października 2012 r. został złożony ww. wniosek o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie stawki podatku dla dostawy mediów do lokali użytkowych. Wniosek uzupełniono w dniu 21 stycznia 2013 r. o doprecyzowanie opisu sprawy oraz o własne stanowisko w sprawie oceny prawnej opisanego zdarzenia przyszłego.

W przedmiotowym wniosku zostało przedstawione następujące zdarzenie przyszłe.

Wnioskodawca jest jednostką prowadzącą działalność gospodarczą polegającą na świadczeniu usług rehabilitacyjnych zwolnionych oraz z tytułu wynajmu pomieszczeń. Zainteresowany jest zarejestrowany jako czynny podatnik podatku od towarów i usług - podatku VAT. Jest administratorem nieruchomości. Budynek w części należy do Fundacji, a w części do Urzędu Miasta. W związku z powyższym zostały podpisane umowy najmu pomieszczeń z podmiotami prowadzącymi działalność gospodarczą i niebędącymi podatnikami podatku VAT.

Osoby wynajmujące pomieszczenia w części należącej do Urzędu Miasta czynsz od wynajmu lokalu będą płacić bezpośrednio do Urzędu Miasta. Natomiast opłaty za media opłacane będą procentowo od faktycznie zużytych mediów do administratora budynku, czyli do Ośrodka Rehabilitacji Fundacji - jednostkę, na którą dostawcy poszczególnych mediów będą wystawiać faktury pierwotne. W zawartych umowach najmu zostały określone koszty, które ponoszone będą przez Najemców.

Zgodnie z tymi zapisami najemcy w części budynku Fundacji zobowiązani będą do zapłaty Wynajmującemu:

1.  ustalonego wartościowo miesięcznego czynszu wraz z należnym podatkiem VAT w wysokości 23%;
2.  zwrotu miesięcznych kosztów eksploatacji lokalu z tytułu wykorzystywania mediów, w tym:
    1.  koszty za energię elektryczną,
    2.  koszty za energię cieplną,
    3.  koszty za zużycie wody i odprowadzanie ścieków,
    4.  koszty za wywóz nieczystości,
    5.  koszty za usługę monitoringową,
    6.  koszty za usługę sprzątania.

Natomiast najemcy w części budynku Urzędu Miasta zobowiązani będą do zapłaty Wynajmującemu tylko zwrotu miesięcznych kosztów eksploatacji budynku, zgodnie z powyższymi zapisami w punkcie 2a-f.

Z tytułu najmu lokalu najemcy zobowiązują się dokonać płatności miesięcznego czynszu na podstawie faktur, które wystawiane będą na początku lub na końcu każdego miesiąca zgodnie z zawartymi ustaleniami w umowie najmu z poszczególnymi Najemcami.

W sposób odrębny od czynszu najemcy ponosić będą koszty związane z eksploatacją lokalu, które będą naliczane wg procentowego udziału danego najemcy w ogólnych kosztach poszczególnych faktur pierwotnych. Koszty te będą rozliczane w formie refaktury po otrzymaniu faktur pierwotnych od dostawców poszczególnych usług. Powyższe obciążenia nie będą zawierały żadnej marży, lecz faktyczne koszty zużytych mediów. Do wystawianych refaktur dołączone będą kserokopie faktur pierwotnych.

Ponadto, z pisma z dnia 18 stycznia 2013 r., stanowiącego uzupełnienie do wniosku wynika, iż Wnioskodawca jest jednostką prowadzącą działalność gospodarczą. Jest administratorem budynku, w którym część pomieszczeń została przeznaczona na wynajem. Pomieszczenia, które są przedmiotem umów najmu są lokalami użytkowymi. W lokalach tych najemcy niebędący podatnikami podatku VAT prowadzą działalność gospodarczą.

Stroną, która zawarła umowy o dostawę mediów, w tym o dostawę wody, odprowadzanie ścieków oraz wywóz nieczystości jest Wnioskodawca. Poszczególni najemcy zostaną obciążeni wg procentowego udziału w ogólnych kosztach związanych z eksploatacją budynku. Koszty te będą naliczane w formie refaktury po otrzymaniu faktur pierwotnych od dostawców poszczególnych usług.

W związku z powyższym zadano następujące pytanie.

Jaka stawka podatku VAT powinna obowiązywać przy refakturowaniu kosztów dostarczanych mediów w szczególności za zużycie wody i odprowadzenie ścieków oraz za wywóz nieczystości, czy należy zastosować stawkę VAT właściwą dla tych dostaw, tj. 8%, czy też według stawki podatku VAT przewidzianej dla usługi najmu, tj. 23%?

Zdaniem Wnioskodawcy, celem fakturowania jest przeniesienie kosztów na podmiot, który z danych usług faktycznie korzystał. Ogólne zasady refakturowania związane są z zasadą „przywiązania stawki do przedmiotu opodatkowania”. Dokonując zatem odsprzedaży usług obcych, czyli usług nabytych od innych podmiotów, w tym refakturując usługi za media - refakturowanie winno odbywać się według stawek właściwych dla tych usług. Obciążenie to dotyczy m. in. usług wymienionych w Załączniku nr 3 do ustawy o podatku od towarów i usług poz. 140-142 i 149 - czyli takich, do których ma zastosowanie obniżona stawka podatku od towarów i usług, tj. 8%. Potwierdzeniem powyższego poglądu jest interpretacja indywidualna Dyrektora Izby Skarbowej w Warszawie z dnia 1 czerwca 2010 r., sygn. IPPP3-443-231/10-2/JF. Jednocześnie analogiczne stanowisko wyraził NSA w wyroku z dnia 31 maja 2011 r. nr I FSK 740/10 – „w przypadku usługi najmu, przepis art. 29 ust. 1 ustawy o VAT należy tak interpretować, że opłaty wynikające z eksploatacji lokalu przez najemcę, tj.: za energię cieplną dostawę wody, odbiór ściekowi wywóz nieczystości powinny być ujmowane do podstawy opodatkowania jako składniki czynszu z tytułu usługi najmu, chyba że z umowy najmu zawartej pomiędzy wynajmującym, a najemcą wynika jednoznacznie, że opłaty te (wszystkie lub niektóre) na podstawie art. 30 ust. 3 tej ustawy, są regulowane przez najemcę na rzecz wynajmującego w sposób odrębny od czynszu”.

Niemniej Wnioskodawca sądzi, że media stanowią element świadczenia należnego z tytułu umowy najmu lokalu i wraz z czynszem stanowią obrót, w rozumieniu art. 29 ust. 1 ustawy o podatku VAT z tytułu świadczenia usług najmu. Opłaty te pozostają w bezpośrednim związku z przedmiotem umów stanowiąc część świadczonej usługi zasadniczej i podlegają opodatkowaniu wg stawek właściwych dla usługi najmu, tj. stawki 23 % dla lokali użytkowych.

Wnioskodawca ponownie wskazuje, iż uzasadnienie takiego stanowiska jest interpretacja indywidualna Dyrektora Izby Skarbowej w Łodzi z dnia 18 listopada 2011 r. sygn. IPTPP2/443-531/11-4/JS.

Zatem obydwa stanowiska Wnioskodawcy budzą rozbieżności i nie dają pewności odnośnie prawidłowości postępowania przy refakturowaniu kosztów za media.

Zdaniem Wnioskodawcy, ostatecznie sformułowanym w piśmie z dnia 18 stycznia 2013 r., media stanowią element świadczenia należnego z tytułu umowy najmu lokalu i wraz z czynszem podlegają opodatkowaniu. Opłaty za poszczególne media pozostają w bezpośrednim związku z przedmiotem umowy najmu stanowiąc jak gdyby cześć świadczonej usługi zasadniczej, w związku z tym podlegają opodatkowaniu wg stawek właściwych dla usługi najmu, tj. stawki 23% do lokali użytkowych. Potwierdzeniem takiego stanowiska jest interpretacja indywidualna Dyrektora Izby Skarbowej w Łodzi z dnia 18 listopada 2011 r. sygn. IPTPP2/443-531/11-4/JS.

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego zdarzenia przyszłego uznaje się za prawidłowe.

Zgodnie z treścią art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t. j. Dz. U. z 2011 r. Nr 177, poz. 1054 ze zm.), zwanej dalej ustawą, opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlegają odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju.

W myśl art. 8 ust. 1 ustawy, przez świadczenie usług, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się każde świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu art. 7 (…).

W myśl art. 8 ust. 2a ustawy, w przypadku gdy podatnik, działając we własnym imieniu, ale na rzecz osoby trzeciej, bierze udział w świadczeniu usług, przyjmuje się, że ten podatnik sam otrzymał i wyświadczył te usługi.

Powyższy przepis stanowi implementację art. 28 Dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. Urz. UE L Nr 347, str. 1, ze zm.). Zgodnie z tym artykułem, w przypadku, kiedy podatnik działając we własnym imieniu, ale na rzecz osoby trzeciej, bierze udział w świadczeniu usług, przyjmuje się, że podatnik ten nabył i wyświadczył te usługi.

Oznacza to, że podmiot świadczący (sprzedający) daną usługę nabytą we własnym imieniu, lecz na rzecz osoby trzeciej, traktowany jest najpierw jako usługobiorca, a następnie jako usługodawca tej samej usługi. Przeniesienie ciężaru kosztów na inną osobę, nie może być zatem w żaden inny sposób potraktowane niż jako świadczenie usługi w tym samym zakresie.

Na podstawie art. 29 ust. 1 ustawy, postawą opodatkowania jest obrót, z zastrzeżeniem ust. 2-21, art. 30-32, art. 119 oraz art. 120 ust. 4 i 5. Obrotem jest kwota należna z tytułu sprzedaży, pomniejszona o kwotę należnego podatku. Kwota należna obejmuje całość świadczenia należnego od nabywcy lub osoby trzeciej. Obrót zwiększa się o otrzymane dotacje, subwencje i inne dopłaty o podobnym charakterze mające bezpośredni wpływ na cenę (kwotę należną) towarów dostarczanych lub usług świadczonych przez podatnika, pomniejszone o kwotę należnego podatku.

Stosownie do brzmienia art. 30 ust. 3 ustawy, w przypadku gdy podatnik, działając we własnym imieniu, ale na rzecz osoby trzeciej, bierze udział w świadczeniu usług, podstawą opodatkowania jest kwota należna z tytułu świadczenia usług, pomniejszona o kwotę podatku.

Stawka podatku od towarów i usług, stosownie do treści art. 41 ust. 1 ustawy, wynosi 22%, z zastrzeżeniem ust. 2-12c, art. 83, art. 119 ust. 7, art. 120 ust. 2 i 3, art. 122 i art. 129 ust. 1.

Jednakże zgodnie z art. 146a pkt 1 ustawy, w okresie od dnia 1 stycznia 2011 r. do dnia 31 grudnia 2013 r., z zastrzeżeniem art. 146f, stawka podatku, o której mowa w art. 41 ust. 1 i 13, art. 109 ust. 2 i art. 110, wynosi 23%.

Ze złożonego wniosku wynika, że Wnioskodawca jest jednostką prowadzącą działalność gospodarczą polegającą na świadczeniu usług rehabilitacyjnych zwolnionych oraz z tytułu wynajmu pomieszczeń. Zainteresowany jest zarejestrowany jako czynny podatnik podatku od towarów i usług. Jest administratorem nieruchomości – budynku, który w części należy do Fundacji, a w części do Urzędu Miasta. Część pomieszczeń przedmiotowego budynku została przeznaczona na wynajem. Pomieszczenia, które są przedmiotem umów najmu są lokalami użytkowymi. W lokalach tych, najemcy niebędący podatnikami podatku VAT prowadzą działalność gospodarczą. Stroną, która zawarła umowy o dostawę mediów, w tym o dostawę wody, odprowadzanie ścieków oraz wywóz nieczystości jest Wnioskodawca. Poszczególni najemcy zostaną obciążeni wg procentowego udziału w ogólnych kosztach związanych z eksploatacją budynku. Koszty te będą naliczane w formie refaktury po otrzymaniu faktur pierwotnych od dostawców poszczególnych usług. W zawartych umowach najmu zostały określone koszty, które ponoszone będą przez Najemców. Zgodnie z zapisami najemcy w części budynku Fundacji Mielnica zobowiązani będą do zapłaty Wynajmującemu:

1.  ustalonego wartościowo miesięcznego czynszu wraz z należnym podatkiem VAT w wysokości 23 %;
2.  zwrotu miesięcznych kosztów eksploatacji lokalu z tytułu wykorzystywania mediów, w tym: koszty za energię elektryczną, cieplną, za zużycie wody i odprowadzanie ścieków, za wywóz nieczystości, za usługę monitoringową, koszty za usługę sprzątania.

Natomiast najemcy w części budynku Urzędu Miasta zobowiązani będą do zapłaty Wynajmującemu tylko zwrotu miesięcznych kosztów eksploatacji budynku, tj. koszty za usługę sprzątania. Z tytułu najmu lokalu najemcy zobowiązują się dokonać płatności miesięcznego czynszu na podstawie faktur, które wystawiane będą na początku lub na końcu każdego miesiąca zgodnie z zawartymi ustaleniami w umowie najmu z poszczególnymi Najemcami.

Odnosząc się do powyższego wskazać należy, że umowa najmu jest cywilnoprawną umową nakładającą na strony - zarówno wynajmującego, jak i najemcę – określone przepisami obowiązki. W myśl art. 659 § 1 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks Cywilny (Dz. U. Nr 16, poz. 93 ze zm.), przez umowę najmu wynajmujący zobowiązuje się oddać najemcy rzecz do używania przez czas oznaczony lub nie oznaczony, a najemca zobowiązuje się płacić wynajmującemu umówiony czynsz.

Tak więc, oddanie rzeczy innej osobie do używania przez czas oznaczony lub nieoznaczony na podstawie umowy najmu związane jest z wzajemnym świadczeniem najemcy polegającym na zapłacie umówionego czynszu. Z powyższego wynika, że umówiony między stronami czynsz jest wynagrodzeniem za możliwość korzystania z cudzej własności i stanowi świadczenie wzajemne należne za używanie lokalu przez jego najemcę.

Należy zaznaczyć, że strony w umowach cywilnoprawnych określają, co jest przedmiotem sprzedaży. Jeżeli przedmiotem sprzedaży jest usługa najmu nieruchomości, wówczas nie można z niej wyłączyć poszczególnych elementów kosztów do odrębnej sprzedaży w przypadku, gdy wynajmujący wyposaża przedmiot najmu w dodatkowe elementy (np. „media”), ponieważ obrotem podatnika jest uzgodniona kwota za wykonanie określonej usługi, bez względu na jej poszczególne elementy (woda, odprowadzenie ścieków, energia elektryczna, itp.).

W przypadku najmu powierzchni użytkowej ustawodawca nie zdefiniował, jakie koszty wynajmującego mieszczą się w pojęciu „czynszu”, a obciążenie nimi najemcy zależy wyłącznie od zawartej umowy.

W sytuacji, gdy korzystający z obiektu nie ma zawartej umowy bezpośrednio z dostawcą „mediów”, wydatki za tzw. „media” stanowiące element świadczenia należnego z tytułu umowy najmu budynku (jego części), stanowią wraz z czynszem obrót w rozumieniu art. 29 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług, z tytułu świadczenia usług najmu. W takim przypadku najem pozostaje usługą złożoną z różnych świadczeń, prowadzących do realizacji określonego celu - najmu nieruchomości. Świadczenia te są bowiem nierozerwalnie związane z usługą najmu, jako konieczne do korzystania z części budynku, mające w stosunku do niej charakter poboczny. Usługa pomocnicza, taka jak zapewnienie przykładowo dostępu do wody nie stanowi celu samego w sobie, lecz jest środkiem do pełnego zrealizowania lub wykorzystania usługi zasadniczej.

Najemca odrębnie i niezależnie od czynszu może ponosić koszty „mediów”, jeżeli zawrze umowę bezpośrednio z ich dostawcą. W przypadku braku takiej umowy, jak wskazano powyżej, najem pozostaje usługą złożoną z różnych świadczeń, prowadzących do realizacji określonego celu – najmu nieruchomości.

Zwrócić należy także uwagę na to, że zgodnie z wolą ustawodawcy, kwota należna obejmuje całość świadczenia należnego od nabywcy lub osoby trzeciej. Pojęcie kwoty należnej (obrotu) z tytułu sprzedaży należy łączyć z pojęciem wynagrodzenia czy zapłaty, które jest sprzedawcy należne z tytułu jego świadczenia na rzecz nabywcy. Uregulowanie wynikające z art. 29 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług, stanowi odpowiednik art. 73 Dyrektywy 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. U. UE L 347). Stosownie do art. 73 powołanej Dyrektywy, (…) podstawa opodatkowania obejmuje wszystko, co stanowi zapłatę otrzymaną lub którą dostawca lub usługodawca otrzyma w zamian za dostawę towarów lub świadczenie usług od nabywcy, usługobiorcy lub osoby trzeciej, włącznie z subwencjami związanymi bezpośrednio z ceną takiej dostawy lub świadczenia.

Przepis art. 73 Dyrektywy posługuje się pojęciem zapłaty (wynagrodzenia), którą dostawca lub świadczący usługę otrzymał lub ma otrzymać, a ustawodawca polski stanowi o obrocie, którym jest kwota należna z tytułu sprzedaży. Mimo różnic w nazewnictwie należy uznać, że pojęcia te sobie odpowiadają.

Jak stanowi art. 78 Dyrektywy, podstawa opodatkowania obejmuje również podatki, cła, opłaty i inne należności, z wyjątkiem samego VAT. Zgodnie z tym samym przepisem Dyrektywy, podstawa opodatkowania obejmuje koszty dodatkowe, takie jak koszty prowizji, opakowania, transportu i ubezpieczenia, pobierane przez dostawcę lub usługodawcę od nabywcy lub usługobiorcy. Państwa Członkowskie mogą uznać za dodatkowe koszty wydatki będące przedmiotem odrębnej umowy. Przepis ten wyjaśnia, jakie elementy uwzględnia się przy ustalaniu wynagrodzenia, stanowiącego podstawę opodatkowania i wymienia przykładowo kilka rodzajów kosztów mieszczących się w pojęciu podstawy opodatkowania. Dotyczy on kosztów bezpośrednio związanych z zasadniczą dostawą towarów lub usług, które zwiększają łączną kwotę należną z tytułu transakcji. Zgodnie z tą regulacją, każdy koszt bezpośrednio związany z dostawą towarów lub świadczeniem usług, którym dostawca obciążył nabywcę, powinien być włączony do podstawy opodatkowania. Zasada włączenia tych świadczeń do podstawy opodatkowania oznacza, że wartości tego typu kosztów, których ciężar przerzucany jest na nabywcę, nie wykazuje się jako odrębnego świadczenia, lecz traktuje jako element świadczenia zasadniczego, z zastosowaniem stawki podatku właściwej dla świadczenia zasadniczego.

Wykładnia art. 29 ust. 1 ustawy, z uwzględnieniem treści unormowań Dyrektywy jest w pełni uzasadniona i zapewnia prawidłową interpretację tego przepisu. Zatem, jeżeli z zawartej umowy najmu, jak wskazał Wnioskodawca, wynika, że oprócz czynszu najmu, najemca ponosi również opłaty za media, związane z konkretnym lokalem, oznacza to, że do podstawy opodatkowania winny być wliczane także koszty dodatkowe, bezpośrednio związane z zasadniczą usługą najmu, tj. koszty mediów, którymi Wnioskodawca obciąża najemcę w związku ze świadczeniem usługi najmu.

Mając na uwadze powyższe, wydatki za media stanowiące obrót w rozumieniu art. 29 ust. 1 ustawy, są opodatkowane stawką właściwą dla świadczonych usług najmu.

Świadczenia te są bowiem nierozerwalnie związane z usługą najmu, jako konieczne do korzystania z lokalu, mające w stosunku do niej charakter poboczny. Jak wskazano wyżej, z treści art. 29 ust. 1 ustawy wynika, że podstawą opodatkowania jest obrót. Zaś obrotem jest kwota należna z tytułu sprzedaży, pomniejszona o kwotę należnego podatku. Kwota należna obejmuje całość świadczenia należnego od nabywcy lub osoby trzeciej. W związku z powyższym, kwota należna obejmuje wszystkie koszty związane z usługą najmu, kształtujące w efekcie kwotę żądaną od nabywcy.

Zatem, w ocenie Organu, nie można sztucznie wyodrębniać z usługi najmu lokalu, pewnych czynności tylko w tym celu, aby opodatkować je wg innych stawek VAT niż usługa podstawowa (poprzez refakturowanie). Do takiego postępowania nie uprawniają cyt. wyżej przepisy definiujące podstawę opodatkowania i obrót. W przypadku, gdy dany podmiot świadczy usługę o charakterze kompleksowym, stanowiącą w istocie jedno, niepodzielne świadczenie, to wówczas nie jest dopuszczalne dzielenie tej usługi na części i dokonywanie refakturowania jej poszczególnych elementów.

Przedmiotem świadczenia na rzecz najemców jest usługa najmu lokali użytkowych, a koszty dostawy mediów są elementem tej usługi. W efekcie, na podstawie art. 29 ust. 1 ustawy, w sytuacji, gdy korzystający z lokalu nie ma zawartej umowy bezpośrednio z dostawcą mediów, wydatki za media stanowią wraz z czynszem obrót z tytułu świadczenia usług najmu. Tym samym, opłaty za media podlegają opodatkowaniu stawką właściwą dla świadczonych usług najmu.

Powyższe stanowisko potwierdza orzeczenie TSUE z dnia 27 września 2012 r. w sprawie C 392/11, w którym stwierdzono, iż: „najem nieruchomości i związane z tym najmem świadczenie usług (…) mogą stanowić jedno świadczenie z punktu widzenia podatku od wartości dodanej”.

Mając na uwadze powyższe przepisy oraz opis zawarty we wniosku należy stwierdzić, iż pobierane od najemców opłaty, są częścią składową świadczenia głównego, tj. usługi najmu lokalu użytkowego.

W związku z powyższym stwierdzić należy, iż opłaty za media, w szczególności za zużycie wody i odprowadzenie ścieków oraz za wywóz nieczystości, będące składnikiem kompleksowej usługi najmu lokali użytkowych stanowią obrót w rozumieniu art. 29 ust. 1 ustawy i opodatkowane są wg 23% stawki podatku VAT, zgodnie z art. 146a pkt 1 ustawy.

Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dniu wydania interpretacji.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu, ul. Ratajczaka 10/12, 61-815 Poznań po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – t. j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy).

Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Poznaniu, Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Lesznie, ul. Dekana 6, 64-100 Leszno.