Interpretacja indywidualna
Sygnatura: IBPB-2-1/4511-197/15/MD
Organ: Dyrektor Izby Skarbowej w Katowicach
Data wydania: 2015-08-31
Teza: Skutki podatkowe otrzymania kompostownika sfinansowanego przez Gminę ze środków na gospodarowanie odpadami komunalnymi, należącego do zadań własnych gminy
Słowa kluczowe: gmina; podatek-podatek dochodowy-podatek dochodowy od osób fizycznych; przychód; płatnik; świadczenie-świadczenie nieodpłatne
Przepisy: [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-Rozdział 2-art. 11

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA

Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2015 r., poz. 613) oraz § 5 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz.U. Nr 112, poz. 770, ze zm.) w związku z § 9 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 kwietnia 2015 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz.U., poz. 643) – Dyrektor Izby Skarbowej w Katowicach, działający w imieniu Ministra Finansów, stwierdza, że stanowisko Wnioskodawcy przedstawione we wniosku z 15 maja 2015 r. (data wpływu do Biura – 2 czerwca 2015 r.) o wydanie interpretacji indywidualnej przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie skutków podatkowych użyczenia oraz przekazania na własność kompostownika – **jest prawidłowe.**

UZASADNIENIE

W dniu 2 czerwca 2015 r. wpłynął do Biura ww. wniosek o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie skutków podatkowych użyczenia oraz przekazania na własność kompostownika.

W przedmiotowym wniosku został przedstawiony następujący stan faktyczny:

Gmina zgodnie z przepisami ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach jest zobowiązana do odbioru odpadów komunalnych od osób fizycznych oraz prawnych. Zobowiązana jest także do ograniczenia do 35% całkowitej masy odpadów biodegradowalnych przekazywanych do składowania w stosunku do masy tych odpadów wytworzonych w 1995 r. Z tego tytułu mieszkańcy płacą opłatę za gospodarowanie odpadami komunalnymi. Z tych dochodów część mieszkańców otrzyma kompostowniki na odpady biodegradowalne. Przekazanie nastąpi na podstawie spisanej umowy bezpłatnego użyczenia na okres 48 miesięcy, po upływie której kompostownik stanie się ich własnością.

W przypadku zniszczenia kompostownika lub trwałego uszkodzenia uniemożliwiającego dalsze użytkowanie, powstałego z winy biorącego do używania, będzie on zobowiązany do zwrotu na rzecz użyczającego wartości kompostownika z dnia zawarcia umowy, pomniejszonej o 1/48 wartości kompostownika za każdy miesiąc użytkowania.

Biorący do użytkowania zobowiązuje się do wykorzystania w celu kompostowania wytworzonych przez siebie odpadów zielonych oraz odpadów kuchennych ulegających biodegradacji wyłącznie na własnej nieruchomości zgodnie z instrukcją dołączoną do kompostownika.

W przypadku przekazania kompostownika bez zgody użyczającego osobie trzeciej przed zakończeniem okresu użytkowania, użytkownik zostanie obciążony kosztami zakupu nowego kompostownika.

Użyczający zastrzega sobie prawo kontroli sposobu wykorzystania kompostownika w okresie trwania umowy.

Kompostowniki zostały zakupione przez Gminę. Wartość kompostownika to:

*   900 l. – 233,70 zł.
*   500 l. – 166,05 zł.

W związku z powyższym zadano następujące pytania:

1.  Czy w momencie zawarcia umowy użyczenia powstaje przychód u biorącego, czy świadczenie rzeczowe jest zwolnione z opodatkowania?
2.  Czy w momencie przejścia na własność kompostownika powstaje przychód u biorącego, czy świadczenie rzeczowe jest zwolnione z opodatkowania?
3.  Czy należy i kiedy wystawić PIT-8C?

Wnioskodawca stoi na stanowisku, iż w momencie zawarcia umowy użyczenia oraz w momencie przejścia na własność kompostownika nie powstaje przychód u biorącego. Nie należy wystawiać PIT-8C.

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego stanu faktycznego uznaje się za prawidłowe.

Podstawową zasadą obowiązującą w przepisach ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych jest zasada powszechności opodatkowania. W myśl tej zasady, wyrażonej w art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz.U. z 2012 r., poz. 361, ze zm.), opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.

Z treści tego przepisu wynika zatem, że opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody uzyskane przez podatnika, z wyjątkiem tych, które zostały enumeratywnie wymienione przez ustawodawcę w katalogu zwolnień przedmiotowych ustawy bądź, od których Minister Finansów zaniechał poboru podatku, w drodze rozporządzenia.

Na podstawie art. 11 ust. 1 cytowanej ustawy przychodami, z zastrzeżeniem art. 14-15, art. 17 ust. 1 pkt 6, 9 i 10 w zakresie realizacji praw wynikających z pochodnych instrumentów finansowych, art. 19, art. 20 ust. 3 i art. 30f, są otrzymane lub postawione do dyspozycji podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń.

W treści art. 10 ust. 1 ww. ustawy zostały określone źródła przychodów, gdzie m.in. wymienia się inne źródła (pkt 9). Zgodnie z art. 20 ust. 1 ww. ustawy za przychody z innych źródeł, o których mowa w art. 10 ust. 1 pkt 9, uważa się w szczególności: kwoty wypłacone po śmierci członka otwartego funduszu emerytalnego wskazanej przez niego osobie lub członkowi jego najbliższej rodziny, w rozumieniu przepisów o organizacji i funkcjonowaniu funduszy emerytalnych, kwoty uzyskane z tytułu zwrotu z indywidualnego konta zabezpieczenia emerytalnego oraz wypłaty z indywidualnego konta zabezpieczenia emerytalnego, w tym także dokonane na rzecz osoby uprawnionej na wypadek śmierci oszczędzającego, zasiłki pieniężne z ubezpieczenia społecznego, alimenty, stypendia, dotacje (subwencje) inne niż wymienione w art. 14, dopłaty, nagrody i inne nieodpłatne świadczenia nienależące do przychodów określonych w art. 12-14 i 17 oraz przychody nieznajdujące pokrycia w ujawnionych źródłach.

Zauważyć należy, że powołany wyżej przepis wymienia określone rodzaje przychodów stanowiące pewien katalog o charakterze otwartym, a tym samym nie rozstrzyga w sposób ostateczny co jest przychodem z „innych źródeł”. Użycie przez ustawodawcę zwrotu „w szczególności” przesądza, że przedmiotowy katalog nie ma charakteru zamkniętego, wyczerpującego. Innymi słowy, przychody niemieszczące się w źródłach przychodów wymienionych w art. 10 ust. 1 pkt 1-8a ww. ustawy i niewymienione w katalogu zwolnień przedmiotowych przewidzianych w tej ustawie stanowią przychody z innych źródeł. Zatem o przychodzie podatkowym z innych źródeł będziemy mówić w każdym przypadku, kiedy u podatnika wystąpią realne korzyści majątkowe.

Przepisy ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych nie zawierają definicji pojęcia „nieodpłatnego świadczenia”. Dokonując zatem wykładni gramatycznej, za „nieodpłatne świadczenie” uznać należy świadczenia „nie wymagające opłaty, takie za które się nie płaci, bezpłatne” (Nowy Słownik Języka Polskiego, PWN, Warszawa 2003 r.). Zatem należy przyjąć, że nieodpłatnym świadczeniem jest takie zdarzenie, którego skutkiem (następstwem) jest nieodpłatne przysporzenie majątku jednej osobie, kosztem majątku innej osoby, innego podmiotu.

Dla celów podatkowych przyjmuje się – co znajduje potwierdzenie w orzecznictwie – że pojęcie nieodpłatnego świadczenia ma szerszy zakres niż w prawie cywilnym. Obejmuje ono bowiem wszystkie zjawiska gospodarcze i zdarzenia prawne, których następstwem jest uzyskanie korzyści kosztem innego podmiotu, lub te wszystkie zdarzenia prawne i zdarzenia gospodarcze, których skutkiem jest nieodpłatne, to jest niezwiązane z kosztami lub inną formą ekwiwalentu, przysporzenie majątku danej osobie, mające konkretny wymiar finansowy.

Z przedstawionego we wniosku stanu faktycznego wynika, że Gmina realizuje zadania zgodnie z przepisami ustawy z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach (Dz.U. z 2013 r., poz. 1399, ze zm.). Z dochodów pozyskanych jako opłata uiszczona przez mieszkańców za gospodarowanie odpadami komunalnymi Gmina zakupi kompostowniki na odpady biodegradowalne i przekaże je mieszkańcom na podstawie umowy bezpłatnego użyczenia. Po 48 miesiącach używania kompostownik stanie się własnością mieszkańca.

Należy zauważyć, że zgodnie z art. 3 ust. 1 ww. ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach, utrzymanie czystości i porządku w gminach należy do obowiązkowych zadań własnych gminy.

Z treści wniosku wynika, iż Gmina zobowiązana jest ograniczać masę odpadów biodegradowalnych do składowania. Ograniczenie to realizuje poprzez przekazanie kompostowników mieszkańcom (tym samym zmniejszając masę odbioru). W tym kontekście należy stwierdzić, że skoro oddanie kompostowników do bezpłatnego używania, a w dalszym okresie otrzymania na własność, odbywa się w ramach nałożonych na Gminę zadań, to nie można twierdzić, że z tego tytułu po stronie mieszkańca powstaje przychód w rozumieniu art. 11 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Sposób realizowania przez Gminę zadań na nią nałożonych nie może generować przychodu po stronie jej mieszkańców.

Wobec powyższego stanowisko Wnioskodawcy należało uznać za prawidłowe.

Interpretacja dotyczy zaistniałego stanu faktycznego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia w przedstawionym stanie faktycznym.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, ul. Prymasa S. Wyszyńskiego 2, 44-100 Gliwice, po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz.U. z 2012 r., poz. 270, ze zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy).

Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Katowicach Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Bielsku-Białej, ul. Traugutta 2a, 43-300 Bielsko-Biała.