Interpretacja indywidualna
Sygnatura: IBPP2/443-397/14/ICz
Organ: Dyrektor Izby Skarbowej w Katowicach
Data wydania: 2014-07-25
Teza: Opodatkowanie czynności najmu lokalu mieszkalnego na cele działalności gospodarczej.
Słowa kluczowe: najem; stawka; stawka-stawki podatku-stawka preferencyjna podatku; usługi
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział VIII-Rozdział 1-art. 41

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA

Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2012r. poz. 749 ze zm.) oraz § 2 i § 5 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz. U. Nr 112, poz. 770 ze zm.) Dyrektor Izby Skarbowej w Katowicach, działający w imieniu Ministra Finansów, stwierdza, że stanowisko Wnioskodawcy przedstawione we wniosku z 17 kwietnia 2014r. (data wpływu 23 kwietnia 2014r.), uzupełnionym pismem z 14 lipca 2014r. (data wpływu 17 lipca 2014r.), o wydanie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie opodatkowania czynności najmu lokalu mieszkalnego na cele działalności gospodarczej – **jest prawidłowe.**

UZASADNIENIE

W dniu 23 kwietnia 2014r. wpłynął ww. wniosek o wydanie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie opodatkowania czynności najmu lokalu mieszkalnego na cele działalności gospodarczej.

Ww. wniosek został uzupełniony pismem z 14 lipca 2014r. (data wpływu 17 lipca 2014r.), będącym odpowiedzią na wezwanie tut. organu z 11 lipca 2014r. znak: IBPP2/443-397/14/ICz.

W przedmiotowym wniosku został przedstawiony następujący zaistniały stan faktyczny:

Podatnik prowadzi działalność gospodarczą i jest czynnym podatnikiem VAT. W styczniu 2013r. zakupił od spółki z o.o. budynek mieszkalny na własność stanowiący odrębny od gruntu przedmiot własności (grunt w wieczystym użytkowaniu). Wnioskodawca nabył w/w lokal na potrzeby prowadzonej przez niego jednoosobowej działalności gospodarczej i w związku z tą działalnością. Z tytułu kupna lokalu Wnioskodawca odliczył podatek VAT. Obecnie w/w lokal jest wynajmowany spółce z o.o., która wynajmuje ten lokal w celu wykorzystania go na cele prowadzenia działalności gospodarczej zgodnie z zawartą umową i § 1 pkt 2 tej umowy. Do kwoty czynszu doliczany jest podatek VAT w stawce 23%. Spółka, która wynajmuje lokal jest również czynnym podatkiem VAT. Na podstawie umowy najmu lokalu najemca zobowiązał się do korzystania z lokalu do celu prowadzenia działalności gospodarczej.

W piśmie uzupełniającym z 14 lipca 2014r. Wnioskodawca doprecyzował opis stanu faktycznego i wyjaśnił, że:

1.  Przedmiotem najmu jest lokal mieszkalny.
2.  Zgodnie z zawarta umową najemca wynajmuje lokal mieszkalny wyłącznie na cele działalności gospodarczej, z tego co wiadomo Wnioskodawcy lokal ma być wykorzystany na biura najemcy.
3.  Z postanowień umowy wynika, że lokal może być wykorzystywany wyłącznie na cele prowadzonej działalności gospodarczej, w żadnym wypadku na cele mieszkaniowe.
4.  Najemca wykorzystuje wynajmowany lokal wyłącznie na cele działalności gospodarczej, zgodnie z zapisami umowy, lokal ten nie może być wykorzystywany do celów mieszkaniowych.

W związku z powyższym zadano następujące pytanie:

Czy najem lokalu mieszkalnego na cele działalności gospodarczej wykonywanej przez Najemcę podlega podatkowi VAT według stawki 23%?

Stanowisko Wnioskodawcy:

Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy o podatku od towarów i usług opodatkowaniu ww. podatkiem, podlegają odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju.

W myśl art. 15 ust. 1 ustawy, podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności.

Działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody. W świetle ustawy o podatku od towarów i usług najem stanowi działalność gospodarczą. Zgodnie bowiem z art. 15 ust. 2 ustawy VAT, działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych.

Niewątpliwie więc najem nieruchomości - jako wykorzystywanie towaru (nieruchomości) w sposób ciągły dla celów zarobkowych - stanowi działalność gospodarczą w rozumieniu ustawy VAT. Nie ma przy tym znaczenia to, czy podatnik postanowi wynajmować daną rzecz w ramach zarejestrowanej pozarolniczej działalności gospodarczej, czy też poza nią. Podkreślone zostało to m.in. w interpretacji indywidualnej wydanej 1 lutego 2013r. przez Dyrektora Izby Skarbowej w Łodzi (nr IPTPP47443-769/12-2/UNR). Organ podatkowy stwierdził, że najem, wypełnia określoną w art. 15 ust. 2 ustawy o VAT definicję działalności gospodarczej, jeżeli wykonywany jest w sposób ciągły dla celów zarobkowych (zawierane umowy najmu mają zazwyczaj długotrwały charakter, a uzyskiwane korzyści z tego tytułu są w zasadzie stałe). Zatem istotnym jest wykorzystanie towaru w sposób ciągły dla celów zarobkowych bez względu na to, czy najem będzie prowadzony w ramach działalności gospodarczej, czy jako odrębne źródło przychodu w rozumieniu przepisów o podatku dochodowym od osób fizycznych.

W zależności od kilku kwestii na wynajmującym ciążyć będą obowiązki wynikające z ustawy VAT, m.in. od tego: czy wynajmujący prowadzi pozarolniczą działalność gospodarczą, na jaki cel wykorzystywana jest wynajmowana nieruchomość (cele mieszkaniowe, cele krótkotrwałego zakwaterowania czy też inne), jakie są obroty z wynajmu na cele inne niż mieszkaniowe.

W przedstawionym stanie faktycznym lokal wynajmowany jest na rzecz spółki, która lokal ten wynajmuje na potrzeby swojej działalności gospodarczej. Wynajmujący jest również podatnikiem VAT z tytułu prowadzonej pozarolniczej działalności gospodarczej. Zatem przedmiot najmu jest wykorzystywany na cele inne niż mieszkaniowe. Zatem w przedstawionej sytuacji, gdy wynajmujący prowadzi jednoosobową pozarolniczą działalność gospodarczą, z tytułu której jest już podatnikiem VAT, wówczas w składanej deklaracji VAT ma obowiązek wykazania obrotu z tytułu najmu prywatnego i to bez względu na to, czy przedmiot najmu jest wykorzystywany na cele mieszkaniowe, czy też inne. Przeznaczenie wynajmowanej nieruchomości będzie miało jedynie wpływ na to, czy usługa najmu będzie korzystać ze zwolnienia od opodatkowania, czy też właściwą będzie stawka obniżona 8% lub podstawowa 23%. Jeśli wynajmujący jest podatnikiem VAT, istotne znaczenie będzie miało właściwe określenie stawek VAT dla danej usługi najmu. I tak, w przypadku wynajmowania nieruchomości o charakterze mieszkalnym lub części nieruchomości na własny rachunek, wyłącznie na cele mieszkaniowe, w oparciu o art. 43 ust. 1 pkt 36 ustawy VAT, zastosowanie znajdzie zwolnienie od podatku VAT. Jednak to zwolnienie nie znajdzie tu zastosowania, bowiem zgodnie z § 1 pkt 2 umowy najmu lokalu z dnia 31 marca 2014 r. jasno wynika, że lokal wykorzystany będzie na cele prowadzenia działalności gospodarczej. Ze zwolnienia od podatku od towarów i usług korzysta wyłącznie świadczenie usług wynajmu nieruchomości o charakterze mieszkalnym na cele mieszkalne, natomiast usługi w zakresie wynajmowania lub dzierżawienia nieruchomości o charakterze niemieszkalnym opodatkowane są stawką podatku w wysokości 23%. Zastosowanie zwolnienia jest więc uzależnione od spełnienia przesłanek obiektywnych dotyczących charakteru wynajmowanego lokalu (lokal mieszkalny) oraz subiektywnych dotyczących przeznaczenia wynajmowanego lokalu (cel mieszkaniowy). Stawka 8% ma natomiast zastosowanie do usług związanych z zakwaterowaniem (PKWiU 55).

W przypadku wynajmu na pozostałe cele, tj. ani nie na cele mieszkaniowe, ani związane z zakwaterowaniem, obowiązuje stawka VAT 23%, która będzie miała zastosowanie w opisanym stanie faktycznym.

Zatem zdaniem Wnioskodawcy wynajem lokalu mieszkalnego na cele inne niż mieszkaniowe czyli na cele prowadzenia działalności gospodarczej, to taki najem jest opodatkowany podstawową 23% stawką VAT (co potwierdza interpretacja Izby Skarbowej w Poznaniu z 14 kwietnia 2011r., ILPP1/443-564/11-3/MS). tak zresztą wskazują poszczególne postanowienia umowy najmu w brzmieniu: § 1 pkt 2 "wyżej opisany lokal wykorzystywany będzie wyłącznie na cele prowadzenia działalności gospodarczej", § 2 pkt 1 "wynajmujący oświadcza, że oddaje lokal Najemcy z dniem 15.04.2014r. do wykorzystania na cele prowadzenia działalności gospodarczej wraz z wyposażeniem, opisanym w protokole zdawczo-odbiorczym sporządzonym w dniu 15.04.2014r. stanowiącym Załącznik Nr 1 do niniejszej umowy" oraz § 5 pkt 1 "Najemca zobowiązuje się do korzystania z Przedmiotu Umowy do celu prowadzenia działalności gospodarczej z należytą starannością, przestrzegając przepisów sanitarnych, bhp i ppoż., a także w sposób niezakłócający praw mieszkańców sąsiednich lokali".

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego zaistniałego stanu faktycznego uznaje się za prawidłowe

Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004r. o podatku od towarów i usług (t.j. Dz. U. z 2011r. Nr 177, poz. 1054 ze zm.), zwanej dalej ustawą o VAT, opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlegają odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju.

W myśl art. 7 ust. 1 ustawy o VAT, przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel.

Natomiast, przez świadczenie usług, w myśl art. 8 ust. 1 ustawy o VAT, rozumie się każde świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów, w tym również:

1.  przeniesienie praw do wartości niematerialnych i prawnych, bez względu na formę, w jakiej dokonano czynności prawnej,
2.  zobowiązanie do powstrzymania się od dokonania czynności lub do tolerowania czynności lub sytuacji,
3.  świadczenie usług zgodnie z nakazem organu władzy publicznej lub podmiotu działającego w jego imieniu lub nakazem wynikającym z mocy prawa.

Z tak szeroko sformułowanej definicji wynika, że przez świadczenie usług należy przede wszystkim rozumieć określone zachowanie podatnika na rzecz odrębnego podmiotu, które zasadniczo wynika z dwustronnego stosunku zobowiązaniowego, zakładającego istnienie podmiotu będącego odbiorcą (nabywcą usługi), jak również podmiotu świadczącego usługę.

Należy zauważyć, iż generalnie – poza wyjątkami wskazanymi w art. 7 ust. 2 i art. 8 ust. 2 ustawy o VAT – opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlegają czynności odpłatne.

Aby uznać dane świadczenie za odpłatne, musi istnieć stosunek prawny pomiędzy świadczącym usługę a odbiorcą, a w zamian za wykonanie usługi powinno zostać wypłacone wynagrodzenie. Musi istnieć bezpośredni związek pomiędzy świadczoną usługą i przekazanym za nią wynagrodzeniem. Oznacza to, że z danego stosunku prawnego, na podstawie którego wykonywana jest usługa, musi wynikać wyraźna, bezpośrednia korzyść na rzecz świadczącego usługę.

Na mocy art. 15 ust. 1 ustawy - podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności.

Działalność gospodarcza - mocą art. 15 ust. 2 ustawy - obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych.

Określony w cytowanej ustawie zakres opodatkowania podatkiem od towarów i usług wskazuje, że do tego, aby faktycznie zaistniało opodatkowanie danej czynności konieczne jest, aby czynność podlegającą opodatkowaniu wykonał podmiot, który dla tej właśnie czynności będzie działał jako podatnik. Definicja działalności gospodarczej zawarta w ustawie o podatku od towarów i usług, ma charakter uniwersalny, pozwalający na objęcie pojęciem „podatnik” tych wszystkich podmiotów, które prowadzą określoną działalność, występując w profesjonalnym obrocie gospodarczym.

Na mocy art. 41 ust. 1 ustawy, stawka podatku wynosi 22%, z zastrzeżeniem ust. 2-12c, art. 83, art. 119 ust. 7, art. 120 ust. 2 i 3, art. 122 i art. 129 ust. 1.

Jak stanowi art. 146a pkt 1 ustawy, w okresie od dnia 1 stycznia 2011r. do dnia 31 grudnia 2016r., z zastrzeżeniem art. 146f, stawka podatku, o której mowa w art. 41 ust. 1 i ust. 13, art. 109 ust. 2 i art. 110, wynosi 23%.

Jednakże zarówno w treści ustawy, jak i przepisach wykonawczych, ustawodawca przewidział opodatkowanie niektórych czynności stawkami obniżonymi, bądź zwolnienie od podatku.

Zakres i zasady zwolnienia od podatku od towarów i usług dostawy towarów lub świadczenia usług zostały określone między innymi w art. 43 ustawy.

Stosownie do treści art. 43 ust. 1 pkt 36 ustawy, zwalnia się od podatku usługi w zakresie wynajmowania lub wydzierżawiania nieruchomości o charakterze mieszkalnym lub części nieruchomości, na własny rachunek, wyłącznie na cele mieszkaniowe.

Z powołanego wyżej przepisu wynika, że ze zwolnienia od podatku od towarów i usług korzysta wyłącznie świadczenie usług wynajmu nieruchomości na cele mieszkalne. Zastosowanie zwolnienia jest więc uzależnione od spełnienia przesłanek obiektywnych dotyczących charakteru wynajmowanego lokalu (lokal mieszkalny) oraz subiektywnych dotyczących przeznaczenia wynajmowanego lokalu (cel mieszkaniowy). W związku z tym zwolnieniu nie podlega wynajem nieruchomości o charakterze mieszkalnym na cel inny niż mieszkaniowy. Przy czym przepis nie uzależnia zastosowania zwolnienia od rodzaju czy formy prawnej podmiotu świadczącego usługę, jak i od podmiotu nabywającego tę usługę.

Powyższe wskazuje, że zwolnieniu od podatku podlega świadczona na własny rachunek usługa wynajmu lub dzierżawy nieruchomości o charakterze mieszkalnym co istotne, na cele mieszkaniowe.

Zatem przesłanki do zastosowania zwolnienia są następujące:

*   świadczenie usługi na własny rachunek,
*   charakter mieszkalny nieruchomości,
*   mieszkaniowy cel najmu lub dzierżawy.

Zaistnienie wszystkich powyższych przesłanek skutkuje zastosowaniem zwolnienia od podatku. Brak któregokolwiek z powyższych elementów nie pozwala na zastosowanie zwolnienia i w konsekwencji następuje opodatkowanie świadczonej usługi według stawki 23%, gdyż najem, jako usługa, wypełnia określoną w art. 8 ustawy definicję usług i stanowi czynność podlegającą opodatkowaniu VAT.

W tym miejscu należy zwrócić uwagę, że zwolnienie od podatku przewidziane w art. 43 ust. 1 pkt 36 ustawy dla wynajmu nieruchomości o charakterze mieszkalnym stanowi wyjątek od zasady określonej w art. 41 ust. 1 w zw. z art. 146a pkt 1 ustawy, jaką jest opodatkowanie sprzedaży 23% stawką podatku. W związku z tym powinno być interpretowane ściśle, przede wszystkim zgodnie z literalnym brzmieniem wprowadzających je przepisów (vide np. wyrok NSA z dnia 12 czerwca 1992 r., sygn. SA/Po 596/92). W żadnym razie nie powinno ono być interpretowane w sposób prowadzący do rozszerzenia zakresu zastosowania zwolnienia.

Z informacji przedstawionych we wniosku wynika, że Wnioskodawca prowadzi działalność gospodarczą i jest czynnym podatnikiem VAT. W styczniu 2013r. zakupił od spółki z o.o. budynek mieszkalny na własność stanowiący odrębny od gruntu przedmiot własności (grunt w wieczystym użytkowaniu). Wnioskodawca nabył w/w lokal na potrzeby prowadzonej przez niego jednoosobowej działalności gospodarczej i w związku z tą działalnością. Z tytułu kupna lokalu Wnioskodawca odliczył podatek VAT. Obecnie w/w lokal jest wynajmowany spółce z o.o., która wynajmuje ten lokal w celu wykorzystania go na cele prowadzenia działalności gospodarczej zgodnie z zawartą umową § 1 pkt 2 tej umowy. Przedmiotem najmu jest lokal mieszkalny. Na podstawie umowy najmu lokalu najemca zobowiązał się do korzystania z lokalu do celu prowadzenia działalności gospodarczej. Zgodnie z zawarta umową najemca wynajmuje lokal mieszkalny wyłącznie na cele działalności gospodarczej, z tego co wiadomo Wnioskodawcy lokal ma być wykorzystany na biura najemcy. Z postanowień umowy wynika, że lokal może być wykorzystywany wyłącznie na cele prowadzonej działalności gospodarczej, w żadnym wypadku na cele mieszkaniowe. Najemca wykorzystuje wynajmowany lokal wyłącznie na cele działalności gospodarczej, zgodnie z zapisami umowy, lokal ten nie może być wykorzystywany do celów mieszkaniowych.

W tym miejscu należy zaznaczyć, że na podstawie art. 659 § 1 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964r. Kodeks cywilny (t.j. Dz.U. z 2014 r., poz. 121), przez umowę najmu wynajmujący zobowiązuje się oddać najemcy rzecz do używania przez czas oznaczony lub nie oznaczony, a najemca zobowiązuje się płacić wynajmującemu umówiony czynsz.

Stosownie do treści powyższego przepisu, oddanie rzeczy innej osobie do używania przez czas oznaczony lub nieoznaczony na podstawie umowy najmu związane jest z wzajemnym świadczeniem najemcy polegającym na zapłacie umówionego czynszu. Z powyższego wynika, że umówiony między stronami czynsz jest wynagrodzeniem za możliwość korzystania z cudzej własności i stanowi świadczenie wzajemne należne za używanie rzeczy przez jego najemcę.

Tak więc najem jest umową dwustronnie obowiązującą i wzajemną; odpowiednikiem świadczenia wynajmującego, polegającego na oddaniu rzeczy do używania, jest świadczenie najemcy, polegające na płaceniu umówionego czynszu.

Biorąc pod uwagę powyższe przepisy należy stwierdzić, że świadczenie usług najmu wypełnia określoną w art. 15 ust. 2 ustawy definicję działalności gospodarczej, jeżeli jest wykonywane w sposób ciągły do celów zarobkowych (zawierane umowy najmu mają zazwyczaj długotrwały charakter, a uzyskiwane korzyści z tego tytułu są w zasadzie stałe).

Wskazać zatem należy, że wykonując cywilną umowę najmu, Wnioskodawca świadczy na rzecz Najemcy usługi, w rozumieniu przepisów ustawy. W wykonaniu umowy najmu dokonuje bowiem na jego rzecz świadczeń niebędących dostawą towarów. Majątek (lokale mieszkalne) pozostanie jego własnością i wynajmowany będzie za odpłatnością (czynsz). W konsekwencji najem nieruchomości stanowi odpłatne świadczenie usług, o którym mowa w art. 8 ust. 1 ustawy i podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług na mocy art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy.

Mając na uwadze przedstawiony opis sprawy należy stwierdzić, że w analizowanej sprawie Wnioskodawca świadczy usługę najmu lokalu mieszkalnego na rzecz Najemcy – Spółki z o.o. prowadzącej działalność gospodarczą, która to będzie wynajmowała lokal na cele prowadzonej przez siebie działalności gospodarczej (lokal będzie wykorzystywany na biura Spółki z o.o.). Najemca wykorzystuje wynajmowany lokal wyłącznie na cele działalności gospodarczej, zgodnie z zapisami umowy, lokal ten nie może być wykorzystywany do celów mieszkaniowych.

W rezultacie usługa wynajmu ww. lokalu będzie spełniać przesłankę dotyczącą charakteru wynajętego lokalu (lokal mieszkalny), natomiast lokal ten nie będzie przeznaczony przez Wnioskodawcę na cel mieszkaniowy.

W konsekwencji usługa świadczona przez Wnioskodawcę na rzecz innego podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą stanowi wynajem lokalu mieszkalnego na cele działalności gospodarczej Najemcy i tym samym nie spełnia przesłanki wynajmu na cele mieszkalne. Usługa świadczona przez Wnioskodawcę nie korzysta więc ze zwolnienia od podatku na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 36 ustawy.

Podsumowując, Wnioskodawca świadcząc usługę polegającą na wynajmie lokalu mieszkalnego na rzecz Najemcy - Spółki z o.o. prowadzącej działalność gospodarczą nie powinien – zgodnie z dyspozycją art. 43 ust. 1 pkt 36 ustawy – potraktować jej jako usługi zwolnionej od podatku od towarów i usług. Zatem usługa ta będzie opodatkowana przy zastosowaniu podstawowej stawki podatku od towarów i usług tj. w wysokości 23%.

W świetle powyższego stanowisko Wnioskodawcy należało uznać za prawidłowe.

Interpretacja dotyczy zaistniałego stanu faktycznego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia w przedstawionym stanie faktycznym.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Zgodnie z przepisem § 1 pkt 1 rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 28 sierpnia 2008r. w sprawie przekazania rozpoznawania innym wojewódzkim sądom administracyjnym niektórych spraw z zakresu działania ministra właściwego do spraw finansów publicznych, Prezesa Zakładu Ubezpieczeń Społecznych oraz Prezesa Kasy Rolniczego Ubezpieczenia Społecznego (Dz. U. Nr 163, poz. 1016) skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, ul. Rakowicka 10, 31-511 Kraków, po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – t.j. Dz. U. z 2012r., poz. 270 ze zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy).

Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Katowicach, Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Bielsku-Białej, ul. Traugutta 2a, 43-300 Bielsko-Biała.