Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0115-KDIT1.4011.482.2025.1.DB
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-08-07
Teza: Obowiązek podatkowy związany ze sfinansowaniem
Członkowi Zarządu studiów podyplomowych.
Słowa kluczowe: członkowie-członkowie zarządu
finansowanie
spółki-spółka z ograniczoną odpowiedzialnością
studia-studia podyplomowe
świadczenie-świadczenie nieodpłatne
Zagadnienia: Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Pobór podatku lub zaliczek na podatek przez płatników.
Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Źródła przychodów.-Przychody.
Przepisy: [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 2-art. 11-ust. 1
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 7-art. 41-ust. 1

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

10 czerwca 2025 r. wpłynął Państwa wniosek z 5 czerwca 2025 r. o wydanie interpretacji
    indywidualnej. Treść wniosku jest następująca:
    Opis stanu faktycznego
    Wnioskodawca jest przedsiębiorstwem działającym w branży hodowlano-nasiennej,
    zajmującym się hodowlą roślin, obrotem materiałem siewnym oraz działalnością rolniczą i
    usługową. Wnioskodawca jest spółką prawa handlowego (spółką z ograniczoną
    odpowiedzialnością), podlegającą na terytorium Polski nieograniczonemu obowiązkowi
    podatkowemu zgodnie z art. 3. ust. 1 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku
    dochodowym od osób prawnych (Dz.U. 1992 nr 21 poz. 86 ze zm. - Ustawa o CIT).
    Wnioskodawca jest płatnikiem podatku dochodowego od osób fizycznych zobowiązanym
    na podstawie art. 41 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób
    fizycznych (Dz. U. 1991 nr 80 poz. 350 ze zm. - Ustawa o PIT) do naliczania, pobierania i
    odprowadzania zaliczek na podatek dochodowy od osób fizycznych od przychodów
    osiąganych przez osoby fizyczne sprawujące w Spółce funkcję Członka Zarządu.
    Na mocy uchwał Nadzwyczajnego Zgromadzenia Wspólników została podpisana
    indywidualna „Umowa na świadczenie usług zarządzania” spółką z ograniczoną
    odpowiedzialnością, której stronami są Wnioskodawca oraz Osoba Zarządzająca
    (Zarządzający). W ramach i w okresie pełnienia funkcji Zarządzający zobowiązał się do
    świadczenia usług zarządzania na zasadach określonych w umowie. Zarządzający
    zobligowany został do pełnienia funkcji osobiście i nie jest uprawniony do powierzenia
    wykonywania jej osobie trzeciej. Oświadczył, że posiada wszelkie niezbędne kompetencje i
    zasoby do świadczenia usługi w zakresie zawartym w umowie.
    W zamian za pełnienie swojej funkcji Zarządzający otrzymuje wynagrodzenie całkowite,
    które składa się z części stałej, stanowiącej wynagrodzenie miesięczne podstawowe oraz
    części zmiennej, stanowiącej wynagrodzenie uzupełniające za rok obrotowy.
    Zarządzający obowiązał się świadczyć usługi z największą starannością, sumiennością,
    profesjonalizmem, z zachowaniem lojalności wobec Spółki i dbałości o jej materialne i
    niematerialne interesy. Decyzje podejmowane przez Zarządzającego powinny być
    uzasadnione gospodarczo i zgodne z interesem Spółki oraz prowadzić do jej rozwoju.
    Umowa między stronami zobowiązuje Spółkę do udostępnienia Zarządzającemu urządzeń
    technicznych oraz innych zasobów stanowiących mienie spółki, tj.: pomieszczenia biurowe
    wraz z wyposażeniem, samochód, telefon, komputer. Warunki ponoszenia kosztów
    eksploatacji, serwisu i utrzymania urządzeń określone są w umowie. Ze względu na
    obowiązki wynikające z umowy, w tym obowiązek działania z najwyższą starannością i
    profesjonalizmem, Zarządzający uprawiony został do uczestnictwa w konferencjach,
    seminariach lub spotkaniach o charakterze biznesowym związanych z przedmiotem
    działalności Spółki i, o ile jest to konieczne do realizacji tychże zobowiązań, do odbywania
    podróży w kraju i za granicą.
    Na mocy umowy Spółka zobowiązała się ponosić lub refinansować koszty indywidualnego
    szkolenia Zarządzającego związane z przedmiotem umowy i obowiązkami umownymi
    Zarządzającego do wysokości netto (kwota) zł w roku kalendarzowym obowiązywania
    Umowy.
    Osoba Zrządzająca, mając na uwadze fakt, iż zobowiązała się zarządzać Spółką w sposób
    ukierunkowany na rozwój, po objęciu stanowiska Członka Zarządu podjęła studia
    podyplomowe o kierunku (...). Członek Zarządu nie został zobowiązany w „Umowie o
    świadczenie usług zarządzania” do obowiązkowego uczestnictwa w konkretnych studiach
    podyplomowych, ale zapisy w umowie na świadczenie usług zarządzania zobowiązały
    Spółkę do ponoszenia lub refinansowania kosztów indywidualnego szkolenia
    Zarządzającego.
    Zakres studiów został wybrany przez Zarządzającego w oparciu o zdiagnozowane przez
    niego potrzeby związane z nadzorem w zakresie zarządzania finansami Spółki. Członek

    Zarządu po ukończeniu studiów podyplomowych będzie miał poszerzone kwalifikacje
    dotyczące analizy rynku i konkurencji, finansów Spółki oraz oceny projektów
    inwestycyjnych Spółki.
    Członek Zarządu przedstawił Spółce umowę dwustronną pomiędzy nim a Uczelnią oraz
    fakturę imienną. Spółka pokryła koszt studiów podyplomowych.

## Pytanie

Czy poniesienie przez Spółkę opisanych we wniosku wydatków związanych ze
    sfinansowaniem Członkowi Zarządu studiów podyplomowych stanowić będzie dla Niego
    przychód z nieodpłatnych świadczeń w rozumieniu ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o
    podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 1991 r. Nr 80, poz. 350 z późn. zm.) i
    tym samym Spółka jako płatnik na podatek dochodowy od osób fizycznych zobowiązana
    będzie do pobrania zaliczki na podatek dochodowy od osób fizycznych od tych świadczeń?
    Państwa stanowisko w sprawie
    Zdaniem Wnioskodawcy, pokrycie przez Spółkę kosztów za wyżej opisane studia
    podyplomowe nie generują po stronie Członka Zarządu przychodu podlegającego
    opodatkowaniu w rozumieniu ustawy o PIT i tym samym po stronie Spółki nie występują
    obowiązki związane z pełnieniem funkcji płatnika w zakresie objętym wnioskiem.
    Zgodnie z art. 11 ust. 1 PDOFizU, przychodami są otrzymane lub postawione do dyspozycji
    podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość
    otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń.
    W myśl art. 13 pkt 7 PDOFizU, do przychodów z działalności wykonywanej osobiście zalicza
    się przychody otrzymywane przez osoby, niezależnie od sposobu ich powoływania,
    należące do składu zarządów, rad nadzorczych, komisji lub innych organów stanowiących
    osób prawnych.
    Do tej grupy przychodów, zgodnie z art. 13 pkt 9 PDOFizU, zalicza się także przychody
    uzyskane na podstawie umów o zarządzanie przedsiębiorstwem, kontraktów
    menedżerskich lub umów o podobnym charakterze, w tym przychody z tego rodzaju
    umów zawieranych w ramach prowadzonej przez podatnika pozarolniczej działalności
    gospodarczej – z wyjątkiem przychodów, o których mowa w art. 13 pkt 7 PDOFizU.
    Przyjmuje się, że przychody członka zarządu spółki w przypadku zawarcia umowy o
    zarządzanie przedsiębiorstwem, kontraktu menedżerskiego lub umowy o podobnym
    charakterze (w tym również umowy o świadczenie usług zarządzania zawartej na czas
    pełnienia funkcji członka zarządu) stanowią przychody zaliczone do źródła określonego w
    art. 13 pkt 7 PDOFizU, o czym stanowi „wyłączenie” określone w powołanym art. 13 pkt 9
    PDOFizU. W spółkach kapitałowych zawarcie kontraktu menedżerskiego z członkiem
    zarządu kreuje wtórną podstawę powiązania menedżera ze spółką, bowiem podstawowe
    znaczenie ma powołanie go na członka zarządu tworzące stosunek członkostwa w
    zarządzie spółki regulowany przepisami Kodeksu spółek handlowych i innymi przepisami
    wewnętrznymi spółki. Konsekwencją zakwalifikowania przychodów z tytułu świadczenia
    usług zarządzania jako przychodów z działalności wykonywanej osobiście jest ich
    opodatkowanie za pośrednictwem płatnika, na zasadach określonych w art. 41 i art. 42
    PDOFizU.
    Jednak, żeby można było mówić o przychodzie, powinno to być przysporzenie w majątku
    danej osoby. Świadczenie przekazane przez pracodawcę albo zlecającego będące
    przychodem powinno leżeć w interesie pracownika albo zleceniobiorcy (w szerokim
    rozumieniu), ale świadczeniodawcy.
    Co do zasady ponoszone przez Spółkę koszty studiów podyplomowych powinny zostać
    zakwalifikowane jako przychód podlegający opodatkowaniu podatkiem dochodowym od
    osób fizycznych. Udział Członka Zarządu w studiach podyplomowych nastawiony jest na
    poszerzenie jego wiedzy i umiejętności. Członek Zarządu Spółki nie jest zobowiązany do

    obowiązkowego uczestnictwa w studiach podyplomowych, ale to Spółka będzie korzystała
    z efektów udziału w studiach przez Członka Zarządu i w jej interesie są ponoszone wydatki
    na nieodpłatne świadczenia. Celem studiów podyplomowych jest poznanie/poszerzenie
    wiedzy związanej z nadzorem w zakresie zarządzania finansami spółki, studia są związane
    z potrzebami, które wynikają z pełnionej przez Członka Zarządu funkcji.
    W Państwa opinii sfinansowanie studiów podyplomowych Członka Zarządu będzie
    wynikało z postanowienia zawartego w umowie na świadczenie usług zarządzania, na
    mocy którego Spółka będzie zobowiązana do finansowania szkoleń podnoszących
    kwalifikacje zawodowe, które mają związek z należytym wykonywaniem przez Członka
    Zarządu usług na rzecz Spółki.
    Dlatego sfinansowanie przez Spółkę kosztów studiów podyplomowych o nazwie (...)nie
    będzie stanowiło dla Członka Zarządu przychodu z nieodpłatnych świadczeń, o którym
    mowa w art. 11 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, i tym samym
    nie stanowi przychodu określonego w art. 13 pkt 7 tej ustawy. Na Spółce nie ciążą
    obowiązki pobrania i odprowadzenia zaliczki na podatek dochodowy od osób fizycznych z
    tego tytułu.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest nieprawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób
    fizycznych (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 163 ze zm.):
      Opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z
      wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od
      których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.
    Z treści powyższego przepisu wynika, że opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób
    fizycznych podlegają wszelkiego rodzaju dochody uzyskane przez podatnika, z wyjątkiem
    tych, które zostały enumeratywnie wymienione w katalogu zwolnień przedmiotowych,
    zawartym w cytowanej ustawie, bądź od których zaniechano poboru podatku.
    W myśl art. 11 ust. 1 ww. ustawy:
      Przychodami, z zastrzeżeniem art. 14-15, art. 17 ust. 1 pkt 6, 9, 10 w zakresie realizacji
      praw wynikających z pochodnych instrumentów finansowych, pkt 11, art. 19, art. 25b,
      art. 30ca, art. 30da i art. 30f, są otrzymane lub postawione do dyspozycji podatnika w
      roku kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość otrzymanych
      świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń.
    Katalog źródeł przychodów podlegających opodatkowaniu podatkiem dochodowym od
    osób fizycznych zawiera art. 10 ust. 1 ustawy. Zgodnie z pkt 2 tego przepisu, źródłem
    przychodów jest działalność wykonywana osobiście.
    W myśl art. 13 pkt 9 powołanej ustawy:
      Za przychody z działalności wykonywanej osobiście, o której mowa w art. 10 ust. 1 pkt
      2, uważa się przychody uzyskane na podstawie umów o zarządzanie
      przedsiębiorstwem, kontraktów menedżerskich lub umów o podobnym charakterze,
      w tym przychody z tego rodzaju umów zawieranych w ramach prowadzonej przez
      podatnika pozarolniczej działalności gospodarczej – z wyjątkiem przychodów, o
      których mowa w pkt 7.
    Wyjątek, o którym mowa w cytowanym przepisie, odnosi się do przychodów
    otrzymywanych przez osoby, niezależnie od sposobu ich powoływania, należące do składu
    zarządów, rad nadzorczych, komisji lub innych organów stanowiących osób prawnych (art.
    13 pkt 7 ww. ustawy). Powołanie bowiem podatnika np. do składu zarządu, bez względu
    na sposób jego powołania, stanowi okoliczność, która powoduje zmianę kwalifikacji

    przychodu, jednakże nie wpływa na zmianę źródła przychodu – są to również przychody z
    działalności wykonywanej osobiście.
    Jednocześnie na podmiotach dokonujących świadczeń z powyższego źródła spoczywają
    obowiązki płatnika wynikające z art. 41 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób
    fizycznych. Zgodnie z tym przepisem:
      Osoby fizyczne prowadzące działalność gospodarczą, osoby prawne i ich jednostki
      organizacyjne oraz jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej, które
      dokonują świadczeń z tytułu działalności, o której mowa w art. 13 pkt 2 i 4-9 oraz art.
      18, osobom określonym w art. 3 ust. 1, są obowiązane jako płatnicy pobierać, z
      zastrzeżeniem ust. 4, zaliczki na podatek dochodowy, stosując do dokonywanego
      świadczenia, pomniejszonego o miesięczne koszty uzyskania przychodów w wysokości
      określonej w art. 22 ust. 9 oraz o potrącone przez płatnika w danym miesiącu składki,
      o których mowa w art. 26 ust. 1 pkt 2 lit. b, najniższą stawkę podatkową określoną w
      skali, o której mowa w art. 27 ust. 1.
    W myśl art. 42 ust. 1 i 1a powołanej ustawy:
      Płatnicy, o których mowa w art. 41, przekazują kwoty pobranych zaliczek na podatek
      oraz kwoty zryczałtowanego podatku w terminie do 20 dnia miesiąca następującego
      po miesiącu, w którym pobrano zaliczki (podatek) - na rachunek urzędu skarbowego,
      przy pomocy którego naczelnik urzędu skarbowego właściwy według miejsca
      zamieszkania płatnika wykonuje swoje zadania, a jeżeli płatnik nie jest osobą fizyczną,
      według siedziby bądź miejsca prowadzenia działalności, gdy płatnik nie posiada
      siedziby. Jednakże w przypadku gdy podatek został pobrany zgodnie z art. 30a ust. 2a,
      płatnicy, o których mowa w art. 41 ust. 10, przekazują kwotę tego podatku na
      rachunek urzędu skarbowego, przy pomocy którego naczelnik urzędu skarbowego
      właściwy w sprawach opodatkowania osób zagranicznych wykonuje swoje zadania.
      W terminie do końca stycznia roku następującego po roku podatkowym płatnicy, o
      których mowa w art. 41, są obowiązani przesłać do urzędu skarbowego, przy pomocy
      którego naczelnik urzędu skarbowego właściwy według miejsca zamieszkania płatnika
      wykonuje swoje zadania, a jeżeli płatnik nie jest osobą fizyczną, według siedziby bądź
      miejsca prowadzenia działalności, gdy płatnik nie posiada siedziby, roczne deklaracje,
      według ustalonego wzoru. Jednakże roczne deklaracje dotyczące podatku pobranego
      zgodnie z art. 30a ust. 2a płatnicy, o których mowa w art. 41 ust. 10, przesyłają do
      urzędu skarbowego, przy pomocy którego naczelnik urzędu skarbowego właściwy w
      sprawach opodatkowania osób zagranicznych wykonuje swoje zadania. Przepis art. 38
      ust. 1b stosuje się odpowiednio.
    Na podstawie art. 42 ust. 2 pkt 1 tej ustawy:
      Płatnicy, o których mowa w ust. 1, są obowiązani przesłać podatnikom, o których
      mowa w art. 3 ust. 1, oraz urzędom skarbowym przy pomocy których naczelnicy
      urzędów skarbowych właściwi według miejsca zamieszkania podatnika wykonują
      swoje zadania - imienne informacje o wysokości dochodu, o którym mowa w art. 41
      ust. 1, sporządzone według ustalonego wzoru.
    Przepisy ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych nie zawierają definicji
    nieodpłatnych świadczeń, o których mowa w art. 11 ust. 1 ustawy. Rozumienie tego
    pojęcia zostało jednak wypracowane w orzecznictwie.
    W uchwałach z 18 listopada 2002 r. sygn. akt FPS 9/02 oraz z 16 października 2006 r. sygn.
    akt FPS 1/06 Naczelny Sąd Administracyjny ustalił znaczenie „nieodpłatnego świadczenia”
    w oparciu o przepisy ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych. Sąd ten uznał, że
    na gruncie ww. ustawy termin „nieodpłatne świadczenie” ma „szerszy zakres niż w prawie
    cywilnym, obejmuje bowiem wszystkie zjawiska gospodarcze i zdarzenia prawne, których
    następstwem jest uzyskanie korzyści kosztem innego podmiotu lub te wszystkie zdarzenia
    prawne i zdarzenia gospodarcze w działalności osób prawnych, których skutkiem jest

    nieodpłatne, tj. niezwiązane z kosztami lub inną formą ekwiwalentu przysporzenie
    majątku tej osobie, mające konkretny wymiar finansowy”. W uchwale z 24 maja 2010 r.
    sygn. akt II FPS 1/10 NSA potwierdził powyższe stanowisko uznając, że ma ono również
    zastosowanie do podatku dochodowego od osób fizycznych, w stosunku do sytuacji
    wynikających z art. 11 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.
    Kwestia rozumienia pojęcia „nieodpłatnych świadczeń” – w aspekcie świadczeń
    pracowniczych –była również przedmiotem analizy Trybunału Konstytucyjnego, który w
    wyroku z 8 lipca 2014 r. sygn. akt K 7/13 dokonał ustalenia, jakie kryteria statuują
    nieodpłatne świadczenie do zakwalifikowania go jako przychodu pracownika z tytułu
    stosunku pracy.
    Trybunał Konstytucyjny, definiując pojęcie „innych nieodpłatnych świadczeń” jako
    przychodu w rozumieniu art. 12 ust. 1 i art. 11 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od
    osób fizycznych, wskazał, że za przychód pracownika mogą być uznane takie świadczenia,
    które:
    - po pierwsze, zostały spełnione za zgodą pracownika (skorzystał z nich w pełni
      dobrowolnie),
    - po drugie, zostały spełnione w jego interesie (a nie w interesie pracodawcy) i przyniosły
      mu korzyść w postaci powiększenia aktywów lub uniknięcia wydatku, który musiałby
      ponieść,
    - po trzecie, korzyść ta jest wymierna i przypisana indywidualnemu pracownikowi (nie jest
      dostępna w sposób ogólny dla wszystkich podmiotów).
    W kontekście pierwszego warunku Trybunał Konstytucyjny podkreślił, że „inne
    nieodpłatne świadczenia” na rzecz pracownika mogą być uznane za jego dochód w
    rozumieniu ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych tylko pod warunkiem, że
    rzeczywiście spowodowały zaoszczędzenie przez niego wydatków. Ustalenie tej
    okoliczności zależy od tego, czy pracownik skorzystał ze świadczenia oferowanego przez
    pracodawcę w pełni dobrowolnie. Zgoda na skorzystanie ze świadczenia wyraża bowiem
    ocenę pracownika, że świadczenie – z punktu widzenia jego sytuacji zawodowej, życiowej,
    rodzinnej – jest celowe i przydatne, leży w jego interesie. Oznacza to, że w braku
    świadczenia ze strony pracodawcy pracownik musiałby ponieść wydatek. W konsekwencji
    przyjęcie świadczenia oferowanego przez pracodawcę oznacza uniknięcie tego wydatku.
    Formułując drugi warunek Trybunał Konstytucyjny wyjaśnił, że dla oceny czy świadczenie
    leżało w interesie pracownika istotne jest czy stanowi ono realne przysporzenie
    majątkowe (korzyść), którego efekt jest uchwytny w jego majątku. Trybunał Konstytucyjny
    – w ślad za uchwałami NSA – uznał, że w zakres nieodpłatnego świadczenia jako
    przychodu wchodzą wszystkie zjawiska gospodarcze i zdarzenia prawne, „których
    skutkiem jest nieodpłatne, tj. niezwiązane z kosztami lub inną formą ekwiwalentu,
    przysporzenie majątku tej osobie, mające konkretny wymiar finansowy”. W konsekwencji,
    aby wartość świadczenia uzyskanego od pracodawcy podlegała opodatkowaniu, po
    stronie pracownika musi pojawić się dochód, czyli korzyść majątkowa. Korzyść ta może
    wystąpić w dwóch postaciach: prowadzi do powiększenia aktywów, co jest zwykłym
    skutkiem wypłaty pieniędzy, albo do zaoszczędzenia wydatków, co może być następstwem
    świadczenia rzeczowego lub w formie usługi. W wyniku takiego świadczenia w majątku
    pracownika nie pojawia się wprawdzie realny dochód (w znaczeniu ekonomicznym), ale
    ponieważ znaczenie dochodu na gruncie ustawy jest szersze, zaoszczędzenie wydatków
    musi być traktowane na równi z przyrostem majątku. Jako przykład Trybunał
    Konstytucyjny wskazał m.in. dowożenie pracownika z miejsca zamieszkania do pracy. W
    ocenie Trybunału Konstytucyjnego zorganizowanie tego rodzaju transportu może
    oznaczać zaoszczędzenie wydatku po stronie pracownika i w konsekwencji może stanowić
    przysporzenie objęte podatkiem dochodowym.

    W odniesieniu natomiast do trzeciego warunku Trybunał Konstytucyjny wskazał, że
    przychód powstaje, gdy można zindywidualizować świadczenie, określić jego wartość
    pieniężną oraz skonkretyzować odbiorcę.
    Mając powyższe na uwadze Trybunał Konstytucyjny zauważył, że w sytuacji gdy otrzymane
    przez pracownika nieodpłatne świadczenie stanowi świadczenie pracodawcy, na które
    pracownik wyraził zgodę, które zostało spełnione w jego interesie i oznacza realne
    przysporzenie mu korzyści, problem ustalenia podstawy opodatkowania w zasadzie ulega
    rozwiązaniu.
    Co prawda w powyższym wyroku Trybunał Konstytucyjny odnosił się wprost do świadczeń
    oferowanych przez pracodawcę na rzecz osób pozostających w stosunku pracy
    (pracowników), niemniej jednak zarówno teza tego wyroku, jak i jego uzasadnienie mają
    zastosowanie również do osób fizycznych, które uzyskują przychody kwalifikowane do
    innych źródeł przychodów, w tym również do przychodów z działalności wykonywanej
    osobiście, o których mowa w art. 13 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.
    W ocenie organu, w okolicznościach przedstawionych w treści wniosku przesłanki, o
    których mowa w orzeczeniu Trybunału Konstytucyjnego z 8 lipca 2014 r. sygn. akt K 7/13,
    zostały spełnione.
    Po pierwsze, świadczenie zostanie spełnione za zgodą członka zarządu. Z treści wniosku
    nie wynika ponadto, aby odbycie studiów podyplomowych było jednym z obligatoryjnych
    warunków realizacji współpracy członka zarządu ze Spółką.
    Po drugie, świadczenie zostało spełnione w interesie członka zarządu. Co prawda wiedza
    zdobyta podczas studiów pomoże mu wywiązywać się z obowiązku sprawowania funkcji
    zarządczych w Spółce, nie sposób jednak nie zauważyć, że wiedza ta nie zostanie utracona
    przez członka zarządu wraz z zakończeniem współpracy ze Spółką. To właśnie członek
    zarządu jest bezpośrednim i końcowym beneficjentem korzyści wynikających z
    uczestnictwa w ww. studiach, podnosząc tym samym swoje kwalifikacje, a umiejętności z
    nich wynikające będą mogły być przez niego wykorzystane nie tylko w okresie trwania
    współpracy ze Spółką, ale i w dalszej karierze zawodowej. Co więcej, członek zarządu
    otrzymuje konkretne przysporzenie majątkowe, bowiem gdyby nie pokrycie tych
    wydatków przez Spółkę musiałby on ponieść taki koszt z własnych środków. W sytuacji, w
    której Spółka pokrywa koszty studiów członkowi zarządu możemy mówić o uniknięciu
    przez niego wydatku, co skutkuje powstaniem przychodu podlegającego opodatkowaniu
    podatkiem dochodowym od osób fizycznych.
    Po trzecie, osiągnięta korzyść przez członka zarządu jest wymierna i przypisana
    indywidualnie do podatnika. Jak sami Państwo wskazali w treści wniosku „Członek Zarządu
    przedstawił Spółce umowę dwustronną pomiędzy nim a Uczelnią oraz fakturę imienną”.
    Tak więc wartość świadczenia, jakie uzyskał członek zarządu, jest Państwu znana.
    W świetle powyższego poniesienie przez Państwa opisanych we wniosku wydatków
    związanych ze sfinansowaniem Członkowi Zarządu studiów podyplomowych stanowi dla
    Niego przychód z tytułu nieodpłatnych świadczeń, o którym mowa w art. 11 ust. 1 ustawy
    o podatku dochodowym od osób fizycznych. Tym samym są Państwo zobowiązani, jako
    płatnik podatku dochodowego od osób fizycznych, do pobrania zaliczki na podatek
    dochodowy od osób fizycznych od tych świadczeń, zgodnie z treścią art. 41 ust. 1
    powołanej ustawy.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Państwo przedstawili i stanu prawnego,
    który obowiązywał w dniu zaistnienia zdarzenia.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

    · Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy
      z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.).
      Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie
      zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosują się
      Państwo do interpretacji.
    · Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
        1) z zastosowaniem art. 119a;
        2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5
        ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
        3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    · Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki
      interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego
    Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa
    z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.
    U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
    · w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
    · w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP
      (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.