Interpretacja indywidualna
Sygnatura: ILPB1/415-274/12-4/AG
Organ: Dyrektor Izby Skarbowej w Poznaniu
Data wydania: 2012-05-23
Teza: Czy w związku z otrzymanymi na drodze reklamacji płytkami (trepy i podstopnice) w 2011 roku na kwotę 3.530,70 PLN, od Zakładu ciąży na Wnioskodawcy obowiązek uwzględnienia ww. kwoty na PIT-37 za 2011 rok oraz uiszczenia od tej kwoty podatku dochodowego od osób fizycznych?
Słowa kluczowe: reklamacje; rekompensata; wady
Przepisy: [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-Rozdział 2

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA

Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.) oraz § 2 i § 6 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz. U. Nr 112, poz. 770 ze zm.) Dyrektor Izby Skarbowej w Poznaniu działając w imieniu Ministra Finansów stwierdza, że stanowisko przedstawione we wniosku z dnia 9 marca 2012 r. (data wpływu 13 marca 2012 r.), uzupełnionym w dniu 16 maja 2012 r., o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie przychodów – **jest nieprawidłowe.**

UZASADNIENIE

W dniu 13 marca 2012 r. został złożony ww. wniosek o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie przychodów.

Wniosek nie spełniał wymogów formalnych, o których mowa w art. 14b § 1 i § 3 ustawy Ordynacja podatkowa, w związku z czym pismem z dnia 8 maja 2012 r. znak ILPB1/415-274/12-2/AG na podstawie art. 169 § 1 tej ustawy wezwano Wnioskodawcę do usunięcia braków w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania pod rygorem pozostawienia podania bez rozpatrzenia.

Wezwanie skutecznie doręczono w dniu 11 maja 2012 r., a w dniu 16 maja 2012 r. wniosek uzupełniono.

W przedmiotowym wniosku został przedstawiony następujący stan faktyczny.

Pod koniec 2003 roku Wnioskodawca zakupił płytki klinkierowe (trepy + podstopnice) na schody. Zamontowane zostały w 2004 roku. Na początku 2008 roku Wnioskodawca zareklamował płytki klinkierowe z powodu rozwarstwień i pęknięć. Po trudnych negocjacjach z firmą, Wnioskodawca otrzymał jedynie towar, a kosztów demontażu i montażu firma nie chciała pokryć.

Na początku 2011 roku Zainteresowany ponownie musiał zareklamować wadliwy towar. Po ośmiu miesiącach negocjacji firma zgodziła się oddać jedynie towar (trepy + podstopnice), a o kosztach poniesionych przez Wnioskodawcę demontażu i montażu firma nie chciała rozmawiać.

07 listopada 2011 r. Wnioskodawca otrzymał towar (trepy + podstopnice) na kwotę 3.530,70 PLN. Na tę kwotę w miesiącu lutym 2012 roku Zainteresowany otrzymał PIT-8C z art. 20 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

W uzupełnieniu wniosku Zainteresowany podał, iż pierwsza reklamacja została zgłoszona na początku 2008 roku, a płytki Wnioskodawca otrzymał x czerwca 2008 r. Następna reklamacja była zgłoszona na początku roku 2011, pismo potwierdzające reklamację wystawiono x marca 2011 r., a Wnioskodawca otrzymał je x kwietnia 2011 r.

Następne pismo uwzględniające reklamację wystawiono x listopada 2011 r., a towar Zainteresowany otrzymał x listopada 2011 r.

W związku z powyższym zadano następujące pytanie.

Czy w związku z otrzymanymi na drodze reklamacji płytkami (trepy i podstopnice) w 2011 roku na kwotę 3.530,70 PLN, od Zakładu x, ciąży na Wnioskodawcy obowiązek uwzględnienia ww. kwoty na PIT-37 za 2011 rok oraz uiszczenia od tej kwoty podatku dochodowego od osób fizycznych?

Pytanie wynika z uzupełnienia wniosku.

Zdaniem Wnioskodawcy, kwoty 3.530,70 zł nie powinien uwzględnić w PIT-37 za 2011 rok i zapłacić od niej podatku dochodowego od osób fizycznych, albowiem zwrócone wyroby (bez kosztów własnych) nie spełniają definicji przepisów, o których mowa w art. 20 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych i nie podlegają opodatkowaniu.

Własne stanowisko Wnioskodawcy wynika z uzupełnienia wniosku.

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego stanu faktycznego uznaje się za nieprawidłowe.

Na podstawie art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t. j. Dz. U. z 2012 r., poz. 361), opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.

Na mocy art. 10 ust. 1 pkt 9 tej ustawy, źródłami przychodów są inne źródła.

Natomiast, stosownie do art. 20 ust. 1 ww. ustawy, za przychody z innych źródeł, o których mowa w art. 10 ust. 1 pkt 9, uważa się w szczególności: kwoty wypłacone po śmierci członka otwartego funduszu emerytalnego wskazanej przez niego osobie lub członkowi jego najbliższej rodziny, w rozumieniu przepisów o organizacji i funkcjonowaniu funduszy emerytalnych, kwoty uzyskane z tytułu zwrotu z indywidualnego konta zabezpieczenia emerytalnego oraz wypłaty z indywidualnego konta zabezpieczenia emerytalnego, w tym także dokonane na rzecz osoby uprawnionej na wypadek śmierci oszczędzającego, zasiłki pieniężne z ubezpieczenia społecznego, alimenty, stypendia, dotacje (subwencje) inne niż wymienione w art. 14, dopłaty, nagrody i inne nieodpłatne świadczenia nienależące do przychodów określonych w art. 12-14 i 17 oraz przychody nieznajdujące pokrycia w ujawnionych źródłach.

Sformułowanie „w szczególności” dowodzi, że definicja przychodów z innych źródeł ma charakter otwarty i nie ma przeszkód, aby do tej kategorii zaliczyć również przychody inne niż wymienione wprost w przepisie art. 20 ust. 1 ustawy. O przychodzie podatkowym z innych źródeł należy mówić w każdym przypadku, kiedy u podatnika wystąpią realne korzyści majątkowe.

W myśl art. 11 ust. 1 ustawy, przychodami, z zastrzeżeniem art. 14-15, art. 17 ust. 1 pkt 6, 9 i 10 w zakresie realizacji praw wynikających z pochodnych instrumentów finansowych, art. 19 i art. 20 ust. 3, są otrzymane lub postawione do dyspozycji podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń.

Stosownie do art. 11 ust. 2 tej ustawy, wartość pieniężną świadczeń w naturze, z zastrzeżeniem art. 12 ust. 2, określa się na podstawie cen rynkowych stosowanych w obrocie rzeczami lub prawami tego samego rodzaju i gatunku, z uwzględnieniem w szczególności ich stanu i stopnia zużycia oraz czasu i miejsca ich uzyskania.

Natomiast, zgodnie ust. 2a ww. art. 11 ustawy, wartość pieniężną innych nieodpłatnych świadczeń ustala się:

1.  jeżeli przedmiotem świadczenia są usługi wchodzące w zakres działalności gospodarczej dokonującego świadczenia – według cen stosowanych wobec innych odbiorców;
2.  jeżeli przedmiotem świadczeń są usługi zakupione – według cen zakupu;
3.  jeżeli przedmiotem świadczeń jest udostępnienie lokalu lub budynku – według równowartości czynszu, jaki przysługiwałby w razie zawarcia umowy najmu tego lokalu lub budynku;
4.  w pozostałych przypadkach – na podstawie cen rynkowych stosowanych przy świadczeniu usług lub udostępnianiu rzeczy lub praw tego samego rodzaju i gatunku, z uwzględnieniem w szczególności ich stanu i stopnia zużycia oraz czasu i miejsca udostępnienia.

Dla celów podatkowych przez nieodpłatne świadczenie należy rozumieć te wszystkie zdarzenia prawne i zdarzenia gospodarcze, których skutkiem jest nieodpłatne, tj. nie związane z kosztami lub inną formą ekwiwalentu, przysporzenie majątku, mające konkretny wymiar finansowy.

Tut. Organ pragnie wskazać, iż w przypadku reklamacji zasadnych, a więc takich, do których ubiegania się klient ma prawo uzasadnione jest odwołanie się do postanowień art. 8 ust. 1 ustawy z dnia 27 lipca 2002 r. o szczególnych warunkach sprzedaży konsumenckiej oraz o zmianie Kodeksu cywilnego (Dz. U. Nr 141, poz. 1176 ze zm.).

Zgodnie z tym przepisem, jeżeli towar konsumpcyjny jest niezgodny z umową, kupujący może żądać doprowadzenia go do stanu zgodnego z umową przez nieodpłatną naprawę albo wymianę na nowy, chyba że naprawa albo wymiana są niemożliwe lub wymagają nadmiernych kosztów. Przy ocenie nadmierności kosztów uwzględnia się wartość towaru zgodnego z umową oraz rodzaj i stopień stwierdzonej niezgodności, a także bierze się pod uwagę niedogodności, na jakie naraziłby kupującego inny sposób zaspokojenia.

Z treści ust. 2 art. 8 omawianej ustawy wynika, iż nieodpłatność naprawy i wymiany w rozumieniu ust. 1 oznacza, że sprzedawca ma również obowiązek zwrotu kosztów poniesionych przez kupującego, w szczególności kosztów demontażu, dostarczenia, robocizny, materiałów oraz ponownego zamontowania i uruchomienia.

Zauważyć należy, iż stosownie do treści art. 10 ust. 1 ww. ustawy, sprzedawca odpowiada za niezgodność towaru konsumpcyjnego z umową jedynie w przypadku jej stwierdzenia przed upływem dwóch lat od wydania tego towaru kupującemu. Termin ten biegnie na nowo w razie wymiany towaru. Jeżeli przedmiotem sprzedaży jest rzecz używana, strony mogą ten termin skrócić, jednakże nie poniżej jednego roku.

Z analizy wniosku wynika, że Zainteresowany był zmuszony dwukrotnie reklamować zakupione płytki klinkierowe z powodu rozwarstwień i pęknięć. Pierwsza reklamacja została zgłoszona na początku 2008 roku, a płytki Wnioskodawca otrzymał x czerwca 2008 r. Następna reklamacja była zgłoszona na początku roku 2011, pismo potwierdzające reklamację wystawiono x marca 2011 r., a Wnioskodawca otrzymał je x kwietnia 2011 r. Następne pismo uwzględniające reklamację wystawiono x listopada 2011 r., a towar Zainteresowany otrzymał x listopada 2011 r.

Z powyższego wynika zatem, iż wadliwość towaru wydanego Wnioskodawcy po pierwszej reklamacji (x czerwca 2008 r.), została stwierdzona po upływie dwóch lat od jego wydania (zgłoszenie drugiej reklamacji – początek 2011 roku).

Reasumując, w związku z otrzymanymi na drodze reklamacji płytkami, ze względu na fakt, iż między otrzymaniem towaru, a zgłoszeniem reklamacji upłynęły dwa lata, na Wnioskodawcy ciąży obowiązek uwzględnienia kwoty stanowiącej wartość reklamowanego towaru na formularzu PIT-37 za 2011 rok oraz uiszczenia od tej kwoty podatku dochodowego od osób fizycznych.

Interpretacja dotyczy zaistniałego stanu faktycznego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia w przedstawionym stanie faktycznym.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu, ul. Św. Mikołaja 78/79, 50-126 Wrocław po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – t. j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy).

Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Poznaniu, Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Lesznie, ul. Dekana 6, 64-100 Leszno.