Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0113-KDIPT2-3.4011.523.2025.2.GG
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-08-06
Teza: Obowiązki płatnika z tytułu nieodpłatnych świadczeń w
związku z zapewnieniem noclegu pracownikom mobilnym.
Słowa kluczowe: nocleg
pracownik-świadczenia na rzecz pracowników
płatnik
świadczenie-świadczenie nieodpłatne
Zagadnienia: Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Pobór podatku lub zaliczek na podatek przez płatników.
Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Źródła przychodów.-Przychody.-Ustalanie wartości
pieniężnej nieodpłatnych i częściowo odpłatnych
świadczeń.
Przepisy: [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 2-art. 12-ust. 1
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 7-art. 32-ust. 1

## Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

dłowe
    Szanowni Państwo,
    stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego
    stanu faktycznego w podatku dochodowym od osób fizycznych jest prawidłowe.

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

.
    3 czerwca 2025 r. wpłynął Państwa wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej
    dotyczący obowiązków płatnika podatku dochodowego od osób fizycznych w związku z
    finansowaniem kosztów noclegów pracowników mobilnych. Uzupełnili go Państwo – w
    odpowiedzi na wezwanie – pismem z 8 lipca 2025 r. (data wpływu 10 lipca 2025 r.). Treść
    wniosku jest następująca:
    Opis stanu faktycznego
    Spółka prowadzi m.in. działalność ..., która wymaga stałego przemieszczania się Jej
    pracowników po terenie Polski.
    W celu bezpośredniego dotarcia do klientów Spółka zatrudnia na podstawie umowy o
    pracę ... będących pracownikami mobilnymi – dojeżdżającymi do wskazanych przez Spółkę
    miejsc (dalej jako: „pracownicy mobilni”). Ich wyjazdy nie są zjawiskiem wyjątkowym
    (incydentalnym), lecz należą do zakresu normalnych obowiązków pracowniczych.
    Pracownicy są zasadniczo podzieleni na poszczególne ekipy ...: .../..., ..., ..., ..., ..., .../..., ... .
    Zasadniczo, w treści umów o pracę dotychczas jako miejsce pracy wskazywana była
    miejscowość, w której siedzibę ma Spółka, tj. ... . Od pewnego czasu – wszystkie nowe
    umowy oraz w przypadku konieczności aneksowania już tych obowiązujących – Spółka w
    umowie wskazuje jako miejsce pracy województwo, w którym mieszka dany pracownik
    mobilny (skorelowane z miejscowościami ekip ..., o których mowa powyżej) lub też „cały
    obszar Rzeczpospolitej Polskiej”.
    Z uwagi na zakres obowiązków (w tym obszar/zasięg terytorialny, po którym pracownik
    mobilny się porusza), możliwe są sytuacje, w których pracownik mobilny nie ma
    możliwości powrotu do miejsca zamieszkania na nocleg w danym dniu (lub ten powrót
    jest z punktu widzenia Spółki nieekonomiczny). W takiej sytuacji, Spółka może zapewnić
    pracownikowi mobilnemu nocleg (pokrycie kosztów noclegu w miejscu wybranym przez
    pracownika przy akceptacji Spółki – pokrycie kosztów przez przedpłatę lub zwrot
    poniesionych wydatków).
    Wszelkie realizowane przez pracowników mobilnych zadania w ramach wyjazdów, które
    są przedmiotem wniosku, są bezpośrednio związane ze stosunkiem pracy łączącym ich ze
    Spółką, więc zadania te mają stricte służbowy charakter i wprost należą do tzw.
    obowiązków pracowniczych.
    Uzupełnienie wniosku
    Wnioskodawca wskazuje, iż Pracownicy mobilni nie wykonują podróży służbowych i tym
    samym brak jest takiego obowiązku wynikającego z przepisów prawa. Finansowanie
    noclegów Pracowników mobilnych jest związane z wykonywaniem przez nich zadań i
    zleceń Wnioskodawcy, ale nie w ramach podróży służbowej.
    Brak jest przepisów prawa nakładających na Wnioskodawcę obowiązki zapewnienia
    pracownikom nieodpłatnie zakwaterowania (noclegów).
    Wnioskodawca potwierdza, iż każdorazowa decyzja o zapewnieniu przez Wnioskodawcę
    noclegu Pracownikom mobilnym jest podyktowana względami ekonomicznymi oraz
    celowościowymi Wnioskodawcy, a zapewnienie noclegu jest niezbędne do prawidłowego
    wykonywania przez Pracowników mobilnych obowiązków służbowych.

## Pytanie

Czy wartość świadczenia w postaci finansowania kosztów noclegów pracowników
    mobilnych, gdzie noclegi mają związek z wykonywaniem przez nich obowiązków
    służbowych na terenie całego kraju (Polski) będzie stanowić dla tych pracowników
    mobilnych przychód z nieodpłatnych świadczeń w rozumieniu art. 12 ust. 1 ustawy PIT, od
    którego Spółka, jako płatnik podatku dochodowego od osób fizycznych jest zobowiązana
    w związku z art. 32 ustawy PIT pobrać zaliczkę?

    Państwa stanowisko w sprawie (po uzupełnieniu)
    Zdaniem Wnioskodawcy, wartość świadczenia w postaci finansowania kosztów noclegów
    pracowników mobilnych, w sytuacji, gdy noclegi mają związek z wykonywaniem przez nich
    obowiązków służbowych na terenie całego kraju (Polski), nie będzie stanowić dla tych osób
    przychodu z nieodpłatnych świadczeń w rozumieniu art. 12 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca
    1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 163 ze zm.,
    dalej: ustawy PIT). Spółka tym samym nie jest zobowiązana do poboru zaliczki od wartości
    tego świadczenia.
    Zgodnie z art. 12 ust. 1 ustawy PIT: za przychody ze stosunku służbowego, stosunku pracy,
    pracy nakładczej oraz spółdzielczego stosunku pracy uważa się wszelkiego rodzaju
    wypłaty pieniężne oraz wartość pieniężną świadczeń w naturze bądź ich ekwiwalenty, bez
    względu na źródło finansowania tych wypłat i świadczeń, a w szczególności:
    wynagrodzenia zasadnicze, wynagrodzenia za godziny nadliczbowe, różnego rodzaju
    dodatki, nagrody, ekwiwalenty za niewykorzystany urlop i wszelkie inne kwoty niezależnie
    od tego, czy ich wysokość została z góry ustalona, a ponadto świadczenia pieniężne
    ponoszone za pracownika, jak również wartość innych nieodpłatnych świadczeń lub
    świadczeń częściowo odpłatnych.
    Na podmiocie dokonującym świadczeń z ww. tytułu (pracodawcy; Spółce) ciążą obowiązki
    płatnika, wynikające z art. 32 ust. 1 ustawy PIT, zgodnie z którym: zakłady pracy będące
    osobami fizycznymi, osobami prawnymi oraz jednostkami organizacyjnymi
    nieposiadającymi osobowości prawnej są obowiązane jako płatnicy obliczać i pobierać w
    ciągu roku zaliczki na podatek dochodowy od osób, które uzyskują od tych zakładów
    przychody ze stosunku służbowego, stosunku pracy, z pracy nakładczej lub ze
    spółdzielczego stosunku pracy, z zasiłków pieniężnych z ubezpieczenia społecznego
    wypłacanych przez zakłady pracy lub z tytułu udziału w nadwyżce bilansowej wypłacanej w
    spółdzielniach pracy.
    Użyty w art. 12 ust. 1 ustawy PIT zwrot „w szczególności” oznacza, że wymienione
    kategorie przychodów zostały wskazane jedynie przykładowo (katalog otwarty).
    Przychodem ze stosunku pracy i stosunków pokrewnych są więc wszelkiego rodzaju
    wypłaty i świadczenia skutkujące u podatnika powstaniem przysporzenia majątkowego,
    mające swoje źródło w łączącym pracownika z pracodawcą stosunku pracy lub stosunku
    pokrewnym. Ponadto treść tego przepisu wskazuje, że do przychodów pracownika zaliczyć
    należy praktycznie wszystkie otrzymane przez niego świadczenia, które mógł on otrzymać
    od pracodawcy. Są nimi bowiem nie tylko wynagrodzenia, czyli świadczenia wprost
    wynikające z zawartej umowy o pracę, ale również wszystkie inne przychody
    (świadczenia), niezależnie od podstawy ich wypłaty, jeżeli w jakikolwiek sposób wiążą się z
    faktem wykonywania pracy. Oznacza to, że do przychodów pracownika ustawodawca
    zaliczył nie tylko pieniądze, ale także wartość świadczeń w naturze, czy świadczeń
    nieodpłatnych otrzymanych od pracodawcy.
    Przepisy ustawy PIT nie zawierają definicji nieodpłatnych świadczeń, rozumienie tego
    pojęcia zostało jednak wypracowane w orzecznictwie: w uchwałach z 18 listopada 2002 r.
    sygn. akt FPS 9/02 oraz z 16 października 2006 r. sygn. akt FPS 1/06 NSA ustalił znaczenie
    tego terminu w oparciu o przepisy ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych.
    NSA uznał, że na gruncie tej ustawy, termin „nieodpłatne świadczenie” ma „szerszy zakres
    niż w prawie cywilnym, obejmuje bowiem wszystkie zjawiska gospodarcze i zdarzenia
    prawne, których następstwem jest uzyskanie korzyści kosztem innego podmiotu lub te
    wszystkie zdarzenia prawne i zdarzenia gospodarcze w działalności osób prawnych,
    których skutkiem jest nieodpłatne, tj. niezwiązane z kosztami lub z inną formą
    ekwiwalentu przysporzenie majątku tej osobie, mające konkretny wymiar finansowy”.
    W uchwale z 24 maja 2010 r. sygn. akt II FPS 1/10, NSA potwierdził powyższe stanowisko
    uznając, że ma ono również zastosowanie do podatku dochodowego od osób fizycznych,
    w stosunku do sytuacji wynikających z art. 11 ust. 1 w związku z art. 12 ust. 1 i 3 ustawy o
    podatku dochodowym od osób fizycznych. Za przychody należy zatem uznać każdą formę

    przysporzenia majątkowego, zarówno formę pieniężną jak i niepieniężną, w tym
    nieodpłatne świadczenia otrzymane przez podatnika. Dla celów podatkowych nieodpłatne
    świadczenie obejmuje działanie lub zaniechanie na rzecz innej osoby oraz wszystkie
    zjawiska gospodarcze i zdarzenia prawne, których następstwem jest uzyskanie korzyści
    kosztem innego podmiotu, lub te wszystkie zdarzenia prawne i zdarzenia gospodarcze w
    działalności osób, których skutkiem jest nieodpłatne – to jest niezwiązane z kosztami lub
    inną formą ekwiwalentu – przysporzenie majątku innej osobie, mające konkretny wymiar
    finansowy.
    Kwestia rozumienia pojęcia „innych nieodpłatnych świadczeń” – w aspekcie świadczeń
    pracowniczych – była również przedmiotem analizy Trybunału Konstytucyjnego, który w
    wyroku z 8 lipca 2014 r., sygn. akt K 7/13, stwierdził, że za przychód pracownika z tytułu
    „innych nieodpłatnych świadczeń”, o których mowa w art. 12 ust. 1 i art. 11 ust. 1 ustawy
    PIT, mogą być uznane takie świadczenia, które:
      - po pierwsze, zostały spełnione za zgodą pracownika (skorzystał z nich w pełni
        dobrowolnie),
      - po drugie, zostały spełnione w jego interesie (a nie w interesie pracodawcy) i
        przyniosły mu korzyść w postaci powiększenia aktywów lub uniknięcia wydatku,
        który musiałby ponieść,
      - po trzecie, korzyść ta jest wymierna i przypisana indywidualnemu pracownikowi (nie
        jest dostępna w sposób ogólny dla wszystkich podmiotów).
    W kontekście pierwszego warunku, Trybunał Konstytucyjny podkreślił, że „inne
    nieodpłatne świadczenia” na rzecz pracownika mogą być uznane za jego dochód w
    rozumieniu ustawy PIT tylko pod warunkiem, że rzeczywiście spowodowały
    zaoszczędzenie przez niego wydatków. Ustalenie tej okoliczności zależy od tego, czy
    pracownik skorzystał ze świadczenia oferowanego przez pracodawcę w pełni
    dobrowolnie. Zgoda na skorzystanie ze świadczenia wyraża bowiem ocenę pracownika, że
    świadczenie – z punktu widzenia jego sytuacji zawodowej, życiowej, rodzinnej – jest celowe
    i przydatne, leży w jego interesie. Oznacza to, że w braku świadczenia ze strony
    pracodawcy pracownik musiałby ponieść wydatek. W konsekwencji, przyjęcie świadczenia
    oferowanego przez pracodawcę oznacza uniknięcie tego wydatku.
    Formułując drugi warunek Trybunał Konstytucyjny wyjaśnił, że dla oceny, czy świadczenie
    leżało w interesie pracownika, istotne jest, czy stanowi ono realne przysporzenie
    majątkowe (korzyść), którego efekt jest uchwytny w jego majątku.
    Trybunał Konstytucyjny – w ślad za opisanymi powyżej uchwałami NSA – uznał, że zakres
    nieodpłatnego świadczenia, jako przychodu wchodzą wszystkie zjawiska gospodarcze i
    zdarzenia prawne, „których skutkiem jest nieodpłatne, tj. niezwiązane z kosztami lub inną
    formą ekwiwalentu, przysporzenie majątku tej osobie, mające konkretny wymiar
    finansowy”.
    W konsekwencji, aby wartość świadczenia uzyskanego od pracodawcy podlegała
    opodatkowaniu, po stronie pracownika musi pojawić się dochód, czyli korzyść majątkowa.
    Korzyść ta może wystąpić w dwóch postaciach: prowadzi do powiększenia aktywów, co
    jest zwykłym skutkiem wypłaty pieniędzy, albo do zaoszczędzenia wydatków, co może być
    następstwem świadczenia rzeczowego lub w formie usługi. W wyniku takiego świadczenia
    w majątku pracownika nie pojawia się wprawdzie realny dochód (w znaczeniu
    ekonomicznym), ale ponieważ znaczenie dochodu na gruncie ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych jest szersze, zaoszczędzenie wydatków musi być
    traktowane na równi z przyrostem majątku. Jednocześnie Trybunał Konstytucyjny
    zauważył, że w sytuacji, gdy nieodpłatne świadczenie zostało przyjęte jako warunek
    niezbędny do zgodnego z prawem wykonania pracy – po stronie pracownika nie pojawia
    się korzyść, która mogłaby być objęta podatkiem dochodowym.
    Odnosząc się natomiast do trzeciego warunku, Trybunał Konstytucyjny wskazał, że
    przychód powstaje, gdy można zindywidualizować świadczenie, określić jego wartość
    pieniężną oraz skonkretyzować odbiorcę.

    Mając powyższe na uwadze Trybunał Konstytucyjny zauważył, że w sytuacji, gdy
    otrzymane przez pracownika nieodpłatne świadczenie stanowi świadczenie pracodawcy,
    na które pracownik wyraził zgodę, które zostało spełnione w jego interesie i oznacza
    realne przysporzenie mu korzyści, problem ustalenia podstawy opodatkowania w
    zasadzie ulega rozwiązaniu.
    W świetle powyższego zauważyć należy, że nie każde świadczenie spełnione przez
    pracodawcę (Spółkę) na rzecz pracownika (pracownika mobilnego) bez ustalonej za nie
    zapłaty jest świadczeniem podlegającym podatkowi dochodowemu, podobnie jak nie
    każde tego rodzaju świadczenie jest wyłączone spod regulacji ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych. Przy czym – jak słusznie zauważył Trybunał
    Konstytucyjny – ze względu na otwarty i rozwijający się katalog świadczeń oferowanych
    przez pracodawców, nie jest możliwe enumeratywne wyliczenie w ustawie podatkowej
    wszystkich nieodpłatnych przysporzeń, które zgodnie z zasadą powszechności
    przedmiotowej podatku dochodowego powinny być przez ustawodawcę uwzględnione.
    Zgodnie z uchwałą SN z 19 listopada 2008 r. sygn. akt II PZP 11/08, pracownicy mobilni są
    grupą osób pracujących w warunkach stałego przemieszczania się (podróży). Są to osoby,
    w przypadku których miejsce świadczenia pracy stanowi lub może stanowić pewien
    obszar (np. kraj, województwo, region). Powyższe ustalenia SN potwierdza orzecznictwo
    NSA, zgodnie z którym pracownikiem mobilnym jest osoba, której charakter pracy
    wymusza nieustanne przebywanie w trasie, w celu prawidłowego i należytego wykonania
    obowiązków służbowych.
    NSA w wyroku z 2 października 2014 r. sygn. akt II FSK 2387/12 w odniesieniu do
    pracowników mobilnych orzekł, że: obowiązek zapewnienia prawidłowej organizacji pracy
    nie może być utożsamiany tylko z zapewnieniem biurka, materiałów biurowych czy
    pokryciem kosztów eksploatacji samochodu służbowego czy kosztów zużytej energii
    elektrycznej. Ten obowiązek należy i trzeba odnosić i analizować w kontekście
    konkretnych obowiązków pracowniczych i wynikających z tych obowiązków oczekiwań
    pracodawcy. Skoro więc prawidłowe i efektywne wykonywanie obowiązków
    pracowniczych wymaga od pracownika nocowania w hotelu, aby w określonym czasie
    wynikającym z kontaktów handlowych pracodawcy i kontrahenta dotrzeć do kontrahenta,
    to zapewnienie tej możliwości przez pracodawcę nie jest korzyścią pracownika, ale właśnie
    wypełnieniem przez pracodawcę ustawowego obowiązku prawidłowego organizowania
    pracy, tak, aby była ona wydajna i należytej jakości. Zapewnienie możliwości nocnego
    wypoczynku odpowiada także obowiązkowi pracodawcy organizowania pracy w sposób
    zmniejszający uciążliwość pracy.
    W konsekwencji należy przyjąć, że mimo bardzo szerokiego ujęcia w art. 12 ust. 1 ustawy
    PIT przychodów ze stosunku pracy, nie każde świadczenie spełnione przez pracodawcę na
    rzecz pracownika podlega opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych.
    Przykładem tego rodzaju świadczeń są świadczenia spełnione wyłącznie w interesie
    pracodawcy, tj. mające charakter służbowy, a nie prywatny.
    Zgodnie ze stanowiskiem wyrażonym przez NSA w wyroku z dnia 2 października 2014 r.
    sygn. akt II FSK 2280/12, skorzystanie ze świadczenia w postaci noclegu wykupionego
    przez pracodawcę niewątpliwie następuje za zgodą pracownika, niemniej świadczenie to
    nie jest spełnione w jego interesie, ale w interesie pracodawcy oraz nie przynosi
    pracownikowi korzyści w postaci powiększenia aktywów lub uniknięcia wydatków, które
    musiałby ponieść. Udostępnienie miejsc noclegowych pracownikom leży wyłącznie w
    interesie pracodawcy, a nie pracowników, którzy swoje potrzeby mieszkaniowe
    zaspokajają w innym miejscu i w inny sposób oraz którzy - gdyby nie konieczność
    wywiązania się z obowiązków wynikających z umowy o pracę – nie mieliby powodu do
    ponoszenia kosztu takich noclegów.
    Podobny pogląd został wyrażony również w wyroku NSA z dnia 23 lutego 2017 r. sygn. akt
    II FSK 233/15. Jak wskazano w orzeczeniu, pracownik otrzymujący zwrot kosztów noclegu

    nie ma żadnej swobody w zarządzaniu i rozporządzeniu świadczeniem, gdyż wykorzystuje
    je w konkretnym celu, tj. wykonaniu swoich obowiązków pracowniczych. Tym samym nie
    można mówić o jakimkolwiek „przysporzeniu” lub o „zrefinansowaniu pracownikowi
    kosztów, lecz wyłącznie o ich zwrocie” (por. również wyrok NSA z 15 kwietnia 2016 r. sygn.
    akt II FSK 635/14, wyrok WSA w Łodzi z 9 grudnia 2014 r. sygn. akt I SA/Łd 810/14 oraz
    wyrok WSA w Poznaniu z 20 listopada 2014 r. sygn. akt I SA/Po 548/14).
    Stanowisko, zgodnie z którym finansowanie przez pracodawcę kosztów noclegów
    pracowników, którzy udali się w podróż w celu wykonywania obowiązków służbowych nie
    stanowi po stronie tych osób przychodu z tytułu nieodpłatnego świadczenia potwierdzają
    również m.in. interpretacje indywidualne z: 28 listopada 2023 r. (0113-KDIPT2-
    3.4011.719.2023.1 .GG), 9 sierpnia 2022 r. (0113-KDIPT2-3.4011.417.2022.2.SJ).
    Na tle przedstawionego stanu faktycznego, a także w świetle wyroku TK z 8 lipca 2014 r.
    oraz orzeczeń NSA uznać należy, że wynikające z konieczności wykonywania czynności
    służbowych sfinansowanie przez Spółkę kosztów noclegów pracownikom mobilnym,
    którzy nie są w podróży służbowej, lecz ich praca opiera się na konieczności stałego
    przemieszczania się na obszarze Polski, nie będzie generować po stronie tych
    pracowników przychodu ze stosunku pracy. Z uwagi na specyfikę wykonywanej pracy
    przedmiotowe wydatki mają charakter służbowy. Ponoszone są bowiem wyłącznie w
    interesie Spółki jako pracodawcy, a co za tym idzie pracownicy mobilni nie otrzymują od
    Spółki jakiegokolwiek przysporzenia majątkowego.
    Wobec powyższego należy uznać, że świadczenie w postaci finansowania kosztów
    noclegów ... zatrudnionych przez Spółkę, ponoszonych w związku z wykonywaniem przez
    nich obowiązków służbowych na terenie całego kraju (Polski), nie będzie stanowić dla tych
    pracowników mobilnych przychodu z nieodpłatnych świadczeń w rozumieniu art. 12 ust. 1
    ustawy PIT.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest prawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z przepisem art. 8 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t. j.
    Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.):
      Płatnikiem jest osoba fizyczna, osoba prawna lub jednostka organizacyjna niemająca
      osobowości prawnej, obowiązana na podstawie przepisów prawa podatkowego do
      obliczenia i pobrania od podatnika podatku i wpłacenia go we właściwym terminie
      organowi podatkowemu.
    Podstawową zasadą obowiązującą w przepisach ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku
    dochodowym od osób fizycznych (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 163 ze zm.) jest zasada
    powszechności opodatkowania, która wyrażona została w art. 9 ust. 1 tej ustawy. Zgodnie
    z jego treścią:
      Opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z
      wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od
      których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.
    Treść powyższego przepisu wskazuje, że opodatkowaniu podatkiem dochodowym od
    osób fizycznych podlegają wszelkiego rodzaju dochody uzyskane przez podatnika, z
    wyjątkiem tych, które zostały enumeratywnie wymienione w katalogu zwolnień
    przedmiotowych zawartym w powyższej ustawie bądź, od których zaniechano poboru
    podatku.
    W myśl art. 11 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Przychodami, z zastrzeżeniem art. 14-15, art. 17 ust. 1 pkt 6, 9, 10 w zakresie
      realizacji praw wynikających z pochodnych instrumentów finansowych, pkt 11, art.

      19, art. 25b, art. 30ca, art. 30da i art. 30f, są otrzymane lub postawione do dyspozycji
      podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość
      otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń.
    Przy czym, ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych wyraźnie rozróżnia źródła
    przychodów oraz sposób opodatkowania dochodów z poszczególnych źródeł.
    Odrębnymi źródłami przychodów są m.in. określone w art. 10 ust. 1 pkt 1 ww. ustawy:
      Stosunek służbowy, stosunek pracy, w tym spółdzielczy stosunek pracy, członkostwo
      w rolniczej spółdzielni produkcyjnej lub innej spółdzielni zajmującej się produkcją
      rolną, praca nakładcza, emerytura lub renta.
    Zgodnie z art. 12 ust. 1 ww. ustawy:
      Za przychody ze stosunku służbowego, stosunku pracy, pracy nakładczej oraz
      spółdzielczego stosunku pracy uważa się wszelkiego rodzaju wypłaty pieniężne oraz
      wartość pieniężną świadczeń w naturze bądź ich ekwiwalenty, bez względu na źródło
      finansowania tych wypłat i świadczeń, a w szczególności: wynagrodzenia zasadnicze,
      wynagrodzenia za godziny nadliczbowe, różnego rodzaju dodatki, nagrody,
      ekwiwalenty za niewykorzystany urlop i wszelkie inne kwoty niezależnie od tego, czy
      ich wysokość została z góry ustalona, a ponadto świadczenia pieniężne ponoszone
      za pracownika, jak również wartość innych nieodpłatnych świadczeń lub świadczeń
      częściowo odpłatnych.
    Na podmiocie dokonującym świadczeń z ww. tytułu (pracodawcy) ciążą natomiast
    obowiązki płatnika, wynikające z art. 32 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób
    fizycznych, zgodnie z którym:
      Zakłady pracy będące osobami fizycznymi, osobami prawnymi oraz jednostkami
      organizacyjnymi nieposiadającymi osobowości prawnej są obowiązane jako płatnicy
      obliczać i pobierać w ciągu roku zaliczki na podatek dochodowy od osób, które
      uzyskują od tych zakładów przychody ze stosunku służbowego, stosunku pracy, z
      pracy nakładczej lub ze spółdzielczego stosunku pracy, z zasiłków pieniężnych z
      ubezpieczenia społecznego wypłacanych przez zakłady pracy lub z tytułu udziału w
      nadwyżce bilansowej wypłacanej w spółdzielniach pracy.
    Użyty w art. 12 ust. 1 ww. ustawy zwrot „w szczególności” oznacza, że wymienione
    kategorie przychodów zostały wskazane jedynie przykładowo. Przychodem ze stosunku
    pracy i stosunków pokrewnych są więc wszelkiego rodzaju wypłaty i świadczenia
    skutkujące u podatnika powstaniem przysporzenia majątkowego, mające swoje źródło
    w łączącym pracownika z pracodawcą stosunku pracy lub stosunku pokrewnym.
    Ponadto treść tego przepisu wskazuje, że do przychodów pracownika zaliczyć należy
    praktycznie wszystkie otrzymane przez niego świadczenia, które mógł on otrzymać od
    pracodawcy. Są nimi bowiem nie tylko wynagrodzenia, czyli świadczenia wprost
    wynikające z zawartej umowy o pracę, ale również wszystkie inne przychody
    (świadczenia), niezależnie od podstawy ich wypłaty, jeżeli w jakikolwiek sposób wiążą
    się z faktem wykonywania pracy. Oznacza to, że do przychodów pracownika
    ustawodawca zaliczył nie tylko pieniądze, ale także wartość świadczeń w naturze, czy
    świadczeń nieodpłatnych otrzymanych od pracodawcy.
    W myśl art. 12 ust. 2 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Wartość pieniężną świadczeń w naturze przysługujących pracownikom na podstawie
      odrębnych przepisów ustala się według przeciętnych cen stosowanych wobec innych
      odbiorców - jeżeli przedmiotem świadczenia są rzeczy lub usługi wchodzące w
      zakres działalności pracodawcy.
    Zgodnie z art. 12 ust. 3 tejże ustawy:
      Wartość pieniężną innych nieodpłatnych świadczeń lub świadczeń częściowo
      odpłatnych ustala się według zasad określonych w art. 11 ust. 2-2b.

    Stosownie do art. 11 ust. 2 ustawy:
      Wartość pieniężną świadczeń w naturze, z zastrzeżeniem ust. 2c oraz art. 12 ust. 2-
      2c, określa się na podstawie cen rynkowych stosowanych w obrocie rzeczami lub
      prawami tego samego rodzaju i gatunku, z uwzględnieniem w szczególności ich
      stanu i stopnia zużycia oraz czasu i miejsca ich uzyskania.
    Art. 11 ust. 2a ustawy stanowi, że:
      Wartość pieniężną innych nieodpłatnych świadczeń ustala się:
      1) jeżeli przedmiotem świadczenia są usługi wchodzące w zakres działalności
        gospodarczej dokonującego świadczenia - według cen stosowanych wobec
        innych odbiorców;
      2) jeżeli przedmiotem świadczeń są usługi zakupione - według cen zakupu;
      3) jeżeli przedmiotem świadczeń jest udostępnienie lokalu lub budynku - według
        równowartości czynszu, jaki przysługiwałby w razie zawarcia umowy najmu tego
        lokalu lub budynku;
      4) w pozostałych przypadkach - na podstawie cen rynkowych stosowanych przy
        świadczeniu usług lub udostępnianiu rzeczy lub praw tego samego rodzaju i
        gatunku, z uwzględnieniem w szczególności ich stanu i stopnia zużycia oraz czasu
        i miejsca udostępnienia.
    Z uwagi na fakt, że w niniejszej sprawie mamy do czynienia ze świadczeniem w postaci
    finansowania kosztów noclegów ... zatrudnionych przez Spółkę, które są wydatkami
    związanymi z wykonywaniem przez Pracowników mobilnych obowiązków
    pracowniczych, sprawa wymaga analizy z perspektywy potencjalnego przysporzenia
    majątkowego Pracowników mobilnych w związku z otrzymywanymi świadczeniami i
    ewentualnej ich klasyfikacji jako nieodpłatnych świadczeń, o których mowa w art. 11
    ust. 1 oraz art. 12 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.
    Przepisy ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych nie zawierają definicji
    nieodpłatnych świadczeń, rozumienie tego pojęcia zostało jednak wypracowane w
    orzecznictwie.
    W uchwałach z 18 listopada 2002 r. sygn. akt FPS 9/02 oraz z 16 października 2006 r.
    sygn. akt FPS 1/06 Naczelny Sąd Administracyjny ustalił znaczenie tego terminu w
    oparciu o przepisy ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych. Naczelny Sąd
    Administracyjny uznał, że na gruncie tej ustawy, termin „nieodpłatne świadczenie” ma
    „szerszy zakres niż w prawie cywilnym, obejmuje bowiem wszystkie zjawiska
    gospodarcze i zdarzenia prawne, których następstwem jest uzyskanie korzyści kosztem
    innego podmiotu lub te wszystkie zdarzenia prawne i zdarzenia gospodarcze w
    działalności osób prawnych, których skutkiem jest nieodpłatne, tj. niezwiązane z
    kosztami lub z inną formą ekwiwalentu przysporzenie majątku tej osobie, mające
    konkretny wymiar finansowy”.
    W uchwale z 24 maja 2010 r., sygn. akt II FPS 1/10, NSA potwierdził powyższe
    stanowisko uznając, że ma ono również zastosowanie do podatku dochodowego od
    osób fizycznych, w stosunku do sytuacji wynikających z art. 11 ust. 1 w związku z art. 12
    ust. 1 i 3 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.
    Za przychody należy zatem uznać każdą formę przysporzenia majątkowego, zarówno
    formę pieniężną jak i niepieniężną, w tym nieodpłatne świadczenia otrzymane przez
    podatnika. Dla celów podatkowych nieodpłatne świadczenie obejmuje działanie lub
    zaniechanie na rzecz innej osoby oraz wszystkie zjawiska gospodarcze i zdarzenia
    prawne, których następstwem jest uzyskanie korzyści kosztem innego podmiotu, lub te
    wszystkie zdarzenia prawne i zdarzenia gospodarcze w działalności osób, których
    skutkiem jest nieodpłatne – to jest niezwiązane z kosztami lub inną formą ekwiwalentu
    – przysporzenie majątku innej osobie, mające konkretny wymiar finansowy.

    Kwestia rozumienia pojęcia „innych nieodpłatnych świadczeń” – w aspekcie świadczeń
    pracowniczych – była również przedmiotem analizy Trybunału Konstytucyjnego, który w
    wyroku z 8 lipca 2014 r. sygn. akt K 7/13, stwierdził, że za przychód pracownika z tytułu
    „innych nieodpłatnych świadczeń”, o których mowa w art. 12 ust. 1 i art. 11 ust. 1
    ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, mogą być uznane takie
    świadczenia, które:
      · po pierwsze, zostały spełnione za zgodą pracownika (skorzystał z nich w pełni
        dobrowolnie),
      · po drugie, zostały spełnione w jego interesie (a nie w interesie pracodawcy) i
        przyniosły mu korzyść w postaci powiększenia aktywów lub uniknięcia wydatku,
        który musiałby ponieść,
      · po trzecie, korzyść ta jest wymierna i przypisana indywidualnemu pracownikowi
        (nie jest dostępna w sposób ogólny dla wszystkich podmiotów).
    W kontekście pierwszego warunku, Trybunał Konstytucyjny pokreślił, że „inne nieodpłatne
    świadczenia” na rzecz pracownika mogą być uznane za jego dochód w rozumieniu ustawy
    o podatku dochodowym od osób fizycznych tylko pod warunkiem, że rzeczywiście
    spowodowały zaoszczędzenie przez niego wydatków. Ustalenie tej okoliczności zależy od
    tego, czy pracownik skorzystał ze świadczenia oferowanego przez pracodawcę w pełni
    dobrowolnie. Zgoda na skorzystanie ze świadczenia wyraża bowiem ocenę pracownika, że
    świadczenie − z punktu widzenia jego sytuacji zawodowej, życiowej, rodzinnej – jest
    celowe i przydatne, leży w jego interesie. Oznacza to, że w braku świadczenia ze strony
    pracodawcy pracownik musiałby ponieść wydatek. W konsekwencji, przyjęcie świadczenia
    oferowanego przez pracodawcę oznacza uniknięcie tego wydatku.
    Formułując drugi warunek Trybunał Konstytucyjny wyjaśnił, że dla oceny czy
    świadczenie leżało w interesie pracownika, istotne jest czy stanowi ono realne
    przysporzenie majątkowe (korzyść), którego efekt jest uchwytny w jego majątku.
    Trybunał Konstytucyjny – w ślad za uchwałami NSA – uznał, że w zakres nieodpłatnego
    świadczenia, jako przychodu wchodzą wszystkie zjawiska gospodarcze i zdarzenia
    prawne, „których skutkiem jest nieodpłatne, tj. niezwiązane z kosztami lub inną formą
    ekwiwalentu, przysporzenie majątku tej osobie, mające konkretny wymiar finansowy”.
    W konsekwencji, aby wartość świadczenia uzyskanego od pracodawcy podlegała
    opodatkowaniu, po stronie pracownika musi pojawić się dochód, czyli korzyść
    majątkowa. Korzyść ta może wystąpić w dwóch postaciach: prowadzi do powiększenia
    aktywów, co jest zwykłym skutkiem wypłaty pieniędzy, albo do zaoszczędzenia
    wydatków, co może być następstwem świadczenia rzeczowego lub w formie usługi. W
    wyniku takiego świadczenia w majątku pracownika nie pojawia się wprawdzie realny
    dochód (w znaczeniu ekonomicznym), ale ponieważ znaczenie dochodu na gruncie
    ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych jest szersze, zaoszczędzenie
    wydatków musi być traktowane na równi z przyrostem majątku.
    Jednocześnie Trybunał Konstytucyjny zauważył, że w sytuacji, gdy nieodpłatne
    świadczenie zostało przyjęte jako warunek niezbędny do zgodnego z prawem
    wykonania pracy – po stronie pracownika nie pojawia się korzyść, która mogłaby być
    objęta podatkiem dochodowym.
    Odnosząc się natomiast do trzeciego warunku, Trybunał Konstytucyjny wskazał, że
    przychód powstaje, gdy można zindywidualizować świadczenie, określić jego wartość
    pieniężną oraz skonkretyzować odbiorcę. Mając powyższe na uwadze Trybunał
    Konstytucyjny zauważył, że w sytuacji, gdy otrzymane przez pracownika nieodpłatne
    świadczenie stanowi świadczenie pracodawcy, na które pracownik wyraził zgodę, które
    zostało spełnione w jego interesie i oznacza realne przysporzenie mu korzyści, problem
    ustalenia podstawy opodatkowania w zasadzie ulega rozwiązaniu. Dotyczy to między
    innymi zorganizowania przez pracodawcę dowozu do pracy, w sytuacji gdy pracodawca

    wie kto będzie korzystał z tej formy transportu oraz zna odległości, którą każdy będzie
    pokonywał. W takim przypadku pracodawca jest w stanie precyzyjnie określić wartość
    świadczenia przypadającą indywidualnie na każdego przewożonego.
    Z kolei jako przykład świadczenia, które nie rodzi po stronie pracownika przysporzenia
    majątkowego (korzyści) Trybunał Konstytucyjny wskazał sytuację, w której pracodawca
    proponuje pracownikom udział w spotkaniach integracyjnych czy szkoleniowych,
    choćby organizowanych poza miejscem pracy (imprezy wyjazdowe). W tym przypadku,
    nawet jeśli pracownik uczestniczy w spotkaniu (konferencji, szkoleniu) dobrowolnie, po
    jego stronie nie pojawia się korzyść, choćby w postaci zaoszczędzenia wydatku. Nie
    sposób bowiem zakładać, że gdyby nie „kursokonferencja” organizowana przez
    pracodawcę, pracownik wydałby pieniądze na uczestnictwo w takim przedsięwzięciu.
    Trudno też poważnie utrzymywać, że przychodem pracownika z umowy o pracę czy
    stosunku służbowego jest możliwość okazjonalnego uczestnictwa w obiedzie czy kolacji,
    a wartość zjedzonych przez niego potraw i wypitych napojów wyznacza podstawę
    opodatkowania.
    W świetle powyższego zauważyć należy, że nie każde świadczenie spełnione przez
    pracodawcę na rzecz pracownika bez ustalonej za nie zapłaty jest świadczeniem
    podlegającym podatkowi dochodowemu, podobnie jak nie każde tego rodzaju
    świadczenie jest wyłączone spod regulacji ustawy o podatku dochodowym od osób
    fizycznych. Przy czym – jak słusznie zauważył Trybunał Konstytucyjny – ze względu na
    otwarty i rozwijający się katalog świadczeń oferowanych przez pracodawców, nie jest
    możliwe enumeratywne wyliczenie w ustawie podatkowej wszystkich nieodpłatnych
    przysporzeń, które zgodnie z zasadą powszechności przedmiotowej podatku
    dochodowego powinny być przez ustawodawcę uwzględnione.
    W sytuacji, gdy pracodawcy oferują pracownikom całą gamę nieprzewidzianych w
    umowie o pracę świadczeń, które leżą niejako w pół drogi między gratyfikacją (rzeczową
    czy w postaci usługi), przyznaną pracownikowi jako element wynagrodzenia za pracę,
    która jest objęta podatkiem dochodowym, a wymaganymi przez odpowiednie przepisy
    świadczeniami ze strony pracodawcy, które służą stworzeniu odpowiednich warunków
    pracy (przepisy bhp) i które są zwolnione z tego podatku – każda sprawa wymaga jej
    rozpatrzenia z uwzględnieniem wszystkich elementów dotyczących wykonywanej pracy,
    tj. w szczególności postanowień umowy o pracę, charakteru pracy oraz obowiązków
    pracodawcy wynikających z powszechnie obowiązujących przepisów prawa pracy.
    Zgodnie z uchwałą Sądu Najwyższego z 19 listopada 2008 r. sygn. akt II PZP 11/08
    pracownicy mobilni są grupą osób pracujących w warunkach stałego przemieszczania
    się (podróży). Są to osoby, w przypadku których miejsce świadczenia pracy stanowi lub
    może stanowić pewien obszar (np. kraj, województwo, region). Powyższe ustalenia Sądu
    Najwyższego potwierdza orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego, zgodnie z
    którym pracownikiem mobilnym jest osoba, której charakter pracy wymusza
    nieustanne przebywanie w trasie, w celu prawidłowego i należytego wykonania
    obowiązków służbowych.
    Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 2 października 2014 r. sygn. akt II FSK 2387
    /12 w odniesieniu do pracowników mobilnych orzekł, że:
      Obowiązek zapewnienia prawidłowej organizacji pracy nie może być utożsamiany
      tylko z zapewnieniem biurka, materiałów biurowych czy pokryciem kosztów
      eksploatacji samochodu służbowego czy kosztów zużytej energii elektrycznej. Ten
      obowiązek należy i trzeba odnosić i analizować w kontekście konkretnych
      obowiązków pracowniczych i wynikających z tych obowiązków oczekiwań
      pracodawcy. Skoro więc prawidłowe i efektywne wykonywanie obowiązków
      pracowniczych wymaga od pracownika nocowania w hotelu, aby w określonym
      czasie wynikającym z kontaktów handlowych pracodawcy i kontrahenta dotrzeć do
      kontrahenta, to zapewnienie tej możliwości przez pracodawcę nie jest korzyścią
      pracownika, ale właśnie wypełnieniem przez pracodawcę ustawowego obowiązku

      prawidłowego organizowania pracy, tak aby była ona wydajna i należytej jakości.
      Zapewnienie możliwości nocnego wypoczynku odpowiada także obowiązkowi
      pracodawcy organizowania pracy w sposób zmniejszający uciążliwość pracy.
    W konsekwencji należy przyjąć, że mimo bardzo szerokiego ujęcia w art. 12 ust. 1
    ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych przychodów ze stosunku pracy, nie
    każde świadczenie spełnione przez pracodawcę na rzecz pracownika podlega
    opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych. Przykładem tego rodzaju
    świadczeń są świadczenia spełnione wyłącznie w interesie pracodawcy, tj. mające
    charakter służbowy, a nie prywatny.
    Na tle przedstawionego stanu faktycznego, a także w świetle wyroku Trybunału
    Konstytucyjnego z 8 lipca 2014 r. oraz orzeczeń Naczelnego Sądu Administracyjnego
    uznać należy, że wynikające z konieczności wykonywania obowiązków pracowniczych
    świadczenie w postaci finansowania kosztów noclegów Pracownikom mobilnym nie
    generuje po stronie tych pracowników przychodu ze stosunku pracy. Z uwagi na
    specyfikę wykonywanej pracy przedmiotowe wydatki mają charakter służbowy.
    Ponoszone są bowiem wyłącznie w interesie Państwa jako pracodawcy, a co za tym
    idzie Pracownicy mobilni nie otrzymują od Państwa jakiegokolwiek przysporzenia
    majątkowego z tego tytułu.
    Dlatego stwierdzam, że wartość świadczenia w postaci finansowania kosztów noclegów
    ... zatrudnionych przez Spółkę, w sytuacji gdy wydatki te są związane wyłącznie z
    wykonywaniem przez nich obowiązków pracowniczych w okolicznościach wskazanych
    we wniosku, nie stanowi dla tych pracowników przychodu ze stosunku pracy w
    rozumieniu art. 12 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Tym
    samym, z tego tytułu nie ciążą na Państwu obowiązki płatnika podatku dochodowego
    od osób fizycznych.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Państwo przedstawili i stanu prawnego,
    który obowiązuje w dniu wydania interpretacji.
    W odniesieniu do powołanych przez Państwa we wniosku interpretacji indywidualnych,
    stwierdzam, że zostały one wydane w indywidualnej sprawie i nie mają zastosowania, ani
    konsekwencji wiążących w odniesieniu do żadnego innego zaistniałego stanu faktycznego,
    czy też zdarzenia przyszłego.
    Odnosząc się do powołanych przez Państwa wyroków sądów administracyjnych wskazuję,
    że stanowisko przyjęte w tych orzeczeniach nie może stanowić samodzielnej podstawy
    prawnej stanowiska mojego stanowiska. Powyższe wynika przede wszystkim z przeszkód
    natury formalnoprawnej. Zgodnie bowiem z art. 153 ustawy – Prawo o postępowaniu
    przed sądami administracyjnymi, ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania
    wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie,
    bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    · Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z
    dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.).
    Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie
    zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego i zastosują się Państwo do interpretacji.
    · Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;

      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
      z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    · Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego
    Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa
    z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.
    U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
    · w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
    · w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP
      (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.