Interpretacja indywidualna
Sygnatura: IPPP3/4512-413/16-4/JF
Organ: Dyrektor Izby Skarbowej w Warszawie
Data wydania: 2016-07-26
Teza: stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej na terytorium Polski
Słowa kluczowe: działalność-działalność gospodarcza; miejsce; terytorium-terytorium Polski
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II-Rozdział 3-art. 11

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA

Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2015 r., poz. 613 ze zm.) oraz § 6 pkt 5 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 kwietnia 2015 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz. U. z 2015 r. poz. 643) Dyrektor Izby Skarbowej w Warszawie działający w imieniu Ministra Finansów stwierdza, że stanowisko Wnioskodawcy przedstawione we wniosku z dnia 3 czerwca 2016 r. (data wpływu 6 czerwca 2016 r.) uzupełnionym w dniu 7 lipca 2016 r. (data wpływu 6 lipca 2016 r.) na wezwanie tut. Organu z dnia 20 czerwca 2016 r. (skutecznie doręczone w dniu 27 czerwca 2016 r.) o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej na terytorium Polski oraz obowiązku rejestracji dla celów podatku od towarów i usług – **jest prawidłowe.**

UZASADNIENIE

W dniu 6 czerwca 2016 r. wpłynął ww. wniosek o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej na terytorium Polski oraz obowiązku rejestracji dla celów podatku od towarów i usług. Wniosek uzupełniony został w dniu 4 lipca 2016 r. (data wpływu 6 lipca 2016 r.) w odpowiedzi na wezwanie tut. Organu z dnia 20 czerwca 2016 r.

We wniosku przedstawiono następujący stan faktyczny:

Wnioskodawca jest spółka prawa brytyjskiego, zarejestrowaną w Anglii i wpisaną do Rejestru Spółek dla Anglii i Walii. Wnioskodawca nie posiada oddziału spółki w Polsce (w rozumieniu art. 85 i n. ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej), lecz zamierza świadczyć usługi na terytorium Rzeczpospolitej Polskiej korzystając z art. 49 i 56 Traktatu o Funkcjonowaniu Unii Europejskiej (TFUE). Zgodnie z tymi przepisami osoby prowadzące działalność na własny rachunek oraz przedstawiciele wolnych zawodów lub osoby prawne w rozumieniu art. 54 TFUE, które prowadzą legalną działalność w jednym z państw członkowskich, mogą (i) trwale i stale prowadzić działalność gospodarczą w innym państwie członkowskim (swoboda przedsiębiorczości: art. 49 TFUE) lub (ii) tymczasowo oferować i świadczyć usługi w innych państwach członkowskich, pozostając jednocześnie w kraju pochodzenia (swoboda świadczenia usług art. 56 TFUE).

Powyższą swobodę wnioskodawcy, w prawie krajowym, potwierdzają przepisy ustawy z dnia 4 marca 2010 r. o świadczeniu usług na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Zgodnie z art. 4 ust. 1 powołanej ustawy usługodawca z innego państwa członkowskiego może czasowo świadczyć usługi na zasadach określonych w przepisach Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską albo w postanowieniach umów regulujących swobodę świadczenia usług bez konieczności uzyskania wpisu do rejestru przedsiębiorców albo ewidencji działalności gospodarczej. Przepis ten w połączeniu z powołanymi wyżej przepisami art. 49 i 56 TFUE stanowi formalną podstawę do świadczenia na terytorium RP usług przez wnioskodawcę.

Usługi, które zamierza świadczyć usługodawca, będą usługami agencyjnymi polegającymi na stałym pośredniczeniu, za wynagrodzeniem, przy zawieraniu z klientami umów na rzecz dającego zlecenie przedsiębiorcy polskiego. Odbiorcą usługi (usługobiorcą) będą więc wyłącznie przedsiębiorcy mający siedzibę na terytorium Polski i będące podatnikami podatku od towarów i usług. Zawierane umowy będą więc umowami agencyjnymi w rozumieniu art. 758 i n. kodeksu cywilnego.

W szczególności przedmiotem usług, do świadczenia których zobowiąże się wnioskodawca będzie pozyskiwanie nowych klientów zainteresowanych nabyciem produktów dającego zlecenie oraz negocjowanie z nimi, według wytycznych zleceniodawcy, umów sprzedaży tych wyrobów. Na mocy umowy wnioskodawca będzie zobowiązany do:

1.  podejmowania bez odrębnego wezwania czynności pośrednictwa (agencyjnych), na zasadach opisanych w zawartej umowie, w tym zwłaszcza poszukiwania potencjalnych klientów celem zawarcia przez zleceniodawcę umów dotyczących wyrobów,
2.  działania tylko na korzyść zleceniodawcy oraz niepodejmowania czynność mogących zaszkodzić interesom zleceniodawcy,
3.  informowania zleceniodawcy o wszystkich znanych mu okolicznościach istotnych z punku widzenia jego działalności,
4.  informowania zleceniodawcy o każdym znanym mu przypadku wykonywania umowy przez klienta zleceniodawcy w sposób sprzeczny z jej postanowieniami,
5.  dbania o dobre imię Zleceniodawcy,
6.  zachowania należytej staranności, przy wykonywaniu wszelkich czynności w imieniu lub na rzecz zleceniodawcy,
7.  wykonywania innych zleceń Zleceniodawcy zawartych w związku z zawartą umową agencyjną.

Ponadto wnioskodawca będzie zobowiązany do:

1.  informowania zleceniodawcy o podmiotach zainteresowanych jego ofertą,
2.  przekazywania uwag i zastrzeżeń klientów odnośnie do oferty i usług zleceniodawcy,
3.  bieżącego zarządzania wykonywaniem umów poprzez utrzymywanie kontaktu z klientami, w tym udzielania im informacji na temat zawartych umów.

Przez pozyskiwanie klientów w niniejszej umowie rozumieć będzie się zarówno poszukiwanie nowych klientów i negocjowanie z nimi umów, których przedmiotem będą wyroby zleceniodawcy, jak i negocjowanie takich umów z dotychczasowymi klientami zleceniodawcy, przy czym w obu wypadkach takie negocjowanie powinno doprowadzić do zawarcia z klientem umowy przez Zleceniodawcę. Wnioskodawca ponadto będzie zobowiązany do utrzymywania bieżącej współpracy z pozyskanymi klientami.

Wykonywanie wszelkich czynności związanych ze sprzedażą wyrobów, w tym ustalanie ceny sprzedaży oraz warunków dostawy, a także zawieranie umów, i wystawianie faktur należeć będzie do zleceniodawcy.

Przy wykonywaniu usług agencyjnych wnioskodawca nie będzie uprawniony do dokonywania w imieniu zleceniodawcy czynności prawnych, w tym do zawierania umów, chyba, że otrzyma od zleceniodawcy szczegółowe pełnomocnictwo na piśmie.

Wnioskodawca zamierza świadczyć swoje usługi na wyodrębnionym terenie obejmującym terytorium jednego lub większej ilości województw.

Oprócz powyższych czynności wnioskodawca będzie podejmował wszelkie działania mogące spowodować zwiększenie zbywania (w szczególności sprzedaży) wyrobów na swoim obszarze działania. Do obowiązków wnioskodawcy w tym zakresie będzie należało w szczególności:

1.  prowadzenie na swoim obszarze działania działań reklamowych oraz promocyjnych w odniesieniu do wyrobów zleceniodawcy,
2.  nadzorowanie wykonania umów zawartych z jego udziałem, a w szczególności kontrolowanie terminowego dokonywania płatności przez klientów za nabyte wyroby,
3.  informowanie zleceniodawcy o sugestiach klientów dotyczących jakości, ceny oraz warunków dostawy wyrobów,
4.  niezwłoczne informowanie zleceniodawcy o wszelkich reklamacjach dotyczących wyrobów składanych przez klientów,
5.  informowanie zleceniodawcy o wszelkich znanych mu działaniach podmiotów oferujących towary konkurencyjne w stosunku do wyrobów zleceniodawcy.

W zamian za świadczone usługi agencyjne, wnioskodawca będzie otrzymywał wynagrodzenie prowizyjne liczone jako procent od zysku wypracowanego przez wnioskodawcę.

Usługi agencyjne na terytorium RP będą świadczone wyłącznie przez personel/osoby działające na zlecenie wnioskodawcy (podwykonawców): osoby te będą zawierały z wnioskodawcą odpowiednie umowy, na mocy których wnioskodawca zleci im wykonywanie określonych czynności objętych umową agencyjną zawartą ze swoim zleceniodawcą. Osoby te mają miejsce zamieszkania oraz wykonują swoją działalność na terenie Polski, wykorzystując również do tej działalności sprzęt znajdujący się na terytorium kraju (pojazdy, telefony, sprzęt komputerowy).

W związku z powyższym opisem zadano następujące pytania:

1.  Czy w opisanym powyżej stanie faktycznym, wnioskodawca będzie podatnikiem podatku od towarów i usług rozliczającym (płacącym) podatek od towarów i usług?
2.  Czy w opisanym powyżej stanie faktycznym wnioskodawca ma obowiązek dokonania rejestracji na potrzeby podatku od towarów i usług?

Zdaniem Wnioskodawcy:

Pytanie nr 1

Podstawowe znaczenie dla odpowiedzi na zadane pytanie ma ustalenie, czy wnioskodawca posiada stałe miejsce stałego prowadzenia działalności gospodarczej na terytorium kraju i czy to stałe miejsce ma związek ze świadczeniem usług objętych pytaniami. Przesądzenie, iż tak jest powinno skutkować uznaniem, iż usługi świadczone powinny być opodatkowane w Polsce, a podatnikiem rozliczającym podatek z tytułu ich świadczenia będzie wnioskodawca.

Zgodnie z art. 28b ust. 1 ustawy miejscem świadczenia usług w przypadku świadczenia usług na rzecz podatnika jest miejsce, w którym podatnik będący usługobiorcą posiada siedzibę działalności gospodarczej, z zastrzeżeniem ust. 2-4 oraz art. 28e, art. 28f ust. 1 i 1a, art. 28g ust. 1, art. 28i, art. 28j ust. 1 i 2 oraz art. 28n.

Przepis ten należy interpretować łącznie z art. 17 ust. 1 pkt 4 ustawy. Według tego przepisu podatnikiem mogą być również osoby będące usługobiorcami, jeżeli spełnione są łącznie przesłanki opisane w pkt 4, tj. usługodawcą jest podatnik nieposiadający siedziby działalności gospodarczej oraz stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej na terytorium kraju, a usługobiorcą jest w przypadku usług, do których stosuje się art. 28b - podatnik, o którym mowa w art. 15, lub osoba prawna niebędąca podatnikiem, o którym mowa w art. 15, zarejestrowana lub obowiązana do zarejestrowania zgodnie z art. 97 ust. 4.

Wspomniany art. 17 ust. 1 pkt 4 wprowadza tzw. reverse charge mechanism, którego uzasadnieniem jest założeniem jest uznanie, iż zagraniczny usługodawca bardzo często nie ma stałej siedziby czy też nawet w ogóle nie jest obecny w kraju świadczenia usługi (dotyczy to zwłaszcza usług niematerialnych). Uczynienie podatnikiem usługobiorcy pozwala na uniknięcie przez podmiot świadczący usługę w kraju konieczności rejestrowania się na potrzeby VAT, ustanawiania przedstawiciela podatkowego. Przeniesienie obowiązku rozliczenia podatku na nabywcę usługi pozwala także na osiągnięcie większej skuteczności w ściąganiu takiego podatku, gdyż znacznie łatwiej jest dochodzić podatku od podmiotu krajowego. Reguła wynikająca z omawianego przepisu ma zastosowanie wyłącznie wówczas, gdy podmiot świadczący usługi nie ma w Polsce siedziby działalności ani stałego miejsca prowadzenia działalności. Jeśli usługi nie są świadczone przez to stałe miejsce prowadzenia działalności w Polsce, lecz z siedziby zagranicznego podmiotu, ewentualnie z innego stałego miejsca prowadzenia działalności znajdującego się poza Polską, wówczas usługodawca nie jest obowiązany do rozliczenia podatku od importu usług, gdyż zgodnie z powołanym wyżej przepisem, podatek ten rozlicza usługobiorca będący wówczas podatnikiem. Natomiast jeśli usługi są świadczone ze stałego miejsca prowadzenia działalności, wówczas usługobiorca nie rozlicza w Polsce podatków z tytułu importu usług.

Sam fakt zatem, że usługodawca mający siedzibę poza terytorium kraju ma w Polsce stałe miejsce prowadzenia działalności, nie wpływa na obowiązki polskiego usługobiorcy z tytułu importu usług, o ile to polskie stałe miejsce prowadzenia działalności zagranicznego usługodawcy nie ma nic wspólnego ze świadczeniem danych usług. Powyższa zmiana jest konsekwencją zmiany obowiązującej od 1 lipca 2011 r., w następstwie której sprecyzowano, że dla określenia podmiotu zobowiązanego do rozliczenia podatku należnego istotne jest to, czy stałe miejsce prowadzenia działalności usługodawcy (znajdujące się w Polsce) uczestniczy w danych transakcjach, czy też nie. Jeśli miejsce to uczestniczy w danych transakcjach, wówczas podatek należny powinien zostać rozliczony przez usługodawcę; jeśli jest inaczej - u usługobiorcy występuje import usług.

Dla ustalenia, czy wnioskodawca posiada stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej uczestniczące w danych transakcjach, istotne znaczenie ma definicja zawarta w art. 11 Rozporządzenia Wykonawczego Rady (UE) Nr 282/2011 z dnia 15 marca 2011 r. ustanawiające środki wykonawcze do dyrektywy 2006/112/WE w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej. Zgodnie z tym przepisem uznaje się, że stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej uczestniczące w danych transakcjach, jeśli zaplecze techniczne i personel tego stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej są wykorzystywane przez podatnika do celów niezbędnych do realizacji podlegającej opodatkowaniu transakcji świadczenia usług w tym państwie członkowskim - przed świadczeniem usług lub w ich trakcie. W przypadku gdy zasoby stałego miejsca prowadzenia działalności wykorzystuje się jedynie do zadań administracyjnych, takich jak księgowość, fakturowanie i odzyskiwanie należności, uznaje się, że nie są one wykorzystywane do celów realizacji dostawy towarów lub świadczenia usług. Jeśli podatnik wystawia jednak fakturę, posługując się numerem identyfikacyjnym VAT nadanym mu przez państwo członkowskie, w którym ma stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej, miejsce to uznaje się za uczestniczące w świadczeniach usług w tym państwie członkowskim, o ile nie udowodniono, że jest inaczej.

Na określenie podmiotu obowiązanego do rozliczenia podatku od usług świadczonych w Polsce przez podatnika niemającego w Polsce siedziby wpływa zatem to, czy usługodawca ma w Polsce stałe miejsce prowadzenia działalności, a jeśli tak - to czy to stałe miejsce prowadzenia działalności uczestniczy w danej transakcji świadczenia usług. Kryteria pozwalające na ocenę, czy stałe miejsce prowadzenia działalności uczestniczy w danej transakcji, określone zostały w art. 53 rozporządzenia Nr 282/2011. Wynika z niego, że w przypadku gdy podatnik ma stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej na terytorium państwa członkowskiego, w którym należny jest VAT uznaje się, że to stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej nie uczestniczy w dostawie towarów lub świadczeniu usług w rozumieniu art. 192a lit. b dyrektywy 2006/112/WE, chyba że zaplecze techniczne i personel tego stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej są wykorzystywane przez tego podatnika do celów niezbędnych do realizacji podlegającej opodatkowaniu transakcji dostawy tych towarów lub świadczenia tych usług w tym państwie członkowskim - przed dostawą towarów lub świadczeniem usług albo w ich trakcie. W przypadku gdy zasoby stałego miejsca prowadzenia działalności wykorzystuje się jedynie do zadań administracyjnych, takich jak księgowość, fakturowanie i odzyskiwanie należności, uznaje się. że nie są one wykorzystywane do celów realizacji dostawy towarów lub świadczenia usług.

W przypadku gdy podatnik wystawia jednak fakturę posługując się numerem identyfikacyjnym VAT nadanym mu przez państwo członkowskie, w którym ma stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej, miejsce to uznaje się za uczestniczące w realizacji tej dostawy towarów lub świadczenia usług w tym państwie członkowskim, o ile nie udowodniono, że jest inaczej.

Biorąc pod uwagę powyższe rozważenia, kluczowe znaczenie dla odpowiedzi na pytania nr 1 ma ustalenie, czy wnioskodawca posiada na terenie kraju zaplecze techniczne oraz personel związany z terytorium kraju, wykorzystywane do świadczenia usług agencyjnych. Jak już wskazano w opisie stanu faktycznego, czynności składające się na usługi agencyjne, do świadczenia których zobowiązany będzie Wnioskodawca, będą wykonywane przez osoby mające miejsce zamieszkania i działające na terenie Polski (w wyodrębnionej części kraju - na terenie jednego lub większej ilości województw). Spełniona jest zatem przesłanka powiązania personelu trudniącego się wykonywaniem usług z realizacją tych usług będących przedmiotem opodatkowania. Podkreślenia wymaga przy tym fakt, iż w świadczeniu usług nie bierze udziału ewentualny personel przebywający w siedzibie wnioskodawcy. Jeżeli chodzi o istnienie zaplecza technicznego, to należy wskazać, że usługi agencyjne - co do zasady - nie wymagają dysponowania jakąś rozbudowana bazą sprzętu. Wystarczające jest posiadania środków komunikacji (telefon, komputer, dysponowanie pojazdem), aby móc pozyskiwać klientów dla kontrahenta wnioskodawcy. Ten sprzęt również znajduje się na terenie kraju. Biorąc zatem powyższe pod uwagę, należy stwierdzić, że będące przedmiotem opodatkowania usługi są świadczone wyłącznie przy użyciu personelu i sprzętu znajdującego się na terenie kraju; są one niezbędne do wykonywania tych usług, a bez ich udziału, w szczególności bez udziału personelu (podwykonawców) świadczenie usług opisanych w stanie faktycznym, byłoby niemożliwe. Z tego względu należy uznać, że wnioskodawca posiada stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej uczestniczące w transakcjach będących przedmiotem opodatkowania, co powoduje, iż zobowiązany jest on do rozliczania podatku od towarów i usług jako jego podatnik (art. 15). Tym samym, w opisanej sytuacji nie będzie miał zastosowania art. 17 ust. 1 pkt 4, który nakazuje rozliczać podatek usługobiorcy - kontrahentowi wnioskodawcy.

Pytanie nr 2

Odpowiedź na to pytanie jest twierdząca i jest ona konsekwencją uznania, iż Wnioskodawca posiada na terenie Rzeczpospolitej Polskiej stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej uczestniczące w transakcjach będących przedmiotem opodatkowania. Należy zauważyć, że po zmianach w treści art. 17 ustawy dokonanych w latach 2010 - 2013 brak jest obecnie regulacji, która wskazywałaby wprost na podmioty zagraniczne jako polskich podatników. Jest to konsekwencją przyjęcia założenia, że podmioty te są podatnikami na zasadach ogólnych, jako podmioty prowadzące działalność gospodarczą w rozumieniu ustawy.

W tym wypadku zastosowanie mieć będzie przepis art. 15 ust. 1 i 2 ustawy definiujący podatnika. Podmioty te są zatem podatnikami, jeżeli wykonują samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności. Działalność ta obejmuje natomiast wszelką działalność producentów, handlowców lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych. Nie ulega wątpliwości, iż odpłatne pozyskiwanie klientów dla swojego kontrahenta wynagradzane prowizją liczoną od zysków wygenerowanych przez pozyskanych klientów jest działalnością zarobkową; jest ona wykonywana w sposób zorganizowany i ciągły. Stanowi zatem działalność gospodarczą w rozumieniu art. 15 ust. 2.

Zgodnie z art. 96 ust. 1 ustawy podmioty, o których mowa w art. 15, są obowiązane przed dniem wykonania pierwszej czynności określonej w art. 5 złożyć naczelnikowi urzędu skarbowego zgłoszenie rejestracyjne. Dla istnienia tego prawa i obowiązku nie ma znaczenia fakt, iż podatnikiem jest podmiot nieposiadający siedziby na terytorium kraju. Z ustawy wynika zatem, iż podmioty nieposiadające siedziby ani stałego miejsca zamieszkania na terytorium kraju mają ustawowy obowiązek złożenia zgłoszenia rejestracyjnego, jeśli wykonują dostawy w Polsce lub świadczą tu usługi, nawet jeśli podatek od wszystkich tych czynności rozliczany jest przez nabywców towarów i usług z zastosowaniem mechanizmu odwróconego poboru.

Obowiązek ten podlega modyfikacji na mocy rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 14 listopada 2014 r. w sprawie określenia podatników niemających obowiązku składania zgłoszenia rejestracyjnego (Dz. U. poz. 1624). W przepisach tego rozporządzenia określono kategorie podmiotów zwolnionych z obowiązku rejestracji większość podmiotów zagranicznych. Wynika z niego, że obowiązku składania zgłoszenia rejestracyjnego nie mają podatnicy nieposiadający na terytorium kraju siedziby działalności gospodarczej, stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej, z którego dokonują transakcji gospodarczych, stałego miejsca zamieszkania lub zwykłego miejsca pobytu, jeżeli wykonują na terytorium kraju wyłącznie czynności określonych w § 1 ust. 1 lit. a) - m) i ust. 2. Wśród tych czynności brak czynności agencyjnych opisanych w stanie faktycznym wniosku. Stąd też można przyjąć wniosek, iż wnioskodawca - jako podmiot niezwolniony z obowiązku rejestracji - taki obowiązek, jako podatnik w rozumieniu art. 15 ust. 1 i 2 - posiada.

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego stanu faktycznego jest prawidłowe.

Mając powyższe na względzie, stosownie do art. 14c § 1 Ordynacji podatkowej, odstąpiono od uzasadnienia prawnego dokonanej oceny stanowiska Wnioskodawcy.

Interpretacja dotyczy zaistniałego stanu faktycznego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia w przedstawionym stanie faktycznym.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, ul. Jasna 2/4, 00-013 Warszawa po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu - do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz.U z 2016 r. poz. 718). Skargę do WSA wnosi się w dwóch egzemplarzach (art.47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcie naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ustawy).

Skarga powinna czynić zadość wymaganiom pisma w postępowaniu sądowym, a ponadto zawierać: wskazanie zaskarżonej decyzji, postanowienia innego aktu lub czynności, oznaczenie organu, którego działania, bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania skarga dotyczy, określenie naruszenia prawa lub interesu prawnego, w przypadkach, o których mowa w art. 52 § 3 i 4, dowód, że skarżący wezwał właściwy organ do usunięcia naruszenia prawa (art. 57 § 1 pkt 1 - 4 ww. ustawy). Skarga na pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego wydana w indywidualnej sprawie może być oparta wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd administracyjny jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a ww. ustawy).

Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Warszawie Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Płocku, ul. 1-go Maja 10, 09-402 Płock.