Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0111-KDIB1-3.4010.434.2025.1.JKU
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-08-07
Teza: W sytuacji, gdy przedsiębiorca (podatnik) posiada zezwolenia
na prowadzenie działalności gospodarczej na terenie
specjalnej strefy ekonomicznej oraz decyzję o wsparciu nowej
inwestycji, dochody osiągnięte z tych dwóch źródeł
zwolnionych z opodatkowania nie podlegają łączeniu.
Słowa kluczowe: decyzja-decyzja o wsparciu
ewidencja-prowadzenie ewidencji
strefy-specjalna strefa ekonomiczna (SSE)
Zagadnienia: Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 4. Zwolnienia przedmiotowe-Dochody uzyskane
z działalności gospodarczej określonej w decyzji o
wsparciu, o której mowa w ustawie o wspieraniu nowych
inwestycji (WNI)
Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 4. Zwolnienia przedmiotowe-Dochody uzyskane
1

z działalności gospodarczej prowadzonej na terenie
specjalnej strefy ekonomicznej na podstawie zezwolenia
(SSE)
Przepisy: [CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 1-art. 7-ust. 3-pkt 1
[CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 1-art. 7-ust. 3-pkt 3
[CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 4-art. 17-ust. 1-pkt 34
[CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 4-art. 17-ust. 1-pkt 34a

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

21 lipca 2025 r. wpłynął Państwa wniosek z tego samego dnia o wydanie interpretacji
    indywidualnej.
    Treść wniosku jest następująca:
    Opis stanu faktycznego
    X Sp. z o.o. (dalej jako: „Spółka”, „Wnioskodawca”) prowadzi działalność gospodarczą na
    terenie Specjalnej Strefy Ekonomicznej i posiada dwa zezwolenia na realizację
    przedsięwzięć w ramach specjalnej strefy ekonomicznej (dalej jako: „SSE”), tj.:
    • zezwolenie nr (...) 2005 r. (dalej jako: „Zezwolenie 1”) oraz
    • zezwolenie nr (...) 2010 r. (dalej jako: „Zezwolenie 2”)
    zwane dalej łącznie: „Zezwolenia”.
    W ramach Zezwolenia 1 Spółka zrealizowała przedsięwzięcie inwestycyjne polegające na
    uruchomieniu zakładu, w którym zakres działalności obejmuje projektowanie, rozwój,
    wytwarzanie i dystrybucję wyrobów (...) oraz wszelkiego związanego z tym dodatkowego i
    pomocniczego wyposażenia.
    Zakres działalności Spółki objętej Zezwoleniem nr 1 określony zgodnie z kodami Polskiej
    Klasyfikacji Wyrobów i Usług, wprowadzonej rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 6
    kwietnia 2004 r. w sprawie Polskiej Klasyfikacji Wyrobów i Usług (PKWiU) - Dz.U 2004 r. nr
    89 poz. 844 z późn. zm. (dalej jako: „PKWiU 2004”) jest następujący:
    (...).
    W ramach Zezwolenia 2 Spółka zrealizowała przedsięwzięcie inwestycyjne polegające na
    wybudowaniu nowej hali produkcyjnej, gdzie była prowadzona działalność gospodarcza
    polegająca m.in. na produkcji (...).
    Zakres działalności Spółki objętej Zezwoleniem 2 określony zgodnie z kodami Polskiej
    Klasyfikacji Wyrobów i Usług, wprowadzonej rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 29
    października 2008 r. w sprawie Polskiej Klasyfikacji Wyrobów i Usług (PKWiU) - Dz. U. 2008
    r. nr 207, poz. 1293 z późn. zm. (dalej jako: „PKWiU 2008”) jest następujący:
    (...).
    Zgodnie z art. 19 ust. 1 ustawy z dnia 20 października 1994 r. o specjalnych strefach
    ekonomicznych (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 1604, dalej jako: „ustawa o SSE”) oba Zezwolenia
    wygasną z upływem okresu, na jaki została ustanowiona strefa, tj. do końca 2026 r.
    Dodatkowo w (...) 2021 r. Spółka uzyskała także decyzję o wsparciu nr (...) (dalej jako:
    „Decyzja”) wydaną przez Specjalną Strefę Ekonomiczną. Decyzja została wydana na okres
    15 lat z uwagi na fakt, że nowa inwestycja jest realizowana w granicach SSE.

    Decyzja została wydana w związku z inwestycją polegającą na zwiększeniu zdolności
    produkcyjnej istniejącego przedsiębiorstwa poprzez nabycie innowacyjnej linii
    produkcyjnej do wytwarzania (...) oraz przeprowadzenia modernizacji istniejącej
    infrastruktury w sposób umożliwiający efektywne wykorzystywanie mocy produkcyjnych
    nabywanej linii.
    Decyzja określa m.in. objęty nią zakres działalności gospodarczej sklasyfikowany według
    PKWiU, a także nieruchomość, na której ma zostać zrealizowana nowa inwestycja i na
    której generowany może być dochód podlegający zwolnieniu.
    Zakres działalności Spółki objęty Decyzją określony zgodnie z kodami Polskiej Klasyfikacji
    Wyrobów i Usług, wprowadzonej rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 4 września 2015
    r. w sprawie Polskiej Klasyfikacji Wyrobów i Usług (PKWiU) - Dz. U. 2015 r. poz. 1676 z
    późn. zm. (dalej jako: „PKWiU 2015”):
    (...).
    Pytania
    1. Czy dla celów określenia wysokości dochodu (straty) z tytułu prowadzenia działalności
      na terenie SSE w oparciu o Zezwolenia oraz działalności w oparciu o Decyzję o
      wsparciu, Spółka może prowadzić jedną wspólną ewidencję dla działalności
      podlegającej zwolnieniu z podatku dochodowego od osób prawnych, prowadzonej na
      podstawie posiadanych w danym okresie Zezwoleń oraz Decyzji o Wsparciu?
    2. Czy zwolnieniu z podatku dochodowego od osób prawnych powinien podlegać dochód
      uzyskiwany z działalności gospodarczej prowadzonej na terenie SSE, prowadzonej na
      podstawie Zezwoleń i Decyzji o wsparciu, w ten sposób, że w pierwszej kolejności
      wykorzystywany jest limit dostępnej pomocy publicznej w ramach Zezwoleń, a po jego
      wykorzystaniu, gdy limit pomocy publicznej z nich wynikający nie jest wystarczający do
      objęcia całości dochodu strefowego zwolnieniem podatkowym, otrzymana pomoc
      publiczna powinna być rozliczana z dostępnym limitem wynikającym z Decyzji o
      wsparciu - w kolejności ustalonej zgodnie z datami ich wydania?
    Państwa stanowisko w sprawie
    1. W ocenie Spółki, dla celów określenia wysokości dochodu (straty) z tytułu prowadzenia
      działalności na terenie SSE w oparciu o Zezwolenia oraz działalności w oparciu o
      Decyzje o wsparciu, Spółka może prowadzić jedną wspólną ewidencję dla działalności
      podlegającej zwolnieniu z podatku dochodowego od osób prawnych, prowadzonej na
      podstawie posiadanych w danym okresie Zezwoleń oraz Decyzji o wsparciu.
    2. Według Wnioskodawcy, zwolnieniu z podatku dochodowego od osób prawnych,
      powinien podlegać dochód uzyskiwany z działalności gospodarczej na terenie SSE,
      prowadzonej na podstawie Zezwoleń i Decyzji o Wsparciu, w ten sposób, że w
      pierwszej kolejności wykorzystywany jest limit dostępnej pomocy publicznej w ramach
      Zezwoleń, a po jego wykorzystaniu, gdy limit pomocy publicznej z nich wynikający nie
      jest wystarczający do objęcia całości dochodu strefowego zwolnieniem podatkowym,
      otrzymana pomoc publiczna powinna być rozliczana z dostępnym limitem
      wynikającym z Decyzji o wsparciu - w kolejności ustalonej zgodnie z datami ich
      wydania.
    Uzasadnienie stanowiska Wnioskodawcy
    I. Wspólna ewidencja
    Zgodnie z art. 12 ust. 1 zd. 1 ustawy o SSE, dochody uzyskane z działalności gospodarczej
    prowadzonej na terenie strefy w ramach zezwolenia, o którym mowa w art. 16 ust. 1,
    przez osoby prawne lub osoby fizyczne prowadzące działalność gospodarczą są zwolnione
    od podatku dochodowego, odpowiednio na zasadach określonych w przepisach o
    podatku dochodowym od osób prawnych lub w przepisach o podatku dochodowym od
    osób fizycznych.

    Według art. 16 ust. 1 ustawy o SSE, podstawą do korzystania z pomocy publicznej,
    udzielanej zgodnie z ustawą, jest zezwolenie na prowadzenie działalności gospodarczej na
    terenie danej strefy uprawniające do korzystania z pomocy publicznej.
    Przepisy ustawy z dnia 10 maja 2018 r. o wspieraniu nowych inwestycji (t. j. Dz. U. z 2025 r.
    poz. 469, dalej jako: „ustawa o WNI”) m.in. określają zasady udzielania przedsiębiorcom
    wsparcia na realizację nowych inwestycji. Również w tym przypadku instrumentem
    wsparcia jest zwolnienie od podatku dochodowego udzielane na podstawie decyzji o
    wsparciu. Jak stanowi bowiem art. 3 ust. 1 ustawy o WNI wsparcie na realizację nowej
    inwestycji jest udzielane w formie zwolnienia od podatku dochodowego, na zasadach
    określonych odpowiednio w przepisach o podatku dochodowym od osób prawnych albo
    w przepisach o podatku dochodowym od osób fizycznych.
    W przypadku osób prawnych zwolnienia, o których wyżej mowa przewidziano w art. 17
    ust. 1 pkt 34 i art. 17 ust. 1 pkt 34a ustawy o CIT.
    Zgodnie z art. 17 ust. 1 pkt 34 ustawy o CIT, wolne od podatku dochodowego od osób
    prawnych są dochody, z zastrzeżeniem ust. 4-6d, uzyskane z działalności gospodarczej
    prowadzonej na terenie specjalnej strefy ekonomicznej na podstawie zezwolenia, o
    którym mowa w art. 16 ust. 1 ustawy o SSE przy czym wielkość pomocy publicznej
    udzielanej w formie tego zwolnienia nie może przekroczyć wielkości pomocy publicznej
    dla przedsiębiorcy, dopuszczalnej dla obszarów kwalifikujących się do uzyskania pomocy
    w największej wysokości, zgodnie z odrębnymi przepisami.
    Natomiast, według z art. 17 ust. 1 pkt 34a ustawy o CIT wolne od podatku dochodowego
    od osób prawnych są dochody podatników, z zastrzeżeniem ust. 4-6d, z działalności
    gospodarczej osiągnięte z realizacji nowej inwestycji określonej w decyzji o wsparciu, o
    której mowa w ustawie z dnia 10 maja 2018 r. o wspieraniu nowych inwestycji (...) i
    uzyskane na terenie określonym w tej decyzji o wsparciu, przy czym wielkość pomocy
    publicznej udzielanej w formie tego zwolnienia nie może przekroczyć wielkości pomocy
    publicznej dla przedsiębiorcy, dopuszczalnej dla obszarów kwalifikujących się do
    uzyskania pomocy w największej wysokości, zgodnie z odrębnymi przepisami.
    Przedmiotem pierwszego pytania jest ustalenie, czy dopuszczalne jest prowadzenie jednej
    wspólnej ewidencji dla działalności korzystającej ze zwolnienia z CIT, realizowanej na
    podstawie posiadanych Zezwoleń oraz Decyzji o wsparciu.
    Rozstrzygając kwestię sposobu prowadzenia ewidencji podatkowej w zakresie dochodów
    zwolnionych na podstawie ww. przepisów tj. rozważając, czy właściwe jest prowadzenie
    jednej, zbiorczej ewidencji obejmującej wszystkie tego rodzaju dochody, czy też konieczne
    jest wyodrębnienie ewidencji dla dochodów uzyskiwanych na podstawie zezwoleń
    strefowych oraz decyzji o wsparciu – należy mieć na względzie regulację art. 9 ust. 1
    ustawy o CIT. Zgodnie z tym przepisem podatnicy są obowiązani do prowadzenia
    ewidencji rachunkowej, zgodnie z odrębnymi przepisami, w sposób zapewniający
    określenie wysokości dochodu (straty), podstawy opodatkowania i wysokości należnego
    podatku za rok podatkowy, a także do uwzględnienia w ewidencji środków trwałych oraz
    wartości niematerialnych i prawnych informacji niezbędnych do obliczenia wysokości
    odpisów amortyzacyjnych zgodnie z przepisami art. 16a-16m.
    Wskazany przepis skierowany jest do wszystkich podatników podatku dochodowego,
    niezależnie od korzystania przez nich ze zwolnień podatkowych.
    W przypadku podmiotów prowadzących działalność w oparciu o zezwolenie strefowe lub
    decyzję o wsparciu należy mieć jednak na uwadze przepis art. 17 ust. 6a ustawy o CIT, z
    którego wynika, że w przypadku prowadzenia przez przedsiębiorcę działalności
    gospodarczej również poza terenem specjalnej strefy ekonomicznej określonym w
    zezwoleniu lub terenem określonym w decyzji o wsparciu, działalność prowadzoną na
    terenie strefy lub na terenie określonym w decyzji o wsparciu wydziela się organizacyjnie,

    a wielkość zwolnienia określa się w oparciu o przychody i koszty uzyskania przychodów
    jednostki organizacyjnej prowadzącej działalność określoną w zezwoleniu lub w decyzji o
    wsparciu.
    Ponadto, zgodnie z art. 17 ust. 6aa - przepis ust. 6a stosuje się odpowiednio do ustalania
    wielkości zwolnienia od podatku dochodowego w przypadku, gdy na terenie określonym
    w zezwoleniu lub w decyzji o wsparciu jest prowadzona działalność gospodarcza
    określona w tym zezwoleniu lub działalność gospodarcza, w ramach której jest
    realizowana nowa inwestycja, oraz inna działalność tego podatnika.
    Powyższe przepisy nakazują wyodrębnienie organizacyjne działalności prowadzonej na
    terenie strefy lub na terenie określonym w decyzji o wsparciu od działalności realizowanej
    poza terenem objętym zezwoleniem lub decyzją o wsparciu oraz oddzielenie działalności
    zwolnionej od działalności opodatkowanej, jeśli takie różne rodzaje działalności są
    prowadzone na terenie objętym zezwoleniem lub decyzją o wsparciu. Konsekwencją tego
    jest wyodrębnienie z ewidencji podatkowej podatnika tej części, która dotyczy przychodów
    uzyskiwanych na podstawie zezwoleń strefowych i decyzji o wsparciu. Wyodrębnienie ma
    służyć oddzieleniu dochodów w części opodatkowanej od dochodów w części zwolnionej
    od opodatkowania. Przy czym omawiane przepisy ustawy CIT (bądź jakiekolwiek inne) nie
    nakazują dalszego wyodrębniania w ramach dochodów zwolnionych, w zależności od
    tego, czy są otrzymywane na podstawie zezwoleń strefowych, czy też na podstawie decyzji
    o wsparciu i prowadzeniu tylu ewidencji, ile jest podstaw do korzystania ze zwolnienia
    podatkowego.
    Co istotne, stosownie do art. 7 ust. 3 pkt 1 i 3 ustawy o CIT przy ustalaniu dochodu jako
    podstawy opodatkowania podatkiem dochodowym od osób prawnych nie uwzględnia się
    przychodów ze źródeł przychodów położonych na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej lub
    za granicą, jeżeli dochody z tych źródeł nie podlegają opodatkowaniu podatkiem
    dochodowym albo są wolne od podatku, ani też kosztów uzyskania tych przychodów.
    Zatem prowadzenie ewidencji podatkowej służy, m.in., prawidłowemu ustaleniu podstawy
    opodatkowania, w czym mieści się także wyodrębnienie przychodów (dochodów)
    zwolnionych od opodatkowania. Dla osiągnięcia tego celu wystarczające jest prowadzenie
    dwóch ewidencji - jednej, dotyczącej przychodów opodatkowanych (jeżeli podatnik
    przychody takie osiąga) i drugiej, dotyczącej wszystkich przychodów zwolnionych (na
    podstawie decyzji o wsparciu i na podstawie Zezwolenia).
    Nie ma zaś podstawy prawnej wynikającej z przepisów podatkowych, pozwalającej na
    nałożenie na podatnika dodatkowego obowiązku rozdzielania ewidencji w zależności od
    podstawy zwolnienia, tj. w zależności od tego, czy jest nią Decyzja o wsparciu, czy
    Zezwolenie.
    Spółka także wskazuje, że jest w posiadaniu interpretacji indywidualnej z (...), wydanej
    przez Dyrektora Izby Skarbowej w (...), sygn. (...) potwierdzającej brak konieczności
    wyodrębniania dochodu w podziale na poszczególne posiadane przez Spółkę Zezwolenia,
    a jedynie obowiązek łącznego ustalenia dochodu w podziale na działalność strefową oraz
    działalność pozastrefową – opodatkowaną. Z uwagi jednak na posiadaną decyzję o
    wsparciu, Spółka występuje z wnioskiem o wydanie interpretacji uwzględniającej aktualny
    stan faktyczny.
    II. Chronologiczne wykorzystanie udzielonej pomocy publicznej
    Drugie pytanie odnosi się do sposobu wykorzystywania udzielonej pomocy publicznej.
    Zagadnienie związane z pytaniem regulują powołane powyżej ustawy o SSE oraz o ustawa
    o WNI. I tak, w art. 12 ust. 2 ustawy o SSE przyjęto, że w przypadku, gdy przedsiębiorca
    posiada co najmniej dwa zezwolenia, o których mowa w art. 16 ust. 1, przyjmuje się, że
    rozliczenie pomocy publicznej następuje zgodnie z kolejnością wydawania zezwoleń.
    Z kolei w art. 13 ust. 6 ustawy o WNI wskazano, że jeżeli przedsiębiorca posiada co
    najmniej dwie decyzje o wsparciu, rozliczenie pomocy publicznej następuje zgodnie z

    kolejnością wydania decyzji o wsparciu. Kolejno w ust. 7 tego artykułu doprecyzowano, że
    w przypadku, gdy przedsiębiorca korzysta z pomocy publicznej na podstawie decyzji o
    wsparciu oraz na podstawie zezwolenia, o którym mowa w art. 16 ust. 1 ustawy o SSE, dla
    rozliczenia łącznej pomocy publicznej przyznanej temu przedsiębiorcy przepis ust. 6
    stosuje się odpowiednio – tj. zgodnie z kolejnością wydania zezwoleń i decyzji o wsparciu.
    Zdaniem Wnioskodawcy, istotne podobieństwo regulacji zawartych w art. 12 ust. 2 ustawy
    o SSE oraz w art. 13 ust. 6 i ust. 7 ustawy o WNI świadczy o tym, że intencją ustawodawcy
    było zapewnienie jednolitego podejścia do sposobu ustalania zasad korzystania ze
    zwolnień podatkowych w obu reżimach pomocy publicznej.
    W związku z powyższym, zwolnieniu z podatku dochodowego od osób prawnych,
    powinien podlegać dochód uzyskiwany z działalności gospodarczej na terenie SSE,
    prowadzonej na podstawie Zezwoleń i Decyzji o Wsparciu, w ten sposób, że w pierwszej
    kolejności wykorzystywany jest chronologicznie limit dostępnej pomocy publicznej w
    ramach Zezwoleń, a po jego wykorzystaniu, pomoc publiczna powinna być rozliczana aż
    do wysokości maksymalnego dostępnego limitu wynikającego z Decyzji o wsparciu. Zatem,
    pomoc publiczna powinna być rozliczona chronologicznie, zgodnie z datami wydania
    odpowiednio Zezwoleń oraz Decyzji o Wsparciu.
    Spółka wskazuje, że uzyskała interpretację indywidualną wydaną przez Dyrektora Izby
    Skarbowej w (...) z (...) potwierdzającą możliwość chronologicznego wykorzystania pomocy
    publicznej przysługującej z sumy posiadanych Zezwoleń. Niemniej jednak, w obecnym
    zapytaniu, z uwagi na wydaną Decyzję o wsparciu, a co za tym idzie – zmieniony stan
    faktyczny – Spółka wystąpiła o wydanie nowego indywidualnego rozstrzygnięcia
    potwierdzającego możliwość prowadzenia wspólnej ewidencji dla Zezwoleń oraz Decyzji o
    wsparciu oraz możliwości chronologicznej rozliczenia przysługującej puli pomocy
    publicznej.
    Możliwość prowadzenia wspólnej ewidencji i chronologicznego wykorzystania pomocy
    publicznej na podstawie posiadanych zezwoleń strefowych jest potwierdzone
    ugruntowaną linią orzeczniczą. Analogiczne stanowisko jest także prezentowane w
    orzecznictwie w przypadku, gdy podatnik posiada zarówno zezwolenia strefowe, jak i
    decyzję o wsparciu, zarówno w rozstrzygnięciach Wojewódzkich Sądów Administracyjnych
    (dalej jako: „WSA”), jak i Naczelnego Sądu Administracyjnego (dalej jako: „NSA”) –
    przykładowo:
        • wyrok NSA z 17 lipca 2024 r., sygn. akt II FSK 404/24: „Nie ma normatywnego
        zakazu prowadzenia wspólnej ewidencji w odniesieniu do przychodów i kosztów
        z działalności objętej zezwoleniami strefowymi i decyzją (decyzjami) o wsparciu,
        ani zakazu wykorzystywania limitu pomocy zgodnie z kolejnością wydawanych
        zezwoleń i decyzji o wsparciu. Obowiązujące przepisy nie nakładają obowiązku
        wyodrębnienia w odniesieniu do działalności zwolnionej na podstawie
        posiadanych zezwoleń i z tytułu decyzji o wsparciu. Za takie przepisy nie mogą
        być uznane Objaśnienia podatkowe Ministra Finansów. Są one istotne dla
        zapewnienia jednolitego stosowania przepisów prawa podatkowego, ale nie mają
        mocy wiążącej i nie stanowią przepisów powszechnie obowiązujących. Z tego
        względu nie mogą stanowić wyłącznego uzasadnienia dla zakwestionowania
        stanowiska. Zatem zasadnie Skarżąca uznała, że brak jest jakiejkolwiek podstawy
        prawnej, która nakładałaby na przedsiębiorców obowiązek dokonywania
        wydzielania organizacyjnego działalności prowadzonej na podstawie różnych
        Zezwoleń i Decyzji o wsparciu, jak również wyodrębniania wyniku podatkowego
        osiągniętego w ramach poszczególnych projektów inwestycyjnych, objętych
        różnymi Zezwoleniami czy Decyzjami. Skoro taki obowiązek nie został
        bezpośrednio sformułowany przez ustawodawcę, nie można go domniemywać i
        wymagać jego wypełniania przez przedsiębiorców.”
        • wyrok NSA z 4 lipca 2023 r., sygn. akt II FSK 78/21: „W orzecznictwie przyjęto za
        prawidłowy pogląd, zgodnie z którym rozliczanie pomocy następuje zgodnie z

        chronologią wydanych zezwoleń, przy uwzględnieniu dochodu ustalanego łącznie
        z całej działalności gospodarczej prowadzonej przez podatnika na terenie
        specjalnej strefy ekonomicznej w oparciu o wszystkie posiadane przez niego
        zezwolenia, aż do wysokości ograniczeń wynikających z tych zezwoleń, bez
        konieczności przyporządkowania poszczególnych limitów pomocy publicznej do
        poszczególnych inwestycji określonych w kolejno wydawanych zezwoleniach (por.
        wyrok NSA o sygn. akt II FSK 2872/20 (wraz z powołanymi w nim wyrokami). (...)
        Naczelny Sąd Administracyjny podzielił argumentację Sądu pierwszej instancji, że
        uregulowanie dotyczące sposobu rozliczania pomocy publicznej przyznanej na
        podstawie decyzji o wsparciu są analogiczne do tych, które dotyczą zezwoleń.
        Wbrew stanowisku organu prezentowanego w skardze kasacyjnej, świadczy o
        tym treść art. 13 ust. 7 ustawy o WNI, regulujący sytuację, gdy przedsiębiorca
        korzysta ze zwolnienia zarówno na podstawie wydanych zezwoleń, jak i decyzji o
        wsparciu.”
        • Wyrok WSA w Lublinie z 17 stycznia 2024 r., sygn. akt I SA/Lu 632/23: „(...)
        Obowiązujące przepisy nie nakładają jednak takiego obowiązku wyodrębnienia w
        odniesieniu do działalności zwolnionej na podstawie posiadanych zezwoleń i z
        tytułu decyzji o wsparciu. Brak jest podstawy prawnej, która nakładałaby na
        podatników obowiązek dokonywania wydzielania organizacyjnego działalności
        prowadzonej na podstawie różnych zezwoleń strefowych czy też zezwoleń i
        decyzji o wsparciu, jak również wyodrębniania wyniku podatkowego osiągniętego
        w ramach poszczególnych działalności objętych różnymi zezwoleniami oraz
        decyzjami o wsparciu. Brak zakazu wykorzystywania limitów pomocy zgodnie z
        kolejnością wydawanych zezwoleń i decyzji o wsparciu wynikają z analizy
        przepisów ustawy o SSE i ustawy o WNI.”
        • wyrok WSA w Rzeszowie z 18 stycznia 2024 r., sygn. akt I SA/Rz 566/23:
        „Rekapitulując, nie można się zgodzić ze stanowiskiem organu interpretacyjnego,
        że w każdym wypadku, gdy przedsiębiorca (podatnik) posiada zezwolenie na
        prowadzenie działalności gospodarczej na terenie specjalnej strefy ekonomicznej
        oraz decyzję o wsparciu nowej inwestycji, dochody osiągnięte z tych dwóch
        źródeł zwolnionych z opodatkowania nie podlegają łączeniu i należy prowadzić
        odrębnie ewidencję dla każdego zezwolenia czy decyzji o wsparciu. Taki pogląd
        pozostaje w sprzeczności z dyspozycją wzmiankowanych art. 13 ust 6 i 7 ustawy o
        WNI. Nie wynika też z żadnego przepisu prawa, a takiej mocy prawnej nie mają
        rzecz jasna objaśnienia podatkowe Ministra Finansów z dnia 6 marca 2020 r., nie
        deprecjonując ich roli w kształtowaniu jednolitej praktyki w stosowaniu
        przepisów prawa podatkowego. Przedmiotem badania organu interpretacyjnego
        w niniejszej sprawie powinno być podstawowe kryterium wyznaczające
        obowiązki ewidencyjne przedsiębiorcy dysponującego obydwoma źródłami
        zwolnienia z podatku dochodowego określonymi w art. 17 ust. 1 pkt 34 i pkt 34a
        u.p.d.o.p., to jest czy działalność w oparciu o zezwolenie (zwolnienia) strefowe i
        decyzję o wsparciu nowej inwestycji prowadzona jest na tym samym obszarze,
        zarządzanym przez tego samego zarządzającego.”
        • a także: wyrok WSA w Krakowie z 18 maja 2023 r., sygn. akt I SA/Kr 305/23, wyrok
        WSA w Warszawie, sygn. akt III SA/Wa 2349/22 oraz wyrok WSA w Łodzi z 23
        marca 2023 r., sygn. akt I SA/Łd 122/23.
    Podsumowując:
    W zakresie pytania 1:
        • Z przepisów ustawy CIT nie wynika obowiązek rozdzielania przez podatnika
        ewidencji rachunkowej w zależności od podstawy zwolnienia, tj. w zależności od
        tego, czy jest nią decyzja o wsparciu, czy zezwolenie strefowe.

        • W związku z tym podatnik nie jest zobowiązany do odrębnego ustalania
        osiągniętego dochodu lub poniesionej straty za dany rok podatkowy w
        odniesieniu do działalności prowadzonej na podstawie zezwolenia i odrębnie
        działalności objętej decyzją o wsparciu, a w rezultacie prowadzenia kilku różnych
        ewidencji rachunkowych – osobno dla zezwoleń strefowych i osobno dla decyzji o
        wsparciu. Taki obowiązek – skoro nie jest przewidziany przez przepisy
        podatkowe, to nie może być nałożony na podatnika w drodze interpretacji tych
        przepisów przez ich rozszerzającą wykładnię.
        • Zatem Spółka ma prawo prowadzić jedną wspólną ewidencję dla posiadanych
        zezwoleń oraz decyzji o wsparciu, na podstawie której określi wysokość dochodu
        zwolnionego na podstawie art. 17 ust. 1 pkt 34 ustawy CIT i art. 17 ust. 1 pkt 34a
        ustawy CIT za dany rok podatkowy oraz wysokość dochodu opodatkowanego.
    W zakresie pytania 2:
    • Spółka ma prawo na podstawie zapisów art. 13 ust. 6 i 7 ustawy o WNI do
    chronologicznego wykorzystania łącznej puli pomocy publicznej, obliczonej dla
    posiadanych zezwoleń oraz decyzji o wsparciu. Zanegowanie tego prawa oznaczałoby,
    że norma określona w art. 13 ust 7 ustawy o WNI – tj. prawo do chronologicznego
    wykorzystania pomocy publicznej w przypadku posiadania zarówno zezwoleń, jak i
    decyzji o wsparciu - byłaby pusta, co powoduje, że taka interpretacja stoi wprost w
    sprzeczności z brzmieniem przepisu.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest nieprawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 7 ust. 1 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób
    prawnych (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 278 ze zm. dalej: „ustawa o CIT”),
      przedmiotem opodatkowania podatkiem dochodowym jest dochód stanowiący
      sumę dochodu osiągniętego z zysków kapitałowych oraz dochodu osiągniętego z
      innych źródeł przychodów. W przypadkach, o których mowa w art. 21, art. 22 i art.
      24b, przedmiotem opodatkowania jest przychód.
    W myśl art. 7 ust. 2 ustawy o CIT,
      dochodem ze źródła przychodów, z zastrzeżeniem art. 11c, art. 11i, art. 24a, art. 24b,
      art. 24ca, art. 24d i art. 24f, jest nadwyżka sumy przychodów uzyskanych z tego
      źródła przychodów nad kosztami ich uzyskania, osiągnięta w roku podatkowym.
      Jeżeli koszty uzyskania przychodów przekraczają sumę przychodów, różnica jest
      stratą ze źródła przychodów.
    Jednocześnie należy zwrócić uwagę, że zgodnie z art. 7 ust. 3 pkt 1 i 3 ustawy o CIT, przy
    ustalaniu dochodu stanowiącego podstawę opodatkowania nie uwzględnia się,
    1) przychodów ze źródeł przychodów położonych na terytorium Rzeczypospolitej
      Polskiej lub za granicą, jeżeli dochody z tych źródeł nie podlegają opodatkowaniu
      podatkiem dochodowym albo są wolne od podatku,
    3) kosztów uzyskania przychodów, o których mowa w pkt 1 i 2.
    Stosownie do art. 9 ust. 1 ustawy o CIT,
      podatnicy są obowiązani do prowadzenia ewidencji rachunkowej, zgodnie z
      odrębnymi przepisami, w sposób zapewniający określenie wysokości dochodu
      (straty), podstawy opodatkowania i wysokości należnego podatku za rok podatkowy,
      a także do uwzględnienia w ewidencji środków trwałych oraz wartości
      niematerialnych i prawnych informacji niezbędnych do obliczenia wysokości odpisów
      amortyzacyjnych zgodnie z przepisami art. 16a-16m.

    Specjalne Strefy Ekonomiczne są częścią terytorium kraju wyodrębnioną administracyjnie,
    na których możliwe jest prowadzenie działalności gospodarczej na preferencyjnych
    warunkach, a w szczególności korzystanie ze zwolnienia z podatku CIT lub podatku PIT, o
    czym wyraźnie stanowi art. 12 ustawy z dnia 20 października 1994 r. o specjalnych
    strefach ekonomicznych (t. j. Dz. U. z 2023 r. poz. 1604 dalej: „ustawa o SSE”).
    Zgodnie z art. 17 ust. 1 pkt 34 ustawy o CIT,
      wolne od podatku są dochody, z zastrzeżeniem ust. 4-6d, uzyskane z działalności
      gospodarczej prowadzonej na terenie specjalnej strefy ekonomicznej na podstawie
      zezwolenia, o którym mowa w art. 16 ust. 1 ustawy z dnia 20 października 1994 r. o
      specjalnych strefach ekonomicznych (Dz. U. z 2023 r. poz. 1604), przy czym wielkość
      pomocy publicznej udzielanej w formie tego zwolnienia nie może przekroczyć
      wielkości pomocy publicznej dla przedsiębiorcy, dopuszczalnej dla obszarów
      kwalifikujących się do uzyskania pomocy w największej wysokości, zgodnie z
      odrębnymi przepisami.
    Podstawą do korzystania z pomocy publicznej, udzielanej zgodnie z ustawą, jest
    zezwolenie na prowadzenie działalności gospodarczej na terenie danej strefy
    uprawniające do korzystania z pomocy publicznej, zwane dalej „zezwoleniem” (art. 16 ust.
    1 ustawy o SSE).
    Zgodnie z art. 12 ust. 1 ustawy o SSE,
      dochody uzyskane z działalności gospodarczej prowadzonej na terenie strefy w
      ramach zezwolenia, o którym mowa w art. 16 ust. 1, przez osoby prawne lub osoby
      fizyczne prowadzące działalność gospodarczą są zwolnione od podatku
      dochodowego, odpowiednio na zasadach określonych w przepisach o podatku
      dochodowym od osób prawnych lub w przepisach o podatku dochodowym od osób
      fizycznych. Zwolnienie to stanowi pomoc publiczną, przy czym wielkość tej pomocy
      nie może przekroczyć jej maksymalnej wielkości określonej w przepisach wydanych
      na podstawie art. 4 ust. 4.
    W przypadku gdy przedsiębiorca posiada co najmniej dwa zezwolenia, o których mowa w
    art. 16 ust. 1, przyjmuje się, że rozliczenie pomocy publicznej następuje zgodnie z
    kolejnością wydawania zezwoleń (art. 12 ust. 2 tej ustawy o SSE).
    W myśl art. 12 ust. 3 ustawy o SSE,
      rozliczenie pomocy publicznej przyznanej przedsiębiorcy na podstawie zezwolenia, o
      którym mowa w art. 16 ust. 1, ma zastosowanie wyłącznie do zezwolenia, w ramach
      którego rozpoczęto inwestycję, w oparciu o którą prowadzona jest działalność
      gospodarcza.
    Zezwolenie na prowadzenie działalności gospodarczej na terenie specjalnej strefy
    ekonomicznej, o którym mowa w cyt. powyżej przepisie uprawnia do prowadzenia
    działalności gospodarczej na terenie strefy i korzystania z pomocy publicznej. Określa ono
    przedmiot i warunki prowadzenia działalności.
    Powyższe regulacje prawne ustanawiają podstawowe warunki korzystania z ulgi
    podatkowej z tytułu prowadzonej na terenie specjalnej strefy ekonomicznej działalności
    gospodarczej, jaką jest niezapłacony przez przedsiębiorcę strefowego podatek dochodowy.
    Zasadniczym elementem stosowania tej ulgi jest więc łączne wystąpienie dwóch
    warunków:
    - prowadzenie działalności gospodarczej na terenie specjalnej strefy ekonomicznej,
    - uzyskiwanie dochodu z działalności gospodarczej określonej w zezwoleniu.
    Na podstawie ustawy z dnia 10 maja 2018 r. o wspieraniu nowych inwestycji (t. j. Dz. U. z
    2025 r. poz. 469, dalej: „ustawa o WNI”), został wprowadzony mechanizm wsparcia dla
    przedsiębiorców w postaci zwolnienia z podatku dochodowego z tytułu nowej inwestycji.

    Zgodnie z art. 17 ust. 1 pkt 34a ustawy o CIT,
      wolne od podatku są dochody podatników, z zastrzeżeniem ust. 4-6d, z działalności
      gospodarczej osiągnięte z realizacji nowej inwestycji określonej w decyzji o wsparciu,
      o której mowa w ustawie z dnia 10 maja 2018 r. o wspieraniu nowych inwestycji (Dz.
      U. z 2024 r. poz. 459 oraz z 2025 r. poz. 39), i uzyskane na terenie określonym w tej
      decyzji o wsparciu, przy czym wielkość pomocy publicznej udzielanej w formie tego
      zwolnienia nie może przekroczyć wielkości pomocy publicznej dla przedsiębiorcy,
      dopuszczalnej dla obszarów kwalifikujących się do uzyskania pomocy w największej
      wysokości, zgodnie z odrębnymi przepisami.
    Stosownie do art. 17 ust. 4 ustawy o CIT,
      zwolnienia podatkowe, o których mowa w ust. 1 pkt 34 i 34a, przysługują
      podatnikowi wyłącznie odpowiednio z tytułu dochodów uzyskanych z działalności
      gospodarczej prowadzonej na terenie określonym w zezwoleniu lub z tytułu
      dochodów uzyskanych z realizacji nowej inwestycji na terenie określonym w decyzji o
      wsparciu.
    Zgodnie z art. 3 i 4 ustawy o WNI, podstawą do korzystania z regionalnej pomocy
    publicznej (zwolnienia z opodatkowania podatkiem dochodowym), udzielanej zgodnie z
    ustawą, jest wsparcie na realizację nowej inwestycji, uprawniające do korzystania z
    pomocy publicznej, przy czym wielkość tej pomocy publicznej nie może przekroczyć jej
    maksymalnej dopuszczalnej wielkości określonej w przepisach wydanych na podstawie
    art. 14 ust. 3.
    Wsparcie udzielane jest przedsiębiorcy realizującemu nową inwestycję w drodze decyzji,
    zwaną dalej „decyzją o wsparciu” (art. 13 ust. 1 ustawy o WNI).
    Zgodnie z art. 13 ust. 6 ustawy o WNI,
      w przypadku gdy przedsiębiorca posiada co najmniej dwie decyzje o wsparciu,
      rozliczenie pomocy publicznej następuje zgodnie z kolejnością wydania decyzji o
      wsparciu.
    Zgodnie z art. 13 ust. 7 ustawy o WNI,
      w przypadku gdy przedsiębiorca korzysta z pomocy publicznej na podstawie decyzji
      o wsparciu oraz na podstawie zezwolenia, o którym mowa w art. 16 ust. 1 ustawy z
      dnia 20 października 1994 r. o specjalnych strefach ekonomicznych, dla rozliczenia
      łącznej pomocy publicznej przyznanej temu przedsiębiorcy przepis ust. 6 stosuje się
      odpowiednio.
    Stosownie do art. 13 ust. 8 ustawy o WNI,
      rozliczenie pomocy publicznej przyznanej przedsiębiorcy na podstawie decyzji o
      wsparciu ma zastosowanie wyłącznie do decyzji, w ramach której rozpoczęto
      inwestycję, w oparciu o którą jest prowadzona działalność gospodarcza.
    Przedmiotem decyzji o wsparciu, w myśl art. 14 ust. 1 pkt 2 ustawy o WNI, jest nowa
    inwestycja podatnika, realizowana w ramach prowadzonej przez niego działalności
    gospodarczej, która nie została wyłączona stosownymi regulacjami, wydanymi na
    podstawie ust. 3 pkt 1 tego przepisu.
    Treść decyzji o wsparciu została wskazana w art. 15 ustawy o WNI i określa okres
    obowiązywania decyzji, przedmiot działalności gospodarczej oraz warunki, które
    przedsiębiorca jest obowiązany spełnić, wymienione w punktach od 1 do 6.
    W tym miejscu należy wskazać, że konstrukcja zwolnienia dotyczącego specjalnych stref
    ekonomicznych nie jest analogiczna do wsparcia przewidzianego dla podejmowania
    nowych inwestycji.

    Wyodrębnienie poszczególnych dochodów w ramach prowadzonej ewidencji ma na celu
    ustalenie wyniku podatkowego uzyskanego z działalności gospodarczej określonej w
    decyzji o wsparciu i z działalności na terenie SSE na podstawie wydanego zezwolenia.
    Jak wskazano w objaśnieniach podatkowych z dnia 6 marca 2020 r. dotyczących sposobu
    ustalania dochodu zwolnionego z opodatkowania podatkiem dochodowym, osiągniętego
    z działalności gospodarczej określonej w decyzji o wsparciu, o której mowa w ustawie o
    WNI w przedsiębiorstwach korzystających ze zwolnienia podatkowego z tytułu realizacji
    nowej inwestycji na podstawie decyzji o wsparciu nie wystarczy standardowa ewidencja
    kosztów z rozróżnieniem kosztów w rozumieniu prawa bilansowego i kosztów uzyskania
    przychodów w rozumieniu ustawy o CIT (str. 47 objaśnień).
    Niezbędna jest dodatkowa ewidencja/konta, czyli tzw. wydzielenie rachunkowe:
    - kosztów bezpośrednio związanych z przychodami na terenie określonym w decyzji o
      wsparciu i poza nią,
    - w zakresie realizacji nowej inwestycji - kosztów bezpośrednio związanych z
      przychodami z działalności objętej zwolnieniem oraz kosztów pozostałej działalności,
      jeżeli taka występuje,
    - pozostałych (innych niż bezpośrednie) kosztów uzyskania przychodów, umożliwiająca
      ich przyporządkowanie do przychodów z działalności zwolnionej i do przychodów z
      działalności opodatkowanej.
    Podatnik uzyskujący dochody z działalności gospodarczej, w ramach której realizowana
    jest nowa inwestycja, określona w decyzji o wsparciu, powinien poprzez odpowiednie
    zmiany w przyjętych zasadach (polityce) rachunkowości dokonać wyodrębnienia w
    ewidencji księgowej operacji gospodarczych dotyczących tej działalności. Dokonane
    zmiany powinny umożliwić uzyskanie informacji, które są wymagane w zakresie
    rozliczania przychodów, kosztów uzyskania przychodów oraz dochodu. Zapewnienie ww.
    wyodrębnionej ewidencji oznacza co najmniej wyodrębnienie operacji gospodarczych w
    księgach rachunkowych, przykładowo na kontach ksiąg pomocniczych (str. 50 objaśnień).
    Analogicznemu wyodrębnieniu powinna podlegać ewidencja przychodów i kosztów
    działalności prowadzonej na terenie SSE na podstawie wydanego zezwolenia.
    Zatem, konieczne jest prowadzenie ewidencji rachunkowej w taki sposób, aby odrębnie
    można było ustalić przychody, koszty, dochód/stratę uzyskane z działalności gospodarczej
    prowadzonej na terenie specjalnej strefy ekonomicznej (SSE) w ramach wydanego
    zezwolenia i odrębnie w ramach decyzji o wsparciu. Dochody uzyskane z tych dwóch
    źródeł zwolnionych z opodatkowania nie podlegają łączeniu.
    Należy zauważyć, że dla działalności gospodarczej prowadzonej na terenie SSE, jak i dla
    działalności gospodarczej określonej w decyzji o wsparciu, ustawodawca przewidział
    odrębne zwolnienia, odpowiednio w art. 17 ust. 1 pkt 34 i 34a ustawy o CIT. Jeśli dochody
    z obu powyższych źródeł zwolnionych miałyby być rozliczane łącznie, ustawodawca dałby
    temu podstawy w odpowiednich zapisach ustawy o CIT, co jednak nie ma miejsca.
    Zatem, przychodów z działalności prowadzonej na terenie SSE nie łączy się z przychodami
    osiągniętymi z nowej inwestycji, realizowanej na podstawie decyzji o wsparciu (str. 34,
    akapit 45 objaśnień).
    Połączenie przychodów i kosztów w tym przypadku umożliwiałoby kompensowanie straty
    poniesionej na jednej działalności zwolnionej (gdyby taka wystąpiła) z dochodem z drugiej
    działalności objętej zwolnieniem. Ponadto, powodowałby nieuzasadnione „bieżące”
    zmniejszenie wykorzystania przysługującej pomocy publicznej, która pozostawałaby do
    wykorzystania na kolejne lata.
    Do powyższej kwestii Ministerstwo Finansów odniosło się w akapicie nr 79 Objaśnień
    podatkowych, w którym czytamy: „W przypadku, gdy zwolnienie wynika jedynie z

    zezwoleń (podatnik nie posiada decyzji albo nie rozpoczęła się realizacja inwestycji w
    ramach decyzji), albo zwolnienie wynika jedynie z decyzji o wsparciu (podatnik nie posiada
    zezwoleń), dochód podlegający zwolnieniu ustalany jest na podstawie skumulowanych
    przychodów oraz kosztów wynikających z działalności określonych w tych zezwoleniach
    albo decyzjach o wsparciu. W przypadku, gdy zwolnienie podatkowe wynika zarówno z
    zezwoleń na prowadzenie działalności gospodarczej w SSE oraz z decyzji o wsparciu
    podatnik wyodrębnia te dwa źródła dochodów zwolnione z opodatkowania. Wykazaniu w
    zeznaniu podatkowym podlegają wyłącznie dochody osiągnięte z tych dwóch źródeł. W
    przypadku, gdy z jednego z tych źródeł podatnik osiągnie stratę, nie podlega ona
    wykazaniu w zeznaniu podatkowym, w tym również poprzez przychody i koszty
    generujące tą stratę”.
    Powyższe obrazuje również przykład nr 33 z Objaśnień.
    Niezbędne jest zatem, by na podstawie prowadzonej ewidencji rachunkowej, możliwe było
    ustalenie przychodów, kosztów, dochodu/straty odrębnie z obu zwolnionych źródeł
    dochodów, korzystających odpowiednio ze zwolnienia na podstawie art. 17 ust. 1 pkt 34
    lub art. 17 ust. 1 pkt 34a ustawy o CIT.
    Państwo, uzasadniając swoje stanowisko w sprawie stwierdzili, że dla celów określenia
    wysokości dochodu (straty) z tytułu prowadzenia działalności na terenie Strefy określonej
    w Zezwoleniach oraz Decyzji o wsparciu na terenie w niej wskazanej, Spółka może
    prowadzić jedną wspólną ewidencję dla działalności podlegającej zwolnieniu z podatku
    CIT. Ponadto, wskazaliście Państwo, że zwolnieniu z podatku dochodowego od osób
    prawnych powinien podlegać dochód uzyskiwany z działalności gospodarczej
    prowadzonej na terenie SSE, prowadzonej na podstawie Zezwoleń i Decyzji o wsparciu, w
    ten sposób, że w pierwszej kolejności wykorzystywany jest limit dostępnej pomocy
    publicznej w ramach Zezwoleń, a po jego wykorzystaniu, gdy limit pomocy publicznej z
    nich wynikający nie jest wystarczający do objęcia całości dochodu strefowego zwolnieniem
    podatkowym, otrzymana pomoc publiczna powinna być rozliczana z dostępnym limitem
    wynikającym z Decyzji o wsparciu – w kolejności ustalonej zgodnie z datami ich wydania.
    Z przedstawionym stanowiskiem nie można się zgodzić.
    Rozpatrując przedmiotowe zagadnienie nie można pominąć okoliczności, że zwolnienia
    podatkowe są odstępstwem od zasady powszechności opodatkowania. W związku z tym
    przepisy dotyczące zwolnień podatkowych muszą być interpretowane ściśle, zgodnie z ich
    wykładnią językową i nie powinny być one przedmiotem wykładni rozszerzającej.
    Stanowisko to zgodne jest z wypracowanym przez orzecznictwo i utrwalonym już
    poglądem, że przepisy dotyczące wszelkiego rodzaju ulg i zwolnień podatkowych - jako
    odstępstwo od sformułowanej w art. 84 Konstytucji RP zasady równości i powszechności
    opodatkowania - powinny być interpretowane ściśle. Wykładnia przepisów zawierających
    takie normy winna być precyzyjna, aby mogła doprowadzić do prawidłowego jej
    odczytania, wykluczone jest dokonywanie wykładni rozszerzającej, czy zawężającej
    mogącej spowodować skutki o charakterze prawotwórczym, przy czym organy podatkowe
    obowiązane są do stosowania przepisów prawa, zaś sądy do badania poprawności
    realizowania tego procesu (por. wyrok WSA w Gdańsku z 8 lipca 2014 r., I SA/Gd 538/14;
    wyrok NSA z 25 lutego 2014 r. sygn. akt II FSK 94/12).
    Nie mogą Państwo, tym samym prowadzić łącznej ewidencji dla celów działalności
    zwolnionej prowadzonej na podstawie Zezwoleń oraz na podstawie Decyzji o wsparciu.
    Tym samym, powinni Państwo prowadzić odrębną ewidencję dla działalności prowadzonej
    na podstawie Zezwoleń oraz odrębną dla działalności prowadzonej na podstawie Decyzji o
    wsparciu.
    Zatem, Państwa stanowisko w zakresie pytania nr 1 jest nieprawidłowe.
    Zauważyć należy, że w sytuacji, gdy przedsiębiorca (podatnik) posiada zezwolenia na
    prowadzenie działalności gospodarczej na terenie specjalnej strefy ekonomicznej oraz

    decyzję o wsparciu nowej inwestycji, dochody osiągnięte z tych dwóch źródeł zwolnionych
    z opodatkowania nie podlegają łączeniu.
    Dla właściwego zastosowania ww. art. 13 ust. 6 ustawy o WNI (odniesienia kwoty pomocy
    publicznej wykorzystanej w roku podatkowym do limitu określonego w danym zezwoleniu
    /decyzji) należy zsumować wykorzystaną w danym roku podatkowym pomoc publiczną z
    nowej inwestycji z pomocą publiczną z działalności w SSE - tak ustaloną sumę należy
    uwzględnić w dostępnym limicie pomocy publicznej (str. 21, akapit 33 objaśnień).
    Zatem, Państwa stanowisko w zakresie pytania nr 2 z którego wynika, że zwolnieniu z
    podatku dochodowego od osób prawnych powinien podlegać dochód uzyskiwany z
    działalności gospodarczej prowadzonej na terenie SSE, prowadzonej na podstawie
    Zezwoleń i Decyzji o wsparciu, w ten sposób, że w pierwszej kolejności wykorzystywany
    jest limit dostępnej pomocy publicznej w ramach Zezwoleń, a po jego wykorzystaniu, gdy
    limit pomocy publicznej z nich wynikający nie jest wystarczający do objęcia całości
    dochodu strefowego zwolnieniem podatkowym, otrzymana pomoc publiczna powinna być
    rozliczana z dostępnym limitem wynikającym z Decyzji o wsparciu – w kolejności ustalonej
    zgodnie z datami ich wydania – także należy uznać za nieprawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy stanu faktycznego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu
    prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia w przedstawionym stanie
    faktycznym.
    Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy
    rzeczywisty stan faktyczny sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie
    ze stanem faktycznym podanym przez wnioskodawcę w złożonym wniosku. W związku z
    powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we wniosku
    opisu sprawy, udzielona interpretacja traci swoją aktualność.
    Powołane orzeczenia sądów administracyjnych są rozstrzygnięciami wydanymi w
    konkretnych sprawach, osadzonych w określonym stanie faktycznym/zdarzeniu przyszłym
    i tylko do nich się odnoszącymi, w związku z tym, nie mają waloru wykładni powszechnie
    obowiązującej. Orzeczenia sądowe są dla organu nieocenionym źródłem wiedzy i
    materiałem poznawczym, bieżąco wykorzystywanym w toku załatwiania spraw. Z tego
    względu należy pamiętać, że orzeczenia mają charakter indywidualny, nie wiążą organów
    podatkowych i są formalnie wiążące dla organu podatkowego tylko w konkretnej sprawie.
    Orzeczenia nie mają mocy prawnej precedensów i harakteru wykładni powszechnie
    obowiązującej.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    - Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy
      z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.).
      Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie
      zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosują się
      Państwo do interpretacji.
    - Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe
      będące przedmiotem interpretacji indywidualnej stanowi element czynności
      będących przedmiotem decyzji wydanej:
        1) z zastosowaniem art. 119a;
        2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5
          ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
        3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.

    - Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego
    Sądu Administracyjnego (...). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje
    ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
    (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
    - w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
    - w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP
      (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.