Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0112-KDIL1-2.4012.643.2024.1.PM
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-03-04
Teza: Otrzymywane przez Państwa od Gmin ościennych dotacje w
związku z realizacją zadań w zakresie zagospodarowania
odpadami komunalnymi stanowić będą wynagrodzenie, a
wykonywane przez Państwa w tym zakresie czynności będą
spełniać definicję działalności gospodarczej i tym samym
podlegały będą opodatkowaniu podatkiem VAT.
Słowa kluczowe: czynności-czynności podlegające opodatkowaniu
dotacja-dotacja celowa
usługi-usługi w zakresie gospodarki ściekami oraz
wywozu i unieszkodliwiania odpadów, usługi sanitarne i
pokrewne
Zagadnienia: Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II. Zakres
opodatkowania-Rozdział 2. Dostawa towarów i
świadczenie usług -Świadczenie usług
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II-
Rozdział 2-art. 8-ust. 2a

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

4 grudnia 2024 r. wpłynął Państwa wniosek z 4 grudnia 2024 r. o wydanie interpretacji
    indywidualnej, który dotyczy nieuznania otrzymywanych od Gmin ościennych dotacji jako
    wynagrodzenia z tytułu wykonywanych przez Państwa czynności w zakresie
    zagospodarowania odpadami komunalnymi, a tym samym nieprowadzenia działalności
    gospodarczej i niepodlegania tych czynności opodatkowaniu podatkiem VAT (pytania
    oznaczone we wniosku nr 1 i nr 2)
    Treść wniosku jest następująca:

## Opis zdarzenia przyszłego

Gmina jest zarejestrowanym, czynnym podatnikiem podatku od towarów i usług. Na
    podstawie ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz.
    609 ze zm., dalej: „ustawa o samorządzie gminnym”), Gmina jest wyposażona w
    osobowość prawną i posiada zdolność do czynności cywilnoprawnych. Jednocześnie, jak
    stanowi art. 2 ww. ustawy, Gmina wykonuje zadania własne (określone w art. 7 ustawy o
    samorządzie gminnym) w imieniu własnym i na własną odpowiedzialność.
    Zgodnie z art. 6 ustawy o samorządzie gminnym, do zakresu działania Gminy należą
    wszystkie sprawy publiczne o znaczeniu lokalnym, niezastrzeżone ustawami na rzecz
    innych podmiotów. W tym zakresie do zadań nałożonych na Gminę na podstawie ww.
    ustawy, należą w szczególności sprawy wysypisk i unieszkodliwiania odpadów
    komunalnych (zgodnie z art. 7 ust. 1 pkt 3 ustawy o samorządzie gminnym).
    Zgodnie z art. 74 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym, jednostki samorządu
    terytorialnego mogą zawierać porozumienia międzygminne w sprawie powierzenia jednej
    z nich określonych przez nie zadań publicznych (w tym m.in. unieszkodliwianie odpadów
    komunalnych). Jednocześnie jak stanowi ust. 2 ww. przepisu, jednostka samorządu
    terytorialnego wykonująca zadania publiczne objęte porozumieniem, przejmuje prawa i
    obowiązki pozostałych gmin, związane z powierzonymi jej zadaniami, a strony
    porozumienia (gminy) mają obowiązek udziału w kosztach realizacji powierzonego zadania.
    W tym zakresie Gmina zawarła z innymi jednostkami samorządu terytorialnego – gminami
    ościennymi (dalej: „Gminy ościenne”) porozumienia międzygminne, w ramach, których
    Gminy ościenne powierzyły Gminie swoje zadania w zakresie zagospodarowania
    odpadami komunalnymi (dalej: „Porozumienia”).
    W ramach przedmiotowych Porozumień Gmina jest zobowiązana do przyjmowania
    odpadów komunalnych odebranych z nieruchomości objętych gminnym systemem
    gospodarowania odpadami komunalnymi z terenu Gmin ościennych. Zadania będą
    realizowane przez Gminę za pośrednictwem Zakładu (...), któremu to Gmina mocą
    uchwały Rady Miejskiej powierzyła wykonywanie zadań własnych Gminy w zakresie
    wysypisk i unieszkodliwiania odpadów komunalnych.
    Przedmiotowe Porozumienia zostały zawarte w celu wykonywania przez Gminę zadań
    własnych Gmin ościennych w zakresie zagospodarowania odpadami komunalnymi
    zgodnie z hierarchią sposobów postępowania z odpadami, w tym termicznego
    unieszkodliwiania frakcji energetycznej z odpadów komunalnych. Ponadto, podstawą do
    zawierania Porozumień jest również art. 3 ust. 2 pkt 6b ustawy z dnia 13 września 1996 r.
    o utrzymaniu czystości i porządku w gminach (t. j. Dz. U z 2024 r. poz. 399). W
    konsekwencji, Gmina pragnie podkreślić, iż gospodarowanie odpadami jest wyłącznym
    zadaniem jednostek samorządu terytorialnego oraz zadanie to objęte jest licznymi
    regulacjami publicznymi. Oznacza to, iż Gmina, a szerzej jednostki samorządu
    terytorialnego nie mają pełnej swobody rynkowej w zakresie gospodarowania odpadami.
    Gminy ościenne są zobowiązane do działalności w zakresie gospodarowania odpadami
    komunalnymi, ale postanowiły realizację tych obowiązków publicznych (zadań własnych)
    przesunąć na Gminę.

    Zakład jest spółka komunalną ze 100% udziałem Gminy. Zakład realizuje zadania w
    imieniu Gminy polegające na zaspokajaniu zbiorowych potrzeb wspólnoty w zakresie
    utrzymywania składowisk odpadów i unieszkodliwiania odpadów komunalnych.
    Gminy ościenne na podstawie Porozumień zobowiązane będą do dostarczania Gminie
    odpadów komunalnych odebranych z nieruchomości objętych gminnym systemem
    gospodarowania odpadami komunalnymi.
    Ponadto Gminny ościenne zobowiązane będą do udziału w kosztach realizacji zadania
    poprzez przekazywanie na rzecz Gminy dotacji celowych, na podstawie umów dotacyjnych
    zawieranych na dany rok kalendarzowy. Wysokość dotacji będzie uwzględniała kwotę
    planowanych kosztów zagospodarowania odpadów komunalnych oraz kwotę
    planowanych rocznych kosztów obsługi administracyjnej (począwszy od 2026 r.).
    Zgodnie z Porozumieniami, wysokość rocznej dotacji celowej określana jest każdorazowo
    w oparciu o koszty realizacji zadania określone na podstawie:
      · iloczynu prognozowanej do przyjęcia od Gmin ościennych ilości odpadów w roku
        wykonywania zadania oraz obowiązującej stawki za zagospodarowanie 1 Mg
        odpadów komunalnych danego rodzaju oraz
      · prognozowanych kosztów obsługi administracyjnej danego Porozumienia w danym
        roku, przypadającym na daną Gminę ościenną, niezbędne do realizacji zadania oraz
        nadzoru nad jego wykonaniem (począwszy od roku 2026).
    Gmina pragnie podkreślić, iż biorąc pod uwagę ww. sposób kalkulacji rocznej dotacji
    celowej, brak jest jej zarobkowego charakteru, a ma ona jedynie na celu pokrycie kosztów
    Gminy na przejęte zadanie własne danej Gminy ościennej.
    Pytania
      1. Czy w opisanych stanie faktycznym Gmina wykonuje działalność gospodarczą w
        rozumieniu ustawy o VAT w ramach wykonywania zadań Gmin ościennych i
        pobierania dotacji od nich z tego tytułu?
      2. Czy dotacje, które Gmina otrzymuje od Gmin ościennych w związku z realizacją
        zadań w zakresie zagospodarowania odpadami komunalnymi stanowią
        wynagrodzenie za czynności podlegające opodatkowaniu VAT po stronie Gminy?
    Państwa stanowisko w sprawie
      1. W ocenie Gminy, w opisanym stanie faktycznym nie będzie ona prowadziła
        działalności gospodarczej w ramach wykonywania zadań Gmin ościennych i
        pobierania dotacji od nich z tego tytułu.
      2. Dotacje, które Gmina otrzymuje od Gmin ościennych w związku z realizacją zadań w
        zakresie zagospodarowania odpadami komunalnymi nie stanowią wynagrodzenia
        za czynności podlegające opodatkowaniu VAT po stronie Gminy.
    Uzasadnienie stanowiska Wnioskodawcy
    Ad 1 i 2
    W świetle regulacji ustawy o VAT, aby dana czynność podlegała opodatkowaniu VAT, musi
    zostać dokonana przez podatnika VAT (w ramach działalności gospodarczej).
    Zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy o VAT, podatnikami są osoby prawne, jednostki
    organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące
    samodzielnie działalność gospodarczą, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności.
    Stosownie natomiast do treści art. 15 ust. 6 ww. ustawy, nie uważa się za podatników
    organów władzy publicznej oraz urzędów obsługujących te organy w zakresie

    realizowanych zadań nałożonych odrębnymi przepisami prawa, dla realizacji, których
    zostały one powołane, z wyłączeniem czynności wykonywanych na podstawie zawartych
    umów cywilnoprawnych.
    Wskazany wyżej art. 15 ust. 6 ustawy o VAT stanowi implementację do krajowego
    porządku prawnego art. 13 Dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w
    sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. Urz. UE. L Nr 347, str. 1, ze
    zm.), zgodnie z którym krajowe, regionalne i lokalne organy władzy oraz inne podmioty
    prawa publicznego nie są uważane za podatników w związku z działalnością, którą
    podejmują lub transakcjami, których dokonują jako organy władzy publicznej, nawet jeśli
    pobierają należności, opłaty, składki lub płatności w związku z takimi działaniami lub
    transakcjami. Jednakże w przypadku, gdy podejmują one takie działania lub dokonują
    takich transakcji, są uważane za podatników w odniesieniu do tych działań lub transakcji,
    gdyby wykluczenie ich z kategorii podatników prowadziło do znaczących zakłóceń
    konkurencji.
    W konsekwencji, kryterium uznania jednostki samorządu terytorialnego za podatnika VAT
    jest charakter wykonywanych przez nią czynności, tj. dokonywanie czynności o
    charakterze publicznoprawnym wyłącza, co do zasady te podmioty z kategorii podatników
    VAT, natomiast dokonywanie czynności cywilnoprawnych, w reżimie zbliżonym do
    podmiotów działających komercyjnie, skutkuje zasadniczo uznaniem jednostek
    samorządu terytorialnego za podatników, a realizowane przez nie odpłatne dostawy
    towarów i świadczenie usług podlegają opodatkowaniu VAT.
    W myśl art. 2 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym, gmina wykonuje zadania publiczne w
    imieniu własnym i na własną odpowiedzialność. Natomiast zgodnie z art. 6 ust. 1 tej
    ustawy, do zakresu działania gminy należą wszystkie sprawy publiczne o znaczeniu
    lokalnym, niezastrzeżone ustawami na rzecz innych podmiotów. Zgodnie z art. 7 ust. 1
    ustawy o samorządzie gminnym zaspokajanie zbiorowych potrzeb wspólnoty należy do
    zadań własnych gminy. W szczególności zadania własne obejmują sprawy wysypisk i
    unieszkodliwiania odpadów komunalnych (pkt 3 powyższego przepisu).
    Zdaniem Gminy, realizując zadania w zakresie zagospodarowania odpadami komunalnymi
    nie działa ona w charakterze przedsiębiorcy (zamiarem Gminy nie jest osiągnięcie zysku),
    lecz wykonuje zadania wynikające z ustawy o samorządzie gminnym w kierunku
    zagospodarowania odpadami komunalnymi na terenie Gminy i Gmin ościennych, które to
    zadania są ustawowym obowiązkiem Gminy i Gmin ościennych i nie mają komercyjnego
    charakteru.
    Ponadto Gmina wskazuje, iż zgodnie z art. 10 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym
    wykonywanie zadań publicznych może być realizowane w drodze współdziałania między
    jednostkami samorządu terytorialnego. Jedną z form współdziałania między gminami (jako
    jednostkami samorządu terytorialnego) stanowią porozumienia międzygminne.
    Zgodnie z art. 74 ustawy o samorządzie gminnym, gminy mogą zawierać porozumienia
    międzygminne w sprawie powierzenia jednej z nich określonych przez nie zadań
    publicznych. Gmina wykonująca zadania publiczne objęte porozumieniem przejmuje
    prawa i obowiązki pozostałych gmin w zakresie tych zadań publicznych, związane z
    powierzonymi jej zadaniami, a gminy te mają obowiązek udziału w kosztach realizacji
    powierzonego zadania.
    Istota porozumienia międzygminnego polega zatem na przejęciu przez jedną z gmin
    obowiązku wykonywania zadań publicznych ciążących na innych gminach bądź gminie
    (np. w zakresie pomocy społecznej, edukacji publicznej, czy – jak w omawianej sprawie – w
    zakresie zagospodarowania odpadami komunalnymi).
    Jednocześnie Gmina podkreśla, że porozumienia międzygminne nie stanowią
    „standardowych” umów prawa cywilnego, lecz są rodzajem umowy publicznoprawnej
    regulowanej odrębnymi niż cywilnoprawne regulacjami. Powyższe stanowisko znajduje
    potwierdzenie w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego (np. wyrok z 27

    września 1994 r., sygn. SA/Ł 1906/94), zgodnie z którym: „porozumienia komunalne, o
    których mowa w art. 74 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie terytorialnym (Dz. U.
    Nr 16, poz. 95 ze zm.), nie są umowami prawa cywilnego, ale swoistymi formami
    publicznoprawnymi. W drodze umów cywilnych (art. 9 ust. 1 ustawy) mogą być
    przekazywane zadania prywatnoprawne, a nie zadania publicznoprawne, których
    przekazanie może następować – w ramach współdziałania komunalnego – przez
    utworzenie związku albo zawarcie porozumienia komunalnego”.
    Gmina realizując zadania polegające na zagospodarowaniu odpadami komunalnymi
    działa w ramach reżimu publicznoprawnego, tj. Gmina wykonuje swoje (oraz powierzone)
    zadania własne wynikające z ustawy o samorządzie gminnym. Zatem, otrzymane od Gmin
    ościennych środki pieniężne stanowią jedynie przekazanie środków na pokrycie kosztów
    zadań własnych (publicznoprawnych) wynikających z przepisów nałożonych na gminy
    przez odrębne przepisy prawa. Celem Gminy nie jest osiąganie zysku w ramach
    wykonywania tych zadań oraz Gmina nie osiąga przychodów z wykonywania usług
    zagospodarowania odpadami komunalnymi - czynności te, jak zostało wskazane w opisie
    zdarzenia przyszłego, będą wykonywane przez Zakład.
    Biorąc pod uwagę powyższe, w ocenie Gminy, w analizowanej sprawie spełnione będą
    przesłanki określone w art. 15 ust. 6 ustawy o VAT. Tym samym, Gmina nie działa w
    charakterze podatnika VAT, lecz jako organ władzy publicznej, realizujący zadania własne
    niepodlegające regulacjom VAT.
    Ponadto, Gmina wskazuje, że niezależnie od kwestii braku spełnienia warunku posiadania
    przez Gminę statusu podatnika VAT w ramach zagospodarowania odpadów komunalnych
    na terenie Gminy i Gmin ościennych, czynności te nie spełniają również definicji
    odpłatnego świadczenia usług stanowiącego czynność opodatkowaną VAT w rozumieniu
    art. 5 ust. 1 pkt 1 oraz 8 ust. 1 ustawy o VAT.
    Zgodnie z art. 5 ust. 1 ustawy o VAT, opodatkowaniu VAT podlega m.in. odpłatna dostawa
    towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju. Z kolei zgodnie z art. 7 ust. 1
    ustawy o VAT zasadniczo przez dostawę towarów rozumie się przeniesienie prawa do
    rozporządzania towarami jak właściciel. Natomiast na podstawie art. 8 ust. 1 ustawy o VAT
    przez świadczenie usług, co do zasady, należy rozumieć każde świadczenie na rzecz osoby
    fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej niemającej osobowości prawnej,
    które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu art. 7 ustawy o VAT.
    Z powyższej definicji odpłatnego świadczenia usług wynika, że ma ona charakter
    dopełniający definicję „dostawy towarów” i jest wyrazem realizacji zasady powszechności
    opodatkowania VAT transakcji wykonywanych przez podatników w ramach działalności
    gospodarczej, zgodnie z ogólnym założeniem, że opodatkowanym świadczeniem usług
    jest każda transakcja podatnika w ramach jego działalności gospodarczej, która nie została
    wymieniona jako dostawa towarów.
    Aby uznać dane świadczenie za usługę w rozumieniu ustawy o VAT istotne jest spełnienie
    łącznie następujących warunków:
      · w następstwie zobowiązania, w wykonaniu którego usługa jest świadczona, druga
        strona (nabywca) jest bezpośrednim beneficjentem świadczenia,
      · świadczonej usłudze odpowiada świadczenie wzajemne ze strony nabywcy
        (wynagrodzenie).
    Wobec powyższego należy stwierdzić, że dane czynności podlegają opodatkowaniu
    podatkiem VAT, gdy istnieje bezpośredni związek pomiędzy wykonaniem czynności (przez
    podatnika tego podatku w ramach takiej czynności), a otrzymanym świadczeniem
    wzajemnym w ten sposób, że otrzymane kwoty stanowią rzeczywiste wynagrodzenie za
    wyodrębnioną usługę świadczoną w ramach stosunku prawnego i są wypłacane w

    konsekwencji wykonania świadczenia lub dochodzi do wymiany świadczeń wzajemnych.
    Otrzymana zapłata powinna być konsekwencją wykonania świadczenia. Wynagrodzenie
    powinno być należne za wykonanie świadczenia.
    W konsekwencji, czynność podlega opodatkowaniu VAT jedynie wówczas, gdy
    wykonywana jest w ramach umowy zobowiązaniowej, a jedna ze stron transakcji może
    zostać uznana za bezpośredniego beneficjenta tej czynności. Przy czym, związek pomiędzy
    otrzymywaną płatnością a świadczeniem na rzecz dokonującego płatności musi mieć
    charakter bezpośredni i na tyle wyraźny, aby można powiedzieć, że płatność następuje w
    zamian za to świadczenie.
    Aby uznać dane świadczenie za świadczenie odpłatne, musi istnieć stosunek prawny
    pomiędzy świadczącym usługę a beneficjentem i w zamian za wykonanie usługi powinno
    zostać wypłacone wynagrodzenie. Musi istnieć bezpośredni związek pomiędzy świadczoną
    usługą i przekazanym za nią wynagrodzeniem. Oznacza to, że z danego stosunku
    prawnego, na podstawie którego wykonywana jest usługa musi wynikać wyraźna,
    bezpośrednia korzyść na rzecz świadczącego usługę. Zatem pod pojęciem odpłatności
    dostawy towarów lub odpłatności świadczenia usług rozumieć należy prawo podmiotu
    dokonującego dostawy towarów lub świadczącego usługę do żądania od nabywcy towaru,
    odbiorcy usługi lub osoby trzeciej zapłaty ceny lub ekwiwalentu (np. w postaci świadczenia
    wzajemnego).
    W ocenie Gminy, nie sposób twierdzić, że otrzymane od Gmin ościennych dotacje celowe
    stanowią wynagrodzenie za czynności stanowiące wskazane w art. 8 ustawy o VAT
    odpłatne świadczenie usług przez Gminę na rzecz Gmin ościennych. W opinii Gminy, w
    analizowanym przypadku nie istnieje bowiem związek pomiędzy jakimkolwiek konkretnym
    świadczeniem wykonywanym przez Gminę dla Gmin ościennych, a otrzymanymi od tych
    podmiotów środkami pieniężnymi.
    Jak Gmina wyżej wskazała, Gmina realizując zadanie polegające na zagospodarowaniu
    odpadów komunalnych działa w ramach reżimu publicznoprawnego, tj. wykonuje swoje
    (lub powierzone) zadania własne wynikające z ustawy o samorządzie gminnym (poza
    reżimem komercyjnym, cywilnoprawnym). Zatem, otrzymane od Gmin ościennych środki
    pieniężne będą stanowiły jedynie przekazanie środków na pokrycie kosztów zadań
    wynikających z przepisów nałożonych na gminy przez odrębne przepisy prawa, tj. ustawę
    o samorządzie gminnym oraz ustawę o publicznym transporcie zbiorowym.
    W konsekwencji, w przedmiotowym zdarzeniu przyszłym nie można wskazać określonych
    działań stanowiących po stronie Gminy odpłatne świadczenie usług w rozumieniu ustawy
    o VAT dla Gmin ościennych. Nie sposób, więc twierdzić, że powyższe działania Gminy w
    zakresie zagospodarowania odpadami komunalnymi powodują wystąpienie
    obustronnych, wzajemnych świadczeń, które stanowią świadczenie usług.
    Powyższe stanowisko znajduje potwierdzenie przykładowo w interpretacji indywidualnej
    Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z 13 lutego 2018 r. o sygn. 0113-KDIPT1-
    1.4012.9.2018.1.RG, w której organ uznał, że „(...) czynność polegająca na prowadzeniu
    Punktu Selektywnej Zbiórki Odpadów Komunalnych, wykonywana na podstawie
    porozumienia międzygminnego zawartego pomiędzy Wnioskodawcą a Gminą nie stanowi
    świadczenia usług w rozumieniu art. 8 ust. 1 ustawy, tym samym zwrot kosztów za
    prowadzenie PSZOK oraz zagospodarowanie odpadów wnoszony przez Gminę w celu
    realizacji przedsięwzięcia nie stanowi odpłatności za świadczenie usług na rzecz Gminy i
    nie podlega opodatkowaniu na podstawie art. 5 ust. 1 ustawy o VAT”.
    Reasumując, dotacje, które Gmina otrzymuje od Gmin ościennych w związku z
    zagospodarowaniem odpadami komunalnymi nie stanowią wynagrodzenia za czynności
    podlegające opodatkowaniu VAT po stronie Gminy.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku – jest nieprawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług
    (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 361 ze zm.), zwanej dalej ustawą:
      Opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, zwanym dalej „podatkiem”,
      podlegają odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium
      kraju.
    W myśl art. 7 ust. 1 ustawy:
      Przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się
      przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (...).
    Jak stanowi art. 8 ust. 1 ustawy:
    Przez świadczenie usług, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się każde
    świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej
    niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu art. 7,
    w tym również:
        1) przeniesienie praw do wartości niematerialnych i prawnych, bez względu na
        formę, w jakiej dokonano czynności prawnej;
        2) zobowiązanie do powstrzymania się od dokonania czynności lub do tolerowania
        czynności lub sytuacji;
        3) świadczenie usług zgodnie z nakazem organu władzy publicznej lub podmiotu
        działającego w jego imieniu lub nakazem wynikającym z mocy prawa.
    W świetle art. 8 ust. 2a ustawy:
      W przypadku gdy podatnik, działając we własnym imieniu, ale na rzecz osoby
      trzeciej, bierze udział w świadczeniu usług, przyjmuje się, że ten podatnik sam
      otrzymał i wyświadczył te usługi.
    Przepis ten jest źródłem praw i obowiązków podatników w odniesieniu do świadczeń
    określanych mianem „odsprzedaży” lub „refakturowania” usług. W związku z tym należy
    stwierdzić, że nabycie usług oraz ich późniejsza odsprzedaż (z marżą czy bez) powinny być
    zawsze traktowane jako dwie odrębne transakcje usługowe.
    Powyższy przepis stanowi implementację art. 28 Dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28
    listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. Urz. UE
    L 347, s. 1, z późn. zm.), zwanej dalej Dyrektywą 2006/112/WE Rady, zgodnie z którym w
    przypadku, kiedy podatnik działając we własnym imieniu, ale na rzecz osoby trzeciej,
    bierze udział w świadczeniu usług, przyjmuje się, że podatnik ten nabył i wyświadczył te
    usługi.
    Oznacza to, że podmiot świadczący (sprzedający) daną usługę nabytą we własnym
    imieniu, lecz na rzecz osoby trzeciej traktowany jest najpierw jako usługobiorca, a
    następnie jako usługodawca tej samej usługi. Przeniesienie ciężaru kosztów na inną
    osobę, nie może być zatem w żaden inny sposób potraktowane niż jako świadczenie
    usługi w tym samym zakresie. Zatem konsekwencją uznania podatnika biorącego udział w
    odsprzedaży usługi za świadczącego, jest wystawienie przez niego faktury dokumentującej
    wyświadczenie tej usługi.
    W świetle uregulowań art. 8 ust. 2a ustawy, należy przyjąć, że nawet jeśli podmiot
    faktycznie nie świadczy usługi (osobiście nie wykonuje czynności), jednakże pośrednio
    bierze udział w jej świadczeniu (czego nie należy utożsamiać z pośrednictwem w jej
    świadczeniu) – a jego udział przejawia się w odsprzedaży tych usług – to dla potrzeb
    podatku od towarów i usług, takie zachowanie jest traktowane na równi ze świadczeniem

    konkretnej usługi. Podmiot ten staje się zatem podatnikiem ze wszystkimi wynikającymi z
    tego konsekwencjami, tj. w szczególności powinien opodatkować tę usługę według zasad
    dla niej przewidzianych oraz udokumentować fakturami.
    Pod pojęciem usługi (świadczenia) należy rozumieć każde zachowanie, na które składać
    się może zarówno działanie (uczynienie, wykonanie czegoś na rzecz innej osoby), jak i
    zaniechanie (nieczynienie bądź też tolerowanie). Przy ocenie charakteru świadczenia jako
    usługi należy mieć na względzie, że ustawa zalicza do grona usług każde świadczenie,
    które nie jest dostawą towarów w myśl art. 7 ustawy. Każde świadczenie niebędące
    dostawą towarów polegające na działaniu, zaniechaniu lub tolerowaniu czyjegoś
    zachowania stanowi zatem co do zasady usługę w rozumieniu ustawy, niemniej jednak
    muszą być przy tym spełnione następujące warunki:
      · w następstwie zobowiązania, w wykonaniu którego usługa jest świadczona, nabywca
        jest bezpośrednim beneficjentem świadczenia;
      · świadczonej usłudze odpowiada świadczenie wzajemne ze strony nabywcy
        (wynagrodzenie).
    Należy podkreślić, że oba ww. warunki winny być spełnione łącznie, aby świadczenie
    podlegało jako usługa, opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, na podstawie art. 5
    ust. 1 pkt 1 ustawy.
    Usługą jest tylko takie świadczenie, w przypadku którego istnieje bezpośredni konsument,
    odbiorca świadczenia odnoszący korzyść o charakterze majątkowym. W związku z
    powyższym czynność podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, w myśl art.
    5 ust. 1 pkt 1 ustawy jedynie wówczas, gdy wykonywana jest w ramach umowy
    zobowiązaniowej, a jedna ze stron transakcji może zostać uznana za bezpośredniego
    beneficjenta tej czynności.
    Aby świadczenie usługi podlegało opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług,
    stosownie do art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy, musi mieć miejsce również odpłatność, tj. gdy
    istnieje bezpośredni związek pomiędzy świadczeniem usługi, a otrzymanym
    wynagrodzeniem będącym świadczeniem wzajemnym, natomiast usługodawcę musi
    łączyć z odbiorcą stosunek prawny, z którego wynika obowiązek świadczenia usługi oraz
    wysokość wynagrodzenia (świadczenia wzajemnego) za dokonanie tych czynności.
    Bezpośredni związek pomiędzy świadczeniem usług a otrzymanym wynagrodzeniem
    istnieje wówczas, gdy istnieje bezpośrednia i jasno zindywidualizowana korzyść na rzecz
    świadczącego usługę i jeżeli świadczenie wzajemne pozostaje w bezpośrednim związku ze
    świadczeniem dokonanej czynności.
    Taka definicja świadczenia usług jest wyrazem realizacji powszechności opodatkowania
    podatkiem od towarów i usług wszelkich transakcji wykonywanych przez podatników w
    ramach ich działalności gospodarczej.
    W dorobku orzecznictwa Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej przyjmuje się, że
    odpłatność ma miejsce wtedy, gdy istnieje bezpośredni związek pomiędzy dostawą
    towarów lub świadczeniem usług a otrzymanym wynagrodzeniem, przy czym
    wynagrodzenie jakkolwiek musi być wyrażone w pieniądzu, to jednak nie musi być w tej
    formie dokonane. Należy podkreślić, że na gruncie przepisów o podatku od towarów i
    usług bez znaczenia pozostaje to, czy kwota uzyskanego wynagrodzenia (cena) została
    skalkulowana tak, że stanowi tylko koszt wytworzenia towaru lub wykonania usługi, czy
    została powiększona także o zysk sprzedającego. Skoro przepisy nie określają formy
    zapłaty za świadczoną usługę należy uznać, że zobowiązanie usługobiorcy może mieć
    postać świadczenia nie tylko określonej sumy pieniędzy, ale także świadczenie innej usługi
    (usługi wzajemnej).
    Wobec powyższych rozważań, dostawa towarów lub świadczenie usług podlega
    opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług wtedy, gdy są wykonane odpłatnie oraz
    gdy pomiędzy dostawcą towaru lub świadczącym usługę i ich beneficjentem (odbiorcą)

    istnieje jawny lub dorozumiany stosunek prawny (umowa), w ramach którego spełniane
    są świadczenia wzajemne.
    Wskazać należy, że kwestia odpłatności była wielokrotnie przedmiotem rozstrzygnięć
    Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej. W wyroku z 15 lipca 1982 r. w sprawie Hong-
    Kong Trade Development Council TSUE stwierdził, że czynności podlegają opodatkowaniu
    jedynie wtedy, gdy zostały wykonane odpłatnie. Analizując głębiej ten problem TSUE w
    wyroku z 8 marca 1988 r. w sprawie C-102/86 Apple and Pear Development Council
    stwierdził, że czynność można uznać za dokonaną odpłatnie, gdy istnieje bezpośrednia i
    jasno zindywidualizowana korzyść po stronie dostawcy towaru lub usługi, a ponadto
    odpłatność za otrzymane świadczenie (towar lub usługę) pozostaje w bezpośrednim
    związku z czynnością, która miałaby być opodatkowana tym podatkiem.
    Pojęcie „odpłatności” pojawiło się również w orzeczeniu z 5 lutego 1981 r. w sprawie C 154
    /80 Staatssecretaris van Financien przeciwko Coöperatieve Aardappelenbewaarplaats GA
    ETS, które zapadło na tle przepisów Dyrektywy VAT z 11 kwietnia 1967 r. w sprawie
    harmonizacji przepisów Państw Członkowskich w zakresie podatków obrotowych (67/227
    /EWEC). Trybunał wskazał, że termin „zapłata” stanowi integralną część przepisów prawa
    wspólnotowego, które nie odwołuje się do prawa państw członkowskich dla ustalenia jego
    znaczenia i zakresu. Stąd też wykładnia tego wyrażenia nie może być pozostawiona
    dyskrecjonalnemu władztwu każdego państwa członkowskiego. Ponadto Trybunał
    przypomniał, że świadczenie podlega opodatkowaniu jedynie w wypadku, gdy podstawę
    opodatkowania stanowi świadczenie wzajemne otrzymane przez świadczącego usługę.
    Musi również istnieć możliwość wyrażenia w pieniądzu wartości tego świadczenia
    wzajemnego. W końcu – jak wskazał Trybunał – świadczenie wzajemne musi stanowić
    pewną wartość subiektywną, gdyż podstawą opodatkowania jest świadczenie wzajemne
    rzeczywiście otrzymane, nie zaś wartość otrzymana według kryteriów obiektywnych.
    Na uwagę zasługuje także orzeczenie w sprawie C-16/93 pomiędzy R.J. Tolsma a
    Inspecteur der Omzetbelasting Leeuwarden (Holandia), gdzie podkreślono, że dla
    wystąpienia opodatkowania podatkiem od towarów i usług konieczne staje się zaistnienie
    bezpośredniego związku płatności z konkretną czynnością oraz istnienie konsumenta tej
    czynności.
    Należy wskazać, że opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, zgodnie z zasadą
    powszechności opodatkowania, podlegają wszelkie transakcje, których przedmiotem jest
    dostawa towarów lub świadczenie usług, pod warunkiem, że są one realizowane przez
    podatników w rozumieniu ustawy i są wykonywane w ramach działalności gospodarczej.
    W świetle art. 15 ust. 1 ustawy:
      Podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości
      prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o
      której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności.
    W myśl art. 15 ust. 2 ustawy:
      Działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców
      lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz
      rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność
      gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu
      towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów
      zarobkowych.
    Zgodnie z art. 15 ust. 6 ustawy:
      Nie uznaje się za podatnika organów władzy publicznej oraz urzędów obsługujących
      te organy w zakresie realizowanych zadań nałożonych odrębnymi przepisami prawa,
      dla realizacji których zostały one powołane, z wyłączeniem czynności wykonywanych
      na podstawie zawartych umów cywilnoprawnych.

    Powyższy zapis jest odzwierciedleniem art. 13 Dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28
    listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. Urz. UE
    L Nr 347 str. 1 ze zm.), zgodnie z którym:
      Krajowe, regionalne i lokalne organy władzy oraz inne podmioty prawa publicznego
      nie są uważane za podatników w związku z działalnością, którą podejmują lub
      transakcjami, których dokonują jako organy władzy publicznej, nawet jeśli pobierają
      należności, opłaty, składki lub płatności w związku z takimi działaniami lub
      transakcjami.
    Jednakże w przypadku, gdy podejmują one takie działania lub dokonują takich transakcji,
    są uważane za podatników w odniesieniu do tych działań lub transakcji, gdyby
    wykluczenie ich z kategorii podatników prowadziło do znaczących zakłóceń konkurencji.
    Należy zaznaczyć, że takie pojęcia jak „organ władzy publicznej” czy „urzędy obsługujące te
    organy” nie zostały zdefiniowane w ustawie o podatku od towarów i usług. Choć w wielu
    aktach normatywnych ustawodawca posługuje się pojęciem „władza publiczna” czy
    „organy władzy publicznej”, to jednocześnie nigdzie nie definiuje tych pojęć.
    Dokonując wykładni art. 15 ust. 6 ustawy o podatku od towarów i usług należy więc
    zauważyć, że celem tej regulacji jest wyłączenie wszelkich organów władzy publicznej oraz
    innych organów podlegających prawu publicznemu z kategorii podatników podatku od
    towarów i usług w odniesieniu do czynności wykonywanych przez te podmioty w
    charakterze władzy publicznej. Podatnikiem podatku od towarów i usług jest więc również
    organ władzy publicznej, jeżeli w stosunku do określonej czynności lub transakcji
    zachowuje się jak podmiot gospodarczy. Z tego właśnie względu, ustawodawca uznał w
    art. 15 ust. 6 ustawy, że organy nie są podatnikami w zakresie realizowanych zadań
    nałożonych odrębnymi przepisami prawa, dla realizacji których zostały one powołane, z
    wyłączeniem czynności wykonywanych na podstawie umów cywilnoprawnych.
    Konieczność spełniania warunków wyłączających organy publiczne z opodatkowania VAT
    (wykonywanie czynności przez organ podlegający prawu publicznemu oraz wykonywanie
    danej czynności przez podmiot działający w charakterze organu publicznego w
    odniesieniu do tej czynności) była wielokrotnie podkreślana przez Trybunał
    Sprawiedliwości Unii Europejskiej. Jak stwierdził TSUE w orzeczeniu w sprawie C-4/89 – (...)
    – art. 4 (5) VI Dyrektywy należy interpretować w taki sposób, aby czynności wykonywane
    przez organy publiczne w rozumieniu tego przepisu stanowiły czynności wykonywane
    przez organy prawa publicznego podlegające szczególnym zasadom prawnym mającym
    do nich zastosowanie. Drugi akapit tej regulacji należy natomiast interpretować w taki
    sposób, aby Państwa Członkowskie zobowiązane były zapewnić, by organy prawa
    publicznego traktowane były jak podatnicy w związku z czynnościami wykonywanymi w
    charakterze organów publicznych w przypadku, gdy czynności te mogą być również
    podejmowane w ramach działalności konkurencyjnych przez przedsiębiorców prywatnych,
    jeśli traktowanie tych organów jako podmiotów nieposiadających statusu podatnika
    mogłoby prowadzić do istotnego naruszenia zasad konkurencji.
    Z wyroku tego wynika, że wyłączenie organów władzy publicznej oraz urzędów
    obsługujących te organy stanowi odstępstwo od zasady powszechności opodatkowania i
    jako takie musi być ściśle interpretowane.
    Dokonując wykładni art. 15 ust. 6 ustawy i art. 13 Dyrektywy 2006/112/WE Rady
    (poprzednio art. 4 (5) VI Dyrektywy) należy więc rozgraniczyć sferę imperium, która została
    wyłączona z opodatkowania podatkiem od towarów i usług, od sfery dominium, w której –
    stosownie do wskazanych przepisów – organy powinny być traktowane jak podatnicy tego
    podatku.
    Innymi słowy, organ będzie uznany za podatnika podatku od towarów i usług w dwóch
    przypadkach – gdy wykonuje czynności inne niż te, które mieszczą się w ramach jego
    zadań (co wynika z pierwszej części art. 15 ust. 6 ustawy) oraz gdy wykonuje czynności
    mieszczące się w ramach jego zadań, ale czyni to na podstawie umów cywilnoprawnych.

    Stąd też, aby uznać, że organ działa w zakresie swoich funkcji ustawowych i jednocześnie
    nie korzysta z formy cywilistycznej musi zaistnieć sytuacja tego rodzaju, że przy realizacji
    danego zadania – określonej prawem czynności wykonywanej w interesie publicznym –
    organ ten wyposażony jest we władztwo publiczne, tj. występuje w pozycji nadrzędnej w
    stosunku do innych podmiotów uczestniczących w danej czynności.
    Zatem, wyłączenie z grona podatników podatku od towarów i usług organów władzy
    publicznej jest możliwe tylko wtedy, gdy wykonują one czynności w ramach przypisanych
    im specyficznych zadań i funkcji państwowych, np. w zakresie administracji, sądownictwa,
    obrony narodowej. Wówczas wyłączenie z opodatkowania nie prowadzi do naruszenia
    zasady konkurencji.
    Z powołanych wyżej przepisów wynika, że jednostki samorządu terytorialnego są
    podatnikami podatku od towarów i usług jedynie w zakresie wszelkich czynności, które
    mają charakter cywilnoprawny, tzn. są przez nie realizowane na podstawie umów
    cywilnoprawnych. Będą to zatem wszystkie realizowane przez te jednostki (urzędy)
    czynności w sferze ich aktywności cywilnoprawnej, np. czynności sprzedaży, zamiany
    (nieruchomości i ruchomości), wynajmu, dzierżawy itp., umów prawa cywilnego
    (nazwanych i nienazwanych).
    W tym miejscu należy wskazać, że zgodnie z art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o
    samorządzie gminnym (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1465 za zm.):
      Gmina wykonuje zadania publiczne w imieniu własnym i na własną
      odpowiedzialność.
    Zgodnie z art. 6 ust. 1 ww. ustawy:
      Do zakresu działania gminy należą wszystkie sprawy publiczne o znaczeniu
      lokalnym, niezastrzeżone ustawami na rzecz innych podmiotów.
    W myśl art. 7 ust. 1 pkt 3 cyt. ustawy:
      Zaspokajanie zbiorowych potrzeb wspólnoty należy do zadań własnych gminy. W
      szczególności zadania własne obejmują sprawy wodociągów i zaopatrzenia w wodę,
      kanalizacji, usuwania i oczyszczania ścieków komunalnych, utrzymania czystości i
      porządku oraz urządzeń sanitarnych, wysypisk i unieszkodliwiania odpadów
      komunalnych, zaopatrzenia w energię elektryczną i cieplną oraz gaz.
    Zgodnie z art. 10 ust. 1 i ust. 2 ww. ustawy:
      Wykonywanie zadań publicznych może być realizowane w drodze współdziałania
      między jednostkami samorządu terytorialnego.
    Gminy, związki międzygminne oraz stowarzyszenia jednostek samorządu terytorialnego
    mogą sobie wzajemnie bądź innym jednostkom samorządu terytorialnego udzielać
    pomocy, w tym pomocy finansowej.
    W myśl art. 74 ust. 1 i 2 cyt. ustawy:
      Gminy mogą zawierać porozumienia międzygminne w sprawie powierzenia jednej z
      nich określonych przez nie zadań publicznych.
    Gmina wykonująca zadania publiczne objęte porozumieniem przejmuje prawa i obowiązki
    pozostałych gmin, związane z powierzonymi jej zadaniami, a gminy te mają obowiązek
    udziału w kosztach realizacji powierzonego zadania.
    Z opisu sprawy wynika, że są Państwo zarejestrowanym, czynnym podatnikiem podatku
    VAT. Realizują Państwo jako Gmina zadania m.in. zakresu unieszkodliwiania odpadów
    komunalnych. W tym celu zawarli Państwo z Gminami ościennymi porozumienie
    międzygminne i przejęli Państwo od tych Gmin zadania w tym zakresie należące do ich
    właściwości. Zadania te realizowane będą przez Państwa za pośrednictwem Spółki
    komunalnej, której są Państwo 100% udziałowcem. Na mocy ww. porozumienia Gminy
    ościenne zobowiązane są do udziału w kosztach realizacji zadania poprzez przekazywanie

    na Państwa rzecz dotacji celowych na podstawie umów dotacyjnych zawieranych na dany
    rok kalendarzowy. Wysokość dotacji będzie uwzględniała kwotę planowanych kosztów
    zagospodarowania odpadów oraz kwotę planowanych rocznych kosztów obsługi
    administracyjnej. Wysokość rocznej dotacji określana jest każdorazowo w oparciu koszty
    realizacji zadania określone na podstawie iloczynu prognozowanej do przyjęcia ilości
    odpadów oraz obowiązującej stawki, jak również prognozowanych kosztów obsługi
    administracyjnej niezbędnej do realizacji zadania i nadzoru nad jego wykonaniem. Dotacja
    ma na celu jedynie pokrycie kosztów Gminy na przejęte zadanie własne danej Gminy
    ościennej.
    Państwa wątpliwości dotyczą kwestii uznania otrzymywanych od Gmin ościennych dotacji
    jako wynagrodzenia z tytułu wykonywanych przez Państwa czynności w zakresie
    zagospodarowania odpadami komunalnymi, a tym samym prowadzenia działalności
    gospodarczej i podlegania tych czynności opodatkowaniu podatkiem VAT (pytania
    oznaczone we wniosku nr 1 i nr 2).
    Odnosząc się do Państwa wątpliwości należy przede wszystkim zauważyć, że – jak
    wskazano na wstępie – pod pojęciem usługi (świadczenia) należy rozumieć każde
    zachowanie, na które składać się może zarówno działanie (uczynienie, wykonanie czegoś
    na rzecz innej osoby), jak i zaniechanie (nie czynienie bądź też tolerowanie). Zatem aby
    uznać dane świadczenie za odpłatne świadczenie, musi istnieć stosunek prawny pomiędzy
    świadczącym usługę a odbiorcą, a w zamian za wykonanie usługi powinno zostać
    wypłacone wynagrodzenie. Musi istnieć bezpośredni związek pomiędzy świadczoną
    usługą i przekazanym za nią wynagrodzeniem.
    W znaczeniu potocznym wynagrodzenie to zapłata za pracę, należność, a także
    odszkodowanie, nagroda. Natomiast odpłatny to taki, który wymaga zapłacenia, zwrotu
    kosztów, płatny.
    Powyższa analiza prowadzi do wniosku, że istotną cechą wynagrodzenia jest istnienie
    bezpośredniego związku pomiędzy dostawą towarów lub świadczeniem usług i otrzymaną
    zapłatą. Oznacza to, że z danego stosunku prawnego, na podstawie którego wykonywana
    jest usługa, musi wynikać wyraźna, bezpośrednia korzyść na rzecz świadczącego usługę.
    W konsekwencji należy stwierdzić, że opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług
    będzie podlegało tylko to świadczenie (usługa), w przypadku którego istnieje konsument,
    tj. odbiorca świadczenia odnoszący z niego choćby potencjalną korzyść. Dopóki nie istnieje
    podmiot, który odnosiłby lub powinien odnosić konkretne korzyści o charakterze
    majątkowym związanym z danym świadczeniem, dopóty świadczenie to nie będzie usługą
    podlegającą opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.
    Jak wynika z treści wniosku, Spółka świadczy na rzecz odbiorców usługi w zakresie
    zagospodarowania odpadami. Fakt, że powierzyli Państwo Spółce zadania własne w
    przedmiotowym zakresie nie oznacza, że Spółka ta działa jako organ władzy publicznej.
    Świadczone przez Spółkę usługi wykonywane są w ramach prowadzonej przez nią
    działalności gospodarczej.
    Biorąc pod uwagę opis sprawy oraz przytoczone wyżej przepisy należy stwierdzić, że będą
    Państwo dokonywać na rzecz Gmin ościennych odpłatnego świadczenia usług, o których
    mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 8 ust. 2a ustawy o podatku od towarów i usług. W
    analizowanym przypadku mamy do czynienia z czynnościami podlegającymi
    opodatkowaniu podatkiem VAT (tj. odsprzedażą usługi w zakresie zagospodarowania
    odpadami komunalnymi zakupionej na podstawie umowy cywilnoprawnej przez Państwa
    od Spółki komunalnej), a nie z realizacją zadań własnych przez Państwa w charakterze
    organu władzy publicznej. Nabywają Państwo bowiem usługi od Spółki we własnym
    imieniu, ale na rzecz Gmin ościennych. W tym zakresie stosownie do art. 8 ust. 2a ustawy,
    zawierając umowę cywilnoprawną ze Spółką, wchodzą Państwo w rolę świadczącego
    usługę na rzecz Gmin ościennych. Tym samym dotacje celowe otrzymywane od Gmin
    ościennych stanowią wynagrodzenie z tytułu odpłatnego świadczenia usług, które zgodnie

    z przywołanym na wstępie art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy o podatku od towarów i usług,
    podlegają opodatkowaniu tym podatkiem, a Państwo w związku z ww. czynnościami
    występują w charakterze podatnika podatku VAT.
    W kontekście powyższego należy uznać, że w zakresie wykonywania czynności związanych
    z rozliczaniem dotacji z Gminami ościennymi występują Państwo jako podatnik podatku
    od towarów i usług. Tym samym, dotacja otrzymywana od Gmin ościennych za ww.
    czynności, uregulowane przywołanymi wyżej przepisami prawa, jest objęta podatkiem od
    towarów i usług.
    Podsumowując, stwierdzam, że otrzymywane przez Państwa od Gmin ościennych dotacje
    w związku z realizacją zadań w zakresie zagospodarowania odpadami komunalnymi
    stanowić będą wynagrodzenie, a wykonywane przez Państwa w tym zakresie czynności
    będą spełniać definicję działalności gospodarczej i tym samym podlegały będą
    opodatkowaniu podatkiem VAT.
    Zatem Państwa stanowisko uznałem jako nieprawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, które Państwo przedstawili i stanu prawnego,
    który obowiązuje w dniu wydania interpretacji.
    Należy zauważyć, że zgodnie z art. 14b § 3 ustawy Ordynacja podatkowa:
      Składający wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej obowiązany jest do
      wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia
      przyszłego oraz do przedstawienia własnego stanowiska w sprawie oceny prawnej
      tego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego.
    Jestem ściśle związany przedstawionym we wniosku opisem zdarzenia przyszłego,
    Państwo ponoszą ryzyko związane z ewentualnym błędnym lub nieprecyzyjnym jego
    przedstawieniem. Zatem, wydając przedmiotową interpretację oparłem się na
    wynikającym z treści wniosku opisie zdarzenia przyszłego. W przypadku, gdy w toku
    postępowania podatkowego, kontroli podatkowej, bądź celno-skarbowej zostanie
    określony odmienny stan sprawy, interpretacja nie wywoła w tym zakresie skutków
    prawnych. Ponadto, w sytuacji zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego w
    opisie sprawy, udzielona odpowiedź traci swoją aktualność.
    Odnosząc się natomiast do powołanej przez Państwa interpretacji indywidualnej należy
    zaznaczyć, że każda z interpretacji indywidualnych zapada na gruncie unikalnego stanu
    faktycznego i w zasadzie wyłącznie do niego się ogranicza. Wskazana interpretacja
    indywidualna potraktowana została jako element argumentacji, jest to jednak
    rozstrzygnięcie odnoszące się do indywidualnej sprawy i co do zasady wiąże ona strony
    postępowania w tej konkretnej indywidualnej sprawie, nie rozciągając swojego
    oddziaływania na inne, choćby podobne lub zbieżne sprawy. Z uwagi na różnorodność i
    odmienność okoliczności faktycznych występujących w każdej z indywidualnych spraw,
    powołana przez Państwa interpretacja nie może stanowić podstawy do rozstrzygnięcia
    w analizowanej sprawie.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    · Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z
    dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111).
    Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie
    zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosują się
    Państwo do interpretacji.
    · Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
      z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    · Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego
    Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa
    z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.
    U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
    · w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
    · w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP
      (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.