Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0115-KDST2-1.4011.19.2025.2.MR
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-03-21
Teza: Możliwość opodatkowania dochodów z kwalifikowanych praw
własności intelektualnej preferencyjną stawką podatkową
(opodatkowanie IP; BOX).
Słowa kluczowe: IP Box
działalność-działalność badawczo-rozwojowa
prace-prace badawczo-rozwojowe
prace-prace rozwojowe
prawa-prawa autorskie
ulga-ulga badawczo-rozwojowa (B+R)
Zagadnienia: Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Podstawa obliczenia i wysokość podatku.-Podatek od
dochodu z kwalifikowanych praw własności
intelektualnej (IP BOX).
Przepisy: [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 1-art. 5a-pkt 38
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 6-art. 30ca
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 6-art. 30cb

## Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

łowe

    Szanowny Panie,
    stwierdzam, że Pana stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego stanu
    faktycznego w podatku dochodowym od osób fizycznych jest prawidłowe.

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

16 stycznia 2025 r. wpłynął Pana wniosek z 13 stycznia 2025 r. o wydanie interpretacji
    indywidualnej, który dotyczy preferencyjnego opodatkowania dochodów generowanych
    przez prawa własności intelektualnej. Uzupełnił go Pan – w odpowiedzi na wezwanie –
    pismem z 20 lutego 2025 r. (data wpływu 21 lutego 2025 r.). Treść wniosku jest
    następująca:
    Opis stanu faktycznego
    Wnioskodawca od (...) 2023 r. prowadzi jednoosobową działalność gospodarczą
    zarejestrowaną w Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej, której
    przedmiotem jest działalność związana z wytwarzaniem oprogramowania. Wnioskodawca
    posiada na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej nieograniczony obowiązek podatkowy w
    świetle art. 3 ust. 1 oraz ust. 1a ustawy z 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób
    fizycznych (Dz.U.2024.226 z późn. zm.). Wnioskodawca rozlicza się na podstawie
    podatkowej księgi przychodów i rozchodów. Stosuje opodatkowanie w formie podatku
    liniowego (19%).
    Wnioskodawca wskazał, że na potrzeby wniosku pod pojęciami „program komputerowy”,
    „Oprogramowanie”, „technologia” oraz „części Oprogramowania” należy rozumieć kod
    programistyczny wytworzony przez Wnioskodawcę stanowiący oprogramowanie
    komputerowe. Wskazane pojęcia są pojęciami używanymi zamiennie i oznaczają
    oprogramowanie wytworzone przez Wnioskodawcę.
    Wnioskodawca w ramach prowadzonej działalności nie nabywa wyników prac badawczo-
    rozwojowych prowadzonych przez inne podmioty ani praw autorskich innych podmiotów.
    Oprogramowanie wytwarzane przez Wnioskodawcę w ramach prowadzonej bezpośrednio
    działalności gospodarczej jest rezultatem własnej, indywidualnej, twórczej działalności
    intelektualnej, a w konsekwencji stanowi utwory podlegające ochronie na podstawie art.
    74 ustawy z dnia 4 lutego 1994 r. o prawie autorskim i prawach pokrewnych oraz stanowią
    jedną z form wyrażenia kwalifikowanego prawa własności intelektualnej według art. 30ca
    ust. 2 pkt 8 ustawy o PIT. Wnioskodawca wskazuje, że podjęta przez niego działalność nie
    obejmuje działalności polegającej na badaniach naukowych.
    Wnioskodawca wskazuje, że pod pojęciem „działalności prowadzonej przez programistę”
    należy rozumieć działalność polegającą na wytwarzaniu kodu programistycznego (w
    ramach prowadzonej działalności gospodarczej) prowadzącego do wytworzenia nowego
    oprogramowania (praw własności intelektualnej) w ramach realizacji umów z
    kontrahentami wskazanymi we wniosku.
    Przedmiotowa działalność Wnioskodawcy dotyczy wytwarzania, rozwijania oraz ulepszania
    programów komputerowych (tj. Oprogramowanie, części Oprogramowania), które według
    art. 1 ust. 1 i ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 4 lutego 1994 r. o prawie autorskim i prawach
    pokrewnych (Dz. U. z 2019 r. poz. 1231, z późn. zm., dalej zwana „ustawą o PAIPP”) są
    utworami.
    W ramach działalności gospodarczej wykonuje czynności:
    a) w zakresie wytwarzania Oprogramowania, przykładowo w postaci tworzenia kodu
      źródłowego;
    b) w zakresie wytwarzania części Oprogramowania, w wyniku rozwijania lub ulepszania
      określonego programu komputerowego;
    c) niezwiązane wprost z wytwarzaniem programów komputerowych, np. spotkania z
      zespołem.

    W celu wskazania części dochodu przypadającego na wytworzenie kwalifikowanych praw
    własności Wnioskodawca prowadzi ewidencję czasową. Prowadzona ewidencja pozwala
    na wskazanie kwoty wynagrodzenia otrzymanego z tytułu zbycia praw własności
    intelektualnej.
    W ramach wykonywanej działalności Wnioskodawca może współpracować z zespołami
    danego Kontrahenta, wówczas ma on z góry określoną rolę wytwarzając zdefiniowane i
    funkcjonalnie samodzielne elementy. Za rezultat prac oraz wykonywane czynności w
    ramach zawieranych umów odpowiedzialność ponosi Wnioskodawca. Sposób
    wykonywania czynności oraz użyte rozwiązania są wyborem Wnioskodawcy. Ponadto, w
    związku z nienależytym wykonaniem umowy, Zleceniodawcy mają prawo wystąpić do
    Wnioskodawcy z roszczeniem regresowym. Zlecenia programistyczne realizowane przez
    Wnioskodawcę w ramach prowadzonej działalności gospodarczej, nie są wykonywane pod
    kierownictwem oraz w miejscu i czasie wyznaczonym przez Zlecającego te czynności. Ma
    on możliwość wykonywania zleceń zdalnie, w różnych miejscach oraz czasie, a także nie
    jest związany sztywnymi godzinami pracy. Wnioskodawca podkreśla, że w związku z tak
    wykonywaną działalnością ponosi ryzyko gospodarcze zarówno w kontekście
    odpowiedzialności za jakość i ewentualne wady świadczonych usług, jak i zmian
    Kontrahentów, niepewności efektu i metod dojścia do umówionego rezultatu. W ekonomii
    definiuje się ryzyko jako możliwość wystąpienia wyników odmiennych od założonych
    celów. Zgodnie z tą definicją działalność Wnioskodawcy jest obarczona ryzykiem
    gospodarczym.
    Wnioskodawca od 1 lutego 2024 r. nieprzerwanie świadczy usługi programistyczne w
    oparciu o umowę na świadczenie usług z firmą X Sp. z o. o. z siedzibą w A.. Na podstawie
    zapisów umownych Wnioskodawca przenosi na X Sp. z o.o., prawa autorskie do
    wytworzonych utworów.
    Wynagrodzenie za przeniesienie praw autorskich jest wkalkulowane w wynagrodzenie za
    świadczenie usług programistycznych. Na fakturach nie zostało wydzielone
    wynagrodzenie za przeniesienie praw autorskich, ponieważ na podstawie swobody
    zawierania umów nie ustalono takiego obowiązku. Płatność wynagrodzenia nie musi być
    bezpośrednio powiązana z zakończeniem konkretnego etapu prac. W praktyce jest to
    jednak wynagrodzenie za przeniesienie praw autorskich do programu komputerowego,
    gdyż jest to finalny efekt prowadzonych prac. Jednocześnie Wnioskodawca podejmując
    określone zlecenie jest pewien, że dany program powstanie, kwestią otwartą jest
    natomiast, jak będzie działał oraz jaka będzie potrzebna ilość czasu, która jest potrzebna
    na stworzenie danego oprogramowania, stąd określony sposób wynagradzania, który jest
    standardem w branży tworzenia nowych programów komputerowych. Wynagrodzenie w
    umowie wskazywane jest kwotowo. Wnioskodawca nie otrzymuje wynagrodzenia
    wyłącznie z tytułu przenoszenia na kontrahenta praw do „programu komputerowego”.
    Wypłacane Wnioskodawcy przez Kontrahenta wynagrodzenie obejmuje wynagrodzenie za
    czynności związane z tworzeniem i/lub ulepszeniem kwalifikowanego IP, oraz również inne
    czynności niezwiązane z wytworzeniem i/lub ulepszeniem takiego prawa – poboczne
    usługi informatyczne. Preferencyjną stawką podatkową Wnioskodawca zamierza objąć
    tylko tę jego część, która dotyczy kwalifikowanego prawa własności intelektualnej.
    Wnioskodawca w trakcie wykonywanych prac zajmował się tworzeniem oprogramowania
    w języku programowania (...).
    Wynikiem działalności programisty jest wytworzenie innowacyjnego programu (...).
    Programista był odpowiedzialny także za projekt (...).
    Programista również był odpowiedzialny za projekt frameworku (...).
    Wnioskodawca tworzy kod programistyczny, który wcześniej nie istniał w związku z czym
    działalność polegająca na tworzeniu, rozwijaniu, ulepszaniu, oprogramowania/programów
    komputerowych stanowi przejaw działalności twórczej o indywidualnym charakterze
    (wyraz własnej twórczości intelektualnej).

    Pracując nad wytworzeniem oprogramowania Wnioskodawca nabywa, łączy, kształtuje i
    wykorzystuje dostępną aktualnie wiedzę i umiejętności dotyczących narzędzi
    informatycznych i istniejących programów w celu wytworzenia nowych zastosowań w
    postaci nowoczesnego i unikalnego oprogramowania. W ramach działalności
    Wnioskodawca zdobywa, poszerza i łączy interdyscyplinarną wiedzę z zakresu tworzenia
    oprogramowania w celu optymalizacji i dalszego rozwijania stworzonego przez niego
    oprogramowania.
    Wytwarzane przez Wnioskodawcę Oprogramowania opierają się na indywidualnych,
    autorskich pomysłach i obejmują m.in. zaprojektowanie, czynność programowania
    (tworzenia kodu źródłowego) oraz weryfikację, modyfikację i udoskonalanie dostępnych
    rozwiązań programistycznych.
    Działania te prowadzone są w metodyczny sposób, czego wymaga specyfika tworzenia
    programu komputerowego, tj. określenie celu jaki ma on spełniać, ustalenie sposobu
    dojścia do danego celu (dobór odpowiednich rozwiązań programistycznych oraz
    technologii), zaplanowanie prac, weryfikacja, zakończenie.
    Wnioskodawca bez wątpienia w ramach działalności gospodarczej prowadzi w sposób
    systematyczny prace twórcze w celu tworzenia nowych zastosowań przy wykorzystaniu
    zasobów wiedzy. Bez wątpienia działalność na rzecz danego Kontrahenta polega na
    tworzeniu nowych zastosowań, które wcześniej w ramach działalności prowadzonej przez
    niego nie miały miejsca.
    W doktrynie prawa autorskiego podkreśla się, że cecha twórczości związana jest przede
    wszystkim z rezultatem działalności człowieka o charakterze kreacyjnym i jest spełniona
    wówczas, gdy istnieje nowy wytwór intelektu. Natomiast Oprogramowanie stworzone na
    rzecz danego Kontrahenta powoduje stworzenie zupełnie nowych funkcjonalności co
    oznacza, że cecha twórczości jest spełniona. Twórczą działalność Wnioskodawcy odnosić
    należy nie do praktyki gospodarczej sensu largo, a do praktyki gospodarczej danego
    podmiotu, jak wskazano w Objaśnieniu Ministerstwa Finansów z dnia 15 lipca 2019 r.
    dotyczącym preferencyjnego opodatkowania dochodów wytwarzanych przez prawa
    własności intelektualnej (IP Box).
    Wobec czego Wnioskodawca w ramach prowadzonej przez siebie działalności
    gospodarczej na rzecz danego Kontrahenta opracowuje nowe programy komputerowe,
    czyniąc to z wykorzystaniem aktualnie posiadanej wiedzy i umiejętności, ale niekoniecznie
    tworzy innowacyjne rozwiązania w wymiarze światowym, gdyż nie weryfikuje tego w takiej
    skali.
    Zasobami wiedzy, które Wnioskodawca wykorzystuje przy planowaniu projektu są
    technologie informatyczne, czyli wiedza o oprogramowaniu i narzędziach
    informatycznych, występujących zarówno w ogólnym stanie nauki, jak i w środowisku, w
    którym funkcjonować ma program przez niego wytworzony. Ustawodawca, jednakże nie
    przewidział minimalnego progu skalowalności zwiększenia zasobów wiedzy, dlatego
    istotny jest element celowościowy, jaki Wnioskodawca uwzględnia w swojej działalności.
    Prace programisty obejmują kilka etapów, są to między innymi:
    a) Etap obejmujący planowanie, analizę i zaprojektowanie oprogramowania, jest to
      szczegółowa analiza indywidualnych potrzeb danego Kontrahenta lub użytkownika
      programu, zapoznanie się ze specyfiką jego branży oraz zbadanie i zaprojektowanie
      możliwych rozwiązań, dobranie odpowiednich technologii do wytworzenia
      oprogramowania i metod jego implementacji.
    b) Praca nad wytworzeniem nowej architektury i oprogramowania – etap ten obejmuje
      stworzenie nowych funkcjonalności w oparciu o wyniki analizy potrzeb Kontrahenta
      lub użytkownika programu komputerowego, przygotowywanie koncepcji rozwiązania z
      uwzględnieniem języków programowania i technologii wybranych na etapie
      projektowania oprogramowania. Przygotowywanie automatycznych testów

      jednostkowych oraz integracyjnych weryfikujących poprawność funkcjonalną
      oprogramowania na etapie jego tworzenia oraz zapewniające możliwość wykonania
      testów regresyjnych po wprowadzeniu koniecznych usprawnień, poprawek, czy też
      optymalizacji w kodzie źródłowym zidentyfikowanych na etapie testów systemowych,
      wydajnościowych, obciążeniowych lub klienckich testów akceptacyjnych.
    c) Integracja oprogramowania z innymi systemami oraz wsparcie wdrożenia aktualizacji
      systemu – Wnioskodawca pracuje również nad kompatybilnością wytworzonego
      programu z różnymi systemami zewnętrznego odbiorcy, a wraz z dalszym rozwojem
      funkcjonalności związanych z oprogramowaniem wymagane jest dostosowanie każdej
      aktualizacji do różnych systemów.
    W wyniku prowadzonych prac powstaje oprogramowanie – utwory na gruncie art. 1
    ustawy z dnia 4 lutego 1994 r. o prawie autorskim i prawach pokrewnych (t. j. Dz. U. z
    2019 r. poz. 1231, ze zm.; dalej jako „ustawa o PAIPP”) będące utrwaleniem przejawu
    działalności twórczej o indywidualnym charakterze.
    Zgodnie z art. 1 ust. 2 pkt 1 ustawy o PAIPP, programy komputerowe mogą być wyrażone
    słowem, symbolami matematycznymi, znakami graficznymi. Na podstawie art. 8 ustawy o
    PAIPP, twórcy przysługują autorskie prawa majątkowe do utworu jaki jest rezultatem jego
    działalności intelektualnej. Jednocześnie w świetle art. 17 ww. ustawy, Wnioskodawca ma
    prawo do korzystania z niego, rozporządzania nim oraz wynagrodzenia za korzystanie z
    niego. Przedmiotem ochrony na zasadach przewidzianych w powyższych regulacjach jest
    również utwór w wersji nieukończonej od momentu utrwalenia. Przedmioty praw
    autorskich, jakimi są programy komputerowe, podlegają ochronie na podstawie art. 74
    ustawy o PAIPP.
    Wobec tego, mając na względzie szeroką definicję programu komputerowego
    Wnioskodawca twierdzi, że każdy ze wskazanych efektów prac stanowi utwór i jest objęty
    ochroną w rozumieniu art. 74 ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych. W
    związku z tym, każdorazowy wynik pracy stanowić będzie osobny element podlegający
    ochronie ww. przepisu. Wybranie rozwiązań dedykowanych wyłącznie potrzebom
    Kontrahenta lub konkretnego użytkownika, kompatybilnych z jego branżą oraz
    rzeczywistością jego działalności, wskazuje jednoznacznie na niepowtarzalność
    wytworzonego programu i wyklucza zastosowanie oprogramowania dostępnego na rynku.
    Oprogramowanie, które tworzy Wnioskodawca powstaje w wyniku jego indywidualnej
    pracy opierającej się na tworzeniu, rozwijaniu, a także ulepszaniu kodu źródłowego. Aby
    kod źródłowy spełniał indywidualne potrzeby Zamawiającego, musi być każdorazowo
    opracowany w inny sposób. Każdy kod źródłowy należy ocenić jako unikatowy, będący
    efektem kreatywnego procesu myślowego Wnioskodawcy.
    Zatem, stworzone, ulepszone i rozwijane przez Wnioskodawcę oprogramowanie stanowi
    przejaw działalności twórczej o indywidualnym charakterze (wyraz własnej twórczości
    intelektualnej).
    Przed rozpoczęciem realizacji wskazanych czynności Wnioskodawca dysponował
    podstawową wiedzą z zakresu programowania i narzędzi IT, pozyskaną w ramach studiów
    oraz kursów, w których uczestniczył. Działalność prowadzona przez Wnioskodawcę jest
    działalnością twórczą w związku z czym będzie wykorzystywał umiejętności w zakresie
    algorytmiki, analizy danych, oceny zdarzeń logicznych w celu rozwoju stosowanych przez
    niego rozwiązań programistycznych, co pozwoli na wytworzenie nowego,
    niepowtarzalnego oraz autorskiego kodu programistycznego opartego o architekturę
    mikroserwisów oraz struktury frameworków opartych na języku programowania (...).
    Wnioskodawca w swojej działalności wykorzystuje wytworzone innowacyjne rozwiązania
    techniczne. Posiadana wiedza jest podstawą do rozpoczęcia analizy oraz do oceny jakie
    rozwiązania powinno być rozwinięte oraz na jakich zasobach wiedzy powinno bazować.

    Będąca przedmiotem wniosku działalność jest oparta na wytworzonych przez
    Wnioskodawcę oryginalnych rozwiązaniach technologicznych opartych o technologię
    oprogramowania (...).
    Wnioskodawca zaplanował cel w postaci zwiększenia zasobów wiedzy lub wykorzystanie
    zasobów wiedzy do tworzenia nowych zastosowań, tj. tworzenia nowych, zmienionych lub
    usprawnionych produktów, procesów lub usług.
    Efektem działania Wnioskodawcy będzie oprócz zwiększenia zasobów wiedzy także
    dostarczenie kodu programistycznego efektywniejszego od poprzednio stosowanych
    rozwiązań.
    Wnioskodawca realizuje zaplanowane przedsięwzięcie w sposób systematyczny i
    zaplanowany, dążąc do zwiększenia zasobów wiedzy oraz wytworzenia tworzenia nowych,
    zmienionych lub usprawnionych produktów, procesów lub usług.
    Ewidencja
    Od dnia 1 lutego 2024 r. Wnioskodawca prowadzi na bieżąco odrębną od podatkowej
    księgi przychodów i rozchodów szczegółową Ewidencję, o której mowa w art. 30cb ustawy
    o PIT. W związku z tym, że przepisy nie narzucają podatnikom konkretnej formy
    ewidencjonowania zdarzeń na cele stosowania preferencji, sporządzana jest ona techniką
    komputerową w postaci arkusza kalkulacyjnego, obejmującego comiesięczne zestawienie
    dokumentów. Ewidencja potwierdza uzyskane przychody oraz poniesione wydatki
    dotyczące poszczególnych programów komputerowych na koniec danego okresu
    rozliczeniowego (miesiąc). Zestawienie to obejmuje przychody i wydatki od początku
    realizacji Projektu, w ramach którego wytwarzane jest Oprogramowanie, bądź części
    Oprogramowania do końca danego miesiąca kalendarzowego. W prowadzonej Ewidencji
    zostaje wskazany dla każdej faktury przychodowej współczynnik IP Box. Współczynnik ten
    informuje jaka część przychodu z danej faktury, stanowiła wynagrodzenie za przeniesienie
    autorskich praw do określonego programu komputerowego, wytworzonego przez
    Wnioskodawcę w danym okresie rozliczeniowym. Wnioskodawca wyodrębnił
    poszczególne programy komputerowe w prowadzonej Ewidencji. W odniesieniu do
    każdego z nich ewidencjonuje potwierdzone fakturami/rachunkami przychody oraz
    odpowiadające im koszty z PKPiR (ze wskazaniem takich informacji jak: dane kontrahenta,
    nr dokumentu, data sprzedaży, data faktury, kwota z faktury). W przypadku, gdy w ramach
    działalności gospodarczej Wnioskodawca osiąga przychody ze świadczenia usług innych
    niż programistyczne, koszty przyporządkowane są do przychodu, na który miały
    bezpośredni wpływ. Jeśli alokacja konkretnego kosztu nie jest możliwa, koszty te
    rozliczane są na wszystkie osiągnięte przychody w danym miesiącu, poprzez zastosowanie
    proporcji przychodowej. Na koniec każdego miesiąca kalendarzowego Wnioskodawca
    ustala dochód z każdego programu komputerowego. Równolegle, na koniec każdego
    okresu rozliczeniowego (miesiąc) w prowadzonej Ewidencji, Wnioskodawca wyodrębnia
    koszty, o których mowa w art. 30ca ust. 4 w zw. z art. 30ca ust. 5 ustawy o PIT i uwzględnia
    je we wzorze w celu ustalenia wysokości wskaźnika Nexus, a następnie oblicza podstawę
    opodatkowania preferencyjną stawką. Ewidencja prowadzona przez Wnioskodawcę
    pozwala ponadto na monitorowanie i śledzenie efektów prac realizowanych w ramach
    tworzenia Oprogramowania, bądź części Oprogramowania poprzez comiesięczne
    wskazanie informacji na temat wykonanych zadań w danym miesiącu. Każdy Projekt
    wyodrębniony w Ewidencji został opisany, w szczególności poprzez wskazanie
    uzgodnionych z Kontrahentem oczekiwanych efektów prac programistycznych. Odrębna
    od podatkowej księgi przychodów i rozchodów ewidencja, o której mowa we wniosku,
    prowadzona jest w sposób umożliwiający wyodrębnienie każdego kwalifikowanego prawa
    własności intelektualnej, przychodów, kosztów uzyskania przychodów i dochodu (straty)
    przypadających na każde kwalifikowane prawo własności intelektualnej oraz kosztów, o
    których mowa w art. 30ca ust. 4 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych,
    przypadających na każde ww. prawo w sposób zapewniający określenie kwalifikowanego
    dochodu.

    Uzupełnienie wniosku
    Wniosek dotyczy roku 2024.
    Działalność, w ramach której Wnioskodawca tworzy Oprogramowanie podejmowana jest
    w sposób uporządkowany, zaplanowany, metodyczny, według pewnego systemu, na
    podstawie przygotowanego harmonogramu prac z przyjęciem określonych celów do
    osiągnięcia.
    Systematyczność działań Wnioskodawcy objawia się poprzez przestrzeganie
    metodycznego procesu tworzenia oprogramowania, który zaczyna się od identyfikacji
    potrzeb, poprzez projektowanie i rozwój, aż po testowanie i wdrażanie. Jest to cykliczny
    proces, który gwarantuje ciągłe ulepszanie i dostosowywanie produktów do zmieniających
    się wymagań rynkowych oraz potrzeb klientów. W zależności od potrzeb i wielkości
    projektów – Wnioskodawca planuje szczegółową pracę w ujęciu czasowym.
    Harmonogramy prac są ustalane na bieżąco w toku realizacji projektów. W trakcie prac
    może dochodzić do zmiany harmonogramów, np. poprzez zmiany terminów zakończenia
    poszczególnych etapów prac. Tak realizowane, dynamiczne harmonogramy były przez
    Wnioskodawcę zawsze faktycznie zrealizowane w odniesieniu do ww. programów
    komputerowych.
    W każdym przypadku efekty prac Wnioskodawcy stanowią nowe, odrębne od tego
    oprogramowania, utwory w postaci programu komputerowego podlegające ochronie na
    podstawie art. 74 ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych.
    Działalność Wnioskodawcy, w ramach której tworzy on i rozwija Oprogramowanie ma
    charakter twórczy o indywidualnym charakterze, jest wyrazem własnej twórczości
    indywidualnej, posiada charakter kreatywny, nowatorski, oryginalny w pomyśle, jest
    nastawiona na tworzenie nowych oryginalnych rozwiązań o charakterze unikatowym.
    Wnioskodawca tworzy Oprogramowanie tak, aby zaspokoić potrzeby istniejących, jak i
    potencjalnych Klientów.
    Konkretne działania zmierzające do usprawnienia Oprogramowania komputerowego
    wytworzonego już wcześniej, polegały na tworzeniu nowego bardziej efektywnego kodu
    programistycznego w celu dodania nowej funkcjonalności oraz wytworzenia kodu
    programistycznego nowego oprogramowania. Wnioskodawca w pierwszej kolejności
    określa zapotrzebowanie swojego Zleceniodawcy i na tej podstawie określa technologie i
    języki programowania, które może użyć do stworzenia programów komputerowych.
    Kolejno Wnioskodawca tworzy programy komputerowe.
    Wnioskodawca tworzy i rozwija oprogramowanie/programy komputerowe w oparciu o
    technologię:
    (...)
    Zastosowanie technologii (...) oraz bardziej zaawansowanych algorytmów powoduje, że
    wskazany kod programistyczny różni się już od rozwiązań funkcjonujących u
    Wnioskodawcy.
    Oprogramowanie jest produktem cyfrowym, wszelkie czynności z nim związane odbywają
    się w świecie cyfrowym. Program tworzony przez Wnioskodawcę zapisywany jest w
    środowiskach, których właścicielami są Kontrahenci i tam odbywa się jego przekazanie
    zgodnie z ustaleniami pomiędzy Wnioskodawcą a Kontrahentami. W relacji z
    Kontrahentami następuje indywidualizacja i konkretyzacja tych praw, tj. Kontrahenci
    wiedzą, jakie konkretnie prawa majątkowe nabywają, w którym momencie, do jakich
    utworów, za jaką cenę i na jakich polach eksploatacji.
    W umowie wskazano:
    (...)

    Efekty pracy programisty („programy komputerowe”, „oprogramowanie”, „części
    oprogramowania”) zawsze odznaczały się rzeczywiście oryginalnym, twórczym ,
    charakterem, zawsze były kreacją nowej, nieistniejącej wcześniej wartości niematerialnej,
    nie były efektem pracy, która wymagała do osiągnięcia rezultatu jedynie określonych
    umiejętności programistycznych, i której rezultaty dało się z góry określić i przewidzieć,
    jako mające charakter powtarzalny oraz nie są jedynie „techniczną” realizacją
    szczegółowych projektów zlecanych przez Kontrahenta
    „Przeniesienie” majątkowych praw autorskich do „Oprogramowania”, każdorazowo,
    następuje zgodnie z wymogami przewidzianymi w przepisach ustawy o prawie autorskim i
    prawach pokrewnych, w szczególności z zachowaniem art. 41 oraz art. 53 ww. ustawy.
    Pytania
    1. Czy prawa autorskie do programów komputerowych (Oprogramowanie, części
      Oprogramowania) tworzonych samodzielnie przez Wnioskodawcę w ramach
      prowadzonej działalności gospodarczej na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej można
      uznać za kwalifikowane prawa własności intelektualnej (kwalifikowane IP) w
      rozumieniu art. 30ca ust. 2 pkt 8 updof?
    2. Czy działalność prowadzona przez programistę stanowi działalność badawczo-
      rozwojową?
    3. Czy dochód uzyskany z kwalifikowanego IP w ramach realizacji umowy o świadczenie
      usług programistycznych w zakresie realizacji umowy o usługi programistyczne z firmą
      X Sp. z o. o. programista będzie mógł opodatkować 5% stawką podatku?
    Pana stanowisko w sprawie
    Ad 1.
    W ocenie Wnioskodawcy, prawa autorskie do programów komputerowych
    (Oprogramowanie, części Oprogramowania) tworzonych samodzielnie przez
    Wnioskodawcę w ramach prowadzonej działalności gospodarczej na terytorium
    Rzeczypospolitej Polskiej są kwalifikowanymi prawami własności intelektualnej w
    rozumieniu art. 30ca ust. 2 pkt 8 ustawy o PIT.
    Kwalifikowane IP to prawo własności intelektualnej spełniające łącznie trzy warunki:
    - zostało wytworzone, rozwinięte lub ulepszone przez podatnika w ramach prowadzonej
      przez niego działalności badawczo-rozwojowej;
    - należy do jednej z kategorii wymienionych w katalogu w art. 30ca ust. 2 ustawy o PIT
      (odpowiednio art. 30ca ust. 2 ustawy o PIT);
    - podlega ochronie prawnej na podstawie przepisów odrębnych ustaw lub
      ratyfikowanych umów międzynarodowych, których stroną jest Rzeczpospolita Polska,
      oraz innych umów międzynarodowych, których stroną jest Unia Europejska.
    W ocenie Przedsiębiorcy, w niniejszej sprawie spełnione zostały wszystkie wskazane wyżej
    przesłanki.
    Oprogramowanie jako program komputerowy
    Zdaniem Wnioskodawcy, wytwarzane przez niego oprogramowanie jest programem
    komputerowym, o którym mowa w art. 30ca ust. 2 pkt 8 ustawy o PIT.
    Kwalifikowanymi prawami własności intelektualnej są: (...)
    8) autorskie prawo do programu komputerowego – podlegające ochronie prawnej na
    podstawie przepisów odrębnych ustaw lub ratyfikowanych umów międzynarodowych,

    których stroną jest Rzeczypospolita Polska, oraz innych umów międzynarodowych,
    których stroną jest Unia Europejska, których przedmiot ochrony został wytworzony,
    rozwinięty lub ulepszony przez podatnika w ramach prowadzonej przez niego działalności
    badawczo-rozwojowej.
    Podstawową przesłanką warunkującą możliwość korzystania z mechanizmu IP Box jest
    wytwarzanie, rozwijanie lub ulepszanie w ramach prowadzonej działalności badawczo-
    rozwojowej przedmiotu ochrony kwalifikowanego prawa własności intelektualnej
    (wymienione w art. 30ca ust. 2 pkt 1-8 ustawy o PIT). Ustawa o PIT w art. 30ca ust. 2 pkt 8
    jako jedno z kwalifikowanych praw własności intelektualnej, z których dochód może
    podlegać opodatkowaniu stawką 5%, wymienia autorskie prawo do programu
    komputerowego. Na gruncie przepisów podatkowych, w tym przepisów o IP Box, brak jest
    definicji programu komputerowego. Tym samym niezbędnym jest ustalenie zakresu
    przedmiotowego regulacji w oparciu o inne przepisy powszechnie obowiązującego prawa
    polskiego.
    Zgodnie z art. 1 ust. 1 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 4 lutego 1994 r. o prawie autorskim i
    prawach pokrewnych (Dz. U. z 2019 r. poz. 1231, dalej: „Ustawa o prawie autorskim”),
    przedmiotem prawa autorskiego jest każdy przejaw działalności twórczej o indywidualnym
    charakterze, ustalony w jakiejkolwiek postaci, niezależnie od wartości, przeznaczenia i
    sposobu wyrażenia (utwór). W szczególności przedmiotem prawa autorskiego są utwory:
    (i) wyrażone słowem, symbolami matematycznymi, znakami graficznymi (literackie,
    publicystyczne, naukowe, kartograficzne oraz programy komputerowe). Szczególne
    postanowienia dotyczące praw autorskich do programu komputerowego zawierają art. 74
    ust. 1 i nast. ustawy o prawie autorskim, gdzie wskazano, że programy komputerowe
    podlegają ochronie jak utwory literackie, o ile przepisy niniejszego rozdziału nie stanowią
    inaczej. Ochrona przyznana programowi komputerowemu obejmuje wszystkie formy jego
    wyrażenia. Idee i zasady będące podstawą jakiegokolwiek elementu programu
    komputerowego, w tym podstawą łączy, nie podlegają ochronie.
    Zdaniem Wnioskodawcy, nie ma regulacji prawnej na gruncie prawa podatkowego lub
    prawa autorskiego, która wprost definiuje program komputerowy. W ocenie
    Przedsiębiorcy, należy wobec tego posłużyć się definicjami programu komputerowego,
    które są sformułowane w źródłach innych niż przepisy prawa lub do przepisów, które
    nawiązują do zakresów gry komputerowej i oprogramowania (programu komputerowego).
    Zgodnie z powszechnie przyjętą definicją program komputerowy jest to (...) sekwencja
    symboli opisująca realizowanie obliczeń zgodnie z pewnymi regułami zwanymi językiem
    oprogramowania (...). Programy komputerowe można zaklasyfikować według ich
    zastosowań. Wyróżnia się zatem oprogramowanie użytkowe, systemy operacyjne,
    programy narzędziowe, gry wideo, kompilatory i inne. (...). Program można podzielić na
    dwie części (obszary):
    i. część zawierającą kod – składającą się z rozkazów sterujących działaniem procesora;
    ii. część zawierającą dane – składającą się z danych wykorzystywanych i przetwarzanych
      przez program, np. adresów pamięci, stałych liczbowych, komunikatów tekstowych,
      danych graficznych itp. (...).
    W oparciu o tę definicję należy przyjąć, że Oprogramowanie jako całość, tj. kod
    programistyczny i źródłowy, interfejs użytkownika i warstwa graficzna, stanowi jednolity
    program komputerowy.
    W ocenie Wnioskodawcy, przepisy o statystyce publicznej również wskazują na
    rozumienie, zgodnie z którym Oprogramowanie należałoby klasyfikować w całości jako
    programy komputerowe, które w rezultacie podlegają w całości ochronie autorskiego
    prawa do programu komputerowego, o którym mowa w art. 30ca ust. 2 pkt 8 ustawy o
    PIT.

    Należy w tym miejscu odwołać się do systematyki Klasyfikacji działalności gospodarczej
    przedstawionej w Rozporządzeniu PKD, Załącznik Polska Klasyfikacja Działalności (PKD)
    Część II – Schemat klasyfikacji („Załącznik Schemat klasyfikacji”). Przedsiębiorca klasyfikuje
    swoją działalność gospodarczą w podklasie 62.01.Z. Zgodnie z treścią objaśnień do
    podklasy 62.01.Z PKD. Podklasa ta obejmuje pisanie, modyfikowanie, badanie,
    dokumentowanie i wspomaganie oprogramowania, włączając pisanie zleceń sterujących
    programami dla użytkowników. Podklasa ta obejmuje analizowanie, projektowanie
    systemów gotowych do użycia:
    - rozbudowę, tworzenie, dostarczanie oraz dokumentację oprogramowania wykonanego
      na zlecenie określonego użytkownika,
    - pisanie programów na zlecenie użytkownika,
    - projektowanie stron internetowych.
    Biorąc pod uwagę konstrukcję programu komputerowego, która składa się w zasadniczej
    części z kodu źródłowego i warstwy graficznej, istotne jest również podejście
    zaprezentowane w Objaśnieniach Ministerstwa Finansów dotyczących preferencyjnego
    opodatkowania dochodów wytwarzanych przez prawa własności intelektualnej – IP Box z
    dnia 15 lipca 2019 r. (zwanych dalej Objaśnieniami IP Box), gdzie wskazuje się, że w
    związku z celem IP Box w katalogu kwalifikowanych IP może znaleźć się oprogramowanie
    (program komputerowy) jako całość i należy odrzucić teoretyczny podział na część kodu
    źródłowego i wynikowego oraz część algorytmu, interfejsu lub interfejsu użytkownika.
    Zgodnie z Objaśnieniami IP BOX (pkt 73 i nast.) w przepisach o prawie autorskim brak jest
    definicji programu komputerowego, natomiast w literaturze przyjmuje się różne,
    niezwykłe kazuistyczne podejścia, które implikują niejako rozbijanie programu
    komputerowego na część chronioną prawem (formę (ekspresji) utworu) i niechronioną
    (treść/idea) prawem autorskim. W literaturze podaje się też, że ochronie podlega
    kombinacja komend adresowanych do komputera w formie kodu źródłowego i kodu
    wynikowego. Ochronie z art. 74 ust. 2 ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych
    nie będą natomiast podlegać takie elementy programu komputerowego, jak algorytm,
    interfejs czy interfejs użytkownika. Niemniej jednak, w świetle celu preferencji IP Box oraz
    jej normatywnego kontekstu, usytuowanego w szczególności w Raporcie OECD BEPS Plan
    Działania nr 5, a także uwarunkowań systemu prawa podatkowego w Polsce, powyższe,
    skrajnie kazuistyczne i skomplikowane podejście przedstawiane w literaturze przedmiotu
    prawa autorskiego należy odrzucić. Otóż w celu poprawnego zastosowania preferencji IP
    Box wobec autorskiego prawa do programu komputerowego należy nadać mu znaczenie
    funkcjonalne i celowościowe w zgodzie z międzynarodowym kontekstem przepisów o IP
    Box, czyli Raportem OECD BEPS Plan Działania nr 5. Zgodnie z akapitem 34 tego Raportu,
    copyrighted software, czyli nie tylko program komputerowy chroniony prawem autorskim,
    ale szerzej oprogramowanie chronione prawem autorskim, może zawierać się w katalogu
    kwalifikowanych IP, jako aktywo funkcjonalnie ekwiwalentne do patentu.
    W ocenie Wnioskodawcy, w kontekście powyższej interpretacji Ministerstwa Finansów
    należy przyjąć, że Oprogramowanie tworzone przez niego powinno, jako nierozerwalna,
    funkcjonalna całość być traktowane jak programy komputerowe. Każda warstwa
    Oprogramowania – kod źródłowy, zespół instrukcji, warstwa dźwiękowa, warstwa
    graficzna oraz interfejs użytkownika – w kontekście gospodarczym i uzyskiwanych
    dochodów jako całość stanowią aktywa, z których Wnioskodawca uzyskuje przychody. W
    szczególności, co warte podkreślenia, w sensie czysto handlowym (biznesowym) znaczenie
    dla uzyskiwanych przychodów ma każda warstwa Oprogramowania. Przedsiębiorca
    uzyskuje przychody z Oprogramowania jako funkcjonalnej całości. Ponadto, w ocenie
    Przedsiębiorcy, tworzone przez Przedsiębiorcę Oprogramowanie zawierające Funkcje
    Dodatkowe, z których Przedsiębiorca uzyskuje przychody należy traktować jako jedną
    całość w kontekście klasyfikowania jako programu komputerowego podlegającego
    ochronie autorskiego prawa do programu komputerowego.

    Ad 2.
    W ocenie Wnioskodawcy, prowadzone prace spełniają przesłanki do uznania ich za
    działalność badawczo-rozwojową.
    Oprogramowanie jako wynik prac badawczo rozwojowych o twórczym charakterze.
    Ustawodawca wprowadził definicję działalności badawczo-rozwojowej w art. 5a pkt 38
    ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, zgodnie z którą przez działalność
    badawczo-rozwojową, należy rozumieć działalność twórczą obejmującą badania naukowe
    lub prace rozwojowe, podejmowaną w sposób systematyczny w celu zwiększenia zasobów
    wiedzy oraz wykorzystania zasobów wiedzy do tworzenia nowych zastosowań.
    Z ustawowej definicji wynika zatem, że taka działalność musi mieć charakter twórczy.
    Posłużenie się tym sformułowaniem wskazuje, że działalność badawczo-rozwojowa to taka
    aktywność, która nastawiona jest na tworzenie nowych i oryginalnych rozwiązań, często o
    charakterze unikatowym, które nie mają odtwórczego charakteru.
    Po drugie, z art. 5a pkt 38 ww. ustawy wynika, że działalność badawczo-rozwojowa musi
    być podejmowana w systematyczny sposób. Najbardziej właściwą definicją
    systematyczności prowadzenia działalności B+R jest definicja obejmująca prowadzenie
    działalności w sposób uporządkowany, według pewnego systemu. Zatem, słowo
    systematycznie odnosi się również do działalności prowadzonej w sposób metodyczny,
    zaplanowany i uporządkowany. To oznacza, że działalność badawczo-rozwojowa jest
    prowadzona systematycznie niezależnie od tego, czy podatnik stale prowadzi prace
    badawczo-rozwojowe, czy tylko od czasu do czasu, a nawet incydentalnie, co wynika z
    charakteru prowadzonej przez niego działalności oraz potrzeb rynku, klientów, sytuacji
    mikro i makroekonomicznej. Z powyższego wynika, że spełnienie kryterium
    „systematyczności” danej działalności nie jest uzależnione od ciągłości tej działalności, w
    tym od określonego czasu przez jaki działalność taka ma być prowadzona, ani też od
    istnienia planu, co do prowadzenia przez podatnika podobnej działalności w przyszłości.
    Wystarczające jest, aby podatnik zaplanował i przeprowadził chociażby jeden projekt
    badawczo-rozwojowy, przyjmując dla niego określone cele do osiągnięcia, harmonogram i
    zasoby. Taka działalność może być uznana za działalność systematyczną, tj. prowadzoną w
    sposób metodyczny, zaplanowany i uporządkowany. Nie ma również wymogu ciągłego lub
    długotrwałego prowadzenia działalności przez podatnika, by uznać daną działalność za
    działalność spełniającą kryterium systematyczności, albo też by podatnik musiał planować
    tego rodzaju działalność na przyszłość. Podobnie, nie ma wymogu, aby podatnik otworzył
    działalność na przykład na okres trzech miesięcy lub nawet jednego miesiąca lub jednego
    tygodnia lub jednego dnia w celu przeprowadzenia określonego projektu badawczo-
    rozwojowego, jeżeli takie działania są uzasadnione charakterem i planowanym rezultatem
    działalności badawczo-rozwojowej. W każdym z powyższych przypadków zostanie bowiem
    spełnione kryterium systematyczności działalności prowadzonej przez podatnika.
    Po trzecie, taka działalność musi mieć określony cel, tj. powinna być nakierowana na
    zwiększenie zasobów wiedzy oraz ich wykorzystanie do tworzenia nowych zastosowań.
    Kluczowe jest zawarte w definicji działalności badawczo-rozwojowej rozróżnienie, które
    wskazuje, że taka działalność obejmuje dwa rodzaje aktywności, tj.: (i) badania naukowe
    (zdefiniowane w art. 5a pkt 39 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych) oraz
    (ii) prace rozwojowe (o których mowa w art. 5a pkt 40 ww. ustawy).
    Należy zwrócić uwagę na podkreślone wyłączenie zawarte w art. 5a pkt 40 ustawy o
    podatku dochodowym od osób fizycznych, mogące odnosić się do wielu przejawów
    aktywności podatnika. Zastrzeżenie zostało wprowadzone w celu wyeliminowania z
    zakresu ulgi na działalność badawczo-rozwojową tych przejawów aktywności podatnika,
    które pomimo ulepszenia istniejących usług oraz innych operacji w toku z uwagi na swoją
    cykliczność (okresowość) oraz brak innowacyjnego charakteru (rutynowość) nie mogą
    stanowić prac rozwojowych.

    Przedsiębiorca jest programistą tworzącym Oprogramowanie przy użyciu innowacyjnych
    technologii. Przedsiębiorca stworzył autorskie Oprogramowanie wyrażone w formie kodu
    źródłowego zapisem alfanumerycznym, składającym się z liter, cyfr, symboli i innych
    znaków, stanowiących zapis poleceń adresowanych do komputera, utworzonych zgodnie
    z zasadami leksyki i składni danego języka programowania. Stawiane przed
    Wnioskodawcą wyzwania mają charakter niepowtarzalny i unikalny. Wymagają
    dogłębnego zbadania danych zagadnień, zaprojektowania nowego i oryginalnego
    rozwiązania, a na końcu zaimplementowania go w sposób całkowicie przez niego
    zdefiniowany, zgodnie ze sztuką i zdobytą wiedzą. Tego typu podejście każdorazowo
    wpływa na zwiększanie zasobów wiedzy oraz pozwala na wykorzystanie jej do tworzenia
    coraz to nowszych i bardziej rozbudowanych rozwiązań, które nie są ogólnodostępne w
    gospodarce lub znacznie różnią się od już istniejących. Proces pogłębiania tej wiedzy
    przekłada się na projektowanie i opracowywanie coraz to nowszych i niepowtarzalnych
    rozwiązań komercyjnych, zgodnych z potrzebami klientów na drodze twórczej.
    Każdorazowo w ramach zawartych umów wytwarzane są autorskie i innowacyjne
    rozwiązania, dostosowane do potrzeb klienta, które opracowane zostają od podstaw lub –
    jeśli klient ma taką potrzebę – rozwijane i ulepszane zostają istniejące programy
    informatyczne. Nie zmienia to faktu, że każde z tych podejść wymaga zaprojektowania i
    opracowania nowego i innowacyjnego rozwiązania, które bazuje na systematycznie
    pogłębianej i poszerzanej wiedzy. Wszelkie opracowane i wytworzone dzieła są autorskimi
    i unikalnymi rozwiązaniami. Aby sprostać tym wymaganiom, niezbędnym elementem jest
    ciągłe i systematyczne poszerzanie oraz pogłębianie wiedzy z zakresu nowych technologii,
    ich wykorzystania oraz dostosowania w unikalny sposób do potrzeb klienta.
    W świetle powyższego, w ocenie Wnioskodawcy, nie ulega wątpliwości, że
    Oprogramowanie zostało rozwinięte i ulepszone przez Przedsiębiorcę w ramach
    prowadzonej przez niego działalności badawczo-rozwojowej.
    Ad 3.
    Zdaniem Wnioskodawcy, spełnia on wszystkie wymagania ustawowe dotyczące
    możliwości skorzystania z preferencyjnej stawki opodatkowania w wysokości 5%
    względem dochodu uzyskanego z kwalifikowanego IP w ramach realizacji umowy o
    świadczeniu usług programistycznych z firmą X Sp. z o.o.
    Zgodnie z art. 30ca ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, podatek od
    osiągniętego przez podatnika w ramach pozarolniczej działalności gospodarczej
    kwalifikowanego dochodu z kwalifikowanych praw własności intelektualnej wynosi 5%
    podstawy opodatkowania. Z kolei zgodnie z art. 30ca ust. 2 pkt 8 ustawy, kwalifikowanym
    prawem własności intelektualnej jest między innymi autorskie prawo do programu
    komputerowego – podlegające ochronie prawnej na podstawie ustawy o prawie
    autorskim i prawach pokrewnych, którego przedmiot ochrony został wytworzony,
    rozwinięty lub ulepszony przez podatnika w ramach prowadzonej przez niego działalności.
    Zgodnie z art. 30ca. ust. 1 ustawy podatek od osiągniętego przez podatnika w ramach
    pozarolniczej działalności gospodarczej kwalifikowanego dochodu z kwalifikowanych praw
    własności intelektualnej wynosi 5% podstawy opodatkowania.
    W myśl art. 5a pkt 6 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób
    fizycznych (Dz. U. z 2019 r. poz. 1387 z późn. zm.), ilekroć w ustawie jest mowa o
    działalności gospodarczej albo pozarolniczej działalności gospodarczej oznacza to
    działalność zarobkową:
    - wytwórczą, budowlaną, handlową, usługową,
    - polegającą na poszukiwaniu, rozpoznawaniu i wydobywaniu kopalin ze złóż,
    - polegającą na wykorzystywaniu rzeczy oraz wartości niematerialnych i prawnych –
      prowadzoną we własnym imieniu bez względu na jej rezultat, w sposób
      zorganizowany i ciągły, z której uzyskane przychody nie są zaliczane do innych
      przychodów ze źródeł wymienionych w art. 10 ust. 1 pkt 1, 2 i 4-9.

    Stosownie natomiast do treści art. 5b ust. 1 ww. ustawy, za pozarolniczą działalność
    gospodarczą nie uznaje się czynności, jeżeli łącznie spełnione są następujące warunki:
    - odpowiedzialność wobec osób trzecich za rezultat tych czynności oraz ich wykonywanie,
      z wyłączeniem odpowiedzialności za popełnienie czynów niedozwolonych, ponosi
      zlecający wykonanie tych czynności,
    - są one wykonywane pod kierownictwem oraz w miejscu i czasie wyznaczonych przez
      zlecającego te czynności,
    - wykonujący te czynności nie ponosi ryzyka gospodarczego związanego z prowadzoną
      działalnością.
    Wnioskodawca podkreśla, że osiągany dochód spełnia kryteria wskazane w art. 30ca. ust.
    1, ponieważ odpowiedzialność wobec osób trzecich za rezultat oraz wykonywanie przez
    Wnioskodawcę czynności ponosi Wnioskodawca na zasadach ogólnych. Czynności nie są
    przez Wnioskodawcę wykonywane pod kierownictwem ani w miejscu i czasie
    wyznaczonym przez zlecającego te czynności. Wnioskodawca ponosi ryzyko gospodarcze
    związane z prowadzoną działalnością.
    Ponadto, Wnioskodawca pragnie wskazać, że z kwalifikowanym prawem własności
    intelektualnej mamy do czynienia wówczas, gdy jest to jedno z praw, wskazanych przez
    ustawodawcę w art. 30ca. ust. 2 pkt 1-8 Ustawy PIT, podlegające ochronie prawnej na
    podstawie przepisów odrębnych ustaw lub ratyfikowanych umów międzynarodowych,
    których stroną jest Rzeczpospolita Polska, oraz innych umów międzynarodowych, których
    stroną jest Unia Europejska.
    W rozpatrywanym przypadku kwalifikowanym prawem własności intelektualnej jest
    „autorskie prawo do programu komputerowego”, wskazane w art. 30ca ust. 2 pkt 8
    Ustawy PIT. Wskazać należy, iż Ustawa PIT nie zawiera definicji legalnej pojęcia „autorskie
    prawo do programu komputerowego”. Dlatego też, w oparciu o dyrektywy wykładni
    systemowej zewnętrznej, należy odwołać się do aktu prawnego, stanowiącego centralną
    regulację w zakresie prawa autorskiego i prawa własności intelektualnej – Prawa
    autorskiego. Zgodnie z art. 74 ust. 1 i 2 Prawa autorskiego programy komputerowe co do
    zasady, podlegają ochronie jak utwory literackie. W szczególności wskazać należy, że aby
    dana aplikacja uzyskała status „utworu”, tj. dobra zasługującego na prawno-autorską
    ochronę, niezbędne jest stwierdzenie, iż stanowi ona „przejaw działalności twórczej o
    indywidualnym charakterze”. Należy przy tym stosować takie same kryteria, jak przy
    dokonywanej w podobnym celu ocenie dzieł literackich. Ochrona przyznana aplikacji
    obejmuje wszystkie formy jej wyrażenia. Podstawową przesłanką powstania prawa
    autorskiego jest to, aby dana aplikacja stanowiła utwór – a zatem była przejawem
    działalności twórczej o indywidualnym charakterze. W tym miejscu Wnioskodawca pragnie
    wskazać, iż warunek ten jest spełniony. Po pierwsze, każdy z produkowanych
    komponentów aplikacji jest produktem „osobnym” (swoistym) i jednocześnie twórczym.
    Podobnie jak różne (od siebie) książki tego samego autora. Po wtóre, o twórczym i
    indywidualnym charakterze przesądza fakt wytworzenia danej aplikacji w ramach
    działalności Wnioskodawcy. W praktyce, ochronie prawno-autorskiej (jako utwór) podlegać
    będzie kod (w postaci kodu źródłowego bądź wynikowego, bez względu na jego rodzaj). To
    właśnie tenże kod tworzony jest w ramach procesu produkcji danej aplikacji.
    Mając na uwadze powyższe należy wskazać, że aplikacje tworzone przez Wnioskodawcę
    stanowią kwalifikowane prawa własności intelektualnej (dalej: „KPWI”) w rozumieniu
    przepisu art. 30ca ust. 2 pkt 8 Ustawy o PIT (autorskie prawo do programu
    komputerowego). Należy wskazać, że Wnioskodawca ponosił koszty związane z
    prowadzoną bezpośrednio przez podatnika działalność związaną z kwalifikowanym
    prawem własności intelektualnej. Wnioskodawca z racji prowadzenia odrębnej ewidencji
    spełnia także kryteria wskazane w art. 30cb. ust. 2.
    Konkludując, należy wskazać, że Wnioskodawca wypełnia wszystkie wskazane w art. 30ca
    oraz 30cb wymagania w efekcie czego podatek od osiągniętego przez podatnika w ramach

    pozarolniczej działalności gospodarczej kwalifikowanego dochodu z kwalifikowanych praw
    własności intelektualnej wynosi 5% podstawy opodatkowania.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawił Pan we wniosku jest prawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Artykuł 9 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych
    (t. j. Dz. U. z 2022 r. poz. 2647 ze zm.) stanowi, że:
      Opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z
      wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od
      których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.
    Zgodnie z art. 10 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od
    osób fizycznych jednym ze źródeł przychodów jest pozarolnicza działalność gospodarcza.
    W myśl art. 5a pkt 6 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Ilekroć w ustawie jest mowa o działalności gospodarczej albo pozarolniczej
      działalności gospodarczej – oznacza to działalność zarobkową:
        a) wytwórczą, budowlaną, handlową, usługową,
        b) polegającą na poszukiwaniu, rozpoznawaniu i wydobywaniu kopalin ze złóż,
        c) polegającą na wykorzystywaniu rzeczy oraz wartości niematerialnych i prawnych
        - prowadzoną we własnym imieniu bez względu na jej rezultat, w sposób
        zorganizowany i ciągły, z której uzyskane przychody nie są zaliczane do innych
        przychodów ze źródeł wymienionych w art. 10 ust. 1 pkt 1, 2 i 4-9.
    Stosownie natomiast do treści art. 5b ust. 1 ww. ustawy:
      Za pozarolniczą działalność gospodarczą nie uznaje się czynności, jeżeli łącznie
      spełnione są następujące warunki:
        1) odpowiedzialność wobec osób trzecich za rezultat tych czynności oraz ich
        wykonywanie, z wyłączeniem odpowiedzialności za popełnienie czynów
        niedozwolonych, ponosi zlecający wykonanie tych czynności,
        2) są one wykonywane pod kierownictwem oraz w miejscu i czasie wyznaczonych
        przez zlecającego te czynności,
        3) wykonujący te czynności nie ponosi ryzyka gospodarczego związanego z
        prowadzoną działalnością.
    Zgodnie z art. 5a pkt 38 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Ilekroć w ustawie jest mowa o działalności badawczo-rozwojowej oznacza to
      działalność twórczą obejmującą badania naukowe lub prace rozwojowe,
      podejmowaną w sposób systematyczny w celu zwiększenia zasobów wiedzy oraz
      wykorzystania zasobów wiedzy do tworzenia nowych zastosowań.
    W myśl art. 5a pkt 39 ww. ustawy:
      Ilekroć w ustawie jest mowa o badaniach naukowych oznacza to:
        a) badania podstawowe w rozumieniu art. 4 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 20 lipca 2018
        r. – Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce (Dz.U. z 2022 r. poz. 574, z późn. zm.),
        b) badania aplikacyjne w rozumieniu art. 4 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 20 lipca 2018 r.
        – Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce.
    Z kolei w definicji prac rozwojowych zawartej w art. 5a pkt 40 ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych wskazano, że oznaczają one:

      prace rozwojowe w rozumieniu art. 4 ust. 3 ustawy z dnia 20 lipca 2018 r. – Prawo o
      szkolnictwie wyższym i nauce.
    Na podstawie art. 4 ust. 2 ustawy z dnia 20 lipca 2018 r. Prawo o szkolnictwie wyższym i
    nauce:
      Badania naukowe są działalnością obejmującą:
        1) badania podstawowe rozumiane jako prace empiryczne lub teoretyczne mające
        przede wszystkim na celu zdobywanie nowej wiedzy o podstawach zjawisk i
        obserwowalnych faktów bez nastawienia na bezpośrednie zastosowanie
        komercyjne;
        2) badania aplikacyjne rozumiane jako prace mające na celu zdobycie nowej wiedzy
        oraz umiejętności, nastawione na opracowywanie nowych produktów, procesów
        lub usług lub wprowadzanie do nich znaczących ulepszeń.
    Natomiast stosownie do art. 4 ust. 3 ww. ustawy:
      Prace rozwojowe są działalnością obejmującą nabywanie, łączenie, kształtowanie i
      wykorzystywanie dostępnej aktualnie wiedzy i umiejętności, w tym w zakresie narzędzi
      informatycznych lub oprogramowania, do planowania produkcji oraz projektowania i
      tworzenia zmienionych, ulepszonych lub nowych produktów, procesów lub usług, z
      wyłączeniem działalności obejmującej rutynowe i okresowe zmiany wprowadzane do
      nich, nawet jeżeli takie zmiany mają charakter ulepszeń.
    Z okoliczności przedstawionych we wniosku wynika, prowadzi Pan jednoosobową
    działalność gospodarczą, której przedmiotem jest działalność związana z wytwarzaniem
    oprogramowania. Przedmiotowa działalność dotyczy wytwarzania, rozwijania oraz
    ulepszania programów komputerowych, które według art. 1 ust. 1 i ust. 2 pkt 1 ustawy z
    dnia 4 lutego 1994 r. o prawie autorskim i prawach pokrewnych są utworami.
    Wynikiem Pana działalności jest wytworzenie innowacyjnego programu (...). Był Pan
    odpowiedzialny także za projekt (...). W każdym przypadku efekty Pana prac stanowią
    nowe, odrębne od tego oprogramowania, utwory w postaci programu komputerowego
    podlegające ochronie na podstawie art. 74 ustawy o prawie autorskim i prawach
    pokrewnych.
    Na wstępie trzeba podkreślić, że z pracami badawczo-rozwojowymi mamy do czynienia
    wówczas, gdy wykorzystuje się dostępną wiedzę z dziedziny nauki, technologii oraz innej
    wiedzy i umiejętności do tworzenia nowych lub ulepszenia istniejących produktów/usług.
    Wobec powyższego ocena, czy prowadzone przez Pana prace programistyczne stanowią
    działalność badawczo-rozwojową, dokonana zostanie w kontekście wskazanych przez
    Pana efektów tych prac (programów opisanych we wniosku).
    Z ustawowej definicji zawartej w regulacjach ustawy o podatku dochodowym od osób
    fizycznych wynika, że działalność badawczo-rozwojowa musi mieć charakter twórczy. Jak
    podaje słownik języka polskiego PWN, działalność twórcza to zespół działań
    podejmowanych w kierunku tworzenia (działalność – zespół działań podejmowanych w
    jakimś celu), powstania czegoś (twórczy – mający na celu tworzenie, tworzyć – powodować
    powstanie czegoś). W doktrynie prawa autorskiego podkreśla się natomiast, że cecha
    twórczości związana jest przede wszystkim z rezultatem działalności człowieka o
    charakterze kreacyjnym i jest spełniona wówczas, gdy istnieje nowy wytwór intelektu.
    Działalność twórcza oznacza, że „ustawodawca za przedmiot prawa autorskiego uznaje
    tylko rezultat (przejaw) takiego działania, który choćby w minimalnym stopniu odróżnia się
    od innych rezultatów takiego samego działania, a zatem, że posiada cechę nowości, której
    stopień nie ma znaczenia”. Zatem twórczość działalności badawczo-rozwojowej może
    przejawiać się opracowywaniem nowych koncepcji, narzędzi, rozwiązań niewystępujących
    dotychczas w praktyce gospodarczej podatnika lub na tyle innowacyjnych, że w znacznym
    stopniu odróżniają się od rozwiązań już funkcjonujących u podatnika.

    W opisie sprawy wskazał Pan, że oprogramowanie, które tworzy powstaje w wyniku swojej
    indywidualnej pracy opierającej się na tworzeniu, rozwijaniu, a także ulepszaniu kodu
    źródłowego. Aby kod źródłowy spełniał indywidualne potrzeby Zamawiającego, musi być
    każdorazowo opracowany w inny sposób. Każdy kod źródłowy należy ocenić jako
    unikatowy, będący efektem Pana kreatywnego procesu myślowego. Zatem, stworzone,
    ulepszone i rozwijane przez Pana oprogramowanie stanowi przejaw działalności twórczej
    o indywidualnym charakterze. Pana działalność jest działalnością twórczą, w związku z
    czym wykorzystywał Pan umiejętności w zakresie algorytmiki, analizy danych, oceny
    zdarzeń logicznych w celu rozwoju stosowanych rozwiązań programistycznych, co pozwala
    na wytworzenie nowego, niepowtarzalnego oraz autorskiego kodu programistycznego
    opartego o architekturę mikroserwisów oraz struktury frameworków opartych na języku
    programowania (...).
    Efekty Pana pracy zawsze odznaczały się rzeczywiście oryginalnym, twórczym
    charakterem, zawsze były kreacją nowej, nieistniejącej wcześniej wartości niematerialnej,
    nie były efektem pracy, która wymagała do osiągnięcia rezultatu jedynie określonych
    umiejętności programistycznych i której rezultaty dało się z góry określić i przewidzieć jako
    mające charakter powtarzalny oraz nie są jedynie „techniczną” realizacją szczegółowych
    projektów zlecanych przez Kontrahenta.
    Zatem prowadzona przez Pana działalność w zakresie tworzenia wymienionych
    programów komputerowych ma twórczy charakter.
    Kolejnym kryterium działalności badawczo-rozwojowej jest prowadzenie tej działalności w
    sposób systematyczny. Zgodnie ze słownikiem języka polskiego PWN, słowo
    systematyczny oznacza (i) robiący coś regularnie i starannie, (ii) o procesach: zachodzący
    stale od dłuższego czasu, (iii) o działaniach: prowadzony w sposób uporządkowany,
    według pewnego systemu; też: o efektach takich działań; planowy, metodyczny. W związku
    z tym, że w definicji działalności
    badawczo-rozwojowej słowo „systematyczny” występuje w sformułowaniu „podejmowaną
    (działalność) w sposób systematyczny”, a więc odnosi się do „działalności”, czyli zespołu
    działań podejmowanych w jakimś celu, najbardziej właściwą definicją systematyczności w
    omawianym zakresie jest definicja obejmująca prowadzenie działalności w sposób
    uporządkowany, według pewnego systemu. Zatem słowo systematycznie odnosi się
    również do działalności prowadzonej w sposób metodyczny, zaplanowany i
    uporządkowany. To oznacza, że działalność badawczo-rozwojowa jest prowadzona
    systematycznie niezależnie od tego, czy podatnik stale prowadzi prace badawczo-
    rozwojowe, czy tylko od czasu do czasu, a nawet incydentalnie, co wynika z charakteru
    prowadzonej przez niego działalności oraz potrzeb rynku, klientów, sytuacji mikro i
    makroekonomicznej. Z powyższego wynika, że spełnienie kryterium „systematyczności”
    danej działalności nie jest uzależnione od ciągłości tej działalności, w tym od określonego
    czasu przez jaki działalność taka ma być prowadzona ani też od istnienia planu co do
    prowadzenia przez podatnika podobnej działalności w przyszłości. Wystarczające jest, aby
    podatnik zaplanował i przeprowadził chociażby jeden projekt badawczo-rozwojowy,
    przyjmując dla niego określone cele do osiągnięcia, harmonogram i zasoby. Taka
    działalność może być uznana za działalność systematyczną, tj. prowadzoną w sposób
    metodyczny, zaplanowany i uporządkowany.
    Wskazał Pan, że w ramach działalności gospodarczej prowadzi w sposób systematyczny
    prace twórcze w celu tworzenia nowych zastosowań przy wykorzystaniu zasobów wiedzy.
    Realizuje Pan zaplanowane przedsięwzięcie w sposób systematyczny i zaplanowany, dążąc
    do zwiększenia zasobów wiedzy oraz wytworzenia nowych, zmienionych lub
    usprawnionych produktów, procesów lub usług. Pana działania prowadzone są w
    metodyczny sposób, czego wymaga specyfika tworzenia programu komputerowego, tj.
    określenie celu jaki ma on spełniać, ustalenie sposobu dojścia do danego celu (dobór
    odpowiednich rozwiązań programistycznych oraz technologii), zaplanowanie prac,
    weryfikacja, zakończenie. Systematyczność Pana działań przejawia się poprzez

    przestrzeganie metodycznego procesu tworzenia oprogramowania, który zaczyna się od
    identyfikacji potrzeb, poprzez projektowanie i rozwój, aż po testowanie i wdrażanie. Jest to
    cykliczny proces, który gwarantuje ciągłe ulepszanie i dostosowywanie produktów do
    zmieniających się wymagań rynkowych oraz potrzeb klientów. W zależności od potrzeb i
    wielkości projektów planuje Pan szczegółową pracę w ujęciu czasowym. Wskazał Pan, że
    harmonogramy prac są ustalane na bieżąco w toku realizacji projektów. W trakcie prac
    może dochodzić do zmiany harmonogramów, np. poprzez zmiany terminów zakończenia
    poszczególnych etapów prac. Tak realizowane, dynamiczne harmonogramy były przez
    Pana zawsze faktycznie zrealizowane w odniesieniu do ww. programów komputerowych.
    Zatem kolejne kryterium definicji działalności badawczo-rozwojowej, tj. prowadzenie
    działalności w sposób systematyczny, w odniesieniu do wskazanych przez Pana
    programów komputerowych jest spełnione.
    Powyżej omówione dwa kryteria działalności badawczo-rozwojowej dotyczą charakteru i
    organizacji prowadzenia tej działalności, podczas gdy ostatnie, trzecie kryterium, dotyczy
    rezultatu prowadzenia tej działalności, tj. zwiększenia zasobów wiedzy oraz wykorzystania
    zasobów wiedzy do tworzenia nowych zastosowań. W konsekwencji – głównym zadaniem
    dla zarządzającego projektem badawczo-rozwojowym jest zlokalizowanie i
    zidentyfikowanie zasobów wiedzy przed rozpoczęciem działań projektowych; zasobów w
    ujęciu funkcjonalnym i celowościowym, czyli podlegającym zwiększeniu oraz możliwym i
    właściwym do wykorzystania zwiększonej wiedzy do nowych zastosowań. Lokalizacja i
    identyfikacja wiedzy obejmuje szereg działań, w tym określenie stanu wiedzy, miejsca,
    sposobu jej wykorzystania oraz selekcji pod względem przydatności do realizacji celu
    projektu.
    Z opisu sprawy wynika, że w ramach działalności gospodarczej opracowuje nowe
    programy komputerowe na rzecz danego Kontrahenta, czyniąc to z wykorzystaniem
    aktualnie posiadanej wiedzy i umiejętności. Zasobami wiedzy, które wykorzystuje przy
    planowaniu projektu są technologie informatyczne, czyli Pana wiedza o oprogramowaniu i
    narzędziach informatycznych, występujących zarówno w ogólnym stanie nauki, jak i w
    środowisku, w którym funkcjonować ma program przez niego wytworzony. W ramach
    działalności zdobywa, poszerza i łączy Pan interdyscyplinarną wiedzę z zakresu tworzenia
    oprogramowania w celu optymalizacji i dalszego rozwijania stworzonego przez siebie
    oprogramowania. Wytwarzane oprogramowania opierają się na indywidualnych,
    autorskich pomysłach i obejmują m.in. zaprojektowanie, czynność programowania
    (tworzenia kodu źródłowego) oraz weryfikację, modyfikację i udoskonalanie dostępnych
    rozwiązań programistycznych. Przed rozpoczęciem realizacji wskazanych czynności
    dysponował Pan podstawową wiedzą z zakresu programowania i narzędzi IT, pozyskaną w
    ramach studiów oraz kursów, w których uczestniczył. Działalność prowadzona przez Pana
    jest działalnością twórczą w związku z czym wykorzystywał Pan umiejętności w zakresie
    algorytmiki, analizy danych, oceny zdarzeń logicznych w celu rozwoju stosowanych przez
    niego rozwiązań programistycznych, co pozwoli na wytworzenie nowego,
    niepowtarzalnego oraz autorskiego kodu programistycznego opartego o architekturę
    mikroserwisów oraz struktury frameworków opartych na języku programowania (...). W
    swojej działalności wykorzystuje Pan wytworzone innowacyjne rozwiązania techniczne.
    Tworzy i rozwija Pan oprogramowanie/programy komputerowe w oparciu o technologię:
    (...), jako główny język programowania; (...), jako baza tworzenia frameworku; (...) API do
    integracji elementów v; narzędzia CI/CD do automatyzacji procesów wdrożeniowych oraz
    (...) do zarządzania kodem źródłowym. Posiadana wiedza jest podstawą do rozpoczęcia
    analizy oraz do oceny, jakie rozwiązanie powinno być rozwinięte oraz na jakich zasobach
    wiedzy powinno bazować.
    Zatem powyższe pozwala uznać, że wykorzystuje Pan istniejące zasoby wiedzy w celu
    tworzenia nowych zastosowań.
    Kluczowe jest również zawarte w definicji działalności badawczo-rozwojowej rozróżnienie,
    które wskazuje, że taka działalność obejmuje dwa rodzaje aktywności, tj.:

    - badania podstawowe i badania aplikacyjne zdefiniowane w art. 4 ust. 2 pkt 1 i 2 ustawy
      Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce oraz
    - prace rozwojowe, o których mowa w art. 4 ust. 3 tej ustawy.
    Prace rozwojowe polegają na nabywaniu, łączeniu, kształtowaniu i wykorzystywaniu
    dostępnej aktualnie wiedzy i umiejętności – przy czym użyty przez ustawodawcę spójnik „i”
    wskazuje, że aby uznać działania za prace rozwojowe konieczne jest zaistnienie wszystkich
    tych czynności, tj.:
    • nabycia dostępnej aktualnie wiedzy i umiejętności;
    • łączenia dostępnej aktualnie wiedzy i umiejętności;
    • kształtowania dostępnej aktualnie wiedzy i umiejętności;
    • wykorzystania dostępnej aktualnie wiedzy i umiejętności.
    Prace rozwojowe bazują zatem na dostępnej wiedzy – w zależności od celów, jakie
    przyjęto dla prowadzenia prac, będzie to wiedza z określonej dziedziny lub dziedzin. Prace
    te obejmują kolejno:
    • nabycie wiedzy i umiejętności, czyli pozyskanie wiedzy/umiejętności, zapoznanie się z
      wiedzą, zrozumienie jej;
    • łączenie wiedzy i umiejętności, czyli znalezienie takich zależności pomiędzy wiedzą z
      różnych zakresów, dziedzin lub wiedzy wynikającej z różnych badań naukowych oraz
      pomiędzy umiejętnościami, które są istotne z punktu widzenia postawionych celów
      badań rozwojowych;
    • kształtowanie wiedzy i umiejętności, czyli takie „ułożenie” efektów nabywania i łączenia
      wiedzy i umiejętności lub takie sformułowanie wniosków płynących z tych procesów,
      aby można je było wykorzystać dla realizacji postawionych celów prac rozwojowych;
    • wykorzystanie wiedzy i umiejętności, czyli ich użycie, posłużenie się nimi dla osiągnięcia
      celów prac rozwojowych.
    Co istotne, całość ww. czynności służy:
    • planowaniu produkcji oraz
    • projektowaniu i tworzeniu zmienionych, ulepszonych lub nowych produktów, procesów
      lub usług.
    Chodzi przy tym o konkretne produkty, konkretne procesy lub konkretne usługi albo
    konkretne rodzaje produktów, procesów lub usług. Podmiot prowadzący prace rozwojowe
    organizuje je z uwzględnieniem specyfiki konkretnych produktów, procesów lub usług –
    od niej zależą potrzeby prowadzenia prac rozwojowych i ich zakres.
    Jednocześnie ustawodawca wyłączył z definicji prac rozwojowych działalność obejmującą
    rutynowe i okresowe zmiany wprowadzane do produktów, procesów lub usług, nawet
    jeżeli takie zmiany mają charakter ulepszeń. O tym, jakie zmiany do produktów, procesów
    lub usług mają charakter rutynowy (wykonywany często i niemal automatycznie) i
    okresowy (powtarzający się, występujący co pewien czas) będzie każdorazowo decydował
    charakter konkretnych produktów, procesów bądź usług.
    Z podanych przez Pana informacji wynika m.in., że pracując nad wytworzeniem
    oprogramowania nabywa, łączy, kształtuje i wykorzystuje dostępną aktualnie wiedzę i
    umiejętności dotyczące narzędzi informatycznych i istniejących programów w celu
    wytworzenia nowych zastosowań w postaci nowoczesnego i unikalnego oprogramowania.
    W ramach działalności zdobywa, poszerza i łączy Pan interdyscyplinarną wiedzę z zakresu
    tworzenia oprogramowania w celu optymalizacji i dalszego rozwijania stworzonego przez
    niego oprogramowania. Wytwarzane Oprogramowania opierają się na indywidualnych,
    autorskich pomysłach i obejmują m.in. zaprojektowanie, czynność programowania
    (tworzenia kodu źródłowego) oraz weryfikację, modyfikację i udoskonalanie dostępnych

    rozwiązań programistycznych. Opisał więc Pan działania o cechach właściwych pracom
    rozwojowym, o których mowa w art. 5a pkt 40 ustawy o podatku dochodowym od osób
    fizycznych.
    Pana działalność jest działalnością twórczą, podejmowaną w sposób systematyczny w celu
    zwiększenia zasobów wiedzy oraz wykorzystania zasobów wiedzy do tworzenia nowych
    zastosowań.
    W konsekwencji, mając na uwadze przedstawione okoliczności sprawy, Pana działalność
    polegająca na tworzeniu i rozwoju programów komputerowych spełnia definicję
    działalności badawczo-rozwojowej w rozumieniu art. 5a pkt 38 ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych.
    Należy przy tym podkreślić, że działalnością badawczo-rozwojową nie jest całość usług
    świadczonych przez Pana ani też całość prowadzonej przez Pana działalności
    programistycznej, ale wyłącznie te działania, które ściśle dotyczą tworzenia innowacyjnych
    rozwiązań służących stworzeniu nowego produktu – takich jak te, które zostały
    wymienione we wniosku oraz w warunkach działalności opisanych we wniosku i jego
    uzupełnieniu.
    Przedsiębiorcy osiągający dochody generowane przez prawa własności intelektualnej od 1
    stycznia 2019 r. mogą korzystać z preferencyjnej stawki w podatku dochodowym.
    Zgodnie z art. 30ca ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Podatek od osiągniętego przez podatnika w ramach pozarolniczej działalności
      gospodarczej kwalifikowanego dochodu z kwalifikowanych praw własności
      intelektualnej wynosi 5% podstawy opodatkowania.
    W myśl art. 30ca ust. 2 ww. ustawy:
      Kwalifikowanymi prawami własności intelektualnej są:
        1) patent,
        2) prawo ochronne na wzór użytkowy,
        3) prawo z rejestracji wzoru przemysłowego,
        4) prawo z rejestracji topografii układu scalonego,
        5) dodatkowe prawo ochronne dla patentu na produkt leczniczy lub produkt
        ochrony roślin,
        6) prawo z rejestracji produktu leczniczego i produktu leczniczego weterynaryjnego
        dopuszczonych do obrotu,
        7) wyłączne prawo, o którym mowa w ustawie z dnia 26 czerwca 2003 r. o ochronie
        prawnej odmian roślin (Dz. U. z 2021 r. poz. 213),
        8) autorskie prawo do programu komputerowego
        - podlegające ochronie prawnej na podstawie przepisów odrębnych ustaw lub
        ratyfikowanych umów międzynarodowych, których stroną jest Rzeczpospolita
        Polska, oraz innych umów międzynarodowych, których stroną jest Unia
        Europejska, których przedmiot ochrony został wytworzony, rozwinięty lub
        ulepszony przez podatnika w ramach prowadzonej przez niego działalności
        badawczo-rozwojowej.
    Na mocy art. 30ca ust. 3 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Podstawę opodatkowania stanowi suma kwalifikowanych dochodów z
      kwalifikowanych praw własności intelektualnej osiągniętych w roku podatkowym.
    Należy przyjąć, że dochody z kwalifikowanego IP mogą być opodatkowane na
    preferencyjnych zasadach w takim zakresie, w jakim kwalifikowane IP wytwarza dochody

    w efekcie prac badawczo-rozwojowych prowadzonych przez podatnika. Innymi słowy,
    skorzystanie z preferencji IP Box jest możliwe w sytuacji występowania związku między
    dochodem kwalifikującym się do preferencji a kosztami faktycznie poniesionymi w celu
    jego uzyskania.
    Stosownie natomiast do art. 30ca ust. 4 ustawy o podatku dochodowym od osób
    fizycznych:
      Wysokość kwalifikowanego dochodu z kwalifikowanego prawa własności intelektualnej
      ustala się jako iloczyn dochodu z kwalifikowanego prawa własności intelektualnej
      osiągniętego w roku podatkowym i wskaźnika obliczonego według wzoru:
                          (a + b) x 1,3
                          a + b + c + d
      w którym poszczególne litery oznaczają koszty faktycznie poniesione przez podatnika
      na:
        a – prowadzoną bezpośrednio przez podatnika działalność badawczo-rozwojową
        związaną z kwalifikowanym prawem własności intelektualnej,
        b – nabycie wyników prac badawczo-rozwojowych związanych z kwalifikowanym
        prawem własności intelektualnej, innych niż wymienione w lit. d, od podmiotu
        niepowiązanego w rozumieniu art. 23m ust. 1 pkt 3,
        c – nabycie wyników prac badawczo-rozwojowych związanych z kwalifikowanym
        prawem własności intelektualnej, innych niż wymienione w lit. d, od podmiotu
        powiązanego w rozumieniu art. 23m ust. 1 pkt 4,
        d – nabycie przez podatnika kwalifikowanego prawa własności intelektualnej.
    Na podstawie art. 30ca ust. 5 ww. ustawy:
      Do kosztów, o których mowa w ust. 4, nie zalicza się kosztów, które nie są
      bezpośrednio związane z kwalifikowanym prawem własności intelektualnej, w
      szczególności odsetek, opłat finansowych oraz kosztów związanych z
      nieruchomościami.
    Stosownie natomiast do treści art. 30ca ust. 7 powołanej ustawy:
      Dochodem (stratą) z kwalifikowanego prawa własności intelektualnej jest obliczony
      zgodnie z art. 9 ust. 2 dochód (strata) z pozarolniczej działalności gospodarczej w
      zakresie, w jakim został osiągnięty:
        1) z opłat lub należności wynikających z umowy licencyjnej, która dotyczy
        kwalifikowanego prawa własności intelektualnej;
        2) ze sprzedaży kwalifikowanego prawa własności intelektualnej;
        3) z kwalifikowanego prawa własności intelektualnej uwzględnionego w cenie
        sprzedaży produktu lub usługi;
        4) z odszkodowania za naruszenie praw wynikających z kwalifikowanego prawa
        własności intelektualnej, jeżeli zostało uzyskane w postępowaniu spornym, w tym
        postępowaniu sądowym albo arbitrażu.
    Na mocy art. 30ca ust. 11 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Podatnicy korzystający z opodatkowania zgodnie z ust. 1 tego artykułu są obowiązani
      do wykazania dochodu (straty) z kwalifikowanego prawa własności intelektualnej w
      zeznaniu za rok podatkowy, w których osiągnięto ten dochód (poniesiono stratę).
    Na podstawie art. 30cb ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Podatnicy podlegający opodatkowaniu na podstawie art. 30ca są obowiązani:

        1) wyodrębnić każde kwalifikowane prawo własności intelektualnej w prowadzonych
        księgach rachunkowych;
        2) prowadzić księgi rachunkowe w sposób zapewniający ustalenie przychodów,
        kosztów uzyskania przychodów i dochodu (straty), przypadających na każde
        kwalifikowane prawo własności intelektualnej;
        3) wyodrębnić koszty, o których mowa w art. 30ca ust. 4, przypadające na każde
        kwalifikowane prawo własności intelektualnej, w sposób zapewniający określenie
        kwalifikowanego dochodu;
        4) dokonywać zapisów w prowadzonych księgach rachunkowych w sposób
        zapewniający ustalenie łącznego dochodu z kwalifikowanych praw własności
        intelektualnej – w przypadku gdy podatnik wykorzystuje więcej niż jedno
        kwalifikowane prawo własności intelektualnej, a w prowadzonych księgach
        rachunkowych nie jest możliwe spełnienie warunków, o których mowa w pkt 2 i 3;
        5) dokonywać zapisów w prowadzonych księgach rachunkowych w sposób
        zapewniający ustalenie dochodu z kwalifikowanych praw własności intelektualnej
        w odniesieniu do tego produktu lub tej usługi albo do tych produktów lub tych
        usług – w przypadku gdy podatnik wykorzystuje jedno kwalifikowane prawo
        własności intelektualnej lub większą liczbę tych praw w produkcie lub usłudze
        albo w produktach lub usługach, a w prowadzonych księgach rachunkowych nie
        jest możliwe spełnienie warunków, o których mowa w pkt 2-4.
    Stosownie do treści art. 30cb ust. 2 ww. ustawy:
      Podatnicy prowadzący podatkową księgę przychodów i rozchodów wykazują
      informacje, o których mowa w ust. 1, w odrębnej ewidencji.
    Zgodnie z art. 30cb ust. 3 powołanej ustawy:
      W przypadku gdy na podstawie ksiąg rachunkowych lub ewidencji, o której mowa w
      ust. 2, nie jest możliwe ustalenie dochodu (straty) z kwalifikowanych praw własności
      intelektualnej, podatnik jest obowiązany do zapłaty podatku zgodnie z art. 27 lub art.
      30c.
    Zatem, podatnik, który osiągnął w ciągu roku dochód z kwalifikowanego IP i decyduje, że
    wobec tego dochodu będzie stosował 5% stawkę podatku, jest zobowiązany do wykazania
    tego dochodu w zeznaniu rocznym składanym za rok, w którym ten dochód został
    osiągnięty.
    Ponadto należy wskazać, że podatnik, który ma zamiar skorzystać z ww. preferencji jest
    zobowiązany prowadzić szczegółową ewidencję w sposób umożliwiający obliczenie
    podstawy opodatkowania, w tym powiązanie ponoszonych kosztów prac badawczo-
    rozwojowych z osiąganymi dochodami z kwalifikowanych praw własności intelektualnej
    powstałymi w wyniku przeprowadzenia tych prac.
    Jak wcześniej rozstrzygnięto, Pana działalność w zakresie tworzenia programów
    komputerowych spełnia definicję działalności badawczo-rozwojowej, o której mowa w
    ustawie o podatku dochodowym od osób fizycznych.
    Z opisu sprawy wynika, że w wyniku prowadzonych przez Pana prac powstaje
    oprogramowanie na gruncie art. 1 ustawy z dnia 4 lutego 1994 r. o prawie autorskim i
    prawach pokrewnych będące utrwaleniem przejawu Pana działalności twórczej o
    indywidualnym charakterze. W każdym przypadku efekty Pana prac stanowią nowe,
    odrębne od tego oprogramowania, utwory w postaci programu komputerowego
    podlegające ochronie na podstawie art. 74 ustawy o prawie autorskim i prawach
    pokrewnych. Przeniesienie majątkowych praw autorskich do programu komputerowego
    następuje zgodnie z wymogami przewidzianymi w przepisach ustawy o prawie autorskim i
    prawach pokrewnych, w szczególności z zachowaniem art. 41 oraz art. 53 ww. ustawy.

    Od 1 lutego 2024 r. prowadzi Pan odrębną od podatkowej księgi przychodów i rozchodów
    ewidencję, o której mowa w art. 30cb ustawy o PIT. Ewidencja potwierdza uzyskane
    przychody oraz poniesione wydatki dotyczące poszczególnych programów
    komputerowych na koniec danego okresu rozliczeniowego (miesiąc). W prowadzonej
    ewidencji wyodrębnia Pan koszty, o których mowa w art. 30ca ust. 4 ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych przypadające na każde kwalifikowane prawo własności
    intelektualnej, w sposób zapewniający określenie kwalifikowanego dochodu. Wskazał Pan,
    że wniosek dotyczy roku 2024.
    Należy także wskazać, że oprogramowanie – definiowane, jako ogół informacji w postaci
    zestawu instrukcji, zaimplementowanych interfejsów i zintegrowanych danych
    przeznaczonych dla komputera do realizacji wyznaczonych celów – podlega ochronie jak
    utwór literacki z art. 1 ustawy z 4 lutego 1994 r. o prawie autorskim i prawach pokrewnych
    (t. j. Dz. U. z 2022 r. poz. 2509 ze zm.); dalej: „ustawa o PAIPP”.
    Stąd oprogramowanie może być uznane za kwalifikowane IP, w świetle art. 30ca ust. 2 pkt
    8 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, jeśli jego wytworzenie, rozszerzenie
    lub ulepszenie jest wynikiem prac badawczo-rozwojowych.
    Zgodnie z art. 74 ust. 2 ustawy o PAIPP:
      Ochrona przyznana programowi komputerowemu obejmuje wszystkie formy jego
      wyrażenia. Idee i zasady będące podstawą jakiegokolwiek elementu programu
      komputerowego, w tym podstawą łączy, nie podlegają ochronie.
    Mając powyższe na uwadze, autorskie prawo do programu komputerowego,
    wytwarzanego samodzielnie przez Pana na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej jest
    kwalifikowanym prawem własności intelektualnej w rozumieniu art. 30ca ust. 2 pkt 8
    ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Zastrzec należy, że kwalifikowanymi
    prawami własności intelektualnej są zarówno tworzone, ulepszane i rozwijane przez Pana
    programy komputerowe – o ile faktycznie – stanowią one odrębne programy
    komputerowe, podlegające ochronie zgodnie z art. 74 ustawy o prawie autorskim i
    prawach pokrewnych, do których wyłącznie Panu przysługują autorskie majątkowe prawa.
    Przychody z tytułu przenoszenia autorskich praw majątkowych do programów
    komputerowych na Spółkę mieszczą się w kategorii przychodów ze sprzedaży
    kwalifikowanego prawa własności intelektualnej, które są podstawą do ustalenia dochodu
    z kwalifikowanego IP (art. 30ca ust. 7 pkt 2 ustawy)
    Tym samym, na podstawie art. 30ca ust. 1 ww. ustawy, może Pan zastosować stawkę
    opodatkowania 5% do kwalifikowanego dochodu osiągniętego z kwalifikowanych praw
    własności intelektualnej za okres objęte wnioskiem, tj. za rok 2024.
    Należy podkreślić, że wysokość kwalifikowanego dochodu z kwalifikowanego IP ustala się
    jako iloczyn:
    - dochodu z kwalifikowanego IP osiągniętego w roku podatkowym i
    - wskaźnika nexus obliczonego według specjalnego wzoru określonego w art. 30ca ust. 4
      ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Pan przedstawił i stanu prawnego, który
    obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia.
    Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy
    rzeczywisty stan faktyczny sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie
    ze stanem faktycznym/zdarzeniem przyszłym podanym przez wnioskodawcę w złożonym
    wniosku. W związku z powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu
    przedstawionego we wniosku opisu sprawy, udzielona interpretacja traci swoją aktualność.

    Niniejszą interpretację wydano w oparciu o opis stanu faktycznego przedstawionego we
    wniosku. Rolą postępowania w sprawie wydania indywidualnej interpretacji przepisów
    podatkowych nie jest ustalanie stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego), stanowi to
    bowiem domenę ewentualnego postępowania podatkowego. To na podatniku ciąży
    obowiązek udowodnienia w toku tego postępowania okoliczności faktycznych, z których
    wywodzi on dla siebie korzystne skutki prawne. Organ nie prowadzi postępowania
    dowodowego, ograniczając się do analizy okoliczności podanych we wniosku. W stosunku
    do tych okoliczności wyraża swoje stanowisko, które zawsze musi być jednak
    ustosunkowaniem się do poglądu (stanowiska) prezentowanego w danej sprawie przez
    wnioskodawcę. Jeżeli w toku ewentualnego postępowania organ uzna, że zdarzenie
    opisane we wniosku różni się od zdarzenia występującego w rzeczywistości, wówczas
    wydana interpretacja nie będzie Pana chroniła.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    • Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy
      z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111).
      Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pana sytuacja będzie zgodna
      (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosuje się Pan do
      interpretacji.
    • Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
        1) z zastosowaniem art. 119a;
        2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5
        ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
        3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    • Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki
      interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pan prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu
    Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z
    dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.
    U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.); dalej jako „PPSA”.
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
    • w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
    • w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP
      (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.