Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0114-KDIP1-2.4012.425.2.SST
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2021-11-30
Teza: Wnioskodawca nie jest zobowiązany do rozliczenia w Polsce podatku od towarów i usług z tytułu wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów na terytorium kraju, o którym mowa w art. 9 ust. 1 ustawy i wykazania tej transakcji w pozycji 23 i 24 oraz 42 i 43 w pliku JPK_V7M. Wnioskodawca nie jest również zobowiązany do rozliczenia w Polsce podatku od towarów i usług z tytułu dostaw towarów realizowanych na rzecz podmiotu PL3 i do wykazania tej transakcji w JPK_V7M w pozycji 19 i 20.
Słowa kluczowe: dostawa-dostawa towarów
Zagadnienia: Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II. Zakres opodatkowania-Rozdział 2. Dostawa towarów i świadczenie usług -Dostawa towarów; Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział IX. Odliczenie i zwrot podatku. Odliczenie częściowe-Rozdział 1. Odliczenie i zwrot podatku-Odliczenie podatku naliczonego
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II-Rozdział 1-art. 5; [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II-Rozdział 1-art. 5-ust. 1; [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II-Rozdział 2-art. 7.-ust. 1; [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II-Rozdział 3-art. 9-ust. 1; [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział IX-Rozdział 1-art. 86-ust. 1

**INTERPRETACJA INDYWIDUALNA**

Na podstawie art. 13 § 2a, art. 14b § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2021 r. poz. 1540 ze zm.) Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej stwierdza, że stanowisko Wnioskodawcy przedstawione we wniosku z 9 sierpnia 2021 r. (data wpływu 13 sierpnia 2021 r.), uzupełnionym 19 listopada 2021 r. (data wpływu 26 listopada 2021 r.) na wezwanie tut. Organu z 9 listopada 2021 r. (doręczone 16 listopada 2021 r.) o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie rozliczenia transakcji, w tym w pliku JPK\_VAT7 oraz prawa do odliczenia podatku naliczonego - **jest** **nieprawidłowe.**

**UZASADNIENIE**

13 sierpnia 2021 r. wpłynął do tutejszego organu ww. wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie rozliczenia transakcji, w tym w pliku JPK\_VAT7 oraz prawa do odliczenia podatku naliczonego.

Wniosek został uzupełniony 19 listopada 2021 r. (data wpływu 26 listopada 2021 r.) na wezwanie tut. Organu z 9 listopada 2021 r. (skutecznie doręczone 16 listopada 2021 r.).

**We wniosku przedstawiono następujący stan faktyczny:**

Wnioskodawca (dalej PL1), jest czynnym podatnikiem podatku od towarów i usług, zarejestrowanym na potrzeby transakcji wewnątrzwspólnotowych i prowadzącym działalność gospodarczą na terenie Polski (legitymującym się numerem NIP poprzedzony prefiksem PL).

Wniosek dotyczy transakcji międzynarodowej, w której bierze udział 5 podmiotów:

\- PL1 (Wnioskodawca);

\- PL2 (krajowy dostawca z nr NIP z prefiksem PL);

\- NL (dostawca z Holandii z nr NIP z prefiksem NL);

\- PL3 (krajowy odbiorca z nr NIP z prefiksem PL);

\- DE (ostateczny odbiorca towaru, niemiecka firma, zarejestrowana na potrzeby transakcji wewnątrzwspólnotowych w Niemczech).

PL1 zakupił towary od kontrahenta z Holandii (NL) oraz od polskiego kontrahenta (PL2).

Zamówiony towar sprzedawany był kontrahentowi z Polski (PL3, który jest czynnym podatnikiem VAT w Polsce, nieposiadającym zarejestrowanego numeru NIP na terenie Niemiec i nie został zgłoszony do VAT w Niemczech), który następnie odsprzedawał go kontrahentowi z Niemiec (DE). Towar zakupiony od kontrahenta holenderskiego nie przekroczył granicy polskiej, bezpośrednio z Holandii został dostarczony do kontrahenta niemieckiego. Natomiast towar zakupiony od polskiego dostawcy (PL2) został również bezpośrednio z ich magazynu dostarczony do Niemiec.

PL1 zakup od NL1, rozpoznał na potrzeby VAT jako WNT zgodnie z art. 9 ust 1 ustawy o VAT. Do sprzedawanych towarów zastosowano stawkę krajową 23%. Informację o tym, że towar jest bezpośrednio transportowany do Niemiec (DE) Wnioskodawca dostał od kontrahenta z Polski (PL3), po wystawieniu dla nich faktury sprzedaży. Kontrahent PL3 nie zaakceptował wystawionej przez firmę Wnioskodawcy (PL1) faktury. Ich zdaniem faktura nie jest poprawnie wystawiona. Kontrahent PL3 uważa, że sprzedaż towarów dostarczanych z Holandii (NL) do Niemiec (DE) będzie poza zakresem polskiego VAT i ich firma nie będzie miała prawa do odliczenia podatku VAT od ich zakupu.

Należy dodać, że zgodnie z podpisaną umową między PL1 a NL, kontrahentowi holenderskiemu przypadają korzyści i ciężary związane z towarem oraz ryzyko przypadkowej utraty lub uszkodzenia towaru. Według art. 22 ust. 2b ustawy o VAT transport przyporządkowany jest dostawie pomiędzy NL a PL1.

W opisanym stanie faktycznym dochodzi do transakcji:

1.  NL przenosi prawo do rozporządzania towarami jak właściciel na rzecz PL1 następnie PL1 przenosi prawo do rozporządzania towarami jak właściciel na rzecz PL3 następnie PL3 przenosi prawo do rozporządzania towarami jak właściciel na rzecz DE;
2.  PL2 przenosi prawo do rozporządzania towarami jak właściciel na rzecz PL1 następnie PL1 przenosi prawo do rozporządzania towarami jak właściciel na rzecz PL3 następnie PL3 przenosi prawo do rozporządzania towarami jak właściciel na rzecz DE;
3.  W przypadku transakcji, w której udział bierze PL2 magazyn PL2 znajduje się na terytorium Polski;
4.  W przypadku transakcji, w której udział bierze PL2 towar był transportowany z terytorium Polski na terytorium Niemiec w ramach nieprzerwanego i odbywającego się w sposób ciągły transportu;
5.  W transakcji, w której udział bierze PL2 podmiotem faktycznie dokonującym przemieszczenia towarów była firma kurierska działająca na zlecenie PL2. Następnie PL2 obciążyła kosztami transportu PL1 (Wnioskodawcę);
6.  PL1 przekazał PL2 właściwy i ważny numer identyfikacyjny dla transakcji wewnątrzwspólnotowych nadany mu w Polsce (tj. tzw. polski numer NIP
7.  PL3 przekazał PL1 właściwy i ważny numer identyfikacyjny dla transakcji; wewnątrzwspólnotowych nadany mu w Polsce (tj. tzw. polski numer NIP).

Ponadto na wezwanie Organu z 9 listopada 2021 r. Wnioskodawca w odpowiedzi na zadane pytanie wskazał:

1) Czy opisane we wniosku transakcje miały miejsce po 1 lipca 2020 r.?

Opisane we wniosku transakcje miały miejsce po 1 lipca 2020 r., w I połowie 2021 roku.

2) Czy pytanie 1 i 2 dotyczy sytuacji, gdy w transakcji uczestniczą: NL (pierwszy podmiot w łańcuchu dostaw), Wnioskodawca – PL1 (drugi podmiot w łańcuchu dostaw), PL3 (trzeci podmiot w łańcuchu dostaw) oraz DE (czwarty podmiot w łańcuchu dostaw)?

Pytanie 1 i 2 dotyczy sytuacji, gdy w transakcji uczestniczą NL, PL1, PL3 oraz DE.

3) Czy w przypadku transakcji objętej pytaniem 1 i 2 towar był wywożony/transportowany z Holandii na terytorium Niemiec w ramach transportu, który miał charakter nieprzerwany, odbywał się w sposób ciągły?

W przypadku transakcji objętej pytaniem 1 i 2 towar transportowany był z Holandii na terytorium Niemiec w sposób ciągły i nieprzerwany.

4) Czy w transakcji objętej pytaniem 1 i 2 podmiotem odpowiedzialnym za organizację transportu towarów z Holandii na terytorium Niemiec był podmiot z Holandii (NL)?

W transakcji objętej pytaniem 1 i 2 podmiotem odpowiedzialnym za organizację transportu towarów z Holandii na terytorium Niemiec był podmiot NL (Holandia).

5) Jakie konkretnie czynności/działania podejmował/wykonywał ten podmiot w związku z organizacją transportu towarów z Holandii na terytorium Niemiec?

NL posiada podpisaną umowę z firmą kurierską, która była odpowiedzialna za wszelkie czynności związane z organizacją transportu w imieniu NL.

6) Czy wykonując czynności związane z organizacją transportu podmiot ten działał we własnym imieniu/na własną rzecz?

W imieniu NL czynności związane z organizacją transportu wykonywała zewnętrzna firma kurierska.

7) Czy pytanie oznaczone we wniosku nr 3 dotyczy sytuacji gdy w transakcji uczestniczą PL2 (pierwszy podmiot w łańcuchu dostaw), Wnioskodawca – PL1 (drugi podmiot w łańcuchu dostaw), PL3 (trzeci podmiot w łańcuchu dostaw) oraz DE (czwarty podmiot w łańcuchu dostaw)?

Pytanie nr 3 oznaczone we wniosku dotyczy sytuacji gdy w transakcji uczestniczą PL2, wnioskodawca – PL1, PL3 oraz DE.

**W związku z powyższym opisem zadano następujące pytania:**

1.  Czy (w przypadku transakcji, w której udział bierze NL) transakcję zakupu towarów od NL Wnioskodawca powinien na terytorium Polski rozliczyć jako wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów, o którym mowa w art. 9 ust 1 ustawy o VAT i wykazać w JPK\_V7M w pozycji 23 i 24 oraz 42 i 43?
2.  Czy (w przypadku transakcji, w której udział bierze NL) transakcję sprzedaży towarów do PL3 Wnioskodawca powinien na terytorium Polski rozliczyć jako dostawę krajową i wykazać w JPK\_V7M w pozycji 19 i 20?
3.  Czy (w przypadku transakcji, w której udział bierze PL2) Wnioskodawca ma prawo do odliczenia podatku naliczonego wykazanego na fakturze wystawionej przez PL2 i wykazania podatku naliczonego w pozycji 43 w JPK\_V7M?

**Stanowisko Wnioskodawcy:**

Zdaniem Wnioskodawcy (w przypadku transakcji, w której udział bierze NL) transakcję zakupu towarów od NL Wnioskodawca powinien na terytorium Polski rozliczyć jako wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów, o którym mowa w art. 9 ust 1 ustawy o VAT i wykazać w JPK\_V7M w pozycji 23 i 24 oraz 42 i 43.

Zdaniem Wnioskodawcy (w przypadku transakcji, w której udział bierze NL) transakcję sprzedaży towarów do PL3 Wnioskodawca powinien na terytorium Polski rozliczyć jako dostawę krajową i wykazać w JPK\_V7M w pozycji 19 i 20.

Zdaniem Wnioskodawcy (w przypadku transakcji, w której udział bierze PL2) Wnioskodawca ma prawo do odliczenia podatku naliczonego wykazanego na fakturze wystawionej przez PL2 i wykazania podatku naliczonego w pozycji 43 w JPK\_V7M.

**W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego stanu faktycznego jest nieprawidłowe**.

Zgodnie z art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz.U. z 2021 r. poz. 685 ze zm.), zwanej dalej ustawą, opodatkowaniu ww. podatkiem podlegają:

1) odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju;

2) eksport towarów;

3) import towarów na terytorium kraju;

4) wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów za wynagrodzeniem na terytorium kraju;

5) wewnątrzwspólnotowa dostawa towarów.

Z powołanego przepisu wynika tzw. zasada terytorialności, zgodnie z którą opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlegają wymienione czynności, ale tylko w sytuacji, gdy miejscem ich świadczenia jest terytorium kraju, przez które - w myśl definicji zawartej w art. 2 pkt 1 ustawy - rozumie się terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, z zastrzeżeniem art. 2a. Jednocześnie, przez państwo członkowskie - rozumie się państwo członkowskie Unii Europejskiej (art. 2 pkt 2 ustawy), natomiast przez terytorium państwa trzeciego rozumie się terytorium państwa niewchodzące w skład terytorium Unii Europejskiej, z zastrzeżeniem art. 2a ust. 1 i 3 (art. 2 pkt 5 ustawy).

W myśl art. 7 ust. 1 ustawy, przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel. Towarami zaś, w myśl art. 2 pkt 6 ustawy, są rzeczy oraz ich części, a także wszelkie postacie energii.

Przez wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 4, rozumie się nabycie prawa do rozporządzania jak właściciel towarami, które w wyniku dokonanej dostawy są wysyłane lub transportowane na terytorium państwa członkowskiego inne niż terytorium państwa członkowskiego rozpoczęcia wysyłki lub transportu przez dokonującego dostawy, nabywcę towarów lub na ich rzecz (art. 9 ust. 1 ustawy).

Jak stanowi art. 9 ust. 2 ustawy, przepis ust. 1 stosuje się pod warunkiem, że:

1) nabywcą towarów jest:

a) podatnik, o którym mowa w art. 15, lub podatnik podatku od wartości dodanej, a nabywane towary mają służyć działalności gospodarczej podatnika,

b) osoba prawna niebędąca podatnikiem, o którym mowa w lit. a

\- z zastrzeżeniem art. 10;

2) dokonujący dostawy towarów jest podatnikiem, o którym mowa w pkt 1 lit. a.

Jednocześnie, zgodnie z art. 13 ust. 1 ustawy, przez wewnątrzwspólnotową dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 5, rozumie się wywóz towarów z terytorium kraju w wykonaniu czynności określonych w art. 7 na terytorium państwa członkowskiego inne niż terytorium kraju, z zastrzeżeniem ust. 2-8.

Jak stanowi art. 13 ust. 2 pkt 1 i 2 ustawy przepis ust. 1 stosuje się pod warunkiem, że nabywca towarów jest:

1) podatnikiem podatku od wartości dodanej zidentyfikowanym na potrzeby transakcji wewnątrzwspólnotowych na terytorium państwa członkowskiego innym niż terytorium kraju;

2) osobą prawną niebędącą podatnikiem podatku od wartości dodanej, która jest zidentyfikowana na potrzeby transakcji wewnątrzwspólnotowych na terytorium państwa członkowskiego innym niż terytorium kraju.

Stosownie do art. 13 ust. 6 ustawy, wewnątrzwspólnotowa dostawa towarów występuje, jeżeli dokonującym dostawy jest podatnik, o którym mowa w art. 15, u którego sprzedaż nie jest zwolniona od podatku na podstawie art. 113 ust. 1 i 9, z zastrzeżeniem ust. 7.

Zatem, co do zasady, przy spełnieniu warunków dotyczących podmiotów biorących udział w transakcji, w przypadku gdy w wykonaniu czynności określonych w art. 7 ustawy następuje wywóz towarów z terytorium kraju na terytorium innego niż Polska państwa członkowskiego UE występuje wewnątrzwspólnotowa dostawa towarów. Zachodzi wówczas transakcja wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów w sprzedaży, której po stronie nabywcy odpowiada wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów w zakupie.

Miejscem dostawy towarów jest - w przypadku towarów wysyłanych lub transportowanych przez dokonującego ich dostawy, ich nabywcę lub przez osobę trzecią - miejsce, w którym towary znajdują się w momencie rozpoczęcia wysyłki lub transportu do nabywcy (art. 22 ust. 1 pkt 1 ustawy). Natomiast miejscem dostawy towarów jest - w przypadku towarów niewysyłanych ani nietransportowanych miejsce, w którym towary znajdują się w momencie dostawy (art. 22 ust. 1 pkt 3 ustawy).

Stosownie do art. 22 ust. 2 ustawy, w przypadku gdy te same towary są przedmiotem kolejnych dostaw oraz są wysyłane lub transportowane bezpośrednio od pierwszego dostawcy do ostatniego w kolejności nabywcy, wysyłkę lub transport przyporządkowuje się wyłącznie jednej dostawie.

Zatem, kiedy ten sam towar jest przedmiotem kolejnych dostaw, lecz faktycznie jest przemieszczany od pierwszego dostawcy do finalnego nabywcy, przyjmuje się, że ma miejsce tylko jedna wysyłka (transport). Z uwagi na to, że dokonywane jest tylko jedno przemieszczenie towarów, to tylko jedna dostawa może być uznana za dostawę „ruchomą” towarów, pozostałe zaś są dostawami „nieruchomymi”.

Zgodnie z art. 22 ust. 2b ustawy, w przypadku towarów, o których mowa w ust. 2, które są wysyłane lub transportowane z terytorium jednego państwa członkowskiego na terytorium innego państwa członkowskiego, wysyłka lub transport tych towarów są przyporządkowane wyłącznie dostawie dokonanej do podmiotu pośredniczącego.

Przy czym stosownie do art. 22 ust. 2d ustawy, przez podmiot pośredniczący, o którym mowa w ust. 2b i 2c, rozumie się innego niż pierwszy w kolejności dostawcę towarów, który wysyła lub transportuje towar samodzielnie albo za pośrednictwem osoby trzeciej działającej na jego rzecz.

Zgodnie z art. 22 ust. 2e ustawy, (dodanym przez art. 1 pkt 2 lit. a ustawy z 11 sierpnia 2021 r. (Dz.U. z 2021 r. poz. 1626) zmieniającej min. ustawę z 1 października 2021 r.) w przypadku towarów, o których mowa w ust. 2, które są wysyłane lub transportowane z terytorium kraju na terytorium państwa trzeciego albo z terytorium jednego państwa członkowskiego na terytorium innego państwa członkowskiego przez:

1) pierwszego dostawcę - wysyłkę lub transport przyporządkowuje się jego dostawie;

2) ostatniego nabywcę - wysyłkę lub transport przyporządkowuje się dostawie dokonanej do tego nabywcy.

Jak stanowi art. 22 ust. 2c ustawy, w przypadku gdy podmiot pośredniczący przekazał swojemu dostawcy numer identyfikacyjny dla transakcji wewnątrzwspólnotowych nadany mu przez państwo członkowskie, z którego towary są wysyłane lub transportowane, wysyłkę lub transport przypisuje się wyłącznie dostawie dokonanej przez ten podmiot.

Jednocześnie w myśl art. 22 ust. 3 ustawy, w przypadkach, o których mowa w ust. 2-2c, dostawę towarów, która:

1) poprzedza wysyłkę lub transport towarów, uznaje się za dokonaną w miejscu rozpoczęcia wysyłki lub transportu towarów;

2) następuje po wysyłce lub transporcie towarów, uznaje się za dokonaną w miejscu zakończenia wysyłki lub transportu towarów.

Zatem gdy towar jest wysyłany lub transportowany z terytorium jednego państwa członkowskiego na terytorium drugiego państwa członkowskiego przy czym towar jest przemieszczany od pierwszego dostawcy do ostatniego w kolejności nabywcy, art. 22 ust. 2b ustawy, wprowadza domniemanie, że wówczas transakcją „ruchomą” jest transakcja dostawy dokonana na rzecz podmiotu pośredniczącego. Jednocześnie przez podmiot pośredniczący, rozumie się innego niż pierwszy w kolejności dostawcę towarów, który wysyła lub transportuje towar samodzielnie albo za pośrednictwem osoby trzeciej działającej na jego rzecz. Przy czym w przypadku gdy podmiot pośredniczący przekazuje swojemu dostawcy numer identyfikacyjny dla transakcji wewnątrzwspólnotowych nadany mu przez państwo członkowskie, z którego towary są wysyłane lub transportowane, wysyłkę lub transport przypisuje się wyłącznie dostawie dokonanej przez ten podmiot.

Jednocześnie art. 22 ust. 2a i 2b ustawy nie ma zastosowania w przypadku, gdy podmiotem organizującym transport jest pierwszy lub ostatni podmiot w łańcuchu dostaw. W sytuacji gdy za transport towarów odpowiedzialny jest pierwszy dostawca, transport towarów należy przyporządkować dostawie towarów dokonywanej przez tego dostawcę (pierwszej dostawie w ramach łańcuchu dostaw). Natomiast w przypadku gdy za transport odpowiedzialny jest ostatni nabywca, transport towarów należy przyporządkować dostawie dokonanej na rzecz tego nabywcy (ostatniej dostawie w łańcuchu).

Stosownie do art. 99 ust. 1 ustawy, podatnicy, o których mowa w art. 15, są obowiązani składać w urzędzie skarbowym deklaracje podatkowe za okresy miesięczne w terminie do 25. dnia miesiąca następującego po każdym kolejnym miesiącu, z zastrzeżeniem ust. 2-10, art. 130c, art. 133 i art. 138g ust. 2.

Deklaracje podatkowe, o których mowa w ust. 1-3, zawierają dane niezbędne do rozliczenia podatku, obliczenia jego wysokości, w tym wysokości podstawy opodatkowania, podatku należnego i podatku naliczonego, a także dane dotyczące podatnika (art. 99 ust. 7c ustawy).

Deklaracje, o których mowa w ust. 1-3, 3c-6, 8-9 i 11a, składa się wyłącznie za pomocą środków komunikacji elektroniczne (art. 99 ust. 11b ustawy).

Zgodnie z art. 99 ust. 11c ustawy, deklaracje podatkowe, o których mowa w ust. 1-3, są składane zgodnie z wzorem dokumentu elektronicznego w rozumieniu ustawy z dnia 17 lutego 2005 r. o informatyzacji działalności podmiotów realizujących zadania publiczne (Dz. U. z 2020 r. poz. 346, 568, 695, 1517 i 2320), który obejmuje deklarację i ewidencję, o której mowa w art. 109 ust. 3. Dokument elektroniczny, o którym mowa w zdaniu pierwszym, jest przesyłany w sposób określony w przepisach wydanych na podstawie art. 193a § 3 Ordynacji podatkowej i zgodnie z wymaganiami określonymi w tych przepisach.

W myśl art. 109 ust. 3 ustawy, podatnicy, z wyjątkiem podatników wykonujących wyłącznie czynności zwolnione od podatku na podstawie art. 43 ust. 1 lub przepisów wydanych na podstawie art. 82 ust. 3 oraz podatników, u których sprzedaż jest zwolniona od podatku na podstawie art. 113 ust. 1 lub 9, są obowiązani prowadzić ewidencję zawierającą dane pozwalające na prawidłowe rozliczenie podatku i sporządzenie informacji podsumowującej, w szczególności dane dotyczące:

1.  rodzaju sprzedaży i podstawy opodatkowania, wysokości kwoty podatku należnego, w tym korekty podatku należnego, z podziałem na stawki podatku;
2.  kwoty podatku naliczonego obniżającego kwotę podatku należnego, w tym korekty podatku naliczonego;
3.  kontrahentów;
4.  dowodów sprzedaży i zakupów.

Podatnicy, o których mowa w art. 99 ust. 1, są obowiązani przesyłać, na zasadach określonych w art. 99 ust. 11c, za każdy miesiąc do urzędu skarbowego, za pomocą środków komunikacji elektronicznej, ewidencję, o której mowa w ust. 3, łącznie z deklaracją podatkową, w terminie do złożenia tej deklaracji (art. 109 ust. 3b ustawy).

Stosownie do art. 99 ust. 13a i 13b ustawy, obowiązujących od dnia 1 października 2020 r., minister właściwy do spraw finansów publicznych określi i udostępni na elektronicznej platformie usług administracji publicznej wzór dokumentu, o którym mowa w ust. 11c.

Minister właściwy do spraw finansów publicznych określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowy zakres danych, o których mowa w ust. 7c, wraz z objaśnieniami co do sposobu wypełniania i miejsca składania deklaracji podatkowych, o których mowa w ust. 1-3, oraz niezbędnymi pouczeniami, uwzględniając konieczność prawidłowego rozliczenia podatku oraz kontroli tego obowiązku przez organ podatkowy.

Na podstawie art. 109 ust. 14 ustawy, minister właściwy do spraw finansów publicznych określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowy zakres danych, o których mowa w ust. 3, oraz sposób wykazywania danych w ewidencji przesyłanej zgodnie z ust. 3b i 3c, uwzględniając konieczność zapewnienia prawidłowości rozliczeń podatników oraz kontroli obowiązków podatników przez organ podatkowy, identyfikowania obszarów, w których występują nadużycia w podatku lub narażonych na te nadużycia, oraz możliwości techniczno-organizacyjne prowadzenia przez podatników ewidencji.

Zatem od 1 października 2020 r. dotychczasowe deklaracje VAT-7 i VAT-7K i informacja o ewidencji zostały zastąpione przez przesyłany łącznie jeden dokument elektroniczny JPK\_VAT, w formie JPK\_V7M lub JPK\_V7K. Oznacza to, że za okresy od 1 października 2020 r. nie ma możliwości składania deklaracji VAT-7 i VAT-7K oraz ewidencji w inny sposób niż w formie nowego JPK\_VAT. Elementy nowego JPK\_VAT określa rozporządzenie Ministra Finansów, Inwestycji i Rozwoju z 15 października 2019 r. w sprawie szczegółowego zakresu danych zawartych w deklaracjach podatkowych i w ewidencji w zakresie podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2020 r. poz. 1988 ze zm.), zwane dalej: „rozporządzeniem” oraz opracowane na jego podstawie wzory struktury logicznej JPK\_VAT, w formie JPK\_V7M i JPK\_V7K.

Jak stanowi § 1 ust. 1 pkt 1 i 2 rozporządzenia, rozporządzenie określa:

1.  szczegółowy zakres danych zawartych w:

1.  deklaracjach podatkowych, o których mowa w art. 99 ust. 1-3 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług, zwanej dalej "ustawą",
2.  ewidencji, o której mowa w art. 109 ust. 3 ustawy, zwanej dalej "ewidencją";

2) objaśnienia co do sposobu wypełniania i miejsca składania deklaracji podatkowych, o których mowa w art. 99 ust. 1-3 ustawy, zwanych dalej "deklaracjami", oraz niezbędne pouczenia, a także sposób wykazywania danych w ewidencji przesyłanej zgodnie z art. 109 ust. 3b i 3c ustawy.

W rozporządzeniu w sprawie szczegółowego zakresu danych zawartych w deklaracjach podatkowych i w ewidencji w zakresie podatku od towarów i usług dodano załączniki będące objaśnieniami co do sposobu wypełniania i miejsca składania deklaracji oraz sposób wykazywania danych w ewidencji przesyłanej zgodnie z art. 109 ust. 3b i 3c ustawy.

W pkt I załącznika "Objaśnienia do deklaracji" wskazano w pkt 4.1., że w części deklaracji dotyczącej obliczenia wysokości podatku należnego wykazuje się wszystkie czynności podlegające opodatkowaniu (wysokość podstawy opodatkowania oraz wysokość podatku należnego), dla których obowiązek podatkowy powstał w okresie rozliczeniowym, za który jest składana deklaracja, po uwzględnieniu korekt wynikających z przepisów o podatku, jeżeli mają wpływ na rozliczenie w tym okresie. Dotyczy to również czynności wykonywanych poza terytorium kraju, w stosunku do których przysługuje prawo do obniżenia podatku należnego lub zwrotu podatku naliczonego.

W polu K\_19 wykazuje się wysokość podstawy opodatkowania wynikająca z dostawy towarów oraz świadczenia usług na terytorium kraju, opodatkowanych stawką 22% albo 23%, z uwzględnieniem korekty dokonanej zgodnie z art. 89a ust. 1 i 4 ustawy (pole opcjonalne).

Podaje się wartość netto dostaw towarów oraz świadczonych usług na terytorium kraju, opodatkowanych stawką 22% lub 23%, a także korekty zmniejszające podstawę opodatkowania zgodnie z art. 89a ust. 1 ustawy oraz korekty zwiększające podstawę opodatkowania zgodnie z art. 89a ust. 4 ustawy, w odniesieniu do dostaw towarów oraz świadczenia usług na terytorium kraju, opodatkowanych stawką 22% lub 23%. W przypadku braku - pole pozostaje puste. K\_20

W polu K\_20 wykazuje się wysokość podatku należnego wynikająca z dostawy towarów oraz świadczenia usług na terytorium kraju, opodatkowanych stawką 22% albo 23%, z uwzględnieniem korekty dokonanej zgodnie z art. 89a ust. 1 i 4 ustawy (pole opcjonalne). Podaje się wysokość podatku należnego z tytułu dostaw towarów oraz świadczonych usług na terytorium kraju, opodatkowanych stawką 22% lub 23%, a także korekty zmniejszające podatek należny zgodnie z art. 89a ust. 1 ustawy oraz korekty zwiększające podatek należny zgodnie z art. 89a ust. 4 ustawy, w odniesieniu do dostaw towarów oraz świadczenia usług na terytorium kraju, opodatkowanych stawką 22% lub 23%. W przypadku braku - pole pozostaje puste.

W polu K\_23 wykazuje się wysokość podstawy opodatkowania wynikająca z wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów (pole opcjonalne). Podaje się wartość netto wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów obliczoną zgodnie z art. 29a ustawy. Kwota będzie porównywana z wartością wewnątrzwspólnotowych nabyć towarów wykazaną w informacji podsumowującej. W pozycji tej należy wykazać również:

*   wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów, o którym mowa w art. 138 ust. 1 pkt 2 lit. a ustawy (dane te wykazuje ostatni w kolejności podatnik rozliczający się w wewnątrzwspólnotowej transakcji trójstronnej według procedury uproszczonej).
*   wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów, o którym mowa w art. 136 ustawy (dane dotyczące wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów, które zostało uznane za opodatkowane na terytorium kraju na podstawie zastosowania w wewnątrzwspólnotowej transakcji trójstronnej procedury uproszczonej, podaje drugi w kolejności podatnik rozliczający się w tej transakcji według procedury uproszczonej). W przypadku braku - pole pozostaje puste.

W polu K\_24 wykazuje się wysokość podatku należnego wynikająca z wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów (pole opcjonalne). Podaje się wysokość podatku należnego z tytułu wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów obliczoną od podstawy ustalonej zgodnie z art. 29a ustawy, z uwzględnieniem wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów, o którym mowa w art. 138 ust. 1 pkt 2 lit. a ustawy, natomiast z wyłączeniem transakcji, o których mowa w art. 136 ustawy. W przypadku braku - pole pozostaje puste.

Natomiast w ewidencji w zakresie podatku naliczonego, w polu K\_42 wykazuje się wartość netto wynikająca z nabycia pozostałych towarów i usług (pole opcjonalne). Podaje się wartość netto wynikającą z nabycia pozostałych towarów i usług. W przypadku braku - pole pozostaje puste.

W polu K\_43 ewidencji, wykazuje się wysokość podatku naliczonego przysługującego do odliczenia z podstaw określonych w art. 86 ust. 2 ustawy, na warunkach określonych w ustawie, wynikająca z nabycia pozostałych towarów i usług (pole opcjonalne). Podaje się wysokość podatku naliczonego przysługującego do odliczenia z podstaw określonych w art. 86 ust. 2 ustawy, na warunkach określonych w ustawie wynikającą, z nabycia pozostałych towarów i usług. W przypadku braku - pole pozostaje puste.

Z treści wniosku wynika, że Wnioskodawca, jest czynnym podatnikiem podatku od towarów i usług, zarejestrowanym na potrzeby transakcji wewnątrzwspólnotowych i prowadzącym działalność gospodarczą na terenie Polski (legitymującym się numerem NIP poprzedzony prefiksem PL).

Wniosek dotyczy transakcji międzynarodowej, w której bierze udział 5 podmiotów:

PL1 (wnioskodawca), PL2 (krajowy dostawca z nr NIP z prefiksem PL), NL (dostawca z Holandii z nr NIP z prefiksem NL), PL3 (krajowy odbiorca z nr NIP z prefiksem PL), DE (ostateczny odbiorca towaru, niemiecka firma, zarejestrowana na potrzeby transakcji wewnątrzwspólnotowych w Niemczech). Opisane we wniosku transakcje miały miejsce po 1 lipca 2020 r., w drugiej połowie 2021 r.

Wnioskodawca zakupił towary od dostawcy z Holandii oraz od polskiego dostawcy. Zamówiony towar sprzedawany był krajowemu odbiorcy, który jest czynnym podatnikiem VAT w Polsce, nieposiadającym zarejestrowanego numeru NIP na terenie Niemiec i nie został zgłoszony do VAT w Niemczech), który następnie odsprzedawał go odbiorcy z Niemiec. Towar zakupiony od kontrahenta holenderskiego nie przekroczył granicy polskiej, bezpośrednio z Holandii został dostarczony do kontrahenta niemieckiego. Natomiast towar zakupiony od polskiego dostawcy został również bezpośrednio z ich magazynu dostarczony do Niemiec.

Wnioskodawca zakup od dostawcy z Holandii, rozpoznał na potrzeby VAT jako WNT zgodnie z art. 9 ust 1 ustawy o VAT. Do sprzedawanych towarów zastosowano stawkę krajową 23%. Informację o tym, że towar jest bezpośrednio transportowany do Niemiec (DE) Wnioskodawca dostał od odbiorcy z Polski (PL3), po wystawieniu dla nich faktury sprzedaży.

Kontrahent PL3 nie zaakceptował wystawionej przez Wnioskodawcy firmę faktury. Ich zdaniem faktura nie jest poprawnie wystawiona. Krajowy odbiorca uważa, że sprzedaż towarów dostarczanych z Holandii (NL) do Niemiec (DE) będzie poza zakresem polskiego VAT i ich firma nie będzie miała prawa do odliczenia podatku VAT od ich zakupu.

Zgodnie z podpisaną umową między Wnioskodawcą a dostawcą z Holandii, kontrahentowi holenderskiemu przypadają korzyści i ciężary związane z towarem oraz ryzyko przypadkowej utraty lub uszkodzenia towaru. Według art. 22 ust. 2b ustawy o VAT transport przyporządkowany jest dostawie pomiędzy dostawcą z Holandii a Wnioskodawcą.

Dostawca z Holandii przenosi prawo do rozporządzania towarami jak właściciel na rzecz Wnioskodawcy następnie Wnioskodawca przenosi prawo do rozporządzania towarami jak właściciel na rzecz polskiego odbiorcy następnie polski odbiorca przenosi prawo do rozporządzania towarami jak właściciel na rzecz odbiorcy z Niemiec. Dostawca krajowy przenosi prawo do rozporządzania towarami jak właściciel na rzecz Wnioskodawcy następnie Wnioskodawca przenosi prawo do rozporządzania towarami jak właściciel na rzecz polskiego odbiorcy następnie polski odbiorca przenosi prawo do rozporządzania towarami jak właściciel na rzecz odbiorcy z Niemiec. W przypadku transakcji, w której udział bierze krajowy dostawca magazyn krajowego dostawcy znajduje się na terytorium Polski. W transakcji, w której udział bierze dostawca krajowy towar był transportowany z terytorium Polski na terytorium Niemiec w ramach nieprzerwanego i odbywającego się w sposób ciągły transportu. NL posiada podpisaną umowę z firmą kurierską, która była odpowiedzialna za wszelkie czynności związane z organizacją transportu w imieniu NL. W imieniu NL czynności związane z organizacją transportu wykonywała zewnętrzna firma kurierska. Podmiotem faktycznie dokonującym przemieszczenia towarów była firma kurierska działająca na zlecenie krajowego dostawcy. W imieniu NL czynności związane z organizacją transportu wykonywała zewnętrzna firma kurierska.

Następnie polski dostawca obciążył kosztami transportu Wnioskodawcę. Wnioskodawca przekazał polskiemu odbiorcy właściwy i ważny numer identyfikacyjny dla transakcji wewnątrzwspólnotowych nadany mu w Polsce (tj. tzw. polski numer NIP). Polski odbiorca przekazał Wnioskodawcy właściwy i ważny numer identyfikacyjny dla transakcji wewnątrzwspólnotowych nadany mu w Polsce (tj. tzw. polski numer NIP). W przypadku transakcji objętej pytaniem 1 i 2 towar transportowany był z Holandii na terytorium Niemiec w sposób ciągły i nieprzerwany. Pytanie 1 i 2 dotyczy sytuacji, gdy w transakcji uczestniczą NL, PL1, PL3 oraz DE. W transakcji objętej pytaniem 1 i 2 podmiotem odpowiedzialnym za organizację transportu towarów z Holandii na terytorium Niemiec był podmiot NL (Holandia). Pytanie nr 3 oznaczone we wniosku dotyczy sytuacji gdy w transakcji uczestniczą PL2, wnioskodawca – PL1, PL3 oraz DE.

Ad. 1 i 2

Wątpliwości Wnioskodawcy dotyczą ustalenia czy w przypadku transakcji, w której uczestniczy dostawca z Holandii, w związku z zakupem towarów od podmiotu NL Wnioskodawca powinien rozliczyć na terytorium Polski wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów, o którym mowa w art. 9 ust. 1 ustawy i wykazać w JPK\_V7M w pozycji 23 i 24 oraz 42 i 43 (pytanie 1) oraz czy transakcję sprzedaży towarów dokonanej przez Wnioskodawcę na rzecz podmiotu PL3 Wnioskodawca powinien rozliczyć jako dostawę krajową i wykazać w JPK\_V7M w pozycji 19 i 20 (pytanie 2).

Opisane okoliczności wskazują, że dostawa towarów realizowana wg przedstawionego modelu sprzedaży stanowi transakcję łańcuchową, w ramach której następuje dostawa towarów pomiędzy podmiotem holenderskim a Wnioskodawcą, następnie pomiędzy Wnioskodawcą i podmiotem PL3 a w dalszej kolejności pomiędzy podmiotem PL3 i podmiotem niemieckim DE.

Wnioskodawca wskazał, że dostawca z Holandii przenosi prawo do rozporządzania towarami jak właściciel na rzecz Wnioskodawcy, następnie Wnioskodawca przenosi prawo do rozporządzania towarami jak właściciel na rzecz PL3, który z kolei przenosi prawo do rozporządzania towarami jak właściciel na rzecz nabywcy z Niemiec. Natomiast towar dostarczany jest bezpośrednio od pierwszego do ostatniego podmiotu w łańcuchu dostaw, tj. z terytorium Holandii na terytorium Niemiec. Towar transportowany był z Holandii na terytorium Niemiec w sposób ciągły, nieprzerwany. Jednocześnie podmiotem odpowiedzialnym za organizację transportu towarów z Holandii na terytorium Niemiec był podmiot NL (Holandia). Holenderski dostawca (pierwszy podmiot w opisanym łańcuchu dostaw) ponosił ryzyko przypadkowej utraty lub uszkodzenia towarów w trakcie transportu z Holandii na terytorium Polski i odpowiadał za organizację transportu. NL posiada podpisaną umowę z firmą kurierską, która była odpowiedzialna za wszelkie czynności związane z organizacją transportu w imieniu NL. W imieniu NL czynności związane z organizacją transportu wykonywała zewnętrzna firma kurierska.

Mając na uwadze obowiązujące przepisy prawa oraz przedstawione okoliczności sprawy należy uznać, że w tym konkretnym przypadku transport towarów należy przyporządkować dostawie dokonanej przez podmiot z Holandii. Zatem dostawę dokonaną pomiędzy dostawcą z Holandii a Wnioskodawcą należy uznać za „transakcję ruchomą”, tj. opodatkowaną jako transakcję międzynarodową w państwie rozpoczęcia wysyłki/transportu towarów, tj. w Holandii. Natomiast dostawę dokonaną przez Wnioskodawcę na rzecz podmiotu PL3 (po transporcie towarów) należy uznać - stosownie do art. 22 ust. 3 pkt 2 ustawy - za dostawę „nieruchomą”, dokonaną i opodatkowaną w miejscu zakończenia transportu, tj. na terytorium Niemiec. Również dostawa towarów dokonana przez Wnioskodawcę na rzecz podmiotu PL3 podlega opodatkowaniu na terytorium Niemiec, w związku z czym nie stanowi dostawy towarów opodatkowanej na terytorium kraju, w rozumieniu art. 7 ust. 1 w zw. z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy. Oznacza to, że Wnioskodawca nie jest zobowiązany do rozliczenia w Polsce podatku od towarów i usług z tytułu wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów na terytorium kraju, o którym mowa w art. 9 ust. 1 ustawy i wykazania tej transakcji w pozycji 23 i 24 oraz 42 i 43 w pliku JPK\_V7M. Wnioskodawca nie jest również zobowiązany do rozliczenia w Polsce podatku od towarów i usług z tytułu dostaw towarów realizowanych na rzecz podmiotu PL3 i do wykazania tej transakcji w JPK\_V7M w pozycji 19 i 20.

Tym samym stanowisko Wnioskodawcy w zakresie pytania nr 1 i 2 jest **nieprawidłowe**.

Ad. 3

Przedmiotem wątpliwości Wnioskodawcy jest również prawo do odliczenia podatku naliczonego wykazanego na fakturze wystawionej przez krajowego dostawcę i wykazania podatku naliczonego w pozycji 43 w JPK\_V7M - w przypadku transakcji, w której udział bierze podmiot PL2.

W analizowanym przypadku, polski dostawca - PL2 sprzedał towary Wnioskodawcy, który następnie sprzedał te towary podmiotowi PL3 a ten z kolei podmiotowi DE. Należy wskazać, że towar był transportowany z terytorium Polski na terytorium Niemiec w ramach nieprzerwanego i odbywającego się w sposób ciągły transportu. Powyższe wskazuje, że transakcja realizowana w ramach opisanego scenariusza stanowi transakcję łańcuchową, w ramach której PL2 przenosi prawo do rozporządzania towarami jak właściciel na rzecz Wnioskodawcy, następnie Wnioskodawca przenosi prawo do rozporządzania towarami jak właściciel na rzecz PL3, a podmiot PL3 przenosi prawo do rozporządzania towarami jak właściciel na rzecz DE. Natomiast towary były transportowane bezpośrednio od pierwszego do ostatniego podmiotu w łańcuchu dostaw, tj. od polskiego dostawcy PL2 z terytorium Polski do nabywcy na terytorium Niemiec, w ramach nieprzerwanego i odbywającego się w sposób ciągły transportu. Przy czym, podmiotem dokonującym faktycznego przemieszczenia towarów była firma kurierska, która działała w tym zakresie na zlecenie pierwszego podmiotu w łańcuchu dostaw, tj. na zlecenie (PL2). Zatem również w tym przypadku transport towarów należy przypisać dostawie dokonanej przez pierwszy podmiot w łańcuchu dostaw, tj. przez PL2. W konsekwencji dostawę dokonaną pomiędzy PL2 a Wnioskodawcą należy uznać za „transakcję ruchomą”, tj. opodatkowaną jako transakcję międzynarodową w państwie rozpoczęcia wysyłki/transportu towarów, tj. w Polsce. Z kolei transakcję pomiędzy Wnioskodawcą, a PL3 – dokonaną po transporcie towarów należy uznać za dostawę „nieruchomą”, dokonaną i opodatkowaną w miejscu zakończenia transportu, tj. na terytorium Niemiec, na podstawie art. 22 ust. 3 pkt 2 ustawy.

Odnosząc się do wątpliwości dotyczących prawa do odliczenia podatku naliczonego należy wskazać, że zgodnie z art. 86 ust. 1 ustawy, w zakresie, w jakim towary i usługi są wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych, podatnikowi, o którym mowa w art. 15, przysługuje prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego, z zastrzeżeniem art. 114, art. 119 ust. 4, art. 120 ust. 17 i 19 oraz art. 124.

W myśl art. 86 ust. 2 pkt 1 lit. a) ustawy, kwotę podatku naliczonego stanowi suma kwot podatku wynikających z faktur otrzymanych przez podatnika z tytułu nabycia towarów i usług.

Z powyższych przepisów wynika, że prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego przysługuje wówczas, gdy zostaną spełnione określone warunki, tzn. odliczenia tego dokonuje podatnik podatku od towarów i usług oraz gdy towary i usługi, z których nabyciem podatek został naliczony, są wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych. Należy podkreślić, że ustawodawca stworzył podatnikowi prawo do odliczenia podatku naliczonego pod warunkiem spełnienia przez niego zarówno przesłanek pozytywnych, wynikających z art. 86 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług oraz niezaistnienia przesłanek negatywnych, określonych w art. 88 tej ustawy.

I tak stosownie do art. 88 ust. 3a pkt 2 ustawy, nie stanowią podstawy do obniżenia podatku należnego oraz zwrotu różnicy podatku lub zwrotu podatku naliczonego faktury i dokumenty celne w przypadku gdy transakcja udokumentowana fakturą nie podlega opodatkowaniu albo jest zwolniona od podatku. Ponadto w myśl art. 88 ust. 3a pkt 7 ustawy nie stanowią podstawy do obniżenia podatku należnego oraz zwrotu różnicy podatku lub zwrotu podatku naliczonego faktury i dokumenty celne w przypadku gdy wystawiono faktury, w których została wykazana kwota podatku w stosunku do czynności opodatkowanych, dla których nie wykazuje się kwoty podatku na fakturze - w części dotyczącej tych czynności.

Biorąc pod uwagę obowiązujące przepisy prawa podatkowego oraz przedstawione we wniosku okoliczności transakcji należy uznać, że w analizowanym przypadku Wnioskodawcy nie przysługuje prawo do odliczenia podatku naliczonego z faktur wystawionych przez podmiot PL2. Jak wynika z rozstrzygnięcia przyjętego w niniejszej interpretacji, miejscem świadczenia (opodatkowania) dostaw towarów dokonywanych pomiędzy Wnioskodawcą i trzecim podmiotem w łańcuchu dostaw (PL3) nie jest terytorium Polski lecz miejsce zakończenia transportu towarów, tj. terytorium państwa członkowskiego UE (Niemcy). Zatem zgodnie z przedstawionym modelem transakcji zdarzenie gospodarcze polegające na odsprzedaży towarów przez Wnioskodawcę na rzecz podmiotu PL3 nie mieści się w katalogu czynności opodatkowanych podatkiem VAT na terytorium kraju, zgodnie z art. 5 ustawy. W tym przypadku Wnioskodawca nie rozlicza podatku od towarów i usług z tytułu ww. transakcji w Polsce. Transakcje dokonane na rzecz podmiotu PL3 Wnioskodawca powinien opodatkować na terytorium państwa, w którym znajdują się towary w momencie zakończenia transportu. Zatem nabycie towarów od PL2, nie jest związane z wykonywaniem jakichkolwiek czynności opodatkowanych przez Wnioskodawcę na terytorium kraju co oznacza, że w analizowanym przypadku nie są spełnione warunki, o których mowa w art. 86 ust. 1 ustawy. W konsekwencji w przypadku dostaw towarów, w których uczestniczy podmiot PL2 Wnioskodawca nie ma prawa do odliczenia podatku naliczonego, na podstawie art. 86 ust. 1 ustawy. W konsekwencji, Wnioskodawca nie powinien wykazywać podatku naliczonego w pozycji 43 w pliku JPK\_V7M.

Tym samym stanowisko Wnioskodawcy w zakresie pytania nr 3 należy uznać za **nieprawidłowe.**

Interpretacja dotyczy stanu faktycznego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia w przedstawionym stanie faktycznym.

Zaznaczenia wymaga, że organ podatkowy jest ściśle związany przedstawionym we wniosku opisem stanu faktycznego. Wnioskodawca ponosi ryzyko związane z ewentualnym błędnym lub nieprecyzyjnym przedstawieniem we wniosku opisu stanu faktycznego. Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, o ile rzeczywisty stan sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie z opisem podanym przez Wnioskodawcę w złożonym wniosku. W związku z tym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we wniosku opisu sprawy, udzielona odpowiedź traci swą aktualność.

Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej, przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej stanowi element czynności będących przedmiotem decyzji wydanej:

1) z zastosowaniem art. 119a;

2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;

3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.

Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych (art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej).

Powyższe unormowania należy odczytywać łącznie z przepisami art. 33 ustawy z 23 października 2018 r. o zmianie ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, ustawy – Ordynacja podatkowa oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2018 r. poz. 2193), wprowadzającymi regulacje intertemporalne.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego za pośrednictwem organu, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie albo aktu, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 4a (art. 53 § 1 ww. ustawy).

Skargę wnosi się w dwóch egzemplarzach (art. 47 § 1 ww. ustawy) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Teodora Sixta 17, 43-300 Bielsko-Biała lub drogą elektroniczną na adres Elektronicznej Skrzynki Podawczej Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/SkrytkaESP lub /KIS/wnioski. W przypadku pism i załączników wnoszonych w formie dokumentu elektronicznego odpisów nie dołącza się (art. 47 § 3 ww. ustawy). W przypadku wnoszenia skargi w okresie obowiązywania stanu zagrożenia epidemicznego i stanu epidemii jako najwłaściwszy proponuje się kontakt z wykorzystaniem systemu teleinformatycznego ePUAP.

Jednocześnie, zgodnie z art. 57a ww. ustawy, skarga na pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego wydaną w indywidualnej sprawie, opinię zabezpieczającą i odmowę wydania opinii zabezpieczającej może być oparta wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd administracyjny jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną.