Interpretacja indywidualna
Sygnatura: ITPB1/415-169/09/DP
Organ: Dyrektor Izby Skarbowej w Bydgoszczy
Data wydania: 2009-05-20
Teza: Czy zapłacone odsetki i prowizje od zaciągniętego przez współmałżonka nieprowadzącego działalności gospodarczej kredytu, który został przeznaczony na sfinansowanie inwestycji zaliczonej do środków trwałych drugiego z małżonków prowadzącego działalność gospodarczą stanowią koszt uzyskania przychodów z tej działalności?
Słowa kluczowe: koszt-koszty uzyskania przychodów; małżonek; odsetki-odsetki od kredytu; środek-środek trwały
Przepisy: [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-Rozdział 4-art. 22

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA

Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.) oraz § 4 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz. U. Nr 112, poz. 770 ze zm.) Dyrektor Izby Skarbowej w Bydgoszczy działając w imieniu Ministra Finansów stwierdza, że stanowisko Pani przedstawione we wniosku z dnia 25 lutego 2009 r. (data wpływu 3 marca 2009 r.) o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów odsetek od kredytu zaciągniętego przez współmałżonka - **jest nieprawidłowe.**

UZASADNIENIE

W dniu 3 marca 2009 r. został złożony ww. wniosek o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów odsetek od kredytu zaciągniętego przez współmałżonka.

W przedmiotowym wniosku przedstawiono następujący stan faktyczny.

Prowadzi Pani pozarolniczą działalność gospodarczą, jako osoba fizyczna, w zakresie nauki języków obcych. W 2008 roku zakupiła Pani, w ramach prowadzonej działalności gospodarczej, samochód osobowy, zakwalifikowany jako środek trwały. Zakup środka trwałego został sfinansowany z kredytu bankowego. W związku z tym, iż z tytułu prowadzonej działalności gospodarczej nie uzyskała Pani jeszcze znaczących zysków, nie była Pani również wiarygodnym klientem dla banku, stąd też kredyt na zakup samochodu zaciągnięty został przez małżonka, z którym pozostaje Pani we „wspólności ustawowej małżeńskiej”. Stroną umowy kredytowej jest bank i współmałżonek. Pani natomiast wyraziła zgodę na zaciągnięcie tego kredytu. Kwota zaciągniętego kredytu przeznaczona została na zakup środka trwałego wykorzystywanego wyłącznie w prowadzonej działalności. Zaciągnięty kredyt spłaca Pani ze środków uzyskiwanych z prowadzonej działalności gospodarczej za pośrednictwem rachunku bankowego współmałżonka. Małżonek Pani nie prowadzi działalności gospodarczej.

Wysokość zaciągniętego kredytu wyniosła 47.000 zł, koszt zakupu pojazdu 45.000 zł, koszty zakupu wyniosły 4.300 zł. Zatem cała wartość zaciągniętego kredytu wykorzystana została na prowadzenie działalności gospodarczej.

W związku z powyższym zadano następujące pytanie:

Czy zapłacone odsetki i prowizje od zaciągniętego przez współmałżonka nieprowadzącego działalności gospodarczej kredytu, który został przeznaczony na sfinansowanie inwestycji zaliczonej do środków trwałych drugiego z małżonków prowadzącego działalność gospodarczą stanowią koszt uzyskania przychodów z tej działalności?

Zdaniem Wnioskodawcy, ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych nie uzależnia możliwości zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów odsetek od kredytów od klasyfikacji umowy zastosowanej przez kredytodawcę. Z tego też względu dla skutków podatkowych zaciągnięcia takiego kredytu nie będzie miało znaczenia czy na umowie znajdzie się nazwa np. konsumpcyjny, inwestycyjny, budowlany czy też samochodowy. Nie będzie zatem istotny cel zapisany w umowie kredytowej. Dla zaliczenia do kosztów opłat związanych z takim kredytem znaczenie mieć będzie jedynie jego faktyczne wykorzystanie. Jeżeli zatem środki z prywatnego kredytu zostaną przeznaczone na potrzeby prowadzonej przez przedsiębiorcę działalności, wówczas zarówno prowizja, jak i odsetki od tego kredytu oraz wszelkie inne opłaty, w granicach i terminach stanowić będą koszty uzyskania przychodów w tej działalności. Tak samo będzie w sytuacji, gdy przedsiębiorca zaciągnie kredyt wspólnie z inną osobą, np. pełnoletnim dzieckiem, małżonkiem albo rodzicami. Jeśli kredyt ten zostanie wykorzystany wyłącznie na cele związane z prowadzoną przez przedsiębiorcę działalnością i jednocześnie kwota kredytu wraz z odsetkami będzie spłacana wyłącznie przez niego, wówczas nie ma podstaw do odmowy zaliczenia do kosztów podatkowych całości zapłaconych od tego kredytu odsetek. Tak samo kwestia kosztów wygląda w przypadku kredytu zaciągniętego przez małżonków, z których tylko jedno prowadzi działalność gospodarczą. Wówczas odsetki będą kosztem w całości, jeśli kredyt wraz z należnymi odsetkami zostanie spłacony wyłącznie przez małżonka prowadzącego działalność gospodarczą, na potrzeby której kredyt przeznaczono. W takiej sytuacji istotne jest ustalenie osoby, która faktycznie spłaciła kredyt zaciągnięty przez Pani małżonka nieprowadzącego działalności gospodarczej, w całości wykorzystany na zakup środka trwałego w prowadzonej przez Panią działalności i spłacany przez Panią.

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego stanu faktycznego uznaje się za nieprawidłowe.

Zgodnie z ogólną zasadą dotyczącą kosztów uzyskania przychodów zawartą w art. 22 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t.j. Dz. U. z 2000 r. Nr 14, poz. 176 z zm.) kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 23. Aby zatem wydatek mógł być uznany za koszt uzyskania przychodu winien, w myśl powołanego przepisu, spełniać łącznie następujące warunki:

*   pozostawać w związku przyczynowym z przychodem lub ze źródłem przychodu tj. być poniesiony w celu osiągnięcia przychodu lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodu,

*   nie znajdować się na liście wydatków nieuznanych za koszty uzyskania przychodów, wymienionych w art. 23 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych,

*   być właściwie udokumentowany.

Generalnie przyjmuje się, że kosztami uzyskania przychodów są wszelkie poniesione, racjonalnie uzasadnione wydatki, poza enumeratywnie wskazanymi w ustawie, związane z prowadzoną działalnością gospodarczą. Mogą to być więc koszty bezpośrednio lub pośrednio związane z uzyskiwanymi przychodami. Należy przy tym podkreślić, iż obowiązek jednoznacznego wykazania związku przyczynowo-skutkowego pomiędzy poniesionym wydatkiem, a przychodem uzyskanym z działalności, zachowaniem albo zabezpieczeniem źródła tego przychodu – każdorazowo spoczywa na podatniku.

Wśród wydatków, których nie zalicza się do kosztów uzyskania przychodów, ustawodawca wymienia:

1.  spłatę pożyczek (kredytów), z wyjątkiem skapitalizowanych odsetek od tych pożyczek (kredytów), z tym że kosztem uzyskania przychodów są wydatki na spłatę pożyczki (kredytu) w przypadku, gdy pożyczka (kredyt) była waloryzowana kursem waluty obcej, jeżeli:

1.  pożyczkobiorca (kredytobiorca) w związku ze spłatą pożyczki (kredytu) zwraca kwotę kapitału większą niż kwota otrzymanej pożyczki (kredytu) - w wysokości różnicy pomiędzy kwotą zwrotu kapitału a kwotą otrzymanej pożyczki (kredytu),
2.  pożyczkodawca (kredytodawca) otrzymuje środki pieniężne stanowiące spłatę kapitału w wysokości niższej od kwoty udzielonej pożyczki (kredytu) - w wysokości różnicy pomiędzy kwotą udzielonej pożyczki (kredytu) a kwotą zwróconego kapitału - art. 23 ust. 1 pkt 8 lit. a) ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych w brzmieniu obowiązującym od dnia 1 stycznia 2009 r.

3.  naliczone, lecz nie zapłacone odsetki albo umorzone odsetki od zobowiązań, w tym również od pożyczek (kredytów) - art. 23 ust. 1 pkt 32 ww. ustawy,
4.  odsetki, prowizje i różnice kursowe od pożyczek (kredytów) zwiększających koszty inwestycji w okresie realizacji inwestycji - art. 23 ust. 1 pkt 33 ww. ustawy.

Zatem, gdy zaciągnięty kredyt pozostaje w związku z przychodami uzyskiwanymi z tytułu prowadzonej działalności gospodarczej, to zapłacone odsetki od tego kredytu - o ile nie zwiększają kosztów inwestycji – co do zasady mogą być zaliczone do kosztów uzyskania przychodów w momencie zapłaty.

Przepisy prawa podatkowego nie uzależniają bowiem możliwości dokonywania pomniejszenia przychodów podatkowych o wydatki poniesione na spłatę odsetek od pożyczek (kredytów) przeznaczonych na sfinansowanie prowadzonej działalności gospodarczej, od klasyfikacji czy nazwy kredytów stosowanych przez instytucje finansowe.

Istotne dla oceny, czy ponoszone wydatki spełniają kryterium związku z uzyskiwanym przychodem z działalności gospodarczej jest to, czy składnik majątku, na który ponoszone są wydatki należy do majątku przedsiębiorstwa, co znajduje odzwierciedlenie np. poprzez uwzględnienie go w ewidencji środków trwałych. Stanowisko powyższe ma zastosowanie, gdy podatnik podatku dochodowego prowadzi działalność gospodarczą na własne nazwisko (działalność indywidualną), a wydatki na nabycie lub remont środka trwałego zostały sfinansowane zaciągniętym kredytem, który w całości faktycznie przeznaczony do prowadzenia działalności gospodarczej.

Z opisu stanu faktycznego wynika, że to małżonek Pani zaciągnął kredyt, którym sfinansowała Pani zakup środka trwałego, jakim jest samochód wykorzystywany wyłącznie do prowadzonej przez Panią działalności gospodarczej. Zaciągnięty przez męża kredyt spłaca Pani ze środków uzyskiwanych z prowadzonej działalności gospodarczej za pośrednictwem rachunku bankowego współmałżonka.

Warunkiem sine qua non zaliczenia odsetek od kredytu, zaciągniętego przez Pani małżonka, na zakup samochodu będącego środkiem trwałym w prowadzonej przez Panią działalności gospodarczej do kosztów uzyskania przychodu z tej działalności, jest by możliwym do udowodnienia było to, że koszty są ponoszone przez Panią, oraz by koszty te były właściwie udokumentowane – zgodnie z rozporządzeniem Ministra Finansów z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie prowadzenia podatkowej księgi przychodów i rozchodów (Dz. U. z 2003 r. Nr 152, poz. 1475 ze zm.) lub ustawą z dnia 29 września 1994 r. o rachunkowości (Dz. U. z 2002 r. Nr 76, poz. 694 ze zm.).

Skoro w umowie, jako kredytobiorca, występuje współmałżonek, a przy tym dokumenty dotyczące spłaty odsetek będą wystawiane na małżonka (spłata kredytu dokonywana jest przez Jego konto), to brak jest możliwości uznania w przedmiotowej sprawie odsetek od kredytu za koszty uzyskania przychodu.

W ocenie tutejszego organu, w treści wniosku nie wykazała Pani bowiem, że jest w stanie udokumentować w sposób bezsporny i odpowiadający ww. przepisom, poniesienie przedmiotowych wydatków.

Złożenie przez Wnioskodawcę fałszywego oświadczenia, że elementy stanu faktycznego objęte wnioskiem o wydanie interpretacji w dniu złożenia wniosku nie są przedmiotem toczącego się postępowania podatkowego, kontroli podatkowej, postępowania kontrolnego organu kontroli skarbowej oraz że w tym zakresie sprawa nie została rozstrzygnięta, co do jej istoty w decyzji lub postanowieniu organu podatkowego lub organu kontroli skarbowej – powoduje, iż niniejsza interpretacja indywidualna nie wywołuje skutków prawnych (art. 14b § 4 Ordynacji podatkowej).

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy, ul. Jana Kazimierza 5, 85-035 Bydgoszcz po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy).

Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Bydgoszczy Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Toruniu, ul. Św. Jakuba 20, 87-100 Toruń.