Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0111-KDIB2-1.4010.397.2025.1.KW
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-10-10
Teza: Moment ujęcia w kosztach uzyskania przychodów
odroczonych składek ZUS w części finansowanej przez
Płatnika przez Spółkę.
Słowa kluczowe: koszt-koszty uzyskania przychodów
koszt-moment zarachowania kosztów
składki-składki ZUS
Zagadnienia: Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 3. Koszty uzyskania przychodów-Ogólna zasada
zaliczania wydatków do kosztów uzyskania przychodów
Przepisy: [CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 3-art. 15-ust. 1
[CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 3-art. 15-ust. 4g
[CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 3-art. 15-ust. 4h
[CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 3-art. 16-ust. 1-pkt 57
[CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 3-art. 16-ust. 1-pkt 57a

## Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

dłowe

    Szanowni Państwo,
    stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego
    stanu faktycznego w podatku dochodowym od osób prawnych jest prawidłowe.

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

5 września 2025 r. za pośrednictwem platformy ePUAP wpłynął Państwa wniosek z 1
    września 2025 r., o wydanie interpretacji indywidualnej w zakresie ustalenia, czy Spółka
    ma prawo ująć w kosztach uzyskania przychodów odroczone składki ZUS w części
    finansowanej przez płatnika w dacie ich faktycznej zapłaty.
    Treść wniosku jest następująca:
    Opis stanu faktycznego
    (...) roku oraz (...) roku (X) zwróciła się do Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z prośbą o
    odroczenie terminu płatności składek ZUS za miesiąc (...) roku i (...) roku. Zakład
    Ubezpieczeń Społecznych oddział w (...), pismami z (...) roku oraz (...) roku wyraził zgodę na
    odroczenie terminu płatności składek za (...) r. do (...) r., a także składek za (...) r. do (...) r. W
    związku z tym, Spółka zawarła z Zakładem Ubezpieczeń Społecznych dwie umowy, w
    których jako podstawę zawarcia umowy wskazano art. 29 ust. 1 i 1a ustawy z dnia 13
    października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych (Dz. U. z 2025 r. poz. 350).
    Wynagrodzenia z tytułu umów o pracę Spółka wypłaca terminowo. W związku z
    odroczeniem składek ZUS za (...) i (...) r. Spółka nie zaliczyła do kosztów uzyskania
    przychodów składek ZUS z tytułu umów o pracę w części finansowanej przez płatnika
    składek. Składki te, Spółka zamierza zaliczyć do kosztów uzyskania przychodów w dacie
    faktycznej zapłaty ich do ZUS.

## Pytanie

Kiedy Spółka ma prawo ująć w kosztach uzyskania przychodów odroczone składki ZUS w
    części finansowanej przez Płatnika?
    Państwa stanowisko w sprawie
    Państwa zdaniem, Spółka postąpi prawidłowo jeśli składki z tytułu umów o pracę, w części
    finansowanej przez Płatnika, ujmie w kosztach uzyskania przychodów w dacie ich
    faktycznej zapłaty do Zakładu Ubezpieczeń Społecznych.
    Zdaniem Spółki nie został spełniony warunek zawarty w art. 15 ust. 4h w związku z czym
    Spółka powinna postąpić zgodnie z art. 16 ust. 1 pkt 57a i ust. 7d ustawy o podatku
    dochodowym od osób prawnych.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest prawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób
    prawnych (t. j. Dz. U. z 2025 r., poz. 278 ze zm., dalej: „ustawa o CIT”):
      kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów
      ze źródła przychodów lub w celu zachowania albo zabezpieczenia źródła
      przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 16 ust. 1. Koszty poniesione
      w walutach obcych przelicza się na złote według kursu średniego ogłaszanego przez
      Narodowy Bank Polski z ostatniego dnia roboczego poprzedzającego dzień
      poniesienia kosztu.
    Definicja sformułowana przez ustawodawcę ma charakter ogólny. Z tego względu,
    każdorazowy wydatek poniesiony przez podatnika powinien podlegać indywidualnej
    analizie w celu dokonania jego kwalifikacji prawnej. Wyjątkiem jest jedynie sytuacja, gdy
    ustawa wyraźnie wskazuje jego przynależność do kategorii kosztów uzyskania przychodów
    lub wyłącza możliwość zaliczenia go do tego rodzaju kosztów. W pozostałych przypadkach

    należy natomiast zbadać istnienie związku przyczynowego pomiędzy poniesieniem kosztu
    a powstaniem przychodu lub realną szansą powstania przychodów podatkowych, bądź
    też zachowaniem albo zabezpieczeniem źródła ich uzyskiwania.
    Innymi słowy oznacza to, że dla kwalifikacji prawnej danego kosztu istotne znaczenie ma
    cel, w jakim został poniesiony. Wydatek zostanie uznany za koszt uzyskania przychodów,
    jeżeli pomiędzy jego poniesieniem, a powstaniem, zwiększeniem bądź też możliwością
    powstania przychodu istnieje związek przyczynowy.
    Zatem, aby wydatek poniesiony przez podatnika mógł stanowić koszt uzyskania
    przychodów, muszą zaistnieć łącznie następujące przesłanki:
    - został poniesiony przez podatnika,
    - jest definitywny, a więc bezzwrotny,
    - pozostaje w związku z prowadzoną przez podatnika działalnością gospodarczą,
    - poniesiony został w celu uzyskania przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia
    źródła przychodów,
    - nie jest kosztem wymienionym w art. 16 ust. 1 ustawy o CIT,
    - został właściwie udokumentowany.
    Powyższe oznacza, że wszystkie poniesione wydatki związane z prowadzoną działalnością
    gospodarczą, po wyłączeniu zastrzeżonych w ustawie, są kosztami uzyskania przychodów,
    o ile pozostają w związku przyczynowo–skutkowym z osiąganymi przychodami.
    Kosztami uzyskania przychodów są więc wszelkie racjonalnie i gospodarczo uzasadnione
    wydatki związane z działalnością gospodarczą, których celem jest osiągnięcie,
    zabezpieczenie lub zachowanie źródła przychodów.
    Zatem, do kosztów uzyskania przychodów podatnik ma prawo zaliczyć wszystkie koszty,
    zarówno te bezpośrednio, jak i pośrednio związane z przychodami, o ile zostały
    prawidłowo udokumentowane, za wyjątkiem kosztów ustawowo uznanych za
    niestanowiące kosztów uzyskania przychodów.
    Podkreślić należy, że wśród kosztów uznawanych za koszty uzyskania przychodów są
    także tzw. „koszty pracownicze” obejmujące m.in. świadczenia wypłacane na rzecz
    pracowników wraz z narzutami, wszelkiego rodzaju nagrody, premie i diety, ale również i
    inne wydatki ponoszone na rzecz pracowników, które w sposób pośredni wpływają na
    zwiększenie ich motywacji do pracy, poprawę jakości wykonywanej pracy oraz zdrowie i
    samopoczucie.
    Wydatki na rzecz pracowników co do zasady są kosztami podatkowymi, jednak tylko te,
    które wykazują związek z uzyskanym przychodem lub zachowaniem (zabezpieczeniem)
    źródła przychodów.
    Z opisu sprawy wynika, że zwrócili się Państwo do Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z
    prośbą o odroczenie terminu płatności składek ZUS za miesiąc (...) i (...) r. Zakład
    Ubezpieczeń Społecznych – oddział w (...) pismami z (...) oraz (...) r. wyraził zgodę na
    odroczenie terminu płatności za miesiąc (...) r. (...) r., za miesiąc (...) r. do (...) r.
    W związku z zawartymi umowami z Zakładem Ubezpieczeń Społecznych o odroczeniu
    płatności za (...) i (...) r., nie zaliczyli Państwo do kosztów uzyskania przychodów składek
    ZUS z tytułu umów o pracę w części finansowanej przez Płatnika składek.
    Przedmiot Państwa wątpliwości dotyczy ustalenia, czy Spółka ma prawo rozpoznać
    wydatek poniesiony na odroczone składki ZUS zgodnie z zawartymi umowami jako koszt
    uzyskania przychodów w dacie ich faktycznej zapłaty.
    W tym miejscu wskazuję, że zgodnie z art. 15 ust. 4g ustawy o CIT:

      Należności z tytułów, o których mowa w art. 12 ust. 1 i 6 ustawy z dnia 26 lipca 1991
      r. o podatku dochodowym od osób fizycznych, oraz zasiłki pieniężne z ubezpieczenia
      społecznego wypłacane przez zakład pracy, z zastrzeżeniem ust. 4ga, stanowią
      koszty uzyskania przychodów w miesiącu, za który są należne, pod warunkiem że
      zostały wypłacone lub postawione do dyspozycji w terminie wynikającym z
      przepisów prawa pracy, umowy lub innego stosunku prawnego łączącego strony. W
      przypadku uchybienia temu terminowi do należności tych stosuje się art. 16 ust. 1
      pkt 57.
    Natomiast, zgodnie z art. 15 ust. 4h ustawy o CIT:
      Składki z tytułu należności, o których mowa w ust. 4g, określone w ustawie z dnia 13
      października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych, w części finansowanej
      przez płatnika składek, składki na Fundusz Pracy, Fundusz Solidarnościowy oraz
      Fundusz Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych, z zastrzeżeniem art. 16 ust. 1
      pkt 40, stanowią koszty uzyskania przychodów w miesiącu, za który należności te są
      należne, pod warunkiem że składki zostaną opłacone w terminie wynikającym z
      odrębnych przepisów. W przypadku uchybienia temu terminowi do składek tych
      stosuje się przepisy art. 16 ust. 1 pkt 57a i ust. 7d.
    W myśl art. 16 ust. 1 pkt 57 ustawy o CIT:
      Nie uważa się za koszty uzyskania przychodów, niewypłaconych, niedokonanych lub
      niepostawionych do dyspozycji wypłat, świadczeń oraz innych należności z tytułów
      określonych w art. 12 ust. 1 i 6, art. 13 pkt 2 i 4-9 oraz w art. 18 ustawy z dnia 26 lipca
      1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych, świadczeń pieniężnych z tytułu
      odbywania praktyk absolwenckich, o których mowa w ustawie z dnia 17 lipca 2009 r.
      o praktykach absolwenckich, świadczeń pieniężnych z tytułu odbywania stażu
      uczniowskiego, o którym mowa w art. 121a ustawy z dnia 14 grudnia 2016 r. - Prawo
      oświatowe (Dz. U. z 2021 r. poz. 1082, z późn. zm.), a także zasiłków pieniężnych z
      ubezpieczenia społecznego wypłacanych przez zakład pracy, z zastrzeżeniem art. 15
      ust. 4g.
    Z kolei, stosownie do treści art. 16 ust. 1 pkt 57a ustawy o CIT:
      Nie uważa się za koszty uzyskania przychodów nieopłaconych do Zakładu
      Ubezpieczeń Społecznych składek, z zastrzeżeniem pkt 40 oraz art. 15 ust. 4h,
      określonych w ustawie z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń
      społecznych, w części finansowanej przez płatnika składek.
    Cytowane unormowanie wyłącza z kategorii kosztów uzyskania przychodów wartość
    nieopłaconych obciążeń spoczywających na podatniku jako płatniku składek na
    ubezpieczenia społeczne, tj. wartość nieopłaconych składek na ubezpieczenia społeczne,
    które – zgodnie z przepisami ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych – płatnik
    składek finansuje z własnych środków. Zatem – a contrario – składki te są kosztem
    uzyskania przychodów, gdy zostaną opłacone.
    W tym miejscu wskazuję, że zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 13 października 1998 r. o
    systemie ubezpieczeń społecznych (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 350 ze zm.),
      Ubezpieczenia społeczne obejmują:
      1) ubezpieczenie emerytalne;
      2) ubezpieczenia rentowe;
      3) ubezpieczenie w razie choroby i macierzyństwa, zwane dalej „ubezpieczeniem
      chorobowym”;
      4) ubezpieczenie z tytułu wypadków przy pracy i chorób zawodowych, zwane dalej
      „ubezpieczeniem wypadkowym”.
    Odnosząc powyższe unormowania do przedstawionego przez Państwa stanu faktycznego
    stwierdzam, że skoro zapłata składek określonych w ustawie o systemie ubezpieczeń

    społecznych, w części finansowanej przez płatnika składek, nastąpiła po terminie, a zatem
    nie wypełnia warunków wynikających z art. 15 ust. 4h ustawy o CIT, to stosownie do art.
    16 ust. 1 pkt 57a ustawy o CIT, składki te stanowią koszty podatkowe w dacie ich
    faktycznej zapłaty.
    Tym samym, Państwa stanowisko w zakresie ustalenia, czy Spółka w przypadku uzyskaniu
    zgody na odroczenie terminu płatności składek ZUS, a co za tym idzie opłaceniu składek
    ZUS po terminie, ma prawo rozpoznać ten wydatek jak koszt uzyskania przychodów w
    dacie ich faktycznej zapłaty, jest prawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy stanu faktycznego przedstawionego przez Państwa i stanu
    prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia w przedstawionym stanie
    faktycznym.
    Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy
    rzeczywisty stan faktyczny sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie
    ze stanem faktycznym podanym przez Państwa w złożonym wniosku. W związku z
    powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we wniosku
    opisu sprawy, udzielona odpowiedź traci swoją aktualność.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    · Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z
    dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.).
    Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie
    zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosują się
    Państwo do interpretacji.
    · Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeżeli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej stanowi element
      czynności będących przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
      z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    · Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego
    Sądu Administracyjnego w (...). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje
    ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
    (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):

    · w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
    · w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP
      (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.