Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0115-KDIT2-2.4011.489.2018.2.MM
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2019-03-01
Teza: W sytuacji gdy Wnioskodawczyni posiada orzeczenie obwodowej komisji lekarskiej do spraw inwalidztwa i zatrudnienia o umiarkowanym stopniu niepełnosprawności z ogólnego stanu zdrowia i oprócz dotychczasowych schorzeń współistniejących doszedł u niej bezdech senny oraz początkowa śródmiąższowa choroba płuc – poniesione wydatki będzie mogła zakwalifikować do wydatków, o których mowa w art. 26, ust.7a, pkt 3 o podatku dochodowym od osób fizycznych, czyli do wydatków na zakup indywidualnego sprzętu, urządzeń i narzędzi technicznych niezbędnych w rehabilitacji oraz ułatwiających wykonywanie czynności życiowych, stosownie do potrzeb wynikających z niepełnosprawności.
Słowa kluczowe: grupa-grupa inwalidzka; niepełnosprawni; odliczenia-odliczenie od dochodu; rehabilitacja; ulga-ulga rehabilitacyjna
Przepisy: [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-Rozdział 6-art. 26

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA

Na podstawie art. 13 § 2a, art. 14b § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2018 r., poz. 800, z późn. zm.) Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej stwierdza, że stanowisko Wnioskodawczyni przedstawione we wniosku z dnia 12 grudnia 2018 r. (data wpływu 14 grudnia 2018 r.), uzupełnionym pismem z dnia 1 lutego 2019 r. (wpływ do tutejszego organu dnia 11 lutego 2019 r.) o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie zastosowania odliczeń w ramach ulgi rehabilitacyjnej – **jest prawidłowe.**

UZASADNIENIE

W dniu 14 grudnia 2018 r. wpłynął do tutejszego organu ww. wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie zastosowania odliczeń w ramach ulgi rehabilitacyjnej. Z uwagi, iż wniosek nie spełniał wymogów formalnych, pismem nr 0115-KDIT2-2.4011.489.2018.1.MM z dnia 23 stycznia 2019 r. wezwano Wnioskodawczynię do usunięcia stwierdzonych braków formalnych. Ww. wniosek uzupełniony został pismem z dnia 1 lutego 2019 r. (wpływ do tutejszego organu dnia 11 lutego 2019 r.).

W ww. wniosku oraz w piśmie uzupełniającym przedstawiono następujące zdarzenie przyszłe.

Wnioskodawczyni uzyskuje dochody opodatkowane według skali podatkowej. Jest osobą niepełnosprawną z orzeczonym umiarkowanym stopniem niepełnosprawności z ogólnego stanu zdrowia (orzeczenie obwodowej komisji lekarskiej do spraw inwalidztwa i zatrudnienia z dnia 4 grudnia 1996 r. – jest bezterminowe). Oprócz dotychczasowych schorzeń współistniejących doszedł bezdech senny oraz początkowa śródmiąższowa choroba płuc (choroby potwierdzone specjalistyczną diagnostyką: TK, bronchoskopią, polisomnografią oraz orzeczeniem lekarskim zawartym w wypisach ze szpitala).

Podczas pobytu Wnioskodawczyni w czerwcu na rehabilitacji w sanatorium zastosowano u niej inhalalacje radoczynne oraz leczenie i terapię CPAP pozwalające na lepsze oddychanie. W związku z tym koniecznym był zakup aparatu i maski nosowo-gardłowej do indywidualnego stosowania w domu w trakcie każdego snu. Jest to indywidualny sprzęt medyczny, który wymaga indywidualnego doboru parametrów życiowych zaakceptowanych przez lekarza prowadzącego pacjenta. Ww. aparat oraz maskę nosowo-gardłową Wnioskodawczyni zwróciła do firmy, gdyż egzemplarz który miała w wersji manualnej – w jej przypadku - nie sprawdził się (powodował on, że Wnioskodawczyni podczas snu dusiła się, gdyż ciśnienie podawanego powietrza nie ulega automatycznej regulacji). Wnioskodawczyni powinna mieć aparat w wersji automatu. Według analizy zapisu parametrów z wersji, którą Wnioskodawczyni miała nie są zgodne z jej parametrami, co zostało przeanalizowane ponownie przez lekarza i obecnie Wnioskodawczy oczekuje na nowy aparat. W związku z tym, jeżeli zostanie sfinalizowany zakup aparatu oraz maski nosowo-gardłowej to Wnioskodawczyni niezwłocznie „dołączy” fakturę zakupu.

Ww. wydatki nie zostały – w chwili obecnej – dofinansowane z żadnych środków, ani zwrócone w jakiejkolwiek formie, natomiast Wnioskodawczyni ma akceptację NFZ-u na takową refundację.

W związku z powyższym opisem zadano następujące pytanie.

Czy zakup przez osobę niepełnosprawną z orzeczonym umiarkowanym stopniem niepełnosprawności aparatu z maską nosowo-gardłową ułatwiającą oddychanie jest wydatkiem uprawniającym do odliczenia od dochodu przed opodatkowaniem – zgodnie z art. 26 ust. 1 pkt 6 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych?

Zdaniem Wnioskodawczyni, w przypadku finalizacji zakupu aparatu oraz maski nosowo-gardłowej jako całości będzie przysługiwało jej prawo do odliczenia - w części niezrefundowanej w żaden sposób. Zestaw ten ułatwi Wnioskodawczyni czynności życiowe i jest niezbędny podczas każdego snu. Swoje stanowisko Wnioskodawczyni opiera na badaniach medycznych, zapewnieniu przedstawiciela medycznego firmy sprzedającej oraz licznych dostępnych opiniach na portalach społecznościowych. Sprzęt posiada certyfikat medyczny, a wskazania lekarskie przekonały Wnioskodawczynię o celowości zakupu. Brak tego sprzętu spowodował już w tym roku incydenty utraty przytomności (karty informacyjne izby przyjęć ostrego dyżuru Szpitala …).

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawczyni w sprawie oceny prawnej opisanego zdarzenia przyszłego jest prawidłowe.

W myśl art. 26 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2018 r., poz. 1509 z późn. zm.) – w brzmieniu obowiązującym przed 1 stycznia 2019 r. - podstawę obliczenia podatku, z zastrzeżeniem art. 29-30c, art. 30e i art. 30f, stanowi dochód ustalony zgodnie z art. 9, art. 24 ust. 1, 2, 3b-3e, 4-4e, 6 i 21 lub art. 24b ust. 1 i 2, lub art. 25, po odliczeniu kwot wydatków na cele rehabilitacyjne oraz wydatków związanych z ułatwieniem wykonywania czynności życiowych, poniesionych w roku podatkowym przez podatnika będącego osobą niepełnosprawną lub podatnika, na którego utrzymaniu są osoby niepełnosprawne.

Zgodnie z ww. przepisem - w brzmieniu obowiązującym od 1 stycznia 2019 r. - podstawę obliczenia podatku, z zastrzeżeniem art. 29-30cb i art. 30da-30f, stanowi dochód ustalony zgodnie z art. 9, art. 23o, art. 23u, art. 24 ust. 1, 2, 3b-3e, 4-4e, 6 i 21 lub art. 24b ust. 1 i 2, po odliczeniu kwot wydatków na cele rehabilitacyjne oraz wydatków związanych z ułatwieniem wykonywania czynności życiowych, poniesionych w roku podatkowym przez podatnika będącego osobą niepełnosprawną lub podatnika, na którego utrzymaniu są osoby niepełnosprawne

Stosownie do treści art. 26 ust. 7d ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, warunkiem odliczenia wydatków, o których mowa w ust. 7a, jest posiadanie przez osobę, której dotyczy wydatek:

1.  orzeczenia o zakwalifikowaniu przez organy orzekające do jednego z trzech stopni niepełnosprawności, określonych w odrębnych przepisach, lub
2.  decyzji przyznającej rentę z tytułu całkowitej lub częściowej niezdolności do pracy, rentę szkoleniową albo rentę socjalną albo
3.  orzeczenia o niepełnosprawności osoby, która nie ukończyła 16 roku życia, wydanego na podstawie odrębnych przepisów.

Na podstawie art. 26 ust. 7f ww. ustawy, ilekroć w przepisach ust. 7a jest mowa o osobach zaliczonych do:

1.  I grupy inwalidztwa - należy przez to rozumieć odpowiednio osoby, w stosunku do których, na podstawie odrębnych przepisów, orzeczono:
    1.  całkowitą niezdolność do pracy oraz niezdolność do samodzielnej egzystencji albo
    2.  znaczny stopień niepełnosprawności;
2.  II grupy inwalidztwa - należy przez to rozumieć odpowiednio osoby, w stosunku do których, na podstawie odrębnych przepisów, orzeczono:
    1.  całkowitą niezdolność do pracy albo
    2.  umiarkowany stopień niepełnosprawności.

Zgodnie z art. 26 ust. 7g ww. ustawy, odliczenie, o którym mowa w ust. 1 pkt 6, może być dokonane również w przypadku, gdy osoba, której dotyczy wydatek, posiada orzeczenie o niepełnosprawności wydane przez właściwy organ na podstawie odrębnych przepisów obowiązujących do dnia 31 sierpnia 1997 r.

Przepis art. 26 ust. 7a pkt 3 ww. ustawy stanowi, że za wydatki, o których mowa w ust. 1 pkt 6, uważa się wydatki poniesione na zakup i naprawę indywidualnego sprzętu, urządzeń i narzędzi technicznych niezbędnych w rehabilitacji oraz ułatwiających wykonywanie czynności życiowych, stosownie do potrzeb wynikających z niepełnosprawności, z wyjątkiem sprzętu gospodarstwa domowego.

Stosownie do art. 26 ust. 7b ustawy, wydatki, o których mowa w ust. 7a, podlegają odliczeniu od dochodu, jeżeli nie zostały sfinansowane (dofinansowane) ze środków zakładowego funduszu rehabilitacji osób niepełnosprawnych, zakładowego funduszu aktywności, Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych lub ze środków Narodowego Funduszu Zdrowia, zakładowego funduszu świadczeń socjalnych albo nie zostały zwrócone podatnikowi w jakiejkolwiek formie. W przypadku gdy wydatki były częściowo sfinansowane (dofinansowane) z tych funduszy (środków), odliczeniu podlega różnica pomiędzy poniesionymi wydatkami a kwotą sfinansowaną (dofinansowaną) z tych funduszy (środków) lub zwróconą w jakiejkolwiek formie.

Stosownie do art. 26 ust. 7 pkt 4 ww. ustawy wysokość wydatków na cele określone w ust. 1, z zastrzeżeniem ust. 7c, ustala się na podstawie dokumentu stwierdzającego ich poniesienie, zawierającego w szczególności: dane identyfikujące kupującego (odbiorcę usługi lub towaru) i sprzedającego (towar lub usługę), rodzaj zakupionego towaru lub usługi oraz kwotę zapłaty - w przypadkach innych niż wymienione w pkt 1-3.

Mając na względzie art. 26 ust. 7a pkt 3 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych należy stwierdzić, że podatnik w ramach ulgi rehabilitacyjnej może odliczyć od dochodu wyłącznie wydatki na zakup sprzętu lub urządzenia indywidualnego przeznaczenia, niezbędnego w rehabilitacji oraz ułatwiającego wykonywanie czynności życiowych stosownie do potrzeb wynikających z niepełnosprawności.

Określenie „indywidualny sprzęt, urządzenia i narzędzia techniczne niezbędne w rehabilitacji” oznacza, że można zaliczyć do nich tylko i wyłącznie sprzęt, urządzenia i narzędzia techniczne, mające cechy sprzętu, urządzeń czy narzędzi o charakterze szczególnym (niestandardowym), konieczne w rehabilitacji osoby niepełnosprawnej i ułatwiające tej osobie wykonywanie czynności życiowych, których utrudnienie wykonania wynika z niepełnosprawności.

Powołany art. 26 ust. 7a pkt 3 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych nie wskazuje, że potrzeby wynikające z niepełnosprawności mają wynikać wprost z orzeczenia o zakwalifikowaniu do jednego z trzech stopni niepełnosprawności, zwłaszcza, że osoba korzystająca z ulgi rehabilitacyjnej może również posiadać decyzję przyznającą rentę z tytułu całkowitej lub częściowej niezdolności do pracy, rentę szkoleniową albo rentę socjalną (art. 26 ust. 7d pkt 2 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych).

Związek pomiędzy zakupionym sprzętem, urządzeniem lub narzędziem technicznym, a niepełnosprawnością podatnik powinien wykazać w taki sposób, aby organy podatkowe mogły uznać, że zakupiony przedmiot ułatwia wykonywanie czynności życiowych stosownie do potrzeb wynikających z niepełnosprawności, jak również, że pomiędzy rodzajem nabytego przedmiotu, a rodzajem niepełnosprawności podatnika istnieje ścisły związek, np. powinien okazać zaświadczenie lekarskie wystawione przez lekarza specjalistę stosownie do stanu zdrowia osoby niepełnosprawnej i potrzeb indywidualnej rehabilitacji.

Jak wynika z opisanego zdarzenia przyszłego Wnioskodawczyni uzyskuje dochody opodatkowane według skali podatkowej. Jest osobą niepełnosprawną z orzeczonym umiarkowanym stopniem niepełnosprawności z ogólnego stanu zdrowia (orzeczenie obwodowej komisji lekarskiej do spraw inwalidztwa i zatrudnienia z dnia 4 grudnia 1996 r. – bezterminowe). Oprócz dotychczasowych schorzeń współistniejących doszedł bezdech senny oraz początkowa śródmiąższowa choroba płuc (choroby potwierdzone specjalistyczną diagnostyką: TK, bronchoskopią, polisomnografią oraz orzeczeniem lekarskim zawartym w wypisach ze szpitala).

Podczas pobytu Wnioskodawczyni w czerwcu na rehabilitacji w sanatorium zastosowano u niej inhalalacje radoczynne oraz leczenie i terapię CPAP pozwalające na lepsze oddychanie. W związku z tym koniecznym był zakup aparatu i maski nosowo-gardłowej do indywidualnego stosowania w domu w trakcie każdego snu. Jest to indywidualny sprzęt medyczny, który wymaga indywidualnego doboru parametrów życiowych zaakceptowanych przez lekarza prowadzącego pacjenta. Ww. aparat oraz maskę nosowo-gardłową Wnioskodawczyni zwróciła do Firmy, gdyż egzemplarz który miała w wersji manualnej – w jej przypadku - nie sprawdził się (powodował on, że Wnioskodawczyni podczas snu dusiła się, gdyż ciśnienie podawanego powietrza nie ulega automatycznej regulacji). Wnioskodawczyni powinna mieć aparat w wersji automatu. Według analizy zapisu parametrów z wersji, którą Wnioskodawczyni miała nie są zgodne z jej parametrami, co zostało przeanalizowane ponownie przez lekarza i obecnie Wnioskodawczy oczekuje na nowy aparat.

Ww. wydatki nie zostały – w chwili obecnej – dofinansowane z żadnych środków, ani zwrócone w jakiejkolwiek formie, natomiast Wnioskodawczyni ma akceptację NFZ-u na takową refundację.

W związku z tym, jeżeli zostanie sfinalizowany zakup aparatu oraz maski nosowo-gardłowej to Wnioskodawczyni niezwłocznie „dołączy” fakturę zakupu.

Mając na uwadze powyższe należy zauważyć, że w sytuacji gdy Wnioskodawczyni posiada orzeczenie obwodowej komisji lekarskiej do spraw inwalidztwa i zatrudnienia z dnia 4 grudnia 1996 r. o umiarkowanym stopniu niepełnosprawności z ogólnego stanu zdrowia i oprócz dotychczasowych schorzeń współistniejących doszedł u niej bezdech senny oraz początkowa śródmiąższowa choroba płuc, co zostało potwierdzone specjalistyczną diagnostyką, to w przypadku gdy zakupiony aparat wraz z maską nosowo-gardłową rzeczywiście ma na celu ułatwienie wykonywania czynności życiowych stosownie do potrzeb wynikających z jej niepełnosprawności, jak również, pomiędzy rodzajem nabytego przedmiotu, a rodzajem niepełnosprawności Wnioskodawczyni istnieje ścisły związek, co Wnioskodawczyni wykazać może np. zaświadczeniem wystawionym przez lekarza specjalistę – poniesione wydatki będzie mogła zakwalifikować do wydatków, o których mowa w art. 26, ust.7a, pkt 3 o podatku dochodowym od osób fizycznych, czyli do wydatków na zakup indywidualnego sprzętu, urządzeń i narzędzi technicznych niezbędnych w rehabilitacji oraz ułatwiających wykonywanie czynności życiowych, stosownie do potrzeb wynikających z niepełnosprawności.

Jednakże wskazać należy, że warunkiem dokonania odliczeń od dochodu wydatków na ww. cel – stosownie do art. 26 ust. 7 pkt 4 ww. ustawy - jest posiadanie dokumentu stwierdzającego ich poniesienie, zawierającego w szczególności: dane identyfikujące kupującego (odbiorcę usługi lub towaru) i sprzedającego (towar lub usługę), rodzaj zakupionego towaru lub usługi oraz kwotę zapłaty. Zatem w sytuacji gdy zakup nowego aparatu i maski nosowo gardłowej – zostanie sfinalizowany i udokumentowany fakturą VAT, w zeznaniu podatkowym za rok w którym wydatek na zakup tego sprzętu został poniesiony Wnioskodawczyni będzie mogła odliczyć od dochodu ww. wydatki w ramach tzw. ulgi rehabilitacyjnej.

W przypadku gdy wydatki na ten cel zostaną częściowo zrefundowane ze środków NFZ lub dofinansowane z funduszów/środków wskazanych w 26 ust. 7b ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych lub zwrócone w jakiejkolwiek innej formie, to Wnioskodawczyni będzie mogła odliczyć od dochodu różnicę pomiędzy poniesionymi wydatkami a kwotą która zostanie jej zrefundowana, dofinansowana lub zwrócona w jakiejkolwiek formie.

Wobec powyższego stanowisko Wnioskodawczyni należało uznać za prawidłowe.

Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego przedstawionego przez Wnioskodawczynię i stanu prawnego obowiązującego w dacie wydania interpretacji.

Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy rzeczywisty stan faktyczny sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie z opisem zdarzenia przyszłego podanym przez Wnioskodawczynię w złożonym wniosku. W związku z powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we wniosku opisu sprawy, udzielona interpretacja traci swoją aktualność.

Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej, przepisów art. 14k–14n nie stosuje się, jeżeli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej stanowi element czynności będących przedmiotem decyzji wydanej:

1.  z zastosowaniem art. 119a;
2.  w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
3.  z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.

Stosownie natomiast do treści art. 14na § 2 ww. ustawy, przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

Powyższe unormowania należy odczytywać łącznie z przepisami art. 33 ustawy z 23 października 2018 r. o zmianie ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, ustawy – Ordynacja podatkowa oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 2193), wprowadzającymi regulacje intertemporalne.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w dwóch egzemplarzach (art. 47 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. z 2017 r., poz. 1369, z późn. zm.) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie albo aktu, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 4a (art. 53 § 1 ww. ustawy).

Jednocześnie, zgodnie z art. 57a ww. ustawy, skarga na pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego wydaną w indywidualnej sprawie, opinię zabezpieczającą i odmowę wydania opinii zabezpieczającej może być oparta wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd administracyjny jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy), na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Teodora Sixta 17, 43-300 Bielsko-Biała.