Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0113-KDIPT1-2.4012.5.2025.1.AJB
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-02-25
Teza: Nieuznanie za podatnika prowadzącego działalność gospodarczą w rozumieniu art. 15 ustawy o VAT w związku z realizacją inwestycji i niepodleganie podatkiem VAT czynności, w ramach których Gmina wykorzystuje majątek powstały w ramach inwestycji, brak prawa do odliczenia w całości lub części podatku naliczonego w związku z realizacją ww. inwestycji.
Słowa kluczowe: czynności-czynności niepodlegające opodatkowaniu; gmina; odliczenia-brak prawa do odliczenia
Zagadnienia: Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II. Zakres opodatkowania-Rozdział 1. Przepisy ogólne  -Czynności niepodlegające opodatkowaniu; Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III. Podatnicy, płatnicy i przedstawiciele podatkowi-Rozdział 1. Podatnicy i płatnicy-Podatnicy; Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział IX. Odliczenie i zwrot podatku. Odliczenie częściowe-Rozdział 1. Odliczenie i zwrot podatku-Odliczenie podatku naliczonego-Odliczenie podatku naliczonego z tytułu nabycia towarów i usług  
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II-Rozdział 1-art. 5-ust. 1-pkt 1; [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III-Rozdział 1-art. 15-ust. 1; [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III-Rozdział 1-art. 15-ust. 6; [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział IX-Rozdział 1-art. 86-ust. 1

## Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

łowe
    Szanowni Państwo,
    stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego
    stanu faktycznego w podatku od towarów i usług jest prawidłowe.

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

2 stycznia 2025 r. wpłynął Państwa wniosek z 2 stycznia 2025 roku o wydanie interpretacji
    indywidualnej w zakresie:
    - nieuznania Państwa za podatnika prowadzącego działalność gospodarczą w
      rozumieniu art. 15 ustawy o VAT w związku z realizacją inwestycji pn. „...” i
      niepodlegania podatkiem VAT czynności, w ramach których Gmina wykorzystuje
      majątek powstały w ramach inwestycji,
    - braku prawa do odliczenia w całości lub części podatku naliczonego w związku z
      realizacją ww. inwestycji.
    Treść wniosku jest następująca:
    Opis stanu faktycznego
    Gmina jest zarejestrowanym czynnym podatnikiem podatku od towarów i usług (dalej:
    „VAT”).
    Na podstawie ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2023 r. poz.
    40; dalej: „ustawa o samorządzie gminnym”) Gmina jest wyposażona w osobowość
    prawną i posiada zdolność do czynności cywilnoprawnych. Gmina wykonuje zadania
    własne (określone w art. 7 ustawy o samorządzie gminnym) samodzielnie lub poprzez
    powołane gminne jednostki organizacyjne.
    W strukturze organizacyjnej Gminy znajdują się jednostki organizacyjne mające status
    jednostek budżetowych (dalej: „Jednostki budżetowe”).
    Jednocześnie Gmina nie wyklucza w przyszłości likwidacji Jednostek budżetowych, jak
    również utworzenia innych jednostek budżetowych lub też samorządowych zakładów
    budżetowych, celem realizacji jej zadań, jako jednostki samorządu terytorialnego (dalej:
    „JST”).
    Gmina za pośrednictwem Jednostek budżetowych dokonuje zarówno transakcji
    opodatkowanych VAT według właściwych stawek, jak również podlegających
    opodatkowaniu VAT i jednocześnie korzystających ze zwolnienia z VAT. Ponadto, Gmina za
    pośrednictwem Jednostek budżetowych może dokonywać innych czynności (w tym
    niepodlegających ustawie o VAT), wynikających z zadań statutowych nałożonych na Gminę
    i jej Jednostki budżetowe przepisami ustaw szczególnych.
    Mając na uwadze wyrok Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej (dalej: „TSUE” lub
    „Trybunał”) z 29 września 2015 r. w sprawie C-276/14, Gmina dokonała centralizacji

    rozliczeń VAT, tj. prowadzi wspólne rozliczanie VAT wraz ze wszystkimi Jednostkami
    budżetowymi.
    Zgodnie z art. 7 ust. 1 pkt 10 ustawy o samorządzie gminnym zadania własne Gminy
    obejmują m.in. sprawy dotyczące kultury fizycznej i turystyki, w tym terenów
    rekreacyjnych i urządzeń sportowych.
    Do realizacji powyższych zadań służy posiadana przez Gminę infrastruktura sportowa.
    Jednostką odpowiedzialną za zarządzanie przedmiotową Infrastrukturą jest właściwy
    referat Urzędu Miasta i Gminy (dalej: „Urząd”)
    Aby upowszechniać oraz rozwijać ofertę rekreacji i turystyki na terenie Gminy ...,
    przeprowadzono inwestycję polegającą na budowie wiat i trybun sportowych w
    miejscowości .... Obiekty mają przeznaczenie rekreacyjno-wypoczynkowe i
    wykorzystywane są głównie przez mieszkańców miejscowości ... przy organizacji spotkań
    lokalnej społeczności oraz turystów zwiedzających ...... Przy wykorzystaniu wybudowanych
    wiat i trybun sportowych Gmina nie świadczy i nie planuje świadczyć odpłatnych usług a
    jedynie udostępnia nieodpłatnie wybudowane budowle, które służą celom rekreacyjnym i
    są miejscem wypoczynku czy spożywania posiłków dla grup turystycznych zwiedzających
    ..... jak również stanowią schronienie przed deszczem. Gmina nie planuje sprzedaży wiat i
    trybun sportowych.
    Przedsięwzięcie ma na celu promowanie turystyki oraz rekreacji z jednoczesnym
    podziwianiem ..... Infrastruktura jest również w nieznacznym zakresie wykorzystywana
    przez Gminę na własne potrzeby, tj. na potrzeby organizacji spotkań edukacyjnych lub
    promocyjnych. Na podstawie uchwały Rady Miejskiej ... nr ... wprowadzono regulamin
    użytkowania wiat rekreacyjnych i trybun sportowych w ......, w którym określono
    ogólnodostępne i nieodpłatne korzystanie z nich we wszystkie dni w roku.
    Gmina wykorzystuje Infrastrukturę wyłącznie nieodpłatnie i nie nalicza opłat za
    korzystanie z wybudowanej infrastruktury. Oznacza to, że Gmina, w jej ocenie,
    wykorzystuje Infrastrukturę wyłącznie do czynności nieopodatkowanych VAT.
    Gmina ponosi liczne wydatki związane z realizacją projektów inwestycyjnych (dalej:
    „Wydatki inwestycyjne”) w zakresie Infrastruktury, np. na opracowanie dokumentacji
    projektowej, roboty budowlane, nadzór inwestorski.
    Gmina w 2024 r. poniosła Wydatki inwestycyjne dotyczące Infrastruktury w szczególności
    na realizację następującej inwestycji pn. „...” (dalej: „Inwestycja”).
    Inwestycja jest finansowana ze środków własnych Gminy, jak również środków
    zewnętrznych, gdzie VAT jest kosztem kwalifikowanym.
    Wydatki inwestycyjne są każdorazowo dokumentowane wystawianymi przez dostawców /
    wykonawców na Gminę fakturami VAT z wykazanym podatkiem, na których Gmina
    oznaczona będzie jako nabywca przedmiotowych towarów i usług. W przypadku
    Wydatków inwestycyjnych związanych z budową wiat i trybun sportowych Gmina nie
    będzie dokonywać ich przyporządkowania do rodzajów prowadzonej przez Gminę
    działalności.

## Pytanie

1. Czy ogólnodostępne i nieodpłatne korzystanie z wiat rekreacyjnych i trybun sportowych
      stanowić będzie działalność gospodarczą oraz czynności podlegające opodatkowaniu
      VAT?
    2. Czy w związku w związku z budową wiat rekreacyjnych i trybun sportowych, z których
      korzystanie będzie ogólnodostępne i nieodpłatne przysługiwać będzie Gminie prawo
      do odliczenia całości lub części podatku VAT naliczonego z faktur VAT
      dokumentujących Wydatki inwestycyjne związane z wybudowaniem wiat
      rekreacyjnych i trybun sportowych?

    Państwa stanowisko w sprawie
    1. Realizacja zadania własnego Gminy w zakresie kultury fizycznej i turystyki, w tym
      terenów rekreacyjnych i urządzeń sportowych polegającego na ogólnodostępnym i
      nieodpłatnym wykorzystywaniu wiat rekreacyjnych i trybun sportowych nie stanowi
      działalności gospodarczej w rozumieniu art. 5 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i
      usług.
    2. Gmina wykonując wydatki inwestycyjne w zakresie przedmiotowych wiat rekreacyjnych
      i trybun sportowych nie może odliczyć podatku VAT w całości ani też w części,
      ponieważ wybudowana infrastruktura nie służy i nie będzie służyć działalności
      gospodarczej, w szczególności nie będzie wykorzystywana do wykonywania czynności
      opodatkowanych, a więc nie spełniony jest warunek określony w art. 86 ust. 1 ustawy
      o podatku od towarów i usług.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest prawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t. j.
    Dz. U. z 2024 r. poz. 361 ze zm.), zwanej dalej „ustawą”:
      Opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług (...) podlegają odpłatna dostawa
      towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju.
    Na podstawie art. 2 pkt 6 ustawy:
      Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o towarach – rozumie się przez to rzeczy
      oraz ich części, a także wszelkie postacie energii.
    W myśl art. 7 ust. 1 ustawy:
      Przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się
      przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (...).
    Zgodnie z art. 7 ust. 2 ustawy:
      Przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się również
      przekazanie nieodpłatnie przez podatnika towarów należących do jego
      przedsiębiorstwa, w szczególności:
      1) przekazanie lub zużycie towarów na cele osobiste podatnika lub jego
        pracowników, w tym byłych pracowników, wspólników, udziałowców,
        akcjonariuszy, członków spółdzielni i ich domowników, członków organów
        stanowiących osób prawnych, członków stowarzyszenia,
      2) wszelkie inne darowizny
      – jeżeli podatnikowi przysługiwało, w całości lub w części, prawo do obniżenia kwoty
        podatku należnego o kwotę podatku naliczonego z tytułu nabycia, importu lub
        wytworzenia tych towarów lub ich części składowych.
    Natomiast z art. 8 ust. 1 ustawy wynika, że:
      Przez świadczenie usług, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się każde
      świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej
      niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu
      art. 7, w tym również:
      1) przeniesienie praw do wartości niematerialnych i prawnych, bez względu na
      formę, w jakiej dokonano czynności prawnej;
      2) zobowiązanie do powstrzymania się od dokonania czynności lub do tolerowania
        czynności lub sytuacji;
      3) świadczenie usług zgodnie z nakazem organu władzy publicznej lub podmiotu
        działającego w jego imieniu lub nakazem wynikającym z mocy prawa.

    Z tak szeroko sformułowanej definicji wynika, że przez świadczenie usług należy rozumieć
    przede wszystkim określone zachowanie się podatnika na rzecz innego podmiotu, które
    wynika z dwustronnego stosunku zobowiązaniowego, zakładającego istnienie podmiotu
    będącego odbiorcą (nabywcą usługi), jak również podmiotu świadczącego usługę. Przy
    czym, o ile dane zachowanie podatnika mieści się w ustawowej definicji świadczenia usług,
    to – co do zasady – niezbędnym elementem do uznania tego zachowania za czynność
    podlegającą opodatkowaniu jest spełnienie przesłanki odpłatności (wynagrodzenie za
    usługę). Przy ocenie charakteru świadczenia jako usługi należy mieć na względzie, że
    ustawa zalicza do grona usług każde świadczenie. Usługą będzie tylko takie świadczenie, w
    przypadku którego istnieje bezpośredni konsument, odbiorca świadczenia odnoszący
    korzyść o charakterze majątkowym.
    Zgodnie z art. 8 ust. 2 ustawy:
      Za odpłatne świadczenie usług uznaje się również:
      1) użycie towarów stanowiących część przedsiębiorstwa podatnika do celów innych
        niż działalność gospodarcza podatnika, w tym w szczególności do celów
        osobistych podatnika lub jego pracowników, w tym byłych pracowników,
        wspólników, udziałowców, akcjonariuszy, członków spółdzielni i ich domowników,
        członków organów stanowiących osób prawnych, członków stowarzyszenia, jeżeli
        podatnikowi przysługiwało, w całości lub w części, prawo do obniżenia kwoty
        podatku należnego o kwotę podatku naliczonego z tytułu nabycia, importu lub
        wytworzenia tych towarów lub ich części składowych;
      2) nieodpłatne świadczenie usług na cele osobiste podatnika lub jego pracowników,
        w tym byłych pracowników, wspólników, udziałowców, akcjonariuszy, członków
        spółdzielni i ich domowników, członków organów stanowiących osób prawnych,
        członków stowarzyszenia, oraz wszelkie inne nieodpłatne świadczenie usług do
        celów innych niż działalność gospodarcza podatnika.
    Nie każda czynność stanowiąca dostawę towarów lub świadczenie usług w rozumieniu art.
    7 ust. 1 oraz art. 8 ust. 1 ustawy, podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.
    Aby dana czynność podlegała opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, musi być
    wykonana przez podatnika.
    Na podstawie art. 15 ust. 1 ustawy:
      Podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości
      prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o
      której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności.
    Zgodnie z art. 15 ust. 2 ustawy:
      Działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców
      lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz
      rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność
      gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu
      towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów
      zarobkowych.
    Jak stanowi art. 15 ust. 6 ustawy:
      Nie uznaje się za podatnika organów władzy publicznej oraz urzędów obsługujących
      te organy w zakresie realizowanych zadań nałożonych odrębnymi przepisami prawa,
      dla realizacji których zostały one powołane, z wyłączeniem czynności wykonywanych
      na podstawie zawartych umów cywilnoprawnych.
    Powyższy zapis jest odzwierciedleniem art. 13 obowiązującej od dnia 1 stycznia 2007 r.
    Dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu
    podatku od wartości dodanej – (Dz. Urz. UE.L. Nr 347 z 11.12.2006 s. 1, z późn. zm.),
    zgodnie z którym:

      Krajowe, regionalne i lokalne organy władzy oraz inne podmioty prawa publicznego
      nie są uważane za podatników w związku z działalnością, którą podejmują lub
      transakcjami, których dokonują jako organy władzy publicznej, nawet jeśli pobierają
      należności, opłaty, składki lub płatności w związku z takimi działaniami lub
      transakcjami.
      Jednakże w przypadku gdy podejmują one takie działania lub dokonują takich
      transakcji, są uważane za podatników w odniesieniu do tych działań lub transakcji,
      gdyby wykluczenie ich z kategorii podatników prowadziło do znaczących zakłóceń
      konkurencji.
      W każdych okolicznościach podmioty prawa publicznego są uważane za podatników
      w związku z czynnościami określonymi w załączniku I, chyba że niewielka skala tych
      działań sprawia, że mogą być one pominięte.
    Kryterium podziału stanowi charakter wykonywanych czynności: czynności o charakterze
    publicznoprawnym wyłączają te podmioty z kategorii podatników, natomiast czynności o
    charakterze cywilnoprawnym skutkują uznaniem tych podmiotów za podatników podatku
    od towarów i usług, a realizowane przez nie odpłatne dostawy towarów i świadczenie
    usług podlegają opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.
    Z powołanych wyżej przepisów wynika, że jednostki samorządu terytorialnego są
    podatnikami podatku od towarów i usług jedynie w zakresie wszelkich czynności, które
    mają charakter cywilnoprawny, tzn. są przez nie realizowane na podstawie umów
    cywilnoprawnych. Będą to zatem wszystkie realizowane przez te jednostki (urzędy)
    czynności w sferze ich aktywności cywilnoprawnej, np. czynności sprzedaży, zamiany
    (nieruchomości i ruchomości), wynajmu, dzierżawy, itp., umów prawa cywilnego
    (nazwanych i nienazwanych). Tylko w takim zakresie ich czynności mają charakter
    działalności gospodarczej w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy.
    W myśl art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (t. j. Dz. U. z
    2024 r. poz. 1465 ze zm.):
      Gmina wykonuje zadania publiczne w imieniu własnym i na własną
      odpowiedzialność.
    Jak stanowi art. 6 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym:
      Do zakresu działania gminy należą wszystkie sprawy publiczne o znaczeniu
      lokalnym, niezastrzeżone ustawami na rzecz innych podmiotów.
    Zgodnie z art. 7 ust. 1 pkt 10 ustawy o samorządzie gminnym:
      Zaspokajanie zbiorowych potrzeb wspólnoty należy do zadań własnych gminy. W
      szczególności zadania własne obejmują sprawy kultury fizycznej i turystyki, w tym
      terenów rekreacyjnych i urządzeń sportowych.
    W tym miejscu należy zauważyć, że Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej 20 marca
    2014 r. wydał postanowienie w sprawie C-72/13 Gmina Wrocław przeciwko Ministrowi
    Finansów, w którym orzekł, że: „dyrektywę 2006/112 należy interpretować w ten sposób,
    że nie sprzeciwia się ona opodatkowaniu podatkiem VAT transakcji takich jak te
    zamierzone przez gminę Wrocław, o ile sąd odsyłający stwierdzi, iż transakcje te stanowią
    działalność gospodarczą w rozumieniu art. 9 ust. 1 tej dyrektywy oraz, iż nie są
    wykonywane przez rzeczoną gminę w charakterze organu władzy publicznej w rozumieniu
    art. 13 ust. 1 akapit pierwszy owej dyrektywy. Jeśli jednak należałoby uznać te transakcje
    za wykonywane przez wspomnianą gminę działającą w charakterze organu władzy
    publicznej, przepisy dyrektywy 2006/112 nie sprzeciwiałyby się ich opodatkowaniu, gdyby
    sąd odsyłający stwierdził, że ich zwolnienie mogłoby prowadzić do znaczących zakłóceń
    konkurencji w rozumieniu art. 13 ust. 2 tej dyrektywy”.

    Mając na względzie powyższe należy pamiętać, że w każdym przypadku konieczna jest
    ocena spełniania przesłanek art. 9 i 13 Dyrektywy 2006/112/WE (odpowiednio art. 15
    ustawy) w konkretnych okolicznościach stanu faktycznego sprawy.
    Oznacza to, że organ będzie uznany za podatnika podatku od towarów i usług w dwóch
    przypadkach, tj. gdy wykonuje czynności inne niż te, które mieszczą się w ramach jego
    zadań oraz, gdy wykonuje czynności mieszczące się w ramach jego zadań, ale czyni to na
    podstawie umów cywilnoprawnych.
    Przechodząc do kwestii objętych zakresem pytania oznaczonego nr 1 należy przede
    wszystkim rozstrzygnąć, czy realizacja przez Państwa inwestycji pn. „...” została dokonana
    w ramach działalności gospodarczej zdefiniowanej w art. 15 ust. 2 ustawy.
    Zakres aktywności podejmowanej przez jednostkę samorządu terytorialnego, w świetle
    powołanych wyżej przepisów należy interpretować w perspektywie ogólnej zasady, tj. że
    realizacja danej inwestycji ma służyć zaspokajaniu zbiorowych potrzeb mieszkańców
    Gminy. Zatem każde działanie podejmowane przez jednostki samorządu terytorialnego w
    imieniu własnym, na własną odpowiedzialność i finansowane z budżetu tych jednostek, a
    dotyczące mienia Gminy, należy uznać za działanie publiczne, służące zaspokajaniu
    potrzeb wspólnoty samorządowej, które jest wykonywane przez jednostkę samorządu
    terytorialnego jako zadanie własne.
    Tak więc czynności wynikające z realizacji zadań własnych, nałożonych odrębnymi
    przepisami, podejmowane w ramach reżimu publicznoprawnego, z tytułu których Gmina
    nie uzyskuje wpływów, pozostają poza zakresem ustawy o podatku od towarów i usług. Są
    one bowiem realizowane przez Gminę poza zakresem działalności gospodarczej w
    rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy, a Gmina realizując te czynności, nie występuje w
    charakterze podatnika podatku VAT, zdefiniowanego w art. 15 ust. 1 ustawy, bowiem w
    tym zakresie działa jako organ władzy w rozumieniu art. 15 ust. 6 ustawy.
    W rozpatrywanej sprawie wskazali Państwo, że:
    • wykorzystują Infrastrukturę wyłącznie nieodpłatnie i nie naliczają opłat za korzystanie z
      wybudowanej infrastruktury,
    • przy wykorzystaniu wybudowanych wiat i trybun sportowych nie świadczą i nie planują
      świadczyć odpłatnych usług a jedynie udostępnią nieodpłatnie wybudowane budowle,
    • nie planują sprzedaży wiat rekreacyjnych i trybun sportowych,
    • do realizacji zadań wynikających z art. 7 ust. 1 pkt 10 ustawy o samorządzie gminnym
      służy posiadana przez Państwa infrastruktura.
    W omawianej sprawie, realizując Projekt działają Państwo w ramach reżimu
    publicznoprawnego. Jak wynika bowiem z opisu sprawy, efekty realizacji inwestycji są
    ogólnodostępne i przeznaczone do użytku niekomercyjnego (tj. działalności innej niż
    gospodarcza), a poprzez ich udostępnienie realizują Państwo swoje zadania własne z
    zakresu zaspokajania zbiorowych potrzeb wspólnoty obejmujących sprawy dotyczące
    kultury fizycznej i turystyki, w tym terenów rekreacyjnych i urządzeń sportowych. Tym
    samym, z wniosku nie wynika, aby wykonywali Państwo czynności na podstawie zawartych
    umów cywilnoprawnych. Wobec powyższego, realizując Projekt nie działają Państwo w
    charakterze podatnika podatku VAT.
    Zatem, wskazać należy, że wykorzystywanie przez Państwa efektów inwestycji
    zrealizowane jest poza zakresem działalności gospodarczej w rozumieniu art. 15 ust. 2
    ustawy, a Państwo wykonując te czynności nie występują w charakterze podatnika
    podatku VAT, o którym mowa w art. 15 ust. 1 ustawy, bowiem w tym zakresie działają
    Państwo jako organ władzy w rozumieniu art. 15 ust. 6 ustawy. W konsekwencji,
    nieodpłatne udostępnienie przez Państwa efektów powstałych w ramach tej inwestycji,
    nie stanowi czynności podlegających opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, w
    myśl art. 5 ust. 1 ustawy.

    Tym samym, Państwa stanowisko w zakresie pytania oznaczonego we wniosku nr 1
    należało uznać za prawidłowe.
    Odnosząc się z kolei do kwestii objętych zakresem pytania oznaczonego nr 2 wskazać
    należy, że zgodnie z art. 86 ust. 1 ustawy:
      W zakresie, w jakim towary i usługi są wykorzystywane do wykonywania czynności
      opodatkowanych, podatnikowi, o którym mowa w art. 15, przysługuje prawo do
      obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego, z zastrzeżeniem
      art. 114, art. 119 ust. 4, art. 120 ust. 17 i 19 oraz art. 124.
    W myśl art. 86 ust. 2 pkt 1 ustawy:
      Kwotę podatku naliczonego stanowi suma kwot podatku wynikających z faktur
      otrzymanych przez podatnika z tytułu:
      a) nabycia towarów i usług,
      b) dokonania całości lub części zapłaty przed nabyciem towaru lub wykonaniem
        usługi.
    Z powyższego wynika, że prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku
    naliczonego przysługuje wówczas, gdy zostaną spełnione określone warunki, tzn.
    odliczenia tego dokonuje zarejestrowany, czynny podatnik podatku od towarów i usług
    oraz gdy towary i usługi, z których nabyciem podatek został naliczony, są wykorzystywane
    do wykonywania czynności opodatkowanych. Warunkiem umożliwiającym podatnikowi
    skorzystanie z prawa do odliczenia podatku naliczonego jest związek zakupów z
    wykonywanymi czynnościami opodatkowanymi.
    Przedstawiona wyżej zasada wyklucza możliwość dokonania odliczenia podatku
    naliczonego związanego z towarami i usługami, które nie są wykorzystywane do czynności
    opodatkowanych, czyli w przypadku ich wykorzystania do czynności zwolnionych od
    podatku VAT oraz niepodlegających temu podatkowi.
    Podkreślić należy, że ustawodawca zapewnił podatnikowi prawo do odliczenia podatku
    naliczonego w całości lub w części, pod warunkiem spełnienia przez niego zarówno
    przesłanek pozytywnych, wynikających z art. 86 ust. 1 ustawy oraz niezaistnienia
    przesłanek negatywnych, określonych w art. 88 ustawy. Przepis ten określa listę wyjątków,
    które pozbawiają podatnika prawa do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę
    podatku naliczonego.
    Jedno z takich ograniczeń zostało wskazane w art. 88 ust. 3a pkt 2 ustawy, zgodnie z
    którym:
      Nie stanowią podstawy do obniżenia podatku należnego oraz zwrotu różnicy
      podatku lub zwrotu podatku naliczonego faktury i dokumenty celne, w przypadku,
      gdy transakcja udokumentowana fakturą nie podlega opodatkowaniu albo jest
      zwolniona od podatku.
    Oznacza to, że podatnik nie może skorzystać z prawa do odliczenia w odniesieniu do
    podatku, który jest należny wyłącznie z tego względu, że został wskazany na fakturze w
    sytuacji, gdy transakcja nie podlega opodatkowaniu albo jest zwolniona od podatku.
    Jak stanowi art. 88 ust. 4 ustawy:
      Obniżenia kwoty lub zwrotu różnicy podatku należnego nie stosuje się również do
      podatników, którzy nie są zarejestrowani jako podatnicy VAT czynni, zgodnie z art.
      96, z wyłączeniem przypadków, o których mowa w art. 86 ust. 2 pkt 7.
    Zgodnie z powyższą regulacją, z prawa do odliczenia podatku skorzystać mogą wyłącznie
    podatnicy, którzy są zarejestrowani jako podatnicy VAT czynni.
    Zatem, aby podmiot mógł skorzystać z prawa do obniżenia podatku należnego o podatek
    naliczony związany z dokonanym nabyciem towarów i usług, w pierwszej kolejności winien

    spełnić przesłanki umożliwiające uznanie go – dla tej czynności – za podatnika podatku od
    towarów i usług, działającego w ramach prowadzonej działalności gospodarczej.
    Ponadto, warunkiem umożliwiającym podatnikowi skorzystanie z prawa do odliczenia
    podatku naliczonego jest związek zakupów z wykonywanymi czynnościami
    opodatkowanymi.
    Podstawowym warunkiem, którego spełnienie należy analizować w aspekcie prawa do
    odliczenia podatku VAT jest związek dokonywanych nabyć towarów i usług ze sprzedażą
    uprawniającą do dokonywania takiego odliczenia, czyli sprzedażą generującą podatek
    należny.
    W omawianej sprawie warunki uprawniające do obniżenia kwoty podatku należnego o
    kwotę podatku naliczonego nie są spełnione. Jak rozstrzygnięto wyżej realizując inwestycję
    nie działają Państwo w charakterze podatnika podatku od towarów i usług oraz efekty
    realizacji ww. inwestycji nie są wykorzystywane przez Państwa do wykonywania czynności
    podlegających opodatkowaniu VAT w rozumieniu art. 5 ustawy. W związku z powyższym,
    nie mają Państwo prawa do odliczenia w całości lub części podatku naliczonego w związku
    z realizacją inwestycji pn. „...”.
    Tym samym, Państwa stanowisko w zakresie pytania oznaczonego we wniosku nr 2
    należało uznać za prawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Państwo przedstawili i stanu prawnego,
    który obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia.
    Zaznaczam także, że zgodnie z art. 14b § 3 ustawy Ordynacja podatkowa, składający
    wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej obowiązany jest do wyczerpującego
    przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego. Jestem ściśle
    związany z przedstawionym we wniosku stanem faktycznym (opisem zdarzenia
    przyszłego). Ponoszą Państwo ryzyko związane z ewentualnym błędnym lub
    nieprecyzyjnym przedstawieniem we wniosku opisu sprawy. Interpretacja indywidualna
    wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy rzeczywisty stan faktyczny sprawy
    będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie z opisem sprawy podanym przez
    Państwa w złożonym wniosku.
    Jestem ściśle związany przedstawionym we wniosku opisem zdarzenia przyszłego,
    Państwo ponoszą ryzyko związane z ewentualnym błędnym lub nieprecyzyjnym jego
    przedstawieniem. Zatem, wydając przedmiotową interpretację oparłem się na
    wynikającym z treści wniosku opisie zdarzenia przyszłego. W przypadku, gdy w toku
    postępowania podatkowego, kontroli podatkowej, bądź celno-skarbowej zostanie
    określony odmienny stan sprawy, interpretacja nie wywoła w tym zakresie skutków
    prawnych. Ponadto, w sytuacji zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego w
    opisie sprawy, udzielona odpowiedź traci swoją aktualność.
    Pojęcie „kosztu kwalifikowalnego” nie jest pojęciem podatkowym i organy podatkowe
    nie są właściwe do rozstrzygania wątpliwości podatników odnośnie możliwości
    zaliczania wartości podatku od towarów i usług do kosztów kwalifikowalnych. Kwestię
    tę rozstrzygają bowiem przepisy regulujące zasady korzystania ze środków
    pomocowych. Zasady i przepisy podatkowe przywołane w uzasadnieniu niniejszej
    interpretacji mogą być jedynie pomocne przy dokonywaniu oceny, czy podatek VAT w
    tej sytuacji powinien być kosztem kwalifikowalnym. W związku z powyższym nie zajęto
    stanowiska w tej sprawie.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

      Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb
      ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz.
      111). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja
      będzie zgodna (tożsama) z opisem sprawy i zastosują się Państwo do interpretacji.
    · Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
      z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    · Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego
    Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa
    z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.
    U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
      · w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
        Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
      · w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
        Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS
        /SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.