Interpretacja indywidualna
Sygnatura: ILPP2/4512-1-363/16-2/MW
Organ: Dyrektor Izby Skarbowej w Poznaniu
Data wydania: 2016-08-30
Teza: Moment powstania obowiązku podatkowego w podatku VAT w przypadku rozłożenia na raty pierwszej opłaty za użytkowanie wieczyste.
Słowa kluczowe: obowiązek-obowiązek podatkowy-moment powstania obowiązku podatkowego; opłata; opłata-opłata pierwsza; rata; użytkowanie (używanie)-użytkowanie wieczyste
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział IV-Rozdział 1-art. 19 (uchylony); [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział IV-Rozdział 1-art. 19a

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA

Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2015 r., poz. 613, z późn. zm.) oraz § 6 pkt 4 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 kwietnia 2015 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz. U. z 2015 r., poz. 643) Dyrektor Izby Skarbowej w Poznaniu działający w imieniu Ministra Finansów stwierdza, że stanowisko Gminy przedstawione we wniosku z dnia 5 czerwca 2016 r. (data wpływu 17 czerwca 2016 r.) o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie momentu powstania obowiązku podatkowego w przypadku rozłożenia na raty pierwszej opłaty za użytkowanie wieczyste – **jest nieprawidłowe**.

UZASADNIENIE

W dniu 17 czerwca 2016 r. został złożony ww. wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie momentu powstania obowiązku podatkowego w przypadku rozłożenia na raty pierwszej opłaty za użytkowanie wieczyste.

We wniosku przedstawiono następujące zdarzenie przyszłe.

Gmina jako jednostka samorządu terytorialnego oddaje grunty w użytkowanie wieczyste. Oddanie w użytkowanie wieczyste nieruchomości gruntowej wymaga zawarcia umowy w formie aktu notarialnego. Prawo wieczystego użytkowania jest prawem rzeczowym, którego treść i granice określone zostały w przepisach ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (Dz. U. z 2016 r., poz. 380) oraz w ustawie z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2015 r., poz. 1774). Za oddanie nieruchomości gruntowej w użytkowanie wieczyste pobiera się pierwszą opłatę i opłaty roczne. Zgodnie z art. 71 ust. 2 u.g.n. pierwsza opłata za oddanie nieruchomości w użytkowanie wieczyste podlega zapłacie jednorazowo, nie później niż do dnia zawarcia umowy o oddanie tej nieruchomości w użytkowanie wieczyste. W myśl art. 71 ust. 3 u.g.n., pierwszą opłatę za oddanie nieruchomości gruntowej w użytkowanie wieczyste w drodze bezprzetargowej można rozłożyć na oprocentowane raty. Opłaty roczne wnosi się przez cały okres użytkowania wieczystego, w terminie do dnia 31 marca każdego roku, z góry za dany rok. Opłaty rocznej nie pobiera się za rok, w którym zostało ustanowione prawo użytkowania wieczystego.

Nieruchomość położona w A. oznaczona geodezyjnie jako działka nr 3/4, (…) (sklasyfikowana jako użytek BZ-tereny rekreacyjno-wypoczynkowe) została przeznaczona do oddania w użytkowanie wieczyste w trybie bezprzetargowym na podstawie art. 37 ust. 2 pkt 6 u.g.n., w celu poprawy warunków zagospodarowania nieruchomości położonej przy ul. B, pozostającej w użytkowaniu wieczystym Klubu Sportowego. Nieruchomość jest niezabudowana, ale w stosunku do niej były wydane decyzje o warunkach zabudowy i stanowi część kompleksu sportowo-rekreacyjnego do którego ma być dosprzedana. W związku z powyższym spełnia definicję terenu budowlanego o której mowa w art. 2 pkt 33 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług, a opłaty pobierane z tytułu ustanowienia prawa użytkowania wieczystego będą opodatkowane podatkiem VAT. Grunt, który ma zostać oddany w użytkowanie wieczyste położony jest na obszarze, dla którego brak jest miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oraz brak jest również uchwały w sprawie przystąpienia do jego sporządzenia.

Gmina, na podstawie art. 71 pkt 3 u.g.n., rozważa możliwość rozłożenia na oprocentowane raty pierwszej opłaty z tytułu oddania opisanej nieruchomości gruntowej w użytkowanie wieczyste w drodze bezprzetargowej. W przedmiotowej sprawie harmonogram rat będzie jednym z elementów umowy notarialnej oddania nieruchomości w użytkowanie wieczyste, jak również poprzedzającego podpisanie umowy protokołu rokowań w którym strony zawierają istotne warunki przyszłej umowy. Pierwsza rata pierwszej opłaty za użytkowanie wieczyste będzie płatna najpóźniej na 2 dni przed zawarciem umowy oddania nieruchomości w użytkowanie wieczyste, co będzie zapisane w protokole rokowań poprzedzającym zawarcie samej umowy. Umowa (akt notarialny) oddania w użytkowanie wieczyste przewiduje zapis, że uiszczono I ratę pierwszej opłaty przed zawarciem tej umowy, wśród jej postanowień będą również szczegółowe regulacje dotyczące zasad rozłożenia na raty pierwszej opłaty (terminy płatności, oprocentowanie itp.).

W związku z powyższym opisem zadano następujące pytanie.

Wątpliwości Wnioskodawcy dotyczą momentu powstania obowiązku podatkowego w podatku VAT w przypadku rozłożenia na raty pierwszej opłaty za użytkowanie wieczyste:

Czy obowiązek podatkowy w tym przypadku będzie powstawał na zasadach określonych przepisami art. 19a ust. 3 i ust. 4 ustawy o VAT t.j. z upływem każdego okresu, do którego odnoszą się płatności ratalne, a w sytuacji, gdy opłata zostanie zapłacona w trakcie okresu rozliczeniowego, obowiązek podatkowy powstanie zgodnie z art. 19a ust. 8 ustawy – w dniu dokonania zapłaty?

Zdaniem Wnioskodawcy, oddanie gruntów w użytkowanie wieczyste stanowi dostawę towarów, bowiem w myśl przepisów art. 7 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2016 r., poz. 710), przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel, w tym również oddanie gruntów w użytkowanie wieczyste. Stosownie do art. 27 ustawy o gospodarce nieruchomościami, sprzedaż nieruchomości albo oddanie w użytkowanie wieczyste nieruchomości gruntowej wymaga zawarcia umowy w formie aktu notarialnego. Oddanie nieruchomości gruntowej w użytkowanie wieczyste i przeniesienie tego prawa w drodze umowy wymaga wpisu w księdze wieczystej. Generalnie zatem umowa o oddanie gruntu w użytkowanie wieczyste jest źródłem stosunku użytkowania wieczystego, z tym zastrzeżeniem, że definitywne nabycie prawa następuje w momencie wpisu do księgi wieczystej (E. Gniewek, komentarz do art. 234 k.c.). Tożsame stwierdzenie odnaleźć można także w postanowieniu Sądu Najwyższego z dnia 6 grudnia 2007 r., sygn. akt IV CSK 323/07. zgodnie z którym, „aby uzyskać należne wnioskodawcom prawo użytkowania wieczystego zabudowanej nieruchomości, w której księdze wieczystej jako właściciel figuruje Gmina, stwierdzone wyrokiem sądowym, Wnioskodawcy muszą uzyskać wpis w księdze wieczystej, wpis ten ma dla prawa użytkowania wieczystego charakter konstytutywny (art. 234 k.c. i art. 27 ustawy o gospodarce nieruchomościami)”.

Generalna zasada wynikająca z art. 19a ust. 1 ustawy o VAT, wskazuje, że obowiązek podatkowy powstaje z chwilą dokonania dostawy towarów lub wykonania usługi. Zgodnie z tą regulacją podatek staje się wymagalny w miesiącu dokonania dostawy towaru lub wykonania usługi i co do zasady zostanie rozliczony za ten okres rozliczeniowy.

W myśl art. 19a ust. 3 w/w ustawy, usługę, dla której w związku z jej świadczeniem ustalane są następujące po sobie terminy płatności lub rozliczeń, uznaje się za wykonaną z upływem każdego okresu, do którego odnoszą się te płatności lub rozliczenia, do momentu zakończenia świadczenia tej usługi. Usługę świadczoną w sposób ciągły przez okres dłuższy niż rok, dla której w związku z jej świadczeniem w danym roku nie upływają terminy płatności lub rozliczeń, uznaje się za wykonaną z upływem każdego roku podatkowego, do momentu zakończenia świadczenia tej usługi. Taki sposób określenia momentu powstania obowiązku podatkowego w przypadku usług o charakterze ciągłym odpowiada przepisom Dyrektywy 2006/112/WE.

Użytkownik wieczysty w czasie jego trwania posiada zatem we władaniu rzecz cudzą. Jego prawo w stosunku do tego gruntu pozwala na dysponowanie rzeczą w sposób zbliżony do właściciela. Ponadto należy stwierdzić, że oddanie nieruchomości gruntowej w użytkowanie wieczyste jest czynnością, o której mowa w art. 19a ust. 3 w zw. z ust. 4 ustawy o VAT – w stosunku do której ustalane są następujące po sobie terminy płatności lub rozliczeń, gdyż w zamian pobierane są m.in. opłaty roczne w terminie do dnia 31 marca każdego roku, z góry za dany rok, przez okres trwania użytkowania wieczystego. W związku z powyższym, zdaniem Wnioskodawcy, w przypadku rozłożenia na raty pierwszej opłaty za użytkowanie wieczyste na podstawie art. 71 ust. 3 u.g.n., czynność tą (dostawę) należy uznać za wykonaną z upływem każdego okresu, za który przypada rata (do którego odnosi się ta płatność ratalna). Jeżeli opłata z tytułu raty za dany okres rozliczeniowy zostanie zapłacona z góry (przed zakończeniem okresu rozliczeniowego) to obowiązek podatkowy powstanie zgodnie z art. 19a ust. 8 ustawy o VAT – w dniu dokonania zapłaty, a w przypadku braku zapłaty, obowiązek podatkowy powstanie w ostatnim dniu okresu rozliczeniowego, zgodnie z art. 19a ust. 4 w związku z art. 19a ust. 3 tej ustawy.

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego zdarzenia przyszłego jest nieprawidłowe.

Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2016 r., poz. 710 z późn. zm.), zwanej dalej ustawą, opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, podlegają odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju.

Zakres tych czynności został zdefiniowany w art. 7 i art. 8 ustawy.

Jak stanowi art. 7 ust. 1 pkt 6 ustawy, przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel, w tym również oddanie gruntów w użytkowanie wieczyste.

Natomiast w myśl art. 8 ust. 1 ustawy, przez świadczenie usług rozumie się każde świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu art. 7 (…).

Kwestię obowiązku podatkowego reguluje art. 19a ust. 1 ustawy, zgodnie z którym obowiązek podatkowy powstaje z chwilą dokonania dostawy towarów lub wykonania usługi, z zastrzeżeniem ust. 5 i 7-11, art. 14 ust. 6, art. 20 i art. 21 ust. 1.

Generalna zasada wynikająca z brzmienia powołanego powyżej art. 19a ust. 1 ustawy, wskazuje, że obowiązek podatkowy powstawać będzie z chwilą dokonania dostawy towarów lub wykonania usługi. Zgodnie z tą regulacją podatek stanie się wymagalny w miesiącu dokonania dostawy towaru lub wykonania usługi i co do zasady zostanie rozliczony za ten okres rozliczeniowy.

Ponadto, należy wskazać, iż regulacja art. 19a ust. 1 jest zgodna z art. 63 Dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej – (Dz. Urz. UE L Nr 347, str. 1 z późn. zm.), który mówi, że zdarzenie powodujące powstanie obowiązku podatkowego ma miejsce, a VAT staje się wymagalny w momencie dostarczenia towarów lub wykonania usług.

W odniesieniu do przyjmowanych częściowo usług, usługę uznaje się również za wykonaną, w przypadku wykonania części usługi, dla której to części określono zapłatę (art. 19a ust. 2 ustawy).

W myśl art. 19a ust. 3 ustawy, usługę, dla której w związku z jej świadczeniem ustalane są następujące po sobie terminy płatności lub rozliczeń, uznaje się za wykonaną z upływem każdego okresu, do którego odnoszą się te płatności lub rozliczenia, do momentu zakończenia świadczenia tej usługi. Usługę świadczoną w sposób ciągły przez okres dłuższy niż rok, dla której w związku z jej świadczeniem w danym roku nie upływają terminy płatności lub rozliczeń, uznaje się za wykonaną z upływem każdego roku podatkowego, do momentu zakończenia świadczenia tej usługi.

Stosownie do art. 19a ust. 4 ustawy – przepis ust. 3 – stosuje się odpowiednio do dostawy towarów, z wyjątkiem dostawy towarów, o której mowa w art. 7 ust. 1 pkt 2.

Powołany przepis art. 19a ust. 3 ustawy wskazuje, że w przypadku usług, dla których w związku z ich świadczeniem ustalane są następujące po sobie terminy płatności lub rozliczeń, należy uznać je za wykonane z upływem każdego okresu, do którego odnoszą się te płatności lub rozliczenia, do momentu zakończenia świadczenia tych usług.

Natomiast w przypadku usług świadczonych w sposób ciągły przez okres dłuższy niż rok, dla których w związku z ich świadczeniem, w danym roku nie upływają terminy płatności lub rozliczeń, należy uznać je za wykonane z upływem każdego roku podatkowego, do momentu zakończenia świadczenia tych usług (art. 19a ust. 3 zdanie drugie).

Przez rok podatkowy należy rozumieć 12 kolejnych następujących po sobie miesięcy. Takie określenie momentu powstania obowiązku podatkowego w przypadku usług o charakterze ciągłym odpowiada przepisom Dyrektywy 2006/112/WE.

Dyrektywa umożliwia jednak państwom członkowskim przyjęcie, w niektórych przypadkach, że dostawy towarów i świadczenie usług, dokonywane w sposób ciągły przez pewien okres, uważa się za dokonane z upływem okresów nie dłuższych niż rok.

W oparciu o art. 19a ust. 8 ustawy, jeżeli przed dokonaniem dostawy towaru lub wykonaniem usługi otrzymano całość lub część zapłaty, w szczególności: przedpłatę, zaliczkę, zadatek, ratę, wkład budowlany lub mieszkaniowy przed ustanowieniem spółdzielczego prawa do lokalu mieszkalnego lub lokalu o innym przeznaczeniu, obowiązek podatkowy powstaje z chwilą jej otrzymania w odniesieniu do otrzymanej kwoty, z zastrzeżeniem ust. 5 pkt 4.

Powyższy przepis znajduje odzwierciedlenie w art. 65 Dyrektywy 2006/112/WE, z którego wynika, że w przypadku wpłaty zaliczek przed dostawą towarów lub świadczeniem usług, VAT staje się wymagalny w momencie otrzymania wpłaty i naliczany jest od wartości otrzymanej wpłaty.

Wskazać należy, iż prawo wieczystego użytkowania jest prawem rzeczowym, którego treść i granice określone zostały zasadniczo w przepisach ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. – Kodeks cywilny (Dz. U. z 2016 r., poz. 380, z późn. zm.), zwanej dalej k.c. oraz w ustawie z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2015 r., poz. 1774, z poźn. zm.).

Jak wynika z art. 232 § 1 k.c., grunty stanowiące własność Skarbu Państwa położone w granicach administracyjnych miast oraz grunty Skarbu Państwa położone poza tymi granicami, lecz włączone do planu zagospodarowania przestrzennego miasta i przekazane do realizacji zadań jego gospodarki, a także grunty stanowiące własność jednostek samorządu terytorialnego lub ich związków mogą być oddawane w użytkowanie wieczyste osobom fizycznym, i osobom prawnym.

Jak stanowi § 2 powołanego przepisu, w wypadkach przewidzianych w przepisach szczególnych przedmiotem użytkowania wieczystego mogą być także inne grunty Skarbu Państwa, jednostek samorządu terytorialnego lub ich związków.

Zgodnie z art. 234 k.c., do oddania gruntu Skarbu Państwa lub gruntu należącego do jednostek samorządu terytorialnego bądź ich związków w użytkowanie wieczyste stosuje się odpowiednio przepisy o przeniesieniu własności nieruchomości.

Stosownie do art. 238 k.c., wieczysty użytkownik uiszcza przez czas trwania swego prawa opłatę roczną.

Należy wyjaśnić, że w zakresie charakteru użytkowania wieczystego, Kodeks cywilny reguluje „przede wszystkim” zagadnienia cywilnoprawne omawianej instytucji, natomiast ustawa o gospodarce nieruchomościami reguluje „również zagadnienia administracyjnoprawne”.

Jednak pełny obraz instytucji użytkowania wieczystego stwarza łączna regulacja obu aktów normatywnych (E. Gniewek, „Kodeks cywilny. Księga druga. Własność i inne prawa rzeczowe”. Komentarz Zakamycze 2001, komentarz do art. 232 Kodeksu cywilnego).

Stosownie do art. 27 ustawy o gospodarce nieruchomościami, sprzedaż nieruchomości albo oddanie w użytkowanie wieczyste nieruchomości gruntowej wymaga zawarcia umowy w formie aktu notarialnego. Oddanie nieruchomości gruntowej w użytkowanie wieczyste i przeniesienie tego prawa w drodze umowy wymaga wpisu w księdze wieczystej.

Generalnie zatem umowa o oddanie gruntu w użytkowanie wieczyste jest źródłem stosunku użytkowania wieczystego, z tym zastrzeżeniem, że definitywne nabycie prawa następuje w momencie wpisu do księgi wieczystej (E. Gniewek, j.w. komentarz do art. 234 k.c.). Powyższe stwierdzenie odnaleźć można także w postanowieniu Sądu Najwyższego z 6 grudnia 2007 r., sygn. akt IV CSK 323/07, zgodnie z którym, „aby uzyskać należne wnioskodawcom prawo użytkowania wieczystego zabudowanej nieruchomości, w której księdze wieczystej jako właściciel figuruje Gmina, stwierdzone wyrokiem sądowym, Wnioskodawcy muszą uzyskać wpis w księdze wieczystej, wpis ten ma dla prawa użytkowania wieczystego charakter konstytutywny (art. 234 k.c. i art. 27 ustawy o gospodarce nieruchomościami)”.

Jak wynika z art. 71 ust. 1 ww. ustawy o gospodarce nieruchomościami, za oddanie nieruchomości gruntowej w użytkowanie wieczyste pobiera się pierwszą opłatę i opłaty roczne.

W myśl ust. 2 cytowanego artykułu, pierwsza opłata za oddanie nieruchomości gruntowej w użytkowanie wieczyste w drodze przetargu podlega zapłacie jednorazowo, nie później niż do dnia zawarcia umowy o oddanie tej nieruchomości w użytkowanie wieczyste.

Z zapisu art. 71 ust. 3 wynika natomiast, że pierwszą opłatę za oddanie nieruchomości gruntowej w użytkowanie wieczyste w drodze bezprzetargowej można rozłożyć na oprocentowane raty. W sprawach tych stosuje się odpowiednio przepis art. 70 ust. 2-4.

Opłaty roczne – w oparciu o art. 71 ust. 4 cyt. ustawy – wnosi się przez cały okres użytkowania wieczystego, w terminie do dnia 31 marca każdego roku, z góry za dany rok. Opłaty rocznej nie pobiera się za rok, w którym zostało ustanowione prawo użytkowania wieczystego. Właściwy organ, na wniosek użytkownika wieczystego złożony nie później niż 14 dni przed upływem terminu płatności, może ustalić inny termin zapłaty, nieprzekraczający danego roku kalendarzowego.

Jak wynika z powołanych wyżej przepisów oddanie w użytkowanie wieczyste jest czynnością odpłatną. Ustawodawca przewidział w tym zakresie, dwa rodzaje odpłatności, tj. pierwszą opłatę oraz opłatę roczną. Opłaty roczne, wnosi się przez cały okres użytkowania wieczystego w terminie do 31 marca każdego roku, z góry za dany rok.

Z powyższych przepisów wynika, że w przypadku użytkowania wieczystego właścicielem gruntu przez cały okres użytkowania pozostaje Skarb Państwa lub jednostka samorządu terytorialnego. Użytkownik wieczysty w tym czasie posiada zatem we władaniu rzecz cudzą. Jego prawo w stosunku do tego gruntu pozwala na dysponowanie rzeczą w sposób zbliżony do właściciela. Wykonanie więc tego świadczenia w całości następuje z chwilą ustanowienia prawa użytkowania wieczystego.

W związku z powyższym w ustawie o podatku od towarów i usług oddanie gruntu w użytkowanie wieczyste potraktowano jak dostawę towarów.

W wyniku ustanowienia prawa użytkowania wieczystego dochodzi do ekonomicznego przeniesienia władztwa nad gruntem na rzecz użytkownika wieczystego, co sprawia, że może on rozporządzać nim jak właściciel. Znajduje to wyraz zarówno w swobodzie korzystania z gruntu i czerpania z niego pożytków w sposób niemalże taki, jak w przypadku właściciela tego gruntu, jak i w możliwości przeniesienia takiego władztwa na inny podmiot, jak przy dokonywaniu sprzedaży gruntu przez właściciela.

Zatem, wykonanie dostawy nastąpi z chwilą wydania użytkownikowi wieczystemu, który od tej chwili dysponuje gruntem jak właściciel. W momencie oddania gruntu w użytkowanie wieczyste spełniona zatem zostaje przesłanka do uznania tej czynności za dostawę towaru określoną w art. 7 ust. 1 ustawy.

Z treści wniosku wynika, że Gmina jako jednostka samorządu terytorialnego oddaje grunty w użytkowanie wieczyste. Oddanie w użytkowanie wieczyste nieruchomości gruntowej wymaga zawarcia umowy w formie aktu notarialnego. Prawo wieczystego użytkowania jest prawem rzeczowym, którego treść i granice określone zostały w przepisach ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (Dz. U. z 2016 r., poz. 380, z późn. zm.) oraz w ustawie z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2015 r., poz. 1774, z poźn. zm.). Za oddanie nieruchomości gruntowej w użytkowanie wieczyste pobiera się pierwszą opłatę i opłaty roczne. Zgodnie z art. 71 ust. 2 u.g.n. pierwsza opłata za oddanie nieruchomości w użytkowanie wieczyste podlega zapłacie jednorazowo, nie później niż do dnia zawarcia umowy o oddanie tej nieruchomości w użytkowanie wieczyste. W myśl art. 71 ust. 3 u.g.n., pierwszą opłatę za oddanie nieruchomości gruntowej w użytkowanie wieczyste w drodze bezprzetargowej można rozłożyć na oprocentowane raty. Opłaty roczne wnosi się przez cały okres użytkowania wieczystego, w terminie do dnia 31 marca każdego roku, z góry za dany rok. Opłaty rocznej nie pobiera się za rok, w którym zostało ustanowione prawo użytkowania wieczystego.

Nieruchomość położona w A. oznaczona geodezyjnie jako działka nr 3/4 (…) (sklasyfikowana jako użytek BZ-tereny rekreacyjno-wypoczynkowe) została przeznaczona do oddania w użytkowanie wieczyste w trybie bezprzetargowym na podstawie art. 37 ust. 2 pkt 6 u.g.n., w celu poprawy warunków zagospodarowania nieruchomości położonej przy ul. B, pozostającej w użytkowaniu wieczystym Klubu Sportowego. Nieruchomość jest niezabudowana, ale w stosunku do niej były wydane decyzje o warunkach zabudowy i stanowi część kompleksu sportowo-rekreacyjnego do którego ma być dosprzedana. W związku z powyższym spełnia definicję terenu budowlanego o której mowa w art. 2 pkt 33 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług, a opłaty pobierane z tytułu ustanowienia prawa użytkowania wieczystego będą opodatkowane podatkiem VAT. Grunt, który ma zostać oddany w użytkowanie wieczyste położony jest na obszarze, dla którego brak jest miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oraz brak jest również uchwały w sprawie przystąpienia do jego sporządzenia.

Gmina, na podstawie art. 71 pkt 3 u.g.n., rozważa możliwość rozłożenia na oprocentowane raty pierwszej opłaty z tytułu oddania opisanej nieruchomości gruntowej w użytkowanie wieczyste w drodze bezprzetargowej. W przedmiotowej sprawie harmonogram rat będzie jednym z elementów umowy notarialnej oddania nieruchomości w użytkowanie wieczyste, jak również poprzedzającego podpisanie umowy protokołu rokowań w którym strony zawierają istotne warunki przyszłej umowy. Pierwsza rata pierwszej opłaty za użytkowanie wieczyste będzie płatna najpóźniej na 2 dni przed zawarciem umowy oddania nieruchomości w użytkowanie wieczyste, co będzie zapisane w protokole rokowań poprzedzającym zawarcie samej umowy. Umowa (akt notarialny) oddania w użytkowanie wieczyste przewiduje zapis, że uiszczono I ratę pierwszej opłaty przed zawarciem tej umowy, wśród jej postanowień będą również szczegółowe regulacje dotyczące zasad rozłożenia na raty pierwszej opłaty (terminy płatności, oprocentowanie itp.).

Przy tak przedstawionym opisie sprawy wątpliwości Wnioskodawcy dotyczą momentu powstania obowiązku podatkowego w podatku VAT w przypadku rozłożenia na raty pierwszej opłaty za użytkowanie wieczyste.

W odniesieniu do powyższego należy zauważyć, że jak wynika z przywołanych przepisów ustawy o gospodarce nieruchomościami, za oddanie nieruchomości gruntowej w użytkowanie wieczyste pobierane są dwie odrębne kategorie opłat: tzw. „pierwsza opłata” i „opłaty roczne”. Przy czym opłaty roczne wnosi się za cały okres użytkowania wieczystego, w terminie do dnia 31 marca każdego roku, z góry za dany rok. Co równie istotne – opłaty rocznej nie pobiera się za rok, w którym ustanowiono prawo użytkowania wieczystego.

Natomiast odrębną kategorią jest pierwsza opłata – co do zasady podlegająca zapłacie jednorazowo, nie później niż do dnia zawarcia umowy o oddanie nieruchomości w użytkowanie wieczyste. Jest więc to opłata niejako warunkująca zawarcie umowy użytkowania wieczystego, które na gruncie ustawy o podatku od towarów i usług, traktowane jest jak dostawa towarów. Jeśli zatem opłata ta zostanie wniesiona nie później niż do dnia zawarcia umowy, w formie aktu notarialnego, obowiązek podatkowy powstaje – zgodnie z art. 19a ust. 8 ustawy o podatku od towarów i usług – z chwilą jej otrzymania.

Z kolei, zapłata części tej należności (np. w formie rat, w przypadku rozłożenia płatności na raty) już po dniu zawarcia umowy, w formie aktu notarialnego, oznacza, iż należność ta zostaje uregulowana po dokonanej (w rozumieniu ustawy o VAT) dostawie towaru. W takim przypadku, obowiązek podatkowy powstanie na zasadach ogólnych, tj. stosownie do art. 19a ust. 1 ustawy – z chwilą dokonania dostawy.

W związku z powyższym stanowisko Wnioskodawcy, iż obowiązek podatkowy w tym przypadku będzie powstawał na zasadach określonych przepisami art. 19a ust. 3 i ust. 4 ustawy o VAT t.j. z upływem każdego okresu, do którego odnoszą się płatności ratalne, a w sytuacji, gdy opłata zostanie zapłacona w trakcie okresu rozliczeniowego, obowiązek ten powstanie zgodnie z art. 19a ust. 8 ustawy, w dniu dokonania zapłaty – należało uznać za nieprawidłowe. W takiej bowiem sytuacji obowiązek podatkowy powstaje na zasadach ogólnych, tj. stosownie do art. 19a ust. 1 ustawy – z chwilą dokonania dostawy. Natomiast w sytuacji, gdy pierwsza rata pierwszej opłaty za użytkowanie wieczyste będzie uiszczona przed zawarciem umowy o oddanie nieruchomości w użytkowanie wieczyste, to obowiązek podatkowy – w stosunku do tej pierwszej raty – powstanie na podstawie art. 19a ust. 8 ustawy, z chwilą jej otrzymania.

Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dniu wydania interpretacji.

Tut. Organ informuje, że wydana interpretacja dotyczy tylko sprawy będącej przedmiotem wniosku (zapytania) Zainteresowanego. Inne kwestie, które zostały przedstawione w opisie zdarzenia przyszłego, a nie zostały objęte pytaniem, nie mogą być – zgodnie z art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej – rozpatrzone.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację – w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. z 2016 r., poz. 718, z późn. zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy). Jednocześnie, zgodnie z art. 57a ww. ustawy, skarga na pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego wydaną w indywidualnej sprawie, opinię zabezpieczającą i odmowę wydania opinii zabezpieczającej może być oparta wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd administracyjny jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy), na adres: Izba Skarbowa w Poznaniu, Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Lesznie, ul. Dekana 6, 64-100 Leszno.