Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0114-KDIP2-2.4010.491.2025.2.PK
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-12-16
Teza: Spółdzielnia będzie musiała zwiększyć podstawę
opodatkowania w związku z zadłużeniem wobec miasta (art.
18f).
Słowa kluczowe: dłużnik
opodatkowanie-podstawa opodatkowania
spółdzielnie-spółdzielnie mieszkaniowe
ulga-ulga na złe długi
zwiększenie
Zagadnienia: Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 5, 5a, 5b, 6b. Podstawa opodatkowania i
wysokość podatku-Złe długi - zmiana wysokości
podstawy opodatkowania oraz straty w związku z
nieuregulowanymi wierzytelnościami o zapłatę
świadczenia pieniężnego z tytułu transakcji handlowej-
Konsekwencje dla dłużnika
Przepisy: [CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 5-art. 18f-ust. 1-pkt 2

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

7 października 2025 r. wpłynął Państwa wniosek z 7 października 2025 r. o wydanie
    interpretacji indywidualnej dotyczący zwiększenia podstawy opodatkowania na podstawie
    art. 18f ust. 1 pkt 2 ustawy o CIT w związku z nieuregulowaniem zobowiązań wobec
    Miasta. Uzupełnili go Państwo pismem z 6 listopada 2025 r. (wpływ 14 listopada 2025 r.) -
    w odpowiedzi na wezwanie. Treść wniosku jest następująca:
    Opis stanu faktycznego
    W dniu 17 grudnia 1993 r. zostało zawarte między Urzędem Gminy B. a Spółdzielnią
    Mieszkaniową A. porozumienie w sprawie ostatecznego ustalenia granic lokalizacji
    terenów zespołu mieszkaniowego osiedla A. („porozumienie”).
    Zgodnie z § 1 porozumienia ustalono ostateczne granice terenów znajdujących się w
    posiadaniu Spółdzielni, które zostaną przekazane w użytkowanie wieczyste. Jak stanowi
    natomiast § 6 porozumienia, integralną częścią porozumienia jest załącznik Nr 1, tj. plan
    osiedla A. z zaznaczonymi terenami Spółdzielni kolorem zielonym.
    W dniu 14 sierpnia 1996 r. został zawarty między Gminą C. a Spółdzielnią Mieszkaniową
    „A.” aneks do porozumienia z dnia 17 grudnia 1993 r., na mocy którego dodano do tegoż
    porozumienia postanowienia między innymi następujących paragrafów:
    Zgodnie z dodanym § 7, do czasu ostatecznego uregulowania stanu prawnego poprzez
    zawarcie stosownych umów notarialnych i wpis prawa użytkowania wieczystego do ksiąg
    wieczystych Gmina C. wyraża zgodę na dalsze korzystanie przez Spółdzielnię
    Mieszkaniową „A.” z gruntów opisanych w § 1 porozumienia, oznaczonych na załączniku
    graficznym stanowiącym integralną część porozumienia, na warunkach określonych w
    1993 r., potwierdzonych oświadczeniami Gminy złożonymi w latach ubiegłych, tj.:
    I. do czasu podpisania umów notarialnych ustala się odpłatność za korzystanie z gruntów
      w wysokości:
        1. za działki przeznaczone pod budownictwo mieszkaniowe - 1% aktualnej wartości
        gruntu;
        2. za działki przeznaczone pod działalność handlowo-usługową - 3% aktualnej
        wartości gruntu;
    II. cena gruntu ustalana jest na podstawie opinii biegłego rzeczoznawcy;
    III. wysokość opłat z tytułu korzystania z gruntu może ulec zmianie w związku z
      aktualizacją cen gruntów nie częściej niż raz w roku kalendarzowym;
    IV.opłaty określone w p-cie I obniża się o 50%, proporcjonalnie do powierzchni użytkowej
      lokali zajmowanych przez emerytów i rencistów, których jedynym źródłem utrzymania
      jest emerytura lub renta;
    V. opłaty z tytułu korzystania z gruntu Spółdzielnia Mieszkaniowa „A.” wnosić będzie z
      góry do dnia 31 marca każdego roku; nieuiszczenie opłat w terminie stanowi
      podstawę do naliczenia odsetek ustawowych za zwłokę.
    Zgodnie z § 8 aneksu do porozumienia, Spółdzielnia Mieszkaniowa „A.” zobowiązała się
    wnosić opłaty z tytułu korzystania z gruntu opisanego w § 1 porozumienia na warunkach
    określonych w § 7 niniejszego porozumienia, zgodnie z przesłanymi zawiadomieniami. W
    stosunku do części gruntów objętych porozumieniem Spółdzielni przysługuje już rzeczowy
    tytuł prawny (prawo własności albo prawo użytkowania wieczystego) i w tym zakresie
    porozumienie wygasło.
    Natomiast do pozostałej części gruntów porozumienie między Miastem D. (jako następcą
    prawnym Gminy B. oraz Gminy C.) a Spółdzielnią Mieszkaniową „A.” z siedzibą w (...) nadal
    obowiązuje i stanowi obligacyjny tytuł prawny do korzystania przez Spółdzielnię z gruntu
    stanowiącego własność Miasta D. lub będącego w jego posiadaniu samoistnym.
    Spółdzielnia jest zobowiązana do uiszczania rokrocznie opłat na rzecz Miasta D. z tytułu

    korzystania z tego gruntu. Wskazane porozumienie rodzi więc skutki prawne podobne do
    tych, które wynikają z umowy dzierżawy. Miasto D. przesyła Spółdzielni rokrocznie
    zawiadomienia o wysokości opłat, zgodnie z postanowieniami porozumienia, doliczając do
    tychże opłat podatek VAT w wysokości 23%, i w związku z tym wystawia faktury VAT.
    W 2021 r. Spółdzielnia Mieszkaniowa „A.” wystąpiła z powództwem przeciwko Miastu D. o
    ukształtowanie porozumienia, tj. ustalenie wysokości rocznych opłat za korzystanie z
    gruntów przeznaczonych pod budownictwo mieszkaniowe w wysokości 0,5% aktualnej
    wartości gruntu, ze skutkiem począwszy od 1 stycznia 2019 r. Postępowanie sądowe jest w
    toku. W związku z powyższym Spółdzielnia uiszcza na rzecz Miasta D. jedynie połowę
    opłaty rocznej tytułem korzystania na podstawie porozumienia z gruntów przeznaczonych
    pod budownictwo mieszkaniowe (faktury VAT wystawiane przez Miasto D. są opłacone w
    50%). Spółdzielnia zalicza do kosztów uzyskania przychodu koszty wystawionych faktur
    VAT w całości.

## Pytanie

Czy Wnioskodawca (Spółdzielnia) jest zobowiązany do zwiększenia podstawy
    opodatkowania na podstawie art. 18f ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o
    podatku dochodowym od osób prawnych (Dz. U. z 2025 r., poz. 278), dalej jako „ustawa o
    CIT”, w związku z nieuregulowaniem wobec Miasta D. połowy zobowiązań pieniężnych z
    tytułu korzystania na podstawie porozumienia z gruntów przeznaczonych pod
    budownictwo mieszkaniowe?
    Państwa stanowisko w sprawie
    Zdaniem Wnioskodawcy nie jest on zobowiązany do zwiększenia podstawy
    opodatkowania na podstawie art. 18f ust. 1 pkt 2 ustawy o CIT, albowiem roszczenie
    Miasta D. jako organu publicznego nie może zostać uznane za roszczenie z „transakcji
    handlowej”.
    Zgodnie z treścią art. 18f ust. 1 pkt 2 ustawy o CIT, podstawa opodatkowania ustalona
    zgodnie z art. 18 lub art. 24d ust. 3 oraz po uprzednim odliczeniu kwot określonych w art.
    18d, art. 18db, art. 18ea-18eg i art. 38eb, podlega zwiększeniu o zaliczaną do kosztów
    uzyskania przychodów wartość zobowiązania do zapłaty świadczenia pieniężnego w
    rozumieniu art. 4 pkt 1a ustawy o przeciwdziałaniu nadmiernym opóźnieniom [tj. -
    zgodnie z art. 4a pkt 34 ustawy o CIT - ustawy z dnia 8 marca 2013 r. o przeciwdziałaniu
    nadmiernym opóźnieniom w transakcjach handlowych], które nie zostało uregulowane,
    przy czym zwiększenia dokonuje się w zeznaniu podatkowym składanym za rok
    podatkowy, w którym upłynęło 90 dni od dnia upływu terminu zapłaty określonego na
    fakturze (rachunku) lub w umowie.
    Jak stanowi przepis art. 18f ust. 9 ustawy o CIT, przepisy ust. 1 i 2 stosuje się wyłącznie do
    wierzytelności lub zobowiązań, odpowiednio o zapłatę lub do zapłaty, świadczeń
    pieniężnych, wynikających z transakcji handlowych, jeżeli z tytułu tych transakcji
    przynajmniej u jednej ze stron określa się przychody lub koszty uzyskania przychodów,
    bez względu na termin ich ujęcia w tych przychodach lub kosztach uzyskania przychodów.
    Wedle natomiast przepisu art. 18f ust. 10 ustawy o CIT, przepisy ust. 1 i 2 stosuje się w
    przypadku, gdy spełnione są łącznie następujące warunki:
    1) dłużnik na ostatni dzień miesiąca poprzedzającego dzień złożenia zeznania
      podatkowego nie jest w trakcie postępowania restrukturyzacyjnego, postępowania
      upadłościowego lub w trakcie likwidacji;
    2) od daty wystawienia faktury (rachunku) lub zawarcia umowy dokumentującej
      wierzytelność nie upłynęły 2 lata, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym
      została wystawiona faktura (rachunek) lub została zawarta umowa, a w przypadku gdy
      rok kalendarzowy, w którym wystawiono fakturę (rachunek), jest inny niż rok
      kalendarzowy, w którym zawarto umowę - gdy nie upłynęły 2 lata, licząc od końca roku
      kalendarzowego późniejszej z tych czynności;

    3) transakcja handlowa zawarta jest w ramach działalności wierzyciela oraz działalności
      dłużnika, z których dochody podlegają opodatkowaniu podatkiem dochodowym na
      terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.
    Z przytoczonych powyżej przepisów wynika więc, że powstanie obowiązku zwiększenia
    podstawy opodatkowania na podstawie art. 18f ust. 1 pkt 2 ustawy o CIT jest
    uwarunkowane między innymi istnieniem transakcji handlowej w rozumieniu ustawy z
    dnia 8 marca 2013 r. o przeciwdziałaniu nadmiernym opóźnieniom w transakcjach
    handlowych, dalej również jako „ustawa z 2013 r.”.
    Ustawa o przeciwdziałaniu nadmiernym opóźnieniom w transakcjach handlowych
    dokonuje w zakresie swojej regulacji wdrożenia dyrektywy Parlamentu Europejskiego i
    Rady 2011/7/UE z dnia 16 lutego 2011 r. w sprawie zwalczania opóźnień w płatnościach w
    transakcjach handlowych (Dz. Urz. UE L 48 z 23.02.2011, str. 1).
    Zgodnie z art. 4 pkt 1a ustawy z 2013 r., świadczeniem pieniężnym jest wynagrodzenie za
    dostawę towaru lub wykonanie usługi w transakcji handlowej, natomiast transakcja
    handlowa to umowa, której przedmiotem jest odpłatna dostawa towaru lub odpłatne
    świadczenie usługi, jeżeli strony, o których mowa w art. 2, zawierają ją w związku z
    wykonywaną działalnością (art. 4 pkt 1 ustawy z 2013 r.).
    Przez podmiot publiczny (zgodnie z art. 4 pkt 2 ustawy z 2013 r.) należy rozumieć
    podmioty, o których mowa w art. 4 ustawy z dnia 11 września 2019 r. - Prawo zamówień
    publicznych. W grupie tej znajdują się jednostki sektora finansów publicznych w
    rozumieniu przepisów ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych, w tym
    jednostki samorządu terytorialnego.
    Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej w wyroku z dnia 13 stycznia 2022 r., sygn. C-
    327/20 (Dz.U.UE.C.2022/109/8, LEX nr 3285841) uznał, iż pojęcie „transakcji handlowej” w
    rozumieniu art. 2 pkt 1 dyrektywy 2011/7 w sprawie zwalczania opóźnień w płatnościach w
    transakcjach handlowych należy interpretować w ten sposób, że nie obejmuje ono
    pobierania przez organ publiczny opłaty należnej tytułem wynagrodzenia za użytkowanie
    wieczyste gruntu od przedsiębiorstwa, względem którego ów organ publiczny jest
    wierzycielem.
    Jak wskazuje się w piśmiennictwie (tak Patrycja Dolniak, Przeciwdziałanie nadmiernym
    opóźnieniom w transakcjach handlowych. Komentarz, wyd. III, LEX/el. 2025, komentarz do
    art. 2), mimo dość wąsko zakreślonej tezy, orzeczenie Trybunału obejmuje jednak szersze
    spektrum przypadków.
    Z uzasadnienia wyroku płynie bowiem wniosek, że dyrektywa w ogóle nie powinna mieć
    zastosowania do umów, w których to podmiot publiczny jest wierzycielem. W
    uzasadnieniu przytoczonego wyroku TSUE wskazał między innymi, co następuje:
    Pkt. 38: Jeśli chodzi o kontekst art. 2 pkt 1 dyrektywy 2011/7, art. 4 tej dyrektywy stanowi
    w ust. 1, że „państwa członkowskie zapewniają, aby w ramach transakcji handlowych, w
    których dłużnikiem jest organ publiczny, wierzyciel był uprawniony po upływie terminu
    określonego w ust. 3, 4 lub 6 do ustawowych odsetek za opóźnienia w płatnościach, bez
    konieczności przypomnienia, w przypadku gdy spełnione są warunki [wymienione w lit. a) i
    b)]”. Wynika z tego, że art. 4 ma zastosowanie wyłącznie do sytuacji, w której organ władzy
    publicznej jest dłużnikiem przedsiębiorstwa.
    Pkt. 39: Należy ponadto podkreślić, że art. 3 dyrektywy 2011/7 dotyczy jedynie transakcji
    między przedsiębiorstwami. Tymczasem, jak wynika z pkt 36 niniejszego wyroku, pojęcie
    przedsiębiorstwa przyjęte w tej dyrektywie wyraźnie wyklucza, by organ publiczny w
    rozumieniu jej art. 2 pkt 2 mógł być objęty zakresem tego pojęcia jako wierzyciel
    względem przedsiębiorstwa.

    Pkt. 40: Z łącznej lektury przepisów art. 2 pkt 2 i 3, art. 3 ust. 1 i art. 4 ust. 1 dyrektywy 2011
    /7 wynika zatem, że jeżeli, jak w niniejszej sprawie, organ publiczny jest wierzycielem
    względem przedsiębiorstwa, sytuacja ta nie wchodzi w zakres pojęcia „transakcji
    handlowej” w rozumieniu art. 2 pkt 1 tej dyrektywy.
    Pkt. 44: Z art. 2 pkt 1 dyrektywy 2011/7 w związku z kontekstem, w jaki ten przepis się
    wpisuje, i celami realizowanymi przez tę dyrektywę wynika, że jeżeli organ publiczny w
    rozumieniu pkt 2 tego artykułu jest wierzycielem kwoty pieniężnej wobec
    przedsiębiorstwa, stosunki między tymi dwoma podmiotami nie wchodzą w zakres pojęcia
    „transakcji handlowej” w rozumieniu tego przepisu, a zatem są wyłączone z zakresu
    stosowania tej dyrektywy.
    Konkluzywnie stwierdzić więc należy, iż organ publiczny, zdefiniowany przez art. 2 pkt 2
    dyrektywy 2011/7/UE jako każda instytucja zamawiająca w rozumieniu art. 2 ust. 1 lit. a
    dyrektywy 2004/17/WE oraz art. 1 ust. 9 dyrektywy 2004/18/WE, niezależnie od
    przedmiotu lub wartości umowy, czyli państwo, jednostki samorządu terytorialnego,
    podmioty prawa publicznego i związki złożone z jednej lub wielu takich jednostek lub z
    jednego lub wielu podmiotów prawa publicznego, nie może być beneficjentem dyrektywy
    2011/7/UE w zakresie przyznanych tą dyrektywą uprawnień, gdyż stosunek prawny, w
    którym organ publiczny jest wierzycielem, nie stanowi transakcji handlowej w rozumieniu
    tej dyrektywy.
    Przenosząc powyższe na grunt sprawy Wnioskodawcy stwierdzić należy, iż istniejące
    między Miastem D. a Spółdzielnią Mieszkaniową „A.” porozumienie dotyczące korzystania
    z gruntów, połączone z obowiązkiem uiszczania przez Spółdzielnię na rzecz Miasta D.
    wynagrodzenia w postaci opłat rocznych, nie stanowi transakcji handlowej w rozumieniu
    ustawy z dnia 8 marca 2013 r. o przeciwdziałaniu nadmiernym opóźnieniom w
    transakcjach handlowych, skoro wierzycielem kwoty pieniężnej wobec Spółdzielni jest
    Miasto D., czyli podmiot publiczny. W konsekwencji po stronie Wnioskodawcy nie
    powstaje obowiązek zwiększenia podstawy opodatkowania na podstawie art. 18f ust. 1
    pkt 2 ustawy o CIT w związku z nieuregulowaniem na podstawie istniejącego stosunku
    prawnego połowy wierzytelności wobec Miasta D.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku, jest nieprawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 18f ust. 1 pkt 2 ustawy z 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób
    prawnych (Dz.U. z 2025 r., poz. 278 ze zm., dalej: „ustawa o CIT”) podstawa
    opodatkowania ustalona zgodnie z art. 18 lub art. 24d ust. 3 oraz po uprzednim odliczeniu
    kwot określonych w art. 18d, art. 18db, art. 18ea-18ef i art. 38eb:
      2) podlega zwiększeniu o zaliczaną do kosztów uzyskania przychodów wartość
      zobowiązania do zapłaty świadczenia pieniężnego w rozumieniu art. 4 pkt 1a ustawy
      o przeciwdziałaniu nadmiernym opóźnieniom, które nie zostało uregulowane, przy
      czym zwiększenia dokonuje się w zeznaniu podatkowym składanym za rok
      podatkowy, w którym upłynęło 90 dni od dnia upływu terminu zapłaty określonego
      na fakturze (rachunku) lub w umowie.
    W myśl art. 18f ust. 1a ustawy o CIT:
      Jeżeli podatnik uzyskuje dochody opodatkowane różnymi stawkami, zwiększeń i
      zmniejszeń, o których mowa w ust. 1, dokonuje się od każdej podstawy
      opodatkowania w takim stosunku, w jakim w roku podatkowym pozostają dochody
      opodatkowane różnymi stawkami w ogólnej kwocie dochodów.
    Zgodnie z art. 18f ust. 2 ustawy o CIT, jeżeli podatnik poniósł stratę ze źródła, z którym
    związana jest transakcja handlowa w rozumieniu art. 4 pkt 1 ustawy o przeciwdziałaniu
    nadmiernym opóźnieniom w transakcjach handlowych, kwota straty:

      1) może być zwiększona o zaliczaną do przychodów należnych wartość wierzytelności
      o zapłatę świadczenia pieniężnego, w rozumieniu art. 4 pkt 1a ustawy o
      przeciwdziałaniu nadmiernym opóźnieniom, która nie została uregulowana lub
      zbyta, przy czym zwiększenia dokonuje się w zeznaniu podatkowym składanym za
      rok podatkowy, w którym upłynęło 90 dni od dnia upływu terminu zapłaty
      określonego na fakturze (rachunku) lub w umowie;
      2) podlega zmniejszeniu o zaliczaną do kosztów uzyskania przychodów wartość
      zobowiązania do zapłaty świadczenia pieniężnego w rozumieniu art. 4 pkt 1a ustawy
      o przeciwdziałaniu nadmiernym opóźnieniom, które nie zostało uregulowane, przy
      czym zmniejszenia dokonuje się w zeznaniu podatkowym składanym za rok
      podatkowy, w którym upłynęło 90 dni od dnia upływu terminu zapłaty określonego
      na fakturze (rachunku) lub w umowie.
    W myśl ustawy z 8 marca 2013 r. o przeciwdziałaniu nadmiernym opóźnieniom w
    transakcjach handlowych (t. j. Dz. U. z 2023 r. poz. 1790 ze zm.) użyte w ustawie określenia
    oznaczają:
      1) transakcja handlowa - umowę, której przedmiotem jest odpłatna dostawa towaru
      lub odpłatne świadczenie usługi, jeżeli strony, o których mowa w art. 2, zawierają ją
      w związku z wykonywaną działalnością;
    Ustawa o przeciwdziałaniu nadmiernym opóźnieniom w transakcjach handlowych wdraża
    dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2011/7/UE z 16 lutego 2011 r. w sprawie
    zwalczania opóźnień w płatnościach w transakcjach handlowych (Dz. Urz. UE L 48 z 23
    lutego 2011 r., str. 1).
    W myśl art. 18f ust. 6 ustawy o CIT:
      Zwiększenia na podstawie ust. 1 pkt 2 i ust. 2 pkt 1 dokonuje się, jeżeli do dnia
      złożenia zeznania podatkowego zobowiązanie nie zostało uregulowane.
    Zgodnie z art. 18f ust.8 ustawy o CIT:
      W przypadku gdy po roku podatkowym, za który dokonano zwiększenia na
      podstawie ust. 1 pkt 2 i ust. 4 lub zmniejszenia na podstawie ust. 2 pkt 2,
      zobowiązanie zostanie uregulowane, podatnik zmniejsza podstawę opodatkowania
      lub zwiększa stratę w zeznaniu podatkowym składanym za rok podatkowy, w którym
      zobowiązanie zostało uregulowane. Jeżeli wartość zmniejszenia podstawy
      opodatkowania jest wyższa od tej podstawy, zmniejszenia podstawy opodatkowania
      o nieodliczoną wartość dokonuje się w kolejnych latach podatkowych, nie dłużej
      jednak niż przez okres 3 lat, licząc od końca roku podatkowego, za który powstało
      prawo do zmniejszenia.
    Należy również zwrócić uwagę, że zgodnie z art. 18f ust. 9 ustawy o CIT:
      Przepisy ust. 1 i 2 stosuje się wyłącznie do wierzytelności lub zobowiązań,
      odpowiednio o zapłatę lub do zapłaty, świadczeń pieniężnych, wynikających z
      transakcji handlowych, jeżeli z tytułu tych transakcji przynajmniej u jednej ze stron
      określa się przychody lub koszty uzyskania przychodów, bez względu na termin ich
      ujęcia w tych przychodach lub kosztach uzyskania przychodów.
    Zgodnie do postanowień art. 18f ust. 10 ww. ustawy:
      Przepisy ust. 1 i 2 stosuje się w przypadku, gdy spełnione są łącznie następujące
      warunki:
      1) dłużnik na ostatni dzień miesiąca poprzedzającego dzień złożenia zeznania
      podatkowego nie jest w trakcie postępowania restrukturyzacyjnego, postępowania
      upadłościowego lub w trakcie likwidacji;
      2) od daty wystawienia faktury (rachunku) lub zawarcia umowy dokumentującej
      wierzytelność nie upłynęły 2 lata, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym

      została wystawiona faktura (rachunek) lub została zawarta umowa, a w przypadku
      gdy rok kalendarzowy, w którym wystawiono fakturę (rachunek), jest inny niż rok
      kalendarzowy, w którym zawarto umowę - gdy nie upłynęły 2 lata, licząc od końca
      roku kalendarzowego późniejszej z tych czynności;
      3) transakcja handlowa zawarta jest w ramach działalności wierzyciela oraz
      działalności dłużnika, z których dochody podlegają opodatkowaniu podatkiem
      dochodowym na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.
    Stosownie do art. 18f ust. 11 ustawy o CIT:
      Okres 90 dni, o którym mowa w ust. 1 i 2, liczy się począwszy od pierwszego dnia
      następującego po określonym na fakturze (rachunku) lub w umowie upływie terminu
      do uregulowania zobowiązania.
    W myśl art. 18f ust. 15 ww. ustawy:
      Jeżeli termin zapłaty określono na fakturze (rachunku) lub w umowie z naruszeniem
      przepisów ustawy o przeciwdziałaniu nadmiernym opóźnieniom, przez termin
      zapłaty, o którym mowa w ust. 1 i 2, rozumie się termin określony zgodnie z
      przepisami tej ustawy.
    Zgodnie z art. 18f ust. 17 ustawy o CIT:
      Przepisy ust. 1-16 stosuje się odpowiednio w przypadku uregulowania lub zbycia
      części wierzytelności.
    Z wniosku wynika, że w 1993 r. między Urzędem Dzielnicy Gminy B. a Spółdzielnią
    Mieszkaniową „A.” zawarto porozumienie w sprawie ostatecznego ustalenia granic
    lokalizacji terenów zespołu mieszkaniowego osiedla A. („porozumienie”). W 1996 r.
    natomiast zawarto między Gminą C. a Spółdzielnią Mieszkaniową „A.” aneks do
    porozumienia z 1993 r., na mocy którego dodano do tegoż porozumienia postanowienie,
    że m. in. do czasu ostatecznego uregulowania stanu prawnego Gmina C. wyraża zgodę na
    dalsze korzystanie przez Spółdzielnię Mieszkaniową „A.” z opisanych w porozumieniu
    gruntów i ustalono, że do czasu podpisania umów notarialnych ustala się odpłatność za
    korzystanie z gruntów w wysokości:
        za działki przeznaczone pod budownictwo mieszkaniowe - 1% aktualnej wartości
        gruntu;
        za działki przeznaczone pod działalność handlowo-usługową - 3% aktualnej
        wartości gruntu;
    Obecnie w stosunku do części gruntów objętych porozumieniem Spółdzielni przysługuje
    już rzeczowy tytuł prawny (prawo własności albo prawo użytkowania wieczystego) i w tym
    zakresie porozumienie wygasło.
    Natomiast do pozostałej części gruntów porozumienie między Miastem D. (jako następcą
    prawnym Gminy B. oraz Gminy C.) a Spółdzielnią Mieszkaniową „A.” nadal obowiązuje i
    stanowi obligacyjny tytuł prawny do korzystania przez Spółdzielnię z gruntu stanowiącego
    własność Miasta D. lub będącego w jego posiadaniu samoistnym.
    Spółdzielnia jest zobowiązana do uiszczania rokrocznie opłat na rzecz Miasta D. z tytułu
    korzystania z tego gruntu. Wskazane porozumienie rodzi skutki prawne podobne do tych,
    które wynikają z umowy dzierżawy.
    W 2021 r. Spółdzielnia Mieszkaniowa „A.” wystąpiła z powództwem przeciwko Miastu D. o
    ustalenie wysokości rocznych opłat za korzystanie z gruntów przeznaczonych pod
    budownictwo mieszkaniowe w wysokości 0,5% aktualnej wartości gruntu, ze skutkiem
    począwszy od 1 stycznia 2019 r. Postępowanie sądowe jest w toku. W związku z
    powyższym Spółdzielnia uiszcza na rzecz Miasta D. jedynie połowę opłaty rocznej.

    Spółdzielnia zalicza do kosztów uzyskania przychodu koszty wystawionych faktur VAT w
    całości.
    Państwa wątpliwości dotyczą tego, czy Spółdzielnia jest zobowiązana do zwiększenia
    podstawy opodatkowania na podstawie art. 18f ust. 1 pkt 2 ustawy o CIT, w związku z
    nieuregulowaniem wobec Miasta D. połowy zobowiązań pieniężnych z tytułu korzystania
    na podstawie porozumienia z gruntów przeznaczonych pod budownictwo mieszkaniowe.
    Państwa zdaniem nie są Państwo zobowiązani do zwiększenia podstawy opodatkowania
    na podstawie art. 18f ust. 1 pkt 2 ustawy o CIT, ponieważ roszczenie Miasta D. jako organu
    publicznego nie może zostać uznane za roszczenie z „transakcji handlowej”.
    W Państwa opinii powstanie obowiązku zwiększenia podstawy opodatkowania na
    podstawie art. 18f ust. 1 pkt 2 ustawy o CIT jest uwarunkowane między innymi istnieniem
    transakcji handlowej w rozumieniu ustawy z dnia 8 marca 2013 r. o przeciwdziałaniu
    nadmiernym opóźnieniom w transakcjach handlowych.
    Wskazują Państwo, że Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej w wyroku z dnia 13
    stycznia 2022 r., sygn. C-327/20 uznał, że:
      Pojęcie „transakcji handlowej” w rozumieniu art. 2 pkt 1 dyrektywy Parlamentu
      Europejskiego i Rady 2011/7/UE z dnia 16 lutego 2011 r. w sprawie zwalczania
      opóźnień w płatnościach w transakcjach handlowych należy interpretować w ten
      sposób, że nie obejmuje ono pobierania przez organ publiczny opłaty należnej
      tytułem wynagrodzenia za użytkowanie wieczyste gruntu od przedsiębiorstwa,
      względem którego ów organ publiczny jest wierzycielem.
    Jednak nie sposób uznać, że dokonywane przez Państwa płatności wynikające z
    porozumienia, które, jak sami Państwo wskazują, mają skutki prawne podobne do tych
    wynikających z umowy dzierżawy, można traktować jako tożsame z uiszczanym
    wynagrodzeniem za użytkowanie wieczyste gruntu.
    Warto podkreślić, że wspomniany wyrok TSUE został wydany w indywidualnej sprawie
    innego podmiotu i nie wiąże organu w Państwa sprawie, o której interpretację
    indywidualną Państwo wnoszą. Co istotne, wyrok ten zapadł na tle innego stanu
    faktycznego.
    Umowa polegająca na odpłatnym udostępnieniu rzeczy do użytkowania pomiędzy
    przedsiębiorcą i podmiotem publicznym, w szczególności najem/dzierżawa stanowi
    transakcję handlową.
    Wskazać należy, że do miasta D., jako jednostki samorządu terytorialnego, ma
    zastosowanie Prawo zamówień publicznych, a tym samym również podlega pod ustawę o
    przeciwdziałaniu nadmiernym opóźnieniom w transakcjach handlowych.
    Z wniosku również nie wynika, aby korzystali Państwo ze zwolnień, o których mowa w art.
    6 lub art. 17 ustawy o CIT.
    Należy również zwrócić uwagę, że zgodnie z wyżej cytowanym art. 18f ust. 9 ustawa o CIT,
    przepisy ust. 1 i 2 stosuje się wyłącznie do wierzytelności lub zobowiązań, odpowiednio o
    zapłatę lub do zapłaty, świadczeń pieniężnych, wynikających z transakcji handlowych,
    jeżeli z tytułu tych transakcji przynajmniej u jednej ze stron określa się przychody lub
    koszty uzyskania przychodów, bez względu na termin ich ujęcia w tych przychodach lub
    kosztach uzyskania przychodów. Wskazali Państwo, że kwoty wystawianych przez miasto
    D. faktur zaliczają Państwo w całości do kosztów uzyskania przychodów, a opłacają jej
    połowę.
    W świetle powyższego Spółdzielnia będzie zobowiązana do zwiększania podstawy
    opodatkowania w zakresie, w jakim nieuregulowane zobowiązania dotyczą kwot
    zaliczonych przez Wnioskodawcę do podatkowych kosztów uzyskania przychodów.

    Podsumowując, jako dłużnik mają Państwo obowiązek doliczenia do podstawy
    opodatkowania kwoty nieuregulowanego zobowiązania, jeżeli zobowiązanie nie zostało
    uregulowane w terminie 90 dni od dnia upływu terminu płatności określonego w fakturze
    (rachunku) lub umowie.
    Wobec powyższego Państwa stanowisko należało uznać za nieprawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Państwo przedstawili i stanu prawnego,
    który obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia .
    Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy
    rzeczywisty stan sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie z opisem
    stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego podanym przez Państwa w złożonym wniosku. W
    związku z powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we
    wniosku opisu sprawy, udzielona odpowiedź traci swoją aktualność.
    Wskazać należy, że powołane we wniosku wyroki sądowe zostały wydane w
    indywidualnych sprawach innych podmiotów i nie wiążą organu w sprawie będącej
    przedmiotem wniosku.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
        Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb
        ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz.
        111 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa
        sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia
        przyszłego i zastosują się Państwo do interpretacji.
        Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe
      będące przedmiotem interpretacji indywidualnej stanowi element czynności
      będących przedmiotem decyzji wydanej:
        1) z zastosowaniem art. 119a;
        2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5
          ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
        3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
        Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego
    Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa
    z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t. j. Dz. U. z
    2024 r. poz. 935 z późn. zm.; dalej jako „PPSA”). Skargę do Sądu wnosi się za
    pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA) w terminie trzydziestu dni od dnia
    doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):

        w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
        Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
        w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na
        adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS
        /SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.