Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0115-KDIT2.4011.608.2024.2.KC
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-02-17
Teza: Skutki podatkowe wypłaty wynagrodzenia za czas pozostawania bez pracy.
Słowa kluczowe: pracownik; przywrócenie; umowa-umowa o pracę; wynagrodzenia-wynagrodzenie pracownika; wynagrodzenia-wynagrodzenie za pracę
Zagadnienia: Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-Źródła przychodów.-Specyfika źródeł przychodów.-Stosunek pracy.
Przepisy: [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-Rozdział 2-art. 12-ust. 1

## Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

łowe
    Szanowni Państwo,
    stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego
    stanu faktycznego w podatku dochodowym od osób fizycznych jest prawidłowe.

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

16 grudnia 2024 r. wpłynął Państwa wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej w
    zakresie obowiązków płatnika. Uzupełnili go Państwo pismami z 20 stycznia 2025 r. (wpływ
    20 i 23 stycznia 2025 r.) – w odpowiedzi na wezwanie. Treść wniosku jest następująca:

    Opis stanu faktycznego
    (...) w A. 28 września 2020 r. zwróciła się do X w (...) w A. o udzielnie informacji, czy
    pracownica jest jej członkiem lub wystąpiła o objęcie jej indywidualną ochroną związkową.
    Organizacja zakładowa poinformowała pracodawcę, że pracownica posiada statut
    zakładowej organizacji związkowej oraz wskazała dane pracowników objętych szczególną
    ochroną.
    Pismem z 14 października 2020 r. (...) poinformowała o zamiarze wypowiedzenia umowy o
    pracę zawartej z pracownicą i zwróciła się do ... o wyrażenie zgody na podjęcie takiego
    kroku. Jako powód wskazała likwidację stanowiska związanego ze zmianą struktury
    organizacyjnej uczelni, wykazując że pracownia (...) prowadzonej przez dotychczasową
    pracownicę, została usunięta ze struktury (...).
    Uczelnia argumentowała, że nie jest możliwe przeniesienie prowadzonej przez pracownicę
    (...) do (...), o co wnioskowała pracownica, bowiem przeniesienie tej pracowni w strukturę
    do tej Katedry byłoby powieleniem prowadzonej tam Pracowni (...).
    Oświadczeniem z 5 listopada 2020 r. pracodawca rozwiązał umowę o pracę z pracownicą z
    zachowaniem 3-miesięcznego okresu wypowiedzenia, który upływał z końcem semestru
    letniego, tj. z dniem 28 lutego 2021 r.
    Pracownica złożyła pozew o przywrócenie do pracy w (...) w A. do Sądu Rejonowego w A.
    wnioskując o wypłacenie wynagrodzenia za czas pozostawania bez pracy wraz z
    ustawowymi odsetkami od daty wymagalności. Pracownica w uzasadnieniu podała, że
    przyczyna rozwiązana umowy o pracę jest w istocie pozorna.
    (...) 2023 r. Sąd Rejonowy (...) w A., (...) sygn. akt. (...):
    I. przywrócił powódkę do pracy w pozwanej (...) w A. na poprzednich warunkach pracy i
      płacy,
    II. zasądził od (...) w A. na rzecz powódki kwotę (...) zł tytułem wynagrodzenia za czas
      pozostawania bez pracy, pod warunkiem podjęcia pracy przez powódkę w terminie 7
      dni od dnia uprawomocnienia się wyroku.
    W uzasadnieniu Sąd wskazał, że stosunek pracy powódki podlegał szczególnej ochronie, o
    której mowa w art. 32 ustawy o związkach zawodowych, dlatego przysługiwało jej prawo
    do wynagrodzenia za cały okres pozostawania bez pracy. Okres ten rozciągał się od 1
    marca 2021 r. do chwili obecnej, ale powódka ograniczyła go do listopada 2023 r., czyli do
    okresu 32 miesięcy.
    W konsekwencji, Sąd w pkt II wyroku zasądził na rzecz powódki od (...) w A. kwotę (...) zł
    stanowiących iloczyn miesięcznego wynagrodzenia powódki i 32 miesięcy pozostawania
    bez pracy. Wymagalność tego świadczenia obwarowana została podjęciem pracy przez
    powódkę po uprawomocnieniu się rozstrzygnięcia zawartego w pkt I wyroku.
    Uczelnia odwołała się od wyroku Sądu Rejonowego (...) składając apelację do Sądu
    Okręgowego w A.
    W odpowiedzi na apelację (...) w A., Sąd Okręgowy w A.. akt (...) w dniu (...) 2024 r. wydał
    wyrok podtrzymujący wyrok Sądu Rejonowego przywracający pracownicę do pracy na
    poprzednich warunkach pracy i płacy oraz zasądził na rzecz powódki wynagrodzenie za
    czas pozostawania bez pracy w wysokości (...) zł.
    4 listopada 2024 r. pracownica zgłosiła swoją gotowość do podjęcia pracy.
    Pracownica została przywrócona do pracy na poprzednich warunkach pracy i płacy z
    dniem 6 listopada 2024 r., przy czym z uwagi na rodzaj wykonywanej pracy nauczyciela
    akademickiego, pierwsze zajęcia rozpoczęła 12 listopada 2024 r. – zgodnie z
    indywidualnym przydziałem zajęć dydaktycznych.

    14 listopada 2024 r. (...) w A. wypłaciła wynagrodzenie za czas pozostawania bez pracy od
    1 marca 2021 r. do października 2024 r., w wysokości (...) zł brutto – zgodnie z wyrokiem.
    Mając na uwadze, że wynagrodzenie za czas pozostawania bez pracy podlega także
    oskładkowaniu, zostały naliczone składki na ubezpieczenia społeczne oraz ubezpieczenie
    zdrowotne za czas pozostawania bez pracy. Nie znajdował tu bowiem zastosowania § 2
    ust. 1 pkt 3 rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Socjalnej z dnia 18 grudnia 1998 r. w
    sprawie szczegółowych zasad ustalania podstawy wymiaru składek na ubezpieczenia
    emerytalne i rentowe, zgodnie z którym wyłącza się z podstawy wymiaru składek ZUS
    odprawy, odszkodowania i rekompensaty wypłacane pracownikom z tytułu wygaśnięcia
    lub rozwiązania stosunku pracy, w tym z tytułu rozwiązania stosunku pracy z przyczyn
    leżących po stronie pracodawcy, nieuzasadnionego lub niezgodnego z prawem
    wypowiedzenia umowy o pracę lub rozwiązania jej bez wypowiedzenia, skrócenia okresu
    jej wypowiedzenia, niewydania w terminie lub wydania niewłaściwego świadectwa pracy.
    W katalogu tym nie mieściło się wynagrodzenie za czas pozostawania bez pracy.
    Uczelnia również zgodnie ze złożoną dyspozycją pracownicy naliczyła i potrąciła podatek
    dochodowy od osób fizycznych w wysokości (...) zł stosując skalę podatkowa 32% zgodnie
    z wnioskiem pracownicy, który przekazała na konto Urzędu Skarbowego.
    W efekcie pracownica złożyła 4 grudnia 2024 r. pismo do (...) w A. w sprawie zwrotu
    podatku dochodowego z wynagrodzenia za czas pozostawania bez pracy na konto
    pracownicy jako błąd leżący po stronie pracodawcy, w nieprawidłowym naliczeniu i
    potrąceniem podatku.
    Pracownica uzasadniała, że w orzecznictwie Sądu Najwyższego przyjmuje się, że
    określenie „wynagrodzenie za cały czas pozostawania bez pracy” oznacza przyznanie
    prawa do pełnego wynagrodzenia za taki okres, w którym pracownik miałby prawo do
    wynagrodzenia, gdyby pozostawał w rozwiązaniu stosunku pracy. Chodziło tu pracownicy
    tylko o taki okres, w którym pracownik mógł wykonywać pracę, tzn. gotów do podjęcia jej
    świadczenia, a nie świadczył, gdyż został jej pozbawiony wyłącznie wskutek bezprawnej
    odmowy dopuszczenia go do pracy (M. Gersdorf, M. Raczkowski[w;] W. Ostaraszwski, K.
    Rączka, A. Zwolińska, M. Gersdorf, Marczkowski, Kodeks pracy. Komentarz wyd. IV,
    Warszawa 2024, art. 47).
    Pracownica, ponadto wskazała w piśmie, że w wyroku Sądu Najwyższego z 19 lipca 2005 r.
    II PK 389/04 1501, stwierdzono: „wynagrodzenie za czas pozostawania bez pracy nie jest
    wynagrodzeniem za pracę ani odszkodowaniem za niezgodne z prawem rozwiązanie
    umowy o pracę. Jest to odszkodowanie, ale ograniczone (limitowane) i to nie tylko
    okresem, za jaki jest przyznawane (co nie dotyczy pracowników szczególnie chronionych),
    ale także rodzajem szkody, jaka jest nim wykonywana. Jest to odszkodowanie wyłącznie za
    utracone wynagrodzenie za pracę, a nie za inną szkodę ( straty, utracone korzyści), którą
    pracownik mógł ponieść w wyniku rozwiązania umowy o pracę”.
    Ponadto, pracownica powołała się w piśmie na orzecznictwo Naczelnego Sądu
    Administracyjnego (wyrok z 27 maja 2021 r. sygn. akt II FSK 3420/18, wyrok z 25 listopada
    2021 r. sygn. akt II FSK 982/21), iż doszło do zmiany interpretacji przepisów ustawy o
    podatku dochodowym od osób fizycznych dotyczących zwolnienia z podatku
    dochodowego wynagrodzenia za czas pozostawania bez pracy wypłaconego
    pracownikowi, na skutek przywrócenia go do pracy wyrokiem sądowym.
    Zgodnie z wyżej wskazanymi wyrokami, wynagrodzenie za czas pozostawania bez pracy
    zostało zakwalifikowane do kategorii odszkodowań zwolnionych z podatku dochodowego
    od osób fizycznych również na podstawie art. 21 ust. 1 pkt 3, jak i na podstawie art. 21 ust.
    1 pkt 3b ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Zdaniem Naczelnego Sądu
    Administracyjnego, wynagrodzenie za czas pozostawania bez pracy, jako odszkodowanie
    za szkodę jaką poniósł pracownik w wyniku utraty wynagrodzenia za pracę wskutek
    niezgodnego z prawem rozwiązania przez pracodawcę stosunku pracy, oraz jako
    odszkodowanie wypłacone pracownikowi, którego wysokość i zasady ustalania wynikają

    wprost z przepisów kodeksu pracy, podlega zwolnieniu od podatku dochodowego od
    osób fizycznych na podstawie art. 21 ust. 1 pkt 3 albo na podstawie art. 21 ust. 1 pkt 3b
    ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, jeśli wynika z wyroku sadowego.
    Naczelny Sąd Administracyjny podkreślił potrzebę odwołania się do wypracowanej w tym
    względzie przez Sąd Najwyższy linii orzecznictwa, czego konsekwencją jest
    zakwalifikowanie wynagrodzenia za czas pozostawania bez pracy do kategorii
    odszkodowania.

## Pytanie

Czy prawidłowo postąpili Państwo naliczając podatek dochodowy od osób fizycznych
    pracownikowi za okres przywrócenia do pracy?
    Państwa stanowisko w sprawie
    W Państwa ocenie, stosownie do art. 21 ust. 1 pkt 3 ustawy o podatku dochodowym od
    osób fizycznych wolne od podatku dochodowego są otrzymane odszkodowania lub
    zadośćuczynienia, jeżeli ich wysokość lub zasady ustalania wynikają wprost z przepisów
    odrębnych ustaw lub przepisów wykonawczych wydanych na podstawie tych ustaw lub
    aktów administracyjnych wydanych na podstawie tych przepisów, oraz otrzymane
    odszkodowania lub zadośćuczynienia, jeżeli ich wysokość lub zasady ustalania wynikają
    wprost z postanowień układów zbiorowych pracy, innych opartych na ustawie
    porozumień zbiorowych, regulaminów lub statutów, o których mowa w art. 9 § 1 ustawy z
    dnia 26 czerwca 1974 r. - Kodeks pracy (Dz. U. z 2023 r. poz. 1465), z wyjątkiem:
    a) określonych w prawie pracy odpraw i odszkodowań z tytułu skrócenia okresu
      wypowiedzenia umowy o pracę,
    b) odpraw pieniężnych wypłacanych na podstawie przepisów o szczególnych zasadach
      rozwiązywania z pracownikami stosunków pracy z przyczyn niedotyczących
      pracowników,
    c) odpraw i odszkodowań z tytułu skrócenia okresu wypowiedzenia funkcjonariuszom
      pozostającym w stosunku służbowym,
    d) odszkodowań przyznanych na podstawie przepisów o zakazie konkurencji,
    e) odszkodowań za szkody dotyczące składników majątku związanych z prowadzoną
      działalnością gospodarczą,
    f) odszkodowań za szkody dotyczące składników majątku związanych z prowadzeniem
      działów specjalnych produkcji rolnej, z których dochody są opodatkowane według
      skali, o której mowa w art. 27 ust. 1, lub na zasadach, o których mowa w art. 30c,
    g) odszkodowań wynikających z zawartych umów lub ugód innych niż ugody sądowe.
    Powyższym zwolnieniem, objęte są więc tylko odszkodowania i zadośćuczynienia i to tylko
    te, których wysokość lub zasady ustalania wynikają wprost z przepisów odrębnych ustaw
    lub przepisów wykonawczych wydanych na podstawie tych ustaw, bądź z postanowień
    układów zbiorowych pracy, innych opartych na ustawie porozumień zbiorowych,
    regulaminów lub statutów, o których mowa w art. 9 § 1 ustawy - Kodeks pracy, z
    wyjątkiem odszkodowań wymienionych w lit. a-g zacytowanego przepisu.
    Biorąc pod uwagę, iż na podstawie art. 47 Kodeksu pracy pracownikowi, który podjął
    pracę w wyniku przywrócenia do pracy, przysługuje wynagrodzenie (a nie odszkodowanie)
    za czas pozostawania bez pracy, nie więcej jednak niż za 2 miesiące, a gdy okres
    wypowiedzenia wynosił 3 miesiące - nie więcej niż za 1 miesiąc; wyjątki, w tym wyjątki od
    zasady podlegania opodatkowaniu należy interpretować zawężająco, wynagrodzenie za
    czas pozostawania bez pracy podlega opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób
    fizycznych.

    Powyższy pogląd wyrażono m. in. w interpretacji indywidualnej Dyrektora Krajowej
    Informacji Skarbowej z 18 lipca 2022 r., znak 0114-KDIP3-2.4011.538.2022.2.MN jak
    również interpretacji indywidulanej Dyrektora KIS z 25 maja 2023 r. nr 0113-KDIPT-
    2.4011.243.2023.2.SR oraz interpretacji indywidualnej Dyrektora Krajowej Informacji
    Skarbowej z 16 kwietnia 2024 r., nr 0115- KDIT2.4011.74.2024.2.ŁS.
    Jak wynika zatem wprost z art. 21 ust. 1 pkt 3 ustawy o podatku dochodowym od osób
    fizycznych, aby dane świadczenie mogło korzystać ze zwolnienia przedmiotowego na
    podstawie ww. przepisu, musi być odszkodowaniem lub zadośćuczynieniem.
    Warunkiem wystarczającym do powstania obowiązku podatkowego na zasadach
    przewidzianych w podatku dochodowym będzie więc niezrealizowanie choćby jednej ze
    wskazanych powyżej przesłanek.
    W ustawie o podatku dochodowym od osób fizycznych ustawodawca nie zdefiniował
    pojęcia odszkodowania czy zadośćuczynienia tym nie mniej rozumienie tych pojęć nie
    może odbiegać od ich znaczenia przyjętego w systemie prawa cywilnego. Wiele pojęć z
    katalogu zwolnień przedmiotowych nie zostało zdefiniowanych w ustawie o podatku
    dochodowym od osób fizycznych - nie może to jednak oznaczać dowolności w ich
    rozumieniu i stosowania wykładni rozszerzającej, przy czym oczywistym jest, iż aby
    uniknąć takiej dowolności, kryteria rozumienia tych pojęć, niezdefiniowanych w ustawie o
    podatku dochodowym od osób fizycznych, muszą mieć w pierwszej kolejności charakter
    kryteriów ustawowych. Odwołując się zatem do prawa cywilnego stwierdzić należy, że
    zasady odpowiedzialności odszkodowawczej w prawie cywilnym opierają się na zasadzie
    winy lub ryzyka. Kodeks cywilny przewiduje dwa zasadnicze rodzaje odpowiedzialności:
    kontraktową, która powstaje z mocy umowy (art. 471 K.c. i nast.) oraz deliktową -
    wynikającą z czynów niedozwolonych (art. 415 K.c. i nast.). W konsekwencji, na tle Kodeksu
    cywilnego świadczenie odszkodowawcze jest następstwem czynu niedozwolonego lub
    niewykonania bądź nienależytego wykonania zobowiązania. O tym, co stanowi szkodę
    oraz jakie są zasady i sposoby jej naprawienia decydują generalnie przepisy art. 361 i 363
    Kodeksu cywilnego. W świetle powyżej wskazanych uregulowań wypłata odszkodowania
    jest więc konsekwencją wystąpienia szkody. Zgodnie natomiast z art. 445 § 1 Kodeksu
    cywilnego w wypadkach przewidzianych w artykule poprzedzającym (tj. w razie
    uszkodzenia ciała lub wywołania rozstroju zdrowia - art. 444 § 1 K.c.) sąd może przyznać
    poszkodowanemu odpowiednią sumę tytułem zadośćuczynienia pieniężnego za doznaną
    krzywdę. Zdefiniowane w zacytowanym przepisie zadośćuczynienie, to forma
    rekompensaty pieniężnej z tytułu szkody niemajątkowej w związku z doznaną krzywdą.
    Powyższe regulacje, mają również zastosowanie do przepisów Kodeksu pracy, choć w
    ograniczonym zakresie.
    Jak stanowi bowiem art. 300 Kodeks pracy w sprawach nieunormowanych przepisami
    prawa pracy do stosunku pracy stosuje się odpowiednio przepisy Kodeksu cywilnego,
    jeżeli nie są one sprzeczne z zasadami prawa pracy.
    Powyższe oznacza, że przepisy Kodeksu cywilnego wybrane do zastosowania w prawie
    pracy (stosunku pracy) nie mogą się sprzeciwiać ogólnym normom prawa pracy, mającym
    podstawowe znaczenie dla regulacji stosunków pracy.
    Przepisy Kodeksu pracy, posługują się terminami „odszkodowanie” oraz
    „zadośćuczynienie” w odniesieniu do konkretnych świadczeń pracowniczych, do których
    uprawniony jest pracownik lub były pracownik (np. w art. 45, art. 56 Kodeksu pracy czy też
    art. 99). (...)
    Z (...) przepisów Kodeksu pracy jednoznacznie wynika, że pracownik w sytuacji
    nieuzasadnionego lub niezgodnego z prawem wypowiedzenia umowy o pracę przez
    pracodawcę, może żądać przywrócenia go do pracy na poprzednich warunkach albo
    odszkodowania. Jeżeli pracownik podejmie pracę w wyniku przywrócenia do pracy, to

    wówczas przysługuje mu wynagrodzenie za czas pozostawania bez pracy. Ustawodawca
    wyraźnie odróżnia zatem wynagrodzenie za czas pozostawania bez pracy od
    odszkodowania.
    W konsekwencji, nie sposób przyjąć, że wynagrodzenie za czas pozostawania bez pracy
    jest tożsame z odszkodowaniem, o którym mowa w art. 21 ust. 1 pkt 3 ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych.
    Ponadto, wynagrodzenie za czas pozostawania bez pracy jest świadczeniem związanym
    bezpośrednio ze stosunkiem pracy. Tym samym, kwota wypłaconego wynagrodzenia
    stanowi więc przychód ze stosunku pracy w rozumieniu art. 12 ust. 1 ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych.
    Biorąc pod uwagę ww. stanowisko, (...) w A. dokonała potrącenia i odprowadziła podatek
    od osób fizycznych do Urzędu Skarbowego od wynagrodzenia za czas pozostawania bez
    pracy.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku, jest prawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Podstawową zasadą obowiązującą w przepisach ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku
    dochodowym od osób fizycznych (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 226 ze zm.) jest zasada
    powszechności opodatkowania, która wyrażona została w art. 9 ust. 1 tej ustawy. Stanowi
    on, że:
      Opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z
      wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od
      których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.
    Z treści powyższego przepisu wynika, że opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób
    fizycznych podlegają wszelkiego rodzaju dochody uzyskane przez podatnika z wyjątkiem
    tych, które zostały enumeratywnie wymienione w katalogu zwolnień przedmiotowych,
    zawartym w ww. ustawie, bądź od których zaniechano poboru podatku.
    Stosownie do art. 11 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Przychodami, z zastrzeżeniem art. 14-15, art. 17 ust. 1 pkt 6, 9, 10 w zakresie realizacji
      praw wynikających z pochodnych instrumentów finansowych, pkt 11, art. 19, art. 25b,
      art. 30ca, art. 30da i art. 30f, są otrzymane lub postawione do dyspozycji podatnika w
      roku kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość otrzymanych
      świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń.
    Wyszczególnienia źródeł przychodów osiągniętych przez osoby fizyczne ustawodawca
    dokonał w art. 10 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.
    Jak wynika z art. 10 ust. 1 pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Źródłami przychodów są stosunek służbowy, stosunek pracy, w tym spółdzielczy
      stosunek pracy, członkostwo w rolniczej spółdzielni produkcyjnej lub innej spółdzielni
      zajmującej się produkcją rolną, praca nakładcza, emerytura lub renta.
    Zgodnie z art. 12 ust. 1 powołanej ustawy:
      Za przychody ze stosunku służbowego, stosunku pracy, pracy nakładczej oraz
      spółdzielczego stosunku pracy uważa się wszelkiego rodzaju wypłaty pieniężne oraz
      wartość pieniężną świadczeń w naturze bądź ich ekwiwalenty, bez względu na źródło
      finansowania tych wypłat i świadczeń, a w szczególności: wynagrodzenia zasadnicze,
      wynagrodzenia za godziny nadliczbowe, różnego rodzaju dodatki, nagrody,
      ekwiwalenty za niewykorzystany urlop i wszelkie inne kwoty niezależnie od tego, czy

      ich wysokość została z góry ustalona, a ponadto świadczenia pieniężne ponoszone za
      pracownika, jak również wartość innych nieodpłatnych świadczeń lub świadczeń
      częściowo odpłatnych.
    Użyty powyżej zwrot „w szczególności” oznacza, że wymienione kategorie przychodów
    zostały wskazane jedynie przykładowo. Przychodem ze stosunku pracy i stosunków
    pokrewnych są więc wszelkiego rodzaju wypłaty i świadczenia skutkujące u podatnika
    powstaniem przysporzenia majątkowego, mające swoje źródło w łączącym pracownika z
    pracodawcą stosunku pracy lub stosunku pokrewnym.
    W myśl zaś art. 32 ust. 1 ww. ustawy:
      Zakłady pracy będące osobami fizycznymi, osobami prawnymi oraz jednostkami
      organizacyjnymi nieposiadającymi osobowości prawnej są obowiązane jako płatnicy
      obliczać i pobierać w ciągu roku zaliczki na podatek dochodowy od osób, które
      uzyskują od tych zakładów przychody ze stosunku służbowego, stosunku pracy, z
      pracy nakładczej lub ze spółdzielczego stosunku pracy, z zasiłków pieniężnych z
      ubezpieczenia społecznego wypłacanych przez zakłady pracy lub z tytułu udziału w
      nadwyżce bilansowej wypłacanej w spółdzielniach pracy.
    Celem wyjaśnienia Państwa wątpliwości, tj. czy słusznie Państwo postąpili naliczając
    podatek dochodowy od osób fizycznych pracownicy od wynagrodzenia za czas
    pozostawania bez pracy, wskazać należy, że odszkodowanie i zadośćuczynienie, o którym
    mowa w art. 21 ust. 1 pkt 3 i 3b ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych
    stanowi – co do zasady – przychód w rozumieniu cytowanego wyżej art. 11 ust. 1 ustawy o
    podatku dochodowym od osób fizycznych. Przy spełnieniu określonych przepisami prawa
    warunków, może korzystać on zwolnienia przedmiotowego.
    Podkreślenia przy tym wymaga, że korzystanie z każdej preferencji podatkowej, w tym
    zwolnienia od podatku, jest możliwe wyłącznie w sytuacji, gdy spełnione są wszelkie
    przesłanki określone w przepisie stanowiącym podstawę prawną danej preferencji.
    I tak, stosownie do art. 21 ust. 1 pkt 3 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Wolne od podatku dochodowego są otrzymane odszkodowania lub zadośćuczynienia,
      jeżeli ich wysokość lub zasady ustalania wynikają wprost z przepisów odrębnych ustaw
      lub przepisów wykonawczych wydanych na podstawie tych ustaw lub aktów
      administracyjnych wydanych na podstawie tych przepisów, oraz otrzymane
      odszkodowania lub zadośćuczynienia, jeżeli ich wysokość lub zasady ustalania
      wynikają wprost z postanowień układów zbiorowych pracy, innych opartych na
      ustawie porozumień zbiorowych, regulaminów lub statutów, o których mowa w art. 9
      § 1 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. - Kodeks pracy (Dz.U. z 2023 r. poz. 1465), z
      wyjątkiem:
        a) określonych w prawie pracy odpraw i odszkodowań z tytułu skrócenia okresu
        wypowiedzenia umowy o pracę,
        b) odpraw pieniężnych wypłacanych na podstawie przepisów o szczególnych
        zasadach rozwiązywania z pracownikami stosunków pracy z przyczyn
        niedotyczących pracowników,
        c) odpraw i odszkodowań z tytułu skrócenia okresu wypowiedzenia
        funkcjonariuszom pozostającym w stosunku służbowym,
        d) odszkodowań przyznanych na podstawie przepisów o zakazie konkurencji,
        e) odszkodowań za szkody dotyczące składników majątku związanych z prowadzoną
        działalnością gospodarczą,

        f) odszkodowań za szkody dotyczące składników majątku związanych z
        prowadzeniem działów specjalnych produkcji rolnej, z których dochody są
        opodatkowane według skali, o której mowa w art. 27 ust. 1, lub na zasadach, o
        których mowa w art. 30c,
        g) odszkodowań wynikających z zawartych umów lub ugód innych niż ugody sądowe.
    Zastosowanie zwolnienia z art. 21 ust. 1 pkt 3 ustawy o podatku dochodowym od osób
    fizycznych wymaga zatem łącznego spełnienia następujących warunków:
    - otrzymane świadczenie musi być odszkodowaniem lub zadośćuczynieniem,
    - odszkodowanie lub zadośćuczynienie musi być przyznane na podstawie: ustawy,
      przepisów wykonawczych wydanych na podstawie ustawy lub aktów
      administracyjnych wydanych na podstawie tych przepisów, układów zbiorowych pracy
      lub innych opartych na ustawie porozumień zbiorowych, regulaminów lub statutów, o
      których mowa w art. 9 § 1 ustawy Kodeks pracy,
    - wysokość bądź zasady ustalania odszkodowania lub zadośćuczynienia muszą wprost
      wynikać z ww. aktów,
    - nie mogą zachodzić wyłączenia, o jakich mowa w lit. a-g art. 21 ust. 1 pkt 3 ustawy o
      podatku dochodowym od osób fizycznych.
    W przypadku, gdy wysokość lub zasady ustalania odszkodowania lub zadośćuczynienia nie
    wynikają wprost z przepisów odrębnych ustaw lub przepisów wykonawczych wydanych na
    podstawie tych ustaw lub aktów administracyjnych wydanych na podstawie tych
    przepisów, oraz gdy wysokość lub zasady ustalania odszkodowania lub zadośćuczynienia
    nie wynikają wprost z postanowień układów zbiorowych pracy, innych opartych na
    ustawie porozumień zbiorowych, regulaminów lub statutów, o których mowa w art. 9 § 1
    ustawy Kodeks pracy, a podstawą ich otrzymania jest wyrok lub ugoda sądowa, wówczas
    odszkodowanie takie lub zadośćuczynienie mogą korzystać ze zwolnienia od podatku
    dochodowego od osób fizycznych na podstawie art. 21 ust. 1 pkt 3b ustawy, w sytuacji
    spełnienia wszystkich przesłanek wskazanych w tym przepisie.
    Stosownie do treści art. 21 ust. 1 pkt 3b omawianej ustawy:
      Wolne od podatku dochodowego są inne odszkodowania lub zadośćuczynienia
      otrzymane na podstawie wyroku lub ugody sądowej do wysokości określonej w tym
      wyroku lub tej ugodzie, z wyjątkiem odszkodowań lub zadośćuczynień:
        a) otrzymanych w związku z prowadzoną działalnością gospodarczą,
        b) dotyczących korzyści, które podatnik mógłby osiągnąć, gdyby mu szkody nie
        wyrządzono;
    Z literalnego brzmienia art. 21 ust. 1 pkt 3b ustawy o podatku dochodowym od osób
    fizycznych jednoznacznie wynika, że jego dyspozycją objęte są jedynie te zadośćuczynienia
    bądź odszkodowania, których prawo do otrzymania oraz ich wysokość wynika z wyroku
    lub ugody sądowej, z wyjątkiem otrzymanych w związku z prowadzoną działalnością
    gospodarczą lub dotyczących korzyści, które podatnik mógłby osiągnąć, gdyby mu szkody
    nie wyrządzono.
    Warunkiem wystarczającym do powstania obowiązku podatkowego na zasadach
    przewidzianych w podatku dochodowym będzie więc niezrealizowanie choćby jednej ze
    wskazanych powyżej przesłanek.
    Wyjaśniam, że w ustawie o podatku dochodowym od osób fizycznych ustawodawca nie
    zdefiniował pojęcia odszkodowania czy zadośćuczynienia tym nie mniej rozumienie tych
    pojęć nie może odbiegać od ich znaczenia przyjętego w systemie prawa cywilnego. Wiele
    pojęć z katalogu zwolnień przedmiotowych nie zostało zdefiniowanych w ustawie o
    podatku dochodowym od osób fizycznych – nie może to jednak oznaczać dowolności w
    ich rozumieniu i stosowania wykładni rozszerzającej, przy czym oczywistym jest, iż aby

    uniknąć takiej dowolności, kryteria rozumienia tych pojęć, niezdefiniowanych w ustawie o
    podatku dochodowym od osób fizycznych, muszą mieć w pierwszej kolejności charakter
    kryteriów ustawowych. Odwołując się zatem do prawa cywilnego stwierdzić należy, że
    zasady odpowiedzialności odszkodowawczej w prawie cywilnym opierają się na zasadzie
    winy lub ryzyka.
    Ustawa z dnia 24 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1061 ze zm.)
    przewiduje dwa zasadnicze rodzaje odpowiedzialności: kontraktową, która powstaje z
    mocy umowy (art. 471 K.c. i nast.) oraz deliktową - wynikającą z czynów niedozwolonych
    (art. 415 K.c. i nast.). W konsekwencji na tle Kodeksu cywilnego świadczenie
    odszkodowawcze jest następstwem czynu niedozwolonego lub niewykonania bądź
    nienależytego wykonania zobowiązania. O tym, co stanowi szkodę oraz jakie są zasady i
    sposoby jej naprawienia decydują generalnie przepisy art. 361 i 363 Kodeksu cywilnego. W
    świetle powyżej wskazanych uregulowań wypłata odszkodowania jest więc konsekwencją
    wystąpienia szkody. Zgodnie natomiast z art. 445 § 1 Kodeksu cywilnego w wypadkach
    przewidzianych w artykule poprzedzającym (tj. w razie uszkodzenia ciała lub wywołania
    rozstroju zdrowia – art. 444 § 1 K.c.) sąd może przyznać poszkodowanemu odpowiednią
    sumę tytułem zadośćuczynienia pieniężnego za doznaną krzywdę. Zdefiniowane w
    zacytowanym przepisie zadośćuczynienie, to forma rekompensaty pieniężnej z tytułu
    szkody niemajątkowej w związku z doznaną krzywdą.
    Powyższe regulacje, mają również zastosowanie do przepisów Kodeksu pracy, choć w
    ograniczonym zakresie.
    Jak stanowi bowiem art. 300 ustawy z 26 czerwca 1974 r. Kodeks pracy (t. j. Dz. U. z 2023 r.
    poz. 1465):
      W sprawach nieunormowanych przepisami prawa pracy do stosunku pracy stosuje się
      odpowiednio przepisy Kodeksu cywilnego, jeżeli nie są one sprzeczne z zasadami
      prawa pracy.
    Powyższe oznacza, że przepisy Kodeksu cywilnego wybrane do zastosowania w prawie
    pracy (stosunku pracy) nie mogą się sprzeciwiać ogólnym normom prawa pracy, mającym
    podstawowe znaczenie dla regulacji stosunków pracy.
    Przepisy Kodeksu pracy, posługują się terminami „odszkodowanie” oraz
    „zadośćuczynienie” w odniesieniu do konkretnych świadczeń pracowniczych, do których
    uprawniony jest pracownik lub były pracownik (np. w art. 45, art. 56 Kodeksu pracy czy też
    art. 99).
    Zgodnie z art. 45 Kodeksu pracy:
      § 1. W razie ustalenia, że wypowiedzenie umowy o pracę zawartej na czas określony
      lub umowy o pracę zawartej na czas nieokreślony jest nieuzasadnione lub narusza
      przepisy o wypowiadaniu umów o pracę, sąd pracy - stosownie do żądania pracownika
      - orzeka o bezskuteczności wypowiedzenia, a jeżeli umowa uległa już rozwiązaniu - o
      przywróceniu pracownika do pracy na poprzednich warunkach albo o odszkodowaniu.
      § 2. Sąd pracy może nie uwzględnić żądania pracownika uznania wypowiedzenia za
      bezskuteczne lub przywrócenia do pracy, jeżeli ustali, że uwzględnienie takiego
      żądania jest niemożliwe lub niecelowe; w takim przypadku sąd pracy orzeka o
      odszkodowaniu. Jeżeli przed wydaniem orzeczenia upłynął termin, do którego umowa
      o pracę zawarta na czas określony miała trwać, lub jeżeli przywrócenie do pracy
      byłoby niewskazane ze względu na krótki okres, jaki pozostał do upływu tego terminu,
      pracownikowi przysługuje wyłącznie odszkodowanie.
      § 3. Przepisu § 2 zdanie pierwsze nie stosuje się do pracowników, o których mowa w
      art. 39 i 177, oraz w przepisach szczególnych dotyczących ochrony pracowników przed

      wypowiedzeniem lub rozwiązaniem umowy o pracę, chyba że uwzględnienie żądania
                                                    1pracownika przywrócenia do pracy jest niemożliwe z przyczyn określonych w art. 41;
      w takim przypadku sąd pracy orzeka o odszkodowaniu.
    Z kolei przepisem szczególnym dotyczącym ochrony pracowników przed wypowiedzeniem
    lub rozwiązaniem umowy o pracę, o którym mowa w ww. art. 45 § 3 Kodeku pracy, jest m.
    in. art. 32 ust. 1 ustawy z 23 maja 1991 r. o związkach zawodowych (t. j. Dz. U. z 2022 r.
    poz. 854 ze zm.) zgodnie z którym:
      Pracodawca bez zgody zarządu zakładowej organizacji związkowej nie może:
        1) wypowiedzieć ani rozwiązać stosunku prawnego ze wskazanym uchwałą zarządu
        jego członkiem lub z inną osobą wykonującą pracę zarobkową będącą członkiem
        danej zakładowej organizacji związkowej, upoważnioną do reprezentowania tej
        organizacji wobec pracodawcy albo organu lub osoby dokonującej za
        pracodawcę czynności w sprawach z zakresu prawa pracy,
        2) zmienić jednostronnie warunków pracy lub wynagrodzenia na niekorzyść osoby
        wykonującej pracę zarobkową, o której mowa w pkt 1
        - z wyjątkiem przypadku ogłoszenia upadłości lub likwidacji pracodawcy, a także
        jeżeli dopuszczają to przepisy odrębne.
    W myśl zaś art. 47 Kodeksu pracy:
      Pracownikowi, który podjął pracę w wyniku przywrócenia do pracy, przysługuje
      wynagrodzenie za czas pozostawania bez pracy, nie więcej jednak niż za 2 miesiące, a
      gdy okres wypowiedzenia wynosił 3 miesiące - nie więcej niż za 1 miesiąc. Jeżeli
      umowę o pracę rozwiązano z pracownikiem, o którym mowa w art. 39, albo z
      pracownicą w okresie ciąży oraz w okresie urlopu macierzyńskiego lub od dnia
      złożenia przez pracownika wniosku o udzielenie urlopu macierzyńskiego albo jego
      części - do dnia zakończenia tego urlopu, wynagrodzenie przysługuje za cały czas
      pozostawania bez pracy. Dotyczy to także przypadku, gdy rozwiązanie umowy o pracę
      podlega ograniczeniu z mocy przepisu szczególnego.
    Z powyższych przepisów Kodeksu pracy jednoznacznie wynika, że pracownik w sytuacji
    nieuzasadnionego lub niezgodnego z prawem wypowiedzenia umowy o pracę przez
    pracodawcę, może żądać przywrócenia go do pracy na poprzednich warunkach albo
    odszkodowania. Jeżeli pracownik podejmie pracę w wyniku przywrócenia do pracy, to
    wówczas przysługuje mu wynagrodzenie za czas pozostawania bez pracy. Ustawodawca
    wyraźnie odróżnia zatem wynagrodzenie za czas pozostawania bez pracy od
    odszkodowania.
    W konsekwencji, nie sposób przyjąć, że wynagrodzenie za czas pozostawania bez pracy
    jest tożsame z odszkodowaniem, o którym mowa w art. 21 ust. 1 pkt 3 i 3b ustawy o
    podatku dochodowym od osób fizycznych.
    Ponadto, zgodzić należy się z Państwa stanowiskiem, że wynagrodzenie za czas
    pozostawania bez pracy jest świadczeniem związanym bezpośrednio ze stosunkiem pracy.
    Tym samym, kwota wypłaconego wynagrodzenia za czas pozostawania bez pracy stanowi
    więc przychód ze stosunku pracy w rozumieniu art. 12 ust. 1 ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych.
    W przedmiotowej sprawie Państwa pracownica nie otrzymała świadczenia, o którym
    mowa w art. 21 ust. 1 pkt 3 i 3b ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, tj.
    odszkodowania/zadośćuczynienia. Otrzymała ona – tak jak Państwo wskazują –
    wynagrodzenie za czas pozostawania bez pracy. Wynagrodzenie to nie korzysta ze
    zwolnienia na podstawie art. 21 ust. 1 pkt 3 lub 3b ustawy o podatku dochodowym od
    osób fizycznych, z uwagi na to, że powyższemu zwolnieniu podlegają wyłącznie
    odszkodowania lub zadośćuczynienia – co wynika wprost z literalnego brzmienia
    powołanych przepisów.

    Wobec powyższego, ciążyły na Państwu obowiązki płatnika, o których mowa w art. 32 ust.
    1 omawianej ustawy, w związku z wypłatą ww. świadczenia. Słusznie zatem postąpili
    Państwo odprowadzając zaliczkę na podatek dochodowy od osób fizycznych od
    wynagrodzenia za czas pozostawania bez pracy pracownicy.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Państwo przedstawili i stanu prawnego,
    który obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    • Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy
      z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111).
      Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie
      zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosują się
      Państwo do interpretacji.
    • Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
        1) z zastosowaniem art. 119a;
        2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5
        ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
        3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    • Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki
      interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego
    Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa
    z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.
    U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
    • w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
    • w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP
      (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.