Interpretacja indywidualna
Sygnatura: ILPP2/443-100/14-4/MR
Organ: Dyrektor Izby Skarbowej w Poznaniu
Data wydania: 2014-04-28
Teza: Zbycie prawa wieczystego użytkowania wskazanej działki oraz zbycie własności parkingu znajdującego się na tej działce.
Słowa kluczowe: budowle; budynek; podatek-podatek od towarów i usług; stawka-stawki podatku; zasiedlenie-pierwsze zasiedlenie; zwolnienie-zwolnienie podatkowe
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział VIII-Rozdział 1-art. 41

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA

Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2012 r., poz. 749 ze zm.) oraz § 6 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz.U. Nr 112, poz. 770 ze zm.) Dyrektor Izby Skarbowej w Poznaniu działający w imieniu Ministra Finansów stwierdza, że stanowisko Spółki Akcyjnej Mebli, przedstawione we wniosku z 29 stycznia 2014 r. (data wpływu 3 lutego 2014 r.) uzupełnionym pismem z 18 kwietnia 2014 r. (data wpływu 23 kwietnia 2014 r.) o wydanie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie opodatkowania sprzedaży nieruchomości wraz z prawem użytkowania wieczystego gruntu – **jest prawidłowe.**

UZASADNIENIE

W dniu 3 lutego 2014 r. został złożony ww. wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie opodatkowania sprzedaży nieruchomości wraz z prawem użytkowania wieczystego gruntu. Wniosek uzupełniono 23 kwietnia 2014 r. o oryginał pełnomocnictwa oraz wyciąg z Krajowego Rejestru Sądowego.

We wniosku został przedstawiony następujący stan faktyczny.

„A” S.A. (dalej: „Spółka” lub „Wnioskodawca”) jest zarejestrowanym podatnikiem VAT czynnym, prowadzącym działalność gospodarczą w zakresie produkcji i sprzedaży mebli.

W dniu 22 października 2013 r. Spółka podpisała warunkową umowę sprzedaży prawa wieczystego użytkowania nieruchomości położonej w Ś. Przedmiotem transakcji była działka gruntu oznaczona numerem ewidencyjnym 323/2, o powierzchni 0,3668 ha.

We wskazanej umowie powyższa działka została opisana jako „niezabudowana działka gruntu”. Do umowy załączono m.in. wypis i wyrys z operatu ewidencyjnego dla ww. działki oraz opis i mapę wydaną przez Starostę, z dnia 2 stycznia 2013 r. W rejestrze gruntów przedmiotowa działka była oznaczona symbolem Bp – zurbanizowane tereny zabudowane. Dla obszaru na którym położona jest nieruchomość nie obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego.

Na przedmiotowej działce (oraz działce sąsiedniej) znajduje się parking, którego istnienie nie wynikało ze wskazanych powyżej dokumentów urzędowych. Parking ten został jednak umieszczony w ewidencji środków trwałych Spółki jako budowla. Od 2007 r. określona część parkingu została wynajęta osobie trzeciej, usługa ta była opodatkowana stawką 22% i dokumentowana fakturami sprzedaży. W pozostałej części nieruchomość nie była wynajmowana. Spółka nie dokonywała modernizacji parkingu. Przy nabyciu parkingu, które miało miejsce w 1992 r., nie przysługiwało Spółce prawo do odliczenia podatku naliczonego (nie obowiązywała wówczas ustawa o podatku od towarów i usług).

W dniu 18 grudnia 2013 r. strony ww. umowy warunkowej podpisały oświadczenie w formie aktu notarialnego, w której stwierdziły, że na nieruchomości znajduje się budowla w postaci części parkingu, stanowiąca odrębny od gruntu przedmiot własności. Strony oświadczyły, że wraz z przeniesieniem prawa do użytkowania wieczystego gruntu nastąpiło także „przeniesienie budowli w postaci części parkingu”.

Zgodnie z treścią umowy sprzedaży, umówiona kwota netto wynagrodzenia z tytułu sprzedaży nieruchomości została powiększona o należny VAT. Kontrahent zapłacił zarówno wartość netto jak i wartość należnego VAT. Spółka udokumentowała sprzedaż fakturą VAT, traktując ją jako transakcję opodatkowaną stawką 23% VAT.

W związku z powyższym opisem zadano następujące pytanie.

Czy w przedstawionym stanie faktycznym prawidłowo została zastosowana stawka 23% VAT w stosunku do zbycia prawa wieczystego użytkowania wskazanej działki oraz zbycia własności parkingu znajdującego się na tej działce, czy też należało wskazaną transakcję objąć zwolnieniem z VAT?

Zdaniem Wnioskodawcy, transakcja przedstawiona w stanie faktycznym powinna zostać zwolniona z opodatkowania VAT. Zgodnie z art. 43 ust. 1 pkt 10 Ustawy o VAT zwolnienie z opodatkowania VAT obejmuje dostawę budynków, budowli lub ich części, z określonymi wyjątkami dla dostaw w ramach pierwszego zasiedlenia, przed pierwszym zasiedleniem lub w terminie 2 lat od pierwszego zasiedlenia. Jednocześnie, zgodnie z § 13 ust. 1 pkt 11 Rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 4 kwietnia 2011 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług (t.j. Dz.U. Nr 247 z 2013 r.; dalej: „Rozporządzenie MF”) zwolnione z VAT było również zbycie prawa wieczystego użytkowania gruntu, w przypadku dostawy budynków lub budowli trwale z gruntem związanych albo części takich budynków lub budowli, jeżeli budynki te lub budowle albo ich części są zwolnione od podatku.

W przedstawionym stanie faktycznym, na nieruchomości, której Wnioskodawca był użytkownikiem wieczystym, istnieje parking. W ocenie Wnioskodawcy, ustalenie charakteru tego naniesienia jest kluczowe dla ustalenia konsekwencji podatkowych całej transakcji.

Przepisy Ustawy o VAT nie zawierają definicji kluczowych w tym względzie pojęć – budynku oraz budowli. Zdaniem Wnioskodawcy, pojęcie te należy więc interpretować zgodnie z ich znaczeniem w odrębnych przepisach prawa. Parking jest budowlą w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz.U. z 2006 r. Nr 156, poz. 1118 z późn. zm.) i Polskiej Klasyfikacji Obiektów Budowlanych wprowadzonej rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 30 grudnia 1999 r. (Dz.U. z 1999 r. Nr 112, poz. 1316 z późn. zm.). Budowla w postaci parkingu została w następujący sposób sklasyfikowana w Polskiej Klasyfikacji Obiektów Budowlanych: sekcja 2, dział 21, grupa 211, klasa 2112 „ulice i drogi pozostałe”. Parking stanowi budowlę trwale związaną z gruntem.

Parking został nabyty przez Wnioskodawcę w 1992 r. w drodze transakcji niepodlegającej VAT (z uwagi na fakt, że nie istniał wówczas taki podatek). Parking ten nie był, co do zasady, przedmiotem czynności opodatkowanych, lecz służył Wnioskodawcy. Wyjątek od tej zasady stanowiła określona część parkingu, która od 2007 r. była wynajmowana osobie trzeciej. W tym zakresie Spółka rozpoznawała sprzedaż opodatkowaną oraz dokumentowała ją fakturą VAT. Zgodnie z art. 2 ust. 14 Ustawy o VAT, pierwszym zasiedleniem jest oddanie do użytkowania, w wykonaniu czynności podlegających opodatkowaniu, pierwszemu nabywcy lub użytkownikowi budynków, budowli lub ich części, po ich wybudowaniu lub ulepszeniu, jeżeli wydatki na ulepszenie, w rozumieniu przepisów o podatku dochodowym, stanowiły minimum 30% wartości początkowej. W ocenie Wnioskodawcy, tak sformułowana definicja – przede wszystkim powołanie się przez Ustawę na czynności podlegające opodatkowaniu – oznacza, że pierwsze zasiedlenie nie mogło nastąpić przed obowiązywaniem przepisów o VAT, tj. przed 1993 r. W konsekwencji, zdaniem Wnioskodawcy, transakcja w ramach której dana nieruchomość została nabyta pozostaje poza zakresem pierwszego zasiedlenia.

Z uwagi na fakt, że pierwsze zasiedlenie dotyczy również części budowli, zaś transakcją pierwszego zasiedlenia może być m.in. najem lub dzierżawa nieruchomości, uznać należy, że transakcja w ramach której oddano w najem część parkingu osobie trzeciej stanowiła pierwsze zasiedlenie. Tym samym, w tej części, pierwsze zasiedlenie miało miejsce już w 2007 r. Wnioskodawca zwraca przy tym uwagę, że nie były ponoszone żadne nakłady na przedmiotową nieruchomość, nie było więc podstaw do rozpoznawania ponownego pierwszego zasiedlenia po 2007 r.

Analiza przepisów Ustawy o VAT prowadzi więc do wniosku, że zrealizowana w 2013 r. transakcja sprzedaży przedmiotowej nieruchomości (tj. prawa wieczystego użytkowania gruntu wraz ze znajdującym się na nim parkingiem) była w zdecydowanej części transakcją pierwszego zasiedlenia. Natomiast w tej części, która uprzednio była przedmiotem najmu, transakcja ta nastąpiła po upływie dwóch lat od pierwszego zasiedlenia. W związku z tym, w tej części należało zastosować zwolnienie z VAT zgodnie z art. 43 ust. 1 pkt 10 Ustawy o VAT (strony nie wybrały opcji opodatkowania).

Natomiast w tej części, dla której sprzedaż w 2013 r. była transakcją pierwszego zasiedlenia, ustalenie skutków podatkowych w VAT wymaga dodatkowo analizy art. 43 ust. 1 pkt 10a Ustawy o VAT. Przepis ten stwierdza, że w zakresie, w jakim zwolnienie z VAT nie wynika z art. 43 ust. 1 pkt 10 Ustawy o VAT, dostawa budynków, budowli lub ich części jest mimo to zwolniona z opodatkowania, o ile są spełnione następujące warunki:

1.  w stosunku do tych obiektów nie przysługiwało dokonującemu ich dostawy prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego,
2.  dokonujący ich dostawy nie ponosił wydatków na ich ulepszenie, w stosunku do których miał prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego, a jeżeli ponosił takie wydatki, to były one niższe niż 30% wartości początkowej tych obiektów.

Wnioskodawca zwraca uwagę, że warunek wskazany w art. 43 ust. 1 pkt 10a lit. a) Ustawy o VAT – w stosunku do tych obiektów – jest w praktyce definiowany jako „przy nabyciu tych obiektów” lub „przy budowie tych obiektów”. Inna wykładnia wskazanego przepisu, zgodnie z którą miałby on dotyczyć wszystkich wydatków, powodowałby, że warunek wskazany w art. 43 ust. 1 pkt 10a lit. b) tejże ustawy stałby się bezzasadny. Z uwagi na fakt, że w przedstawionym stanie faktycznym zakup przedmiotowej nieruchomości przez Wnioskodawcę nastąpił przed wejściem w życie przepisów o VAT, transakcja pozostawała poza zakresem opodatkowania. Nie mogło więc istnieć prawo do odliczenia podatku naliczonego w stosunku do tej kwoty. Jest więc spełniony warunek wskazany w pkt a).

Jest również spełniony warunek wskazany w pkt b) powyżej, z uwagi na fakt, że Wnioskodawca nie ponosił wydatków na przedmiotową budowlę. W konsekwencji, w tej części dostawa nieruchomości powinna zostać zwolniona z VAT na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 10a Ustawy o VAT.

Podsumowując, opisana w stanie faktycznym dostawa nieruchomości zabudowanej jest zwolniona z opodatkowania. Dostawa budowli w postaci parkingu jest w części zwolniona na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 10 Ustawy o VAT, zaś w części na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 10a tejże ustawy. Natomiast zbycie prawa wieczystego użytkowania gruntu powinno było zostać zwolnione z VAT zgodnie z § 13 ust. 1 pkt 11 Rozporządzenia MF.

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego stanu faktycznego jest prawidłowe.

Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t.j. Dz.U. z 2011 r. Nr 177, poz. 1054 ze zm.), zwanej dalej ustawą, opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlegają odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju.

Pojęcie towaru ustawodawca zdefiniował w art. 2 pkt 6 ustawy. Zgodnie z zapisem zawartym w tym przepisie, przez towary rozumie się rzeczy oraz ich części, a także wszelkie postacie energii.

W myśl art. 7 ust. 1 ustawy – przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel, w tym również:

1.  przeniesienie z nakazu organu władzy publicznej lub podmiotu działającego w imieniu takiego organu lub przeniesienie z mocy prawa prawa własności towarów w zamian za odszkodowanie;
2.  wydanie towarów na podstawie umowy dzierżawy, najmu, leasingu lub innej umowy o podobnym charakterze zawartej na czas określony lub umowy sprzedaży na warunkach odroczonej płatności, jeżeli umowa przewiduje, że w następstwie normalnych zdarzeń przewidzianych tą umową lub z chwilą zapłaty ostatniej raty prawo własności zostanie przeniesione;
3.  wydanie towarów na podstawie umowy komisu: między komitentem a komisantem, jak również wydanie towarów przez komisanta osobie trzeciej;
4.  wydanie towarów komitentowi przez komisanta na podstawie umowy komisu, jeżeli komisant zobowiązany był do nabycia rzeczy na rachunek komitenta;
5.  ustanowienie spółdzielczego lokatorskiego prawa do lokalu mieszkalnego, ustanowienie spółdzielczego własnościowego prawa do lokalu oraz przekształcenie spółdzielczego lokatorskiego prawa do lokalu mieszkalnego na spółdzielcze własnościowe prawo do lokalu, a także ustanowienie na rzecz członka spółdzielni mieszkaniowej odrębnej własności lokalu mieszkalnego lub lokalu o innym przeznaczeniu oraz przeniesienie na rzecz członka spółdzielni własności lokalu lub własności domu jednorodzinnego;
6.  oddanie gruntów w użytkowanie wieczyste;
7.  zbycie praw, o których mowa w pkt 5 i 6.

Na mocy art. 41 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług – stawka podatku wynosi 22%, z zastrzeżeniem ust. 2-12c, art. 83, art. 119 ust. 7, art. 120 ust. 2 i 3, art. 122 i art. 129 ust. 1.

Zgodnie z art. 146a pkt 1 ustawy, w okresie od dnia 1 stycznia 2011 r. do 31 grudnia 2016 r., z zastrzeżeniem art. 146f, stawka podatku, o której mowa w art. 41 ust. 1 i 13, art. 109 ust. 2 i art. 110 wynosi 23%.

Jednakże, zarówno w treści ustawy, jak i przepisach wykonawczych do niej, ustawodawca przewiduje dla niektórych czynności obniżone stawki lub zwolnienie od podatku.

I tak, w myśl art. 43 ust. 1 pkt 10 ustawy, zwalnia się od podatku dostawę budynków, budowli lub ich części, z wyjątkiem gdy:

1.  dostawa jest dokonywana w ramach pierwszego zasiedlenia lub przed nim,
2.  pomiędzy pierwszym zasiedleniem a dostawą budynku, budowli lub ich części upłynął okres krótszy niż 2 lata.

Zatem z powyższych przepisów wynika, że dostawa nieruchomości, spełniających określone w przepisach warunki, może korzystać ze zwolnienia od podatku VAT. Wykluczenie z tego zwolnienia następuje w sytuacjach, gdy dostawa jest dokonywana w ramach pierwszego zasiedlenia lub przed nim oraz w sytuacji, gdy od momentu pierwszego zasiedlenia nie minęły co najmniej dwa lata.

Zgodnie z art. 2 pkt 14 ustawy – przez pierwsze zasiedlenie rozumie się oddanie do użytkowania, w wykonaniu czynności podlegających opodatkowaniu, pierwszemu nabywcy lub użytkownikowi budynków, budowli lub ich części, po ich:

1.  wybudowaniu lub
2.  ulepszeniu, jeżeli wydatki poniesione na ulepszenie, w rozumieniu przepisów o podatku dochodowym, stanowiły co najmniej 30% wartości początkowej.

Co istotne, oddanie do użytkowania powinno nastąpić w ramach czynności podlegającej opodatkowaniu, a za taką można rozumieć m.in. objęcie we władanie budynku, budowli lub ich części przez pierwszego nabywcę lub pierwszego użytkownika. Przedmiotowa nieruchomość nie musi być faktycznie zamieszkała, lecz winna być przejęta przez nabywcę do użytkowania. Wydanie przedmiotowego obiektu nabywcy winno nastąpić w ramach wykonania przez sprzedającego czynności podlegających opodatkowaniu. Jednakże czynność ta nie musi być faktycznie opodatkowana (nie musi prowadzić do powstania podatku należnego), bowiem za czynność taką należy również rozumieć czynność podlegającą opodatkowania w myśl przepisów ustawy o podatku od towarów i usług, jednakże na mocy przepisów szczególnych – korzystającą ze zwolnienia od tego podatku.

Z powyższej definicji wynika, że oddanie do użytkowania powinno nastąpić w ramach czynności podlegającej opodatkowaniu, przez którą należy rozumieć sprzedaż, a także umowy najmu i dzierżawy podlegające opodatkowaniu podatkiem VAT. Zatem, należy uznać za pierwsze zasiedlenie moment sprzedaży w wykonaniu czynności podlegających opodatkowaniu, a także moment oddania budynku (budowli) do użytkowania pierwszemu najemcy (dzierżawcy).

Ponadto, stosownie do art. 43 ust. 1 pkt 10a ustawy, zwalnia się od podatku również dostawę budynków, budowli lub ich części nieobjętą zwolnieniem, o którym mowa w pkt 10, pod warunkiem że:

1.  w stosunku do tych obiektów nie przysługiwało dokonującemu ich dostawy prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego,
2.  dokonujący ich dostawy nie ponosił wydatków na ich ulepszenie, w stosunku do których miał prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego, a jeżeli ponosił takie wydatki, to były one niższe niż 30% wartości początkowej tych obiektów.

Warunku, o którym mowa w ust. 1 pkt 10a lit. b, nie stosuje się, jeżeli budynki, budowle lub ich części w stanie ulepszonym były wykorzystywane przez podatnika do czynności opodatkowanych przez co najmniej 5 lat (art. 43 ust. 7a ustawy).

Analiza przepisów ustawy o podatku od towarów i usług, regulujących wyżej wskazane prawo do zwolnienia od podatku dostawy budynków, budowli lub ich części, prowadzi do konkluzji, że w odniesieniu do tych towarów może wystąpić jedna z dwóch podstaw do zastosowania zwolnienia od tego podatku. Istotne jest wobec tego każdorazowe kompleksowe zbadanie okoliczności towarzyszących dostawie ww. obiektów. Zauważyć bowiem należy, że stosowanie zwolnień od podatku ma charakter wyjątkowy i nie podlega ani wykładni rozszerzającej, ani zawężającej, natomiast możliwość wychodzenia poza wykładnię literalną jest niedopuszczalna. W efekcie podatnik uprawniony będzie do zastosowania ww. preferencji, gdy charakter świadczonych przez niego czynności, w sposób jednoznaczny i nie budzący wątpliwości, wyczerpuje znamiona ujęte w treści przepisu statuującego jego prawo do zastosowania zwolnienia od podatku od towarów i usług.

Do dnia 31 grudnia 2013 r. obowiązywał art. 29 ust. 5 ustawy, który stanowił, że w przypadku dostawy budynków lub budowli trwale z gruntem związanych albo części takich budynków lub budowli z podstawy opodatkowania nie wyodrębnia się wartości gruntu.

Do ww. daty ust. 5a powyższego artykułu przewidywał, że przepisu ust. 5 nie stosuje się do czynności oddania w użytkowanie wieczyste gruntu, dokonywanego z równoczesną dostawą budynków lub budowli trwale z gruntem związanych albo części takich budynków lub budowli.

Do dnia 31 grudnia 2013 r. obowiązywał przepis § 13 ust. 1 pkt 11 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 4 kwietnia 2011 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług (Dz.U. Nr 73 poz. 392, ze zm.), zgodnie z którym zwalnia się od podatku zbycie prawa wieczystego użytkowania gruntu, w przypadku dostawy budynków lub budowli trwale z gruntem związanych albo części takich budynków lub budowli, jeżeli budynki te lub budowle albo ich części są zwolnione od podatku.

Z powyższego jednoznacznie wynika, że co do zasady grunt będący przedmiotem sprzedaży podlega opodatkowaniu według takiej stawki podatku od towarów i usług, jaką opodatkowane są budynki lub budowle na nim posadowione. Oznacza to, że w sytuacji, gdy budynki, budowle lub ich części korzystają ze zwolnienia od podatku, również sprzedaż gruntu lub zbycie prawa użytkowania wieczystego gruntu będą korzystały ze zwolnienia od podatku.

W tym miejscu należy zaznaczyć, że zgodnie z Polską Klasyfikacją Obiektów Budowlanych (PKOB) wprowadzoną rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 30 grudnia 1999 r. (Dz.U. Nr 112, poz. 1316 ze zm.) przez obiekt budowlany rozumie się konstrukcję połączoną z gruntem w sposób trwały, wykonaną z materiałów budowlanych i elementów składowych będącą wynikiem prac budowlanych. Budynki natomiast to zadaszone obiekty budowlane wraz z wbudowanymi instalacjami i urządzeniami technicznymi, wykorzystywane dla potrzeb stałych, przystosowane do przebywania ludzi, zwierząt lub ochrony przedmiotów.

W myśl art. 3 pkt 1, 2 i 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku Prawo budowlane (t.j. Dz.U. z 2013 r., poz. 1409 ze zm.) ilekroć w ustawie jest mowa o:

1.  obiekcie budowlanym – należy przez to rozumieć:
    1.  budynek wraz z instalacjami i urządzeniami technicznymi,
    2.  budowlę stanowiącą całość techniczno-użytkową wraz z instalacjami i urządzeniami,
    3.  obiekt małej architektury;
2.  budynku – należy przez to rozumieć taki obiekt budowlany, który jest trwale związany z gruntem, wydzielony z przestrzeni za pomocą przegród budowlanych oraz posiada fundamenty i dach,
3.  budowli – należy przez to rozumieć każdy obiekt budowlany niebędący budynkiem lub obiektem małej architektury, jak: obiekty liniowe, lotniska, mosty, wiadukty, estakady, tunele, przepusty, sieci techniczne, wolno stojące maszty antenowe, wolno stojące trwale związane z gruntem urządzenia reklamowe, budowle ziemne, obronne (fortyfikacje), ochronne, hydrotechniczne, zbiorniki, wolno stojące instalacje przemysłowe lub urządzenia techniczne, oczyszczalnie ścieków, składowiska odpadów, stacje uzdatniania wody, konstrukcje oporowe, nadziemne i podziemne przejścia dla pieszych, sieci uzbrojenia terenu, budowle sportowe, cmentarze, pomniki, a także części budowlane urządzeń technicznych (kotłów, pieców przemysłowych, elektrowni wiatrowych i innych urządzeń) oraz fundamenty pod maszyny i urządzenia, jako odrębne pod względem technicznym części przedmiotów składających się na całość użytkową.

Wobec powyższego w rozpatrywanej sprawie, w celu ustalenia, czy dostawa przedmiotowej nieruchomości będzie podlegała opodatkowaniu, czy też zwolnieniu z opodatkowania należy odwołać się do wyżej przedstawionych regulacji dotyczących dostawy budynków i budowli określonych w art. 43 ust. 1 pkt 10 i 10a ustawy.

Z opisu sprawy wynika, że Spółka jest zarejestrowanym podatnikiem VAT czynnym, prowadzącym działalność gospodarczą w zakresie produkcji i sprzedaży mebli. W dniu 22 października 2013 r. Spółka podpisała warunkową umowę sprzedaży prawa wieczystego użytkowania nieruchomości położonej w Ś. Przedmiotem transakcji była działka gruntu oznaczona numerem ewidencyjnym 323/2, o powierzchni 0,3668 ha. We wskazanej umowie powyższa działka została opisana jako „niezabudowana działka gruntu”. Do umowy załączono m.in. wypis i wyrys z operatu ewidencyjnego dla ww. działki oraz opis i mapę wydaną przez Starostę, z dnia 2 stycznia 2013 r. W rejestrze gruntów przedmiotowa działka była oznaczona symbolem Bp – zurbanizowane tereny zabudowane. Dla obszaru na którym położona jest nieruchomość nie obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego. Na przedmiotowej działce (oraz działce sąsiedniej) znajduje się parking, którego istnienie nie wynikało ze wskazanych powyżej dokumentów urzędowych. Parking ten został jednak umieszczony w ewidencji środków trwałych Spółki jako budowla. Od 2007 r. określona część parkingu została wynajęta osobie trzeciej, usługa ta była opodatkowana stawką 22% i dokumentowana fakturami sprzedaży. W pozostałej części nieruchomość nie była wynajmowana. Spółka nie dokonywała modernizacji parkingu. Przy nabyciu parkingu, które miało miejsce w 1992 r., nie przysługiwało Spółce prawo do odliczenia podatku naliczonego (nie obowiązywała wówczas ustawa o podatku od towarów i usług). W dniu 18 grudnia 2013 r. strony ww. umowy warunkowej podpisały oświadczenie w formie aktu notarialnego, w której stwierdziły, że na nieruchomości znajduje się budowla w postaci części parkingu, stanowiąca odrębny od gruntu przedmiot własności. Strony oświadczyły, że wraz z przeniesieniem prawa do użytkowania wieczystego gruntu nastąpiło także „przeniesienie budowli w postaci części parkingu”. Spółka udokumentowała sprzedaż fakturą VAT, traktując ją jako transakcję opodatkowaną stawką 23% VAT.

Wątpliwości Spółki dotyczą kwestii, czy prawidłowo została zastosowana stawka 23% VAT w stosunku do zbycia prawa wieczystego użytkowania wskazanej działki oraz zbycia własności parkingu znajdującego się na tej działce, czy też należało wskazaną transakcję objąć zwolnieniem od podatku VAT.

Z opisu sprawy wynika, że na działce będącej przedmiotem zbycia prawa wieczystego użytkowania znajduje się parking będący budowlą w myśl przepisów ustawy prawo budowlane. Od 2007 r. określona część parkingu została wynajęta osobie trzeciej, usługa ta była opodatkowana stawką 22% i dokumentowana fakturami sprzedaży. W pozostałej części nieruchomość nie była wynajmowana. Spółka nie dokonywała modernizacji parkingu. Przy nabyciu parkingu, które miało miejsce w 1992 r., nie przysługiwało Spółce prawo do odliczenia podatku naliczonego.

W przedmiotowej sytuacji należy stwierdzić, że pierwsze zasiedlenie w rozumieniu przepisów ustawy nastąpiło jedynie w odniesieniu do części parkingu, która była przedmiotem najmu od 2007 r. na rzecz innego podmiotu, tj. w momencie oddania tej części do użytkowania na podstawie umowy najmu, która w rozumieniu przepisów ustawy o VAT stanowi odpłatne świadczenie usług. W związku z powyższym, pierwsza z przesłanek niezbędnych do zastosowania zwolnienia od podatku, o którym mowa w art. 43 ust. 1 pkt 10 ustawy jest spełniona, tj. dostawa nie będzie odbywać się w ramach pierwszego zasiedlenia lub przed nim. Druga z przesłanek uzależniona jest od czasu, jaki upłynie między pierwszym zasiedleniem a dostawą budowli. Z przedstawionych okoliczności wynika, że między pierwszym zasiedleniem a sprzedażą nieruchomości, tj. prawa wieczystego użytkowania gruntu wraz ze znajdującym się na nim parkingiem, w odniesieniu do tej części parkingu, która była wynajmowana od 2007 r., upłynął okres dłuższy niż 2 lata.

Zatem sprzedaż parkingu w części będącej przedmiotem najmu korzysta ze zwolnienia od podatku VAT, na mocy art. 43 ust. 1 pkt 10 ustawy.

Natomiast w odniesieniu do sprzedaży części parkingu, która nie była wynajmowania, nie został spełniony warunek oddania tej budowli do użytkowania w wykonaniu czynności podlegających opodatkowaniu, pierwszemu nabywcy lub użytkownikowi po jej nabyciu (które miało miejsce w 1992 r. – przed wejściem w życie ustawy o podatku od towarów i usług), tym samym, nie doszło jeszcze do pierwszego zasiedlenia. Zatem pierwszą czynnością podlegającą opodatkowaniu podatkiem VAT jest dopiero sprzedaż przedmiotowej budowli, co nie pozwala na zastosowanie zwolnienia od podatku od towarów i usług na podstawie cytowanego wyżej art. 43 ust. 1 pkt 10 ustawy, gdyż dostawa ta dokonywana jest w ramach pierwszego zasiedlenia.

W związku z powyższym należy zbadać czy w niniejszej sprawie wystąpią przesłanki do zastosowania zwolnienia dla dostawy przedmiotowego parkingu, na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 10a ustawy. Aby dostawa mogła korzystać ze zwolnienia z ww. przepisu muszą być spełnione oba warunki określone tym przepisem łącznie.

Jak wynika ze złożonego wniosku, w przypadku sprzedaży niewynajmowanej części parkingu spełnione zostały oba wymienione w art. 43 ust. 1 pkt 10a ustawy warunki, gdyż w stosunku do tego obiektu nie przysługiwało nabywcy prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego oraz nie ponosił on wydatków na jego ulepszenie, w stosunku do których miał prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego.

Zatem sprzedaż niewynajmowanej części parkingu podlega zwolnieniu od podatku od towarów i usług na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 10a ustawy.

Wobec powyższego sprzedaż budowli w postaci parkingu w części będącej przedmiotem najmu korzysta ze zwolnienia od podatku VAT, na mocy art. 43 ust. 1 pkt 10 ustawy. Natomiast sprzedaż niewynajmowanej części parkingu podlega zwolnieniu od podatku od towarów i usług na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 10a ustawy. Ze zwolnienia korzysta również sprzedaż prawa użytkowania wieczystego gruntu, na którym ta budowla (parking) jest posadowiona, zgodnie z § 13 ust. 1 pkt 11 rozporządzenia w sprawie wykonywania niektórych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług.

Interpretacja dotyczy zaistniałego stanu faktycznego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim, ul. Dąbrowskiego 13, 66-400 Gorzów Wielkopolski, po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację – w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – t.j. Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy).

Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Poznaniu, Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Lesznie, ul. Dekana 6, 64-100 Leszno.