Interpretacja indywidualna
Sygnatura: ITPP2/443-145/12/MD
Organ: Dyrektor Izby Skarbowej w Bydgoszczy
Data wydania: 2012-02-17
Teza: Opodatkowanie zbycia prawa własności nieruchomości gruntowej na rzecz jej aktualnego użytkownika wieczystego.
Słowa kluczowe: użytkowanie (używanie)-użytkowanie wieczyste; zbycie
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział I-art. 2; [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II-Rozdział 1-art. 5; [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II-Rozdział 2-art. 7.

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA

Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.) oraz § 4 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz. U. Nr 112, poz. 770) Dyrektor Izby Skarbowej w Bydgoszczy działając w imieniu Ministra Finansów stwierdza, że stanowisko przedstawione we wniosku z dnia 6 lutego 2012 r. (data wpływu) o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie opodatkowania zbycia prawa własności nieruchomości gruntowej na rzecz jej aktualnego użytkownika wieczystego - **jest nieprawidłowe.**

UZASADNIENIE

W dniu 6 lutego 2012 r. został złożony wniosek o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie opodatkowania zbycia prawa własności nieruchomości gruntowej na rzecz jej aktualnego użytkownika wieczystego.

W przedmiotowym wniosku został przedstawiony następujący stan faktyczny.

W dniu 31 marca 2006 r. Spółdzielnia Mieszkaniowa nabyła aktem notarialnym od osób fizycznych prawo użytkowania nieruchomości gruntowej zabudowanej, tj. działki 4/3 o pow. 1,5613 ha. Nieruchomość ta stanowi własność Skarbu Państwa i jest oddana w użytkowanie wieczyste do dnia 5 grudnia 2089 r.

W dniu 29 grudnia 2008 r. na wniosek Spółdzielni Prezydent Miasta - jako starosta wykonujący zadania z zakresu administracji rządowej - aktem notarialnym dokonał transakcji zbycia własności działki nr 4/6, obręb 121, o pow. 1,5575 ha, zabudowanej budynkiem mieszkalnym. Działka ta powstała, wraz z działką nr 4/5 (pow. 0,0038 ha), w wyniku podziału działki nr 4/3. Transakcja dotyczyła wyłącznie gruntu, ponieważ budynek stanowił własność użytkownika wieczystego.

Zgodnie ze studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego, nieruchomość położona jest w strefie mieszkalnictwa o wysokiej intensywności zabudowy z dominującym budownictwem wielorodzinnym.

Zgodnie z art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług, opodatkowaniu podlega odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju. Pojęcie towaru ustawodawca zdefiniował w art. 2 pkt 6 ustawy. Zgodnie z tym zapisem, przez towary rozumie się części a także wszelkie postacie energii. W świetle przedstawionych przepisów grunt spełnia definicję towaru wynikającą z ww. artykułu. W tej sytuacji transakcja sprzedaży prawa własności na rzecz użytkownika wieczystego została opodatkowana 22% podatkiem od towarów i usług - obowiązującym na dzień sprzedaży.

W związku z powyższym zadano następujące pytanie.

Czy przedmiotowa transakcja została prawidłowo obciążona 22% podatkiem od towarów i usług, zgodnie z art. 2 pkt 6 ustawy o podatku od towarów i usług, czy też transakcja ta korzystała ze zwolnienia?

Zdaniem Wnioskodawcy, do ceny przedmiotowej transakcji, tj. sprzedaży prawa własności na rzecz użytkownika wieczystego, dokonanej w dniu 29 grudnia 2008 r., został prawidłowo doliczony 22% podatek od towarów i usług.

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej stanu faktycznego uznaje się za nieprawidłowe.

W związku z tym, że rozpatrywany wniosek dotyczy zdarzenia gospodarczego, które miało miejsce w 2008 r. niniejszą interpretację wydaje się w oparciu o stan prawny obowiązujący w 2008 r.

Zgodnie z treścią art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 54, poz. 535 ze zm.) – zwanej dalej ustawą - opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlegają odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju.

Definicję towaru ustawodawca zawarł w art. 2 pkt 6 ustawy. Zgodnie z tym przepisem, przez towary rozumie się rzeczy oraz ich części, a także wszelkie postacie energii.

Przez dostawę towarów, w myśl art. 7 ust. 1 ustawy, należy rozumieć przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel, w tym również:

(…)

6) oddanie gruntów w użytkowanie wieczyste; 7) zbycie praw, o których mowa w pkt 5 i 6.

Kwestie dotyczące prawa wieczystego użytkowania uregulowane zostały w ustawie z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (Dz. U. Nr 16, poz. 93 ze zm.).

W świetle art. 233 ww. ustawy, użytkownik wieczysty (osoba fizyczna lub prawna) może w granicach określonych przez ustawy i zasady współżycia społecznego oraz przez umowę o oddanie gruntu Skarbu Państwa lub gruntu jednostek samorządu terytorialnego lub ich związków w użytkowanie wieczyste korzystać z gruntu z wyłączeniem innych osób. W tych samych granicach użytkownik wieczysty może swoim prawem rozporządzać. Z następnych przepisów Kodeksu cywilnego (art. 234, 235 i 237) wynikają kolejne uprawnienia użytkownika wieczystego ukształtowane na wzór uprawnień właściciela. W wyniku ustanowienia prawa wieczystego użytkowania dochodzi do ekonomicznego przeniesienia władztwa nad gruntem na rzecz użytkownika wieczystego, co pozwala mu rozporządzać tym gruntem jak właściciel. Znajduje to wyraz zarówno w swobodzie korzystania z gruntu i czerpania z niego pożytków w sposób niemalże taki, jak w przypadku właściciela tego gruntu, jak również w możliwości przeniesienia takiego władztwa na inny podmiot.

Zatem z regulacji zawartych w tej ustawie wynika, iż użytkowanie wieczyste stanowi wprawdzie prawo do rzeczy cudzej, ale daje użytkownikowi wieczystemu uprawnienia do dysponowania rzeczą w sposób zbliżony do właściciela.

Zgodnie z art. 46 § 1 K.c., nieruchomościami są części powierzchni ziemskiej stanowiące odrębny przedmiot własności (grunty), jak również budynki trwale z gruntem związane lub części takich budynków, jeżeli na mocy przepisów szczególnych stanowią odrębny od gruntu przedmiot własności.

Na podstawie art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego w prawo własności nieruchomości (Dz. U. Nr 175, poz. 1459 ze zm.), decyzję o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego w prawo własności nieruchomości wydaje:

1.  starosta wykonujący zadania z zakresu administracji rządowej - w przypadku nieruchomości stanowiących własność Skarbu Państwa, w tym również nieruchomości, w stosunku do których prawo własności Skarbu Państwa wykonują inne państwowe osoby prawne;
2.  wójt, burmistrz, prezydent miasta, zarząd powiatu albo zarząd województwa - odpowiednio w przypadku nieruchomości stanowiących własność jednostek samorządu terytorialnego.

Zgodnie z art. 32 ust. 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (t. j. Dz. U. z 2004 r. Nr 261, poz. 2603 ze zm.), nieruchomość gruntowa oddana w użytkowanie wieczyste może być sprzedana wyłącznie użytkownikowi wieczystemu, z zastrzeżeniem ust. 1a i ust. 3.

W oparciu o ust. 1a powyższego artykułu, nieruchomość gruntowa stanowiąca własność Skarbu Państwa może być sprzedana użytkownikowi wieczystemu za zgodą wojewody. Zgody wojewody nie wymaga sprzedaż na rzecz użytkownika wieczystego nieruchomości, o których mowa w art. 51 ust. 2 i art. 57 ust. 1.

Stosownie do ust. 2 tegoż artykułu, z dniem zawarcia umowy sprzedaży nieruchomości wygasa, z mocy prawa, uprzednio ustanowione prawo użytkowania wieczystego. Przepisu art. 241 Kodeksu cywilnego nie stosuje się.

Stawka podatku, zgodnie z przepisem art. 41 ust. 1 ustawy, wynosi 22%, z zastrzeżeniem ust. 2 -12, art. 83, art. 119 ust. 7, art. 120 ust. 2 i 3, art. 122 i art. 129 ust. 1.

Ze złożonego wniosku wynika, że w marcu 2006 r. Spółdzielnia nabyła prawo użytkowania wieczystego nieruchomości gruntowej zabudowanej – działki nr 4/3. W grudniu 2008 r. na wniosek Spółdzielni, Prezydent Miasta dokonał na rzecz użytkownika wieczystego transakcji zbycia własności działki nr 4/6 (działka zabudowana budynkiem mieszkalnym). Działka ta powstała, wraz z działką nr 4/5, w wyniku podziału działki nr 4/3. Transakcja dotyczyła wyłącznie gruntu, ponieważ budynek stanowił własność użytkownika wieczystego. Transakcja została opodatkowana 22% podatkiem od towarów i usług.

Biorąc pod uwagę powyższe należy stwierdzić, że przeniesienie prawa do rozporządzania ww. nieruchomością (działką nr 4/6) jak właściciel nastąpiło w chwili nabycia przez Spółdzielnię prawa użytkowania wieczystego. Zatem w świetle przepisów ustawy o podatku od towarów i usług (art. 7 ust. 1 pkt 7) doszło już do dostawy tej nieruchomości na rzecz wieczystego użytkownika.

W konsekwencji, zbycie przez Miasto na rzecz Spółdzielni (użytkownika wieczystego) działki gruntu nr 4/6 - będące w istocie przekształceniem prawa wieczystego użytkowania w prawo własności nieruchomości - stanowi jedynie zmianę tytułu prawnego do nieruchomości, natomiast nie wpływa na władztwo nad rzeczą (nieruchomością), które Spółdzielnia już uzyskała. Zatem zbycie to nie może być traktowane jako ponowna dostawa tego samego towaru na rzecz tego samego nabywcy. W związku z powyższym zbycie w grudniu 2008 r. przedmiotowej nieruchomości gruntowej na rzecz jej dotychczasowego użytkownika wieczystego (Spółdzielni) nie podlegało opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.

Interpretacja dotyczy zaistniałego stanu faktycznego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy).

Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Bydgoszczy Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Toruniu, ul. Św. Jakuba 20, 87-100 Toruń.