Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0114-KDIP2-2.4010.124.2025.2.ASK
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-05-04
Teza: Rozliczana w ramach depozytu prosumenckiego nadwyżka
energii elektrycznej pomniejszająca kwotę do zapłaty jest
neutralna podatkowo na gruncie podatku dochodowego od
osób prawnych. Skoro środki zgromadzone na depozycie
prosumenckim nie stanowią wynagrodzenia należnego
prosumentowi i nie stanowią dla niego przychodu na gruncie
ustawy o CIT, to wydatki poniesione na zakup energii
elektrycznej rozliczane za pośrednictwem tego depozytu nie
mogą stanowić kosztów uzyskania przychodów.
Słowa kluczowe: depozyt
energia-energia elektryczna
energia-źródło energii-odnawialne źródło energii (OZE)
faktura
koszt-koszty uzyskania przychodów
nadwyżki
prosument
przychód
Zagadnienia: Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 2. Przychody-Data powstania przychodu-Usługa
rozliczana w okresach rozliczeniowych
Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 3. Koszty uzyskania przychodów-Ogólna zasada
zaliczania wydatków do kosztów uzyskania przychodów
Przepisy: [CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 2-art. 12-ust. 3
[CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 2-art. 12-ust. 3c
[CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 2-art. 12-ust. 3d
[CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 3-art. 15-ust. 1
1

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

5 marca 2025 r. wpłynął Państwa wniosek z 28 lutego 2025 r. o wydanie interpretacji
    indywidualnej dotyczącej podatku dochodowego od osób prawnych w zakresie skutków
    podatkowych rozliczeń energii elektrycznej w systemie net-billingu.
    Treść wniosku jest następująca:
    Opis stanu faktycznego i zdarzenia przyszłego
    Sp. z o.o. z siedzibą w (...) (dalej: „Spółka” lub „Wnioskodawca”) jest spółką z ograniczoną
    odpowiedzialnością ze 100% udziałem Gminy (...). Przedmiotem przeważającej działalności
    Spółki jest pobór, uzdatnianie i dostarczanie wody (PKD 36.00.Z).
    Spółka jest podatnikiem podatku dochodowego od osób prawnych (CIT) oraz czynnym
    podatnikiem podatku od towarów i usług (VAT).
    Spółka dokonała montażu instalacji fotowoltaicznych (dalej zwanych także „Instalacje” lub
    „Mikroinstalcje”), które mają na celu zmniejszenie kosztów zużycia energii elektrycznej dla
    wybranych nieruchomości należących do Spółki, z zastosowaniem tzw. odnawialnych
    źródeł energii.
    Instalacje te zostały przyłączone do sieci elektroenergetycznej jako źródła wytwórcze,
    które spełniają wymogi tzw. mikroinstalacji OZE w rozumieniu art. 2 pkt 19 ustawy z dnia
    20 lutego 2015 r. o odnawialnych źródłach energii (dalej: „ustawa o OZE”). Powyższe

    stwierdzają uzyskane przez Wnioskodawcę oświadczenia o przyłączeniu danej Instalacji do
    sieci elektroenergetycznej danej Instalacji oraz stwierdzeniu, iż stanowi ona mikroinstalcję
    wystawione zgodnie z art. 7 ust. 8d(7) ustawy z dnia 10 kwietnia 1997 r. Prawo
    energetyczne (dalej: „ustawa Prawo energetyczne”) przez przedsiębiorstwo energetyczne
    zajmujące się dystrybucją energii elektrycznej (dalej: „Przedsiębiorstwo Energetyczne” lub
    „Zakład Energetyczny”), z którym Spółka ma podpisane umowy kompleksowe na sprzedaż
    i dystrybucję energii elektrycznej, tj. umowy o których mowa w 2 pkt 35a ustawy o OZE. W
    zaświadczeniach, o których mowa powyżej Zakład Energetyczny potwierdził również status
    Spółki jako prosumenta energii odnawialnej w rozumieniu art. 2 pkt 27a ustawy o OZE
    (dalej: „Prosument”).
    Jak już wskazano powyżej Spółka dokonała montażu (a następnie podłączenia do sieci
    elektroenergetycznej) Instalacji na nieruchomościach Spółki. Dzięki opisanym
    Mikroinstalacjom Spółka uzyskuje więc energię elektryczną wykorzystywaną następnie w
    prowadzonej działalności gospodarczej opodatkowanej VAT. Spółka jest odbiorcą
    końcowym, tj. odbiorcą dokonującym zakupu paliw lub energii na własny użytek w
    rozumieniu art. 3 pkt 13a ustawy Prawo energetyczne.
    W związku z uruchomieniem Instalacji na obiektach należących do Spółki, a następnie jej
    przyłączeniem do sieci elektroenergetycznej Zakładu Energetycznego oraz wytwarzaniem
    za pośrednictwem Instalacji energii elektrycznej, która jest wprowadzana do sieci
    dystrybucyjnej elektroenergetycznej Zakładu Energetycznego, Spółka jako Prosument
    rozlicza się obecnie z Zakładem Energetycznym z energii elektrycznej pobranej, ale
    również energii elektrycznej wprowadzonej do sieci elektroenergetycznej.
    W zakresie części Instalacji Wnioskodawcy, których dotyczy niniejszy wniosek rozliczenie
    to (rozliczenie z Zakładem Energetycznym) następuje w systemie tzw. „net billingu” w
    rozumieniu przepisów ustawy o OZE. W związku z powyższym wytworzona w Instalacjach
    energia elektryczna, która następnie jest odprowadzona do sieci Zakładu Energetycznego,
    jest rozliczana pomiędzy Wnioskodawcą, a Zakładem Energetycznym w ramach tzw. „net-
    billingu”, o którym mowa w art. 4 ust. 1 a pkt 2 ustawy o OZE, tj. na zasadach właściwych
    dla instalacji odnawialnego źródła energii, której przyłączenie do sieci
    elektroenergetycznej i wprowadzenie z niej energii elektrycznej do sieci dystrybucyjnej
    elektroenergetycznej po raz pierwszy nastąpiło po 31 marca 2022 r.
    Jednocześnie Wnioskodawca zaznacza, iż niniejszy wniosek dotyczy wyłącznie skutków
    podatkowych rozliczeń pomiędzy Wnioskodawcą, a Zakładem Energetycznym związanych
    z przekazywaniem energii elektrycznej do sieci Zakładu Energetycznego produkowanej
    przez Instalacje rozliczane w systemie net-billing, nie dotyczy zaś Instalacji objętych innym
    systemem rozliczeń (którym na dzień złożenia wniosku jest net-metering).
    We wskazanych umowach kompleksowych zawartych z Zakładem Energetycznym brak
    jest postanowień dotyczących dokumentowania przez Spółkę za pomocą faktur VAT
    dostaw wytworzonej z udziałem Instalacji energii elektrycznej oraz kwestii ewentualnych
    terminów płatności potencjalnych należności z tego tytułu, jak również innych zasad
    dotyczących wzajemnego rozliczania związanego z tą wytwarzaną energią elektryczną i
    systemem tzw. „net-billingu”.
    Wobec braku szczegółowych postanowień umów kompleksowych odnoszących się do
    zasad rozliczania energii elektrycznej wytworzonej przez Wnioskodawcę i wprowadzonej
    do sieci Zakładu energetycznego rozliczenie to następuje na zasadach określonych w
    ustawie o OZE z uwzględnieniem praktyki rozliczeń stosowanej przez Zakład Energetyczny.
    Zgodnie z art. 4c ust. 1 ustawy o OZE rozliczenia Prosumenta ze sprzedawcą oparte są o
    konto prosumenta, które służy ewidencjonowaniu ilości energii elektrycznej pobranej i
    wprowadzonej przez Prosumenta oraz wartości energii elektrycznej wprowadzonej do
    sieci elektroenergetycznej wobec wartości energii elektrycznej pobranej z tej sieci przez
    Prosumenta w celu jej zużycia na potrzeby własne w oparciu o ustalone dla każdego
    okresu saldowania salda dodatnie, salda ujemne lub zbilansowanie. I dalej, saldowanie

    dokonywane jest odrębnie dla każdego okresu bilansowania, tj. oddzielnie dla każdej
    godziny doby. Zatem każda zakończona godzina doby podlega saldowaniu ilościowemu, w
    rezultacie czego mogą powstać salda dodatnie, salda ujemne lub zbilansowanie.
    Okres zbilansowany, w myśl art. 4 ust. 3a ustawy o OZE, oznacza saldo 0.
    Z kolei saldo dodatnie to sytuacja, gdy występuje wartość nadwyżki energii elektrycznej
    pobranej nad wprowadzoną do sieci elektroenergetycznej przez Prosumenta.
    Wartość tę ustala się, jako iloczyn ilości energii elektrycznej wynikający z salda dodatniego
    oraz ceny sprzedaży energii elektrycznej uwzględniającej obowiązkowe obciążenia
    podatkowe (brutto) stosowanej w rozliczeniach pomiędzy sprzedawcą i Prosumentem dla
    danego okresu rozliczenia niezbilansowania (art. 4c ust. 3 ustawy o OZE).
    Saldo ujemne oznacza wartość nadwyżki energii elektrycznej wprowadzonej nad pobraną
    z sieci elektroenergetycznej przez Prosumenta. Wartość tę ustala się, jako iloczyn ilości
    energii elektrycznej wynikający z salda ujemnego oraz rynkowej ceny energii elektrycznej
    dla każdego okresu rozliczenia.
    Jak wynika z art. 4b ustawy o OZE, w przypadku prosumenta energii odnawialnej lub
    prosumenta zbiorowego energii odnawialnej, który po raz pierwszy wytworzył energię
    elektryczną w instalacji odnawialnego źródła energii i wprowadził ją do sieci dystrybucyjnej
    elektroenergetycznej do dnia 30 czerwca 2024 r., wartość energii elektrycznej j, o której
    mowa w art. 4 ust. 1a pkt 2, jest wyznaczana dla każdego miesiąca kalendarzowego i
    stanowi iloczyn:
    1) sumy ilości energii elektrycznej wprowadzonej do sieci dystrybucyjnej
      elektroenergetycznej przez prosumenta energii odnawialnej lub prosumenta
      zbiorowego energii odnawialnej w poszczególnych okresach rozliczania
      niezbilansowania (t) składających się na dany miesiąc kalendarzowy, oznaczonej w art.
      4 ust. 2b symbolem Eb (t) przyjmującym wartości ujemne;
    2) rynkowej miesięcznej ceny energii elektrycznej, o której mowa w ust. 6, wyznaczonej
      dla danego miesiąca kalendarzowego.
    Szczegółowy sposób wyznaczania ceny rynkowej energii elektrycznej został uregulowany
    w art. 4b ust. 6 i 7 ustawy o OZE.
    Natomiast w przypadku prosumenta, który po raz pierwszy wytworzył energię elektryczną
    w instalacji odnawialnego źródła energii i wprowadził ją do sieci dystrybucyjnej
    elektroenergetycznej od dnia 1 lipca 2024 r., przy ustaleniu wartości energii elektrycznej
    będą brane rynkowe ceny energii elektrycznej dla każdego okresu rozliczenia
    niezbilansowania, tj. dla każdej godziny doby będzie odrębnie ustalana cena energii
    elektrycznej (art. 4b ust. 2, 4 i 5 ustawy o OZE).
    Drugim etapem funkcjonowania systemu net-billing jest rozliczenie różnicy wartości
    energii wprowadzonej do sieci elektroenergetycznej przez Prosumenta oraz energii
    elektrycznej pobranej z sieci przez Prosumenta. Rozliczenie oparte jest o wyliczenie
    wartości sald dla okresów niezbilansowanych, tj. wszystkich godzin dób, dla których saldo
    było dodatnie lub ujemne.
    Rozliczenie różnicy wartości może spowodować:
        zobowiązanie Prosumenta wobec Sprzedawcy (art. 4 ust. 3a i art. 4c ust. 3 ustawy o
        OZE), gdy suma wartości sald dodatnich będzie większa nad sumą sald ujemnych;
        powstanie depozytu prosumenckiego, gdy suma wartości sald ujemnych będzie
        większa nad sumą sald dodatnich. Celem depozytu jest pomniejszanie
        zobowiązania Prosumenta w następnych okresach rozliczeniowych (art. 4c ust. 1, 2
        i 4 ustawy o OZE).

    Pomniejszenie zobowiązań Prosumenta następuje poprzez zmniejszanie zobowiązania
    wobec Sprzedawcy w kolejnych okresach rozliczeniowych, w których występuje nadwyżka
    sum wartości sald dodatnich nad sumą sald ujemnych.
    Kwota depozytu może być rozliczona przez okres kolejnych 12 miesięcy od dnia
    przypisania danej kwoty jako depozyt prosumencki na koncie Prosumenta (art. 4c ust. 5
    ustawy o OZE).
    Po upływie 12 miesięcy od dnia przypisania danej kwoty środków do depozytu
    prosumenckiego niewykorzystane środki w części stanowiącej nie więcej niż 20% wartości
    energii elektrycznej wprowadzonej w danym miesiącu kalendarzowym stanowią nadpłatę,
    którą Sprzedawca zwraca w terminie nie dłuższym niż do końca 13 miesiąca
    następującego po danym miesiącu, w którym powstał ten depozyt (art. 4 ust. 11 pkt 2
    ustawy o OZE).
    Zgodnie z art. 4 ustawy o OZE to sprzedawca dokonuje rozliczenia ilości energii
    elektrycznej wprowadzonej do sieci dystrybucyjnej elektroenergetycznej wobec ilości
    energii elektrycznej pobranej z tej sieci w celu jej zużycia na potrzeby własne przez
    prosumenta energii odnawialnej wytwarzającego energię elektryczną w mikroinstalacji.
    Kolejno sprzedawca przygotowane rozliczenie sprzedaży energii elektrycznej i świadczenie
    usługi dystrybucji przesyła w formie faktury Prosumentowi.
    Jak wskazano powyżej, umowa kompleksowa zawarta pomiędzy Zakładem Energetycznym
    a Spółką reguluje wyłącznie zasady rozliczania energii pobranej przez Spółkę. Umowa
    przewiduje m.in. miesięczne okresy rozliczeniowe z tytułu rozliczenia energii pobranej
    przez Spółkę.
    W umowie kompleksowej brak jest postanowień dotyczących dokumentowania przez
    Spółkę za pomocą faktur VAT dostaw wytworzonej z udziałem Instalacji energii
    elektrycznej oraz kwestii ewentualnych terminów płatności potencjalnych należności z
    tego tytułu, jak również innych zasad dotyczących wzajemnego rozliczania związanego z tą
    wytwarzaną energią elektryczną i systemem tzw. „net-billingu”.
    Wobec braku postanowień umownych w zakresie rozliczenia dostaw wytworzonej z
    udziałem Instalacji, rozliczenie pomiędzy Spółką a Zakładem Energetycznym odbywa się w
    oparciu o model rozliczeń stosowany przez Zakład Energetyczny polegający na określeniu
    danych niezbędnych do rozliczenia wartości energii wprowadzonej do sieci przez Spółkę
    na fakturze dokumentującej dostawę energii elektrycznej przez Zakład Energetyczny na
    rzecz Spółki.
    Faktura wystawiona przez Zakład Energetyczny zawiera informacje o wartości sumy
    godzinowych sald dodatnich oraz wartości sumy godzinowych sald ujemnych dla danego
    miesięcznego okresu rozliczeniowego.
    Suma godzinowych sald ujemnych w danym miesięcznym okresie rozliczeniowym zasila
    depozyt prosumenta w ramach konta Spółki.
    Suma godzinowych sald dodatnich stanowi postawę do ustalenia wynagrodzenia Zakładu
    Energetycznego z tytułu energii elektrycznej pobranej przez Spółkę.
    Wartość zobowiązania Spółki wobec Zakładu Energetycznego z tytułu energii pobranej jest
    regulowana poprzez potrącenie określonej kwoty z depozytu prosumenta. Wartość kwoty
    potrącanej z depozytu prosumenta może, ale nie musi odpowiadać wartości sumy
    godzinowych sald ujemnych w danym okresie rozliczeniowym, którego dotyczy faktura.
    Przedmiotem potrącenia może być zatem niższa kwota niż suma godzinowych sald
    ujemnych w danym miesięcznym okresie rozliczeniowym, którego dotycz faktura
    wystawiona przez Zakład Energetyczny.
    Faktura określa termin płatności na rzecz Zakładu Energetycznego za zobowiązanie Spółki
    z tytułu energii pobranej pomniejszone o wartość kwoty potrąconej z depozytu
    prosumenta.

    Z chwilą upływu terminu płatności określonego na fakturze dochodzi do potrącenia
    wierzytelności Spółki z tytułu energii wprowadzonej z wierzytelnością Zakładu
    Energetycznego z tytułu energii pobranej przez Spółkę.
    Umowa kompleksowa łącząca Spółkę z Zakładem Energetycznym nie przewiduje
    możliwości rozliczenia wartości energii wprowadzonej do sieci w inny sposób niż
    przeznaczenie wartości tej energii zaewidencjonowanej na depozycie prosumenckim na
    rozliczenie zobowiązań Spółki wobec Zakładu Energetycznego (ewentualnie zwrot
    środków w przypadku niewykorzystania przez 12 miesięcy od dnia przypisania na
    zasadach określonych w art. 4c ust. 5 i 6 ustawy o OZE).
    Pytania
    1) Czy wprowadzanie przez Wnioskodawcę energii elektrycznej do sieci, w przypadku
      rozliczenia w systemie net-billing stanowi czynność podlegającą opodatkowaniu VAT?
    2) W którym momencie powstaje obowiązek podatkowy z tytułu wprowadzania energii
      elektrycznej do sieci w systemie net-billing?
    3) Co stanowi podstawę opodatkowania przy wprowadzaniu energii elektrycznej do sieci
      w systemie net-billing?
    4) W jakim terminie Wnioskodawca powinien wystawić fakturę, dokumentującą
      wprowadzenie energii elektrycznej do sieci w systemie net-billing?
    5) Czy wprowadzenie energii elektrycznej do sieci w systemie net-billing skutkuje
      powstaniem po stronie Spółki przychodu podatkowego na gruncie podatku
      dochodowego od osób prawnych (CIT)?
    6) W przypadku uznania, że wprowadzenie energii elektrycznej do sieci w systemie net-
      billing skutkuje powstaniem po stronie Spółki przychody podatkowego, w jakiej dacie
      powstaje przychód podatkowy na gruncie podatku CIT?
    7) Czy wydatki na zakup energii elektrycznej rozliczone za pośrednictwem depozytu
      prosumenckiego stanowią dla Wnioskodawcy koszt uzyskania przychodu?
    Przedmiotem niniejszej interpretacji jest

## Ocena stanowiska

Wnioskodawcy w zakresie
    pytań nr 5,6,7 dotyczących podatku dochodowego od osób prawnych. Natomiast w
    zakresie pytań nr 1,2,3,4 dotyczących podatku od towarów i usług wniosek zostanie
    rozpatrzony odrębnie.
    Państwa stanowisko w sprawie
    Ad 5
    Zgodnie z art. 12 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od
    osób prawnych (dalej: „ustawa o CIT”), przychodami, z zastrzeżeniem ust. 3 i 4 oraz art. 14,
    są w szczególności otrzymane pieniądze, wartości pieniężne, w tym również różnice
    kursowe.
    Z kolei w art. 12 ust. 3 ustawy o CIT wskazano, że za przychody związane z działalnością
    gospodarczą i z działami specjalnymi produkcji rolnej, osiągnięte w roku podatkowym, a
    także za przychody uzyskane z zysków kapitałowych, z wyłączeniem przychodów, o
    których mowa w art. 7b ust. 1 pkt 1, uważa się także należne przychody, choćby nie
    zostały jeszcze faktycznie otrzymane, po wyłączeniu wartości zwróconych towarów,
    udzielonych bonifikat i skont.
    W tym miejscu wymaga podkreślenia, iż przepisy ustawy o podatku dochodowym od osób
    fizycznych w art. 2 ust. 1 pkt 9 stanowią, iż przepisów tej ustawy nie stosuje się do
    „przychodów wynikających z rozliczeń energii wytworzonej przez prosumenta energii
    odnawialnej, prosumenta zbiorowego energii odnawialnej i prosumenta wirtualnego
    energii odnawialnej, o których mowa w art. 4 ust. 11 pkt 2 ustawy z dnia 20 lutego 2015 r.
    o odnawialnych źródłach energii”.

    Analogiczny zapis nie znalazł odzwierciedlenia w ustawie o CIT, ani też nie uwzględniono
    żadnego wyłączenia tego rodzaju przychodów od opodatkowania w art. 12 ust. 4 ustawy o
    CIT, który definiuje czego do przychodów nie zaliczamy, ani też w art. 17 ustawy o CIT,
    który traktuje o przychodach zwolnionych.
    Brak wprowadzenia do ustawy o CIT przepisu wyłączającego z opodatkowania przychody
    wynikające z rozliczeń energii wytworzonej przez Prosumenta wynika z faktu, iż wyłączenie
    takie w zakresie podatku dochodowego od osób prawnych ustawodawca umieścił w
    ustawie o OZE.
    Mianowicie art. 4 ust. 12 ustawy o OZE wskazuje, że nadwyżka ilości energii elektrycznej, o
    której mowa w ust. 11, nie stanowi przychodu w rozumieniu ustawy z dnia 15 lutego 1992
    r. o podatku dochodowym od osób prawnych. Z kolei ust. 11 w pkt 2 ustawy o OZE
    odwołuje się właśnie do tzw. depozytu opisanego w stanie faktycznym, a konkretnie
    wartości tegoż depozytu.
    Mając powyższe na uwadze należy stwierdzić, że nadwyżka ilości energii elektrycznej (tzw.
    depozyt) wyrażona na fakturze Zakładu Energetycznego wartościowo nie stanowi
    przychodu w rozumieniu ustawy o CIT. Z uwagi na powyższe, Spółka stoi na stanowisku, iż
    w związku z wprowadzeniem do sieci energii (nadwyżki energii) powstałej w wyniku
    korzystania z instalacji fotowoltaicznej, nie powstaje po jej stronie przychód podatkowy.
    Zaznaczyć przy tym należy, że art. 4 ust. 11 i 12 ustawy o OZE stanowią przykład
    wprowadzenia przepisów prawa podatkowego zawartych w ustawie poświęconej innym
    zagadnieniom. Nie pozbawia to jednak tych przepisów i tej ustawy przymiotu przepisów
    /ustawy podatkowej w rozumieniu art. 3 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. -
    Ordynacja podatkowa. Jak wskazuje bowiem w wyroku z 15 stycznia 2020 r., sygn. akt II
    FSK 345/18, NSA: "Pod pojęciem prawa podatkowego należy więc rozumieć wszelkie
    normy prawne, które regulują elementy konstrukcyjne, tj. podmiotowe i przedmiotowe
    podatku, zatem także normy prawne nieznajdujące się w ustawach podatkowych". W
    orzecznictwie wskazuje się, że jeżeli przepis ustawy reguluje elementy konstrukcyjne
    podatku, to nie można odmówić mu przymiotu przepisu prawa podatkowego, nawet jeżeli
    byłby on jedynym tego rodzaju przepisem ustawy - vide: wyrok Naczelnego Sądu
    Administracyjnego z 29 czerwca 2022 r., sygn. akt I GSK 2595/18. W orzeczeniu
    podkreślono również, że ustawa, w której ów przepis jest zamieszczony spełnia bowiem w
    tym zakresie kryterium ustawy podatkowej.
    W tym zakresie pośrednio wypowiadało się orzecznictwo kwestionując konsekwentnie
    stanowisko organów podatkowych zmierzające do pominięcia jednoznacznej regulacji z
    art. 4 ust. 12 UOZE (por. wyrok WSA w Szczecinie z 20.06.2024 r., I SA/Sz 116/24 oraz
    wyrok WSA w Szczecinie z 8.05.2024 r„ I SA/Sz 117/24).
    Ad 6
    W przypadku uznania przez organ, że wprowadzenie energii elektrycznej do sieci w
    systemie net- billing skutkuje powstaniem po stronie Spółki przychody podatkowego na
    gruncie podatku CIT, przychód ten w ocenie Spółki powstaje w ostatnim dniu
    miesięcznego okresu rozliczeniowego, w którym Spółka wprowadziła energię elektryczną
    do sieci w ramach systemu net-billingu.
    Zgodnie z art. 12 ust. 3 ustawy o CIT za przychody związane z działalnością gospodarczą i z
    działami specjalnymi produkcji rolnej, osiągnięte w roku podatkowym, a także za
    przychody uzyskane z zysków kapitałowych, z wyłączeniem przychodów, o których mowa
    w art. 7b ust. 1 pkt 1, uważa się także należne przychody, choćby nie zostały jeszcze
    faktycznie otrzymane, po wyłączeniu wartości zwróconych towarów, udzielonych bonifikat
    i skont.

    W myśl art. 12 ust. 3a ustawy o CIT za datę powstania przychodu, o którym mowa w ust. 3,
    uważa się, z zastrzeżeniem ust. 3c-3g oraz 3j-3m, dzień wydania rzeczy, zbycia prawa
    majątkowego lub wykonania usługi, albo częściowego wykonania usługi, nie później niż
    dzień:
    1) wystawienia faktury albo
    2) uregulowania należności.
    Zgodnie z art. 12 ust. 3c ustawy o CIT jeżeli strony ustalą, iż usługa jest rozliczana w
    okresach rozliczeniowych, za datę powstania przychodu uznaje się ostatni dzień okresu
    rozliczeniowego określonego w umowie lub na wystawionej fakturze, nie rzadziej niż raz w
    roku.
    Z kolei w myśl art. 12 ust. 3d ustawy o CIT przepis ust. 3c stosuje się odpowiednio do
    dostawy energii elektrycznej, cieplnej oraz gazu przewodowego.
    Umowa kompleksowa zawarta pomiędzy Zakładem Energetycznym a Spółką reguluje
    zasady rozliczania energii pobranej przez Spółkę, dla której zostały ustalone miesięczne
    okresy rozliczeniowe. Umowa kompleksowa nie określa zasad rozliczenia wynagrodzenia
    Spółki z tytułu energii wprowadzonej, jednak praktyka przyjęta przez Zakład Energetyczny,
    akceptowana przez Spółkę, zakłada że informacja o ilości oraz wartości energii
    wprowadzonej przez Spółkę do sieci energetycznej w ramach systemu net-billing jest
    podawana na fakturach wystawianych przez Zakład Energetyczny również za okresy
    miesięczne.
    W związku z powyższym w przypadku uznania przez organ, że wprowadzenie energii
    elektrycznej do sieci w systemie net-billing skutkuje powstaniem po stronie Spółki
    przychody podatkowego, uwzględniając przyjęcie praktyki rozliczania tej energii w
    miesięcznych okresach rozliczeniowych, przychód podatkowy na gruncie podatku CIT
    powstanie w ostatnim dniu danego miesiąca, w którym energia była wprowadzana.
    Ad 7
    Zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy o CIT, kosztami uzyskania przychodów są koszty
    poniesione w celu osiągnięcia przychodów lub w celu zachowania albo zabezpieczenia
    źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 16 tej ustawy. W świetle
    powołanej regulacji, wszelkie wydatki, które potencjalnie zmierzają do uzyskania,
    zwiększenia, zachowania lub zabezpieczenia przychodów podatnika, z zasady powinny być
    uwzględniane przy ustalaniu podstawy opodatkowania jako koszty uzyskania przychodów.
    W świetle powyższego uznać należy, że aby wydatek poniesiony przez podatnika stanowił
    dla niego koszt uzyskania przychodu, muszą być spełnione następujące warunki:
    1) został poniesiony przez podatnika, tj. w ostatecznym rozrachunku musi on zostać
      pokryty z zasobów majątkowych podatnika (nie stanowią kosztu uzyskania przychodu
      podatnika wydatki, które zostały poniesione na działalność podatnika przez osoby
      inne niż podatnik),
    2) jest definitywny (rzeczywisty), tj. wartość poniesionego wydatku nie została
      podatnikowi w jakikolwiek sposób zwrócona,
    3) pozostaje w związku z prowadzoną przez podatnika działalnością gospodarczą,
    4) poniesiony został w celu uzyskania, zachowania lub zabezpieczenia przychodów lub
      może mieć wpływ na wielkość osiągniętych przychodów,
    5) został właściwie udokumentowany,
    6) nie może znajdować się w grupie wydatków, których zgodnie z art. 16 ust. 1 ustawy o
      CIT nie uważa się za koszty uzyskania przychodów.
    Na mocy powołanej regulacji, podatnik ma prawo do odliczenia dla celów podatkowych
    wszelkich wydatków, pod warunkiem, że nie zostały one wymienione w art. 16 ust. 1

    ustawy CIT oraz że wykaże ich związek z prowadzoną działalnością, a ich poniesienie
    przynajmniej potencjalnie może mieć wpływ na możliwość powstania przychodu. Przepis
    ten konstytuuje więc zasadę, stosownie do której pomiędzy kosztem podatkowym oraz
    przychodami podatnika musi wystąpić związek przyczynowo skutkowy, a przynajmniej
    zamiar pozytywnego przełożenia się wydatku na przychody.
    Wydatki ponoszone przez Wnioskodawcę na zakup energii elektrycznej zarówno w części
    pokrytej ze środków obrotowych, jak również pokryte depozytem prosumenckim spełniają
    warunki pozwalające na zakwalifikowanie ich jako kosztu uzyskania przychodu.
    W pierwszej kolejności należy zauważyć, że energia elektryczna jest Spółce niezbędna do
    prowadzenia działalności gospodarczej ze względu na zasilanie tą energią urządzeń i
    instalacji służących podstawowemu przedmiotowi działalności tj. dostarczaniu wody.
    Wydatki na zakup energii służą zatem niewątpliwie zarówno osiąganiu przychodów, jak
    również zachowaniu ich źródła.
    Samo poniesienie wydatków w zakresie kosztów nabycia energii elektrycznej zostało
    również należycie udokumentowane. Obowiązek zapłaty wynagrodzenia za energię
    elektryczną pobraną wynika jednoznacznie z treści umowny łączącej Wnioskodawcę z
    Zakładem Energetycznym. Obciążenie Spółki kosztami zakupu energii zostało
    udokumentowane fakturą VAT. Natomiast zapłata następuje za pośrednictwem rachunku
    płatniczego oraz poprzez rozliczenie za pośrednictwem depozytu prosumenta.
    Wydatki poniesione z tytułu zapłaty wynagrodzenia Zakładu Energetycznego za nabycie
    energii elektrycznej mają również definitywnych charakter. Zapłacone przez
    Wnioskodawcę wynagrodzenie jest przyjmowane przez Zakład Energetyczny i nie podlega
    zwrotowi niezależnie od tego czy zapłata nastąpiła ze środków obrotowych Spółki czy
    została pokryta za pośrednictwem depozytu prosumenta.
    Dla ostatecznego potwierdzenia możliwości zakwalifikowania poniesionych przez
    Wnioskodawcę wydatków na zakup energii elektrycznej do kosztów uzyskania przychodów
    pozostaje ustalenie, że pokrycie kosztów nabytej energii elektrycznej za pośrednictwem
    depozytu prosumenta nie znajduje się w grupie wydatków wymienionych w art. 16 ust. 1
    ustawy o CIT.
    Zgodnie ze stanowiskiem przedstawionym powyżej (ad. 5) w związku z wprowadzeniem
    do sieci energii (nadwyżki energii) powstałej w wyniku korzystania z instalacji
    fotowoltaicznej, Spółka nie osiąga przychodu podatkowego w związku z wyłączeniem
    zwartym w art. 4 ust. 12 ustawy o OZE.
    W związku z powyższym warto zwrócić uwagę, że w art. 16 ust. 1 pkt 58 ustawy o CIT
    ustawodawca przewidział, że w określonych w tym przepisie przypadkach zwolnienie z
    opodatkowania przychodu skutkuje tym, że koszty pokryte zwolnionymi przychodami nie
    są uważane za koszty uzyskania przychodów.
    Przypadki określone w 16 ust. 1 pkt 58 ustawy o CIT to przychody zwolnione na podstawie
    17 ust. 1 pkt 14a, 23, 24, 42, 47, 48, 52, 53, 54a, 55, 56, 56b i 59 ustawy o CIT.
    Art. 16 ust 1 pkt 58 ustawy o CIT nie odwołuje się zatem do przychodów wyłączonych z
    opodatkowania na podstawie art. 4 ust. 12 ustawy o OZE.
    Mając na uwadze powyższe, należy dojść do wniosku, że wydatki poniesione na nabycie
    energii elektrycznej pokryte za pośrednictwem depozytu prosumenckiego nie znajdują się
    w grupie wydatków, których zgodnie z art. 16 ust. 1 ustawy o CIT nie uważa się za koszty
    uzyskania przychodów. Do opisanych wyżej wydatków nie znajdzie w szczególności
    zastosowania wyłączenie, o którym mowa w art. 16 ust. 1 pkt 58 ustawy o CIT.
    W konsekwencji, na gruncie przedstawionego stanu faktycznego zostały spełnione
    wszystkie przesłanki warunkujące zaliczenie przez Wnioskodawcę kosztów nabycia energii
    elektrycznej pokrytej za pośrednictwem depozytu prosumenta do kosztów uzyskania
    przychodów.

    Ocena stanowiska
    Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku w zakresie:
        przyjęcia, że nadwyżka ilości energii elektrycznej (tzw. depozyt) wyrażona na
        fakturze Zakładu Energetycznego wartościowo nie stanowi przychodu
        podatkowego w rozumieniu ustawy o CIT - jest prawidłowe;
        przyjęcia, że w związku z wprowadzeniem do sieci energii (nadwyżki energii)
        powstałej w wyniku korzystania z instalacji fotowoltaicznej, nie powstaje po stronie
        Spółki przychód podatkowy - jest nieprawidłowe.
        ustalenia momentu powstania przychodu podatkowego w związku z
        wprowadzeniem do sieci energii (nadwyżki energii) - jest prawidłowe;
        możliwości zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów wydatków na zakup
        energii elektrycznej rozliczonych za pośrednictwem depozytu prosumenckiego - jest
        nieprawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 7 ust. 1 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób
    prawnych (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 278 ze zm., dalej: „ustawa CIT”):
      Przedmiotem opodatkowania podatkiem dochodowym jest dochód stanowiący sumę
      dochodu osiągniętego z zysków kapitałowych oraz dochodu osiągniętego z innych
      źródeł przychodów. W przypadkach, o których mowa w art. 21, art. 22 i art. 24b,
      przedmiotem opodatkowania jest przychód.
    Stosownie do art. 12 ust. 1 pkt 1 ustawy o CIT:
      Przychodami, z zastrzeżeniem ust. 3 i 4 oraz art. 14, są w szczególności otrzymane
      pieniądze, wartości pieniężne, w tym również różnice kursowe.
    Jednocześnie jak wynika z art. 12 ust. 3 ustawy o CIT:
      Za przychody związane z działalnością gospodarczą i z działami specjalnymi produkcji
      rolnej, osiągnięte w roku podatkowym, a także za przychody uzyskane z zysków
      kapitałowych, z wyłączeniem przychodów, o których mowa w art. 7b ust. 1 pkt 1,
      uważa się także należne przychody, choćby nie zostały jeszcze faktycznie otrzymane,
      po wyłączeniu wartości zwróconych towarów, udzielonych bonifikat i skont.
    Literalna wykładnia powołanych powyżej przepisów prowadzi do wniosku, że do
    przychodów podatkowych zalicza się tylko takie przychody, które w danym momencie są
    trwałe, definitywne i bezwarunkowe.
    W konsekwencji, do przychodów podatkowych, podatnik powinien zaliczyć tylko takie
    przychody, które są mu należne. Nie będą to zatem jakiekolwiek przychody, lecz
    przychody, w stosunku do których podatnikowi przysługiwać będzie prawo do ich
    otrzymania i które stanowić będą jego trwałe przysporzenie majątkowe. Co do zasady
    więc, o zaliczeniu danego przysporzenia majątkowego do przychodów danej osoby
    prawnej decyduje definitywny charakter tego przysporzenia w tym sensie, że w sposób
    ostateczny faktycznie powiększa ono aktywa podatnika, a więc takie którymi może on
    rozporządzać jak właściciel.
    Ponadto, opierając się na orzecznictwie, jak i wypowiedziach przedstawicieli doktryny
    prawa podatkowego stwierdzić należy, iż do powstania przychodu podatkowego
    konieczne jest, aby kumulatywnie wystąpiły poniższe przesłanki:
    1) dane przysporzenie ostatecznie, trwale i definitywnie powiększa majątek podatnika;
    2) podatnik może danym przysporzeniem swobodnie dysponować, oraz

    3) przysporzenie nie znajduje się na liście wyłączeń przewidzianych w ustawie o CIT.
    Regulacje dotyczące zasad wykorzystania instalacji fotowoltaicznych regulują przepisy
    ustawy z dnia 20 lutego 2015 r. o odnawialnych źródłach energii (t. j. Dz.U. z 2024 r. poz.
    1361 ze zm.; dalej: „ustawa o OZE”).
    Zgodnie z art. 2 pkt 19 i pkt 27a ustawy o OZE:
      Użyte w ustawie określenia oznaczają:
      19) mikroinstalacja - instalację odnawialnego źródła energii o łącznej mocy
      zainstalowanej elektrycznej nie większej niż 50 kW, przyłączoną do sieci
      elektroenergetycznej o napięciu znamionowym niższym niż 110 kV albo o mocy
      osiągalnej cieplnej w skojarzeniu nie większej niż 150 kW, w której łączna moc
      zainstalowana elektryczna jest nie większa niż 50 kW.
      27a) prosument energii odnawialnej - odbiorcę końcowego wytwarzającego energię
      elektryczną wyłącznie z odnawialnych źródeł energii na własne potrzeby w
      mikroinstalacji, pod warunkiem że w przypadku odbiorcy końcowego niebędącego
      odbiorcą energii elektrycznej w gospodarstwie domowym, nie stanowi to przedmiotu
      przeważającej działalności gospodarczej określonej zgodnie z przepisami wydanymi na
      podstawie art. 40 ust. 2 ustawy z dnia 29 czerwca 1995 r. o statystyce publicznej (Dz.U.
      z 2022 r. poz. 459 i 830).
    Stosownie do art. 4 ust. 1 ustawy o OZE:
      Sprzedawca, o którym mowa w art. 40 ust. 1a, dokonuje rozliczenia ilości energii
      elektrycznej wprowadzonej do sieci dystrybucyjnej elektroenergetycznej wobec ilości
      energii elektrycznej pobranej z tej sieci w celu jej zużycia na potrzeby własne przez
      prosumenta energii odnawialnej wytwarzającego energię elektryczną w mikroinstalacji
      o łącznej mocy zainstalowanej elektrycznej:
      1) większej niż 10 kW - w stosunku ilościowym 1 do 0,7;
      2) nie większej niż 10 kW - w stosunku ilościowym 1 do 0,8.
    W myśl art. 4 ust. 1a pkt 2 ustawy o OZE:
      Sprzedawca, o którym mowa w art. 40 ust. 1a, dokonuje rozliczenia wartości energii
      elektrycznej wprowadzonej do sieci dystrybucyjnej elektroenergetycznej od 1 lipca
      2022 r. przez prosumenta energii odnawialnej, prosumenta zbiorowego energii
      odnawialnej lub prosumenta wirtualnego energii odnawialnej, wytwarzającego energię
      elektryczną w instalacji odnawialnego źródła energii, której przyłączenie do sieci
      elektroenergetycznej i wprowadzenie z niej energii elektrycznej do sieci dystrybucyjnej
      elektroenergetycznej po raz pierwszy nastąpiło po 31 marca 2022 r., z wyłączeniem
      mikroinstalacji przyłączonych do sieci dystrybucyjnej elektroenergetycznej zgodnie z
      art. 4d ust. 2-11, wobec wartości energii elektrycznej pobranej z tej sieci w celu jej
      zużycia na potrzeby własne.
    Zgodnie z art. 40 ust. 1 i 1a ustawy o OZE:
      1. Obowiązek zakupu energii elektrycznej, o którym mowa w art. 41 ust. 1, art. 42 ust.
      1, art. 70c ust. 2 oraz art. 92 ust. 1, wykonuje wyznaczony przez Prezesa URE
      sprzedawca energii elektrycznej, zwany dalej „sprzedawcą zobowiązanym”, na
      podstawie umowy, o której mowa w art. 5 ustawy - Prawo energetyczne.
      1a. Sprzedawca zobowiązany, o którym mowa w art. 40 ust. 1, ma obowiązek dokonać
      rozliczenia, o którym mowa w art. 4 ust. 1-3 oraz w art. 38c ust. 3, chyba że rozliczenia
      dokonuje sprzedawca wybrany przez prosumenta energii odnawialnej, prosumenta
      zbiorowego energii odnawialnej lub prosumenta wirtualnego energii odnawialnej lub
      spółdzielnię energetyczną, na podstawie umowy kompleksowej lub umowy sprzedaży.
    Jak stanowi art. 4 ust. 2 pkt 1 ustawy o OZE:

      Rozliczenia, o którym mowa w ust. 1 i 1a, w odniesieniu do prosumenta energii
      odnawialnej - dokonuje się z uwzględnieniem zasad, o których mowa w ust. 2a-2d, na
      podstawie wskazań układu pomiarowo-rozliczeniowego dokonującego pomiaru ilości
      energii elektrycznej w punkcie poboru energii prosumenta energii odnawialnej.
    Szczegółowy sposób rozliczania prosumenta z udostępnionej energii regulują przepisy art.
    4 ust. 2a - 7 ustawy o odnawialnych źródłach energii.
    Zgodnie z art. 4 ust. 11 ustawy o OZE:
      W przypadku gdy:
      1) prosument energii odnawialnej w ramach rozliczenia, o którym mowa w ust. 1, nie
      odbierze energii elektrycznej wprowadzonej do sieci dystrybucyjnej
      elektroenergetycznej w okresie 12 miesięcy od daty jej wprowadzenia do sieci zgodnie
      z ust. 5, to nieodebraną energią dysponuje sprzedawca, o którym mowa w art. 40 ust.
      1a, w celu pokrycia kosztów rozliczenia, w tym opłat, o których mowa w ust. 4;
      2) prosument energii odnawialnej, prosument zbiorowy energii odnawialnej lub
      prosument wirtualny energii odnawialnej w ramach rozliczenia, o którym mowa w ust.
      1a pkt 2, nie wykorzysta zgromadzonych dla danego miesiąca kalendarzowego
      środków odpowiadających wartości energii elektrycznej wprowadzonej do sieci
      dystrybucyjnej elektroenergetycznej w tym miesiącu w okresie 12 kolejnych miesięcy
      kalendarzowych, to niewykorzystane środki stanowią nadpłatę, która jest zwracana
      prosumentowi energii odnawialnej, prosumentowi zbiorowemu energii odnawialnej
      lub prosumentowi wirtualnemu energii odnawialnej przez sprzedawcę, o którym
      mowa w art. 40 ust. 1a, w terminie nie dłuższym niż do końca 13 miesiąca
      następującego po danym miesiącu. Wysokość zwracanej nadpłaty nie może
      przekroczyć dwudziestu procent wartości energii elektrycznej wprowadzonej do sieci
      w miesiącu kalendarzowym, którego dotyczy zwrot nadpłaty.
    Jak stanowi art. 4 ust. 12 ustawy o OZE:
      Nadwyżka ilości energii elektrycznej, o której mowa w ust. 11, nie stanowi przychodu
      w rozumieniu ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób
      prawnych (Dz.U. z 2022 r. poz. 2587 z późn. zm.).
    Zgodnie z art. 4c ust. 1-6 ustawy o OZE:
      1. Sprzedawca, o którym mowa w art. 40 ust. 1a, w celu prowadzenia rozliczeń, o
      których mowa w art. 4 ust. 1a pkt 2, prowadzi konto dla prosumenta energii
      odnawialnej, prosumenta zbiorowego energii odnawialnej lub prosumenta
      wirtualnego energii odnawialnej, zwane dalej „kontem prosumenta”, na którym
      ewidencjonuje ilości energii elektrycznej i wartości energii elektrycznej, o których
      mowa w art. 4 ust. 1a, oraz wynikającą z nich wartość środków za energię elektryczną
      należną prosumentowi za energię elektryczną wprowadzoną do sieci, zwaną dalej
      „depozytem prosumenckim”.
      2. Depozyt prosumencki przeznaczany jest na rozliczenie zobowiązań prosumenta
      energii odnawialnej, prosumenta zbiorowego energii odnawialnej lub prosumenta
      wirtualnego energii odnawialnej z tytułu zakupu energii elektrycznej od sprzedawcy
      prowadzącego konto prosumenta, o którym mowa w ust. 1.
      3. Zobowiązanie prosumenta energii odnawialnej, prosumenta zbiorowego energii
      odnawialnej lub prosumenta wirtualnego energii odnawialnej, o którym mowa w ust.
      2, określa się dla danego okresu rozliczeniowego jako sumę iloczynów, dla wszystkich
      okresów rozliczania niezbilansowania (t) w okresie rozliczeniowym, ilości energii
      elektrycznej pobranej z sieci dystrybucyjnej elektroenergetycznej przez prosumenta
      energii odnawialnej, prosumenta zbiorowego energii odnawialnej lub prosumenta
      wirtualnego energii odnawialnej, oznaczonej w art. 4 ust. 2b symbolem Eb(t)
      przyjmującym wartość dodatnią, oraz ceny sprzedaży energii elektrycznej

      uwzględniającej obowiązkowe obciążenia podatkowe i fiskalne, stosowanej w
      rozliczeniach pomiędzy sprzedawcą i prosumentem dla tego okresu rozliczenia
      niezbilansowania.
      4. Wartość depozytu prosumenckiego dotycząca danego miesiąca kalendarzowego
      jest ustalana i przyporządkowywana do konta prosumenckiego w kolejnym miesiącu
      kalendarzowym.
      5. Kwota środków stanowiąca depozyt prosumencki może być rozliczana na koncie
      prosumenckim przez 12 miesięcy od dnia przypisania tej kwoty jako depozyt
      prosumencki na koncie prosumenta.
      6. Po upływie 12 miesięcy od dnia przypisania danej kwoty środków do depozytu
      prosumenckiego niewykorzystane lub niezwrócone na podstawie przepisu art. 4 ust.
      11 pkt 2 środki umarza się.
    Odpowiedź na pytanie nr 5
    Państwa wątpliwości budzi kwestia, czy wprowadzenie energii elektrycznej do sieci w
    systemie net-billingu skutkuje powstaniem po stronie Spółki przychodu na gruncie
    podatku dochodowego od osób prawnych.
    Z opisu sprawy wynika, że Spółka dokonała montażu instalacji fotowoltaicznych, które
    mają na celu zmniejszenie kosztów zużycia energii elektrycznej dla wybranych
    nieruchomości należących do Spółki, z zastosowaniem tzw. odnawialnych źródeł energii.
    Instalacje te zostały przyłączone do sieci elektroenergetycznej jako źródła wytwórcze,
    które spełniają wymogi tzw. mikroinstalacji OZE. Dzięki Mikroinstalacjom Spółka uzyskuje
    więc energię elektryczną wykorzystywaną następnie w prowadzonej działalności
    gospodarczej opodatkowanej VAT. Spółka jest odbiorcą końcowym, tj. odbiorcą
    dokonującym zakupu paliw lub energii na własny użytek w rozumieniu art. 3 pkt 13a
    ustawy Prawo energetyczne. W związku z uruchomieniem Instalacji na obiektach
    należących do Spółki, a następnie jej przyłączeniem do sieci elektroenergetycznej Zakładu
    Energetycznego oraz wytwarzaniem za pośrednictwem Instalacji energii elektrycznej,
    która jest wprowadzana do sieci dystrybucyjnej elektroenergetycznej Zakładu
    Energetycznego, Spółka jako Prosument rozlicza się obecnie z Zakładem Energetycznym z
    energii elektrycznej pobranej, ale również energii elektrycznej wprowadzonej do sieci
    elektroenergetycznej.
    W zakresie części Instalacji Wnioskodawcy, których dotyczy niniejszy wniosek rozliczenie
    to (rozliczenie z Zakładem Energetycznym) następuje w systemie tzw. „net billingu” w
    rozumieniu przepisów ustawy o OZE. We wskazanych umowach kompleksowych
    zawartych z Zakładem Energetycznym brak jest postanowień dotyczących
    dokumentowania przez Spółkę za pomocą faktur VAT dostaw wytworzonej z udziałem
    Instalacji energii elektrycznej oraz kwestii ewentualnych terminów płatności potencjalnych
    należności z tego tytułu, jak również innych zasad dotyczących wzajemnego rozliczania
    związanego z tą wytwarzaną energią elektryczną i systemem tzw. „net-billingu”. Wobec
    braku szczegółowych postanowień umów kompleksowych odnoszących się do zasad
    rozliczania energii elektrycznej wytworzonej przez Wnioskodawcę i wprowadzonej do sieci
    Zakładu energetycznego rozliczenie to następuje na zasadach określonych w ustawie o
    OZE z uwzględnieniem praktyki rozliczeń stosowanej przez Zakład Energetyczny.
    Umowa przewiduje m.in. miesięczne okresy rozliczeniowe z tytułu rozliczenia energii
    pobranej przez Spółkę. Faktura wystawiona przez Zakład Energetyczny zawiera informacje
    o wartości sumy godzinowych sald dodatnich oraz wartości sumy godzinowych sald
    ujemnych dla danego miesięcznego okresu rozliczeniowego. Suma godzinowych sald
    ujemnych w danym miesięcznym okresie rozliczeniowym zasila depozyt prosumenta w
    ramach konta Spółki. Suma godzinowych sald dodatnich stanowi postawę do ustalenia
    wynagrodzenia Zakładu Energetycznego z tytułu energii elektrycznej pobranej przez
    Spółkę.

    Wartość zobowiązania Spółki wobec Zakładu Energetycznego z tytułu energii pobranej jest
    regulowana poprzez potrącenie określonej kwoty z depozytu prosumenta. Wartość kwoty
    potrącanej z depozytu prosumenta może, ale nie musi odpowiadać wartości sumy
    godzinowych sald ujemnych w danym okresie rozliczeniowym, którego dotyczy faktura.
    Przedmiotem potrącenia może być zatem niższa kwota niż suma godzinowych sald
    ujemnych w danym miesięcznym okresie rozliczeniowym, którego dotycz faktura
    wystawiona przez Zakład Energetyczny.
    Faktura określa termin płatności na rzecz Zakładu Energetycznego za zobowiązanie Spółki
    z tytułu energii pobranej pomniejszone o wartość kwoty potrąconej z depozytu
    prosumenta. Z chwilą upływu terminu płatności określonego na fakturze dochodzi do
    potrącenia wierzytelności Spółki z tytułu energii wprowadzonej z wierzytelnością Zakładu
    Energetycznego z tytułu energii pobranej przez Spółkę.
    Umowa kompleksowa łącząca Spółkę z Zakładem Energetycznym nie przewiduje
    możliwości rozliczenia wartości energii wprowadzonej do sieci w inny sposób niż
    przeznaczenie wartości tej energii zaewidencjonowanej na depozycie prosumenckim na
    rozliczenie zobowiązań Spółki wobec Zakładu Energetycznego (ewentualnie zwrot
    środków w przypadku niewykorzystania przez 12 miesięcy od dnia przypisania na
    zasadach określonych w art. 4c ust. 5 i 6 ustawy o OZE).
    Odnosząc się do powyższych wątpliwości, należy zaznaczyć, że przychód podatkowy u
    prosumenta będzie stanowić wartość ustalona jako iloczyn ilości energii elektrycznej
    wynikającej z salda ujemnego (tj. ilości energii elektrycznej wprowadzonej w
    poszczególnych godzinach do sieci przez prosumenta - po zbilansowaniu międzyfazowym)
    i rynkowej ceny energii elektrycznej.
    Zatem uwzględniając powyższe stwierdzić należy, że wskazana wartość (iloczyn energii
    wprowadzonej i ceny rynkowej), jest wartością należną prosumentowi i wypełnia
    dyspozycję ww. art. 12 ust. 3 ustawy o CIT. Oznacza to, że wskazana wartość stanowi
    przychód podatkowy Wnioskodawcy na gruncie ustawy o CIT.
    Natomiast odrębną kwestią wywołującą inne skutki podatkowe w podatku CIT jest
    depozyt prosumencki. Zauważyć bowiem należy, że depozyt prosumencki odpowiada
    wartości środków za energię elektryczną, które przysługują prosumentowi za wprowadzą
    do sieci energię. Depozyt przeznaczony jest na rozliczenie zobowiązań prosumenta z
    tytułu zakupu energii elektrycznej tj. opłaty brutto za sprzedaż energii pobranej z sieci.
    Kwota środków zgromadzona na depozycie może być rozliczana przez 12 miesięcy od dnia
    przypisania jej jako depozyt prosumencki.
    Zatem wartość depozytu (odpowiadająca wartości nadwyżki energii wprowadzonej do
    sieci), o którą to wartość pomniejszone jest Państwa zobowiązanie wobec Zakładu
    energetycznego, nie będzie stanowiła przychodu podatkowego na gruncie ustawy o CIT.
    Podsumowując, wprowadzona przez Państwa do sieci energetycznej nadwyżka będzie
    stanowić przychód podatkowy na podstawie art. 12 ust. 3 ustawy o CIT. Natomiast,
    wartość depozytu (odpowiadająca wartości nadwyżki energii wprowadzonej do sieci), o
    którą to wartość pomniejszone jest Państwa zobowiązanie wobec Zakładu
    energetycznego, nie będzie stanowić przychodu podatkowego na gruncie ustawy o CIT.
    Tym samym, zgodzić się należy z Państwa stanowiskiem,
      (...) że nadwyżka ilości energii elektrycznej (tzw. depozyt) wyrażona na fakturze
      Zakładu Energetycznego wartościowo nie stanowi przychodu podatkowego w
      rozumieniu ustawy o CIT.
    Zatem w tej części Państwa stanowisko jest prawidłowe.
    Natomiast nie można się zgodzić z Państwa stanowiskiem w zakresie,

      iż w związku z wprowadzeniem do sieci energii (nadwyżki energii) powstałej w wyniku
      korzystania z instalacji fotowoltaicznej, nie powstaje po jej stronie przychód
      podatkowy.
    W tym zakresie Państwa stanowisko należy uznać za nieprawidłowe.
    Zatem Państwa stanowisko w zakresie pytania nr 5 w podatku dochodowym od osób
    prawnych dotyczące uznania, że:
        nadwyżka ilości energii elektrycznej (tzw. depozyt) wyrażona na fakturze Zakładu
        Energetycznego wartościowo nie stanowi przychodu podatkowego w rozumieniu
        ustawy o CIT - jest prawidłowe;
        w związku z wprowadzeniem do sieci energii (nadwyżki energii) powstałej w wyniku
        korzystania z instalacji fotowoltaicznej, nie powstaje po stronie Spółki przychód
        podatkowy - jest nieprawidłowe.
    Odpowiedź na pytanie nr 6
    W pytaniu nr 6 natomiast zgłosili Państwo wątpliwość, w którym momencie powstanie
    przychód podatkowy na gruncie podatku dochodowego od osób prawnych z tytułu
    wprowadzenia energii elektrycznej do sieci w systemie net-billingu.
    W myśl art. 12 ust. 3a ustawy o CIT;
      za datę powstania przychodu, o którym mowa w ust. 3, uważa się, z zastrzeżeniem
      ust. 3c-3g oraz 3j-3m, dzień wydania rzeczy, zbycia prawa majątkowego lub wykonania
      usługi, albo częściowego wykonania usługi, nie później niż dzień:
      1) wystawienia faktury albo
      2) uregulowania należności.
    Zgodnie z art. 12 ust. 3c ustawy o CIT;
      jeżeli strony ustalą, iż usługa jest rozliczana w okresach rozliczeniowych, za datę
      powstania przychodu uznaje się ostatni dzień okresu rozliczeniowego określonego w
      umowie lub na wystawionej fakturze, nie rzadziej niż raz w roku.
    W myśl art. 12 ust. 3d ustawy o CIT;
      przepis ust. 3c stosuje się odpowiednio do dostawy energii elektrycznej, cieplnej oraz
      gazu przewodowego.
    Stosownie do art. 12 ust. 3e ustawy o CIT;
      w przypadku otrzymania przychodu, o którym mowa w ust. 3, do którego nie stosuje
      się ust. 3a, 3c, 3d i 3f, za datę powstania przychodu uznaje się dzień otrzymania
      zapłaty.
    Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych nie definiuje ściśle pojęcia przychodu,
    jednakże na podstawie treści art. 12 powołanej ustawy można określić przychód jako
    wszelkie trwałe, bezzwrotne i definitywne przysporzenia majątkowe w postaci środków
    pieniężnych, dóbr majątkowych oraz świadczeń w naturze, niezależnie od tytułu prawnego
    ich uzyskania przez podatnika. W przypadku podatników prowadzących działalność
    gospodarczą, przychodem są również kwoty należne, nawet gdy nie zostały faktycznie
    otrzymane, pod warunkiem że kwoty te spełniają warunki wymienione powyżej (trwały,
    bezzwrotny i definitywny charakter).
    Z opisu sprawy wynika, że Umowa kompleksowa zawarta pomiędzy Zakładem
    Energetycznym a Spółką reguluje zasady rozliczania energii pobranej przez Spółkę, dla
    której zostały ustalone miesięczne okresy rozliczeniowe. Umowa kompleksowa nie określa

    zasad rozliczenia wynagrodzenia Spółki z tytułu energii wprowadzonej, jednak praktyka
    przyjęta przez Zakład Energetyczny, akceptowana przez Spółkę, zakłada że informacja o
    ilości oraz wartości energii wprowadzonej przez Spółkę do sieci energetycznej w ramach
    systemu net-billing jest podawana na fakturach wystawianych przez Zakład Energetyczny
    również za okres W tym miejscu należy podkreślić, że przepisy podatkowe nie definiują
    pojęcia usług ciągłych. Do usług o charakterze ciągłym można bowiem zaliczyć wszelkie
    usługi świadczone stale, nieprzerwanie i w dłuższym okresie czasu albo bezterminowo,
    rozliczane okresowo, nie rzadziej niż raz w roku.
    W celu określenia momentu powstania przychodu w przedstawionym stanie faktycznym
    /zdarzeniu przyszłym, należy rozstrzygnąć, który z wymienionych przepisów znajdzie
    zastosowanie w odniesieniu do przedstawionej we wniosku sytuacji.
    Analizując przepis art. 12 ust. 3c ustawy o CIT, należy zauważyć, że:
        dotyczy on wszystkich usług, które strony rozliczają cyklicznie; ustawodawca w
        żaden sposób nie zawęził katalogu tych usług;
        strony ustaliły, że będą one rozliczane cyklicznie;
        wspomniana regulacja dotyczy tylko usług, nie obejmuje natomiast dostawy
        towarów, nawet jeżeli ma ona charakter ciągły;
        okres rozliczeniowy może wynikać zarówno z umowy, jak i z wystawionej faktury
        VAT;
        okres rozliczeniowy nie może być dłuższy niż 1 rok;
        w przypadku usług rozliczanych w okresach cyklicznych datą powstania przychodu
        jest zawsze koniec okresu rozliczeniowego, nie ma natomiast wówczas znaczenia,
        ani data wystawienia faktury, ani data otrzymania należności.
    Zgodnie z przepisem art. 12 ust. 3c ustawy CIT jeżeli strony ustalą, iż usługa jest rozliczana
    w okresach rozliczeniowych, za datę powstania przychodu uznaje się ostatni dzień okresu
    rozliczeniowego określonego w umowie lub na wystawionej fakturze, nie rzadziej niż raz w
    roku. Powyższy przepis stosuje się odpowiednio do dostawy energii elektrycznej, cieplnej
    oraz gazu przewodowego (art. 12 ust. 3d).
    W odniesieniu do kwestii powstania przychodów należnych w zakresie tzw. usług ciągłych
    należy sprecyzować zakres tego pojęcia.
    Słownikowe znaczenie słowa „ciągłość” to „łączność, nieprzerywający się związek jakichś
    faktów, brak luk, przerw w czasie albo w przestrzeni. To także dziejący się, odbywający się,
    trwający stale, nieustannie, bezustanny, ustawiczny, stale się powtarzający, stały”.
    Zgodnie z definicją słownikową (vide: Słownik Języka Polskiego, Wydawnictwo Naukowe
    PWN):
        „okres” to m.in. „czas, w którym ma miejsce jakieś zjawisko cykliczne i po jego
        upływie powtarza się jego przebieg”;
        „rozliczeniowy” to m.in. „dotyczący rozliczenia - uregulowania wzajemnych
        należności”;
        „rozliczenie” to „uregulowanie wzajemnych należności, zobowiązań między
        przedsiębiorstwem i dostawcami, dłużnikami i wierzycielami, pracodawcami i
        pracownikami itp.”.

    Tym samym pojęcie „okres rozliczeniowy” oznacza umownie zdefiniowany powtarzalny
    przedział czasowy, którego upłynięcie pociąga za sobą obowiązek uregulowania przez
    dane podmioty wzajemnych zobowiązań finansowych, np. miesiąc, kwartał, rok.
    Usługi o charakterze ciągłym obejmują czynności polegające na stałym i powtarzalnym
    (trwałym) zachowaniu strony zobowiązanej do ich świadczenia. Wynikają one ze
    zobowiązania o charakterze ciągłym, które wytwarza trwały stosunek prawny i z którego
    wypływają obowiązki ciągłe bądź okresowe. Istotą usług o charakterze ciągłym jest stałe i
    powtarzalne zachowanie się osoby zobowiązanej do ich świadczenia zgodnie z treścią
    umowy i w okresie, na jaki została ona zawarta.
    Zatem w odniesieniu do usług rozliczanych okresowo (w okresach rozliczeniowych) - co
    powinno wynikać z ustaleń między stronami - za datę powstania przychodu uznaje się
    ostatni dzień okresu rozliczeniowego określonego w umowie lub na wystawionej fakturze.
    Biorąc pod uwagę powyżej wskazaną wykładnię przepisów oraz opis sprawy, należy
    stwierdzić, że wprowadzenie energii elektrycznej do sieci w systemie net-billing skutkuje
    powstaniem po stronie Spółki przychodu podatkowego. W związku z tym, że energia
    rozliczana jest w miesięcznych okresach rozliczeniowych, przychód podatkowy na gruncie
    podatku CIT powstanie w ostatnim dniu danego miesiąca, w którym energia była
    wprowadzana.
    Tym samym Państwa stanowisko w zakresie pytania nr 6 w podatku dochodowym od
    osób prawnych jest prawidłowe.
    Odpowiedź na pytanie nr 7
    W pytaniu nr 7 natomiast zgłosili Państwo wątpliwość, czy wydatki na zakup energii
    elektrycznej rozliczone za pośrednictwem depozytu prosumenckiego stanowią dla Spółki
    koszt uzyskania przychodu.
    Zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy o CIT:
      Kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów
      ze źródła przychodów lub w celu zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów,
      z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 16 ust. 1.
    Definicja sformułowana przez ustawodawcę ma charakter ogólny. Z tego względu
    każdorazowy wydatek poniesiony przez podatnika powinien podlegać indywidualnej
    analizie w celu dokonania jego kwalifikacji prawnej. Wyjątkiem jest jedynie sytuacja, gdy
    ustawa wyraźnie wskazuje jego przynależność do kategorii kosztów uzyskania przychodów
    lub wyłącza możliwość zaliczenia go do tego rodzaju kosztów.
    Podatnik, zaliczając dany wydatek do kosztów uzyskania przychodów, winien więc
    wykazać jego związek z prowadzoną działalnością gospodarczą oraz to, że poniesienie
    wydatku ma lub może mieć wpływ na wielkość osiągniętego przychodu lub że wydatek ten
    jest związany z konkretnym przedsięwzięciem gospodarczym. W tym celu każdorazowo
    wymagana jest ocena istnienia związku przyczynowego pomiędzy poniesieniem kosztu a
    powstaniem przychodów lub realną szansą powstania przychodów podatkowych, bądź też
    zachowaniem albo zabezpieczeniem źródła ich uzyskiwania.
    Innymi słowy oznacza to, że dla kwalifikacji prawnej danego kosztu istotne znaczenie ma
    cel, w jakim został poniesiony. Wydatek zostanie uznany za koszt uzyskania przychodów,
    jeżeli pomiędzy jego poniesieniem, a powstaniem, zwiększeniem bądź też możliwością
    powstania przychodu istnieje związek przyczynowy.
    Powołana wyżej regulacja wskazuje, że podstawową cechą kosztu podatkowego jest
    związek tego kosztu z przychodem (ewentualnie z zachowaniem lub zabezpieczeniem
    źródła przychodów).
    Istotne znaczenie ma również cel, w jakim został poniesiony. Użyty w art. 15 ust. 1 ustawy
    o CIT zwrot „w celu” oznacza, że nie każdy wydatek poniesiony przez podatnika w związku

    z prowadzoną działalnością podlega odliczeniu od podstawy opodatkowania, lecz tylko
    ten, który pozostaje w związku przyczynowo-skutkowym. Poniesienie wydatku ma albo
    może mieć wpływ na powstanie lub zwiększenie przychodów. Wydatek należy oceniać
    mając na uwadze racjonalność określonego działania dla osiągnięcia przychodu.
    Poniesienie wydatku musi zatem być powiązane z prowadzoną przez podatnika
    działalnością gospodarczą, ukierunkowaną na uzyskanie przychodów; wydatek powinien,
    przynajmniej potencjalnie, wpływać na wielkość uzyskiwanych lub spodziewanych
    przychodów z tej działalności. Kosztowa kwalifikacja konkretnego wydatku u konkretnego
    podatnika musi więc uwzględniać charakter i profil prowadzonej działalności gospodarczej
    oraz ekonomiczną racjonalność poniesionego wydatku.
    W świetle powyższego, aby wydatek poniesiony przez podatnika stanowił dla niego koszt
    uzyskania przychodu, muszą być spełnione następujące warunki:
        został poniesiony przez podatnika, tj. w ostatecznym rozrachunku musi on zostać
        pokryty z zasobów majątkowych podatnika (nie stanowią kosztu uzyskania
        przychodu podatnika wydatki, które zostały poniesione na działalność podatnika
        przez osoby inne niż podatnik),
        jest definitywny (rzeczywisty), tj. wartość poniesionego wydatku nie została
        podatnikowi w jakikolwiek sposób zwrócona,
        pozostaje w związku z prowadzoną przez podatnika działalnością gospodarczą,
        poniesiony został w celu uzyskania, zachowania lub zabezpieczenia źródła
        przychodów lub może mieć wpływ na wielkość osiągniętych przychodów,
        został właściwie udokumentowany,
        nie może znajdować się w grupie wydatków, których nie uważa się za koszty
        uzyskania przychodów.
    Powyższe oznacza, że wszystkie poniesione wydatki, po wyłączeniu enumeratywnie
    wymienionych w stosownych przepisach updop, mogą stanowić koszt uzyskania
    przychodów, o ile pozostają w związku przyczynowo-skutkowym z osiągniętymi
    przychodami, w tym służą zachowaniu albo zabezpieczeniu funkcjonowania źródła
    przychodów.
    Właściwa i zgodna z treścią ustawowej regulacji kwalifikacja kosztów uzyskania
    przychodów powinna więc brać pod uwagę:
        przeznaczenie wydatku (jego celowość, zasadność dla funkcjonowania podmiotu,
        racjonalność i niezbędność) oraz
        potencjalną możliwość (analizowaną w dacie poniesienia wydatku na podstawie
        obiektywnych przesłanek) przyczynienia się danego wydatku do osiągnięcia
        przychodu lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów.
    Zatem do kosztów uzyskania przychodów podatnik ma prawo zaliczyć wszystkie koszty,
    zarówno te bezpośrednio, jak i pośrednio związane z przychodami, o ile zostały
    prawidłowo udokumentowane, za wyjątkiem kosztów ustawowo uznanych za
    niestanowiące kosztów uzyskania przychodów.
    Wyrażenie „w celu osiągnięcia przychodu” zawarte we wskazanym przepisie ustawy
    oznacza, że nie wszystkie wydatki ponoszone przez podatnika w związku z prowadzoną
    działalnością, podlegają odliczeniu od podstawy opodatkowania. Aby określony wydatek
    można było uznać za koszt uzyskania przychodu, między tym wydatkiem a osiągnięciem
    przychodu musi zachodzić związek przyczynowy tego typu, że poniesienie wydatku ma

    wpływ na powstanie lub zwiększenie tego przychodu, zachowanie lub zabezpieczenie
    źródła przychodów.
    Zauważyć należy, iż przez sformułowanie „w celu” należy rozumieć dążenie do osiągnięcia
    jakiegoś stanu rzeczy (przychodu), a dążenie podatnika ma przymiot „celowości”.
    Zatem możliwość kwalifikowania konkretnego wydatku, jako kosztu uzyskania przychodu,
    uzależniona jest od rzetelnej i całościowej oceny tego, czy w świetle wszystkich
    występujących w sprawie okoliczności, przy zachowaniu należytej staranności, podatnik w
    momencie dokonywania wydatku mógł i powinien przewidzieć, iż wydatek ten przyczyni
    się do powstania, zachowania lub zabezpieczenia przychodu.
    Z przywołanego przepisu art. 15 ust. 1 ustawy o CIT wynika, że jakkolwiek podmioty
    gospodarcze mogą dowolnie i swobodnie podejmować decyzje finansowe w ramach
    prowadzonej działalności gospodarczej, to jednak kwalifikacja wydatków do kosztów
    podatkowych winna opierać się na przepisach prawa podatkowego. Nie każdy wydatek z
    racji tylko samego jego poniesienia jest kosztem podatkowym. Aby tak było, wydatek musi
    spełniać wskazane kryteria ustawowe. Nie ma w tym względzie dowolności i uznaniowości
    podyktowanej pozaustawowymi kryteriami.
    Dokonując oceny charakteru ponoszonych przez podatnika wydatków należy
    rozstrzygnąć, czy spełniają one kryteria określone w art. 15 ust. 1 ustawy o CIT, a ponadto
    czy nie podlegają wyłączeniu z kosztów uzyskania przychodów na podstawie art. 16 ust. 1
    tej ustawy. Ocena prawna danego wydatku wymaga bowiem uwzględnienia unormowań
    zawartych w art. 16 ust. 1 ustawy o CIT, w którym ustawodawca dokonał enumeratywnego
    wyliczenia wydatków niestanowiących kosztów podatkowych nawet jeśli ponoszone są w
    celu uzyskania przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów.
    Zauważyć należy, że ustawodawca w przepisach ustawy o podatku dochodowym od osób
    prawnych zawarł katalog kosztów, które nie stanowią kosztów uzyskania przychodów.
    I tak zgodnie z art. 16 ust. 1 pkt 58 ustawy o CIT:
      Nie uważa się za koszty uzyskania przychodów wydatków i kosztów bezpośrednio
      sfinansowanych z dochodów (przychodów), o których mowa w art. 17 ust. 1 pkt 14a,
      23, 24, 42, 47, 48, 52, 53, 54a, 56, 56b-56m i 59.
    Jak wynika z wniosku wydatki ponoszone przez Państwa na zakup energii elektrycznej są
    pokryte w części ze środków obrotowych, a w części depozytem prosumenckim.
    Depozyt prosumencki, przeznaczany jest na rozliczenie zobowiązań:
        prosumenta energii odnawialnej,
        prosumenta zbiorowego energii odnawialnej,
        lub prosumenta wirtualnego energii odnawialnej
    z tytułu zakupu energii elektrycznej od sprzedawcy prowadzącego konto prosumenta
    (stosownie do art. 4c ust. 1 i 2 ustawy o odnawialnych źródłach energii).
    Po upływie 12 miesięcy od dnia przypisania danej kwoty środków do depozytu
    prosumenckiego, niewykorzystane środki, w części stanowiącej nie więcej niż 20%
    wartości energii elektrycznej wprowadzonej w danym miesiącu kalendarzowym, stanowią
    nadpłatę. Nadpłatę tę sprzedawca energii zwraca prosumentowi w terminie nie dłuższym
    niż do końca 13 miesiąca po danym miesiącu, w którym powstał ten depozyt.
    Pozostała kwota nierozliczona i nie zwrócona prosumentowi podlega umorzeniu.
    Środki zgromadzone w depozycie prosumenckim nie stanowią, wynagrodzenia należnego
    prosumentowi, a tym samym nie powinny stanowić dla niego przychodu podatkowego na
    gruncie ustawy o CIT.

    Depozyt prosumencki odpowiada wartości środków za energię elektryczną, które
    przysługują prosumentowi za wprowadzą do sieci energię. Depozyt przeznaczony jest na
    rozliczenie zobowiązań prosumenta z tytułu zakupu energii elektrycznej tj. opłaty brutto
    za sprzedaż energii pobranej z sieci. Kwota środków zgromadzona na depozycie może być
    rozliczana przez 12 miesięcy od dnia przypisania jej jako depozyt prosumencki.
    Wartość depozytu (odpowiadająca wartości nadwyżki energii wprowadzonej do sieci), o
    którą to wartość pomniejszone jest Państwa zobowiązanie wobec Zakładu
    energetycznego, nie będzie stanowiła przychodu podatkowego na gruncie ustawy o CIT.
    Wynika to z literalnego brzmienia art. 4 ust. 12 ustawy o OZE.
    Nie można zgodzić się z Państwa stanowiskiem, że wydatki ponoszone przez Spółkę za
    zakup energii elektrycznej pokryte depozytem prosumenckim spełniają warunki
    pozwalające na zakwalifikowanie ich jako kosztu uzyskania przychodu.
    Depozyt prosumencki to wirtualny rachunek, na którym gromadzone są środki pieniężne
    pochodzące ze sprzedaży energii elektrycznej wyprodukowanej przez prosumenta i
    wprowadzonej do sieci w systemie net-billingu. Środki z depozytu wpływają na obniżenie
    wysokości faktury w zakresie opłaty za sprzedaż energii, która pobrał z sieci. Nie mogą być
    natomiast przeznaczone do rozliczenia pozostałych zobowiązań Spółki, które wynikają z
    faktury, np. opłat związanych z dystrybucją czy opłat handlowych. Opłaty te powinny
    zostać pokryte z środków obrotowych Spółki.
    W świetle powyższego wydatki na zakup energii elektrycznej rozliczane za pośrednictwem
    depozytu prosumenckiego nie mogą zostać uznane za koszty uzyskania przychodów.
    Depozyt prosumencki nie może być potraktowany za poniesienie wydatku. Wydatek
    poniesiony to taki wydatek, który jest definitywnie ponoszony kosztem aktywów danego
    podmiotu. W przypadku rozliczenia zobowiązania wobec dostawcy energii za
    pośrednictwem depozytu prosumenckiego nie występuje uszczuplenie majątku Spółki, nie
    ponoszą Państwo tego wydatku. Rozliczenie depozytu prosumenckiego nie jest ponadto
    związane z uzyskaniem przychodu z tego tytułu. Rozliczana w ramach depozytu
    prosumenckiego nadwyżka energii elektrycznej pomniejszająca kwotę do zapłaty jest
    neutralna podatkowo na gruncie podatku dochodowego od osób prawnych. Skoro środki
    zgromadzone na depozycie prosumenckim nie stanowią wynagrodzenia należnego
    prosumentowi i nie stanowią dla niego przychodu na gruncie ustawy o CIT, to wydatki
    poniesione na zakup energii elektrycznej rozliczane za pośrednictwem tego depozytu nie
    mogą stanowić kosztów uzyskania przychodów.
    Tym samym Państwa stanowisko w zakresie pytania nr 7 w podatku dochodowym od
    osób prawnych jest nieprawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy:
        stanu faktycznego, który Państwo przedstawili i stanu prawnego, który
        obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia oraz
        zdarzenia przyszłego, które Państwo przedstawili i stanu prawnego, który
        obowiązuje w dniu wydania interpretacji.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
        Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb
        ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2023 r. poz.
        2383 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa

        sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia
        przyszłego i zastosują się Państwo do interpretacji.
        Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeżeli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej stanowi element
      czynności będących przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z
        dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
        Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki
      interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego
    Sądu Administracyjnego w (...). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje
    ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
    (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
        w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
        Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
        w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na
        adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS
        /SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.