Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0113-KDIPT1-1.4012.356.2025.4.MG
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-07-04
Teza: Niewliczanie do wartości sprzedaży, o której mowa w art. 113
ust. 1 ustawy, kwoty pieniężnej stanowiącej równowartość
zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości w
danym roku w odniesieniu do Nieruchomości, przeznaczonej
wyłącznie na zapłatę podatku od nieruchomości.
Słowa kluczowe: czynsz
dzierżawa
limit
nieruchomości
nieruchomości-podatek od nieruchomości
zwolnienie-zwolnienie podmiotowe
Zagadnienia: Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział XII.
Procedury szczególne-Rozdział 1. Szczególne procedury
dotyczące drobnych przedsiębiorców -Zwolnienie
podatkowe-Zwolnienie podmiotowe - limit
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział
XII-Rozdział 1-art. 113-ust. 1

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

3 kwietnia 2025 r. wpłynął Pana wniosek z 27 marca 2025 r. o wydanie interpretacji
    indywidualnej, który dotyczy niewliczania do wartości sprzedaży, o której mowa w art. 113
    ust. 1 ustawy, kwoty pieniężnej stanowiącej równowartość zobowiązania podatkowego w
    podatku od nieruchomości w danym roku w odniesieniu do Nieruchomości,
    przeznaczonej wyłącznie na zapłatę podatku od nieruchomości. Uzupełnił go Pan - w
    odpowiedzi na wezwanie - pismem z 5 czerwca 2025 r. (data wpływu 11 czerwca 2025 r.).
    Treść wniosku jest następująca:
    Opis stanu faktycznego i zdarzenia przyszłego
    Wnioskodawca jest osobą fizyczną posiadającym w swoim majątku prywatnym określone
    nieruchomości.
    Niezależnie od powyższego, równolegle jest również podmiotem prowadzącym m.in.
    działalność gospodarczą pod firmą .... Jest również wspólnikiem spółki cywilnej ... S.C., a
    także jednym z trzech udziałowców (wspólników) ... sp. z o.o.
    Podatnik posiada nieograniczony obowiązek podatkowy na terytorium Rzeczypospolitej
    Polskiej stosownie do art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym
    od osób fizycznych (dalej: „Ustawa PIT”).
    Ponadto, Podatnik korzysta ze zwolnienia podmiotowego z podatku od towarów i usług
    (dalej: „VAT”), o którym mowa w art. 113 Ustawy VAT.
    Wnioskodawca wraz z Panią A.A. - w oparciu o wspólność małżeńską – są użytkownikami
    wieczystymi:
                        2- dz. nr 1 w ... o powierzchni 5.920 m, tj. gruntów zabudowanych i zurbanizowanych
      sklasyfikowanych w ewidencji gruntów i budynków jako tereny przemysłowe (dalej:
      „Działka Przemysłowa”) oraz
                        2- dz. nr 2 w ... o powierzchni 5.390 m, tj. użytków rolnych, sklasyfikowanych w ewidencji
      gruntów i budynków jako grunty orne (RIVa) (dalej: „Działka Rolna”).
    Działka Przemysłowa i Działka Rolna (dalej: „Nieruchomości”) nie są/nie były w przeszłości
    wykorzystywane w ramach działalności gospodarczej przez Wnioskodawcę bądź Panią A.A.
    - stanowią one prywatne składniki majątku ww. osób.
    Nieruchomości będące łącznie w użytkowaniu wieczystym Wnioskodawcy oraz Pani A.A., w
    ramach zarządu majątkiem prywatnym, zostały w dniu 5 stycznia 2020 r. wydzierżawione
    na rzecz spółki ... sp. z o.o. z siedzibą w ... przy ul. ..., ..., NIP: .., REGON: ..., KRS: ... (dalej:
    „Spółka”) na mocy umowy dzierżawy zawartej w dniu 5 stycznia 2020 r. pomiędzy
    Podatnikiem, występującym jako osoba fizyczna, a Spółką (dalej: „Umowa”). W Umowie
    wskazano m.in. na czas jej trwania (czas nieokreślony), a także ustalono określony czynsz
    dzierżawny dostosowany do warunków rynkowych w zamian za dzierżawę Nieruchomości.
    Doprecyzowano również wprost wysokość ww. czynszu dzierżawnego oraz częstotliwość
    jego wypłacania. Jednocześnie, zgodnie z zapisami Umowy, wydzierżawiający (Podatnik)
    wyraził zgodę na budowę na Nieruchomościach hali produkcyjnej i prowadzenie w ich
    obrębie działalności gospodarczej. W dalszej kolejności, na Nieruchomościach powstała
    hala produkcyjna wraz z infrastrukturą, która - zgodnie z uregulowaniami ustawy z dnia 23
    kwietnia 1964 r. - stała się częścią składową Nieruchomości.
    Istotnym jest również, iż w Umowie znajduje się zapis, zgodnie z którym wszelkie opłaty
    eksploatacyjne a także podatki związane z nieruchomościami lub obiektami budowlanymi
    w ... przy ul. ..., które mają związek z wykonywaniem działalności gospodarczej przez
    Spółkę na dzierżawionych Nieruchomościach (w tym m.in. również podatek od
    nieruchomości oraz inne ewentualne opłaty publicznoprawne), niestanowiące czynszu
    dzierżawy, będą ponoszone - w kontekście ekonomicznym - przez Spółkę. Będzie ona
    zwracać Podatnikowi w formie pieniężnej kwotę odpowiadającą równowartości podatku

    koniecznego do uiszczenia za dany rok w oparciu o informacje uzyskane przez
    Wnioskodawcę wynikające z decyzji ustalającej wysokość zobowiązania podatkowego w
    podatku od nieruchomości za dany rok. Jednocześnie, zastrzeżono, że ww. kwoty nie
    stanowią elementu czynszu dzierżawnego.
    W dniu 1 stycznia 2021 r. pomiędzy stronami doszło do zawarcia aneksu do Umowy,
    celem podwyższenia kwoty czynszu dzierżawnego.
    Obecnie, wspomniana Umowa jest nadal aktualna (dzierżawa Nieruchomości na czas
    nieokreślony), a Nieruchomości są użytkowane przez Spółkę, która prowadzi na nich
    działalność gospodarczą.
    Dzierżawa Nieruchomości będących we wspólnym użytkowaniu wieczystym jest
    prowadzona przez Wnioskodawcę, który jednocześnie jest jedyną osobą pobierającą z
    tego tytułu pożytki w postaci czynszu dzierżawnego, co zostało zgodnie ustalone wraz z
    Panią A.A.. Uzyskuje on zatem przychody podatkowe i wypełnia stosowne obowiązki
    podatkowe związane z zawarciem omawianej umowy. Wnioskodawca oraz Pani A.A. złożyli
    jednocześnie oświadczenie do właściwego urzędu skarbowego odnośnie rozliczania
    całości przychodów ze wspomnianej dzierżawy wyłącznie przez Wnioskodawcę, zgodnie z
    art. 12 ust. 6 i 7 ustawy z dnia 20 listopada 1998 r. o zryczałtowanym podatku
    dochodowym od niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne (dalej: „UZPD”).
    Dzierżawa Nieruchomości jest rozliczana przez Wnioskodawcę jako najem prywatny
    (dzierżawa) w formie ryczałtu od przychodów ewidencjonowanych (dalej: „PPE”) w
    nawiązaniu do art. 12 ust. 1 pkt 4 lit. a UZPD.
    Zarówno czynsz dzierżawny, jak i zwrot równowartości podatku od nieruchomości
    Wnioskodawca otrzymuje od Spółki przeważnie na prywatny rachunek bankowy.
    Dotychczas Podatnik ujmował w kalkulacji do opodatkowania w formie PPE zarówno
    otrzymany od Spółki czynsz dzierżawny, jak i przekazane pieniądze przeznaczone
    bezpośrednio na opłacenie podatku od nieruchomości, pomimo, iż na mocy Umowy to
    Spółka zobowiązała się do ponoszenia ciężaru ekonomicznego w odniesieniu do ww.
    podatku.
    W związku z powyższym, po stronie Podatnika powstała wątpliwość, czy pieniądze, które
    Wnioskodawca otrzymuje od Spółki niezależne od czynszu dzierżawnego, tj. bezpośrednio
    przeznaczone na opłacenie podatku od nieruchomości (równowartość kwoty
    zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości w odniesieniu do
    Nieruchomości wynikającej z decyzji ustalającej właściwego organu samorządowego)
    powinny stanowić po jego stronie przychód podlegający opodatkowaniu PPE.
    Pytanie (oznaczone we wniosku nr 2)
    Czy w analizowanym stanie faktycznym i zdarzeniu przyszłym, otrzymywana przez
    Wnioskodawcę od Spółki kwota pieniężna stanowiąca równowartość zobowiązania
    podatkowego w podatku od nieruchomości w danym roku w odniesieniu do
    Nieruchomości (uiszczana w nawiązaniu do zapisów Umowy i ustalonego pomiędzy
    stronami przeniesienia ekonomicznego ciężaru ponoszenia ww. podatku na Spółkę),
    przeznaczona wyłącznie na zapłatę podatku od nieruchomości, powinna być kalkulowana
    do tzw. wartości sprzedaży w danym roku podatkowym, w rozumieniu Ustawy VAT,
    warunkującej - po osiągnięciu określonego limitu - ewentualną niemożność korzystania ze
    zwolnienia podmiotowego z VAT, o którym mowa w art. 113 ust. 1 Ustawy VAT?
    Pana stanowisko w sprawie (w odniesieniu do pytania oznaczonego nr 2)
    Zdaniem Podatnika, w odniesieniu do pyt. 2, w analizowanym stanie faktycznym
    /zdarzeniu przyszłym otrzymana przez Wnioskodawcę od Spółki kwota pieniężna
    stanowiąca równowartość zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości w
    danym roku w odniesieniu do Nieruchomości (uiszczana w nawiązaniu do zapisów Umowy
    i ustalonego pomiędzy stronami przeniesienia ekonomicznego ciężaru ponoszenia ww.
    podatku na Spółkę), przeznaczona wyłącznie na zapłatę podatku od nieruchomości, nie

    powinna być kalkulowana do tzw. wartości sprzedaży w danym roku podatkowym, w
    rozumieniu Ustawy VAT, warunkującej - po osiągnięciu określonego limitu - ewentualną
    niemożność korzystania ze zwolnienia podmiotowego z VAT, o którym mowa w art. 113
    ust. 1 Ustawy VAT, ponieważ przeniesienie przez Podatnika na Spółkę ekonomicznego
    ciężaru kosztów podatku od nieruchomości nie może być uznane za przedmiot sprzedaży
    w rozumieniu przepisów Ustawy VAT.
    Uzasadnienie stanowiska
    Zgodnie z przepisem art. 5 ust. 1 pkt 1 Ustawy VAT, opodatkowaniu podatkiem od
    towarów i usług podlega m.in. odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na
    terytorium kraju.
    Jednocześnie, jak wynika z art. 7 ust. 1 Ustawy VAT, przez dostawę towarów, o której mowa
    w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak
    właściciel, jak również inne przypadki wymienione w ww. regulacji.
    Co więcej, ilekroć w ustawie jest mowa o:
    - towarach - rozumie się przez to, stosownie do art. 2 pkt 6 Ustawy VAT, rzeczy oraz ich
      części, a także wszelkie postacie energii,
    - sprzedaży - rozumie się przez to, stosownie do art. 2 pkt 22 Ustawy VAT, odpłatną
      dostawę towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju, eksport towarów
      oraz wewnątrzwspólnotową dostawę towarów.
    Stosownie natomiast do treści art. 8 ust. 1 Ustawy VAT, przez świadczenie usług, o którym
    mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się każde świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby
    prawnej lub jednostki organizacyjnej niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi
    dostawy towarów.
    Dostawa towarów i świadczenie usług na terytorium kraju, co do zasady podlegają
    opodatkowaniu podatkiem VAT, jednak jedynie w momencie, gdy czynności te są
    wykonywane w sposób odpłatny. Zatem, w przypadku usług, aby uznać dane świadczenie
    za odpłatne, musi potencjalnie istnieć stosunek prawny pomiędzy świadczącym usługę a
    odbiorcą, a w zamian za wykonanie usługi powinno zostać wypłacone wynagrodzenie, co
    oznacza, że konieczne jest istnienie bezpośredniego związku pomiędzy świadczoną usługą
    a przekazanym za nią wynagrodzeniem. W znaczeniu potocznym „wynagrodzenie” to
    «zapłata za pracę» lub «odszkodowanie za utratę czegoś», natomiast „odpłatny” oznacza
    «taki, za który się płaci» (por. Słownik Języka Polskiego PWN, sjp.pwn.pl).
    Przechodząc dalej, jak wynika z art. 15 ust. 1 Ustawy VAT, podatnikami są osoby prawne,
    jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące
    samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub
    rezultat takiej działalności.
    Z kolei, zgodnie z art. 15 ust. 2 Ustawy VAT, działalność gospodarcza obejmuje wszelką
    działalność producentów, handlowców lub usługodawców, w tym podmiotów
    pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a także działalność osób wykonujących
    wolne zawody. Działalność gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające na
    wykorzystywaniu towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla
    celów zarobkowych.
    W tym miejscu należy również zaznaczyć, że zgodnie z art. 106b ust. 2 Ustawy VAT
    Podatnik nie jest obowiązany do wystawienia faktury w odniesieniu do sprzedaży
    zwolnionej od podatku na podstawie art. 43 ust. 1, art. 113 ust. 1 i 9 lub przepisów
    wydanych na podstawie art. 82 ust. 3.
    Istotnym jest również, iż stosownie do art. 113 ust. 1 Ustawy VAT, zwalnia się od podatku
    sprzedaż dokonywaną przez podatnika posiadającego siedzibę działalności gospodarczej
    na terytorium kraju, u którego wartość sprzedaży, z wyłączeniem podatku, nie
    przekroczyła w poprzednim ani bieżącym roku podatkowym kwoty 200.000 zł.

    Mając na uwadze całość powyższych rozważań oraz przenosząc je na grunt stanu
    faktycznego/ zdarzenia przyszłego w niniejszej sprawie, zaznaczyć trzeba, że podatek od
    nieruchomości nie jest ani towarem, ani usługą (czyli nie wchodzi w zakres przedmiotowy
    definicji „sprzedaży”), a więc w tym sensie nie powinien być traktowany jako wchodzący do
    kalkulacji wartości sprzedaży w danym roku, o której mowa w art. 113 ust. 1 Ustawy VAT.
    Ponadto, jak wskazano w opisie stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego, z zapisów Umowy
    wynika wprost, iż ponoszony przez Spółkę ciężar ekonomiczny odpowiadający
    równowartości należnego po stronie Wnioskodawcy podatku od nieruchomości (na
    zasadzie zwrotu ww. kwoty na rzecz Wnioskodawcy, gdyż on jest podatnikiem podatku) nie
    wchodzi w skład wynagrodzenia z tytułu zawartej Umowy. Z tego względu, nie powinien
    być on traktowany po stronie Podatnika jako ewentualna sprzedaż.
    Podatek od nieruchomości, jest świadczeniem pieniężnym nieekwiwalentnym. W zamian
    za wpłacony podatek od nieruchomości Wnioskodawcy nie przysługuje bowiem żadne
    wzajemne świadczenie ze strony Spółki. Jedynie czynsz dzierżawny bezpośrednio i wprost
    określony w Umowie można traktować jako świadczenie ekwiwalentne, otrzymywane z
    tytułu udostępnienia Nieruchomości na rzecz Spółki celem prowadzenia przez nią
    działalności gospodarczej.
    Co również istotne, wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości
    ustalana rokrocznie przez samorządowy organ podatkowy w formie decyzji nie ma
    żadnego związku z zawartą Umową pomiędzy Wnioskodawcą a Spółką. Na kwotę
    należnego podatku nie wpływają bowiem jakiekolwiek postanowienia Umowy. Podatek od
    nieruchomości wynika w niniejszej sytuacji z użytkowania wieczystego jako prawa
    podmiotowego Podatnika, przez co za jego uiszczanie odpowiada wyłącznie
    Wnioskodawca i ponosi również w tym zakresie odpowiedzialność w kontekście
    ewentualnych nieterminowych płatności rat podatku czy niewykazania do opodatkowania -
    w sposób poprawny - wszystkich przedmiotów opodatkowania. Z tego względu, w
    analogicznym przypadku jak w niniejszym stanie faktycznym/zdarzeniu prawnym, zarówno
    na mocy Umowy, jak i innej umowy cywilnoprawnej, nie można przenieść na osobę trzecią
    (np. Spółkę) statusu podatnika podatku od nieruchomości oraz odpowiedzialności za
    należne zobowiązanie podatkowe.
    W takim przypadku nie można twierdzić, iż zwrot ciężaru ekonomicznego podatku od
    nieruchomości przez Spółkę na rzecz Wnioskodawcy jest po stronie Podatnika
    świadczeniem usługi, przez co wchodziłby w zakres wartości sprzedaży w danym roku, o
    której mowa w art. 113 ust. 1 Ustawy VAT. Podatek od nieruchomości, jako należność
    publicznoprawna, nie może bowiem podlegać dalszej odsprzedaży lub jakiejkolwiek innej
    czynności potencjalnie podlegającej opodatkowaniu VAT. Wskazana danina ma charakter
    majątkowy i jest związana z posiadanym przez Wnioskodawcę, prywatnym majątkiem, a
    nie uzyskiwanym z tytułu jego posiadania obrotem (czynszem dzierżawnym).
    Podsumowując, w przedmiotowym stanie faktycznym/zdarzeniu przyszłym otrzymana
    przez Wnioskodawcę od Spółki kwota pieniężna stanowiąca równowartość zobowiązania
    podatkowego w podatku od nieruchomości w danym roku w odniesieniu do
    Nieruchomości (uiszczana w nawiązaniu do zapisów Umowy i ustalonego pomiędzy
    stronami przeniesienia ekonomicznego ciężaru ponoszenia ww. podatku na Spółkę),
    przeznaczona wyłącznie na zapłatę podatku od nieruchomości, nie powinna być
    kalkulowana do tzw. wartości sprzedaży w danym roku podatkowym, w rozumieniu
    Ustawy VAT, warunkującej - po osiągnięciu określonego limitu - ewentualną niemożność
    korzystania ze zwolnienia podmiotowego z VAT o którym mowa w art. 113 ust. 1 Ustawy
    VAT, ponieważ przeniesienie przez Podatnika na Spółkę ekonomicznego ciężaru kosztów
    podatku od nieruchomości nie może być uznane za przedmiot sprzedaży w rozumieniu
    przepisów Ustawy VAT. Zwrotu kosztów uiszczanego podatku od nieruchomości nie można
    zakwalifikować jako dostawy towarów lub świadczenia usług (sprzedaż).
    Z powyższych względów Wnioskodawca wnosi o potwierdzenie prawidłowości stanowiska
    przedstawionego we Wniosku.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawił Pan we wniosku, jest nieprawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z przepisem art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i
    usług (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 361 ze zm.), zwanej dalej ustawą:
      Opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlega odpłatna dostawa towarów i
      odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju.
    W myśl art. 2 pkt 6 ustawy:
      Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o towarach – rozumie się przez to rzeczy
      oraz ich części, a także wszelkie postacie energii.
    Zgodnie natomiast z art. 2 pkt 22 ustawy:
      Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o sprzedaży – rozumie się przez to odpłatną
      dostawę towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju, eksport
      towarów oraz wewnątrzwspólnotową dostawę towarów.
    Stosownie do art. 7 ust. 1 ustawy:
      Przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się
      przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (...).
    Stosownie do treści art. 8 ust. 1 ustawy:
      Przez świadczenie usług, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się każde
      świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej
      niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu
      art. 7, w tym również:
      1) przeniesienie praw do wartości niematerialnych i prawnych, bez względu na
      formę, w jakiej dokonano czynności prawnej;
      2) zobowiązanie do powstrzymania się od dokonania czynności lub do tolerowania
      czynności lub sytuacji;
      3) świadczenie usług zgodnie z nakazem organu władzy publicznej lub podmiotu
      działającego w jego imieniu lub nakazem wynikającym z mocy prawa.
    Z tak szeroko sformułowanej definicji wynika, że przez świadczenie usług należy przede
    wszystkim rozumieć określone zachowanie podatnika na rzecz odrębnego podmiotu,
    które zasadniczo wynika z dwustronnego stosunku zobowiązaniowego, zakładającego
    istnienie podmiotu będącego odbiorcą (nabywcą usługi), jak również podmiotu
    świadczącego usługę.
    Aby uznać dane świadczenie za odpłatne świadczenie, musi istnieć stosunek prawny
    pomiędzy świadczącym usługę a odbiorcą, a w zamian za wykonanie usługi powinno
    zostać wypłacone wynagrodzenie. Musi istnieć bezpośredni związek pomiędzy świadczoną
    usługą i przekazanym za nią wynagrodzeniem. Oznacza to, że z danego stosunku
    prawnego, na podstawie którego wykonywana jest usługa, musi wynikać wyraźna,
    bezpośrednia korzyść na rzecz świadczącego usługę.
    Przy ocenie charakteru świadczenia jako usługi należy mieć na względzie, że ustawa
    zalicza do grona usług każde świadczenie niebędące dostawą towarów.
    Z treści powołanego wyżej przepisu art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy jednoznacznie wynika, że
    dostawa towarów i świadczenie usług, co do zasady podlegają opodatkowaniu VAT jedynie
    wówczas, gdy czynności te są wykonywane odpłatnie.

    Nie każde świadczenie usług, o którym mowa w art. 8 ustawy, podlega opodatkowaniu
    podatkiem od towarów i usług. Aby dana czynność podlegała opodatkowaniu podatkiem
    od towarów i usług, musi być wykonana przez podatnika.
    Zatem, opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, zgodnie z zasadą powszechności
    opodatkowania, podlegają wszelkie transakcje, których przedmiotem jest dostawa
    towarów lub świadczenie usług, pod warunkiem, że są one realizowane przez podatników
    w rozumieniu ustawy i wykonywane w ramach działalności gospodarczej w rozumieniu
    ustawy.
    Stosownie do art. 15 ust. 1 ustawy:
      Podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości
      prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o
      której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności.
    W myśl art. 15 ust. 2 ustawy:
      Działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców
      lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz
      rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność
      gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu
      towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów
      zarobkowych.
            1W myśl art. 353 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (t. j. Dz. U. 2024 r. poz.
    1061 ze zm.), zwaną dalej „Kodeks cywilny”:
      Strony zawierające umowę mogą ułożyć stosunek prawny według swego uznania,
      byleby jego treść lub cel nie sprzeciwiały się właściwości (naturze) stosunku, ustawie
      ani zasadom współżycia społecznego.
    Z powyższej zasady wynika, że strony mogą dowolnie kształtować treść umowy w
    granicach wyznaczonych przez obowiązujące przepisy prawa, w tym także przepisy prawa
    podatkowego.
    Zgodnie z art. 693 § 1 i § 2 Kodeksu cywilnego:
      § 1. Przez umowę dzierżawy wydzierżawiający zobowiązuje się oddać dzierżawcy
      rzecz do używania i pobierania pożytków przez czas oznaczony lub nieoznaczony, a
      dzierżawca zobowiązuje się płacić wydzierżawiającemu umówiony czynsz.
      § 2. Czynsz może być zastrzeżony w pieniądzach lub świadczeniach innego rodzaju.
      Może być również oznaczony w ułamkowej części pożytków.
    Z przywołanego przepisu wynika, że dzierżawa jest umową dwustronnie zobowiązującą i
    wzajemną. Odpowiednikiem świadczenia wydzierżawiającego, polegającego na oddaniu
    rzeczy do używania, jest świadczenie wydzierżawiającego, polegające na płaceniu
    umówionego czynszu. Wynika z tego, że umówiony między stronami czynsz jest
    wynagrodzeniem za możliwość korzystania z cudzej rzeczy i stanowi świadczenie
    wzajemne, należne za używanie gruntu przez jego dzierżawcę.
    Istota umowy dzierżawy wskazuje, że na jej podstawie dochodzi do opłatnego świadczenia
    usług przez właściciela na rzecz dzierżawcy. Dzierżawca za oddaną mu w dzierżawę rzecz
    płaci umówiony czynsz. Istnieje zatem bezpośredni związek między świadczoną usługą a
    przekazywanym za nią wynagrodzeniem.
    Podatnikiem podatku od towarów i usług może być każda osoba, która dokonuje
    czynności opodatkowanych, przy czym czynności te powinny być związane z działalnością
    zdefiniowaną jako działalność gospodarcza, tj. wszelką działalnością producentów,
    handlowców i osób świadczących usługi, włącznie z działalnością rolniczą i wykonywaniem
    wolnych zawodów lub uznanych za takie.

    Na gruncie ustawy o podatku od towarów i usług dzierżawa nieruchomości wpisuje się
    /będzie się wpisywała w działalność gospodarczą w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy, a Pan
    z tytułu tej czynności występuje/będzie występował w charakterze podatnika podatku VAT.
    Zatem dzierżawa przez Pana ww. Nieruchomości stanowi odpłatne świadczenie usług, o
    którym mowa w art. 8 ust. 1 ustawy i podlega/będzie podlegała opodatkowaniu
    podatkiem od towarów i usług na mocy przepisu art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy.
    Zauważam, że ani ustawa o podatku od towarów i usług, ani przepisy wykonawcze do tej
    ustawy nie przewidują zwolnienia od podatku dla czynności dzierżawy nieruchomości, o
    których mowa we wniosku.
    Ustawodawca przewiduje także zwolnienie od podatku VAT dla określonej grupy
    podatników. Regulacje w tym zakresie zawarte zostały w art. 113 ustawy.
    Z przepisu art. 113 ust. 1 ustawy – w brzmieniu obowiązującym do 31 grudnia 2024 r. –
    wynika, że:
      Zwalnia się od podatku sprzedaż dokonywaną przez podatników, u których wartość
      sprzedaży nie przekroczyła łącznie w poprzednim roku podatkowym kwoty 200 000
      zł. Do wartości sprzedaży nie wlicza się kwoty podatku.
    W myśl art. 113 ust. 1 ustawy – w brzmieniu obowiązującym od 1 stycznia 2025 r.:
      Zwalnia się od podatku sprzedaż dokonywaną przez podatnika posiadającego
      siedzibę działalności gospodarczej na terytorium kraju, u którego wartość sprzedaży,
      z wyłączeniem podatku, nie przekroczyła w poprzednim ani bieżącym roku
      podatkowym kwoty 200 000 zł.
    Przepis art. 113 ust. 2 – w brzmieniu obowiązującym do 31 grudnia 2024 r. – mówi, że:
      Do wartości sprzedaży, o której mowa w ust. 1, nie wlicza się:
        1) wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów oraz wewnątrzwspólnotowej
          sprzedaży towarów na odległość, która nie podlega opodatkowaniu podatkiem
          na terytorium kraju;
        1a) sprzedaży na odległość towarów importowanych, która nie podlega
          opodatkowaniu podatkiem na terytorium kraju;
        2) odpłatnej dostawy towarów i odpłatnego świadczenia usług, zwolnionych od
          podatku na podstawie art. 43 ust. 1 lub przepisów wydanych na podstawie art.
          82 ust. 3, z wyjątkiem:
          a) transakcji związanych z nieruchomościami,
          b) usług, o których mowa w art. 43 ust. 1 pkt 7, 12 i 38-41,
          c) usług ubezpieczeniowych
      – jeżeli czynności te nie mają charakteru transakcji pomocniczych.
        3) odpłatnej dostawy towarów, które na podstawie przepisów o podatku
          dochodowym są zaliczane przez podatnika do środków trwałych oraz wartości
          niematerialnych i prawnych podlegających amortyzacji.
    W świetle art. 113 ust. 2 ustawy – w brzmieniu obowiązującym od 1 stycznia 2025 r.:
      Do wartości sprzedaży, o której mowa w ust. 1, nie wlicza się:
        1) wewnątrzwspólnotowej sprzedaży towarów na odległość, która nie podlega
          opodatkowaniu podatkiem na terytorium kraju;
        1a) sprzedaży na odległość towarów importowanych, która nie podlega
          opodatkowaniu podatkiem na terytorium kraju;

        2) odpłatnej dostawy towarów i odpłatnego świadczenia usług, zwolnionych od
          podatku na podstawie art. 43 ust. 1 lub przepisów wydanych na podstawie art.
          82 ust. 3, z wyjątkiem:
          a) transakcji związanych z nieruchomościami,
          b) usług, o których mowa w art. 43 ust. 1 pkt 7, 12 i 38-41,
          c) usług ubezpieczeniowych i reasekuracyjnych
      – jeżeli czynności te nie mają charakteru transakcji pomocniczych;
        3) odpłatnej dostawy towarów, które na podstawie przepisów o podatku
          dochodowym są zaliczane przez podatnika do środków trwałych oraz wartości
          niematerialnych i prawnych podlegających amortyzacji.
    Stosownie do art. 113 ust. 5 ustawy:
      Jeżeli wartość sprzedaży zwolnionej od podatku na podstawie ust. 1 przekroczy
      kwotę, o której mowa w ust. 1, zwolnienie traci moc począwszy od czynności, którą
      przekroczono tę kwotę.
    Na podstawie art. 29a ust. 1 ustawy:
      Podstawą opodatkowania, z zastrzeżeniem ust. 2, 3 i 5, art. 30a-30c, art. 32, art. 119
      oraz art. 120 ust. 4 i 5, jest wszystko, co stanowi zapłatę, którą dokonujący dostawy
      towarów lub usługodawca otrzymał lub ma otrzymać z tytułu sprzedaży od nabywcy,
      usługobiorcy lub osoby trzeciej, włącznie z otrzymanymi dotacjami, subwencjami i
      innymi dopłatami o podobnym charakterze mającymi bezpośredni wpływ na cenę
      towarów dostarczanych lub usług świadczonych przez podatnika.
    Z przepisu art. 29a ust. 1 ustawy wynika, że odnosi się on do wszystkiego, co stanowi
    zapłatę obejmując swym zakresem każdą formę zapłaty otrzymaną przez sprzedawcę z
    tytułu dostawy towarów lub wykonania usługi.
    Stosownie do art. 29a ust. 6 ustawy:
      Podstawa opodatkowania obejmuje:
        1) podatki, cła, opłaty i inne należności o podobnym charakterze, z wyjątkiem
          kwoty podatku;
        2) koszty dodatkowe, takie jak prowizje, koszty opakowania, transportu i
          ubezpieczenia, pobierane przez dokonującego dostawy lub usługodawcę od
          nabywcy lub usługobiorcy.
    Przepis art. 29a ust. 6 ustawy wyjaśnia, jakie elementy uwzględnia się przy ustalaniu
    wynagrodzenia, stanowiącego podstawę opodatkowania i wymienia przykładowo kilka
    rodzajów kosztów mieszczących się w pojęciu podstawy opodatkowania. Dotyczy on
    kosztów bezpośrednio związanych z zasadniczą dostawą towarów lub usług, które
    zwiększają łączną kwotę należną z tytułu transakcji. Zgodnie z tą regulacją, każdy koszt
    bezpośrednio związany z dostawą towarów lub świadczeniem usług, którym dostawca
    obciążył nabywcę lub klienta, powinien być włączony do podstawy opodatkowania. Zasada
    włączenia tych świadczeń do podstawy opodatkowania oznacza, że wartości tego typu
    kosztów, których ciężar przerzucany jest na nabywcę, nie wykazuje się jako odrębnego
    świadczenia, lecz traktuje jako element świadczenia zasadniczego, z zastosowaniem
    stawki podatku właściwej dla świadczenia zasadniczego.
    Zauważenia wymaga, że w przypadku dzierżawy nieruchomości ustawodawca nie
    zdefiniował, jakie koszty wynajmującego mieszczą się w pojęciu „czynszu”, a obciążenie
    nimi dzierżawcy zależy wyłącznie od zawartej umowy. Wyliczenie, co się składa na
    wykonaną usługę ma istotne znaczenie informacyjne przy ustalaniu ceny, jednak nie może
    uzasadniać odrębnego kwalifikowania poszczególnych elementów zawartych w tym
    wyliczeniu (dla celów podatkowych).

    Z opisu sprawy wynika, że jest Pan osobą fizyczną posiadającym w swoim majątku
    prywatnym określone nieruchomości. Korzysta Pan ze zwolnienia podmiotowego z
    podatku od towarów i usług (dalej: „VAT”), o którym mowa w art. 113 Ustawy VAT. W
    oparciu o wspólność małżeńską jest Pan wraz z małżonką użytkownikami wieczystymi:
    - działki nr 1, tj. gruntów zabudowanych i zurbanizowanych sklasyfikowanych w ewidencji
      gruntów i budynków jako tereny przemysłowe (dalej: „Działka Przemysłowa”) oraz
    - działki nr 2, tj. użytków rolnych, sklasyfikowanych w ewidencji gruntów i budynków jako
      grunty orne (RIVa) (dalej: „Działka Rolna”).
    Nieruchomości zostały w dniu 5 stycznia 2020 r. wydzierżawione na rzecz spółki. W
    Umowie wskazano m.in. na czas jej trwania (czas nieokreślony), a także ustalono
    określony czynsz dzierżawny dostosowany do warunków rynkowych w zamian za
    dzierżawę Nieruchomości. Doprecyzowano również wprost wysokość ww. czynszu
    dzierżawnego oraz częstotliwość jego wypłacania. Jednocześnie, zgodnie z zapisami
    Umowy, wydzierżawiający (Podatnik) wyraził zgodę na budowę na Nieruchomościach hali
    produkcyjnej i prowadzenie w ich obrębie działalności gospodarczej. W Umowie znajduje
    się zapis, zgodnie z którym wszelkie opłaty eksploatacyjne a także podatki związane z
    nieruchomościami lub obiektami budowlanymi, które mają związek z wykonywaniem
    działalności gospodarczej przez Spółkę na dzierżawionych Nieruchomościach (w tym m.in.
    również podatek od nieruchomości oraz inne ewentualne opłaty publicznoprawne),
    niestanowiące czynszu dzierżawy, będą ponoszone - w kontekście ekonomicznym - przez
    Spółkę. Będzie ona zwracać Podatnikowi w formie pieniężnej kwotę odpowiadającą
    równowartości podatku koniecznego do uiszczenia za dany rok w oparciu o informacje
    uzyskane przez Wnioskodawcę wynikające z decyzji ustalającej wysokość zobowiązania
    podatkowego w podatku od nieruchomości za dany rok. Jednocześnie, zastrzeżono, że
    ww. kwoty nie stanowią elementu czynszu dzierżawnego. 1 stycznia 2021 r. pomiędzy
    stronami doszło do zawarcia aneksu do Umowy, celem podwyższenia kwoty czynszu
    dzierżawnego. Dzierżawa Nieruchomości będących we wspólnym użytkowaniu
    wieczystym jest prowadzona przez Wnioskodawcę, który jednocześnie jest jedyną osobą
    pobierającą z tego tytułu pożytki w postaci czynszu dzierżawnego. Zarówno czynsz
    dzierżawny, jak i zwrot równowartości podatku od nieruchomości Wnioskodawca
    otrzymuje od Spółki przeważnie na prywatny rachunek bankowy.
    Pana wątpliwości dotyczą kwestii, czy otrzymywana przez Pana od Spółki kwota pieniężna
    stanowiąca równowartość zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości w
    danym roku w odniesieniu do Nieruchomości, przeznaczona wyłącznie na zapłatę podatku
    od nieruchomości, powinna być kalkulowana do tzw. wartości sprzedaży w danym roku
    podatkowym, w rozumieniu Ustawy VAT, warunkującej - po osiągnięciu określonego limitu
    - ewentualną niemożność korzystania ze zwolnienia podmiotowego z VAT, o którym mowa
    w art. 113 ust. 1 ustawy.
    W tej sytuacji należy rozstrzygnąć, czy przenoszona przez wydzierżawiającego na
    dzierżawcę kwota podatku od nieruchomości może stanowić element kalkulacyjny
    czynszu dzierżawnego.
    Odnosząc się do powyższej kwestii, zauważyć należy, że z treści art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy
    wynika, iż to nie odpłatność sama w sobie podlega opodatkowaniu, a świadczenie, za
    które odpłatność przysługuje. Dotyczy to także podatku od nieruchomości, który nie
    stanowi dostawy towarów ani świadczenia usług w rozumieniu art. 7 i art. 8 ustawy.
    Zgodnie z art. 6 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r.
    poz. 111 ze zm.), zwanej dalej „Ordynacja podatkowa”:
      Podatkiem jest publicznoprawne, nieodpłatne, przymusowe oraz bezzwrotne
      świadczenie pieniężne na rzecz Skarbu Państwa, województwa, powiatu lub gminy,
      wynikające z ustawy podatkowej.

    Jest to więc świadczenie pieniężne nieekwiwalentne (w zamian za wpłacony podatek od
    nieruchomości podatnikowi nie przysługuje wzajemne świadczenie ze strony np.
    województwa czy gminy). Z tych też względów podatek od nieruchomości nie może być
    przedmiotem sprzedaży lub innej czynności podlegającej opodatkowaniu podatkiem od
    towarów i usług, a w efekcie nie podlega „refakturowaniu”. Podatek ten ma charakter
    majątkowy i związany jest z posiadanym majątkiem, a nie wynagrodzeniem uzyskiwanym
    z tytułu posiadania nieruchomości.
    Zobowiązanie podatkowe w podatku od nieruchomości ciąży na właścicielu
    nieruchomości i nie może być w drodze umowy przeniesione na inną osobę ze skutkiem
    zwalniającym właściciela z obowiązku podatkowego. Strony stosunku cywilnoprawnego
    mogą jednak w ramach swobody w kształtowaniu łączących je stosunków
    zobowiązaniowych, zawrzeć w umowie postanowienie co do zwrotu (refundacji)
    należności z tytułu ponoszonych przez właściciela nieruchomości opłat lub kosztów
    związanych z utrzymaniem nieruchomości, a więc również z tytułu podatku od
    nieruchomości.
    Niezależnie jednak od tego, czy zwracana wydzierżawiającemu przez dzierżawcę kwota
    podatku od nieruchomości została włączona do czynszu i stanowi jego element
    kalkulacyjny, czy jest wyodrębniona z czynszu, zawsze jest należnością obciążającą
    wydzierżawiającego, wynikającą z posiadanego majątku.
    Jak wynika z dokonanej wyżej analizy przepisów, sam podatek od nieruchomości nie może
    być przedmiotem odsprzedaży. Jeżeli jednak strony umowy postanowiły/postanowią, że
    wydzierżawiający nieruchomość „przerzuca/będzie przerzucał” koszt podatku od
    nieruchomości na korzystającego z nieruchomości, tj. dzierżawcę, wówczas koszt ten
    stanowi/będzie stanowił element cenotwórczy usługi dzierżawy.
    W tej sytuacji, przedmiotem opodatkowania jest/będzie skategoryzowana usługa, a nie
    zbiór wyodrębnionych w jej ramach kosztów. Z uwagi na powyższe, opodatkowaniu nie
    podlega/nie będzie podlegał koszt podatku od nieruchomości, ale usługa dzierżawy, w
    której jako element kalkulacyjny znajduje/będzie znajdował się koszt ww. podatku.
    Koszt podatku od nieruchomości jest/będzie należnością bezpośrednio związaną z
    odpłatnym świadczeniem usługi dzierżawy i podlega/będzie podlegał opodatkowaniu
    podatkiem od towarów i usług na zasadach właściwych dla wiążącego strony stosunku
    cywilnoprawnego, tak jak czynsz.
    W tym miejscu można przytoczyć prawomocny wyrok WSA w Warszawie z 17 maja 2013 r.,
    sygn. akt III SA/Wa 2954/12, który co prawda dotyczy opodatkowania przeniesienia na
    nabywcę gruntu (prawa wieczystego użytkowania gruntu) kosztów dodatkowej lub rocznej
    opłaty z tytułu użytkowania wieczystego lub jej części, opłaty za wyłączenie gruntu z
    produkcji rolniczej, renty planistycznej, opłaty adiacenckiej lub podatku od nieruchomości
    oraz sposobu dokumentowania tych kosztów. Niemniej jednak może on mieć
    zastosowanie w tej sprawie. W wyroku tym:
      Sąd podzielił w całości przedstawione przez organ interpretacyjny stanowisko, a w
      szczególności twierdzenie, że nie można sztucznie wyodrębniać z jednej
      kompleksowej dostawy, jaką stanowi sprzedaż nieruchomości, kwot
      odpowiadających określonym kosztom, jak np. części podatku od nieruchomości, czy
      innych świadczeń publicznoprawnych bezpośrednio związanych z taką transakcją, w
      celu ich przeniesienia na nabywcę bez opodatkowania. Ustalone z uwzględnieniem
      odrębnych przepisów daniny publiczne stanowią element cenotwórczy kosztów
      posiadania nieruchomości, który w przypadku jej sprzedaży wpływa bezpośrednio na
      jej cenę (wartość rynkową). Dlatego też niezależnie czy wskazane składniki będą
      elementem umowy sprzedaży nieruchomości, czy też odrębnie wskazanym w
      umowie kosztem (świadczeniem) przenoszonym na nabywcę w związku z dokonaną

      transakcją, stanowią w istocie jedno niepodzielne świadczenie. Ich zapłata stanowi
      obrót w rozumieniu art. 29 ust. 1 ustawy VAT i tym samym element podstawy
      opodatkowania dostawy towarów.
    Mając na uwadze powyższe, w analizowanej sprawie warto zaznaczyć, że podatek od
    nieruchomości, jest/będzie - wbrew Pana twierdzeniu - należnością bezpośrednio
    związaną z odpłatnym świadczeniem usługi dzierżawy i podlega/będzie podlegał
    opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług na zasadach właściwych dla wiążącego
    strony stosunku cywilnoprawnego – umowy dzierżawy. Dzierżawca podpisując z Panem 5
    stycznia 2020 r. umowę dzierżawy gruntów (Działki Przemysłowej i Działki Rolnej), na
    których wybudował halę produkcyjną wraz z infrastrukturą i prowadzi w ich obrębie
    działalność gospodarczą, wyraził zgodę na zwrot Panu kosztu tego podatku. Zatem
    konieczność zapłaty podatku od nieruchomości na Pana rzecz wynika wprost z zapisów
    zawartej między stronami umowy dzierżawy, a to wyraźnie wskazuje na związek tej
    należności ze świadczeniem usługi dzierżawy. Bez stosunku cywilnoprawnego
    zobowiązującego wydzierżawiającego do oddania w dzierżawę nieruchomości dzierżawca
    nie regulowałby na Pana rzecz kosztu podatku od nieruchomości, zatem jest/będzie on
    wprost związany z umową dzierżawy i z niej wynika.
    Koszt podatku od nieruchomości nie może stanowić samodzielnego świadczenia, lecz jest
    /będzie elementem podstawowej czynności jaką jest/będzie dzierżawa. Koszt ten zalicza
    /będzie zaliczał się do elementów świadczenia należnego z tytułu umowy dzierżawy i
    stanowi/będzie stanowił on wraz z czynszem dzierżawnym zapłatę za to świadczenie. Jest
    /będzie zatem kosztem, który należy opodatkować na zasadach właściwych dla usługi
    dzierżawy.
    Zatem zwrot przez dzierżawcę ponoszonych przez Pana kosztów związanych z podatkiem
    od nieruchomości należy uznać za element kalkulacyjny świadczenia zasadniczego, tj. jako
    należność z tytułu dzierżawy Nieruchomości (Działki Przemysłowej i Działki Rolnej).
    Przy czym zauważam, że w odniesieniu do usługi dzierżawy nieruchomości, o których
    mowa we wniosku, która stanowi czynność podlegającą opodatkowaniu niekorzystającą
    ze zwolnienia od podatku, nie zostaną spełnione przesłanki wynikające z art. 113 ust. 2
    ustawy, który wskazuje jakich transakcji nie wlicza się do wartości sprzedaży.
    Wobec powyższego, otrzymywana przez Pana od Spółki kwota pieniężna stanowiąca
    równowartość zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości w danym roku w
    odniesieniu do Nieruchomości (uiszczana w nawiązaniu do zapisów Umowy i ustalonego
    pomiędzy stronami przeniesienia ekonomicznego ciężaru ponoszenia ww. podatku na
    Spółkę), przeznaczona wyłącznie na zapłatę podatku od nieruchomości, powinna być
    wliczana do limitu, o którym mowa w art. 113 ust. 1 ustawy.
    Tak więc w sytuacji, gdy w ciągu roku wartość sprzedaży z całej Pana działalności
    gospodarczej, tj. wszystkich jej profili, przekroczy kwotę 200.000 zł, utraci Pan prawo do
    zwolnienia od podatku na podstawie art. 113 ust. 1 ustawy.
    Tym samym, Pana stanowisko uznałem za nieprawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy:
    - stanu faktycznego, który Pan przedstawił i stanu prawnego, który obowiązywał w dacie
      zaistnienia zdarzenia,
    - zdarzenia przyszłego, które Pan przedstawił i stanu prawnego, który obowiązuje w dniu
      wydania interpretacji.

    Wydana interpretacja dotyczy tylko sprawy będącej przedmiotem wniosku (zapytania)
    Zainteresowanego. Inne kwestie, które nie zostały objęte pytaniem wskazanym we
    wniosku nie mogą być – zgodnie z art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej – rozpatrzone.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    · Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy
      z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.).
      Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pana sytuacja będzie zgodna
      (tożsama) z opisem stanu faktycznego i zdarzenia przyszłego i zastosuje się Pan do
      interpretacji.
    · Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
      z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    · Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pan prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu
    Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z
    dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.
    U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
    · w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
    · w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP
      (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.