Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0115-KDWT.4011.198.2025.2.DS
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-12-12
Teza: Skutki podatkowe zawarcia ugody z bankiem.
Słowa kluczowe: banki
kredyt
zaniechanie-zaniechanie poboru podatku
Zagadnienia: Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Źródła przychodów.
Przepisy: [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 2-art. 11-ust. 1

## Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

łowe
    Szanowny Panie,
    stwierdzam, że Pana stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego stanu
    faktycznego w podatku dochodowym od osób fizycznych jest prawidłowe.

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

7 października 2025 r. wpłynął Pana wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej, który
    dotyczy skutków podatkowych w zakresie podatku dochodowego od osób fizycznych z
    związku z zawartą ugodą z bankiem i wypłatą kwoty z tego tytułu. Uzupełnił go Pan
    pismem z dnia 6 listopada 2025 r. (data wpływu: 13 listopada 2025 r.). Treść wniosku jest
    następująca:
    Opis stanu faktycznego

    W dniu (...) 2007 r. Wnioskodawca wraz z żoną, tj. p. A. A oraz córką B. B zawarli umowę
    kredytu mieszkaniowego X hipoteczny nr (...) waloryzowanego kursem CHF z dnia (...) 2007
    r. (dalej jako „Umowa kredytu”).
    Przedmiotem Umowy zawartej przez Strony było udzielenie kredytu na kwotę (...) CHF.
    Uzyskane z kredytu środki miały umożliwić sfinansowanie przedpłat na poczet budowy i
    nabycia od dewelopera lokalu mieszkalnego (...). Walutę waloryzacji kredytu określono we
    franku szwajcarskim CHF. Kredyt miał być spłacany według równych rat kapitałowo-
    odsetkowych przez od (...) 2008 r. do (...) 2037 r. Termin spłaty rat kredytu przewidziany
    został na 15 dzień każdego miesiąca (...). Kredyt był spłacany w walucie polskiej.
    Wskutek zawisłego sporu Strony doszły do ugody, która otrzymała treść:
                        UGODA SĄDOWA
    zawarta w dniu (...) roku, pomiędzy:
    (...)
    Strony zawierają Ugodę o następującej treści:(...)
                            §1
      (...)
    9. W celu zakończenia wszelkich sporów dotyczących abuzywności klauzul umownych i
      ważności Umowy, uwzględniając przyjęty przez Strony w niniejszej Ugodzie sposób
      rozliczenia Umowy opisany w (...) powyżej oraz wpłatę dokonaną przez Kredytobiorcę
      w dniu (...) 2023 r., o której mowa w (...) powyżej, Bank zobowiązuje się do zwrotu na
      rzecz Kredytobiorcy kwoty (...) złotych (...) w tym:
        - kapitał (...) złotych,
        - odsetki (...) złotych.
    w terminie 14 dni od dnia zawarcia Ugody. Bank dokona zapłaty na rachunek
      Kredytobiorcy B. B prowadzony przez X o numerze (...) , (...). W przypadku braku spłaty
      tej kwoty w tym terminie zostaną naliczone odsetki za opóźnienie w wysokości
      odsetek maksymalnych od następnego dnia po bezskutecznym upływie tego terminu.
                            (...)
                                            §4
    1. Wobec zawarcia Ugody Bank zobowiązuje się do zwrotu kosztów procesu poniesionych
      przez Kredytobiorcę w związku ze Sporem w wysokości (...) PLN (...) oraz połowy opłaty
      od pozwu w wysokości (...) PLN (...).
    2. (...)
    3. Bank, w terminie 14 dnia od daty podpisania Ugody, wypłaci Kredytobiorcy kwotę (...)
      PLN (...) na rachunek należący do B. B numer (...), (...), prowadzony przez X.
      Kredytobiorca przyjmuje do wiadomości, że w związku z wypłatą ww. kwoty powstaje
      po jego stronie przychód, a na Banku ciąży wypełnienie obowiązku informacyjnego (tj.
      sporządzenie informacji PIT-11).
    W odniesieniu do innych kosztów związanych z prowadzeniem Sporu, Strony oświadczają,
    że poza kwotami wskazanymi w ust. 1 każda z nich ponosi koszty procesu we własnym
    zakresie i nie będą dochodzić od siebie ich zwrotu.
    Uzupełnienie
    Sprecyzował Pan, że:

    – ugoda z bankiem została już zawarta,
    – kwota wypłaconego Panu kapitału kredytu to: 0,00 zł, a kwota spłacona przez Pana to
      0,00 zł, albowiem całość kredytu została wypłacona i była spłacana przez Pana córkę -
      B. B.
    – kwoty, o których mowa w §1 ust. 9 oraz §4 ust. 1 i 3 Ugody zostały wypłacone wyłącznie
      B. B. Kwoty te stanowiły zwrot kapitału i odsetek kredytu, a także kwotę dodatkową, na
      którą składały się wszelkie koszty związane z zawarciem umowy kredytu (prowizja,
      ubezpieczenie nieruchomości), a także koszty procesu sądowego, a w tym koszty
      zastępstwa procesowego;

## Pytanie

Czy kwoty, o których mowa w par. 1 ust. 9 Ugody, par. 4. ust. 1 i ust 3 ugody stanowią
    przychód w rozumieniu przepisów ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych?
    Pana stanowisko w sprawie
    W związku z zawarciem ugody bank zwrócił Pana córce, B. B, kwoty wskazane w treści
    ugody oraz dokonał dodatkowej wypłaty. Pana córka działała przy tym m.in. na Pana
    rzecz, a Ugoda obejmowała również Pana prawa i obowiązki wynikające z prowadzonego
    procesu sądowego o stwierdzenie nieważności umowy kredytowej. W Pana ocenie -
    wobec tego, że świadczenie zwrotnie otrzymała Pana córka - w analizowanej sprawie w
    związku z otrzymaniem od banku ww. kwoty dodatkowej nie dojdzie do powstania po
    Pana stronie przysporzenia majątkowego. Pana rolą podczas zawierania i wykonywania
    umowy kredytu było zapewnienie córce zdolności kredytowej. Na mocy zawartej ugody
    Kredytobiorcy, a więc również Pan, otrzymali zwrot środków pieniężnych, które wcześniej
    przekazali na rzecz banku w ramach spłaty udzielonego kredytu hipotecznego. Środki te
    faktycznie otrzymała od banku, a następnie bankowi spłacała Pana córka. A zatem można
    powiedzieć, że to Pana córka, a nie Pan, otrzymała środki będące ekwiwalentem
    wydatków, które były uprzednio poniesione z majątku własnego córki. Kwota dodatkowa
    otrzymana na podstawie ugody z bankiem nie spowoduje więc faktycznego przychodu, ani
    w Pana majątku, ani w majątku któregokolwiek z innych Kredytobiorców. Wypłata ta
    będzie dla Pana neutralna podatkowo. Dlatego należy stwierdzić, że zwrot przez bank
    części kwoty uiszczonej tytułem spłaty zaciągniętego kredytu mieszkaniowego nie będzie
    stanowił dla Pana przychodu w rozumieniu art. 11 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym
    od osób fizycznych, klasyfikowanego do źródła, o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 9 w zw.
    z art. 20 ust. 1 ww. ustawy, podlegającego opodatkowaniu podatkiem dochodowym od
    osób fizycznych. Zatem nie będzie miał Pan obowiązku zapłaty podatku od wypłaconej
    Pana córce przez bank ww. kwoty dodatkowej, mimo tego, że wszystkie postanowienia
    ugody i umowy kredytu odnoszą się równocześnie do Pana, jak i do Pana żony i córki.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawił Pan we wniosku jest prawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób
    fizycznych (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 163 ze zm.):
      Opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z
      wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od
      których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.
    Powołany przepis wyraża tzw. zasadę powszechności opodatkowania. Regułą jest, że
    każdy dochód osiągnięty przez osobę fizyczną podlega opodatkowaniu, wyjątkiem zaś jest
    sytuacja, gdy dochód opodatkowaniu nie podlega. Wyjątki od omawianej zasady dotyczą:
     dochodów, które zostały wprost wymienione przez ustawodawcę w art. 21, 52, 52a i 52c
      ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych jako zwolnione z podatku

    oraz
     dochodów, od których zaniechano poboru podatku na podstawie przepisów Ordynacji
      podatkowej.
    Pojęcie przychodu zostało wyjaśnione w art. 11 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od
    osób fizycznych. Zgodnie z tym przepisem:
      Przychodami, z zastrzeżeniem art. 14-15, art. 17 ust. 1 pkt 6, 9, 10 w zakresie realizacji
      praw wynikających z pochodnych instrumentów finansowych, pkt 11, art. 19, art. 25b,
      art. 30ca, art. 30da i art. 30f, są otrzymane lub postawione do dyspozycji podatnika w
      roku kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość otrzymanych
      świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń.
    Ustawodawca przyjął zasadę, że przychodami są:
    1) pieniądze i wartości pieniężne, które:
        · zostały otrzymane przez podatnika – czyli takie pieniądze i wartości pieniężne,
        które podatnik rzeczywiście „dostał, odebrał, zainkasował, objął w posiadanie”;
        · zostały postawione do dyspozycji podatnika – czyli takie przysporzenia, które
        zostały mu faktycznie udostępnione/przekazane do odbioru; takie pieniądze i
        środki pieniężne, które podatnik ma możliwość włączyć do swojego władztwa, a
        więc ma możliwość skorzystania z tychże pieniędzy i wartości pieniężnych i nie
        jest to uzależnione od dodatkowej zgody osoby stawiającej określone pieniądze i
        wartości pieniężne do dyspozycji podatnika.
    2) wartość otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń – czyli
      takie przysporzenia majątkowe, które mają postać:
        · świadczeń w naturze (otrzymane rzeczy lub prawa);
        · nieodpłatnych świadczeń innych niż świadczenia w naturze (np. otrzymane usługi).
    Pojęcie przychodu wiąże się zatem z przysporzeniem majątkowym po stronie podatnika, z
    wartością wchodzącą do jego majątku. Przychodami w rozumieniu art. 11 ust. 1 ustawy o
    podatku dochodowym od osób fizycznych mogą być tylko takie świadczenia, które nie
    mają charakteru zwrotnego. Skoro bowiem przychód jest określonym przyrostem
    majątkowym po stronie podatnika, jego otrzymanie musi mieć charakter definitywny. Z
    uwagi na wyróżnienie przez ustawodawcę przychodów o charakterze niepieniężnym,
    uznaje się, że przychodem w rozumieniu art. 11 ust. 1 ustawy jest nie tylko uzyskanie
    przez podatnika nowych aktywów, ale także zmniejszenie jego pasywów.
    Przepisy ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych nie zawierają definicji pojęcia
    „nieodpłatnego świadczenia”. Dokonując zatem wykładni gramatycznej, za „nieodpłatne
    świadczenie” uznać należy świadczenia „nie wymagające opłaty, takie, za które się nie
    płaci, bezpłatne”. Zatem należy przyjąć, że nieodpłatnym świadczeniem jest takie
    zdarzenie, którego skutkiem (następstwem) jest nieodpłatne przysporzenie majątku
    jednej osobie kosztem majątku innej osoby, innego podmiotu. Nieodpłatne świadczenie w
    znaczeniu prawa podatkowego obejmuje nie tylko świadczenie w rozumieniu prawa
    cywilnego (działanie lub zaniechanie na rzecz innej strony), ale w jego zakres wchodzą
    także wszystkie zjawiska gospodarcze i zdarzenia prawne, których następstwem jest
    uzyskanie korzyści kosztem innego podmiotu lub te wszystkie zdarzenia prawne oraz
    gospodarcze, których skutkiem jest nieodpłatne przysporzenie majątku mające konkretny
    wymiar finansowy.
    Ustawodawca tworząc system opodatkowania dochodów osób fizycznych miał na
    względzie, że przysporzenia uzyskiwane przez osoby fizyczne mogą być skutkiem różnych
    rodzajów czynności i zdarzeń. Stworzył więc klasyfikację tych przysporzeń w oparciu o
    kryterium źródła przychodów i system ich opodatkowania uwzględniający specyfikę
    poszczególnych źródeł przychodów. W języku powszechnym mianem „źródła” określane

    jest „to, co stanowi początek czegoś”, „przyczyna czegoś”, a synonimami tego pojęcia są m.
    in. czynnik sprawczy, powód, pochodzenie.
    Źródła przychodów zostały określone w art. 10 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od
    osób fizycznych. Jednym z nich są „inne źródła”, czyli źródła inne niż wymienione w art. 10
    ust. 1 pkt 1-8b ustawy (art. 10 ust. 1 pkt 9 ustawy).
    Przy czym, zgodnie z art. 20 ust. 1 komentowanej ustawy:
      Za przychody z innych źródeł, o których mowa w art. 10 ust. 1 pkt 9, uważa się w
      szczególności: kwoty wypłacone po śmierci członka otwartego funduszu emerytalnego
      wskazanej przez niego osobie lub członkowi jego najbliższej rodziny, w rozumieniu
      przepisów o organizacji i funkcjonowaniu funduszy emerytalnych, kwoty uzyskane z
      tytułu zwrotu z indywidualnego konta zabezpieczenia emerytalnego oraz wypłaty z
      indywidualnego konta zabezpieczenia emerytalnego, w tym także dokonane na rzecz
      osoby uprawnionej na wypadek śmierci oszczędzającego, zasiłki pieniężne z
      ubezpieczenia społecznego, alimenty, stypendia, świadczenia otrzymane z tytułu
      umowy o pomocy przy zbiorach, dotacje (subwencje) inne niż wymienione w art. 14,
      dopłaty, nagrody i inne nieodpłatne świadczenia nienależące do przychodów
      określonych w art. 12-14 i art. 17.
    Jak dowodzi użycie sformułowania „w szczególności” definicja przychodów z innych źródeł
    ma charakter otwarty i nie ma przeszkód, aby do tej kategorii zaliczyć również przychody
    inne niż wymienione wprost w przepisie art. 20 ust. 1 ustawy. W związku z tym każde
    świadczenie mające realną korzyść finansową, o ile nie stanowi konkretnej kategorii
    przychodu zaliczanego do jednego ze źródeł wymienionych w art. 10 ust. 1 pkt 1-8b ww.
    ustawy, jest dla świadczeniobiorcy przychodem z innych źródeł.
    Instytucja kredytu uregulowana została przepisami ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r.
    Prawo bankowe (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1646).
    Zgodnie z treścią art. 69 ust. 1 ww. ustawy:
      Przez umowę kredytu bank zobowiązuje się oddać do dyspozycji kredytobiorcy na czas
      oznaczony w umowie kwotę środków pieniężnych z przeznaczeniem na ustalony cel, a
      kredytobiorca zobowiązuje się do korzystania z niej na warunkach określonych w
      umowie, zwrotu kwoty wykorzystanego kredytu wraz z odsetkami w oznaczonych
      terminach spłaty oraz zapłaty prowizji od udzielonego kredytu.
    Otrzymanie kredytu i jego spłata na warunkach przewidzianych w umowie kredytowej są
    obojętne podatkowo. Przychód po stronie kredytobiorcy pojawia się w przypadku, kiedy
    dochodzi do umorzenia kredytu, jego części lub odsetek. Wtedy bowiem kredytobiorca
    osiąga konkretne przysporzenie majątkowe (przychód w rozumieniu ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych).
    Zgodnie natomiast z definicją dochodu jest nim nadwyżka przychodów ze źródła nad
    kosztami jego uzyskania. Pojęciem pierwotnym dla dochodu jest więc pojęcie przychodu.
    Ten z kolei definiowany jest przez ustawodawcę w przytoczonym już wcześniej art. 11 ust.
    1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Z definicji tej wywieść można
    również, że za przychody podatkowe mogą być uznane tylko takie świadczenia, które są
    określonym przyrostem majątkowym (zarówno zwiększającym aktywa jak i
    zmniejszającym pasywa) o charakterze definitywnym, nie mające charakteru zwrotnego.
    Stosownie natomiast do treści art. 917 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (t.
    j. Dz. U. z 2025 r. poz. 1071 ze zm.):
      Przez ugodę strony czynią sobie wzajemne ustępstwa w zakresie istniejącego między
      nimi stosunku prawnego w tym celu, aby uchylić niepewność co do roszczeń
      wynikających z tego stosunku lub zapewnić ich wykonanie albo by uchylić spór
      istniejący lub mogący powstać.

    Powołana definicja ugody pozwala wyróżnić elementy konstrukcyjne tej instytucji. Po
    pierwsze, ugoda jest zawierana w sytuacji, gdy między stronami stosunku prawnego
    istnieje niepewność albo spór, co do roszczeń wynikających z tego stosunku. Po drugie,
    celem zawarcia ugody jest uchylenie tej niepewności lub sporu. Wreszcie po trzecie,
    strony dążą do osiągnięcia celu przez wzajemne ustępstwa. Tak więc nieodłącznym
    elementem ugody są wzajemne ustępstwa stron. Poza tym, zarówno w doktrynie, jak i w
    orzecznictwie podkreśla się szczególną przyczynę prawną ugody. Oznacza to, że ugoda nie
    tworzy nowego stosunku prawnego, a jedynie odnosi się do istniejącego stosunku
    prawnego stanowiącego podstawę powództwa, a tym samym podstawę zawarcia ugody.
    W opisie sprawy wskazał Pan, że wraz z żoną i córką zawarli Państwo umowę kredytu
    mieszkaniowego waloryzowanego kursem CHF. Cała kwota kredytu została wypłacona
    Pana córce i to ona spłacała kredyt. Powstał spór, wskutek czego Pan, Pana żona i córka
    zawarliście ugodę sądową. Na podstawie zawartej ugody bank zobowiązał się do zwrotu
    na rzecz Pana córki, kwot, o których jest mowa w (...). Kwoty te stanowiły zwrot kapitału i
    odsetek kredytu, a także kwotę dodatkową, na którą składały się wszelkie koszty związane
    z zawarciem umowy kredytu (prowizja, ubezpieczenie nieruchomości), a także koszty
    procesu sądowego, a w tym koszty zastępstwa procesowego.
    Wskazać należy, że jeżeli kredytobiorcy ponoszą solidarną odpowiedzialność za
    zobowiązania wynikające z umowy kredytowej, czyli zgodnie z umową kredytobiorcy
    odpowiadają solidarnie za kredyt, to podatnik jako kredytobiorca solidarny za zadłużenie
    wynikające z tej umowy również odpowiada solidarnie, a więc do pełnej wysokości.
    Na podstawie przepisu art. 366 § 1 i § 2 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny:
      Art. 366. § 1. Kilku dłużników może być zobowiązanych w ten sposób, że wierzyciel
      może żądać całości lub części świadczenia od wszystkich dłużników łącznie, od kilku z
      nich lub od każdego z osobna, a zaspokojenie wierzyciela przez któregokolwiek z
      dłużników zwalnia pozostałych (solidarność dłużników).
      § 2. Aż do zupełnego zaspokojenia wierzyciela wszyscy dłużnicy solidarni pozostają
      zobowiązani.
    Z istoty solidarnej odpowiedzialności dłużników wynika, że aż do zupełnego zaspokojenia
    wierzyciela wszyscy dłużnicy solidarni pozostają zobowiązani. Każdy z dłużników
    solidarnych odpowiada więc za całość długu a nie tylko część, jaką można by mu przypisać
    poprzez np. równy podział kwoty długu pomiędzy zobowiązanych.
    W sytuacji więc gdy strona zobowiązania solidarnego spłaca całość zadłużenia bez woli
    czynienia tego w celu uzyskania korzyści przez pozostałe strony zobowiązania, a jedynie w
    zamiarze zwolnienia się z długu, poprzez samą zapłatę całości, czy też części zobowiązania
    solidarnego, nie może dojść do powstania przychodu u któregokolwiek z pozostałych
    dłużników. Solidarny dłużnik spłaca bowiem własny dług a nie cudzy.
    Na podstawie art. 376 § 1 Kodeksu cywilnego:
      Jeżeli jeden z dłużników solidarnych spełnił świadczenie, treść istniejącego między
      współdłużnikami stosunku prawnego rozstrzyga o tym, czy i w jakich częściach może
      on żądać zwrotu od współdłużników. Jeżeli z treści tego stosunku nie wynika nic
      innego, dłużnik, który świadczenie spełnił, może żądać
      zwrotu w częściach równych.
    Treść powyższego przepisu wskazuje więc, że z chwilą spełnienia świadczenia przestaje
    istnieć jakikolwiek stosunek pomiędzy wierzycielem a współdłużnikami solidarnymi.
    Natomiast dłużnik, który spełnił świadczenie, przestaje być współdłużnikiem solidarnym i
    staje się wierzycielem dla pozostałych współdłużników.

    Dawni współdłużnicy są dalej dłużnikami - lecz wobec innego wierzyciela (dłużnika, który
    wierzyciela zaspokoił), w stosunku do którego odpowiadają każdy za przypadająca na
    niego część długu. Zatem kredytobiorca, który spłacił kredyt może żądać od kredytobiorcy
    niedokonującego spłat zwrotu części długu, który na niego przypadał.
    Z przytoczonej w niniejszej interpretacji definicji przychodu, zawartej w art. 11 ust. 1
    ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych wywieść należy, że za przychody
    podatkowe mogą być uznane tylko takie świadczenia, które są określonym przyrostem
    majątkowym (zarówno zwiększającym aktywa, jak i zmniejszającym pasywa) o charakterze
    definitywnym, niemające charakteru zwrotnego.
    W sytuacji takiej, jak przedstawiona we wniosku, nie uzyskał więc Pan faktycznie korzyści
    majątkowej, która mogłaby zostać potraktowana jak trwałe przysporzenie w Pana
    majątku, spełniając w ten sposób definicję przychodu podlegającego opodatkowaniu
    podatkiem dochodowym od osób fizycznych.
    W związku z wypłatą Pana córce przez bank kwot, o których jest mowa w (...), po Pana
    stronie nie powstanie zatem przychód w rozumieniu przepisów ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych i w konsekwencji nie wystąpi również obowiązek zapłaty
    podatku z tego tytułu.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Pan przedstawił i stanu prawnego, który
    obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia.
    Rolą postępowania w sprawie wydania indywidualnej interpretacji przepisów
    podatkowych nie jest ustalanie stanu faktycznego, stanowi to bowiem domenę
    ewentualnego postępowania podatkowego. To na podatniku ciąży obowiązek
    udowodnienia w toku tego postępowania okoliczności faktycznych, z których wywodzi on
    dla siebie korzystne skutki prawne. Organ nie prowadzi postępowania dowodowego,
    ograniczając się do analizy okoliczności podanych we wniosku. W stosunku do tych
    okoliczności wyraża swoje stanowisko, które zawsze musi być jednak ustosunkowaniem
    się do poglądu (stanowiska) prezentowanego w danej sprawie przez wnioskodawcę. Jeżeli
    w toku ewentualnego postępowania organ uzna, że zdarzenie opisane we wniosku różni
    się od zdarzenia występującego w rzeczywistości, wówczas wydana interpretacja nie
    będzie Pana chroniła.
    Niniejsza interpretacja wydana została jedynie w Pana indywidualnej sprawie i rozstrzyga
    wyłącznie zagadnienie objęte pytaniem, tj. kwestię Pana praw i obowiązków w zakresie
    podatku dochodowego od osób fizycznych z związku z zawartą ugodą z bankiem. Inne
    kwestie poruszane we wniosku, w tym praw i obowiązków pozostałych kredytobiorców,
    nie były przedmiotem oceny przez tut. organ.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    · Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy
      z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111).
      Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pana sytuacja będzie zgodna
      (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosuje się Pan do
      interpretacji.
    · Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
        1) z zastosowaniem art. 119a;

        2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
        z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
        3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    · Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki
      interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pan prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu
    Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z
    dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.
    U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
    · w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
    · w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP
      (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.