Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0113-KDIPT1-2.4012.852.2024.2.KT
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-01-24
Teza: Brak opodatkowania podatkiem VAT sukcesywnej sprzedaży
łącznie 30 działek.
Słowa kluczowe: czynności-czynności niepodlegające opodatkowaniu
nieruchomości-nieruchomość niezabudowana
Zagadnienia: Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II. Zakres
opodatkowania-Rozdział 1. Przepisy ogólne -Czynności
niepodlegające opodatkowaniu
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III. Podatnicy,
płatnicy i przedstawiciele podatkowi-Rozdział 1.
Podatnicy i płatnicy-Podatnicy
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II-
Rozdział 1-art. 5-ust. 1-pkt 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III-
Rozdział 1-art. 15-ust. 1

## Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

dłowe
    Szanowna Pani,
    stwierdzam, że Pani stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego
    zdarzenia przyszłego w podatku od towarów i usług jest prawidłowe.

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

18 października 2024 r. wpłynął Pani wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej, który
    dotyczy braku opodatkowania podatkiem VAT sprzedaży sukcesywnie łącznie 30 działek.
    Uzupełniła go Pani pismem z 8 stycznia 2025 r.
    Treść wniosku jest następująca:

## Opis zdarzenia przyszłego

Wnioskodawczyni jest polskim rezydentem podatkowym, a w jej małżeństwie obowiązuje
    ustrój wspólności ustawowej małżeńskiej. Wnioskodawczyni jest obecnie na emeryturze,
    natomiast od końca lat 90-tych do 2019 r. w ramach działalności gospodarczej prowadziła
    sklep spożywczo-przemysłowy. Prowadzenie sklepu przejęła po małżonku, który w chwili
    obecnej jest rencistą. Wnioskodawczyni nabyła wraz z małżonkiem w 1984 r. działkę rolną
    z zabudowaniami, w tym budynkiem mieszkalnym, położoną w miejscowości ... o
    powierzchni .... ha. Od dnia nabycia działka ta stanowi miejsce zamieszkania
    Wnioskodawczyni oraz jej małżonka. Grunty były wykorzystywane wyłącznie dla własnych
    potrzeb jako przydomowy ogródek, ponieważ jest to ziemia VI klasy pochodzenia
    mineralnego. Nieruchomość nie była wykorzystywana w prowadzonej działalności
    gospodarczej, ani też do innych czynności zarobkowych. Przedmiotowe działki są jedynie
    koszone raz w roku, aby utrzymać je w dobrej kondycji. Z tego tytułu Wnioskodawczyni
    wraz z małżonkiem otrzymują od ARiMR dotacje z tytułu płatności obszarowych.
    W 2024 r. Wnioskodawczyni wraz z małżonkiem podzieliła posiadaną nieruchomość na 11
    działek z wydzieloną drogą, w tym 1 działką zabudowaną, będąca miejscem zamieszkania
    Wnioskodawczyni i 10 działek niezabudowanych po około ...m² każda. Droga musiała być
    wydzielona z uwagi na konieczność wyodrębnienia z całej działki lasu. Dla dwóch z
    wydzielonych działek Wnioskodawczyni uzyskała decyzje o warunkach zabudowy – na
    każdej możliwość zabudowy trzema budynkami mieszkalnymi. Decyzje te były konieczne
    dla dalszego podziału działek, co też uczyniono – działki te zostały podzielone na trzy
                    2mniejsze działki po około...m i mają zostać sprzedane. Wnioskodawczyni wystąpi o
    wydanie decyzji o warunkach zabudowy odnośnie tych 6 działek, aby kupujący mieli
    pewność, co do możliwości wykorzystania tych działek. Wnioskodawczyni zamierza w
    przyszłości dokonać podziału – po uzyskaniu decyzji o warunkach zabudowy – pozostałych
    8 działek na mniejsze działki po około ...m² i następnie także dokonać ich sprzedaży. Przed
    sprzedażą również zamierza wystąpić o wydanie decyzji o warunkach zabudowy odnośnie
    powstałych w ten sposób 24 działek, aby kupujący mieli pewność, co do możliwości
    wykorzystania tych działek. Wnioskodawczyni w celu zbycia powyższych nieruchomości
    nie będzie prowadziła szeroko zakrojonych działań marketingowych chcąc skorzystać z
    poczty pantoflowej, a w przypadku braku skuteczności takiego działania, skorzysta ze
    standardowych ogłoszeń w Internecie i banerów na ogrodzeniu nieruchomości, a w
    ostateczności z usług biura nieruchomości. W sytuacji, gdy na przedmiotowe działki nie
    będzie chętnych, Wnioskodawczyni doprowadzi na swój koszt wzdłuż wszystkich działek
    wodę i kanalizację. Wnioskodawczyni zamierza dokonać przedmiotowych sprzedaży w
    ramach zarządu prywatnym majątkiem i z tytułu tej czynności Wnioskodawczyni oraz
    małżonek nie będą działali jako podatnicy podatku VAT. Środki uzyskane ze sprzedaży
    Wnioskodawczyni zamierza przeznaczyć na prywatne cele własne oraz swojej rodziny.
    Wnioskodawczyni nie posiadała i nie posiada obecnie innych nieruchomości, natomiast jej
    małżonek w lipcu 2023 r. sprzedał udział 4/12 w zabudowanej działce, która nabyta
    została przez niego w spadku po zmarłym w 1989 r. ojcu oraz po zmarłych (w 2019 r. oraz
    w 2021 r.) dwóch braciach.
    Ponadto w uzupełnieniu wskazano:

    Wnioskodawczyni nie jest czynnym zarejestrowanym podatnikiem podatku od towarów i
    usług.
    Nabyta w 1984 r. działka posiadała numer ewidencyjny: 1.
    Nabyta w 1984 r. działka wykorzystywana była przez Wnioskodawczynię i jej małżonka do
    1993 r. wyłącznie do upraw na potrzeby własne, jako przydomowy ogródek. Oprócz tego
    małżonkowie zamieszkiwali i nadal zamieszkują w budynku mieszkalnym położonym na
    tej działce.
    Wnioskodawczyni oraz jej małżonek nie posiadają statusu rolnika ryczałtowego w myśl art.
    2 pkt 19 ustawy o podatku od towarów i usług.
    Nabyta w 1984 r. działka do dnia podziału nie była wykorzystywana przez
    Wnioskodawczynię oraz jej małżonka w działalności rolniczej, o której mowa w art. 2 pkt
    15 ustawy o podatku od towarów i usług.
    Wnioskodawczyni oraz jej małżonek nie dokonywali sprzedaży z tej działki płodów rolnych
    opodatkowanych podatkiem od towarów i usług.
    Wszystkie działki powstałe po podziale (będące przedmiotem przyszłej sprzedaży) nie są i
    do momentu ich sprzedaży nie będą wykorzystywane przez Wnioskodawczynię oraz jej
    małżonka.
    Wszystkie działki powstałe po podziale (będące przedmiotem przyszłej sprzedaży) nie są i
    do momentu ich sprzedaży nie będą wykorzystywane przez Wnioskodawczynię oraz jej
    małżonka w działalności rolniczej, o której mowa w art. 2 pkt 15 ustawy o podatku od
    towarów i usług.
    Z działek powstałych po podziale nie są i nie będą sprzedawane przez Wnioskodawczynię
    oraz jej małżonka płody rolne opodatkowane podatkiem od towarów i usług. Dotyczy to
    wszystkich działek powstałych po podziale i będących przedmiotem przyszłej sprzedaży.
    Żadne z działek powstałych po podziale, będących przedmiotem przyszłych sprzedaży, nie
    są i nie będą do dnia ich sprzedaży udostępniane innym osobom na podstawie umowy
    najmu, dzierżawy lub innej umowy.
    Do dnia sprzedaży działek Wnioskodawczyni nie będzie dokonywała jakichkolwiek
    czynności (nakładów) w celu przygotowania ich do sprzedaży. Wnioskodawczyni nie będzie
    podejmowała czynności mających doprowadzić wzdłuż wszystkich działek wody i
    kanalizacji. Nie będą wykonywane jakiekolwiek przyłącza, nie będą składane żadne
    wnioski w tym zakresie do właściwych organów. Działki nie będą grodzone. Nie będą
    wytyczane drogi, poza już wydzieloną wcześniej drogą nr 2, bez której niemożliwe było
    wydzielenie przedmiotowych działek. Odnośnie wszystkich działek będących przedmiotem
    przyszłych sprzedaży będą umieszczane wyłącznie ogłoszenia na portalach internetowych
    typu...itp. Wnioskodawczyni nie będzie korzystać z usług biura nieruchomości odnośnie
    przedmiotowych działek.
    Wnioskodawczyni wraz z małżonkiem nie zamierzają zawierać z nabywcami umów
    przedwstępnych lub innych dokumentów, na podstawie których będą zobowiązani
    sprzedać działki. Dotyczy to wszystkich działek będących przedmiotem przyszłych
    sprzedaży.
    Wnioskodawczyni wraz z małżonkiem do dnia sprzedaży nie zamierzają udzielać
    pełnomocnictw osobom trzecim do dysponowania działkami bądź dokonywania czynności
    związanych z ww. działkami. Dotyczy to wszystkich działek będących przedmiotem
    przyszłych sprzedaży.
    Wnioskodawczyni nie zamierza podejmować żadnych czynności mających doprowadzić
    wzdłuż wszystkich działek wody i kanalizacji.

    Pytanie (ostatecznie sformułowane w uzupełnieniu)
    Czy dokonywana sukcesywnie sprzedaż łącznie 30 działek podlegać będzie
    opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług?
    Pani stanowisko w sprawie (ostatecznie sformułowane w uzupełnieniu)
    Wnioskodawczyni stoi na stanowisku, że sprzedaż łącznie 30 działek nie będzie podlegać
    opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.
    Transakcje przeprowadzone zostaną w ramach zarządu prywatnym majątkiem i nie
    można przypisać działaniom Wnioskodawczyni cech charakteryzujących sprzedaż
    nieruchomości w ramach prowadzenia działalności gospodarczej. Nabycie działki miało
    charakter prywatny, cel nabycia także miał charakter prywatny, a Wnioskodawczyni
    wykorzystywała nieruchomość wyłącznie prywatnie. Po upływie 40 lat od zakupu zmieniła
    się nie tylko sytuacja życiowa i rodzinna Wnioskodawczyni, ale również plany co do tej
    nieruchomości. Wnioskodawczyni nie potrzebuje posiadać nieruchomości o takiej
    powierzchni. Również rodzina Wnioskodawczyni nie ma zamiaru jej wykorzystywać w
    takim rozmiarze. Ostatecznie na jej części nadal jednak zamieszkiwać będzie
    Wnioskodawczyni wraz z małżonkiem.
    Dokonanie podziału działki podyktowane jest tym, iż nieruchomość ta miała zbyt dużą
    powierzchnię, aby w łatwy sposób znaleźć nabywcę. Na działki o powierzchni około ...m²
    również trudno znaleźć nabywców wobec czego Wnioskodawczyni dokona na tych
    działkach dalszych podziałów, co jednak wymaga uzyskania odnośne każdej z tych działek
    decyzji o warunkach zabudowy. Nie można oczekiwać od osoby posiadającej
    nieruchomość o dużej powierzchni do bezcelowego ponoszenia wysokich kosztów jej
    utrzymania, skoro nie jest ona w chwili obecnej potrzebna w całości. Pozostała część
    nieruchomości byłaby nieużywana, generując jedynie niepotrzebne koszty. Dlatego został
    dokonany już podział na mniejsze działki, aby móc sprzedać prywatną część swojego
    majątku. Tutaj trzeba wskazać, że na części nieruchomości Wnioskodawczyni zamierza
    nadal realizować prywatny cel mieszkaniowy. Powyższe wyraźnie wskazuje na
    podejmowanie działań wyłącznie w zakresie zwykłego zarządu własnym majątkiem
    prywatnym, a nie działań mających cechy charakteryzujących profesjonalistę działającego
    na rynku obrotu nieruchomościami.
    Wnioskodawczyni nie prowadzi i nie prowadziła działalności gospodarczej w zakresie
    obrotu nieruchomościami, czy też działalności deweloperskiej. Nieruchomość poza
    wykorzystywaniem dotychczas na cele prywatne nie była wykorzystywana w innym celu,
    np. nie była wynajmowana osobom trzecim i nie była na niej prowadzona działalność
    gospodarcza. Poza podziałem i wystąpieniem o warunki zabudowy nie były i nie będą
    podejmowane inne czynności, to jest nie będzie przeprowadzone utwardzenie dróg, nie
    będzie inwestycji w tą nieruchomość, nie zostaną wykonane na działkach przyłączenia
    mediów. Wnioskodawczyni nie będzie angażowała nadmiernych środków finansowych w
    celu zbycia nieruchomości, jak również nie będzie prowadziła działań marketingowych
    poza standardowymi ogłoszeniami w Internecie. Nie można wymagać, aby osoba
    posiadająca majątek w postaci nieruchomości o sporej powierzchni w ramach zarządu
    prywatnym majątkiem nie podejmowała żadnych czynności, które umożliwiałyby jej zbycie
    tej nieruchomości po cenie korzystnej. Nie sposób przecież uznać, że sprzedaż majątku
    prywatnego ma się odbyć po cenie niekorzystnej dla sprzedającego, tylko dlatego aby
    uniknąć uznania transakcji za podlegające pod ustawę o VAT. Podjęte przez
    Wnioskodawczynię działania były stosunkowo proste, nie wymagały nadzwyczajnej wiedzy
    i umiejętności, ani też większych środków finansowych.
    Wspomniane działania nie wykraczają poza zwykłe gospodarowanie mieniem prywatnym
    przez osoby fizyczne. W odniesieniu do przedmiotowej sprawy brak jest profesjonalnych

    działań. Skala i charakter działań nie odbiegają też od standardowych działań w zakresie
    zwykłego zarządu własnym majątkiem prywatnym. Na uwadze trzeba mieć też bardzo
    długi okres czasu jaki upłynął od nabycia działki do podjęcia decyzji o jej podziale i
    sprzedaży, czego nie można uznać za typowe dla działalności gospodarczej. Uzyskane ze
    sprzedaży środki nie zostaną reinwestowane ponownie w nieruchomości, ale
    przeznaczone na cele prywatne Wnioskodawczyni i jej rodziny. Oceniając działalność
    osoby sprzedającej nieruchomości należy wziąć pod uwagę wszystkie etapy tej aktywności
    rozpatrując je w całokształcie, a nie wyłącznie osobno. Przede wszystkim zaś powinno się
    uwzględnić te elementy aktywności, które łączą się z nakładami inwestycyjnymi
    wykraczającymi poza standardowe działania zarządu majątkiem prywatnym.
    Specyfika posiadania nieruchomości o dużej powierzchni powoduje, że sprzedaż taka
    zawsze będzie długotrwała (lub wręcz niemożliwa z uwagi na brak kupców) i wiązała się z
    podziałem na mniejsze działki. Oczywistym jest, że podział nieruchomości jest konieczny,
    gdyż w takiej sytuacji łatwiej znaleźć kupców na mniejsze działki. A ponieważ na cele
    prywatne Wnioskodawczyni nie potrzebuje w chwili obecnej tak wielkich rozmiarów
    nieruchomości, dlatego też część działek zamierza sprzedać.
    W sytuacji zaś, gdy działki nie są objęte planem zagospodarowania przestrzennego, nie
    wykracza poza zarząd majątkiem prywatnym uzyskanie warunków zabudowy celem
    uzyskania możliwości dalszego podziału, a dodatkowo pozwala na uzyskanie wskazówki co
    do możliwego przeznaczenia tej działki i daje gwarancję, że teren nie jest np. zalewowy.
    Ma to przecież bardzo istotne znaczenie dla kupujących. Przeznaczenie działki, określające
    możliwy sposób jej wykorzystania, wpływa na wartość działki, przy czym uzyskanie
    informacji o tym przeznaczeniu, istotnej z punktu widzenia ceny sprzedaży, jest
    uzasadnione przy każdej transakcji sprzedaży i nie może być uznane za charakterystyczne
    tylko dla profesjonalnego obrotu nieruchomościami. Tutaj trzeba dodatkowo wskazać, że
    na wielu działkach na obszarach, gdzie brak jest planu zagospodarowania przestrzennego,
    nie można postawić domu mieszkalnego – wynika to często np. z ograniczonej
    przepustowości kanalizacji, co powoduje, że w danym momencie nie są wydawane decyzje
    o warunkach zabudowy. Zatem uzyskanie takiej decyzji odnośnie konkretnej działki daje
    pewność kupującemu, iż będzie się mógł na niej wybudować.
    Istotne w niniejszej sprawie jest zatem, czy Wnioskodawczyni w celu dokonania sprzedaży
    podejmowała będzie aktywne działania w zakresie obrotu nieruchomościami, angażując
    środki podobne do wykorzystywanych przez producenta, handlowca, usługodawcę.
    Wykorzystywanie składników majątku musi charakteryzować się powtarzalnością lub
    długim okresem trwania. Liczba i zakres transakcji nie ma znaczenia, podobnie jak podział
    gruntu sam w sobie nie jest decydujący. Nie sposób przyjąć, że objęta wnioskiem
    nieruchomość nabyta została w celu jej odsprzedaży lub wykonywania innych czynności w
    ramach działalności gospodarczej. Podkreślić trzeba, że za realizację celu prywatnego
    uznać należy również zamieszkiwanie rodziny Wnioskodawczyni, co w przedmiotowej
    sprawie będzie miało miejsce na części nieruchomości. Powszechną praktyką są
    ogłoszenia w Internecie.
    Brak jest nie tylko prawnych, ale i racjonalnych podstaw, aby przyjąć, że sprzedaż
    dokonywana w ramach zarządu majątkiem prywatnym nie może wiązać się z działaniami
    zmierzającymi do uzyskania przez sprzedającego korzystnej ceny poprzez ustalenie
    wartości działki oraz udostępnienie informacji o sprzedaży szerokiemu kręgowi
    podmiotów. Wnioskodawczyni wskazuje na orzecznictwo sądowe potwierdzające
    powyższe stanowisko, iż przyszłe transakcje sprzedaży działek będące przedmiotem
    wniosku ocenić należy jako niemające cech pozwalających na uznanie ich za podlegające
    opodatkowaniu podatkiem VAT. Są to m.in. następujące wyroki: WSA z dnia 06.12.2023 r.
    sygn. akt I SA/Bd 451/23, WSA w Szczecinie z dnia 13.10.2022 r. sygn. akt I SA/Sz 357/22,
    NSA z dnia 27.04.2022 r.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawiła Pani we wniosku jest prawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z przepisem art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od
    towarów i usług (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 361 ze zm.), zwanej dalej „ustawą o VAT”:
      Opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, zwanym dalej "podatkiem",
      podlegają odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium
      kraju.
    Na mocy art. 7 ust. 1 ustawy o VAT:
      Przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się
      przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (...).
    W myśl art. 2 pkt 6 ustawy o VAT:
      Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o towarach - rozumie się przez to rzeczy
      oraz ich części, a także wszelkie postacie energii.
    Stosownie do art. 2 pkt 22 ustawy o VAT:
      Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o sprzedaży - rozumie się przez to odpłatną
      dostawę towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju, eksport
      towarów oraz wewnątrzwspólnotową dostawę towarów.
    W oparciu o definicję zawartą w art. 2 pkt 6 ustawy o VAT, należy przyjąć, że zbycie
    nieruchomości gruntowych (działek), traktowane jest jako czynność odpłatnej dostawy
    towarów, o której mowa w art. 7 ust. 1 ustawy o VAT.
    Towarem jest także udział w prawie własności lub użytkowania wieczystego
    nieruchomości. Jest to zgodne z normami unijnymi, bowiem w myśl art. 15 ust. 2
    Dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu
    podatku od wartości dodanej (Dz. Urz. UE L Nr 347 z 11.12.2006 s. 1, ze zm.), zwanej dalej
    „Dyrektywą 2006/112/WE”:
      Państwa członkowskie mogą uznać za rzeczy:
      a) określone udziały w nieruchomości,
      b) prawa rzeczowe dające ich posiadaczowi prawo do korzystania z nieruchomości,
      c) udziały i inne równoważne udziałom tytuły prawne dające ich posiadaczowi
        prawne lub faktyczne prawo własności lub posiadania nieruchomości lub jej
        części.
    Problematyka współwłasności została uregulowana w art. 195-221 ustawy z dnia 23
    kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1061 ze zm.).
    Na mocy art. 195 ustawy Kodeks cywilny:
      Własność tej samej rzeczy może przysługiwać niepodzielnie kilku osobom
      (współwłasność).
    Jak stanowi art. 196 § 1 ustawy Kodeks cywilny:
      Współwłasność jest albo współwłasnością w częściach ułamkowych, albo
      współwłasnością łączną.
    Na podstawie art. 196 § 2 ustawy Kodeks cywilny:
      Współwłasność łączną regulują przepisy dotyczące stosunków, z których ona wynika.
      Do współwłasności w częściach ułamkowych stosuje się przepisy niniejszego działu.
    W świetle art. 46 § 1 ustawy Kodeks cywilny:

      Nieruchomościami są części powierzchni ziemskiej stanowiące odrębny przedmiot
      własności (grunty), jak również budynki trwale z gruntem związane lub części takich
      budynków, jeżeli na mocy przepisów szczególnych stanowią odrębny od gruntu
      przedmiot własności.
    Art. 198 ustawy Kodeks cywilny stanowi, że:
      Każdy ze współwłaścicieli może rozporządzać swoim udziałem bez zgody
      pozostałych współwłaścicieli.
    Współwłaściciel ma względem swojego udziału pozycję wyłącznego właściciela. Ze względu
    na charakter udziału, każdy ze współwłaścicieli może rozporządzać swoim udziałem bez
    zgody pozostałych współwłaścicieli. Rozporządzanie udziałem polega na tym, że
    współwłaściciel może zbyć swój udział.
    Kwestie stosunków majątkowych pomiędzy małżonkami reguluje ustawa z dnia 25 lutego
    1964 r. Kodeks rodzinny i opiekuńczy (t. j. Dz.U. z 2023 r. poz. 2809 ze zm.).
    Na mocy art. 31 § 1 ustawy Kodeks rodzinny i opiekuńczy:
      Z chwilą zawarcia małżeństwa powstaje między małżonkami z mocy ustawy
      wspólność majątkowa (wspólność ustawowa) obejmująca przedmioty majątkowe
      nabyte w czasie jej trwania przez oboje małżonków lub przez jednego z nich
      (majątek wspólny). Przedmioty majątkowe nieobjęte wspólnością ustawową należą
      do majątku osobistego każdego z małżonków.
    Zatem, istotą wspólności majątkowej małżeńskiej, zarówno ustawowej, jak i umownej, jest
    to, że każdy z małżonków jest współwłaścicielem poszczególnych składników majątku
    wspólnego (dorobkowego) na zasadach współwłasności łącznej (bezudziałowej).
    Na podstawie art. 35 ustawy Kodeks rodzinny i opiekuńczy:
      W czasie trwania wspólności ustawowej żaden z małżonków nie może żądać
      podziału majątku wspólnego. Nie może również rozporządzać ani zobowiązywać się
      do rozporządzania udziałem, który w razie ustania wspólności przypadnie mu w
      majątku wspólnym lub w poszczególnych przedmiotach należących do tego majątku.
    Według art. 36 § 1 oraz § 2 ustawy Kodeks rodzinny i opiekuńczy:
      Oboje małżonkowie są obowiązani współdziałać w zarządzie majątkiem wspólnym, w
      szczególności udzielać sobie wzajemnie informacji o stanie majątku wspólnego, o
      wykonywaniu zarządu majątkiem wspólnym i o zobowiązaniach obciążających
      majątek wspólny.
      Każdy z małżonków może samodzielnie zarządzać majątkiem wspólnym, chyba że
      przepisy poniższe stanowią inaczej. Wykonywanie zarządu obejmuje czynności, które
      dotyczą przedmiotów majątkowych należących do majątku wspólnego, w tym
      czynności zmierzające do zachowania tego majątku.
    Zgodnie z art. 37 § 1 pkt 1 ustawy Kodeks rodzinny i opiekuńczy:
      Zgoda drugiego małżonka jest potrzebna m.in. do dokonania czynności prawnej
      prowadzącej do zbycia, obciążenia, odpłatnego nabycia nieruchomości lub
      użytkowania wieczystego, jak również prowadzącej do oddania nieruchomości do
      używania lub pobierania z niej pożytków.
    Z uwagi na powyższe regulacje prawne w akcie notarialnym dokumentującym tego
    rodzaju nabycie nieruchomości wymieniani są oboje małżonkowie, jeżeli istnieje między
    nimi ustawowa wspólność majątkowa. Wspólność wynikająca ze stosunku małżeństwa jest
    współwłasnością łączną uprawniającą do współposiadania rzeczy wchodzących w skład
    majątku wspólnego, a w czasie jej trwania żaden z małżonków nie może żądać podziału
    majątku wspólnego.
    Na mocy zapisu zawartego w art. 43 § 1 ustawy Kodeks rodzinny i opiekuńczy:

      Oboje małżonkowie mają równe udziały w majątku wspólnym.
    W świetle art. 8 ust. 1 ustawy o VAT:
      Przez świadczenie usług, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się każde
      świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej
      niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu
      art. 7 (...).
    Wskazać należy, że nie każda czynność stanowiąca dostawę towarów, w rozumieniu art. 7
    ustawy o VAT, bądź świadczenie usług zdefiniowane w art. 8 ustawy o VAT podlega
    opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, ponieważ aby dana czynność podlegała
    opodatkowaniu tym podatkiem, musi być wykonana przez podmiot, który w związku z jej
    wykonaniem jest podatnikiem podatku od towarów i usług.
    Pojęcia „podatnik” i „działalność gospodarcza”, na potrzeby podatku od towarów i usług,
    zostały określone w art. 15 ust. 1 i ust. 2 ustawy o VAT.
    Według zapisu art. 15 ust. 1 ustawy o VAT:
      Podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości
      prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o
      której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności.
    Na mocy art. 15 ust. 2 ustawy o VAT:
      Działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców
      lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz
      rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność
      gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu
      towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów
      zarobkowych.
    W myśl art. 9 ust. 1 Dyrektywy 2006/112/WE:
      „Podatnikiem” jest każda osoba prowadząca samodzielnie w dowolnym miejscu
      jakąkolwiek działalność gospodarczą, bez względu na cel czy też rezultaty takiej
      działalności. „Działalność gospodarcza” obejmuje wszelką działalność producentów,
      handlowców lub usługodawców, włącznie z górnictwem, działalnością rolniczą i
      wykonywaniem wolnych zawodów lub uznanych za takie. Za działalność
      gospodarczą uznaje się w szczególności wykorzystywanie w sposób ciągły, majątku
      rzeczowego lub wartości niematerialnych w celu uzyskania z tego tytułu dochodu.
    Jednocześnie w art. 12 ust. 1 lit. b) Dyrektywy 2006/112/WE wskazano, że:
      Państwa członkowskie mogą uznać za podatnika każdego, kto okazjonalnie dokonuje
      transakcji związanej z działalnością, o której mowa w art. 9 ust. 1 akapit drugi, w
      szczególności dostawy terenu budowlanego.
    Z przytoczonych regulacji prawa wspólnotowego wynika, że podatnikiem podatku od
    towarów i usług może być każda osoba, która okazjonalnie dokonuje czynności
    opodatkowanych, przy czym czynności te winny być związane z działalnością zdefiniowaną
    jako działalność gospodarcza, tj. wszelką działalnością producentów, handlowców i osób
    świadczących usługi, włącznie z górnictwem, działalnością rolniczą i wykonywaniem
    wolnych zawodów lub uznanych za takie.
    Warunkiem opodatkowania danej czynności podatkiem od towarów i usług w świetle
    powyższych przepisów jest spełnienie dwóch przesłanek łącznie: po pierwsze dana
    czynność ujęta jest w katalogu czynności podlegających opodatkowaniu podatkiem od
    towarów i usług, po drugie – czynność została wykonana przez podmiot, który w związku z
    jej wykonaniem jest podatnikiem podatku od towarów i usług.

    Uznanie, iż dany podmiot w odniesieniu do konkretnej czynności działa jako podatnik
    podatku od towarów i usług, wymaga oceny każdorazowo odnoszącej się do okoliczności
    faktycznych danej sprawy.
    Z orzeczenia Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z 15 września 2011 r. w
    sprawach połączonych Jarosław Słaby przeciwko Ministrowi Finansów (C-180/10) oraz
    Emilian Kuć i Halina Jeziorska-Kuć przeciwko Dyrektorowi Izby Skarbowej w Warszawie (C-
    181/10) wynika, że czynności związane ze zwykłym wykonywaniem prawa własności nie
    mogą same z siebie być uznawane za prowadzenie działalności gospodarczej. Sama liczba
    i zakres transakcji sprzedaży nie mogą stanowić kryterium rozróżnienia między
    czynnościami dokonywanymi prywatnie, które znajdują się poza zakresem zastosowania
    dyrektywy, a czynnościami stanowiącymi działalność gospodarczą.
    Inaczej jest natomiast – wyjaśnił Trybunał – w wypadku, gdy zainteresowany podejmuje
    aktywne działania w zakresie obrotu nieruchomościami, angażując środki podobne do
    wykorzystywanych przez producentów, handlowców i usługodawców w rozumieniu art. 9
    ust. 1 akapit drugi Dyrektywy.
    Zatem za podatnika należy uznać osobę, która w celu dokonania sprzedaży gruntów
    angażuje podobne środki wykazując aktywność w przedmiocie zbycia nieruchomości
    porównywalną do działań podmiotów zajmujących się profesjonalnie tego rodzaju
    obrotem, tj. działania wykraczające poza zakres zwykłego zarządu majątkiem prywatnym.
    Pojęcie „majątku prywatnego” nie występuje na gruncie analizowanych przepisów ustawy.
    Jednakże jak wynika z wykładni art. 15 ust. 2 ustawy, w której zasadnym jest odwołanie się
    do treści orzeczenia TSUE w sprawie C-291/92 (Finanzamt Uelzen v. Dieter Armbrecht),
    które dotyczyło kwestii opodatkowania sprzedaży przez osobę będącą podatnikiem
    podatku od wartości dodanej, części majątku niewykorzystywanej do prowadzonej
    działalności gospodarczej, a służącej jej do celów prywatnych. „Majątek prywatny” to
    zatem taka część majątku danej osoby fizycznej, która nie jest przez nią przeznaczona ani
    wykorzystywana dla potrzeb prowadzonej działalności gospodarczej. Ze wskazanego
    orzeczenia wynika zatem, że podatnik musi w całym okresie posiadania danej
    nieruchomości wykazywać zamiar wykorzystywania części nieruchomości w ramach
    majątku osobistego. Przykładem takiego wykorzystania nieruchomości mogłoby być np.
    wybudowanie domu dla zaspokojenia własnych potrzeb mieszkaniowych. Potwierdzone to
    zostało również w wyroku TSUE z dnia 21 kwietnia 2005 r., sygn. akt C-25/03 Finanzamt
    Bergisch Gladbach v. HE, który stwierdził, że majątek prywatny to mienie wykorzystywane
    dla zaspokojenia potrzeb własnych.
    W kontekście powyższego, uwzględniając definicję działalności gospodarczej należy
    stwierdzić, że dostawa towarów będzie podlegała opodatkowaniu podatkiem od towarów
    i usług tylko w sytuacji, gdy dokonana zostanie przez podmiot o statusie podatnika, który
    działa w takim charakterze w odniesieniu do tej konkretnie czynności.
    Z opisu sprawy wynika, że nie jest Pani czynnym zarejestrowanym podatnikiem podatku
    od towarów i usług. Pani oraz Pani małżonek nie posiadają statusu rolnika ryczałtowego w
    myśl art. 2 pkt 19 ustawy o VAT.
    Nabyła Pani wraz z małżonkiem w 1984 r. działkę rolną z zabudowaniami, w tym
    budynkiem mieszkalnym, położoną w miejscowości ... o powierzchni .... ha. Od dnia
    nabycia działka ta stanowi miejsce zamieszkania Pani oraz Pani małżonka. Grunty były
    wykorzystywane wyłącznie dla własnych potrzeb jako przydomowy ogródek. Działka przed
    podziałem oraz działki powstałe po podziale do momentu ich sprzedaży, nie były/nie będą
    wykorzystywane w prowadzonej działalności gospodarczej, ani też do innych czynności
    zarobkowych. Działka do dnia podziału, jak również działki powstałe po podziale, nie były
    /nie będą wykorzystywane przez Panią oraz Pani małżonka w działalności rolniczej, o
    której mowa w art. 2 pkt 15 ustawy o podatku od towarów i usług. Pani oraz Pani

    małżonek nie dokonywali/nie będą dokonywać z działki przed podziałem jak również z
    działek powstałych po podziale sprzedaży płodów rolnych opodatkowanych podatkiem od
    towarów i usług.
    W 2024 r. wraz z małżonkiem podzieliła Pani posiadaną nieruchomość na 11 działek z
    wydzieloną drogą, w tym 1 działką zabudowaną, będąca Pani miejscem zamieszkania i 10
    działek niezabudowanych. Dla dwóch z wydzielonych działek uzyskała Pani decyzje o
    warunkach zabudowy. Decyzje te były konieczne dla dalszego podziału działek, co też
    uczyniono – działki te zostały podzielone na trzy mniejsze działki i mają zostać sprzedane.
    Wystąpi Pani również o wydanie decyzji o warunkach zabudowy odnośnie tych 6 działek,
    aby kupujący mieli pewność, co do możliwości wykorzystania tych działek. Zamierza Pani
    w przyszłości dokonać podziału – po uzyskaniu decyzji o warunkach zabudowy –
    pozostałych 8 działek na mniejsze działki i następnie także dokonać ich sprzedaży. Przed
    sprzedażą również zamierza wystąpić o wydanie decyzji o warunkach zabudowy odnośnie
    powstałych w ten sposób 24 działek, aby kupujący mieli pewność, co do możliwości
    wykorzystania tych działek.
    Żadne z działek powstałych po podziale, nie są i nie będą do dnia ich sprzedaży
    udostępniane innym osobom na podstawie umowy najmu, dzierżawy lub innej umowy.
    Do dnia sprzedaży działek nie będzie Pani dokonywała jakichkolwiek czynności (nakładów)
    w celu przygotowania ich do sprzedaży. Jak wskazała Pani ostatecznie w uzupełnieniu, nie
    będzie Pani także podejmowała czynności mających doprowadzić wzdłuż wszystkich
    działek wody i kanalizacji. Nie będą wykonywane jakiekolwiek przyłącza, nie będą składane
    żadne wnioski w tym zakresie do właściwych organów. Działki nie będą grodzone. Nie
    będą wytyczane drogi, poza już wydzieloną wcześniej drogą nr 2, bez której niemożliwe
    było wydzielenie przedmiotowych działek. Odnośnie wszystkich działek będących
    przedmiotem przyszłych sprzedaży będą umieszczane wyłącznie ogłoszenia na portalach
    internetowych typu ... itp. Nie będzie Pani również korzystać z usług biura nieruchomości
    odnośnie tych działek.
    Nie zamierza Pani wraz z małżonkiem zawierać z nabywcami umów przedwstępnych lub
    innych dokumentów, na podstawie których będą zobowiązani sprzedać działki. Nie
    zamierza Pani również wraz z małżonkiem do dnia sprzedaży udzielać pełnomocnictw
    osobom trzecim do dysponowania działkami bądź dokonywania czynności związanych z
    ww. działkami.
    Mając na uwadze powyższe stwierdzić należy, że z całokształtu okoliczności sprawy nie
    wynika taka Pani aktywność, która wykraczałaby poza ramy czynności związanych ze
    zwykłym wykonywaniem prawa własności. Zatem należy uznać, że sprzedaż przez Panią
    sukcesywnie łącznie 30 działek (będących przedmiotem wniosku), będących we
    współwłasności małżeńskiej, nie będzie stanowiła działalności gospodarczej podlegającej
    opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług. Brak jest bowiem przesłanek
    świadczących o takiej Pani aktywności w przedmiocie zbycia ww. działek, która jest
    porównywalna do działań podmiotów zajmujących się profesjonalnie tego rodzaju
    obrotem. Nie wystąpił bowiem ciąg zdarzeń, które jednoznacznie przesądzają, że dostawa
    tych działek wypełni przesłanki działalności gospodarczej. Jak wynika z całokształtu
    okoliczności sprawy, nie będzie podejmowała Pani aktywnych działań w zakresie obrotu
    nieruchomościami, które świadczyłyby o angażowaniu środków w sposób podobny do
    wykorzystywanych przez handlowców.
    Konsekwentnie, w przedmiotowej sprawie brak jest przesłanek pozwalających uznać, że w
    związku ze sprzedażą przez Panią sukcesywnie łącznie 30 działek, będących we
    współwłasności małżeńskiej, będzie występowała Pani w charakterze podatnika w
    rozumieniu art. 15 ust. 1 ustawy o VAT, prowadzącego działalność gospodarczą, w myśl
    art. 15 ust. 2 ustawy o VAT. Działania podejmowane przez Panią należą zatem do zakresu
    zwykłego zarządu majątkiem prywatnym. W związku z tym, będzie korzystała Pani z
    przysługującego prawa do rozporządzania własnym majątkiem, która to czynność oznacza
    działanie w sferze prywatnej, do której unormowania ustawy o VAT nie mają zastosowania.

    Zatem dokonując sukcesywnie sprzedaży 30 działek (będących przedmiotem wniosku),
    będących we współwłasności małżeńskiej, nie będzie działała Pani w charakterze
    podatnika w rozumieniu art. 15 ust. 1 ustawy o VAT, prowadzącego działalność
    gospodarczą, w myśl art. 15 ust. 2 ustawy o VAT, a w konsekwencji ww. sprzedaż nie
    będzie podlegała opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług na podstawie art. 5 ust. 1
    pkt 1 ustawy o VAT.
    Zatem uznałem Pani stanowisko za prawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, które Pani przedstawiła i stanu prawnego,
    który obowiązuje w dniu wydania interpretacji.
    Jestem ściśle związany przedstawionym we wniosku opisem sprawy. Ponosi Pani ryzyko
    związane z ewentualnym błędnym lub nieprecyzyjnym jego przedstawieniem.
    Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, o ile
    rzeczywisty stan sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie z opisem
    sprawy podanym przez Panią w złożonym wniosku. Zatem, należy zaznaczyć, że wydając
    przedmiotową interpretację oparłem się na wynikającym z treści wniosku opisie sprawy.
    W konsekwencji w przypadku, gdy w toku postępowania podatkowego, kontroli
    podatkowej, bądź celno-skarbowej zostanie określony odmienny stan sprawy,
    interpretacja nie wywoła w tym zakresie skutków prawnych. Ponadto, w sytuacji zmiany
    któregokolwiek elementu przedstawionego we wniosku w opisie sprawy, udzielona
    odpowiedź traci swoją aktualność.
    Informuję, że interpretacja indywidualna dotyczy tylko Pani i nie wywołuje skutków
    podatkowych dla Pani Małżonka.
    Końcowo wskazuję, że w związku z tym, że niniejsza interpretacja dotyczy jednego
    zdarzenia przyszłego, natomiast dokonała Pani wpłaty w łącznej wysokości 80,00 zł, to
    kwota 40,00 zł stanowi nadpłatę podlegającą zwrotowi zgodnie z art. 14f § 2b pkt 3
    Ordynacji podatkowej i zostanie zwrócona – stosownie do art. 14f § 2a Ordynacji
    podatkowej – na rachunek bankowy wskazany we wniosku ORD-IN, zgodnie z Pani
    dyspozycją zawartą we wniosku.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    · Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z
    dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2023 r. poz. 2383 ze zm.).
    Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pani sytuacja będzie zgodna
    (tożsama) z opisem sprawy i zastosuje się Pani do interpretacji.
    · Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
        z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    · Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pani prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu
    Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z
    dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.
    U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
    · w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA),
      albo
    · w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP
      (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.