Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0114-KDIP1-1.4012.791.2025.2.AKA
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-11-26
Teza: Uznanie, że sprzedaż w postępowaniu egzekucyjnym
ograniczonego prawa rzeczowego w postaci użytkowania
wieczystego gruntu zabudowanego budynkiem, w którym
znajduje się lokal użytkowy należący do Dłużników będzie
korzystała ze zwolnienia z opodatkowania na podstawie art.
43 ust. 1 pkt 10 ustawy.
Słowa kluczowe: egzekucja-egzekucja sądowa
komornik-komornik sądowy
małżonkowie-majątek wspólny małżonków
prawa-ograniczone prawo rzeczowe
zwolnienie-zwolnienie przedmiotowe
Zagadnienia: Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II. Zakres
opodatkowania-Rozdział 2. Dostawa towarów i
świadczenie usług -Dostawa towarów
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III. Podatnicy,
płatnicy i przedstawiciele podatkowi-Rozdział 1.
Podatnicy i płatnicy-Działalność gospodarcza
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III. Podatnicy,
płatnicy i przedstawiciele podatkowi-Rozdział 1.
Podatnicy i płatnicy-Podatnicy
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III. Podatnicy,
płatnicy i przedstawiciele podatkowi-Rozdział 1.
Podatnicy i płatnicy-Płatnicy podatku od dostawy (organy
egzekucyjne i komornicy sądowi)
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział VIII.
Wysokość opodatkowania -Rozdział 2. Zwolnienia -
Zwolnienia przedmiotowe-Dostawa budynków, budowli
lub ich części
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II-
Rozdział 1-art. 5-ust. 1-pkt 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II-
Rozdział 2-art. 7.-ust. 1-pkt 6
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II-
Rozdział 2-art. 7.-ust. 1-pkt 7
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III-
Rozdział 1-art. 15-ust. 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III-
Rozdział 1-art. 15-ust. 2
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III-
Rozdział 1-art. 18
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział
VIII-Rozdział 2-art. 43-ust. 1-pkt 10-lit. a
1

[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział
VIII-Rozdział 2-art. 43-ust. 1-pkt 10-lit. b

## Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

łowe
    Szanowny Panie,
    stwierdzam, że Pana stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego
    zdarzenia przyszłego w podatku od towarów i usług jest prawidłowe.

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

24 września 2025 r. wpłynął Pana wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej, który
    dotyczy uznania, że sprzedaż w postępowaniu egzekucyjnym ograniczonego prawa
    rzeczowego w postaci użytkowania wieczystego gruntu zabudowanego budynkiem, w
    którym znajduje się lokal użytkowy należący do Dłużników będzie korzystała ze zwolnienia
    z opodatkowania na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 10 ustawy.
    Uzupełnił go Pan – w odpowiedzi na wezwanie – pismem z 13 października 2025 r.
    Treść wniosku jest następująca:

## Opis zdarzenia przyszłego

Komornik Sądowy przy Sądzie Rejonowym w (...) prowadzi egzekucję z ograniczonego
    prawa rzeczowego, tj. użytkowania wieczystego o nr (...).
    Nieruchomość wchodzi w skład wspólności ustawowej majątkowej małżeńskiej Dłużników
    solidarnych: A.A., PESEL: (...), NIP: (...) oraz B.B., PESEL: (...).

    A.A. prowadzi działalność gospodarczą i jest zarejestrowana jako czynny podatnik VAT. B.
    B. nie figuruje jako czynny podatnik VAT.
    Dłużnicy nabyli ograniczone prawo rzeczowe w 2010 r. W lokalu od ostatnich 2 lat nie były
    ponoszone nakłady stanowiące ulepszenie przekraczające 30% wartości początkowej.
    Pomiędzy pierwszym zasiedleniem a planowaną sprzedażą upłynął okres znacznie dłuższy
    niż 2 lata.
    Uzupełnienie opisu zdarzenia przyszłego
    Na pytanie Organu: „Czy nabycie prawa użytkowania nieruchomości przez Dłużników
    zostało potwierdzone fakturą, w której wykazany został podatek VAT?” Wnioskodawca
    wskazał: „Prawo użytkowania wieczystego nieruchomości zostało nabyte przez dłużników
    A.A. i B.B. w dniu 14 lipca 2010 r. na podstawie umowy sprzedaży sporządzonej przez
    notariusza (...), rep. (...), zawartej z C. S.A. (NIP (...)). Kancelaria nie posiada informacji, czy
    przy nabyciu została wystawiona faktura VAT ani czy wykazano podatek od towarów i
    usług”.
    Na pytanie Organu: „Czy w momencie nabycia prawa użytkowania wieczystego
    nieruchomości, przysługiwało Dłużnikom prawo do obniżenia kwoty podatku VAT
    należnego o kwoty podatku VAT naliczonego? Czy Dłużnicy skorzystali z tego prawa, jeśli
    tak, to obydwoje czy tylko jeden z małżonków - który?” Wnioskodawca wskazał: „Komornik
    nie posiada informacji, aby dłużnikom przysługiwało prawo do odliczenia podatku
    naliczonego przy nabyciu prawa użytkowania wieczystego. Brak danych pozwalających
    stwierdzić, by z tego prawa korzystano”.
    Na pytanie Organu: „Czy w momencie nabycia nieruchomości Dłużnik Pan B.B. był
    czynnym podatnikiem podatku VAT?” Wnioskodawca wskazał: „W momencie nabycia
    prawa użytkowania wieczystego (2010 r.):
        A.A. prowadziła działalność gospodarczą i prawdopodobnie była zarejestrowana
        jako czynny podatnik VAT- na stronie: (...), że A.A. NIP (...) jest aktualnie
        zarejestrowana jako podatnik VAT czynny,
        B.B. nie jest czynnym podatnikiem VAT. Brak wiedzy, czy na dzień nabycia
        użytkowania wieczystego był zarejestrowany jako czynny podatnik VAT”.
    Na pytanie Organu: „Z jakim zamiarem i w jakim celu Dłużnicy nabyli prawo użytkowania
    wieczystego nieruchomości?” Wnioskodawca wskazał: „Z uzyskanych informacji wynika, że
    nieruchomość została nabyta w celu prowadzenia działalności gospodarczej przez A.A. –
    (...)”.
    Na pytanie Organu: „Czy posiadana nieruchomość należąca do Dłużników była/jest
    wykorzystywana w działalności gospodarczej przez każdego z Dłużników lub jednego z
    nich (którego), jeśli tak:
    a) to w jakim okresie,
    b) w jakim zakresie,
    c) czy była/jest to działalność opodatkowana podatkiem VAT, wyłącznie zwolniona z
      podatku?”
    Wnioskodawca wskazał: „Prawo użytkowania wieczystego wraz z budynkiem/lokalem
    użytkowym było i jest wykorzystywane w działalności gospodarczej A.A. (...). Nie jest znane,
    aby B.B. wykorzystywał nieruchomość w działalności gospodarczej. Działalność A.A. ma
    charakter opodatkowany podatkiem VAT”.
    Na pytanie Organu: „Czy nieruchomość została uwzględniona przez Dłużników lub
    jednego z nich (którego) w ewidencji środków trwałych prowadzonej działalności
    gospodarczej?” Wnioskodawca wskazał: „Komornik nie posiada informacji, czy

    nieruchomość została ujęta w ewidencji środków trwałych działalności gospodarczej A.A.
    Mimo podjętych działań nie uzyskano możliwości ustalenia tej okoliczności”.
    Na pytanie Organu: „Jak w całym okresie posiadania, od momentu nabycia prawa
    użytkowania wieczystego każdy z Dłużników wykorzystywał tę nieruchomość? (proszę o
    informację w odniesieniu do każdego dłużnika oddzielnie).” Wnioskodawca wskazał: „A.A. -
    nieruchomość wykorzystywana w prowadzonej działalności gospodarczej (...). B.B. - brak
    danych o wykorzystaniu nieruchomości, nie prowadzi działalności gospodarczej”.
    Na pytanie Organu: „Czy nieruchomość będąca przedmiotem sprzedaży była/jest
    przedmiotem umowy najmu, dzierżawy, bądź umowy o podobnym charakterze, a jeżeli
    tak to:
    a) kiedy te umowy zostały zawarte,
    b) kto był stroną zawartych umów – oboje dłużnicy/jeden z dłużników (który)?”
    Wnioskodawca wskazał: „Brak informacji o zawieraniu umów najmu, dzierżawy lub
    podobnych dotyczących nieruchomości- nieruchomość wykorzystywana w prowadzonej
    działalności gospodarczej A.A.”.
    Na pytanie Organu: „Jaki lokal znajduje się na nieruchomości stanowiącej prawo
    użytkowania wieczystego Dłużników (mieszkalny, użytkowy, inny, jaki?)?” Wnioskodawca
    wskazał: „Na nieruchomości znajduje się lokal użytkowy, wykorzystywany jako (...)”.
    Na pytanie Organu: „Czy lokal znajdujący się na nieruchomości jest własnością
    Dłużników?” Wnioskodawca wskazał: „Lokal stanowi własność dłużników (objęty
    wspólnością majątkową małżeńską) i jest związany z prawem użytkowania wieczystego
    gruntu”.
    Na pytanie Organu: „Czy lokal został wybudowany przez Dłużników?” Wnioskodawca
    wskazał: „Lokal nie został wybudowany przez dłużników - istniał w chwili nabycia prawa
    użytkowania wieczystego. Zgodnie z ustaleniami komornika na nieruchomości znajdują się
    budynki z lat 50-tych wybudowane w technologii tradycyjnej i uprzemysłowionej, bez
    remontu generalnego wyposażone w typową dla takich budynków infrastrukturę”.
    Na pytanie Organu: „W jaki sposób ww. lokal był wykorzystywany przez każdego z
    Dłużników?” Wnioskodawca wskazał: „Lokal wykorzystywany w działalności gospodarczej A.
    A. (...). B.B. - brak wykorzystania”.
    Na pytanie Organu: „Czy lokal był wykorzystywany przez Dłużników (którego?) w całym
    okresie posiadania wyłącznie na cele działalności zwolnionej od podatku od towarów i
    usług?” Wnioskodawca wskazał: „Nieruchomość nie była wykorzystywana wyłącznie do
    działalności zwolnionej z VAT”.
    Na pytanie Organu: „Czy Dłużnikom przysługiwało prawo do odliczenia podatku
    naliczonego z tytułu nabycia/wybudowania lokalu?” Wnioskodawca wskazał: „Brak danych
    pozwalających stwierdzić, czy dłużnikom przysługiwało prawo do odliczenia podatku
    naliczonego z tytułu nabycia lub wybudowania lokalu. Komornik nie posiada takich
    informacji”.
    Na pytanie Organu: „Jeśli nie posiada Pan ww. informacji, które są niezbędne dla oceny,
    czy w przedmiotowej sprawie ma zastosowanie zwolnienie od podatku na podstawie art.
    43 ust. 1 pkt 10, 10a i pkt 2 ustawy prosimy jednoznacznie wskazać, czy ten brak
    informacji jest wynikiem podjętych przez Pana udokumentowanych działań
    potwierdzających brak możliwości uzyskania tych niezbędnych informacji (przy czym
    informujemy, że nie powinien Pan opisywać podejmowanych czynności ani przesyłać
    zgromadzonych w tej sprawie dokumentów, ponieważ w ramach wydawania interpretacji
    prawa podatkowego nie prowadzimy postępowania dowodowego)”. Wnioskodawca
    wskazał: „W odniesieniu do informacji, których Komornik nie posiada, wskazuję, iż mimo
    podjęcia możliwych działań (analiza akt sprawy, odpis księgi wieczystej, zapytania
    kierowane do dłużników), nie było możliwe uzyskanie szczegółowych danych niezbędnych

    do udzielenia odpowiedzi na wszystkie pytania. Brak tych informacji nie wynika z
    zaniechania, lecz z braku ich dostępności w dokumentach egzekucyjnych oraz
    niemożności pozyskania od stron postępowania”.
    Dodatkowo w uzupełnieniu wniosku Wnioskodawca wskazał, że dla oceny, czy sprzedaż
    prawa użytkowania wieczystego podlega zwolnieniu z podatku od towarów i usług,
    zasadnicze znaczenie mają przesłanki określone w art. 43 ust. 1 pkt 10 i 10a ustawy o
    podatku od towarów i usług, tj.:
        upływ okresu co najmniej 2 lat od pierwszego zasiedlenia,
        brak dokonania w okresie ostatnich 2 lat przed sprzedażą ulepszeń
        przekraczających 30% wartości początkowej nieruchomości.
    Jeżeli warunki te są spełnione, sprzedaż może korzystać ze zwolnienia z VAT, niezależnie
    od tego, czy przy nabyciu wystawiono fakturę VAT lub czy strony były czynnymi
    podatnikami VAT.
    Pytania
    1. Czy sprzedaż ograniczonego prawa rzeczowego w postaci użytkowania wieczystego
      nieruchomości zabudowanej, należącej do majątku wspólnego małżonków – z których
      tylko jeden jest czynnym podatnikiem VAT – będzie korzystała ze zwolnienia od
      podatku od towarów i usług?
    2. W przypadku, gdyby sprzedaż tego prawa nie korzystała ze zwolnienia, czy w związku z
      faktem, że od pierwszego zasiedlenia upłynął okres dłuższy niż 2 lata oraz w okresie
      ostatnich 2 lat nie dokonano ulepszeń przekraczających 30% wartości początkowej,
      sprzedaż ta może korzystać ze zwolnienia od podatku od towarów i usług na
      podstawie art. 43 ust. 1 pkt 10 i 10a ustawy o podatku od towarów i usług?
    Pana stanowisko w sprawie
    Zdaniem Wnioskodawcy, zbycie ograniczonego prawa rzeczowego w postaci użytkowania
    wieczystego nieruchomości, wchodzącego w skład wspólności majątkowej małżeńskiej
    Dłużników, podlega zwolnieniu z podatku od towarów i usług.
    Podstawą zwolnienia jest art. 43 ust. 1 pkt 10 ustawy VAT, albowiem od pierwszego
    zasiedlenia upłynął okres dłuższy niż 2 lata, a w okresie ostatnich 2 lat nie dokonano
    nakładów stanowiących ulepszenie przekraczających 30% wartości początkowej.
    W związku z powyższym, należy uznać, że sprzedaż użytkowania wieczystego
    przedmiotowej nieruchomości w ramach egzekucji komorniczej nie będzie podlegać
    opodatkowaniu VAT, a będzie korzystać ze zwolnienia.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawił Pan we wniosku jest prawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 18 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t. j. Dz. U.
    z 2025 r. poz. 775 ze zm.) - zwanej dalej „ustawą”:
      Organy egzekucyjne określone w ustawie z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu
      egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2025 r. poz. 132 i 620) oraz komornicy sądowi
      wykonujący czynności egzekucyjne w rozumieniu przepisów Kodeksu postępowania
      cywilnego są płatnikami podatku od dostawy, dokonywanej w trybie egzekucji,
      towarów będących własnością dłużnika lub posiadanych przez niego z naruszeniem
      obowiązujących przepisów.
    Definicja płatnika została zawarta w art. 8 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja
    podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.), zgodnie z którym:

      Płatnikiem jest osoba fizyczna, osoba prawna lub jednostka organizacyjna niemająca
      osobowości prawnej, obowiązana na podstawie przepisów prawa podatkowego do
      obliczenia i pobrania od podatnika podatku i wpłacenia go we właściwym terminie
      organowi podatkowemu.
    Przepis art. 18 ustawy wprowadza szczególną na gruncie przepisów ustawy regulację,
    kiedy to należny podatek pobierany jest i odprowadzany do urzędu skarbowego przez
    płatnika, a nie przez podatnika. Płatnik pełni w tym przypadku rolę pośrednika pomiędzy
    podatnikiem a organem podatkowym, przekazując organowi środki pieniężne podatnika.
    Uzasadnione jest to charakterem odpłatnej dostawy następującej w ramach wykonywania
    czynności egzekucyjnych. Jeżeli bowiem dłużnik niesolidnie spłaca swoje zobowiązania i w
    celu wyegzekwowania należności wszczęto przeciwko niemu postępowanie egzekucyjne,
    to istnieją podstawy do uznania, że nie uiści również podatku należnego w związku z
    dostawą mającą miejsce w ramach egzekucji.
    Z powołanych wyżej przepisów wynika, że komornik sądowy dokonuje transakcji w
    imieniu podatnika - dłużnika. Prowadzona przez niego sprzedaż towarów będących
    własnością dłużnika jest opodatkowana podatkiem od towarów i usług, gdy do rozliczenia
    tego podatku jest zobowiązany dłużnik; w przypadku, gdy powyższa czynność nie
    podlegałaby opodatkowaniu tym podatkiem lub byłaby od niego zwolniona, komornik
    sądowy nie będzie obowiązany do odprowadzenia podatku.
    Tym samym komornik sądowy zobowiązany jest do przestrzegania przepisów ustawy o
    podatku od towarów i usług oraz do uwzględnienia w trakcie sprzedaży towarów
    okoliczności decydujących o jej opodatkowaniu podatkiem VAT.
    Stosownie do art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy:
      Opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, zwanym dalej „podatkiem”,
      podlegają odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium
      kraju.
    W myśl art. 7 ust. 1 pkt 6 i 7 ustawy:
      Przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1, rozumie się przeniesienie
      prawa do rozporządzania towarami jak właściciel:
      6) oddanie gruntów w użytkowanie wieczyste;
      7) zbycie praw, o których mowa w pkt 5 i 6.
    Zgodnie z art. 2 pkt 6 ustawy:
      Ilekroć w dalszych przepisach ustawy jest mowa o towarach - rozumie się przez to
      rzeczy oraz ich części, a także wszelkie postacie energii.
    W świetle powołanych powyżej przepisów budynki, budowle oraz grunt spełniają definicję
    towaru wynikającą z art. 2 pkt 6 ustawy, a ich sprzedaż stanowi dostawę towarów, o której
    mowa w art. 7 ust. 1 ustawy o VAT.
    Nie każda czynność stanowiąca dostawę w rozumieniu art. 7 ustawy podlega
    opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, bowiem, aby dana czynność była
    opodatkowana tym podatkiem, musi być wykonana przez podmiot, który w związku z jej
    wykonaniem jest podatnikiem podatku od towarów i usług.
    W oparciu o definicję zawartą w art. 2 pkt 6 ustawy, należy przyjąć, że zbycie
    nieruchomości, traktowane jest jako czynność odpłatnej dostawy towarów, o której mowa
    w art. 7 ust. 1 ustawy.
    Problematyka współwłasności została uregulowana w art. 195-221 ustawy z dnia 23
    kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 1071).
    W myśl art. 195 Kodeksu cywilnego:

      Własność tej samej rzeczy może przysługiwać niepodzielnie kilku osobom
      (współwłasność).
    W przypadku współwłasności nieruchomości określonej w częściach ułamkowych, każdy
    ze współwłaścicieli ma określony ułamkiem udział w nieruchomości.
    Zgodnie z art. 46 § 1 Kodeksu cywilnego:
      Nieruchomościami są części powierzchni ziemskiej stanowiące odrębny przedmiot
      własności (grunty), jak również budynki trwale z gruntem związane lub części takich
      budynków, jeżeli na mocy przepisów szczególnych stanowią odrębny od gruntu
      przedmiot własności.
    Jak stanowi art. 198 ustawy Kodeksu cywilnego:
      Każdy ze współwłaścicieli może rozporządzać swoim udziałem bez zgody
      pozostałych współwłaścicieli.
    Rozporządzanie udziałem polega na tym, że współwłaściciel może zbyć swój udział.
    W tym miejscu zauważyć, że kwestie stosunków majątkowych pomiędzy małżonkami
    reguluje ustawa z dnia 25 lutego 1964 r. Kodeks Rodzinny i Opiekuńczy (t. j. Dz. U. z
    2023 r. poz. 2809 ze zm.).
    Stosownie do art. 31 § 1 ustawy Kodeks rodzinny i opiekuńczy:
      Z chwilą zawarcia małżeństwa powstaje między małżonkami z mocy ustawy
      wspólność majątkowa (wspólność ustawowa) obejmująca przedmioty majątkowe
      nabyte w czasie jej trwania przez obojga małżonków lub przez jednego z nich
      (majątek wspólny). Przedmioty majątkowe nieobjęte wspólnością ustawową należą
      do majątku osobistego każdego z małżonków.
    Zatem, istotą wspólności majątkowej małżeńskiej, zarówno ustawowej, jak i umownej,
    jest to, że każdy z małżonków jest współwłaścicielem poszczególnych składników
    majątku wspólnego (dorobkowego) na zasadach współwłasności łącznej (bezudziałowej).
    W świetle art. 35 Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego:
      W czasie trwania wspólności ustawowej żaden z małżonków nie może żądać
      podziału majątku wspólnego. Nie może również rozporządzać ani zobowiązywać się
      do rozporządzania udziałem, który w razie ustania wspólności przypadnie mu w
      majątku wspólnym lub w poszczególnych przedmiotach należących do tego majątku.
    W myśl art. 36 § 1 oraz § 2 Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego:
      Oboje małżonkowie są obowiązani współdziałać w zarządzie majątkiem wspólnym, w
      szczególności udzielać sobie wzajemnie informacji o stanie majątku wspólnego, o
      wykonywaniu zarządu majątkiem wspólnym i o zobowiązaniach obciążających
      majątek wspólny.
      Każdy z małżonków może samodzielnie zarządzać majątkiem wspólnym, chyba że
      przepisy poniższe stanowią inaczej. Wykonywanie zarządu obejmuje czynności, które
      dotyczą przedmiotów majątkowych należących do majątku wspólnego, w tym
      czynności zmierzające do zachowania tego majątku.
    Zgodnie z art. 37 § 1 pkt 1 Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego:
      Zgoda drugiego małżonka jest potrzebna do dokonania czynności prawnej
      prowadzącej do zbycia, obciążenia, odpłatnego nabycia nieruchomości lub
      użytkowania wieczystego, jak również prowadzącej do oddania nieruchomości do
      używania lub pobierania z niej pożytków.
    Z uwagi na powyższe regulacje prawne w akcie notarialnym dokumentującym tego
    rodzaju nabycie nieruchomości wymieniani są oboje małżonkowie, jeżeli istnieje między
    nimi ustawowa wspólność majątkowa. Wspólność wynikająca ze stosunku małżeństwa

    jest współwłasnością łączną uprawniającą do współposiadania rzeczy wchodzących w
    skład majątku wspólnego, a w czasie jej trwania żaden z małżonków nie może żądać
    podziału majątku wspólnego.
    Na mocy zapisu zawartego w art. 43 § 1 Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego:
      Oboje małżonkowie mają równe udziały w majątku wspólnym.
    Nie każda czynność stanowiąca dostawę towarów, w rozumieniu art. 7 ustawy, bądź
    świadczenie usług zdefiniowane w art. 8 ustawy podlega opodatkowaniu podatkiem od
    towarów i usług, ponieważ aby dana czynność podlegała opodatkowaniu tym podatkiem,
    musi być wykonana przez podmiot, który w związku z jej wykonaniem jest podatnikiem
    podatku od towarów i usług.
    Zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy:
      Podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości
      prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o
      której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności.
    Należy wskazać, że małżeństwo nie należy do żadnej kategorii podmiotów
    wymienionych w cytowanym wyżej art. 15 ust. 1 ustawy. Powyższe stwarza dla
    małżonków prowadzących działalność gospodarczą szczególną sytuację prawną. Żaden
    z przepisów ustawy o podatku od towarów i usług nie zabrania małżonkom
    prowadzenia działalności gospodarczej jako odrębnym podatnikom. Nie ma przy tym
    przeszkód, aby pomiędzy małżonkami prowadzącymi odrębne działalności istniała
    ustawowa wspólność majątkowa.
    W konsekwencji, podatnikiem podatku od towarów i usług jest ten z małżonków, który
    dokonał czynności podlegającej opodatkowaniu.
    Autonomiczność prawa podatkowego wyklucza bowiem możliwość interpretacji
    przepisów, która zakładałaby, że stosunki majątkowe między małżonkami, regulowane
    przepisami Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego, mogą kształtować zakres praw i
    obowiązków podatników podatku od towarów i usług.
    Jeżeli zatem przedmiotem dokonywanej dostawy/lub świadczonej usługi jest majątek
    wspólny małżonków, to podatnikiem podatku od towarów i usług w okolicznościach
    wskazanych w art. 15 ustawy będzie ten małżonek, który dokonuje dostawy lub
    świadczy usługę we własnym imieniu (który jest stroną czynności prawnej) – jako
    podatnik podatku VAT.
    W świetle przytoczonych wyżej przepisów zauważyć należy, że status podatnika
    podatku od towarów i usług, wynika z okoliczności dokonania czynności podlegających
    opodatkowaniu tym podatkiem. Dla ustalenia, czy podmiot dokonujący transakcji
    sprzedaży nieruchomości jest podatnikiem podatku VAT, istotnym jest stwierdzenie, że
    prowadzi on działalność gospodarczą.
    Jak stanowi art. 15 ust. 2 ustawy:
      Działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców
      lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz
      rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność
      gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu
      towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły do celów
      zarobkowych.
    Definicja działalności gospodarczej zawarta w ustawie ma charakter uniwersalny,
    pozwalający na objęcie pojęciem „podatnik” tych wszystkich podmiotów, które prowadzą
    określoną działalność występując w profesjonalnym obrocie gospodarczym. Przy czym, w
    świetle przytoczonych wyżej przepisów status podatnika podatku od towarów i usług
    wynika z okoliczności dokonania czynności podlegających opodatkowaniu tym podatkiem.

    Zatem dostawa towarów podlegać będzie opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług
    wyłącznie wówczas, gdy dokonywana będzie przez podmiot mający status podatnika, a
    dodatkowo działającego w takim charakterze w odniesieniu do danej transakcji. Istotnym
    dla określenia, że w odniesieniu do konkretnej dostawy mamy do czynienia z podatnikiem
    podatku VAT jest stwierdzenie, że prowadzi on działalność gospodarczą w rozumieniu
    przepisów ustawy.
    Odnosząc regulacje zawarte w art. 15 ust. 1 i ust. 2 ustawy do art. 18 ustawy wskazać
    należy, że w przypadku, gdy Dłużnik – właściciel lub współwłaściciel nieruchomości – jest
    podatnikiem podatku VAT, wówczas komornik jest płatnikiem podatku VAT z tytułu
    dostawy tej nieruchomości.
    Należy zaznaczyć, że sprzedaż składników wykorzystywanych w działalności gospodarczej
    podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.
    Wątpliwości Pana dotyczą kwestii, czy sprzedaż w postępowaniu egzekucyjnym
    ograniczonego prawa rzeczowego w postaci użytkowania wieczystego nieruchomości
    zabudowanej będzie korzystała ze zwolnienia z opodatkowania podatkiem VAT.
    W analizowanej sprawie kwestią wymagającą rozstrzygnięcia w pierwszej kolejności jest
    to, czy wskazanych we wniosku Dłużników należy uznać za podatników podatku VAT z
    tytułu sprzedaży nieruchomości. W przypadku uznania Dłużników lub jednego z Dłużników
    za podatnika podatku VAT z tytułu sprzedaży nieruchomości w następnej kolejności należy
    rozstrzygnąć, czy sprzedaż ta będzie podlegała opodatkowaniu bądź zwolnieniu z
    opodatkowania podatkiem VAT.
    Z przedstawionych przez Pana okoliczności sprawy wynika, że prowadzi Pan jako
    komornik – na wniosek wierzyciela przeciwko Dłużnikom – małżeństwu A.A. i B.B. –
    postępowanie egzekucyjne z ograniczonego prawa rzeczowego, tj. użytkowania
    wieczystego nieruchomości zabudowanej budynkiem/lokalem użytkowym. Dłużnicy ww.
    ograniczone prawo rzeczowe do nieruchomości nabyli w 2010 r. Lokal użytkowy wyłącznie
    Dłużniczka – A.A. – wykorzystywała w ramach prowadzonej działalności gospodarczej (...), z
    tytułu której jest zarejestrowana jako czynny podatnik podatku VAT. Dłużnik B.B. nie jest
    zarejestrowany, jako czynny podatnik podatku VAT i nie jest Panu znane, aby ww. Dłużnik
    wykorzystywał nieruchomość w działalności gospodarczej.
    Biorąc powyższe pod uwagę należy wskazać, że w rozpatrywanej sprawie pomimo, że
    nabycie lokalu użytkowego nastąpiło w ramach istniejącej małżeńskiej wspólnoty
    majątkowej, to jednak od momentu jego nabycia w 2010 r. wykorzystywany był wyłącznie
    przez Dłużniczkę A.A. do działalności gospodarczej w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy. Z
    opisu sprawy wynika, że nabyta nieruchomość nie była przez Dłużnika B.B. w żaden
    sposób wykorzystywana. Dłużniczka A.A. prowadząc działalność gospodarczą w oparciu o
    składniki majątku wspólnego ma zatem nad tym majątkiem kontrolę ekonomiczną.
    Skoro więc, lokal użytkowy będący przedmiotem planowanej egzekucji komorniczej, był
    wykorzystywany wyłącznie przez Dłużniczkę A.A. do prowadzenia działalności
    gospodarczej w rozumieniu przepisów ustawy, to ww. Dłużniczka jest w sensie
    ekonomicznym właścicielem tej nieruchomości i w efekcie wyłącznie Dłużniczka dokona
    dostawy ograniczonego prawa użytkowania – przeniesienia prawa do rozporządzania nim
    jak właściciel.
    W przedmiotowej sprawie należy stwierdzić, że wyłącznie Dłużniczka A.A. będzie
    występowała w charakterze podatnika podatku od towarów i usług w rozumieniu art. 15
    ust. 1 ustawy. Powyższe wynika z faktu, że lokal użytkowy wykorzystywała w swojej
    działalności gospodarczej. Uznać należy zatem, że lokal ten jest związany tylko i wyłącznie
    z działalnością gospodarczą Dłużniczki A.A.
    Mając na uwadze przedstawiony opis sprawy oraz powołane przepisy prawa stwierdzić
    należy, że skoro lokal użytkowy został zadysponowany przez małżonków wyłącznie do
    działalności gospodarczej Dłużniczki A.A., zaś Dłużnik B.B. w żaden sposób nie

    wykorzystywał go, to w odniesieniu do całej transakcji sprzedaży, w charakterze
    podatnika, o którym mowa w art. 15 ust. 1 ustawy o VAT wystąpi wyłącznie ww. Dłużniczka.
    W konsekwencji, dostawa lokalu użytkowego w całości będzie podlegała po stronie
    Dłużniczki A.A. opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, jako odpłatna dostawa
    towarów na podstawie art. 5 ust. 1 pkt 1 w związku z art. 7 ust. 1 ustawy.
    Należy zauważyć, że czynność, która podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i
    usług, może korzystać ze zwolnienia od tego podatku albo może być opodatkowana
    tym podatkiem.
    Zastosowanie zwolnienia od podatku, jako odstępstwo od zasady powszechności i
    równości opodatkowania, możliwe jest jedynie w przypadku wykonywania czynności
    ściśle określonych w ustawie oraz w przepisach wykonawczych wydanych na podstawie
    jej upoważnienia.
    Zakres i zasady zwolnienia od podatku od towarów i usług dostawy towarów lub
    świadczenia usług zostały określone m.in. w art. 43 ustawy.
    Stosownie do treści art. 43 ust. 1 pkt 10 ustawy:
      Zwalnia się od podatku dostawę budynków, budowli lub ich części, z wyjątkiem gdy:
      a) dostawa jest dokonywana w ramach pierwszego zasiedlenia lub przed nim,
      b) pomiędzy pierwszym zasiedleniem a dostawą budynku, budowli lub ich części
      upłynął okres krótszy niż 2 lata.
    Jak wynika z powyższych uregulowań, zwolnienie wynikające z art. 43 ust. 1 pkt 10 ustawy
    stosuje się w odniesieniu do dostawy całości lub części budynków, budowli, jeżeli w
    stosunku do nich powstało pierwsze zasiedlenie, przy czym okres pomiędzy pierwszym
    zasiedleniem, a dostawą nie jest krótszy niż 2 lata. Wykluczenie z tego zwolnienia
    następuje w sytuacjach, gdy dostawa jest dokonywana w ramach pierwszego zasiedlenia
    lub przed nim oraz w sytuacji, gdy od momentu pierwszego zasiedlenia do chwili
    sprzedaży nie minęły co najmniej 2 lata.
    Zatem dla ustalenia zasad opodatkowania dostawy budynków, budowli lub ich części
    kluczowym jest ustalenie, kiedy nastąpiło pierwsze zasiedlenie i jaki upłynął okres od tego
    momentu.
    Zgodnie z art. 2 pkt 14 ustawy:
      Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o pierwszym zasiedleniu rozumie się przez
      to oddanie do użytkowania pierwszemu nabywcy lub użytkownikowi lub rozpoczęcie
      użytkowania na potrzeby własne budynków, budowli lub ich części, po ich:
      a) wybudowaniu lub
      b) ulepszeniu, jeżeli wydatki poniesione na ulepszenie, w rozumieniu przepisów o
      podatku dochodowym, stanowiły co najmniej 30% wartości początkowej.
    Pierwszym zasiedleniem jest pierwsze zajęcie budynku, budowli lub ich części do
    używania. Zatem, aby można było mówić o pierwszym zasiedleniu, musi dojść do zajęcia
    budynku, budowli lub ich części, ich używania, w tym na potrzeby własne. Pierwsze
    zasiedlenie budynku, budowli lub ich części ma więc miejsce zarówno w sytuacji, w której
    po wybudowaniu budynek, budowlę lub ich części oddano w najem, jak i w przypadku
    wykorzystywania budynku, budowli lub ich części na potrzeby własnej działalności
    gospodarczej podatnika czy też potrzeby własne osoby fizycznej – bowiem w obydwu
    przypadkach dochodzi do korzystania z budynku, budowli lub ich części.
    W przypadku nieruchomości niespełniających przesłanek do zwolnienia od podatku na
    podstawie powołanego wyżej przepisu art. 43 ust. 1 pkt 10 ustawy, ustawodawca
    umożliwia podatnikom – po spełnieniu określonych warunków – skorzystanie ze
    zwolnienia wskazanego w pkt 10a tego przepisu.

    W myśl art. 43 ust. 1 pkt 10a ustawy:
      Zwalnia się od podatku dostawę budynków, budowli lub ich części nieobjętą
      zwolnieniem, o którym mowa w pkt 10, pod warunkiem, że:
      a) w stosunku do tych obiektów nie przysługiwało dokonującemu ich dostawy prawo
      do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego,
      b) dokonujący ich dostawy nie ponosił wydatków na ich ulepszenie, w stosunku do
      których miał prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku
      naliczonego, a jeżeli ponosił takie wydatki, to były one niższe niż 30% wartości
      początkowej tych obiektów.
    Należy zaznaczyć, że jeżeli nie zostaną spełnione przesłanki zastosowania zwolnienia od
    podatku na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 10 lub pkt 10a ustawy należy przeanalizować
    możliwość skorzystania ze zwolnienia od podatku w oparciu o przepis art. 43 ust. 1 pkt 2
    ustawy.
    Stosownie do art. 43 ust. 1 pkt 2 ustawy:
      Zwalnia się od podatku dostawę towarów wykorzystywanych wyłącznie na cele
      działalności zwolnionej od podatku, jeżeli z tytułu nabycia, importu lub wytworzenia
      tych towarów nie przysługiwało dokonującemu ich dostawy prawo do obniżenia
      kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego.
    Analiza przepisów ustawy o podatku od towarów i usług, regulujących wyżej wskazane
    prawo do zwolnienia od podatku dostaw nieruchomości i ruchomości prowadzi do
    wniosku, że w odniesieniu do tych towarów może wystąpić jedna z ww. podstaw do
    zastosowania zwolnienia od tego podatku. Istotne jest wobec tego każdorazowe
    kompleksowe zbadanie okoliczności towarzyszących danej dostawie. Zauważyć bowiem
    należy, że stosowanie zwolnień od podatku ma charakter wyjątkowy i nie podlega ani
    wykładni rozszerzającej, ani zawężającej, natomiast możliwość wychodzenia poza
    wykładnię literalną jest niedopuszczalna. W efekcie, podatnik uprawniony jest do
    zastosowania ww. preferencji, gdy charakter dokonywanych przez niego czynności, w
    sposób jednoznaczny i niebudzący wątpliwości, wyczerpuje znamiona ujęte w treści
    przepisu statuującego jego prawo do zastosowania zwolnienia od podatku od towarów i
    usług.
    W myśl art. 29a ust. 8 ustawy:
      W przypadku dostawy budynków lub budowli trwale z gruntem związanych albo
      części takich budynków lub budowli z podstawy opodatkowania nie wyodrębnia się
      wartości gruntu.
    Co do zasady zatem, grunt będący przedmiotem dostawy podlega opodatkowaniu według
    takiej stawki podatku od towarów i usług, jaką opodatkowane są budynki, budowle lub ich
    części na nim posadowione. Zatem w sytuacji, kiedy budynki, budowle lub ich części
    korzystają ze zwolnienia od podatku VAT, również sprzedaż gruntu korzysta ze zwolnienia
    od podatku VAT.
    Wobec powyższego, przy sprzedaży budynków, budowli lub ich części, dokonywanej wraz
    z dostawą gruntu, na którym są one posadowione, grunt dzieli byt prawny budynków w
    zakresie opodatkowania podatkiem od towarów i usług. Oznacza to, że do dostawy gruntu
    stosuje się analogiczną stawkę podatku, jak przy dostawie budynków, budowli lub ich
    części trwale z gruntem związanych. Jeżeli dostawa budynków albo budowli lub ich części
    korzysta ze zwolnienia od podatku, ze zwolnienia takiego korzysta również dostawa
    gruntu, na którym obiekt jest posadowiony. Powyższy przepis obejmuje swoim zakresem
    także grunty w użytkowaniu wieczystym.
    Minister Infrastruktury w § 3 pkt 14 rozporządzenia z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie
    warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (t. j. Dz. U.
    z 2022 r. poz. 1225 ze zm.) określił, że:

      Ilekroć w rozporządzeniu jest mowa o lokalu użytkowym należy przez to rozumieć
      jedno pomieszczenie lub zespół pomieszczeń, wydzielone stałymi przegrodami
      budowlanymi, niebędące mieszkaniem, pomieszczeniem technicznym albo
      pomieszczeniem gospodarczym.
    Przedstawione we wniosku okoliczności wskazują, że sprzedaż ograniczonego prawa
    rzeczowego nie zostanie dokonana w ramach pierwszego zasiedlenia lub przed nim oraz
    pomiędzy pierwszym zasiedleniem a dostawą lokalu użytkowego upłynie okres dłuższy niż
    2 lata.
    Jak wskazał Pan we wniosku, Dłużniczka ograniczone prawo rzeczowe w postaci
    użytkowania wieczystego nieruchomości zabudowanej (lokalu użytkowego) nabyła w 2010
    r. W lokalu w ciągu ostatnich 2 lat nie były ponoszone nakłady stanowiące ulepszenie
    przekraczające 30% wartości początkowej lokalu użytkowego. Lokal nie został
    wybudowany przez Dłużników – istniał w chwili nabycia prawa użytkowania wieczystego.
    Zgodnie z Pana ustaleniami na nieruchomości znajdują się budynki z lat 50-tych, bez
    remontu generalnego.
    Pierwsze zasiedlenie budynku miało więc miejsce wiele lat temu. Jednocześnie z opisu
    wynika, że w ostatnich 2 latach przed planowaną sprzedażą Dłużniczka A.A. nie ponosiła
    wydatków na ulepszenie lokalu użytkowego w rozumieniu przepisów o podatku
    dochodowym, stanowiących co najmniej 30% jego wartości początkowej. Zatem dostawa
    lokalu użytkowego będzie korzystała ze zwolnienia na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 10
    ustawy o VAT.
    Jak wskazano powyżej, grunt będący przedmiotem dostawy podlega opodatkowaniu
    według tych samych regulacji jak budynki i budowle na nim posadowione. W konsekwencji
    – na podstawie art. 29a ust. 8 ustawy – również zbycie gruntu (prawa użytkowania
    wieczystego gruntu), na którym posadowiony jest budynek, w którym znajduje się lokal
    użytkowy, będzie zwolnione od podatku na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 10 ustawy.
    W związku z tym, że ww. transakcja będzie korzystała ze zwolnienia od podatku VAT,
    zgodnie z art. 43 ust. 1 pkt 10 w zw. z art. 29a ust. 8 ustawy, dalsza analiza zwolnień ww.
    czynności – wynikająca z przepisów art. 43 ust. 1 pkt 10a i pkt 2 ustawy jest bezzasadna.
    W konsekwencji dokonując sprzedaży w postępowaniu egzekucyjnym ograniczonego
    prawa rzeczowego w postaci użytkowania wieczystego gruntu zabudowanego budynkiem,
    w którym znajduje się lokal użytkowy nie będzie Pan zobowiązany jako płatnik podatku
    VAT do naliczenia i odprowadzenia podatku VAT z tytułu dokonania tej dostawy.
    Tym samym Pana stanowisko uznaję za prawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, które Pan przedstawił i stanu prawnego, który
    obowiązuje w dniu wydania interpretacji.
    Jednocześnie wskazuję, że interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe
    tylko wtedy, gdy rzeczywisty stan faktyczny i zdarzenie przyszłe sprawy będącej
    przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie ze stanem faktycznym i zdarzeniem
    przyszłym podanym przez Pana w złożonym wniosku. W związku z powyższym, w
    przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we wniosku opisu sprawy,
    udzielona odpowiedź traci swoją aktualność.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    · Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z
    dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.).

    Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pana sytuacja będzie zgodna
    (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosuje się Pan do
    interpretacji.
    · Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
      z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    · Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pan prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu
    Administracyjnego w (...). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa
    z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.
    U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
    · w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
    · w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP
      (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.