Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0112-KDIL1-2.4012.76.2025.2.MR
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-05-14
Teza: Brak podlegania opodatkowaniu podatkiem od towarów i
usług czynności wniesienia aportem nakładów na
infrastrukturę oświetleniową oraz brak prawa do odliczenia
podatku naliczonego przy realizacji inwestycji.
Słowa kluczowe: aport
czynności-czynności niepodlegające opodatkowaniu
gmina
inwestycje
nakłady
odliczenia-brak prawa do odliczenia
ulice-oświetlenie uliczne
Zagadnienia: Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział I. Przepisy
ogólne-Definicje
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III. Podatnicy,
płatnicy i przedstawiciele podatkowi-Rozdział 1.
Podatnicy i płatnicy-Działalność gospodarcza
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III. Podatnicy,
płatnicy i przedstawiciele podatkowi-Rozdział 1.
Podatnicy i płatnicy-Organy władzy publicznej
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III. Podatnicy,
płatnicy i przedstawiciele podatkowi-Rozdział 1.
Podatnicy i płatnicy-Podatnicy
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział IX. Odliczenie
i zwrot podatku. Odliczenie częściowe-Rozdział 1.
Odliczenie i zwrot podatku-Wyłączenie stosowania
obniżenia podatku - brak prawa do odliczenia
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział I-
art. 2-pkt 6
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II-
Rozdział 2-art. 7.-ust. 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II-
Rozdział 2-art. 8-ust. 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III-
Rozdział 1-art. 15-ust. 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III-
Rozdział 1-art. 15-ust. 2
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III-
Rozdział 1-art. 15-ust. 6
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział IX-
Rozdział 1-art. 86-ust. 1
1

## Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

Szanowni Państwo,
    stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego
    zdarzenia przyszłego w podatku od towarów i usług jest prawidłowe.

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

11 lutego 2025 r. wpłynął Państwa wniosek z 11 lutego 2025 r. o wydanie interpretacji
    indywidualnej, który dotyczy:
    · niepodlegania opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług czynności wniesienia
      aportem nakładów na infrastrukturę oświetleniową (pytanie oznaczone we wniosku nr
      1) oraz
    · braku prawa do odliczenia podatku naliczonego przy realizacji inwestycji (

## Pytanie

oznaczone we wniosku nr 2).
    Uzupełnili go Państwo pismem z 30 kwietnia 2025 r. (wpływ 30 kwietnia 2025 r.) – w
    odpowiedzi na wezwanie. Treść wniosku jest następująca:

## Opis zdarzenia przyszłego

Gmina jest zarejestrowanym, czynnym podatnikiem podatku od towarów i usług i rozlicza
    podatek VAT za swoje jednostki. Gmina realizuje zadania własne nałożone odrębnymi
    przepisami prawa, do realizacji których została powołana oraz czynności dla realizacji
    których zawarła umowy cywilnoprawne (np. najem lokali mieszkalnych i użytkowych,
    dostarczanie wody, odbiór ścieków).
    Zgodnie z art. 7 ust. 1 pkt 2 i pkt 3 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym
    (Dz. U. z 2024 r. poz. 1465 ze zm.) do zadań własnych gminy należy m.in. zaspokajanie
    zbiorowych potrzeb wspólnoty w zakresie gminnych dróg, ulic, mostów, placów,
    organizacji ruchu drogowego oraz zaopatrzenia w energię elektryczną.
    W związku z realizacją powyższych zadań Gmina na bieżąco rozbudowuje sieć oświetlenia
    ulicznego na terenie Gminy.

    Gmina jest w trakcie realizacji zadania inwestycyjnego pn. „(...)” w ramach Rządowego
    Funduszu Polski Ład. Inwestycja obejmuje modernizację opraw nieenergooszczędnych na
    nowe oprawy LED na terenie Gminy.
    8 lipca 2024 r., aby zadanie mogło być realizowane, została podpisana umowa dzierżawy
    między: A Spółka z o.o. zwanym w umowie „Wydzierżawiającym” a Gminą zwaną w
    umowie „Dzierżawcą”. Przedmiotem umowy jest Infrastruktura Oświetleniowa
    Wydzierżawiającego objętą Programem, z ograniczeniem do stanowiącego własność
    Wydzierżawiającego zestawu oświetleniowego składającego się z dwóch elementów, tj.
    opraw oświetleniowych oraz linii zasilających w zakresie niezbędnym do prawidłowego
    działania tych opraw. Zawarta umowy dzierżawy jest umową odpłatną.
    Umowa z wykonawcą zadania została podpisana 22 listopada 2024 r. i obejmuję ona
    realizację zadania pod nazwą „(...)”.
    Uzyskano dofinansowanie w ramach Rządowego Funduszu Polski Ład: Programu
    Inwestycji Strategicznych. Między Gminą a Spółką została zawarta umowa dzierżawy, w
    której zobowiązała się wnieść do Spółki infrastrukturę jako wkład niepieniężny (aport) w
    zamian za udziały w podwyższonym kapitale zakładowym.
    Gmina jest zarejestrowanym i czynnym podatnikiem VAT, nie prowadzi i nie planuje
    rozpoczęcia żadnej działalności gospodarczej w związku z tą inwestycją. Majątek powstały
    w skutek realizacji przedmiotowej inwestycji będzie służył zaspakajaniu potrzeb
    wspólnoty, w szczególności nie będzie on wykorzystywany przez Gminę do prowadzenia
    działalności opodatkowanej. Gmina nie będzie prowadziła sprzedaży opodatkowanej
    podatkiem VAT z wykorzystaniem inwestycji, nie pobierała dotychczas i nadal nie będzie
    pobierała opłat za korzystanie z powstałej infrastruktury, nie osiąga i nie będzie osiągała z
    tego tytułu żadnych dochodów.
    Na podstawie art. 6 ust. 1 ustawy z 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym, do zakresu
    działania Gminy należą wszystkie sprawy publiczne o znaczeniu lokalnym, nie zastrzeżone
    ustawami na rzecz innych podmiotów. Zgodnie z art. 7 ust. 1 pkt 2 i pkt 3 do zadań
    własnych gminy należy zaspokajanie zbiorowych potrzeb wspólnoty w zakresie gminnych
    dróg, ulic, mostów, placów, organizacji ruchu drogowego oraz zaopatrzenia w energię
    elektryczną. Planowane i finansowane prace związane z realizacją projektu „(...)” w ramach
    Rządowego Funduszu Polski Ład należą do zadań własnych gminy. Zatem przedmiotowe
    zadanie wpisuje się w zakres prowadzonej przez Gminę działalności publicznej.
    Gmina nie ma możliwości odzyskania w całości lub w części naliczonego podatku VAT, w
    związku z realizacją ww. zadania. Infrastruktura oświetleniowa była i będzie
    wykorzystywana przez Gminę do realizacji zadań własnych.
    Gmina przystąpiła do realizacji zadania z zamiarem wniesienia jej aportem do spółki.
    Zmodernizowana infrastruktura oświetleniowa na terenie Gminy jest wypełnianiem zadań
    publicznoprawnych, ale Gmina modernizuje urządzenia elektroenergetyczne oświetlenia
    ulicznego i drogowego z zamiarem wniesienia ich jako wkład niepieniężny (aport) do
    spółki. Na potwierdzenie tego, że Infrastruktura oświetleniowa od początku realizacji
    inwestycji miała zostać wniesiona aportem do spółki Gmina zawarła umowę dzierżawy ze
    spółką. Spółka nie jest ani jednostką, ani zakładem budżetowym Gminy. Spółka posiada
    odrębną podmiotowość prawną, i jest odrębnym od Gminy podatnikiem VAT.
    Uzupełnienie opisu zdarzenia przyszłego
    Modernizowana infrastruktura oświetleniowa na terenie Gminy jest własnością A Sp. z o.o.
    W celu realizacji zadania Gmina będzie ponosić wydatki za wykonanie zadania, które
    każdorazowo dokumentowane będą wystawionymi na Gminę fakturami VAT. Na fakturach
    jako nabywca wskazane będą dane Gminy, w tym numer NIP Gminy.
    Przedmiotem zawartej umowy dzierżawy pomiędzy A Sp. z o.o., a Gminą jest
    Infrastruktura Oświetleniowa objęta Programem, z ograniczeniem do stanowiącego

    własność Wydzierżawiającego zestawu oświetleniowego składającego się z dwóch
    elementów, tj. opraw oświetleniowych w liczbie xxx sztuk oraz linii zasilających w zakresie
    niezbędnym do prawidłowego działania tych opraw.
    Z tytułu dzierżawy Dzierżawca zobowiązuje się do płatności na rzec Wydzierżawiającego,
    miesięczny czynsz dzierżawny w wysokości stanowiącej iloczyn ilości opraw, stanowiących
    przedmiot dzierżawy oraz stawki jednostkowej w wysokości (...) zł netto, powiększonej o
    obowiązującą stawkę podatku VAT. Stawka jednostkowa podlega corocznej waloryzacji o
    wskaźnik inflacji, zgodnie ze średniorocznym wskaźnikiem cen towarów i usług
    konsumpcyjnych ogółem w danym roku w stosunku do roku poprzedniego, ogłaszanym w
    Monitorze Polskim przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego.
    Zgodnie z umową dzierżawy zawartą w dniu 8 lipca 2024 r. pomiędzy A Sp. z o.o. a Gminą,
    nastąpi zwrot zmodernizowanej infrastruktury oświetleniowej z uwzględnieniem
    normalnego zużycia wraz z sfinansowanymi przez Gminę nakładami i ulepszeniami, w
    szczególności urządzeniami zainstalowanymi w ramach realizacji Programu, po upływie
    okresu trwałości inwestycji.
    Formą rozliczenia, zgodnie z ww. umową dzierżawy będzie konwersja wierzytelności na
    udziały przysługujące Gminie w podwyższonym kapitale zakładowym spółki
    oświetleniowej.
    Pytania
    1. Czy czynność prawna wniesienia aportem Infrastruktury oświetleniowej do Spółki
      podlega opodatkowaniu podatkiem VAT?
    2. Czy Gmina będzie miała prawo do odliczenia podatku VAT naliczonego przy realizacji
      ww. inwestycji?
    Państwa stanowisko w sprawie
    Podstawowe zasady dotyczące odliczania podatku naliczonego zostały sformułowane w
    art. 86 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2024
    poz. 361 ze zm.).
    W myśl tego przepisu, w zakresie w jakim towary i usługi są wykorzystywane do
    wykonywania czynności opodatkowanych, podatnikowi o którym mowa w art. 15 ustawy
    przysługuje prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego, z
    zastrzeżeniem art. 114, art. 119 ust. 4, art. 120 ust. 17 i 19 oraz art. 124 przedmiotowej
    ustawy.
    Z powyższych przepisów wynika, że prawo do odliczenia podatku naliczonego przysługuje
    tylko podatnikom podatku od towarów i usług w takim przypadku, gdy dokonywane
    zakupy mają związek z czynnościami opodatkowanymi. Warunkiem umożliwiającym
    podatnikowi skorzystanie z prawa do odliczenia podatku naliczonego jest niewątpliwy i
    bezsporny związek zakupów z wykonywanymi czynnościami opodatkowanymi.
    Wskazana zasada wyłącza tym samym możliwość dokonywania odliczeń podatku
    naliczonego związanego z towarami i usługami, które nie są w ogóle wykorzystywane do
    czynności opodatkowanych.
    Gmina w świetle art. 2 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z
    2024 r. poz. 1465 ze zm.) wykonuje zadania publiczne w imieniu własnym i na własną
    odpowiedzialność. Na podstawie art. 6 ust. 1 przedmiotowej ustawy do zakresu działania
    gminy należą wszystkie sprawy publiczne o znaczeniu lokalnym nie zastrzeżone ustawami
    na rzecz innych podmiotów. Zgodnie z art. 7 ust. 1 ustawy do zadań własnych gminy
    należy zaspakajanie zbiorowych potrzeb wspólnoty. W szczególności zadania własne
    obejmują sprawy z zakresu gminnych dróg, ulic, mostów, placów, organizacji ruchu
    drogowego oraz zaopatrzenia w energię elektryczną.

    Zadanie „(...)” realizowane jest w ramach tzw. zadań własnych gminy, nałożonych na nią
    przepisami ustawy o samorządzie gminnym, ponieważ zmodernizowana infrastruktura
    oświetleniowa służy i służyć będzie (bezpłatnie) zaspakajaniu zbiorowych potrzeb
    wspólnoty gminnej. Infrastruktura nie będzie służyła działalności opodatkowanej
    podatkiem VAT, tym samym Gmina realizując opisaną inwestycję nie będzie działała w
    charakterze podatnika VAT, ponieważ nabywanych towarów i usług niezbędnych do
    zrealizowania tej inwestycji nie będzie wykorzystywała do działalności gospodarczej w
    rozumieniu art. 15 ustawy o podatku od towarów i usług.
    Wybudowana Infrastruktura po jej oddaniu do użytkowania służyć będzie oświetleniu
    ulicznemu Gminy, z momentem wniesienia jej aportem do Spółki jej funkcja nie ulegnie
    zmianie, tj. będzie nadal służyć oświetleniu ulicznemu Gminy.
    Nabycie towarów i usług w związku z realizacją przedmiotowej inwestycji nie daje – w
    świetle art. 86 ust. 1, art. 87 ust. 1 oraz art. 15 ust. 6 ustawy z dnia 11 marca 2004r. o
    podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2024 poz. 361 ze zm. ) – prawa do odzyskania w
    drodze do odliczenia lub zwrotu podatku VAT naliczonego w całości ani w części, zarówno
    w trakcie ponoszenia kosztów na inwestycje jak i po jej zakończeniu, ponieważ według
    przepisów ustawy o samorządzie gminnym, inwestycja ta należy do zakresu zadań
    własnych Gminy. Ponadto Gmina nie będzie prowadziła sprzedaży opodatkowanej
    podatkiem od towarów i usług, z wykorzystaniem tej infrastruktury.
    Aport to wkład na utworzenie lub powiększenie majątku spółki, który daje prawo do
    udziału w jej zyskach. Przedmiotem aportu mogą być pieniądze (aporty pieniężne), rzeczy
    lub prawa (aporty rzeczowe) oraz umiejętności, kompetencje techniczne czy zawodowe.
    Wniesienie aportu (wkładu niepieniężnego) do spółki prawa handlowego lub cywilnego
    spełnia definicję odpłatnej dostawy towarów, zawartej w art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy,
    ponieważ dostawa ta odbywa się za wynagrodzeniem (wniesienie aportu spełnia przymiot
    odpłatności, istnieje bowiem bezpośredni związek pomiędzy dostawą towarów a
    otrzymanym wynagrodzeniem w formie wyrażonych pieniężnie udziałów), a jej efektem
    jest przeniesienie na inny podmiot prawa do rozporządzania tymi towarami jak właściciel.
    W sytuacji zatem, gdy przedmiotem aportu są towary w rozumieniu powołanego wyżej
    przepisu i gdy czynność ta prowadzi do przeniesienia prawa do rozporządzania tymi
    towarami jak właściciel, mamy do czynienia z odpłatną dostawą towarów w rozumieniu
    art. 7 ust. 1 ustawy, podlegającą opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.
    Nie każda jednak czynność, stanowiąca dostawę towarów w rozumieniu art. 7 ust. 1
    ustawy, podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług. Aby dana czynność
    podlegała opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, musi być wykonana przez
    podatnika.
    Na mocy art. 15 ust. 1 ustawy: Podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne
    niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność
    gospodarczą, o której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności.
    Stosownie do art. 15 ust. 2 ustawy: Działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność
    producentów, handlowców lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby
    naturalne oraz rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody.
    Działalność gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające na
    wykorzystywaniu towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla
    celów zarobkowych. Natomiast w myśl art. 15 ust. 6 ustawy: Nie uznaje się za podatnika
    organów władzy publicznej oraz urzędów obsługujących te organy w zakresie
    realizowanych zadań nałożonych odrębnymi przepisami prawa, dla realizacji których
    zostały one powołane, z wyłączeniem czynności wykonywanych na podstawie zawartych
    umów cywilnoprawnych.
    Z powołanych wyżej przepisów wynika, że jednostki samorządu terytorialnego są
    podatnikami podatku od towarów i usług jedynie w zakresie wszelkich czynności, które

    mają charakter cywilnoprawny, tzn. są przez nie realizowane na podstawie umów
    cywilnoprawnych.
    Stosownie do przepisu art. 2 ust. 1 ustawy z 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz.
    U. z 2024 r. poz. 1465) Gmina wykonuje zadania publiczne w imieniu własnym i na własną
    odpowiedzialność. Natomiast zgodnie z art. 6 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym: do
    zakresu działania gminy należą wszystkie sprawy publiczne o znaczeniu lokalnym,
    niezastrzeżone ustawami na rzecz innych podmiotów.
    Zgodnie z art. 7 ust. 1 pkt 2 i pkt 3 ustawy o samorządzie gminnym zaspokajanie
    zbiorowych potrzeb wspólnoty należy do zadań własnych gminy. W szczególności zadania
    własne obejmują sprawy dotyczące gminnych dróg, ulic, mostów, placów oraz organizacji
    ruchu drogowego, oraz zaopatrzenia w energię elektryczną.
    Zapewnienie oświetlenia ulic, placów i dróg publicznych znajdujących się na terenie
    gminy, jest zbiorową potrzebą wspólnoty, jaką jest gmina i ma charakter celu publicznego.
    Zatem, należy uznać, że realizując przedstawione zadanie Inwestycyjne w zakresie
    modernizacji oświetlenia ulicznego, Gmina nie działa w charakterze podatnika podatku
    VAT. Po zakończeniu inwestycji infrastruktura oddana do użytkowania służy oświetleniu
    ulicznemu Gminy, z momentem wniesienia jej aportem do Spółki jej funkcja nie ulegnie
    zmianie tj. nadal będzie służyć oświetleniu ulicznemu Gminy. Czynności odpłatnego
    przeniesienia prawa własności ww. Infrastruktury wykorzystywanej do wykonywania
    zadań własnych nie sposób traktować w kategorii działalności gospodarczej, o której
    mowa w art. 15 ust. 2 ustawy. Oznacza to, że wniesienie aportem do Spółki opisanej
    Infrastruktury oświetleniowej nie będzie podlegało opodatkowaniu podatkiem VAT, ani nie
    będzie zwolnione z VAT.
    Reasumując Infrastruktura powstała w ramach realizacji inwestycji nie służy i nie będzie
    służyła do wykonywania jakichkolwiek czynności opodatkowanych podatkiem od towarów
    i usług. Infrastruktura była, jest i będzie wykorzystywana przez Gminę do realizacji jej
    zadań własnych.
    Ponadto, w związku z powyższym, aport powstałej Infrastruktury do Spółki nie będzie
    podlegał opodatkowaniu podatkiem VAT, ani zwolnieniu z podatku VAT, a Gminie nie
    będzie przysługiwało prawo do odliczenia podatku od ww. inwestycji.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest prawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług
    (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 361 ze zm.), zwanej dalej „ustawą”:
      Opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, zwanym dalej „podatkiem”,
      podlegają odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium
      kraju.
    W myśl art. 7 ust. 1 ustawy:
      Przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się
      przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (...).
    W świetle art. 2 pkt 6 ustawy:
      Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o towarach – rozumie się przez to rzeczy
      oraz ich części, a także wszelkie postacie energii.
    Natomiast w oparciu o art. 8 ust. 1 ustawy:

      Przez świadczenie usług, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się każde
      świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej
      niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu
      art. 7 (...).
    Definicja „świadczenia usług” ma charakter dopełniający definicję „dostawy towarów” i jest
    wyrazem realizacji zasady powszechności opodatkowania podatkiem od towarów i usług
    transakcji wykonywanych przez podatników w ramach ich działalności gospodarczej.
    Przez świadczenie usług należy zatem rozumieć każde zachowanie się na rzecz innej
    osoby niebędące dostawą. Na zachowanie to składać się może zarówno działanie
    (uczynienie, wykonanie czegoś na rzecz innej osoby), jak i zaniechanie (nieczynienie bądź
    też tolerowanie, znoszenie określonych stanów rzeczy). Usługą nie będzie natomiast takie
    świadczenie, którego treścią jest przeniesienie na inny podmiot prawa do rozporządzania
    towarami jak właściciel. Stanowi ono bowiem dostawę towarów.
    Aport to wkład na utworzenie lub powiększenie majątku spółki, który daje prawo do
    udziału w jej zyskach. Przedmiotem aportu mogą być pieniądze (aporty pieniężne), rzeczy
    lub prawa (aporty rzeczowe) oraz umiejętności, kompetencje techniczne czy zawodowe.
    Wniesienie aportu (wkładu niepieniężnego) do spółki prawa handlowego lub cywilnego
    spełnia definicję odpłatnej dostawy towarów, zawartej w art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy,
    ponieważ dostawa ta odbywa się za wynagrodzeniem (wniesienie aportu spełnia przymiot
    odpłatności, istnieje bowiem bezpośredni związek pomiędzy dostawą towarów a
    otrzymanym wynagrodzeniem w formie wyrażonych pieniężnie udziałów), a jej efektem
    jest przeniesienie na inny podmiot prawa do rozporządzania tymi towarami jak właściciel.
    Czynność wniesienia aportu (w zależności od jego przedmiotu) może zatem spełniać
    przesłanki uznania jej za dostawę towarów w myśl art. 7 (przeniesienie prawa do
    rozporządzania towarem jak właściciel) lub za świadczenie usług w świetle art. 8 (każde
    świadczenie, które nie jest dostawą towarów, w szczególności przeniesienie praw do
    wartości niematerialnych i prawnych).
    Co istotne, z odpłatnością za dostawę towarów lub świadczenie usług mamy do czynienia
    w sytuacji, kiedy pomiędzy dostawą towarów lub świadczeniem usługi a zapłatą istnieje
    adekwatny związek. Odpłatność może przybierać różne formy – nie jest warunkiem to, aby
    została ustalona lub dokonana w pieniądzu.
    Ponadto, aport to wkład na utworzenie lub powiększenie majątku spółki, który daje prawo
    do udziału w jej zyskach. Przedmiotem aportu mogą być pieniądze (aporty pieniężne),
    rzeczy lub prawa (aporty rzeczowe) oraz umiejętności, kompetencje techniczne czy
    zawodowe. Odpłatnością jest więc także np. otrzymanie udziałów spółki, w związku z
    którymi wnoszący aport uzyskuje pewną, wymierną korzyść. Z tego względu, wniesienie
    aportu w zamian za udziały należy uznać za odpłatną dostawę towarów lub za odpłatne
    świadczenie usług, w zależności od przedmiotu aportu.
    W świetle powyższego należy stwierdzić, że aport, co do zasady, stanowi czynność
    podlegającą opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.
    W tym miejscu należy odnieść się do instytucji przelewu wierzytelności, która została
    uregulowana przepisami art. 509-517 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (t.
    j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1061 ze zm.), zwanej dalej „Kodeksem cywilnym”.
    Stosownie do art. 509 § 1 Kodeksu cywilnego:
      Wierzyciel może bez zgody dłużnika przenieść wierzytelność na osobę trzecią
      (przelew), chyba że sprzeciwiałoby się to ustawie, zastrzeżeniu umownemu albo
      właściwości zobowiązania.
    Według art. 509 § 2 Kodeksu cywilnego:

      Wraz z wierzytelnością przechodzą na nabywcę wszelkie związane z nią prawa, w
      szczególności roszczenie o zaległe odsetki.
    Na mocy art. 510 § 1 Kodeksu cywilnego:
      Umowa sprzedaży, zamiany, darowizny lub inna umowa zobowiązująca do
      przeniesienia wierzytelności przenosi wierzytelność na nabywcę, chyba że przepis
      szczególny stanowi inaczej albo że strony inaczej postanowiły.
    W wyniku przelewu wierzytelności prawa przysługujące dotychczasowemu wierzycielowi
    przechodzą na nabywcę wierzytelności przy czym sam stosunek zobowiązaniowy nie ulega
    zmianie. Celem i skutkiem przelewu jest przejście wierzytelności na nabywcę. W wyniku
    przelewu przechodzi na nabywcę ogół uprawnień przysługujących dotychczasowemu
    wierzycielowi, który zostaje wyłączony ze stosunku zobowiązaniowego, jaki go wiązał z
    dłużnikiem. Wierzytelność przechodzi na nabywcę w takim stanie, w jakim była w chwili
    zawarcia umowy o przelew, a więc ze wszystkimi związanymi z nią prawami i brakami (np.
    przedawnieniem).
    Ze wskazanych uregulowań wynika, że wierzytelność jest prawem jednego podmiotu do
    żądania od drugiego podmiotu pewnego zachowania się zwanego świadczeniem
    (wyrażalnym pieniężnie).
    Wobec tego wierzytelność jest prawem majątkowym, będącym przedmiotem obrotu
    gospodarczego. Przeniesienie wierzytelności z majątku dotychczasowego wierzyciela do
    majątku nabywcy wierzytelności jest skutkiem rozporządzania tą wierzytelnością przez
    dotychczasowego wierzyciela i stanowi wykonanie przez niego przysługującego mu prawa
    własności.
    Co istotne, nie każda czynność stanowiąca dostawę towarów czy świadczenie usług
    podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług. Aby dana czynność podlegała
    opodatkowaniu, musi być wykonana przez podatnika.
    Na mocy art. 15 ust. 1 ustawy:
      Podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości
      prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o
      której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności.
    Stosownie do art. 15 ust. 2 ustawy:
      Działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców
      lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz
      rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność
      gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu
      towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów
      zarobkowych.
    Natomiast w myśl art. 15 ust. 6 ustawy:
      Nie uznaje się za podatnika organów władzy publicznej oraz urzędów obsługujących
      te organy w zakresie realizowanych zadań nałożonych odrębnymi przepisami prawa,
      dla realizacji których zostały one powołane, z wyłączeniem czynności wykonywanych
      na podstawie zawartych umów cywilnoprawnych.
    Powyższy zapis jest odzwierciedleniem art. 13 obowiązującej od 1 stycznia 2007 r.
    Dyrektywy 2006/112/WE Rady z 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu
    podatku od wartości dodanej – (Dz. U. UE L 347 z 11.12.2006 str. 1 ze zm.), zgodnie z
    którym:
      Krajowe, regionalne i lokalne organy władzy oraz inne podmioty prawa publicznego
      nie są uważane za podatników w związku z działalnością, którą podejmują lub

      transakcjami, których dokonują jako organy władzy publicznej, nawet jeśli pobierają
      należności, opłaty, składki lub płatności w związku z takimi działaniami lub
      transakcjami.
      Jednakże w przypadku gdy podejmują one takie działania lub dokonują takich
      transakcji, są uważane za podatników w odniesieniu do tych działań lub transakcji,
      gdyby wykluczenie ich z kategorii podatników prowadziło do znaczących zakłóceń
      konkurencji. (...)
    Kryterium podziału stanowi charakter wykonywanych czynności: czynności o charakterze
    publicznoprawnym wyłączają te podmioty z kategorii podatników, natomiast czynności o
    charakterze cywilnoprawnym skutkują uznaniem tych podmiotów za podatników podatku
    od towarów i usług, a realizowane przez nie odpłatne dostawy towarów i świadczenie
    usług podlegają opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.
    Z powołanych wyżej przepisów wynika, że jednostki samorządu terytorialnego są
    podatnikami podatku od towarów i usług jedynie w zakresie wszelkich czynności, które
    mają charakter cywilnoprawny, tzn. są przez nie realizowane na podstawie umów
    cywilnoprawnych. Będą to zatem wszystkie realizowane przez te jednostki (urzędy)
    czynności w sferze ich aktywności cywilnoprawnej, np. czynności sprzedaży, zamiany
    (nieruchomości i ruchomości), wynajmu, dzierżawy, itp., umów prawa cywilnego
    (nazwanych i nienazwanych).
    Oznacza to, że organ będzie uznany za podatnika podatku od towarów i usług w dwóch
    przypadkach, tj. gdy wykonuje czynności inne niż te, które mieszczą się w ramach jego
    zadań oraz, gdy wykonuje czynności mieszczące się w ramach jego zadań, ale czyni to na
    podstawie umów cywilnoprawnych.
    Stosownie do przepisu art. 2 ust. 1 ustawy z 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (t. j.
    Dz. U. z 2024 r. poz. 1465 ze zm.):
      Gmina wykonuje zadania publiczne w imieniu własnym i na własną
      odpowiedzialność.
    Natomiast zgodnie z art. 6 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym:
      Do zakresu działania gminy należą wszystkie sprawy publiczne o znaczeniu lokalnym,
      niezastrzeżone ustawami na rzecz innych podmiotów.
    I tak, w myśl art. 7 ust. 1 pkt 2 i pkt 3 tej ustawy:
      Zaspokajanie zbiorowych potrzeb wspólnoty należy do zadań własnych gminy. W
      szczególności zadania własne obejmują sprawy:
      2) gminnych dróg, ulic, mostów, placów oraz organizacji ruchu drogowego;
      3) wodociągów i zaopatrzenia w wodę, kanalizacji, usuwania i oczyszczania ścieków
      komunalnych, utrzymania czystości i porządku oraz urządzeń sanitarnych, wysypisk i
      unieszkodliwiania odpadów komunalnych, zaopatrzenia w energię elektryczną i
      cieplną oraz gaz.
    Jak stanowi art. 9 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym:
      W celu wykonywania zadań gmina może tworzyć jednostki organizacyjne, a także
      zawierać umowy z innymi podmiotami, w tym z organizacjami pozarządowymi.
    Natomiast stosownie do art. 9 ust. 2 cyt. ustawy:
      Gmina oraz inna gminna osoba prawna może prowadzić działalność gospodarczą
      wykraczającą poza zadania o charakterze użyteczności publicznej wyłącznie w
      przypadkach określonych w odrębnej ustawie.
    W tym miejscu należy zauważyć, że Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej 20 marca
    2014 r. wydał postanowienie w sprawie C-72/13 Gmina Wrocław przeciwko Ministrowi
    Finansów, w którym orzekł, że „dyrektywę 2006/112 należy interpretować w ten sposób,

    że nie sprzeciwia się ona opodatkowaniu podatkiem VAT transakcji takich jak te
    zamierzone przez gminę Wrocław, o ile sąd odsyłający stwierdzi, iż transakcje te stanowią
    działalność gospodarczą w rozumieniu art. 9 ust. 1 tej dyrektywy oraz, iż nie są
    wykonywane przez rzeczoną gminę w charakterze organu władzy publicznej w rozumieniu
    art. 13 ust. 1 akapit pierwszy owej dyrektywy. Jeśli jednak należałoby uznać te transakcje
    za wykonywane przez wspomnianą gminę działającą w charakterze organu władzy
    publicznej, przepisy dyrektywy 2006/112 nie sprzeciwiałyby się ich opodatkowaniu, gdyby
    sąd odsyłający stwierdził, że ich zwolnienie mogłoby prowadzić do znaczących zakłóceń
    konkurencji w rozumieniu art. 13 ust. 2 tej dyrektywy”.
    Z powołanych wyżej przepisów wynika, że jednostki samorządu terytorialnego są
    podatnikami podatku od towarów i usług jedynie w zakresie wszelkich czynności, które
    mają charakter działalności gospodarczej – mają charakter cywilnoprawny, a nie
    publicznoprawny.
    Ustawa z 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 320 ze zm.), w
    art. 2a ust. 2 wskazuje, że:
      Drogi wojewódzkie, powiatowe i gminne stanowią własność właściwego samorządu
      województwa, powiatu lub gminy.
    Zgodnie z art. 19 ust. 1 ustawy o drogach publicznych:
      Organ administracji rządowej lub jednostki samorządu terytorialnego, do którego
      właściwości należą sprawy z zakresu planowania, budowy, przebudowy, remontu,
      utrzymania i ochrony dróg, jest zarządcą drogi.
    W myśl ust. 2 ww. art. 19 ustawy o drogach publicznych:
      Zarządcami dróg, z zastrzeżeniem ust. 3, 5, 5a i 8, są dla dróg:
      1) krajowych – Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad;
      2) wojewódzkich – zarząd województwa;
      3) powiatowych – zarząd powiatu;
      4) gminnych – wójt (burmistrz, prezydent miasta).
    Na podstawie art. 20 pkt 4 ustawy o drogach publicznych:
      Do zarządcy drogi należy w szczególności utrzymanie nawierzchni drogi, chodników,
      drogowych obiektów inżynierskich, urządzeń zabezpieczających ruch i innych
      urządzeń związanych z drogą, z wyjątkiem części pasa drogowego, o których mowa w
      art. 20f pkt 2.
    Drogi i urządzenia związane z drogą powinny spełniać m.in. wymagania określone w
    rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 24 czerwca 2022 r. w sprawie przepisów
    techniczno-budowlanych dotyczących dróg publicznych (Dz. U. z 2022 r. poz. 1518).
    W § 86 ust. 1 ww. rozporządzenia zostały określone sytuacje, kiedy droga powinna zostać
    oświetlona ze względów bezpieczeństwa ruchu.
    Natomiast zgodnie z § 2 ust. 1 powoływanego rozporządzenia:
      Przepisy rozporządzenia stosuje się do projektowania, budowy, przebudowy lub
      użytkowania dróg publicznych oraz projektowania, budowy lub przebudowy
      urządzeń obcych sytuowanych w pasach drogowych tych dróg.
    Przepisy powyższe odnoszą się do warunków technicznych i nie mogą przesądzać o
    sposobie finansowania, który jest regulowany przez ustawę Prawo energetyczne.
    Jak stanowi art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy z 10 kwietnia 1997 r. Prawo energetyczne (t. j. Dz. U.
    z 2024 r. poz. 266 ze zm.):

      Do zadań własnych gminy w zakresie zaopatrzenia w energię elektryczną, ciepło i
      paliwa gazowe należy planowanie oświetlenia znajdujących się na terenie gminy:
      a) miejsc publicznych,
      b) dróg gminnych, dróg powiatowych i dróg wojewódzkich,
      c) dróg krajowych, innych niż autostrady i drogi ekspresowe w rozumieniu ustawy z
        dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz.U. z 2023 r. poz. 645, 760, 1193 i
        1688), przebiegających w granicach terenu zabudowy,
      d) części dróg krajowych, innych niż autostrady i drogi ekspresowe w rozumieniu
        ustawy z dnia 27 października 1994 r. o autostradach płatnych oraz o Krajowym
        Funduszu Drogowym (Dz.U. z 2022 r. poz. 2483 i 2707 oraz z 2023 r. poz. 760, 1193
        i 1688), wymagających odrębnego oświetlenia:
      – przeznaczonych do ruchu pieszych lub rowerów,
      – stanowiących dodatkowe jezdnie obsługujące ruch z terenów przyległych do pasa
      drogowego drogi krajowej;
    Stosownie do art. 18 ust. 1 pkt 3 ww. ustawy:
      Do zadań własnych gminy w zakresie zaopatrzenia w energię elektryczną, ciepło i
      paliwa gazowe należy finansowanie oświetlenia znajdujących się na terenie gminy:
      a) ulic,
      b) placów,
      c) dróg gminnych, dróg powiatowych i dróg wojewódzkich,
      d) dróg krajowych, innych niż autostrady i drogi ekspresowe w rozumieniu ustawy z
        dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych, przebiegających w granicach terenu
        zabudowy,
      e) części dróg krajowych, innych niż autostrady i drogi ekspresowe w rozumieniu
        ustawy z dnia 27 października 1994 r. o autostradach płatnych oraz o Krajowym
        Funduszu Drogowym, wymagających odrębnego oświetlenia:
      – przeznaczonych do ruchu pieszych lub rowerów,
      – stanowiących dodatkowe jezdnie obsługujące ruch z terenów przyległych do pasa
      drogowego drogi krajowej.
    W myśl art. 3 pkt 22 ww. ustawy:
      Użyte w ustawie określenia oznaczają: finansowanie oświetlenia – finansowanie
      kosztów energii elektrycznej pobranej przez punkty świetlne oraz koszty ich budowy i
      utrzymania.
    Przepisom ustawy Prawo energetyczne odpowiada cytowany wyżej art. 7 ust. 1 pkt 3
    ustawy o samorządzie gminnym, zgodnie z którym do zadań własnych gminy należy
    zaspakajanie potrzeb wspólnoty, w tym m.in. zaopatrzenie w energię elektryczną.
    Nie powinno więc budzić wątpliwości, że zapewnienie oświetlenia ulic, placów i dróg
    publicznych znajdujących się na terenie gminy jest zbiorową potrzebą wspólnoty, jaką jest
    gmina i ma charakter celu publicznego.
    Z opisu sprawy wynika, że Gmina jest zarejestrowanym, czynnym podatnikiem podatku od
    towarów i usług i rozlicza podatek VAT za swoje jednostki. Realizują Państwo zadania
    własne nałożone odrębnymi przepisami prawa, do realizacji których została powołana
    oraz czynności dla realizacji których zawarła umowy cywilnoprawne. Do Państwa zadań
    własnych należy m.in. zaspokajanie zbiorowych potrzeb wspólnoty w zakresie gminnych
    dróg, ulic, mostów, placów, organizacji ruchu drogowego oraz zaopatrzenia w energię
    elektryczną. W związku z realizacją powyższych zadań na bieżąco rozbudowują Państwo

    sieć oświetlenia ulicznego na terenie Gminy. Są Państwo w trakcie realizacji zadania
    inwestycyjnego obejmującego modernizację opraw nieenergooszczędnych na nowe
    oprawy LED na terenie gminy, które stanowią własność Spółki posiadającej odrębną
    podmiotowość prawną i będącej odrębnym od Gminy podatnikiem podatku od towarów i
    usług. Aby zadanie mogło być realizowane, zawarli Państwo umowę dzierżawy między: A
    Spółka z o.o. zwanym w umowie „Wydzierżawiającym” a Gminą zwaną w umowie
    „Dzierżawcą”. Przedmiotem zawartej umowy jest infrastruktura oświetleniowa
    Wydzierżawiającego objętą Programem, z ograniczeniem do stanowiącego własność
    Wydzierżawiającego zestawu oświetleniowego składającego się z dwóch elementów, tj.
    opraw oświetleniowych oraz linii zasilających w zakresie niezbędnym do prawidłowego
    działania tych opraw. Zawarta umowy dzierżawy jest umową odpłatną. W celu realizacji
    zadania będą Państwo ponosić wydatki za wykonanie zadania, które każdorazowo
    dokumentowane będą wystawionymi na Państwa fakturami VAT. W zawartej umowy
    zobowiązali się Państwo wnieść do Spółki infrastrukturę jako wkład niepieniężny (aport) w
    zamian za udziały w podwyższonym kapitale zakładowym, zatem jak Państwo wskazują
    nastąpi zwrot zmodernizowanej infrastruktury oświetleniowej z uwzględnieniem
    normalnego zużycia wraz ze sfinansowanymi przez Państwa nakładami i ulepszeniami.
    Formą rozliczenia, zgodnie z ww. umową dzierżawy będzie konwersja wierzytelności na
    udziały przysługujące Państwu w podwyższonym kapitale zakładowym spółki
    oświetleniowej. Jak Państwo wskazują majątek powstały w skutek realizacji przedmiotowej
    inwestycji będzie służył zaspakajaniu potrzeb wspólnoty, w szczególności nie będzie on
    wykorzystywany przez Państwa do prowadzenia działalności opodatkowanej. Nie będą
    prowadzili Państwo sprzedaży opodatkowanej podatkiem VAT z wykorzystaniem
    inwestycji, nie pobierali Państwo dotychczas i nadal nie będą Państwo pobierać opłat za
    korzystanie z powstałej infrastruktury oraz nie osiągają Państwo i nie będą Państwo
    osiągali z tego tytułu żadnych dochodów. Przedmiotowe zadanie wpisuje się w zakres
    prowadzonej przez Państwa działalności publicznej. Infrastruktura oświetleniowa była i
    będzie wykorzystywana przez Państwa do realizacji zadań własnych. W ramach
    prowadzonej inwestycji modernizujecie Państwo urządzenia elektroenergetyczne
    oświetlenia ulicznego i drogowego z zamiarem wniesienia ich jako wkład niepieniężny
    (aport) do spółki posiadającej odrębną podmiotowość prawną i będącej odrębnym od
    Gminy podatnikiem podatku od towarów i usług.
    Państwa wątpliwości w pierwszej kolejności dotyczą kwestii podlegania opodatkowaniu
    podatkiem od towarów i usług wniesienia aportem nakładów na przedmiotową
    infrastrukturę oświetleniową do Spółki (pytanie oznaczone we wnioskiem nr 1).
    W celu udzielenia odpowiedzi na Państwa wątpliwości w pierwszej kolejności należy
    ustalić, czy w związku z opisaną transakcją będą Państwo występować jako podatnik
    podatku od towarów i usług.
    Na tle przedstawionego opisu sprawy oraz zacytowanych przepisów należy uznać, że
    realizując przedstawione we wniosku zadanie inwestycyjne w zakresie modernizacji
    infrastruktury oświetleniowej, nie będą działali Państwo w charakterze podatnika VAT.
    Z opisu sprawy jednoznacznie wynika, że modernizują Państwo infrastrukturę
    oświetleniową w zakresie Państwa zadań własnych regulowanych przepisami ustawy o
    samorządzie gminnym, mających na celu zaspakajanie potrzeb wspólnoty. Nie będą
    prowadzili Państwo sprzedaży opodatkowanej podatkiem VAT z wykorzystaniem
    inwestycji, nie pobierali Państwo dotychczas i nadal nie będą Państwo pobierać opłat za
    korzystanie z powstałej infrastruktury, nie osiągają Państwo i nie będą Państwo osiągali z
    tego tytułu żadnych dochodów.
    Przedstawione okoliczności sprawy analizowane w kontekście przywołanych przepisów
    oraz orzecznictwa Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej pozwalają stwierdzić, że –
    skoro modernizacja infrastruktury oświetleniowej nie jest realizowana na potrzeby
    działalności gospodarczej w rozumieniu ustawy, lecz jako służąca wyłącznie do
    wykonywania działalności publicznoprawnej – dokonując aportu nakładów na wskazaną

    infrastrukturę oświetleniową nie działają Państwo dla tej czynności w charakterze
    podatnika, w rozumieniu art. 15 ust. 1 ustawy.
    Podsumowując, stwierdzam, że czynność wniesienia aportem nakładów na infrastrukturę
    oświetleniową do Spółki nie podlega opodatkowaniu podatkiem VAT.
    Zatem stanowisko Państwa w zakresie pytania oznaczonego we wniosku nr 1 należało
    uznać za prawidłowe.
    W dalszej kolejności Państwa wątpliwości dotyczą ustalenia, czy mają Państwo prawo do
    odliczenia podatku naliczonego przy realizacji ww. inwestycji.
    Podstawowe zasady dotyczące odliczania podatku naliczonego zostały sformułowane w
    art. 86 ust. 1 ustawy. W świetle tego przepisu:
      W zakresie, w jakim towary i usługi są wykorzystywane do wykonywania czynności
      opodatkowanych, podatnikowi, o którym mowa w art. 15, przysługuje prawo do
      obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego, z zastrzeżeniem
      art. 114, art. 119 ust. 4, art. 120 ust. 17 i 19 oraz art. 124.
    Stosownie do treści art. 86 ust. 2 ustawy:
      Kwotę podatku naliczonego stanowi suma kwot podatku wynikających z faktur
      otrzymanych przez podatnika z tytułu:
      a) nabycia towarów i usług,
      b) dokonania całości lub części zapłaty przed nabyciem towaru lub wykonaniem
        usługi.
    Z cytowanych wyżej przepisów wynika, że prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o
    kwotę podatku naliczonego przysługuje wówczas, gdy zostaną spełnione określone
    warunki, tzn. odliczenia tego dokonuje podatnik podatku od towarów i usług oraz gdy
    towary i usługi, z których nabyciem podatek został naliczony, są wykorzystywane do
    wykonywania czynności opodatkowanych, tzn. takich, których następstwem jest
    określenie podatku należnego.
    Przedstawiona wyżej zasada wyklucza zatem możliwość dokonania obniżenia kwoty
    podatku należnego o kwotę podatku naliczonego związanego z towarami i usługami, które
    nie są wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych, czyli w przypadku ich
    wykorzystywania do czynności zwolnionych od podatku VAT oraz niepodlegających temu
    podatkowi.
    Ponadto ustawodawca zapewnił podatnikowi prawo do odliczenia podatku naliczonego
    pod warunkiem spełnienia przez niego zarówno przesłanek pozytywnych, wynikających z
    art. 86 ust. 1 ustawy oraz niezaistnienia przesłanek negatywnych, określonych w art. 88
    ustawy. Ten ostatni przepis określa listę wyjątków, które pozbawiają podatnika prawa do
    obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego.
    Jedno z takich ograniczeń zostało wskazane w art. 88 ust. 3a pkt 2 ustawy:
      Nie stanowią podstawy do obniżenia podatku należnego oraz zwrotu różnicy
      podatku lub zwrotu podatku naliczonego faktury i dokumenty celne w przypadku
      gdy transakcja udokumentowana fakturą nie podlega opodatkowaniu albo jest
      zwolniona od podatku.
    Oznacza to, że podatnik nie może skorzystać z prawa do odliczenia w odniesieniu do
    podatku, który jest należny wyłącznie z tego względu, że został wykazany na fakturze w
    sytuacji, gdy transakcja nie podlega opodatkowaniu albo jest zwolniona od podatku.
    W myśl art. 88 ust. 4 ustawy:
      Obniżenia kwoty lub zwrotu różnicy podatku należnego nie stosuje się również do
      podatników, którzy nie są zarejestrowani jako podatnicy VAT czynni, zgodnie z art.
      96, z wyłączeniem przypadków, o których mowa w art. 86 ust. 2 pkt 7.

    Zgodnie z powyższą regulacją, z prawa do odliczenia podatku skorzystać mogą wyłącznie
    podatnicy, którzy są zarejestrowani jako podatnicy VAT czynni.
    Jak wynika z powołanych powyżej przepisów prawa, rozliczenie podatku naliczonego na
    zasadach określonych w art. 86 ust. 1 ustawy uwarunkowane jest tym, aby nabywane
    towary i usługi były wykorzystywane przez zarejestrowanego, czynnego podatnika
    podatku VAT, w ramach działalności gospodarczej, do wykonywania czynności
    opodatkowanych podatkiem od towarów i usług.
    Podstawowym warunkiem, którego spełnienie należy analizować w aspekcie prawa do
    odliczenia podatku VAT jest związek dokonywanych nabyć towarów i usług ze sprzedażą
    uprawniającą do dokonywania takiego odliczenia, czyli sprzedażą generującą podatek
    należny.
    W omawianej sprawie związek taki nie wystąpi, bowiem jak wynika z opisu sprawy, nabyte
    przez Państwa towary i usługi w celu modernizacji infrastruktury oświetleniowej nie będą
    służyć do wykonywania jakichkolwiek czynności opodatkowanych podatkiem od towarów i
    usług, a jedynie do realizacji Państwa zadań własnych. Ponadto – jak rozstrzygnięto
    powyżej – aport poniesionych nakładów na infrastrukturę oświetleniową do Spółki nie
    będzie podlegał opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.
    W konsekwencji ze względu na niespełnienie podstawowej pozytywnej przesłanki
    warunkującej prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku
    naliczonego, jaką jest związek zakupów z wykonanymi czynnościami opodatkowanymi, nie
    będą Państwo mieli możliwości odliczenia podatku naliczonego.
    Podsumowując, stwierdzam, że nie będą Państwo mieli prawa do odliczenia podatku
    naliczonego w związku z realizacją ww. inwestycji.
    Zatem stanowisko Państwa w zakresie pytania oznaczonego we wniosku nr 2 należało
    uznać za prawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, które Państwo przedstawili i stanu prawnego,
    który obowiązuje w dniu wydania interpretacji.
    W myśl art. 14b § 3 ustawy Ordynacja podatkowa:
      Składający wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej obowiązany jest do
      wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia
      przyszłego oraz do przedstawienia własnego stanowiska w sprawie oceny prawnej
      tego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego.
    Jestem ściśle związany przedstawionym we wniosku zdarzeniem przyszłym. Państwo
    ponoszą ryzyko związane z ewentualnym błędnym lub nieprecyzyjnym jego
    przedstawieniem. Zatem, wydając przedmiotową interpretację oparłem się na
    wynikającym z treści wniosku opisie zdarzenia przyszłego. W przypadku, gdy w toku
    postępowania podatkowego, kontroli podatkowej, bądź celno-skarbowej zostanie
    określony odmienny stan sprawy, interpretacja nie wywoła w tym zakresie skutków
    prawnych. Ponadto, w sytuacji zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego w
    opisie sprawy, udzielona odpowiedź traci swoją aktualność.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    · Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy
      z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.).
      Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie
      zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosują się
      Państwo do interpretacji.
    · Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
      z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    · Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego
    Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa
    z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.
    U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
    · w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
    · w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP
      (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.