Interpretacja indywidualna
Sygnatura: ILPP2/443-1033/09-4/EWW
Organ: Dyrektor Izby Skarbowej w Poznaniu
Data wydania: 2009-11-04
Teza: moment powstania obowiązku podatkowego i przeliczenie faktur
Słowa kluczowe: obowiązek-obowiązek podatkowy; opodatkowanie-podstawa opodatkowania; świadczenie-świadczenie usług
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II-Rozdział 2; [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział IV-Rozdział 1; [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział VI; [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział XI-Rozdział 1

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA

Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.) oraz § 2 i § 6 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz. U. Nr 112, poz. 770 ze zm.) Dyrektor Izby Skarbowej w Poznaniu działając w imieniu Ministra Finansów stwierdza, że stanowisko Pani, przedstawione we wniosku z dnia 31 lipca 2009 r. (data wpływu 10 sierpnia 2009 r.) uzupełnionym pismem z dnia 21 października 2009 r. (data wpływu 26 października 2009 r.) o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie momentu powstania obowiązku podatkowego oraz przeliczania faktur **– jest nieprawidłowe.**

UZASADNIENIE

W dniu 10 sierpnia 2009 r. został złożony ww. wniosek o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie momentu powstania obowiązku podatkowego oraz przeliczania faktur. Wniosek uzupełniono pismem z dnia 21 października 2009 r. (data wpływu 26 października) o doprecyzowanie stanu faktycznego.

W przedmiotowym wniosku został przedstawiony następujący stan faktyczny.

Wnioskodawczyni prowadzi działalność gospodarczą polegającą głównie na świadczeniu usług transportowo-spedycyjnych na rzecz podmiotów krajowych oraz podmiotów spoza terytorium kraju. Nabywcy usług pochodzący z krajów Wspólnoty, podają dla potrzeb podatku VAT swoje numery NIP VAT UE.

Problem stanowi świadczenie usług poza terytorium kraju (wykazywanych w poz. 21 deklaracji VAT-7). Do ostatniego okresu rozliczeniowego (miesiąc czerwiec 2009 r.), podatek VAT od tych usług Zainteresowana wykazywała w deklaracji VAT-7 w miesiącu w jakim została wystawiona faktura VAT – wg momentu powstania obowiązku podatkowego wskazanego w art. 19 ust. 1 i 4 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług.

W bieżącym roku przez właściwy dla Wnioskodawczyni urząd skarbowy, w różnych odstępach czasu przeprowadzone zostały dwie kontrole podatkowe, w celu ustalenia prawidłowości rozliczania podatku VAT należnego i naliczonego.

Jednostka kontrolująca skontrolowała miesiące listopad i grudzień 2008 r. oraz luty i marzec 2009 r. Ustalenia pokontrolne nie wykazały żadnych nieprawidłowości w rozliczeniu podatku VAT (usługi transportowe poza terytorium kraju Zainteresowana wykazywała w deklaracji VAT-7 w miesiącu, w którym wystawiono fakturę).

Natomiast w miesiącu lipcu br., została ona wezwana do urzędu skarbowego na czynności sprawdzające do ustalenia prawidłowości rozliczenia podatku należnego za miesiąc maj 2009 r. W wyniku tych czynności urząd skarbowy stwierdził, iż do usług transportowych świadczonych poza terytorium kraju powinna ona stosować szczególny moment powstania obowiązku podatkowego, czyli zgodny z art. 19 ust. 13 pkt 2 lit. a.

Dodatkowo, zarzucono Wnioskodawczyni stosowanie do rozliczeń VAT należnego od ww. usług nieprawidłowo przeliczonego kursu walut obcych – faktury dla kontrahenta zagranicznego za świadczone usługi transportowe poza terytorium kraju wystawiane są w walucie obcej – euro.

W tej sytuacji, dla usług transportowych świadczonych poza terytorium kraju, urząd powołał się na art. 31a znowelizowanej ustawy z dnia 7 listopada 2008 r.

Zarówno w poprzednim, jak i bieżącym roku dla rozliczenia podstawy opodatkowania Zainteresowana stosowała do przeliczenia faktury VAT na PLN, kurs z dnia poprzedzającego wystawienie faktury. Przeprowadzone kontrole podatkowe ten sposób przeliczania kursu uznały za prawidłowy, natomiast podczas czynności sprawdzających za miesiąc maj, wg kontrolujących, taki sposób przeliczenia kursu jest błędny.

W uzupełnieniu do wniosku Wnioskodawczyni poinformowała, iż w wyniku kontroli za miesiące listopad i grudzień 2008 r. oraz luty i marzec 2009 r., nie zostało wszczęte przez urząd skarbowy postępowanie podatkowe – kontrola została zakończona protokołem z kontroli. Również w wyniku czynności sprawdzających przeprowadzonych przez urząd skarbowy za miesiąc maj 2009 r., nie zostało wszczęte postępowanie podatkowe.

W związku z powyższym zadano następujące pytania.

1.  Jaki jest moment powstania obowiązku podatkowego od usług transportowych świadczonych poza terytorium kraju – wykazywanych w poz. 21 deklaracji VAT-7?
2.  Według jakiego średniego kursu – czy z dnia poprzedzającego wystawienie faktury, czy też na ostatni dzień roboczy z dnia poprzedzającego powstanie obowiązku podatkowego przeliczać na złote faktury dotyczące usług transportowych, które wystawione są w walucie obcej?

Zdaniem Wnioskodawczyni, w przypadku świadczenia usług transportowych, zgodnie z ogólną zasadą wyrażoną w art. 27 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 54, poz. 535 ze zm.), miejscem świadczenia usług (przesądzającym o zasadach na jakich usługa podlega opodatkowaniu) jest miejsce, gdzie odbywa się transport, z uwzględnieniem pokonanych odległości, z zastrzeżeniem art. 28 ustawy.

Zgodnie z art. 28 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r., w przypadku transportu towarów, którego rozpoczęcie i zakończenie ma miejsce odpowiednio na terytorium dwóch różnych państw członkowskich, miejscem świadczenia usług jest miejsce, gdzie transport towarów się rozpoczyna, z zastrzeżeniem ust. 3.

Natomiast, w myśl ust. 3 wskazanego przepisu, w przypadku gdy nabywca wewnątrzwspólnotowej usługi transportu towarów podał dla tej czynności świadczącemu usługę numer, pod którym jest zidentyfikowany na potrzeby podatku lub podatku od wartości dodanej na terytorium państwa członkowskiego innym niż terytorium państwa członkowskiego rozpoczęcia transportu, miejscem świadczenia usługi jest terytorium państwa członkowskiego, które wydało nabywcy ten numer.

Oznacza to, że w sytuacji gdy świadczącym usługę wewnątrzwspólnotowego transportu towarów jest podmiot polski, zaś usługobiorcą – kontrahent z innego kraju Unii, który jako podatnik podatku od wartości dodanej poda polskiemu podatnikowi VAT swój numer identyfikacyjny nadany mu dla potrzeb transakcji wewnątrzwspólnotowych przez organ podatkowy w kraju Unii, to miejscem świadczenia usługi jest kraj, który nadał numer podany przez nabywcę i tam też powinna być opodatkowana usługa, według przepisów obowiązujących na terytorium państwa, które zostało uznane za miejsce świadczenia.

Stosownie do przepisu art. 106 ust. 2 ustawy o podatku od towarów i usług, podatnik jest obowiązany wystawić fakturę VAT dokumentującą świadczoną usługę również w sytuacji, gdy miejscem opodatkowania czynności jest terytorium państwa członkowskiego inne niż terytorium kraju. Taka sytuacja obliguje do wystawienia faktury VAT, zgodnie z zasadami określonymi w rozporządzeniu Ministra Finansów w sprawie m.in. zasad wystawiania faktur, tj. faktura ta nie zawiera stawki podatku i kwoty podatku oraz kwoty należności wraz z podatkiem, musi jednak posiadać adnotację, że podatek zostanie rozliczony przez nabywcę. Biorąc pod uwagę powyższe, w sytuacji gdy wewnątrzwspólnotowa usługa transportowa opodatkowana jest przez podatnika z innego kraju członkowskiego, to polski usługodawca w wystawionej fakturze wykazuje jedynie wartość świadczonej usługi należnej od jej nabywcy, która nie zawiera podatku VAT.

Przepisy ustawy o podatku od towarów i usług nie regulują terminu, w którym należy wykazać w deklaracji VAT-7 świadczenie usług poza terytorium kraju, bowiem w takim przypadku nie powstaje obowiązek podatkowy w rozumieniu ustawy VAT. Mimo, iż na podstawie ustawy, w przypadku usług transportowych świadczonych poza terytorium kraju, nie powstaje u usługodawcy obowiązek podatkowy w tym podatku, to przepis art. 87 ust. 3 ww. ustawy, posługuje się pojęciem „obrotu z tytułu dostaw towarów lub świadczenia usług, o których mowa w art. 86 ust. 8 pkt 1”.

Stosownie do powołanego wyżej przepisu art. 86 ust. 8 pkt 1 ustawy o podatku od towarów i usług „podatnik ma również prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego, o której mowa w ust. 2, jeżeli importowane lub nabywane towary i usługi dotyczą: dostawy towarów i świadczenia usług przez podatnika poza terytorium kraju, jeżeli kwoty te mogłyby być odliczone, gdyby czynności te były wykonywane na terytorium kraju (…)”.

Zgodnie z art. 109 ust. 3 ustawy o VAT, podatnicy nie korzystający ze zwolnień podmiotowych lub przedmiotowych od całości obrotu, obowiązani są do prowadzenia ewidencji umożliwiającej prawidłowe sporządzenie deklaracji.

Skoro zatem w deklaracji VAT-7 w poz. 21, podatnicy wykonujący świadczenia poza granicami kraju obowiązani są wykazać wartość transakcji, to zasady (terminowość) ich wykazywania wobec tego, że nie są objęte obowiązkiem podatkowym - winny być wywodzone z brzmienia przepisów art. 106.

Powyższe stwierdzenie koresponduje z brzmieniem przepisu art. 106 ust. 2 ustawy, zgodnie z którym przepisy dotyczące obowiązku wystawienia faktur (ust. 1 powołanego artykułu) stosuje się odpowiednio do świadczeń wykonywanych lub uznanych za wykonane poza granicami kraju. W pozostałym zakresie winny mieć odpowiednie zastosowanie przepisy dotyczące zasad wystawiania faktur.

Stosownie do przepisu art. 5 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług, opodatkowaniu tym podatkiem podlegają m.in. odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju. Natomiast, przepis art. 19 ust. 13 pkt 2, odnosi się odpowiednio do importu usług, który zgodnie z art. 2 pkt 9, jest rozumiany jako świadczenie usług, z tytułu wykonania których podatnikiem jest usługobiorca, o którym mowa w art. 17 ust. 1 pkt 4 ustawy, który to przepis – w związku z art. 5 ust. 1 – dotyczy podatników podatku od towarów i usług, w rozumieniu art. 15 ustawy o VAT, a nie podatnika podatku od wartości dodanej (podatnika z innego kraju członkowskiego).

Usługi transportowe świadczone poza granicami kraju nie podlegają opodatkowaniu na terytorium kraju, dlatego Wnioskodawczyni uważa, iż w jej przypadku winien mieć zastosowanie przepis art. 19 ust. 1 i ust. 4 powołanej ustawy.

Natomiast, co do sposobu przeliczania kursu, Zainteresowana uważa, że zastosowanie ma tutaj art. 31a pkt 2 ustawy – rozporządzenie Ministra Finansów z dnia 28 listopada 2008 r.

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawczyni w sprawie oceny prawnej przedstawionego stanu faktycznego uznaje się za nieprawidłowe.

Zgodnie z przepisem art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 54, poz. 535 ze zm.), zwanej dalej ustawą, opodatkowaniu ww. podatkiem, podlegają:

1.  odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju;
2.  eksport towarów;
3.  import towarów;
4.  wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów za wynagrodzeniem na terytorium kraju;
5.  wewnątrzwspólnotowa dostawa towarów.

W myśl art. 8 ust. 1 ustawy, przez świadczenie usług, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się każde świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu art. 7, w tym również:

1.  przeniesienie praw do wartości niematerialnych i prawnych, bez względu na formę w jakiej dokonano czynności prawnej;
2.  zobowiązanie do powstrzymania się od dokonania czynności lub do tolerowania czynności lub sytuacji;
3.  świadczenie usług zgodnie z nakazem organu władzy publicznej lub podmiotu działającego w jego imieniu lub nakazem wynikającym z mocy prawa.

Wnioskodawczyni prowadzi działalność gospodarczą polegającą głównie na świadczeniu usług transportowo-spedycyjnych na rzecz podmiotów krajowych oraz podmiotów spoza terytorium kraju. Nabywcy usług pochodzący z krajów Wspólnoty, podają dla potrzeb podatku VAT swoje numery NIP VAT UE.

Zainteresowana wskazała, iż miejscem świadczenia przedmiotowych usług nie jest terytorium kraju.

Art. 106 ust. 1 ustawy stanowi, iż podatnicy, o których mowa w art. 15, są obowiązani wystawić fakturę stwierdzającą w szczególności dokonanie sprzedaży, datę dokonania sprzedaży, cenę jednostkową bez podatku, podstawę opodatkowania, stawkę i kwotę podatku, kwotę należności oraz dane dotyczące podatnika i nabywcy (…).

Stosownie do art. 106 ust. 2 ustawy, przepis ust. 1 stosuje się odpowiednio do dostawy towarów lub świadczenia usług, dokonywanych przez podatników zarejestrowanych jako podatnicy VAT czynni lub zwolnieni, jeżeli miejscem opodatkowania tych czynności jest terytorium państwa członkowskiego inne niż terytorium kraju lub terytorium państwa trzeciego i dla tych czynności podatnicy ci nie są zidentyfikowani dla podatku od wartości dodanej lub w przypadku terytorium państwa trzeciego – podatku o podobnym charakterze.

W związku z powyższym, Wnioskodawczyni jest zobowiązana do udokumentowania świadczonych usług fakturą VAT, stosownie do art. 106 ust. 2 ustawy oraz wykazania obrotu z tytułu tych czynności w poz. 21 deklaracji VAT-7.

Zgodnie z art. 19 ust. 1 ustawy, obowiązek podatkowy powstaje z chwilą wydania towaru lub wykonania usługi, z zastrzeżeniem ust. 2-21, art. 14 ust. 6, art. 20 i art. 21 ust. 1.

Jeżeli dostawa towaru lub wykonanie usługi powinny być potwierdzone fakturą, obowiązek podatkowy powstaje z chwilą wystawienia faktury, nie później jednak niż w 7. dniu, licząc od dnia wydania towaru lub wykonania usługi (art. 19 ust. 4 ustawy).

Powołane przepisy określają zasady ogólne powstania obowiązku podatkowego. Jednakże ustawa określa także szczególne zasady powstania tego obowiązku.

Art. 19 ust. 13 pkt 2 lit. a i b ustawy wskazuje, iż obowiązek podatkowy powstaje z chwilą otrzymania całości lub części zapłaty, nie później jednak niż 30. dnia, licząc od dnia wykonania usług transportu osób i ładunków kolejami, taborem samochodowym, statkami pełnomorskimi, środkami transportu żeglugi śródlądowej i przybrzeżnej, promami, samolotami i śmigłowcami oraz spedycyjnych i przeładunkowych.

Zdaniem tut. Organu, zasada wynikająca z powyższego artykułu dotyczy także czynności świadczonych przez podatnika, dla których miejscem opodatkowania nie jest terytorium kraju. Bowiem z tytułu ich wykonywania powstaje podstawa opodatkowania w rozumieniu ustawy, która pozwala podatnikom na skorzystanie z prawa do odliczenia podatku naliczonego, stosownie do art. 86 ust. 8 pkt 1 ustawy oraz ewentualnego zwrotu podatku zgodnie z art. 87 ustawy.

Zatem, pomimo iż wykonywane przez Zainteresowaną usługi transportu i spedycji nie podlegają opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług na terytorium kraju, obowiązek podatkowy z tytułu ich wykonania należy określić zgodnie z art. 19 ust. 13 pkt 2 ustawy.

Z informacji zawartych we wniosku wynika, iż Zainteresowała świadczyła usługi będące przedmiotem zapytania, zarówno w roku 2008 jak i w roku 2009.

Zgodnie z obowiązującym do dnia 30 listopada 2008 r. § 15 ust. 1 rozporządzeniem Ministra Finansów z dnia 25 maja 2005 r. w sprawie zwrotu niektórym podatnikom, zaliczkowego zwrotu podatku, wystawiania faktur, sposobu ich przechowywania oraz listy towarów i usług, do których nie mają zastosowania zwolnienia od podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 95, poz. 798 ze zm.), w przypadkach określonych w art. 19 ust. 10 i ust. 13 pkt 1-5 i 7-11 ustawy, fakturę wystawia się nie później niż z chwilą powstania obowiązku podatkowego. Faktury, o których mowa w ust. 1, nie mogą być wystawione wcześniej niż 30. dnia przez powstaniem obowiązku podatkowego, z zastrzeżeniem ust. 3 (§ 15 ust. 2 cyt. rozporządzenia).

Od dnia 1 grudnia 2008 r. kwestie terminu wystawiania faktur reguluje rozporządzenie Ministra Finansów z dnia 28 listopada 2008 r. w sprawie zwrotu niektórym podatnikom, wystawiania faktur, sposobu ich przechowywania oraz listy towarów i usług, do których nie mają zastosowania zwolnienia od podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 212, poz. 1337). Przepis § 11 ust. 1 tego rozporządzenia wskazuje, że w przypadkach określonych w art. 19 ust. 10, ust. 13 pkt 1-5 i 7-11, ust. 16a oraz 16b ustawy, fakturę wystawia się nie później niż z chwilą powstania obowiązku podatkowego. Faktury, o których mowa w ust. 1, nie mogą być wystawione wcześniej niż 30. dnia przed powstaniem obowiązku podatkowego (§ 11 ust. 2 ww. rozporządzenia).

Mając zatem na uwadze powyższe stwierdzić należy, że w przypadku usług będących przedmiotem wniosku, obowiązek podatkowy ustalany jest na podstawie art. 19 ust. 13 pkt 2 ustawy, a zatem w momencie otrzymania całości lub części zapłaty, nie później jednak niż 30. dnia, licząc od dnia wykonania tych usług. Natomiast faktury dokumentujące te czynności należy wystawiać zgodnie z przepisami powołanych rozporządzeń, z uwzględnieniem terminów ich obowiązywania.

Wnioskodawczyni nie postępowała zatem właściwie, ustalając moment powstania obowiązku podatkowego dla świadczonych usług transportowych i spedycyjnych, na podstawie art. 19 ust. 1 i ust. 4 ustawy.

Art. 31a ust. 1 ustawy, obowiązujący od dnia 1 grudnia 2008 r., wskazuje, iż w przypadku gdy kwoty stosowane do określenia podstawy opodatkowania są określone w walucie obcej, przeliczenia na złote dokonuje się według kursu średniego danej waluty obcej ogłoszonego przez Narodowy Bank Polski na ostatni dzień roboczy poprzedzający dzień powstania obowiązku podatkowego, z zastrzeżeniem ust. 2 i 3.

W myśl art. 31a ust. 2 ustawy, w przypadku gdy zgodnie z przepisami ustawy lub przepisami wykonawczymi do ustawy podatnik może wystawić fakturę przed powstaniem obowiązku podatkowego i wystawi ją w przewidzianym przepisami terminie, a kwoty stosowane do określenia podstawy opodatkowania są określone w walucie obcej na tej fakturze, przeliczenia na złote dokonuje się według kursu średniego danej waluty obcej ogłoszonego przez Narodowy Bank Polski na ostatni dzień roboczy poprzedzający dzień wystawienia faktury.

Powyższą kwestię odmiennie regulowały przepisy obowiązującego do dnia 30 listopada 2008 r. rozporządzenie Ministra Finansów z dnia 27 kwietnia 2004 r. (Dz. U. Nr 97, poz. 970 ze zm.). Zgodnie z § 37 ust. 1 tego rozporządzenia, kwoty wyrażone w walucie obcej wykazywane na fakturze przelicza się na złote według wyliczonego i ogłoszonego przez Narodowy Bank Polski bieżącego kursu średniego waluty obcej na dzień wystawienia faktury, jeżeli faktura jest wystawiona w terminie, w którym podatnik obowiązany jest do jej wystawienia, z zastrzeżeniem ust. 2 i 3.

W przypadku gdy na dzień wystawienia faktury bieżący kurs średni waluty obcej nie został wyliczony i ogłoszony, do przeliczenia stosuje się kurs wymiany ostatnio wyliczony i ogłoszony (§ 37 ust. 2 ww. rozporządzenia).

W opisie sprawy Zainteresowana wskazała, iż zarówno w poprzednim, jak i bieżącym roku dla rozliczenia podstawy opodatkowania stosowała do przeliczenia faktury VAT na PLN, kurs z dnia poprzedzającego wystawienie faktury. Pokreśliła jednak, iż obowiązek podatkowy (co wiąże się z terminem wystawienia faktury VAT) określała zgodnie z zasadami ogólnymi, czyli zdaniem tut. Organu błędnie.

Zatem, jeżeli stosowany przez Wnioskodawczynię sposób przeliczania kursu waluty obcej nie był zgodny z obowiązującymi w danym okresie przepisami, stwierdzić należy, że dokonywała ona przeliczenia z zastosowaniem błędnego kursu wymiany waluty obcej.

Podkreślenia jednak wymaga fakt, iż w obecnie obowiązującym stanie prawnym, dla usług transportowych i spedycyjnych, dla których obowiązek podatkowy powstaje zgodnie z art. 19 ust. 13 pkt 2 ustawy, a termin wystawienia faktury wynika z § 11 rozporządzenia z dnia 28 listopada 2008 r., przeliczenia kwot stosowanych do określenia podstawy opodatkowania w walucie obcej na złote, dokonuje się zgodnie z art. 31a ustawy.

Interpretacja dotyczy zaistniałego stanu faktycznego przedstawionego przez Wnioskodawczynię i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia w przedstawionym stanie faktycznym.

Informuje się, że w niniejszej interpretacji załatwiono wniosek w części dotyczącej stanu faktycznego w zakresie momentu powstania obowiązku podatkowego oraz przeliczania faktur. Natomiast pozostała część wniosku dotycząca stanu faktycznego w zakresie korekty deklaracji VAT-7 została rozstrzygnięta w odrębnej interpretacji indywidualnej z dnia 4 listopada 2009 r. Nr ILPP2/443-1033/09-5/EWW.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu, ul. Św. Mikołaja 78/79, 50-126 Wrocław po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy).

Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Poznaniu, Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Lesznie, ul. Dekana 6, 64-100 Leszno.