Interpretacja indywidualna
Sygnatura: IPPB4/415-68/10-4/MP
Organ: Dyrektor Izby Skarbowej w Warszawie
Data wydania: 2010-04-28
Teza: zwolnienie z opodatkowania części przychodu pracowników czasowo przebywających za granicą w kwocie odpowiadającej 30% diety
Słowa kluczowe: agencja-agencja pośrednictwa pracy; delegacja; dieta; działalność-działalność gospodarcza-prowadzenie działalności gospodarczej ; miejsce-miejsce zamieszkania; opodatkowanie-podwójne opodatkowanie; urząd-urząd skarbowy
Przepisy: [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-Rozdział 1-art. 9; [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-Rozdział 3

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA

Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.) oraz § 7 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz. U. Nr 112, poz. 770 ze zm.) Dyrektor Izby Skarbowej w Warszawie działając w imieniu Ministra Finansów stwierdza, że stanowisko przedstawione we wniosku z dnia 26.01.2010 r. (data wpływu 27.01.2010 r.) oraz piśmie z dnia 12.03.2010 r. (data wpływu 17.03.2010 r., data nadania 16.03.2010 r.) będącym uzupełnieniem na wezwanie z dnia 02.03.2010 r. (data nadania 02.03.2010 r., data odbioru 09.03.2010 r. ), o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie zwolnienia z opodatkowania części przychodu pracowników czasowo przebywających za granicą w kwocie odpowiadającej 30% diety – **jest prawidłowe.**

UZASADNIENIE

W dniu 27.01.2010 r. został złożony wniosek o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie zwolnienia z opodatkowania części przychodu pracowników czasowo przebywających za granicą w kwocie odpowiadającej 30% diety.

W przedmiotowym wniosku został przedstawiony następujący stan faktyczny:

Wnioskodawca jest agencją pracy tymczasowej, która zatrudnia polskich obywateli, mających miejsce zamieszkania i rezydencję podatkową w Polsce. Wnioskodawca prowadzi działalność od 1967 r., posiada certyfikat o dokonaniu wpisu do rejestru podmiotów prowadzących agencję zatrudnienia jako agencja pracy tymczasowej. Wnioskodawca występuje w charakterze płatnika odpowiedzialnego za odliczenie i odprowadzenie podatku do Urzędu Skarbowego. Pracownicy są zatrudnieni w Spółce na podstawie umowy o pracę tymczasową zgodnie z ustawą z dnia 9 lipca 2003 r. o zatrudnieniu pracowników tymczasowych (Dz. U. z 2003 r. Nr 166, poz. 1608). W umowie o pracę jest określone, iż stałym miejscem wykonywania pracy są Włochy. Wnioskodawca wskazuje, iż nie kieruje pracowników do pracy we Włoszech na podstawie delegacji (nie wystawia delegacji). Pracownicy są zatrudnieni w Spółce na różny okres, tj.: 1 miesiąc z możliwością przedłużenia (o jeden miesiąc, dwa miesiące, dwa tygodnie); 7 miesięcy do 12 miesięcy. Przewidywany okres wykonywania pracy na terenie Włoch nie może przekroczyć 12 miesięcy, ponieważ pracownicy otrzymują E-101 z ZUS na podstawie Rozporządzenia Rady (EWG) Nr 1408/71. Z tytułu wykonywanej pracy pracownicy otrzymują wynagrodzenia miesięczne w kwocie 750-780 Euro, nie mniej niż 3.193 zł. Od wynagrodzenia (przychodu) w kwocie 3.193 zł naliczane są składki ZUS. Natomiast do naliczania podatku od osób fizycznych podstawę stanowi przychód pracownika pomniejszony o równowartość diet za każdy dzień pobytu za granicą.

Wnioskodawca ma podpisaną umowę z włoskim pracodawcą użytkownikiem. Koszty wynagrodzenia pokrywa Wnioskodawca. Wypłata wynagrodzenia pracowników jest w walucie polskiej. Za skutki pracy związane z wynikami pracy wykonywanej przez pracowników odpowiada pracodawca użytkownik, ponieważ pracownik pracuje pod kierownictwem pracodawcy użytkownika, natomiast Wnioskodawca jest odpowiedzialny za naprawianie szkody wyrządzonej pracodawcy użytkownikowi przez pracownika tymczasowego przy wykonywaniu pracy tymczasowej, na zasadach i w granicach obowiązujących pracownika zgodnie z przepisami o odpowiedzialności materialnej pracowników. Ponadto Wnioskodawca nie posiada we Włoszech zakładu w rozumieniu umowy zawartej między Rządem Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej a rządem Republiki Włoskiej w sprawie unikania podwójnego opodatkowania w zakresie podatków od dochodu i zapobiegania uchylaniu się od opodatkowania.

Wnioskodawca wskazuje również, iż nie wypłaca dodatkowo diet pracownikom za pobyt za granicą.

Wnioskodawca przedstawia wzorcową listę płac za 2009 r.:

płaca brutto – 3.295,11 zł

minus diety – 1.650 zł

składki ZUS (od podstawy 3.295,11 zł) – 451,76 zł

Zdrowotne – 225,90 zł

Koszty uzyskania przychodów – 111,25 zł

Zaliczka na podatek dochodowy – 148,43 zł

pobrana – 0 zł

Pismem z dnia 02.03.2010 r. wezwano Wnioskodawcę do uzupełnieniu braków formalnych wniosku. Wnioskodawca uzupełnił powyższe w terminie pismem z dnia 12.03.2010 r. (data nadania 16.03.2010 r., data wpływu 17.03.2010 r.)

W związku z powyższym zadano następujące pytanie:

Czy Wnioskodawca prawidłowo ocenia możliwość zastosowania art. 21 ust. 1 pkt 20 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych?

Zdaniem Wnioskodawcy, do pracowników tymczasowych odesłanych do włoskiego pracodawcy użytkownika ma zastosowanie art. 21 ust. 1 pkt 20 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. Nr 80, poz. 350), zgodnie bowiem z przepisami wolna od podatku jest część przychodów osób mieszkających w Polsce, a przebywających czasowo za granicą i uzyskujących tam dochody ze stosunku pracy, za każdy dzień pobytu za granicą, w którym podatnik pozostawał w stosunku pracy, w kwocie odpowiadającej 30% diety (określonej w przepisach w sprawie wysokości oraz warunków ustalania należności przysługujących pracownikowi zatrudnionemu w państwowej lub samorządowej jednostce sfery budżetowej z tytułu podróży służbowej poza granicami kraju). Podstawa do naliczenia podatku od osób fizycznych stanowi przychód pracownika pomniejszony o równowartość 30% diet (tj. 30% z 42 EUR = 13,60 EUR) za każdy dzień (również za sobotę i niedzielę) pobytu za granicą z wyłączeniem dni jeśli w danym miesiącu pracownik przebywa na zwolnieniu lekarskim lub korzystał z urlopu. Wnioskodawca wskazał, iż podatek od osób fizycznych (PIT-4) jest odprowadzany do Urzędu Skarbowego w Lublinie.

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego stanu faktycznego uznaje się za prawidłowe.

Zgodnie z art. 9 ust. 1 ustawy z 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t. j. z 2000 r. Dz. U. Nr 14, poz. 176 ze zm.) opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.

W myśl art. 21 ust. 1 pkt 20 ustawy – w brzmieniu obowiązującym od 1 stycznia 2009 r. - wolna od podatku dochodowego jest część przychodów osób, o których mowa w art. 3 ust. 1, przebywających czasowo za granicą i uzyskujących przychody ze stosunku służbowego, stosunku pracy, pracy nakładczej oraz spółdzielczego stosunku pracy, za każdy dzień pobytu za granicą, w którym podatnik pozostawał w stosunku służbowym, stosunku pracy, pracy nakładczej oraz spółdzielczym stosunku pracy, w kwocie odpowiadającej 30% diety, określonej w przepisach w sprawie wysokości oraz warunków ustalania należności przysługujących pracownikowi zatrudnionemu w państwowej lub samorządowej jednostce sfery budżetowej z tytułu podróży służbowej poza granicami kraju, z zastrzeżeniem ust. 15,

Przepis art. 21 ust. 15 ustawy o podatku dochodowym ww. wyłącza to zwolnienie w przypadku wynagrodzeń otrzymanych przez:

1.  pracownika odbywającego podróż służbową poza granicami Rzeczypospolitej Polskiej,
2.  pracownika w związku z jego pobytem poza granicami Rzeczypospolitej Polskiej w celu udziału w konflikcie zbrojnym lub dla wzmocnienia sił państwa albo państw sojuszniczych, misji pokojowej, akcji zapobieżenia aktom terroryzmu lub ich skutkom, a także w związku z pełnieniem funkcji obserwatora w misjach pokojowych organizacji międzynarodowych i sił wielonarodowych, o ile otrzymuje świadczenia zwolnione od podatku na podstawie ust. 1 pkt 83,
3.  uzyskiwanego przez członka służby zagranicznej.

Wysokość przysługujących pracownikom diet w poszczególnych państwach określa rozporządzenie Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 19 grudnia 2002 r. w sprawie wysokości oraz warunków ustalania należności przysługujących pracownikowi zatrudnionemu w państwowej lub samorządowej jednostce sfery budżetowej z tytułu podróży służbowej poza granicami kraju (Dz. U. nr 236, poz. 1991 ze zm.).

Jak wynika z przedstawionego we wniosku stanu faktycznego, Wnioskodawca jest agencją pracy tymczasowej, która zatrudnia polskich obywateli, mających miejsce zamieszkania i rezydencję podatkową w Polsce. Wnioskodawca występuje w charakterze płatnika odpowiedzialnego za odliczenie i odprowadzenie podatku do Urzędu Skarbowego. Pracownicy są zatrudnieni w Spółce na podstawie umowy o pracę tymczasową zgodnie z ustawą z dnia 9 lipca 2003 r. o zatrudnieniu pracowników tymczasowych (Dz. U. z 2003 r. Nr 166, poz. 1608). W umowie o pracę jest określone, iż stałym miejscem wykonywania pracy są Włochy. Wnioskodawca wskazuje, iż nie kieruje pracowników do pracy we Włoszech na podstawie delegacji (nie wystawia delegacji). Pracownicy są zatrudnieni w Spółce na różny okres, tj.: 1 miesiąc z możliwością przedłużenia (o jeden miesiąc, dwa miesiące, dwa tygodnie); 7 miesięcy do 12 miesięcy. Przewidywany okres wykonywania pracy na terenie Włoch nie może przekroczyć 12 miesięcy, ponieważ pracownicy otrzymują E-101 z ZUS. Z tytułu wykonywanej pracy pracownicy otrzymują wynagrodzenia miesięczne w kwocie 750-780 Euro, nie mniej niż 3.193 zł. Koszty wynagrodzenia pokrywa Wnioskodawca. Wypłata wynagrodzenia pracowników jest w walucie polskiej. Od wynagrodzenia (przychodu) w kwocie 3.193 zł naliczane są składki ZUS. Natomiast do naliczania podatku od osób fizycznych podstawę stanowi przychód pracownika pomniejszony o równowartość diet za każdy dzień pobytu za granicą.

Należy zauważyć, iż oddelegowanie pracownika, w odróżnieniu od podróży służbowej, polega na zmianie miejsca wykonywania pracy. Może ono nastąpić albo na podstawie odrębnego porozumienia zawartego z pracownikiem, albo w trybie polecenia służbowego. Zatem w przypadku oddelegowania pracowników do Włoch, jeżeli ten kraj jest dla nich aktualnie miejscem świadczenia pracy, nie przysługują diety i inne świadczenia związane z podróżami służbowymi.

Ponadto dla pracowników czasowo przebywających za granicą w związku z oddelegowaniem i uzyskujących dochody ze stosunku pracy wolna od podatku dochodowego w Polsce jest część przychodów w kwocie odpowiadającej 30% diety w wysokości określonej w przepisach rozporządzenia w sprawie wysokości oraz warunków ustalania należności przysługujących pracownikowi zatrudnionemu w państwowej lub samorządowej jednostce sfery budżetowej z tytułu podróży służbowej poza granicami kraju. Zwolnienie to przysługuje za każdy dzień pobytu podatnika za granicą, w którym pozostawał on w stosunku pracy.

Zasady opodatkowania przychodów ze stosunku pracy oraz obowiązki ciążące na płatnikach regulują przepisy art. 31 i 32 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, w myśl których osoby fizyczne, osoby prawne oraz jednostki organizacyjne nieposiadające osobowości prawnej są zobowiązane jako płatnicy obliczać i pobierać w ciągu roku zaliczki na podatek dochodowy od osób, które uzyskują od tych zakładów przychody m.in. ze stosunku pracy.

Zgodnie z art. 38 ust. 1 ustawy płatnicy przekazują, z zastrzeżeniem ust. 2 i 2a, kwoty pobranych zaliczek na podatek w terminie do dnia 20 miesiąca następującego po miesiącu, w którym pobrano zaliczki, na rachunek urzędu skarbowego, którym kieruje naczelnik urzędu skarbowego właściwy według miejsca zamieszkania płatnika, a jeżeli płatnik nie jest osobą fizyczną, według siedziby bądź miejsca prowadzenia działalności, gdy płatnik nie posiada siedziby. Jeżeli między kwotą potrąconego podatku a kwotą wpłaconego podatku występuje różnica, należy ją wyjaśnić w deklaracji, o której mowa w ust. 1a.

W związku z tym, iż Wnioskodawca wysyła pracowników czasowo za granicę – do pracy we Włoszech i pracownicy uzyskują dochody z pracy tam wykonywanej, przysługuje im możliwość obniżenia uzyskanego z tego tytułu przychodu, o kwotę odpowiadającą 30% diety wskazanej w rozporządzeniu Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 19 grudnia 2002 r. w sprawie wysokości oraz warunków ustalania należności przysługujących pracownikowi zatrudnionemu w państwowej lub samorządowej jednostce sfery budżetowej z tytułu podróży służbowej poza granicami kraju (Dz. U. Nr 236, poz. 1991), w wysokości określonej dla Włoch. Biorąc pod uwagę powołane powyżej przepisy prawa należy uznać, iż Wnioskodawca jako płatnik, przy obliczaniu w ciągu roku miesięcznych zaliczek na podatek dochodowy może pomniejszyć uzyskany przychód o kwotę odpowiadającą 30% diety wskazanej w rozporządzeniu Ministra Pracy i Polityki Społecznej w wysokości określonej dla Włoch.

Z uwagi na to, iż wniosek z dnia 26.01.2010 r. (data wpływu 27.01.2010 r.) o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczy 1 stanu faktycznego w podatku dochodowym od osób fizycznych w zakresie opodatkowania wynagrodzeń pracowników z tytułu wykonywania pracy we Włoszech, natomiast opłata została uiszczona w kwocie 80,00 zł, tj. w wysokości odpowiadającej 2 stanom faktycznym, dodatkowa opłata dokonana w dniu 26.01.2010 r. w wysokości 40,00 zł zgodnie z art. 14f § 2a Ordynacji podatkowej zostanie zwrócona, na wskazany przez Stronę adres siedziby.

Należy dodać, iż dokumenty dołączone przez Wnioskodawcę do wniosku nie podlegały analizie i weryfikacji w ramach wydanej interpretacji. Tym samym, jeżeli przedstawiony we wniosku stan faktyczny różni się od stanu faktycznego występującego w rzeczywistości, wówczas wydana interpretacja nie będzie chroniła Wnioskodawcy, w zakresie dotyczącym rzeczywiście zaistniałego stanu faktycznego.

Interpretacja dotyczy zaistniałego stanu faktycznego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia w przedstawionym stanie faktycznym.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie, ul. M.C. Skłodowskiej 40, 20-029 Lublin po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy).

Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Warszawie Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Płocku, ul. 1 Maja 10, 09-402 Płock.