Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0115-KDST2-2.4011.241.2025.3.KK
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-07-18
Teza: Skutki podatkowe w zakresie podatku dochodowego od osób
fizycznych z związku z zawarciem ugody z bankiem.
Słowa kluczowe: banki
kredyt-kredyt hipoteczny
odsetki-odsetki od kredytu
ugody
ulga-ulga odsetkowa
Zagadnienia: Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Źródła przychodów.-Przychody z innych źródeł.
Przepisy: [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 1-art. 9-ust. 1
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 2-art. 10-ust. 1-pkt 9
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 2-art. 11-ust. 1
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 2-art. 20-ust. 1
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 8-art. 45-ust. 3a

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

13 kwietnia 2025 r. wpłynął Pana wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej. Uzupełnił
    go Pan pismami z 22 maja i 2 czerwca 2025 r. Treść wniosku jest następująca:

## Opis zdarzenia przyszłego

Umowa kredytowa (kredyt hipoteczny) w walucie CHF została zawarta w 2006 r. z X.
    Umowa dotyczyła Pana i żony - do dziś pozostaje Pan z żoną we wspólnocie majątkowej.
    Kredyt został zaciągnięty na realizację zaspokojenia własnego celu mieszkaniowego czyli
    nabycie lokalu mieszkalnego wraz z udziałem w gruncie, miejscem garażowym oraz
    komórką lokatorską. Zabezpieczeniem kredytu jest hipoteka ustanowiona na
    nieruchomości. W nieruchomości tej mieszka Pan z żoną do dziś. Spłata kredytu (raty
    równe kapitałowo-odsetkowe) wg pierwotnego harmonogramu miała zakończyć się w
    2036 r.
    Przez cały okres trwania umowy kredyt nie został przewalutowany na inną obcą walutę ani
    na walutę PLN. Kredyt nie był refinansowany ani konsolidowany z innym kredytem.
    W latach 2006-2020 wraz z żoną korzystał Pan z przysługujących odliczeń od dochodu w
    ramach ulgi odsetkowej dla kredytów zaciągniętych w latach 2002-2006 na sfinansowanie
    inwestycji, mającej na celu zaspokojenie własnych potrzeb mieszkaniowych. Z tego tytułu
    obniżył podstawę opodatkowania swoich dochodów w ramach limitów i kwot
    przysługującej ulgi.
    Pierwsze odliczenie odsetek z tytułu ulgi odsetkowej nastąpiło w rozliczeniu podatkowym
    PIT-37 za 2007 r. i obejmowało także odsetki zapłacone jeszcze w 2006 r. Kolejne odsetki
    zostały faktycznie zapłacone zgodnie z harmonogramem rat kapitałowo-odsetkowych.
    Bank wystawiał co roku (do 2020 r. włącznie) zaświadczenia o wysokości zapłaconych w
    danym roku odsetek.
    Od 2020 r. korzysta Pan z zabezpieczenia sądowego w związku z toczącym się
    postępowaniem sądowym, zatem odsetki od tego czasu nie są odliczane.
    Z racji wytoczonego z inicjatywy X postępowania sądowego zamierza Pan zawrzeć ugodę
    pozasądową zaproponowaną przez Bank, rozliczającą roszczenia wzajemne w poniższej
    treści. Bank i Klient zawarli Umowę nr (...) o kredyt hipoteczny dla osób fizycznych (...)
    waloryzowany kursem CHF (dalej jako „Umowa”), na której podstawie Bank wypłacił
    Klientowi kwotę 320.541,01 PLN, co stanowiło równowartość 128.201,02 CHF.
    1. Klient jest/są Członkiem Grupy w postępowaniu z powództwa (...) przeciwko Bankowi
      dotyczącym Umowy. W postępowaniu I instancji zapadł wyrok Sądu Okręgowego (...),
      jednak Bank nie zgodził się z tym wyrokiem i złożył apelację do Sądu Apelacyjnego (...).
      Sprawa prowadzona przed Sądem Apelacyjnym jest w toku, do tej pory nie zapadł
      prawomocny wyrok rozstrzygający postępowanie.

    2. Bank wytoczył przeciwko Klientowi pozew w sprawie o zapłatę kwoty 320.541,01 PLN,
      która odpowiada wypłaconemu przez Bank kapitałowi na podstawie Umowy.
      Postępowanie zainicjowane pozwem toczy się przed Sądem Okręgowym (...).
    3. Zamiarem Banku i Klienta jest:
        a. polubownie rozstrzygnąć spór między stronami w zakresie wzajemnie
        przysługujących Stronom roszczeń, które są przedmiotem sporu sądowego w
        postępowaniu grupowym, w którym zapadł wyrok Sądu Okręgowego (...) z
        powództwa (...), a od którego Bank wniósł apelację do Sądu Apelacyjnego (...),
        oraz sporu sądowego zawisłego przed sądem Sąd Okręgowy (...) z powództwa
        Banku przeciwko Klientowi, a także
        b. uchylić niepewność co do roszczeń Stron, związanych z zawarciem i
        wykonywaniem Umowy przez przyjęte w Ugodzie rozwiązania, w tym dokonanie
        wzajemnych rozliczeń, a w konsekwencji tego zakończenie Umowy oraz sporów
        wskazanych w punkcie 2) i 3) w sposób definitywny i bez żadnych dalszych
        roszczeń którejkolwiek Strony.
    4. W związku z zawarciem i wykonaniem postanowień Ugody, Strony zgodnie ustalają, że
      nie będą dochodzić w przyszłości od siebie wzajemnie roszczeń związanych z
      zawarciem i wykonywaniem Umowy i zrzekają się wzajemnie wszelkich roszczeń z tego
      wynikających wykraczających poza zakres objęty niniejszą Ugodą.
    5. Klient dobrowolnie zgodził się na wzajemne potrącenie roszczeń Stron w zakresie
      określonym niniejszą Ugodą.
    W związku z powyższym, Strony zawierają Ugodę następującej treści:
    § 1.
    1. Strony potwierdzają, że Klientowi przysługują następujące roszczenia w stosunku do
      Banku wynikające ze świadczeń spełnionych w wykonaniu Umowy:
        – 318.229,53 PLN tytułem rat kapitałowo-odsetkowych;
        – 1.855,88 PLN tytułem Ubezpieczenia Niskiego Wkładu Własnego;
        – 3.846,49 PLN tytułem opłaty i prowizji związanej z kredytem;
      tym samym Klientowi przysługują w stosunku do Banku roszczenia o zapłatę w
      wysokości 323.931,90 PLN. (dalej jako „Roszczenie Klienta”).
    2. Strony potwierdzają, iż w związku z wykonaniem Umowy (wypłatą kapitału kredytu),
      Bankowi przysługuje w stosunku do Klienta roszczenie o zapłatę 320.541,01 PLN (dalej
      jako „Roszczenie Banku”).
    3. Strony niniejszym dokonują potrącenia Roszczenia Klienta w wysokości 323.931,90 PLN
      z Roszczeniem Banku w wysokości 320.541,01 PLN, wobec czego wierzytelności te
      umarzają się nawzajem do wysokości niższej z tych wierzytelności, a więc do
      wysokości 320.541,01 PLN.
    4. Na skutek dokonanego potrącenia, Bank zobowiązany jest do zapłaty na rzecz Klienta
      pozostałej kwoty przysługującego mu roszczenia, tj. 3.390,89 PLN (słownie: trzy tysiące
      trzysta dziewięćdziesiąt złotych, 89/100).
    5. Bank dodatkowo w ramach Ugody zobowiązuje się dokonać zwrotu na rzecz Klienta
      kosztów zastępstwa procesowego w kwocie 18.900,00 PLN (175% stawki minimalnej),
      która to kwota nie przekracza maksymalnych kosztów zastępstwa procesowego
      możliwych do zasądzenia na podstawie rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z
      dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz.U.
      2023 poz. 1935 tj. z dnia 20 września 2023 r.). Wskazana kwota stanowi górną granicę
      odpowiedzialności Banku i wyczerpuje w całości roszczenia Klienta z tego tytułu.

    Bank stoi na stanowisku, iż w związku z zawartą Ugodą wystąpił do Dyrektora Krajowej
    Informacji Skarbowej o wydanie indywidualnej interpretacji podatkowej w zakresie
    podatku dochodowego od osób fizycznych. W zakresie stanu faktycznego powstałego w
    wyniku zawartej Ugody Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej wydał interpretację
    podatkową i potwierdził, że po stronie Klienta nie powstaje przychód podatkowy, a w
    związku z tym na Banku nie ciąży obowiązek informacyjny, tj. obowiązek przygotowania
    informacji PIT-11. Treść oraz numer uzyskanej interpretacji przez Bank nie została Panu
    przedstawiona w związku z tym nie są mu znane żadne szczegóły w zakresie interpretacji
    wydanej dla Banku.
    Uzupełnienie wniosku
    Zgodnie z zawartą umową kredytową wszyscy kredytobiorcy odpowiadają solidarnie za
    spłatę całej kwoty kredytu na zasadach wspólności ustawowej majątkowej małżeńskiej.
    Miejsce garażowe znajduje się na poziomie -2 w tym samym budynku co lokal mieszkalny.
    Komórka lokatorska znajduje się na poziomie -2 wewnątrz tego samego budynku
    mieszkalnego. Miejsce garażowe wraz z komórką lokatorską stanowi udział 2/70 części we
    współwłasności lokalu niemieszkalnego stanowiącego odrębną nieruchomość w garażu w
    tym samym budynku co lokal mieszkalny i prowadzona jest dla niego odrębna KW. Dla
    lokalu mieszkalnego oraz miejsca garażowego i komórki prowadzone są odrębne księgi
    wieczyste. W akcie notarialnym zakupu lokalu mieszkalnego oraz miejsca garażowego
    wraz z komórką lokatorską zostały wyodrębnione osobne ceny. Kwota udzielonego przez
    bank kredytu opiewała na wartość 320.541,01 zł. Całkowita wartość nieruchomości wraz z
    komórką lokatorską i garażem stanowiła kwotę 357.417,10 zł, w tym nieruchomość
    mieszkalna zgodnie z aktem notarialnym stanowiła wartość 320.377,10 zł, natomiast
    komórka lokatorska wraz z garażem w kwocie 37.040,00, która stanowiła wkład własny.
    Wartość miejsca garażowego i komórki wynosiła 37.040,00 zł, natomiast mieszkania
    320.377,10 zł.
    Pytania
    1) Czy w związku z podpisaniem ugody o powyższej treści wystąpią jakiekolwiek
      zobowiązania podatkowe, które będą ciążyć na Wnioskodawcy jako podatniku? Jeśli
      tak, jak należy je rozliczyć po podpisaniu ugody?
    2) Czy zawarcie z bankiem ugody o powyższej treści, w zakresie kompensacji wzajemnych
      roszczeń, powoduje konieczność zwrotu ulgi odsetkowej, z której korzystał
      Wnioskodawca do czasu uzyskania sądowego zabezpieczenia, czyli w okresie spłaty
      kredytu w latach 2006-2020?
    3) Czy zwrot kwoty nadpłaty: 3.390,89 zł wyliczonej przez Bank w ramach dokonanego
      potrącenia oraz kwoty: 18 900,00 zł tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego
      będą zwolnione z poboru podatku?
    Pana stanowisko w sprawie
    W odniesieniu do pytania pierwszego, zgodnie z rozporządzeniem Ministra Finansów z
    dnia 11 marca 2022 r. w sprawie zaniechania poboru podatku dochodowego od
    niektórych dochodów (przychodów) związanych z kredytem hipotecznym udzielonym na
    cele mieszkaniowe, spełnia Pan wszystkie przesłanki umożliwiające skorzystanie z ww.
    zaniechania.
    W odniesieniu do pytania drugiego, Pana zdaniem w związku z tym, że zawarcie z bankiem
    ugody dotyczącej umowy kredytowej nr (...) nie powoduje nieważności tej umowy i nie
    skutkuje wycofaniem jej z obrotu prawnego, ulga odsetkowa, z której korzystał w latach
    2007-2020 nie podlega zwrotowi.
    W odniesieniu do pytania trzeciego, kwota 3.390,89 zł zwracana jest z tytułu nadpłaty
    ponad wypłacony przez bank kapitał w ramach wzajemnych rozliczeń, w związku z tym
    kwota ta nie stanowi przychodu dla podatnika a jest jedynie zwrotem wpłaconej do banku
    nadwyżki. Natomiast kwota 18.900,00 zł jest to kwota, która nie przekracza maksymalnej

    stawki kosztów zastępstwa procesowego możliwych do zasądzenia na podstawie
    rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za
    czynności radców prawnych (Dz.U. 2023 poz.1935 tj. z dnia 20 września 2023 r.) jakie
    zostały poniesione w ramach toczących się postepowań sądowych, więc również nie
    powinna podlegać dodatkowemu opodatkowaniu.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawił Pan we wniosku jest w części prawidłowe i w części
    nieprawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Podstawową zasadą obowiązującą w przepisach ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku
    dochodowym od osób fizycznych (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 163 ze zm.) jest zasada
    powszechności opodatkowania, która wyrażona została w art. 9 ust. 1 tej ustawy.
    Zgodnie z jego treścią:
      Opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z
      wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od
      których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.
    W myśl art. 9 ust. 1a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Jeżeli podatnik uzyskuje dochody z więcej niż jednego źródła, przedmiotem
      opodatkowania w danym roku podatkowym jest, z zastrzeżeniem art. 25e, art. 29-
      30cb, art. 30da-30dh, art. 30e-30g, art. 30j-30p oraz art. 44 ust. 7e i 7f, suma
      dochodów z wszystkich źródeł przychodów.
    Stosownie do art. 9 ust. 2 ww. ustawy:
      Dochodem ze źródła przychodów, jeżeli przepisy art. 23o, art. 23u, art. 24-24b, art.
      24c, art. 24e, art. 30ca, art. 30da oraz art. 30f nie stanowią inaczej, jest nadwyżka sumy
      przychodów z tego źródła nad kosztami ich uzyskania osiągnięta w roku podatkowym.
      Jeżeli koszty uzyskania przekraczają sumę przychodów, różnica jest stratą ze źródła
      przychodów.
    Ogólne pojęcie przychodu zostało wyjaśnione w art. 11 ust. 1 ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych. Zgodnie z tym przepisem:
      Przychodami, z zastrzeżeniem art. 14-15, art. 17 ust. 1 pkt 6, 9, 10 w zakresie realizacji
      praw wynikających z pochodnych instrumentów finansowych, pkt 11, art. 19, art. 25b,
      art. 30ca, art. 30da i art. 30f, są otrzymane lub postawione do dyspozycji podatnika w
      roku kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość otrzymanych
      świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń.
    Ustawodawca przyjął zasadę, że przychodami są:
    1) pieniądze i wartości pieniężne, które:
        • zostały otrzymane przez podatnika – czyli takie pieniądze i wartości pieniężne,
        które podatnik rzeczywiście „dostał, odebrał, zainkasował, objął w posiadanie”;
        • zostały postawione do dyspozycji podatnika – czyli takie przysporzenia, które
        zostały mu faktycznie udostępnione/przekazane do odbioru; takie pieniądze i
        środki pieniężne, które podatnik ma możliwość włączyć do swojego władztwa, a
        więc ma możliwość skorzystania z tychże pieniędzy i wartości pieniężnych i nie
        jest to uzależnione od dodatkowej zgody osoby stawiającej określone pieniądze i
        wartości pieniężne do dyspozycji podatnika.
    2) wartość otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń – czyli
      takie przysporzenia majątkowe, które mają postać:
        • świadczeń w naturze (otrzymane rzeczy lub prawa);

        • nieodpłatnych świadczeń innych niż świadczenia w naturze (np. otrzymane usługi).
    Pojęcie przychodu wiąże się zatem z przysporzeniem majątkowym po stronie podatnika, z
    wartością wchodzącą do jego majątku. Przychodami w rozumieniu art. 11 ust. 1 ustawy o
    podatku dochodowym od osób fizycznych mogą być tylko takie świadczenia, które nie
    mają charakteru zwrotnego. Skoro bowiem przychód jest określonym przyrostem
    majątkowym po stronie podatnika, jego otrzymanie musi mieć charakter definitywny. Z
    uwagi na wyróżnienie przez ustawodawcę przychodów o charakterze niepieniężnym,
    uznaje się, że przychodem w rozumieniu art. 11 ust. 1 ustawy jest nie tylko uzyskanie
    przez podatnika nowych aktywów, ale także zmniejszenie jego pasywów.
    Przepisy ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych nie zawierają definicji pojęcia
    „nieodpłatnego świadczenia”. Dokonując zatem wykładni gramatycznej, za „nieodpłatne
    świadczenie” uznać należy świadczenia „nie wymagające opłaty, takie, za które się nie
    płaci, bezpłatne”. Zatem należy przyjąć, że nieodpłatnym świadczeniem jest takie
    zdarzenie, którego skutkiem (następstwem) jest nieodpłatne przysporzenie majątku
    jednej osobie kosztem majątku innej osoby, innego podmiotu. Nieodpłatne świadczenie w
    znaczeniu prawa podatkowego obejmuje nie tylko świadczenie w rozumieniu prawa
    cywilnego (działanie lub zaniechanie na rzecz innej strony), ale w jego zakres wchodzą
    także wszystkie zjawiska gospodarcze i zdarzenia prawne, których następstwem jest
    uzyskanie korzyści kosztem innego podmiotu lub te wszystkie zdarzenia prawne oraz
    gospodarcze, których skutkiem jest nieodpłatne przysporzenie majątku mające konkretny
    wymiar finansowy.
    Ustawodawca tworząc system opodatkowania dochodów osób fizycznych miał na
    względzie, że przysporzenia uzyskiwane przez osoby fizyczne mogą być skutkiem różnych
    rodzajów czynności i zdarzeń. Stworzył więc klasyfikację tych przysporzeń w oparciu o
    kryterium źródła przychodów i system ich opodatkowania uwzględniający specyfikę
    poszczególnych źródeł przychodów. W języku powszechnym mianem „źródła” określane
    jest „to, co stanowi początek czegoś”, „przyczyna czegoś”, a synonimami tego pojęcia są m.
    in. czynnik sprawczy, powód, pochodzenie.
    Przepis art. 10 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych zawiera katalog źródeł
    przychodów podlegających opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych.
    Zgodnie z art. 10 ust. 1 pkt 9 ww. ustawy:
      Źródłami przychodów są:
        – inne źródła.
    Stosownie do art. 20 ust. 1 ww. ustawy:
      Za przychody z innych źródeł, o których mowa w art. 10 ust. 1 pkt 9, uważa się w
      szczególności: kwoty wypłacone po śmierci członka otwartego funduszu emerytalnego
      wskazanej przez niego osobie lub członkowi jego najbliższej rodziny, w rozumieniu
      przepisów o organizacji i funkcjonowaniu funduszy emerytalnych, kwoty uzyskane z
      tytułu zwrotu z indywidualnego konta zabezpieczenia emerytalnego oraz wypłaty z
      indywidualnego konta zabezpieczenia emerytalnego, w tym także dokonane na rzecz
      osoby uprawnionej na wypadek śmierci oszczędzającego, zasiłki pieniężne z
      ubezpieczenia społecznego, alimenty, stypendia, świadczenia otrzymane z tytułu
      umowy o pomocy przy zbiorach, dotacje (subwencje) inne niż wymienione w art. 14,
      dopłaty, nagrody i inne nieodpłatne świadczenia nienależące do przychodów
      określonych w art. 12-14 i art. 17.
    Jak dowodzi użycie sformułowania „w szczególności” definicja przychodów z innych źródeł
    ma charakter otwarty i nie ma przeszkód, aby do tej kategorii zaliczyć również przychody
    inne niż wymienione wprost w przepisie art. 20 ust. 1 ustawy. W związku z tym każde
    świadczenie mające realną korzyść finansową, o ile nie stanowi konkretnej kategorii
    przychodu zaliczanego do jednego ze źródeł wymienionych w art. 10 ust. 1 pkt 1-8b ww.
    ustawy, jest dla świadczeniobiorcy przychodem z innych źródeł.

    Instytucja kredytu uregulowana została przepisami ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r.
    Prawo bankowe (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1646 ze zm.). Zgodnie z treścią art. 69 ust. 1 tej
    ustawy:
      Przez umowę kredytu bank zobowiązuje się oddać do dyspozycji kredytobiorcy na czas
      oznaczony w umowie kwotę środków pieniężnych z przeznaczeniem na ustalony cel, a
      kredytobiorca zobowiązuje się do korzystania z niej na warunkach określonych w
      umowie, zwrotu kwoty wykorzystanego kredytu wraz z odsetkami w oznaczonych
      terminach spłaty oraz zapłaty prowizji od udzielonego kredytu.
    Otrzymanie kredytu i jego spłata na warunkach przewidzianych w umowie kredytowej są
    obojętne podatkowo. Przychód po stronie kredytobiorcy pojawia się w przypadku, kiedy
    dochodzi do umorzenia kredytu, jego części lub odsetek. Wtedy bowiem kredytobiorca
    osiąga konkretne przysporzenie majątkowe (przychód w rozumieniu ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych).
    Zgodnie natomiast z definicją dochodu jest nim nadwyżka przychodów ze źródła nad
    kosztami jego uzyskania. Pojęciem pierwotnym dla dochodu jest więc pojęcie przychodu.
    Ten z kolei definiowany jest przez ustawodawcę w przytoczonym już wcześniej art. 11 ust.
    1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Z definicji tej wywieść można
    również, że za przychody podatkowe mogą być uznane tylko takie świadczenia, które są
    określonym przyrostem majątkowym (zarówno zwiększającym aktywa, jak i
    zmniejszającym pasywa) o charakterze definitywnym, nie mające charakteru zwrotnego.
    Stosownie natomiast do treści art. 917 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (t.
    j. Dz.U. z 2024 r. poz. 1061 ze zm.):
      Przez ugodę strony czynią sobie wzajemne ustępstwa w zakresie istniejącego między
      nimi stosunku prawnego w tym celu, aby uchylić niepewność co do roszczeń
      wynikających z tego stosunku lub zapewnić ich wykonanie albo by uchylić spór
      istniejący lub mogący powstać.
    Powołana definicja ugody pozwala wyróżnić elementy konstrukcyjne tej instytucji. Po
    pierwsze, ugoda jest zawierana w sytuacji, gdy między stronami stosunku prawnego
    istnieje niepewność albo spór, co do roszczeń wynikających z tego stosunku. Po drugie,
    celem zawarcia ugody jest uchylenie tej niepewności lub sporu. Wreszcie po trzecie,
    strony dążą do osiągnięcia celu przez wzajemne ustępstwa. Tak więc nieodłącznym
    elementem ugody są wzajemne ustępstwa stron. Poza tym, zarówno w doktrynie, jak i w
    orzecznictwie podkreśla się szczególną przyczynę prawną ugody. Oznacza to, że ugoda nie
    tworzy nowego stosunku prawnego, a jedynie odnosi się do istniejącego stosunku
    prawnego stanowiącego podstawę powództwa, a tym samym podstawę zawarcia ugody.
    W opisie sprawy wskazał Pan, że 2006 r. zawarł wraz z żoną umowę kredytu hipotecznego
    udzielonego w CHF na zakup lokalu mieszkalnego (garaż i komórka lokatorska stanowiły
    wkład własny). Kwota udzielonego kredytu to 128.201.02 CHF, co stanowiło do wypłaty
    kwotę 320.541,01 zł. W związku z toczącym się postępowaniem sądowym w Sądzie
    Apelacyjnym (...) i jednocześnie w Sądzie Okręgowym (...), zamierza Pan zawrzeć ugodę, na
    podstawie której strony nie będą dochodzić w przyszłości od siebie wzajemnie roszczeń
    związanych z zawarciem i wykonywaniem umowy i zrzekną się wzajemnie wszelkich
    roszczeń z tego wynikających wykraczających poza zakres objęty ugodą.
    W treści ugody wskazano, że przysługują Panu roszczenia o zapłatę w wysokości
    323.931,90 zł, na które składają się 318.229,53 zł tytułem rat kapitałowo-odsetkowych;
    1.855,88 zł tytułem Ubezpieczenia Niskiego Wkładu Własnego i 3.846,49 zł tytułem opłaty i
    prowizji związanej z kredytem. Natomiast Bankowi przysługuje roszczenie o zapłatę
    320.541,01 zł – kwoty wypłaconego kredytu na poczet zakupionego mieszkania. W wyniku
    wzajemnych rozliczeń zostanie zwrócona kwota wynikająca z nadpłaty w wysokości
    3.390,89 zł oraz kwota 18.900 zł tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego.

    Zasady i skutki dokonywania kompensaty (potrącenia) reguluje przepis art. 498 ustawy
    Kodeks cywilny. Zgodnie z tym przepisem, gdy dwie osoby są jednocześnie względem
    siebie dłużnikami i wierzycielami, każda z nich może potrącić swoją wierzytelność z
    wierzytelności drugiej strony, jeżeli przedmiotem obu wierzytelności są pieniądze lub
    rzeczy tej samej jakości oznaczone tylko co do gatunku, a obie wierzytelności są
    wymagalne i mogą być dochodzone przed sądem lub przed innym organem państwowym.
    Wskutek potrącenia obie wierzytelności umarzają się nawzajem do wysokości
    wierzytelności niższej.
    Potrącenie wierzytelności jest jedną z form wygaśnięcia zobowiązania w wyniku
    wykonania świadczenia przez umorzenie wzajemnych wierzytelności między stronami.
    Wygaśnięcie zobowiązania przez potrącenie, czyli kompensata wierzytelności, następuje
    wówczas, jeżeli jedna strona jest w stosunku do drugiej dłużnikiem i jednocześnie
    wierzycielem, tj. ma zarówno wierzytelność, jak i zobowiązanie względem tej drugiej
    strony. Potrącenie, mimo że dotyczy świadczeń tego samego rodzaju (z reguły
    pieniężnych), prowadzi do zaliczenia jednej wierzytelności na poczet drugiej. Dochodzi w
    ten sposób do zaspokojenia wierzyciela i osiągnięcia tym samym celu zobowiązania. Na
    skutek potrącenia wierzytelności obydwu stron umarzają się nawzajem do wysokości
    wierzytelności niższej. Instytucja potrącenia jest substytutem świadczenia, dzięki któremu
    dłużnik płaci swój dług i zwalnia się z zobowiązania. W momencie potrącenia następuje
    faktyczne spełnienie świadczenia. Potrącenie jest więc formą wykonania zobowiązania, do
    którego, w myśl art. 503 Kodeksu cywilnego, stosuje się przepisy o zaliczeniu zapłaty.
    Wprawdzie przez potrącenie strony nie otrzymują efektywnie należnych im świadczeń, ale
    wskutek zaliczenia wierzytelności jednej z nich na poczet wierzytelności drugiej każda ze
    stron zostaje zwolniona ze swego długu, co pozwala uznać ich długi za spłacone. Tym
    samym potrącenie jako sposób wygaszenia stosunku zobowiązaniowego uznaje się za
    równoważny spełnieniu świadczenia (zapłacie).
    W sytuacji, gdy dojdzie do umorzenia należności poprzez potrącenie wierzytelności, u
    stron nie wystąpi przychód podatkowy. Przychód podatkowy wystąpiłby wówczas, gdy
    doszłoby do częściowej kompensaty wierzytelności, a wierzyciel zwolniłby dłużnika z
    pozostałej części długu.
    Mając na uwadze powyższe, w przypadku dokonania przez bank zwrotu na Pana rzecz
    pozostałej kwoty roszczenia w wysokości 3.390,89 zł otrzyma Pan z powrotem zwrot
    zapłaconych bankowi kwot. Nie ma zatem podstaw, aby zwróconą przez bank kwotę
    uznać za przychód podlegający opodatkowaniu. Dla celów podatkowych zwrot taki będzie
    obojętny podatkowo. Tym samym nie będzie Pan miał obowiązku rozliczenia tych środków
    dla celów podatkowych.
    Pana stanowisko w tym zakresie jest więc prawidłowe.
    Jednocześnie w związku z dokonanym na Pana rzecz ww. zwrotem pozostałej kwoty
    roszczenia nie będą miały zastosowania przepisy rozporządzenia Ministra Finansów z dnia
    11 marca 2022 r. w sprawie zaniechania poboru podatku dochodowego od niektórych
    dochodów (przychodów) związanych z kredytem hipotecznym udzielonym na cele
    mieszkaniowe (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 102 ze zm.).
    W związku z tym, Pana stanowisko w tej części uznano za nieprawidłowe.
    W odniesieniu natomiast do zwrotu kosztów zastępstwa procesowego, stosownie do art.
    98 § 2 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. Kodeks postępowania cywilnego (t. j. Dz. U. z
    2024 r. poz. 1568 ze zm.):
      Do niezbędnych kosztów procesu prowadzonego przez stronę osobiście lub przez
      pełnomocnika, który nie jest adwokatem, radcą prawnym lub rzecznikiem
      patentowym, zalicza się poniesione przez nią koszty sądowe, koszty przejazdów do
      sądu strony lub jej pełnomocnika oraz równowartość zarobku utraconego wskutek
      stawiennictwa w sądzie. Równowartość utraconego zarobku nie może przekraczać

      wynagrodzenia jednego adwokata wykonującego zawód w siedzibie sądu
      prowadzącego postępowanie.
    Z kolei w myśl art. 98 § 3 tej ustawy:
      Do niezbędnych kosztów procesu strony reprezentowanej przez adwokata zalicza się
      wynagrodzenie, jednak nie wyższe niż stawki opłat określone w odrębnych przepisach
      i wydatki jednego adwokata, koszty sądowe oraz koszty nakazanego przez sąd
      osobistego stawiennictwa strony.
    Zgodnie z art. 98 § 4 Kodeksu postępowania cywilnego:
      Wysokość kosztów sądowych, zasady zwrotu utraconego zarobku lub dochodu oraz
      kosztów stawiennictwa strony w sądzie, a także wynagrodzenie adwokata, radcy
      prawnego i rzecznika patentowego regulują odrębne przepisy.
    Jak wynika z powyższych przepisów, koszty procesu (w tym zastępstwa procesowego)
    mają charakter zwrotu wydatków poniesionych przez stronę. Zwrot kosztów zastępstwa
    procesowego przez bank na Pana rzecz, w ramach zawartej Ugody, nie spowoduje
    powstania u Pana przychodu, o którym mowa w art. 20 ust. 1 w związku z art. 11 ust. 1
    ustawy o PIT. Środki te nie będą stanowiły przysporzenie po Pana stronie i nie będą
    podlegały opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych, ponieważ w
    związku z dokonanym zwrotem ww. kosztów nie nastąpi realne przysporzenie majątkowe.
    Kwota ta będzie stanowiła jedynie zwrot poniesionych wcześniej przez Pana wydatków –
    nie będzie więc przychodem podlegającym opodatkowaniu. Dla celów podatkowych
    otrzymana kwota tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego będzie obojętna
    podatkowo.
    Pana stanowisko w tym zakresie jest więc prawidłowe.
    Odnosząc się natomiast do Pana wątpliwości dotyczącej zwrotu kwot z tytułu ulgi
    odsetkowej należy zaznaczyć, że zasady dokonywania odliczeń wydatków poniesionych na
    spłatę odsetek od kredytu udzielonego podatnikowi na sfinansowanie inwestycji mającej
    na celu zaspokojenie własnych potrzeb mieszkaniowych regulują przepisy art. 26b ustawy
    o podatku dochodowym od osób fizycznych, w brzmieniu obowiązującym przed dniem 1
    stycznia 2007 r.
    Powołany wyżej przepis art. 26b ust. 1 ustawy stanowi, że:
      Od podstawy obliczenia podatku, ustalonej zgodnie z art. 26 ust. 1, odlicza się, z
      zastrzeżeniem ust. 2-4, faktycznie poniesione w roku podatkowym wydatki na spłatę
      odsetek od kredytu (pożyczki) udzielonego podatnikowi, o którym mowa w art. 3 ust.
      1, na sfinansowanie inwestycji mającej na celu zaspokojenie własnych potrzeb
      mieszkaniowych, związanej z:
        1) budową budynku mieszkalnego albo
        2) wniesieniem wkładu budowlanego lub mieszkaniowego do spółdzielni
        mieszkaniowej na nabycie prawa do nowo budowanego budynku mieszkalnego
        albo lokalu mieszkalnego w takim budynku, albo
        3) zakupem nowo wybudowanego budynku mieszkalnego lub lokalu mieszkalnego
        w takim budynku od gminy albo od osoby, która wybudowała ten budynek w
        wykonywaniu działalności gospodarczej, albo
        4) nadbudową lub rozbudową budynku na cele mieszkalne lub przebudową
        (przystosowaniem) budynku niemieszkalnego, jego części lub pomieszczenia
        niemieszkalnego na cele mieszkalne, w wyniku których powstanie samodzielne
        mieszkanie spełniające wymagania określone w przepisach prawa budowlanego.
    W przepisie art. 26b ust. 4 pkt 1-2 ustawy ustawodawca określił wysokość dokonywanych
    odliczeń, gdyż są one limitowane.
    Stosownie do art. 26b ust. 6 ww. ustawy:

      Odsetki, o których mowa w ust. 4, zapłacone przed rokiem określonym w ust. 5, mogą
      być odliczone od podstawy obliczenia podatku za rok podatkowy, w którym podatnik
      po raz pierwszy odlicza odsetki.
    Natomiast w myśl art. 26b ust. 7 tej ustawy:
      Odsetki, o których mowa w ust. 4, zapłacone przed rokiem określonym w ust. 5 mogą
      być odliczone od podstawy obliczenia podatku również w roku podatkowym
      bezpośrednio następującym po roku, w którym podatnik po raz pierwszy odliczył
      odsetki; w tym przypadku odliczeniu podlega wyłącznie różnica między sumą odsetek
      przypadających do odliczenia a kwotą odsetek faktycznie odliczonych w roku, w
      którym podatnik dokonał pierwszego odliczenia.
    Zgodnie z art. 26b ust. 8 cytowanej ustawy:
      Wydatki, o których mowa w ust. 1, dotyczą odsetek zapłaconych łącznie przez oboje
      małżonków. Jeżeli małżonkowie podlegają odrębnemu opodatkowaniu - odliczeń
      dokonuje się, zgodnie z wnioskami zawartymi w zeznaniach rocznych, bądź od
      dochodu każdego z małżonków, w proporcji wskazanej we wniosku, bądź od dochodu
      jednego z małżonków.
    Pomimo uchylenia art. 26b ustawodawca zagwarantował korzystanie z ulgi odsetkowej w
    ramach praw nabytych.
    Jak bowiem stanowi art. 9 ust. 1 ustawy z 16 listopada 2006 r. o zmianie ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych oraz o zmianie niektórych innych ustaw (t. j. Dz. U. z
    2006 r. poz. 1588 ze zm.) – w brzmieniu obowiązującym do 31 grudnia 2008 r.:
      Podatnikowi, któremu w latach 2002-2006 został udzielony kredyt (pożyczka), o
      którym mowa w art. 26b ustawy wymienionej w art. 1, w brzmieniu obowiązującym
      przed dniem 1 stycznia 2007 r., przysługuje na zasadach określonych w tej ustawie
      oraz w ustawie wymienionej w art. 2, w brzmieniu obowiązującym przed dniem 1
      stycznia 2007 r., prawo do odliczania wydatków na spłatę odsetek od tego kredytu
      (pożyczki), do upływu terminu spłaty określonego w umowie o kredyt (pożyczkę)
      zawartej przed dniem 1 stycznia 2007 r., nie dłużej jednak niż do dnia 31 grudnia 2027
      r.
    Stosownie do art. 45 ust. 3a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Jeżeli podatnik, obliczając podatek należny, dokonał odliczeń od dochodu, podstawy
      obliczenia podatku lub podatku, a następnie otrzymał zwrot odliczonych kwot (w
      całości lub w części), w zeznaniu podatkowym składanym za rok podatkowy, w którym
      otrzymał ten zwrot, dolicza odpowiednio kwoty poprzednio odliczone.
    Z powyższego wynika, że rozliczenie z tytułu zwrotu odsetek powinno być dokonane w
    zeznaniu składanym za ten rok, w którym dojdzie do zwrotu tych odsetek. Jednocześnie
    przepis ten wskazuje, że doliczenia dokonuje podatnik, który uprzednio odliczył zwrócone
    kwoty.
    W przypadku jeżeli, obliczając podatek należny, dokonał Pan odliczeń od dochodu
    (podstawy obliczenia podatku lub podatku), a następnie otrzymał zwrot odliczonych kwot
    (w całości lub w części), w zeznaniu podatkowym składanym za rok podatkowy, w którym
    otrzyma Pan ten zwrot, to powinien Pan w zeznaniu podatkowym składanym za ten rok,
    doliczyć odpowiednio kwoty poprzednio odliczone. Zwróconą kwotę odsetek winien Pan
    wykazać, wraz z innymi przychodami opodatkowanymi skalą podatkową w zeznaniu
    rocznym.
    Jednak kluczowe znaczenie w tej kwestii ma to, czy efektem ugody będzie zwrot kwoty
    odsetek, z którymi związane było prawo do ulgi, tak będzie m.in. w sytuacji, gdy bank
    zwracać będzie wpłacone dotychczas kwoty. Wbrew Pana stanowisku, obowiązek
    skorygowania ulgi pojawić się może nie tylko wtedy, gdy ustalona została nieważność
    umowy kredytowej. Jeśli dojdzie do wypłaty kwoty w wysokości 3.390,89 zł, w której

    zawarte są raty kapitałowo-odsetkowe, z tytułu których korzystał Pan z ulgi odsetkowej, to
    oznacza konieczność uwzględnienia w dochodzie wykazywanym w zeznaniu podatkowym
    składanym za rok, w którym nastąpi rozliczenie z bankiem, odsetek odliczonych wcześniej
    w ramach ulgi i zapłaty podatku.
    W związku z tym, Pana stanowisko w tej części uznano za nieprawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy zdarzeń przyszłych przedstawionych przez Pana i stanu prawnego
    obowiązującego w dniu wydania interpretacji.
    Wskazać również należy, że interpretacje prawa podatkowego wydawane są w
    indywidualnej sprawie zainteresowanego, co wynika z art. 14b § 1 ustawy Ordynacja
    podatkowa. Natomiast „zainteresowanym” w rozumieniu art. 14b § 1 ustawy Ordynacja
    podatkowa, jest osoba, która występuje z wnioskiem o wydanie interpretacji
    indywidualnej i będąca wnioskodawcą. W związku z tym, niniejsza interpretacja dotyczy
    wyłącznie Pana, nie wywołuje skutków prawnych dla innych osób (Pana żony).
    Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy
    rzeczywisty stan faktyczny sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie
    ze stanem faktycznym (opisem stanu faktycznego) podanym przez wnioskodawcę w
    złożonym wniosku. W związku z powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek
    elementu przedstawionego we wniosku opisu sprawy, udzielona interpretacja traci swoją
    aktualność.
    Przy wydawaniu niniejszej interpretacji tutejszy organ dokonał wyłącznie analizy
    okoliczności podanych we wniosku. Rolą postępowania w sprawie wydania indywidualnej
    interpretacji przepisów prawa podatkowego nie jest bowiem ustalanie, czy przedstawiony
    we wniosku stan faktyczny (zdarzenie przyszłe) jest zgodny ze stanem rzeczywistym. W
    ramach postępowania o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego organ nie
    przeprowadza postępowania dowodowego, lecz opiera się jedynie na stanie faktycznym
    przedstawionym we wniosku. Ustalenie stanu rzeczywistego stanowi domenę
    ewentualnego postępowania podatkowego. To na podatniku ciąży obowiązek
    udowodnienia w toku tego postępowania okoliczności faktycznych, z których wywodzi on
    dla siebie korzystne skutki prawne.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    · Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy
      z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.).
      Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pana sytuacja będzie zgodna
      (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosuje się Pan do
      interpretacji.
    · Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
        a. z zastosowaniem art. 119a;
        2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5
        ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
        3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    · Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki
      interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pan prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu
    Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z
    dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.
    U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
    · w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
    · w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP
      (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.