Interpretacja indywidualna
Sygnatura: ILPB3/423-726/09-2/MC
Organ: Dyrektor Izby Skarbowej w Poznaniu
Data wydania: 2009-11-24
Teza: Czy pomimo braku licencji i braku prawa własności do programu finansowego SAP Spółka powinna zaliczyć poniesione wydatki na prace wdrożeniowe do wartości niematerialnych i prawnych?
Słowa kluczowe: komputery-program komputerowy; koszt; koszt-koszty uzyskania przychodów; licencja; nabycie; oprogramowanie; umowa; użytkowanie (używanie); wartości-wartości niematerialne i prawne; wydatek
Przepisy: [CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-Rozdział 3-art. 15; [CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-Rozdział 3-art. 16b

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA

Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.) oraz § 2 i § 6 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz. U. Nr 112, poz. 770 ze zm.) Dyrektor Izby Skarbowej w Poznaniu działając w imieniu Ministra Finansów stwierdza, że stanowisko Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością, przedstawione we wniosku z dnia 31 sierpnia 2009 r. (data wpływu 02.09.2009 r.) o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku dochodowego od osób prawnych w zakresie zaliczenia wydatków na prace wdrożeniowe programu finansowego do wartości niematerialnych i prawnych **– jest prawidłowe.**

UZASADNIENIE

W dniu 02 września 2009 r. został złożony ww. wniosek o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku dochodowego od osób prawnych w zakresie zaliczenia wydatków na prace wdrożeniowe programu finansowego do wartości niematerialnych i prawnych.

W przedmiotowym wniosku został przedstawiony następujący opis zdarzenia przyszłego.

W Spółce trwają prace wdrożeniowe nowego systemu finansowego. Proces wdrożenia koordynowany jest przez Spółkę - Matkę z Niemiec. Podczas procesu wdrożeniowego ponoszone są różnego rodzaju wydatki związane z pracami wdrożeniowymi, m.in. koszty usług wdrożeniowych firm doradczych, koszty podróży służbowych itp. Po zakończeniu procesu wdrożenia, na podstawie umowy ze Spółką - Matką, Spółka zobowiązana będzie do ponoszenia kosztów użytkowania systemu ustalonych na podstawie liczby użytkowników.

Spółka nie dokona zakupu licencji programu finansowego. Właścicielem systemu pozostanie Spółka - Matka, na rzecz której będą ponoszone, po oddaniu do użytkowania systemu, opłaty za użytkowanie systemu na podstawie umowy wzajemnej.

W związku z powyższym zadano następujące pytanie.

Czy pomimo braku licencji i braku prawa własności do programu finansowego, Spółka powinna zaliczyć poniesione wydatki na prace wdrożeniowe do wartości niematerialnych i prawnych?

Zdaniem Wnioskodawcy, zgodnie z art. 16b ust.1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, składnik majątku może być zaliczony do wartości niematerialnych i prawnych, gdy wykorzystywany jest przez podatnika na potrzeby związane z prowadzoną przez niego działalnością gospodarczą, albo oddany przez niego do używania na podstawie umowy licencyjnej (sublicencji), umowy najmu, dzierżawy lub umowy określonej w art. 17a pkt 1, a przewidywany okres jego używania jest dłuższy niż rok.

Artykuł 16b ww. ustawy, zawiera zamknięty katalog wartości niematerialnych i prawnych, od których odpisy amortyzacyjne stanowią koszty uzyskania przychodów:

1.  spółdzielcze własnościowe prawo do lokalu mieszkalnego,
2.  spółdzielcze prawo do lokalu użytkowego,
3.  prawo do domu jednorodzinnego w spółdzielni mieszkaniowej,
4.  autorskie lub pokrewne prawa majątkowe,
5.  licencje,
6.  prawa określone w ustawie z dnia 30 czerwca 2000 r. - Prawo własności przemysłowej (Dz. U. z 2003 r. Nr 119, poz. 1117, z późn. zm.),
7.  wartość stanowiącą równowartość uzyskanych informacji związanych z wiedzą w dziedzinie przemysłowej, handlowej, naukowej lub organizacyjnej (know-how).

Niezależnie od przewidywanego okresu używania, amortyzacji podlegają również, z zastrzeżeniem art. 16c:

1.  wartość firmy, jeżeli wartość ta powstała w wyniku nabycia przedsiębiorstwa lub jego zorganizowanej części w drodze:

1.  kupna,
2.  przyjęcia do odpłatnego korzystania, a odpisów amortyzacyjnych, zgodnie z przepisami rozdziału 4a, dokonuje korzystający,
3.  wniesienia do spółki na podstawie przepisów o komercjalizacji i prywatyzacji,

3.  koszty prac rozwojowych zakończonych wynikiem pozytywnym, który może być wykorzystany na potrzeby działalności gospodarczej podatnika, jeżeli:

1.  produkt lub technologia wytwarzania są ściśle ustalone, a dotyczące ich koszty prac rozwojowych wiarygodnie określone, oraz
2.  techniczna przydatność produktu lub technologii została przez podatnika odpowiednio udokumentowana i na tej podstawie podatnik podjął decyzję o wytwarzaniu tych produktów lub stosowaniu technologii, oraz
3.  z dokumentacji dotyczącej prac rozwojowych wynika, że koszty prac rozwojowych zostaną pokryte spodziewanymi przychodami ze sprzedaży tych produktów lub zastosowania technologii,

5.  składniki majątku, wymienione w ust. 1, niestanowiące własności lub współwłasności podatnika, wykorzystywane przez niego na potrzeby związane z prowadzoną działalnością na podstawie umowy określonej w art. 17a pkt 1, zawartej z właścicielem lub współwłaścicielami albo uprawnionymi do korzystania z tych wartości - jeżeli zgodnie z przepisami rozdziału 4a odpisów amortyzacyjnych dokonuje korzystający.

Spółka nie dokona nabycia licencji, ani też nie zostanie właścicielem tego oprogramowania. Wobec tego, nie będzie mogła zakwalifikować wydatków na prace wdrożeniowe systemu do wartości niematerialnych i prawnych.

Spółka uważa, że koszty wdrożenia oraz opłaty za użytkowanie systemu finansowego, zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, powinny zostać zaewidencjonowane w ciężar kosztów podatkowych z chwilą ich poniesienia, gdyż są to koszty mające pośredni wpływ na osiągane przez Spółkę przychody z działalności gospodarczej.

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego opisu zdarzenia przyszłego uznaje się za prawidłowe.

Zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (t. j. Dz. U. z 2000 r. Nr 54, poz. 654 ze zm.), kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 16 ust. 1 (…).

Aby wydatek poniesiony przez podatnika stanowił dla niego koszt uzyskania przychodu, muszą być spełnione następujące warunki:

*   został poniesiony przez podatnika, tj. w ostatecznym rozrachunku musi on zostać pokryty z zasobów majątkowych podatnika,
*   jest definitywny (rzeczywisty), tj. wartość poniesionego wydatku nie została podatnikowi w jakikolwiek sposób zwrócona,
*   pozostaje w związku z prowadzoną przez podatnika działalnością gospodarczą,
*   poniesiony został w celu uzyskania, zachowania lub zabezpieczenia przychodów lub może mieć wpływ na wielkość osiągniętych przychodów,
*   został właściwie udokumentowany,
*   nie może znajdować się w grupie wydatków, których zgodnie z art. 16 ust. 1 ww. ustawy nie uważa się za koszty uzyskania przychodów.

Powyższe oznacza, że podatnik ma możliwość zaliczenia poniesionych wydatków do kosztów uzyskania przychodów, pod tym jednak warunkiem, że mają one związek z prowadzoną działalnością gospodarczą, a ich poniesienie ma lub może mieć wpływ na wielkość osiąganych przychodów. Ponadto zaliczenie danego wydatku do kosztów podatkowych uzależnione jest od tego, czy nie mieści się on w katalogu wydatków niestanowiących kosztów uzyskania przychodów, który zawiera art. 16 ust. 1 ww. ustawy.

Należy przy tym zaznaczyć, że koszty podatkowe ponoszone przez podmiot gospodarczy podzielić można na koszty bezpośrednie i koszty pośrednie. Koszty bezpośrednie obejmują wydatki, które są ściśle (bezpośrednio) związane z konkretnymi przychodami, jakie osiąga podmiot gospodarczy. Natomiast do kosztów pośrednich zalicza się wydatki, które nie mają bezpośredniego odzwierciedlenia w osiąganych przychodach, jakkolwiek ich ponoszenie warunkuje prawidłowe funkcjonowanie podmiotu gospodarczego.

Stosownie natomiast do art. 16b ust. 1 pkt 5 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, amortyzacji podlegają licencje, jeżeli są spełnione następujące warunki:

1.  zostały nabyte,
2.  nadają się do gospodarczego wykorzystania w dniu przyjęcia do używania,
3.  przewidywany okres używania jest dłuższy niż rok,
4.  wykorzystywane są przez podatnika na potrzeby związane z prowadzoną przez niego działalnością gospodarczą, albo oddane przez niego do używania na podstawie umowy licencyjnej (sublicencji), umowy najmu, dzierżawy lub leasingu.

Z przedstawionego we wniosku opisu zdarzenia przyszłego wynika, iż w Spółce trwają prace wdrożeniowe nowego systemu finansowego, które koordynowane są przez Spółkę - Matkę z Niemiec. Podczas procesu wdrożeniowego ponoszone są różnego rodzaju wydatki związane z pracami wdrożeniowymi, m.in. koszty usług wdrożeniowych firm doradczych, koszty podróży służbowych itp. Po zakończeniu procesu wdrożenia, na podstawie umowy ze Spółką - Matką, Spółka zobowiązana będzie do ponoszenia kosztów użytkowania systemu, ustalonych na podstawie liczby użytkowników. Spółka nie nabędzie licencji programu finansowego. Właścicielem systemu pozostanie Spółka - Matka, na rzecz której będą ponoszone, po oddaniu do użytkowania systemu, opłaty za jego użytkowanie na podstawie umowy wzajemnej.

Odnosząc się do wydatków związanych z wdrożeniem systemu informatycznego (koszty usług wdrożeniowych firm doradczych, koszty podróży służbowych itp.) stwierdzić należy, iż nie można ich zakwalifikować do wartości niematerialnych i prawnych. Spółka bowiem nie nabędzie licencji, ani też nie zostanie właścicielem tego oprogramowania. Przedmiotowe wydatki ponoszone są w celu zabezpieczenia źródła przychodów i nie zostały wymienione przez ustawodawcę w art. 16 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, zatem będą stanowić koszty uzyskania przychodów, zgodnie z dyspozycją art. 15 ust. 1 ww. ustawy. Jednakże z uwagi na fakt, iż ich związek z uzyskiwanymi przez Spółkę przychodami nie jest bezpośredni, należy je uznać za pośrednie koszty uzyskania przychodów.

Kwestię potrącalności kosztów regulują przepisy art. 15 ust. 4d i ust. 4e ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych.

Stosownie do pierwszej z ww. regulacji, koszty uzyskania przychodów, inne niż koszty bezpośrednio związane z przychodami, są potrącalne w dacie ich poniesienia. Jeżeli koszty te dotyczą okresu przekraczającego rok podatkowy, a nie jest możliwe określenie, jaka ich część dotyczy danego roku podatkowego, w takim przypadku stanowią koszty uzyskania przychodów proporcjonalnie do długości okresu, którego dotyczą.

Natomiast, w myśl art. 15 ust. 4e tej ustawy, za dzień poniesienia kosztu uzyskania przychodów, z zastrzeżeniem ust. 4f-4h, uważa się dzień, na który ujęto koszt w księgach rachunkowych (zaksięgowano) na podstawie otrzymanej faktury (rachunku), albo dzień, na który ujęto koszt na podstawie innego dowodu w przypadku braku faktury (rachunku), z wyjątkiem sytuacji gdy dotyczyłoby to ujętych jako koszty rezerw albo biernych rozliczeń międzyokresowych kosztów.

Reasumując, w związku z brakiem licencji i brakiem prawa własności do programu finansowego, Spółka nie powinna wydatków wdrożeniowych zaliczać do wartości niematerialnych i prawnych. Koszty wdrożenia będą stanowiły – w myśl art. 15 ust. 1 w związku z art. 15 ust. 4d i ust. 4e ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych – koszty uzyskania przychodów w dacie ich poniesienia.

Interpretacja dotyczy opisu zdarzenia przyszłego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dniu wydania interpretacji.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu, ul. Ratajczaka 10/12, 61-815 Poznań po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy).

Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Poznaniu, Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Lesznie, ul. Dekana 6, 64-100 Leszno.