Wiążąca informacja stawkowa
Sygnatura: 0112-KDSL2-1.440.573.2025.2.MC
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-12-18
Teza: WIS TOWAR – sprzedaż pierogów ruskich w sklepie do
spożycia na miejscu po uprzednim podgrzaniu, bez obsługi
kelnerskiej.
Słowa kluczowe: artykuły-artykuły spożywcze
gastronomia
sklep
towar
Zagadnienia: Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział VIII.
Wysokość opodatkowania -Rozdział 1. Stawki-Stawka
podatku 8%
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział VIII.
Wysokość opodatkowania -Rozdział 1a. Wiążąca
informacja stawkowa -Wiążąca informacja stawkowa -
towar
Klasyfikacja PKWiU: 56 USŁUGI ZWIĄZANE Z WYŻYWIENIEM
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział
VIII-Rozdział 1-art. 41-ust. 12f
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział
VIII-Rozdział 1-art. 41-ust. 2
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział
XIII-Rozdział 2-art. 146ef-ust. 1-pkt 2

## Dodatkowe informacje

:
      1. Pierogi ruskie są sprzedawane bezpośrednio konsumentom.
      2. Sprzedaż ruskich pierogów następuje po uprzednim podgrzaniu do spożycia na
        miejscu bez obsługi kelnerskiej. Pierogi po podgrzaniu są podane na ladę.
      3. Typ punktu sprzedaży: sklep.
      4. Klienci nie są informowani o oferowanym produkcie. Jedynie czasem pytają czy
        produkt zawiera gluten i wtedy uzyskują odpowiedź.
      5. Personel nie doradza klientom przy zamówieniu.
      6. Pierogi nie są modyfikowane na życzenie klienta.
      7. Klient ma podane pierogi w jednorazowym naczyniu, otrzymuje jednorazowe
        sztućce, serwetki papierowe.
      8. W punkcie sprzedaży znajduje się stolik i krzesła, przy którym klienci spożywają
        pierogi
        a) personel przyjmuje zamówienie klienta przy „ladzie”,
        b) personel nie sprząta naczyń ze stolika,
        c) personel nie podaje produktu do stolika.
      9. W punkcie sprzedaży pierogów ruskich nie ma toalet i szatni dla klientów.
      10. W związku ze sprzedażą pierogów ruskich Wnioskodawczyni nie wykonuje żadnych
        innych niż wskazane wyżej czynności.
    Z kolei, w piśmie z dnia 25 listopada 2025 r. Wnioskodawczyni wskazała skład surowcowy
    przedmiotowych pierogów ruskich: ziemniaki, ser biały chudy, cebula, mąka, woda, sól i

    pieprz oraz szczegółowy opis sposobu przygotowywania/produkcji produktu: w pierwszej
    kolejności Wnioskodawczyni gotuje (...) i je mieli. Następnie mieli również (...), później
    smaży (...), wszystko razem miesza i przyprawia. Miesza mąkę z wodą i wyrabia ciasto na
    pierogi, które następnie zostaje zwalcowane na maszynie. Poszczególne porcje ciasta
    zostają nałożone na formy, do których porcjuje farsz. Gotowe pierogi wrzuca do
    gotowania, a po ugotowaniu zostają ostudzone, ważone i przygotowane do transportu.
    Ponadto, do przedmiotowego uzupełnienia Wnioskodawczyni dołączyła zdjęcie pierogów
    ruskich, przedstawiające produkt w formie, w jakiej jest podawany oraz wskazała, że
    pierogi na zdjęciu podane są na talerzu jednorazowym wraz z jednorazowymi sztućcami i
    serwetką, położone na tacy na ladzie. Klient zabiera je i spożywa pierogi przy stole.
    Pierogi ruskie nie posiadają specyfikacji lub karty charakterystyki produktu.
    Uzasadnienie sposobu zidentyfikowania świadczenia na potrzeby podatku od towarów i
    usług
    Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy, opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług
    podlegają odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju.
    W myśl art. 7 ust. 1 ustawy, przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1,
    rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (...).
    W świetle przepisu art. 8 ust. 1 ustawy, przez świadczenie usług, o którym mowa w art. 5
    ust. 1 pkt 1, rozumie się każde świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub
    jednostki organizacyjnej niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy
    towarów w rozumieniu art. 7 (...).
    Uwzględniając zatem powyższe przepisy w pierwszej kolejności należy ustalić, czy w
    przypadku sprzedaży pierogów ruskich, w okolicznościach wskazanych we wniosku, mamy
    do czynienia ze sprzedażą towaru, czy też usługą w rozumieniu ustawy. W tym celu należy
    posiłkować się orzecznictwem Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej (TSUE), który w
    licznych wyrokach odniósł się do kwestii klasyfikacji czynności jako świadczenia usług, czy
    dostawy towarów.
    Jak wskazał TSUE w wyroku z dnia 27 października 2005 r., nr C-41/04, w sprawie Levob
    Verzekeringen i OV Bank (pkt 19) (ECLI:EU:C:2005:649) oraz wyroku z dnia 29 marca 2007
    r., nr C-111/05 w sprawie Aktiebolaget NN (pkt 21) (ECLI:EU:C:2007:195), w przypadku gdy
    transakcja składa się z szeregu świadczeń i czynności, należy brać pod uwagę wszystkie
    okoliczności, w jakich jest ona dokonywana, w celu określenia, po pierwsze czy chodzi o
    dwa, czy więcej świadczeń odrębnych, czy też o świadczenie jednolite, a po drugie, czy w

    tym ostatnim przypadku owo jednolite świadczenie należy zakwalifikować jako dostawę
    towarów, czy jako świadczenie usług.
    Natomiast w wyroku z dnia 10 marca 2005 r., nr C-491/03 w sprawie Ottmar Hermann (pkt
    22) (ECLI:EU:C:2005:157), TSUE wskazał, że: „Ponieważ sprzedaży jakiegoś towaru zawsze
    towarzyszy świadczenie jakiejś minimalnej usługi (takiej jak wyłożenie towarów na
    stoiskach, wydanie faktury, itd.), jedynie usługi inne niż te, które towarzyszą nieodłącznie
    sprzedaży jakiegoś towaru, mogą być wzięte pod uwagę przy ocenie udziału świadczenia
    usług w odniesieniu do całości złożonej czynności, obejmującej również dostawę jakiegoś
    towaru”.
    Zatem tylko usługi odrębne od usług nierozerwalnie związanych ze sprzedażą towarów
    można brać pod uwagę w celu określenia udziału świadczenia usług w świadczeniu
    złożonym, obejmującym również dostawę towarów.
    W wyroku z dnia 2 maja 1996 r., nr C-231/94 w sprawie Faaborg-Gelting Linien (ECLI:EU:C:
    1996:184) w pkt 14 TSUE orzekł, że działalność restauracyjną charakteryzuje szereg
    elementów i czynności, wśród których dostawa żywności jest tylko jedną ze składowych i
    gdzie zdecydowanie przeważają usługi. Świadczenie takie należy zatem uznać za
    świadczenie usług, o którym mowa w art. 6 ust. 1 szóstej dyrektywy. Odwrotnie jest
    natomiast, gdy transakcja dotyczy artykułów żywnościowych na wynos i nie wiąże się ze
    świadczeniem usług służących organizacji konsumpcji na miejscu w odpowiednich
    warunkach. Stąd w odniesieniu do działalności restauracyjnej prowadzonej na promie
    TSUE podkreślił, że sprzedaż gotowych artykułów żywnościowych i napojów do spożycia
    na miejscu jest wynikiem świadczenia szeregu usług, od przygotowania posiłku do jego
    podania, i że wiąże się z zapewnieniem klientom infrastruktury obejmującej salę jadalną z
    pomieszczeniami przyległymi (szatnia itd.) oraz meble i nakrycia. W niektórych
    przypadkach osoby fizyczne, które zawodowo realizują świadczenia wchodzące w skład
    działalności restauracyjnej, nakrywają do stołu, służą poradą klientom i udzielają im
    wyjaśnień w przedmiocie oferowanych artykułów żywnościowych i napojów, podają te
    produkty do stołu i wreszcie sprzątają stoły po konsumpcji (pkt 13 tego wyroku).
    Zgodnie z art. 6 ust. 1 rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 282/2011 z dnia 15
    marca 2011 r. ustanawiającego środki wykonawcze do dyrektywy 2006/112/WE w sprawie
    wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. Urz. UE L 77 z 23.3.2011, str. 1, z
    późn. zm.) – usługi restauracyjne i cateringowe oznaczają usługi polegające na
    dostarczaniu gotowej lub niegotowej żywności lub napojów albo żywności i napojów,
    przeznaczonych do spożycia przez ludzi, wraz z odpowiednimi usługami wspomagającymi
    pozwalającymi na ich natychmiastowe spożycie. Dostarczanie żywności lub napojów lub
    żywności i napojów stanowi jedynie element większej całości, w której muszą przeważać

    usługi. Usługi restauracyjne polegają na świadczeniu takich usług w lokalu należącym do
    usługodawcy, podczas gdy usługi cateringowe polegają na świadczeniu takich usług poza
    lokalem usługodawcy.
    Natomiast w wyroku z dnia 22 kwietnia 2021 r. w sprawie C-703/19 (ECLI:EU:C:2021:377)
    TSUE wyjaśnił jak w świetle dyrektywy oraz rozporządzenia wykonawczego 282/11 należy
    właściwie rozumieć pojęcia „usługa restauracyjna i cateringowa” czy też dostawa
    „towarów spożywczych”. Istotą tego wyroku jest wyjaśnienie, że tzw. infrastruktura
    materialna (stoliki, krzesła, sztućce, toaleta) i ludzka (obsługa kelnerska, barmańska)
    dostępna w lokalach gastronomicznych ma znaczenie dla ustalenia czy mamy do czynienia
    z towarem, czy z usługą. Jednak kwestia ta nie jest decydująca z punktu widzenia
    określenia stawki podatku VAT, której wysokość jest rezultatem podporządkowania
    świadczenia do odpowiedniej pozycji właściwej klasyfikacji.
    Zatem ustalenie, czy świadczenie należy zakwalifikować jako dostawę towarów, czy jako
    świadczenie usług, wymaga wzięcia pod uwagę wszelkich okoliczności, w jakich następuje
    transakcja, w celu określenia jej elementów charakterystycznych i dominujących. Element
    dominujący określa się z punktu widzenia przeciętnego konsumenta oraz z
    uwzględnieniem – w ramach całościowej oceny – wagi jakościowej (a nie tylko ilościowej)
    elementów świadczenia usług w stosunku do elementów dostawy towarów.
    Sprzedaży towaru zawsze towarzyszy minimalny zakres świadczonych usług, takich jak
    umieszczenie towaru na półkach sklepowych czy wystawienie rachunku, w związku z czym
    tylko usługi odrębne od usług nierozerwalnie związanych ze sprzedażą towarów można
    brać pod uwagę w celu określenia udziału świadczenia usług w świadczeniu złożonym,
    obejmującym również dostawę towarów.
    Z kolei działalność restauracyjną charakteryzuje wiele elementów i czynności, wśród
    których dostawa gotowej żywności i napojów przeznaczonych do spożycia przez ludzi jest
    tylko jedną ze składowych i gdzie zdecydowanie przeważają usługi.
    Ustalenie, z jaką kategorią świadczenia gastronomicznego mamy do czynienia, zależy od
    wielu zmiennych. Nie jest nią jedynie wola konsumenta skorzystania z infrastruktury
    lokalu, ale całokształt „otoczenia”, okoliczności towarzyszących danemu świadczeniu.
    Z przedstawionych przez Wnioskodawczynię informacji wynika, że Wnioskodawczyni
    sprzedaje pierogi ruskie. Produkcja ruskich pierogów odbywa się w osobnym lokalu –
    kuchni, w której nie jest prowadzona sprzedaż na miejscu. Następnie pierogi są
    dostarczane do prowadzonych przez Wnioskodawczynię sześciu punktów sprzedaży, tj.
    sklepów. Tam są one sprzedawane bezpośrednio konsumentom, do spożycia na miejscu,
    bez obsługi kelnerskiej. Personel przyjmuje zamówienie klienta przy „ladzie”, nie doradza
    klientom przy zamówieniu oraz nie informuje o oferowanym produkcie. Pierogi nie są

    modyfikowane na życzenie klienta. Pierogi po podgrzaniu podawane są na ladę, na tacy,
    na talerzu jednorazowym. Konsument otrzymuje ponadto jednorazowe sztućce oraz
    serwetki papierowe. W punkcie sprzedaży znajduje się stolik i krzesła, przy którym klienci
    spożywają pierogi. Personel nie sprząta naczyń ze stolika.
    W analizowanym przypadku nie występują zatem usługi charakterystyczne dla działalności
    restauracyjnej, takie jak: zamawianie posiłku przy stoliku u kelnera, nakrywanie do stołu,
    podawanie produktów do stołu czy też sprzątanie po posiłku, które w takiej sytuacji
    miałyby przeważające znaczenie.
    Jednakże należy zauważyć, że sprzedaż ta następuje w wyniku realizacji zamówienia
    klienta, co wymaga wykonania określonych czynności, dzięki którym powstaje gotowy do
    spożycia towar, jaki zostaje finalnie wydany klientowi.
    Mając na uwadze powyższą analizę oraz opis podany przez Wnioskodawczynię należy
    stwierdzić, że – dla celów stosowania podatku od towarów i usług – sprzedaż pierogów
    ruskich klientom w sklepie, do spożycia na miejscu bez obsługi kelnerskiej, będąca
    przedmiotem wniosku, należy uznać za dostawę towaru. Natomiast czynności dodatkowe
    polegające na przygotowaniu pierogów ruskich (podgrzanie), nałożenie na jednorazowy
    talerz oraz ich wydanie razem z papierową serwetką i jednorazowymi sztućcami na tacy,
    na ladę sklepową klientowi, stanowią usługi wspomagające związane z tą dostawą.
    Uzasadnienie klasyfikacji towaru
    W myśl art. 5a ustawy, towary i usługi będące przedmiotem czynności, o których mowa w
    art. 5, wymienione w klasyfikacji w układzie odpowiadającym Nomenklaturze scalonej (CN)
    zgodnej z rozporządzeniem Rady (EWG) nr 2658/87 z dnia 23 lipca 1987 r. w sprawie
    nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej (Dz. Urz. WE
    L 256 z 07.09.1987, str. 1, z późn. zm. – Dz. Urz. UE Polskie wydanie specjalne, rozdz. 2, t.
    2, str. 382, z późn. zm.) lub w klasyfikacjach wydanych na podstawie przepisów o
    statystyce publicznej, są klasyfikowane według Nomenklatury scalonej (CN) lub klasyfikacji
    wydanych na podstawie przepisów o statystyce publicznej, jeżeli dla tych towarów lub
    usług przepisy ustawy lub przepisy wykonawcze wydane na jej podstawie powołują działy,
    pozycje, podpozycje lub kody Nomenklatury scalonej (CN) lub symbole klasyfikacji
    statystycznych.
    Do celów opodatkowania podatkiem od towarów i usług w zakresie świadczonych usług
    należy stosować Polską Klasyfikację Wyrobów i Usług wprowadzoną rozporządzeniem
    Rady Ministrów z dnia 4 września 2015 r. w sprawie Polskiej Klasyfikacji Wyrobów i Usług
    (PKWiU) (Dz. U. z 2015 r., poz. 1676, z późn. zm.).

    Podstawowe cele, konstrukcję i sposób posługiwania się Polską Klasyfikacją Wyrobów i
    Usług oraz jej interpretację wskazują zasady metodyczne Polskiej Klasyfikacji Wyrobów i
    Usług (PKWiU 2015) zawarte w ww. rozporządzeniu.
    Symbole statystyczne i Nomenklatura scalona wykorzystywane w ustawie służą wyłącznie
    stosowaniu odpowiednich przepisów, w tym określeniu właściwej stawki podatku od
    towarów i usług. Nie przesądzają natomiast o tym, czy w świetle przepisów ustawy mamy
    do czynienia z towarem lub też usługą.
    Zgodnie z pkt 1.2 zasad metodycznych, Polska Klasyfikacja Wyrobów i Usług (PKWiU 2015)
    składa się z:
    - niniejszych zasad metodycznych,
    - uwag do poszczególnych sekcji,
    - schematu klasyfikacji.
    Natomiast schemat klasyfikacji – jak wskazano w pkt 1.4 zasad metodycznych – stanowi
    wykaz grupowań i obejmuje:
    - symbole grupowań,
    - nazwy grupowań.
    W sekcji I PKWiU zawarty jest m.in. dział 56 „USŁUGI ZWIĄZANE Z WYŻYWIENIEM”.
    W przypadku towarów spożywczych w pierwszej kolejności należy wykluczyć możliwość
    ich klasyfikacji do działu 56 w PKWiU 2015. Dopiero gdy okaże się, że przedmiot wniosku o
    wydanie WIS nie może być zaklasyfikowany do tego działu, należy przejść do jego
    sklasyfikowania według Nomenklatury scalonej albo PKWiU. Końcowym etapem w
    procesie ustalania stawki podatku dla towaru w ramach WIS jest weryfikacja czy tak
    sklasyfikowany towar mieści się w jednej z pozycji załącznika nr 3 bądź nr 10 do ustawy.
    Tutejszy Organ ponownie wskazuje, że klasyfikacja towaru według Nomenklatury scalonej
    ma miejsce, jeśli sprzedawanym towarom spożywczym nie towarzyszą żadne usługi
    wykonywane przez sprzedającego, przetwarzające ten towar (z wyjątkiem nierozerwalnie
    związanych z dostawą tych towarów, np. wystawienie rachunku, umieszczenie towaru na
    półkach).
    Klasyfikacja świadczenia do grupowania 56 w PKWiU 2015 ma zasadniczo miejsce jeśli:
    · dostawie towarów spożywczych towarzyszą „usługi (czynności) dodatkowe”
      wspomagające, wykonywane przez podatnika, nadające temu towarowi cechy
      umożliwiające natychmiastowe (bezpośrednie) spożycie, które to usługi nie mają
      jednak charakteru przeważającego lecz podporządkowany (tracąc tym samym swą
      odrębność);

    · towary spożywcze są wydawane w ramach usług restauracyjnych i cateringowych, tj.
      dostawie towarów towarzyszy szereg usług (czynności) mających charakter
      przesądzający (w świadczeniu przeważa element usługowy).
    Wspólnym mianownikiem towarów i usług zaliczanych do grupowania 56 w PKWiU 2015
    są zatem elementy usługowe, które mają na celu przygotowanie towaru do
    natychmiastowego (bezpośredniego) spożycia.
    Zgodnie z Wyjaśnieniami do PKWiU 2015 dział 56 „Usługi związane z wyżywieniem”
    obejmuje:
    · usługi związane z zapewnianiem pełnego wyżywienia przeznaczonego do bezpośredniej
      konsumpcji w restauracjach, włączając restauracje samoobsługowe i oferujące posiłki
      „na wynos”, z lub bez miejsc do siedzenia.
    Przy czym nie jest istotny rodzaj obiektu serwującego posiłki, ale fakt, że są one
    przeznaczone do bezpośredniej konsumpcji.
    Natomiast klasa 56.10 „Usługi restauracji i innych placówek gastronomicznych” obejmuje:
    · usługi przygotowywania i podawania posiłków gościom siedzącym przy stołach lub
      gościom dokonującym własnego wyboru potraw z wystawionego menu, bez względu
      na to czy spożywają oni przygotowywane posiłki na miejscu, biorą je na wynos czy są
      im dostarczane w miejsce przez nich wyznaczone.
    Z kolei grupowanie 56.10.19.0 „Pozostałe usługi podawania posiłków” obejmuje:
    · pozostałe usługi związane z podawaniem przygotowywanych posiłków i napojów
      świadczone przez punkty zazwyczaj nieposiadające miejsc do siedzenia ani obsługi
      kelnerskiej, takie jak: bufety, punkty sprzedaży frytek i ryb, kioski z gotową żywnością,
      punkty sprzedaży posiłków na wynos,
    · sprzedaż z automatów żywności przygotowywanej na miejscu,
    · usługi lodziarni i ciastkarni,
    · usługi ruchomych placówek gastronomicznych, przygotowujących żywność i napoje do
      bezpośredniej konsumpcji.
    Mając na uwadze powyższe wskazania klasyfikacyjne, należy podkreślić, że w celu
    zaklasyfikowania środka spożywczego do działu 56 PKWiU 2015 konieczne jest
    zidentyfikowanie takich czynności podatnika, które składają się na przygotowanie i
    podanie oferowanego posiłku do bezpośredniej i natychmiastowej konsumpcji. Swoistym
    aspektem kategorii środków spożywczych klasyfikowanych do działu 56 jest to, że są one
    przygotowane i podane do bezpośredniej i natychmiastowej konsumpcji (co nie oznacza,
    że musi ona nastąpić zaraz na miejscu zakupu).

    W przedmiotowej sprawie, Wnioskodawczyni sprzedaje pierogi ruskie w sklepie, po
    uprzednim podgrzaniu do spożycia na miejscu, bez obsługi kelnerskiej. Wnioskodawczyni
    przyjmuje zamówienie klienta przy „ladzie”. Pierogi są podgrzewane i wydawane klientowi
    na jednorazowym talerzu wraz z jednorazowymi sztućcami i papierową serwetką, na tacy,
    na ladę sklepową.
    Opisanej dostawie pierogów ruskich (towaru spożywczego) – towarzyszą usługi
    wspomagające (nie mające charakteru dominującego) polegające na przyjęciu
    zamówienia, podgrzaniu pierogów ruskich i umieszczeniu ich na jednorazowym talerzu
    wraz z jednorazowymi sztućcami i papierową serwetką, na tacy. Towar jest gotowy do
    spożycia na miejscu przy stoliku w sklepie.
    Jak wskazano powyżej, do właściwej klasyfikacji istotne jest, że tak przygotowany posiłek
    (towar spożywczy) przeznaczony jest do bezpośredniej konsumpcji i klient może go spożyć
    bez jakiegokolwiek dodatkowego przygotowania.
    Wobec powyższego, dostawę wyżej opisanego towaru spożywczego, któremu towarzyszą
    wyłącznie usługi wspomagające jego dostawę, należy uznać za dostawę towaru
    sklasyfikowaną do PKWiU 56 „Usługi związane z wyżywieniem”, przy czym –
    przyporządkowanie danego towaru spożywczego do ww. grupowania PKWiU 56 nie
    zmienia charakteru tego świadczenia jako towaru w świetle ustawy.
    Uzasadnienie zastosowania stawki podatku od towarów i usług
    Jak stanowi art. 41 ust. 1 ustawy, stawka podatku wynosi 22%, z zastrzeżeniem ust. 2-12c,
    art. 83, art. 119 ust. 7, art. 120 ust. 2 i 3, art. 122 i art. 129 ust. 1.
    Zgodnie z art. 41 ust. 2 ustawy, dla towarów i usług wymienionych w załączniku nr 3 do
    ustawy, innych niż klasyfikowane według Polskiej Klasyfikacji Wyrobów i Usług w
    grupowaniu usługi związane z wyżywieniem (PKWiU 56), stawka podatku wynosi 7%, z
    zastrzeżeniem art. 114 ust. 1 i art. 138i ust. 4.
    Natomiast stosownie do art. 146ef ust. 1 pkt 1 ustawy, w okresie od dnia 1 stycznia 2024 r.
    do końca roku, w którym suma wydatków wymienionych w art. 40 ust. 1 pkt 2 ustawy z
    dnia 11 marca 2022 r. o obronie Ojczyzny (Dz. U. z 2024 r., poz. 248, z późn. zm.)
    określonych na ten rok w ustawie budżetowej, w brzmieniu obowiązującym na dzień 31
    lipca tego roku, oraz planie finansowym Funduszu Wsparcia Sił Zbrojnych przedłożonym
    zgodnie z art. 42 ust. 4 ustawy z dnia 11 marca 2022 r. o obronie Ojczyzny albo projekcie
    tego planu przedstawionym do zatwierdzenia Ministrowi Obrony Narodowej zgodnie z art.
    42 ust. 2 i 3 tej ustawy, jeżeli plan ten nie został przedłożony zgodnie z art. 42 ust. 4 tej
    ustawy, po wyłączeniu planowanych przepływów finansowych w ramach tej sumy
    wydatków, jest wyższa niż 3% wartości produktu krajowego brutto określonego zgodnie z
    art. 40 ust. 2 tej ustawy:

    1) stawka podatku, o której mowa w art. 41 ust. 1 i 13, art. 109 ust. 2, art. 110, art. 120 ust.
    3a i art. 138i ust. 4, wynosi 23%;
    2) stawka podatku, o której mowa w art. 41 ust. 2, art. 120 ust. 2 i 3 oraz tytule załącznika
    nr 3 do ustawy, wynosi 8%;
    3) stawka zryczałtowanego zwrotu podatku, o której mowa w art. 115 ust. 2, wynosi 7%;
    4) stawka ryczałtu, o której mowa w art. 114 ust. 1, wynosi 4%.
    Stosownie do art. 41 ust. 12f ustawy, stawkę podatku, o której mowa w ust. 2, stosuje się
    do dostawy towarów i świadczenia usług klasyfikowanych według Polskiej Klasyfikacji
    Wyrobów i Usług w grupowaniu usługi związane z wyżywieniem (PKWiU 56), z
    wyłączeniem sprzedaży w zakresie:
    1) napojów innych niż wymienione w załączniku nr 3 lub załączniku nr 10 do ustawy lub w
      przepisach wykonawczych wydanych na jej podstawie, w tym ich przygotowania i
      podania;
    2) towarów nieprzetworzonych przez podatnika, innych niż wymienione w załączniku nr 3
      lub załączniku nr 10 do ustawy lub w przepisach wykonawczych wydanych na jej
      podstawie;
    3) posiłków, których składnikiem są towary wskazane jako wyłączone z grupowań
      wymienionych w poz. 2 i 11 załącznika nr 10 do ustawy.
    Powyższy przepis wskazuje, że niezależnie od tego, jak dana czynność będzie traktowana
    w świetle przepisów dotyczących podatku od towarów i usług (tj. czy jako dostawa
    towarów, czy jako świadczenie usług), jeżeli będzie sklasyfikowana w dziale 56 PKWiU z
    2015 r. będzie do niej miała zastosowanie stawka tego podatku w wysokości 8% (pod
    warunkiem braku wyłączenia wynikającego z art. 41 ust. 12f ustawy).
    Jak już wcześniej wskazano dostawa towaru – pierogów ruskich – klasyfikowana jest
    według PKWiU 2015 w grupowaniu 56 – Usługi związane z wyżywieniem.
    Rozstrzygając kwestię stawki podatku należy przeanalizować wyłączenia wskazane w art.
    41 ust. 12f ustawy w odniesieniu do towaru, którego dotyczy wniosek.
    Przedmiotowy produkt nie stanowi napoju, a więc wyłączenie wskazane w art. 41 ust. 12f
    pkt 1 ustawy nie ma zastosowania.
    Nie jest to też towar nieprzetworzony, Wnioskodawczyni sama go wytworzyła –
    wyprodukowała z przedstawionych w opisie sprawy składników. Ponadto, w składzie
    produktu nie ma towarów wskazanych jako wyłączone z grupowań wymienionych w poz. 2
    i 11 załącznika nr 10 do ustawy. Zatem, również wyłączenia wskazane w art. 41 ust. 12f w
    pkt 2 i 3 ustawy nie mają zastosowania.

    W okolicznościach opisanych przez Wnioskodawczynię, dostawa towaru – pierogów
    ruskich – jest klasyfikowana do działu PKWiU 56 – „Usługi związane z wyżywieniem”.
    Dostawa ta nie jest objęta wyłączeniami, o których mowa w art. 41 ust. 12f ustawy,
    dlatego też podlega opodatkowaniu stawką podatku w wysokości 8%, na podstawie art. 41
    ust. 2 ustawy z zw. z art. 41 ust. 12f ustawy oraz art. 146ef ust. 1 pkt 2 ustawy.
    Informacje dodatkowe
    Niniejsza WIS jest ważna, jeśli w przedmiotowej sprawie nie ma zastosowania zwolnienie
    podmiotowe lub przedmiotowe od podatku od towarów i usług (art. 42a ustawy). W
    zakresie wyeliminowania lub zastosowania zwolnienia Wnioskodawczyni może zwrócić się
    o interpretację indywidualną do Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej, ul. Warszawska
    5, 43-300 Bielsko-Biała.
    Podmiot, na rzecz którego wydano WIS, może ją stosować wyłącznie do towarów
    tożsamych pod każdym względem z towarem będącym przedmiotem niniejszej decyzji.
    Niniejsza WIS wiąże, z zastrzeżeniem art. 42c ust. 2-2d ustawy, organy podatkowe wobec
    podmiotu, dla którego została wydana, oraz ten podmiot, w odniesieniu do towaru
    będącego jej przedmiotem, który zostanie sprzedany, zaimportowany lub
    wewnątrzwspólnotowo nabyty w okresie ważności WIS (art. 42c ust. 1 pkt 1 ustawy), z
    wyjątkiem następujących przypadków:
    - podmiot ten złożył fałszywe oświadczenie, że w dniu złożenia wniosku o WIS, w zakresie
      przedmiotowym tego wniosku, nie toczy się postępowanie podatkowe, kontrola
      podatkowa ani kontrola celno-skarbowa oraz że w tym zakresie sprawa nie została
      rozstrzygnięta co do jej istoty w decyzji lub postanowieniu organu podatkowego (art.
      42b ust. 3 ustawy),
    - towar, będący przedmiotem niniejszej WIS, stanowi element czynności będących
      przedmiotem decyzji wydanej w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym
      mowa w art. 5 ust. 5 ustawy (art. 42ca ustawy).
    Niniejsza WIS jest ważna przez okres 5 lat licząc od dnia następującego po dniu jej
    doręczenia (art. 42ha ust. 1 ustawy).
    WIS traci ważność przed upływem 5 lat, z dniem:
    1) następującym po dniu doręczenia decyzji o zmianie WIS albo decyzji o uchyleniu WIS,
      albo
    2) wygaśnięcia na podstawie art. 42h ust. 1
    - w zależności od tego, które ze zdarzeń nastąpiło wcześniej (art. 42ha ust. 2 ustawy).

    WIS wygasa z mocy prawa przed upływem powyższego terminu w przypadku zmiany
    przepisów prawa podatkowego w zakresie podatku odnoszących się do towaru będącego
    przedmiotem tej WIS, gdy zmiana tych przepisów spowodowała, że
    - klasyfikacja towaru, lub
    - stawka podatku właściwa dla towaru lub
    - podstawa prawna stawki podatku
    staje się niezgodna z tymi przepisami.
    Wygaśnięcie WIS następuje z dniem wejścia w życie przepisów, z którymi WIS stała się
    niezgodna (art. 42h ust. 1 ustawy).
    Do liczenia terminów okresu ważności WIS stosuje się odpowiednio art. 12 ustawy z dnia
    29 sierpnia 1997 r. — Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2025 r., poz. 111, z późn. zm.),
    zwanej dalej Ordynacją podatkową.
    POUCZENIE
    Od niniejszej decyzji – stosownie do art. 220 § 1 w związku z art. 221 oraz art. 223 § 2
    Ordynacji podatkowej – służy Stronie odwołanie do Dyrektora Krajowej Informacji
    Skarbowej w terminie 14 dni od dnia jej doręczenia.
    Odwołanie zgodnie z art. 42g ust. 4 ustawy, można złożyć wyłączne za pośrednictwem
    systemu teleinformatycznego e-Urząd Skarbowy na stronie https://www.podatki.gov.pl/e-
    urzad-skarbowy/ będąc użytkownikiem konta/wyznaczając użytkownika konta organizacji
    w e-Urzędzie Skarbowym.
    Odwołanie od decyzji organu podatkowego powinno zawierać zarzuty przeciw decyzji,
    określać istotę i zakres żądania będącego przedmiotem odwołania oraz wskazywać
    dowody uzasadniające to żądanie (art. 222 Ordynacji podatkowej).