Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0114-KDIP3-1.4011.527.2025.4.EC
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-09-11
Teza: Skoro u Wnioskodawcy nie wystąpiły żadne okoliczności
przerywające lub zawieszające bieg terminu przedawnienia w
przedmiotowej sprawie, to Wnioskodawcy nie przysługiwało
prawo do dokonania korekty faktury dotyczącej przychodu
wykazanego w 2017 r. z prowadzonej działalności
gospodarczej.
Słowa kluczowe: faktura
korekta-korekta przychodu
zobowiązanie-przedawnienie zobowiązania podatkowego
Zagadnienia: Ordynacja podatkowa-Dział III Zobowiązania podatkowe-
Rozdział 7 Wygaśnięcie zobowiązań podatkowych
Ordynacja podatkowa-Dział III Zobowiązania podatkowe-
Rozdział 8 Przedawnienie-Przedawnienie zobowiązania
podatkowego
Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Źródła przychodów.-Przychody z działalności
gospodarczej.
1

Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Źródła przychodów.-Specyfika źródeł przychodów.-
Pozarolnicza działalność gospodarcza.
Przepisy: [OP][WIS] Ustawa Ordynacja podatkowa-Dział III-Rozdział
7-art. 59-§ 1-pkt 9
[OP][WIS] Ustawa Ordynacja podatkowa-Dział III-Rozdział
8 -art. 70-§ 1
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 2-art. 10-ust. 1-pkt 3
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 2-art. 14-ust. 1

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

6 czerwca 2025 r. wpłynął Pana wniosek z 6 czerwca 2025 r. o wydanie interpretacji
    indywidualnej. Uzupełnił go Pan pismem z 15 lipca 2025 r. (wpływ 15 lipca 2025 r.) - w
    odpowiedzi na wezwanie. Treść wniosku jest następująca:
    Opis stanu faktycznego
    Prowadzi Pan jednoosobową działalność gospodarczą w zakresie serwisu maszyn
    budowlanych i rolniczych. W 2017 roku wykonywał Pan naprawę dla firmy A. z (...).
    Wstępna wycena wyniosła 62 250 zł netto i obejmowała kilkanaście pozycji. W miarę
    postępu prac, po rozebraniu maszyny, okazało się, że cały układ hydrauliczny został
    niemal doszczętnie zniszczony - najprawdopodobniej w wyniku wlania do niego substancji
    żrącej (kwasu). Ponieważ prowadził Pan firmę od niedawna i nie miał Pan jeszcze
    doświadczenia w zabezpieczaniu takich zleceń na piśmie, wszystkie ustalenia co do
    rozszerzenia zakresu prac odbywały się wyłącznie telefonicznie. Zespół Pana firmy przez
    długie tygodnie był całkowicie zaangażowany tylko w tę jedną naprawę - inne zlecenia
    zostały wstrzymane. Koszty, jakie Pan poniósł z własnej kieszeni, sięgnęły około 140 000 zł
    netto. Tyle też wyniosła faktura wystawiona po zakończeniu prac - numer (...)/2017. W
    momencie finalizacji naprawy firma A. odmówiła zapłaty większej kwoty niż wstępnie
    ustalona wycena, twierdząc, że nie ma żadnych pisemnych uzgodnień co do rozszerzenia
    naprawy. Sprawa trafiła do sądu. Po kilku latach postępowania (z licznymi niespójnościami
    w zeznaniach strony przeciwnej), sąd wydał prawomocny wyrok, zgodnie z którym
    kontrahent był zobowiązany zapłacić tylko kwotę z wstępnej wyceny: 62 250 zł netto +
    odsetki. Całą sprawę przegrał Pan wyłącznie z powodu braku pisemnych uzgodnień. W
    efekcie Pana firma niemal zbankrutowała - musiał Pan zaciągnąć kredyt, by zapłacić
    podatek dochodowy i VAT od faktury na kwotę, której nigdy Pan nie otrzymał.
    Korektę faktury wystawił Pan dopiero w czerwcu 2024 r. - po zakończeniu sprawy sądowej
    - na kwotę zgodną z wyrokiem, tj. 62 250 zł netto (korekta nr (...)/2024).
    Uzupełnienie opisu stanu faktycznego
    W grudniu 2017 roku wystawił Pan fakturę nr (...)/2017 na kwotę 140 000 zł netto za
    wykonanie skomplikowanej naprawy maszyny budowlanej dla firmy A. z (...). Była to
    rozbudowana usługa naprawy układu hydraulicznego, przy której koszty rosły w trakcie
    realizacji z powodu ujawniania kolejnych uszkodzeń. Pierwotna ustna wycena opiewała na
    kwotę 62 250 zł netto, jednak w związku z postępem prac i ujawnieniem bardzo
    poważnych uszkodzeń (prawdopodobnie wskutek wlania agresywnego środka do
    instalacji), zakres prac znacznie się rozszerzył, co zostało ustalone z przedstawicielami
    firmy A. telefonicznie.
    Faktura została zakwestionowana przez kontrahenta - odmówił zapłaty pełnej kwoty,
    wskazując na brak pisemnego potwierdzenia rozszerzonego zakresu prac. Sprawa trafiła
    do sądu. Przez ponad 6 lat toczyło się postępowanie cywilne, w wyniku którego

    ostatecznie zapadł prawomocny wyrok sądu, który zasądził na Pana rzecz jedynie kwotę
    62 250 zł netto - zgodną z pierwotną wyceną.
    W związku z tym, w czerwcu 2024 r. wystawił Pan fakturę korygującą nr (...)/2024, która
    zmniejszyła podstawę opodatkowania i kwotę należności do tej zasądzonej przez sąd - tj.
    do 62 250 zł netto.
    Pomniejszenia przychodu dokonał Pan w czerwcu 2024 roku, tj. w miesiącu wystawienia
    faktury korygującej nr (...)/2024.
    Na pytanie czy wystąpiły okoliczności zawieszające lub przerywające bieg terminu
    przedawnienia zobowiązania z tytułu podatku VAT oraz PIT (art. 70 § 2-8 Ordynacji
    podatkowej) wskazał Pan: Tak. Wystąpiły okoliczności przerywające bieg terminu
    przedawnienia - sprawa była objęta postępowaniem cywilnym przed sądem
    powszechnym, którego przedmiotem była kwestionowana należność wynikająca z
    wystawionej faktury. Proces sądowy (łącznie z postępowaniem apelacyjnym) trwał od 2018
    roku do 2024 roku. Zgodnie z art. 70 § 6 pkt 1 Ordynacji podatkowej, bieg terminu
    przedawnienia ulega zawieszeniu w przypadku zawiadomienia o wszczęciu postępowania
    przed sądem powszechnym, jeśli wynik tego postępowania ma znaczenie dla ustalenia
    zobowiązania podatkowego - co ma miejsce w tej sprawie.
    W Pana ocenie nie nastąpiło przedawnienie zobowiązania w zakresie podatku od towarów
    i usług ani podatku dochodowego od osób fizycznych, ponieważ wystąpiła przesłanka
    zawieszenia biegu terminu przedawnienia (wieloletnie postępowanie cywilne), o której
    mowa powyżej - art. 70 § 6 pkt 1 Ordynacji podatkowej. Zatem pięcioletni termin, o
    którym mowa w art. 70 § 1 Ordynacji podatkowej, uległ zawieszeniu i nie upłynął w
    momencie wystawienia faktury korygującej (czerwiec 2024 r.).
    Pytania
    1. Czy w opisanym stanie faktycznym ma Pan prawo wystawić fakturę korygującą do
      faktury pierwotnej z 2017 r., zmniejszającą podstawę opodatkowania VAT w 2024 roku
      na podstawie wyroku sądowego?
    2. Czy może Pan w związku z tą sytuacją skorygować swój przychód w podatku
      dochodowym od osób fizycznych, skoro finalnie nie otrzymał Pan pełnej zapłaty i sąd
      określił ostateczną należną kwotę?
    Przedmiotem niniejszej interpretacji jest odpowiedź na pytanie nr 2 w zakresie podatku
    dochodowego od osób fizycznych. Na pytanie nr 1 w zakresie podatku od towarów i usług
    zostanie wydane odrębne rozstrzygnięcie.
    Pana stanowisko w sprawie
    Uważa Pan, że korekta jest uzasadniona zarówno ekonomicznie, jak i prawnie. Wyrok
    sądu przesądza, że świadczenie wykonane ponad pierwotną wycenę nie miało podstawy
    prawnej, a Pan nie uzyskał zapłaty za znaczną część usługi. Przychód z faktury wystawionej
    w 2017 r. nie został w całości zrealizowany, dlatego nie powinien być przedmiotem
    opodatkowania, zwłaszcza skoro wynik sądu to potwierdza. Korekta wynika nie z Pana
    winy, lecz z rozstrzygnięcia sądowego - sytuacji obiektywnej, która nie mogła być
    przewidziana ani uniknięta.
    Art. 70 Ordynacji podatkowej przewiduje 5-letni termin przedawnienia, ale w świetle
    wykładni celowościowej, wyrok sądu jest zdarzeniem nowym, które powinno umożliwiać
    korektę. Nie można wymagać od przedsiębiorcy zapłaty podatku od fikcyjnego przychodu,
    którego nigdy realnie nie uzyskał. W innym przypadku system podatkowy prowadzi do
    rażącej niesprawiedliwości: duży kontrahent wykorzystał brak doświadczenia młodego
    przedsiębiorcy, nie zapłacił realnych kosztów, a przedsiębiorca poniósł stratę i jeszcze ma
    zapłacić podatek od czegoś, czego nigdy nie otrzymał. W tej sprawie nie chodzi wyłącznie o

    suche przepisy, lecz o realne życie i zabójcze skutki takiego systemu dla przedsiębiorców.
    Przedsiębiorca, który i tak poniósł stratę, nie powinien być dodatkowo karany przez
    aparat podatkowy - tym bardziej, że działał w dobrej wierze, wykonując usługę rzetelnie i
    profesjonalnie.
    W uzupełnieniu wniosku doprecyzował Pan swoje stanowisko.
    W wyniku uzupełnienia i doprecyzowania opisu stanu faktycznego podtrzymuje Pan swoje
    pierwotne stanowisko, że w przedstawionej sprawie przysługuje Panu prawo do
    wystawienia faktury korygującej oraz do pomniejszenia podstawy opodatkowania VAT
    oraz przychodu w podatku dochodowym od osób fizycznych w 2024 roku, tj. w miesiącu
    wystawienia faktury korygującej po rozstrzygnięciu sprawy wyrokiem sądu.
    Zgodnie z art. 29a ust. 13 ustawy o VAT oraz art. 14 ust. 1m ustawy o PIT (w aktualnym
    brzmieniu), w przypadku prawomocnego wyroku sądowego zmieniającego wysokość
    należności, podatnik ma prawo skorygować podstawę opodatkowania i wykazać korektę
    w okresie, w którym zaistniała przyczyna korekty - w tym przypadku w czerwcu 2024 r., tj.
    w miesiącu wystawienia faktury korygującej.
    Dodatkowo, mając na względzie brzmienie art. 70 § 6 pkt 1 Ordynacji podatkowej, uważa
    Pan, że termin przedawnienia zobowiązania podatkowego uległ zawieszeniu na czas
    trwania postępowania cywilnego, które trwało aż do 2024 roku. Wobec tego,
    pomniejszenie przychodu i VAT-u nie następuje po przedawnieniu, lecz w terminie nadal
    otwartym z punktu widzenia przepisów podatkowych.
    Chciałby Pan również zwrócić uwagę, że sytuacja, w której musiałby Pan zapłacić podatek
    od kwoty, której nigdy faktycznie nie otrzymał, jest nie tylko niesprawiedliwa, ale i
    niszcząca dla małych przedsiębiorców. W wyniku tej sprawy Pana firma była bliska
    bankructwa - zmuszony był Pan zaciągnąć kredyt, aby zapłacić zaległe podatki od wartości
    usług, których druga strona finalnie nie opłaciła. Jednocześnie ta druga firma przez kilka
    lat najprawdopodobniej korzystała z kosztów podatkowych wynikających z pełnej kwoty
    pierwotnej faktury, co pogłębia poczucie nierówności.
    Obowiązek zapłaty podatku od nieuzyskanych dochodów i niezrealizowanego obrotu to w
    praktyce sankcja, a nie podatek. Taka interpretacja przepisów prowadzi do
    ekonomicznego wyniszczania uczciwych, często początkujących przedsiębiorców, których
    jedynym błędem było to, że nie dysponowali odpowiednim zapleczem prawnym lub nie
    mieli na piśmie tego, co ustalono ustnie. Prosi Pan zatem o interpretację, która będzie nie
    tylko zgodna z przepisami, ale również uwzględni realia prowadzenia działalności
    gospodarczej i społeczną funkcję prawa podatkowego.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawił Pan we wniosku jest nieprawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób
    fizycznych (t.j. Dz. U. z 2025 r. poz. 163):
      Opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z
      wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od
      których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.
    W myśl art. 10 ust. 1 pkt 3 ww. ustawy źródłem przychodu jest pozarolnicza działalność
    gospodarcza.
    Zgodnie z art. 5a pkt 6 ustawy o podatku dochodowy od osób fizycznych:
      Ilekroć w ustawie jest mowa o działalności gospodarczej albo pozarolniczej
      działalności gospodarczej oznacza to działalność zarobkową:
      a) wytwórczą, budowlaną, handlową, usługową,

      b) polegającą na poszukiwaniu, rozpoznawaniu i wydobywaniu kopalin ze złóż,
      c) polegającą na wykorzystywaniu rzeczy oraz wartości niematerialnych i prawnych
      - prowadzoną we własnym imieniu bez względu na jej rezultat, w sposób
      zorganizowany i ciągły, z której uzyskane przychody nie są zaliczane do innych
      przychodów ze źródeł wymienionych w art. 10 ust. 1 pkt 1, 2 i 4-9;
    Z powyższego wynika, że co do zasady, wszelkie przysporzenia majątkowe uzyskane w
    związku z prowadzoną działalnością gospodarczą, stanowią przychód z tej działalności,
    chyba że ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych zalicza określony przychód
    do innego źródła niż pozarolnicza działalność gospodarcza.
    W świetle art. 14 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Za przychód z działalności, o której mowa w art. 10 ust. 1 pkt 3, uważa się kwoty
      należne, choćby nie zostały faktycznie otrzymane, po wyłączeniu wartości
      zwróconych towarów, udzielonych bonifikat i skont. U podatników dokonujących
      sprzedaży towarów i usług opodatkowanych podatkiem od towarów i usług za
      przychód z tej sprzedaży uważa się przychód pomniejszony o należny podatek od
      towarów i usług.
    W myśl art. 14 ust. 1c ww. ustawy:
      Za datę powstania przychodu, o którym mowa w ust. 1, uważa się, z zastrzeżeniem
      ust. 1e, 1h-1j i 1n-1p, dzień wydania rzeczy, zbycia prawa majątkowego lub
      wykonania usługi, albo częściowego wykonania usługi, nie później niż dzień:
      1) wystawienia faktury albo
      2) uregulowania należności.
    Zgodnie z art. 14 ust. 1m ustawy o podatku dochodowy od osób fizycznych:
      Jeżeli korekta przychodu nie jest spowodowana błędem rachunkowym lub inną
      oczywistą omyłką, korekty dokonuje się poprzez zmniejszenie lub zwiększenie
      przychodów osiągniętych w okresie rozliczeniowym, w którym została wystawiona
      faktura korygująca lub, w przypadku braku faktury, inny dokument potwierdzający
      przyczyny korekty.
    Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych nie definiuje pojęć „błędu
    rachunkowego” i „oczywistej omyłki”. Pojęcia te zatem należy rozumieć zgodnie z ich
    znaczeniem potocznym. Zatem - za „błąd rachunkowy” należy uznać sytuację, gdy
    przychód lub koszt został niewłaściwie ujęty ze względu na błąd w toku wykonywania
    obliczeń; może to dotyczyć zarówno okoliczności leżących po stronie wystawcy faktury czy
    innego dokumentu księgowego (np. błędne podanie na fakturze cen lub wartości
    towarów), jak i po stronie odbiorcy takiego dokumentu (np. wprowadzenie do ksiąg
    rachunkowych nieprawidłowej cyfry, zastosowanie wadliwego kursu waluty obcej przy
    przeliczaniu wartości kosztu na złote etc.).
    Zgodnie ze Słownikiem Języka Polskiego PWN (wersja internetowa www.sjp.pwn.pl) przez
    „omyłkę” należy rozumieć „spostrzeżenie, sąd niezgodny z rzeczywistością, niewłaściwe
    postępowanie, posunięcie”. W konsekwencji za „inną oczywistą omyłkę” należy uznać inny
    oczywisty błąd, który nie jest jednocześnie błędem rachunkowym. Takim błędem będzie
    np. ujęcie w kosztach podatkowych faktury wystawionej na podmiot inny niż faktyczny
    nabywca towaru. „Omyłka” wiązać się również będzie z błędem polegającym albo na
    nieprawidłowym wystawieniu albo nieprawidłowym ujęciu dowodu księgowego.
    Okoliczność taka musi mieć zatem charakter „pierwotny”. Co więcej, „omyłka” musi być
    „oczywista”. Oznacza to, że w przypadku jakichkolwiek wątpliwości co do charakteru
    przyczyn korekty, korekta dokonywana winna być w okresie otrzymania faktury
    korygującej (bądź innego dokumentu potwierdzającego stosowną korektę). Tylko w
    przypadku jednoznacznego stwierdzenia, że nieprawidłowe ujęcie przychodu czy kosztu

    było bezpośrednim wynikiem błędu rachunkowego lub oczywistej omyłki, korekta
    przychodu czy kosztu winna być uwzględniana „wstecznie”, tj. w okresie, w którym
    przychód lub koszt taki został pierwotnie ujęty przez podatnika.
    Stosownie do treści art. 14 ust. 1o ust. 1 tej ustawy:
      Przepisów ust. 1m i 1n nie stosuje się do korekty dotyczącej przychodu związanego z
      zobowiązaniem podatkowym, które uległo przedawnieniu.
    Zatem moment ujęcia faktury korygującej, po stronie przychodów, powinien być
    uzależniony od okoliczności, jakich dotyczy ta faktura. Jeżeli pierwotnie sporządzona
    faktura błędnie dokumentowała stan faktyczny, a więc korekta jest wynikiem błędu
    (zawierała pomyłki np. w ilości, cenie lub kwocie podatku VAT), wówczas korekta powinna
    być przyporządkowana wstecznie do okresu, którego dotyczy, czyli do daty wystąpienia
    przychodu należnego, wynikającego z faktury pierwotnej. Natomiast w przypadku, gdy
    faktura pierwotna prawidłowo dokumentowała zdarzenie gospodarcze, które miało
    miejsce w dacie jej wystawienia (stan faktyczny), a faktura korygująca została wystawiona z
    powodu późniejszych zdarzeń, a więc okoliczności mających wpływ na zmianę
    przychodów powstałych już po wystawieniu faktury pierwotnej, to fakturę korygującą
    należy rozliczyć na bieżąco, z datą jej wystawienia.
    Z opisu sprawy wynika, że prowadzi Pan jednoosobową działalność gospodarczą w
    zakresie serwisu maszyn budowlanych i rolniczych. W 2017 roku wykonywał Pan naprawę
    dla firmy A. Wstępna wycena wyniosła 62.250 zł netto i obejmowała kilkanaście pozycji. W
    miarę postępu prac, po rozebraniu maszyny, okazało się, że cały układ hydrauliczny został
    niemal doszczętnie zniszczony - najprawdopodobniej w wyniku wlania do niego substancji
    żrącej (kwasu).
    Ponieważ prowadził Pan firmę od niedawna i nie miał jeszcze doświadczenia w
    zabezpieczaniu takich zleceń na piśmie, wszystkie ustalenia co do rozszerzenia zakresu
    prac odbywały się wyłącznie telefonicznie. Zespół Pana firmy przez długie tygodnie był
    całkowicie zaangażowany tylko w tę jedną naprawę - inne zlecenia zostały wstrzymane.
    Koszty, jakie Pan poniósł z własnej kieszeni, sięgnęły około 140.000 zł netto. Tyle też
    wyniosła faktura wystawiona po zakończeniu prac - numer (...)/2017. W momencie
    finalizacji naprawy firma A. odmówiła zapłaty większej kwoty niż wstępnie ustalona
    wycena, twierdząc, że nie ma żadnych pisemnych uzgodnień co do rozszerzenia naprawy.
    Sprawa trafiła do sądu. Po kilku latach postępowania (z licznymi niespójnościami w
    zeznaniach strony przeciwnej), sąd wydał prawomocny wyrok, zgodnie z którym
    kontrahent był zobowiązany zapłacić tylko kwotę z wstępnej wyceny: 62.250 zł netto +
    odsetki. Całą sprawę przegrał Pan wyłącznie z powodu braku pisemnych uzgodnień. W
    efekcie Pana firma niemal zbankrutowała - musiał Pan zaciągnąć kredyt, by zapłacić
    podatek dochodowy i VAT od faktury na kwotę, której nigdy nie otrzymał. Korektę faktury
    wystawił Pan dopiero w czerwcu 2024 r. - po zakończeniu sprawy sądowej - na kwotę
    zgodną z wyrokiem, tj. 62.250 zł netto (korekta nr (...)/2024).
    Faktura została zakwestionowana przez kontrahenta - odmówił zapłaty pełnej kwoty,
    wskazując na brak pisemnego potwierdzenia rozszerzonego zakresu prac. Sprawa trafiła
    do sądu. Przez ponad 6 lat toczyło się postępowanie cywilne, w wyniku którego
    ostatecznie zapadł prawomocny wyrok sądu, który zasądził na Pana rzecz jedynie kwotę
    62.250 zł netto - zgodną z pierwotną wyceną. Pomniejszenia przychodu dokonał Pan w
    czerwcu 2024 roku, tj. w miesiącu wystawienia faktury korygującej.
    Pana zdaniem wystąpiły okoliczności przerywające bieg terminu przedawnienia - sprawa
    była objęta postępowaniem cywilnym przed sądem powszechnym, którego przedmiotem
    była kwestionowana należność wynikająca z wystawionej faktury. Proces sądowy (łącznie z
    postępowaniem apelacyjnym) trwał od 2018 roku do 2024 roku. Zgodnie z art. 70 § 6 pkt 1
    Ordynacji podatkowej, bieg terminu przedawnienia ulega zawieszeniu w przypadku

    zawiadomienia o wszczęciu postępowania przed sądem powszechnym, jeśli wynik tego
    postępowania ma znaczenie dla ustalenia zobowiązania podatkowego - co ma miejsce w
    tej sprawie.
    W Pana ocenie nie nastąpiło przedawnienie zobowiązania w zakresie podatku
    dochodowego od osób fizycznych, ponieważ wystąpiła przesłanka zawieszenia biegu
    terminu przedawnienia (wieloletnie postępowanie cywilne), o której mowa powyżej - art.
    70 § 6 pkt 1 Ordynacji podatkowej. Zatem pięcioletni termin, o którym mowa w art. 70 § 1
    Ordynacji podatkowej, uległ zawieszeniu i nie upłynął w momencie wystawienia faktury
    korygującej (czerwiec 2024 r.).
    Pana wątpliwości dotyczą tego, czy może Pan w związku z tą sytuacją skorygować swój
    przychód w podatku dochodowym od osób fizycznych, skoro finalnie nie otrzymał Pan
    pełnej zapłaty i sąd określił ostateczną należną kwotę.
    W zaistniałej sytuacji należy przeanalizować regulacje prawne dotyczące instytucji
    przedawnienia.
    Zgodnie z art. 21 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t. j. Dz.
    U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.), zwanej dalej „Ordynacją podatkową”:
      Zobowiązanie podatkowe powstaje z dniem zaistnienia zdarzenia, z którym ustawa
      podatkowa wiąże powstanie takiego zobowiązania.
    W myśl art. 59 § 1 pkt 9 Ordynacji podatkowej:
      Zobowiązanie podatkowe wygasa w całości lub w części wskutek przedawnienia.
    Jak stanowi art. 70 § 1 ustawy Ordynacja podatkowa:
      Zobowiązanie podatkowe przedawnia się z upływem 5 lat, licząc od końca roku
      kalendarzowego, w którym upłynął termin płatności podatku.
    Termin przedawnienia zobowiązania podatkowego zaczyna biec od końca roku
    kalendarzowego, w którym upłynął termin płatności, czyli z pierwszym dniem następnego
    roku, a kończy się z upływem 5 lat. Zatem termin początkowy i końcowy przedawnienia
    podatkowego wyznacza termin płatności tegoż zobowiązania (z zastrzeżeniem instytucji
    zawieszenia i przerwania biegu przedawnienia, które wpływają na końcowy termin
    przedawnienia).
    Istotą przedawnienia jest bowiem to, że wskutek upływu określonego czasu zobowiązanie
    podatkowe wygasa z mocy prawa (przestaje istnieć stosunek zobowiązaniowy pomiędzy
    wierzycielem publicznoprawnym a podatnikiem).
    Instytucja przedawnienia ma to do siebie, że w odniesieniu do okresu, który uległ
    przedawnieniu nie mogą być dokonywane żadne czynności ani zwiększające zobowiązanie
    podatkowe, ani zmniejszające zobowiązanie podatkowe. Podatnik nie jest również
    zobowiązany do posiadania dokumentów oraz ewidencji prowadzonych dla celów
    rozliczania podatku za okresy, które uległy przedawnieniu.
    Z chwilą upływu terminu przedawnienia nie jest możliwa ani modyfikacja już dokonanego
    rozliczenia podatkowego przez podatnika, ani też kontrola (weryfikacja) jego
    prawidłowości przez organ podatkowy. Nie ma też możliwości skorygowania przychodów
    podatkowych, za okres podatkowy, w stosunku do którego w podatku dochodowym od
    osób fizycznych nastąpiło przedawnienie zobowiązania podatkowego.
    W myśl art. 70 § 6 ustawy Ordynacja podatkowa:
      Bieg terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego nie rozpoczyna się, a
      rozpoczęty ulega zawieszeniu, z dniem:

        1) wszczęcia postępowania w sprawie o przestępstwo skarbowe lub wykroczenie
          skarbowe, o którym podatnik został zawiadomiony, jeżeli podejrzenie
          popełnienia przestępstwa lub wykroczenia wiąże się z niewykonaniem tego
          zobowiązania;
        2) wniesienia skargi do sądu administracyjnego na decyzję dotyczącą tego
          zobowiązania;
        3) wniesienia żądania ustalenia przez sąd powszechny istnienia lub nieistnienia
          stosunku prawnego lub prawa;
        4) doręczenia postanowienia o przyjęciu zabezpieczenia, o którym mowa w art.
          33d § 2, lub doręczenia zarządzenia zabezpieczenia w trybie przepisów o
          postępowaniu egzekucyjnym w administracji;
        5) doręczenia zawiadomienia o przystąpieniu do zabezpieczenia w przypadkach
          określonych w art. 32a § 3 i art. 35 § 2 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o
          postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2022 r. poz. 479, ze zm.),
        6) wystąpienia przez Szefa Krajowej Administracji Skarbowej, na wniosek strony, o
          którym mowa w art. 119h § 2, o opinię Rady do Spraw Przeciwdziałania
          Unikaniu Opodatkowania, zwanej dalej „Radą”, co do zasadności zastosowania
          art. 119a lub środków ograniczających umowne korzyści.
    Zgodnie z art. 70 § 7 Ordynacjo podatkowej:
      Bieg terminu przedawnienia rozpoczyna się, a po zawieszeniu biegnie dalej, od dnia
      następującego po dniu:
        1) prawomocnego zakończenia postępowania w sprawie o przestępstwo skarbowe
          lub wykroczenie skarbowe;
        2) doręczenia organowi podatkowemu odpisu orzeczenia sądu administracyjnego,
          ze stwierdzeniem jego prawomocności;
        3) uprawomocnienia się orzeczenia sądu powszechnego w sprawie ustalenia
          istnienia lub nieistnienia stosunku prawnego lub prawa;
        4) wygaśnięcia decyzji o zabezpieczeniu;
        5) zakończenia postępowania zabezpieczającego w trybie przepisów o
          postępowaniu egzekucyjnym w administracji,
        6) doręczenia stronie opinii Rady wydanej po wystąpieniu przez Szefa Krajowej
          Administracji Skarbowej, na wniosek strony, o którym mowa w art. 119h § 2, co
          do zasadności zastosowania art. 119a lub środków ograniczających umowne
          korzyści, lub po dniu upływu terminu na wydanie tej opinii.
    Z opisu sprawy wynika, że w sprawie toczył się spór sądowy pomiędzy Panem a
    kontrahentem, co do wysokości kwoty należnej za wyświadczoną przez Pana na rzecz
    kontrahenta usługę. Po kilku latach postępowania, sąd wydał prawomocny wyrok, zgodnie
    z którym kontrahent był zobowiązany zapłacić tylko kwotę z wstępnej wyceny: 62.250 zł
    netto + odsetki.
    Uważa Pan, że z uwagi na toczący się spór z kontrahentem nastąpiło zawieszenie terminu
    przedawnienia Pana zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób
    fizycznych, wobec Skarbu Państwa.
    W tym miejscu należy ustalić czy w niniejszej sprawie zachodzą okoliczności powodujące
    przerwanie lub zawieszenie biegu terminu przedawnienia zgodnie z art. 70 § 6 pkt 3
    ustawy Ordynacja podatkowa.
    W niniejszej sprawie istotną kwestią jest sprawa wystąpienia z powództwem do sądu - kto
    wystąpił z pozwem, aby ustalić czy strona czy organ podatkowy prowadzący konkretne

    postępowanie podatkowe, a także co było przedmiotem tego powództwa. Ma to istotne
    znaczenie dla zastosowania bądź nie art. 70 § 6 pkt 3 Ordynacji podatkowej.
    Jak już wyżej wskazano, zgodnie z art. 70 § 6 pkt 3 Ordynacji podatkowej, bieg terminu
    przedawnienia zobowiązania podatkowego nie rozpoczyna się, a rozpoczęty ulega
    zawieszeniu z dniem wniesienia żądania ustalenia przez sąd powszechny istnienia lub
    nieistnienia stosunku prawnego lub prawa.
    Regulacja ta jest skorelowana z treścią art. 199a § 3 Ordynacji podatkowej.
    Zgodnie z tym przepisem:
      Jeżeli z dowodów zgromadzonych w toku postępowania, w szczególności zeznań
      strony, chyba że strona odmawia składania zeznań, wynikają wątpliwości co do
      istnienia lub nieistnienia stosunku prawnego lub prawa, z którym związane są skutki
      podatkowe, organ podatkowy występuje do sadu powszechnego o ustalenie
      istnienia lub nieistnienia tego stosunku prawnego lub prawa.
                1 W myśl art. 189 i 189ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. Kodeks postępowania cywilnego
    (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1568 ze zm.):
      Powód może żądać ustalenia przez sąd istnienia lub nieistnienia stosunku prawnego
      lub prawa, gdy ma w tym interes prawny.
      Uprawnienie, o którym mowa w art. 189, przysługuje również, w toku prowadzonego
      postępowania, organowi podatkowemu, jeżeli ustalenie istnienia lub nieistnienia
      stosunku prawnego lub prawa jest niezbędne dla oceny skutków podatkowych.
    Wprowadzenie przewidzianej w art. 70 § 6 pkt 3 Ordynacji przesłanki zawieszenia biegu
    terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego podyktowane było tym, by w sytuacji
    stwierdzenia przez organ w oparciu o zgromadzony w sprawie materiał dowodowy
    istotnych wątpliwości co do istnienia lub nieistnienia stosunku prawnego lub prawa,
    uzasadniających wystąpienie w trybie art. 199a do sądu cywilnego o ich rozstrzygnięcie,
    organ ten miał szansę uwzględnić wynik tego postępowania w wydanym rozstrzygnięciu.
    W przeciwnym razie występowanie do sądu cywilnego o rozstrzygnięcie istotnych
    wątpliwości, co do okoliczności mających wpływ na kształt zobowiązania podatkowego
    byłoby pozbawione sensu, z uwagi na brak możliwości zastosowania się do uzyskanego w
    tym postępowaniu orzeczenia sądu.
    W orzecznictwie sądów administracyjnych stwierdza się, że do skutecznego zawieszenia
    biegu terminu przedawnienia na podstawie art. 70 § 6 pkt 3 O.p. dochodzi tylko w sytuacji,
    gdy organ prowadzący postępowanie podatkowe sam zwróci się do właściwego sądu
    powszechnego, w trybie przewidzianym w art. 199a O.p., o ustalenie istnienia stosunku
    prawnego lub prawa (por. wyrok NSA z 16 lutego 2017r., sygn. akt II FSK 3030/16).
    NSA w ww. wyroku stwierdził, że:
      „Z zagadnieniem wstępnym mamy do czynienia w przypadku wystąpienia do sądu z
      powództwem w celu rozstrzygnięcia kwestii istnienia lub nieistnienia stosunku
      prawnego lub prawa na podstawie art. 199a § 3 O.p. Pomimo, że jest to instytucja
      związana z postępowaniem dowodowym i ustaleniem stanu faktycznego w
      postępowaniu podatkowym, to orzeczenie o istnieniu bądź nieistnieniu stosunku
      prawnego lub prawa spełnia przesłanki zagadnienia wstępnego. Należy podkreślić,
      że przepis art. 199a § 3 O.p. przyznaje organowi podatkowemu kompetencję do
      wystąpienia do sądu powszechnego o ustalenie istnienia lub nieistnienia tego
      stosunku prawnego lub prawa - w przypadku ziszczenia się sytuacji określonych w
      tym przepisie.
    Przenosząc powyższe rozważania na przedstawione przez Pana okoliczności należy
    zauważyć, że z powództwem cywilnym w niniejszej sprawie to jedna ze stron zawartej
    umowy o świadczenie usług wystąpiła do sądu powszechnego, a nie organ podatkowy w
    trybie art. 199a Ordynacji podatkowej. W takiej sytuacji, nie ma podstaw do przyjęcia, że

    wystąpienie do sądu z powództwem na podstawie art. 189¹ Kodeksu postępowania
    cywilnego skutkuje zawieszeniem biegu terminu przedawnienia zobowiązania
    podatkowego z dniem wniesienia żądania ustalenia przez sąd powszechny wysokości
    zobowiązania z tytułu świadczenia usług, spełnia kryteria z art. 70 § 6 pkt 3 O.p.
    Konkludując, nie ma podstaw do stwierdzenia, że w sprawie niniejszej, doszło do
    zawieszenia biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego, ponieważ to nie
    organ podatkowy wystąpił z powództwem do sądu powszechnego.
    Mając na uwadze przedstawiony stan faktyczny i prawny sprawy należy zauważyć, że w
    opisanej sprawie nie zachodzą przesłanki, o których mowa w art. 70 § 6 pkt 3 ustawy
    Ordynacja podatkowa. Oznacza to, że nie nastąpiło zawieszenie biegu terminu
    przedawnienia Pana prawa, do dokonania korekty przychodu. W przedstawionej sytuacji
    Kontrahent nie zgodził się z kwotą otrzymanej faktury uznając ją jako niezgodną z zawartą
    umową i zakresem wykonanych przez Pana prac. Jak wskazano wyżej do skutecznego
    zawieszenia biegu terminu przedawnienia na podstawie art. 70 § 6 pkt 3 Ordynacji
    podatkowej dochodzi tylko w sytuacji, gdy organ prowadzący postępowanie podatkowe
    sam zwróci się do właściwego sądu powszechnego, w trybie przewidzianym w art. 199a
    Ordynacja podatkowa, o ustalenie istnienia stosunku prawnego lub prawa. W opisanej
    sprawie do sądu zwrócił się jeden z kontrahentów, a nie organ prowadzący postępowanie
    podatkowe, więc wskazany przepis nie znajduje zastosowania.
    Instytucja przedawnienia ma to do siebie, że w odniesieniu do okresu, który uległ
    przedawnieniu nie mogą być dokonywane żadne czynności ani zwiększające zobowiązanie
    podatkowe, ani zmniejszające zobowiązanie podatkowe.
    Skoro jak wskazano wyżej u Pana nie wystąpiły żadne okoliczności przerywające lub
    zawieszające bieg terminu przedawnienia w przedmiotowej sprawie, to nie przysługiwało
    Panu prawo do dokonania korekty faktury dotyczącej przychodu wykazanego w 2017 r. z
    prowadzonej działalności gospodarczej.
    Zatem zobowiązanie podatkowe w podatku dochodowym od osób fizycznych za okres, w
    którym została wystawiona pierwotna faktura uległo już przedawnieniu, zgodnie z art. 70 §
    1 Ordynacji podatkowej, gdyż od końca roku kalendarzowego, w którym upłynął termin
    płatności podatku, do 2024 r. minął już okres 5 lat.
    Zatem nie miał Pan prawa do skorygowania przychodów podatkowych, które uzyskał Pan
    w 2017 roku, ponieważ zobowiązanie podatkowe związane z tym przychodem uległo
    przedawnieniu.
    Pana stanowisko jest nieprawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy zaistniałego stanu faktycznego przedstawionego przez Pana i stanu
    prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
        Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb
        ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2023 r. poz.
        2383 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pana
        sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia
        przyszłego i zastosuje się Pan do interpretacji.
        Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
      z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
        Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pan prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu
    Administracyjnego w (...), ul. (...), (...). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych
    reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami
    administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”). Skargę do Sądu
    wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w
    terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):
        w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
        Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
        w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na
        adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS
        /SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.