Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0115-KDIT3.4011.82.2025.1.MJ
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-03-14
Teza: Skutki podatkowe zbycia nieruchomości otrzymanej w spadku.
Słowa kluczowe: nieruchomości-sprzedaż nieruchomości
spadek
wspólność-wspólność majątkowa
Zagadnienia: Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Zwolnienia przedmiotowe.-Zwolnienia od podatku
dochodowego.-Sprzedaż nieruchomości i praw
majątkowych.
Przepisy: [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 2-art. 10-ust. 1-pkt 8

## Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

łowe
    Szanowna Pani,
    stwierdzam, że Pani stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego stanu
    faktycznego w podatku dochodowym od osób fizycznych w zakresie pytania nr 1 jest
    prawidłowe.

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

29 stycznia 2025 r. wpłynął Pani wniosek z 29 stycznia 2025 r. o wydanie interpretacji
    indywidualnej. Treść wniosku jest następująca:
    Opis stanu faktycznego

    Wnioskodawczyni (...) 2023 r. zawarła umowę przedwstępną sprzedaży zajmowanej przez
    siebie nieruchomości gruntowej, zabudowanej mieszkalnym budynkiem jednorodzinnym,
    położonej w X przy ul. A1 (dalej „Dom”). W wykonaniu tejże umowy Dom został sprzedany
    (...) 2024 r. za cenę 5 300 000 zł.
    Prawo własności Domu Wnioskodawczyni nabyła w ten sposób, że najpierw prawo
    własności całej tej nieruchomości nabyła w drodze umowy zamiany z dnia (...) 1990 r. wraz
    z mężem do majątku wspólnego na zasadach małżeńskiej wspólności majątkowej.
    Poza Domem, do majątku tego wchodziły m.in. inne nieruchomości oraz liczne
    ruchomości ((...) pozycji spisu inwentarza, sporządzonego przez komornika sądowego na
    potrzeby postępowania spadkowego).
    Mąż zmarł (...) 2015 r. Zgodnie z testamentem do dziedziczenia powołane zostały
    wyłącznie dwie wnuczki Wnioskodawczyni (dalej „Wnuczki”). W wyniku śmierci małżonka i
    ustania małżeńskiej wspólności ustawowej Wnioskodawczyni stała się współwłaścicielką
    Domu oraz innych składników majątkowych, składających się wcześniej na wspólny
    majątek małżeński w udziale 1/2, a pozostały udział we własności ww. rzeczy i praw
    majątkowych przypadł po połowie każdej z Wnuczek Wnioskodawczyni. W konsekwencji
    Wnuczki stały się w udziałach po 1/4 współwłaścicielkami Domu i innych składników
    majątkowych, należących uprzednio do ww. majątku małżonków.
    Następnie w dniach (...) 2020 r. i (...) 2020 r. Wnioskodawczyni oraz obie Wnuczki zawarły
    dwie umowy częściowego zniesienia współwłasności, z których pierwsza (w formie
    pisemnej z podpisami poświadczonymi notarialnie) dotyczyła (...) ruchomości, a druga (w
    formie aktu notarialnego) (...) nieruchomości (umowy nie dotyczyły zatem całości masy
    majątkowej, pozostałej po ustaniu wspólności majątkowej małżeńskiej, a tylko wybranych
    jej elementów, tj. Domu, siedmiu niezabudowanych nieruchomości gruntowych, udziału 4
    /144 w garażu podziemnym oraz (...) z (...) ruchomości).
    Zgodnie z pierwszą umową częściowego zniesienia współwłasności (z (...) 2020 r.)
    Wnioskodawczyni stała się wyłączną właścicielką (...) ruchomości o łącznej wartości 300
    500 zł, a Wnuczki właścicielkami (w udziałach po 1/2) (...) innych ruchomości o łącznej
    wartości 80 560 zł. Ponadto zgodnie z treścią tejże umowy:
      Strony dokonują zniesienia współwłasności ruchomości - stosownie do treści ust. 2 -
      bez dopłat i spłat. Z tytułu niniejszej umowy Stronom nie przysługują żadne wzajemne
      roszczenia. Wyrównanie wartości udziałów nastąpi w ramach zniesienia
      współwłasności nieruchomości. Zniesienie współwłasności nieruchomości między tymi
      samymi Stronami nastąpi w drodze odrębnej umowy.
    Zgodnie z drugą umową częściowego zniesienia współwłasności (z (...) 2020 r.)
    Wnioskodawczyni stała się wyłączną właścicielką nieruchomości o łącznej wartości 5 979
    266 zł (w tym Domu o wartości 3 050 240 zł, jednej z nieruchomości gruntowych, udziału 4
    /144 w garażu podziemnym, a poza tym nowej nieruchomości gruntowej, powstałej z
    fizycznego podziału największej nieruchomości gruntowej istniejącej przed zniesieniem
    współwłasności), a Wnuczki właścicielkami (w udziałach po 1/2) wszystkich pozostałych
    nieruchomości o łącznej wartości 8 738 644 zł (tj. pięciu istniejących dotąd
    niezabudowanych nieruchomości gruntowych oraz jednej nowej nieruchomości
    gruntowej, powstałej z fizycznego podziału największej nieruchomości gruntowej
    istniejącej przed zniesieniem współwłasności). Ponadto zgodnie z treścią tejże umowy
    strony:
      – zgodnie postanawiają, że przedmiotowego częściowego zniesienia współwłasności -
      opisanych wyżej w § 2 niniejszej umowy - nieruchomości dokonują bez jakichkolwiek
      spłat i dopłat w związku z zawartą pomiędzy stronami niniejszej umowy dnia 3
      czerwca 2020 roku - opisaną wyżej w § 2 niniejszej umowy - umową częściowego
      zniesienia współwłasności,

      – zgodnie oświadczają, że z tytułu przedmiotowego częściowego zniesienia
      współwłasności - opisanych wyżej w § 2 niniejszej umowy - nieruchomości nie
      zachowują w stosunku do siebie żadnych dalszych roszczeń, w szczególności z tytułu
      dotychczasowego posiadania przedmiotów niniejszej umowy wchodzących w skład ich
      majątku, który objęty był wspólnością ustawową, pobranych zeń wszelkich pożytków i
      poczynionych nań wydatków i nakładów.
    Koszty zawarcia umowy z (...) 2020 r., pobrane przez notariusza, poniosła w 1/2 części
    Wnioskodawczyni, a po 1/4 każda z Wnuczek.
    Innych umów znoszących współwłasność nie zawierano.
    W wyniku ww. umowy z (...) 2020 r. Wnioskodawczyni stała się jedyną właścicielką Domu,
    co umożliwiło jego sprzedaż w 2024 roku w celu przeprowadzenia się Wnioskodawczyni
    do mniejszego mieszkania. Koszty sprzedaży, poniesione przez Wnioskodawczynię,
    ograniczyły się do wynagrodzenia pośrednika w obrocie nieruchomościami.
    Wnioskodawczyni po (...) 2020 r. nie dokonywała udokumentowanych nakładów,
    zwiększających wartość Domu.
    Pytania
      1. Czy w związku ze sprzedażą Domu powstał przychód podlegający opodatkowaniu
      podatkiem dochodowym od osób fizycznych?
      2. Jeśli tak, to w jaki sposób należy obliczyć podstawę opodatkowania, tj. jak ustalić
      wysokość przychodu i kosztów jego uzyskania?
    Pani stanowisko
    Ad 1.
    Zgodnie z art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób
    fizycznych (dalej „u.p.d.o.f.” lub „ustawa”): Opodatkowaniu podatkiem dochodowym
    podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21,
    52, 52a i 52c oraz dochodów, od których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej
    zaniechano poboru podatku.
    Rozważając wystąpienie obowiązku podatkowego w opisanym zdarzeniu przyszłym należy
    dokonać analizy, czy dokonana przez Wnioskodawczynię czynność polegająca na
    sprzedaży Domu będzie stanowiła źródło przychodu w rozumieniu ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych.
    W myśl art. 10 ust. 1 pkt 8 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych jednym ze
    źródeł przychodów jest odpłatne zbycie, z zastrzeżeniem ust. 2:
    a) nieruchomości lub ich części oraz udziału w nieruchomości,
    b) spółdzielczego własnościowego prawa do lokalu mieszkalnego lub użytkowego oraz
      prawa do domu jednorodzinnego w spółdzielni mieszkaniowej,
    c) prawa wieczystego użytkowania gruntów,
    d) innych rzeczy,
    - jeżeli odpłatne zbycie nie następuje w wykonaniu działalności gospodarczej i zostało
    dokonane w przypadku odpłatnego zbycia nieruchomości i praw majątkowych
    określonych w lit. a-c - przed upływem pięciu lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w
    którym nastąpiło nabycie lub wybudowanie, a innych rzeczy - przed upływem pół roku,
    licząc od końca miesiąca, w którym nastąpiło nabycie; w przypadku zamiany okresy te
    odnoszą się do każdej z osób dokonującej zamiany.
    Wobec powyższego, jeżeli odpłatne zbycie nieruchomości i ww. praw majątkowych
    następuje przed upływem 5 lat licząc od końca roku kalendarzowego, w którym nastąpiło
    nabycie i nie zostaje dokonane w wykonywaniu działalności gospodarczej stanowi źródło

    przychodu, o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a-c ustawy o podatku dochodowym
    od osób fizycznych.
    Zatem w przypadku zbycia nieruchomości, jej części lub udziału w nieruchomości oraz
    praw określonych w art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a-c) ustawy, decydujące znaczenie w kwestii
    opodatkowania podatkiem dochodowym od osób fizycznych uzyskanego z tego tytułu
    dochodu ma moment ich nabycia.
    Jednakże, zgodnie z art. 10 ust. 6 ustawy, w przypadku odpłatnego zbycia po ustaniu
    wspólności majątkowej małżeńskiej, nabytych do majątku wspólnego małżonków lub
    wybudowanych w trakcie trwania wspólności majątkowej małżeńskiej nieruchomości lub
    nabytych do majątku wspólnego małżonków praw majątkowych, określonych w ust. 1 pkt
    8 lit. a-c, okres, o którym mowa w tym przepisie, liczy się od końca roku kalendarzowego,
    w którym nastąpiło ich nabycie do majątku wspólnego małżonków lub ich wybudowanie w
    trakcie trwania wspólności majątkowej małżeńskiej.
    Nie ma wątpliwości, że na mocy tego przepisu nie powstanie przychód w zakresie tej
    części ceny sprzedaży, która odpowiadała udziałowi we własności Domu, który należał do
    Wnioskodawczyni w sposób nieprzerwany. Udział ten wynosił 1/2, a zatem niewątpliwie
    przychód nie powstanie w odniesieniu do 1/2 ceny sprzedaży. Wnioskodawczyni była
    bowiem właścicielką najpierw całego Domu, na zasadach wspólności majątkowej
    małżeńskiej (niepodzielnej w trakcie jej trwania), a następnie - po jej ustaniu - pozostała
    właścicielką udziału 1/2 we współwłasności Domu.
    Zdaniem Wnioskodawczyni w opisanym stanie faktycznym przesłanki zastosowania normy
    z art. 10 ust.6 u.p.d.o.f. są jednak spełnione także w odniesieniu do drugiej połowy ceny
    sprzedaży Domu. Należy bowiem zauważyć, że - nawiązując do warunków, będących
    elementem ww. przepisu:
    1. zbycie Domu nastąpi po ustaniu wspólności majątkowej małżeńskiej (w przypadku
      Wnioskodawczyni ustała ona z momentem śmierci małżonka w 2015 r., a zatem
      sprzedaż Domu w 2024 roku nastąpiła później),
    2. Dom został nabyty do majątku wspólnego małżonków.
    Warunki te odpowiadają hipotezie normy wynikającej z art. 10 ust. 6 u.p.d.o.f., a zatem
    zrealizować powinna się także jej dyspozycja. Oznacza to, że sprzedaż Domu nastąpiła już
    po upływie 5-letniego okresu, o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a-c u.p.d.o.f. (do
    małżeńskiej wspólności majątkowej został on nabyty w 1990 roku, a sprzedał nastąpiła 34
    lata później), co skutkuje brakiem powstania przychodu.
    Zdaniem Wnioskodawczyni, zgodnie z regułą wykładni lege non distinguente, skoro z
    przepisu art. 10 ust. 6 ustawy nie wynika, że dotyczy on wyłącznie odpłatnego zbycia
    bezpośrednio po ustaniu wspólności majątkowej małżeńskiej, to nie należy rozróżniać
    (inaczej traktować) sytuacji, gdy zbycie to następuje bezpośrednio po ustaniu wspólności
    majątkowej małżeńskiej, oraz sytuacji, gdy - tak jak w przypadku Wnioskodawczyni -
    najpierw małżonek traci własność nieruchomości (w tym przypadku - udziału 1/2 w prawie
    własności), by później - w drodze odrębnej umowy - odzyskać ją, a następnie sprzedać.
    Naruszenie tej reguły interpretacyjnej byłoby jednocześnie naruszeniem zasady
    określoności prawa podatkowego i wyłączności ustawy w regulacji prawa podatkowego.
    Zasada określoności prawa nakazuje stanowić prawo jasne, precyzyjne, niesprzeczne i
    zrozumiałe, co w szczególności dotyczy prawa podatkowego jako gałęzi prawa o
    stosunkowo wysokim stopniu represyjności. Zasada ta służy jednocześnie realizacji zasady
    wyłącznej kompetencji ustawy w regulacji opodatkowania (zgodnie z art. 217 Konstytucji
    „nakładanie podatków, innych danin publicznych, określanie podmiotów, przedmiotów
    opodatkowania i stawek podatkowych, a także zasad przyznawania ulg i umorzeń oraz
    kategorii podmiotów zwolnionych od podatków następuje w drodze ustawy”). Dyrektywa
    wykładni lege non distinguente zyskuje tym samym oparcie w konstytucji, z zasady
    wyłączności ustawy wynika bowiem zakaz wprowadzania do normy podatkowej

    dodatkowych elementów (w tym stawiania podatnikowi dodatkowych warunków do
    skorzystania z ulgi), jeżeli nie wynikają one wprost z ustawy. Porządek konstytucyjny
    Rzeczypospolitej Polskiej jako demokratycznego państwa prawa sprzeciwia się zatem
    wykładni odmiennej niż proponowana przez Wnioskodawczynię.
    Przy powyższym założeniu przychód ze zbycia Domu nie powstał, a pytanie nr 2 staje się
    bezprzedmiotowe.
    Ewentualnie warto zauważyć, że zgodnie z utrwalonym orzecznictwem organów
    podatkowych i sądów administracyjnych o nabyciu nieruchomości w związku ze
    zniesieniem współwłasności nie ma mowy także wówczas, gdy udział w rzeczy nabytej w
    drodze zniesienia współwłasności nie jest większy niż udział przed tymże zniesieniem. Tak
    m.in. orzekały:
    1. Dyrektor Izby Skarbowej w Katowicach w interpretacji indywidualnej z 27 grudnia 2012
      r., IBPBII/2/415-1355/12/MW,
    2. Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej w interpretacji indywidualnej z 28 września
      2020 r., 0113- KDIPT2-2.4011.614.2020.1 .KK,
    3. Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej w interpretacji indywidualnej z 14 maja 2024
      r., 0114- KDIP3-2.4011.264.2024.2.MT,
    4. Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej w interpretacji indywidualnej z 14 stycznia
      2025 r., 0114- KDIP3-1.4011.792.2024.2.PT,
    5. NSA w wyroku z 8 marca 2023 r., II FSK 1452/22.
    W przedmiotowej sprawie wprawdzie udział Wnioskodawczyni w samym Domu zwiększył
    się w wyniku zawarcia umowy z (...) 2020 r., ale jej udział w ogólnej masie majątkowej,
    podlegającej zniesieniu współwłasności, nie tylko nie zwiększył się, ale nawet zmniejszył.
    Wartość rzeczy otrzymanych przez Wnioskodawczynię w wyniku obu umów zniesienia
    współwłasności (należy je rozpatrywać jako jedną całość ekonomiczną, a to ze względu na
    mały odstęp czasowy oraz wyraźnie zaznaczany w treści obu umów związek pomiędzy
    nimi) wyniosła 6 279 766 zł (w tym 5 979 266 zł nieruchomości oraz 300 500 zł
    ruchomości), podczas gdy udział 1/2 w ogólnej wartości dzielonej masy majątkowej
    wynosił 7 549 485 zł (jest to połowa wartości wszystkich rzeczy podlegających zniesieniu
    współwłasności w drodze umów z (...) i (...) 2020 r.).
    Nawet zatem gdyby uznać, że nabycie udziału we współwłasności rzeczy, która wcześniej
    w całości należała do majątku wspólnego małżeńskiego, co do zasady może być
    traktowane jako jej nabycie na potrzeby stosowania art. 10 ust. 1 pkt 8 ustawy (z czym
    Wnioskodawczyni jednak wcale się nie zgadza), to w tym konkretnym przypadku o nabyciu
    mowy być nie może z uwagi na to, że wartość rzeczach, które przypadły jej w wyniku
    zniesienia współwłasności, nie jest wyższa niż wartość jej udziału w ich współwłasności
    przed jej zniesieniem.
    Ad 2.
    Jednakże z ostrożności Wnioskodawczyni pragnie przeanalizować także skutki podatkowe
    przedstawionego stanu faktycznego przy założeniu odmiennym niż powyższe, a
    mianowicie - kategorycznie podkreślając, że zdaniem Wnioskodawczyni taka wykładnia nie
    jest prawidłowa – że przepis art. 10 ust. 6 u.p.d.o.f. znajdzie zastosowanie tylko w części, w
    wyniku czego 5-letni okres, o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a-c u.p.d.o.f., upłynął
    w odniesieniu do 1/2 udziału we własności nieruchomości (1/2 udziału, którym
    Wnioskodawczyni dysponowała po śmierci małżonka, przynależał bowiem do niej w
    sposób nieprzerwany), ale nie upłynął w odniesieniu do 1/2 udziału we własności, który
    został nabyty w drodze umowy zniesienia współwłasności z (...) 2020 r.
    Stosownie do art. 19 ust. 1 ustawy przychodem z odpłatnego zbycia nieruchomości lub
    praw majątkowych oraz innych rzeczy, o których mowa w art. 10 ust. 1 pkt 8, jest ich
    wartość wyrażona w cenie określonej w umowie, pomniejszona o koszty odpłatnego

    zbycia. Jeżeli jednak cena, bez uzasadnionej przyczyny, znacznie odbiega od wartości
    rynkowej tych rzeczy lub praw, przychód ten określa organ podatkowy w wysokości
    wartości rynkowej. Przepis art. 14 ust. 1 zdanie drugie stosuje się odpowiednio.
    Przychodem ze sprzedaży Domu przy powyższym założeniu byłaby 1/2 ceny określonej w
    umowie, pomniejszona o 1/2 kosztów odpłatnego zbycia (np. wynagrodzenie pośrednika
    w obrocie nieruchomościami, koszty ogłoszeń itp.).
    Ponadto w takiej sytuacji pojawia się pytanie o sposób ustalenia kosztów jego uzyskania i
    tym samym podstawy opodatkowania.
    Określając podstawę opodatkowania należy mieć na uwadze przepisy art. 30e ust. 1 i 2
    ustawy.
    W myśl art. 30e ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych od dochodu z
    odpłatnego zbycia nieruchomości i praw określonych w art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a-c podatek
    dochodowy wynosi 19% podstawy obliczenia podatku.
    Stosownie do art. 30e ust. 2 ww. ustawy podstawą obliczenia podatku, o której mowa w
    ust. 1, jest dochód stanowiący różnicę pomiędzy przychodem z odpłatnego zbycia
    nieruchomości lub praw określonym zgodnie z art. 19, a kosztami ustalonymi zgodnie z
    art. 22 ust. 6c i 6d, powiększoną o sumę odpisów amortyzacyjnych, o których mowa w art.
    22h ust. 1 pkt 1, dokonanych od zbywanych nieruchomości lub praw.
    Zgodnie z art. 22 ust. 6c ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych koszty
    uzyskania przychodu z tytułu odpłatnego zbycia, o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a-
    c, z zastrzeżeniem ust. 6d, stanowią udokumentowane koszty nabycia lub
    udokumentowane koszty wytworzenia, powiększone o udokumentowane nakłady, które
    zwiększyły wartość rzeczy i praw majątkowych, poczynione w czasie ich posiadania.
    Przywołany powyżej przepis art. 22 ust. 6c ustawy posługuje się pojęciem kosztu nabycia.
    Ani ten, ani inny przepis ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, nie zawiera
    żadnych przepisów szczególnych, dotyczących sposobu ustalenia owego kosztu nabycia w
    przypadku nabycia nieruchomości w drodze zniesienia współwłasności. Przez koszt należy
    zatem rozumieć wartość odpłatności, która służy nabyciu nieruchomości.
    W tym kontekście przede wszystkim należy zauważyć, że w przedmiotowej sprawie
    zniesienie współwłasności nie miało charakteru nieodpłatnego. W orzecznictwie
    wielokrotnie podkreślano w kontekście znaczenia terminu "odpłatnego zbycia" (o którym
    mowa w art. 10 ust. 1 pkt 8 ustawy), że oznacza ono każde przeniesienie prawa własności
    lub praw majątkowych w zamian za korzyść majątkową. Termin ten obejmuje zatem
    szeroki zakres umów i pozostaje bez znaczenia, czy do odpłatnego zbycia dochodzi w
    drodze zniesienia współwłasności, działu spadku, umowy zamiany, dożywocia czy też
    sprzedaży albo jeszcze innej umowy. "Odpłatność" bowiem nie musi mieć charakteru
    pieniężnego w postaci konkretnego przepływu gotówkowego, może oznaczać także
    uzyskanie świadczenia wzajemnego w postaci zapłaty w naturze (otrzymanie w zamian
    innych rzeczy lub praw), działania, zaniechania lub znoszenia (tak np. wyrok WSA w
    Gliwicach z 24.10.2023 r. I SA/Gl 826/23, wyrok WSA w Gdańsku z 29.10.2019 r. I SA/Gd
    1234/19, wyrok WSA w Krakowie z 10.10.2019 r., I SA/Kr 840/19).
    W przedmiotowej sprawie Wnioskodawczyni w zamian za uzyskanie wyłącznej własności
    części nieruchomości i ruchomości wyzbyła się udziału w prawie własności pozostałych
    nieruchomości i ruchomości (wartość jej udziału w nieruchomościach i ruchomościach
    objętych obydwoma umowami przed zniesieniem ich współwłasności wynosiła 7 549 485
    zł, zaś wartość jej nieruchomości i ruchomości otrzymanych na wyłączną własność w
    wyniku zniesienia współwłasności wyniosła 6 279 766 zł. Nie przewidziano przy tym
    dodatkowych spłat pieniężnych, przez co zniesienie współwłasności nie było w pełni
    ekwiwalentne. Nie wskazano też w jednej ani drugiej umowie, jakie konkretnie rzeczy
    przypadają w zamian za wyzbycie się innych konkretnych rzeczy. Umowy wskazują jedynie
    rzeczy, których własność ma przypaść Wnioskodawczyni albo Wnuczkom. Należy przy tym

    podkreślić, że zawarte w obu umowach zastrzeżenia, że żadna ze stron nie jest
    obowiązana do jakichkolwiek spłat i dopłat, nie oznaczają, że zniesienie współwłasności
    było nieodpłatne. Nieodpłatność zniesienia współwłasności polega bowiem na tym, że
    jeden ze współwłaścicieli staje się jedynym właścicielem danej rzeczy, a drugi
    współwłaściciel nie otrzymuje nic w zamian - tj. ani spłat czy dopłat pieniężnych, ani
    świadczeń w naturze lub innych nieodpłatnych świadczeń. W przedmiotowej sprawie taka
    sytuacja nie występuje, gdyż w zamian za odstąpienie praw do jednych rzeczy każda ze
    stron umów częściowego zniesienia współwłasności nabyła prawa do innych rzeczy.
    Aby zatem ustalić koszt nabycia udziału 1/2 prawa własności Domu od Wnuczek, należy
    posłużyć się następującym założeniem: aby w wyniku obu umów znoszących
    współwłasność (wyraźnie pozostających we wzajemnym związku) nabyć wyłączną
    własność rzeczy wartych łącznie 6 279 766 zł (wartość po zniesieniu), Wnioskodawczyni
    wyzbyła się udziałów we współwłasności rzeczy, łącznie wartych 7 549 485 zł (wartość
    przed zniesieniem). Skoro tak, to aby ustalić koszt nabycia samego Domu (wartego w dniu
    zniesienia współwłasności 3 050 240 zł = Wartość Domu), należy zastosować następującą
    proporcję:
    Koszt Nabycia Domu = Wartość Przed Zniesieniem / Wartość Po Zniesieniu x Wartość
    Domu
    Ewentualnie, gdyby uznać (choć Wnioskodawczyni nie uważa tego za zasadne), że
    zniesienie współwłasności było tylko częściowo odpłatne (w części równej Wartości Po
    Zniesieniu), a w pozostałej części nieodpłatne na rzecz Wnuczek (w zakresie różnicy
    między wartością rzeczy otrzymanych przez Wnuczki a Wartością Po Zniesieniu), to
    kosztem nabycia Domu powinna być kwota równa Wartości Domu.
    Koszt Nabycia Domu można by dodatkowo powiększyć o tę część kosztów zawarcia umów
    zniesienia współwłasności, którą poniosła Wnioskodawczyni.
    Dodatkowo należy zaznaczyć, że zgodnie z art. 6 ust. 6f u.p.d.o.f. koszty nabycia lub koszty
    wytworzenia, o których mowa w ust. 6c, są corocznie podwyższane, począwszy od roku
    następującego po roku, w którym nastąpiło nabycie lub wytworzenie zbywanych rzeczy
    lub praw majątkowych, do roku poprzedzającego rok podatkowy, w którym nastąpiło ich
    zbycie, w stopniu odpowiadającym wskaźnikowi wzrostu cen towarów i usług
    konsumpcyjnych w okresie pierwszych trzech kwartałów roku podatkowego w stosunku
    do tego samego okresu roku ubiegłego, ogłaszanemu przez Prezesa Głównego Urzędu
    Statystycznego w Dzienniku Urzędowym Rzeczypospolitej Polskiej "Monitor Polski".
    Przepis ten dotyczyć będzie także Kosztu Nabycia Domu, ustalonego powyżej.
    Na tle tego przepisu powstać może jednak wątpliwość, czy - w przypadku upływu czasu
    pozwalającego na waloryzację koszty uzyskania przychodu więcej niż za jeden rok -
    kolejne coroczne wskaźniki, o których mowa powyżej, powinny być odnoszone
    każdorazowo do pierwotnej wartości kosztu uzyskania przychodu, czy też do wartości
    podwyższonej o wskaźnik roku poprzedniego.
    Ponieważ jednak ustawa wyraźnie wskazuje, że stopień podwyższenia koszty ma
    odpowiadać wskaźnikowi wzrostu cen, a wskaźnik ten zawsze jest odnoszony do cen
    ubiegłorocznych, to także koszty uzyskania przychodu powinny być podwyższane
    względem wartości już podwyższonej o wskaźnik ubiegłoroczny (jeśli minęło wystarczająco
    wiele lat, by waloryzacja mogła nastąpić więcej niż jeden raz). Odmienne rozwiązanie
    prowadziłoby do wolniejszej waloryzacji kosztów uzyskania przychodu aniżeli wartość
    postępującej inflacji, a to byłoby całkowicie nieracjonalne i sprzeczne z funkcją
    analizowanego przepisu, którą jest urealnienie wartości nominalnej kosztu uzyskania
    przychodu w stopniu proporcjonalnym do inflacji, a nie w stopniu niższym.
    Skoro rokiem nabycia 1/2 udziału w Domu, którego zbycie wiązać się będzie przy ww.
    założeniu z powstaniem przychodu, jest rok 2020, a rokiem zbycia rok 2024, to
    waloryzacja kosztu nabycia może zostać dokonana na podstawie wskaźnika wzrostu cen

    towarów i usług konsumpcyjnych w okresie pierwszych trzech kwartałów lat 2021,2022 i
    2023. Wskaźniki te wynosiły:
    · I-III kw. 2023 r. 13,2 (Mon. Pol. z 2023 r. poz. 1113),
    · I-III kw. 2022 r. 13,3 (Mon. Pol. z 2022 r. poz. 985),
    · I-III kw. 2021 r. 4,2 (Mon. Pol. z 2021 r. poz. 943).
    Koszt nabycia należy zatem zwaloryzować według następującego wzoru: Zwaloryzowany w
    2021 r. koszt nabycia = koszt nabycia x 1,042 Zwaloryzowany w 2022 r. koszt nabycia =
    (koszt nabycia x 1,042) x 1,133 Zwaloryzowany w 2023 r. koszt nabycia = [(koszt nabycia x
    1,042) x 1,133] x 1,132.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawiła Pani we wniosku w zakresie pytania nr 1 jest prawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób
    fizycznych (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 226 ze zm.):
      Opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z
      wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od
      których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.
    Zgodnie z art. 10 ust. 1 pkt 8 ww. ustawy:
      Źródłem przychodów jest odpłatne zbycie, z zastrzeżeniem ust. 2:
        a) nieruchomości lub ich części oraz udziału w nieruchomości,
        b) spółdzielczego własnościowego prawa do lokalu mieszkalnego lub użytkowego
        oraz prawa do domu jednorodzinnego w spółdzielni mieszkaniowej,
        c) prawa wieczystego użytkowania gruntów,
        d) innych rzeczy,
      – jeżeli odpłatne zbycie nie następuje w wykonaniu działalności gospodarczej i zostało
      dokonane w przypadku odpłatnego zbycia nieruchomości i praw majątkowych
      określonych w lit. a-c – przed upływem pięciu lat, licząc od końca roku
      kalendarzowego, w którym nastąpiło nabycie lub wybudowanie, a innych rzeczy –
      przed upływem pół roku, licząc od końca miesiąca, w którym nastąpiło nabycie; w
      przypadku zamiany okresy te odnoszą się do każdej z osób dokonującej zamiany.
    Przychód z odpłatnego zbycia nieruchomości (lub praw określonych w ww. lit. a-c ww.) w
    myśl tego. przepisu nie powstanie, jeżeli spełnione są łącznie dwa warunki:
    · odpłatne zbycie nieruchomości lub tych praw nie nastąpi w wykonaniu działalności
      gospodarczej (nie stanowi przedmiotu działalności gospodarczej) oraz
    · zostanie dokonane po upływie pięciu lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w
      którym nastąpiło nabycie lub wybudowanie.
    W przypadku sprzedaży nieruchomości, jej części, udziału w nieruchomości oraz praw
    określonych w art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a)-c) ustawy o podatku dochodowym od osób
    fizycznych, decydujące znaczenie w kwestii opodatkowania podatkiem dochodowym od
    osób fizycznych uzyskanego z tego tytułu dochodu ma moment i sposób ich nabycia.
    Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych nie definiuje pojęcia „nabycia”.
    Należy zatem odwołać się do przepisów ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny
    (Dz. U. z 2023 r. poz. 1610 ze zm.), a w szczególności do art. 155 § 1, który stanowi, że:
      umowa sprzedaży, zamiany, darowizny, przekazania nieruchomości lub inna umowa
      zobowiązująca do przeniesienia własności rzeczy co do tożsamości oznaczonej

      przenosi własność na nabywcę, chyba że przepis szczególny stanowi inaczej albo że
      strony inaczej postanowiły.
    W myśl art. 10 ust. 5 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      W przypadku odpłatnego zbycia, nabytych w drodze spadku, nieruchomości lub praw
      majątkowych, określonych w ust. 1 pkt 8 lit. a-c, okres, o którym mowa w tym
      przepisie, liczy się od końca roku kalendarzowego, w którym nastąpiło nabycie lub
      wybudowanie tej nieruchomości lub nabycie prawa majątkowego przez spadkodawcę.
    Do wyliczenia pięcioletniego okresu, od którego uzależnione jest opodatkowanie
    sprzedaży nieruchomości lub praw majątkowych nabytych w drodze spadku, wliczany jest
    zatem nie tylko okres posiadania nieruchomości (praw majątkowych) przez spadkobiercę,
    który dokonuje sprzedaży, ale także okres posiadania nieruchomości (praw majątkowych)
    przez spadkodawcę. Jeżeli od końca roku kalendarzowego, w którym nastąpiło nabycie lub
    wybudowanie nieruchomości bądź nabycie prawa majątkowego przez spadkodawcę, do
    momentu odpłatnego zbycia nieruchomości (praw majątkowych) przez spadkobiercę
    upłynęło 5 lat – to sprzedaż nie podlega opodatkowaniu.
    Art. 10 ust. 6 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych stanowi, że:
      W przypadku odpłatnego zbycia po ustaniu wspólności majątkowej małżeńskiej,
      nabytych do majątku wspólnego małżonków lub wybudowanych w trakcie trwania
      wspólności majątkowej małżeńskiej nieruchomości lub nabytych do majątku
      wspólnego małżonków praw majątkowych, określonych w ust. 1 pkt 8, okres, o którym
      mowa w tym przepisie, liczy się od końca roku kalendarzowego, w którym nastąpiło
      ich nabycie do majątku wspólnego małżonków lub ich wybudowanie w trakcie trwania
      wspólności majątkowej małżeńskiej.
    Stosownie do art. 10 ust. 7 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Nie stanowi nabycia albo odpłatnego zbycia, o których mowa w ust. 1 pkt 8,
      odpowiednio nabycie albo odpłatne zbycie, w drodze działu spadku, nieruchomości
      lub praw majątkowych, określonych w ust. 1 pkt 8, do wysokości przysługującego
      podatnikowi udziału w spadku.
    Art. 922 § 1 ww. ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny stanowi, że:
      Prawa i obowiązki majątkowe zmarłego przechodzą z chwilą jego śmierci na jedną lub
      kilka osób stosownie do przepisów księgi niniejszej.
    Według art. 924 ustawy Kodeks cywilny:
      Spadek otwiera się z chwilą śmierci spadkodawcy.
    Na mocy art. 925 powołanej ustawy:
      Spadkobierca nabywa spadek z chwilą otwarcia spadku.
    W świetle art. 1025 § 1 ww. ustawy:
      Prawomocne postanowienie sądu o nabyciu spadku, czy też akt poświadczenia
      dziedziczenia sporządzony przez notariusza, potwierdza jedynie prawo spadkobiercy
      do tego spadku od momentu jego otwarcia.
    Ponadto pod pojęciem odpłatnego nabycia należy rozumieć każdą czynność prawną, w
    wyniku której dochodzi do przeniesienie na nabywcę własności rzeczy lub praw w ramach
    umowy sprzedaży, zamiany, darowizny lub innej umowy zobowiązującej do przeniesienia
    prawa własności - za odpłatnością. Jednym ze sposobów nabycia na własność
    nieruchomości lub jej części jest wiec co do zasady również zniesienie współwłasności.
    W tej kwestii należy również odnieść się do regulacji zawartych w Kodeksie cywilnym,
    który wskazuje, że celem postępowania o zniesienie współwłasności jest nowe
    ukształtowanie prawa własności rzeczy, która stanowi przedmiot współwłasności.

    Zgodnie z art. 210 Kodeksu cywilnego:
      Każdy ze współwłaścicieli może żądać zniesienia współwłasności.
    Stosownie zaś do art. 211 Kodeksu cywilnego:
      Każdy ze współwłaścicieli może żądać, ażeby zniesienie współwłasności nastąpiło
      przez podział rzeczy wspólnej, chyba że podział byłby sprzeczny z przepisami ustawy
      lub ze społeczno-gospodarczym przeznaczeniem rzeczy albo że pociągałby za sobą
      istotną zmianę rzeczy lub znaczne zmniejszenie jej wartości.
    W myśl art. 212 Kodeksu cywilnego:
      § 1. Jeżeli zniesienie współwłasności następuje na mocy orzeczenia sądu, wartość
      poszczególnych udziałów może być wyrównana przez dopłaty pieniężne. Przy podziale
      gruntu sąd może obciążyć poszczególne części potrzebnymi służebnościami
      gruntowymi.
      § 2. Rzecz, która nie daje się podzielić, może być przyznana stosownie do okoliczności
      jednemu ze współwłaścicieli z obowiązkiem spłaty pozostałych albo sprzedana
      stosownie do przepisów kodeksu postępowania cywilnego.
      § 3. Jeżeli ustalone zostały dopłaty lub spłaty, sąd oznaczy termin i sposób ich
      uiszczenia, wysokość i termin uiszczenia odsetek, a w razie potrzeby także sposób ich
      zabezpieczenia. W razie rozłożenia dopłat i spłat na raty terminy ich uiszczenia nie
      mogą łącznie przekraczać lat dziesięciu. W wypadkach zasługujących na szczególne
      uwzględnienie sąd na wniosek dłużnika może odroczyć termin zapłaty rat już
      wymagalnych.
    Zniesienie współwłasności nie stanowi nabycia wyłącznie wówczas, jeżeli nabyte na
    własność mienie mieści się w ramach udziału jaki przypadał byłym współwłaścicielom w
    rzeczy wspólnej i odbył się bez spłat i dopłat.
    Gdy w wyniku zniesienia współwłasności udział danej osoby ulega powiększeniu mamy do
    czynienia z nabyciem, gdyż zwiększa się stan jej majątku osobistego. Zatem jeżeli przy
    dokonaniu zniesienia współwłasności wystąpiło przysporzenie majątku ponad udział
    posiadany przed zniesieniem współwłasności oznacza to, że dla części nieruchomości
    nabytej w drodze zniesienia współwłasności dniem nabycia będzie dzień, w którym
    nastąpiło zniesienie współwłasności.
    Biorąc pod uwagę kwestię nabycia nieruchomości do wspólności majątkowej małżeńskiej,
    należy odnieść się również do przepisów ustawy z dnia 25 lutego 1964 r. Kodeks rodzinny i
    opiekuńczy (t. j. Dz. U. z 2023, poz. 2809 ze zm.), w której zostały uregulowane stosunki
    majątkowe między małżonkami.
    Jak stanowi art. 31 § 1 przytoczonej ustawy:
      Z chwilą zawarcia małżeństwa powstaje między małżonkami z mocy ustawy wspólność
      majątkowa (wspólność ustawowa) obejmująca przedmioty majątkowe nabyte w czasie
      jej trwania przez oboje małżonków lub przez jednego z nich (majątek wspólny).
      Przedmioty majątkowe nieobjęte wspólnością ustawową należą do majątku
      osobistego każdego z małżonków.
    Przedmiotami majątkowymi w rozumieniu tego przepisu są wszelkie prawa majątkowe,
    zarówno bezwzględne (prawo własności rzeczy oraz inne prawa rzeczowe), jak i względne
    (np. przysługujące małżonkom wierzytelności).
    Wspólność ustawowa obejmuje wszelkie przedmioty majątkowe nabyte w czasie jej
    trwania przez oboje małżonków lub przez jednego z nich. Wspólność małżeńska została
    ukształtowana jako wspólność łączna. Charakteryzuje się ona tym, że w czasie jej trwania
    małżonkowie nie mają określonych udziałów w majątku wspólnym, nie mogą więc
    rozporządzać udziałami, a także nie mogą żądać podziału majątku objętego wspólnością
    ustawową. Obojgu małżonkom przysługuje pełne prawo do całości majątku wspólnego.

    Wspólność ta jest wspólnością masy majątkowej i obejmuje cały zbiór praw majątkowych,
    takich jak własność i inne prawa rzeczowe czy wierzytelności.
    Zważywszy na tak ukształtowaną sytuację prawną małżonków objętych wspólnością
    ustawową, definitywne nabycie w czasie jej trwania nieruchomości oznacza nabycie przez
    każdego z małżonków tego prawa w całości, a nie w określonym ułamkowo udziale. W
    konsekwencji, po śmierci jednego z małżonków drugi z nich nie mógł ponownie nabyć
    udziału w tej nieruchomości w drodze dziedziczenia, jak też w drodze zniesienia
    współwłasności, skoro nieruchomość ta wchodziła wcześniej do wspólnego majątku
    małżeńskiego, a małżonkowi z tego tytułu przysługiwało już prawo własności całej
    nieruchomości.
    Wobec powyższego stwierdzam, że z uwagi na panujący w Pani małżeństwie ustrój
    małżeńskiej wspólności majątkowej nie można wyodrębnić udziałów, które Pani oraz Pani
    mąż posiadali w chwili nabycia nieruchomości. Z tego względu nie mogła Pani ponownie
    nabyć udziałów w przedmiotowej nieruchomości, tj. Domu, ani w drodze dziedziczenia, ani
    w drodze zniesienia współwłasności. W związku z powyższym nabycie przez Panią,
    stosownie do art. 10 ust. 6 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, nastąpiło
    w 1990 r., tj. w momencie nabycia nieruchomości do majątku wspólnego małżonków.
    Wobec tego nienastępujące w wykonaniu działalności gospodarczej odpłatne zbycie Domu
    nie stanowi dla Pani źródła przychodu podlegającego opodatkowaniu podatkiem
    dochodowym od osób fizycznych, z uwagi na upływ pięcioletniego terminu, o którym
    mowa w art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.
    Z powyższych względów uznaję Pani stanowisko w zakresie pytania nr 1 za prawidłowe.
    Wobec takiego rozstrzygnięcia, nie udzielam odpowiedzi na pytanie nr 2, gdyż zadała je
    pod warunkiem uznania Pani stanowiska w odniesieniu do pytania nr 1 za nieprawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Pani przedstawiła i stanu prawnego, który
    obowiązywał w dniu zaistnienia zdarzenia.
    Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy
    rzeczywisty stan faktyczny sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie
    ze stanem faktycznym podanym przez Panią w złożonym wniosku. W związku z
    powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we wniosku
    opisu sprawy, udzielona odpowiedź traci swoją aktualność.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    · Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy
      z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz.U. z 2025 r. poz. 111).
      Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pani sytuacja będzie zgodna
      (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosuje się Pani do
      interpretacji.
    · Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
        1) z zastosowaniem art. 119a;
        2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5
        ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
        3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    · Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki
      interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pani prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu
    Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z
    dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – t.j. Dz.
    U. z 2024 r. poz. 935; dalej jako „PPSA”.
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
    · w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
    · w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Elektronicznej Skrzynki Podawczej Krajowej Informacji Skarbowej na platformie
      ePUAP: /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 ustawy z
    dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa.