Interpretacja indywidualna
Sygnatura: ILPB3/423-842/10-4/GC
Organ: Dyrektor Izby Skarbowej w Poznaniu
Data wydania: 2011-01-17
Teza: 1. Czy wartość przekazywanych kontrahentom towarów można zaliczyć do kosztów uzyskania przychodów (jako koszty reklamy)? 2. Czy ww. zaliczenie do kosztów uzyskania przychodów może być dokumentowane tzw. dowodem wydania RW?
Słowa kluczowe: koszt-koszty uzyskania przychodów; promocja; przekazanie-przekazanie nieodpłatne; reklama
Przepisy: [CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-Rozdział 3-art. 15; [CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-Rozdział 3-art. 16; [OP][WIS] Ustawa Ordynacja podatkowa-Dział IV-Rozdział 11-art. 180

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA

Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.) oraz § 2 i § 6 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz. U. Nr 112, poz. 770 ze zm.) Dyrektor Izby Skarbowej w Poznaniu działając w imieniu Ministra Finansów stwierdza, że stanowisko Spółki, przedstawione we wniosku z dnia 05 października 2010 r. (data wpływu 13.10.2010 r.) o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku dochodowego od osób prawnych w zakresie kosztów uzyskania przychodów – jest prawidłowe.

UZASADNIENIE

W dniu 13 października 2010 r. został złożony ww. wniosek – uzupełniony pismem z dnia 13 grudnia 2010 r. (data wpływu 16.12.2010 r.) - o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku dochodowego od osób prawnych w zakresie kosztów uzyskania przychodów.

W przedmiotowym wniosku został przedstawiony następujący stan faktyczny.

Spółka prowadzi działalność gospodarczą w zakresie sprzedaży wyrobów budowlanych, w szczególności elementów pokryć dachowych. W związku z tym, niejednokrotnie wydawane są klientom / kontrahentom oraz potencjalnym przyszłym odbiorcom – nieodpłatnie i w niewielkich ilościach – próbki nabywanych towarów (np. dachówki – max. kilkanaście sztuk w danym kolorze i modelu, bloczki betonowe – max. kilka sztuk, folia dachowa – ok. 1m² itp.).

Celem przekazania przedmiotowych towarów jest zapoznanie kontrahentów z produktami Spółki i jest traktowane jako element materiałów promocyjno – reklamowych.

Towary te wydawane są poszczególnym kontrahentom w niewielkich, jednostkowych ilościach (będących w swej istocie próbkami towarów).

Są one wydawane z magazynu na podstawie dokumentu rozchodowego RW i ujmowane w kosztach uzyskania przychodów (jako koszty reklamy).

W związku z powyższym zadano następujące pytania w zakresie podatku dochodowego od osób prawnych.

1.  Czy wartość przekazywanych kontrahentom towarów można zaliczyć do kosztów uzyskania przychodów (jako koszty reklamy)?
2.  Czy ww. zaliczenie do kosztów uzyskania przychodów może być dokumentowane tzw. dowodem wydania RW?

Zdaniem Wnioskodawcy:

1.  Wartość przekazywanych kontrahentom towarów można zaliczyć do kosztów uzyskania przychodów (jako koszty reklamy), gdyż są one ponoszone w celu osiągnięcia / zwiększenia przychodów (obecnie lub w przyszłości).
2.  Zaliczenie do kosztów uzyskania przychodów ww. nieodpłatnego przekazania towarów może być dokumentowane tzw. dowodem wydania RW, jako jeden z możliwych sposobów ujmowania tego typu operacji gospodarczych w księgach rachunkowych.

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego stanu faktycznego w zakresie pytania nr 1 uznaje się za prawidłowe.

Odpowiedź do pytania nr 1.

Zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (t. j. Dz. U. z 2000 r. Nr 54, poz. 654 ze zm.), kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 16 ust. 1.

Podatnik ma możliwość odliczenia od przychodów kosztów ich uzyskania, pod tym jednak warunkiem, że wykaże ich bezpośredni lub pośredni związek z prowadzoną działalnością gospodarczą, a ich poniesienie ma, bądź też może mieć wpływ na wielkość osiąganych przychodów lub służyć zachowaniu albo zabezpieczeniu źródła przychodów. Warunkiem zaliczenia poniesionych wydatków do kosztów uzyskania przychodów jest również to, aby dany wydatek nie był zawarty w katalogu wydatków wymienionych w art. 16 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, których nie uważa się za koszty uzyskania przychodów.

Tak więc kosztami uzyskania przychodów są wszelkie racjonalnie i gospodarczo uzasadnione wydatki, związane z prowadzeniem działalności gospodarczej, których celem jest osiągnięcie, zabezpieczenie i zachowanie źródła przychodów, z wyjątkiem wymienionych w art. 16 ust. 1 ww. ustawy.

Wyłączone z kosztów uzyskania przychodów są, zgodnie z art. 16 ust. 1 pkt 28 ww. ustawy, koszty reprezentacji, w szczególności poniesione na usługi gastronomiczne, zakup żywności oraz napojów, w tym alkoholowych.

W związku z tym, że przepisy prawa podatkowego nie zawierają definicji reprezentacji i reklamy należy odwołać się do wykładni językowej tych pojęć. Reprezentacja oznacza „okazałość, wystawność w czyimś sposobie życia związaną ze stanowiskiem, pozycją społeczną” (Uniwersalny Słownik Języka Polskiego pod redakcją prof. Stanisława Dubisza, Wydawnictwo Naukowe PWN, Warszawa 2007). Przenosząc tę definicję na grunt ustawy podatkowej, zgodnie z przyjętym od lat poglądem doktryny prawa podatkowego, należy uznać, że reprezentacja to występowanie w imieniu podatnika (firmy), wiążące się z okazałością, wytwornością, w celu wywołania jak najlepszego wrażenia przy reprezentowaniu firmy. Celem wydatków na reprezentację jest m.in. kształtowanie i utrwalanie określonego wizerunku zewnętrznego firmy.

Ta właśnie cecha odróżnia wydatki na reprezentację od ogólnych wydatków związanych z prowadzeniem firmy.

Z kolei reklama to działania podmiotu gospodarczego kształtujące popyt na dane towary, usługi lub markę, poprzez poszerzenie wiedzy o nich, mające na celu zachęcenie jak największej liczby potencjalnych klientów do zakupu towarów lub usług tego właśnie podmiotu gospodarczego.

Wnioskodawca prowadzi działalność gospodarczą w zakresie sprzedaży wyrobów budowlanych, w szczególności pokryć dachowych. W celu zapoznania klientów / kontrahentów oraz potencjalnych przyszłych odbiorców ze swoimi produktami wydaje nieodpłatnie i w niewielkich ilościach – próbki nabywanych towarów (np. dachówki – max. kilkanaście sztuk w danym kolorze i modelu, bloczki betonowe – max. kilka sztuk, folia dachowa – ok. 1m² itp.).

Podejmowane działania promocyjno – reklamowe zmierzają do osiągnięcia / zwiększenia przychodów (obecnie lub w przyszłości).

Reasumując, wartość wydawanych kontrahentom towarów spełnia, wskazane art. 15 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, warunki kosztów uzyskania przychodów.

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego stanu faktycznego w zakresie pytania nr 2 uznaje się za prawidłowe

Odpowiedź do pytania nr 2.

Zgodnie z art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (t. j. Dz. U. z 2000 r. Nr 54, poz. 654 ze zm.), podatnicy są obowiązani do prowadzenia ewidencji rachunkowej, zgodnie z odrębnymi przepisami, w sposób zapewniający określenie wysokości dochodu (straty), podstawy opodatkowania i wysokości należnego podatku za rok podatkowy, a także do uwzględnienia w ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych informacji niezbędnych do obliczenia wysokości odpisów amortyzacyjnych zgodnie z przepisami art. 16a-16m.

Regulacja art. 20 ustawy z dnia 29 września 1994 r. ustawa o rachunkowości (t. j. Dz. U. z 2009 r. Nr 152, poz. 1223 ze zm.) stanowi, że podstawą zapisów w księgach rachunkowych są dowody księgowe stwierdzające dokonanie operacji gospodarczej, zwane dalej "dowodami źródłowymi":

*   zewnętrzne obce - otrzymane od kontrahentów,
*   zewnętrzne własne - przekazywane w oryginale kontrahentom,
*   wewnętrzne - dotyczące operacji wewnątrz jednostki.

Podstawą zapisów mogą być również sporządzone przez jednostkę dowody księgowe:

*   zbiorcze - służące do dokonania łącznych zapisów zbioru dowodów źródłowych, które muszą być w dowodzie zbiorczym pojedynczo wymienione,
*   korygujące poprzednie zapisy,
*   zastępcze - wystawione do czasu otrzymania zewnętrznego obcego dowodu źródłowego,
*   rozliczeniowe - ujmujące już dokonane zapisy według nowych kryteriów klasyfikacyjnych.

Stosownie natomiast do art. 180 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.), jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem. Dowodami w postępowaniu podatkowym, zgodnie z art. 181 ww. ustawy, mogą być w szczególności księgi podatkowe, deklaracje złożone przez stronę, zeznania świadków, opinie biegłych, materiały i informacje zebrane w wyniku oględzin, informacje podatkowe oraz inne dokumenty zgromadzone w toku czynności sprawdzających lub kontroli podatkowej, z zastrzeżeniem art. 284a § 3, art. 284b § 3 i art. 288 § 2, oraz materiały zgromadzone w toku postępowania karnego albo postępowania w sprawach o przestępstwa skarbowe lub wykroczenia skarbowe.

Użyte przez ustawodawcę sformułowanie „w szczególności” wskazuje, iż katalog dowodów jest otwarty. Wskazane jest zatem posiadanie (pod kątem ewentualnego postępowania kontrolnego lub podatkowego) wszelkich dowodów, potwierdzających zaistnienie danego zdarzenia gospodarczego.

Zatem, podkreślić należy, że w celu wykazania związku pomiędzy kosztem a przychodem podatnik musi dysponować wymaganymi przez prawo dowodami.

Odnosząc powyższe przepisy do treści wniosku należy stwierdzić, że zarówno faktury, rachunki oraz inne dokumenty potwierdzające poniesienie wydatku mogą stanowić podstawę do zaliczenia go do kosztów uzyskania przychodów.

Wnioskodawca wskazuje, iż towary, stanowiące produkt promocyjno – reklamowy wydaje kontrahentom z magazynu na podstawie tzw. dowodu wydania RW.

Wobec powyższego, dowód wydania RW stanowi podstawę zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów wartości nieodpłatnego przekazania towarów kontrahentom - jako produktów reklamowych.

Interpretacja dotyczy zaistniałego stanu faktycznego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia w przedstawionym stanie faktycznym.

Niniejsza interpretacja dotyczy podatku dochodowego od osób prawnych. Kwestie dotyczące podatku od towarów i usług zostały rozstrzygnięte interpretacją indywidualną wydaną w dniu 10 stycznia 2011 r. nr ILPP1/443-1120/10-4/AK.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim, ul. Dąbrowskiego 13, 66-400 Gorzów Wielkopolski po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy).

Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Poznaniu, Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Lesznie, ul. Dekana 6, 64-100 Leszno.