Interpretacja indywidualna
Sygnatura: ITPP3/443-37/10/JK
Organ: Dyrektor Izby Skarbowej w Bydgoszczy
Data wydania: 2010-05-17
Teza: Stwierdzić należy, iż w opisanym we wniosku zdarzeniu przyszłym przedmiotem opodatkowania akcyzą będzie sprzedaż na terytorium kraju samochodu osobowego niezarejestrowanego na terytorium kraju zgodnie z przepisami o ruchu drogowym. Obowiązek podatkowy z tytułu sprzedaży powstanie z dniem wydania wyrobu. W przypadku konieczności wystawienia faktury obowiązek podatkowy powstanie z dniem jej wystawienia, nie później jednak niż w 7. dniu, licząc od dnia wydania pojazdu. Natomiast w przypadkach, o których mowa w art. 100 ust. 5 pkt 2-9, obowiązek podatkowy powstanie z dniem wykonania tych czynności. Podatnikiem akcyzy w ramach dokonywanej sprzedaży będzie komisant (sprzedawca), czyli Wnioskodawca.
Słowa kluczowe: komis; komisant; samochód-samochód osobowy; sprzedaż
Przepisy: [AKCYZA] Ustawa o podatku akcyzowym-Dział V-art. 100

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA

Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.) oraz § 2 i § 4 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz. U. Nr 112, poz. 770 ze zm.) Dyrektor Izby Skarbowej w Bydgoszczy działając w imieniu Ministra Finansów stwierdza, że stanowisko przedstawione we wniosku z dnia 26 lutego 2010 r. (data wpływu 1 marca 2010 r.) uzupełnionym pismami z dnia 5 marca 2010 r. i 16 marca 2010 r. o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczące podatku akcyzowego w zakresie opodatkowania sprzedaży samochodu osobowego - **jest nieprawidłowe.**

UZASADNIENIE

W dniu 1 marca 2010 r. został złożony wniosek o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczący podatku akcyzowego w zakresie opodatkowania sprzedaży samochodu osobowego.

W przedmiotowym wniosku przedstawiono następujące zdarzenie przyszłe.

Podmiot (osoba fizyczna) w ramach prowadzonej działalność gospodarczej przyjmuje do sprzedaży komisowej samochody osobowe terenowe i przyczepy campingowe. Właścicielami wyrobów są obywatele polscy. Jednostka zamierza poszerzyć działalność gospodarczą o współpracę z kontrahentem z Niemiec. Zainteresowany zamierza przyjąć do prowadzonego komisu samochody osobowe terenowe klasyfikowane do kodu CN 8703 oraz przyczepy campingowe. Wnioskodawca wskazuje, iż sprowadzanie wymienionych wyrobów odbywałoby się w ramach przepisów dyrektyw unijnych dotyczących swobodnego przepływu towarów i usług. Przyjęcie przedmiotowych wyrobów do komisu nastąpiłoby na następujących warunkach:

*   sprzedaż komisowa zostałaby poprzedzona umową przyjęcia do sprzedaży komisowej, gdzie zawarte będą informacje dotycząc statusu własności, kwota sprzedaży, odpowiedzialności prawnej, prowizji i kwestii dotyczącej opłaty akcyzy,
*   właściciel samochodu w ramach zawartej umowy będzie posiadał prawo do wycofania samochodu nie ponosząc przy tym żadnych kosztów, a samochód powróci do komisu kontrahenta w Niemczech.

W związku z powyższym zadano we wniosku następujące pytanie.

Czy Wnioskodawca może przyjąć do komisu wymienione wyroby nie dokonując zapłaty podatku akcyzowego?

Stanowisko Wnioskodawcy.

W ocenie Jednostki, akcyza powinna zostać zapłacona w ramach czynności sprzedaży, gdy pojawi się kupujący. Wnioskodawca nie musi dokonywać zapłaty podatku w czasie eksponowania wyrobów w swoim komisie. Akcyza zostanie zapłacona przez klienta-kupującego w terminie późniejszym. W przypadku odmiennego stanowiska organu, zdaniem Wnioskodawcy, należałoby stosować procedurę zwrotu podatku akcyzowego.

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego zdarzenia przyszłego uznaje się za nieprawidłowe.

Zgodnie z treścią wniosku Wnioskodawca zamierza przyjąć do prowadzonego w ramach działalności gospodarczej komisu przywiezione z Niemiec samochody osobowe klasyfikowane do kodu CN 8703 oraz przyczepy campingowe. Zgodnie z umową przyjęcia do sprzedaży komisowej eksponowane do sprzedaży wyroby pozostawałby własnością kontrahenta niemieckiego do chwili znalezienia nabywcy w kraju. Podmiot zagraniczny w ramach zawartej umowy będzie posiadał prawo do wycofania samochodu nie ponosząc przy tym żadnych kosztów. W takim przypadku, samochód powróci do komisu kontrahenta w Niemczech.

Stosownie do art. 100 ust. 1 ustawy z dnia 6 grudnia 2008 r. o podatku akcyzowym (Dz. U. z 2009 r. Nr 3, poz. 11 ze zm.), dalej zwana ustawą, w przypadku samochodu osobowego przedmiotem opodatkowania akcyzą jest:

1.  import samochodu osobowego niezarejestrowanego wcześniej na terytorium kraju zgodnie z przepisami o ruchu drogowym;
2.  nabycie wewnątrzwspólnotowe samochodu osobowego niezarejestrowanego wcześniej na terytorium kraju zgodnie z przepisami o ruchu drogowym;
3.  pierwsza sprzedaż na terytorium kraju samochodu osobowego niezarejestrowanego na terytorium kraju zgodnie z przepisami o ruchu drogowym:

1.  wyprodukowanego na terytorium kraju,
2.  od którego nie została zapłacona akcyza z tytułu czynności, o których mowa w pkt 1 albo 2.

Natomiast podatnikiem akcyzy, w myśl art. 102 ust. 1 ustawy, jest osoba fizyczna, osoba prawna oraz jednostka organizacyjna niemająca osobowości prawnej, która dokonuje czynności, o których mowa w art. 100 ust. 1 lub 2.

Zgodnie z art. 100 ust. 4 ustawy, samochody osobowe są to pojazdy samochodowe i pozostałe pojazdy mechaniczne objęte pozycją CN 8703 przeznaczone zasadniczo do przewozu osób, inne niż objęte pozycją 8702, włącznie z samochodami osobowo-towarowymi (kombi) oraz samochodami wyścigowymi, z wyłączeniem skuterów śnieżnych o kodzie CN 8703 10 11, pojazdów typu meleks o kodzie CN 8703 10 18 oraz pojazdów typu quad o kodzie CN 8703 10 18. Zatem, w myśl powyższego unormowania przyczepy campingowe nie podlegają opodatkowaniu podatkiem akcyzowym.

Za sprzedaż samochodu osobowego w rozumieniu ustawy, stosownie do art. 100 ust. 5, uznaje się jego:

1.  sprzedaż, w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. – Kodeks cywilny;
2.  zamianę, w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. – Kodeks cywilny;
3.  wydanie w zamian za wierzytelności;
4.  wydanie w miejsce świadczenia pieniężnego;
5.  darowiznę, w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. – Kodeks cywilny;
6.  wydanie w zamian za dokonanie określonej czynności;
7.  przekazanie lub wykorzystanie na potrzeby reprezentacji albo reklamy;
8.  przekazanie przez podatnika na potrzeby osobiste podatnika, wspólników, udziałowców, akcjonariuszy, członków spółdzielni i ich domowników, członków organów stanowiących osób prawnych, członków stowarzyszenia, a także zatrudnionych przez niego pracowników oraz byłych pracowników;
9.  użycie na potrzeby prowadzonej działalności gospodarczej.

Wskazać również należy, że zgodnie z treścią art. 101 ust. 3 ustawy, obowiązek podatkowy z tytułu sprzedaży na terytorium kraju samochodu osobowego niezarejestrowanego na terytorium kraju zgodnie z przepisami o ruchu drogowym powstaje z dniem wydania, a w przypadkach, o których mowa w art. 100 ust. 5 pkt 2-9, z dniem wykonania tych czynności.

Ponadto, jeżeli sprzedaż samochodu osobowego powinna być potwierdzona fakturą, obowiązek podatkowy powstaje z dniem wystawienia faktury, nie później jednak niż w 7. dniu, licząc od dnia wydania, a w przypadkach, o których mowa w art. 100 ust. 5 pkt 2-9, z dniem wykonania tych czynności. Sprzedawca jest obowiązany do wykazania na wystawionej fakturze kwoty akcyzy od dokonanej sprzedaży (art. 101 ust. 4 ustawy).

Biorąc pod uwagę powyższe, w ocenie tutejszego organu, należy zgodzić się w częścią stanowiska Wnioskodawcy dotyczącą momentu powstania obowiązku podatkowego. W opisanej sytuacji powstanie obowiązku podatkowego będzie związane z faktem sprzedaży samochodu osobowego w kraju.

Natomiast wskazać należy, iż w przedstawionym we wniosku zdarzeniu przyszłym to komisant, a nie komitent, będzie podatnikiem podatku akcyzowego. Należy wskazać, że problematyka związana z opodatkowaniem podatkiem akcyzowym sprzedaży samochodów dokonywanej w ramach komisu była przedmiotem rozważań sądów administracyjnych. Należy wskazać, iż pogląd potwierdzający stanowisko organu wyrażono, między innymi, w wyrokach NSA z dnia 23 lipca 2009 r., sygn. akt I FSK 969/08, NSA z dnia 18 września 2007 r., sygn. akt I FSK 1186/06, WSA w Warszawie z dnia 5 maja 2009 r., sygn. akt III SA/Wa 3204/08, WSA w Poznaniu z dnia 18 listopada 2008 r., sygn. akt I SA/Po 980/08. Sądy administracyjne w wymienionych orzeczeniach opowiedziały się za opodatkowaniem podatkiem akcyzowym komisanta z tytułu dokonanej przez niego sprzedaży samochodu osobowego przed jego pierwszą rejestracją na terenie kraju, w ramach realizacji postanowień umowy komisu. Wskazane orzeczenia dotyczą przepisów poprzednio obowiązującej ustawy o podatku akcyzowy lecz zachowują aktualność w zakresie wyjaśnienia roli komitenta w sprzedaży komisowej.

Wskazać należy, że w myśl art. 765 i art. 766 Kodeksu cywilnego świadczenie usług komisu polega na tym, że przyjmujący zlecenie (komisant) zobowiązuje się za wynagrodzeniem (prowizja) w zakresie swojej działalności do kupna lub sprzedaży rzeczy ruchomych na rachunek dającego zlecenie (komitenta), lecz w imieniu własnym, a także do wydania komitentowi wszystkiego, co przy wykonaniu zlecenia dla niego uzyskał. Stosunek prawny komisu zamyka się w opisanych wyżej prawach i obowiązkach stron umowy. Przez zawarcie umowy komisu sprzedaży komitent nie traci własności rzeczy, a komisant nie staje się jej właścicielem, ani nawet posiadaczem. Aby zrealizować zobowiązanie z umowy komisu sprzedaży komisant winien, zawrzeć umowę sprzedaży rzeczy ruchomej, która jest przedmiotem komisu. Umowa sprzedaży jest funkcjonalnie związaną z umową komisu, jednak prawnie jest umową całkowicie od komisu odrębną. Stosunki prawne stron tej umowy, tj. sprzedawcy, którym jest komisant z umowy komisu, występujący w imieniu własnym, oraz kupującego regulują przepisy dotyczące sprzedaży zgodnie art. 535 Kodeksu cywilnego. Zawierając umowę sprzedaży komisant nie jest właścicielem rzeczy będącej przedmiotem sprzedaży, bowiem właścicielem jej pozostaje komitent. Komisant jest jednak osobą uprawnioną do rozporządzania tą rzeczą w rozumieniu art. 169 Kodeksu. Zatem, chociaż umowa sprzedaży dochodzi do skutku pomiędzy komisantem a kupującym, to jednak skutkiem tej umowy jest przeniesienie własności rzeczy z komitenta na kupującego.

W ocenie tutejszego organu, skoro skutkiem sprzedaży dokonanej przez komisanta (będącego sprzedawcą) jest przejście własności rzeczy z komitenta na kupującego, to oznaczać będzie, że podatnikiem podatku akcyzowego w rozumieniu art. 102 ust. 1 ustawy będzie komisant.

Reasumując stwierdzić należy, iż w opisanym we wniosku zdarzeniu przyszłym przedmiotem opodatkowania akcyzą będzie sprzedaż na terytorium kraju samochodu osobowego niezarejestrowanego na terytorium kraju zgodnie z przepisami o ruchu drogowym. Obowiązek podatkowy z tytułu sprzedaży powstanie z dniem wydania wyrobu. W przypadku konieczności wystawienia faktury obowiązek podatkowy powstanie z dniem jej wystawienia, nie później jednak niż w 7. dniu, licząc od dnia wydania pojazdu. Natomiast w przypadkach, o których mowa w art. 100 ust. 5 pkt 2-9, obowiązek podatkowy powstanie z dniem wykonania tych czynności. Podatnikiem akcyzy w ramach dokonywanej sprzedaży będzie komisant (sprzedawca), czyli Wnioskodawca.

Z uwagi na fakt, że organ nie mógł się w całości zgodzić ze stanowiskiem Wnioskodawcy stanowisko to należało uznać za nieprawidłowe.

Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dniu datowania interpretacji.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku, Al. Zwycięstwa 16/17, 80-219 Gdańsk po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu - do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach - art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy). Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Dyrektor Izby Skarbowej w Bydgoszczy, Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Toruniu, ul. Św. Jakuba 20, 87-100 Toruń.