Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0114-KDIP4.4012.360.2019.2.MP
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2019-08-06
Teza: Zwolnienie od podatku usług przekazu pieniężnego, świadczonych przez Wnioskodawcę.
Słowa kluczowe: podatek-podatek od towarów i usług-zwolnienia z podatku od towarów i usług
; przekaz; usługi
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II-Rozdział 2-art. 8; [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział VIII-Rozdział 2-art. 43

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA

Na podstawie art. 13 § 2a, art. 14b § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2019 r. poz. 900 z późn. zm.), Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej stwierdza, że stanowisko Wnioskodawcy przedstawione we wniosku z dnia 29 maja 2019 r. (data wpływu 5 czerwca 2019 r.), uzupełnionym w dniu 26 lipca 2019 r. (data wpływu 29 lipca 2019 r.) na wezwanie Organu z dnia 17 lipca 2019 r. (doręczone 19 lipca 2019 r.), o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie zwolnienia od podatku świadczonych przez Wnioskodawcę usług przekazu pieniężnego – **jest prawidłowe.**

UZASADNIENIE

W dniu 5 czerwca 2019 r. wpłynął do tutejszego organu ww. wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie zwolnienia od podatku świadczonych przez Wnioskodawcę usług przekazu pieniężnego. Wniosek uzupełniono 26 lipca 2019 r. (data wpływu 29 lipca 2019 r.) na wezwanie Organu z dnia 17 lipca 2019 r. (doręczone 19 lipca 2019 r.).

We wniosku przedstawiono następujący stan faktyczny:

Spółka zgodnie z załączonym odpisem KRS posiada możliwość działania zgodnie z podklasą 64.92.Z- Pozostałe formy udzielania kredytów.

Podklasa ta obejmuje działalność związaną z usługami finansowymi dotyczącymi przede wszystkim udzielania kredytów przez instytucje nie objęte pośrednictwem pieniężnym, tj.:

1.  udzielanie kredytów konsumpcyjnych,
2.  finansowanie handlu międzynarodowego,
3.  zapewnienie długoterminowego finansowania działalności przemysłowej,
4.  pożyczki pieniężne poza systemem bankowym,
5.  udzielanie kredytów mieszkaniowych przez specjalistyczne instytucje, nieprzyjmujące depozytów, udzielanie pożyczek pod zastaw (np. działalność lombardów).

Spółka współpracuje m.in. z podmiotami zlecającymi realizację przewozów krajowych i zagranicznych podmiotom trzecim. Z tytułu wykonanych przewozów przez podmioty trzecie na zlecenie podmiotu zlecającego taki przewóz, podmiot, który wykonał przewóz otrzymuje płatność, która jest realizowana przez Spółkę.

W przedstawionej powyżej kombinacji Spółka., która dokonuje płatności (zwana dalej „Płatnikiem”) występuje w charakterze „pośrednika płatności” osoby zlecającej wykonanie przewozu na rzecz podmiotów rzeczywiście je wykonujących.

W praktyce oznacza to, że Spółka realizuje przekaz pieniężny w imieniu zlecającego przewóz na zasadach procedury finansowania, ustalonej odrębnie pomiędzy stronami według której podmiot w imieniu którego Spółka realizuje płatność na rzecz wykonującego przewóz zobowiązuje się do zwrotu wszystkich dodatkowych kwot jakie zrealizowała Spółka w imieniu zlecającego.

Zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa, tj. ustawą o usługach płatniczych z 19 sierpnia 2011 roku, dział VII art. 118 i n., biuro usług płatniczych jest uprawnione do prowadzenia oprócz świadczenia usługi przekazu pieniężnego - innej działalności gospodarczej jako hybrydowe biuro usług płatniczych. Oznacza to, że poza świadczeniem usług płatniczych biuro usług płatniczych może także:

1.  świadczyć ściśle powiązane ze świadczeniem usług płatniczych usługi dodatkowe, takie jak:
    *   usługi wymiany walut,
    *   usługi bezpiecznego przechowywania środków pieniężnych przekazanych w celu wykonania transakcji płatniczej,
    *   usługi przechowywania i przetwarzania danych;
2.  prowadzić systemy płatności;
3.  prowadzić inną działalność gospodarczą.

W związku z powyższym i z uwagi na to, że działalność biura opiera się głównie na przekazie pieniężnym, który zdefiniowany jest jako:

„usługa płatnicza świadczona bez pośrednictwa rachunku płatniczego prowadzonego dla płatnika, polegająca na transferze do odbiorcy lub do innego dostawcy przyjmującego środki pieniężne dla odbiorcy środków pieniężnych otrzymanych od płatnika lub polegająca na przyjęciu środków pieniężnych dla odbiorcy i ich udostępnieniu odbiorcy bez pośrednictwa rachunku płatniczego”, Wnioskodawca zwrócił się z pytaniami zamieszczonymi poniżej.

W uzupełnieniu wniosku z dnia 26 lipca 2019 r. Wnioskodawca wskazał, że posiada zezwolenie Komisji Nadzoru Finansowego na prowadzenie działalności w zakresie świadczenia usługi płatniczej o której mowa w art. 3 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 19 sierpnia 2011 r., o usługach płatniczych (Dz. U. z 2019 r. poz.659 z późn. zm) poprzez to, iż widnieje w KNF jako podmiot wpisany do rejestru usług płatniczych. Wnioskodawca widnieje w rejestrze biur usług płatniczych wpis z dnia 15 maja 2019 r.

Wnioskodawca realizuje usługę przelewu w imieniu zlecającego, pomiędzy Wnioskodawcą, a zlecającym nie dochodzi do cesji wierzytelności. W praktyce oznacza to, że Spółka udzielając wsparcia finansowego dokonuje płatności w imieniu podmiotu zlecającego przewóz.

Wnioskodawca poza usługami przekazu pieniężnego nie świadczy innych usług, tj:

*   nie świadczy usług wymiany walut,
*   usług bezpiecznego przechowywania środków pieniężnych przekazanych w celu wykonania transakcji płatniczej
*   usługi przechowywania i przetwarzania danych,
*   nie prowadzi systemu płatności.

Spółka pośredniczy w zakresie finansowania pomiędzy podmiotami zlecającymi realizację przewozów krajowych i zagranicznych, a podmiotami wykonującymi te przewozy. W praktyce oznacza to, że Spółka udzielając wsparcia finansowego dokonuje płatności w imieniu podmiotu zlecającego przewóz na rzecz podmiotu wykonującego ten przewóz. Po wykonaniu przewozu podmiot zlecający finansowanie zwraca na rzecz Spółki udzielone wsparcie finansowe powiększone o należne wynagrodzenie.

W związku z powyższym opisem zadano następujące pytania:

1.  Czy usługi przekazu pieniężnego świadczone przez biuro usług płatniczych zwolnione są z podatku VAT ?
2.  Czy biorąc pod uwagę inne usługi, które mogą być świadczone przez biuro usług płatniczych oraz inny rodzaj prowadzenia działalności na które Wnioskodawca wskazuje powyżej, a także o których jest mowa w przepisach prawa w zakresie biur usług płatniczych, te będą również zwolnione z podatku VAT ?
3.  (Pytanie ostatecznie sformułowane w uzupełnieniu wniosku z dnia 26 lipca 2019 r. )

Czy usługa wykonywana przez Spółkę jaką jest finansowanie w imieniu zlecającego przewóz na zasadach procedury finansowania, zgodnie z którą Spółka realizuje płatność na rzecz podmiotu wykonującego zlecony przewóz, a podmiot zlecający przewóz zobowiązuje się tę płatność zwrócić jest zwolniona z podatku VAT ?

Stanowisko Wnioskodawcy:

W ocenie Spółki wszystkie usługi świadczone przez biuro usług płatniczych są zwolnione z podatku VAT, z wyłączeniem czynności o charakterze administracyjnym i technicznym.

Uzasadnienie stanowiska Wnioskodawcy.:

Zgodnie z podstawą prawną w zakresie zwolnienia z podatku VAT:

ze zwolnienia z VAT korzystają czynności wykonywane w celu realizacji transakcji płatniczych, które łącznie składają się na zwolnioną z VAT usługę złożoną. Nie korzystają z niego natomiast czynności o charakterze administracyjnym i technicznym. Taką ogólną interpretację wydał Minister Rozwoju i Finansów z 30 czerwca 2017 r., nr PT6.8101.5.2017.

Zgodnie z art. 43 ust. 1 pkt 40 ustawy o VAT, zwalnia się od podatku usługi w zakresie depozytów środków pieniężnych, prowadzenia rachunków pieniężnych, wszelkiego rodzaju transakcji płatniczych, przekazów i transferów pieniężnych, długów, czeków i weksli oraz usługi pośrednictwa w świadczeniu tych usług. Na mocy art. 43 ust. 15 ustawy o VAT, ww. zwolnienie nie ma zastosowania do czynności ściągania długów, w tym faktoringu, usług doradztwa oraz usług w zakresie leasingu.

Do 30 czerwca 2017 r., zgodnie z art. 43 ust. 13 ustawy o VAT, zwolnienie od podatku stosowało się również do świadczenia usługi stanowiącej element usługi wymienionej m.in. w ust. 1 pkt 40, który sam stanowił odrębną całość i był właściwy oraz niezbędny do świadczenia usługi zwolnionej (z wyłączeniem usług stanowiących element usług pośrednictwa - art. 43 ust. 14 ustawy o VAT).

Z dniem 1 lipca 2017 r. art. 43 ust. 13 i 14 ustawy o VAT zostały uchylone, co prowadzi do zmiany w stosowaniu zwolnienia od podatku w odniesieniu do niektórych usług finansowych.

Kryteria kwalifikacji usług finansowych:

Minister Finansów podkreślił, że możliwość stosowania zwolnienia z VAT w odniesieniu do usług finansowych, objętych przed 1 lipca 2017 r. zwolnieniem na podstawie art. 43 ust. 13 ustawy o VAT, należy rozważyć na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 40 tej ustawy, interpretowanego z uwzględnieniem orzecznictwa TSUE dotyczącego usług finansowych (w tym usług stanowiących element usług finansowych).

Opierając się na wyrokach TSUE, MF wskazał, że przelew jest transakcją polegającą na realizacji dyspozycji przekazania określonej sumy pieniędzy z jednego rachunku na drugi. Transakcja ta cechuje się w szczególności tym, że powoduje zmianę sytuacji prawnej i finansowej, istniejącej z jednej strony między udzielającym dyspozycji a beneficjentem, a z drugiej strony między nimi a ich bankiem (bankami). Transakcja przelewu może składać się z różnych odrębnych usług, które stanowią wówczas „transakcje dotyczące” przelewów.

MF wskazał ponadto, że dla oceny skutków podatkowych ww. usług należy również uwzględnić wnioski wynikające z orzecznictwa TSUE w zakresie tzw. świadczeń złożonych. Każda czynność winna być bowiem zwykle uznawana za odrębną i niezależną, a czynność złożona z jednego świadczenia w aspekcie gospodarczym nie powinna być sztucznie rozdzielana, by nie pogarszać funkcjonalności systemu podatku VAT. Należy więc poszukiwać elementów charakterystycznych dla rozpatrywanej czynności celem określenia, czy podatnik dostarcza konsumentowi kilka odrębnych świadczeń głównych, czy też jedno świadczenie. Z jednym świadczeniem złożonym mamy do czynienia m.in., jeżeli dwa (lub więcej) świadczenia dokonane przez podatnika na rzecz konsumenta są tak ściśle związane, że stanowią obiektywnie jedno nierozerwalne świadczenie gospodarcze, którego rozdzielenie miałoby charakter sztuczny.

MF podkreślił, że wykładnia przepisu art. 43 ust. 1 pkt 40 ustawy o VAT -uwzględniająca orzecznictwo TSUE - nakazuje zatem przyjąć, że pojęcie usług w zakresie wszelkiego rodzaju transakcji płatniczych, przekazów i transferów pieniężnych obejmuje również transakcje tworzące odrębną całość, których skutkiem jest pełnienie szczególnych i istotnych funkcji przelewu lub płatności, i które w konsekwencji skutkują przeniesieniem środków pieniężnych i powodują zmiany prawne i finansowe.

Pojęcie usług w zakresie wszelkiego rodzaju transakcji płatniczych, przekazów i transferów pieniężnych nie obejmuje natomiast usług o charakterze technicznym, w których odpowiedzialność usługodawcy ograniczona jest do kwestii technicznych i nie obejmuje istotnych elementów transakcji płatniczej.

Czynności wykonywane w ramach transakcji płatniczej - zwolnienie z VAT

MF uznał, że wszystkie czynności, które łącznie składają się na usługę złożoną i wypełniającą wskazane wyżej przez TSUE przesłanki, objęte będą zwolnieniem z VAT.

Będzie to dotyczyło kompleksowych czynności, za które pobierane są różne opłaty na poszczególnych etapach realizacji transakcji płatniczej, wykonywanych przez organizacje płatnicze (na rzecz agentów rozliczeniowych i wydawców kart płatniczych) oraz agentów rozliczeniowych (na rzecz akceptantów) w zakresie niezbędnym do realizacji transakcji płatniczych dokonywanych przy pomocy kart płatniczych. Zdaniem MF, w ramach tych czynności znajdą się co najmniej: autoryzacja transakcji, przekazywanie środków pieniężnych, rozliczenie.

MF podkreślił, że efektem wszystkich tych czynności łącznie (wykonywanych przez agenta rozliczeniowego i organizację płatniczą) jest realizacja transakcji płatniczej w zakresie wypłaty lub transferu środków pieniężnych (która bez tych czynności nie byłaby możliwa). Pomiędzy ww. grupami czynności istnieje ścisły związek przyczynowo-skutkowy. Dlatego czynności te niewątpliwie stanowią elementy łącznej usługi, spełniającej szczególne oraz istotne funkcje płatności, skutkujące zmianą sytuacji finansowej i prawnej stron tej operacji. Usługi te będą więc objęte zwolnieniem z VAT na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 40 ustawy o VAT.

Nie mogą korzystać ze zwolnienia z VAT takie czynności jak:

*   usługi sporządzania wszelkiego rodzaju raportów niezwiązanych ściśle i niewarunkujących realizacji transferów środków pieniężnych (np. przygotowanie informacji w celach marketingowych, czy też informacji na potrzeby analizy i opracowania nowych strategii biznesowych),

*   usługi szkoleniowe udostępniane przez organizacje płatnicze, niezwiązane ściśle z realizowanymi transferami środków pieniężnych (np. w zakresie promowania marki, oferowania i sprzedaży produktów bankowych w zakresie kart płatniczych, itp.).

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego stanu faktycznego jest prawidłowe.

Zgodnie z przepisem art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2018 r., poz. 2174, z późn. zm.), zwanej dalej ustawą, opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlegają odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju.

Przez dostawę towarów zgodnie z art. 7 ust. 1 ustawy, rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel.

Natomiast stosownie do art. 8 ust. 1 ustawy, przez świadczenie usług, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się każde świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu art. 7 (…).

Na mocy art. 41 ust. 1 ustawy, stawka podatku od towarów i usług wynosi 22%, z zastrzeżeniem ust. 2-12c, art. 83, art. 119 ust. 7, art. 120 ust. 2 i 3, art. 122 i art. 129 ust. 1.

Zgodnie z art. 146aa ust. 1 pkt 1 ustawy, w okresie od dnia 1 stycznia 2019 r. do końca roku następującego po roku, dla którego wartość relacji, o której mowa w art. 38a pkt 4 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych, jest nie większa niż 43% oraz wartość, o której mowa w art. 112aa ust. 5 tej ustawy, jest nie mniejsza niż -6% stawka podatku, o której mowa w art. 41 ust. 1 i 13, art. 109 ust. 2 i art. 110, wynosi 23%.

Przepisy ustawy o podatku od towarów i usług oraz rozporządzeń wykonawczych do tej ustawy, przewidują dla niektórych towarów i usług stawki obniżone lub zwolnienie od podatku.

I tak, zgodnie z art. 43 ust. 1 pkt 40 ustawy, zwalnia się od podatku usługi w zakresie depozytów środków pieniężnych, prowadzenia rachunków pieniężnych, wszelkiego rodzaju transakcji płatniczych, przekazów i transferów pieniężnych, długów, czeków i weksli oraz usługi pośrednictwa w świadczeniu tych usług.

Należy podkreślić, że pojęcia używane do oznaczenia zwolnień, o których mowa w art. 43 ustawy winny być interpretowane w sposób ścisły, gdyż zwolnienia te stanowią odstępstwa od ogólnej zasady, zgodnie z którą podatek VAT pobierany jest od każdej usługi świadczonej odpłatnie przez podatnika.

Zwolnienia od podatku usług finansowych oparte zostały na obiektywnych kryteriach, nie są zaś uzależnione od rodzaju podmiotu świadczącego te usługi. Powyższe zwolnienia uregulowane zostały w ustawie o podatku od towarów i usług wskutek implementacji odpowiednich przepisów Dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. Urz. UE L Nr 347, poz. 1 z późn. zm.), zwanej dalej Dyrektywą 112.

I tak zgodnie z art. 135 ust. 1 lit. d Dyrektywy 112, państwa członkowskie zwalniają następujące transakcje, łącznie z pośrednictwem, dotyczące rachunków depozytowych, rachunków bieżących, płatności, przelewów, długów, czeków i innych zbywalnych instrumentów finansowych, z wyłączeniem windykacji należności.

Przytoczone przepisy Dyrektywy dotyczą tylko ściśle wymienionych rodzajów czynności, których charakter pozwala na zakwalifikowanie ich do kategorii usług związanych z obrotem bankowym i finansami. Wymienione zwolnienie ma charakter przedmiotowy, gdzie przede wszystkim istotną przesłanką do skorzystania ze zwolnienia jest rodzaj świadczonej usługi, cechy które ją wyróżniają. Ustawodawca szczególny nacisk położył na stronę przedmiotową, nie dokonując zawężenia omawianego zwolnienia wyłącznie do określonej grupy podmiotów.

Kryteria, jakie należy przyjąć w celu kwalifikacji konkretnych usług jako transakcji dotyczących płatności i przelewów, zwolnionych od podatku na podstawie art. 135 ust. 1 lit. d) dyrektywy 2006/112/WE, zostały określone w orzecznictwie TSUE. Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem TSUE, zwolnienia, o których mowa w art. 135 ust. 1 dyrektywy 2006/112/WE, stanowią autonomiczne pojęcia prawa unijnego, które służą unikaniu rozbieżności w stosowaniu systemu podatku VAT w poszczególnych państwach członkowskich. Ponadto, pojęcia użyte do opisania zwolnień od podatku powinny być interpretowane w sposób ścisły, ponieważ zwolnienia te stanowią odstępstwa od ogólnej zasady, zgodnie z którą podatkiem VAT objęta jest każda usługa świadczona odpłatnie przez podatnika.

Wykładnia tych pojęć musi być jednakże zgodna z celami, jakim służą zwolnienia oraz musi spełniać wymogi zasady neutralności podatkowej. Zasada ścisłej wykładni nie oznacza zatem, że pojęcia użyte w celu opisania zwolnień powinny być interpretowane w sposób, który uniemożliwiałby osiągnięcie zakładanych przez nie skutków (np. wyroki w sprawach: C-334/14 De Fruytier, pkt 18; C-607/14 Bookit, pkt 34).

W odniesieniu do art. 135 ust. 1 lit. d) dyrektywy 2006/112/WE TSUE wskazał, że przelew jest transakcją polegającą na realizacji dyspozycji przekazania określonej sumy pieniędzy z jednego rachunku na drugi. Transakcja ta cechuje się w szczególności tym, że powoduje zmianę sytuacji prawnej i finansowej istniejącej z jednej strony między udzielającym dyspozycji a beneficjentem, a z drugiej strony między nimi a ich bankiem, jak również, w odpowiednim przypadku, między bankami. Brzmienie art. 135 ust. 1 lit. d) dyrektywy 2006/112/WE nie wyklucza co do zasady, aby transakcja przelewu składała się z różnych odrębnych usług, które stanowią wówczas „transakcje dotyczące” przelewów w rozumieniu tego przepisu (np. wyrok w sprawie C-2/95 SDC, pkt 64).

Zdaniem TSUE, że „aby można było zaklasyfikować świadczone usługi jako transakcje dotyczące przelewów w rozumieniu art. 135 ust. 1 lit. d) dyrektywy VAT, muszą tworzyć odrębną całość, ocenianą w sposób ogólny, której skutkiem jest pełnienie szczególnych i istotnych funkcji przelewu i która w konsekwencji skutkuje przeniesieniem środków pieniężnych i powoduje zmiany prawne i finansowe. W tym względzie należy odróżnić usługę zwolnioną z podatku w rozumieniu dyrektywy VAT od wykonania zwykłego świadczenia rzeczowego lub technicznego. Istotne jest w szczególności, aby w tym celu zbadać zakres odpowiedzialności usługodawcy, a zwłaszcza to, czy odpowiedzialność ta ograniczona jest do aspektów technicznych, czy też obejmuje specyficzne i istotne elementy transakcji (zob. podobnie: wyrok z dnia 5 czerwca 1997 r., SDC, C-2/95, z dnia 28 lipca 2011 r. Nordea Pankki Suomi, C-350/10).”

Jak wskazuje TSUE, uwagi odnoszące się do transakcji dotyczących przelewów mają zastosowanie również do transakcji dotyczących płatności (np. wyrok w sprawie C-607/14 Bookit, pkt 43). Ponadto, aby świadczone usługi korzystały ze zwolnienia powinny stosownie do orzecznictwa TSUE dotyczyć specyficznych i istotnych elementów związanych z daną usługą finansową. Należy też wskazać, że TSUE w ww. orzeczeniu dodał, że „Sam fakt, że jakiś element jest niezbędny do zakończenia transakcji zwolnionej z podatku, nie daje podstaw do konkluzji, że usługa, którą dany element reprezentuje jest zwolniona.”

Podobne stanowisko zostało przedstawione przez Trybunał w orzeczeniu z dnia 13 grudnia 2001 r. w sprawie C-235/00 CSC Financial Services Ltd. W wyroku tym TSUE stwierdził, że „obrót papierami wartościowymi polega na działaniach zmieniających sytuację prawną i finansową miedzy stronami i działania te są porównywalne do przypadków przeniesienia lub płatności. Dostawa zwykłej usługi technicznej lub administracyjnej, nie zmieniającej sytuacji prawnej lub finansowej nie wydaje się więc być objęta zwolnieniem ustalonym w art. 13 część B lit. d pkt 5 Szóstej dyrektywy. (…) Wynika z tego więc, że usługi o charakterze administracyjnym nie zmieniające prawnej bądź finansowej pozycji stron nie są objęte zwolnieniem ustalonym w art. 13 część B lit. d pkt 5”.

Wykładnia przepisu art. 43 ust. 1 pkt 40 ustawy, uwzględniająca orzecznictwo TSUE, nakazuje zatem przyjąć, że pojęcie usług w zakresie wszelkiego rodzaju transakcji płatniczych, przekazów i transferów pieniężnych obejmuje również transakcje tworzące odrębną całość, których skutkiem jest pełnienie szczególnych i istotnych funkcji przelewu lub płatności, i które w konsekwencji skutkują przeniesieniem środków pieniężnych i powodują zmiany prawne i finansowe. Pojęcie usług w zakresie wszelkiego rodzaju transakcji płatniczych, przekazów i transferów pieniężnych nie obejmuje natomiast usług o charakterze technicznym, w których odpowiedzialność usługodawcy ograniczona jest do kwestii technicznych i nie obejmuje istotnych elementów transakcji płatniczej.

Należy wskazać, że ekonomicznym efektem dokonania transferów pieniężnych jest, co do zasady, przekazanie przez dany podmiot (osobę) środków pieniężnych na rzecz innego podmiotu (osoby).

Jak wynika z opisu stanu faktycznego Wnioskodawca współpracuje m.in. z podmiotami zlecającymi realizację przewozów krajowych i zagranicznych podmiotom trzecim. Z tytułu wykonanych przewozów przez podmioty trzecie na zlecenie podmiotu zlecającego taki przewóz, podmiot, który wykonał przewóz otrzymuje płatność, która jest realizowana przez Wnioskodawcę.

W praktyce oznacza to, że Wnioskodawca realizuje przekaz pieniężny w imieniu zlecającego przewóz na zasadach procedury finansowania, ustalonej odrębnie pomiędzy stronami według której podmiot w imieniu którego Wnioskodawca realizuje płatność na rzecz wykonującego przewóz zobowiązuje się do zwrotu wszystkich dodatkowych kwot jakie zrealizował Wnioskodawca w imieniu zlecającego.

Wnioskodawca posiada zezwolenie Komisji Nadzoru Finansowego na prowadzenie działalności w zakresie świadczenia usługi płatniczej o której mowa w art. 3 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 19 sierpnia 2011 r., o usługach płatniczych, widnieje w KNF jako podmiot wpisany do rejestru usług płatniczych.

Wnioskodawca realizuje usługę przelewu w imieniu zlecającego, pomiędzy Wnioskodawcą, a zlecającym nie dochodzi do cesji wierzytelności.

W przedmiotowej sprawie Wnioskodawca ma wątpliwości czy świadczenie przez Wnioskodawcę, usług przekazu pieniężnego podlega zwolnieniu od podatku pod towarów i usług.

Ustawa o podatku od towarów i usług nie określa bliżej, co należy rozumieć pod pojęciami wymienionymi w przepisie art. 43 ust. 1 pkt 40 ustawy. W tym celu należy się odwołać do uregulowań wskazanych w ustawie z dnia 19 sierpnia 2011 r. o usługach płatniczych (Dz. U. z 2019 r., poz. 659, z późn. zm.), zwanej dalej ustawą o usługach płatniczych.

Zgodnie z art. 3 ust. 1 pkt 6 ustawy o usługach płatniczych, przez usługi płatnicze rozumie się m.in. działalność polegającą na świadczeniu usługi przekazu pieniężnego.

W świetle art. 3 ust. 3 ustawy o usługach płatniczych, usługa przekazu pieniężnego oznacza usługę płatniczą świadczoną bez pośrednictwa rachunku płatniczego prowadzonego dla płatnika, polegającą na transferze do odbiorcy lub do innego dostawcy przyjmującego środki pieniężne dla odbiorcy środków pieniężnych otrzymanych od płatnika lub polegającą na przyjęciu środków pieniężnych dla odbiorcy i ich udostępnieniu odbiorcy.

Zgodnie z art. 4 ust. 1 ustawy o usługach płatniczych działalność w zakresie świadczenia usług płatniczych może być wykonywana wyłącznie przez dostawców usług płatniczych zwanych „dostawcami”, zaś dostawcą może być wyłącznie podmiot wskazany w art. 4 ust. 2 ww. ustawy m.in. biuro usług płatniczych, które prowadzi Wnioskodawca (art. 4 ust. 2 pkt 10 ustawy).

Biorąc pod uwagę przedstawiony opis sprawy, a także obowiązujące w tym zakresie przepisy prawa podatkowego należy stwierdzić, że skoro – jak wskazał Wnioskodawca – będzie on świadczył w ramach biura usług płatniczych usługi przekazu pieniężnego, o których mowa w art. 3 ust. 3 ustawy o usługach płatniczych, to usługi te będą korzystać ze zwolnienia od podatku od towarów i usług na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 40 ustawy o VAT.

Tym samym, stanowisko Wnioskodawcy w zakresie pytania nr 1 i nr 3 jest prawidłowe.

W zakresie pytania oznaczonego we wniosku nr 2 wydane zostało odrębne rozstrzygnięcie.

Jednocześnie należy wskazać, że powołana przez Wnioskodawcę interpretacja ogólna Ministra Finansów z dnia 30 czerwca 2017 r. Nr PT6.8101.5.2017 nie dotyczy usług objętych zakresem wniosku, lecz zwolnienia od podatku od towarów i usług czynności wykonywanych przez organizacje płatnicze na rzecz agentów rozliczeniowych i wydawców kart płatniczych lub innych instrumentów płatniczych oraz agentów rozliczeniowych na rzecz akceptantów, w celu realizacji transakcji płatniczych, dokonywanych przy pomocy kart płatniczych.

Zaznacza się także, że zgodnie z art. 14b § 3 ustawy Ordynacja podatkowa, składający wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej obowiązany jest do wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego. Organ jest ściśle związany przedstawionym we wniosku opisem sprawy.

Zainteresowany ponosi ryzyko związane z ewentualnym błędnym lub nieprecyzyjnym przedstawieniem we wniosku opisu stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego. Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, o ile rzeczywisty stan faktyczny sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie z opisem sprawy podanym przez Wnioskodawcę w złożonym wniosku. W związku z powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we wniosku opisu sprawy, udzielona odpowiedź traci swą aktualność.

Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej stanowi element czynności będących przedmiotem decyzji wydanej:

1.  z zastosowaniem art. 119a;
2.  w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
3.  z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.

Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych (art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej).

Powyższe unormowania należy odczytywać łącznie z przepisami art. 33 ustawy z 23 października 2018 r. o zmianie ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, ustawy – Ordynacja podatkowa oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 2193 z późn. zm.), wprowadzającymi regulacje intertemporalne.

Interpretacja dotyczy stanu faktycznego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia w przestawionym stanie faktycznym.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, ul. Jasna 2/4, 00-013 Warszawa pośrednictwem organu, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. z 2018 r., poz. 1302, z późn. zm.). Skargę wnosi się w dwóch egzemplarzach (art. 47 § 1 ww. ustawy) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Teodora Sixta 17, 43-300 Bielsko-Biała lub drogą elektroniczną na adres Elektronicznej Skrzynki Podawczej Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/SkrytkaESP (art. 54 § 1a ww. ustawy), w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie albo aktu, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 4a (art. 53 § 1 ww. ustawy). W przypadku pism i załączników wnoszonych w formie dokumentu elektronicznego odpisów nie dołącza się (art. 47 § 3 ww. ustawy).

Jednocześnie, zgodnie z art. 57a ww. ustawy, skarga na pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego wydaną w indywidualnej sprawie, opinię zabezpieczającą i odmowę wydania opinii zabezpieczającej może być oparta wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd administracyjny jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną.