Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0114-KDIP3-2.4011.530.2025.4.AC
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-08-13
Teza: Obowiązki płatnika w związku z pokrywaniem składek na
ubezpieczenia przez Spółkę z uwagi na ewentualne powstanie
przychodu do opodatkowania po stronie Wspólników z tytułu
opłaconych składek na ubezpieczenie na życie Wspólników.
Słowa kluczowe: członkowie-członkowie zarządu
obowiązek-obowiązek płatnika
polisa ubezpieczeniowa
przychód
płatnik
składki
ubezpieczenia
Zagadnienia: Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Pobór podatku lub zaliczek na podatek przez płatników.
Przepisy: [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 2-art. 11-ust. 1
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 2-art. 12-ust. 1
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 2-art. 13-pkt 7
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 7-art. 41-ust. 1
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 7-art. 42-ust. 1

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

26 maja 2025 r. wpłynął Państwa wniosek z 12 maja 2025 r. o wydanie interpretacji
    indywidualnej, który dotyczy obowiązków płatnika. Uzupełnili go Państwo - na wezwanie -
    pismem z 30 czerwca 2025 r. (data wpływu 1 lipca 2025 r). Treść wniosku jest następująca:
    Opis stanu faktycznego i zdarzenia przyszłego
    Są Państwo spółką z ograniczoną odpowiedzialnością i podatnikiem podatku
    dochodowego od osób prawnych (dalej: CIT). Spółka jest polskim rezydentem
    podatkowym, posiada bowiem zarówno siedzibę, jak i zarząd, na terytorium
    Rzeczypospolitej Polskiej. Spółka działa w branży hydrauliki siłowej. Przeważający
    przedmiot działalności przedsiębiorcy to PKD 33.12. Z „Naprawa i konserwacja maszyn”.
    Wspólnikami Spółki są dwie osoby fizyczne. A.A. posiada w kapitale zakładowym Spółki
    650 udziałów o łącznej wartości nominalnej wynoszącej 65 000 zł. Dalej we wniosku
    określany jest jako: „WSPÓLNIK 1”. B.B. posiada w kapitale zakładowym Spółki 350
    udziałów o łącznej wartości nominalnej wynoszącej 35 000 zł. Dalej we wniosku określana
    jest jako: „WSPÓLNIK 2”. Oboje razem są określani jako: „WSPÓLNICY”. WSPÓLNIK 1 jest
    zarazem Prezesem Zarządu Spółki, a WSPÓLNIK 2 Wiceprezesem Zarządu Spółki. Oboje
    WSPÓLNIKÓW pełni funkcję członków zarządu Spółki na podstawie powołania (tj. art. 201
    § 4 k.s.h.).
    Wysokość wynagrodzenia z tytułu pełnienia przez WSPÓLNIKÓW funkcji członków zarządu
    Spółki określona jest w umowie o pracę zawartej między każdym ze WSPÓLNIKÓW a
    Spółką. WSPÓLNIK 1 na podstawie powyższej umowy o pracę otrzymuje wynagrodzenie w
    wysokości 6 000 zł miesięcznie, natomiast WSPÓLNIK 2 otrzymuje, wynagrodzenie 4 700 zł
    miesięcznie, na podstawie powyższej umowy o pracę. Żaden ze WSPÓLNIKÓW nie
    współpracuje ze Spółką w modelu B2B (business-to-business) ani na podstawie umowy o
    dzieło i umowy zlecenia.
    Umowa spółki zawarta w statusie określa, iż w przypadku śmierci wspólnika, wstąpienie
    do Spółki jego spadkobierców jest wyłączone, a udziały podlegają umorzeniu.
    Jednocześnie w umowie tej określono zasady spłaty spadkobierców niewstępujących do
    Spółki na miejsce zmarłego wspólnika (zgodnie z tym, jak nakazano w art. 183 § 1 k.s.h.).
    WSPÓLNICY zostali zobowiązani, każdy z osobna, do zawarcia umowy ubezpieczenia -
    indywidualne ubezpieczenie na życie. W świetle nałożonego na nich obowiązku zawarta
    przez każdego z nich umowa miała wskazywać drugiego ze WSPÓLNIKÓW jako
    uposażonego do otrzymania kwoty świadczenia na wypadek śmierci ubezpieczonego
    WSPÓLNIKA. Na przykład, gdyby umarł WSPÓLNIK 1, to WSPÓLNIK 2 otrzyma świadczenie
    jako uposażony z umowy ubezpieczenia. Tak samo w sytuacji odwrotnej. Kwota
    świadczenia służyć będzie jako wynagrodzenie spadkobierców zmarłego wspólnika z
    tytułu umorzenia udziałów wspólnika w Spółce w wysokości określonej w umowie
    statuującej Spółkę.
    W istocie jest to konstrukcja tzw. ubezpieczenia krzyżowego. Wyjaśniliście Państwo, że
    ubezpieczenia krzyżowe polegają na tym, że wspólnicy danej spółki osobowej lub
    kapitałowej są wzajemnie ubezpieczeni i uposażeni. Instytucja ta służy przede wszystkim
    zachowaniu normalnego funkcjonowania spółki na wypadek śmierci jednego ze
    wspólników, bowiem pozwala ona na wyłączenie wstąpienia spadkobierców zmarłego

    wspólnika do spółki bez konieczności wydatkowania na rozliczenie z nimi środków spółki
    niezbędnych jej do prowadzenia działalności operacyjnej. Zamiast tego na ten cel
    przeznaczane są środki wypłacane przez ubezpieczyciela. Nie jesteście Państwo jako
    spółka uposażonym.
    W związku z powyższym Spółka zawarła dwie umowy ubezpieczenia, gdzie:
    1. W przypadku umowy nr 1 (indywidualne ubezpieczenie na życie) Spółka jest
      ubezpieczającym, a ubezpieczonym jest WSPÓLNIK 2;
    2. W przypadku umowy nr 2 (indywidualne ubezpieczenie na życie) Spółka jest
      ubezpieczającym, a ubezpieczonym jest WSPÓLNIK 1.
    Spółka jako ubezpieczający, ponosi wydatki na miesięczne składki z tytułu powyższych
    umów ubezpieczenia. Wydatki te ponosi z własnych środków pieniężnych. Jest to efekt
    wzajemnych ustaleń, jakie zaszły pomiędzy WSPÓLNIKAMI i Spółką.
    Jednym z głównych celów, jaki przyświecał Państwu w momencie podejmowania opisanej
    w powyższym akapicie decyzji, było zmotywowanie swoich członków zarządu (tj.
    WSPÓLNIKÓW) do bardziej wytężonej i efektywnej pracy na rzecz Spółki (w ramach
    pełnienia funkcji członków zarządu). Ta zwiększona motywacja ma wynikać stąd, że
    WSPÓLNICY są „spokojni” o sprawy Spółki oraz w szczególności o rozliczenie się z ich
    spadkobiercami w razie śmierci któregoś ze WSPÓLNIKÓW. Brak zamartwiania się o tego
    rodzaju sprawy na co dzień obiektywnie wpływa korzystnie na sprawowanie funkcji
    członka zarządu (m.in. możliwość skupienia się na bieżących problemach). Stanowi to
    również swojego rodzaju zabezpieczeni dla spadkobierców wspólników co również
    pozytywnie wpływa na członków zarządu. WSPÓLNICY mają bowiem pewność, że w razie
    śmierci któregoś z nich, ich spadkobiercy otrzymają od drugiego WSPÓLNIKA - tytułem
    rozliczenia udziałów w spółce z o.o. oraz ogółu praw i obowiązków w spółce
    komandytowej - kwotę zapewniającą im możliwość dostatniego życia przez pewien okres,
    bez konieczności kierowania roszczeń do Spółki, co mogłoby wpłynąć negatywnie na
    działalność Spółki, a nawet zakończyć istnienie Spółki.
    W związku z tym, że Spółka ponosi miesięczne wydatki na składki z tytułu wcześniej
    wyliczonych umów ubezpieczenia, zastanawiają się Państwo czy mogą je zaliczać do
    kosztów uzyskania przychodów.
    Przyjęta konstrukcja ubezpieczenia w kwestii efektu nie różni się od innych ubezpieczeń
    na życie. Co prawda uposażonymi nie są członkowie najbliższej rodziny WSPÓLNIKÓW
    (członków zarządu Spółki). Niemniej jednak to oni ostatecznie otrzymają część środków
    wypłaconych z tytułu ubezpieczenia na życie, w wysokości określonej w umowie
    statuującej Spółki.
    Umowa ubezpieczenia w okresie 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym ją
    zawarto lub odnowiono, wyklucza:
    a) wypłatę kwoty stanowiącej wartość odstąpienia od umowy,
    b) możliwość zaciągania zobowiązań pod zastaw praw wynikających z umowy,
    c) wypłatę z tytułu dożycia wieku oznaczonego w umowie.
    Dodatkowo Spółka rozważa przejście na ryczałt od dochodów spółek o którym mowa w
    art. 28c i n ustawy o CIT. Spółka będzie spełniała wszystkie ustawowe przesłanki do
    skorzystania z tej formy opodatkowania (nie są one przedmiotem niniejszego wniosku).
    Uzupełnienie stanu faktycznego i zdarzenia przyszłego
    Jednym z głównych celów, jaki Państwu przyświecał w momencie podejmowania opisanej
    decyzji o ubezpieczeniu, było zmotywowanie swoich członków zarządu (tj. WSPÓLNIKÓW)
    do bardziej wytężonej i efektywnej pracy na rzecz Spółki (w ramach pełnienia funkcji
    członków zarządu). Ta zwiększona motywacja ma wynikać stąd, że WSPÓLNICY są
    „spokojni” o sprawy Spółki oraz w szczególności o rozliczenie się z ich spadkobiercami w

    razie śmierci któregoś ze WSPÓLNIKÓW. Brak zamartwiania się o tego rodzaju sprawy na
    co dzień obiektywnie wpływa korzystnie na sprawowanie funkcji członka zarządu (m.in.
    możliwość skupienia się na bieżących problemach). Stanowi to również swojego rodzaju
    zabezpieczenie dla spadkobierców wspólników co również pozytywnie wpływa na
    członków zarządu. WSPÓLNICY mają bowiem pewność, że w razie śmierci któregoś z nich,
    ich spadkobiercy otrzymają od drugiego WSPÓLNIKA - tytułem rozliczenia udziałów w
    spółce z o.o. oraz ogółu praw i obowiązków w spółce komandytowej - kwotę zapewniającą
    im możliwość dostatniego życia przez pewien okres, bez konieczności kierowania roszczeń
    do Państwa, co mogłoby wpłynąć negatywnie na Państwa działalność, a nawet zakończyć
    istnienie Spółki. W konsekwencji wydatki w postaci tych składek zabezpieczają Państwa
    stabilność i płynność operacyjną.
    Dodatkowo, jak już wskazano we wniosku, Państwa działalność pozostaje zabezpieczona
    przez ubezpieczenie krzyżowe i ponoszenie jego kosztów przez Spółkę jeszcze w ten
    sposób, iż dzięki temu:
    1. nie dołączą do Państwa nowi wspólnicy, którzy mogliby nie mieć odpowiednich
      kompetencji do prowadzenia działalności gospodarczej w ramach spółki (nie nastąpi
      rozproszenie w wyniku dziedziczenia udziałów);
    2. nie będziecie Państwo musieli wydatkować własnych środków pieniężnych lub co
      gorsza wyprzedawać swojego majątku, po to, aby spłacić spadkobierców zmarłego
      wspólnika.
    Na przykład, gdyby nie ubezpieczenie krzyżowe i związane z nim bezpośrednio opłacanie
    przez Państwa składek, to do Państwa mogliby wstąpić spadkobiercy niekompetentni lub
    tacy, którym nie zależy na dalszym prowadzeniu Spółki, lecz np. na rozwiązaniu i podziale
    majątku Spółki (art. 270 pkt 2 k.s.h.). Ponoszenie przez spółkę kosztów ubezpieczenia na
    życie członków jej zarządu stanowi dość standardowy i popularny w praktyce mechanizm
    motywacyjny. Członkowie zarządów spółek w związku z zajmowaną funkcją są bowiem
    bardziej narażeni na różne choroby, a nawet nagłą śmierć, co wynika choćby z dużej ilości
    stresu, jaka jest związana z pełnieniem obowiązków członka zarządu. Naturalnie w obliczu
    takich zagrożeń dużo bardziej komfortowe staje się piastowanie funkcji członka zarządu,
    w sytuacji, gdy spółka zapewnia menedżerowi finansowanie ubezpieczenia na życie. Mając
    pewność, że w przypadku nagłej śmierci czy też śmierci spowodowanej chorobą,
    najbliższa rodzina członka zarządu otrzyma środki niezbędne jej na dostatnie życie,
    członek zarządu jest bardziej zmotywowany nie tylko do samego zajmowania takiego
    stanowiska, ale również do dalszej wytężonej i efektywnej pracy na nim. W taki właśnie
    sposób wydatki na składki na ubezpieczenie Wspólników są związane z uzyskiwaniem
    przychodów oraz z zachowaniem i zabezpieczeniem źródła przychodów Spółki.
    Doprecyzowali Państwo przedstawiony stan faktyczny w ten sposób, że Wspólnicy
    otrzymują wynagrodzenie w związku z umowami o pracę w Spółce (...). A.A. jest
    zatrudniony jako dyrektor serwisu sprzętu budowlanego, a B.B. jako kierownik
    administracyjno-biurowy. Skorygowali Państwo wcześniej podaną w stanie faktycznym
    informacje, że umowy o prace dotyczą funkcji zarządu. Wspólnicy nie pobierają
    wynagrodzenia za sam zarząd.
    Pytania
    1. Czy prawidłowe jest Państwa stanowisko, iż w przedstawionym stanie faktycznym
      przysługuje Państwu prawo do zaliczania miesięcznych składek ubezpieczeniowych na
      ubezpieczenia na życie obu WSPÓLNIKÓW do kosztów uzyskania przychodów (art. 15
      ust. 1 ustawy o CIT)?
    2. Czy prawidłowe jest Państwa stanowisko, iż w przedstawionym stanie faktycznym nie
      będą spoczywały na Państwu obowiązki płatnika podatku dochodowego od osób
      fizycznych w związku z pokrywaniem składek na ubezpieczenia przez Spółkę z uwagi
      na ewentualne powstanie przychodu do opodatkowania po stronie Wspólników z
      tytułu opłaconych składek na ubezpieczenie na życie Wspólników?

    3. Czy prawidłowe jest Państwa stanowisko, iż w przypadku przejścia na ryczałt od
      dochodów spółek o którym mowa w art. 28c i n. ustawy o CIT opłacanie składek nie
      będzie uznane za ukryty zysk w rozumieniu art. 28m ust. 1 pkt 2 ustawy o CIT?
    4. Czy prawidłowe jest Państwa stanowisko, iż w przypadku przejścia na ryczałt od
      dochodów spółek o którym mowa w art. 28c i n. ustawy o CIT opłacanie składek nie
      będzie uznane za wydatek w rozumieniu art. 28m ust. 1 pkt 3 ustawy o CIT?
    Przedmiotowa interpretacja dotyczy podatku dochodowego od osób fizycznych (pyt. Nr 2),
    natomiast w zakresie podatku dochodowego od osób prawnych (pyt. Nr 1, 3 i 4) zostanie
    wydane odrębne rozstrzygnięcie.
    Państwa stanowisko
    Ad. 2
    W Państwa ocenie, w przedstawionym stanie faktycznym nie będą spoczywały na Państwu
    obowiązki płatnika podatku dochodowego od osób fizycznych w związku z pokrywaniem
    składek na ubezpieczenia przez Spółkę. W tym bowiem przypadku nie powstanie żadne
    przysporzenie po stronie Wspólników, a tym samym nie powstanie przychód do
    opodatkowania po stronie Wspólników.
    Zgodnie art. 42 ust. 1 ustawy z 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób
    fizycznych (Dz.U. z 2018 r. poz. 1509 ze zm. - dalej „ustawa o PIT”) płatnicy, o których
    mowa w art. 41, przekazują kwoty pobranych zaliczek na podatek oraz kwoty
    zryczałtowanego podatku w terminie do 20. dnia miesiąca następującego po miesiącu, w
    którym pobrano zaliczki (podatek) - na rachunek urzędu skarbowego, przy pomocy
    którego naczelnik urzędu skarbowego właściwy według miejsca zamieszkania płatnika
    wykonuje swoje zadania, a jeżeli płatnik nie jest osobą fizyczną, według siedziby bądź
    miejsca prowadzenia działalności, gdy płatnik nie posiada siedziby. Jednakże w przypadku,
    gdy podatek został pobrany zgodnie z art. 30a ust. 2a, płatnicy, o których mowa w art. 41
    ust. 10, przekazują kwotę tego podatku na rachunek urzędu skarbowego, przy pomocy
    którego naczelnik urzędu skarbowego właściwy w sprawach opodatkowania osób
    zagranicznych wykonuje swoje zadania.
    Jak stanowi art. 42a ustawy o PIT osoby fizyczne prowadzące działalność gospodarczą,
    osoby prawne i ich jednostki organizacyjne oraz jednostki organizacyjne niemające
    osobowości prawnej, które dokonują wypłaty należności lub świadczeń, o których mowa w
    art. 20 ust. 1, z wyjątkiem dochodów (przychodów) wymienionych w art. 21, art. 52, art.
    52a i art. 52c oraz dochodów, od których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej
    zaniechano poboru podatku, od których nie są obowiązane pobierać zaliczki na podatek
    lub zryczałtowanego podatku dochodowego, są obowiązane sporządzić informację według
    ustalonego wzoru o wysokości przychodów i przesłać ją podatnikowi oraz urzędowi
    skarbowemu, przy pomocy którego naczelnik urzędu skarbowego właściwy według
    miejsca zamieszkania podatnika wykonuje swoje zadania, a w przypadku podatników, o
    których mowa w art. 3 ust. 2a, urzędowi skarbowemu, przy pomocy którego naczelnik
    urzędu skarbowego właściwy w sprawach opodatkowania osób zagranicznych wykonuje
    swoje zadania.
    Stosownie do art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób
    fizycznych opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju
    dochody, z wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od
    których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.
    W myśl art. 11 ust. 1 ww. ustawy, przychodami, z zastrzeżeniem art. 14-15, art. 17 ust. 1
    pkt 6, 9, 10 w zakresie realizacji praw wynikających z pochodnych instrumentów
    finansowych, pkt 11, art. 19, art. 25b, art. 30ca, art. 30da i art. 30f, są otrzymane lub
    postawione do dyspozycji podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i wartości
    pieniężne oraz wartość otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych
    świadczeń.

    W Państwa ocenie trudno uznać, że każdy ze WSPÓLNIKÓW uzyskuje jakieś przysporzenie
    ani z tytułu stosunku powołania ani z tytułu umowy o pracę. Na moment opłacania przez
    Państwa składek WSPÓLNICY nie uzyskują żadnego przysporzenia, bowiem nie mają
    żadnego prawa do dysponowania środkami polisy, a wszelkie uprawnienia należą do
    ubezpieczającego.
    W myśl art. 11 ust. 1 ustawy o PIT - przychodami są otrzymane lub postawione do
    dyspozycji podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość
    otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń.
    Zgodnie z art. 12 ust. 1 ustawy o PIT za przychody ze stosunku służbowego, stosunku
    pracy, pracy nakładczej oraz spółdzielczego stosunku pracy uważa się wszelkiego rodzaju
    wypłaty pieniężne oraz wartość pieniężną świadczeń w naturze bądź ich ekwiwalenty, bez
    względu na źródło finansowania tych wypłat i świadczeń, a w szczególności:
    wynagrodzenia zasadnicze, wynagrodzenia za godziny nadliczbowe, różnego rodzaju
    dodatki, nagrody, ekwiwalenty za niewykorzystany urlop i wszelkie inne kwoty niezależnie
    od tego, czy ich wysokość została z góry ustalona, a ponadto świadczenia pieniężne
    ponoszone za pracownika, jak również wartość innych nieodpłatnych świadczeń lub
    świadczeń częściowo odpłatnych.
    Wykładni tych przepisów dokonuje się przez pryzmat wyroku Trybunału Konstytucyjnego z
    8 lipca 2014 r. (K 7/13). Zgodnie ze stanowiskiem TK za przychód pracownika mogą być
    uznane takie świadczenia, które:
    1) zostały spełnione za zgodą pracownika (skorzystał z nich w pełni dobrowolnie),
    2) zostały spełnione w jego interesie (a nie w interesie pracodawcy) i przyniosły mu
      korzyść w postaci powiększenie aktywów lub uniknięcie wydatku, który musiałby
      ponieść,
    3) korzyść ta jest wymierna i przypisana indywidualnemu pracownikowi (nie jest
      dostępna w sposób ogólny dla wszystkich podmiotów).
    W Państwa ocenie powyższe przesłanki nie są spełnione, gdyż to w Państwa interesie było
    zawarcie takich umów i to Państwo osiągają z tego tytułu korzyść wymierną i
    zabezpieczenie swojego bytu. Gdyby nie to, wspólnicy nie byliby zainteresowani takimi
    ubezpieczeniami, a kwestia rozliczeń przeszłaby na spadkobierców.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest nieprawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 8 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r.
    poz. 111 ze zm.):
      Płatnikiem jest osoba fizyczna, osoba prawna lub jednostka organizacyjna niemająca
      osobowości prawnej, obowiązana na podstawie przepisów prawa podatkowego do
      obliczenia i pobrania od podatnika podatku i wpłacenia go we właściwym terminie
      organowi podatkowemu.
    Na podstawie art. 9 ust. 1 ustawy z 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób
    fizycznych (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 226 ze zm.):
      Opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z
      wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od
      których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.
    Przepis art. 11 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych stanowi, że:
      Przychodami, z zastrzeżeniem art. 14-15, art. 17 ust. 1 pkt 6, 9, 10 w zakresie
      realizacji praw wynikających z pochodnych instrumentów finansowych, pkt 11, art.
      19, art. 25b, art. 30ca, art. 30da i art. 30f, są otrzymane lub postawione do dyspozycji

      podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość
      otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń.
    Według art. 11 ust. 2 ustawy:
      Wartość pieniężną świadczeń w naturze, z zastrzeżeniem ust. 2c oraz art. 12 ust. 2-
      2c, określa się na podstawie cen rynkowych stosowanych w obrocie rzeczami lub
      prawami tego samego rodzaju i gatunku, z uwzględnieniem w szczególności ich
      stanu i stopnia zużycia oraz czasu i miejsca ich uzyskania.
    W myśl przepisu art. 11 ust. 2a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Wartość pieniężną innych nieodpłatnych świadczeń ustala się:
        1) jeżeli przedmiotem świadczenia są usługi wchodzące w zakres działalności
          gospodarczej dokonującego świadczenia - według cen stosowanych wobec
          innych odbiorców;
        2) jeżeli przedmiotem świadczeń są usługi zakupione - według cen zakupu;
        3) jeżeli przedmiotem świadczeń jest udostępnienie lokalu lub budynku - według
          równowartości czynszu, jaki przysługiwałby w razie zawarcia umowy najmu tego
          lokalu lub budynku;
        4) w pozostałych przypadkach - na podstawie cen rynkowych stosowanych przy
          świadczeniu usług lub udostępnianiu rzeczy lub praw tego samego rodzaju i
          gatunku, z uwzględnieniem w szczególności ich stanu i stopnia zużycia oraz
          czasu i miejsca udostępnienia.
    Katalog źródeł przychodów podlegających opodatkowaniu podatkiem dochodowym od
    osób fizycznych zawiera art. 10 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.
    Jednym ze źródeł przychodów wymienionych w art. 10 ust. 1 pkt 1, 2 ww. ustawy są:
        1) stosunek służbowy, stosunek pracy, w tym spółdzielczy stosunek pracy,
          członkostwo w rolniczej spółdzielni produkcyjnej lub innej spółdzielni zajmującej
          się produkcją rolną, praca nakładcza, emerytura lub renta;
        2) działalność wykonywana osobiście.
    Stosownie do art. 12 ust. 1 ustawy:
      Za przychody ze stosunku służbowego, stosunku pracy, pracy nakładczej oraz
      spółdzielczego stosunku pracy uważa się wszelkiego rodzaju wypłaty pieniężne oraz
      wartość pieniężną świadczeń w naturze bądź ich ekwiwalenty, bez względu na źródło
      finansowania tych wypłat i świadczeń, a w szczególności: wynagrodzenia zasadnicze,
      wynagrodzenia za godziny nadliczbowe, różnego rodzaju dodatki, nagrody,
      ekwiwalenty za niewykorzystany urlop i wszelkie inne kwoty niezależnie od tego, czy
      ich wysokość została z góry ustalona, a ponadto świadczenia pieniężne ponoszone za
      pracownika, jak również wartość innych nieodpłatnych świadczeń lub świadczeń
      częściowo odpłatnych.
    Użyty powyżej zwrot „w szczególności” oznacza, że wymienione kategorie przychodów
    zostały wskazane jedynie przykładowo. Przychodem ze stosunku pracy i stosunków
    pokrewnych są więc wszelkiego rodzaju wypłaty i świadczenia skutkujące u podatnika
    powstaniem przysporzenia majątkowego, mające swoje źródło w łączącym pracownika z
    pracodawcą stosunku pracy lub stosunku pokrewnym.
    W myśl art. 12 ust. 2 ww. ustawy:
      Wartość pieniężną świadczeń w naturze przysługujących pracownikom na podstawie
      odrębnych przepisów ustala się według przeciętnych cen stosowanych wobec innych
      odbiorców - jeżeli przedmiotem świadczenia są rzeczy lub usługi wchodzące w zakres
      działalności pracodawcy.

    Przy czym, stosownie do art. 12 ust. 3 cytowanej ustawy:
      Wartość pieniężną innych nieodpłatnych świadczeń lub świadczeń częściowo
      odpłatnych ustala się według zasad określonych w art. 11 ust. 2-2b.
    Przychodami z działalności wykonywanej osobiście zgodnie z art. 13 pkt 7 ustawy są:
      Przychody otrzymywane przez osoby, niezależnie od sposobu ich powoływania,
      należące do składu zarządów, rad nadzorczych, komisji lub innych organów
      stanowiących osób prawnych.
    W myśl zaś art. 32 ust. 1 ww. ustawy:
      Zakłady pracy będące osobami fizycznymi, osobami prawnymi oraz jednostkami
      organizacyjnymi nieposiadającymi osobowości prawnej są obowiązane jako płatnicy
      obliczać i pobierać w ciągu roku zaliczki na podatek dochodowy od osób, które
      uzyskują od tych zakładów przychody ze stosunku służbowego, stosunku pracy, z
      pracy nakładczej lub ze spółdzielczego stosunku pracy, z zasiłków pieniężnych z
      ubezpieczenia społecznego wypłacanych przez zakłady pracy lub z tytułu udziału w
      nadwyżce bilansowej wypłacanej w spółdzielniach pracy.
    Z kolei stosownie art. 39 ust. 1 cytowanej ustawy:
      Płatnicy, o których mowa w art. 32, art. 33 i art. 35, są obowiązani przesłać
      podatnikowi i urzędowi skarbowemu, przy pomocy którego naczelnik urzędu
      skarbowego właściwy według miejsca zamieszkania podatnika wykonuje swoje
      zadania, a w przypadku podatnika, o którym mowa w art. 3 ust. 2a, urzędowi
      skarbowemu, przy pomocy którego naczelnik urzędu skarbowego właściwy w
      sprawach opodatkowania osób zagranicznych wykonuje swoje zadania, imienne
      informacje sporządzone według ustalonego wzoru. Informację, o której mowa w
      zdaniu pierwszym, sporządza się również w przypadku dokonywania wypłaty
      świadczeń określonych w art. 21 ust. 1 pkt 46, 74, 148 i 152-154. W informacji tej
      wykazuje się również dochody zwolnione od podatku na podstawie umów o unikaniu
      podwójnego opodatkowania lub innych umów międzynarodowych.
    Stosownie do art. 41 ust. 1 ww. ustawy:
      Osoby fizyczne prowadzące działalność gospodarczą, osoby prawne i ich jednostki
      organizacyjne oraz jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej, które
      dokonują świadczeń z tytułu działalności, o której mowa w art. 13 pkt 2 i 4-9 oraz art.
      18, osobom określonym w art. 3 ust. 1, są obowiązane jako płatnicy pobierać, z
      zastrzeżeniem ust. 4, zaliczki na podatek dochodowy, stosując do dokonywanego
      świadczenia, pomniejszonego o miesięczne koszty uzyskania przychodów w
      wysokości określonej w art. 22 ust. 9 oraz o potrącone przez płatnika w danym
      miesiącu składki, o których mowa w art. 26 ust. 1 pkt 2 lit. b, najniższą stawkę
      podatkową określoną w skali, o której mowa w art. 27 ust. 1.
    Z opisu zdarzenia przyszłego wynika, że zawarli Państwo dwie umowy ubezpieczenia,
    gdzie w przypadku umowy nr 1 (indywidualne ubezpieczenie na życie) Spółka jest
    ubezpieczającym, a ubezpieczonym jest WSPÓLNIK 2, natomiast w przypadku umowy nr 2
    (indywidualne ubezpieczenie na życie) Spółka jest ubezpieczającym, a ubezpieczonym jest
    WSPÓLNIK 1. Spółka jako ubezpieczający, ponosi wydatki na miesięczne składki z tytułu
    powyższych umów ubezpieczenia. Wydatki te ponosi z własnych środków pieniężnych. Jest
    to konstrukcja tzw. ubezpieczenia krzyżowego polegająca na tym, że wspólnicy danej
    spółki osobowej lub kapitałowej są wzajemnie ubezpieczeni i uposażeni. Instytucja ta służy
    przede wszystkim zachowaniu normalnego funkcjonowania spółki na wypadek śmierci
    jednego ze wspólników, bowiem pozwala ona na wyłączenie wstąpienia spadkobierców
    zmarłego wspólnika do spółki bez konieczności wydatkowania na rozliczenie z nimi
    środków spółki niezbędnych jej do prowadzenia działalności operacyjnej. Zamiast tego na
    ten cel przeznaczane są środki wypłacane przez ubezpieczyciela. Nie jesteście Państwo
    jako spółka uposażonym.

    Państwa wątpliwości budzi kwestia, czy będą na Państwu spoczywały obowiązki płatnika
    podatku dochodowego od osób fizycznych w związku z pokrywaniem składek na
    ubezpieczenia w związku z ewentualnym przychodem wspólników z tytułu ww.
    opłaconych składek.
    Z treści art. 805 § 1 i § 2 ustawy z 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (t. j. Dz. U. 2024 r.
    poz. 1061 ze zm.) wynika, że:
      Przez umowę ubezpieczenia ubezpieczyciel zobowiązuje się, w zakresie działalności
      swego przedsiębiorstwa, spełnić określone świadczenie w razie zajścia
      przewidzianego w umowie wypadku, a ubezpieczający zobowiązuje się zapłacić
      składkę. Świadczenie ubezpieczyciela polega w szczególności na zapłacie:
        1) przy ubezpieczeniu majątkowym - określonego odszkodowania za szkodę
          powstałą wskutek przewidzianego w umowie wypadku;
        2) przy ubezpieczeniu osobowym - umówionej sumy pieniężnej, renty lub innego
          świadczenia w razie zajścia przewidzianego w umowie wypadku w życiu osoby
          ubezpieczonej.
    Na podstawie art. 808 § 1 ww. ustawy:
      Ubezpieczający może zawrzeć umowę ubezpieczenia na cudzy rachunek.
      Ubezpieczony może nie być imiennie wskazany w umowie, chyba że jest to konieczne
      do określenia przedmiotu ubezpieczenia.
    Natomiast, stosownie do zapisu art. 822 § 1 Kodeksu cywilnego:
      Przez umowę ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej ubezpieczyciel zobowiązuje
      się do zapłacenia określonego w umowie odszkodowania za szkody wyrządzone
      osobom trzecim, wobec których odpowiedzialność za szkodę ponosi ubezpieczający
      albo ubezpieczony.
    Z treści powyższego przepisu wynika, że umowa ubezpieczenia nie musi koniecznie
    dotyczyć wyłącznie osoby ubezpieczającej. Osoba ta może zawrzeć umowę, której
    przedmiotem ubezpieczenia będzie odpowiedzialność za szkody spowodowane przez inną
    osobę (np. członka zarządu, rady nadzorczej, księgowego). Sytuacja, w której składka
    opłacana jest przez inną osobę niż ta, w której interesie majątkowym zawierana jest
    umowa powoduje powstanie przychodu u osoby, na rzecz której zawierana jest umowa.
    Jest ona bowiem odstępstwem od ogólnej zasady pokrywania kosztów ubezpieczenia
    przez podmiot, którego interesów umowa dotyczy.
    W takiej sytuacji niewątpliwie korzyścią majątkową dla osób ubezpieczonych jest zyskanie
    ochrony płynącej z umowy ubezpieczeniowej przy jednoczesnym nieponoszeniu
    wydatków na uzyskanie tej ochrony.
    Stosownie do art. 829 § 1 ustawy Kodeks cywilny:
      Ubezpieczenie osobowe może w szczególności dotyczyć:
        1) przy ubezpieczeniu na życie - śmierci osoby ubezpieczonej lub dożycia przez nią
          oznaczonego wieku,
        2) przy ubezpieczeniu następstw nieszczęśliwych wypadków - uszkodzenia ciała,
          rozstroju zdrowia lub śmierci wskutek nieszczęśliwego wypadku.
    Kwestie uposażenia zostały natomiast uregulowane w art. 831 § 1 Kodeksu cywilnego,
    zgodnie z którym:
      Ubezpieczający może wskazać jedną lub więcej osób uprawnionych do otrzymania
      sumy ubezpieczenia w razie śmierci osoby ubezpieczonej; może również zawrzeć
      umowę ubezpieczenia na okaziciela. Ubezpieczający może każde z tych zastrzeżeń
      zmienić lub odwołać w każdym czasie.

    Za przychody należy zatem uznać każdą formę przysporzenia majątkowego, zarówno
    formę pieniężną, jak i niepieniężną, w tym nieodpłatne świadczenia otrzymane przez
    podatnika. Świadczenia pieniężne ponoszone za osoby objęte ubezpieczeniem należą do
    nieodpłatnych świadczeń. Ich pojęcia nie definiuje jednak ustawa o podatku dochodowym.
    Ponieważ przepisy ustawy nie zawierają legalnej definicji pojęcia „nieodpłatne
    świadczenia”, należy przyjąć takie rozumienie tego terminu, jakie ukształtowało się w
    orzecznictwie sądowo-administracyjnym. Pojęcie „nieodpłatne świadczenie” było m.in.
    przedmiotem interpretacji Naczelnego Sądu Administracyjnego, który w uchwale podjętej
    w składzie siedmiu sędziów 18 listopada 2002 r., sygn. akt FSP 9/02 stwierdził, że „dla
    celów podatkowych pojęcie „nieodpłatnego świadczenia” (...) ma szerszy zakres niż w
    prawie cywilnym. Obejmuje ono nie tylko świadczenie w cywilistycznym znaczeniu
    (działanie lub zaniechanie na rzecz innej strony- por. art. 353 KC), ale w jego zakres
    wchodzą także wszystkie zjawiska gospodarcze i zdarzenia prawne, których następstwem
    jest uzyskanie korzyści kosztem innego podmiotu lub te wszystkie zdarzenia prawne i
    zdarzenia gospodarcze w działalności osób prawnych, których skutkiem jest nieodpłatne,
    tj. niezwiązane z kosztami lub inną formą ekwiwalentu, przysporzenie majątku tej osobie,
    mające konkretny wymiar finansowy (wyrok Sądu Najwyższego z dnia 13 czerwca 2002 r.,
    III RN 106/01, jeszcze nie publ., a także wyrok Sądu Najwyższego z dnia 6 sierpnia 1999 r.,
    III RN 31/99 - OSNAPU 2000 nr 13 poz. 496)”.
    W świetle przepisów ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych warunkiem
    koniecznym do uznania nieodpłatnego świadczenia za przychód, jest jego otrzymanie lub
    postawienie do dyspozycji podatnika.
    Kwestia rozumienia pojęcia „innych nieodpłatnych świadczeń” - w aspekcie świadczeń
    pracowniczych - była również przedmiotem analizy Trybunału Konstytucyjnego, który w
    wyroku z dnia 8 lipca 2014 r., sygn. akt K 7/13, stwierdził, że za przychód pracownika z
    tytułu „innych nieodpłatnych świadczeń”, o których mowa w art. 12 ust. 1 i art. 11 ust. 1
    ustawy, mogą być uznane takie świadczenia, które:
        po pierwsze, zostały spełnione za zgodą pracownika (skorzystał z nich w pełni
        dobrowolnie),
        po drugie, zostały spełnione w jego interesie (a nie w interesie pracodawcy) i
        przyniosły mu korzyść w postaci powiększenia aktywów lub uniknięcia wydatku,
        który musiałby ponieść,
        po trzecie, korzyść ta jest wymierna i przypisana indywidualnemu pracownikowi
        (nie jest dostępna w sposób ogólny dla wszystkich podmiotów).
    W kontekście pierwszego warunku, Trybunał Konstytucyjny podkreślił, że „inne
    nieodpłatne świadczenia” na rzecz pracownika mogą być uznane za jego dochód w
    rozumieniu ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych tylko pod warunkiem, że
    rzeczywiście spowodowały zaoszczędzenie przez niego wydatków. Ustalenie tej
    okoliczności zależy od tego, czy pracownik skorzystał ze świadczenia oferowanego przez
    pracodawcę w pełni dobrowolnie. Zgoda na skorzystanie ze świadczenia wyraża bowiem
    ocenę pracownika, że świadczenie - z punktu widzenia jego sytuacji zawodowej, życiowej,
    rodzinnej - jest celowe i przydatne, leży w jego interesie. Oznacza to, że w braku
    świadczenia ze strony pracodawcy pracownik musiałby ponieść wydatek. W konsekwencji,
    przyjęcie świadczenia oferowanego przez pracodawcę oznacza uniknięcie tego wydatku.
    Formułując drugi warunek Trybunał Konstytucyjny wyjaśnił, że dla oceny czy świadczenie
    leżało w interesie pracownika, istotne jest czy stanowi ono realne przysporzenie
    majątkowe (korzyść), którego efekt jest uchwytny w jego majątku. Trybunał Konstytucyjny
    - w ślad za uchwałami NSA - uznał, że w zakres nieodpłatnego świadczenia, jako
    przychodu wchodzą wszystkie zjawiska gospodarcze i zdarzenia prawne, „których

    skutkiem jest nieodpłatne, tj. niezwiązane z kosztami lub inną formą ekwiwalentu,
    przysporzenie majątku tej osobie, mające konkretny wymiar finansowy”. W konsekwencji,
    aby wartość świadczenia uzyskanego od pracodawcy podlegała opodatkowaniu, po
    stronie pracownika musi pojawić się dochód, czyli korzyść majątkowa. Korzyść ta może
    wystąpić w dwóch postaciach: prowadzi do powiększenia aktywów, co jest zwykłym
    skutkiem wypłaty pieniędzy, albo do zaoszczędzenia wydatków, co może być następstwem
    świadczenia rzeczowego lub w formie usługi. W wyniku takiego świadczenia w majątku
    pracownika nie pojawia się wprawdzie realny dochód (w znaczeniu ekonomicznym), ale
    ponieważ znaczenie dochodu na gruncie ustawy jest szersze, zaoszczędzenie wydatków
    musi być traktowane na równi z przyrostem majątku. Jednocześnie Trybunał
    Konstytucyjny zauważył, iż w sytuacji, gdy nieodpłatne świadczenie zostało przyjęte jako
    warunek niezbędny do zgodnego z prawem wykonania pracy - po stronie pracownika nie
    pojawia się korzyść, która mogłaby być objęta podatkiem dochodowym.
    Odnosząc się natomiast do trzeciego warunku, Trybunał Konstytucyjny wskazał, że
    przychód powstaje, gdy można zindywidualizować świadczenie, określić jego wartość
    pieniężną oraz skonkretyzować odbiorcę.
    Należy zwrócić uwagę, że nie są Państwo zobligowana żadnymi przepisami prawa do
    ponoszenia za członków zarządu wydatków na ubezpieczenie na życie. Z wniosku
    jednoznacznie wynika, iż krąg osób objętych ubezpieczeniem jest zamknięty, ograniczony -
    dotyczy wyłącznie dwóch członków zarządu. Znacie więc Państwo skład i ilość osób
    objętych ubezpieczeniem, znacie również dokładne okresy, kiedy osoby te pełnią swoje
    funkcje. W rezultacie możecie wskazać każdą osobę, która będzie objęta tym
    ubezpieczeniem, a także okres, w którym będzie korzystać z ochrony ubezpieczeniowej.
    Uwzględniając następnie wysokość zapłaconej składki oraz okres ubezpieczenia można
    będzie ustalić wysokość przychodu uzyskanego przez daną osobę.
    Opłacanie przez Spółkę (Ubezpieczającego) składki w ramach umowy indywidualnego
    ubezpieczenia na życie - stanowi przychód z działalności wykonywanej osobiście, którym
    mowa w art. 13 pkt 7 ustawy, gdy ubezpieczonym jest członek zarządu, w dacie
    poniesienia wydatku przez Spółkę, czyli w dacie zapłaty składki firmie ubezpieczającej.
    Członkowie zarządu zostają objęci ochroną ubezpieczeniową - zatem ma miejsce
    przysporzenie majątkowe po ich stronie. Powyższe oznacza, że Spółka, jako płatnik, będzie
    obowiązana do obliczenia, pobrania i odprowadzenia do właściwego urzędu skarbowego
    zaliczki na podatek dochodowy z ww. tytułu.
    Przychód powstanie w momencie zapłacenia składki przez Spółkę, gdyż ubezpieczony
    prawa wynikające z umowy ubezpieczenia nabywa z chwilą zawarcia przez Państwo
    umowy ubezpieczenia.
    W opisanym zdarzeniu, Spółka opłaca za Ubezpieczonych składkę, którą osoby te
    musiałyby finansować z własnych środków, gdyby na własną rękę przystąpiły do
    analogicznego ubezpieczenia. Niewątpliwie zatem uzyskają one korzyść z tego tytułu, że
    opłaty składki dokonywać będzie za nich Spółka - jako ubezpieczający.
    Reasumując, objęcie polisą ubezpieczeniową wykupioną przez Państwa dla dwóch
    członków zarządu skutkuje po ich stronie powstaniem przychodu z nieodpłatnych
    świadczeń zaliczanych do tego źródła przychodów, w ramach którego pełnią oni
    powierzone im funkcje w Spółce, w myśl art. 13 ustawy o podatku dochodowym od osób
    fizycznych.
    Tym samym występujecie Państwo jako płatnik, o którym mowa w art. 41 ustawy o
    podatku dochodowym od osób fizycznych, zobowiązany do naliczenia i pobrania zaliczki
    na podatek dochodowy od osób fizycznych od przychodu z tytułu nieodpłatnych
    świadczeń.
    Wobec powyższego Państwa stanowisko należało uznać za nieprawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy zaistniałego stanu faktycznego przedstawionego przez Państwa i
    stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia w przedstawionym stanie
    faktycznym oraz zdarzenia przyszłego i stanu prawnego obowiązującego w dniu wydania
    interpretacji.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
        Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb
        ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz.
        111 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli: Państwa
        sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia
        przyszłego i zastosujecie się Państwo do interpretacji.
        Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
        1) z zastosowaniem art. 119a;
        2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5
          ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
        3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
        Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego
    Sądu Administracyjnego w (...).
    Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002
    r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935;
    dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
        w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
        Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
        w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na
        adres Elektronicznej Skrzynki Podawczej Krajowej Informacji Skarbowej na
        platformie ePUAP: /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 ustawy
    Ordynacja podatkowa.