Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0111-KDIB1-2.4010.437.2025.3.AK
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-11-04
Teza: Skutki podatkowe zawarcia umowy vPPA wirtualnej sprzedaży
energii i gwarancji pochodzenia.
Słowa kluczowe: energia-energia elektryczna
gwarancje
koszt-koszty uzyskania przychodów
przychód-źródła przychodu
umowa
Zagadnienia: Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 3. Koszty uzyskania przychodów-Koszty
finansowania dłużnego-Pojęcie kosztów finansowania
dłużnego-Wydatki nieuznawane za koszty finansowania
dłużnego
Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 3. Koszty uzyskania przychodów-Ogólna zasada
zaliczania wydatków do kosztów uzyskania przychodów
Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 3. Koszty uzyskania przychodów-Potrącalność
kosztów-Koszty inne niż bezpośrednio związane z
przychodami (koszty pośrednie)
Przepisy: [CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 1-art. 7b-ust. 1-pkt 6-lit. b
[CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 2-art. 12-ust. 1-pkt 3
[CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 3-art. 15-ust. 1
[CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 3-art. 15-ust. 4d
[CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 3-art. 15-ust. 4e
[CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 3-art. 15c-ust. 1
Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 1. Podmiot i przedmiot opodatkowania-
Przychody z zysków kapitałowych
Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 2. Przychody-Przysporzenia stanowiące
przychód
1

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

28 sierpnia 2025 r. wpłynął Państwa wniosek z 27 sierpnia 2025 r. o wydanie interpretacji
    indywidualnej. Treść wniosku jest następująca:
    Opis stanu faktycznego i zdarzenia przyszłego
    A sp. z o.o. (dalej: „Wnioskodawca”, „Spółka”) to polska spółka kapitałowa, prowadząca
    działalność gospodarczą (...).
    Spółka jest zarejestrowanym czynnym podatnikiem podatku od towarów i usług (dalej:
    „VAT”) w Polsce oraz podatnikiem podatku dochodowego od osób prawnych (dalej: „CIT”),
    podlegającym nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu na terytorium Polski na
    podstawie art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób
    prawnych (Dz. U. z 2025 r., poz. 278 ze zm.; dalej: „ustawa o CIT”).
    Wnioskodawca pełni centralną rolę w Grupie kapitałowej A (dalej: „Grupa A”, „Grupa”),
    będącej (...) i częścią (...) Grupy X, która działa (...).
    Obecnie Grupa A (...), co skutkowało wzrostem zużycia energii elektrycznej przez Grupę A
    (...). Mając na uwadze specyfikę działalności gospodarczej prowadzonej w ramach Grupy
    A, zarówno Spółka jak i inne podmioty z Grupy, wykorzystują znaczną ilość energii
    elektrycznej, która jest niezbędna do efektywnego prowadzenia działalności gospodarczej,
    jak również systematycznej rozbudowy działalności Grupy. Wydatki na nabycie energii
    elektrycznej stanowią w ocenie Wnioskodawcy istotne koszty prowadzenia przez niego
    działalności.
    Ze względu na ryzyko istotnych wahań cen energii elektrycznej oraz dążenie Spółki do
    prowadzenia działalności w sposób zrównoważony (m.in. z dbałością o ochronę
    środowiska i klimatu), Spółka zawarła umowę tzw. wirtualnej sprzedaży energii, która
    stanowi umowę zaliczaną do tzw. umów typu cPPA (od ang. Corporate Power Purchase
    Agreement, w tłumaczeniu na język polski – „Korporacyjna Umowa Zakupu Energii”).

    Kontrakt typu cPPA jest stosunkowo nowym instrumentem będącym formą
    długoterminowej umowy zawieranej zwykle bezpośrednio przez producenta energii z
    odnawialnych źródeł i przedsiębiorstwo wykorzystujące znaczne wolumeny energii
    elektrycznej w ramach prowadzonej działalności. Celem tego typu kontraktu jest
    zabezpieczenie cen energii elektrycznej, które dany podmiot płaci (rozumiane jako
    skompensowanie wpływu potencjalnych wahań cen energii elektrycznej na wyniki
    finansowe podmiotu), a także umożliwienie temu podmiotowi realnie oddziaływać w
    sposób pozytywny na rozwój energetyki odnawialnej. Ekonomicznym rezultatem
    kontraktu cPPA jest ustalenie pomiędzy stronami stałej lub okresowo indeksowanej
    wskaźnikiem inflacji ceny energii elektrycznej, podlegającej rozliczeniu finansowemu przez
    z góry określony okres (co do zasady 5-15 lat).
    Wnioskodawca zawarł „Umowę rozliczenia finansowego różnicy ceny energii elektrycznej i
    sprzedaży gwarancji pochodzenia” (dalej: „Umowa”, „Umowa vPPA” lub „vPPA”) z
    kontrahentami spoza Grupy (dalej: „Kontrahenci”; łącznie ze Spółką – „Strony”, a każdy z
    tych podmiotów osobno – „Strona”).
    Kontrahenci, z którymi Spółka zawarła Umowę vPPA, są podmiotami:
    I. zarejestrowanymi jako czynni podatnicy VAT;
    II. posiadającymi nieograniczony obowiązek podatkowy w Rzeczpospolitej Polskiej dla
    potrzeb CIT (siedziba na terytorium Polski);
    III. których przedmiot działalności gospodarczej obejmuje wytwarzanie energii
    elektrycznej z odnawialnych źródeł (...).
    Umowa vPPA została zawarta przez Strony do dnia (...) (o ile nie zostanie wcześniej
    rozwiązana/nie wygaśnie) i reguluje m.in. następujące kwestie:
    (i) zasady rozliczeń finansowych pomiędzy Stronami w związku z zagwarantowanym
    wolumenem energii elektrycznej (zasady te zostały szczegółowo opisane w dalszej
    części Wniosku),
    (ii) sprzedaż przez Kontrahentów na rzecz Spółki atrybutów środowiskowych, w tym
    wypadku gwarancji pochodzenia (dalej: „Gwarancje Pochodzenia”),
    (iii) sprzedaż przez Kontrahentów na rzecz Spółki zastępczych gwarancji pochodzenia
    (dalej: „Zastępcze Gwarancje Pochodzenia”),
    (iv) potencjalne inne płatności między Stronami, które mogą się pojawić w związku z jej
    realizacją (dalej łącznie: „Dodatkowe Płatności”).
    Wnioskodawca wskazuje przy tym, że zakontraktowany w vPPA wolumen jest wyższy niż
    faktyczne zapotrzebowanie Grupy na ten moment. Powodem, dla którego Umowa została
    w ten sposób skonstruowana jest fakt, że vPPA został zawarty na długi okres i umowa
    przewiduje dostarczenie konkretnego wolumenu dla każdego roku obowiązywania vPPA,
    stąd zakontraktowanie wyższego wolumenu zabezpiecza Grupę na okoliczność dalszych
    planów jej rozwoju w czasie.
    Dodatkowo, zakładając stałą tendencję wzrostową Grupy, zakontraktowany wolumen
    pozwoli również na zrealizowanie postawionych w Strategii (...) celów dotyczących
    systematycznego przechodzenia przez Grupę na energię elektryczną pochodzącą ze
    źródeł odnawialnych, z uwzględnieniem nowych podmiotów, które mogą dołączać do
    Grupy, a także rozwoju podmiotów już istniejących. Niemniej, na ten moment, w związku z
    wysokością zakontraktowanego wolumenu energii elektrycznej w vPPA, wystąpi nadwyżka
    wolumenowa (dalej: „Nadwyżka Wolumenowa”), na której, w zależności od wyniku danego
    okresu rozliczeniowego, Spółka będzie osiągała przychody lub ponosiła koszty (zgodnie z
    mechanizmem rozliczenia finansowego, opisanego szczegółowo w dalszej części wniosku).
    Wnioskodawca pragnie podkreślić, że jego celem nie jest generowanie dodatkowych
    przychodów na dodatnim wyniku rozliczenia vPPA na Nadwyżce Wolumenowej, a jedynie
    zabezpieczenie interesów całej Grupy w dłuższym okresie, biorąc pod uwagę rolę
    Wnioskodawcy jako pełniącego rolę centralną w Grupie. Spółka ma za zadanie dbać o
    interes Grupy, stąd w celu właściwego wykorzystania vPPA, już na samym początku
    należało przyjąć odpowiednie założenia Umowy, zakładając zabezpieczenie Grupy w

    dłuższym okresie. Przy czym Wnioskodawca pragnie zaznaczyć, że skutki podatkowe
    dotyczące rozliczeń wewnątrzgrupowych Grupy będą przedmiotem odrębnego wniosku o
    interpretację indywidualną.
    1. Rozliczenia finansowe w zakresie zabezpieczenia cen energii (wirtualnej sprzedaży
    energii elektrycznej – vPPA)
    1.1. Uwagi ogólne – Umowa jako umowa wirtualnej sprzedaży energii
    Jak wskazano powyżej Umowa jest umową wirtualnej sprzedaży energii, a w rezultacie:
    · Kontrahenci na bazie Umowy vPPA nie będą sprzedawać Wnioskodawcy energii
      elektrycznej wytworzonej przez Kontrahentów w odnawialnych źródłach energii
      elektrycznej (dalej: „OZE”), co oznacza, że na podstawie Umowy pomiędzy
      Kontrahentami a Spółką nie będzie dochodziło do faktycznych dostaw energii
      elektrycznej. Kontrahenci nie będą dostarczali fizycznie energii elektrycznej Spółce, nie
      będą przenosili na Spółkę tytułu prawnego do energii elektrycznej. W praktyce, nabycie
      energii elektrycznej (fizyczne dostawy) przez Wnioskodawcę dla celów prowadzonej
      działalności gospodarczej będzie miało miejsce w ramach odrębnych transakcji, które
      nie są objęte niniejszym Wnioskiem.
    · Umowa – w zakresie zabezpieczenia ceny energii elektrycznej – będzie rozliczana
      wyłącznie finansowo, tj. w środkach pieniężnych, w oparciu o strukturę tzw. kontraktu
      finansowego odnoszącego się do uzgodnionych przez Strony cen i wolumenu energii
      elektrycznej (dalej: „Rozliczenie finansowe vPPA”). Strony rozliczą się z różnicy
      pomiędzy przyjętą w Umowie ceną referencyjną – w Umowie jako „Cena Stała za
      Komponent Energii Elektrycznej” (dalej: „Cena Stała”) a ceną zmienną kalkulowaną w
      sposób opisany w vPPA – w Umowie jako „Cena Zmienna Energii Elektrycznej” (dalej:
      „Cena Zmienna”).
    · W ramach Umowy, Kontrahenci zagwarantują wytworzenie poprzez posiadaną przez
      Kontrahentów, skonkretyzowaną w vPPA infrastrukturę wytwórczą (instalacje (...), dalej:
      „Infrastruktura OZE”) określonego wolumenu energii elektrycznej (dalej: „Wolumen
      Kontraktowy”).
    · Formuła współpracy i rozliczeń między Stronami, wynikających z Umowy vPPA, opierać
      się będzie na konstrukcji instrumentu pochodnego o charakterze zabezpieczającym
      (hedgingowym), w rozumieniu art. 2 ust. 1 pkt 2 lit. d) ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o
      obrocie instrumentami finansowymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 722, dalej: „UOIF”). Zgodnie z
      tym przepisem, instrumentami finansowymi są m.in. niebędące papierami
      wartościowymi opcje, kontrakty terminowe, swapy, umowy forward na stopę
      procentową oraz inne instrumenty pochodne, których instrumentem bazowym jest
      towar i które są wykonywane przez rozliczenie pieniężne lub mogą być wykonane
      przez rozliczenie pieniężne według wyboru jednej ze stron (do której to kategorii w
      ocenie Wnioskodawcy należy zaliczyć Umowę).
    · Opisywany instrument nie stanowi prawa majątkowego, w przypadku którego
      instrumentem bazowym są towary, mierniki i limity wielkości produkcji oraz
      uprawnienia do emisji zanieczyszczeń, i który mógłby być zrealizowany poprzez
      dostawę towarów lub świadczenie usług innych niż zwolnione z podatku.
    · Poza Spółką i Kontrahentami nie ma innych podmiotów biorących udział w transakcji,
      które mogłyby mieć wpływ na treść zawartej Umowy vPPA, w szczególności ustalenia w
      zakresie terminów i innych warunków rozliczeń wskazanych w Umowie zależały jedynie
      od Spółki i Kontrahentów.
    1.2. Mechanizm Rozliczenia finansowego vPPA
    A. Okresy rozliczeniowe przewidziane w Umowie
    Umowa jest rozliczana w oparciu o wskazane w niej przedziały czasowe, służące
    wzajemnym rozliczeniom Stron, określone jako „Okres Rozliczeniowy za Komponent

    Energii Elektrycznej” (dalej jako: „Interwał Rozliczeniowy”) – określony w Umowie jako
    miesiąc kalendarzowy.
    B. Ceny przewidziane w Umowie
    Umowa wskazuje dwie ceny energii, w oparciu o które następuje Rozliczenie finansowe
    vPPA w formule kontraktu finansowego (ustalana będzie różnica między ww. dwoma
    cenami), i które umożliwią realizację zabezpieczającego celu tej Umowy, tj.:
    · Cenę Stałą – z góry określoną w Umowie cenę za MWh, oraz
    · Cenę Zmienną – średnią arytmetyczną ceny energii elektrycznej z I Fixingu Rynku Dnia
    Następnego Towarowej Giełdy Energii (dalej: „TGE”) określoną dla danego Interwału
    Rozliczeniowego.
    C. Kalkulacja kwoty Rozliczenia finansowego vPPA za poszczególne Interwały Rozliczeniowe
    Dla każdego Interwału Rozliczeniowego, Kontrahenci powinni obliczyć kwotę rozliczeniową
    (dalej: „Kwota Rozliczeniowa”) równą iloczynowi różnicy kwoty Ceny Stałej (dalej: „Kwota
    Ceny Stałej”) i kwoty Ceny Zmiennej (dalej: „Kwota Ceny Zmiennej”) oraz wolumenowi
    wyprodukowanej energii elektrycznej przez instalacje danego Kontrahenta objęte Umową,
    wyznaczonemu na podstawie całkowitej opomiarowanej ilości energii wytworzonej i
    wprowadzonej do sieci elektroenergetycznej przez instalacje Kontrahentów wskazane w
    Umowie (dalej: „Rzeczywisty Wolumen”), a więc obliczana jest zgodnie z następującym
    wzorem:
    Kwota Rozliczeniowa = (Kwota Ceny Stałej – Kwota Ceny Zmiennej) * Rzeczywisty Wolumen
    Jeżeli tak obliczona Kwota Rozliczeniowa będzie:
    · większa od zera (będzie mieć wartość dodatnią), to Kwota Rozliczeniowa będzie
    należna Kontrahentom od Spółki (dalej: „Dodatnia Kwota Rozliczeniowa”);
    · mniejsza od zera (będzie mieć wartość ujemną), to Kwota Rozliczeniowa (jako wartość
    bezwzględna) będzie należna Spółce od Kontrahentów (dalej: „Ujemna Kwota
    Rozliczeniowa”);
    · równa zero, to wówczas żadna ze Stron nie jest uprawniona do otrzymania płatności.
    Po zakończeniu danego Interwału Rozliczeniowego Kontrahenci – w terminie wskazanym
    w Umowie – dostarczą Wnioskodawcy zestawienie rozliczeniowe, przedstawiające Kwotę
    Rozliczeniową za ten okres.
    Przedstawiony powyżej sposób określania wyniku w ramach Umowy w oparciu o
    mechanizm kontraktu finansowego będzie bazowym rozliczeniem między Spółką a
    Kontrahentami umożliwiającym zabezpieczenie cen energii elektrycznej zużywanej przez
    Wnioskodawcę, która jest rozliczana w relacji z podmiotami trzecimi niebędącymi stroną
    Umowy (przy czym zabezpieczenie powinno być rozumiane jako częściowe
    skompensowanie/ograniczenie wpływu potencjalnych wahań cen energii elektrycznej na
    wyniki finansowe Spółki, tj. zarówno w sytuacji wzrostu i spadku Ceny Zmiennej i cen
    faktycznie płaconych przez Spółkę w stosunku do Ceny Stałej).
    Wnioskodawca nie przewiduje wystąpienia w Umowie odrębnego wynagrodzenia w
    obszarze części zabezpieczającej ceny energii elektrycznej (poza wskazanymi powyżej
    kwotami), które Kontrahenci otrzymywaliby od Spółki lub Spółka od Kontrahentów.
    Wraz z zawarciem Umowy vPPA Wnioskodawca oczekuje, że przedstawiona formuła
    działania kontraktu pozwoli na uzyskanie Spółce względnie stałej i przewidywalnej w
    dłuższym okresie ceny energii elektrycznej, zbliżonej do wynikającej z Umowy Ceny Stałej
    (dla tej części/wolumenu energii elektrycznej zużywanej przez Spółkę, która zostanie
    objęta vPPA) – efekt ten zostanie uzyskany dzięki pojawieniu się dodatkowego, wyłącznie
    pieniężnego rozliczenia (tj. dodatniej lub ujemnej różnicy), będącego istotą vPPA
    (niezależnego od kwot płaconych za zużytą energię do podmiotów trzecich niebędących
    stroną vPPA), które częściowo skompensuje/ograniczy wpływ potencjalnych wahań cen
    energii elektrycznej na wyniki finansowe Spółki.

    Mając na uwadze powyższe, transakcje w ramach Umowy vPPA będą skutkowały
    rozpoznaniem przychodów lub kosztów przez Wnioskodawcę, które będą wynikały,
    odpowiednio, z konieczności rozliczenia Dodatniej lub Ujemnej Kwoty Rozliczeniowej z
    Kontrahentami przez Spółkę.
    D.

## Dodatkowe informacje

Wnioskodawca pragnie wyraźnie podkreślić, że przystąpienie przez Spółkę do Umowy
    vPPA nie jest przejawem tzw. działalności spekulacyjnej czy usługowej, w ramach której
    Spółka zawodowo przeprowadzałaby transakcje na instrumentach finansowych
    /instrumentach pochodnych w celu osiągnięcia zysku. Celem wskazanej transakcji nie jest
    uzyskiwanie dodatkowych przychodów przez Spółkę w związku z wahaniami cen energii
    elektrycznej na rynku, lecz wyłącznie (przynajmniej częściowe) skompensowanie
    /ograniczenie potencjalnego wpływu wahań cen energii elektrycznej na wyniki finansowe
    Spółki (hedging) osiągane w związku z prowadzeniem podstawowej działalności.
    Zabezpieczenie cen energii jest istotnym elementem ograniczenia potencjalnych strat
    finansowych, jakich Wnioskodawca mógłby doznać w przypadku niekorzystnych zmian na
    rynku cen energii elektrycznej oraz jest elementem wdrażanej przez Spółkę strategii
    zmiany struktury pochodzenia nabywanej energii elektrycznej poprzez stopniowe
    zwiększanie udziału odnawialnych źródeł energii w tym zakresie. Umowa vPPA ma
    stanowić zabezpieczenie głównej działalności Spółki, a jej zawarcie jest racjonalnym
    działaniem z punktu widzenia dużej zmienności cen na rynku energii. W tym kontekście
    należy również wskazać na fakt, że energia elektryczna nie jest fizycznie nabywana przez
    Spółkę na podstawie Umowy, a zawarcie Umowy vPPA nie wpłynęło bezpośrednio na
    procesy związane z prowadzeniem podstawowej działalności gospodarczej przez Spółkę.
    Celem Umowy jest przede wszystkim zabezpieczenie (hedging) cen energii elektrycznej
    nabywanej przez Wnioskodawcę, więc jej zawarcie wywołało jedynie efekt finansowy i
    pozwoli na ustabilizowanie ceny zakupu energii elektrycznej przez Spółkę w przyszłości.
    W związku z zawarciem Umowy vPPA Spółka nie poszerzyła zakresu przedmiotu
    działalności wskazanego w Krajowym Rejestrze Sądowym (dalej: „KRS”) o działalność w
    obszarze instrumentów finansowych/instrumentów pochodnych.
    Wnioskodawca nie zaangażował dodatkowych istotnych aktywów w związku z działaniami
    związanymi z zawarciem Umowy vPPA. Nie planuje również angażować ich w przyszłości w
    związku z bieżącą realizacją Umowy vPPA, w tym m.in. Spółka nie nabyła na chwilę obecną
    żadnych dodatkowych aktywów materialnych i niematerialnych dotyczących tego obszaru
    i nie planuje w przyszłości dokonywać np. jakichkolwiek zakupów aktywów zaliczanych do
    środków trwałych w tym zakresie. Możliwe jest jednak, że w związku z zawarciem Umowy
    vPPA i jej realizacją Wnioskodawca będzie zobowiązany do ustanowienia i utrzymywania
    dodatkowych zabezpieczeń tego kontraktu w postaci np. gwarancji bankowej lub
    gwarancji udzielonej przez spółkę dominującą Wnioskodawcy. Może się również zdarzyć,
    że Wnioskodawca zatrudni dodatkowy personel do obsługi administracyjnej współpracy
    na gruncie Umowy - np. do zbierania danych, monitorowania współpracy, sprawdzania
    kalkulacji itp. Obecne i planowane w przyszłości zaangażowanie administracyjne Spółki
    oraz jej personelu związane z obsługą Umowy będzie nieznaczne w stosunku do
    podstawowej działalności gospodarczej (...).
    W ocenie Wnioskodawcy, realizowane przez niego przepływy pieniężne związane z
    Rozliczeniem finansowym vPPA będą nieznaczne w stosunku do przepływów pieniężnych
    realizowanych w związku z prowadzeniem podstawowej działalności gospodarczej Spółki
    (...).
    Ponadto, Spółka nie zawierała w przeszłości umów vPPA, ani też nie świadczyła usług w
    ramach kontraktów vPPA, których przedmiotem są instrumenty finansowe.
    Wnioskodawca nie podejmuje obecnie, ani nie zamierza podejmować w przyszłości
    żadnych działań mających na celu poszukiwanie potencjalnych usługobiorców wśród
    podmiotów trzecich (tj. podmiotów innych niż podmiotów powiązanych ze Spółką,
    zainteresowanych zabezpieczeniem w analogicznym zakresie, jaki Spółka otrzymała od

    Kontrahentów w związku z zawarciem Umowy vPPA). Mając na uwadze zmienność cen na
    rynku energetycznym, Spółka nie wyklucza możliwości zawarcia kolejnych umów vPPA z
    tymi samymi lub innymi Kontrahentami, dotyczących zabezpieczenia cen dla dodatkowych
    wolumenów energii elektrycznej zużywanych przez Wnioskodawcę, np. w sytuacji wzrostu
    zapotrzebowania na energię elektryczną zużywaną przez Spółkę dla podstawowej
    działalności (...).
    W ocenie Wnioskodawcy, świadczenie usług przez Kontrahentów nie stanowi stałych i
    niezbędnych czynności stanowiących podstawę funkcjonowania Spółki, a będzie miało
    charakter pomocniczy względem podstawowej działalności Wnioskodawcy, którą, jak
    wskazano powyżej, jest działalność (...).
    Jednocześnie należy wskazać, że Kontrahenci (na podstawie art. 43 ust. 22 ustawy o VAT)
    na moment składania Wniosku nie zamierzają rezygnować ze zwolnienia od podatku VAT
    usług, o których mowa w art. 43 ust. 1 pkt 7, 12, 38-41 ustawy o VAT, świadczonych na
    rzecz podatników. Ponadto, w momencie składania Wniosku Spółka również nie zamierza
    rezygnować ze zwolnienia z VAT. Gdyby, w przyszłości Spółka zdecydowała się skorzystać z
    tzw. opcji opodatkowania VAT wybranych usług finansowych (na podstawie art. 43 ust. 22
    ustawy o VAT) - Spółka złoży wówczas właściwemu naczelnikowi urzędu skarbowego
    pisemne zawiadomienie o wyborze opcji opodatkowania VAT tych usług przed początkiem
    okresu rozliczeniowego, od którego rezygnuje ze zwolnienia.
    Spółka pragnie podkreślić ponadto, że w ramach prowadzonej działalności gospodarczej
    świadczy zarówno czynności zwolnione z opodatkowania, jak i czynności opodatkowane
    VAT, w związku z czym przysługuje jej ograniczone prawo do odliczenia podatku VAT
    naliczonego. Wnioskodawca wylicza współczynnik struktury sprzedaży, o którym mowa w
    art. 90 ust. 2 ustawy o VAT (dalej: „Współczynnik”). Współczynnik ten przekracza (...).
    2. Gwarancje pochodzenia
    Kontrahenci wytwarzając energię elektryczną z odnawialnych źródeł (w Infrastrukturze
    OZE) otrzymują tzw. gwarancje pochodzenia, które potwierdzają pochodzenie energii z
    odnawialnych źródeł (dalej: „Gwarancje pochodzenia”). Aby zrealizować cele związane z
    prowadzeniem działalności w sposób zrównoważony (m.in. z dbałością o środowisko i
    klimat), Spółka zamierza nabywać od Kontrahentów Gwarancje pochodzenia za odrębnym
    wynagrodzeniem.
    Sprzedaż będzie realizowana za pośrednictwem Rejestru Gwarancji Pochodzenia (dalej:
    „Rejestr” lub „RGP”) prowadzonego przez (...).
    W rezultacie, na mocy Umowy Kontrahenci zobowiązani będą do sprzedaży na rzecz
    Spółki Gwarancji pochodzenia oraz przekazania Gwarancji pochodzenia na rzecz
    Wnioskodawcy w terminie (...) dni kalendarzowych od dnia ich wprowadzenia do RGP. W
    przypadku, gdy określona w Umowie data rozpoczęcia rozliczeń pomiędzy Stronami nie
    nastąpi w planowanym terminie, za okres opóźnienia Kontrahenci sprzedadzą Spółce
    Zastępcze Gwarancje Pochodzenia, zgodnie z warunkami ustalonymi w Umowie vPPA.
    W tym kontekście należy wskazać, że jak wynika z art. 120 ustawy z dnia 20 lutego 2015 r.
    o odnawialnych źródłach energii (Dz. U. z 2024 r. poz. 1361 ze zm.; dalej: „ustawa o OZE”),
    Gwarancja Pochodzenia to dokument wydany przez Prezesa Urzędu Regulacji Energetyki
    (dalej: „Prezes URE”), w trybie określonym przez ustawę o OZE, stanowiący dla odbiorcy
    końcowego potwierdzenie wartości środowiskowych wynikających z unikniętej emisji
    gazów cieplarnianych oraz, że podana w nim ilość energii elektrycznej wprowadzonej do
    sieci dystrybucyjnej lub sieci przesyłowej została wytworzona z odnawialnych źródeł
    energii w instalacjach odnawialnego źródła energii w rozumieniu ustawy o OZE. Zgodnie z
    art. 122 ust. 8 ustawy OZE, gwarancje pochodzenia wydaje się w postaci elektronicznej i
    przekazuje do rejestru gwarancji pochodzenia, prowadzonego na zasadach
    przewidzianych w art. 124 ustawy o OZE. Z kolei, stosownie do art. 124 ust. 7 ustawy o
    OZE, przeniesienie gwarancji pochodzenia następuje z chwilą dokonania odpowiedniego
    wpisu w RGP.

    Nabywanie Gwarancji pochodzenia przez Spółkę i czynności związane z kontraktem
    finansowym (Rozliczenia finansowe vPPA) są odrębnymi rozliczeniami. Nabywanie
    Gwarancji pochodzenia jest rozliczane oddzielnie, w oparciu o cenę jednostkową
    Gwarancji pochodzenia określoną dla każdej 1 MWh energii elektrycznej uzgodnionej w
    ramach Umowy vPPA.
    Płatności z tytułu nabywania Gwarancji pochodzenia rozliczane są kwartalnie, czyli w
    przyjętym w Umowie interwale rozliczeniowym dla Gwarancji pochodzenia (określonym w
    Umowie jako Okres Rozliczeniowy za Gwarancje Pochodzenia, dalej: „Interwał
    Rozliczeniowy GP”), a faktura dokumentująca dokonane w danym kwartale
    kalendarzowym nabycie Gwarancji pochodzenia wystawiana jest przez Kontrahentów w
    terminie wskazanym w Umowie po zakończeniu kwartału kalendarzowego, za który
    wystawiana jest faktura. Spółka dokonuje zapłaty na rzecz Kontrahentów należności z
    tytułu nabycia Gwarancji pochodzenia w terminie wskazanym w Umowie – po otrzymaniu
    faktury dokumentującej nabycie Gwarancji pochodzenia.
    Wnioskodawca pragnie podkreślić, że od lat podejmuje kluczowe działania w wielu
    ważnych obszarach społeczno-środowiskowych. Cele działań realizowanych przez Grupę
    (w tym Spółkę) w ramach strategii zrównoważonego rozwoju (dalej: „ESG”) obejmują m.in.
    (...). Spółka stworzyła kompleksową strategię ESG, aby zapewnić strukturę ramową dla
    swoich działań i określić jasne cele na przyszłość. Realizacja ESG w ramach Spółki, a także
    całej Grupy, publikowana jest na stronie internetowej Spółki w formie raportu z realizacji
    działań podejmowanych w ramach obszarów ESG dla każdego roku podatkowego.
    ESG obejmuje tematy m.in. ochrony środowiska, ładu korporacyjnego oraz zaangażowania
    społecznego – w tym z zakresu społecznej odpowiedzialności biznesu (dalej: „CSR”), w
    ramach której Spółka podejmuje działania związane między innymi z ekologią i ochroną
    środowiska. Spółka, realizując działania z zakresu CSR (w tym między innymi nabywając
    Gwarancje pochodzenia), zamieszcza i będzie zamieszczała stosowne informacje na swojej
    stronie internetowej oraz w mediach społecznościowych. W ramach tych działań, Spółka
    (...).
    W rezultacie, nabywanie Gwarancji pochodzenia przez Wnioskodawcę wpisuje się w
    szerszy katalog aktywnych działań podejmowanych przez Spółkę w ramach polityki CSR,
    które odzwierciedla cele Spółki, w tym odpowiada na wymagania rynkowe związane z
    rosnącym naciskiem na prowadzenie działalności w sposób zrównoważony (m.in. z
    ograniczeniem wpływu na środowisko i klimat). Wnioskodawca, (...) będzie uiszczał na
    rzecz Kontrahentów płatności z tytułu zakupu Gwarancji pochodzenia.
    Nabywane Gwarancje pochodzenia będą wykorzystywane do poświadczania źródła
    energii elektrycznej wykorzystywanej przez Spółkę w ramach prowadzonej działalności
    gospodarczej, wpisując się – jak wskazano powyżej – w podejmowaną przez nią aktywność
    w zakresie CSR, i mając dla niej wartość marketingową. Gwarancje pochodzenia (dzięki
    którym Spółka wspiera środowisko naturalne i działalność przedsiębiorstw
    funkcjonujących w branży OZE) sprawiają, że Spółka kreuje swój wizerunek jako firmy
    społecznie odpowiedzialnej (w tym jako firmy korzystającej z energii elektrycznej
    pochodzącej ze źródeł odnawialnych).
    W ocenie Spółki brak podejmowania działań w tym obszarze mógłby stanowić przesłankę
    negatywnie wpływającą na jej przyszłe przychody oraz mógłby spowodować odpływ
    klientów Spółki, którzy przy podejmowaniu decyzji o współpracy z danym partnerem
    biznesowym uwzględniają to, w jaki sposób dany partner prowadzi działalność
    gospodarczą i czy m.in. ogranicza negatywny wpływ na środowisko i klimat. Ponadto, w
    dłuższej perspektywie czasu – zgodnie z oczekiwaniami Wnioskodawcy - nabywanie
    energii z OZE oraz Gwarancji pochodzenia powinno wpłynąć na jeszcze większe zaufanie
    klientów do marki Wnioskodawcy, a w konsekwencji przyczynić się do generowania
    większych zysków z działalności operacyjnej.

    Dodatkowo, Wnioskodawca wskazuje, że podmioty z Grupy, których roczne zużycie energii
    elektrycznej (...), planują podpisanie wewnątrzgrupowych kontraktów vPPA (dalej:
    „Lustrzane vPPA”) ze Spółką jako podmiotem dominującym w Grupie, w celu przeniesienia
    efektu zabezpieczenia ryzyka zmiany cen oraz Gwarancji Pochodzenia. Rozliczenia będą
    odbywać się na warunkach zbliżonych do głównej Umowy vPPA. Taki model Lustrzanych
    vPPA zakładać będzie, że rozliczenia ze spółkami z Grupy będą realizowane w cyklach
    kwartalnych dla kontraktu różnicowego oraz płatności za umorzenie Gwarancji
    Pochodzenia. Przy czym Spółka będzie przenosić na spółki z Grupy skumulowany wynik
    danego kwartału, w którym mogą być zarówno pozycje kosztowe jak i przychodowe,
    zagregowane do jednego spójnego wyniku za przyjęty ze spółkami okres rozliczeniowy.
    Natomiast po zakończeniu roku finansowego wolumen rozliczonych Gwarancji
    Pochodzenia będzie weryfikowany w ramach Lustrzanych vPPA oraz uzgodniony z
    rocznym zużyciem energii elektrycznej w poszczególnych spółkach Grupy. Nadwyżki bądź
    niedobory Gwarancji Pochodzenia będą sprzedawane lub nabywane na warunkach
    rynkowych za pośrednictwem Wnioskodawcy.
    Pytania
    1. Czy przychody, które Wnioskodawca może osiągać w związku z otrzymywaniem
      płatności z tytułu Ujemnej Kwoty Rozliczeniowej od Kontrahentów w wyniku
      Rozliczenia finansowego vPPA należy kwalifikować jako przychody z działalności
      operacyjnej, które nie stanowią przychodu z tytułu zysków kapitałowych w świetle
      art. 7b ust. 1 pkt 6 lit. b ustawy o CIT, również w części, w jakiej płatności dotyczą
      wyniku na Rozliczeniu finansowym vPPA generowanym na Nadwyżce Wolumenowej
      zakumulowanej na poziomie Wnioskodawcy?
    2. Czy wydatki, które Wnioskodawca może ponosić w związku z dokonywaniem
      płatności z tytułu Dodatniej Kwoty Rozliczeniowej na rzecz Kontrahentów w wyniku
      Rozliczenia finansowego vPPA, będą stanowiły koszty uzyskania przychodów dla
      Spółki w świetle art. 15 ust. 1 ustawy o CIT, związane z przychodami z innych źródeł,
      potrącalne w dacie ich poniesienia, również w części, w jakiej płatności dotyczą
      wyniku na Rozliczeniu finansowym vPPA generowanym na Nadwyżce Wolumenowej
      zakumulowanej na poziomie Wnioskodawcy?
    3. Czy przychód powinna stanowić Ujemna Kwota Rozliczeniowa należna Wnioskodawcy
      za cały Interwał Rozliczeniowy (tj. skumulowany wynik rozliczenia Umowy vPPA za
      cały miesiąc)?
    4. Czy wydatek ponoszony przez Wnioskodawcę na rzecz Kontrahentów powinien być
      rozpoznany jako koszt podatkowy w wysokości Dodatniej Kwoty Rozliczeniowej
      należnej Kontrahentom za cały Interwał Rozliczeniowy (tj. skumulowanego wyniku
      rozliczenia Umowy vPPA za cały miesiąc)?
    5. Czy wydatki, które Spółka w przyszłości może ponosić w związku z dokonywaniem
      płatności z tytułu Dodatniej Kwoty Rozliczeniowej na rzecz Kontrahentów w wyniku
      Rozliczenia finansowego vPPA, będą kosztami uzyskania przychodu podlegającymi
      limitom w zakresie zaliczenia ich do kosztów uzyskania przychodów na podstawie
      art. 15c ust. 1 ustawy o CIT?
    6. Czy wydatki, które Wnioskodawca może ponosić w związku nabyciem Gwarancji
      pochodzenia na potrzeby Spółki, będą stanowiły koszty uzyskania przychodów dla
      Spółki w świetle art. 15 ust. 1 ustawy o CIT i będą potrącalne w dacie ich poniesienia?
    7. Czy wydatki, które Wnioskodawca może ponosić w związku z nabyciem Gwarancji
      pochodzenia na rzecz spółek z Grupy, będą stanowiły koszty uzyskania przychodów
      dla Spółki w świetle art. 15 ust. 1 ustawy o CIT i jako ponoszone w celu realizacji
      konkretnych Lustrzanych vPPA, koszty te powinny stanowić koszty bezpośrednie
      potrącalne w momencie uzyskania odpowiadającego im przychodu?
    Państwa stanowisko w sprawie

    Stanowisko Wnioskodawcy w zakresie pytań dotyczących opodatkowania CIT:
    1) W ocenie Wnioskodawcy, przychody, które Wnioskodawca może osiągać w związku z
    otrzymywaniem płatności z tytułu Ujemnej Kwoty Rozliczeniowej od Kontrahentów w
    wyniku Rozliczenia finansowego vPPA należy kwalifikować jako przychody z
    działalności operacyjnej, które nie stanowią przychodu z tytułu zysków kapitałowych
    w świetle art. 7b ust. 1 pkt 6 lit. b ustawy o CIT, również w części, w jakiej płatności
    dotyczą wyniku na Rozliczeniu finansowym vPPA generowanym na Nadwyżce
    Wolumenowej zakumulowanej na poziomie Wnioskodawcy.
    2) W ocenie Wnioskodawcy, wydatki, które Spółka może ponosić w związku
    dokonywaniem płatności Dodatniej Kwoty Rozliczeniowej na rzecz Kontrahentów w
    wyniku Rozliczenia finansowego vPPA, będą stanowiły koszty uzyskania przychodów
    dla Spółki w świetle art. 15 ust. 1 ustawy o CIT, związane z przychodami z innych
    źródeł, które będą potrącalne w dacie ich poniesienia, również w części, w jakiej
    płatności dotyczą wyniku na Rozliczeniu finansowym vPPA generowanym na
    Nadwyżce Wolumenowej zakumulowanej na poziomie Wnioskodawcy.
    3) W ocenie Wnioskodawcy, przychód powinna stanowić Ujemna Kwota Rozliczeniowa
    należna Spółce za cały Interwał Rozliczeniowy (tj. skumulowany wynik rozliczenia
    Umowy vPPA za cały miesiąc).
    4) W ocenie Wnioskodawcy, wydatek ponoszony przez Spółkę na rzecz Kontrahentów
    powinien być rozpoznany jako koszt podatkowy w wysokości Dodatniej Kwoty
    Rozliczeniowej należnej Kontrahentom za cały Interwał Rozliczeniowy (tj.
    skumulowanego wyniku rozliczenia Umowy vPPA za cały miesiąc).
    5) W ocenie Wnioskodawcy wydatki, które Spółka w przyszłości może ponosić w związku
    z dokonywaniem płatności Dodatniej Kwoty Rozliczeniowej na rzecz Kontrahentów w
    wyniku Rozliczenia finansowego vPPA, będą kosztami uzyskania przychodu
    niepodlegającymi limitom w zakresie zaliczenia ich do kosztów uzyskania
    przychodów na podstawie art. 15c ust. 1 ustawy o CIT.
    6) W ocenie Wnioskodawcy, wydatki, które Wnioskodawca może ponosić w związku z
    nabyciem Gwarancji pochodzenia na potrzeby Spółki, będą stanowiły koszty
    uzyskania przychodów dla Spółki w świetle art. 15 ust. 1 ustawy o CIT i będą
    potrącalne w dacie ich poniesienia.
    7) W ocenie Wnioskodawcy, wydatki, które Wnioskodawca może ponosić w związku z
    nabyciem Gwarancji pochodzenia na rzecz spółek z Grupy, będą stanowiły koszty
    uzyskania przychodów dla Spółki w świetle art. 15 ust. 1 ustawy o CIT i, jako
    ponoszone w celu realizacji konkretnych Lustrzanych vPPA, koszty te powinny
    stanowić koszty bezpośrednie potrącalne w momencie uzyskania odpowiadającego
    im przychodu.
    A. Uzasadnienie stanowiska Wnioskodawcy do pytania nr 1
    Zgodnie z art. 12 ust. 1 pkt 1 ustawy o CIT, przychodami, z zastrzeżeniem ust. 3 i 4 oraz
    art. 14, są w szczególności otrzymane pieniądze, wartości pieniężne, w tym również
    różnice kursowe.
    Natomiast w myśl art. 12 ust. 3 ustawy o CIT, za przychody związane z działalnością
    gospodarczą i z działami specjalnymi produkcji rolnej, osiągnięte w roku podatkowym, a
    także za przychody uzyskane z zysków kapitałowych, z wyłączeniem przychodów, o
    których mowa w art. 7b ust. 1 pkt 1, uważa się także należne przychody, choćby nie
    zostały jeszcze faktycznie otrzymane, po wyłączeniu wartości zwróconych towarów,
    udzielonych bonifikat i skont.
    W myśl art. 7 ust. 1 ustawy o CIT, przedmiotem opodatkowania podatkiem dochodowym
    jest dochód stanowiący sumę dochodu osiągniętego z zysków kapitałowych oraz dochodu
    osiągniętego z innych źródeł przychodów. W przypadkach, które zostały wymienione w
    art. 21, art. 22 i art. 24b, przedmiotem opodatkowania jest przychód.
    Zgodnie z art. 7 ust. 2 ustawy o CIT, dochodem ze źródła przychodów, z zastrzeżeniem art.
    11c, art. 11i, art. 24a, art. 24b, art. 24ca, art. 24d i art. 24f, jest nadwyżka sumy

    przychodów uzyskanych z tego źródła przychodów nad kosztami ich uzyskania, osiągnięta
    w roku podatkowym. Jeżeli koszty uzyskania przychodów przekraczają sumę przychodów,
    różnica jest stratą ze źródła przychodów.
    Według art. 7b ust. 1 pkt 6 lit. b ustawy o CIT, za przychody z zysków kapitałowych uważa
    się przychody z papierów wartościowych i pochodnych instrumentów finansowych, z
    wyłączeniem pochodnych instrumentów finansowych służących zabezpieczeniu
    przychodów albo kosztów, niezaliczanych do zysków kapitałowych.
    Jak wynika z art. 4a pkt 22 ustawy o CIT, ilekroć w ustawie jest mowa o pochodnych
    instrumentach finansowych – oznacza to instrumenty finansowe, o których mowa w art. 2
    ust. 1 pkt 2 lit. c-i UOIF.
    W myśl art. 2 ust. 1 pkt 2 lit. c-i UOIF, za instrumenty finansowe uważa się niebędące
    papierami wartościowymi:
    c) opcje, kontrakty terminowe, swapy, umowy forward na stopę procentową, inne
    instrumenty pochodne, których instrumentem bazowym jest papier wartościowy, waluta,
    stopa procentowa, wskaźnik rentowności, uprawnienie do emisji lub inny instrument
    pochodny, indeks finansowy lub wskaźnik finansowy, które są wykonywane przez dostawę
    lub rozliczenie pieniężne, z wyłączeniem instrumentów pochodnych, o których mowa w
    art. 10 Rozporządzenia delegowanego Komisji (UE) 2017/565 z dnia 25 kwietnia 2016 r.
    uzupełniającego dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/65/UE w odniesieniu
    do wymogów organizacyjnych i warunków prowadzenia działalności przez firmy
    inwestycyjne oraz pojęć zdefiniowanych na potrzeby tej dyrektywy (dalej: „Rozporządzenie
    2017/565”),
    d) opcje, kontrakty terminowe, swapy, umowy forward na stopę procentową oraz inne
    instrumenty pochodne, których instrumentem bazowym jest towar i które są wykonywane
    przez rozliczenie pieniężne lub mogą być wykonane przez rozliczenie pieniężne według
    wyboru jednej ze stron,
    e) opcje, kontrakty terminowe, swapy oraz inne instrumenty pochodne, których
    instrumentem bazowym jest towar i które mogą być wykonane przez dostawę, pod
    warunkiem, że są dopuszczone do obrotu w systemie obrotu instrumentami finansowymi,
    z wyłączeniem produktów energetycznych będących przedmiotem obrotu hurtowego na
    OTF, które muszą być wykonywane przez dostawę,
    f) niedopuszczone do obrotu w systemie obrotu instrumentami finansowymi opcje,
    kontrakty terminowe, swapy, umowy forward oraz inne instrumenty pochodne, których
    instrumentem bazowym jest towar i które mogą być wykonane przez dostawę, a które nie
    są przeznaczone do celów handlowych i wykazują właściwości innych pochodnych
    instrumentów finansowych,
    g) instrumenty pochodne dotyczące przenoszenia ryzyka kredytowego,
    h) kontrakty na różnicę,
    i) opcje, kontrakty terminowe, swapy, umowy forward dotyczące stóp procentowych oraz
    inne instrumenty pochodne odnoszące się do zmian klimatycznych, stawek frachtowych
    oraz stawek inflacji lub innych oficjalnych danych statystycznych, które są wykonywane
    przez rozliczenie pieniężne albo mogą być wykonane przez rozliczenie pieniężne według
    wyboru jednej ze stron, a także instrumenty pochodne, o których mowa w art. 8
    Rozporządzenia 2017/565, i inne, które wykazują właściwości innych pochodnych
    instrumentów finansowych.
    Umowa vPPA, zgodnie z opisem stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego, w swojej istocie
    jest instrumentem pochodnym o charakterze zabezpieczającym (hedgingowym) i stanowi
    instrument finansowy, o którym mowa w art. 2 ust. 1 pkt 2 lit. d ustawy o obrocie
    instrumentami finansowymi. Umowa vPPA stanowi zatem instrument pochodny w
    rozumieniu art. 4a pkt 22 ustawy o CIT, którego celem będzie zabezpieczenie przychodów
    Spółki.
    Wnioskodawca wskazuje, że celem zawarcia Umowy vPPA jest ograniczenie potencjalnego
    wpływu wahań cen energii elektrycznej na wyniki finansowe Spółki oraz innych

    podmiotów z Grupy osiągane w związku z prowadzeniem przez nią podstawowej
    działalności gospodarczej. Zapewnienie stałego poziomu cen energii jest istotnym
    elementem ograniczenia potencjalnych strat finansowych, na jakie Spółka oraz pozostałe
    podmioty z Grupy mogłyby być narażone w przypadku niekorzystnych zmian na rynku
    energii elektrycznej oraz jest elementem wdrażanej w ramach całej Grupy strategii zmiany
    struktury pochodzenia nabywanej energii elektrycznej poprzez stopniowe zwiększanie
    udziału odnawialnych źródeł energii. Umowa vPPA ma więc służyć zabezpieczeniu głównej
    działalności Spółki (oraz w dalszej kolejności również innych spółek z Grupy), a jej zawarcie
    jest racjonalnym działaniem z punktu widzenia dążenia do stabilizacji kosztów energii
    elektrycznej w obliczu dużej zmienności cen na rynku energii. Wnioskodawca pragnie
    jednocześnie podkreślić, że przystąpienie przez Spółkę do Umowy vPPA nie jest
    przejawem tzw. działalności spekulacyjnej czy usługowej, w ramach której Spółka
    zawodowo przeprowadzałaby transakcje na instrumentach finansowych/instrumentach
    pochodnych w celu osiągnięcia zysku.
    Dodatkowo, jak wskazano w opisie stanu faktycznego, w związku z wysokością
    zakontraktowanego wolumenu energii elektrycznej w vPPA, wystąpi Nadwyżka
    Wolumenowa (przynajmniej w początkowym okresie obowiązywania vPPA), na której, w
    zależności od wyniku danego okresu rozliczeniowego, Spółka będzie osiągała przychody
    lub ponosiła koszty.
    Wnioskodawca pragnie podkreślić, że celem zawarcia Umowy vPPA zawierającej wyższy
    wolumen energii elektrycznej niż bieżące zapotrzebowanie Grupy kalkulowane na
    moment zawarcia Umowy nie jest generowanie dodatkowych przychodów, a jedynie
    zabezpieczenie interesów całej Grupy w dłuższym okresie, biorąc pod uwagę rolę
    Wnioskodawcy jako pełniącego rolę centralną w Grupie. Wnioskodawca wskazuje, że jako
    centralny podmiot w Grupie, ma on za zadanie dbać o interes Grupy, stąd w celu
    właściwego wykorzystania Umowy vPPA, już na samym początku należało przyjąć
    odpowiednie założenia Umowy, biorąc również pod uwagę zabezpieczenie Grupy w
    dłuższym okresie, szczególnie mając na uwadze, że Umowa vPPA zawierana jest na
    dłuższy okres i nie podlega renegocjacji co do zakontraktowanego wolumenu energii
    elektrycznej w trakcie jej trwania.
    W ramach Grupy obserwowana jest stała tendencja wzrostowa. Wnioskodawca wskazuje,
    że (...) zużycie energii elektrycznej przez Grupę wzrosło (...) ze względu (...).
    Mając zatem na względzie wzrost (...), w ocenie Wnioskodawcy zakontraktowanie w
    ramach vPPA wyższego wolumenu znajduje biznesowe uzasadnienie i stanowi
    zabezpieczenie przyszłej działalności operacyjnej nie tylko z perspektywy Spółki, ale także
    całej Grupy. Dodatkowo (...), zakontraktowany wolumen pozwoli również na zrealizowanie
    (...) celów (...). Stąd (...), zakontraktowanie w ramach Umowy vPPA wyższego wolumenu
    jest biznesowo uzasadnione. Co więcej, stanowi to zabezpieczenie przyszłej działalności
    operacyjnej nie tylko z perspektywy Spółki, ale również całej Grupy, z uwagi na fakt, że
    realizowany będzie cel Umowy vPPA w postaci stabilizacji cen energii elektrycznej, co ma
    kluczowe znaczenie z perspektywy kosztów operacyjnych podmiotów energochłonnych.
    Podsumowując, instrument finansowy w postaci vPPA służy zabezpieczeniu przychodów,
    niezaliczanych do zysków kapitałowych Spółki. Mając na uwadze powyższe, w ocenie
    Spółki, przychody, które może ona osiągać w związku z otrzymywaniem płatności z tytułu
    Ujemnej Kwoty Rozliczeniowej od Kontrahentów w wyniku Rozliczenia finansowego vPPA
    należy kwalifikować jako przychody z działalności operacyjnej, które nie stanowią
    przychodu z tytułu zysków kapitałowych w świetle art. 7b ust. 1 pkt 6 lit. b ustawy o CIT,
    również w części, w jakiej płatności dotyczą wyniku na Rozliczeniu finansowym vPPA
    generowanym na Nadwyżce Wolumenowej zakumulowanej na poziomie Wnioskodawcy.
    Prawidłowość stanowiska przedstawionego przez Spółkę we wniosku została
    potwierdzona przez Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej
    · w indywidualnej interpretacji wydanej 2 czerwca 2022 r. sygn. 0111-KDIB1-
    1.4010.149.2022.1.SG,

    · w indywidualnej interpretacji wydanej 10 marca 2023 r. sygn. 0111-KDIB1-
    2.4010.13.2023.2.AK,
    · jak również w indywidualnej interpretacji wydanej 25 stycznia 2024 r. sygn. 0114-KDIP2-
    2.4010.565.2023.3.ASK,
    · w indywidualnej interpretacji wydanej 27 lutego 2024 r. sygn. 0114-KDIP2-
    2.4010.641.2023.4.ASK,
    · w indywidualnej interpretacji wydanej 28 stycznia 2025 r. sygn. 0111-KDIB1-
    2.4010.685.2024.3.BD,
    · oraz w indywidualnej interpretacji wydanej 28 stycznia 2025 r. sygn. 0111-KDIB1-
    2.4010.686.2024.3.BD.
    B. Uzasadnienie stanowiska Wnioskodawcy do pytania nr 2
    Zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy o CIT, kosztami uzyskania przychodów są koszty
    poniesione w celu osiągnięcia przychodów ze źródła przychodów lub w celu zachowania
    albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 16 ust.
    1.
    Mając na uwadze brzmienie powyższego przepisu oraz utrwaloną praktykę organów
    podatkowych i sądów administracyjnych, aby uznać dany wydatek za koszt uzyskania
    przychodu, muszą zostać łącznie spełnione następujące przesłanki:
    · wydatek ten został poniesiony przez podatnika, tj. w ostatecznym rozrachunku musi
    on zostać pokryty z zasobów majątkowych podatnika (nie stanowią kosztu uzyskania
    przychodu wydatki, które zostały poniesione na działalność podatnika przez osoby
    inne niż podatnik),
    · wydatek ten jest definitywny (rzeczywisty), tj. wartość poniesionego wydatku nie
    została podatnikowi w jakikolwiek sposób zwrócona,
    · wydatek ten pozostaje w związku z prowadzoną przez podatnika działalnością
    gospodarczą,
    · wydatek ten został poniesiony w celu uzyskania, zachowania lub zabezpieczenia
    przychodów lub może mieć wpływ na wielkość osiągniętych przychodów,
    · wydatek ten został należycie udokumentowany,
    · wydatek ten nie może znajdować się w grupie wydatków, których zgodnie z art. 16 ust.
    1 ustawy o CIT, nie uważa się za koszty uzyskania przychodów (lub wydatków,
    których zaliczanie w ciężar kosztów uzyskania przychodów została ustawowo
    ograniczona).
    Z uwagi na ogólny charakter definicji kosztów uzyskania przychodów wynikającej z art. 15
    ust. 1 ustawy o CIT, wydatki ponoszone przez podatnika powinny każdorazowo podlegać
    indywidualnej ocenie co do ich kwalifikacji podatkowej jako kosztów uzyskania
    przychodów lub wydatków niestanowiących kosztów uzyskania przychodów.
    Mając na uwadze powyżej wymienione warunki uznania wydatku za koszt uzyskania
    przychodu, Spółka wskazuje, iż:
    · wydatek związany z zapłatą Dodatniej Kwoty Rozliczeniowej na rzecz Kontrahentów
    będzie ponoszony ze środków finansowych Spółki (tj. wydatek uszczupli majątek
    Spółki),
    · wartość tego wydatku nie będzie w jakikolwiek sposób zwrócona Spółce (tj. rozliczenie
    za dany okres będzie miało charakter definitywny),
    · wydatek związany z zapłatą Dodatniej Kwoty Rozliczeniowej z tytułu Umowy vPPA
    będzie bezspornie związany z działalnością Spółki, gdyż będzie służył zabezpieczeniu
    możliwości prowadzenia działalności przez Spółkę w sposób stabilny (tj. niezakłócony
    istotnymi wahaniami cen energii elektrycznej) i umożliwiający lepsze prognozowanie
    przyszłych wyników Spółki oraz Grupy. W związku z tym, że wydatki na nabycie
    energii elektrycznej stanowią istotne koszty prowadzenia działalności operacyjnej
    Wnioskodawcy, zawarł on Umowę vPPA w celu zachowania poziomu cen energii
    elektrycznej na przewidywalnym poziomie, tak aby efektywnie prowadzić swoją
    działalność gospodarczą, tj. osiągać oczekiwane dochody z tytułu podstawowej

    działalności poprzez ustalenie kosztów energii elektrycznej na przewidywalnym
    poziomie, co jest istotne zwłaszcza z perspektywy obecnej sytuacji na rynku
    energetycznym, która wiąże się z ryzykiem wahań cen energii elektrycznej. Jak
    wspomniano w opisie stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego, jednym z celów Spółki
    jest również dążenie do prowadzenia działalności w sposób zrównoważony, a więc z
    dbałością o ochronę środowiska i klimatu, do czego ma przyczynić się realizowany
    plan stopniowego przejścia przez Spółkę na wykorzystywanie energii elektrycznej
    pochodzącej ze źródeł odnawialnych,
    · wydatek ponoszony w związku z zapłatą Dodatniej Kwoty Rozliczeniowej z tytułu
    Umowy vPPA będzie miał na celu uzyskanie, zachowanie lub zabezpieczenie
    przychodów, jak też może mieć wpływ na wysokość osiągniętych przychodów – jak
    wspomniano wyżej, celem zawarcia Umowy vPPA jest zminimalizowanie wpływu
    wahań cen energii elektrycznej na działalność Spółki, tak aby móc prowadzić ją w
    sposób efektywny, tj. osiągać oczekiwane dochody z tytułu podstawowej
    (operacyjnej) działalności poprzez ustalenie kosztów energii elektrycznej na
    przewidywalnym poziomie. Zawarcie Umowy vPPA ma zatem wpływ na wysokość
    osiąganych przychodów ze źródeł innych niż kapitałowe przez Spółkę oraz służy
    zabezpieczeniu źródła przychodów Spółki. Ponadto należy wskazać, że w przypadku,
    jeżeli to Kontrahenci będą zobowiązani do dokonania zapłaty ujemnej różnicy na
    rzecz Spółki, Wnioskodawca będzie osiągał przychody z tytułu Umowy vPPA oraz
    ograniczy w ten sposób potencjalne straty, które mogłyby wyniknąć ze wzrostu cen
    energii elektrycznej. Niemniej, z uwagi na konstrukcję vPPA, która zabezpiecza
    interesy obydwu stron tego kontraktu, Spółka ponosi wydatki z tytułu zawarcia vPPA
    - ze względu na brak możliwości dokładnego prognozowania przyszłych cen energii
    elektrycznej,
    · wydatek związany z zapłatą Dodatniej Kwoty Rozliczeniowej z tytułu Umowy vPPA
    będzie przez Spółkę należycie udokumentowany (poprzez dokumenty rozliczeniowe
    w formie ustalonej między Stronami w Umowie vPPA),
    · wydatek związany z zapłatą Dodatniej Kwoty Rozliczeniowej z tytułu Umowy vPPA nie
    znajduje się w grupie wydatków, których zgodnie z art. 16 ust. 1 ustawy o CIT, nie
    uważa się za koszty uzyskania przychodów (lub wydatków, których zaliczanie w ciężar
    kosztów uzyskania przychodów zostało ustawowo ograniczone).
    Dodatkowo, jak wskazano wcześniej, w związku z wysokością zakontraktowanego
    wolumenu energii elektrycznej w vPPA, wystąpi Nadwyżka Wolumenowa, na której, w
    zależności od wyniku danego okresu rozliczeniowego, Spółka będzie osiągała przychody
    lub ponosiła koszty.
    Wnioskodawca pragnie przy tym podkreślić, że argumentacja dotycząca biznesowych
    przyczyn zakontraktowania wyższego wolumenu energii elektrycznej, została szczegółowo
    opisana w uzasadnieniu dotyczącym pytania nr 1 i ma zastosowanie również do
    niniejszego uzasadnienia.
    Stąd, mając na uwadze brzmienie art. 15 ust. 1 ustawy o CIT oraz wymienione powyżej
    przesłanki, wydatek w części, w jakiej płatności dotyczą wyniku na Rozliczeniu finansowym
    vPPA generowanym na Nadwyżce Wolumenowej zakumulowanej na poziomie
    Wnioskodawcy również można uznać za koszt uzyskania przychodu, jako wydatek
    bezsprzecznie związany z działalnością operacyjną Wnioskodawcy.
    Mając więc na uwadze powyższe, wydatki, które Wnioskodawca w przyszłości może
    ponosić w związku z dokonywaniem płatności Dodatniej Kwoty Rozliczeniowej na rzecz
    Kontrahentów w wyniku Rozliczenia finansowego Umowy vPPA, zdaniem Wnioskodawcy
    będą stanowiły koszty uzyskania przychodów dla Spółki w świetle art. 15 ust. 1 ustawy o
    CIT, również w części, w jakiej płatności dotyczą wyniku na Rozliczeniu finansowym vPPA
    generowanym na Nadwyżce Wolumenowej zakumulowanej na poziomie Wnioskodawcy.
    W odniesieniu do ustalenia momentu ujęcia poniesionych wydatków jako kosztów
    uzyskania przychodów, istotne znaczenie ma podział kosztów na bezpośrednio związane z

    przychodami (dalej: „koszty bezpośrednie”) oraz inne niż bezpośrednio związane z
    przychodami (dalej: „koszty pośrednie”).
    W myśl art. 15 ust. 4 ustawy o CIT koszty bezpośrednie, poniesione w latach
    poprzedzających dany rok podatkowy oraz w danym roku podatkowym, są potrącalne w
    tym roku podatkowym, w którym osiągnięte zostały odpowiadające im przychody.
    Koszty bezpośrednie, odnoszące się do przychodów danego roku podatkowego
    poniesione po jego zakończeniu do dnia:
    a) sporządzenia sprawozdania finansowego, nie później jednak niż do upływu terminu
    do złożenia deklaracji CIT-8, jeżeli podatnik zobowiązany jest do sporządzenia
    sprawozdania, albo
    b) złożenia deklaracji CIT-8, nie później jednak niż do upływu terminu do złożenia tej
    deklaracji, jeżeli podatnik ten nie jest zobowiązany do sporządzania sprawozdania
    finansowego,
    - zgodnie z art. 15 ust. 4b ustawy o CIT, są ujmowane dla celów podatkowych w roku
    podatkowym, w którym osiągnięte zostały odpowiadające im przychody.
    Dodatkowo, zgodnie z art. 15 ust. 4c ustawy o CIT, koszty bezpośrednie odnoszące się do
    przychodów danego roku podatkowego, a poniesione po dniu sporządzenia sprawozdania
    finansowego lub po upływie terminu na złożenie deklaracji CIT-8 (wg zasad określonych w
    art. 15 ust. 4b ustawy o CIT), są potrącalne w roku podatkowym następującym po roku, za
    który sporządzane jest sprawozdanie finansowe lub składane zeznanie.
    Zgodnie z art. 15 ust. 4d ustawy o CIT, koszty pośrednie są potrącalne w dacie ich
    poniesienia. Jeżeli koszty te dotyczą okresu przekraczającego rok podatkowy, a nie jest
    możliwe określenie, jaka ich część dotyczy danego roku podatkowego, w takim przypadku
    stanowią koszty uzyskania przychodów proporcjonalnie do długości okresu, którego
    dotyczą.
    Zgodnie z art. 15 ust. 4e ustawy o CIT, za dzień poniesienia kosztu uzyskania przychodów,
    z zastrzeżeniem ust. 4a i 4f-4h, uważa się dzień, na który ujęto koszt w księgach
    rachunkowych (zaksięgowano) na podstawie otrzymanej faktury (rachunku), albo dzień,
    na który ujęto koszt na podstawie innego dowodu w przypadku braku faktury (rachunku),
    z wyjątkiem sytuacji, gdy dotyczyłoby to ujętych jako koszty rezerw albo biernych rozliczeń
    międzyokresowych kosztów.
    Koszty pośrednie, czyli koszty niezwiązane z osiągnięciem konkretnego przychodu, są
    zatem potrącalne w dacie ich poniesienia. W przypadku, gdy koszty te dotyczą okresu
    przekraczającego rok podatkowy, a nie jest możliwe określenie, jaka ich część dotyczy
    danego roku podatkowego, stanowią one koszty uzyskania przychodów proporcjonalnie
    do długości okresu, którego dotyczą.
    Opierając się na powyższym podziale, Wnioskodawca stoi na stanowisku, że wydatki, które
    Spółka może ponosić w ramach Rozliczenia finansowego vPPA, powinny zostać uznane za
    koszty pośrednie, które są związane z działalnością operacyjną Spółki. Nie warunkują one
    bowiem uzyskania konkretnego przychodu, lecz mogą mieć wpływ na wysokość
    przychodów operacyjnych (ze źródeł innych niż kapitałowe) oraz służą zabezpieczeniu
    ryzyka Spółki związanego z prowadzoną działalnością. Dodatkowo, koszty te nie będą
    kosztami rezerw ani biernych rozliczeń międzyokresowych kosztów, nie będą stanowiły
    one zatem kosztów niestanowiących kosztów uzyskania przychodów na podstawie
    wyjątku wymienionego w art. 15 ust. 4e ustawy o CIT. Biorąc pod uwagę fakt, że koszty te
    nie będą dotyczyły okresu przekraczającego rok podatkowy i będzie możliwe określenie,
    którego okresu dotyczą, nie będą miały do nich zastosowania zasady proporcjonalnego
    rozpoznawania kosztów pośrednich, które zostały określone w art. 15 ust. 4d ustawy o CIT
    (zdanie drugie).
    W związku z tym, za datę poniesienia kosztu uzyskania przychodu w sytuacji
    przedstawionej przez Spółkę, należy przyjąć dzień, na który koszt zostanie ujęty w
    księgach rachunkowych Spółki (a więc zostanie zaksięgowany, w formie innej niż rezerwa

    lub bierne rozliczenie międzyokresowe kosztów) na podstawie odpowiedniego dowodu
    księgowego wystawionego w formie ustalonej z Kontrahentami w Umowie vPPA.
    Powyższe stanowisko wyrażone zostało również m.in. przez Naczelny Sąd Administracyjny
    (dalej: „NSA”) w wyroku z 1 lutego 2011 r. (sygn. akt II FSK 1724/09), w którym NSA doszedł
    do wniosku, że: „wobec tego, że stracie poniesionej na realizacji nierzeczywistych
    instrumentów pochodnych nie można przyznać charakteru kosztu bezpośredniego w
    rozumieniu art. 15 ust. 4 ustawy o CIT, to stanowi ona koszt pośredni potrącalny w dacie
    poniesienia, tj. ujęcia w ewidencji księgowej (art. 15 ust. 4d ustawy o CIT)”.
    Wnioskodawca wskazuje, że w związku z tym, że rozliczenia między Spółką a spółkami z
    Grupy będą odbywać się na zasadzie przenoszenia zagregowanego wyniku za przyjęty ze
    spółkami okres rozliczeniowy, w którym mogą znajdować się zarówno pozycje kosztowe
    jak i przychodowe, w praktyce przyporządkowanie konkretnego kosztu poniesionego
    przez Spółkę z konkretnym przychodem uzyskanym z tytułu realizacji Lustrzanych vPPA
    byłoby trudne lub wręcz niemożliwe. Jednak, choć powyższych kosztów nie można w
    jednoznaczny sposób przypisać do określonych przychodów i brak jest możliwości
    ustalenia, w jakim okresie i w jakiej wysokości powstał związany z nimi przychód, to są one
    racjonalnie uzasadnione jako prowadzące do osiągnięcia przychodu przez Wnioskodawcę.
    Stąd, mając powyższe na uwadze, w opinii Wnioskodawcy, w opisanym we wniosku
    specyficznym modelu rozliczeń, Spółka powinna rozpoznać koszt jako koszt pośredni, a
    więc rozpoznać go w momencie jego poniesienia (ujęcia go w księgach rachunkowych). Z
    perspektywy odpowiedniego przyporządkowania ww. kosztów do odpowiedniego źródła,
    należy określić z jakim typem przychodów są związane.
    Zdaniem Wnioskodawcy, w świetle przedstawionego stanu faktycznego/zdarzenia
    przyszłego, poniesione przez Spółkę wydatki, jakie Spółka może ponosić w związku z
    dokonywaniem płatności z tytułu Dodatniej Kwoty Rozliczeniowej na rzecz Kontrahentów
    w wyniku Rozliczenia finansowego vPPA, są związane ze źródłem przychodu z działalności
    operacyjnej.
    Jak zostało wskazane przez Wnioskodawcę w uzasadnieniu do pytania nr 1, instrument
    finansowy w postaci vPPA służy zabezpieczeniu przychodów, niezaliczanych do zysków
    kapitałowych Spółki. Mając na uwadze powyższe, w ocenie Spółki, przychody, które może
    ona osiągać w związku z otrzymywaniem płatności z tytułu Ujemnej Kwoty Rozliczeniowej
    od Kontrahentów w wyniku Rozliczenia finansowego vPPA należy kwalifikować jako
    przychody z działalności operacyjnej, które nie stanowią przychodu z tytułu zysków
    kapitałowych w świetle art. 7b ust. 1 pkt 6 lit. b ustawy o CIT.
    W związku z tym, że vPPA nie jest instrumentem spekulacyjnym, przychody na nim
    osiągane nie powinny zostać zaliczone do zysków kapitałowych, a co za tym idzie, również
    koszty ponoszone z tego tytułu powinny zostać rozpoznane w całości jako koszty związane
    ze źródłem operacyjnym. Podsumowując, w ocenie Wnioskodawcy, wydatki jakie Spółka
    może ponosić w związku z dokonywaniem płatności z tytułu Dodatniej Kwoty
    Rozliczeniowej na rzecz Kontrahentów w wyniku Rozliczenia finansowego vPPA, będą
    stanowiły koszty uzyskania przychodów dla Spółki w świetle art. 15 ust. 1 ustawy o CIT,
    związane z przychodami z innych źródeł, potrącalne w dacie ich poniesienia, również w
    części, w jakiej płatności dotyczą wyniku na Rozliczeniu finansowym vPPA generowanym
    na Nadwyżce Wolumenowej zakumulowanej na poziomie Wnioskodawcy.
    C. Uzasadnienie stanowiska Wnioskodawcy do pytania nr 3
    Zgodnie z art. 12 ust. 1 pkt 1 ustawy o CIT, przychodami, z zastrzeżeniem ust. 3 i 4 oraz
    art. 14, są w szczególności otrzymane pieniądze, wartości pieniężne, w tym również
    różnice kursowe.
    Jak wynika z art. 12 ust. 3 ustawy o CIT, za przychody związane z działalnością gospodarczą
    i z działami specjalnymi produkcji rolnej, osiągnięte w roku podatkowym, a także za
    przychody uzyskane z zysków kapitałowych, z wyłączeniem przychodów, o których mowa
    w art. 7b ust. 1 pkt 1, uważa się także należne przychody, choćby nie zostały jeszcze

    faktycznie otrzymane, po wyłączeniu wartości zwróconych towarów, udzielonych bonifikat
    i skont.
    Za datę powstania przychodu, o którym mowa w ust. 3, zgodnie z art. 12 ust. 3a ustawy o
    CIT, uważa się, z zastrzeżeniem ust. 3c-3g oraz 3j-3m, dzień wydania rzeczy, zbycia prawa
    majątkowego lub wykonania usługi, albo częściowego wykonania usługi, nie później niż
    dzień wystawienia faktury albo uregulowania należności.
    Choć powyższy przepis zawiera generalną zasadę momentu powstania przychodu
    podatkowego, to jednocześnie wskazuje na występowanie określonych wyjątków w tym
    zakresie.
    Zgodnie z art. 12 ust. 3c ustawy o CIT, jeżeli strony ustalą, iż usługa jest rozliczana w
    okresach rozliczeniowych, za datę powstania przychodu uznaje się ostatni dzień okresu
    rozliczeniowego określonego w umowie lub na wystawionej fakturze, nie rzadziej niż raz w
    roku.
    Powyższe oznacza zatem, że jeżeli strony ustalą, iż usługa jest rozliczana w okresach
    rozliczeniowych, za datę powstania przychodu uznaje się ostatni dzień okresu
    rozliczeniowego określonego w umowie lub na wystawionej fakturze, nie rzadziej niż raz w
    roku.
    Umowa vPPA określa przedział czasowy, służący wzajemnym rozliczeniom Stron, tj.:
    Interwał Rozliczeniowy, który w Umowie określony jest jako miesiąc kalendarzowy.
    Jednocześnie, zgodnie z Umową, kwota Rozliczenia Finansowego vPPA (tj. kwota będąca
    podstawą do wystawienia faktury) jest obliczana za dany Interwał Rozliczeniowy. W
    ramach rozliczenia vPPA, Spółka oblicza dla każdego Interwału Rozliczeniowego Kwotę
    Rozliczeniową, która obliczana jest jako iloczyn różnicy Kwoty Ceny Stałej i Kwoty Ceny
    Zmiennej oraz Rzeczywistego Wolumenu. Natomiast faktura obejmująca Kwotę
    Rozliczeniową należną od danej Strony za dany Interwał Rozliczeniowy wystawiana jest po
    zakończeniu Interwału Rozliczeniowego.
    Skoro zatem rozliczenie Umowy vPPA następuje w ustalonych okresach rozliczeniowych
    (określonych jako Interwały Rozliczeniowe), obejmujących miesiąc kalendarzowy, to mając
    na uwadze zasady dotyczące powstania przychodu podatkowego zawarte w art. 12 ust. 3c
    i 3d ustawy o CIT, w ocenie Wnioskodawcy datą powstania przychodu będzie ostatni dzień
    okresu rozliczeniowego określonego w umowie – a więc, w przypadku vPPA, Interwału
    Rozliczeniowego.
    Tym samym, w ocenie Wnioskodawcy przychód powinna stanowić Ujemna Kwota
    Rozliczeniowa należna za cały Interwał Rozliczeniowy (tj. skumulowany wynik rozliczenia
    Umowy vPPA za cały miesiąc).
    D. Uzasadnienie stanowiska Wnioskodawcy do pytania nr 4
    Zgodnie z art. 15 ust. 1 zd. 1 ustawy o CIT kosztami uzyskania przychodów są koszty
    poniesione w celu osiągnięcia przychodów ze źródła przychodów lub w celu zachowania
    albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 16 ust.
    1.
    Stosownie do art. 15 ust. 4d ustawy o CIT koszty uzyskania przychodów, inne niż koszty
    bezpośrednio związane z przychodami, są potrącalne w dacie ich poniesienia. Jeżeli koszty
    te dotyczą okresu przekraczającego rok podatkowy, a nie jest możliwe określenie, jaka ich
    część dotyczy danego roku podatkowego, w takim przypadku stanowią koszty uzyskania
    przychodów proporcjonalnie do długości okresu, którego dotyczą.
    Za dzień poniesienia kosztu uzyskania przychodu zgodnie z art. 15 ust. 4e ustawy o CIT, z
    zastrzeżeniem ust. 4a i 4f-4h uważa się dzień, na który ujęto koszt w księgach
    rachunkowych (zaksięgowano) na podstawie otrzymanej faktury (rachunku), albo dzień,

    na który ujęto koszt na podstawie innego dowodu w przypadku braku faktury (rachunku),
    z wyjątkiem sytuacji, gdy dotyczyłoby to ujętych jako koszty rezerw albo biernych rozliczeń
    międzyokresowych kosztów.
    Biorąc pod uwagę przywołane powyżej przepisy można stwierdzić, że decydujący dla
    potrącenia kosztów pośrednich (a za takie, jak już wcześniej wskazano, należy uznać
    koszty związane z wydatkami ponoszonymi na rzecz Kontrahentów, które Spółka może
    ponosić w wyniku rozliczeń związanych z Umową vPPA), zgodnie z ustawą o CIT, jest dzień,
    na który ujęto koszt w księgach rachunkowych, jeżeli jako koszt pośredni dotyczy on roku,
    w którym został poniesiony.
    Tak jak wskazano już w uzasadnieniu do pytania nr 3, Umowa vPPA określa przedział
    czasowy, służący wzajemnym rozliczeniom Stron, tj.: Interwał Rozliczeniowy, który w
    Umowie określony jest jako miesiąc kalendarzowy.
    Jednocześnie, zgodnie z Umową, kwota Rozliczenia Finansowego vPPA (tj. kwota będąca
    podstawą do wystawienia faktury) jest obliczana za dany Interwał Rozliczeniowy. W
    ramach rozliczenia vPPA, Spółka oblicza dla każdego Interwału Rozliczeniowego Kwotę
    Rozliczeniową, która obliczana jest jako iloczyn różnicy Kwoty Ceny Stałej i Kwoty Ceny
    Zmiennej oraz Rzeczywistego Wolumenu. Natomiast faktura obejmująca Kwotę
    Rozliczeniową należną od danej Strony za dany Interwał Rozliczeniowy wystawiana jest po
    zakończeniu Interwału Rozliczeniowego.
    Mając na uwadze, że Umowa rozliczana jest w okresach rozliczeniowych ustalonych jako
    Interwały Rozliczeniowe (obejmujące miesiąc kalendarzowy), zdaniem Wnioskodawcy,
    wydatki ponoszone przez Spółkę na rzecz Kontrahentów, powinny być rozpoznane jako
    koszt podatkowy w wysokości Dodatniej Kwoty Rozliczeniowej należnej Kontrahentom za
    dany Interwał Rozliczeniowy (tj. skumulowanego wyniku rozliczenia Umowy vPPA za cały
    miesiąc).
    E. Uzasadnienie stanowiska Wnioskodawcy do pytania nr 5
    W związku z implementacją dyrektywy Rady (EU) 2016/1164 z dnia 12 lipca 2016 r.
    ustanawiającej przepisy mające na celu przeciwdziałanie praktykom unikania
    opodatkowania, które mają bezpośredni wpływ na funkcjonowanie rynku wewnętrznego
    (Dz.U.UE.L.2016.193.1 z dnia 19 lipca 2016 r., dalej jako: „Dyrektywa ATAD”),
    znowelizowane zostały przepisy ustawy o CIT w zakresie tzw. niedostatecznej kapitalizacji
    (art. 15c w brzmieniu obowiązującym od 1 stycznia 2018 r. oraz wprowadzenie
    (uchylonego już) art. 15ca ustawy o CIT).
    Według art. 15c ust. 1 ustawy o CIT podatnicy, o których mowa w art. 3 ust. 1, są
    obowiązani wyłączyć z kosztów uzyskania przychodów koszty finansowania dłużnego w
    części, w jakiej nadwyżka kosztów finansowania dłużnego przekracza wyższą ze
    wskazanych kwot - kwotę 3 milionów złotych albo 30% kwoty odpowiadającej nadwyżce
    sumy przychodów ze wszystkich źródeł przychodów, z których dochody podlegają
    opodatkowaniu podatkiem dochodowym, pomniejszonej o przychody o charakterze
    odsetkowym (bez pomniejszeń wynikających z art. 15c ust. 1), nad sumą kosztów
    uzyskania przychodów pomniejszonych o wartość zaliczonych w roku podatkowym do
    kosztów uzyskania przychodów odpisów amortyzacyjnych, o których mowa w art. 16a-
    16m, oraz zaliczonych do kosztów uzyskania przychodów w roku podatkowym kosztów
    finansowania dłużnego nieuwzględnionych w wartości początkowej środka trwałego lub
    wartości niematerialnej i prawnej (przed dokonaniem pomniejszeń wynikających z art. 15c
    ust. 1).
    Zgodnie z art. 15c ust. 3 ustawy o CIT, przez nadwyżkę kosztów finansowania dłużnego
    rozumie się kwotę, o jaką poniesione przez podatnika koszty finansowania dłużnego,
    podlegające zaliczeniu do kosztów uzyskania przychodów w roku podatkowym,
    przewyższają uzyskane przez podatnika w tym roku podatkowym podlegające
    opodatkowaniu przychody o charakterze odsetkowym.

    Zgodnie z art. 15c ust. 12 ustawy o CIT, przez koszty finansowania dłużnego rozumie się
    wszelkiego rodzaju koszty związane z uzyskaniem od innych podmiotów, w tym od
    podmiotów niepowiązanych, środków finansowych i z korzystaniem z tych środków, w
    szczególności odsetki, w tym skapitalizowane lub ujęte w wartości początkowej środka
    trwałego lub wartości niematerialnej i prawnej, opłaty, prowizje, premie, część odsetkową
    raty leasingowej, kary i opłaty za opóźnienie w zapłacie zobowiązań oraz koszty
    zabezpieczenia zobowiązań, w tym koszty pochodnych instrumentów finansowych,
    niezależnie na rzecz kogo zostały one poniesione.
    Zgodnie z definicją kosztów finansowania zewnętrznego zawartą w art. 2 pkt 1 Dyrektywy
    ATAD, są nimi wydatki z tytułu odsetek od wszystkich form zadłużenia, inne koszty
    ekonomicznie równoważne odsetkom i wydatki poniesione w związku z pozyskiwaniem
    finansowania, zgodnie z definicją w prawie krajowym, w tym – choć nie tylko – płatności w
    ramach pożyczek partycypacyjnych, odsetki kalkulacyjne z tytułu takich instrumentów jak
    obligacje zamienne i obligacje zerokuponowe, kwoty w ramach alternatywnych uzgodnień
    dotyczących finansowania, takich jak finansowanie typu islamskiego, element odsetkowy
    finansowania w przypadku płatności z tytułu leasingu finansowego, odsetki
    skapitalizowane ujęte w wartości bilansowej danego składnika aktywów lub amortyzacja
    skapitalizowanych odsetek, kwoty określane przez odniesienie do zwrotu z finansowania
    w ramach zasad dotyczących ustalania cen transferowych, w stosownych przypadkach,
    kwoty odsetek nominalnych w ramach instrumentów pochodnych lub uzgodnień
    dotyczących zabezpieczenia związanych z finansowaniem zewnętrznym, z którego
    korzysta dany podmiot, określone zyski i straty z tytułu różnic kursowych wynikające z
    zaciągniętych pożyczek i instrumentów związanych z pozyskiwaniem finansowania, opłaty
    gwarancyjne związane z uzgodnieniami dotyczącymi finansowania, opłaty związane z
    uzgodnieniami i podobne koszty związane z zaciąganiem pożyczek”.
    Jak wskazano w uzasadnieniu do nowelizacji przepisów ustawy o CIT wprowadzających
    zasady wynikające z Dyrektywy ATAD w zakresie limitowania kosztów finansowania
    dłużnego do ustawy o CIT (uzasadnienie do projektu ustawy nowelizującej - Druk nr 1878,
    str. 16 i 17): „Zakres definicji kosztów finansowania zewnętrznego jest szeroki. Jest on w
    szczególności szerszy od obecnego zakresu przedmiotowego analogicznych przepisów
    krajowych, określonego w art. 16 ust. 7b (definicja pożyczki) i art. 15c ust. 8 (definicja
    odsetek) ustawy o CIT. Obecny zakres przedmiotowy regulacji wymaga zatem
    dostosowania (rozszerzenia) do zakresu przewidzianego dyrektywą.”
    Jak wynika z powyższego, katalog kosztów finansowania dłużnego obejmuje zasadniczo
    wszelkie obciążenia, które związane są z pozyskaniem finansowania dłużnego przez
    podatników i korzystaniem z uzyskanych środków finansowych. Katalog obciążeń zawarty
    w powyższych przepisach ma charakter otwarty, co potwierdza wykorzystanie zwrotu „w
    szczególności”.
    W ocenie Wnioskodawcy, w oparciu o efekty wykładni celowościowej oraz prounijnej,
    każdorazowo o tym, czy dany koszt stanowi „koszt finansowania dłużnego” powinno
    decydować, czy jest to „koszt związany z uzyskaniem środków finansowych i z
    korzystaniem z nich”.
    W ocenie Spółki, analizując przepis art. 15c ust. 12 ustawy o CIT z uwzględnieniem
    wykładni celowościowej tej regulacji, wydatki, które Spółka w przyszłości może ponosić w
    związku z dokonywaniem płatności z tytułu Dodatniej Kwoty Rozliczeniowej na rzecz
    Kontrahentów w wyniku Rozliczenia finansowego Umowy vPPA nie powinny być
    kwalifikowane jako koszty finansowania dłużnego w rozumieniu art. 15 ust. 12 ustawy o
    CIT [winno być: art. 15c ust. 12 ustawy o CIT].
    Zdaniem Wnioskodawcy, celem przepisu jest bowiem określenie katalogu kosztów
    finansowania dłużnego w taki sposób, aby objąć nim możliwie szerokie spektrum
    wydatków związanych z uzyskaniem środków finansowych w ramach finansowania
    zewnętrznego (dłużnego) i korzystaniem z nich. Zawarcie Umowy vPPA nie wiąże się
    natomiast z pozyskaniem środków finansowych w żadnej formie, a jedynie z

    zapewnieniem stałej i przewidywalnej wysokości cen energii elektrycznej wykorzystywanej
    przez Spółkę w bieżącej działalności gospodarczej, a celem zabezpieczenia są de facto
    zobowiązania inne niż finansowe. Koszty te nie będą tym samym związane z
    pozyskiwaniem i korzystaniem z finansowania dłużnego przez Spółkę, tj. nie będą
    ponoszone w związku z zabezpieczeniem tzw. zobowiązań finansowych. Pomimo, że w
    praktyce nie można wykluczyć, że niektóre instrumenty pochodne i wydatki związane z ich
    zawarciem mogłyby być kwalifikowane jako koszty określone w art. 15c ust. 12 ustawy o
    CIT (np. jeżeli byłyby związane bezpośrednio z pozyskaniem lub korzystaniem z
    finansowania dłużnego), zdaniem Wnioskodawcy nie dotyczy to Umowy vPPA – z uwagi na
    jej charakter i cel zawarcia. Wnioskodawca zwraca również uwagę, że analizowane
    przepisy stanowią w istocie implementację do polskiego porządku prawnego regulacji
    wynikających z Dyrektywy ATAD, w związku z czym zasadne jest zastosowanie wykładni
    prounijnej.
    Biorąc pod uwagę wykładnię językową Dyrektywy ATAD, która w art. 2 pkt 1 zawiera
    definicję „kosztów finansowania zewnętrznego”, należy zauważyć, że odnosi się ona
    bezpośrednio do kosztów instrumentów pochodnych lub uzgodnień dotyczących
    zabezpieczenia finansowania zewnętrznego. Jako że w ramach implementacji przepisów
    dyrektywy unijnej państwa członkowskie powinny realizować cel jej przepisów (przy
    pewnej dowolności stosowanych w tym celu środków), Wnioskodawca pragnie zaznaczyć,
    że – z uwzględnieniem przepisów Dyrektywy ATAD - kwalifikacja przyszłych kosztów
    wynikających z Umowy vPPA jako „kosztów finansowania dłużnego” byłaby sprzeczna z
    wykładnią prounijną analizowanych przepisów.
    Brak obowiązku limitowania kosztów związanych z transakcjami o charakterze
    zabezpieczającym (tj. transakcjami hedgingowymi), zawieranymi w celu zabezpieczenia
    działalności operacyjnej podmiotu, w tym kluczowych dla jego działalności transakcji, w
    tym wynikających z rozliczeń w ramach vPPA, został potwierdzony przykładowo w
    interpretacji indywidualnej wydanej przez Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z 10
    marca 2023 r. (sygn. 0111-KDIB1-2.4010.13.2023.2.AK), w której organ, zgodził się ze
    stanowiskiem wnioskodawcy, zgodnie z którym „W ocenie Wnioskodawcy, analizując
    przepis art. 15c ust. 12 ustawy o CIT z uwzględnieniem wykładni celowościowej tej
    regulacji, wydatki, które Spółka w przyszłości może ponosić w związku z dokonywaniem
    płatności z tytułu ujemnej różnicy na rzecz Kontrahenta w wyniku rozliczenia Umowy vPPA
    nie powinny być kwalifikowane jako koszty finansowania dłużnego w rozumieniu art. 15
    ust. 12 ustawy o CIT [winno być: art. 15c ust. 12 ustawy o CIT].
    Dodatkowo, stanowisko Wnioskodawcy w odniesieniu do oceny, jakiego rodzaju koszty
    powinny być kwalifikowane jako koszty finansowania dłużnego, jest potwierdzane w
    orzecznictwie sądów administracyjnych – przykładowo w wyroku Wojewódzkiego Sądu
    Administracyjnego (dalej jako: „WSA”) w Gdańsku z 22 stycznia 2020 r. (sygn. akt I SA/GD
    1692/19), w którym Sąd stwierdził, iż: „Zarówno ujemne, jak i dodatnie różnice kursowe z
    tytułu wyceny oraz wyniki z rozliczenia finansowego instrumentów pochodnych typu
    forward i swap w części w jakiej służą zabezpieczeniu ryzyka walutowego związanego z
    zaciągniętym kredytem walutowym, jako koszty finansowania zewnętrznego winny być
    kwalifikowane do kosztów finansowania dłużnego, o którym mowa w art. 15c ust. 12 u.p.d.
    o.p. Natomiast wykorzystywane przez Skarżącą instrumenty pochodne foward i swap w
    celu zabezpieczenia się przed ryzykiem walutowym jak również zabezpieczenia ryzyka
    zmiany kursów walut dotyczące prowadzonej działalności operacyjnej (w szczególności
    handlu surowcami i produktami naftowymi, innymi towarami, itd.), przepływów
    inwestycyjnych oraz wyceny instrumentów pochodnych, nie są związane z pozyskiwaniem
    finansowania zewnętrznego zatem nie stanowią kosztów finansowania dłużnego, o
    którym mowa w art. 15c ust. 12 u.p.d.o.p.”
    Podobne stanowisko zostało zaprezentowane także w wyroku WSA w Opolu z 25 września
    2019 r. (sygn. akt I SA/Op 221/19), utrzymanym w mocy wyrokiem NSA z 7 października
    2022 r. (sygn. akt II FSK 108/20), w którym WSA stwierdził: „Słusznie zatem, skarżąca w

    swojej argumentacji zwraca szczególną uwagę na to, że stosowane przez nią instrumenty
    pochodne służą zabezpieczeniu podstawowego źródła przychodów, nie zaś pozyskiwaniu
    kapitału zewnętrznego do finansowania swojej działalności. Wyraźnie też w stanie
    faktycznym wskazała, iż stosowane instrumenty mają na celu wyłącznie zabezpieczenie się
    przed skutkami zmiany kursu waluty, co mając na uwadze specyfikę działalności Spółki w
    zakresie dystrybucji produktów ropopochodnych zarówno w branży hurtowej, jak i
    detalicznej, jest racjonalnym działaniem mającym na celu wyłącznie zabezpieczenie
    przychodów przed negatywnym skutkami wahań kursów walut. W tym stanie rzeczy,
    skoro wskazane w opisie stanu faktycznego stosowane przez Spółkę instrumenty
    finansowe nie mają charakteru zewnętrznego dokapitalizowania jej działalności, organ
    zajmując odmienne stanowisko naruszył art. 15c ust. 12 ustawy o CIT.”
    Konkludując, w ocenie Wnioskodawcy, wydatki, które Spółka w przyszłości może ponosić
    w związku dokonywaniem płatności Dodatniej Kwoty Rozliczeniowej na rzecz
    Kontrahentów w wyniku Rozliczenia finansowego vPPA, będą kosztami uzyskania
    przychodu niepodlegającymi limitom w zakresie w zaliczenia ich do kosztów uzyskania
    przychodów na podstawie art. 15c ust. 1 ustawy o CIT.
    F. Uzasadnienie stanowiska Wnioskodawcy do pytania nr 6
    Możliwość zaliczenia wydatków związanych z nabyciem Gwarancji pochodzenia na
    potrzeby Spółki do kosztów uzyskania przychodów.
    Zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy o CIT, kosztami uzyskania przychodów są koszty
    poniesione w celu osiągnięcia przychodów ze źródła przychodów lub w celu zachowania
    albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 16 ust.
    1.
    Mając na uwadze brzmienie powyższego przepisu oraz utrwaloną praktykę organów
    podatkowych i sądów administracyjnych, aby uznać dany wydatek za koszt uzyskania
    przychodu, muszą zostać łącznie spełnione następujące przesłanki:
    · wydatek ten został poniesiony przez podatnika, tj. w ostatecznym rozrachunku musi
    on zostać pokryty z zasobów majątkowych podatnika (nie stanowią kosztu uzyskania
    przychodu wydatki, które zostały poniesione na działalność podatnika przez osoby
    inne niż podatnik),
    · wydatek ten jest definitywny (rzeczywisty), tj. wartość poniesionego wydatku nie
    została podatnikowi w jakikolwiek sposób zwrócona,
    · wydatek ten pozostaje w związku z prowadzoną przez podatnika działalnością
    gospodarczą,
    · wydatek ten został poniesiony w celu uzyskania, zachowania lub zabezpieczenia
    przychodów lub może mieć wpływ na wielkość osiągniętych przychodów,
    · wydatek ten został należycie udokumentowany,
    · wydatek ten nie może znajdować się w grupie wydatków, których zgodnie z art. 16 ust.
    1 ustawy o CIT, nie uważa się za koszty uzyskania przychodów (lub wydatków,
    których zaliczanie w ciężar kosztów uzyskania przychodów zostało ustawowo
    ograniczone).
    Z uwagi na ogólny charakter definicji kosztów uzyskania przychodów wynikającej z art. 15
    ust. 1 ustawy o CIT, wydatki ponoszone przez podatnika powinny każdorazowo podlegać
    indywidualnej ocenie co do ich kwalifikacji podatkowej jako kosztów uzyskania
    przychodów lub wydatków niestanowiących kosztów uzyskania przychodów.
    Mając na uwadze powyżej wymienione warunki uznania wydatku za koszt uzyskania
    przychodu, Spółka wskazuje, iż:
    · wydatek ponoszony na rzecz Kontrahentów z tytułu nabycia Gwarancji pochodzenia na
    potrzeby Spółki będzie ponoszony ze środków finansowych Spółki (tj. wydatek
    uszczupli majątek Spółki),

    · wartość tego wydatku nie będzie w jakikolwiek sposób zwrócona Spółce (tj. rozliczenie
    za dany okres będzie miało charakter definitywny),
    · wydatek związany z nabyciem Gwarancji pochodzenia na potrzeby Spółki będzie
    związany z działalnością gospodarczą Spółki i będzie miał na celu zachowanie lub
    zabezpieczenie źródła przychodów, jak też może mieć wpływ na wysokość
    osiąganych przychodów;
    W tym kontekście Wnioskodawca pragnie podkreślić, że w świetle koncepcji związku
    przyczynowego, koszty uzyskania przychodów stanowią takie wydatki podatnika,
    których poniesienie może chociażby potencjalnie wpływać na powstanie przychodu lub
    zachowanie albo zabezpieczenie źródła przychodów. Koszty ponoszone przez
    podatnika należy oceniać pod kątem dążenia do uzyskania przychodu lub zachowania
    albo zabezpieczenia jego źródła, a nie rezultatu, jaki przyniosły w postaci konkretnego
    przychodu. Użycie w art. 15 ust. 1 ustawy CIT zwrotu „w celu” oznacza bowiem, że nie
    zawsze wydatek musi przynieść skutek w postaci osiągnięcia przychodu, zachowania
    lub zabezpieczenia jego źródła.
    Sytuacje, w których ów związek przyczynowy nie jest jednoznaczny, należy rozwiązywać
    według zasad racjonalnego rozumowania, odrębnie w odniesieniu do każdego
    przypadku. Kosztami uzyskania przychodu będą więc zarówno koszty pozostające w
    bezpośrednim związku z uzyskanymi przychodami, jak i pozostające w związku
    pośrednim, jeżeli zostanie wykazane, że zostały w sposób racjonalny poniesione w celu
    uzyskania przychodów, nawet wówczas, gdy z obiektywnych powodów przychód nie
    został osiągnięty. Oznacza to, że ponoszone koszty powinny cel realizować lub co
    najmniej zakładać realnie jego osiągnięcie.
    Dla oceny ponoszonych wydatków pod kątem kwalifikacji podatkowej istotne jest więc
    określenie ich związku z działalnością gospodarczą oraz ich celowości, a więc dążenia
    do uzyskania przychodów lub zachowania/zabezpieczenia źródła przychodów.
    W opisanym stanie faktycznym/zdarzeniu przyszłym, związek wydatku z tytułu nabycia
    Gwarancji pochodzenia na potrzeby Wnioskodawcy z działalnością gospodarczą
    prowadzoną przez Spółkę, jak też związek przyczynowy między poniesionym wydatkiem
    a osiągnięciem (lub możliwością osiągnięcia) lub zwiększeniem osiąganego przez
    podatnika przychodu, nie jest możliwy do wskazania w oderwaniu od definicji
    społecznej odpowiedzialności biznesu.
    CSR, z ang. Corporate Social Responsibility, posiada wiele definicji. Departament
    Ekonomii Społecznej i Pożytku Publicznego w Ministerstwie Rodziny, Pracy i Polityki
    Społecznej na stronie internetowej wyjaśnił istotę CSR w następujący sposób: Społeczną
    odpowiedzialność biznesu określa się jako koncepcję, dzięki której przedsiębiorstwa na
    etapie budowania strategii dobrowolnie uwzględniają interesy społeczne i ochronę
    środowiska, a także relacje z różnymi grupami interesariuszy. Bycie odpowiedzialnym
    nie oznacza tylko spełnienia wszystkich wymogów formalnych i prawnych, ale oprócz
    tego zwiększone inwestycje w zasoby ludzkie, w ochronę środowiska i relacje z
    otoczeniem firmy, czyli dobrowolne zaangażowanie. Społeczna odpowiedzialność jest
    procesem, w ramach którego przedsiębiorstwa zarządzają swoimi relacjami z
    różnorodnymi interesariuszami, którzy mogą mieć faktyczny wpływ na sukces w
    działalności gospodarczej.
    Zgodnie z definicją prezentowaną przez Międzynarodową Organizację Normalizacyjną
    ISO 26000, „społeczna odpowiedzialność jest rozumiana jako odpowiedzialność
    organizacji za wpływ podejmowanych decyzji i działań na społeczeństwo i środowisko,
    zapewnianą przez przejrzyste i etyczne postępowanie, które:
    · przyczynia się do zrównoważonego rozwoju, w tym zdrowia i dobrobytu
      społeczeństwa,
    · uwzględnia oczekiwania interesariuszy (osób lub grup, które są zainteresowane
      decyzjami lub działaniami organizacji),

    · jest zgodne z obowiązującym prawem i spójne z międzynarodowymi normami
      postępowania,
    · jest zintegrowane z działaniami organizacji i praktykowane w jej relacjach, które
      dotyczą działań organizacji podejmowanych w obrębie jej sfery oddziaływań” (za
      dr Magdalena Rojek-Nowosielska, RPEiS 2017, Nr 3).
    Przedstawione rozumienie CSR potwierdzają organy podatkowe, w tym Dyrektor
    Krajowej Informacji Skarbowej w interpretacji indywidualnej z 1 lipca 2020 r. sygn. 0111-
    KDIB1-2.4010.186.2020.1.BD: „(...) odpowiedzialność biznesu to efektywna strategia
    zarządzania, która poprzez prowadzenie dialogu społecznego na poziomie lokalnym
    przyczynia się do wzrostu konkurencyjności przedsiębiorstw na poziomie globalnym i
    jednocześnie kształtowania warunków dla zrównoważonego rozwoju społecznego i
    ekonomicznego”.
    W praktyce CSR oznacza budowanie pozytywnych i trwałych relacji zarówno z
    partnerami społecznymi, jak i z biznesowymi, w tym zarówno z otoczeniem
    zewnętrznym, jak i wewnętrznym. CSR podnosi wiarygodność firmy w oczach jej
    pracowników, partnerów handlowych, jak i władz i społeczności lokalnych.
    Zdaniem Wnioskodawcy, postrzeganie Spółki jako społecznie odpowiedzialnej oraz jej
    rzeczywiste działania w obszarze CSR mają lub mogą mieć wpływ, m.in. na:
    1) płynne, bezkonfliktowe i niezakłócone prowadzenie działalności operacyjnej,
    2) reputację Spółki,
    3) zdolność pozyskiwania i zatrzymywania kontrahentów,
    4) zdolność pozyskiwania i zatrzymywania pracowników,
    5) morale, zaangażowanie i wydajność pracowników,
    6) opinie instytucji finansowych o Spółce (co może mieć wpływ m.in. na zdolność
      kredytową Spółki),
    7) relacje Spółki z innymi przedsiębiorstwami, instytucjami rządowymi, mediami,
      organizacjami pozarządowymi oraz społecznością, w obrębie której Spółka
      funkcjonuje.
    Jak wskazano w opisie stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego, w prowadzonej
    działalności gospodarczej, Spółka, w ramach podstawowego celu polegającego na
    generowaniu przychodów z działalności operacyjnej, uwzględnia także kwestie
    związane z ekologią, odpowiedzialnością społeczną i ESG (...). Nabywanie Gwarancji
    pochodzenia na potrzeby Spółki wpisze się tym samym w szerszy katalog działań
    podejmowanych przez Spółkę w kierunku dbania o klimat i ochronę środowiska i nie
    jest jedynym przejawem ich aktywnych działań na rzecz ekologii.
    W ocenie Spółki, mimo iż nabywanie Gwarancji pochodzenia na potrzeby
    Wnioskodawcy nie stanowi kluczowego elementu podstawowej działalności operacyjnej
    wykonywanej przez Spółkę, charakter ponoszonych wydatków - jako związanych z
    nabywaniem energii pochodzącej z odnawialnych źródeł, a konsekwentnie ochroną
    środowiska i dbałością o klimat - wskazuje, iż stanowią one wydatki na działania
    prowadzone w ramach społecznej odpowiedzialności biznesu przez Wnioskodawcę, i
    jako takie posiadają niewątpliwy związek z działalnością gospodarczą Spółki.
    Aktywność w obszarze ESG i CSR skutkuje tym, że Wnioskodawca identyfikowany jest
    jako Spółka realizująca oczekiwania otoczenia: klientów, partnerów biznesowych oraz
    instytucji finansowych, które w coraz większym stopniu biorą pod uwagę kwestie
    środowiskowe np. przy decyzjach kredytowych. Rozporządzenie (...), czy
    Rozporządzenie (...) a także inne regulacje unijne powodują, że Spółka zobowiązana jest
    do wykazania swoich działań w obszarze ograniczania wpływu na środowisko. (...)
    Wszystko to składa się na to, że bez odpowiednich działań w zakresie zarządzania
    środowiskiem, Spółka może utracić możliwość dostępu do kapitału, niezbędnego do
    prowadzenia działalności i rozwoju przedsiębiorstwa.

    Tym samym, działania podejmowane przez Spółkę, w długofalowej perspektywie mogą
    przynosić wymierne efekty w postaci zwiększania przychodów poprzez poszerzanie
    grona kontrahentów oraz pozyskiwanie i utrzymywanie wykwalifikowanych,
    doświadczonych i zaangażowanych pracowników. We współczesnym otoczeniu
    biznesowym, CSR oraz ESG mają istotny wpływ na sukces przedsiębiorstwa na rynku
    oraz mogą zwiększyć przewagę konkurencyjną Wnioskodawcy, a także stanowić
    element wyróżniający przedsiębiorstwo na tle innych podmiotów gospodarczych. Z
    kolei brak właściwych relacji z kontrahentami mógłby przeszkodzić, a nawet
    uniemożliwić Wnioskodawcy efektywne prowadzenie działalności gospodarczej.
    Mając więc na uwadze powyższe rozważania, poprzez płatności z tytułu nabywania
    Gwarancji pochodzenia, Wnioskodawca będzie podejmował kroki związane z realizacją
    swoich celów w obszarze ESG i CSR dotyczące ekologii i ochrony środowiska. Spółka
    wskazuje, że powyższe działania – tj. jej szeroko pojęte zaangażowanie w obszar
    ochrony środowiska, realizowane w szczególności poprzez korzystanie z energii z
    odnawialnych źródeł i związane z tym nabywanie Gwarancji pochodzenia na jej rzecz
    ma długofalowy wpływ na zachowanie i zabezpieczenie źródła przychodów Spółki.
    Zważywszy na rosnącą świadomość społeczeństwa, podejmowanie działań
    proekologicznych i prowadzenie działalności z dbałością o środowisko i klimat, istotnie
    wpływa na budowę pozytywnych oraz trwałych relacji z partnerami biznesowymi,
    klientami i pracownikami oraz, co ważne, pozwala na wzmocnienie rozpoznawalności
    przedsiębiorstwa, jak również prowadzonej przez niego działalności. Wszystkie
    wskazane czynniki mogą wpłynąć pośrednio na zwiększenie wysokości przychodów
    uzyskiwanych przez Spółkę oraz na zabezpieczenie i zachowanie istniejących źródeł
    przychodów. W nowoczesnym otoczeniu biznesowym, w którym CSR stanowi istotny
    element działań podejmowanych przez podmioty operujące na rynku, zaniedbanie
    działań w tym obszarze mogłoby doprowadzić do spadku przychodów Spółki lub nawet
    utraty źródeł ich osiągania.
    Zdaniem Wnioskodawcy, wydatki na działalność dotyczącą ESG czy też CSR, które
    Spółka będzie ponosiła w związku z nabywaniem Gwarancji pochodzenia na jej rzecz są
    racjonalne i uzasadnione, jako zmierzające w sposób pośredni do osiągania
    przychodów, jak i zabezpieczenia oraz zachowania źródła tych przychodów.
    W tym kontekście Spółka pragnie przytoczyć przykładowe stanowisko organu
    przedstawione w interpretacji indywidualnej z 18 sierpnia 2021 r. wydanej przez
    Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej (sygn. 0111-KDIB1-2.4010.226.2021.1.MZA), w
    której organ uznał, że: należy zwrócić uwagę także na aspekt świadomości działań
    podatnika oraz przyjętą przez niego strategię ich realizacji. CSR ma na celu budowanie
    pozytywnego odbioru danego podmiotu w społeczeństwie. Zaufanie konsumentów,
    obywateli ma w przyszłości przełożyć się na osiągnięcie celów finansowych, a więc
    powiększenie przychodów. Realizacja celów CSR nie następuje zatem przez sam
    wydatek, ale przez zbudowanie wizerunku podmiotu, który przełoży się na skutki
    finansowe. Świadome inwestowanie w ramach społecznej odpowiedzialności biznesu
    wymaga informowania o tych działaniach. W tym kontekście, jak wskazano w opisie
    stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego, Spółka, ponosząc wydatki dotyczące CSR,
    zamieszcza stosowne informacje w ogólnodostępnych źródłach – w szczególności na
    stronie internetowej Wnioskodawcy.
    · wydatek związany z nabywaniem Gwarancji pochodzenia na potrzeby Spółki będzie
    należycie udokumentowany przez Spółkę (poprzez dokumenty rozliczeniowe w
    formie ustalonej między Stronami),
    · wydatek związany z nabywaniem Gwarancji pochodzenia na potrzeby Spółki nie
    znajduje się w grupie wydatków, których zgodnie z art. 16 ust. 1 ustawy o CIT, nie
    uważa się za koszty uzyskania przychodów (lub wydatków, których zaliczanie w ciężar
    kosztów uzyskania przychodów zostało ustawowo ograniczone);

    W tym kontekście, Spółka wskazuje w szczególności, że wydatków związanych z
    nabywaniem Gwarancji pochodzenia na jej potrzeby nie należy jej zdaniem
    kwalifikować jako kosztów reprezentacji.
    Zgodnie z art. 16 ust. 1 pkt 28 ustawy o CIT nie uważa się za koszty uzyskania
    przychodów kosztów reprezentacji, w szczególności poniesionych na usługi
    gastronomiczne, zakup żywności oraz napojów, w tym alkoholowych.
    Ustawa o CIT nie zawiera legalnej definicji terminu „reprezentacja”. Zgodnie ze
    stanowiskiem wyrażonym przez Naczelny Sąd Administracyjny m.in. w wyroku z 17
    czerwca 2013 r. o sygn. akt II FSK 702/11, celem ponoszenia kosztów reprezentacyjnych
    jest stworzenie pewnego wizerunku podatnika, stworzenie dobrego obrazu jego firmy,
    działalności, itp., w tym wykreowanie pozytywnych relacji z kontrahentami (klientami).
    Dla uznania wydatków za koszty poniesione na reprezentację nie jest koniecznie, by
    posiadały one takie cechy jak wystawność, wytworność czy okazałość. Nie są to bowiem
    wartości wymierne, nie ma możliwości stworzenia jednakowego miernika dla określenia
    poziomu wystawności, wytworności, okazałości czy przepychu dla wszystkich
    podmiotów gospodarczych. Oceniając, czy dane koszty mają charakter reprezentacyjny,
    należy patrzeć przez pryzmat ich celu. Jeśli wyłącznym bądź dominującym celem
    ponoszonych kosztów jest wykreowanie ww. obrazu podatnika, to koszty te mają
    charakter reprezentacyjny.
    Powyższe stanowisko potwierdzają liczne interpretacje indywidualne wydane przez
    organy podatkowe, m.in. interpretacja indywidualna z 5 lutego 2020 r., nr 0111-KDIB1-
    2.4010.489.2019.1.MZA, w której Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej stwierdził:
    „Dokonując zatem oceny zakresu pojęciowego „reprezentacji” wywieść z powyższego
    należy, że reprezentacja dotyczy działań zmierzających do kształtowania i
    rozpowszechniania wizerunku podatnika, jako podmiotu gospodarczego. Ocena
    charakteru wydatku (jako celu reprezentacyjnego) możliwa jest na podstawie
    całokształtu działalności prowadzonej przez podatnika, rozmiarów wydatków i powinna
    być dokonywana każdorazowo przez podatnika, który prowadząc działalność
    gospodarczą może najlepiej dokonać właściwej kwalifikacji danego wydatku pod kątem
    funkcji jaką będzie spełniać w firmie”.
    Ponoszenie wydatków w ramach CSR - mimo że może skutkować pozytywną zmianą w
    postrzeganiu Spółki jako przedsiębiorcy na rynku - związane jest w pierwszej kolejności
    z realizacją celu prowadzenia działalności gospodarczej przez Spółkę w sposób
    odpowiedzialny, z uwzględnieniem interesów społecznych oraz ochrony środowiska (w
    tym, celu zminimalizowania ewentualnego negatywnego wpływu działalności Spółki na
    środowisko), a także relacji z różnymi grupami interesariuszy. Działania te będą bowiem
    budowały zaufanie wobec Spółki oraz umożliwią utrzymanie i poprawę relacji z
    kluczowymi interesariuszami oraz otoczeniem społeczno-gospodarczym
    Wnioskodawcy. W efekcie, działania podejmowane przez Spółkę nie są ukierunkowane
    na wykreowanie wizerunku w rozumieniu przedstawianym przez sądy administracyjne
    w ramach interpretacji pojęcia „reprezentacja”, ponieważ poprawa wizerunku Spółki
    może być jednym z efektów – jednak nie głównym lub jednym z głównych - nabywania
    Gwarancji pochodzenia na potrzeby Spółki, zaś ponoszenie tych wydatków realizuje
    przy tym szereg innych celów opisanych przez Spółkę.
    W ocenie Spółki wydatki, które Spółka poniesie z tytułu nabywania Gwarancji
    pochodzenia na jej rzecz, nie stanowią kosztów reprezentacji, o których mowa w art. 16
    ust. 1 pkt 28 ustawy o CIT, ani innych wydatków wymienionych wprost w katalogu
    wydatków niestanowiących kosztów uzyskania przychodów i konsekwentnie nie
    powinny być wyłączone z kosztów uzyskania przychodu na podstawie art. 16 ust. 1
    ustawy o CIT.
    Powyższe stanowisko, zgodnie z którym wydatki zmierzające do realizacji działań CSR
    nie stanowią wydatków reprezentacyjnych potwierdził m.in. Dyrektor Krajowej
    Informacji Skarbowej w interpretacji indywidualnej z 1 lipca 2020 r. o sygn. 0111-KDIB1-

    2.4010.186.2020.1.BD, w której stwierdził, że: „[...] Za wydatki na reprezentację należy
    bez wątpienia uznać te koszty, których wyłącznym bądź dominującym celem jest
    stworzenie pewnego wizerunku podatnika, stworzenie dobrego obrazu jego firmy (czy
    działalności, etc.), a zatem, wykreowanie pozytywnych relacji z obecnymi czy też
    potencjalnymi kontrahentami (klientami). Oceniając, czy dane koszty mają charakter
    reprezentacyjny, należy patrzeć właśnie przez pryzmat ich celu. Słowo „reprezentacja”,
    w rozumieniu omawianego przepisu ustawy o podatku dochodowym od osób
    prawnych stanowi działanie w celu wykreowania oraz utrwalenia pozytywnego
    wizerunku podatnika wobec innych podmiotów. W takiej sytuacji wydatki na
    reprezentację to koszty, jakie ponosi podatnik w celu wykreowania swojego
    pozytywnego wizerunku, uwypuklenie swojej zasobności, profesjonalizmu, jego
    reputacji. Przy tak zdefiniowanym terminie „reprezentacji” kwestia wystawności,
    okazałości czy też ponadprzeciętności nie ma żadnego znaczenia. W kontekście
    powyższego zauważyć jednak należy, że jak wynika z przedstawionego we wniosku
    opisu sprawy, celem ponoszonych przez Spółkę wydatków związanych z realizacją
    założeń CSR jest zwiększenie rozpoznawalności priorytetów i działań społecznych
    Spółki, zwiększenie świadomości roli społecznej Spółki wśród mieszkańców regionu, a
    także aktywne uczestnictwo w zrównoważonym rozwoju społeczności i regionów, z
    którymi Spółka jest związana.”
    Za możliwością kwalifikacji wydatków związanych z CSR jako kosztów uzyskania
    przychodów opowiedział się Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej w interpretacjach z
    31 marca 2023 r. sygn. 0114-KDIP2-3.4010.36.2019.11.S/SP, z 10 listopada 2022 r. sygn.
    0114-KDIP2-2.4010.38.2022.2.KW, z 14 września 2022 r. sygn. 0111-KDIB1-
    2.4010.424.2022.1.EJ, z 21 kwietnia 2021 r. sygn. 0114-KDIP2-2.4010.51.2021.1.SP, oraz z 1
    lipca 2020 r. sygn. 0111-KDIB1-2.4010.186.2020.1.BD – w której organ stwierdził, iż: „(...)
    działania Spółki niewątpliwie wpisują się w definicję społecznej odpowiedzialności biznesu.
    Zatem, wydatki takie stanowią/mogą stanowić koszty uzyskania przychodów. Ponadto, nie
    znajdą się one również w negatywnym katalogu wymienionym w art. 16 ustawy o CIT”.
    Mając więc na uwadze powyższe, w ocenie Wnioskodawcy, wydatki, które Spółka będzie
    ponosić w związku z nabywaniem Gwarancji pochodzenia na jej rzecz, będą stanowiły
    koszty uzyskania przychodów dla Spółki w świetle art. 15 ust. 1 ustawy o CIT.
    Moment ujęcia wydatku związanego z nabyciem Gwarancji pochodzenia na potrzeby
    Spółki jako kosztu uzyskania przychodów.
    W odniesieniu do ustalenia momentu ujęcia poniesionych wydatków jako kosztów
    uzyskania przychodów, istotne znaczenie ma podział kosztów na koszty bezpośrednie i
    koszty pośrednie.
    W myśl art. 15 ust. 4 ustawy o CIT koszty bezpośrednie, poniesione w latach
    poprzedzających dany rok podatkowy oraz w danym roku podatkowym, są potrącalne w
    tym roku podatkowym, w którym osiągnięte zostały odpowiadające im przychody.
    Wyjątek od reguły wyrażonej w powyższym przepisie stanowią koszty bezpośrednie,
    odnoszące się do przychodów danego roku podatkowego poniesione po jego zakończeniu
    do dnia:
    a) sporządzenia sprawozdania finansowego, nie później jednak niż do upływu terminu
    do złożenia deklaracji CIT-8, jeżeli podatnik zobowiązany jest do sporządzenia
    sprawozdania, albo
    b) złożenia deklaracji CIT-8, nie później jednak niż do upływu terminu do złożenia tej
    deklaracji, jeżeli podatnik ten nie jest zobowiązany do sporządzania sprawozdania
    finansowego.
    Takie koszty, zgodnie z art. 15 ust. 4b ustawy o CIT, są ujmowane dla celów podatkowych
    w roku podatkowym, w którym osiągnięte zostały odpowiadające im przychody.
    Dodatkowo, zgodnie z art. 15 ust. 4c ustawy o CIT, koszty bezpośrednie odnoszące się do
    przychodów danego roku podatkowego, a poniesione po dniu sporządzenia sprawozdania

    finansowego lub po upływie terminu na złożenie deklaracji CIT-8 (wg zasad określonych w
    art. 15 ust. 4b ustawy o CIT), są potrącalne w roku podatkowym następującym po roku, za
    który sporządzane jest sprawozdanie finansowe lub składane zeznanie.
    Zgodnie z art. 15 ust. 4d ustawy o CIT, koszty pośrednie są potrącalne w dacie ich
    poniesienia. Jeżeli koszty te dotyczą okresu przekraczającego rok podatkowy, a nie jest
    możliwe określenie, jaka ich część dotyczy danego roku podatkowego, w takim przypadku
    stanowią koszty uzyskania przychodów proporcjonalnie do długości okresu, którego
    dotyczą.
    Zgodnie z art. 15 ust. 4e ustawy o CIT, za dzień poniesienia kosztu uzyskania przychodów,
    z zastrzeżeniem ust. 4a i 4f-4h, uważa się dzień, na który ujęto koszt w księgach
    rachunkowych (zaksięgowano) na podstawie otrzymanej faktury (rachunku), albo dzień,
    na który ujęto koszt na podstawie innego dowodu w przypadku braku faktury (rachunku),
    z wyjątkiem sytuacji, gdy dotyczyłoby to ujętych jako koszty rezerw albo biernych rozliczeń
    międzyokresowych kosztów.
    Koszty pośrednie, czyli koszty niezwiązane z osiągnięciem konkretnego przychodu, są
    zatem potrącalne w dacie ich poniesienia. W przypadku, gdy koszty te dotyczą okresu
    przekraczającego rok podatkowy, a nie jest możliwe określenie, jaka ich część dotyczy
    danego roku podatkowego, stanowią one koszty uzyskania przychodów proporcjonalnie
    do długości okresu, którego dotyczą.
    Opierając się na powyższym podziale, Spółka stoi na stanowisku, że wydatki, które Spółka
    będzie ponosić w ramach rozliczeń dotyczących nabywanych na jej rzecz Gwarancji
    pochodzenia, powinny zostać uznane za koszty pośrednie, które są związane z
    działalnością operacyjną Spółki. Nie warunkują one bowiem uzyskania konkretnego
    przychodu, lecz w długofalowym ujęciu mogą mieć wpływ na wysokość przychodów
    operacyjnych Spółki (ze źródeł innych niż kapitałowe) poprzez realizację celów opisanych
    przez Spółkę we wcześniejszej części uzasadnienia.
    Dodatkowo, koszty te nie będą kosztami rezerw ani biernych rozliczeń międzyokresowych
    kosztów, nie będą stanowiły zatem kosztów niestanowiących uzyskania przychodów na
    podstawie wyjątku wymienionego w art. 15 ust. 4e ustawy o CIT. Biorąc pod uwagę fakt, że
    koszty te nie będą dotyczyły okresu przekraczającego rok podatkowy i będzie możliwe
    określenie, którego okresu dotyczą, nie będą miały do nich zastosowania zasady
    proporcjonalnego rozpoznawania kosztów pośrednich, które zostały określone w art. 15
    ust. 4d ustawy o CIT (zdanie drugie).
    Ponadto, pomimo że nabycie Gwarancji pochodzenia na potrzeby Spółki będzie niejako
    związane z realizacją Umowy vPPA, samych Gwarancji pochodzenia nie należy uznawać za
    pochodne instrumenty finansowe, o których mowa w art. 4a pkt 22 ustawy o CIT. W
    związku z tym, do wydatków na ich nabycie nie znajdą zastosowania przepisy dotyczące
    rozliczeń transakcji na pochodnych instrumentach finansowych, w tym art. 16 ust. 1 pkt
    8b ustawy o CIT.
    W związku z tym, w sytuacji przedstawionej przez Spółkę, za datę poniesienia kosztu
    uzyskania przychodu w rozumieniu art. 15 ust. 4e ustawy o CIT, należy przyjąć dzień, na
    który koszt zostanie ujęty w księgach rachunkowych Spółki (a więc zostanie zaksięgowany,
    w formie innej niż rezerwa lub bierne rozliczenie międzyokresowe kosztów) na podstawie
    odpowiedniego dowodu księgowego wystawionego w formie ustalonej z Kontrahentami w
    Umowie vPPA.
    Podsumowując, w ocenie Wnioskodawcy, wydatki, które Spółka będzie ponosiła w związku
    z nabyciem Gwarancji pochodzenia na jej potrzeby, będą stanowiły koszty uzyskania
    przychodów dla Spółki w świetle art. 15 ust. 1 ustawy o CIT i będą potrącalne w dacie ich
    poniesienia – tj. w momencie dokonania stosownego wpisu w RGP.
    Prawidłowość stanowiska przedstawionego przez Spółkę we wniosku została
    potwierdzona przez Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej w indywidualnej

    interpretacji wydanej 10 marca 2023 r. sygn. 0111-KDIB1-2.4010.13.2023.2.AK.
    Analogiczne stanowisko zostało zaprezentowane również w interpretacjach
    indywidualnych wydanych 28 stycznia 2025 r., sygn. 0111-KDIB1-2.4010.685.2024.3.BD
    oraz 0111-KDIB1-2.4010.686.2024.3.BD.
    G. Uzasadnienie stanowiska Wnioskodawcy do pytania nr 7
    Możliwość zaliczenia wydatków związanych z nabyciem Gwarancji pochodzenia na rzecz
    spółek z Grupy do kosztów uzyskania przychodów.
    W ślad za opisem stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego, Wnioskodawca wskazuje, że
    będzie nabywać również Gwarancje pochodzenia w celu realizacji Lustrzanych vPPA ze
    spółkami z Grupy A. Mając na uwadze wymienione szczegółowo w uzasadnieniu do
    pytania nr 6 warunki uznania wydatku za koszt uzyskania przychodu, Spółka wskazuje, iż:
    · wydatek ponoszony na rzecz Kontrahentów z tytułu nabycia Gwarancji pochodzenia na
    rzecz spółek z Grupy będzie ponoszony ze środków finansowych Spółki (tj. wydatek
    uszczupli majątek Spółki),
    · wartość tego wydatku nie będzie w jakikolwiek sposób zwrócona Spółce (tj. rozliczenie
    za dany okres będzie miało charakter definitywny),
    W tym kontekście Wnioskodawca pragnie podkreślić, że poniesione przez Spółkę koszty
    w ramach Umowy vPPA nie zostaną w jakikolwiek sposób zwrócone Spółce, a
    rozliczenia będą miały definitywny charakter. Jakkolwiek Wnioskodawca będzie
    dokonywał dalszych rozliczeń ze spółkami z Grupy, to będzie to miało miejsce w ramach
    osobnych transakcji ze spółkami z Grupy.
    · wydatek związany z nabyciem Gwarancji pochodzenia na rzecz spółek z Grupy będzie
    związany z działalnością gospodarczą Spółki i będzie miał na celu zachowanie lub
    zabezpieczenie źródła przychodów, jak też może mieć wpływ na wysokość
    osiąganych przychodów;
    Dla oceny ponoszonych wydatków pod kątem kwalifikacji podatkowej istotne jest więc
    określenie ich związku z działalnością gospodarczą oraz ich celowości, a więc dążenia
    do uzyskania przychodów lub zachowania/zabezpieczenia źródła przychodów.
    W opisanym stanie faktycznym/zdarzeniu przyszłym, związek wydatku z tytułu nabycia
    przez Wnioskodawcę Gwarancji pochodzenia na rzecz spółek z Grupy z działalnością
    gospodarczą prowadzoną przez Spółkę, jak też związek przyczynowy między
    poniesionym wydatkiem a osiągnięciem (lub możliwością osiągnięcia) lub zwiększeniem
    osiąganego przez podatnika przychodu, nie jest możliwy do wskazania w oderwaniu od
    definicji społecznej odpowiedzialności biznesu.
    Wnioskodawca wskazuje, że obszerny opis wydatków na działalność dotyczącą ESG czy
    też CSR, które Spółka będzie ponosiła w związku z nabywaniem Gwarancji pochodzenia
    na rzecz spółek z Grupy, który zawiera argumentację dotyczącą ich racjonalności i
    uzasadnienia ich poniesienia, jako zmierzających w sposób pośredni do osiągania
    przychodów, jak i zabezpieczenia oraz zachowania źródła tych przychodów został
    zawarty w opisie uzasadnienia stanowiska Wnioskodawcy do pytania nr 6 i ma również
    zastosowanie do uzasadnienia niniejszego pytania. Dodatkowo, Wnioskodawca pragnie
    również podkreślić, że celem zawarcia przez niego Umowy vPPA z Kontrahentami jest
    zabezpieczenie interesów całej Grupy. Spółka, z uwagi na pełnioną rolę w Grupie,
    podejmuje działania, które w długofalowej perspektywie zabezpieczą przyszłą
    działalność operacyjną nie tylko z perspektywy Spółki, ale także całej Grupy – ponieważ
    realizowany będzie cel vPPA w postaci stabilizacji cen energii elektrycznej.
    Wnioskodawca w ramach Grupy jest podmiotem, który odpowiada za kluczowe dla całej
    struktury organizacji decyzje, w tym również te dotyczące wdrażania Strategii
    Zrównoważonego Rozwoju Grupy, czy też działań związanych z ochroną środowiska i
    ekologią. Działając w imieniu całej Grupy, Wnioskodawca wdraża rozwiązania
    proekologiczne, które przyniosą w dłuższej perspektywie korzyści nie tylko dla Spółki,

    ale również pozostałych podmiotów z Grupy. Stąd, biorąc pod uwagę rolę
    Wnioskodawcy jako pełniącego funkcję centralną w Grupie, który ma za zadanie dbać o
    interes Grupy, należy uznać, iż wydatek związany z nabyciem Gwarancji pochodzenia na
    rzecz spółek z Grupy będzie związany z działalnością gospodarczą Spółki.
    · wydatek związany z nabywaniem Gwarancji pochodzenia na rzecz spółek z Grupy
    będzie należycie udokumentowany przez Spółkę (poprzez dokumenty rozliczeniowe
    w formie ustalonej między Stronami),
    · wydatek związany z nabywaniem Gwarancji pochodzenia na rzecz spółek z Grupy nie
    znajduje się w grupie wydatków, których zgodnie z art. 16 ust. 1 ustawy o CIT, nie
    uważa się za koszty uzyskania przychodów (lub wydatków, których zaliczanie w ciężar
    kosztów uzyskania przychodów zostało ustawowo ograniczone);
    W tym kontekście, Spółka wskazuje w szczególności, że wydatków związanych z
    nabywaniem Gwarancji pochodzenia na rzecz spółek z Grupy nie należy jej zdaniem
    kwalifikować jako kosztów reprezentacji. Przy czym szczegółowa argumentacja
    dotycząca tego zagadnienia została zawarta w opisie uzasadnienia stanowiska
    Wnioskodawcy do pytania nr 6 i ma również zastosowanie do uzasadnienia niniejszego
    pytania.
    Za możliwością kwalifikacji wydatków związanych z CSR jako kosztów uzyskania
    przychodów opowiedział się Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej w interpretacjach z
    31 marca 2023 r. sygn. 0114-KDIP2-3.4010.36.2019.11.S/SP, z 10 listopada 2022 r. sygn.
    0114-KDIP2-2.4010.38.2022.2.KW, z 14 września 2022 r. sygn. 0111-KDIB1-
    2.4010.424.2022.1.EJ, z 21 kwietnia 2021 r. sygn. 0114-KDIP2-2.4010.51.2021.1.SP, oraz z 1
    lipca 2020 r. sygn. 0111-KDIB1-2.4010.186.2020.1.BD – w której organ stwierdził, iż: „(...)
    działania Spółki niewątpliwie wpisują się w definicję społecznej odpowiedzialności biznesu.
    Zatem, wydatki takie stanowią/mogą stanowić koszty uzyskania przychodów. Ponadto, nie
    znajdą się one również w negatywnym katalogu wymienionym w art. 16 ustawy o CIT”.
    Mając więc na uwadze powyższe, w ocenie Wnioskodawcy, wydatki, które Spółka będzie
    ponosić w związku z nabywaniem Gwarancji pochodzenia na rzecz spółek z Grupy, będą
    stanowiły koszty uzyskania przychodów dla Spółki w świetle art. 15 ust. 1 ustawy o CIT.
    Moment ujęcia wydatku związanego z nabyciem Gwarancji pochodzenia na rzecz spółek z
    Grupy jako kosztu uzyskania przychodów.
    W odniesieniu do ustalenia momentu ujęcia poniesionych wydatków jako kosztów
    uzyskania przychodów, istotne znaczenie ma podział kosztów na koszty bezpośrednie i
    koszty pośrednie.
    W myśl art. 15 ust. 4 ustawy o CIT koszty bezpośrednie, poniesione w latach
    poprzedzających dany rok podatkowy oraz w danym roku podatkowym, są potrącalne w
    tym roku podatkowym, w którym osiągnięte zostały odpowiadające im przychody.
    Wyjątek od reguły wyrażonej w powyższym przepisie stanowią koszty bezpośrednie,
    odnoszące się do przychodów danego roku podatkowego poniesione po jego zakończeniu
    do dnia:
    a) sporządzenia sprawozdania finansowego, nie później jednak niż do upływu terminu
    do złożenia deklaracji CIT-8, jeżeli podatnik zobowiązany jest do sporządzenia
    sprawozdania, albo
    b) złożenia deklaracji CIT-8, nie później jednak niż do upływu terminu do złożenia tej
    deklaracji, jeżeli podatnik ten nie jest zobowiązany do sporządzania sprawozdania
    finansowego.
    Takie koszty, zgodnie z art. 15 ust. 4b ustawy o CIT, są ujmowane dla celów podatkowych
    w roku podatkowym, w którym osiągnięte zostały odpowiadające im przychody.
    Dodatkowo, zgodnie z art. 15 ust. 4c ustawy o CIT, koszty bezpośrednie odnoszące się do
    przychodów danego roku podatkowego, a poniesione po dniu sporządzenia sprawozdania

    finansowego lub po upływie terminu na złożenie deklaracji CIT-8 (wg zasad określonych w
    art. 15 ust. 4b ustawy o CIT), są potrącalne w roku podatkowym następującym po roku, za
    który sporządzane jest sprawozdanie finansowe lub składane zeznanie.
    Zgodnie z art. 15 ust. 4d ustawy o CIT, koszty pośrednie są potrącalne w dacie ich
    poniesienia. Jeżeli koszty te dotyczą okresu przekraczającego rok podatkowy, a nie jest
    możliwe określenie, jaka ich część dotyczy danego roku podatkowego, w takim przypadku
    stanowią koszty uzyskania przychodów proporcjonalnie do długości okresu, którego
    dotyczą.
    Zgodnie z art. 15 ust. 4e ustawy o CIT, za dzień poniesienia kosztu uzyskania przychodów,
    z zastrzeżeniem ust. 4a i 4f-4h, uważa się dzień, na który ujęto koszt w księgach
    rachunkowych (zaksięgowano) na podstawie otrzymanej faktury (rachunku), albo dzień,
    na który ujęto koszt na podstawie innego dowodu w przypadku braku faktury (rachunku),
    z wyjątkiem sytuacji, gdy dotyczyłoby to ujętych jako koszty rezerw albo biernych rozliczeń
    międzyokresowych kosztów.
    Koszty bezpośrednie, czyli koszty związane z osiągnięciem konkretnego przychodu, są
    zatem potrącalne w tym roku podatkowym, w którym osiągnięte zostały odpowiadające
    im przychody. Dodatkowo, koszty bezpośrednio związane z przychodami danego roku
    podatkowego, a ponoszone po zakończeniu tego roku, ale do dnia sporządzenia
    sprawozdania finansowego, nie później jednak niż do upływu terminu określonego do
    złożenia zeznania podatkowego, albo złożenia zeznania, nie później jednak niż do upływu
    terminu określonego do złożenia tego zeznania – należy rozliczyć w roku podatkowym, w
    którym osiągnięte zostały odpowiadające im przychody. Natomiast koszty uzyskania
    przychodów bezpośrednio związane z przychodami poniesione po ww. terminach, są
    potrącalne w roku podatkowym następującym po roku, za który sporządzane jest
    sprawozdanie finansowe lub składane zeznanie.
    Ponadto, pomimo że nabycie Gwarancji pochodzenia na rzecz spółek z Grupy będzie
    związane z realizacją Umowy vPPA, samych Gwarancji pochodzenia nie należy uznawać za
    pochodne instrumenty finansowe, o których mowa w art. 4a pkt 22 ustawy o CIT. W
    związku z tym, do wydatków na ich nabycie nie znajdą zastosowania przepisy dotyczące
    rozliczeń transakcji na pochodnych instrumentach finansowych, w tym art. 16 ust. 1 pkt
    8b ustawy o CIT.
    Opierając się na powyższym podziale, Spółka stoi na stanowisku, że wydatki, które Spółka
    będzie ponosiła na nabycie na rzecz spółek z Grupy Gwarancji pochodzenia, powinny
    zostać uznane za koszty bezpośrednie, warunkują one bowiem uzyskanie konkretnego
    przychodu wynikającego z realizacji konkretnych Lustrzanych vPPA zawieranych przez
    Wnioskodawcę w ramach Grupy. W związku z tym, moment ujęcia powyższych wydatków
    dla celów podatkowych będzie zawieszony do momentu rozpoznania odpowiadających im
    przychodów przez Wnioskodawcę (a więc do momentu wystawienia faktur
    wewnątrzgrupowych w ramach ustalonych cyklów rozliczeniowych dotyczących płatności
    za umorzenie Gwarancji Pochodzenia na rzecz spółek z Grupy określonych w Lustrzanych
    vPPA).
    Podsumowując, w ocenie Wnioskodawcy, wydatki, które Spółka będzie ponosiła w związku
    z nabyciem Gwarancji pochodzenia na rzecz spółek z Grupy, będą stanowiły koszty
    uzyskania przychodów dla Spółki w świetle art. 15 ust. 1 ustawy o CIT i będą potrącalne w
    momencie wykazania odpowiadających im przychodów.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku w zakresie ustalenia, czy:
    1) przychody, które Wnioskodawca może osiągać w związku z otrzymywaniem płatności z
    tytułu Ujemnej Kwoty Rozliczeniowej od Kontrahentów w wyniku Rozliczenia

    finansowego vPPA należy kwalifikować jako przychody z działalności operacyjnej, które
    nie stanowią przychodu z tytułu zysków kapitałowych w świetle art. 7b ust. 1 pkt 6 lit. b
    ustawy o CIT:
    - w części, w jakiej płatności dotyczą wyniku na Rozliczeniu finansowym vPPA
      generowanym na Nadwyżce Wolumenowej zakumulowanej na poziomie
      Wnioskodawcy – jest nieprawidłowe,
    - w pozostałej części – jest prawidłowe,
    2) wydatki, które Wnioskodawca może ponosić w związku z dokonywaniem płatności z
    tytułu Dodatniej Kwoty Rozliczeniowej na rzecz Kontrahentów w wyniku Rozliczenia
    finansowego vPPA, będą stanowiły koszty uzyskania przychodów dla Spółki w świetle
    art. 15 ust. 1 ustawy o CIT, związane z przychodami z innych źródeł, potrącalne w dacie
    ich poniesienia:
    - w części, w jakiej płatności dotyczą wyniku na Rozliczeniu finansowym vPPA
      generowanym na Nadwyżce Wolumenowej zakumulowanej na poziomie
      Wnioskodawcy – jest nieprawidłowe,
    - w pozostałej części – jest prawidłowe,
    3) przychód powinna stanowić Ujemna Kwota Rozliczeniowa należna Wnioskodawcy za
    cały Interwał Rozliczeniowy (tj. skumulowany wynik rozliczenia Umowy vPPA za cały
    miesiąc) – jest prawidłowe,
    4) wydatek ponoszony przez Wnioskodawcę na rzecz Kontrahentów powinien być
    rozpoznany jako koszt podatkowy w wysokości Dodatniej Kwoty Rozliczeniowej należnej
    Kontrahentom za cały Interwał Rozliczeniowy (tj. skumulowanego wyniku rozliczenia
    Umowy vPPA za cały miesiąc) – jest prawidłowe,
    5) wydatki, które Spółka w przyszłości może ponosić w związku z dokonywaniem płatności
    z tytułu Dodatniej Kwoty Rozliczeniowej na rzecz Kontrahentów w wyniku Rozliczenia
    finansowego vPPA, będą kosztami uzyskania przychodu podlegającymi limitom w
    zakresie zaliczenia ich do kosztów uzyskania przychodów na podstawie art. 15c ust. 1
    ustawy o CIT – jest prawidłowe,
    6) wydatki, które Wnioskodawca może ponosić w związku nabyciem Gwarancji
    pochodzenia na potrzeby Spółki, będą stanowiły koszty uzyskania przychodów dla
    Spółki w świetle art. 15 ust. 1 ustawy o CIT i będą potrącalne w dacie ich poniesienia –
    jest prawidłowe,
    7) wydatki, które Wnioskodawca może ponosić w związku z nabyciem Gwarancji
    pochodzenia na rzecz spółek z Grupy, będą stanowiły koszty uzyskania przychodów dla
    Spółki w świetle art. 15 ust. 1 ustawy o CIT i jako ponoszone w celu realizacji
    konkretnych Lustrzanych vPPA, koszty te powinny stanowić koszty bezpośrednie
    potrącalne w momencie uzyskania odpowiadającego im przychodu – jest prawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

W zakresie pytań oznaczonych we wniosku nr 3, 4, 5, 6 i 7 odstępuję od uzasadnienia
    prawnego oceny Państwa stanowiska w sprawie.
    Ad 1 i 2.
    Na wstępie należy zaznaczyć, że pytania przedstawione przez Państwa we wniosku o
    wydanie interpretacji indywidualnej wyznaczają zakres przedmiotowy tego wniosku. W
    związku z powyższym, wydana interpretacja dotyczy tylko sprawy będącej przedmiotem
    wniosku (Państwa zapytań). Zatem, inne kwestie wynikające z opisu sprawy i własnego
    stanowiska, nieobjęte pytaniami, nie zostały rozpatrzone w niniejszej interpretacji.
    Zgodnie z art. 7 ust. 1 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o dochodowym od osób prawnych
    (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 278 ze zm., dalej: „ustawa o CIT”):

      Przedmiotem opodatkowania podatkiem dochodowym jest dochód stanowiący
      sumę dochodu osiągniętego z zysków kapitałowych oraz dochodu osiągniętego z
      innych źródeł przychodów. W przypadkach, o których mowa w art. 21, art. 22 i art.
      24b, przedmiotem opodatkowania jest przychód.
    W myśl art. 7 ust. 2 ustawy o CIT:
      Dochodem ze źródła przychodów, z zastrzeżeniem art. 11c, art. 11i, art. 24a, art. 24b,
      art. 24ca, art. 24d i art. 24f, jest nadwyżka sumy przychodów uzyskanych z tego
      źródła przychodów nad kosztami ich uzyskania, osiągnięta w roku podatkowym.
      Jeżeli koszty uzyskania przychodów przekraczają sumę przychodów, różnica jest
      stratą ze źródła przychodów.
    Należy w tym miejscu zauważyć, że przychody podatników podatku dochodowego od
    osób prawnych zostały rozdzielone na źródła:
    · z zysków kapitałowych oraz
    · z innych źródeł.
    Wydzielając źródło przychodów z zysków kapitałowych na gruncie ww. ustawy,
    ustawodawca zamieścił w ustawie katalog, w którym określił listę przychodów
    alokowanych do tego źródła. Katalog ten został zawarty w art. 7b ustawy o CIT.
    Stosownie do art. 7b ust. 1 pkt 6 lit. b ustawy o CIT:
      Za przychody z zysków kapitałowych uważa się przychody z papierów wartościowych
      i pochodnych instrumentów finansowych, z wyłączeniem pochodnych instrumentów
      finansowych służących zabezpieczeniu przychodów albo kosztów, niezaliczanych do
      zysków kapitałowych.
    Zgodnie z art. 4a pkt 22 ustawy o CIT:
      Ilekroć w ustawie mowa o pochodnych instrumentach finansowych - oznacza to
      instrumenty finansowe, o których mowa w art. 2 ust. 1 pkt 2 lit. c-i ustawy z dnia 29
      lipca 2005 r. o obrocie instrumentami finansowymi.
    Stosownie natomiast do art. 2 ust. 1 pkt 2 lit. c-i ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o obrocie
    instrumentami finansowymi (t. j. Dz.U. z 2022 r. poz. 1500 ze zm.):
      Instrumentami finansowymi w rozumieniu ustawy są niebędące papierami
      wartościowymi:
      c) opcje, kontrakty terminowe, swapy, umowy forward na stopę procentową, inne
      instrumenty pochodne, których instrumentem bazowym jest papier wartościowy,
      waluta, stopa procentowa, wskaźnik rentowności, uprawnienie do emisji lub inny
      instrument pochodny, indeks finansowy lub wskaźnik finansowy, które są
      wykonywane przez dostawę lub rozliczenie pieniężne, z wyłączeniem instrumentów
      pochodnych, o których mowa w art. 10 rozporządzenia 2017/565,
      d) opcje, kontrakty terminowe, swapy, umowy forward na stopę procentową oraz
      inne instrumenty pochodne, których instrumentem bazowym jest towar i które są
      wykonywane przez rozliczenie pieniężne lub mogą być wykonane przez rozliczenie
      pieniężne według wyboru jednej ze stron,
      e) opcje, kontrakty terminowe, swapy oraz inne instrumenty pochodne, których
      instrumentem bazowym jest towar i które mogą być wykonane przez dostawę, pod
      warunkiem że są dopuszczone do obrotu w systemie obrotu instrumentami
      finansowymi, z wyłączeniem produktów energetycznych będących przedmiotem
      obrotu hurtowego na OTF, które muszą być wykonywane przez dostawę,
      f) niedopuszczone do obrotu w systemie obrotu instrumentami finansowymi opcje,
      kontrakty terminowe, swapy, umowy forward oraz inne instrumenty pochodne,
      których instrumentem bazowym jest towar i które mogą być wykonane przez
      dostawę, a które nie są przeznaczone do celów handlowych i wykazują właściwości
      innych pochodnych instrumentów finansowych,
      g) instrumenty pochodne dotyczące przenoszenia ryzyka kredytowego,

      h) kontrakty na różnicę,
      i) opcje, kontrakty terminowe, swapy, umowy forward dotyczące stóp procentowych
      oraz inne instrumenty pochodne odnoszące się do zmian klimatycznych, stawek
      frachtowych oraz stawek inflacji lub innych oficjalnych danych statystycznych, które
      są wykonywane przez rozliczenie pieniężne albo mogą być wykonane przez
      rozliczenie pieniężne według wyboru jednej ze stron, a także instrumenty pochodne,
      o których mowa w art. 8 rozporządzenia 2017/565, i inne, które wykazują
      właściwości innych pochodnych instrumentów finansowych.
    W świetle art. 3 ust. 28a ustawy o obrocie instrumentami finansowymi:
      Ilekroć w ustawie jest mowa o instrumentach pochodnych - rozumie się przez to
      opcje, kontrakty terminowe, swapy, umowy forward oraz inne prawa majątkowe,
      których cena lub wartość zależy bezpośrednio lub pośrednio od ceny lub wartości
      instrumentów finansowych, walut, stóp procentowych, rentowności, indeksów
      finansowych, wskaźników finansowych, towarów, zmian klimatycznych, stawek
      frachtowych, poziomów emisji, stawek inflacji lub innych oficjalnych danych
      statystycznych, a także innych aktywów, praw, zobowiązań, indeksów lub
      wskaźników, oraz instrumenty pochodne dotyczące przenoszenia ryzyka
      kredytowego.
    Zgodnie z § 3 pkt 4-8 rozporządzenia Ministra Finansów z 12 grudnia 2001 r. w sprawie
    szczegółowych zasad uznawania, metod wyceny, zakresu ujawniania i sposobu prezentacji
    instrumentów finansowych (t. j. Dz. U. z 2017 r. poz. 277) wynika, że:
      Użyte w rozporządzeniu pojęcia oznaczają:
      4) instrument pochodny – instrument finansowy, którego:
      a) wartość jest zależna od zmiany wartości instrumentu bazowego, to jest określonej
        stopy procentowej, ceny papieru wartościowego lub towaru, kursu wymiany
        walut, indeksu cen lub stóp, oceny wiarygodności kredytowej lub indeksu
        kredytowego albo innej podobnej wielkości i
      b) nabycie nie powoduje poniesienia żadnych wydatków początkowych albo wartość
        netto tych wydatków jest niska w porównaniu do wartości innych rodzajów
        kontraktów, których cena podobnie zależy od zmiany warunków rynkowych, i
      c) rozliczenie nastąpi w przyszłości.
      Do instrumentów pochodnych zalicza się w szczególności transakcje terminowe,
      takie jak kontrakty forward lub futures, opcje oraz kontrakty swap;
      5) kontrakt forward - umowa nakładająca na jedną stronę obowiązek dostarczenia, a
      na drugą - odbioru aktywów o określonej ilości, w określonym terminie w przyszłości
      i po określonej cenie, ustalonej w momencie zawierania kontraktu;
      6) kontrakt futures - umowa o określonej standardowej charakterystyce, będąca
      przedmiotem obrotu w obrocie regulowanym, nakładająca na jedną stronę
      obowiązek dostarczenia, a na drugą - odbioru aktywów o określonej ilości, w
      określonym terminie w przyszłości i po określonej cenie, ustalonej w momencie
      zawierania kontraktu;
      7) opcja - kontrakt, w wyniku którego jednostka nabywa prawo kupna - opcja kupna
      (call) lub sprzedaży - opcja sprzedaży (put) aktywów podstawowych po określonej z
      góry cenie i w określonym czasie;
      8) kontrakt swap - umowa zamiany przyszłych płatności na warunkach z góry
      określonych przez strony.
    Jak wynika z opisu stanu faktycznego i zdarzenia przyszłego formuła współpracy i rozliczeń
    między Stronami, wynikających z Umowy vPPA, opierać się będzie na konstrukcji
    instrumentu pochodnego o charakterze zabezpieczającym (hedgingowym), w rozumieniu
    art. 2 ust. 1 pkt 2 lit. d ustawy o obrocie instrumentami finansowymi. Umowa vPPA
    stanowi zatem instrument pochodny w rozumieniu art. 4a pkt 22 ustawy o CIT, którego
    celem będzie zabezpieczenie przychodów Spółki.

    Państwa wątpliwości w zakresie pytania nr 1 dotyczą ustalenia, czy przychody, które
    Wnioskodawca może osiągać w związku z otrzymywaniem płatności z tytułu Ujemnej
    Kwoty Rozliczeniowej od Kontrahentów w wyniku Rozliczenia finansowego vPPA należy
    kwalifikować jako przychody z działalności operacyjnej, które nie stanowią przychodu z
    tytułu zysków kapitałowych w świetle art. 7b ust. 1 pkt 6 lit. b ustawy o CIT, również w
    części, w jakiej płatności dotyczą wyniku na Rozliczeniu finansowym vPPA generowanym
    na Nadwyżce Wolumenowej zakumulowanej na poziomie Wnioskodawcy.
    Kwalifikując przychody osiągane w związku z transakcjami z udziałem instrumentów
    finansowych należy ustalić, czy spełniają one ustawową definicję pochodnych
    instrumentów finansowych, o których mowa w art. 4a pkt 22 ustawy o CIT. Jedynie w
    przypadku instrumentów spełniających ww. definicję można mówić o przychodach z
    zysków kapitałowych. W odniesieniu natomiast do instrumentów nie spełniających tej
    definicji, przychody osiągnięte z ich udziałem będą stanowiły przychody z innych źródeł.
    Jednocześnie, przy prawidłowym kwalifikowaniu przychodu do odpowiedniego źródła,
    należy określić również charakter danej transakcji z udziałem pochodnych instrumentów
    finansowych.
    Z literalnej wykładni przepisu art. 7b ust. 1 pkt 6 lit. b ustawy o CIT wynika, że co do
    zasady, przychody osiągane z tytułu transakcji z udziałem pochodnych instrumentów
    finansowych (w rozumieniu ustawy o CIT), powinny być kwalifikowane do źródła „zyski
    kapitałowe”. Wyjątek dotyczy jednak pochodnych instrumentów finansowych służących
    zabezpieczeniu przychodów albo kosztów niezaliczanych do zysków kapitałowych (tj.
    instrumentów zabezpieczających przychody/koszty z pozostałej działalności podatnika),
    które powinny być zaliczane do przychodów z innych źródeł.
    W związku z powyższym, do źródła przychodów z innych źródeł (tj. z pozostałej
    działalności podatnika) powinny być kwalifikowane przychody osiągane przez podatnika z
    tytułu realizacji transakcji z udziałem:
    (i) instrumentów, które nie posiadają na gruncie ustawy o CIT statusu pochodnych
    instrumentów finansowych oraz
    (ii) pochodnych instrumentów finansowych (w rozumieniu ustawy o CIT), których celem
    jest zabezpieczenie dochodu z pozostałej działalności podatnika.
    Natomiast przychody (straty) z tytułu realizacji transakcji z udziałem pozostałych
    instrumentów finansowych w rozumieniu ustawy o CIT (tj. np. o charakterze
    niezabezpieczającym przychodów/kosztów podatnika) należy kwalifikować do źródła:
    „zyski kapitałowe”.
    Pochodne instrumenty finansowe o charakterze niezabezpieczającym to takie
    instrumenty, które stanowią samoistne, niezależne operacje (nie związane z przedmiotem
    działalności podatnika), mające na celu osiągnięcie zysku z posiadanego kapitału.
    Natomiast instrumenty o charakterze zabezpieczającym to instrumenty, nie stanowiące
    samoistnych, niezależnych operacji zawieranych w celu osiągnięcia zysku z posiadanego
    kapitału, mające na celu zapewnienie stosownego zabezpieczenia dla określonego rodzaju
    działalności podmiotu w szczególności zabezpieczenie przychodów/kosztów tej
    działalności).
    Odnosząc się do powyższego wskazać należy, że mając na uwadze brzmienie art. 7b ust. 1
    pkt 6 lit. b ustawy o CIT, rozstrzygnięcia wymaga kwestia charakteru danych transakcji, w
    których biorą udział pochodne instrumenty finansowe.
    Po pierwsze podkreślić należy, że Wnioskodawca nie jest podmiotem wymienionym w art.
    7b ust. 2 ustawy o CIT w przypadku których, przychody wymienione w ust. 1, z
    wyłączeniem przychodów, o których mowa w ust. 1 pkt 1 lit. a i f, zalicza się do
    przychodów innych niż przychody z zysków kapitałowych.
    Zgodnie bowiem z art. 7b ust. 2 ustawy o CIT:

      W przypadku ubezpieczycieli, banków, podmiotów, o których mowa w art. 15c ust.
      16 pkt 3, 4, 15 i 16, instytucji finansowych w rozumieniu art. 4 ust. 1 pkt 7 ustawy z
      dnia 29 sierpnia 1997 r. - Prawo bankowe oraz podmiotów, o których mowa w art. 3
      pkt 21 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o obrocie instrumentami finansowymi,
      przychody wymienione w ust. 1, z wyłączeniem przychodów, o których mowa w ust.
      1 pkt 1 lit. a i f, zalicza się do przychodów innych niż przychody z zysków
      kapitałowych.
    Zatem nieco inne zasady odnoszące się do kwalifikowania przychodów do źródła zyski
    kapitałowe dotyczą m.in. ubezpieczycieli, banków i instytucji finansowych, wynika to z
    faktu, że większość przychodów przyporządkowanych przez ustawodawcę do zysków
    kapitałowych w rzeczywistości stanowi działalność operacyjną tych podmiotów. Jednakże
    Wnioskodawca nie jest żadną z takich instytucji.
    Z przedstawionego opisu sprawy wynika, że zawarli Państwo „Umowę rozliczenia
    finansowego różnicy ceny energii elektrycznej i sprzedaży gwarancji pochodzenia” z
    kontrahentami spoza Grupy. Zakontraktowany w vPPA wolumen jest wyższy niż faktyczne
    zapotrzebowanie Grupy na ten moment. Powodem, dla którego Umowa została w ten
    sposób skonstruowana jest fakt, że vPPA został zawarty na długi okres i umowa
    przewiduje dostarczenie konkretnego wolumenu dla każdego roku obowiązywania vPPA,
    stąd zakontraktowanie wyższego wolumenu zabezpiecza Grupę (...).
    Jak wcześniej wskazano, co do zasady, do przychodów z „zysków kapitałowych” w oparciu
    o art. 7b ust. 1 pkt 6 lit. b ustawy o CIT zalicza się wynik podatkowy osiągnięty przez
    podatnika z tytułu transakcji z udziałem pochodnych instrumentów finansowych w
    rozumieniu ustawy o CIT. Przy czym, kwalifikacja ta nie ma charakteru bezwzględnego. Z
    dyspozycji art. 7b ust. 1 pkt 6 lit. b ustawy o CIT zostały bowiem wyłączone przychody
    osiągane przez podatnika z tytułu transakcji z udziałem pochodnych instrumentów
    finansowych służących zabezpieczeniu przychodów albo kosztów niezaliczanych do
    zysków kapitałowych (tj. instrumentów zabezpieczających przychody/koszty z pozostałej
    działalności podatnika), które powinny być zaliczane do przychodów z pozostałej
    działalności podatnika/do przychodów z innych źródeł.
    W świetle powyższego, zgadzam się z Państwa stanowiskiem, że przychody, które Państwo
    osiągniecie w związku z otrzymywaniem płatności z tytułu Ujemnej Kwoty Rozliczeniowej
    od Kontrahentów w wyniku Rozliczenia finansowego vPPA (z wyłączeniem Nadwyżki
    Wolumenowej zakumulowanej na poziomie Wnioskodawcy, o czy później) należy
    kwalifikować jako przychody z pozostałej działalności podatnika/do przychodów z innych
    źródeł, które nie stanowią przychodu z tytułu zysków kapitałowych w świetle art. 7b ust. 1
    pkt 6 lit. b ustawy o CIT. Jak wynika z opisu sprawy Umowa vPPA służy zabezpieczeniu
    głównej działalności Spółki. Celem zawarcia Umowy vPPA jest ograniczenie potencjalnego
    wpływu wahań cen energii elektrycznej na wyniki finansowe Państwa Spółki oraz innych
    podmiotów z Grupy osiągane w związku z prowadzeniem przez Państwa podstawowej
    działalności gospodarczej.
    Zatem w tej części Państwa stanowisko w zakresie pytania nr 1 należało uznać za
    prawidłowe.
    Dodatkowo w związku z wysokością zakontraktowanego wolumenu energii elektrycznej w
    vPPA, wystąpi Nadwyżka Wolumenowa (przynajmniej w początkowym okresie
    obowiązywania vPPA), na której, w zależności od wyniku danego okresu rozliczeniowego,
    Spółka będzie osiągała przychody lub ponosiła koszty. Z opisu sprawy wynika, że Państwa
    celem nie jest generowanie dodatkowych przychodów na dodatnim wyniku rozliczenia
    vPPA na Nadwyżce Wolumenowej, a jedynie zabezpieczenie interesów całej Grupy w
    dłuższym okresie, biorąc pod uwagę rolę Wnioskodawcy jako pełniącego rolę centralną w
    Grupie.
    Odnosząc wyżej cytowane przepisy prawa podatkowego do opisu sprawy stwierdzić
    należy, że część transakcji obejmujących pochodne instrumenty finansowe w zakresie

    Nadwyżki Wolumenowej zakumulowanej na poziomie Wnioskodawcy, nie będzie ściśle
    związana z koniecznością zabezpieczenia prowadzonej przez Państwa działalności
    gospodarczej i ryzyka z nią związanego. Tego typu transakcje stanowią po stronie Spółki
    samoistne, niezależne, niezwiązane ściśle z przedmiotem jej podstawowej działalności
    operacje.
    W analizowanej sprawie trudno znaleźć argumenty potwierdzające, że przychód na
    Nadwyżce Wolumenu służy zabezpieczeniu podstawowej działalności Spółki.
    Wnioskodawca takich argumentów również nie przedstawił. Poprzestał jedynie na
    stwierdzeniu, że „celem zawarcia Umowy vPPA zawierającej wyższy wolumen energii
    elektrycznej niż bieżące zapotrzebowanie Grupy kalkulowane na moment zawarcia
    Umowy nie jest generowanie dodatkowych przychodów, a jedynie zabezpieczenie
    interesów całej Grupy w dłuższym okresie, biorąc pod uwagę rolę Wnioskodawcy jako
    pełniącego rolę centralną w Grupie. Wnioskodawca wskazuje, że jako centralny podmiot w
    Grupie, ma on za zadanie dbać o interes Grupy, stąd w celu właściwego wykorzystania
    Umowy vPPA, już na samym początku należało przyjąć odpowiednie założenia Umowy,
    biorąc również pod uwagę zabezpieczenie Grupy w dłuższym okresie, szczególnie mając
    na uwadze, że Umowa vPPA zawierana jest na dłuższy okres i nie podlega renegocjacji co
    do zakontraktowanego wolumenu energii elektrycznej w trakcie jej trwania”.
    Powyższe nie wyjaśnia w jaki sposób przychód na Nadwyżce Wolumenu wiąże się z
    podstawową działalnością gospodarczą Spółki.
    Zauważyć należy, że powoływanie się przez Wnioskodawcę na zabezpieczenie Grupy w
    dłuższym okresie w postaci stabilizacji cen energii elektrycznej nie może być uznane za
    związek, o którym mowa w art. 7b ust. 1 pkt 6 lit. b ustawy o CIT, przy kwalifikacji
    przychodu z Nadwyżki Wolumenowej.
    W świetle powyższego stwierdzić należy, że przychody osiągane przez Państwa z Nadwyżki
    Wolumenowej powinny być kwalifikowane do źródła przychodów z zysków kapitałowych.
    Zatem w tej części Państwa stanowisko w zakresie pytania nr 1 należało uznać za
    nieprawidłowe.
    Kolejna Państwa wątpliwość dotyczy ustalenia, czy wydatki, które Wnioskodawca może
    ponosić w związku z dokonywaniem płatności z tytułu Dodatniej Kwoty Rozliczeniowej na
    rzecz Kontrahentów w wyniku Rozliczenia finansowego vPPA, będą stanowiły koszty
    uzyskania przychodów dla Spółki w świetle art. 15 ust. 1 ustawy o CIT, związane z
    przychodami z innych źródeł, potrącalne w dacie ich poniesienia, również w części, w jakiej
    płatności dotyczą wyniku na Rozliczeniu finansowym vPPA generowanym na Nadwyżce
    Wolumenowej zakumulowanej na poziomie Wnioskodawcy.
    Przechodząc do kosztów uzyskania przychodów wskazać należy, że zgodnie z art. 15 ust. 1
    ustawy o CIT:
      Kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia
      przychodów ze źródła przychodów lub w celu zachowania albo zabezpieczenia
      źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 16 ust. 1.
    Powyższe oznacza, że podatnik ma prawo do odliczenia dla celów podatkowych wszelkich
    wydatków, pod warunkiem, iż nie zostały one wymienione w art. 16 ust. 1 ww. ustawy oraz
    że wykaże ich związek z prowadzoną działalnością, a ich poczynienie ma lub może mieć
    wpływ na możliwość powstania przychodu (w tym zachowania lub zabezpieczenia
    przychodów). Przepis ten konstytuuje więc zasadę, stosownie do której pomiędzy kosztem
    podatkowym oraz przychodami podatnika musi wystąpić związek przyczynowo-skutkowy.
    Kosztem uzyskania przychodów będzie zatem taki koszt, który spełnia łącznie następujące
    warunki:
    · został poniesiony przez podatnika, tj. w ostatecznym rozrachunku musi on zostać
    pokryty z zasobów majątkowych podatnika,

    · jest definitywny (rzeczywisty), tj. wartość poniesionego wydatku nie została
    podatnikowi w jakikolwiek sposób zwrócona,
    · pozostaje w związku z prowadzoną przez podatnika działalnością gospodarczą,
    · poniesiony został w celu uzyskania przychodów, zachowania lub zabezpieczenia źródła
    przychodów,
    · został właściwie udokumentowany,
    · nie może znajdować się w grupie wydatków, których zgodnie z art. 16 ust. 1 ustawy o
    CIT, nie uważa się za koszty uzyskania przychodów.
    Należy przy tym zauważyć, że definicja sformułowana przez ustawodawcę ma charakter
    ogólny. Z tego względu, każdorazowy wydatek poniesiony przez podatnika powinien
    podlegać indywidualnej analizie w celu dokonania jego kwalifikacji prawnej. Wyjątkiem jest
    sytuacja, gdy ustawa wyraźnie wskazuje jego przynależność do kategorii kosztów
    uzyskania przychodów lub wyłącza możliwość zaliczenia go do tego rodzaju kosztów. W
    pozostałych przypadkach, należy zaś zbadać istnienie związku przyczynowo-skutkowego
    pomiędzy poniesieniem kosztu, a powstaniem przychodu lub realną szansą powstania
    przychodów podatkowych, bądź też zachowaniem albo zabezpieczeniem źródła ich
    uzyskiwania.
    Powyższe oznacza, że poniesione wydatki, po wyłączeniu wydatków enumeratywnie
    wymienionych w przywołanym art. 16 ust. 1 ustawy o CIT, stanowić mogą koszt uzyskania
    przychodów, o ile pozostają w związku przyczynowym z osiąganymi przychodami.
    Właściwa i zgodna z treścią ustawowej regulacji kwalifikacja kosztów uzyskania
    przychodów powinna brać pod uwagę:
    · przeznaczenie wydatku (jego celowość, zasadność dla funkcjonowania podmiotu) oraz
    · potencjalną możliwość (analizowaną w dacie poniesienia wydatku na podstawie
    obiektywnych przesłanek) przyczynienia się danego wydatku do osiągnięcia
    przychodu.
    Dokonując wykładni art. 15 ust. 1 ustawy o CIT, na gruncie niniejszej sprawy wskazać
    należy, że przesłankę celowości kosztu uważa się za spełnioną, gdy istnieje związek
    przyczynowy pomiędzy poniesieniem danego kosztu a powstaniem lub realną szansą
    powstania przychodów podatkowych, bądź też zachowaniem albo zabezpieczeniem
    źródła ich uzyskiwania. Nie ma przy tym znaczenia, czy dany wydatek przyniósł
    oczekiwany skutek w postaci osiągnięcia przychodów lub zachowania albo
    zabezpieczenie ich źródła. Istotne jest, czy w momencie jego ponoszenia podatnik mógł
    – obiektywnie oceniając – oczekiwać takiego efektu.
    Przy czym za celowe można uznać jedynie takie wydatki, które oceniane przez pryzmat
    całokształtu okoliczności faktycznych pozwalają na przyjęcie, iż zamiarem podatnika w
    momencie poniesienia wydatku było właśnie albo osiągniecie przychodu albo ewentualnie
    jego zachowanie, czy też zabezpieczenie. Badanie całokształtu okoliczności faktycznych
    ma w sprawie kluczowe znaczenie, albowiem kategoria „kosztu podatkowego” nie ma
    charakteru czysto obiektywnego, rozumianego w sposób formalistyczny, lecz zakłada
    istnienie elementów subiektywnych zależnych od oceny tych okoliczności. Skoro bowiem
    ustawodawca zakłada, iż wydatek musi być celowy, to tym samym konieczne jest
    przeprowadzenie analizy owej celowości, która możliwa jest jedynie w oparciu o fakty
    przedstawione przez wnioskodawcę w opisie stanu faktycznego.
    Koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów to takie koszty, które są poniesione w
    trakcie dążenia do uzyskania przychodów. Określony cel musi być widoczny w momencie
    ponoszenia kosztu. Ponadto poniesione koszty winny omawiany cel realizować lub co
    najmniej zakładać jego realność. Koszty poniesione na zachowanie źródła przychodu to
    takie koszty, które poniesione zostały, aby przychody z danego źródła przychodów w
    dalszym ciągu występowały w nienaruszonym stanie oraz aby takie źródło w ogóle dalej
    istniało.

    Natomiast jako zabezpieczenie źródła przychodów powinno się przyjmować koszty
    poniesione na ochronienie istniejącego źródła przychodów, w taki sposób, aby to źródło
    funkcjonowało w bezpieczny sposób.
    Dla ustalenia momentu zaliczenia wydatków w ciężar kosztów uzyskania przychodów,
    podatnik powinien rozpoznać rodzaj powiązania kosztów z przychodami. W oparciu o
    kryterium stopnia tego powiązania koszty podatkowe można podzielić na:
    · bezpośrednio związane z przychodami, których poniesienie przekłada się wprost na
    uzyskanie konkretnych przychodów (możliwe jest ustalenie, w jakim okresie i w jakiej
    wysokości powstał związany z nimi przychód – potrącane na podstawie art. 15 ust. 4,
    ust. 4b-4c ustawy o CIT),
    · inne niż bezpośrednio związane z przychodami, których nie można w taki sposób
    przypisać do określonych przychodów, ale są racjonalnie uzasadnione jako
    prowadzące do ich osiągnięcia (tzw. koszty pośrednie – potrącane na podstawie art.
    15 ust. 4d-4e ustawy o CIT).
    Stosownie do postanowień art. 15 ust. 4 ustawy o CIT:
      Koszty uzyskania przychodów bezpośrednio związane z przychodami, poniesione w
      latach poprzedzających rok podatkowy oraz w roku podatkowym, są potrącalne w
      tym roku podatkowym, w którym osiągnięte zostały odpowiadające im przychody, z
      zastrzeżeniem ust. 4b i 4c.
    Zgodnie z art. 15 ust. 4d ustawy o CIT:
      Koszty uzyskania przychodów, inne niż koszty bezpośrednio związane z
      przychodami, są potrącalne w dacie ich poniesienia. Jeżeli koszty te dotyczą okresu
      przekraczającego rok podatkowy, a nie jest możliwe określenie, jaka ich część
      dotyczy danego roku podatkowego, w takim przypadku stanowią koszty uzyskania
      przychodów proporcjonalnie do długości okresu, którego dotyczą.
    W myśl art. 15 ust. 4e ustawy o CIT:
      Za dzień poniesienia kosztu uzyskania przychodów, z zastrzeżeniem ust. 4a i 4f-4h,
      uważa się dzień, na który ujęto koszt w księgach rachunkowych (zaksięgowano) na
      podstawie otrzymanej faktury (rachunku), albo dzień, na który ujęto koszt na
      podstawie innego dowodu w przypadku braku faktury (rachunku), z wyjątkiem
      sytuacji gdy dotyczyłoby to ujętych jako koszty rezerw albo biernych rozliczeń
      międzyokresowych kosztów.
    Odnosząc wyżej cytowane przepisy prawa podatkowego do opisu sprawy stwierdzić
    należy, że wydatki, jakie Spółka może ponosić w związku z dokonywaniem płatności z
    tytułu Dodatniej Kwoty Rozliczeniowej na rzecz Kontrahentów w wyniku Rozliczenia
    finansowego vPPA (z wyłączeniem Nadwyżki Wolumenowej) zakwalifikowane do
    pozostałej działalności podatnika/do przychodów z innych źródeł stanowią koszty
    uzyskania przychodu w myśl art. 15 ust. 1 ustawy o CIT. Koszty te należy kwalifikować jako
    koszty inne niż bezpośrednio związane z przychodami zgodnie z art. 15 ust. 4d ustawy o
    CIT, które są potrącalne w dacie ich poniesienia.
    Zatem w tej części Państwa stanowisko w zakresie pytania nr 2 należało uznać za
    prawidłowe.
    Natomiast koszty w części, w jakiej płatności dotyczą wyniku na Rozliczeniu finansowym
    vPPA generowanym na Nadwyżce Wolumenowej zakumulowanej na poziomie
    Wnioskodawcy będą stanowiły koszty uzyskania przychodów dla Spółki w świetle art. 15
    ust. 1 ustawy o CIT, związane z przychodami z zysków kapitałowych, stanowiące koszty
    inne niż bezpośrednio związane z przychodami w myśl art. 15 ust. 4d ustawy o CIT,
    potrącalne w dacie ich poniesienia. Koszty te nie warunkują uzyskania konkretnego

    przychodu, lecz mają wpływ na wysokość przychodów z zysków kapitałowych. Stanowią
    zatem pośrednie koszty uzyskania przychodu związane z przychodami z zysków
    kapitałowych, potrącalne w dacie ich poniesienia.
    Zatem w tej części Państwa stanowisko w zakresie pytania nr 2 należało uznać za
    nieprawidłowe.
    Dodatkowe informacje
    Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Państwo przedstawili i stanu prawnego,
    który obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia oraz zdarzenia przyszłego, które
    Państwo przedstawili i stanu prawnego, który obowiązuje w dniu wydania interpretacji.
    W zakresie podatku od towarów i usług zostanie wydane/wydano odrębne
    rozstrzygnięcie.
    Odnosząc się do przywołanych przez Państwa interpretacji indywidualnych wskazać
    należy, że zostały one wydane w indywidualnych sprawach i nie mają zastosowania ani
    konsekwencji wiążących w odniesieniu do żadnego innego stanu faktycznego czy też
    zdarzenia przyszłego. Odnosząc się natomiast do przywołanych przez Państwa
    wyroków należy zaznaczyć, że orzeczenia sądowe są wiążące jedynie w sprawach, w
    których zapadły. Natomiast Organ, mimo że w ocenie indywidualnych spraw
    podatników posiłkuje się wydanymi rozstrzygnięciami sądów i innych organów, to nie
    ma możliwości zastosowania ich wprost, ponieważ nie stanowią materialnego prawa
    podatkowego.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    · Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy
    z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.).
    Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie
    zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosują się
    Państwo do interpretacji.
    · Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
      z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    · Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego
    Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa
    z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.
    U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
    · w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo

    · w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP
      (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.
    Podstawą prawną dla odstąpienia od uzasadnienia interpretacji jest art. 14c § 1 Ordynacji
    podatkowej.