Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0114-KDIP3-2.4011.844.2024.3.MJ
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-01-10
Teza: Skutki podatkowe dzierżawy gruntów rolnych przez spółkę
jawną.
Słowa kluczowe: czynsz
działalność-działalność gospodarcza
dzierżawa
grunty-grunty rolne
spółki-spółka jawna
źródło
Zagadnienia: Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Źródła przychodów.-Przychody z działalności
gospodarczej.-Najem, podnajem, dzierżawa,
poddzierżawa składników majątku związanych z
działalnością.
Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Źródła przychodów.-Specyfika źródeł przychodów.-
Pozarolnicza działalność gospodarcza.
Przepisy: [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 2-art. 10-ust. 1-pkt 3
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 2-art. 14-ust. 2-pkt 11

## Pytanie

Czy w opisanej wyżej sytuacji wspólnicy spółki jawnej E. spółka jawna z siedzibą w (...) są
    zobowiązani do zaliczania czynszu uzyskiwanego przez spółkę jawną z tytułu dzierżawy
    nieruchomości rolnych na cele prowadzenia na nich działalności rolniczej jako przychodu
    w rozumieniu art. 10 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 26.07.1991 r. o podatku dochodowym od
    osób fizycznych (t. j. Dz.U. z 2024 r. poz. 226 ze zm.) i w konsekwencji do płacenia podatku
    dochodowego od osób fizycznych od kwot wpływających do spółki jawnej tytułem czynszu
    dzierżawnego?
    Stanowisko Zainteresowanych w sprawie
    Zdaniem Zainteresowanych, pobierany przez spółkę jawną E. spółka jawna w (...) czynsz
    z tytułu dzierżawy nieruchomości rolnych przeznaczonych i faktycznie
    wykorzystywanych na działalność rolniczą nie stanowi przychodu w świetle przepisów
    ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t. j. Dz.U. z
    2024 r. poz. 226 ze zm.), gdyż zgodnie z art. 10 ust. 1 pkt 6 tej ustawy źródłami
    przychodów są najem, podnajem, dzierżawa, poddzierżawa oraz inne umowy o
    podobnym charakterze, w tym również dzierżawa, poddzierżawa działów specjalnych
    produkcji rolnej oraz gospodarstwa rolnego lub jego składników na cele nierolnicze
    albo na prowadzenie działów specjalnych produkcji rolnej, z wyjątkiem składników
    majątku związanych z działalnością gospodarczą.
    Grunty rolne, których właścicielem jest E. spółka jawna w (...), stanowią gospodarstwo
    rolne w rozumieniu przepisów art. 55(3) ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny
    (t. j. Dz.U. z 2024 r. poz. 1061 ze zm.), który stanowi: "Za gospodarstwo rolne uważa się
    grunty rolne wraz z gruntami leśnymi, budynkami lub ich częściami, urządzeniami i
    inwentarzem, jeżeli stanowią lub mogą stanowić zorganizowaną całość gospodarczą, oraz
    prawami związanymi z prowadzeniem gospodarstwa rolnego.” jak również w rozumieniu
    art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 15 listopada 1984 r. o podatku rolnym (t. j. Dz.U. z 2024 r. poz.
    1176 ), zgodnie z którym: "Za gospodarstwo rolne uważa się obszar gruntów, o których
    mowa w art. 1 (przyp. grunty sklasyfikowane w ewidencji gruntów i budynków jako użytki
    rolne, z wyjątkiem gruntów zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej innej niż
    działalność rolnicza), o łącznej powierzchni przekraczającej 1ha lub 1ha przeliczeniowy,
    stanowiących własność lub znajdujących się w posiadaniu osoby fizycznej, osoby prawnej
    albo jednostki organizacyjnej, w tym spółki, nieposiadającej osobowości prawnej."
    Grunty te (będące gospodarstwem rolnym) zostały w całości wydzierżawione na
    prowadzenie działalności rolniczej i na działalność rolniczą są wykorzystywane przez
    dzierżawcę. Od czasu śmierci wspólnika D.D. i wstąpienia w jego miejsce spadkobierców,
    w tym dwóch małoletnich synów, E. spółka jawna w (...) nie prowadzi żadnej działalności
    gospodarczej ograniczając się do pobierania czynszu z tytułu wydzierżawienia
    nieruchomości rolnych. Spółka nie zawierała ani nie zawiera wielu umów dzierżawy

    gruntów rolnych, lecz kontynuuje jedyną umowę dzierżawy, zawartą w 2011 r. jeszcze
    przed nabyciem przez nią własności wydzierżawionych gruntów i tylko z tej umowy
    dzierżawy pobiera czynsz. Tym samym przychody z tytułu czynszu dzierżawy nie stanowią
    źródła przychodu i od kwot uzyskanych z tytułu czynszu dzierżawy wspólnicy nie mają
    obowiązku płacić podatku dochodowego od osób fizycznych.
    Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 28 października 2021 r. sygn. akt II FSK
    2239/20 zawarł tezę, że skoro czynsz najmu jest pożytkiem cywilnym z posiadanego
    majątku, to błędne byłoby przyjęcie, że bierne uzyskiwanie przez podatnika pożytków z
    majątku stanowi prowadzenie działalności gospodarczej. Ten wyrok w ocenie
    Zainteresowanych odnosi się również do aktualnej (trwającej od 6 października 2013 roku
    ) sytuacji E. spółki jawnej w (...) i osób fizycznych, w tym małoletnich, będących jej
    wspólnikami.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest nieprawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

W myśl art. 1 § 2 ustawy z dnia 15 września 2000 r. Kodeks spółek handlowych (t. j. Dz.U. z
    2024 r. poz. 18 ze zm.):
      Spółkami handlowymi są: spółka jawna, spółka partnerska, spółka komandytowa,
      spółka komandytowo-akcyjna, spółka z ograniczoną odpowiedzialnością, prosta
      spółka akcyjna i spółka akcyjna.
    Według art. 22 § 1 ww. ustawy:
      Spółką jawną jest spółka osobowa, która prowadzi przedsiębiorstwo pod własną
      firmą, a nie jest inną spółką handlową.
    Każdy wspólnik odpowiada za zobowiązania spółki bez ograniczenia całym swoim
    majątkiem solidarnie z pozostałymi wspólnikami oraz ze spółką, z uwzględnieniem art. 31
    (§ 2 ww. przepisu).
    Zgodnie z art. 5a pkt 26 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób
    fizycznych (Dz. U. z 2024 r. poz. 226 ze zm.):
      Ilekroć w ustawie jest mowa o spółce niebędącej osobą prawną – oznacza to spółkę
      inną niż w pkt 28.
    W myśl natomiast art. 5a pkt 28 ww. ustawy
      Ilekroć w ustawie jest mowa o spółce – oznacza to:
      a) spółkę posiadającą osobowość prawną, w tym także spółkę zawiązaną na
      podstawie rozporządzenia Rady (WE) nr 2157/2001 z dnia 8 października 2001 r. w
      sprawie statutu spółki europejskiej (SE) (Dz. Urz. WE L 294 z 10.11.2001, str. 1, z
      późn. zm.; Dz. Urz. UE Polskie wydanie specjalne, rozdz. 6, t. 4, str. 251),
      b) spółkę kapitałową w organizacji,
      c) spółkę komandytową i spółkę komandytowo-akcyjną mające siedzibę lub zarząd
      na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej,
      d) spółkę niemającą osobowości prawnej mającą siedzibę lub zarząd w innym
      państwie, jeżeli zgodnie z przepisami prawa podatkowego tego innego państwa jest
      traktowana jak osoba prawna i podlega w tym państwie opodatkowaniu od całości
      swoich dochodów bez względu na miejsce ich osiągania,
      e) spółkę jawną będącą podatnikiem podatku dochodowego od osób prawnych.
    Stosownie do treści art. 5b ust. 2 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:

      Jeżeli pozarolniczą działalność gospodarczą prowadzi spółka niebędąca osobą
      prawną, przychody wspólnika z udziału w takiej spółce, określone na podstawie art.
      8 ust. 1, uznaje się za przychody ze źródła, o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 3.
    Dochody spółek niebędących osobami prawnymi nie stanowią odrębnego przedmiotu
    opodatkowania. Opodatkowaniu podlegają natomiast dochody poszczególnych
    wspólników takiej spółki. Sposób opodatkowania dochodu z udziału w takiej spółce, tj.
    innej niż wskazana w art. 5a pkt 28 ww. ustawy, uzależniony jest od cywilnoprawnego
    statusu danego wspólnika.
    Jeżeli wspólnikiem spółki niebędącej osobą prawną jest osoba fizyczna, to dochód z
    udziału w tej spółce podlega opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych.
    Za spółkę niebędącą osobą prawną w rozumieniu powyższych przepisów należy zatem
    uznać m.in. spółkę jawną osób fizycznych.
    W przypadku prowadzenia działalności w formie spółki jawnej osób fizycznych,
    podatnikiem podatku dochodowego od osób fizycznych nie jest spółka, tylko poszczególni
    wspólnicy.
    Według art. 8 ust. 1 ww. ustawy:
      Przychody z udziału w spółce niebędącej osobą prawną, ze wspólnej własności,
      wspólnego przedsięwzięcia, wspólnego posiadania lub wspólnego użytkowania
      rzeczy lub praw majątkowych u każdego podatnika określa się proporcjonalnie do
      jego prawa do udziału w zysku (udziału) oraz, z zastrzeżeniem ust. 1a, łączy się z
      pozostałymi przychodami ze źródeł, z których dochód podlega opodatkowaniu
      według skali, o której mowa w art. 27 ust. 1. W przypadku braku przeciwnego
      dowodu przyjmuje się, że prawa do udziału w zysku (udziału) są równe.
    W myśl art. 2 ust. 1 pkt 1 powołanej wyżej ustawy:
      Przepisów ustawy nie stosuje się do przychodów z działalności rolniczej, z wyjątkiem
      przychodów z działów specjalnych produkcji rolnej.
    Zgodnie z art. 2 ust. 2 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Działalnością rolniczą, w rozumieniu ust. 1 pkt 1, jest działalność polegająca na
      wytwarzaniu produktów roślinnych lub zwierzęcych w stanie nieprzetworzonym
      (naturalnym) z własnych upraw albo hodowli lub chowu, w tym również produkcja
      materiału siewnego, szkółkarskiego, hodowlanego oraz reprodukcyjnego, produkcja
      warzywnicza gruntowa, szklarniowa i pod folią, produkcja roślin ozdobnych, grzybów
      uprawnych i sadownicza, hodowla i produkcja materiału zarodowego zwierząt,
      ptactwa i owadów użytkowych, produkcja zwierzęca typu przemysłowo-fermowego
      oraz hodowla ryb, a także działalność, w której minimalne okresy przetrzymywania
      zakupionych zwierząt i roślin, w trakcie których następuje ich biologiczny wzrost,
      wynoszą co najmniej:
      1) miesiąc – w przypadku roślin,
      2) 16 dni – w przypadku wysokointensywnego tuczu specjalizowanego gęsi lub
        kaczek,
      3) 6 tygodni – w przypadku pozostałego drobiu rzeźnego,
      4) 2 miesiące – w przypadku pozostałych zwierząt
      – licząc od dnia nabycia.
    Z tego przepisu wynika, że ustawodawca dla celów podatku dochodowego precyzuje
    wyraźnie, co należy rozumieć przez działalność rolniczą, a wyliczenie dokonane w tym
    przepisie ma charakter wyczerpujący. Zgodnie z przedstawioną wyżej definicją działalności
    rolniczej – podstawową jej cechą jest uzyskiwanie produktów w stanie nieprzetworzonym,

    pochodzących z uprawy (produkty roślinne), chowu lub hodowli (produkty zwierzęce).
    Wszelkie inne przychody pośrednio związane z działalnością rolniczą, czy też powstające
    przy okazji prowadzenia działalności rolniczej – nie stanowią przychodów z tej działalności.
    Stosownie do art. 9 ust. 1 ww. ustawy:
      Opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z
      wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od
      których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.
    Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych wyraźnie rozróżnia źródła
    przychodów oraz sposób opodatkowania dochodów z poszczególnych źródeł.
    Zgodnie z przepisem art. 10 ust. 1 pkt 3 i 6 ww. ustawy:
      Źródłami przychodów są:
      3) pozarolnicza działalność gospodarcza;
      6) najem, podnajem, dzierżawa, poddzierżawa oraz inne umowy o podobnym
        charakterze, w tym również dzierżawa, poddzierżawa działów specjalnych
        produkcji rolnej oraz gospodarstwa rolnego lub jego składników na cele
        nierolnicze albo na prowadzenie działów specjalnych produkcji rolnej, z
        wyjątkiem składników majątku związanych z działalnością gospodarczą.
    Zatem, jak wynika z art. 10 ust. 1 pkt 6 ww. ustawy do przychodów z najmu, podnajmu,
    dzierżawy i poddzierżawy ustawodawca zalicza między innymi dzierżawę gospodarstwa
    rolnego lub jego składników na cele nierolnicze albo na prowadzenie działów specjalnych
    produkcji rolnej. Nie stanowi jednak źródła przychodów, w rozumieniu ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych, dzierżawa gospodarstwa rolnego lub jego składników
    na cele rolnicze.
    Przy określaniu zakresu wspomnianego wyżej wyłączenia z katalogu źródeł przychodów
    należy uwzględnić definicję gospodarstwa rolnego, sformułowaną w ustawie o podatku
    rolnym.
    Zgodnie bowiem z art. 2 ust. 4 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Ilekroć w ustawie jest mowa o gospodarstwie rolnym, oznacza to gospodarstwo
      rolne w rozumieniu przepisów ustawy o podatku rolnym.
    W myśl art. 2 ust. 1 ustawy z 15 listopada 1984 r. o podatku rolnym (Dz. U. z 2024 r. poz.
    1176 ze zm.):
      Za gospodarstwo rolne uważa się obszar gruntów, o których mowa w art. 1 tej
      ustawy, o łącznej powierzchni przekraczającej 1 ha lub 1 ha przeliczeniowy,
      stanowiących własność lub znajdujących się w posiadaniu osoby fizycznej, osoby
      prawnej albo jednostki organizacyjnej, w tym spółki, nieposiadającej osobowości
      prawnej.
    Zatem, aby przychód z najmu, podnajmu, dzierżawy oraz innych umów o podobnym
    charakterze nie podlegał opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych, to
    przedmiotem najmu, dzierżawy (czy też innych umów wymienionych w cytowanym art. 10
    ust. 1 pkt 6 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych) musi być gospodarstwo
    rolne lub jego składniki i przedmiot ten musi być w wyniku zawartej umowy
    wykorzystywany na cele rolnicze.
    Natomiast pojęcie działalności gospodarczej zostało zdefiniowane w art. 5a pkt 6 ustawy o
    podatku dochodowym od osób fizycznych, zgodnie z którym:
      Ilekroć w ustawie jest mowa o działalności gospodarczej albo pozarolniczej
      działalności gospodarczej – oznacza to działalność zarobkową:
      a) wytwórczą, budowlaną, handlową, usługową,

      b) polegającą na poszukiwaniu, rozpoznawaniu i wydobywaniu kopalin ze złóż,
      c) polegającą na wykorzystywaniu rzeczy oraz wartości niematerialnych i prawnych
      - prowadzoną we własnym imieniu bez względu na jej rezultat, w sposób
      zorganizowany i ciągły, z której uzyskane przychody nie są zaliczane do innych
      przychodów ze źródeł wymienionych w art. 10 ust. 1 pkt 1, 2 i 4-9.
    Ponadto, zgodnie z art. 5b ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Za pozarolniczą działalność gospodarczą nie uznaje się czynności, jeżeli łącznie
      spełnione są następujące warunki:
      1) odpowiedzialność wobec osób trzecich za rezultat tych czynności oraz ich
        wykonywanie, z wyłączeniem odpowiedzialności za popełnienie czynów
        niedozwolonych, ponosi zlecający wykonanie tych czynności;
      2) są one wykonywane pod kierownictwem oraz w miejscu i czasie wyznaczonych
        przez zlecającego te czynności;
      3) wykonujący te czynności nie ponosi ryzyka gospodarczego związanego z
        prowadzoną działalnością.
    Z powyższych przepisów wynika, że aby dane przychody zostały zaliczone do źródła, jakim
    jest pozarolnicza działalność gospodarcza, muszą być łącznie spełnione trzy podstawowe
    warunki, tj.:
        zaistnienie przesłanek pozytywnych, o których mowa w art. 5a pkt 6 ustawy
        pozwalających na stwierdzenie, że mamy do czynienia z działalnością gospodarczą,
        brak wystąpienia przesłanek negatywnych z art. 5b ust. 1 ustawy, oraz
        wykluczenie, że uzyskane przychody są zaliczane do jednego z pozostałych źródeł
        przychodów wymienionych w art. 10 ust. 1 ustawy podatku dochodowym od osób
        fizycznych.
    Według art. 14 ust. 1 powołanej ustawy:
      Za przychód z działalności, o której mowa w art. 10 ust. 1 pkt 3, uważa się kwoty
      należne, choćby nie zostały faktycznie otrzymane, po wyłączeniu wartości
      zwróconych towarów, udzielonych bonifikat i skont. U podatników dokonujących
      sprzedaży towarów i usług opodatkowanych podatkiem od towarów i usług za
      przychód z tej sprzedaży uważa się przychód pomniejszony o należny podatek od
      towarów i usług.
    Stosownie do art. 14 ust. 2 pkt 11 ww. ustawy:
      Przychodem z działalności gospodarczej są również przychody z najmu, podnajmu,
      dzierżawy, poddzierżawy oraz z innych umów o podobnym charakterze, składników
      majątku związanych z działalnością gospodarczą.
    Wyżej wymieniony przepis koreluje z brzmieniem art. 10 ust. 1 pkt 6 ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych dotyczącym źródła przychodów, jakim jest najem
    /dzierżawa, wykluczając z tego katalogu składniki majątku związane z działalnością
    gospodarczą.
    Na tle przedstawionych regulacji prawnych stwierdzam, że najem/dzierżawa stanowi
    odrębne od działalności gospodarczej źródło przychodów (art. 10 ust. 1 pkt 6 ustawy o
    podatku dochodowym od osób fizycznych), choć może także istnieć najem/dzierżawa,
    który prowadzony jest w ramach działalności gospodarczej (art. 10 ust. 1 pkt 3 tej ustawy).
    W przypadku, gdy przedmiotem najmu/dzierżawy są składniki majątku związane z
    działalnością gospodarczą, wynajmowanie/wydzierżawianie nieruchomości zaliczane jest
    do źródła przychodów, jakim jest pozarolnicza działalność gospodarcza.

    Nieistotny jest fakt, że zawarcie umowy dzierżawy gruntów rolnych odbywa się na cele
    rolnicze, bowiem dzierżawa ta nie jest realizowana w ramach tzw. najmu prywatnego.
    Natomiast z zakresu źródła przychodów określonego w przepisie art. 10 ust. 1 pkt 6 ww.
    ustawy wprost wyłączony jest najem/dzierżawa składników majątku związanych z
    działalnością gospodarczą. Bez względu na cel zawarcia umowy najmu/dzierżawy, w
    przypadku gdy przedmiotem najmu/dzierżawy są składniki majątku związane z
    pozarolniczą działalnością gospodarczą, przychody z tego tytułu zaliczane są do źródła
    pozarolnicza działalność gospodarcza stosownie do ww. art. 14 ust. 2 pkt 11 ustawy o
    podatku dochodowym od osób fizycznych.
    Z przedstawionego we wniosku opisu wynika, że przedmiotem przeważającej działalności
    Państwa spółki jest wynajem i zarządzanie nieruchomościami własnymi lub
    dzierżawionymi. Spółka jest właścicielem gruntów rolnych o powierzchni 296,2159 ha
    położonych na terenie gminy (...) i o powierzchni 512,3984 ha położonych w gminie (...).
    Wszystkie te grunty są sklasyfikowane w ewidencji gruntów i budynków jako użytki rolne i
    na podstawie umowy dzierżawy zawartej w dniu 29 marca 2011 r. wydzierżawione są na
    rzecz osoby fizycznej z przeznaczeniem na prowadzenie na tych gruntach przez
    dzierżawcę działalności rolniczej. Umowa dzierżawy obowiązuje do dnia 31 sierpnia 2025
    r. Na wydzierżawionych gruntach dzierżawca prowadzi nieprzerwanie działalność rolniczą-
    weszły one w skład gospodarstwa rolnego prowadzonego przez dzierżawcę. Z tytułu
    dzierżawy dzierżawca płaci na rzecz spółki jawnej czynsz dzierżawny. Od chwili śmierci D.
    D. i wstąpienia w jego miejsce, jako wspólnicy E. spółki jawnej, jego spadkobierców,
    działalność spółki ogranicza się wyłącznie do pobierania czynszu z tytułu wydzierżawienia
    stanowiących własność spółki nieruchomości.
    Skoro przedmiotem dzierżawy są składniki majątku (grunty rolne, które dzierżawca
    wykorzystuje na cele rolnicze) związane z działalnością gospodarczą spółki, w której
    jesteście Państwo wspólnikami, to przychody uzyskane z ww. umowy dzierżawy zaliczane
    są do przychodów ze źródła określonego w art. 10 ust. 1 pkt 3, tj. pozarolniczej
    działalności gospodarczej. Tym samym dochód uzyskany przez Państwa jako wspólników
    spółki jawnej, z tytułu opisanej dzierżawy, podlega opodatkowaniu zgodnie z wybraną
    przez Państwa formą opodatkowania działalności gospodarczej powadzonej w ramach tej
    spółki.
    Wobec tego, jesteście Państwo zobowiązani do zapłaty podatku dochodowego od osób
    fizycznych od kwot wpływających do spółki jawnej tytułem czynszu dzierżawnego.
    Zatem, Państwa stanowisko jest nieprawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Państwo przedstawili i stanu prawnego,
    który obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
        Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb
        ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2023 r. poz.
        2383 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa
        sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem zdarzenia przyszłego. Z funkcji
        ochronnej będą mogli skorzystać Ci z Państwa, którzy zastosują się do interpretacji.
        Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

        Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
        zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest
        elementem czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
        1) z zastosowaniem art. 119a;
        2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5
        ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
        3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
        Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
        Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
        decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
        praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

przez Zainteresowanego, który
    jest stroną postępowania
    Pani A.A. (Zainteresowana będąca stroną postępowania – art. 14r § 2 Ordynacji
    podatkowej) ma prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego
    Sądu Administracyjnego w (...).
    Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002
    r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze
    zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
        w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
        Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
        w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na
        adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS
        /SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego.
    Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a, art. 14b § 1 i art. 14r
    Ordynacji podatkowej.