Interpretacja indywidualna
Sygnatura: IBPBII/1/415-724/11/ASz
Organ: Dyrektor Izby Skarbowej w Katowicach
Data wydania: 2011-11-02
Teza: Czy domy pomocy społecznej są zakładami opiekuńczo-leczniczymi lub pielęgnacyjno-opiekuńczymi i odliczeniu od podstawy opodatkowania podlegają wydatki ponoszone na odpłatność za pobyt w domach pomocy społecznej, w których osoba przebywająca ponosi koszty w wysokości 70% swoich dochodów (zgodnie z ustawą o pomocy społecznej)?
Słowa kluczowe: pomoc-dom pomocy społecznej; ulga-ulga rehabilitacyjna; wydatek-wydatki na rehabilitację
Przepisy: [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-Rozdział 6-art. 26

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA

Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.) oraz § 5 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz. U. Nr 112, poz. 770 ze zm.) Dyrektor Izby Skarbowej w Katowicach działając w imieniu Ministra Finansów stwierdza, że stanowisko Wnioskodawcy przedstawione we wniosku z dnia 04 sierpnia 2011 r. (data wpływu do tut. Biura – 09 sierpnia 2011 r.), uzupełnionym w dniu 12 października 2011 r., o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie możliwości odliczenia w ramach ulgi rehabilitacyjnej opłat za pobyt w domu pomocy społecznej - **jest nieprawidłowe.**

UZASADNIENIE

W dniu 09 sierpnia 2011 r. wpłynął do tut. Biura ww. wniosek o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie możliwości odliczenia w ramach ulgi rehabilitacyjnej opłat za pobyt w domu pomocy społecznej.

Z uwagi na fakt, iż wniosek nie spełniał wymogów formalnych, pismem z dnia 05 października 2011 r. Znak: IBPB II/1/415-724/11/ASz wezwano do jego uzupełnienia. Wniosek uzupełniono w dniu 12 października 2011 r.

W przedmiotowym wniosku zostało przedstawione następujące zdarzenie przyszłe:

W dniu 11 kwietnia 2010 r. Wnioskodawca uległ wypadkowi, w wyniku którego jest osobą niepełnosprawną. Wnioskodawca posiada orzeczenie o stopniu niepełnosprawności wydane w dniu 29 lipca 2011 r. przez Powiatowy Zespół ds. Orzekania o Niepełnosprawności w (\`(...)\`), zaliczające Wnioskodawcę do znacznego stopnia niepełnosprawności. Orzeczenie ważne jest do dnia 31 lipca 2014 r. (poprzednie orzeczenie wydane w dniu 23 czerwca 2010 r. przez ten sam organ ważne było do 30 czerwca 2011 r.).

Ze względu na stan zdrowia i sytuację rodzinną (Wnioskodawca jest osobą samotną) od 17 września 2010 roku Wnioskodawca przebywa w Domu Pomocy Społecznej w (\`(...)\`), w którym - zgodnie z zapisami ustawy o pomocy społecznej - ponosi odpłatność w wysokości 70% swoich dochodów (na dzień obecny stanowi to kwotę 2009,52 zł).

W związku z powyższym zadano następujące pytanie:

Czy biorąc pod uwagę powyższe zapisy ustawy - domy pomocy społecznej są zakładami opiekuńczo-leczniczymi lub pielęgnacyjno-opiekuńczymi i odliczeniu od podstawy opodatkowania podlegają wydatki ponoszone na odpłatność za pobyt w domach pomocy społecznej, w których osoba przebywająca ponosi koszty w wysokości 70% swoich dochodów (zgodnie z ustawą o pomocy społecznej)?

Zdaniem Wnioskodawcy przepisy regulujące zasady odpłatności za pobyt w domach społecznych stanowią, iż osoba przebywająca w takim domu ponosi odpłatność w wysokości nie więcej niż 70 % dochodów.

Wnioskodawca wskazał, iż zasady korzystania z tzw. ulgi rehabilitacyjnej w rozliczeniu podatku dochodowego od osób fizycznych regulują przepisy zawarte w art. 26 ust. 1 pkt 6 i ust. 7a-7g ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych. Na podstawie art. 26 ust. 7a pkt 6 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, za wydatki poniesione na cele rehabilitacyjne uważa się wydatki poniesione na odpłatność za pobyt na leczeniu w zakładzie lecznictwa uzdrowiskowego, za pobyt w zakładzie rehabilitacji leczniczej, zakładach opiekuńczo-leczniczych i pielęgnacyjnych oraz odpłatność za zabiegi rehabilitacyjne.

Dom Pomocy Społecznej w (…) działa na podstawie Statutu nadanego Uchwałą Rady Powiatu (…) z dnia 22 czerwca 2006 r. z późń. zm. oraz Regulaminu Organizacyjnego Domu Pomocy Społecznej uchwalonego Uchwałą Zarządu Powiatu (…) z dnia 21 października 2009 r.

Dom Pomocy Społecznej w (\`(...)\`) jest jednostką stałego pobytu, przeznaczoną dla osób wymagających całodobowej opieki z powodu wieku, choroby, lub niepełnosprawności, nie mogących samodzielnie funkcjonować w codziennym życiu, którym nie można zapewnić niezbędnej pomocy w formie usług opiekuńczych (Rozdział I-Postanowienia Ogólne, § 2 pkt 1 regulaminu).

Dom zapewnia całodobową opiekę oraz świadczy usługi bytowe, opiekuńcze, wspomagające na poziomie obowiązującego standardu w zakresie i formach wynikających z indywidualnych potrzeb osób w nim przebywających (Rozdział I, § 3, pkt 3 regulaminu).

Należy jednak zwrócić uwagę, iż Dom Pomocy Społecznej w (\`(...)\`) oprócz usług wymienionych powyżej świadczy i zapewnia mieszkańcom także całodobowe świadczenia zdrowotne (w skład struktury organizacyjnej domu wchodzi zespół medyczno-opiekuńczy: pielęgniarki, lekarz - Rozdział II; Struktura Organizacyjna I Szczegółowy Zakres Zadań Domu, § 16 pkt 4, ppkt 6 regulaminu; opieka pielęgniarek sprawowana jest całodobowo, do dyspozycji mieszkańców jest lekarz rodzinny przyjmujący w miejscu raz w tygodniu (w razie potrzeby na wezwanie), do dyspozycji są lekarze: psychiatra, stomatolog przyjmujący raz w tygodniu oraz codziennie psycholog.

Ponadto Dom Pomocy Społecznej w (\`(...)\`) zapewnia rehabilitację pacjentów nie wymagających hospitalizacji (w skład struktury organizacyjej domu wchodzi zespół aktywizacji ruchowej - technicy fizjoterapii - Rozdział II; Struktura Organizacyjna I Szczegółowy Zakres Zadań Domu, § 16 pkt 4, ppkt 5 regulaminu); dom posiada odpowiednio wyposażone zaplecze rehabilitacji, które zapewnia realizację zadań rehabilitacyjnych zleconych przez lekarzy (w przypadku Wnioskodawcy rehabilitacja jest bardzo ważnym elementem w procesie właściwego leczenia i usamodzielniania się).

Ważnym elementem pobytu Wnioskodawcy w Domu Pomocy Społecznej jest także fakt zapewnienia odpowiednich do jego niepełnosprawności warunków lokalowych: cały teren zewnętrzny, jak i wewnętrzny pozbawiony jest barier architektonicznych, dom wyposażony jest w windy zapewniające transport osób niepełnosprawnych między kondygnacjami, Wnioskodawca mieszka w pokoju jednoosobowym z dostępem do balkonu oraz w pełni przystosowaną do jego potrzeb łazienką i toaletą (Wnioskodawca porusza się na wózku inwalidzkim).

Biorąc pod uwagę powyższe Wnioskodawca uważa, iż Dom Pomocy Społecznej w jego przypadku spełnia rolę zakładu pielęgnacyjno-opiekuńczego, zatem może on odliczyć w ramach ulgi rehabilitacyjnej koszty pobytu w tym domu.

Na tle przedstawionego zdarzenia przyszłego stwierdzam co następuje:

Zgodnie z treścią art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t. j. Dz. U. z 2010 r. Nr 51, poz. 307 ze zm.) opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.

Zgodnie z art. 26 ust. 1 pkt 6 ww. ustawy podstawę obliczenia podatku, z zastrzeżeniem art. 29-30c oraz art. 30e, stanowi dochód ustalony zgodnie z art. 9, art. 24 ust. 1, 2, 3b-3e, 4, 4a-4e, ust. 6 lub art. 24b ust. 1 i 2, lub art. 25, po odliczeniu kwot wydatków na cele rehabilitacyjne oraz wydatków związanych z ułatwieniem wykonywania czynności życiowych, poniesionych w roku podatkowym przez podatnika będącego osobą niepełnosprawną lub podatnika, na którego utrzymaniu są osoby niepełnosprawne.

Z cytowanego przepisu wynika zatem, że podatnik będący osobą niepełnosprawną lub podatnik, na którego utrzymaniu są osoby niepełnosprawne jest uprawniony do odliczenia od dochodu osiągniętego w danym roku podatkowym, kwot wydatków poniesionych w tym roku na cele rehabilitacyjne oraz wydatków związanych z ułatwieniem wykonywania czynności życiowych, które to ustawodawca określił wyraźnie w art. 26 ust.7a ww. ustawy. Katalog ten jest katalogiem zamkniętym.

Przepis art. 26 ust. 7a powołanej ustawy stanowi, iż wydatkami, które uprawniają do skorzystania z przedmiotowej ulgi są wydatki poniesione na:

1.  adaptację i wyposażenie mieszkań oraz budynków mieszkalnych stosownie do potrzeb wynikających z niepełnosprawności,
2.  przystosowanie pojazdów mechanicznych do potrzeb wynikających z niepełnosprawności,
3.  zakup i naprawę indywidualnego sprzętu, urządzeń i narzędzi technicznych niezbędnych w rehabilitacji oraz ułatwiających wykonywanie czynności życiowych, stosownie do potrzeb wynikających z niepełnosprawności, z wyjątkiem sprzętu gospodarstwa domowego,
4.  zakup wydawnictw i materiałów (pomocy) szkoleniowych, stosownie do potrzeb wynikających z niepełnosprawności,
5.  odpłatność za pobyt na turnusie rehabilitacyjnym,
6.  odpłatność za pobyt na leczeniu w zakładzie lecznictwa uzdrowiskowego, za pobyt w zakładzie rehabilitacji leczniczej, zakładach opiekuńczo-leczniczych i pielęgnacyjno-opiekuńczych oraz odpłatność za zabiegi rehabilitacyjne,
7.  opłacenie przewodników osób niewidomych I lub II grupy inwalidztwa oraz osób z niepełnosprawnością narządu ruchu zaliczonych do I grupy inwalidztwa, w kwocie nie przekraczającej w roku podatkowym 2 280 zł,
8.  utrzymanie przez osoby niewidome i niedowidzące zaliczone do I lub II grupy inwalidztwa oraz osoby z niepełnosprawnością narządu ruchu zaliczone do I grupy inwalidztwa psa asystującego, o którym mowa w ustawie o rehabilitacji zawodowej, w kwocie nieprzekraczającej w roku podatkowym 2 280 zł,
9.  opiekę pielęgniarską w domu nad osobą niepełnosprawną w okresie przewlekłej choroby uniemożliwiającej poruszanie się oraz usługi opiekuńcze świadczone dla osób niepełnosprawnych zaliczonych do I grupy inwalidztwa,
10.  opłacenie tłumacza języka migowego,
11.  kolonie i obozy dla dzieci i młodzieży niepełnosprawnej oraz dzieci osób niepełnosprawnych, które nie ukończyły 25 roku życia,
12.  leki - w wysokości stanowiącej różnicę pomiędzy faktycznie poniesionymi wydatkami w danym miesiącu a kwotą 100 zł, jeśli lekarz specjalista stwierdzi, że osoba niepełnosprawna powinna stosować określone leki (stale lub czasowo),
13.  odpłatny, konieczny przewóz na niezbędne zabiegi leczniczo-rehabilitacyjne:
    1.  osoby niepełnosprawnej - karetką transportu sanitarnego,
    2.  osoby niepełnosprawnej, zaliczonej do I lub II grupy inwalidztwa, oraz dzieci niepełnosprawnych do lat 16 - również innymi środkami transportu niż wymienione w lit. a),
14.  używanie samochodu osobowego, stanowiącego własność (współwłasność) osoby niepełnosprawnej zaliczonej do I lub II grupy inwalidztwa lub podatnika mającego na utrzymaniu osobę niepełnosprawną zaliczoną do I lub II grupy inwalidztwa albo dzieci niepełnosprawne, które nie ukończyły 16 roku życia, dla potrzeb związanych z koniecznym przewozem na niezbędne zabiegi leczniczo-rehabilitacyjne - w wysokości nieprzekraczającej w roku podatkowym kwoty 2 280 zł,
15.  odpłatne przejazdy środkami transportu publicznego związane z pobytem:
    1.  na turnusie rehabilitacyjnym,
    2.  w zakładach, o których mowa w pkt 6,
    3.  na koloniach i obozach dla dzieci i młodzieży, o których mowa w pkt 11.

Wydatki, o których mowa powyżej, podlegają odliczeniu od dochodu, jeżeli nie zostały sfinansowane (dofinansowane) ze środków zakładowego funduszu rehabilitacji osób niepełnosprawnych, zakładowego funduszu aktywności, Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych lub ze środków Narodowego Funduszu Zdrowia, zakładowego funduszu świadczeń socjalnych albo nie zostały zwrócone podatnikowi w jakiejkolwiek formie. W przypadku gdy wydatki były częściowo sfinansowane (dofinansowane) z tych funduszy (środków), odliczeniu podlega różnica pomiędzy poniesionymi wydatkami a kwotą sfinansowaną (dofinansowaną) z tych funduszy (środków) lub zwróconą w jakiejkolwiek formie (art. 26 ust. 7b).

W myśl art. 26 ust. 7d cytowanej ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, warunkiem odliczenia wydatków, o których mowa w ust. 7a, jest posiadanie przez osobę, której dotyczy wydatek:

1.  orzeczenia o zakwalifikowaniu przez organy orzekające do jednego z trzech stopni niepełnosprawności, określonych w odrębnych przepisach, lub
2.  decyzji przyznającej rentę z tytułu całkowitej lub częściowej niezdolności do pracy, rentę szkoleniową albo rentę socjalną, albo
3.  orzeczenia o niepełnosprawności osoby, która nie ukończyła 16 roku życia, wydanego na podstawie odrębnych przepisów.

Ze stanu faktycznego przedstawionego we wniosku wynika, iż Wnioskodawca uległ wypadkowi, w wyniku którego jest osobą niepełnosprawną. Wnioskodawca posiada orzeczenie o stopniu niepełnosprawności wydane w dniu 29 lipca 2011 r. przez Powiatowy Zespół ds. Orzekania o Niepełnosprawności w (\`(...)\`), zaliczające Wnioskodawcę do znacznego stopnia niepełnosprawności (wcześniejsze orzeczenie nosi datę 23 czerwca 2010 r). Ze względu na stan zdrowia i sytuację rodzinną (Wnioskodawca jest osobą samotną) od 17 września 2010 roku Wnioskodawca przebywa w Domu Pomocy Społecznej w (\`(...)\`), w którym zgodnie z zapisami ustawy o pomocy społecznej, ponosi odpłatność w wysokości 70 % swoich dochodów (na dzień obecny stanowi kwotę 2009,52 zł.).

Jak wskazano powyżej katalog wydatków na cele rehabilitacyjne określa art. 26 ust. 7a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Z kolei pkt 6 tego ustępu, za wydatki na cele rehabilitacyjne uważa odpłatność za pobyt na leczeniu w zakładzie lecznictwa uzdrowiskowego, za pobyt w zakładzie rehabilitacji leczniczej, zakładach opiekuńczo-leczniczych i pielęgnacyjno-opiekuńczych oraz odpłatność za zabiegi rehabilitacyjne.

Ponieważ ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych nie definiuje takich pojęć jak: „zakład lecznictwa uzdrowiskowego”, „zakład rehabilitacji leczniczej”, „zakład opiekuńczo-leczniczy” czy też „zakład pielęgnacyjno-opiekuńczy”, w związku z tym należy posiłkować się ustawą z dnia 15 kwietnia 2011 r. o działalności leczniczej (Dz. U. z 2011 r. Nr 112, poz. 654).

Zgodnie z art. 9 ust. 1 ww. ustawy stacjonarne i całodobowe świadczenia zdrowotne inne niż szpitalne mogą polegać na:

1.  udzielaniu całodobowych świadczeń zdrowotnych, które obejmują swoim zakresem pielęgnację i rehabilitację pacjentów niewymagających hospitalizacji, oraz zapewnianiu im produktów leczniczych i wyrobów medycznych, pomieszczeń i wyżywienia odpowiednich do stanu zdrowia, a także prowadzeniu edukacji zdrowotnej dla pacjentów i członków ich rodzin oraz przygotowaniu tych osób do samoopieki i samopielęgnacji w warunkach domowych;
2.  udzielaniu całodobowych świadczeń zdrowotnych, które obejmują swoim zakresem pielęgnację, opiekę i rehabilitację pacjentów niewymagających hospitalizacji, oraz zapewnianiu im produktów leczniczych potrzebnych do kontynuacji leczenia, pomieszczeń i wyżywienia odpowiednich do stanu zdrowia, a także prowadzeniu edukacji zdrowotnej dla pacjentów i członków ich rodzin oraz przygotowaniu tych osób do samoopieki i samopielęgnacji w warunkach domowych;
3.  udzielaniu świadczeń zdrowotnych polegających na działaniach usprawniających, które służą zachowaniu, przywracaniu i poprawie zdrowia.
4.  sprawowaniu wszechstronnej opieki zdrowotnej, psychologicznej i społecznej nad pacjentami znajdującymi się w stanie terminalnym oraz opieki nad rodzinami tych pacjentów.

Świadczenia, o których mowa w ust. 1 pkt 4, oraz świadczenia pielęgnacyjne i opiekuńcze mogą być udzielane także wyłącznie w warunkach domowych (art. 9 ust. 2 ww. ustawy).

W myśl art. 12 ust. 1 powoływanej ustawy stacjonarnych i całodobowych świadczeń zdrowotnych innych niż szpitalne udziela się w przypadku świadczeń, o których mowa w art. 9 ust. 1:

1.  pkt 1 - w zakładzie opiekuńczo-leczniczym;
2.  pkt 2 - w zakładzie pielęgnacyjno-opiekuńczym;
3.  pkt 3 - w zakładzie rehabilitacji leczniczej.

Jednostki te udzielą całodobowych świadczeń zdrowotnych, które obejmują swoim zakresem pielęgnację i rehabilitację osób niewymagających hospitalizacji, oraz zapewniają im środki farmaceutyczne i materiały medyczne, pomieszczenie i wyżywienie odpowiednie do stanu zdrowia. Działania przez nie prowadzone mają na celu przywrócenie choremu sprawności fizycznej i psychicznej oraz przygotowanie do samoopieki i samopielęgnacji w warunkach domowych.

Natomiast Domy Pomocy Społecznej powołane zostały do życia rozporządzeniem Ministra Polityki Społecznej z dnia 19 października 2005 r. w sprawie domów pomocy społecznej (Dz. U. Nr 217, poz. 1837) w wykonaniu delegacji ustawowej zawartej w art. 57 ust. 8 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (t. j. Dz. U. z 2009 r. Nr 175, poz. 1362 ze zm.), które to rozporządzenie – na podstawie art. 93 ust. 1 ustawy z dnia 25 marca 2011 r. o ograniczeniu barier administracyjnych dla obywateli i przedsiębiorców (Dz. U. Nr 106, poz. 622) - mimo uchylenia nadal zachowuje swoją moc, aż do czasu wejścia nowych przepisów wykonawczych lecz nie dłużej niż przez 12 miesięcy od dnia wejścia w życie ustawy z dnia 25 marca 2011 r.

Zgodnie natomiast z art. 54 i 55 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (t. j. Dz. U. z 2009 r. Nr 175, poz. 1362 ze zm.), osobie wymagającej całodobowej opieki z powodu wieku, choroby lub niepełnosprawności, niemogącej samodzielnie funkcjonować w codziennym życiu, której nie można zapewnić niezbędnej pomocy w formie usług opiekuńczych, przysługuje prawo do umieszczenia w domu pomocy społecznej. Dom pomocy społecznej świadczy usługi bytowe, opiekuńcze, wspomagające i edukacyjne na poziomie obowiązującego standardu, w zakresie i formach wynikających z indywidualnych potrzeb osób w nim przebywających, zwanych dalej ”mieszkańcami domu”.

Działania te nie służą zatem leczeniu, rehabilitacji, przywracaniu sprawności fizycznej i psychicznej, jak w przypadku zakładu pielęgnacyjno-opiekuńczego czy zakładu rehabilitacji leczniczej bądź zakładu opiekuńczo-leczniczego, ale mają na celu zapewnienie opieki osobom tam przebywającym. To czy kierownictwo takiego domu zdecyduje się na zapewnienie jego pensjonariuszom opieki medycznej czy też umożliwi korzystanie z zajęć rehabilitacyjno-leczniczych nie zmienia charakteru tychże domów, tzn. nie czyni z nich zakładów opiekuńczo-leczniczych czy też zakładów pielęgnacyjno-opiekuńczych lub zakładów rehabilitacji leczniczej.

Zapisy aktów prawnych regulujące funkcjonowanie domów pomocy społecznej wskazują zatem jednoznacznie, że jednostek tych nie należy utożsamiać z zakładami wymienionymi przez ustawodawcę w art. 26 ust. 7a pkt 6 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

W tym miejscu należy zauważyć, że konstrukcja art. 26 ust. 7a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych wskazuje na katalog zamknięty wydatków podlegających odliczeniu w ramach tzw. „ulgi rehabilitacyjnej”. Oznacza to, iż wymienione w tym przepisie wydatki stanowią enumeratywne wyliczenie, zawierające wszystkie możliwe wydatki uprawniające do skorzystania z odliczenia.

Mając powyższe na uwadze stwierdzić należy, że wśród wydatków, których poniesienie uprawnia do korzystania z ulgi rehabilitacyjnej nie ma wydatków na pobyt w domu pomocy społecznej – który jak już wyżej wskazano nie może być utożsamiany z zakładem: lecznictwa uzdrowiskowego, rehabilitacji leczniczej, opiekuńczo – leczniczym, czy pielęgnacyjno-opiekuńczym. A zatem Wnioskodawca nie może odliczyć w ramach ulgi rehabilitacyjnej kosztów pobytu w Domu Pomocy Społecznej.

Dodatkowo należy wskazać, iż wszelkie ulgi i zwolnienia od podatku jako odstępstwo od zasady sprawiedliwości podatkowej przejawiającej się w powszechności oraz równości opodatkowania mają charakter wyjątkowy. Z tego też względu stosowanie ulg i zwolnień przedmiotowych nie może być dokonywane w drodze wykładni rozszerzającej.

W związku z powyższym stanowisko Wnioskodawcy należało uznać za nieprawidłowe.

Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dniu wydania interpretacji.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, ul. Prymasa S. Wyszyńskiego 2, 44-100 Gliwice, po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy).

Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Katowicach Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Bielsku-Białej, ul. Traugutta 2a, 43-300 Bielsko-Biała.