Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0113-KDIPT2-2.4011.281.2025.2.DA
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-05-07
Teza: Skutki podatkowe zawarcia z ugody z bankiem.
Słowa kluczowe: banki
kredyt-kredyt hipoteczny
kwota-kwota dodatkowa
nadpłata
nadpłata-zwrot nadpłaty
ugody
umorzenie
Zagadnienia: Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Źródła przychodów.-Przychody z innych źródeł.
Przepisy: [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 2-art. 10-ust. 1-pkt 9
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 2-art. 11-ust. 1
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 2-art. 20-ust. 1

## Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

Szanowny Panie,
    stwierdzam, że Pana stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego stanu
    faktycznego w podatku dochodowym od osób fizycznych jest prawidłowe.

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

3 marca 2025 r. wpłynął Pana wniosek z 3 marca 2025 r. o wydanie interpretacji
    indywidualnej, który dotyczy podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie
    opodatkowania kwoty otrzymanej z tytułu zawarcia ugody z bankiem. Uzupełnił go Pan
    pismem z 4 maja 2025 r. (data wpływu 4 maja 2025 r.) – w odpowiedzi na wezwanie. Treść
    wniosku jest następująca:
    Opis stanu faktycznego
    Wniosek dotyczy opodatkowania kwoty dodatkowej zwróconej przez bank na podstawie
    ugody (kredyt frankowy).
    W dniu ... października 2005 r., Pan oraz Pana żona ... zawarli z ... (później przekształcony
    w Bank ...; dalej: „Bank”) umowę kredytu hipotecznego nr ... w walucie wymienialnej we
    franku szwajcarskim (CHF).
    Dodaje Pan, że ma z żoną wspólność majątkową.
    Kwota udzielonego kredytu: 38 123,05 CHF na okres 240 miesięcy (20 lat). Cała kwota
    kredytu przeliczona na PLN (94 000 zł) została przeznaczona w całości na zakup
    mieszkania znajdującego się w ... przy ul. ....
    Zabezpieczenie spłaty kredytu – ustanowienie hipoteki zwykłej i kaucyjnej na
    spółdzielczym własnościowym prawie do kredytowanej nieruchomości na rzecz Banku. Od
    momentu zakupu po dzień dzisiejszy, lokal jest przeznaczony wyłącznie do celów
    mieszkaniowych dla Pana rodziny. Mieszkanie nigdy nie było przedmiotem najmu osobom
    trzecim oraz nigdy nie była w nim prowadzona działalność gospodarcza.
    Począwszy od momentu zaciągnięcia umowy kredytowej, kolejne raty kredytu były
    spłacane bez żadnych opóźnień.
    W dniu 10 kwietnia 2024 r., a więc w 19-tym roku spłacania kredytu, Bank wyszedł z
    propozycją ugody polegającej na przewalutowaniu na PLN aktualnego zadłużenia w CHF z
    tytułu kredytu, a następnie umorzenia części kredytu. Propozycja była prawdopodobnie
    związana z tym, że w tamtym czasie sądy zaczęły uznawać kredyty hipoteczne w CHF za
    nieważne, dlatego Bank wychodził z propozycjami do klientów, aby potencjalnie uniknąć
    spraw sądowych i poniesienia jeszcze wyższych kosztów. Po konsultacjach z
    reprezentantami dwóch kancelarii adwokackich specjalizujących się w sprawach kredytów
    frankowych, zdecydował się Pan wraz z żoną na odrzucenie niekorzystnej propozycji
    ugody, ponieważ kancelarie potwierdziły, że umowa kredytu hipotecznego zawierała
    niedozwolone przez prawo klauzule i w związku z tym powinna zostać uznana za
    nieważną. W związku z tym zamierzał Pan z żoną złożyć pozew przeciwko Bankowi do
    Sądu o ustalenie nieważności umowy kredytu od samego początku, w całości spornej
    umowy kredytu hipotecznego.
    Jednak w dniu 15 kwietnia 2024 r. Bank zaproponował Panu i Pana żonie przeprowadzenie
    mediacji przed Sądem .... W wyniku spotkania mediacyjnego w dniu 15 maja 2024 r. przed
    Sądem ... oraz po negocjacjach, Bank wysunął nową propozycję ugody, którą zdecydował
    się Pan wraz z żoną przyjąć.
    W wyniku ugody z dnia 4 czerwca 2024 r. kredyt hipoteczny został całkowicie rozliczony:
    - kwota zadłużenia z tytułu umowy pozostająca do spłaty w dniu podpisywania ugody: 3
      141,55 CHF została przeliczona na walutę polską (13 746,17 PLN), a następnie
      całkowicie umorzona;
    - w związku z rozliczeniem umowy, Bank wypłacił Panu i Pana żonie kwotę 45 000 zł.
    Bank poinformował Pana i Pana żonę, że w wyniku zwolnienia z długu (umorzenia) z tytułu
    zadłużenia i otrzymania dodatkowej kwoty, powstaje u Pana i Pana żony przychód
    podlegający opodatkowaniu, a Bank będzie zobowiązany do wystawienia PIT-11.
    Ponieważ zostali Państwo poinformowani, że od kwoty zwolnienia z długu (umorzenia
    wierzytelności), może zostać zaniechany pobór podatku, złożył Pan wraz z żoną

    oświadczenie o spełnianiu warunków wynikających z rozporządzenia Ministra Finansów z
    dnia 11 marca 2022 r. w sprawie zaniechania poboru podatku dochodowego od
    niektórych dochodów (przychodów) związanych z kredytem hipotecznym udzielonym na
    cele mieszkaniowe:
    - wierzytelność umorzona zgodnie ugodą wynikała z tytułu kredytu mieszkaniowego
      zaciągniętego na realizację jednej inwestycji mieszkaniowej i zabezpieczonego
      hipotecznie;
    - zabezpieczenie w postaci hipoteki ustanowiono na spółdzielczym własnościowym
      prawie do lokalu mieszkalnego;
    - do dnia zawarcia ugody nie skorzystali Państwo z zaniechania poboru podatku od kwot
      umorzonych wierzytelności z tytułu kredytu mieszkaniowego zabezpieczonego
      hipotecznie, zaciągniętego na realizację innej inwestycji mieszkaniowej niż określona w
      umowie kredytu będącej przedmiotem ugody.
    Jednocześnie Bank poinformował, że na kwotę dodatkową wypłaconą Panu i Pana żonie
    (45 000 zł), Bank wystawi PITy-11, które otrzymali Państwo w lutym 2025 r.: odpowiednio
    PIT-11 z przychodem 22 500 zł wystawionym na Pana, oraz PIT-11 z przychodem 22 500 zł
    wystawionym Pana żonie.
    W uzupełnieniu wniosku wskazano:
    Zgodnie z zawartą ... października 2005 r. umową o kredyt hipoteczny, oboje
    kredytobiorcy (Pan i Pana żona) odpowiadali solidarnie za spłatę kredytu do pełnej
    wysokości.
    Ponadto, w Pana małżeństwie od początku (małżeństwie zawartym w dniu ... maja 2005 r.
    − przed zawarciem umowy o kredyt) istnieje wspólność majątkowa i kredytowana
    nieruchomość również należy do wspólnego majątku. Rozliczają się Państwo wspólnie (PIT-
    37).
    Ugoda została podpisana przez Pana i Pana żonę, oraz ze strony Banku (...) − przez dwóch
    jego reprezentantów.
    W treści ugody nie są przytoczone żadne przepisy, na podstawie których ugoda została
                                            1zawarta. Jedyne przepisy jakie są przytoczone w treści ugody to: art. 385 k.c., na
    podstawie którego mieli Państwo prawo potencjalnie dochodzić roszczenia wobec Banku
                                      2o uznanie za bezskuteczne postanowień umowy oraz art. 410 k.c. o świadczeniu
    nienależnym (w przypadku postępowania sądowego i uznania postanowień umowy za
    niedozwolone, kredytobiorca mógłby żądać od Banku zwrotu wszystkiego, co świadczył na
    rzecz Banku w wykonaniu umowy, zaś Bank mógłby żądać od kredytobiorcy zwrotu
    udostępnionej kwoty kapitału).
    Bank wypłacił łącznie Panu i Pana żonie kwotę 45 000 zł, informując jednocześnie, że do
    końca lutego 2025 r. wystawi PITy-11 dla Pana i Pana żony w kwotach po 22 500 zł (co
    uczynił).
    W trakcie mediacji z Bankiem, przedstawili Państwo swoje stanowisko, w którym szacowali
    całkowitą kwotę wpłaconych przez Państwa rat kapitałowo-odsetkowych na kwotę około
    140 000-145 000 zł (przeliczaną na CHF), podczas gdy kredyt był udzielony na kwotę 38
    123,05 CHF (94 000 zł). A więc kwota nadpłaconego kredytu z Państwa strony wyniosła
    około 46 000-51 000 zł.
    W związku z powyższym Bank zaproponował wypłatę kwoty 45 000 zł, na którą zgodził się
    Pan i Pana żona, ponieważ chcieli Państwo uniknąć sporu sądowego. Dla Banku
    rozwiązanie ugodowe było również korzystne, ze względu na wysokie ryzyko przegranej
    przed sądem (w takich przypadkach zwykle koszty dla Banku rosną nawet dwukrotnie ze
    względu na poniesione koszty sądowe, koszty obsługi prawniczej oraz konieczność
    wypłaty odsetek ustawowych za okres procesu).

    W ugodzie określono, że kwota 45 000 zł została wypłacona w związku z rozliczeniem
    umowy kredytu. Biorąc pod uwagę przedstawione powyżej stanowisko Pana i Pana żony,
    kwota 45 000 zł była zwrotem nadpłaconego kredytu i odsetek.
    Przedmiotowa kwota, o której mowa we wniosku, pokryła kwotę nadpłat ponad należnych
    Bankowi.
    Łączna kwota spłaconych przez Pana i Pana żonę rat wyniosła około 140 000-145 000 zł, a
    więc przewyższyła ona kwotę kredytu o około 46 000-51 000 zł.
    Przedmiotowa kwota, o której mowa we wniosku, nie stanowi przysporzenia ponad kwoty
    uiszczane tytułem spłaty kredytu.
    Przedmiotowa kwota, o której mowa we wniosku, nie była wynagrodzeniem za
    odstąpienie przez Pana oraz Pana żonę od dochodzenia roszczeń wobec Banku na drodze
    sądowej.

## Pytanie

Czy po otrzymaniu od banku dokumentu PIT-11, zawartą w nim kwotę 22 500 zł powinien
    Pan doliczyć do pozostałych przychodów osiągniętych w roku kalendarzowym 2024 w
    momencie dokonywania rocznego rozliczenia podatku dochodowego od osób fizycznych?
    Pana stanowisko w sprawie
    Uważa Pan, że nie powinien doliczać kwoty 22 500 zł do pozostałych przychodów
    osiągniętych w roku kalendarzowym 2024, a więc nie powinien Pan być obciążany
    podatkiem od tej kwoty.
    Uważa Pan, że kwota otrzymana od Banku jest niczym innym, jak tylko zwrotem części
    środków nadpłaconych przez Pana i Pana żonę na rzecz Banku i należy traktować ją jako
    saldo rozliczeń między stronami, a nie jako dodatkowy przychód. Ugoda z Bankiem jest
    dokonaniem wzajemnych rozliczeń stron umowy, tj. rozliczeniem tego co jest należne, z
    tym co do tej pory zostało zapłacone. Z tytułu wzajemnych rozliczeń stron powstała
    nadpłata, którą Bank zwrócił Panu i Pana żonie. Wypłacona kwota nie jest Pana
    przychodem, a stanowi jedynie zwrot poniesionych wcześniej wydatków.
    Powyższe stanowisko podejmuje Pan na podstawie ustawy o podatku dochodowym od
    osób fizycznych (w szczególności art. 11 ust. 1 i art. 10 ust. 1 pkt 9 ww. ustawy).

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawił Pan we wniosku jest prawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Reguły dotyczące opodatkowania
    Zgodnie z art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób
    fizycznych (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 226 ze zm.):
      Opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z
      wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od
      których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.
    Powołany przepis wyraża tzw. zasadę powszechności opodatkowania. Regułą jest, że
    każdy dochód osiągnięty przez osobę fizyczną podlega opodatkowaniu, wyjątkiem zaś jest
    sytuacja, gdy dochód opodatkowaniu nie podlega. Wyjątki od omawianej zasady dotyczą:
    · dochodów, które zostały wprost wymienione przez ustawodawcę w art. 21, 52, 52a i 52c
      ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych jako zwolnione z podatku oraz
    · dochodów, od których zaniechano poboru podatku w drodze rozporządzenia ministra
      właściwego do spraw finansów publicznych wydanego na podstawie art. 22 ustawy
      Ordynacja podatkowa (rozporządzenie takie może być wydane w przypadkach
      uzasadnionych interesem publicznym lub ważnym interesem podatników).

    W myśl art. 9 ust. 1a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Jeżeli podatnik uzyskuje dochody z więcej niż jednego źródła, przedmiotem
      opodatkowania w danym roku podatkowym jest, z zastrzeżeniem art. 25e, art. 29-
      30cb, art. 30da-30dh, art. 30e-30g, art. 30j-30p oraz art. 44 ust. 7e i 7f, suma
      dochodów z wszystkich źródeł przychodów.
    Stosownie do art. 9 ust. 2 ww. ustawy:
      Dochodem ze źródła przychodów, jeżeli przepisy art. 23o, art. 23u, art. 24-24b, art.
      24c, art. 24e, art. 30ca, art. 30da oraz art. 30f nie stanowią inaczej, jest nadwyżka
      sumy przychodów z tego źródła nad kosztami ich uzyskania osiągnięta w roku
      podatkowym. Jeżeli koszty uzyskania przekraczają sumę przychodów, różnica jest
      stratą ze źródła przychodów.
    Jak stanowi art. 11 ust. 1 ww. ustawy:
      Przychodami, z zastrzeżeniem art. 14-15, art. 17 ust. 1 pkt 6, 9, 10 w zakresie
      realizacji praw wynikających z pochodnych instrumentów finansowych, pkt 11, art.
      19, art. 25b, art. 30ca, art. 30da i art. 30f, są otrzymane lub postawione do dyspozycji
      podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość
      otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń.
    Jak wynika z art. 11 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych,
    ustawodawca przyjął zasadę, że przychodem są:
    · pieniądze i wartości pieniężne, które zostały otrzymane przez podatnika – tj. takie
      pieniądze i wartości pieniężne, które podatnik rzeczywiście „dostał, odebrał,
      zainkasował, objął w posiadanie”;
    · pieniądze i wartości pieniężne, które zostały postawione do dyspozycji podatnika – tj.
      takie przysporzenia, które zostały mu faktycznie udostępnione/przekazane do
      odbioru; takie pieniądze i środki pieniężne, które podatnik ma możliwość włączyć do
      swojego władztwa, a więc ma możliwość skorzystania z tychże pieniędzy i wartości
      pieniężnych i nie jest to uzależnione od dodatkowej zgody osoby stawiającej określone
      pieniądze i wartości pieniężne do dyspozycji podatnika.
    Pojęcie przychodu wiąże się zatem z przysporzeniem majątkowym po stronie podatnika, z
    wartością wchodzącą do jego majątku. Przychodami w rozumieniu art. 11 ustawy o
    podatku dochodowym od osób fizycznych mogą być tylko takie świadczenia, które nie
    mają charakteru zwrotnego. Skoro bowiem przychód jest określonym przyrostem
    majątkowym po stronie podatnika, jego otrzymanie musi mieć charakter definitywny.
    Za przychody należy zatem uznać każdą formę przysporzenia majątkowego, zarówno
    formę pieniężną jak i niepieniężną, w tym nieodpłatne świadczenia otrzymane przez
    podatnika.
    Dla celów podatkowych przyjmuje się, że nieodpłatne świadczenie obejmuje każde
    działanie lub zaniechanie na rzecz innej osoby oraz wszystkie zdarzenia prawne i
    zdarzenia gospodarcze w działalności podmiotów, których skutkiem jest przysporzenie
    majątku innej osoby, mające konkretny wymiar finansowy.
    Ustawodawca tworząc system opodatkowania dochodów osób fizycznych miał na
    względzie, że przysporzenia uzyskiwane przez osoby fizyczne mogą być skutkiem różnych
    rodzajów czynności i zdarzeń. Stworzył więc klasyfikację tych przysporzeń w oparciu o
    kryterium źródła przychodów i system ich opodatkowania uwzględniający specyfikę
    poszczególnych źródeł przychodów. W języku powszechnym mianem „źródła” określane
    jest „to, co stanowi początek czegoś”, „przyczyna czegoś”, a synonimami tego pojęcia są m.
    in. czynnik sprawczy, powód, pochodzenie.
    Źródła przychodów

    Źródła przychodów zostały określone przez ustawodawcę w art. 10 ust. 1 ustawy o
    podatku dochodowym od osób fizycznych. Wśród nich ustawodawca wyodrębnił – w
    punkcie 9 ww. przepisu – „inne źródła”.
    Przychody z poszczególnych źródeł przychodów i zasady ich ustalania zostały
    uregulowane w art. 12-20 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.
    Stosownie do art. 20 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Za przychody z innych źródeł, o których mowa w art. 10 ust. 1 pkt 9, uważa się w
      szczególności: kwoty wypłacone po śmierci członka otwartego funduszu
      emerytalnego wskazanej przez niego osobie lub członkowi jego najbliższej rodziny, w
      rozumieniu przepisów o organizacji i funkcjonowaniu funduszy emerytalnych, kwoty
      uzyskane z tytułu zwrotu z indywidualnego konta zabezpieczenia emerytalnego oraz
      wypłaty z indywidualnego konta zabezpieczenia emerytalnego, w tym także
      dokonane na rzecz osoby uprawnionej na wypadek śmierci oszczędzającego, zasiłki
      pieniężne z ubezpieczenia społecznego, alimenty, stypendia, świadczenia otrzymane
      z tytułu umowy o pomocy przy zbiorach, dotacje (subwencje) inne niż wymienione w
      art. 14, dopłaty, nagrody i inne nieodpłatne świadczenia nienależące do przychodów
      określonych w art. 12-14 i art. 17.
    Użycie w powyższym przepisie sformułowania „w szczególności”, wskazuje, że definicja
    przychodów z innych źródeł ma charakter otwarty i nie ma przeszkód, aby do tej kategorii
    zaliczyć również przychody inne niż wymienione wprost w przepisie art. 20 ust. 1 ww.
    ustawy. O przychodzie podatkowym z innych źródeł będziemy mówić w każdym
    przypadku, kiedy u podatnika wystąpią realne korzyści majątkowe.
    Skutki podatkowe otrzymania kwoty z tytułu zawarcia ugody z bankiem
    Jak stanowi art. 917 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (t. j. Dz. U. z 2024 r.
    poz. 1061 ze zm.):
      Przez ugodę strony czynią sobie wzajemne ustępstwa w zakresie istniejącego między
      nimi stosunku prawnego w tym celu, aby uchylić niepewność co do roszczeń
      wynikających z tego stosunku lub zapewnić ich wykonanie albo by uchylić spór
      istniejący lub mogący powstać.
    Powołana definicja ugody pozwala wyróżnić elementy konstrukcyjne tej instytucji. Po
    pierwsze, zauważyć należy, że umowa ta może być zawarta wyłącznie w sytuacji, gdy
    między stronami stosunku prawnego istnieje niepewność albo spór, co do roszczeń
    wynikających z tego stosunku. Po drugie, celem zawarcia ugody jest uchylenie tej
    niepewności lub sporu. Wreszcie po trzecie, strony dążą do osiągnięcia celu przez
    wzajemne ustępstwa. Tak więc nieodłącznym elementem ugody są wzajemne ustępstwa
    stron. W literaturze przedmiotu podkreśla się, że z ustępstwem mamy do czynienia, gdy
    ktoś rezygnuje z jakiegoś warunku, wymagania, zmniejsza swoje żądania czy też odstępuje
    od nich. Ustępstwa mogą polegać m.in. na zrzeczeniu się uprawnień czy też zarzutów,
    zaciąganiu zobowiązań, obniżeniu świadczenia itp.
    Zarówno w doktrynie jak i w orzecznictwie podkreśla się szczególną przyczynę prawną
    ugody. Oznacza to, że ugoda nie tworzy nowego stosunku prawnego, a jedynie odnosi się
    do istniejącego stosunku prawnego stanowiącego podstawę powództwa, a tym samym
    podstawę zawarcia ugody. W doktrynie prezentowany jest również pogląd, zgodnie z
    którym kauzalność ugody przejawia się w określeniu zarzutów, którymi mogą się posłużyć
    strony po zawarciu ugody. Tak więc ugoda jest czynnością, realizowaną w drodze
    wzajemnych ustępstw stron, zmierzającą do uchylenia niepewności co do roszczeń
    wynikających z tego stosunku lub zapewnienia ich wykonania albo uchylenia sporu
    istniejącego lub mogącego powstać.
    Z kolei instytucja kredytu uregulowana została przepisami ustawy z dnia 29 sierpnia 1997
    r. Prawo bankowe (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1646 ze zm.).

    Zgodnie z treścią art. 69 ust. 1 ww. ustawy:
      Przez umowę kredytu bank zobowiązuje się oddać do dyspozycji kredytobiorcy na
      czas oznaczony w umowie kwotę środków pieniężnych z przeznaczeniem na
      ustalony cel, a kredytobiorca zobowiązuje się do korzystania z niej na warunkach
      określonych w umowie, zwrotu kwoty wykorzystanego kredytu wraz z odsetkami w
      oznaczonych terminach spłaty oraz zapłaty prowizji od udzielonego kredytu.
    Podkreślić należy, że otrzymanie kredytu i jego spłata na warunkach przewidzianych w
    umowie kredytowej są obojętne podatkowo. Przychód po stronie kredytobiorcy pojawia
    się natomiast w przypadku, kiedy dochodzi do umorzenia kredytu, jego części lub odsetek.
    Wtedy bowiem, kredytobiorca osiąga konkretne przysporzenie majątkowe (przychód w
    rozumieniu ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych).
    Jak wynika z zacytowanych wyżej przepisów, opodatkowaniu podatkiem dochodowym od
    osób fizycznych podlega – co do zasady – każdy dochód osiągnięty przez osobę fizyczną.
    Odnosząc się do skutków podatkowych otrzymania ustalonej w ugodzie kwoty wyjaśniam,
    że zgodnie z definicją dochodu jest nim nadwyżka przychodów ze źródła nad kosztami
    jego uzyskania. Pojęciem pierwotnym dla dochodu jest więc pojęcie przychodu. Ten z kolei
    definiowany jest przez ustawodawcę, czemu dał wyraz w art. 11 ust. 1, jako otrzymane lub
    postawione do dyspozycji podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i wartości
    pieniężne oraz wartość otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych
    świadczeń. Niemniej jednak z definicji tej wywieść można również, że za przychody
    podatkowe mogą być uznane tylko takie świadczenia, które są określonym przyrostem
    majątkowym (zarówno zwiększającym aktywa, jak i zmniejszającym pasywa) o charakterze
    definitywnym, nie mające charakteru zwrotnego.
    O uzyskaniu przychodu w rozumieniu ustawy o podatku dochodowym do osób fizycznych
    można więc mówić w każdej sytuacji, gdy podatnik, czy to na skutek otrzymania
    określonych wartości majątkowych (środków pieniężnych, świadczeń w naturze czy też
    innych nieodpłatnych świadczeń), czy też gdy na skutek określonego zdarzenia
    powodującego zmniejszenie jego zobowiązań wobec innych podmiotów, uzyskuje
    określone przysporzenie majątkowe.
    Z opisu sprawy wynika, że w wyniku ugody zawartej z Bankiem w dniu 4 czerwca 2024 r.
    kredyt hipoteczny został całkowicie rozliczony:
    - kwota zadłużenia z tytułu umowy pozostająca do spłaty w dniu podpisywania ugody: 3
      141,55 CHF została przeliczona na walutę polską (13 746,17 PLN), a następnie
      całkowicie umorzona;
    - w związku z rozliczeniem umowy, Bank wypłacił Panu i Pana żonie kwotę 45 000 zł.
    W ugodzie określono, że kwota 45 000 zł została wypłacona w związku z rozliczeniem
    umowy kredytu. Ww. kwota była zwrotem nadpłaconego kredytu i odsetek, gdyż łączna
    kwota spłaconych przez Pana i Pana żonę rat wyniosła około 140 000-145 000 zł, a więc
    przewyższyła ona kwotę kredytu o około 46 000-51 000 zł. Przedmiotowa kwota pokryła
    kwotę nadpłat ponad należnych Bankowi. Ponadto wskazał Pan, że otrzymana przez Pana
    i Pana żonę kwota nie stanowi przysporzenia ponad kwoty uiszczane tytułem spłaty
    kredytu oraz nie była wynagrodzeniem za odstąpienie przez Pana oraz Pana żonę od
    dochodzenia roszczeń wobec Banku na drodze sądowej.
    Zatem, otrzymanie ww. kwoty w związku z zawarciem przez Pana i Pana żonę ugody z
    Bankiem, nie spowodowało po Pana stronie dodatkowego przysporzenia majątkowego.
    Wypłata ta jest dla Pana neutralna podatkowo.
    Podsumowując, w analizowanej sprawie wypłata przez Bank ww. kwoty nie spowodowała
    u Pana powstania przychodu w rozumieniu art. 11 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym
    od osób fizycznych, klasyfikowanego do źródła, o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 9 w zw.
    z art. 20 ust. 1 ww. ustawy, podlegającego opodatkowaniu podatkiem dochodowym od

    osób fizycznych. W konsekwencji, nie ma Pan obowiązku zapłaty podatku dochodowego
    od wypłaconej przez Bank ww. kwoty. Zatem, nie ma Pan obowiązku wykazania ww. kwoty
    w zeznaniu podatkowym składanym za rok podatkowy 2024, w którym otrzymał Pan tę
    kwotę.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Pan przedstawił i stanu prawnego, który
    obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia.
    Procedura wydawania indywidualnych interpretacji przepisów prawa podatkowego nie
    podlega regułom przewidzianym dla postępowania podatkowego, czy kontrolnego. Organ
    wydający interpretację indywidualną w trybie art. 14b ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r.
    Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.), opiera się wyłącznie na opisie
    stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego podanego we wniosku – nie prowadzi
    postępowania dowodowego. Należy wskazać, że przy wydawaniu interpretacji Organ
    dokonał wyłącznie analizy okoliczności podanych we wniosku (nie analizował załączonych
    dokumentów). Rolą postępowania w sprawie wydania indywidualnej interpretacji
    przepisów podatkowych nie jest bowiem ustalanie, czy przedstawiony we wniosku stan
    faktyczny jest zgodny ze stanem rzeczywistym. Ustalenie stanu rzeczywistego stanowi
    domenę ewentualnego postępowania podatkowego. To na podatniku ciąży obowiązek
    udowodnienia w toku tego postępowania okoliczności faktycznych, z których wywodzi on
    dla siebie korzystne skutki prawne. Jeżeli zatem, przedstawiony we wniosku stan faktyczny
    będzie różnił się od występującego w rzeczywistości, wówczas wydana interpretacja nie
    będzie chroniła Pana w zakresie przedstawionego stanu faktycznego.
    Ponadto, wskazuję, że z uwagi na to, że interpretacje prawa podatkowego wydawane są w
    indywidualnej sprawie zainteresowanego, co wynika z art. 14b § 1 ustawy Ordynacja
    podatkowa – niniejsza interpretacja dotyczy wyłącznie Pana. Nie wywołuje skutków
    prawnych dla innych osób (np. drugiego współkredytobiorcy – Pana żony).
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    · Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy
      z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.).
      Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pana sytuacja będzie zgodna
      (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosuje się Pan do
      interpretacji.
    · Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
        1) z zastosowaniem art. 119a;
        2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5
          ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
        3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    · Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pan prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu
    Administracyjnego w .... Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa

    z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.
    U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
    · w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
    · w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP
      (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.