Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0112-KDIL2-1.4011.460.2025.2.MKA
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-06-17
Teza: Opodatkowanie kwoty wypłaconej na podstawie zawartej z
bankiem ugody dotyczącej kredytu.
Słowa kluczowe: banki
kredyt-kredyt bankowy
kredyt-kredyt hipoteczny
kredyt-kredyt mieszkaniowy
ugody
zwrot
Zagadnienia: Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Źródła przychodów.-Specyfika źródeł przychodów.-Inne
źródła.
Przepisy: [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 2-art. 10-ust. 1-pkt 9
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 2-art. 20-ust. 1

## Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

Szanowni Państwo,
    stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego
    zdarzenia przyszłego w podatku dochodowym od osób fizycznych jest prawidłowe.
    Zakres wniosku wspólnego o wydanie interpretacji indywidualnej

    25 kwietnia 2025 r. wpłynął Państwa wniosek z 23 kwietnia 2025 r. o wydanie interpretacji
    indywidualnej. Uzupełnili go Państwo pismem z 28 maja 2025 r. – w odpowiedzi na
    wezwanie. Treść wniosku wspólnego jest następująca:
    Zainteresowani, którzy wystąpili z wnioskiem
    1. Zainteresowany będący stroną postępowania:
        (...);
    2. Zainteresowana niebędąca stroną postępowania:
        (...).

## Opis zdarzenia przyszłego

Wnioskodawcy są małżeństwem. 14 kwietnia 2008 r. zawarli umowę o kredyt hipoteczny
    dla osób fizycznych waloryzowany kursem CHF (dalej: Umowa). Jako kwotę kredytu w
    umowie wpisano (...) PLN. Umowa była umową kredytu indeksowanego. Tytułem kredytu
    wypłacono (...) PLN. Wnioskodawcy przeznaczyli kwotę uzyskanego kredytu na
    sfinansowanie kosztów nabycia spółdzielczego własnościowego prawa do lokalu
    mieszkalnego położonego w (...) oraz na refinansowanie poniesionych nakładów tytułem
    wniesionego wkładu własnego oraz sfinansowanie opłat okołokredytowych. Kredyt był
    spłacany zgodnie z umową w walucie polskiej po uprzednim ich przeliczeniu według kursu
    sprzedaży CHF z tabeli kursowej Banku. Na zabezpieczenie spłaty kredytu na
    nieruchomości kredytowanej została ustanowiona na rzecz Banku hipoteka kaucyjna w
    kwocie (...) PLN.
    Wnioskodawcy rozważali wniesienie do Sądu powództwa o ustalenie nieważności Umowy
    w oparciu o znajdujące się w niej klauzule umowne § 1 ust. 3a, § 7 ust. 1, § 11 ust. 4 i § 13
    ust. 6 Umowy. Zanim kredytobiorca zwrócił się do banku z reklamacją, bank wystąpił z
    propozycją zawarcia porozumienia. Według zaświadczenia wydanego przez Bank
    Wnioskodawcy na dzień 16 grudnia 2024 r. wpłacili Bankowi łącznie kwotę (...) zł.
    Podsumowując dane wynikające z dokumentu wydanego przez Bank, Wnioskodawcy
    wpłacili na rzecz Banku o (...) zł więcej aniżeli otrzymali. Wnioskodawcy przed podjęciem
    czynności związanych z postępowaniem sądowym otrzymali od Banku propozycję
    ugodową zakładającą zwrot na ich rzecz kwoty (...) zł. Kwota ta stanowi atrakcyjną
    propozycję według Wnioskodawców i chcieliby zawrzeć ugodę tym samym rezygnując z
    postępowania sądowego.
    Wnioskodawcy uważają zawartą umowę za nieważną z następujących przyczyn:
                                          1- art. 69 ust. 1 oraz ust. 2 pkt 2 Prawa bankowego w związku z art 353 i art. 58 k.c. ze
      względu na nieważność umowy lub względnie nieistnienie zobowiązania z uwagi na
      nieokreślenie świadczenia – brak skonkretyzowania w umowie kwoty udzielonego
      kredytu, kwoty do zwrotu, waloryzację części kapitałowej kredytu (podwójna
      waloryzacja odsetkami oraz kursem walutowym) – brak skonkretyzowania w Umowie
      rzeczywistej kwoty i waluty kredytu oraz kwoty do zwrotu, a więc nieokreślenie
      elementów przedmiotowo-istotnych umowy kredytowej, w związku z brakiem
      zgodności między kwotą oznaczoną w Umowie jako kredyt a kwotą wypłaconą
      powódce tytułem kredytu oraz brakiem zgodności między kwotą wypłaconą powódce
      a kwotą jaką powódka miałaby zwrócić pozwanej;
        1- art. 353 w zw. z art. 58 k.c. z uwagi na nieważność umowy z powodu sprzeczności z
      naturą stosunku prawnego i zasadami współżycia społecznego ze względu na
      pozostawienie swobody określenia świadczenia jednej ze stron, tj. pozwanej z uwagi
      na to że wysokość zobowiązania stron nie była w chwili zawarcia umowy znana oraz
      niemożliwa do wyliczenia, a jej wysokość uzależniona była od woli wyłącznie
      pozwanego (z uwagi na powiązanie wysokości zobowiązania z tabelami kursowymi
      tworzonymi przez pozwaną) a także z uwagi na naruszenie przez pozwaną

      obowiązków informacyjnych w zakresie przedstawienia ryzyka walutowego i
      rzeczywistych możliwych kosztów obsługi zobowiązania;
    - art. 58 k.c. w zw. z art. 385 § 2 k.c. – w związku z nie zawarciem w treści umowy
      kredytowej postanowień wyjaśniających kredytobiorcy powody zastosowania i
      specyfikę funkcjonowania mechanizmu denominacji (waloryzacji) kredytu do kursu
      CHF;
        1- art. 385 oraz 58 k.c. – z uwagi na zawarcie w umowie niedozwolonych postanowień w
      rozumieniu tego przepisu polegających na zapewnieniu pozwanej prawa do
      dowolnego decydowania o wysokości kursu franka szwajcarskiego a przez to o
      wysokości rat kredytowych i wysokości zadłużenia kredytowego oraz stosowaniu tabel
      obowiązujących w banku pozwanej w celu wliczania zobowiązań wynikających z
      umowy a także stosowania spreadu walutowego z uwagi na przeliczanie kwoty
      wypłaconego kredytu po kursie kupna waluty natomiast kwoty spłacanych rat po
      kursie sprzedaży zgodnie z tabelą obowiązującą w banku pozwanej,
                  1 - art. 58 w zw. z art. 353k.c. z uwagi na nie przedstawienie powódce przez bank przed
      zawarciem umowy kredytowej pełnych, rzetelnych i uczciwych informacji o specyfice
      kredytu denominowanego do kursu franka szwajcarskiego i ryzyku walutowym z
      zaciąganym kredytem;
        1  1- art. 353 w związku z art. 358 § 1 i 2 k.c. w zw. z art. 58 k.c. z uwagi na zastosowanie
      podwójnej waloryzacji (waloryzacja kursem CHF i zmienną stopą procentową).
        1- art 353 w zw. z art 58 k.c. z uwagi na upadek świadczenia głównego Umowy na skutek
      wyeliminowania klauzul abuzywnych z Umowy odnoszących się do przeliczania
      świadczeń w oparciu o walutę CHF.
    Gdyby roszczenia Wnioskodawców były rozpatrywane przez sąd zgodnie z powszechnie
    obowiązującą i potwierdzoną jako słuszną w uchwale Sądu Najwyższego teorią dwóch
    kondycji na podstawie art. 405 w zw. z art. 410 k.c. bankowi i kredytobiorcom
    przysługiwałyby niezależne roszczenia o zwrot wszelkich kwot świadczonych na rzecz
    drugiej strony w wykonaniu nieważnej umowy.
    Podsumowanie:
    1) Kwota wypłaconego kredytu: (...) PLN
    2) Kwota spłacona przez Wnioskodawców: (...) PLN
    3) Różnica pomiędzy kwotą wypłaconą a spłaconą: (...) PLN
    4) Kwota, która ma być wypłacona na mocy ugody: (...) PLN

## Pytanie

Czy w przypadku zawarcia przez Wnioskodawców ugody w zaproponowanym przez Bank
    kształcie mającej na celu zakończenie sporu na tle umowy kredytowej, otrzymana kwota
    (...) PLN będzie dla Wnioskodawców stanowić przychód i czy w związku z tym po stronie
    Wnioskodawców powstanie obowiązek zapłaty podatku dochodowego od osób fizycznych
    na podstawie przepisów ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób
    fizycznych (t. j. Dz. U. z 2022 r. poz. 2647)?
    Państwa stanowisko w sprawie
    Zdaniem Zainteresowanych, w zaistniałym stanie faktycznym kwota (...) zł nie będzie
    stanowiła ich przychodu. Na mocy ugody kwestionowane przez Wnioskodawców klauzule
    umowne zostały z umowy usunięte, w związku z czym Bank dokonał na rzecz
    Wnioskodawców zwrotu nienależnie - bez podstawy prawnej – pobranego świadczenia w
    kwocie (...) zł. Otrzymanie kwoty (...) zł nie stanowi dla Wnioskodawców żadnej dodatkowej
    korzyści, a jedynie prowadzi do stanu rozliczeń, który jest zgodny z prawem.

    Wnioskodawcy uważają, że zwrot przez Bank środków pieniężnych, które wcześniej na
    mocy umowy kredytu mieszkaniowego przekazali na rzecz Banku w ramach spłaty rat
    udzielonego kredytu mieszkaniowego nie będzie stanowił dla nich przychodu w
    rozumieniu art. 11 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych,
    klasyfikowanego do źródła, o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 9 w związku z art. 20 ust. 1
    ww. ustawy, podlegającego opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych.
    Wnioskodawcy uważają, że nie będą mieli obowiązku zapłaty podatku dochodowego od
    osób fizycznych od zwróconej przez Bank kwoty, będącej przedmiotem zapytania.
    Wnioskodawcy w pełni popierają uzasadnienie prawne wskazane w uzasadnieniu
    interpretacji indywidualnej wydanej w sprawie 0112-KDIL2-1.4011.514.2024.2.DJ:
    Zgodnie z treścią art. 69 ust. 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Prawo bankowe (t. j. Dz.
    U. z 2022 r. poz. 2324 ze zm.), przez umowę kredytu bank zobowiązuje się oddać do
    dyspozycji kredytobiorcy na czas oznaczony w umowie kwotę środków pieniężnych z
    przeznaczeniem na ustalony cel, a kredytobiorca zobowiązuje się do korzystania z niej na
    warunkach określonych w umowie, zwrotu kwoty wykorzystanego kredytu wraz z
    odsetkami w oznaczonych terminach spłaty oraz zapłaty prowizji od udzielonego kredytu.
    Otrzymanie kredytu i jego spłata na warunkach przewidzianych w umowie kredytowej są
    obojętne podatkowo.
    Kredyt otrzymany przez Kredytobiorców na podstawie umowy kredytowej wypełnia
    przesłanki zawarte w § 1 ust. 1 pkt 1, ust. 2 i ust. 5-7 i § 3 rozporządzenia Ministra
    Finansów z dnia 11 marca 2022 r. w sprawie zaniechania poboru podatku dochodowego
    od niektórych dochodów (przychodów) związanych z kredytem hipotecznym udzielonym
    na cele mieszkaniowe (Dz. U. poz. 592 ze. zm.; dalej: „rozporządzenie”), gdyż kredyt był
    zaciągnięty na wydatki, o których mowa w art. 21 ust. 25 pkt 1 u.p.d.o.f., tj. wydatki na cele
    mieszkaniowe (na nabycie lokalu mieszkalnego) i miał na celu zaspokojenie potrzeb
    mieszkaniowych jednego gospodarstwa domowego.
    Wskazać należy, że zgodnie z uzasadnieniem do rozporządzenia za jego wydaniem stoi
    „szczególna potrzeba wyprowadzenia istotnej zachęty do zawierania przez
    kredytodawców i kredytobiorców ugód w celu restrukturyzacji tzw. kredytów frankowych,
    które ograniczają negatywne skutki wynikające ze zmiany kursu waluty szwajcarskiej na
    możliwość terminowej spłaty kredytów mieszkaniowych denominowanych w tej walucie
    przez polskich obywateli”. Jednocześnie w uzasadnieniu wskazano, że „nie bez znaczenia
    jest fakt, że część kredytobiorców toczy spory sądowe z bankami zarzucając abuzywność
    klauzul indeksacyjnych przy hipotecznych kredytach mieszkaniowych denominowanych
    lub indeksowanych do waluty obcej. Opodatkowanie umarzanych kredytobiorcom kwot w
    sytuacji, gdy dochodzą oni przed sądami nieważności zawartych przez nich umów
    (częściowej lub całkowitej), czyli podważają zasadność wymagalności tych kwot, budziłoby
    zatem istotne kontrowersje". Ponadto „uzyskane przez kredytobiorców umorzenie
    kredytu będzie stanowiło dla tej grupy realną, wymiernie poprawiającą jej położenie
    korzyść, wyłącznie w sytuacji, jeśli działania instytucji finansowych zmierzające do
    ułatwienia spłaty zadłużenia kredytobiorcom spotkają się z synergiczną reakcją ze strony
    państwa”.
    Zgodnie z treścią art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od
    osób fizycznych (t. j. Dz. U. z 2022 r. poz. 2647 ze zm., dalej: „u.p.d.o.f.”), opodatkowaniu
    podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z wyjątkiem dochodów
    wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od których na podstawie przepisów
    Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.
    Stosownie do art. 9 ust. 2 ww. ustawy, dochodem ze źródła przychodów, jeżeli przepisy
    art. 23o, art. 23u, art. 24-24b, art. 24c, art. 24e, art. 30ca, art. 30da oraz art. 30f nie
    stanowią inaczej, jest nadwyżka sumy przychodów z tego źródła nad kosztami ich
    uzyskania osiągnięta w roku podatkowym. Jeżeli koszty uzyskania przekraczają sumę
    przychodów, różnica jest stratą ze źródła przychodów.

    Jak stanowi art. 11 ust. 1 cytowanej ustawy, przychodami, z zastrzeżeniem art. 14-15, art.
    17 ust. 1 pkt 6, 9, 10 w zakresie realizacji praw wynikających z pochodnych instrumentów
    finansowych, pkt 11, art. 19, art. 25b, art. 30ca, art. 30da i art. 30f, są otrzymane lub
    postawione do dyspozycji podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i wartości
    pieniężne oraz wartość otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych
    świadczeń.
    Pojęcie przychodu wiąże się zatem z przysporzeniem majątkowym po stronie podatnika, z
    wartością wchodzącą do jego majątku. Przychodami w rozumieniu art. 11 ustawy o
    podatku dochodowym od osób fizycznych mogą być tylko takie świadczenia, które nie
    mają charakteru zwrotnego. Skoro bowiem przychód jest określonym przyrostem
    majątkowym po stronie podatnika jego otrzymanie musi mieć charakter definitywny.
    Źródła przychodów zostały określone przez ustawodawcę w art. 10 ust. 1 ustawy o
    podatku dochodowym od osób fizycznych. Nienależne świadczenie (art. 410 w zw. z art.
    405 k.c.), nie zostało wymienione jako odrębne źródło przychodów w art. 10 ust. 1 pkt 1-8
    u.p.d.o.f.
    Z uwagi na to, że nie ma możliwości przyporządkowania danego świadczenia do
    jakiegokolwiek źródła przychodu (w tym również do „innych źródeł przychodu”, o których
    mowa w art. 20 u.p.d.o.f.), to nie można go uznać za przychód podatkowy, choćby nawet
    odpowiadał ogólnej definicji przychodu zawartego w przepisach art. 11 u.p.d.o.f. (wyrok
    Naczelnego Sądu Administracyjnego z 2 marca 2017 r., sygn. akt II FSK 164/15). Ponadto, u.
    p.d.o.f. określa dochód jako nadwyżkę przychodów nad kosztami ich uzyskania (art. 9 ust.
    2 u.p.d.o.f.). Przychód podatkowy warunkuje możliwość powstania dochodu podatkowego
    w tym znaczeniu, że dopóki nie mamy do czynienia z przychodem w sensie podatkowym,
    dopóty nie może powstać dochód podatkowy.
    Otrzymanego zwrotu nie można traktować w kategorii przychodu podatkowego w
    rozumieniu ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, zgodnie z zasadami
    wynikającymi z art. 11 u.p.d.o.f., ponieważ w tej sytuacji nie następuje po stronie
    Kredytobiorców żadne przysporzenie majątkowe.
    Na takim stanowisku stoi również Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej. W
    interpretacjach podatkowych wskazuje, że przy nienależnie pobranych świadczeniach, po
    stronie kredytobiorców nie dochodzi do powstania przysporzenia majątkowego z tytułu
    otrzymanego zwrotu (interpretacje indywidualne: z 28 kwietnia 2023 r. nr 0114-KDIP3-
    2.4011.243.2023.1.MN ze wskazanymi tam interpretacjami indywidualnymi oraz z 28
    sierpnia 2023 r. nr 0114-KDIP3-2.4011.607.2023.2.MN).

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest prawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z przepisem art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym
    od osób fizycznych (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 163 ze zm.):
      Opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z
      wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od
      których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.
    Stosownie do art. 9 ust. 2 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Dochodem ze źródła przychodów, jeżeli przepisy art. 23o, art. 23u, art. 24-24b, art.
      24c, art. 24e, art. 30ca, art. 30da oraz art. 30f nie stanowią inaczej, jest nadwyżka
      sumy przychodów z tego źródła nad kosztami ich uzyskania osiągnięta w roku
      podatkowym. Jeżeli koszty uzyskania przekraczają sumę przychodów, różnica jest
      stratą ze źródła przychodów.
    Jak stanowi art. 11 ust. 1 ww. ustawy:

      Przychodami, z zastrzeżeniem art. 14-15, art. 17 ust. 1 pkt 6, 9, 10 w zakresie
      realizacji praw wynikających z pochodnych instrumentów finansowych, pkt 11, art.
      19, art. 25b, art. 30ca, art. 30da i art. 30f, są otrzymane lub postawione do dyspozycji
      podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość
      otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń.
    Z przedstawionych przepisów wynika, że opodatkowaniu podatkiem dochodowym od
    osób fizycznych podlega – co do zasady – każdy dochód osiągnięty przez osobę fizyczną.
    Zgodnie natomiast z definicją dochodu jest nim nadwyżka przychodów ze źródła nad
    kosztami jego uzyskania. Pojęciem pierwotnym dla dochodu jest więc pojęcie przychodu.
    Ten z kolei definiowany jest przez ustawodawcę, czemu dał wyraz w art. 11 ust. 1 ww.
    ustawy, jako otrzymane lub postawione do dyspozycji podatnika w roku kalendarzowym
    pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość otrzymanych świadczeń w naturze i innych
    nieodpłatnych świadczeń. Niemniej jednak z definicji tej wywieść można również, że za
    przychody podatkowe mogą być uznane tylko takie świadczenia, które są określonym
    przyrostem majątkowym (zarówno zwiększającym aktywa, jak i zmniejszającym pasywa) o
    charakterze definitywnym, niemające charakteru zwrotnego.
    O uzyskaniu przychodu w rozumieniu ustawy o podatku dochodowym do osób fizycznych
    można więc mówić w każdej sytuacji, gdy podatnik – czy to na skutek otrzymania
    określonych wartości majątkowych (środków pieniężnych, świadczeń w naturze czy też
    innych nieodpłatnych świadczeń), czy też gdy na skutek określonego zdarzenia
    powodującego zmniejszenie jego zobowiązań wobec innych podmiotów – uzyskuje
    określone przysporzenie majątkowe.
    Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych wyraźnie rozróżnia źródła
    przychodów oraz sposób opodatkowania dochodów z poszczególnych źródeł.
    Stosownie do przepisów tej ustawy odrębnym źródłem przychodów są określone w art. 10
    ust. 1 pkt 9 „inne źródła”.
    W myśl art. 20 ust. 1 ww. ustawy:
      Za przychody z innych źródeł, o których mowa w art. 10 ust. 1 pkt 9, uważa się w
      szczególności: kwoty wypłacone po śmierci członka otwartego funduszu
      emerytalnego wskazanej przez niego osobie lub członkowi jego najbliższej rodziny, w
      rozumieniu przepisów o organizacji i funkcjonowaniu funduszy emerytalnych, kwoty
      uzyskane z tytułu zwrotu z indywidualnego konta zabezpieczenia emerytalnego oraz
      wypłaty z indywidualnego konta zabezpieczenia emerytalnego, w tym także
      dokonane na rzecz osoby uprawnionej na wypadek śmierci oszczędzającego, zasiłki
      pieniężne z ubezpieczenia społecznego, alimenty, stypendia, świadczenia otrzymane
      z tytułu umowy o pomocy przy zbiorach, dotacje (subwencje) inne niż wymienione w
      art. 14, dopłaty, nagrody i inne nieodpłatne świadczenia nienależące do przychodów
      określonych w art. 12-14 i art. 17.
    Użycie w tym przepisie sformułowania „w szczególności” wskazuje, że definicja
    przychodów z innych źródeł ma charakter otwarty i nie ma przeszkód, aby do tej kategorii
    zaliczyć również przychody inne niż wymienione wprost w przepisie art. 20 ust. 1
    omawianej ustawy. O przychodzie podatkowym z innych źródeł będziemy mówić w
    każdym przypadku, kiedy u podatnika wystąpią realne korzyści majątkowe.
    Przystępując do oceny skutków podatkowych otrzymania przez Państwa wskazanej we
    wniosku kwoty, na podstawie zawartej z bankiem ugody dotyczącej zaciągniętego przez
    Państwa kredytu hipotecznego, wskazuję, że instytucja kredytu uregulowana została
    przepisami ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Prawo bankowe (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz.
    1646 ze zm.).
    Zgodnie z art. 69 ust. 1 ww. ustawy:
      Przez umowę kredytu bank zobowiązuje się oddać do dyspozycji kredytobiorcy na
      czas oznaczony w umowie kwotę środków pieniężnych z przeznaczeniem na

      ustalony cel, a kredytobiorca zobowiązuje się do korzystania z niej na warunkach
      określonych w umowie, zwrotu kwoty wykorzystanego kredytu wraz z odsetkami w
      oznaczonych terminach spłaty oraz zapłaty prowizji od udzielonego kredytu.
    Otrzymanie kredytu i jego spłata na warunkach przewidzianych w umowie kredytowej są
    obojętne podatkowo. Przychód po stronie kredytobiorcy pojawia się w przypadku, kiedy
    dochodzi do umorzenia kredytu, jego części lub odsetek. Wtedy bowiem kredytobiorca
    osiąga konkretne przysporzenie majątkowe (przychód w rozumieniu ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych).
    Stosownie natomiast do art. 917 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (t. j. Dz.
    U. z 2024 r. poz. 1061 ze zm.):
      Przez ugodę strony czynią sobie wzajemne ustępstwa w zakresie istniejącego między
      nimi stosunku prawnego w tym celu, aby uchylić niepewność co do roszczeń
      wynikających z tego stosunku lub zapewnić ich wykonanie albo by uchylić spór
      istniejący lub mogący powstać.
    Powołana definicja ugody pozwala wyróżnić elementy konstrukcyjne tej instytucji. Po
    pierwsze, ugoda jest zawierana w sytuacji, gdy między stronami stosunku prawnego
    istnieje niepewność albo spór, co do roszczeń wynikających z tego stosunku. Po drugie,
    celem zawarcia ugody jest uchylenie tej niepewności lub sporu. Wreszcie po trzecie,
    strony dążą do osiągnięcia celu przez wzajemne ustępstwa. Tak więc nieodłącznym
    elementem ugody są wzajemne ustępstwa stron. Poza tym, zarówno w doktrynie, jak i w
    orzecznictwie podkreśla się szczególną przyczynę prawną ugody. Oznacza to, że ugoda nie
    tworzy nowego stosunku prawnego, a jedynie odnosi się do istniejącego stosunku
    prawnego stanowiącego podstawę powództwa, a tym samym podstawę zawarcia ugody.
    Odnosząc się do skutków podatkowych otrzymania przez Państwa ustalonej w ugodzie
    kwoty wyjaśniam, że jak podałem wyżej definicja przychodu podatkowego zawarta w art.
    11 ust. 1 wskazuje, że za przychody podatkowe mogą być uznane tylko takie świadczenia,
    które są określonym przyrostem majątkowym o charakterze definitywnym, nie mające
    charakteru zwrotnego.
    W opisanej przez Państwa sytuacji bank w ramach ugody zobowiązał się zwrócić Państwu
    kwotę (...) zł tytułem zwrotu środków pieniężnych, które wcześniej na mocy Umowy
    przekazali Państwo na rzecz banku w ramach spłaty kredytu.
    Wobec powyższego, skoro kwota, którą otrzymali Państwo od banku w wyniku zawartej
    ugody, mieści się w kwocie wpłacanej przez Państwa podczas spłaty kredytu
    mieszkaniowego jej otrzymanie nie powoduje po Państwa stronie dodatkowego
    przysporzenia majątkowego. Wypłata ta będzie dla Państwa neutralna podatkowo.
    W związku z powyższym, otrzymana przez Państwa na podstawie ugody kwota, nie będzie
    stanowiła dla Państwa przychodu w rozumieniu art. 11 ust. 1 ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych, klasyfikowanego do źródła, o którym mowa w art. 10
    ust. 1 pkt 9 w zw. z art. 20 ust. 1 ww. ustawy. Tym samym nie będzie na Państwu ciążył
    obowiązek zapłaty podatku dochodowego od osób fizycznych z tego tytułu.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, które Państwo przedstawili i stanu prawnego,
    który obowiązuje w dniu wydania interpretacji.
    Ponadto informuję, że wydając interpretację w trybie art. 14b Ordynacji podatkowej nie
    przeprowadzam postępowania dowodowego, w związku z czym nie jestem obowiązany,
    ani uprawniony, do oceny dokumentów załączonych do wniosku; jestem związany
    wyłącznie opisem stanu faktycznego przedstawionym przez Państwa i Państwa
    stanowiskiem.

    W odniesieniu do powołanych przez Państwa we wniosku interpretacji indywidualnych,
    stwierdzam, że zostały one wydane w indywidualnych sprawach i nie mają zastosowania,
    ani konsekwencji wiążących w odniesieniu do żadnego innego zaistniałego stanu
    faktycznego, czy też zdarzenia przyszłego.
    Odnosząc się do powołanego przez Państwa wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego,
    wskazać należy, że stanowisko przyjęte w tym orzeczeniu nie może stanowić samodzielnej
    podstawy prawnej mojego stanowiska. Powyższe wynika przede wszystkim z przeszkód
    natury formalnoprawnej. Zgodnie bowiem z art. 153 ustawy – Prawo o postępowaniu
    przed sądami administracyjnymi, ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania
    wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie,
    bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    · Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy
      z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.).
      Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie
      zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego. Z funkcji
      ochronnej będą mogli skorzystać Ci z Państwa, którzy zastosują się do interpretacji.
    · Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
      z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    · Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

przez Zainteresowanego, który
    jest stroną postępowania
    Zainteresowany będący stroną postępowania – art. 14r § 2 Ordynacji podatkowej ma
    prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu
    Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z
    dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.
    U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
    · w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
    · w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP
      (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a, art. 14b § 1 i art. 14r
    Ordynacji podatkowej.