Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0114-KDIP3-2.4011.991.2024.2.JK2
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-02-14
Teza: Obowiązki płatnika - zwrot kwoty nieautoryzowanej transakcji w związku z cyberprzestępstwem.
Słowa kluczowe: obowiązek-obowiązek płatnika; przestępstwo; zwrot
Zagadnienia: Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-Źródła przychodów.-Przychody z innych źródeł.
Przepisy: [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-Rozdział 2-art. 20-ust. 1; [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-Rozdział 7-art. 42a-ust. 1

## Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

dłowe
    Szanowni Państwo,
    stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego
    stanu faktycznego oraz zdarzenia przyszłego w podatku dochodowym od osób fizycznych
    jest prawidłowe.

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

18 grudnia 2024 r. wpłynął Państwa wniosek z 18 grudnia 2024 r. o wydanie interpretacji
    indywidualnej.
    Treść wniosku jest następująca:

    Opis stanu faktycznego oraz zdarzenia przyszłego
    (...) S.A. (dalej: „Bank”, „Wnioskodawca”) ma siedzibę na terytorium Polski i prowadzi
    działalność bankową zgodnie z ustawą z dnia 29 sierpnia 1997 r. Prawo bankowe.
    W ramach swojej działalności Bank oferuje usługi finansowe dla szerokiego kręgu
    odbiorców. Wykonywanie tego rodzaju czynności jest regulowane przepisami prawa,
    wymaga uzyskania stosownych zezwoleń i podlega ścisłej kontroli Komisji Nadzoru
    Finansowego, która dysponuje różnymi narzędziami oddziaływania na Wnioskodawcę
    (zezwolenia, zalecenia, regulacje i rekomendacje). Działalność Banku kontrolowana jest
    również przez inne, uprawnione podmioty. Bank jako instytucja zaufania publicznego
    stosuje najwyższe standardy bezpieczeństwa, między innymi w zakresie: ochrony
    powierzonych środków, obsługi klientów czy ochrony danych osobowych i danych
    uwierzytelniających. Bank stosuje się do przekazywanych zaleceń i rekomendacji od
    instytucji kontrolnych. Tworzy procedury oraz regulaminy określające szczegółowe zasady
    wykonywania poszczególnych czynności bankowych. Wnioskodawca stosuje polityki i
    procedury zarządzania ryzykiem operacyjnym i bezpieczeństwem banku. W Banku
    funkcjonuje stały i obligatoryjny audyt wewnętrzny, stałe systemy bezpieczeństwa i
    systemy zabezpieczające. Działalność prowadzona jest przy użyciu zaawansowanych
    technologicznie systemów kasowych, sprawozdawczych i rachunkowych. W Banku działają
    mechanizmy sprawdzające i kontrolne, które za zadanie mają stałą, systematyczną
    weryfikację procedur i systemów oraz ich wyrywkową, okresową kontrolę. Dodatkowo,
    Wnioskodawca dba o dobór kadry pracowniczej, merytoryczne szkolenia i okresową
    weryfikację wiedzy i kompetencji swoich pracowników.
    W ramach swoich usług Bank oferuje prowadzenie rachunków bankowych, w tym
    terminowych lokat oszczędnościowych. Ich nieodłącznym elementem jest przyjmowanie
    wpłat i wypłat gotówki, wykonywanie transakcji płatniczych poprzez usługę polecenia
    zapłaty i przelewu oraz użycie karty płatniczej lub innego podobnego instrumentu
    płatniczego. Zasady świadczenia usług płatniczych określa ustawa z dnia 19 sierpnia 2011
    r. o usługach płatniczych (dalej: „UUP”). Według tej ustawy, transakcje płatnicze
    dokonywane na rachunkach wymagają autoryzacji przez klientów, rozumianej jako zgoda
    klienta (płatnika) na wykonanie transakcji płatniczej wyrażona w sposób przewidziany w
    umowie między klientem a Bankiem (dostawcą płatnika). Autoryzacja dokonana za
    pośrednictwem zdalnych kanałów komunikacji (np. w bankowości internetowej)
    poprzedzona jest uwierzytelnieniem, czyli procedurą umożliwiającą Bankowi weryfikację
    tożsamości klienta lub ważności stosowania konkretnego instrumentu płatniczego, łącznie
    ze stosowaniem indywidualnych danych uwierzytelniających zapewnianych klientowi
    przez Bank w tym celu. Usługi płatnicze wykonywane są na rzecz klientów biznesowych
    (podmioty prowadzące działalność gospodarczą) oraz klientów indywidualnych (osoby
    fizyczne nieprowadzące działalności gospodarczej).
    Zdarza się, że środki zgromadzone przez klientów na rachunkach stają się przedmiotem
    działalności przestępczej. Oszuści stosują różne socjotechniki (phishing, vishing, spoofing i
    inne). Podszywają się pod inną osobę lub instytucję, a ich celem jest wyłudzenie od
    klientów poufnych informacji, które służą do uwierzytelniania transakcji płatniczych.
    Przestępcy uzyskują w ten sposób loginy i hasła dostępu do bankowości internetowej
    klientów, kody uwierzytelniające czy kody (...) kart płatniczych. Zwykle wysyłają oni
    wiadomości e-mail lub SMS z linkami, których otwarcie skutkuje pobraniem złośliwego
    oprogramowania przez klienta lub tworzą fałszywe strony internetowe, na których klient
    podaje swoje dane uwierzytelniające. Bank podejmuje w tym zakresie działania
    edukacyjne skierowane do klientów. Publikuje informacje o praktykach stosowanych przez
    przestępców. Wskazuje sposoby postępowania, aby nie stali się oni ofiarami działalności
    przestępczej. Bank współpracuje również przy kampaniach o cyberbezpieczeństwie
    organizowanych przez Związek Banków Polskich.
    Po wykryciu nieautoryzowanej transakcji klienci składają Wnioskodawcy reklamacje.
    Zgodnie z art. 46 ust. 1 UUP, w przypadku wystąpienia nieautoryzowanej transakcji

    płatniczej, Bank jest zobowiązany niezwłocznie, nie później jednak niż do końca dnia
    roboczego następującego po dniu stwierdzenia wystąpienia nieautoryzowanej transakcji,
    którą został obciążony rachunek klienta, lub po dniu otrzymania stosownego zgłoszenia,
    zwrócić klientowi kwotę nieautoryzowanej transakcji płatniczej lub przywrócić obciążony
    rachunek płatniczy do stanu, jaki istniałby, gdyby nie miała ona miejsca (dalej jako: „kwota
    nieautoryzowanej transakcji”). Bank może uchylić się od tego zobowiązania, jeśli ma
    uzasadnione i należycie udokumentowane podstawy, aby podejrzewać oszustwo klienta i
    poinformuje o tym organy powołane do ścigania przestępstw lub też gdy upłynął termin
    uprawniający klienta do wniesienia takiego roszczenia. W tym miejscu warto zaznaczyć, że
    ustawodawca zdecydował, że to na Banku spoczywa ciężar dowodzenia, że transakcja na
    rachunku klienta była autoryzowana.
    W ramach procedury reklamacyjnej Bank każdorazowo weryfikuje poprawność
    przeprowadzenia transakcji płatniczej i inne okoliczności, które mogą mieć wpływ na
    indywidualną ocenę sytuacji oraz zgodnie z nałożonym na Bank ustawowym obowiązkiem
    dokonuje wypłaty kwoty nieautoryzowanej transakcji na rzecz klienta w ustawowym
    terminie. Uwzględniając jednak fakt, że ustawodawca przyjął krótki termin realizacji
    wypłaty (termin D+1), który upływa przed terminem udzielenia klientowi odpowiedzi na
    reklamację, może zdarzyć się, że Bank dokona wypłaty kwoty nieautoryzowanej transakcji
    na rzecz klienta w ustawowym terminie, lecz nadal będzie prowadził postępowanie
    reklamacyjne, zmierzając do wyjaśnienia wszystkich okoliczności zdarzenia.
    W konsekwencji, może wystąpić sytuacja, że Bank będzie domagał się od klienta zwrotu
    wypłaconej mu wcześniej kwoty nieautoryzowanej transakcji, jeśli po przeprowadzeniu
    postępowania wyjaśniającego Bank:
        wykaże, że klient dokonał autoryzacji transakcji płatniczej (art. 46 ust. 1 UUP a
        contrario),
        będzie miał uzasadnione i należycie udokumentowane podstawy, aby podejrzewać
        oszustwo ze strony klienta i poinformuje o tym w formie pisemnej organy
        powołane do ścigania przestępstw (art. 46 ust. 1 UUP),
        wykaże, że klient zgłosił Bankowi nieautoryzowaną transakcję płatniczą po upływie
        ustawowego terminu (art. 44 ust. 2 w zw. z art. 46 ust. 1 UUP),
        wykaże, że klient ponosi odpowiedzialność za nieautoryzowaną transakcję płatniczą
        do wysokości równowartości w walucie polskiej 50 euro, jeżeli nieautoryzowana
        transakcja jest skutkiem posłużenia się utraconym przez klienta albo skradzionym
        klientowi instrumentem płatniczym lub przywłaszczenia instrumentu płatniczego
        (art. 46 ust. 2 UUP),
        wykaże, że klient doprowadził do nieautoryzowanej transakcji płatniczej umyślnie
        albo w wyniku umyślnego lub będącego skutkiem rażącego niedbalstwa
        naruszenia, co najmniej jednego z obowiązków dotyczących zasad korzystania z
        instrumentu płatniczego, przewidzianych w zawartej z Bankiem umowie,
        potwierdzi, że klient otrzymał zwrot kwoty transakcji płatniczej za pośrednictwem
        akceptanta lub agenta rozliczeniowego.
    Tym samym może zajść sytuacja, w której Bank dopiero po wykonaniu wypłaty kwoty
    nieautoryzowanej transakcji ustali, że transakcja była autoryzowana lub w sprawie
    zachodzą wymienione wyżej przesłanki wyłączające w całości lub części obowiązek
    wykonania zwrotu.

    W procesie rozpatrywania reklamacji Bank może też ustalić, że wypłata kwoty
    nieautoryzowanej transakcji wykonana na rzecz klienta w terminie D+1 była klientowi
    należna. Będzie tak w przypadkach, gdy dojdzie do nieautoryzowanej transakcji oraz nie
    zostanie potwierdzona żadna z ww. wymienionych okoliczności, która uprawniałaby Bank
    do dochodzenia od klienta wypłaconej wcześniej kwoty nieautoryzowanej transakcji (np.
    do nieautoryzowanej transakcji doszło z wyłącznej winy oszusta, czy też klient w skutek
    zwykłego niedbalstwa doprowadził do nieautoryzowanej transakcji płatniczej poprzez
    naruszenie, co najmniej jednego z obowiązków dotyczących zasad korzystania z
    instrumentu płatniczego, przewidzianych w zawartej z Bankiem umowie).
    Pytania
      1) Czy wypłacona przez Bank na rzecz klienta indywidualnego, tj. osoby fizycznej
        nieprowadzącej działalności gospodarczej kwota nieautoryzowanej transakcji
        płatniczej stanowi przychód, który Wnioskodawca powinien wykazać w informacji
        PIT-11?
      2) Czy wypłacona przez Bank kwota nieautoryzowanej transakcji płatniczej stanowi dla
        Wnioskodawcy koszt uzyskania przychodu w momencie wypłaty (poniesienia), a w
        przypadku uzyskania jej zwrotu od klienta Wnioskodawca będzie zobowiązany do
        rozpoznania przychodu?
    Interpretacja dotyczy pytania w zakresie podatku dochodowego od osób fizycznych (pyt.
    Nr 1). Natomiastzakresie podatku dochodowego od osób prawnych (pyt. Nr 2) zostanie
    wydane odrębne rozstrzygnięcie.
    Państwa stanowisko w sprawie
    Zdaniem Wnioskodawcy, wypłacona przez Bank na rzecz klienta indywidualnego tj. osoby
    fizycznej nieprowadzącej działalności gospodarczej kwota nieautoryzowanej transakcji
    płatniczej nie stanowi przychodu, wobec czego Bank nie jest zobowiązany do
    sporządzenia informacji PIT-11.
    Zgodnie z art. 11 ust. 1 ustawy o PIT, przychodami, z zastrzeżeniem art. 14-15, art. 17 ust.
    1 pkt 6, 9, 10 w zakresie realizacji praw wynikających z pochodnych instrumentów
    finansowych, pkt 11, art. 19, art. 25b, art. 30ca, art. 30da i art. 30f, są otrzymane lub
    postawione do dyspozycji podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i wartości
    pieniężne oraz wartość otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych
    świadczeń. Jednym ze źródeł przychodów są tzw. inne źródła, które zostały uregulowane w
    art. 20 ustawy o PIT.
    Jak wynika z art. 42a ust. 1 ustawy o PIT, osoby fizyczne prowadzące działalność
    gospodarczą, osoby prawne i ich jednostki organizacyjne oraz jednostki organizacyjne
    niemające osobowości prawnej, które dokonują wypłaty należności lub świadczeń, o
    których mowa w art. 20 ust. 1, z wyjątkiem dochodów (przychodów) wymienionych w art.
    21, art. 52, art. 52a i art. 52c oraz dochodów, od których na podstawie przepisów
    Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku, od których nie są obowiązane
    pobierać zaliczki na podatek lub zryczałtowanego podatku dochodowego, są obowiązane
    sporządzić informację według ustalonego wzoru o wysokości przychodów i przesłać ją
    podatnikowi oraz urzędowi skarbowemu, przy pomocy którego naczelnik urzędu
    skarbowego właściwy według miejsca zamieszkania podatnika wykonuje swoje zadania, a
    w przypadku podatników, o których mowa w art. 3 ust. 2a, urzędowi skarbowemu, przy
    pomocy którego naczelnik urzędu skarbowego właściwy w sprawach opodatkowania osób
    zagranicznych wykonuje swoje zadania.
    Analiza przepisów wskazuje, że skutkiem otrzymania przychodu jest przyrost w majątku
    podatnika. Przyrost ten powinien mieć charakter definitywny i prowadzić do zwiększenia
    aktywów lub do zaoszczędzenia wydatków. W konsekwencji jako przychód nie można
    postrzegać tych świadczeń, które mają charakter zwrotny.

    Zdaniem Wnioskodawcy, wypłata kwoty nieautoryzowanej transakcji nie stanowi
    przychodu klienta, gdyż nie powoduje przyrostu w jego majątku. Klient otrzymuje zwrot
    środków, które były już w jego posiadaniu, a które utracił w wyniku bezprawnego działania
    osób trzecich. Zwrot ten, w ocenie Wnioskodawcy, należy postrzegać jako wyrównanie
    ubytku w majątku Klienta.
    Powyższe stanowisko znalazło potwierdzenie w zmienionej interpretacji z 14 czerwca 2022
    r. sygn. DOP3.8222.73.2021.CNRU. Szef Krajowej Administracji Skarbowej wskazał w niej
    (cyt.): „We wskazanym przypadku osoba – klient banku, będąca ofiarą cyberprzestępczości
    pozbawiona posiadania zdeponowanych na rachunku bankowym środków pieniężnych
    otrzymuje jedynie zwrot straconych środków, nic ponadto. W rezultacie trudno uznać, że
    po stronie klienta banku dochodzi do przyrostu masy majątkowej. A skoro tak, to brak jest
    również przychodu, który można by przypisać do konkretnego źródła. (...) Powyższe
    dotyczy wypłaty na rzecz klientów banku środków finansowych mających doprowadzić do
    naprawienia szkody majątkowej, spowodowanej tzw. cyberprzestępczością zarówno w
    przypadku uznania przez bank reklamacji za zasadną, jak i w przypadku uznania
    reklamacji za niezasadną (tj. gdy winy za wystąpienie nieprawidłowości nie można
    przypisać bankowi) niemniej jednak bank, w celu utrzymania dobrych relacji z klientem lub
    ze względu na inne szczególne okoliczności, wypłaca rekompensatę w celu pokrycia
    powstałych szkód majątkowych. Skutek rekompensaty w obu tych przypadkach jest taki
    sam: wyrównanie strat klientowi nie generuje powstania u klienta przychodu w
    rozumieniu ustawy PIT”. Podobne wnioski zawiera interpretacja Dyrektora KIS z 7 grudnia
    2021 r. Nr 0114-KDIP3-1.4011.860.2021.1.AK.
    Uwzględniając powyższe rozważania, w ocenie Wnioskodawcy, kwota nieautoryzowanej
    transakcji wypłacona przez Bank na rzecz klienta indywidualnego nie stanowi przychodu.
    Tym samym, na Banku nie ciąży obowiązek sporządzenia informacji PIT-11.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest prawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób
    fizycznych (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 163):
      Opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z
      wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od
      których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.
    W myśl art. 11 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Przychodami, z zastrzeżeniem art. 14-15, art. 17 ust. 1 pkt 6, 9, 10 w zakresie
      realizacji praw wynikających z pochodnych instrumentów finansowych, pkt 11, art.
      19, art. 25b, art. 30ca, art. 30da i art. 30f, są otrzymane lub postawione do dyspozycji
      podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość
      otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń.
    Za przychody należy zatem uznać każdą formę przysporzenia majątkowego, zarówno
    formę pieniężną jak i niepieniężną, w tym nieodpłatne świadczenia otrzymane przez
    podatnika.
    Dla celów podatkowych przyjmuje się, że nieodpłatne świadczenie obejmuje każde
    działanie lub zaniechanie na rzecz innej osoby oraz wszystkie zdarzenia prawne i
    zdarzenia gospodarcze w działalności podmiotów, których skutkiem jest przysporzenie
    majątku innej osoby, mające konkretny wymiar finansowy.

    Ustawodawca tworząc system opodatkowania dochodów osób fizycznych miał na
    względzie, że przysporzenia uzyskiwane przez osoby fizyczne mogą być skutkiem różnych
    rodzajów czynności i zdarzeń. Stworzył więc klasyfikację tych przysporzeń w oparciu o
    kryterium źródła przychodów i system ich opodatkowania uwzględniający specyfikę
    poszczególnych źródeł przychodów. W języku powszechnym mianem „źródła” określane
    jest „to, co stanowi początek czegoś”, „przyczyna czegoś”, a synonimami tego pojęcia są m.
    in. czynnik sprawczy, powód, pochodzenie.
    Przychód podatkowy jest w istocie określonym przyrostem majątkowym i jego otrzymanie
    musi mieć charakter definitywny. O zaliczeniu danego przysporzenia majątkowego do
    przychodów danej osoby decyduje definitywny charakter tego przysporzenia w tym
    sensie, że w sposób ostateczny faktycznie powiększa ono aktywa podatnika, którymi może
    on rozporządzać. Innymi słowy, pomimo tego, że nie wynika to wprost z brzmienia art. 11
    ust. 1 ww. ustawy, za przychody podatkowe mogą być uznane tylko takie świadczenia,
    które nie mają charakteru zwrotnego. Stąd też wszystkie kwoty otrzymywane „tytułem
    zwrotnym”, takie jak pożyczki, kaucje itp., nie są zaliczane do przychodów podatkowych.
    Z kolei stosownie do art. 10 ust. 1 pkt 9 ustawy o podatku dochodowym od osób
    fizycznych:
      Źródłami przychodów są inne źródła.
    Na podstawie art. 20 ust. 1 cytowanej ustawy:
      Za przychody z innych źródeł, o których mowa w art. 10 ust. 1 pkt 9, uważa się w
      szczególności: kwoty wypłacone po śmierci członka otwartego funduszu
      emerytalnego wskazanej przez niego osobie lub członkowi jego najbliższej rodziny, w
      rozumieniu przepisów o organizacji i funkcjonowaniu funduszy emerytalnych, kwoty
      uzyskane z tytułu zwrotu z indywidualnego konta zabezpieczenia emerytalnego oraz
      wypłaty z indywidualnego konta zabezpieczenia emerytalnego, w tym także
      dokonane na rzecz osoby uprawnionej na wypadek śmierci oszczędzającego, zasiłki
      pieniężne z ubezpieczenia społecznego, alimenty, stypendia, świadczenia otrzymane
      z tytułu umowy o pomocy przy zbiorach, dotacje (subwencje) inne niż wymienione w
      art. 14, dopłaty, nagrody i inne nieodpłatne świadczenia nienależące do przychodów
      określonych w art. 12-14 i art. 17.
    Użycie w powyższym przepisie sformułowania „w szczególności”, wskazuje, że definicja
    przychodów z innych źródeł ma charakter otwarty i nie ma przeszkód, aby do tej kategorii
    zaliczyć również przychody inne niż wymienione wprost w przepisie art. 20 ust. 1 ustawy.
    O przychodzie podatkowym z innych źródeł będziemy mówić w każdym przypadku, kiedy
    u podatnika wystąpią realne korzyści majątkowe.
    Art. 42a ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych stanowi, że:
      Osoby fizyczne prowadzące działalność gospodarczą, osoby prawne i ich jednostki
      organizacyjne oraz jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej, które
      dokonują wypłaty należności lub świadczeń, o których mowa w art. 20 ust. 1, z
      wyjątkiem dochodów (przychodów) wymienionych w art. 21, art. 52, art. 52a i art.
      52c oraz dochodów, od których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej
      zaniechano poboru podatku, od których nie są obowiązane pobierać zaliczki na
      podatek lub zryczałtowanego podatku dochodowego, są obowiązane sporządzić
      informację według ustalonego wzoru o wysokości przychodów i przesłać ją
      podatnikowi oraz urzędowi skarbowemu, przy pomocy którego naczelnik urzędu
      skarbowego właściwy według miejsca zamieszkania podatnika wykonuje swoje

      zadania, a w przypadku podatników, o których mowa w art. 3 ust. 2a, urzędowi
      skarbowemu, przy pomocy którego naczelnik urzędu skarbowego właściwy w
      sprawach opodatkowania osób zagranicznych wykonuje swoje zadania.
    Zatem otrzymane lub postawione do dyspozycji podatnika w roku kalendarzowym
    pieniądze stanowią jego przychód.
    Z przedstawionego we wniosku stanu faktycznego oraz zdarzenia przyszłego wynika, że
    środki zgromadzone przez klientów na rachunkach stają się przedmiotem działalności
    przestępczej. Po wykryciu nieautoryzowanej transakcji Państwa klienci składają
    reklamacje. Zgodnie z art. 46 ust. 1 UUP, w przypadku wystąpienia nieautoryzowanej
    transakcji płatniczej, Bank jest zobowiązany niezwłocznie, nie później jednak niż do końca
    dnia roboczego następującego po dniu stwierdzenia wystąpienia nieautoryzowanej
    transakcji, którą został obciążony rachunek klienta, lub po dniu otrzymania stosownego
    zgłoszenia, zwrócić klientowi kwotę nieautoryzowanej transakcji płatniczej lub przywrócić
    obciążony rachunek płatniczy do stanu, jaki istniałby, gdyby nie miała ona miejsca („kwota
    nieautoryzowanej transakcji”). Bank dokona wypłaty kwoty nieautoryzowanej transakcji na
    rzecz klienta w ustawowym terminie, lecz nadal będzie prowadził postępowanie
    reklamacyjne, zmierzając do wyjaśnienia wszystkich okoliczności zdarzenia. W
    konsekwencji, może wystąpić sytuacja, że Bank będzie domagał się od klienta zwrotu
    wypłaconej mu wcześniej kwoty nieautoryzowanej transakcji, jeśli po przeprowadzeniu
    postępowania wyjaśniającego Bank. Tym samym może zajść sytuacja, w której Bank
    dopiero po wykonaniu wypłaty kwoty nieautoryzowanej transakcji ustali, że transakcja
    była autoryzowana lub w sprawie zachodzą wymienione wyżej przesłanki wyłączające w
    całości lub części obowiązek wykonania zwrotu.
    Opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych podlega - co do zasady -
    każdy dochód osiągnięty przez osobę fizyczną.
    Zgodnie natomiast z definicją dochodu jest nim nadwyżka przychodów ze źródła nad
    kosztami jego uzyskania. Pojęciem pierwotnym dla dochodu jest więc pojęcie przychodu.
    Ten z kolei definiowany jest przez ustawodawcę, czemu dał wyraz w art. 11 ust. 1, jako
    otrzymane lub postawione do dyspozycji podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i
    wartości pieniężne oraz wartość otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych
    świadczeń.
    Niemniej jednak z definicji tej wywieść można również, że za przychody podatkowe mogą
    być uznane tylko takie świadczenia, które są określonym przyrostem majątkowym
    (zarówno zwiększającym aktywa jak i zmniejszającym pasywa) o charakterze
    definitywnym, nie mające charakteru zwrotnego.
    O uzyskaniu przychodu w rozumieniu ustawy o podatku dochodowym do osób fizycznych
    można więc mówić w każdej sytuacji, gdy podatnik, czy to na skutek otrzymania
    określonych wartości majątkowych (środków pieniężnych, świadczeń w naturze czy też
    innych nieodpłatnych świadczeń), czy też gdy na skutek określonego zdarzenia
    powodującego zmniejszenie jego zobowiązań wobec innych podmiotów, uzyskuje
    określone przysporzenie majątkowe.
    We wskazanym przypadku osoba – klient banku, będąca ofiarą cyberprzestępczości
    pozbawiona posiadania zdeponowanych na rachunku bankowym środków pieniężnych
    otrzymuje jedynie zwrot straconych środków, nic ponadto. W rezultacie trudno uznać, że
    po stronie klienta banku dochodzi do przyrostu masy majątkowej. A skoro tak, to brak jest
    również przychodu, który można by przypisać do konkretnego źródła.
    Tym samym kwota nieautoryzowanej transakcji płatniczej ma rzecz klienta, stanowiąca
    zwrot równowartości utraconych przez niego środków finansowych w wyniku uprzednio
    przeprowadzonej na rachunku klienta kradzieży – nie stanowi przychodu podlegającego
    opodatkowaniu w rozumieniu przepisów ustawy o podatku dochodowym od osób
    fizycznych.

    Wypłacona przez Bank ww. kwota jest dla klientów neutralna podatkowo.
    W świetle powyższego, wypłacona przez Państwa kwota zwrotu nieautoryzowanej
    transakcji płatniczej na rzecz klienta w celu pokrycia powstałych szkód nie stanowi
    przychodu podlegającego opodatkowaniu w rozumieniu przepisów ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych. Na Państwu nie ciążą obowiązki płatnika, o których
    mowa w art. 42a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, tj. obowiązek
    sporządzenia informacji PIT-11.
    Stanowisko Państwa jest prawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Państwo przedstawili i stanu prawnego,
    który obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia oraz zdarzenia przyszłego, które
    Państwo przedstawili i stanu prawnego, który obowiązuje w dniu wydania interpretacji.
    W odniesieniu do powołanych przez Państwo interpretacji indywidualnych informuję, że
    rozstrzygnięcia w nich zawarte dotyczą tylko konkretnych, indywidualnych spraw i nie
    mają zastosowania ani konsekwencji wiążących w odniesieniu do żadnego innego
    zaistniałego stanu faktycznego czy też zdarzenia przyszłego.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
        Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb
        ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz.
        111). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja
        będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i
        zastosują się Państwo do interpretacji.
        Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5
      ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
        Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego
    Sądu Administracyjnego (...). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje
    ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi

    (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”). Skargę do Sądu wnosi się za
    pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie
    trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):
        w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
        Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
        w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na
        adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS
        /SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.