Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0111-KDIB3-1.4012.55.2025.2.MSO
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-03-27
Teza: Interpretacja indywidualna w zakresie zastosowania
zwolnienia od podatku od towarów i usług dla sprzedaży
nieruchomości o numerze ewidencyjnym (...) na podstawie art.
43 ust. 1 pkt 10 ustawy o VAT.
Słowa kluczowe: gmina
nieruchomości-sprzedaż nieruchomości
posiadacz-posiadacz samoistny
zwolnienie-zwolnienie przedmiotowe
Zagadnienia: Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III. Podatnicy,
płatnicy i przedstawiciele podatkowi-Rozdział 1.
Podatnicy i płatnicy-Organy władzy publicznej
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział VIII.
Wysokość opodatkowania -Rozdział 2. Zwolnienia -
Zwolnienia przedmiotowe-Dostawa budynków, budowli
lub ich części
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III-
Rozdział 1-art. 15-ust. 6
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział
VIII-Rozdział 2-art. 43-ust. 1-pkt 10-lit. a
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział
VIII-Rozdział 2-art. 43-ust. 1-pkt 10-lit. b

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

23 stycznia 2025 r. wpłynął Państwa wniosek z 15 stycznia 2025 r. o wydanie interpretacji
    indywidualnej, który dotyczy podatku od towarów i usług w zakresie zastosowania
    zwolnienia od podatku od towarów i usług dla sprzedaży nieruchomości o numerze
    ewidencyjnym (...) na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 10 ustawy o VAT.
    Uzupełnili Państwo opis sprawy – w odpowiedzi na wezwanie – pismem z 24 lutego 2025 r.
    (data wpływu 25 lutego 2025 r.).
    Treść wniosku jest następująca:

## Opis zdarzenia przyszłego

Gmina (...) (dalej: „Gmina”, „Miasto”) jest jednostką samorządu terytorialnego będącą
    osobą prawną, która jest zarejestrowana jako czynny podatnik podatku od towarów i
    usług.
    Gmina dokonała centralizacji rozliczeń VAT Gminy i jednostek organizacyjnych.
    Działalność Gminy obejmuje zadania własne, które polegają na zaspokajaniu zbiorowych
    potrzeb wspólnoty oraz zadania zlecone z zakresu administracji rządowej.
    Zgodnie z art. 7 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (t.j. z
    2023 r. poz. 40 ze zm.) jednym z zadań własnych gminy jest gospodarka
    nieruchomościami.
    Nieruchomości, które są w zasobie Gminy nabywane są w różnym trybie, w tym m.in. na
    podstawie decyzji administracyjnych, w drodze komunalizacji mienia państwowego na
    podstawie art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 10 maja 1990 r. – Przepisy wprowadzające ustawę o
    samorządzie terytorialnym i ustawę o pracownikach samorządowych (Dz.U. z 1990 r. Nr
    32, poz. 191 z późn. zm.).
    Gmina (...) będzie przenosić własność gruntu, który nabyty został w drodze komunalizacji
    mienia państwowego, na rzecz samoistnego posiadacza gruntu za odpowiednim
    wynagrodzeniem.
    Przedmiotowa nieruchomość zabudowana jest budynkiem mieszkalnym, rok zakończenia
    budowy tego budynku to 1980 rok.
    Wzniesienie budynku lub innego urządzenia powoduje, że rzeczy te stają się częścią
    gruntu, na którym zostały wzniesione. Oznacza to, że należeć będą do właściciela gruntu,
    a nie osoby która faktycznie poniosła koszty – w tym przypadku – do Gminy.
    Miasto nie ponosiło wydatków na ulepszenie nieruchomości, w stosunku do których
    miałoby prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego.
    Uregulowanie przedmiotowej nieruchomości odbędzie się na podstawie ustawy z dnia 23
    kwietnia 1964 r. – Kodeks cywilny (Dz. U. z 2024 r. poz. 1061 z późn. zm.). Zgodnie z
    artykułem 231 paragraf 1 ww. ustawy samoistny posiadacz gruntu w dobrej wierze, który
    wzniósł na powierzchni lub pod powierzchnią gruntu budynek lub inne urządzenie o
    wartości przekraczającej znacznie wartość zajętej na ten cel działki, może żądać aby
    właściciel przeniósł na niego własność zajętej działki za odpowiednim wynagrodzeniem.
    Uzupełnili Państwo – w odpowiedzi na wezwanie – opis sprawy o następujące informacje:

    1. Numer ewidencyjny nieruchomości będącej przedmiotem planowanej dostawy: (...), KW
    (...).
    2. Przed zawarciem planowanej umowy sprzedaży nie nastąpiło i nie nastąpi rozliczenie
    nakładów z samoistnym posiadaczem gruntu w zakresie znajdującego się na działce
    budynku mieszkalnego.
    3. W stosunku do budynku mieszkalnego na dzień planowanej dostawy nie będą Państwo
    mieli prawa do rozporządzania nim jak właściciel.
    4. Przy nabyciu nieruchomości nie przysługiwało Państwu prawo do odliczenia podatku
    naliczonego.
    5. Nieruchomość była wykorzystywana wyłącznie do czynności zwolnionych z podatku VAT.

## Pytanie

Czy odpłatna dostawa ww. nieruchomości (gruntu zabudowanego domem
    jednorodzinnym) nastąpić może ze stawką zwolnioną na podstawie art. 43, ust. 1 pkt 10
    ustawy o VAT?
    Państwa stanowisko w sprawie
    W ocenie Miasta, odpłatna dostawa przedmiotowej nieruchomości (gruntu zabudowanego
    domem jednorodzinnym) może nastąpić ze stawką zwolnioną na podstawie art. 43 ust. 1
    pkt 10 ustawy o VAT.
    Zgodnie z art. 29a ust. 8 „W przypadku dostawy budynków lub budowli trwale z gruntem
    związanych albo części budynków lub budowli z podstawy opodatkowania nie wyodrębnia
    się wartości gruntu”.
    Natomiast zgodnie z art. 43 ust. 1 pkt 10 dostawa nieruchomości nie będzie odbywać się
    w ramach pierwszego zasiedlenia lub przed nim a pomiędzy pierwszym zasiedleniem a
    dostawą budynku upłynął okres dłuższy niż 2 lata.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest nieprawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług
    (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 361 ze zm.), zwanej dalej „ustawą” lub „ustawą o VAT”
    opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, zwanym dalej „podatkiem”, podlegają
    odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju.
    Na mocy art. 2 pkt 6 ustawy przez towary rozumie się rzeczy oraz ich części, a także
    wszelkie postacie energii.
    W świetle art. 2 pkt 22 ustawy sprzedaż to odpłatna dostawa towarów i odpłatne
    świadczenie usług na terytorium kraju, eksport towarów oraz wewnątrzwspólnotowa
    dostawa towarów.
    W myśl art. 7 ust. 1 ustawy przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1,
    rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (...)
    Zgodnie z przedstawionymi przepisami, grunty niezabudowane, jak i zabudowane
    spełniają definicję towaru wynikającą z art. 2 pkt 6 ustawy, a ich sprzedaż jest traktowana
    jako dostawa towarów, o której mowa w art. 7 ust. 1 ustawy.
    Nie każda jednak czynność, stanowiąca dostawę towarów w rozumieniu art. 7 ust. 1
    ustawy, podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług. Aby dana czynność
    podlegała opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, musi być wykonana przez
    podatnika.

    Art. 15 ust. 1 ustawy stanowi, że podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne
    niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność
    gospodarczą, o której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności.
    W myśl art. 15 ust. 2 ustawy o VAT działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność
    producentów, handlowców lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby
    naturalne oraz rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody.
    Działalność gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające na
    wykorzystywaniu towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla
    celów zarobkowych.
    Jak stanowi natomiast art. 15 ust. 6 ustawy nie uznaje się za podatnika organów władzy
    publicznej oraz urzędów obsługujących te organy w zakresie realizowanych zadań
    nałożonych odrębnymi przepisami prawa, dla realizacji których zostały one powołane, z
    wyłączeniem czynności wykonywanych na podstawie zawartych umów cywilnoprawnych.
    Oznacza to, że organ będzie uznany za podatnika podatku od towarów i usług w dwóch
    przypadkach, tj. gdy wykonuje czynności inne niż te, które mieszczą się w ramach jego
    zadań oraz, gdy wykonuje czynności mieszczące się w ramach jego zadań, ale czyni to na
    podstawie umów cywilnoprawnych.
    W świetle wskazanych unormowań jednostki samorządu terytorialnego na gruncie
    podatku od towarów i usług występować mogą w dwoistym charakterze:
      - podmiotów niebędących podatnikami, gdy realizują zadania nałożone na nich
        odrębnymi przepisami prawa, oraz
      - podatników podatku od towarów i usług, gdy wykonują czynności na podstawie
        umów cywilnoprawnych.
    Kryterium podziału stanowi charakter wykonywanych czynności: czynności o charakterze
    publicznoprawnym wyłączają te podmioty z kategorii podatników, natomiast czynności o
    charakterze cywilnoprawnym skutkują uznaniem tych podmiotów za podatników podatku
    od towarów i usług, a realizowane przez nie odpłatne dostawy towarów i świadczenie
    usług podlegają opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.
    Z powołanych wyżej przepisów wynika, że jednostki samorządu terytorialnego są
    podatnikami podatku od towarów i usług jedynie w zakresie wszelkich czynności, które
    mają charakter cywilnoprawny, tzn. są przez nie realizowane na podstawie umów
    cywilnoprawnych. Będą to zatem wszystkie realizowane przez te jednostki czynności w
    sferze ich aktywności cywilnoprawnej, np. czynności sprzedaży, zamiany (nieruchomości i
    ruchomości), wynajmu, dzierżawy itp., umów prawa cywilnego (nazwanych i
    nienazwanych).
    Z opisu spawy wynika, że są Państwo zarejestrowanym czynnym podatnikiem podatku od
    towarów i usług. Zamierzają Państwo przenieść własność nieruchomości nr (...)
    zabudowanej budynkiem mieszkalnym na rzecz samoistnego posiadacza gruntu za
    odpowiednim wynagrodzeniem. Budowa budynku została zakończona w 1980 r.
    W stosunku do budynku mieszkalnego na dzień planowanej dostawy nie będą mieli
    Państwo prawa do rozporządzania nim jak właściciel. Przed zawarciem planowanej
    umowy sprzedaży nie nastąpiło i nie nastąpi rozliczenie nakładów z samoistnym
    posiadaczem gruntu w zakresie znajdującego się na działce budynku mieszkalnego.
    Wskazali Państwo ponadto, że przy nabyciu nieruchomości nie przysługiwało Państwu
    prawo do odliczenia podatku naliczonego, a przedmiotowa nieruchomość była
    wykorzystywana wyłącznie do czynności zwolnionych z podatku VAT.
    Państwa wątpliwości dotyczą kwestii, czy dostawa opisanej we wniosku nieruchomości
    składającej się z działki (...), zabudowanej budynkiem mieszkalnym wzniesionym przez
    samoistnego posiadacza gruntu, będzie korzystała ze zwolnienia od podatku od towarów i
    usług, na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 10 ustawy o VAT.

    Należy wskazać, że czynność, która podlega opodatkowaniu podatkiem VAT może albo
    być opodatkowana albo zwolniona od tego podatku.
    Zakres i zasady zwolnienia od podatku od towarów i usług dla dostawy towarów lub
    świadczenia usług zostały określone m.in. w art. 43 ustawy.
    W myśl art. 43 ust. 1 pkt 9 ustawy zwalnia się od podatku dostawę terenów
    niezabudowanych innych niż tereny budowlane.
    Powyższe oznacza, że zwolnienie przysługuje względem takiej dostawy, której
    przedmiotem jest grunt niezabudowany i jednocześnie o przeznaczeniu innym niż
    budowlane. Zatem ze zwolnienia od podatku korzystać będą dostawy gruntów o
    charakterze rolnym, leśnym, itp.
    Stosownie do treści art. 2 pkt 33 ustawy ilekroć w przepisach ustawy jest mowa o
    terenach budowlanych – rozumie się przez to grunty przeznaczone pod zabudowę
    zgodnie z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, a w przypadku braku
    takiego planu – zgodnie z decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, o
    których mowa w przepisach o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.
    W związku z tym, że ustawa nie precyzuje, o jakie tereny przeznaczone pod zabudowę
    chodzi, przyjąć trzeba, że pojęcie „tereny przeznaczone pod zabudowę” obejmuje obszary,
    na których przewidziane są różne formy zabudowy.
    W konsekwencji opodatkowane podatkiem VAT są dostawy, których przedmiotem są
    nieruchomości gruntowe niezabudowane, przy czym opodatkowane są wyłącznie te,
    których przedmiotem są tereny budowlane, czyli tereny przeznaczone pod zabudowę
    zgodnie z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, a w przypadku braku
    takiego planu – zgodnie z decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, o
    których mowa w przepisach o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Pozostałe
    natomiast dostawy gruntów niezabudowanych, dla których nie obowiązuje plan
    zagospodarowania przestrzennego oraz nie wydano decyzji o warunkach zabudowy – są
    zwolnione od podatku VAT.
    Z kolei na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 10 ustawy zwalnia się od podatku dostawę
    budynków, budowli lub ich części, z wyjątkiem gdy:
      a) dostawa jest dokonywana w ramach pierwszego zasiedlenia lub przed nim,
      b) pomiędzy pierwszym zasiedleniem a dostawą budynku, budowli lub ich części
        upłynął okres krótszy niż 2 lata.
    Zwolnienie wynikające z art. 43 ust. 1 pkt 10 ustawy, stosuje się w odniesieniu do dostawy
    całości lub części budynków, budowli, jeżeli w stosunku do nich doszło do pierwszego
    zasiedlenia, przy czym okres pomiędzy pierwszym zasiedleniem, a dostawą nie jest
    krótszy niż 2 lata. Wykluczenie z tego zwolnienia następuje w sytuacjach, gdy dostawa jest
    dokonywana w ramach pierwszego zasiedlenia lub przed nim oraz w sytuacji, gdy od
    momentu pierwszego zasiedlenia do chwili sprzedaży nie minęły co najmniej 2 lata.
    Według art. 2 pkt 14 ustawy ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o pierwszym
    zasiedleniu - rozumie się przez to oddanie do użytkowania pierwszemu nabywcy lub
    użytkownikowi lub rozpoczęcie użytkowania na potrzeby własne budynków, budowli lub
    ich części, po ich:
      a) wybudowaniu lub
      b) ulepszeniu, jeżeli wydatki poniesione na ulepszenie, w rozumieniu przepisów o
        podatku dochodowym, stanowiły co najmniej 30% wartości początkowej.
    Ponadto, zwolnienie wynikające z art. 43 ust. 1 pkt 10 ustawy, stosuje się w odniesieniu do
    dostawy całości lub części budynków, budowli, jeżeli w stosunku do nich miało miejsce
    pierwsze zasiedlenie, przy czym okres pomiędzy pierwszym zasiedleniem, a dostawą nie
    jest krótszy niż 2 lata. Wykluczenie z tego zwolnienia następuje w sytuacjach, gdy dostawa

    jest dokonywana w ramach pierwszego zasiedlenia lub przed nim oraz w sytuacji, gdy od
    momentu pierwszego zasiedlenia do chwili sprzedaży nie minęły co najmniej 2 lata.
    W przypadku nieruchomości niespełniających przesłanek do zwolnienia od podatku na
    podstawie powołanego wyżej przepisu art. 43 ust. 1 pkt 10 ustawy, ustawodawca
    umożliwia podatnikom – po spełnieniu określonych warunków – skorzystanie ze
    zwolnienia wskazanego w pkt 10a tego przepisu.
    W myśl art. 43 ust. 1 pkt 10a ustawy zwalnia się od podatku dostawę budynków, budowli
    lub ich części nieobjętą zwolnieniem, o którym mowa w pkt 10, pod warunkiem, że:
      a) w stosunku do tych obiektów nie przysługiwało dokonującemu ich dostawy prawo
        do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego,
      b) dokonujący ich dostawy nie ponosił wydatków na ich ulepszenie, w stosunku do
        których miał prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku
        naliczonego, a jeżeli ponosił takie wydatki, to były one niższe niż 30% wartości
        początkowej tych obiektów.
    Przy czym, jeżeli nie zostaną spełnione przesłanki zastosowania zwolnienia od podatku na
    podstawie art. 43 ust. 1 pkt 9, 10 lub 10a ustawy, należy przeanalizować możliwość
    skorzystania ze zwolnienia od podatku, o którym mowa w art. 43 ust. 1 pkt 2 ustawy.
    Zgodnie z art. 43 ust. 1 pkt 2 ustawy zwalnia się od podatku dostawę towarów
    wykorzystywanych wyłącznie na cele działalności zwolnionej od podatku, jeżeli z tytułu
    nabycia, importu lub wytworzenia tych towarów nie przysługiwało dokonującemu ich
    dostawy prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego.
    Zwolnienie od podatku określone w art. 43 ust. 1 pkt 2 ustawy, dotyczy wszystkich
    towarów tj. zarówno nieruchomości, jak i ruchomości, przy nabyciu (imporcie lub
    wytworzeniu) których, nie przysługiwało podatnikowi prawo do odliczenia podatku VAT
    oraz wykorzystywanych niezależnie od okresu ich używania przez podatnika wyłącznie na
    cele działalności zwolnionej od podatku VAT.
    Mając na uwadze powyższe wskazać należy, że dla zastosowania zwolnienia od podatku
    VAT, o którym mowa w art. 43 ust. 1 pkt 2 ustawy, dla dostawy towarów, spełnione muszą
    być łącznie dwa warunki wskazane w tym przepisie, tj.:
      - towary muszą służyć wyłącznie działalności zwolnionej, w żadnym momencie ich
        posiadania nie można zmienić ich przeznaczenia oraz sposobu wykorzystywania,
      - brak prawa do odliczenia podatku VAT naliczonego przy nabyciu (imporcie,
        wytworzeniu) tych towarów.
    Niespełnienie choćby jednego z powyższych warunków daje podstawę do wyłączenia
    dostawy towarów ze zwolnienia od podatku VAT przewidzianego w ww. art. 43 ust. 1 pkt 2
    ustawy.
    Kwestię opodatkowania dostawy gruntu, na którym posadowione zostały budynki lub
    budowle rozstrzyga art. 29a ust. 8 ustawy, w myśl którego w przypadku dostawy
    budynków lub budowli trwale z gruntem związanych albo części takich budynków lub
    budowli z podstawy opodatkowania nie wyodrębnia się wartości gruntu.
    Wobec powyższego, przy sprzedaży budynków, budowli lub ich części, dokonywanej wraz
    z dostawą gruntu, na którym są one posadowione, grunt dzieli byt prawny budynków,
    budowli w zakresie opodatkowania podatkiem od towarów i usług. Oznacza to, że do
    dostawy gruntu stosuje się analogiczną stawkę podatku jak przy dostawie budynków,
    budowli lub ich części trwale z gruntem związanych. Jeżeli dostawa budynków albo
    budowli lub ich części korzysta ze zwolnienia od podatku, ze zwolnienia takiego korzysta
    również dostawa gruntu, na którym obiekt jest posadowiony.
    Należy zauważyć, że przepisy ustawy o podatku od towarów i usług nie definiują pojęcia
    „budynku” i „budowli”. W tym zakresie należy odnieść się do przepisów ustawy z dnia 7

    lipca 1994 r. Prawo budowlane (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 725), zwanej dalej „ustawą Prawo
    budowlane”.
    W myśl art. 3 pkt 2 ustawy Prawo budowlane ilekroć w ustawie jest mowa o budynku –
    należy przez to rozumieć taki obiekt budowlany, który jest trwale związany z gruntem,
    wydzielony z przestrzeni za pomocą przegród budowlanych oraz posiada fundamenty i
    dach.
    Zgodnie z art. 48 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz.
    1061 ze zm.), zwany dalej Kodeks cywilny z zastrzeżeniem wyjątków w ustawie
    przewidzianych, do części składowych gruntu należą w szczególności budynki i inne
    urządzenia trwale z gruntem związane, jak również drzewa i inne rośliny od chwili
    zasadzenia lub zasiania.
    Na mocy art. 47 § 1 Kodeksu cywilnego część składowa rzeczy nie może być odrębnym
    przedmiotem własności i innych praw rzeczowych.
    Z ww. przepisów prawa cywilnego wynika, że przedmiotem sprzedaży zawsze jest grunt
    wraz ze wszystkimi budynkami i urządzeniami trwale z tym gruntem związanymi.
    Wskazać w tym miejscu należy, że wyrażenia „przeniesienie prawa do rozporządzania
    towarami jak właściciel” zawartego w przytoczonym wyżej art. 7 ustawy nie należy
    utożsamiać z prawem własności. Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej, definiując
    wyrażenie „dostawa towarów” akcentuje „własność ekonomiczną” funkcjonującą w
    oderwaniu od krajowych przepisów prawa cywilnego, regulujących przeniesienie prawa
    własności.
    W orzeczeniu C-320/88 Staatssecretaris van Financiën v. Shipping and Forwarding Safe B.
    V. TSUE wyraził pogląd, że „wyrażenie „dostawa towarów” w rozumieniu artykułu 5(1) VI
    Dyrektywy oznacza także przeniesienie prawa do dysponowania rzeczą jak właściciel,
    nawet jeżeli nie dochodzi do przeniesienia własności rzeczy w sensie prawnym” (pkt 1),
    jednak jednocześnie zastrzegł, że „zadaniem sądu krajowego jest określenie w każdym
    przypadku, na podstawie stanu rzeczy, czy przeniesienie prawa do dysponowania rzeczą
    jak właściciel, w rozumieniu artykułu 5(1) VI Dyrektywy, miało miejsce” (pkt 2).
    Zaznaczenia wymaga, że ww. przepis art. 7 ust. 1 ustawy, definiujący pojęcie „dostawa
    towarów” nie odwołuje się do cywilistycznych pojęć sprzedaży, czy też przeniesienia prawa
    własności, stąd też nie można utożsamiać dostawy towarów w rozumieniu przepisów
    ustawy z przeniesieniem prawa własności na gruncie prawa cywilnego. W celu właściwego
    zinterpretowania pojęcia „przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel”
    należy mieć na uwadze, że dotyczy ono tego rodzaju czynności, które dają nabywcy prawo
    do postępowania z nim jak właściciel. Chodzi tutaj przede wszystkim o możliwość
    faktycznego dysponowania rzeczą, a nie rozporządzania nią w sensie prawnym. Istotą
    dostawy towarów nie jest bowiem przeniesienie prawa własności, zatem wyrażenia
    „prawo do rozporządzania jak właściciel” nie można interpretować jako „prawo własności”.
    Należy ponadto wskazać, że czynności przejęcia własności ekonomicznej nie musi
    towarzyszyć przejęcie własności w sensie prawnym, bowiem „dostawa towarów” nie
    ogranicza się wyłącznie do zbycia prawa własności rzeczy. W konsekwencji pojęcie
    „dostawa towarów” oraz ekonomiczne aspekty transakcji, nie muszą wiązać się ze
    skutkami powstającymi na gruncie cywilistycznego prawa własności. Pozwala to na
    uznanie danej czynności za dostawę towarów, nawet w przypadkach nałożenia na
    nabywcę pewnych ograniczeń we władaniu towarem. Chwilą decydującą o przejściu na
    odbiorcę korzyści i ciężarów związanych z nabyciem towaru jest, co do zasady, wydanie
    towaru.
    Powyższe znajduje potwierdzenie zarówno w orzecznictwie krajowym (wyrok NSA z 10
    października 2013 r., sygn. akt I FSK 310/12), jak również w orzecznictwie europejskim
    (orzeczenie C-320/88 Shipping and Forwarding Safe B.V. v. Staatsecretaris van Financien),
    w którym to orzeczeniu Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej stwierdził, że „dostawa
    towarów” nie ogranicza się wyłącznie do zbycia prawa własności rzeczy.

    Dla uznania, że miała miejsce dostawa towarów, wystarczy że podmiot nabędzie tzw.
    własność ekonomiczną, tzn. będzie miał możliwość dowolnego rozporządzania i
    dysponowania uzyskanym towarem. Przykładowo dostawą towarów będzie faktyczne
    rozporządzanie nieruchomością nawet bez zachowania formy aktu notarialnego, sprzedaż
    rzeczy znalezionej, której własności znalazca jeszcze nie nabył.
    Mając na uwadze powyższe przepisy oraz przedstawiony opis sprawy, z którego wynika, że
    na nieruchomości nr (...) znajduje się budynek mieszkalny wzniesiony przez samoistnego
    posiadacza i przed zawarciem planowanej umowy sprzedaży nie nastąpiło i nie nastąpi
    rozliczenie nakładów, w stosunku do budynku mieszkalnego, to – jak sami Państwo
    wskazali – na dzień planowanej dostawy nie będą mieli Państwo prawa do rozporządzania
    budynkiem jak właściciel. Zatem nie sposób przyjąć, że dokonają Państwo dostawy gruntu
    wraz ze znajdującym się na niej budynkiem mieszkalnym. Tak więc w przypadku
    planowanej dostawy nieruchomości nr (...), budynek mieszkalny, nie będzie częścią
    składową sprzedawanej nieruchomości, gdyż jest przedmiotem odrębnej własności, tym
    samym nie będzie przedmiotem dostawy towarów w myśl art. 7 ust. 1 ustawy w ramach
    opisanej transakcji.
    W świetle art. 46 § 1 Kodeks cywilny nieruchomościami są części powierzchni ziemskiej
    stanowiące odrębny przedmiot własności (grunty), jak również budynki trwale z gruntem
    związane lub części takich budynków, jeżeli na mocy przepisów szczególnych stanowią
    odrębny od gruntu przedmiot własności.
    Stosownie do art. 47 § 2 i § 3 Kodeks cywilny:
    § 2 Częścią składową rzeczy jest wszystko, co nie może być od niej odłączone bez
    uszkodzenia lub istotnej zmiany całości albo bez uszkodzenia lub istotnej zmiany
    przedmiotu odłączonego.
    § 3 Przedmioty połączone z rzeczą tylko dla przemijającego użytku nie stanowią jej części
    składowych.
    Przytoczony art. 48 kodeksu cywilnego łączy się z art. 191 Kodeksu cywilnego,
    wyrażającym klasyczną zasadę superficies solocedit („własność nieruchomości rozciąga się
    na rzecz ruchomą, która została połączona z nieruchomością w taki sposób, że stała się jej
    częścią składową”). Wzniesienie budynku/budowli w całości na cudzym gruncie ma
    miejsce z zachowaniem zasady superficies solocedit.
    Według art. 231 § 1 Kodeks cywilny samoistny posiadacz gruntu w dobrej wierze, który
    wzniósł na powierzchni lub pod powierzchnią gruntu budynek lub inne urządzenie o
    wartości przenoszącej znacznie wartość zajętej na ten cel działki, może żądać, aby
    właściciel przeniósł na niego własność zajętej działki za odpowiednim wynagrodzeniem.
    Natomiast, w myśl § 2 wskazanego wyżej artykułu właściciel gruntu, na którym wzniesiono
    budynek lub inne urządzenie o wartości przenoszącej znacznie wartość zajętej na ten cel
    działki, może żądać, aby ten, kto wzniósł budynek lub inne urządzenie, nabył od niego
    własność działki za odpowiednim wynagrodzeniem.
    Ze wskazanego wyżej przepisu wynika, że ustawodawca wymaga, by realizowane w trybie
    art. 231 Kodeksu cywilnego przeniesienie własności następowało za „odpowiednim
    wynagrodzeniem”. Wymagane świadczenie nabywcy ma rekompensować właścicielowi
    utratę jego prawa, legitymizując pod względem ekonomicznym prawnorzeczową
    legalizację budowy na cudzym gruncie. Odpowiednie wynagrodzenie za przeniesienie
    własności działki gruntu zajętej pod budowę stanowi ekwiwalent jej wartości rynkowej.
    Ustalenie wynagrodzenia następuje według cen obowiązujących w dacie orzekania (w
    dacie realizacji roszczenia o przeniesienie własności). Czynność taką należy potraktować
    jako dostawę towarów. Treść art. 231 Kodeksu Cywilnego, w świetle którego własność
    budynku lub urządzenia wybudowanego na warunkach w nim określonych może być
    przeniesiona jedynie za odpowiednim wynagrodzeniem (ceną) wskazuje, iż jest to,
    praktycznie rzecz biorąc, umowa sprzedaży, na mocy której właściciel (sprzedawca)

    przenosi na samoistnego posiadacza (kupującego) własność działki, a samoistny
    posiadacz, jako kupujący, obowiązany jest zapłacić właścicielowi (sprzedawcy) cenę
    zakupu.
    Zatem z punktu widzenia prawa cywilnego jako właściciel gruntu są Państwo również
    właścicielem wzniesionego na nim budynku mieszkalnego, a przedmiotem sprzedaży
    będzie cała nieruchomość (grunt z budynkiem mieszkalnym).
    Jednakże mając na uwadze przytoczone wyżej przepisy i stan sprawy zauważyć jednak
    należy, że – jak wynika z art. 7 ust. 1 ustawy – dostawą towarów jest przeniesienie prawa
    do rozporządzania towarami jak właściciel. Pojęcie to ma szerszy zakres niż sprzedaż w
    ujęciu cywilnoprawnym. Przede wszystkim przeniesienie prawa do rozporządzania
    towarem to nie tylko przeniesienie jego własności. Dostawa towarów nie będzie więc
    obejmowała tylko sprzedaży towarów (w sensie cywilnoprawnym). Dla uznania, że miała
    miejsce dostawa towarów, wystarczy, że podmiot nabędzie tzw. własność ekonomiczną,
    tzn. będzie miał możliwości dowolnego rozporządzania i dysponowania otrzymanym
    towarem.
    Zgodnie z przepisem art. 5 ust. 2 ustawy, opodatkowanie podatkiem od towarów i usług
    następuje niezależnie od tego, czy czynności podlegające opodatkowaniu zostały
    wykonane z zachowaniem warunków oraz form określonych przepisami prawa.
    W obecnym stanie prawnym w zasadzie nie budzi wątpliwości, że czynności, które są
    nieważne na gruncie prawa cywilnego z powodu niezachowania wymaganej formy, mogą
    podlegać opodatkowaniu. Czynności opodatkowane na gruncie VAT zostały bowiem
    oderwane od ważności i skuteczności tych czynności na gruncie prawa cywilnego.
    Decydujące znaczenie ma bowiem nie prawny (na gruncie prawa cywilnego), lecz
    ekonomiczny aspekt transakcji. Tym samym czynność nieważna na gruncie prawa
    cywilnego (na przykład z powodu niezachowania wymaganej formy czynności) może być
    uznana za wykonaną skutecznie na gruncie ustawy o podatku od towarów i usług.
    Uwagi powyższe wskazują jednoznacznie, że rozważając skutki podatkowe planowanej
    przez Państwa transakcji należy mieć na uwadze nie jej aspekty cywilnoprawne, lecz te,
    które mają znaczenie z punktu widzenia ustawy. O ile jest oczywiste, że przeniesienie
    własności gruntu spowoduje przeniesienie na nowego właściciela także własności
    posadowionego na nim budynku mieszkalnego, jako części składowej gruntu, to
    bynajmniej nie jest oczywiste, że tym samym dojdzie do dostawy towarów, jakim jest
    niewątpliwie budynek mieszkalny w rozumieniu ustawy.
    W związku z powyższym jak wynika z przedstawionego opisu sprawy oraz obowiązujących
    przepisów należy stwierdzić, że skoro znajdujący się na nieruchomości nr (...) budynek
    mieszkalny – własność samoistnego posiadacza (rok zakończenia budowy 1980 r.) nie
    będzie stanowił na moment sprzedaży Państwa własności, to nie sposób przyjąć, że
    dokonają Państwo dostawy gruntu wraz z tym budynkiem.
    Tak więc w przypadku planowanej dostawy nieruchomości tj. działki nr (...) zlokalizowany
    na niej budynek mieszkalny, nie jest częścią składową sprzedawanej nieruchomości, gdyż
    jest przedmiotem odrębnej własności. Tym samym nie będzie on przedmiotem dostawy
    towarów – w myśl art. 7 ust. 1 ustawy – dla planowanej transakcji sprzedaży.
    W tej sytuacji nie będą Państwo przenosili prawa do rozporządzania budynkiem
    mieszkalnym jak właściciel. Prawo to przysługuje samoistnemu posiadaczowi gruntu,
    którzy wzniósł ten budynek.
    W konsekwencji w odniesieniu do nieruchomości nr (...) należy wskazać, że z uwagi na to,
    iż posadowiony na niej budynek mieszkalny nie stanowi i będzie stanowił na dzień
    planowanej dostawy Państwa własności, nie dojdzie do przeniesienia prawa do
    rozporządzania tym budynkiem jak właściciel, zarówno w sensie ekonomicznym, jak i w
    sensie prawnym. Zatem przedmiotem sprzedaży, w opisanej sytuacji, będzie tylko grunt.

    W związku z powyższym należy zaznaczyć, że skoro przedmiotem sprzedaży będzie
    wyłącznie grunt (działka nr (...)), to w tym przypadku nie znajdzie zastosowania zwolnienie
    od podatku na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 10 i 10a ustawy, które dotyczy dostawy
    budynków, budowli lub ich części.
    Z uwagi na powyższe dla transakcji sprzedaży ww. działki należy przeanalizować
    możliwość zastosowania zwolnienia, o którym mowa w art. 43 ust. 1 pkt 9 ustawy.
    Z opisu sprawy wynika, że ww. nieruchomość – działka nr (...) jest zabudowana
    przedmiotowym budynkiem mieszkalnym, który zmienił charakter tego gruntu. Zatem
    przedmiotem sprzedaży będzie grunt stanowiący teren budowlany w rozumieniu art. 2
    pkt 33 ustawy.
    Tym samym w rozpatrywanej sprawie nie będzie miało zastosowania zwolnienie od
    podatku od towarów i usług na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 9 ustawy, dla sprzedaży
    przedmiotowej nieruchomości – działki nr (...).
    Z kolei w przypadku braku możliwości zastosowania zwolnienia dla dostawy działki na
    podstawie art. 43 ust. 1 pkt 9 ustawy, należy przeanalizować możliwość zastosowania
    zwolnienia zgodnie z art. 43 ust. 1 pkt 2 ustawy o VAT.
    Aby zastosować zwolnienie od podatku, o którym mowa w art. 43 ust. 1 pkt 2 ustawy, dla
    dostawy towarów, jak już wcześniej wspomniano spełnione muszą być łącznie dwa
    warunki wskazane w tym przepisie.
    Niespełnienie jednego z powyższych warunków daje podstawę do wyłączenia dostawy
    towarów ze zwolnienia od podatku VAT przewidzianego w ww. art. 43 ust. 1 pkt 2 ustawy.
    Zaznaczenia wymaga przy tym co wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 28
    lutego 2013 r., sygnatura akt I FSK 627/12, że zwolnienie, o którym mowa w art. 136 lit. b)
    Dyrektywy 2006/112/WE, a więc również wynikające z art. 43 ust. 1 pkt 2 ustawy,
    przysługuje tylko wtedy, gdy podatnik nie ma prawa do odliczenia podatku na skutek
    ograniczeń i zakazów przewidzianych przepisami dyrektywy lub ustawy, co wynika np. ze
    związku ze sprzedażą zwolnioną od podatku (por. art. 86 i art. 88 ustawy), a więc nie ma
    zastosowania, gdy brak odliczenia podatku w poprzedniej fazie obrotu wynika z faktu, że
    dana czynność w ogóle nie podlegała opodatkowaniu (por. wyrok ETS z 8 grudnia 2005 r.
    w sprawie C-280/04 Jyske Finanse A/S) oraz gdy podatnik, mając prawo do odliczenia
    podatku naliczonego, z uprawnienia tego nie skorzystał.
    W wyroku, na który powołuje się Naczelny Sąd Administracyjny, Trybunał Sprawiedliwości
    Unii Europejskiej stwierdził, że ze zwolnienia z VAT nie będzie korzystać dostawa towarów,
    w stosunku do których podatnik nie odliczył VAT naliczonego z powodów innych niż ściśle
    określone w art. 136 Dyrektywy 2006/112/WE. Tym samym, przepis art. 136 Dyrektywy
    2006/112/WE wskazuje zatem, że w przypadkach, w których przy nabyciu towaru VAT w
    ogóle nie wystąpił, nie można uznać, że mamy do czynienia z brakiem prawa do odliczenia
    VAT.
    Powyższe oznacza, że zwolnienie, o którym mowa w art. 43 ust. 1 pkt 2 ustawy, nie może
    mieć zastosowania do zbycia towaru przez podatnika, jeżeli transakcja sprzedaży, w
    wyniku której nabył on wcześniej ten towar nie była opodatkowana podatkiem od
    towarów i usług.
    Przenosząc powyższą analizę na grunt niniejszej sprawy należy stwierdzić, że jak wynika z
    opisu sprawy nieruchomość – działka nr (...) została nabyta przez Państwa w drodze
    komunalizacji mienia państwowego, czyli w ramach czynności niepodlegających
    opodatkowaniu podatkiem VAT. Zatem nie można zgodzić się z Państwa stwierdzeniem,
    że nie przysługiwało Państwu prawo do odliczenia podatku naliczonego. Nie można
    bowiem uznać, że nie przysługiwało Państwu prawo do odliczenia podatku VAT, skoro
    dostawa nie była objęta tym podatkiem. W takiej sytuacji nie można mówić, że
    przysługiwało Państwu prawo do odliczenia podatku naliczonego przy nabyciu działki lub

    że takie prawo Państwu nie przysługiwało, skoro przy nabyciu nieruchomości nie wystąpił
    podatek VAT, który mógłby podlegać odliczeniu. Oznacza to, że nie zostały spełnione
    również warunki do zastosowania zwolnienia na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 2 ustawy,
    gdyż nie został spełniony jeden z warunków, o których mowa w art. 43 ust. 1 pkt 2 ustawy
    o VAT.
    Podsumowując, dla dostawy nieruchomości nr (...) nie znajdą zastosowania regulacje
    przepisów prawa podatkowego zawarte w art. 43 ust. 1 pkt 10 ustawy, ponieważ
    przedmiotem dostawy będzie wyłącznie grunt, którego planowana sprzedaż nie będzie
    korzystała ze zwolnienia od podatku VAT, o którym mowa w art. 43 ust. 1 pkt 9 oraz pkt 2
    ustawy i będzie opodatkowana podatkiem VAT według właściwej stawki.
    Tym samym Państwa stanowisko jest nieprawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, które Państwo przedstawili i stanu prawnego,
    który obowiązuje w dniu wydania interpretacji.
    Zaznacza się także, że zgodnie z art. 14b § 3 ustawy Ordynacja podatkowa, składający
    wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej obowiązany jest do wyczerpującego
    przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego. Organ jest ściśle
    związany przedstawionym we wniosku opisem zdarzenia przyszłego. Ponoszą Państwo
    ryzyko związane z ewentualnym błędnym lub nieprecyzyjnym przedstawieniem we
    wniosku opisem zdarzenia przyszłego. Interpretacja indywidualna wywołuje skutki
    prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy rzeczywisty stan faktyczny/zdarzenie przyszłe sprawy
    będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie z opisem stanu faktycznego
    /zdarzenia przyszłego podanym przez Państwa w złożonym wniosku. W związku z
    powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we wniosku
    opisu sprawy, udzielona odpowiedź traci swą aktualność.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z
    dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111).
    Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie zgodna
    (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosują się Państwo do
    interpretacji.
    Zgodnie z art. 14na § 1 ustawy Ordynacja podatkowa przepisów art. 14k-14n Ordynacji
    podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące
    przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem czynności, które są
    przedmiotem decyzji wydanej:
    1. z zastosowaniem art. 119a;
    2. w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z
    dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
    3. z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    Stosownie do art. 14na § 2 ustawy Ordynacja podatkowa przepisów art. 14k-14n nie
    stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w decyzjach wymienionych w § 1, jest
    skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej
    lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego
    Sądu Administracyjnego (...). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje
    ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
    – (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.), dalej jako „PPSA”.

    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
    - w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
    - w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Elektronicznej Skrzynki Podawczej Krajowej Informacji Skarbowej na platformie
      ePUAP: /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 ustawy z
    dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa.