Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0114-KDIP4-1.4012.214.2025.2.AM
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-07-04
Teza: Brak opodatkowania sprzedaży białych certyfikatów.
Słowa kluczowe: certyfikaty
gmina
sprzedaż
świadectwo
Zagadnienia: Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II. Zakres
opodatkowania-Rozdział 1. Przepisy ogólne -Czynności
niepodlegające opodatkowaniu
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II-
Rozdział 1-art. 5-ust. 1-pkt 1

## Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

Szanowni Państwo,
    stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego
    zdarzenia przyszłego w podatku od towarów i usług jest prawidłowe.

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

9 maja 2025 r. wpłynął Państwa wniosek z 6 maja 2025 r. o wydanie interpretacji
    indywidualnej, który dotyczy braku opodatkowania podatkiem VAT czynności sprzedaży
    tzw. białych certyfikatów.
    Uzupełnili go Państwo pismem z 10 czerwca 2025 r. (wpływ 12 czerwca 2025 r.) - w
    odpowiedzi na wezwanie.
    Treść wniosku jest następująca:

## Opis zdarzenia przyszłego

Gmina (...) (dalej: Gmina) jest zarejestrowanym, czynnym podatnikiem VAT.
    Gmina realizuje zadanie pn. „(...)”. Inwestycja ta uprawnia Gminę do uzyskania świadectw
    efektywności energetycznej (tzw. białych certyfikatów). W tym celu Gmina zawarła umowę
    z prywatnym przedsiębiorcą (dalej: Spółka) na kompleksowe wsparcie i doradztwo w
    zakresie uzyskania świadectw efektywności energetycznej dla wyżej wymienionej
    inwestycji.
    W ramach zawartej umowy Spółka zobowiązała się do przeprowadzenia i sporządzenia
    Audytu Efektywności Energetycznej o którym mowa w art. 20 ust. 5 pkt 1 z dnia 20 maja
    2016 r. o efektywności energetycznej (Dz. U. z 2024 r. poz. 1047, ze zm., dalej: ustawa o
    efektywności energetycznej) dla planowanego przedsięwzięcia, skompletowania,
    przygotowania oraz złożenia wniosku o wydanie świadectw efektywności energetycznej do
    Prezesa Urzędu Regulacji Energetyki, reprezentowania Gminy przed Urzędem Regulacji
    Energetyki oraz kompleksowej obsługi wniosku, przeprowadzenia oraz sporządzenia
    powykonawczego audytu efektywności energetycznej po zakończonej inwestycji, złożenia
    zawiadomienia o zakończeniu realizacji przedsięwzięcia wraz z załączonym audytem
    powykonawczym do Prezesa Urzędu Regulacji Energetyki oraz dokonania sprzedaży
    wydanych świadectw efektywności energetycznej na A. S.A.
    Spółka na podstawie uzyskanego od Gminy upoważnienia dokona wszelkich czynności
    związanych ze sprzedażą świadectw efektywności energetycznej na A. S.A. Po dokonaniu
    przez Spółkę sprzedaży, Gmina otrzyma środki w wysokości kwoty netto uzyskanej ze
    sprzedaży świadectw energetycznych, pomniejszonej o wynagrodzenie należne Spółce.
    Gmina nie poniesie żadnych kosztów związanych z wykonaniem przedmiotu umowy i nie
    jest zobowiązana do zwrotu kosztów poniesionych przez Spółkę w związku z realizacją
    umowy.
    Podsumowując, Gmina zrealizuje inwestycję pn. „(...)”, która upoważni ją do pozyskania
    białych certyfikatów, z których wynikają prawa majątkowe, będące towarem giełdowym i
    mogące być przedmiotem sprzedaży. W celu ich pozyskania i sprzedaży Gmina zawarła
    umowę ze Spółką, która będzie upoważniona przez Gminę do dokonania powyższych
    czynności. Środki finansowe ze sprzedaży świadectw, pomniejszone o kwotę
    wynagrodzenia Spółki, zostaną przekazane na konto Gminy.
    Działania Spółki w celu pozyskania, a następnie sprzedaży świadectw efektywności
    energetycznej są / będą wykonywane przez Spółkę we własnym imieniu lecz na rzecz
    Gminy.
    Uzupełnienie i doprecyzowanie zdarzenia przyszłego
    Gmina zawarła umowę cywilnoprawną ze Spółką. Dojdzie do powierniczego nabycia praw
    majątkowych. Certyfikaty pozyskiwane są przez Spółkę i zapisują się na jej rachunku na A.
    zgodnie z upoważnieniem udzielonym na podstawie art. 20 ust. 3 pkt 2 ustawy z dnia 20
    maja 2016 r. o efektywności energetycznej (Dz. U. 2021 r. poz. 468).
    Certyfikaty należeć będą do Spółki.
    Spółka sprzeda je jako własne.
    Prezes URE wyda certyfikaty Spółce.
    Spółka będzie decydowała o sprzedaży.

## Pytanie

Czy uzyskane przez Gminę środki pieniężne ze sprzedaży białych certyfikatów będą
    stanowiły podstawę opodatkowania w rozumieniu przepisów ustawy o podatku od
    towarów i usług?
    Państwa stanowisko w sprawie

    Uzyskane przez Gminę środki pieniężne ze sprzedaży białych certyfikatów nie będą
    stanowiły podstawy opodatkowania w rozumieniu przepisów ustawy o podatku od
    towarów i usług.
    Uzasadnienie
    Otrzymane przez Gminę środki pieniężne ze sprzedaży białych certyfikatów nie będą
    stanowiły podstawy opodatkowania w rozumieniu przepisów ustawy o podatku od
    towarów i usług.
    Na podstawie art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy o VAT, opodatkowaniu podatkiem od towarów i
    usług podlegają odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium
    kraju.
    Zgodnie z art. 2 pkt 6 ustawy o VAT towarami są rzeczy oraz ich części, a także wszelkie
    postacie energii.
    Natomiast art. 7 ust. 1 ustaw o VAT stanowi, iż przez dostawę towarów rozumie się
    przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel.
    Z powyższego wynika, że gdy przedmiotem dostawy są towary w rozumieniu ustawy o
    VAT, a czynność prowadzi do przeniesienia prawa do rozporządzania nimi jak właściciel,
    mamy wtedy do czynienia z dostawą podlegającą opodatkowaniu podatkiem VAT.
    Z kolei, zgodnie z art. 8 ust. 1 ustawy o VAT przez świadczenie usług, o którym mowa w
    art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się każde świadczenie na rzeczy osoby fizycznej, osoby prawnej
    lub jednostki organizacyjnej niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy
    towarów w rozumieniu art. 7, w tym również:
    1) przeniesienie prawa do wartości niematerialnych i prawnych, bez względu na formę, w
      jakiej dokonano czynności prawnej;
    2) zobowiązanie do powstrzymania się od dokonania czynności lub do tolerowania
      czynności lub sytuacji;
    3) świadczenie usług zgodnie z nakazem organu władzy publicznej lub podmiotu
      działającego w jego imieniu lub nakazem wynikającym z mocy prawa.
    Z powołanych regulacji wynika, że usługą jest każde świadczenie wykonane przez
    podatnika w ramach działalności, które nie jest dostawą towarów, w tym m.in.
    zobowiązanie do powstrzymania się od dokonania czynności lub do tolerowania czynności
    lub sytuacji. Zatem na zachowanie to składać się może zarówno działanie (uczynienie,
    wykonanie czegoś na rzecz innej osoby), jak i zaniechanie (nieczynienie, bądź też
    tolerowanie, znoszenie określonych stanów rzeczy). W przypadku uznania danego
    świadczenia za usługę w rozumieniu art. 8 ust. 1 ustawy, winien istnieć bezpośredni
    konsument, beneficjent świadczenia, odnoszący wymierną korzyść.
    Aby uznać dane świadczenie za odpłatne świadczenie, musi istnieć stosunek prawny
    pomiędzy świadczącym usługę a odbiorcą, a w zamian za wykonanie usługi powinno
    zostać wypłacone wynagrodzenie. Musi istnieć bezpośredni związek pomiędzy świadczoną
    usługą i przekazanym za nią wynagrodzeniem. Oznacza to, że z danego stosunku
    prawnego, na podstawie którego wykonywana jest usługa, musi wynikać wyraźna,
    bezpośrednia korzyść na rzecz świadczącego usługę. Zatem, opodatkowanym
    świadczeniem usług jest każda transakcja podatnika w ramach jego działalności
    gospodarczej, która nie została wymieniona jako dostawa towarów, przy czym do uznania
    czynności za usługę konieczne jest istnienie odbiorcy usługi.
    Zauważyć jednak należy, że usługą będzie tylko takie świadczenie, w przypadku którego
    istnieje bezpośredni konsument, odbiorca świadczenia odnoszący korzyść o charakterze
    majątkowym. W związku z powyższym czynność podlega opodatkowaniu jedynie wówczas,
    gdy wykonywana jest w ramach umowy zobowiązaniowej, a jedna ze stron transakcji
    może zostać uznana za bezpośredniego beneficjenta tej czynności. Przy czym związek

    pomiędzy otrzymywaną płatnością a świadczeniem na rzecz dokonującego płatności musi
    mieć charakter bezpośredni i na tyle wyraźny, aby można powiedzieć, że płatność
    następuje w zamian za to świadczenie.
    Zatem pod pojęciem odpłatności dostawy towarów lub odpłatności świadczenia usług
    rozumieć należy prawo podmiotu dokonującego dostawy towarów lub świadczącego
    usługę do żądania od nabywcy towaru, odbiorcy usługi lub osoby trzeciej zapłaty ceny lub
    ekwiwalentu (np. w postaci świadczenia wzajemnego). W konsekwencji powyższego należy
    stwierdzić, że opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług będzie podlegało tylko to
    świadczenie (usługa), w przypadku którego istnieje konsument, tj. odbiorca świadczenia
    odnoszący z niego choćby potencjalną korzyść. Dopóki nie istnieje podmiot, który
    odnosiłby lub powinien odnosić konkretne korzyści o charakterze majątkowym związanym
    z danym świadczeniem, dopóty świadczenie to nie będzie usługą podlegającą
    opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.
    W myśl art. 15 ust. 1 ustawy o VAT podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne
    niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność
    gospodarczą, o której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności.
    Według art. 15 ust. 2 ustawy o VAT działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność
    producentów, handlowców lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby
    naturalne oraz rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody.
    Działalność gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające na
    wykorzystywaniu towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla
    celów zarobkowych.
    Stosownie do art. 15 ust. 6 ustawy o VAT nie uznaje się za podatnika organów władzy
    publicznej oraz urzędów obsługujących te organy w zakresie realizowanych zadań
    nałożonych odrębnymi przepisami prawa, dla realizacji których zostały one powołane, z
    wyłączeniem czynności wykonywanych na podstawie zawartych umów cywilnoprawnych.
    Zgodnie natomiast z art. 29a ust. 1 ustawy o VAT podstawą opodatkowania, z
    zastrzeżeniem ust. 2, 3 i 5, art. 30a-30c, art. 32, art. 119 oraz art. 120 ust. 4 i 5, jest
    wszystko, co stanowi zapłatę, którą dokonujący dostawy towarów lub usługodawca
    otrzymał lub ma otrzymać z tytułu sprzedaży od nabywcy, usługobiorcy lub osoby trzeciej,
    włącznie z otrzymanymi dotacjami, subwencjami i innymi dopłatami o podobnym
    charakterze mającymi bezpośredni wpływ na cenę towarów dostarczanych lub usług
    świadczonych przez podatnika.
    Zasady nabywania, zbywania i umarzania świadectw efektywności energetycznej określa
    ustawa o efektywności energetycznej.
    W myśl art. 20 ust. 3 ww. ustawy świadectwo efektywności energetycznej wydaje Prezes
    URE na wniosek podmiotu:
    1) planującego rozpoczęcie prac zmierzających do realizacji przedsięwzięcia lub
      przedsięwzięć tego samego rodzaju służących poprawie efektywności energetycznej
      albo
    2) upoważnionego przez podmiot, o którym mowa w pkt 1.
    Zgodnie z art. 30 ust. 1 i 2 ustawy o efektywności energetycznej prawa majątkowe
    wynikające ze świadectwa efektywności energetycznej są towarem giełdowym w
    rozumieniu ustawy z dnia 26 października 2000 r. o giełdach towarowych. Prawa te są
    zbywalne. Prawa majątkowe wynikające ze świadectwa efektywności energetycznej
    powstają z chwilą zapisania świadectwa efektywności energetycznej po raz pierwszy na
    koncie w rejestrze świadectw efektywności energetycznej, na podstawie informacji, o
    której mowa w art. 24 ust. 2, i przysługują podmiotowi będącemu posiadaczem tego konta.
    Natomiast stosownie z art. 30 ust. 3 ww. ustawy przeniesienie praw majątkowych
    wynikających ze świadectwa efektywności energetycznej następuje z chwilą dokonania

    odpowiedniego zapisu w rejestrze świadectw efektywności energetycznej prowadzonym
    przez podmiot prowadzący:
    1) giełdę towarową w rozumieniu ustawy z dnia 26 października 2000 r. o giełdach
      towarowych lub
    2) na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej rynek regulowany w rozumieniu ustawy z dnia
      29 lipca 2005 r. o obrocie instrumentami finansowymi
    - organizujący obrót prawami majątkowymi wynikającymi ze świadectw efektywności
    energetycznej.
    Powiernictwo jako instytucja prawna nie jest uregulowane w prawie polskim. Podstawą do
                                        1konstruowania czynności powierniczych jest wyrażona w art. 353 ustawy z 23 kwietnia
    1964 r. Kodeks cywilny (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1610 ze. zm.) zasada swobody
    kontraktowej.
    Zgodnie z treścią tego przepisu strony zawierające umowę mogą ułożyć stosunek prawny
    według swego uznania, byleby jego treść lub cel nie sprzeciwiały się właściwości (naturze)
    stosunku, ustawie ani zasadom współżycia społecznego.
    Istota zlecenia powierniczego polega na tym, że na zewnątrz występuje powiernik, który
    dokonuje nabycia pewnej rzeczy lub prawa we własnym imieniu, ale na rzecz
    zleceniodawcy.
    Jak wynika z art. 734 i 735 Kodeksu cywilnego - istotą umowy zlecenia jest odpłatne
    (prowizja) lub nieodpłatne dokonanie określonej czynności prawnej w imieniu dającego
    zlecenie lub jeżeli tak stanowi umowa w imieniu własnym, lecz na rachunek zlecającego.
    W tym ostatnim wypadku zgodnie z art. 740 Kodeksu cywilnego wszelkie nabycie praw lub
    rzeczy ma charakter powierniczy (fiducjarny), a przyjmujący zlecenie ma obowiązek wydać
    zlecającemu wszystko co przy wykonaniu zlecenia dla niego uzyskał, chociażby w imieniu
    własnym.
    Dla celów podatkowych pozyskanie świadectw efektywności energetycznej i odpłatne
    zbycie wynikających z nich praw majątkowych, przez powiernika w jego imieniu, ale na
    rzecz zlecającego, należy ocenić jako skutkujące zmianami w majątku zlecającego.
    Wobec powyższego, w ocenie Wnioskodawcy, czynność przekazania Gminie przez Spółkę
    środków pieniężnych uzyskanych z tytułu sprzedaży białych certyfikatów, wynikająca z
    realizacji umowy powierniczej, nie będzie stanowić wynagrodzenia z tytułu dostawy
    towarów w rozumieniu art. 7 ust. 1 ustawy o VAT, ani świadczenia usług w rozumieniu art.
    8 ust. 1 ustawy o VAT.
    W niniejszej sprawie, Spółka zawarła z Gminą umowę powierniczą, dotyczącą pozyskania i
    sprzedaży świadectw efektywności energetycznej. Spółka działa w imieniu własnym, ale na
    rzecz Gminy. Tym samym to Spółka wyświadczy usługę dla Gminy, nie zaś Gmina na rzecz
    Spółki.
    Z uwagi na powyższe, przekazanie na rzecz Gminy środków uzyskanych ze sprzedaży
    białych certyfikatów przez Spółkę nie będzie stanowiło zapłaty za świadczenie usługi. Nie
    istnieje bowiem usługa, którą wykonałaby Gmina na rzecz Spółki, a w konsekwencji
    przekazanej kwoty nie można traktować jako wynagrodzenia za usługę. Ponieważ środki,
    które otrzyma Gmina nie stanowią zapłaty, o której mowa w art. 29a ustawy, nie stanowią
    one podstawy opodatkowania.
    To oznacza, że czynność przekazania środków pieniężnych z tytułu sprzedaży białych
    certyfikatów przez Spółkę na rzecz Gminy nie będzie podlegała opodatkowaniu VAT.
    Analogiczne stanowisko zawierają też m.in. interpretacje z:
        14 lipca 2021 r. nr 0113-KDIPT1-1.4012.292.2021.3.ŻR,

        16 lipca 2021 r. nr 0111-KDIB3-1.4012.295.2021.2.IK czy
        15 czerwca 2022 r. nr 0461-ITPP2.4512.691.2016.12.S.DS.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest prawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług
    (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 775), zwanej dalej „ustawą”:
      Opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług (...) podlegają odpłatna dostawa
      towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju.
    Art. 2 pkt 6 ustawy:
      Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o towarach - rozumie się przez to rzeczy oraz
      ich części, a także wszelkie postacie energii.
    Art. 7 ust. 1 ustawy:
      Przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się przeniesienie
      prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (...).
    Art. 8 ust. 1 ustawy:
      Przez świadczenie usług, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się każde
      świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej
      niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu
      art. 7, w tym również:
      1) przeniesienie praw do wartości niematerialnych i prawnych, bez względu na formę,
        w jakiej dokonano czynności prawnej;
      2) zobowiązanie do powstrzymania się od dokonania czynności lub do tolerowania
        czynności lub sytuacji;
      3) świadczenie usług zgodnie z nakazem organu władzy publicznej lub podmiotu
        działającego w jego imieniu lub nakazem wynikającym z mocy prawa.
    Usługą jest każde świadczenie wykonane przez podatnika w ramach działalności, które nie
    jest dostawą towarów, w tym m.in. zobowiązanie do powstrzymania się od dokonania
    czynności lub do tolerowania czynności lub sytuacji. Zatem na zachowanie to składać się
    może zarówno działanie (uczynienie, wykonanie czegoś na rzecz innej osoby), jak i
    zaniechanie (nieczynienie, bądź też tolerowanie, znoszenie określonych stanów rzeczy). W
    przypadku uznania danego świadczenia za usługę w rozumieniu art. 8 ust. 1 ustawy,
    powinien istnieć bezpośredni konsument, beneficjent świadczenia, odnoszący wymierną
    korzyść.
    Aby uznać dane świadczenie za odpłatne świadczenie, musi istnieć stosunek prawny
    pomiędzy świadczącym usługę a odbiorcą, a w zamian za wykonanie usługi powinno
    zostać wypłacone wynagrodzenie. Musi istnieć bezpośredni związek pomiędzy świadczoną
    usługą i przekazanym za nią wynagrodzeniem. Oznacza to, że z danego stosunku
    prawnego, na podstawie którego wykonywana jest usługa, musi wynikać wyraźna,
    bezpośrednia korzyść na rzecz świadczącego usługę. Zatem, opodatkowanym
    świadczeniem usług jest każda transakcja podatnika w ramach jego działalności
    gospodarczej, która nie została wymieniona jako dostawa towarów, przy czym do uznania
    czynności za usługę konieczne jest istnienie odbiorcy usługi.
    Usługą będzie tylko takie świadczenie, w przypadku którego istnieje bezpośredni
    konsument, odbiorca świadczenia odnoszący korzyść o charakterze majątkowym. W
    związku z powyższym czynność podlega opodatkowaniu jedynie wówczas, gdy
    wykonywana jest w ramach umowy zobowiązaniowej, a jedna ze stron transakcji może

    zostać uznana za bezpośredniego beneficjenta tej czynności. Przy czym związek pomiędzy
    otrzymywaną płatnością a świadczeniem na rzecz dokonującego płatności musi mieć
    charakter bezpośredni i na tyle wyraźny, aby można powiedzieć, że płatność następuje w
    zamian za to świadczenie.
    Pod pojęciem odpłatności dostawy towarów lub odpłatności świadczenia usług rozumieć
    należy prawo podmiotu dokonującego dostawy towarów lub świadczącego usługę do
    żądania od nabywcy towaru, odbiorcy usługi lub osoby trzeciej zapłaty ceny lub
    ekwiwalentu (np. w postaci świadczenia wzajemnego). W konsekwencji powyższego należy
    stwierdzić, że opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług będzie podlegało tylko to
    świadczenie (usługa), w przypadku którego istnieje konsument, tj. odbiorca świadczenia
    odnoszący z niego choćby potencjalną korzyść. Dopóki nie istnieje podmiot, który
    odnosiłby lub powinien odnosić konkretne korzyści o charakterze majątkowym związanym
    z danym świadczeniem, dopóty świadczenie to nie będzie usługą podlegającą
    opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.
    Pomocne jest tutaj w szczególności orzecznictwo Trybunału Sprawiedliwości Unii
    Europejskiej (TSUE), które należy uwzględniać w procesie interpretacji przepisów na
    zasadzie prounijnej wykładni prawa.
    W wyroku z 8 marca 1988 r. w sprawie C-102/86 Apple and Pear Development Council
    przeciwko Commissioners of Customs and Excise:
      „czynność można uznać za dokonaną odpłatnie, gdy istnieje bezpośrednia i jasno
      zindywidualizowana korzyść po stronie dostawcy towaru lub usługi, a ponadto
      odpłatność za otrzymane świadczenie (towar lub usługę) pozostaje w bezpośrednim
      związku z czynnością, która miałaby być opodatkowana tym podatkiem”.
    Na uwagę zasługuje także orzeczenie w sprawie C-16/93 pomiędzy R. J. Tolsma a
    Inspecteur der Omzetbelasting Leeuwarden (Holandia), gdzie Trybunał wskazał, że:
      „czynność podlega opodatkowaniu wyłącznie wtedy, gdy istnieje związek prawny
      między usługodawcą i usługobiorcą, w ramach którego następuje świadczenie
      wzajemne, przy czym wynagrodzenie otrzymane przez usługodawcę stanowi wartość
      faktycznie przekazaną w zamian za usługi świadczone na rzecz usługobiorcy”.
    Z przytoczonego orzecznictwa TSUE można wyprowadzić następujące warunki dotyczące
    uznania czynności za odpłatne świadczenie usług:
        po pierwsze, musi istnieć usługa, a więc określone zachowanie usługodawcy na
        rzecz usługobiorcy,
        po drugie, usługa musi mieć beneficjenta (konsumenta); oznacza to, że usługa musi
        wiązać się z powstaniem określonej i bezpośredniej korzyści po stronie
        usługobiorcy,
        po trzecie, musi istnieć odpłatność, czyli wynagrodzenie za usługę; istotne przy tym
        jest, aby istniał bezpośredni związek między zapłaconym wynagrodzeniem a
        wykonaną usługą.
    Nie każda czynność stanowiąca dostawę towarów lub świadczenie usług podlega
    opodatkowaniu podatkiem VAT. Aby dana czynność podlegała opodatkowaniu tym
    podatkiem musi być wykonana przez podatnika.
    Art. 15 ust. 1 ustawy:
      Podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości
      prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o
      której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności.

    Art. 15 ust. 2 ustawy:
      Działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców lub
      usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a
      także działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność gospodarcza
      obejmuje w szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu towarów lub
      wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych.
    Art. 15 ust. 6 ustawy:
      Nie uznaje się za podatnika organów władzy publicznej oraz urzędów obsługujących te
      organy w zakresie realizowanych zadań nałożonych odrębnymi przepisami prawa, dla
      realizacji których zostały one powołane, z wyłączeniem czynności wykonywanych na
      podstawie zawartych umów cywilnoprawnych.
    Art. 29a ust. 1 ustawy:
      Podstawą opodatkowania, z zastrzeżeniem ust. 2, 3 i 5, art. 30a-30c, art. 32, art. 119
      oraz art. 120 ust. 4 i 5, jest wszystko, co stanowi zapłatę, którą dokonujący dostawy
      towarów lub usługodawca otrzymał lub ma otrzymać z tytułu sprzedaży od nabywcy,
      usługobiorcy lub osoby trzeciej, włącznie z otrzymanymi dotacjami, subwencjami i
      innymi dopłatami o podobnym charakterze mającymi bezpośredni wpływ na cenę
      towarów dostarczanych lub usług świadczonych przez podatnika.
    Zasady nabywania, zbywania i umarzania świadectw efektywności energetycznej określa
    ustawa z dnia 20 maja 2016 r. o efektywności energetycznej (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 711),
    zwana dalej „ustawą o efektywności energetycznej”.
    Art. 20 ust. 3 ustawy o efektywności energetycznej:
      Świadectwo efektywności energetycznej wydaje Prezes URE na wniosek podmiotu:
      1) planującego rozpoczęcie prac zmierzających do realizacji przedsięwzięcia lub
        przedsięwzięć tego samego rodzaju służących poprawie efektywności energetycznej
        albo
      2) upoważnionego przez podmiot, o którym mowa w pkt 1.
    Art. 30 ust. 1-3 ustawy o efektywności energetycznej:
    1. Prawa majątkowe wynikające ze świadectwa efektywności energetycznej są towarem
      giełdowym w rozumieniu ustawy z dnia 26 października 2000 r. o giełdach
      towarowych. Prawa te są zbywalne.
    2. Prawa majątkowe wynikające ze świadectwa efektywności energetycznej powstają z
      chwilą zapisania świadectwa efektywności energetycznej po raz pierwszy na koncie w
      rejestrze świadectw efektywności energetycznej, na podstawie informacji, o której
      mowa w art. 24 ust. 2, i przysługują podmiotowi będącemu posiadaczem tego konta.
    3. Przeniesienie praw majątkowych wynikających ze świadectwa efektywności
      energetycznej następuje z chwilą dokonania odpowiedniego zapisu w rejestrze
      świadectw efektywności energetycznej prowadzonym przez podmiot prowadzący:
    1) giełdę towarową w rozumieniu ustawy z dnia 26 października 2000 r. o giełdach
      towarowych lub
    2) na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej rynek regulowany w rozumieniu ustawy z dnia
      29 lipca 2005 r. o obrocie instrumentami finansowymi
    - organizujący obrót prawami majątkowymi wynikającymi ze świadectw efektywności
    energetycznej.
    Wskazali Państwo, że są zarejestrowanym i czynnym podatnikiem podatku od towarów i
    usług. Realizują Państwo zadanie pn. „(...)”. Inwestycja ta uprawnia Państwa do uzyskania
    świadectw efektywności energetycznej (tzw. białych certyfikatów). W tym celu zawarli

    Państwo umowę z prywatnym przedsiębiorcą (Spółka) na kompleksowe wsparcie i
    doradztwo w zakresie uzyskania świadectw efektywności energetycznej dla wyżej
    wymienionej inwestycji.
    Na podstawie umowy cywilnoprawnej, dojdzie do powierniczego nabycia praw
    majątkowych. Certyfikaty pozyskiwane są przez Spółkę i zapisują się na jej rachunku na
    Towarowej Giełdzie Energii, zgodnie z upoważnieniem udzielonym na podstawie art. 20
    ust. 3 pkt 2 ustawy z dnia 20 maja 2016 r. o efektywności energetycznej (białe certyfikaty,
    certyfikaty).
    W ramach zawartej umowy Spółka zobowiązała się do przeprowadzenia i sporządzenia
    Audytu Efektywności Energetycznej, o którym mowa w art. 20 ust. 5 pkt 1 z dnia 20 maja
    2016 r. o efektywności energetycznej dla planowanego przedsięwzięcia, skompletowania,
    przygotowania oraz złożenia wniosku o wydanie świadectw efektywności energetycznej do
    Prezesa Urzędu Regulacji Energetyki, reprezentowania Państwa przed Urzędem Regulacji
    Energetyki oraz kompleksowej obsługi wniosku, przeprowadzenia oraz sporządzenia
    powykonawczego audytu efektywności energetycznej po zakończonej inwestycji, złożenia
    zawiadomienia o zakończeniu realizacji przedsięwzięcia wraz z załączonym audytem
    powykonawczym do Prezesa Urzędu Regulacji Energetyki oraz dokonania sprzedaży
    wydanych świadectw efektywności energetycznej na A. S.A.
    Spółka na podstawie uzyskanego od Państwa upoważnienia dokona wszelkich czynności
    związanych ze sprzedażą świadectw efektywności energetycznej na A. S.A. Po dokonaniu
    przez Spółkę sprzedaży, otrzymają Państwo środki w wysokości kwoty netto uzyskanej ze
    sprzedaży świadectw energetycznych, pomniejszonej o wynagrodzenie należne Spółce.
    Nie poniosą Państwo żadnych kosztów związanych z wykonaniem przedmiotu umowy i
    nie są Państwo zobowiązani do zwrotu kosztów poniesionych przez Spółkę w związku z
    realizacją umowy.
    Działania Spółki w celu pozyskania, a następnie sprzedaży świadectw efektywności
    energetycznej są / będą wykonywane przez Spółkę we własnym imieniu lecz na Państwa
    rzecz. Prezes URE wyda certyfikaty Spółce. Certyfikaty należeć będą do Spółki. Spółka
    będzie decydowała o sprzedaży, sprzeda je jako własne.
    Mają Państwo wątpliwości, czy uzyskane przez Państwa środki pieniężne ze sprzedaży
    białych certyfikatów będą stanowiły podstawę opodatkowania.
    Powiernictwo jako instytucja prawna nie jest uregulowane w prawie polskim. Podstawą do
                                        1konstruowania czynności powierniczych jest wyrażona w art. 353 ustawy z dnia 23
    kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1061 ze zm.) zasada swobody
    kontraktowej. Zgodnie z tym przepisem:
    Strony zawierające umowę mogą ułożyć stosunek prawny według swego uznania, byleby
    jego treść lub cel nie sprzeciwiały się właściwości (naturze) stosunku, ustawie ani zasadom
    współżycia społecznego.
    Istota zlecenia powierniczego polega na tym, że na zewnątrz występuje powiernik, który
    dokonuje nabycia pewnej rzeczy lub prawa we własnym imieniu, ale na rzecz
    zleceniodawcy. Jak wynika z art. 734 i 735 Kodeksu cywilnego - istotą umowy zlecenia jest
    odpłatne (prowizja) lub nieodpłatne dokonanie określonej czynności prawnej w imieniu
    dającego zlecenie lub jeżeli tak stanowi umowa w imieniu własnym, lecz na rachunek
    zlecającego. W tym ostatnim wypadku wszelkie nabycie praw lub rzeczy ma charakter
    powierniczy (fiduicjarny), a przyjmujący zlecenie ma obowiązek wydać zlecającemu
    wszystko co przy wykonaniu zlecenia dla niego uzyskał, chociażby w imieniu własnym (art.
    740 zdanie 2 Kodeksu cywilnego).
    Dla celów podatkowych pozyskanie świadectw efektywności energetycznej i odpłatne
    zbycie wynikających z nich praw majątkowych, przez powiernika w jego imieniu, ale na
    rzecz zlecającego, należy ocenić jako skutkujące zmianami w majątku zlecającego.

    Analiza przedstawionego zdarzenia przyszłego oraz powołanych przepisów prawa
    prowadzi do stwierdzenia, że czynność przekazania Państwu przez Spółkę środków
    uzyskanych ze sprzedaży certyfikatów wynikająca z realizacji umowy powierniczej, nie
    stanowi wynagrodzenia z tytułu dostawy towarów w rozumieniu art. 7 ust. 1 ustawy, ani
    świadczenia usług w rozumieniu art. 8 ust. 1 ustawy. Spółka zawarła z Państwem umowę
    powierniczą dotyczącą pozyskania i sprzedaży świadectw efektywności energetycznej.
    Spółka będzie działać w imieniu własnym, ale na Państwa rzecz. Tym samym to Spółka
    świadczy usługę dla Państwa.
    Przekazanie na Państwa rzecz środków uzyskanych ze sprzedaży certyfikatów nie będzie
    stanowić zapłaty za świadczenie usług. Nie będzie bowiem istnieć usługa, którą
    wykonywaliby Państwo na rzecz Spółki, a w konsekwencji przekazywanej kwoty nie będzie
    można traktować jako wynagrodzenia za usługę. Z przedstawionego opisu sprawy wynika,
    że nie będą Państwo wykonywać na rzecz Spółki żadnego świadczenia, którego
    ekwiwalentem byłaby przekazywana kwota. Spółki nie będzie można uznać za
    beneficjenta, a więc za podmiot uzyskujący korzyść z otrzymanej usługi.
    Przekazanie środków pieniężnych z tytułu sprzedaży certyfikatów przez Spółkę na
    Państwa rzecz nie będzie stanowić wynagrodzenia za czynności podlegające
    opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.
    Ponieważ otrzymane przez Państwa środki nie będą stanowić zapłaty, nie będą stanowić
    one podstawy opodatkowania.
    Państwa stanowisko jest prawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, które Państwo przedstawili i stanu prawnego,
    który obowiązuje w dniu wydania interpretacji.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
        Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb
        ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz.
        111 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa
        sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia
        przyszłego i zastosują się Państwo do interpretacji.
        Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z
        dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
        Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki
      interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego
    Sądu Administracyjnego w (...). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje
    ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
    (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
        w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
        Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
        w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na
        adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS
        /SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.