Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0112-KDIL2-1.4011.551.2025.1.DJ
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-07-04
Teza: Obowiązki płatnika w związku z przekazaniem pracownikom
nagród z okazji ich jubileuszu.
Słowa kluczowe: nagrody
nagrody-nagrody rzeczowe
obowiązek-obowiązek płatnika
pracodawca
pracownik
płatnik
upominki
Zagadnienia: Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Pobór podatku lub zaliczek na podatek przez płatników.-
Zakłady pracy.
Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Źródła przychodów.-Specyfika źródeł przychodów.-Inne
źródła.
1

Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Źródła przychodów.-Specyfika źródeł przychodów.-
Stosunek pracy.
Przepisy: [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 2-art. 10-ust. 1-pkt 1
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 2-art. 10-ust. 1-pkt 9
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 2-art. 12-ust. 1
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 2-art. 20-ust. 1
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 7-art. 32-ust. 1

## Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

Szanowni Państwo,
    stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego
    zdarzenia przyszłego w podatku dochodowym od osób fizycznych jest prawidłowe.

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

11 czerwca 2025 r. wpłynął Państwa wniosek z 11 czerwca 2025 r. o wydanie interpretacji
    indywidualnej. Uzupełnili go Państwo pismem z 3 lipca 2025 r. (wpływ 3 lipca 2025 r.).
    Treść wniosku jest następująca:

## Opis zdarzenia przyszłego

X S.A. (dalej: Wnioskodawca, Spółka) podlega w Polsce nieograniczonemu obowiązkowi
    podatkowemu zgodnie z art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku
    dochodowym od osób prawnych (Dz. U. z 2025 r. poz. 278).
    Wnioskodawca w celu uhonorowania swoich długoletnich pracowników (dalej:
    Pracownicy) w związku z osiągnięciem przez nich określonego stażu pracy (20 lub 30 lat),
    przyznaje im dodatkową gratyfikację w postaci nagrody jubileuszowej (dalej: Nagrody).
    Nagrodami rzeczowymi dla Pracowników mają być telefony komórkowe. Jedynym
    warunkiem przyznania Nagrody jest osiągnięcie zdefiniowanego przez Spółkę stażu pracy
    (20 lub 30 lat). Spółka przekaże Pracownikom wyłącznie telefony komórkowe, bez
    pokrywania opłaty abonamentowej. Pracownik będzie mógł od razu po otrzymaniu
    Nagrody dowolnie dysponować otrzymanym sprzętem elektronicznym.
    Przekazanie Nagrody ma charakter bezzwrotny i jest nieodpłatne. Nie jest powiązane z
    jakimkolwiek świadczeniem wzajemnym. Pracownik nie ma możliwości zrzeczenia się
    Nagrody.
    Nagrody jubileuszowe przyznawane Pracownikom nie stanowią nagród jubileuszowych w
              2 rozumieniu art. 77§ 2 Kodeksu Pracy, ani też dodatkowego wynagrodzenia Pracownika.
    Przyznanie Nagród nie wynika bowiem z regulaminu wynagradzania, ani też z żadnego
    innego dokumentu dotyczącego wypłaty wynagrodzeń w Spółce. Jedyną przesłanką
    otrzymania Nagrody jest uzyskanie określonego stażu pracy w Spółce.
    W uzupełnieniu wniosku doprecyzowali Państwo, że przedmiotem wniosku jest ocena
    skutków podatkowych wyłącznie otrzymania przez Państwa pracowników nagród
    rzeczowych.

## Pytanie

Czy przekazanie Pracownikom Nagród nie stanowi dla nich przychodu w rozumieniu
    Ustawy PIT i w związku z tym na Spółce nie ciążą obowiązki płatnika i obowiązki raportowe
    związane z obliczeniem, pobraniem i odprowadzeniem zaliczki na podatek dochodowy od
    osób fizycznych?
    Państwa stanowisko w sprawie
    Nagrody jubileuszowe nie stanowią dla Pracowników przychodów w rozumieniu Ustawy
    PIT i w związku z tym na Spółce nie ciążą obowiązki płatnika i obowiązki raportowe

    związane z obliczeniem, pobraniem i odprowadzeniem zaliczki na podatek dochodowy od
    osób fizycznych.
    Uzasadnienie stanowiska Wnioskodawcy:
    Zgodnie z zasadą powszechności opodatkowania wyrażoną w art. 9 ust. 1 Ustawy PIT,
    opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z
    wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od których na
    podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.
    Z art. 10 ust. 1 pkt 1-2 Ustawy PIT wynika, że źródłem przychodu jest m.in. stosunek pracy
    oraz działalność wykonywana osobiście.
    Zgodnie z art. 11 ust. 1 Ustawy PIT, przychodami są otrzymane lub postawione do
    dyspozycji podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość
    otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń.
    W myśl art. 11 ust. 2 Ustawy PIT, wartość pieniężną świadczeń w naturze, określa się na
    podstawie cen rynkowych stosowanych w obrocie rzeczami lub prawami tego samego
    rodzaju i gatunku, z uwzględnieniem w szczególności ich stanu i stopnia zużycia oraz
    czasu i miejsca ich uzyskania.
    Zgodnie z art. 11 ust. 2a Ustawy PIT, wartość pieniężną innych nieodpłatnych świadczeń
    ustala się:
    1) jeżeli przedmiotem świadczenia są usługi wchodzące w zakres działalności
      gospodarczej dokonującego świadczenia - według cen stosowanych wobec innych
      odbiorców;
    2) jeżeli przedmiotem świadczeń są usługi zakupione - według cen zakupu;
    3) jeżeli przedmiotem świadczeń jest udostępnienie lokalu lub budynku - według
      równowartości czynszu, jaki przysługiwałby w razie zawarcia umowy najmu tego lokalu
      lub budynku;
    4) w pozostałych przypadkach - na podstawie cen rynkowych stosowanych przy
      świadczeniu usług lub udostępnianiu rzeczy lub praw tego samego rodzaju i gatunku,
      z uwzględnieniem w szczególności ich stanu i stopnia zużycia oraz czasu i miejsca
      udostępnienia.
    Zgodnie z art. 12. ust. 1 Ustawy PIT, za przychody ze stosunku służbowego, stosunku
    pracy, pracy nakładczej oraz spółdzielczego stosunku pracy uważa się wszelkiego rodzaju
    wypłaty pieniężne oraz wartość pieniężną świadczeń w naturze bądź ich ekwiwalenty, bez
    względu na źródło finansowania tych wypłat i świadczeń, a w szczególności:
    wynagrodzenia zasadnicze, wynagrodzenia za godziny nadliczbowe, różnego rodzaju
    dodatki, nagrody, ekwiwalenty za niewykorzystany urlop i wszelkie inne kwoty niezależnie
    od tego, czy ich wysokość została z góry ustalona, a ponadto świadczenia pieniężne
    ponoszone za pracownika, jak również wartość innych nieodpłatnych świadczeń lub
    świadczeń częściowo odpłatnych.
    Dyspozycja art. 12 wskazuje więc, że przychodem ze stosunku pracy jest więc co do
    zasady wszystko, co zostało wypłacone pracownikowi przez pracodawcę w związku z
    zawartą umową o pracę.
    Zgodnie z art. 32 Ustawy PIT, osoby fizyczne, osoby prawne oraz jednostki organizacyjne
    nieposiadające osobowości prawnej (dalej: Zakład pracy), są obowiązane jako płatnicy
    obliczać i pobierać w ciągu roku zaliczki na podatek dochodowy od osób, które uzyskują
    od tych zakładów przychody ze stosunku służbowego, stosunku pracy, z pracy nakładczej
    lub ze spółdzielczego stosunku pracy, z zasiłków pieniężnych z ubezpieczenia społecznego
    wypłacanych przez zakłady pracy lub z tytułu udziału w nadwyżce bilansowej wypłacanej w
    spółdzielniach pracy.

    Zgodnie z wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego z dnia 8 lipca 2014 r., sygn. akt K 7/13
    dotyczącym powstania przychodu z tytułu świadczeń nieodpłatnych, Trybunał
    sformułował przesłanki zaliczania świadczeń nieodpłatnych do przychodu pracownika,
    uznając za niemożliwe szczegółowe wyliczenie w ustawie wszystkich prawdopodobnych
    świadczeń pracowniczych i przyjął, że ustawodawca zasadnie posługuje się ogólnym
    pojęciem "innych nieodpłatnych świadczeń". Niemniej jednak, zdaniem Trybunału,
    wyjaśnienie zakresu tego pojęcia wymaga doprecyzowania. Analiza dokonana przez
    Trybunał doprowadziła do sformułowania wniosku, że za przychód pracownika mogą być
    uznane świadczenia, które:
    · po pierwsze, zostały spełnione za zgodą pracownika (tzn. skorzystał z nich w pełni
      dobrowolnie);
    · po drugie, zostały spełnione w jego interesie (a nie w interesie pracodawcy) i przyniosły
      mu korzyść w postaci powiększenia aktywów lub uniknięcia wydatku, który musiałby
      ponieść;
    · po trzecie, korzyść ta jest wymierna i przypisana indywidualnemu pracownikowi (nie jest
      dostępna w sposób ogólny dla wszystkich pracowników).
    Powyższe oznacza, iż zgodnie z wykładnią dokonaną przez Trybunał Konstytucyjny, brak
    spełnienia przynajmniej jednej w przytoczonych wyżej przesłanek, wyklucza możliwość
    uznania danego świadczenia otrzymanego od pracodawcy za przychód pracownika.
    W uzasadnieniu wyroku Trybunał postawił natomiast jeszcze jedną ważną tezę w
    odniesieniu do świadczeń mających charakter wyjątkowy, niestandardowy, wynikający ze
    szczególnych okoliczności. W wyroku Trybunału wskazano bowiem, iż pewne nieodpłatne
    świadczenia stanowią rodzaj darowizny od pracodawcy dla pracownika.
    W uzasadnieniu wyroku Trybunału wyraźnie zaznaczono, iż pracodawca może obdarować
    pracownika wyłącznie z tytułu ważnych, niestandardowych okazji. Trybunał uznał, że jest
    oczywiste, iż pracodawcy (poza wyjątkowymi sytuacjami) nie dokonują darowizn na rzecz
    swoich pracowników. Jednocześnie jest oczywiste, że wynagrodzenie za pracę może
    przybierać nie tylko pieniężną postać, lecz także formę różnego rodzaju świadczeń, które -
    nawet nieujęte w umowie o pracę - w praktyce są postrzegane jako jego element. Gdyby
    się (jednak) zdarzyło, że pracodawca rzeczywiście chce obdarować konkretnego
    pracownika, np. z okazji jubileuszu zatrudnienia wręcza mu zegarek, wówczas korzyść tę
    należałoby potraktować jako podlegającą ustawie z dnia 28 lipca 1983 r. o podatku od
    spadków i darowizn. Powyższe oznacza, iż o darowiźnie od pracodawcy dla pracownika
    możemy mówić wyłącznie w przypadku przekazania szczególnego prezentu/świadczenia,
    zazwyczaj w związku z ważnym wydarzeniem w życiu tego ostatniego, takiego jak
    jubileusz, narodziny dziecka, przejście na emeryturę itp.
    W stanie faktycznym będącym przedmiotem wniosku o interpretację, Wnioskodawca
    gratyfikuje swoich Pracowników z tytułu osiągniętego stażu pracy. Jedyną przesłanką
    otrzymania Nagrody jest przepracowanie określonego okresu czasu u tego samego
    pracodawcy, czyli Spółki.
    Tym samym Nagroda stanowi świadczenie wyjątkowe i nieekwiwalentne, ponieważ
    przyczyną jej przyznania są wyjątkowe okoliczności, zaś Pracownicy nie są zobligowani do
    jakiegokolwiek świadczenia wzajemnego. Tym samym spełnione są przesłanki uznania
    świadczenia tego rodzaju za darowiznę.
    Innymi słowy, przyznanie Nagrody nie wynika z wiążącego strony stosunku pracy
    rozumianego jako ekwiwalentny stosunek prawny, gdyż nie stanowi wynagrodzenia za
    świadczoną pracę i nie jest dodatkowym nieodpłatnym świadczeniem z tego tytułu.

    Przyznanie Nagrody nie ma charakteru motywującego obdarowanego do bardziej
    wydajnej pracy, ale stanowi uhonorowanie długotrwałej, wieloletniej pracy Pracowników
    na rzecz Spółki. Tym samym, okoliczności wskazane jako przesłanki uznania świadczenia
    za darowiznę powołane w cytowanym wyroku Trybunału należy uznać za spełnione.
    Zdaniem Wnioskodawcy, przyznanie Pracownikom Nagrody w opisanym stanie
    faktycznym, nie stanowi dla nich przychodu wg Ustawy PIT, zatem na Spółce nie ciążą
    obowiązki płatnika.
    Zgodnie ze stanowiskiem Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia 16 stycznia 2025
    r. znak: 0111-KDIB2-2.4015.201.2024.5.PB:
    „W realiach opisanej przez Państwa sprawy upominki (prezenty) będą przekazywane
    pracownikom tytułem darowizny i będą podlegały opodatkowaniu podatkiem od spadków
    i darowizn. Zatem, z uwagi na wyłączenie z opodatkowania na podstawie art. 2 ust. 1 pkt 3
    ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, nie będą one stanowić przychodu dla
    Państwa pracowników w rozumieniu art. 12 ust. 1 powyższej ustawy. Z uwagi na powyższe
    Państwo, jako płatnik nie będą zobowiązani do obliczenia, pobrania i odprowadzenia
    zaliczki na podatek dochodowy od osób fizycznych, na podstawie art. 32 ust. 1 ww.
    ustawy.”
    Dodatkowo, Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej w interpretacji z 23 lutego 2024 r.
    znak: 0114-KDIP3-2.4011.1141.2023.1.JK3, stwierdził, że:
    „Darowizna na rzecz pracowników, voucherow oraz prezentów, które - jak Państwo
    wskazali we wniosku - nie stanowi dla pracowników dodatkowej formy gratyfikacji za
    wykonaną pracę, co do zasady będzie podlegała opodatkowaniu podatkiem od spadków i
    darowizn. Z uwagi na wyłączenie z opodatkowania na podstawie art. 2 ust. 1 pkt 3 ustawy
    o podatku dochodowym od osób fizycznych, przekazanie pracownikom Voucherow oraz
    Prezentów nie będzie stanowić dla nich przychodu w rozumieniu ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych. Zatem, na Państwu jako płatniku nie będzie ciążył
    obowiązek obliczenia, pobrania i odprowadzenia zaliczki na podatek dochodowy od osób
    fizycznych.”
    Powyższe stanowisko znajduje również potwierdzenie w następujących interpretacjach
    indywidualnych, przykładowo w:
    · interpretacji indywidualnej Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia 17 stycznia
      2025 r. znak: 0113-KDIPT2-3.4011.701.2024.5.GG;
    · interpretacji indywidualnej Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia 11 grudnia
      2023 r. znak: 0112-KDIL2-1.4011.866.2023.1.MKA.
    W opinii Wnioskodawcy, w sytuacji opisanej w niniejszym wniosku występują wszelkie
    istotne warunki do zakwalifikowania omawianej czynności jako darowizny, tj. świadczenia
    kosztem majątku darczyńcy na rzecz obdarowanego oraz brak ekwiwalentu ze strony
    obdarowanego. Przedmiot darowizny nie będzie stanowił dodatkowego wynagrodzenia
    /premii dla Pracownika za wykonywane obowiązki, za realizację szczególnych i ważnych
    przedsięwzięć, ani bonusu za pozostawanie w stosunku pracy. Pracownicy nie oczekują
    też tego rodzaju świadczeń od Wnioskodawcy w związku z ich zatrudnieniem. Darowizna
    jest wręczana z inicjatywy Wnioskodawcy. Przekazywanie Nagród Pracownikom spełnia
    kluczową dla darowizny cechę braku ekwiwalentności (świadczeń wzajemnych). Tym
    samym Nagrody uzyskane przez Pracowników z okazji wskazanych w opisie stanu
    faktycznego podlegają przepisom ustawy o podatku od spadków i darowizn, i jako takie na
    podstawie art. 2 ust. 1 pkt 3 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych są
    wyłączone z opodatkowania podatkiem dochodowym od osób fizycznych.
    Zatem, z przedmiotowego tytułu na Wnioskodawcy, jako płatniku, nie ciąży obowiązek
    pobierania zaliczek na podatek dochodowy od osób fizycznych.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest prawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Podstawową zasadą obowiązującą w przepisach ustawy o podatku dochodowym od osób
    fizycznych jest zasada powszechności opodatkowania wyrażona w art. 9 ust. 1 ustawy z
    dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz.
    163 ze zm.). Zgodnie z jego treścią:
      Opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z
      wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od
      których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.
    Ogólne pojęcie przychodu ustawodawca zdefiniował w art. 11 ust. 1 ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych, w myśl którego:
      Przychodami, z zastrzeżeniem art. 14-15, art. 17 ust. 1 pkt 6, 9, 10 w zakresie
      realizacji praw wynikających z pochodnych instrumentów finansowych, pkt 11, art.
      19, art. 25b, art. 30ca, art. 30da i art. 30f, są otrzymane lub postawione do dyspozycji
      podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość
      otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń.
    Przychodem będzie każde przysporzenie majątkowe, mające konkretny wymiar
    finansowy, otrzymane jako świadczenie pieniężne, rzeczowe lub też jako świadczenie
    nieodpłatne lub częściowo odpłatne. Co do zasady, o zaliczeniu danego przysporzenia
    majątkowego do przychodów danego podatnika decyduje definitywny charakter tego
    przysporzenia w tym sensie, że w sposób ostateczny faktycznie powiększa on aktywa tej
    osoby. Konsekwencją przyjęcia tezy o charakterze przychodu, jako definitywnego
    przysporzenia w majątku podatnika jest uznanie, że za przychody podatkowe mogą być
    uznane tylko te przychody, które nie mają charakteru zwrotnego. W celu określenia, co
    stanowi przychód podatnika, należy zidentyfikować stosunek prawny leżący u podstaw
    danej czynności.
    Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych wyraźnie rozróżnia źródła
    przychodów oraz sposób opodatkowania dochodów z poszczególnych źródeł.
    W myśl art. 10 ust. 1 pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Źródłami przychodów są: stosunek służbowy, stosunek pracy, w tym spółdzielczy
      stosunek pracy, członkostwo w rolniczej spółdzielni produkcyjnej lub innej spółdzielni
      zajmującej się produkcją rolną, praca nakładcza, emerytura lub renta.
    W świetle art. 12 ust. 1 cytowanej ustawy:
      Za przychody ze stosunku służbowego, stosunku pracy, pracy nakładczej oraz
      spółdzielczego stosunku pracy uważa się wszelkiego rodzaju wypłaty pieniężne oraz
      wartość pieniężną świadczeń w naturze bądź ich ekwiwalenty, bez względu na źródło
      finansowania tych wypłat i świadczeń, a w szczególności: wynagrodzenia zasadnicze,
      wynagrodzenia za godziny nadliczbowe, różnego rodzaju dodatki, nagrody,
      ekwiwalenty za niewykorzystany urlop i wszelkie inne kwoty niezależnie od tego, czy
      ich wysokość została z góry ustalona, a ponadto świadczenia pieniężne ponoszone za
      pracownika, jak również wartość innych nieodpłatnych świadczeń lub świadczeń
      częściowo odpłatnych.
    Na mocy art. 12 ust. 3 powyższej ustawy:
      Wartość pieniężną innych nieodpłatnych świadczeń lub świadczeń częściowo
      odpłatnych ustala się według zasad określonych w art. 11 ust. 2-2b.
    Zgodnie z art. 12 ust. 4 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Za pracownika w rozumieniu ustawy uważa się osobę pozostającą w stosunku
      służbowym, stosunku pracy, stosunku pracy nakładczej lub spółdzielczym stosunku
      pracy.

    Użyty w art. 12 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych zwrot „w
    szczególności” oznacza, że wymieniane kategorie przychodów stanowią katalog otwarty.
    Przychodem ze stosunku pracy i stosunków pokrewnych są więc wszelkiego rodzaju
    wypłaty i świadczenia skutkujące u podatnika powstaniem przysporzenia majątkowego,
    mające swoje źródło w łączącym pracownika z pracodawcą stosunku pracy lub stosunku
    pokrewnym. Treść ww. przepisu wskazuje, że do przychodów pracownika zaliczyć należy
    praktycznie wszystkie otrzymane przez niego świadczenia, które mógł on otrzymać od
    pracodawcy. Są nimi bowiem nie tylko wynagrodzenia, czyli świadczenia wprost
    wynikające z zawartej umowy o pracę, ale również wszystkie inne przychody
    (świadczenia), niezależnie od podstawy ich wypłaty, jeżeli w jakikolwiek sposób wiążą się z
    faktem wykonywania pracy. Zatem do przychodów pracownika ustawodawca zaliczył nie
    tylko pieniądze, ale także wartość świadczeń w naturze, czy świadczeń nieodpłatnych
    otrzymanych od pracodawcy.
    Tak szerokie zdefiniowanie pojęcia przychodu pracownika wskazuje, że w każdym
    przypadku, w którym uzyska on realną korzyść, będzie powstawał obowiązek zwiększenia
    jego przychodu, z wyjątkiem świadczeń określonych w katalogu zwolnień
    przedmiotowych, zawartych w art. 21 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.
    Ustawodawca do przychodów ze stosunku pracy zalicza bowiem nie tylko otrzymane
    pieniądze, ale i świadczenia, które przybrały postać rzeczy (produktu), wykonania usługi,
    bądź udostępnienia rzeczy lub praw.
    Na podmiocie dokonującym ww. świadczeń (pracodawcy) ciążą natomiast obowiązki
    płatnika, wynikające z art. 32 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych,
    zgodnie z którym:
      Zakłady pracy będące osobami fizycznymi, osobami prawnymi oraz jednostkami
      organizacyjnymi nieposiadającymi osobowości prawnej są obowiązane jako płatnicy
      obliczać i pobierać w ciągu roku zaliczki na podatek dochodowy od osób, które
      uzyskują od tych zakładów przychody ze stosunku służbowego, stosunku pracy, z
      pracy nakładczej lub ze spółdzielczego stosunku pracy, z zasiłków pieniężnych z
      ubezpieczenia społecznego wypłacanych przez zakłady pracy lub z tytułu udziału w
      nadwyżce bilansowej wypłacanej w spółdzielniach pracy.
    Niezależnie od powyższego, w art. 2 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych,
    przewidziane zostały sytuacje, w których uzyskanie korzyści majątkowej mieszczącej się w
    definicji przychodu nie spowoduje powstania obowiązku podatkowego w podatku
    dochodowym od osób fizycznych. Wśród wyłączeń wskazanych w tym przepisie w ust. 1
    pkt 3 wskazane zostały:
      Przychody podlegające przepisom o podatku od spadków i darowizn.
    Przepis ten dotyczy sytuacji podatników osiągających dochód (przychód), który co do
    zasady może podlegać opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych, a
    który uzyskany został przez nich w sposób nieodpłatny, na podstawie jednego z tytułów
    wymienionych w art. 1 ustawy o podatku od spadków i darowizn. Jego rolą jest
    zapobieżenie sytuacji, w której to samo przysporzenie majątkowe powodowałoby
    powstanie obowiązku podatkowego w dwóch podatkach, czego skutkiem byłoby
    podwójne opodatkowanie tego samego przysporzenia majątkowego.
    Na mocy art. 1 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 28 lipca 1983 r. o podatku od spadków i
    darowizn (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1837):
      Podatkowi od spadków i darowizn, zwanemu dalej „podatkiem”, podlega nabycie
      przez osoby fizyczne własności rzeczy znajdujących się na terytorium
      Rzeczypospolitej Polskiej lub praw majątkowych wykonywanych na terytorium
      Rzeczypospolitej Polskiej, tytułem: darowizny, polecenia darczyńcy.
    Umowa darowizny zdefiniowana natomiast została w art. 888 § 1 ustawy z dnia 23
    kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1061 ze zm.), w myśl którego:

      Przez umowę darowizny darczyńca zobowiązuje się do bezpłatnego świadczenia na
      rzecz obdarowanego kosztem swego majątku.
    Z treści wniosku wynika, że przekazują Państwo swoim długoletnim pracownikom (w celu
    uhonorowania ich) nagrody jubileuszowe w postaci telefonów komórkowych w związku z
    osiągnięciem przez nich 20 lub 30 lat stażu pracy w Spółce (dalej również jako: „Nagrody”).
    Kwestia opodatkowania nieodpłatnych świadczeń otrzymywanych przez pracowników od
    pracodawców budziła wątpliwości po stronie pracowników oraz pracodawców i
    prowadziła do sporów interpretacyjnych. Orzecznictwo sądów administracyjnych w tej
    materii również było niejednolite. Zagadnienie to zostało ostatecznie rozstrzygnięte przez
    Trybunał Konstytucyjny, w wyroku z dnia 8 lipca 2014 r., sygn. akt K 7/13. W wyroku tym
    Trybunał Konstytucyjny wskazał, że nie wszystkie świadczenia otrzymywane przez
    pracowników od pracodawców można uznać za przychód w rozumieniu ustawy.
      W ocenie Trybunału jest oczywiste, że pracodawcy (poza wyjątkowymi sytuacjami)
      nie dokonują darowizn na rzecz swoich pracowników. Jednocześnie jest oczywiste, że
      wynagrodzenie za pracę może przybierać nie tylko pieniężną postać lecz także
      postać różnego rodzaju świadczeń, które – nawet nieujęte w umowie o pracę – w
      praktyce są postrzegane jako jego element. Gdyby się zdarzyło, że pracodawca
      rzeczywiście chce obdarować konkretnego pracownika, np. z okazji jubileuszu
      zatrudnienia wręcza mu zegarek, wówczas korzyść tę należałoby potraktować jako
      podlegającą ustawie o podatku od spadków i darowizn. A zatem to nie zamiar
      obdarowania stanowi kryterium odróżnienia świadczeń pracodawcy, o których
      wartość należy podnieść podlegający opodatkowaniu dochód pracownika, od tych,
      które jego dochodu nie zwiększają. Kryterium tym musi być obiektywna ocena, czy
      świadczenie leżało w interesie pracownika, a jest tak wtedy, gdy stanowi ono realne
      przysporzenie majątkowe (korzyść), którego efekt jest uchwytny w jego majątku.
    Biorąc pod uwagę przedstawiony we wniosku opis sprawy, powołane przepisy prawa
    podatkowego oraz wyrok Trybunału Konstytucyjnego z 8 lipca 2014 r., sygn. akt K 7/13,
    uznać należy, że przekazanie pracownikom Nagród, o których mowa we wniosku, a które –
    jak Państwo wyjaśnili w podaniu – nie stanowią nagród jubileuszowych w rozumieniu art.
    2 77§ 2 Kodeksu Pracy, ani też dodatkowego wynagrodzenia pracownika (nie wynikają z
    regulaminu wynagradzania, ani też z żadnego innego dokumentu dotyczącego wypłaty
    wynagrodzeń w Spółce), a jedyną przesłanką otrzymania Nagrody jest uzyskanie
    określonego stażu pracy w Spółce, co do zasady będzie podlegać opodatkowaniu
    podatkiem od spadków i darowizn.
    W konsekwencji, z uwagi na wyłączenie z opodatkowania na podstawie art. 2 ust. 1 pkt 3
    ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, wartość wręczonych pracownikom
    Nagród (telefonów komórkowych) w okolicznościach wskazanych we wniosku, nie stanowi
    dla nich przychodu w rozumieniu ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.
    Zatem z ww. tytułu nie ciążą na Państwu obowiązki związane z obliczeniem, pobraniem i
    odprowadzeniem zaliczki na podatek dochodowy od osób fizycznych.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, które Państwo przedstawili i stanu prawnego,
    który obowiązuje w dniu wydania interpretacji.
    Odnosząc się do przywołanych przez Państwa interpretacji indywidualnych informuję, że
    zostały one wydane w indywidualnych sprawach i nie mają zastosowania, ani
    konsekwencji wiążących, w odniesieniu do żadnego innego zaistniałego stanu faktycznego
    bądź zdarzenia przyszłego.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

    · Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy
      z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.).
      Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie
      zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosują się
      Państwo do interpretacji.
    · Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
      z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    · Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego
    Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa
    z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.
    U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
    · w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
    · w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP
      (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.