Interpretacja indywidualna
Sygnatura: ILPB3/423-367/08-5/ŁM
Organ: Dyrektor Izby Skarbowej w Poznaniu
Data wydania: 2008-09-16
Teza: Czy odsetki od pożyczki przeznaczonej na sfinansowanie wypłaty dywidendy stanowić będą dla Spółki koszt uzyskania przychodów?
Słowa kluczowe: dywidendy; koszt-koszty uzyskania przychodów; pożyczka-odsetki od pożyczki; wypłata
Przepisy: [CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-Rozdział 3-art. 15; [CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-Rozdział 3-art. 16

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA

Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.) oraz § 2 i § 6 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz. U. z 2007 r. Nr 112, poz. 770) Dyrektor Izby Skarbowej w Poznaniu działając w imieniu Ministra Finansów stwierdza, że stanowisko Spółki, przedstawione we wniosku z dnia 09 czerwca 2008 r. (data wpływu 16.06.2008 r.) o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku dochodowego od osób prawnych w zakresie możliwości zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów odsetek od pożyczki przeznaczonej na wypłatę dywidendy – **jest nieprawidłowe.**

UZASADNIENIE

W dniu 16 czerwca 2008 r. został złożony ww. wniosek – uzupełniony pismem z dnia 27 sierpnia (data wpływu 11 września 2008 r.) - o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku dochodowego od osób prawnych w zakresie możliwości zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów odsetek od pożyczki przeznaczonej na wypłatę dywidendy.

W przedmiotowym wniosku został przedstawiony następujący opis zdarzenia przyszłego.

G. Sp. z o.o. zajmuje się montażem, produkcją i dystrybucją części samochodowych. Jedynym udziałowcem Spółki jest X - spółka kapitałowa z siedzibą w Wielkiej Brytanii. W poprzednich latach Spółka osiągnęła zysk finansowy z prowadzonej działalności gospodarczej. Na podstawie planowanej uchwały Zgromadzenia Wspólników Spółka zamierza w bieżącym roku dokonać wypłaty części osiągniętego zysku w postaci dywidendy. W celu zachowania płynności finansowej na moment dystrybucji zysku Spółka planuje zaciągnąć pożyczkę od X (United Kingdom) plc - spółki z siedzibą w Wielkiej Brytanii posiadającej 100% udziałów w kapitale Udziałowca. Środki pochodzące z takiej pożyczki przeznaczone będą m. in. na wypłatę dywidendy. Wszelkie nadwyżki środków pieniężnych uzyskane z bieżącej działalności Spółka wykorzystuje w celu finansowania bieżącej działalności i nie jest w stanie samodzielnie, bez uzyskania pożyczki, sfinansować wypłaty dywidendy.

W związku z powyższym zadano następujące pytanie.

Czy w przedstawionej powyżej sytuacji odsetki od pożyczki przeznaczonej na sfinansowanie wypłaty dywidendy stanowić będą dla niej koszt uzyskania przychodów?

Zdaniem Wnioskodawcy, zgodnie z przepisem art. 15 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, w opisanym stanie faktycznym, odsetki od pożyczki przeznaczonej na sfinansowanie wypłaty dywidendy stanowić będą koszt uzyskania przychodów.

Zgodnie z art. 15 ust. 1 ww. ustawy za koszty uzyskania przychodów uznaje się koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów. Ustawa nie zawiera katalogu zamkniętego kosztów, które podatnik może rozpoznać dla celów podatkowych, wskazuje jedynie, że podatnik nie może rozpoznać dla celów podatkowych kosztów enumeratywnie wymienionych w art. 16 ust. 1 tejże ustawy. Oznacza to, że podatnik jest uprawniony do rozpoznania określonego wydatku jako kosztu uzyskania przychodów, jeśli wydatek taki spełnia przesłanki określone w art. 15 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych i jednocześnie nie jest bezpośrednio wymieniony w art. 16 ust. 1 ustawy.

Interpretacja przepisu art. 15 ust. 1 ustawy prowadzi do wniosku, że podatnik ma prawo zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów wszelkich wydatków, jeśli łącznie spełniają one poniższe warunki:

*   pozostają w związku z prowadzoną przez podatnika działalnością gospodarczą,
*   są to koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów lub są to koszty poniesione w celu zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów,
*   nie zostały wymienione w art. 16 ust. 1.

W świetle powyższego, zgodnie z powszechnie akceptowaną zasadą, kosztami uzyskania przychodów są wszelkie racjonalne i gospodarczo uzasadnione wydatki związane z prowadzoną działalnością gospodarczą podatnika.

Bezpośredni związek wydatku z prowadzoną działalnością gospodarczą

W opinii Spółki odsetki od pożyczki zaciągniętej w celu utrzymania płynności finansowej na moment wypłaty dywidendy stanowić będą koszt uzyskania przychodów, gdyż pozostają w bezpośrednim związku z prowadzoną działalnością gospodarczą Wnioskodawcy oraz warunkują dalsze jego istnienie. Należy podkreślić, że wykonanie przez Spółkę uchwały Zgromadzenia Wspólników o wypłacie dywidendy ma dla niej charakter obligatoryjny - Spółka nie może odmówić wypłaty takiej dywidendy. W celu określenia konsekwencji prawnych wypłaty dywidendy należy się odwołać do przepisów ustawy z dnia 15 września 2000 roku Kodeks spółek handlowych (Dz. U. Nr 94, poz. 1037).

Bez wątpienia, zasadniczym celem zaangażowania przez udziałowca swojego kapitału w spółkę jest chęć osiągnięcia zysku. Zysk taki wypłacany jest w formie dywidendy, która stanowi „wynagrodzenie” dla wspólnika za jego zaangażowany kapitał. Powyższy wniosek został wprost sformułowany w ustawie Kodeks spółek handlowych w art. 191, który określa, że wspólnik ma prawo do udziału w zysku wynikającego z rocznego sprawozdania finansowego i przeznaczonego do podziału uchwałą zgromadzenia wspólników. Jest zatem oczywistym, że wypłata dywidendy jest konsekwencją prowadzenia przez Spółkę dochodowej działalności gospodarczej i jest z tą działalnością związana w sposób bezpośredni.

W analizowanym przypadku uchwała Zgromadzenia Wspólników o wypłacie dywidendy na rzecz udziałowców nakłada na Spółkę prawny obowiązek wypłaty takiej dywidendy. Z obowiązkiem Spółki skorelowane jest prawo udziałowca do żądania takiej wypłaty. Niewątpliwie powstałe zobowiązanie wypłaty dywidendy przez Spółkę na rzecz udziałowca stanowi zobowiązanie tożsame swym charakterem z innymi zobowiązaniami gospodarczymi Spółki, których dochodzenie jest dopuszczalne na drodze sądowej. W skrajnym przypadku, niezaspokojenie roszczeń udziałowca może doprowadzić do rozwiązania spółki, co ostatecznie uniemożliwi dalsze prowadzenie działalności przez Spółkę, a tym samym osiąganie zysku. Podobne stanowisko, lecz w odniesieniu do spółki akcyjnej zaprezentował Dyrektor Izby Skarbowej w Warszawie w swojej interpretacji z dnia 12 listopada 2007 roku (sygn. 1401/BP-II/4210-51/07/GZ), który stwierdził, że „zasadny jest zatem, zdaniem organu odwoławczego pogląd, iż świadczenia o których mowa \[wypłata dywidendy\] są jednym z rodzajów zobowiązań pieniężnych, które wiążą się z całokształtem działalności spółki akcyjnej jak zobowiązania z tytułu dostaw czy usług”.

Dla prawidłowego określenia charakteru dywidendy odwołać się można również do wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 13 lipca 2007 roku (sygn. III SA/Wa 382/07), który stwierdził, że „dywidenda jest formą podziału dochodu osiągniętego przez spółkę z prowadzonej działalności, jest zatem zależna od działalności spółki, jest wynikiem jej działalności i jest ściśle z nią związana. Celem każdej działalności gospodarczej (oprócz działalności non profit) jest uzyskanie dochodu. Wypłata dywidendy dla akcjonariuszy jest ich zyskiem, który jest celem inwestowania w akcje spółki. Bez planowanego zysku z ulokowanych pieniędzy, akcjonariusze nie lokowaliby środków w daną inwestycję. Należy zatem stwierdzić, iż osiągnięcie i wypłata dywidendy - dochodu spółki pozostaje w ścisłym związku z prowadzoną przez podatnika działalnością gospodarczą”.

Spółka uważa, że wypłata dywidendy w terminie oraz w pełnej wysokości w sposób bezpośredni oddziałuje na działalność Spółki. Udziałowiec, który otrzyma taką dywidendę, będzie bardziej skłonny zwiększyć swoje zaangażowanie (kapitałowe, personalne) w Spółce (np. w formie podwyższenia kapitału zakładowego), co umożliwi Spółce szybszy wzrost.

Związek wydatku z uzyskiwanymi przychodami

Bezsprzecznie, aby dany wydatek można było zakwalifikować jako koszt uzyskania przychodów, wydatki ponoszone przez podatnika muszą pozostawać w związku przyczynowym z osiąganymi przez niego przychodami. Związek ten może natomiast wykazywać charakter bezpośredni lub pośredni, tzn. kosztem uzyskania przychodów będą wydatki mogące przyczynić się do powstania konkretnego - identyfikowanego co do kwoty i momentu wystąpienia - przychodu, jak również wydatki związane z funkcjonowaniem podatnika i wywiązywaniem się przez niego z obowiązków nałożonych innymi przepisami prawa - tak stwierdził w swoim postanowieniu z dnia 17 stycznia 2008 roku Dyrektor Izby Skarbowej w Warszawie (sygn. IP-PB3-423-429/07-2/JG). Zatem w ocenie Spółki, odsetki od pożyczki zaciągniętej celem finansowania wypłaty dywidendy, będą stanowiły koszt uzyskania przychodów Wnioskodawcy - jako wydatki pośrednio związane z uzyskiwanymi przez niego przychodami.

Do takiego wniosku prowadzi również odpowiedź na pytanie, czy możliwe jest uchylenie się przez Spółkę od wypłaty dywidendy, mimo ciążącego na niej obowiązku. W opinii Spółki, brak wypłaty dywidendy mógłby skutkować:

*   długotrwałym i kosztownym sporem sądowym z udziałowcem - co w konsekwencji prowadzi do obniżenia zysku podlegającego opodatkowaniu,
*   zmniejszeniem wiarygodności w obrocie gospodarczym z pozostałymi kontrahentami Spółki, gdyż Spółka nie wywiązuje się ze swoich wymagalnych zobowiązań - skutkuje zmniejszeniem przychodów,
*   w skrajnej sytuacji udziałowiec, którego uprawnienie do dywidendy nie jest wykonywane może złożyć wniosek o podjęcie uchwały o rozwiązanie umowy Spółki, w konsekwencji Spółka nie generuje żadnych przychodów.

Niewątpliwie brak wypłaty dywidendy lub jej wypłata w niepełnej wysokości wywołałoby negatywne konsekwencje dla Spółki, które mogłyby skutkować obniżeniem przychodu Spółki. Należy więc wskazać, że zaciągnięcie pożyczki i jej przeznaczenie na wypłatę dywidendy, a w konsekwencji odsetki od niej wypłacane, są konieczne, aby zapobiec negatywnym skutkom braku takiej wypłaty. Identyczne stanowisko zajął Naczelnik Łódzkiego Urzędu Skarbowego w swojej interpretacji z 17 stycznia 2007 roku (sygn. ŁUS-II-2-423/191/06/AG), który uznał, że „zaciągnięcie kredytu na sfinansowanie dywidendy, której wypłata jest jedną z charakterystycznych cech spółek kapitałowych, uznać należy za działanie zmierzające do zabezpieczenia i zachowania źródła przychodów, spełniające przesłanki art. 15 ust. 1 w/w ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych”.

Bez skorzystania z zewnętrznych źródeł finansowania zachwiana lub utracona zostałaby płynność finansowa Spółki, która w bezpośredni sposób warunkuje jej dalsze funkcjonowanie, a tym samym możliwość osiągania zysku. Identyczne stanowisko zaprezentował Naczelnik Pierwszego Wielkopolskiego Urzędu Skarbowego w Poznaniu w interpretacji z 24 lipca 2006 roku (sygn. ZD/406-88-1/CIT/06), który uznał, że „zgodnie z zasadami logiki i życiowego doświadczenia - brak płynności finansowej spółki znacznie utrudnia bądź wręcz uniemożliwia prowadzenie działalności gospodarczej, a tym samym osiąganie przychodów z tej działalności. Mając na uwadze powyższe, zaciągnięcie pożyczki na sfinansowanie dywidendy, ukierunkowane na zachowania płynności finansowej przedsiębiorcy, należy uznać za działanie zmierzające do zabezpieczenia i zachowania źródła przychodów, co powoduje spełnienie przesłanek, o których mowa w przepisie art. 15 ust. 1 ustawy podatkowej”. Jedynym możliwym środkiem zapobiegającym utracie płynności finansowej przez Spółkę w wyniku wypłaty dywidendy jest zaciągnięcie pożyczki, od której Spółka zobowiązana będzie do zapłaty odsetek.

Oczywistym również jest, iż Spółka prowadzi działalność w celu osiągnięcia zysku, ponosząc w tym celu określone wydatki. Nie jest możliwe natomiast wskazanie, że odsetki od pożyczki zaciągniętej na wypłatę dywidendy w sposób bezpośredni przyczyniają się do osiągnięcia przychodów, gdyż nie jest możliwe wskazanie konkretnego (identyfikowalnego co do kwoty i momentu wystąpienia) przychodu związanego z wypłatą dywidendy. Jednak, jak to już wskazano na wstępie wniosku, związek pomiędzy danym wydatkiem, a przychodem może mieć charakter pośredni. Zdaniem Spółki, odsetki od pożyczki przeznaczonej na wypłatę dywidendy powinny zostać uznane za wydatek poniesiony w celu zachowania, lub zabezpieczenia źródeł przychodu. Spółka wskazuje ponadto, że zapewnienie własnych środków pieniężnych na wypłatę dywidendy byłoby możliwe jedynie w przypadku przeznaczenia w całości środków z bieżącej działalności operacyjnej na taką wypłatę. Doprowadziłoby to do sytuacji, że Spółka zmuszona byłaby do zaciągnięcia pożyczki w celu sfinansowania jej bieżącej działalności. Odsetki od takiej pożyczki mogłyby zostać zaliczone jako koszty uzyskania przychodów. Spółka pragnie zwrócić uwagę na fakt, że sens ekonomiczny obu pożyczek jest identyczny - zapewnienie płynności finansowej. Różne traktowanie pod względem kwalifikacji podatkowej odsetek od takich pożyczek byłoby zatem nieuzasadnione. Identyczny pogląd został zaprezentowany w cytowanym już orzeczeniu Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, który uznał, że „kredyty zaciągnięte na prowadzenie działalności gospodarczej (z wyłączeniem kredytu na wypłatę dywidendy), jak i kredyt na wypłatę dywidendy są w swym celu podobne, oba służą zapewnieniu płynności finansowej lub jej zwiększeniu w celu rozwoju gospodarczego spółki”.

Brak wyłączenia wydatku w art. 16 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych

Dodatkowym argumentem przemawiającym za uznaniem odsetek od przedmiotowej pożyczki jako kosztów uzyskania przychodów jest fakt, że art. 16 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych nie wymienia takiego wydatku, co oznacza, iż na podstawie wspomnianego przepisu nie podlegają one wyłączeniu z kosztów uzyskania przychodów Spółki. Art. 16 ust. 1 pkt 11 ww. ustawy wskazuje jedynie, że nie stanowią kosztu uzyskania przychodów naliczone, lecz niezapłacone albo umorzone odsetki od zobowiązań, w tym również od pożyczek. W przywołanym przepisie mowa jest jedynie o odsetkach niezapłaconych. Wnioskując, dopuszczalne jest uznanie za koszt uzyskania przychodów odsetek faktycznie zapłaconych. Innymi słowy kosztem uzyskania przychodów są naliczone i zapłacone odsetki od pożyczki, jeśli taka pożyczka została zaciągnięta i wydatkowana na cele związane z działalnością gospodarczą podatnika, a wykorzystanie zdobytych w ten sposób środków służyło zabezpieczeniu lub zachowaniu źródeł przychodów. Dodatkowo Wnioskodawca wskazuje, iż w przedmiotowej sytuacji, nie znajdą również zastosowania przepisy art. 16 ust. 1 pkt 60 i pkt 61 tejże ustawy w zakresie tzw. niedostatecznej kapitalizacji. Podmiotem, od którego Spółka zamierza uzyskać finansowanie w postaci pożyczki nie jest bowiem jej Udziałowiec, ani też spółka, w kapitale której Udziałowiec Wnioskodawcy posiadałby co najmniej 25% udziałów (tzw. spółka siostra).

Podsumowując Wnioskodawca wskazuje, iż:

1.  Spółka wypłacając dywidendę realizuje prawny obowiązek wynikający bezpośrednio z przepisów ustawy Kodeks spółek handlowych, od którego nie może ona się uchylić,
2.  wypłata dywidendy pozostaje w bezpośrednim związku z działalnością gospodarczą prowadzoną przez Spółkę,
3.  wypłata dywidendy jest dokonywana w celu zabezpieczenia i zachowania źródła przychodów, jakim jest zapewnienie możliwości dalszej działalności Spółki.

Reasumując, zdaniem Spółki, odsetki od pożyczki przeznaczonej na wypłatę dywidendy spełniają definicję kosztów uzyskania przychodu zawartą w art. 15 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych. Jednocześnie odsetki od pożyczki przeznaczonej na wypłatę dywidendy nie zostały wymienione w art. 16 ust. 1 ww. ustawy. W konsekwencji, Spółka będzie uprawniona do zaliczenia takich odsetek do kosztów uzyskania przychodów. Pogląd ten jest ponadto podzielany w orzecznictwie sądów administracyjnych oraz szeregu indywidualnych interpretacji przepisów prawa podatkowego przytoczonych w niniejszym wniosku.

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego opisu zdarzenia przyszłego uznaje się za nieprawidłowe.

tosownie do treści art. 15 ust. 1 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (t. j. Dz. U. z 2000 r. Nr 54, poz. 654 z późn. zm.), kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 16 ust. 1 ustawy.

Zatem, aby uznać wydatek za koszt uzyskania przychodów, muszą być spełnione warunki:

1.  poniesiony wydatek musi mieć bezpośredni lub pośredni wpływ na powstanie przychodu,
2.  poniesiony wydatek musi mieć na celu zachowanie albo zabezpieczenie źródła przychodów,
3.  wydatek nie może znajdować się w katalogu kosztów negatywnych określonych w art. 16 ust. 1 ustawy.

Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem Naczelnego Sądu Administracyjnego możliwość zaliczenia konkretnego wydatku do kategorii kosztów uzyskania przychodów uzależniona jest od powiązania poniesionego wydatku z działalnością podatnika. Musi istnieć bezpośredni lub chociażby tylko potencjalny związek przyczynowy między wydatkiem a uzyskanym przychodem. Oznacza to, że nie każdy wydatek przydatny z punktu widzenia prowadzonej działalności stanowi koszt uzyskania przychodu. Ocena możliwości uzyskania przychodu ze względu na poniesienie danego wydatku winna być dokonywana w oparciu o kryteria obiektywne tzn. dla uznania kosztowego charakteru wydatku konieczne jest stwierdzenie, że w chwili jego dokonywania obiektywnie oceniając sytuację podatnik mógł się spodziewać osiągnięcia przychodu. Kosztem uzyskania przychodów są również wydatki poniesione w celu zachowania lub zabezpieczenia źródła przychodów.

Przedsiębiorca zaciągając kredyt na bieżącą działalność albo cele inwestycyjne, może zaliczyć do kosztów podatkowych wydatki z tytułu odsetek. O kwalifikacji odsetek do kosztów uzyskania przychodów decydować będzie zgodnie z definicją kosztów, związek kredytu z przychodem lub zabezpieczeniem źródła przychodu. W myśl art. 16 ust. 1 pkt 10 lit. a) oraz pkt 11 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych kosztem uzyskania przychodów nie są wydatki na spłatę pożyczek (kredytów), są natomiast skapitalizowane odsetki od tych pożyczek (kredytów) oraz inne odsetki pod warunkiem ich naliczenia i zapłacenia. W przypadku zaciągnięcia kredytu w celu wypłacenia dywidendy, przepis art. 16 ust. 1 pkt 11 a contrario nie ma zastosowania. Nie ma możliwości zaliczenia odsetek od kredytu zaciągniętego w celu wypłaty dywidendy do kosztów podatkowych.

Dywidenda jest dochodem z udziału w zyskach osoby prawnej, należnym wspólnikom spółki. Organ zgadza się, że prawo akcjonariusza do udziału w zysku jest jednym z podstawowych uprawnień udziałowych składających się na akcje. Realizacja prawa do dywidendy w konkretnym roku zależna jest od tego, czy uchwała walnego zgromadzenia przeznaczy zysk do podziału. Na gruncie przepisów Kodeksu spółek handlowych nie ma przeszkód do podejmowania przez walne zgromadzenie uchwały o przeznaczeniu zysku na inne cele niż wypłacanie go akcjonariuszom, chociaż akcjonariusze mogą wpływać na kształt uchwały w drodze głosowania lub ewentualnie mogą zaskarżyć uchwałę. Walne zgromadzenie może np. przeznaczyć zysk na sfinansowanie ważnych inwestycji spółki. Powyższe uregulowanie w Kodeksie spółek handlowych nie zmienia statusu dywidendy na gruncie prawa podatkowego. Wypłata dywidendy nie jest wydatkiem umożliwiającym powstanie źródła przychodu. Nie jest też związana z utrzymaniem bądź zabezpieczeniem źródła przychodów.

Tym samym dywidenda nie stanowi kosztu podatkowego w spółce wypłacającej. Pozyskanie środków na wypłatę dywidendy ma bezpośredni związek z czystym zyskiem, podlegającym podziałowi. Oznacza to, że dotyczy tej części osiągniętego dochodu, która pozostanie po opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób prawnych. W związku z tym, również wydatki związane z pożyczką zaciągniętą na wypłatę dywidendy w postaci odsetek jako związane z kategorią wydatków nie będących kosztami uzyskania przychodów, nie mogą być uznane za koszty uzyskania przychodów na podstawie art. 15 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych.

Odnosząc się do powołanych we wniosku interpretacji organów podatkowych oraz wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 13 lipca 2007 r., Organ stwierdza, ze zostały one wydane w indywidualnych sprawach i nie są wiążące dla Organu wydającego niniejszą interpretację .

Interpretacja dotyczy opisu zdarzenia przyszłego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dniu wydania interpretacji.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, ul. Jasna 2/4, 00-013 Warszawa po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy).

Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Poznaniu, Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Lesznie, ul. Dekana 6, 64-100 Leszno.