Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0111-KDIB1-1.4010.551.2025.2.BS
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-12-15
Teza: Dotyczy ustalenia, czy przyznana zapomoga losowa stanowi
koszt uzyskania przychodu w rozumieniu przepisu 15 ust. 1
ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych.
Słowa kluczowe: koszt-koszty uzyskania przychodów
pracownik
wypadek
zapomoga
środek-środek finansowy
środek-środek obrotowy
Zagadnienia: Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 3. Koszty uzyskania przychodów-Ogólna zasada
zaliczania wydatków do kosztów uzyskania przychodów
Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 3. Koszty uzyskania przychodów-Wydatki
niestanowiące kosztów uzyskania przychodów
Przepisy: [CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 3-art. 15-ust. 1

## Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

łowe
    Szanowni Państwo,

    stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego
    stanu faktycznego w podatku dochodowym od osób prawnych jest prawidłowe.

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

23 października 2025 r. wpłynął Państwa wniosek z tego samego dnia o wydanie
    interpretacji indywidualnej.
    Uzupełnili go Państwo – w odpowiedzi na wezwanie – pismem z 27 listopada 2025 r. (data
    wpływu 28 listopada 2025 r.).
    Treść wniosku jest następująca:
    Opis stanu faktycznego
    Głównym przedmiotem działalności Spółki jest sprzedaż towarów. W październiku 2025
    roku Spółka A przyznała pracownikowi jednorazową bezzwrotną zapomogę losową
    przeznaczoną na leczenie i rehabilitację. Pracownik uległ wcześniej wypadkowi
    drogowemu w wyniku którego stan zdrowia uniemożliwia podjęcie pracy. Po pobycie w
    szpitalu pracownik wymaga specjalistycznej rehabilitacji, a ta „na NFZ” możliwa będzie
    dopiero za kilka, kilkanaście miesięcy z uwagi na czas oczekiwania. Spółce bardzo zależy
    na szybkim powrocie pracownika do pracy, bowiem jest dobrym handlowcem, który stale
    przysparzał Spółce przychody ze sprzedaży, stąd decyzja o przyznaniu zapomogi, która
    pozwoli sfinansować zabiegi rehabilitacyjne poza NFZ. Zapomoga została wypłacona ze
    środków obrotowych Spółki.
    W uzupełnieniu wniosku ujętym w piśmie z 27 listopada 2025 r. wskazali Państwo:
    Związek pomiędzy udzieloną zapomogą losową, a powstaniem, zabezpieczeniem
    przychodów Państwa Spółki:
    Głównym przedmiotem działalności Spółki jest sprzedaż towarów. Przychody z tej
    działalności stanowią ponad 90 % obrotów. Spółka zatrudnia m.in. pracowników –
    handlowców, do których obowiązków należy utrzymywanie kontaktów handlowych z
    klientami Spółki oraz pozyskiwanie nowych klientów/odbiorców oferowanych towarów.
    Pracownik, któremu udzielono zapomogi, był bardzo wydajny i skuteczny w swoich
    działaniach, a wykonując powierzoną mu pracę przysparzał Spółce dużych dochodów ze
    sprzedaży towarów. Niestety pracownik uległ wypadkowi komunikacyjnemu, który
    uniemożliwia podjęcie pracy. Po pobycie w szpitalu pracownik przebywa na zwolnieniu
    lekarskim w oczekiwaniu na rehabilitację, która pozwoli na przywrócenie funkcji
    ruchowych i powrót do pracy.
    Terminy rehabilitacji „na NFZ” są bardzo odlegle (ponad kilka miesięcy oczekiwania), więc
    konieczne jest szybkie podjęcie kosztownej rehabilitacji prywatnie. Ponieważ Spółce
    bardzo zależy na szybkim powrocie pracownika do pracy, Zarząd wyjątkowo zdecydował o
    przyznaniu zapomogi celowej przeznaczonej na pokrycie kosztów rehabilitacji pracownika
    w celu skrócenia okresu niezdolności do pracy. Spółka liczy na szybszy powrót pracownika
    do wykonywania obowiązków, a tym samym przysparzania Spółce wymiernych
    przychodów i zysków ze sprzedaży. Mimo, że Spółka zatrudnia kilku handlowców, to brak
    jednego z najbardziej wydajnych, wpływa na wysokość osiąganych obrotów. Nie bez
    znaczenia są też osobiste kontakty i budowane latami zaufanie pomiędzy sprzedawcą i
    odbiorcą oraz znajomość potrzeb klientów. Tak więc zdaniem Spółki zachodzi bezpośredni
    związek z wydatkiem na zapomogę dla pracownika i zabezpieczeniem, pozyskiwaniem
    przychodów.
    Wydatek został udokumentowany przelewem (...).

## Pytanie

Czy przyznana zapomoga losowa stanowi koszt uzyskania przychodu w rozumieniu
    przepisu 15 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych?
    Państwa stanowisko w sprawie

    Zdaniem Wnioskodawcy, przyznana pracownikowi zapomoga stanowi koszt uzyskania
    przychodu, bowiem jest związana z uzyskiwaniem przez Spółkę przychodów.
    Zgodnie z art. 15 ust 1 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r o podatku dochodowym od osób
    prawnych (Dz.U. 1992 Nr 21 poz. 86 z późn. zm.,) „Kosztami uzyskania przychodów są
    koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów ze źródła przychodów lub w celu
    zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych
    w art. 16 ust. 1”. W art. 16 ust. 1 pkt 45) ustawodawca wyłączył co prawda wydatki
    związane z działalnością socjalną, o której mowa w przepisach o zakładowym funduszu
    świadczeń socjalnych, jednak Spółka nie tworzy ZFŚS, a wypłacona zapomoga nie jest
    świadczeniem socjalnym lecz służy przyspieszeniu powrotu pracownika do pracy po
    chorobie w celu prowadzenia sprzedaży towarów Spółki. Zdaniem Spółki zachodzi ścisły
    związek między udzieloną zapomogą celową, a zabezpieczeniem przyszłych przychodów.
    Pracownik obsługuje grono stałych klientów, a także pozyskuje nowych. W działalności
    handlowej istotne jest przekonanie do sprzedawcy, utrzymanie dobrych relacji
    sprzedawca-klient - nie bez znaczenia są osobiste kontakty i budowane latami zaufanie.
    Nieobecność pracownika znacznie osłabia potencjał działu, w którym jest zatrudniony,
    stąd decyzja o sfinansowaniu rehabilitacji.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest prawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób
    prawnych (t.j. Dz.U. z 2024 r. poz. 278 ze zm., dalej: „ustawa o CIT”):
        Kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia
        przychodów ze źródła przychodów lub w celu zachowania albo zabezpieczenia
        źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 16 ust. 1.
    Definicja sformułowana przez ustawodawcę ma charakter ogólny. Z tego względu
    każdorazowy wydatek poniesiony przez podatnika powinien podlegać indywidualnej
    analizie w celu dokonania jego kwalifikacji prawnej. Wyjątkiem jest jedynie sytuacja, gdy
    ustawa wyraźnie wskazuje jego przynależność do kategorii kosztów uzyskania przychodów
    lub wyłącza możliwość zaliczenia go do tego rodzaju kosztów. W pozostałych przypadkach
    należy natomiast zbadać istnienie związku przyczynowego pomiędzy poniesieniem kosztu
    a powstaniem przychodu lub realną szansą powstania przychodów podatkowych, bądź
    też zachowaniem albo zabezpieczeniem źródła ich uzyskiwania.
    Innymi słowy oznacza to, że dla kwalifikacji prawnej danego kosztu istotne znaczenie ma
    cel, w jakim został poniesiony. Wydatek zostanie uznany za koszt uzyskania przychodów,
    jeżeli pomiędzy jego poniesieniem a powstaniem, zwiększeniem bądź też możliwością
    powstania przychodu istnieje związek przyczynowy.
    Na podstawie art. 15 ust. 1 ustawy o CIT podatnik ma możliwość odliczenia dla celów
    podatkowych wszelkich wydatków, pod tym warunkiem, że wykaże ich związek z
    prowadzoną działalnością gospodarczą, a ich poniesienie ma lub może mieć wpływ na
    wielkość osiągniętego przychodu. W świetle powyższego, aby wydatek poniesiony przez
    podatnika stanowił dla niego koszt uzyskania przychodu, muszą być spełnione
    następujące warunki:
    - został poniesiony przez podatnika, tj. w ostatecznym rozrachunku musi on zostać
      pokryty z zasobów majątkowych podatnika (nie stanowią kosztu uzyskania przychodu
      podatnika wydatki, które zostały poniesione na działalność podatnika przez osoby
      inne niż podatnik),
    - jest definitywny (rzeczywisty), tj. wartość poniesionego wydatku nie została podatnikowi
      w jakikolwiek sposób zwrócona,
    - pozostaje w związku z prowadzoną przez podatnika działalnością gospodarczą,

    - poniesiony został w celu uzyskania, zachowania lub zabezpieczenia źródła przychodów
      lub może mieć wpływ na wielkość osiągniętych przychodów,
    - został właściwie udokumentowany,
    - nie może znajdować się w grupie wydatków, których zgodnie z art. 16 ust. 1 ustawy o
      podatku dochodowym, nie uważa się za koszty uzyskania przychodów.
    Powyższe oznacza, że wszystkie poniesione wydatki, po wyłączeniu enumeratywnie
    wymienionych w przywołanym art. 16 ust. 1 ustawy o CIT, mogą stanowić koszt uzyskania
    przychodów, o ile pozostają w związku przyczynowo–skutkowym z osiągniętymi
    przychodami, w tym służą zachowaniu albo zabezpieczeniu funkcjonowania źródła
    przychodów.
    Właściwa i zgodna z treścią ustawowej regulacji kwalifikacja kosztów uzyskania
    przychodów powinna brać pod uwagę:
    - przeznaczenie wydatku (jego celowość, zasadność dla funkcjonowania podmiotu) oraz
    - potencjalną możliwość (analizowaną w dacie poniesienia wydatku na podstawie
      obiektywnych przesłanek) przyczynienia się danego wydatku do osiągnięcia przychodu.
    W tym miejscu należy zauważyć, że ustawodawca nie definiuje, co należy rozumieć pod
    pojęciami: „w celu” osiągnięcia przychodu, jak i „zachowanie” lub „zabezpieczenie” źródła
    przychodów.
    Zgodnie z definicjami zawartymi w Słowniku języka polskiego PWN, pojęcie:
    a. „celowość” oznacza: „przydatność do jakichś potrzeb”, „świadome zmierzanie do celu”,
      „taki przebieg zjawisk, zdarzeń, działań ludzkich, jakby w swym rozwoju zmierzały one
      do określonego celu”,
    b. „zabezpieczyć” oznacza: „zapewnienie ochrony przed czymś niebezpiecznym lub
      szkodliwym”, „uczynienie bezpiecznym”, „zapewnienie utrzymania czegoś w
      dotychczasowym stanie”, „zapewnienie komuś środków do życia”, „zapewnienie
      zaspokojenia roszczenia lub wykonanie kary”, natomiast
    c. „zachować” oznacza: „pozostać w posiadaniu czegoś”, „dochować coś w niezmienionym
      stanie mimo upływu czasu lub niesprzyjających okoliczności”, „uchronić przed
      zapomnieniem”.
    Można więc przyjąć, że koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów to takie koszty,
    które są poniesione w trakcie dążenia do uzyskania przychodów. Określony cel musi być
    widoczny w momencie ponoszenia kosztu. Ponadto, poniesione koszty winny omawiany
    cel realizować lub co najmniej zakładać jego realność. Koszty poniesione na zachowanie
    źródła przychodu to takie koszty, które poniesione zostały, aby przychody z danego źródła
    przychodów w dalszym ciągu występowały w nienaruszonym stanie oraz aby takie źródło
    w ogóle dalej istniało. Natomiast jako zabezpieczenie źródła przychodów powinno się
    przyjmować koszty poniesione na ochronienie istniejącego źródła przychodów, w taki
    sposób, aby to źródło funkcjonowało w bezpieczny sposób.
    Podatnik, oceniając związek wydatku z prowadzoną działalnością gospodarczą, winien
    zakładać, że dany koszt może obiektywnie przyczynić się do osiągnięcia przychodu.
    Ponadto, należy mieć na względzie, że podatnik, uznając wydatek za koszt uzyskania
    przychodu, odnosi ewidentne korzyści, ponieważ o ten koszt zmniejsza podstawę
    opodatkowania. Na nim więc spoczywa ciężar udowodnienia, że określony wydatek jest
    kosztem uzyskania przychodu.
    Państwa wątpliwości dotyczą ustalenia, czy przyznana zapomoga losowa stanowi koszt
    uzyskania przychodu w rozumieniu art. 15 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób
    prawnych.
    Z treści wniosku i jego uzupełnienia wynika, że w październiku 2025 roku przyznali
    Państwo pracownikowi jednorazową bezzwrotną zapomogę losową, przeznaczoną na

    leczenie i rehabilitację. Pracownik uległ wcześniej wypadkowi drogowemu w wyniku
    którego stan zdrowia uniemożliwia mu podjęcie pracy. Zapomoga została wypłacona ze
    środków obrotowych Spółki.
    Ponadto wskazali Państwo, że brak jednego z najbardziej wydajnych pracowników,
    wpływa na wysokość osiąganych przez Państwa obrotów. Nie bez znaczenia są też
    osobiste kontakty i budowane latami zaufanie pomiędzy sprzedawcą i odbiorcą oraz
    znajomość potrzeb klientów.
    Odnosząc się do powyższego, należy mieć na uwadze, że „celowy” wydatek to przede
    wszystkim ten, który racjonalnie przyczynia się do osiągnięcia przychodu, ewentualnie
    zachowania lub zabezpieczenia jego źródła. Działania takie muszą mieć zatem charakter
    pozytywny, wpływający na przychód podatkowy.
    Za taki wydatek można uznać wydatek w postaci zapomogi na rehabilitację, przyznaną dla
    kluczowego dla Państwa pracownika. Wydatek ten został bowiem poniesiony przez
    Państwa w związku z prowadzoną działalnością w zakresie sprzedaży towarów,
    dokonywaną właśnie przez Państwa pracowników. Jak Państwo wskazaliście pracownik,
    któremu udzielono zapomogi, był bardzo wydajny i skuteczny w swoich działaniach, a
    wykonując powierzoną mu pracę przysparzał Spółce dużych dochodów ze sprzedaży
    towarów. Zapomoga celowa udzielona była na pokrycie kosztów rehabilitacji pracownika
    w celu skrócenia okresu jego niezdolności do pracy po wypadku. Spółka liczy na szybszy
    powrót pracownika do wykonywania obowiązków, a tym samym przysparzania Spółce
    wymiernych przychodów i zysków ze sprzedaży.
    Mając powyższe na względzie uznać należy, że wydatek w postaci zapomogi losowej ma
    związek przyczynowo-skutkowy z działaniami Spółki, mającymi na celu osiągnięcie
    przychodu związanego ze sprzedażą towarów, spełniając tym samym warunek określony
    w art. 15 ust. 1 ustawy o CIT.
    Nie sposób również przypisać ww. wydatku do wyłączeń wymienionych w art. 16 ust. 1
    ustawy o CIT. Jest to katalog, który enumeratywnie wylicza rodzaje wydatków, których nie
    zalicza się do kosztów uzyskania przychodów, a jak Państwo wskazaliście we wniosku
    zapomoga poniesiona została ze środków obrotowych Spółki, a nie z zakładowego
    funduszu świadczeń socjalnych, którego Państwo nie posiadacie.
    Podsumowując, przyznana zapomoga losowa może stanowić dla Państwa koszt uzyskania
    przychodów zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy o CIT, o ile będziecie Państwo posiadali
    stosowne dowody potwierdzające zasadność poniesienia tego wydatku.
    Wobec powyższego Państwa stanowisko należało uznać za prawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy stanu faktycznego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu
    prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia w przedstawionym stanie
    faktycznym.
    Do uzupełnienia wniosku dołączono dokumenty źródłowe. Należy jednak zauważyć, że
    Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej, nie przeprowadza postępowania dowodowego w
    związku z czym nie jest obowiązany, ani uprawniony do jego oceny; jest związany
    wyłącznie opisem stanu faktycznego przedstawionego przez Wnioskodawcę we wniosku i
    jego stanowiskiem..
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    - Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z
    dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.).

    Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie
    zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosują się
    Państwo do interpretacji.
    - Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
        Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe
        będące przedmiotem interpretacji indywidualnej stanowi element czynności
        będących przedmiotem decyzji wydanej:
        1) z zastosowaniem art. 119a;
        2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5
        ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
        3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    - Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
        Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
        decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
        praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego
    Sądu Administracyjnego (...). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje
    ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
    (t.j. Dz.U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
    - w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
    - w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP
      (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.