Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0112-KDWL.4011.109.2025.1.JK
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-11-20
Teza: Opodatkowanie przychodu z najmu nieruchomości
uzyskanego przez TRUST.
Słowa kluczowe: beneficjent
nierezydent
trust
Zagadnienia: Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 1-Umowy w sprawie unikania podwójnego
opodatkowania
Przepisy: [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 1-art. 3-ust. 1
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 1-art. 3-ust. 1a
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 1-art. 3-ust. 2a
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 1-art. 3-ust. 3
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 1-art. 4a

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

16 września 2025 r. wpłynął Pani wniosek z 16 września 2025 r. o wydanie interpretacji
    indywidualnej. Treść wniosku jest następująca:
    Opis stanu faktycznego
    Wnioskodawczyni jest osobą fizyczną posiadającą obywatelstwo polskie, która
    jednocześnie posiada status rezydenta podatkowego Stanów Zjednoczonych Ameryki
    (USA). Oznacza to, iż zgodnie z obowiązującymi regulacjami prawa podatkowego USA
    podlega tam nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu od całości osiąganych
    dochodów (status tzw. „U.S. person” dla celów podatkowych) z uwagi na miejsce
    zamieszkania w USA.
    W ramach systemu prawa amerykańskiego Wnioskodawczyni ustanowiła fundusz
    powierniczy typu „Trust”, będący specyficzną instytucją prawną charakterystyczną dla
    jurysdykcji Stanów Zjednoczonych. Trust stanowi autonomiczny podmiot prawa,
    wyposażony w zdolność do nabywania praw i zaciągania zobowiązań. Wnioskodawczyni,
    jako powiernik Trustu (dalej: „Trustee”), reprezentuje go w obrocie prawnym oraz
    wykonuje wszelkie czynności prawne i faktyczne związane z zarządzaniem i
    administrowaniem majątkiem Trustu.
    Jak wskazano wyżej, Wnioskodawczyni, działając jako pracodawca, ustanowiła Trust
    przeznaczony do gromadzenia oraz zarządzania majątkiem w celu zabezpieczenia wypłat
    świadczeń emerytalnych. W ramach ustanowienia Trustu majątek wchodzący w jego skład
    został Definitywnie wyodrębniony z majątku osobistego Wnioskodawczyni i nie stanowi
    jego części. Wnioskodawczyni jako Trustee pełni rolę powiernika podmiotu
    odpowiedzialnego wyłącznie za zarząd majątkiem Trustu zgodnie z jego celem i
    dokumentami założycielskimi; nie przysługuje jej przy tym prawo własności do majątku
    Trustu ani prawo do pożytków z tego majątku w charakterze właścicielskim. Wszelkie
    czynności dotyczące majątku (w tym zawieranie umów najmu) podejmowane są przez
    Wnioskodawczynię w imieniu Trustu i na jego rachunek, z obowiązkiem przeznaczenia
    uzyskiwanych przychodów na realizację celu Trustu.
    Zgodnie z postanowieniami dokumentów założycielskich Trustu, wszelkie przychody
    generowane przez majątek Trustu, w tym przychody z najmu, podlegają gromadzeniu i
    reinwestowaniu na poziomie Trustu, a następnie będą przeznaczane wyłącznie na
    realizację celu Trustu, tj. wypłatę świadczeń emerytalnych uprawnionym osobom.
    Wnioskodawczyni została także wskazana jako beneficjent Trustu w tym znaczeniu, że
    nabędzie uprawnienie do otrzymywania świadczenia emerytalnego dopiero po
    osiągnięciu ustawowego wieku emerytalnego; według aktualnych okoliczności nastąpi to
    najwcześniej za 7 lat. Do tego czasu Wnioskodawczyni nie posiada roszczenia o wypłatę
    środków z Trustu, nie ma również uprawnienia do dysponowania przychodami z najmu na
    cele osobiste ani do ich pobierania w jakiejkolwiek formie.
    W konsekwencji, na dzień sporządzenia wniosku po stronie Wnioskodawczyni nie
    powstaje żadne rzeczywiste przysporzenie z tytułu najmu majątku Trustu ani jakiekolwiek
    Definitywne przysporzenie majątkowe. Przychody te powstają i pozostają wyłącznie na
    poziomie Trustu, są prawnie i funkcjonalnie „odseparowane” od majątku
    Wnioskodawczyni i mogą być wykorzystane jedynie w celu realizacji statutowego celu
    Trustu.
    A Trust to specjalny rodzaj funduszu powierniczego (Trustu), występujący w prawie
    Stanów Zjednoczonych, którego zasadniczym celem jest zapewnienie określonych
    świadczeń (benefitów) wskazanym beneficjentom. Podstawowymi uczestnikami
    konstrukcji benefit Trustu są: podmiot tworzący Trust (pracodawca), powiernik Trustu
    (Trustee), zarządzający majątkiem, oraz beneficjenci.

    Zgodnie z przepisami amerykańskiego prawa podatkowego, Trust tego rodzaju jest
    podatnikiem podatku dochodowego, ale w kontekście prawa podatkowego Stanów
    Zjednoczonych sytuacja A Trustów opiera się na szczególnych regulacjach podatkowych
    umożliwiających im uzyskanie zwolnienia od podatku dochodowego. Trust w praktyce
    zarządza swoim majątkiem na rachunek i w interesie beneficjentów Trustu. Z reguły A
    Trusty są skonstruowane tak, że mogą korzystać z całkowitego lub częściowego zwolnienia
    od podatku dochodowego w Stanach Zjednoczonych. Dzięki temu dochody, które Trust
    generuje z inwestowania powierzonego majątku, są zwolnione z opodatkowania
    podatkiem dochodowym na poziomie samego Trustu.
    Trust, działając za pomocą reprezentującej go Wnioskodawczyni, dokonał nabycia prawa
    własności lokalu mieszkalnego zlokalizowanego na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.
    Po nabyciu, przedmiotowa nieruchomość została przez Trust udostępniona osobom
    trzecim na podstawie umowy najmu. Czynsz należny z tytułu tego najmu przekazywany
    jest bezpośrednio na rachunek bankowy prowadzony na rzecz Trustu.
    Wnioskodawczyni jest także przewidywanym beneficjentem Trustu.
    Na dzień złożenia wniosku nie jest jednak możliwe wskazanie faktycznych beneficjentów
    środków gromadzonych w Trustcie. Wynika to z konstrukcji planu emerytalnego, w
    ramach którego wypłaty na rzecz uprawnionych będą realizowane dopiero w przyszłości,
    po ziszczeniu się warunku w postaci osiągnięcia przez poszczególnych beneficjentów
    wieku emerytalnego. Do czasu spełnienia tego warunku potencjalni beneficjenci nie
    dysponują ostatecznym ani bezwarunkowym prawem do środków, a ich uprawnienia
    mają charakter warunkowy i nie przekładają się na bieżące władztwo ekonomiczne nad
    majątkiem Trustu.
    W konsekwencji, dopiero z chwilą przyznania i wypłaty świadczenia emerytalnego
    konkretna osoba uzyskuje status rzeczywistego właściciela ekonomicznego tej części
    majątku Trustu, która została jej wypłacona.
    Dodatkowo, w przypadku śmierci potencjalnego beneficjenta przed osiągnięciem wieku
    emerytalnego, regulacje planu przewidują możliwość wypłaty na rzecz jego
    spadkobierców określonej części świadczenia.
    Dla beneficjentów świadczenia pochodzące z Trustu podlegają opodatkowaniu jako
    dochód osobisty, zazwyczaj dopiero w momencie rzeczywistej wypłaty lub udostępnienia
    tych świadczeń. Z uwagi na korzystne uwarunkowania podatkowe, A Trusty są
    popularnym narzędziem służącym planowaniu świadczeń pracowniczych w amerykańskim
    systemie prawnym.
    Należy zaznaczyć, iż podstawową cechą instytucji Trustu, szczególnie Trustu typu A Trust,
    jest odrębność prawna połączona z brakiem własnego interesu majątkowego samego
    Trustu jako podmiotu prawnego. Mimo tego, że Trust może być właścicielem rzeczy i praw
    majątkowych oraz stroną stosunków cywilnoprawnych, wszelkie posiadane przez Trust
    aktywa muszą być zarządzane lub wykorzystywane wyłącznie dla dobra określonych
    beneficjentów. Sam Trust nie ma jakichkolwiek własnych celów majątkowych – zawsze
    działa na rzecz wyznaczonych w umowie ustanawiającej Trust beneficjentów. Oznacza to,
    iż Trust, chociaż jest właścicielem majątku, nie realizuje własnych interesów
    gospodarczych ani nie prowadzi działalności w rozumieniu przedsiębiorczym, np. w celu
    uzyskania dochodów operacyjnych lub rozwoju majątkowego.
    Powyższe wyjaśnienie znajduje swoje potwierdzenie także w konsekwencjach
    podatkowych ustanowienia oraz działania Trustu. W prawie amerykańskim przesunięcia
    majątkowe pomiędzy fundatorem (założycielem) a Trustem, podobnie jak przesunięcia
    majątkowe pomiędzy Trustem a beneficjentami Trustu, zasadniczo nie generują skutków
    podatkowych po stronie Trustu. Wynika to wprost z braku własnego interesu
    majątkowego oraz specyficznej roli Trustu. Z tej samej przyczyny Trust ustanowiony przez
    Wnioskodawczynię został powołany przede wszystkim w celu ułatwienia procedur
    formalnych związanych z przyszłym podziałem majątku oraz zapewnienia efektywności

    administracyjnej i kosztowej tego procesu. Trust ten nie został natomiast utworzony w
    celu prowadzenia działalności gospodarczej, generowania zysku operacyjnego ani
    realizacji celów typowych dla osób prawnych takich jak spółki kapitałowe lub inne
    podmioty komercyjne.
    W konsekwencji powyższych rozważań powstają wątpliwości interpretacyjne, które
    Wnioskodawczyni pragnie wyjaśnić poprzez niniejszy wniosek. W szczególności pragnie
    ona uzyskać rozstrzygnięcie, czy dochody uzyskiwane z najmu nieruchomości położonej
    na terenie Polski, które wpływają na rachunek bankowy Trustu, powinny podlegać
    opodatkowaniu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, a jeśli tak – jakie są zasady tego
    opodatkowania. W szczególności wyjaśnienia wymaga kwestia, czy stroną opodatkowaną
    powinien być sam Trust jako formalny właściciel nieruchomości, czy raczej
    Wnioskodawczyni działająca w charakterze powiernika lub beneficjenci Trustu, przy
    uwzględnieniu odpowiednich przepisów krajowych oraz postanowień umowy o unikaniu
    podwójnego opodatkowania zawartej pomiędzy Rzecząpospolitą Polską a Stanami
    Zjednoczonymi Ameryki.
    Pytania
    1. Czy Wnioskodawca postąpi prawidłowo kwalifikując na potrzeby polskiego podatku
      dochodowego od osób fizycznych otrzymane przez niego od Trustu płatności, których
      źródłem będzie najem nieruchomości położonej w Polsce jako przychody ze źródła, o
      który mowa w art. 10 ust. 1 pkt 6 ustawy o PIT? (pytanie we wniosku oznaczone jako nr
      2)
    2. Czy Wnioskodawca postąpi prawidłowo opodatkowując przychody (dochody) z najmu
      nieruchomości zryczałtowanym podatkiem dochodowym zgodnie z art. 1 pkt 2 i art. 12
      ust. 1 pkt 4 lit. a) ustawy o ryczałcie w zw. z art. 10 ust. 1 pkt 6 ustawy o PIT? (

## Pytanie

we wniosku oznaczone jako nr 3)
    3. Czy Wnioskodawca postąpi prawidłowo opodatkowując przychód z tytułu płatności
      otrzymanych od Trustu dopiero w momencie jego faktycznego otrzymania od Trustu?
      (pytanie we wniosku oznaczone jako nr 4)
    W zakresie przedstawionego we wniosku pytania (we wniosku oznaczonego jako nr 1):
    „Czy zgodnie z postanowieniami UPO dochody z najmu nieruchomości będą podlegać
    opodatkowaniu w Polsce, a w konsekwencji czy przychody (dochody) z najmu
    nieruchomości, formalnie osiągane przez Trust, należy kwalifikować jako przychody
    (dochody) uzyskiwane przez beneficjentów Trustu, powiernika (Trustee), czy też samego
    Trustu jako podmiotu dla celów podatkowych w Polsce?” – wydane zostało odrębne
    rozstrzygnięcie.
    Pani stanowisko w sprawie
    W Pani ocenie:
    1. Wnioskodawca postąpi prawidłowo kwalifikując na potrzeby polskiego podatku
      dochodowego od osób fizycznych otrzymane przez niego od Trustu płatności, których
      źródłem będzie najem nieruchomości położonej w Polsce jako przychody ze źródła, o
      który mowa w art. 10 ust. 1 pkt 6 ustawy o PIT.
    2. Wnioskodawca postąpi prawidłowo opodatkowując przychody (dochody) z najmu
      nieruchomości zryczałtowanym podatkiem dochodowym zgodnie z art. 1 pkt 2 i art. 12
      ust. 1 pkt 4 lit. a) ustawy o ryczałcie w zw. z art. 10 ust. 1 pkt 6 ustawy o PIT.
    3. Wnioskodawca postąpi prawidłowo opodatkowując przychód z tytułu płatności
      otrzymanych od Trustu dopiero w momencie jego faktycznego otrzymania od Trustu.
    Uzasadnienie stanowiska własnego Wnioskodawcy
    Zgodnie z art. 3 ust. 1 ustawy o PIT, osoby fizyczne mające miejsce zamieszkania na
    terytorium Polski podlegają obowiązkowi podatkowemu od całości swoich dochodów

    (przychodów), niezależnie od miejsca położenia źródeł tych przychodów (tzw.
    nieograniczony obowiązek podatkowy).
    W myśl art. 3 ust. 1a ustawy o PIT, za osobę mającą miejsce zamieszkania w Polsce uznaje
    się osobę fizyczną, która:
    1) posiada w Polsce centrum interesów osobistych lub gospodarczych (czyli ośrodek
      interesów życiowych), albo
    2) przebywa na terytorium Polski dłużej niż 183 dni w roku podatkowym.
    Natomiast, zgodnie z art. 3 ust. 2a ustawy o PIT, osoby fizyczne nieposiadające miejsca
    zamieszkania na terytorium Polski podlegają obowiązkowi podatkowemu wyłącznie od
    dochodów (przychodów) uzyskanych na terytorium Polski (ograniczony obowiązek
    podatkowy).
    Na podstawie art. 3 ust. 3 pkt 4 ustawy o PIT, za dochody (przychody) osiągnięte na
    terytorium Polski przez podatników wskazanych w ust. 2a, w szczególności uznaje się
    dochody z nieruchomości położonych w Polsce lub praw do takich nieruchomości, w tym
    także dochody ze zbycia tych nieruchomości w całości lub w części albo zbycia praw do
    takich nieruchomości.
    Z kolei art. 9 ust. 1 ustawy o PIT stanowi, że opodatkowaniu podatkiem dochodowym
    podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z wyjątkiem tych wymienionych w art. 21, 52, 52a i
    52c oraz dochodów, w przypadku których na podstawie Ordynacji podatkowej zaniechano
    poboru podatku.
    Przepis ten określa generalną zasadę, zgodnie z którą wszelkie korzyści majątkowe
    uzyskane przez podatnika w danym roku podlegają opodatkowaniu, z wyłączeniem tych,
    które zostały zwolnione z tego obowiązku na mocy odpowiednich przepisów (np. na
    podstawie ustawowego zwolnienia lub zaniechania poboru podatku).
    Zgodnie z art. 11 ust. 1 ustawy o PIT, przychodami – z uwzględnieniem wyjątków
    wskazanych w art. 14-15, art. 17 ust. 1 pkt 6, 9, 10 w zakresie realizacji praw wynikających
    z pochodnych instrumentów finansowych, pkt 11, art. 19, art. 25b, art. 30ca, art. 30da i
    art. 30f – są pieniądze i wartości pieniężne otrzymane lub postawione do dyspozycji
    podatnika w danym roku kalendarzowym, jak również wartość otrzymanych świadczeń w
    naturze oraz innych nieodpłatnych świadczeń.
    W związku z powyższym, za przychód należy uznać każde przysporzenie majątkowe,
    zarówno w formie pieniężnej, jak i niepieniężnej, w tym także otrzymane nieodpłatnie
    świadczenia. Pojęcie przychodu obejmuje wszelkie czynności lub zaniechania, jak również
    zdarzenia prawne i gospodarcze, których skutkiem jest uzyskanie korzyści przez podatnika
    kosztem innego podmiotu, w tym nieodpłatne przysporzenie majątku o wymiernej
    wartości.
    Źródła przychodów zostały wskazane w art. 10 ust. 1 ustawy o PIT. W punkcie 6
    wymieniono m.in. najem, podnajem, dzierżawę, poddzierżawę oraz inne umowy o
    zbliżonym charakterze, obejmujące również dzierżawę i poddzierżawę działów specjalnych
    produkcji rolnej, jak również gospodarstwa rolnego lub jego składników na cele inne niż
    rolnicze bądź na prowadzenie działów specjalnych produkcji rolnej, z wyłączeniem
    składników majątku związanych z działalnością gospodarczą.
    Zgodnie z art. 7 ust. 1 i 2 UPO, dochody z nieruchomości, włączając opłaty i inne płatności
    z tytułu eksploatacji zasobów naturalnych i zyski uzyskane ze sprzedaży, zamiany lub innej
    dyspozycji taką nieruchomością lub prawami, z których wynikają takie opłaty i inne
    płatności, mogą być opodatkowane przez to Umawiające się Państwo, w którym ta
    nieruchomość lub zasoby naturalne są położone. Dla celów niniejszej Umowy odsetki od
    zobowiązań zabezpieczonych na nieruchomości lub zabezpieczonych prawem
    dochodzenia na opłatach lub innych płatnościach z tytułu eksploatacji zasobów
    naturalnych nie będą traktowane jako dochód z nieruchomości, a zasady te znajdują także

    zastosowanie do dochodu powstałego z użytkowania, posiadania, dzierżawy lub innej
    formy używania nieruchomości.
    Z treści przepisu art. 1 ust. pkt 2 ustawy o ryczałcie wynika, że ustawa reguluje
    opodatkowanie zryczałtowanym podatkiem dochodowym niektórych przychodów
    (dochodów) osiąganych przez osoby fizyczne osiągające przychody, o których mowa w art.
    10 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych
    (Dz.U. z 2025 r. poz. 163, 340, 368, 620 i 680), zwanej dalej „ustawą o podatku
    dochodowym”.
    Jak stanowi art. 6 ust. 1a ustawy o ryczałcie, opodatkowaniu ryczałtem od przychodów
    ewidencjonowanych podlegają otrzymane lub postawione do dyspozycji podatnika w roku
    kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość otrzymanych świadczeń w
    naturze i innych nieodpłatnych świadczeń z tytułów, o których mowa w art. 10 ust. 1 pkt 6
    ustawy o PIT. Dla ustalenia wartości otrzymanych świadczeń w naturze i innych
    nieodpłatnych świadczeń z tych tytułów stosuje się przepisy art. 11 ust. 2-2b ustawy o PIT.
    Zgodnie z art. 12 ust. 1 pkt 4 lit. a ustawy o ryczałcie, stawka ryczałtu od przychodów
    ewidencjonowanych wynosi 8,5% przychodów do kwoty 100.000 zł oraz 12,5%
    przychodów od nadwyżki ponad kwotę 100.000 zł z tytułu przychodów, o których mowa w
    art. 6 ust. 1a.
    Zgodnie z przepisami ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych (PIT), osoby
    fizyczne nieposiadające miejsca zamieszkania na terytorium Polski – a więc nierezydenci w
    rozumieniu tej ustawy – podlegają w Polsce ograniczonemu obowiązkowi podatkowemu,
    co oznacza, że są zobowiązane do rozliczenia podatku jedynie od dochodów (przychodów)
    osiąganych na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Wśród tych dochodów, zgodnie z art.
    3 ust. 3 pkt 4 ustawy o PIT, szczególne miejsce zajmują dochody z nieruchomości
    położonych w Polsce lub praw do takich nieruchomości, obejmujące również dochody z
    najmu lub dzierżawy takich nieruchomości.
    W kontekście powyższego należy odnieść się do postanowień umowy o unikaniu
    podwójnego opodatkowania zawartej pomiędzy Polską a Stanami Zjednoczonymi
    Ameryki. Przepis art. 7 ust. 1 i 2 tej umowy stanowi, że dochody uzyskiwane z
    nieruchomości, w tym opłaty i inne płatności z tytułu eksploatacji zasobów naturalnych, a
    także zyski uzyskane ze sprzedaży, zamiany lub innej dyspozycji nieruchomością lub
    prawami do niej, mogą być opodatkowane przez to umawiające się państwo, na którego
    terytorium położona jest nieruchomość, przy czym przepisy te obejmują również wszelkie
    dochody powstałe z użytkowania, posiadania, dzierżawy lub innej formy korzystania z
    nieruchomości, a także precyzują, że za dochód z nieruchomości nie uznaje się odsetek od
    zobowiązań zabezpieczonych na nieruchomości.
    Interpretując powyższe regulacje w świetle Komentarza do Modelowej Konwencji OECD,
    należy podkreślić, że przyznanie prawa do opodatkowania dochodów z nieruchomości
    państwu źródła (czyli państwu, na którego terytorium nieruchomość jest położona)
    uzasadnione jest trwałym związkiem gospodarczym i prawnym pomiędzy nieruchomością
    a państwem jej położenia. Komentarz jednoznacznie wskazuje, że tego rodzaju dochody
    mogą być opodatkowane w państwie źródła niezależnie od formy, w jakiej są uzyskiwane,
    w tym także, gdy nieruchomość nie jest związana z prowadzoną działalnością gospodarczą
    (np. wynajem prywatny przez osobę fizyczną). Komentarz podkreśla również, że
    pierwszeństwo opodatkowania należy do państwa położenia nieruchomości, a więc nawet
    jeśli dochód ten byłby również opodatkowany w państwie rezydencji podatnika,
    odpowiednie mechanizmy unikania podwójnego opodatkowania mają zapewnić, że
    podatek nie będzie pobierany podwójnie. W tym kontekście należy podkreślić, że prawo
    do opodatkowania po stronie państwa źródła ma pierwszeństwo względem prawa do
    opodatkowania drugiego państwa, również w sytuacjach, gdy dochód z nieruchomości ma
    jedynie charakter pośredni.

    Podsumowując, zarówno przepisy polskiej ustawy o PIT, jak i postanowienia umowy o
    unikaniu podwójnego opodatkowania pomiędzy Polską a USA, wyraźnie przyznają Polsce
    prawo do opodatkowania dochodów z najmu nieruchomości położonych na jej
    terytorium, uzyskiwanych przez osoby nieposiadające miejsca zamieszkania w Polsce (np.
    rezydentów podatkowych USA). Oznacza to, że dochód z najmu nieruchomości
    zlokalizowanej w Polsce, uzyskiwany przez osobę mającą miejsce zamieszkania w Stanach
    Zjednoczonych, będzie w Polsce opodatkowany, zgodnie z krajowymi przepisami
    podatkowymi. Należy przy tym pamiętać, że możliwe jest równoczesne opodatkowanie
    tego dochodu w USA, natomiast zastosowanie znajdują odpowiednie mechanizmy
    przewidziane w umowie o unikaniu podwójnego opodatkowania (najczęściej metoda
    odliczenia proporcjonalnego lub zwolnienia), które mają na celu uniknięcie sytuacji
    podwójnego opodatkowania tej samej podstawy. W praktyce zatem podatnik będący
    rezydentem podatkowym USA, osiągający dochody z najmu nieruchomości w Polsce,
    zobowiązany jest do rozliczenia podatku w Polsce oraz wykazania tego dochodu w
    rozliczeniu amerykańskim, z możliwością zastosowania odpowiednich ulg lub odliczeń
    wynikających z umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania.
    W świetle powyższego, dochody z najmu nieruchomości położonej w Polsce, uzyskiwane
    przez osobę będącą rezydentem podatkowym Stanów Zjednoczonych, będą zgodnie z
    przepisami prawa podatkowego oraz postanowieniami UPO podlegały opodatkowaniu w
    Polsce, jako państwie położenia tej nieruchomości.
    Na gruncie polskiej ustawy o PIT, opodatkowaniu podlegają wszelkie dochody (przychody)
    osiągane przez osoby fizyczne mające miejsce zamieszkania na terytorium Polski,
    niezależnie od miejsca położenia źródła przychodu (nieograniczony obowiązek
    podatkowy). W przypadku braku rezydencji – opodatkowaniu podlegają jedynie dochody
    uzyskane na terytorium RP (ograniczony obowiązek podatkowy).
    Zgodnie z art. 10 ust. 1 pkt 6 ustawy o PIT, dochody z najmu, podnajmu, dzierżawy czy
    poddzierżawy stanowią odrębne źródło przychodów, podlegające opodatkowaniu w
    Polsce według zasad właściwych dla tego typu umów.
    Instytucja Trustu nie jest przewidziana przez polskie prawo cywilne ani podatkowe. Polski
    system prawny nie uznaje Trustu jako odrębnego podmiotu prawa. Jednakże, jeśli dochód
    z najmu nieruchomości położonej na terytorium Polski jest formalnie osiągany przez
    Trust, należy rozstrzygnąć, kto dla celów podatkowych w Polsce jest uznawany za
    podatnika tego dochodu.
    W sytuacji, gdy w stosunku do beneficjenta Trustu przepisy Trustu przewidują
    bezpośrednie uprawnienie beneficjenta do otrzymania dochodu, to właśnie beneficjent
    powinien być traktowany jako podatnik z tytułu dochodów uzyskanych z najmu
    nieruchomości.
    Jeśli natomiast powiernik (Trustee) sprawuje kontrolę nad majątkiem i to na niego
    formalnie przypadają prawa oraz obowiązki z tytułu najmu nieruchomości, a beneficjent
    nie uzyskuje jeszcze realnej korzyści majątkowej, to polskie organy podatkowe mogą
    kwalifikować powiernika jako podatnika tego dochodu.
    Trust sam w sobie – jako umowa, struktura, a nie osoba fizyczna czy prawna – nie jest
    uznawany za podatnika na gruncie polskich przepisów podatkowych. Dochód uzyskiwany
    przez Trust jest więc alokowany na poziomie beneficjentów lub powiernika – w zależności
    od konkretnej konstrukcji Trustu oraz warunków wypłat.
    Zatem przychód z najmu nieruchomości zlokalizowanej na terytorium Polski, osiągany
    formalnie przez Trust, przypisuje się w pierwszej kolejności beneficjentom Trustu, pod
    warunkiem, że uzyskują oni realne przysporzenie majątkowe. W braku możliwości takiego
    przypisania bezpośredniego beneficjentom, podatnikiem może być powiernik.
    Zatem, w przypadku braku uznania Trustu jako samodzielnego podatnika, dochody z
    najmu nieruchomości formalnie uzyskiwane przez Trust powinny być kwalifikowane jako

    dochody beneficjentów Trustu, jeśli mają oni prawo do przychodów, ewentualnie
    powiernika (Trustee), jeśli on sprawuje kontrolę i uzyskuje korzyść majątkową, gdyż jak
    wskazano wyżej Trust nie jest samodzielnym podatnikiem w polskim porządku prawnym.
    W przedstawionym stanie faktycznym mamy do czynienia z osobą fizyczną posiadającą
    obywatelstwo polskie, która jednocześnie jest rezydentem podatkowym Stanów
    Zjednoczonych Ameryki, a jednocześnie ustanowiła oraz zarządza jako powiernik Trustem
    typu A Trust. Trust ten, będąc formalnie właścicielem nieruchomości położonej na
    terytorium Polski, uzyskuje przychody z najmu tej nieruchomości, które następnie mogą
    być wypłacane beneficjentom Trustu – w tym Wnioskodawczyni.
    Pierwszą kwestią wymagającą wyjaśnienia jest właściwa kwalifikacja podatkowa
    przychodów otrzymywanych przez Wnioskodawczynię od Trustu, których źródłem jest
    najem nieruchomości położonej w Polsce. Z punktu widzenia polskiego podatku
    dochodowego od osób fizycznych, kluczowe znaczenie ma to, że przychody z najmu
    nieruchomości położonej w Polsce są kwalifikowane jako przychody z tzw. źródła
    określonego w art. 10 ust. 1 pkt 6 ustawy o PIT. Regulacja ta obejmuje m.in. przychody z
    najmu, podnajmu, dzierżawy i innych podobnych umów dotyczących składników
    majątkowych niezwiązanych z działalnością gospodarczą.
    W analizowanym przypadku, mimo że formalnym właścicielem nieruchomości jest Trust,
    to – zgodnie z charakterystyką amerykańskich A Trustów – nie jest on podmiotem
    czerpiącym ekonomiczną korzyść z majątku. Trust, będąc podmiotem powierniczym,
    zarządza majątkiem wyłącznie na rzecz i w interesie beneficjentów, z których jednym jest
    Wnioskodawczyni. Polskie przepisy podatkowe nie regulują bezpośrednio opodatkowania
    przychodów z Trustów zagranicznych, jednak w świetle wykładni celowościowej oraz
    stanowisk prezentowanych w interpretacjach podatkowych i orzecznictwie, należy uznać,
    że beneficjent Trustu, który faktycznie otrzymuje wypłaty środków pochodzących z najmu
    nieruchomości, powinien być traktowany jako podatnik przychodów z najmu, niezależnie
    od tego, że pośrednikiem formalnym jest Trust. Takie podejście znajduje uzasadnienie w
    założeniu, iż Trust nie realizuje własnego interesu majątkowego i nie prowadzi działalności
    gospodarczej we własnym imieniu, a wszystkie korzyści przypisywane są bezpośrednio
    beneficjentom.
    W konsekwencji, jeżeli Wnioskodawczyni jako beneficjentka otrzymuje środki wypłacane z
    Trustu, których źródłem jest czynsz najmu nieruchomości położonej w Polsce, to środki te
    należy kwalifikować jako przychody z najmu (art. 10 ust. 1 pkt 6 ustawy o PIT) uzyskane na
    terytorium Polski, podlegające opodatkowaniu w Polsce – co znajduje potwierdzenie
    również w przepisach UPO, która przyznaje Polsce prawo do opodatkowania dochodów z
    nieruchomości położonej na jej terytorium. Bez znaczenia pozostaje fakt, że
    Wnioskodawczyni nie posiada miejsca zamieszkania na terytorium Polski, ponieważ – jako
    nierezydent – podlega ona w Polsce obowiązkowi podatkowemu w zakresie dochodów
    osiąganych z nieruchomości położonych w Polsce (ograniczony obowiązek podatkowy).
    Kolejną istotną kwestią jest możliwość oraz prawidłowość opodatkowania tych
    przychodów z najmu w formie ryczałtu od przychodów ewidencjonowanych. Przepisy
    ustawy o ryczałcie przewidują, że przychody osiągane przez osoby fizyczne z tytułu najmu,
    o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 6 ustawy o PIT, mogą być opodatkowane w tej właśnie
    formie. Ryczałt od przychodów ewidencjonowanych stanowi uproszczoną formę
    opodatkowania, gdzie podstawę stanowi uzyskany przychód, a stawka wynosi 8,5% do
    kwoty 100.000 zł rocznie oraz 12,5% od nadwyżki ponad tę kwotę.
    Fakt, że środki są wypłacane z Trustu, nie stanowi przeszkody dla opodatkowania w
    formie ryczałtu, ponieważ istotne jest, że rzeczywistym źródłem tych środków jest najem
    nieruchomości położonej w Polsce, a podatnikiem jest beneficjent Trustu otrzymujący
    świadczenia. Zarówno charakter przychodu, jak i sposób jego uzyskania odpowiadają
    Definicji ustawowej umożliwiającej opodatkowanie w formie ryczałtu.

    Podsumowując, w świetle przedstawionego stanu faktycznego oraz analizy przepisów
    krajowych i umownych, należy uznać, że Wnioskodawczyni postąpi prawidłowo
    kwalifikując otrzymywane od Trustu płatności pochodzące z najmu nieruchomości
    położonej w Polsce jako przychody ze źródła określonego w art. 10 ust. 1 pkt 6 ustawy o
    PIT. Jednocześnie prawidłowe będzie opodatkowanie tych przychodów zryczałtowanym
    podatkiem dochodowym według zasad określonych w ustawie o ryczałcie, w powiązaniu z
    art. 10 ust. 1 pkt 6 ustawy o PIT, z uwzględnieniem właściwych stawek ryczałtu. Taka
    interpretacja jest zgodna z celem i konstrukcją instytucji Trustu typu A Trust w prawie
    amerykańskim oraz z logiką polskiego prawa podatkowego, które nie przewiduje
    odrębnego opodatkowania przychodów uzyskiwanych z zagranicznych Trustów, a
    beneficjenta traktuje jako podatnika rzeczywistego w odniesieniu do wypłat środków
    pochodzących z określonego źródła.
    W rezultacie, Wnioskodawczyni powinna wykazywać przychody uzyskane z najmu
    nieruchomości położonej w Polsce, które otrzyma jako beneficjentka Trustu, w zeznaniu
    podatkowym i opodatkować je ryczałtem. W tym zakresie nie występują przeszkody
    prawne, które wyłączałyby możliwość zastosowania analizowanego modelu rozliczenia
    podatkowego.
    Wnioskodawca postępuje prawidłowo, uznając za moment powstania przychodu, a zatem
    moment opodatkowania, dopiero chwilę, w której środki z Trustu zostaną faktycznie
    otrzymane lub zostaną postawione do jego dyspozycji. Takie rozumienie wynika przede
    wszystkim z literalnego brzmienia art. 11 ust. 1 ustawy o PIT, zgodnie z którym
    przychodem są dopiero otrzymane lub postawione do dyspozycji podatnika w roku
    kalendarzowym pieniądze, wartości pieniężne oraz wartość otrzymanych świadczeń w
    naturze i innych nieodpłatnych świadczeń. W interpretacji indywidualnej Dyrektora
    Krajowej Informacji Skarbowej z dnia 06 maja 2024 r. sygn. 0115- KDIT2.4011.165.2024.1.
    ŁS podkreślono, że pojęcia „otrzymane” i „postawione do dyspozycji” są odrębne;
    przychód powstaje dopiero w chwili, gdy podatnik ma możliwość korzystania z tych
    środków, bez dalszych warunków uzależniających ich dostęp. W interpretacji wskazano
    bowiem, że z przepisów wynika, że zgodnie z art. 11 ust. 1 w zw. z art. 10 ust. 1 pkt 1
    ustawy o PIT, do przychodów zalicza się m.in. środki pieniężne otrzymane lub postawione
    do dyspozycji podatnika w danym roku kalendarzowym. Warto zauważyć, że literalna
    interpretacja art. 11 ust. 1 ustawy o PIT jednoznacznie wskazuje, iż momentem
    decydującym o powstaniu przychodu jest faktyczne jego uzyskanie. Oznacza to chwilę, w
    której podatnik realnie otrzymał pieniądze lub gdy zostały one mu udostępnione w
    sposób umożliwiający swobodne dysponowanie nimi – a także, gdy otrzymał świadczenia
    rzeczowe lub inne nieodpłatne świadczenia. Dla tego typu przysporzeń nie znajdują
    zastosowania szczególne regulacje przewidziane w ustawie o PIT.
    W doktrynie wskazuje się także, że:
    „Przychód stanowią otrzymane lub postawione do dyspozycji pieniądze i wartości
    pieniężne. Przez określenie "otrzymane", zgodnie ze Słownikiem języka polskiego należy
    rozumieć takie pieniądze i wartości pieniężne, które zostały podatnikowi dane. Mając na
    uwadze istnienie wielu form rozliczeń, należy uznać, że otrzymane pieniądze to nie tylko
    wypłacona gotówka, lecz także kwota, która wpłynęła na rachunek bankowy podatnika.
    Natomiast "postawionymi do dyspozycji" są takie pieniądze i wartości pieniężne, które
    podatnik, wykazując określoną aktywność, ma możliwość włączyć do swojego władztwa.
    Innymi słowy, podatnik ma możliwość skorzystania z tychże pieniędzy, a nie jest to
    uzależnione od dodatkowej zgody osoby stawiającej określone środki do dyspozycji”.
    (Bartosiewicz A., Kubacki R., PIT. Komentarz, wyd. V, Lex 2015, pkt 6, art. 11).
    Zatem z samej konstrukcji pojęcia przychodu jako świadczenia faktycznie otrzymanego
    lub, w niektórych przypadkach, postawionego do dyspozycji wynika również określenie
    momentu jego uzyskania. Ustalenie tego momentu ma kluczowe znaczenie, ponieważ
    zarówno podatek dochodowy od osób fizycznych jak i ryczałt ewidencjonowany są

    rozliczane w czasie. Z tego względu konieczne jest prawidłowe ustalenie chwili uzyskania
    przychodu, by móc przypisać go do właściwego okresu rozliczeniowego, co w praktyce
    oznacza konkretny rok podatkowy, a w przypadku rozliczania zaliczek – również
    odpowiedni miesiąc.
    Podobnie w judykaturze wskazuje się, że przychód podatkowy musi być trwały,
    Definitywny, nieodwołalny i realny, a więc podatnik musi go rzeczywiście uzyskać. W
    wyroku NSA z dnia 20 grudnia 2018 r. sygn. akt sygn. II FSK 3509/16 wskazano, że za
    przychód mogą zostać uznane jedynie przysporzenia majątkowe, które mają charakter
    trwały, są Definitywne i zostały rzeczywiście otrzymane. Ponadto w analogiczny sposób
    wypowiedział się także Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w wyroku z dnia 14
    kwietnia 2021 r. sygn. akt I SA/Po 863/20, jak również NSA w wyroku z dnia 01 grudnia
    2020 r. sygn. akt II FSK 1995/18 – oba podkreślały, że przychody podatkowe nie mogą mieć
    charakteru zwrotnego, a ich uzyskanie musi mieć Definitywny charakter.
    W praktyce organów podatkowych również przyjmuje się zasadę „kasową” w
    rozpoznawaniu przychodu, zgodnie z którą momentem przychodu jest rzeczywiste
    otrzymanie środków. Przykładowo, w interpretacji indywidualnej z dnia 25 sierpnia 2020 r.
    sygn. 0115-KDIT3-4011.373.2020.2.PS, Dyrektor KIS uznał za prawidłowe stanowisko,
    zgodnie z którym spłata wierzytelności prowadzi do powstania przychodu dopiero w
    momencie jej otrzymania, a więc w momencie faktycznego i wymiernego przysporzenia.
    W świetle tak ukształtowanych standardów zarówno ustawowych, jak i interpretacyjnych
    oraz orzeczniczych, środki należne od Trustu powinny zostać opodatkowane dopiero w
    momencie, gdy Wnioskodawca rzeczywiście zyska dostęp do środków, czyli gdy zostaną
    one wypłacone lub postawione do dyspozycji w sposób warunkujący możliwość
    swobodnego korzystania. Traktowanie przychodu wcześniej, w momencie deklaracji czy
    zapowiedzi wypłaty przez Trust, byłoby sprzeczne z podstawową regułą opodatkowania,
    zgodnie z którą przychodem jest to, co podatnik faktycznie uzyskał, tj. trwałe, Definitywne i
    możliwe do rozporządzania przez niego.
    Wnioskodawca postąpi prawidłowo opodatkowując przychód z tytułu płatności
    otrzymanych od Trustu dopiero w momencie jego faktycznego otrzymania od Trustu.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest nieprawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 3 ust. 1 ustawy z 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób
    fizycznych (t.j. Dz.U. z 2025 r. poz. 163 ze zm.):
      Osoby fizyczne, jeżeli mają miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej
      Polskiej, podlegają obowiązkowi podatkowemu od całości swoich dochodów
      (przychodów) bez względu na miejsce położenia źródeł przychodów (nieograniczony
      obowiązek podatkowy).
    Natomiast art. 3 ust. 2a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych stanowi, że:
      Osoby fizyczne, jeżeli nie mają na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej miejsca
      zamieszkania, podlegają obowiązkowi podatkowemu tylko od dochodów
      (przychodów) osiąganych na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej (ograniczony
      obowiązek podatkowy).
    Jak stanowi art. 3 ust. 2b pkt 4 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Za dochody (przychody) osiągane na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przez
      podatników, o których mowa w ust. 2a, uważa się w szczególności dochody
      (przychody) z położonej na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej nieruchomości lub
      praw do takiej nieruchomości, w tym ze zbycia jej w całości albo w części lub zbycia
      jakichkolwiek praw do takiej nieruchomości.

    Na podstawie art. 3 ust. 1a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Za osobę mającą miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej
      uważa się osobę fizyczną, która:
      1) posiada na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej centrum interesów osobistych lub
        gospodarczych (ośrodek interesów życiowych) lub
      2) przebywa na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej dłużej niż 183 dni w roku
        podatkowym.
    W myśl art. 4a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Przepisy art. 3 ust. 1, 1a, 2a i 2b stosuje się z uwzględnieniem umów w sprawie
      unikania podwójnego opodatkowania, których stroną jest Rzeczpospolita Polska.
    Jak wskazała Pani we wniosku, jest Pani osobą fizyczną posiadającą obywatelstwo polskie,
    która jednocześnie posiada status rezydenta podatkowego Stanów Zjednoczonych
    Ameryki (USA).
    Nie posiada Pani prawa do nieruchomości wynajmowanej w Polsce – posiada ją Trust
    (nabył prawo własności lokalu mieszkalnego w Polsce, po nabyciu udostępnił ww.
    nieruchomość osobom trzecim na podstawie umowy najmu, czynsz należny z tego tytułu
    jest przekazywany bezpośrednio na rachunek bankowy prowadzony na rzecz Trustu), Pani
    jako Trustee pełni rolę powiernika podmiotu odpowiedzialnego wyłącznie za zarząd
    majątkiem Trustu zgodnie z jego celem i dokumentami założycielskimi. Nie przysługuje
    Pani przy tym prawo własności do majątku Trustu ani prawo do pożytków z tego majątku
    w charakterze właścicielskim, wszelkie czynności (w tym zawieranie umów najmu)
    podejmowane są przez Panią w imieniu Trustu i na jego rachunek, z obowiązkiem
    przeznaczenia uzyskiwanych przychodów na realizację celu Trustu), który zgodnie z
    przepisami amerykańskiego prawa podatkowego jest podatnikiem podatku dochodowego
    – zatem środki uzyskane z najmu tej nieruchomości nie mogą być traktowane jako środki z
    najmu osiągane przez Panią jako założyciela (podmiot tworzący Trust), powiernika czy
    beneficjenta Trustu.
    Zgodnie z powyższą analizą oraz przepisami art. 7 ust. 1 ww. umowy o unikaniu
    podwójnego opodatkowania dochody z najmu nieruchomości mogą podlegać
    opodatkowaniu w Polsce wyłącznie na poziomie Trustu.
    Zatem w przedmiotowej sprawie zastosowanie znajduje umowa między Rządem Polskiej
    Rzeczypospolitej Ludowej a Rządem Stanów Zjednoczonych Ameryki o uniknięciu
    podwójnego opodatkowania i zapobieżeniu uchylaniu się od opodatkowania w zakresie
    podatków od dochodu, podpisana w Waszyngtonie 8 października 1974 r. (Dz. U. z 1976 r.
    Nr 31 poz. 178).
    I tak, art. 7 ust. 1 i ust. 2 ww. umowy stanowi, że:
      Dochody z nieruchomości, włączając opłaty i inne płatności z tytułu eksploatacji
      zasobów naturalnych i zyski uzyskane ze sprzedaży, zamiany lub innej dyspozycji
      taką nieruchomością lub prawami, z których wynikają takie opłaty i inne płatności,
      mogą być opodatkowane przez to Umawiające się Państwo, w którym ta
      nieruchomość lub zasoby naturalne są położone. Dla celów niniejszej Umowy odsetki
      od zobowiązań zabezpieczonych na nieruchomości lub zabezpieczonych prawem
      dochodzenia na opłatach lub innych płatnościach z tytułu eksploatacji zasobów
      naturalnych nie będą traktowane jako dochód z nieruchomości.
      Ustęp 1 będzie miał zastosowanie do dochodu powstałego z użytkowania,
      posiadania, dzierżawy lub innej formy używania nieruchomości.
    Tworzenie Trustów dopuszcza głównie prawodawstwo krajów opierających się na
    anglosaskim systemie prawa common law. Konstrukcja Trustu sprowadza się do stosunku
    zobowiązaniowego (stosowna umowa Trustu, tzw. deed of Trust] na mocy którego

    powiernik (Trustee] przyjmuje w zarząd powierniczy tytuł prawny do określonego majątku
    założyciela Trustu, zobowiązując się jednocześnie do działania w interesie określonych
    beneficjentów.
    W obrocie gospodarczym zarówno osoby fizyczne, osoby prawne, jak i jednostki
    organizacyjne nieposiadające osobowości prawnej nie muszą działać osobiście. Jednym ze
    sposobów działania poprzez inny podmiot jest umowa powiernictwa. Powiernik na
    zewnątrz działa jako samodzielny podmiot, jednak z mocy wewnętrznego porozumienia z
    powierzającym, działa na jego rzecz, a nie występuje we własnym interesie.
    Określone w umowie Trustu cele realizowane są wyłącznie przez powiernika, jako że
    posiada on wyłączny, choć tylko powierzony tytuł prawny do majątku Trustu.
    Wszystkie aktywa Trustu są rejestrowane na nazwisko powiernika, ale nie stanowią jego
    własnego majątku (majątku osobistego). Tytuł do tych aktywów zawiera uwagę, że aktywa
    zostały „przekazane w powiernictwo” do wykorzystania na rzecz konkretnego Trustu. W
    ten sposób prawa beneficjentów są chronione poprzez Trust.
    Generalnie, aktywa Trustu (zarządzane przez powiernika) nie stanowią już prywatnego
    majątku założyciela Trustu. Powiernik nie płaci podatku od majątku Trustu.
    Trust posiada zdolność prawną i zdolność do czynności prawnych, w szczególności Trust
    może nabywać nieruchomości i zawierać umowy prowadzące do nabycia nieruchomości
    we własnym imieniu i na swoją rzecz, a także posiada zdolność do bycia ujawnionym w
    odpowiednich rejestrach jako posiadacz tytułu prawnego do tych nieruchomości. Trust
    może być podmiotem praw i obowiązków i konsekwentnie być właścicielem rzeczy i praw.
    Jak wynika z opisu sprawy przedstawionego we wniosku Trust stanowi autonomiczny
    podmiot prawa, wyposażony w zdolność do nabywania praw i zaciągania zobowiązań.
    Wnioskodawczyni, jako powiernik Trustu (Trustee), reprezentuje go w obrocie prawnym
    oraz wykonuje wszelkie czynności prawne i faktyczne związane z zarządzaniem i
    administrowaniem majątkiem Trustu.
    Jak wskazano wyżej, Wnioskodawczyni, działając jako pracodawca, ustanowiła Trust
    przeznaczony do gromadzenia oraz zarządzania majątkiem w celu zabezpieczenia wypłat
    świadczeń emerytalnych. W ramach ustanowienia Trustu majątek wchodzący w jego skład
    został Definitywnie wyodrębniony z majątku osobistego Wnioskodawczyni i nie stanowi
    jego części. Wnioskodawczyni jako Trustee pełni rolę powiernika podmiotu
    odpowiedzialnego wyłącznie za zarząd majątkiem Trustu zgodnie z jego celem i
    dokumentami założycielskimi; nie przysługuje jej przy tym prawo własności do majątku
    Trustu ani prawo do pożytków z tego majątku w charakterze właścicielskim. Wszelkie
    czynności dotyczące majątku (w tym zawieranie umów najmu) podejmowane są przez
    Wnioskodawczynię w imieniu Trustu i na jego rachunek, z obowiązkiem przeznaczenia
    uzyskiwanych przychodów na realizację celu Trustu.
    Zgodnie z postanowieniami dokumentów założycielskich Trustu, wszelkie przychody
    generowane przez majątek Trustu, w tym przychody z najmu, podlegają gromadzeniu i
    reinwestowaniu na poziomie Trustu, a następnie będą przeznaczane wyłącznie na
    realizację celu Trustu, tj. wypłatę świadczeń emerytalnych uprawnionym osobom.
    Wnioskodawczyni została także wskazana jako beneficjent Trustu w tym znaczeniu, że
    nabędzie uprawnienie do otrzymywania świadczenia emerytalnego dopiero po
    osiągnięciu ustawowego wieku emerytalnego; według aktualnych okoliczności nastąpi to
    najwcześniej za 7 lat. Do tego czasu Wnioskodawczyni nie posiada roszczenia o wypłatę
    środków z Trustu, nie ma również uprawnienia do dysponowania przychodami z najmu na
    cele osobiste ani do ich pobierania w jakiejkolwiek formie.
    Zatem przychodu z najmu nieruchomości należącej do Trustu nie można traktować jako
    przysporzenia Pani jako powiernika czy beneficjenta. Tym samym, przychód ten nie
    wywoła u Pani skutków prawnych w podatku dochodowym od osób fizycznych.

    Biorąc pod uwagę przedstawiony

## Opis zdarzenia przyszłego

, a także powołane powyżej
    przepisy, wskazać należy, że jako powierniczka Trustu, nie będzie Pani podatnikiem
    podatku dochodowego od osób fizycznych od dochodu z nieruchomości należącej do
    Trustu, a położonej w Polsce.
    Świadczenia, które otrzyma Pani po osiągnięciu wieku emerytalnego jako beneficjent
    Trustu z siedzibą w USA podlegając nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu od
    całości osiąganych dochodów w USA nie podlegają opodatkowaniu w Polsce.
    Nieprawidłowe jest zatem Pani stanowisko, zgodnie z którym postąpi Pani prawidłowo
    kwalifikując na potrzeby polskiego podatku dochodowego od osób fizycznych otrzymane
    przez niego od Trustu płatności, których źródłem będzie najem nieruchomości położonej
    w Polsce jako przychody ze źródła, o który mowa w art. 10 ust. 1 pkt 6 ustawy o PIT.
    W związku z powyższym rozstrzygnięciem odstąpiłem od udzielenia interpretacji w
    zakresie pytań:
    - Czy Wnioskodawca postąpi prawidłowo opodatkowując przychody (dochody) z najmu
      nieruchomości zryczałtowanym podatkiem dochodowym zgodnie z art. 1 pkt 2 i art. 12
      ust. 1 pkt 4 lit. a) ustawy o ryczałcie w zw. z art. 10 ust. 1 pkt 6 ustawy o PIT? (we
      wniosku oznaczone jako nr 3) oraz
    - Czy Wnioskodawca postąpi prawidłowo opodatkowując przychód z tytułu płatności
      otrzymanych od Trustu dopiero w momencie jego faktycznego otrzymania od Trustu?
      (we wniosku oznaczone jako nr 4).

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Pani przedstawiła i stanu prawnego, który
    obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia.
    Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy
    rzeczywisty stan faktyczny sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie
    ze stanem faktycznym podanym przez wnioskodawcę w złożonym wniosku. W związku z
    powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we wniosku
    opisu sprawy, udzielona interpretacja traci swoją aktualność.
    Przy wydawaniu niniejszej interpretacji dokonałem wyłącznie analizy okoliczności
    podanych we wniosku. Rolą postępowania w sprawie wydania indywidualnej interpretacji
    przepisów prawa podatkowego nie jest bowiem ustalanie, czy przedstawiony we wniosku
    stan faktyczny jest zgodny ze stanem rzeczywistym. W ramach postępowania o wydanie
    interpretacji przepisów prawa podatkowego organ nie przeprowadza postępowania
    dowodowego, lecz opiera się jedynie na stanie faktycznym przedstawionym we wniosku.
    Ustalenie stanu rzeczywistego stanowi domenę ewentualnego postępowania
    podatkowego. To na podatniku ciąży obowiązek udowodnienia w toku tego postępowania
    okoliczności faktycznych, z których wywodzi on dla siebie korzystne skutki prawne.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    · Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy
      z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.).
      Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pani sytuacja będzie zgodna
      (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosuje się Pani do
      interpretacji.
    · Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:

      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
        z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    · Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pani prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu
    Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z
    dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U.
    z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
    · w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
    · w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP
      (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.