Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0114-KDIP1-2.4012.662.2024.2.MW
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-03-10
Teza: Brak opodatkowania podatkiem od towarów i usług sprzedaży
niezabudowanych działek.
Słowa kluczowe: czynności-czynności opodatkowane podatkiem od
towarów i usług
majątek-majątek prywatny
nieruchomości-nieruchomość niezabudowana
nieruchomości-sprzedaż nieruchomości
podatnik-podatnik podatku od towarów i usług
Zagadnienia: Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział I. Przepisy
ogólne-Definicje
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II. Zakres
opodatkowania-Rozdział 1. Przepisy ogólne -Czynności
podlegające opodatkowaniu
1

Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III. Podatnicy,
płatnicy i przedstawiciele podatkowi-Rozdział 1.
Podatnicy i płatnicy-Podatnicy
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział I-
art. 2-pkt 22
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział I-
art. 2-pkt 6
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II-
Rozdział 2-art. 7.-ust. 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III-
Rozdział 1-art. 15-ust. 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III-
Rozdział 1-art. 15-ust. 2

## Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

Szanowni Państwo,
    stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego
    stanu faktycznego w podatku od towarów i usług jest prawidłowe.
    Zakres wniosku wspólnego o wydanie interpretacji indywidualnej
    4 grudnia 2024 r. za pośrednictwem ePUAP wpłynął Państwa wniosek wspólny z 28
    listopada 2024 r. o wydanie interpretacji indywidualnej, który dotyczy braku uznania
    Państwa za podatników podatku VAT z tytułu sprzedaży niezabudowanych działek gruntu.
    Uzupełnili go Państwo - w odpowiedzi na wezwanie - pismem z 20 lutego 2025 r. (wpływ
    24 lutego 2025 r.) oraz pismem z 20 lutego 2025 r. (wpływ 27 lutego 2025 r.). Treść
    wniosku wspólnego jest następująca:
    Zainteresowani, którzy wystąpili z wnioskiem
    1. Zainteresowana będąca stroną postępowania:
        A.B.
    2. Zainteresowany niebędący stroną postępowania:
        B.B.
    Opis stanu faktycznego
    Małżonkowie A.B. i B.B. (dalej: Wnioskodawcy) są polskimi rezydentami podatkowymi, nie
    prowadzą działalności gospodarczej oraz nie są zarejestrowani jako czynni podatnicy VAT.
    Wnioskodawcy pracowali jako nauczyciele oraz prowadzili działalność rolną. Od dłuższego
    czasu ze względu na stan zdrowia oraz zaawansowany wiek (A.B. (...) lata, B.B. (...) lat) nie
    są już w stanie kontynuować działalności rolnej i utrzymują się z emerytur.
    W dniu (...) kwietnia 2002 r. Wnioskodawcy wspólnie z bratem Wnioskodawczyni oraz jego
    żoną nabyli działkę nr 1 o powierzchni 18,1 ha. Wnioskodawcy nabyli działkę do majątku
    prywatnego i nie odliczyli VAT przy zakupie. Na podstawie uchwały numer (...) w grudniu
    2012 r. działka nr 1 została objęta Miejskim Planem Zagospodarowania Przestrzennego
    (dalej: MPZP) i częściowo zmieniła przeznaczenie. Gmina opracowała MPZP zmieniający
    przeznaczenie części posiadanych przez Wnioskodawców gruntów z rolnych na
    budowlane na co wyrazili zgodę.
    We wrześniu 2019 r. podjęta została decyzja o zniesieniu współwłasności między
    małżeństwami, zachowując współwłasność małżeńską. Zgodnie z zaleceniem notariusza
    oraz geodety, Wnioskodawcy musieli się zastosować do zapisów MPZP wydzielając drogi
    oraz działki gruntu będące wynikiem wydzielenia dróg. Podział działki rolnej na kilka
    działek oraz wytyczenie dróg było warunkiem koniecznym, gdyż dopiero tak podzielony
    teren mógł podlegać zniesieniu współwłasności. Faktyczne zniesienie współwłasności
    nastąpiło aktem notarialnym w dniu (...) lipca 2021 r.
    Po zniesieniu współwłasności wspólne pozostały jedynie wydzielone drogi i poszerzenia
    dróg istniejących. Powierzchnia jaka została Wnioskodawcom po zniesieniu
    współwłasności wynosiła 7,9690 ha. Posiadane przez Wnioskodawców działki były nabyte
    na cele prywatne, nie były wykorzystywane w działalności gospodarczej, nie były
    przedmiotem najmu ani dzierżawy. Działki klasy V nie były uprawiane, natomiast zbiory z

    uprawy działek klasy IV były jedynie na potrzeby własne Wnioskodawców. Działki zostały
    zakupione na użytek własny, a celem zakupu nie była ich późniejsza sprzedaż, jednak do
    sprzedaży nieruchomości zmusiła Wnioskodawców sytuacja ekonomiczna.
    W związku z trudnościami ze sprzedażą Wnioskodawcy zdecydowali się na wydzielanie
    działek zgodnie z preferencjami nabywców. Wnioskodawcy nie podejmowali działań takich
    jak uzbrojenie działek w media typu: woda, prąd, kanalizacja, gaz itp., czy uzyskanie decyzji
    o warunkach zabudowy, które to czynności podniosłyby wartość sprzedawanych działek.
    Wnioskodawcy nie podejmowali działań marketingowych, reklamowych i tym podobnych
    w celu sprzedaży działek. Nie ponosili również dodatkowych nakładów na przygotowanie
    działek do sprzedaży. Jedynymi działaniami jakie podjęli Wnioskodawcy było konieczne do
    zniesienia współwłasności wydzielenie działek i wytyczenie dróg dojazdowych. Informacja
    o tym, że Wnioskodawcy posiadają teren nadający się do zabudowy jednorodzinnej
    rozeszła się wśród sąsiadów i w ten sposób informacja trafiła do nabywców. W miarę
    pojawiania się nabywców Wnioskodawcy wydzielali działki do sprzedaży wedle ich
    preferencji. We wrześniu 2022 r. Wnioskodawcom udało się sprzedać pierwszą działkę,
    następnie w roku 2023 sprzedano 2 działki i w 2024 r. również 2 działki. Numery
    ewidencyjne sprzedanych działek: 1/1, 1/2, 1/3, 1/4, 1/5.
    Uzupełnienie i doprecyzowanie opisu stanu faktycznego
    Nabycie działki nr 1 nie było czynnością opodatkowaną podatkiem VAT. Nie było
    udokumentowane fakturą z wykazaną kwotą podatku VAT. Z tytułu nabycia nie
    przysługiwało Wnioskodawcom prawo do obniżenia podatku należnego o kwotę podatku
    naliczonego. Sprzedaż każdej działki była poprzedzona zawarciem Umowy Przedwstępnej.
    Nie była to umowa notarialna. Każda umowa była według jednego schematu. Jest to
    prosta umowa, według wzoru, który obejmuje:
        oznaczenie stron umowy,
        opis nieruchomości, w tym oświadczenie sprzedającego, że jest właścicielem lub
        współwłaścicielem nieruchomości, oświadczenie sprzedających, jeżeli działka
        posiada dostęp do drogi publicznej przez drogę wewnętrzną, która przylega do
        drogi gminnej oraz wskazanie jaka część gruntu jest przedmiotem sprzedaży,
        oświadczenia sprzedających, że:
          brak jest wpisów w działach III i IV księgi wieczystej;
          przedmiotowe nieruchomości są wolne od wszelkich długów i od wad
          prawnych;
          w razie gdyby po zawarciu umowy powstało lub ujawniło się jakiekolwiek
          istnienie obciążenia przedmiotowej nieruchomości lub udziałów sprzedający
          zobowiązują się je niezwłocznie uregulować;
          w chwili podpisania umowy nie trwają żadne inne umowy mające za
          przedmiot najem, dzierżawę, użyczenie lub zobowiązanie do zbycia
          przedmiotowej nieruchomości lub udziałów.
    Umowa obejmuje zatem jedynie podstawowe kwestie związane ze sprzedażą
    nieruchomości.
    Wnioskodawcy nie udzielali podmiotom trzecim pełnomocnictwa do występowania w ich
    imieniu w żadnych sprawach, które dotyczyły nieruchomości (w szczególności do
    występowania o wydanie warunków zabudowy, pozwolenia na budowę, uzbrojenia
    nieruchomości, itp.).

## Pytanie

Czy w związku z opisanym stanem faktycznym sprzedaż wydzielonych działek z majątku
    wspólnego małżonków powinna zostać opodatkowana podatkiem od towarów i usług?
    Stanowisko Zainteresowanych w sprawie
    Zdaniem Wnioskodawców sprzedaż wskazanych we wniosku działek, które zostały
    wydzielone z ich majątku osobistego nie podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i
    usług.
    Na gruncie art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług
    (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 361 z późn. zm.) (dalej: ustawa) opodatkowaniu podatkiem od
    towarów i usług podlegają odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na
    terytorium kraju. Natomiast zgodnie z art. 7 ust. 1 ustawy przez dostawę towarów, o
    której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania
    towarami jak właściciel (...). Następnie w art. 2 pkt 6 ustawa wskazuje, że ilekroć w
    dalszych przepisach jest mowa o towarach - rozumie się przez to rzeczy oraz ich części, a
    także wszelkie postacie energii.
    Mając na względzie definicję zawartą w art. 2 pkt 6 ustawy, zbycie nieruchomości
    gruntowych (działek), traktowane jest jako czynność odpłatnej dostawy towarów,
    określonej w art. 7 ust. 1 ustawy. Stosownie natomiast do art. 2 pkt 22 ustawy ilekroć w
    dalszych przepisach jest mowa o sprzedaży - rozumie się przez to odpłatną dostawę
    towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju, eksport towarów oraz
    wewnątrzwspólnotową dostawę towarów.
    Należy jednak zaznaczyć, że nie każda czynność stanowiąca dostawę towarów, w
    rozumieniu art. 7 ust. 1 ustawy, podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.
    Opodatkowana będzie czynność, która została wykonana przez podmiot, który w związku
    z jej wykonaniem jest podatnikiem podatku od towarów i usług.
    Na potrzeby podatku od towarów i usług, pojęcia „podatnik” i „działalność gospodarcza”,
    zostały określone odpowiednio w:
        art. 15 ust. 1 ustawy - podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne
        niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie
        działalność gospodarczą, o której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat
        takiej działalności;
        art. 15 ust. 2 ustawy - działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność
        producentów, handlowców lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących
        zasoby naturalne oraz rolników, a także działalność osób wykonujących wolne
        zawody. Działalność gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające
        na wykorzystywaniu towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób
        ciągły dla celów zarobkowych.
    Jak wskazał ustawodawca działalność gospodarczą stanowi w szczególności
    wykorzystywanie towarów w sposób ciągły dla celów zarobkowych. Szeroki zakres definicji
    działalności gospodarczej zawarty w ustawie pozwala przypisać miano „podatnika”
    wszystkim podmiotom, prowadzącym działalność, występującym w profesjonalnym
    obrocie gospodarczym.
    Dokonując analizy wskazanych przepisów, należy stwierdzić, że warunkiem
    opodatkowania danej czynności podatkiem od towarów i usług jest spełnienie dwóch
    przesłanek łącznie: po pierwsze dana czynność ujęta jest w katalogu czynności
    podlegających opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, po drugie - czynność ta
    została wykonana przez podmiot, który w związku z jej wykonaniem jest podatnikiem
    podatku od towarów i usług.

    Dostawa towarów (np. nieruchomości) niewątpliwie podlega opodatkowaniu podatkiem
    od towarów i usług, ale wyłącznie w sytuacji, gdy dokonywana jest przez podmiot mający
    status podatnika i dodatkowo działa on w takim charakterze w odniesieniu do danej
    transakcji. Kluczowe jest zatem rozstrzygnięcie czy dla omawianej sprzedaży
    nieruchomości Wnioskodawcy występują w roli podatników podatku od towarów i usług
    oraz czy podejmowane przez nich czynności stanowią działalność gospodarczą w
    rozumieniu przepisów ustawy. Dopiero po zdefiniowaniu Wnioskodawców jako
    podatników - co do zasady - dla określenia ich praw i obowiązków zastosowanie znajdą
    przepisy ww. ustawy.
    Zgodnie z treścią Dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie
    wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. U. UE. L. z 2006 r. Nr 347, str. 1 z
    późn. zm.) (dalej: Dyrektywa 2006/112/WE Rady) w art. 9 ust. 1 zostało wskazane, że:
        „Podatnikiem” jest każda osoba prowadząca samodzielnie w dowolnym miejscu
        jakąkolwiek działalność gospodarczą, bez względu na cel czy też rezultaty takiej
        działalności.
        „Działalność gospodarcza” obejmuje wszelką działalność producentów,
        handlowców lub usługodawców, włącznie z górnictwem, działalnością rolniczą i
        wykonywaniem wolnych zawodów lub uznanych za takie. Za działalność
        gospodarczą uznaje się w szczególności wykorzystywanie, w sposób ciągły, majątku
        rzeczowego lub wartości niematerialnych w celu uzyskania z tego tytułu dochodu.
    W Dyrektywie 2006/112/WE Rady zostało również wskazane, że:
        art. 2 ust. 1 lit. a - Opodatkowaniu VAT podlegają następujące transakcje: odpłatna
        dostawa towarów na terytorium państwa członkowskiego przez podatnika
        działającego w takim charakterze; (...).
        art. 12 ust. 1 lit. b - Państwa członkowskie mogą uznać za podatnika każdego, kto
        okazjonalnie dokonuje transakcji związanej z działalnością, o której mowa w art. 9
        ust. 1 akapit drugi, w szczególności jednej z następujących transakcji: (...); dostawa
        terenu budowlanego.
        art. 12 ust. 3 - Do celów ust. 1 lit. b „teren budowlany” oznacza każdy grunt
        nieuzbrojony lub uzbrojony, uznawany za teren budowlany przez państwa
        członkowskie.
    Dokonując zatem analizy powyżej wskazanych przepisów, można wnioskować, że
    podatnikiem podatku od towarów i usług może być każda osoba, nawet jeżeli jedynie
    okazjonalnie dokonuje czynności opodatkowanych, jednakże takie czynności powinny
    spełniać wskazaną powyżej definicję działalności gospodarczej.
    Należałoby zatem wykluczyć z grona podatników, osoby fizyczne dokonujące sprzedaży
    towarów stanowiących część majątku prywatnego. Jak wynika z opisanego stanu
    faktycznego, sprzedane działki nie zostały przez Wnioskodawców nabyte z zamiarem
    późniejszej odsprzedaży, bądź wykonywania w związku z nimi jakichkolwiek innych
    czynności w ramach działalności gospodarczej. Wnioskodawcy nabyli ziemię na własny
    użytek prywatny, na co może wskazywać między innymi uprawa części ziemi na własne
    potrzeby. Posiadana ziemia była wykorzystywana zgodnie z jej rolnym przeznaczeniem.
    Ponadto nieruchomość nie była wykorzystywana w celach zarobkowych, nie była
    dzierżawiona czy wynajmowana.

    Podkreślić należy, że pojęcie „majątku prywatnego” nie zostało zdefiniowane na gruncie
    analizowanych przepisów ustawy. Należy jednak mieć na uwadze wykładnię art. 15 ust. 2
    ustawy, co do której zasadnym jest odwołanie się do treści orzeczenia TSUE w sprawie C-
    291/92 (Finanzamt Uelzen v. Dieter Armbrecht), które to dotyczyło kwestii opodatkowania
    sprzedaży przez osobę, będącą podatnikiem podatku od wartości dodanej, części majątku
    niewykorzystywanej do prowadzonej działalności gospodarczej, a służącej jej do celów
    prywatnych. „Majątek prywatny” to taka część majątku danej osoby fizycznej, która nie jest
    przez nią przeznaczona ani wykorzystywana dla potrzeb prowadzonej działalności
    gospodarczej.
    W ocenie Wnioskodawców nie można zatem stwierdzić, że będzie podatnikiem osoba
    fizyczna, która okazjonalnie dokonuje transakcji sprzedaży, nie prowadząc przy tym
    zorganizowanej czy zarejestrowanej działalności gospodarczej, a jedynie korzystająca z
    przysługującego jej prawa rozporządzania majątkiem prywatnym.
    Rozstrzygnięcie problemu czy dana transakcja sprzedaży działek odbywa się z majątku
    prywatnego czy też stanowi sprzedaż realizowaną przez podatnika prowadzącego w tym
    zakresie działalność gospodarczą było również przedmiotem wyroku Trybunału
    Sprawiedliwości Unii Europejskiej z 15 września 2011 r. w sprawach połączonych sygn. C-
    180/10 oraz C-181/10. W wyroku zostało wskazane, że: „czynności związane ze zwykłym
    wykonywaniem prawa własności nie mogą same z siebie być uznawane za prowadzenie
    działalności gospodarczej (...). Należy dodać, że sama liczba i zakres transakcji sprzedaży
    dokonanych w niniejszej sprawie nie ma charakteru decydującego. Jak orzekł Trybunał,
    zakres transakcji sprzedaży nie może stanowić kryterium rozróżnienia między
    czynnościami dokonywanymi prywatnie, które znajdują się poza zakresem zastosowania
    dyrektywy, a czynnościami stanowiącymi działalność gospodarczą. Trybunał stwierdził, że
    dużych transakcji sprzedaży można dokonywać również jako czynności osobistych (zob.
    podobnie ww. wyrok w sprawie Wellcome Trust, pkt 37). Podobnie okoliczność, iż przed
    sprzedażą zainteresowany dokonał podziału gruntu na działki w celu osiągnięcia wyższej
    ceny łącznej sama z siebie nie jest decydująca. Nie ma takiego charakteru również długość
    okresu, w jakim te transakcje następowały, ani wysokość osiągniętych z nich przychodów.
    Całość powyższych elementów może bowiem odnosić się do zarządzania majątkiem
    prywatnym zainteresowanego.
    (...) aktywne działania mogą polegać na przykład na uzbrojeniu terenu albo na działaniach
    marketingowych. Działania takie nie należą do zakresu zwykłego zarządu majątkiem
    prywatnym, w związku z czym w takiej sytuacji dostawy terenu budowlanego nie można
    uznać za czynność związaną ze zwykłym wykonywaniem prawa własności.”
    Mając na uwadze powyżej przytoczone orzeczenie, o klasyfikacji działań Wnioskodawców
    jako działalność gospodarcza nie może przesądzać fakt, iż dokonali oni wydzielenia działek
    dla zainteresowanych kupców, ani też ilość czy zakres transakcji. Należy też wskazać, iż
    Wnioskodawcy poza koniecznym do zniesienia współwłasności wydzieleniem działek i
    wytyczeniem dróg dojazdowych nie podejmowali aktywnych działań, które angażowałyby
    środki podobne do wykorzystywanych przez producentów, handlowców czy
    usługodawców. Należy wskazać, że na aktywność „handlową” wskazywać musi ciąg
    powyżej przytoczonych okoliczności, a nie stwierdzenie jedynie faktu wystąpienia
    pojedynczych z nich.
    Ponadto Wnioskodawcy nie podejmowali wskazanych w orzeczeniu działań, takich jak
    uzbrojenie działek w media typu: woda, prąd, kanalizacja, gaz itp., które spowodowałyby
    uatrakcyjnienie lub zwiększenie wartości nieruchomości będących przedmiotem wniosku.
    Co równie istotne w niniejszej sprawie, Wnioskodawcy nie występowali również z
    wnioskami o wydanie decyzji o warunkach zabudowy. Zdaniem Wnioskodawców nie
    podejmowali oni działań, które w świetle powyższego wykraczałyby poza czynności
    związane ze zwykłym wykonywaniem prawa własności.
    Należy również wskazać, iż Wnioskodawcy nie podejmowali zorganizowanych działań
    marketingowych. Informacja, że Wnioskodawcy posiadają działki, które chcą sprzedać

    przekazywana była wśród sąsiadów tzw. „drogą pantoflową”, nie podejmowali przy tym
    żadnych profesjonalnych czynności takich jak reklama, ogłoszenia w prasie czy internecie.
    Wnioskodawcy stoją na stanowisku, iż ich działania związane ze sprzedażą działek należy
    postrzegać jako zarządzanie majątkiem prywatnym. Zdaniem Wnioskodawców w
    opisanych we wniosku transakcjach nie występowali w charakterze podatnika
    prowadzącego działalność gospodarczą, gdyż podejmowane czynności nie przybrały na
    żadnym etapie formy profesjonalnej, ponadto brak jest przesłanek zawodowego - stałego i
    zorganizowanego charakteru podejmowanych przez nich czynności.
    Wnioskodawcy wskazują również na treść wyroku WSA w Bydgoszczy z dnia 16 stycznia
    2019 r. o sygn. akt I SA/Bd 880/18, w którym Sąd jasno wskazał że: „okoliczności związane
    z podziałem nieruchomości nie uzasadniają w żadnej mierze twierdzenia o działaniu
    skarżącego w charakterze podatnika VAT. Jak wynika bowiem z rozważań TSUE zawartych
    w wyroku z 15 września 2011 r., C-180/10 i C-181/10, okoliczność podziału gruntu na
    działki w celu osiągnięcia wyższej ceny nie jest decydująca. W drodze wykładni art. 15 ust.
    1 i 2 ustawy o VAT nie można pozbawiać osób, którym przysługuje prawo własności,
    podejmowania działań ukierunkowanych na korzystne z ich punktu widzenia zbycie
    należącego do nich majątku.
    Właściciel realizując swoje uprawnienie do korzystania oraz dysponowania przedmiotem
    tego prawa może podejmować działania zmierzające do podziału nieruchomości.
    Okoliczności te same w sobie, podejmowane nawet znaczną ilość razy nie mogą
    przemawiać za uznaniem, że późniejsza sprzedaż nieruchomości następuje w ramach
    działalności gospodarczej, (...) przykładem czynności mogących świadczyć o
    podejmowaniu aktywnych działań w zakresie obrotu nieruchomościami z
    zaangażowaniem środków podobnych do wykorzystywanych przez producentów,
    handlowców i usługodawców jest uzbrojenie terenu albo podjęcie działań
    marketingowych. W niniejszej sprawie skarżący nie podjął takich działań.”
    Mając zatem na względzie powyższe, sam fakt wydzielenia dla nabywców i sprzedaży
    przez Wnioskodawców działek nie może przesądzić o postrzeganiu działań
    Wnioskodawców jako działalność gospodarczą. Należy bowiem wziąć pod uwagę
    całokształt i istotne aspekty wskazane w orzeczeniu, tj. Wnioskodawcy nie podejmowali
    działań takich jak uzbrojenie terenu czy działania marketingowe, które to pozwalałyby
    uznać ich aktywność za działania „handlowców” czy też mieszczące się w zakresie
    profesjonalnego obrotu nieruchomościami.
    W powyższej sprawie Sąd wskazał również, że: „Nieruchomości objęte wnioskiem
    skarżącego zostały nabyte przez skarżącego i jego małżonkę, od chwili nabycia
    nieruchomości te nie byty w żaden sposób wykorzystywane w działalności gospodarczej
    co przemawia za uznaniem ich za majątek prywatny”. Analogicznie również w sprawie
    Wnioskodawców, nabyta nieruchomość nie była wykorzystywana w działalności
    gospodarczej, przez co powinna zostać uznana za majątek prywatny.
    Podobny pogląd został zaprezentowany w orzeczeniu NSA z dnia 28 sierpnia 2020 r. o
    sygn. akt I FSK 1476/17: Jak słusznie wskazał Sąd pierwszej instancji, pomiędzy nabyciem
    przez Skarżącą nieruchomości (działki nr (...)) a sprzedażą poszczególnych działek,
    powstałych z podziału tej nieruchomości upłynie długi czas (21 lat). (...) Przeznaczenie
    działki, określające możliwy sposób jej wykorzystania, wpływa na wartość działki, a
    uzyskanie informacji o tym przeznaczeniu, istotnej z punktu widzenia ceny sprzedaży, jest
    uzasadnione przy każdej transakcji sprzedaży i nie może być uznane za charakterystyczne
    tylko dla profesjonalnego obrotu nieruchomościami.
    Analogicznie należy ocenić zamieszczenie oferty w lokalnej telewizji i wywieszenie
    ogłoszeń, skoro jest to działanie umożliwiające zapoznanie się z ofertą większej grupie
    potencjalnych nabywców. Brak jest nie tylko prawnych, ale i racjonalnych podstaw, aby
    przyjąć, że sprzedaż dokonywana w ramach zarządu majątkiem prywatnym nie może
    wiązać się z działaniami zmierzającymi do uzyskania przez sprzedającego korzystnej ceny

    poprzez ustalenie wartości działki oraz udostępnienie informacji o sprzedaży szerokiemu
    kręgowi podmiotów. Działania powyższe, a także podział działki na mniejsze i wydzielenie
    drogi, mieszczą się zatem w ramach zarządu majątkiem prywatnym Skarżącej. Tym
    samym nie można się zgodzić z Szefem KAS, że całokształt działań podejmowanych przez
    Skarżącą w związku z planowaną sprzedażą należącej do niej działki, a mianowicie podział
    tej działki na 5 mniejszych działek i wydzielenie drogi oraz wystąpienie o wydanie decyzji o
    warunkach zabudowy, dowodzi, że Skarżąca działała jak osoba prowadząca działalność w
    zakresie handlu nieruchomościami, angażując przy tym własne środki pieniężne.”

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest prawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług
    (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 361 ze zm.), zwanej dalej „ustawą”:
      Opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, zwanym dalej „podatkiem”, podlegają
      odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju.
    W myśl art. 2 pkt 6 ustawy:
      Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o towarach - rozumie się przez to rzeczy oraz
      ich części, a także wszelkie postacie energii.
    Zgodnie z art. 2 pkt 22 ustawy:
      Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o sprzedaży - rozumie się przez to odpłatną
      dostawę towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju, eksport towarów
      oraz wewnątrzwspólnotową dostawę towarów.
    Na mocy art. 7 ust. 1 ustawy:
      Przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się przeniesienie
      prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (...).
    Należy więc przyjąć, że w oparciu o definicję zawartą w art. 2 pkt 6 ustawy, zbycie
    nieruchomości gruntowych (działek), traktowane jest jako czynność odpłatnej dostawy
    towarów, o której mowa w art. 7 ust. 1 ustawy.
    Wskazać należy, że nie każda czynność stanowiąca dostawę towarów, w rozumieniu art. 7
    ustawy podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, ponieważ, aby dana
    czynność podlegała opodatkowaniu tym podatkiem, musi być wykonana przez podmiot,
    który w związku z jej wykonaniem jest podatnikiem podatku od towarów i usług.
    Towarem jest także udział w prawie własności lub użytkowania wieczystego
    nieruchomości. Jest to zgodne z normami unijnymi, bowiem w myśl art. 15 ust. 2
    Dyrektywy 2006/112/WE Rady z 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu
    podatku od wartości dodanej (Dz. Urz. UE L Nr 347 z dnia 11 grudnia 2006 r. s. 1 ze zm.),
    zwanej dalej „Dyrektywą 2006/112/WE”:
      Państwa członkowskie mogą uznać za rzeczy:
      1) określone udziały w nieruchomości,
      2) prawa rzeczowe dające ich posiadaczowi prawo do korzystania z nieruchomości,
      3) udziały i inne równoważne udziałom tytuły prawne dające ich posiadaczowi prawne
      lub faktyczne prawo własności lub posiadania nieruchomości lub jej części.
    Problematyka współwłasności została uregulowana w art. 195-221 ustawy z 23 kwietnia
    1964 r. Kodeks cywilny (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1061 ze zm.).
    Zgodnie z art. 195 ustawy Kodeks cywilny:

      Własność tej samej rzeczy może przysługiwać niepodzielnie kilku osobom
      (współwłasność).
    Jak stanowi art. 196 § 1 ustawy Kodeks cywilny:
      Współwłasność jest albo współwłasnością w częściach ułamkowych, albo
      współwłasnością łączną.
    W myśl art. 196 § 2 ustawy Kodeks cywilny:
      Współwłasność łączną regulują przepisy dotyczące stosunków, z których ona wynika.
      Do współwłasności w częściach ułamkowych stosuje się przepisy niniejszego działu.
    Art. 198 ustawy Kodeks cywilny stanowi, że:
      Każdy ze współwłaścicieli może rozporządzać swoim udziałem bez zgody pozostałych
      współwłaścicieli.
    Współwłaściciel ma względem swojego udziału pozycję wyłącznego właściciela. Ze względu
    na charakter udziału, każdy ze współwłaścicieli może rozporządzać swoim udziałem bez
    zgody pozostałych współwłaścicieli. Rozporządzanie udziałem polega na tym, że
    współwłaściciel może zbyć swój udział.
    Kwestie stosunków majątkowych pomiędzy małżonkami reguluje ustawa z 25 lutego 1964
    r. Kodeks rodzinny i opiekuńczy (t. j. Dz. U. z 2023 r. poz. 2809 ze zm.).
    Na mocy art. 31 § 1 ustawy Kodeks rodzinny i opiekuńczy:
      Z chwilą zawarcia małżeństwa powstaje między małżonkami z mocy ustawy wspólność
      majątkowa (wspólność ustawowa) obejmująca przedmioty majątkowe nabyte w czasie
      jej trwania przez obojga małżonków lub przez jednego z nich (majątek wspólny).
      Przedmioty majątkowe nieobjęte wspólnością ustawową należą do majątku
      osobistego każdego z małżonków.
    Zatem, istotą wspólności majątkowej małżeńskiej, zarówno ustawowej, jak i umownej, jest
    to, że każdy z małżonków jest współwłaścicielem poszczególnych składników majątku
    wspólnego (dorobkowego) na zasadach współwłasności łącznej (bezudziałowej).
    Na podstawie art. 35 ustawy Kodeks rodzinny i opiekuńczy:
      W czasie trwania wspólności ustawowej żaden z małżonków nie może żądać podziału
      majątku wspólnego. Nie może również rozporządzać ani zobowiązywać się do
      rozporządzania udziałem, który w razie ustania wspólności przypadnie mu w majątku
      wspólnym lub w poszczególnych przedmiotach należących do tego majątku.
    Według art. 36 § 1 oraz § 2 ustawy Kodeks rodzinny i opiekuńczy:
      Oboje małżonkowie są obowiązani współdziałać w zarządzie majątkiem wspólnym, w
      szczególności udzielać sobie wzajemnie informacji o stanie majątku wspólnego, o
      wykonywaniu zarządu majątkiem wspólnym i o zobowiązaniach obciążających majątek
      wspólny.
    Każdy z małżonków może samodzielnie zarządzać majątkiem wspólnym, chyba że
    przepisy poniższe stanowią inaczej. Wykonywanie zarządu obejmuje czynności, które
    dotyczą przedmiotów majątkowych należących do majątku wspólnego, w tym czynności
    zmierzające do zachowania tego majątku.
    Zgodnie z art. 37 § 1 pkt 1 ustawy Kodeks rodzinny i opiekuńczy:
      Zgoda drugiego małżonka jest potrzebna m.in. do dokonania czynności prawnej
      prowadzącej do zbycia, obciążenia, odpłatnego nabycia nieruchomości lub
      użytkowania wieczystego, jak również prowadzącej do oddania nieruchomości do
      używania lub pobierania z niej pożytków.
    Z uwagi na powyższe regulacje prawne w akcie notarialnym dokumentującym tego
    rodzaju nabycie nieruchomości wymieniani są oboje małżonkowie, jeżeli istnieje między

    nimi ustawowa wspólność majątkowa. Wspólność wynikająca ze stosunku małżeństwa jest
    współwłasnością łączną uprawniającą do współposiadania rzeczy wchodzących w skład
    majątku wspólnego, a w czasie jej trwania żaden z małżonków nie może żądać podziału
    majątku wspólnego.
    Na mocy zapisu zawartego w art. 43 § 1 ustawy Kodeks rodzinny i opiekuńczy:
      Oboje małżonkowie mają równe udziały w majątku wspólnym.
    Wskazać należy, że nie każda czynność, która stanowi dostawę towarów lub świadczenie
    usług podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług. Określona czynność jest
    opodatkowana podatkiem VAT, jeśli zostanie wykonana przez podatnika, a więc osobę
    prowadzącą działalność gospodarczą w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy.
    Pojęcia „podatnik” i „działalność gospodarcza”, na potrzeby podatku od towarów i usług,
    zostały określone w art. 15 ust. 1 i 2 ustawy.
    Według zapisu art. 15 ust. 1 ustawy:
      Podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości
      prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o
      której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności.
    Zgodnie z art. 15 ust. 2 ustawy:
      Działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców lub
      usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a
      także działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność gospodarcza
      obejmuje w szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu towarów lub
      wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych.
    Jednocześnie ustawa o podatku od towarów i usług nie wymienia małżonków jako
    odrębnej kategorii podatników. Powyższe stwarza dla małżonków prowadzących
    działalność gospodarczą szczególną sytuację prawną. Należy zauważyć, że żaden z
    przepisów ustawy nie zabrania małżonkom prowadzenia działalności gospodarczej jako
    odrębnym podatnikom. Nie ma przy tym przeszkód, aby pomiędzy małżonkami
    prowadzącymi odrębne działalności istniała ustawowa wspólność majątkowa.
    W konsekwencji, podatnikiem podatku od towarów i usług jest ten z małżonków, który
    dokona czynności podlegającej opodatkowaniu.
    Jeżeli zatem, przedmiotem dostawy jest majątek wspólny małżonków, to podatnikiem
    podatku od towarów i usług w okolicznościach wskazanych w art. 15 ustawy będzie ten
    małżonek, który dokonuje dostawy we własnym imieniu (który jest stroną czynności
    prawnej) - jako podatnik VAT.
    Definicja działalności gospodarczej zawarta w ustawie ma charakter uniwersalny,
    pozwalający na objęcie pojęciem „podatnik” tych wszystkich podmiotów, które prowadzą
    określoną działalność występując w profesjonalnym obrocie gospodarczym. Przy czym, w
    świetle przytoczonych wyżej przepisów, status podatnika podatku od towarów i usług
    wynika z okoliczności dokonania czynności podlegających opodatkowaniu tym podatkiem.
    Dla ustalenia, czy osoba dokonująca transakcji sprzedaży nieruchomości jest podatnikiem
    podatku VAT istotne jest stwierdzenie, że prowadzi ona działalność gospodarczą w
    rozumieniu przepisów ustawy.
    Ze wskazanych regulacji wynika, że w świetle definicji zawartej w art. 15 ustawy o VAT, dla
    uznania określonych zachowań danego podmiotu za działalność gospodarczą istotne
    znaczenie ma ich zorganizowany charakter. Przy czym, taka działalność wystąpi również w
    przypadku wykorzystywania towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób
    ciągły dla celów zarobkowych. Zatem dostawa towarów (w tym gruntów) będzie podlegała

    opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług w sytuacji, gdy działaniom podmiotu
    dokonującego tej dostawy, można przypisać znamiona prowadzenia działalności
    gospodarczej, co w efekcie przesądza o uzyskaniu przez niego statusu podatnika.
    Dodatkowo należy wskazać, że działalność gospodarcza powinna cechować się stałością,
    powtarzalnością i niezależnością jej wykonywania, bowiem związana jest z profesjonalnym
    obrotem gospodarczym. Nie jest natomiast działalnością handlową, a zatem i
    gospodarczą zbycie majątku osobistego, który nie został nabyty w celu jego odsprzedaży i
    nie jest związany z prowadzoną działalnością gospodarczą.
    Zatem jeśli osoba fizyczna dokonuje sprzedaży swojego majątku osobistego, a czynność ta
    wykonywana jest okazjonalnie i nie zmierza do nadania jej stałego charakteru, nie oznacza
    to prowadzenia działalności gospodarczej w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy o podatku
    od towarów i usług. Dla uznania danego majątku za prywatny istotny jest sposób jego
    wykorzystania i charakter działań podejmowanych w odniesieniu do niego w całym
    okresie posiadania przez dany podmiot.
    W tym miejscu należy podkreślić, że wprawdzie pojęcie „majątku prywatnego” nie
    występuje na gruncie analizowanych przepisów ustawy o VAT, jednakże wynika z wykładni
    art. 15 ust. 2 ustawy o VAT, w której zasadnym jest odwołanie się do treści orzeczenia
    TSUE w sprawie C-291/92 (Finanzamt Uelzen V. Dieter Armbrecht), które dotyczyło kwestii
    opodatkowania sprzedaży przez osobę będącą podatnikiem podatku od wartości dodanej,
    części majątku niewykorzystywanej do prowadzonej działalności gospodarczej, a służącej
    jej do celów prywatnych. „Majątek prywatny” to zatem taka część majątku danej osoby
    fizycznej, która nie jest przez nią przeznaczona ani wykorzystywana dla potrzeb
    prowadzonej działalności gospodarczej. Ze wskazanego powyżej orzeczenia C-291/92
    wynika bowiem, że podatnik musi w całym okresie posiadania danej nieruchomości
    wykazywać zamiar wykorzystywania nieruchomości (lub jej części) wyłącznie do celów
    osobistych.
    W niniejszej sprawie należy przywołać orzeczenie z 15 września 2011 r. TSUE w sprawach
    połączonych C-180/10 i C-181/10, w którym TSUE wskazał, że czynności związane ze
    zwykłym wykonywaniem prawa własności nie mogą same z siebie być uznawane za
    prowadzenie działalności gospodarczej. Jak orzekł Trybunał, zakres transakcji sprzedaży
    nie może stanowić kryterium rozróżnienia między czynnościami dokonywanymi
    prywatnie, które znajdują się poza zakresem zastosowania dyrektywy, a czynnościami
    stanowiącymi działalność gospodarczą. Trybunał stwierdził, że dużych transakcji
    sprzedaży można dokonywać również jako czynności osobistych. Podobnie okoliczność, iż
    przed sprzedażą zainteresowany dokonał podziału gruntu na działki w celu osiągnięcia
    wyższej ceny łącznej sama z siebie nie jest decydująca. Nie ma takiego charakteru również
    długość okresu, w jakim te transakcje następowały, ani wysokość osiągniętych z nich
    przychodów. Całość powyższych elementów może bowiem odnosić się do zarządzania
    majątkiem prywatnym zainteresowanego.
    Inaczej jest natomiast - wyjaśnił Trybunał - w wypadku, gdy zainteresowany podejmuje
    aktywne działania w zakresie obrotu nieruchomościami, angażując środki podobne do
    wykorzystywanych przez producentów, handlowców i usługodawców w rozumieniu art. 9
    ust. 1 akapit drugi dyrektywy VAT. Takie aktywne działania mogą polegać na przykład na
    uzbrojeniu terenu albo na działaniach marketingowych. Działania takie nie należą do
    zakresu zwykłego zarządu majątkiem prywatnym, w związku z czym w takiej sytuacji
    dostawy terenu budowlanego nie można uznać za czynność związaną ze zwykłym
    wykonywaniem prawa własności.
    Zatem przyjęcie, że dana osoba fizyczna sprzedając nieruchomości działa w charakterze
    podatnika prowadzącego działalność gospodarczą, w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy,
    wymaga ustalenia, że jej działalność w tym zakresie przybiera formę zawodową
    (profesjonalną), czego przejawem jest taka aktywność tej osoby w zakresie obrotu
    nieruchomościami, która może wskazywać, że jej czynności przybierają formę
    zorganizowaną, np. nabycie terenu przeznaczonego pod zabudowę, jego uzbrojenie,

    wydzielenie dróg wewnętrznych, działania marketingowe podjęte w celu sprzedaży
    działek, wykraczające poza zwykłe formy ogłoszenia, uzyskanie decyzji o warunkach
    zagospodarowania terenu (zabudowy), czy wystąpienie o opracowanie planu
    zagospodarowania przestrzennego dla sprzedawanego obszaru, prowadzenie działalności
    gospodarczej w zakresie usług deweloperskich lub innych tego rodzaju usług o zbliżonym
    charakterze. Przy czym na tego rodzaju aktywność „handlową” wskazywać musi ciąg
    powyżej przykładowo przytoczonych okoliczności, a nie stwierdzenie jedynie faktu
    zaistnienia pojedynczych z nich.
    W kontekście powyższych rozważań nie jest podatnikiem podatku od towarów i usług ten,
    kto jako osoba fizyczna dokonuje jednorazowych lub okazjonalnych transakcji, za które
    nie jest przewidziana ściśle regularna zapłata oraz nie prowadzi w tym zakresie
    zorganizowanej, czy zarejestrowanej działalności gospodarczej, a tylko np. wyzbywa się
    majątku osobistego. Dokonywanie określonych czynności incydentalnie, poza sferą
    prowadzonej działalności gospodarczej, również nie pozwala na uznanie danego
    podmiotu za podatnika w zakresie tych czynności.
    Państwa wątpliwości dotyczą określenia czy z tytułu sprzedaży niezabudowanych działek
    gruntu będą Państwo uznani za podatników podatku VAT.
    Z opisu sprawy wynika, że nie prowadzicie Państwo działalności gospodarczej oraz nie
    jesteście zarejestrowani jako czynni podatnicy VAT. W 2002 r. do majątku prywatnego
    nabyli Państwo wspólnie z bratem Wnioskodawczyni oraz jego żoną działkę nr 1 o
    powierzchni 18,1 ha. Nabycie działki nr 1 nie było czynnością opodatkowaną podatkiem
    VAT oraz nie było udokumentowane fakturą z wykazaną kwotą podatku VAT. Z tytułu
    nabycia nie przysługiwało Państwu prawo do obniżenia podatku należnego o kwotę
    podatku naliczonego. Na podstawie uchwały numer (...) w grudniu 2012 r. działka nr 1
    została objęta Miejskim Planem Zagospodarowania Przestrzennego i częściowo zmieniła
    przeznaczenie. Gmina opracowała MPZP zmieniający przeznaczenie części posiadanych
    przez Państwa gruntów z rolnych na budowlane na co wyrazili Państwo zgodę. We
    wrześniu 2019 r. podjęta została decyzja o zniesieniu współwłasności między
    małżeństwami, zachowując współwłasność małżeńską. Zgodnie z zaleceniem notariusza
    oraz geodety, musieli Państwo się zastosować do zapisów MPZP wydzielając drogi oraz
    działki gruntu będące wynikiem wydzielenia dróg. Podział działki rolnej na kilka działek
    oraz wytyczenie dróg było warunkiem koniecznym, gdyż dopiero tak podzielony teren
    mógł podlegać zniesieniu współwłasności. Faktyczne zniesienie współwłasności nastąpiło
    aktem notarialnym w dniu (...) lipca 2021 r. Po zniesieniu współwłasności wspólne
    pozostały jedynie wydzielone drogi i poszerzenia dróg istniejących. Posiadane przez
    Państwa działki nie były wykorzystywane w działalności gospodarczej, nie były
    przedmiotem najmu ani dzierżawy. Działki klasy V nie były uprawiane, natomiast zbiory z
    uprawy działek klasy IV były jedynie na Państwa potrzeby własne. Do sprzedaży
    nieruchomości zmusiła Państwa sytuacja ekonomiczna. W związku z trudnościami ze
    sprzedażą zdecydowali się Państwo na wydzielanie działek zgodnie z preferencjami
    nabywców. Nie podejmowali Państwo działań takich jak uzbrojenie działek w media typu:
    woda, prąd, kanalizacja, gaz itp., czy uzyskanie decyzji o warunkach zabudowy, które to
    czynności podniosłyby wartość sprzedawanych działek. Nie podejmowali Państwo działań
    marketingowych, reklamowych i tym podobnych w celu sprzedaży działek. Nie ponosili
    również dodatkowych nakładów na przygotowanie działek do sprzedaży. Jedynymi
    działaniami jakie Państwo podjęli było konieczne do zniesienia współwłasności
    wydzielenie działek i wytyczenie dróg dojazdowych. Informacja o tym, że posiadają
    Państwo teren nadający się do zabudowy jednorodzinnej rozeszła się wśród sąsiadów i w
    ten sposób informacja trafiła do nabywców. W miarę pojawiania się nabywców wydzielali
    Państwo działki do sprzedaży wedle ich preferencji. We wrześniu 2022 r. udało się
    Państwu sprzedać pierwszą działkę, następnie w roku 2023 sprzedano 2 działki i w 2024 r.
    również 2 działki. Numery ewidencyjne sprzedanych działek: 1/1, 1/2, 1/3, 1/4, 1/5.
    Sprzedaż każdej działki była poprzedzona zawarciem Umowy Przedwstępnej. Nie była to
    umowa notarialna. Każda umowa była według jednego schematu. Jest to prosta umowa,

    według wzoru, który obejmuje: oznaczenie stron umowy, opis nieruchomości, w tym
    oświadczenie sprzedającego, że jest właścicielem lub współwłaścicielem nieruchomości,
    oświadczenie sprzedających, jeżeli działka posiada dostęp do drogi publicznej przez drogę
    wewnętrzną, która przylega do drogi gminnej oraz wskazanie jaka część gruntu jest
    przedmiotem sprzedaży, oświadczenia sprzedających, że: brak jest wpisów w działach III i
    IV księgi wieczystej, przedmiotowe nieruchomości są wolne od wszelkich długów i od wad
    prawnych, w razie gdyby po zawarciu umowy powstało lub ujawniło się jakiekolwiek
    istnienie obciążenia przedmiotowej nieruchomości lub udziałów sprzedający zobowiązują
    się je niezwłocznie uregulować, w chwili podpisania umowy nie trwają żadne inne umowy
    mające za przedmiot, najem dzierżawę użyczenie lub zobowiązanie do zbycia
    przedmiotowej nieruchomości lub udziałów. Umowa obejmuje zatem jedynie podstawowe
    kwestie związane ze sprzedażą nieruchomości. Nie udzielali Państwo podmiotom trzecim
    pełnomocnictwa do występowania w Państwa imieniu w żadnych sprawach, które
    dotyczyły nieruchomości (w szczególności do występowania o wydanie warunków
    zabudowy, pozwolenia na budowę, uzbrojenia nieruchomości, itp.).
    W świetle zaprezentowanego we wniosku opisu sprawy, istotne jest czy w celu dokonania
    sprzedaży przedmiotowych działek, podejmowali Państwo aktywne działania w zakresie
    obrotu nieruchomościami, angażując środki podobne do wykorzystywanych przez
    producenta, handlowca i usługodawcę, w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy.
    Analiza przedstawionego opisu sprawy w kontekście powołanych przepisów prawa
    prowadzi do wniosku, że sprzedaż przez Państwa niezabudowanych działek nr 1/1, 1/2, 1
    /3, 1/4, 1/5 nie stanowi działalności gospodarczej podlegającej opodatkowaniu VAT, gdyż
    brak jest przesłanek świadczących o takiej Państwa aktywności, która to aktywność byłaby
    porównywalna do działań podmiotów zajmujących się profesjonalnie tego rodzaju
    obrotem (brak przesłanek zawodowego - stałego i zorganizowanego charakteru takiej
    działalności). W tej sprawie nie wystąpił ciąg zdarzeń, które przesądzają o tym, że sprzedaż
    tych działek wypełnia przesłanki działalności gospodarczej.
    Posiadane przez Państwa działki nie były wykorzystywane w działalności gospodarczej, nie
    były przedmiotem najmu ani dzierżawy. Nie podejmowali Państwo działań takich jak
    uzbrojenie działek w media typu: woda, prąd, kanalizacja, gaz itp., czy uzyskanie decyzji o
    warunkach zabudowy, które to czynności podniosłyby wartość sprzedawanych działek. Nie
    podejmowali Państwo działań marketingowych, reklamowych i tym podobnych w celu
    sprzedaży działek. Nie ponosili Państwo również dodatkowych nakładów na
    przygotowanie działek do sprzedaży. Jedynymi działaniami jakie Państwo podjęli było
    konieczne do zniesienia współwłasności wydzielenie działek i wytyczenie dróg
    dojazdowych. Nie udzielali Państwo podmiotom trzecim pełnomocnictwa do
    występowania w Państwa imieniu w żadnych sprawach, które dotyczyły nieruchomości (w
    szczególności do występowania o wydanie warunków zabudowy, pozwolenia na budowę,
    uzbrojenia nieruchomości, itp.).
    Tym samym sprzedaż przez Państwa niezabudowanych działek nr 1/1, 1/2, 1/3, 1/4, 1/5
    uznać należy za czynność związaną ze zwykłym wykonywaniem prawa własności.
    Sprzedając działki korzystaliście Państwo z przysługującego prawa do rozporządzania
    własnym majątkiem, która to czynność oznacza działanie w sferze prywatnej, do której nie
    mają zastosowania przepisy ustawy o podatku od towarów i usług.
    Zatem brak jest przesłanek pozwalających uznać, że w związku ze sprzedażą działek,
    wystąpili Państwo w charakterze podatnika w rozumieniu art. 15 ust. 1 ustawy,
    prowadzącego działalność gospodarczą, w myśl art. 15 ust. 2 ustawy. W związku z tym,
    transakcja sprzedaży niezabudowanych działek nr 1/1, 1/2, 1/3, 1/4, 1/5, nie podlega
    opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług na podstawie art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy.
    Tym samym Państwa stanowisko należy uznać za prawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia

    Interpretacja dotyczy zaistniałego stanu faktycznego, który Państwo przedstawili i stanu
    prawnego, który obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia w przedstawionym stanie
    faktycznym.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
        Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb
        ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz.
        111). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja
        będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego. Z funkcji ochronnej będą
        mogli skorzystać Ci z Państwa, którzy zastosują się do interpretacji.
        Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z
        dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
        Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki
      interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

przez Zainteresowanego, który
    jest stroną postępowania
    A.B. (Zainteresowany będący stroną postępowania - art. 14r § 2 Ordynacji podatkowej) ma
    prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu
    Administracyjnego w (...). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa
    z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.
    U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
        w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
        Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
        w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na
        adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS
        /SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a, art. 14b § 1 i art. 14r
    Ordynacji podatkowej.