Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0114-KDIP2-1.4010.438.2020.12.S/PP
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-05-13
Teza: 1. Czy w przedstawionym stanie faktycznym, płatności
dokonywane przez Wnioskodawcę na rzecz SE mieszczą się w
katalogu świadczeń podlegających opodatkowaniu WHT,
wskazanym w art. 21, art. 22 i art. 26 ustawy o CIT? 2. W
przypadku twierdzącej odpowiedzi na pytanie pierwsze; czy
płatności na rzecz SE stanowią po stronie SE zyski
przedsiębiorstw w rozumieniu art. 7 UPO, a w konsekwencji,
nie podlegają opodatkowaniu WHT zgodnie z art. 21 ust. 2 w
zw. z art. 26 ust. 1 ustawy o CIT?
Słowa kluczowe: Holandia
odsetki
podatek-podatek pobierany u źródła
projekt
płatnik
umowa
Zagadnienia: Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 6. Pobór podatku-Pobór podatku przez płatnika
(podatek u źródła)
Przepisy: [CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 5-art. 21-ust. 1-pkt 1
[CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 6-art. 26-ust. 1

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

14 grudnia 2020 r. wpłynął Państwa wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej z 10
    grudnia 2020 r. w zakresie podatku dochodowego od osób prawnych.
    Uzupełnili go Państwo pismem z 22 lutego 2021 r. (data wpływu 1 marca 2021 r.) – w
    odpowiedzi na wezwanie.
    Treść wniosku jest następująca:
    Opis stanu faktycznego
    Wnioskodawca (Spółka) jest osobą prawną, będącą polskim rezydentem podatkowym dla
    celów podatku dochodowego od osób prawnych oraz czynnym podatnikiem podatku od
    towarów i usług. Spółka zajmuje się produkcją (...).
    W 2015 roku Wnioskodawca zawarł z niepowiązaną spółką europejską [dalej: SE], będącą
    holenderskim rezydentem podatkowym, umowę (ang. Project Agreement, dalej: [PA])
    dotyczącą projektu ukierunkowanego na opracowanie i produkcję (...). Wnioskodawca
    zawarł z SE również umowę dotyczącą honorarium (ang. Fee Agreement, [dalej: FA]).
    Wnioskodawca był w projekcie odpowiedzialny za wytworzenie produktu (bezpośrednio
    lub pośrednio) oraz jego komercjalizację. Zarówno w PA, jak i FA, oprócz Wnioskodawcy i
    SE stronami umowy były również dwa podmioty gospodarcze (jeden polski i jeden
    hiszpański), odpowiedzialne za testy i ocenę techniczną produktu.

    SE jest wspierana przez X [dalej: X], będący instytucją naukowo - badawczą Unii
    Europejskiej. SE wchodzi w skład jednego z tzw. europejskich hubów innowacji,
    funkcjonujących przy wsparciu i pod znakiem X. Zgodnie z PA, SE otrzymuje dotacje od X
    na projekty ujęte w biznesplanie SE.
    SE zajmuje się działalnością inwestycyjną w obszarze zrównoważonego rozwoju w
    sektorze energetyki. Zgodnie z FA, oprócz finansowego wsparcia projektów, SE oferuje
    również dostęp do sieci partnerów przemysłowych, badawczych i uniwersyteckich, baz
    wiedzy, usług z zakresu koordynacji, selekcji projektów i szkoleń. W zamian za udzielone
    wsparcie SE otrzymuje uzgodnione na drodze umowy wynagrodzenie, zależne od ustaleń
    między stronami. W praktyce, w ramach FA i w toku realizacji tej umowy SE zapewniła
    Spółce możliwość udziału w konferencjach branżowych (...) z potencjalnymi parterami
    oraz stoisko opłacone na specjalistycznych targach branżowych, stanowiących platformę
    do nawiązywania relacji biznesowych. Spółka kilkukrotnie uczestniczyła w tego rodzaju
    wydarzeniach.
    Na mocy FA SE otrzymuje 4% rocznych przychodów netto ze sprzedaży produktów
    Wnioskodawcy, będących skomercjalizowanym rezultatem projektu. Płatności dla SE
    ustają w momencie, gdy suma płatności osiągnie poziom określony w FA jako 4,3-krotność
    (słownie: cztery i trzy dziesiąte) nominalnej wielkości finansowania udzielonego przez SE.
    Spółka dysponuje oryginalnym i ważnym certyfikatem rezydencji SE.
    Uzupełnienie opisu stanu faktycznego i zdarzenia przyszłego
    W uzupełnieniu wniosku z 22 lutego 2021 r. doprecyzowaliście Państwo opis stanu
    faktycznego, wskazując, że:
    1) Spółka potwierdza, że w zakres usług świadczonych przez SE wchodzi zarówno
      finansowanie, jak i usługa wsparcia.
    2) SE, działając jako współfinansujący przedsięwzięcie (projekt), udziela usług wsparcia,
      ukierunkowanych przede wszystkim na udostępnianie platformy nawiązywania relacji
      pomiędzy biznesem, nauką i przemysłem. Należy podkreślić, że usługi wsparcia
      udzielane odbiorcom (a więc w tym także Wnioskodawcy) służą poszerzaniu
      możliwości biznesowych odbiorców, a w konsekwencji - mają mieć pozytywny wpływ
      na zabezpieczenie źródła przychodów zarówno dla odbiorców (więc i Wnioskodawcy),
      jak również dla SE, która udzielając finansowania, oczekuje w przyszłości określonego
      wynagrodzenia. Usługi wsparcia świadczone przez SE obejmują:
        udzielanie dostępu do sieci partnerów przemysłowych, badawczych i
        uniwersyteckich (kontaktowanie Spółki z potencjalnymi partnerami
        biznesowymi),
        udzielanie dostępu do baz wiedzy,
        usługi z zakresu koordynacji, selekcji projektów i szkoleń,
        udział w konferencjach branżowych i targach.
    3) Wynagrodzenie wypłacane, na rzecz SĘ nie jest podzielone na dwie części.
      Wnioskodawca wynagrodzenie na rzecz SE wynosi 4% rocznych przychodów netto ze
      sprzedaży produktów Wnioskodawcy, będących skomercjalizowanym rezultatem
      projektu zrealizowane we współpracy z SE. Wynagrodzenie to jest należne SE na
      podstawie ustaleń między stronami, przyjętych w ramach umowy dot. honorarium -
      FA. Wynagrodzenie jest należne łącznie za świadczenie usług wsparcia oraz
      finansowania.

    4) Do wynagrodzenia na rzecz SE wchodzi m.in. zapewnienie udziału w konferencjach
      branżowych, opłacenie stoiska specjalistycznego na targach. Wnioskodawca zaznacza,
      że podstawową funkcją konferencji branżowych i targów jest nawiązywanie relacji
      biznesowych oraz prezentacja (reklamowanie) produktów lub usług. Trudno wyobrazić
      sobie udział w konferencjach lub targach pozbawiony elementu reklamy czy promocji.
      Potencjalni kontrahenci uczestniczący w takich wydarzeniach nastawieni są na
      znalezienie interesujących rozwiązań i partnerów biznesowych.
      Niewątpliwie zatem w czasie targów dochodzi do reklamy produktów Wnioskodawcy,
      ale produkty te reklamuje samodzielnie Wnioskodawca - SE zapewnia jedynie stoisko.
    5) W zakres płatności dokonywanych przez Wnioskodawcę na rzecz SE, objętych pytaniami
      nr 1-2, wchodzi świadczenie złożone (kompleksowe), składające się z następujących
      elementów:
      1. ocena projektu pod kątem szans powodzenia;
      2. udzielenie finansowania projektu;
      3. wsparcie Wnioskodawcy w toku realizacji projektu poprzez: doradztwo, dostęp do
        sieci partnerów, dostęp do baz wiedzy, udział w konferencjach branżowych i
        targach w celu zwiększenia szans Wnioskodawcy na skuteczną komercjalizację
        produktu (patrz punkty 2 i 4 powyżej).
    6) Finansowe wsparcie projektów polega na przyznaniu co do zasady zwrotnego wsparcia.
      Przyznane wsparcie nie jest określane w umowie mianem pożyczki, dotacji i pożyczki
      partycypacyjnej. Finansowanie to ma następujące cechy:
        co do zasady jest zwrotne, ale tylko pod warunkiem, że Spółka będzie uzyskiwać
        przychody ze sprzedaży skomercjalizowanego Produktu. Oznacza to, że Spółka
        jest zobowiązana do zwrotu środków pozyskanych od SE - ale zobowiązanie to
        ma warunkowy charakter;
        od udzielonego finansowania nie jest naliczane oprocentowanie tak jak ma to
        miejsce w przypadku kredytu, pożyczki czy leasingu - wynagrodzeniem z tytułu
        udzielonego finansowania są kwoty stanowiące określony odsetek przychodów
        (ale nie dochodów) ze sprzedaży skomercjalizowanego Produktu.
        Ocena prawnopodatkowa udzielonego finansowania nie jest elementem stanu
        faktycznego wniosku, ale przedmiotem zapytania Wnioskodawcy. Spółka
        przedstawiła swoją ocenę prawną tego zagadnienia jako swoje stanowisko w
        sprawie. Ponieważ umowa z SE nie została określona wprost mianem umowy
        pożyczki/umowy pożyczki partycypacyjnej/umową dotacyjną nie jest możliwe
        zdefiniowane tej umowy inaczej niż poprzez wskazanie jej cech. Analogicznie,
        wynagrodzenie wypłacane przez Spółkę w umowie nie jest określane mianem
        „odsetek”, natomiast kwestią wymagającą rozstrzygnięcia na gruncie prawa
        podatkowego jest określenie, czy kwoty te nie stanowią odsetek na gruncie ustawy
        o CIT i umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania.
        Przedmiotem wniosku o interpretację jest określenie skutków prawnych wskazanej
        we wniosku umowy na gruncie prawa podatkowego. Trzeba mieć przy tym na
        uwadze, że prawo podatkowe ma swoje autonomiczne definicje poszczególnych
        pojęć. I tak, na przykład, Naczelny Sąd Administracyjny orzekał wielokrotnie, że
        nieznana prawu polskiemu umowa cash poolingu, niebędąca przecież umową
        pożyczki w rozumieniu przepisów Kodeksu cywilnego, spełnia definicję „pożyczki”
        na gruncie ustawy o CIT (np. wyroki z 21 marca 2017 r. sygn. II FSK 1430/15, z 1
        lutego 2017 r. sygn. II FSK 3933/14, z 31 stycznia 2017 r. sygn. II FSK 3477/15).

        Nawet zatem gdyby dało się stwierdzić, że np. cywilnoprawnie analizowana umowa
        ma charakter pożyczki lub go nie ma, to na gruncie prawa podatkowego ocena tej
        umowy może być inna. Na przykład, gdyby wnioskodawca podał w opisie stanu
        faktycznego informację o zawarciu umowy pożyczki, ale cechy tej umowy wskazane
        we wniosku wskazywałyby, że dla potrzeb prawa podatkowego ta umowa pożyczką
        nie jest, to należałoby ocenić skutki podatkowe transakcji przez pryzmat jej
        faktycznych cech, a nie nominalnej nazwy umowy. Przedmiotem wniosku o
        interpretację jest właśnie ocena tej umowy i wypłacanych kwot na gruncie prawa
        podatkowego.
    7) Płatności, do których odnoszą się pytania oznaczone numerami 1-2 dotyczą stanu
      faktycznego i przepisów prawa podatkowego obowiązujących w dniu złożenia wniosku.
    8) Dla potrzeb niniejszego wniosku należy przyjąć, że łączna kwota należności
      wypłacanych na rzecz SE w danym roku nie przekroczy kwoty, o której mowa w art. 26
      ust. 1 updop, tj. kwoty 2 000 000 zł.
      Wnioskodawca dochowa należytej staranności, o której mowa w art. 26 ust. 1 updop.
      Wnioskodawca informuje, że będą spełnione warunki, o których mowa w art. 26 ust. 1
      updop oraz w art. 26 ust. 7a updop dla zastosowania stawki podatku albo zwolnienia
      lub niepobrania podatku, wynikające z przepisów szczególnych lub umów o unikaniu
      podwójnego opodatkowania. Wnioskodawca jest w posiadaniu ważnego oryginału
      certyfikatu rezydencji SE.
    9) SE jest holenderskim rezydentem podatkowym i spełnia warunki niezbędne do uznania
      go za rzeczywistego właściciela przedmiotowych należności, w rozumieniu art. 4a pkt
      29 updop.
    Pytania
    1. Czy w przedstawionym stanie faktycznym, płatności dokonywane przez Wnioskodawcę
      na rzecz SE mieszczą się w katalogu świadczeń podlegających opodatkowaniu WHT,
      wskazanym w art. 21, art. 22 i art. 26 ustawy o CIT?
    2. W przypadku twierdzącej odpowiedzi na pytanie pierwsze - czy płatności na rzecz SE
      stanowią po stronie SE zyski przedsiębiorstw w rozumieniu art. 7 UPO, a w
      konsekwencji, nie podlegają opodatkowaniu WHT zgodnie z art. 21 ust. 2 w zw. z art.
      26 ust. 1 ustawy o CIT?
    Państwa stanowisko w sprawie
    Płatności dokonywane na rzecz SE nie mieszczą się w katalogu świadczeń podlegających
    WHT.
    Jednak w razie uznania, że płatności na rzecz SE w tym katalogu się mieszczą, należy
    uznać, że stanowią one zyski przedsiębiorstw w rozumieniu art. 7 UPO. W konsekwencji,
    nie podlegają opodatkowaniu WHT zgodnie z art. 21 ust. 2 w zw. z art. 26 ust. 1 ustawy o
    CIT.
      1. Płatności podlegające opodatkowaniu WHT
    Zgodnie z art. 21 ust. 1 ustawy o CIT, opodatkowaniu WHT podlegają osiągnięte w Polsce
    przez nierezydentów przychody z:
    1) odsetek, z praw autorskich lub praw pokrewnych, z praw do projektów wynalazczych,
    znaków towarowych i wzorów zdobniczych, w tym również ze sprzedaży tych praw, z
    należności za udostępnienie tajemnicy receptury lub procesu produkcyjnego, za
    użytkowanie lub prawo do użytkowania urządzenia przemysłowego, w tym także środka
    transportu, urządzenia handlowego lub naukowego, za informacje związane ze zdobytym
    doświadczeniem w dziedzinie przemysłowej, handlowej lub naukowej (know-how),
    2) z opłat za świadczone usługi w zakresie działalności widowiskowej, rozrywkowej lub
    sportowej, wykonywanej przez osoby prawne mające siedzibę za granicą, organizowanej

    za pośrednictwem osób fizycznych lub osób prawnych prowadzących działalność w
    zakresie imprez artystycznych, rozrywkowych lub sportowych na terytorium
    Rzeczypospolitej Polskiej,
    2a) z tytułu świadczeń: doradczych, księgowych, badania rynku, usług prawnych, usług
    reklamowych, zarządzania i kontroli, przetwarzania danych, usług rekrutacji pracowników
    i pozyskiwania personelu, gwarancji i poręczeń oraz świadczeń o podobnym charakterze
    - w wysokości 20% przychodów - oraz
    3) z tytułu należnych opłat za wywóz ładunków i pasażerów przyjętych do przewozu w
    portach polskich przez zagraniczne przedsiębiorstwa morskiej żeglugi handlowej, z
    wyjątkiem ładunków i pasażerów tranzytowych,
    4) uzyskanych na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przez zagraniczne przedsiębiorstwa
    żeglugi powietrznej, z wyłączeniem przychodów uzyskanych z lotniczego rozkładowego
    przewozu pasażerskiego, skorzystanie z którego wymaga posiadania biletu lotniczego
    przez pasażera
    - w wysokości 10% tych przychodów.
    Z całą pewnością świadczenia SE nie mieszczą się w kategoriach wskazanych w punktach
    2, 3 i 4 ww. przepisu. Szerszej analizy wymaga natomiast, czy świadczenia te nie mieszczą
    się w pozostałych kategoriach, tzn. czy nie stanowią:
      1) odsetek wskazanych w punkcie 1,
      2) usług tzw. niematerialnych, wskazanych w punkcie 2a przepisu.
    Tylko dla porządku dodać należy, że wynagrodzenie SE nie może być uznane za wypłatę
    udziału w zyskach Spółki, opodatkowaną na zasadach określonych w art. 22 ustawy o CIT.
    Zarówno art. 22, jak i art. 7b ust. 1 pkt 1 ustawy o CIT, do którego art. 22 odsyła, posługują
    się pojęciem udziału w zyskach osób prawnych. Tymczasem wynagrodzenie wypłacane SE
    nie ma żadnego związku z zyskiem Spółki - czy to zyskiem księgowym, czy dochodem
    uzyskanym na projekcie. Wynagrodzenie to obliczane jest jako odsetek przychodów ze
    sprzedaży, co jest typowe raczej dla usług pośrednictwa handlowego. Ponadto, SE jest
    podmiotem niepowiązanym i nie posiadając udziału (tj. akcji) w kapitale Wnioskodawcy
    automatycznie nie może też uzyskiwać przychodów z takiego udziału.
      2. Definicja świadczeń SE
    W pierwszej kolejności trzeba wskazać, że świadczenia SE nie są typowe w obrocie
    gospodarczym. Świadczenia te związane są z prowadzeniem szerszego projektu w celach
    związanych z produkcją innowacyjnych technologii energetycznych. W zakresie tego
    projektu SE udostępnia Spółce:
      1) finansowanie w nietypowej formie oraz
      2) pewien zestaw usług wspierających działania biznesowe Spółki w obszarze danego
        projektu.
    Generalnie, zdaniem Spółki, działania SE stanowią swoiste świadczenie kompleksowe,
    które swoim charakterem przypomina w pewnym zakresie umowę konsorcjalną
    (wspólnego przedsięwzięcia). W ramach tego świadczenia SE zobowiązuje się do
    podejmowania różnych działań, których nadrzędnym celem jest komercjalizacja produktu,
    a następnie maksymalizacja jego sprzedaży. Przy czym usługi wspierające sprzedaż mają
    zdaniem Spółki drugorzędne znaczenie w porównaniu do udzielonego finansowania.
    Z całą pewnością udzielenie finansowania nie stanowi pożyczki, a wypłacone
    wynagrodzenie - odsetek.
    Pojęcie „pożyczki” nie jest aktualnie zdefiniowane w przepisach ustawy o CIT. Taka
    definicja znajdowała się w ustawie w stanie prawnym do końca 2017 r. w art. 16 ust. 7b;
    przepis ten stanowił, że przez pożyczkę, o której mowa w ust. 1 pkt 60 i 61 oraz art. 15c,

    rozumie się każdą umowę, w której dający pożyczkę zobowiązuje się przenieść na
    własność biorącego określoną ilość pieniędzy, a biorący zobowiązuje się zwrócić tę samą
    ilość pieniędzy; przez pożyczkę tę rozumie się także kredyt, emisję papierów
    wartościowych o charakterze dłużnym, depozyt nieprawidłowy lub lokatę; pochodnych
    instrumentów finansowych nie uważa się za pożyczkę w rozumieniu tego przepisu.
    Z kolei zgodnie z art. 720 § 1 Kodeksu cywilnego przez umowę pożyczki dający pożyczkę
    zobowiązuje się przenieść na własność biorącego określoną ilość pieniędzy albo rzeczy
    oznaczonych tylko co do gatunku, a biorący zobowiązuje się zwrócić tę samą ilość
    pieniędzy albo tę samą ilość rzeczy tego samego gatunku i tej samej jakości. Co prawda,
    KC nie definiuje pojęcia odsetek, ale w literaturze przyjmuje się, że rozumie się przez nie
    wynagrodzenie za korzystanie z cudzych pieniędzy albo też innych zamiennych rzeczy
    ruchomych lub za obracanie własnymi pieniędzmi w cudzym interesie. Są to odsetki
    zwykłe, mające charakter kredytowy. Od tego rodzaju odsetek należy odróżnić odsetki za
    opóźnienie w wykonaniu zobowiązania pieniężnego art. 481 § 1 k.c., które można
    traktować jako quasi-odszkodowanie, odszkodowanie ryczałtowe czy też swoistą represję
    cywilną. Odsetki kapitałowe należne są za czas od powstania zobowiązania do jego
    wymagalności jako wynagrodzenie za korzystanie z cudzych pieniędzy (por. K. Krziskowska
    [w:] Kodeks cywilny. Komentarz. Tom IV. Zobowiązania. Część szczególna (art. 535-764(9)),
    red. M. Fras, M. Habdas, WKP 2018, art. 720).
    Z kolei komentarz do Konwencji Modelowej OECD wskazuje dość szeroką definicję
    odsetek, wskazując, że przez odsetki zwykle rozumie się wynagrodzenie za pożyczone
    pieniądze, zaliczane do dochodów z kapitałów ruchomych (punkt 1 komentarza do art.
    11). Warto jednak zwrócić uwagę na punkt 19 komentarza do art. 11. Stwierdzono w nim,
    że odsetki od obligacji partycypacyjnych nie powinny być w normalnych okolicznościach
    uważane ani za dywidendy ani za odsetki, (przynajmniej tak długo, aż obligacje takie
    zostaną konwertowane na udziały).
    Dodatkowo, od 1.1.2018 w art. 7b ust. 1 pkt 1 ustawy o CIT zdefiniowano pożyczkę
    partycypacyjną. Zgodnie z tym przepisem do przychodów z tytułu udziału w zyskach osób
    prawnych zalicza się odsetki od pożyczki udzielonej osobie prawnej lub spółce, o której
    mowa w art. 1 ust. 3, jeżeli wypłata odsetek od takiej pożyczki lub ich wysokość
    uzależnione są od osiągnięcia zysku przez tę osobę prawną lub spółkę lub od wysokości
    tego zysku (pożyczka partycypacyjna). To zaś oznacza, po pierwsze, że także w przypadku
    pożyczki partycypacyjnej wynagrodzenie musi mieć charakter odsetkowy. Po drugie -
    wypłata odsetek lub ich wysokość musi być zależna od zysku (jego osiągnięcia lub
    wysokości). Po trzecie, także w tej definicji istnieje odniesienie do pojęcia „zysku”, a nie np.
    „przychodu”.
    W świetle powyższych regulacji trzeba wskazać, że:
        pożyczka stanowi wynagrodzenie za korzystanie przez dłużnika z kapitału
        wierzyciela;
        wynagrodzenie pożyczkodawcy naliczane jest za okres od wypłacenia kapitału do
        dnia jego zwrotu;
        już sama nazwa „odsetki” wskazuje, że wynagrodzeniem pożyczkodawcy jest
        „odsetek” czyli „procent” pożyczonego kapitału;
        nawet w przypadku pożyczki partycypacyjnej występuje pojęcie „odsetek”, przy
        czym odsetki te są tylko skorelowane z wysokością lub zaistnieniem zysku i nie
        mogą powstawać w oderwaniu od kwoty pożyczonego kapitału.
    W świetle powyższego wynagrodzenie wypłacane SE nie może być uznane za „odsetki” z
    następujących względów:

    1) zwrot środków wypłaconych przez SE jest warunkowy, uzależniony od
      skomercjalizowania wytworzonej technologii oraz powstania przychodów z tego
      tytułu. Brak bezwzględnego, niezależnego od okoliczności zobowiązania do zwrotu
      kapitału wyklucza uznanie umowy z SE za pożyczkę w rozumieniu KC, ponieważ
      zobowiązanie do zwrotu kapitału jest podstawową i najważniejszą cechą pożyczki.
      Taka umowa nie kwalifikowałaby się też jako pożyczka na gruncie ustawy o CIT w
      stanie prawnym przed 1.1.2018;
    2) jednocześnie, gdy już dochodzi do wypłaty środków na rzecz SE, to wynagrodzenie SE
      nie jest w żaden sposób skorelowane z czasem, na jaki kapitał został udostępniony ani
      oparte na żadnych wskaźnikach typowych dla umów kredytowych (WIBOR, LIBOR,
      marża etc.), ale na wysokości przychodów Spółki;
    3) kwoty należne SE nie stanowią zwrotu pożyczonego kapitału. Spółka kapitału nie może
      przedterminowo zwrócić czy nadpłacić, pozbywając się w ten sposób zadłużenia i
      zmniejszając przyszłe odsetki. Co więcej, zadłużenie (roszczenie o zwrot) jest zależne
      od pojawienia się przychodów po stronie Spółki. Wreszcie, maksymalna wysokość
      zwrotu przekracza kilkukrotnie wartość pożyczonego kapitału, co nie powinno mieć
      miejsca w przypadku pożyczki. Nawet przy założeniu bardzo wysokiego
      oprocentowania 10% w skali roku, osiągnięcie poziomu spłat w wysokości 330%
      pożyczonego kapitału wymaga ponad 30 lat i to przy założeniu, że sam kapitał nie
      byłby w ogóle spłacany, co jest w warunkach rynkowych niemożliwe. Pożyczki takiego
      typu nie występują w obrocie gospodarczym.
    4) Co więcej, nawet w przypadku pożyczek partycypacyjnych wynagrodzenie ma charakter
      odsetkowy. Nie zmienia tego fakt, że obowiązek wypłaty oprocentowania i jego
      wysokość zależą od osiągnięcia zysku przez pożyczkobiorcę. W dalszym ciągu to
      wypłata odsetek - a nie spłata kapitału - zależy od powstania i wysokości zysku.
      Ostatecznie, analizowana transakcja nie spełnia podstawowego warunku uznania za
      pożyczkę partycypacyjną z uwagi na to, że taka pożyczka oparta jest zgodnie z art. 7b
      ust. 1 pkt 1 ustawy o CIT o kryterium zysku. „Zysk” jest kategorią księgową i
      ekonomiczną i oznacza dodatnią różnicę między kosztami a przychodami (por.
      https://pl.wikipedia.org/wiki/Zysk). Natomiast w analizowanym przypadku zysk nie jest
      warunkiem wypłaty wynagrodzenia na rzecz SE - dla powstania roszczenia o zapłatę SE
      wystarczy uzyskanie przychodu ze sprzedaży przez Spółkę. Spółka zobowiązana jest do
      wypłaty wynagrodzenia nawet jeśli poniosłaby w danym roku obrotowym stratę.
    5) W końcu, świadczenie SE nie ogranicza się do finansowania. Oprócz przekazania kwot
      pieniężnych SE ma także obowiązek świadczenia określonych usług Spółce.
    Skoro zatem wypłacone wynagrodzenie nie stanowi odsetek, to powstaje pytanie, jak
    należy to wynagrodzenie kwalifikować.
    Zdaniem Spółki bardzo istotne znaczenie w tym zakresie ma metodologia kalkulacji
    przychodów SE. Przychody te stanowią określony procent przychodu Spółki ze sprzedaży
    produktów. Jest to klasyczna forma ustalania wartości wynagrodzenia pośredników
    handlowych (np. agentów ubezpieczeniowych czy finansowych, podmiotów zajmujących
    się sprzedażą produktów dostawcy za granicą). Taki sposób określenia wynagrodzenia SE
    przemawia za uznaniem świadczeń SE za usługę o cechach podobnych właśnie do
    pośrednictwa handlowego. Jednak zdaniem Spółki uznanie tych świadczeń za
    pośrednictwo handlowe byłoby zbyt daleko idące. Po pierwsze, usługi świadczone przez
    SE nie stanowią pośrednictwa z uwagi na fakt, że zadaniem SE nie jest doprowadzanie do
    zawarcia umowy między Spółką a klientem. Po drugie, usługi te zawierają również
    komponent finansowy.
    Powyższe przemawiają za uznaniem świadczenia SE za usługę złożoną, zawierającą w
    sobie trzy uzupełniające się świadczenia:
    1) po pierwsze, SE ocenia projekt, określając jego szanse powodzenia;

    2) po drugie, SE udziela finansowania projektu;
    3) po trzecie, SE wspiera Spółkę w toku realizacji projektu poprzez doradztwo czy dostęp
      do sieci partnerów w celu zwiększenia szans Spółki na skuteczną komercjalizację
      produktu.
    Wskazane świadczenia są ze sobą ściśle połączone, uzupełniają się nawzajem i nie jest
    możliwe ich rozdzielenie. Przede wszystkim mają one wspólny cel, zbieżny dla obu stron,
    tzn. maksymalizację przychodów ze sprzedaży produktów, co prowadzi do powstania
    przychodu u obu stron. Trzeba mieć ponadto na uwadze, że gdyby SE ograniczała się do
    samego finansowania, uzyskiwałaby znacznie niższy zwrot z inwestycji. Opisana formuła
    wynagradzania SE wiąże się z większym ryzykiem, ale też możliwością uzyskania znacznie
    wyższych przychodów, co jest też związane z faktem świadczenia dodatkowych usług
    przez SE.
    Podsumowanie
    Biorąc pod uwagę opisane okoliczności zdaniem Spółki wynagrodzenie wypłacane na
    rzecz SE nie podlega opodatkowaniu WHT. Jest to bowiem odrębne, kompleksowe
    świadczenie, niewymienione w art. 21 ustawy o CIT.
    Gdyby jednak nawet uznać, że wynagrodzenie SE mieści się w katalogu art. 21 i 22 ustawy
    o CIT, to stanowiłoby ono wynagrodzenie za tzw. usługi niematerialne, wskazane w art. 21
    ust. 1 pkt 2a ustawy o CIT. Jednocześnie wynagrodzenie to stanowiłoby zyski
    przedsiębiorstw, wskazane w art. 7 UPO. Ponieważ zaś zyski przedsiębiorstw zgodnie z
    art. 7 UPO podlegają opodatkowaniu wyłącznie w państwie siedziby usługodawcy, nie
    będą podlegać w Polsce opodatkowaniu WHT, przy uwzględnieniu faktu, że Spółka
    posiada certyfikat rezydencji kontrahenta.
    Interpretacja indywidualna
    25 marca 2021 r. wydałem dla Państwa interpretację indywidualną znak 0114-KDIP2-
    1.4010.438.2020.2.JC, w której uznałem Państwa stanowisko za nieprawidłowe.
    Interpretację doręczono Państwu 29 marca 2021 r.
    Skarga na interpretację indywidualną
    27 kwietnia 2021 r. wnieśli Państwo skargę na tę interpretację do Wojewódzkiego Sądu
    Administracyjnego w (...). Skarga wpłynęła do mnie 27 kwietnia 2021 r.
    Wnieśli Państwo o uchylenie zaskarżonej interpretacji w całości.
    Postępowanie przed sądem administracyjnym
    Wojewódzki Sąd Administracyjny w (...) uchylił skarżoną interpretację wyrokiem z 8
    grudnia 2021 r. sygn. akt III SA/Wa 1280/21.
    31 stycznia 2022 r. wniosłem skargę kasacyjną od tego wyroku do Naczelnego Sądu
    Administracyjnego.
    Naczelny Sąd Administracyjny – wyrokiem z 17 grudnia 2024 r. sygn. akt II FSK 355/22
    oddalił skargę kasacyjną.
    Wyrok, który uchylił interpretację indywidualną stał się prawomocny od 17 grudnia 2024 r.
    Wyrok ten wpłynął do mnie 25 marca 2025 r.
    Ponowne rozpatrzenie wniosku – wykonanie wyroku
    Zgodnie z art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed
    sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.):

      Ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu
      sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe
      prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że
      przepisy prawa uległy zmianie.
    Wykonuję obowiązek, który wynika z tego przepisu, tj.:
        uwzględniam ocenę prawną i wskazania dotyczące postępowania, które wyraził
        Wojewódzki Sąd Administracyjny w ww. wyroku;
        ponownie rozpatruję Państwa wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej –
        stwierdzam, że stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku w zakresie
        ustalenia:
          czy część płatności dokonywanych przez Wnioskodawcę na rzecz SE
          odpowiadająca odsetkom od udzielonego przez SE finansowania nie mieści się
          w katalogu świadczeń podlegających opodatkowaniu WHT, wskazanym w art.
          21, art. 22 i art. 26 ustawy o CIT – jest nieprawidłowe,
          czy część płatności dokonywanych przez Wnioskodawcę na rzecz SE
          odpowiadająca kwocie pożyczonego kapitału (udzielonego przez SE
          finansowania) nie mieści się w katalogu świadczeń podlegających
          opodatkowaniu WHT, wskazanym w art. 21, art. 22 i art. 26 ustawy o CIT – jest
          prawidłowe,
          czy płatności na rzecz SE stanowią po stronie SE zyski przedsiębiorstw w
          rozumieniu art. 7 UPO, a w konsekwencji, nie podlegają opodatkowaniu WHT
          zgodnie z art. 21 ust. 2 w zw. z art. 26 ust. 1 ustawy o CIT – jest nieprawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Na wstępie zauważyć należy, że wydając niniejszą interpretację Organ przyjął za
    Państwem, że SE jest holenderskim rezydentem podatkowym i spełnia warunki niezbędne
    do uznania go za rzeczywistego właściciela przedmiotowych należności, w rozumieniu art.
    4a pkt 29 updop.
    Zakres podmiotowy ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych jest ściśle
    związany z instytucją ograniczonego i nieograniczonego obowiązku podatkowego.
    Powstanie obowiązku podatkowego wyznacza bądź siedziba lub zarząd usytuowany na
    terytorium Rzeczypospolitej Polskiej (zasada rezydencji), bądź też osiąganie dochodów na
    tym terytorium (zasada źródła). Zasada ograniczonego obowiązku podatkowego wynika z
    zasady źródła, która wiąże się z opodatkowaniem dochodu powstałego na terytorium
    państwa polskiego bez względu na miejsce (kraj), w którym podatnik ma swoją siedzibę
    lub zarząd, co oznacza opodatkowanie dochodu uzyskanego w Polsce.
    W myśl art. 3 ust. 2 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób
    prawnych (t. j. Dz.U. z 2020 r. poz. 1406 ze zm. dalej: „updop”, „ustawy o CIT”):
      podatnicy, jeżeli nie mają na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej siedziby lub
      zarządu, podlegają obowiązkowi podatkowemu tylko od dochodów, które osiągają
      na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.
    W myśl art. 3 ust. 3 updop,
      za dochody (przychody) osiągane na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przez
      podatników, o których mowa w ust. 2, uważa się w szczególności dochody
      (przychody) z:

      1) wszelkiego rodzaju działalności prowadzonej na terytorium Rzeczypospolitej
      Polskiej, w tym poprzez położony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej
      zagraniczny zakład;
      2) położonej na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej nieruchomości lub praw do
      takiej nieruchomości, w tym ze zbycia jej w całości albo w części lub zbycia
      jakichkolwiek praw do takiej nieruchomości;
      3) papierów wartościowych oraz pochodnych instrumentów finansowych
      niebędących papierami wartościowymi, dopuszczonych do publicznego obrotu na
      terytorium Rzeczypospolitej Polskiej w ramach regulowanego rynku giełdowego, w
      tym uzyskane ze zbycia tych papierów albo instrumentów oraz z realizacji praw z
      nich wynikających;
      4) tytułu przeniesienia własności udziałów (akcji) w spółce, ogółu praw i obowiązków
      w spółce niebędącej osobą prawną lub tytułów uczestnictwa w funduszu
      inwestycyjnym, instytucji wspólnego inwestowania lub innej osobie prawnej i praw o
      podobnym charakterze lub z tytułu należności będących następstwem posiadania
      tych udziałów (akcji), ogółu praw i obowiązków, tytułów uczestnictwa lub praw - jeżeli
      co najmniej 50% wartości aktywów tej spółki, spółki niebędącej osobą prawną, tego
      funduszu inwestycyjnego, tej instytucji wspólnego inwestowania lub osoby prawnej,
      bezpośrednio lub pośrednio, stanowią nieruchomości położone na terytorium
      Rzeczypospolitej Polskiej lub prawa do takich nieruchomości;
      4a) tytułu przeniesienia własności udziałów (akcji), ogółu praw i obowiązków, tytułów
      uczestnictwa lub praw o podobnym charakterze w spółce nieruchomościowej;
      5) tytułu należności regulowanych, w tym stawianych do dyspozycji, wypłacanych lub
      potrącanych, przez osoby fizyczne, osoby prawne albo jednostki organizacyjne
      nieposiadające osobowości prawnej, mające miejsce zamieszkania, siedzibę lub
      zarząd na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, niezależnie od miejsca zawarcia
      umowy i wykonania świadczenia;
      6) niezrealizowanych zysków, o których mowa w rozdziale 5a.
    W świetle art. 3 ust. 5 updop,
      za dochody (przychody), o których mowa w ust. 3 pkt 5, uważa się przychody
      wymienione w art. 21 ust. 1 i art. 22 ust. 1, jeżeli nie stanowią dochodów
      (przychodów), o których mowa w ust. 3 pkt 1-4.
    W przepisie tym, wyrażona jest zasada ograniczonego obowiązku podatkowego, w myśl
    której państwo, na terytorium którego znajduje się źródło uzyskiwania przychodów, ma
    suwerenne prawo do opodatkowania podmiotów niebędących jej rezydentami
    podatkowymi w zakresie dochodów uzyskiwanych z takiego źródła.
    W stosunku do niektórych przychodów uzyskanych na terytorium Rzeczypospolitej
    Polskiej przez podmioty zagraniczne, obowiązek potrącenia podatku spoczywa na
    podmiocie polskim dokonującym wypłaty należności będącej źródłem tego przychodu.
    Katalog takich przychodów został określony w art. 21 ust. 1 i art. 22 ust. 1 updop.
    Na podstawie art. 21 ust. 1 pkt 1-2a updop,
      podatek dochodowy z tytułu uzyskanych na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej
      przez podatników, o których mowa w art. 3 ust. 2, przychodów:
      1. z odsetek, z praw autorskich lub praw pokrewnych, z praw do projektów
      wynalazczych, znaków towarowych i wzorów zdobniczych, w tym również ze
      sprzedaży tych praw, z należności za udostępnienie tajemnicy receptury lub procesu
      produkcyjnego, za użytkowanie lub prawo do użytkowania urządzenia

      przemysłowego, w tym także środka transportu, urządzenia handlowego lub
      naukowego, za informacje związane ze zdobytym doświadczeniem w dziedzinie
      przemysłowej, handlowej lub naukowej (know-how),
      2. z opłat za świadczone usługi w zakresie działalności widowiskowej, rozrywkowej
      lub sportowej, wykonywanej przez osoby prawne mające siedzibę za granicą,
      organizowanej za pośrednictwem osób fizycznych lub osób prawnych prowadzących
      działalność w zakresie imprez artystycznych, rozrywkowych lub sportowych na
      terytorium Rzeczypospolitej Polskiej,
      2a.z tytułu świadczeń: doradczych, księgowych, badania rynku, usług prawnych,
      usług reklamowych, zarządzania i kontroli, przetwarzania danych, usług rekrutacji
      pracowników i pozyskiwania personelu, gwarancji i poręczeń oraz świadczeń o
      podobnym charakterze
      - ustala się w wysokości 20% przychodów.
    Regulacja art. 21 ust. 2 updop stanowi, że:
      przepisy ust. 1 stosuje się z uwzględnieniem umów w sprawie zapobieżenia
      podwójnemu opodatkowaniu, których stroną jest Rzeczpospolita Polska.
    Na podstawie art. 22b updop,
      zwolnienia i odliczenia wynikające z przepisów art. 20-22 stosuje się pod warunkiem
      istnienia podstawy prawnej wynikającej z umowy w sprawie unikania podwójnego
      opodatkowania lub innej ratyfikowanej umowy międzynarodowej, której stroną jest
      Rzeczpospolita Polska, do uzyskania przez organ podatkowy informacji podatkowych
      od organu podatkowego innego niż Rzeczpospolita Polska państwa, w którym
      podatnik ma swoją siedzibę lub w którym dochód został uzyskany.
    Z treści ww. przepisów wynika, że od niektórych przychodów osiąganych na terytorium
    Polski przez podatników podlegających ograniczonemu obowiązkowi podatkowemu
    pobierany jest podatek dochodowy w sposób zryczałtowany. Podatek ten nazywany jest
    podatkiem „u źródła” ze względu na szczególny sposób jego poboru, który dokonywany
    jest przez podmiot polski wypłacający określone należności na rzecz nierezydenta w trybie
    i na zasadach wymienionych w art. 26 updop.
    Obowiązki płatnika, w przypadku gdy wypłaty należności z tytułów wymienionych w art. 21
    ust. 1 oraz art. 22 ust. 1, nie przekraczają w roku podatkowym na rzecz tego samego
    podatnika łącznie kwoty 2 000 000 zł uregulowane są w art. 26 ust. 1 updop, z kolei w
    przypadku przekroczenia kwoty 2 000 000 zł obowiązki płatnika regulowane są
    nowowprowadzonym przepisem art. 26 ust. 2e updop.
    Z opisu stanu faktycznego wynika, że łączna kwota należności wypłacanych na rzecz SE w
    danym roku nie przekroczy kwoty, o której mowa w art. 26 ust. 1 updop, tj. kwoty 2 000
    000 zł.
    W myśl art. 26 ust. 1 updop, w brzmieniu obowiązującym od 1 stycznia 2019 r.,
      osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby
      fizyczne będące przedsiębiorcami, które dokonują wypłat należności z tytułów
      wymienionych w art. 21 ust. 1 oraz art. 22 ust. 1, do wysokości nieprzekraczającej w
      roku podatkowym obowiązującym u wypłacającego te należności łącznie kwoty
      2.000.000 zł na rzecz tego samego podatnika, są obowiązane jako płatnicy pobierać,
      z zastrzeżeniem ust. 2, 2b i 2d, w dniu dokonania wypłaty zryczałtowany podatek
      dochodowy od tych wypłat, z uwzględnieniem odliczeń przewidzianych w art. 22 ust.
      1a-1e. Zastosowanie stawki podatku wynikającej z właściwej umowy o unikaniu
      podwójnego opodatkowania albo niepobranie podatku zgodnie z taką umową jest
      możliwe pod warunkiem udokumentowania siedziby podatnika dla celów
      podatkowych uzyskanym od podatnika certyfikatem rezydencji. Przy weryfikacji
      warunków zastosowania stawki podatku innej niż określona w art. 21 ust. 1 lub art.

      22 ust. 1, zwolnienia lub warunków niepobrania podatku, wynikających z przepisów
      szczególnych lub umów o unikaniu podwójnego opodatkowania, płatnik jest
      obowiązany do dochowania należytej staranności. Przy ocenie dochowania należytej
      staranności uwzględnia się charakter oraz skalę działalności prowadzonej przez
      płatnika.
    Biorąc pod uwagę powyższe przepisy oraz przedstawiony we wniosku stan faktyczny,
    zasadne jest odwołanie się do postanowień Konwencji zawartej między Rzecząpospolitą
    Polską a Królestwem Niderlandów w sprawie unikania podwójnego opodatkowania i
    zapobiegania uchylaniu się od opodatkowania w zakresie podatków od dochodu a
    podpisanej w Warszawie dnia 13 lutego 2002 r. (Dz.U. z 2003 r., Nr 216, poz. 2120, dalej:
    „umowa polsko-holenderska”).
    W myśl art. 7 ust. 1 umowy polsko-holenderskiej,
      zyski przedsiębiorstwa Umawiającego się Państwa podlegają opodatkowaniu tylko w
      tym Państwie, chyba że przedsiębiorstwo prowadzi działalność gospodarczą w
      drugim Umawiającym się Państwie poprzez położony tam zakład. Jeżeli
      przedsiębiorstwo wykonuje działalność w ten sposób, to zyski przedsiębiorstwa
      mogą być opodatkowane w drugim Państwie, jednak tylko w takiej mierze, w jakiej
      mogą być przypisane temu zakładowi.
    Należy jednak zwrócić uwagę, że stosownie do art. 7 ust. 7 umowy polsko-holenderskiej,
      jeżeli w zyskach mieszczą się części dochodów, które zostały odrębnie uregulowane
      w innych artykułach niniejszej konwencji, to postanowienia tych innych artykułów nie
      będą naruszane przez postanowienia tego artykułu.
    Oznacza to, że postanowienia umowy, dotyczące opodatkowania zysków przedsiębiorstw
    są postanowieniami o charakterze ogólnym, które znajdują zastosowanie, gdy nie stosuje
    się postanowień specjalnych zawartych w innych artykułach, regulujących opodatkowanie
    poszczególnych kategorii dochodu.
    Kwestia opodatkowania odsetek wypłacanych przez polskie podmioty na rzecz
    holenderskich podmiotów została uregulowana w art. 11 umowy polsko-holenderskiej.
    W myśl art. 11 ust. 1 umowy polsko-holenderskiej,
      odsetki, które powstają w Umawiającym się Państwie i są wypłacane osobie mającej
      miejsce zamieszkania lub siedzibę w drugim Umawiającym się Państwie, mogą być
      opodatkowane w tym drugim Państwie.
    Stosownie do art. 11 ust. 2 umowy polsko-holenderskiej,
      jednakże takie odsetki mogą być także opodatkowane w Umawiającym się Państwie,
      w którym powstają, i zgodnie z ustawodawstwem tego Państwa, ale jeżeli osoba
      uprawniona do odsetek ma miejsce zamieszkania lub siedzibę w drugim
      Umawiającym się Państwie, to podatek w ten sposób ustalony nie może przekroczyć
      5 procent kwoty brutto tych odsetek.
    Z kolei art. 11 ust. 5 umowy polsko-holenderskiej wskazuje, że
      użyte w tym artykule określenie „odsetki” oznacza dochód z wszelkiego rodzaju
      wierzytelności, zarówno zabezpieczonych, jak i niezabezpieczonych hipoteką, lecz
      niedających prawa do uczestniczenia w zyskach dłużnika, a w szczególności dochody
      z państwowych papierów wartościowych oraz dochody z obligacji lub skryptów
      dłużnych, włącznie z premiami i nagrodami związanymi z takimi papierami
      wartościowymi, obligacjami lub skryptami dłużnymi. Opłat karnych z tytułu
      opóźnionej zapłaty nie uważa się za odsetki w rozumieniu tego artykułu.
    Wykładni ww. postanowień należy dokonywać uwzględniając treść Komentarza do
    Konwencji Modelowej OECD. Podkreślić należy, że zgodnie ze stanowiskiem doktryny,
    pomimo że Konwencja Modelowa nie stanowi polskiego źródła prawa powszechnie

    obowiązującego, Polska jako członek OECD ma obowiązek stosowania Konwencji jak i
    Komentarza. Co więcej, polskie organy podatkowe, aby zapewnić jednolitość stosowania
    prawa, powinny odwoływać się do Komentarza tak przy stosowaniu, jak i interpretacji
    umów o unikaniu podwójnego opodatkowania (J. Tkaczyk, M. Zdyb. Międzynarodowe
    Prawo Podatkowe, Opodatkowanie i ubezpieczenia społeczne osób pracujących w Unii
    Europejskiej, Difin, Warszawa 2006, str. 21).
    Z przedstawionego we wniosku stanu faktycznego wynika, że w 2015 roku zawarli
    Państwo z niepowiązaną spółką europejską [SE], będącą holenderskim rezydentem
    podatkowym, umowę (ang. Project Agreement, [PA]) dotyczącą projektu ukierunkowanego
    na opracowanie i produkcję (...). Zawarli Państwo z SE również umowę dotyczącą
    honorarium (ang. Fee Agreement, [FA]). Byli Państwo w projekcie odpowiedzialny za
    wytworzenie produktu (bezpośrednio lub pośrednio) oraz jego komercjalizację. Zarówno
    w PA, jak i FA, oprócz Państwa i SE stronami umowy były również dwa podmioty
    gospodarcze (jeden polski i jeden hiszpański), odpowiedzialne za testy i ocenę techniczną
    produktu. SE jest wspierana przez Europejski Instytut Innowacji i Technologii [X], będący
    instytucją naukowo - badawczą Unii Europejskiej. SE wchodzi w skład jednego z tzw.
    europejskich hubów innowacji, funkcjonujących przy wsparciu i pod znakiem X. Zgodnie z
    PA, SE otrzymuje dotacje od EIT na projekty ujęte w biznesplanie SE. SE zajmuje się
    działalnością inwestycyjną w obszarze zrównoważonego rozwoju w sektorze energetyki.
    Zgodnie z FA, oprócz finansowego wsparcia projektów, SE oferuje również dostęp do sieci
    partnerów przemysłowych, badawczych i uniwersyteckich, baz wiedzy, usług z zakresu
    koordynacji, selekcji projektów i szkoleń. W zamian za udzielone wsparcie SE otrzymuje
    uzgodnione na drodze umowy wynagrodzenie, zależne od ustaleń między stronami. W
    praktyce, w ramach FA i w toku realizacji tej umowy SE zapewniła Spółce możliwość
    udziału w konferencjach branżowych (...) z potencjalnymi parterami oraz stoisko opłacone
    na specjalistycznych targach branżowych, stanowiących platformę do nawiązywania relacji
    biznesowych. Spółka kilkukrotnie uczestniczyła w tego rodzaju wydarzeniach. Na mocy FA
    SE otrzymuje 4% rocznych przychodów netto ze sprzedaży Państwa produktów, będących
    skomercjalizowanym rezultatem projektu. Płatności dla SE ustają w momencie, gdy suma
    płatności osiągnie poziom określony w FA jako 4,3-krotność (słownie: cztery i trzy
    dziesiąte) nominalnej wielkości finansowania udzielonego przez SE.
    Punktem wyjścia dla ustalenia skutków podatkowych płatności (wynagrodzenia)
    dokonywanych na rzecz SE jest ustalenie ich charakteru.
    W związku z brakiem definicji pożyczki w polskim ustawodawstwie podatkowym, należy
    sięgnąć do definicji umowy pożyczki, uregulowanej w ustawie z dnia 23 kwietnia 1964 r. –
    Kodeks cywilny (t. j. Dz. U. z 2020 r. poz. 1740 ze zm.). Zgodnie z art. 720 § 1 ww. ustawy,
      przez umowę pożyczki dający pożyczkę zobowiązuje się przenieść na własność
      biorącego określoną ilość pieniędzy albo rzeczy oznaczonych tylko co do gatunku, a
      biorący zobowiązuje się zwrócić tę samą ilość pieniędzy albo tę samą ilość rzeczy
      tego samego gatunku i tej samej jakości.
    W świetle treści powołanych przepisów należności wypłacane przez Państwa na rzecz
    spółki holenderskiej stanowią w części odsetki w szeroko rozumianym ujęciu.
    Zatem, zdaniem Organu, należności wypłacane przez Państwa są wypłacane także tytułem
    odpłatności za udzieloną pożyczkę. Mamy tu więc do czynienia w części z wypłatą
    wynagrodzenia za korzystanie z kapitału.
    Zawarta w Kodeksie cywilnym konstrukcja regulacji prawnej dotyczącej umowy pożyczki
    nie zawiera w ogóle odpłatności jako elementu przedmiotowo istotnego. Zgodnie jednak z
    zasadami prawa cywilnego, strony umowy pożyczki mogą przewidzieć odpłatność za
    korzystanie przez pożyczkobiorcę z kapitału pożyczkodawcy. Zwyczajowo najczęściej
    spotykaną formą odpłatności za udzielenie pożyczki są odsetki, stanowiące
    oprocentowanie kwoty pożyczki w stosunku do okresu korzystania z pożyczonego
    kapitału. W związku z brakiem prawnych ograniczeń w tym zakresie, sposób odpłatności

    strony umowy pożyczki mogą ustalić w dowolny sposób, w tym także w formie udziału w
    zysku osiągniętym przez pożyczkobiorcę (zob. Szpunar A., O umowie pożyczki, Państwo i
    Prawo 1992, Nr 10, s. 30).
    W konsekwencji powyższego, opierając się na wykładni funkcjonalnej pojęcia odsetek, nie
    należy więc zawężać tylko do takich kwot, które obliczone są według stopy procentowej
    liczonej w stosunku do pożyczonego kapitału. Pojęcie to należy rozumieć szeroko,
    obejmując jego zakresem wszelkie kwoty wypłacane pożyczkodawcy tytułem odpłatności
    za udzieloną pożyczkę, bez względu na podstawę i sposób ich obliczenia.
    Za dopuszczalnością wskazanej powyżej kwalifikacji przemawia charakter ekonomiczny
    wypłacanego wynagrodzenia, które dla pożyczkodawcy pełni de facto identyczną rolę, jaką
    pełniłyby „klasyczne” odsetki. Ponadto, prawo cywilne nie przeciwstawia się
    ukształtowaniu odpłatności w ramach umowy pożyczki w sposób inny aniżeli „klasyczne”
    odsetki.
    W ustawach o podatkach dochodowych – jak już Organ wskazał powyżej - nie
    zdefiniowano pojęcia odsetek, jak również nie wskazano przykładowego katalogu sytuacji,
    których zaistnienie rodzić może ich powstanie. Nie powinno w związku z tym budzić
    wątpliwości, że należy je rozumieć szeroko, zgodnie z jego językowym i ekonomicznym
    znaczeniem. Uwzględniając powyższe w piśmiennictwie podjęto próby zdefiniowania tego
    terminu przy wykorzystaniu przede wszystkim dorobku doktryny prawa cywilnego (K.
    Winiarski [w:] S. Babiarz, L. Błystak, B. Dauter, A. Gomułowicz, R. Pęk, K. Winiarski, Podatek
    dochodowy od osób prawnych. Komentarz 2009, str. 1076). I tak, odsetki w rozumieniu
    przepisów podatkowych traktowane są jako wynagrodzenie za korzystanie z cudzego
    kapitału. Przez odsetki rozumie się wynagrodzenie za korzystanie z pieniędzy i innych
    rzeczy oznaczonych rodzajowo, jeżeli zostaje ono ustalone według pewnej stopy
    procentowej, i w stosunku do czasu użycia tej sumy (tak P. Małecki, M. Mazurkiewicz, CIT.
    Podatki i Rachunkowość, wydanie 3, str. 901). Najczęstszym źródłem tego rodzaju
    dochodu są wierzytelności pieniężne, państwowe papiery dłużne, obligacje i inne papiery
    wartościowe o charakterze dłużnym.
    Uprawnione jest zatem przyjęcie, że skoro w art. 21 ust. 1 pkt 1 updop posłużono się
    ogólnym terminem „odsetki”, to opodatkowaniu w sposób zryczałtowany podlegają
    wszelkie świadczenia o opisanym wyżej charakterze, wypłacone na podstawie dowolnego
    tytułu prawnego (tak K. Winiarski, op. cit., str. 1077).
    Wskazać także należy, że w art. 21 ust. 6 pkt 2 updop Ustawodawca wyłączył np. ze
    zwolnienia określonego w art. 21 ust. 3 tej ustawy „przychody z tytułu wierzytelności
    dającej prawo do udziału w zyskach dłużnika”. Gdyby za „odsetki” Prawodawca uważał
    tylko określoną kwotę stanowiącą ustalony procent od jakiejś sumy pieniędzy (tak np.
    definiuje odsetki słownik języka polskiego PWN – sjp.pwn.pl), takie wyłączenie byłoby
    zbędne. Również w art. 15c ust. 13 updop wskazano, że przez przychody o charakterze
    odsetkowym rozumie się przychody z tytułu odsetek, w tym odsetek skapitalizowanych,
    oraz inne przychody równoważne ekonomicznie odsetkom odpowiadające kosztom
    finansowania dłużnego. Natomiast za koszty finansowania dłużnego wszelkiego rodzaju
    koszty związane z uzyskaniem od innych podmiotów, w tym od podmiotów
    niepowiązanych, środków finansowych i z korzystaniem z tych środków, w szczególności
    odsetki, w tym skapitalizowane lub ujęte w wartości początkowej środka trwałego lub
    wartości niematerialnej i prawnej, opłaty, prowizje, premie, część odsetkową raty
    leasingowej, kary i opłaty za opóźnienie w zapłacie zobowiązań oraz koszty zabezpieczenia
    zobowiązań, w tym koszty pochodnych instrumentów finansowych, niezależnie na rzecz
    kogo zostały one poniesione (por. art. 15c ust. 12 updop).
    Z kolei zgodnie z ww. definicją (art. 11 ust. 5 umowy polsko-holenderskiej) oraz
    Komentarzem do art. 11 Konwencji Modelowej OECD za odsetki należy uznać każde (w
    związku z wykładnią literalną pojęcia „wszelkie”) wynagrodzenie za korzystanie z
    „wypożyczonego” kapitału a nie tylko oprocentowanie nominalne, ale także opłaty
    przygotowawcze, manipulacyjne, prowizje i tym podobne.

    Z powyższego wynika, że również według Komentarz do Modelowej Konwencji termin
    „odsetki” należy rozumieć szeroko tzn. jako wszelkiego rodzaju wynagrodzenie za
    korzystanie z kapitału.
    Definicja „odsetek” na mocy UPO obejmuje dochód z wszelkiego rodzaju roszczeń oraz
    inne dochody, które według ustawodawstwa podatkowego Państwa, z którego pochodzą,
    zrównane są z dochodami z pożyczek, tj. obejmuje wynagrodzenie za korzystanie z
    cudzego kapitału (pożyczonych pieniędzy).
    Opisane we wniosku przez Państwa wynagrodzenie jest ściśle związane z udzieleniem
    finansowania, w opisie stanu faktycznego wskazano bowiem: „W zamian za udzielone
    wsparcie SE otrzymuje uzgodnione na drodze umowy wynagrodzenie, zależne od ustaleń
    między stronami. (...) Na mocy FA SE otrzymuje 4% rocznych przychodów netto ze
    sprzedaży produktów Wnioskodawcy, będących skomercjalizowanym rezultatem projektu.
    Płatności dla SE ustają w momencie, gdy suma płatności osiągnie poziom określony w FA
    jako 4,3-krotność (słownie: cztery i trzy dziesiąte) nominalnej wielkości finansowania
    udzielonego przez SE”.
    Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w prawomocnym wyroku z 8 grudnia 2021
    r. sygn. akt III SA/Wa 1280/21 zapadłym w przedmiotowej sprawie wskazał, że:
    „Przedmiotem sporu w niniejszej sprawie jest ustalenie charakteru umowy, zawartej przez
    skarżącą ze spółką holenderską (SE), a w konsekwencji - również charakteru
    dokonywanych przez skarżącą - na podstawie tej umowy - płatności na rzecz SE. Zdaniem
    skarżącej, płatności dokonywane przez nią na rzecz SE nie podlegają opodatkowaniu
    podatkiem u źródła, są bowiem dokonywane w ramach umowy zbliżonej do konsorcjum.
    Gdyby natomiast uznać, że - co do zasady - podlegają one opodatkowaniu podatkiem u
    źródła, to jako stanowiące zyski przedsiębiorstw (z art. 7 umowy polsko - holenderskiej)
    nie podlegają opodatkowaniu na podstawie art. 21 ust. 2 w zw. z art. 26 ust. 1 ustawy o
    CIT. W ocenie organu interpretacyjnego takie stanowisko skarżącej jest nieprawidłowe,
    bowiem umowę zawartą przez skarżącą z SE można traktować na równi z pożyczką, a
    wypłaty dokonywane na jej podstawie na rzecz SE winny być traktowane jako odsetki,
    podlegające opodatkowaniu podatkiem u źródła.
    W ocenie sądu co do zasady rację w tym sporze należy przyznać organowi
    interpretacyjnemu.
    (...) celowe jest odwołanie się do postanowień Konwencji zawartej między Rzecząpospolitą
    Polską a Królestwem Niderlandów w sprawie unikania podwójnego opodatkowania i
    zapobiegania uchylaniu się od opodatkowania w zakresie podatków od dochodu a
    podpisanej w Warszawie dnia 13 lutego 2002 r. (Dz.U. z 2003 r., Nr 216, poz. 2120, dalej:
    „umowa polsko-holenderska”).
    W myśl art. 7 ust. 1 umowy polsko-holenderskiej, zyski przedsiębiorstwa Umawiającego
    się Państwa podlegają opodatkowaniu tylko w tym Państwie, chyba że przedsiębiorstwo
    prowadzi działalność gospodarczą w drugim Umawiającym się Państwie poprzez położony
    tam zakład. Jeżeli przedsiębiorstwo wykonuje działalność w ten sposób, to zyski
    przedsiębiorstwa mogą być opodatkowane w drugim Państwie, jednak tylko w takiej
    mierze, w jakiej mogą być przypisane temu zakładowi. Natomiast przepis art. 7 ust. 7
    umowy polsko-holenderskiej stanowi, że jeżeli w zyskach mieszczą się części dochodów,
    które zostały odrębnie uregulowane w innych artykułach niniejszej konwencji, to
    postanowienia tych innych artykułów nie będą naruszane przez postanowienia tego
    artykułu.
    Powyższy zapis oznacza, jak prawidłowo wskazał organ interpretacyjny, że postanowienia
    umowy, dotyczące opodatkowania zysków przedsiębiorstw są postanowieniami o
    charakterze ogólnym, które znajdują zastosowanie, gdy nie stosuje się postanowień
    specjalnych zawartych w innych artykułach, regulujących opodatkowanie poszczególnych
    kategorii dochodu.

    Zgodnie z treścią art. 11 ust. 1 umowy polsko-holenderskiej, odsetki, które powstają w
    Umawiającym się Państwie i są wypłacane osobie mającej miejsce zamieszkania lub
    siedzibę w drugim Umawiającym się Państwie, mogą być opodatkowane w tym drugim
    Państwie. Natomiast przepis art. 11 ust. 2 umowy polsko-holenderskiej stanowi, że takie
    odsetki mogą być także opodatkowane w Umawiającym się Państwie, w którym powstają,
    i zgodnie z ustawodawstwem tego Państwa, ale jeżeli osoba uprawniona do odsetek ma
    miejsce zamieszkania lub siedzibę w drugim Umawiającym się Państwie, to podatek w ten
    sposób ustalony nie może przekroczyć 5 procent kwoty brutto tych odsetek. W
    okolicznościach niniejszej sprawy szczególnie istotny jest przepis art. 11 ust. 5 umowy
    polsko-holenderskiej. Stanowi on, że użyte w tym artykule określenie „odsetki” oznacza
    dochód z wszelkiego rodzaju wierzytelności, zarówno zabezpieczonych, jak i
    niezabezpieczonych hipoteką, lecz niedających prawa do uczestniczenia w zyskach
    dłużnika, a w szczególności dochody z państwowych papierów wartościowych oraz
    dochody z obligacji lub skryptów dłużnych, włącznie z premiami i nagrodami związanymi z
    takimi papierami wartościowymi, obligacjami lub skryptami dłużnymi. Opłat karnych z
    tytułu opóźnionej zapłaty nie uważa się za odsetki w rozumieniu tego artykułu.
    W świetle treści powołanych przepisów, jako prawidłowe - co do zasady - należy ocenić
    stanowisko organu interpretacyjnego, który stanął na stanowisku, że należności
    wypłacane przez skarżącą na rzecz spółki holenderskiej stanowią odsetki - w szeroko
    rozumianym ujęciu. Zdaniem sądu, organ odwoławczy prawidłowo uznał, że należności
    wypłacane przez skarżącą są wypłacane także tytułem odpłatności za udzieloną pożyczkę.
    Słusznie również wskazał organ interpretacyjny, że nie ma znaczenia na jakiej podstawie i
    według jakich zasad „odsetki” te są obliczane. Wynagrodzenie wypłacane prze skarżącą
    jest ściśle związane z udzielonym jej finansowaniem przez SE.
    Z opisu stanu faktycznego wynika, że mamy do czynienia z wypłatą wynagrodzenia za
    korzystanie z kapitału.
    Powyższe spełnia szeroką definicję odsetek z art. 11 ust. 5 umowy polsko - holenderskiej
    oraz w świetle komentarza do art. 11 Modelowej Konwencji OECD. Jest w nich mowa o
    dochodach z „wszelkiego rodzaju wierzytelności”.
    W ocenie sądu, w świetle okoliczności niniejszej sprawy, wbrew stanowisku skarżącej,
    mamy do czynienia z dochodem SE z wierzytelności. (...) Skarżąca podnosiła w skardze, że
    nie jest z góry zobowiązana do zwrócenia otrzymanej kwoty, a także że „(a)by roszczenie o
    wypłatę po stronie SE powstało, po stronie Spółki musi pojawić się przychód z
    komercjalizacji produktu”. Takie stanowisko skarżącej wręcz dowodzi istnienia roszczenia
    SE. W sytuacji bowiem gdy powstanie przychód z komercjalizacji produkty, po stronie SE
    powstaje roszczenie o wypłatę na jej rzecz 4% rocznych przychodów ze sprzedaży tego
    produktu. W ocenie sądu, istotne jest, że roszczenie (wierzytelność) o wypłatę należności
    powstaje w momencie osiągnięcia przychodu, a nie dochodu ze sprzedaży produktu
    skarżącej. Trudno sobie wyobrazić sytuację, w której taki przychód nigdy by nie powstał.
    Różna może być jedynie wysokość tego przychodu. Należy także zwrócić uwagę, że
    maksymalna kwota otrzymanych przez SE płatności wynosi aż 4,3-krotność nominalnej
    wysokości udzielonego finansowania. (...)
    Zdaniem sądu za tym, że udzielone skarżącej finansowanie ma charakter zbliżony raczej
    do pożyczki niż do konsorcjum świadczy okoliczność, że ustalony poziom wypłat na rzecz
    SE, nie zależy od proporcji w jakiej SE uczestniczy w całym przedsięwzięciu. W każdej
    sytuacji osiągnięcia przychodu ze sprzedaży SE otrzymuje umówione 4% rocznego
    przychodu, niezależnie od tego jak duży udział ma finansowanie w odniesieniu do udziału
    innych uczestników przedstawionego we wniosku przedsięwzięcia.
    Mając na uwadze powyższe - co do zasady - jako w pełni prawidłowe należy ocenić
    stanowisko organu interpretacyjnego, zgodnie z którym na podstawie mających
    zastosowanie w sprawie art. 21 ust. 1 pkt 1 ustawy o CIT oraz art. 11 ust. 1 i 2 umowy
    polsko-holenderskiej przychód z tytułu płatności dokonywanych na rzecz SE podlega na
    terytorium Polski opodatkowaniu zryczałtowanym podatkiem dochodowym od osób

    prawnych. W konsekwencji - jak słusznie wskazał organ interpretacyjny - skarżąca jako
    wypłacająca ww. należności (wynagrodzenie) będzie zobowiązana do pobrania jako płatnik
    zryczałtowanego podatku dochodowego (podatku „u źródła”) od wartości wypłaconego
    wynagrodzenia na podstawie art. 26 ust. 1 ustawy o CIT i w przypadku spełnienia
    warunków, o których mowa w tym przepisie będzie uprawniona do ograniczenia
    wysokości pobranego podatku do 5% tej wartości na podstawie art. 11 ust. 2 umowy
    polsko-holenderskiej.
    Pomimo powyższego zaskarżona interpretacja indywidualna podlega uchyleniu. Ze
    stanowiska Dyrektora KIS wynika bowiem, że - w jego ocenie - opodatkowaniu podlega
    całość wypłat dokonywanych przez skarżącą na rzecz SE. Na stronie 15 zaskarżonej
    interpretacji indywidualnej Dyrektor KIS wskazał, że „(...) całość wynagrodzenia
    wypłacanego na rzecz SE powinna być traktowana jako odsetki”. Skarżąca słusznie
    podniosła w skardze, że (niezależnie od innych argumentów podniesionych w skardze)
    takie stanowisko organu interpretacyjnego powoduje, że interpretacja jest nieprawidłowa.
    Z przedstawionego we wniosku stanu faktycznego wynika – jak słusznie podniesiono w
    skardze - że wypłaty dokonywane przez skarżącą na rzecz SE zawierają (w pewnej części)
    stanowią zwrot pożyczonego kapitału (udzielonego przez SE finansowania). Skoro tak, to
    tylko część dokonywanych wypłat - odpowiadających odsetkom, podlega opodatkowaniu
    podatkiem u źródła. Opodatkowaniu podlega „nadwyżka” ponad kwotę udzielonego
    finansowania. W okolicznościach niniejszej sprawy maksymalnie jest to 3,3-krotność
    nominalnej wysokości udzielonego finansowania (skoro maksymalna wysokość wypłat na
    rzecz SE wynosi 4,3-krotność udzielonego finansowania). Zatem ta część wypłat na rzecz
    SE podlega opodatkowaniu podatkiem u źródła i w odniesieniu do niej na skarżącej ciążą
    obowiązki płatnika.
    W ocenie sądu, dla powyższego nie ma znaczenia podnoszona w skardze okoliczność, że
    w praktyce nie dałoby się ustalić , jaka część wypłat stanowi zwrot pożyczonego kapitału.
    Nie ma również znaczenia, że kwestii tej nie reguluje umowa z SE. Zdaniem sądu, rolą
    skarżącej, jest takie uregulowanie relacji z kontrahentami, aby możliwe było dopełnienie
    obowiązków wynikających z ustawy o CIT i umowy polsko - holenderskiej.”
    Mając na uwadze powyższe należy stwierdzić, że wypłaty dokonywane przez Państwa na
    rzecz SE zawierają (w pewnej części) zwrot pożyczonego kapitału (udzielonego przez SE
    finansowania). Tym samym, tylko część dokonywanych wypłat - odpowiadających
    odsetkom, podlega opodatkowaniu podatkiem u źródła. Opodatkowaniu podlega
    „nadwyżka” ponad kwotę udzielonego finansowania. Zatem ta część wypłat na rzecz SE
    podlega opodatkowaniu podatkiem u źródła i w odniesieniu do niej ciążą na Państwu
    obowiązki płatnika.
    Dla powyższego nie ma znaczenia, że w praktyce nie dałoby się ustalić, jaka część wypłat
    stanowi zwrot pożyczonego kapitału. Nie ma również znaczenia, że kwestii tej nie reguluje
    umowa z SE. Rolą Spółki jest takie uregulowanie relacji z kontrahentami, aby możliwe było
    dopełnienie obowiązków wynikających z ustawy o CIT i umowy polsko-holenderskiej.
    Tym samym, część wynagrodzenia wypłacanego na rzecz SE odpowiadająca odsetkom od
    udzielonego przez SE finansowania mieści się w katalogu świadczeń podlegających
    opodatkowaniu WHT, wskazanym w art. 21 ust. 1 pkt 1 updop.
    Zatem, Państwa stanowisko w tej części pytania nr 1 należy uznać za nieprawidłowe.
    Odnosząc się natomiast do części płatności dokonywanych przez Państwa na rzecz SE
    odpowiadającą kwocie pożyczonego kapitału (udzielonego przez SE finansowania),
    wskazać należy, że kwota kapitału pożyczki nie mieści się w katalogu świadczeń
    podlegających opodatkowaniu WHT, wskazanym w art. 21, art. 22 i art. 26 ustawy o CIT.
    Od tej części płatności nie ciążą na Państwu obowiązki płatnika.
    Tym samym, Państwa stanowisko w tej części pytania nr 1 należy uznać za prawidłowe.

    Mając na uwadze przedstawiony stan faktyczny należy wskazać, że wynagrodzenie
    wypłacane na rzecz SE stanowi w części zwrot kapitału pożyczki, a w części odsetki od tej
    pożyczki. Zwrot kapitału nie podlega opodatkowaniu w Polsce.
    Natomiast w stosunku do części wynagrodzenia wypłacanego na rzecz SE
    odpowiadającego odsetkom od udzielonego przez SE finansowania w sprawie
    zastosowanie znajdzie art. 21 ust. 1 pkt 1 updop oraz art. 11 ust. 1 i 2 umowy polsko-
    holenderskiej. Tym samym przychód z tytułu płatności dokonywanych na rzecz SE w części
    odpowiadająca odsetkom od udzielonego przez SE finansowania podlega na terytorium
    Polski opodatkowaniu zryczałtowanym podatkiem dochodowym od osób prawnych.
    W konsekwencji Spółka od wypłacanych w tej części należności (wynagrodzenia) będzie
    zobowiązana do pobrania jako płatnik zryczałtowanego podatku dochodowego (podatku
    „u źródła”) na podstawie art. 26 ust. 1 updop i w przypadku spełnienia warunków, o
    których mowa w tym przepisie będzie uprawniona do ograniczenia wysokości pobranego
    podatku do 5% tej wartości na podstawie art. 11 ust. 2 umowy polsko-holenderskiej.
    Z kolei jak już wyżej wskazano zwrot kapitału pożyczki nie podlega opodatkowaniu w
    Polsce.
    Tym samym, nie można zgodzić się z Państwa stanowiskiem, że płatności na rzecz SE
    stanowią w całości po stronie SE zyski przedsiębiorstw w rozumieniu art. 7 UPO, a w
    konsekwencji, nie podlegają opodatkowaniu WHT zgodnie z art. 21 ust. 2 w zw. z art. 26
    ust. 1 ustawy o CIT.
    Zatem, Państwa stanowisko w zakresie pytania nr 2 należy uznać za nieprawidłowe.
    Należy podkreślić, że powyższe stanowisko jest zgodne z wyrokiem Wojewódzkiego Sądu
    Administracyjnego w Warszawie z 8 grudnia 2021 r. sygn. akt III SA/Wa 1280/21.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, które Państwo przedstawili i stanu prawnego
    obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia.
    Należy jednocześnie zaznaczyć, że niniejsza interpretacja dotyczy wyłącznie problematyki
    będącej ściśle przedmiotem Państwa zapytania (zapytań). Treść pytania (pytań) wyznacza
    bowiem granice tematyczne wydawanej interpretacji.
    Zauważyć w tym miejscu należy, że obowiązek weryfikacji wskazany w cytowanych
    powyżej przepisach przesłanek leży po stronie płatnika (czyli po Państwa stronie).
    Weryfikacja powinna się odbywać z należytą starannością, a obowiązek dochowania
    należytej staranności, o której mowa w art. 26 ust. 1 updop, spoczywa na płatniku, który
    dokonując wypłaty nie pobiera podatku u źródła na podstawie umowy o unikaniu
    podwójnego opodatkowania, stosuje zwolnienie lub obniżoną stawkę. Dokonując
    weryfikacji należytej staranności należy odnosić się do aspektów istotnych z punktu
    widzenia stosowania danej preferencji podatkowej. W szczególności dotyczy to:
        weryfikacji statusu kontrahenta jako podatnika (rzeczywistego właściciela) w
        stosunku do otrzymanej należności, w tym poprzez pryzmat prowadzenia
        rzeczywistej działalności gospodarczej przez ten podmiot;
        weryfikacji rezydencji podatkowej odbiorcy należności;
        weryfikacji otrzymanych dokumentów pod kątem ich zgodności ze stanem
        faktycznym (w tym na podstawie informacji dostępnych publicznie).

    Aktualne brzmienie art. 26 ust. 1 updop wyraźnie stanowi, że obowiązek płatnika przy
    wypłacie należności określonych w art. 21 i 22 updop z zastosowaniem preferencji
    podatkowych, sprowadza się nie tylko do „uzyskania” od podatnika certyfikatu rezydencji
    ale także weryfikacji warunków zwolnienia z opodatkowania wypłacanych należności lub
    zastosowania preferencyjnej stawki. Podkreślenia wymaga, że weryfikacja ta musi być
    dokonana z zachowaniem należytej staranności.
    Zaznaczyć należy, że wydając niniejszą interpretację Organ przyjął za Państwem, że
    dochowają Państwo należytej staranności, o której mowa w art. 26 ust. 1 updop oraz że
    będą spełnione warunki, o których mowa w art. 26 ust. 1 updop oraz w art. 26 ust. 7a
    updop dla zastosowania stawki podatku albo zwolnienia lub niepobrania podatku,
    wynikające z przepisów szczególnych lub umów o unikaniu podwójnego opodatkowania.
    Ponadto kwestia dochowania przez płatnika należytej staranności, wykracza poza
    możliwości oceny dokonywanej w ramach interpretacji indywidualnej przepisów prawa
    podatkowego. W ramach prowadzonego postępowania właściwy organ przedstawia
    jedynie swój pogląd dotyczący wykładni treści analizowanych przepisów i sposobu ich
    zastosowania w odniesieniu do przedstawionego we wniosku stanu faktycznego bądź
    zdarzenia przyszłego (którego elementy przyjmuje jako podstawę rozstrzygnięcia bez
    weryfikacji). Kwestia ta może zostać zweryfikowana w toku ewentualnego postępowania
    podatkowego lub kontrolnego prowadzonego przez uprawniony organ podatkowy lub
    celno-skarbowy.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
        Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb
        ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz.
        111 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa
        sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego i zastosują się
        Państwo do interpretacji.
        Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej stanowi element
      czynności będących przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
      z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
        Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego
    Sądu Administracyjnego w (...). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje
    ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
    (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).

    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
        w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
        Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
        w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na
        adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS
        /SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.