Interpretacja indywidualna
Sygnatura: IBPP1/4512-321/15/MG
Organ: Dyrektor Izby Skarbowej w Katowicach
Data wydania: 2015-06-05
Teza: Sprzedaż 3 budynków mieszkalnych jest działalnością gospodarczą i podlega opodatkowaniu podatkiem VAT.
Słowa kluczowe: budowa; budynek-budynek mieszkalny; dostawa-dostawa towarów; działalność-działalność gospodarcza; podatnik; sprzedaż
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział I-art. 2; [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II-Rozdział 2-art. 7.; [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III-Rozdział 1-art. 15

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA

Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2015 r. poz. 613) oraz § 2 i § 5 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz.U. Nr 112, poz. 770 ze zm.) - Dyrektor Izby Skarbowej w Katowicach działający w imieniu Ministra Finansów, stwierdza, że stanowisko Wnioskodawcy przedstawione we wniosku z 1 kwietnia 2015 r. (data wpływu 8 kwietnia 2015 r.), o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie opodatkowania podatkiem VAT sprzedaży nieruchomości zabudowanych – **jest nieprawidłowe.**

UZASADNIENIE

W dniu 8 kwietnia 2015 r. wpłynął do tut. organu ww. wniosek o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie opodatkowania podatkiem VAT sprzedaży nieruchomości zabudowanych.

W przedmiotowym wniosku zostało przedstawione następujące zdarzenie przyszłe:

Na podstawie aktu notarialnego w roku 2009 Wnioskodawca wraz z małżonkiem nabył 5 działek niezabudowanych o łącznej powierzchni … HA. Dla przedmiotowych nieruchomości gruntowych Sąd Rejonowy w R. VII Wydział Ksiąg Wieczystych prowadzi księgę wieczystą o nr … Zakup gruntu został dokonany celem realizacji planów rodzinnych i dla celów prywatnych tj. wybudowania domu. W momencie nabywania przedmiotowych działek nie wystąpił zamiar ich sprzedaży. Wobec orzeczonego pomiędzy małżonkami rozwodu i na mocy postanowienia sądu o podziale majątku wspólnego Wnioskodawca od roku 2012 jest jedynym właścicielem przedmiotowych działek.

Wnioskodawca nie prowadzi działalności gospodarczej jako osoba fizyczna, przedmiotowe nieruchomości gruntowe nie były nigdy w żaden sposób wykorzystywane w prowadzonej działalności gospodarczej, nie stanowiły nigdy majątku firmowego, nie były w żaden sposób udostępniane za odpłatnością, nie były przedmiotem najmu, dzierżawy. Wnioskodawca nie posiada innych nieruchomości gruntowych niezabudowanych przeznaczonych w przyszłości do sprzedaży i nie zamierza w przyszłości dokonywać dostaw nieruchomości gruntowych innych niż we wniosku oraz nie dokonywał sprzedaży nieruchomości objętych podatkiem od towarów i usług.

Wnioskodawca z uwagi na sytuację rodzinną (rozwód, posiadanie na utrzymaniu córki) oraz przebytą chorobę (przewlekła choroba onkologiczna, która wymusiła przebywanie na zwolnieniu lekarskim przez ponad rok) chciałby zadbać o swoją sytuację i zgromadzić środki pieniężne na przyszłość. W tym celu planuje w najbliższym czasie, przy wykorzystaniu rodzinnych zasobów i pomocy wybudować na przedmiotowych działkach 3 budynki mieszkalne, które następnie chciałby sprzedać. Budowa może wymagać poczynienia również w początkowej fazie nakładów finansowych czy też wynajęcia zewnętrznej firmy. Ewentualnych nabywców Wnioskodawca zamierza poszukać w gronie znajomych i rodziny. Wnioskodawca nie będzie w żaden profesjonalny sposób reklamować sprzedaży działek. Do tej pory Wnioskodawca nie dokonał żadnego uatrakcyjnienia nieruchomości gruntowej, w przeszłości nie dokonywał sprzedaży gruntów, nie działał jako deweloper, pośrednik nieruchomości.

Uzyskane ze sprzedaży nieruchomości pieniądze Wnioskodawca zamierza przeznaczyć na zaspokojenie potrzeb najbliższej rodziny (swoich i dziecka) oraz dodatkowo zgromadzić środki pieniężne, które pomogą w ewentualnej rehabilitacji, w dalszym leczeniu lub będą stanowić zabezpieczenia finansowe w przyszłości dla dziecka.

W związku z powyższym zadano następujące pytanie:

Czy sprzedaż ww. nieruchomości zabudowanej będzie podlegać opodatkowaniu na gruncie ustawy o podatku od towarów i usług?

Zdaniem Wnioskodawcy, zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (tekst jednolity: Dz. U. 2011 r. Nr 177 poz. 1054 ze zm.), zwanej dalej ustawą lub ustawą o VAT, opodatkowaniu ww. podatkiem podlega odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju.

Według art. 7 ust. 1 ustawy o VAT, przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (\`(...)\`).

Pod pojęciem towaru - w myśl art. 2 pkt 6 ustawy - rozumie się rzeczy oraz ich części, a także wszelkie postacie energii. Grunty, budynki i budowle spełniają powyższą definicję towarów, wynikającą z art. 2 pkt 6 ustawy, a ich sprzedaż jest traktowana jako czynność odpłatnej dostawy towarów na terytorium kraju.

Nie każda jednak czynność stanowiąca dostawę w rozumieniu art. 7 powołanej wyżej ustawy podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, bowiem aby dana czynność była opodatkowana tym podatkiem, musi być wykonana przez podmiot, który w związku z jej wykonaniem był podatnikiem podatku od towarów i usług.

W myśl art. 15 ust. 1 cyt. ustawy podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w ust. 2, bez względu na cel i rezultat takiej działalności. Działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych (art. 15 ust. 2).

Definicja działalności gospodarczej zawarta w ustawie ma zatem na tyle uniwersalny charakter, że pozwala na objęcie pojęciem „podatnika” te wszystkie podmioty, które prowadzą określoną działalność występując w profesjonalnym obrocie gospodarczym.

Ze wskazanych regulacji wynika, że w świetle definicji zawartej w art. 15 ustawy, dla uznania określonych zachowań danego podmiotu za działalność gospodarczą istotne znaczenie ma ich zorganizowany charakter. Przy czym, taka działalność wystąpi również w przypadku wykorzystywania towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych. Zatem dostawa towarów (w tym gruntów) będzie podlegała opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług w sytuacji, gdy działaniom podmiotu dokonującego tej dostawy, można przypisać znamiona prowadzenia działalności gospodarczej, co w efekcie przesądza o uzyskaniu przez niego statusu podatnika.

Dodatkowo należy wskazać, że działalność gospodarcza powinna cechować się stałością, powtarzalnością i niezależnością jej wykonywania, bowiem związana jest z profesjonalnym obrotem gospodarczym.

Jeżeli zatem dana czynność została wykonana poza zakresem działań producenta, handlowca, usługodawcy, pozyskującego zasoby naturalne, rolnika, czy wykonującego wolny zawód to w świetle cytowanego powyżej art. 15 ust. 2 ustawy nie można podmiotu dokonującego dostawy uznać za podatnika VAT z tytułu wykonania takiej czynności. W kwestii opodatkowania dostawy gruntów istotne jest również czy w świetle zaprezentowanego we wniosku stanu sprawy Wnioskodawca w celu dokonania sprzedaży gruntu podjął aktywne działania w zakresie obrotu nieruchomościami, angażując środki podobne do wykorzystywanych przez producenta, handlowca i usługodawców w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy, co skutkuje koniecznością uznania go za podmiot prowadzący działalność gospodarczą w rozumieniu tego przepisu, a więc za podatnika podatku od towarów i usług, czy też sprzedaż nastąpiła w ramach zarządu majątkiem prywatnym. Zwykłe nabycie lub sprzedaż rzeczy nie stanowi wykorzystywania w sposób ciągły majątku rzeczowego w celu uzyskania z tego tytułu dochodu jako, że jedynym przychodem z takich transakcji może być ewentualny zysk ze sprzedaży tej rzeczy.

Związek dokonywanej czynności z działalnością handlową ma zatem decydujące znaczenie, przy czym w przypadku handlu związek ten winien zaistnieć już w momencie zakupu sprzedawanej następnie rzeczy. Ponadto, zgodne z utrwaloną linią orzecznictwa, handlem jest dokonywanie w sposób zorganizowany zakupów towarów w celu ich odsprzedaży. Zamiar wykonywania czynności ujawniony być musi już w momencie nabycia towaru, a nie w momencie jego sprzedaży. Brak takiego zamiaru wyklucza możliwość uznania danego podmiotu za podatnika podatku od towarów i usług. Działanie poza zakresem działalności gospodarczej występuje w sytuacji, gdy przedmiotem sprzedaży jest majątek prywatny (osobisty) danej osoby. Wynika to bowiem z faktu, iż został on nabyty na własne potrzeby danej osoby, a nie z przeznaczeniem do działalności handlowej.

Nawet liczba i zakres transakcji zbycia gruntów nie może stanowić kryterium rozróżnienia między czynnościami dokonywanymi prywatnie, które znajdują się poza zakresem opodatkowania, a czynnościami stanowiącymi działalność gospodarczą. Podobnie okoliczność, iż przed sprzedażą dokonano podziału gruntu na działki w celu osiągnięcia wyższej ceny łącznej sama z siebie nie jest decydująca. Nie ma takiego charakteru również długość okresu, w jakim te transakcje następowały, ani wysokość osiągniętych z nich przychodów. Całość powyższych elementów może bowiem odnosić się do zarządzania majątkiem prywatnym.

Natomiast dla ustalenia zawodowego profilu działalności istotne będą takie okoliczności, jak m.in. działania marketingowe podjęte w celu sprzedaży działek, wykraczające poza zwykłe formy ogłoszenia.

Problematyka opodatkowania podatkiem od towarów i usług sprzedaży działek była wielokrotnie przedmiotem oceny Naczelnego Sądu Administracyjnego oraz Wojewódzkich Sądów Administracyjnych.

Na szczególną uwagę zasługuje jednakże ocena opodatkowania sprzedaży działek budowlanych podatkiem od towarów i usług dokonana przez skład siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie w wyroku z dnia 29 października 2007 r., sygn. akt I FPS 3/07 oraz orzeczenia Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z dnia 15 września 2011 roku, w sprawach C-180/10 i C-181/10.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w wyroku z dnia 18 kwietnia 2012 r. sygn. akt I SA/Po 279/12 wskazał iż „(\`(...)\`) Prawidłowe jest wobec tego przyjęcie, że skarżący, w ramach prawidłowego zarządu swoim majątkiem prywatnym, po przekształceniu gruntu na tereny zabudowy, korzystając z okazji sprzedaje go albo ma taki zamiar. Nie można jednak z tego powodu uznać, iż skarżący staje się w odniesieniu do tych transakcji profesjonalnym handlowcem. Ponieważ w niniejszej sprawie opis zdarzenia przyszłego, nakreślony przez skarżącego, nie wskazuje na takie formy aktywności w zbywaniu przedmiotowych działek, które wykraczałyby poza ramy czynności związanych ze zwykłym wykonywaniem prawa własności, nie można uznać skarżącego za podatnika prowadzącego w tym zakresie działalność gospodarczą w rozumieniu art. 15 ust. 1 i 2 ustawy o VAT (\`(...)\`)”.

Jak wskazuje Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 10 listopada 2011 roku, sygn. akt. I FSK 1668/11, warunkiem sine qua non uznania, że dany podmiot działa w charakterze podatnika podatku od towarów i usług, jest ustalenie, że działa on jako producent, handlowiec, usługodawca, pozyskujący zasoby naturalne, rolnik lub jako osoba wykonująca wolny zawód. Opodatkowaniu mogą więc podlegać te czynności, w przypadku których spełniony został zarówno podmiotowy jak i przedmiotowy zakres opodatkowania, tzn. zaistniała czynność określona jako opodatkowana, która została wykonana przez podmiot mający cechę podatnika nie abstrakcyjnie, lecz w stosunku do tej czynności. Za kluczowe dla ustalenia charakteru działań Wnioskodawcy uznać zatem należy takie elementy jak stopień jego aktywności w zakresie obrotu nieruchomościami, który wskazuje, czy angażuje on środki podobne do wykorzystywanych przez producentów, handlowców i usługodawców w ramach prowadzenia działalności gospodarczej (wyrok NSA z 10 listopada 2011 r. I FSK 1668/11).

(tak m. in.: wyroki WSA np. k z dnia 10 września 2008 r., sygn. akt III SA/Wa 743/08, wyrok z dnia 18 września 2008 r., sygn. akt III SA/Wa 985/08, wyrok z dnia 4 września 2008 r., sygn. akt III SA/Wa 446/08 wyroki NSA w sprawach: I FSK 1629/07, I FSK 1059/07, I FSK 253/08, I FSK 778/07, FSK 1554/10 z 28 października 2011 r. z dnia 23 kwietnia 2013 r. sygn. I FSK 686/12, w WSA w sprawach: I SA/Wr 98-99/09, I SA/Gd 881/08, I SA/SZ 684/08, III SA/Gl 1334/08, http://orzeczenia.nsa.gov.pl, interpretacja podatkowa o sygn.; Interpretacja indywidualna Ministra Finansów - Dyrektor Izby Skarbowej w Katowicach z dnia 23 września 2013 r., sygn. IBPP2/443-570/13/ICz; interpretacja indywidualna Ministra Finansów - Dyrektor Izby Skarbowej w Katowicach z dnia 5 września 2013 r., sygn. IBPP1/443-508/13/MG; ILPP2/443-1053/08/12-S/EWW. Dodatkowo należy podkreślić, iż liczba i zakres transakcji sprzedaży gruntów nie może stanowić decydującego kryterium rozróżnienia między czynnościami dokonywanymi prywatnie, które znajdują się poza zakresem opodatkowania, a czynnościami stanowiącymi działalność gospodarczą (teza 37 w wyroku Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z dnia 15 września 2011 r. w sprawach połączonych C-180/10 i C-181/10).

Podobnie okoliczność, że przed zamierzoną sprzedażą zainteresowany dokonał podziału gruntu na działki w celu osiągnięcia wyższej ceny łącznej sama z siebie nie jest decydująca. Dla ustalenia zawodowego profilu działalności istotne będą takie okoliczności, jak profesjonalne działania marketingowe podjęte w celu sprzedaży działek, wykraczające poza zwykłe formy ogłoszenia.

Trybunał orzekł ponadto, że liczba i zakres transakcji sprzedaży nie ma charakteru decydującego i nie może stanowić kryterium rozróżnienia między czynnościami dokonywanymi prywatnie, które znajdują się poza zakresem zastosowania dyrektywy, a czynnościami stanowiącymi działalność gospodarczą.

A zatem, jak wynika z orzeczenia Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z dnia 15 września 2011 roku, w sprawach C-180/10 i C-181/10 dostawę gruntu przeznaczonego pod zabudowę należy uznać za objętą podatkiem od wartości dodanej, pod warunkiem, że transakcja ta nie stanowi jedynie czynności związanej ze zwykłym wykonywaniem prawa własności.

Stanowisko wnioskodawcy:

W przedmiotowej sprawie brak jest przesłanek pozwalających uznać planowaną transakcję sprzedaży działek jako podlegających opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług. Właścicielkę nieruchomości nie można zakwalifikować z tytułu tej czynności jako podatnika w rozumieniu art. 15 ust. 1 ustawy, prowadzącego działalność gospodarczą, w myśl art. 15 ust. 2 ustawy, polegającą na handlu nieruchomościami. Jak wcześniej wyjaśniono, aby uznać określoną dostawę za opodatkowaną podatkiem VAT nie wystarcza stwierdzić jedynie, iż nastąpiła dostawa towarów, lecz wymagane jest określenie podmiotu dokonującego dostawy za występującego w związku ze sprzedażą jako podatnika podatku od towarów i usług.

W niniejszej sprawie takich przesłanek brak. Właścicielka nieruchomości nie przejawiła aktywnych działań, które mogły przyczynić się do uznania jej za podatnika w rozumieniu art. 15 ust. 1 ustawy o podatku od towarowi usług:

*   nabycie nieruchomości nastąpiło dla celów prywatnych, a zatem w momencie nabywania przedmiotowych działek nie wystąpił zamiar ich sprzedaży
*   na skutek sytuacji rodzinnej i choroby właścicielka planuje zgromadzić środki pieniężne pochodzące ze sprzedaży wybudowanych na przedmiotowych działkach budynkach tak aby móc w przyszłości mieć zapewniony byt finansowy
*   właścicielka nieruchomości w żaden profesjonalny sposób nie będzie reklamowała sprzedaży nieruchomości, ewentualnych nabywców planuje poszukać w gronie znajomych i rodziny
*   przedmiotowe działki nie były w żaden sposób wykorzystywane w prowadzonej działalności gospodarczej, nie stanowiły majątku firmy, nie były w żaden sposób udostępnianie za odpłatnością, nie były przedmiotem dzierżawy, najmu
*   właścicielka nieruchomości nie dokonywała jakiegokolwiek uatrakcyjnienia nieruchomości gruntowej,
*   właścicielka nieruchomości nie dokonywała wcześniej sprzedaży gruntów.

Biorąc pod uwagę powyższe okoliczności sprawy należy uznać, iż planowana budowa i późniejsza sprzedaż nieruchomości należy do zakresu zwykłego zarządu majątkiem prywatnym. Zatem dostawę nieruchomości można uznać za czynność związaną ze zwykłym wykonywaniem prawa własności, w związku z tym właścicielka nieruchomości korzystać będzie z przysługującego prawa do rozporządzania własnym majątkiem, która to czynność oznacza działanie w sferze prywatnej, do której unormowania ustawy o podatku od towarów i usług nie mają zastosowania. Brak tego statusu pozbawia właścicielkę nieruchomości cech podatnika podatku od towarów i usług, o którym mowa w art. 15 ust. 1 ustawy, a dostawę nieruchomości cech czynności opodatkowanej, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy.

Należy zatem uznać, iż w wyniku sprzedaży nieruchomości zabudowanej, właścicielka nieruchomości nie będzie działała w charakterze podatnika podatku VAT, prowadzącego działalność gospodarczą w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy o VAT, tym samym sprzedaż przedmiotowej nieruchomości nie będzie podlegała opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego zdarzenia przyszłego uznaje się za nieprawidłowe.

Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t.j. Dz.U. z 2011 r. Nr 177, poz. 1054 ze zm.) - zwanej dalej ustawą o VAT – opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlegają odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju.

W myśl art. 2 pkt 6 ustawy przez towary rozumie się rzeczy oraz ich części, a także wszelkie postacie energii.

Stosownie do art. 2 pkt 22 ustawy o VAT przez sprzedaż rozumie się odpłatną dostawę towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju, eksport towarów oraz wewnątrzwspólnotową dostawę towarów.

Zgodnie z art. 7 ust. 1 ustawy o VAT przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (…).

Należy więc przyjąć, że w oparciu o definicję zawartą w art. 2 pkt 6 ustawy o VAT, zbycie nieruchomości gruntowej jak również budynków i budowli lub ich części dokonywane przez podatnika, traktowane jest jako czynność odpłatnej dostawy towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy o VAT.

Jednakże nie każda czynność stanowiąca dostawę, w rozumieniu art. 7 ustawy o VAT, podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, bowiem aby dana czynność była opodatkowana tym podatkiem, musi być wykonana przez podmiot, który w związku z jej wykonaniem jest podatnikiem podatku od towarów i usług.

Podatnikami – według zapisu art. 15 ust. 1 ustawy o VAT – są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności.

W myśl art. 15 ust. 2 ustawy o VAT działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych.

Ze wskazanych regulacji wynika, że w świetle definicji zawartej w art. 15 ustawy o VAT, dla uznania określonych zachowań danego podmiotu za działalność gospodarczą istotne znaczenie ma ich zorganizowany charakter. Przy czym, taka działalność wystąpi również w przypadku wykorzystywania towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych. Zatem dostawa towarów (w tym gruntów, budynków, budowli lub ich części) będzie podlegała opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług w sytuacji, gdy działaniom podmiotu dokonującego tej dostawy, można przypisać znamiona prowadzenia działalności gospodarczej, co w efekcie przesądza o uzyskaniu przez niego statusu podatnika.

Dodatkowo należy wskazać, że działalność gospodarcza powinna cechować się stałością, powtarzalnością i niezależnością jej wykonywania, bowiem związana jest z profesjonalnym obrotem gospodarczym. Nie jest natomiast działalnością handlową, a zatem i gospodarczą zbycie majątku osobistego, który nie został nabyty w celu jego odsprzedaży i nie jest związany z prowadzoną działalnością gospodarczą.

Określony w ustawie zakres opodatkowania podatkiem od towarów i usług wskazuje, że do tego, aby faktycznie zaistniało opodatkowanie danej czynności konieczne jest, aby czynność podlegającą opodatkowaniu wykonał podmiot, który dla tej właśnie czynności będzie działał jako podatnik. Definicja działalności gospodarczej, zawarta w ustawie o VAT, ma charakter uniwersalny, pozwalający na objęcie pojęciem „podatnik” tych wszystkich podmiotów, które prowadzą określoną działalność, występując w profesjonalnym obrocie gospodarczym.

W zakresie prawa unijnego, z mocy art. 9 ust. 1 Dyrektywy Rady 2006/112/WE z 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. Urz. UE L 347, s. 1 ze zm.), „Działalność gospodarcza” obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców lub usługodawców, włącznie z górnictwem, działalnością rolniczą i wykonywaniem wolnych zawodów lub uznanych za takie. Za działalność gospodarczą uznaje się w szczególności wykorzystywanie, w sposób ciągły, majątku rzeczowego lub wartości niematerialnych w celu uzyskania z tego tytułu dochodu.

Definicja działalności gospodarczej, zawarta zarówno w art. 15 ust. 2 ustawy o VAT, jak i w art. 9 ust. 1 ww. Dyrektywy ma charakter uniwersalny, pozwalający na objęcie pojęciem „podatnika” te wszystkie podmioty, które prowadzą określoną działalność występując w profesjonalnym obrocie gospodarczym.

Zatem, jak wskazano wyżej, dostawa podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług w sytuacji, gdy działania podmiotu dokonującego tej dostawy wykażą znamiona prowadzenia działalności gospodarczej, które mogą składać się z kilku następujących po sobie transakcji. Czynności takie jak np. poniesienie wydatków inwestycyjnych w celu i z zamiarem rozpoczęcia przyszłej działalności gospodarczej należy również uznać za działalność gospodarczą.

Dlatego też, aby uznać, że dany podmiot działa w charakterze podatnika podatku VAT należy ustalić, czy działa on jako producent, handlowiec lub usługodawca.

Z treści orzeczeń Trybunału Sprawiedliwości UE (dalej TSUE) w sprawach C-180/10 i C-181/10 wynika, że za podatnika należy uznać osobę, która w celu dokonania sprzedaży gruntów angażuje środki podobne do wykorzystywanych przez handlowca, producenta tj. wykazuje aktywność w przedmiocie zbycia nieruchomości porównywalną do działań podmiotów zajmujących się profesjonalnie tego rodzaju obrotem, tj. działania wykraczające poza zakres zwykłego zarządu majątkiem prywatnym. Chodzi tu przykładowo o nabycie terenu przeznaczonego pod zabudowę, jego uzbrojenie, wydzielenie dróg wewnętrznych, działania marketingowe podjęte w celu sprzedaży działek, wykraczające poza zwykłe formy ogłoszenia, uzyskanie decyzji o warunkach zabudowy terenu, czy wystąpienie o opracowanie planu zagospodarowania przestrzennego dla sprzedawanego obszaru, prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie usług developerskich lub innych tego rodzaju usług o zbliżonym charakterze. Przy czym na tego rodzaju aktywność „handlową” wskazywać musi ciąg powyżej przykładowo przytoczonych okoliczności, a nie stwierdzenie jedynie faktu wystąpienia pojedynczych z nich.

Trybunał orzekł ponadto, że liczba i zakres transakcji sprzedaży nie ma charakteru decydującego i nie może stanowić kryterium rozróżnienia między czynnościami dokonywanymi prywatnie, które znajdują się poza zakresem zastosowania dyrektywy, a czynnościami stanowiącymi działalność gospodarczą. Trybunał stwierdził, że dużych transakcji sprzedaży można dokonywać również jako czynności osobistych.

Należy mieć na uwadze, że powołane wyżej orzeczenie TSUE w sprawach C-180/10 i C-181/10 stanowi przesłankę do analogicznego rozstrzygnięcia tylko i wyłącznie w przypadku gdy mamy do czynienia z tożsamym stanem faktycznym, co niewątpliwie w przedmiotowej sprawie nie ma miejsca.

Orzeczenie TSUE zapadło na tle innych stanów faktycznych, bowiem w przypadku pierwszej sprawy dotyczyło sprzedaży przez osobę fizyczną nieprowadzącą działalności gospodarczej, działek wydzielonych z gruntu przeznaczonego pierwotnie zgodnie z planem zagospodarowania przestrzennego do produkcji rolnej i użytkowanego przez tę osobę na potrzeby działalności rolniczej w latach 1996–1998. W 1997 r. plan zagospodarowania przestrzennego uległ zmianie, w wyniku czego omawiany grunt został przeznaczony pod zabudowę letniskową. Wskutek tej zmiany właściciel podzielił grunt na 64 działki, które od 2000 r. zaczął kolejno sprzedawać osobom fizycznym.

Druga sprawa dotyczyła natomiast małżonków będących od 1996 r. właścicielami gospodarstwa rolnego, które nabyli jako grunt rolny bez prawa do zabudowy. Do końca 2006 r. użytkowali ten grunt na potrzeby działalności rolniczej, to jest hodowli koni, a następnie uprawy roślin przeznaczonych na paszę dla zwierząt. Wskutek zmiany planu zagospodarowania przestrzennego, zgodnie z którą omawiany grunt został przeznaczony pod zabudowę mieszkaniowo-usługową, rozpoczęli sprzedaż, niektórych części gospodarstwa.

Na tle takich stanów faktycznych Trybunał orzekł, że osoby fizycznej, która prowadziła działalność rolniczą na gruncie nabytym ze zwolnieniem z podatku od wartości dodanej i przekształconym wskutek zmiany planu zagospodarowania przestrzennego niezależnej od woli tej osoby w grunt przeznaczony pod zabudowę, nie można uznać za podatnika podatku od wartości dodanej w rozumieniu art. 9 ust. 1 i art. 12 ust. 1 dyrektywy 2006/112, zmienionej dyrektywą 2006/138, kiedy dokonuje ona sprzedaży tego gruntu, jeżeli sprzedaż ta następuje w ramach zarządu majątkiem prywatnym tej osoby.

Natomiast jeżeli osoba ta w celu dokonania wspomnianej sprzedaży podejmuje aktywne działania w zakresie obrotu nieruchomościami, angażując środki podobne do wykorzystywanych przez producentów, handlowców i usługodawców w rozumieniu art. 9 ust. 1 akapit drugi dyrektywy 2006/112, zmienionej dyrektywą 2006/138, należy uznać ją za podmiot prowadzący „działalność gospodarczą” w rozumieniu tego przepisu, a więc za podatnika podatku od wartości dodanej.

Powyższe wyroki zapadły więc na tle zupełnie innych stanów faktycznych niż przedstawione we wniosku zdarzenie przyszłe, gdyż Wnioskodawca zamierza wybudować 3 budynki mieszkalne i następnie je sprzedać.

Z opisu sprawy wynika, że w 2009 roku na podstawie aktu notarialnego Wnioskodawca wraz z małżonkiem nabył 5 niezabudowanych działek. Zakup gruntu został dokonany celem realizacji planów rodzinnych i dla celów prywatnych tj. wybudowania domu. W momencie nabywania przedmiotowych działek nie wystąpił zamiar ich sprzedaży. Wobec orzeczonego pomiędzy małżonkami rozwodu na mocy postanowienia sądu o podziale majątku wspólnego Wnioskodawca od 2012 roku jest jedynym właścicielem przedmiotowych działek. Wnioskodawca jako osoba fizyczna nie prowadzi działalności gospodarczej. Przedmiotowe nieruchomości gruntowe nie były nigdy w żaden sposób wykorzystywane w działalności gospodarczej, nie stanowiły nigdy majątku firmowego, nie były w żaden sposób udostępniane za odpłatnością, nie były przedmiotem najmu, dzierżawy.

Wnioskodawca planuje w najbliższym czasie, przy wykorzystaniu rodzinnych zasobów i pomocy wybudować na przedmiotowych działkach 3 budynki mieszkalne, które następnie chciałby sprzedać. Budowa może wymagać poczynienia również w początkowej fazie nakładów finansowych czy też wynajęcia zewnętrznej firmy.

Wątpliwości Wnioskodawcy dotyczą kwestii, czy Wnioskodawca przy dokonywaniu sprzedaży nieruchomości zabudowanych będzie występował jako podatnik w rozumieniu art. 15 ust. 1 ustawy o VAT, a więc czy sprzedaż ww. nieruchomości zabudowanych będzie stanowiła działalność gospodarczą w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy o VAT.

Mając na uwadze przedstawione we wniosku zdarzenie przyszłe, powołane regulacje ustawy o podatku od towarów i usług oraz orzecznictwo stwierdzić należy, że planowana przez Wnioskodawcę sprzedaż działek zabudowanych 3 budynkami mieszkalnymi będzie dokonana w ramach działalności gospodarczej, zdefiniowanej w art. 15 ust. 2 ustawy o VAT.

Wnioskodawca tym samym uzyska w tym zakresie status podatnika podatku od towarów i usług, a transakcja ta będzie podlegać opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług. Taka kwalifikacja prawnopodatkowa wiąże się przede wszystkim z faktem, że Wnioskodawca zamierza wybudować 3 budynki mieszkalne w celu ich sprzedaży. Wymienione we wniosku działki niezabudowane zostały wprawdzie nabyte celem realizacji planów rodzinnych i prywatnych, natomiast nie zostały przez Wnioskodawcę w taki sposób wykorzystane. Wnioskodawca nie wybudował na nich domu. Natomiast zamiarem Wnioskodawcy nie jest sprzedaż niezabudowanych działek lecz sprzedaż działek zabudowanych 3 budynkami mieszkalnymi. Wnioskodawca zamierza poczynić w tym kierunku pewne nakłady finansowe. Wnioskodawca nie wykorzystywał działek dla celów prywatnych.

Zauważyć należy, że budowa 3 budynków mieszkalnych na posiadanych przez Wnioskodawcę działkach w celu ich sprzedaży, nie może być uznana za wykorzystanie majątku w celach prywatnych, tylko spełnia definicję działalności gospodarczej, w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy o VAT. Działalnością gospodarczą jest bowiem działalność producentów, a budowa 3 budynków mieszkalnych na sprzedaż wskazuje na prowadzenie profesjonalnej i zorganizowanej działalności w celu osiągnięcia zysku i nie jest wykorzystywaniem majątku w celach prywatnych.

W tym miejscu należy podkreślić, że wprawdzie pojęcie „majątku prywatnego”, na który wskazuje Wnioskodawca nie występuje na gruncie analizowanych przepisów ustawy o VAT, jednakże wynika z wykładni art. 15 ust. 2 ustawy o VAT, w której zasadnym jest odwołanie się do treści orzeczenia TSUE w sprawie C-291/92 (Finanzamt Uelzen V. Dieter Armbrecht), które dotyczyło kwestii opodatkowania sprzedaży przez osobę, będącą podatnikiem podatku od wartości dodanej, części majątku niewykorzystywanej do prowadzonej działalności gospodarczej, a służącej jej do celów prywatnych. „Majątek prywatny” to zatem taka część majątku danej osoby fizycznej, która nie jest przez nią przeznaczona ani wykorzystywana dla potrzeb prowadzonej działalności gospodarczej.

Zaznaczyć należy również, iż nie ma przeszkód aby podatnik prowadzący działalność gospodarczą nabył nieruchomość do majątku prywatnego, który byłby wyłączony z systemu VAT i sprzedaż takiego majątku również nie podlegałaby opodatkowaniu podatkiem VAT. Należy mieć jednak na uwadze, że stwierdzenie czy dany przedmiot sprzedaży stanowi składnik majątku prywatnego, czy też jest związany z prowadzoną czy planowaną działalnością gospodarczą jest konsekwencją oceny prawnej dokonanej przez organ wydający interpretację, a nie elementem stanu faktycznego.

Ze wskazanego powyżej orzeczenia C-291/92 wynika bowiem, że podatnik musi w całym okresie posiadania danej nieruchomości wykazywać zamiar wykorzystywania nieruchomości (lub jej części) wyłącznie do celów osobistych.

Z opisu sprawy nie wynika zamiar wykorzystywania nieruchomości wyłącznie do celów osobistych bowiem Wnioskodawca zamierza wybudować 3 budynki mieszkalne i je sprzedać, co wskazuje na prowadzenie działalności gospodarczej polegającej na budowie domów w celu sprzedaży.

Biorąc pod uwagę opis sprawy oraz przywołane orzeczenie TSUE C-291/92 należy stwierdzić, że

Wnioskodawca przez cały okres posiadania wskazanych we wniosku nieruchomości nie wykazuje zamiaru wykorzystywania ich wyłącznie do celów osobistych. Planowana budowa i późniejsza sprzedaż nieruchomości nie należy zatem do zakresu zwykłego zarządu majątkiem prywatnym przez Wnioskodawcę.

Tym samym stanowisko Wnioskodawcy, że dokonując sprzedaży nieruchomości zabudowanych nie będzie działał w charakterze podatnika VAT w rozumieniu art. 15 ust. 1 ustawy, prowadzącego działalność gospodarczą w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy, tym samym sprzedaż nieruchomości nie będzie podlegała opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, należało uznać za nieprawidłowe.

Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dniu wydania interpretacji.

Niniejsza interpretacja indywidualna traci swoją ważność w przypadku zmiany któregokolwiek z elementów przedstawionego zdarzenia przyszłego lub zmiany stanu prawnego.

W zakresie powołanych przez Wnioskodawcę interpretacji indywidualnych, należy zauważyć, że interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane są w indywidualnych sprawach podatników i kształtują sytuację prawną tych podatników w sprawach będących przedmiotem rozstrzygnięcia oraz nie mają mocy prawa powszechnie obowiązującego co oznacza, że należy je traktować indywidualnie.

Odnośnie powołanego przez Wnioskodawcę orzeczenia TSUE w sprawach C-180/10 i C-181/10 stwierdzić należy, że dotyczy ono sprzedaży działek niezabudowanych, zatem nie ma zastosowania do przedmiotowej sprawy, w której Wnioskodawca zamierza wybudować na działkach 3 budynki mieszkalne w celu sprzedaży.

W odniesieniu do powołanego przez Wnioskodawcę we wniosku orzecznictwa sądowego, należy zauważyć, że powołane wyroki sądów administracyjnych są rozstrzygnięciami w indywidualnych sprawach, osadzonych w określonych stanach faktycznych i tylko do nich się zawężają, w związku z tym nie mają mocy powszechnie obowiązującego prawa.

Odnosząc się do przywołanej przez Wnioskodawcę oceny dokonanej przez skład siedmiu sędziów Naczelnego Sądu administracyjnego w Warszawie w wyroku z dnia 29 października 2007 r. sygn. akt I FPS 3/07 należy stwierdzić, że dotyczy ona sprzedaży działek budowlanych przez małżonków, którzy dokonali ich podziału na 13 działek, z których dwie wydzielono pod budowę ulic a pozostałe w celu zbycia. Wskazany wyrok dotyczy zatem stanu faktycznego, który nie jest identyczny ani podobny do zdarzenia przyszłego będącego przedmiotem interpretacji i nie znajdzie tym samym zastosowania w niniejszej sprawie.

Biorąc pod uwagę wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 18 kwietnia 2012 r., sygn. akt I SA/Po 279/12 należy stwierdzić, że orzeczenie dotyczy opodatkowania podatkiem VAT sprzedaży działek niezabudowanych nabytych do majątku osobistego w 2001 r. i niewykorzystywanych do działalności gospodarczej. Przedmiotem wyroku jest zatem sprzedaż działek niezabudowanych a nie sprzedaż działek, na których wybudowano budynki mieszkalne w celu sprzedaży. Zatem orzeczenie to nie znajdzie zastosowania w przedmiotowej sprawie.

Odnosząc się do wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 10 listopada 2011 r. sygn. akt I FSK 1668/11 należy zauważyć, że orzeczenie to dotyczy sprzedaży działek nabytych jako gospodarstwo rolne z zamiarem prowadzenia działalności rolniczej. W 2008 r. dwie działki o łącznej powierzchni 0,9578 ha i działka o powierzchni 1,3470 ha zostały podzielone na 15 działek. Wydzielone działki są położone m.in. na terenach o przeznaczeniu pod zabudowę mieszkaniową-jednorodzinną oraz na ciąg pieszo-jezdny. W tym wyroku Naczelny Sąd Administracyjny podkreślił, co należy ustalić przy ocenie stanowiska Wnioskodawcy w wydawanej interpretacji indywidualnej, mianowicie należy ustalić, czy Wnioskodawca podjął aktywne działania, czy angażuje środki podobne do producentów, handlowców, usługodawców. Wyrok NSA odwołuje się również do orzeczenia TSUE w sprawach C-180/10 i C-181/10 i jego analizy przy wydawaniu indywidualnych interpretacji przepisów prawa podatkowego.

W związku z przytoczonym przez Wnioskodawcę wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z 10 września 2008 r. sygn.. akt III SA/Wa 743/08 należy stwierdzić, że orzeczenie dotyczy sprzedaży 8 działek przeznaczonych pod zabudowę mieszkaniową. Wyrok dotyczy zatem działek przeznaczonych pod zabudowę, nie dotyczy natomiast sprzedaży budynków mieszkalnych.

Odnośnie powołanego wyroku z dnia 18 września 2008 r., sygn. akt III SA/Wa 985/08 należy zauważyć, że dotyczy on opodatkowania podatkiem od towarów i usług sprzedaży jednej z ośmiu działek budowlanych, które powstały z przekwalifikowania pola rolnego. Właścicielka sprzedała tę jedną działkę budowlaną 6 października 2007 roku. Przytoczony wyrok nie dotyczy zatem sprzedaży budynków mieszkalnych lecz działki budowlanej i nie może znaleźć odniesienia w przedmiotowej sprawie.

Mając na uwadze wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z 4 września 2008 r., sygn. akt III SA/Wa 446/08 należy stwierdzić, że dotyczy on sprzedaży działek budowlanych, które powstały z gruntu nabytego pod uprawy polowe z przeznaczeniem na użytkowanie rolnicze. W 2001 r. uchwałą Rady Gminy został przyjęty miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, który zmienił przeznaczenie tego terenu na grunty pod zabudowę mieszkaniową-jednorodzinną. Przedmiotem wyroku jest sprzedaż jednej działki w marcu 2007 r. i drugiej w lipcu 2007 r. osobom fizycznym. Orzeczenie to również nie odnosi się do sprzedaży budynków mieszkalnych i również nie znajdzie zastosowania w przedmiotowej sprawie.

Odnosząc się do przytoczonego wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego sygn. akt I FSK 1629/07 należy stwierdzić, że orzeczenie dotyczy sprzedaży 9 działek przeznaczonych pod zabudowę jednorodzinną, które zostały wyodrębnione z gospodarstwa rolnego. W latach 2004 i 2005 miała miejsca sprzedaż 2 działek, a pozostałe też mają być przedmiotem sprzedaży lecz nie wiadomo kiedy, gdyż jest to uzależnione od znalezienia nabywców. Analizowana w wyroku sytuacja nie jest podobna do zdarzenia przyszłego będącego przedmiotem interpretacji, zatem ww. orzeczenie nie znajdzie zastosowania.

W związku z przytoczonym wyrokiem Naczelnego Sądu administracyjnego sygn. akt I FSK 1059/07 należy zauważyć, że orzeczenie dotyczy opodatkowania podatkiem od towarów i usług wynagrodzenia przyznanego przez sąd. Stan faktyczny będący przedmiotem wyroku jest zupełnie odmienny od przedstawionego w przedmiotowym wniosku zdarzenia przyszłego a dotyczącego sprzedaży budynków mieszkalnych. Zatem wskazany wyrok nie znajdzie zastosowania w sprawie będącej przedmiotem interpretacji.

Odnosząc się do przywołanego orzeczenia Naczelnego Sądu Administracyjnego sygn. akt I FSK 253/08 należy stwierdzić, że dotyczy on opodatkowania podatkiem od towarów i usług sprzedaży działek budowlanych wydzielonych z gospodarstwa rolnego. W połowie lat dziewięćdziesiątych sprzedano osiem działek pod budowę domów, w listopadzie i grudniu 2006 r. sprzedano następne 3 działki, w najbliższym czasie istnieje zamiar sprzedaży kolejnych działek (52). Wskazane orzeczenie nie znajdzie zatem zastosowania w sprawie będącej przedmiotem niniejszej interpretacji.

Odnośnie orzeczenia Naczelnego Sądu Administracyjnego sygn. akt I FSK 778/07 należy zauważyć, że dotyczy ono sprzedaży czterech działek, które powstały w wyniku uzyskanej w drodze darowizny działki zapisanej w rejestrze jako grunt orny. Działka była użytkowana przez 15 lat jako rolna a pod koniec 2005 roku właściciel wystąpił o zgodę na jej podział na 4 mniejsze i wydanie decyzji o warunkach zabudowy. Wyrok ten nie jest zatem adekwatny do przedstawionego we wniosku opisu zdarzenia przyszłego i tym samym nie może znaleźć zastosowania.

Biorąc pod uwagę wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 28 października 2011 r. sygn. akt I FSK 1554/10 należy stwierdzić, że odnosi się on do sprawy opodatkowania podatkiem od towarów i usług sprzedaży działek powstałych z podzielenia działki wchodzącej w skład nieruchomości nabytej jako gospodarstwo rolne w wyniku dziedziczenia. Działki były wcześniej wykorzystywane wyłącznie w działalności rolniczej. Jedna z działek została podzielona na cztery części z przeznaczeniem pod tereny zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej z usługami. Przytoczony wyrok dotyczy zatem odmiennego stanu faktycznego niż zdarzenie przyszłe będące przedmiotem wniosku o interpretację indywidualną. Ten wyrok również nie znajdzie zastosowania w przedmiotowej sprawie.

Odnośnie orzeczenia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 23 kwietnia 2013 r. sygn. akt I FSK 686/12 należy zauważyć, że obejmuje ono kwestię opodatkowania podatkiem VAT sprzedaży działek budowlanych powstałych z przekształcenia części gruntów rolnych otrzymanych od rodziców w ramach gospodarstwa rolnego. Sprzedaży działek dokonuje zarejestrowany podatnik VAT czynny. Zatem omawiane orzeczenie nie może znaleźć zastosowania w sprawie będącej przedmiotem niniejszej interpretacji indywidualnej.

Odnosząc się do wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego sygn. akt I SA/Wr 98/09 należy stwierdzić, że orzeczenie dotyczy odmowy stwierdzenia nadpłaty w podatku od towarów i usług za czerwiec 2006 r. i określenia zobowiązania w tym podatku za ten okres przez Naczelnika Urzędu Skarbowego. W deklaracji VAT-7 błędnie została ujęta sprzedaż działek powstałych w wyniku podziału gruntu. Właściciel nabył grunt w celu jego wykorzystania do własnych potrzeb rolnych i siedliskowych. Z kolei odnosząc się do wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego sygn. akt I SA/Wr 99/09 należy zauważyć, że dotyczy on odmowy stwierdzenia nadpłaty w podatku od towarów i usług za sierpień 2006 r. oraz określenia zobowiązania w tym podatku za tenże okres. W deklaracji VAT-7 błędnie ujęto sprzedaż działek powstałych w wyniku podziału gruntu. Biorąc pod uwagę oba przytoczone orzeczenia należy stwierdzić, że zostały wydane w odmiennym stanie faktycznym niż przedstawione we wniosku zdarzenie przyszłe. Zatem w przedmiotowej sprawie nie mogą znaleźć zastosowania.

Mając na uwadze wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego sygn. akt I SA/Gd 881/08 należy stwierdzić, że dotyczy on opodatkowania podatkiem VAT sprzedaży 19 działek z przeznaczeniem na budowę domów jednorodzinnych. Również w tym przypadku należy zaznaczyć, że przytoczone orzeczenie odnosi się do odmiennego stanu faktycznego niż przedstawione we wniosku zdarzenie przyszłe.

Odnośnie wyroku Wojewódzkiego Sądu administracyjnego sygn. akt I SA/Sz 684/08 należy stwierdzić, że dotyczy on opodatkowania podatkiem od towarów i usług sprzedaży działek niezabudowanych. Tym samym stan faktyczny znacznie się różni od zaprezentowanego we wniosku zdarzenia przyszłego i nie może znaleźć zastosowania w przedmiotowej sprawie.

W związku z przytoczonym we wniosku orzeczeniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego sygn. akt III SA/Gl 1334/08 należy zauważyć, że dotyczy ono opodatkowania podatkiem VAT sprzedaży działek budowlanych powstałych z gospodarstwa rolnego w wyniku zmiany przeznaczenia w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego oraz działki zabudowanej budynkiem jednorodzinnym, wykorzystywanym do celów mieszkalnych przez dokonującego sprzedaży. Należy zatem stwierdzić, że stan faktyczny zaprezentowany w tym orzeczeniu nie jest identyczny ani podobny do przedstawionego we wniosku zdarzenia przyszłego i nie może znaleźć odniesienia do przedmiotowej sprawy.

W tym miejscu należy zaznaczyć, że przedstawione orzeczenia sądów administracyjnych nie mogą wpłynąć na ocenę prawidłowości przedmiotowej kwestii. Wymienione orzeczenia zostały wydane w odmiennych stanach faktycznych niż przedstawione we wniosku zdarzenie przyszłe.

W pozostałym zakresie objętym wnioskiem zostanie wydane odrębne rozstrzygnięcie.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Zgodnie z przepisem § 1 pkt 1 rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 28 sierpnia 2008 r. w sprawie przekazania rozpoznawania innym wojewódzkim sądom administracyjnym niektórych spraw z zakresu działania ministra właściwego do spraw finansów publicznych, Prezesa Zakładu Ubezpieczeń Społecznych oraz Prezesa Kasy Rolniczego Ubezpieczenia Społecznego (Dz.U. Nr 163, poz. 1016) skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie, ul. Józefa Ignacego Kraszewskiego 4a, 35-016 Rzeszów, po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – t.j. Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy).Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Katowicach, Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Bielsku-Białej, ul. Traugutta 2a, 43-300 Bielsko-Biała.