Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0114-KDIP4.4012.433.2019.2.AS
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2019-09-11
Teza: prawo do odliczenia podatku naliczonego związanego z nabyciem towarów i usług na potrzeby realizacji inwestycji wodno-kanalizacyjnej
Słowa kluczowe: gmina; infrastruktura; odliczenia-prawo do odliczenia; projekt
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział IX-Rozdział 1-art. 86

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA

Na podstawie art. 13 § 2a, art. 14b § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2019 r., poz. 900 z późn. zm.) Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej stwierdza, że stanowisko Wnioskodawcy przedstawione we wniosku z dnia 27 czerwca 2019 r. (data wpływu 3 lipca 2019 r.), uzupełnionym pismem z dnia 2 września 2019 r. (data wpływu 5 września 2019 r.) w odpowiedzi na wezwanie z dnia 26 sierpnia 2019 r. (skutecznie doręczone 26 sierpnia 2019 r.) o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie prawa do odliczenia podatku naliczonego związanego z nabyciem towarów i usług na potrzeby realizacji inwestycji wodno-kanalizacyjnej – **jest prawidłowe.**

UZASADNIENIE

W dniu 3 lipca 2019 r. wpłynął ww. wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie prawa do odliczenia podatku naliczonego związanego z nabyciem towarów i usług na potrzeby realizacji inwestycji wodno-kanalizacyjnej.

Wniosek uzupełniono pismem z dnia 2 września 2019 r. (data wpływu 5 września 2019 r.) w odpowiedzi na wezwanie z dnia 26 sierpnia 2019 r. (skutecznie doręczone 26 sierpnia 2019 r.)

We wniosku przedstawiono następujący stan faktyczny:

Gmina (dalej: „Gmina”) jest zarejestrowanym czynnym podatnikiem VAT i jako jednostka samorządu terytorialnego jest odpowiedzialna m.in. za realizację projektów inwestycyjnych, których przedmiotem jest budowa, rozbudowa oraz modernizacja infrastruktury wodociągowo-kanalizacyjnej na terenach Gminy oraz zakup związanego z tą infrastrukturą sprzętu i wyposażenia.

Gmina w latach 2010-2012 zrealizowała inwestycję pn. „Rozbudowa i modernizacja infrastruktury wodno-ściekowej (II etap - rozbudowa i przebudowa stacji wodociągowej)” (dalej: „Inwestycja”). W ramach Inwestycji Gmina wykonała prace polegające, w szczególności na:

*   budowie hali filtrów uzdatniania wody,
*   przebudowie układu pompowania wody,
*   zwiększeniu wydajności stacji,
*   budowie budynku garażowo - warsztatowego,
*   przebudowie agregatowni i układu przepompowań,
*   remoncie zbiorników wyrównawczych wody,
*   dobudowie komory zasuw,
*   likwidacji nieczynnej studni,
*   zagospodarowaniu terenu (ciągi komunikacyjne, obszary zieleni).
*   remoncie obudów i pomp w istniejących studniach głębinowych,
*   obudowie kanalizacji deszczowej popłucznej,
*   przebudowie kanalizacji sanitarnej,
*   przebudowę instalacji sterującej i automatyki.

Ponadto w związku z realizacją Inwestycji, Gmina poniosła również szereg wydatków związanych m.in. z przygotowaniem niezbędnej dokumentacji, obsługą Inwestycji, zapewnieniem nadzoru inwestorskiego i autorskiego oraz koszty zakupu sprzętu niezbędnego do prowadzenia działalności wodno-kanalizacyjnej.

Inwestycja została sfinansowana zarówno ze środków własnych Gminy jak i ze środków zewnętrznych. Środki zewnętrzne zostały przyznane Gminie na podstawie umowy o dofinansowanie Inwestycji w ramach Regionalnego Programu Operacyjnego 2007 - 2013.

Wydatki na realizację Inwestycji były dokumentowane wystawianymi na Gminę (Urząd) przez dostawców / wykonawców fakturami VAT z wykazanymi na nich kwotami podatku stanowiącego dla Gminy podatek naliczony.

Wartość początkowa zrealizowanej Inwestycji, w tym zakupionego sprzętu będzie miała wartość początkową przekraczającą 15 000 zł.

Gmina pragnie podkreślić, iż zgodnie z art. 7 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 506 ze zm.) do zadań własnych Gminy należą m.in. sprawy dotyczące wodociągów i zaopatrzenia w wodę, kanalizacji, usuwania i oczyszczania ścieków komunalnych. Biorąc pod uwagę wyznaczony przepisami zakres zadań Gminy oraz zakres Inwestycji, należy wskazać, iż realizacja Inwestycji stanowiła realizację zadań własnych Gminy w ww. zakresie.

Podmiotem odpowiedzialnym za prowadzenie gospodarki wodno-kanalizacyjnej na terenie Gminy jest Przedsiębiorstwo Wodociągów i Kanalizacji sp. z o.o. (dalej: „Spółka”), w którym Gmina jest 100% udziałowcem.

W związku z zarządzaniem infrastrukturą wodociągowo-kanalizacyjną na terenie Gminy przez Spółkę, od momentu zakończenia realizacji Inwestycji, Spółka wykorzystuje powstałe w ramach Inwestycji efekty rzeczowe, w tym zakupiony sprzęt bez uiszczania odpłatności z tego tytułu. Gmina nie zamierza również w przyszłości zmieniać sposobu wykorzystania Inwestycji.

Gmina pragnie przy tym wskazać, iż opisany powyżej stan faktyczny stanowił w przeszłości przedmiot interpretacji indywidualnej prawa podatkowego wydanej przez Dyrektora Izby Skarbowej w Bydgoszczy z dnia 27 września 2010 r., nr ITPP3/443-127/10/JK, jednakże ze względu na wymóg stawiany przez instytucję dofinansowującą. Gmina ponownie wnosi o potwierdzenie jej stanowiska w ww. zakresie.

W związku z powyższym opisem zadano następujące pytanie:

Czy Gminie przysługuje / będzie przysługiwało prawo do odliczenia VAT naliczonego związanego z nabyciem towarów i usług na potrzeby realizacji Inwestycji wskazanej w stanie faktycznym?

Zdaniem Gminy nie przysługuje / nie będzie przysługiwało jej prawo do odliczenia VAT naliczonego związanego z nabyciem towarów i usług na potrzeby realizacji Inwestycji wskazanej w stanie faktycznym.

Uzasadnienie stanowiska Gminy:

Zgodnie z ogólną zasadą zawartą w art. 86 ust. 1 ustawy o VAT, w zakresie, w jakim towary i usługi są wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych, podatnikowi, o którym mowa w art. 15, przysługuje prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego. Z treści tego przepisu wynika, że prawo do obniżenia kwot podatku należnego o kwotę podatku naliczonego przysługuje wówczas, gdy odliczenia tego dokonuje podatnik VAT, a także gdy nabywane przez niego towary i usługi są wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych (a więc czynności, których następstwem jest określenie zobowiązania podatkowego).

Jednocześnie w przepisach ustawy o VAT, w art. 86 ust. 13 ustanowiony został termin, w którym podatnik może dokonać odliczenia podatku, pierwotnie nieodliczonego w- drodze korekty deklaracji za okres, w którym powstało prawo do obniżenia kwoty podatku należnego. Jednakże wspomniane prawo do odliczenia VAT naliczonego nie może zostać zrealizowane później niż w ciągu 5 lat, licząc od początku roku, w którym powstało prawo do obniżenia kwoty podatku należnego, z zastrzeżeniem ust. 13a nieznajdującego zastosowania w niniejszej sprawie.

Doprecyzowaniem przedstawionej ogólnej zasady odliczania VAT naliczonego przez podatników są przepisy art. 91 ustawy o VAT.

Zgodnie z art. 91 ust. 1 ustawy o VAT, po zakończeniu roku, w którym podatnikowi przysługiwało prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego, o którym mowa w art. 86 ust. 1, jest on obowiązany dokonać korekty kwoty podatku odliczonego zgodnie z art. 90 ust. 2-10a, z uwzględnieniem proporcji obliczonej w sposób określony w art. 90 ust. 2-6, 10 lub l0a lub przepisach wydanych na podstawie art. 90 ust. 11 i 12, dla zakończonego roku podatkowego.

Jednocześnie, jak stanowi art. 91 ust. 2 ustawy o VAT, w przypadku towarów i usług, które na podstawie przepisów o podatku dochodowym są zaliczane przez podatnika do środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych podlegających amortyzacji, a także gruntów i praw wieczystego użytkowania gruntów, jeżeli zostały zaliczone do środków trwałych lub wartości niematerialnych i prawnych nabywcy, z wyłączeniem tych, których wartość początkowa nie przekracza 15 000 zł, korekty, o której mowa w ust. 1, podatnik dokonuje w ciągu 5 kolejnych lat, a w przypadku nieruchomości i praw wieczystego użytkowania gruntów - w ciągu 10 lat, licząc od roku, w którym zostały oddane do użytkowania.

Jednocześnie jak wynika z komentowanego art. 91 ustawy o VAT również w przypadku początkowego wykorzystania towarów i usług do czynności niepodlegających opodatkowaniu VAT, które to wykorzystanie w okresie 5 lub 10 letnim ulegnie następnie zmianie na wykorzystanie do czynności opodatkowanych VAT, podatnikowi przysługuje prawo do częściowego odliczenia VAT naliczonego proporcjonalnie do pozostałego okresu korekty wieloletniej.

Jak wynika z opisu stanu faktycznego. Inwestycja od momentu jej zakończenia jest wykorzystywana przez funkcjonującą na terenie Gminy Spółkę do prowadzenia działalności wodno-kanalizacyjnej. Jednocześnie Spółka korzysta z powstałej w ramach Inwestycji infrastruktury, w tym sprzętu bez uiszczania z tego tytułu odpłatności. Powyższe oznacza z kolei, iż infrastruktura wodociągowo-kanalizacyjna będąca przedmiotem wniosku od momentu oddania jej do użytkowania jest przez Gminę wykorzystywana wyłącznie do czynności niepodlegających opodatkowaniu VAT. Ponadto Gmina nie zamierza w przyszłości zmieniać dotychczasowego sposobu wykorzystania Inwestycji.

Z uwagi na powyższe oraz biorąc pod uwagę brzmienie art. 86 ust. 13 ustawy o VAT, zdaniem Gminy nie przysługuje / nie będzie jej przysługiwać prawo do obniżenia podatku należnego o kwotę podatku naliczonego, związanego z nabyciem towarów i usług na potrzeby realizacji Inwestycji, w tym w trybie korekty wieloletniej, o której mowa w art. 91 ustawy o VAT.

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego stanu faktycznego jest prawidłowe.

Zgodnie z przepisem art. 86 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2018 r., poz. 2174, z późn. zm.), zwanej dalej ustawą, w zakresie, w jakim towary i usługi są wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych, podatnikowi, o którym mowa w art. 15, przysługuje prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego, z zastrzeżeniem art. 114, art. 119 ust. 4, art. 120 ust. 17 i 19 oraz art. 124.

W myśl art. 86 ust. 2 pkt 1 ustawy, kwotę podatku naliczonego stanowi suma kwot podatku wynikających z faktur otrzymanych przez podatnika z tytułu:

1.  nabycia towarów i usług,
2.  dokonania całości lub części zapłaty przed nabyciem towaru lub wykonaniem usługi.

Z powyższych przepisów wynika, że prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego przysługuje wówczas, gdy zostaną spełnione określone warunki, tzn. odliczenia tego dokonuje zarejestrowany, czynny podatnik podatku od towarów i usług oraz gdy towary i usługi, z których nabyciem podatek został naliczony, są wykorzystywane do czynności opodatkowanych, tzn. takich, których następstwem jest określenie podatku należnego (powstanie zobowiązania podatkowego).

Przedstawiona wyżej zasada wyklucza zatem możliwość dokonania obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego związanego z towarami i usługami, które nie są wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych.

Należy zauważyć, że formułując w art. 86 ust. 1 ustawy, warunek związku ze sprzedażą opodatkowaną, ustawodawca nie uzależnia prawa do odliczenia od związku zakupu z obecnie wykonywanymi czynnościami opodatkowanymi. Wystarczającym jest, że z okoliczności towarzyszących nabyciu towarów lub usług przy uwzględnieniu rodzaju prowadzonej przez podatnika działalności gospodarczej wynika, że zakupy te dokonane są w celu ich wykorzystania w ramach jego działalności opodatkowanej.

Jak wskazano powyżej, najistotniejszym warunkiem umożliwiającym czynnemu podatnikowi VAT realizację prawa do odliczenia jest związek dokonanych zakupów z wykonywaniem czynności opodatkowanych. Jednocześnie oceny, czy związek ten istnieje lub będzie istniał w przyszłości, należy dokonać w momencie realizowania zakupów zgodnie z zasadą niezwłocznego odliczenia podatku naliczonego. Zasada ta wyraża się tym, że podatnik – aby skorzystać z prawa do odliczenia podatku naliczonego – nie musi czekać aż nabyty towar lub usługa zostaną odsprzedane lub efektywnie wykorzystane na potrzeby działalności opodatkowanej.

W każdym przypadku należy dokonać oceny, czy intencją podatnika wykonującego określone czynności, z którymi łączą się skutki podatkowo-prawne, było wykonywanie czynności opodatkowanych.

Ponadto, stosownie do art. 91 ust. 1 ustawy, po zakończeniu roku, w którym podatnikowi przysługiwało prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego, o którym mowa w art. 86 ust. 1, jest on obowiązany dokonać korekty kwoty podatku odliczonego zgodnie z art. 90 ust. 2-10, z uwzględnieniem proporcji obliczonej w sposób określony w art. 90 ust. 2-6 lub 10 lub przepisach wydanych na podstawie art. 90 ust. 11 i 12, dla zakończonego roku podatkowego.

Na podstawie art. 91 ust. 2 ustawy, w przypadku towarów i usług, które na podstawie przepisów o podatku dochodowym są zaliczane przez podatnika do środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych podlegających amortyzacji, a także gruntów i praw wieczystego użytkowania gruntów, jeżeli zostały zaliczone do środków trwałych lub wartości niematerialnych i prawnych nabywcy, z wyłączeniem tych, których wartość początkowa nie przekracza 15.000 zł, korekty, o której mowa w ust. 1, podatnik dokonuje w ciągu 5 kolejnych lat, a w przypadku nieruchomości i praw wieczystego użytkowania gruntów – w ciągu 10 lat, licząc od roku, w którym zostały oddane do użytkowania. Roczna korekta w przypadku, o którym mowa w zdaniu pierwszym, dotyczy jednej piątej, a w przypadku nieruchomości i praw wieczystego użytkowania gruntów – jednej dziesiątej kwoty podatku naliczonego przy ich nabyciu lub wytworzeniu. W przypadku środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych, których wartość początkowa nie przekracza 15.000 zł, przepis ust. 1 stosuje się odpowiednio, z tym że korekty dokonuje się po zakończeniu roku, w którym zostały oddane do użytkowania.

Korekty, o której mowa w ust. 1 i 2, dokonuje się w deklaracji podatkowej składanej za pierwszy okres rozliczeniowy roku następującego po roku podatkowym, za który dokonuje się korekty, a w przypadku zakończenia działalności gospodarczej – w deklaracji podatkowej za ostatni okres rozliczeniowy, o czym stanowi art. 91 ust. 3 ustawy.

Zgodnie z art. 91 ust. 7 ustawy, przepisy ust. 1-6 stosuje się odpowiednio w przypadku, gdy podatnik miał prawo do obniżenia kwot podatku należnego o całą kwotę podatku naliczonego od wykorzystywanego przez siebie towaru lub usługi i dokonał takiego obniżenia, albo nie miał takiego prawa, a następnie zmieniło się prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego od tego towaru lub usługi.

Podkreślić należy, że ustawodawca stworzył podatnikowi prawo do odliczenia podatku naliczonego w całości lub w części, pod warunkiem spełnienia przez niego zarówno przesłanek pozytywnych, wynikających z art. 86 ust. 1 ustawy oraz niezaistnienia przesłanek negatywnych, określonych w art. 88 ustawy. Przepis ten określa listę wyjątków, które pozbawiają podatnika prawa do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego.

Jedno z takich ograniczeń zostało wskazane w art. 88 ust. 3a pkt 2 ustawy, zgodnie z którym nie stanowią podstawy do obniżenia podatku należnego oraz zwrotu różnicy podatku lub zwrotu podatku naliczonego faktury i dokumenty celne w przypadku gdy transakcja udokumentowana fakturą nie podlega opodatkowaniu albo jest zwolniona od podatku.

Oznacza to, że podatnik nie może skorzystać z prawa do odliczenia w odniesieniu do podatku, który jest należny wyłącznie z tego względu, że został wykazany na fakturze w sytuacji, gdy transakcja nie podlega opodatkowaniu albo jest zwolniona od podatku.

Na podstawie przepisu art. 88 ust. 4 ustawy, obniżenia kwoty lub zwrotu różnicy podatku należnego nie stosuje się również do podatników, którzy nie są zarejestrowani jako podatnicy VAT czynni, zgodnie z art. 96, z wyłączeniem przypadków, o których mowa w art. 86 ust. 2 pkt 7.

Zgodnie z powyższą regulacją, z prawa do odliczenia podatku skorzystać mogą wyłącznie podatnicy, którzy są zarejestrowani jako podatnicy VAT czynni.

Zatem, aby podmiot mógł skorzystać z prawa do obniżenia podatku należnego o podatek naliczony związany z dokonanym nabyciem towarów i usług, w pierwszej kolejności winien spełnić przesłanki umożliwiające uznanie go – dla tej czynności – za podatnika podatku od towarów i usług, działającego w ramach prowadzonej działalności gospodarczej.

W myśl art. 15 ust. 1 ustawy, podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności.

Na podstawie art. 15 ust. 2 ustawy, działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych.

Stosownie do art. 15 ust. 6 ustawy, nie uznaje się za podatnika organów władzy publicznej oraz urzędów obsługujących te organy w zakresie realizowanych zadań nałożonych odrębnymi przepisami prawa, dla realizacji których zostały one powołane, z wyłączeniem czynności wykonywanych na podstawie zawartych umów cywilnoprawnych.

Powyższy zapis jest odzwierciedleniem art. 13 obowiązującej od dnia 1 stycznia 2007 r. Dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. Urz. UE L z 11.12.2006, Nr 347, str. 1, z późn. zm.), zgodnie z którym krajowe, regionalne i lokalne organy władzy oraz inne podmioty prawa publicznego nie są uważane za podatników w związku z działalnością, którą podejmują lub transakcjami, których dokonują jako organy władzy publicznej, nawet jeśli pobierają należności, opłaty, składki lub płatności w związku z takimi działaniami lub transakcjami.

Jednakże w przypadku, gdy podejmują one takie działania lub dokonują takich transakcji, są uważane za podatników w odniesieniu do tych działań lub transakcji, gdyby wykluczenie ich z kategorii podatników prowadziło do znaczących zakłóceń konkurencji.

Oznacza to, że organ będzie uznany za podatnika podatku od towarów i usług w dwóch przypadkach, tj. gdy wykonuje czynności inne niż te, które mieszczą się w ramach jego zadań oraz, gdy wykonuje czynności mieszczące się w ramach jego zadań, ale czyni to na podstawie umów cywilnoprawnych.

Jak wynika z powyższego, wyłączenie organów władzy publicznej z kategorii podatnika ma charakter wyłącznie podmiotowo-przedmiotowy.

W świetle wskazanych unormowań jednostki samorządu terytorialnego na gruncie podatku od towarów i usług występować mogą w dwojakim charakterze:

*   podmiotów niebędących podatnikami, gdy realizują zadania nałożone na nich odrębnymi przepisami prawa, oraz

*   podatników podatku od towarów i usług, gdy wykonują czynności na podstawie umów cywilnoprawnych.

Kryterium podziału stanowi charakter wykonywanych czynności: czynności o charakterze publicznoprawnym wyłączają te podmioty z kategorii podatników, natomiast czynności o charakterze cywilnoprawnym skutkują uznaniem tych podmiotów za podatników podatku od towarów i usług, a realizowane przez nie odpłatne dostawy towarów i świadczenie usług podlegają opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.

Zatem, jednostki samorządu terytorialnego są podatnikami podatku od towarów i usług jedynie w zakresie wszelkich czynności, które mają charakter cywilnoprawny. Będą to zatem wszystkie realizowane przez te jednostki (urzędy) czynności w sferze ich aktywności cywilnoprawnej, np. czynności sprzedaży, zamiany (nieruchomości i ruchomości), wynajmu, dzierżawy itp. umów prawa cywilnego (nazwanych i nienazwanych). Tylko w tym zakresie ich czynności mają bowiem charakter działalności gospodarczej w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy.

Stosownie do przepisu art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2019 r. poz. 506, z późn. zm.), gmina wykonuje zadania publiczne w imieniu własnym i na własną odpowiedzialność. Natomiast zgodnie z art. 6 ust. 1 ustawy, do zakresu działania gminy należą wszystkie sprawy publiczne o znaczeniu lokalnym, niezastrzeżone ustawami na rzecz innych podmiotów. Do zadań własnych gminy należy zaspokajanie zbiorowych potrzeb wspólnoty (art. 7 ust. 1 cyt. ustawy). W szczególności zadania własne, w myśl art. 7 ust. 1 pkt 3 ustawy o samorządzie gminnym, obejmują sprawy: wodociągów i zaopatrzenia w wodę, kanalizacji, usuwania i oczyszczania ścieków komunalnych, utrzymania czystości i porządku oraz urządzeń sanitarnych, wysypisk i unieszkodliwiania odpadów komunalnych, zaopatrzenia w energię elektryczną i cieplną oraz gaz.

Z przedstawionego opisu sprawy wynika, że Wnioskodawca jest zarejestrowanym czynnym podatnikiem VAT i jako jednostka samorządu terytorialnego jest odpowiedzialna m.in. za realizację projektów inwestycyjnych, których przedmiotem jest budowa, rozbudowa oraz modernizacja infrastruktury wodociągowo-kanalizacyjnej na terenach Gminy oraz zakup związanego z tą infrastrukturą sprzętu i wyposażenia.

Gmina w latach 2010-2012 zrealizowała inwestycję pn. „Rozbudowa i modernizacja infrastruktury wodno-ściekowej (II etap - rozbudowa i przebudowa stacji wodociągowej)”. W ramach Inwestycji Gmina wykonała prace polegające, w szczególności na: budowie hali filtrów uzdatniania wody, przebudowie układu pompowania wody, zwiększeniu wydajności stacji, budowie budynku garażowo - warsztatowego, przebudowie agregatowni i układu przepompowań,

remoncie zbiorników wyrównawczych wody, dobudowie komory zasuw, likwidacji nieczynnej studni, zagospodarowaniu terenu (ciągi komunikacyjne, obszary zieleni), remoncie obudów i pomp w istniejących studniach głębinowych, obudowie kanalizacji deszczowej popłucznej, przebudowie kanalizacji sanitarnej, przebudowę instalacji sterującej i automatyki.

Ponadto w związku z realizacją Inwestycji, Gmina poniosła również szereg wydatków związanych m.in. z przygotowaniem niezbędnej dokumentacji, obsługą Inwestycji, zapewnieniem nadzoru inwestorskiego i autorskiego oraz koszty zakupu sprzętu niezbędnego do prowadzenia działalności wodno-kanalizacyjnej.

Inwestycja została sfinansowana zarówno ze środków własnych Gminy jak i ze środków zewnętrznych. Środki zewnętrzne zostały przyznane Gminie na podstawie umowy o dofinansowanie Inwestycji w ramach Regionalnego Programu Operacyjnego 2007 - 2013. Wydatki na realizację Inwestycji były dokumentowane wystawianymi na Gminę (Urząd) przez dostawców / wykonawców fakturami VAT z wykazanymi na nich kwotami podatku stanowiącego dla Gminy podatek naliczony. Wartość początkowa zrealizowanej Inwestycji, w tym zakupionego sprzętu będzie miała wartość początkową przekraczającą 15 000 zł. Realizacja Inwestycji stanowiła realizację zadań własnych Gminy w ww. zakresie.

Podmiotem odpowiedzialnym za prowadzenie gospodarki wodno-kanalizacyjnej na terenie Gminy jest Przedsiębiorstwo Wodociągów i Kanalizacji sp. z o.o., w którym Gmina jest 100% udziałowcem.

W związku z zarządzaniem infrastrukturą wodociągowo-kanalizacyjną na terenie Gminy przez Spółkę, od momentu zakończenia realizacji Inwestycji, Spółka wykorzystuje powstałe w ramach Inwestycji efekty rzeczowe, w tym zakupiony sprzęt bez uiszczania odpłatności z tego tytułu. Gmina nie zamierza również w przyszłości zmieniać sposobu wykorzystania Inwestycji.

Wątpliwości Wnioskodawcy dotyczą prawa do odliczenia podatku naliczonego związanego z nabyciem towarów i usług na potrzeby realizacji Inwestycji.

Zgodnie z powołanymi wyżej przepisami, rozliczenie podatku naliczonego na zasadach określonych w art. 86 ustawy uwarunkowane jest tym, aby nabywane towary i usługi były wykorzystywane przez zarejestrowanego, czynnego podatnika podatku VAT w ramach działalności gospodarczej do wykonywania czynności opodatkowanych podatkiem od towarów i usług.

Wskazać należy, że zakres aktywności podejmowanej przez jednostkę samorządu terytorialnego należy interpretować w perspektywie ogólnej zasady, tj. że ich realizacja ma służyć zaspokajaniu zbiorowych potrzeb mieszkańców gminy. Obowiązywanie tej zasady powoduje, że każde działanie podejmowane przez jednostki w imieniu własnym, na własną odpowiedzialność i finansowane z budżetu jednostek, a dotyczące mienia gminy należy uznać za działanie publiczne, służące zaspokajaniu potrzeb wspólnoty samorządowej, które jest wykonywane przez jednostkę samorządu terytorialnego jako zadanie własne.

Zatem czynności wynikające z zadań własnych, nałożonych odrębnymi przepisami, realizowane w ramach reżimu publicznoprawnego, z tytułu których gmina nie uzyskuje wpływów pozostają poza zakresem ustawy o podatku od towarów i usług. Są one realizowane przez gminę poza zakresem działalności gospodarczej w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy, a gmina realizując te czynności nie występuje w charakterze podatnika podatku VAT zdefiniowanego w art. 15 ust. 1 ustawy.

Z okoliczności sprawy wynika, że infrastrukturą wodno-kanalizacyjną na terenie Gminy zarządza Spółka z o.o. Od momentu zakończenia realizacji Inwestycji Spółka wykorzystuje powstałe w ramach Inwestycji efekty rzeczowe, w tym zakupiony sprzęt bez uiszczania odpłatności z tego tytułu. Gmina nie zamierza również w przyszłości zmieniać sposobu wykorzystania Inwestycji.

Należy zauważyć, że świadczenie polegające na nieodpłatnym przekazaniu przez Gminę Spółce wybudowanej inwestycji nie jest realizowane w celu osiągnięcia zysku. Nie są pobierane żadne opłaty z tytułu wykorzystywania inwestycji przez Spółkę i brak jest związku z czynnościami opodatkowanymi Gminy. Zatem infrastruktura wodno-kanalizacyjna od momentu oddania jej do użytkowania jest wykorzystywana wyłącznie do czynności niepodlegających opodatkowaniu VAT.

W związku z powyższym należy stwierdzić, że Gmina nabywając towary i usługi celem wytworzenia inwestycji, która została nieodpłatnie udostępniona Spółce, nie nabywała ich do działalności gospodarczej w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy i tym samym nie działała w charakterze podatnika VAT, o którym mowa w art. 15 ust. 1 ustawy.

W konsekwencji, z uwagi na opis sprawy oraz powołane przepisy prawa należy stwierdzić, że Gminie nie będzie przysługiwało prawo do odliczenia podatku naliczonego związanego z nabyciem towarów i usług na potrzeby realizacji Inwestycji, ponieważ nie zostały spełnione – wskazane w art. 86 ust. 1 ustawy – przesłanki warunkujące prawo do odliczenia podatku naliczonego, tj. Gmina w chwili nabycia towarów i usług na potrzeby realizacji inwestycji nie działała jako podatnik VAT, a wydatki związane z realizacją projektu nie służą i nie będą służyły do wykonywania przez Gminę czynności opodatkowanych tym podatkiem.

Gminie nie przysługuje również prawo do odliczenia podatku naliczonego w związku z realizacją inwestycji w drodze korekty wieloletniej, o której mowa w art. 91 ustawy o VAT, ponieważ jak wynika z opisu sprawy, Gmina nie zamierza zmieniać sposobu wykorzystywania Inwestycji

Interpretacja dotyczy zaistniałego stanu faktycznego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia.

Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy rzeczywisty stan faktyczny sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie ze stanem faktycznym (opisem zdarzenia przyszłego) podanym przez Wnioskodawcę w złożonym wniosku. W związku z powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we wniosku opisu sprawy, udzielona odpowiedź traci swoją aktualność.

Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej stanowi element czynności będących przedmiotem decyzji wydanej:

1.  z zastosowaniem art. 119a;
2.  w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
3.  z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.

Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych (art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej).

Powyższe unormowania należy odczytywać łącznie z przepisami art. 33 ustawy z 23 października 2018 r. o zmianie ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, ustawy – Ordynacja podatkowa oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 2193 z późn. zm.), wprowadzającymi regulacje intertemporalne.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie, ul. Emilii Plater 1, 10-562 Olsztyn za pośrednictwem organu, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. z 2018 r., poz. 1302, z późn. zm.). Skargę wnosi się w dwóch egzemplarzach (art. 47 § 1 ww. ustawy) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Teodora Sixta 17, 43-300 Bielsko-Biała lub drogą elektroniczną na adres Elektronicznej Skrzynki Podawczej Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/SkrytkaESP (art. 54 § 1a ww. ustawy), w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie albo aktu, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 4a (art. 53 § 1 ww. ustawy). W przypadku pism i załączników wnoszonych w formie dokumentu elektronicznego odpisów nie dołącza się (art. 47 § 3 ww. ustawy).

Jednocześnie, zgodnie z art. 57a ww. ustawy, skarga na pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego wydaną w indywidualnej sprawie, opinię zabezpieczającą i odmowę wydania opinii zabezpieczającej może być oparta wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd administracyjny jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną.