Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0111-KDIB1-2.4010.262.2019.1.AW
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2019-08-21
Teza: Wydatki na wyposażenie i zarządzanie stołówką oraz na zakupione dla pracowników posiłki stanowią koszty uzyskania przychodów
Słowa kluczowe: gastronomia; koszt-koszty uzyskania przychodów; posiłki; pracownik; stołówka; usługi-usługi gastronomiczne; usługi-usługi stołówkowe
Przepisy: [CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-Rozdział 3-art. 15

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA

Na podstawie art. 13 § 2a, art. 14b § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2019 r. poz. 900 z późn. zm.), Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej stwierdza, że stanowisko Wnioskodawcy przedstawione we wniosku z 13 czerwca 2019 r. (data wpływu 25 czerwca 2019 r.) o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku dochodowego od osób prawnych w zakresie zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów wydatków na wyposażenie i zarządzanie stołówką oraz na zakupione dla pracowników posiłki – **jest prawidłowe**.

UZASADNIENIE

W dniu 25 czerwca 2019 r. wpłynął do Organu ww. wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku dochodowego od osób prawnych w zakresie zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów wydatków na wyposażenie i zarządzanie stołówką oraz na zakupione dla pracowników posiłki.

We wniosku przedstawiono następujące zdarzenie przyszłe:

Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością (dalej „Wnioskodawca”) jest spółką prowadzącą działalność na terytorium Polski, podlegającą nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu w kraju oraz czynnym podatnikiem VAT. Zajmuje się produkcją komponentów samochodowych tłumiących drgania i wibracje.

Z uwagi na trzyzmianową organizację czasu pracy oraz brak okolicznych lokali gastronomicznych Wnioskodawca zamierza zorganizować przyzakładową stołówkę wraz z zapleczem kuchennym (razem dalej zwane „Zapleczem Gastronomicznym”) dla swoich pracowników. W tym celu planuje zaadaptować pomieszczenie na terenie swojego zakładu, który odpowiednio wyposaży i odda w zarządzanie firmie (dalej „Zleceniobiorca”) specjalizującej się w świadczeniu usług cateringowych. Usługi cateringowe polegały będą na dowożeniu do siedziby Wnioskodawcy posiłków przygotowanych w obiektach Zleceniobiorcy oraz na przygotowywaniu posiłków do wydania w Zapleczu Gastronomicznym Wnioskodawcy i wydawaniu ich pracownikom Wnioskodawcy.

Dla poprawy warunków pracy Wnioskodawca planuje częściowe dofinansowanie posiłków z własnych środków obrotowych. Ze stołówki będą mogli korzystać wszyscy pracownicy, także otrzymujący nieodpłatne świadczenia z tytułu pracy w warunkach szczególnie uciążliwych, zgodnie z Rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 28 maja 1996 r. w sprawie profilaktycznych posiłków i napojów.

Wnioskodawca będzie rozliczał się bezpośrednio ze Zleceniobiorcą na podstawie zbiorczej faktury. Oznacza to, że posiłki będą wydawane pracownikom bezgotówkowo, za okazaniem imiennej karty dedykowanej do tych celów.

Raz w miesiącu Wnioskodawca obciąży i rozliczy się ze swoimi pracownikami za pobrane przez nich posiłki w części opłacanej przez pracownika.

W związku z powyższym opisem zadano następujące pytanie:

Czy koszty wyposażenia i zarządzania stołówką oraz koszt zakupionych dla pracowników posiłków będą stanowić dla Wnioskodawcy koszty uzyskania przychodów?

Zdaniem Wnioskodawcy, zapewnienie pracownikom możliwości korzystania ze stołówki i częściowe dofinansowanie do posiłków znacząco przyczyni się do poprawy warunków pracy. Tworzenie przyjaznych warunków w ocenie Wnioskodawcy sprzyja pozyskiwaniu kadry pracowniczej i przekłada się na efektywność pracy zatrudnionych pracowników. W związku z powyższym wszelkie koszty poniesione na utworzenie i funkcjonowanie Zaplecza Gastronomicznego oraz nabywane i przekazywane pracownikom posiłki mają pośredni związek z przychodami Wnioskodawcy. Wobec powyższego, Wnioskodawca stoi na stanowisku, że będzie miał on prawo zaliczyć wymienione wydatki do kosztów uzyskania przychodów.

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego zdarzenia przyszłego jest prawidłowe.

Zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (t.j. Dz.U. z 2019 r. poz. 865 z późn. zm., dalej: updop) kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów ze źródła przychodów lub w celu zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 16 ust. 1.

Powyższe oznacza, że wszystkie poniesione wydatki związane z prowadzoną działalnością gospodarczą, po wyłączeniu zastrzeżonych w ustawie, są kosztami uzyskania przychodów, o ile pozostają w związku przyczynowo-skutkowym z osiąganymi przychodami.

Kosztami uzyskania przychodów są więc wszelkie racjonalnie i gospodarczo uzasadnione wydatki związane z działalnością gospodarczą, których celem jest osiągnięcie, zabezpieczenie lub zachowanie źródła przychodów.

Zatem do kosztów uzyskania przychodów podatnik ma prawo zaliczyć wszystkie koszty, zarówno te bezpośrednio, jak i pośrednio związane z przychodami, o ile zostały prawidłowo udokumentowane, za wyjątkiem kosztów ustawowo uznanych za niestanowiące kosztów uzyskania przychodów.

W świetle powyższego, aby wydatek poniesiony przez podatnika stanowił dla niego koszt uzyskania przychodu, muszą być spełnione następujące warunki:

*   został poniesiony przez podatnika, tj. w ostatecznym rozrachunku musi on zostać pokryty z zasobów majątkowych podatnika (nie stanowią kosztu uzyskania przychodu podatnika wydatki, które zostały poniesione na działalność podatnika przez osoby inne niż podatnik),
*   jest definitywny (rzeczywisty), tj. wartość poniesionego wydatku nie została podatnikowi w jakikolwiek sposób zwrócona,
*   pozostaje w związku z prowadzoną przez podatnika działalnością gospodarczą,
*   poniesiony został w celu uzyskania, zachowania lub zabezpieczenia źródła przychodów lub może mieć wpływ na wielkość osiągniętych przychodów,
*   został właściwie udokumentowany,
*   nie może znajdować się w grupie wydatków, których zgodnie z art. 16 ust. 1 ww. ustawy nie uważa się za koszty uzyskania przychodów.

Koszty ponoszone przez podatników należy ocenić pod kątem ich celowości, a więc dążenia do uzyskania przychodów, zabezpieczenia lub zachowania źródła przychodów. Aby określony wydatek można było uznać za koszt uzyskania przychodów, między wydatkiem, a osiągnięciem przychodu musi zachodzić związek przyczynowy tego typu, że poniesienie wydatku ma wpływ na powstanie, zwiększenie lub utrzymanie tego przychodu. Kosztami będą koszty pozostające w bezpośrednim związku z uzyskiwanymi przychodami, jak i pozostające w związku pośrednim, jeżeli zostanie wykazane, że zostały w sposób racjonalny poniesione w celu osiągnięcia przychodów, nawet wówczas, gdy z obiektywnych powodów przychód nie zostanie osiągnięty. W każdej sytuacji jednakże trzeba sprawdzić cel w jakim dany wydatek został poniesiony.

Wskazać należy, że aby uznać dany wydatek za koszt uzyskania przychodów nie jest konieczne w każdym przypadku wykazanie między nim a przychodem bezpośredniego związku. Należy zaznaczyć, że kosztami uzyskania przychodów są wszystkie wydatki poniesione w celu uzyskania przychodów, w tym również w celu zachowania i zabezpieczenia źródła przychodów, tak aby to źródło przynosiło przychody także w przyszłości. Wobec powyższego, kosztami będą również koszty pośrednio związane z uzyskiwanymi przychodami, jeżeli zostanie wykazane, że zostały w sposób racjonalny poniesione w celu uzyskania przychodów (w tym dla zagwarantowania funkcjonowania źródła przychodów).

Wskazać również należy, że wśród kosztów uznawanych za koszty uzyskania przychodów są także tzw. koszty pracownicze obejmujące m.in. świadczenia wypłacane na rzecz pracowników wraz z narzutami, wszelkiego rodzaju nagrody, premie i diety, ale również i inne wydatki ponoszone na rzecz pracowników, które w sposób pośredni wpływają na zwiększenie ich motywacji do pracy, poprawę jakości wykonywanej pracy oraz zdrowie i samopoczucie pracowników.

Z kolei, zgodnie z art. 16 ust. 1 pkt 28 updop, nie uważa się za koszty uzyskania przychodów kosztów reprezentacji, w szczególności poniesionych na usługi gastronomiczne, zakup żywności oraz napojów, w tym alkoholowych. Stosownie natomiast do art. 16 ust. 1 pkt 45 updop, nie uważa się za koszty uzyskania przychodów wydatków pracodawcy na działalność socjalną, o której mowa w przepisach o zakładowym funduszu świadczeń socjalnych; kosztem uzyskania przychodów są jednak świadczenia urlopowe wypłacone zgodnie z przepisami o zakładowym funduszu świadczeń socjalnych oraz koszty, o których mowa w art. 15 ust. 1za pkt 2.

Z treści złożonego wniosku wynika, że Wnioskodawca prowadzi działalność gospodarczą w formie spółki z ograniczoną odpowiedzialnością i zajmuje się produkcją komponentów samochodowych tłumiących drgania i wibracje.

Z uwagi na trzyzmianową organizację czasu pracy oraz brak okolicznych lokali gastronomicznych Wnioskodawca zamierza zorganizować przyzakładową stołówkę wraz z zapleczem kuchennym (razem dalej zwane „Zapleczem Gastronomicznym”) dla swoich pracowników. W tym celu planuje zaadaptować pomieszczenie na terenie swojego zakładu, które odpowiednio wyposaży i odda w zarządzanie firmie (dalej „Zleceniobiorca”) specjalizującej się w świadczeniu usług cateringowych. Usługi cateringowe polegały będą na dowożeniu do siedziby Wnioskodawcy posiłków przygotowanych w obiektach Zleceniobiorcy oraz na przygotowywaniu posiłków do wydania w Zapleczu Gastronomicznym Wnioskodawcy i wydawaniu ich pracownikom Wnioskodawcy.

Dla poprawy warunków pracy Wnioskodawca planuje częściowe dofinansowanie posiłków z własnych środków obrotowych. Ze stołówki będą mogli korzystać wszyscy pracownicy, także otrzymujący nieodpłatne świadczenia z tytułu pracy w warunkach szczególnie uciążliwych, zgodnie z Rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 28 maja 1996 r. w sprawie profilaktycznych posiłków i napojów.

Wnioskodawca będzie rozliczał się bezpośrednio ze Zleceniobiorcą na podstawie zbiorczej faktury. Oznacza to, że posiłki będą wydawane pracownikom bezgotówkowo, za okazaniem imiennej karty dedykowanej do tych celów.

Raz w miesiącu Wnioskodawca obciąży i rozliczy się ze swoimi pracownikami za pobrane przez nich posiłki w części opłacanej przez pracownika.

W świetle przytoczonych przepisów należy zauważyć, że w omawianej sprawie Wnioskodawca prowadząc określoną działalność gospodarczą zdecydował się na poniesienie wydatków na wyposażenie i zarządzanie stołówką oraz na zakup dla pracowników posiłków.

Celem poniesienia tych kosztów będzie poprawa warunków pracy pracowników Wnioskodawcy z uwagi na trzyzmianową organizację czasu pracy oraz brak okolicznych lokali gastronomicznych.

Biorąc pod uwagę przedstawiony opis sprawy oraz obowiązujące w tym zakresie przepisy prawa podatkowego należy stwierdzić, że ponoszone przez Wnioskodawcę wydatki dotyczące wyposażenia i zarządzania stołówką oraz zakupu dla pracowników posiłków, są przejawem i wyrazem starań Wnioskodawcy jako pracodawcy dążącego do poprawy atmosfery pracy i w konsekwencji do zwiększania wydajności pracy, co w efekcie nie pozostanie bez wpływu na uzyskiwane przez niego przychody.

Ww. wydatki nie zostały wyłączone z kosztów podatkowych na podstawie cytowanych przepisów art. 16 ust. 1 pkt 45 i 28 updop, gdyż – jak wskazuje Wnioskodawca w treści wniosku – wydatki te będą finansowane z własnych środków obrotowych Wnioskodawcy, a także nie można ich uznać za koszty reprezentacji. Przy ocenie wydatków pod kątem ich reprezentacyjnego charakteru należy bowiem mieć na względzie ich cel, który musi polegać na wykreowaniu pozytywnego obrazu podatnika (w tym wypadku Wnioskodawcy) jako celu wyłącznego bądź dominującego, co w omawianej sytuacji nie ma miejsca.

Reasumując stwierdzić zatem należy, że wskazane we wniosku wydatki na wyposażenie i zarządzanie stołówką oraz na zakupione dla pracowników posiłki będą stanowić koszty uzyskania przychodów w świetle ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych.

Tym samym stanowisko Wnioskodawcy jest prawidłowe.

Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy rzeczywisty stan faktyczny sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie ze stanem faktycznym (zdarzeniem przyszłym) podanym przez wnioskodawcę w złożonym wniosku. W związku z powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we wniosku opisu stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego, udzielona odpowiedź traci swą aktualność.

Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dniu wydania interpretacji.

Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej stanowi element czynności będących przedmiotem decyzji wydanej:

1.  z zastosowaniem art. 119a;
2.  w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
3.  z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.

Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych (art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej).

Powyższe unormowania należy odczytywać łącznie z przepisami art. 33 ustawy z 23 października 2018 r. o zmianie ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, ustawy – Ordynacja podatkowa oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 2193), wprowadzającymi regulacje intertemporalne.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego za pośrednictwem organu, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz.U. z 2018 r. poz. 1302 z późn. zm.). Skargę wnosi się w dwóch egzemplarzach (art. 47 § 1 ww. ustawy) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Teodora Sixta 17, 43-300 Bielsko-Biała lub drogą elektroniczną na adres Elektronicznej Skrzynki Podawczej Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/SkrytkaESP (art. 54 § 1a ww. ustawy), w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie albo aktu, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 4a (art. 53 § 1 ww. ustawy). W przypadku pism i załączników wnoszonych w formie dokumentu elektronicznego odpisów nie dołącza się (art. 47 § 3 ww. ustawy).

Jednocześnie, zgodnie art. 57a ww. ustawy, skarga na pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego wydaną w indywidualnej sprawie, opinię zabezpieczającą i odmowę wydania opinii zabezpieczającej może być oparta wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd administracyjny jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną.