Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0112-KDIL3.4012.267.2025.1.MBN
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-06-24
Teza: Braku prawa do odliczenia podatku VAT od wydatków
związanych z realizacją inwestycji; przebudowa drogi
Słowa kluczowe: budowa-budowa drogi
drogi-drogi gminne
gmina
odliczenia-brak prawa do odliczenia
Zagadnienia: Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział IX. Odliczenie
i zwrot podatku. Odliczenie częściowe-Rozdział 1.
Odliczenie i zwrot podatku-Odliczenie podatku
naliczonego-Odliczenie podatku naliczonego z tytułu
nabycia towarów i usług
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział IX-
Rozdział 1-art. 86-ust. 1

## Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

dłowe
    Szanowni Państwo,
    stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego
    stanu faktycznego w podatku od towarów i usług jest prawidłowe.

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

30 kwietnia 2025 r. wpłynął Państwa wniosek z 30 kwietnia 2025 r. o wydanie interpretacji
    indywidualnej, który dotyczy podatku od towarów i usług w zakresie braku prawa do
    odliczenia podatku VAT od wydatków związanych z realizacją inwestycji.
    Treść wniosku jest następująca:
    Opis stanu faktycznego
    Gmina (...) posiada osobowość prawną i jest zarejestrowanym podatnikiem podatku od
    towarów i usług. Gmina (...) jest podatnikiem podatku VAT czynnym w zakresie czynności
    dotyczących sprzedaży i dzierżawy gruntów, wynajmu lokali użytkowych i mieszkalnych
    oraz dostarczania wody i odprowadzania ścieków.
    Od początku 2017 r. Gmina stosuje model scentralizowanego rozliczania polegający na
    wspólnym rozliczaniu podatku VAT, ze swoimi jednostkami organizacyjnymi, zgodnie z
    wyrokiem Trybunału Sprawiedliwości UE z 29 września 2015 r. w sprawie C-276/14, czyli
    składana jest jedna skonsolidowana deklaracja VAT-7 (wspólnie Gmina wraz z jednostkami
    budżetowymi; brak zakładów budżetowych w Gminie (...)).
    Gmina, jako jednostka samorządu terytorialnego, wykonuje określone ustawami zadania
    publiczne w imieniu własnym i na własna odpowiedzialność. Gmina realizuje zadania
    własne wynikające z ustawy z 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (tekst jednolity: Dz.
    U. z 2023 r. poz. 40 z późn.zm.), służące zgodnie z art. 7 wspomnianej ustawy
    zaspokojeniu zbiorowych potrzeb wspólnoty.
    W myśl art. 7 ust. 1 pkt 2 ustawy o samorządzie gminnym, do zadań własnych gminy
    należy zaspokajanie zbiorowych potrzeb wspólnoty, obejmujących sprawy w zakresie
    gminnych dróg, ulic, mostów, placów oraz organizacji ruchu drogowego.
    Gmina (...) realizuje projekt pn.: „(...)”, którego celem operacyjnym jest przebudowa drogi
    gminnej (...) w celu poprawy warunków życia i dostępności do sieci komunikacyjnej.
    Projekt realizowany w ramach przyznania pomocy na operację typu „Budowa lub
    modernizacja dróg lokalnych” w ramach poddziałania „Wsparcie inwestycji związanych z
    tworzeniem, ulepszaniem lub rozbudową wszystkich rodzajów małej infrastruktury, w tym
    inwestycji w energię odnawialną i w oszczędzanie energii” objęte (PROW) Programem
    Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2014-2020. Projekt jest odpowiedzią na potrzeby
    mieszkańców.
    Infrastruktura, która powstanie w wyniku realizacji inwestycji, będzie ogólnodostępna, za
    korzystanie z niej nie będą pobierane żadne opłaty.
    Towary jak i usługi nabyte w związku z realizacją inwestycji służą czynnościom
    nieopodatkowanym. Odbiorcą i nabywcą faktur w związku z opisaną inwestycją jest Gmina
    (...).

## Pytanie

Czy Gminie przysługuje prawo do odliczenia podatku VAT naliczonego od wydatków
    związanych z realizacją projektu pn.: „(...)”?
    Państwa stanowisko w sprawie
    Gminie nie przysługuje prawo do odliczenia podatku naliczonego od wydatków
    związanych z realizacją projektu.
    Inwestycja została zrealizowana przez Gminę wyłącznie w ramach obowiązków
    publicznych (zadań własnych) określonych ustawą o samorządzie gminnym.
    Infrastruktura, która powstanie w wyniku realizacji inwestycji, będzie ogólnodostępna, za
    korzystanie z niej nie będą pobierane żadne opłaty.

    Jednocześnie przedmiotowa inwestycja mieści się w zakresie zadań nałożonych
    odrębnymi przepisami prawa, dla realizacji których Gmina została powołana (art. 15 ust. 6
    ww. ustawy), zatem w zakresie realizacji przebudowy drogi gminnej, Gmina nie może być
    uznana za podatnika podatku od towarów i usług.
    W myśl art. 15 ust. 6 ustawy o VAT, nie uznaje się za podatnika organów władzy publicznej
    oraz urzędów obsługujących te organy w zakresie realizowanych zadań nałożonych
    odrębnymi przepisami prawa, dla realizacji których zostały one powołane, z wyłączeniem
    czynności wykonywanych na podstawie zawartych umów cywilnoprawnych.
    Gmina, działając w ramach reżimu publicznoprawnego, nie ma prawa do odliczenia
    podatku naliczonego od towarów i usług, wynikającego z faktur dokumentujących nabycie
    towarów i usług związanych z przebudową drogi gminnej.
    Realizacja zadania nie będzie służyła do wykonywania jakichkolwiek odpłatnych czynności
    na podstawie umów cywilnoprawnych. Towary i usługi nabyte w ramach realizacji projektu
    nie są wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych, jak również efekty
    zrealizowanej operacji w żadnym czasie i zakresie nie będą służyć czynnościom
    podlegającym opodatkowaniu podatkiem VAT. Naliczony podatek VAT na fakturach
    dokumentujących zakupy towarów i usług dotyczących inwestycji nie ma związku z
    czynnościami implikującymi po stronie Gminy podatek należny.
    Tym samym, w odniesieniu do zakupów inwestycyjnych nie znajdzie zastosowania art. 86
    ust. 1 ww. ustawy. Wobec tego Gminie nie przysługuje prawo do obniżenia kwoty podatku
    należnego o kwotę podatku naliczonego z faktur dokumentujących ww. zakupy.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest prawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Podstawowe zasady dotyczące odliczania podatku naliczonego zostały sformułowane w
    art. 86 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t. j. Dz. U. z
    2025 r. poz. 775), zwanej dalej ustawą. W myśl tego przepisu:
      W zakresie, w jakim towary i usługi są wykorzystywane do wykonywania czynności
      opodatkowanych, podatnikowi, o którym mowa w art. 15, przysługuje prawo do
      obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego, z zastrzeżeniem
      art. 114, art. 119 ust. 4, art. 120 ust. 17 i 19 oraz art. 124.
    W świetle art. 86 ust. 2 pkt 1 ustawy:
      Kwotę podatku naliczonego stanowi suma kwot podatku wynikających z faktur
      otrzymanych przez podatnika z tytułu:
      a) nabycia towarów i usług,
      b) dokonania całości lub części zapłaty przed nabyciem towaru lub wykonaniem
      usługi.
    Z cytowanych wyżej przepisów wynika, że prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o
    kwotę podatku naliczonego przysługuje wówczas, gdy zostaną spełnione określone
    warunki, tzn. odliczenia tego dokonuje podatnik podatku od towarów i usług oraz gdy
    towary i usługi, z których nabyciem podatek został naliczony, są wykorzystywane do
    wykonywania czynności opodatkowanych, tzn. takich, których następstwem jest
    określenie podatku należnego.
    Przedstawiona wyżej zasada wyklucza zatem możliwość dokonania obniżenia kwoty
    podatku należnego o kwotę podatku naliczonego związanego z towarami i usługami, które
    nie są wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych, czyli w przypadku ich
    wykorzystania do czynności zwolnionych od podatku VAT oraz niepodlegających temu
    podatkowi.

    Ponadto, ustawodawca zapewnił podatnikowi prawo do odliczenia podatku naliczonego
    pod warunkiem spełnienia przez niego zarówno tzw. przesłanek pozytywnych, to jest m.in.
    tego, że zakupy będą wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych oraz
    niezaistnienia przesłanek negatywnych, określonych w art. 88 ustawy. Przepis ten określa
    listę wyjątków, które pozbawiają podatnika prawa do obniżenia kwoty podatku należnego
    o kwotę podatku naliczonego.
    Jedno z takich ograniczeń zostało wskazane w art. 88 ust. 3a pkt 2 ustawy, zgodnie z
    którym:
      Nie stanowią podstawy do obniżenia podatku należnego oraz zwrotu różnicy
      podatku lub zwrotu podatku naliczonego faktury i dokumenty celne w przypadku
      gdy transakcja udokumentowana fakturą nie podlega opodatkowaniu albo jest
      zwolniona od podatku.
    Oznacza to, że podatnik nie może skorzystać z prawa do odliczenia w odniesieniu do
    podatku, który jest należny wyłącznie z tego względu, że został wykazany na fakturze w
    sytuacji, gdy transakcja nie podlega opodatkowaniu albo jest zwolniona od podatku.
    Natomiast na podstawie art. 88 ust. 4 ustawy:
      Obniżenia kwoty lub zwrotu różnicy podatku należnego nie stosuje się również do
      podatników, którzy nie są zarejestrowani jako podatnicy VAT czynni, zgodnie z art.
      96, z wyłączeniem przypadków, o których mowa w art. 86 ust. 2 pkt 7.
    Zgodnie z powyższą regulacją, z prawa do odliczenia podatku skorzystać mogą wyłącznie
    podatnicy, którzy są zarejestrowani jako podatnicy VAT czynni.
    Zatem, aby podmiot mógł skorzystać z prawa do obniżenia podatku należnego o podatek
    naliczony, związany z dokonanym nabyciem towarów i usług, w pierwszej kolejności
    winien spełnić przesłanki umożliwiające uznanie go – dla tej czynności – za podatnika
    podatku od towarów i usług, działającego w ramach prowadzonej działalności
    gospodarczej.
    W oparciu o art. 15 ust. 1 ustawy:
      Podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości
      prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o
      której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności.
    Stosownie do treści art. 15 ust. 2 ustawy:
      Działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców
      lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz
      rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność
      gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu
      towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów
      zarobkowych.
    Należy zauważyć, że według art. 15 ust. 6 ustawy:
      Nie uznaje się za podatnika organów władzy publicznej oraz urzędów obsługujących
      te organy w zakresie realizowanych zadań nałożonych odrębnymi przepisami prawa,
      dla realizacji których zostały one powołane, z wyłączeniem czynności wykonywanych
      na podstawie zawartych umów cywilnoprawnych.
    Oznacza to, że organ będzie uznany za podatnika podatku od towarów i usług w dwóch
    przypadkach, tj. gdy wykonuje czynności inne niż te, które mieszczą się w ramach jego
    zadań oraz gdy wykonuje czynności mieszczące się w ramach jego zadań, ale czyni to na
    podstawie umów cywilnoprawnych.
    Jak wynika z powyższego, wyłączenie organów władzy publicznej z kategorii podatnika ma
    charakter wyłącznie podmiotowo-przedmiotowy.

    W świetle wskazanych unormowań, jednostki samorządu terytorialnego na gruncie
    podatku od towarów i usług występować mogą w dwojakim charakterze:
    · podmiotów niebędących podatnikami, gdy realizują zadania nałożone na nich
      odrębnymi przepisami prawa, oraz
    · podatników podatku od towarów i usług, gdy wykonują czynności na podstawie umów
      cywilnoprawnych.
    Kryterium podziału stanowi charakter wykonywanych czynności: czynności o charakterze
    publicznoprawnym wyłączają te podmioty z kategorii podatników, natomiast czynności o
    charakterze cywilnoprawnym skutkują uznaniem tych podmiotów za podatników podatku
    od towarów i usług, a realizowane przez nie odpłatne dostawy towarów i świadczenie
    usług podlegają opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.
    Z powołanych wyżej przepisów wynika, że jednostki samorządu terytorialnego są
    podatnikami podatku od towarów i usług jedynie w zakresie wszelkich czynności, które
    mają charakter cywilnoprawny, tzn. są przez nie realizowane na podstawie umów
    cywilnoprawnych. Będą to zatem wszystkie realizowane przez te jednostki (urzędy)
    czynności w sferze ich aktywności cywilnoprawnej, np. czynności sprzedaży, zamiany
    (nieruchomości i ruchomości), wynajmu, dzierżawy itp. umów prawa cywilnego
    (nazwanych i nienazwanych). Tylko w tym zakresie ich czynności mają bowiem charakter
    działalności gospodarczej w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy.
    W oparciu o art. 2 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (t. j. Dz. U. z
    2024 r. poz. 1465 ze zm.):
      Gmina wykonuje zadania publiczne w imieniu własnym i na własną
      odpowiedzialność.
    Stosownie do art. 6 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym:
      Do zakresu działania gminy należą wszystkie sprawy publiczne o znaczeniu lokalnym,
      niezastrzeżone ustawami na rzecz innych podmiotów.
    Według art. 7 ust. 1 pkt 2 ustawy o samorządzie gminnym:
      Zaspokajanie zbiorowych potrzeb wspólnoty należy do zadań własnych gminy. W
      szczególności zadania własne obejmują sprawy gminnych dróg, ulic, mostów, placów
      oraz organizacji ruchu drogowego.
    Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (t. j. Dz. U. z 2024 r.
    poz. 320 ze zm.):
      Drogą publiczną jest droga zaliczona na podstawie niniejszej ustawy do jednej z
      kategorii dróg, z której może korzystać każdy, zgodnie z jej przeznaczeniem, z
      ograniczeniami i wyjątkami określonymi w tej ustawie lub innych przepisach
      szczególnych.
    W myśl art. 2 ust. 1 ustawy o drogach publicznych:
      Drogi publiczne ze względu na funkcje w sieci drogowej dzielą się na następujące
      kategorie:
        1) drogi krajowe;
        2) drogi wojewódzkie;
        3) drogi powiatowe;
        4) drogi gminne.
    Stosownie do unormowań zawartych w art. 7 ust. 1 ustawy o drogach publicznych:

      Do dróg gminnych zalicza się drogi o znaczeniu lokalnym niezaliczone do innych
      kategorii, stanowiące uzupełniającą sieć dróg służących miejscowym potrzebom, z
      wyłączeniem dróg wewnętrznych.
    Zgodnie z art. 8 ust. 1, 2 i 3 ustawy o drogach publicznych:
        1. Drogi, parkingi oraz place przeznaczone do ruchu pojazdów, niezaliczone do
          żadnej z kategorii dróg publicznych i niezlokalizowane w pasie drogowym takiej
          drogi, są drogami wewnętrznymi.
        2. Budowa, przebudowa, remont, utrzymanie, ochrona i oznakowanie dróg
          wewnętrznych oraz zarządzanie nimi należy do zarządcy terenu, na którym jest
          zlokalizowana droga, a w przypadku jego braku – do właściciela tego terenu.
        3. Finansowanie zadań, o których mowa w ust. 2, należy do zarządcy terenu, na
          którym jest zlokalizowana droga, a w przypadku jego braku – do właściciela tego
          terenu.
    Na podstawie art. 19 ust. 1 ustawy o drogach publicznych:
      Organ administracji rządowej lub jednostki samorządu terytorialnego, do którego
      właściwości należą sprawy z zakresu planowania, budowy, przebudowy, remontu,
      utrzymania i ochrony dróg, jest zarządcą drogi.
    Jak wynika z art. 19 ust. 2 ustawy o drogach publicznych:
      Zarządcami dróg, z zastrzeżeniem ust. 3, 5, 5a i 8, są dla dróg:
        1) krajowych – Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad;
        2) wojewódzkich – zarząd województwa;
        3) powiatowych – zarząd powiatu;
        4) gminnych – wójt (burmistrz, prezydent miasta).
    Zgodnie z art. 20 pkt 3 ustawy o drogach publicznych:
      Do zarządcy drogi należy w szczególności pełnienie funkcji inwestora.
    Na podstawie art. 20 pkt 4 ustawy o drogach publicznych:
      Do zarządcy drogi należy w szczególności utrzymanie części drogi, urządzeń drogi,
      budowli ziemnych, drogowych obiektów inżynierskich, znaków drogowych, sygnałów
      drogowych i urządzeń bezpieczeństwa ruchu drogowego, z wyjątkiem części pasa
      drogowego, o których mowa w art. 20f pkt 2.
    W myśl art. 20 pkt 11 ustawy o drogach publicznych:
      Do zarządcy drogi należy w szczególności wykonywanie robót interwencyjnych, robót
      utrzymaniowych i zabezpieczających.
    Zgodnie z art. 21 ust. 1 ustawy o drogach publicznych:
      Zarządca drogi, o którym mowa w art. 19 ust. 2 pkt 2-4 i ust. 5, może wykonywać
      swoje obowiązki przy pomocy jednostki organizacyjnej będącej zarządem drogi,
      utworzonej odpowiednio przez sejmik województwa, radę powiatu lub radę gminy.
      Jeżeli jednostka taka nie została utworzona, zadania zarządu drogi wykonuje
      zarządca.
    Przywołane powyżej regulacje prawne w sposób jednoznaczny wskazują, że budowa,
    przebudowa, remont, utrzymanie, ochrona i oznakowanie dróg oraz zarządzanie nimi
    należy do zarządcy terenu, na którym jest zlokalizowana droga. Działania zarządców dróg
    mieszczą się w zakresie czynności o charakterze publicznoprawnym i wynikają z
    wykonywania przez te jednostki władztwa publicznoprawnego.

    W analizowanej sprawie Państwa wątpliwości dotyczą ustalenia, czy Gmina ma prawo do
    odliczenia podatku VAT od realizacji inwestycji pn.: „(...)”.
    Zgodnie z przytoczonymi przepisami, rozliczenie podatku naliczonego na zasadach
    określonych w art. 86 ust. 1 ustawy, uwarunkowane jest tym, aby nabywane towary i
    usługi były wykorzystywane przez czynnego podatnika podatku VAT, w ramach
    działalności gospodarczej do wykonywania czynności opodatkowanych tym podatkiem.
    W omawianej sprawie warunki uprawniające do odliczenia podatku VAT naliczonego nie
    są spełnione. Realizując przedmiotowe zadanie, nie działają Państwo w charakterze
    podatnika podatku od towarów i usług, o którym mowa w art. 15 ust. 1 ustawy, lecz jako
    organ władzy publicznej, w zakresie zadań własnych, nałożonych odrębnymi przepisami
    prawa (art. 15 ust. 6 ustawy), w ramach czynności publicznoprawnych. Projekt jest
    odpowiedzią na potrzeby mieszkańców. Ponadto, jak wskazali Państwo w opisie sprawy,
    Infrastruktura, która powstanie w wyniku realizacji inwestycji, będzie ogólnodostępna, za
    korzystanie z niej nie będą pobierane żadne opłaty. Towary jak i usługi nabyte w związku z
    realizacją inwestycji służą czynnościom nieopodatkowanym. Tym samym, w odniesieniu
    do realizacji inwestycji – na podstawie art. 86 ust. 1 ustawy – nie mają Państwo możliwości
    odliczenia naliczonego podatku VAT.
    W konsekwencji, Gminie nie przysługuje prawo do odliczenia podatku VAT od wydatków
    związanych z realizacją inwestycji pn.: „(...)”.
    Tym samym, Państwa stanowisko uznałem za prawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Państwo przedstawili i stanu prawnego,
    który obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia.
    Jestem ściśle związany przedstawionym we wniosku opisem stanu faktycznego, Państwo
    ponoszą ryzyko związane z ewentualnym błędnym lub nieprecyzyjnym jego
    przedstawieniem. Zatem, wydając przedmiotową interpretację oparłem się na
    wynikającym z treści wniosku opisie stanu faktycznego. W przypadku, gdy w toku
    postępowania podatkowego, kontroli podatkowej, bądź celno-skarbowej zostanie
    określony odmienny stan sprawy, interpretacja nie wywoła w tym zakresie skutków
    prawnych. Ponadto, w sytuacji zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego w
    opisie sprawy, udzielona odpowiedź traci swoją aktualność.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    · Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy
      z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.).
      Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie
      zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego i zastosują się Państwo do interpretacji.
    · Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
      z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    · Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego
    Sądu Administracyjnego (...). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje
    ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
    (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
    · w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
    · w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP
      (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.