Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0114-KDIP2-1.4010.118.2025.1.MR1
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-04-23
Teza: Weryfikacja kopii certyfikatów rezydencji w formie pdf oraz
niepobieranie podatku u źródła od Wynagrodzeń bez
konieczności weryfikowania statusu Nierezydenta jako
beneficjenta rzeczywistego
Słowa kluczowe: Irlandia
kopia
rezydencja-certyfikat rezydencji
Zagadnienia: Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 1. Podmiot i przedmiot opodatkowania-
Słowniczek-Certyfikat rezydencji
Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 6. Pobór podatku-Pobór podatku przez płatnika
(podatek u źródła)
Przepisy: [CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 1-art. 4a-pkt 12
[CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 5-art. 21-ust. 1-pkt 1
[CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 6-art. 26-ust. 1

## Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

dłowe

    Szanowni Państwo,
    stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego
    stanu faktycznego w podatku dochodowym od osób prawnych w zakresie ustalenia czy:
        kopie certyfikatów rezydencji Nierezydenta w postaci dokumentów w formie plików
        „pdf” stanowią dla celów wypłaty Wynagrodzeń zaświadczenie, o jakim mowa w art.
        4a pkt 12 w zw. z art. 26 ust. 1 zdanie 2 ustawy o CIT – jest prawidłowe;
        Spółka jest uprawniona do niepobierania podatku u źródła od Wynagrodzeń bez
        konieczności weryfikowania statusu Nierezydenta jako beneficjenta rzeczywistego
        w rozumieniu przepisów ustawy o CIT – jest prawidłowe.

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

28 lutego 2025 r. wpłynął Państwa wniosek z 27 lutego 2025 r. o wydanie interpretacji
    indywidualnej, który dotyczy podatku dochodowego od osób prawnych w zakresie
    stosowania postanowień umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania.
    Treść wniosku jest następująca :
    Opis stanu faktycznego
    A. Sp. z o.o. (dalej jako: „Wnioskodawca”, „Spółka”) jest zarejestrowana w Polsce i jest
    polskim rezydentem podatkowym, zajmuje się przede wszystkim działalnością doradczą w
    zakresie informatyki. Spółka jest płatnikiem podatku u źródła od przychodów wskazanych
    w art. 21 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (t.j.
    Dz. U. z 2023 r. poz. 2805 dalej: „ustawa o CIT”).
    Spółka nabywa usługi reklamowe, usługi rekrutacji pracowników/pozyskania personelu
    (dalej jako: „Usługi”) od firmy B. z siedzibą w Irlandii, stanowiące usługi o charakterze
    niematerialnym wskazane w art. 21 ust. 1 pkt 2a ustawy o CIT. W związku z powyższym,
    wynagrodzenia za wspomniane usługi podlegają podatkowi u źródła w Polsce na
    podstawie ustawy o CIT (dalej łącznie jako „Wynagrodzenia”), a Spółka - w jego zakresie -
    pełni funkcję płatnika zryczałtowanego podatku dochodowego od osób prawnych, zgodnie
    z art. 26 ust. 1 ustawy o CIT.
    Zakupywane Usługi pozostają w związku z prowadzoną działalnością gospodarczą Spółki i
    mają wpływ na osiągane przez nią przychody lub zabezpieczenie ich źródła.
    Jak wskazano powyżej, Spółka zakupuje Usługi od B. – firmy mającej swoją siedzibę oraz
    rezydencję podatkową poza granicami Polski - w Irlandii (dalej jako: „Nierezydent”).
    Nierezydent nie posiada na terenie Polski zakładu ani placówki, a wypłacane mu
    należności pozostają w związku z działalnością gospodarczą prowadzoną na terenie kraju
    jego siedziby i rezydencji podatkowej.
    Spółka w związku z zakupywanymi usługami otrzymuje faktury VAT dokumentujące ich
    nabycie.
    Spółka posiada kopie (niepoświadczone notarialnie ani w inny równoważny sposób za
    zgodność z oryginałami) certyfikatów rezydencji Nierezydenta (w formie plików „pdf”,
    który Nierezydent zamieszcza na swojej stronie internetowej. Certyfikat ten jest dostępny
    w formie dokumentu elektronicznego, a konkretnie w formie zapisu „pdf”).
    Pytania
      1. Czy kopie certyfikatów rezydencji Nierezydenta w postaci dokumentów w formie
        plików „pdf” stanowią dla celów wypłaty Wynagrodzeń zaświadczenie, o jakim
        mowa w art. 4a pkt 12 w zw. z art. 26 ust. 1 zdanie 2 ustawy o CIT?

      2. Czy Spółka jest uprawniona do niepobierania podatku u źródła od Wynagrodzeń bez
        konieczności weryfikowania statusu Nierezydenta jako beneficjenta rzeczywistego
        w rozumieniu przepisów ustawy o CIT?
    Państwa stanowisko w sprawie
    Zdaniem Wnioskodawcy w zakresie pytanie nr 1:
    W myśl art. 26 ust. 1 ustawy o CIT, osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające
    osobowości prawnej oraz osoby fizyczne będące przedsiębiorcami, które dokonują wypłat
    należności z tytułów wymienionych w art. 21 ust. 1 oraz art. 22 ust. 1, są obowiązane jako
    płatnicy pobierać, z zastrzeżeniem ust. 2, 2b, 2d i 2e, w dniu dokonania wypłaty
    zryczałtowany podatek dochodowy od tych wypłat, z uwzględnieniem odliczeń
    przewidzianych w art. 22 ust. 1a-1e. Zastosowanie stawki podatku wynikającej z właściwej
    umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania albo niepobranie podatku zgodnie z taką
    umową jest możliwe pod warunkiem udokumentowania siedziby podatnika dla celów
    podatkowych uzyskanym od podatnika certyfikatem rezydencji. Przy weryfikacji warunków
    zastosowania stawki podatku innej niż określona w art. 21 ust. 1 lub art. 22 ust. 1,
    zwolnienia lub warunków niepobrania podatku, wynikających z przepisów szczególnych
    lub umów o unikaniu podwójnego opodatkowania, płatnik jest obowiązany do
    dochowania należytej staranności. Przy ocenie dochowania należytej staranności
    uwzględnia się charakter, skalę działalności prowadzonej przez płatnika oraz powiązania
    w rozumieniu art. 11a ust. 1 pkt 5 płatnika z podatnikiem.
    Certyfikat rezydencji stanowi dokument, w oparciu o który możliwe jest zastosowanie
    stawki podatku wynikającej z właściwej umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania
    albo niepobranie podatku zgodnie z taką umową.
    W myśl natomiast art. 4a pkt 12 ustawy o CIT, ilekroć w ustawie jest mowa o certyfikacie
    rezydencji, oznacza to zaświadczenie o miejscu siedziby podatnika dla celów podatkowych
    wydane przez właściwy organ administracji podatkowej państwa miejsca siedziby
    podatnika.
    Jak wynika z przepisów ustawy o CIT, certyfikat rezydencji jest dokumentem wydawanym
    przez właściwą administrację podatkową, potwierdzającym określony stan faktyczny -
    miejsce rezydencji podatnika dla celów podatkowych, którym w przypadku podatników
    podatku dochodowego od osób prawnych jest miejsce siedziby.
    Zauważyć należy, że nie ma ujednoliconej formy certyfikatów rezydencji. Każde państwo
    stosuje własny wzór takiego zaświadczenia i ma własne wymogi formalne związane z jego
    wydaniem.
    Uwzględniając treść powołanego art. 4a pkt 12 ustawy o CIT oraz wynikające z art. 26
    ustawy o CIT uwarunkowania, certyfikat rezydencji to dokument:
        wystawiony przez właściwe dla podatnika organy administracji podatkowej,
        wskazujący dane identyfikujące podatnika, w tym jego nazwę i siedzibę, datę
        wystawienia oraz
        ewentualnie okres ważności dokumentu,
        zawierający stwierdzenie, że podatnik podlega nieograniczonemu obowiązkowi
        podatkowemu w państwie jego siedziby.
    Doktryna i orzecznictwo wskazują, że certyfikat rezydencji stanowi dokument urzędowy,
    który potwierdza w sposób i w formie prawem przewidzianej okoliczności w nim
    przedstawione.

    W tym miejscu należy wskazać na regulację art. 180 § 1 Ordynacji podatkowej, zgodnie z
    którą jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia
    sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem.
    Jednakże w myśl art. 194 § 1 Ordynacji podatkowej, dokumenty urzędowe sporządzone w
    formie określonej przepisami prawa przez powołane do tego organy władzy publicznej
    stanowią dowód tego, co zostało w nich urzędowo stwierdzone.
    Przepisy art. 4a pkt 12 ustawy o CIT w zw. z art. 194 § 1 Ordynacji podatkowej wykluczają
    możliwość potwierdzania rezydencji podatkowej w innej formie niż urzędowy dokument
    wystawiony przez właściwe organy drugiego państwa. Dokumentem urzędowym będzie
    zatem taki certyfikat rezydencji, który został sporządzony w formie przewidzianej
    przepisami prawa danego państwa przez powołany do tego organ. Jeżeli zatem zgodnie z
    prawem danego państwa, istnieje możliwość uzyskania zaświadczenia o miejscu siedziby
    dla celów podatkowych zarówno w formie papierowej, jak i w formie elektronicznej, obie
    formy są wydawane przez właściwy organ podatkowy danego państwa i mają status
    równorzędny w świetle prawa tego państwa. Taki certyfikat rezydencji w formie
    elektronicznej będzie zatem podstawą do zastosowania postanowień umowy o unikaniu
    podwójnego opodatkowania.
    Na podstawie powołanych przepisów brak jest przesłanek do odmowy uznania za ważny
    certyfikat rezydencji w formie elektronicznej, jeżeli w takiej formie zgodnie z prawem
    danego państwa certyfikat taki jest wydawany przez organy podatkowe. Od dnia 1
    stycznia 2017 r. certyfikaty rezydencji irlandzkim firmom wydawane są - i jest to zasada -
    jako dokument „PDF” i przesyłane są tym podmiotom bezpiecznym kanałem
    elektronicznym.
    Wnioskodawca będzie dysponował certyfikatem rezydencji Nierezydenta w formie
    dokumentu „pdf”, które to dokumenty zamieszczane są na stronie internetowej
    Nierezydenta. W ocenie Wnioskodawcy taki certyfikat rezydencji spełnia wymagania
    wskazane w art. 4a pkt 12 ustawy CIT.
    Powyższe znajduje potwierdzenie w wyrokach sądów administracyjnych, m.in. sygn. akt II
    FSK 1276/18 Naczelnego Sądu Administracyjnego z 25 sierpnia 2020 r. W wyroku tym Sąd
    wskazał między innymi, że „Przy przyjęciu w ramach ustaleń faktycznych wskazanych
    przez skarżącą kwestii, iż irlandzka administracja skarbowa uznaje tak pozyskiwane
    certyfikaty rezydencji za ważne, co więcej - wydaje je w tej formie i udostępnia za
    pośrednictwem bezpiecznego kanału elektronicznego, w istocie brak było podstaw do
    zakwestionowania przez organ takiego stanu rzeczy, nie wspominając o twierdzeniu
    jakoby taki dokument stanowił kopię.”
    Podsumowując, w ocenie Wnioskodawcy przedstawienie certyfikatu rezydencji wydanego
    podatnikowi w formie pobranego ze strony internetowej podatnika dokumentu w postaci
    pliku „pdf”, stanowi wystarczający dowód zaświadczający o rezydencji podatkowej i mieści
    się w pojęciu certyfikatu rezydencji wskazanego w art. 4a pkt 12 ustawy CIT. W
    szczególności certyfikaty te mogą być wykorzystane do udokumentowania siedziby
    podatnika dla celów podatkowych dla potrzeb zastosowania stawki podatku wynikającej z
    właściwej umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania albo niepobrania podatku
    zgodnie z taką umową.
    Wskazać należy, że certyfikat rezydencji, który przez irlandzką administrację skarbową
    wysyłany jest w formie dokumentu „pdf” za pomocą bezpiecznego kanału elektronicznego
    do rezydenta irlandzkiego, a następnie przez rezydenta irlandzkiego udostępniany w
    formie „pdf” stanowi, zdaniem Wnioskodawcy, zaświadczenie, o jakim mowa w art. 4a pkt
    12 w zw. z art. 26 ust. 1 ustawy o CIT.
    Dodatkowo należy zauważyć, że od 1 stycznia 2022 r. zmieniono brzmienie art. 26 ust. 1n
    ustawy o CIT. Zgodnie z nowym brzmieniem przepisu, miejsce siedziby podatnika dla
    celów podatkowych może zostać potwierdzone kopią certyfikatu rezydencji, jeżeli

    informacje wynikające z przedłożonej kopii certyfikatu rezydencji nie budzą
    uzasadnionych wątpliwości co do zgodności ze stanem faktycznym.
    Zgodnie z powyższym, od 2022 r. miejsce siedziby podatnika może zostać potwierdzone
    kopią certyfikatu rezydencji bez względu na wysokość kwoty należności wypłacanych na
    rzecz tego samego podmiotu w roku kalendarzowym i bez względu na rodzaj przychodów,
    z tytułu których są wypłacane należności.
    Mając na uwadze powyższe, jeżeli certyfikat rezydencji udostępniany w formacie „pdf” na
    stronie internetowej Nierezydenta nie będzie stanowił, zdaniem Dyrektora Krajowej
    Informacji Skarbowej, zaświadczenia, o jakim mowa w art. 4a pkt 12 w zw. z art. 26 ust. 1
    ustawy o CIT to powinien, zdaniem Wnioskodawcy, stanowić kopię certyfikatu rezydencji,
    o której mowa w art. 26 ust. 1n ustawy o CIT. Tym samym kopie certyfikatów rezydencji
    Nierezydenta stanowią dla celów wypłaty Wynagrodzeń zaświadczenie, o jakim mowa w
    art. 4a pkt 12 w zw. z art. 26 ust. 1 zdanie 2 ustawy o CIT.
    Zdaniem Wnioskodawcy w zakresie pytanie nr 2:
    Zdaniem Wnioskodawcy Spółka jest uprawniona do niepobrania podatku u źródła bez
    konieczności weryfikowania statusu beneficjenta rzeczywistego, co wynika z
    zakwalifikowania Wynagrodzenia na gruncie analizowanej UPO z Irlandią jako tzw. zysków
    przedsiębiorstwa, opodatkowanych wyłącznie w kraju rezydencji otrzymującego je
    Nierezydenta. Spółka w takiej sytuacji wypełnia zarówno warunki materialnoprawne jak i
    formalnoprawne konieczne by skorzystać z prawa do niepobrania podatku u źródła na
    podstawie przepisów ustawy o CIT i UPO z Irlandią.
      I.  Warunki materialnoprawne zaniechania poboru podatku u źródła w przypadku
      kwalifikacji przychodu jako „zysków przedsiębiorstwa” na gruncie UPO
    Zgodnie z art. 21 ust. 1 pkt 2a i ust. 2 ustawy o CIT
    Podatek dochodowy z tytułu uzyskanych na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przez
    podatników, o których mowa w art. 3 ust. 2, przychodów z tytułu świadczeń: doradczych,
    księgowych, badania rynku, usług prawnych, usług reklamowych, zarządzania i kontroli,
    przetwarzania danych, usług rekrutacji pracowników i pozyskiwania personelu, gwarancji i
    poręczeń oraz świadczeń o podobnym charakterze ustala się w wysokości 20%
    przychodów;
    Przepisy ust. 1 stosuje się z uwzględnieniem umów w sprawie zapobieżenia podwójnemu
    opodatkowaniu, których stroną jest Rzeczpospolita Polska.
    Zdaniem Wnioskodawcy przychody z tytułu usług reklamowych i usług rekrutacji
    pracowników i pozyskania personelu uzyskane przez Nierezydenta należy kwalifikować na
    gruncie UPO z Irlandią jako zyski przedsiębiorstwa opodatkowane zgodnie z art. 7 UPO z
    Irlandią.
    Zgodnie z art. 7 ust. 1 zd. 1 UPO z Irlandią, zyski przedsiębiorstwa Umawiającego się
    Państwa podlegają opodatkowaniu tylko w tym Państwie, chyba że przedsiębiorstwo
    prowadzi działalność w drugim Umawiającym się Państwie poprzez położony tam zakład.
    Należy zauważyć, że zarówno przepis ustawy o CIT jak i UPO z Irlandią nie przewidują –
    poza wskazanymi powyżej - innych materialnoprawnych przesłanek, od których mogłaby
    zależeć możliwość niepobrania w Polsce podatku u źródła od zysków przedsiębiorstwa
    osiąganych przez Nierezydentów.
    W szczególności nie uzależniają takiej możliwości od tego, czy:
        przedsiębiorstwo, na rzecz którego wypłacane są „zyski przedsiębiorstwa” jest ich
        rzeczywistym właścicielem (beneficial owner)

        przedsiębiorstwo, na rzecz którego wypłacane są „zyski przedsiębiorstwa” prowadzi
        w kraju rezydencji rzeczywistą działalność gospodarczą (warunek ten jest
        relewantny na gruncie art. 4a pkt 29 ustawy o CIT i zawartej w tym przepisie
        ustawowej definicji rzeczywistego właściciela, który to jednak warunek - jak
        wskazano powyżej - nie ma wpływu na możliwość niepobrania podatku od
        wypłacanych zysków przedsiębiorstwa).
    Reasumując, jeżeli Wynagrodzenie za Usługi stanowi zyski przedsiębiorstwa, o których
    mowa w art. 7 ust. 1 UPO a otrzymujące je Nierezydent nie prowadzi działalności w Polsce
    poprzez położony tu zakład spełnione są warunki materialnoprawne niepobrania podatku
    w przypadku wypłaty wynagrodzenia za Usługi.
    II.  Warunki formalne zaniechania poboru podatku u źródła na gruncie art. 26 ustawy o
      CIT
    W myśl art. 26 ust.1 zd. 2 i następne ustawy o CIT: Zastosowanie stawki podatku
    wynikającej z właściwej umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania albo niepobranie
    podatku zgodnie z taką umową jest możliwe pod warunkiem udokumentowania siedziby
    podatnika dla celów podatkowych uzyskanym od podatnika certyfikatem rezydencji. Przy
    weryfikacji warunków zastosowania stawki podatku innej niż określona w art. 21 ust. 1 lub
    art. 22 ust. 1, zwolnienia lub warunków niepobrania podatku, wynikających z przepisów
    szczególnych lub umów o unikaniu podwójnego opodatkowania, płatnik jest obowiązany
    do dochowania należytej staranności. Przy ocenie dochowania należytej staranności
    uwzględnia się charakter, skalę działalności prowadzonej przez płatnika oraz powiązania
    w rozumieniu art. 11a ust. 1 pkt 5 płatnika z podatnikiem.
    Powołane powyżej przepisy statuują warunki formalne, które muszą być spełnione, aby
    możliwe było zaniechanie poboru podatku u źródła w oparciu o materialnoprawne
    przepisy UPO.
    Warunkami tymi są:
    1. udokumentowanie siedziby podatnika - Nierezydenta uzyskanym od niego
      certyfikatem rezydencji (problematyka omówiona w odpowiedzi na pytanie 1) oraz
    2. dokonanie weryfikacji warunków niepobrania podatku wynikających z odpowiedniej
      umowy przy dochowaniu należytej staranności, która uwzględniać powinna charakter
      oraz skalę działalności prowadzonej przez płatnika.
    Zatem odnosząc się tylko do pkt 2, Wnioskodawca pragnie wskazać, że w sytuacji braku
    opodatkowania Wynagrodzenia z tytułu Usług w przypadku zakwalifikowania
    Wynagrodzenia na gruncie UPO jako zysków przedsiębiorstwa opodatkowanych w kraju
    rezydencji otrzymującego je Nierezydenta Spółka - płatnik przy weryfikacji nie jest
    zobowiązany do weryfikowania statusu Nierezydenta jako rzeczywistego właściciela
    należności. Powyższe jest zgodne zarówno z przepisami UPO z Irlandią jak i z przepisami
    ustawy o CIT.
    Weryfikacja warunków niepobrania podatku wynikających z UPO z Irlandią w odniesieniu
    do zysków przedsiębiorstwa polega wyłącznie na weryfikacji faktu kwalifikacji danego
    przychodu jako przychodu w ramach art. 7 ust. 1 zd. 1 UPO.
    Zdaniem Wnioskodawcy weryfikacja, o której mowa w art. 26 ust. 1 ustawy o CIT winna
    zatem odnosić się wyłącznie do tego warunku. Przepisy art. 7 UPO z Irlandią nie wymagają
    od płatnika stosowania klauzuli rzeczywistego właściciela w stosunku do zysków
    przedsiębiorstw, więc na podstawie UPO z Irlandią nie istnieje obowiązek podejmowania
    działań w tym zakresie.

    Wymogu weryfikacji statusu Nierezydenta jako rzeczywistego właściciela ustawodawca nie
    wskazał także w ustawie o CIT w przypadku wypłat należności z tytułów wymienionych w
    art. 21 ust. 1 pkt 2a ustawy o CIT (gdzie zostały wymienione m.in. usługi reklamowe i
    usługi rekrutacyjne). Zakres tej weryfikacji na gruncie ustawy o CIT wyznacza w tym
    przypadku art. 26 ust. 1 ustawy o CIT, który w swej treści nie odwołuje się do wykazania,
    że otrzymujący Wynagrodzenie Nierezydent jest rzeczywistym właścicielem wypłacanych
    należności.
    Dodatkowo Wnioskodawca pragnie zauważyć, że konieczność wykazania, że Nierezydent
    jest rzeczywistym właścicielem należności została przewidziana przez ustawodawcę w art.
    26 ust. 1f ustawy o CIT w odniesieniu do odsetek i należności licencyjnych wymienionych
    w art. 21 ust. 1 pkt 1 ustawy o CIT. Intencją ustawodawcy - który zróżnicował implikacje
    podatkowe w przypadku należności wypłacanych z tytułów wymienionych w art. 21 ust. 1
    pkt 1 ustawy o CIT czy w art. 21 ust. 1 pkt 2a ustawy o CIT - było nałożenie na podatnika
    obowiązku weryfikacji statusu rzeczywistego właściciela wyłącznie w sytuacji należności z
    tytułu odsetek i należności licencyjnych.
    Zdaniem Wnioskodawcy weryfikacja statusu nierezydenta jako rzeczywistego właściciela
    należności nie mieści się w obowiązku płatnika do dochowania należytej staranności przy
    weryfikacji warunków niepobrania podatku. Takie stanowisko prowadziłoby do obowiązku
    badania czy kryterium rzeczywistego właściciela jest spełnione w przypadku każdej
    wypłaty należności podlegającej podatkowi u źródła, niezależnie od tego, czy taką klauzulę
    przewiduje przepis danej UPO czy przepis ustawy o CIT.
    Podsumowując, przypadku uwagi na zakwalifikowanie Wynagrodzenia na gruncie
    analizowanej UPO z Irlandią jako zysków przedsiębiorstwa opodatkowanych w kraju
    rezydencji otrzymującego je Nierezydenta, Spółka jest uprawniona do niepobrania
    podatku u źródła bez konieczności weryfikowania statusu beneficjenta rzeczywistego.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest prawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Ad. 1
    Państwa wątpliwości wskazane w pytaniu nr 1 dotyczą ustalenia, czy kopie certyfikatów
    rezydencji Nierezydenta w postaci dokumentów w formie plików „pdf” stanowią dla celów
    wypłaty Wynagrodzeń zaświadczenie, o jakim mowa w art. 4a pkt 12 w zw. z art. 26 ust. 1
    zdanie 2 ustawy o CIT.
    Zgodnie z treścią przepisu art. 8 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa
    (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111):
      Płatnikiem jest osoba fizyczna, osoba prawna lub jednostka organizacyjna niemająca
      osobowości prawnej, obowiązana na podstawie przepisów prawa podatkowego do
      obliczenia i pobrania od podatnika podatku i wpłacenia go we właściwym terminie
      organowi podatkowemu.
    W myśl art. 26 ust. 1 ustawy z dnia z 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób
    prawnych (t. j. Dz. U. z 2025 r., poz. 278, dalej: „ustawa o CIT”).
      Osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby
      fizyczne będące przedsiębiorcami, które dokonują wypłat należności z tytułów
      wymienionych w art. 21 ust. 1 oraz art. 22 ust. 1, są obowiązane jako płatnicy
      pobierać, z zastrzeżeniem ust. 2, 2b, 2d i 2e, w dniu dokonania wypłaty
      zryczałtowany podatek dochodowy od tych wypłat, z uwzględnieniem odliczeń
      przewidzianych w art. 22 ust. 1a-1e. Zastosowanie stawki podatku wynikającej z
      właściwej umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania albo niepobranie podatku
      zgodnie z taką umową jest możliwe pod warunkiem udokumentowania siedziby
      podatnika dla celów podatkowych uzyskanym od podatnika certyfikatem rezydencji.

      Przy weryfikacji warunków zastosowania stawki podatku innej niż określona w art.
      21 ust. 1 lub art. 22 ust. 1, zwolnienia lub warunków niepobrania podatku,
      wynikających z przepisów szczególnych lub umów o unikaniu podwójnego
      opodatkowania, płatnik jest obowiązany do dochowania należytej staranności. Przy
      ocenie dochowania należytej staranności uwzględnia się charakter, skalę działalności
      prowadzonej przez płatnika oraz powiązania w rozumieniu art. 11a ust. 1 pkt 5
      płatnika z podatnikiem.
    Zgodnie z przepisem art. 26 ust. 1n ustawy o CIT:
      Miejsce siedziby podatnika dla celów podatkowych może zostać potwierdzone kopią
      certyfikatu rezydencji, jeżeli informacje wynikające z przedłożonej kopii certyfikatu
      rezydencji nie budzą uzasadnionych wątpliwości co do zgodności ze stanem
      faktycznym.
    Stosownie do treści art. 4a pkt 12 ustawy o CIT:
      Ilekroć w ustawie jest mowa o certyfikacie rezydencji - oznacza to zaświadczenie o
      miejscu siedziby podatnika dla celów podatkowych wydane przez właściwy organ
      administracji podatkowej państwa miejsca siedziby podatnika
    Jak wynika z przepisów ustawy o CIT, certyfikat rezydencji jest dokumentem
    wydawanym przez właściwą administrację podatkową, potwierdzającym określony stan
    faktyczny – miejsce rezydencji podatnika dla celów podatkowych, którym w przypadku
    podatników podatku dochodowego od osób prawnych jest miejsce siedziby. Wydając
    takie zaświadczenie właściwy organ potwierdza, że – na moment wydania tego
    dokumentu bądź na moment w nim określony – stan faktyczny wskazany w jego treści
    jest zgodny ze stanem faktycznym, wynikającym z ewidencji, rejestrów prowadzonych
    przez ten organ bądź z innych danych znajdujących się w jego posiadaniu. Certyfikat
    może zatem dotyczyć wyłącznie zaistniałych, tj. teraźniejszych lub przeszłych stanów
    faktycznych, nigdy przyszłych okoliczności faktycznych.
    Jednocześnie, certyfikat rezydencji stanowi dokument, w oparciu o który możliwe jest
    ustalenie, czy od należności z tytułów wymienionych w art. 21 ust. 1 oraz w art. 22 ust. 1
    ustawy o CIT, dokonywanych na rzecz danego podatnika, powinien zostać pobrany
    przez płatnika podatek, a jeśli tak, jaka stawka podatku (tj. wynikająca z przepisów
    ustawy o CIT, czy postanowień stosownej umowy o unikaniu podwójnego
    opodatkowania) powinna zostać zastosowana.
    Wskazać w tym miejscu należy, że to na płatniku spoczywa ciężar udowodnienia, że
    prawidłowo zrealizował ciążące na nim obowiązki.
    Zgodnie bowiem z treścią art. 30 § 1 Ordynacji podatkowej:
      Płatnik, który nie wykonał obowiązków określonych w art. 8, odpowiada za podatek
      niepobrany lub podatek pobrany a niewpłacony.
    Zauważyć należy również, że nie ma ujednoliconej formy certyfikatów rezydencji. Nie
    rozstrzyga o tym także definicja certyfikatu rezydencji określona w art. 4a pkt 12 ustawy
    o CIT. Każde państwo stosuje własny wzór takiego zaświadczenia i ma własne wymogi
    formalne związane z jego wydaniem. Z punktu widzenia właściwej kwalifikacji
    dokumentu przedłożonego przez podatnika płatnikowi, który ma stanowić podstawę do
    zastosowania korzystniejszych dla podatnika stawek wynikających z umowy o unikaniu
    podwójnego opodatkowania lub skorzystania ze zwolnień przewidzianych w art. 21 i 22
    ustawy o CIT, istotne będą zatem pewne istotne składniki tego dokumentu.
    Uwzględniając treść powołanego art. 4a pkt 12 ustawy o CIT oraz wynikające z art. 26
    ustawy o CIT uwarunkowania, certyfikat rezydencji to dokument:
        wystawiony przez właściwe dla podatnika organy administracji podatkowej,

        wskazujący dane identyfikujące podatnika, w tym jego nazwę i siedzibę, datę
        wystawienia oraz ewentualnie okres ważności dokumentu,
        zawierający stwierdzenie, że podatnik podlega nieograniczonemu obowiązkowi
        podatkowemu w państwie jego siedziby.
    Przede wszystkim należy podkreślić, że zgodnie z przytoczonym powyżej art. 26 ust. 1
    zdanie drugie ustawy o CIT, dla zastosowania korzystniejszych dla podatnika stawek
    wynikających z umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania nie jest wystarczający
    sam fakt posiadania przez niego rezydencji podatkowej w kraju, z którym Polskę łączy
    taka umowa, ale dodatkowo musi to zostać potwierdzone wydaniem specjalnego
    dokumentu, jakim jest certyfikat rezydencji. Certyfikatu rezydencji nie może zastąpić
    inny dowód (np. dokument potwierdzający prowadzenie przez określony podmiot
    działalności gospodarczej na terytorium danego kraju, a nawet informacja o nadaniu
    numeru identyfikacji podatkowej, czy też decyzja podatkowa). Zatem, warunkiem
    zastosowania stawki podatku wynikającej z właściwej umowy o unikaniu podwójnego
    opodatkowania albo niepobrania podatku zgodnie z taką umową jest
    udokumentowanie miejsca siedziby podatnika dla celów podatkowych uzyskanym od
    podatnika certyfikatem rezydencji.
    Tym samym, prawidłowa realizacja obowiązków przez płatnika wymaga uzyskania przez
    niego od podatnika certyfikatu rezydencji aktualnego na moment dokonywania wypłat
    na rzecz podatnika.
    W tym miejscu należy wskazać na regulację art. 194 § 1 Ordynacji podatkowej:
      Dokumenty urzędowe sporządzone w formie określonej przepisami prawa przez
      powołane do tego organy władzy publicznej stanowią dowód tego, co zostało w nich
      urzędowo stwierdzone.
    Dokumentem urzędowym będzie zatem taki certyfikat rezydencji, który został
    sporządzony w formie przewidzianej przepisami prawa danego państwa przez
    powołany do tego organ. Jeżeli zatem zgodnie z prawem danego państwa, istnieje
    możliwość uzyskania zaświadczenia o miejscu siedziby dla celów podatkowych zarówno
    w formie papierowej, jak i w formie elektronicznej, obie formy są wydawane przez
    właściwy organ podatkowy danego państwa i mają status równorzędny w świetle prawa
    tego państwa, to płatnik będzie upoważniony do uznania takiego certyfikatu rezydencji
    w którejkolwiek z tych form. Taki certyfikat rezydencji w formie elektronicznej będzie
    zatem podstawą dla płatnika do zastosowania postanowień umowy o unikaniu
    podwójnego opodatkowania.
    Przywołane przepisy prawa podatkowego traktują certyfikat rezydencji jako
    zaświadczenie, które wydawane jest zgodnie z prawem państwa rezydencji podatnika.
    Nie wymagają przy tym, aby certyfikat rezydencji był dokumentem powstałym w
    określonej formie, a tylko by zawierał określoną treść. Stąd jeżeli w kraju rezydencji
    podatkowej dopuszczalna jest forma elektroniczna certyfikatu rezydencji, to nie ma
    podstaw aby kraj, w którym przedkładany jest dokument nie uznawał takiej formy tego
    zaświadczenia.
    Z przedstawionego opisu sprawy wynika, że Spółka posiada kopie (niepoświadczone
    notarialnie ani w inny równoważny sposób za zgodność z oryginałami) certyfikatów
    rezydencji Nierezydenta (w formie plików „pdf”, który Nierezydent zamieszcza na swojej
    stronie internetowej. Certyfikat ten jest dostępny w formie dokumentu elektronicznego, a
    konkretnie w formie zapisu „pdf”).
    Analizując przedstawione okoliczności sprawy należy stwierdzić, że skoro przepisy
    danego kraju uznają, że certyfikat rezydencji wydany w formie elektronicznej jest
    dokumentem poświadczającym rezydencję podatkową i nie traci on swoich właściwości
    poprzez dalsze jego udostępnianie w kanałach elektronicznych, które nie naruszają jego

    integralności, to pobranie go ze strony internetowej podatnika w takiej formie oznacza
    zachowanie waloru dokumentu urzędowego.
    Reasumując certyfikat rezydencji powinien być otrzymany w takiej formie w jakiej jest
    wydawany w kraju nierezydenta. Jeżeli tego rodzaju dokument jest wydawany przez
    organ podatkowy w formie pliku „pdf”, to stanowi on certyfikat rezydencji o którym
    mowa w art. 4a pkt 12 ustawy o CIT, nawet w przypadku jego dalszego przekazywania w
    niezmienionej formie.
    Biorąc pod uwagę powyższe wyjaśnienia oraz opis sprawy, wskazać należy, że posiadany
    przez Wnioskodawcę certyfikat rezydencji Nierezydenta, tj. spółki z siedzibą w Irlandii, w
    formie plików „pdf”, który to certyfikat jest dostępny w formie dokumentu elektronicznego
    lub kopia certyfikatu rezydencji (jeżeli nie budzi wątpliwości Spółki co do zgodności ze
    stanem faktycznym) jest zaświadczeniem, o jakim mowa w art. 4a pkt 12 w zw. z art. 26
    ust. 1 zdanie 2 ustawy o CIT. Taki certyfikat rezydencji w formie elektronicznej będzie
    zatem podstawą do zastosowania postanowień umowy o unikaniu podwójnego
    opodatkowania.
    Wobec powyższego, Państwa stanowisko w zakresie pytania nr 1 jest prawidłowe.
    Ad. 2
    Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku w zakresie pytania nr 2 jest
    prawidłowe.
    Odstępuję od uzasadnienia prawnego tej oceny.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
        Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Państwo przedstawili i stanu
        prawnego, który obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia.
    Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy
    rzeczywisty stan faktyczny sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się
    będzie ze stanem faktycznym (opisem zdarzenia przyszłego) podanym przez Państwa w
    złożonym wniosku. W związku z powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek
    elementu przedstawionego we wniosku opisu sprawy, udzielona odpowiedź traci swoją
    aktualność.
    Odnosząc się natomiast do przywołanego przez Państwa wyroku należy zaznaczyć, że
    orzeczenia sądowe są wiążące jedynie w sprawach, w których zapadły. Natomiast Organ,
    mimo że w ocenie indywidualnych spraw podatników posiłkuje się wydanymi
    rozstrzygnięciami sądów i innych organów, to nie ma możliwości zastosowania ich wprost,
    ponieważ nie stanowią materialnego prawa podatkowego.
    Ponadto, Organ zauważa, że rozstrzygnięcia zawarte w wyrokach sądów
    administracyjnych nie stanowią powszechnej wykładni przepisów prawa podatkowego,
    ponieważ wydane zostały w indywidualnych sprawach, w konkretnych indywidualnych
    określonych stanach faktycznych/zdarzeniach przyszłych i wiążą tylko strony danego
    postępowania. Orzeczenia sądowe nie mają mocy prawnej precedensów. Wyrok, czy też
    uchwała są formalnie wiążące dla organu podatkowego tylko w konkretnej sprawie. Każdy
    wyrok może jednak dostarczyć wielu argumentów w spornych kwestiach, wywierać wpływ
    na praktykę stosowania prawa podatkowego, wytykać luki w prawie, a także wskazywać
    na potrzeby zmian obowiązującego prawa. Za werdyktem sądu stoi wiedza i autorytet
    sędziów. Tutejszy organ ma świadomość (i z czego w codziennej praktyce nieustannie
    korzysta), że orzecznictwo jest pomocne przy interpretacji przepisów prawa podatkowego.

    Nie ma ono jednak charakteru wykładni powszechnie obowiązującej, stąd dla tutejszego
    organu stanowisko wyrażone w wyrokach przytoczonym przez Stronę nie mogą być
    wiążące.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
        Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb
        ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz.
        111). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja
        będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i
        zastosują się Państwo do interpretacji.
        Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe
      będące przedmiotem interpretacji indywidualnej stanowi element czynności
      będących przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
      z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
        Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego
    Sądu Administracyjnego w (...). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje
    ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
    (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
        w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
        Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
        w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na
        adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS
        /SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.
    Podstawą prawną dla odstąpienia od uzasadnienia interpretacji w zakresie pytania nr 2
    jest art. 14c § 1 Ordynacji podatkowej.