Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0114-KDIP1-2.4012.599.2025.1.AP
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-10-31
Teza: Nieposiadanie stałego miejsca prowadzenia działalności
gospodarczej na terytorium Polski, brak obowiązku
wystawiania faktur za pomocą KSeF oraz prawo do obniżenia
kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego
wynikającego z faktur wystawionych przez dostawców, które
nie będą wystawione przy użyciu KSeF.
Słowa kluczowe: działalność-działalność gospodarcza-stałe miejsce
prowadzenia działalności
odliczenia-odliczenie podatku od towarów i usług
spółki-spółka zagraniczna
systemy-Krajowy System Faktur (KSeF)
Zagadnienia: Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział IX. Odliczenie
i zwrot podatku. Odliczenie częściowe-Rozdział 1.
Odliczenie i zwrot podatku-Odliczenie podatku
naliczonego-Odliczenie podatku naliczonego w
przypadku dostawy towarów i świadczenia usług przez
podatnika poza terytorium kraju
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział IX. Odliczenie
i zwrot podatku. Odliczenie częściowe-Rozdział 1.
Odliczenie i zwrot podatku-Odliczenie podatku
naliczonego-Odliczenie podatku naliczonego z tytułu
nabycia towarów i usług
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział IX. Odliczenie
i zwrot podatku. Odliczenie częściowe-Rozdział 1.
Odliczenie i zwrot podatku-Wyłączenie stosowania
obniżenia podatku - brak prawa do odliczenia
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział XI.
Dokumentacja -Rozdział 1. Faktury -Krajowy System
Faktur (KSeF)
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III-
Rozdział 1-art. 15-ust. 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział IX-
Rozdział 1-art. 86-ust. 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział IX-
Rozdział 1-art. 86-ust. 2-pkt 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział IX-
Rozdział 1-art. 86-ust. 8-pkt 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział IX-
Rozdział 1-art. 88-ust. 3a
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział XI-
Rozdział 1-art. 106ga
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział XI-
Rozdział 1-art. 106gb-ust. 4
1

## Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

Szanowni Państwo,
    stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego
    stanu faktycznego oraz zdarzenia przyszłego w podatku od towarów i usług jest
    prawidłowe.

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

3 września 2025 r. wpłynął za pośrednictwem ePUAP Państwa wniosek o wydanie
    interpretacji indywidualnej, który dotyczy nieposiadania stałego miejsca prowadzenia
    działalności gospodarczej na terytorium Polski, braku obowiązku wystawiania faktur za
    pomocą KSeF oraz prawa do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku
    naliczonego wynikającego z faktur wystawionych przez dostawców, które nie będą
    wystawione przy użyciu KSeF. Treść wniosku jest następująca:
    Opis stanu faktycznego oraz zdarzenia przyszłego
    A. Limited (dalej: „Spółka” lub „Wnioskodawca”) jest częścią międzynarodowej grupy
    kapitałowej, tj. B. (dalej: „Grupa”). Głównym przedmiotem działalności Spółki jest sprzedaż
    detaliczna i hurtowa produktów z kategorii „(...)”, przeznaczonych m.in. do pielęgnacji
    skóry i włosów.
    Wnioskodawca jest spółką z siedzibą w Wielkiej Brytanii, zarejestrowaną w tym kraju jako
    podatnik od wartości dodanej. Na terytorium Wielkiej Brytanii Spółka posiada również
    zaplecze organizacyjne, obejmujące zarówno zasoby osobowe (zatrudnionych
    pracowników), jak i techniczne – w szczególności nieruchomości (m.in. magazyn, biuro)
    oraz ruchomości niezbędne do prowadzenia działalności gospodarczej. W Wielkiej Brytanii
    znajdują się również osoby upoważnione do reprezentowania Spółki oraz pracownicy
    odpowiedzialni za podejmowanie kluczowych decyzji operacyjnych i biznesowych.

    Działalność gospodarcza Spółki koncentruje się przede wszystkim na rynku brytyjskim,
    niemniej jednak ze względu na globalny charakter działalności, Spółka prowadzi również
    wybrane działania na rynkach zagranicznych, w tym na terytorium Polski. Sprzedaż
    towarów z oferty handlowej Spółki odbywa się za pośrednictwem dedykowanych stron
    internetowych.
    W związku z realizacją transakcji sprzedażowych, w tym w szczególności odpłatnych
    dostaw towarów na terytorium Polski, o których mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy o
    podatku od towarów i usług z dnia 11 marca 2024 r. (dalej: „ustawa o VAT”), Spółka
    dokonała rejestracji jako podatnik VAT czynny w Polsce (począwszy od stycznia 2022 r.)
    Działalność prowadzona przez Spółkę na terytorium Polski obejmuje m.in. sprzedaż
    towarów na rzecz klientów biznesowych (B2B) działających w Polsce oraz w innych
    państwach członkowskich Unii Europejskiej (dalej: „UE”), jak również poza UE (kraje
    trzecie), a także na rzecz konsumentów indywidualnych (B2C) zlokalizowanych zarówno w
    Polsce, UE, jak i poza UE. Ponadto, Spółka dokonuje na terytorium Polski również zakupów
    krajowych, wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów oraz importu towarów z państw
    trzecich.
    a) Magazyn w Polsce
    W związku z realizowanym przez Spółkę modelem biznesowym polegającym na sprzedaży
    towarów za pośrednictwem dedykowanych stron internetowych, Spółka korzysta z
    magazynu zlokalizowanego w (...) w Polsce (dalej: „Magazyn”), który służy jako centralne
    miejsce, w którym realizowane są czynności o charakterze logistycznym, w tym
    przechowywane są towary należące do Spółki na terytorium Polski. Przedmiotowy
    Magazyn stanowi centrum logistyczne dla celów działalności sprzedażowej realizowanej
    na rynku europejskim. Spółka zaznacza, iż zlokalizowanie Magazynu w Polsce stanowi
    element strategii biznesowej Grupy na rynku europejskim.
    Spółka nie posiada swobodnego dostępu do Magazynu. Wnioskodawca może uzyskać
    dostęp do Magazynu wyłącznie po wcześniejszym powiadomieniu podmiotu
    obsługującego Magazyn, zgodnie z obowiązującymi zasadami obiektu. Dostęp
    przyznawany jest na tych samych zasadach, co dla zewnętrznych odwiedzających i
    wymaga przestrzegania odpowiednich procedur i regulacji. Wizyty Spółki w Magazynie
    mają na celu wyłącznie weryfikację poprawności zarządzania stanami magazynowymi oraz
    weryfikacji tychże stanów magazynowych. Wizyty w Magazynie mogą być przeprowadzane
    okresowo przez pracowników Spółki delegowanych z Wielkiej Brytanii, gdyż Spółka nie
    posiada stałego personelu w Polsce.
    b) Uwagi dodatkowe
    Poniżej Spółka przedstawia dodatkowe uwagi dotyczące stanu faktycznego i zdarzenia
    przyszłego.
    - Personel w Polsce: Spółka nie posiada stałego personelu w Polsce, ale może
      okazjonalnie delegować wybranych pracowników do wizyt w Magazynie w celu
      weryfikacji przykładowo stanów magazynowych.
    - Instrukcje dla personelu: Spółka nie ma uprawnień do wydawania poleceń personelowi
      obsługującemu Magazyn. Wnioskodawca nie posiada kontroli nad pracownikami
      podmiotu, który obsługuje Magazyn. Ponadto Spółka nie ma również wpływu na
      kwestię zatrudnienia personelu Magazynu.
    - Infrastruktura i własność Magazynu: Spółka nie posiada nieruchomości, sprzętu ani
      zasobów technicznych w Polsce, w tym innych magazynów czy powierzchni biurowych.
      Spółka nie posiada również maszyn, linii produkcyjnych oraz innych tego typu
      urządzeń na terytorium Polski. Spółka posiada wyłącznie towary, które
      przechowywane są w Magazynie.

    - Dodatkowe usługi: Spółka może nabywać wybrane usługi od polskich kontrahentów,
      takie jak usługi celne lub transportowe. Spółka dopuszcza możliwość, że w przyszłości,
      w związku z jej planami biznesowymi i działalnością w Polsce, konieczne może być
      nabycie dodatkowych usług na terenie kraju.
    - Własność towarów w Polsce: Towary przechowywane w Magazynie pozostają przez cały
      okres przechowywania wyłączną własnością Spółki. Spółka ponosi również stosowne
      ryzyka związane z towarami znajdującymi się w Magazynie.
    - Stała obecność i ciągłość działalności: Spółka prowadzi działalność w Polsce od 2022
      roku i zamierza kontynuować działalność w nadchodzących latach. Nie wyklucza
      rozszerzania swojej działalności lub zwiększenia obecności w Polsce.
    - Wpływ i kontrola nad zasobami osobowymi/technicznymi/rzeczowymi: Spółka co do
      zasady nie posiada bezpośredniego wpływu ani kontroli nad zasobami osobowymi,
      technicznymi oraz rzeczowymi znajdującymi się w Magazynie.
    - Oddelegowanie pracowników Spółki do wizyt w Magazynie i decyzje zarządcze:
      Pracownicy Spółki zlokalizowani w Wielkiej Brytanii mogą zostać oddelegowani do
      wizyt na terenie Magazynu na krótkie okresy, tj. obejmujące czas trwania do kilku dni.
      Z uwagi, iż działalność Spółki na terytorium Polski ogranicza się w praktyce do
      wykorzystania Magazynu dla celów prowadzonej sprzedaży, Spółka przewiduje, iż
      ewentualne wizyty w Magazynie będą miały charakter okazjonalny.
    - Prawo do decydowania o powierzchni magazynowej: Spółka zasadniczo nie ma prawa
      do decydowania o powierzchni magazynowej, rozmieszczeniu towarów oraz do
      zarządzania przestrzenią, w której przechowywane są towary Spółki.
    Wątpliwości Spółki dotyczą posiadania przez Spółkę stałego miejsca prowadzenia
    działalności gospodarczej w Polsce oraz praw i obowiązków na gruncie Krajowego
    Systemu e-Faktur.
    Pytania
    1. Czy w przedstawionym stanie faktycznym i zdarzeniu przyszłym, Spółka posiada w
      Polsce stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej dla celów VAT?
    2. Czy w ramach przedstawionego stanu faktycznego i zdarzenia przyszłego Spółka
      będzie zobowiązana do wystawiania faktur ustrukturyzowanych przy użyciu Krajowego
      Systemu e-Faktur, zgodnie z art. 106ga ustawy o VAT wchodzącym w życie z dniem 1
      lutego 2026 r.?
    3. Czy w ramach przedstawionego stanu faktycznego i zdarzenia przyszłego Spółce
      będzie przysługiwało prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku
      naliczonego wynikającego z faktur wystawionych przed dostawców Spółki, którzy
      wbrew obowiązkowi nie udokumentują zrealizowanych na rzecz Spółki transakcji
      fakturą ustrukturyzowaną wystawioną przy użyciu Krajowego Systemu e-Faktur,
      zgodnie z art. 106ga ustawy o VAT wchodzącym w życie z dniem 1 lutego 2026 r.?
    Państwa stanowisko w sprawie
    W ocenie Spółki:
    1. W przedstawionym stanie faktycznym i zdarzeniu przyszłym, Spółka nie posiada w
      Polsce stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej dla celów VAT.
    2. W ramach przedstawionego stanu faktycznego i zdarzenia przyszłego Spółka nie
      będzie zobowiązana do wystawiania faktur ustrukturyzowanych przy użyciu Krajowego
      Systemu e-Faktur, zgodnie z art. 106ga ustawy o VAT wchodzącym w życie z dniem 1
      lutego 2026 r.
    3. W ramach przedstawionego stanu faktycznego i zdarzenia przyszłego Spółce będzie
      przysługiwało prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku

      naliczonego wynikającego z faktur wystawionych przed dostawców Spółki, którzy
      wbrew obowiązkowi nie udokumentują zrealizowanych na rzecz Spółki transakcji
      fakturą ustrukturyzowaną wystawioną przy użyciu Krajowego Systemu e-Faktur,
      zgodnie z art. 106ga ustawy o VAT wchodzącym w życie z dniem 1 lutego 2026 r.
    Ad. 1
    Uwagi ogólne
    Pojęcie stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej nie zostało zdefiniowane w
    przepisach polskiej ustawy o VAT. Również przepisy wykonawcze do ustawy o VAT nie
    zawierają definicji stałego miejsca prowadzenia działalności. Pojęcie to zostało
    zdefiniowane w Rozporządzenia wykonawczym Rady (UE) nr 282/2011 z dnia 15 marca
    2011 r. ustanawiającym środki wykonawcze do dyrektywy 2006/112/WE w sprawie
    wspólnego systemu podatku od wartości dodanej – wersja przekształcona (Dz. Urz. UE. L
    77 z dnia 23 marca 2011 r. dalej: „Rozporządzenie”). Wspomniane Rozporządzenie nie
    wymaga implementacji do krajowego systemu, mając charakter wiążący i podlegając
    bezpośredniemu zastosowaniu we wszystkich krajach członkowskich UE.
    Zgodnie z art. 11 ust. 1 Rozporządzenia, „stałe miejsce prowadzenia działalności
    gospodarczej” oznacza dowolne miejsce – inne niż miejsce siedziby działalności
    gospodarczej podatnika, o którym mowa w art. 10 Rozporządzenia – które charakteryzuje
    się wystarczającą stałością oraz odpowiednią strukturą w zakresie zaplecza personalnego i
    technicznego, by umożliwić mu odbiór i wykorzystywanie usług świadczonych do własnych
    potrzeb tego stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej.
    Dodatkowo, zgodnie z art. 11 ust. 2 Rozporządzenia, „stałe miejsce prowadzenia
    działalności gospodarczej” oznacza dowolne miejsce, inne niż miejsce siedziby działalności
    gospodarczej podatnika, które charakteryzuje się wystarczającą stałością oraz
    odpowiednią strukturą w zakresie zaplecza personalnego i technicznego, by umożliwić mu
    świadczenie usług, które wykonuje.
    Powyższa definicja została wprowadzona jako odzwierciedlenie wydawanych w przeszłości
    przez Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej (TSUE) orzeczeń w sprawach
    odnoszących się do kwestii identyfikacji stałego miejsca działalności dla potrzeb VAT.
    Na podstawie art. 53 Rozporządzenia, na użytek stosowania art. 192a dyrektywy 2006/112
    /WE stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej podatnika jest brane pod uwagę
    wyłącznie wtedy, gdy charakteryzuje się ono wystarczającą stałością oraz odpowiednią
    strukturą w zakresie zaplecza personalnego i technicznego, by umożliwić mu dokonanie
    dostawy towarów lub świadczenie usług, w których uczestniczy.
    W wyroku TSUE wydanym 16 października 2014 r. w sprawie o sygn. C-605/12 (Welmory
    sp. z o.o. przeciwko Dyrektorowi Izby Skarbowej w Gdańsku) Trybunał podkreślił, że aby
    spółkę zagraniczną można było uważać za posiadającą stałe miejsce prowadzenia
    działalności: „(..) powinna ona dysponować w Polsce przynajmniej strukturą
    charakteryzującą się wystarczającą stałością, umożliwiającą, w zakresie zaplecza
    personalnego i technicznego w Polsce, odbiór i wykorzystywanie usług świadczonych
    przez spółkę polską do własnych potrzeb działalności gospodarczej (...)”.
    Stanowisko analogiczne zaprezentowane zostało przez TSUE także m.in. w sprawie:
    - C-73/06, Planzer Luxembourg Sarl przeciwko Buneszentralamt fur Steuern,
    - C-168/84, Gunter Berkholz und Finanzamt Hamburg-Mitte-Altstadt,
    - C-260/95, Commisioners of Customs and Excise przeciwko DFDS a/s,
    - C-390/96, Lease Plan Luxembourg SA.

    Wymienione powyżej cechy stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej są
    również wskazywane przez polskie sądy administracyjne. W tym kontekście można
    powołać wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego (WSA) w Warszawie z 12 lipca
    2017 r., sygn. akt III SA/Wa 1979/16, zgodnie z którym:
    „(...) Z przywołanego zgodnie przez Strony orzecznictwa TSUE oraz Sadów krajowych (C-
    190-95 Aro Lease, C-168/84 Berkholz, C-260/05 DFDS A/S, C-73/06 Planzer Luxembourg
    Sarl, C-452/03 RAL, I FSK 2004/14, III SA/Wa 3334/12, III SA/Wa 3332/14), wynika kilka
    uwag, jakie wydają się istotne w sprawach dotyczących wykładni dość nieprecyzyjnego i
    przez to trudnego w zrozumieniu pojęcia „stałe miejsce prowadzenia działalności
    gospodarczej” użytego w art. 11 Rozporządzenia Rady nr 282/2011. Otóż uznać należy, że:
    1) wypracowane kryteria oceny istnienia takiego miejsca dotyczą stałości działalności,
      niezależności decyzyjnej oraz istnienia wystarczających środków technicznych i
      osobowych do wykonywania działalności, przy czym elementy te muszą wystąpić
      łącznie, aby stwierdzić istnienie stałego miejsca,
    2) pomimo wypracowania tych ogólnych kryteriów konkretna ocena co do występowania
      w danym przypadku stałego miejsca działalności gospodarczej wymaga uwzględnienie
      szeregu czynników specyficznych dla danej dziedziny – określone cechy
      zaangażowanej działalności gospodarczej mogą w danych okolicznościach kreować
      takie stałe miejsce, ale te same cechy mogą w innych okolicznościach istnienie takiego
      miejsca wykluczyć,
    3) orzecznictwo ETS (TSUE) wykazuje pewne różnice w podejściu do omawianego
      zagadnienia na przestrzeni okresu od roku 1985, kiedy wydano jeden z pierwszych
      wyroków, sygn. C-168/84 Berkholz, zaś zaobserwowana ewolucja dotyczy zwłaszcza
      zakresu i rodzaju władztwa, jakie powinien przejawiać dany podmiot nad
      pracownikami wykonującymi usługę,
    4) okoliczność, czy posiadane w danym miejscu siły i środki są odpowiednie dla
      zaistnienia stałego miejsca działalności, powinna być oceniana każdorazowo w
      kontekście konkretnych usług lub dostaw, na co wskazuje już ten fakt, że w art. 11
      Rozporządzenie odrębnie definiuje stałe miejsce dla celów nabycia (ust. 1) i odrębnie
      dla celów sprzedaży (ust. 2). Nie jest więc właściwe dokonywanie oceny, czy podmiot w
      ogóle (w kontekście całej swojej działalności w kraju innym niż kraj siedziby) posiada
      miejsce stałej działalności, a w szczególności nie należy oceniać łącznie zasobów
      związanych wyłącznie z nabyciem oraz wyłącznie ze sprzedażą”.
    Z uwagi na ww. definicję stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej
    wynikającą z Rozporządzenia, jak również utrwalone orzecznictwo TSUE oraz orzecznictwo
    polskich sądów administracyjnych w powyższym zakresie, wymienić można kilka
    przesłanek, których zaistnienie powoduje, że można mówić o „stałym miejscu
    prowadzenia działalności”.
    Jak wynika z samej nazwy „stały”, to trwale związany z danym miejscem, nieprzenośny,
    niezmienny. Powyższe wskazuje, że stałe miejsce prowadzenia działalności
    charakteryzować się musi pewnym określonym stopniem zaangażowania, które pozwala
    na uznanie, że działalność prowadzona jest w tym miejscu nie w sposób przemijający, czy
    też okresowy. Konieczna jest zatem pewna określona minimalna skala działalności, która
    stanowi zewnętrzną oznakę, że działalność w tym miejscu prowadzona jest stale.
    Zaangażowanie, o którym mowa powinno również przybrać konkretny wymiar osobowo-
    rzeczowy, pozwalający na świadczenie usług w sposób niezależny. Innymi słowy, dla
    uznania, że określone miejsce prowadzenia działalności ma charakter stały, konieczne jest
    istnienie w tym miejscu infrastruktury technicznej oraz personelu ludzkiego, który
    samodzielnie może świadczyć określone czynności. Taka osobowo-rzeczowa struktura w
    stałym miejscu prowadzenia działalności powinna występować w sposób stały, tzn.
    powtarzalny i nieprzemijający.

    Wskazać należy, że pojęcie stałego miejsca prowadzenia działalności nie sposób również
    rozpatrywać w oderwaniu od definicji działalności gospodarczej, o której mowa w art. 15
    ust. 2 ustawy o VAT. Zgodnie z tym przepisem, działalność gospodarcza obejmuje wszelką
    działalność producentów, handlowców lub usługodawców, w tym podmiotów
    pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a także działalność osób wykonujących
    wolne zawody. Działalność gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające
    na wykorzystywaniu towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla
    celów zarobkowych.
    Z uwagi na wskazane w powołanym wyżej przepisie kryteria, stwierdzić należy, że podmiot
    posiada stałe miejsce prowadzenia działalności na terytorium kraju, jeżeli przy
    wykorzystaniu na jego terytorium infrastruktury oraz personelu, w sposób zorganizowany
    oraz ciągły, prowadzi działalność, w ramach której dokonuje czynności opodatkowanych
    podatkiem od towarów i usług. Przyjąć zatem należy, że infrastruktura techniczna i
    zaangażowanie osobowe musi pozostawać w ścisłym związku z dokonywaniem czynności
    podlegających opodatkowaniu. Kluczowe pozostaje jednak, aby stworzona struktura
    działalności podmiotu miała możliwość odbioru i korzystania z usług dostarczonych na
    własne potrzeby.
    Podsumowując powyższe, tj. zarówno definicję stałego miejsca prowadzenia działalności
    gospodarczej płynącą z treści Rozporządzenia, jak również z wniosków płynących z
    przytoczonego orzecznictwa TSUE i orzecznictwa krajowego, stałe miejsce prowadzenia
    działalności gospodarczej należy rozumieć jako miejsce, w odniesieniu do którego:
    a) występuje odpowiednia struktura w zakresie zaplecza personalnego i technicznego,
      niezbędna do prowadzenia działalności gospodarczej; oraz
    b) istnieje pewna minimalna skala działalności gospodarczej, która powala na uznanie, że
      działalność podatnika w tym miejscu nie jest prowadzona okresowo; jak również
    c) działalność z tego miejsca jest prowadzona w sposób samodzielny w stosunku do
      działalności siedziby przedsiębiorstwa.
    Jednocześnie do przyjęcia stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej w
    danym państwie nie jest konieczne posiadanie własnego zaplecza personalnego i
    technicznego. Podatnikowi musi jednak przysługiwać (na podstawie wymogu
    wystarczającej stałości miejsca działalności) porównywalna kontrola nad zapleczem
    personalnym i technicznym, jak w przypadku własnego zaplecza.
    Takie stanowisko zaprezentował m.in. Naczelny Sąd Administracyjny (NSA) w wyroku z
    dnia 16 lutego 2015 r., sygn. akt I FSK 2004/13, odwołując się do wyroku TSUE C-260/95, w
    którym stwierdził, że wszelkie zasoby wykorzystywane przez potencjalne stałe miejsce
    prowadzenia działalności, w tym również zasoby techniczne, nie muszą być własnością
    podatnika. W ocenie NSA, podatnik może więc „stworzyć” wymaganą strukturę, opierając
    się na wynajmie, dzierżawie i innych podobnych formach.
    Szczegółowa argumentacja Wnioskodawcy
    Poniżej Wnioskodawca pragnie przedstawić szczegółową argumentację w odniesieniu do
    poszczególnych elementów stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej.
    Odpowiednia struktura w zakresie zaplecza personalnego i technicznego
    W kontekście odpowiedniej struktury w zakresie zaplecza personalnego i technicznego
    krajowe sądy administracyjne wypowiadały się m.in. w następujący sposób:
    - wyrok WSA w Gliwicach z dnia 25 listopada 2020 r., sygn. I SA/Gl 138/20, cyt.: „Na
      podkreślenie zasługuje to, że ważna jest okoliczność, iż do uznania istnienia stałego
      miejsca prowadzenia działalności gospodarczej w danym państwie nie jest konieczne,
      aby podatnik dysponował personelem, który jest u niego zatrudniony oraz zapleczem
      technicznym, które jest jego własnością. Zatem, własne zaplecze personalne i
      techniczne nie jest konieczne, o ile dostępność innego zaplecza jest porównywalna do

      dostępności zaplecza własnego. Jednakże, podmiot ten powinien sprawować kontrolę
      nad tym zapleczem, zarówno personalnym, jak i technicznym. Ponadto, zdaniem
      TSUE, decydujące jest także to, aby dane miejsce prowadzenia działalności miało
      możliwość odbioru i wykorzystywania nabytych usług do własnych potrzeb.”
    - wyrok WSA w Gliwicach z dnia 17 marca 2020 r., sygn. I SA/Gl 1707/19, cyt.: „Drugą z
      przesłanek, która należy wziąć pod uwagę przy kwalifikacji stałego miejsca
      prowadzenia działalności to odpowiednia struktura w zakresie zaplecza personalnego
      i technicznego. Przy czym, nie jest konieczne, aby podatnik dysponował personelem,
      który jest u niego zatrudniony i zapleczem technicznym, które jest jego własnością. Jak
      wynika z orzecznictwa TSUE wszelkie zasoby wykorzystywane przez potencjalne stałe
      miejsce prowadzenia działalności, w tym również zasoby techniczne, nie muszą być
      własnością podatnika.”
    W ocenie Wnioskodawcy, w przedstawionym stanie faktycznym i zdarzeniu przyszłym,
    warunek posiadania odpowiedniego zaplecza osobowego i technicznego należy uznać za
    niespełniony, gdyż Spółka nie dysponuje w praktyce odpowiednią infrastrukturą osobową
    i techniczną w Polsce. Wnioskodawca nie posiada stałego personelu w Polsce. Spółka
    może wyłącznie okazjonalnie delegować wybranych pracowników do wizyt w Magazynie w
    celu weryfikacji przykładowo stanów magazynowych. Natomiast, Wnioskodawca nie ma
    uprawnień do wydawania poleceń personelowi obsługującemu Magazyn. Ponadto
    Wnioskodawca nie posiada kontroli nad pracownikami podmiotu, który obsługuje
    Magazyn oraz nie ma również wpływu na kwestię zatrudnienia personelu Magazynu.
    Jednocześnie Spółka nie posiada w Polsce również zaplecza technicznego, w tym
    nieruchomości, sprzętu oraz innych zasobów technicznych na terytorium kraju. Spółka
    posiada wyłącznie towary, które przechowywane są w Magazynie.
    Stałość miejsca prowadzenia działalności gospodarczej
    Warunek wystarczającej stałości miejsca prowadzenia działalności gospodarczej nie został
    zdefiniowany ani w ustawie o VAT, ani w Dyrektywie 2006/112/WE, ani też w
    rozporządzeniach wykonawczych do tych aktów prawnych. W tej sytuacji należy odnieść
    do potocznego znaczenia tego wyrażenia.
    Pod pojęciem „stały”, zgodnie ze Słownikiem Języka Polskiego, należy „pozostający w tym
    samym miejscu i położeniu”, „trwale związany z jakimś miejscem”. Stałe miejsce
    prowadzenia działalności musi zatem charakteryzować się pewnym określonym stopniem
    zaangażowania, które pozwala na uznanie, że działalność prowadzona jest w tym miejscu
    w sposób trwały, nieprzemijający.
    Sposób wykładni warunku wystarczającej stałości miejsca prowadzenia działalności
    gospodarczej był przedmiotem m.in. interpretacji indywidualnych wydanych przez
    Dyrektora KIS. Przykładowo w interpretacji indywidualnej z 8 stycznia 2021 r., nr 0114-
    KDIP1-1.4012.614.2020.1.JO, organ wskazał, że: „Jak wynika z samej nazwy „stały”, to
    trwale związany z danym miejscem, nieprzenośny, niezmienny. Powyższe wskazuje, że
    stałe miejsce prowadzenia działalności charakteryzować się musi pewnym określonym
    stopniem zaangażowania, które pozwala na uznanie, że działalność prowadzona jest w
    tym miejscu nie w sposób przemijający, czy też okresowy. Konieczna jest zatem pewna
    określona minimalna skala działalności, która stanowi zewnętrzną oznakę, że działalność
    w tym miejscu prowadzona jest stale. Zaangażowanie, o którym mowa powinno również
    przybrać konkretny wymiar osobowo-rzeczowy, pozwalający na świadczenie usług w
    sposób niezależny.”
    W konsekwencji, warunek wystarczającej stałości prowadzenia działalności gospodarczej
    wyrażany jest jako zamiar permanentnego (a przynajmniej długofalowego) prowadzenia
    działalności gospodarczej na terytorium danego państwa. W ocenie Wnioskodawcy
    warunek wystarczającej stałości miejsca prowadzenia działalności gospodarczej można
    uznać za spełniony. Za aspektem stałości prowadzenia działalności gospodarczej
    przemawia fakt, iż towary przechowywane w Magazynie w Polsce stanowią element

    długoterminowej strategii ekspansji biznesowej Grupy w Europie. Nadal jednak, spełnienie
    tego warunku nie oznacza posiadania przez Spółkę w Polsce stałego miejsca prowadzenia
    działalności w rozumieniu przepisów o VAT (dalsze uzasadnienie Spółki przedstawione
    poniżej).
    Samodzielność i niezależność działalności w stosunku do działalności siedziby
    przedsiębiorstwa
    W kontekście kryterium niezależności prowadzonej działalności Dyrektor KIS wskazał
    przykładowo w interpretacji indywidualnej z 2 lipca 2025 r., nr 0114-KDIP1-
    2.4012.157.2025.2.RST, iż: „O stałym miejscu prowadzenia działalności gospodarczej
    można mówić wówczas, gdy występuje odpowiednia struktura w zakresie zaplecza
    personalnego i technicznego, niezbędna do prowadzenia działalności gospodarczej oraz
    istnieje pewna minimalna skala działalności gospodarczej, która pozwala na uznanie, że
    działalność podatnika w tym miejscu nie jest prowadzona w sposób okresowy, jak również
    działalność z tego miejsca jest prowadzona w sposób samodzielny w stosunku do
    działalności siedziby przedsiębiorstwa.”
    Podobnie kwestia ta była przedmiotem oceny przez Wojewódzki Sąd Administracyjny
    Warszawie w wyroku z dnia 12 lipca 2017 r. (sygn. III SA/Wa 1979/16), w którym sąd
    wskazał, iż: „Kryterium dotyczące stałości działalności oraz zasobów technicznych mogłoby
    być w niniejszej sprawie, w zakresie sprzedaży dokonywanej przez Spółkę, przedmiotem
    rozbieżnych ocen, ale niewątpliwie nie spełniono w tym zakresie kryterium dysponowania
    odpowiednim personelem oraz kryterium niezależności decyzyjnej. Skarżąca
    zadeklarowała we wniosku, że w Polsce nie będą podejmowane żadne decyzje ani
    zarządzane żadne umowy dotyczące najmu maszyn. (...) Odnośnie natomiast niezależności
    decyzyjnej – z wniosku wynikało, że decyzje dotyczące nabywanej w Polsce usługi
    podejmowane są przez zarząd w Niemczech, w Polsce nie rezyduje żadna osoba
    uprawniona w tej kwestii.”
    W ocenie Wnioskodawcy, w analizowanym stanie faktycznym i zdarzeniu przyszłym
    kryterium niezależności prowadzonej działalności należy uznać za niespełnione, gdyż
    kluczowe decyzje zarządcze podejmowane są poza Polską tj. w Wielkiej Brytanii.
    Mając na uwadze powyższe, zdaniem Spółki, w przedstawionym stanie faktycznym i
    zdarzeniu przyszłym nie są spełnione wszystkie wymagane warunki w zakresie istnienia
    stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej w Polsce. W związku z tym należy
    stwierdzić, że Wnioskodawca nie posiada na terytorium Polski stałego miejsce
    prowadzenia działalności gospodarczej na potrzeby VAT.
    Ad. 2
    Zgodnie z treścią art. 106ga ust. 1 ustawy o VAT – dodanego ustawą z dnia 16 czerwca
    2023 r. (Dz. U. z 2023 r. poz. 1598, ze zm. z Dz.U. z 2024 r. poz. 852), który wchodzi w życie
    1 lutego 2026 r. – „Podatnicy są obowiązani wystawiać faktury ustrukturyzowane przy
    użyciu Krajowego Systemu e-Faktur.”
    Obowiązek wystawiania faktur ustrukturyzowanych przy użyciu Krajowego Systemu e-
    Faktur nie dotyczy jednak wystawiania faktur przez podatnika nieposiadającego siedziby
    działalności gospodarczej ani stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej na
    terytorium kraju (zgodnie z treścią art. 106ga ust. 2 pkt 1 ustawy o VAT).
    Jak wskazano w uzasadnieniu do projektu ustawy wprowadzającej obowiązek wystawiania
    faktur ustrukturyzowanych przy użyciu Krajowego Systemu e-Faktur: „Obowiązkiem e-
    fakturowania nie zostaną objęci podatnicy nieposiadający siedziby działalności
    gospodarczej ani stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej na terytorium
    kraju lub posiadający wyłącznie stałe miejsce prowadzenia działalności, które nie
    uczestniczy w dokonywanej transakcji. Wystawienie e-faktury przez te podmioty jest
    fakultatywne. W przypadku podatnika nieposiadającego siedziby ani stałego miejsca
    prowadzenia działalności gospodarczej w Polsce wystawia on fakturę poza KSeF – bowiem

    takiej sytuacji nie obejmuje decyzja derogacyjna. Wyjątkiem będą podmioty, które
    zdecydują się na fakultatywne korzystanie z KSeF. W takim przypadku podmioty te będą
    mogły wystawiać e-faktury”.
    Tym samym, mając na uwadze stanowisko Wnioskodawcy przedstawione w ramach
    uzasadnienia do pytanie nr 1, Spółka jako podatnik nieposiadający w Polsce siedziby
    działalności gospodarczej ani stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej na
    terytorium Polski, nie będzie zobowiązana do wystawiania faktur ustrukturyzowanych
    przy użyciu Krajowego Systemu e-Faktur, zgodnie z art. 106ga ustawy o VAT w związku z
    art. 106ga ust. 2 pkt 1 ustawy o VAT wchodzącymi w życie z dniem 1 lutego 2026 r.
    Powyższe znajduje potwierdzenie również w stanowisku prezentowanym przez organy
    podatkowe. Przykładowo w interpretacji indywidualnej Dyrektora KIS z dnia 18 kwietnia
    2024 r., sygn. 0114-KDIP1-2.4012.6.2024.2.SST, w której to organ wskazał, że „(...) skoro
    Spółka nie posiada/nie będzie posiadać stałego miejsca prowadzenia działalności
    gospodarczej w Polsce, to zgodnie z art. 106ga ust. 2 pkt 1 ustawy w brzmieniu nadanym
    ustawą zmieniającą Spółka nie będzie miała od 1 lipca 2024 r. obowiązku wystawiania
    faktur ustrukturyzowanych przy użyciu Krajowego Systemu e-Faktur (KSeF)”.
    Ad. 3
    Zgodnie z art. 86 ust. 1 ustawy o VAT, podatnikowi wymienionemu w art. 15 ustawy o VAT
    przysługuje prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego,
    o ile nabywane przez niego towary i usługi są związane z czynnościami podlegających
    opodatkowaniu. Dodatkowo, prawo do odliczenia przysługuje również wtedy, gdy
    importowane lub nabyte towary i usługi wiążą się z dostawą towarów lub świadczeniami
    usług przez podatnika poza granicami kraju, pod warunkiem, że kwoty te mogłyby być
    odliczone, gdyby czynności były realizowane w kraju, a podatnik dysponuje dokumentami
    potwierdzającymi związek odliczonego podatku VAT z tymi czynnościami (art. 86 ust. 8 pkt
    1 ustawy o VAT).
    Natomiast, z art. 86 ust. 2 pkt 1 ustawy o VAT wynika, że kwotę podatku naliczonego
    stanowi suma kwot podatku wynikających z faktur otrzymanych przez podatnika z tytułu:
    a) nabycia towarów i usług,
    b) dokonania całości lub części zapłaty przed nabyciem towaru lub wykonaniem usługi.
    Wobec powyższego, prawo do odliczenia podatku naliczonego przysługuje podatnikowi w
    przypadku, gdy warunki określone w ustawie o VAT są spełnione oraz niezaistniały
    negatywne przesłanki, określone w art. 88 ustawy o VAT.
    Zgodnie natomiast z powołanym już w ramach niniejszego wniosku art. 106ga ust. 1
    ustawy o VAT: „Podatnicy są obowiązani wystawiać faktury ustrukturyzowane przy użyciu
    Krajowego Systemu e-Faktur.” W tym miejscu Wnioskodawca pragnie zwrócić uwagę, że
    zarówno obowiązujące, jak i wchodzące w najbliższym czasie w życie przepisy ustawy o
    VAT nie nakładają na nabywcę obowiązku weryfikacji czy sprzedawca jest obowiązany do
    wystawiania faktur ustrukturyzowanych, czy też korzysta z jednego ze zwolnień z tego
    obowiązku. Tym samym, Wnioskodawca nie jest zobowiązany do ustalenia czy dostawca,
    który wystawił na rzecz Spółki fakturę elektroniczną lub fakturę w postaci papierowej nie
    uchybił obowiązkowi, o którym mowa w art. art. 106ga ust. 1 ustawy o VAT.
    W związku, z powyższym Spółka stoi na stanowisku, iż Wnioskodawcy będzie
    przysługiwało co do zasady prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę
    podatku naliczonego wynikającego z faktur wystawionych przez dostawców Spółki, którzy
    wbrew obowiązkowi nie udokumentują transakcji fakturą ustrukturyzowaną wystawioną
    przy użyciu Krajowego Systemu e-Faktur, zgodnie z art. 106ga ustawy o VAT wchodzącym
    w życie z dniem 1 lutego 2026 r. – o ile faktury te będę dokumentować nabycie usług lub
    towarów związanych z prowadzoną przez Spółkę działalnością gospodarczą oraz nie
    wystąpią negatywne przesłanki uniemożliwiające odliczenie podatku VAT naliczonego
    określone w ustawie o VAT.

    Argumentacja ta znajduje odzwierciedlenie w stanowisku prezentowanym przez organy
    podatkowe. W interpretacji indywidualnej Dyrektora KIS z dnia 21 marca 2024 r., nr. 0112-
    KDIL1-3.4012.2.2024.2.KK, organ podkreślił, że „(...)Prawidłowe wystawienie faktury
    papierowej, elektronicznej czy ustrukturyzowanej pod kątem formalnym i materialnym,
    stanowi spełnienie jednej z przesłanek do skorzystania z prawa do odliczenia. Jej
    wystawienie bez użycia Krajowego Systemu e-Faktur nie powoduje jednak tego, że
    wadliwie wystawiony dokument nie stanowi dowodu istnienia prawa do odliczenia
    podatku naliczonego. Zatem w analizowanej sprawie należy stwierdzić, że Wnioskodawca
    ma prawo, na podstawie art. 86. ust. 1 ustawy, do obniżenia kwoty podatku należnego o
    kwotę podatku naliczonego wykazanego w Fakturach Zakupowych, wystawionych wbrew
    obowiązkowi, bez użycia Krajowego Systemu e-Faktur, przy założeniu, że spełnione będą
    pozostałe warunki uprawniające Wnioskodawcę do skorzystania z prawa do odliczenia
    podatku naliczonego.”
    Podobne stanowisko zostało również zaprezentowane w interpretacji indywidualnej
    Dyrektora KIS z dnia 4 marca 2025 r., nr. 0114-KDIP1-3.4012.838.2024.1.MPA, w której to
    organ wskazał, że: „Prawidłowe wystawienie faktury papierowej, elektronicznej czy
    ustrukturyzowanej pod kątem formalnym i materialnym, stanowi spełnienie jednej z
    przesłanek do skorzystania z prawa do odliczenia. Jej wystawienie bez użycia Krajowego
    Systemu e-Faktur nie powoduje jednak tego, że wadliwie wystawiony dokument nie
    stanowi dowodu istnienia prawa do odliczenia podatku naliczonego”.
    Mając na uwadze powyższe, w ocenie Wnioskodawcy w ramach przedstawionego stanu
    faktycznego i zdarzenia przyszłego Spółce będzie przysługiwało prawo do obniżenia kwoty
    podatku należnego o kwotę podatku naliczonego wynikającego z faktur wystawionych
    przed dostawców Spółki, którzy wbrew obowiązkowi nie udokumentują zrealizowanych na
    rzecz Spółki transakcji fakturą ustrukturyzowaną wystawioną przy użyciu Krajowego
    Systemu e-Faktur, zgodnie z art. 106ga ustawy o VAT wchodzącym w życie z dniem 1
    lutego 2026 r.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest prawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 5 ust. 1 ustawy z 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t. j. Dz. U.
    z 2025 r. poz. 775 ze zm.), zwanej dalej ustawą:
      Opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, zwanym dalej „podatkiem”,
      podlegają:
        1. odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju;
        2. eksport towarów;
        3. import towarów na terytorium kraju;
        4. wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów za wynagrodzeniem na terytorium kraju;
        5. wewnątrzwspólnotowa dostawa towarów.
    Z regulacji tej wynika tzw. zasada terytorialności, zgodnie z którą opodatkowaniu
    podatkiem od towarów i usług podlegają wymienione czynności, ale tylko w sytuacji, gdy
    miejscem ich świadczenia jest terytorium kraju.
    Według art. 2 pkt 1 i 3 ustawy:
      Przez terytorium kraju rozumie się przez to terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, z
      zastrzeżeniem art. 2a.
      Przez terytorium Unii Europejskiej rozumie się przez to terytoria państw
      członkowskich Unii Europejskiej.
    Według art. 2 pkt 22 ustawy:

      Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o sprzedaży – rozumie się przez to odpłatną
      dostawę towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju, eksport
      towarów oraz wewnątrzwspólnotową dostawę towarów.
    W myśl art. 7 ust. 1 ustawy:
      Przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się
      przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (...).
    Stosownie do art. 2 pkt 6 ustawy:
      Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o towarach – rozumie się przez to rzeczy
      oraz ich części, a także wszelkie postacie energii.
    Na mocy art. 8 ust. 1 ustawy:
      Przez świadczenie usług, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się każde
      świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej
      niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu
      art. 7 (...).
    Z opisu sprawy wynika, że A. Limited posiada siedzibę działalności oraz miejsce
    faktycznego zarządu na terytorium Wielkiej Brytanii. Głównym przedmiotem działalności
    Spółki jest sprzedaż detaliczna i hurtowa produktów z kategorii „...”, przeznaczonych m.in.
    do pielęgnacji skóry i włosów. Działalność gospodarcza Spółki koncentruje się przede
    wszystkim na rynku brytyjskim, niemniej jednak ze względu na globalny charakter
    działalności, Spółka prowadzi również wybrane działania na rynkach zagranicznych, w tym
    na terytorium Polski. Sprzedaż towarów z oferty handlowej Spółki odbywa się za
    pośrednictwem dedykowanych stron internetowych.
    Działalność prowadzona przez Spółkę na terytorium Polski obejmuje m.in. sprzedaż
    towarów na rzecz klientów biznesowych (B2B) działających w Polsce oraz w innych
    państwach członkowskich Unii Europejskiej, jak również poza UE (kraje trzecie), a także na
    rzecz konsumentów indywidualnych (B2C) zlokalizowanych zarówno w Polsce, UE, jak i
    poza UE. Ponadto, Spółka dokonuje na terytorium Polski również zakupów krajowych,
    wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów oraz importu towarów z państw trzecich.
    W związku z realizowanym przez Spółkę modelem biznesowym polegającym na sprzedaży
    towarów za pośrednictwem dedykowanych stron internetowych, Spółka korzysta z
    magazynu zlokalizowanego w Polsce, który służy jako centralne miejsce, w którym
    realizowane są czynności o charakterze logistycznym, w tym przechowywane są towary
    należące do Spółki na terytorium Polski. Przedmiotowy Magazyn stanowi centrum
    logistyczne dla celów działalności sprzedażowej realizowanej na rynku europejskim.
    Na tle tak przedstawionego opisu sprawy Państwa wątpliwości dotyczą m.in. ustalenia czy
    Spółka posiada/będzie posiadać stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej na
    terytorium Polski (pytanie nr 1).
    Odnosząc się do przedmiotowych kwestii należy wskazać, że definicja „stałego miejsca
    prowadzenia działalności gospodarczej” została zawarta w rozporządzeniu 282/2011.
    Z części wstępnej (preambuły) - punkt (4) wynika, że podstawowym celem niniejszego
    rozporządzenia 282/2011 jest zapewnienie jednolitego stosowania obecnego systemu
    VAT, poprzez określenie przepisów wykonawczych do dyrektywy 2006/112/WE, w
    szczególności w odniesieniu do podatników, dostawy towarów i świadczenia usług oraz
    miejsca transakcji podlegających opodatkowaniu. Zgodnie z zasadą proporcjonalności
    określoną w art. 5 ust. 4 Traktatu o Unii Europejskiej niniejsze rozporządzenie nie
    wykracza poza to, co jest konieczne do osiągnięcia tego celu. Przyjęcie rozporządzenia,
    jako wiążącego i mającego bezpośrednie zastosowanie we wszystkich państwach
    członkowskich, w sposób najpełniejszy zapewnia jednolite stosowanie.
    Natomiast w punkcie (14) stwierdzono, że:

      Aby zapewnić jednolite stosowanie zasad dotyczących miejsca dokonania transakcji
      podlegających opodatkowaniu, należy wyjaśnić pojęcia, takie jak” siedziba
      działalności gospodarczej podatnika, stałe miejsce prowadzenia działalności
      gospodarczej, stałe miejsce zamieszkania oraz zwykłe miejsce pobytu. Stosowanie
      możliwie jak najbardziej precyzyjnych i obiektywnych kryteriów powinno ułatwić
      stosowanie tych pojęć w praktyce; należy przy tym uwzględniać orzecznictwo
      Trybunału Sprawiedliwości.
    W myśl art. 11 ust. 1 rozporządzenia 282/2011:
      Na użytek stosowania art. 44 dyrektywy 2006/112/WE „stałe miejsce prowadzenia
      działalności gospodarczej” oznacza dowolne miejsce - inne niż miejsce siedziby
      działalności gospodarczej podatnika, o którym mowa w art. 10 niniejszego
      rozporządzenia - które charakteryzuje się wystarczającą stałością oraz odpowiednią
      strukturą w zakresie zaplecza personalnego i technicznego, by umożliwić mu odbiór i
      wykorzystywanie usług świadczonych do własnych potrzeb tego stałego miejsca
      prowadzenia działalności gospodarczej.
    Zgodnie z art. 11 ust. 2 rozporządzenia 282/2011:
      Na użytek stosowania następujących artykułów stałe miejsce prowadzenia
      działalności gospodarczej oznacza dowolne miejsce - inne niż miejsce siedziby
      działalności gospodarczej podatnika, o którym mowa w art. 10 niniejszego
      rozporządzenia - które charakteryzuje się wystarczającą stałością oraz odpowiednią
      strukturą w zakresie zaplecza personalnego i technicznego, by umożliwić mu
      świadczenie usług, które wykonuje:
        a. art. 45 dyrektywy 2006/112/WE;
        b. począwszy od 1 stycznia 2013 r. - art. 56 ust. 2 akapit drugi dyrektywy 2006/112
        /WE;
        c. do 31 grudnia 2014 r. - art. 58 dyrektywy 2006/112/WE;
        d. art. 192a dyrektywy 2006/112/WE.
    Jak stanowi art. 11 ust. 3 rozporządzenia 282/2011:
      Fakt posiadania numeru identyfikacyjnego VAT sam w sobie nie jest wystarczający,
      by uznać, że podatnik posiada stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej.
    Na podstawie art. 53 ust. 1 rozporządzenia 282/2011:
      Na użytek stosowania art. 192a dyrektywy 2006/112/WE stałe miejsce prowadzenia
      działalności gospodarczej podatnika jest brane pod uwagę wyłącznie wtedy, gdy
      charakteryzuje się ono wystarczającą stałością oraz odpowiednią strukturą w
      zakresie zaplecza personalnego i technicznego, by umożliwić mu dokonanie dostawy
      towarów lub świadczenie usług, w których uczestniczy.
    Przy wykładni pojęcia „stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej”, odwołując
    się do orzeczeń TSUE, należy wskazać, że o ww. miejscu można mówić jeżeli występuje
    odpowiednia struktura w zakresie zaplecza personalnego i technicznego, niezbędna do
    prowadzenia działalności gospodarczej oraz istnieje pewna minimalna skala działalności
    gospodarczej, która pozwala na uznanie, że działalność podatnika w tym miejscu nie jest
    prowadzona w sposób okresowy, jak również działalność z tego miejsca jest prowadzona
    w sposób samodzielny w stosunku do działalności siedziby przedsiębiorstwa. W tym
    zakresie aktualne jest orzecznictwo TSUE, m.in. wyrok C-168/84 Gunter Berkholz, C-231/94
    Faaborg-Gelting Linien A/S, C-190/95 ARO Lease By, C-260/95 Commissioners of Customs
    and Excise v. DFDS A/S, C-390/96 Lease Plan Luxembourg SA, jak również C-605/12
    Welmory Sp. z o.o.
    Z uwagi na definicję stałego miejsca prowadzenia działalności wynikającą z
    przedmiotowego rozporządzenia 282/2011, jak również utrwalone orzecznictwo

    Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej oraz orzecznictwo polskich sądów
    administracyjnych w powyższym zakresie, wymienić można kilka przesłanek, których
    zaistnienie powoduje, że można mówić o „stałym miejscu prowadzenia działalności”. Jak
    wynika z samej nazwy „stały”, to trwale związany z danym miejscem, nieprzenośny,
    niezmienny. Powyższe wskazuje, że stałe miejsce prowadzenia działalności
    charakteryzować się musi pewnym określonym stopniem zaangażowania, które pozwala
    na uznanie, że działalność prowadzona jest w tym miejscu nie w sposób przemijający, czy
    też okresowy. Konieczna jest zatem pewna określona minimalna skala działalności, która
    stanowi zewnętrzną oznakę, że działalność w tym miejscu prowadzona jest stale.
    Zaangażowanie, o którym mowa powinno również przybrać konkretny wymiar osobowo-
    rzeczowy, pozwalający na świadczenie usług w sposób niezależny. Innymi słowy, dla
    uznania, że określone miejsce prowadzenia działalności ma charakter stały, konieczne jest
    istnienie w tym miejscu infrastruktury technicznej oraz personelu ludzkiego, który
    samodzielnie może świadczyć określone czynności. Taka osobowo-rzeczowa struktura w
    stałym miejscu prowadzenia działalności powinna występować w sposób stały, tzn.
    powtarzalny i nieprzemijający.
    Pojęcie stałego miejsca prowadzenia działalności nie sposób również rozpatrywać w
    oderwaniu od definicji działalności gospodarczej, o której mowa w art. 15 ust. 2 ustawy.
    Zgodnie z tym przepisem:
      Działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców
      lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz
      rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność
      gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu
      towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów
      zarobkowych.
    Z uwagi na kryteria wskazane w powołanym przepisie należy stwierdzić, że podmiot
    posiada stałe miejsce prowadzenia działalności na terytorium kraju, jeżeli przy
    wykorzystaniu na jego terytorium infrastruktury oraz personelu, w sposób zorganizowany
    oraz ciągły, prowadzi działalność, w ramach której wykonuje czynności opodatkowane
    podatkiem od towarów i usług. Zatem, zarówno infrastruktura techniczna jak i
    zaangażowanie osobowe musi pozostawać w ścisłym związku z wykonywaniem czynności
    podlegających opodatkowaniu. Wobec tego, dla rozpoznania stałego miejsca prowadzenia
    działalności gospodarczej koniecznym jest, aby dane miejsce nie tylko wykorzystywało
    towary i usługi, ale także aby samo mogło wykonywać czynności podlegające
    opodatkowaniu, zgodnie z art. 5 ust. 1 ustawy. Przy czym, dla uznania działalności
    podmiotu za stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej w Polsce nie jest
    konieczne, aby przy wykorzystaniu wystarczających środków sam podmiot świadczył
    usługi czy też dokonywał dostaw towarów. Ważne jest aby stworzona struktura
    działalności podmiotu miała możliwość odbioru i korzystania z usług dostarczonych na
    własne potrzeby.
    Jeżeli dany podmiot posiada w danym państwie personel oraz strukturę (w tym
    infrastrukturę techniczną) cechującą się odpowiednią stałością, to posiada stałe miejsce
    prowadzenia działalności w tym państwie. Co istotne, bez znaczenia dla powyższego
    rozstrzygnięcia pozostaje kwestia, czy są to pracownicy zatrudnieni bezpośrednio przez
    ten podmiot, oraz czy jest to infrastruktura „własna”. W wydawanych wyrokach TSUE
    wskazywał bowiem, że w zależności od okoliczności, dla powstania stałego miejsca
    prowadzenia działalności gospodarczej w danym państwie członkowskim może nie być
    konieczne posiadanie własnego zaplecza personalnego i technicznego, o ile zaplecze
    udostępnione przez podmiot trzeci umożliwia odbiór świadczonych usług i ich
    wykorzystywanie w działalności gospodarczej usługobiorcy (np. w wyroku C-605/12 w
    sprawie Welmory Sp. z o.o.). Przy czym, dostępność zaplecza dostarczonego przez inny
    podmiot musi być porównywalna do dostępności zaplecza własnego.

    W wyroku C-232/22 z dnia 29 czerwca 2023 r. TSUE orzekł, że: „podatnik będący
    usługobiorcą, którego siedziba działalności gospodarczej znajduje się poza Unią, nie
    posiada stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej w państwie członkowskim,
    w którym ma siedzibę podmiot świadczący dane usługi, pod względem prawnym odrębny
    od tego usługobiorcy, jeżeli nie posiada on tam odpowiedniej struktury w zakresie
    zaplecza personalnego i technicznego, która może stanowić to stałe miejsce prowadzenia
    działalności gospodarczej, i to nawet wówczas, gdy podatnik świadczący usługi wykonuje
    na rzecz tego podatnika będącego usługobiorcą, w wykonaniu wyłącznego zobowiązania
    umownego, usługi w postaci produkcji z materiałów powierzonych oraz szereg świadczeń
    akcesoryjnych lub uzupełniających, które przyczyniają się do działalności gospodarczej
    podatnika będącego usługobiorcą w tym państwie członkowskim”.
    Należy także zwrócić uwagę na wyrok TSUE z 13 czerwca 2024 r. o sygn. C#533/22, w
    którym TSUE orzekł, że „(...) nie można uznać, iż spółka będąca podatnikiem VAT, mająca
    siedzibę działalności gospodarczej w jednym państwie członkowskim, która korzysta z
    usług świadczonych przez spółkę mającą siedzibę w innym państwie członkowskim,
    posiada dla celów określenia miejsca świadczenia tych usług stałe miejsce prowadzenia
    działalności gospodarczej w tym ostatnim państwie członkowskim, z tego tylko powodu, że
    obie spółki należą do tej samej grupy lub że spółki te są ze sobą związane umową o
    świadczenie usług (pkt 54). (...) spółka będąca podatnikiem VAT, mająca siedzibę
    działalności gospodarczej w jednym państwie członkowskim, która korzysta z usług
    świadczonych przez spółkę z siedzibą w innym państwie członkowskim, nie posiada
    stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej w tym ostatnim państwie
    członkowskim, jeżeli zaplecze personalne i techniczne, którym dysponuje ona w
    rzeczonym państwie członkowskim, nie jest odrębne od zaplecza, za pomocą którego
    świadczone są na jej rzecz usługi, lub jeżeli to zaplecze personalne i techniczne zapewnia
    jedynie wykonywanie czynności przygotowawczych lub pomocniczych (pkt 81).”
    Z kolei kwestię „samowystarczalności” stałego miejsca prowadzenia działalności
    gospodarczej poruszył Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 3 października 2019 r.,
    sygn. I FSK 980/17 wskazując, że: „To, czy posiadane w danym miejscu siły i środki są
    odpowiednie, powinno być oceniane każdorazowo w kontekście konkretnych usług.
    Pamiętać bowiem należy, że owe siły i środki mają być odpowiednie do tego, aby
    umożliwić albo odbiór i wykorzystanie nabywanych usług, albo świadczenie usług. Innymi
    słowy, powinno być tak, że to ta właśnie struktura faktycznie konsumuje, zużywa usługi.
    Jeśli nie jest możliwe, aby dana struktura (z uwagi na swoje zaplecze personalne i
    techniczne) była w stanie skonsumować nabywane usługi, to należy ją uznać za niebędącą
    w tym przypadku stałym miejscem prowadzenia działalności. Odpowiednio - stałe miejsce
    prowadzenia działalności powinno mieć w dyspozycji takie siły i środki, aby było w stanie
    wyświadczyć usługi, które sprzedaje. Tylko wówczas w odniesieniu do sprzedawanych
    usług może być ono uznane za stałe miejsce prowadzenia działalności”.
    Mając na uwadze powołane orzecznictwo TSUE, przepisy prawa oraz przedstawione
    okoliczności sprawy należy uznać, że w Spółka A. Limited nie posiada/nie będzie posiadać
    w Polsce stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej. Spółka nie zorganizuje
    bowiem w sposób stały na terytorium kraju odpowiednich zasobów osobowych i
    technicznych umożliwiających samodzielne prowadzenie działalności gospodarczej w
    zakresie sprzedaży detalicznej i hurtowej produktów przeznaczonych m.in. do pielęgnacji
    skóry i włosów. Z treści wniosku wynika, że działalność prowadzona przez Spółkę na
    terytorium Polski obejmuje m.in. sprzedaż towarów na rzecz klientów biznesowych (B2B)
    oraz konsumentów indywidualnych (B2C) zlokalizowanych zarówno w Polsce, UE, jak i
    poza UE. Ponadto Spółka dokonuje na terytorium Polski również zakupów krajowych,
    wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów oraz importu towarów z państw trzecich. W
    związku z realizowanym przez Spółkę modelem biznesowym polegającym na sprzedaży
    towarów za pośrednictwem dedykowanych stron internetowych, Spółka korzysta z
    magazynu zlokalizowanego w Polsce, który służy jako centralne miejsce, w którym

    realizowane są czynności o charakterze logistycznym, w tym przechowywane są towary
    należące do Spółki na terytorium Polski.
    Należy wskazać, że za „stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej” należy uznać
    każde miejsce inne niż siedziba działalności gospodarczej podatnika, jeżeli łącznie zostaną
    spełnione warunki: posiadania w tym miejscu zaplecza personalnego i technicznego.
    Zaplecze to musi posiadać strukturę, która umożliwia odbiór i wykorzystanie nabywanych
    usług dla własnych potrzeb oraz musi charakteryzować się stałością. W analizowanej
    sprawie Spółka nie dysponuje w Polsce żadnymi zasobami technicznymi (w tym
    nieruchomościami: magazynami, biurami oraz ruchomościami niezbędnymi do
    prowadzenia działalności gospodarczej, takich jak: maszyny, linie produkcyjne czy inne
    tego typu urządzenia). Spółka wynajmuje jedynie magazyn w Polsce, jednak nie ma do
    niego swobodnego dostępu. Spółka nie posiada też żadnych zasobów osobowych
    (pracowników) na terytorium Polski. Co prawda pracownicy Spółki, zlokalizowani na stałe
    w Wielkiej Brytanii, mogą zostać oddelegowani na krótkie okresy (tj. obejmujące czas
    trwania do kilku dni) do wizyt na terenie magazynu w Polsce, mających na celu weryfikację
    stanów magazynowych. Nie są oni jednak obecni w Polsce na stałe. Z uwagi, iż działalność
    Spółki na terytorium Polski ogranicza się w praktyce do wykorzystania magazynu dla
    celów prowadzonej sprzedaży, Spółka przewiduje, iż ewentualne wizyty w magazynie będą
    miały charakter okazjonalny. Zatem w analizowanej sprawie obecność pracowników
    Spółki ma/będzie miała charakter czasowego pobytu. Należy jednak zauważyć, że fakt
    tymczasowego/okresowego utrzymywania zasobów personalnych nie jest wystarczający
    do stwierdzenia spełnienia kryterium posiadania odpowiednich zasobów personalnych na
    terytorium kraju. W konsekwencji należy uznać, że Spółka nie posiada na terytorium Polski
    żadnych własnych zasobów osobowych ani technicznych/rzeczowych.
    Co jednak istotne dla istnienia stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej nie
    jest konieczne posiadanie własnego zaplecza personalnego oraz technicznego i kryterium
    to może być spełnione również w przypadku korzystania przez spółkę z personelu i
    infrastruktury technicznej podmiotu trzeciego. Jednak w takim przypadku zaplecze to
    musi być dostępne dla spółki jak jej własne tj. spółka musi sprawować nad nim kontrolę
    porównywalną do tej, jaką sprawuje nad zapleczem własnym. W analizowanej sprawie
    Spółka nie posiada i nie będzie posiadać swobodnego dostępu do wynajmowanej
    powierzchni magazynowej. Spółka może uzyskać dostęp do magazynu wyłącznie po
    wcześniejszym powiadomieniu podmiotu obsługującego magazyn, zgodnie z
    obowiązującymi zasadami obiektu. Dostęp przyznawany jest na tych samych zasadach, co
    dla zewnętrznych odwiedzających i wymaga przestrzegania odpowiednich procedur i
    regulacji. Spółka nie ma uprawnień do wydawania poleceń personelowi obsługującemu
    magazyn oraz nie posiada kontroli nad pracownikami podmiotu, który obsługuje
    magazyn. Ponadto Spółka nie ma również wpływu na kwestię zatrudnienia personelu
    magazynu. Spółka co do zasady nie posiada bezpośredniego wpływu ani kontroli nad
    zasobami osobowymi, technicznymi oraz rzeczowymi znajdującymi się w magazynie.
    Spółka posiada wyłącznie towary, które przechowywane są w magazynie. Dodatkowo
    Spółka może nabywać wybrane usługi od polskich kontrahentów, takie jak usługi celne lub
    transportowe. Zatem relacja pomiędzy Spółką a usługodawcami stanowi standardową
    współpracę gospodarczą, która opiera się na standardowych instrukcjach i relacjach
    rynkowych. Mając na uwadze powyższe należy uznać, że Spółka nie posiada/nie będzie
    posiadała na terytorium Polski kontroli nad zapleczem personalnym i technicznym
    /rzeczowym usługodawców porównywalnej do tej jaką sprawuje nad zapleczem własnym.
    Do przyjęcia istnienia stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej ważne jest
    również, aby miejsce to charakteryzowało się „wystarczającą stałością”, czyli strukturą o
    wystarczającej (minimalnie wymaganej dla prowadzenia działalności gospodarczej)
    trwałości poprzez zorganizowanie zasobów ludzkich i zaplecza technicznego tak, aby miały
    one możliwości wykorzystania usług dla własnych potrzeb. Zatem, decydujący jest fakt, że
    struktura funkcjonująca przez określony czas charakteryzuje się wystarczającą stałością, a
    nie została założona dla potrzeb przemijających. Stałość prowadzonej działalności musi

    być odnoszona do czynnika czasu, czyli do długości okresu działalności, do jej zamierzonej
    lub faktycznej powtarzalności i systematyczności.
    Ponownie wskazać należy, że Spółka nie posiada/nie będzie posiadała w Polsce żadnych
    zasobów personalnych i technicznych/rzeczowych oraz nieruchomości. Spółka na
    terytorium Wielkiej Brytanii posiada zaplecze organizacyjne, obejmujące zarówno zasoby
    osobowe (zatrudnionych pracowników), jak i techniczne – w szczególności nieruchomości
    (m.in. magazyn, biuro) oraz ruchomości niezbędne do prowadzenia działalności
    gospodarczej. Dodatkowo w Wielkiej Brytanii znajdują się również osoby upoważnione do
    reprezentowania Spółki oraz pracownicy odpowiedzialni za podejmowanie kluczowych
    decyzji operacyjnych i biznesowych. Zatem, skoro Spółka nie posiada/nie będzie posiadać
    na terytorium Polski odpowiednich zasobów osobowych oraz technicznych niezbędnych
    do prowadzenia działalności, nie można uznać, że jest/będzie spełnione kryterium
    stałości, bowiem kryterium to należy odnieść m.in. do obecności zasobów osobowych i
    technicznych.
    W konsekwencji, oceniając całokształt przedstawionych okoliczności sprawy należy
    stwierdzić, że mając na uwadze opis sprawy Spółka nie posiada/nie będzie posiadać
    stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej na terytorium Polski.
    Zatem Państwa stanowisko w zakresie pytania nr 1 jest prawidłowe.
    Przechodząc do Państwa wątpliwości dotyczących obowiązku wystawiania faktur
    ustrukturyzowanych przy użyciu Krajowego Systemu e-Faktur począwszy od 1 lutego 2026
    r. (pytanie nr 2) należy wskazać, że zgodnie z art. 2 pkt 32a ustawy:
      Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o fakturze ustrukturyzowanej - rozumie się
      przez to fakturę wystawioną przy użyciu Krajowego Systemu e-Faktur wraz z
      przydzielonym numerem identyfikującym tę fakturę w tym systemie.
    Ustawą z dnia 16 czerwca 2023 r. o zmianie ustawy o podatku od towarów i usług oraz
    niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2023 r. poz. 1598), wprowadzono zmiany w zakresie
    KSeF, które miały wejść w życie 1 lipca 2024 r. Jednak, zgodnie z ustawą z dnia 9 maja 2024
    r. zmieniającą ustawę o zmianie ustawy o podatku od towarów i usług oraz niektórych
    innych ustaw (Dz. U. z 2024 r. poz. 852), zwanej dalej „ustawą zmieniającą” - termin
    wejścia w życie obowiązkowego KSeF został przesunięty na 1 lutego 2026 r.
    Jak wynika z treści art. 106g ust. 3a ustawy:
      Faktura ustrukturyzowana jest udostępniana i otrzymywana za pomocą
      oprogramowania interfejsowego, o którym mowa w art. 106nc ust. 1.
    Stosownie do art. 106ga ust. 1-4 ustawy, który wejdzie w życie od 1 lutego 2026 r.:
      1. Podatnicy są obowiązani wystawiać faktury ustrukturyzowane przy użyciu
      Krajowego Systemu e-Faktur.
      2. Obowiązek, o którym mowa w ust. 1, nie dotyczy wystawiania faktur:
      1) przez podatnika nieposiadającego siedziby działalności gospodarczej ani stałego
      miejsca prowadzenia działalności gospodarczej na terytorium kraju;
      2) przez podatnika nieposiadającego siedziby działalności gospodarczej na
      terytorium kraju, który posiada stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej
      na terytorium kraju, przy czym to stałe miejsce prowadzenia działalności nie
      uczestniczy w dostawie towarów lub świadczeniu usług, dla których wystawiono
      fakturę;
      3) przez podatnika korzystającego z procedur szczególnych, o których mowa w dziale
      XII w rozdziałach 7, 7a i 9, dokumentujących czynności rozliczane w tych procedurach;
      4) na rzecz nabywcy towarów lub usług będącego osobą fizyczną nieprowadzącą
      działalności gospodarczej;

      5) w przypadku odpowiednio udokumentowanych dostaw towarów lub świadczenia
      usług, określonych w przepisach wydanych na podstawie art. 106s;
      6) przez podatnika korzystającego ze zwolnienia, o którym mowa w art. 113a ust. 1.
      3. W przypadku, o którym mowa w ust. 2, wystawia się faktury elektroniczne lub
      faktury w postaci papierowej.
      4. W przypadku, o którym mowa w ust. 2 pkt 1 i 2, podatnicy mogą wystawiać faktury
      ustrukturyzowane.
    Przepis art. 106ga ust. 1 ustawy, który będzie obowiązywał od 1 lutego 2026 r. wskazuje,
    że podatnicy są obowiązani wystawiać faktury ustrukturyzowane przy użyciu Krajowego
    Systemu e-Faktur. Jednocześnie ustęp 2 pkt 1 powoływanego przepisu przewiduje
    wyłączenie z tego obowiązku tych podmiotów, które nie posiadają w Polsce siedziby
    działalności gospodarczej ani stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej.
    Zatem, skoro jak ustaliłem, Spółka nie posiada/nie będzie posiadać stałego miejsca
    prowadzenia działalności gospodarczej w Polsce, to zgodnie z art. 106ga ust. 2 pkt 1
    ustawy, w brzmieniu nadanym ustawą zmieniającą, nie będzie miała obowiązku
    wystawiania faktur ustrukturyzowanych przy użyciu Krajowego Systemu e-Faktur (KSeF)
    od 1 lutego 2026 r. Przy czym, Spółka jest zarejestrowanym czynnym podatnikiem
    podatku VAT w Polsce, w związku z czym ma możliwość wystawiania faktury
    ustrukturyzowanej przy użyciu Krajowego Systemu e-Faktur, zgodnie z art. 106ga ust. 4
    ustawy, w brzmieniu nadanym ustawą zmieniającą.
    Tym samym stanowisko Państwa stanowisko w zakresie pytania nr 2 jest prawidłowe.
    Państwa wątpliwości dotyczą również przysługiwania Spółce prawa do obniżenia kwoty
    podatku należnego o kwotę podatku naliczonego, wynikającego z faktur wystawionych
    przez dostawców Spółki, którzy wbrew obowiązkowi nie udokumentują zrealizowanych na
    rzecz Spółki transakcji fakturą ustrukturyzowaną, wystawioną przy użyciu Krajowego
    Systemu e-Faktur (pytanie nr 3).
    Zgodnie z art. 86 ust. 1 ustawy:
      W zakresie, w jakim towary i usługi są wykorzystywane do wykonywania czynności
      opodatkowanych podatnikowi, o którym mowa w art. 15, przysługuje prawo do
      obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego, z zastrzeżeniem
      art. 114, art. 119 ust. 4, art. 120 ust. 17 i 19 oraz art. 124.
    Stosownie do art. 86 ust. 2 pkt 1 ustawy:
      Kwotę podatku naliczonego stanowi suma kwot podatku wynikających z faktur
      otrzymanych przez podatnika z tytułu:
      a) nabycia towarów i usług,
      b) dokonania całości lub części zapłaty przed nabyciem towaru lub wykonaniem
      usługi.
    Jak wynika z powyższych przepisów, prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o
    kwotę podatku naliczonego przysługuje wówczas, gdy zostaną spełnione określone
    warunki, tzn. odliczenia tego dokonuje podatnik podatku od towarów i usług oraz gdy
    towary i usługi, z których nabyciem podatek został naliczony są wykorzystywane do
    wykonywania czynności opodatkowanych. Warunkiem umożliwiającym podatnikowi
    skorzystanie z prawa do odliczenia podatku naliczonego jest związek zakupów z
    wykonanymi czynnościami opodatkowanymi, tzn. takimi, których następstwem jest
    określenie podatku należnego (powstanie zobowiązania podatkowego).
    Przedstawiona wyżej zasada wyklucza zatem możliwość dokonania obniżenia kwoty
    podatku należnego o kwotę podatku naliczonego związanego z towarami i usługami, które

    nie są wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych, czyli w przypadku ich
    wykorzystania do czynności zwolnionych od podatku VAT oraz niepodlegających temu
    podatkowi.
    W myśl art. 86 ust. 8 pkt 1 ustawy:
      Podatnik ma również prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę
      podatku naliczonego, o której mowa w ust. 2, jeżeli importowane lub nabyte towary i
      usługi dotyczą dostawy towarów lub świadczenia usług przez podatnika poza
      terytorium kraju, innych niż te, do których stosuje się zwolnienie, o którym mowa w
      art. 113b ust. 1, jeżeli kwoty te mogłyby być odliczone, gdyby były wykonywane na
      terytorium kraju, a podatnik posiada dokumenty, z których wynika związek
      odliczonego podatku z tymi czynnościami.
    Podkreślić należy, że ustawodawca zapewnił podatnikowi prawo do odliczenia podatku
    naliczonego w całości lub w części, pod warunkiem spełnienia przez niego zarówno
    przesłanek pozytywnych, wynikających z art. 86 ust. 1 ustawy oraz niezaistnienia
    przesłanek negatywnych, określonych w art. 88 ustawy. Przepis ten określa listę wyjątków,
    które pozbawiają podatnika prawa do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę
    podatku naliczonego.
    W myśl art. 88 ust. 3a ustawy:
      Nie stanowią podstawy do obniżenia podatku należnego oraz zwrotu różnicy
      podatku lub zwrotu podatku naliczonego faktury i dokumenty celne w przypadku
      gdy:
      1) sprzedaż została udokumentowana fakturami lub fakturami korygującymi:
      a) wystawionymi przez podmiot nieistniejący;
      b) (uchylona)
      2) transakcja udokumentowana fakturą nie podlega opodatkowaniu albo jest
      zwolniona od podatku;
      3) (uchylony)
      4) wystawione faktury, faktury korygujące lub dokumenty celne:
      a) stwierdzają czynności, które nie zostały dokonane – w części dotyczącej tych
      czynności,
      b) podają kwoty niezgodne z rzeczywistością – w części dotyczącej tych pozycji, dla
      których podane zostały kwoty niezgodne z rzeczywistością,
      c) potwierdzają czynności, do których mają zastosowanie przepisy art. 58 i 83
      Kodeksu cywilnego – w części dotyczącej tych czynności;
      5) faktury, faktury korygujące wystawione przez nabywcę zgodnie z odrębnymi
      przepisami nie zostały zaakceptowane przez sprzedającego;
      6) (uchylony)
      7) wystawiono faktury, w których została wykazana kwota podatku w stosunku do
      czynności opodatkowanych, dla których nie wykazuje się kwoty podatku na fakturze
      – w części dotyczącej tych czynności.
    Według art. 106na ustawy:
        1. Fakturę ustrukturyzowaną uznaje się za wystawioną w dniu jej przesłania do
          Krajowego Systemu e-Faktur.
        2. Uchylony.

        3. Faktura ustrukturyzowana jest uznana za otrzymaną przy użyciu Krajowego
          Systemu e-Faktur w dniu przydzielenia w tym systemie numeru
          identyfikującego tę fakturę.
        4. W przypadku udostępnienia faktury ustrukturyzowanej nabywcy, o którym
          mowa w art. 106gb ust. 4, w sposób inny niż przy użyciu Krajowego Systemu e-
          Faktur, za datę otrzymania tej faktury uznaje się datę jej faktycznego
          otrzymania przez tego nabywcę.
    Zgodnie z art. 106gb ust. 4 ustawy:
      W przypadku gdy:
        1) miejscem świadczenia jest terytorium państwa członkowskiego inne niż
          terytorium kraju lub terytorium państwa trzeciego, lub
        2) nabywcą jest podmiot nieposiadający siedziby działalności gospodarczej ani
          stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej na terytorium kraju, lub
        3) nabywcą jest podmiot nieposiadający siedziby działalności gospodarczej na
          terytorium kraju, który posiada stałe miejsce prowadzenia działalności
          gospodarczej na terytorium kraju, przy czym to stałe miejsce prowadzenia
          działalności nie uczestniczy w nabyciu towaru lub usługi, dla którego
          wystawiono fakturę lub
        4) nabywcą jest podatnik korzystający ze zwolnienia, o którym mowa w art. 113a
          ust. 1,
      - faktura ustrukturyzowana jest udostępniana nabywcy w sposób z nim uzgodniony.
    Należy podkreślić, że jedną z fundamentalnych zasad konstrukcji podatku od towarów i
    usług jest prawo podatnika do odliczenia podatku zapłaconego w cenie przy nabyciu
    towarów i usług związanych z działalnością gospodarczą. Podstawowa zasada wspólnego
    systemu VAT, jaką jest zasada neutralności podatku, jest rozumiana jako stosowanie
    podatku od towarów i usług na wszystkich etapach obrotu gospodarczego z
    równoczesnym prawem do potrącenia podatku zawartego w poprzedniej fazie obrotu.
    Wszelkie ograniczenia prawa do odliczenia podatku naliczonego wpływają na neutralność
    tego podatku i mogą wynikać jedynie z wyraźnej regulacji ustawowej.
    Analiza powołanego art. 88 ustawy prowadzi do wniosku, że w dyspozycji tego przepisu,
    jako przesłanki wyłączającej prawo nabywcy (podatnika) do odliczenia podatku
    naliczonego, nie ujęto przypadku, gdy podatek naliczony wynika z faktur
    dokumentujących nabycie towarów i usług, które zostały wystawione wbrew obowiązkowi,
    bez użycia Krajowego Systemu e-Faktur.
    Należy podkreślić, że celem faktury jest przede wszystkim udokumentowanie
    rzeczywistego przebiegu zdarzeń gospodarczych, zarówno pod względem przedmiotu
    transakcji, jak i podmiotów biorących w niej udział. Z powyższego wynika, że o
    prawidłowości faktur wystawianych i otrzymywanych przez podatników powinny
    decydować przede wszystkim ustalenia, czy dokumenty te potwierdzają rzeczywiste
    transakcje handlowe między określonymi podmiotami.
    W tym miejscu należy jeszcze raz wskazać, że prawo do odliczenia podatku naliczonego
    wynikającego z faktury uzależnione jest od spełnienia warunków wynikających z przepisu
    art. 86 ust. 1 ustawy, a także od niezaistnienia przesłanek negatywnych, określonych w
    art. 88 ustawy. Przepis art. 88 ustawy enumeratywnie określa listę przypadków, w których
    podatnik został pozbawiony prawa do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę
    podatku naliczonego. Jednakże nie wymienia opisanego we wniosku przypadku, gdy
    podatek naliczony wynika z faktur dokumentujących nabycie towarów i usług,
    wystawionych wbrew obowiązkowi, bez użycia Krajowego Systemu e-Faktur jako
    przesłanki negatywnej, powodującej utratę prawa do odliczenia podatku naliczonego (w
    sytuacji, gdy faktura odzwierciedla prawdziwe zdarzenie gospodarcze).

    Mając na uwadze powołane przepisy prawa należy stwierdzić, że Spółce, jako czynnemu
    podatnikowi VAT, będzie przysługiwało – na podstawie art. 86 ust. 1 bądź art. 86 ust. 1 pkt
    8 ustawy – prawo do odliczenia kwoty podatku naliczonego wynikającego z faktur
    dokumentujących nabycie towarów i usług wystawionych wbrew obowiązkowi bez użycia
    Krajowego Systemu e-Faktur, o ile faktury te będę dokumentować nabycie usług lub
    towarów związanych z prowadzoną przez Spółkę działalnością gospodarczą oraz nie
    wystąpią negatywne przesłanki uniemożliwiające odliczenie podatku VAT naliczonego
    określone w ustawie o VAT. Wystawienie faktur wbrew obowiązkowi bez użycia Krajowego
    Systemu e-Faktur, nie pozbawia Państwa prawa do odliczenia podatku naliczonego, gdyż
    nie stanowi to negatywnej przesłanki, uniemożliwiającej odliczenie tego podatku,
    wymienionej w art. 88 ustawy.
    Powyższe wynika z faktu, że dla istnienia prawa do odliczenia podatku naliczonego
    wynikającego z faktury, obok fundamentalnych przesłanek takich jak status odliczającego
    jako czynnego, zarejestrowanego podatnika VAT i związek zakupionych towarów i usług z
    czynnościami opodatkowanymi (u odliczającego) i faktycznie zrealizowana transakcja, to
    również najistotniejsze jest to, by nabyta usługa lub towar podlegały opodatkowaniu i nie
    korzystały przy tym ze zwolnienia od tego podatku. Ponadto, prawo do odliczenia
    przysługuje również, jeżeli importowane lub nabyte towary i usługi dotyczą dostawy
    towarów lub świadczenia usług przez podatnika poza terytorium kraju, jeżeli kwoty te
    mogłyby być odliczone, gdyby czynności te były wykonywane na terytorium kraju, a
    podatnik posiada dokumenty, z których wynika związek odliczonego podatku z tymi
    czynnościami. Prawidłowe wystawienie faktury papierowej, elektronicznej czy
    ustrukturyzowanej pod kątem formalnym i materialnym, stanowi spełnienie jednej z
    przesłanek do skorzystania z prawa do odliczenia. Jej wystawienie bez użycia Krajowego
    Systemu e-Faktur nie powoduje jednak tego, że wadliwie wystawiony dokument nie
    stanowi dowodu istnienia prawa do odliczenia podatku naliczonego.
    Zatem należy stwierdzić, że Spółce będzie przysługiwało prawo do odliczenia VAT
    naliczonego wynikającego z faktur, wystawionych przez jej dostawców, wbrew
    obowiązkowi, tj. bez użycia Krajowego Systemu e-Faktur, przy założeniu jednak, że
    spełnione będą pozostałe warunki uprawniające Wnioskodawcę do skorzystania z prawa
    do odliczenia podatku naliczonego.
    Tym samym Państwa stanowisko w zakresie pytania nr 3 jest prawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Państwo przedstawiliście i stanu prawnego,
    który obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia oraz zdarzenia przyszłego, które Państwo
    przedstawiliście i stanu prawnego, który obowiązuje w dniu wydania interpretacji.
    Jednocześnie wskazuję, że interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe
    tylko wtedy, gdy rzeczywisty stan faktyczny sprawy będącej przedmiotem interpretacji
    pokrywał się będzie z opisem stanu faktycznego oraz zdarzenia przyszłego podanym przez
    Państwa w złożonym wniosku. W związku z powyższym, w przypadku zmiany
    któregokolwiek elementu przedstawionego we wniosku opisu sprawy, udzielona
    odpowiedź traci swoją aktualność.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    · Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy
      z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.).
      Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie
      zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego oraz zdarzenia przyszłego i zastosują się
      Państwo do interpretacji.
    · Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
      z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    · Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego
    Sądu Administracyjnego w (...). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje
    ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
    (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
    · w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
    · w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP
      (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.