Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0114-KDIP3-2.4011.591.2025.4.JK2
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-09-02
Teza: Obowiązki płatnika w odniesieniu do zleceniobiorców
biorących udział w wydarzeniach integracyjnych.
Słowa kluczowe: impreza-impreza integracyjna
obowiązek-obowiązek płatnika
zleceniobiorca
Zagadnienia: Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Pobór podatku lub zaliczek na podatek przez płatników.
Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Źródła przychodów.-Przychody.-Ustalanie wartości
pieniężnej nieodpłatnych i częściowo odpłatnych
świadczeń.
Przepisy: [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 2-art. 11-ust. 1
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 2-art. 13-pkt 8
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 7-art. 41-ust. 1

## Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

łowe
    Szanowni Państwo,

    stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego
    zdarzenia przyszłego w podatku dochodowym od osób fizycznych jest prawidłowe.

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

23 czerwca 2025 r. wpłynął Państwa wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej.
    Uzupełnili go Państwo – w odpowiedzi na wezwanie – pismem z 28 lipca 2025 r. (data
    wpływu 4 sierpnia 2025 r.)
    Treść wniosku jest następująca:

## Opis zdarzenia przyszłego

Spółka działająca pod firmą: A. spółka z ograniczoną odpowiedzialnością [dalej:
    „Wnioskodawca” lub „Spółka"] jest polskim rezydentem podatkowym, podlegającym
    opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób prawnych w Polsce od całości swoich
    dochodów, bez względu na miejsce ich osiągania.
    Wnioskodawca jest spółką kapitałową należącą do międzynarodowej grupy kapitałowej
    [dalej: „Grupa Kapitałowa”] świadczącej usługi w obszarze IT (marketingu internetowego).
    W ramach swojej działalności Grupa Kapitałowa, wypracowała szereg rozwiązań w postaci
    algorytmów i programów służących do rozwoju strategii marketingowych w Internecie.
    Wnioskodawca planuje w przyszłości pełnić rolę centrum usług wspólnych dla innych
    spółek powiązanych. Główną działalnością Spółki będzie więc świadczenie usług wsparcia
    m.in. administracyjnych, technicznych i innych dla spółek powiązanych [dalej: „Podmioty
    Powiązane”], które prowadzą działalność w zakresie świadczenia na rzecz klientów usług w
    zakresie marketingu internetowego. Przedmiotowe usługi wsparcia będą świadczone na
    podstawie odpowiednich umów zawartych pomiędzy Wnioskodawcą a Podmiotami
    Powiązanymi, na rzecz których Wnioskodawca będzie świadczył ww. usługi.
    W ramach wykonywanej działalności gospodarczej, Spółka zamierza organizować w
    przyszłości spotkania integracyjne lub okolicznościowe dla współpracowników Spółki oraz
    współpracowników Podmiotów Powiązanych (wśród których dominować będzie
    współpraca na zasadach B2B tj. tzw. umowa B2B lub umowy cywilnoprawne - umowa
    zlecenie) [dalej łącznie jako: „Współpracownicy”], które będą służyły integracji lub
    spotkaniu przy okazji ważnych dla Spółki lub Podmiotów Powiązanych wydarzeń lub
    tradycyjnie obchodzonych świąt dalej łącznie „Wydarzenia".
    W opisywanym zdarzeniu przyszłym, uczestnikami Wydarzeń będą jedynie osoby, które
    już współpracują ze Spółką bądź Podmiotami Powiązanymi, tj. świadczą dane usługi na
    rzecz Spółki bądź Podmiotu Powiązanego bądź wykonują zlecenie.
    Poprzez Wydarzenia, Spółka rozumie przykładowo i między innymi:
    a) organizację wspólnego spływu kajakowego;
    b) organizacja wspólnego wyjścia na kręgle;
    c) wyjście do restauracji, kolację integracyjną;
    d) organizacja wspólnego uczestnictwa w grze typu escape room;
    e) organizacja wspólnych aktywności sportowych takich jak hokej, jazda na quadach, golf,
    mini golf;
    f) organizacja wyjazdu integracyjnego do hotelu, obejmującego dostęp do strefy SPA.
    Wskazane aktywności mają charakter przykładowy i nie wyczerpują wszystkich możliwych
    form organizowanych przez Spółkę Wydarzeń.
    Organizowane Wydarzenia mają za zadanie w szczególności:

        zwiększyć efektywności komunikacji - spotkania integracyjne ułatwiają
        Współpracownikom nawiązanie bezpośrednich relacji. Znajomość twarzy, imion
        pozostałych Współpracowników Spółki znacząco usprawnia przepływ informacji,
        zwłaszcza w codziennej pracy zdalnej bądź hybrydowej (model współpracy, który
        będzie przeważający w Spółce). Osoby, które miały okazję uczestniczyć we
        wspólnych aktywnościach i rozrywkach, mogą znacznie chętniej i efektywniej
        uczestniczyć w projektach realizowanych w ramach współpracy zawodowej;
        pomagać budować zgrany zespół - wspólne doświadczenia, np. udział w aktywności
        zespołowej (escape room, gra w golfa, spływ kajakowy, koncert), wzmacniają więzi
        pomiędzy Współpracownikami, co może przedkładać się na jakość i terminowość
        realizowanych projektów;
        tworzyć pozytywne środowisko pracy i atmosferę sprzyjającą motywacji -
        doświadczenia rynkowe pokazują, że zespoły, w których panuje koleżeńska
        atmosfera i wzajemny szacunek, są bardziej stabilne i mniej podatne na rotację.
        Organizacja wydarzeń integracyjnych, niezależnie od ich formy (kolacja, koncert,
        sportowy turniej), wzmacnia poczucie wspólnoty i lojalności wobec Grupy
        Kapitałowej;
        przyczyniać się do lepszego zrozumienia kultury organizacyjnej i celów biznesowych
        Spółki i Grupy Kapitałowej - Wydarzenia stanowią również okazję do nieformalnego
        przekazania wartości, jakimi kierują się Spółka oraz Podmioty Powiązane i planów
        rozwoju Grupy Kapitałowej. W atmosferze bardziej sprzyjającej otwartemu
        dialogowi możliwe jest omówienie aktualnych trendów rynkowych, kierunków
        rozwoju oraz zebranie bezpośredniego feedbacku od Współpracowników, co
        bezpośrednio wpływa na możliwość lepszego rozwoju Spółki i Grupy,
        ułatwić adaptację w strukturach Grupy Kapitałowej - osoby Współpracujące w
        ramach Grupy Kapitałowej działają w różnorodnym, środowisku
        międzynarodowym. Wspólne aktywności pomagają pozwala przełamać bariery
        językowe, kulturowe i organizacyjne, umożliwiając uczestnikom nawiązanie relacji
        interpersonalnych w neutralnym, nieformalnym kontekście, co może ułatwić
        przyszłą współpracę projektową na poziomie międzynarodowym,
        przyczynić się kultywowania zwyczajów społecznych i rynkowych - spotkania
        integracyjne są powszechnie przyjętym elementem kultury korporacyjnej w
        nowoczesnych organizacjach. Tego rodzaju inicjatywy są powszechnie uznawane za
        standard w nowoczesnych środowiskach pracy, niezależnie od formy współpracy
        (umowa o pracę, umowa zlecenia, B2B itd.).
        wpływać na stabilność współpracy i długofalowe relacje - regularne wydarzenia
        integracyjne tworzą fundament do budowania trwałych, opartych na zaufaniu
        relacji. Osoby, które czują się związane z organizacją, są bardziej skłonne do
        długoterminowej współpracy, podejmowania dodatkowej odpowiedzialności oraz
        rekomendowania kontrahenta innym.
    Wnioskodawca może organizować takie Wydarzenia samodzielnie lub zlecać
    przygotowanie i realizację takich Wydarzeń firmom zewnętrznym, które zajmują się

    całościową organizacją tego typu imprez, np. agencjom eventowym lub agencjom
    reklamowym.
    Uzupełnienie zdarzenia przyszłego
    Spółka została wezwana przez Dyrektora KIS do doprecyzowania opisu zdarzenia
    przyszłego w zakresie podatku dochodowego od osób fizycznych poprzez wskazanie:
    Współpracownicy związani umową zlecenia to osoby nieprowadzące działalności
    gospodarczej, współpracujące ze Spółką na podstawie zawartych umów zlecenia.
    Udział ww. zleceniobiorców w spotkaniach integracyjnych/okolicznościowych będzie
    dobrowolny.
    Wydatki na organizację spotkań integracyjnych/okolicznościowych Współpracowników
    związanych umową zlecenia nie będą sfinansowane z Zakładowego Funduszu Świadczeń
    Socjalnych. Wydatki te będą finansowane ze środków obrotowych Spółki.
    W zależności od charakteru danego spotkania integracyjnego lub okolicznościowego
    zakres uczestników może się różnić. Mogą wystąpić spotkania, w których prawo do
    udziału będą mieć wszyscy Współpracownicy Spółki oraz Współpracownicy Spółek
    powiązanych (spotkania ogólnofirmowe). Równocześnie planowane są wydarzenia o
    bardziej zawężonym zakresie, w którym uczestniczyć mają Współpracownicy wybrani przy
    wykorzystaniu obiektywnego klucza, np. z danego działu, zespołu projektowego czy
    konkretnej lokalizacji.
    Sam wybór uczestników nie będzie jednak następował w sposób dowolny czy uznaniowy.
    Każdorazowo będzie wynikał z celu i zakresu organizowanego wydarzenia.
    Udział w spotkaniach integracyjnych i okolicznościowych uzależniony jest od charakteru i
    celu organizowanego wydarzenia. W związku z tym, w niektórych przypadkach
    uczestniczyć w nich mogą wszyscy Współpracownicy Spółki oraz Spółek powiązanych,
    natomiast w innych, gdy wydarzenie ma bardziej specjalistyczny lub zawężony zakres,
    udział jest ograniczony do wybranych osób, na przykład Współpracowników z
    konkretnego działu, zespołu projektowego czy lokalizacji.
    W przypadku wydarzeń organizowanych dla wybranych osób, udział tych osób jest zawsze
    dobrowolny. W takich przypadkach, sam proces wyboru uczestników nie jest arbitralny
    ani uznaniowy, tj. nie ma charakteru subiektywnego wyboru. Zamiast tego, dobór odbywa
    się na podstawie obiektywnych przesłanek, które mają na celu zapewnienie, że uczestnicy
    będą mogli w pełni skorzystać z programu spotkania i przyczynić się do realizacji jego
    zamierzeń (np. integracja osób w jednym zespole bądź osób pracujących nad jednym,
    danym projektem).
    Wybór Współpracowników zapraszanych do udziału w spotkaniach integracyjnych lub
    okolicznościowych będzie uzależniony od celu oraz charakteru danego wydarzenia.
    Kryteria doboru uczestników będą miały charakter obiektywny i merytoryczny,
    przykładowo mogą to być: przynależność do konkretnego działu, zespołu projektowego,
    lokalizacji, udział w określonym projekcie lub realizacja wspólnych zadań operacyjnych.
    Wnioskodawca może organizować, również spotkania ogólnofirmowe, których celem jest
    integracja wszystkich Współpracowników Spółki i współpracowników Podmiotów
    Powiązanych.
    Dobór zapraszanych osób nie będzie odbywał się w sposób dowolny, uznaniowy ani w
    oparciu o przesłanki niemające związku z celem organizowanego wydarzenia. W związku z
    tym, nie będzie miało miejsca różnicowanie Współpracowników ze względu na formę
    współpracy czy inne pozamerytoryczne kryteria.
    W umowach zawartych ze Współpracownikami nie został przewidziany ani wskazany
    obowiązek Spółki dotyczący finansowania spotkań integracyjnych i okolicznościowych.

    Organizacja oraz finansowanie tych wydarzeń stanowią dobrowolną inicjatywę
    Wnioskodawcy i nie są elementem wynikającym z postanowień zawartych umów zlecenia.
    Uczestnictwo w organizowanych przez Spółkę spotkaniach integracyjnych, takich jak m.in.
    spływ kajakowy, wyjście na kręgle, kolacja integracyjna, escape room, aktywności
    sportowe (np. hokej, jazda na quadach, golf, mini golf) czy wyjazd do hotelu ze strefą SPA,
    ma charakter całkowicie dobrowolny. Ze względu na otwartą formułę tych wydarzeń oraz
    dużą różnorodność oferowanych aktywności, uczestnicy samodzielnie decydują o swoim
    zaangażowaniu w poszczególne elementy programu. Zdarza się, że jedna osoba bierze
    udział wyłącznie w wybranej części wydarzenia (np. kolacji), inna korzysta z aktywności
    sportowych, a jeszcze inna ogranicza swoją obecność do rozmów i wspólnego spędzania
    czasu z pozostałymi uczestnikami. Wspólnym mianownikiem wszystkich tych form
    uczestnictwa jest integracja, niezależnie od wybranej aktywności, celem wydarzenia jest
    budowanie relacji i współpracy w zespole.
    W rezultacie, zdaniem Wnioskodawcy, nie jest możliwe precyzyjne określenie, z jakiej
    korzyści i w jakim zakresie skorzystała dana osoba. Przykładowo, podczas wyjazdu
    integracyjnego do hotelu ze strefą SPA jedna osoba może faktycznie odwiedzić strefę
    wellness, inna wybierze udział w grach zespołowych, a kolejna nie skorzysta z żadnej z
    tych opcji.
    Co więcej, rzeczywisty udział może różnić się nawet w ramach jednej aktywności, jedna
    osoba może zagrać w golfa przez godzinę, inna tylko przez kilka minut.
    Spółka nie prowadzi szczegółowej ewidencji uczestnictwa w poszczególnych atrakcjach ani
    nie przypisuje im konkretnych wartości pieniężnych na poziomie indywidualnym. Nie
    istnieje też mechanizm przypisywania konkretnych kosztów do konkretnych osób. Tym
    samym, w ocenie Wnioskodawcy, brak jest podstaw do ustalenia wymiernej, jednostkowej
    wartości korzyści przypadającej na uczestnika.
    Dodatkowo, celem organizowanych wydarzeń nie jest świadczenie konkretnych,
    zindywidualizowanych korzyści majątkowych, lecz integracja zespołu, budowanie relacji i
    wzmacnianie współpracy. Korzyść, o ile w ogóle występuje, ma charakter niematerialny,
    ogólnospołeczny i niepodlegający wycenie według kryteriów indywidualnych.
    Pytania
      1. Czy wydatki ponoszone na organizację wydarzeń integracyjnych dla osób fizycznych
        współpracujących ze Spółką na podstawie umów zlecenia oraz umów B2B będą
        mogły zostać zaliczone do kosztów uzyskania przychodu Spółki na podstawie art. 15
        ust. 1 ustawy o CIT?
      2. Czy z tytułu uczestnictwa w wydarzeniach integracyjnych, zleceniobiorcy Spółki
        (Współpracownicy związani ze Spółką umową zlecenia) będą osiągali przychód
        podlegający opodatkowaniu, a Spółka, jako płatnik, będzie miała obowiązek pobrać
        zaliczkę na podatek dochodowy od osób fizycznych od takiego przychodu?
    Interpretacja dotyczy pytania Nr 2 w zakresie podatku dochodowego od osób fizycznych.
    Natomiast w zakresie podatku dochodowego od osób prawnych (pyt. Nr 1) zostało
    wydane odrębne rozstrzygnięcie.
    Państwa stanowisko w sprawie
    Państwa zdaniem, z tytułu uczestnictwa w wydarzeniach integracyjnych zleceniobiorcy
    Spółki (Współpracownicy związani ze Spółką umową zlecenia) nie będą osiągali przychodu
    podlegającemu opodatkowaniu, a w konsekwencji Spółka, jako płatnik, nie będzie miała
    obowiązku pobrać zaliczki na podatek dochodowy od osób fizycznych od takiego
    przychodu.
    Uzasadnienie do Pytania 2

    Zgodnie z treścią art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od
    osób fizycznych (Dz.U.2025.163 t.j. z dnia 7 lutego 2025 r.) - dalej „ustawa o PIT",
    opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z
    wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c ustawy o PIT oraz dochodów,
    od których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.
    W art. 10 ust. 1 ustawy o PIT określono katalog źródeł przychodów, do którego zalicza się
    m.in. działalność wykonywaną osobiście (art. 10 ust. 1 pkt 2). Zgodnie z art. 13 ust. 8 lit. a
    ustawy o PIT, za przychody z działalności wykonywanej osobiście uważa się przychody z
    tytułu wykonywania usług na podstawie umowy zlecenia lub umowy o dzieło, uzyskiwane
    od osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej niemającej osobowości prawnej.
    Z kolei art. 11 ust. 1 ustawy o PIT stanowi, że przychodami są w szczególności otrzymane
    lub postawione do dyspozycji podatnika pieniądze, wartości pieniężne, jak również
    wartość otrzymanych świadczeń w naturze oraz innych nieodpłatnych świadczeń.
    Zgodnie natomiast z art. 41 ust. 1 ustawy o PIT, osoby prawne oraz ich jednostki
    organizacyjne, które dokonują świadczeń z tytułu działalności określonej m.in. w art. 13
    pkt 2 i 4-9 ustawy o PIT, na rzecz osób fizycznych podlegających nieograniczonemu
    obowiązkowi podatkowemu w Polsce, są obowiązane jako płatnicy pobierać zaliczki na
    podatek dochodowy od wypłacanych świadczeń, z zastosowaniem najniższej stawki
    podatkowej określonej w skali podatkowej, po uwzględnieniu miesięcznych kosztów
    uzyskania przychodów oraz potrącanych składek.
    Warto jednak zauważyć, że przepisy ustawy o PIT nie zawierają legalnej definicji pojęcia
    „przychodu z nieodpłatnego świadczenia", co w praktyce skutkuje licznymi wątpliwościami
    interpretacyjnymi.
    W odpowiedzi na ten brak jednoznaczności, zarówno organy podatkowe, jak i sądy
    administracyjne, a przede wszystkim Trybunał Konstytucyjny, wypracowały określone
    kryteria, które umożliwiają rozstrzygnięcie, kiedy dane świadczenie powinno zostać
    uznane za przychód do opodatkowania.
    Szczególnie doniosłe znaczenie w tym zakresie ma wyrok Trybunału Konstytucyjnego z
    dnia 8 lipca 2014 r., o sygn. K 7/13, który mimo że wydany na tle sprawy dotyczącej
    pracowników zatrudnionych na podstawie stosunku pracy, zawiera uniwersalne
    wskazówki interpretacyjne. Ich aktualność w kontekście osób świadczących usługi w
    ramach umów cywilnoprawnych tj. zatrudnionych, o których mowa w art. 13 pkt 8 ustawy
    o PIT, została potwierdzona m.in. w interpretacji indywidualnej Dyrektora Krajowej
    Informacji Skarbowej z 9 sierpnia 2017 r., sygn. 0111-KDIB2-3.4011.60.2017.2.AB, Dyrektor
    Krajowej Informacji Skarbowej wskazał, iż: "Powyższy wyrok Trybunału Konstytucyjnego
    dotyczy wprawdzie świadczeń uzyskiwanych przez pracowników, jednak zawiera
    wskazówki interpretacyjne, jak należy rozumieć nieodpłatne świadczenia i przywołane
    ustalenia pozostają aktualne do sytuacji osób nieprowadzących działalności gospodarczej,
    współpracujących ze Spółką na podstawie umów o świadczenie usług (zleceniobiorców)”
    Trybunał Konstytucyjny, dokonując w ww. wyroku pogłębionej wykładni pojęcia
    „nieodpłatne świadczenie” wskazał, że za przychód tego rodzaju mogą zostać uznane
    wyłącznie takie świadczenia, które spełniają łącznie następujące warunki:
        świadczenie zostało spełnione za zgodą danej osoby (np. zleceniobiorcy) - tzn.
        osoba skorzystała z niego dobrowolnie, bez przymusu lub obowiązku.
        świadczenie przyniosło jej konkretną korzyść majątkową - rozumianą jako realne
        przysporzenie, polegające na powiększeniu aktywów lub uniknięciu wydatku, który
        w normalnych okolicznościach dana osoba musiałaby ponieść z własnych środków.

        korzyść ta jest możliwa do indywidualnego przypisania - a więc możliwe jest
        określenie konkretnej osoby, która z danego świadczenia skorzystała, oraz
        ustalenie wartości tej korzyści -korzyść nie jest dostępna w sposób ogólny dla
        wszystkich podmiotów.
    Przenosząc powyższe na grunt opisywanego zdarzenia przyszłego:
        dobrowolność uczestnictwa - udział w Wydarzeniach organizowanych przez Spółkę,
        takich jak wspólne spotkania w restauracji, grill na świeżym powietrzu, wyjścia na
        gokarty, gra w golfa, spływy kajakowe, udział w wydarzeniach kulturalnych czy
        rozrywki zespołowe typu escape room, ma charakter całkowicie dobrowolny.
        Zleceniobiorcy nie są zobowiązani do uczestnictwa w tych aktywnościach, a brak
        uczestnictwa nie wiąże się z żadnymi negatywnymi konsekwencjami po ich stronie.
        Wydarzenia nie stanowią również elementu realizacji umowy zlecenia ani
        obowiązkowej części współpracy.
        brak konkretnej, majątkowej korzyści - organizowane aktywności mają charakter
        ogólnorozwojowy, integracyjny i relacyjny, ich celem nie jest bezpośrednie
        przekazanie uczestnikom przysporzenia majątkowego. Zleceniobiorcy nie
        otrzymują żadnych bonów, świadczeń pieniężnych, nagród rzeczowych ani innej
        formy gratyfikacji możliwej do wykorzystania w celach prywatnych. Co istotne, nie
        sposób stwierdzić, że uczestnictwo w takich Wydarzeniach skutkuje po stronie
        poszczególnych osób oszczędnością lub realnym zwiększeniem ich majątku -
        ewentualna „korzyść” ma charakter niematerialny i społeczny, a nie majątkowy
        (jakkolwiek wymierny).
        brak możliwości indywidualizacji korzyści - wszystkie Wydarzenia mają charakter
        zbiorowy i są dostępne na równych zasadach dla szerokiego grona
        Współpracowników (zarówno związanych ze Spółką umowami B2B jak i zlecenia).
        Udział w Wydarzeniach jest fakultatywny, a sama forma Wydarzeń nie pozwala na
        określenie, w jakim dokładnie zakresie poszczególna osoba „skorzystała" z
        oferowanej aktywności. Brakuje tym samym możliwości przypisania konkretnego
        przysporzenia konkretnemu zleceniobiorcy oraz określenia wartości Wydarzenia w
        sposób pozwalający na precyzyjne ustalenie wysokości przychodu. Przypisanie
        udziału w kosztach organizacji wydarzenia „statystycznie”, poprzez podział kosztu
        całościowego przez liczbę uczestników, nie znajduje podstaw w przepisach ustawy
        o PIT, co również jednoznacznie podkreślił Trybunał Konstytucyjny, jak również nie
        odzwierciedlałoby miarodajnie realnej korzyści (każdy ze Współpracowników może
        skorzystać z atrakcji w różnym zakresie).
    Podsumowując, w analizowanym zdarzeniu przyszłym można przyjąć, że pierwsza z
    przesłanek wskazanych przez Trybunał Konstytucyjny, tj. dobrowolność udziału w
    świadczeniu, została spełniona, ponieważ uczestnictwo w Wydarzeniach organizowanych
    przez Spółkę odbywa się za zgodą zainteresowanych osób i nie jest obowiązkowe.
    Pozostałe dwie przesłanki - tj. realna, majątkowa korzyść po stronie uczestnika oraz
    możliwość indywidualnego przypisania tej korzyści konkretnej osobie i określenia jej
    wartości - nie zostaną spełnione. Uczestnictwo w wydarzeniach integracyjnych nie będzie

    skutkowało po stronie zleceniobiorców przysporzeniem majątkowym o określonej
    wartości ani nie będzie pozwalało na przypisanie wymiernej korzyści konkretnym osobom
    fizycznym.
    Natomiast, zgodnie ze stanowiskiem Trybunału Konstytucyjnego wyrażonym w wyroku z
    dnia 8 lipca 2014 r., sygn. K 7/13, dopiero łączne spełnienie wszystkich trzech przesłanek
    może prowadzić do uznania danego świadczenia za nieodpłatne świadczenie podlegające
    opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych. Brak spełnienia
    którejkolwiek z nich, w tym w szczególności brak indywidualizacji korzyści, wyklucza
    możliwość opodatkowania.
    Ponadto, w wyroku K 7/13, Trybunał Konstytucyjny wskazał bezpośrednio, że:"(...) udział w
    spotkaniu (wyjeżdzie) integracyjnym czy szkoleniu zaoferowanym przez pracodawcę
    pracownikom, nie oznacza uzyskania przychodu przez pracownika, gdyż - pomijając w tym
    miejscu kryterium uniknięcia wydatku (por, pkt 3.4.7. uzasadnienia) - nie ma podstaw, by
    świadczenie adresowane do wszystkich przypisać indywidualnym uczestnikom, jako ich
    wymierną korzyść."
    jak również:
    „Obiektywne kryterium - wystąpienia po stronie pracownika przysporzenia majątkowego
    (korzyści) -nie jest natomiast spełnione, gdy pracodawca proponuje pracownikom udział w
    spotkaniach integracyjnych czy szkoleniowych, choćby organizowanych poza miejscem
    pracy (imprezy wyjazdowe). W tym przypadku, nawet jeśli pracownik uczestniczy w
    spotkaniu (konferencji, szkoleniu) dobrowolnie, po jego stronie nie pojawia się korzyść,
    choćby w postaci zaoszczędzenia wydatku. Nie sposób bowiem zakładać, że gdyby nie
    „kursokonferencja” organizowana przez pracodawcę, pracownik wydałby pieniądze na
    uczestnictwo w takim przedsięwzięciu. Trudno też poważnie utrzymywać, że przychodem
    pracownika z umowy o pracę czy stosunku służbowego jest możliwość okazjonalnego
    uczestnictwa w obiedzie czy kolacji, a wartość zjedzonych przez niego potraw i wypitych
    napojów wyznacza podstawę opodatkowania.”
    Analogiczne stanowisko przyjęły organy podatkowe, wskazując w licznych interpretacjach
    indywidualnych, że w przypadku organizacji wyjazdów integracyjnych dla zleceniobiorców
    przez zleceniodawcę, po stronie zleceniobiorców nie powstanie przychód z nieodpłatnego
    świadczenia:
        interpretacja z dnia 25 czerwca 2020 r., sygn. 0113-KDIPT2-3.4011.406.2020.1.GG,
        „przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy, wskazać należy, że
        udział pracowników oraz zleceniobiorców w wycieczce zagranicznej, opłaconej ze
        środków Wnioskodawcy, mającej na celu integrację pracowników oraz
        zatrudnionych na podstawie umowy zlecenia, poprawę relacji między nimi,
        poprawy efektywności wykonywanych przez uczestników wycieczki zadań oraz
        zwiększenie motywacji do pracy, nie będzie stanowić dla nich przysporzenia
        majątkowego”.
        Interpretacja z dnia 22 grudnia 2015 r., sygn. ITPB2/4511-902/15/MM, odnosząc
        powyższe do przedstawionego we wniosku zdarzenia przyszłego uznać zatem
        należy, że udział w wycieczce rekreacyjno-sportowej sfinansowanej z Zakładowego
        Funduszu Świadczeń Socjalnych, która będzie miała na celu zintegrowanie osób, co
        w efekcie skutkować będzie lepszą współpracą członków zespołu nie będzie

        stanowiła dla pracownika i zleceniobiorców przysporzenia majątkowego, a tym
        samym nieodpłatnego świadczenia, o którym mowa w art. 11 ust. 1 ustawy o
        podatku dochodowym od osób fizycznych.
        interpretacja z dnia 6 marca 2015 r., sygn. ILPB1/415-1447/14-2/AG, w której organ
        podatkowy wskazał: „udział pracowników i zleceniobiorców w imprezach
        integracyjnych opisanych we wniosku nie skutkuje powstaniem po stronie
        pracowników i zleceniobiorców przychodu ze stosunku pracy w rozumieniu art. 12
        ust. 1 oraz z działalności wykonywanej osobiście w rozumieniu art. 13 pkt 8 lit. a
        ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych i nie powoduje, że na Spółce
        ciąży obowiązek poboru zaliczek na podatek od tak uzyskanego przychodu
        (dochodu) na zasadach określonych w art. 31 oraz art. 41 ww. ustawy.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest prawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 3 ust. 2a ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób
    fizycznych (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 163 ze zm.):
    Stanowisko Państwa jest prawidłowe.
    Na podstawie art. 9 ust. 1 ustawy z 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób
    fizycznych (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 163 ze zm.):
      Opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z
      wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od
      których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.
    Treść powyższego przepisu wskazuje, że opodatkowaniu podatkiem dochodowym od
    osób fizycznych podlegają wszelkiego rodzaju dochody uzyskane przez podatnika, z
    wyjątkiem tych, które zostały enumeratywnie wymienione w katalogu zwolnień
    przedmiotowych zawartym w powyższej ustawie, bądź od których zaniechano poboru
    podatku.
    Natomiast stosownie do art. 11 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Przychodami, z zastrzeżeniem art. 14-15, art. 17 ust. 1 pkt 6, 9, 10 w zakresie
      realizacji praw wynikających z pochodnych instrumentów finansowych, pkt 11, art.
      19, art. 25b, art. 30ca, art. 30da i art. 30f, są otrzymane lub postawione do dyspozycji
      podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość
      otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń.
    W myśl art. 11 ust. 2 cyt. ustawy:
      Wartość pieniężną świadczeń w naturze, z zastrzeżeniem ust. 2c oraz art. 12 ust. 2-
      2c, określa się na podstawie cen rynkowych stosowanych w obrocie rzeczami lub
      prawami tego samego rodzaju i gatunku, z uwzględnieniem w szczególności ich
      stanu i stopnia zużycia oraz czasu i miejsca ich uzyskania.
    Zgodnie z art. 11 ust. 2a ustawy:
      Wartość pieniężną innych nieodpłatnych świadczeń ustala się:
      1) jeżeli przedmiotem świadczenia są usługi wchodzące w zakres działalności
        gospodarczej dokonującego świadczenia – według cen stosowanych wobec
        innych odbiorców;
      2) jeżeli przedmiotem świadczeń są usługi zakupione – według cen zakupu;

      3) jeżeli przedmiotem świadczeń jest udostępnienie lokalu lub budynku – według
        równowartości czynszu, jaki przysługiwałby w razie zawarcia umowy najmu tego
        lokalu lub budynku;
      4) w pozostałych przypadkach – na podstawie cen rynkowych stosowanych przy
        świadczeniu usług lub udostępnianiu rzeczy lub praw tego samego rodzaju i
        gatunku, z uwzględnieniem w szczególności ich stanu i stopnia zużycia oraz czasu
        i miejsca udostępnienia.
    Według art. 11 ust. 2b tej ustawy:
      Jeżeli świadczenia są częściowo odpłatne, przychodem podatnika jest różnica
      pomiędzy wartością tych świadczeń, ustaloną według zasad określonych w ust. 2 lub
      2a, a odpłatnością ponoszoną przez podatnika.
    Z ogólnej definicji przychodów zawartej w art. 11 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od
    osób fizycznych wynika, iż przychodami są w szczególności otrzymane lub postawione do
    dyspozycji podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość
    otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń.
    Ponieważ za przychody należy uznać każdą formę przysporzenia majątkowego – zarówno
    formę pieniężną jak i niepieniężną, w tym nieodpłatne świadczenia otrzymane przez
    podatnika – to wskazać należy, że dla celów podatkowych przez nieodpłatne świadczenie
    rozumie się te wszystkie zdarzenia prawne lub gospodarcze, których skutkiem jest
    nieodpłatne, tj. niezwiązane z kosztami lub inną formą ekwiwalentu, przysporzenie w
    majątku podatnika mające konkretny wymiar finansowy.
    Zatem do przychodu należy zaliczyć każdy rodzaj świadczenia, które dana osoba
    (podatnik) otrzymuje kosztem majątku innej osoby.
    Na mocy art. 10 ust. 1 pkt 2 ww. ustawy:
      Źródłami przychodów jest działalność wykonywana osobiście.
    Jak wynika z art. 13 pkt 8 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Za przychody z działalności wykonywanej osobiście, o której mowa w art. 10 ust. 1
      pkt 2, uważa się przychody z tytułu wykonywania usług, na podstawie umowy
      zlecenia lub umowy o dzieło, uzyskiwane wyłącznie od:
      a) osoby fizycznej prowadzącej działalność gospodarczą, osoby prawnej i jej
      jednostki organizacyjnej oraz jednostki organizacyjnej niemającej osobowości
      prawnej,
      b) właściciela (posiadacza) nieruchomości, w której lokale są wynajmowane, lub
      działającego w jego imieniu zarządcy albo administratora - jeżeli podatnik wykonuje
      te usługi wyłącznie dla potrzeb związanych z tą nieruchomością,
      c) przedsiębiorstwa w spadku
      – z wyjątkiem przychodów uzyskanych na podstawie umów zawieranych w ramach
      prowadzonej przez podatnika pozarolniczej działalności gospodarczej oraz
      przychodów, o których mowa w pkt 9.
    Przechodząc do obowiązków płatnika wskazać należy, że stosownie do art. 41 ust. 1
    ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Osoby fizyczne prowadzące działalność gospodarczą, osoby prawne i ich jednostki
      organizacyjne oraz jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej, które
      dokonują świadczeń z tytułu działalności, o której mowa w art. 13 pkt 2 i 4-9 oraz art.
      18, osobom określonym w art. 3 ust. 1, są obowiązane jako płatnicy pobierać, z
      zastrzeżeniem ust. 4, zaliczki na podatek dochodowy, stosując do dokonywanego
      świadczenia, pomniejszonego o miesięczne koszty uzyskania przychodów w
      wysokości określonej w art. 22 ust. 9 oraz o potrącone przez płatnika w danym

      miesiącu składki, o których mowa w art. 26 ust. 1 pkt 2 lit. b, najniższą stawkę
      podatkową określoną w skali, o której mowa w art. 27 ust. 1.
    Według art. 42 ust. 1 ww. ustawy:
      Płatnicy, o których mowa w art. 41, przekazują kwoty pobranych zaliczek na podatek
      oraz kwoty zryczałtowanego podatku w terminie do 20 dnia miesiąca następującego
      po miesiącu, w którym pobrano zaliczki (podatek) - na rachunek urzędu skarbowego,
      przy pomocy którego naczelnik urzędu skarbowego właściwy według miejsca
      zamieszkania płatnika wykonuje swoje zadania, a jeżeli płatnik nie jest osobą
      fizyczną, według siedziby bądź miejsca prowadzenia działalności, gdy płatnik nie
      posiada siedziby. Jednakże w przypadku gdy podatek został pobrany zgodnie z art.
      30a ust. 2a, płatnicy, o których mowa w art. 41 ust. 10, przekazują kwotę tego
      podatku na rachunek urzędu skarbowego, przy pomocy którego naczelnik urzędu
      skarbowego właściwy w sprawach opodatkowania osób zagranicznych wykonuje
      swoje zadania.
    Przepisy ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych nie zawierają definicji
    nieodpłatnych świadczeń, o których mowa w art. 11 ust. 1 cytowanej ustawy. Rozumienie
    tego pojęcia zostało jednak wypracowane w orzecznictwie.
    Kwestia rozumienia pojęcia „innych nieodpłatnych świadczeń” – w kontekście świadczeń
    pracowniczych – była również przedmiotem analizy Trybunału Konstytucyjnego, który w
    wyroku z 8 lipca 2014 r. sygn. akt K 7/13 wskazał na obiektywne kryteria, którymi należy
    się kierować przy określaniu, czy w analizowanym przypadku mamy do czynienia z
    nieodpłatnym świadczeniem na rzecz pracownika. Przede wszystkim kryterium tym musi
    być obiektywna ocena, czy świadczenie leży w interesie pracownika, a jest tak wtedy, gdy
    stanowi ono realne przysporzenie majątkowe (korzyść), którego efekt jest uchwytny w
    majątku pracownika. Zastosowanie tego obiektywnego kryterium wyróżnienia świadczeń
    będących przychodem pracownika, zdaniem Trybunału Konstytucyjnego, prowadzi do
    wniosku, że zaoszczędzenie wydatku przez pracownika może stanowić przysporzenie
    objęte podatkiem dochodowym. Taka ocena jest jednak poprawna tylko wtedy, gdy
    świadczenia te pracodawca spełnia na wniosek pracownika lub dysponując uprzednią
    zgodą pracownika na ich przyjęcie. Zgoda pracownika na skorzystanie ze świadczenia
    wyraża bowiem ocenę pracownika, że świadczenie – z punktu widzenia jego sytuacji
    zawodowej, życiowej, rodzinnej – jest celowe i przydatne, leży w jego interesie.
    W konsekwencji, „zdaniem Trybunału, przeprowadzona powyżej analiza pozwala na
    określenie cech istotnych kategorii „innych nieodpłatnych świadczeń” jako przychodu w
    rozumieniu art. 12 ust. 1 i art. 11 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób
    fizycznych. Należy przyjąć, że za przychód pracownika mogą być uznane świadczenia,
    które:
        po pierwsze, zostały spełnione za zgodą pracownika (skorzystał z nich w pełni
        dobrowolnie),
        po drugie, zostały spełnione w jego interesie (a nie w interesie pracodawcy) i
        przyniosły mu korzyść w postaci powiększenia aktywów lub uniknięcia wydatku,
        który musiałby ponieść,
        po trzecie, korzyść ta jest wymierna i przypisana indywidualnemu pracownikowi
        (nie jest dostępna w sposób ogólny dla wszystkich podmiotów).
    Jeżeli którykolwiek z warunków nie zostanie spełniony, nieodpłatnego świadczenia nie
    będzie można uznać za przychód pracownika.
    W kontekście pierwszego warunku, Trybunał Konstytucyjny podkreślił, że „inne
    nieodpłatne świadczenia” na rzecz pracownika mogą być uznane za jego dochód w

    rozumieniu ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych tylko pod warunkiem, że
    rzeczywiście spowodowały zaoszczędzenie przez niego wydatków. Ustalenie tej
    okoliczności zależy od tego, czy pracownik skorzystał ze świadczenia oferowanego przez
    pracodawcę w pełni dobrowolnie. Zgoda na skorzystanie ze świadczenia wyraża bowiem
    ocenę pracownika, że świadczenie – z punktu widzenia jego sytuacji zawodowej, życiowej,
    rodzinnej – jest celowe i przydatne, leży w jego interesie. Oznacza to, że w braku
    świadczenia ze strony pracodawcy pracownik musiałby ponieść wydatek. W konsekwencji
    przyjęcie świadczenia oferowanego przez pracodawcę oznacza uniknięcie tego wydatku.
    Zgodnie ze słownikiem języka polskiego – słowo „dobrowolny” – oznacza „wynikający z
    wolnej woli”, „działający bez przymusu”.
    Ponadto warunkiem uznania, że dane świadczenie w naturze stanowi nieodpłatne
    świadczenie w rozumieniu wskazanych wyżej przepisów podatkowych jest faktyczne
    otrzymanie świadczenia przez pracownika.
    Formułując drugi warunek Trybunał Konstytucyjny wyjaśnił, że dla oceny czy świadczenie
    leżało w interesie pracownika, istotne jest czy stanowi ono realne przysporzenie
    majątkowe (korzyść), którego efekt jest uchwytny w jego majątku. Trybunał Konstytucyjny
    – w ślad za uchwałami NSA – uznał, że w zakres nieodpłatnego świadczenia, jako
    przychodu wchodzą wszystkie zjawiska gospodarcze i zdarzenia prawne, „których
    skutkiem jest nieodpłatne, tj. niezwiązane z kosztami lub inną formą ekwiwalentu,
    przysporzenie majątku tej osobie, mające konkretny wymiar finansowy”. W konsekwencji,
    aby wartość świadczenia uzyskanego od pracodawcy podlegała opodatkowaniu, po
    stronie pracownika musi pojawić się dochód, czyli korzyść majątkowa. Korzyść ta może
    wystąpić w dwóch postaciach: prowadzi do powiększenia aktywów, co jest zwykłym
    skutkiem wypłaty pieniędzy, albo do zaoszczędzenia wydatków, co może być następstwem
    świadczenia rzeczowego lub w formie usługi. W wyniku takiego świadczenia w majątku
    pracownika nie pojawia się wprawdzie realny dochód (w znaczeniu ekonomicznym), ale
    ponieważ znaczenie dochodu na gruncie ustawy o podatku dochodowym od osób
    fizycznych jest szersze, zaoszczędzenie wydatków musi być traktowane na równi z
    przyrostem majątku. Jako przykład Trybunał Konstytucyjny wskazał m.in. dowożenie
    pracownika z miejsca zamieszkania do pracy. W ocenie Trybunału Konstytucyjnego
    zorganizowanie tego rodzaju transportu może oznaczać zaoszczędzenie wydatku po
    stronie pracownika i w konsekwencji może stanowić przysporzenie objęte podatkiem
    dochodowym. Taka ocena jest jednak poprawna tylko pod warunkiem, że świadczenia te
    pracodawca spełniał, dysponując uprzednią zgodą pracownika na ich przyjęcie. O ile
    bowiem pracownik decyduje się skorzystać z przewozu, niewątpliwie zaoszczędza sobie
    wydatku, który musiałby ponieść.
    Jednocześnie Trybunał Konstytucyjny zauważył, że w sytuacji, gdy nieodpłatne świadczenie
    zostało przyjęte jako warunek niezbędny do zgodnego z prawem wykonania pracy – po
    stronie pracownika nie pojawia się korzyść, która mogłaby być objęta podatkiem
    dochodowym.
    Odnosząc się natomiast do trzeciego warunku, Trybunał Konstytucyjny wskazał, że
    przychód powstaje, gdy można zindywidualizować świadczenie, określić jego wartość
    pieniężną oraz skonkretyzować odbiorcę. Mając powyższe na uwadze Trybunał
    Konstytucyjny zauważył, że w sytuacji, gdy otrzymane przez pracownika nieodpłatne
    świadczenie stanowi świadczenie pracodawcy, na które pracownik wyraził zgodę, które
    zostało spełnione w jego interesie i oznacza realne przysporzenie mu korzyści, problem
    ustalenia podstawy opodatkowania w zasadzie ulega rozwiązaniu. Dotyczy to między
    innymi zorganizowania przez pracodawcę dowozu do pracy, w sytuacji gdy pracodawca
    wie kto będzie korzystał z tej formy transportu oraz zna odległości, którą każdy będzie
    pokonywał. W takim przypadku pracodawca jest w stanie precyzyjnie określić wartość
    świadczenia przypadającą indywidualnie na każdego pracownika.
    Z kolei jako przykład świadczenia, które nie rodzi po stronie pracownika przysporzenia
    majątkowego (korzyści) Trybunał Konstytucyjny wskazał sytuację, w której pracodawca

    proponuje pracownikom udział w spotkaniach integracyjnych czy szkoleniowych, choćby
    organizowanych poza miejscem pracy (imprezy wyjazdowe). W tym przypadku, nawet jeśli
    pracownik uczestniczy w spotkaniu (konferencji, szkoleniu, wycieczce) dobrowolnie, po
    jego stronie nie pojawia się korzyść, choćby w postaci zaoszczędzenia wydatku. Nie
    sposób bowiem zakładać, że gdyby nie „kursokonferencja” organizowana przez
    pracodawcę, pracownik wydałby pieniądze na uczestnictwo w takim przedsięwzięciu.
    Trudno też poważnie utrzymywać, że przychodem pracownika z umowy o pracę czy
    stosunku służbowego jest możliwość okazjonalnego uczestnictwa w obiedzie czy kolacji, a
    wartość zjedzonych przez niego potraw i wypitych napojów wyznacza podstawę
    opodatkowania.
    W świetle powyższego zauważyć należy, że nie każde świadczenie spełnione przez
    pracodawcę na rzecz pracownika bez ustalonej za nie zapłaty jest świadczeniem
    podlegającym podatkowi dochodowemu, podobnie jak nie każde tego rodzaju
    świadczenie jest wyłączone spod regulacji ustawy o podatku dochodowym od osób
    fizycznych. Przy czym, jak słusznie zauważył Trybunał Konstytucyjny, ze względu na
    otwarty i rozwijający się katalog świadczeń oferowanych przez pracodawców – nie jest
    możliwe enumeratywne wyliczenie w ustawie podatkowej wszystkich nieodpłatnych
    przysporzeń, które zgodnie z zasadą powszechności przedmiotowej podatku
    dochodowego powinny być przez ustawodawcę uwzględnione. Na marginesie Trybunał
    Konstytucyjny zauważył, że przepisy podatkowe – niezależnie od konieczności realizacji
    obowiązku ustalonego w art. 84 Konstytucji – nie mogą prowadzić do takiego
    ukształtowania pozycji pracowników, aby pozostawanie w stosunku pracy w nadmierny
    sposób obciążało strony tego stosunku w porównaniu do samozatrudnienia, bądź pracy
    na czarno.
    Co do zasady, argumenty zawarte w ww. wyroku TK odnoszą się do pracowników, ale z
    uwagi na to, że zasadnicza część rozważań TK została oparta na art. 11 ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych, który definiuje pojęcie przychodu nie tylko ze stosunku
    pracy, ale także z innych tytułów, to wnioski płynące z wyroku TK należy odnieść także do
    przychodów innych niż pracownicy osób.
    W analizowanym zdarzeniu przyszłym pierwsza z przesłanek wskazanych przez Trybunał
    Konstytucyjny, tj. dobrowolność udziału w świadczeniu, została spełniona, ponieważ
    uczestnictwo w Wydarzeniach organizowanych przez Spółkę odbywa się za zgodą
    zainteresowanych osób i nie jest obowiązkowe.
    Pozostałe dwie przesłanki - tj. realna, majątkowa korzyść po stronie uczestnika oraz
    możliwość indywidualnego przypisania tej korzyści konkretnej osobie i określenia jej
    wartości - nie zostaną spełnione. Uczestnictwo w wydarzeniach integracyjnych nie będzie
    skutkowało po stronie zleceniobiorców przysporzeniem majątkowym o określonej
    wartości ani nie będzie pozwalało na przypisanie wymiernej korzyści konkretnym osobom
    fizycznym.
    W tym stanie rzeczy oraz wobec jednoznacznego stanowiska Trybunału Konstytucyjnego,
    uznać należy, że uczestnictwo w wydarzeniach integracyjnych, nie będzie generowało po
    stronie zleceniobiorców przychodu w rozumieniu ustawy o podatku dochodowym od
    osób fizycznych.
    W konsekwencji Państwo jako płatnik, nie będziecie mieli obowiązku pobrać zaliczki na
    podatek dochodowy od osób fizycznych od takiego przychodu.
    Państwa stanowisko jest prawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, które Państwo przedstawili i stanu
    prawnego, który obowiązuje w dniu wydania interpretacji.

    W odniesieniu do powołanych przez Państwo interpretacji indywidualnych i wyroków
    informuję, że rozstrzygnięcia w nich zawarte dotyczą tylko konkretnych, indywidualnych
    spraw i nie mają zastosowania ani konsekwencji wiążących w odniesieniu do żadnego
    innego zaistniałego stanu faktycznego czy też zdarzenia przyszłego.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    · Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z
    dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.).
    Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie
    zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosują się
    Państwo do interpretacji.
    · Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5
      ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    · Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego
    Sądu Administracyjnego (...). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje
    ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
    (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”). Skargę do Sądu wnosi się za
    pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie
    trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):
    · w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
    · w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP
      (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.