Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0111-KDIB1-2.4010.745.2024.1.AW
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-03-14
Teza: Spółka obowiązana jest przesyłać właściwemu naczelnikowi
urzędu skarbowego na podstawie art. 9 ust. 1c ustawy o CIT
księgi rachunkowe prowadzone przez samobilansujące
zagraniczne oddziały Spółki po zakończeniu roku
podatkowego za pomocą środków komunikacji elektronicznej
Słowa kluczowe: jednolity plik kontrolny (JPK)
księgi-księgi rachunkowe
oddział
spółki-spółka z ograniczoną odpowiedzialnością
zakład-zakład zagraniczny
Zagadnienia: Ordynacja podatkowa-Dział IV Postępowanie podatkowe-
Rozdział 11 Dowody-Dowód z ksiąg podatkowych, plik JPK
Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 1. Podmiot i przedmiot opodatkowania-
Ewidencja rachunkowa-Ustalenie dochodu/straty na
podstawie ewidencji rachunkowej
Przepisy: [CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 1-art. 9-ust. 1c

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

19 grudnia 2024 r. wpłynął Państwa wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej. Treść
    wniosku jest następująca:

## Opis zdarzenia przyszłego

Sp. z o.o. (dalej jako: „Wnioskodawca”, „Spółka”) jest podatnikiem podatku dochodowego
    od osób prawnych i podlega nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu na
    terytorium Polski. Spółka nie wybrała opodatkowania na zasadzie ryczałtu od dochodów
    spółek, o którym mowa w rozdziale 6b ustawy o CIT. Rok podatkowy i obrotowy Spółki jest
    zgodny z rokiem kalendarzowym.
    Spółka nie sporządza sprawozdania finansowego na podstawie art. 45 ust. 1a i 1b ustawy
    z dnia 29 września 1994 r. o rachunkowości, zgodnie z Międzynarodowymi Standardami
    Rachunkowości, Międzynarodowymi Standardami Sprawozdawczości Finansowej oraz
    związanymi z nimi interpretacjami ogłoszonymi w formie rozporządzeń Komisji
    Europejskiej, o których mowa w art. 2 ust. 3 tej ustawy.
    Przedmiotem działalności Spółki zgodnie z umową Spółki jest między innymi (...):
    Spółka posiada następujące oddziały zagraniczne, sporządzające samodzielne
    sprawozdania finansowe (samobilansujące):
    (...).
    Łączne sprawozdanie finansowe zawiera dane następujących oddziałów zagranicznych:
    (...).
    Zgodnie z odpowiednimi umowami o unikaniu podwójnego opodatkowania z Czechami,
    Węgrami i Łotwą, w przypadku osoby mającej miejsce zamieszkania lub siedzibę w Polsce,
    podwójnego opodatkowania unika się w ten sposób, że Polska zwolni taki dochód z
    opodatkowania (metoda wyłączenia). W związku z tym Spółka wykazuje w zeznaniu
    podatkowym zyski osiągnięte w ramach zakładów położonych w Czechach, na Węgrzech i
    na Łotwie jako dochody wolne od podatku na podstawie art. 17 ust. 1 pkt 3 ustawy o CIT.
    Zgodnie natomiast z odpowiednimi umowami o unikaniu podwójnego opodatkowania z
    Litwą, Słowacją i Estonią, w przypadku, gdy osoba mająca miejsce zamieszkania lub
    siedzibę w Polsce uzyskuje dochód lub posiada majątek, które zgodnie z postanowieniami
    umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania mogą być opodatkowane w tych krajach,
    Polska zezwoli na odliczenie od podatku od dochodu takiej osoby kwoty równej podatkowi
    od dochodu zapłaconemu za granicą. W przypadku oddziałów położonych na Słowacji i
    Litwie stosowana jest więc przez Spółkę metoda proporcjonalnego odliczenia. W
    przypadku Estonii, wobec nieukonstytuowania się tam zakładu w rozumieniu
    odpowiedniej umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania, uzyskiwane są przychody z
    działalności, które są opodatkowane jedynie w Polsce, na zasadzie nieograniczonego
    obowiązku podatkowego. Stąd, dochody (wszystkie przychody i koszty) uzyskiwane na
    terenie Słowacji, Litwy i Estonii Spółka uwzględnia w polskim rozliczeniu CIT-8, a
    jednocześnie, w przypadku zapłaty podatku za granicą – na Słowacji i na Litwie,
    dodatkowo stosuje metodę unikania podwójnego opodatkowania – proporcjonalnego
    odliczenia. W związku z tym przychody ww. oddziałów Spółka łączy z przychodami w
    Polsce, a koszty łączy z kosztami w Polsce. Podatek dochodowy jest obliczany od sumy
    tych dochodów.

## Pytanie

Czy Spółka obowiązana jest przesyłać właściwemu naczelnikowi urzędu skarbowego na
    podstawie art. 9 ust. 1c ustawy o CIT księgi rachunkowe prowadzone przez
    samobilansujące zagraniczne oddziały Spółki po zakończeniu roku podatkowego za

    pomocą środków komunikacji elektronicznej, w postaci elektronicznej odpowiadającej
    strukturze logicznej, o której mowa w art. 193a § 2 Ordynacji podatkowej, na zasadach
    dotyczących przesyłania ksiąg podatkowych lub ich części określonych w przepisach
    wydanych na podstawie art. 193a § 3 Ordynacji podatkowej?
    Państwa stanowisko w sprawie
    Spółka nie jest obowiązana przesyłać właściwemu naczelnikowi urzędu skarbowego na
    podstawie art. 9 ust. 1c ustawy o CIT ksiąg rachunkowych prowadzonych przez
    samobilansujące zagraniczne oddziały Spółki po zakończeniu roku podatkowego za
    pomocą środków komunikacji elektronicznej, w postaci elektronicznej odpowiadającej
    strukturze logicznej, o której mowa w art. 193a § 2 Ordynacji podatkowej, na zasadach
    dotyczących przesyłania ksiąg podatkowych lub ich części określonych w przepisach
    wydanych na podstawie art. 193a § 3 Ordynacji podatkowej.
    Uzasadnienie stanowiska Wnioskodawcy.
    Zgodnie z art. 9 ust. 1 ustawy o CIT podatnicy są obowiązani do prowadzenia ewidencji
    rachunkowej, zgodnie z odrębnymi przepisami, w sposób zapewniający określenie
    wysokości dochodu (straty), podstawy opodatkowania i wysokości należnego podatku za
    rok podatkowy, a także do uwzględnienia w ewidencji środków trwałych oraz wartości
    niematerialnych i prawnych informacji niezbędnych do obliczenia wysokości odpisów
    amortyzacyjnych zgodnie z przepisami art. 16a-16m ustawy o CIT.
    Zgodnie z art. 2 pkt 11 lit. a ustawy z dnia 29 października 2021 r. (Dz. U. z 2021 r. poz.
    2105) zmieniającej ustawę o CIT z dniem 1 stycznia 2025 r. (dalej: „ustawa zmieniająca”),
    do ustawy o CIT dodane zostały do art. 9 ustawy o CIT kolejne ustępy 1c-1g oraz ustęp 5.
    Zgodnie z dodanym art. 9 ust. 1c ustawy o CIT podatnicy prowadzący księgi rachunkowe
    są obowiązani prowadzić te księgi przy użyciu programów komputerowych oraz przesyłać
    właściwemu naczelnikowi urzędu skarbowego te księgi po zakończeniu roku
    podatkowego, w terminie do dnia upływu terminu złożenia zeznania, o którym mowa w
    art. 27 ust. 1 ustawy o CIT, albo deklaracji, o której mowa w art. 28r ust. 1 ustawy o CIT, za
    pomocą środków komunikacji elektronicznej, w postaci elektronicznej odpowiadającej
    strukturze logicznej, o której mowa w art. 193a § 2 Ordynacji podatkowej, na zasadach
    dotyczących przesyłania ksiąg podatkowych lub ich części określonych w przepisach
    wydanych na podstawie art. 193a § 3 Ordynacji podatkowej.
    Zgodnie z art. 66 ust. 2 pkt 1 ustawy zmieniającej, księgi, o których mowa w art. 9 ust. 1c i
    1e ustawy o CIT, są prowadzone przy użyciu programów komputerowych i przesyłane po
    raz pierwszy za rok podatkowy, a w przypadku spółek niebędących osobami prawnymi –
    za rok obrotowy, rozpoczynający się po dniu 31 grudnia 2024 r. – w przypadku
    podatników i spółek niebędących osobami prawnymi, u których wartość przychodu
    uzyskanego w poprzednim odpowiednio roku podatkowym albo roku obrotowym
    przekroczyła równowartość 50 mln euro przeliczonych na złote według średniego kursu
    euro ogłaszanego przez Narodowy Bank Polski w ostatnim dniu roboczym poprzedniego
    odpowiednio roku podatkowego albo roku obrotowego.
    Biorąc pod uwagę, że Spółka przekracza wskazane progi przychodowe, obowiązana jest
    do prowadzenia i przesyłania po raz pierwszy ksiąg, o których mowa w art. 9 ust. 1c
    ustawy o CIT już za rok podatkowy 2025.
    W art. 9 ust. 5 ustawy o CIT określono podstawę dla Ministra Finansów do wydania
    rozporządzenia, w którym określić ma on:
    1) zakres dodatkowych danych, o które należy uzupełnić prowadzone księgi podlegające
      przekazaniu na podstawie art. 9 ust. 1c i 1e ustawy o CIT, oraz sposób ich
      wykazywania w tych księgach,

    2) grupy podatników innych niż określeni w art. 9 ust. 1d ustawy o CIT lub spółek
      niebędących osobami prawnymi zwolnionych z obowiązku prowadzenia ksiąg przy
      użyciu programów komputerowych lub ich przesyłania w całości albo części na
      podstawie art. 9 ust. 1c ustawy o CIT
    – uwzględniając konieczność zapewnienia prawidłowości rozliczeń podatników oraz
    kontroli obowiązków podatników przez organ podatkowy, identyfikowania obszarów, w
    których występują nadużycia w podatku lub narażonych na te nadużycia, oraz możliwości
    techniczno-organizacyjne prowadzenia przez podatników ksiąg.
    Na wskazanej podstawie, Minister Finansów wydał rozporządzenie z dnia 16 sierpnia 2024
    r. w sprawie dodatkowych danych, o które należy uzupełnić prowadzone księgi
    rachunkowe podlegające przekazaniu na podstawie ustawy o podatku dochodowym od
    osób prawnych (Dz. U. 2024 r. poz. 1314, dalej: „Rozporządzenie”). Rozporządzenie określa
    zakres dodatkowych danych, o które należy uzupełnić prowadzone księgi rachunkowe
    podlegające przekazaniu na podstawie art. 9 ust. 1c i 1e ustawy o CIT, zwane dalej
    „księgami”, oraz sposób ich wykazywania w księgach.
    Zgodnie z § 2 ust. 1 Rozporządzenia danymi dodatkowymi, o które należy uzupełnić księgi,
    są:
    1) numer identyfikacji podatkowej kontrahenta podatnika, o ile został nadany;
    2) numer identyfikujący fakturę w Krajowym Systemie e-Faktur, o ile został nadany do dnia
      przekazania księgi - w przypadku faktur wystawionych przez podatnika stanowiących
      dowód księgowy;
    3) znaczniki identyfikujące konta ksiąg wykazywane według słownika znaczników
      identyfikujących konta ksiąg dla pozostałych jednostek - określonego w załączniku nr 7
      do rozporządzenia;
    4) dane potwierdzające nabycie, wytworzenie lub wykreślenie danego środka trwałego lub
      danej wartości niematerialnej i prawnej z ewidencji środków trwałych oraz wartości
      niematerialnych i prawnych, zwanej dalej „ewidencją”:
      a) w przypadku faktur stanowiących dowód księgowy zbycia środka trwałego lub
        wartości niematerialnej i prawnej - numer identyfikujący fakturę w Krajowym
        Systemie e-Faktur, o ile został nadany do dnia przekazania księgi,
      b) numer dowodu, na podstawie którego przyjęto do używania środek trwały lub
        wartość niematerialną i prawną,
      c) rodzaj dowodu potwierdzającego nabycie, wytworzenie lub wykreślenie z ewidencji,
      d) datę nabycia, wytworzenia, przyjęcia do używania lub wykreślenia z ewidencji,
      e) numer inwentarzowy nadawany przez jednostkę;
    5) wysokość różnicy pomiędzy wynikiem finansowym ustalonym na podstawie przepisów
      o rachunkowości a podstawą opodatkowania ustaloną na podstawie przepisów o
      podatku dochodowym od osób prawnych w podziale na:
      a) wysokość przychodów zwolnionych z opodatkowania – wykazuje się trwałe różnice
        pomiędzy zyskiem (stratą) dla celów rachunkowych a dochodem (stratą) dla celów
        podatkowych,
      b) wysokość przychodów niepodlegających opodatkowaniu w bieżącym roku,
      c) wysokość przychodów podlegających opodatkowaniu w bieżącym roku, ujętych w
        księgach lat ubiegłych,
      d) wysokość przychodów podlegających opodatkowaniu, niepodlegających ujęciu w
        księgach,
      e) wysokość kosztów nieuznawanych za koszty uzyskania przychodów – wykazuje się
        trwałe różnice pomiędzy zyskiem (stratą) dla celów rachunkowych a dochodem
        (stratą) dla celów podatkowych,
      f) wysokość kosztów nieuznawanych za koszty uzyskania przychodów w bieżącym
        roku,

      g) wysokość kosztów uznawanych za koszty uzyskania przychodów w bieżącym roku,
        ujętych w księgach lat ubiegłych,
      h) wysokość kosztów uznawanych za koszty uzyskania przychodów, niepodlegających
        ujęciu w księgach.
    Zgodnie z § 2 ust. 2 Rozporządzenia dodatkowe dane, o których mowa w § 2 ust. 1 pkt 1 i
    2 Rozporządzenia, wykazuje się, w postaci zapisu, w odniesieniu do poszczególnych
    zdarzeń ujętych w księgach. Zgodnie z § 2 ust. 3 Rozporządzenia dodatkowe dane, o
    których mowa w § 2 ust. 1 pkt 3 Rozporządzenia, przyporządkowuje się w oparciu o
    kryteria klasyfikacyjne przyjęte dla zapisów zdarzeń w księgach, wynikające z przepisów o
    rachunkowości. Natomiast zgodnie z § 2 ust. 4 Rozporządzenia dodatkowe dane, o
    których mowa w § 2 ust. 1 pkt 4 Rozporządzenia, wykazuje się w odniesieniu do danego
    środka trwałego lub danej wartości niematerialnej i prawnej wprowadzonych do ewidencji.
    W świetle § 4 Rozporządzenia księgi mogą nie być uzupełniane o dodatkowe dane, o
    których mowa w § 2 ust. 1 pkt 4 Rozporządzenia, dotyczące danego środka trwałego lub
    danej wartości niematerialnej i prawnej wprowadzonych do ewidencji przed dniem 1
    stycznia 2025 r. Przy czym przepisu § 4 ust. 1 Rozporządzenia nie stosuje się w odniesieniu
    do dodatkowych danych, o których mowa w:
    1) § 2 ust. 1 pkt 4 lit. a Rozporządzenia;
    2) § 2 ust. 1 pkt 4 lit. d Rozporządzenia, w zakresie daty wykreślenia z ewidencji.
    W świetle § 5 ust. 1 Rozporządzenia księgi za rok podatkowy, który rozpoczyna się po dniu
    31 grudnia 2024 r., a przed dniem 1 stycznia 2026 r., a w przypadku spółek niebędących
    osobami prawnymi – za rok obrotowy, który rozpoczyna się po dniu 31 grudnia 2024 r., a
    przed dniem 1 stycznia 2026 r., mogą nie być uzupełniane o dodatkowe dane, o których
    mowa w § 2 ust. 1 pkt 1, 2, 4 i 5 Rozporządzenia. Zgodnie natomiast z § 5 ust. 2
    Rozporządzenia w przypadku podatników sporządzających sprawozdania finansowe na
    podstawie art. 45 ust. 1a i 1b ustawy z dnia 29 września 1994 r. o rachunkowości, zgodnie
    z Międzynarodowymi Standardami Rachunkowości, Międzynarodowymi Standardami
    Sprawozdawczości Finansowej oraz związanymi z nimi interpretacjami ogłoszonymi w
    formie rozporządzeń Komisji Europejskiej, o których mowa w art. 2 ust. 3 tej ustawy, księgi
    za rok podatkowy, który rozpoczyna się po dniu 31 grudnia 2024 r., a przed dniem 1
    stycznia 2026 r., mogą nie być uzupełniane o dodatkowe dane, o których mowa w § 2 ust.
    1 pkt 3.
    W art. 9 ust. 1 ustawy o CIT nałożony został na podatników podatku dochodowego od
    osób prawnych obowiązek prowadzenia ewidencji rachunkowej zgodnej z przepisami
    ustawy o rachunkowości. Ustawa podatkowa odsyła więc w tym zakresie do reguł, które
    unormowane zostały w odrębnej ustawie – ustawie o rachunkowości. Ewidencja
    rachunkowa ma być prowadzona w taki sposób, aby na jej podstawie można było określić
    wysokość dochodu, podstawy opodatkowania, podatku. Wynik podatkowy nie jest
    ustalany więc na podstawie przepisów o rachunkowości. Ustawa o rachunkowości określa
    zasady rachunkowości, w tym sposób prowadzenia ewidencji rachunkowej. Ustawa
    podatkowa nakazuje natomiast, by w ramach reguł określonych w ustawie o
    rachunkowości, prowadzić księgi w taki sposób, aby na jej podstawie możliwe było
    określenie wysokości dochodu, podstawy opodatkowania i podatku.
    Zgodnie z przywołanym art. 9 ust. 1c ustawy o CIT, podatnicy prowadzący księgi
    rachunkowe są obowiązani prowadzić te księgi przy użyciu programów komputerowych
    oraz przesyłać właściwemu naczelnikowi urzędu skarbowego te księgi po zakończeniu
    roku podatkowego. Ustawodawca podatkowy zobowiązuje podatników, aby przesyłać
    księgi rachunkowe w odpowiedniej strukturze i terminie. Nie zmienia to jednak
    okoliczności, że obowiązek przesyłania dotyczy ksiąg rachunkowych, prowadzonych
    zgodnie z ustawą o rachunkowości.

    W konsekwencji, w celu określenia w jakim kształcie i zakresie podatnik jest obowiązany
    do prowadzenia ksiąg rachunkowych, a następnie przesłania ich do administracji
    skarbowej, należy opierać się na ustawie o rachunkowości, do której ustawa o CIT w tym
    zakresie odsyła.
    Zgodnie z art. 2 ust. 1 pkt 1 ustawy o rachunkowości, przepisy ustawy o rachunkowości,
    stosuje się m.in. do mających siedzibę lub miejsce sprawowania zarządu na terytorium
    Rzeczypospolitej Polskiej spółek handlowych (osobowych i kapitałowych, w tym również w
    organizacji), a także oddziałów i przedstawicielstw przedsiębiorców zagranicznych w
    rozumieniu przepisów ustawy z dnia 6 marca 2018 r. o zasadach uczestnictwa
    przedsiębiorców zagranicznych i innych osób zagranicznych w obrocie gospodarczym na
    terytorium Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. z 2022 r. poz. 470).
    Polskie oddziały przedsiębiorstw zagranicznych zawsze zobowiązane są więc do
    samodzielnego prowadzenia ksiąg rachunkowych. Podobne regulacje obowiązują także w
    innych krajach, w związku z tym zagraniczne oddziały polskich przedsiębiorstw
    zobowiązane są do prowadzenia ksiąg rachunkowych według przepisów obowiązujących
    w kraju, w którym oddział ma siedzibę. Genezy tych zasad należy szukać w przepisach
    umów międzynarodowych o unikaniu podwójnego opodatkowania, które nakazują
    opodatkowanie dochodów w tym kraju, w którym przedsiębiorca ma zakład. Mimo iż
    oddział zagraniczny stosuje zasady rachunkowe tego państwa, w którym prowadzi
    działalność, jego księgi muszą być jednocześnie prowadzone w sposób, który umożliwi
    włączenie danych wynikających z bilansu oddziału do łącznego sprawozdania finansowego
    macierzystej jednostki statutowej mającej swą siedzibę w Polsce.
    Zgodnie z art. 51 ust. 1 ustawy o rachunkowości jednostka, w skład której wchodzą
    jednostki organizacyjne sporządzające samodzielne sprawozdania finansowe, sporządza
    łączne sprawozdanie finansowe, będące sumą sprawozdania finansowego jednostki i
    wszystkich jej oddziałów (zakładów), wyłączając odpowiednio:
    1) aktywa i fundusze wydzielone;
    2) wzajemne należności i zobowiązania oraz inne rozrachunki o podobnym charakterze;
    3) przychody i koszty z tytułu operacji dokonywanych między jednostką a jej oddziałami
      (zakładami) lub między jej oddziałami (zakładami);
    4) wynik finansowy operacji gospodarczych dokonywanych wewnątrz jednostki, zawarty w
      aktywach jednostki lub jej oddziałów (zakładów).
    Przywołany przepis dotyczy tych jednostek gospodarczych, które w swojej strukturze
    organizacyjnej mają wyodrębnione tzw. oddziały samobilansujące. Oddział
    samobilansujący to wewnętrzna jednostka organizacyjna, która z punktu widzenia prawa
    bilansowego prowadzi własne księgi rachunkowe oraz sporządza własne sprawozdania
    finansowe. Takim oddziałem samobilansującym są w szczególności oddziały zagraniczne.
    Zgodnie natomiast z art. 51 ust. 2 ustawy o rachunkowości, do sprawozdania finansowego
    jednostki, w której skład wchodzą oddziały (zakłady) znajdujące się poza terytorium
    Rzeczypospolitej Polskiej i tam sporządzające sprawozdania finansowe, włącza się
    odpowiednie dane wynikające z bilansów tych oddziałów (zakładów), wyrażone w
    walutach obcych, przeliczone na walutę polską po obowiązującym na dzień bilansowy
    średnim kursie ogłoszonym dla danej waluty przez Narodowy Bank Polski, natomiast z
    rachunku zysków i strat – po kursie stanowiącym średnią arytmetyczną średnich kursów
    na dzień kończący każdy miesiąc roku obrotowego, a w uzasadnionych przypadkach – po
    kursie będącym średnią arytmetyczną średnich kursów na dzień kończący poprzedni rok
    obrotowy i dzień kończący bieżący rok obrotowy, ogłoszonych dla danej waluty przez
    Narodowy Bank Polski. Powstałe na skutek tych przeliczeń różnice wykazuje się w łącznym
    sprawozdaniu finansowym jednostki, w pozycji „Różnice kursowe z przeliczenia”, jako
    składnik kapitału (funduszu) z aktualizacji wyceny.

    W przypadku utworzenia przez jednostkę oddziału sporządzającego samodzielnie
    sprawozdanie finansowe, oddział ten otrzymuje od jednostki macierzystej wydzielone
    wyłącznie do jego dyspozycji aktywa. Mogą to być zarówno środki pieniężne, jak i środki
    trwałe lub obrotowe – aktywa umożliwiające prowadzenie działalności gospodarczej.
    Aktywa takie mają podobny charakter jak kapitał zakładowy w przypadku tworzenia spółki
    kapitałowej i podobnie są ewidencjonowane jako kapitały, jednak w odrębnej pozycji.
    Konto funduszy wydzielonych w jednostce macierzystej może wykazywać tylko saldo
    debetowe, które wyraża stan należności od oddziału z tytułu wydzielonych do jego
    dyspozycji aktywów. W oddziale na takim koncie występuje wyłącznie saldo kredytowe,
    które oznacza stan zobowiązań wobec jednostki macierzystej z tytułu wydzielonych
    składników aktywów. Natomiast w bilansie łącznym jednostki macierzystej salda te znoszą
    się wzajemnie i nie są wykazywane (podlegają kompensacie).
    Wykaz przekazanych składników majątku powinien być potwierdzony przez
    inwentaryzację i zaakceptowany przez uprawnione w tym zakresie osoby reprezentujące
    jednostkę macierzystą i oddział. Przekazanie składników aktywów do oddziału następuje
    w wartości wynikającej z ewidencji księgowej jednostki macierzystej. W wykazie
    przekazanych składników majątku (czyli tak zwanym inwentarzu) należy zatem podać co
    najmniej:
    - wartość początkową aktywów trwałych i ich dotychczasowe umorzenie, zaś w przypadku
      środków trwałych objętych aktualizacją wyceny również kwoty tej aktualizacji i
      ewentualne skutki wyceny w cenach rynkowych inwestycji długoterminowych;
    - wartość rzeczowych aktywów obrotowych w cenach ewidencyjnych i odchylenia od tych
      cen, a także dotyczące tych aktywów odpisy z tytułu trwałej utraty wartości;
    - środki pieniężne w wartości nominalnej.
    W związku z powyższym, skoro na podstawie przepisów o rachunkowości Spółka
    obowiązana jest do prowadzenia ewidencji rachunkowej tylko w zakresie jednostki
    macierzystej i z wyłączeniem zagranicznych oddziałów samobilansujących, należy uznać,
    że zgodnie z art. 9 ust. 1c ustawy o CIT Spółka obowiązana jest do przesyłania jedynie
    ksiąg rachunkowych prowadzonych przez siebie, z wyłączeniem ksiąg rachunkowych
    prowadzonych przez samobilansujące oddziały zagraniczne, skoro są to inne jednostki w
    rozumieniu przepisów ustawy o rachunkowości.
    Takie stanowisko zostało zaprezentowane przez Dyrektora KIS w kontekście
    obowiązującego od 1 lipca 2018 r. obowiązku przekazywania ksiąg rachunkowych na
    żądanie organu. W ocenie Dyrektora KIS wyrażonej w interpretacji indywidualnej z dnia 31
    października 2023 r., 0114-KDIP1-2.4012.333.2023.2.GK, w przypadku gdy Spółka
    zarejestrowana jest dla celów podatkowych w innej jurysdykcji podatkowej i rozlicza się z
    zagranicznym urzędem skarbowym, wystawia faktury sprzedaży z zagranicznym numerem
    identyfikacji podatkowej, faktury są wykazywane w zagranicznej deklaracji podatku od
    wartości dodanej, w innej jurysdykcji podatkowej prowadzone są księgi rachunkowe oraz
    sporządzane są sprawozdania finansowe według przepisów obwiązujących w zagranicznej
    jurysdykcji – nie ma podstaw aby umieszczać faktury sprzedaży wystawionych zgodnie z
    przepisami obowiązującymi w zagranicznej jurysdykcji w pliku JPK_FA, skoro plik ten służy
    do weryfikacji rozliczeń dokonywanych zgodnie z polskimi przepisami prawa. Nie ma
    również zdaniem Dyrektora KIS podstaw do wykazywania przez Spółkę dokumentów
    takich jak faktury sprzedaży w księgach rachunkowych prowadzonych w Polsce, w pliku
    JPK_KR, skoro Spółka nie ma obowiązku wykazywać w JPK faktur sprzedaży wystawionych
    za granicą i rozliczonych z właściwymi organami podatkowymi innej jurysdykcji, gdzie
    prowadzone są księgi rachunkowe oraz sporządzane jest sprawozdanie finansowe.
    Stanowisko to zdaniem Spółki pozostaje aktualne, także w zakresie obowiązków
    wynikających z art. 9 ust. 1c ustawy o CIT. Nowa struktura pliku JPK_KR_PD opiera się na
    wcześniejszej strukturze JPK_KR.

    Od 1 lipca 2018 r. wszyscy podatnicy, którzy prowadzą księgi podatkowe i wytwarzają
    dowody księgowe w formie elektronicznej, przekazują w toku czynności sprawdzających,
    kontroli podatkowej, celno-skarbowej lub postępowania podatkowego, struktury JPK na
    żądanie organów podatkowych. JPK na żądanie obejmował dotychczas 7 struktur, w tym
    m.in. JPK_KR – księgi rachunkowe, a także JPK_FA – faktury VAT. Obowiązek przekazywania
    przez podatników pozostałych struktur JPK na żądanie organów podatkowych wynika m.
    in. z przepisu art. 193a Ordynacji podatkowej.
    Zgodnie z art. 193a § 1 Ordynacji podatkowej w przypadku prowadzenia ksiąg
    podatkowych przy użyciu programów komputerowych, organ podatkowy może żądać
    przekazania całości lub części tych ksiąg oraz dowodów księgowych za pomocą środków
    komunikacji elektronicznej lub na informatycznych nośnikach danych, w postaci
    elektronicznej odpowiadającej strukturze logicznej, o której mowa w § 2, wskazując rodzaj
    ksiąg podatkowych oraz okres, którego dotyczą, przy czym przepisu § 1 nie stosuje się do
    faktur ustrukturyzowanych w rozumieniu art. 2 pkt 32a ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o
    podatku od towarów i usług.
    W świetle art. 193a § 2 Ordynacji podatkowej struktura logiczna postaci elektronicznej
    ksiąg podatkowych oraz dowodów księgowych, z uwzględnieniem możliwości wytworzenia
    jej z programów informatycznych używanych powszechnie przez przedsiębiorców oraz
    automatycznej analizy danych, jest dostępna w Biuletynie Informacji Publicznej na stronie
    podmiotowej urzędu obsługującego ministra właściwego do spraw finansów publicznych.
    Zgodnie natomiast z art. 193a § 3 Ordynacji podatkowej minister właściwy do spraw
    finansów publicznych określi, w drodze rozporządzenia, sposób przesyłania za pomocą
    środków komunikacji elektronicznej ksiąg podatkowych, części tych ksiąg oraz dowodów
    księgowych w postaci elektronicznej oraz wymagania techniczne dla informatycznych
    nośników danych, na których księgi, części tych ksiąg oraz dowody księgowe mogą być
    zapisane i przekazywane, uwzględniając potrzebę zapewnienia bezpieczeństwa,
    wiarygodności i niezaprzeczalności danych zawartych w księgach oraz potrzebę ich
    ochrony przed nieuprawnionym dostępem.
    W stanie prawnym od 1 stycznia 2025 r. podatnicy prowadzący księgi rachunkowe będą
    obowiązani prowadzić księgi rachunkowe przy użyciu programów komputerowych i
    przesyłać je w formie jednolitego pliku kontrolnego JPK_KR_PD. Wciąż są to jednak te same
    księgi rachunkowe, natomiast ustawa zmieniająca wprowadziła jedynie zmianę formy
    przekazywania ksiąg rachunkowych – z obowiązku ich przekazywania na żądanie na
    przekazywanie automatyczne, bez wezwania, a także przekazała Ministrowi Finansów
    kompetencję do nałożenia obowiązku dodawania do ksiąg rachunkowych pewnych
    dodatkowych danych, które mają służyć zwiększeniu zdolności analitycznej administracji
    skarbowej. Zmiany nie dotyczyły jednak zasad prowadzenia ksiąg rachunkowych
    określonych w ustawie o rachunkowości, a więc nie ingerują także w zasady odrębności
    księgowej jednostek samobilansujących.
    Podobne zasady co w przypadku oddziałów zagranicznych ustawodawca określił dla
    spółek tworzących podatkową grupę kapitałową. Podatkową grupę kapitałową mogą
    tworzyć jedynie polskie spółki kapitałowe. Ze względu na odrębność bilansową spółek
    tworzących podatkową grupę kapitałową, ustawodawca wprost wskazał, że, pomimo że
    podatnikiem jest podatkowa grupa kapitałowa, to w zakresie obowiązków związanych z
    JPK-CIT, każda spółka zachowuje swoją odrębność i musi wykonywać obowiązki
    samodzielnie. Zgodnie z wyjaśnieniami Ministerstwa Finansów, „stosownie do dyspozycji
    art. 9 ust. 1g ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych obowiązek przesyłania
    ksiąg rachunkowych właściwemu naczelnikowi urzędu skarbowego stosuje się
    odpowiednio do spółek tworzących podatkową grupę kapitałową. W przypadku
    podatkowej grupy kapitałowej obowiązek przekazania JPK_KR_PD oraz JPK_ST_KR ciąży na

    każdej ze spółek tworzących PGK odrębnie, tj. we własnym imieniu i w zakresie
    prowadzonych przez nie ksiąg rachunkowych oraz ewidencji ŚT i WNiP, w tym również w
    zakresie węzła RPD struktury JPK_KR_PD”.
    Zgodnie z odrębnymi przepisami (ustawą o rachunkowości) podatnik nie jest obowiązany
    do prowadzenia ksiąg rachunkowych w zakresie dotyczącym zagranicznych oddziałów.
    Zagraniczne oddziały polskich przedsiębiorstw zobowiązane są do prowadzenia ksiąg
    rachunkowych według przepisów obowiązujących w kraju, w którym oddział ma siedzibę.
    W związku z powyższym, księgi prowadzone przez oddziały zagraniczne nie są
    prowadzone na podstawie przepisów ustawy o rachunkowości i nie są z nimi zgodne.
    Biorąc więc pod uwagę literalne brzmienie art. 9 ust. 1c ustawy o CIT Spółka nie ma więc
    obowiązku prowadzić oraz przesyłać ksiąg rachunkowych oddziałów zagranicznych.
    Jednocześnie oddziały zagraniczne nie mają obowiązku prowadzić ksiąg rachunkowych na
    podstawie ustawy o rachunkowości i przesyłać ich do urzędu skarbowego. Przeciwne
    wnioski byłyby nie do pogodzenia nie tylko z literalnym brzmieniem przepisów art. 9 ust.
    1a i 1c ustawy o CIT oraz przywołanych wcześniej regulacji ustawy o rachunkowości, ale
    także ich realizacja byłaby niezwykle trudna. W praktyce, gdyby dopuścić konieczność
    przesyłania ksiąg rachunkowych w ustrukturyzowanej formie z odpowiednimi
    dodatkowymi oznaczeniami, oznaczałoby to konieczność prowadzenia przez oddziały
    zagraniczne podwójnych ksiąg rachunkowych – prowadzonych za granicą na podstawie
    zagranicznej ustawy o rachunkowości, a także w Polsce na podstawie ustawy o
    rachunkowości. Żaden przepis, ani sens regulacji, nie wymagają, aby taka podwójna
    rachunkowość była od podatnika wymagana. Podatnik ma obowiązek jedynie dla celów
    informacyjnych przygotować łączne sprawozdanie finansowe, zgodnie z art. 51 ust. 1 i 2
    ustawy o rachunkowości.
    W tym zakresie należy zwrócić uwagę na stosowane wyłączenie obowiązku nanoszenia
    dodatkowych znaczników kont w przypadku jednostek stosujących międzynarodowe
    standardy rachunkowości. Podobnie jak obce ustawy dotyczące rachunkowości, tak
    międzynarodowe standardy rachunkowości odrębnie od polskiej ustawy o rachunkowości
    określają reguły prowadzenia rachunkowości jednostek. Z tego względu, Rozporządzenie
    przewidziało wyłączenie konieczności stosowania znaczników identyfikujących konta ksiąg
    wykazywane według słownika znaczników identyfikujących konta ksiąg – ze względu na ich
    niedopasowanie. Spełnienie wymogów Rozporządzenia z podobnych przyczyn byłoby
    niemożliwe także w przypadku nałożenia na podatnika obowiązku zastosowania
    odpowiednich znaczników identyfikujących konta prowadzone przez oddziały zagraniczne
    według przepisów zagranicznych. Skoro więc nie ma podstawy prawnej do wymagania od
    podatników prowadzenia ewidencji rachunkowej w zakresie dotyczącym ich zagranicznych
    zakładów, tak samo nie ma podstawy prawnej do wymagania od podatnika, aby prowadził
    rachunkowość zagranicznych zakładów według polskiej ustawy o rachunkowości, tylko w
    celu spełnienia wymogów Rozporządzenia. Należy przy tym podkreślić, że Rozporządzenie
    w hierarchii źródeł prawa jest usytuowane niżej niż ustawa, nie można więc na jego
    podstawie wyciągać wniosków sprzecznych z brzmieniem ustawy.
    Zwrócić uwagę należy także na relację pliku JPK_KR_PD i węzła RPD do deklaracji CIT-8
    oraz noty podatkowej do sprawozdania finansowego. W porównaniu do CIT-8 plik
    JPK_KR_PD prezentuje o wiele skromniejszy zestaw danych podatkowych (w
    przeciwieństwie do danych rachunkowych, których zawiera pełen zestaw). Nie zakłada się
    więc, aby CIT-8 i JPK_KR_PD miały się uzgadniać kwotowo. Za to wartości z RPD pliku
    JPK_KR_PD powinny być tożsame z wartościami z noty podatkowej do sprawozdania
    finansowego. Jak wyjaśnia Ministerstwo Finansów, „stosownie do dyspozycji art. 9 ust.1
    ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych Podatnicy są obowiązani do
    prowadzenia ewidencji rachunkowej, zgodnie z odrębnymi przepisami, w sposób
    zapewniający określenie wysokości dochodu (straty), podstawy opodatkowania i
    wysokości należnego podatku za rok podatkowy, a także do uwzględnienia w ewidencji
    środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych informacji niezbędnych do

    obliczenia wysokości odpisów amortyzacyjnych zgodnie z przepisami art. 16a-16m.
    Ponadto art. 24 ust. 4 pkt 2 ustawy o rachunkowości stanowi, iż zapisy w księgach
    uporządkowane są chronologicznie i systematycznie według kryteriów klasyfikacyjnych
    umożliwiających sporządzenie obowiązujących jednostkę sprawozdań finansowych i
    innych, sprawozdań, w tym deklaracji podatkowych oraz dokonanie rozliczeń
    finansowych. Mając na względzie powołane przepisy oraz wskazane w rozporządzeniu
    znaczniki CIT podatnicy winni prowadzić księgi tak, aby móc uzyskać z nich informacje,
    które wpływają m.in. na sporządzenie CIT-8. [...] Mając powyższe na względzie zasadnym
    jest, aby kwoty ujęte w węźle RPD uzgadniały się z wartościami kwot wynikających z kont
    wynikowych i pozabilansowych oznaczonych, odpowiednimi znacznikami podatkowymi,
    które zostały ujęte w sekcji ZOiS. Kwoty ujęte w węźle RPD są wpisane "ręcznie"”. Wynika z
    tego, że dla osiągnięcia celów zakreślonych przez Ministerstwo Finansów należy wziąć pod
    uwagę jedynie księgi rachunkowe sporządzane zgodnie z krajowymi regulacjami.
    Warto zwrócić uwagę, że podatnicy opodatkowani ryczałtem od dochodów spółek, także
    zobowiązani są do przekazywania ksiąg rachunkowych na podstawie art. 9 ust. 1c ustawy
    o CIT, pomimo że spółki opodatkowane ryczałtem od dochodów spółek nie operują
    kategoriami przychodów, czy kosztów podatkowych, a więc nie jest możliwe przypisanie
    do tego typu spółek znaczników podatkowych. Wskazuje to, że obowiązek przesyłania
    ksiąg rachunkowych nie jest zasadniczo skorelowany z kategoriami podatkowymi, ale
    kategoriami rachunkowymi. W pierwszej kolejności należy więc ustalać na podstawie
    ustawy o rachunkowości w jakim zakresie dana jednostka sporządza księgi rachunkowe,
    natomiast kategorie podatkowe są dopiero następnie przyporządkowywane do tak
    określonego zakresu podmiotowego.
    W konsekwencji wskazać należy, że niezależnie od metody unikania podwójnego
    opodatkowania stosowanej przez Spółkę, stanowią one jedynie technikę rozliczenia
    podatku dochodowego wynikającą z ustawy podatkowej i nie mają wpływu na zasady
    prowadzenia ewidencji rachunkowej.
    W przypadku umów o unikaniu podwójnego opodatkowania z Węgrami, Czechami i Łotwą,
    umowy przewidują, że dochody zakładu są zwolnione z opodatkowania w Polsce.
    Jednocześnie podkreślenia wymaga, że w myśl art. 7 ust. 1 i ust. 3 pkt 1 i 3 ustawy o CIT
    podstawą opodatkowania jest dochód, przy ustalaniu którego nie uwzględnia się
    przychodów uzyskania ze źródeł przychodów położonych na terytorium Rzeczypospolitej
    Polskiej lub za granicą, jeżeli dochody z tych źródeł nie podlegają opodatkowaniu
    podatkiem dochodowym albo są wolne od podatku, a także kosztów ich uzyskania, a także
    kosztów uzyskania przychodów w tym zakresie. Przepisy wprowadzają tym samym
    generalną zasadę, że przy ustalaniu dochodu stanowiącego podstawę opodatkowania nie
    uwzględnia się przychodów ze źródeł przychodów położonych na terytorium
    Rzeczypospolitej Polskiej lub za granicą, jeżeli dochody z tych źródeł nie podlegają
    opodatkowaniu podatkiem dochodowym albo są wolne od podatku. Związane z tymi
    przychodami koszty uzyskania przychodów są neutralne podatkowo, tj. nie mogą
    pomniejszać przychodów uzyskiwanych z innych źródeł. Natomiast dochody uwzględnia
    się w CIT-8/O jako dochody zwolnione.
    W przypadku natomiast metody zaliczenia proporcjonalnego, zgodnie z art. 20 ust. 1
    ustawy o CIT wskazano, że zagraniczne dochody polskich rezydentów, o ile nie korzystają
    ze zwolnienia od polskiego CIT, łączone są z ich dochodami krajowymi, by od podatku
    obliczonego od łącznej sumy dochodów odliczać kwotę równą podatkowi zapłaconemu w
    obcym państwie. Kwota odliczenia nie może jednak przekroczyć tej części podatku
    obliczonego przed dokonaniem odliczenia, która proporcjonalnie przypada na dochód
    uzyskany w obcym państwie. W przypadku Słowacji i Litwy zastosowanie ma metoda
    eliminacji podwójnego opodatkowania proporcjonalnego odliczenia. Stąd dochody
    (wszystkie przychody i koszty) uzyskiwane przez zagraniczny zakład Spółki położony w tych
    krajach należy uwzględnić w polskim rozliczeniu CIT-8, a jednocześnie zastosować ww.
    metodę unikania podwójnego opodatkowania – proporcjonalnego odliczenia. W związku z

    tym przychody ww. oddziałów łączy się z przychodami w Polsce, koszty łączy się z kosztami
    w Polsce. Podatek dochodowy jest obliczany od sumy tych dochodów, z tym że
    zagraniczny podatek podlega odliczeniu od tak obliczonego polskiego podatku, przy czym
    odliczenie to nie może przekroczyć tej części polskiego podatku, który przypada na
    zagraniczny dochód.
    W interpretacji indywidualnej z dnia 8 listopada 2019 r. Dyrektora Krajowej Informacji
    Skarbowej, znak: 0111-KDIB1-2.4010.340.5.2019.1.AW wskazano „Powyższe wskazuje na
    konieczność rozpoznania dochodów (przychodów) i kosztów według polskich przepisów
    prawa podatkowego, bowiem to w Polsce Spółka będąca osobą prawną ma siedzibę. (...)
    Zatem do wszystkich ponoszonych przez Oddział kosztów oraz uzyskiwanych przychodów
    Spółka powinna stosować przepisy polskiej ustawy o podatku dochodowym od osób
    prawnych. Biorąc pod uwagę, że dochody (przychody) osiągnięte za granicą łączy się z
    dochodami (przychodami) osiągniętymi na terytorium RP w rozliczeniu za dany rok
    podatkowy, Spółka przy rozliczeniu podatku dochodowego za dany rok podatkowy
    uwzględniać powinna wszystkie przychody i koszty ustalane na podstawie ustawy o
    podatku dochodowym od osób prawnych przypisane temu Oddziałowi i kształtujące
    dochód tego Oddziału”.
    Niezależnie więc od zastosowanej metody unikania opodatkowania, podatnik nie jest
    obowiązany przekazywać na podstawie art. 9 ust. 1c ksiąg rachunkowych w zakresie
    dotyczącym działalności prowadzonej poprzez zagraniczne zakłady. Stosowane zasady
    obliczenia podatku dochodowego są niezależne od rozliczeń rachunkowych i nie wpływają
    na zakres obowiązku przekazywania ksiąg rachunkowych na podstawie art. 9 ust. 1c
    ustawy o CIT.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest nieprawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Na wstępie należy zaznaczyć, że pytanie przedstawione przez Państwa we wniosku o
    wydanie interpretacji indywidualnej wyznacza zakres przedmiotowy tego wniosku. W
    związku z powyższym wydana interpretacja dotyczy tylko sprawy będącej przedmiotem
    wniosku (Państwa zapytania). Zatem inne kwestie wynikające z opisu sprawy i własnego
    stanowiska, nieobjęte pytaniem, nie zostały rozpatrzone w niniejszej interpretacji.
    Państwa wątpliwości dotyczą ustalenia, czy Spółka obowiązana jest przesyłać właściwemu
    naczelnikowi urzędu skarbowego na podstawie art. 9 ust. 1c ustawy o CIT księgi
    rachunkowe prowadzone przez samobilansujące zagraniczne oddziały Spółki.
    Odnosząc się do powyższego zagadnienia w pierwszej kolejności wskazać należy, że
    zgodnie z art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób
    prawnych (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 278, dalej: „ustawa o CIT”):
      Podatnicy, jeżeli mają siedzibę lub zarząd na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej,
      podlegają obowiązkowi podatkowemu od całości swoich dochodów, bez względu na
      miejsce ich osiągania.
    W myśl art. 4a pkt 11 ustawy o CIT:
      Ilekroć w ustawie jest mowa o zagranicznym zakładzie - oznacza to:
      a) stałą placówkę, poprzez którą podmiot mający siedzibę lub zarząd na terytorium
        jednego państwa wykonuje całkowicie lub częściowo działalność na terytorium
        innego państwa, a w szczególności oddział, przedstawicielstwo, biuro, fabrykę,
        warsztat albo miejsce wydobywania bogactw naturalnych,
      b) plac budowy, budowę, montaż lub instalację, prowadzone na terytorium jednego
        państwa przez podmiot mający siedzibę lub zarząd na terytorium innego
        państwa,

      c) osobę, która w imieniu i na rzecz podmiotu mającego siedzibę lub zarząd na
        terytorium jednego państwa działa na terytorium innego państwa, jeżeli osoba ta
        ma pełnomocnictwo do zawierania w jego imieniu umów i pełnomocnictwo to
        faktycznie wykonuje
      - chyba że umowa o unikaniu podwójnego opodatkowania, której stroną jest
      Rzeczpospolita Polska, stanowi inaczej.
    Na podstawie art. 9 ust. 1 ustawy o CIT:
      Podatnicy są obowiązani do prowadzenia ewidencji rachunkowej, zgodnie z
      odrębnymi przepisami, w sposób zapewniający określenie wysokości dochodu
      (straty), podstawy opodatkowania i wysokości należnego podatku za rok podatkowy,
      a także do uwzględnienia w ewidencji środków trwałych oraz wartości
      niematerialnych i prawnych informacji niezbędnych do obliczenia wysokości
      odpisów amortyzacyjnych zgodnie z przepisami art. 16a-16m.
    Na mocy art. 9 ust. 1c ustawy o CIT:
      Podatnicy prowadzący księgi rachunkowe są obowiązani prowadzić te księgi przy
      użyciu programów komputerowych oraz przesyłać właściwemu naczelnikowi urzędu
      skarbowego te księgi po zakończeniu roku podatkowego, w terminie do dnia upływu
      terminu złożenia zeznania, o którym mowa w art. 27 ust. 1, albo deklaracji, o której
      mowa w art. 28r ust. 1, za pomocą środków komunikacji elektronicznej, w postaci
      elektronicznej odpowiadającej strukturze logicznej, o której mowa w art. 193a § 2
      Ordynacji podatkowej, na zasadach dotyczących przesyłania ksiąg podatkowych lub
      ich części określonych w przepisach wydanych na podstawie art. 193a § 3 Ordynacji
      podatkowej.
    Z art. 9 ust. 1d ustawy o CIT, wynika, że:
      Z obowiązku, o którym mowa w ust. 1c, są zwolnieni podatnicy:
      1) zwolnieni od podatku na podstawie art. 6 ust. 1, z wyjątkiem fundacji rodzinnych;
      2) których mowa w art. 27a;
      3) prowadzący uproszczoną ewidencję przychodów i kosztów.
    Ponadto na podstawie art. 9 ust. 4 ustawy CIT:
      Minister właściwy do spraw finansów publicznych może określić, w drodze
      rozporządzenia, sposób prowadzenia uproszczonej ewidencji składników majątku
      zakładu, przychodów i kosztów oraz warunki, jakim powinna odpowiadać ta
      ewidencja w celu prawidłowego określenia zobowiązania podatkowego, dla
      podatników niemających siedziby lub zarządu na terytorium Rzeczypospolitej
      Polskiej, którzy dla wykonywania działalności nie tworzą na terytorium
      Rzeczypospolitej Polskiej oddziału lub przedstawicielstwa, mając na uwadze zakres
      prowadzonej działalności.
    Należy wskazać, że zgodnie z art. 2 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 września 1994 r. o
    rachunkowości (t. j. Dz. U. z 2023 r. poz. 120 ze zm. – dalej: „ur”):
      Przepisy ustawy o rachunkowości, zwanej dalej „ustawą”, stosuje się, z
      zastrzeżeniem ust. 3, do mających siedzibę lub miejsce sprawowania zarządu na
      terytorium Rzeczypospolitej Polskiej spółek handlowych (osobowych i kapitałowych,
      w tym również w organizacji) oraz spółek cywilnych, z zastrzeżeniem pkt 2, a także
      innych osób prawnych, z wyjątkiem Skarbu Państwa i Narodowego Banku Polskiego.
    Stosownie do art. 3 ust. 1 pkt 1 ur:
      Ilekroć w ustawie jest mowa o jednostce - rozumie się przez to podmioty i osoby
      określone w art. 2 ust. 1.
    W myśl art. 4 ust. 1 ur:
      Jednostki obowiązane są stosować przyjęte zasady (politykę) rachunkowości,
      rzetelnie i jasno przedstawiając sytuację majątkową i finansową oraz wynik
      finansowy.

    Z kolei zgodnie z art. 11 ust. 1 ur:
      Księgi rachunkowe są prowadzone przez jednostkę.
    Art. 51 ur stanowi, że:
      1. Jednostka, w skład której wchodzą jednostki organizacyjne sporządzające
      samodzielne sprawozdania finansowe, sporządza łączne sprawozdanie finansowe,
      będące sumą sprawozdania finansowego jednostki i wszystkich jej oddziałów
      (zakładów), wyłączając odpowiednio:
      1) aktywa i fundusze wydzielone;
      2) wzajemne należności i zobowiązania oraz inne rozrachunki o podobnym
      charakterze;
      3) przychody i koszty z tytułu operacji dokonywanych między jednostką a jej
      oddziałami (zakładami) lub między jej oddziałami (zakładami);
      4) wynik finansowy operacji gospodarczych dokonywanych wewnątrz jednostki,
      zawarty w aktywach jednostki lub jej oddziałów (zakładów).
      Można nie dokonywać wyłączeń, o których mowa w pkt 2-4, jeżeli nie wpływa to
      ujemnie na spełnienie obowiązków określonych w art. 4 ust. 1.
      2. Do sprawozdania finansowego jednostki, w której skład wchodzą oddziały
      (zakłady) znajdujące się poza terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i tam
      sporządzające sprawozdania finansowe, włącza się odpowiednie dane wynikające z
      bilansów tych oddziałów (zakładów), wyrażone w walutach obcych, przeliczone na
      walutę polską po obowiązującym na dzień bilansowy średnim kursie ogłoszonym dla
      danej waluty przez Narodowy Bank Polski, natomiast z rachunku zysków i strat - po
      kursie stanowiącym średnią arytmetyczną średnich kursów na dzień kończący każdy
      miesiąc roku obrotowego, a w uzasadnionych przypadkach - po kursie będącym
      średnią arytmetyczną średnich kursów na dzień kończący poprzedni rok obrotowy i
      dzień kończący bieżący rok obrotowy, ogłoszonych dla danej waluty przez Narodowy
      Bank Polski. Powstałe na skutek tych przeliczeń różnice wykazuje się w łącznym
      sprawozdaniu finansowym jednostki, w pozycji „Różnice kursowe z przeliczenia”,
      jako składnik kapitału (funduszu) z aktualizacji wyceny.
    W myśl przywołanych przepisów ustawy o rachunkowości księgi rachunkowe są
    prowadzone przez jednostkę, czyli m.in. spółkę mającą siedzibę lub miejsce sprawowania
    zarządu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.
    W związku z powyższym nie można podzielić Państwa stanowiska, że podatnik nie jest
    obowiązany do prowadzenia ksiąg rachunkowych w zakresie dotyczącym zagranicznych
    oddziałów. Ustawa o rachunkowości w żadnym miejscu nie przewiduje wyłączenia takiego
    obowiązku. W tym miejscu zauważyć należy, że zagraniczny oddział nie jest odrębnym od
    jednostki macierzystej podmiotem, stanowi jedynie wyodrębnioną organizacyjnie i
    majątkowo część firmy. Spółka i oddział, poprzez który prowadzi ona działalność za
    granicą, są traktowane jako jeden podmiot. Oddział nie ma możliwości prowadzenia
    działalności gospodarczej we własnym imieniu i na własny rachunek, a prowadzona przez
    oddział działalność stanowi jedynie część działalności gospodarczej przedsiębiorcy.
    Biorąc powyższe pod uwagę, w ocenie organu, podmiotem obowiązanym do prowadzenia
    ksiąg rachunkowych, również w zakresie zagranicznych oddziałów jest Spółka. Tym samym
    na Spółce ciążą obowiązki wynikające z art. 9 ust. 1c ustawy o CIT, czyli prowadzenie ksiąg
    przy użyciu programów komputerowych oraz przesyłanie właściwemu naczelnikowi
    urzędu skarbowego po zakończeniu roku podatkowego, także w odniesieniu do
    zagranicznych oddziałów Spółki.
    Zatem Państwa stanowisko należało uznać za nieprawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, które Państwo przedstawili i stanu prawnego,
    który obowiązuje w dniu wydania interpretacji.

    Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy
    rzeczywisty stan faktyczny sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie
    ze stanem faktycznym (opisem zdarzenia przyszłego) podanym przez Państwa w złożonym
    wniosku. W związku z powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu
    przedstawionego we wniosku opisu sprawy, udzielona odpowiedź traci swoją aktualność.
    Odnosząc się do przywołanych przez Państwa interpretacji indywidualnych wskazać
    należy, że zostały one wydane w indywidualnych sprawach i nie mają zastosowania ani
    konsekwencji wiążących w odniesieniu do żadnego innego stanu faktycznego czy też
    zdarzenia przyszłego. Natomiast organ, mimo że w ocenie indywidualnych spraw
    podatników posiłkuje się wydanymi rozstrzygnięciami, to nie ma możliwości zastosowania
    ich wprost, ponieważ nie stanowią materialnego prawa podatkowego.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    - Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z
    dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111).
    Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie
    zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosują się
    Państwo do interpretacji.
    - Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
        z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego
    Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa
    z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.
    U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
    - w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
    - w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP
      (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.