Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0115-KDIT3.4011.846.2024.4.DP
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-01-10
Teza: Ustalenie czy część odsetkowa raty leasingu operacyjnego
stanowi koszt używania samochodu osobowego i podlega
ograniczeniu w zaliczeniu do kosztów uzyskania przychodów.
Słowa kluczowe: koszt-koszty uzyskania przychodów
leasing
samochód-samochód osobowy
Zagadnienia: Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Opodatkowanie stron umowy leasingu.
Przepisy: [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 1-art. 5a-pkt 19a
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 4-art. 23-ust. 1-pkt 46
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 4-art. 23-ust. 1-pkt 46a
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 4-art. 23-ust. 1-pkt 47a
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 4-art. 23-ust. 5a
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 4-art. 23-ust. 5c

## Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

dłowe
    Szanowny Panie,
    stwierdzam, że Pana stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego stanu
    faktycznego w podatku dochodowym od osób fizycznych jest prawidłowe.

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

15 listopada 2024 r. wpłynął Pana wniosek z 28 października 2024 r. o wydanie
    interpretacji indywidualnej. Treść wniosku jest następująca:
    Opis stanu faktycznego
    Prowadzi Pan jednoosobową działalność gospodarczą, a także w formie Spółki cywilnej.
    Spółka cywilna, a także Pan w ramach jednoosobowej działalności gospodarczej jesteście
    czynnymi podatnikami podatku VAT. W ramach działalności gospodarczej na podstawie
    umowy leasingu operacyjnego wykorzystuje Pan w działalności indywidualnej oraz w
    formie spółki cywilnej samochody osobowe, których wartość netto przekracza 150 000 zł.
    Od leasingodawców otrzymuje Pan faktury VAT z jedną pozycją zatytułowaną „Rata
    leasingowa", przy której podana jest wartość netto, wartość podatku VAT i wartość brutto.
    Na fakturach znajduje się uwaga, że w racie leasingowej mieści się rata kapitała
    (odnosząca się do wartości pojazdu) i jest wskazana kwota tej raty, mniejsza od raty
    leasingowej. Wynika to z tego, że na ratę leasingową składa się rata kapitałowa i rata
    odsetkowa. Jeżeli nie ma takiej informacji na fakturze, to wynika ona z harmonogramu rat
    leasingowych.
    Umowy leasingu w momencie ich zawarcia spełniały wszystkie warunki określone w art.
    23b ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Samochody, o których
    mowa we wniosku, stanowią samochody osobowe, zgodnie z art. 5a pkt 19a ustawy o
    podatku dochodowym od osób fizycznych.
    Posiada Pan nieograniczony obowiązek podatkowy na terytorium Rzeczypospolitej
    Polskiej w myśl art. 3 ust. 1 ustawy o PIT i jest Pan opodatkowany podatkiem liniowym.
    Wartość samochodów z umowy leasingu odzwierciedla ich wartość rynkową na dzień
    zawarcia tej umowy.
    Nie prowadzi Pan (ani spółka) ewidencji przebiegu pojazdu i nie zadeklarował Pan (ani
    spółka), że samochody będą służyć wyłącznie działalności gospodarczej, dlatego odliczany
    jest jedynie 50% VAT od wydatków związanych z używaniem pojazdów – na podstawie art.
    86 ustawy o VAT.
    Do kosztów uzyskania przychodów zalicza Pan jedynie 75% wartości wydatków
    związanych z używaniem pojazdów – na podstawie art. 23 ust. 46a ustawy o PIT, w tym w
    części dotyczącej raty odsetkowej. Ponadto, jeżeli chodzi o opłaty za leasing operacyjny to
    do kosztów uzyskania przychodów zalicza Pan raty kapitałowe, w takiej proporcji, w jakiej
    kwota 150 000 zł pozostaje do wartości samochodów osobowych będących przedmiotem
    umowy leasingu (po odliczeniu 50% VAT) – na podstawie art. 23 ust. 47a ustawy o PIT.
    Pytanie w zakresie podatku dochodowego od osób fizycznych
    Czy część odsetkowa raty leasingu operacyjnego stanowi koszt używania samochodu
    osobowego i podlega ograniczeniu w zaliczeniu do kosztów uzyskania przychodów, o
    którym mowa w art. 23 ust. 46a ustawy o PIT?
    Pana stanowisko w sprawie w zakresie podatku dochodowego od osób fizycznych
    W Pana ocenie, z art. 23 ust. 46a ustawy o PIT wynika, że nie uważa się za koszty uzyskania
    przychodów 25% poniesionych wydatków, z zastrzeżeniem pkt 36, z tytułu kosztów
    używania samochodu osobowego, innego niż określony w pkt 46, na potrzeby
    prowadzonej przez podatnika działalności gospodarczej - jeżeli samochód osobowy jest

    wykorzystywany również do celów niezwiązanych z działalnością gospodarczą
    prowadzoną przez podatnika.
    W świetle stanowiska wyrażonego przez Dyrektora KIS w interpretacji indywidualnej z 13
    października 2023 r. o znaku 0113-KDIPT2-1.4011.540.2023.2.MZ uważa Pan, że do części
    odsetkowej raty leasingowej nie ma zastosowania art. 23 ust. 46a ustawy o PIT. W
    interpretacji tej Dyrektor KIS stwierdził bowiem, że część odsetkowa raty leasingowej
    wynikającej z zawartej umowy leasingu operacyjnego jest w 100% kosztem uzyskania
    przychodu, bez limitu wynikającego z art. 23 ust. 1 pkt 47a ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych, ale w ogóle nie odniósł się do obowiązującego art. 23
    ust. 46a ustawy o PIT (z opisu stanu faktycznego w tej interpretacji nie wynikał sposób
    korzystania przez wnioskodawcę z samochodów osobowych - wyłącznie do celów
    działalności, czy też do celów prywatnych).
    Na tej podstawie uważa Pan, że rata odsetkowa nie stanowi kosztu używania samochodu
    osobowego, a koszt pozyskania kapitału i faktycznie powinna być w całości kosztem
    uzyskania przychodów, bez ograniczenia wynikającego z art. art. 23 ust. 46a ustawy o PIT.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawił Pan we wniosku jest prawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 22 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób
    fizycznych (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 226 ze zm.):
      Kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów
      lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów
      wymienionych w art. 23.
    Powyższe oznacza, że wszystkie poniesione wydatki związane z prowadzoną działalnością
    gospodarczą, po wyłączeniu zastrzeżonych w ustawie, są kosztami uzyskania przychodów,
    o ile pozostają w związku przyczynowo-skutkowym z osiąganymi przychodami.
    Kosztami uzyskania przychodów są więc wszelkie racjonalnie i gospodarczo uzasadnione
    wydatki związane z działalnością gospodarczą, których celem jest osiągnięcie,
    zabezpieczenie lub zachowanie źródła przychodów.
    Aby wydatek poniesiony przez podatnika stanowił dla niego koszt uzyskania przychodów,
    muszą zostać spełnione następujące warunki, tzn. dany wydatek:
    · został poniesiony przez podatnika, tj. w ostatecznym rozrachunku musi on zostać
      pokryty z zasobów majątkowych podatnika (nie stanowią kosztu uzyskania przychodu
      podatnika wydatki, które zostały poniesione na działalność podatnika przez osoby
      inne niż podatnik),
    · jest definitywny (rzeczywisty), tj. wartość poniesionego wydatku nie została podatnikowi
      w jakikolwiek sposób zwrócona,
    · pozostaje w związku z prowadzoną przez podatnika działalnością gospodarczą,
    · poniesiony został w celu uzyskania, zachowania lub zabezpieczenia przychodów lub
      może mieć wpływ na wielkość osiągniętych przychodów,
    · został właściwie udokumentowany,
    · nie może znajdować się w grupie wydatków, których zgodnie z art. 23 wskazanej ustawy
      nie uważa się za koszty uzyskania przychodów.
    Przy czym – związek przyczynowy między poniesieniem wydatku a osiągnięciem
    przychodów bądź zachowaniem lub zabezpieczeniem ich źródła należy oceniać
    indywidualnie w stosunku do każdego wydatku. Z oceny tego związku powinno wynikać,

    że poniesiony wydatek obiektywnie może przyczynić się do osiągnięcia przychodów bądź
    służyć zachowaniu lub zabezpieczeniu źródła przychodów.
    Koszty poniesione na zachowanie źródła przychodów to koszty, które poniesione zostały,
    aby przychody z danego źródła przychodów w dalszym ciągu uzyskiwano oraz aby takie
    źródło w ogóle dalej istniało. Natomiast za koszty służące zabezpieczeniu źródła
    przychodów należy uznać koszty poniesione na ochronę istniejącego źródła przychodów,
    w sposób gwarantujący bezpieczne funkcjonowanie tego źródła. Istotą tego rodzaju
    kosztów jest więc ich obligatoryjne poniesienie w celu niedopuszczenia do utraty źródła
    przychodów w przyszłości.
    Należy przy tym podkreślić, że obowiązek jednoznacznego wykazania związku
    przyczynowo-skutkowego między poniesionym wydatkiem a przychodem uzyskanym z
    działalności, zachowaniem albo zabezpieczeniem źródła tego przychodu – każdorazowo
    spoczywa na podatniku.
    Ponadto – jak już wcześniej wspomniałem – aby wydatek mógł być uznany za koszt
    uzyskania przychodów, nie może znajdować się na liście wydatków określonej w art. 23
    ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.
    Zwrócić uwagę należy również, że zgodnie z art. 8 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym
    od osób fizycznych:
      Przychody z udziału w spółce niebędącej osobą prawną, ze wspólnej własności,
      wspólnego przedsięwzięcia, wspólnego posiadania lub wspólnego użytkowania rzeczy
      lub praw majątkowych u każdego podatnika określa się proporcjonalnie do jego prawa
      do udziału w zysku (udziału) oraz, z zastrzeżeniem ust. 1a, łączy się z pozostałymi
      przychodami ze źródeł, z których dochód podlega opodatkowaniu według skali, o
      której mowa w art. 27 ust. 1. W przypadku braku przeciwnego dowodu przyjmuje się,
      że prawa do udziału w zysku (udziału) są równe.
    Ponadto w myśl art. 8 ust. 2 pkt 1 ustawy:
      Zasady wyrażone w ust. 1 stosuje się odpowiednio do rozliczania kosztów uzyskania
      przychodów, wydatków niestanowiących kosztów uzyskania przychodów i strat.
    Zasady opodatkowania stron umowy leasingu, reguluje rozdział 4a ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych.
    Zgodnie z art. 23a pkt 1 ww. ustawy:
      Ilekroć w rozdziale jest mowa o umowie leasingu – rozumie się przez to umowę
      nazwaną w kodeksie cywilnym, a także każdą inną umowę, na mocy której jedna ze
      stron, zwana dalej „finansującym", oddaje do odpłatnego używania albo używania i
      pobierania pożytków na warunkach określonych w ustawie drugiej stronie, zwanej
      dalej „korzystającym", podlegające amortyzacji środki trwałe lub wartości
      niematerialne i prawne, a także grunty oraz prawo wieczystego użytkowania gruntów.
    Z kolei pkt 2 tego artykułu stanowi, że:
      Ilekroć w rozdziale jest mowa o podstawowym okresie umowy leasingu – rozumie się
      przez to czas oznaczony, na jaki została zawarta ta umowa, z wyłączeniem czasu, na
      który może być przedłużona lub skrócona; w przypadku zmiany strony lub stron tej
      umowy podstawowy okres umowy uważa się za zachowany, jeżeli inne postanowienia
      umowy nie uległy zmianie.
    W świetle art. 23b ust. 1 ww. ustawy:
      Opłaty ustalone w umowie leasingu, ponoszone przez korzystającego w podstawowym
      okresie umowy z tytułu używania środków trwałych oraz wartości niematerialnych i
      prawnych stanowią przychód finansującego i odpowiednio w przypadku, o którym
      mowa w pkt 1, koszt uzyskania przychodów korzystającego, z zastrzeżeniem ust. 2 i 3,
      jeżeli:

        1) umowa leasingu, w przypadku gdy korzystającym nie jest osoba wymieniona w
        pkt 2, została zawarta na czas oznaczony, stanowiący co najmniej 40%
        normatywnego okresu amortyzacji, jeżeli przedmiotem umowy leasingu są
        podlegające odpisom amortyzacyjnym rzeczy ruchome lub wartości
        niematerialne i prawne, albo została zawarta na okres co najmniej 5 lat, jeżeli jej
        przedmiotem są podlegające odpisom amortyzacyjnym nieruchomości;
        2) umowa leasingu, w przypadku gdy korzystającym jest osoba fizyczna
        nieprowadząca działalności gospodarczej, została zawarta na czas oznaczony;
        3) suma ustalonych opłat w umowie leasingu, o której mowa w pkt 1 lub 2,
        pomniejszona o należny podatek od towarów i usług, odpowiada co najmniej
        wartości początkowej środków trwałych lub wartości niematerialnych i
        prawnych, a w przypadku zawarcia przez finansującego następnej umowy
        leasingu środka trwałego lub wartości niematerialnej i prawnej będących
        uprzednio przedmiotem takiej umowy odpowiada co najmniej jego wartości
        rynkowej z dnia zawarcia następnej umowy leasingu; przepis art. 19 stosuje się
        odpowiednio.
    Przepis art. 23b ust. 2 wskazanej ustawy określa, że:
      Jeżeli finansujący w dniu zawarcia umowy leasingu korzysta ze zwolnień w podatku
      dochodowym przysługujących na podstawie:
        1) art. 6 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych,
        2) przepisów o specjalnych strefach ekonomicznych,
        3) art. 23 i 37 ustawy z dnia 14 czerwca 1991 r. o spółkach z udziałem zagranicznym
        (Dz. U. z 1997 r. poz. 143, z 1998 r. poz. 1063 oraz z 1999 r., poz. 484 i 1178)
        – do umowy tej stosuje się zasady opodatkowania określone w art. 23f#23h.
    Wobec tego, jeżeli zawarta umowa leasingu spełnia określone w art. 23b ust. 1 ustawy o
    podatku dochodowym od osób fizycznych warunki oraz finansujący w dniu jej zawarcia
    nie korzysta ze zwolnień wymienionych w art. 23b ust. 2 cytowanej ustawy, to korzystający
    może zaliczyć do kosztów uzyskania przychodów wszelkie poniesione wydatki związane z
    przedmiotem umowy leasingu.
    Przy ocenie możliwości zaliczenia wydatków związanych z umową leasingu operacyjnego
    do kosztów uzyskania przychodów należy także mieć na uwadze generalną zasadę
    kwalifikowania wydatków do kosztów uzyskania przychodów, o której mowa w
    przywołanym uprzednio art. 22 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.
    Zgodnie z art. 23 ust. 1 pkt 4 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Nie uważa się za koszty uzyskania przychodów odpisów z tytułu zużycia samochodu
      osobowego, dokonywanych według zasad określonych w art. 22a#22o, w części
      ustalonej od wartości samochodu przewyższającej kwotę:
        a) 225 000 zł – w przypadku samochodu osobowego będącego pojazdem
        elektrycznym w rozumieniu art. 2 pkt 12 ustawy z dnia 11 stycznia 2018 r. o
        elektromobilności i paliwach alternatywnych (Dz. U. z 2021 r. poz. 110, 1093 i
        2269) oraz w przypadku samochodu osobowego będącego pojazdem
        napędzanym wodorem w rozumieniu art. 2 pkt 15 tej ustawy,
        b) 150 000 zł - w przypadku pozostałych samochodów osobowych.
    Art. 23 ust. 1 pkt 46 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych stanowi:
      Nie uważa się za koszty uzyskania przychodów poniesionych wydatków z tytułu
      kosztów używania, stanowiącego własność podatnika prowadzącego działalność
      gospodarczą, samochodu osobowego niebędącego składnikiem majątku, o którym

      mowa w art. 14 ust. 2 pkt 1, oraz składek na ubezpieczenie takiego samochodu; te
      wydatki i składki w wysokości 20 % stanowią jednak koszty uzyskania przychodów pod
      warunkiem, że samochód ten jest wykorzystywany również do celów związanych z
      działalnością gospodarczą prowadzoną przez podatnika.
    Dyspozycja art. 23 ust. 1 pkt 46 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
    wskazuje wprost na samochód „stanowiący własność podatnika prowadzącego
    działalność gospodarczą” i wykorzystywanie tego samochodu „również do celów
    związanych z działalnością gospodarczą prowadzoną przez podatnika”, dotyczy też
    sytuacji, gdy samochód jest wykorzystywany do celów prywatnych, jak i do celów
    działalności gospodarczej.
    Stosownie zaś do art. 23 ust. 1 pkt 46a, ustawy o podatku dochodowym od osób
    fizycznych:
      Nie uważa się za koszty uzyskania przychodów 25 % poniesionych wydatków, z
      zastrzeżeniem pkt 36, z tytułu kosztów używania samochodu osobowego, innego niż
      określony w pkt 46, na potrzeby prowadzonej przez podatnika działalności
      gospodarczej – jeżeli samochód osobowy jest wykorzystywany również do celów
      niezwiązanych z działalnością gospodarczą prowadzoną przez podatnika.
    W myśl art. 23 ust. 1 pkt 47a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Nie uważa się za koszty uzyskania przychodów dotyczących samochodu osobowego
      opłat wynikających z umowy leasingu, o której mowa w art. 23a pkt 1, umowy najmu,
      dzierżawy lub innej umowy o podobnym charakterze, z wyjątkiem opłat z tytułu
      składek na ubezpieczenie samochodu osobowego, w wysokości przekraczającej ich
      część ustaloną w takiej proporcji, w jakiej kwota 150 000 zł pozostaje do wartości
      samochodu osobowego będącego przedmiotem tej umowy.
    Stosownie do art. 23 ust. 5a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Poniesione wydatki, o których mowa w ust. 1 pkt 46 i 46a, oraz kwota, o której mowa
      w ust. 1 pkt 47a, obejmują także podatek od towarów i usług, który zgodnie z
      przepisami o podatku od towarów i usług nie stanowi podatku naliczonego, oraz
      naliczony podatek od towarów i usług, w tej części, w jakiej zgodnie z przepisami o
      podatku od towarów i usług podatnikowi nie przysługuje obniżenie kwoty lub zwrot
      różnicy podatku od towarów i usług.
    Zgodnie z art. 23 ust. 5c ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      W przypadku samochodu osobowego oddanego do używania na podstawie umowy
      leasingu, o której mowa w art. 23a pkt 1, ograniczenie, o którym mowa w ust. 1 pkt
      47a, stosuje się do tej części opłaty, która stanowi spłatę wartości samochodu
      osobowego.
    Artykuł 23 ust. 1 pkt 47a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych rozciąga limit
    rozliczania wydatków na korzystanie z samochodu osobowego na umowy leasingu
    operacyjnego, umowy najmu, dzierżawy lub inne umowy o podobnym charakterze. Limit
    ten koresponduje z (podwyższonym) limitem stosowanym przy dokonywaniu odpisów
    amortyzacyjnych od nabytego samochodu i ustalany jest proporcją wartości samochodu
    będącego przedmiotem umowy leasingu, najmu (itp.) i kwoty 150 000 zł.
    Z przepisu tego wynika więc, że nie stanowią kosztów uzyskania przychodów dotyczące
    samochodu osobowego opłaty wynikające z umów leasingu w wysokości przekraczającej
    ich część ustaloną w takiej proporcji, w jakiej kwota 150 000 zł pozostaje do wartości
    samochodu osobowego będącego przedmiotem tej umowy.
    Limit ten ma zastosowanie do tej części opłaty, która stanowi spłatę wartości samochodu
    osobowego – części kapitałowej raty leasingowej.

    Należy przy tym podkreślić, że część odsetkowa raty leasingu operacyjnego jest to koszt
    jaki podatnik ponosi w związku z użytkowaniem przedmiotu leasingu. Odsetki nie mają
    związku z wartością pojazdu ani nie są kosztem związanym z jego eksploatacją, a co za
    tym idzie część odsetkowa leasingu operacyjnego będzie kosztem działalności a nie
    kosztem pojazdu. Oznacza to, że nie należy ograniczać/limitować tej części leasingu.
    Z opisu zdarzenia wynika, że prowadzi Pan działalność gospodarczą jednoosobową oraz w
    formie Spółki cywilnej. Spółka cywilna, a także Pan w ramach jednoosobowej działalności
    gospodarczej jesteście czynnymi podatnikami podatku VAT. W ramach działalności
    gospodarczej na podstawie umowy leasingu operacyjnego wykorzystuje Pan w
    działalności indywidualnej oraz w formie spółki cywilnej samochody osobowe, których
    wartość netto przekracza 150 000 zł. Od leasingodawców otrzymuje Pan faktury VAT z
    jedną pozycją zatytułowaną „Rata leasingowa", przy której podana jest wartość netto,
    wartość podatku VAT i wartość brutto. Na fakturach znajduje się uwaga, że w racie
    leasingowej mieści się rata kapitała (odnosząca się do wartości pojazdu) i jest wskazana
    kwota tej raty, mniejsza od raty leasingowej. Wynika to z tego, że na ratę leasingową
    składa się rata kapitałowa i rata odsetkowa. Umowy leasingu w momencie ich zawarcia
    spełniały wszystkie warunki określone w art. 23b ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od
    osób fizycznych. Samochody, o których mowa we wniosku, stanowią samochody
    osobowe, zgodnie z art. 5a pkt 19a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.
    Wobec tego mając na uwadze powołane uprzednio przepisy prawa oraz przedstawiony we
    wniosku opis zdarzenia stwierdzam, że opłaty wynikające z umów leasingu podlegają
    ograniczeniu określonemu w art. 23 ust. 1 pkt 47a ustawy tylko w części dotyczącej spłaty
    wartości samochodu osobowego. Limit ten nie dotyczy natomiast części odsetkowej tych
    opłat. W rezultacie do kosztów uzyskania przychodów w prowadzonej przez Pana
    działalności gospodarczej zarówno jednoosobowej jak i w formie spółki cywilnej może
    zaliczyć Pan wartość opłaty wynikającej z umowy leasingu odpowiadającą tzw. „części
    odsetkowej”. W tej sytuacji – do części odsetkowej – nie znajdzie też zastosowania limit, o
    którym mowa art. 23 ust. 1 pkt 46a ustawy. Jednakże w prowadzonej przez Pana
    działalności gospodarczej w formie Spółki cywilnej do kosztów uzyskania przychodów
    może zaliczyć Pan wartość opłat wynikających z umów leasingu, które odpowiadają tzw.
    części odsetkowej tylko w proporcji do posiadanych przez Pana udziałów w tej spółce.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Pan przedstawił i stanu prawnego, który
    obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia.
    Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy
    rzeczywisty stan faktyczny sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywać się będzie
    ze stanem faktycznym i zdarzeniem podanym przez Pana w złożonym wniosku. W związku
    z tym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we wniosku opisu
    sprawy, udzielona odpowiedź traci swoją aktualność.
    Jednocześnie stwierdzam, że powołana przez Pana interpretacja indywidualna dotyczy
    tylko konkretnej, indywidualnej sprawy podatnika, w określonych stanie faktycznym czy
    zdarzeniu przyszłym i tylko w tej sprawie rozstrzygnięcie w niej zawarte jest wiążące.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    · Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy
      z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2023 r. poz. 2383 ze
      zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pana sytuacja będzie
      zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosuje się
      Pan do interpretacji.
    · Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
        1) z zastosowaniem art. 119a;
        2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5
        ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
        3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    · Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki
      interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pan prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu
    Administracyjnego.
    Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002
    r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze
    zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
    · w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
    · w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP
      (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.