Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0114-KDIP3-1.4011.606.2025.1.MS2
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-09-08
Teza: W zakresie obowiązków płatnika w związku z udzielaniem
pracownikom pożyczek nieoprocentowanych.
Słowa kluczowe: obowiązek-obowiązek płatnika
pożyczka-pożyczka nieoprocentowana
pracownik
środek-środek obrotowy
Zagadnienia: Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Pobór podatku lub zaliczek na podatek przez płatników.
Przepisy: [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 2-art. 12-ust. 1

## Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

Szanowni Państwo,
    stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego
    zdarzenia przyszłego w podatku dochodowym od osób fizycznych jest prawidłowe.

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

14 lipca 2025 r. wpłynął Państwa wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej. Treść
    wniosku jest następująca:

## Opis zdarzenia przyszłego

Wnioskodawca, (...) spółka akcyjna, z siedzibą w (...) KRS: (...), NIP: (...), prowadzi działalność
    gospodarczą w zakresie budownictwa kolejowego i inżynieryjnego (dalej: „Spółka” lub
    „Wnioskodawca”). W ramach swojej struktury organizacyjnej Spółka zamierza udzielać
    pracownikom nieoprocentowanych pożyczek. Spółka w przeszłości i na dzień składania

    niniejszego wniosku nie udzielała pracownikom nieoprocentowanych pożyczek i nie
    prowadzi działalności gospodarczej w zakresie udzielania pożyczek. Motywacją do
    wprowadzenia programu takiego wsparcia pracowniczego jest umocnienie pozycji Spółki
    na rynku pracodawców, wzmocnienie motywacji obecnych pracowników do
    kontynuowania współpracy ze Spółką, pozyskanie nowych pracowników w trudnych dla
    rynku pracy czasach, jak również zapewnienie wsparcia osobom potrzebującym w związku
    z postępującym wzrostem inflacji.
    Spółka na dzień wprowadzenia programu nieoprocentowanych pożyczek dla swoich
    pracowników w ramach swojej struktury wewnętrznej i dokumentacji wewnętrznej określi
    zasady dotyczące przyznawania pożyczek (maksymalna kwota, maksymalny czas spłaty,
    mechanizmy zabezpieczające Spółkę jako pożyczkodawcę przed ewentualnym brakiem
    spłaty pożyczki). Spłata pożyczki zasadniczo będzie odbywać się poprzez potrącenie raty w
    ustalonej wysokości z wynagrodzeniem pracownika należnym mu za dany miesiąc, aż do
    pełnej spłaty - z poszanowaniem reguł narzuconych przez Kodeks Pracy.
    Z wnioskiem o udzielenie takiej pożyczki będzie mógł zwrócić się do Spółki każdy
    pracownik zatrudniony w ramach umowy o pracę na czas nieokreślony. Treść umowy,
    którą Spółka będzie zawierać z danym pracownikiem precyzyjnie określi zasady spłaty
    pożyczki, w sytuacjach, gdy Spółka nie będzie zobligowana do wypłaty wynagrodzenia
    pracownikowi (np. urlop bezpłatny), a także w sytuacji gdy stosunek pracy ulegnie
    rozwiązaniu. Spółka nie przewiduje jakiejkolwiek sytuacji, w której pożyczka miałaby
    zostać umorzona danemu pożyczkobiorcy - pracownikowi i pożyczki te, mają być zawsze
    zwrotne. Pożyczki będą finansowane ze środków obrotowych Spółki.

## Pytanie

Czy udzielanie pracownikom nieoprocentowanych pożyczek ze środków obrotowych
    Spółki będzie wiązało się z powstaniem po stronie pracownika przychodu ze stosunku
    pracy podlegającego opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych i czy
    Spółka w związku z tym będzie pełnić rolę płatnika podatku dochodowego od osób
    fizycznych?
    Państwa stanowisko w sprawie
    W ocenie Spółki udzielanie pracownikom nieoprocentowanych nie spowoduje powstania
    po ich stronie przychodu opodatkowanego podatkiem dochodowym od osób fizycznych, a
    w efekcie - Spółka nie będzie zobowiązana do poboru podatku dochodowego jako płatnik
    tego podatku.
    Uzasadnienie
    Artykuł 12 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych
    (dalej: ustawa o PIT) wskazuje, że "za przychody ze stosunku służbowego, stosunku pracy,
    pracy nakładczej oraz spółdzielczego stosunku pracy uważa się wszelkiego rodzaju
    wypłaty pieniężne oraz wartość pieniężną świadczeń w naturze bądź ich ekwiwalenty, bez
    względu na źródło finansowania tych wypłat i świadczeń, a w szczególności:
    wynagrodzenia zasadnicze, wynagrodzenia za godziny nadliczbowe, różnego rodzaju
    dodatki, nagrody, ekwiwalenty za niewykorzystany urlop i wszelkie inne kwoty niezależne
    od tego, czy ich wysokość została z góry ustalona, a ponadto świadczenia pieniężne
    ponoszone za pracownika jak równie wartość innych nieodpłatnych świadczeń lub
    świadczeń częściowo odpłatnych".
    Zgodnie z treścią przepisów ustawy o PIT, pod pojęciem pracownika należy rozumieć
    osobę, która pozostaje w stosunku służbowym, stosunku pracy, stosunku pracy
    nakładczej lub spółdzielczym stosunku pracy.
    Kluczowe dla niniejszej sprawy jest brzmienie art. 720 § 1 Kodeksu cywilnego, który mówi,
    że "przez umowę pożyczki dający pożyczkę zobowiązuje się przenieść na własność
    biorącego określoną ilość pieniędzy albo rzeczy oznaczonych tylko co do gatunku, a
    biorący zobowiązuje się zwrócić tę samą ilość pieniędzy albo tę samą ilość rzeczy tego

    samego gatunku i tej samej jakości". Wynika z tego, że umowa pożyczki, co do zasady, jest
    umową nieodpłatną.
    W związku z tym strony umowy pożyczki mogą zastrzec w takiej umowie brak odpłatności
    w postaci odsetek i tak też nastąpi w przypadkach opisywanych przez Spółkę.
    Dodatkowo, w ocenie Spółki, pożyczki udzielane w przyszłości przez Spółkę nie spełnią
    zatem powyższych kryteriów przychodów ze stosunku pracy, gdyż ich otrzymanie nie
    będzie uwarunkowane stosunkiem pracy a odrębną umową oraz będą mieć one charakter
    zwrotny. Wobec tego, w ocenie Spółki, z tytułu pożyczki pracownik nie uzyska w praktyce
    żadnego przysporzenia.
    O ewentualnym przysporzeniu można mówić jedynie w przypadku, gdyby taka pożyczka
    została umorzona danemu pracownikowi - wówczas, na skutek zwolnienia z długu
    osiągnąłby on przychód podatkowy.
    W ocenie Spółki także na gruncie przychodu z tytułu nieodpłatnych świadczeń, o którym
    mowa w art. 11 ust. 2a ustawy o PIT, udzielenie pracownikowi nieodpłatnej pożyczki
    będzie zdarzeniem niepowodującym powstania przychodu w wysokości hipotetycznych
    odsetek.
    W myśl ustawy o PIT, jeżeli świadczenia są częściowo odpłatne, przychodem podatnika
    jest różnica pomiędzy wartością tych świadczeń, ustaloną według zasad określonych w art.
    11 ust. 2 lub 2a ustawy o PIT a odpłatnością ponoszoną przez podatnika.
    Wobec niezdefiniowania w ustawie o PIT pojęcia "nieodpłatne świadczenie", konieczne jest
    odwołanie się do znaczenia tego pojęcia ukształtowanego w orzecznictwie sądowym,
    zgodnie z którym nieodpłatnym świadczeniem w rozumieniu przepisów ustawy o PIT, co
    do zasady jest każde zdarzenie prawne i zjawisko gospodarcze, których następstwem jest
    uzyskanie korzyści kosztem innego podmiotu lub te wszystkie zdarzenia prawne i
    gospodarcze, których skutkiem jest nieodpłatne, to jest niezwiązane z kosztami lub inną
    formą ekwiwalentu, przysporzenie majątku danej osobie, mające konkretny wymiar
    finansowy. Przysporzenie to może polegać na zwiększeniu majątku (aktywów) bądź
    uniknięciu jego pomniejszenia (zaoszczędzenie wydatków).
    W materii podatku dochodowego od osób fizycznych przyjmuje się, że nieodpłatne
    świadczenie obejmuje każde działanie lub zaniechanie na rzecz innej osoby oraz wszystkie
    zjawiska gospodarcze i zdarzenia prawne, których następstwem jest uzyskanie korzyści
    kosztem innego podmiotu lub te wszystkie zdarzenia prawne i zdarzenia gospodarcze w
    działalności osób prawnych, których skutkiem jest przysporzenie majątku innej osobie,
    mające konkretny wymiar finansowy.
    Pod pojęciem nieodpłatnego świadczenia należy więc rozumieć również korzyści
    wynikające z nieodpłatnego korzystania z cudzych rzeczy, także pieniędzy. Tym samym
    jako nieodpłatne świadczenie mogłyby zostać uznane hipotetyczne odsetki, które w
    opisywanej sytuacji nie będą płacone przez pracownika.
    Zgodnie jednak ze stanowiskiem Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej wyrażonym w
    interpretacji indywidualnej z dnia 28 października 2020 r., (znak: 0113-KDWPT.
    4011.161.2020.1.JR):
      „ (...) jeżeli strony w umowie pożyczki zastrzegły brak odpłatności w postaci odsetek
      (a taka sytuacja ma miejsce w omawianym przypadku), to na gruncie ustawy o PIT -
      otrzymanie nieoprocentowanej pożyczki jest neutralne podatkowo. Skoro zakład
      pracy nie prowadzi działalności gospodarczej w zakresie udzielania pożyczek
      osobom fizycznym nieprowadzącym działalności gospodarczej i zasady udzielania
      pożyczek są jednakowe dla wszystkich pracowników, nie powstaje przychód ze
      stosunku pracy u pracowników w wysokości niezapłaconych odsetek.”

    W zakresie przedmiotowego wniosku można mówić o istnieniu utrwalonej praktyki
    interpretacyjnej, gdyż Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej jednolicie potwierdza
    stanowisko prezentowane przez Spółkę w niniejszym wniosku o wydanie interpretacji.
    Dowodzą tego następujące rozstrzygnięcia:
        interpretacja indywidualna Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia 17
        czerwca 2019 r. nr 0113-KDIPT2-3.4011.256.2019.1.MS,
        interpretacja indywidualna Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia 12
        grudnia 2022 r., nr 0115-KDIT2.4011.687.2022.1.MD,
        interpretacja indywidualna Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia 21
        grudnia 2023 r., nr 0114-KDIP3-1.4011.939.2023.1.PT.
    Powyższe tezy potwierdzają także inne interpretacje indywidualne, wydawane przed
    rokiem 2019 r., jednak celem Wnioskodawcy było wskazanie aktualności prezentowanej
    linii interpretacyjnej Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej.
    Powyższe dowodzi, że skoro udzielanie pracownikom nieoprocentowanych pożyczek nie
    spowoduje powstania po stronie tych pracowników przychodów opodatkowanych
    podatkiem dochodowym od osób fizycznych, to Spółka nie będzie zobowiązana jako
    płatnik do poboru podatku od tego rodzaju przychodu.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest prawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 9 ust. 1 ustawy z 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób
    fizycznych (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 163 ze zm.):
      Opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z
      wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od
      których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.
    Na podstawie art. 10 ust. 1 pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Źródłami przychodów są stosunek służbowy, stosunek pracy, w tym spółdzielczy
      stosunek pracy, członkostwo w rolniczej spółdzielni produkcyjnej lub innej spółdzielni
      zajmującej się produkcją rolną, praca nakładcza, emerytura lub renta.
    W myśl art. 11 ust. 1 przytoczonej ustawy:
      Przychodami, z zastrzeżeniem art. 14-15, art. 17 ust. 1 pkt 6, 9, 10 w zakresie
      realizacji praw wynikających z pochodnych instrumentów finansowych, pkt 11, art.
      19, art. 25b, art. 30ca, art. 30da i art. 30f, są otrzymane lub postawione do dyspozycji
      podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość
      otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń.
    Stosownie do art. 12 ust. 1 komentowanej ustawy:
      Za przychody ze stosunku służbowego, stosunku pracy, pracy nakładczej oraz
      spółdzielczego stosunku pracy uważa się wszelkiego rodzaju wypłaty pieniężne oraz
      wartość pieniężną świadczeń w naturze bądź ich ekwiwalenty, bez względu na źródło
      finansowania tych wypłat i świadczeń, a w szczególności: wynagrodzenia zasadnicze,
      wynagrodzenia za godziny nadliczbowe, różnego rodzaju dodatki, nagrody,
      ekwiwalenty za niewykorzystany urlop i wszelkie inne kwoty niezależnie od tego, czy
      ich wysokość została z góry ustalona, a ponadto świadczenia pieniężne ponoszone za
      pracownika, jak również wartość innych nieodpłatnych świadczeń lub świadczeń
      częściowo odpłatnych.

    Użyty powyżej zwrot: „w szczególności” oznacza, że wymienione kategorie przychodów
    zostały wskazane jedynie przykładowo. Przychodem ze stosunku pracy i stosunków
    pokrewnych, są więc wszelkiego rodzaju wypłaty i świadczenia skutkujące u podatnika
    powstaniem przysporzenia majątkowego, mające swoje źródło w łączącym pracownika z
    pracodawcą stosunku pracy lub stosunku pokrewnym.
    Według art. 12 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, w przypadku,
    gdy podstawą świadczenia jest zawarta z pracownikiem przez zakład pracy umowa o
    pracę, to wypłacone należności stanowią przychód ze stosunku pracy. Przepis ten do
    przychodów ze stosunku pracy zaliczył nie tylko pieniądze, ale również wartość
    otrzymanych świadczeń w naturze, czy nieodpłatnych świadczeń poniesionych na rzecz
    pracownika.
    Natomiast zgodnie z art. 12 ust. 2 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Wartość pieniężną świadczeń w naturze przysługujących pracownikom na podstawie
      odrębnych przepisów ustala się według przeciętnych cen stosowanych wobec innych
      odbiorców - jeżeli przedmiotem świadczenia są rzeczy lub usługi wchodzące w zakres
      działalności pracodawcy.
    Art. 12 ust. 3 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych stanowi, że:
      Wartość pieniężną innych nieodpłatnych świadczeń lub świadczeń częściowo
      odpłatnych ustala się według zasad określonych w art. 11 ust. 2-2b.
    W myśl art. 11 ust. 2 omawianej ustawy:
      Wartość pieniężną świadczeń w naturze, z zastrzeżeniem ust. 2c oraz art. 12 ust. 2-
      2c, określa się na podstawie cen rynkowych stosowanych w obrocie rzeczami lub
      prawami tego samego rodzaju i gatunku, z uwzględnieniem w szczególności ich
      stanu i stopnia zużycia oraz czasu i miejsca ich uzyskania.
    Stosownie do art. 11 ust. 2a cytowanej ustawy:
      Wartość pieniężną innych nieodpłatnych świadczeń ustala się:
        1. jeżeli przedmiotem świadczenia są usługi wchodzące w zakres działalności
          gospodarczej dokonującego świadczenia - według cen stosowanych wobec
          innych odbiorców;
        2. jeżeli przedmiotem świadczeń są usługi zakupione - według cen zakupu;
        3. jeżeli przedmiotem świadczeń jest udostępnienie lokalu lub budynku - według
          równowartości czynszu, jaki przysługiwałby w razie zawarcia umowy najmu tego
          lokalu lub budynku;
        4. w pozostałych przypadkach - na podstawie cen rynkowych stosowanych przy
          świadczeniu usług lub udostępnianiu rzeczy lub praw tego samego rodzaju i
          gatunku, z uwzględnieniem w szczególności ich stanu i stopnia zużycia oraz
          czasu i miejsca udostępnienia.
    Na mocy art. 11 ust. 2b wskazanej ustawy:
      Jeżeli świadczenia są częściowo odpłatne, przychodem podatnika jest różnica
      pomiędzy wartością tych świadczeń, ustaloną według zasad określonych w ust. 2 lub
      2a, a odpłatnością ponoszoną przez podatnika.
    Wobec niezdefiniowania w ustawie o podatku dochodowym od osób fizycznych pojęcia
    „nieodpłatne świadczenie”, zasadne jest odwołanie się do znaczenia tego pojęcia
    ukształtowanego w orzecznictwie sądowym, zgodnie z którym nieodpłatnym
    świadczeniem w rozumieniu przepisów ustawy o podatku dochodowym od osób
    fizycznych - generalnie - jest każde zdarzenie prawne i zjawisko gospodarcze, których
    następstwem jest uzyskanie korzyści kosztem innego podmiotu lub te wszystkie zdarzenia
    prawne i gospodarcze, których skutkiem jest nieodpłatne, to jest niezwiązane z kosztami

    lub inną formą ekwiwalentu, przysporzenie majątku danej osobie, mające konkretny
    wymiar finansowy. Przysporzenie to może polegać na zwiększeniu majątku (aktywów)
    bądź uniknięciu jego pomniejszenia (zaoszczędzenie wydatków).
    Dla celów podatkowych przyjmuje się, że nieodpłatne świadczenie obejmuje każde
    działanie lub zaniechanie na rzecz innej osoby oraz wszystkie zjawiska gospodarcze i
    zdarzenia prawne, których następstwem jest uzyskanie korzyści kosztem innego
    podmiotu, lub te wszystkie zdarzenia prawne i zdarzenia gospodarcze w działalności osób
    prawnych, których skutkiem jest przysporzenie majątku innej osobie, mające konkretny
    wymiar finansowy.
    Pod pojęciem nieodpłatnego świadczenia należy więc rozumieć również korzyści
    wynikające z nieodpłatnego korzystania z cudzych rzeczy, także pieniędzy.
    W świetle art. 31 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Osoby fizyczne, osoby prawne oraz jednostki organizacyjne nieposiadające
      osobowości prawnej, zwane dalej ,,zakładami pracy”, są obowiązane jako płatnicy
      obliczać i pobierać w ciągu roku zaliczki na podatek dochodowy od osób, które
      uzyskują od tych zakładów przychody ze stosunku służbowego, stosunku pracy,
      pracy nakładczej lub spółdzielczego stosunku pracy, zasiłki pieniężne z ubezpieczenia
      społecznego wypłacane przez zakłady pracy, a w spółdzielniach pracy - wypłaty z
      tytułu udziału w nadwyżce bilansowej.
    Treść powyższego przepisu zobowiązuje płatnika do obliczania i poboru zaliczek na
    podatek dochodowy od osób fizycznych, od osób, które uzyskują od płatnika przychody ze
    stosunku pracy, w tym m.in. z nieodpłatnych świadczeń.
    Podkreślenia wymaga, że samo udzielenie pożyczki przez zakład pracy nie stanowi
    przychodu dla pracownika. Ze swej istoty umowa pożyczki nakłada na pożyczającego
    obowiązek zwrotu tej samej ilości pieniędzy albo tej samej ilości rzeczy tego samego
    gatunku i tej samej jakości.
    Na gruncie bowiem art. 720 § 1 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (Dz. U. z
    2025 r. poz. 1071):
      Przez umowę pożyczki dający pożyczkę zobowiązuje się przenieść na własność
      biorącego określoną ilość pieniędzy albo rzeczy oznaczonych tylko co do gatunku, a
      biorący zobowiązuje się zwrócić tę samą ilość pieniędzy albo tę samą ilość rzeczy
      tego samego gatunku i tej samej jakości.
    Zatem, z punktu widzenia podatku dochodowego od osób fizycznych kwota pożyczki jest
    świadczeniem zwrotnym, jak wynika z powyższej definicji powinna zostać zwrócona przez
    pożyczkobiorcę. Konsekwentnie sama pożyczka, jako taka, nie stanowi dochodu
    podatkowego dla pożyczkobiorcy, ponieważ w wyniku jej udzielenia nie następuje stałe
    przysporzenie majątkowe dla pracownika. Umowa pożyczki nakłada na pożyczającego
    obowiązek zwrotu tej samej ilości pieniędzy.
    W związku z tym, jeżeli strony w umowie pożyczki zastrzegły brak odpłatności w postaci
    odsetek, to na gruncie ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych - otrzymanie
    nieoprocentowanej pożyczki jest obojętne podatkowo. Skoro Spółka w przeszłości i na
    dzień składania niniejszego wniosku nie udzielała pracownikom nieoprocentowanych
    pożyczek i nie prowadzi działalności gospodarczej w zakresie udzielania pożyczek, nie
    powstaje przychód ze stosunku pracy u pracowników w wysokości niezapłaconych
    odsetek.
    Mając na uwadze przedstawiony we wniosku opis zdarzenia przyszłego oraz powołane
    przepisy prawa podatkowego stwierdzić należy, że udzielenie przez Państwa
    nieoprocentowanych pożyczek pracownikom (nie prowadzą Państwo działalności mającej
    na celu udzielanie tego rodzaju pożyczek, nie będą Państwo osiągać zysków z tego tytułu),
    przy zachowaniu jednakowych zasad i warunków udzielania tych pożyczek, określonych w

    regulaminie, nie spowoduje u pracownika powstania przychodu z nieodpłatnego
    świadczenia, a w konsekwencji na Państwu nie będą ciążyły obowiązki płatnika podatku
    dochodowego od osób fizycznych z tego tytułu.

## Dodatkowe informacje

Odnosząc się do powołanych przez Państwa we wniosku interpretacji indywidualnych,
    wskazać należy, że zostały one wydane w indywidualnych sprawach innych podmiotów i
    nie wiążą organu w sprawie będącej przedmiotem wniosku. Zostały wydane w określonym
    stanie faktycznym i w tych sprawach rozstrzygnięcia w nich zawarte są wiążące. Nie mogą
    one zatem przesądzać o niniejszym rozstrzygnięciu. Natomiast organy podatkowe, mimo
    że w ocenie indywidualnych spraw podatników posiłkują się wydanymi rozstrzygnięciami
    organów podatkowych, to nie mają możliwości zastosowania ich wprost, z tego powodu,
    że nie stanowią materialnego prawa podatkowego. Każdą sprawę tut. organ jest
    zobowiązany rozpatrywać indywidualnie.
    Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego przedstawionego przez Państwa i stanu
    prawnego obowiązującego w dniu wydania interpretacji.
    Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy
    rzeczywisty stan faktyczny sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie
    ze stanem faktycznym (opisem zdarzenia przyszłego) podanym przez Państwa w złożonym
    wniosku.
    W związku z powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego
    we wniosku opisu sprawy, udzielona odpowiedź traci swoją aktualność.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
        Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb
        ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz.
        111 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa
        sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia
        przyszłego i zastosują się Państwo do interpretacji.
        Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej stanowi element
      czynności będących przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
      z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
        Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego
    Sądu Administracyjnego w (...). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje
    ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi

    (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”). Skargę do Sądu wnosi się za
    pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie
    trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):
        w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
        Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
        w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na
        adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS
        /SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.