Interpretacja indywidualna
Sygnatura: IPPP3/443-668/14-2/IG
Organ: Dyrektor Izby Skarbowej w Warszawie
Data wydania: 2014-09-30
Teza: Wnioskodawcy nie przysługuje prawo do odliczenia i zwrotu podatku naliczonego w całości lub w części, wynikającego z faktur zakupu towarów i usług służących do realizacji projektu.
Słowa kluczowe: dotacja; odliczenia; projekt; uczelnie
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział IX-Rozdział 1-art. 86

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA

Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012 r., poz. 749, z późn. zm.) oraz § 7 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz. U. Nr 112, poz. 770, z późn. zm.) Dyrektor Izby Skarbowej w Warszawie działający w imieniu Ministra Finansów stwierdza, że stanowisko Spółki przedstawione we wniosku z dnia 8 lipca 2014 r. (data wpływu 11 lipca 2014 r.) o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie prawa do odliczenia podatku naliczonego w związku z realizacją projektu – **jest prawidłowe.**

UZASADNIENIE

W dniu 11 lipca 2014 r. wpłynął ww. wniosek o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie prawa do odliczenia podatku naliczonego w związku z realizacją projektu.

We wniosku przedstawiono następujący stan faktyczny:

Instytut działalność swoją prowadzi na podstawie ustawy o instytutach badawczych z dnia 30 kwietnia 2010 r. (Dz. U. Nr 96 poz. 618). Zgodnie ze statutem podstawową działalnością Oddziału są prace naukowo - badawczo, szkolenia, a także produkcja doświadczalna spoiw i mieszanek mineralnych, powłok ceramicznych i aparatury pomiarowej. Uzyskane dochody zgodnie ze statutem są przeznaczane na finansowanie działalności podstawowej jednostki. Na prowadzenie swojej działalności Oddział otrzymuje także dotacje podmiotowe na utrzymanie potencjału badawczego i przedmiotowe na realizacje projektów badawczych, rozwojowych i celowych.

Instytut jest czynnym podatnikiem podatku od towarów i usług. Ponieważ w ramach prowadzonej działalności występuje zarówno sprzedaż opodatkowana, jak i zwolniona od podatku od towarów i usług, zgodnie z art. 90 ustawy o podatku od towarów i usług do odliczenia podatku naliczonego stosuje się też proporcję, która obecnie wynosi 100 %.

W dniu 20 grudnia 2013 roku podpisano Umowę Grantową pomiędzy Komisją Europejską, a firmą L. (L.) reprezentującą odpowiednio L. SA, Instytut C. oraz B. (B.), na realizację projektu . Projekt finansowany jest przez Komisję Europejską w ramach programu „Sustainable Industry Low Carbon (SILC) I scheme” od 20 grudnia 2013 do 19 czerwca 2015 r.

Projekt jest kontynuacją projektu realizowanego od 1 września 2010 r. do 31 sierpnia 2013 r., a finansowanego przez Komisję Europejską w ramach programu LIFE+. Instytut C. brał czynny udział w realizacji projektu .

Projekt ma na celu implementację opracowywanych rozwiązań ograniczających emisję gazów cieplarnianych, w sektorach produkcji cementu i betonu, a przez to przyczynienie się do wzrostu ich konkurencyjności. Projekt będzie wykorzystywał wyniki projektu , w którym wykazano techniczne możliwości produkcji niskoemisyjnego klinkieru i innowacyjnych niskoemisyjnych klas cementów, w istniejących instalacjach przemysłowych, i przy użyciu typowych surowców. W projekcie uzyskano 25-30% redukcję poziomu emisji CO2 w porównaniu do produkcji cementów portlandzkich powszechnego użytku.

Celem projektu jest dalsza komercjalizacja rozwiązań produkcji niskoemisyjnych cementów i opracowanie planu efektywnego kosztowo wdrożenia wyników projektu w aplikacjach betonowych poprzez:

1.  optymalizację składu klinkieru dla maksymalnej redukcji emisji CO2 w instalacjach przemysłowych;
2.  opracowanie najlepszych kodów i praktyk dla certyfikacji rozwiązań opartych na cemencie w aplikacjach betonowych i rozpowszechnienie ich wśród producentów i użytkowników końcowych;
3.  ocenę wpływu produkcji klinkieru/cementu w sektorze.produkcji cementu (w szczególności dla cementowni L.) na poziom emisji gazów cieplarnianych i konkurencyjność branży na poziomie europejskim;
4.  upowszechnianie informacji o podejmowanych działaniach i uzyskiwanych wynikach w wybranych grupach docelowych;

Instytut realizując projekt nie jest podwykonawcą, ale partnerem projektu, współbeneficjentem środków otrzymanych z Unii Europejskiej. Dlatego też Instytut jako partner w projekcie nie otrzymuje i nie będzie otrzymywał od firmy L. wynagrodzenia w jakiejkolwiek formie z tytułu wykonywanych czynności i realizacji zadań w projekcie. Firma L., jako główny beneficjent projektu , jest jedynie i wyłącznie pośrednikiem przekazującym pozostałym partnerom, w tym Instytutowi, środki finansowe otrzymane z dotacji Komisji Europejskiej.

Instytut wspólnie z L., L. SA oraz B. realizuje 2 z 5 zadań projektu. Beneficjenci projektu posiadają własne, wydzielone budżety w projekcie, adekwatne do zakresu zadań, za które są odpowiedzialni i z których są rozliczani przed Komisja Europejską, Obowiązki stron i zakres projektu określone zostały ww. Umowie Grantowej.

Uzyskana w projekcie nowa wiedza pozostaje własnością beneficjenta, który wykonał dane prace badawcze. Każdy ze współbeneficjentów, w stosunku do swojej części nowej wiedzy wytworzonej w trakcie realizacji projektu, zgodził się przyznać pozostałym partnerom nieodpłatnie i bez wyłączności, prawa dostępu wyłącznie do celów badań wewnętrznych tzn. badań w ramach projektu .

Współbeneficjenci/realizatorzy projektu tj. firma L., L. SA, Instytut C. Oddział Szkła i Materiałów Budowlanych oraz B. uzgodnili zapisy do Umowy Partnerskiej regulujące zasady współpracy partnerów w trakcie realizacji projektu . W szczególności uzgodnione zapisy ww. umowy (punkt 15.4) stanowią że, w zakresie prawa dostępu do komercyjnego i przemysłowego wykorzystania nowo wytworzonej wiedzy ma wyłącznie L., tj:

1.  wyłącznie firma L. będzie mogła wykorzystywać komercyjnie i przemysłowo nową wiedzę, zarówno własną, jak i nową wiedzę partnerów powstałą w ramach realizacji projektu,
2.  pozostali partnerzy projektu tj. Instytut oraz B. zobowiązali się do niekorzystania z wszelkiej nowej wiedzy bez uzyskania uprzednio pisemnej zgody L., do żadnych celów w zakresie produkcji i komercjalizacji wszelkich materiałów budowlanych, w szczególności cementu, betonu, kruszyw, zapraw i produktów gipsowych. Zakres ten obejmuje wszelkie informacje o ww. produktach, ich składach, procesach wytwarzania i zastosowania.
3.  pozostali beneficjenci przekażą firmie L. prawa dostępu do nowej wiedzy własnej w zakresie niezbędnym dla L. do użytku komercyjnego.

Koszty realizacji projektu ponoszone przez Instytut C., Oddział Szkła i Materiałów Budowlanych są finansowane z dwóch źródeł. Są to:

1.  środki pochodzące z Unii Europejskiej w formie dotacji, które finansują 75% poniesionych ogółem kosztów kwalifikowanych projektu
2.  pozostałe 25 % kosztów kwalifikowainych jest finansowych ze środków własnych Instytutu

Zgodnie z „Załącznikiem II -Warunki Ogólne” do Umowy Grantowej zawartej 20 grudnia 2013 z Komisją Europejską podatek VAT może być kosztem kwalifikowalnym projektu, wyłącznie jeżeli beneficjent może wykazać, że nie jest wstanie odliczyć podatku zgodnie z obowiązującym ustawodawstwem krajowym. W takim wypadku, - Instytut C. zobowiązany jest do przedłożenia Komisji Europejskiej dokumentu wydanego przez właściwy organ podatkowy potwierdzającego stanowisko Instytutu, że nie przysługuje mu prawo do odliczenia podatku VAT.

Instytut we wcześniej realizowanym projekcie również występował z wnioskiem o interpretację indywidualną w sprawie zakwalifikowania podatku VAT jako niepodlegającemu zwrotowi i uzyskał w dniu 15 maja 2013 r. Interpretację indywidualną numer IPPP1/443-196/13-4/ISZ.

W związku z powyższym opisem zadano następujące pytanie.

Czy uznanie podatku VAT naliczonego przy zakupie towarów i usług wymaganych do realizacji projektu jako podatku niepodlegająeego zwrotowi, ani odliczeniu od podatku należnego jest postępowaniem prawidłowym?

Zdaniem Wnioskodawcy, instytut realizujący projekt wykorzystuje kwalifikacje pracowników, którzy są opłacani ze środków przyznanych na realizacje projektu. Jest to dominująca pozycja kosztów kwalifikowanych w realizowanym projekcie . Na potrzeby realizacji zadań w projekcie Instytut dokonuje zakupów towarów i usług, które obejmują podatek VAT. Podatek ten jest zaliczany do kosztów projektu jako koszt kwalifikowany. W realizowanym projekcie Instytut nie odlicza podatku VAT bowiem zgodnie z art. 86 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego przysługuje w zakresie, w jakim towary i usługi są wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych.

Zgodnie z zapisami Umowy Partnerskiej projektu Instytut przekazuje zdobytą nową wiedzę do wykorzystania komercyjnego wyłącznie dla beneficjenta firmie L.. Instytut jest również zobowiązany do niewykorzystywania nowej wiedzy do żadnych celów produkcyjnych i komercyjnych. Instytut nie będzie występował do L. o zgodę na wykorzystanie do celów komercyjnych nowej wiedzy wytworzonej w ramach realizowanego projektu . W związku z powyższym Instytutowi nie przysługuje prawo do odliczenie podatku VAT od dokonanych zakupów, bowiem realizowany projekt nie będzie wykorzystywany w celach komercyjnych i produkcyjnych przez Instytut , zatem dokonane zakupy nie będą związane ze sprzedażą opodatkowaną.

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego stanu faktycznego jest prawidłowe.

Stosownie do art. 86 ust. 1 i 2 pkt 1 lit. a ustawy z dnia 11 marca 2004r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. Z 2011 r., Nr 177, poz. 1054, z późn. zm.) w zakresie, w jakim towary i usługi są wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych, podatnikowi, o którym mowa w art. 15, przysługuje prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego, z zastrzeżeniem art. 114, art. 119 ust. 4, art. 120 ust. 17 i 19 oraz art. 124. Kwotę podatku naliczonego stanowi suma kwot podatku wynikających z faktur otrzymanych przez podatnika z tytułu nabycia towarów i usług.

Prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego przysługuje wówczas, gdy zostaną spełnione określone warunki, tzn. odliczenia tego dokonuje podatnik podatku od towarów i usług oraz gdy towary i usługi, z których nabyciem podatek został naliczony, są wykorzystywane do czynności opodatkowanych. Warunkiem umożliwiającym podatnikowi skorzystanie z prawa do odliczenia podatku naliczonego jest bezpośredni i bezsporny związek zakupów z wykonanymi czynnościami opodatkowanymi.

Przedstawiona wyżej zasada wyklucza możliwość dokonania odliczenia podatku naliczonego związanego z towarami i usługami, które nie są wykorzystywane do czynności opodatkowanych, czyli w przypadku ich wykorzystywania do czynności zwolnionych od podatku oraz niepodlegających temu podatkowi. Odliczyć zatem można w całości wyłącznie podatek naliczony, który jest związany z transakcjami opodatkowanymi podatnika.

Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy, opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlegają odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju.

Na mocy art. 7 ust. 1 ustawy, przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (…).

Stosownie do treści art. 8 ust. 1 ustawy, przez świadczenie usług rozumie się każde świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu art. 7, w tym również:

1.  przeniesienie praw do wartości niematerialnych i prawnych, bez względu na formę, w jakiej dokonano czynności prawnej;
2.  zobowiązanie do powstrzymania się od dokonania czynności lub do tolerowania czynności lub sytuacji;
3.  świadczenie usług zgodnie z nakazem organu władzy publicznej lub podmiotu działającego w jego imieniu lub nakazem wynikającym z mocy prawa.

Zatem, świadczenie usług oznacza każdą transakcję, która nie stanowi dostawy towarów.

Z treści cytowanego wyżej przepisu art. 8 ust. 1 ustawy wynika, że ustawodawca przyjął generalną zasadę, że usługami są wszelkie odpłatne świadczenia niebędące dostawą towarów. Stąd też stwierdzić należy, iż definicja „świadczenia usług” ma charakter dopełniający definicję „dostawy towarów”. Jest ona wyrazem realizacji zasady powszechności opodatkowania podatkiem od towarów i usług transakcji wykonywanych przez podatników w ramach prowadzonej przez nich działalności gospodarczej.

Szczególną uwagę należy zwrócić na zapis art. 8 ust. 1 pkt 2 ustawy, który przez świadczenie usług nakazuje rozumieć także zobowiązanie do powstrzymania się od dokonywania czynności lub do tolerowania czynności lub sytuacji. W związku z powyższym należy uznać, że pojęcie świadczenia, składającego się na istotę usługi, należy interpretować zgodnie z jego cywilistycznym rozumieniem. W efekcie, przez świadczenie usług należy rozumieć każde zachowanie się na rzecz innej osoby, na które składać się może zarówno działanie (uczynienie, wykonanie czegoś na rzecz innej osoby), jak i zaniechanie (nieczynienie, bądź też tolerowanie, znoszenie określonych stanów rzeczy). Zauważyć jednak należy, że usługą będzie tylko takie świadczenie, w przypadku którego istnieje bezpośredni konsument, odbiorca świadczenia odnoszący korzyść o charakterze majątkowym. W związku z powyższym czynność podlega opodatkowaniu jedynie wówczas, gdy wykonywana jest w ramach umowy zobowiązaniowej, a jedna ze stron transakcji może zostać uznana za bezpośredniego beneficjenta tej czynności. Przy czym związek pomiędzy otrzymywaną płatnością a świadczeniem na rzecz dokonującego płatności musi mieć charakter bezpośredni i na tyle wyraźny, aby można powiedzieć, że płatność następuje w zamian za to świadczenie.

Zatem aby uznać dane świadczenie za odpłatne świadczenie, musi istnieć stosunek prawny pomiędzy świadczącym usługę a odbiorcą, a w zamian za wykonanie usługi powinno zostać wypłacone wynagrodzenie. Musi istnieć bezpośredni związek pomiędzy świadczoną usługą i przekazanym za nią wynagrodzeniem. Oznacza to, że z danego stosunku prawnego, na podstawie którego wykonywana jest usługa, musi wynikać wyraźna, bezpośrednia korzyść na rzecz świadczącego usługę. Czynność może być albo odpłatna albo nieodpłatna.

Powyższe oznacza, że zgodnie z ustawą, usługi o charakterze nieodpłatnym, jako niemieszczące się w zakresie opodatkowania podatkiem od towarów i usług co do zasady nie podlegają opodatkowaniu. Jednakże od zasady tej określono wyjątki, zgodnie z którymi opodatkowaniu podatkiem VAT podlega również świadczenie usług niemające charakteru odpłatnego.

Stosownie do art. 8 ust. 2 cyt. ustawy za odpłatne świadczenie usług uznaje się również:

1.  użycie towarów stanowiących część przedsiębiorstwa podatnika do celów innych niż działalność gospodarcza podatnika, w tym w szczególności do celów osobistych podatnika lub jego pracowników, w tym byłych pracowników, wspólników, udziałowców, akcjonariuszy, członków spółdzielni i ich domowników, członków organów stanowiących osób prawnych, członków stowarzyszenia, jeżeli podatnikowi przysługiwało, w całości lub w części, prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego z tytułu nabycia, importu lub wytworzenia tych towarów lub ich części skladowych;
2.  nieodpłatne świadczenie usług na cele osobiste podatnika lub jego pracowników, w tym byłych pracowników, wspólników, udziałowców, akcjonariuszy, członków spółdzielni i ich domowników, członków organów stanowiących osób prawnych, członków stowarzyszenia, oraz wszelkie inne nieodpłatne świadczenie usług do celów innych niż działalność gospodarcza podatnika.

Z powyższego wynika, że opodatkowaniu podlegać powinno, jako odpłatne świadczenie usług, użycie towarów stanowiących część przedsiębiorstwa podatnika do celów innych niż działalność gospodarcza, jeżeli przysługiwało mu prawo do odliczenia podatku naliczonego, w całości lub w części, przy nabyciu tych towarów. Tylko łączne zaistnienie ww. przesłanek umożliwia objęcie zakresem opodatkowania podatkiem od towarów i usług, usług świadczonych nieodpłatnie. Jeśli jeden z tych warunków nie jest spełniony, takie nieodpłatne świadczenie usług nie podlega opodatkowaniu.

Analizując natomiast treść art. 8 ust. 2 pkt 2 ustawy zauważyć należy, że dla ustalenia czy konkretne nieodpłatne świadczenie usług podlega opodatkowaniu na mocy cytowanego przepisu istotne jest ustalenie celu takiego świadczenia. Jeżeli nieodpłatne świadczenie wpisywało się będzie w cel prowadzonej działalności gospodarczej, wtedy przesłanka uznania takiej nieodpłatnej czynności za odpłatne świadczenie usług, podlegające opodatkowaniu nie zostanie spełniona. Stwierdzenie takie uzależnione jednak jest od konkretnych okoliczności jakie w danej sprawie występują. Podkreślić należy przy tym, że opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlega nieodpłatne świadczenie usług (inne niż wskazane w pkt 1) na cele inne niż działalność gospodarcza podatnika, bez względu na to, czy podatnikowi przysługiwało, czy też nie przysługiwało prawo do odliczenia podatku.

Dla ustalenia zatem, czy konkretne nieodpłatne świadczenie podlega opodatkowaniu istotne jest ustalenie celu takiego świadczenia. Przez nieodpłatne usługi służące do celów działalności podatnika należy rozumieć takie, które są wykonywane bez wynagrodzenia, ale w związku z potrzebami prowadzonej działalności gospodarczej. Świadczenie ich ma dominujący charakter w stosunku do korzyści osiąganej w tym przypadku przez odbiorcę tych świadczeń.

Z przedstawionego stanu faktycznego oraz własnego stanowiska w sprawie wynika, że Wnioskodawca działalność swoją prowadzi na podstawie ustawy o instytutach badawczych. Zgodnie ze statutem podstawową działalnością Oddziału są prace naukowo - badawczo, szkolenia, a także produkcja doświadczalna spoiw i mieszanek mineralnych, powłok ceramicznych i aparatury pomiarowej. Uzyskane dochody zgodnie ze statutem są przeznaczane na finansowanie działalności podstawowej jednostki. Na prowadzenie swojej działalności Oddział otrzymuje także dotacje podmiotowe na utrzymanie potencjału badawczego i przedmiotowe na realizacje projektów badawczych, rozwojowych i celowych.

Instytut jest czynnym podatnikiem podatku od towarów i usług. Ponieważ w ramach prowadzonej działalności występuje zarówno sprzedaż opodatkowana, jak i zwolniona od podatku od towarów i usług, zgodnie z art. 90 ustawy o podatku od towarów i usług do odliczenia podatku naliczonego stosuje się też proporcję, która obecnie wynosi 100 %.

W dniu 20 grudnia 2013 roku podpisano Umowę Grantową pomiędzy Komisją Europejską, a firmą L. reprezentującą odpowiednio L. SA, Instytut C. oraz B., na realizację projektu . Projekt finansowany jest przez Komisję Europejską w ramach programu „Sustainable Industry Low Carbon I scheme” od 20 grudnia 2013 do 19 czerwca 2015 r.

Projekt jest kontynuacją projektu realizowanego od 1 września 2010 r. do 31 sierpnia 2013 r., a finansowanego przez Komisję Europejską w ramach programu LIFE+. Instytut C. brał czynny udział w realizacji projektu .

Projekt ma na celu implementację opracowywanych rozwiązań ograniczających emisję gazów cieplarnianych, w sektorach produkcji cementu i betonu, a przez to przyczynienie się do wzrostu ich konkurencyjności. Projekt będzie wykorzystywał wyniki projektu , w którym wykazano techniczne możliwości produkcji niskoemisyjnego klinkieru i innowacyjnych niskoemisyjnych klas cementów, w istniejących instalacjach przemysłowych, i przy użyciu typowych surowców. W projekcie uzyskano 25-30% redukcję poziomu emisji CO2 w porównaniu do produkcji cementów portlandzkich powszechnego użytku.

Celem projektu jest dalsza komercjalizacja rozwiązań produkcji niskoemisyjnych cementów i opracowanie planu efektywnego kosztowo wdrożenia wyników projektu w aplikacjach betonowych poprzez:

1.  optymalizację składu klinkieru dla maksymalnej redukcji emisji CO2 w instalacjach przemysłowych;
2.  opracowanie najlepszych kodów i praktyk dla certyfikacji rozwiązań opartych na cemencie w aplikacjach betonowych i rozpowszechnienie ich wśród producentów i użytkowników końcowych;
3.  ocenę wpływu produkcji klinkieru/cementu w sektorze.produkcji cementu (w szczególności dla cementowni L.) na poziom emisji gazów cieplarnianych i konkurencyjność branży na poziomie europejskim;
4.  upowszechnianie informacji o podejmowanych działaniach i uzyskiwanych wynikach w wybranych grupach docelowych;

Instytut realizując projekt nie jest podwykonawcą, ale partnerem projektu, współbeneficjentem środków otrzymanych z Unii Europejskiej. Dlatego też Instytut jako partner w projekcie nie otrzymuje i nie będzie otrzymywał od firmy L. wynagrodzenia w jakiejkolwiek formie z tytułu wykonywanych czynności i realizacji zadań w projekcie. Firma L., jako główny beneficjent projektu , jest jedynie i wyłącznie pośrednikiem przekazującym pozostałym partnerom, w tym Instytutowi, środki finansowe otrzymane z dotacji Komisji Europejskiej.

Instytut wspólnie z L., L. SA oraz B. realizuje 2 z 5 zadań projektu. Beneficjenci projektu posiadają własne, wydzielone budżety w projekcie, adekwatne do zakresu zadań, za które są odpowiedzialni i z których są rozliczani przed Komisja Europejską, Obowiązki stron i zakres projektu określone zostały ww. Umowie Grantowej.

Uzyskana w projekcie nowa wiedza pozostaje własnością beneficjenta, który wykonał dane prace badawcze. Każdy ze współbeneficjentów, w stosunku do swojej części nowej wiedzy wytworzonej w trakcie realizacji projektu, zgodził się przyznać pozostałym partnerom nieodpłatnie i bez wyłączności, prawa dostępu wyłącznie do celów badań wewnętrznych tzn. badań w ramach projektu .

Współbeneficjenci/realizatorzy projektu tj. firma L., L. SA, Instytut C. Oddział Szkła i Materiałów Budowlanych oraz B. uzgodnili zapisy do Umowy Partnerskiej regulujące zasady współpracy partnerów w trakcie realizacji projektu . W szczególności uzgodnione zapisy ww. umowy (punkt 15.4) stanowią że, w zakresie prawa dostępu do komercyjnego i przemysłowego wykorzystania nowo wytworzonej wiedzy ma wyłącznie L., tj:

1.  wyłącznie firma L. będzie mogła wykorzystywać komercyjnie i przemysłowo nową wiedzę, zarówno własną, jak i nową wiedzę partnerów powstałą w ramach realizacji projektu,
2.  pozostali partnerzy projektu tj. Instytut oraz B. zobowiązali się do niekorzystania z wszelkiej nowej wiedzy bez uzyskania uprzednio pisemnej zgody L., do żadnych celów w zakresie produkcji i komercjalizacji wszelkich materiałów budowlanych, w szczególności cementu, betonu, kruszyw, zapraw i produktów gipsowych. Zakres ten obejmuje wszelkie informacje o ww. produktach, ich składach, procesach wytwarzania i zastosowania.
3.  pozostali beneficjenci przekażą firmie L. prawa dostępu do nowej wiedzy własnej w zakresie niezbędnym dla L. do użytku komercyjnego.

Koszty realizacji projektu ponoszone przez Instytut C., Oddział Szkła i Materiałów Budowlanych są finansowane z dwóch źródeł. Są to:

1.  środki pochodzące z Unii Europejskiej w formie dotacji, które finansują 75% poniesionych ogółem kosztów kwalifikowanych projektu
2.  pozostałe 25 % kosztów kwalifikowainych jest finansowych ze środków własnych Instytutu

Zgodnie z „Załącznikiem II -Warunki Ogólne” do Umowy Grantowej zawartej 20 grudnia 2013 z Komisją Europejską podatek VAT może być kosztem kwalifikowalnym projektu, wyłącznie jeżeli beneficjent może wykazać, że nie jest wstanie odliczyć podatku zgodnie z obowiązującym ustawodawstwem krajowym. W takim wypadku, - Instytut C. zobowiązany jest do przedłożenia Komisji Europejskiej dokumentu wydanego przez właściwy organ podatkowy potwierdzającego stanowisko Instytutu, że nie przysługuje mu prawo do odliczenia podatku VAT.

Mając na uwadze przedstawione okoliczności sprawy w kontekście powołanych wyżej przepisów prawa podatkowego należy stwierdzić, że towary i usługi nabywane przez Wnioskodawcę w ramach realizacji przedmiotowego projektu służyć będą wyłącznie do wykonywania czynności, których następstwem nie jest określenie podatku należnego (tzn. powstanie zobowiązania podatkowego). Tym samym towary i usługi nabywane w związku z realizacją projektu nie będą mieć związku z czynnościami opodatkowanymi podatkiem VAT.

Uzyskana w projekcie nowa wiedza pozostaje własnością beneficjenta, który wykonał dane prace badawcze. Każdy ze współbeneficjentów, w stosunku do swojej części nowej wiedzy wytworzonej w trakcie realizacji projektu, zgodził się przyznać pozostałym partnerom nieodpłatnie i bez wyłączności, prawa dostępu wyłącznie do celów badań wewnętrznych tzn. badań w ramach projektu .

Zatem przekazywane na realizację zadania środki finansowe nie mają charakteru wynagrodzenia za wyświadczone usługi, lecz umożliwiają wykonanie czynności naukowych. Z tegoż samego powodu, w ww. przypadku nie istnieje wynagrodzenie, które miałoby bezpośredni związek z dostawą towarów lub świadczeniem usług przez Wnioskodawcę. W analizowanej sprawie nie można również uznać, że współbeneficjent projektu jest odbiorcą – beneficjentem usług świadczonych przez Wnioskodawcę.

Mając na uwadze przedstawiony we wniosku opis sprawy oraz obowiązujące w tym zakresie przepisy prawa podatkowego należy stwierdzić, że skoro w przedmiotowej sprawie nie występuje określony świadczeniobiorca, nie można mówić o nieodpłatnym świadczeniu usług przez Instytut na rzecz współbeneficjenta.

Wykonywane przez Wnioskodawcę czynności związane z realizowanym projektem naukowym nie mieszczą się w pojęciu dostawy towarów, stosownie do art. 7 ust. 1 oraz świadczenia usług, zgodnie z art. 8 ust. 1 ustawy o VAT. Zatem czynności wykonywane w związku z realizacją projektu przez Instytut, stosownie do art. 5 ust. 1 pkt 1, nie podlegają opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług. Tym samym w przedmiotowej sprawie nie znajdzie zastosowania cytowany na wstępie art. 86 ust. 1 ustawy o VAT, bowiem jak już wskazano wyżej obniżenie podatku należnego o podatek naliczony może nastąpić jedynie na ściśle określonych przez ustawodawcę zasadach, a jedną z podstawowych przesłanek jest bezsporny związek zakupów z wykonanymi czynnościami opodatkowanymi.

Reasumując, Wnioskodawcy nie przysługuje prawo do odliczenia i zwrotu podatku naliczonego w całości lub w części, wynikającego z faktur zakupu towarów i usług służących do realizacji projektu.

Zatem stanowisko Wnioskodawcy należało uznać za prawidłowe.

Interpretacja dotyczy zaistniałego stanu faktycznego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia w przedstawionym stanie faktycznym.

Jednocześnie wskazać należy, że organy podatkowe nie są kompetentne do rozstrzygania wątpliwości podatników odnośnie możliwości zaliczania wartości podatku od towarów i usług do kosztów kwalifikowanych. Kwestię tę rozstrzygają bowiem przepisy regulujące zasady korzystania ze środków bezzwrotnej pomocy zagranicznej. Zasady i przepisy podatkowe przywołane w uzasadnieniu niniejszej interpretacji mogą być jedynie pomocne przy dokonywaniu kwalifikacji, czy podatek VAT w tej sytuacji powinien być kosztem kwalifikowanym.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, ul. Jasna 2/4, 00-013 Warszawa po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. z 2012 r., poz. 270, z późn. zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy).

Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Warszawie Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Płocku, ul. 1-go Maja 10, 09-402 Płock.