Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0115-KDST2-2.4011.419.2025.2.KK
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-09-26
Teza: Skutki podatkowe w przypadku oddalenia żądania
stwierdzenia nieważności umowy kredytowej z uwagi na
wykonanie umowy (spłacenie kredytu) i jednocześnie
zasądzenia zwrotu nienależnych świadczeń od banku.
Słowa kluczowe: banki
kredyt-kredyt dewizowy
kredyt-kredyt hipoteczny
kredyt-kredyt mieszkaniowy
kwota-kwota dodatkowa
odsetki-odsetki ustawowe
Zagadnienia: Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Źródła przychodów.-Przychody z innych źródeł.
Przepisy: [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 2-art. 10-ust. 1
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 2-art. 10-ust. 1-pkt 9
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 2-art. 20-ust. 1
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 3-art. 21-ust. 1-pkt 95b

## Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

dłowe
    Szanowna Pani,
    stwierdzam, że Pani stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego
    zdarzenia przyszłego w podatku dochodowym od osób fizycznych jest prawidłowe.

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

21 lipca 2025 r. wpłynął Pani wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej, który dotyczy
    skutków podatkowych otrzymania świadczenia nienależnego od banku oraz odsetek
    ustawowych za opóźnienie w spłacie. Uzupełniła go Pani pismem z 25 sierpnia 2025 r.
    (data wpływu).

## Opis zdarzenia przyszłego

Pani A.A (dalej: „Wnioskodawczyni” lub „Podatniczka”) (...) 2007 r. zawarła wspólnie z
    mężem umowę kredytu mieszkaniowego (...) nr (...), (dalej: „Umowa”) z X z siedzibą w (...)
    przy ul. (...) (dalej: „Pozwany” lub „Bank”).
    Celem zawarcia umowy była spłata kredytu hipotecznego zaciągniętego w Y na zakup
    nieruchomości mieszkalnej, w której dotychczas Wnioskodawczyni mieszka. Zgodnie z
    zawartą umową, Bank zobowiązał się na udzielenie kredytu hipotecznego w kwocie
    205.500 CHF, a zaciągnięty kredyt miał zostać spłacony w równych ratach kapitałowo-
    odsetkowych najpóźniej do 1 sierpnia 2021 roku. Kredyt został zabezpieczony poprzez
    ustanowienie hipoteki zwykłej w kwocie 205.500 CHF oraz kaucyjnej do kwoty 51.375 CHF,
    wpisanej w księdze wieczystej prowadzonej przez Sąd Rejonowy w (...) Zamiejscowy
    Wydział Ksiąg Wieczystych w (...).
    Ostatecznie kredyt został wypłacony w walucie polskiej, w czterech transzach w łącznej
    wysokości 463.099,67 PLN oraz 1.644 CHF zaliczonej na poczet prowizji. W sierpniu 2021 r.
    nastąpiła całkowita spłata kredytu w łącznej wysokości 819.981,06 zł. Należy w tym
    miejscu wskazać, że w dniu (...) 2023 r. do Sądu Okręgowego w (...), I Wydział Cywilny przez
    Pełnomocników Wnioskodawczyni oraz jej męża (dalej również: „Powodów”) został złożony
    pozew o ustalenie nieważności ww. umowy kredytu hipotecznego na podstawie art. 58
    Kodeksu cywilnego w zw. z art. 189 Kodeksu postępowania cywilnego, (dalej: „KPC”) oraz o
    zasądzenie od Pozwanego Banku na rzecz Powodów kwoty 819.981,06 PLN wraz z
    odsetkami ustawowymi za opóźnienie liczonymi od dnia 5 lipca 2023 r. do dnia zapłaty.
    Należy również nadmienić, iż (...) 2023 r. pełnomocnik Wnioskodawczyni skierował do
    Pozwanego wezwanie do zapłaty, w którym przedstawił stanowisko i żądanie w tej
    sprawie. W szczególności wskazano, iż w związku z treścią istniejących postanowień,
    należałoby uznać Umowę za nieważną, co powoduje konieczność dokonania wzajemnych
    rozliczeń. Natomiast w odpowiedzi z 3 lipca 2023 r. Pozwany stanowczo zakwestionował
    przedstawione żądania, informując, że nie widzi podstaw do uznania roszczeń. Należy
    jednak nadmienić, iż w trakcie rozprawy (...) 2025 r. Pozwany podkreślił, iż jest
    zainteresowany ugodowym zakończeniem sprawy. Propozycja, która padła na rozprawie
    ze strony Pozwanego zakładała dokonanie wzajemnych rozliczeń poprzez potrącenie
    wierzytelności przysługujących obu stronom. Po dokonaniu ww. potrącenia, Pozwany
    zaoferował zapłacenie na rzecz Wnioskodawczyni i jej męża kwoty 345.000 PLN, zwrotu
    jednokrotności kosztów zastępstwa procesowego oraz połowy opłaty od pozwu.
    Propozycja ta nie została zaakceptowana przez Podatniczkę i jej męża, gdyż była to
    propozycja poniżej kwoty wynikającej z potrącenia nominalnych kwot kapitału po obu
    stronach sporu, bowiem różnica pomiędzy nominalnym roszczeniem Wnioskodawczyni i
    jej męża, a nominalnym roszczeniem Banku wynosi 353.057,94 PLN. Natomiast jak
    podnoszono na rozprawie, z uwagi na czas trwania postępowania i wysoką kwotę żądania
    głównego, roszczenie po stronie Powodów powinno uwzględniać także odsetki za
    opóźnienie, które na 15 maja 2025 r. wynosiły 170.854,51 PLN.

    Niezależnie od powyższego należy wskazać, iż sprawa nie została jeszcze rozstrzygnięta.
    Niemniej jednak z praktyki Pełnomocników Wnioskodawczyni wynika, iż obecnie sądy
    odchodzą od dotychczasowej praktyki (tj. stwierdzania wprost w sentencji wyroku, że
    umowa jest nieważna - nawet w przypadku analogicznym do sytuacji Podatniczki, tj. gdy
    kredyt został w całości spłacony przed wydaniem wyroku) i aktualnie w swoich
    rozstrzygnięciach, w przypadku spłaconych kredytów oddalają żądanie stwierdzenia
    nieważności umowy uwzględniając jedynie żądanie zapłaty, a jednocześnie z treści takich
    orzeczeń wynika, że umowa zawierała klauzule abuzywne i nie może być wobec ich
    wyeliminowania dalej wykonywana, a w konsekwencji zasądzają zwrot nienależnych
    świadczeń od banku. W związku z powyższym w sprawie Wnioskodawczyni również
    istnieje taka możliwość, iż Sąd w sentencji wyroku nie ustali nieważności umowy
    kredytowej, zasądzając jednocześnie zwrot nienależnych świadczeń od banku, co stanowi
    tzw. przesłankowe ustalenie nieważności umowy.
    Uzupełnienie
    Roszczenie Wnioskodawczyni jest z tytułu zwrotu świadczenia nienależnego w oparciu o
    przepisy Kodeksu cywilnego dotyczące bezpodstawnego wzbogacenia (art. 405 w zw. z
    410 KC).
    Wysokość roszczenia Wnioskodawczyni, które otrzyma od banku to 819.981,06 PLN oraz
    odsetki ustawowe za opóźnienie od 5 lipca 2023 r. do dnia zapłaty.
    Należy zaznaczyć, że dłużnik (Bank) ma względem Wnioskodawczyni swoją wierzytelność
    w kwocie 466.834,35 PLN. Wierzytelność ta, w ocenie Wnioskodawczyni, nie jest na
    moment składania wniosku wymagalna, aczkolwiek co do zasady jest ona niesporna.
    Wierzytelność dłużnika (Banku) nie jest przedmiotem toczącego się postępowania,
    którego dotyczy niniejszy Wniosek (ani - na moment składania Wniosku - żadnego innego
    postępowania sądowego).

## Pytanie

Jeżeli w sentencji wyroku Sąd oddali żądnie stwierdzenia nieważności umowy kredytowej z
    uwagi na zakończoną spłatę kredytu (wykonanie umowy), zasądzając jednocześnie zwrot
    świadczenia nienależnego od Banku (Pozwanego) w kwocie 819.981,06 PLN oraz odsetki
    ustawowe za opóźnienie od 5 lipca 2023 r. do dnia zapłaty, to czy od otrzymanych ww.
    wierzytelności od Banku Wnioskodawczyni będzie obowiązana do rozliczenia podatku
    dochodowego?
    Pani stanowisko w sprawie
    W ocenie Wnioskodawczyni, jeżeli w sentencji wyroku Sąd oddali żądnie stwierdzenia
    nieważności umowy kredytowej Wnioskodawczyni z uwagi na zakończoną spłatę kredytu
    (wykonanie umowy), zasądzając jednocześnie zwrot świadczenia nienależnego od Banku
    (Pozwanego) w kwocie 819.981,06 PLN oraz odsetki ustawowe za opóźnienie od 5 lipca
    2023 r. do dnia zapłaty, to od otrzymanych na tej podstawie wierzytelności od Banku,
    Wnioskodawczyni nie będzie obowiązana do rozliczenia podatku dochodowego.
    Uzasadnienie
    Stosownie do art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób
    fizycznych (tekst jedn.: Dz. U. z 2025 r. poz. 163 z późn. zm.), opodatkowaniu podatkiem
    dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z wyjątkiem dochodów
    wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od których na podstawie przepisów
    Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.
    Z treści powyższego przepisu wynika, że opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób
    fizycznych podlegają wszelkiego rodzaju dochody uzyskane przez podatnika, z wyjątkiem
    tych, które zostały enumeratywnie wymienione w katalogu zwolnień przedmiotowych,
    zawartym w ww. ustawie, bądź od których zaniechano poboru podatku.

    Jak stanowi art. 11 ust. 1 ww. ustawy, przychodami, z zastrzeżeniem art. 14-15, art. 17 ust.
    1 pkt 6, 9, 10 w zakresie realizacji praw wynikających z pochodnych instrumentów
    finansowych, pkt 11, art. 19, art. 25b, art. 30ca, art. 30da i art. 30f, są otrzymane lub
    postawione do dyspozycji podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i wartości
    pieniężne oraz wartość otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych
    świadczeń.
    Jak wynika z powołanego przepisu, ustawodawca przyjął zasadę, że przychodem są:
    · pieniądze i wartości pieniężne, które zostały otrzymane przez podatnika - tj. takie
      pieniądze i wartości pieniężne, które podatnik rzeczywiście „dostał, odebrał,
      zainkasował, objął w posiadanie”;
    · pieniądze i wartości pieniężne, które zostały postawione do dyspozycji podatnika - tj.
      takie przysporzenia, które zostały mu faktycznie udostępnione/przekazane do
      odbioru; takie pieniądze i środki pieniężne, które podatnik ma możliwość włączyć do
      swojego władztwa, a więc ma możliwość skorzystania z tychże pieniędzy i wartości
      pieniężnych i nie jest to uzależnione od dodatkowej zgody osoby stawiającej określone
      pieniądze i wartości pieniężne do dyspozycji podatnika.
    Pojęcie przychodu wiąże się zatem z przysporzeniem majątkowym po stronie podatnika, z
    wartością wchodzącą do jego majątku. Przychodami w rozumieniu art. 11 ustawy o
    podatku dochodowym od osób fizycznych mogą być tylko takie świadczenia, które nie
    mają charakteru zwrotnego. Skoro bowiem przychód jest określonym przyrostem
    majątkowym po stronie podatnika, jego otrzymanie musi mieć charakter definitywny.
    Ustawodawca tworząc system opodatkowania dochodów osób fizycznych miał na
    względzie, że przysporzenia uzyskiwane przez osoby fizyczne mogą być skutkiem różnych
    rodzajów czynności i zdarzeń. Stworzył więc klasyfikację tych przysporzeń w oparciu o
    kryterium źródła przychodów i system ich opodatkowania uwzględniający specyfikę
    poszczególnych źródeł przychodów.
    Katalog źródeł przychodów podlegających opodatkowaniu podatkiem dochodowym od
    osób fizycznych zawiera art. 10 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.
    W myśl pkt 9 tego artykułu, do źródeł przychodów zalicza się inne źródła.
    Jak stanowi art. 20 ust. 1 ww. ustawy, za przychody z innych źródeł, o których mowa w art.
    10 ust. 1 pkt 9, uważa się w szczególności: kwoty wypłacone po śmierci członka otwartego
    funduszu emerytalnego wskazanej przez niego osobie lub członkowi jego najbliższej
    rodziny, w rozumieniu przepisów o organizacji i funkcjonowaniu funduszy emerytalnych,
    kwoty uzyskane z tytułu zwrotu z indywidualnego konta zabezpieczenia emerytalnego
    oraz wypłaty z indywidualnego konta zabezpieczenia emerytalnego, w tym także
    dokonane na rzecz osoby uprawnionej na wypadek śmierci oszczędzającego, zasiłki
    pieniężne z ubezpieczenia społecznego, alimenty, stypendia, świadczenia otrzymane z
    tytułu umowy o pomocy przy zbiorach, dotacje (subwencje) inne niż wymienione w art. 14,
    dopłaty, nagrody i inne nieodpłatne świadczenia nienależące do przychodów określonych
    w art. 12-14 i art. 17.
    Użycie w powyższym przepisie sformułowania „w szczególności” oznacza, że definicja
    przychodów z innych źródeł ma charakter otwarty i nie ma przeszkód, aby do tej kategorii
    zaliczyć również przychody inne niż wymienione wprost w przepisie art. 20 ust. 1 ustawy o
    podatku dochodowym od osób fizycznych. W związku z tym, każde świadczenie mające
    realną korzyść finansową, o ile nie stanowi konkretnej kategorii przychodu zaliczanego do
    jednego ze źródeł wymienionych w art. 10 ust. 1 pkt 1-8b ww. ustawy, jest dla
    świadczeniobiorcy przychodem z innych źródeł.
    Artykuł 69 ust. 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Prawo bankowe (tj. Dz. U. z 2024 r.
    poz. 1646 z późn. zm.), stanowi, że, przez umowę kredytu bank zobowiązuje się oddać do
    dyspozycji kredytobiorcy na czas oznaczony w umowie kwotę środków pieniężnych z
    przeznaczeniem na ustalony cel, a kredytobiorca zobowiązuje się do korzystania z niej na

    warunkach określonych w umowie, zwrotu kwoty wykorzystanego kredytu wraz z
    odsetkami w oznaczonych terminach spłaty oraz zapłaty prowizji od udzielonego kredytu.
    Nieważność umowy kredytu oznacza, że zobowiązania stron umowy, tj. banku i klienta,
    nigdy nie powstały, a strony zobowiązane są zwrócić to, co świadczyły w związku z
    nieważną umową jako świadczenia nienależne. Kredytodawca powinien zatem zwrócić
    wszystkie świadczenia pobrane od kredytobiorcy, a kredytobiorca powinien zwrócić kwotę
    faktycznie otrzymanego kredytu.
    W przypadku stwierdzenia nieważności umowy przez sąd skutki prawne na gruncie
    cywilnym występują ex tunc (wstecz), a więc od momentu zawarcia umowy dotkniętej
    wadliwością (przesłanką nieważności), co oznacza, że umowa kredytu jako nieważna już
    od chwili jej zawarcia nie wywołuje skutków prawnych. Mamy do czynienia z sytuacją jakby
    w ogóle nie doszło do jej zawarcia.
    Z kolei oddalając powództwo o stwierdzenie nieważności umowy Sąd może jednocześnie
    stwierdzić, że umowa zawierała klauzule abuzywne i Pozwany (Bank) otrzymał korzyść,
    która nie powinna mu przysługiwać (nienależne świadczenie) oraz nakazać jej zwrot. Sąd
    bada w takich sprawach bowiem, czy jedna ze stron otrzymała coś, co nie wynikało z
    umowy lub było sprzeczne z zasadami współżycia społecznego. Jeśli Sąd dojdzie do
    takiego przekonania, wówczas nakazuje zwrot tej korzyści. W takim przypadku zachodzi
    zatem konieczność rozliczenia stron w związku z nienależnym świadczeniem.
    Podsumowując, oddalenie żądania stwierdzenia nieważności umowy nie zamyka drogi do
    rozliczenia stron w zakresie nienależnych świadczeń. Sąd może, w jednym procesie,
    orzekać o ważności umowy i o zwrocie korzyści, która nie powinna być uzyskana.
    Jednocześnie należy podkreślić, że brak stwierdzenia nieważności umowy wprost w
    sentencji wyroku nie oznacza, że w ocenie Sądu umowa jest ważna - ona nadal jest
    zdaniem Sądu nieważna, co wynika zasadniczo z uzasadnienia w takich orzeczeniach. Brak
    stwierdzenia nieważności w sentencji wyroku wynika bowiem z przekonania Sądu o tym,
    że powód nie ma interesu prawnego w uzyskaniu wyroku stwierdzającego wprost w
    sentencji nieważność umowy w trybie art. 189 KPC, ponieważ przysługuje mu dalej idące
    żądanie zapłaty i z uwagi na wykonanie umowy przed wydaniem wyroku nie ma potrzeby
    orzekania/ustalania stanu nieważności umowy na przyszłość.
    Mając to na względzie, należy wskazać, że jeżeli Sąd w sentencji oddali powództwo
    Wnioskodawczyni o stwierdzenie nieważności ww. umowy, zasądzając jednocześnie zwrot
    nienależnych świadczeń od banku, to od otrzymanych na tej podstawie kwot
    Wnioskodawczyni nie będzie obowiązana do rozliczenia podatku dochodowego, bowiem
    kwoty te stanowić będą zwrot nienależnych świadczeń, a tym samym nie powstanie
    przychód w rozumieniu art. 11 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.
    Wnioskodawczyni uważa, że do tej sytuacji należy stosować analogiczne zasady, jak do
    orzeczeń, w których sądy ustalają nieważność umowy kredytowej w sentencji, zasądzając
    jednocześnie zwrot nienależnych świadczeń od banku na rzecz kredytobiorców. Należy
    bowiem podkreślić, iż z wydanych dotychczas interpretacji indywidualnych wynika, że
    kwoty stanowiące zwrot wpłaconego przez kredytobiorcę kapitału nie stanowią przychodu
    i nie podlegają one opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych.
    W rozpatrywanym zdarzeniu przyszłym taka kwota nie przysporzy w efekcie majątku dla
    Podatniczki. Wnioskodawczyni wpłaciła bowiem wcześniej do banku kwotę dużo wyższą
    niż otrzymała w ramach umowy kredytu.
    Należy również nadmienić, że instytucję prawną odsetek za zwłokę reguluje art. 481 § 1
    Kodeksu cywilnego (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1061 z późn. zm.), zgodnie z którym jeżeli
    dłużnik opóźnia się ze spełnieniem świadczenia pieniężnego, wierzyciel może żądać
    odsetek za czas opóźnienia, chociażby nie poniósł żadnej szkody i chociażby opóźnienie
    było następstwem okoliczności, za które dłużnik odpowiedzialności nie ponosi.
    Jednocześnie, stosownie do art. 21 ust. 1 pkt 95b ustawy o podatku dochodowym od osób
    fizycznych, wolne od podatku dochodowego są odsetki z tytułu nieterminowej wypłaty

    należności niepodlegających opodatkowaniu podatkiem dochodowym, wolnych od
    podatku dochodowego lub od których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej
    zaniechano poboru podatku.
    Wprowadzając ww. przepis ustawodawca uregulował jednoznacznie m.in. kwestię
    opodatkowania odsetek z tytułu nieterminowej wypłaty należności niepodlegających
    opodatkowaniu podatkiem dochodowym.
    W opisanej sytuacji nastąpi wykonanie postanowień zapadłych w wyroku. W konsekwencji
    Wnioskodawczyni uzyska zwrot nadpłaconych przez nią rat kredytowych. Zatem kwota
    zwrotu nie spowoduje faktycznego przyrostu w majątku Podatniczki, a jedynie
    „wyrównanie” wcześniejszego zmniejszenia w jej majątku. Wobec tego zwrot ten nie spełni
    celu przychodu, jakim jest zwiększenie majątku podatnika - ani poprzez zwiększenie
    aktywów ani poprzez zmniejszenie jego pasywów, a tym samym po stronie
    Wnioskodawczyni jako kredytobiorcy nie powstanie przychód w rozumieniu art. 11 ust. 1
    ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Tym samym zwrot Wnioskodawczyni
    przez bank w wyniku orzeczenia sądu kwoty nadpłaconych rat nie będzie podlegał
    opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych.
    Należy także wskazać, iż odsetki za opóźnienie zwrotu nienależnie pobranych świadczeń,
    które otrzyma Wnioskodawczyni również stanowią świadczenia niepodlegające
    opodatkowaniu podatkiem dochodowym. Oznacza to, że odsetki te podlegają zwolnieniu
    od opodatkowania na podstawie wyżej przywołanego art. 21 ust. 1 pkt 95b ustawy o
    podatku dochodowym od osób fizycznych.
    Odnosząc się natomiast do kwestii zwrotu kosztów postępowania sądowego, zgodnie z
    art. 98 § 1 ustawy - Kodeks postępowania cywilnego (tj. Dz. U. z 2024 r. poz. 1568 z późn.
    zm.), Strona przegrywająca sprawę obowiązana jest zwrócić przeciwnikowi na jego
    żądanie koszty niezbędne do celowego dochodzenia praw i celowej obrony (koszty
    procesu).
    Stosownie do art. 98 § 2 cytowanej ustawy, do niezbędnych kosztów procesu
    prowadzonego przez stronę osobiście lub przez pełnomocnika, który nie jest adwokatem,
    radcą prawnym lub rzecznikiem patentowym, zalicza się poniesione przez nią koszty
    sądowe, koszty przejazdów do sądu strony lub jej pełnomocnika oraz równowartość
    zarobku utraconego wskutek stawiennictwa w sądzie. Suma kosztów przejazdów i
    równowartość utraconego zarobku nie może przekraczać wynagrodzenia jednego
    adwokata wykonującego zawód w siedzibie sądu procesowego.
    Z kolei w myśl art. 98 § 3 tej ustawy, do niezbędnych kosztów procesu strony
    reprezentowanej przez adwokata zalicza się wynagrodzenie, jednak nie wyższe niż stawki
    opłat określone w odrębnych przepisach i wydatki jednego adwokata, koszty sądowe oraz
    koszty nakazanego przez sąd osobistego stawiennictwa strony.
    Zgodnie z art. 98 § 4 Kodeksu postępowania cywilnego, wysokość kosztów sądowych,
    zasady zwrotu utraconego zarobku lub dochodu oraz kosztów stawiennictwa strony w
    sądzie, a także wynagrodzenie adwokata, radcy prawnego i rzecznika patentowego
    regulują odrębne przepisy. Jak wynika z powyższych przepisów, koszty procesu mają
    charakter zwrotu wydatków poniesionych przez powoda.
    Mając zatem na uwadze zwrotny charakter kosztów wygranego procesu sądowego, zwrot
    ten nie spowoduje obowiązku podatkowego w świetle przepisów ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych, o ile kwota zasądzona tytułem zwrotu kosztów
    postępowania nie przewyższy faktycznie poniesionych wydatków. Koszty te zostały
    bowiem sfinansowane z własnych środków Wnioskodawczyni, a następnie na podstawie
    wyroku zostaną zwrócone. W takim wypadku kwota ta stanowić będzie jedynie zwrot
    poniesionych wcześniej nakładów, a co za tym idzie, nie będzie stanowić dochodu
    podlegającego opodatkowaniu. Dla celów podatkowych otrzymana kwota tytułem zwrotu
    kosztów postępowania sądowego jest obojętna podatkowo.

    Podsumowując, w ocenie Wnioskodawczyni, nie będzie ona miała obowiązku zapłaty
    podatku dochodowego od osób fizycznych od kwot otrzymanych od Banku z tytułu zwrotu
    świadczenia nienależnego w kwocie 819.981,06 PLN oraz odsetek ustawowych za
    opóźnienie od dnia 5 lipca 2023 r. do dnia zapłaty.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawiła Pani we wniosku jest prawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Podstawową zasadą obowiązującą w przepisach ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku
    dochodowym od osób fizycznych (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 163 ze zm.) jest zasada
    powszechności opodatkowania, która wyrażona została w art. 9 ust. 1 tej ustawy. Zgodnie
    z jego treścią:
      Opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z
      wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od
      których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.
    W myśl art. 9 ust. 1a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Jeżeli podatnik uzyskuje dochody z więcej niż jednego źródła, przedmiotem
      opodatkowania w danym roku podatkowym jest, z zastrzeżeniem art. 25e, art. 29-
      30cb, art. 30da-30dh, art. 30e-30g, art. 30j-30p oraz art. 44 ust. 7e i 7f, suma
      dochodów z wszystkich źródeł przychodów.
    Stosownie do art. 9 ust. 2 ww. ustawy:
      Dochodem ze źródła przychodów, jeżeli przepisy art. 23o, art. 23u, art. 24-24b, art.
      24c, art. 24e, art. 30ca, art. 30da oraz art. 30f nie stanowią inaczej, jest nadwyżka sumy
      przychodów z tego źródła nad kosztami ich uzyskania osiągnięta w roku podatkowym.
      Jeżeli koszty uzyskania przekraczają sumę przychodów, różnica jest stratą ze źródła
      przychodów.
    Ogólne pojęcie przychodu zostało wyjaśnione w art. 11 ust. 1 ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych. Zgodnie z tym przepisem:
      Przychodami, z zastrzeżeniem art. 14-15, art. 17 ust. 1 pkt 6, 9, 10 w zakresie realizacji
      praw wynikających z pochodnych instrumentów finansowych, pkt 11, art. 19, art. 25b,
      art. 30ca, art. 30da i art. 30f, są otrzymane lub postawione do dyspozycji podatnika w
      roku kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość otrzymanych
      świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń.
    Ustawodawca przyjął zasadę, że przychodami są:
    1) pieniądze i wartości pieniężne, które:
        · zostały otrzymane przez podatnika – czyli takie pieniądze i wartości pieniężne,
        które podatnik rzeczywiście „dostał, odebrał, zainkasował, objął w posiadanie”;
        · zostały postawione do dyspozycji podatnika – czyli takie przysporzenia, które
        zostały mu faktycznie udostępnione/przekazane do odbioru; takie pieniądze i
        środki pieniężne, które podatnik ma możliwość włączyć do swojego władztwa, a
        więc ma możliwość skorzystania z tychże pieniędzy i wartości pieniężnych i nie
        jest to uzależnione od dodatkowej zgody osoby stawiającej określone pieniądze i
        wartości pieniężne do dyspozycji podatnika.
    2) wartość otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń – czyli
      takie przysporzenia majątkowe, które mają postać:
        · świadczeń w naturze (otrzymane rzeczy lub prawa);
        · nieodpłatnych świadczeń innych niż świadczenia w naturze (np. otrzymane usługi).

    Pojęcie przychodu wiąże się zatem z przysporzeniem majątkowym po stronie podatnika, z
    wartością wchodzącą do jego majątku. Przychodami w rozumieniu art. 11 ust. 1 ustawy o
    podatku dochodowym od osób fizycznych mogą być tylko takie świadczenia, które nie
    mają charakteru zwrotnego. Skoro bowiem przychód jest określonym przyrostem
    majątkowym po stronie podatnika, jego otrzymanie musi mieć charakter definitywny. Z
    uwagi na wyróżnienie przez ustawodawcę przychodów o charakterze niepieniężnym,
    uznaje się, że przychodem w rozumieniu art. 11 ust. 1 ustawy jest nie tylko uzyskanie
    przez podatnika nowych aktywów, ale także zmniejszenie jego pasywów.
    Przepisy ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych nie zawierają definicji pojęcia
    „nieodpłatnego świadczenia”. Dokonując zatem wykładni gramatycznej, za „nieodpłatne
    świadczenie” uznać należy świadczenia „nie wymagające opłaty, takie, za które się nie
    płaci, bezpłatne”. Zatem należy przyjąć, że nieodpłatnym świadczeniem jest takie
    zdarzenie, którego skutkiem (następstwem) jest nieodpłatne przysporzenie majątku
    jednej osobie kosztem majątku innej osoby, innego podmiotu. Nieodpłatne świadczenie w
    znaczeniu prawa podatkowego obejmuje nie tylko świadczenie w rozumieniu prawa
    cywilnego (działanie lub zaniechanie na rzecz innej strony), ale w jego zakres wchodzą
    także wszystkie zjawiska gospodarcze i zdarzenia prawne, których następstwem jest
    uzyskanie korzyści kosztem innego podmiotu lub te wszystkie zdarzenia prawne oraz
    gospodarcze, których skutkiem jest nieodpłatne przysporzenie majątku mające konkretny
    wymiar finansowy.
    Ustawodawca tworząc system opodatkowania dochodów osób fizycznych miał na
    względzie, że przysporzenia uzyskiwane przez osoby fizyczne mogą być skutkiem różnych
    rodzajów czynności i zdarzeń. Stworzył więc klasyfikację tych przysporzeń w oparciu o
    kryterium źródła przychodów i system ich opodatkowania uwzględniający specyfikę
    poszczególnych źródeł przychodów. W języku powszechnym mianem „źródła” określane
    jest „to, co stanowi początek czegoś”, „przyczyna czegoś”, a synonimami tego pojęcia są m.
    in. czynnik sprawczy, powód, pochodzenie.
    Przepis art. 10 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych zawiera katalog źródeł
    przychodów podlegających opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych.
    Zgodnie z art. 10 ust. 1 pkt 9 ww. ustawy źródłem przychodów są:
      inne źródła.
    Stosownie do art. 20 ust. 1 ww. ustawy:
      Za przychody z innych źródeł, o których mowa w art. 10 ust. 1 pkt 9, uważa się w
      szczególności: kwoty wypłacone po śmierci członka otwartego funduszu emerytalnego
      wskazanej przez niego osobie lub członkowi jego najbliższej rodziny, w rozumieniu
      przepisów o organizacji i funkcjonowaniu funduszy emerytalnych, kwoty uzyskane z
      tytułu zwrotu z indywidualnego konta zabezpieczenia emerytalnego oraz wypłaty z
      indywidualnego konta zabezpieczenia emerytalnego, w tym także dokonane na rzecz
      osoby uprawnionej na wypadek śmierci oszczędzającego, zasiłki pieniężne z
      ubezpieczenia społecznego, alimenty, stypendia, świadczenia otrzymane z tytułu
      umowy o pomocy przy zbiorach, dotacje (subwencje) inne niż wymienione w art. 14,
      dopłaty, nagrody i inne nieodpłatne świadczenia nienależące do przychodów
      określonych w art. 12-14 i art. 17.
    Jak dowodzi użycie sformułowania „w szczególności” definicja przychodów z innych źródeł
    ma charakter otwarty i nie ma przeszkód, aby do tej kategorii zaliczyć również przychody
    inne niż wymienione wprost w przepisie art. 20 ust. 1 ustawy. W związku z tym każde
    świadczenie mające realną korzyść finansową, o ile nie stanowi konkretnej kategorii
    przychodu zaliczanego do jednego ze źródeł wymienionych w art. 10 ust. 1 pkt 1-8b ww.
    ustawy, jest dla świadczeniobiorcy przychodem z innych źródeł.

    Instytucja kredytu uregulowana została przepisami ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r.
    Prawo bankowe (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1646 ze zm.). Zgodnie z treścią art. 69 ust. 1 tej
    ustawy:
      Przez umowę kredytu bank zobowiązuje się oddać do dyspozycji kredytobiorcy na czas
      oznaczony w umowie kwotę środków pieniężnych z przeznaczeniem na ustalony cel, a
      kredytobiorca zobowiązuje się do korzystania z niej na warunkach określonych w
      umowie, zwrotu kwoty wykorzystanego kredytu wraz z odsetkami w oznaczonych
      terminach spłaty oraz zapłaty prowizji od udzielonego kredytu.
    Otrzymanie kredytu i jego spłata na warunkach przewidzianych w umowie kredytowej są
    obojętne podatkowo. Przychód po stronie kredytobiorcy pojawia się w przypadku, kiedy
    dochodzi do umorzenia kredytu, jego części lub odsetek. Wtedy bowiem kredytobiorca
    osiąga konkretne przysporzenie majątkowe (przychód w rozumieniu ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych).
    Zgodnie natomiast z definicją dochodu jest nim nadwyżka przychodów ze źródła nad
    kosztami jego uzyskania. Pojęciem pierwotnym dla dochodu jest więc pojęcie przychodu.
    Ten z kolei definiowany jest przez ustawodawcę w przytoczonym już wcześniej art. 11 ust.
    1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Z definicji tej wywieść można
    również, że za przychody podatkowe mogą być uznane tylko takie świadczenia, które są
    określonym przyrostem majątkowym (zarówno zwiększającym aktywa, jak i
    zmniejszającym pasywa) o charakterze definitywnym, nie mające charakteru zwrotnego.
    W opisie sprawy wskazała Pani, że (...) 2007 r. zawarła wspólnie z mężem umowę kredytu
    mieszkaniowego z X. Celem zawarcia umowy była spłata kredytu hipotecznego
    zaciągniętego w Y na zakup nieruchomości mieszkalnej. Kredyt w wysokości 205.500 CHF
    został wypłacony w walucie polskiej w kwocie 463.099,67 PLN oraz 1.644 CHF zaliczonej na
    poczet prowizji. W sierpniu 2021 r. dokonała Pani całkowitej spłaty kredytu 819.981,06
    PLN. Natomiast 29 sierpnia 2023 r. złożyła Pani wraz z mężem do Sądu Okręgowego w (...)
    pozew o ustalenie nieważności ww. umowy kredytu hipotecznego oraz o zwrot
    nienależnych świadczeń od banku wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie. Istnieje
    możliwość, iż Sąd w sentencji wyroku nie ustali nieważności umowy kredytowej,
    zasądzając jednocześnie zwrot nienależnych świadczeń od banku, co stanowi tzw.
    przesłankowe ustalenie nieważności umowy. Zaznaczyła Pani także, że dłużnik (Bank) ma
    względem Pani swoją wierzytelność w kwocie 466.834,35 PLN, przy czym wierzytelność ta
    na moment składania wniosku nie jest wymagalna, ale co do zasady jest niesporna.
    W świetle przedstawionych okoliczności sprawy stwierdzić należy, że jeśli faktycznie sąd
    oddali żądanie stwierdzenia nieważności umowy kredytowej z uwagi na wykonanie
    umowy (spłacenie kredytu) i jednocześnie zasądzi zwrot nienależnych świadczeń od
    banku, w wyniku czego otrzyma Pani na tej podstawie zwrot środków od banku, nie
    spowoduje to po Pani stronie przysporzenia majątkowego. W związku z tym, jeśli otrzyma
    Pani zwrot środków pieniężnych, które wcześniej na mocy umowy przekazała na rzecz
    Banku (wpłata ta będzie mieściła się w kwocie wpłacanej przez Panią podczas spłaty
    kredytu), to otrzymana kwota pieniężna nie spowoduje faktycznego przyrostu w Pani
    majątku. W konsekwencji zwrócona kwota nie będzie Pani przychodem w rozumieniu art.
    11 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych i jej uzyskanie nie będzie
    skutkowało po Pani stronie obowiązkiem zapłaty podatku dochodowego.
    Pani wątpliwości budzi również kwestia opodatkowania otrzymanych odsetek ustawowych
    za opóźnienie w zapłacie.
    Instytucję prawną odsetek za zwłokę reguluje art. 481 § 1 ustawy Kodeks cywilny:
      Jeżeli dłużnik opóźnia się ze spełnieniem świadczenia pieniężnego, wierzyciel może
      żądać odsetek za czas opóźnienia, chociażby nie poniósł żadnej szkody i chociażby
      opóźnienie było następstwem okoliczności, za które dłużnik odpowiedzialności nie
      ponosi.

    Nie każde odsetki otrzymane przez osoby fizyczne podlegają opodatkowaniu.
    Ustawodawca przewidział w niektórych sytuacjach w odniesieniu do odsetek możliwość
    zwolnienia od podatku dochodowego. Takie zwolnienie przysługuje tylko wówczas, gdy
    przepis omawianej ustawy zawiera w tym przedmiocie wyraźne postanowienie.
    Zgodnie z przepisem art. 21 ust. 1 pkt 95b ustawy o podatku dochodowym od osób
    fizycznych:
      Wolne od podatku dochodowego są odsetki z tytułu nieterminowej wypłaty należności
      niepodlegających opodatkowaniu podatkiem dochodowym, wolnych od podatku
      dochodowego lub od których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej
      zaniechano poboru podatku.
    Jak wynika z brzmienia tego przepisu zwolnienie to obejmuje tylko takie odsetki, które
    spełniają równocześnie dwa warunki:
    1) są naliczane z tytułu nieterminowej wypłaty należności,
    2) świadczenia, od których są naliczane, nie podlegają opodatkowaniu podatkiem
      dochodowym, są wolne od podatku dochodowego lub na podstawie przepisów
      Ordynacji podatkowej zaniechano od nich poboru podatku.
    Zatem w sytuacji, gdy zwrot na Pani rzecz świadczenia nienależnego od banku nie będzie
    podlegał opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych, to wypłacone Pani
    odsetki ustawowe za opóźnienie będą korzystały ze zwolnienia z opodatkowania na
    podstawie art. 21 ust. 1 pkt 95b ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Tym
    samym nie wystąpi po Pani stronie obowiązek zapłaty podatku dochodowego.

## Dodatkowe informacje

Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, które Pani przedstawiła i stanu prawnego
    obowiązującego w dniu wydania interpretacji.
    Wskazać również należy, że interpretacje prawa podatkowego wydawane są w
    indywidualnej sprawie zainteresowanego, co wynika z art. 14b § 1 ustawy Ordynacja
    podatkowa. Natomiast „zainteresowanym” w rozumieniu art. 14b § 1 ustawy Ordynacja
    podatkowa, jest osoba, która występuje z wnioskiem o wydanie interpretacji
    indywidualnej i będąca wnioskodawcą. W związku z tym, niniejsza interpretacja dotyczy
    wyłącznie Pani, nie wywołuje skutków prawnych dla innych osób (Pani męża).
    Niniejsza interpretacja rozstrzyga wyłącznie zagadnienia objęte pytaniem. Inne kwestie
    poruszane we wniosku nie były przedmiotem oceny przez tut. organ, w tym w
    szczególności kwestia rozliczenia wierzytelności banku oraz zwrot kosztów sądowych.
    Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy
    rzeczywisty stan faktyczny sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie
    ze stanem faktycznym (opisem stanu faktycznego) podanym przez wnioskodawcę w
    złożonym wniosku. W związku z powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek
    elementu przedstawionego we wniosku opisu sprawy, udzielona interpretacja traci swoją
    aktualność.
    Przy wydawaniu niniejszej interpretacji tutejszy organ dokonał wyłącznie analizy
    okoliczności podanych we wniosku. Rolą postępowania w sprawie wydania indywidualnej
    interpretacji przepisów prawa podatkowego nie jest bowiem ustalanie, czy przedstawiony
    we wniosku stan faktyczny (zdarzenie przyszłe) jest zgodny ze stanem rzeczywistym. W
    ramach postępowania o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego organ nie
    przeprowadza postępowania dowodowego, lecz opiera się jedynie na stanie faktycznym
    przedstawionym we wniosku. Ustalenie stanu rzeczywistego stanowi domenę
    ewentualnego postępowania podatkowego. To na podatniku ciąży obowiązek
    udowodnienia w toku tego postępowania okoliczności faktycznych, z których wywodzi on
    dla siebie korzystne skutki prawne.

    Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    · Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy
      z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.).
      Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pani sytuacja będzie zgodna
      (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosuje się Pani do
      interpretacji.
    · Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
        1) z zastosowaniem art. 119a;
        2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5
        ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
        3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    · Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki
      interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pani prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu
    Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z
    dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.
    U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
    · w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
    · w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP
      (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.