Interpretacja indywidualna
Sygnatura: IPPP1-443-295/10-5/BS
Organ: Dyrektor Izby Skarbowej w Warszawie
Data wydania: 2010-06-25
Teza: Zatytułowanie dokumentu przenoszącego koszty energii i telefonu na najemcę.
Słowa kluczowe: energia-energia elektryczna; faktura; najem; najemcy; refakturowanie
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II-Rozdział 2; [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III-Rozdział 1-art. 15

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA

Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.) oraz § 7 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz. U. z 2007 r. Nr 112, poz. 770 ze zm.) Dyrektor Izby Skarbowej w Warszawie działając w imieniu Ministra Finansów stwierdza, że Pana stanowisko przedstawione we wniosku z dnia 11.03.2010 r. (data wpływu 15.03.2010 r.) uzupełnionym na wezwanie tut. organu z dnia 29.04.2010 r. (skutecznie doręczone w dniu 06.05.2010 r.) w dniu 11.05.2010 r. (data wpływu 17.05.2010 r.) o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie zatytułowania dokumentu przenoszącego koszty energii i telefonu na najemcę - **jest nieprawidłowe.**

UZASADNIENIE

W dniu 15.03.2010 r. wpłynął ww. wniosek o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie zatytułowania dokumentu przenoszącego koszty energii i telefonu na najemcę.

Przedmiotowy wniosek został uzupełniony w dniu 11.05.2010 r.

W przedmiotowym wniosku został przedstawiony następujący stan faktyczny:

Wnioskodawca wspólnie z żoną wynajmuje firmie parter domu jednorodzinnego na cele biurowe. W umowie najmu zawarte jest porozumienie stron o refakturowaniu na najemcę kosztów zużytej energii elektrycznej (wg wskazań podlicznika) oraz opłat za telefon. Pozostałe media są wliczone w cenę czynszu. Jako formę opodatkowania najmu Wnioskodawca wraz z żoną wybrał ryczałt. Wnioskodawca wskazał, iż wraz z żoną nie są podatnikami VAT.

W uzupełnieniu wniosku z dnia 10.05.2010 r. (data nadania w placówce pocztowej 11.05.2010 r., data wpływu (17.05.2010 r.), będącym odpowiedzią na wezwanie tut. organu z dnia 29.04.2010 r. (skutecznie doręczone w dniu 06.05.2010 r.) Wnioskodawca wskazał, iż złożony wniosek o wydanie indywidualnej interpretacji prawa podatkowego w głównej materii dotyczy interpretacji dotyczącej podatku od towarów i usług. Jednakże wydanie tej interpretacji związane jest z postanowieniami umowy najmu od której podatnik płaci zryczałtowany podatek dochodowy na podstawie ustawy z dnia 20 listopada 1998 r. o zryczałtowanym podatku dochodowym od niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne.

Powołana powyżej umowa najmu zawarta została pomiędzy Wynajmującym, który jest osobą fizyczną nieprowadzącą działalności gospodarczej i który nie jest podatnikiem podatku od towarów i usług, a Najemcą który prowadzi w niej działalność gospodarczą i jest płatnikiem podatku od towarów i usług. Zawarta umowa zawiera m.in. następujące postanowienia:

1.  „Najemca zobowiązuje się na swój koszt regulować, na podstawie refaktury, należności za abonament telefoniczny oraz za rozmowy telefoniczne z udostępnionego Najemcy numeru oraz przyjmuje wszystkie zobowiązania które wynikają z korzystania z tego urządzenia od momentu wydania go Najemcy przez Wynajmującego.
2.  Najemca zobowiązuje się do wnoszenia opłat za bieżące zużycie energii elektrycznej na podstawie odczytów z zamontowanego podlicznika, na podstawie refaktury wystawianej przez Wynajmującego.”

Najemca płaci Wynajmującemu podstawowy czynsz dzierżawny rozumiany jako wynagrodzenie za oddanie lokalu do używania, który stanowi przychód Wynajmującego.

Z osiągniętego przychodu Wynajmujący rozlicza się na podstawie ustawy z dnia 20 listopada 1998 r. o zryczałtowanym podatku dochodowym od niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne.

Przedmiotem zasadniczym zawartej umowy najmu jest dostarczenie Najemcy lokalu na prowadzoną przez niego działalność gospodarczą. Ostatecznym odbiorcą wskazanych powyżej usług, a tym samym podmiotem z nich korzystającym jest Najemca, który na podstawie wzajemnej umowy z Wynajmującym zobowiązał się do ponoszenia kosztów za abonament telefoniczny oraz energię elektryczną na podstawie rzeczywistego ich zużycia przez Najemcę na podstawie wskazań podlicznika. Z powodów organizacyjnych odbiorcą usług widniejącym na fakturze jest Wynajmujący, ale ich faktycznym odbiorcą Najemca. Przy czym Wynajmujący nie dolicza marży do stawek dostawcy energii elektrycznej oraz linii telefonicznej.

Ponadto Wnioskodawca wskazał, że obowiązujące w Polsce przepisy ustawy o podatku od towarów i usług oraz przepisy wykonawcze do ustawy nie regulują kwestii refakturowania kosztów. Jednakże przyjęta praktyka gospodarcza oraz orzecznictwo dopuszczają sytuację, w której koszty niektórych usług, których odbiorcą jest inny podmiot niż podmiot obciążony przez świadczącego usługę mogą być w ramach zawartych umów przenoszone na faktycznego odbiorcę, przez wystawienie tzw. „refaktur”.

Na podstawie zawartej pomiędzy stronami Umowy najmu, Najemca płaci Wynajmującemu czynsz umówiony między stronami Umowy, który jest wynagrodzeniem za możliwość korzystania z cudzej rzeczy (art. 659 1 k.c.) i stanowi świadczenie wzajemne należne za samo używanie lokalu przez jego najemcę. Czynsz najmu nie obejmuje zmiennych opłat które Wynajmujący mógł wydzielić, a których faktycznym odbiorcą jest Najemca. Natomiast ze względów organizacyjnych faktury wystawiane są na Wynajmującego. Jednakże wydzielone koszty zgodnie z zawartą umową obciążają Najemcę i zobowiązał się on do ich ponoszenia. Są to koszty energii elektrycznej oraz koszt abonamentu i rozmów telefonicznych z wydzielonej linii telefonicznej udostępnionej przez Wynajmującego najemcy.

Jak wskazano powyżej obowiązujące w Polsce przepisy ustawy o podatku od towarów i usług oraz przepisy wykonawcze do ustawy nie regulują kwestii refakturowania kosztów. Jednakże przyjmuje się, iż refakturowanie polega na zafakturowaniu przez jeden podmiot innemu podmiotowi odsprzedaży usług bez doliczania marży, a celem jest przeniesienie kosztów przez podmiot refakturujący, na podmiot który z danych usług faktycznie korzysta. „Refaktura” jest więc fakturą wystawianą przez podmiot pośredniczący pomiędzy właściwym usługodawcą a rzeczywistym nabywcą tej usługi. W rezultacie więc ostateczne obciążenie spoczywa nie na pierwotnym nabywcy usługi, lecz na jej rzeczywistym użytkowniku.

Przy czym przedmiotem refakturowania są usługi, z których podmiot na którego wystawiona jest pierwotna faktura korzysta tylko w części. Refaktura wystawiana jest po cenie zakupu i ze stawkami VAT wskazanymi przez wystawcę faktury, a pośrednik (wynajmujący) nie dolicza żadnej marży.

W świetle dostępnej literatury i orzecznictwa przedmiotu przy spełnieniu powyższych warunków usługa może być przedmiotem odsprzedaży w drodze refakturowania.

Mając na uwadze powyższy opis stanu faktycznego oraz stanowiska podatnika w sprawie możliwości refakturowania kosztów za media wskazane w umowie najmu Wnioskodawca wnosi o wskazanie prawidłowego tytułu „refaktury”:

W związku z powyższym zadano następujące pytanie:

Jak powinien być zatytułowany dokument przenoszący koszty energii i telefonu na najemcę:

1.  Faktura VAT nr
2.  Faktura VAT nr \`(...)\` - refaktura
3.  Refaktura
4.  Faktura — Refaktura.

Zdaniem Wnioskodawcy:

Jako, że Wnioskodawca wraz z żoną nie są podatnikami VAT tytuł dokumentu przenoszącego koszty powinien brzmieć Refaktura lub Faktura — Refaktura.

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego stanu faktycznego uznaje się za nieprawidłowe.

Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 54, poz. 535 ze zm.), zwanej dalej ustawą o VAT, opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlega odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju.

Przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (art. 7 ust. 1 ustawy o VAT).

Natomiast przez towary w świetle art. 2 pkt 6 ustawy o VAT, rozumie się rzeczy ruchome jak również wszelkie postacie energii, budynki i budowle lub ich części, będące przedmiotem czynności podlegających opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, które są wymienione w klasyfikacjach wydanych na podstawie przepisów o statystyce publicznej, a także grunty.

Natomiast zgodnie z art. 8 ust. 1 ustawy o VAT przez świadczenie usług, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się każde świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu art. 7, w tym również:

1.  przeniesienie praw do wartości niematerialnych i prawnych, bez względu na formę, w jakiej dokonano czynności prawnej;
2.  zobowiązanie do powstrzymania się od dokonania czynności lub do tolerowania czynności lub sytuacji;
3.  świadczenie usług zgodnie z nakazem organu władzy publicznej lub podmiotu działającego w jego imieniu lub nakazem wynikającym z mocy prawa.

Zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy o VAT, podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności.

Działalność gospodarcza, zgodnie z art. 15 ust. 2 ustawy o VAT, obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody, również wówczas, gdy czynność została wykonana jednorazowo w okolicznościach wskazujących na zamiar wykonywania czynności w sposób częstotliwy. Działalność gospodarcza obejmuje również czynności polegające na wykorzystywaniu towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych.

Z powyższego przepisu wynika, iż działalność gospodarcza obejmuje również czynności polegające na wykorzystaniu towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych. Oczywiste jest bowiem, że wykorzystanie towarów lub wartości niematerialnych i prawnych ma miejsce przede wszystkim poprzez oddanie ich w stosunki obligacyjne (najem). W tym przypadku ustawa nie wprowadza wymogu częstotliwości wykorzystywania lecz ciągłość wykorzystywania. Ciągłość to niejednorazowość, nieincydentalność wykorzystywania składników majątku. Przez ciągłe wykorzystywanie składników majątku należy rozumieć takie wykorzystanie majątku, które charakteryzuje się powtarzalnością lub długim okresem trwania.

Najem, jako usługa wymieniona w klasyfikacjach wydanych na podstawie przepisów o statystyce publicznej, wypełnia określoną w art. 15 ust. 2 ustawy o VAT definicję działalności gospodarczej, jeżeli jest wykonywany w sposób ciągły dla celów zarobkowych. W konsekwencji najem lokali stanowi odpłatne świadczenie usług, o których mowa w art. 8 ust. 1 i podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług na mocy przepisu art. 5 ust. 1 pkt 1 ww. ustawy.

Zgodnie z art. 113 ust. 1 ustawy o VAT zwalnia się od podatku podatników, u których wartość sprzedaży opodatkowanej nie przekroczyła łącznie w poprzednim roku podatkowym kwoty 50 000 zł. Do wartości sprzedaży nie wlicza się kwoty podatku.

Stosownie do art. 113 ust. 2 ww. ustawy do wartości sprzedaży, o której mowa w ust. 1, nie wlicza się odpłatnej dostawy towarów oraz odpłatnego świadczenia usług zwolnionych od podatku, a także towarów, które na podstawie przepisów o podatku dochodowym są zaliczane przez podatnika do środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych podlegających amortyzacji.

Zgodnie z art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 2 grudnia 2009 r. o zmianie ustawy o podatku od towarów i usług (Dz, U. Nr 215, poz. 1666), zwanej dalej ustawą o zmianie ustawy o VAT, kwotę, o której mowa w art. 113 ust. 1 ustawy o VAT, dla 2010 r. przyjmuje się w wysokości 100 000 zł.

W myśl art. 106 ust. 1 ustawy o VAT, podatnicy, o których mowa w art. 15, są obowiązani wystawić fakturę stwierdzającą w szczególności dokonanie sprzedaży, datę dokonania sprzedaży, cenę jednostkową bez podatku, podstawę opodatkowania, stawkę i kwotę podatku, kwotę należności oraz dane dotyczące podatnika i nabywcy, z zastrzeżeniem ust. 2, 4 i 5 oraz art. 119 ust. 10 i art. 120 ust. 16. Faktura jest zatem dokumentem potwierdzającym zaistnienie określonej transakcji sprzedaży.

Stosownie do § 4 ust. 1 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 28 listopada 2008 r. w sprawie zwrotu podatku niektórym podatnikom, wystawiania faktur, sposobu ich przechowywania oraz listy towarów i usług, do których nie mają zastosowania zwolnienia od podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 212, poz. 1337 ze zm.), zwanego dalej rozporządzeniem, zarejestrowani podatnicy jako podatnicy VAT czynni, posiadający numer identyfikacji podatkowej, wystawiają faktury oznaczone wyrazami "FAKTURA VAT".

Natomiast w myśl art. 87 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.), zwanej dalej Ordynacją podatkową, jeżeli odrębne przepisy nie stanowią inaczej, podatnicy prowadzący działalność gospodarczą obowiązani są na żądanie kupującego lub usługobiorcy wystawić rachunek potwierdzający dokonanie sprzedaży lub wykonanie usługi.

Z okoliczności przedstawionych we wniosku wynika, iż Wnioskodawca wspólnie z żoną wynajmuje firmie parter domu jednorodzinnego na cele biurowe. Umowa najmu zawarta została pomiędzy Wynajmującym, który jest osobą fizyczną nieprowadzącą działalności gospodarczej i który nie jest podatnikiem podatku od towarów i usług, a Najemcą który prowadzi w niej działalność gospodarczą i jest płatnikiem podatku od towarów i usług. Przedmiotem zasadniczym zawartej umowy najmu jest dostarczenie Najemcy lokalu na prowadzoną przez niego działalność gospodarczą. Ostatecznym odbiorcą wskazanych powyżej usług, a tym samym podmiotem z nich korzystającym jest Najemca, który na podstawie wzajemnej umowy z Wynajmującym zobowiązał się do ponoszenia kosztów za abonament telefoniczny oraz energię elektryczną na podstawie rzeczywistego ich zużycia przez Najemcę na podstawie wskazań podlicznika. Pozostałe media są wliczone w cenę czynszu. Jako formę opodatkowania najmu Wnioskodawca wraz z żoną wybrał ryczałt.

Mając na uwadze powyższe przepisy oraz okoliczności przedstawione we wniosku stwierdzić należy, iż zgodnie z art. 106 ust. 1 ustawy w zw. z § 4 ust. 1 rozporządzenia do wystawiania faktur VAT uprawnieni są wyłącznie podatnicy zarejestrowani jako podatnicy VAT czynni. Z uwagi na fakt, że Wnioskodawca nie jest czynnym podatnikiem podatku od towarów i usług nie jest uprawniony do wystawiania faktur VAT.

Zatem stanowisko Wnioskodawcy, że dokument przenoszący koszty powinien brzmieć Refaktura lub Faktura — Refaktura uznać należało za nieprawidłowe.

Jednocześnie wskazać należy, iż zgodnie z art. 87 § 1 ustawy Ordynacji podatkowej Wnioskodawca, na żądanie usługobiorcy, obowiązany jest wystawić rachunek potwierdzający wykonanie usługi.

Tut. organ pragnie zauważyć, iż w przedmiotowej interpretacji nie rozstrzygano kwestii, czy Wnioskodawca zasadnie nie jest czynnym podatnikiem podatku VAT, ponieważ nie było to przedmiotem zapytania oraz Wnioskodawca nie przedstawił w tym zakresie własnego stanowiska.

Ponadto zaznaczyć należy, że interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane są na pisemny wniosek zainteresowanego w jego indywidualnej sprawie, w związku z powyższym przedmiotowa interpretacja dotyczy wyłącznie Wnioskodawcy, tj. Pana Zenona S.

Dodatkowo poinformować należy, że jeżeli Wnioskodawca jest zainteresowany uzyskaniem interpretacji indywidualnej dotyczącej rozliczania przychodów opodatkowanych zryczałtowanym podatkiem dochodowym winien złożyć odrębny wniosek w tym zakresie.

Interpretacja dotyczy zaistniałego stanu faktycznego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia w przedstawionym stanie faktycznym.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, ul. Jasna 2/4, 00-013 Warszawa po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy).

Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Warszawie Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Płocku, ul. 1 Maja 10, 09-402 Płock.