Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0111-KDIB1-2.4010.673.2024.1.ANK
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-01-15
Teza: Określenie czy nakłady finansowe poniesione przez Najemcę,
a nie zwrócone przez Spółdzielnię stanowią dla Spółdzielni
przychód podatkowy z tytułu nieodpłatnych lub częściowo
odpłatnych świadczeń.
Słowa kluczowe: najem-najem na cele działalności
najemcy
świadczenie-świadczenie nieodpłatne
Zagadnienia: Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 2. Przychody-Przysporzenia stanowiące
przychód-Świadczenia w naturze i świadczenia
nieodpłatne -Częściowo odpłatne świadczenia
Przepisy: [CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 2-art. 12-ust. 1-pkt 2

## Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

Szanowni Państwo,
    stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego
    stanu faktycznego w podatku dochodowym od osób prawnych jest prawidłowe.

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

19 listopada 2024 r. wpłynął Państwa wniosek z 12 listopada 2024 r. o wydanie
    interpretacji indywidualnej w zakresie podatku dochodowego od osób prawnych,
    dotyczący ustalenia, czy nakłady finansowe poniesione przez Najemcę, a nie zwrócone

    przez Spółdzielnię stanowią dla Spółdzielni przychód podatkowy z tytułu nieodpłatnych
    lub częściowo odpłatnych świadczeń.
    Treść wniosku jest następująca:
    Opis stanu faktycznego
    Spółdzielnia Mieszkaniowa X prowadzi działalność w oparciu o przepisy ustawy z dnia 15
    grudnia 2000 r. o spółdzielniach mieszkaniowych (Dz.U. 2024 poz. 558).
    Spółdzielnia w ramach prowadzonej działalności jest właścicielem lokali użytkowych
    przeznaczonych na wynajem. Wynajem tych lokali następuje na podstawie stosownych
    umów zawartych z najemcami.
    Spółdzielnia Mieszkaniowa X (...) zawarła umowę na czas nieoznaczony, w którym Najemca
    prowadzi działalność gospodarczą w zakresie (...).
    Zapisy umowy przewidują:
    1. w zakresie prawidłowej eksploatacji lokalu Najemca zobowiązuje się przeprowadzić we
      własnym zakresie naprawy i remonty, tj.:
    - uszkodzeń posadzki (podłogi), stolarki (ślusarki) okiennej i drzwiowej polegającej na
      wymianie pojedynczych elementów, regulacji, wymianie zamków, zawiasów, wymianie
      szyb w przypadku uszkodzeń w wyniku użytkowania lokalu,
    - malowanie ścian sufitów z usunięciem drobnych uszkodzeń, rur i innych urządzeń,
    - naprawę wyposażenia instalacji wodno-kanalizacyjnej, usuwanie zanieczyszczeń z
      zatkanych przewodów kanalizacyjnych, naprawę baterii, zaworów czerpalnych,
    - naprawę osprzętu urządzeń grzejnych i elektrycznych polegających na usuwaniu
      uszkodzeń bądź wymianie zużytych części, wymianę osprzętu instalacji elektrycznej
      lokalu np., włączników, gniazd,
    - bezpieczników
    oraz
    2. w przypadku gdy Najemca zamierza dokonać zmian w wynajmowanym lokalu w
      zakresie remontu lub wymiany poszczególnych elementów wyposażenia lub jego
      elementów stałych, wynikających z potrzeb prowadzonej działalności np. wymiany
      witryn okiennych, drzwi wewnętrznych i zewnętrznych, wymiany lub wykonania ścian i
      podłóg, wymiany lub wykonania okładzin ścian i podłóg, instalacji sanitarnej,
      elektrycznej zobowiązany jest uzyskać od Wynajmującego pisemną zgodę i warunki na
      wykonanie zmian w lokalu,
    3. nakłady finansowe poniesione przez Najemcę w zakresie wymienionych prac nie
      podlegają wzajemnym rozliczeniom pomiędzy stronami umowy zarówno w okresie jej
      trwania jak i po jej zakończeniu bez względu na termin i przyczynę rozwiązania
      umowy, poza przypadkiem, w którym Wynajmujący jednostronnie wypowie warunki
      umowy z przyczyn leżących po jego stronie,
    4. w przypadku potrzeby wykonania remontu lokalu w zakresie wykraczającym poza
      zapisy umowy najmu lub mającym na celu likwidację wad technicznych lokalu strony
      umowy dokonują stosownych uzgodnień w formie protokolarnej. Warunki wykonania i
      rozliczenia przedmiotowych robót zostaną określone w odrębnym porozumieniu.
    5. Najemcy znany jest stan techniczny lokalu użytkowego, w pełni go akceptuje i nie
      będzie zgłaszał w trakcie trwania stosunku najmu, ani po jego wygaśnięciu roszczeń
      wobec Wynajmującego z tytułu nakładów poniesionych na zagospodarowanie lokalu
      do potrzeb prowadzonej działalności.
    Najemca zwrócił się z wnioskiem o zwrot poniesionych nakładów dostosowujących lokal
    celem prowadzenia w nim działalności gospodarczej w zakresie (...).

    Spółdzielnia wyraziła zgodę na zwrot w części kosztów związanych z wymianą posadzek w
    (...). Na dzień składania wniosku o interpretację zwrot pozostałej wartości nakładów jest
    sprawą sporną.
    Istotne elementy opisu sprawy zawarli Państwo we własnym stanowisku wskazując, że:
    Nakłady finansowe poniesione przez Najemcę nie skutkują uzyskaniem jakiejkolwiek
    wymiernej korzyści po stronie Spółdzielni. W zależności od potrzeb kolejnych najemców
    nakłady poczynione przez obecnego Najemcę mogą zostać usunięte lub nie będą
    wykorzystywane. Także dla Spółdzielni pozostawienie przez najemcę sfinansowanych
    przez niego nakładów nie stanowi przysporzenia, które miałoby dla niej jakikolwiek
    wymiar finansowy. Natomiast potrzeba ich usunięcia czy dostosowania na rzecz kolejnego
    najemcy będzie wiązała się raczej z obowiązkiem poniesienia dodatkowych wydatków w
    przyszłości, a nie uzyskaniem przychodów.
    Pytania
    1. Czy nakłady finansowe poniesione przez Najemcę, a nie zwrócone przez Spółdzielnię
      stanowią dla Spółdzielni przychód podatkowy z tytułu nieodpłatnych lub częściowo
      odpłatnych świadczeń?
    2. Gdy stanowisko Wnioskodawcy okaże się nieprawidłowe, to czy przychód podatkowy
      powstanie w dacie rozstrzygnięcia sporu między Wynajmującym a Najemcą, czy w
      dacie rozwiązania umowy najmu?
    Państwa stanowisko w sprawie
    Stosownie do art. 12 ust. 1 pkt 2 ustawy o CIT przychodem, z zastrzeżeniem ust. 3 i 4 oraz
    art. 14, są w szczególności wartość otrzymanych rzeczy lub praw, a także wartość innych
    świadczeń w naturze, w tym wartość rzeczy i praw otrzymanych nieodpłatnie lub
    częściowo odpłatnie, a także wartość innych nieodpłatnych lub częściowo odpłatnych
    świadczeń, z wyjątkiem świadczeń związanych z używaniem środków trwałych
    otrzymanych przez samorządowe zakłady budżetowe w rozumieniu ustawy z dnia 27
    sierpnia 2009 r. o finansach publicznych oraz spółki użyteczności publicznej z wyłącznym
    udziałem jednostek samorządu terytorialnego lub ich związków od Skarbu Państwa,
    jednostek samorządu terytorialnego lub ich związków w nieodpłatny zarząd lub używanie.
    Za nieodpłatne świadczenie uznaje się wszelkie zdarzenia prawne i gospodarcze, w
    konsekwencji których powstaje nieodpłatne, niezwiązane z poniesieniem wydatku lub
    inną formą ekwiwalentu przysporzenie majątkowe o konkretnym wymiarze finansowym.
    W przedmiotowej sprawie Spółdzielnia uważa, iż nakłady finansowe poniesione przez
    Najemcę nie skutkują uzyskaniem jakiejkolwiek wymiernej korzyści po stronie Spółdzielni.
    Prace te Najemca wykonał mając na celu dostosowanie pomieszczeń do prowadzonej
    przez siebie działalności gospodarczej, tj. (...). Poniesione przez Najemcę nakłady mają
    różny charakter, np. instalacje techniczne, oświetlenie, instalacje sanitarne, instalacje
    PPOŻ, wykończenie ścian/podłóg. Dla Spółdzielni nakłady poniesione przez Najemcę nie
    stanowią przychodu z nieodpłatnych świadczeń, ponieważ w następstwie pozostawienia
    przez Najemcę tych nakładów, Spółdzielnia nie uzyskuje korzyści, ani przysporzenia
    majątkowego. W zależności od potrzeb kolejnych najemców nakłady poczynione przez
    obecnego Najemcę mogą zostać usunięte lub nie będą wykorzystywane. Także dla
    Spółdzielni pozostawienie przez najemcę sfinansowanych przez niego nakładów nie
    stanowi przysporzenia, które miałoby dla niej jakikolwiek wymiar finansowy. Natomiast
    potrzeba ich usunięcia czy dostosowania na rzecz kolejnego najemcy będzie wiązała się
    raczej z obowiązkiem poniesienia dodatkowych wydatków w przyszłości, a nie uzyskaniem
    przychodów.
    Powyższe stanowisko zostało poparte w utrwalonej linii orzeczniczej Sądu Najwyższego i
    sądów administracyjnych, w których stwierdzono, że o nieodpłatnym świadczeniem, w

    rozumieniu art. 12 ust. 1 pkt 2 ustawy o CIT należy rozumieć te wszystkie zjawiska
    gospodarcze i prawne, których następstwem, jest uzyskanie korzyści kosztem innego
    podmiotu.
    Pogląd ten został wyrażony także m.in. w uchwale składu siedmiu sędziów Naczelnego
    Sądu Administracyjnego z dnia 18 listopada 2002 r. (sygn. FPS 9/02): „trzeba uwzględnić,
    że pojęcie „nieodpłatnego świadczenia”, użyte w art. 12 ust. 1 pkt 2 omawianej ustawy, ma
    szerszy zakres niż w prawie cywilnym. Obejmuje ono nie tylko świadczenie w
    cywilistycznym znaczeniu (działanie lub zaniechanie na rzecz innej strony - art. 353 k.c.),
    ale w jego zakres wchodzą także wszystkie zjawiska gospodarcze i zdarzenia prawne,
    których następstwem jest uzyskanie korzyści kosztem innego podmiotu, lub te wszystkie
    zdarzenia prawne i zdarzenia gospodarcze w działalności osób prawnych, których
    skutkiem jest nieodpłatne, to jest niezwiązane z kosztami lub inną formą ekwiwalentu,
    przysporzenie majątku tej osobie, mające konkretny wymiar finansowy (wyrok Sądu
    Najwyższego z dnia 13 czerwca 2002 r. sygn. akt III RN 106/01, niepubl, a także wyrok Sądu
    Najwyższego z dnia 6 sierpnia 1999 r. sygn. akt III RN 31/99, OSNAPiUS 2000, Nr 13, poz.
    496)”.
    Spółdzielnia wskazuje także, iż podobne stanowisko zostało zawarte w interpretacji
    Dyrektora Izby Skarbowej w Katowicach z dnia 10 maja 2012 r., znak IBPBI/2/423-148/12
    /JD, w której to wątpliwości wnioskodawcy (właściciela centrum handlowego) dotyczyły
    powstania przychodu z tytułu nieodpłatnych świadczeń. Dyrektor Izby Skarbowej w
    Katowicach wskazał w powyższej interpretacji indywidualnej, że: „(...) w świetle art. 12 ust.
    1 pkt 2 ustawy o p.d.o.p., aby można było określone świadczenie zaliczyć do kategorii
    świadczeń nieodpłatnych stanowiących źródło przychodu podlegającego opodatkowaniu,
    musi dojść do stosunku prawnego, w wyniku którego jeden podmiot dokonuje
    określonego świadczenia, drugi natomiast to świadczenie otrzymuje nieodpłatnie,
    uzyskując w ten sposób korzyści. Z przedstawionego we wniosku stanu faktycznego
    wynika, że dla Spółki nakłady pozostawione przez najemców są bezwartościowe, ponieważ
    nie mają wpływu na cenę najmu ustaloną z kolejnym najemcą, któremu zostanie
    przekazany lokal, a co za tym idzie nie są związane z przychodem Spółki w związku z
    pozostawieniem w lokalu Spółki poczynionych przez poprzedniego najemcę nakładów nie
    osiąga ona żadnych korzyści”.
    Mając na względzie powyższe Spółdzielnia uważa, że nakłady finansowe poniesione przez
    Najemcę, a nie zwrócone przez Spółdzielnię, nie stanowią dla Spółdzielni przychodu
    podatkowego z tytułu nieodpłatnych lub częściowo odpłatnych świadczeń.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest prawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Na wstępie należy zaznaczyć, że pytanie przedstawione przez Państwa we wniosku o
    wydanie interpretacji indywidualnej wyznacza zakres przedmiotowy tego wniosku. W
    związku z powyższym, wydana interpretacja dotyczy tylko sprawy będącej przedmiotem
    wniosku (Państwa zapytania). Zatem, inne kwestie wynikające z opisu sprawy i własnego
    stanowiska, nieobjęte pytaniem, nie zostały rozpatrzone w niniejszej interpretacji.
    Ustawa z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (t. j. Dz. U. z
    2023 r., poz. 2805 ze zm., dalej: „ustawa o CIT”) nie zawiera definicji przychodu, a jedynie
    precyzuje, poprzez przykładowe wyliczenie, rodzaje przychodów. Jednocześnie należy
    stwierdzić, że podatek dochodowy od osób prawnych posiada cechy podatku
    powszechnego, tj. podatku, który jest ciężarem publicznoprawnym od przyrostu
    majątkowego (dochodu), a zatem przychodem – jako źródłem dochodu – jest tylko ta
    wartość, która wchodząc do majątku podatnika może powiększyć jego aktywa. Poza tym
    musi mieć charakter definitywny (dokonany) i mierzalny. Ponadto, użyty w art. 12 ust. 1 tej

    ustawy zwrot „w szczególności” oznacza, że wykaz przychodów stanowi katalog otwarty,
    natomiast zawarte w tym przepisie okoliczności określające przychody mają charakter
    przykładowy.
    Zgodnie z art. 12 ust. 1 pkt 1 i pkt 2 ustawy o CIT:
      Przychodami, z zastrzeżeniem ust. 3 i 4 oraz art. 14, są w szczególności:
      1) otrzymane pieniądze, wartości pieniężne, w tym również różnice kursowe;
      2) wartość otrzymanych rzeczy lub praw, a także wartość innych świadczeń w
      naturze, w tym wartość rzeczy i praw otrzymanych nieodpłatnie lub częściowo
      odpłatnie, a także wartość innych nieodpłatnych lub częściowo odpłatnych
      świadczeń, z wyjątkiem świadczeń związanych z używaniem środków trwałych
      otrzymanych przez samorządowe zakłady budżetowe i instytucje gospodarki
      budżetowej w rozumieniu ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych
      oraz spółki użyteczności publicznej z wyłącznym udziałem jednostek samorządu
      terytorialnego lub ich związków od Skarbu Państwa, jednostek samorządu
      terytorialnego lub ich związków w nieodpłatny zarząd lub używanie.
    Ustawodawca nie precyzuje jednak co należy rozumieć przez „wartość rzeczy i praw
    otrzymanych nieodpłatnie lub częściowo odpłatnie”, ograniczając się jedynie do wskazania
    w art. 12 ust. 5, 5a, 6 i 6a ww. ustawy o CIT sposobu i kryteriów ustalania wartości
    otrzymanych nieodpłatnie lub częściowo odpłatnie rzeczy lub praw.
    Pojęcie „świadczenia” należy rozpatrywać z punktu widzenia zobowiązaniowego, tj. na tle
    art. 353 § 1 i § 2 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 roku Kodeks cywilny (t. j. Dz. U. z 2024 r.,
    poz. 1061 ze zm.), zgodnie z którym:
      § 1. Zobowiązanie polega na tym, że wierzyciel może żądać od dłużnika świadczenia,
      a dłużnik powinien świadczenie spełnić.
      § 2. Świadczenie może polegać na działaniu albo na zaniechaniu.
    Aby móc w pełni zdefiniować pojęcia „nieodpłatne czy częściowo odpłatne rzeczy, prawa
    lub świadczenia” zasadnym jest odwołanie się do wykładni gramatycznej, zgodnie z którą
    odpłacać to „oddawać komuś coś w zamian”, odpłatny zaś to „taki za który się płaci,
    wymagający zapłacenia, zwrot kosztów” (Nowy słownik języka polskiego PWN, Warszawa
    2002).
    Pojęcie to zostało sprecyzowane również w orzecznictwie sądów administracyjnych.
    Przyjmuje się, że na gruncie prawa podatkowego pojęcie to ma szerszy zakres niż w
    prawie cywilnym. Obejmuje bowiem „wszystkie zjawiska gospodarcze i zdarzenia prawne,
    których następstwem jest uzyskanie korzyści kosztem innego podmiotu lub te wszystkie
    zdarzenia prawne i zdarzenia gospodarcze w działalności osób prawnych, których
    skutkiem jest nieodpłatne, to jest niezwiązane z kosztami lub inną formą ekwiwalentu,
    przysporzenie majątku tej osobie, mające konkretny wymiar finansowy” (zob. uchwała
    Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 listopada 2002 r. sygn. akt FPS 9/02 lub
    uchwała powiększonego składu Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16
    października 2006 r. sygn. akt II FPS 1/06).
    Dla celów podatkowych, przez nieodpłatne świadczenia należy więc rozumieć te wszystkie
    zdarzenia prawne lub gospodarcze, których skutkiem jest nieodpłatne, tj. niezwiązane z
    kosztami lub inną formą ekwiwalentu, przysporzenie w majątku podatnika, mające
    konkretny wymiar finansowy. Oznacza to, że świadczenie uzyskane przez podatnika w
    sytuacji, gdy spełniający świadczenie uzyskał albo ma uzyskać w przyszłości wzajemnie
    jakieś inne przysporzenie majątkowe, nie ma charakteru nieodpłatnego, a tym samym
    świadczenie to należy uznać za odpłatne lub częściowo odpłatne, bez względu na formę
    ekwiwalentności.
    Podstawową cechą nieodpłatnego świadczenia jest to, że otrzymujący przysporzenie nie
    jest zobowiązany do jakiegokolwiek świadczenia wzajemnego. Aby zatem dane

    świadczenie mogło być uznane za świadczenie nieodpłatne, konieczne jest, by polegało
    ono wyłącznie na jednostronnym przysporzeniu po stronie podmiotu, który świadczenie
    to uzyskał (por. wyrok NSA z dnia 16 czerwca 2011 r., sygn. akt II FSK 1007/11).
    Innymi słowy, aby uznać dane świadczenie za świadczenie nieodpłatne, o którym mowa w
    art. 12 ust. 1 pkt 2 ustawy o CIT, musi wystąpić jednostronne przysporzenie po stronie
    podmiotu, uzyskującego świadczenie, przysporzenie musi mieć charakter majątkowy i
    jednocześnie nie może ono być powiązane z istnieniem żadnego zobowiązania o
    charakterze wzajemnym.
    Analizując zatem przepisy ustawy o CIT, stwierdzić należy, iż przychód z tytułu
    nieodpłatnych świadczeń na gruncie art. 12 ust. 1 pkt 2 ustawy o CIT powstanie wówczas,
    gdy podatnik (beneficjent) uzyska korzyść (usługę, towar) od innego podmiotu, bez
    konieczności uiszczenia za nią zapłaty (brak ekwiwalentności).
    Analizując powyższe zagadnienie na gruncie przedmiotowej sprawy należy odnieść się do
    przepisów Kodeksu cywilnego gdzie jest mowa o ulepszeniu najętej rzeczy.
    Zgodnie z art. 676 Kodeksu cywilnego:
      Jeżeli najemca ulepszył rzecz najętą, wynajmujący, w braku odmiennej umowy, może
      według swego wyboru albo zatrzymać ulepszenia za zapłatą sumy odpowiadającej
      ich wartości w chwili zwrotu, albo żądać przywrócenia stanu poprzedniego.
    Na mocy art. 694 Kodeksu cywilnego przepis ten należy stosować odpowiednio także do
    dzierżawy.
    Dokonanie przez najemcę nakładów dostosowujących lokal celem prowadzenia w nim
    działalności gospodarczej może skutkować powstaniem po stronie wynajmującego
    przychodu po rozwiązaniu lub wygaśnięciu umowy, jeżeli nakłady zostaną przejęte przez
    wynajmującego bez obowiązku zapłaty wynagrodzenia za nie i będą stanowić ulepszenie
    lokalu skutkujące wzrostem jego wartości.
    Przepis art. 12 ust. 1 pkt 2 ustawy o CIT wskazuje, że przychodem jest wartość
    otrzymanych rzeczy lub praw, a także wartość innych świadczeń w naturze, w tym wartość
    rzeczy i praw otrzymanych nieodpłatnie lub częściowo odpłatnie. By można było zatem
    mówić o podatkowym przysporzeniu po stronie wynajmującego, w postaci poniesionych
    przez najemcę nakładów, konieczne jest uzyskanie przez wynajmującego korzyści
    ekonomicznej w postaci ulepszenia wynajmowanego lokalu i prawa do czerpania
    pożytków z poniesionych przez najemcę nakładów.
    Skoro, jak wskazali Państwo we wniosku:
    - nakłady finansowe poniesione przez Najemcę nie skutkują uzyskaniem jakiejkolwiek
      wymiernej korzyści po stronie Spółdzielni;
    - w zależności od potrzeb kolejnych najemców nakłady poczynione przez obecnego
      Najemcę mogą zostać usunięte lub nie będą wykorzystywane;
    - potrzeba usunięcia nakładów czy dostosowania ich na rzecz kolejnego najemcy będzie
      wiązała się z obowiązkiem poniesienia dodatkowych wydatków w przyszłości, a nie
      uzyskaniem przychodów
    - to nie ma podstaw twierdzić, że w związku z przejęciem nakładów powstanie po Państwa
    stronie przychód z art. 12 ust. 1 pkt 2 ustawy o CIT.
    Zatem stanowisko Państwa w zakresie pytania nr 1, zgodnie z którym nakłady finansowe
    poniesione przez Najemcę, a nie zwrócone przez Spółdzielnię, nie stanowią dla Spółdzielni
    przychodu podatkowego z tytułu nieodpłatnych lub częściowo odpłatnych świadczeń -
    należało uznać za prawidłowe.

    Odnosząc się z kolei do pytania nr 2 wskazać należy, że jest to pytanie warunkowe, na
    które odpowiedzi oczekiwali Państwo w przypadku negatywnej odpowiedzi na pytanie nr
    1. Jak wskazano powyżej w zakresie pytania nr 1 organ uznał stanowisko Wnioskodawcy za
    prawidłowe. Zatem odpowiedź na pytanie nr 2 jest bezzasadna.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Państwo przedstawili i stanu prawnego,
    który obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia.
    Odnosząc się do przywołanej przez Państwa interpretacji indywidualnej wskazać należy,
    że została ona wydana w indywidualnej sprawie i nie ma zastosowania ani konsekwencji
    wiążących w odniesieniu do żadnego innego stanu faktycznego czy też zdarzenia
    przyszłego. Odnosząc się natomiast do przywołanych przez Państwa wyroków należy
    zaznaczyć, że orzeczenia sądowe są wiążące jedynie w sprawach, w których zapadły.
    Natomiast Organ, mimo że w ocenie indywidualnych spraw podatników posiłkuje się
    wydanymi rozstrzygnięciami sądów i innych organów, to nie ma możliwości zastosowania
    ich wprost, ponieważ nie stanowią materialnego prawa podatkowego.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z
    dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2023 r. poz. 2383 ze zm.).
    Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie zgodna
    (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosują się Państwo do
    interpretacji.
    - Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
      z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    - Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego
    Sądu Administracyjnego (...). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje
    ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
    (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
    - w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
    - w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP
      (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.