Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0112-KDIL3.4012.163.2025.1.AK
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-04-18
Teza: Brak podlegania opodatkowaniu podatkiem VAT sprzedaży
nieruchomości gruntowej.
Słowa kluczowe: czynności-czynności niepodlegające opodatkowaniu
gospodarka-gospodarka nieruchomościami
powiat
przekształcanie-przekształcenie prawa-przekształcenie
prawa wieczystego użytkowania w prawo własności
Zagadnienia: Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III. Podatnicy,
płatnicy i przedstawiciele podatkowi-Rozdział 1.
Podatnicy i płatnicy-Działalność gospodarcza
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III. Podatnicy,
płatnicy i przedstawiciele podatkowi-Rozdział 1.
Podatnicy i płatnicy-Organy władzy publicznej
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III. Podatnicy,
płatnicy i przedstawiciele podatkowi-Rozdział 1.
Podatnicy i płatnicy-Podatnicy
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II-
Rozdział 1-art. 5-ust. 1-pkt 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II-
Rozdział 2-art. 7.-ust. 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III-
Rozdział 1-art. 15-ust. 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III-
Rozdział 1-art. 15-ust. 2
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III-
Rozdział 1-art. 15-ust. 6
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II. Zakres
opodatkowania-Rozdział 1. Przepisy ogólne -Czynności
podlegające opodatkowaniu
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II. Zakres
opodatkowania-Rozdział 2. Dostawa towarów i
świadczenie usług -Dostawa towarów
1

## Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

Szanowni Państwo,
    stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego
    zdarzenia przyszłego w podatku od towarów i usług jest prawidłowe.

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

14 marca 2025 r. wpłynął Państwa wniosek z 7 marca 2025 r. o wydanie interpretacji
    indywidualnej, który dotyczy podatku od towarów i usług w zakresie braku podlegania
    opodatkowaniu podatkiem VAT sprzedaży nieruchomości gruntowej oznaczonej w
    ewidencji gruntów jako działki nr (...).
    Treść wniosku jest następująca:

## Opis zdarzenia przyszłego

Na wniosek złożony w dniu (...) sierpnia 2024 r. przez (...), Starosta (...) postanowił
    przeznaczyć do sprzedaży nieruchomość gruntową oddaną w użytkowanie wieczyste,
    położoną w obrębie (...), oznaczoną w ewidencji gruntów jako działki: (...) na rzecz
    użytkownika wieczystego.
    Podstawą działania Starosty (...) w sprawie sprzedaży nieruchomości Skarbu Państwa na
    rzecz użytkownika wieczystego jest art. 198g ustawy o gospodarce nieruchomościami.
    Prawo użytkowania wieczystego na ww. nieruchomości stwierdzono na podstawie decyzji
    Wojewody (...) nr (...) z dnia (...) lipca 1994 r. na rzecz obecnego użytkownika wieczystego –
    (...).
    Zgodnie z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego (...) uchwalonego
    uchwałą nr (...) Rady Miejskiej w (...) z dnia (...) lutego 2019 r. (...), przeznaczenie terenów na
    ww. działkach oznaczono symbolami:
    (...).
    Ponieważ prawo użytkowania wieczystego zostało ustanowione przed wejściem w życie
    ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług, opłaty roczne z tytułu
    użytkowania wieczystego nie podlegały opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.
    Sprzedaż nieruchomości na rzecz użytkownika wieczystego regulują przepisy ustawy z
    dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami, zgodnie z art. 37 ww. ustawy,
    nieruchomość gruntowa oddana w użytkowanie wieczyste może być sprzedana wyłącznie
    użytkownikowi wieczystemu. Sprzedaż następuje w drodze umowy zawartej z
    właścicielem gruntu.

    Z dniem zawarcia umowy sprzedaży, wygasa z mocy prawa uprzednio ustanowione prawo
    użytkowania wieczystego. Zawarcie umowy, zgodnie z art. 37 ust. 2 pkt 6 ustawy o
    gospodarce nieruchomościami, następuje w trybie bezprzetargowym. Umowa ma
    charakter odpłatny, cenę ustala się w wysokości nie niższej niż wartość określona przez
    rzeczoznawcę majątkowego.
    Zgodnie z art. 69 ustawy o gospodarce nieruchomościami, na poczet ceny nieruchomości
    gruntowej sprzedawanej jej użytkownikowi wieczystemu zalicza się kwotę równą wartości
    użytkowania wieczystego tej nieruchomości, określoną według stanu na dzień sprzedaży.

## Pytanie

Czy sprzedaż nieruchomości gruntowej oznaczonej w ewidencji gruntów jako działki: nr (...)
    położonej w obrębie (...) na rzecz użytkownika wieczystego jest czynnością podlegającą
    opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług w świetle przepisów ustawy z dnia 11
    marca 2004 r. o podatku od towarów i usług?
    Państwa stanowisko w sprawie
    Zdaniem Wnioskodawcy, sprzedaż przedmiotowej nieruchomości gruntowej będącej w
    użytkowaniu wieczystym nie podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.
    Ustanowienie prawa użytkowania wieczystego przed 1 maja 2004 r. nie podlegało
    opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, gdyż na podstawie obowiązujących przed
    tym dniem ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku
    akcyzowym (Dz. U. z 1993 r. poz. 60 ze zm.), grunt nie był towarem i ustanowienie jego
    użytkowania wieczystego nie stanowiło dostawy towarów. Dopiero z chwilą wejścia w życie
    ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług zmieniła się definicja towaru
    oraz zakres opodatkowania podatkiem od towarów i usług.
    W konsekwencji od 1 maja 2004 r. ustanowienie prawa użytkowania wieczystego stanowi
    czynność podlegającą opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług na podstawie art. 5
    ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 7 ust. 1 pkt 6 ww. ustawy.
    W przedmiotowej sprawie prawo użytkowania wieczystego ustanowiono przed
    wprowadzeniem przepisów, którymi ustawodawca objął tą czynność opodatkowaniem, a
    więc nie podlegało ono opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, niemniej jednak
    nastąpiło przeniesienie prawa do rozporządzania towarem jako właściciel. W związku z
    powyższym, w sytuacji wniesienia żądania strony, sprzedaż prawa własności
    nieruchomości na rzecz jej użytkownika wieczystego jest w istocie „przekształceniem
    prawa użytkowania wieczystego w prawo własności nieruchomości” i będzie stanowiła
    jedynie zmianę tytułu prawnego nieruchomości. Natomiast nie wpływa na „władztwo do
    rzeczy”, które użytkownik już uzyskał.
    Tym samym, sprzedaż na rzecz użytkownika wieczystego nieruchomości nie może być
    traktowana jako dostawa tej samej nieruchomości, bowiem nie została spełniona
    dyspozycja art. 7 ust. 1, tj. w opisanej transakcji nie dojdzie do przeniesienia prawa do
    rozporządzania towarami jako właściciel. W świetle przepisów art. 7 ust. 6 i 7 ustawy
    doszło już do dostawy tej nieruchomości na rzecz wieczystego użytkownika.
    Sprzedaż nieruchomości na rzecz użytkownika wieczystego, będąca w istocie
    przekształceniem prawa użytkowania wieczystego w prawo własności, stanowi jedynie
    zmianę tytułu prawnego do nieruchomości, nie wpływa natomiast na „władztwo do
    rzeczy”, które pierwotnie użytkownik wieczysty uzyskał i nie może być traktowane jako
    sprzedaż tego samego towaru.
    Czynność przekształcenia prawa użytkowania wieczystego gruntów ustanowionego przed
    1 maja 2004 r. w prawo własności tych gruntów na żądanie użytkownika wieczystego nie
    stanowi dostawy towarów w rozumieniu ustaw o podatku od towarów i usług, ani żadnej
    innej czynności podlegającej opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest prawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług
    (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 361 ze zm.), zwanej dalej ustawą:
      Opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, zwanym dalej „podatkiem”,
      podlegają odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium
      kraju.
    W myśl art. 2 pkt 6 ustawy:
      Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o towarach - rozumie się przez to rzeczy
      oraz ich części, a także wszelkie postacie energii.
    Jak stanowi art. 7 ust. 1 ustawy:
      Przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się
      przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel, w tym również:
        1) przeniesienie z nakazu organu władzy publicznej lub podmiotu działającego w
          imieniu takiego organu lub przeniesienie z mocy prawa własności towarów w
          zamian za odszkodowanie;
        2) wydanie towarów na podstawie umowy dzierżawy, najmu, leasingu lub innej
          umowy o podobnym charakterze zawartej na czas określony lub umowy
          sprzedaży na warunkach odroczonej płatności, jeżeli umowa przewiduje, że w
          następstwie normalnych zdarzeń przewidzianych tą umową lub z chwilą zapłaty
          ostatniej raty prawo własności zostanie przeniesione;
        3) wydanie towarów na podstawie umowy komisu: między komitentem a
          komisantem, jak również wydanie towarów przez komisanta osobie trzeciej;
        4) wydanie towarów komitentowi przez komisanta na podstawie umowy komisu,
          jeżeli komisant zobowiązany był do nabycia rzeczy na rachunek komitenta;
        5) ustanowienie spółdzielczego lokatorskiego prawa do lokalu mieszkalnego,
          ustanowienie spółdzielczego własnościowego prawa do lokalu oraz
          przekształcenie spółdzielczego lokatorskiego prawa do lokalu mieszkalnego na
          spółdzielcze własnościowe prawo do lokalu, a także ustanowienie na rzecz
          członka spółdzielni mieszkaniowej odrębnej własności lokalu mieszkalnego lub
          lokalu o innym przeznaczeniu oraz przeniesienie na rzecz członka spółdzielni
          własności lokalu lub własności domu jednorodzinnego;
        6) oddanie gruntów w użytkowanie wieczyste;
        7) zbycie praw, o których mowa w pkt 5 i 6.
    W świetle przedstawionych powyżej przepisów, grunt spełnia definicję towaru wynikającą
    z art. 2 pkt 6 ustawy, a jego sprzedaż, jak również oddanie gruntu w użytkowanie
    wieczyste oraz zbycie prawa użytkowania wieczystego, stanowi dostawę towarów, o której
    mowa w art. 7 ust. 1 ustawy.
    Zaznaczenia wymaga, że ww. przepis art. 7 ust. 1 ustawy, definiujący pojęcie „dostawa
    towarów” nie odwołuje się do cywilistycznych pojęć sprzedaży, czy też przeniesienia prawa
    własności, stąd też nie można utożsamiać dostawy towarów w rozumieniu przepisów
    ustawy o podatku od towarów i usług z przeniesieniem prawa własności na gruncie prawa
    cywilnego.
    W celu przedstawienia właściwego rozumienia pojęcia „przeniesienie prawa do
    rozporządzania towarami jak właściciel” należy zaznaczyć, że dotyczy ono tego rodzaju
    czynności, które dają nabywcy prawo do postępowania z nią jak właściciel. Chodzi tutaj

    przede wszystkim o możliwość faktycznego dysponowania rzeczą, a nie rozporządzania
    nią w sensie prawnym.
    Istotą dostawy towarów nie jest bowiem przeniesienie prawa własności, zatem wyrażenia
    „prawo do rozporządzania jak właściciel” nie można interpretować jako „prawo własności”.
    Należy ponadto wskazać, że czynności przejęcia własności ekonomicznej nie musi
    towarzyszyć przejęcie własności w sensie prawnym, bowiem „dostawa towarów” nie
    ogranicza się wyłącznie do zbycia prawa własności rzeczy. W konsekwencji, pojęcie
    „dostawa towarów” oraz ekonomiczne aspekty transakcji, nie muszą wiązać się ze
    skutkami powstającymi na gruncie cywilistycznego prawa własności. Pozwala to na
    uznanie danej czynności za dostawę towarów, nawet w przypadkach nałożenia na
    nabywcę pewnych ograniczeń we władaniu towarem. Chwilą decydującą o przejściu na
    odbiorcę korzyści i ciężarów związanych z nabyciem towaru jest, co do zasady, wydanie
    towaru.
    Wobec powyższego, uwzględniając szerokie, ekonomiczne, a nie cywilistyczne rozumienie
    pojęcia „przeniesienie prawa do rozporządzenia towarami jak właściciel”, ustawodawca
    uznał, że oddanie gruntu w użytkowanie wieczyste stanowi dostawę towarów,
    wymieniając tę czynność w art. 7 ust. 1 pkt 6 ustawy. W wyniku ustanowienia prawa
    użytkowania wieczystego dochodzi do ekonomicznego przeniesienia władztwa nad
    gruntem na rzecz użytkownika wieczystego, co sprawia, że może on rozporządzać nim jak
    właściciel. Znajduje to wyraz zarówno w swobodzie korzystania z gruntu i czerpania z
    niego pożytków w sposób niemalże taki, jak w przypadku właściciela tego gruntu, jak i w
    możliwości przeniesienia takiego władztwa na inny podmiot, jak przy dokonywaniu
    sprzedaży gruntu przez właściciela.
    W świetle art. 15 ust. 1 ustawy:
      Podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości
      prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o
      której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności.
    Zgodnie z art. 15 ust. 2 ustawy:
      Działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców
      lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz
      rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność
      gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu
      towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów
      zarobkowych.
    W myśl art. 15 ust. 6 ustawy:
      Nie uznaje się za podatnika organów władzy publicznej oraz urzędów obsługujących
      te organy w zakresie realizowanych zadań nałożonych odrębnymi przepisami prawa,
      dla realizacji których zostały one powołane, z wyłączeniem czynności wykonywanych
      na podstawie zawartych umów cywilnoprawnych.
    Aby określić możliwość zastosowania art. 15 ust. 6 ustawy, który wyłącza organy władzy
    publicznej z grona podatników podatku od towarów i usług, konieczne jest określenie, czy
    zadania realizowane przez te organy są zadaniami, dla których zostały powołane w
    ramach reżimu publicznoprawnego, czy też są to czynności wykonywane na podstawie
    zawartych umów cywilnoprawnych. Oznacza to, że decydującą przesłanką przesądzającą o
    uznaniu, bądź nieuznaniu organu władzy publicznej za podatnika tego podatku jest
    zachowanie się tego organu jako organu władzy publicznej, bądź jako podatnika w
    stosunku do określonych świadczeń.
    Wyłączenie organów władzy publicznej z kategorii podatników ma charakter wyłączenia
    podmiotowo-przedmiotowego.
    Aby to wyłączenie miało miejsce, muszą zostać spełnione łącznie następujące warunki:

    1) podmiotem jest wyłącznie organ władzy publicznej lub urząd obsługujący ten organ,
    2) wykonywane są czynności, które związane są wyłącznie z realizacją zadań nałożonych
      na ten podmiot przepisami prawa, do realizacji których został on powołany.
    Innymi słowy, organ będzie uznany za podatnika podatku od towarów i usług w dwóch
    przypadkach – gdy wykonuje czynności inne niż te, które mieszczą się w ramach jego
    zadań (co wynika z pierwszej części art. 15 ust. 6 ustawy) oraz gdy wykonuje czynności
    mieszczące się w ramach jego zadań, ale czyni to na podstawie umów cywilnoprawnych.
    Wyłączenie z grona podatników podatku od towarów i usług organów władzy publicznej
    jest możliwe tylko wtedy, gdy wykonują one czynności w ramach przypisanych im
    specyficznych zadań i funkcji państwowych, np. w zakresie administracji, sądownictwa,
    obrony narodowej. Wówczas wyłączenie z opodatkowania nie prowadzi do naruszenia
    zasady konkurencji.
    Kwestie dotyczące prawa wieczystego użytkowania uregulowane zostały w ustawie z dnia
    23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1061 ze zm.).
    W świetle art. 233 Kodeksu cywilnego:
      W granicach, określonych przez ustawy i zasady współżycia społecznego oraz przez
      umowę o oddanie gruntu Skarbu Państwa lub gruntu należącego do jednostek
      samorządu terytorialnego bądź ich związków w użytkowanie wieczyste, użytkownik
      może korzystać z gruntu z wyłączeniem innych osób. W tych samych granicach
      użytkownik wieczysty może swoim prawem rozporządzać.
    Przepis ten, a także następne przepisy Kodeksu cywilnego (art. 234, art. 235, art. 237)
    kształtujące uprawnienia użytkownika wieczystego na wzór uprawnień właściciela, jak
    również długi czas trwania użytkowania wieczystego (art. 236 § 1 i 2 Kodeksu cywilnego)
    wskazują, że oddanie gruntu w użytkowanie wieczyste stanowi przeniesienie prawa do
    rozporządzania tym gruntem jak właściciel. Zatem z regulacji zawartych w tej ustawie
    wynika, że użytkowanie wieczyste stanowi wprawdzie prawo do rzeczy cudzej, ale daje
    użytkownikowi wieczystemu uprawnienia do dysponowania rzeczą w sposób zbliżony do
    właściciela.
    W myśl art. 11 ust. 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (t.
    j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1145 ze zm.):
      Z zastrzeżeniem wyjątków wynikających z przepisów niniejszej ustawy oraz
      odrębnych ustaw, organem reprezentującym Skarb Państwa w sprawach
      gospodarowania nieruchomościami jest starosta, wykonujący zadanie z zakresu
      administracji rządowej, a organami reprezentującymi jednostki samorządu
      terytorialnego są ich organy wykonawcze.
    Zgodnie z art. 27 ustawy o gospodarce nieruchomościami:
      Sprzedaż nieruchomości albo oddanie w użytkowanie wieczyste nieruchomości
      gruntowej wymaga zawarcia umowy w formie aktu notarialnego. Oddanie
      nieruchomości gruntowej w użytkowanie wieczyste i przeniesienie tego prawa w
      drodze umowy wymaga wpisu w księdze wieczystej.
    Na podstawie art. 31 ustawy o gospodarce nieruchomościami:
      Oddanie w użytkowanie wieczyste nieruchomości gruntowej zabudowanej następuje
      z równoczesną sprzedażą położonych na tej nieruchomości budynków i innych
      urządzeń.
    Stosownie do art. 32 ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami:
      Nieruchomość gruntowa oddana w użytkowanie wieczyste może być sprzedana
      wyłącznie użytkownikowi wieczystemu, z zastrzeżeniem ust. 1a i ust. 3. Sprzedaż

      nieruchomości gruntowej na rzecz jej użytkownika wieczystego nie może nastąpić
      przed upływem 10 lat od dnia zawarcia umowy o oddanie nieruchomości gruntowej
      w użytkowanie wieczyste.
    W myśl art. 32 ust. 1a ustawy o gospodarce nieruchomościami:
      Nieruchomość gruntowa stanowiąca własność Skarbu Państwa może być sprzedana
      użytkownikowi wieczystemu za zgodą wojewody. Zgody wojewody nie wymaga
      sprzedaż na rzecz użytkownika wieczystego nieruchomości, o których mowa w art.
      51 ust. 2 i art. 57 ust. 1.
    Według art. 32 ust. 2 ustawy o gospodarce nieruchomościami:
      Z dniem zawarcia umowy sprzedaży nieruchomości wygasa, z mocy prawa,
      uprzednio ustanowione prawo użytkowania wieczystego. Przepisu art. 241 Kodeksu
      cywilnego nie stosuje się.
    W świetle art. 37 ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami:
      Z zastrzeżeniem ust. 2 i 3, nieruchomości są sprzedawane lub oddawane w
      użytkowanie wieczyste w drodze przetargu.
    Jak stanowi art. 37 ust. 2 pkt 5 ustawy o gospodarce nieruchomościami:
      Nieruchomość jest zbywana w drodze bezprzetargowej, jeżeli sprzedaż
      nieruchomości następuje na rzecz jej użytkownika wieczystego.
    Na podstawie art. 69 ustawy o gospodarce nieruchomościami:
        1. Cenę nieruchomości gruntowej niewykorzystywanej do prowadzenia
          działalności gospodarczej, sprzedawanej jej użytkownikowi wieczystemu, ustala
          się jako dwudziestokrotność kwoty stanowiącej iloczyn dotychczasowej stawki
          procentowej opłaty rocznej z tytułu użytkowania wieczystego oraz wartości
          nieruchomości gruntowej określonej na dzień zawarcia umowy sprzedaży.
          Przepisy art. 68 i art. 68a stosuje się odpowiednio.
        2. Cenę nieruchomości gruntowej wykorzystywanej do prowadzenia działalności
          gospodarczej, sprzedawanej jej użytkownikowi wieczystemu, ustala się w
          wysokości nie niższej niż dwudziestokrotność kwoty stanowiącej iloczyn
          dotychczasowej stawki procentowej opłaty rocznej z tytułu użytkowania
          wieczystego oraz wartości nieruchomości gruntowej określonej na dzień
          zawarcia umowy sprzedaży, jednak nie wyższej niż wartość nieruchomości
          gruntowej określona na dzień zawarcia umowy sprzedaży.
        3. Jeżeli dotychczas nie obowiązywała opłata roczna z tytułu użytkowania
          wieczystego nieruchomości gruntowej, właściwy organ ustala cenę, o której
          mowa w ust. 1 i 2, przyjmując stawkę procentową określoną w art. 72 ust. 3
          stosownie do celu wynikającego ze sposobu korzystania z nieruchomości
          gruntowej.
    Zgodnie z art. 69a ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami:
      W przypadku nieruchomości gruntowej wykorzystywanej do prowadzenia
      działalności gospodarczej, sprzedawanej jej użytkownikowi wieczystemu, za dzień
      udzielenia pomocy publicznej uznaje się dzień zawarcia umowy sprzedaży. Wartość
      pomocy publicznej odpowiada różnicy między wartością nieruchomości gruntowej a
      ceną tej nieruchomości.
    Według art. 69a ust. 2 ustawy o gospodarce nieruchomościami:
      W przypadku gdy wartość pomocy publicznej przekracza limit pomocy de minimis,
      pomocy udziela się do tego limitu i stosuje się dopłatę do wartości nieruchomości
      gruntowej przyjętej do ustalenia jej ceny. Wysokość dopłaty jest ustalana w umowie
      sprzedaży nieruchomości gruntowej.

    Na mocy art. 71 ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami:
      Za oddanie nieruchomości gruntowej w użytkowanie wieczyste pobiera się pierwszą
      opłatę i opłaty roczne.
    Na podstawie art. 71 ust. 2 ustawy o gospodarce nieruchomościami:
      Pierwsza opłata za oddanie nieruchomości gruntowej w użytkowanie wieczyste w
      drodze przetargu podlega zapłacie jednorazowo, nie później niż do dnia zawarcia
      umowy o oddanie tej nieruchomości
      w użytkowanie wieczyste.
    Jak stanowi art. 71 ust. 3 ustawy o gospodarce nieruchomościami:
      Pierwszą opłatę za oddanie nieruchomości gruntowej w użytkowanie wieczyste w
      drodze bezprzetargowej można rozłożyć na oprocentowane raty. W sprawach tych
      stosuje się odpowiednio przepis art. 70 ust. 2-4.
    Zgodnie z art. 71 ust. 4 ustawy o gospodarce nieruchomościami:
      Opłaty roczne wnosi się przez cały okres użytkowania wieczystego, w terminie do
      dnia 31 marca każdego roku, z góry za dany rok. Opłaty rocznej nie pobiera się za
      rok, w którym zostało ustanowione prawo użytkowania wieczystego. Właściwy organ,
      na wniosek użytkownika wieczystego złożony nie później niż 14 dni przed upływem
      terminu płatności, może ustalić inny termin zapłaty, nieprzekraczający danego roku
      kalendarzowego.
    Na podstawie art. 3 pkt 14 ustawy z dnia 26 maja 2023 r. o zmianie ustawy o samorządzie
    gminnym, ustawy o społecznych formach rozwoju mieszkalnictwa, ustawy o gospodarce
    nieruchomościami, ustawy o podatku od czynności cywilnoprawnych oraz niektórych
    innych ustaw (Dz. U. z 2023 r. poz. 1463) zostały wprowadzone zmiany w ustawie o
    gospodarce nieruchomościami. W ustawie o gospodarce nieruchomościami dodano Dział
    VIa „Przepisy epizodyczne dotyczące roszczenia o sprzedaż nieruchomości gruntowej na
    rzecz jej użytkownika wieczystego”, tj.: od art. 198g do art. 198l ustawy o gospodarce
    nieruchomościami.
    W myśl art. 198g ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami:
      Użytkownik wieczysty nieruchomości gruntowej w terminie 12 miesięcy od dnia
      wejścia w życie ustawy z dnia 26 maja 2023 r. o zmianie ustawy o samorządzie
      gminnym, ustawy o społecznych formach rozwoju mieszkalnictwa, ustawy o
      gospodarce nieruchomościami, ustawy o podatku od czynności cywilnoprawnych
      oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 1463) może wystąpić z żądaniem sprzedaży
      tej nieruchomości na jego rzecz.
    W świetle art. 198g ust. 2 ustawy o gospodarce nieruchomościami:
      Żądanie sprzedaży, o którym mowa w ust. 1, nie przysługuje:
        1) jeżeli nieruchomość została oddana w użytkowanie wieczyste po dniu 31
          grudnia 1997 r.;
        2) jeżeli użytkownik wieczysty nie wykonał zobowiązania określonego w umowie o
          oddanie nieruchomości gruntowej w użytkowanie wieczyste;
        3) w odniesieniu do gruntów położonych na terenie portów i przystani morskich w
          rozumieniu art. 2 pkt 2 ustawy z dnia 20 grudnia 1996 r. o portach i
          przystaniach morskich (Dz. U. z 2023 r. poz. 1796);
        4) jeżeli grunt jest wykorzystywany na prowadzenie rodzinnego ogrodu
          działkowego w rozumieniu art. 2 pkt 5 ustawy z dnia 13 grudnia 2013 r. o
          rodzinnych ogrodach działkowych;
        5) w odniesieniu do nieruchomości gruntowej niezabudowanej.

    Jak stanowi art. 198g ust. 3 ustawy o gospodarce nieruchomościami:
      Nie zawiera się umowy sprzedaży nieruchomości, o której mowa w ust. 1, jeżeli toczy
      się postępowanie o rozwiązanie umowy o oddanie tej nieruchomości w użytkowanie
      wieczyste.
    W myśl art. 198g ust. 4 ustawy o gospodarce nieruchomościami:
      Przepisy ust. 1-3 stosuje się odpowiednio do użytkowania wieczystego powstałego w
      inny sposób niż w drodze umowy zawartej w formie aktu notarialnego.
    Na podstawie art. 198h ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami:
      W odniesieniu do nieruchomości gruntowych stanowiących własność Skarbu
      Państwa cenę nieruchomości ustala się:
        1) w przypadku zapłaty ceny jednorazowo - jako dwudziestokrotność kwoty
          stanowiącej iloczyn dotychczasowej stawki procentowej opłaty rocznej z tytułu
          użytkowania wieczystego oraz wartości nieruchomości gruntowej określonej na
          dzień zawarcia umowy sprzedaży;
        2) w przypadku rozłożenia ceny na raty - jako dwudziestopięciokrotność kwoty
          stanowiącej iloczyn dotychczasowej stawki procentowej opłaty rocznej z tytułu
          użytkowania wieczystego oraz wartości nieruchomości gruntowej określonej na
          dzień zawarcia umowy sprzedaży.
    Stosownie do art. 198i ustawy o gospodarce nieruchomościami:
        1. Odpowiednia rada albo sejmik w terminie 4 miesięcy od dnia wejścia w życie
          ustawy z dnia 26 maja 2023 r. o zmianie ustawy o samorządzie gminnym,
          ustawy o społecznych formach rozwoju mieszkalnictwa, ustawy o gospodarce
          nieruchomościami, ustawy o podatku od czynności cywilnoprawnych oraz
          niektórych innych ustaw określi, w drodze uchwały, szczegółowe warunki
          sprzedaży nieruchomości gruntowych na rzecz ich użytkowników wieczystych
          albo zobowiąże, w drodze uchwały, organ wykonawczy do indywidualnego
          określania tych warunków w drodze zarządzenia.
        2. W razie niepodjęcia uchwał w terminie, o którym mowa w ust. 1, przepis art.
          198h ust. 1 stosuje się odpowiednio.
    Zgodnie z art. 198j ustawy o gospodarce nieruchomościami:
        1. Jeżeli w okresie 12 miesięcy przed dniem wejścia w życie ustawy z dnia 26 maja
          2023 r. o zmianie ustawy o samorządzie gminnym, ustawy o społecznych
          formach rozwoju mieszkalnictwa, ustawy o gospodarce nieruchomościami,
          ustawy o podatku od czynności cywilnoprawnych oraz niektórych innych ustaw
          użytkownik wieczysty przyjął ofertę nowej wysokości opłaty rocznej z tytułu
          użytkowania wieczystego zawartą w wypowiedzeniu albo właściwy organ nie
          odmówił aktualizacji tej opłaty na żądanie użytkownika wieczystego, do
          ustalenia ceny nieruchomości gruntowej sprzedawanej jej użytkownikowi
          wieczystemu przyjmuje się wartość nieruchomości, która była podstawą
          ustalenia zaktualizowanej opłaty rocznej z tytułu użytkowania wieczystego.
        2. Przepis ust. 1 stosuje się także w przypadku, gdy w okresie 12 miesięcy przed
          dniem wejścia w życie ustawy z dnia 26 maja 2023 r. o zmianie ustawy o
          samorządzie gminnym, ustawy o społecznych formach rozwoju mieszkalnictwa,
          ustawy o gospodarce nieruchomościami, ustawy o podatku od czynności
          cywilnoprawnych oraz niektórych innych ustaw wartość nieruchomości została
          określona na potrzeby ustalenia opłaty rocznej z tytułu użytkowania
          wieczystego.

    Jak wynika z powołanych przepisów, oddanie gruntu w użytkowanie wieczyste jest
    czynnością odpłatną, gdyż ustawodawca w ustawie o gospodarce nieruchomościami
    przewidział w tym zakresie dwa rodzaje odpłatności, tj. pierwszą opłatę oraz opłaty roczne.
    Przy czym, ustanowienie prawa użytkowania wieczystego przed 1 maja 2004 r. nie
    podlegało opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, gdyż na podstawie
    obowiązującej przed tym dniem ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i
    usług oraz o podatku akcyzowym (t. j. Dz. U. z 1993 r. Nr 11 poz. 50 ze zm.), grunt nie był
    towarem i ustanowienie prawa jego użytkowania wieczystego nie stanowiło dostawy
    towarów. Dopiero z chwilą wejścia w życie ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od
    towarów i usług, zmieniła się definicja towaru oraz zakres opodatkowania podatkiem od
    towarów i usług.
    W konsekwencji, od 1 maja 2004 r. ustanowienie prawa użytkowania wieczystego gruntu
    stanowi czynność podlegającą opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, na
    podstawie art. 5 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 7 ust. 1 pkt 6 ustawy.
    Potwierdza to m.in. treść uchwały Naczelnego Sądu Administracyjnego z 8 stycznia 2007
    r., sygn. akt I FPS 1/06, w której uznano, iż:
      Konsekwencją stanowiska, że oddanie nieruchomości w użytkowanie wieczyste
      stanowi dostawę towarów będzie stwierdzenie, że w przypadku gdy taka czynność
      nastąpiła przed dniem 1 maja 2004 r. (tj. przed tym dniem dokonano wpisu prawa
      użytkowania wieczystego w księdze wieczystej na podstawie zawartej w formie aktu
      notarialnego umowy o ustanowieniu tego prawa) nie podlega ona obecnie
      podatkowi od towarów i usług. (...) Wobec powyższego należy uznać, że opłata roczna
      z tytułu użytkowania wieczystego gruntów, ustanowionego przed dniem 1 maja 2004
      r., gdy taka czynność nie podlegała podatkowi od towarów i usług po wejściu w życie
      ustawy z dnia 11 marca 2004 r. w sprawie podatku od towarów i usług (Dz. U. nr 54
      poz. 535 ze zm.) ani nie zawiera w sobie należnego podatku, ani też nie powinna być
      powiększona o taki podatek na podstawie przepisów tej ustawy.
    Uwzględniając powołane wyżej przepisy stwierdzić należy, że w wyniku oddania gruntu w
    użytkowanie wieczyste (ustanowienie prawa użytkowania wieczystego gruntu) dochodzi
    do przeniesienia władztwa nad gruntem na rzecz użytkownika wieczystego, co pozwala
    mu rozporządzać nim jak właściciel. Użytkownik wieczysty może więc swobodnie korzystać
    z gruntu oraz czerpać z niego pożytki w sposób taki, jak w przypadku właściciela gruntu,
    może również „przenieść władztwo na inny podmiot” w taki sam sposób, w jaki właściciel
    dokonuje sprzedaży gruntu.
    Na gruncie przepisów ustawy, opodatkowaniu podatkiem VAT może podlegać czynność
    (dostawa towarów lub świadczenie usług), a nie kwota należna z tytułu dokonania tej
    czynności.
    Z opisu sprawy wynika, że Starosta (...) postanowił przeznaczyć do sprzedaży
    nieruchomość gruntową oddaną w użytkowanie wieczyste, położoną w obrębie (...),
    oznaczoną w ewidencji gruntów jako działki: (...) na rzecz użytkownika wieczystego. Prawo
    użytkowania wieczystego na ww. nieruchomości stwierdzono na podstawie decyzji
    wojewody z dnia (...) lipca 1994 r. na rzecz obecnego użytkownika wieczystego.
    Państwa wątpliwości w analizowanej sprawie dotyczą ustalenia, czy sprzedaż
    nieruchomości gruntowej oznaczonej w ewidencji gruntów jako działki nr (...) na rzecz
    użytkownika wieczystego, będzie czynnością podlegającą opodatkowaniu podatkiem od
    towarów i usług w świetle przepisów ustawy o podatku od towarów i usług.
    W przedmiotowej sprawie, w odniesieniu do działek nr (...) dostawą towarów w
    rozumieniu przepisów ustawy, było ustanowienie prawa użytkowania wieczystego
    nieruchomości dla użytkownika wieczystego – z tą chwilą nastąpiło przeniesienie na
    użytkownika wieczystego prawa do rozporządzania nieruchomościami jak właściciel.

    Analiza przedstawionego opisu sprawy oraz treści powołanych przepisów prowadzi do
    stwierdzenia, że skoro prawo użytkowania wieczystego w odniesieniu do ww.
    nieruchomości gruntowej ustanowiono przed dniem 1 maja 2004 r., a więc przed
    wprowadzeniem przepisów, którymi ustawodawca objął tę czynność opodatkowaniem, to
    nie podlegało ono opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, niemniej jednak
    nastąpiło przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel.
    W odniesieniu do ww. nieruchomości, użytkownik wieczysty otrzymał już prawo do
    faktycznego dysponowania tymi nieruchomościami, jak gdyby był ich właścicielem, z
    chwilą ustanowienia tego prawa użytkowania wieczystego tych nieruchomości.
    Przepis art. 7 ust. 1 ustawy stanowi, że przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5
    ust. 1 pkt 1, rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel
    (...). Okoliczności faktyczne sprawy świadczą, że przeniesienie na użytkownika wieczystego
    prawa do rozporządzania nieruchomościami jak właściciel w odniesieniu do
    przedmiotowych nieruchomości nastąpiło w chwili objęcia przez pierwotnego użytkownika
    prawa wieczystego użytkowania tych nieruchomości.
    Jak już wcześniej wspomniano, czynność przekształcenia prawa użytkowania wieczystego
    gruntu, będącego wcześniej przedmiotem użytkowania wieczystego, dla którego prawo to
    ustanowiono do 30 kwietnia 2004 r. nie podlega opodatkowaniu jako ponowna dostawa
    towarów, ani jako żadna inna czynność podlegająca opodatkowaniu podatkiem VAT.
    Zatem, sprzedaż nieruchomości gruntowych na rzecz użytkownika wieczystego nie może
    być traktowana jako ponowna dostawa tej samej nieruchomości, bowiem nie została
    spełniona dyspozycja art. 7 ust. 1 ustawy, tj. w opisanej transakcji nie dojdzie do
    przeniesienia prawa do rozporządzania towarami jak właściciel. W świetle przepisów art. 7
    ust. 1 pkt 6 i pkt 7 ustawy, doszło już do dostawy tych nieruchomości na rzecz
    dotychczasowego użytkownika wieczystego.
    Wobec tego, sprzedaż nieruchomości, o których mowa we wniosku, na rzecz użytkownika
    wieczystego, będąca w istocie przekształceniem prawa wieczystego użytkowania w prawo
    własności nieruchomości, stanowi jedynie zmianę tytułu prawnego do tych
    nieruchomości, nie wpływa natomiast na „władztwo rzeczy”, które użytkownik wieczysty
    uzyskał przed 1 maja 2004 r. W konsekwencji, sprzedaż przedmiotowych nieruchomości
    na rzecz aktualnego użytkownika wieczystego, nie może być traktowana jako sprzedaż
    tego samego towaru.
    Podsumowując stwierdzam, że sprzedaż nieruchomości gruntowej oznaczonej w
    ewidencji gruntów jako działki nr (...) na rzecz dotychczasowego użytkownika wieczystego,
    nie będzie stanowiła dostawy towarów i nie będzie podlegała opodatkowaniu podatkiem
    od towarów i usług.
    Tym samym, Państwa stanowisko jest prawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, które Państwo przedstawili i stanu prawnego,
    który obowiązuje w dniu wydania interpretacji.
    Jestem ściśle związany przedstawionym we wniosku opisem sprawy. Ponoszą Państwo
    ryzyko związane z ewentualnym błędnym lub nieprecyzyjnym jego przedstawieniem.
    Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, o ile
    rzeczywisty stan sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie z opisem
    zdarzenia przyszłego podanym przez Państwa w złożonym wniosku. Zatem, należy
    zaznaczyć, że wydając przedmiotową interpretację oparłem się na wynikającym z treści
    wniosku opisie sprawy. W konsekwencji w przypadku, gdy w toku postępowania
    podatkowego, kontroli podatkowej, bądź celno-skarbowej zostanie określony odmienny
    stan sprawy, interpretacja nie wywoła w tym zakresie skutków prawnych. Ponadto, w

    sytuacji zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we wniosku w opisie sprawy,
    udzielona odpowiedź traci swoją aktualność.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    · Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy
      z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111).
      Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie
      zgodna (tożsama) z opisem zdarzenia przyszłego i zastosują się Państwo do
      interpretacji.
    · Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
      z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    · Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego
    Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa
    z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.
    U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
    · w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
    · w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP
      (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.