Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0114-KDIP4-3.4012.154.2025.2.IG
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-06-17
Teza: Skutki podatkowe dostawy działek w wyniku umowy zamiany.
Słowa kluczowe: działki
opodatkowanie-podstawa opodatkowania
zamiana
Zagadnienia: Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III. Podatnicy,
płatnicy i przedstawiciele podatkowi-Rozdział 1.
Podatnicy i płatnicy-Działalność gospodarcza
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III. Podatnicy,
płatnicy i przedstawiciele podatkowi-Rozdział 1.
Podatnicy i płatnicy-Podatnicy
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział VI. Podstawa
opodatkowania-Elementy składowe podstawy
opodatkownia
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział VI. Podstawa
opodatkowania-Kwoty nie wchodzące w skład podstawy
opodatkowania
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział VI. Podstawa
opodatkowania-Podstawa opodatkowania - zasady
ogólne
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II-
Rozdział 1-art. 5-ust. 1-pkt 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II-
Rozdział 2-art. 7.-ust. 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III-
Rozdział 1-art. 15-ust. 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III-
Rozdział 1-art. 15-ust. 2
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III-
Rozdział 1-art. 15-ust. 3
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział VI-
art. 29a-ust. 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział VI-
art. 29a-ust. 6
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział VI-
art. 29a-ust. 7
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II. Zakres
opodatkowania-Rozdział 2. Dostawa towarów i
świadczenie usług -Dostawa towarów
1

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

20 marca 2025 r. wpłynął Państwa wniosek z 19 marca 2025 r. o wydanie interpretacji
    indywidualnej, który dotyczy skutków podatkowych dostawy działek w wyniku umowy
    zamiany. Uzupełnili go Państwo pismem z 22 maja 2025 r. (wpływ 22 maja 2025 r.) – w
    odpowiedzi na wezwanie. Treść wniosku jest następująca:

## Opis zdarzenia przyszłego

Starosta A wykonując zadania z zakresu gospodarowania nieruchomościami Skarbu
    Państwa, zgodnie z art. 11 ustawy z dnia 26 października 1997 roku o gospodarce
    nieruchomościami (Dz. U. z 2024 poz. 1145) ma zamiar, po uzyskaniu zgody Wojewody (...)
    (art. 23 ust. 1 pkt 7 ugn), dokonać zamiany niezabudowanych nieruchomości Skarbu
    Państwa na nieruchomości stanowiące własność jednostki samorządu terytorialnego -
    Miasto B.
    Przedmiotem zbycia przez Skarb Państwa na rzecz Miasta B. będą niżej wymienione
    nieruchomości:
      1) dz. 1 o powierzchni 0,0173 ha, która w ewidencji gruntów oznaczona jest jako grunty
        orne: RVI,
      2) dz. 2 o powierzchni 0,1275 ha, która w ewidencji gruntów oznaczona jest jako grunty
        orne: RIVb i RV,

      3) dz. 3 o powierzchni 0,0173 ha, która w ewidencji gruntów oznaczona jest jako grunty
        orne: RV i RVI,
      4) dz. 4 o powierzchni 0,0458 ha, która w ewidencji gruntów oznaczona jest jako grunty
        orne RIVb i RV,
      5) dz. 5 o powierzchni 0,0192 ha, która w ewidencji gruntów oznaczona jest jako grunty
        orne RIVb i RV,
      6) dz. 6 o powierzchni 0,1089 ha, która w ewidencji gruntów oznaczona jest jako grunty
        orne: RV i RVI,
      7) dz. 7 o powierzchni 1,2140 ha, która w ewidencji gruntów oznaczona jest jako lasy:
        LsV i jako grunty orne RVI,
      8) dz. 8 o powierzchni 0,6036 ha, która w ewidencji gruntów oznaczona jest jako lasy:
        LsV oraz grunty orne RV i RVI,
      9) dz. 9 o powierzchni 0,6461 ha, która w ewidencji gruntów oznaczona jest jako lasy:
        LsV oraz grunty orne: RV i RVI,
      10) dz. 10 o powierzchni 1,2977 ha, która w ewidencji gruntów oznaczona jest jako lasy:
        LsV oraz grunty orne: RV i RVI,
      11) dz. 11 o powierzchni 0,2002 ha, która w ewidencji gruntów oznaczona jest jako lasy:
        LsV,
      12) dz. 12 o powierzchni 0,6496 ha, która w ewidencji gruntów oznaczona jest jako lasy:
        LsV oraz grunty orne: RV i RVI,
      13) dz. 13 o powierzchni 0,0277 ha, która w ewidencji gruntów oznaczona jest jako lasy:
        LsV,
      14) dz. 14 o powierzchni 1,0574 ha, która w ewidencji gruntów oznaczona jest jako lasy:
        LsV oraz grunty orne: RV i RVI.
    Zgodnie z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, uchwalonym, przez
    Radę Miasta B., uchwałą nr (...) w sprawie miejscowego planu zagospodarowania
    przestrzennego „Dzielnica Przemysłowa” przedmiotowe działki mają odpowiednio niżej
    wymienione przeznaczenie:
      1) dz. 1 znajduje się na terenie przeznaczonym pod tereny produkcji i usług (obszar
        oznaczony symbolem: 8.P/U),
      2) dz. 2 znajduje się na terenie przeznaczonym pod tereny produkcji i usług (obszar
        oznaczony symbolem: 8.P/U),
      3) dz. 3 znajduje się na terenie przeznaczonym pod tereny produkcji i usług (obszar
        oznaczony symbolem: 8.P/U),
      4) dz. 4 znajduje się na terenie przeznaczonym pod tereny produkcji i usług (obszar
        oznaczony symbolem: 8.P/U),
      5) dz. 5 znajduje się na terenie przeznaczonym pod tereny produkcji i usług (obszar
        oznaczony symbole:; 8.P/U),
      6) dz. 6 znajduje się na terenie przeznaczonym pod tereny produkcji i usług (obszar
        oznaczony symbolem: 8.P/U),
      7) dz. 7 znajduje się na terenie przeznaczonym pod tereny dróg publicznych
        dojazdowych (obszar oznaczony symbolem 5.KD-D),
      8) dz. 8 znajduje się na terenie przeznaczonym pod tereny produkcji i usług (obszar
        oznaczony symbolem: 3.P/U),
      9) dz. 9 znajduje się na terenie przeznaczonym pod tereny produkcji i usług (obszar
        oznaczony symbolem: 3.P/U),

      10) dz. 10 znajduje się na terenie przeznaczonym pod tereny dróg publicznych
        głównych (obszar oznaczony symbolem 1.KD-G) oraz tereny produkcji i usług
        (obszar oznaczony symbolem: 4.P/U),
      11) dz. 11 znajduje się na terenie przeznaczonym pod tereny produkcji i usług (obszar
        oznaczony symbolem: 8.P/U),
      12) dz. 12 znajduje się na terenie przeznaczonym pod tereny produkcji i usług (obszar
        oznaczony symbolem: 4.P/U),
      13) dz. 13 znajduje się na terenie przeznaczonym pod tereny produkcji i usług (obszar
        oznaczony symbolem: 8.P/U),
      14) dz. 14 znajduje się na terenie przeznaczonym pod tereny produkcji i usług (obszar
        oznaczony symbolem: 3.P/U).
    Wartość nieruchomości zamienianych przez Skarb Państwa została wyceniona w operacie
    szacunkowym na kwotę (...) zł, zaś wartość nieruchomości Miasta B. została określona w
    operacie szacunkowym na kwotę (...) zł.
    Strony uzgodniły, że do zamiany dojdzie bez dokonywania dopłat pomimo różnicy w
    operatach szacunkowych, wartości zamienianych nieruchomości na podstawie art. 14 ust.
    3 ustawy o gospodarce nieruchomościami.
    Dotychczas działki nie były uprawiane rolniczo, nie były również dzierżawione.
    Uzupełnienie i doprecyzowanie opisu zdarzenia przyszłego
    Skarb Państwa wszedł w posiadanie (stał się właścicielem) przedmiotowych działek gruntu
    na podstawie niżej wymienionych dokumentów:
      1) dz. 1 o powierzchni 0,0173 ha - postanowienie Sądu Rejonowego w (...) z 26 września
        2017 roku o zasiedzenie, stwierdzającego, że Skarb Państwa z dniem 31 grudnia
        2003 roku nabył przez zasiedzenie własność tej działki,
      2) dz. 2 o powierzchni 0,1275 ha - postanowienie Sądu Rejonowego w (...) z 26 września
        2017 roku o zasiedzenie, stwierdzającego, że Skarb Państwa z dniem 31 grudnia
        2003 roku nabył przez zasiedzenie własność tej działki,
      3) dz. 3 o powierzchni 0,0173 ha - postanowienie Sądu Rejonowego w (...) z 26 września
        2017 roku o zasiedzenie, stwierdzającego, że Skarb Państwa z dniem 31 grudnia
        2003 roku nabył przez zasiedzenie własność tej działki,
      4) dz. 4 o powierzchni 0,0458 ha - postanowienie Sądu Rejonowego w (...) z 26 września
        2017 roku o zasiedzenie, stwierdzającego, że Skarb Państwa z dniem 31 grudnia
        2003 roku nabył przez zasiedzenie własność tej działki,
      5) dz. 5 o powierzchni 0,0192 ha - postanowienie Sądu Rejonowego w (...) z 26 września
        2017 roku o zasiedzenie, stwierdzającego, że Skarb Państwa z dniem 31 grudnia
        2003 roku nabył przez zasiedzenie własność tej działki,
      6) dz. 6 o powierzchni 0,1089 ha - postanowienie Sądu Rejonowego w (...) z 26 września
        2017 roku o zasiedzenie, stwierdzającego, że Skarb Państwa z dniem 31 grudnia
        2003 roku nabył przez zasiedzenie własność tej działki,
      7) dz. 7 o powierzchni 1,2140 ha - postanowienie Sądu Rejonowego w (...) z 26 września
        2017 roku o zasiedzenie, stwierdzającego, że Skarb Państwa z dniem 31 grudnia
        2003 roku nabył przez zasiedzenie własność tej działki,
      8) dz. 8 o powierzchni 0,6036 ha - postanowienie Sądu Rejonowego w (...) z 26 września
        2017 roku o zasiedzenie, stwierdzającego, że Skarb Państwa z dniem 31 grudnia
        2003 roku nabył przez zasiedzenie własność tej działki,

      9) dz. 9 o powierzchni 0,6461 ha - postanowienie Sądu Rejonowego w (...) z 26 września
        2017 roku o zasiedzenie, stwierdzającego, że Skarb Państwa z dniem 31 grudnia
        2003 roku nabył przez zasiedzenie własność tej działki,
      10) dz. 10 o powierzchni 1,2977 ha - postanowienie Sądu Rejonowego w (...) z 26
        września 2017 roku o zasiedzenie, stwierdzającego, że Skarb Państwa z dniem 31
        grudnia 2003 roku nabył przez zasiedzenie własność tej działki,
      11) dz. 11 o powierzchni 0,2002 ha - postanowienie Sądu Rejonowego w (...) z 26
        września 2017 roku o zasiedzenie, stwierdzającego, że Skarb Państwa z dniem 31
        grudnia 2003 roku nabył przez zasiedzenie własność tej działki,
      12) dz. 12 o powierzchni 0,6496 ha - postanowienie Sądu Rejonowego w (...) z 26
        września 2017 roku o zasiedzenie, stwierdzającego, że Skarb Państwa z dniem 31
        grudnia 2003 roku nabył przez zasiedzenie własność tej działki,
      13) dz. 13 o powierzchni 0,0277 ha - postanowienie Sądu Rejonowego w (...) z 26
        września 2017 roku o zasiedzenie, stwierdzającego, że Skarb Państwa z dniem 31
        grudnia 2003 roku nabył przez zasiedzenie własność tej działki,
      14) dz. 14 o powierzchni 1,0574 ha - decyzja Urzędu Gminy C z 8 października 1985
        roku, znak sprawy: (...) o przejęciu na własność Skarbu Państwa w zamian za
        emeryturę gospodarstwa rolnego, stanowiącego własność A i B małżonków A.
    Wnioskodawcy nie przysługiwało prawo do odliczenia podatku naliczonego z tytułu
    nabycia niżej wymienionych nieruchomości:
      1) dz. 1 o powierzchni 0,0173 ha - ponieważ forma nabycia nieruchomości (zasiedzenie)
        była to czynność niepodlegająca opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług,
      2) dz. 2 o powierzchni 0,1275 ha - ponieważ forma nabycia nieruchomości (zasiedzenie)
        była to czynność niepodlegająca opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług,
      3) dz. 3 o powierzchni 0,0173 ha - ponieważ forma nabycia nieruchomości (zasiedzenie)
        była to czynność niepodlegająca opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług,
      4) dz. 4 o powierzchni 0,0458 ha - ponieważ forma nabycia nieruchomości (zasiedzenie)
        była to czynność niepodlegająca opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług,
      5) dz. 5 o powierzchni 0,0192 ha - ponieważ forma nabycia nieruchomości (zasiedzenie)
        była to czynność niepodlegająca opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług,
      6) dz. 6 o powierzchni 0,1089 ha - ponieważ forma nabycia nieruchomości (zasiedzenie)
        była to czynność niepodlegająca opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług,
      7) dz. 7 o powierzchni 1,2140 ha - ponieważ forma nabycia nieruchomości (zasiedzenie)
        była to czynność niepodlegająca opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług,
      8) dz. 8 o powierzchni 0,6036 ha - ponieważ forma nabycia nieruchomości (zasiedzenie)
        była to czynność niepodlegająca opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług,
      9) dz. 9 o powierzchni 0,6461 ha - ponieważ forma nabycia nieruchomości (zasiedzenie)
        była to czynność niepodlegająca opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług,
      10) dz. 10 o powierzchni 1,2977 ha - ponieważ forma nabycia nieruchomości
        (zasiedzenie) była to czynność niepodlegająca opodatkowaniu podatkiem od
        towarów i usług,
      11) dz. 11 o powierzchni 0,2002 ha - ponieważ forma nabycia nieruchomości
        (zasiedzenie) była to czynność niepodlegająca opodatkowaniu podatkiem od
        towarów i usług,
      12) dz. 12 o powierzchni 0,6496 ha - ponieważ forma nabycia nieruchomości
        (zasiedzenie) była to czynność niepodlegająca opodatkowaniu podatkiem od
        towarów i usług,

      13) dz. 13 o powierzchni 0,0277 ha - ponieważ forma nabycia nieruchomości
        (zasiedzenie) była to czynność niepodlegająca opodatkowaniu podatkiem od
        towarów i usług,
      14) dz. 14 o powierzchni 1,0574 ha - ponieważ została nabyta przez wprowadzeniem w
        Polsce podatku od towarów i usług,
    3) Przez cały okres posiadania działki nie były wykorzystywane do wykonywania czynności
    podlegających podatkowi ani wykorzystywane w żaden inny sposób.
      1) dz. 1 o powierzchni 0,0173 ha - nieużytkowana,
      2) dz. 2 o powierzchni 0,1275 ha - nieużytkowana,
      3) dz. 3 o powierzchni 0,0173 ha - nieużytkowana,
      4) dz. 4 o powierzchni 0,0458 ha - nieużytkowana,
      5) dz. 5 o powierzchni 0,0192 ha - nieużytkowana,
      6) dz. 6 o powierzchni 0,1089 ha - nieużytkowana,
      7) dz. 7 o powierzchni 1,2140 ha - nieużytkowana,
      8) dz. 8 o powierzchni 0,6036 ha - nieużytkowana,
      9) dz. 9 o powierzchni 0,6461 ha - nieużytkowana,
      10) dz. 10 o powierzchni 1,2977 ha - nieużytkowana,
      11) dz. 11 o powierzchni 0,2002 ha - nieużytkowana,
      12) dz. 12 o powierzchni 0,6496 ha - nieużytkowana,
      13) dz. 13 o powierzchni 0,0277 ha - nieużytkowana,
      14) dz. 14 o powierzchni 1,0574 ha - nieużytkowana.
    Pytania
      1. Czy z tytułu zbycia nieruchomości Skarbu Państwa należny będzie podatek od
        towarów i usług VAT w stawce 23% na podstawie art. 7 ust. 1, w związku z art. 5 ust.
        1 pkt 1 i art. 2 pkt 6 ustawy z dnia z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i
        usług?
      2. Kto będzie podatnikiem podatku VAT Powiat czy Skarb Państwa?
      3. Czy zbycie nieruchomości gruntowych w drodze zamiany będzie korzystać ze
        zwolnienia od podatku VAT na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 9?
      4. Czy zbycie nieruchomości gruntowych w drodze zamiany będzie korzystać ze
        zwolnienia od podatku VAT na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 2?
      5. Co stanowi podstawę opodatkowania dla dostawy nieruchomości dokonanej w
        trybie zamiany, gdy wartość nieruchomości Skarbu Państwa jest niższa od wartości
        nieruchomości otrzymanej w zamian od Miasta B. a zamiana dokonywana jest bez
        dopłat?
    Państwa stanowisko w sprawie
      1. Z tytułu zbycia nieruchomości w drodze zamiany powstanie obowiązek zapłaty
        podatku VAT w wysokości 23%.
      2. Podatnikiem podatku VAT będzie Powiat.
      3. Zbycie nieruchomości w drodze zamiany nie będzie korzystać ze zwolnienia od
        podatku VAT na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 9.
      4. Zbycie nieruchomości w drodze zamiany nie będzie korzystać ze zwolnienia od
        podatku VAT na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 2.

      5. Podstawą opodatkowania w przypadku zamiany nieruchomości o różnych
        wartościach bez dopłaty będzie wartość niższa z zamienianych nieruchomości.
    Stanowisko Wnioskodawcy do pytania nr 1.
    Zgodnie z treścią art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i
    usług zwanej dalej ustawą:
    Opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, zwanym dalej „podatkiem”, podlegają
    odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju.
    W myśl art. 7 ust. 1 ustawy:
    Przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się przeniesienie
    prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (...).
    W określeniu „jak właściciel” zawiera się możliwość uznania za dostawę faktycznego
    przeniesienia władztwa nad rzeczą. W rozumieniu ustawy „dostawa” oznacza zatem
    wszelkiego rodzaju rozporządzanie towarem (sprzedaż, zamianę, darowiznę, oraz każdą
    inną transakcję, która w aspekcie ekonomicznym będzie prowadziła do podobnego
    rezultatu).
    Stosownie do art. 2 pkt 6 ustawy:
    Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o towarach - rozumie się przez to rzeczy oraz ich
    części, a także wszelkie postacie energii.
    W myśl art. 2 ust. 22 ustawy:
    Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o sprzedaży - rozumie się przez to odpłatną
    dostawę towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju, eksport towarów oraz
    wewnątrzwspólnotową dostawę towarów.
    W świetle powyższego grunty spełniają definicję towaru wynikającą z art. 2 pkt 6 ustawy, a
    ich zbycie jest traktowane jako czynność odpłatnej dostawy towarów na terytorium kraju.
    Zauważyć należy, że z przywołanej w art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy regulacji nie wynika, że
    odpłatność za czynność dostawy towarów lub świadczenia usług powinna mieć postać
    pieniężną. Odpłatność jako świadczenie wzajemne może również przybrać postać
    rzeczową (towar lub usługa otrzymana jako zapłata), albo mieszaną - zapłata w części
    pieniężna a w części rzeczowa. Zatem dla uznania czynności za odpłatną, musi zaistnieć
    możliwość określenia ceny wyrażonej w pieniądzu w stosunku do świadczenia
    wzajemnego, stanowiącego wynagrodzenie za tę czynność.
    W tym miejscu należy wskazać, że stosownie do art. 603 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r.
    - Kodeks cywilny zwanej dalej Kodeksem cywilnym:
    Przez umowę zamiany każda ze stron zobowiązuje się przenieść na drugą stronę własność
    rzeczy w zamian za zobowiązanie się do przeniesienia własności innej rzeczy.
    W myśl zaś art. 604 Kodeksu cywilnego:
    Do zamiany stosuje się odpowiednio przepisy o sprzedaży.
    Na gruncie regulacji ustawy - Kodeks cywilny, w wyniku umowy zamiany następuje zatem
    przeniesienie własności rzeczy o charakterze odpłatnym, bowiem w wyniku
    rozporządzenia prawem własności na rzecz drugiej strony następuje wzajemne
    rozporządzenie prawem własności innej rzeczy stanowiące o odpłatnym charakterze
    zawartej umowy. Zatem w przypadku zamiany obie strony przenoszą na siebie wzajemnie
    własność rzeczy, występując zarówno w charakterze dostawcy, jak i w charakterze
    nabywcy. Umowa zamiany jest umową wzajemną, bardzo zbliżoną do umowy sprzedaży.
    Różnica w stosunku do umowy sprzedaży polega na tym, że w miejsce świadczenia ceny
    pojawia się obowiązek drugiej strony przeniesienia własności rzeczy. Ze względu na

    wzajemny charakter umowy, wartość świadczonych rzeczy powinna być ekwiwalentna.
    Zamiana nieruchomości skutkuje przeniesieniem prawa do rozporządzania zamienianymi
    nieruchomościami jak właściciel.
    Natomiast na mocy art. 158 Kodeksu cywilnego:
    Umowa zobowiązująca do przeniesienia własności nieruchomości powinna być zawarta w
    formie aktu notarialnego. To samo dotyczy umowy przenoszącej własność, która zostaje
    zawarta w celu wykonania istniejącego uprzednio zobowiązania do przeniesienia
    własności nieruchomości; zobowiązanie powinno być w akcie wymienione.
    Zatem umowa przeniesienia własności nieruchomości (również w drodze zamiany) jest
    czynnością cywilnoprawną. Z uwagi na powyższe przepisy należy stwierdzić, że umowa
    zamiany towarów na gruncie podatku od towarów i usług jest niczym innym jak dwiema
    odpłatnymi dostawami towarów. W konsekwencji, przeniesienie własności nieruchomości
    na podstawie umowy zamiany stanowi odpłatną dostawę towaru i podlega
    opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług w wysokości 23%.
    Stanowisko Wnioskodawcy do pytania nr 2.
    Wskazać należy, że powiat, w rozumieniu ustawy o samorządzie powiatowym jest
    jednostką samorządu terytorialnego. Posiada osobowość prawną i wykonuje zadania
    publiczne w imieniu własnym i na własną odpowiedzialność. Jest właścicielem mienia i
    innych praw majątkowych oraz samodzielnie prowadzi gospodarkę finansową na
    podstawie budżetu powiatu.
    Zgodnie z art. 8 ust. 2 ustawy o samorządzie powiatowym, organami powiatu są rada
    powiatu i zarząd. Zarząd jest organem wykonawczym powiatu, który - w myśl art. 33 tej
    ustawy - wykonuje zadania powiatu przy pomocy starostwa powiatowego oraz jednostek
    organizacyjnych powiatu, w tym powiatowego urzędu pracy.
    Na podstawie art. 11 ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami z zastrzeżeniem
    wyjątków wynikających z przepisów niniejszej ustawy oraz odrębnych ustaw, organem
    reprezentującym Skarb Państwa w sprawach gospodarowania nieruchomościami jest
    starosta, wykonujący zadanie z zakresu administracji rządowej, a organami
    reprezentującymi jednostki samorządu terytorialnego są ich organy wykonawcze.
    Jednocześnie, w świetle art. 11a ww. ustawy o gospodarce nieruchomościami, przepis art.
    11 ust. 1 stosuje się do czynności prawnych lub czynności procesowych podejmowanych
    na rzecz lub w interesie Skarbu Państwa lub jednostek samorządu terytorialnego.
    Z art. 23 ust. 1 cyt. wyżej ustawy o gospodarce nieruchomościami wynika, że zasobem
    nieruchomości Skarbu Państwa gospodarują, z zastrzeżeniem art. 43 ust. 2 i 4, art. 51, art.
    57 ust. 1, art. 58-60 oraz art. 60a, starostowie, wykonujący zadania z zakresu administracji
    rządowej.
    Jak wynika z powyższego organ jednostki samorządu terytorialnego (starosta) działa jako
    organ tej jednostki, a zatem wszelkie podejmowane przez niego działania są w istocie
    działaniami podejmowanymi przez jednostkę samorządu terytorialnego. Jednocześnie
    starosta - w sprawach gospodarowania nieruchomościami stanowiącymi własność Skarbu
    Państwa - działa jako reprezentant Skarbu Państwa.
    Zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług podatnikami są osoby
    prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne,
    wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa ust. 2, bez względu na
    cel lub rezultat takiej działalności.
    Stosownie do art. 15 ust. 2 ustawy, działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność
    producentów, handlowców lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby
    naturalne oraz rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody.

    Działalność gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające na
    wykorzystywaniu towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla
    celów zarobkowych.
    Stosownie do art. 15 ust. 6 ustawy, nie uznaje się za podatnika organów władzy publicznej
    oraz urzędów obsługujących te organy w zakresie realizowanych zadań nałożonych
    odrębnymi przepisami prawa, dla realizacji których zostały one powołane, z wyłączeniem
    czynności wykonywanych na podstawie umów cywilnoprawnych.
    Jednakże, w świetle unormowań prawa wspólnotowego w przypadku, gdy organy władzy
    publicznej bądź urzędy obsługujące te organy podejmują takie działania lub dokonują
    takich transakcji, są uważane za podatników w odniesieniu do tych działań, lub transakcji,
    gdyby wykluczenie ich z kategorii podatników prowadziło do znaczących zakłóceń
    konkurencji.
    Z powołanych przepisów wynika, że powiat zarówno jako osoba prawna, jak i jednostka
    samorządu terytorialnego w zakresie czynności o charakterze cywilnoprawnym, posiada
    status podatnika podatku od towarów i usług.
    W tym miejscu wskazać należy, iż podatnikiem podatku od towarów i usług nie może być
    starosta, przede wszystkim z tego względu, że nie jest on podmiotem samodzielnie
    prowadzącym działalność gospodarczą. Starosta nie działa bowiem na własny rachunek i
    na własną odpowiedzialność, chociażby z tego powodu, że nie jest - ze względu na brak
    wyodrębnienia - jednostką organizacyjną. Należy stwierdzić, że w przypadku wykonywania
    czynności z zakresu zadań zleconych nałożonych na starostę ustawą o gospodarce
    nieruchomościami z tytułu zawartych umów cywilnoprawnych, to Powiat posiada status
    podatnika podatku od towarów i usług.
    Starosta z kolei - stosownie do treści art. 34 ust. 1 ustawy o samorządzie powiatowym -
    kieruje sprawami powiatu oraz reprezentuje powiat na zewnątrz. Dokonując zatem
    czynności o charakterze cywilnoprawnym (które ze względu na swój charakter nie
    korzystają z wyłączenia od opodatkowania wskazanego w art. 15 ust. 6 ustawy), a przez to
    tworząc zdarzenie mające skutki podatkowe, wykonuje je w ramach działalności
    gospodarczej.
    Wobec powyższego, Skarb Państwa reprezentowany przez Starostę w związku z
    gospodarowaniem własnością Skarbu państwa, nie wystąpi w charakterze podatnika
    podatku od towarów i usług, bowiem obowiązki wynikające z czynności cywilnoprawnej,
    spoczywają na podmiocie ustawowo zobowiązanym do realizacji tego zadania -
    gospodarowania nieruchomościami - tj. na Staroście. Uwzględniając jednakże zapisy
    ustawy o samorządzie powiatowym oraz ustawy o podatku od towarów i usług, rolę
    podatnika w związku z gospodarowaniem nieruchomościami będącymi własnością Skarbu
    Państwa pełni Powiat.
    W przypadku gdy czynność dotycząca własności Skarbu Państwa jest wykonywana przez
    Starostę jako reprezentanta wykonującego zadania z zakresu administracji rządowej,
    podatnikiem podatku od towarów i usług jest Powiat i on dokonuje rozliczeń w podatku
    od towarów i usług.
    Stanowisko Wnioskodawcy do pytania nr 3.
    Wykonywana czynność, która podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług,
    może korzystać ze zwolnienia od tego podatku albo może być opodatkowana tym
    podatkiem.
    Zastosowanie zwolnienia od podatku, jako odstępstwo od zasady powszechności i
    równości opodatkowania, możliwe jest jedynie w przypadku wykonywania czynności ściśle
    określonych w ustawie oraz w przepisach wykonawczych wydanych na podstawie jej
    upoważnienia.

    Zakres i zasady zwolnienia od podatku od towarów i usług dostawy towarów lub
    świadczenia usług zostały określone m.in. w art. 43 ustawy.
    Zgodnie z art. 43 ust. 1 pkt 9 ustawy:
    Zwalnia się od podatku dostawę terenów niezabudowanych innych niż tereny budowlane.
    Powyższe oznacza, że zwolnienie przysługuje względem takiej dostawy, której
    przedmiotem jest grunt niezabudowany i jednocześnie o przeznaczeniu innym niż
    budowlane. Zatem ze zwolnienia od podatku korzystać będą dostawy gruntów o
    charakterze rolnym, leśnym, itp.
    W myśl art. 2 pkt 33 ustawy:
    Ilekroć w ustawie jest mowa o terenach budowlanych - rozumie się przez to grunty
    przeznaczone pod zabudowę zgodnie z miejscowym planem zagospodarowania
    przestrzennego, a w przypadku braku takiego planu - zgodnie z decyzją o warunkach
    zabudowy i zagospodarowania terenu, o którym mowa w przepisach o planowaniu i
    zagospodarowaniu przestrzennym.
    Opodatkowane są zatem dostawy, których przedmiotem są nieruchomości gruntowe
    niezabudowane, będące terenami budowlanymi w rozumieniu ww. art. 2 pkt 33 ustawy,
    pozostałe natomiast dostawy gruntów niezabudowanych, innych niż tereny budowlane -
    są zwolnione od podatku.
    Jak stanowi art. 4 ust. 1 ustawy z 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu
    przestrzennym:
    Ustalenie przeznaczenia terenu, rozmieszczenie inwestycji celu publicznego oraz
    określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu następuje w
    miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego.
    W myśl art. 4 ust. 2 ww. ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym:
    W przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego określenie
    sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu następuje w drodze decyzji o
    warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, przy czym:
    1) lokalizację inwestycji celu publicznego ustala się w drodze decyzji o lokalizacji inwestycji
    celu publicznego;
    2) sposób zagospodarowania terenu i warunki zabudowy dla innych inwestycji ustala się w
    drodze decyzji o warunkach zabudowy.
    O przeznaczeniu nieruchomości stanowią zatem akty prawa miejscowego: miejscowy plan
    zagospodarowania przestrzennego - jako źródło prawa miejscowego, a w przypadku jego
    braku, decyzja o warunkach zabudowy - jako akt indywidualny prawa administracyjnego.
    W związku z tym, ustawa o podatku od towarów i usług nakazuje oceniać przeznaczenie
    określonego gruntu wyłącznie w oparciu o istniejący plan zagospodarowania
    przestrzennego oraz wydane decyzje o warunkach zabudowy nieruchomości.
    Analiza powołanego wyżej przepisu art. 43 ust. 1 pkt 9 ustawy wskazuje jednoznacznie, że
    zwolnienie od podatku obejmuje zbycie nieruchomości niezabudowanych (gruntów)
    innych niż tereny budowlane. Elementem, który determinuje możliwość skorzystania ze
    zwolnienia od podatku VAT przy zbyciu gruntów jest przeznaczenie gruntu na cele inne niż
    budowlane.
    W konsekwencji, działki wskazane przez Wnioskodawcę stanowią tereny budowlane
    zdefiniowane w art. 2 pkt 33 ustawy, zatem dla planowanej czynności dostawy w drodze
    zamiany ww. nieruchomości niezabudowanych nie znajdzie zastosowania zwolnienie od
    podatku VAT, o którym mowa w art. 43 ust. 1 pkt 9 ustawy.

    W związku z powyższym, planowana zamiana niezabudowanych działek nie będzie
    korzystała ze zwolnienia od podatku od towarów i usług, na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 9
    ustawy.
    Stanowisko Wnioskodawcy do pytania nr 4.
    Zgodnie z art. 43 ust. 1 pkt 2 ustawy:
    Zwalnia się od podatku dostawę towarów wykorzystywanych wyłącznie na cele
    działalności zwolnionej od podatku, jeżeli z tytułu nabycia, importu lub wytworzenia tych
    towarów nie przysługiwało dokonującemu ich dostawy prawo do obniżenia kwoty podatku
    należnego o kwotę podatku naliczonego.
    Zwolnienie od podatku określone w art. 43 ust. 1 pkt 2 ustawy, dotyczy wszystkich
    towarów - zarówno nieruchomości, jak i ruchomości - przy nabyciu (imporcie lub
    wytworzeniu) których nie przysługiwało podatnikowi prawo do odliczenia podatku VAT i
    wykorzystywanych - niezależnie od okresu ich używania przez podatnika (kilka dni,
    miesięcy czy lat) - wyłącznie na cele działalności zwolnionej od podatku VAT.
    Wskazać należy, że dla zastosowania zwolnienia od podatku VAT, o którym mowa w art. 43
    ust. 1 pkt 2 ustawy, dla dostawy towarów, spełnione muszą być łącznie dwa warunki
    wskazane w tym przepisie, tj.:
        towary muszą służyć wyłącznie działalności zwolnionej, w żadnym momencie ich
        posiadania nie można zmienić ich przeznaczenia oraz sposobu wykorzystywania,
        brak prawa do odliczenia podatku VAT naliczonego przy nabyciu (imporcie,
        wytworzeniu) tych towarów.
    Mając powyższe na względzie i fakt, iż działki znajdują się zgodnie z miejscowym planem
    zagospodarowania przestrzennego na terenie przeznaczonym pod tereny produkcji i
    usług zamiana nie będzie korzystała ze zwolnienia od podatku na podstawie art. 43 ust. 1
    pkt 2 ustawy.
    Stanowisko Wnioskodawcy do pytania nr 5.
    Zgodnie z art. 29a ust. 1 ustawy:
    Podstawą opodatkowania, z zastrzeżeniem ust. 2, 3 i 5, art. 30a-30c, art. 32, art. 119 oraz
    art. 120 ust. 4 i 5, jest wszystko, co stanowi zapłatę, którą dokonujący dostawy towarów
    lub usługodawca otrzymał lub ma otrzymać z tytułu sprzedaży od nabywcy, usługobiorcy
    lub osoby trzeciej, włącznie z otrzymanymi dotacjami, subwencjami i innymi dopłatami o
    podobnym charakterze mającymi bezpośredni wpływ na cenę towarów dostarczanych lub
    usług świadczonych przez podatnika.
    Jak stanowi ust. 6 pkt 1 ww. artykułu:
    Podstawa opodatkowania obejmuje podatki, cła, opłaty i inne należności o podobnym
    charakterze, z wyjątkiem kwoty podatku.
    Należy zauważyć, że uregulowanie wynikające z ww. art. 29a ust. 1 i ust. 6 ustawy, stanowi
    odpowiednik art. 73 Dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie
    wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. U. UE L Nr 347 z 11 grudnia 2006 r.
    str. 1 ze zm.).
    Przepis ten stanowi, że:
    W odniesieniu do dostaw towarów i świadczenia usług innych niż te, o których mowa w
    art. 74-77, podstawa opodatkowania obejmuje wszystko, co stanowi zapłatę otrzymaną
    lub którą dostawca lub usługodawca otrzyma w zamian za dostawę towarów lub
    świadczenie usług, od nabywcy, usługobiorcy lub osoby trzeciej, włącznie z subwencjami
    związanymi bezpośrednio z ceną takiej dostawy lub świadczenia.

    Trzeba podkreślić, że uzależnienie podstawy opodatkowania od zapłaty faktycznie
    otrzymanej przez podatnika jest regułą bezwzględnie obowiązującą (z zastrzeżeniem
    wyjątków wyraźnie przewidzianych przez ww. Dyrektywę VAT).
    Wynagrodzenie niepieniężne może stanowić dostawa towarów lub świadczenie usług
    dokonywane w zamian za otrzymane świadczenie (barter). W przypadku transakcji
    barterowych istotne jest więc ustalenie, czy dostawa towarów lub świadczenie usług będą
    mogły być w każdej sytuacji uznane za zapłatę.
    W orzecznictwie Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej ukształtował się pogląd,
    zgodnie z którym, aby czynności takie mogły być uznane za zapłatę, muszą zostać
    spełnione następujące warunki:
        istnienie bezpośredniego związku pomiędzy dokonywanymi wymiennie
        czynnościami dostawy towarów lub świadczenia usług, czyli pomiędzy czynnością
        opodatkowaną a otrzymaną za nią zapłatą;
        istnienie możliwości określenia wartości świadczonych usług lub dostarczanych
        towarów w pieniądzu.
    Pierwszy warunek jest odzwierciedleniem ogólnej zasady związku zapłaty z dokonywanymi
    czynnościami opodatkowanymi. Natomiast spełnienie drugiego jest niezbędne do
    kwotowego określenia podstawy opodatkowania umożliwiającego ustalenie podatku
    należnego, który może być wyrażony tylko w formie pieniężnej. Dlatego też, gdy strony
    transakcji barterowej nie ustalą w umowie pieniężnej wartości dostawy towarów lub
    usługi świadczonej w ramach zapłaty, w celu określenia podstawy opodatkowania należy
    dążyć do ustalenia ich wartości wyrażonej w pieniądzu. Ustalenie to powinno opierać się
    na podstawowej zasadzie, stanowiącej, że opodatkowana jest zapłata faktycznie
    otrzymana przez podatnika. W praktyce wybór metody ustalenia wysokości zapłaty w
    transakcjach barterowych zależy od okoliczności transakcji.
    Jak wynika z utrwalonego orzecznictwa TSUE, podstawą opodatkowania dostawy towarów
    lub świadczenia usług jest wynagrodzenie rzeczywiście otrzymane z tego tytułu. Owo
    wynagrodzenie jest zatem wartością subiektywną, czyli rzeczywiście otrzymaną, a nie
    wartością oszacowaną według kryteriów obiektywnych. Ponadto wspomniane
    wynagrodzenie musi być wyrażalne w pieniądzu (np. wyrok z 19 grudnia 2012 r. w sprawie
    C-549/11 i z dnia 29 lipca 2010 r. w sprawie C-40/09).
    Jeżeli wartość ta nie jest kwotą pieniędzy uzgodnioną między stronami, powinna ona, jako
    wartość subiektywna, odpowiadać wartości, jaką dla odbiorcy ma usługa będąca
    wynagrodzeniem za dostawę towarów, oraz kwocie, jaką byłby on skłonny za tę usługę
    zapłacić (wyrok z dnia 2 czerwca 1994 r. w sprawie C-33/93).
    Wobec powyższego w przypadku zamiany towarów za podstawę opodatkowania należy
    uznać, zgodnie z ogólnymi zasadami wynikającymi z art. 29a ust. 1 ustawy, wynagrodzenie
    rzeczywiście otrzymane z tytułu dostawy towaru, które stanowi wartość subiektywną
    stanowiącą odzwierciedlenie wartości, jaką dla odbiorcy ma towar będący
    wynagrodzeniem za dostawę towaru (kwota, jaką byłby on skłonny zapłacić).
    Jeśli zatem podatnik określił w umowie zamiany wartość (cenę) dostarczanego towaru, to
    podstawą opodatkowania ww. dostawy w ramach umowy zamiany będzie wartość
    pieniężna ustalona przez strony w umowie stanowiąca zapłatę.
    Jak wynika z art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 9 maja 2014 r. o informowaniu o cenach
    towarów i usług (Dz. U. z 2019 r. poz. 178):
    Użyte w ustawie określenia oznaczają: cena - wartość wyrażoną w jednostkach
    pieniężnych, którą kupujący jest obowiązany zapłacić przedsiębiorcy za towar lub usługę.
    W myśl art. 3 ust. 2 ustawy o informowaniu o cenach towarów i usług:

    W cenie uwzględnia się podatek od towarów i usług oraz podatek akcyzowy, jeżeli na
    podstawie odrębnych przepisów sprzedaż towaru (usługi) podlega obciążeniu podatkiem
    od towarów i usług lub podatkiem akcyzowym. Przez cenę rozumie się również stawkę
    taryfową.
    Z przytoczonych regulacji ustawy o podatku od towarów i usług wynika, że podstawą
    opodatkowania jest zapłata z tytułu dokonanej dostawy (np. w formie zamiany),
    pomniejszona o kwotę należnego podatku, tj. wartość netto (bez podatku). Przy czym to
    strony dokonujące czynności cywilnoprawnych określają w zawieranych przez siebie
    umowach wartość - cenę, za którą dokonują transakcji.
    W konsekwencji należy przyjąć, że skoro strony transakcji zamiany nieruchomości
    rezygnują z dopłat, to podstawę opodatkowania należy przyjąć w wysokości
    odpowiadającej wartości niższej z zamienianych nieruchomości.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest w części prawidłowe i w części
    nieprawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z treścią art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i
    usług (t.j. Dz. U. z 2025 r. poz. 775), zwanej dalej ustawą:
      Opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, zwanym dalej „podatkiem”,
      podlegają odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium
      kraju.
    W myśl art. 2 ust. 22 ustawy:
      Przez sprzedaż rozumie się odpłatną dostawę towarów i odpłatne świadczenie usług
      na terytorium kraju, eksport towarów oraz wewnątrzwspólnotową dostawę towarów.
    Na podstawie art. 7 ust. 1 ustawy:
      Przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się
      przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (...).
    W określeniu „jak właściciel” zawiera się możliwość uznania za dostawę faktycznego
    przeniesienia władztwa nad rzeczą. W rozumieniu ustawy „dostawa” oznacza zatem
    wszelkiego rodzaju rozporządzanie towarem (sprzedaż, zamianę, darowiznę, oraz każdą
    inną transakcję, która w aspekcie ekonomicznym będzie prowadziła do podobnego
    rezultatu).
    Stosownie do art. 2 pkt 6 ustawy:
      Towarami są rzeczy oraz ich części, a także wszelkie postacie energii.
    W świetle powyższego grunty spełniają definicję towaru wynikającą z art. 2 pkt 6 ustawy, a
    ich zbycie jest traktowane jako czynność odpłatnej dostawy towarów na terytorium kraju.
    Zauważyć należy, że z przywołanej w art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy regulacji nie wynika, że
    odpłatność za czynność dostawy towarów lub świadczenia usług powinna mieć postać
    pieniężną. Odpłatność jako świadczenie wzajemne może również przybrać postać
    rzeczową (towar lub usługa otrzymana jako zapłata), albo mieszaną – zapłata w części
    pieniężna a w części rzeczowa. Zatem dla uznania czynności za odpłatną, musi zaistnieć
    możliwość określenia ceny wyrażonej w pieniądzu w stosunku do świadczenia
    wzajemnego, stanowiącego wynagrodzenie za tę czynność.
    W tym miejscu należy zauważyć, że stosownie do art. 603 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964
    r. Kodeks cywilny (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1061 ze zm.), zwanej dalej Kodeksem cywilnym:

      Przez umowę zamiany każda ze stron zobowiązuje się przenieść na drugą stronę
      własność rzeczy w zamian za zobowiązanie się do przeniesienia własności innej
      rzeczy.
    W myśl zaś art. 604 Kodeksu cywilnego:
      Do zamiany stosuje się odpowiednio przepisy o sprzedaży.
    Na gruncie regulacji ustawy Kodeks cywilny, w wyniku umowy zamiany następuje zatem
    przeniesienie własności rzeczy o charakterze odpłatnym, bowiem w wyniku
    rozporządzenia prawem własności na rzecz drugiej strony następuje wzajemne
    rozporządzenie prawem własności innej rzeczy stanowiące o odpłatnym charakterze
    zawartej umowy. Zatem w przypadku zamiany obie strony przenoszą na siebie wzajemnie
    własność rzeczy, występując zarówno w charakterze dostawcy, jak i w charakterze
    nabywcy. Umowa zamiany jest umową wzajemną, bardzo zbliżoną do umowy sprzedaży.
    Różnica w stosunku do umowy sprzedaży polega na tym, że w miejsce świadczenia ceny
    pojawia się obowiązek drugiej strony przeniesienia własności rzeczy. Ze względu na
    wzajemny charakter umowy, wartość świadczonych rzeczy powinna być ekwiwalentna.
    Zamiana nieruchomości skutkuje przeniesieniem prawa do rozporządzania zamienianymi
    nieruchomościami jak właściciel.
    Natomiast na mocy art. 158 Kodeksu cywilnego:
      Umowa zobowiązująca do przeniesienia własności nieruchomości powinna być
      zawarta w formie aktu notarialnego. To samo dotyczy umowy przenoszącej
      własność, która zostaje zawarta w celu wykonania istniejącego uprzednio
      zobowiązania do przeniesienia własności nieruchomości; zobowiązanie powinno być
      w akcie wymienione.
    Zatem umowa przeniesienia własności nieruchomości (również w drodze zamiany) jest
    czynnością cywilnoprawną. Z uwagi na powyższe przepisy należy stwierdzić, że umowa
    zamiany towarów na gruncie podatku od towarów i usług jest niczym innym jak dwiema
    odpłatnymi dostawami towarów. W konsekwencji, przeniesienie własności nieruchomości
    na podstawie umowy zamiany stanowi odpłatną dostawę towaru i podlega
    opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.
    Nie każdą jednak czynność stanowiącą dostawę towarów, w rozumieniu art. 7 ust. 1
    ustawy, można uznać za czynność opodatkowaną. Aby dana czynność była
    opodatkowana podatkiem od towarów i usług, musi być wykonana przez podmiot,
    który w ramach tej czynności jest podatnikiem podatku od towarów i usług.
    Z opisu sprawy wynika, że wykonując zadania z zakresu gospodarowania
    nieruchomościami Skarbu Państwa, zgodnie z art. 11 ustawy z dnia 26 października 1997
    r. o gospodarce nieruchomościami planują Państwo, po uzyskaniu zgody Wojewody (...),
    dokonać zamiany niezabudowanych nieruchomości Skarbu Państwa na nieruchomości
    stanowiące własność jednostki samorządu terytorialnego - Miasta B.
    Przedmiotem zbycia przez Skarb Państwa na rzecz Miasta B. będzie 14 działek (nr 1, 2, 3,
    4, 5, 6, 7, 8, 9, 10, 11, 12, 13, 14), które objęte są miejscowym planem zagospodarowania
    przestrzennego, uchwalonym przez Radę Miasta B, uchwałą z 28 czerwca 2022 roku w
    sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego „Dzielnica Przemysłowa”, i
    zgodnie z którym to planem wszystkie te działki są przeznaczone pod zabudowę (tereny
    produkcji i usług bądź/i tereny dróg publicznych). Skarb Państwa wszedł w posiadanie (stał
    się właścicielem) przedmiotowych działek gruntu na podstawie niżej wymienionych
    dokumentów:
        działki nr 1, 2, 3, 4, 5, 6, 7, 8, 9, 10, 11, 12, 13 - postanowienia Sądu Rejonowego w
        B. z 26 września 2017 roku o zasiedzenie, stwierdzające, że Skarb Państwa z 31
        grudnia 2003 roku nabył przez zasiedzenie własność tej działki,

        działka nr 14 - decyzja Urzędu Gminy C. z 8 października 1985 r. o przejęciu na
        własność Skarbu Państwa w zamian za emeryturę gospodarstwa rolnego,
        stanowiącego własność A. i B. małżonków A.
    Wskazali Państwo, że nie przysługiwało Państwu prawo do odliczenia podatku naliczonego
    z tytułu nabycia ww. wymienionych nieruchomości:
        działki nr 1, 2, 3, 4, 5, 6, 7, 8, 9, 10, 11, 12, 13 - ponieważ forma nabycia
        nieruchomości (zasiedzenie) była to czynność niepodlegająca opodatkowaniu
        podatkiem od towarów i usług,
        działka nr 14 - ponieważ została nabyta przez wprowadzeniem w Polsce podatku od
        towarów i usług.
    Dotychczas działki nie były uprawiane rolniczo, nie były również dzierżawione. Przez cały
    okres posiadania działki nie były wykorzystywane do wykonywania czynności
    podlegających podatkowi ani wykorzystywane w żaden inny sposób,
    Wartość nieruchomości zamienianych przez Skarb Państwa została wyceniona w operacie
    szacunkowym na kwotę (...) zł., zaś wartość nieruchomości Miasta B. została określona w
    operacie szacunkowym na kwotę (...) zł. Strony uzgodniły, że do zamiany dojdzie bez
    dokonywania dopłat pomimo różnicy w operatach szacunkowych, wartości zamienianych
    nieruchomości na podstawie art. 14 ust. 3 ustawy o gospodarce nieruchomościami.
    W odniesieniu do przedstawionego opisu sprawy, Państwa wątpliwości dotyczą tego, kto
    będzie podatnikiem podatku VAT, Powiat czy Skarb Państwa (pytanie nr 2).
    Zgodnie z art. 11 ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz.
    1145 ze zm.):
      Z zastrzeżeniem wyjątków wynikających z przepisów niniejszej ustawy oraz
      odrębnych ustaw, organem reprezentującym Skarb Państwa w sprawach
      gospodarowania nieruchomościami jest starosta, wykonujący zadanie z zakresu
      administracji rządowej, a organami reprezentującymi jednostki samorządu
      terytorialnego są ich organy wykonawcze
    Jednocześnie w świetle art. 11a tej ustawy:
      Przepis art. 11 ust. 1 stosuje się do czynności prawnych lub czynności procesowych
      podejmowanych na rzecz lub w interesie Skarbu Państwa lub jednostek samorządu
      terytorialnego.
    Na podstawie art. 21 ustawy o gospodarce nieruchomościami:
      Do zasobu nieruchomości Skarbu Państwa należą nieruchomości, które stanowią
      przedmiot własności Skarbu Państwa i nie zostały oddane w użytkowanie wieczyste,
      oraz nieruchomości będące przedmiotem użytkowania wieczystego Skarbu Państwa.
    Z art. 23 ust. 1 pkt 7 ustawy o gospodarce nieruchomościami wynika, że:
      Zasobem nieruchomości Skarbu Państwa gospodarują, z zastrzeżeniem ust. 1e, art.
      43 ust. 2 i 4, art. 51, art. 57 ust. 1, art. 58-60, starostowie, wykonujący zadania z
      zakresu administracji rządowej, a w szczególności zbywają oraz nabywają, za zgodą
      wojewody, nieruchomości wchodzące w skład zasobu, z zastrzeżeniem art. 17.
    Jak wynika z powyższego starosta działa jako organ jednostki samorządu terytorialnego, a
    zatem wszelkie podejmowane przez niego działania są w istocie działaniami
    podejmowanymi przez jednostkę samorządu terytorialnego. Jednocześnie starosta - w
    sprawach gospodarowania nieruchomościami stanowiącymi własność Skarbu Państwa -
    działa jako reprezentant Skarbu Państwa.

    Skarb Państwa w transakcjach dotyczących gospodarki nieruchomościami nie występuje
    jako podmiot prowadzący działalność gospodarczą. W każdym takim przypadku,
    podmiotami, które to czynią są jednostki organizacyjne, na ogół wyodrębnione w tym celu.
    Organem reprezentującym Skarb Państwa w związku z gospodarowaniem
    nieruchomościami jest Starosta. Wynika to z powołanego wyżej art. 11 ust. 1 ustawy o
    gospodarce nieruchomościami, zgodnie z którym organem reprezentującym Skarb
    Państwa w sprawach gospodarowania nieruchomościami jest starosta, wykonujący
    zadania z zakresu administracji rządowej. Rozwinięciem tej ogólnej zasady jest
    unormowanie zawarte w art. 23 ust. 1 ww. ustawy, który stanowi, iż zasobem
    nieruchomości Skarbu Państwa gospodarują (z zastrzeżeniami, które - ze względu na
    rozpatrywaną sprawę - można pominąć) starostowie, wykonujący zadania z zakresu
    administracji rządowej.
    Treść przywołanych wyżej przepisów nie pozostawia wątpliwości co do tego, kto
    reprezentuje Skarb Państwa w związku z czynnościami dotyczącymi obrotu
    nieruchomościami stanowiącymi własność tego podmiotu, nie rozstrzyga jednak o tym,
    kto jest podatnikiem podatku od towarów i usług z tytułu wykonywania tych czynności. O
    tym bowiem przesądzają przepisy ustawy o podatku od towarów i usług.
    Zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy:
      Podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości
      prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o
      której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności.
    Według art. 15 ust. 2 ustawy:
      Działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców
      lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz
      rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność
      gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu
      towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów
      zarobkowych.
    Na mocy art. 15 ust. 6 ustawy:
      Nie uznaje się za podatnika organów władzy publicznej oraz urzędów obsługujących
      te organy w zakresie realizowanych zadań nałożonych odrębnymi przepisami prawa,
      dla realizacji których zostały one powołane, z wyłączeniem czynności wykonywanych
      na podstawie zawartych umów cywilnoprawnych.
    Powyższy zapis jest odzwierciedleniem art. 13 ust. 1 Dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia
    28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. Urz.
    UE. L. Nr 347 z 11 grudnia 2006 r. s. 1 ze zm.), zgodnie z którym:
      Krajowe, regionalne i lokalne organy władzy oraz inne podmioty prawa publicznego
      nie są uważane za podatników w związku z działalnością, którą podejmują lub
      transakcjami, których dokonują jako organy władzy publicznej, nawet jeśli pobierają
      należności, opłaty, składki lub płatności w związku z takimi działaniami lub
      transakcjami.
      Jednakże w przypadku, gdy podejmują one takie działania lub dokonują takich
      transakcji, są uważane za podatników w odniesieniu do tych działań lub transakcji,
      gdyby wykluczenie ich z kategorii podatników prowadziło do znaczących zakłóceń
      konkurencji.
      W każdych okolicznościach podmioty prawa publicznego są uważane za podatników
      w związku z czynnościami określonymi w załączniku I, chyba że niewielka skala tych
      działań sprawia, że mogą być one pominięte.
    Z powołanych wyżej przepisów wynika, że jednostki samorządu terytorialnego są
    podatnikami podatku od towarów i usług jedynie w zakresie wszelkich czynności, które

    mają charakter cywilnoprawny, tzn. są przez nie realizowane na podstawie umów
    cywilnoprawnych. Będą to zatem wszystkie realizowane przez te jednostki czynności w
    sferze ich aktywności cywilnoprawnej, np. czynności sprzedaży, zamiany
    (nieruchomości i ruchomości), wynajmu, dzierżawy itd., umów prawa cywilnego
    (nazwanych i nienazwanych). Bowiem tylko w tym zakresie ich czynności mają charakter
    działalności gospodarczej w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy.
    Z powołanych przepisów wynika, że powiat zarówno jako osoba prawna, jak i jednostka
    samorządu terytorialnego w zakresie czynności o charakterze cywilnoprawnym, posiada
    status podatnika podatku od towarów i usług.
    W tym miejscu wskazać należy, że podatnikiem podatku od towarów i usług nie może być
    starosta, przede wszystkim z tego względu, że nie jest on podmiotem samodzielnie
    prowadzącym działalność gospodarczą. Starosta nie działa bowiem na własny rachunek i
    na własną odpowiedzialność, chociażby z tego powodu, że nie jest - ze względu na brak
    wyodrębnienia - jednostką organizacyjną.
    Odnosząc przedstawione okoliczności sprawy do powołanych przepisów prawa należy
    stwierdzić, że w przypadku wykonywania czynności z zakresu zadań zleconych nałożonych
    na starostę ustawą o gospodarce nieruchomościami z tytułu najmu, dzierżawy,
    użytkowania wieczystego nieruchomości będących własnością Skarbu Państwa,
    wynikających z zawartych umów cywilnoprawnych, to Powiat posiada status podatnika
    podatku od towarów i usług.
    Wynika to bowiem z faktu, że Skarb Państwa - jako osoba prawna niemająca własnych
    organów - opisane działania zleca jako zadanie z zakresu administracji rządowej Staroście.
    Taka procedura ustanowiona została w powołanym art. 11 ust. 1 ustawy o gospodarce
    nieruchomościami, przez dosłowne wskazanie podmiotu reprezentującego Skarb Państwa
    przy realizacji zadań w zakresie gospodarki nieruchomościami Skarbu Państwa. Starosta z
    kolei - stosownie do treści art. 34 ust. 1 ustawy o samorządzie powiatowym - kieruje
    sprawami powiatu oraz reprezentuje powiat na zewnątrz. Dokonując zatem czynności o
    charakterze cywilnoprawnym (które ze względu na swój charakter nie korzystają z
    wyłączenia od opodatkowania wskazanego w art. 15 ust. 6 ustawy), a przez to tworząc
    zdarzenie mające skutki podatkowe, wykonuje je w ramach działalności gospodarczej.
    Wobec powyższego, Skarb Państwa reprezentowany przez Starostę w związku z
    gospodarowaniem własnością Skarbu Państwa, nie wystąpi w charakterze podatnika
    podatku od towarów i usług, bowiem obowiązki wynikające z czynności cywilnoprawnej,
    spoczywają na podmiocie ustawowo zobowiązanym do realizacji tego zadania -
    gospodarowania nieruchomościami - tj. na Staroście. Uwzględniając jednakże zapisy
    ustawy o samorządzie powiatowym oraz ustawy o podatku od towarów i usług, rolę
    podatnika w związku z gospodarowaniem nieruchomościami będącymi własnością Skarbu
    Państwa pełni Powiat.
    Państwa stanowisko w zakresie objętym pytaniem nr 2 jest prawidłowe.
    Państwa wątpliwości dotyczą również tego, czy zbycie ww. nieruchomości gruntowych w
    drodze zamiany będzie korzystać ze zwolnienia od podatku VAT na podstawie art. 43 ust.
    1 pkt 9 bądź na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 2 ustawy o VAT (pytania nr 3 i 4).
    W myśl powołanych wyżej regulacji prawnych należy uznać, że zamiana towarów, co do
    zasady, jest czynnością objętą zakresem opodatkowania podatkiem od towarów i usług,
    ponieważ w jej wyniku dochodzi do przeniesienia prawa do rozporządzenia towarami
    jak właściciel.
    Natomiast analiza opisu sprawy w kontekście powołanych wyżej przepisów prowadzi do
    wniosku, że w niniejszej sprawie zamiana działek dokonana pomiędzy Państwem a
    Miastem B. stanowić będzie dwie odrębne dostawy towarów.
    Jak wynika z odpowiedzi na pytanie oznaczone we wniosku jako nr 2, w opisanej sytuacji z
    tytułu transakcji zamiany działek o nr 1, 2, 3, 4, 5, 6, 7, 8, 9, 10, 11, 12, 13, 14, na działki

    należące do Miasta B., to Powiat wystąpi w charakterze podatnika podatku od towarów i
    usług, a powyższa czynność będzie stanowiła odpłatną dostawę towarów, o której mowa
    w art. 7 ust. 1 ustawy i będzie podlegała opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług
    zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy.
    Należy zauważyć, że wykonywana czynność, która podlega opodatkowaniu podatkiem od
    towarów i usług, może korzystać ze zwolnienia od tego podatku albo może być
    opodatkowana tym podatkiem.
    Zastosowanie zwolnienia od podatku, jako odstępstwo od zasady powszechności i
    równości opodatkowania, możliwe jest jedynie w przypadku wykonywania czynności ściśle
    określonych w ustawie oraz w przepisach wykonawczych wydanych na podstawie jej
    upoważnienia.
    Zakres i zasady zwolnienia od podatku od towarów i usług dostawy towarów lub
    świadczenia usług zostały określone m.in. w art. 43 ustawy.
    W kwestii sposobu opodatkowania nieruchomości niezabudowanych przywołać należy art.
    43 ust. 1 pkt 9 ustawy, zgodnie z którym:
      Zwalnia się od podatku dostawę terenów niezabudowanych innych niż tereny
      budowlane.
    Powyższe oznacza, że zwolnienie od podatku przysługuje względem takiej dostawy, której
    przedmiotem jest grunt niezabudowany i jednocześnie o przeznaczeniu innym niż
    budowlane. Zatem ze zwolnienia od podatku korzystać będą dostawy gruntów o
    charakterze rolnym, leśnym, itp.
    W myśl art. 2 pkt 33 ustawy:
      Ilekroć w ustawie jest mowa o terenach budowlanych - rozumie się przez to grunty
      przeznaczone pod zabudowę zgodnie z miejscowym planem zagospodarowania
      przestrzennego, a w przypadku braku takiego planu - zgodnie z decyzją o warunkach
      zabudowy i zagospodarowania terenu, o którym mowa w przepisach o planowaniu i
      zagospodarowaniu przestrzennym.
    Opodatkowane są zatem dostawy, których przedmiotem są nieruchomości gruntowe
    niezabudowane, będące terenami budowlanymi w rozumieniu ww. art. 2 pkt 33 ustawy,
    pozostałe natomiast dostawy gruntów niezabudowanych, innych niż tereny budowlane –
    są zwolnione od podatku.
    Jak stanowi art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i
    zagospodarowaniu przestrzennym (t.j. Dz. U z 2024 r. poz. 1130 ze zm.):
      Kształtowanie i prowadzenie polityki przestrzennej na terenie gminy, w tym
      uchwalanie gminnych aktów planowania przestrzennego, z wyjątkiem morskich wód
      wewnętrznych, morza terytorialnego i wyłącznej strefy ekonomicznej oraz terenów
      zamkniętych ustalonych przez organ inny niż minister właściwy do spraw transportu,
      należy do zadań własnych gminy.
    Stosownie do art. 4 ust. 1 ww. ustawy:
      Ustalenie przeznaczenia terenu, rozmieszczenie inwestycji celu publicznego oraz
      określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu następuje w
      miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego.
    Natomiast, w myśl art. 4 ust. 2 ww. ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu
    przestrzennym:
      W przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego
      określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu następuje w
      drodze decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, przy czym:

      1) lokalizację inwestycji celu publicznego ustala się w drodze decyzji o lokalizacji
      inwestycji celu publicznego;
      2) sposób zagospodarowania terenu i warunki zabudowy dla innych inwestycji ustala
      się w drodze decyzji o warunkach zabudowy.
    O przeznaczeniu nieruchomości stanowią zatem akty prawa miejscowego: miejscowy
    plan zagospodarowania przestrzennego – jako źródło prawa miejscowego, a w
    przypadku jego braku, decyzja o warunkach zabudowy – jako akt indywidualny prawa
    administracyjnego.
    W tym miejscu warto wyjaśnić, że stosownie do treści wyroku Trybunału Sprawiedliwości
    Unii Europejskiej z 28 marca 1996 r. w sprawie C-468/93 Gemeente Emmen – „teren
    budowlany” oznacza każdy nieuzbrojony lub uzbrojony teren uznany przez państwa
    członkowskie za teren z przeznaczeniem pod zabudowę. Zatem, także w świetle orzeczeń
    Trybunału Sprawiedliwości, za teren budowlany uznać można jedynie taki, który
    regulacjami prawa krajowego został przeznaczony pod zabudowę.
    W związku z tym, ustawa o podatku od towarów i usług nakazuje oceniać przeznaczenie
    określonego gruntu wyłącznie w oparciu o istniejący plan zagospodarowania
    przestrzennego oraz wydane decyzje o warunkach zabudowy nieruchomości.
    Analiza powołanego wyżej przepisu art. 43 ust. 1 pkt 9 ustawy wskazuje jednoznacznie,
    że zwolnienie od podatku obejmuje zbycie nieruchomości niezabudowanych (gruntów)
    innych niż tereny budowlane. Elementem, który determinuje możliwość skorzystania ze
    zwolnienia od podatku VAT przy zbyciu gruntów niezabudowanych jest przeznaczenie
    gruntu na cele inne niż budowlane.
    Z opisu sprawy wynika, że zgodnie z miejscowym planem zagospodarowania
    przestrzennego wszystkie posiadane przez Państwa działki mające być przedmiotem
    zamiany z Miastem, znajdują się na terenie przeznaczonym pod tereny produkcji i
    usług, ewentualnie pod tereny dróg publicznych dojazdowych lub dróg publicznych
    głównych. Zatem wszystkie wskazane działki spełniają warunki terenu budowlanego
    zdefiniowanego w art. 2 pkt 33 ustawy. W konsekwencji ich zbycie w drodze zamiany
    nie może korzystać ze zwolnienia od podatku wskazanego w przepisie art. 43 ust. 1 pkt
    9 ustawy.
    Państwa stanowisko w zakresie objętym pytaniem nr 3 jest prawidłowe.
    Jeżeli nie zostaną spełnione przesłanki zastosowania zwolnienia od podatku dostawy
    nieruchomości na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 9 ustawy, należy przeanalizować
    możliwość zastosowania zwolnienia od podatku w oparciu o przepis art. 43 ust. 1 pkt 2
    ustawy.
    Według art. 43 ust. 1 pkt 2 ustawy:
      Zwalnia się od podatku dostawę towarów wykorzystywanych wyłącznie na cele
      działalności zwolnionej od podatku, jeżeli z tytułu nabycia, importu lub wytworzenia
      tych towarów nie przysługiwało dokonującemu ich dostawy prawo do obniżenia
      kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego.
    Zwolnienie od podatku określone w art. 43 ust. 1 pkt 2 ustawy, dotyczy wszystkich
    towarów – zarówno nieruchomości, jak i ruchomości – przy nabyciu (imporcie lub
    wytworzeniu) których nie przysługiwało podatnikowi prawo do odliczenia podatku VAT i
    wykorzystywanych – niezależnie od okresu ich używania przez podatnika (kilka dni,
    miesięcy czy lat) – wyłącznie na cele działalności zwolnionej od podatku VAT.
    Jak wskazano wyżej, aby zastosować zwolnienie od podatku, o którym mowa w art. 43
    ust. 1 pkt 2 ustawy, dla dostawy towarów, spełnione muszą być łącznie dwa warunki
    wskazane w tym przepisie, tj.:

      1. towary od momentu ich nabycia do momentu ich zbycia muszą służyć wyłącznie
        działalności zwolnionej, w żadnym momencie ich posiadania nie można zmienić
        ich przeznaczenia oraz sposobu wykorzystywania,
      2. przy nabyciu (imporcie, wytworzeniu) tych towarów nie przysługiwało
        dokonującemu ich dostawy prawo do obniżenia podatku należnego o kwotę
        podatku naliczonego.
    Niespełnienie jednego z powołanych warunków daje podstawę do wyłączenia dostawy
    towarów ze zwolnienia od podatku VAT przewidzianego w ww. art. 43 ust. 1 pkt 2
    ustawy.
    NSA w wyroku z 28 lutego 2013 r., sygn. akt I FSK 627/12 wskazał, że:
      Zwolnienie, o którym mowa w art. 136 lit. b) dyrektywy 2006/112/WE, a więc również
      wynikające z art. 43 ust. 1 pkt 2 u.p.t.u., przysługuje tylko wtedy, gdy podatnik nie ma
      prawa do odliczenia podatku na skutek ograniczeń i zakazów przewidzianych
      przepisami dyrektywy lub u.p.t.u., co wynika np. ze związku ze sprzedażą zwolnioną
      od podatku (por. art. 86 i art. 88 ustawy), a więc nie ma zastosowania, gdy brak
      odliczenia podatku w poprzedniej fazie obrotu wynika z faktu, że dana czynność w
      ogóle nie podlegała opodatkowaniu (por. wyrok TSUE z 8 grudnia 2005 r. w sprawie
      C-280/04 Jyske Finanse A/S) oraz gdy podatnik, mając prawo do odliczenia podatku
      naliczonego, z uprawnienia tego nie skorzystał.
    W wyroku, na który powołuje się Naczelny Sąd Administracyjny, Trybunał Sprawiedliwości
    Unii Europejskiej stwierdził, że ze zwolnienia z VAT nie będzie korzystać dostawa towarów,
    w stosunku do których podatnik nie odliczył VAT naliczonego z powodów innych niż ściśle
    określone w art. 136 Dyrektywy 2006/112/WE. Tym samym, przepis art. 136 Dyrektywy
    2006/112/WE wskazuje, że w przypadkach, w których przy nabyciu towaru VAT w ogóle nie
    wystąpił, nie można uznać, że mamy do czynienia z brakiem prawa do odliczenia VAT.
    Oznacza to, że zwolnienie, o którym mowa w art. 43 ust. 1 pkt 2 ustawy nie może mieć
    zastosowania do zbycia towaru przez podatnika, jeżeli transakcja sprzedaży, w wyniku
    której nabył on wcześniej ten towar nie była opodatkowana podatkiem od towarów i
    usług.
    Wszystkie działki mające być przedmiotem zamiany z Miastem nabyli Państwo w ramach
    czynności niepodlegających opodatkowaniu podatkiem VAT - tym samym, nie można
    uznać, że nie przysługiwało Państwu prawo do odliczenia podatku VAT, bądź że takie
    prawo Państwu przysługiwało, skoro dostawa ww. nieruchomości na Państwa rzecz nie
    była objęta tym podatkiem. Co więcej, ww. działki nie były wykorzystywane przez Państwa
    w żaden a sposób, a więc nie były wykorzystywane wyłącznie do czynności zwolnionych od
    podatku przez cały okres ich posiadania.
    Wobec tego, w omawianej sytuacji, zwolnienie od podatku VAT na podstawie przepisu art.
    43 ust. 1 pkt 2 ustawy nie będzie miało miejsca, z uwagi na fakt, że nie zostaną spełnione
    warunki zawarte w tym przepisie.
    Państwa stanowisko w zakresie objętym pytaniem nr 4 jest prawidłowe.
    Państwa wątpliwości dotyczą również tego, co stanowi podstawę opodatkowania dla
    dostawy nieruchomości dokonanej w trybie zamiany, gdy wartość nieruchomości Skarbu
    Państwa jest niższa od wartości nieruchomości otrzymanej w zamian od Miasta B., a
    zamiana dokonywana jest bez dopłat.
    Podstawa opodatkowania jest zdefiniowana w art. 29a ust. 1 ustawy, zgodnie z którym:
      Podstawą opodatkowania, z zastrzeżeniem ust. 2, 3 i 5, art. 30a-30c, art. 32, art. 119
      oraz art. 120 ust. 4 i 5, jest wszystko, co stanowi zapłatę, którą dokonujący dostawy
      towarów lub usługodawca otrzymał lub ma otrzymać z tytułu sprzedaży od nabywcy,

      usługobiorcy lub osoby trzeciej, włącznie z otrzymanymi dotacjami, subwencjami i
      innymi dopłatami o podobnym charakterze mającymi bezpośredni wpływ na cenę
      towarów dostarczanych lub usług świadczonych przez podatnika.
    Katalog elementów dodatkowych wchodzących w skład podstawy opodatkowania
    określony został w art. 29a ust. 6 ustawy, w myśl którego:
      Podstawa opodatkowania obejmuje:
      1) podatki, cła, opłaty i inne należności o podobnym charakterze, z wyjątkiem kwoty
      podatku;
      2) koszty dodatkowe, takie jak prowizje, koszty opakowania, transportu i
      ubezpieczenia, pobierane przez dokonującego dostawy lub usługodawcę od
      nabywcy lub usługobiorcy.
    Stosownie do art. 29a ust. 7 ustawy:
      Podstawa opodatkowania nie obejmuje kwot:
      1) stanowiących obniżkę cen w formie rabatu z tytułu wcześniejszej zapłaty;
      2) udzielonych nabywcy lub usługobiorcy opustów i obniżek cen, uwzględnionych w
      momencie sprzedaży;
      3) otrzymanych od nabywcy lub usługobiorcy jako zwrot udokumentowanych
      wydatków poniesionych w imieniu i na rzecz nabywcy lub usługobiorcy i
      ujmowanych przejściowo przez podatnika w prowadzonej przez niego ewidencji na
      potrzeby podatku.
    Z powyższych przepisów wynika, że co do zasady podstawa opodatkowania obejmuje
    wszystko co stanowi wartość otrzymanego świadczenia, które dostawca lub świadczący
    usługę otrzymuje lub powinien otrzymać od kupującego. Przepis art. 29a ust. 6 i ust. 7
    ustawy wymienia elementy, które powinny być wliczane bądź nie do podstawy
    opodatkowania.
    Należy zauważyć, że uregulowanie wynikające z art. 29a ust. 1 ustawy, stanowi
    odpowiednik art. 73 Dyrektywy 2006/112/WE Rady zgodnie z którym:
      W odniesieniu do dostaw towarów i świadczenia usług innych niż te, o których mowa
      w art. 74-77, podstawa opodatkowania obejmuje wszystko, co stanowi zapłatę
      otrzymaną lub którą dostawca lub usługodawca otrzyma w zamian za dostawę
      towarów lub świadczenie usług, od nabywcy, usługobiorcy lub osoby trzeciej,
      włącznie z subwencjami związanymi bezpośrednio z ceną takiej dostawy lub
      świadczenia.
    Jednocześnie należy wskazać, że przepisy prawa podatkowego nie regulują wysokości
    kwoty należnej od nabywcy, czyli ceny sprzedaży. Przepisy ustawy o podatku od towarów i
    usług, które regulują konsekwencje publiczno-prawne dokonania zbycia towaru lub
    wyświadczenia usługi – nie mogą mieć wpływu na wysokość ceny ustalonej przez strony
    umowy cywilnej. Regulują bowiem, co stanowi podstawę opodatkowania, ale nie mają i
    nie mogą mieć wpływu na sposób jej ustalenia.
    W prawodawstwie polskim obowiązuje zasada swobody umów, w ramach której strony
    mogą dowolnie kształtować treść umowy w granicach wyznaczonych przez prawo. Zasada
    ta ma również zastosowanie na gruncie prawa podatkowego. W związku z tym, przy
    ustalaniu wysokości należności ustawodawca nie ingeruje w sferę podejmowania decyzji,
    co do sposobu określenia należności (ceny – tj. czy winna być ona uzgodniona w zawartej
    pomiędzy kontrahentami umowie jako wartość bez podatku VAT, tzw. cena netto, czy też
    wartość z podatkiem VAT, tzw. cena brutto) za sprzedawany towar, a wszelkie spory
    pomiędzy stronami transakcji w tym zakresie są rozstrzygane na gruncie prawa cywilnego,
    a nie podatkowego.

    Jak wynika z utrwalonego orzecznictwa TSUE, podstawą opodatkowania dostawy towarów
    lub świadczenia usług jest wynagrodzenie rzeczywiście otrzymane z tego tytułu. Owo
    wynagrodzenie jest zatem wartością subiektywną, czyli rzeczywiście otrzymaną, a nie
    wartością oszacowaną według kryteriów obiektywnych. Ponadto wynagrodzenie musi być
    wyrażalne w pieniądzu (zob. wyrok z 19 grudnia 2012 r. w sprawie C-549/11, z 29 lipca
    2010 r. w sprawie C-40/09).
    Jeżeli wartość ta nie jest kwotą pieniędzy uzgodnioną między stronami, powinna ona, jako
    wartość subiektywna, odpowiadać wartości, jaką dla odbiorcy ma usługa będąca
    wynagrodzeniem za dostawę towarów, oraz kwocie, jaką byłby on skłonny za tę usługę
    zapłacić (wyrok z 2 czerwca 1994 r. w sprawie C-33/93).
    Wobec powyższego w przypadku zamiany towarów za podstawę opodatkowania należy
    uznać, zgodnie z ogólnymi zasadami wynikającymi z art. 29a ust. 1 ustawy, wynagrodzenie
    rzeczywiście otrzymane z tytułu dostawy towaru, które stanowi wartość subiektywną
    stanowiącą odzwierciedlenie wartości, jaką dla odbiorcy ma towar będący
    wynagrodzeniem za dostawę towaru (kwota, jaką byłby on skłonny zapłacić).
    Podstawą opodatkowania przy przeniesieniu prawa własności nieruchomości
    dokonywanego w ramach umowy zamiany zgodnie z art. 29a ust. 1 ustawy jest wszystko,
    co stanowi zapłatę, którą dokonujący dostawy towarów otrzymał lub ma otrzymać z tytułu
    sprzedaży od nabywcy pomniejszone o kwotę podatku.
    Jeśli zatem określą Państwo w umowie zamiany wartość (cenę) dostarczanego towaru –
    działek nr 1, 2, 3, 4, 5, 6, 7, 8, 9, 10, 11, 12, 13, 14 - to podstawą opodatkowania ww.
    dostawy w ramach umowy zamiany będzie wartość pieniężna ustalona przez strony w
    umowie stanowiąca zapłatę.
    Zgodnie z art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 9 maja 2014 r. o informowaniu o cenach
    towarów i usług (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 168):
      Cena oznacza wartość wyrażoną w jednostkach pieniężnych, którą kupujący jest
      obowiązany zapłacić przedsiębiorcy za towar lub usługę.
    W myśl art. 3 ust. 2 ustawy o informowaniu o cenach towarów i usług:
      W cenie uwzględnia się podatek od towarów i usług oraz podatek akcyzowy, jeżeli na
      podstawie odrębnych przepisów sprzedaż towaru lub usługi podlega obciążeniu
      podatkiem od towarów i usług lub podatkiem akcyzowym. Przez cenę rozumie się
      również stawkę taryfową.
    Z przytoczonych regulacji ustawy o podatku od towarów i usług wynika, że podstawą
    opodatkowania jest zapłata z tytułu dokonanej dostawy (np. w formie zamiany),
    pomniejszona o kwotę należnego podatku, tj. wartość netto (bez podatku). Przy czym to
    strony (a nie organ podatkowy) dokonujące czynności cywilnoprawnych określają w
    zawieranych przez siebie umowach wartość – cenę, za którą dokonują transakcji. Zatem
    analiza przedmiotu umów cywilnoprawnych, a zwłaszcza kwestii wartości planowanych
    transakcji oraz dokumentów z jakich one mają wynikać, nie mieści się w ramach
    postępowania określonego w art. 14b § 1 ustawy Ordynacja podatkowa.
    Jak wynika z opisu sprawy, planują Państwo zbyć w drodze zamiany na rzecz Miasta B.
    działki nr 1, 2, 3, 4, 5, 6, 7, 8, 9, 10, 11, 12, 13, 14. Wartość nieruchomości zamienianych
    przez Państwa została wyceniona w operacie szacunkowym na kwotę (...) zł, zaś wartość
    nieruchomości Miasta B. została określona w operacie szacunkowym na kwotę (...) zł.
    Strony uzgodniły, że do zamiany dojdzie bez dokonywania dopłat pomimo różnicy w
    operatach szacunkowych, wartości zamienianych nieruchomości.
    W przedmiotowej sprawie z tytułu zbycia na rzecz Miasta ww. działek o wartości (...) zł
    otrzymają Państwo od Miasta działki o wartości (...) zł, to właśnie wartość działek
    otrzymanych od Miasta stanowić będzie podstawę opodatkowania.

    Zatem podstawą opodatkowania w przypadku zamiany działek gruntu będzie wartość
    wynagrodzenia, jaką otrzymają Państwo od Miasta B. Wartością subiektywną stanowiącą
    odzwierciedlenie wartości jest zatem wartość działek Miasta B. wyceniona w operacie
    szacunkowym na kwotę (...) zł.
    Zatem Państwa stanowisko w zakresie objętym pytaniem nr 5, wg którego podstawą
    opodatkowania w przypadku zamiany nieruchomości o różnych wartościach bez dopłaty
    będzie wartość niższa z zamienianych nieruchomości jest nieprawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, które Państwo przedstawili i stanu prawnego,
    który obowiązuje w dniu wydania interpretacji.
    Stosownie do art. 14b § 1a Ordynacji podatkowej:
      W zakresie objętym wiążącymi informacjami stawkowymi, o których mowa w
      przepisach ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług, oraz
      wiążącymi informacjami akcyzowymi, o których mowa w przepisach ustawy z dnia 6
      grudnia 2008 r. o podatku akcyzowym, nie wydaje się interpretacji indywidualnych.
    Tym samym, kwestia ustalenia wysokości stawki podatku VAT dla dostawy towarów lub
    świadczenia usług od 1 lipca 2020 r. może być rozstrzygnięta tylko w ramach wydania
    wiążącej informacji stawkowej określonej w art. 42a ustawy o VAT.
    Stosownie do art. 42a ustawy o VAT:
      Wiążąca informacja stawkowa, zwana dalej „WIS”, jest decyzją wydawaną na
      potrzeby opodatkowania podatkiem dostawy towarów, importu towarów,
      wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów albo świadczenia usług, która zawiera:
      1) opis towaru albo usługi będących przedmiotem WIS;
      2) klasyfikację towaru według działu, pozycji, podpozycji lub kodu Nomenklatury
      scalonej (CN) albo według działu, grupy, klasy, kategorii, podkategorii lub pozycji
      Polskiej Klasyfikacji Wyrobów i Usług albo według sekcji, działu, grupy lub klasy
      Polskiej Klasyfikacji Obiektów Budowlanych albo usługi według działu, grupy, klasy,
      kategorii, podkategorii lub pozycji Polskiej Klasyfikacji Wyrobów i Usług, niezbędną
      do:
      a) określenia stawki podatku właściwej dla towaru albo usługi,
      b) stosowania przepisów ustawy oraz przepisów wykonawczych wydanych na jej
      podstawie – w przypadku, o którym mowa w art. 42b ust. 4;
      3) stawkę podatku właściwą dla towaru albo usługi, z wyjątkiem przypadku, o którym
      mowa w art. 42b ust. 4.
    Zatem niniejsza interpretacja indywidualna nie rozstrzyga Państwa wątpliwości w zakresie
    pytania oznaczonego we wniosku nr 1 w kwestii obowiązku zapłaty podatku VAT w
    wysokości 23% z tytułu zbycia nieruchomości w drodze zamiany.
    Zgodnie z art. 14b § 3 ustawy Ordynacja podatkowa, składający wniosek o wydanie
    interpretacji indywidualnej obowiązany jest do wyczerpującego przedstawienia
    zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego. Organ jest ściśle związany
    przedstawionym we wniosku stanem faktycznym (opisem zdarzenia przyszłego). Ponoszą
    Państwo ryzyko związane z ewentualnym błędnym lub nieprecyzyjnym przedstawieniem
    we wniosku opisu sprawy. Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe
    tylko wtedy, o ile rzeczywisty opis sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się
    będzie z opisem sprawy podanym przez Państwa w złożonym wniosku. W związku z
    powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we wniosku
    opisu sprawy, wydana interpretacja traci swą aktualność.

    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
        Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb
        ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz.
        111 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa
        sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia
        przyszłego i zastosują się Państwo do interpretacji.
        Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
        z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
        Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego
    Sądu Administracyjnego w (...). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje
    ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
    (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
        w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
        Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
        w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na
        adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS
        /SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.