Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0111-KDWB.4010.38.2025.1.HK
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-08-13
Teza: Skutki podatkowe konfuzji wierzytelności oraz zaliczenie
odpisów amortyzacyjnych do kosztów uzyskania przychodów
Słowa kluczowe: amortyzacja-odpisy amortyzacyjne
konfuzja
koszt-korekta kosztów
przychód-przychód podlegający opodatkowaniu
Zagadnienia: Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 2. Przychody-Przysporzenia niestanowiące
przychodu-Majątek spółki przejmowanej lub dzielonej
otrzymany przez spółkę przejmującą
Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 2. Przychody-Przysporzenia stanowiące
przychód-Świadczenia w naturze i świadczenia
nieodpłatne -Częściowo odpłatne świadczenia
Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 2. Przychody-Przysporzenia stanowiące
przychód-Świadczenia w naturze i świadczenia
nieodpłatne -Powstanie świadczeń w naturze i świadczeń
nieodpłatnych
Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 3. Koszty uzyskania przychodów-Amortyzacja-
Wartości niematerialne i prawne-Wartość firmy powstała
w wyniku nabycia przedsiębiorstwa lub jego
zorganizowanej części
Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 3. Koszty uzyskania przychodów-Amortyzacja-
Wartość początkowa środków trwałych i wartości
niematerialnych i prawnych-Nabycie przedsiębiorstwa
lub jego zorganizowanej części w drodze kupna lub
przyjęcia do odpłatnego korzystania
2
Przepisy: [CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 2-art. 12-ust. 1-pkt 1
[CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 2-art. 12-ust. 1-pkt 2
[CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 2-art. 12-ust. 1-pkt 3-lit. a
[CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 2-art. 12-ust. 1-pkt 3-lit. b
[CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 3-art. 15-ust. 1
[CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 3-art. 15-ust. 6
[CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 3-art. 16-ust. 1-pkt 48
[CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 3-art. 16-ust. 1-pkt 63-lit. a
[CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 3-art. 16-ust. 1-pkt 63-lit. b
[CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 3-art. 16-ust. 1-pkt 63-lit. c
1

[CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 3-art. 16a-ust. 1-pkt 1
[CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 3-art. 16a-ust. 1-pkt 2
[CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 3-art. 16a-ust. 1-pkt 3
[CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 3-art. 16f-ust. 1
[CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 3-art. 16g-ust. 18
[CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 3-art. 16g-ust. 9
[CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 3-art. 16h-ust. 3
[CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 3-art. 16h-ust. 5

## Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

Szanowni Państwo,
    stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego
    zdarzenia przyszłego w podatku dochodowym od osób prawnych jest prawidłowe.
    Zakres wniosku wspólnego o wydanie interpretacji indywidualnej
    26 maja 2025 r. wpłynął Państwa wniosek wspólny z 15 maja 2025 r. o wydanie
    interpretacji indywidualnej. Treść wniosku wspólnego jest następująca:
    Zainteresowani, którzy wystąpili z wnioskiem
    1. Zainteresowany będący stroną postępowania:
      (...)
    2. Zainteresowani niebędący stroną postępowania:
      (...)

## Opis zdarzenia przyszłego

1. Informacje ogólne.
    (..) w drodze decyzji (...) z (...) została zarejestrowana podatkowa grupa kapitałowa (dalej:
    „PGK”).
    Okres funkcjonowania PGK został przedłużony na okres pięciu lat podatkowych, tj. na
    okres od (...) do (...) w drodze decyzji (...) wydanej (...).
    Jednocześnie w 2024 r. podjęto decyzję, aby rok podatkowy PGK uległ zmianie w taki
    sposób, że rokiem podatkowym PGK będzie rok kalendarzowy, tj. okres kolejnych 12
    miesięcy kalendarzowych rozpoczynający się 1 stycznia a kończący 31 grudnia. Pierwszy
    rok podatkowy PGK po zmianie będzie trwał 13 miesięcy oraz rozpocznie się 1 grudnia
    2024 r. oraz zakończy się 31 grudnia 2025 r. Jednocześnie ostatni rok podatkowy PGK
    trwał będzie od 1 stycznia 2026 r. do 31 grudnia 2026 r. Dodatkowo, z uwagi na zmianę
    roku podatkowego PGK, przedłużony został również okres jej funkcjonowania o 1 miesiąc,
    tj. do 31 grudnia 2026 r. Zmiany, o których mowa w niniejszym ustępie, są przedmiotem
    decyzji wydanej przez (...).
    PGK należy do grupy kapitałowej, która jest (...).
    Wnioskodawca jest podatnikiem CIT.
    W skład PGK wchodzi m.in.:
    a. (...) S.A., która prowadzi wyspecjalizowaną działalność (...) (dalej: „Spółka Dzielona”);
    b. (...) sp. z o.o., która prowadzi działalność w (...) (dalej: „Spółka Przejmująca”).
      Dodatkowo, do obowiązków Spółki Przejmującej należy utrzymanie i rozbudowa
      majątku dystrybucyjnego Spółki Dzielonej. Spółka Przejmująca świadczy na rzecz
      Spółki Dzielonej szereg usług, w tym przede wszystkim usługi utrzymania i serwisu
      sieci dystrybucyjnej oraz rozbudowy (...) Spółki Dzielonej.
    Spółki Dzielona i Przejmująca są czynnymi podatnikami VAT i posiadają siedziby oraz
    zarządy na terytorium Polski.

    (...) sp. z o.o. jest spółką reprezentującą PGK oraz spółką dominującą względem Spółki
    Dzielonej oraz względem Spółki Przejmującej, tj. posiada w nich 100% udziałów (dalej:
    „Udziałowiec”).
    2. Struktura organizacyjna.
    Spółka Dzielona jest przedsiębiorstwem (...), łączącym m.in. działalność dystrybucyjną z
    działalnością obrotową.
    W ramach Spółki Dzielonej funkcjonują wyodrębnione i zarejestrowane w KRS oddziały
    odpowiedzialne za poszczególne linie biznesowe, m.in.:
      a. Oddział w (...) - (...) (dalej: „Oddział D”),
      b. Oddział w (...) - (...) (dalej: „Oddział O”),
      c. Oddział (...), którego przedmiotem działalności jest świadczenie usług (...),
      d. Oddział (...), którego przedmiotem działalności jest (...).
    W Spółce Dzielonej funkcjonuje także tzw. „Centrala” świadcząca usługi wsparcia dla
    pozostałych komórek organizacyjnych Spółki oraz spółek z grupy kapitałowej.
    3. Konieczność wydzielenia Oddziału D.
    (...) S.A. nabyła 100% udziałów Udziałowca wraz z posiadanymi przez niego udziałami m.in.
    w Spółce Dzielonej oraz w Spółce Przejmującej.
    Przed zmianą właścicielską, o której mowa powyżej, Spółka Dzielona nie podlegała
    obowiązkowi spełnienia wymogów wynikających (...), gdyż korzystała ze zwolnienia, o
    którym mowa w (...).
    Po przeprowadzeniu zmiany właścicielskiej, Spółka Dzielona podlega temu obowiązkowi,
    (...).
    (...) S.A. oraz Spółka Dzielona otrzymały od (...) pisemne zapytania w sprawie konieczności
    przeprowadzenia rozdzielenia działalności (...) od działalności w zakresie (...).
    Sprostanie przepisom (...), zostanie przeprowadzone poprzez podział przez wydzielenie
    Oddziału D. ze Spółki Dzielonej do dedykowanej spółki, tj. Spółki Przejmującej.
    Przeprowadzenie unbundlingu poprzez dokonanie podziału Spółki Dzielonej przez
    wydzielenie Oddziału D. do Spółki Przejmującej umożliwi zastosowanie sukcesji generalnej
    i przeniesienie większości pozwoleń, koncesji i umów niezbędnych do zachowania
    ciągłości funkcjonowania Oddziału D., w tym zapewnienia niezakłóconej realizacji
    obowiązków (...).
    Przeprowadzenie podziału przez wydzielenie wymaga m.in. sporządzenia planu podziału
    spółki. Spółka dążyła będzie do uwzględnienia w planie podziału wszystkich istotnych z
    perspektywy Oddziału D. aktywów i pasywów.
    Spółka planuje i zakłada, że wydzielany w ramach procesu podziału zespół składników
    materialnych i niematerialnych składający się na Oddział D. będzie spełniał definicję
    zorganizowanej części przedsiębiorstwa (dalej także: „ZCP”), o której mowa w art. 4a pkt 4
    ustawy o CIT. Spółka planuje i zakłada, że pozostające w Spółce składniki materialne i
    niematerialne również spełniały będą definicję zorganizowanej części przedsiębiorstwa.
    Przeniesienie działalności Oddziału D. nastąpi w ramach podziału przez wydzielenie, o
    którym mowa w art. 529 § 1 pkt 4 ustawy z dnia 15 września 2000 r. - Kodeks spółek
    handlowych (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 18 ze zm.; dalej: „KSH”). Zgodnie z 529 § 1 pkt 4 KSH,
    podział może być dokonany przez przeniesienie części majątku spółki dzielonej na
    istniejącą lub nowo zawiązaną spółkę albo spółki za udziały lub akcje spółki albo spółek
    przejmujących, nowo zawiązanych lub spółki dzielonej, które obejmują wspólnicy spółki
    dzielonej (podział przez wydzielenie).
    4. Składniki majątku przenoszone w ramach ZCP.

    W wyniku przeprowadzonego podziału do Spółki Przejmującej zostaną przeniesione
    pozycje aktywów i pasywów bilansu Spółki Dzielonej, w tym należności i zobowiązania
    oraz środki trwałe i wartości niematerialne i prawne, związane z działalnością gospodarczą
    prowadzoną przez wydzielany ZCP, przypisane do niej w planie podziału Spółki Dzielonej.
    Ponadto, przeniesieniem do Spółki przejmującej zostaną objęci pracownicy zatrudnieni w
                                    1 Oddziale D. Przejście pracowników nastąpi w trybie art. 23Kodeksu pracy.
    Mając na uwadze tryb dokonywania podziału (podział przez wydzielenie), księgi Spółki
    Dzielonej nie zostaną zamknięte zgodnie z art. 12 ust. 3a ustawy z dnia 29 września 1994
    r. o rachunkowości (Dz. U. z 2019 r. poz. 351; dalej: „ustawa o rachunkowości”). Zdarzenia
    gospodarcze, które wystąpią w okresie do dnia poprzedzającego dzień wydzielenia
    zostaną zaewidencjonowane przez Spółkę Dzieloną. Obecnie trwający rok podatkowy
    Spółki Dzielonej oraz Spółki Przejmującej obejmuje 13 miesięcy, tj. od 1 grudnia 2024 r. do
    31 grudnia 2025 r., a od 1 stycznia 2026 r. będzie to rok kalendarzowy.
    Planowana data rejestracji podziału przez wydzielenie to 2 stycznia 2026 r.
    Spółka Przejmująca posiada względem Spółki Dzielonej wierzytelności, m.in. handlowe (w
    tym w związku ze świadczeniem (...) przez Spółkę Przejmującą na rzecz Spółki Dzielonej
    oraz w związku ze świadczeniem przez Spółkę Przejmującą na rzecz Spółki Dzielonej
    innych usług), które są związane z działalnością Oddziału D. Wierzytelności są
    nieprzedawnione. Ponadto, na moment podziału istniały będą wierzytelności Spółki
    Przejmującej względem Spółki Dzielonej ze wskazanych powyżej tytułów. W ramach
    rozliczenia podziału na Spółkę Przejmującą przejdą prawa i obowiązki oraz aktywa i
    pasywa, w tym zobowiązania przypisane do Oddziału D. Dotyczyło to będzie także
    zobowiązań Spółki Dzielonej (w zakresie w jakim dotyczą one Oddziału D.) z tytułu zapłaty
    za usługi wykonane przez Spółkę Przejmującą. W konsekwencji, na moment rejestracji
    podziału może wystąpić sytuacja, w której Spółka Przejmująca stanie się w odniesieniu do
    konkretnych wierzytelności jednocześnie wierzycielem i dłużnikiem. Wówczas, w wyniku
    podziału, dojdzie do konfuzji, czyli połączenia w jednym podmiocie (tj. w Spółce
    Przejmującej) praw wierzyciela i dłużnika, w związku z czym wierzytelności wygasną (dalej:
    „Konfuzja”).
    Odnosząc się do wierzytelności będących przedmiotem Konfuzji należy wyróżnić w
    szczególności następujące sytuacje:
    Spółka Przejmująca wykonała na rzecz Spółki Dzielonej usługę budowlaną, która
    skutkowała powstaniem w Spółce Dzielonej środków trwałych. Spółka Dzielona posiada
    zobowiązanie względem Spółki Przejmującej do zapłaty za wykonaną usługę budowlaną.
    Spółka Dzielona wprowadziła środek trwały do ewidencji i dokonywała odpisów
    amortyzacyjnych od środków trwałych powstałych w wyniku wykonania wskazanej usługi
    budowlanej przez Spółkę Przejmującą lub Spółka Dzielona wprowadziła środek trwały do
    ewidencji, a pierwszy odpis amortyzacyjny zostanie dokonany po rejestracji podziału przez
    Spółkę Przejmującą. W wyniku podziału, dojdzie do Konfuzji - Spółka Przejmująca stanie
    się wierzycielem i jednocześnie dłużnikiem w odniesieniu do wierzytelności z tytułu
    wykonanej przez Spółkę Przejmującą usługi budowlanej.
    Jednocześnie środki trwałe, o których mowa powyżej, zostaną przekazane przez Spółkę
    Dzieloną na rzecz Spółki Przejmującej w ramach dokonania podziału przez wydzielenie
    Oddziału D.
    Pytania
    1. Czy wygaśnięcie w wyniku Konfuzji wierzytelności będzie się wiązać z powstaniem
      przychodu do opodatkowania na gruncie ustawy o CIT po stronie Spółki Przejmującej?

    2. Czy wygaśnięcie w wyniku Konfuzji wierzytelności będzie się wiązać z powstaniem
      przychodu do opodatkowania na gruncie ustawy o CIT po stronie Spółki Dzielonej?
    3. Czy w opisanym zdarzeniu przyszłym, Spółka Dzielona będzie zobowiązana do
      dokonania korekty podatkowych odpisów amortyzacyjnych dokonanych od środków
      trwałych?
    4. Czy Spółka Przejmująca będzie mieć prawo do zaliczania do kosztów uzyskania
      przychodów odpisów amortyzacyjnych od środków trwałych?
    Państwa stanowisko w sprawie
    Ad 1.
    Zdaniem Wnioskodawcy, wygaśnięcie należności i zobowiązań w wyniku Konfuzji nie
    będzie się wiązać z powstaniem przychodu do opodatkowania na gruncie ustawy o CIT
    po stronie Spółki Przejmującej.
    Ad 2.
    Zdaniem Wnioskodawcy, wygaśnięcie należności i zobowiązań w wyniku Konfuzji nie
    będzie się wiązać z powstaniem przychodu do opodatkowania na gruncie ustawy o CIT
    po stronie Spółki Dzielonej.
    Ad 3.
    Zdaniem Wnioskodawcy, Spółka Dzielona nie będzie zobowiązana do dokonania
    korekty podatkowych odpisów amortyzacyjnych dokonanych od środków trwałych.
    Ad 4.
    Zdaniem Wnioskodawcy, Spółka Przejmująca będzie mieć prawo do amortyzowania
    środków trwałych, które zostaną nabyte przez nią w drodze podziału oraz są związane z
    należnościami/zobowiązaniami, które ulegną wygaśnięciu na skutek Konfuzji.
    Uzasadnienie stanowiska Wnioskodawcy.
    1. Sukcesja generalna.
    Zgodnie z generalną zasadą, osoby prawne przejmujące lub osoby prawne powstałe w
    wyniku podziału wstępują, z dniem podziału lub z dniem wydzielenia, we wszelkie
    przewidziane w przepisach prawa podatkowego prawa i obowiązki osoby prawnej
    dzielonej pozostające w związku z przydzielonymi im, w planie podziału, składnikami
    majątku (art. 93c ust. 1 Ordynacji podatkowej).
    Powyższy przepis stosuje się, jeżeli majątek przejmowany na skutek podziału, a przy
    podziale przez wydzielenie - także majątek osoby prawnej dzielonej, stanowi
    zorganizowaną część przedsiębiorstwa (art. 93c ust. 2 Ordynacji podatkowej).
    Uregulowanie to jest wyrazem tzw. zasady sukcesji ograniczonej. Oznacza ono, iż spółka
    przejmująca jest następcą podatkowym spółki dzielonej, ale tylko w takim zakresie, w
    jakim prawa i obowiązki podatkowe pozostają w związku z przydzielonymi jej w planie
    podziału składnikami majątku.
    W praktyce oznacza to, iż przedmiotem sukcesji są tylko te prawa i obowiązki
    podatkowe, które łącznie spełniają następujące warunki:
      - pozostają w związku z przejmowaną zorganizowaną częścią przedsiębiorstwa;
      - powstały przed dniem sukcesji (stały się przed podziałem „stanami otwartymi”) oraz
      - nie zostały zrealizowane przez spółkę dzieloną (są nadal „stanami otwartymi” na
        dzień podziału).
    A contrario, w związku z faktem, iż przedmiotem sukcesji są „prawa i obowiązki”, to te z
    nich, które uległy konkretyzacji do dnia podziału (a więc te zdarzenia, których skutki, tj.
    rozpoznanie przychodu lub kosztu, zaistniały dla celów podatkowych przed podziałem)

    nie będą przedmiotem sukcesji - nie będą miały bowiem przymiotu praw i obowiązków
    (oraz nie będą „stanami otwartymi”).
    Podsumowując, w przypadku podziału przez wydzielenie decydujące znaczenie ma więc
    okoliczność, czy dane prawo lub obowiązek powstało i istniało do dnia wydzielenia.
    Wniosek taki wynika z literalnej wykładni art. 93c Ordynacji podatkowej, zgodnie z
    którym sukcesji podlegają prawa i obowiązki „pozostające” w związku z przydzielonymi
    spółce przejmującej składnikami majątku. W przepisie tym ustawodawca posłużył się
    czasem teraźniejszym. Stąd, przedmiotem sukcesji mogą być wyłącznie „stany otwarte”,
    tj. prawa i obowiązki, które na dzień wydzielenia „pozostają” jeszcze w związku z
    przydzielonymi spółce przejmującej składnikami majątku. Powyższe prowadzi zatem do
    wniosku, że przepis ten nie odnosi się do praw i obowiązków, które „pozostawały” w
    związku z danymi składnikami majątku do dnia wydzielenia.
    W konsekwencji, jeżeli dane prawo bądź obowiązek powstało do dnia wydzielenia lub
    dotyczy okresu poprzedzającego podział (powinno być rozliczone w tym właśnie czasie),
    skutki podatkowe z nim związane ściśle wiążą się z rozliczeniami podatkowymi Spółki
    dzielonej, tj. na dzień wydzielenia nie „pozostają” w związku z wydzielanym majątkiem
    ZCP.
    Powyższe stanowisko w zakresie rozumienia sukcesji generalnej potwierdza Naczelny
    Sąd Administracyjny, m.in. w wyroku z 25 marca 2021 r., sygn. akt II FSK 3239/18 oraz w
    wyroku z 26 lipca 2019 r., sygn. akt II FSK 2821/17. Konkluzje te wspierane są również
    przez organy podatkowe, m.in. Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z 27 lutego
    2024 r., znak: 0111-KDIB1-1.4017.10.2023.2.AND; z 27 lutego 2024 r., znak: 0111-KDIB1-
    1.4017.9.2023.2.AW; z 11 stycznia 2024 r., znak: 0111-KDIB1-1.4010.638.2023.2.RH; z 21
    grudnia 2023 r., znak: 0111-KDIB2-1.4017.10.2023.1.KK; z 23 listopada 2021 r., znak:
    0111-KDIB1-3.4010.498.2021.1.BM; z 9 maja 2017 r., znak: 0112-KDIL5.4010.12.2017.1.
    EK; z 20 kwietnia 2017 r., znak: 1462-IPPB5.4510.85.2017.1.JF.
    2. Brak przychodu w związku z Konfuzją - uzasadnienie do pytania nr 1 oraz pytania nr
    2.
    Zdaniem Wnioskodawcy, wygaśnięcie należności i zobowiązań w wyniku Konfuzji nie
    będzie się wiązać z jakimikolwiek skutkami podatkowymi w CIT po stronie Spółki
    Przejmującej i Spółki Dzielonej (bez względu na to czy pełnią rolę wierzyciela, czy
    dłużnika).
    Ustawa o CIT nie zawiera wyczerpującej definicji przychodu podatkowego, lecz
    wskazano w niej otwarty katalog zdarzeń, które mogą zostać zaliczone do tej kategorii.
    Są to m.in. otrzymane pieniądze, wartości pieniężne, wartość otrzymanych rzeczy i
    praw czy też wartość innych nieodpłatnych lub częściowo odpłatnych świadczeń. W
    myśl art. 12 ust. 1 pkt 3 lit. a ustawy o CIT, przychodem jest również wartość
    umorzonych zobowiązań, w tym tytułu zaciągniętych pożyczek (kredytów). W art. 12 ust.
    4 ustawy o CIT wskazany został enumeratywny katalog przychodów wyłączonych spod
    opodatkowania, jednakże wygaśnięcie zobowiązania wskutek konfuzji nie zostało
    bezpośrednio w nim wskazane.
    Tytułem uzupełnienia, konfuzja (łac. confusio) jest instytucją prawa cywilnego, która
    prowadzi do wygaśnięcia prawa podmiotowego na skutek połączenia w rękach tego
    samego podmiotu prawa i związanego z nim obowiązku. Konfuzja praw wynikających z
    wierzytelności nie została explicite uregulowana w przepisach prawa cywilnego, ale jej
    funkcjonowanie znajduje szerokie potwierdzenie w dorobku doktryny prawa cywilnego
    oraz orzecznictwie polskich sądów powszechnych. Stanowi ona przypadek wygaśnięcia
    stosunku prawnego (zobowiązaniowego) pomimo braku spełnienia przez dłużnika
    świadczenia.
    W myśl generalnej zasady, przychodem podatkowym może być wyłącznie przysporzenie
    majątkowe o charakterze trwałym, bezwarunkowym i definitywnym. Zdaniem
    Wnioskodawcy, w przypadku Konfuzji ani wierzyciel, ani dłużnik nie otrzyma żadnego

    przysporzenia majątkowego, co za tym idzie - nie powstanie przychód podatkowy z tytułu
    wygaśnięcia zobowiązań i należności w związku z zaistnieniem Konfuzji. Nie dojdzie
    bowiem do spłaty zobowiązań z uwagi na tożsamość podmiotową dłużnika i wierzyciela.
    Jednocześnie, zdaniem Wnioskodawcy, Konfuzja nie może być również uznana za
    umorzenie zobowiązania, o którym mowa we wskazanym wyżej art. 12 ust. 1 pkt 3 lit. a
    ustawy o CIT, ponieważ umorzenie zobowiązania następuje w konsekwencji zwolnienia
    dłużnika z obowiązku jego wykonania, tj. zwolnienia z długu. W zdarzeniu przyszłym,
    będącym przedmiotem niniejszego wniosku, nie można stwierdzić umorzenia zobowiązań,
    ponieważ ich wygaśnięcie w drodze Konfuzji nastąpi z mocy prawa wskutek połączenia
    uprawnień wierzyciela z zobowiązaniami dłużnika w wyniku podziału, a co za tym idzie, do
    momentu zarejestrowania podziału żadna ze Spółek nie zostanie zwolniona z długu i
    żadna z nich nie uzyska przysporzenia majątkowego w postaci obniżenia pasywów
    (zobowiązań) - co mogłoby być traktowane jako uzyskanie przychodu.
    W przypadku wygaśnięcia zobowiązania w drodze konfuzji nie znajdzie również
    zastosowania art. 12 ust. 1 pkt 2 ustawy o CIT, zgodnie z którym przychodem jest wartość
    otrzymanych nieodpłatnie lub częściowo odpłatnie rzeczy lub praw, lub innych świadczeń
    w naturze. Nie można twierdzić, że w przypadku Konfuzji dochodzi do nieodpłatnego lub
    częściowo odpłatnego świadczenia, bowiem, jak już wskazano, w jej wyniku nie powstanie
    jakiekolwiek przysporzenie majątkowe dla żadnej z opisanych we wniosku spółek.
    Prawidłowość  powyższego  stanowiska  znajduje  potwierdzenie  w  praktyce  organów
    podatkowych,  w  tym  w  interpretacjach  indywidualnych  Dyrektora  Krajowej  Informacji
    Skarbowej wydawanych w podobnych okolicznościach, tj.:
    - z 29 maja 2024 r., znak: 0111-KDIB2-1.4010.155.2024.1.KK oraz z 21 marca 2023 r.,
      znak: 0111-KDIB1-3.4010.37.2023.1.JKU - w rozstrzygnięciach tych organ uznał za
      prawidłowe następujące stanowisko podatnika: „Wygaśnięcie należności w wyniku
      konfuzji osoby dłużnika i wierzyciela nie jest tożsame ze zrzeczeniem się i
      umorzeniem wierzytelności. W szczególności, dłużnik nie powinien ponosić
      konsekwencji w CIT w postaci konieczności rozpoznania dochodu podlegającego
      opodatkowaniu, ponieważ w dniu podziału wierzytelność nie została umorzona, ale
      przestała istnieć z mocy prawa, tj. efektywnie doszło do jej uregulowania.
      Jednocześnie wierzyciel nie powinien być uprawniony do rozpoznania kosztów
      podatkowych. W związku z planowanym podziałem nastąpi zatem wygaśnięcie z
      mocy prawa należności i zobowiązań pomiędzy spółkami. Tak więc dojdzie do
      zmniejszenia z mocy prawa aktywów i pasywów spółek biorących udział w podziale o
      dokładnie taką samą kwotę. Planowana konfuzja nie wpłynie na wzrost majątku (czy
      też aktywów w rozumieniu rachunkowym) spółek uczestniczących w tej transakcji. W
      sytuacji konfuzji nie można mówić o umorzeniu zobowiązania, które jest uznawane
      za przychód zgodnie z art. 12 ust. 1 pkt 3 lit. a ustawy o CIT.”;
    - z 27 lipca 2021 r., znak: 0111-KDIB2-1.4010.222.2021.1.AR - w rozstrzygnięciu tym
      organ uznał za prawidłowe następujące stanowisko podatnika: „wygaśnięcie
      wzajemnych należności i zobowiązań istniejących między Spółką Przejmującą a
      Spółką Przejmowaną w wyniku dokonania połączenia przez przejęcie Spółki
      Przejmowanej przez Spółkę Przejmującą nie spowoduje powstania obowiązku
      podatkowego w podatku dochodowym od osób prawnych ani po stronie Spółki
      Przejmującej, ani po stronie Spółki Przejmowanej”;
    - z 12 marca 2021 r., znak: 0111-KDIB2-1.4010.222.2021.1.AR - w rozstrzygnięciu tym
      organ stwierdził, iż: „W wyniku konfuzji wygasną zarówno długi, jak i odpowiadające
      mu wartością ekonomiczną, wierzytelności. W związku z połączeniem ten sam
      podmiot stanie się jednocześnie wierzycielem i dłużnikiem. Resumując, w
      przedmiotowej sprawie nie zostanie spełniona podstawowa przesłanka powstania
      przychodu na gruncie ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, w postaci
      zaistnienia przysporzenia majątkowego o charakterze definitywnym. Przedmiotowe
      zdarzenie, tj. konfuzja nie stanowi zapłaty (spełnienia świadczenia), a zatem nie
      powstanie jakiekolwiek przysporzenie majątkowe dla żadnej ze Spółek”.

    3. Brak obowiązku korekty odpisów amortyzacyjnych - uzasadnienie do pytania nr 3.
    Zdaniem Wnioskodawcy, korekta odpisów amortyzacyjnych Spółki Dzielonej, w związku
    z przeprowadzeniem podziału przez wydzielenie oraz Konfuzją, nie będzie konieczna.
    Należy wskazać, że kwalifikacja wydatków przedsiębiorcy do kosztów uzyskania
    przychodów następuje przede wszystkim na gruncie art. 15 ust. 1 ustawy o CIT. Zgodnie
    z tym przepisem, kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu
    osiągnięcia przychodów ze źródła przychodów lub w celu zachowania albo
    zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 16 ust. 1.
    ustawy o CIT.
    Jednocześnie kosztem uzyskania przychodów są odpisy z tytułu zużycia środków
    trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych (odpisy amortyzacyjne) dokonywane
    wyłącznie zgodnie z przepisami art. 16a-16m ustawy o CIT (art. 15 ust. 6 ustawy o CIT).
    Przy czym, nie uważa się za koszty podatkowe odpisów z tytułu zużycia środków
    trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych dokonywanych, według zasad
    określonych w art. 16a-16m, od tej części ich wartości, która odpowiada poniesionym
    wydatkom na nabycie lub wytworzenie we własnym zakresie tych środków lub wartości
    niematerialnych i prawnych, odliczonym od podstawy opodatkowania podatkiem
    dochodowym albo zwróconym podatnikowi w jakiejkolwiek formie (art. 16 ust. 1 pkt 48
    ustawy o CIT).
    Wskazany powyżej art. 16 ust. 1 pkt 48 ustawy o CIT wyłącza możliwość uznania za
    koszt uzyskania przychodu odpisu amortyzacyjnego w sytuacji zwrotu poniesionych
    przez podatnika wydatków na nabycie bądź wytworzenie środków trwałych będących
    przedmiotem amortyzacji. Norma usytuowana w tym artykule ma charakter wyjątku od
    zasady zapisanej w art. 15 ust. 6 ustawy o CIT, co przekłada się na konieczność ścisłego,
    literalnego interpretowania tego przepisu i niedopuszczalność jego rozszerzającej
    wykładni.
    W przywołanej regulacji kluczowe jest sformułowanie „zwrotu w jakiejkolwiek formie”
    pod którym należy rozumieć otrzymanie równowartości wydatkowanych wcześniej
    aktywów przez podatnika od podmiotu zewnętrznego, takich jak np. zwrot
    poniesionych wydatków, dotacja lub subwencja. Pojęcie zwrotu poniesionych wydatków
    wiąże się zatem z fizycznym przekazaniem środków pieniężnych i określonymi
    czynnościami podatnika. Wygaśnięcie zobowiązania i wierzytelności w rezultacie
    konfuzji jest zaś wynikającym z przepisów prawa skutkiem połączenia dwóch osób
    prawnych. Nie można więc zrównać jej z sytuacją „zwrotu” poniesionych wydatków.
    Podkreślenia wymaga fakt, iż do Konfuzji dochodzi w Spółce Przejmującej po dokonaniu
    rejestracji podziału, co ma miejsce w okresach późniejszych niż okresy, w których
    Spółka Dzielona dokonuje odpisów amortyzacyjnych. Jednocześnie na moment
    rejestracji podziału w Spółce Dzielonej istnieje zobowiązanie wobec Spółki Przejmującej
    i dopiero jego przekazanie Spółce Przejmującej w wyniku podziału prowadzi do
    powstania sytuacji, w której Spółka Przejmująca staje się jednocześnie wierzycielem i
    dłużnikiem i dochodzi do Konfuzji. Takie stanowisko znajduje aprobatę zarówno
    organów podatkowych jak i sądów administracyjnych.
    Przykładowo Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 28 czerwca 2017 r., sygn. akt II
    FSK 1558/15, przychylił się do stanowiska WSA wyrażonego w ww. wyroku z 10 lutego
    2015 r. (sygn. akt I SA/Wr 2128/14), oddalając jednocześnie skargę kasacyjną wniesioną
    przez organ podatkowy. W uzasadnieniu NSA odniósł się przede wszystkim do zarzutu
    organu, dotyczącego wykładni art. 16 ust. 1 pkt 48 u.p.d.o.p., stwierdzając: „W świetle
    powyższego nie można podzielić poglądu organu, że „zwrot wydatków w jakiejkolwiek
    formie”, o którym mowa w art. 16 ust. 1 pkt 48 u.p.d.o.p., obejmuje również sytuację
    przedstawioną w zaskarżonej interpretacji, a więc dotyczącą konfuzji. Tym samym, w
    sprawie nie ma zastosowania art. 16 ust. 1 pkt 48 cyt. ustawy. A więc rację ma Sąd
    pierwszej instancji uznając za błędne stanowisko organu, że spółka powinna dokonać

    korekty odpisów amortyzacyjnych wskutek zaistniałej konfuzji. Charakter prawny
    konfuzji temu bowiem przeczy. Nie dochodzi bowiem do zwrotu wydatków w
    jakiejkolwiek formie, natomiast ma miejsce „zlanie się” wierzyciela i dłużnika w jednym
    podmiocie. Ponadto w orzecznictwie zwraca się uwagę, że celem regulacji art. 16 ust. 1
    pkt 48 jest zapobieganie odpisom z tytułu zużycia środków trwałych oraz wartości
    niematerialnych i prawnych, gdy podatnik już uzyskał zwrot wydatków, np. w formie
    dopłat, subwencji, dotacji (por. wyrok NSA z 23 marca 2016 r., sygn. akt II FSK 160/14,
    wyrok NSA z 15 kwietnia 2016 r., sygn. akt II FSK 1607/14). Taka sytuacja w sprawie nie
    miała miejsca.”
    Podobne stanowisko zostało wyrażone również w:
    - indywidualnej interpretacji z 21 października 2019 r., znak: 0111-KDIB1-
      2.4010.250.2018.11.BG,
    - indywidualnej interpretacji z 29 listopada 2017 r., znak: ILPB4/423-404/12/14/17-S
      /ŁM,
    - wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z 25 kwietnia 2019 r.,
      sygn. akt I SA/GI 157/19.
    Mając na uwadze powyższe rozważania, stwierdzić należy, że w opisanym zdarzeniu
    przyszłym, na skutek Konfuzji nie dochodzi do zwrotu poniesionego kosztu. Jak
    wskazano powyżej, w ocenie Wnioskodawcy, jest to zdarzenie całkowicie neutralne
    podatkowo. W konsekwencji nie będzie ono rodzić obowiązku korekty odpisów
    amortyzacyjnych przez Spółkę Dzieloną.
    4. Uzasadnienie do pytania nr 4.
    Zgodnie z art. 15 ust. 6 ustawy o CIT, kosztem uzyskania przychodów są odpisy z tytułu
    zużycia środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych (odpisy
    amortyzacyjne) dokonywane wyłącznie zgodnie z przepisami art. 16a-16m ustawy o CIT.
    Jednocześnie, zgodnie z art. 16g ust. 9 ustawy o CIT, w razie przekształcenia formy
    prawnej, podziału albo połączenia podmiotów, z zastrzeżeniem art. 16g ust. 19 ustawy
    o CIT, dokonywanych na podstawie odrębnych przepisów - wartość początkową
    środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych ustala się w wysokości
    wartości początkowej określonej w ewidencji środków trwałych oraz wartości
    niematerialnych i prawnych, o której mowa w art. 9 ust. 1 ustawy o CIT, podmiotu
    przekształcanego, połączonego albo podzielonego.
    W myśl art. 16g ust. 19 zdanie pierwsze ustawy o CIT, przepisu ust. 9 nie stosuje się do
    podziału podmiotów, jeżeli majątek przejmowany na skutek podziału, a przy podziale
    przez wydzielenie także majątek pozostający w podmiocie dzielonym, nie stanowi
    zorganizowanej części przedsiębiorstwa.
    Przepisy ustawy o CIT przewidują szczególny sposób dokonywania odpisów
    amortyzacyjnych w odniesieniu do składników majątku przejętych wskutek podziału
    podmiotów. W świetle art. 16h ust. 3 ustawy o CIT, podmioty powstałe m.in. w wyniku
    podziału oraz podmioty, które przejęły całość lub część innego podmiotu na skutek
    podziału, dokonują odpisów amortyzacyjnych z uwzględnieniem dotychczasowej
    wysokości odpisów oraz kontynuują metodę amortyzacji przyjętą przez podmiot
    podzielony. Należy przy tym mieć na uwadze, że w świetle art. 16h ust. 5 ustawy o CIT,
    przepisu ust. 3 nie stosuje się do podziału podmiotów, jeżeli majątek przejmowany na
    skutek podziału, a przy podziale przez wydzielenie także majątek pozostający w
    podmiocie dzielonym, nie stanowi zorganizowanej części przedsiębiorstwa.
    Biorąc pod uwagę powyższe, Spółka Przejmująca będzie zobowiązana do przejęcia
    wartości początkowej środków trwałych i wartości niematerialnych i prawnych
    wykazanych w księgach podatkowych Spółki Dzielonej oraz Spółka Przejmująca będzie
    dokonywała odpisów amortyzacyjnych z uwzględnieniem dotychczasowej wysokości

    odpisów amortyzacyjnych, a także będzie zobowiązana do kontynuowania stosowania
    metody amortyzacji przyjętej przez Spółkę Dzieloną zgodnie z zasadą kontynuacji
    wynikającą z art. 16g ust. 9 w zw. z art. 16h ust. 3 ustawy o CIT.
    Powyższe jest skutkiem sukcesji stosunków prawno-podatkowych, bowiem Spółka
    Przejmująca przejmie odpowiednie pozycje dotyczące składników wydzielonych
    Oddziału D.z ewidencji środków trwałych i wartości niematerialnych i prawnych Spółki
    Dzielonej. Implikuje to także dokonywanie przez Spółkę Przejmującą odpisów
    amortyzacyjnych od wartości początkowej środków trwałych i wartości niematerialnych
    i prawnych ustalanej przez Spółkę Dzieloną i pomniejszoną o wartość odpisów
    dokonanych przez Spółkę Dzieloną.
    Jednocześnie bez wpływu na prawo do dokonywania odpisów amortyzacyjnych przez
    Spółkę Przejmująca pozostaje Konfuzja opisana w niniejszym wniosku.
    Tytułem uzupełnienia, Wnioskodawca pragnie poinformować, że otrzymał interpretację
    podatkową potwierdzającą, że Spółka Przejmująca będzie dokonywać odpisów
    amortyzacyjnych z uwzględnieniem dotychczasowej wysokości odpisów oraz będzie
    zobowiązana do kontynuowania stosowania metody amortyzacji przyjętej przez Spółkę
    Dzieloną - indywidualna interpretacja z 1 kwietnia 2025 r., znak: 0114-KDIP2-
    1.4010.65.2025.3.PK.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które Państwo przedstawili we wniosku jest prawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Na wstępie należy zaznaczyć, że pytania przedstawione przez Państwa we wniosku o
    wydanie interpretacji indywidualnej wyznaczają zakres przedmiotowy tego wniosku. W
    związku z powyższym, wydana interpretacja dotyczy tylko sprawy będącej przedmiotem
    wniosku (Państwa zapytań). Zatem, inne kwestie wynikające z opisu sprawy i własnego
    stanowiska, nieobjęte pytaniem, nie zostały rozpatrzone w niniejszej interpretacji. W tym
    nie jest przedmiotem interpretacji ocena czy wydzielany w ramach procesu podziału
    zespół składników materialnych i niematerialnych oraz pozostające w Spółce składniki
    materialne i niematerialne będą stanowiły zorganizowane części przedsiębiorstwa.
    Powyższe przyjęto jako wskazany przez Państwa element opisu sprawy.
    Zagadnienie sukcesji podatkowej, regulują przepisy zawarte w art. 93-93e ustawy z dnia
    29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm., dalej:
    „Ordynacja podatkowa”).
    W przepisach tych ustawodawca przedstawił zamknięty katalog sytuacji, w których
    zachodzi sukcesja podatkowa, tj. sukcesja praw i obowiązków następców prawnych oraz
    podmiotów przekształcanych.
    Wskazać należy, że następstwo prawne polega na przejściu z jednego podmiotu na drugi
    określonych praw i obowiązków. W przypadku prawa podatkowego mamy do czynienia z
    pochodnym nabyciem praw, kiedy to następca prawny nabywa prawa i obowiązki
    przysługujące jego poprzednikowi prawnemu. Jest to nabycie translatywne, gdyż dotyczy
    praw poprzednio już istniejących. W prawie podatkowym z reguły ma miejsce następstwo
    prawne pod tytułem ogólnym (sukcesja uniwersalna), kiedy to mocą jednego zdarzenia
    prawnego dochodzi do nabycia całego lub części majątku, a nabywca wchodzi zarówno w
    prawa, jak i w obowiązki swego poprzednika prawnego.

    Inaczej rzecz ujmując, należy sprawdzić, czy każde prawo, które przysługiwałoby danemu
    podmiotowi (podatnikowi) przysługuje - na podstawie przepisów o sukcesji prawnej -
    innemu podmiotowi (podatnikowi), będącemu tzw. „następcą prawnym” tego pierwszego
    podmiotu (podatnika).
    Zgodnie z art. 93c § 1 i 2 ustawy Ordynacja podatkowa:
      § 1. Osoby prawne lub spółki komandytowo-akcyjne przejmujące albo osoby prawne
      lub spółki komandytowo-akcyjne powstałe w wyniku podziału wstępują, z dniem
      podziału albo z dniem wydzielenia albo z dniem wyodrębnienia, we wszelkie
      przewidziane w przepisach prawa podatkowego prawa i obowiązki osoby prawnej
      lub spółki komandytowo-akcyjnej dzielonej pozostające w związku z przydzielonymi
      im w planie podziału składnikami majątku.
      § 2. Przepis § 1 stosuje się, jeżeli majątek przejmowany na skutek podziału, a przy
      podziale przez wydzielenie albo podziale przez wyodrębnienie - także majątek osoby
      prawnej lub spółki komandytowo-akcyjnej dzielonej, stanowi zorganizowaną część
      przedsiębiorstwa.
    Przepis art. 93c Ordynacji podatkowej zakłada możliwość wyodrębnienia praw i
    obowiązków podatkowych związanych z poszczególnymi zorganizowanymi częściami
    majątku oraz że tak wyodrębnione zespoły praw i obowiązków są objęte sukcesją.
    Powyższy przepis wprowadza zatem do systemu podatkowego zasadę sukcesji
    podatkowej częściowej. Zgodnie z tą zasadą, w przypadku podziału przez wydzielenie,
    podmiot przejmujący wstępuje we wszystkie prawa i obowiązki podatkowe, które
    związane są z tą częścią majątku, która jest przejmowana. Należy jednak zwrócić uwagę na
    to, że w wyniku podziału przez wydzielenie przejmowane są prawa i obowiązki
    przewidziane w przepisach prawa podatkowego, ale pod warunkiem, że majątek
    przejmowany na skutek podziału, a także majątek osoby prawnej dzielonej stanowi
    zorganizowaną część przedsiębiorstwa (art. 93c § 2 Ordynacji podatkowej).
    Z uwagi na fakt, że ustawodawca nie definiuje pojęcia „praw i obowiązków podatkowych
    związanych ze składnikami majątku”, będących przedmiotem sukcesji na podstawie art.
    93c Ordynacji podatkowej, należy przyjąć, że sukcesji nie podlegają te prawa i obowiązki,
    które na mocy obowiązujących przepisów podatkowych zostały przypisane do osoby
    dzielonego podatnika. Sukcesji podlegają prawa i obowiązki, które choć wynikają ze
    zdarzeń mających miejsce przed podziałem, to nie uległy konkretyzacji do tej daty na
    gruncie rozliczeń podatkowych.
    W przypadku podziału przez wydzielenie decydujące znaczenie ma okoliczność, czy dane
    prawo lub obowiązek powstało i istniało przed dniem wydzielenia. Wniosek taki wynika z
    literalnej wykładni art. 93c Ordynacji podatkowej, zgodnie z którym sukcesji podlegają
    prawa i obowiązki „pozostające” w związku z przydzielonymi spółce przejmującej lub
    spółce nowo powstałej w wyniku podziału składnikami majątku. W przepisie tym,
    ustawodawca posłużył się czasem teraźniejszym. Stąd, przedmiotem sukcesji mogą być
    wyłącznie „stany otwarte”, tj. prawa i obowiązki, które na dzień wydzielenia „pozostają”
    jeszcze w związku z przydzielonymi spółce przejmującej lub spółce nowo powstałej w
    wyniku podziału składnikami majątku.
    Z literalnej wykładni przepisu wynika zatem, że nie odnosi się on do praw i obowiązków,
    które „pozostawały” w związku z danymi składnikami majątku przed dniem wydzielenia. W
    konsekwencji, jeżeli dane prawo bądź obowiązek powstało przed dniem wydzielenia lub
    dotyczy okresu poprzedzającego podział (powinno być rozliczone w tym właśnie czasie),
    skutki podatkowe z nim związane ściśle wiążą się z rozliczeniami podatkowymi Spółki
    dzielonej, tj. na dzień wydzielenia nie „pozostają” w związku z wydzielanym majątkiem.
    W przypadku, gdy dane prawo bądź obowiązek powstało w dniu wydzielenia lub po tej
    dacie (tj. „pozostaje” w dniu wydzielenia w związku ze składnikami majątku podlegającymi
    podziałowi), rozliczenia podatkowe z nim związane powinny dotyczyć wyłącznie spółek
    przejmujących.

    Następstwo prawne (sukcesję generalną częściową), zgodnie z art. 93c Ordynacji
    podatkowej, należy rozumieć jako kontynuację - od dnia wydzielenia - rozliczeń
    podatkowych prowadzonych dotychczas przez spółkę dzieloną, a nie jako przejęcie przez
    spółkę przejmującą lub spółkę nowo zawiązaną całości rozliczeń podatkowych
    wydzielanych części przedsiębiorstwa z okresu przed podziałem.
    Zagadnienie podziału spółek jest uregulowane w tytule IV dziale II ustawy z dnia 15
    września 2000 r. Kodeks spółek handlowych (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 18 ze zm., dalej:
    „KSH”).
    Stosownie do postanowień art. 528 § 1 KSH:
      Spółkę kapitałową i spółkę komandytowo-akcyjną można podzielić na dwie albo
      więcej spółek kapitałowych lub spółek komandytowo-akcyjnych. (...)
    Zgodnie z art. 529 § 1 pkt 4 KSH:
      Podział może być dokonany przez przeniesienie części majątku spółki dzielonej na
      istniejącą lub nowo zawiązaną spółkę albo spółki za udziały lub akcje spółki albo
      spółek przejmujących, nowo zawiązanych lub spółki dzielonej, które obejmują
      wspólnicy spółki dzielonej (podział przez wydzielenie).
    W myśl art. 529 § 2 KSH:
      Do podziału przez wydzielenie oraz podziału przez wyodrębnienie stosuje się
      przepisy o podziale spółek dotyczące odpowiednio spółki przejmującej lub spółki
      nowo zawiązanej. W przypadku podziału przez wyodrębnienie nie stosuje się
      przepisów art. 534 § 1 pkt 2, 3-5 i 8, art. 536 § 1, art. 537, art. 538 i art. 541 § 5.
    Podział przez wydzielenie oraz podział przez wyodrębnienie są jedynymi podziałami, które
    nie skutkują rozwiązaniem spółki dzielonej (art. 530 § 1 i § 2 KSH).
    Celem podziału przez wydzielenie jest to, że spółka dzielona nie przestaje istnieć, a
    następuje jedynie przeniesienie części jej majątku na inny podmiot.
    Stosownie do art. 531 § 1 i 2 KSH:
      § 1. Spółki przejmujące lub spółki nowo zawiązane powstałe w związku z podziałem
      wstępują z dniem podziału albo z dniem wydzielenia albo z dniem wyodrębnienia w
      prawa i obowiązki spółki dzielonej, określone w planie podziału.
      § 2. Na spółkę przejmującą lub spółkę nowo zawiązaną powstałą w związku z
      podziałem przechodzą z dniem podziału albo z dniem wydzielenia albo z dniem
      wyodrębnienia w szczególności zezwolenia, koncesje oraz ulgi, pozostające w
      związku z przydzielonymi jej w planie podziału składnikami majątku spółki dzielonej,
      a które zostały przyznane spółce dzielonej, chyba że ustawa lub decyzja o udzieleniu
      zezwolenia, koncesji lub ulgi stanowi inaczej.
    W myśl art. 532 § 1 KSH:
      Do podziału spółki stosuje się przepis art. 441 § 3 oraz odpowiednio przepisy
      dotyczące powstania właściwej formy prawnej spółki przejmującej albo spółki nowo
      zawiązanej, z wyłączeniem przepisów o wkładach niepieniężnych, jeżeli przepisy
      niniejszego działu nie stanowią inaczej.
    Cechą szczególną trybu podziału spółki wskazanego w art. 529 § 1 pkt 4 KSH jest to, że
    spółka dzielona nie przestaje istnieć, nie traci swojej podmiotowości prawnej, a jedynie
    zmniejsza swój majątek o część, która jest przenoszona do istniejącego podmiotu
    (następuje tylko przeniesienie części majątku tej spółki na inną spółkę już istniejącą lub
    nowo zawiązaną). W takiej sytuacji ma miejsce sukcesja uniwersalna częściowa (art. 531 §
    1 KSH), tj. następstwo generalne dotyczące praw i obowiązków związanych z
    przenoszonymi składnikami majątku (określonymi w planie podziału). Zatem następstwo
    prawne, w zakresie, o którym mowa powyżej dotyczy tylko i wyłącznie określonej w planie
    podziału części przenoszonej na inny podmiot (sukcesja uniwersalna częściowa).
    Z opisu sprawy wynika, że nastąpi podział (...) S.A. przez wydzielenie Oddziału D. i
    przeniesienie działalności Oddziału D. do (...) sp. z o.o. w trybie art. 529 § 1 pkt 4 ksh.
    Wydzielany w ramach procesu podziału zespół składników materialnych i niematerialnych

    składający się na Oddział D. będzie spełniał definicję zorganizowanej części
    przedsiębiorstwa. Zatem w sytuacji opisanej we wniosku Spółka Przejmująca wstąpi z
    dniem podziału we wszelkie przewidziane w przepisach prawa podatkowego prawa i
    obowiązki Spółki Dzielonej pozostające w związku z przydzielonymi im w planie podziału
    składnikami majątku.
    Ad 1 i 2.
    Ustawa z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (t. j. Dz. U. z
    2025 r. poz. 278 ze zm., dalej: „ustawa o CIT”), nie zawiera definicji przychodu
    podatkowego. Ustawodawca ograniczył się w tym zakresie do wskazania w art. 12 ust. 1
    ustawy o CIT, przykładowych przysporzeń, zaliczanych do tej kategorii.
    Zgodnie z art. 12 ust. 1 pkt 1-3 ustawa o CIT:
    Przychodami, z zastrzeżeniem ust. 3 i 4 oraz art. 14, są w szczególności:
      1) otrzymane pieniądze, wartości pieniężne, w tym również różnice kursowe;
      2) wartość otrzymanych rzeczy lub praw, a także wartość innych świadczeń w
        naturze, w tym wartość rzeczy i praw otrzymanych nieodpłatnie lub częściowo
        odpłatnie, a także wartość innych nieodpłatnych lub częściowo odpłatnych
        świadczeń, z wyjątkiem świadczeń związanych z używaniem środków trwałych
        otrzymanych przez samorządowe zakłady budżetowe i instytucje gospodarki
        budżetowej w rozumieniu ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach
        publicznych oraz spółki użyteczności publicznej z wyłącznym udziałem jednostek
        samorządu terytorialnego lub ich związków od Skarbu Państwa, jednostek
        samorządu terytorialnego lub ich związków w nieodpłatny zarząd lub używanie
      3) wartość, z zastrzeżeniem ust. 4 pkt 8, umorzonych lub przedawnionych:
          a) zobowiązań, w tym z tytułu zaciągniętych pożyczek (kredytów), z wyjątkiem
          umorzonych pożyczek z Funduszu Pracy,
          b) środków na rachunkach bankowych - w bankach.
    Literalna wykładnia powołanego przepisu prowadzi do wniosku, że do przychodów
    podatkowych zalicza się takie przychody, które w danym momencie są trwałe, definitywne
    i bezwarunkowe. Nie będą to zatem jakiekolwiek przychody, lecz przychody, w stosunku
    do których podatnikowi przysługiwać będzie prawo do ich otrzymania i które stanowić
    będą jego trwałe przysporzenie majątkowe.
    Z przedstawionego we wniosku opisu zdarzenia przyszłego wynika, że Spółka Przejmująca
    posiada względem Spółki Dzielonej wierzytelności, które są związane z działalnością
    Oddziału D. i które będą istniały na dzień podziału. W ramach rozliczenia podziału na
    Spółkę Przejmującą przejdą prawa i obowiązki oraz aktywa i pasywa, w tym zobowiązania
    przypisane do Oddziału D. Dotyczyło to będzie także zobowiązań Spółki Dzielonej (w
    zakresie w jakim dotyczą one Oddziału D.) z tytułu zapłaty za usługi wykonane przez
    Spółkę Przejmującą. W konsekwencji, na moment rejestracji podziału może wystąpić
    sytuacja, w której Spółka Przejmująca stanie się w odniesieniu do konkretnych
    wierzytelności jednocześnie wierzycielem i dłużnikiem. Wówczas, w wyniku podziału,
    dojdzie do konfuzji, czyli połączenia w jednym podmiocie (tj. w Spółce Przejmującej) praw
    wierzyciela i dłużnika, w związku z czym wierzytelności wygasną.
    Państwa wątpliwości dotyczą m.in. kwestii ustalenia:
    - czy wygaśnięcie w wyniku Konfuzji wierzytelności będzie się wiązać z powstaniem
      przychodu do opodatkowania na gruncie ustawy o CIT po stronie Spółki
      Przejmującej,
    - czy wygaśnięcie w wyniku Konfuzji wierzytelności będzie się wiązać z powstaniem
      przychodu do opodatkowania na gruncie ustawy o CIT po stronie Spółki Dzielonej.

    Odnosząc się do Państwa wątpliwości wskazać należy, że w świetle doktryny/nauki prawa
    cywilnego oraz wykładni regulacji ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (t. j. Dz.
    U. z 2024 r., poz. 1061, ze zm.), konfuzja jest zaliczana do zdarzeń powodujących
    wygaśnięcie stosunku prawnego, pomimo braku spełnienia przez dłużnika świadczenia. W
    przypadku konfuzji wygaśnięcie zobowiązań następuje z mocy prawa, wskutek
    skumulowania w rękach jednego podmiotu praw przysługujących wierzycielowi i
    obowiązków dłużnika. Ze względu na fakt, że sprzeczne z istotą stosunku prawnego
    byłoby jednoczesne pozostawanie „swoim” wierzycielem i dłużnikiem, w przypadku
    skupienia w jednym podmiocie dwóch stron stosunku zobowiązaniowego, prawa i
    obowiązki wynikające z tego zobowiązania wygasają ze względu na zanik istotnych
    elementów konstrukcji stosunku, jakim są dwie strony zobowiązania.
    Zatem przez instytucję konfuzji (łac. confusio) rozumie się instytucję prawa cywilnego,
    powodującą wygaśnięcie prawa podmiotowego na skutek połączenia w rękach tej samej
    osoby prawa i związanego z nim obowiązku. Konfuzja praw wynikających z zobowiązań i
    należności nie została explicite wskazana w prawie cywilnym jako instytucja, określająca
    sposób wygasania zobowiązań, ale wynika z doktryny i orzecznictwa sądowego, na gruncie
    prawa cywilnego. Stanowi ona przypadek wygaśnięcia stosunku prawnego
    (zobowiązaniowego) pomimo braku spełnienia przez dłużnika świadczenia.
    Wskazać należy, że mająca miejsce w opisanym zdarzeniu przyszłym konfuzja wzajemnych
    wierzytelności i zobowiązań zaistniała w związku z przejęciem zorganizowanej części
    przedsiębiorstwa, nie została bezpośrednio wymieniona w przepisach ustawy o podatku
    dochodowym od osób prawnych, jako skutkująca albo nie skutkująca powstaniem
    przychodu.
    W przedmiotowym zdarzeniu przyszłym nie znajdzie zastosowania art. 12 ust. 1 pkt 2
    ustawy o CIT. Nie można bowiem twierdzić, że w przypadku konfuzji dochodzi do
    nieodpłatnego lub częściowo odpłatnego świadczenia.
    Ponadto, w wyniku połączenia nie dojdzie również do umorzenia zobowiązań, zatem w
    omawianym przypadku zastosowania nie może mieć również art. 12 ust. 1 pkt 3 lit. a
    ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, zgodnie z którym przychodem jest
    również wartość umorzonych lub przedawnionych zobowiązań.
    W wyniku konfuzji wygasną zarówno zobowiązania, jak i odpowiadające im wartością
    ekonomiczną wierzytelności. W związku z połączeniem ten sam podmiot stanie się
    jednocześnie dłużnikiem i wierzycielem.
    Reasumując, przedmiotowe zdarzenie, tj. konfuzja, nie stanowi nieodpłatnego lub
    częściowo odpłatnego świadczenia po stronie Spółki Przejmującej a także nie dojdzie do
    umorzenia, które mogłoby powodować po stronie Spółki Dzielonej powstanie przychodu
    do opodatkowania w rozumieniu art. 12 ust. 1 pkt 3 ustawy o CIT.
    Zatem, zaistnienie konfuzji wierzytelności i zobowiązań, o których mowa we wniosku na
    skutek połączenia, nie spowoduje powstania przychodu po stronie Spółki Przejmującej
    oraz Spółki Dzielonej na gruncie przepisów ustawy o podatku dochodowym od osób
    prawnych.
    W związku z powyższym, Państwa stanowisko w zakresie pytań oznaczonych numerami 1 i
    2 należało uznać za prawidłowe.
    Ad 3 i 4.
    Zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy o CIT:
      Kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia
      przychodów ze źródła przychodów lub w celu zachowania albo zabezpieczenia
      źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 16 ust. 1. Koszty
      poniesione w walutach obcych przelicza się na złote według kursu średniego
      ogłaszanego przez Narodowy Bank Polski z ostatniego dnia roboczego
      poprzedzającego dzień poniesienia kosztu.

    Definicja sformułowana przez ustawodawcę ma charakter ogólny. Z tego względu
    każdorazowy wydatek poniesiony przez podatnika powinien podlegać indywidualnej
    analizie w celu dokonania jego kwalifikacji prawnej. Wyjątkiem jest jedynie sytuacja, gdy
    ustawa wyraźnie wskazuje jego przynależność do kategorii kosztów uzyskania przychodów
    lub wyłącza możliwość zaliczenia go do tego rodzaju kosztów. W pozostałych przypadkach
    należy natomiast zbadać istnienie związku przyczynowego pomiędzy poniesieniem kosztu
    a powstaniem przychodu ze źródła przychodu lub realną szansą powstania przychodu
    podatkowego, bądź też zachowaniem albo zabezpieczeniem źródła jego uzyskiwania.
    Innymi słowy oznacza to, że dla kwalifikacji prawnej danego kosztu istotne znaczenie ma
    cel, w jakim został poniesiony. Wydatek zostanie uznany za koszt uzyskania przychodów,
    jeżeli pomiędzy jego poniesieniem, a powstaniem, zwiększeniem bądź też możliwością
    powstania przychodu istnieje związek przyczynowy. W świetle powyższego, aby wydatek
    poniesiony przez podatnika stanowił dla niego koszt uzyskania przychodu, musi spełnić
    następujące warunki:
    - został poniesiony przez podatnika, tj. w ostatecznym rozrachunku musi on zostać
      pokryty z zasobów majątkowych podatnika (nie stanowią kosztu uzyskania przychodu
      podatnika wydatki, które zostały poniesione na działalność podatnika przez osoby
      inne niż podatnik),
    - jest definitywny (rzeczywisty), tj. wartość poniesionego wydatku nie została podatnikowi
      w jakikolwiek sposób zwrócona,
    - pozostaje w związku z prowadzoną przez podatnika działalnością gospodarczą,
    - poniesiony został w celu uzyskania, zachowania lub zabezpieczenia przychodów lub
      może mieć wpływ na wielkość osiągniętych przychodów,
    - został właściwie udokumentowany,
    - nie może znajdować się w grupie wydatków, których nie uważa się za koszty uzyskania
      przychodów.
    Kosztami uzyskania przychodów są zatem wszelkie racjonalne i gospodarczo uzasadnione
    wydatki związane z prowadzoną działalnością gospodarczą, których celem jest osiągnięcie,
    zabezpieczenie bądź zachowanie źródła przychodów i które nie zostały wyłączone z
    kosztów na podstawie art. 16 ust. 1 ww. ustawy. Z powyższego wynika, że określony
    wydatek, nie wymieniony w katalogu wydatków niestanowiących kosztów podatkowych,
    może stanowić koszt uzyskania przychodu, pod warunkiem że między tym wydatkiem a
    osiągnięciem przychodu zachodzi związek przyczynowo-skutkowy, czyli że poniesienie
    tego wydatku ma lub może mieć wpływ na powstanie, zwiększenie lub zachowanie
    przychodu podatnika.
    Stosownie do art. 15 ust. 6 ustawy o CIT:
      Kosztem uzyskania przychodów są odpisy z tytułu zużycia środków trwałych oraz
      wartości niematerialnych i prawnych (odpisy amortyzacyjne) dokonywane zgodnie z
      art. 16a-16m, przy czym w przypadku spółek nieruchomościowych odpisy dotyczące
      środków trwałych zaliczonych do grupy 1 Klasyfikacji nie mogą być w roku
      podatkowym wyższe niż dokonywane zgodnie z przepisami o rachunkowości odpisy
      amortyzacyjne lub umorzeniowe z tytułu zużycia środków trwałych, obciążające w
      tym roku podatkowym wynik finansowy jednostki.
    Zgodnie z art. 16a ust. 1 ustawy o CIT:
    Amortyzacji podlegają, z zastrzeżeniem art. 16c, stanowiące własność lub
    współwłasność podatnika, nabyte lub wytworzone we własnym zakresie, kompletne i
    zdatne do użytku w dniu przyjęcia do używania:
      1) budowle, budynki oraz lokale będące odrębną własnością,
      2) maszyny, urządzenia i środki transportu,

      3) inne przedmioty
        - o przewidywanym okresie używania dłuższym niż rok, wykorzystywane przez
          podatnika na potrzeby związane z prowadzoną przez niego działalnością
          gospodarczą albo oddane do używania na podstawie umowy najmu, dzierżawy
          lub umowy określonej w art. 17a pkt 1, zwane środkami trwałymi.
    Jak stanowi art. 16f ust. 1 ustawy o CIT:
      Podatnicy, z wyjątkiem tych, którzy ze względu na ogłoszoną upadłość nie prowadzą
      działalności gospodarczej, dokonują odpisów amortyzacyjnych od wartości
      początkowej środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych, o których
      mowa w art. 16a ust. 1 i ust. 2 pkt 1-3 oraz w art. 16b.
    Jednocześnie, nie uważa się za koszty uzyskania przychodów odpisów z tytułu zużycia
    środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych w przypadkach, o których
    mowa w art. 16 ust. 1 pkt 48 i pkt 63 ustawy o CIT.
    Na podstawie art. 16 ust. 1 pkt 48 ustawy o CIT:
      Nie uważa się za koszty uzyskania przychodów odpisów z tytułu zużycia środków
      trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych dokonywanych, według zasad
      określonych w art. 16a-16m, od tej części ich wartości, która odpowiada
      poniesionym wydatkom na nabycie lub wytworzenie we własnym zakresie tych
      środków lub wartości niematerialnych i prawnych, odliczonym od podstawy
      opodatkowania podatkiem dochodowym albo zwróconym podatnikowi w
      jakiejkolwiek formie.
    Z kolei, w myśl art. 16 ust. 1 pkt 63 ustawy o CIT:
    Nie uważa się za koszty uzyskania przychodów odpisów amortyzacyjnych od wartości
    początkowej środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych:
      a) nabytych nieodpłatnie, jeżeli:
        - nabycie to nie stanowi przychodu z tytułu nieodpłatnego otrzymania rzeczy lub
          praw, lub
        - dochód z tego tytułu jest zwolniony od podatku dochodowego, lub
        - nabycie to stanowi dochód, od którego na podstawie odrębnych przepisów
          zaniechano poboru podatku,
      b) jeżeli przed dniem 1 stycznia 1995 r. zostały nabyte, lecz niezaliczone do środków
        trwałych albo wartości niematerialnych i prawnych,
      c) oddanych do nieodpłatnego używania - za miesiące, w których składniki te były
        oddane do nieodpłatnego używania.
    Z przytoczonych przepisów wynika, że środki trwałe podlegają amortyzacji, o ile spełniają
    następujące warunki:
    - stanowią własność lub współwłasność podatnika,
    - są kompletne i zdatne do użytku w dniu przyjęcia do używania,
    - przewidywany okres ich używania jest dłuższy niż rok,
    - są wykorzystywane przez podatnika na potrzeby związane z prowadzoną przez niego
      działalnością gospodarczą,
    - nie mają do nich zastosowania przepisy art. 16 ust. 1 ustawy o CIT.
    Odpisów amortyzacyjnych dokonuje się od wartości początkowej środków trwałych oraz
    wartości niematerialnych i prawnych wprowadzonych do ewidencji środków trwałych oraz
    wartości niematerialnych i prawnych.
    Zgodnie z art. 16g ust. 9 ustawy o CIT:
      W razie przekształcenia formy prawnej, podziału albo połączenia podmiotów, z
      zastrzeżeniem ust. 19, dokonywanych na podstawie odrębnych przepisów - wartość

      początkową środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych ustala się w
      wysokości wartości początkowej określonej w ewidencji środków trwałych oraz
      wartości niematerialnych i prawnych, o której mowa w art. 9 ust. 1, podmiotu
      przekształcanego, połączonego albo podzielonego. Zasadę tę stosuje się
      odpowiednio do spółek niebędących osobami prawnymi, w tym również powstałych
      z przekształcenia spółki.
    W myśl art. 16g ust. 18 ustawy o CIT:
      Przepis ust. 9 ma zastosowanie, jeżeli z odrębnych przepisów wynika, że podmiot
      powstały z przekształcenia, podziału albo połączenia lub podmiot istniejący, do
      którego przeniesiono w wyniku wydzielenia albo wyodrębnienia część majątku
      podmiotu dzielonego, wstępuje we wszelkie prawa i obowiązki podmiotu
      przekształconego, połączonego albo podzielonego.
    Z art. 16g ust. 19 ustawy o CIT wynika natomiast, że:
      Przepisu ust. 9 nie stosuje się do podziału podmiotów, jeżeli majątek przejmowany
      na skutek podziału, a przy podziale przez wydzielenie albo podziale przez
      wyodrębnienie także majątek pozostający w podmiocie dzielonym, nie stanowi
      zorganizowanej części przedsiębiorstwa. W takim przypadku dla wyceny
      przejmowanego majątku przepisy ust. 1 pkt 4 lub ust. 10 stosuje się odpowiednio.
    Zgodnie z art. 16h ust. 3 ustawy o CIT:
      Podmioty, o których mowa w art. 16g ust. 9, powstałe z przekształcenia, podziału, z
      zastrzeżeniem ust. 5, albo połączenia podmiotów oraz podmioty, które przejęły
      całość lub część innego podmiotu na skutek tych zdarzeń, dokonują odpisów
      amortyzacyjnych z uwzględnieniem dotychczasowej wysokości odpisów oraz
      kontynuują metodę amortyzacji przyjętą przez podmiot przekształcony, podzielony,
      połączony, z uwzględnieniem art. 16i ust. 2-7.
    Jak stanowi art. 16h ust. 5 ustawy o CIT:
      Przepisu ust. 3 nie stosuje się do podziału podmiotów, jeżeli majątek przejmowany
      na skutek podziału, a przy podziale przez wydzielenie albo podziale przez
      wyodrębnienie także majątek pozostający w podmiocie dzielonym, nie stanowi
      zorganizowanej części przedsiębiorstwa. W takim przypadku odpisów
      amortyzacyjnych od przejmowanych składników majątkowych dokonuje się na
      zasadach określonych w art. 16i-16m.
    Powyższe regulacje wyrażają tzw. zasadę kontynuacji ustalania wartości początkowej oraz
    dokonywania odpisów amortyzacyjnych dla podmiotów przejmujących majątek na skutek
    m.in. podziału przez wydzielenie. Przy czym zasada ta znajduje zastosowanie, jeżeli z
    odrębnych przepisów wynika, że zarówno majątek przejmowany na skutek podziału, jak i
    majątek pozostający w podmiocie dzielonym, stanowią zorganizowane części
    przedsiębiorstwa.
    Państwa wątpliwości w niniejszej sprawie dotyczą m.in. ustalenia, czy w opisanym
    zdarzeniu przyszłym, Spółka Dzielona będzie zobowiązana do korekty podatkowych
    odpisów amortyzacyjnych dokonanych od środków trwałych.
    Odnosząc się do powyższego należy stwierdzić, że ustawa o CIT nie zawiera żadnego
    przepisu, który zobowiązywałby Spółkę Dzieloną do dokonania takiej korekty.
    Przedstawione w opisie sprawy zdarzenie (konfuzja wierzytelności) nie ma wpływu na
    prawa i obowiązki prawno-podatkowe już zaistniałe. W szczególności, w opisanej sytuacji
    nie dojdzie do zwrotu poniesionych wydatków w rozumieniu art. 16 ust. 1 pkt 48 ustawy o
    CIT. Nie zostaną również spełnione przesłanki, określone w art. 16ust. 1 pkt 63 ustawy o
    CIT.
    Tym samym, w związku z opisanym podziałem przez wydzielenie Spółka Dzielona nie
    będzie zobowiązana do korekty odpisów amortyzacyjnych dokonanych od środków
    trwałych przeniesionych na Spółkę Przejmującą.

    Państwa wątpliwości dotyczą również ustalenia, czy Spółka Przejmująca będzie miała
    prawo do zaliczania do kosztów uzyskania przychodów odpisów amortyzacyjnych od na
    bytych w wyniku podziału środków trwałych.
    Z powołanych wyżej przepisów wynika, że w przypadku nabycia w wyniku podziału przez
    wydzielenie zorganizowanej części przedsiębiorstwa, o ile majątek pozostający w
    podmiocie dzielonym również stanowi zorganizowaną część przedsiębiorstwa, spółka
    przejmująca powinna stosować metodę kontynuacji w zakresie:
    - ustalenia wartości początkowej środków trwałych i wartości niematerialnych i
      prawnych,
    - ustalenia metody ich amortyzacji,
    - uwzględnienia wysokości odpisów dokonanych przez podmiot dzielony.
    Przepisy ustawy o CIT nie przewidują innych ograniczeń w zakresie dokonywania odpisów
    amortyzacyjnych od środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych
    otrzymanych w związku podziałem podmiotów.
    Jak wynika z wniosku, wydzielany w ramach procesu podziału zespół składników
    materialnych i niematerialnych składający się na Oddział D. będzie spełniał definicję
    zorganizowanej części przedsiębiorstwa. Również pozostające w Spółce Dzielonej składniki
    materialne i niematerialne będą spełniały definicję zorganizowanej części
    przedsiębiorstwa.
    W związku z powyższym, Spółka Przejmująca będzie miała prawo do amortyzowania
    środków trwałych, które zostaną przez nią nabyte w drodze podziału, na zasadzie
    kontynuacji odpisów amortyzacyjnych dokonywanych przez Spółkę Dzieloną. Bez wpływu
    na powyższe pozostaje konfuzja wzajemnych należności i zobowiązań Spółki Przejmującej
    i Spółki Dzielonej.
    Podsumowując, Państwa stanowisko w zakresie pytań oznaczonych numerami 3 i 4
    należało uznać za prawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, które Państwo przedstawili i stanu prawnego,
    który obowiązuje w dniu wydania interpretacji/stanu prawnego, który obowiązywał w dniu
    wniesienia wniosku.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    - Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy
      z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.).
      Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie
      zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego. Z funkcji
      ochronnej będą mogli skorzystać Ci z Państwa, którzy zastosują się do interpretacji.
    - Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
        1) z zastosowaniem art. 119a;

        2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5
          ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
        3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    - Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki
      interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

przez Zainteresowanego, który
    jest stroną postępowania
    Mają Państwo (Zainteresowany będący stroną postępowania - art. 14r § 2 Ordynacji
    podatkowej) prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu
    Administracyjnego w (...). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa
    z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
    (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA).
    Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji
    indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):
    - w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
    - w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS
      /SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a, art. 14b § 1 i art. 14r
    Ordynacji podatkowej.