Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0114-KDIP4.4012.254.2019.11.S.AK
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-05-16
Teza: Zwolnienie z podatku od towarów i usług usług pośrednictwa
w zawieraniu umów o zarządzanie PPK.
Słowa kluczowe: instrumenty-instrumenty finansowe
plan-Pracownicze Plany Kapitałowe (PPK)
pośrednictwo-pośrednictwo finansowe
usługi-usługi zwolnione
Zagadnienia: Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział VIII.
Wysokość opodatkowania -Rozdział 2. Zwolnienia -
Zwolnienia przedmiotowe-Usługi, których przedmiotem
są instrumenty finansowe
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział
VIII-Rozdział 1-art. 41-ust. 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział
VIII-Rozdział 2-art. 43-ust. 1-pkt 41

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

23 kwietnia 2019 r. wpłynął Państwa wniosek z 19 kwietnia 2019 r. o wydanie interpretacji
    indywidualnej. Treść wniosku jest następująca:

## Opis zdarzenia przyszłego

(...) Sp. z o.o. w ramach prowadzonej działalności gospodarczej świadczy usługi
    pośrednictwa ubezpieczeniowego i agenta transferowego, odpowiednio dla towarzystwa
    ubezpieczeń na życie, towarzystwa ubezpieczeń oraz otwartego funduszu emerytalnego
    zarządzanego przez powszechne towarzystwo emerytalne. Dodatkowo, Wnioskodawca
    planuje zawarcie umowy (dalej: „Umowa dystrybucyjna”) z dobrowolnymi funduszami
    emerytalnymi (dalej: „DFE”) reprezentowanymi przez powszechne towarzystwo
    emerytalne (dalej: „PTE”) w zakresie świadczenia usług pośrednictwa w zawieraniu umów
    o zarządzanie pracowniczych planów kapitałowych (dalej: „PPK”).
    Zasady dotyczące PPK zawarte są w ustawie z dnia 4 października 2018 r. o pracowniczych
    planach kapitałowych (Dz. U. z 2018 poz. 2215, dalej: „Ustawa o PPK”).
    Zgodnie z art. 3 Ustawy o PPK, PPK jest tworzony w celu gromadzenia oszczędności przez
    uczestników z przeznaczeniem na wypłatę tych środków po osiągnięciu przez nich 60 roku
    życia oraz na inne cele określone w przedmiotowej Ustawie. Co do zasady, środki
    gromadzone w PPK stanowią prywatną własność uczestnika PPK, a uczestnictwo w nim
    jest dobrowolne. Środki te pochodzą z wpłat finansowanych przez uczestników i podmiot
    zatrudniający (odpowiednio pracowników i pracodawców) oraz wpłat finansowanych
    przez Państwo w postaci wpłaty powitalnej oraz dopłat rocznych.
    W związku z powyższym, Wnioskodawca planuje wykonywać usługi pośrednictwa w PPK w
    imieniu i na rzecz DFE, gdzie upoważnieniem do takiej działalności jest zlecenie wskazane
    w Umowie dystrybucyjnej.
    Na usługi pośrednictwa wykonywane przez Wnioskodawcę na rzecz DFE w ramach Umowy
    dystrybucyjnej będą składać się czynności pośrednictwa w PPK (dalej: „Czynności
    pośrednictwa”), w szczególności:
    a) zachęcanie potencjalnych klientów do zawierania z DFE umów o zarządzanie PPK,
      poprzez organizowanie spotkań w celu przedstawienia potencjalnym klientom oferty
      DFE i PTE w zakresie zarządzania i prowadzenia PPK, w tym podejmowanie działań
      zmierzających do doprowadzenia do zawarcia umowy o zarządzanie PPK z DFE,
    b) informowanie potencjalnych klientów o zasadach gromadzenia oszczędności w PPK,
      zgodnie z warunkami opublikowanymi w statutach DFE i dokumentach dostarczonych
      przez DFE,
    c) pozyskiwanie i przekazywanie PTE danych potencjalnych klientów zainteresowanych
      zawarciem z DFE umów o zarządzanie PPK,
    d) koordynowanie wdrożenia PPK u klientów, z którymi zawierana będzie umowa o
      zarządzanie PPK i umowa o prowadzenie PPK, zarządzanie dokumentacją
      wdrożeniową u klienta,
    e) informowanie potencjalnych klientów o możliwości dokonywania wpłat dodatkowych
      do DFE,
    f) wykonywanie Czynności pośrednictwa według najlepszej wiedzy wymaganej dla
      ochrony i zabezpieczenia interesów członków DFE, przy dołożeniu najwyższej
      staranności, a także zgodnie z zasadami uczciwego obrotu i przepisami prawa, a w
      szczególności przepisami ustawy z dnia 28 sierpnia 1997 r. o organizacji i

      funkcjonowaniu funduszy emerytalnych (tj. Dz. U. z 2018 r., poz. 1906 ze zm. dalej:
      „Ustawa o funduszach emerytalnych”) i Ustawy o PPK a także instrukcjami i
      wytycznymi otrzymanymi od PTE,
    g) wykonywanie Czynności pośrednictwa z najwyższą starannością, z uwzględnieniem
      zawodowego charakteru prowadzonej działalności, w szczególności w sposób
      zapewniający osiągnięcie celu, jakim jest pozyskanie możliwie dużej liczby nowych
      członków przez DFE,
    h) bieżące raportowanie zgodnie z wymaganymi standardami podejmowanych
      aktywności.
    Powyższe czynności, Wnioskodawca będzie wykonywać poprzez osoby będące
    pracownikami Wnioskodawcy lub podmioty współpracujące z Wnioskodawcą (dalej:
    „Przedstawiciele”).
    Z tytułu wykonywania Czynności pośrednictwa, Wnioskodawcy będzie przysługiwało
    wynagrodzenie w wysokości (i) sumy odrębnie naliczanych wynagrodzeń faktycznie
    zapłaconych Przedstawicielom przez Wnioskodawcę z tytułu wykonywanych czynności
    pośrednictwa, powiększonej o marżę oraz (ii) równowartości kosztów obciążających
    Wnioskodawcę związanych z wykonywaniem przez Wnioskodawcę Czynności
    pośrednictwa powiększonej o marżę.

## Pytanie

Czy Czynności pośrednictwa wykonywane przez Wnioskodawcę na podstawie Umowy
    dystrybucyjnej będą korzystały ze zwolnienia z opodatkowania podatkiem od towarów i
    usług na mocy art. 43 ust. 1 pkt 40 Ustawy o VAT jako usługi pośrednictwa w zakresie
    depozytów środków pieniężnych?
    Państwa stanowisko w sprawie
    Zdaniem Wnioskodawcy, Czynności pośrednictwa wykonywane przez Wnioskodawcę na
    podstawie Umowy dystrybucyjnej będą korzystały ze zwolnienia z opodatkowania
    podatkiem od towarów i usług na mocy art. 43 ust. 1 pkt 40 Ustawy o VAT jako usługi
    pośrednictwa w zakresie depozytów środków pieniężnych.
    Wnioskodawca opiera swoje stanowisko na następującym rozumieniu przepisów Ustawy o
    VAT.
    Usługi świadczone przez DFE jako usługi depozytów środków pieniężnych
    Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 Ustawy o VAT opodatkowaniu podatkiem podlega m.in.
    odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju. Z kolei w myśl art. 8 ust. 1 powyższej
    ustawy przez świadczenie usług rozumie się każde świadczenie na rzecz osoby fizycznej,
    osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej niemającej osobowości prawnej, które nie
    stanowi dostawy towarów.
    Stosownie do art. 41 ust. 1 Ustawy o VAT, stawka podatku wynosi 22%, z zastrzeżeniem
    ust. 2-12c, art. 83, art. 119 ust. 7, art. 120 ust. 2 i 3, art. 122 i art. 129 ust. 1.
    Jednocześnie na podstawie obowiązującego od dnia 1 stycznia 2011 r. art. 146a pkt 1
    ustawy, w okresie od dnia 1 stycznia 2011 r. do dnia 31 grudnia 2018 r., z zastrzeżeniem
    art. 146f stawka podatku, o której mowa w art. 41 ust. 1 i 13, art. 109 ust. 2 i art. 110,
    wynosi 23%.
    Co więcej, przepisy Ustawy o VAT oraz przepisy wykonawcze do ustawy przewidują
    jednocześnie szereg stawek obniżonych oraz zwolnień od opodatkowania.
    Zgodnie z art. 43 ust. 1 pkt 40 Ustawy o VAT, zwalnia się od podatku usługi w zakresie
    depozytów środków pieniężnych, prowadzenia rachunków pieniężnych, wszelkiego
    rodzaju transakcji płatniczych, przekazów i transferów pieniężnych, długów, czeków i
    weksli oraz usługi pośrednictwa w świadczeniu tych usług.

    Zdaniem Wnioskodawcy, przedmiotowy przepis powinien być rozumiany w ten sposób, że
    zwolnienie z opodatkowania VAT transakcji w zakresie depozytów ma szersze znaczenie
    niż jedynie prowadzenie kont depozytowych, która to czynność mieści się w ramach usług
    prowadzenia rachunków pieniężnych.
    Zgodnie z wykładnią językową (sjp.pwn.pl) depozyt oznacza „pieniądze oddane na
    przechowanie na warunkach określonych w umowie [...] przechowywanie przedmiotów
    lub pieniędzy przez osobę lub instytucję, której je powierzono”.
    Zgodnie ze znowelizowaną przez Ustawę o PPK Ustawą o funduszach emerytalnych
    przedmiotem działalności dobrowolnego funduszu jest m.in. gromadzenie środków
    zgodnie z przepisami ustawy o PPK w PPK, oraz ich lokowanie, zgodnie z polityką
    inwestycyjną funduszu.
    Jak już wskazano w stanie faktycznym, PPK jest tworzony w celu gromadzenia
    oszczędności przez uczestników z przeznaczeniem na wypłatę tych środków po
    osiągnięciu przez uczestników 60 roku życia oraz na inne cele określone w przedmiotowej
    ustawie. Środki te pochodzą z wpłat finansowanych przez uczestników i podmiot
    zatrudniający (odpowiednio pracowników i pracodawców) oraz wpłat finansowanych
    przez Państwo w postaci wpłaty powitalnej oraz dopłat rocznych.
    Co do zasady, środki gromadzone w PPK na zindywidualizowanym rachunku PPK stanowią
    prywatną własność uczestnika PPK, a uczestnictwo w programie jest dobrowolne. Co
    więcej, uczestnik PPK może rozporządzać środkami zgromadzonymi na jego rachunku PPK
    (na zasadach określonych w Ustawie o PPK). W tym zakresie, środki zgromadzone na
    koncie PPK mogą zostać m.in. wypłacone lub przetransferowane np. z rachunku PPK na m.
    in. inny rachunek PPK, rachunek terminowej lokaty oszczędnościowej, indywidulane konto
    emerytalne, pracowniczy plan emerytalny we wskazanych w Ustawie o PPK sytuacjach.
    Uczestnik PPK może wnioskować również o wypłatę środków zgromadzonych w PPK jako
    świadczenia małżeńskiego.
    Natomiast wypłata środków z PPK może nastąpić w ustawowo określonych terminach
    oraz wysokościach. Dodatkowo, środki zgromadzone na koncie PPK mogą zostać
    wypłacone w 100% np. w celu sfinansowania wkładu własnego na kredyt hipoteczny (ale z
    obowiązkiem ich zwrotu) lub 25% w przypadku poważnego zachorowania własnego,
    małżonka lub dziecka.
    Powyższe wskazuje, że zgodnie z Ustawą o PPK oraz znowelizowaną Ustawą o funduszach
    emerytalnych DFE jest uprawniony do świadczenia czynności, które mieszczą się w
    zakresie przedmiotowych usług w zakresie depozytów środków pieniężnych, ponieważ
    wspomniane usługi wpisują się we wskazaną powyżej definicję językową depozytu - środki
    są oddane na warunkach określonych w umowie o zarządzanie PPK oraz środki
    zgormadzone na rachunku PPK są przechowywane przez DFE, któremu te środki
    powierzono. Co więcej natura przedmiotowych usług (prywatny charakter zgromadzonych
    środków, zindywidualizowany rachunek na którym gromadzone środki będą zapisywane,
    dobrowolność uczestnictwa w systemie, możliwość rozporządzania środkami w ramach
    przewidzianych przez prawo) wyraźnie wskazuje, że usługi takie powinny na gruncie
    Ustawy o VAT być traktowane jako depozyt środków pieniężnych.
    Usługi świadczone przez Wnioskodawcę jako usługi pośrednictwa
    W związku z tym, że Wnioskodawca w ramach wykonywanych Czynności pośrednictwa
    będzie pośredniczył w zawieraniu umów o zarządzanie PPK, warunkiem koniecznym do
    objęcia świadczonych przez niego usług zwolnieniem z VAT jest zakwalifikowanie ich do
    katalogu usług pośrednictwa w świadczeniu usług związanych z depozytami środków
    pieniężnych, o których mowa w art. 43 ust. 1 pkt 40 Ustawy o VAT.
    Stąd, w celu określenia zakresu zwolnienia wynikającego z art. 43 ust. 1 pkt 40 Ustawy o
    VAT niezbędne jest ustalenie pojęcia terminu „usług pośrednictwa”.

    W związku z tym, że ani Ustawa o VAT ani Dyrektywa 2006/112/We Rady Unii Europejskiej
    z dnia 28 listopada 2006r. w sprawie wspólnego systemu od wartości dodanej (Dz. U. UE. L.
    2006.347.1 z dnia 11 grudnia 2006 r., dalej: „Dyrektywa VAT”) nie zawiera definicji usług
    pośrednictwa, zdaniem Wnioskodawcy, należy ustalić znaczenie powyższego terminu.
    W celu określenia jakie czynności trzeba rozumieć pod pojęciem usług pośrednictwa
    finansowego, należy ustalić znaczenie terminu w oparciu o wykładnię językową, wspartą
    orzecznictwem Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej (dalej: „TSUE”).
    Zgodnie ze słownikiem języka polskiego (sjp.pwn.pl) pośredniczyć oznacza „działalność
    osoby trzeciej mającej na celu porozumienie się między stronami lub załatwienie jakichś
    spraw dotyczących obu stron” a także „kojarzenie kontrahentów w transakcjach
    handlowych [...]”. Z wykładni językowej wynika więc, że „pośrednictwo” jest umową, w
    której jedna strona zobowiązuje się wobec drugiej doprowadzić do możliwości zawarcia
    umowy lub pośredniczyć przy zawieraniu takiej umowy.
    Co więcej, z wyroków TSUE wynika, że pośrednictwo powinno obejmować działalność
    wykonywaną przez osobę pośredniczącą, która nie jest stroną umowy dotyczącej
    produktu finansowego i której działalność różni się od typowych świadczeń umownych
    wykonywanych przez strony tych umów. TSUE wskazuje, że w istocie pośrednictwo
    stanowi usługę świadczoną na rzecz strony umowy, za którą wypłaca ona wynagrodzenie
    za odrębną działalność w zakresie pośrednictwa. Celem takiej działalności jest uczynić
    wszystko co niezbędne, by dwie strony zawarły umowę, przy czym pośrednik nie ma
    żadnego interesu w zakresie treści umowy. Dodatkowo, cechą charakterystyczną usług
    pośrednictwa jest fakt, iż bezpośrednią przyczyną zawarcia umowy są działania
    pośrednika.
    Zdaniem TSUE, pośrednictwo może obejmować szereg czynności np. wskazywanie okazji
    do zawarcia umowy, kontaktowanie się ze stronami transakcji, negocjowanie w imieniu i
    na rzecz warunków świadczeń wzajemnych, kontaktowanie się z drugą stroną (np. wyrok
    TSUE w sprawie C-235/00, między Commissioners of Customs Excise a CSC Financial
    Services Ltd. lub wyrok w sprawie C-453/05 między Finanzamt Luckenwalde a Volker
    Ludwig) i w tym zakresie może być do tych czynności ograniczone.
    Powyższe wyroki wskazują, że TSUE stoi na stanowisku, że pośrednictwo może obejmować
    zarówno samodzielne zawieranie umów z klientem jak i może polegać wyłącznie na
    nakłanianiu klientów do zawarcia umów z innym podmiotem.
    Zdaniem Wnioskodawcy, biorąc pod uwagę powyższe, daną usługę należy zakwalifikować
    jako usługę tzw. pośrednictwa finansowego (objętego zwolnieniem z VAT), gdy spełnione
    są następujące warunki:
        istnieje umowa pomiędzy stronami, w której jedna strona (pośrednik) zobowiązuje
        się wobec drugiej doprowadzić do możliwości zawarcia umowy lub pośredniczyć
        przy zawieraniu takiej umowy,
        usługa pośrednictwa powinna być wykonywana przez osobę pośredniczącą, która
        nie jest stroną umowy dotyczącej usługi i której działalność różni się od typowych
        świadczeń umownych wykonywanych przez strony umowy,
        stronie pośredniczącej wypłacane jest wynagrodzenie za odrębną działalność w
        zakresie pośrednictwa,
        celem takiej działalności jest czynienie wszystkiego co niezbędne, aby strony
        zawarły umowę, przy czym pośrednik nie ma żadnego interesu co do jej treści,
        cechą usług pośrednika jest fakt, iż bezpośrednią przyczyną zawarcia umowy są
        działania pośrednika.

    Należy też wskazać, że organy podatkowe przyjmują, że pośrednictwo obejmuje czynności
    dokonywane w imieniu oraz na rzecz innego przedsiębiorcy, w wyniku których dochodzi
    do zawarcia transakcji między tym przedsiębiorcą a podmiotem trzecim. Przy tym
    działanie w imieniu oznacza wykonywanie czynności na korzyść drugiej strony na
    podstawie udzielonego przez nią upoważnienia - por. indywidualna interpretacja prawa
    podatkowego z dnia 10 sierpnia 2018 r., o nr 0114-KDIP1-2.4012.359.2018.1.IG wydana
    przez Dyrektora Informacji Skarbowej.
    W opinii Wnioskodawcy, wszystkie powyższe warunki będą spełnione w odniesieniu do
    Czynności pośrednictwa, ponieważ czynności te są wykonywane na podstawie Umowy
    dystrybucyjnej, gdzie Wnioskodawca zobowiązuje się do doprowadzenia do możliwości
    zawarcia umowy lub pośredniczenia przy zawieraniu takiej umowy, Wnioskodawca nie jest
    stroną umowy dotyczącej PPK, jego działalność różni się od typowych świadczeń
    wykonywanych przez DFE, Wnioskodawcy wypłacane jest wynagrodzenie za jego usługi,
    celem działalności Wnioskodawcy jest czynienie wszystkiego co niezbędne, aby strony
    zawarły umowę, przy czym Wnioskodawca nie ma interesu co do jej treści a bezpośrednią
    przyczyną zawarcia umów będzie działalność Wnioskodawcy.
    Co więcej, w indywidualnej interpretacji prawa podatkowego wydanej przez Dyrektora
    Izby Skarbowej w Warszawie, w dniu 30 grudnia 2015 r., o nr. IPPP1/4512-1252/15-2/IGo,
    organ podatkowy zgodził się z podatnikiem, że usługi pośrednictwa w zawieraniu umów
    dotyczących indywidualnych kont emerytalnych (dalej: „IKE”) i indywidualnych kont
    zabezpieczenia emerytalnego (dalej: „IKZE”) świadczone na rzecz dobrowolnego funduszu
    emerytalnego będą zwolnione z podatku VAT na podstawie analogicznego przepisu (art.
    43 ust. 1 pkt 40 Ustawy o VAT) - podobnie indywidualna interpretacja prawa podatkowego
    z dnia 8 grudnia 2016 r. o nr 1462-IPPP1.4512.910.2016.1.MP.
    Zdaniem Wnioskodawcy, pomiędzy umowami dotyczącymi IKE i IKZE oraz umowami
    dotyczącymi PPK istnieją analogie, ponieważ wszystkie powyżej wskazane rodzaje umów
    służą przyjmowaniu wpłat pieniężnych oraz gromadzeniu oszczędności na rzecz
    oszczędzającego (uczestnika). Istotą konstrukcji wspólną dla umów dotyczących IKE, IKZE
    oraz PPK jest przyjmowanie wkładów pieniężnych od oszczędzających, które to wkłady są
    zapisywane na zindywidualizowanym koncie a wypłata środków zgromadzonych w ten
    sposób jest dokonywana na zasadach wskazanych w ustawach właściwych dla IKE, IKZE i
    PPK - zdaniem Wnioskodawcy, powyższe dodatkowo potwierdza, że Czynności
    pośrednictwa powinny być traktowane analogicznie, i w konsekwencji powinny być
    zwolnione od opodatkowania jako usługi pośrednictwa w zakresie depozytów środków
    pieniężnych.
    Mając na uwadze powyższe, zdaniem Wnioskodawcy, Czynności pośrednictwa będą
    korzystały ze zwolnienia przewidzianego w ustawie o podatku od towarów i usług
    wskazanego w art. 43 ust. 1 pkt 40 Ustawy o VAT jako usługi pośrednictwa w zakresie
    depozytów środków pieniężnych.
    Interpretacja indywidualna
    Rozpatrzyłem Państwa wniosek – 23 lipca 2019 r. wydałem interpretację indywidualną
    znak 0114-KDIP4.4012.254.2019.1.AK, w której uznałem Państwa stanowisko za
    nieprawidłowe.
    Interpretację doręczono Państwu 25 lipca 2019 r.
    Skarga na interpretację indywidualną
    23 sierpnia 2019 r. wnieśli Państwo skargę na tę interpretację do Wojewódzkiego Sądu
    Administracyjnego w Warszawie.
    Wnieśli Państwo o:
    1) uchylenie zaskarżonej interpretacji w całości na podstawie art. 146 § 1 Prawa o
      postępowaniu przed sądami administracyjnymi;

    2) zasądzenie od Dyrektora kosztów postępowania, w tym zastępstwa procesowego,
      według norm przepisanych.
    Postępowanie przed sądami administracyjnymi
    Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uchylił skarżoną interpretację – wyrokiem z
    6 marca 2020 r. sygn. akt III SA/Wa 2153/19.
    9 czerwca 2020 r. wniosłem skargę kasacyjną od tego wyroku do Naczelnego Sądu
    Administracyjnego.
    Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z 10 lipca 2024 r. sygn. akt I FSK 1169/20 oddalił
    skargę kasacyjną.
    Wyrok, który uchylił interpretację indywidualną, stał się prawomocny 10 lipca 2024 r.
    Odpis prawomocnego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 6
    marca 2020 r. sygn. akt III SA/Wa 2153/19 wpłynął do tut. Organu 26 lutego 2025 r.
    Ponowne rozpatrzenie wniosku – wykonanie wyroku
    Zgodnie z art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami
    administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.):
      Ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu
      sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe
      prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że
      przepisy prawa uległy zmianie.
    Wykonuję obowiązek, który wynika z tego przepisu, tj.:
        uwzględniam ocenę prawną i wskazania dotyczące postępowania, które wyraziły
        Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oraz Naczelny Sąd Administracyjny
        w ww. wyrokach;
        ponownie rozpatruję Państwa wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej –
        stwierdzam, że stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest
        nieprawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Katalog czynności opodatkowanych podatkiem od towarów i usług zawiera art. 5 ust. 1
    ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t. j. Dz. U. z 2019 r. poz.
    2174 ze zm.) zwanej dalej „ustawą”, który stanowi, że:
      Opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, zwanym dalej "podatkiem",
      podlegają:
      1) odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju;
      2) eksport towarów;
      3) import towarów na terytorium kraju;
      4) wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów za wynagrodzeniem na terytorium kraju;
      5) wewnątrzwspólnotowa dostawa towarów.
    Art. 7 ust. 1 ustawy:
      Przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się
      przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel, (...).
    Art. 8 ust. 1 ustawy:

      Przez świadczenie usług, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się każde
      świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej
      niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu
      art. 7, w tym również:
      1) przeniesienie praw do wartości niematerialnych i prawnych, bez względu na
        formę, w jakiej dokonano czynności prawnej;
      2) zobowiązanie do powstrzymania się od dokonania czynności lub do tolerowania
        czynności lub sytuacji;
      3) świadczenie usług zgodnie z nakazem organu władzy publicznej lub podmiotu
        działającego w jego imieniu lub nakazem wynikającym z mocy prawa.
    Usługą jest każde świadczenie na rzecz danego podmiotu niebędące dostawą towarów.
    Pod pojęciem usługi (świadczenia) należy więc rozumieć każde zachowanie się na rzecz
    innej osoby, na które składać się może zarówno działanie (uczynienie, wykonanie czegoś
    na rzecz innej osoby), jak i zaniechanie (nieczynienie, bądź też tolerowanie, znoszenie
    określonych stanów rzeczy).
    Art. 41 ust. 1 ustawy:
      Stawka podatku wynosi 22%, z zastrzeżeniem ust. 2-12c, art. 83, art. 119 ust. 7, art.
      120 ust. 2 i 3, art. 122 i art. 129 ust. 1.
    Art. 146aa ust. 1 pkt 1 ustawy:
      W okresie od dnia 1 stycznia 2019 r. do końca roku następującego po roku, dla
      którego wartość relacji, o której mowa w art. 38a pkt 4 ustawy z dnia 27 sierpnia
      2009 r. o finansach publicznych, jest nie większa niż 43% oraz wartość, o której
      mowa w art. 112aa ust. 5 tej ustawy, jest nie mniejsza niż -6%, stawka podatku, o
      której mowa w art. 41 ust. 1 i 13, art. 109 ust. 2 i art. 110, wynosi 23%.
    Zarówno w treści ustawy o podatku od towarów i usług, jak i w przepisach wykonawczych
    do niej, ustawodawca przewidział opodatkowanie niektórych czynności stawkami
    obniżonymi lub zwolnienie od podatku. Zakres i zasady zwolnienia od podatku od
    towarów i usług dostawy towarów lub świadczenia usług zostały określone m.in. w art. 43
    ww. ustawy.
    Art. 43 ust. 1 pkt 12 lit. g) ustawy:
      Zwalnia się od podatku usługi zarządzania pracowniczymi planami kapitałowymi, w
      rozumieniu ustawy z dnia 4 października 2018 r. o pracowniczych planach
      kapitałowych (Dz. U. poz. 2215).
    Art. 43 ust. 1 pkt 37-41 ustawy:
      Zwalnia się od podatku:
      37) usługi ubezpieczeniowe, usługi reasekuracyjne i usługi pośrednictwa w
        świadczeniu usług ubezpieczeniowych i reasekuracyjnych, a także usługi
        świadczone przez ubezpieczającego w zakresie zawieranych przez niego umów
        ubezpieczenia na cudzy rachunek, z wyłączeniem zbywania praw nabytych w
        związku z wykonywaniem umów ubezpieczenia i umów reasekuracji;
      38) usługi udzielania kredytów lub pożyczek pieniężnych oraz usługi pośrednictwa w
        świadczeniu usług udzielania kredytów lub pożyczek pieniężnych, a także
        zarządzanie kredytami lub pożyczkami pieniężnymi przez kredytodawcę lub
        pożyczkodawcę;
      39) usługi w zakresie udzielania poręczeń, gwarancji i wszelkich innych zabezpieczeń
        transakcji finansowych i ubezpieczeniowych oraz usługi pośrednictwa w
        świadczeniu tych usług, a także zarządzanie gwarancjami kredytowymi przez
        kredytodawcę lub pożyczkodawcę;

      40) usługi w zakresie depozytów środków pieniężnych, prowadzenia rachunków
        pieniężnych, wszelkiego rodzaju transakcji płatniczych, przekazów i transferów
        pieniężnych, długów, czeków i weksli oraz usługi pośrednictwa w świadczeniu
        tych usług;
      41) usługi, których przedmiotem są instrumenty finansowe, o których mowa w
        ustawie z dnia 29 lipca 2005 r. o obrocie instrumentami finansowymi (Dz. U. z
        2017 r. poz. 1768, z późn. zm.), z wyłączeniem przechowywania tych
        instrumentów i zarządzania nimi, oraz usługi pośrednictwa w tym zakresie.
    Art. 43 ust. 15 ustawy:
      Zwolnienia, o których mowa w ust. 1 pkt 7, 12 i 37-41, nie mają zastosowania do:
      1) czynności ściągania długów, w tym factoringu;
      2) usług doradztwa;
      3) usług w zakresie leasingu.
    Powyższe zwolnienia uregulowane zostały w ustawie o podatku od towarów i usług
    wskutek implementacji odpowiednich przepisów Dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28
    listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. Urz. UE
    L z 2006 r. Nr 347 poz. 1 ze zm.), zwanej dalej „Dyrektywą”.
    Art. 135 ust. 1 lit. a-d Dyrektywy:
      Państwa członkowskie zwalniają następujące transakcje:
      a) transakcje ubezpieczeniowe i reasekuracyjne, wraz z usługami pokrewnymi
        świadczonymi przez brokerów ubezpieczeniowych i agentów ubezpieczeniowych;
      b)udzielanie kredytów i pośrednictwo kredytowe, oraz zarządzanie kredytami przez
        kredytodawcę;
      c) pośrednictwo lub wszelkie działania w zakresie gwarancji kredytowych, poręczeń i
        wszelkich innych zabezpieczeń i gwarancji oraz zarządzanie gwarancjami
        kredytowymi przez kredytodawcę;
      d) transakcje, łącznie z pośrednictwem, dotyczące rachunków depozytowych,
        rachunków bieżących, płatności, przelewów, długów, czeków i innych zbywalnych
        instrumentów finansowych, z wyłączeniem windykacji należności
    Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem TSUE zwolnienia, o których mowa w art. 135 ust. 1
    Dyrektywy, stanowią autonomiczne pojęcia prawa unijnego, które służą unikaniu
    rozbieżności w stosowaniu systemu podatku VAT w poszczególnych państwach
    członkowskich. Ponadto, pojęcia użyte do opisania zwolnień od podatku powinny być
    interpretowane w sposób ścisły, ponieważ zwolnienia te stanowią odstępstwa od ogólnej
    zasady, zgodnie z którą podatkiem VAT objęta jest każda usługa świadczona odpłatnie
    przez podatnika.
    Wykładnia tych pojęć musi być zgodna z celami, jakim służą zwolnienia oraz musi spełniać
    wymogi zasady neutralności podatkowej. Zasada ścisłej wykładni nie oznacza zatem, że
    pojęcia użyte w celu opisania zwolnień powinny być interpretowane w sposób, który
    uniemożliwiałby osiągnięcie zakładanych przez nie skutków (np. wyrok w sprawie C-334
    /14 De Fruytier, pkt 18).
    Orzeczenie z 5 czerwca 1997 r. w sprawie C-2/95 Sparekassernes Datacenter (SDC)
    dotyczy przedmiotowych zwolnień na gruncie wspólnego systemu VAT, w którym TSUE
    wskazał cechy charakterystyczne usługi finansowej w kontekście ustalenia warunków
    stosowania zwolnienia dla konkretnych podtypów usług finansowych wymienionych w art.
    13 (B) B(d) pkt 3 i 5 VI Dyrektywy (obecnie art. 135 ust. 1 lit. d i lit. f Dyrektywy). Sprawa
    dotyczyła usług świadczonych przez SDC (stowarzyszenie) przede wszystkim na rzecz
    banków oraz innych jednostek podłączonych do jego systemu informatycznego. SDC

    świadczyło usługi przetwarzania danych związanych z transakcjami prowadzonymi przez
    jego klientów, a także pewnych usług związanych ze sprawami administracyjnymi swoich
    członków. Trybunał orzekł, że ani sposób wykonywania usług, ani charakter prawny
    usługodawcy, ani nawet brak bezpośredniej umowy podmiotu wykonującego usługi z
    ostatecznym odbiorcą nie wykluczają zastosowania zwolnień, o których mowa w art. 13 (B)
    (D) pkt 3 i 5 VI Dyrektywy, pod warunkiem, że usługi świadczone przez dany podmiot są
    przez klienta Banku postrzegane jako element otrzymanej usługi finansowej. Ponadto, aby
    świadczone usługi korzystały ze zwolnienia powinny stosownie do orzecznictwa TSUE
    dotyczyć specyficznych i istotnych elementów związanych z daną usługą finansową.
    Należy też wskazać, że TSUE w ww. orzeczeniu dodał, że „Sam fakt, że jakiś element jest
    niezbędny do zakończenia transakcji zwolnionej z podatku, nie daje podstaw do konkluzji,
    że usługa, którą dany element reprezentuje jest zwolniona”. Nadto, TSUE odniósł się
    również do kwestii wykonywania czynności pomocniczych (stanowiących element usługi
    zasadniczej) oraz dostarczył wskazówek interpretacyjnych w zakresie dotyczącym m.in.
    transakcji płatniczych.
    Aby świadczone usługi korzystały ze zwolnienia powinny stosownie do orzecznictwa TSUE
    dotyczyć specyficznych i istotnych elementów związanych z daną usługą finansową. Samo
    świadczenie usług o charakterze materialnym czy też technicznym nie jest objęte
    zwolnieniem – „aby stanowić »transakcję dotyczącą przelewów« świadczone usługi muszą
    zatem mieć skutek przelania funduszy oraz pociągać za sobą zmiany sytuacji prawnej i
    finansowej. Usługę zwolnioną na gruncie Dyrektywy należy odróżnić od czysto fizycznego
    lub technicznego świadczenia, takiego jak udostępnianie bankowi systemu przetwarzania
    danych”. W powyższym wyroku TSUE uznał także, że usługi pomocnicze dla usług
    finansowych mogą korzystać ze zwolnienia z VAT tylko jeśli same w znacznym stopniu
    „stają się” usługą finansową. Dla uznania usług związanych z przelewami za zwolnione,
    Trybunał w istocie wymaga, aby te usługi wywoływały taki efekt jak przelew, tzn.
    prowadziły do przeniesienia środków i zmieniały sytuację prawną i finansową
    zainteresowanego podmiotu. Trybunał wskazał również, że usługi polegające na
    udostępnieniu finansowych informacji bankom i innym użytkownikom nie są objęte
    zwolnieniem przewidzianym w podpunktach (3) i (5) art. 13(B)(d) VI Dyrektywy.
    Podobne stanowisko zostało przedstawione przez Trybunał w orzeczeniu z 13 grudnia
    2001 r. w sprawie C-235/00 CSC Financial Services Ltd. W wyroku tym TSUE stwierdził, że
    „obrót papierami wartościowymi polega na działaniach zmieniających sytuację prawną i
    finansową między stronami i działania te są porównywalne do przypadków przeniesienia
    lub płatności. Dostawa zwykłej usługi technicznej lub administracyjnej, nie zmieniającej
    sytuacji prawnej lub finansowej nie wydaje się więc być objęta zwolnieniem ustalonym w
    art. 13 część B lit. d pkt 5 Szóstej dyrektywy. (...) Wynika z tego więc, że usługi o
    charakterze administracyjnym nie zmieniające prawnej bądź finansowej pozycji stron nie
    są objęte zwolnieniem ustalonym w art. 13 część B lit. d pkt 5”.
    Z kolei w wyroku w sprawie C-350/10 Nordea Pankki Suomi Oyj TSUE wskazał że, aby móc
    zakwalifikować świadczone usługi jako czynności zwolnione z opodatkowania w
    rozumieniu art. 13 część B lit. d) pkt 3 i 5 szóstej dyrektywy, powinny one tworzyć odrębną
    całość, która – jeśli ją oceniać globalnie – w konsekwencji wypełnia specyficzne i istotne
    funkcje usługi opisanej w tym przepisie. W odniesieniu do operacji dotyczących przelewów
    w rozumieniu art. 13 część B lit. d) pkt 3 szóstej dyrektywy świadczone usługi muszą
    skutkować przekazaniem środków pieniężnych oraz prowadzić do zmian prawnych i
    finansowych. Należy dokonać rozróżnienia między usługą zwolnioną w rozumieniu
    wspomnianej dyrektywy a dostarczaniem zwykłego świadczenia fizycznego lub
    technicznego, takiego jak udostępnienie bankowi systemu informatycznego. W tym celu
    sąd krajowy powinien w szczególności zbadać zakres odpowiedzialności usługodawcy
    względem banków, zwłaszcza to, czy odpowiedzialność ta ograniczona jest do aspektów
    technicznych, czy też obejmuje specyficzne i istotne elementy czynności.

    Zatem zgodnie z orzecznictwem TSUE ze zwolnienia z tytułu usług finansowych nie
    korzystają świadczone odrębnie usługi wspierające usługi finansowe, nawet jeśli są
    niezbędne do ich świadczenia, ale mają czysto techniczny charakter, np. usługi
    administracyjne, usługi call center czy usługi „swift”.
    Z analizy ww. orzeczeń wynika więc, że ze zwolnienia będą korzystać usługi stanowiące
    element usług finansowych, jeżeli:
    1) z ogólnego punktu widzenia stanowią osobną całość,
    2) obejmują funkcje charakterystyczne dla usługi zwolnionej,
    3) świadczone usługi muszą pociągać za sobą zmiany w sytuacji prawnej i finansowej
      zainteresowanych podmiotów.
    Przepisy ustawy o podatku od towarów i usług nie zawierają również definicji
    „pośrednictwa” w świadczeniu usług finansowych.
    W celu zdefiniowania jakie czynności należy rozumieć pod pojęciem usług pośrednictwa
    finansowego, należy oprzeć się na wykładni językowej, wspieranej przy tym
    orzecznictwem TSUE. Zgodnie ze Słownikiem Języka Polskiego (Wydawnictwo Naukowe
    PWN, wersja internetowa), przez pośrednictwo należy rozumieć działalność osoby trzeciej,
    mającą na celu porozumienie się między stronami lub załatwienie jakichś spraw
    dotyczących obu stron; występowanie w roli łącznika lub rozjemcy. Równorzędnie, przez
    pośrednictwo rozumie się załatwianie dla zarobku różnego rodzaju transakcji handlowych
    między dwiema stronami, pośredniczenie w zawieraniu takich transakcji. W tym zakresie
    stwierdzić należy, że wykonywane przez podmiot wszelkie czynności zmierzające do
    zawarcia między dwiema różnymi stronami transakcji handlowych można uznać za
    pośrednictwo. Z kolei z doktrynalnego punktu widzenia cechą charakterystyczną
    pośrednictwa odróżniającą ten stosunek od innych umów jest fakt, iż bezpośrednią
    przyczyną zawarcia bezpośrednio lub pośrednio umowy są działania pośrednika. Innymi
    słowy przez umowę o pośrednictwo należałoby rozumieć taki stosunek prawny istniejący
    pomiędzy dwiema osobami, z których jedna (pośrednik) otrzymuje zlecenie od drugiej,
    aby doprowadzić do wymiany gospodarczej świadczeń z osobą trzecią, przy czym
    znalezienie kontrahenta ma stanowić bezpośredni i decydujący rezultat starań
    pośrednika. Bezpośrednim celem aktywności pośrednika jest wywołanie skutku
    prawnego, polegającego na wprowadzeniu zleceniodawcy (podmiotu zastępowanego) w
    stosunek umowny z osobą trzecią.
    Pośrednictwo obejmuje zatem czynności dokonywane w imieniu oraz na rzecz innego
    podmiotu gospodarczego, w wyniku których dochodzi do zawarcia transakcji między tym
    przedsiębiorcą a podmiotem trzecim. Działanie „w imieniu” oznacza działanie z czyjegoś
    upoważnienia, w zastępstwie kogoś, natomiast działanie na czyjąś korzyść oznacza
    działanie dla kogoś, dla czyjegoś dobra.
    W celu rozstrzygnięcia, co w świetle ww. przepisów prawa podatkowego należy rozumieć
    pod pojęciem „pośrednictwa”, należy odnieść się do wyroku z 21 czerwca 2007 r. w
    sprawie C-453/05 Volker Ludwig przeciwko Finanzamt Luckenwalde, w której TSUE
    stwierdził, że:
      „(...) pośrednictwo stanowi działalność polegającą na pośredniczeniu, która może
      obejmować między innymi wskazywanie stronie danej umowy okazji do zawarcia
      takiej umowy, kontaktowanie się z drugą stroną i negocjowanie w imieniu i na rzecz
      klienta warunków świadczeń wzajemnych, przy czym celem takiej działalności jest
      uczynienie wszystkiego, co niezbędne, aby dwie strony zawarły umowę, a sam
      pośrednik nie ma żadnego interesu w zakresie treści umowy”. (pkt 38)
    Ponadto w ww. wyroku wskazano, że pojęcie pośrednictwa:
      „(...) obejmuje działalność wykonywaną przez osobę pośredniczącą, która nie jest
      stroną umowy dotyczącej produktu finansowego i której działalność różni się od

      typowych świadczeń umownych wykonywanych przez strony tych umów. W istocie
      pośrednictwo stanowi usługę świadczoną na rzecz strony umowy, za którą wypłaca
      ona wynagrodzenie jako za odrębną działalność pośrednictwa. W tym kontekście
      celem takiej działalności jest uczynić wszystko co niezbędne, by dwie strony zawarły
      umowę, przy czym pośrednik nie ma żadnego interesu w zakresie treści umowy (zob.
      podobnie wyrok z dnia 13 grudnia 2001 r. w sprawie C-235/00 CSC Financial Services,
      Rec. str. I 10237, pkt 39). Natomiast nie ma miejsca działalność polegająca na
      pośrednictwie, jeśli jedna ze stron umowy zleca podwykonawcy część czynności
      faktycznych związanych z umową (zob. podobnie ww. wyrok w sprawie CSC Financial
      Services, pkt 40)”. (pkt 23)
    Natomiast w wyroku z dnia 13 grudnia 2001 r. w sprawie C-235/00 Commissioners of
    Customs & Excise v CSC Financial Services Ltd, Trybunał orzekł, że pojęcie pośrednictwa
    obejmuje działalność wykonywaną przez osobę pośredniczącą, która nie jest stroną
    umowy dotyczącej produktu finansowego i której działalność różni się od typowych
    świadczeń umownych wykonywanych przez strony tych umów. W istocie pośrednictwo
    stanowi usługę świadczoną na rzecz strony umowy, za którą wypłaca ona wynagrodzenie
    jako za odrębną działalność pośrednictwa. Działalność ta może obejmować m.in.
    wskazywanie stronie danej umowy okazji do zawarcia takiej umowy, kontaktowanie się z
    drugą stroną i negocjowanie w imieniu i na rzecz klienta warunków świadczeń
    wzajemnych. Celem takiej działalności jest uczynienie wszystkiego, co niezbędne, aby dwie
    strony zawarły umowę, a sam pośrednik nie ma żadnego interesu w zakresie treści
    umowy. TSUE w orzeczeniu tym uznał, że znaczenie słowa „negocjacje”, w kontekście art.
    13 część B lit. d pkt 5 VI Dyrektywy odnosi się do działalności pośrednika, który nie
    przyjmuje roli którejkolwiek ze stron umowy dotyczącej produktu finansowego oraz
    którego działalność polega na czymś innym, niż świadczenie usług wchodzących w zakres
    umowy, typowo wykonywanych przez strony takich umów. Negocjacje stanowią usługę
    świadczoną na rzecz strony umowy oraz są wynagradzane przez nią, polegającą na
    jednoznacznie określonym akcie mediacji. Mogą one polegać m.in. na wskazywaniu
    odpowiednich możliwości zawarcia takiej umowy, nawiązywanie kontaktu z drugą stroną
    lub negocjowanie, w imieniu i na rzecz klienta, warunków płatności, jakich ma dokonać
    jedna ze stron. Celem negocjacji jest zatem wykonanie wszystkich czynności niezbędnych
    w celu zawarcia przez dwie strony umowy, przy jednoczesnym braku jakiegokolwiek
    własnego zaangażowania negocjatora określonego w warunkach umowy.
    W powołanych wyżej orzeczeniach TSUE wskazał zatem przykładowe elementy wchodzące
    w skład usługi „pośrednictwa”. Zgodnie z orzecznictwem Trybunału, usługa pośrednictwa
    finansowego powinna stanowić:
        usługę świadczoną na rzecz strony transakcji finansowej, za którą strona ta wypłaca
        wynagrodzenie,
        z punktu widzenia nabywcy usługi finansowej usługi świadczone przez pośrednika
        powinny stanowić element usługi finansowej,
        celem jest dążenie do zawarcia umowy, przy czym pośrednik nie ma żadnego
        interesu co do treści umowy,
        usługa pośrednictwa nie może mieć charakteru wyłącznie wykonywania czynności
        faktycznych związanych z umową (nie może to być wyłącznie udostępnianie
        informacji stronom transakcji finansowej).
    Sprecyzowanie przepisów regulujących zwolnienie od podatku od towarów i usług dla
    usług finansowych ma na celu zapewnienie jednolitego stosowania tego zwolnienia w
    odniesieniu do rynku wspólnotowego, jak również zapewnienie spójności przepisów
    dotyczących podatku od towarów i usług z przepisami krajowymi regulującymi
    funkcjonowanie rynku finansowego. Podkreślić trzeba, że zwolnienia przewidziane w

    Dyrektywie VAT stanowią autonomiczne pojęcia prawa unijnego, określenia zaś użyte do
    opisania tych zwolnień powinny być poddawane wykładni ścisłej, stanowią one bowiem
    odstępstwa od ogólnej zasady, zgodnie z którą opodatkowaniu VAT podlega każda usługa
    i każda dostawa towarów dokonywana odpłatnie przez podatnika. Interpretacja
    rozszerzająca zakres zwolnienia poza ten, który wynika wprost z treści przepisu, jest
    niedozwolona. Powyższe potwierdza orzecznictwo Trybunału Sprawiedliwości UE (dla
    przykładu wyrok w sprawie C-175/09 Axa UK – pkt 25 i przywołane tam orzecznictwo).
    Z okoliczności przedstawionych przez Państwa wynika, że planują Państwo zawarcie
    umowy (Umowa dystrybucyjna) z dobrowolnymi funduszami emerytalnymi (DFE)
    reprezentowanymi przez powszechne towarzystwo emerytalne (PTE) w zakresie
    świadczenia usług pośrednictwa w zawieraniu umów o zarządzanie pracowniczych planów
    kapitałowych (PPK).
    Planują Państwo wykonywać usługi pośrednictwa w PPK w imieniu i na rzecz DFE, gdzie
    upoważnieniem do takiej działalności jest zlecenie wskazane w Umowie dystrybucyjnej.
    Na usługi pośrednictwa wykonywane przez Państwa na rzecz DFE w ramach Umowy
    dystrybucyjnej będą składać się czynności pośrednictwa w PPK (Czynności pośrednictwa),
    w szczególności:
    a) zachęcanie potencjalnych klientów do zawierania z DFE umów o zarządzanie PPK,
      poprzez organizowanie spotkań w celu przedstawienia potencjalnym klientom oferty
      DFE i PTE w zakresie zarządzania i prowadzenia PPK, w tym podejmowanie działań
      zmierzających do doprowadzenia do zawarcia umowy o zarządzanie PPK z DFE,
    b) informowanie potencjalnych klientów o zasadach gromadzenia oszczędności w PPK,
      zgodnie z warunkami opublikowanymi w statutach DFE i dokumentach dostarczonych
      przez DFE,
    c) pozyskiwanie i przekazywanie PTE danych potencjalnych klientów zainteresowanych
      zawarciem z DFE umów o zarządzanie PPK,
    d) koordynowanie wdrożenia PPK u klientów, z którymi zawierana będzie umowa o
      zarządzanie PPK i umowa o prowadzenie PPK, zarządzanie dokumentacją
      wdrożeniową u klienta,
    e) informowanie potencjalnych klientów o możliwości dokonywania wpłat dodatkowych
      do DFE,
    f) wykonywanie Czynności pośrednictwa według najlepszej wiedzy wymaganej dla
      ochrony i zabezpieczenia interesów członków DFE, przy dołożeniu najwyższej
      staranności, a także zgodnie z zasadami uczciwego obrotu i przepisami prawa, a w
      szczególności przepisami ustawy z dnia 28 sierpnia 1997 r. o organizacji i
      funkcjonowaniu funduszy emerytalnych i Ustawy o PPK a także instrukcjami i
      wytycznymi otrzymanymi od PTE,
    g) wykonywanie Czynności pośrednictwa z najwyższą starannością, z uwzględnieniem
      zawodowego charakteru prowadzonej działalności, w szczególności w sposób
      zapewniający osiągnięcie celu, jakim jest pozyskanie możliwie dużej liczby nowych
      członków przez DFE,
    h) bieżące raportowanie zgodnie z wymaganymi standardami podejmowanych
      aktywności.
    Powyższe czynności będą Państwo wykonywać poprzez osoby będące Państwa
    pracownikami lub podmioty współpracujące z Państwem (Przedstawiciele).
    Z tytułu wykonywania Czynności pośrednictwa, będzie przysługiwało Państwu
    wynagrodzenie w wysokości (i) sumy odrębnie naliczanych wynagrodzeń faktycznie
    zapłaconych przez Państwa Przedstawicielom z tytułu wykonywanych czynności
    pośrednictwa, powiększonej o marżę oraz (ii) równowartości kosztów obciążających

    Państwa związanych z wykonywaniem przez Państwa Czynności pośrednictwa
    powiększonej o marżę.
    Państwa wątpliwości budzi kwestia możliwości korzystania ze zwolnienia z opodatkowania
    podatkiem od towarów i usług na mocy art. 43 ust. 1 pkt 40 Ustawy jako usługi
    pośrednictwa w zakresie depozytów środków pieniężnych, usług pośrednictwa
    wykonywanych przez Państwa na podstawie Umowy dystrybucyjnej.
    Art. 1 ustawy z dnia 4 października 2018 r. o pracowniczych planach kapitałowych (Dz. U. z
    2018 r. poz. 2215 ze zm.):
      Ustawa określa zasady gromadzenia środków w pracowniczych planach
      kapitałowych, zwanych dalej "PPK", zawierania umów o zarządzanie PPK i umów o
      prowadzenie PPK, finansowania i dokonywania wpłat do PPK oraz dokonywania
      wypłat transferowych, wypłat i zwrotu środków zgromadzonych w PPK.
    Art. 2 pkt 11, 27 i 29 ustawy o pracowniczych planach kapitałowych:
      11) instytucja finansowa - fundusz inwestycyjny zarządzany przez towarzystwo
        funduszy inwestycyjnych, które zostało umieszczone w ewidencji PPK w trybie
        przepisów rozdziału 10, fundusz emerytalny zarządzany przez PTE albo
        pracownicze towarzystwo emerytalne, które zostały umieszczone w ewidencji
        PPK w trybie przepisów rozdziału 10, lub zakład ubezpieczeń, który został
        umieszczony w ewidencji PPK w trybie przepisów rozdziału 10
      27) rachunek PPK - zapis w rejestrze uczestników funduszu inwestycyjnego lub w
        subrejestrze uczestników subfunduszu funduszu inwestycyjnego z wydzielonymi
        subfunduszami, lub w rejestrze członków funduszu emerytalnego, lub
        wyodrębniony rachunek w ubezpieczeniowym funduszu kapitałowym,
        prowadzony na zasadach określonych w niniejszej ustawie, a w zakresie w niej
        nieuregulowanym - na zasadach określonych w ustawie o funduszach
        inwestycyjnych, w ustawie o organizacji i funkcjonowaniu funduszy emerytalnych
        oraz w ustawie o działalności ubezpieczeniowej i reasekuracyjnej;
      29) środki zgromadzone na rachunku PPK - jednostki uczestnictwa funduszy
        inwestycyjnych lub subfunduszy wydzielonych w funduszach inwestycyjnych z
        wydzielonymi subfunduszami lub jednostki uczestnictwa ubezpieczeniowego
        funduszu kapitałowego, nabywane przez uczestnika PPK za wpłaty, wpłaty
        dodatkowe, dopłaty roczne, przyjęte wypłaty transferowe lub za środki
        przekazane z tytułu konwersji lub zamiany lub zgodnie z art. 87 ust. 21, albo
        jednostki rozrachunkowe funduszy emerytalnych, na które uczestnikowi PPK
        przeliczane są takie wpłaty, wpłaty dodatkowe, dopłaty roczne, wypłaty
        transferowe lub środki przekazane z tytułu konwersji lub zamiany zgodnie z art.
        87 ust. 21.
    Art. 3 ust. 1 i 2 ustawy o pracowniczych planach kapitałowych:
      1. PPK jest tworzony w celu systematycznego gromadzenia oszczędności przez
        uczestnika PPK z przeznaczeniem na wypłatę po osiągnięciu przez niego 60. roku
        życia oraz na inne cele określone w ustawie.
      2. Środki gromadzone w PPK stanowią prywatną własność uczestnika PPK, z
        zastrzeżeniem art. 105.
    Art. 7 ust. 1-5 ustawy o pracowniczych planach kapitałowych:
      1. Podmiot zatrudniający zawiera umowę o zarządzanie PPK, jeżeli zatrudnia co
        najmniej jedną osobę zatrudnioną, w imieniu której, zgodnie z przepisami
        rozdziału 3, jest obowiązany zawrzeć umowę o prowadzenie PPK.
      2. Umowa o zarządzanie PPK jest zawierana z instytucją finansową w postaci
        elektronicznej pozwalającej na utrwalenie jej treści na trwałym nośniku.

      3. Podmiot zatrudniający, w porozumieniu z zakładową organizacją związkową
        działającą w tym podmiocie zatrudniającym, wybiera instytucję finansową, z którą
        zostanie zawarta umowa o zarządzanie PPK. Wyboru dokonuje się w szczególności
        na podstawie oceny proponowanych przez instytucje finansowe warunków
        zarządzania środkami gromadzonymi w PPK, ich efektywności w zarządzaniu
        aktywami oraz posiadanego przez nie doświadczenia w zarządzaniu funduszami
        inwestycyjnymi lub funduszami emerytalnymi. Wyboru dokonuje się mając także
        na uwadze najlepiej rozumiany interes osób zatrudnionych.
      4. Jeżeli w podmiocie zatrudniającym nie działa zakładowa organizacja związkowa,
        podmiot zatrudniający wybiera instytucję finansową, z którą zostanie zawarta
        umowa o zarządzanie PPK, w porozumieniu z reprezentacją osób zatrudnionych
        wyłonioną w trybie przyjętym w danym podmiocie zatrudniającym.
      5. Jeżeli na miesiąc przed upływem terminu, w którym podmiot zatrudniający jest
        obowiązany do zawarcia umowy o zarządzanie PPK, nie zostanie osiągnięte
        porozumienie, o którym mowa w ust. 3 lub 4, podmiot zatrudniający wybiera
        instytucję finansową, z którą zostanie zawarta umowa o zarządzanie PPK, z
        uwzględnieniem ust. 3.
    Art. 8 ust. 1 ustawy o pracowniczych planach kapitałowych:
      Podmiot zatrudniający zawiera umowę o zarządzanie PPK nie później niż na 10 dni
      roboczych przed dniem, w którym w stosunku do pierwszej osoby zatrudnionej jest
      obowiązany zawrzeć umowę o prowadzenie PPK, zgodnie z art. 16.
    Art. 9 ust. 1 ustawy o pracowniczych planach kapitałowych:
      Podmiot zatrudniający zawiera umowę o zarządzanie PPK z funduszami
      zdefiniowanej daty zarządzanymi przez jedno towarzystwo funduszy inwestycyjnych,
      PTE, pracownicze towarzystwo emerytalne albo zakład ubezpieczeń, z zastrzeżeniem
      art. 12.
    Art. 10 ust. 1 i 2 ustawy o pracowniczych planach kapitałowych:
      1. Umowa o zarządzanie PPK określa w szczególności:
      1) strony umowy;
      2) nazwę funduszy zdefiniowanej daty, o których mowa w art. 38 lub art. 39,
        zarządzanych przez podmiot zarządzający instytucją finansową;
      3) warunki i tryb zawierania przez podmiot zatrudniający umów o prowadzenie PPK;
      4) warunki gromadzenia środków i zarządzania nimi przez poszczególne fundusze
        zdefiniowanej daty, o których mowa w pkt 2;
      5) warunki, terminy i sposób dokonania wypłaty, wypłaty transferowej lub zwrotu;
      6) wysokość wpłat dodatkowych finansowanych przez podmiot zatrudniający dla
        poszczególnych grup osób zatrudnionych;
      7) sposób deklarowania wpłat dodatkowych finansowanych przez uczestnika PPK i
        sposób zmiany wysokości tych wpłat;
      8) maksymalną wysokość wynagrodzenia za zarządzanie funduszem zdefiniowanej
        daty, kosztów obciążających ten fundusz i opłat obciążających uczestnika PPK oraz
        warunki, o ile są przewidziane, na jakich mogą one zostać obniżone bez
        konieczności zmiany umowy;
      9) warunki zmiany umowy;
      10) warunki i okres wypowiedzenia umowy;
      11) warunki dokonywania konwersji lub zamiany.

      2. W przypadku zawarcia umowy o zarządzanie PPK z zakładem ubezpieczeń do
        umowy tej dołącza się regulamin lokowania środków ubezpieczeniowego
        funduszu kapitałowego oraz ogólne warunki ubezpieczenia. Umowa o zarządzanie
        PPK z zakładem ubezpieczeń określa także:
      1) wysokość sumy ubezpieczenia;
      2) wysokość składki ochronnej, z zastrzeżeniem art. 49 ust. 2;
      3) brak możliwości potrącania kosztów ochrony ubezpieczeniowej ze środków
        funduszu zdefiniowanej daty będącego ubezpieczeniowym funduszem
        kapitałowym w przypadku niedokonywania wpłat lub zawieszenia dokonywania
        wpłat.
    Art. 14 ust. 1 i 2 ustawy o pracowniczych planach kapitałowych:
      1. Podmiot zatrudniający zawiera w imieniu i na rzecz osób zatrudnionych w
        podmiocie zatrudniającym umowę o prowadzenie PPK. Lista osób będących
        uczestnikami PPK stanowi załącznik do umowy o prowadzenie PPK, którego
        zmiana nie stanowi zmiany umowy o prowadzenie PPK.
      2.Umowa o prowadzenie PPK jest zawierana z instytucjami finansowymi, z którymi
        podmiot zatrudniający zawarł umowę o zarządzanie PPK.
    Art. 16 ust. 1 ustawy o pracowniczych planach kapitałowych:
      Podmiot zatrudniający zawiera umowę o prowadzenie PPK w imieniu i na rzecz
      osoby zatrudnionej po upływie trzeciego miesiąca zatrudnienia w podmiocie
      zatrudniającym, nie później niż do 10 dnia miesiąca następującego po miesiącu, w
      którym upłynął termin 3 miesięcy zatrudnienia, chyba że osoba zatrudniona
      zadeklaruje przed upływem tego terminu niedokonywanie wpłat do PPK, na
      podstawie deklaracji, złożonej w formie pisemnej podmiotowi zatrudniającemu, albo
      przestanie być w stosunku do tego podmiotu zatrudniającego osobą zatrudnioną. Do
      deklaracji, o których mowa w zdaniu poprzednim, przepis art. 23 stosuje się
      odpowiednio.
    Art. 17 ustawy o pracowniczych planach kapitałowych:
      Jeżeli podmiot zatrudniający nie dopełni obowiązku zawarcia umowy o prowadzenie
      PPK nie później niż do 10 dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym
      upłynął termin 3 miesięcy zatrudnienia, przyjmuje się, że w pierwszym dniu po
      upływie tego terminu z mocy prawa powstał stosunek prawny wynikający z umowy o
      prowadzenie PPK pomiędzy osobą zatrudnioną a instytucjami finansowymi, z
      którymi podmiot zatrudniający zawarł umowę o zarządzanie PPK. Umowę o
      prowadzenie PPK uważa się za zawartą na warunkach wynikających z umowy o
      zarządzanie PPK.
    Art. 20 ust. 1 i 2 ustawy o pracowniczych planach kapitałowych:
      1. Umowa o prowadzenie PPK określa w szczególności:
      1) strony umowy, w tym wybraną instytucję finansową;
      2) dane identyfikujące uczestnika PPK;
      3) sposób deklarowania wpłat dodatkowych finansowanych przez uczestnika PPK i
        sposób zmiany wysokości tych wpłat;
      4) nazwy funduszy zdefiniowanej daty zarządzanych przez podmiot zarządzający
        instytucją finansową;
      5) warunki gromadzenia środków i zarządzania nimi przez poszczególne fundusze
        zdefiniowanej daty, o których mowa w pkt 4;

      6) sposób składania deklaracji w sprawie podziału wpłat dokonywanych do PPK
        pomiędzy poszczególne fundusze zdefiniowanej daty, o których mowa w pkt 4;
      7) sposób zmiany funduszu zdefiniowanej daty, o którym mowa w pkt 4;
      8) warunki, terminy i sposób dokonania wypłaty, wypłaty transferowej lub zwrotu;
      9) sposób składania dyspozycji;
      10) zakres, częstotliwość i formę informowania uczestnika PPK o środkach
        zgromadzonych na jego rachunku PPK;
      11) maksymalną wysokość wynagrodzenia za zarządzanie funduszem zdefiniowanej
        daty, kosztów obciążających ten fundusz i opłat obciążających uczestnika PPK oraz
        warunki, o ile są przewidziane, na jakich mogą one zostać obniżone bez
        konieczności zmiany umowy.
      2. W przypadku zawarcia umowy o prowadzenie PPK z zakładem ubezpieczeń do
        umowy tej dołącza się regulamin lokowania środków ubezpieczeniowego
        funduszu kapitałowego oraz ogólne warunki ubezpieczenia. Umowa o
        prowadzenie PPK z zakładem ubezpieczeń określa także:
      1) wysokość sumy ubezpieczenia;
      2) wysokość składki ochronnej, z zastrzeżeniem art. 49 ust. 2;
      3) brak możliwości potrącania kosztów ochrony ubezpieczeniowej ze środków
        funduszu zdefiniowanej daty będącego ubezpieczeniowym funduszem
        kapitałowym w przypadku niedokonywania wpłat lub zawieszenia dokonywania
        wpłat.
    Art. 38 ust. 1 ustawy o pracowniczych planach kapitałowych:
      Towarzystwo funduszy inwestycyjnych, PTE lub pracownicze towarzystwo
      emerytalne zarządzające wybraną instytucją finansową lub zakład ubezpieczeń
      będący wybraną instytucją finansową są obowiązane zarządzać odpowiednio
      funduszami inwestycyjnymi albo funduszami emerytalnymi w liczbie odpowiadającej
      co najmniej liczbie ograniczeń poziomu ryzyka inwestycyjnego, o którym mowa w art.
      40 ust. 1, stosującymi odmienne zasady polityki inwestycyjnej uwzględniające różny
      wiek uczestników PPK, zwanymi dalej "funduszami zdefiniowanej daty".
    Jak wynika z uregulowań ustawy o pracowniczych planach kapitałowych, funkcjonowanie
    PPK opierać się będzie na dwuetapowym procesie. W pierwszej kolejności zgodnie z art. 7
    ustawy o pracowniczych planach kapitałowych pomiędzy podmiotem zatrudniającym, a
    wybraną instytucją finansową, zawierana będzie umowa o zarządzanie PPK. Drugim
    etapem będzie zawarcie umowy o prowadzenie PPK. Zgodnie z art. 14 ust. 1 ustawy o
    pracowniczych planach kapitałowych stronami tej umowy będą osoba zatrudniona oraz
    instytucja finansowa, przy czym podmiot zatrudniający będzie działał w imieniu i na rzecz
    osób zatrudnionych. Ponadto zgodnie z art. 14 ust. 2 ustawy o pracowniczych planach
    kapitałowych, umowa o prowadzenie PPK będzie zawierana z instytucjami, z którymi
    podmiot zatrudniający zawarł umowę o zarządzanie PPK, a więc ustawa o pracowniczych
    planach kapitałowych nie zezwala na zawarcie umowy o prowadzenie PPK z inną
    instytucją finansową niż tą, z którą dany podmiot zatrudniający zawarł umowę o
    zarządzanie PPK.
    WSA w Warszawie w wyroku z 6 marca 2020 r. sygn. akt III SA/Wa 2153/19 zauważył, że:
      „ (...) aby doprowadzić do zawarcia umowy o prowadzenie PPK, w pierwszej
      kolejności należy doprowadzić do zawarcia umowy o zarządzanie PPK. Ostatecznie
      decyzja o przystąpieniu do PPK będzie zależała od woli konkretnej osoby
      zatrudnionej (mechanizm funkcjonowania PPK zakłada, że każda osoba zatrudniona
      zostanie domyślnie zgłoszona do PPK, jakkolwiek będzie mogła podjąć decyzję o
      rezygnacji z PPK). Efektywnie więc to podmiot zatrudniający będzie decydował o

      wyborze instytucji finansowej, która będzie świadczyła PPK. Co więcej, tylko podmiot
      zatrudniający będzie mógł zawrzeć umowę o prowadzenie PPK (działając w imieniu i
      na rzecz osoby zatrudnionej). Ustawa o PPK nie zezwala, aby umowy o prowadzenie
      PPK były zawierane bezpośrednio pomiędzy osobą zatrudnioną (działającą
      samodzielnie, we własnym imieniu i na własną rzecz) oraz instytucją finansową.
      Ponadto ustawa o PPK nie zezwala na zawarcie umowy o prowadzenie PPK z inną
      instytucją finansową niż ta, z którą dany podmiot zatrudniający zawarł umowę o
      zarządzanie PPK.
      Konstrukcja ustawy o PPK powoduje, że wyłączną drogą do zawarcia umowy o
      prowadzenie PPK jest najpierw zawarcie umowy o zarządzanie PPK. Oznacza to, że
      przekonanie danego podmiotu zatrudniającego do zawarcia umowy o zarządzanie
      PPK z konkretną instytucją finansową ma decydujące znaczenie dla możliwości
      dystrybucji PPK wśród osób zatrudnionych u danego podmiotu zatrudniającego.
      W istocie więc pośrednictwo w zawieraniu umów o zarządzenie PPK jest
      jednocześnie pośrednictwem w zawieraniu umów o prowadzenie PPK.”.
    W dalszej części uzasadnienia WSA w Warszawie zaznaczył, że:
      „(...) dla potrzeb stosowania w podatku VAT zwolnienia dla usług o charakterze
      finansowym nie ma prawnego wymogu, aby usługi takie świadczone były przez
      podmioty profesjonalne. Kluczowym jest jednak, aby usługi takie miały charakter
      finansowy, tj. aby w ich wyniku dochodziło do zmian o charakterze prawnym i
      finansowym u stron konkretnej transakcji. Przy czym, na gruncie przepisu art. 43 ust.
      1 pkt 40 ustawy o VAT, zwolnieniu podlegają wszystkie usługi, które tworzą odrębną
      całość i w wyniku dokonania których dochodzi do zmian sytuacji prawnej i finansowej
      istniejącej pomiędzy stronami transakcji. Stąd też pojęciu usług w zakresie
      depozytów środków pieniężnych, prowadzenia rachunków pieniężnych, wszelkiego
      rodzaju transakcji płatniczych, przekazów i transferów pieniężnych, długów, czeków i
      weksli oraz usług pośrednictwa w tym zakresie należy nadać dynamiczny charakter
      oraz w granicach zasad ścisłej interpretacji przepisów odnoszących się do zwolnień
      podatkowych należy zakreślić stosunkowo szeroki zakres przedmiotowy tych usług.
      Podkreślić również trzeba, że dokonując interpretacji przepisów ustanawiających
      zwolnienia dla usług o charakterze finansowym, należy wprawdzie stosować zasady
      wykładni ścisłej, jednak w taki sposób, który nie pozbawia skuteczności norm
      prawnych, uwzględniając przy tym dynamikę charakteryzującą obecnie rynek usług
      finansowych.
      W tym miejscu ponownie wskazać należy, że ze względu na istotę postępowania
      interpretacyjnego Sąd nie może zastępować i wyręczać organu w udzielaniu
      prawidłowej interpretacji.
      (...) organ interpretacyjny ponownie dokona wykładni art. 43 ust. 1 pkt 40 ustawy o
      VAT, na gruncie zdarzenia przyszłego opisanego we wniosku o interpretację, mając
      na uwadze zaprezentowane powyżej stanowisko Sądu.
      Przede wszystkim Dyrektor KIS oceni, czy prowadzenie PPK przez DFE, w świetle
      znowelizowanej ustawy z dnia 28 sierpnia 1997 r. o organizacji i funkcjonowaniu
      funduszy emerytalnych oraz przepisów ustawy o PPK, stanowi świadczenie usług w
      zakresie depozytów pieniężnych, czy w tym zakresie występują elementy
      przedmiotowo istotne dla tego rodzaju umowy. Tylko rozważenie powyższych kwestii
      pozwoli jednoznacznie opowiedzieć na pytanie, co do objęcia czynności
      pośrednictwa opisanych we wniosku, zwolnieniem z opodatkowania na podstawie
      art. 43 ust. 1 pkt 40 ustawy o VAT.
      Ponownie rozpoznając sprawę organ interpretacyjny uwzględni również cel
      wprowadzonego zwolnienia, cel funkcjonowania PPK, zwolnienie z opodatkowania
      innych typów zbiorowego inwestowania, a także zasadę neutralności podatkowej”.

    Z art. 2 ust. 1 pkt 11 ustawy o pracowniczych planach kapitałowych wynika, że przez
    instytucję finansową należy rozumieć fundusz inwestycyjny zarządzany przez towarzystwo
    funduszy inwestycyjnych, które zostało umieszczone w ewidencji PPK w trybie przepisów
    rozdziału 10, fundusz emerytalny zarządzany przez PTE albo pracownicze towarzystwo
    emerytalne, które zostały umieszczone w ewidencji PPK w trybie przepisów rozdziału 10,
    lub zakład ubezpieczeń, który został umieszczony w ewidencji PPK w trybie przepisów
    rozdziału 10.
    Działalność powyższych instytucji regulują szczegółowo przepisy, odpowiednio ustawy z
    dnia 27 maja 2004 r. o funduszach inwestycyjnych i zarządzaniu alternatywnymi
    funduszami inwestycyjnymi (t. j. Dz. U. z 2018 r. poz. 1355 ze zm.), ustawy z dnia 28
    sierpnia 1997 r. o organizacji i funkcjonowaniu funduszy emerytalnych (t. j. Dz. U. z 2018 r.
    poz. 1906 ze zm.) oraz ustawy z dnia 11 września 2015 r. o działalności ubezpieczeniowej i
    reasekuracyjnej (t. j. Dz. U. z 2019 r. poz. 381 ze zm.), w tym m.in. poprzez określenie ich
    zakresu działalności.
    Jak wynika z art. 2 ust. 3 pkt 2 ustawy o organizacji i funkcjonowaniu funduszy
    emerytalnych:
      Przedmiotem działalności dobrowolnego funduszu jest gromadzenie środków
      zgodnie z przepisami ustawy z dnia 4 października 2018 r. o pracowniczych planach
      kapitałowych (Dz. U. poz. 2215) w pracowniczych planach kapitałowych, zwanych
      dalej "PPK", oraz ich lokowanie, zgodnie z polityką inwestycyjną funduszu
      zdefiniowanej daty, o którym mowa w art. 38 tej ustawy.
    Natomiast w myśl art. 2 ust. 5 ustawy o organizacji i funkcjonowaniu funduszy
    emerytalnych:
      Przedmiotem działalności pracowniczego funduszu może być także gromadzenie
      środków w PPK zgodnie z przepisami ustawy z dnia 4 października 2018 r. o
      pracowniczych planach kapitałowych oraz ich lokowanie, zgodnie z polityką
      inwestycyjną funduszu zdefiniowanej daty, o którym mowa w art. 38 tej ustawy.
    Zgodnie z art. 8 ust. 3a i 6 ustawy o organizacji i funkcjonowaniu funduszy emerytalnych:
      Użyte w niniejszej ustawie określenia mają następujące znaczenie:
      3a. dobrowolny fundusz - oznacza fundusz utworzony i zarządzany przez
      powszechne towarzystwo, prowadzący IKE lub IKZE, albo gromadzący środki w PPK
      zgodnie z przepisami ustawy z dnia 4 października 2018 r. o pracowniczych planach
      kapitałowych oraz lokujący je zgodnie z polityką inwestycyjną funduszu
      zdefiniowanej daty, o którym mowa w art. 38 tej ustawy, zwanego dalej "funduszem
      zdefiniowanej daty",
      6. pracowniczy fundusz - oznacza pracowniczy fundusz emerytalny, który został
        utworzony i jest zarządzany przez pracownicze towarzystwo, którego
        przedmiotem działalności jest gromadzenie środków zgodnie z art. 2 ust. 2 lub 4,
        albo gromadzenie środków w PPK zgodnie z przepisami ustawy z dnia 4
        października 2018 r. o pracowniczych planach kapitałowych oraz lokowanie ich
        zgodnie z polityką inwestycyjną funduszu zdefiniowanej daty.
    Z cyt. art. 43 ust. 1 pkt 40 ustawy wynika, że zwalnia się od podatku usługi w zakresie
    depozytów środków pieniężnych, prowadzenia rachunków pieniężnych, wszelkiego
    rodzaju transakcji płatniczych, przekazów i transferów pieniężnych, długów, czeków i
    weksli oraz usługi pośrednictwa w świadczeniu tych usług.
    Zgodnie z powszechnym znaczeniem (internetowy słownik języka polskiego) „depozyt”
    oznacza:
      „przedmioty lub pieniądze oddane na przechowanie na warunkach określonych w
      umowie; też: przechowywanie przedmiotów lub pieniędzy przez osobę lub instytucję,
      której je powierzono” (https://sjp.pwn.pl/sjp/depozyt;2554758.html).

    Natomiast z art. 43 ust. 1 pkt 41 ustawy wynika, że zwalnia się od podatku usługi, których
    przedmiotem są instrumenty finansowe, o których mowa w ustawie z dnia 29 lipca 2005 r.
    o obrocie instrumentami finansowymi, z wyłączeniem przechowywania tych
    instrumentów i zarządzania nimi, oraz usługi pośrednictwa w tym zakresie.
    Art. 2 ust. 1 pkt 2 lit. a) ustawy z dnia 29 sierpnia 2005 r. o obrocie instrumentami
    finansowymi (t. j. Dz. U. z 2018 r. poz. 2286 ze zm.):
      Instrumentami finansowymi w rozumieniu ustawy są niebędące papierami
      wartościowymi tytuły uczestnictwa w instytucjach wspólnego inwestowania.
    Art. 3 pkt 3 ustawy o obrocie instrumentami finansowymi:
      Ilekroć w ustawie jest mowa o tytułach uczestnictwa w instytucjach wspólnego
      inwestowania - rozumie się przez to wyemitowane na podstawie właściwych
      przepisów prawa polskiego lub obcego papiery wartościowe lub niebędące
      papierami wartościowymi instrumenty finansowe reprezentujące prawa majątkowe
      przysługujące uczestnikom instytucji wspólnego inwestowania, w tym w
      szczególności jednostki uczestnictwa funduszy inwestycyjnych.
    Jak stanowi art. 96 ust. 5 ustawy o organizacji i funkcjonowaniu funduszy emerytalnych:
      Wpłaty do PPK dokonywane są na rachunek funduszu emerytalnego, który
      niezwłocznie dokonuje ich przeliczenia na jednostki rozrachunkowe oraz zapisuje te
      jednostki rozrachunkowe na rachunku PPK uczestnika PPK.
    Stosownie do art. 96a ust. 3 ustawy o organizacji i funkcjonowaniu funduszy emerytalnych:
      Wpłaty do PPK dokonywane są na rachunek wspólny rozliczeniowy funduszy
      emerytalnych będących funduszami zdefiniowanej daty w rozumieniu ustawy z dnia
      4 października 2018 r. o pracowniczych planach kapitałowych zarządzanymi przez
      jedno powszechne towarzystwo emerytalne, które niezwłocznie dokonują ich
      przeliczenia na jednostki rozrachunkowe oraz zapisują te jednostki rozrachunkowe
      na rachunku PPK uczestnika PPK.
    Zgodnie z art. 139 ust. 1 i 2 ustawy o organizacji i funkcjonowaniu funduszy emerytalnych:
      1. Fundusz lokuje swoje aktywa zgodnie z przepisami niniejszej ustawy, dążąc do
        osiągnięcia maksymalnego stopnia bezpieczeństwa i rentowności dokonywanych
        lokat.
      2. Dobrowolny fundusz lub pracowniczy fundusz będący funduszem zdefiniowanej
        daty przy lokowaniu aktywów stosuje przepisy ustawy z dnia 4 października 2018
        r. o pracowniczych planach kapitałowych oraz przepisy wykonawcze wydane na jej
        podstawie.
    NSA w wyroku z 3 lipca 2024 r., sygn. akt I FSK 1552/20 wskazał, że:
      „Odnosząc się natomiast do kwestii kwalifikacji przedmiotowych umów pośrednictwa
      w zakresie ich zwolnienia od VAT na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 40 u.p.t.u., Sąd
      trafnie stwierdził, że zwolnienie od podatku, o którym mowa w art. 43 ust. 1 pkt 40 u.
      p.t.u., ma zastosowanie wyłącznie do czynności ściśle wskazanych w tym przepisie”.
    Z zawarciem umowy o prowadzenie PPK wiąże się prowadzenie na rzecz uczestnika PPK
    (tj. zgodnie z art. 2 pkt 33 ustawy o PPK - osoby fizycznej, która ukończyła 18. rok życia, w
    imieniu i na rzecz której podmiot zatrudniający zawarł umowę o prowadzenie PPK z
    instytucją finansową) rachunku PPK. Na rachunku PPK będą gromadzone środki w postaci
    jednostek uczestnictwa funduszy inwestycyjnych lub subfunduszy wydzielonych w
    funduszach inwestycyjnych z wydzielonymi subfunduszami lub jednostki uczestnictwa
    ubezpieczeniowego funduszu kapitałowego, nabywane przez uczestnika PPK za wpłaty,
    wpłaty dodatkowe, dopłaty roczne, przyjęte wypłaty transferowe lub za środki przekazane
    z tytułu konwersji lub zamiany lub zgodnie z art. 87 ust. 21 ustawy o pracowniczych
    planach kapitałowych, albo jednostki rozrachunkowe funduszy emerytalnych, na które

    uczestnikowi PPK przeliczane są takie wpłaty, wpłaty dodatkowe, dopłaty roczne, wypłaty
    transferowe lub środki przekazane z tytułu konwersji lub zamiany zgodnie z art. 87 ust. 21
    ustawy o pracowniczych planach kapitałowych.
    PPK to powszechny system oszczędzania dla pracowników, realizowany przy współpracy z
    pracodawcami oraz państwem. Celami PPK jest zapewnienie bezpieczeństwa finansowego
    oraz wyższej jakości życia po zakończeniu aktywności zawodowej i przejściu na emeryturę,
    jak również budowa bezpieczeństwa finansowego pracowników i ich rodzin poprzez
    systematyczne gromadzenie środków przy udziale pracodawców i państwa. PPK mają
    budować dodatkowe oszczędności celem zabezpieczenia potrzeb życiowych po
    osiągnięciu wieku emerytalnego.
    Jak już wskazano, z art. 3 ust. 1 ustawy o pracowniczych planach kapitałowych wynika, że
    PPK jest tworzony w celu systematycznego gromadzenia oszczędności przez uczestnika
    PPK z przeznaczeniem na wypłatę po osiągnięciu przez niego 60. roku życia oraz na inne
    cele określone w ustawie.
    Środki wpłacane na rachunek PPK są przeliczane odpowiednio na jednostki
    rozrachunkowe lub jednostki uczestnictwa funduszu. Uczestnik w rzeczywistości na koncie
    PPK posiada więc określoną liczbę jednostek rozrachunkowych/uczestnictwa. Ich wartość
    jest ustalana każdego dnia i zależy ona od wyceny aktywów i zobowiązań funduszu
    zarządzającego PPK. Wartość jednostek może się zmieniać codziennie, co oznacza, że
    wartość środków zgromadzonych na rachunku PPK nie musi dokładnie odpowiadać
    wartości wpłat. Wartość środków zgromadzonych na rachunku PPK uwzględnia m.in.
    dokonane na ten rachunek wpłaty oraz wynik inwestycyjny.
    Środki znajdujące się na rachunku PPK nie mają więc postaci depozytu, gdyż nie są
    przechowywane i dostępne dla uczestnika PPK w wysokości, którą można z góry określić
    na dany dzień. Środki te są lokowane zgodnie z polityką inwestycyjną funduszu i mają
    służyć zapewnieniu bezpieczeństwa finansowego oraz wyższej jakości życia po przejściu
    na emeryturę.
    Wykonywane przez instytucję finansową na podstawie umowy o prowadzenie PPK
    czynności spełniają zatem kryterium uznania ich za usługi, których przedmiotem są
    instrumenty finansowe, o których mowa w ustawie o obrocie instrumentami finansowymi.
    Oznacza to, że usługi pośrednictwa w zawieraniu umów o prowadzenie PPK, co do zasady
    powinny podlegać zwolnieniu od VAT na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 41 ustawy.
    Tym samym również usługi pośrednictwa w zawieraniu umów o zarządzenie PPK co do
    zasady powinny korzystać ze zwolnienia z tego podatku, ponieważ jak zauważył WSA w
    Warszawie w wyroku z dnia 6 marca 2020 r., sygn. akt III SA/Wa 2153/19, pośrednictwo w
    zawieraniu umów o zarządzanie PPK jest w istocie jednocześnie pośrednictwem w
    zawieraniu umów o prowadzenie PPK.
    Aby jednak świadczone usługi pośrednictwa w zawieraniu umów o zarządzanie PPK mogły
    korzystać ze zwolnienia z podatku od towarów i usług, należy zweryfikować czy charakter
    tych usług w kontekście wytycznych wskazanych w orzecznictwie TSUE wskazuje, że
    stanowią one usługi pośrednictwa finansowego.
    Wskazali Państwo, że planują Państwo w ramach Umowy dystrybucyjnej wykonywać
    usługi pośrednictwa w PPK w imieniu i na rzecz DFE (Czynności pośrednictwa), na które
    będą składać się w szczególności:
    a) zachęcanie potencjalnych klientów do zawierania z DFE umów o zarządzanie PPK,
      poprzez organizowanie spotkań w celu przedstawienia potencjalnym klientom oferty
      DFE i PTE w zakresie zarządzania i prowadzenia PPK, w tym podejmowanie działań
      zmierzających do doprowadzenia do zawarcia umowy o zarządzanie PPK z DFE,

    b) informowanie potencjalnych klientów o zasadach gromadzenia oszczędności w PPK,
      zgodnie z warunkami opublikowanymi w statutach DFE i dokumentach dostarczonych
      przez DFE,
    c) pozyskiwanie i przekazywanie PTE danych potencjalnych klientów zainteresowanych
      zawarciem z DFE umów o zarządzanie PPK,
    d) koordynowanie wdrożenia PPK u klientów, z którymi zawierana będzie umowa o
      zarządzanie PPK i umowa o prowadzenie PPK, zarządzanie dokumentacją
      wdrożeniową u klienta,
    e) informowanie potencjalnych klientów o możliwości dokonywania wpłat dodatkowych
      do DFE,
    f) wykonywanie Czynności pośrednictwa według najlepszej wiedzy wymaganej dla
      ochrony i zabezpieczenia interesów członków DFE, przy dołożeniu najwyższej
      staranności, a także zgodnie z zasadami uczciwego obrotu i przepisami prawa, a w
      szczególności przepisami ustawy z dnia 28 sierpnia 1997 r. o organizacji i
      funkcjonowaniu funduszy emerytalnych i Ustawy o PPK a także instrukcjami i
      wytycznymi otrzymanymi od PTE,
    g) wykonywanie Czynności pośrednictwa z najwyższą starannością, z uwzględnieniem
      zawodowego charakteru prowadzonej działalności, w szczególności w sposób
      zapewniający osiągnięcie celu, jakim jest pozyskanie możliwie dużej liczby nowych
      członków przez DFE,
    h) bieżące raportowanie zgodnie z wymaganymi standardami podejmowanych
      aktywności.
    Odniesienie uwag wynikających z orzecznictwa TSUE w kwestii zwolnienia z podatku usług
    pośrednictwa, do analizowanej sprawy prowadzi do wniosku, że czynności wykonywane
    przez Państwa polegające na:
        informowaniu potencjalnych klientów o zasadach gromadzenia oszczędności w
        PPK, zgodnie z warunkami opublikowanymi w statutach DFE i dokumentach
        dostarczonych przez DFE,
        koordynowaniu wdrożenia PPK u klientów, z którymi zawierana będzie umowa o
        zarządzanie PPK i umowa o prowadzenie PPK, zarządzanie dokumentacją
        wdrożeniową u klienta,
        informowaniu potencjalnych klientów o możliwości dokonywania wpłat
        dodatkowych do DFE,
        wykonywaniu Czynności pośrednictwa według najlepszej wiedzy wymaganej dla
        ochrony i zabezpieczenia interesów członków DFE, przy dołożeniu najwyższej
        staranności, a także zgodnie z zasadami uczciwego obrotu i przepisami prawa, a w
        szczególności przepisami ustawy z dnia 28 sierpnia 1997 r. o organizacji i
        funkcjonowaniu funduszy emerytalnych i Ustawy o PPK a także instrukcjami i
        wytycznymi otrzymanymi od PTE,
        wykonywaniu Czynności pośrednictwa z najwyższą starannością, z uwzględnieniem
        zawodowego charakteru prowadzonej działalności, w szczególności w sposób
        zapewniający osiągnięcie celu, jakim jest pozyskanie możliwie dużej liczby nowych
        członków przez DFE,
        bieżącym raportowaniu zgodnie z wymaganymi standardami podejmowanych
        aktywności

    nie stanowią usług pośrednictwa w zakresie usług, których przedmiotem są instrumenty
    finansowe. W przedmiotowej sprawie świadczone przez Państwa usługi wymienione
    powyżej pkt b)-h) stanowią wyłącznie usługi wsparcia i mają charakter czysto techniczny
    bądź techniczno-administracyjny i nie mogą w żadnym razie wpływać na sytuację ani
    prawną ani finansową DFE czy PTE, a zatem ww. usługi nie mogą korzystać ze zwolnienia z
    opodatkowania podatkiem VAT na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 41 ustawy.
    Natomiast świadczone przez Państwa usługi polegające na:
        zachęcaniu potencjalnych klientów do zawierania z DFE umów o zarządzanie PPK,
        poprzez organizowanie spotkań w celu przedstawienia potencjalnym klientom
        oferty DFE i PTE w zakresie zarządzania i prowadzenia PPK, w tym podejmowanie
        działań zmierzających do doprowadzenia do zawarcia umowy o zarządzanie PPK z
        DFE oraz
        pozyskiwaniu i przekazywaniu PTE danych potencjalnych klientów
        zainteresowanych zawarciem z DFE umów o zarządzanie PPK
    stanowią usługi pośrednictwa w zawieraniu umów o zarządzenie PPK, będące
    jednocześnie pośrednictwem w zawieraniu umów o prowadzenie PPK i korzystają ze
    zwolnienia od podatku na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 41 ustawy.
    Tym samym Państwa stanowisko jest nieprawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, który Państwo przedstawili i stanu prawnego,
    który obowiązywał w dniu wydania pierwotnej interpretacji, tj. 23 lipca 2019 r.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
        Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb
        ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz.
        111 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa
        sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia
        przyszłego i zastosują się Państwo do interpretacji.
        Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
      z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
        Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego
    Sądu Administracyjnego (...). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje
    ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
    (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
        w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
        Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
        w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na
        adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS
        /SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.