Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0114-KDIP2-1.4010.308.2025.4.DK
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-08-18
Teza: Wydatki ponoszone przez Lidera będą mogły być zaliczone w
koszty uzyskania przychodów proporcjonalnie do
posiadanego prawa do udziału w zysku (udziału), a nie w
części w jakiej ich podział wynika z Umowy Konsorcjum.
Słowa kluczowe: konsorcjum
koszt-koszty uzyskania przychodów
przedsięwzięcie-przedsięwzięcie wspólne
Zagadnienia: Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 1. Podmiot i przedmiot opodatkowania-Wspólne
źródła przychodów-Wspólne przedsięwzięcie
Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 2. Przychody
Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 3. Koszty uzyskania przychodów
Przepisy: [CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 1-art. 5-ust. 1
[CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 1-art. 5-ust. 2
[CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 2-art. 12-ust. 1
[CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 3-art. 15-ust. 1

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

5 czerwca 2025 r. wpłynął Państwa wniosek z 4 czerwca 2025 r. o wydanie interpretacji
    indywidualnej.
    Uzupełnili go Państwo w odpowiedzi na wezwanie pismem z 25 lipca 2025 r. ( data wpływu
    tego samego dnia).
    Treść wniosku jest następująca :

## Opis zdarzenia przyszłego

Wnioskodawca jest spółką z ograniczoną odpowiedzialnością, której przedmiot
    przeważającej działalności obejmuje: realizację projektów budowlanych związanych ze
    wznoszeniem budynków mieszkalnych (68.12.A). Przedmiotem pozostałej działalności jest
    realizacja projektów budowlanych związanych ze wznoszeniem budynków
    niemieszkalnych (68.12.B); realizacja pozostałych projektów budowlanych (61.12.C).
    Wnioskodawca podlega w Polsce obowiązkowi podatkowemu od całości swoich
    dochodów (przychodów) bez względu na miejsce ich osiągania (nieograniczony obowiązek
    podatkowy w rozumieniu art. 3 ust. 1 ustawy o CIT. Rokiem obrotowym Lidera jest rok
    kalendarzowy, przy czym pierwszy rok obrotowy zakończy się w dniu 31 grudnia 2025 r.
    Wnioskodawca zawrze umowę konsorcjum, w którym będzie pełnił rolę Lidera. Druga
    strona umowy konsorcjum będzie pełniła rolę partnera (dalej: „Partner”). Umowa
    konsorcjum będzie określała wzajemne relacje Lidera i Partnera w związku z realizacją
    przedsięwzięcia polegającego na realizacji inwestycji deweloperskiej polegającej na
    budowie 12 budynków w zabudowie bliźniaczej oraz 6 budynków w zabudowie
    szeregowej do stanu deweloperskiego. Po zakończeniu prac budowlanych i
    wykończeniowych, obiekty te zostaną sprzedane lub udostępnione w innej formie
    komercjalizacji (najem, dzierżawa).
    Umowa konsorcjum określi wzajemne relacje pomiędzy Stronami oraz zasady
    reprezentacji na zewnątrz, w szczególności w zakresie realizacji przedsięwzięcia - od
    momentu rozpoczęcia do jego zakończenia i ostatecznego rozliczenia.
    Umowa konsorcjum określa zakres obowiązków każdej ze stron w związku z realizacją
    przedsięwzięcia deweloperskiego.

    Zakres obowiązków Lidera będzie obejmował finansowanie przedsięwzięcia. Lider
    odpowiada m.in. za finansowanie przedsięwzięcia (pokrycie kosztów własnych Lidera,
    kosztów własnych konsorcjum takich jak wynagrodzenia podwykonawców, zakup
    materiałów budowlanych oraz inne należności związane z realizacją przedsięwzięcia),
    obsługę administracyjną, prawną i techniczną, koordynację harmonogramu i kosztorysu
    oraz komercjalizację obiektów, ma wyłączne prawo wystawiania faktur i przyjmowania
    płatności z tytułu sprzedaży/komercjalizacji.
    Partner odpowiada m.in. za dostarczanie pełnego wsparcia technicznego i
    organizacyjnego na placu budowy, wykonywanie prac budowlanych zgodnie z
    harmonogramem i projektem, nadzorowanie podwykonawców, zapewnienie dostaw
    odpowiednich materiałów budowalnych, przygotowanie dokumentacji
    architektoniczno#budowlanej, uzyskiwanie niezbędnych pozwoleń, a także za jakość i
    odbiory robót oraz za usuwanie ewentualnych wad oraz przedstawianie Liderowi do
    akceptacji ofert podwykonawców i dostawców (uzgodnione warunki rzeczowo#finansowe).
    Partner jest podmiotem od lat obecnym w branży deweloperskiej (budowlanej). Może się
    wykazać:
    a) doświadczeniem wykonawczym zdobytym przy wielu inwestycjach, potwierdzonym
      referencjami inwestorów;
    b) własnym zapleczem technicznym oraz kadrą inżynieryjno-techniczną, umożliwiającymi
      samodzielne prowadzenie robót od stanu surowego do wykończenia
    c) siecią sprawdzonych podwykonawców, z którymi łączą go relacje handlowe;
    d) relacjami z hurtowniami materiałów budowlanych, obejmującymi rabaty, co zapewnia
      korzystne ceny i krótkie terminy dostaw.
    Mając na uwadze powyższe atuty, przedsięwzięcie deweloperskie realizowane w oparciu o
    organizowanie zakupu odpowiednich usług i towarów przez Partnera.
    Z uwagi to, że zakres obowiązków Lidera obejmuje finansowanie kosztów realizacji
    przedsięwzięcia Lider będzie ponosił ciężar ekonomicznych tych zakupów m.in. i przede
    wszystkim wynagrodzeń podwykonawców i zakupu materiałów budowlanych.
    Planowane jest, że rozliczenie tych kosztów pomiędzy Partnerem a Liderem nastąpi na
    podstawie faktur VAT. Partner przeniesie koszty wydatków na Lidera dokonując de facto
    odsprzedaży usług albo towarów. Partner i Lider nie są podmiotami powiązanymi w
    rozumieniu przepisów o cenach transferowych.
    Tak ukształtowany model współpracy podyktowany jest względami praktycznymi i
    biznesowymi: Partner, posiadając ugruntowaną reputację wśród wykonawców i
    dostawców, uzyskuje korzystniejsze warunki handlowe, sprawniej mobilizuje
    podwykonawców i efektywniej nadzoruje harmonogram dostaw materiałów, co przekłada
    się na ograniczenie ryzyka opóźnień, wzrostu kosztów realizacji inwestycji, a także
    zapewnia jakość.
    Umowa konsorcjum będzie określała zasady dotyczące rozliczeń finansowych pomiędzy
    Stronami, tj. Liderem oraz Partnerem, w związku z realizacją inwestycji poprzez określenie
    mechanizmu podziału przychodów, kosztów oraz ewentualnych strat wynikających z
    wykonywania wspólnego przedsięwzięcia. W odniesieniu do przychodów oraz
    potencjalnych strat uzyskanych w ramach realizacji inwestycji, Strony uzgodniły, iż będą
    one uczestniczyć w nich w określonych proporcjach procentowych. Proporcje te zostały
    wskazane w Umowie Konsorcjum i stanowią wyraz ustaleń Stron co do podziału
    ekonomicznych efektów wspólnej działalności. Koszty związane z realizacją
    przedsięwzięcia będą przypisywane każdemu z Konsorcjantów w zależności od zakresu
    obowiązków. Oznacza to, że każda ze stron umowy konsorcjum będzie zobowiązana do

    poniesienia kosztów i odpowiedzialności wynikającej z podziału obowiązków w ramach
    realizacji przedsięwzięcia deweloperskiego będącego przedmiotem zawartej umowy
    konsorcjum.
    Taki sposób rozliczania podyktowany jest opisanymi powyżej względami oraz zapewnia
    transparentność współpracy oraz sprawiedliwy podział zarówno korzyści, jak i obciążeń
    finansowych, wynikających z realizacji wspólnego przedsięwzięcia. Strony zobowiązały się
    do przestrzegania przyjętych zasad i wzajemnego informowania się o ponoszonych
    kosztach oraz osiąganych przychodach, w sposób umożliwiający prawidłowe rozliczenie
    inwestycji zgodnie z ustalonymi proporcjami.
    Natomiast wszelkie płatności należne w związku z komercjalizacją przedsięwzięcia
    deweloperskiego tj. cena sprzedaży albo inne należności będą rozliczane na rachunek
    bankowy Lidera. Wnioskodawca jako Lider konsorcjum będzie w tym zakresie
    reprezentował konsorcjum, będzie podmiotem dokonującym czynności (np. sprzedaży)
    oraz będzie zobowiązany należycie udokumentować daną transakcję.
    W zakresie rozliczeń i podziału zysków pomiędzy Liderem i Partnerem, przewiduje się ich
    realizację poprzez wystawianie not księgowych (obciążeniowych lub uznaniowych) przez
    Lidera lub Partnera. Lider odpowiada za przekazanie wynagrodzenia otrzymanego od
    klienta w odpowiednich częściach Partnerowi.
    Uzupełnienie stanu faktycznego
    Wnioskodawca jest czynnym zarejestrowanym podatnikiem podatku od towarów i usług.
    Partner konsorcjum jest czynnym zarejestrowanym podatnikiem podatku od towarów i
    usług.
    Na pytanie Organu ,,co dokładnie oznacza, że zakres obowiązków Lidera będzie
    obejmował finansowanie przedsięwzięcia”? Wnioskodawca wskazał, że sformułowanie to
    oznacza, że na Liderze spoczywa odpowiedzialność za zapewnienie środków niezbędnych
    do realizacji przedsięwzięcia, w tym poszczególnych jego zakresów. W praktyce biznesowej
    i kontraktowej przesądza to, że Lider - jako strona wiodąca - zobowiązuje się do
    zorganizowania oraz dostarczenia niezbędnego finansowania, a tym samym do
    zagwarantowania, że realizacja przedsięwzięcia nie zostanie zakłócona lub przerwana z
    powodu braku środków.
    Z umowy konsorcjum wynika, że Lider ponosi odpowiedzialność za zapewnienie
    finansowania niezbędnego do realizacji przedsięwzięcia oraz poniesienie ciężaru
    ekonomicznego kosztów prac własnych, podwykonawców i dostaw towarów, zgodnie z
    wartościami określonymi w kosztorysach i harmonogramach rzeczowo-finansowych.
    Lider - jako podmiot reprezentujący konsorcjum na zewnątrz -jest również wyłącznie
    uprawniony do wystawiania faktur, przyjmowania płatności oraz dokonywania rozliczeń z
    tytułu sprzedaży lub komercjalizacji nieruchomości zrealizowanych w ramach
    przedsięwzięcia.
    Partner z kolei odpowiada za dostarczanie pełnego wsparcia technicznego i
    organizacyjnego na placu budowy, wykonywanie prac budowlanych zgodnie z
    harmonogramem i projektem, nadzorowanie podwykonawców, zapewnienie dostaw
    odpowiednich materiałów budowalnych, zapewnienie odpowiednich zasobów rzeczowych
    i osobowych, przygotowanie dokumentacji architektoniczno#budowlanej, uzyskiwanie
    niezbędnych pozwoleń, a także za jakość i odbiory robót oraz za obsługę usuwania
    ewentualnych wad oraz przedstawiania Liderowi do akceptacji ofert podwykonawców i
    dostawców (uzgodnione warunki rzeczowo#finansowe). Partner nie może podejmować
    działań rodzących skutki finansowe i prawne wobec Lidera bez jego uprzedniej pisemnej
    zgody.
    Wydatki ponoszone przez każdą ze Stron rozliczane są według zakresu powierzonych im
    zadań: koszty związane z realizacją przedsięwzięcia każda ze Stron ponosi w zakresie

    przypadających na nią czynności i obowiązków. W związku z realizacją przedsięwzięcia
    (inwestycji budowlanej) Lider odpowiada za finansowanie całości przedsięwzięcia, a Parter
    (z uwagi na opisane we wniosku atuty) za organizowanie zakupu odpowiednich usług i
    towarów wymaganych do realizacji przedsięwzięcia, jak również realizacji własnego
    zakresu prac.
    Mechanizm rozliczenia kosztów przedsięwzięcia wyglądał będzie w sposób następujący:
    1) nabycie/pozyskanie odpowiednich usług, towarów, zasobów rzeczowych i osobowych
      wymaganych do realizacji przedsięwzięcia, w tym jego poszczególnych etapów - ciężar
      ekonomiczny tych wydatków będzie ponosił Lider. Partner przeniesie koszty wydatków
      na Lidera. W praktyce więc będą to wydatki finansowane przez Lidera;
    2) pozostały zakres zadań własnych Partnera przypisany mu na podstawie umowy i
      wynikający z ustaleń stron umowy konsorcjum tj. uzyskanie pozwoleń, nadzór
      budowalny, nadzór nad podwykonawcami, odbiór robót od podwykonawców, obsługę
      procesu zapewnienia dostaw odpowiednich materiałów budowalnych, obsługę
      zapewnienia odpowiednich usług specjalistycznych, obsługę zapewnienia
      odpowiednich zasobów rzeczowych i osobowych, przygotowanie dokumentacji
      architektoniczno#budowlanej, przygotowanie inwestycji do odbioru i odbiór
      budowlany - będzie w całości finansowany przez Partnera;
    3) zakres zadań własnych Lidera przypisany mu na podstawie umowy i wynikający z
      ustaleń stron umowy konsorcjum tj. organizowanie finansowania, finansowanie
      dostaw odpowiednich materiałów budowalnych, usług specjalistycznych, zasobów
      rzeczowych i osobowych, organizacja, koordynacja i zarządzanie procesem
      komercjalizacji inwestycji - będzie w całości finansowany przez Lidera.
    Rozliczenie zysku następuje na zasadach określonych w umowie - co do zasady, w
    proporcji 67,6% dla Lidera i 33,3% dla Partnera. Natomiast koszty każda ze Stron ponosi
    według zakresu zadań przypisanych, uwzględniając wskazane powyżej uwagi.
    Wszelkie zobowiązania finansowe podejmowane przez Partnera wymagają uprzedniej
    pisemnej zgody Lidera, a Partner nie jest uprawniony do samodzielnego zaciągania
    zobowiązań finansowych w imieniu Konsorcjum.
    Wnioskodawca (Lider) nie zakłada, że Partner będzie świadczył na jego rzecz usługi lub
    będzie dokonywał dostawy towarów. W kontekście analizowanej relacji wskazać należy, że
    zawarta umowa konsorcjum zakłada, że strony działają wspólnie dla realizacji celu
    przedsięwzięcia i wspólnej korzyści. Środki finansowe uzyskiwane przez Partnera z tytułu
    rozliczenia kosztów nabycia odpowiednich usług, towarów, zasobów rzeczowych i
    osobowych wymaganych do realizacji przedsięwzięcia, w tym jego poszczególnych
    etapów, nie stanowi odpłatności za konkretne świadczenie wykonane przez Partnera na
    rzecz Lidera (wynika to tylko z przyjętego w ramach umowy sposobu rozliczenia kosztów
    realizacji przedsięwzięcia pomiędzy stronami umowy konsorcjum - która w praktyce jest
    umową o realizację wspólnego przedsięwzięcia). Czynności, o których mowa powyżej nie
    będą świadczone odpłatnie. Opisany mechanizm nie zakłada odpłatności rozumianej jako
    „obowiązek zapłacenia za jakąś usługę” - tak np. definicja słowa „odpłatność” w słowniku
    języka polskiego PWN (https://sjp.pwn.pl/sjp/odplatnosc;2493475.html). Jak już wyżej
    wskazano nie będzie to zapłata za usługę albo towar, a rozliczenie kosztów pomiędzy
    stronami umowy konsorcjum zgodnie z jej treścią.
    Jak wskazano w opisie zdarzenia przyszłego „Planowane jest, że rozliczenie tych kosztów
    pomiędzy Partnerem a Liderem nastąpi na podstawie faktur”. Zgodnie z zasadą
    powszechności opodatkowania VAT strony zakładają taki wariant jako domyślny, jednak
    zgodnie z opisem pytania i stanowiska, Wnioskodawca chce potwierdzić czy właściwym
    sposobem udokumentowania rozliczenia pomiędzy stronami z tytułu kosztów nabycia
    odpowiednich usług, towarów, zasobów rzeczowych i osobowych wymaganych do
    realizacji przedsięwzięcia, w tym jego poszczególnych etapów będzie nota księgowa. W
    praktyce więc faktura, o której mowa w opisie sprawy miałaby dokumentować rozliczenie

    pomiędzy stronami umowy poniesionych przez Partnera kosztów i umożliwienie Liderowi
    realizacji funkcji dostawcy finansowania dla przedsięwzięcia, poprzez udokumentowanie
    wydatków Partnera związanych z realizacją przedsięwzięcia, zgodnie z ustalonymi
    zasadami współpracy w Konsorcjum (oraz finansowaniem tych wydatków przez Lidera;
    dotyczy to finansowania przez Lidera kosztów nabycia/pozyskania odpowiednich usług,
    towarów, zasobów rzeczowych i osobowych wymaganych do realizacji przedsięwzięcia, w
    tym jego poszczególnych etapów). Natomiast ponownie należy wskazać, że przedmiotowe
    pytanie Organu jest skorelowane z wątpliwością Wnioskodawcy wyrażoną treścią
    sformułowanego pytania wniosku. Wnioskodawca (Lider) nie zakłada, że Partner będzie
    świadczył na jego rzecz usługi lub będzie dokonywał dostawy towarów. Rozliczenie zysku z
    przedsięwzięcia pomiędzy Liderem a Partnerem nie stanowi odpłatności z tytułu dostawy
    towarów ani świadczenia usług pomiędzy tymi podmiotami.
    Zgodnie ze stanowiskiem prezentowanym przez organy podatkowe w wydawanych
    interpretacjach indywidualnych, takie rozliczenie jest wyłącznie podziałem
    wypracowanego zysku na podstawie postanowień umowy konsorcjum, a nie
    świadczeniem wzajemnym, za które należałoby się wynagrodzenie. Przykładowo, w
    interpretacji indywidualnej z dnia 3 lutego 2023 r. znak: 0113-KDIPT1-2.4012.745.2022.3.
    AM, organ podatkowy wprost stwierdził, że transfer środków pieniężnych tytułem
    realizacji wspólnego przedsięwzięcia nie stanowi odpłatności za dostawę towarów ani za
    świadczenie usług pomiędzy stronami porozumienia - jest to wyłącznie rozliczenie o
    charakterze finansowym, polegające na podziale zysku zgodnie z ustalonym udziałem.
    Analogiczne stanowisko zostało potwierdzone w interpretacji indywidualnej z dnia 16
    listopada 2023 r. znak: 0114-KDIP4-3.4012.355.2023.2.MKA, w której organ podkreślił, że
    w ramach wspólnego przedsięwzięcia przekazanie zysku nie jest czynnością
    opodatkowaną podatkiem od towarów i usług, a sam podział zysku nie wiąże się z
    obowiązkiem świadczenia wzajemnego między uczestnikami przedsięwzięcia. Również w
    interpretacji indywidualnej z dnia 12 września 2019 r. znak: 0114-KDIP1-1.4012.385.2019.1.
    IZ, wskazano, że podział środków uzyskanych z realizacji wspólnego przedsięwzięcia w
    odpowiednich proporcjach wynika z umowy o współpracy, a nie z tytułu świadczenia usług
    czy dostawy towarów.
    Podsumowując, w świetle powyższych interpretacji oraz przepisów ustawy o podatku od
    towarów i usług, rozliczenie będące podziałem zysku pomiędzy Partnerem a Liderem nie
    stanowi ani dostawy towarów, ani świadczenia usług
    Zakupy towarów i usług dokonywane w związku z realizacją przedsięwzięcia w ramach
    konsorcjum będą wykorzystywane do czynności opodatkowanych podatkiem od towarów
    i usług (VAT). Zgodnie z postanowieniami umowy konsorcjum, celem wspólnego
    przedsięwzięcia jest realizacja inwestycji budowlanej, których efektem będzie powstanie
    nowych nieruchomości przeznaczonych do sprzedaży lub innej komercjalizacji na
    zasadach rynkowych (np. najem, dzierżawa), a więc czynności, które podlegają
    opodatkowaniu VAT.
    Podsumowując, wszystkie zakupy towarów i usług w ramach realizacji przedsięwzięcia
    będą wykorzystywane do czynności opodatkowanych VAT, tj. sprzedaży lub komercjalizacji
    nieruchomości powstałych w ramach przedsięwzięcia.
    Pytania
    1) Czy w przypadku udokumentowania przez Partnera fakturą poniesionych przez niego
      kosztów nabycia odpowiednich usług, towarów, zasobów rzeczowych i osobowych
      wymaganych do realizacji przedsięwzięcia, w tym jego poszczególnych etapów, na
      potrzeby rozliczenia pomiędzy nim a Liderem (przeniesienie kosztów na Lidera), Lider
      będzie uprawniony do odliczenia VAT naliczonego na podstawie faktury wystawionej
      przez Partnera i nie znajdzie w sprawie zastosowania regulacja art. 88 ust. 3a pkt 2
      ustawy o VAT?

    2) Czy rozliczenie zysku z przedsięwzięcia pomiędzy Liderem a Partnerem nie stanowi
      czynności opodatkowanej VAT i może zostać udokumentowane notą księgową (nie
      wymaga wystawienia faktury)?
    3) Czy wydatki Lidera, o których mowa powyżej w pytaniu oznaczonym nr 1 oraz inne
      wydatki, które przypadają na Lidera zgodnie z podziałem obowiązków wynikającym z
      umowy konsorcjum stanowią koszty uzyskania przychodów Lidera w pełnej wysokości
      (a nie według proporcji udziału w zysku z przedsięwzięcia)?
    4) Czy Wnioskodawca powinien rozpoznać przychód podatkowy proporcjonalnie do
      wysokości udziału w zyskach z przedsięwzięcia przewidzianego w umowie konsorcjum?
    Niniejsza interpretacja stanowi odpowiedź na pytania nr 3 i 4 dotyczące podatku
    dochodowego od osób prawnych. W zakresie pytań nr 1 i 2 dotyczących podatku od
    towarów i usług wydane zostanie odrębne rozstrzygnięcie.
    Państwa stanowisko w sprawie
    Zdaniem Wnioskodawcy:
    3. wydatki Lidera, o których mowa w pytaniu oznaczonym nr 1 oraz inne wydatki, które
    przypadają na Lidera zgodnie z podziałem obowiązków wynikającym z umowy konsorcjum
    stanowią koszty uzyskania przychodów Lidera w pełnej wysokości (a nie według proporcji
    udziału w zysku z przedsięwzięcia).
    4. powinien rozpoznać przychód podatkowy proporcjonalnie do wysokości udziału w
    zyskach z przedsięwzięcia przewidzianego w umowie konsorcjum.
    Ad pytań nr 3 i 4
    Zgodnie z art. 12 ust. 1 pkt 1 ustawy o CIT, za przychody, z zastrzeżeniem regulacji ust. 3 i
    4 oraz art. 14, uznaje się w szczególności otrzymane środki pieniężne oraz inne wartości
    pieniężne, w tym uzyskane różnice kursowe. Literalna wykładnia tego przepisu prowadzi
    do wniosku, iż za przychód podatkowy kwalifikują się wyłącznie świadczenia trwałe,
    definitywne i bezwarunkowe, przysługujące podatnikowi na mocy prawa i stanowiące jego
    realne przysporzenie majątkowe.
    Natomiast art. 12 ust. 3 ustawy o CIT stanowi, iż do przychodów związanych z
    działalnością gospodarczą oraz działami specjalnymi produkcji rolnej osiągniętych w roku
    podatkowym, a także do przychodów z zysków kapitałowych, z wyłączeniem tych, o
    których mowa w art. 7b ust. 1 pkt 1, zalicza się także należne przychody, chociażby nie
    zostały one faktycznie otrzymane, po odliczeniu wartości zwróconych towarów,
    udzielonych bonifikat i skont.
    Z kolei w myśl art. 15 ust. 1 ustawy o CIT, kosztami uzyskania przychodów są nakłady
    poniesione w celu osiągnięcia przychodów lub zabezpieczenia źródła ich uzyskania, z
    wyłączeniem kosztów wskazanych w art. 16 ust. 1.
    Zatem, aby wydatek poniesiony przez podatnika mógł stanowić koszt uzyskania
    przychodów, muszą zaistnieć łącznie następujące przesłanki:
    1) poniesienie przez podatnika, tj. pokrycie wydatku z zasobów majątkowych podatnika,
    2) poniesienie w celu osiągnięcia przychodu lub zachowania albo zabezpieczenia źródła
      przychodu,
    3) definitywny i rzeczywisty charakter wydatku, tj. brak zwrotu wydatku w jakiekolwiek
      sposób,
    4) brak uwzględnienia w katalogu zawartym w art. 16 ust. 1 ustawy o CIT, wśród
      wydatków niestanowiących kosztów uzyskania przychodów
    5) należyte udokumentowanie.

    Należy zatem przyjąć, iż kosztami uzyskania przychodów są wszelkie racjonalnie i
    gospodarczo uzasadnione wydatki związane z prowadzoną działalnością gospodarczą,
    których celem jest osiągnięcie przychodów bądź też zabezpieczenie lub zachowanie tego
    źródła przychodów, o ile w myśl przepisów ustawy o CIT nie podlegają wyłączeniu z tychże
    kosztów. Przy czym, związek przyczynowy pomiędzy poniesieniem wydatku, a
    osiągnięciem przychodu bądź zachowaniem lub zabezpieczeniem jego źródła należy
    oceniać indywidualnie w stosunku do każdego wydatku. Z oceny tego związku powinno
    wynikać, że poniesiony wydatek obiektywnie może przyczynić się do osiągnięcia
    przychodu bądź służyć zachowaniu lub zabezpieczeniu źródła przychodów. Zauważyć przy
    tym należy, iż konieczność poniesienia danego wydatku nie może wynikać z zaniedbań lub
    sprzecznych z prawem działań podatnika.
    Przepis art. 5 ust. 1 ustawy o CIT wskazuje, że przychody ze wspólnego przedsięwzięcia
    rozlicza się proporcjonalnie do prawa udziału w zysku każdego wspólnika, przy czym w
    razie braku dowodu przyjmuje się równe udziały. Zasada ta, jak stanowi art. 5 ust. 2,
    znajduje odpowiednie zastosowanie także do kosztów uzyskania przychodów oraz ulg i
    zwolnień.
    W przedmiotowej Umowie Konsorcjum strony określiły odmienny niż ustawowy sposób
    podziału zysków oraz kosztów, w związku z czym domniemanie równego udziału w zysku
    nie ma zastosowania. W konsekwencji Wnioskodawca oraz Partner powinni rozpoznać
    swój przychód w wysokości odpowiadającej proporcji ustalonej dla nich w umowie
    konsorcjum.
    Jednocześnie, mając na uwadze art. 5 ust. 2 ustawy o CIT, Wnioskodawca jest uprawniony
    do ujmowania w kosztach uzyskania przychodów zarówno wydatków udokumentowanych
    fakturami od podmiotów trzecich, jak i tych wynikających z rozliczeń wewnątrz
    konsorcjalnych. Zgodnie z postanowieniami umowy, to Wnioskodawca pokrywa wydatki
    związane z pracą podwykonawców.
    Podobnie wypowiada się NSA, np. w wyroku z dnia 14 lutego 2023 r. sygn. akt II FSK 1061
    /22:
    „Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego skoro w świetle uzgodnienia partnerów
    Konsorcjum zadaniem Wnioskodawcy jest realizacja inwestycji budowlanej, to organ
    interpretacyjny nie może odmawiać mu prawa do uwzględnienia całości poniesionych
    wydatków w kosztach uzyskania przychodów (przy niespornym założeniu, że spełnione
    będą przesłanki z art. 15 ust. 1 PDOPrU i nie zachodzi wyłączenie z art. 16 ust. 1 PDOPrU).
    (...) Wydatki jakie wnioskodawca w związku z tym ponosi, będące jego wkładem
    inwestycyjnym, obciążające go ekonomicznie, powinny być w całości (tj. bez stosowania
    jakiejkolwiek proporcji) uznane za jego koszt uzyskania przychodów (przy spełnieniu
    warunków z art. 15 ust. 1 PDOPrU).
    W zaskarżonej do sądu interpretacji organ stanął na stanowisku, że przepisy art. 5 ust. 1 i
    2 PDOPrU "ustalają nadrzędne zasady rozliczeń podatkowych dokonywanych między
    podmiotami biorącymi udział we wspólnym przedsięwzięciu". Naczelny Sąd
    Administracyjny zwraca jednak uwagę na to, że przepis ustawy podatkowej nie może
    wymusić na Partnerach innego sposobu prowadzenia przedsięwzięcia i innych rozliczeń
    niż te, który stanowią urzeczywistnienie ich zgodnej woli. Skoro - jak twierdzi Skarżąca - w
    umowie konsorcjum zostanie przewidziany (zdarzenie przyszłe) taki rodzaj wydatków -
    mianowicie wydatki indywidualne, które w sensie ekonomicznym zgodnie z wolą
    partnerów obciążają wyłącznie tego kto je poniósł - to postanowienia ustawy podatkowej
    nie mogą uczestnikom Konsorcjum narzucać czegoś innego. Skoro Partnerzy Konsorcjum
    co do wydatków wspólnych konsorcjum uzgadniają, że są one dzielone według ustalonej
    proporcji, a co do wydatków indywidualnych uzgadniają, że obciążają one tego, kto je
    poniósł - to zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego do wydatków indywidualnych
    stanowiących wkład inwestycyjny nie należy stosować sztywnej reguły kosztowej w myśl
    art. 5 ust. 1 i 2 PDOPrU.

    Możliwość uwzględnienia takiego stanu rzeczy, jaki wynika z uwzględnienia uzgodnień
    między uczestnikami Konsorcjum w zakresie kosztów, zdaniem Naczelnego Sądu
    Administracyjnego wynika z ustawowego zastrzeżenia "w braku przeciwnego dowodu"
    (art. 5 ust. 1 PDOPrU zd. drugie)
    Jeśli zatem określone wydatki w sensie ekonomicznym obciążają majątek Skarżącej, jako
    jej wkład inwestycyjny do Konsorcjum, to nie sposób odmówić jej prawa do uznania w tym
    zakresie kosztów uzyskania przychodów, w całości poniesionych wydatków.”.
    Ponadto, powyższe stanowisko znajduje także potwierdzenie np. w interpretacji
    indywidualnej Dyrektora KIS z dnia 27 września 2024 r. sygn. 0111-KDIB2-
    1.4010.299.2023.3.DD:
    „Skoro Konsorcjanci ustalili w Umowie Konsorcjum, zadania jakie ma realizować każdy z
    Konsorcjantów, wymagane nakłady oraz sposób przypisania zysków osiąganych w ramach
    konsorcjum i kosztów ponoszonych przez Konsorcjantów to wskazane postanowienie
    umowy jest wiążące zarówno do podziału przychodów jak i kosztów.
    Zatem, skoro opisana we wniosku Umowa Konsorcjum stanowi wspólne przedsięwzięcie,
    to Zainteresowani, dla celów podatku CIT powinni rozpoznawać koszty uzyskania
    przychodów w wysokości wynikającej z zasad ustalonych w Umowie Konsorcjum.”
    W związku z powyższym w ocenie Wnioskodawcy powinien on rozpoznać
    1) wydatki Lidera, o których mowa w pytaniu oznaczonym nr 1 oraz inne wydatki, które
      przypadają na Lidera zgodnie z podziałem obowiązków wynikającym z umowy
      konsorcjum stanowią koszty uzyskania przychodów Lidera w pełnej wysokości (a nie
      według proporcji udziału w zysku z przedsięwzięcia),
    2) powinien rozpoznać przychód podatkowy proporcjonalnie do wysokości udziału w
      zyskach z przedsięwzięcia przewidzianego w umowie konsorcjum.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest w części prawidłowe i w części
    nieprawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Umowa konsorcjum jest umową gospodarczą, co najmniej dwóch przedsiębiorców,
    zawartą w celu realizacji wspólnego przedsięwzięcia, dla odniesienia wspólnych korzyści,
    przy solidarnym ponoszeniu ryzyka. Zawarcie umowy o wspólne przedsięwzięcie
    gospodarcze - „umowy konsorcjum” nie ma na celu powstania nowego swoistego
    podmiotu gospodarczego, lecz stanowi porozumienie istniejących stron w zakresie
    realizacji wspólnego celu gospodarczego. Wspólne przedsięwzięcia charakteryzuje to, że
    dwóch lub więcej wspólników przedsięwzięcia jest związanych ustaleniami umownymi
    oraz, że owe ustalenia umowne ustanawiają sprawowanie współkontroli. Działalność
    wykonywana w ramach wspólnego przedsięwzięcia może być wykonywana w sposób
    zorganizowany i ciągły, jednakże do uznania takiej działalności za wspólne przedsięwzięcie
    wystarczy jednokrotne jej wykonanie, nie musi to być więc działalność nastawiona na
    wykonanie w sposób powtarzający się.
    Celem zawiązania konsorcjum jest najczęściej wspólne działanie w realizacji konkretnego
    przedsięwzięcia gospodarczego, które ze względu na potencjał finansowy, logistyczny,
    techniczny lub organizacyjny przekracza możliwości jednego podmiotu. Ponieważ prawo
    nie wyszczególnia umowy konsorcjum, należy ona do tzw. umów nienazwanych.
    Konsorcjum zwykle nie jest spółką prawa handlowego, nie ma własnej osobowości
    prawnej, nie jest odrębnym podmiotem gospodarczym, nie musi więc być rejestrowane,
    nie musi mieć odrębnej nazwy ani też siedziby. Podmioty tworzące konsorcjum są
    niezależne w swoich dotychczasowych działaniach (czyli działaniach niezwiązanych z
    konsorcjum), a w działaniach konsorcjum realizują wspólną politykę finansową objętą
    porozumieniem.

                                          1Zgodnie z cywilistyczną zasadą swobody umów, wyrażoną w art. 353 ustawy z 23
    kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (t.j. Dz.U. z 2024 r., poz. 1061),
      strony zawierające umowę mogą ułożyć stosunek prawny według swego uznania,
      byleby jego treść lub cel nie sprzeciwiały się właściwości (naturze) stosunku, ustawie
      ani zasadom współżycia społecznego.
    Umowa konsorcjum, jak już wskazano wyżej, należy do tzw. umów nienazwanych. Strony
    takiej umowy korzystając z powyższej zasady swobody umów mogą dowolnie ułożyć swój
    stosunek zobowiązaniowy, tzn. mogą dowolnie określać wzajemne prawa i obowiązki, i o
    ile nie jest to sprzeczne z właściwością stosunku zobowiązaniowego, z zasadami
    współżycia społecznego mogą traktować zawartą umowę jako nieuregulowaną przepisami
    kodeksu cywilnego umowę konsorcjum. Zatem dla uznania konsorcjum za wspólne
    przedsięwzięcie nie jest konieczne aby umowa, która konsorcjum to zawiązuje określała
    procentowy udział konsorcjantów we wspólnym przedsięwzięciu.
    Najprostszą formą konsorcjum może być wspólnie kontrolowana działalność - związek
    firm powołany zostaje do zaoferowania podmiotom trzecim wspólnego wykonania
    zadania, z jasno określonym podziałem obowiązków w zakresie realizacji tego zadania, z
    których poszczególni konsorcjanci wywiązują się na własny koszt. Lider konsorcjum jest
    umocowany do podpisywania umowy gospodarczej w imieniu konsorcjum, a rozliczenia
    gospodarcze z zamawiającym, w tym fakturowanie sprzedaży, prowadzone są przez
    Lidera. Pozostałe firmy wystawiają faktury liderowi konsorcjum i w ten sposób ostatecznie
    uczestniczą w zyskach wspólnego przedsięwzięcia. Tego typu konsorcjum nie wymaga
    własnej księgowości, a jego działalność jest sumą działań jego uczestników, które to
    działania a więc uzyskiwane przychody, ponoszone koszty, podejmowane zobowiązania,
    itp. rejestrowane są w ich księgach i sprawozdaniach finansowych.
    Należy zauważyć, że konsorcjum stanowi określony w umowie sposób uregulowania
    rozliczeń pomiędzy podmiotami tworzącymi konsorcjum oraz wprowadza zasady, którymi
    strony powinny kierować się w swoich kontaktach, zwłaszcza z zamawiającym.
    Przedsiębiorcy działający w ramach konsorcjum powinni dokonywać podziału kosztów, czy
    przychodów zgodnie z ustaleniami wynikającymi z porozumienia między uczestnikami
    konsorcjum, np. według zawartej umowy. Rozliczenia pomiędzy konsorcjantami są sprawą
    wewnętrzną i pozostają poza sferą rozliczeń z zamawiającym.
    Wskazać należy, że ustawa z 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych
    (t.j. Dz.U. z 2025 r., poz. 278 ze zm.) nie definiuje wspólnego przedsięwzięcia. Określa
    jedynie sposób rozliczania przychodów i kosztów uczestników wspólnego przedsięwzięcia,
    np. w formie konsorcjum.
    I tak, w myśl art. 5 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych,
      przychody z udziału w spółce niebędącej osobą prawną, ze wspólnej własności,
      wspólnego przedsięwzięcia, wspólnego posiadania lub wspólnego użytkowania rzeczy
      lub praw majątkowych łączy się z przychodami każdego wspólnika proporcjonalnie do
      posiadanego prawa do udziału w zysku (udziału). W przypadku braku przeciwnego
      dowodu przyjmuje się, że prawa do udziału w zysku (udziału) są równe.
    Z kolei w myśl art. 5 ust. 2 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych,
      zasady wyrażone w ust. 1 i 1a stosuje się odpowiednio do rozliczania kosztów
      uzyskania przychodów, wydatków niestanowiących kosztów uzyskania przychodów,
      zwolnień i ulg podatkowych oraz obniżenia dochodu, podstawy opodatkowania lub
      podatku.
    Państwa wątpliwości w zakresie pytań oznaczonych we wniosku Nr 3 i Nr 4 budzi kwestia
    ustalenia czy:

        wydatki Lidera, o których mowa powyżej w pytaniu oznaczonym nr 1 oraz inne
        wydatki, które przypadają na Lidera zgodnie z podziałem obowiązków wynikającym
        z umowy konsorcjum stanowią koszty uzyskania przychodów Lidera w pełnej
        wysokości (a nie według proporcji udziału w zysku z przedsięwzięcia),
        Wnioskodawca powinien rozpoznać przychód podatkowy proporcjonalnie do
        wysokości udziału w zyskach z przedsięwzięcia przewidzianego w umowie
        konsorcjum.
    Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych nie zawiera również definicji
    przychodu podatkowego. Ustawodawca ograniczył się w tym zakresie do wskazania w art.
    12 ust. 1 tej ustawy przykładowych przysporzeń, zaliczanych do tej kategorii.
    I tak, zgodnie z art. 12 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych,
      przychodami, z zastrzeżeniem ust. 3 i 4 oraz art. 14, są w szczególności:
      1) otrzymane pieniądze, wartości pieniężne, w tym również różnice kursowe;
      2) wartość otrzymanych rzeczy lub praw, a także wartość innych świadczeń w naturze,
        w tym wartość rzeczy i praw otrzymanych nieodpłatnie lub częściowo odpłatnie, a
        także wartość innych nieodpłatnych lub częściowo odpłatnych świadczeń, z
        wyjątkiem świadczeń związanych z używaniem środków trwałych otrzymanych
        przez samorządowe zakłady budżetowe w rozumieniu ustawy z dnia 27 sierpnia
        2009 r. o finansach publicznych oraz spółki użyteczności publicznej z wyłącznym
        udziałem jednostek samorządu terytorialnego lub ich związków od Skarbu Państwa,
        jednostek samorządu terytorialnego lub ich związków w nieodpłatny zarząd lub
        używanie.
    Literalna wykładnia powołanego przepisu prowadzi do wniosku, że do przychodów
    podatkowych zalicza się takie przychody, które w danym momencie są trwałe, definitywne
    i bezwarunkowe. Do przychodów podatkowych podatnik winien zaliczyć tylko takie
    przychody, które są mu należne. Nie będą to zatem jakiekolwiek przychody, lecz
    przychody, w stosunku do których podatnikowi przysługiwać będzie prawo do ich
    otrzymania i które stanowić będą jego trwałe przysporzenie majątkowe.
    Z kolei, zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych,
      kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów
      ze źródła przychodów lub w celu zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów,
      z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 16 ust. 1. (...)
    Powyższe oznacza, że podatnik ma prawo do odliczenia dla celów podatkowych wszelkich
    wydatków, pod warunkiem, iż nie zostały one wymienione w art. 16 ust. 1 ww. ustawy oraz
    że wykaże ich związek z prowadzoną działalnością, a ich poczynienie ma lub może mieć
    wpływ na możliwość powstania przychodu (w tym zachowania lub zabezpieczenia
    przychodów). Przepis ten konstytuuje więc zasadę, stosownie do której pomiędzy kosztem
    podatkowym oraz przychodami podatnika musi wystąpić związek przyczynowo-skutkowy.
    Odnosząc się do powyższych wątpliwości wskazać należy, że opisana we wniosku Umowa
    Konsorcjum stanowi wspólne przedsięwcięzie, o którym mowa w art. 5 ust. 1 ustawy o
    podatku dochodowym od osób prawnych. Umowa opiera się m.in. na określeniu praw i
    obowiązków Stron, wzajemnym współdziałaniu, wzajemnej konsultacji.
    Wydatki ponoszone przez każdą ze Stron rozliczane są według zakresu powierzonych im
    zadań: koszty związane z realizacją przedsięwzięcia każda ze Stron ponosi w zakresie
    przypadających na nią czynności i obowiązków. W związku z realizacją przedsięwzięcia
    (inwestycji budowlanej) Lider odpowiada za finansowanie całości przedsięwzięcia, a Parter

    (z uwagi na opisane we wniosku atuty) odpowiada za organizowanie zakupu
    odpowiednich usług i towarów wymaganych do realizacji przedsięwzięcia, jak również
    realizacji własnego zakresu prac.
    Rozliczenie zysku następuje na zasadach określonych w umowie - co do zasady, w
    proporcji 67,6% dla Lidera i 33,3% dla Partnera. Natomiast koszty każda ze Stron ponosi
    według zakresu zadań przypisanych, uwzględniając wskazane powyżej uwagi.
    Zatem, skoro opisana we wniosku Umowa stanowi wspólne przedsiewzięcie, o którym
    mowa w art. 5 ust. 1 ustawy o podatku dochodwym od osób prawnych, to zgodzić się
    należy z Państwa stanowiskiem w zakresie pytania Nr 4, że Spółka powinna rozpoznać
    przychód proporcjonalnie do wysokości udziału w zyskach z przedsięwzięcia
    przewidzianego w umowie konsorcjum.
    Wobec powyższego, Państwa stanowisko w zakresie pytania Nr 4 należało uznać za
    prawidłowe.
    Nie można się jednak zgodzić z Państwa stanowiskiem w zakresie pytania Nr 3, że wydatki
    Lidera, o których mowa powyżej w pytaniu oznaczonym nr 1 oraz inne wydatki, które
    przypadają na Lidera zgodnie z podziałem obowiązków wynikającym z umowy konsorcjum
    stanowią koszty uzyskania przychodów Lidera w pełnej wysokości (a nie według proporcji
    udziału w zysku z przedsięwzięcia).
    Z literalnego brzmienia art. 5 ust. 1 i 2 ustawy o CIT wynika, że przychody m.in. ze
    wspólnego przedsięwzięcia łączy się z przychodami każdego wspólnika proporcjonalnie do
    posiadanego prawa do udziału w zysku (udziału). Zasadę tą stosuje się odpowiednio m.in.
    do rozliczania kosztów uzyskania przychodów.
    Jak wynika z wniosku oraz uzupełnienia w umowie konsorcjum przyjęto następujący
    podział zysku: Lider 67,6%, Partner Konsorcjum 33,3%. Zatem w umowie wskazano
    proporcję do posiadanego prawa do udziału w zysku wspólnego przedsięwzięcia.
    Powyższe oznacza, że taka zasada, a więc ww. proporcja powinna odpowiednio mieć
    zastosowanie do rozliczenia wszystkich kosztów uzyskania przychodów poniesionych w
    ramach umowy konsorcjum. Nie ma znaczenia w tym względzie, że w umowie konsorcjum
    przyjęli Państwo, że każdy z członków konsorcjum winien ponosić koszty związane z
    realizacją swojego zakresu zamówienia i nie dokonano podziału procentowego czy
    kwotowego. Skoro bowiem art. 5 ust. 1 i 2 wskazuje na proporcjonalne rozliczenie w
    stosunku do posiadanego prawa do udziału w zysku wspólnego przedsięwzięcia, to
    wskazuje jednolite zasady dla rozliczania zarówno przychodów jak i kosztów poniesionych
    w ramach wspólnego przedsięwzięcia.
    Zatem, wydatki ponoszone przez Lidera będą mogły być zaliczone w koszty uzyskania
    przychodów proporcjonalnie do posiadanego prawa do udziału w zysku (udziału), a nie w
    części w jakiej ich podział wynika z Umowy Konsorcjum.
    Wobec powyższego, Państwa stanowisko w zakresie pytania Nr 3 należało uznać za
    nieprawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
        Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, które Państwo przedstawili i stanu
        prawnego, który obowiązuje w dniu wydania interpretacji.
    Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy
    rzeczywisty stan faktyczny sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie
    ze stanem faktycznym (opisem zdarzenia przyszłego) podanym przez Państwa w złożonym
    wniosku. W związku z powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu
    przedstawionego we wniosku opisu sprawy, udzielona odpowiedź traci swoją aktualność.

    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
        Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb
        ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz.
        111 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa
        sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia
        przyszłego i zastosują się Państwo do interpretacji.
        Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe
      będące przedmiotem interpretacji indywidualnej stanowi element czynności będących
      przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z
        dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
        Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki
      interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego
    Sądu Administracyjnego w (...). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje
    ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
    (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
        w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
        Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
        w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na
        adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS
        /SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.