Interpretacja indywidualna
Sygnatura: IBPP3/443-1259/14/AŚ
Organ: Dyrektor Izby Skarbowej w Katowicach
Data wydania: 2015-01-15
Teza: W zakresie braku prawa do odliczenia podatku VAT naliczonego od zakupów dokonywanych w celu termomodernizacji budynków z zastosowaniem proporcji, o której mowa w art. 90 ust. 3 ustawy o VAT o VAT wykorzystywanego do trzech kategorii czynności
Słowa kluczowe: gmina; odliczenia; odliczenia-prawo do odliczenia; projekt; proporcja; struktury-struktura sprzedaży
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział IX-Rozdział 1-art. 86; [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział IX-Rozdział 2 -art. 90; [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział IX-Rozdział 2 -art. 90a; [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział IX-Rozdział 2 -art. 90b; [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział IX-Rozdział 2 -art. 90c

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA

Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2012 r. poz. 749 ze zm.) oraz § 2 i § 5 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz.U. Nr 112, poz. 770 ze zm.) – Dyrektor Izby Skarbowej w Katowicach działający w imieniu Ministra Finansów stwierdza, że stanowisko Wnioskodawcy, przedstawione we wniosku z 9 października 2014 r. (data wpływu 16 października 2014 r.), o wydanie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie prawa do odliczenia podatku VAT naliczonego od zakupów dokonywanych w celu termomodernizacji budynków (PKOB 1112, PKOB 1123) oraz remontów dachów tych budynków z zastosowaniem proporcji, o której mowa w art. 90 ust. 3 ustawy o VAT oraz braku innej metody przy określaniu kwot podatku naliczonego – **jest prawidłowe.**

UZASADNIENIE

W dniu 16 października 2014 r. wpłynął ww. wniosek o udzielenie interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie prawa do odliczenia podatku VAT naliczonego od zakupów dokonywanych w celu termomodernizacji budynków (PKOB 1112, PKOB 1123) oraz remontów dachów tych budynków z zastosowaniem proporcji, o której mowa w art. 90 ust. 3 ustawy o VAT oraz braku innej metody przy określaniu kwot podatku naliczonego.

W przedmiotowym wniosku przedstawiono następujący stan faktyczny i zdarzenie przyszłe:

Spółka (Wnioskodawca) prowadzi działalność w zakresie sprzedaży hurtowej i detalicznej oraz wynajmuje lokale użytkowe i mieszkalne będące jej własnością. Wnioskodawca jest podatnikiem podatku od towarów i usług, zarejestrowanym jako podatnik VAT czynny. Wnioskodawca ponosi i będzie ponosić wydatki związane z remontem budynków w zakresie ich termomodernizacji tj. ocieplenie ścian, tynkowanie, malowanie, wymiana okien itp. oraz remontem dachów. Budynki wykorzystywane są na różne sposoby. Parter jest wynajmowany na rzecz podmiotów prowadzących działalność gospodarczą (zdarza się również, że lokale nie są wynajmowane z uwagi na brak chętnych do wynajęcia) natomiast piętra są wynajmowane jako mieszkania na rzecz osób fizycznych nie prowadzących działalności gospodarczej i tutaj sytuacja jest podobna bowiem zdarza się, że nie wszystkie lokale mieszkalne są wynajmowane. Ponadto może zaistnieć sytuacja, że lokale mieszkalne zostaną przekwalifikowane na lokale użytkowe i odwrotnie. Budynki zostały sklasyfikowane w PKOB pod symbolem 1112 oraz 1123. Wnioskodawca nadmienia, że zakupy materiałów np. farby, kleje, gładzie szpachlowe itp. przyporządkowuje konkretnie do danego lokalu w którym wykonywany jest remont. Jeżeli są to lokale użytkowe wtedy odlicza VAT, natomiast w przypadku mieszkań takie prawo Wnioskodawcy nie przysługuje. Natomiast w przypadku termomodernizacji budynków, remontu dachów Wnioskodawca nie zna sposobu aby przyporządkować wydatki wyłącznie do działalności opodatkowanej podatkiem VAT (wynajem lokali użytkowych) bądź wyłącznie do działalności zwolnionej z opodatkowania podatkiem VAT (wynajem mieszkań). Wydatki dotyczą bowiem budynku jako całości. Z informacji telefonicznej uzyskanej w Krajowej Informacji Podatkowej Wnioskodawca powinien zastosować proporcję VAT, o której jest mowa w art. 90 ust. 3 ustawy o VAT. Wyliczona proporcja VAT odnosząca się do całokształtu działalności Spółki wynosi 98%.

W związku z powyższym zadano następujące pytanie:

1.  Czy Wnioskodawcy przysługuje prawo do odliczenia podatku VAT naliczonego od wydatków ponoszonych na termomodernizację budynku oraz planowanymi wydatkami na remont dachu budynku sklasyfikowanego w PKOB pod symbolem 1112 z zastosowaniem proporcji, o której mowa w art. 90 ust. 3 ustawy o VAT?
2.  Czy Wnioskodawcy będzie przysługiwać prawo do odliczenia podatku VAT naliczonego w związku z planowanymi wydatkami na remont dachu oraz termomodernizację budynku sklasyfikowanego w PKOB pod symbolem 1123 z zastosowaniem proporcji, o której mowa w art. 90 ust. 3 ustawy o VAT?
3.  Czy istnieje inna metoda na wyliczenie odliczenia podatku naliczonego od wydatków ponoszonych na termomodernizację budynku oraz planowanymi wydatkami na remont dachu budynku sklasyfikowanego w PKOB pod symbolem 1112 oraz planowanymi wydatkami na remont budynku obejmujący termomodernizację i remont dachu sklasyfikowanego w PKOB pod symbolem 1123?

Stanowisko Wnioskodawcy:

1.  Zdaniem Wnioskodawcy – przysługuje mu prawo do odliczenia części podatku naliczonego z tytułu wydatków ponoszonych na termomodernizację budynku oraz planowanymi wydatkami na remont dachu. Budynek ten jest wykorzystywany zarówno do czynności opodatkowanych VAT (wynajem lokali użytkowych na rzecz osób prowadzących działalność gospodarczą) jak również do czynności zwolnionych z podatku VAT (wynajem mieszkań na rzecz osób nie prowadzących działalności gospodarczej). Jak zostało wskazane w opisie pkt 68 niniejszego wniosku Wnioskodawca nie zna sposobu, aby precyzyjnie określić w jakiej części inwestycja będzie wykorzystywana w działalności opodatkowanej a w jakiej w zwolnionej z VAT. Inwestycja obejmuje bowiem cały budynek. Zgodnie z art. 90 ust. 2 ustawy o VAT jeżeli nie jest możliwe wyodrębnienie całości lub części kwot o której mowa w ust. 1 podatnik może pomniejszyć kwotę podatku należnego o taką kwotę podatku naliczonego, którą można proporcjonalnie przypisać czynnościom w stosunku do których podatnikowi przysługuje prawo do obniżenia kwoty podatku należnego. Proporcję ustalono w oparciu o udział rocznego obrotu za rok poprzedni z tytułu czynności w związku z którymi przysługuje prawo do obniżenia kwoty podatku należnego, w całkowitym obrocie uzyskanym z tytułu czynności w związku z którymi przysługuje prawo do obniżenia podatku należnego oraz czynności w związku z którymi nie przysługuje takie prawo. Takie samo stanowisko zostało zaprezentowane Wnioskodawcy w trakcie rozmowy telefonicznej z Krajową Informacją Podatkową. Ponadto, Wnioskodawca pragnie zaznaczyć, że odliczenie podatku naliczonego przy pomocy wskaźnika sprzedaży gwarantuje zachowanie neutralności VAT jako podstawowej cechy krajowego i unijnego systemu VAT. Za wybraniem metody odliczenia z zastosowaniem proporcji VAT, o której mowa w przepisie art. 90 ust. 3 ustawy o VAT, przemawia brak możliwości wybrania innej metody odliczenia.
2.  Zdaniem Wnioskodawcy – będzie mu przysługiwać prawo do odliczenia części podatku naliczonego z tytułu przyszłych wydatków związanych z termomodernizacją i remontem dachu budynku wykorzystywanego zarówno do czynności opodatkowanych VAT jak i zwolnionych z podatku VAT. Uzasadnienie j.w.
3.  Zdaniem Wnioskodawcy – za wybraniem metody odliczenia z zastosowaniem proporcji VAT o której mowa w przepisie art. 90 ust. 3 ustawy VAT, przemawia brak możliwości wybrania innej metody odliczenia. Takie samo stanowisko prezentuje Krajowa Informacja Podatkowa. „Wymyślanie” innego sposobu wobec braku stosownych regulacji w przepisach prawa w zakresie rozliczania podatku naliczonego związanego z czynnościami opodatkowanymi i czynnościami zwolnionymi podatkiem VAT jest niedopuszczalne. Reasumując próba stosowania innych metod odliczenia VAT niż wskazanych w art. 90 ust. 3 nie znajduje potwierdzenia w przepisach. W związku z powyższym zastosowanie znajdą przepisy art. 90 ust. 2 i 3 ustawy o VAT.

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego stanu faktycznego i zdarzenia przyszłego jest prawidłowe.

Zgodnie z art. 86 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz.U. z 2011 r., Nr 177, poz. 1054, z późn. zm.), zwanej dalej ustawą – w zakresie, w jakim towary i usługi są wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych, podatnikowi, o którym mowa w art. 15, przysługuje prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego, z zastrzeżeniem art. 114, art. 119 ust. 4, art. 120 ust. 17 i 19 oraz art. 124.

W myśl art. 86 ust. 2 pkt 1 lit. a ustawy (w brzmieniu obowiązującym od 1 stycznia 2014 r.) kwotę podatku naliczonego stanowi suma kwot podatku wynikających z faktur otrzymanych przez podatnika z tytułu nabycia towarów i usług.

Z powyższych przepisów wynika, że prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego przysługuje wówczas, gdy zostaną spełnione określone warunki, tzn. odliczenia tego dokonuje podatnik podatku od towarów i usług oraz gdy towary i usługi, z których nabyciem podatek został naliczony, są wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych, tzn. takich, których następstwem jest określenie podatku należnego (powstanie zobowiązania podatkowego).

Przedstawiona wyżej zasada wyklucza zatem możliwość dokonania obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego związanego z towarami i usługami, które nie są wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych, czyli w przypadku ich wykorzystania do czynności zwolnionych od podatku VAT oraz niepodlegających temu podatkowi.

Należy zauważyć, że formułując w art. 86 ust. 1 ustawy, warunek związku ze sprzedażą opodatkowaną, ustawodawca nie uzależnia prawa do odliczenia od związku zakupu z obecnie wykonywanymi czynnościami opodatkowanymi. Wystarczającym jest, że z okoliczności towarzyszących nabyciu towarów lub usług przy uwzględnieniu rodzaju prowadzonej przez podatnika działalności gospodarczej wynika, że zakupy te dokonane są w celu ich wykorzystania w ramach jego działalności opodatkowanej.

W podatku od towarów i usług obowiązuje zasada tzw. „niezwłocznego odliczenia podatku naliczonego”. Zasada ta wyraża się tym, że podatnik, aby skorzystać z prawa do odliczenia, nie musi czekać, aż nabyty towar lub usługa zostaną odsprzedane lub efektywnie wykorzystane na potrzeby działalności opodatkowanej.

W każdym przypadku należy dokonać oceny, czy intencją podatnika wykonującego określone czynności, z którymi łączą się skutki podatkowoprawne, było wykonywanie czynności opodatkowanych.

Ponadto podkreślić należy, że ustawodawca stworzył podatnikowi prawo do odliczenia podatku naliczonego w całości lub w części, pod warunkiem spełnienia przez niego zarówno przesłanek pozytywnych, wynikających z art. 86 ust. 1 ustawy oraz niezaistnienia przesłanek negatywnych, określonych w art. 88 ustawy. Przepis ten określa listę wyjątków, które pozbawiają podatnika prawa do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego.

Stosownie do cytowanych wyżej przepisów prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego przysługuje wówczas, gdy zostaną spełnione określone warunki, tzn. odliczenia tego dokonuje zarejestrowany, czynny podatnik podatku od towarów i usług oraz gdy towary i usługi, z których nabyciem podatek został naliczony, są wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych.

Przedstawiona powyżej zasada wyklucza zatem możliwość dokonania obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego związanego z usługami i towarami, które nie są w ogóle wykorzystywane do czynności opodatkowanych.

Wątpliwości po stronie Wnioskodawcy budzi prawo do odliczenia podatku VAT naliczonego od zakupów dokonywanych w celu termomodernizacji budynków (PKOB 1112, PKOB 1123) oraz remontów dachów tych budynków z zastosowaniem proporcji, o której mowa w art. 90 ust. 3 ustawy o VAT oraz braku innej metody przy określaniu kwot podatku naliczonego.

W cytowanym na wstępie przepisie art. 86 ustawy ustawodawca zezwolił na odliczenie podatku naliczonego w zakresie, w jakim towary i usługi są wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych.

Ww. przepis art. 86 ust. 1 ustawy stanowi generalną zasadę uprawniającą do odliczenia podatku naliczonego i jest uzupełniony regulacjami zawartymi w art. 90 ustawy.

Zgodnie z art. 90 ust. 1 ustawy, w stosunku do towarów i usług, które są wykorzystywane przez podatnika do wykonywania czynności, w związku z którymi przysługuje prawo do obniżenia kwoty podatku należnego, jak i czynności, w związku z którymi takie prawo nie przysługuje, podatnik jest obowiązany do odrębnego określenia kwot podatku naliczonego związanych z czynnościami, w stosunku do których podatnikowi przysługuje prawo do obniżenia kwoty podatku należnego.

Jeżeli nie jest możliwe wyodrębnienie całości lub części kwot, o których mowa w ust. 1, to na mocy art. 90 ust. 2 ustawy, podatnik może pomniejszyć kwotę podatku należnego o taką część kwoty podatku naliczonego, którą można proporcjonalnie przypisać czynnościom, w stosunku do których podatnikowi przysługuje prawo do obniżenia kwoty podatku należnego, z zastrzeżeniem ust. 10.

Proporcję, o której mowa w cyt. wyżej ust. 2, na podstawie art. 90 ust. 3 ustawy, ustala się jako udział rocznego obrotu z tytułu czynności, w związku z którymi przysługuje prawo do obniżenia kwoty podatku należnego, w całkowitym obrocie uzyskanym z tytułu czynności, w związku z którymi podatnikowi przysługuje prawo do obniżenia kwoty podatku należnego, oraz czynności, w związku z którymi podatnikowi nie przysługuje takie prawo.

Art. 90 ust. 4 ustawy stanowi, że proporcję, o której mowa w ust. 3, określa się procentowo w stosunku rocznym na podstawie obrotu osiągniętego w roku poprzedzającym rok podatkowy, w odniesieniu do którego jest ustalana proporcja. Proporcję tę zaokrągla się w górę do najbliższej liczby całkowitej.

W świetle art. 90 ust. 5 ustawy, do obrotu, o którym mowa w ust. 3, nie wlicza się obrotu uzyskanego z dostawy towarów i usług, które na podstawie przepisów o podatku dochodowym są zaliczane przez podatnika do środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych podlegających amortyzacji, oraz gruntów i praw wieczystego użytkowania gruntów, jeżeli są zaliczane do środków trwałych podatnika – używanych przez podatnika na potrzeby jego działalności.

Ponadto, w myśl art. 90 ust. 6 ustawy, w brzmieniu obowiązującym do dnia 31 grudnia 2013 r., do obrotu, o którym mowa w ust. 3, nie wlicza się obrotu uzyskanego z tytułu transakcji dotyczących nieruchomości lub usług wymienionych w art. 43 ust. 1 pkt 37-41, w zakresie, w jakim czynności te są dokonywane sporadycznie.

Natomiast, stosownie do art. 90 ust. 6 ustawy, w brzmieniu obowiązującym od dnia 1 stycznia 2014 r., do obrotu, o którym mowa w ust. 3, nie wlicza się obrotu uzyskanego z tytułu transakcji dotyczących:

1.  pomocniczych transakcji w zakresie nieruchomości i pomocniczych transakcji finansowych;
2.  usług wymienionych w art. 43 ust. 1 pkt 7, 12 i 38-41, w zakresie, w jakim transakcje te mają charakter pomocniczy.

Zgodnie z art. 90 ust. 8 ustawy, podatnicy, którzy w poprzednim roku podatkowym nie osiągnęli obrotu, o którym mowa w ust. 3, lub u których obrót ten w poprzednim roku podatkowym był niższy niż 30.000 zł, do obliczenia kwoty podatku naliczonego podlegającej odliczeniu od kwoty podatku należnego przyjmują proporcję wyliczoną szacunkowo, według prognozy uzgodnionej z naczelnikiem urzędu skarbowego, w formie protokołu.

Stosownie do przepisu art. 90 ust. 9 ustawy, przepis art. 90 ust. 8, stosuje się również, gdy podatnik uzna, że w odniesieniu do niego kwota obrotu, o której mowa w tym przepisie, byłaby niereprezentatywna.

Na mocy art. 90 ust. 9a ustawy, obowiązującego od 1 stycznia 2014 r., przy ustalaniu proporcji zgodnie z ust. 2-6 do obrotu nie wlicza się kwoty podatku.

Stosownie do art. 90 ust. 10 ustawy, w przypadku gdy proporcja określona zgodnie z ust. 2-8:

1.  przekroczyła 98% oraz kwota podatku naliczonego niepodlegająca odliczeniu, wynikająca z zastosowania tej proporcji, w skali roku, była mniejsza niż 500 zł – podatnik ma prawo uznać, że proporcja ta wynosi 100%;
2.  nie przekroczyła 2% – podatnik ma prawo uznać, że proporcja ta wynosi 0%.

Powyższe regulacje wskazują, że w pierwszej kolejności podatnik powinien odrębnie określić kwoty podatku naliczonego związanego wyłącznie z czynnościami, w stosunku do których przysługuje prawo do obniżenia kwoty podatku należnego i odrębnie kwoty tego podatku pozostające bez związku z czynnościami opodatkowanymi. Dopiero w sytuacji braku możliwości takiego wyodrębnienia podatnik ma prawo do ustalenia proporcji, o której mowa w art. 90 ust. 2 ustawy.

Obowiązek określony w art. 90 ust. 1 ustawy polega na faktycznym wyodrębnieniu kwot podatku naliczonego związanych z czynnościami, w stosunku do których podatnikowi przysługuje prawo do obniżenia kwoty podatku należnego, w oparciu o rzeczywiste i racjonalne kryteria. Wyodrębnienie to winno nastąpić zgodnie ze stanem rzeczywistym.

Analiza regulacji prawnych wynikających z zacytowanych przepisów oraz przedstawionego we wniosku opisu zdarzenia przyszłego wskazuje, że – skoro Wnioskodawca ma zamiar wykorzystywać zakupy dokonane w celu remontu dachów budynków (PKOB 1112, PKOB 1123) w zakresie ich termomodernizacji do czynności opodatkowanych VAT i zwolnionych od podatku VAT oraz nie zna sposobu aby przyporządkować wydatki wyłącznie do działalności opodatkowanej podatkiem VAT (wynajem lokali użytkowych) bądź wyłącznie do działalności zwolnionej z opodatkowania podatkiem VAT (wynajem mieszkań) – ma prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego z tytułu tych zakupów, zgodnie z proporcją obliczoną według zasad określonych przepisami art. 90 ust. 3 ustaw.

Z treści art. 90 ust. 1 i 2 ustawy nie wynika, by podatnik, w sytuacji, gdy nie ma możliwości wyodrębnienia podatku naliczonego związanego z czynnościami, w stosunku do których przysługuje mu prawo do obniżenia kwoty podatku należnego, poza obowiązkiem wyliczenia proporcji, miał obowiązek stosowania innej metody odliczenia.

Zatem Wnioskodawca przy określaniu kwot podatku naliczonego, związanego z czynnościami opodatkowanymi i zwolnionymi od podatku, w sytuacji gdy nie zna sposobu aby przyporządkować wydatki wyłącznie do działalności opodatkowanej podatkiem VAT (wynajem lokali użytkowych) bądź wyłącznie do działalności zwolnionej z opodatkowania podatkiem VAT (wynajem mieszkań), nie ma poza obowiązkiem wyliczenia proporcji o której mowa w art. 90, możliwości wyboru innej metody odliczenia.

Tym samym stanowisko Wnioskodawcy jest prawidłowe.

Tut. Organ informuje, że wydana interpretacja dotyczy tylko sprawy będącej przedmiotem wniosku (pytania) Zainteresowanego. Inne kwestie przedstawione w opisie sprawy, które nie zostały objęte pytaniem - nie mogą być zgodnie z art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej - rozpatrzone.

Interpretacja dotyczy zaistniałego stanu faktycznego oraz zdarzenia przyszłego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia w przedstawionym stanie faktycznym, a w części dotyczącej zdarzenia przyszłego – stanu prawnego obowiązującego w dniu wydania interpretacji.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, ul. Prymasa S. Wyszyńskiego 2, 44-100 Gliwice, po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – t.j. Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy).

Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Katowicach, Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Bielsku-Białej, ul. Traugutta 2a 43-300 Bielsko-Biała.