Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0113-KDIPT1-1.4012.580.2025.2.ŻR
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-09-12
Teza: Uznanie, że otrzymywana rekompensata na podstawie umowy
o świadczeniu usług transportu, w zakresie publicznego
transportu zbiorowego (umowy wykonawczej), za straty
wynikające ze świadczenia usług publicznego transportu
zbiorowego, nie stanowi podstawy opodatkowania podatkiem
od towarów i usług w rozumieniu art. 29a ust. 1 ustawy
podlegającej opodatkowaniu podatkiem VAT.
Słowa kluczowe: opodatkowanie-podstawa opodatkowania
rekompensata
transport-transport publiczny
zadania-zadania własne
Zagadnienia: Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział VI. Podstawa
opodatkowania-Podstawa opodatkowania - zasady
ogólne
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział VI-
art. 29a-ust. 1

## Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

Szanowni Państwo,
    stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego
    stanu faktycznego w podatku od towarów i usług jest prawidłowe.

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

4 czerwca 2025 r. wpłynął Państwa wniosek z 26 maja 2025 r. o wydanie interpretacji
    indywidualnej, który dotyczy uznania, że otrzymywana rekompensata na podstawie
    umowy o świadczeniu usług transportu, w zakresie publicznego transportu zbiorowego
    (umowy wykonawczej), za straty wynikające ze świadczenia usług publicznego transportu
    zbiorowego, nie stanowi podstawy opodatkowania podatkiem od towarów i usług w
    rozumieniu art. 29a ust. 1 ustawy podlegającej opodatkowaniu podatkiem VAT.
    Uzupełnili go Państwo - w odpowiedzi na wezwanie - pismem z 25 czerwca 2025 r. (data
    wpływu 2 lipca 2025 r.).
    Treść wniosku jest następująca:
    Opis stanu faktycznego
    Zakład Komunalny ... sp. z o.o. powstała na mocy uchwały Rady Gminy ... na podstawie art.
    14 ust. 1, art. 4 ust. 1 i art. 22 ustawy z dnia 20.12.1996 r. o gospodarce komunalnej (t.j.
    Dz. U. 2021 r. poz. 679). Spółka powołana została aktem notarialnym Rep. A Nr ... pod
    firmą Zakład Komunalny „...” sp. z o.o. Począwszy od dnia 27.11.2000 r. na podstawie aktu
    notarialnego Rep. A Nr ... Spółka działa pod firmą Zakład Komunalny „...” sp. z o.o. Jest to
    spółka komunalna, w której całość udziałów posiada Gmina ... . Spółka stanowi podmiot
    wewnętrzny Gminy ... w rozumieniu Rozporządzenia (WE) nr 1370/2007 Parlamentu
    Europejskiego i Rady z dnia 23 października 2007 r. z późn. zm. dotyczącego usług
    publicznych w zakresie kolejowego i drogowego transportu publicznego oraz uchylającego
    rozporządzenie Rady (EWG) nr 1191/69 i (EWG) nr 1107/70 (Dz. Urz. UE L nr 315 z
    03.12.2007).
    W dniu 25.11.2022 r. Rada Gminy ... podjęła Uchwałę Nr ... w sprawie powierzenia spółce
    Zakład Komunalny ... spółka z o.o. z siedzibą w ... zadań własnych Gminy ... w zakresie
    publicznego transportu zbiorowego, co zgodnie z art. 22 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 16
    grudnia 2010 r. o publicznym transporcie zbiorowym uprawniało Gminę do
    bezpośredniego zawarcia umowy o świadczenie usług w zakresie publicznego transportu
    zbiorowego z podmiotem wewnętrznym, w rozumieniu Rozporządzenia (WE) nr 1370
    /2007 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 23 października 2007 r. z późn. zm.,
    dotyczącego usług publicznych w zakresie kolejowego i drogowego transportu
    publicznego oraz uchylającego rozporządzenie Rady (EWG) nr 1191/69 i (EWG) nr 1107/70
    (Dz. Urz. UE L nr 315 z 03.12.2007).
    Wskazana uchwała Rady Gminy ... jest aktem powołującym do życia spółkę i określającym
    przedmiot jej działania oraz wyposażającym jednostkę w określony majątek samorządu, w
    celu wykonywania przez spółkę zadania własnego Gminy ... . Wymieniona uchwała Rady
    Gminy ... jest zatem aktem kreującym tę jednostkę w rozumieniu wyroku NSA z dnia
    11.08.2005 r. oraz dwóch opinii Prezesa Urzędu Zamówień Publicznych, odpowiednio pod
    tytułami „Wykonanie zadań własnych przez jednostki samorządu terytorialnego a
    obowiązek stosowania ustawy - Prawo zamówień publicznych” oraz „Zlecanie przez gminy
    usług w zakresie zarządzania nieruchomościami komunalnymi spółkom prawa
    handlowego tworzonym przez te gminy - zamówienia in house” oraz opinii Regionalnej
    Izby Obrachunkowej w ... z dnia 23.10.2013 r., znak ..., a także odpowiedzi na interpelację
    nr ... w sprawie zmian w zakresie udzielania tzw. zamówień in house, udzieloną w dniu ...
    przez ... podsekretarza stanu w Ministerstwie Rozwoju. Każda z tych opinii jednoznacznie
    stanowi, że podjęcie przez Radę Gminy ... uchwały o powołaniu spółki jest równoznaczne z
    przekazaniem przez samorząd do realizacji spółce komunalnej zadań publicznych, które
    jako przedmiot działania spółki zostały wymienione w uchwale. Przekazanie zadań gminy
    nastąpiło na podstawie art. 2 ustawy o gospodarce komunalnej oraz art. 9 ust. 1 zdanie 1
    ustawy o samorządzie gminnym. Zadania te zostały powierzone do realizacji, stąd
    podejmowanie przez spółkę czynności służących realizacji zadań publicznych nie wymaga
    zawierania umów cywilnoprawnych pomiędzy wspólnikiem i spółką.
    Podobnie do przekazania zadań nie ma zastosowania ustawa Prawo zamówień
    publicznych, gdyż wykonywanie przez spółkę na rzecz wspólnika usług, robót

    budowlanych lub dostaw, czyli świadczeń, które w normalnej sytuacji powinny być
    przedmiotem zamówienia publicznego, stanowi realizację zobowiązania wynikającego z
    innego tytułu prawnego niż umowa, czyli z aktu kreującego powstanie spółki.
    Należy zauważyć, że Spółka nie realizuje zadań, które nie zostały jej przekazane w akcie
    założycielskim. Tym samym skoro Spółka nie realizuje zadań nie wskazanych w akcie
    założycielskim i zmianach do niego, stąd nie ma potrzeby zawierania umowy
    wykonawczej, po przeprowadzeniu postępowania przetargowego, czy to w trybie
    zamówienia z wolnej ręki w ramach instytucji tzw. in house (jeżeli są spełnione warunki z
    art. 214 ust. 1 pkt 11 - 13 Pzp), czy też postępowania o udzielenie zamówienia
    klasycznego: o wartości równej lub przekraczającej progi unijne albo o wartości mniejszej
    niż progi unijne.
    Pomimo, że zadania własne Gminy ... zostały powierzone Spółce w akcie założycielskim, to
    i tak rada Gminy ... zadania te powierzyła Spółce w drodze odrębnej uchwały podjętej w
    dniu 25.11.2022 r. Dodatkowo w wykonaniu uchwały Gmina ... podpisała w dniu 30
    listopada 2023 roku ze Spółką umowę wykonawczą - umowę nr ... o świadczenie usług w
    zakresie publicznego transportu zbiorowego, która określiła zakres uprawnień i
    obowiązków spółki oraz sposób finansowania realizacji zadań powierzonych, poprzez
    przekazywanie przez j.s.t. na rzecz spółki rekompensaty, o której mowa w Rozporządzeniu
    (WE) nr 1370/2007 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 23 października 2007 r. z późn.
    zm., dotyczącego usług publicznych w zakresie kolejowego i drogowego transportu
    publicznego oraz uchylającego rozporządzenie Rady (E WG) nr 1191/69 i (EWG) nr 1107/70
    (Dz. Urz. UE L nr 315 z 03.12.2007) do pomocy państwa w formie rekompensaty z tytułu
    świadczenia usług publicznych, przyznawanej przedsiębiorstwom zobowiązanym do
    wykonywania usług świadczonych w ogólnym interesie gospodarczym.
    Umowa o świadczeniu usług transportu w zakresie publicznego transportu zbiorowego
    określiła m.in. sposób naliczania rekompensaty, zasady jej wypłaty oraz zasady
    monitorowania i kontroli realizacji zadania publicznego. W celu zapewnienia zgodności
    rozliczeń pomiędzy Gminą a Spółką z regulacjami w zakresie pomocy państwa w umowie
    wykonawczej uwzględnione zostały wymogi Rozporządzenia (WE) nr 1370/2007
    Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 23 października 2007 r. z późn. zm., dotyczącego
    usług publicznych w zakresie kolejowego i drogowego transportu publicznego oraz
    uchylającego rozporządzenie Rady (EWG) ar 1191/69 i (EWG) nr 1107/70 (Dz. Urz. UE L nr
    315 z 03.12.2007).
    Na poczet rekompensaty Gmina ... uiszcza na rzecz Spółki płatności miesięczne, które są
    dokonywane z góry za dany miesiąc kalendarzowy obowiązywania umowy w terminie 14
    dni od dnia dostarczenia faktury. Wysokość płatności miesięcznych w danym roku
    rozliczeniowym stanowi 1/12 wartości rekompensaty określonej w ramach kalkulacji
    prognozowanej rekompensaty zatwierdzonej przez Gminę i obowiązującej od 1 stycznia
    roku rozliczeniowego, stanowiącego dzień udzielenia pomocy publicznej na dany rok
    rozliczeniowy.
    Umowa zawarta pomiędzy stronami określa warunki rekompensaty, której podstawę
    stanowi ujemny wynik finansowy wynikający z działalności Spółki w zakresie publicznego
    transportu oraz wskazuje maksymalną kwotę rekompensaty za dany okres, która w razie
    potrzeby może podlegać modyfikacji.
    Pomimo, iż rekompensata nie ma bezpośredniego wpływu na cenę usług świadczonych
    przez Spółkę, Spółka na zasadzie ostrożności wystawia na rzecz Gminy ... faktury tytułem
    rekompensaty, do których dolicza podatek od towarów i usług, w stawce 8 %.
    Ponadto, w uzupełnieniu wniosku wskazano:
    Otrzymywana przez Zakład Komunalny „...” spółka z o.o. rekompensata jest wypłacana
    wyłącznie w celu realizacji zadania w zakresie publicznego transportu zbiorowego. Spółka

    otrzymuje na innej podstawie prawnej (innej umowie wykonawczej) rekompensatę z
    tytułu świadczenia innych usług z zakresu zadań publicznych Gminy, ale nie jest to
    przedmiotem zapytania - wniosku o interpretację podatkową.
    Rekompensata otrzymana z tytułu świadczenia usług transportu osób nie może być
    wykorzystywana przez Spółkę na inny cel, gdyż jej rozliczenie jest przedmiotem audytu ze
    strony Gminy - Wspólnika Spółki, która finansuje ww. zadanie publiczne za pośrednictwem
    ww. Umowy. W przypadku nadwyżki wypłaconej zaliczki ww. kwoty rekompensaty w
    trackie trwania roku obrotowego - nadwyżka ulega zwrotowi i nie może być przeznaczona
    przez podatnika na inny cel.
    Wysokość rekompensaty jest kalkulowana w oparciu o rzeczywiste koszty świadczonych
    usług pasażerskiego transportu publicznego przez Spółkę. Wysokość rekompensaty
    wynosi - suma kosztów świadczonych usług pasażerskiego transportu publicznego minus
    przychody ze sprzedaży biletów jakie uzyska operator ww. usług. Koszty usług
    pasażerskiego transportu publicznego są oparte na stawce za tak zwany jeden
    wozokilometr.
    Z ekonomicznego punktu widzenia, Spółka nie jest w stanie świadczyć usług pasażerskiego
    transportu publicznego bez rekompensaty, która pokrywa koszty świadczenia ww. usług
    na poziomie 97,22 % - za rok 2023; 98,61 % za rok 2024.
    Spółka nie świadczyłaby ww. usług, gdyby nie otrzymywała rekompensaty ze strony
    jedynego Wspólnika - Gminę ... .
    Z uwagi na fakt, że mieszkańcy Gminy ... płacą za przejazd na trasach realizowanych przez
    Operatora kwotę stałą w oparciu o Uchwałę nr ... Rady Gminy ... z dnia 31 stycznia 2006
    roku w kwocie 1,50 zł za przejazd na terenie Gminy ... oraz 4,00 zł na trasie ... - ... - ...,
    rekompensata nie ma wpływu na koszt biletu pasażerskiego transportu publicznego – jaki
    uiszczają osoby, które korzystają ze środków ww. transportu publicznego. W treści
    uchwały Rady Gminy znajdują się informacje o zwolnieniach od opłat za przejazd dla
    poszczególnych grup społecznych np. (dzieci do lat 4, osoby, które ukończyły 70 lat,
    niepełnosprawni, kombatanci, bezrobotni, młodzież szkolna do 18 roku życia). Wskazać
    należy, że stawka opłat nie zmieniła się od 2006 roku (przez ostatnie 19 lat) zaś wpływy ze
    sprzedaży biletów komunikacji publicznej nie pokrywają nawet kosztów dystrybucji ww.
    biletów, np. utrzymania kas płatniczych, przeglądów ww. urządzeń, kosztów dystrybucji
    ww. biletów).
    Gdyby Spółka nie otrzymała rekompensaty - Spółka nie świadczyłaby ww. usług.
    Wysokość rekompensaty jest uzależniona od ilości kilometrów (wozokilometrów) jakie
    wykona Spółka świadcząc usługi pasażerskiego transportu publicznego w danym roku
    obrotowym. Znaczenie zatem ma ilość wykonanych kursów w ramach pasażerskiego
    transportu zbiorowego. Na wysokość rekompensaty nie ma wpływu ilość osób, które
    korzystają z pasażerskiego transportu publicznego.

## Pytanie

Czy rekompensata, którą Zakład Komunalny ... sp. z o.o. otrzymuje od Gminy ... na
    podstawie umowy o świadczeniu usług transportu, w zakresie publicznego transportu
    zbiorowego (umowy wykonawczej), za straty wynikające ze świadczenia usług publicznego
    transportu zbiorowego, stanowi obrót podlegający opodatkowaniu podatkiem od
    towarów i usług w rozumieniu art. 29a ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług i
    stanowi świadczenie wzajemne za świadczenia tychże usług w rozumieniu art. 73
    dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu
    podatku od wartości dodanej (Dz. U. 2006, L 347, s. 1) - dyrektywy VAT?
    Państwa stanowisko w sprawie
    W ocenie Wnioskodawcy, przedmiotowa rekompensata nie stanowi obrotu,
    podlegającego opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, na podstawie art. 29a ust.

    1 ustawy o podatku od towarów i usług, ponieważ nie ma bezpośredniego wpływu na
    cenę świadczonych usług, lecz stanowi dofinansowanie ogólnych kosztów planowanej
    działalności oraz nie stanowi świadczenia wzajemnego za świadczenia tychże usług w
    rozumieniu art. 73 dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie
    wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. U. 2006, L 347, s. 1) - dyrektywy VAT.
    Z odwołaniem się m.in. do regulacji z art. 5 ust. 1 pkt 1 i art. 29a ustawy o VAT i
    słownikowego znaczenia rekompensaty, jako „zrównoważenia, wyrównania braku,
    niedoboru lub ujemnego charakteru czegoś, zlikwidowania strat lub doznanych krzywd”,
    Spółka podnosi, że skoro przedmiotowa rekompensata nie ma bezpośredniego wpływu na
    ceny usług, a jedynie stanowi dofinansowanie ogólnych kosztów planowanej działalności
    oraz jest przeznaczana na cele powierzone Spółce stanowiące zadanie własne gminy,
    polegające na zaspokojeniu zbiorowych potrzeb społeczności lokalnej, a więc na
    finansowaniu działalności Spółki w zakresie tego zadania, stąd rekompensata w żadnym
    razie nie będzie stanowić wynagrodzenia za świadczenie usług określonych w umowie.
    Rekompensata służy natomiast pokryciu deficytu, tj. ujemnego wyniku finansowego z
    działalności Spółki w zakresie transportu zbiorowego. Celem rekompensaty jest zatem
    dofinansowanie działalności dotyczącej świadczenia usług publicznego transportu
    zbiorowego. Ponadto brak jest podstaw, aby twierdzić, że istnieje jakiekolwiek obustronne
    i ekwiwalentne świadczenie względem Gminy ... a Spółką. Należy dodać, że rekompensata,
    która jest wypłacana spółce nie stanowi wynagrodzenia za świadczoną usługę, a stanowi
    jedynie dozwoloną pomoc publiczną. W okolicznościach przedstawionego stanu
    faktycznego nie mamy do czynienia z transakcją ekwiwalentną - świadczeniem w zamian
    za wynagrodzenie.
    Zauważenia wymaga, iż zgodnie z art. 29a ust. 1 u.p.t.u. podstawą opodatkowania, z
    zastrzeżeniem ust. 2-5, art. 30a-30c, art. 32, art. 119 oraz art. 120 ust. 4 i 5 jest wszystko,
    co stanowi zapłatę, którą dokonujący dostawy towarów lub usługodawca otrzymał lub ma
    utrzymać z tytułu sprzedaży od nabywcy, usługobiorcy lub osoby trzeciej, włącznie z
    otrzymanymi dotacjami, subwencjami i innymi dopłatami o podobnym charakterze
    mającymi bezpośredni wpływ na cenę towarów dostarczanych lub usług świadczonych
    przez podatnika.
    Przepis ten na gruncie prawa krajowe do implementuje art. 73 Dyrektywy 2006/112/WE
    Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości
    dodanej (Dz. Urz. UE L, Nr 347, str. 1 ze zm. - dalej: „dyrektywa 112”), zgodnie z którym w
    odniesieniu do dostaw towarów i świadczenia usług innych niż te, o których mowa w art.
    74 - 77, podstawa opodatkowania obejmuje wszystko, co stanowi zapłatę otrzymaną lub
    którą dostawca lub usługodawca otrzyma w zamian za dostawę towarów lub świadczenie
    usług, od nabywcy, usługobiorcy lub osoby trzeciej włącznie z subwencjami związanymi
    bezpośrednio ceną takiej dostawy lub świadczenia. Zgodnie z art. 73 dyrektywy VAT,
    podstawa opodatkowania w odniesieniu do dostaw towarów i świadczenia usług
    „obejmuje wszystko, co stanowi zapłatę otrzymaną lub którą dostawca lub usługodawca
    otrzyma w zamian za dostawę towarów lub świadczenie usług, od nabywcy, usługobiorcy
    lub osoby trzeciej, włącznie z subwencjami związanymi bezpośrednio z ceną takiej
    dostawy lub świadczenia”.
    Na wstępie należy zauważyć, że bezpośrednimi odbiorcami usług publicznego transportu
    zbiorowego, które operator tych usług zamierza świadczyć, są użytkownicy rzeczonych
    usług, którzy zakupują bilety w zamian za te usługi, podczas gdy organizator wypłacający
    rekompensatę temu operatorowi nie jest uważany za odbiorcę tej usługi. Tak więc w
    niniejszej sprawie organizator ten posiada status „osoby trzeciej” w rozumieniu tego art.
    73. Co się tyczy kwestii, czy rekompensata ta stanowi subwencję związaną bezpośrednio z
    ceną takiej dostawy lub świadczenia w rozumieniu art. 73 dyrektywy VAT, z orzecznictwa
    Trybunału wynika, że przewidując, że do podstawy opodatkowania VAT zalicza się, w
    określonych w tym przepisie przypadkach, niektóre subwencje przyznane podatnikom, ów
    art. 73 zmierza do obciążenia VAT całej wartości towarów lub usług, a przez to do

    uniknięcia zmniejszenia przychodu z podatku na skutek przyznania subwencji [zob.
    analogicznie wyrok z dnia 9 października 2019 r., C i C (VAT i dotacje rolne), C-573/18 i C-
    574/18, EU:C:2019:847, pkt 30 i przytoczone tam orzecznictwo].
    Zgodnie z brzmieniem tego przepisu stosuje się go, gdy subwencja jest bezpośrednio
    związana z ceną danej transakcji. Aby miała miejsce taka sytuacja, subwencja powinna być
    przyznawana konkretnie podmiotowi subwencjonowanemu po to, by dostarczał on
    określony towar lub wykonywał określoną usługę. Jedynie w takim przypadku subwencję
    można uznać za świadczenie wzajemne względem dostawy towaru lub świadczonej usługi,
    a w związku z tym może ona podlegać opodatkowaniu [zob. analogicznie wyrok z dnia 9
    października 2019 r., C i C (VAT i dotacje rolne), C-573/18 i C-574/18, EU:C:2019:847, pkt 31
    i przytoczone tam orzecznictwo]. Ponadto należy zbadać, czy nabywcy towarów lub
    usługobiorcy czerpią zysk z subwencji przyznanej jej beneficjentowi. Niezbędne jest
    bowiem, by cena, którą ma zapłacić nabywca lub usługobiorca, była ustalona w taki
    sposób, by zmniejszała się w stosunku odpowiadającym subwencji przyznanej sprzedawcy
    towarów lub świadczącemu usługi, która stanowiłaby zatem element determinujący ceny,
    jakiej ten ostatni żąda. Należy zatem zbadać, czy okoliczność, że subwencja jest
    przyznawana sprzedawcy lub świadczącemu usługi, pozwala mu obiektywnie na sprzedaż
    towarów lub świadczenie usług po cenie niższej od tej, której by żądał, gdyby nie otrzymał
    subwencji [zob. analogicznie wyrok z dnia 9 października 2019 r., C i C (VAT i dotacje
    rolne), C-573/18 i C-574/18, EU:C:2019:847, pkt 32 i przytoczone tam orzecznictwo].
    Ponadto możliwe powinno być zidentyfikowanie świadczenia wzajemnego, które stanowi
    subwencja [zob. analogicznie wyrok z dnia 9 października 2019 r., C i C (VAT i dotacje
    rolne), C-573/18 i C-574/18, EU:C:2019:847, pkt 33 i przytoczone tam orzecznictwo]. W
    pojęciu „subwencje związane bezpośrednio z ceną” w rozumieniu art. 73 dyrektywy VAT
    mieszczą się zatem jedynie te subwencje, które stanowią całkowicie lub częściowo
    świadczenie uzyskiwane w zamian za określone dostawy towarów lub świadczenia usług
    oraz są przyznawane przez osobę trzecią sprzedawcy lub świadczącemu usługi [zob.
    analogicznie wyrok z dnia 9 października 2019 r., C i C (VAT i dotacje roIne), C-573/18 i C-
    574/18, EU:C:2019:847, pkt 34 i przytoczone tam orzecznictwo].
    W niniejszej sprawie usługi publicznego transportu zbiorowego są świadczone na
    podstawie umowy zawartej między jednostką samorządu terytorialnego, działającą jako
    organizator, a Wnioskodawcą, działającym w charakterze operatora. Ponieważ przychody
    uzyskane w szczególności ze sprzedaży biletów są niewystarczające do pokrycia kosztów
    tych usług, jednostka samorządu terytorialnego wypłaca Wnioskodawcy zryczałtowaną
    rekompensatę, której kwota nie może przekraczać kwoty odpowiadającej ujemnemu
    wynikowi finansowemu wynikającemu ze wspomnianych usług, a w każdym razie
    maksymalnej kwoty ustalonej na dany okres. Rekompensata nie ma bezpośredniego
    wpływu na cenę świadczonych usług transportowych, ustaloną przez organizatora tych
    usług, ponieważ celem tej rekompensaty jest przede wszystkim pokrycie strat związanych
    z tą działalnością. W tych okolicznościach należy stwierdzić, że rekompensata taka jak
    rozpatrywana w postępowaniu głównym nie jest wypłacana operatorowi konkretnie w
    celu świadczenia przez niego usługi transportowej na rzecz określonego usługobiorcy i nie
    ma wpływu na cenę, jaką ma zapłacić ten usługobiorca, ponieważ cena ta nie jest ustalana
    w taki sposób, że zmniejsza się proporcjonalnie do rekompensaty wypłacanej podmiotowi
    świadczącemu tę usługę. Wspomniana rekompensata jest przyznawana a posteriori i jest
    niezależna od konkretnego korzystania z usług transportowych, lecz zależy od liczby
    oferowanych wozokilometrów. Taka rekompensata nie wchodzi zatem w zakres pojęcia
    „subwencji bezpośrednio związanych z ceną” w rozumieniu art. 73 dyrektywy VAT.
    Wniosku tego nie podważa fakt, że bez takiej rekompensaty, która pozwala na wyraźne
    obniżenie ceny świadczonej usługi, cena biletów dla odbiorców tej usługi musiałaby być
    wyższa. Należy bowiem uznać, że każda dotacja siłą rzeczy może mieć wpływ na kalkulację
    cen, niezależnie od tego, czy jest ona dokonywana przez beneficjenta dotacji, czy też, jak w
    niniejszym przypadku, przez organizatora wypłacającego rzeczoną dotację.

    Tymczasem, jak wynika z orzecznictwa Trybunału, sam fakt, że finansowanie może mieć
    wpływ na cenę towarów dostarczanych lub usług świadczonych przez podmiot
    otrzymujący to finansowanie, nie wystarcza, aby objąć to finansowanie opodatkowaniem
    jako subwencji bezpośrednio związanej z ceną w rozumieniu art. 73 dyrektywy VAT (zob.
    podobnie wyrok z dnia 22 listopada 2001 r., Office des produits wallons, C-184/00, EU:C:
    2001:629, pkt 12).
    Niemniej jednak dotacje związane bezpośrednio z ceną transakcji podlegającej
    opodatkowaniu stanowią tylko jedną z sytuacji, o których mowa w art. 73 dyrektywy VAT, a
    podstawę opodatkowania świadczenia usług stanowi w każdym razie wszystko, co składa
    się na świadczenie wzajemne (zob. analogicznie wyrok z dnia 27 marca 2014 r., Le Rayon
    d'Or, C-151/13, EU:C:2014:185, pkt 30 i przytoczone tam orzecznictwo). Z treści ww.
    przepisów wynika, że dotacje (subwencje) wchodzą do podstawy opodatkowania
    wówczas, gdy odpowiadają ściśle określonym warunkom, a mianowicie mają bezpośredni
    wpływ na cenę (kwotę należną z tytułu świadczenia usług lub dostawy towarów). Kwestia
    bezpośredniego wpływu na cenę usługi (towaru) określona została zarówno w przepisie
    unijnym (VI dyrektywa, a następnie dyrektywa 2006/112/WE), jak i krajowym (art. 29a ust.
    1 u.p.t.u.). Przedstawione rozumienie ww. przepisów potwierdza orzecznictwo
    Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości. Najwcześniejsza i zarazem najszersza analiza
    ww. przepisu została dokonana w wyroku ETS z dnia 22 listopada 2001 r. w sprawie C-184
    /00 Office des ProduitsWallons ASBL v. BelgianState, do którego ETS nawiązuje także w
    innych wyrokach zob. W. Varga - glosa do wyroku ETS z dnia 13 czerwca 2002 r. w sprawie
    C-353/00 Keeping Newcastle WarmLtd v. Commissioners of Customs and Excise; wyrok
    ETS z dnia 15 lipca 2004 r. w sprawie C-144/02 Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko
    Republice Federalnej Niemiec; wyrok ETS z dnia 15 lipca 2004 r. w sprawie C-463/02
    Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Królestwu Szwecji). Z przywołanych orzeczeń
    ETS wynika, że sama okoliczność, iż subwencja może mieć wpływ na cenę towarów lub
    usług dostarczanych lub świadczonych przez podatnika nie jest wystarczająca, aby
    wchodziła do podstawy opodatkowania, konieczne jest bowiem, aby była przyznawana
    konkretnie podmiotowi subwencjonowanemu po to, aby dostarczał on określony towar
    lub wykonywał określoną usługę. Przy tym cena, którą ma zapłacić nabywca lub
    usługobiorca, powinna być ustalona w taki sposób, aby zmniejszała się w stosunku
    odpowiadającym subwencji przyznanej sprzedawcy towarów lub świadczącemu usługi,
    która stanowiłaby zatem element determinujący cenę, jakiej ten ostatni zażąda. Z kolei w
    piśmiennictwie analizującym orzecznictwo ETS zwraca się uwagę, że sam tylko fakt, iż
    dotacja (czy inny sposób dofinansowania) wpływa na ostateczną cenę świadczenia (co
    niemal zawsze ma miejsce), nie może być decydujący dla uznania, że dotacja ta powinna
    zwiększać podstawę opodatkowania. Konieczne jest stwierdzenie że dotacja ta jest
    dokonywana w celu sfinansowania konkretnej czynności opodatkowanej (dostawy
    towarów lub świadczenia usług). Dla oceny, czy dotacja jest elementem istotnym
    wpływającym na włączenie jej do podstawy opodatkowania, kluczowe jest stwierdzenie,
    czy dotacja jest przekazywana w celu sfinansowania dostawy konkretnych towarów lub
    świadczenia konkretnych usług. Tylko bowiem w takiej sytuacji można uznać, że stanowią
    one element wynagrodzenia. Dotacje nie dające się powiązać z konkretnymi czynnościami
    podlegającymi opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług nie stanowią obrotu w
    rozumieniu u.p.t.u., czyli nie zwiększają obrotu (zob. A. Bartosiewicz R. Kubacki, VAT
    Komentarz, wydanie III s. 429 i nast.).
    W przypadku subwencji (dotacji) służących pokryciu całości lub części kosztów podatnika,
    mających umożliwić temu podatnikowi wykonywanie określonych czynności, konieczna
    jest szczegółowa analiza relacji pomiędzy warunkami otrzymywania dotacji, a
    obowiązkiem wykonywania określonych świadczeń i wpływem dotacji na cenę świadczenia
    (zob. B. Niedziółka w: „VI Dyrektywa VAT, Komentarz”, pod red. K. Sachsa, Warszawa 2003,
    s. 243). Kluczowa dla uznania kwoty otrzymanego przez podatnika dofinansowania za
    składnik podstawy opodatkowania z tytułu dokonanej dostawy towarów lub świadczenia
    usług jest bowiem możliwość jednoznacznego przyporządkowania kwoty dofinansowania

    do konkretnej transakcji. Z okoliczności faktycznych transakcji powinno wynikać, że
    dofinansowanie zostało udzielone przez podmiot trzeci jako część wynagrodzenia
    podatnika z tytułu konkretnej transakcji. W przypadku, gdy taki bezpośredni związek nie
    istnieje, należy uznać, że otrzymane przez podatnika dofinansowanie prowadzonej przez
    niego działalności nie powinno być uwzględniane w podstawie opodatkowania podatkiem
    od towarów i usług nawet jeśli dzięki opodatkowaniu efektywnie podatnik jest w stanie
    obniżyć cenę oferowanych towarów lub usług (zob. M. Wojda w: Dyrektywa VAT 2006/112
    /WE pod red. J. Martini, Wrocław 2010 r. s. 422 - 425). W praktyce dotacje mogą mieć
    postać dopłat ogólnych do działalności przedsiębiorstwa (i wówczas nie podlegają
    opodatkowaniu) albo też stanowić subsydia do konkretnych dostaw lub usług,
    umożliwiając nabycie ich ostatecznemu odbiorcy po niższej cenie (lub w ogóle bez
    odpłatności z jego strony). W tym ostatnim przypadku podlegają podatkowi VAT. Jeżeli
    otrzymywana dotacja jest w sposób zindywidualizowany i policzalny związana z ceną
    danego świadczenia (tj. świadczenie dzięki dotacji ma cenę niższą o konkretną kwotę),
    taka dotacja podlega podatkowi VAT. Jeżeli natomiast związek tego rodzaju nie występuje i
    równocześnie dotacja nie jest elementem wynagrodzenia związanego z danymi
    dostawami towarów lub usług, wówczas można - i należy - potraktować ją jako płatność
    niepodlegającą podatkowi VAT. Kryterium uznania dotacji za stanowiącą podstawę
    opodatkowania jest zatem stwierdzenie, że dotacja dokonywana jest w celu sfinansowania
    konkretnej czynności podlegającej opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.
    Natomiast, dotacje niedające się powiązać z konkretnymi czynnościami podlegającymi
    opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, nie stanowią podstawy opodatkowania w
    rozumieniu przepisu art. 29a ust. 1 u.p.t.u. Nie ma przy tym znaczenia okoliczność, od
    kogo dostawca towaru lub świadczący usługę otrzymuje zapłatę, czy od nabywcy, czy od
    osoby trzeciej; ważne jest aby było to wynagrodzenie za daną konkretną usługę lub za
    daną konkretną dostawę. Stanowisko w powyższym zakresie, na gruncie prawa
    krajowego, zostało również utrwalone w orzecznictwie sądów administracyjnych. Analiza
    tego orzecznictwa wyraźnie nakreśla kryteria uznania dotacji (czy innego dofinansowania)
    za stanowiącą lub niestanowiącą podstawę opodatkowania (por. wyrok NSA z dnia 31
    lipca 2020 r. sygn. akt I FSK 1792/17; wyrok NSA z dnia 18 grudnia 2019 r., sygn. akt I FSK
    1010/19; wyrok NSA z dnia 25 września 2019 r. sygn. akt I FSK 637/17; wyrok NSA z dnia 21
    marca 2019 r., sygn. akt I FSK 1363/18; wyrok NSA z dnia 7 września 2018 r., sygn. akt I FSK
    909/18; wyrok NSA z dnia 8 czerwca 2018 r., sygn. akt I FSK 186/18; wyrok NSA z dnia 12
    kwietnia 2018 r. sygn. akt I FSK 2056/17.
    Z ww. wyroków wynika, że kryterium uznania dotacji (dofinansowania) za stanowiącą
    podstawę opodatkowania jest stwierdzenie, iż dotacja dokonywana jest w celu
    sfinansowania konkretnej czynności podlegającej opodatkowaniu podatkiem od towarów i
    usług. Natomiast, dotacje niedające się powiązać z konkretnymi czynnościami
    podlegającymi opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług nie stanowią podstawy
    opodatkowania w rozumieniu przepisu art. 29a ust. 1 u.p.t.u. Nie ma przy tym znaczenia
    okoliczność, od kogo dostawca towaru lub świadczący usługę otrzymuje zapłatę. Ważne
    jest, aby było to wynagrodzenie za konkretną usługę lub za konkretną dostawę. W
    orzecznictwie, z uwagi na ww. okoliczność, rozróżniane są dotacje o charakterze
    sprzedażowym (dopłata kosztowa) i zakupowym (dopłata zakupowa). Te pierwsze
    zwiększają obrót będący podstawą opodatkowania podatkiem od towarów i usług. Obrotu
    nie zwiększają natomiast dotacje o charakterze zakupowym. Jeżeli warunki przyznania
    dotacji wskazują, że otrzymane dofinansowanie, pokrywające określoną część kosztów
    poniesionych w związku z realizacją projektu, nie jest przyznawane jako dopłata do ceny
    usługi, a przeznaczone jest na pokrycie poniesionych kosztów w ramach realizowanego
    projektu, oznacza to, że występuje dofinansowanie (dotacja) o charakterze zakupowym, a
    nie dofinansowanie (dotacja), mające na celu sfinansowanie ceny sprzedaży, podlegające
    opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług (por. wyrok NSA z dnia 24 czerwca 2020 r.,
    sygn. akt I FSK 74/18; wyrok NSA z dnia 14 lipca 2016 r., sygn. akt I FSK 773/16; wyrok NSA

    z dnia 5 lutego 2015 r., sygn. akt I FSK 21/13; wyrok WSA w Olsztynie z dnia 30 stycznia
    2020 r., sygn. akt I SA/OI 724/19; wyrok WSA w Poznaniu z dnia 12 czerwca 2019 r. sygn.
    akt I SA/Po 222/19).
    Wyżej prezentowane stanowisko zostało w ostatnim czasie potwierdzone w wyroku TSUE
    z dnia 8 maja 2025 r. sprawa C-615/23, gdzie Trybunał wskazał, że „zryczałtowana
    rekompensata wypłacana przez jednostkę samorządu terytorialnego przedsiębiorstwu
    świadczącemu usługi publicznego transportu zbiorowego i mająca na celu pokrycie strat
    poniesionych w ramach świadczenia tych usług nie wchodzi w zakres podstawy
    opodatkowania tego przedsiębiorstwa. „Zgodnie z art. 29a ust. 1 ustawy o VAT, istotne
    znaczenie dla opodatkowania dotacji, czy innej formy dofinansowania ma stwierdzenie
    bezpośredniego wpływu dotacji (tu rekompensaty) na cenę świadczonej usługi przez
    otrzymującego rekompensatę (por. też wyrok WSA we Wrocławiu z dnia 5 stycznia 2017 r.,
    sygn. akt I SA/Wr 1120/16 - orzeczenia.nsa.gov.pl - CBOSA). Jeżeli nie uda się wykazać, że
    wypłacona rekompensata ma wpływ na wysokość ceny za usługę świadczoną przez spółkę
    realizującą zadanie publiczne, to rekompensata nie podlega opodatkowaniu podatkiem
    VAT. W podobnym tonie wypowiedziały się sądy administracyjne, które uznały, że
    rekompensata nie podlega opodatkowaniu podatkiem VAT, tj. wyrok WSA w Bydgoszczy z
    dnia 13.06.2016 r., sygn. akt I SA/Bd 283/16, wyrok NSA z dnia 07.11.2018 r., sygn. akt I
    FSK 1692/16, wyrok WSA we Wrocławiu z dnia 05.01 2017 r., sygn. akt I SA/Wr 1120/16 (od
    wyroku Szef KIS wniósł kasację, którą NSA rozpoznało w dniu 25.09.2019 r., wyrokiem w
    sprawie o sygn. akt I FSK 637/17, kasację oddalono), wyrok NSA z dnia 25.09.2019 r., sygn.
    akt I FSK 637/17, wyrok WSA w Lublinie z dnia 21.12.2017 r., sygn. akt I SA/Lu 835/17 (od
    wyroku Szef KIS wniósł kasację, którą NSA rozpoznał w dniu 28.04.2021 r. wyrokiem w
    sprawie o sygn. akt I FSK 883/18, kasację oddalono), wyrok NSA z dnia 28.04.2021 r., sygn.
    akt I FSK 883/18, wyrok WSA w Szczecinie z dnia 11.05.2017 r., sygn. akt I SA/Sz 70/17 (od
    wyroku spółka komunalna wniosła kasację, którą NSA rozpoznał w dniu 22.07.2020 r.,
    wyrokiem w sprawie o sygn. akt I FSK 1366/17, kasację uwzględnił i uchylił wyrok WSA w
    Szczecinie), wyrok NSA z dnia 22.07.2020 r., sygn. akt I FSK 1366/17 sąd uchylił wyrok WSA
    w Szczecinie, ale przyznał jeszcze dalej, że VAT od rekompensaty nie przysługuje, gdyż że
    spółka komunalna nie ma statusu podatnika VAT, gdyż wykonuje jedynie działalność
    (zadania gminy) jako organ gminy, w ramach umowy wykonawczej), wyrok WSA w
    Białymstoku z dnia 21.02.2024 r., sygn. akt I SA/Bk 10/24, wyrok WSA w Opolu z dnia
    14.02.2024 r., sygn. akt I SA/Op 329/23, wyrok WSA w Białymstoku z dnia 14.02.2024 r.,
    sygn. akt I SA/Bk 1/24.
    W świetle przedstawionych uwag, zdaniem Spółki, należy uznać, że rekompensata, którą
    Zakład Komunalny ... sp. z o.o. otrzymuje od Gminy ... na podstawie umowy o świadczeniu
    usług transportu w zakresie publicznego transportu zbiorowego, na wyrównanie kosztów
    działalności w zakresie świadczenia usług transportu zbiorowego, w związku ze
    świadczeniem powierzonych jej zadań własnych Gminy ..., nie stanowi obrotu i nie ma
    wpływu na cenę świadczonych usług w rozumieniu art. 29 ust. 1 ustawy o podatku od
    towarów i usług VAT i świadczenia wzajemnego, o którym mówi art. 73 dyrektywy VAT i
    tym samym nie podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku, jest prawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług
    (t. j. Dz. U. z 2025 r., poz. 775 ze zm.), zwanej dalej „ustawą”:
      Opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, zwanym dalej „podatkiem”,
      podlegają odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium
      kraju.
    Jak wynika z treści art. 2 pkt 6 ustawy:

      Przez towary należy rozumieć rzeczy oraz ich części, a także wszelkie postacie energii.
    Na podstawie art. 7 ust. 1 ustawy:
      Przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się
      przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (...).
    Stosownie do art. 8 ust. 1 ustawy:
      Przez świadczenie usług, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się każde
      świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej
      niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu
      art. 7, w tym również:
        1) przeniesienie praw do wartości niematerialnych i prawnych, bez względu na
          formę, w jakiej dokonano czynności prawnej;
        2) zobowiązanie do powstrzymania się od dokonania czynności lub do tolerowania
          czynności lub sytuacji;
        3) świadczenie usług zgodnie z nakazem organu władzy publicznej lub podmiotu
          działającego w jego imieniu lub nakazem wynikającym z mocy prawa.
    Przez świadczenie usług należy zatem rozumieć każde zachowanie niebędące dostawą
    towarów i świadczone na rzecz innego podmiotu. Powołane przepisy wskazują, że pojęcie
    świadczenia usług ma bardzo szeroki zakres, gdyż nie obejmuje wyłącznie działań
    podatnika, lecz również zobowiązanie do powstrzymania się od dokonywania czynności
    lub do tolerowania czynności bądź sytuacji. Pod pojęciem usługi (świadczenia) należy
    rozumieć każde zachowanie, na które składać się może zarówno działanie (uczynienie,
    wykonanie czegoś na rzecz innej osoby), jak i zaniechanie (nieczynienie bądź też
    tolerowanie, znoszenie określonych stanów rzeczy). Przy ocenie charakteru świadczenia
    jako usługi należy mieć na względzie, że ustawa zalicza do „grona” usług każde
    świadczenie, które nie jest dostawą w rozumieniu art. 7 ustawy.
    Zatem każde świadczenie niebędące dostawą towarów polegające na działaniu,
    zaniechaniu lub tolerowaniu czyjegoś zachowania stanowi, co do zasady, usługę w
    rozumieniu ustawy o podatku od towarów i usług. Niemniej muszą być przy tym spełnione
    następujące warunki:
    - w następstwie zobowiązania, w wykonaniu którego usługa jest świadczona, druga
      strona (wierzyciel/nabywca) jest bezpośrednim beneficjentem świadczenia,
    - świadczonej usłudze odpowiada świadczenie wzajemne ze strony nabywcy
      (wynagrodzenie).
    Aby dana czynność podlegała opodatkowaniu musi istnieć bezpośredni związek o
    charakterze przyczynowym, pomiędzy jej wykonaniem, a otrzymanym świadczeniem
    wzajemnym, w ten sposób, że zapłacone kwoty stanowią rzeczywiste wynagrodzenie za
    wyodrębnioną czynność w ramach stosunku prawnego lub dochodzi do wymiany
    świadczeń wzajemnych. Otrzymana zapłata powinna być konsekwencją wykonania
    świadczenia. Wynagrodzenie musi być należne za wykonanie tego świadczenia.
    Odpłatność oznacza wykonanie czynności (dostawy towarów oraz świadczenia usług) za
    wynagrodzeniem. W znaczeniu potocznym wynagrodzenie to zapłata za pracę, należność.
    Natomiast odpłatny to taki, który wymaga zapłacenia, zwrotu kosztów, płatny.
    Zatem pod pojęciem odpłatności rozumieć należy prawo podmiotu sprzedającego towar
    lub świadczącego usługę do żądania od nabywcy towaru, odbiorcy usługi lub osoby
    trzeciej zapłaty ceny lub ekwiwalentu (np. w postaci świadczenia wzajemnego).
    Odpłatność określana jest przez strony umowy i jeśli strony ustalą zapłatę, wówczas
    wykonane świadczenie staje się odpłatne. W przypadku istnienia świadczenia wzajemnego

    otrzymanego przez świadczącego usługę, należy uznać czynności wykonywane w ramach
    zawartej umowy za odpłatne świadczenie usług określone w art. 8 ust. 1 ustawy podatku
    od towarów i usług, podlegające opodatkowaniu na zasadach ogólnych.
    Opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług będzie podlegało tylko to świadczenie
    (dostawa lub usługa), w przypadku którego istnieje konsument, tj. odbiorca świadczenia
    odnoszący z niego choćby potencjalną korzyść. Dopóki nie istnieje podmiot, który
    odnosiłby lub powinien odnosić konkretne korzyści o charakterze majątkowym związanym
    z danym świadczeniem, dopóty świadczenie to nie będzie czynnością podlegającą
    opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.
    Taka konstrukcja definicji świadczenia usług jest wyrazem zasady powszechności
    opodatkowania podatkiem od towarów i usług transakcji dokonywanych w ramach
    profesjonalnego obrotu gospodarczego.
    Warunkiem opodatkowania danej czynności podatkiem od towarów i usług jest spełnienie
    dwóch przesłanek łącznie: po pierwsze – dana czynność ujęta jest w katalogu czynności
    podlegających opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, po drugie – czynność
    została wykonana przez podmiot, który w związku z jej wykonaniem działa jako podatnik
    VAT.
    W myśl art. 15 ust. 1 ustawy:
      Podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości
      prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o
      której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności.
    Zgodnie z art. 15 ust. 2 ustawy:
      Działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców
      lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz
      rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność
      gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu
      towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów
      zarobkowych.
    Przepisy art. 15 ust. 1 i 2 ustawy o podatku od towarów i usług stanowią implementację
    art. 9 ust. 1 Dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie
    wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. Urz. UE L 347, str. 1, z późn. zm.),
    zwanej dalej Dyrektywą 2006/112/WE Rady.
    Na mocy art. 9 ust. 1 Dyrektywy 2006/112/WE Rady z 28 listopada 2006 r. w sprawie
    wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. Urz. UE L Nr 347 z 11 grudnia 2006
    r. s. 1 ze zm.), zwanej dalej „Dyrektywą 2006/112/WE”:
      „Podatnikiem” jest każda osoba prowadząca samodzielnie w dowolnym miejscu
      jakąkolwiek działalność gospodarczą, bez względu na cel czy też rezultaty takiej
      działalności.
      „Działalność gospodarcza” obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców
      lub usługodawców, włącznie z górnictwem, działalnością rolniczą i wykonywaniem
      wolnych zawodów lub uznanych za takie. Za działalność gospodarczą uznaje się w
      szczególności wykorzystywanie, w sposób ciągły, majątku rzeczowego lub wartości
      niematerialnych w celu uzyskania z tego tytułu dochodu.
    Powyższe przepisy wskazują, że czynność podlega opodatkowaniu, jeśli podmiot
    wykorzystuje w sposób ciągły w celach zarobkowych swój majątek.
    Z powyższych konstrukcji prawnych jednoznacznie wynika, że wykonując opisane we
    wniosku czynności spełniające definicję działalności gospodarczej, określonej w art. 15 ust.
    2 ustawy, działają Państwo w charakterze podatnika podatku VAT.

    Dla uzyskania statusu podatnika VAT nie ma znaczenia rezultat prowadzonej działalności.
    Podatnikiem będzie podmiot prowadzący działalność gospodarczą bez względu na to, czy
    przynosi ona zyski. Podatnikami VAT są również podmioty, których cel działalności nie jest
    związany z prowadzeniem działalności komercyjnej nastawionej na osiąganie zysków lub
    też przeznaczające uzyskane zyski na cele społecznie użyteczne (charytatywne, kulturalne,
    naukowe, itd.).
    Biorąc pod uwagę powyższe stwierdzenia wymaga, że gdyby nawet podatnik nie osiągnął
    z tytułu prowadzonej działalności dochodu, to nie zmienia faktu, że wykonując czynności
    będące przedmiotem działalności gospodarczej wystąpi w charakterze podatnika podatku
    VAT - bowiem będzie świadczył w tym zakresie usługi, które podlegają VAT. Oznacza to w
    konsekwencji, że jeżeli podmiot uzyska jakąkolwiek zapłatę za te usługi w sensie
    ekonomicznym (nawet bilansując tylko poniesione w związku z nim wydatki), to owe
    wynagrodzenie podlega opodatkowaniu podatkiem VAT według właściwych reguł.
    Zasady finansowania przewozów o charakterze publicznym zostały uregulowane w
    ustawie z 16 grudnia 2010 r. o publicznym transporcie zbiorowym (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz.
    258), dalej ustawa o publicznym transporcie zbiorowym.
    Art. 4 ust. 1 pkt 15 ustawy o publicznym transporcie zbiorowym stanowi, że:
      Rekompensata - środki pieniężne lub inne korzyści majątkowe przyznane
      operatorowi publicznego transportu zbiorowego w związku ze świadczeniem usług w
      zakresie publicznego transportu zbiorowego.
    Na podstawie art. 7 ust. 1 pkt 1 ustawy o publicznym transporcie zbiorowym:
      Organizatorem publicznego transportu zbiorowego, zwanym dalej „organizatorem”,
      właściwym ze względu na obszar działania lub zasięg przewozów, jest:
      1) gmina:
      a) na linii komunikacyjnej albo sieci komunikacyjnej w gminnych przewozach
      pasażerskich,
      b) której powierzono zadanie organizacji publicznego transportu zbiorowego na
      mocy porozumienia między gminami - na linii komunikacyjnej albo sieci
      komunikacyjnej w gminnych przewozach pasażerskich, na obszarze gmin, które
      zawarły porozumienie.
    W myśl art. 50 ust. 1 ustawy o publicznym transporcie zbiorowym:
      Finansowanie przewozów o charakterze użyteczności publicznej może polegać w
      szczególności na:
      1) pobieraniu przez operatora lub organizatora opłat w związku z realizacją usług
      świadczonych w zakresie publicznego transportu zbiorowego, lub
      2) przekazaniu operatorowi rekompensaty z tytułu:
      a) utraconych przychodów w związku ze stosowaniem ustawowych uprawnień do
      ulgowych przejazdów w publicznym transporcie zbiorowym, lub
      b) utraconych przychodów w związku ze stosowaniem uprawnień do ulgowych
      przejazdów w publicznym transporcie zbiorowym ustanowionych na obszarze
      właściwości danego organizatora, o ile zostały ustanowione, lub
      c) poniesionych kosztów w związku ze świadczeniem przez operatora usług w
      zakresie publicznego transportu zbiorowego, lub
      3) udostępnianiu operatorowi przez organizatora środków transportu na realizację
      przewozów w zakresie publicznego transportu zbiorowego.
    Stosownie do art. 51 ust. 1 ustawy o publicznym transporcie zbiorowym:

      Źródłem finansowania przewozów o charakterze użyteczności publicznej mogą być w
      szczególności:
      1) środki własne jednostki samorządu terytorialnego będącej organizatorem;
      2) środki z budżetu państwa.
    Zgodnie z art. 51 ust. 2 ustawy o publicznym transporcie zbiorowym:
      Do źródeł finansowania, o których mowa w ust. 1, należą również wpływy ze
      sprzedaży biletów oraz wpływy z opłat dodatkowych pobieranych od pasażerów,
      zgodnie z przepisami ustawy z dnia 15 listopada 1984 r. - Prawo przewozowe.
    W myśl art. 52 ust. 1 ustawy o publicznym transporcie zbiorowym:
      Operatorowi przysługuje rekompensata, jeżeli wykaże, że podstawą poniesionej
      straty z tytułu realizacji usług w zakresie publicznego transportu zbiorowego są
      utracone przychody i poniesione koszty, o których mowa w art. 50 ust. 1 pkt 2,
      proporcjonalnie do poniesionej straty.
    Jak stanowi art. 52 ust. 2 ustawy o publicznym transporcie zbiorowym:
      W ramach rekompensaty, w części, o której mowa w art. 50 ust. 1 pkt 2 lit. c,
      operatorowi przysługuje rozsądny zysk, o którym mowa w załączniku do
      rozporządzenia (WE) nr 1370/2007.
    Z kolei na mocy art. 29a ust. 1 ustawy:
      Podstawą opodatkowania, z zastrzeżeniem ust. 2, 3 i 5, art. 30a-30c, art. 32, art. 119
      oraz art. 120 ust. 4 i 5, jest wszystko, co stanowi zapłatę, którą dokonujący dostawy
      towarów lub usługodawca otrzymał lub ma otrzymać z tytułu sprzedaży od nabywcy,
      usługobiorcy lub osoby trzeciej, włącznie z otrzymanymi dotacjami, subwencjami i
      innymi dopłatami o podobnym charakterze mającymi bezpośredni wpływ na cenę
      towarów dostarczanych lub usług świadczonych przez podatnika.
    Jednocześnie, zgodnie z art. 29a ust. 6 ustawy:
      Podstawa opodatkowania obejmuje:
        1) podatki, cła, opłaty i inne należności o podobnym charakterze, z wyjątkiem
          kwoty podatku;
        2) koszty dodatkowe, takie jak prowizje, koszty opakowania, transportu i
          ubezpieczenia, pobierane przez dokonującego dostawy lub usługodawcę od
          nabywcy lub usługobiorcy.
    Art. 29a ust. 7 ustawy:
      Podstawa opodatkowania nie obejmuje kwot:
        1) stanowiących obniżkę cen w formie rabatu z tytułu wcześniejszej zapłaty;
        2) udzielonych nabywcy lub usługobiorcy opustów i obniżek cen, uwzględnionych
          w momencie sprzedaży;
        3) otrzymanych od nabywcy lub usługobiorcy jako zwrot udokumentowanych
          wydatków poniesionych w imieniu i na rzecz nabywcy lub usługobiorcy i
          ujmowanych przejściowo przez podatnika w prowadzonej przez niego ewidencji
          na potrzeby podatku.
    Z powyższych przepisów wynika, że, co do zasady, podstawa opodatkowania obejmuje
    wszystko, co stanowi wartość otrzymanego świadczenia, które dostawca lub świadczący
    usługę otrzymuje lub powinien otrzymać od kupującego. Przepis art. 29a ust. 6 i ust. 7
    ustawy wymienia elementy, które powinny być wliczane bądź nie powinny być wliczane do
    podstawy opodatkowania.

    Włączenie do podstawy opodatkowania podatkiem od towarów i usług dotacji, subwencji i
    innych dopłat o podobnym charakterze ma miejsce tylko wówczas, gdy jest to dotacja,
    subwencja i inna dopłata o podobnym charakterze związana bezpośrednio z dostawą
    towaru lub świadczeniem usługi. Do podstawy opodatkowania zaliczane są tylko takie
    dotacje, subwencje i inne dopłaty o podobnym charakterze, które są bezpośrednio
    przeznaczone na dofinansowanie konkretnego towaru, czy też konkretnego rodzaju
    usługi. Gdy podatnik otrzyma dofinansowanie, które będzie związane z dostawą lub
    świadczeniem usług, jako pokrycie części ceny konkretnego świadczenia lub
    rekompensatę z tytułu wykonania określonego świadczenia po cenach obniżonych,
    płatność taka będzie zaliczana do podstawy opodatkowania podatkiem od towarów i
    usług. Nie jest natomiast podstawą opodatkowania ogólna dotacja (subwencja, inna
    dopłata o podobnym charakterze) uzyskana przez podatnika, niezwiązana z dostawą
    towaru lub świadczeniem usługi.
    Z treści powołanych przepisów wynika, że podstawę opodatkowania w podatku od
    towarów i usług stanowi wynagrodzenie, które dostawca lub usługodawca otrzymał lub
    ma otrzymać z tytułu dostawy towarów albo świadczenia usług. Wynagrodzenie to
    oznacza wartość rzeczywiście otrzymaną (lub która ma być otrzymana) w konkretnym
    przypadku.
    Dla określenia, czy dane dotacje (subwencje i inne dopłaty o podobnym charakterze) są
    czy też nie są opodatkowane istotne są szczegółowe warunki ich przyznawania,
    określające cele realizowanego w określonej formie dofinansowania.
    Kryterium uznania dotacji za stanowiącą podstawę opodatkowania jest zatem
    stwierdzenie, że dotacja dokonywana jest w celu sfinansowania konkretnej czynności
    podlegającej opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług. Natomiast dotacje niedające
    się powiązać z konkretnymi czynnościami podlegającymi opodatkowaniu podatkiem od
    towarów i usług, nie stanowią podstawy opodatkowania w rozumieniu przepisu art. 29a
    ust. 1 ustawy.
    Włączenie do podstawy opodatkowania podatkiem od towarów i usług dotacji, subwencji i
    innych dopłat o podobnym charakterze ma miejsce tylko wówczas, gdy jest to dotacja,
    subwencja i inna dopłata o podobnym charakterze związana bezpośrednio z dostawą
    towaru lub świadczeniem usługi. Do podstawy opodatkowania zaliczane są tylko takie
    dotacje, subwencje i inne dopłaty o podobnym charakterze, które są bezpośrednio
    przeznaczone na dofinansowanie konkretnego towaru czy też konkretnego rodzaju usługi.
    Nie jest więc podstawą opodatkowania ogólna dotacja (subwencja, inna dopłata o
    podobnym charakterze) uzyskana przez podatnika, niezwiązana z dostawą towaru lub
    świadczeniem usługi.
    W przypadku natomiast, gdy podatnik otrzyma dofinansowanie, które będzie związane z
    dostawą lub świadczeniem usług, jako pokrycie części ceny konkretnego świadczenia lub
    rekompensatę z tytułu wykonania określonego świadczenia po cenach obniżonych,
    płatność taka będzie zaliczana do podstawy opodatkowania podatkiem od towarów i
    usług.
    Zatem, podstawę opodatkowania podatkiem od towarów i usług zwiększa się tylko o takie
    dotacje, które w sposób bezwzględny i bezpośredni są związane z daną dostawą towarów
    lub świadczeniem usług. Jeżeli jednak taki bezpośredni związek nie występuje,
    dofinansowanie ogólne – na pokrycie kosztów działalności nie zwiększa podstawy
    opodatkowania, a tym samym nie podlega opodatkowaniu.
    Przepis art. 29a ust. 1 ustawy jest odpowiednikiem art. 73 Dyrektywy 2006/112/WE Rady,
    zgodnie z którym:

      Podstawa opodatkowania obejmuje wszystko, co stanowi zapłatę otrzymaną lub
      którą dostawca lub usługodawca otrzyma w zamian za dostawę towarów lub
      świadczenie usług od nabywcy, usługobiorcy lub osoby trzeciej, włącznie z
      subwencjami związanymi bezpośrednio z ceną takiej dostawy lub świadczenia.
    Opodatkowanie subwencji (dotacji) stanowi wyjątek od zasad ogólnych wspólnego
    systemu VAT. Nie wszystkie subwencje (dotacje) stanowią element podstawy
    opodatkowania VAT. Jedynie takie, które są subwencjami (dotacjami) związanymi
    bezpośrednio z ceną dostawy towarów czy ceną świadczenia usług. Wyjątek ten należy
    interpretować w sposób ścisły. Wykładnia ścisła prowadzi do wniosku, że tylko subwencje
    bezpośrednio wpływające na cenę transakcji podlegają opodatkowaniu. Natomiast inne
    subwencje (dotacje) nie wchodzą tym samym do podstawy opodatkowania, a w
    konsekwencji nie podlegają opodatkowaniu VAT.
    Z przedstawionych okoliczności sprawy wynika, że są Państwo spółką komunalną, w której
    całość udziałów posiada Gmina. Państwa Spółka stanowi podmiot wewnętrzny Gminy w
    rozumieniu Rozporządzenia (WE) nr 1370/2007 Parlamentu Europejskiego i Rady z 23
    października 2007 r. dotyczącego usług publicznych w zakresie kolejowego i drogowego
    transportu publicznego oraz uchylającego rozporządzenie Rady (EWG) nr 1191/69 i (EWG)
    nr 1107/70. 25.11.2022 r. Rada Gminy ... podjęła Uchwałę Nr ... w sprawie powierzenia
    Państwa Spółce zadań własnych Gminy ... w zakresie publicznego transportu zbiorowego.
    Wskazana uchwała Rady Gminy jest aktem powołującym do życia spółkę i określającym
    przedmiot jej działania oraz wyposażającym jednostkę w określony majątek samorządu, w
    celu wykonywania przez spółkę zadania własnego Gminy. W wykonaniu uchwały Gmina ...
    podpisała 30 listopada 2023 roku ze Spółką umowę wykonawczą o świadczenie usług w
    zakresie publicznego transportu zbiorowego, która określiła zakres uprawnień i
    obowiązków spółki oraz sposób finansowania realizacji zadań powierzonych, poprzez
    przekazywanie przez j.s.t. na rzecz Państwa Spółki rekompensaty. Umowa o świadczeniu
    usług transportu w zakresie publicznego transportu zbiorowego określiła m.in. sposób
    naliczania rekompensaty, zasady jej wypłaty oraz zasady monitorowania i kontroli
    realizacji zadania publicznego. Umowa zawarta pomiędzy stronami określa warunki
    rekompensaty, której podstawę stanowi ujemny wynik finansowy wynikający z działalności
    Spółki w zakresie publicznego transportu oraz wskazuje maksymalną kwotę
    rekompensaty za dany okres, która w razie potrzeby może podlegać modyfikacji.
    Otrzymywana przez Państwa Spółkę rekompensata jest wypłacana wyłącznie w celu
    realizacji zadania w zakresie publicznego transportu zbiorowego. Rekompensata
    otrzymana z tytułu świadczenia usług transportu osób nie może być wykorzystywana
    przez Państwa Spółkę na inny cel. W przypadku nadwyżki wypłaconej zaliczki ww. kwoty
    rekompensaty w trackie trwania roku obrotowego - nadwyżka ulega zwrotowi i nie może
    być przeznaczona przez podatnika na inny cel. Wysokość rekompensaty jest kalkulowana
    w oparciu o rzeczywiste koszty świadczonych usług pasażerskiego transportu publicznego
    przez Spółkę. Wysokość rekompensaty jest uzależniona od ilości kilometrów
    (wozokilometrów) jakie wykona Spółka świadcząc usługi pasażerskiego transportu
    publicznego w danym roku obrotowym. Znaczenie zatem ma ilość wykonanych kursów w
    ramach pasażerskiego transportu zbiorowego. Na wysokość rekompensaty nie ma
    wpływu ilość osób, które korzystają z pasażerskiego transportu publicznego.
    Odnosząc się do okoliczności sprawy zasadnym jest odwołanie się do wyroku TSUE z 8
    maja 2025 r. w sprawie C#615/23 (Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej przeciwko P. S.
    A.). Przedmiotem tego wyroku jest bowiem sytuacja, w której Spółka realizująca (na
    podstawie umowy zawartej z jednostką samorządu terytorialnego) publiczny transport
    zbiorowy, pokrywa część kosztów z wpływów z biletów, a pozostałą część uzyskuje w
    formie rekompensaty od tej jednostki działającej jako organizator.
    W wyroku tym TSUE wskazał, że:
      Na wstępie należy zauważyć, że zgodnie z informacjami zawartymi w postanowieniu
      odsyłającym i w uwagach na piśmie organu podatkowego bezpośrednimi odbiorcami

      usług publicznego transportu zbiorowego, które operator tych usług zamierza
      świadczyć, są użytkownicy rzeczonych usług, którzy zakupują bilety w zamian za te
      usługi, podczas gdy organizator wypłacający rekompensatę temu operatorowi nie
      jest uważany za odbiorcę tej usługi. Tak więc w niniejszej sprawie organizator ten
      posiada status „osoby trzeciej” w rozumieniu tego art. 73 (pkt 22)
      Co się tyczy kwestii, czy rekompensata ta stanowi subwencję związaną bezpośrednio
      z ceną takiej dostawy lub świadczenia w rozumieniu art. 73 dyrektywy VAT, z
      orzecznictwa Trybunału wynika, że przewidując, że do podstawy opodatkowania VAT
      zalicza się, w określonych w tym przepisie przypadkach, niektóre subwencje
      przyznane podatnikom, ów art. 73 zmierza do obciążenia VAT całej wartości towarów
      lub usług, a przez to do uniknięcia zmniejszenia przychodu z podatku na skutek
      przyznania subwencji [zob. analogicznie wyrok z dnia 9 października 2019 r., C i C
      (VAT i dotacje rolne), C#573/18 i C#574/18, EU:C:2019:847, pkt 30 i przytoczone tam
      orzecznictwo] (pkt 23)
      Zgodnie z brzmieniem tego przepisu stosuje się on, gdy subwencja jest bezpośrednio
      związana z ceną danej transakcji. Aby miała miejsce taka sytuacja, subwencja
      powinna być przyznawana konkretnie podmiotowi subwencjonowanemu po to, by
      dostarczał on określony towar lub wykonywał określoną usługę. Jedynie w takim
      przypadku subwencję można uznać za świadczenie wzajemne względem dostawy
      towaru lub świadczonej usługi, a w związku z tym może ona podlegać
      opodatkowaniu [zob. analogicznie wyrok z dnia 9 października 2019 r., C i C (VAT i
      dotacje rolne), C#573/18 i C#574/18, EU:C:2019:847, pkt 31 i przytoczone tam
      orzecznictwo] (pkt 24)
      Ponadto należy zbadać, czy nabywcy towarów lub usługobiorcy czerpią zysk z
      subwencji przyznanej jej beneficjentowi. Niezbędne jest bowiem, by cena, którą ma
      zapłacić nabywca lub usługobiorca, była ustalona w taki sposób, by zmniejszała się w
      stosunku odpowiadającym subwencji przyznanej sprzedawcy towarów lub
      świadczącemu usługi, która stanowiłaby zatem element determinujący ceny, jakiej
      ten ostatni żąda. Należy zatem zbadać, czy okoliczność, że subwencja jest
      przyznawana sprzedawcy lub świadczącemu usługi, pozwala mu obiektywnie na
      sprzedaż towarów lub świadczenie usług po cenie niższej od tej, której by żądał,
      gdyby nie otrzymał subwencji [zob. analogicznie wyrok z dnia 9 października 2019 r.,
      C i C (VAT i dotacje rolne), C#573/18 i C#574/18, EU:C:2019:847, pkt 32 i przytoczone
      tam orzecznictwo]. (pkt 25)
      Ponadto możliwe powinno być zidentyfikowanie świadczenia wzajemnego, które
      stanowi subwencja [zob. analogicznie wyrok z dnia 9 października 2019 r., C i C (VAT i
      dotacje rolne), C#573/18 i C#574/18, EU:C:2019:847, pkt 33 i przytoczone tam
      orzecznictwo]. (pkt 26)
      W pojęciu „subwencje związane bezpośrednio z ceną” w rozumieniu art. 73
      dyrektywy VAT mieszczą się zatem jedynie te subwencje, które stanowią całkowicie
      lub częściowo świadczenie uzyskiwane w zamian za określone dostawy towarów lub
      świadczenia usług oraz są przyznawane przez osobę trzecią sprzedawcy lub
      świadczącemu usługi [zob. analogicznie wyrok z dnia 9 października 2019 r., C i C
      (VAT i dotacje rolne), C#573/18 i C#574/18, EU:C:2019:847, pkt 34 i przytoczone tam
      orzecznictwo]. (pkt 27)
      W niniejszej sprawie z postanowienia odsyłającego wynika, że rozpatrywane w
      postępowaniu głównym usługi publicznego transportu zbiorowego są świadczone na
      podstawie umowy zawartej między jednostką samorządu terytorialnego, działającą
      jako organizator, który ustala cenę biletów, a spółką P., działającą w charakterze
      operatora. Ponieważ przychody uzyskane w szczególności ze sprzedaży biletów są
      niewystarczające do pokrycia kosztów tych usług, jednostka samorządu
      terytorialnego wypłaca spółce P. zryczałtowaną rekompensatę, której kwota nie
      może przekraczać kwoty odpowiadającej ujemnemu wynikowi finansowemu

      wynikającemu ze wspomnianych usług, a w każdym razie maksymalnej kwoty
      ustalonej na dany okres. (pkt 28)
      Jak stwierdził sąd odsyłający, taka rekompensata nie ma bezpośredniego wpływu na
      cenę świadczonych usług transportowych, ustaloną przez organizatora tych usług,
      ponieważ celem tej rekompensaty jest przede wszystkim pokrycie strat związanych z
      tą działalnością. (pkt 29)
      W tych okolicznościach należy stwierdzić, że rekompensata taka jak rozpatrywana w
      postępowaniu głównym nie jest wypłacana operatorowi konkretnie w celu
      świadczenia przez niego usługi transportowej na rzecz określonego usługobiorcy i
      nie ma wpływu na cenę, jaką ma zapłacić ten usługobiorca, ponieważ cena ta nie jest
      ustalana w taki sposób, że zmniejsza się proporcjonalnie do rekompensaty
      wypłacanej podmiotowi świadczącemu tę usługę. Natomiast, jak zauważyła w istocie
      rzecznik generalna w pkt 54 opinii, wspomniana rekompensata jest przyznawana a
      posteriori i jest niezależna od konkretnego korzystania z usług transportowych, lecz
      zależy od liczby oferowanych wozokilometrów. Taka rekompensata nie wchodzi
      zatem w zakres pojęcia „subwencji bezpośrednio związanych z ceną” w rozumieniu
      art. 73 dyrektywy VAT. (pkt 30)
      Wniosku tego nie podważa fakt, że bez takiej rekompensaty, która pozwala na
      wyraźne obniżenie ceny świadczonej usługi, cena biletów dla odbiorców tej usługi
      musiałaby być wyższa. (pkt 31)
      Jak zauważyła rzecznik generalna w pkt 58 opinii, należy bowiem uznać, że każda
      dotacja siłą rzeczy może mieć wpływ na kalkulację cen, niezależnie od tego, czy jest
      ona dokonywana przez beneficjenta dotacji, czy też, jak w niniejszym przypadku,
      przez organizatora wypłacającego rzeczoną dotację. Tymczasem, jak wynika z
      orzecznictwa Trybunału, sam fakt, że finansowanie może mieć wpływ na cenę
      towarów dostarczanych lub usług świadczonych przez podmiot otrzymujący to
      finansowanie, nie wystarcza, aby objąć to finansowanie opodatkowaniem jako
      subwencji bezpośrednio związanej z ceną w rozumieniu art. 73 dyrektywy VAT (zob.
      podobnie wyrok z dnia 22 listopada 2001 r., Office des produits wallons, C-184/00,
      EU:C:2001:629, pkt 12). (pkt 32)
      (...). w niniejszej sprawie z usług publicznego transportu zbiorowego nie korzystają
      osoby, które można wyraźnie zidentyfikować, lecz wszyscy potencjalni pasażerowie.
      Ponadto rekompensata jest obliczana bez uwzględniania tożsamości i liczby
      użytkowników świadczonej usługi. (pkt 39)
      W świetle całości powyższych rozważań odpowiedź na przedłożone Trybunałowi
      pytanie powinna brzmieć tak, iż art. 73 dyrektywy VAT należy interpretować w ten
      sposób, że zryczałtowana rekompensata wypłacana przez jednostkę samorządu
      terytorialnego przedsiębiorstwu świadczącemu usługi publicznego transportu
      zbiorowego i mająca na celu pokrycie strat poniesionych w ramach świadczenia tych
      usług nie wchodzi w zakres podstawy opodatkowania tego przedsiębiorstwa. (pkt 40)
    Mając na uwadze przepisy art. 29a ust. 1 ustawy oraz orzeczenie TSUE w sprawie C-615/23
    stwierdzenia wymaga, że otrzymywana przez Państwa Spółkę od Gminy rekompensata za
    świadczenie usług w zakresie publicznego transportu zbiorowego, nie stanowi obrotu w
    rozumieniu art. 29a ust. 1 ustawy, a tym samym nie podlega opodatkowaniu podatkiem
    VAT.
    Z wniosku wynika bowiem, że:
    - Państwa Spółka jest spółką komunalna, w której całość udziałów posiada Gmina,
    - Państwa Spółka jest podmiotem wewnętrznym Gminy w rozumieniu Rozporządzenia
      (WE) nr 1370/2007 Parlamentu Europejskiego i Rady z 23 października 2007 r.

      dotyczącego usług publicznych w zakresie kolejowego i drogowego transportu
      publicznego oraz uchylającego rozporządzenie Rady (EWG) nr 1191/69 i (EWG) nr 1107
      /70,
    - zawarli Państwo z Gminą ... umowę wykonawczą, o świadczenie usług w zakresie
      publicznego transportu zbiorowego, która określa zakres uprawnień i obowiązków
      Państwa Spółki oraz sposób finansowania realizacji zadań powierzonych, poprzez
      przekazywanie przez Gminę na rzecz Państwa Spółki rekompensaty,
    - umowa zawarta pomiędzy stronami określa warunki rekompensaty, której podstawę
      stanowi ujemny wynik finansowy wynikający z działalności Państwa Spółki w zakresie
      publicznego transportu oraz wskazuje maksymalną kwotę rekompensaty za dany
      okres,
    - rekompensata otrzymana z tytułu świadczenia usług transportu osób nie może być
      wykorzystywana przez Państwa Spółkę na inny cel, a w przypadku nadwyżki
      wypłaconej zaliczki ww. kwoty rekompensaty w trakcie trwania roku obrotowego -
      nadwyżka ulega zwrotowi i nie może być przeznaczona przez podatnika na inny cel,
    - otrzymywana przez Państwa Spółkę rekompensata jest wypłacana wyłącznie w celu
      realizacji zadania w zakresie publicznego transportu zbiorowego.
    W związku z powyższym, w świetle orzeczenia TSUE w sprawie C-615/23, stwierdzenia
    wymaga, że rekompensata nie jest wypłacana Państwu w celu świadczenia przez Państwa
    Spółkę usługi transportowej na rzecz określonego usługobiorcy i nie ma wpływu na cenę,
    jaką ma zapłacić ten usługobiorca. Rekompensata nie ma bezpośredniego wpływu na
    cenę świadczonych usług transportowych, ustaloną przez organizatora tych usług,
    ponieważ celem tej rekompensaty jest przede wszystkim pokrycie strat związanych z tą
    działalnością.
    Tym samym otrzymana przez Państwa rekompensata nie stanowi wynagrodzenia za
    konkretne świadczenie realizowane przez Państwa na rzecz konkretnego pasażera, lecz
    służy zbilansowaniu kosztów realizowanej przez Państwa działalności w zakresie
    publicznego transportu zbiorowego. W analizowanym przypadku nie mamy zatem do
    czynienia z istnieniem dwustronnego stosunku zobowiązaniowego, zakładającego
    istnienie podmiotu zlecającego wykonanie usługi, będącego jednocześnie odbiorcą usługi
    (Gmina), jak również podmiotu wykonującego zlecenie – świadczącego usługę – w
    przedmiotowej sprawie - Spółka.
    Analiza powyższego prowadzi zatem do wniosku, że otrzymywana przez Państwa
    rekompensata, na podstawie umowy o świadczeniu usług transportu, w zakresie
    publicznego transportu zbiorowego (umowy wykonawczej), za straty wynikające ze
    świadczenia usług publicznego transportu zbiorowego, nie stanowi świadczenia
    wzajemnego względem świadczonych przez Państwa usług transportu.
    W świetle powyżej przedstawionych okoliczności ww. rekompensata nie stanowi podstawy
    opodatkowania podatkiem od towarów i usług w rozumieniu art. 29a ust. 1 ustawy
    podlegającej opodatkowaniu podatkiem VAT.
    Zatem Państwa stanowisko uznałem za prawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Państwo przedstawili i stanu prawnego,
    który obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia.
    Zaznaczam, że zgodnie z art. 14b § 3 ustawy Ordynacja podatkowa, składający wniosek o
    wydanie interpretacji indywidualnej obowiązany jest do wyczerpującego przedstawienia
    zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego. Organ jest ściśle związany
    przedstawionym we wniosku stanem faktycznym (opisem zdarzenia przyszłego). Państwo

    ponoszą ryzyko związane z ewentualnym błędnym lub nieprecyzyjnym przedstawieniem
    we wniosku opisu stanu faktycznego. Interpretacja indywidualna wywołuje skutki
    prawnopodatkowe tylko wtedy, o ile rzeczywisty stan faktyczny sprawy będącej
    przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie z opisem stanu faktycznego podanym
    przez Państwa w złożonym wniosku. W związku z powyższym, w przypadku zmiany
    któregokolwiek elementu przedstawionego we wniosku opisu sprawy, wydana
    interpretacja traci swą aktualność.
    Jednocześnie podkreślam, że niniejsza interpretacja została wydana na podstawie
    przedstawionego we wniosku opisu sprawy, co oznacza, że w przypadku, gdy w toku
    postępowania podatkowego, kontroli podatkowej, kontroli celno-skarbowej zostanie
    określony odmienny stan sprawy, interpretacja nie wywoła w tym zakresie skutków
    prawnych.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    · Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy
      z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.).
      Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie
      zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego i zastosują się Państwo do interpretacji.
    · Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
        1) z zastosowaniem art. 119a;
        2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5
          ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
        3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    · Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego
    Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa
    z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.
    U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
    · w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
    · w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP
      (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.