Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0112-KDIL1-2.4012.279.2017.1.AW
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2017-09-07
Teza: Podatek od towarów i usług w zakresie opodatkowania podatkiem VAT świadczeń wypłacanych biegłym za sporządzenie opinii.
Słowa kluczowe: biegły-biegły sądowy; opinia; opodatkowanie-podstawa opodatkowania; stawka-stawki podatku
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział VI-art. 29 (uchylony); [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział VI-art. 29a; [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział VI-art. 30b; [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział VI-art. 30c; [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział VIII-Rozdział 1-art. 41

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA

Na podstawie art. 13 § 2a, art. 14b § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2017 r., poz. 201, z późn. zm.) Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej stwierdza, że stanowisko Wnioskodawcy przedstawione we wniosku z dnia 24 marca 2017 r. (data wpływu 10 lipca 2017 r.) o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie opodatkowania podatkiem VAT świadczeń wypłacanych biegłym za sporządzenie opinii – **jest nieprawidłowe.**

UZASADNIENIE

W dniu 10 lipca 2017 r. wpłynął do tutejszego organu ww. wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie opodatkowania podatkiem VAT świadczeń wypłacanych biegłym za sporządzenie opinii.

We wniosku przedstawiono następujący stan faktyczny.

Firma stanowi przedsiębiorstwo osoby fizycznej i została zarejestrowana w Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalnościach Gospodarczych. Przedsiębiorstwo prowadzi działalność gospodarczą w branży: 43.33.Z Posadzkarstwo, tapetowanie i oblicowywanie ścian. Wnioskodawca jest czynnym podatnikiem VAT i posiada numer NIP.

Wnioskodawca jest biegłym sądowym przy Sądzie Okręgowym z dziedziny parkieciarstwa, podłóg drewnianych i drewnopodobnych, parkietów zabytkowych oraz podkładów podłogowych i zajmuje się sporządzaniem opinii dla sądów powszechnych, policji i prokuratury. Za sporządzone opinie wystawia faktury w ramach prowadzonej działalności gospodarczej.

Wnioskodawca jako biegła otrzymuje z sądów postanowienia celem sporządzenia opinii w sprawie zgodnie z postanowieniem.

Po zakończeniu wszystkich czynności i sporządzeniu opinii biegła wystawia fakturę VAT na podstawie zestawienia należności i karty pracy biegłego. Karta pracy biegłego zawiera rozliczenie godzinowe czasu pracy niezbędnego na wykonanie opinii. Zestawienie należności jest zsumowaniem poniesionych wydatków – kosztów dojazdu na wizję lokalną lub do sądu, noclegu oraz pozostałych kosztów (druk opinii, oprawa, koszty wysyłki itp.).

Zgodnie z postanowieniami sądów biegła na fakturze wykazuje następujące pozycje z odpowiednimi stawkami VAT:

*   wynagrodzenie za wykonaną pracę – za opracowanie opinii, w kwocie netto, do którego naliczany jest 23% VAT;
*   poniesione wydatki – koszty za dojazd, nocleg, druk, oprawę, wysyłkę itp. ze stawką 0% VAT.

W przedmiotowej sprawie powstała wątpliwość, jaką stawkę podatku VAT należy stosować do opodatkowania poniesionych wydatków i w związku z tym Pani będąca biegłym sądowym i jednocześnie prowadząca działalność gospodarczą zadaje następujące pytania.

W związku z powyższym opisem zadano następujące pytania.

1.  Czy w świetle obowiązujących przepisów ustawy o podatku od towarów i usług, biegła do zwrotu poniesionych wydatków, tj. kosztów dojazdu, noclegów, druku, oprawy, wysyłki itp. powinna stosować kwotę netto, do której będzie doliczony podatek VAT?
2.  Czy jeżeli powinien być zastosowany podatek VAT, to czy powinna być to stawka 23% do wszystkich pozycji kosztowych, czy stawka odpowiednia do rodzaju kosztu, np. paliwo opodatkowane stawką VAT 23%, nocleg opodatkowany stawką VAT 8%, usługi pocztowe zwolnione od opodatkowania?
3.  Czy do ww. zwrotu poniesionych wydatków powinno stosować się stawkę VAT 0%, natomiast koszt wynagrodzenia za pracę (opracowania opinii) powinien być opodatkowany stawką VAT 23%?

Zdaniem Wnioskodawcy, wynagrodzenie biegłych jest przyznawane przez sąd na podstawie odrębnych przepisów i zgodnie z rozporządzeniem Ministra Sprawiedliwości z dnia 18 grudnia 1975 r. oraz z art. 89 ustawy z dnia 28 lipca 2005 r. o kosztach sądowych w sprawach cywilnych, obejmuje ono wynagrodzenie biegłych za wykonaną pracę oraz zwrot poniesionych przez niego wydatków niezbędnych dla wydania opinii.

Zgodnie z art. 89 pkt 4 ustawy z dnia 28 lipca 2005 r. o kosztach sądowych w sprawach cywilnych oraz ustawą z dnia 5 listopada 2009 r. o zmianie dekretu należności świadków, biegłych i stron w postępowaniu sądowym, wynagrodzenie biegłego będącego podatnikiem VAT podwyższa się o kwotę podatku od towarów i usług.

Zgodnie z powyższymi przepisami biegła, będąca podatnikiem podatku VAT, w ramach prowadzonej działalności, stosuje opodatkowanie stawką 23% VAT tylko do należności za wykonaną pracę – opracowanie opinii w sprawie. Natomiast wszystkie koszty stanowiące zwrot poniesionych wydatków biegła opodatkowuje stawką VAT 0%.

Zdaniem biegłej ww. rozliczenie jest zasadne, ponieważ wynagrodzenie za wykonaną pracę, to należność za opracowanie opinii, które obejmuje:

*   czynności wstępne – czas pracy poświęcony na zapoznanie się z aktami sprawy, np. ich przeczytanie, wysłuchanie płyt CD załączonych do akt, obejrzenie fotografii, sporządzenie potrzebnych notatek;
*   czynności badawcze, takie jak wizja lokalna, przejrzenie dokumentacji technicznej, literatury, norm i przepisów prawa, analiza informacji i fotografii zawartych w aktach sprawy oraz wykonanych przez biegłą i porównanie ich ze stanem faktycznym;
*   opracowanie opinii z częścią opisową i częścią poglądową.

Zgodnie z obowiązującymi przepisami powyższe czynności powinny podlegać wynagrodzeniu za wykonaną pracę i być opodatkowane 23% stawką VAT.

Biegła stoi na stanowisku, że zwrot poniesionych wydatków, takich jak koszt paliwa za dojazd na wizję lokalną i do sądu, rozliczane wg 82 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 25 marca 2002 r. w sprawie warunków ustalania oraz sposobu dokonywania zwrotu kosztów używania do celów służbowych samochodów osobowych niebędących własnością pracodawcy (Dz. U. Nr 27, poz. 271), koszt noclegów, koszty druku, oprawy i wysyłki nie stanowi wynagrodzenia za wykonaną pracę, tj. opracowania opinii w sprawie.

Zdaniem Wnioskodawcy, zwrot poniesionych wydatków powinien być ujęty na fakturze w kwotach brutto i opodatkowane stawką VAT 0%.

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego stanu faktycznego jest nieprawidłowe.

Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2017 r., poz. 1221, z późn. zm.), zwanej dalej ustawą, opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlegają odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju.

W myśl art. 2 pkt 22 ustawy, przez sprzedaż rozumie się odpłatną dostawę towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju, eksport towarów oraz wewnątrzwspólnotową dostawę towarów.

Przez dostawę towarów – w świetle art. 7 ust. 1 ustawy – rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (\`(...)\`).

Z kolei świadczeniem usług – na podstawie art. 8 ust. 1 ustawy – jest każde świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu art. 7, w tym również:

1.  przeniesienie praw do wartości niematerialnych i prawnych, bez względu na formę, w jakiej dokonano czynności prawnej;
2.  zobowiązanie do powstrzymania się od dokonania czynności lub do tolerowania czynności lub sytuacji;
3.  świadczenie usług zgodnie z nakazem organu władzy publicznej lub podmiotu działającego w jego imieniu lub nakazem wynikającym z mocy prawa.

Należy zwrócić uwagę, że opodatkowaniu podatkiem VAT podlega każde świadczenie usług na rzecz innego podmiotu, w zamian za wykonanie którego jest wypłacane wynagrodzenie. Konieczne jest jednak istnienie stosunku prawnego pomiędzy usługobiorcą oraz usługodawcą, w wykonaniu którego następuje świadczenie wzajemne. Zatem z zaistniałego stosunku prawnego, na podstawie którego wykonywana jest usługa, musi płynąć bezpośrednia korzyść na rzecz świadczącego usługę.

W analizowanej sprawie – jak wynika z opisu stanu faktycznego – Wnioskodawca w ramach prowadzonej działalności gospodarczej sporządza opinie na rzecz sądów, policji i prokuratury jako biegły. W konsekwencji Wnioskodawca celem udokumentowania tej czynności wystawia fakturę.

W świetle powyższego należy zatem stwierdzić, że czynności biegłego w danym postępowaniu stanowią usługi, na co wskazuje powołany powyżej przepis art. 8 ust. 1 pkt 3 ustawy. Ich istotą jest bowiem dokonanie na zlecenie ww. podmiotów określonego świadczenia – wydania opinii – za wynagrodzeniem.

Wskazać należy, że prawo do wykonywania funkcji biegłego sądowego nabywane jest w określonym trybie i po spełnieniu ściśle określonych warunków wynikających z przepisów rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 24 stycznia 2005 r. w sprawie biegłych sądowych (Dz. U. Nr 15, poz. 133). Biegły sądowy jest osobą, która posiada teoretyczne i praktyczne wiadomości specjalne w danej dziedzinie, potwierdzone stosownym dokumentem i w pełni samodzielnie sporządza zleconą mu opinię (ekspertyzę), kierując się wyłącznie posiadaną wiedzą w tym zakresie. Opinia wydana przez biegłego jest dowodem w postępowaniu sądowym. Przed objęciem funkcji biegły składa przyrzeczenie, że powierzone mu obowiązki wykonywać będzie z całą sumiennością i bezstronnością. Nikt zatem nie powinien mieć wpływu na treść jego pracy (sporządzenia stosownej opinii).

Jednocześnie jak wynika z art. 288 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. (Dz. U. z 2016 r., poz. 1822, z późn. zm.), biegły ma prawo żądać wynagrodzenia za stawiennictwo do sądu i wykonaną pracę. Przewodniczący może przyznać biegłemu zaliczkę na poczet wydatków.

Ponadto stosownie do art. 89 ust. 1 ustawy z dnia 28 lipca 2005 r. o kosztach sądowych w sprawach cywilnych (Dz. U. z 2016 r., poz. 623, z późn. zm.), biegłemu powołanemu przez sąd przysługuje wynagrodzenie za wykonaną pracę oraz zwrot poniesionych przez niego wydatków niezbędnych dla wydania opinii.

W myśl art. 89 ust. 2 powyższej ustawy, wysokość wynagrodzenia biegłego za wykonaną pracę ustala się, uwzględniając wymagane kwalifikacje, potrzebny do wydania opinii czas i nakład pracy, a wysokość wydatków, o których mowa w ust. 1 – na podstawie złożonego rachunku.

Z kolei zgodnie z art. 89 ust. 3 ww. ustawy, wynagrodzenie biegłych oblicza się według stawki wynagrodzenia za godzinę pracy albo według taryfy zryczałtowanej określonej dla poszczególnych kategorii biegłych ze względu na dziedzinę, w której są oni specjalistami. Podstawę obliczenia stawki wynagrodzenia za godzinę pracy i taryfy zryczałtowanej stanowi ułamek kwoty bazowej dla osób zajmujących kierownicze stanowiska państwowe, której wysokość określa ustawa budżetowa.

Natomiast art. 89 ust. 4 cyt. ustawy stanowi, że wynagrodzenie biegłego będącego podatnikiem obowiązanym do rozliczenia podatku od towarów i usług podwyższa się o kwotę podatku od towarów i usług, określoną zgodnie ze stawką tego podatku obowiązującą w dniu orzekania o tym wynagrodzeniu.

W konsekwencji prawo biegłego do żądania wynagrodzenia za spełnienie nałożonych na niego obowiązków wynika zarówno z art. 288 ustawy Kodeks postępowania cywilnego oraz z art. 89 ust. 1 ustawy o kosztach sądowych w sprawach cywilnych.

W oparciu o § 11 ww. rozporządzenia z dnia 24 stycznia 2005 r. w sprawie biegłych sądowych, biegłemu przysługuje za wykonanie czynności wynagrodzenie w wysokości określonej odrębnymi przepisami.

Zgodnie z § 7 ust. 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 24 kwietnia 2013 r. w sprawie określenia stawek wynagrodzenia biegłych, taryf zryczałtowanych oraz sposobu dokumentowania wydatków niezbędnych dla wydania opinii w postępowaniu cywilnym (Dz. U. z 2013 r. poz. 518), w przypadku gdy opinię sporządził podmiot, o którym mowa w art. 290 § 1 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. – Kodeks postępowania cywilnego (Dz. U. Nr 43, poz. 296, z późn. zm.), wynagrodzenie za wykonaną pracę, w zakresie czynności opisanych w załączniku nr 2 do rozporządzenia, można określić według stawki albo taryfy zryczałtowanej wskazanej w tym załączniku.

Stosownie zaś do § 8 rozporządzenia w sprawie określenia stawek wynagrodzenia biegłych, taryf zryczałtowanych oraz sposobu dokumentowania wydatków niezbędnych dla wydania opinii w postępowaniu cywilnym, wydatki poniesione przez biegłego, niezbędne dla wydania opinii, w tym w szczególności wydatki materiałowe, amortyzację aparatury badawczej oraz koszty dojazdu na miejsce wykonania czynności, biegły dokumentuje za pomocą faktur lub rachunków albo kopii tych dokumentów, a w razie ich braku – za pomocą oświadczenia.

Zgodnie z art. 29a ust. 1 ustawy, podstawą opodatkowania, z zastrzeżeniem ust. 2-5, art. 30a-30c, art. 32, art. 119 oraz art. 120 ust. 4 i 5, jest wszystko, co stanowi zapłatę, którą dokonujący dostawy towarów lub usługodawca otrzymał lub ma otrzymać z tytułu sprzedaży od nabywcy, usługobiorcy lub osoby trzeciej, włącznie z otrzymanymi dotacjami, subwencjami i innymi dopłatami o podobnym charakterze mającymi bezpośredni wpływ na cenę towarów dostarczanych lub usług świadczonych przez podatnika.

W świetle art. 29a ust. 6 ustawy, podstawa opodatkowania obejmuje:

1.  podatki, cła, opłaty i inne należności o podobnym charakterze, z wyjątkiem kwoty podatku;
2.  koszty dodatkowe, takie jak prowizje, koszty opakowania, transportu i ubezpieczenia, pobierane przez dokonującego dostawy lub usługodawcę od nabywcy lub usługobiorcy.

Na mocy art. 29a ust. 7 ustawy, podstawa opodatkowania nie obejmuje kwot:

1.  stanowiących obniżkę cen w formie rabatu z tytułu wcześniejszej zapłaty;
2.  udzielonych nabywcy lub usługobiorcy opustów i obniżek cen, uwzględnionych w momencie sprzedaży;
3.  otrzymanych od nabywcy lub usługobiorcy jako zwrot udokumentowanych wydatków poniesionych w imieniu i na rzecz nabywcy lub usługobiorcy i ujmowanych przejściowo przez podatnika w prowadzonej przez niego ewidencji na potrzeby podatku.

W art. 29a ust. 1 ustawy wskazano, że podstawą opodatkowania jest wszystko, co stanowi zapłatę z zastrzeżeniami wynikającymi z dalszych przepisów ustawy, dotyczącymi usług agentów, pośredników itp., wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów, przypadków, gdy podstawa opodatkowania może być szacowana przez organ podatkowy oraz opodatkowania niektórych podatników dokonujących obrotów dziełami sztuki, przedmiotami kolekcjonerskimi, antykami i towarami używanymi.

Oznacza to, że ustawodawca nie przewidział szczególnego uregulowania podstawy opodatkowania w zakresie usług biegłych sądowych.

Ww. przepis art. 29a ust. 1 ustawy stanowi odzwierciedlenie art. 73 Dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. Urz. UE L 347 z 11.12.2006, str. 1, z późn. zm.), zwanej dalej Dyrektywą, z treści którego wynika, że w odniesieniu do dostaw towarów i świadczenia usług innych niż te, o których mowa w art. 74-77, podstawa opodatkowania obejmuje wszystko, co stanowi zapłatę otrzymaną lub którą dostawca lub usługodawca otrzyma w zamian za dostawę towarów lub świadczenie usług, od nabywcy, usługobiorcy lub osoby trzeciej, włącznie z subwencjami związanymi bezpośrednio z ceną takiej dostawy lub świadczenia.

Jak stanowi art. 78 Dyrektywy, do podstawy opodatkowania wlicza się następujące elementy:

1.  podatki, cła, opłaty i inne należności, z wyjątkiem samego VAT;
2.  koszty dodatkowe, takie jak koszty prowizji, opakowania, transportu i ubezpieczenia, pobierane przez dostawcę lub usługodawcę od nabywcy lub usługobiorcy.

Do celów akapitu pierwszego lit. b, państwa członkowskie mogą uznać koszty objęte odrębną umową za koszty dodatkowe.

Przepis ten wyjaśnia, jakie elementy uwzględnia się przy ustalaniu wynagrodzenia, stanowiącego podstawę opodatkowania i wymienia przykładowo kilka rodzajów kosztów mieszczących się w pojęciu podstawy opodatkowania. Dotyczy on kosztów bezpośrednio związanych z zasadniczą dostawą towarów lub usług, które zwiększają łączną kwotę należną z tytułu transakcji. Zgodnie z tą regulacją, każdy koszt bezpośrednio związany z dostawą towarów lub świadczeniem usług, którym dostawca obciążył nabywcę lub klienta, powinien być włączony do podstawy opodatkowania. Zasada włączenia tych świadczeń do podstawy opodatkowania oznacza, że wartości tego typu kosztów, których ciężar przerzucany jest na nabywcę, nie wykazuje się jako odrębnego świadczenia, lecz traktuje, jako element świadczenia zasadniczego, z zastosowaniem stawki podatku właściwej dla świadczenia zasadniczego.

Treść wniosku wskazuje, że Wnioskodawca będący czynnym podatnikiem VAT wykonuje czynności jako biegły z dziedziny parkieciarstwa, podłóg drewnianych i drewnopodobnych, parkietów zabytkowych oraz podkładów podłogowych i następnie sporządza opinie. Za wykonaną opinię Wnioskodawca wystawia faktury na podstawie zestawienia należności i karty pracy biegłego. Karta pracy biegłego zawiera rozliczenie godzinowe czasu pracy niezbędnego na wykonanie opinii. Zestawienie należności jest zsumowaniem poniesionych wydatków – kosztów dojazdu na wizję lokalną lub do sądu, noclegu oraz pozostałych kosztów (druk opinii, oprawa, koszty wysyłki itp.).

Przy tak przedstawionym opisie sprawy Wnioskodawca powziął wątpliwości, czy do zwrotu poniesionych wydatków, tj. kosztów dojazdu, noclegów, druku, oprawy, wysyłki itp. powinien stosować kwotę netto, do której należy doliczyć podatek VAT. Jeżeli tak, to czy powinna to być stawka 23% do wszystkich pozycji kosztowych, czy odpowiednia stawka w zależności od rodzaju kosztu, czy może do zwrotu poniesionych wydatków Wnioskodawca powinien stosować stawkę w wysokości 0%, natomiast koszt wynagrodzenia za pracę (opracowania opinii) powinien opodatkować stawką VAT 23%.

W związku z powyższym należy wskazać, że podstawę opodatkowania stanowi wszystko co jest zapłatą otrzymaną przez sprzedawcę z tytułu wykonania usługi, tj. sporządzenia opinii. Jednocześnie z treści art. 29a ust. 6 ustawy bezpośrednio wynika, że podstawa opodatkowania w podatku od towarów i usług obejmuje także koszty dodatkowe. Przy czym chodzi tu o koszty bezpośrednio związane z konkretnym świadczeniem usług, pobierane przez sprzedawcę od nabywcy usługi. Powyższe przesądza o tym, że koszty te są wliczane do podstawy opodatkowania, czyli nie podlegają opodatkowaniu jako odrębne świadczenia. Co więcej, koszty te wpływają bezpośrednio na wysokość zapłaty (wynagrodzenia) należnej z tytułu sprzedaży.

Przenosząc powyższe na grunt niniejszej sprawy należy stwierdzić, że skoro poniesione przez biegłego koszty są niezbędne do wykonania opinii, stanowiąc tym samym jeden z elementów kalkulacyjnych otrzymanego wynagrodzenia (część odpłatności za usługę), to koszty te składają się na całość świadczenia należnego od nabywcy usługi na równi z wypłacanym wynagrodzeniem. Poniesione wydatki stanowią element rachunku kosztów, zmierzających do ustalenia kwoty odpłatności za wykonywaną usługę. Stanowią więc zapłatę, którą dokonujący świadczenia (usługodawca) otrzymał lub ma otrzymać z tytułu sprzedaży od usługobiorcy, opodatkowaną podatkiem od towarów i usług według stawki właściwej dla usługi głównej (czynność biegłego).

Jak wskazano powyżej, podstawą opodatkowania jest wartość usługi, na którą w przedmiotowej sprawie składają się zarówno wynagrodzenie biegłego sądowego za wydanie opinii, jak i poniesione przez niego koszty (wydatki) konieczne do wykonania tej usługi, zatem wartość całego świadczenia jest opodatkowana jedną stawką podatku VAT.

W konsekwencji w rozpatrywanej sprawie do podstawy opodatkowania Wnioskodawca powinien wliczyć wszystkie składniki wynagrodzenia należnego za wykonaną usługę wydania opinii. Zatem są to wszystkie elementy kalkulacyjne wyświadczonej usługi, tj. wynagrodzenie biegłego oraz poniesione wydatki w celu wydania opinii.

Odpowiadając na zadane pytania tut. Organ stwierdza, że w świetle obowiązujących przepisów ustawy na wynagrodzenie Wnioskodawcy za wykonanie usług jako biegłego składa się wartość całego świadczenia, które jest opodatkowane podatkiem od towarów i usług w wysokości 23%. Zatem Wnioskodawca jest zobowiązany doliczyć powyższy podatek VAT zarówno do wynagrodzenia za pracę (opracowanie opinii), jak i do pozostałych poniesionych wydatków celem sporządzenia ww. opinii, tj. kosztów dojazdu, noclegów, druku, oprawy, wysyłki.

Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy rzeczywisty stan faktyczny sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie ze stanem faktycznym podanym przez Wnioskodawcę w złożonym wniosku. W związku z powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we wniosku opisu sprawy, udzielona odpowiedź traci swoją aktualność.

Zgodnie z art. 14na Ordynacji podatkowej przepisów art. 14k–14n nie stosuje się, jeżeli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej stanowi element czynności będących przedmiotem decyzji wydanej:

1.  z zastosowaniem art. 119a;
2.  w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług.

Interpretacja dotyczy zaistniałego stanu faktycznego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w dwóch egzemplarzach (art. 47 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. z 2017 r., poz. 1369, z późn. zm.) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie albo aktu, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 4a (art. 53 § 1 ww. ustawy).

Jednocześnie, zgodnie z art. 57a ww. ustawy, skarga na pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego wydaną w indywidualnej sprawie, opinię zabezpieczającą i odmowę wydania opinii zabezpieczającej może być oparta wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd administracyjny jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy), na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Teodora Sixta 17, 43-300 Bielsko-Biała.