Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0114-KDIP4-3.4012.765.2024.2.AAR
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-03-26
Teza: Prawo do obniżenia kwoty podatku VAT należnego o kwotę
podatku VAT naliczonego od wydatków na działalność wodno; kanalizacyjną (w zakresie odbioru ścieków) w części ustalonej
na podstawie prewspółczynnika ilościowego (metrażowego).
Słowa kluczowe: gmina
współczynnik-prewspółczynnik
Zagadnienia: Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział IX. Odliczenie
i zwrot podatku. Odliczenie częściowe-Rozdział 1.
Odliczenie i zwrot podatku-Odliczenie podatku
naliczonego-Odliczenie podatku naliczonego z tytułu
nabycia towarów i usług
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział IX. Odliczenie
i zwrot podatku. Odliczenie częściowe-Rozdział 1.
Odliczenie i zwrot podatku-Odliczenie podatku
naliczonego-Odliczenie podatku naliczonego z tytułu
1

nabycia towarów i usług wykorzystywanych zarówno do
celów działalności gospodarczej jak i do celów innych niż
działalność gospodarcza (prewspółczynnik)
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział IX-
Rozdział 1-art. 86-ust. 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział IX-
Rozdział 1-art. 86-ust. 2a
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział IX-
Rozdział 1-art. 86-ust. 2b-pkt 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział IX-
Rozdział 1-art. 86-ust. 2b-pkt 2

## Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

dłowe
    Szanowni Państwo,
    stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego
    zdarzenia przyszłego w podatku od towarów i usług jest prawidłowe.

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

24 grudnia 2024 r. wpłynął Państwa wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej, który
    dotyczy prawa do obniżenia kwoty podatku VAT należnego o kwotę podatku VAT
    naliczonego od wydatków na działalność wodno-kanalizacyjną (w zakresie odbioru
    ścieków) w części ustalonej na podstawie prewspółczynnika ilościowego (metrażowego).
    Uzupełnili go Państwo pismem z 24 lutego 2025 r. (wpływ 25 lutego 2025 r.) – w
    odpowiedzi na wezwanie.
    Treść wniosku jest następująca:

## Opis zdarzenia przyszłego

Gmina (...) (dalej: Gmina) jest zarejestrowanym, czynnym podatnikiem podatku od
    towarów i usług. Na podstawie ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym,
    Gmina posiada osobowość prawną i zdolność do czynności cywilnoprawnych. Gmina
    wykonuje zadania własne samodzielnie lub poprzez powołane gminne jednostki
    organizacyjne. Gmina za pośrednictwem swoich jednostek organizacyjnych dokonuje
    czynności, w tym niepodlegających ustawie z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów
    i usług (dalej: ustawa o VAT) będących konsekwencją realizacji zadań własnych
    wynikających z przepisów ustawy o samorządzie gminnym.
    Na mocy ustawy z dnia 5 września 2016 r. o szczególnych zasadach rozliczeń podatku od
    towarów i usług oraz dokonywania zwrotu środków publicznych przeznaczonych na
    realizację projektów finansowych z udziałem środków pochodzących z budżetu Unii
    Europejskiej lub od państw członkowskich Europejskiego Porozumienia o Wolnym Handlu
    przez jednostki samorządu terytorialnego (Dz. U. z 2018 r. poz. 280), 1 stycznia 2017 r.
    doszło do scentralizowania rozliczeń VAT Gminy i jej jednostek organizacyjnych. Od tego
    momentu jednostki organizacyjne nie stanowią odrębnych od Gminy podatników VAT.
    Obroty osiągane przez gminne jednostki organizacyjne są wykazywane w łącznych
    rozliczeniach podatku VAT Gminy.
    Gmina realizuje zadania własne określone w art. 7 ustawy o samorządzie gminnym
    samodzielnie lub poprzez powołane gminne jednostki organizacyjne, które objęte są
    centralizacją rozliczeń VAT i wraz z Gminą dokonują rozliczenia w sposób skonsolidowany.
    Na Gminie ciąży obowiązek składania do Urzędu Skarbowego plików JPK_V7M,
    zawierających zarówno część ewidencyjną, jak i deklaracyjną, w których wykazywany jest
    m.in. podatek należny z tytułu dostawy wody oraz odprowadzenia ścieków.

    W strukturze organizacyjnej Gminy do 31 grudnia 2022 r. funkcjonował w formie
    samorządowego zakładu budżetowego Zakład Budżetowy (dalej: Zakład). Powstał on na
    bazie majątku gminnego przekazanego przez Gminę. Poprzez Zakład, zgodnie z art. 7 ust.
    3 ustawy o samorządzie gminnym, Gmina realizowała swoje zadania własne, do których
    zgodnie z wspomnianą ustawą o samorządzie gminnym należy m.in. zbiorowe
    zaopatrzenie w wodę i oczyszczanie ścieków. Za pośrednictwem Zakładu Gmina
    świadczyła usługi w zakresie zbiorowego zaopatrywania w wodę i odprowadzania ścieków
    na rzecz mieszkańców, przedsiębiorców i instytucji (dalej: odbiorcy zewnętrzni). W grupie
    odbiorców usług znajdują się również gminne jednostki organizacyjne (dalej: odbiorcy
    wewnętrzni). Do zadań Zakładu należała także budowa, remont, modernizacja sieci
    wodno-kanalizacyjnych, utrzymanie w stałej sprawności i należytym stanie technicznym
    oraz usuwanie awarii sieci wodociągowych i kanalizacyjnych, prowadzenie niezbędnej
    dokumentacji i rozliczanie odbiorców wody i dostawców ścieków. Gmina realizowała
    inwestycję polegającą m.in. na przebudowie sieci wodno-kanalizacyjnej z wykorzystaniem
    dofinansowania z krajowych jak i europejskich środków publicznych. Te wydatki były
    dokumentowane fakturami VAT, z których wynika podatek VAT (podatek naliczony). Na
    fakturach, jako nabywca wskazana była Gmina, po zakończeniu inwestycja przekazywana
    była Zakładowi w trwały zarząd.
    Zakład zgodnie z otrzymanymi interpretacjami oraz utrzymującą się wykładnią przepisów
    odliczał podatek VAT w takim zakresie, w jakim można było przypisać wydatek do
    czynności opodatkowanych w całości, natomiast w przypadku wydatków, które dotyczyły i
    czynności opodatkowanych i uznawanych przez organy podatkowe za niepodlegające VAT
    przy zastosowaniu prewspółczynnika, który został wyliczony dla Zakładu, wynosił on 98%.
    Zgodnie z otrzymanym interpretacjami oraz poglądami wyrażanymi przez organy
    podatkowe Zakład uznawał, iż wykorzystywał posiadaną infrastrukturę wodociągowo-
    kanalizacyjną zarówno do prowadzenia działalności gospodarczej (czynności
    opodatkowanych, czyli dostawy wody dla odbiorców zewnętrznych), jak i do działalności
    innej niż gospodarcza (poza VAT, czyli dostawy wody dla Gminy i jej jednostek
    organizacyjnych). Z tytułu świadczenia usług w zakresie zbiorowego zaopatrywania w
    wodę i odprowadzania ścieków wystawiane były faktury (noty dla jednostek podległych
    Gminie).
    1 stycznia 2023 r., na podstawie uchwały odpowiedniego organu, podmiotem
    kontynuującym dotychczasową działalność Zakładu w zakresie gospodarki wodno-
    kanalizacyjnej jest Gmina. Do Gminy „wróciła” także infrastruktura, jej utrzymanie,
    wystawiane są faktury i noty, czyli obecnie to w ramach struktury samego urzędu Gminy
    realizowana jest działalność gospodarcza (czynności opodatkowane w zakresie
    zbiorowego zaopatrywania w wodę i odprowadzania ścieków dla odbiorców
    zewnętrznych), jak i dokonywana jest dostawa wody i odbiór ścieków dla Gminy i jej
    jednostek organizacyjnych, która w świetle stanowiska organów podatkowych traktowana
    jest jako działalność inna niż gospodarcza (poza VAT). Z tytułu świadczenia usług w
    zakresie zbiorowego zaopatrywania w wodę i odprowadzania ścieków wystawiane były
    faktury (noty dla jednostek podległych Gminie). Gmina w zakresie wydatków, których nie
    można przyporządkować działalności opodatkowanej stosowała prewspółczynnik, który
    został wyliczony dla urzędu Gminy.

    W związku z wykonywaniem przez Gminę zadania jakim jest odprowadzanie ścieków
    Gmina ponosi szereg wydatków, w tym we własnym zakresie, bądź przy pomocy
    pozyskanych środków zewnętrznych systematycznie inwestuje w rozwój infrastruktury
    kanalizacyjnej, ponosi także wydatki na remont infrastruktury i jej bieżące utrzymanie.
    Gmina zamierza odliczać podatek VAT w takim zakresie, w jakim można przypisać wydatek
    do czynności opodatkowanych w całości, natomiast w przypadku wydatków, które
    dotyczyć będą i czynności opodatkowanych i uznawanych przez organy podatkowe za
    niepodlegające VAT (czyli odprowadzanie ścieków od odbiorców wewnętrznych) przy
    zastosowaniu prewspółczynnika. Z całokształtu działalności Gminy będzie można
    wyodrębnić działalność kanalizacyjną, tj. związaną z odbiorem ścieków.
    Organ podatkowy uznał, iż Gmina może wyodrębnić działalność wodną, tj. związaną z
    zaopatrzeniem w wodę i w tym zakresie stosować odrębny prewspółczynnik obok
    drugiego prewspółczynnika dla pozostałej działalności Urzędu Gminy, który będzie
    obliczała, w sposób wskazany w Rozporządzeniu Ministra Finansów z dnia 17 grudnia
    2015 r. w sprawie sposobu określania zakresu wykorzystywania nabywanych towarów i
    usług do celów działalności gospodarczej w przypadku niektórych podatników (Dz. U. z
    2015 r. poz. 2193, dalej: rozporządzenie).
    Zdaniem Gminy również działalność kanalizacyjna związana z odbiorem ścieków wymaga
    wyliczenia odrębnego prewspółczynnika, gdyż obecnie stosowany wynikający z
    przywołanego wyżej rozporządzenia nie odpowiada specyfice wykonywanej przez nią
    działalności i dokonywanych przez nią nabyć. Dla działalności kanalizacyjnej w zakresie
    odbiorów ścieków możliwe jest zastosowanie bardziej reprezentatywnego
    prewspółczynnika, jakim jest prewspółczynnik ilościowy opisany poniżej.
    Gmina rozliczałaby się prewspółczynnikiem ilościowym, na podstawie którego ustalana
    będzie kwota podatku VAT do odliczenia od wydatków na działalność kanalizacyjną w
    takim zakresie, w jakim wydatki nie mogą być jednoznacznie przypisane, tj. nie są
    jednoznacznie związane z usługami na rzecz podmiotów zewnętrznych, jak również nie
    służą danej jednostce budżetowej/urzędowi, (gdyby to było możliwe, w tym ostatnim
    przypadku podatek nie jest odliczany). Tym samym, wykorzystanie wydatków na
    działalność kanalizacyjną do działalności opodatkowanej (usługi dla podmiotów
    zewnętrznych) oraz do działalności niepodlegającej opodatkowaniu (usługi dla jednostek
    wewnętrznych) ustalane będzie w sposób opisany poniżej.
    Mając powyższe na uwadze, Gmina rozważa odliczanie podatku VAT naliczonego
    wykazanego na fakturach dokumentujących wydatki mieszane w oparciu o
    prewspółczynnik kalkulowany na bazie następującego wzoru uwzględniającego udział
                  3odebranych ścieków w m od odbiorców zewnętrznych w całości odebranych ścieków w m
    3, tj. łącznie od odbiorców zewnętrznych (OZ) oraz odbiorców wewnętrznych (OW) w
    danym roku kalendarzowym.
                      3  3PRE = ścieki odebrane od OZ (m)/ścieki odebrane od OZ i OW (m),
    gdzie: PRE - oznacza prewspółczynnik,
    OZ - oznacza Odbiorców zewnętrznych,
    OW - oznacza Odbiorców wewnętrznych.

    Przedstawiony przez Gminę wzór kalkulacji proporcji oparty na danych w zakresie ilości
    metrów sześciennych odebranych ścieków będzie na potrzeby rozpatrywanego wniosku
    określany jako „prewspółczynnik metrażowy (ilościowy)”.
    Poniżej Gmina przedstawia

## Dodatkowe informacje

dotyczące pomiaru ilości odebranych
    ścieków.
    Zgodnie z art. 27 ustawy z dnia 7 czerwca 2001 r. o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i
    zbiorowym odprowadzaniu ścieków (Dz. U. z 2023 r. poz. 537 ze zm.) określanej dalej jako
    „Ustawa o zaopatrzeniu w wodę i odprowadzaniu ścieków”:
      1. Ilość wody dostarczonej do nieruchomości ustala się na podstawie wskazania
        wodomierza głównego, a w przypadku jego braku - w oparciu o przeciętne normy
        zużycia wody.
      2. Minister właściwy do spraw gospodarki wodnej określi, w drodze rozporządzenia,
        warunki prowadzenia rozliczeń za zbiorowe zaopatrzenie w wodę i zbiorowe
        odprowadzanie ścieków, biorąc pod uwagę wyposażenie nieruchomości w
        przyrządy i urządzenia pomiarowe.
      3. Minister właściwy do spraw gospodarki wodnej określi, w drodze rozporządzenia,
        przeciętne normy zużycia wody dla poszczególnych odbiorców usług, które
        stanowią podstawę ustalania ilości pobranej wody w razie braku wodomierza,
        biorąc pod uwagę specyfikę poszczególnych odbiorców usług oraz wskaźniki
        średniego zużycia wody określone w szczególności dla gospodarstw domowych,
        usług oraz innej działalności w miastach i na wsiach.
      4. Ilość odprowadzonych ścieków ustala się na podstawie wskazań urządzeń
        pomiarowych.
      5. W razie braku urządzeń pomiarowych ilość odprowadzonych ścieków ustala się na
        podstawie umowy, o której mowa w art. 6 umowa o zaopatrzenie w wodę lub
        odprowadzanie ścieków ust. 1, jako równą ilości wody pobranej lub określonej w
        umowie.
      6. W rozliczeniach ilości odprowadzonych ścieków ilość bezpowrotnie zużytej wody
        uwzględnia się wyłącznie w przypadkach, gdy wielkość jej zużycia na ten cel
        ustalona jest na podstawie dodatkowego wodomierza zainstalowanego na koszt
        odbiorcy usług.
    W Gminie ilość odprowadzonych ścieków ustala się na podstawie wskazań urządzeń
    pomiarowych. Ma to miejsce zarówno w przypadku odbiorców wewnętrznych, jak i
    odbiorców zewnętrznych, określenie ilości dostarczanej wody i odprowadzonych ścieków
      3(w m) dokonywane jest/będzie poprzez dokonanie odpowiednich odczytów zużycia wody
    z wodomierzy, co jest powszechnie stosowaną praktyką, zgodną z art. 27 ust. 5 ustawy o
    zaopatrzeniu w wodę i odprowadzaniu ścieków.
    Innymi słowy, jeśli przykładowo dany odbiorca zużyje wg wskazania licznika w okresie
                3  3rozliczeniowym 10 m wody, to przyjmuje się, że dostarczono na jego rzecz 10 m wody i
                                  3jednocześnie, że odprowadzono od tego odbiorcy 10 m ścieków, wobec czego Gmina
                          3  3obciąża odbiorcę opłatą za zużycie 10 m wody i 10 m ścieków. W tych sytuacjach
    oznacza to, że ilość doprowadzonej wody jest równa ilości odprowadzonych ścieków.

    W niektórych sytuacjach, w przypadku zainteresowanych takim rozwiązaniem odbiorców,
    zamontowane mogą zostać u nich dodatkowe wodomierze (tzw. podliczniki) mierzące
    ilość wody zużytej poza danym budynkiem. W takich okolicznościach ilość
    odprowadzonych ścieków kalkulowana jest jako różnica pomiędzy wskazaniami
    wodomierza głównego, a wodomierza dodatkowego (tzw. podlicznika). Zawsze jednak jest
    to bardzo dokładny i oparty na przepisach prawa pomiar.
    W niektórych wypadkach pomiar odprowadzonych ścieków jest/może być również
                                                      3dokonywany za pomocą licznika-ściekomierza, tj. licznika kalkulującego ilość ścieków w m
    trafiających od odbiorcy (dotyczy to tylko odbiorców zewnętrznych, takich jak np.
    gospodarstwa domowe i zakłady produkcyjne). W takich przypadkach ścieki dowożone są
    za pomocą pojazdu asenizacyjnego firm zewnętrznych. Odbierane w ten sposób
    nieczystości wpuszczane są do gminnej infrastruktury kanalizacyjnej (stacji zlewnej na
    oczyszczalni ścieków). Pomiar odbywa się wówczas w oparciu o licznik-ściekomierz
    zamontowany przy zlewni ścieków na oczyszczalni. Na podstawie wskazania licznika-
    ściekomierza (stacji zlewnej na oczyszczalni) wystawiane są faktury dla firmy, która
    dowiozła ścieki pojazdem asenizacyjnym do gminnej oczyszczalni.
    Jest to postępowanie zgodne z art. 27 ustawy o zaopatrzeniu w wodę i odprowadzaniu
    ścieków. Jednocześnie jest to pomiar gwarantujący bardzo dokładny pomiar ścieków,
    identyczny dla wszystkich odbiorców.
    Zdaniem Gminy – taki prewspółczynnik oparty na kryterium metrażowym będzie
    odzwierciedlać rzeczywisty stopień wykorzystania infrastruktury do działalności
    gospodarczej Gminy opodatkowanej VAT oraz do działalności innej niż gospodarcza.
    Gmina zmierza zatem do uzyskania stanowiska Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej
    w zakresie stosowania opisanego prewspółczynnika dla obioru ścieków przez Urząd
    Gminy obok odrębnie wyliczanego prewspółczynnika dla dostaw wody i dla wydatków
    pozostałych związanych z „ogólną” działalnością Urzędu Gminy według metody
    przewidzianej w Rozporządzeniu, czyli prewspółczynnika liczonego zgodnie ze wzorem
    określonym w § 3 ust. 2 Rozporządzenia.
    W ocenie Gminy, prewspółczynnik liczony dla Urzędu Gminy zgodnie z Rozporządzeniem
    w żaden sposób nie odzwierciedla specyfiki prowadzonej przez tę jednostkę działalności
    wodnokanalizacyjnej i dokonywanych nabyć. Specyfikę tej działalności i dokonywanych
    nabyć odzwierciedla natomiast prewspółczynnik opisany przez Gminę. Działalność wodno-
    kanalizacyjna jest w głównej mierze działalnością gospodarczą, zaś wzór przewidziany dla
    urzędu w Rozporządzeniu Ministra Finansów z dnia 17 grudnia 2015 r. w sprawie sposobu
    określania zakresu wykorzystywania nabywanych towarów i usług do celów działalności
    gospodarczej w przypadku niektórych podatników (Dz. U. z 2015 r. poz. 2193) opiera się
    na założeniu o „niegospodarczym” charakterze działalności, na co wskazuje orzecznictwo
    sądów administracyjnych.
    Uzupełnienie i doprecyzowanie opisu zdarzenia przyszłego
    Odpłatne usługi w zakresie odprowadzania ścieków na rzecz Odbiorców zewnętrznych
    będą świadczone przez Gminę na podstawie zawartych umów cywilnoprawnych.
    Zaproponowany przez Gminę indywidualny sposób obliczenia ww. proporcji będzie
    zapewniał dokonanie obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego
    wyłącznie w odniesieniu do części kwoty podatku naliczonego proporcjonalnie

    przypadającej na wykonywane przez Gminę w ramach działalności gospodarczej czynności
    opodatkowane.
    W przekonaniu Gminy, wskazany przez nią sposób obliczenia proporcji oparty na udziale
    liczby metrów sześciennych odprowadzonych ścieków od Odbiorców zewnętrznych w
    liczbie metrów sześciennych odprowadzonych ścieków ogółem (od Odbiorców
    zewnętrznych oraz od Odbiorców wewnętrznych) będzie bardziej reprezentatywny –
    będzie najbardziej odpowiadał specyfice wykonywanej przez Gminę działalności oraz
    dokonywanych nabyć, ponieważ:
      1) uwzględnia zarówno specyfikę prowadzonej przez Gminę działalności, jak również
        specyfikę dokonywanych przez nią nabyć – tym samym spełnione są warunki, o
        których mowa w art. 86 ust. 2a i ust. 2b ustawy o VAT. Wniosek dotyczy działalności
        kanalizacyjnej Gminy, tym samym, jej zdaniem, dla określenia najbardziej
        reprezentatywnej proporcji odliczenia VAT od wydatków ponoszonych w tym
        obszarze, należy skoncentrować się na czynnościach wykonywanych w tym właśnie
        obszarze działalności. Zaprezentowany przez Gminę sposób obliczenia proporcji
        bazuje na ilości odprowadzonych ścieków w ramach transakcji zewnętrznych
        podlegających VAT oraz ilości odprowadzonych ścieków w ramach ogółu wszystkich
        transakcji. Dlatego ten sposób najlepiej ilustruje rozróżnienie pomiędzy
        poszczególnymi rodzajami czynności wykonywanych w ramach działalności
        kanalizacyjnej Gminy;
      2) w najlepszym stopniu obrazuje wielkość podatku należnego generowanego w
        ramach działalności kanalizacyjnej. Gmina pragnie przypomnieć, że podatnik, który
        jednocześnie wykorzystuje nabywane towary i usługi do celów działalności
        gospodarczej oraz do czynności niestanowiących działalności gospodarczej i nie jest
        w stanie bezpośrednio przyporządkować tych wydatków do danego rodzaju
        czynności, jest zobowiązany wyodrębnić kwotę podatku naliczonego związaną z
        czynnościami opodatkowanymi z zastosowaniem sposobu ustalenia proporcji.
        Zestawienie ze sobą ilości odprowadzonych ścieków (z tytułu których to czynności
        Gmina zobowiązana jest do odprowadzenia VAT należnego) z ilością
        odprowadzonych ścieków poza działalnością gospodarczą (w ramach czynności
        niepodlegających opodatkowaniu VAT) – najlepiej przedstawia udział działalności
        gospodarczej w ogólnej działalności podatnika w danym obszarze;
      3) jest poza wpływem innej działalności prowadzonej przez Gminę. Skoro Gmina
        posługiwałaby się wyłącznie ilością metrów sześciennych odprowadzonych ścieków,
        bez wpływu na wysokość proporcji pozostawałaby inna działalność Gminy, np.
        obrót terenami budowlanymi, czy wydawanie decyzji administracyjnych.
        Oczywistym jest, że wydatki związane z infrastrukturą kanalizacyjną będą służyć
        wyłącznie działalności polegającej na odprowadzaniu ścieków. Nie będą one
        natomiast służyły działalności polegającej na wydawaniu decyzji administracyjnych.
        Sposób kalkulacji proporcji zaprezentowany przez Gminę we wniosku najlepiej
        odzwierciedla związek konkretnego wydatku z działalnością gospodarczą, której on
        służy;
      4) jest dokładny, klarowny, oparty na jednoznacznych danych, które w sposób
        przejrzysty można zweryfikować.
    Gmina stoi na stanowisku, że zaproponowana przez nią metodologia najbardziej
    odpowiada specyfice wykonywanej przez podatnika działalności i dokonywanych przez

    niego nabyć. W opinii Gminy, zaproponowany przez nią indywidualny sposób obliczenia
    ww. proporcji będzie zapewniał dokonanie obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę
    podatku naliczonego wyłącznie w odniesieniu do części kwoty podatku naliczonego
    proporcjonalnie przypadającej na wykonywane przez Gminę w ramach działalności
    gospodarczej czynności opodatkowane.
    Ponadto, zdaniem Gminy wskazany we wniosku sposób obliczenia proporcji będzie
    obiektywnie odzwierciedlał część wydatków przypadającą odpowiednio na działalność
    gospodarczą oraz na cele inne niż działalność gospodarcza, z wyjątkiem celów osobistych,
    do których ma zastosowanie art. 7 ust. 2 i art. 8 ust. 2 ustawy o podatku od towarów i
    usług.
    Metoda wskazana w rozporządzeniu Ministra Finansów z 17 grudnia 2015 r. w sprawie
    sposobu określania zakresu wykorzystywania nabywanych towarów i usług do celów
    działalności gospodarczej w przypadku niektórych podatników (Dz. U. z 2021 r. poz. 999 ze
    zm.; dalej: Rozporządzenie) oparta jest na kryterium obrotowym i założeniu, że obrotem z
    działalności Gminy jest suma jej dochodów z działalności gospodarczej oraz dochodów z
    innych źródeł, niemających charakteru gospodarczego.
    Wskaźnik obliczony na tej podstawie ma w założeniu odzwierciedlać specyfikę działalności
    podatnika w oparciu o całościową strukturę jego dochodów, tj. z uwzględnieniem sposobu
    finansowania tego podmiotu. Nie odnosi się on jednak w żadnym przypadku do specyfiki
    poszczególnych nabyć. W przypadku gmin, proporcja skalkulowana w ten sposób wynosi
    kilka/kilkanaście procent.
    Zdaniem Gminy, ww. proporcja może być reprezentatywna w odniesieniu, przykładowo do
    wydatków ponoszonych na utrzymanie budynku Urzędu Gminy. Odzwierciedla ona w
    pewien umowny, uśredniony sposób całokształt działalności prowadzonej przez Gminę, z
    którą dane wydatki mają ogólny związek.
    Nie jest natomiast uzasadnione stosowanie proporcji z Rozporządzenia w odniesieniu do
    konkretnego wydatku na infrastrukturę kanalizacyjną, ponieważ możliwe jest bardziej
    precyzyjne określenie jego związku z działalnością gospodarczą podatnika polegającą na
    odpłatnym odprowadzaniu ścieków wykonywanym na rzecz odbiorców zewnętrznych.
    W opinii Gminy, nie można uznać, za rzetelne i zasadne odliczanie VAT od wydatku na
    budynek Urzędu Gminy, w którym prowadzony jest całokształt jej działalności, w taki sam
    sposób jak odliczanie VAT od wydatku na infrastrukturę kanalizacyjną, przy pomocy której
    Gmina prowadzi i będzie prowadzić głównie działalność podlegającą opodatkowaniu VAT,
    a tylko w marginalnym zakresie działalność spoza zakresu ustawy o VAT.
    W przypadku wydatków, dla których możliwe jest bardziej precyzyjne określenie ich
    związku z działalnością gospodarczą podatnika, ponieważ znane jest ich przyszłe
    zastosowanie i możliwe jest wskazanie metody, która odzwierciedli je w reprezentatywny
    sposób, w każdym przypadku, powinien być w opinii Gminy, stosowany art. 86 ust. 2h
    ustawy o VAT i opracowywany własny, indywidualny klucz podziału. Nie ma bowiem,
    zdaniem Gminy, logicznego uzasadnienia dla stosowania modelu umownego, jakim jest
    proporcja z Rozporządzenia, gdy obiektywnie istnieje możliwość dokonania bardziej
    precyzyjnych obliczeń.
                                        3W ocenie Gminy kryteria liczenia prewspółczynnika w oparciu o m odprowadzonych
    ścieków będą miały charakter realny oraz mierzalny i będą najbardziej odzwierciedlać
    specyfikę prowadzonej przez Gminę samodzielnie działalności kanalizacyjnej i

    dokonywanych nabyć. Metodologia ta uwzględniać będzie kryteria jedynie związane z
    działalnością kanalizacyjną, dzięki czemu otrzymany wynik będzie bardziej miarodajny niż
    w przypadku wyliczenia prewspółczynnika z Rozporządzenia.

## Pytanie

Czy w przedstawionym stanie faktycznym Gminie będzie przysługiwać prawo do odliczenia
    podatku VAT od wydatków na działalność wodno-kanalizacyjną (w zakresie odbioru
    ścieków) w części ustalonej na podstawie prewspółczynnika ilościowego (metrażowego)?
    Państwa stanowisko w sprawie
    Gmina stoi na stanowisku, że z uwagi na to, że Gmina poniosła i będzie w bieżącym roku
    ponosić wydatki związane z odprowadzaniem ścieków, Gmina ma prawo do odliczania
    kwoty podatku VAT naliczonego wynikającego z faktur dokumentujących ww. wydatki
    stosując prewspółczynnik ilościowy (metrażowy). Sposób określenia proporcji opracowany
    przez Gminę, polegający na stosowaniu w stosunku do wydatków na działalność wodno-
    kanalizacyjną (w zakresie odbioru ścieków i dostawy wody) prewspółczynnika ilościowego,
    zaś w związku z pozostałą działalnością Urzędu Gminy - wzoru wynikającego z
    Rozporządzenia, należy uznać za bardziej reprezentatywny, niż stosowanie wyłącznie
    wzoru z Rozporządzenia. Sposób określenia proporcji oparty wyłącznie na Rozporządzeniu
    nie będzie najbardziej odpowiadać specyfice wykonywanej przez Gminę działalności i
    dokonywanych przez nią nabyć w zakresie działalności wodno-kanalizacyjnej. W
    konsekwencji, w przedstawionym stanie faktycznym zastosowanie znajduje art. 86 ust. 2h
    ustawy o VAT, na podstawie którego Gmina może stosować własny sposób określenia
    proporcji.
    Stosownie do art. 86 ust. 1 ustawy o VAT, w zakresie, w jakim towary i usługi są
    wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych, podatnikowi, o którym
    mowa w art. 15, przysługuje prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę
    podatku naliczonego, z zastrzeżeniem art. 114, art. 119 ust. 4, art. 120 ust. 17 i 19 oraz art.
    124.
    Zgodnie z art. 86 ust. 2a ustawy o VAT, w przypadku nabycia towarów i usług
    wykorzystywanych zarówno do celów wykonywanej przez podatnika działalności
    gospodarczej, jak i do celów innych niż działalność gospodarcza, z wyjątkiem celów
    osobistych, do których ma zastosowanie art. 7 ust. 2 i art. 8 ust. 2, oraz celów, o których
    mowa w art. 8 ust. 5 - w przypadku, o którym mowa w tym przepisie, gdy przypisanie tych
    towarów i usług w całości do działalności gospodarczej podatnika nie jest możliwe, kwotę
    podatku naliczonego, o której mowa w ust. 2, oblicza się zgodnie ze sposobem określenia
    zakresu wykorzystywania nabywanych towarów i usług do celów działalności
    gospodarczej, zwanym dalej „sposobem określenia proporcji”. Sposób określenia
    proporcji powinien najbardziej odpowiadać specyfice wykonywanej przez podatnika
    działalności i dokonywanych przez niego nabyć.
    Jak wynika z art. 86 ust. 2b ustawy o VAT, sposób określenia proporcji najbardziej
    odpowiada specyfice wykonywanej przez podatnika działalności i dokonywanych przez
    niego nabyć, jeżeli:
      1) zapewnia dokonanie obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku
        naliczonego wyłącznie w odniesieniu do części kwoty podatku naliczonego
        proporcjonalnie przypadającej na wykonywane w ramach działalności gospodarczej
        czynności opodatkowane oraz

      2) obiektywnie odzwierciedla część wydatków przypadającą odpowiednio na
        działalność gospodarczą oraz na cele inne niż działalność gospodarcza, z wyjątkiem
        celów osobistych, do których ma zastosowanie art. 7 ust. 2 i art. 8 ust. 2, oraz celów,
        o których mowa w art. 8 ust. 5 – w przypadku, o którym mowa w tym przepisie, gdy
        przypisanie tych wydatków w całości do działalności gospodarczej nie jest możliwe.
    Stosownie do art. 86 ust. 2c ustawy o VAT, przy wyborze sposobu określenia proporcji
    można wykorzystać w szczególności następujące dane:
      1) średnioroczną liczbę osób wykonujących wyłącznie prace związane z działalnością
        gospodarczą w ogólnej średniorocznej liczbie osób wykonujących prace w ramach
        działalności gospodarczej i poza tą działalnością;
      2) średnioroczną liczbę godzin roboczych przeznaczonych na prace związane z
        działalnością gospodarczą w ogólnej średniorocznej liczbie godzin roboczych
        przeznaczonych na prace związane z działalnością gospodarczą i poza tą
        działalnością;
      3) roczny obrót z działalności gospodarczej w rocznym obrocie podatnika z działalności
        gospodarczej powiększonym o otrzymane przychody z innej działalności, w tym
        wartość dotacji, subwencji i innych dopłat o podobnym charakterze, otrzymanych
        na sfinansowanie wykonywanej przez tego podatnika działalności innej niż
        gospodarcza;
      4) średnioroczną powierzchnię wykorzystywaną do działalności gospodarczej w ogólnej
        średniorocznej powierzchni wykorzystywanej do działalności gospodarczej i poza tą
        działalnością.
    W przepisie art. 86 ust. 2c ustawy o VAT, ustawodawca posługuje się sformułowaniem „w
    szczególności”, zatem art. 86 ust. 2c wprowadza otwarty katalog danych, które podatnik
    może wykorzystać w celu ustalenia sposobu określenia proporcji.
    Na podstawie art. 86 ust. 22 ustawy o VAT, Minister właściwy do spraw finansów
    publicznych może, w drodze Rozporządzenia, określić w przypadku niektórych
    podatników sposób określenia proporcji uznany za najbardziej odpowiadający specyfice
    wykonywanej przez tych podatników działalności i dokonywanych przez nich nabyć oraz
    wskazać dane, na podstawie których jest obliczana kwota podatku naliczonego z
    wykorzystaniem tego sposobu określenia proporcji, uwzględniając specyfikę prowadzenia
    działalności przez niektórych podatników i uwarunkowania obrotu gospodarczego.
    Minister Finansów skorzystał w udzielonego mu w art. 86 ust. 22 ustawa o VAT przywileju i
    wydał przedmiotowe rozporządzenie. Zgodnie z § 3 ust. 1 tego Rozporządzenia, w
    przypadku jednostki samorządu terytorialnego sposób określenia proporcji ustala się
    odrębnie dla każdej z jednostek organizacyjnych jednostki samorządu terytorialnego.
    W myśl § 2 pkt 8 Rozporządzenia, ilekroć w rozporządzeniu jest mowa o jednostkach
    organizacyjnych jednostki samorządu terytorialnego - rozumie się przez to:
      a. urząd obsługujący jednostkę samorządu terytorialnego
      b. jednostkę budżetową,
      c. zakład budżetowy.

    W myśl § 3 ust. 2 Rozporządzenia, jako sposób określenia proporcji uznaje się w
    przypadku urzędu obsługującego jednostkę samorządu terytorialnego sposób ustalony
    według wzoru:
    X= (A*100)/Dujst,
    gdzie poszczególne symbole oznaczają:
    X - proporcję określoną procentowo, zaokrągloną w górę do najbliższej liczby całkowitej,
    A - roczny obrót z działalności gospodarczej zrealizowany przez urząd obsługujący
    jednostkę samorządu terytorialnego, stanowiący część rocznego obrotu jednostki
    samorządu terytorialnego z działalności gospodarczej,
    Dujst - dochody wykonane urzędu obsługującego jednostkę samorządu terytorialnego.
    Przez dochody wykonane urzędu obsługującego jednostkę samorządu terytorialnego na
    podstawie § 2 pkt 9 Rozporządzenia, rozumie się dochody obejmujące dochody publiczne,
    środki pochodzące z budżetu Unii Europejskiej oraz środki pochodzące ze źródeł
    zagranicznych, w rozumieniu ustawy o finansach publicznych - wynikające ze
    sprawozdania rocznego z wykonania budżetu jednostki samorządu terytorialnego,
    pomniejszone o:
      a) dochody, o których mowa w art. 5 ust. 2 pkt 4 lit. b-d i pkt 5 ustawy o finansach
        publicznych,
      b) zwrot różnicy podatku, o której mowa w art. 87 ust. 1 ustawy, lub zwrot kwoty
        podatku naliczonego, o której mowa w art. 86 ust. 8 pkt 1 ustawy,
      c) dochody wykonane jednostki budżetowej powiększone o kwotę stanowiącą
        równowartość środków przeznaczonych na wypłatę przez tę jednostkę, na
        podstawie odrębnych przepisów, zasiłków, zapomóg i innych świadczeń o
        podobnym charakterze na rzecz osób fizycznych, celem realizacji zadań jednostki
        samorządu terytorialnego,
      d) środki finansowe pozostające na wydzielonym rachunku, o którym mowa w art. 223
        ust. 1 ustawy o finansach publicznych, odprowadzone na rachunek budżetu
        jednostki samorządu terytorialnego,
      e) wpłaty nadwyżki środków obrotowych zakładu budżetowego,
      f) kwoty stanowiące równowartość środków, innych niż stanowiące zapłatę, o której
        mowa w art. 29a ust. 1 ustawy, przekazanych zakładom budżetowym, innym
        jednostkom sektora finansów publicznych oraz innym osobom prawnym lub
        jednostkom organizacyjnym nieposiadającym osobowości prawnej, z wyłączeniem
        kwot, które zostały zwrócone, celem realizacji przez te podmioty zadań jednostki
        samorządu terytorialnego,
      g) odszkodowania należne jednostce samorządu terytorialnego, pomniejszone o kwoty
        odszkodowań stanowiących zapłatę, o której mowa w art. 29a ust. 1 ustawy.
    Na podstawie § 3 ust. 5 Rozporządzenia, dochody wykonane urzędu obsługującego
    jednostkę samorządu terytorialnego, dochody wykonane jednostki budżetowej oraz
    przychody wykonane zakładu budżetowego nie obejmują odpowiednio dochodów lub
    przychodów uzyskanych z tytułu:

      1) dostawy towarów i usług, które na podstawie przepisów o podatku dochodowym są
        zaliczane odpowiednio przez jednostkę samorządu terytorialnego lub jednostkę
        organizacyjną jednostki samorządu terytorialnego do środków trwałych oraz
        wartości niematerialnych i prawnych podlegających amortyzacji, oraz gruntów i
        praw wieczystego użytkowania gruntów, jeżeli są zaliczane odpowiednio do
        środków trwałych jednostki samorządu terytorialnego lub jednostki organizacyjnej
        jednostki samorządu terytorialnego - używanych na potrzeby prowadzonej przez te
        jednostki działalności;
      2) transakcji dotyczących:
      a) pomocniczych transakcji w zakresie nieruchomości i pomocniczych transakcji
        finansowych,
      b) usług wymienionych w art. 43 ust. 1 pkt 7, 12 i 38-41 ustawy, w zakresie, w jakim
        transakcje te mają charakter pomocniczy.
    Rozpatrywanie udziału obrotów w ujęciu globalnym przy uwzględnieniu kategorii dochodu
    wykonanego opiera się na założeniu o zasadniczo „niegospodarczym” charakterze
    działalności podejmowanej przez JST. Taki wniosek wynika już z samego uzasadnienia do
    nowelizacji w zakresie odliczania podatku naliczonego w odniesieniu do towarów i usług
    wykorzystywanych do celów mieszanych. Propozycja przyjęcia „urzędowego” sposobu
    rozliczania dla omawianej kategorii podmiotów była bowiem usprawiedliwiona cechami
    relewantnymi JST, które z natury rzeczy wykonują działania pozostające poza systemem
    VAT i w pewnym minimalnym tylko zakresie podejmują działania opodatkowane.
    Jak stanowi art. 86 ust. 2h ustawy o VAT, w przypadku, gdy podatnik, dla którego sposób
    określenia proporcji wskazują przepisy wydane na podstawie ust. 22, uzna, że wskazany
    zgodnie z przepisami wydanymi na podstawie ust. 22 ustawy sposób określenia proporcji
    nie będzie najbardziej odpowiadać specyfice wykonywanej przez niego działalności i
    dokonywanych przez niego nabyć, może zastosować inny bardziej reprezentatywny
    sposób określenia proporcji. Z powyższego przepisu wynika wprost, że jednostka
    samorządu terytorialnego może zastosować inny bardziej reprezentatywny sposób
    określenia proporcji, jeżeli uzna, że wskazany w Rozporządzeniu sposób nie będzie
    najbardziej odpowiadać specyfice wykonywanej przez nią działalności gospodarczej.
    Ustawodawca nie ogranicza ilości prewspółczynników na daną jednostkę.
    Zgodnie z treścią wyroku NSA z 19 marca 2021 r. sygn. I FSK 988/20 „o ile prewspółczynnik
    proponowany w rozporządzeniu Ministra Finansów z 17 grudnia 2015 r. odpowiada
    charakterowi określonych obszarów działalności gminy, to nie uwzględnia specyfiki
    działalności wodnokanalizacyjnej. Trafne jest bowiem twierdzenie, że skoro część
    infrastruktury wodociągowej będzie wykorzystywana do ściśle określonej działalności, to
    przy odliczeniu sposobu określenia proporcji należy posłużyć się danymi odnoszącymi się
    ściśle do tego majątku, gdyż w żadnym razie nie można uznać, że dane odnoszące się
    ogólnie do całej działalności gminy będą obiektywnie odzwierciedlały część wydatków
    przypadającą na działalność gospodarczą oraz na cele inne niż działalność gospodarcza do
    tego majątku”.
    Stosownie do treści wyroku NSA z 19 marca 2021 r., sygn. I FSK 988/20 – „Cechy
    konstrukcyjne systemu VAT, uzasadniają wykładnie omawianych przepisów dopuszczającą
    modelowość określenia proporcji odliczenia w odniesieniu do konkretnego rodzaju
    działalności wykonywanej przez Gminę. Podejście to uwzględnia złożoną strukturę działań

    realizowanych przez JST i urzeczywistnia uprawnienie podatnika do wyboru metody
    najbardziej reprezentatywnej, pozwalając na poszukiwanie klucza odpowiadającego
    specyfice realizowanej działalności i dokonywanych nabyć, a w rezultacie na odliczeniu
    podatku w proporcji możliwie najbardziej odpowiadającej związkowi zakupów z
    działalnością opodatkowaną”.
    Całokształt przepisów ustawy o VAT poświęconych określaniu proporcji odliczanych w
    przypadku wykonywania działalności o charakterze mieszanym wskazuje, że ustawodawca
    - mając na względzie różnorodność czynności dokonywanych przez podatnika - nie
    narzuca w tym względzie jakichkolwiek rozwiązań czy schematów, których stosowanie
    miałoby być obligatoryjne. Nawet tam, gdzie ustawodawca dopuszcza możliwość ustalenia
    konkretnego wzoru w drodze Rozporządzenia, podatnikowi pozostawiono swobodę i
    możliwość rozliczenia podatku według proporcji bardziej reprezentatywnej dla
    prowadzonej przez niego działalności i dokonywanych nabyć. Innymi słowy, wybór metody
    kalkulacji został pozostawiony podatnikowi. Metoda ustalenia prewspółczynnika musi
    bowiem odpowiadać kryteriom przewidzianym w art. 86a ust. 2a-2b ustawy o VAT, które
    stanowią w istocie odzwierciedlenie i rozwinięcie fundamentalnej dla podatku VAT zasady
    neutralności w odniesieniu do działalności o charakterze mieszanym. Zasadą nadrzędną
    podatku VAT jest zasada neutralności. Możliwość odliczenia podatku naliczonego nie
    stanowi żadnego przywileju dla podatnika, lecz jest jego fundamentalnym i podstawowym
    uprawnieniem, wynikającym z samej konstrukcji podatku od towarów i usług jako podatku
    od wartości dodanej.
    Zaproponowana przez prawodawcę w wymienionym rozporządzeniu metoda dla urzędu
    obsługującego JST ma charakter „obrotowy” i w mniejszym stopniu realizuje wymienione
    powyżej cele, bowiem polega na ustaleniu udziału „obrotów” z tytułu działalności
    gospodarczej w całkowitym „obrocie” z tytułu działalności gospodarczej oraz działalności
    pozostającej poza sferą VAT. Niezależnie od formy prawnej, w jakiej jest i będzie
    wykonywana działalność w zakresie wodociągów (tj. poprzez zakład budżetowy, jednostkę
    budżetową, poprzez spółkę komunalną, czy poprzez samą Gminę) jest potrzeba
    zagwarantowania równych zasad odliczania podatku VAT. Rozporządzenie tymczasem
    różnicuje sposób odliczania podatku VAT w zależności od formy prawnej jednostki
    organizacyjnej, tj. w przypadku prowadzenia działalności w zakresie wodociągów i
    kanalizacji przez zakład budżetowy, jednostkę budżetową, bądź urząd - przewiduje ono
    inny sposób liczenia prewspółczynnika, mimo faktu, iż w każdym z tych przypadków
    działalność wodno-kanalizacyjna wykonywana jest identycznie. Stąd Gmina stoi na
    stanowisku przedstawionym na wstępie.
    W sytuacji, gdyby Gmina świadcząc usługi wodno-kanalizacyjne świadczyła wyłącznie
    usługi na rzecz mieszkańców (nie odbierałaby ścieków od jednostek organizacyjnych),
    wydatki na działalność wodno-kanalizacyjną byłyby związane wyłącznie ze sprzedażą
    opodatkowaną, a co za tym idzie przysługiwałoby pełne prawo do odliczenia. Fakt odbioru
    ścieków od jednostek organizacyjnych w wielkości kilku procent ogólnie odbieranych
    ścieków nie może powodować, że prawo do odliczenia podatku VAT spadnie do tak
    niskiego poziomu, jaki wynika z Rozporządzenia. Ilość dostarczanej wody zatem lepiej
    obrazuje zakres wykorzystywania do czynności opodatkowanych i niepodlegających
    opodatkowaniu.
    Mając na uwadze konstrukcję podatku VAT należy uznać, że dla wydatków na działalność
    wodno-kanalizacyjną, wręcz nie można stosować w przedstawionym stanie faktycznym
    metody wskazanej w Rozporządzeniu, gdyż istnieje możliwość ustalenia i przypisania

    kwoty wydatków do działalności gospodarczej na podstawie bardziej obiektywnych
    kryteriów. Zastosowanie prewspółczynnika z Rozporządzenia dla ww. wydatków
    stanowiłoby naruszenie zasady neutralności VAT. Gmina ponosiłaby bowiem ciężar
    ekonomiczny podatku VAT, w zakresie w jakim nie występuje jako ostateczny konsument,
    lecz jako podatnik VAT.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest prawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Podstawowe zasady dotyczące odliczania podatku naliczonego zostały sformułowane w
    art. 86 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t.j. Dz. U. z
    2024 r. poz. 361 ze zm.), zwanej dalej „ustawą. W myśl tego przepisu:
      W zakresie, w jakim towary i usługi są wykorzystywane do wykonywania czynności
      opodatkowanych, podatnikowi, o którym mowa w art. 15, przysługuje prawo do
      obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego, z zastrzeżeniem
      art. 114, art. 119 ust. 4, art. 120 ust. 17 i 19 oraz art. 124.
    W myśl art. 86 ust. 2 pkt 1 ustawy:
      Kwotę podatku naliczonego stanowi suma kwot podatku wynikających z faktur
      otrzymanych przez podatnika z tytułu:
      a) nabycia towarów i usług,
      b) dokonania całości lub części zapłaty przed nabyciem towaru lub wykonaniem
      usługi.
    Z przywołanych wyżej przepisów wynika, że prawo do obniżenia kwoty podatku należnego
    o kwotę podatku naliczonego przysługuje wówczas, gdy zostaną spełnione określone
    warunki, tzn. odliczenia tego dokonuje podatnik podatku od towarów i usług oraz gdy
    towary i usługi, z których nabyciem podatek został naliczony, są wykorzystywane do
    wykonywania czynności opodatkowanych, tzn. takich, których następstwem jest
    określenie podatku należnego (powstanie zobowiązania podatkowego).
    Przedstawiona wyżej zasada wyklucza zatem możliwość dokonania obniżenia kwoty
    podatku należnego o kwotę podatku naliczonego związanego z towarami i usługami, które
    nie są w ogóle wykorzystywane do czynności opodatkowanych, czyli w przypadku ich
    wykorzystywania do czynności zwolnionych od podatku lub niepodlegających
    opodatkowaniu VAT. Jednocześnie z zasady tej wynika, że odliczenie podatku naliczonego
    może być częściowe, tzn. w tej części, w jakiej dane towary lub usługi, z którymi związany
    jest podatek naliczony są wykorzystywane do realizacji czynności opodatkowanych, z
    pominięciem tej części podatku od tych towarów i usług, w jakiej towary te (usługi) są
    wykorzystywane do wykonywania czynności nieopodatkowanych podatkiem VAT.
    W każdym przypadku należy dokonać oceny, czy intencją podatnika wykonującego
    określone czynności, z którymi łączą się skutki podatkowo-prawne, było wykonywanie
    czynności opodatkowanych.
    Ponadto, ustawodawca stworzył podatnikowi prawo do odliczenia podatku naliczonego
    pod warunkiem spełnienia przez niego zarówno przesłanek pozytywnych, wynikających z

    art. 86 ust. 1 ustawy oraz niezaistnienia przesłanek negatywnych, określonych w art. 88
    ustawy. Ten ostatni przepis określa listę wyjątków, które pozbawiają podatnika prawa do
    obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego.
    Jedno z takich ograniczeń zostało wskazane w art. 88 ust. 3a pkt 2 ustawy, zgodnie z
    którym:
      Nie stanowią podstawy do obniżenia podatku należnego oraz zwrotu różnicy
      podatku lub zwrotu podatku naliczonego faktury i dokumenty celne w przypadku
      gdy transakcja udokumentowana fakturą nie podlega opodatkowaniu albo jest
      zwolniona od podatku.
    Oznacza to, że podatnik nie może skorzystać z prawa do odliczenia w odniesieniu do
    podatku, który jest należny wyłącznie z tego względu, że został wykazany na fakturze w
    sytuacji, gdy transakcja nie podlega opodatkowaniu albo jest zwolniona od podatku.
    Na mocy art. 88 ust. 4 ustawy:
      Obniżenia kwoty lub zwrotu różnicy podatku należnego nie stosuje się również do
      podatników, którzy nie są zarejestrowani jako podatnicy VAT czynni, zgodnie z art.
      96, z wyłączeniem przypadków, o których mowa w art. 86 ust. 2 pkt 7.
    Zgodnie z ww. regulacją, z prawa do odliczenia podatku skorzystać mogą wyłącznie
    podatnicy, którzy są zarejestrowani jako podatnicy VAT czynni.
    Aby podmiot mógł skorzystać z prawa do obniżenia podatku należnego o podatek
    naliczony związany z dokonanym nabyciem towarów i usług, w pierwszej kolejności winien
    spełnić przesłanki umożliwiające uznanie go – dla tej czynności – za podatnika podatku od
    towarów i usług, działającego w ramach prowadzonej działalności gospodarczej.
    Według zapisu art. 15 ust. 1 ustawy:
      Podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości
      prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o
      której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności.
    Zgodnie z art. 15 ust. 2 ustawy:
      Działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców
      lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz
      rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność
      gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu
      towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów
      zarobkowych.
    Konieczność implementacji przepisów prawa wspólnotowego do prawa krajowego
    wymusiła na ustawodawcy odrębne określenie statusu organów władzy publicznej.
    I tak, jak stanowi art. 15 ust. 6 ustawy:
      Nie uznaje się za podatnika organów władzy publicznej oraz urzędów obsługujących
      te organy w zakresie realizowanych zadań nałożonych odrębnymi przepisami prawa,
      dla realizacji których zostały one powołane, z wyłączeniem czynności wykonywanych
      na podstawie zawartych umów cywilnoprawnych.
    Oznacza to, że organ władzy publicznej będzie uznany za podatnika podatku od towarów i
    usług w dwóch przypadkach, tj. gdy wykonuje czynności inne niż te, które mieszczą się w

    ramach jego zadań oraz, gdy wykonuje czynności mieszczące się w ramach jego zadań, ale
    czyni to na podstawie umów cywilnoprawnych.
    Analiza wskazanych powyżej przepisów prowadzi do wniosku, że wyłączenie organów
    władzy publicznej i urzędów obsługujących te organy z kategorii podatników podatku od
    towarów i usług ma charakter wyłącznie podmiotowo-przedmiotowy. W celu skorzystania
    przez ww. podmioty z wyłączenia z podatku konieczne jest spełnienie dwóch
    kumulatywnych warunków:
        czynności – co do zasady podlegające opodatkowaniu VAT – muszą być wykonane
        przez ściśle określone podmioty,
        ponadto czynności te muszą być wykonywane w ramach sprawowanego przez te
        podmioty władztwa publicznego.
    W związku z powyższym należy podkreślić, że tylko spełnienie ww. warunków łącznie daje
    możliwość legalnego wyłączenia z kategorii podatników podatku od towarów i usług na
    mocy art. 15 ust. 6 ustawy.
    Kryterium podziału stanowi charakter wykonywanych czynności: czynności o charakterze
    publicznoprawnym wyłączają te podmioty z kategorii podatników, natomiast czynności o
    charakterze cywilnoprawnym skutkują uznaniem tych podmiotów za podatników podatku
    od towarów i usług, a realizowane przez nie odpłatne dostawy towarów i świadczenie
    usług podlegają opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, np. czynności sprzedaży,
    zamiany (nieruchomości i ruchomości), wynajmu, dzierżawy itp., umów prawa cywilnego
    (nazwanych i nienazwanych).
    Na podstawie art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (t. j. Dz.
    U. z 2024 r. poz. 1465 ze zm.):
      Gmina wykonuje zadania publiczne w imieniu własnym i na własną
      odpowiedzialność.
    Zgodnie z art. 6 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym:
      Do zakresu działania gminy należą wszystkie sprawy publiczne o znaczeniu
      lokalnym, niezastrzeżone ustawami na rzecz innych podmiotów.
    Art. 7 ust. 1 pkt 3 ustawy o samorządzie gminnym stanowi, że:
      Zaspokajanie zbiorowych potrzeb wspólnoty należy do zadań własnych gminy. W
      szczególności zadania własne obejmują sprawy wodociągów i zaopatrzenia w wodę,
      kanalizacji, usuwania i oczyszczania ścieków komunalnych, utrzymania czystości i
      porządku oraz urządzeń sanitarnych, wysypisk i unieszkodliwiania odpadów
      komunalnych, zaopatrzenia w energię elektryczną i cieplną oraz gaz.
    Jak wynika z opisu sprawy, są Państwo zarejestrowanym czynnym podatnikiem VAT. 1
    stycznia 2023 r., na podstawie uchwały odpowiedniego organu, podmiotem
    kontynuującym dotychczasową działalność Zakładu w zakresie gospodarki wodno-
    kanalizacyjnej są Państwo. Do Gminy „wróciła” także infrastruktura, jej utrzymanie,
    wystawiane są faktury i noty, czyli obecnie to w ramach struktury samego urzędu Gminy
    realizowana jest działalność gospodarcza (czynności opodatkowane w zakresie
    zbiorowego zaopatrywania w wodę i odprowadzania ścieków dla odbiorców
    zewnętrznych), jak i dokonywana jest dostawa wody i odbiór ścieków dla Państwa i

    Państwa jednostek organizacyjnych, która w świetle stanowiska organów podatkowych
    traktowana jest jako działalność inna niż gospodarcza (poza VAT). Odpłatne usługi w
    zakresie odprowadzania ścieków na rzecz Odbiorców zewnętrznych będą świadczone
    przez Państwa na podstawie zawartych umów cywilnoprawnych. Z tytułu świadczenia
    usług w zakresie zbiorowego zaopatrywania w wodę i odprowadzania ścieków wystawiane
    były faktury (noty dla jednostek podległych Gminie). W zakresie wydatków, których nie
    można przyporządkować działalności opodatkowanej stosowaliby Państwo
    prewspółczynnik, który został wyliczony dla urzędu Gminy.
    W związku z wykonywaniem przez Państwa zadania jakim jest odprowadzanie ścieków,
    ponoszą Państwo szereg wydatków, w tym we własnym zakresie, bądź przy pomocy
    pozyskanych środków zewnętrznych systematycznie inwestują Państwo w rozwój
    infrastruktury kanalizacyjnej, ponoszą Państwo także wydatki na remont infrastruktury i
    jej bieżące utrzymanie.
    Zamierzają Państwo odliczać podatek VAT w takim zakresie, w jakim można przypisać
    wydatek do czynności opodatkowanych w całości, natomiast w przypadku wydatków,
    które dotyczyć będą i czynności opodatkowanych i uznawanych przez organy podatkowe
    za niepodlegające VAT (czyli odprowadzanie ścieków od odbiorców wewnętrznych) przy
    zastosowaniu prewspółczynnika. Z całokształtu Państwa działalności będzie można
    wyodrębnić działalność kanalizacyjną, tj. związaną z odbiorem ścieków.
    Państwa zdaniem działalność kanalizacyjna związana z odbiorem ścieków wymaga
    wyliczenia odrębnego prewspółczynnika, gdyż obecnie stosowany wynikający z
    rozporządzenia nie odpowiada specyfice wykonywanej przez Państwa działalności i
    dokonywanych nabyć. Dla działalności kanalizacyjnej w zakresie odbiorów ścieków
    możliwe jest zastosowanie bardziej reprezentatywnego prewspółczynnika, jakim jest
    prewspółczynnik ilościowy. Rozliczaliby się Państwo prewspółczynnikiem ilościowym, na
    podstawie którego ustalana będzie kwota podatku VAT do odliczenia od wydatków na
    działalność kanalizacyjną w takim zakresie, w jakim wydatki nie mogą być jednoznacznie
    przypisane, tj. nie są jednoznacznie związane z usługami na rzecz podmiotów
    zewnętrznych, jak również nie służą danej jednostce budżetowej/urzędowi (gdyby to było
    możliwe, w tym ostatnim przypadku podatek nie jest odliczany). Tym samym,
    wykorzystanie wydatków na działalność kanalizacyjną do działalności opodatkowanej
    (usługi dla podmiotów zewnętrznych) oraz do działalności niepodlegającej opodatkowaniu
    (usługi dla jednostek wewnętrznych) ustalane będzie w sposób opisany poniżej.
    Rozważają Państwo odliczanie podatku VAT naliczonego wykazanego na fakturach
    dokumentujących wydatki mieszane w oparciu o prewspółczynnik kalkulowany na bazie
                                            3następującego wzoru uwzględniającego udział odebranych ścieków w m od odbiorców
                              3zewnętrznych w całości odebranych ścieków w m, tj. łącznie od odbiorców zewnętrznych
    (OZ) oraz odbiorców wewnętrznych (OW) w danym roku kalendarzowym:
                      3  3PRE = ścieki odebrane od OZ (m)/ścieki odebrane od OZ i OW (m),
    gdzie: PRE - oznacza prewspółczynnik,
    OZ - oznacza Odbiorców zewnętrznych,
    OW - oznacza Odbiorców wewnętrznych.
    W Gminie ilość odprowadzonych ścieków ustala się na podstawie wskazań urządzeń
    pomiarowych. Ma to miejsce zarówno w przypadku odbiorców wewnętrznych, jak i

    odbiorców zewnętrznych, określenie ilości dostarczanej wody i odprowadzonych ścieków
      3(w m) dokonywane jest/będzie poprzez dokonanie odpowiednich odczytów zużycia wody
    z wodomierzy, co jest powszechnie stosowaną praktyką, zgodną z art. 27 ust. 5 ustawy o
    zaopatrzeniu w wodę i odprowadzaniu ścieków. Innymi słowy, jeśli przykładowo dany
                                          3odbiorca zużyje wg wskazania licznika w okresie rozliczeniowym 10 m wody, to przyjmuje
                        3się, że dostarczono na jego rzecz 10 m wody i jednocześnie, że odprowadzono od tego
            3odbiorcy 10 m ścieków, wobec czego będą Państwo obciążać odbiorcę opłatą za zużycie
      3  310 m wody i 10 m ścieków. W tych sytuacjach oznacza to, że ilość doprowadzonej wody
    jest równa ilości odprowadzonych ścieków.
    W niektórych sytuacjach, w przypadku zainteresowanych takim rozwiązaniem odbiorców,
    zamontowane mogą zostać u nich dodatkowe wodomierze (tzw. podliczniki) mierzące
    ilość wody zużytej poza danym budynkiem. W takich okolicznościach ilość
    odprowadzonych ścieków kalkulowana jest jako różnica pomiędzy wskazaniami
    wodomierza głównego, a wodomierza dodatkowego (tzw. podlicznika). Zawsze jednak jest
    to bardzo dokładny i oparty na przepisach prawa pomiar.
    W niektórych wypadkach pomiar odprowadzonych ścieków jest/może być również
                                                      3dokonywany za pomocą licznika-ściekomierza, tj. licznika kalkulującego ilość ścieków w m
    trafiających od odbiorcy (dotyczy to tylko odbiorców zewnętrznych, takich jak np.
    gospodarstwa domowe i zakłady produkcyjne). W takich przypadkach ścieki dowożone są
    za pomocą pojazdu asenizacyjnego firm zewnętrznych. Odbierane w ten sposób
    nieczystości wpuszczane są do gminnej infrastruktury kanalizacyjnej (stacji zlewnej na
    oczyszczalni ścieków). Pomiar odbywa się wówczas w oparciu o licznik-ściekomierz
    zamontowany przy zlewni ścieków na oczyszczalni. Na podstawie wskazania licznika-
    ściekomierza (stacji zlewnej na oczyszczalni) wystawiane są faktury dla firmy która
    dowiozła ścieki pojazdem asenizacyjnym do gminnej oczyszczalni.
    Przy tak przedstawionym opisie sprawy, Państwa wątpliwości dotyczą kwestii prawa do
    odliczenia podatku VAT naliczonego od wydatków na działalność wodno-kanalizacyjną w
    zakresie odbioru ścieków w części ustalonej na podstawie prewspółczynnika ilościowego
    (metrażowego).
    Obowiązkiem podatnika jest przypisanie konkretnych wydatków do określonego rodzaju
    sprzedaży, z którymi wydatki te są związane. Podatnik ma zatem obowiązek odrębnego
    określenia, z jakim rodzajem działalności będzie związany podatek wynikający z
    otrzymanych faktur zakupu, czyli dokonania tzw. alokacji podatku.
    Wyrażoną w art. 86 ust. 1 ustawy generalną zasadę uprawniającą do odliczenia podatku
    naliczonego, uzupełniają regulacje zawarte m.in. w art. 86 ust. 2a ustawy, zgodnie z
    którym:
      W przypadku nabycia towarów i usług wykorzystywanych zarówno do celów
      wykonywanej przez podatnika działalności gospodarczej, jak i do celów innych niż
      działalność gospodarcza, z wyjątkiem celów osobistych, do których ma zastosowanie
      art. 7 ust. 2 i art. 8 ust. 2, oraz celów, o których mowa w art. 8 ust. 5 - w przypadku, o
      którym mowa w tym przepisie, gdy przypisanie tych towarów i usług w całości do
      działalności gospodarczej podatnika nie jest możliwe, kwotę podatku naliczonego, o
      której mowa w ust. 2, oblicza się zgodnie ze sposobem określenia zakresu
      wykorzystywania nabywanych towarów i usług do celów działalności gospodarczej,
      zwanym dalej "sposobem określenia proporcji". Sposób określenia proporcji

      powinien najbardziej odpowiadać specyfice wykonywanej przez podatnika
      działalności i dokonywanych przez niego nabyć.
    Stosownie do treści art. 86 ust. 2b ustawy:
      Sposób określenia proporcji najbardziej odpowiada specyfice wykonywanej przez
      podatnika działalności i dokonywanych przez niego nabyć, jeżeli:
      1) zapewnia dokonanie obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku
        naliczonego wyłącznie w odniesieniu do części kwoty podatku naliczonego
        proporcjonalnie przypadającej na wykonywane w ramach działalności
        gospodarczej czynności opodatkowane oraz
      2) obiektywnie odzwierciedla część wydatków przypadającą odpowiednio na
        działalność gospodarczą oraz na cele inne niż działalność gospodarcza, z
        wyjątkiem celów osobistych, do których ma zastosowanie art. 7 ust. 2 i art. 8 ust.
        2, oraz celów, o których mowa w art. 8
        ust. 5 – w przypadku, o którym mowa w tym przepisie, gdy przypisanie tych
        wydatków w całości do działalności gospodarczej nie jest możliwe.
    Zgodnie z art. 86 ust. 2c ustawy:
      Przy wyborze sposobu określenia proporcji można wykorzystać w szczególności
      następujące dane:
      1) średnioroczną liczbę osób wykonujących wyłącznie prace związane z działalnością
        gospodarczą w ogólnej średniorocznej liczbie osób wykonujących prace w
        ramach działalności gospodarczej i poza tą działalnością;
      2) średnioroczną liczbę godzin roboczych przeznaczonych na prace związane z
        działalnością gospodarczą w ogólnej średniorocznej liczbie godzin roboczych
        przeznaczonych na prace związane z działalnością gospodarczą i poza tą
        działalnością;
      3) roczny obrót z działalności gospodarczej w rocznym obrocie podatnika z
        działalności gospodarczej powiększonym o otrzymane przychody z innej
        działalności, w tym wartość dotacji, subwencji i innych dopłat o podobnym
        charakterze, otrzymanych na sfinansowanie wykonywanej przez tego podatnika
        działalności innej niż gospodarcza;
      4) średnioroczną powierzchnię wykorzystywaną do działalności gospodarczej w
        ogólnej średniorocznej powierzchni wykorzystywanej do działalności
        gospodarczej i poza tą działalnością.
    Na mocy art. 86 ust. 2d ustawy:
      W celu obliczenia kwoty podatku naliczonego w przypadku, o którym mowa w ust.
      2a, przyjmuje się dane za poprzedni rok podatkowy.
    Na podstawie art. 86 ust. 2g ustawy:
      Proporcję określa się procentowo w stosunku rocznym. Proporcję tę zaokrągla się w
      górę do najbliższej liczby całkowitej. Przepisy art. 90 ust. 5, 6, 9a, 10 i 10c-10g stosuje
      się odpowiednio.
    W myśl art. 86 ust. 2h ustawy:

      W przypadku gdy podatnik, dla którego sposób określenia proporcji wskazują
      przepisy wydane na podstawie ust. 22, uzna, że wskazany zgodnie z przepisami
      wydanymi na podstawie ust. 22 sposób określenia proporcji nie będzie najbardziej
      odpowiadać specyfice wykonywanej przez niego działalności i dokonywanych przez
      niego nabyć, może zastosować inny bardziej reprezentatywny sposób określenia
      proporcji.
    Jak stanowi art. 86 ust. 22 ustawy:
      Minister właściwy do spraw finansów publicznych może, w drodze rozporządzenia,
      określić w przypadku niektórych podatników sposób określenia proporcji uznany za
      najbardziej odpowiadający specyfice wykonywanej przez tych podatników
      działalności i dokonywanych przez nich nabyć oraz wskazać dane, na podstawie
      których jest obliczana kwota podatku naliczonego z wykorzystaniem tego sposobu
      określenia proporcji, uwzględniając specyfikę prowadzenia działalności przez
      niektórych podatników i uwarunkowania obrotu gospodarczego.
    Na podstawie powyższej delegacji, zostało wydane rozporządzenie Ministra Finansów z
    dnia 17 grudnia 2015 r. w sprawie sposobu określania zakresu wykorzystywania
    nabywanych towarów i usług do celów działalności gospodarczej w przypadku niektórych
    podatników (t.j. Dz. U. z 2021 r. poz. 999), zwane dalej rozporządzeniem.
    Na mocy § 1 pkt 1 i 2 rozporządzenia:
      Rozporządzenie:
      1) określa w przypadku niektórych podatników sposób określania zakresu
        wykorzystywania nabywanych towarów i usług do celów działalności
        gospodarczej uznany za najbardziej odpowiadający specyfice wykonywanej przez
        tych podatników działalności i dokonywanych przez nich nabyć, zwany dalej
        „sposobem określenia proporcji”;
      2) wskazuje dane, na podstawie których jest obliczana kwota podatku naliczonego z
        wykorzystaniem sposobu określenia proporcji.
    Podatnikami, do których odnoszą się przepisy zawarte w rozporządzeniu, są jednostki
    samorządu terytorialnego, samorządowe instytucje kultury, państwowe instytucje kultury,
    uczelnie publiczne, instytuty badawcze.
    W świetle zapisów § 2 pkt 8 rozporządzenia:
      Ilekroć w rozporządzeniu jest mowa o jednostkach organizacyjnych jednostki
      samorządu terytorialnego – rozumie się przez to:
      a) urząd obsługujący jednostkę samorządu terytorialnego,
      b) jednostkę budżetową,
      c) zakład budżetowy.
    Rozporządzenie wprowadza wzory, według których będą wyznaczane sposoby określenia
    proporcji, uznane za najbardziej odpowiadające specyfice wykonywanej przez tych
    podatników działalności i dokonywanych przez nich nabyć.
    Zgodnie z § 3 ust. 1 rozporządzenia:

      W przypadku jednostki samorządu terytorialnego sposób określenia proporcji ustala
      się odrębnie dla każdej z jednostek organizacyjnych jednostki samorządu
      terytorialnego.
    Oznacza to, że w przypadku jednostek samorządu terytorialnego, nie będzie ustalany
    jeden „całościowy” sposób określenia proporcji dla jednostki samorządu terytorialnego
    jako osoby prawnej, tylko będą ustalane odrębnie sposoby określenia proporcji dla
    wymienionych wyżej jej poszczególnych jednostek organizacyjnych.
    W rozporządzeniu ustawodawca podał ustalone według wzoru sposoby określania
    proporcji m.in. w przypadku urzędu obsługującego jednostkę samorządu terytorialnego, w
    przypadku jednostki budżetowej oraz zakładu budżetowego.
    W myśl z § 3 ust. 2 rozporządzenia:
      Jako sposób określenia proporcji uznaje się w przypadku urzędu obsługującego
      jednostkę samorządu terytorialnego sposób ustalony według wzoru:
      X = A x 100/DUJST
      gdzie poszczególne symbole oznaczają:
      X – proporcję określoną procentowo, zaokrągloną w górę do najbliższej liczby
      całkowitej,
      A – roczny obrót z działalności gospodarczej zrealizowany przez urząd obsługujący
      jednostkę samorządu terytorialnego, stanowiący część rocznego obrotu jednostki
      samorządu terytorialnego z działalności gospodarczej,
      D   – dochody wykonane urzędu obsługującego jednostkę samorządu UJST
      terytorialnego.
    Przy czym zgodnie z § 2 pkt 4 rozporządzenia:
      Przez obrót rozumie się podstawę opodatkowania, o której mowa w art. 29a, art. 32,
      art. 119 oraz art. 120 ust. 4 i 5 ustawy, w zakresie:
      a) dokonywanych przez podatników:
      - odpłatnych dostaw towarów na terytorium kraju,
      - odpłatnego świadczenia usług na terytorium kraju,
      - eksportu towarów,
      - wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów,
      b) odpłatnych dostaw towarów lub świadczenia usług poza terytorium kraju, które
        podlegałyby opodatkowaniu podatkiem, gdyby były wykonywane na terytorium
        kraju.
    W myśl § 2 pkt 9 rozporządzenia:
      Przez dochody wykonane urzędu obsługującego jednostkę samorządu
      terytorialnego rozumie się dochody obejmujące dochody publiczne, środki
      pochodzące z budżetu Unii Europejskiej oraz środki pochodzące ze źródeł
      zagranicznych, w rozumieniu ustawy o finansach publicznych – wynikające ze
      sprawozdania rocznego z wykonania budżetu jednostki samorządu terytorialnego,
      pomniejszone o:

      a) dochody, o których mowa w art. 5 ust. 2 pkt 4 lit. b–d i pkt 5 ustawy o finansach
      publicznych,
      b) zwrot różnicy podatku, o której mowa w art. 87 ust. 1 ustawy, lub zwrot kwoty
      podatku naliczonego, o której mowa w art. 86 ust. 8 pkt 1 ustawy,
      c) dochody wykonane jednostki budżetowej powiększone o kwotę stanowiącą
      równowartość środków przeznaczonych na wypłatę przez tę jednostkę, na
      podstawie odrębnych przepisów, zasiłków, zapomóg i innych świadczeń o
      podobnym charakterze na rzecz osób fizycznych, celem realizacji zadań jednostki
      samorządu terytorialnego,
      d) środki finansowe pozostające na wydzielonym rachunku, o którym mowa w art.
      223 ust. 1 ustawy o finansach publicznych, odprowadzone na rachunek budżetu
      jednostki samorządu terytorialnego,
      e) wpłaty nadwyżki środków obrotowych zakładu budżetowego,
      f) kwoty stanowiące równowartość środków, innych niż stanowiące zapłatę, o której
      mowa w art. 29a ust. 1 ustawy, przekazanych zakładom budżetowym, innym
      jednostkom sektora finansów publicznych oraz innym osobom prawnym lub
      jednostkom organizacyjnym nieposiadającym osobowości prawnej, z wyłączeniem
      kwot, które zostały zwrócone, celem realizacji przez te podmioty zadań jednostki
      samorządu terytorialnego,
      g) odszkodowania należne jednostce samorządu terytorialnego, pomniejszone o
      kwoty odszkodowań stanowiących zapłatę, o której mowa w art. 29a ust. 1 ustawy.
    Zgodnie z § 3 ust. 5 rozporządzenia:
      Dochody wykonane urzędu obsługującego jednostkę samorządu terytorialnego,
      dochody wykonane jednostki budżetowej oraz przychody wykonane zakładu
      budżetowego nie obejmują odpowiednio dochodów lub przychodów uzyskanych z
      tytułu:
      1) dostawy towarów i usług, które na podstawie przepisów o podatku dochodowym
        są zaliczane odpowiednio przez jednostkę samorządu terytorialnego lub
        jednostkę organizacyjną jednostki samorządu terytorialnego do środków
        trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych podlegających amortyzacji,
        oraz gruntów i praw wieczystego użytkowania gruntów, jeżeli są zaliczane
        odpowiednio do środków trwałych jednostki samorządu terytorialnego lub
        jednostki organizacyjnej jednostki samorządu terytorialnego – używanych na
        potrzeby prowadzonej przez te jednostki działalności;
      2) transakcji dotyczących:
      a) pomocniczych transakcji w zakresie nieruchomości i pomocniczych transakcji
        finansowych,
      b) usług wymienionych w art. 43 ust. 1 pkt 7, 12 i 38–41 ustawy, w zakresie, w jakim
        transakcje te mają charakter pomocniczy.
    Wyłączenie powyższych transakcji z dochodów wykonanych urzędu obsługującego
    jednostkę samorządu terytorialnego (mianownik proporcji) zapewnia spójność z

    wyłączeniem tych transakcji z obrotu z działalności gospodarczej (licznik proporcji) i ma na
    celu „oczyszczenie” kwoty dochodów przyjmowanej do wyliczenia proporcji z danych,
    które mogłyby zniekształcić proporcję.
    Zaproponowana metoda ma charakter „obrotowy”, polegający na ustaleniu udziału
    „obrotów” z tytułu działalności gospodarczej w całkowitym „obrocie” z tytułu działalności
    gospodarczej oraz działalności pozostającej poza sferą VAT.
    Powołany wyżej przepis art. 86 ust. 2a ustawy wprost określa, co stanowi kwotę podatku
    naliczonego w przypadku nabycia towarów i usług, wykorzystywanych zarówno do celów
    wykonywanej przez podatnika działalności gospodarczej, jak i do celów innych.
    Cele prowadzonej działalności gospodarczej należy rozpatrywać w kontekście definicji
    działalności gospodarczej, określonej w art. 15 ust. 2 i 3 ustawy. W związku z
    prowadzeniem działalności gospodarczej u podatnika mogą wystąpić działania czy
    sytuacje, które nie generują opodatkowania VAT. „Towarzyszą” one działalności
    gospodarczej i nie stanowią obok niej odrębnego przedmiotu działalności podatnika. Nie
    podlegają one opodatkowaniu VAT, jednakże ich występowanie nie oznacza, że u
    podatnika występują czynności wykonywane poza działalnością gospodarczą. Za czynności
    zrównane z czynnościami wykonywanymi w ramach działalności gospodarczej uznaje się
    także nieodpłatną dostawę towarów lub nieodpłatne świadczenie usług na cele osobiste,
    w przypadkach o których mowa w art. 7 ust. 2 i art. 8 ust. 2 ustawy. Uzasadnia to fakt, że
    chociaż czynności te z definicji nie mają związku z działalnością gospodarczą, w
    przypadkach określonych w tych przepisach następuje obowiązek naliczenia VAT.
    Natomiast przez cele inne, rozumie się sferę działalności danego podmiotu niebędącą
    działalnością gospodarczą w rozumieniu art. 15 ust. 2 i 3 ustawy (przykładowo działalność
    podmiotu w charakterze organu władzy czy nieodpłatną działalność statutową).
    Z uwagi na swą specyfikę jednostki samorządu terytorialnego nie są podmiotami
    zrównanymi z komercyjnymi przedsiębiorcami. Wynika to chociażby z racji
    uprzywilejowania tych jednostek poprzez treść art. 15 ust. 6 ustawy i nieuznawania ich za
    podatnika w określonych okolicznościach, tj. w przypadku działania w charakterze organu
    władzy publicznej, którego przymiotu komercyjny przedsiębiorca nie posiada i którego
    działalność, co do zasady, jest opodatkowana w całości. Z tego też względu rozpatrując w
    zakresie podatku VAT kwestie uprawnień i obowiązków podmiotów, takich jak jednostki
    samorządu terytorialnego, należy mieć na względzie okoliczność, że podmioty te – co do
    zasady – w odniesieniu do niektórych czynności występują jako organ władzy publicznej i
    nie są uznawane za podatników stosownie do ww. art. 15 ust. 6 ustawy.
    Z powołanych powyżej przepisów wynika, że w celu odliczenia podatku naliczonego
    podatnik powinien w pierwszej kolejności przyporządkować ponoszone wydatki do
    poszczególnych rodzajów działalności (opodatkowanej podatkiem VAT, zwolnionej od
    podatku i niepodlegającej opodatkowaniu tym podatkiem). W przypadku zakupów
    bezpośrednio związanych z działalnością opodatkowaną, podatnik, na podstawie art. 86
    ust. 1 ustawy, odlicza podatek naliczony w całości. Natomiast w sytuacji, gdy takie
    przyporządkowanie nie jest możliwe, a wydatki służą zarówno do celów wykonywanej
    przez podatnika działalności gospodarczej, jak i do celów innych niż działalność
    gospodarcza, podatnik winien ustalić proporcję, o której mowa w art. 86 ust. 2a ustawy
    oraz (w przypadku wystąpienia także czynności zwolnionych od podatku) w art. 90 ust. 2 i
    3 ustawy.

    W przedmiotowej sprawie, przy odliczaniu podatku naliczonego od wydatków związanych
    z infrastrukturą kanalizacyjną, w pierwszej kolejności powinny znaleźć odpowiednie
    zastosowanie regulacje art. 86 ust. 2a-2h ustawy.
    W przypadku, gdy nabywane towary i usługi, wykorzystywane są zarówno do celów
    wykonywanej działalności gospodarczej, jak i do celów innych niż działalność gospodarcza,
    w sytuacji gdy przypisanie tych wydatków w całości do działalności gospodarczej nie jest
    możliwe (a z taką sytuacją mamy do czynienia w sprawie będącej przedmiotem złożonego
    wniosku), podatnik zobowiązany jest do wydzielenia podatku naliczonego przy
    zastosowaniu współczynnika (proporcji) umożliwiającego odliczenie podatku naliczonego
    w prawidłowej wysokości, zgodnie z zasadami określonymi w art. 86 ust. 2a-2h ustawy. Jak
    wynika z wyżej cytowanego przepisu art. 86 ust. 2a ustawy, sposób określenia proporcji
    powinien najbardziej odpowiadać specyfice wykonywanej przez podatnika działalności i
    dokonywanych przez niego nabyć.
    Z uwagi na różnorodność i bogactwo życia gospodarczego wybór sposobu, według
    którego dokonuje się tego proporcjonalnego przypisania, należy do podatnika. Przepisy
    ustawowe wymagają jedynie, aby odpowiadał on najbardziej specyfice wykonywanej przez
    podatnika działalności i dokonywanych przez niego nabyć. Będzie to spełnione, jeśli
    sposób ten:
        zapewni dokonanie odliczenia podatku naliczonego wyłącznie w części
        przypadającej na działalność gospodarczą (co do zasady dotyczącej czynności
        opodatkowanych VAT) oraz
        obiektywnie odzwierciedla część wydatków przypadających na działalność
        gospodarczą oraz na cele inne (z wyjątkiem celów prywatnych) – gdy przypisanie
        tych wydatków w całości do działalności gospodarczej nie jest możliwe.
    Sposób określenia proporcji, jak wyżej wskazano, powinien najbardziej odpowiadać
    specyfice wykonywanej przez podatnika działalności i dokonywanych przez niego nabyć.
    Oznacza to, że podatnik zobowiązany jest do wyodrębnienia takiej części podatku
    naliczonego, którą można przypisać prowadzonej działalności gospodarczej. Warto
    nadmienić, że zastosowane przez podatnika metody, czy też sposoby, na podstawie
    których dokona on wydzielenia odpowiedniej kwoty podatku naliczonego, muszą
    odpowiadać wartościom faktycznym i rzeczywistym. Ciężar rzetelnego ustalenia, jaka
    część podatku naliczonego związana jest z prowadzoną działalnością gospodarczą, a jaka
    część wykorzystywana jest dla potrzeb innych niż prowadzona działalność gospodarcza,
    spoczywa zawsze na podatniku.
    Przy czym, korzystając z delegacji ustawowej zawartej w art. 86 ust. 22 ustawy, Minister
    Finansów, w cyt. wyżej rozporządzeniu z dnia 17 grudnia 2015 r., określił dla jednostek
    samorządu terytorialnego - w tym dla urzędu obsługującego jednostkę samorządu
    terytorialnego - sposób określania zakresu wykorzystywania nabywanych towarów i usług
    do celów działalności gospodarczej uznany za najbardziej odpowiadający specyfice
    wykonywanych przez te jednostki działalności i dokonywanych przez nie nabyć.
    W tym miejscu warto wskazać wyrok z 19 grudnia 2018 r. sygn. akt I FSK 1448/18, w
    którym Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że:

      „Skoro sposób określenia proporcji powinien odpowiadać specyfice wykonywanej
      przez podatnika działalności i dokonywanych przez niego nabyć, to oczywistym jest,
      że wobec różnorodności zdarzeń gospodarczych nie jest możliwe wskazanie jednego
      sposobu do zastosowania przez wszystkich podatników. Z tego względu
      ustawodawca określił w ustawie o VAT jedynie wymagania, którym powinien on
      czynić zadość, nakreślił cele, jakie za jego pomocą należy osiągnąć. Są one
      następujące: obniżenie kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego
      wyłącznie w odniesieniu do części kwoty podatku naliczonego proporcjonalnie
      przypadającej na wykonywane w ramach działalności gospodarczej czynności
      opodatkowane, obiektywne odzwierciedlenie części wydatków przypadających
      odpowiednio na działalność gospodarczą oraz inne cele niż działalność gospodarcza
      (art. 86 ust. 2b pkt 1) i 2) ustawy o VAT). Konsekwentnie ustawodawca
      „podpowiedział” jedynie dane, które można wykorzystać, żeby ten cel osiągnąć (art.
      86 ust. 2c ustawy o VAT).”
    Ustawodawca na mocy art. 86 ust. 2h ustawy, daje podatnikom możliwość zastosowania
    innego sposobu określenia proporcji niż wskazują przepisy art. 86 ust. 22 ustawy o VAT,
    jednak tylko w sytuacji, gdy wybrany sposób jest bardziej reprezentatywny. Zatem
    podatnik może zastosować inną metodę tylko i wyłącznie, gdy wybrana przez niego
    metoda jest bardziej reprezentatywna i tym samym, najbardziej odpowiada specyfice
    wykonywanej działalności.
    W wyroku z 26 czerwca 2018 r. sygn. akt I FSK 219/18, Naczelny Sąd Administracyjny
    podkreślił, że zasadne są racje zmierzające do podważenia adekwatności wzoru z
    rozporządzenia w odniesieniu do działalności wodno-kanalizacyjnej. Zwrócił w tym
    kontekście uwagę na to, że przyjęta w rozporządzeniu, akcie wykonawczym, metoda
    obliczania proporcji według klucza obrotu oparta jest na określonych założeniach. Po
    pierwsze, rozpatrywanie udziału obrotów w ujęciu globalnym przy uwzględnieniu kategorii
    dochodu wykonanego (rozporządzenie przyjmuje jedynie zróżnicowanie wzorów w
    odniesieniu do poszczególnych jednostek organizacyjnych – urzędu, jednostki budżetowej
    i zakładu budżetowego bez podziału na poszczególne rodzaje działalności) opiera się na
    założeniu o zasadniczo „niegospodarczym” charakterze działalności podejmowanej przez
    jednostkę samorządu terytorialnego. Taki wniosek wynikał już z samego uzasadnienia do
    nowelizacji w zakresie odliczania podatku naliczonego w odniesieniu do towarów i usług
    wykorzystywanych do celów mieszanych. Propozycja przyjęcia „urzędowego” sposobu
    rozliczenia dla omawianej kategorii podmiotów była bowiem usprawiedliwiana cechami
    relewantnymi jednostek samorządu terytorialnego, które z natury rzeczy wykonują
    działania pozostające poza systemem VAT i w pewnym minimalnym tylko zakresie
    podejmują działania opodatkowane.
    Naczelny Sąd Administracyjny zwrócił uwagę na to, że w przypadku działalności wodno-
    kanalizacyjnej, specyfika tego rodzaju działalności przejawia się w odwrotnej proporcji
    czynności opodatkowanych w stosunku do niepodlegających VAT. Działalność wodno-
    kanalizacyjna jest bowiem w głównej mierze działalnością gospodarczą, zaś działania
    podejmowane w innych niż gospodarczy celach mają tu znaczenie marginalne.
    Przyznawane w tym obszarze dotacje mają charakter celowy i z uwagi na relację czynności
    opodatkowanych do nieopodatkowanych nie mogą być przypisane wyłącznie do działań
    pozostających poza VAT. Nie można dotacji z zasady traktować jako niemającej związku z
    działalnością gospodarczą, gdyż jest ona celowa i może dotować właśnie tę sferę
    działalności gminy (zob. A. Bartosiewicz, Komentarz do art. 86 ustawy o VAT – System

    Informacji Prawnej LEX). W rezultacie NSA wskazał, że o ile prewspółczynnik proponowany
    w rozporządzeniu odpowiada charakterowi określonych obszarów działalności gminy, to
    nie uwzględnia specyfiki działalności wodno-kanalizacyjnej.
    Zaproponowany przez Państwa indywidualny sposób obliczenia ww. proporcji, Państwa
    zdaniem, będzie zapewniał dokonanie obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę
    podatku naliczonego wyłącznie w odniesieniu do części kwoty podatku naliczonego
    proporcjonalnie przypadającej na wykonywane przez Państwa w ramach działalności
    gospodarczej czynności opodatkowane.
    W Państwa przekonaniu, wskazany sposób obliczenia proporcji oparty na udziale liczby
    metrów sześciennych odprowadzonych ścieków od Odbiorców zewnętrznych w liczbie
    metrów sześciennych odprowadzonych ścieków ogółem (od Odbiorców zewnętrznych
    oraz od Odbiorców wewnętrznych) będzie bardziej reprezentatywny – będzie najbardziej
    odpowiadał specyfice wykonywanej przez Państwa działalności oraz dokonywanych nabyć,
    ponieważ:
    1) uwzględnia zarówno specyfikę prowadzonej przez Państwa działalności, jak również
    specyfikę dokonywanych przez Państwa nabyć. Państwa zdaniem, dla określenia
    najbardziej reprezentatywnej proporcji odliczenia VAT od wydatków ponoszonych w
    obszarze działalności kanalizacyjnej, należy skoncentrować się na czynnościach
    wykonywanych w tym właśnie obszarze działalności. Zaprezentowany przez Państwa
    sposób obliczenia proporcji bazuje na ilości odprowadzonych ścieków w ramach transakcji
    zewnętrznych podlegających VAT oraz ilości odprowadzonych ścieków w ramach ogółu
    wszystkich transakcji. Dlatego ten sposób najlepiej ilustruje rozróżnienie pomiędzy
    poszczególnymi rodzajami czynności wykonywanych w ramach działalności kanalizacyjnej;
    2) w najlepszym stopniu obrazuje wielkość podatku należnego generowanego w ramach
    działalności kanalizacyjnej. Zestawienie ze sobą ilości odprowadzonych ścieków (z tytułu
    których to czynności Gmina zobowiązana jest do odprowadzenia VAT należnego) z ilością
    odprowadzonych ścieków poza działalnością gospodarczą (w ramach czynności
    niepodlegających opodatkowaniu VAT) – najlepiej przedstawia udział działalności
    gospodarczej w ogólnej działalności podatnika w danym obszarze;
    3) jest poza wpływem innej działalności prowadzonej przez Państwa. Skoro posługiwaliby
    się Państwo wyłącznie ilością metrów sześciennych odprowadzonych ścieków, bez wpływu
    na wysokość proporcji pozostawałaby inna Państwa działalność, np. obrót terenami
    budowlanymi, czy wydawanie decyzji administracyjnych. Wydatki związane z
    infrastrukturą kanalizacyjną będą służyć wyłącznie działalności polegającej na
    odprowadzaniu ścieków, nie będą one natomiast służyły działalności polegającej na
    wydawaniu decyzji administracyjnych. Sposób kalkulacji proporcji zaprezentowany przez
    Państwa we wniosku, według Państwa najlepiej odzwierciedla związek konkretnego
    wydatku z działalnością gospodarczą, której on służy;
    4) jest dokładny, klarowny, oparty na jednoznacznych danych, które w sposób przejrzysty
    można zweryfikować.
    Stoją Państwo na stanowisku, że zaproponowana metodologia najbardziej odpowiada
    specyfice wykonywanej przez podatnika działalności i dokonywanych przez niego nabyć.
    Ponadto, Państwa zdaniem, wskazany we wniosku sposób obliczenia proporcji będzie
    obiektywnie odzwierciedlał część wydatków przypadającą odpowiednio na działalność
    gospodarczą oraz na cele inne niż działalność gospodarcza, z wyjątkiem celów osobistych,

    do których ma zastosowanie art. 7 ust. 2 i art. 8 ust. 2 ustawy o podatku od towarów i
    usług.
    Metoda wskazana w rozporządzeniu Ministra Finansów z 17 grudnia 2015 r. oparta jest na
    kryterium obrotowym i założeniu, że obrotem z działalności Gminy jest suma jej
    dochodów z działalności gospodarczej oraz dochodów z innych źródeł, niemających
    charakteru gospodarczego. Wskaźnik obliczony na tej podstawie ma w założeniu
    odzwierciedlać specyfikę działalności podatnika w oparciu o całościową strukturę jego
    dochodów, tj. z uwzględnieniem sposobu finansowania tego podmiotu. Nie odnosi się on
    jednak w żadnym przypadku do specyfiki poszczególnych nabyć. W przypadku gmin,
    proporcja skalkulowana w ten sposób wynosi kilka/kilkanaście procent.
    Państwa zdaniem, ww. proporcja może być reprezentatywna w odniesieniu, przykładowo
    do wydatków ponoszonych na utrzymanie budynku Urzędu Gminy. Odzwierciedla ona w
    pewien umowny, uśredniony sposób całokształt działalności prowadzonej przez Gminę, z
    którą dane wydatki mają ogólny związek.
    Nie jest natomiast uzasadnione stosowanie proporcji z Rozporządzenia w odniesieniu do
    konkretnego wydatku na infrastrukturę kanalizacyjną, ponieważ możliwe jest bardziej
    precyzyjne określenie jego związku z działalnością gospodarczą podatnika polegającą na
    odpłatnym odprowadzaniu ścieków wykonywanym na rzecz odbiorców zewnętrznych.
    W Państwa opinii, nie można uznać, za rzetelne i zasadne odliczanie VAT od wydatku na
    budynek Urzędu Gminy, w którym prowadzony jest całokształt jej działalności, w taki sam
    sposób jak odliczanie VAT od wydatku na infrastrukturę kanalizacyjną, przy pomocy której
    Gmina prowadzi i będzie prowadzić głównie działalność podlegającą opodatkowaniu VAT,
    a tylko w marginalnym zakresie działalność spoza zakresu ustawy o VAT.
    W przypadku wydatków, dla których możliwe jest bardziej precyzyjne określenie ich
    związku z działalnością gospodarczą podatnika, ponieważ znane jest ich przyszłe
    zastosowanie i możliwe jest wskazanie metody, która odzwierciedli je w reprezentatywny
    sposób, w każdym przypadku, powinien być, w Państwa opinii, stosowany art. 86 ust. 2h
    ustawy o VAT i opracowywany własny, indywidualny klucz podziału. Nie ma bowiem,
    Państwa zdaniem, logicznego uzasadnienia dla stosowania modelu umownego, jakim jest
    proporcja z Rozporządzenia, gdy obiektywnie istnieje możliwość dokonania bardziej
    precyzyjnych obliczeń.
                                          3W Państwa ocenie kryteria liczenia prewspółczynnika w oparciu o m odprowadzonych
    ścieków będą miały charakter realny oraz mierzalny i będą najbardziej odzwierciedlać
    specyfikę prowadzonej przez Państwa samodzielnie działalności kanalizacyjnej i
    dokonywanych nabyć. Metodologia ta uwzględniać będzie kryteria jedynie związane z
    działalnością kanalizacyjną, dzięki czemu otrzymany wynik będzie bardziej miarodajny niż
    w przypadku wyliczenia prewspółczynnika z Rozporządzenia.
    Analizując przedstawione okoliczności sprawy na tle przywołanych przepisów prawa,
    należy stwierdzić, że przedstawiony przez Państwa sposób określenia proporcji w tym
    konkretnym przypadku, może zostać uznany za najbardziej odpowiadający specyfice
    wykonywanej przez Państwa działalności i dokonywanych nabyć. Mając zatem na uwadze
    Państwa wyjaśnienia oraz przedstawiony sposób obliczenia proporcji dotyczący wydatków
    na działalność wodno-kanalizacyjną (w zakresie odbioru ścieków), należy stwierdzić, że
    będzie on zapewniał dokonanie obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku
    naliczonego wyłącznie w odniesieniu do części kwoty podatku naliczonego

    proporcjonalnie przypadającej na wykonywane w ramach działalności gospodarczej
    czynności opodatkowane. Stosowny pomiar opiera się na jednoznacznych i obiektywnych
    wskazaniach wynikających z zastosowania urządzeń pomiarowych, tj. wodomierzy (ilość
    doprowadzonej wody jest równa ilości odprowadzonych ścieków), dodatkowych
    wodomierzy (tzw. podliczników), liczników-ściekomierzy zamontowanych przy zlewni
    ścieków na oczyszczalni.
    Zaprezentowany przez Państwa sposób określenia proporcji będzie pozwalał na
    obiektywne ustalenie struktury sprzedaży, tj. proporcji między wykonywaną działalnością
    gospodarczą i czynnościami wykonywanymi w ramach działalności innej niż gospodarcza.
    Metoda przez Państwa wskazana będzie dawała możliwość obiektywnego i najbardziej
    rzetelnego wyodrębnienia części wydatków faktycznie przypadających odpowiednio na
    każdy rodzaj działalności, do wykonywania której infrastruktura kanalizacyjna będzie
    wykorzystywana. W świetle powyższych okoliczności sposób określenia proporcji
    wskazany przez Państwa może być uznany za najbardziej odpowiadający specyfice
    wykonywanej przez Państwa działalności i dokonywanych przez Państwa nabyć, gdyż będą
    Państwo w stanie precyzyjnie określić ilości metrów sześciennych odebranych ścieków od
    mieszkańców, przedsiębiorców i instytucji (odbiorców zewnętrznych) oraz ilości metrów
    sześciennych odebranych ścieków od gminnych jednostek organizacyjnych (odbiorców
    wewnętrznych).
    Zatem, w związku z przyszłym wykorzystaniem przez Państwa infrastruktury
    kanalizacyjnej, zarówno w celu odpłatnego świadczenia usług w zakresie odbierania
    ścieków od odbiorców zewnętrznych, jak i w celu odbierania ścieków od odbiorców
    wewnętrznych, będzie Państwu przysługiwało prawo do odliczenia części podatku VAT
    naliczonego od wydatków na działalność wodno-kanalizacyjną (w zakresie odbioru
    ścieków) przy zastosowaniu metody kalkulacji prewspółczynnika opartej o stosunek
    udziału liczby metrów sześciennych odebranych ścieków od odbiorców zewnętrznych w
    liczbie metrów sześciennych odebranych ścieków ogółem, tj. od odbiorców zewnętrznych i
    odbiorców wewnętrznych. Podkreślić przy tym należy, że prawo do odliczenia podatku
    VAT będzie przysługiwało pod warunkiem niezaistnienia przesłanek negatywnych,
    określonych w art. 88 ustawy.
    Państwa stanowisko jest prawidłowe.
    Dodatkowe informacje
    Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, które Państwo przedstawili i stanu prawnego,
    który obowiązuje w dniu wydania interpretacji.
    Jeżeli w toku postępowania podatkowego, kontroli podatkowej bądź kontroli celno-
    skarbowej zostanie ustalone, że metoda obliczenia prewspółczynnika według udziału
    liczby metrów sześciennych odprowadzonych ścieków od odbiorców zewnętrznych
    (czynności opodatkowane VAT) w liczbie metrów sześciennych odprowadzonych ścieków
    ogółem (tj. od odbiorców zewnętrznych i odbiorców wewnętrznych), oceniona przez
    Państwa jako najbardziej reprezentatywna, nie zapewni dokonania odliczenia podatku
    naliczonego od wydatków na działalność wodno-kanalizacyjną (w zakresie odbioru
    ścieków) wyłącznie w części przypadającej na działalność gospodarczą oraz nie będzie
    obiektywnie odzwierciedlała części wydatków przypadających na działalność gospodarczą
    oraz na inne cele, a więc nie będzie metodą najbardziej odpowiadającą specyfice

    wykonywanej przez Państwa działalności i dokonywanych przez Państwa nabyć,
    interpretacja nie wywoła w tym zakresie skutków prawnych.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
        Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb
        ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz.
        111). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja
        będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i
        zastosują się Państwo do interpretacji.
        Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
      z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
        Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego
    Sądu Administracyjnego w (...). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje
    ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
    (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
        w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
        Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
        w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na
        adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS
        /SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.