Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0112-KDIL1-2.4012.251.2025.2.PM
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-08-06
Teza: Podatek od towarów i usług w zakresie opodatkowania
podatkiem transakcji wniesienia aportem przedmiotu aportu
nr 1 i przedmiotu aportu nr 2, prawa do pełnego odliczenia
podatku naliczonego od transakcji wniesienia aportem
przedmiotu aportu nr 1 i przedmiotu aportu nr 2, zwolnienia
od podatku transakcji wniesienia aportem przedmiotu aportu
nr 3 oraz braku prawa do odliczenia podatku naliczonego od
tej transakcji oraz prawa do pełnego odliczenia podatku
naliczonego od transakcji wniesienia aportem przedmiotu
aportu nr 4.
Słowa kluczowe: aport
autobus
czynności-czynności opodatkowane
odliczenia-brak prawa do odliczenia
odliczenia-prawo do odliczenia
zasiedlenie-pierwsze zasiedlenie
Zagadnienia: Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział IX. Odliczenie
i zwrot podatku. Odliczenie częściowe-Rozdział 1.
Odliczenie i zwrot podatku-Odliczenie podatku
naliczonego-Odliczenie podatku naliczonego z tytułu
nabycia towarów i usług
1

Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział VIII.
Wysokość opodatkowania -Rozdział 2. Zwolnienia -
Zwolnienia przedmiotowe-Dostawa budynków, budowli
lub ich części
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział IX-
Rozdział 1-art. 86-ust. 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział
VIII-Rozdział 2-art. 43-ust. 1-pkt 10

## Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

Szanowni Państwo,
    stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego
    zdarzenia przyszłego w podatku od towarów i usług jest prawidłowe.

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

5 maja 2025 r. wpłynął Państwa wniosek z 5 maja 2025 r. o wydanie interpretacji
    indywidualnej, który dotyczy:
      · opodatkowania podatkiem VAT transakcji wniesienia aportem przedmiotu aportu nr 1
        i przedmiotu aportu nr 2 (pytanie oznaczone we wniosku nr 1);
      · prawa do pełnego odliczenia podatku naliczonego od transakcji wniesienia aportem
        przedmiotu aportu nr 1 i przedmiotu aportu nr 2 (pytanie oznaczone we wniosku nr
        2);
      · zwolnienia od podatku VAT transakcji wniesienia aportem przedmiotu aportu nr 3
        oraz braku prawa do odliczenia podatku naliczonego od tej transakcji (

## Pytanie

oznaczone we wniosku nr 3);
      · opodatkowania podatkiem VAT transakcji wniesienia aportem przedmiotu aportu nr 4
        (pytanie oznaczone we wniosku nr 4) oraz
      · prawa do pełnego odliczenia podatku naliczonego od transakcji wniesienia aportem
        przedmiotu aportu nr 4 (pytanie oznaczone we wniosku nr 5).
    Uzupełnili go Państwo pismem z 10 lipca 2025 r. (wpływ 10 lipca 2025 r.) oraz pismem z 10
    lipca 2025 r. (wpływ 11 lipca 2025 r.) – w odpowiedzi na wezwanie, jak również pismem z
    22 lipca 2025 r. (wpływ 22 lipca 2025 r.).
    Treść wniosku jest następująca:

## Opis zdarzenia przyszłego

Sp. z o.o. (dalej: Spółka lub Wnioskodawca) prowadzi działalność gospodarczą w zakresie
    Transportu Pasażerskiego Miejskiego i Podmiejskiego. Spółka jest podatnikiem podatku
    dochodowego od osób prawnych (CIT) oraz zarejestrowanym podatnikiem podatku VAT
    czynnym.
    Wszystkie udziały w spółce posiada jeden wspólnik – Gmina. Gmina, podobnie jak Spółka
    jest czynnym podatnikiem podatku VAT.
    W celu rozwinięcia działalności, Spółka planuje objęcie wkładu niepieniężnego (aportu) w
    postaci:
      · Przedmiot aportu nr 1

    Budynek dworca autobusowego znajdujący się na działce nr 7.
    Właścicielem budynku dworca jest Gmina.
    Obiekt został wybudowany w roku 2021. 1 grudnia 2021 r. został on oddany do
    użytkowania i nastąpiło jego pierwsze zasiedlenie. Od wskazanego czasu budynek nie był
    ulepszany. Gmina nie poniosła nakładów/wydatków na ulepszenie które w rozumieniu
    przepisów o podatku dochodowym, stanowiły co najmniej 30% wartości początkowej.
    Gmina dokonała odliczenia podatku VAT z faktur związanych z budową dworca.
    Gmina, na podstawie art. 43 ust. 10 ustawy o podatku od towarów i usług, zrezygnuje ze
    zwolnienia wskazanego w art. 43 ust. 1 pkt 10 ustawy o VAT. Zostanie bowiem złożone
    zgodne oświadczenie, o wyborze opodatkowania Budynku Dworca Autobusowego przed
    dniem dokonania dostawy tych obiektów właściwemu dla ich nabywcy naczelnikowi
    urzędu skarbowego lub w akcie notarialnym, do zawarcia którego dochodzi w związku z
    dostawą tych obiektów.
    Przedmiot aportu nr 1 zostanie wyceniony przez Rzeczoznawcę i zostanie wniesiony do
    Spółki w zamian za objęcie udziałów w jej kapitale zakładowym o wartości wskazanej przez
    rzeczoznawcę. Ewentualna nadwyżka wartości aportu nad wartością nominalną zostanie
    przekazana na kapitał zapasowy.
      · Przedmiot aportu nr 2
    Stacja obsługi znajdująca się na działce 31.
    Właścicielem budynku Stacji Obsługi jest Gmina.
    Obiekt został wybudowany w roku 2021. 28 grudnia 2021 r. został on oddany do
    użytkowania i nastąpiło jego pierwsze zasiedlenie. Od wskazanego czasu budynek nie był
    ulepszany. Gmina nie poniosła nakładów/wydatków na ulepszenie które w rozumieniu
    przepisów o podatku dochodowym, stanowiły co najmniej 30% wartości początkowej.
    Gmina dokonała odliczenia podatku VAT z faktur związanych z budową punktu obsługi.
    Gmina, na podstawie art. 43 ust. 10 ustawy o podatku od towarów i usług, zrezygnuje z
    zwolnienia wskazanego w art. 43 ust. 1 pkt 10 ustawy o VAT. Zostanie bowiem złożone
    zgodne oświadczenie, o wyborze opodatkowania Punktu Obsługi przed dniem dokonania
    dostawy tych obiektów właściwemu dla ich nabywcy naczelnikowi urzędu skarbowego lub
    w akcie notarialnym, do zawarcia którego dochodzi w związku z dostawą tych obiektów.
    Przedmiot aportu nr 2 zostanie wyceniony przez Rzeczoznawcę i zostanie wniesiony do
    Spółki w zamian za objęcie udziałów w jej kapitale zakładowym o wartości wskazanej przez
    rzeczoznawcę. Ewentualna nadwyżka wartości aportu nad wartością nominalną zostanie
    przekazana na kapitał zapasowy.
      · Przedmiot aportu nr 3
    Nieruchomość gruntowa urządzona pod parking samochodowy wraz z siecią
    komunikacyjną i zabudową usługową znajdująca się na działce 5.
    Właścicielem nieruchomości jest Gmina. (...)
    Na nieruchomości znajduje się budynek (...) (w budynku znajduje się część handlowo-
    usługowa oraz zespół toalet), a także parking samochodowy przystosowany do
    parkowania samochodów osobowych i autobusów.
    Parking po gruntownym remoncie został oddany do użytkowania w roku 2006 (nastąpiło
    wtedy pierwsze zasiedlenie), natomiast budowa budynku handlowo-usługowego miała
    miejsce w roku 2007 (pierwsze zasiedlenie). Gmina dokonała odliczenia podatku VAT z
    faktur związanych z budową punktu obsługi.
    Gmina zamierza skorzystać ze zwolnienia o którym mowa w art. 43 ust. 1 pkt 10 w
    stosunku do aportu przedmiotu nr 3.

    Aport zostanie wniesiony do Spółki w zamian za objęcie (...) udziałów w jej kapitale
    zakładowym. Wartość nominalna obejmowanych udziałów/akcji wynosi (...) zł.
      · Przedmiot aportu nr 4
    Ponadto Gmina planuje przekazać aportem tabor autobusowy:
    (...).
    Wszystkie autobusy były i będą do czasu dokonania aportu dzierżawione przez Gminę na
    rzecz spółki. Gmina nie wykorzystywała wskazanych autobusów do czynności zwolnionych
    z opodatkowania VAT. Spółka będzie wykorzystywać przedmiot aportu do czynności
    odpłatnych, opodatkowanych podatkiem VAT (wyjątkiem są przejazdy osób ustawowo
    zwolnionych z odpłatności, np. posłów).
    Uzupełnienie opisu zdarzenia przyszłego
    Przedmiot aportu 1, 2, 3 i 4 na moment jego wniesienia do Spółki nie będzie stanowił
    organizacyjnie i finansowo wyodrębnionego w istniejącym przedsiębiorstwie zespołu
    składników materialnych i niematerialnych, w tym zobowiązań, przeznaczonych do
    realizacji określonych zadań gospodarczych, który zarazem mógłby stanowić niezależne
    przedsiębiorstwo samodzielnie realizujące te zadania, a w związku z tym przenoszone
    składniki majątkowe nie będą wyodrębnione w prowadzonej przez Gminę działalności na
    płaszczyźnie organizacyjnej, finansowej i funkcjonalnej.
    Spółka funkcjonuje i prowadzi wskazaną działalność w oparciu o zawarte przez siebie
    umowy, zatrudniony przez siebie personel oraz posiadane środki trwałe i inne przedmioty
    /rzeczy/licencje. Dotychczas Spółka wynajmowała od Gminy autobusy oraz
    wykorzystywała wskazane nieruchomości na podstawie umów zawartych z Gminą. W
    wyniku aportu spółka otrzyma wskazane nieruchomości oraz autobusy, dzięki czemu
    będzie dalej kontynuowała swoją działalność w zakresie transportu.
    Parking samochodowy stanowiący przedmiot aportu nr 3 stanowi budowlę w rozumieniu
    ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane.
    Na działce stanowiącej przedmiot aportu nr 3 nie znajduje się więcej obiektów, aniżeli te,
    które zostały wymienione we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej z 5 maja 2025
    r.
    Wszystkie obiekty znajdujące się na działce stanowiącej przedmiot aportu nr 3 stanowią
    budynek, budowlę lub ich część w rozumieniu Prawa budowlanego. Względem wszystkich
    ww. budynków, budowli lub ich części doszło do pierwszego zasiedlenia. Od jego
    momentu do momentu transakcji upłynęło co najmniej 2 lata.
    Względem ww. budynków, budowli lub ich części zbywca (Gmina) nie poniósł wydatków na
    ich ulepszenie.
    W stosunku do ww. budynków, budowli i ich części przysługiwało zbywcy prawo do
    obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego. Gmina dokonała
    obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego.
    Z tytułu nabycia lub wytworzenia towarów stanowiących przedmiot aportu nr 3
    przysługiwało zbywcy prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku
    naliczonego.
    Przedmiot aportu nr 1 i 2 będzie wykorzystywany przez Spółkę do czynności
    opodatkowanych.
    Pytania

      1. Czy transakcja wniesienia aportem Budynku Dworca (przedmiot aportu nr 1) oraz
        Punktu obsługi (przedmiot aportu nr 2) będzie podlegać opodatkowaniu VAT?
      2. Czy Wnioskodawca będzie miał pełne prawo do odliczenia podatku VAT od aportu
        Budynku Dworca (przedmiot aportu nr 1) oraz Punktu obsługi (przedmiot aportu nr
        2)?
      3. Czy prawidłowe będzie zastosowanie zwolnienia z opodatkowania VAT transakcji
        wniesienia aportem Nieruchomości gruntowej urządzonej pod parking
        samochodowy wraz z siecią komunikacyjną i zabudową usługową (przedmiot
        aportu 3), a Spółka nie będzie miała prawa do odliczenia podatku VAT od wskazanej
        transakcji?
      4. Czy transakcja wniesienia aportem autobusów (przedmiot aportu nr 4) będzie
        podlegać opodatkowaniu VAT?
      5. Czy Wnioskodawca będzie miał pełne prawo do odliczenia podatku VAT od aportu
        autobusów (przedmiot aportu nr 4)?
    Państwa stanowisko w sprawie
    Ad 1
    Czynność wniesienia przez Gminę aportem Budynku Dworca (przedmiot aportu nr 1) oraz
    Punktu obsługi (przedmiot aportu nr 2) będzie podlegać opodatkowaniu VAT stawką
    podstawową (23%).
    Stosownie do treści art. 5 ust. 1 ustawy o VAT, opodatkowaniu VAT podlegają m.in.
    odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju.
    Jednocześnie, w myśl art. 7 ust. 1 ww. ustawy, przez dostawę towarów rozumie się
    przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel. Z kolei zgodnie z art. 8
    ust. 1 ustawy o VAT, przez świadczenie usług rozumie się każde świadczenie na rzecz
    osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej niemającej osobowości
    prawnej, które nie stanowi dostawy towarów.
    Z brzmienia powołanych przepisów wynika, iż pojęcia dostawy towarów i świadczenia
    usług na gruncie ustawy o VAT uzupełniają się w tym sensie, iż co do zasady, czynności
    podejmowane przez podatników należy uznać za świadczenie usług, o ile nie stanowią one
    dostawy towarów. Takie skonstruowanie zakresu czynności opodatkowanych prowadzi do
    zapewnienia zasady powszechności opodatkowania.
    Zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy o VAT, podatnikami są osoby prawne, jednostki
    organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące
    samodzielnie działalność gospodarczą, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności.
    Stosownie natomiast do treści art. 15 ust. 6 ww. ustawy, nie uważa się za podatników
    organów władzy publicznej oraz urzędów obsługujących te organy w zakresie
    realizowanych zadań nałożonych odrębnymi przepisami prawa, dla realizacji których
    zostały one powołane, z wyłączeniem czynności wykonywanych na podstawie zawartych
    umów cywilnoprawnych.
    Jako że jednostki samorządu terytorialnego są wyposażone w osobowość prawną oraz w
    określonym zakresie wykonują samodzielnie działalność gospodarczą w rozumieniu art.
    15 ust. 2 ustawy o VAT, należy uznać, iż spełniają zawartą w tym przepisie definicję
    podatnika VAT. Oznacza to, że w zakresie czynności cywilnoprawnych dokonywanych
    przez jednostki samorządu terytorialnego, nawet gdy dotyczą one zadań własnych gmin,
    podmioty te powinny być uznawane za podatników VAT. Będą to zatem wszystkie

    realizowane przez te jednostki (urzędy) czynności w sferze ich aktywności cywilnoprawnej,
    np. czynności sprzedaży, zamiany (nieruchomości i ruchomości), wynajmu, dzierżawy, itd.,
    umów prawa cywilnego (nazwanych i nienazwanych).
    Wniesienie do Spółki Budynku Dworca (przedmiot aportu nr 1) oraz Punktu obsługi
    (przedmiot aportu nr 2) będzie stanowić czynność cywilnoprawną (...).
    Należy podkreślić, że w efekcie powyższego Gmina będzie działać jako podatnik VAT na
    podstawie art. 15 ust. 6 ustawy o VAT, a sama czynność aportu będzie wyczerpywać
    znamiona odpłatnej dostawy towarów, o której mowa w art. 7 ust. 1 ustawy o VAT.
    Ponieważ, będziemy mieć do czynienia z przeniesieniem prawa władania rzeczą jak
    właściciel na rzecz spółki, w zamian za wynagrodzenie (udziały).
    Stanowisko to znajduje potwierdzenie w interpretacjach indywidualnych, przykładowo w:
      · interpretacji indywidualnej Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z 12 września
        2018 r., sygn. 0111-KDIB3-1.4012.432.2018.3.KO, gdzie stwierdzono: „W tym
        miejscu należy pokreślić, że zwolnieniem od podatku, nie są objęte czynności
        realizowane przez jednostki samorządu terytorialnego, wykonywane na podstawie
        umów cywilnoprawnych. Wobec powyższego należy stwierdzić, że z uwagi na fakt,
        że wniesienie aportem nieruchomości, będzie niewątpliwie czynnością
        cywilnoprawną (nie zaś publicznoprawną), dla zamierzonej czynności Gmina będzie
        występowała w charakterze podatnika podatku od towarów i usług, natomiast
        powyższa czynność w świetle ustawy będzie traktowana jako odpłatna dostawa
        towarów. Zatem czynność wniesienia aportu w postaci odcinków sieci
        wodociągowej przez Gminę do Spółki jest opodatkowana, jednakże sposób jej
        opodatkowania zależy od tego co jest przedmiotem aportu”.;
      · interpretacji indywidualnej Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z 24 sierpnia
        2018 r. sygn. 0115-KDIT1-2.4012.507.2018.1.AW: „Wniesienie aportu (wkładu
        niepieniężnego) do spółki prawa handlowego lub cywilnego spełnia definicję
        odpłatnej dostawy towarów, zawartej w art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy, ponieważ
        dostawa ta odbywa się za wynagrodzeniem (wniesienie aportu spełnia przymiot
        odpłatności, istnieje bowiem bezpośredni związek pomiędzy dostawą towarów a
        otrzymanym wynagrodzeniem w formie wyrażonych pieniężnie udziałów), a jej
        efektem jest przeniesienie na inny podmiot prawa do rozporządzania tymi
        towarami jak właściciel”.
    Należy, wskazać że poprzez złożenie zgodnego oświadczenia, Gmina i Spółka zrezygnują z
    zastosowania zwolnienia wobec tej transakcji (na podstawie art. 43 ust. 10), tak więc
    wskazana transakcja będzie podlegać opodatkowaniu stawką podstawową VAT.
    Ad 2
    Wnioskodawca będzie miał pełne prawo do odliczenia podatku VAT od aportu Budynku
    Dworca (przedmiot aportu nr 1) oraz Punktu obsługi (przedmiot aportu nr 2)
    Zgodnie z art. 86 ust. 1 ustawy o VAT, podatnikowi, o którym mowa w art. 15, przysługuje
    prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego w zakresie, w
    jakim towary i usługi są wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych, z
    zastrzeżeniem art. 114, art. 119 ust. 4, art. 120 ust. 17 i 19 oraz art. 124.
    Prawo to przysługuje podatnikowi pod warunkiem, że nie zachodzą przesłanki negatywne,
    sprecyzowane w art. 88 ustawy o VAT.
    Z treści powyższych regulacji wynika, że prawo do odliczenia podatku naliczonego
    przysługuje podatnikom VAT w sytuacji, gdy towary i usługi, przy nabyciu, których został
    naliczony podatek, są wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych VAT.
    Stosownie do art. 15 ust. 1 ustawy o VAT, za podatników uznaje się osoby prawne,
    jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące
    samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub

    rezultat takiej działalności. Zgodnie natomiast z ust. 6 tej regulacji, nie uznaje się za
    podatnika organów władzy publicznej oraz urzędów obsługujących te organy w zakresie
    realizowanych zadań nałożonych odrębnymi przepisami prawa, dla realizacji których
    zostały one powołane, z wyłączeniem czynności wykonywanych na podstawie zawartych
    umów cywilnoprawnych.
    Aport będzie stanowił odpłatną dostawę towarów i usług (patrz uzasadnienie do pytania
    1). Należy wskazać, że spółka będzie wykorzystywać przedmiot aportu do działalności
    opodatkowanej (nie będzie on wykorzystywany do czynności zwolnionych oraz
    niepodlegających VAT). W związku z czym Spółka będzie posiadała pełne prawo do
    odliczenia podatku VAT od faktury dokumentującej czynność aportu.
    Warto przy tym zauważyć, iż w świetle art. 86 ust. 1 in principio, związek pomiędzy
    zakupionymi towarami i usługami, a wykonywaniem czynności opodatkowanych, nie musi
    mieć charakteru bezpośredniego i ścisłego. Za wystarczający uważa się zadeklarowany
    przez podatnika zamiar przeznaczenia danego towaru lub usługi na cele związane ze
    sprzedażą opodatkowaną (tutaj wykorzystanie do działalności opodatkowanej).
    Stanowisko to znajduje mocne oparcie w orzecznictwie, w tym w wyrokach TSUE:
    „Ponadto, zgodnie z zasadą neutralności podatku VAT w zakresie obciążenia podatkowego
    dla przedsiębiorstwa pierwsze wydatki inwestycyjne, poniesione w celu i z zamiarem
    rozpoczęcia działalności, należy uznać za działalność gospodarczą. Opóźnienie
    rozpoczęcia działalności do momentu faktycznego wykorzystania nieruchomości, tj. do
    momentu rozpoczęcia uzyskiwania z tej nieruchomości dochodu do opodatkowania,
    byłoby sprzeczne z tą zasadą. Każda inna interpretacja art. 4 Dyrektywy oznaczałaby
    obciążenie przedsiębiorcy kosztem VAT w trakcie prowadzenia przez niego działalności
    gospodarczej, bez umożliwienia mu odliczenia tego podatku zgodnie z art. 17, i
    wprowadzałaby nieuzasadnione rozróżnienie między wydatkami inwestycyjnymi,
    poniesionymi przed faktycznym wykorzystaniem nieruchomości i wydatkami
    poniesionymi w trakcie ich wykorzystywania” (wyrok w sprawie C-268/83 Rompelman).
    „Zgodnie z zasadą neutralności VAT w zakresie obciążeń podatkowych nakładanych na
    przedsiębiorstwo, pierwsze wydatki inwestycyjne poniesione w celach i z zamiarem
    rozpoczęcia działalności należy traktować jako działalność gospodarczą; jednocześnie
    niezgodna z tą zasadą byłaby sytuacja, w której działalność ta rozpoczęłaby się dopiero z
    chwilą faktycznego wykorzystania nieruchomości, tj. z chwilą rozpoczęcia generowania
    dochodu do opodatkowania. Jakakolwiek inna interpretacja artykułu 4 Dyrektywy
    obciążałaby przedsiębiorcę kosztem z tytułu podatku VAT w trakcie prowadzenia
    działalności gospodarczej bez przyznania mu prawa do jego odliczenia zgodnie z
    artykułem 17 i prowadziłaby do arbitralnego rozróżnienia między wydatkami
    inwestycyjnymi poniesionymi przed faktycznym wykorzystaniem nieruchomości i
    wydatkami poniesionymi w trakcie ich użytkowania” (wyrok w sprawie C-I 10/94
    Intercommunale voor zeewaterontzilting – INZO).
    Co istotne, pogląd ten znajduje aprobatę w interpretacjach indywidualnych wydawanych
    w imieniu Ministra Finansów, np. Dyrektor Izby Skarbowej w Łodzi w interpretacji z 6
    listopada 2013 r. sygn. IPTPP4/443-598/13-4/UNr stwierdził, że: „Biorąc pod uwagę, że
    prawo do odliczenia powinno być realizowane natychmiast po powstaniu podatku
    naliczonego, decydujące znaczenie dla oceny istnienia prawa do odliczenia będzie miał
    zamierzony (deklarowany) związek podatku naliczonego z czynnościami opodatkowanymi.
    Przy czym związek ten może mieć charakter bezpośredni lub pośredni. Jeśli podatnik
    zamierza przeznaczyć dane towary lub usługi na cele działalności opodatkowanej, to jest
    uprawniony do odliczenia podatku naliczonego przy nabyciu tych towarów i usług (choćby
    przed zrealizowaniem prawa do odliczenia, towary bądź usługi nie zostały jeszcze
    spożytkowane na cele działalności opodatkowanej)”.
    Podobnie uznał Dyrektor Izby Skarbowej w Katowicach w interpretacji z 26 lipca 2013 r.
    sygn. IBPP3/443-506/13/JP.

    Brak jest także przesłanek negatywnych do odliczenia, wskazanych w art. 88 ustawy o VAT.
    Należy także wskazać, że z racji faktu wykorzystania przedmiotu aportu w całości do celów
    opodatkowanych nie będą mieć zastosowania przepisy dotyczące pre-współczynnika,
    współczynnika oraz korekty wieloletniej (86 ust. 2a-2h, art. 90 i art. 91 ustawy o VAT).
    Ad 3
    W ocenie spółki prawidłowe będzie zastosowanie zwolnienia z opodatkowania VAT
    transakcji wniesienia aportem Nieruchomości gruntowej urządzonej pod parking
    samochodowy wraz z siecią komunikacyjną i zabudową usługową (przedmiot aportu 3), a
    Spółka nie będzie miała prawa do odliczenia podatku VAT od wskazanej transakcji.
    Stosownie do treści art. 5 ust. 1 ustawy o VAT, opodatkowaniu VAT podlegają m.in.
    odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju.
    Jednocześnie, w myśl art. 7 ust. 1 ww. ustawy, przez dostawę towarów rozumie się
    przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel. Z kolei zgodnie z art. 8
    ust. 1 ustawy o VAT, przez świadczenie usług rozumie się każde świadczenie na rzecz
    osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej niemającej osobowości
    prawnej, które nie stanowi dostawy towarów.
    Z brzmienia powołanych przepisów wynika, iż pojęcia dostawy towarów i świadczenia
    usług na gruncie ustawy o VAT uzupełniają się w tym sensie, iż co do zasady, czynności
    podejmowane przez podatników należy uznać za świadczenie usług, o ile nie stanowią one
    dostawy towarów. Takie skonstruowanie zakresu czynności opodatkowanych prowadzi do
    zapewnienia zasady powszechności opodatkowania. Zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy o VAT
    podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej
    oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, bez względu na
    cel lub rezultat takiej działalności. Stosownie natomiast do treści art. 15 ust. 6 ww. ustawy,
    nie uważa się za podatników organów władzy publicznej oraz urzędów obsługujących te
    organy w zakresie realizowanych zadań nałożonych odrębnymi przepisami prawa, dla
    realizacji których zostały one powołane, z wyłączeniem czynności wykonywanych na
    podstawie zawartych umów cywilnoprawnych.
    Jako że jednostki samorządu terytorialnego są wyposażone w osobowość prawną oraz w
    określonym zakresie wykonują samodzielnie działalność gospodarczą w rozumieniu art.
    15 ust. 2 ustawy o VAT, należy uznać, iż spełniają zawartą w tym przepisie definicję
    podatnika VAT. Oznacza to, że w zakresie czynności cywilnoprawnych dokonywanych
    przez jednostki samorządu terytorialnego, nawet gdy dotyczą one zadań własnych gmin,
    podmioty te powinny być uznawane za podatników VAT. Będą to zatem wszystkie
    realizowane przez te jednostki (urzędy) czynności w sferze ich aktywności cywilnoprawnej,
    np. czynności sprzedaży, zamiany (nieruchomości i ruchomości), wynajmu, dzierżawy, itd.,
    umów prawa cywilnego (nazwanych i nienazwanych).
    Wniesienie do Spółki przedmiotowej infrastruktury będzie stanowić czynność
    cywilnoprawną (...).
    Należy podkreślić, że w efekcie powyższego, Gmina będzie działać jako podatnik VAT na
    podstawie art. 15 ust. 6 ustawy o VAT, a sama czynność aportu będzie wyczerpywać
    znamiona odpłatnej dostawy towarów, o której mowa w art. 7 ust. 1ustawy o VAT,
    ponieważ, będziemy mieć do czynienia z przeniesieniem prawa władania rzeczą jak
    właściciel na rzecz spółki, w zamian za wynagrodzenie (udziały).
    Stanowisko to znajduje potwierdzenie w interpretacjach indywidualnych, przykładowo w:
      · interpretacji indywidualnej Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z 12 września
        2018 r. sygn. 0111-KDIB3-1.4012.432.2018.3.KO, gdzie stwierdzono: „W tym miejscu
        należy pokreślić, że zwolnieniem od podatku, nie są objęte czynności realizowane
        przez jednostki samorządu terytorialnego, wykonywane na podstawie umów
        cywilnoprawnych. Wobec powyższego należy stwierdzić, że z uwagi na fakt, że
        wniesienie aportem nieruchomości, będzie niewątpliwie czynnością cywilnoprawną

        (nie zaś publicznoprawną), dla zamierzonej czynności Gmina będzie występowała w
        charakterze podatnika podatku od towarów i usług, natomiast powyższa czynność
        w świetle ustawy będzie traktowana jako odpłatna dostawa towarów. Zatem
        czynność wniesienia aportu w postaci odcinków sieci wodociągowej przez Gminę do
        Spółki jest opodatkowana, jednakże sposób jej opodatkowania zależy od tego co
        jest przedmiotem aportu”.;
      · interpretacji indywidualnej Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z 24 sierpnia
        2018 r. sygn. 0115-KDIT1-2.4012.507.2018.1.AW: „Wniesienie aportu (wkładu
        niepieniężnego) do spółki prawa handlowego lub cywilnego spełnia definicję
        odpłatnej dostawy towarów, zawartej w art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy, ponieważ
        dostawa ta odbywa się za wynagrodzeniem (wniesienie aportu spełnia przymiot
        odpłatności, istnieje bowiem bezpośredni związek pomiędzy dostawą towarów a
        otrzymanym wynagrodzeniem w formie wyrażonych pieniężnie udziałów), a jej
        efektem jest przeniesienie na inny podmiot prawa do rozporządzania tymi
        towarami jak właściciel”.
    W analizowanej sytuacji mamy do czynienia z majątkiem, który został oddany do
    użytkowania w roku 2006 oraz w roku 2007.
    Należy, wskazać że dokonanie aportu w ocenie Spółki nie będzie wypełniać przesłanek
    pierwszego zasiedlenia, przez co będzie mieć zastosowania zawarte w art. 43 ust. 1 pkt 10
    ustawy o VAT zwolnienie dotyczące dostawy budynków, ponieważ za moment pierwszego
    zasiedlenia należy uznać moment rozpoczęcia użytkowania wskazanej infrastruktury (rok
    2006 i rok 2007).
    W kwestii rozumienia definicji pierwszego zasiedlenia wypowiedział się NSA w wyroku z 14
    maja 2015 r. o sygn. akt I FSK 382/14. Sąd w wyroku tym stwierdził, że: „Wykładnia
    językowa, systematyczna i celowościowa dyrektywy 112 wskazuje wyraźnie, że ww. pojęcie
    należy rozumieć szeroko jako »pierwsze zajęcie budynku, używanie«. Zatem w taki sposób
    powinna być odczytywana definicja przewidziana w treści art. 2 pkt 14 ustawy o VAT.
    W świetle wykładni językowej, jak i celowościowej systemu VAT, w ocenie NSA, należy więc
    przyjąć, że jeżeli podatnik użytkował dany budynek, budowlę lub ich części i spełnia
    warunek korzystania z budynku, budowli lub ich części przez wymagany czas, to do
    sprzedaży prawa własności tego budynku, budowli lub ich części zastosowanie znajdzie
    fakultatywne zwolnienie przewidziane w przepisach ustawy o podatku od towarów i usług”.
    Ponadto w wyroku z 16 listopada 2017 r. w sprawie C-308/16 Kozuba Premium Selection
    sp. z o. o. przeciwko Dyrektorowi Izby Skarbowej w Warszawie TSUE stwierdził, że: „artykuł
    12 ust. 1 i 2 oraz art. 135 ust. 1 lit. j dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006
    r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej należy interpretować w ten
    sposób, że sprzeciwiają się one przepisom krajowym, takim jak będące przedmiotem
    postępowania głównego, które uzależniają zwolnienie z podatku od wartości dodanej w
    związku z dostawą budynków od spełnienia warunku, zgodnie z którym pierwsze
    zasiedlenie tych budynków następuje w ramach czynności podlegającej opodatkowaniu.
    Wskazane przepisy tejże dyrektywy należy interpretować w ten sposób, że nie sprzeciwiają
    się one, aby takie przepisy krajowe uzależniały owo zwolnienie od warunku, zgodnie z
    którym w wypadku »ulepszenia« istniejącego budynku poniesione wydatki nie mogą
    przekroczyć 30% początkowej wartości tego budynku, o ile rzeczone pojęcie »ulepszenia«
    jest interpretowane w taki sam sposób jak pojęcie »przebudowy« zawarte w art. 12 ust. 2
    dyrektywy 2006/112, to znaczy tak, że odnośny budynek powinien być przedmiotem
    istotnych zmian przeprowadzonych w celu zmiany jego wykorzystania lub w celu
    znaczącej zmiany warunków jego zasiedlenia”.
    W związku z powyższym należy wskazać, że przedmiotowa infrastruktura została oddana
    do użytkowania po modernizacji w roku 2006 oraz roku 2007. W związku z tym, w ocenie
    gminy, od czasu dokonania pierwszego zasiedlenia do dnia dostawy towaru minęło ponad
    dwa lata.

    Konkludując, planowana transakcja będzie wypełniała przesłanki wskazane w art. 43 ust. 1
    pkt 10 w rozumieniu przepisów ustawy o VAT i tym samym będzie podlegać zwolnieniu z
    opodatkowania VAT.
    Ad 4
    Czynność wniesienia przez Gminę aportem autobusów (przedmiot aportu nr 4) będzie
    podlegać opodatkowaniu VAT stawką podstawową. Stosownie do treści art. 5 ust. 1
    ustawy o VAT, opodatkowaniu VAT podlegają m.in. odpłatna dostawa towarów i odpłatne
    świadczenie usług na terytorium kraju.
    Jednocześnie, w myśl art. 7 ust. 1 ww. ustawy, przez dostawę towarów rozumie się
    przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel. Z kolei zgodnie z art. 8
    ust. 1 ustawy o VAT, przez świadczenie usług rozumie się każde świadczenie na rzecz
    osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej niemającej osobowości
    prawnej, które nie stanowi dostawy towarów.
    Z brzmienia powołanych przepisów wynika, iż pojęcia dostawy towarów i świadczenia
    usług na gruncie ustawy o VAT uzupełniają się w tym sensie, iż co do zasady, czynności
    podejmowane przez podatników należy uznać za świadczenie usług, o ile nie stanowią one
    dostawy towarów. Takie skonstruowanie zakresu czynności opodatkowanych prowadzi do
    zapewnienia zasady powszechności opodatkowania. Zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy o VAT
    podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej
    oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, bez względu na
    cel lub rezultat takiej działalności. Stosownie natomiast do treści art. 15 ust. 6 ww. ustawy,
    nie uważa się za podatników organów władzy publicznej oraz urzędów obsługujących te
    organy w zakresie realizowanych zadań nałożonych odrębnymi przepisami prawa, dla
    realizacji których zostały one powołane, z wyłączeniem czynności wykonywanych na
    podstawie zawartych umów cywilnoprawnych.
    Jako że jednostki samorządu terytorialnego są wyposażone w osobowość prawną oraz w
    określonym zakresie wykonują samodzielnie działalność gospodarczą w rozumieniu art.
    15 ust. 2 ustawy o VAT, należy uznać, iż spełniają zawartą w tym przepisie definicję
    podatnika VAT. Oznacza to, że w zakresie czynności cywilnoprawnych dokonywanych
    przez jednostki samorządu terytorialnego, nawet gdy dotyczą one zadań własnych gmin,
    podmioty te powinny być uznawane za podatników VAT. Będą to zatem wszystkie
    realizowane przez te jednostki (urzędy) czynności w sferze ich aktywności cywilnoprawnej,
    np. czynności sprzedaży, zamiany (nieruchomości i ruchomości), wynajmu, dzierżawy, itd.,
    umów prawa cywilnego (nazwanych i nienazwanych).
    Wniesienie do Spółki aportem autobusów (przedmiot aportu nr 4) będzie stanowić
    czynność cywilnoprawną (patrz: Decyzja Izby Skarbowej w Rzeszowie w sprawie
    interpretacji prawa podatkowego z 16 marca 2006 r. sygn. IS. 1/2-4361/4/06: „Należy
    bowiem zauważyć, iż sama czynność wniesienia aportu jest czynnością czysto techniczną i
    następuje w konsekwencji zawarcia lub zmiany umowy spółki)”.
    Należy podkreślić, że w efekcie powyższego Gmina będzie działać jako podatnik VAT na
    podstawie art. 15 ust. 6 ustawy o VAT, a sama czynność aportu będzie wyczerpywać
    znamiona odpłatnej dostawy towarów, o której mowa w art. 7 ust. 1 ustawy o VAT,
    ponieważ będziemy mieć do czynienia z przeniesieniem prawa władania rzeczą jak
    właściciel na rzecz spółki, w zamian za wynagrodzenie (udziały).
    Stanowisko to znajduje potwierdzenie w interpretacjach indywidualnych, przykładowo w:
    interpretacji indywidualnej Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z 12 września 2018 r.
    sygn. 0111-KDIB3-1.4012.432.2018.3.KO, gdzie stwierdzono: „W tym miejscu należy
    pokreślić, że zwolnieniem od podatku, nie są objęte czynności realizowane przez jednostki
    samorządu terytorialnego, wykonywane na podstawie umów cywilnoprawnych. Wobec
    powyższego należy stwierdzić, że z uwagi na fakt, że wniesienie aportem nieruchomości,
    będzie niewątpliwie czynnością cywilnoprawną (nie zaś publicznoprawną), dla zamierzonej

    czynności Gmina będzie występowała w charakterze podatnika podatku od towarów i
    usług, natomiast powyższa czynność w świetle ustawy będzie traktowana jako odpłatna
    dostawa towarów. Zatem czynność wniesienia aportu w postaci odcinków sieci
    wodociągowej przez Gminę do Spółki jest opodatkowana, jednakże sposób jej
    opodatkowania zależy od tego co jest przedmiotem aportu”;
    Ad 5
    Wnioskodawca będzie miał pełne prawo do odliczenia podatku VAT od aportu autobusów
    (przedmiot aportu nr 4).
    Zgodnie z art. 86 ust. 1 ustawy o VAT, podatnikowi, o którym mowa w art. 15, przysługuje
    prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego w zakresie, w
    jakim towary i usługi są wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych, z
    zastrzeżeniem art. 114, art. 119 ust. 4, art. 120 ust. 17 i 19 oraz art. 124.
    Prawo to przysługuje podatnikowi pod warunkiem, że nie zachodzą przesłanki negatywne,
    sprecyzowane w art. 88 ustawy o VAT.
    Z treści powyższych regulacji wynika, że prawo do odliczenia podatku naliczonego
    przysługuje podatnikom VAT w sytuacji, gdy towary i usługi, przy nabyciu, których został
    naliczony podatek, są wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych VAT.
    Stosownie do art. 15 ust. 1 ustawy o VAT za podatników uznaje się osoby prawne,
    jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące
    samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub
    rezultat takiej działalności. Zgodnie natomiast z ust. 6 tej regulacji, nie uznaje się za
    podatnika organów władzy publicznej oraz urzędów obsługujących te organy w zakresie
    realizowanych zadań nałożonych odrębnymi przepisami prawa, dla realizacji których
    zostały one powołane, z wyłączeniem czynności wykonywanych na podstawie zawartych
    umów cywilnoprawnych.
    Aport będzie stanowił odpłatną dostawę towarów i usług (patrz uzasadnienie do pytania
    4). Należy wskazać, że spółka będzie wykorzystywać przedmiot aportu do działalności
    opodatkowanej (nie będzie on wykorzystywany do czynności zwolnionych oraz
    niepodlegających VAT). W związku z czym Spółka będzie posiadała pełne prawo do
    odliczenia podatku VAT od faktury dokumentującej czynność aportu.
    Warto przy tym zauważyć, iż w świetle art. 86 ust. 1 in principio, związek pomiędzy
    zakupionymi towarami i usługami a wykonywaniem czynności opodatkowanych nie musi
    mieć charakteru bezpośredniego i ścisłego. Za wystarczający uważa się zadeklarowany
    przez podatnika zamiar przeznaczenia danego towaru lub usługi na cele związane ze
    sprzedażą opodatkowaną (tutaj wykorzystanie do działalności opodatkowanej).
    Stanowisko to znajduje mocne oparcie w orzecznictwie, w tym w wyrokach TSUE:
    „Ponadto, zgodnie z zasadą neutralności podatku VAT w zakresie obciążenia podatkowego
    dla przedsiębiorstwa pierwsze wydatki inwestycyjne, poniesione w celu i z zamiarem
    rozpoczęcia działalności, należy uznać za działalność gospodarczą. Opóźnienie
    rozpoczęcia działalności do momentu faktycznego wykorzystania nieruchomości, tj. do
    momentu rozpoczęcia uzyskiwania z tej nieruchomości dochodu do opodatkowania,
    byłoby sprzeczne z tą zasadą. Każda inna interpretacja art. 4 Dyrektywy oznaczałaby
    obciążenie przedsiębiorcy kosztem VAT w trakcie prowadzenia przez niego działalności
    gospodarczej, bez umożliwienia mu odliczenia tego podatku zgodnie z art. 17, i
    wprowadzałaby nieuzasadnione rozróżnienie między wydatkami inwestycyjnymi,
    poniesionymi przed faktycznym wykorzystaniem nieruchomości i wydatkami
    poniesionymi w trakcie ich wykorzystywania” (wyrok w sprawie C- 268/83 Rompelman).
    „Zgodnie z zasadą neutralności VAT w zakresie obciążeń podatkowych nakładanych na
    przedsiębiorstwo, pierwsze wydatki inwestycyjne poniesione w celach i z zamiarem
    rozpoczęcia działalności należy traktować jako działalność gospodarczą; jednocześnie
    niezgodna z tą zasadą byłaby sytuacja, w której działalność ta rozpoczęłaby się dopiero z

    chwilą faktycznego wykorzystania nieruchomości, tj. z chwilą rozpoczęcia generowania
    dochodu do opodatkowania. Jakakolwiek inna interpretacja artykułu 4 Dyrektywy
    obciążałaby przedsiębiorcę kosztem z tytułu podatku VAT w trakcie prowadzenia
    działalności gospodarczej bez przyznania mu prawa do jego odliczenia zgodnie z
    artykułem 17 i prowadziłaby do arbitralnego rozróżnienia między wydatkami
    inwestycyjnymi poniesionymi przed faktycznym wykorzystaniem nieruchomości i
    wydatkami poniesionymi w trakcie ich użytkowania” (wyrok w sprawie C-I 10/94
    Intercommunale voor zeewaterontzilting – INZO).
    Co istotne, pogląd ten znajduje aprobatę w interpretacjach indywidualnych wydawanych
    w imieniu Ministra Finansów, np. Dyrektor Izby Skarbowej w Łodzi w interpretacji z 6
    listopada 2013 r. sygn. IPTPP4/443-598/13-4/UN stwierdził, że: „Biorąc pod uwagę, że
    prawo do odliczenia powinno być realizowane natychmiast po powstaniu podatku
    naliczonego, decydujące znaczenie dla oceny istnienia prawa do odliczenia będzie miał
    zamierzony (deklarowany) związek podatku naliczonego z czynnościami opodatkowanymi.
    Przy czym związek ten może mieć charakter bezpośredni lub pośredni. Jeśli podatnik
    zamierza przeznaczyć dane towary lub usługi na cele działalności opodatkowanej, to jest
    uprawniony do odliczenia podatku naliczonego przy nabyciu tych towarów i usług (choćby
    przed zrealizowaniem prawa do odliczenia, towary bądź usługi nie zostały jeszcze
    spożytkowane na cele działalności opodatkowanej)”.
    Podobnie uznał Dyrektor Izby Skarbowej w Katowicach w interpretacji z 26 lipca 2013 r.
    sygn. IBPP3/443-506/13/JP.
    Brak jest także przesłanek negatywnych do odliczenia, wskazanych w art. 88 ustawy o VAT.
    Należy także wskazać, że z racji faktu wykorzystania przedmiotu aportu w całości do celów
    opodatkowanych nie będą mieć zastosowania przepisy dotyczące pre-współczynnika,
    współczynnika oraz korekty wieloletniej (86 ust. 2a-2h, art. 90 i art. 91 ustawy o VAT).

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest prawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z przepisem art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od
    towarów i usług (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 775 ze zm.), zwanej dalej „ustawą”:
      Opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, zwanym dalej „podatkiem”,
      podlegają odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium
      kraju.
    Na mocy art. 7 ust. 1 ustawy:
      Przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się
      przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (...).
    W ujęciu tego przepisu, pojęcie „dostawa towarów” obejmuje wszelkie czynności, w
    ramach których następuje przeniesienie prawa do rozporządzania towarem jak właściciel,
    np.: sprzedaż, zamianę, darowiznę, przeniesienie własności w formie wkładu
    niepieniężnego, czyli aportu.
    Stosownie do art. 2 pkt 6 ustawy:
      Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o towarach – rozumie się przez to rzeczy
      oraz ich części, a także wszelkie postacie energii.
    Zgodnie z przedstawionymi wyżej przepisami, grunty zabudowane jak i niezabudowane
    spełniają definicję towaru wynikającą z art. 2 pkt 6 ustawy, a ich dostawa jest traktowana

    jako czynność odpłatnej dostawy towarów na terytorium kraju, o której mowa w art. 7 ust.
    1 ustawy.
    Jak stanowi art. 2 pkt 22 ustawy:
      Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o sprzedaży – rozumie się przez to odpłatną
      dostawę towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju, eksport
      towarów oraz wewnątrzwspólnotową dostawę towarów.
    Na podstawie art. 8 ust. 1 ustawy:
      Przez świadczenie usług, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się każde
      świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej
      niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu
      art. 7 (...).
    Aport to wkład na utworzenie lub powiększenie majątku spółki, który daje prawo do
    udziału w jej zyskach. Przedmiotem aportu mogą być pieniądze (aporty pieniężne), rzeczy
    lub prawa (aporty rzeczowe) oraz umiejętności, kompetencje techniczne czy zawodowe.
    W związku z wniesieniem wkładu do spółki realizują się dwa rodzaje świadczeń
    ekonomicznych:
    - wnoszący wkład (aport) przenosi na spółkę, do której dokonuje wkładu, prawo do
      rozporządzania określonymi składnikami majątku,
    - w zamian za aport wnoszący otrzymuje pewne uprawnienia (udziały) mające określoną
      wartość.
    Taka transakcja bez wątpienia ma charakter odpłatny. Odpłatność może przybierać różne
    formy – nie jest konieczne, aby została ustalona lub dokonana w pieniądzu. Odpłatnością
    jest więc także np. otrzymanie udziałów spółki, w związku z którym wnoszący aport
    uzyskuje pewną wymierną korzyść.
    Wniesienie aportu do spółki prawa handlowego lub cywilnego – w zależności od tego co
    jest jego przedmiotem – spełnia definicję odpłatnej dostawy towarów lub odpłatnego
    świadczenia usług. Tym samym, w rozumieniu art. 2 pkt 22 ustawy, uznawane jest za
    sprzedaż, ponieważ odbywa się za wynagrodzeniem: istnieje bowiem bezpośredni związek
    pomiędzy dostawą towarów lub świadczeniem usług, a otrzymanym wynagrodzeniem w
    formie wyrażonych pieniężnie udziałów.
    W sytuacji zatem, gdy przedmiotem aportu są towary w rozumieniu art. 2 pkt 6 ustawy i
    gdy czynność ta prowadzi do przeniesienia prawa do rozporządzania tymi towarami jak
    właściciel, mamy do czynienia z odpłatną dostawą towarów w ujęciu art. 7 ust. 1 ustawy.
    Nie każdą jednak czynność stanowiącą dostawę towarów, w rozumieniu art. 7 ust. 1
    ustawy, można uznać za czynność opodatkowaną. Aby dana czynność była opodatkowana
    podatkiem od towarów i usług, musi być wykonana przez podmiot, który w ramach tej
    czynności jest podatnikiem podatku od towarów i usług.
    Na mocy art. 15 ust. 1 ustawy:
      Podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości
      prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o
      której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności.
    Według art. 15 ust. 2 ustawy:
      Działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców
      lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz
      rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność
      gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu
      towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów
      zarobkowych.

    Stosownie do art. 15 ust. 6 ustawy:
      Nie uznaje się za podatnika organów władzy publicznej oraz urzędów obsługujących
      te organy w zakresie realizowanych zadań nałożonych odrębnymi przepisami prawa,
      dla realizacji których zostały one powołane, z wyłączeniem czynności wykonywanych
      na podstawie zawartych umów cywilnoprawnych.
    Z cyt. wyżej art. 15 ust. 6 ustawy wynika, że wyłączenie przewidziane w tym przepisie
    dotyczy wyłącznie organów władzy publicznej oraz odnosi się tylko do tych czynności,
    które związane są z realizacją zadań nałożonych na te podmioty przepisami prawa, do
    realizacji których zostały one powołane.
    Powyższy zapis jest odzwierciedleniem art. 13 obowiązującej od 1 stycznia 2007 r.
    Dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu
    podatku od wartości dodanej – (Dz. Urz. UE. L. Nr 347 z 11 grudnia 2006 s. 1, ze zm.),
    zgodnie z którym:
      Krajowe, regionalne i lokalne organy władzy oraz inne podmioty prawa publicznego
      nie są uważane za podatników w związku z działalnością, którą podejmują lub
      transakcjami, których dokonują jako organy władzy publicznej, nawet jeśli pobierają
      należności, opłaty, składki lub płatności w związku z takimi działaniami lub
      transakcjami.
      Jednakże w przypadku, gdy podejmują one takie działania lub dokonują takich
      transakcji, są uważane za podatników w odniesieniu do tych działań lub transakcji,
      gdyby wykluczenie ich z kategorii podatników prowadziło do znaczących zakłóceń
      konkurencji.
      W każdych okolicznościach podmioty prawa publicznego są uważane za podatników
      w związku z czynnościami określonymi w załączniku I, chyba że niewielka skala tych
      działań sprawia, że mogą być one pominięte.
    Dokonując wykładni powołanego wyżej przepisu art. 15 ust. 6 ustawy, należy rozgraniczyć
    sferę imperium, która jest wyłączona z opodatkowania podatkiem od towarów i usług od
    sfery dominium, w której stosownie do wskazanych wyżej przepisów, organy powinny być
    traktowane jak podatnicy tego podatku. Podatnikiem podatku od towarów i usług jest
    więc również organ władzy publicznej, jeżeli w stosunku do określonej czynności lub
    transakcji zachowuje się jak podmiot gospodarczy. Z tego właśnie względu, ustawodawca
    uznał w art. 15 ust. 6 ustawy, że organy nie są podatnikami w zakresie realizowanych
    zadań nałożonych odrębnymi przepisami prawa, dla realizacji których zostały one
    powołane, z wyłączeniem czynności wykonywanych na podstawie umów
    cywilnoprawnych. Powyższy przepis nie jest samodzielną podstawą do określenia, kiedy
    organ władzy publicznej jest podatnikiem VAT. Nie można go bowiem interpretować w
    oderwaniu od wynikającej z art. 15 ust. 1 ustawy definicji podatnika jako podmiotu
    wykonującego działalność gospodarczą w rozumieniu ust. 2 tego artykułu, przy czym
    działalność ta musi być wykonywana samodzielnie – we własnym imieniu i na własny
    rachunek.
    Jak wynika z powyższego, wyłączenie organów władzy publicznej z kategorii podatnika ma
    charakter wyłącznie podmiotowo-przedmiotowy.
    W świetle wskazanych unormowań, jednostki samorządu terytorialnego, na gruncie
    podatku od towarów i usług występować mogą w dwoistym charakterze:
      podmiotów niebędących podatnikami, gdy realizują zadania nałożone na nie
      odrębnymi przepisami prawa, oraz
      podatników podatku od towarów i usług, gdy wykonują czynności na podstawie
      umów cywilnoprawnych.

    Kryterium podziału stanowi charakter wykonywanych czynności: czynności o charakterze
    publicznoprawnym wyłączają te podmioty z kategorii podatników, natomiast czynności o
    charakterze cywilnoprawnym skutkują uznaniem tych podmiotów za podatników podatku
    od towarów i usług, a realizowane przez nie odpłatne dostawy towarów i świadczenie
    usług podlegają opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.
    Z powołanych wyżej przepisów wynika, że jednostki samorządu terytorialnego są
    podatnikami podatku od towarów i usług jedynie w zakresie wszelkich czynności, które
    mają charakter cywilnoprawny, tzn. są przez nie realizowane na podstawie umów
    cywilnoprawnych. Będą to zatem wszystkie realizowane przez te jednostki czynności w
    sferze ich aktywności cywilnoprawnej, np. czynności sprzedaży, zamiany (nieruchomości i
    ruchomości), wynajmu, dzierżawy itp., umów prawa cywilnego (nazwanych i
    nienazwanych). Tylko w tym zakresie ich czynności mają bowiem charakter działalności
    gospodarczej w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy.
    Na podstawie art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (t. j. Dz.
    U. z 2024 r. poz. 1465 ze zm.):
      Gmina wykonuje zadania publiczne w imieniu własnym i na własną
      odpowiedzialność.
    Natomiast zgodnie z art. 6 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym:
      Do zakresu działania gminy należą wszystkie sprawy publiczne o znaczeniu
      lokalnym, niezastrzeżone ustawami na rzecz innych podmiotów.
    W myśl art. 7 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym:
      Zaspokajanie zbiorowych potrzeb wspólnoty należy do zadań własnych gminy (...).
    W świetle art. 24 ust. 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce
    nieruchomościami (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1145 ze zm.):
      Do gminnego zasobu nieruchomości należą nieruchomości, które stanowią
      przedmiot własności gminy i nie zostały oddane w użytkowanie wieczyste, oraz
      nieruchomości będące przedmiotem użytkowania wieczystego gminy.
    Jak stanowi art. 13 ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami:
      Z zastrzeżeniem wyjątków wynikających z ustaw, nieruchomości mogą być
      przedmiotem obrotu. W szczególności nieruchomości mogą być przedmiotem
      sprzedaży, zamiany i zrzeczenia się, oddania w użytkowanie wieczyste, w najem lub
      dzierżawę, użyczenia, oddania w trwały zarząd, a także mogą być obciążane
      ograniczonymi prawami rzeczowymi, wnoszone jako wkłady niepieniężne (aporty) do
      spółek, przekazywane jako wyposażenie tworzonych przedsiębiorstw państwowych
      oraz jako majątek tworzonych fundacji.
    W tym miejscu należy wskazać, że pojęcie podatnika obejmuje swym zakresem podmioty,
    które dokonują czynności podlegające opodatkowaniu. Ustawodawca określił wskazane
    pojęcie szeroko. Działalność gospodarcza ma miejsce również wówczas, gdy nie przyniosła
    ona żadnych widocznych efektów (bez względu na cel i rezultat takiej działalności).
    Charakterystyka ta pozwala na uznanie, że pojęcie podatnika na gruncie podatku od
    towarów i usług ma wymiar autonomiczny i niezależny od uregulowań innych aktów
    normatywnych regulujących stosunki prawnopodatkowe.
    Ustawa definiuje więc podatnika jako każdy podmiot, niezależnie od jego formy
    organizacyjno -prawnej, który samodzielnie prowadzi działalność gospodarczą, bez
    względu na cel oraz rezultat takiej działalności. W szczególności działalność gospodarcza
    nie musi być prowadzona w celu osiągnięcia zysku.
    Warto w niniejszej sprawie przywołać wyrok NSA w Warszawie z 8 czerwca 2022 r., sygn.
    akt I FSK 674/21, w którym Sąd wskazał:

      Przydatne dla rozpoznawanej sprawy jest zwłaszcza stanowisko przyjęte w wyrokach
      Trybunału Sprawiedliwości z 29 października 2015 r. w sprawie C-174/14 (ECLI:EU:C:
      2015:733) oraz z 22 lutego 2018 r. w sprawie C-182/17 (ECLI:EU:C:2018:91.), bowiem
      okoliczności faktyczne spraw rozstrzyganych przez Trybunał Sprawiedliwości
      wykazują istotne analogie ze sporem występującym w rozpoznawanej sprawie. W
      ostatnim z wymienionych wyroków, tj. wyroku z 22 lutego 2018 r. w sprawie C-182
      /17, Trybunał wyjaśnił, że działalność polegająca na wykonywaniu przez spółkę
      należącą w 100% do gminy niektórych zadań publicznych, zgodnie z umową zawartą
      między nią samą a gminą nie jest objęta zasadą nieopodatkowania podatkiem od
      wartości dodanej przewidzianą w art. 13 ust. 1 dyrektywy 2006/112/WE wówczas,
      gdy działalność ta stanowi działalność gospodarczą w rozumieniu art. 9 ust. 1
      dyrektywy 2006/112/WE. Podkreślił zarazem, że „(...) z zastrzeżeniem sprawdzenia
      przez sąd odsyłający istotnych okoliczności faktycznych, działalność taka jak będąca
      przedmiotem postępowania głównego, polegająca na wykonywaniu przez spółkę
      niektórych zadań publicznych zgodnie z umową zawartą między nią samą a gminą (w
      rozpatrywanej obecnie sprawie – Województwem) stanowi odpłatne świadczenie
      usług, podlegające opodatkowaniu VAT na mocy tego przepisu” (pkt 42). Trybunał
      potwierdził swoje wcześniejsze stanowisko, że nawet w sytuacji, w której zakres
      autonomii spółki jest ograniczony w ten sposób, że kapitał spółki należy w 100% do
      gminy (w rozpatrywanej obecnie sprawie – do Województwa) nie stanowi
      okoliczności przesądzającej dla uznania, iż podmiot taki należy uznać za wykonujący
      działalność, jako „organ władzy publicznej” dla potrzeb VAT. Jak bowiem wskazał
      Trybunał, pomimo tej okoliczności inne cechy więzi łączącej spółkę z organem władzy
      publicznej (gminą) mogą przemawiać za uznaniem, że faktycznie nie pozostaje ona w
      organicznym związku z tym podmiotem, gdyż nie jest wystarczająco wkomponowana
      w ramy organizacji administracji publicznej.
    Podobne wnioski wynikają z wyroku z 26 maja 2021 r. (sygn. akt I FSK 1803/18), w którym
    NSA w Warszawie odwołał się do orzecznictwa TSUE i wskazał:
      Jako że [...] została bowiem utworzona przez gminę [...] w formie spółki z
      ograniczoną odpowiedzialnością o celu niezarobkowym, spółka ta jest przede
      wszystkim osobą prawną prawa prywatnego posiadającą, według przepisów, którym
      podlega, pewną autonomię w stosunku do wspomnianej gminy w zakresie
      funkcjonowania i bieżącego własnego zarządzania. Chociaż zakres autonomii [...] jest
      oczywiście ograniczony ze względu na fakt, iż kapitał spółki, w którym osoby
      prywatne nie mogą objąć udziałów, jest w 100% własnością gminy [...] inne czynniki
      mogą wskazywać na to, że owa gmina nie jest w stanie wywierać decydującego
      wpływu na działalność [...].
    Ocena charakteru wykonywanych przez gminę czynności za pośrednictwem spółki prawa
    handlowego była również przedmiotem rozważań Naczelnego Sądu Administracyjnego. W
    wyroku z 5 czerwca 2019 r., sygn. akt I FSK 659/18, NSA wskazał:
      [...] utworzenie przez gminę spółki kapitałowej w celu wykonywania zadań własnych
      jest jedną z zasadniczych form wykonywania zadań w obszarze użyteczności
      publicznej. Decyzja o powierzeniu takiej spółce wykonywania zadań publicznych
      przyjmuje postać uchwały organu gminy, a także dokonywa się w akcie
      założycielskim spółki (akcie założycielskim spółki z o.o.). Według art. 4 ust. 1 pkt 1 u.
      g. k., jeżeli przepisy szczególne nie stanowią inaczej, organy stanowiące jednostek
      samorządu terytorialnego postanawiają o wyborze sposobu prowadzenia i form
      gospodarki komunalnej. W orzecznictwie zwraca się uwagę, że tylko wtedy, gdy
      mamy do czynienia z podmiotem od gminy niezależnym organizacyjnie i
      gospodarczo jego zaangażowanie w wykonywanie gminnych zdań użyteczności
      publicznej odbywa się na zasadach ogólnych, a więc z wykorzystaniem umowy. W
      przypadku powołania do życia spółki kapitałowej w celu realizacji określonych zadań
      własnych gminy (art. 9 ust. 1 u. s. g.), uchwała powierzająca takiej spółce

      wykonywanie zadań własnych gminy stanowi podstawę zlecenia spółce
      wykonywania tych zadań (wyrok NSA z dnia 3 grudnia 2015 r., sygn. akt II OSK 2590
      /15). Z powyższego wynika, że jakkolwiek w niniejszej sprawie brak było podstaw do
      powierzenia wykonywania zadań w drodze umowy cywilnoprawnej, to zgodzić się
      trzeba z organem, że relacja zobowiązaniowa to nie tylko stosunek powstały na
      kanwie umowy cywilnoprawnej, ale także innego rodzaju porozumień, czy też
      podjętych uchwał, które powodują powstanie relacji zobowiązującej strony do
      wzajemnego określonego zachowania.
    Z opisu sprawy wynika, że są Państwo zarejestrowanym, czynnym podatnikiem podatku
    VAT i planują nabycie od Gminy w formie aportu przedmiot aportu nr 1-4. W skład aportu
    wchodzi: Budynek Dworca (przedmiot aportu nr 1), Punkt Obsługi (przedmiot aportu nr 2),
    nieruchomość gruntowa – działka zabudowana budynkiem i budowlą (przedmiot aportu
    nr 3) oraz tabor autobusowy (przedmiot aportu nr 4). Budynki i budowle stanowiące
    przedmiot aportu uległy pierwszemu zasiedleniu w latach 2006-2021. Względem
    wszystkich budynków i budowli nie ponosił zbywca wydatków na ich ulepszenie.
    Przedmiot aportu na moment jego wniesienia do Spółki nie będzie stanowił organizacyjnie
    i finansowo wyodrębnionego w istniejącym przedsiębiorstwie zespołu składników
    materialnych i niematerialnych, w tym zobowiązań, przeznaczonych do realizacji
    określonych zadań gospodarczych, który zarazem mógłby stanowić niezależne
    przedsiębiorstwo samodzielnie realizujące te zadania, a w związku z tym przenoszone
    składniki majątkowe nie będą wyodrębnione w prowadzonej przez Gminę działalności na
    płaszczyźnie organizacyjnej, finansowej i funkcjonalnej. Przedmiot aportu nr 1 i nr 2
    będzie wykorzystywany przez Państwa do wykonywania czynności opodatkowanych
    podatkiem VAT. Przedmiot aportu nr 4 będzie wykorzystywany przez Państwa do
    wykonywania czynności opodatkowanych (wyjątkiem będą przejazdy osób ustawowo
    zwolnionych z odpłatności np. posłów).
    Państwa wątpliwości dotyczą kwestii opodatkowania podatkiem VAT transakcji wniesienia
    aportem do Spółki przedmiotu aportu nr 1-4 oraz prawa do odliczenia podatku
    naliczonego z tytułu nabycia tych przedmiotów aportu (pytania oznaczone we wniosku nr
    1-5).
    Dla przejrzystości rozstrzygnięcia w pierwszej kolejności odniosę się do kwestii
    opodatkowania planowanej przez Państwa transakcji.
    W przypadku transakcji wniesienia przedmiotu aportu do Spółki, wyczerpane zostaną
    przesłanki do uznania tej czynności za podlegającą opodatkowaniu podatkiem od
    towarów i usług w świetle art. 5 ust. 1 pkt 1 w związku z art. 7 ust. 1 ustawy – transakcja
    dostawy w drodze aportu, będzie niewątpliwie czynnością cywilnoprawną (nie zaś
    publicznoprawną).
    Jak zostało wskazane wyżej, Gmina – w zakresie czynności wykonywanych na podstawie
    umów cywilnoprawnych, tj. czynności sprzedaży, zamiany (nieruchomości i ruchomości),
    wynajmu, dzierżawy itp., umów prawa cywilnego (nazwanych i nienazwanych) – jako
    osoba prawna podlega obowiązkowi podatkowemu na zasadach ogólnych. W tym zakresie
    bowiem, wykonywane przez Gminę czynności mają charakter działalności gospodarczej w
    rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy.
    Jednocześnie należy wskazać, że czynność wykonywana przez Gminę, opisana we
    wniosku, nie będzie podlegała wyłączeniu z opodatkowania na podstawie art. 15 ust. 6
    ustawy. Organy władzy publicznej nie są uznawane za podatników w zakresie czynności,
    które mieszczą się w ramach zadań, dla realizacji których zostały one powołane,
    dodatkowo pod warunkiem, że czynności te nie są wykonywane na podstawie zawartych
    umów cywilnoprawnych. W przypadku dostawy nieruchomości oraz ruchomości za
    odpłatnością (w tym wniesienia aportu) nie są realizowane zadania, dla realizacji których
    organy te zostały powołane. Państwa działania w tym przypadku są tożsame z działaniami
    każdego innego podmiotu dokonującego takiej dostawy.

    Mając na uwadze opis sprawy oraz powołane przepisy należy stwierdzić, że w opisanej
    sprawie Gmina będzie występowała w roli podatnika w rozumieniu art. 15 ust. 1 ustawy, a
    transakcja wniesienia aportem do Spółki przedmiotu aportu nr 1-4 będzie stanowiła
    czynność podlegającą opodatkowaniu podatkiem VAT.
    Wskazać należy, że wykonywana czynność, która podlega opodatkowaniu podatkiem od
    towarów i usług, może być opodatkowana właściwą stawką podatku VAT albo może
    korzystać ze zwolnienia od tego podatku.
    Zakres i zasady zwolnienia od podatku od towarów i usług dostawy towarów lub
    świadczenia usług zostały określone m.in. w art. 43 ustawy.
    W odniesieniu do dostawy budynków i budowli należy wskazać na treść art. 43 ust. 1
    pkt 10 ustawy. Zgodnie z jego treścią:
      Zwalnia się od podatku dostawę budynków, budowli lub ich części, z wyjątkiem gdy:
      a) dostawa jest dokonywana w ramach pierwszego zasiedlenia lub przed nim,
      b) pomiędzy pierwszym zasiedleniem a dostawą budynku, budowli lub ich części
        upłynął okres krótszy niż 2 lata.
    Z powyższego uregulowania wynika, że dostawa budynków, budowli lub ich części jest –
    co do zasady – zwolniona od podatku od towarów i usług. Wyjątek stanowi dostawa w
    ramach pierwszego zasiedlenia lub przed nim oraz jeżeli pomiędzy pierwszym
    zasiedleniem a dostawą budynku, budowli lub ich części upłynął okres krótszy niż 2 lata.
    Zatem, dla ustalenia zasad opodatkowania dostawy budynków, budowli lub ich części
    kluczowym jest ustalenie, kiedy nastąpiło pierwsze zasiedlenie i jaki upłynął okres od
    tego momentu.
    Według art. 2 pkt 14 ustawy:
      Przez pierwsze zasiedlenie rozumie się oddanie do użytkowania pierwszemu
      nabywcy lub użytkownikowi lub rozpoczęcie użytkowania na potrzeby własne
      budynków, budowli lub ich części, po ich:
      a) wybudowaniu lub
      b) ulepszeniu, jeżeli wydatki poniesione na ulepszenie, w rozumieniu przepisów o
        podatku dochodowym, stanowiły co najmniej 30% wartości początkowej.
    Z powyższego przepisu wynika, że pierwszym zasiedleniem jest pierwsze zajęcie
    nieruchomości do używania. „Pierwsze zasiedlenie” budynku/budowli lub ich części ma
    więc miejsce zarówno w sytuacji, w której po wybudowaniu budynku/budowli lub ich
    części oddano je do użytkowania pierwszemu nabywcy, oddano je w najem, jak i w
    przypadku wykorzystywania budynku/budowli lub ich części na potrzeby własnej
    działalności gospodarczej podatnika, bowiem w tych przypadkach doszło do
    korzystania z budynku/budowli.
    W przypadku nieruchomości niespełniających przesłanek do zwolnienia od podatku na
    podstawie powołanego wyżej przepisu art. 43 ust. 1 pkt 10 ustawy, ustawodawca
    umożliwia podatnikom – po spełnieniu określonych warunków – skorzystanie ze
    zwolnienia wskazanego w pkt 10a tego przepisu.
    W myśl art. 43 ust. 1 pkt 10a ustawy:
      Zwalnia się od podatku dostawę budynków, budowli lub ich części nieobjętą
      zwolnieniem, o którym mowa w pkt 10, pod warunkiem, że:
      a) w stosunku do tych obiektów nie przysługiwało dokonującemu ich dostawy prawo
        do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego,
      b) dokonujący ich dostawy nie ponosił wydatków na ich ulepszenie, w stosunku do
        których miał prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku

        naliczonego, a jeżeli ponosił takie wydatki, to były one niższe niż 30% wartości
        początkowej tych obiektów.
    Należy zaznaczyć, że jeżeli nie zostaną spełnione przesłanki zastosowania zwolnienia od
    podatku na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 10 i 10a należy przeanalizować możliwość
    skorzystania ze zwolnienia od podatku w oparciu o przepis art. 43 ust. 1 pkt 2 ustawy.
    Zgodnie z art. 43 ust. 1 pkt 2 ustawy:
      Zwalnia się od podatku dostawę towarów wykorzystywanych wyłącznie na cele
      działalności zwolnionej od podatku, jeżeli z tytułu nabycia, importu lub wytworzenia
      tych towarów nie przysługiwało dokonującemu ich dostawy prawo do obniżenia
      kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego.
    Zwolnienie od podatku określone w art. 43 ust. 1 pkt 2 ustawy, dotyczy wszystkich
    towarów – zarówno nieruchomości, jak i ruchomości – przy nabyciu (imporcie lub
    wytworzeniu) których nie przysługiwało podatnikowi prawo do odliczenia podatku VAT i
    wykorzystywanych – niezależnie od okresu ich używania przez podatnika – wyłącznie na
    cele działalności zwolnionej od podatku VAT.
    Jak wskazano wyżej, aby zastosować zwolnienie od podatku, o którym mowa w art. 43
    ust. 1 pkt 2 ustawy, dla dostawy towarów, spełnione muszą być łącznie dwa warunki
    wskazane w tym przepisie, tj.:
      towary od momentu ich nabycia do momentu ich zbycia muszą służyć wyłącznie
      działalności zwolnionej, w żadnym momencie ich posiadania nie można zmienić
      ich przeznaczenia oraz sposobu wykorzystywania,
      przy nabyciu (imporcie, wytworzeniu) tych towarów nie przysługiwało
      dokonującemu ich dostawy prawo do obniżenia podatku należnego o kwotę
      podatku naliczonego.
    Niespełnienie jednego z powyższych warunków daje podstawę do wyłączenia dostawy
    towarów ze zwolnienia od podatku VAT przewidzianego w ww. art. 43 ust. 1 pkt 2
    ustawy.
    W tym miejscu należy zauważyć, że przepisy ustawy o podatku od towarów i usług nie
    definiują pojęcia „budynku”, „budowli” oraz „urządzenia budowlanego”. W tym zakresie
    należy odnieść się do przepisów ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t. j. Dz. U.
    z 2025 r. poz. 418).
    W myśl art. 3 pkt 1 ustawy Prawo budowlane:
      Ilekroć w ustawie jest mowa o obiekcie budowlanym − należy przez to rozumieć
      budynek, budowlę bądź obiekt małej architektury, wraz z instalacjami
      zapewniającymi możliwość użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem,
      wzniesiony z użyciem wyrobów budowlanych.
    Stosownie do treści art. 3 pkt 2 ustawy Prawo budowlane:
      Ilekroć w ustawie jest mowa o budynku − należy przez to rozumieć taki obiekt
      budowlany, który jest trwale związany z gruntem, wydzielony z przestrzeni za
      pomocą przegród budowlanych oraz posiada fundamenty i dach.
    Zgodnie z art. 3 pkt 3 ustawy Prawo budowlane:
      Ilekroć w ustawie jest mowa o budowli – należy przez to rozumieć każdy obiekt
      budowlany niebędący budynkiem lub obiektem małej architektury, jak: obiekty
      liniowe, lotniska, mosty, wiadukty, estakady, tunele, przepusty, sieci techniczne,
      wolno stojące maszty antenowe, wolno stojące trwale związane z gruntem tablice
      reklamowe i urządzenia reklamowe, budowle ziemne, obronne (fortyfikacje),
      ochronne, hydrotechniczne, zbiorniki, wolno stojące instalacje przemysłowe lub
      urządzenia techniczne, oczyszczalnie ścieków, składowiska odpadów, stacje

      uzdatniania wody, konstrukcje oporowe, nadziemne i podziemne przejścia dla
      pieszych, sieci uzbrojenia terenu, budowle sportowe, cmentarze, pomniki, a także
      części budowlane urządzeń technicznych (kotłów, pieców przemysłowych, elektrowni
      jądrowych, elektrowni wiatrowych, morskich turbin wiatrowych i innych urządzeń)
      oraz fundamenty pod maszyny i urządzenia, jako odrębne pod względem
      technicznym części przedmiotów składających się na całość użytkową.
    Należy wskazać, że na podstawie art. 43 ust. 10 ustawy, ustawodawca daje podatnikom,
    dokonującym dostawy budynków, budowli lub ich części spełniających przesłanki do
    korzystania ze zwolnienia od podatku wskazanego w art. 43 ust. 1 pkt 10 ustawy po
    spełnieniu określonych warunków – możliwość rezygnacji ze zwolnienia i opodatkowania
    transakcji na zasadach ogólnych. Przy czym, podkreślić należy, że niniejsze prawo zostało
    zawężone tylko do rezygnacji ze zwolnienia wynikającego z art. 43 ust. 1 pkt 10 ustawy.
    Należy zwrócić uwagę, że zwolnienie uregulowane w przepisie art. 43 ust. 1 pkt 10 ustawy
    ma charakter zwolnienia fakultatywnego, gdyż w myśl art. 43 ust. 10 ustawy:
      Podatnik może zrezygnować ze zwolnienia od podatku, o którym mowa w ust. 1 pkt
      10, i wybrać opodatkowanie dostawy budynków, budowli lub ich części, pod
      warunkiem, że dokonujący dostawy i nabywca budynku, budowli lub ich części:
      1) są zarejestrowani jako podatnicy VAT czynni;
      2) złożą:
      a) przed dniem dokonania dostawy tych obiektów właściwemu dla ich nabywcy
      naczelnikowi urzędu skarbowego lub
      b) w akcie notarialnym, do zawarcia którego dochodzi w związku z dostawą tych
      obiektów
      – zgodne oświadczenie, że wybierają opodatkowanie dostawy budynku, budowli lub
      ich części.
    Zgodnie z art. 43 ust. 11 ustawy:
      Oświadczenie, o którym mowa w art. 43 ust. 10 pkt 2 musi również zawierać:
      1) imiona i nazwiska lub nazwę, adresy oraz numery identyfikacji podatkowej
      dokonującego dostawy oraz nabywcy;
      2) planowaną datę zawarcia umowy dostawy budynku, budowli lub ich części – w
      przypadku, o którym mowa w ust. 10 pkt 2 lit. a;
      3) adres budynku, budowli lub ich części.
    Zatem ustawodawca daje podatnikom, dokonującym dostawy budynków, budowli lub ich
    części spełniających przesłanki do korzystania ze zwolnienia od podatku wskazanego w
    art. 43 ust. 1 pkt 10 ustawy możliwość rezygnacji ze zwolnienia i opodatkowania transakcji
    na zasadach ogólnych, przy spełnieniu warunków z art. 43 ust. 10 i ust. 11 ustawy.
    Natomiast kwestię opodatkowania dostawy gruntu, na którym posadowione zostały
    budynki lub budowle rozstrzyga art. 29a ust. 8 ustawy, w myśl którego:
      W przypadku dostawy budynków lub budowli trwale z gruntem związanych albo
      części takich budynków lub budowli z podstawy opodatkowania nie wyodrębnia się
      wartości gruntu.
    W świetle tego przepisu przy sprzedaży budynków lub budowli, dokonywanej wraz z
    dostawą gruntu, na którym są one posadowione, grunt dzieli byt prawny budynków oraz
    budowli w zakresie opodatkowania podatkiem od towarów i usług. Oznacza to, że do
    dostawy gruntu stosuje się analogiczną stawkę podatku, jak przy dostawie budynków,
    budowli lub ich części trwale z gruntem związanych. Jeżeli dostawa budynków albo
    budowli lub ich części korzysta ze zwolnienia od podatku, ze zwolnienia takiego korzysta
    również dostawa gruntu, na którym obiekt jest posadowiony.

    Jak wskazali Państwo w opisie zdarzenia przyszłego, przedmiotem aportu nr 1 będzie
    Budynek Dworca, przedmiotem aportu nr 2 będzie Punkt Obsługi, przedmiotem aportu nr
    3 będzie nieruchomość gruntowa zabudowana budynkiem i budowlą. Wszystkie zbywane
    obiekty stanowią budynki lub budowle w rozumieniu Prawa budowlanego. Względem
    budynków i budowli doszło do pierwszego zasiedlenia oraz od jego momentu do
    momentu zbycia upłyną co najmniej 2 lata. Ponadto, na obiektach nie były ponoszone
    wydatki na ich ulepszenie.
    Zatem dostawa budynków i budowli stanowiących przedmiot aportu będzie korzystać ze
    zwolnienia od podatku VAT na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 10 ustawy. Również dostawa
    gruntu, na którym posadowione są zbywane obiekty będzie – zgodnie z treścią art. 29a
    ust. 8 ustawy – zwolniona od podatku od towarów i usług.
    Tym samym, zbycie przedmiotu aportu nr 1, nr 2 i nr 3 będzie korzystało ze zwolnienia od
    podatku od towarów i usług.
    Jednakże, w odniesieniu do przedmiotu aportu nr 1 i nr 2 – jak wskazali Państwo w opisie
    zdarzenia przyszłego – przed dniem dokonania dostawy złożą Państwo wraz ze zbywcą
    zgodne oświadczenie o wyborze opodatkowania, o którym mowa w art. 43 ust. 10 ustawy.
    Zatem dostawa ta będzie opodatkowana podatkiem VAT.
    Natomiast w kwestii opodatkowania dostawy przedmiotu aportu nr 4 należy wskazać, że
    ustawa o podatku VAT, ani też przepisy rozporządzenia do ustawy nie dopuszczają
    możliwości zwolnienia od podatku dostawy autobusów. Dlatego też, transakcja wniesienia
    aportem przedmiotu aportu nr 4 będzie opodatkowana podatkiem VAT.
    Podsumowując stwierdzam, że transakcja polegająca na wniesieniu aportem przedmiotu
    aportu nr 1 i nr 2 będzie – z uwagi na rezygnację ze zwolnienia od podatku –
    opodatkowana podatkiem VAT. Transakcja polegająca na wniesieniu aportem przedmiotu
    aportu nr 4 będzie również opodatkowana tym podatkiem. Natomiast transakcja
    polegająca na wniesieniu aportem przedmiotu aportu nr 3 będzie – na podstawie art. 43
    ust. 1 pkt 10 ustawy – korzystała ze zwolnienia od podatku VAT.
    Zatem Państwa stanowisko w kwestii opodatkowania podatkiem VAT planowanej
    transakcji uznałem jako prawidłowe.
    Odnosząc się do kwestii prawa do odliczenia podatku naliczonego od nabycia aportem
    przedmiotów aportu nr 1-4 należy wskazać, że zgodnie z art. 86 ust. 1 ustawy:
      W zakresie, w jakim towary i usługi są wykorzystywane do wykonywania czynności
      opodatkowanych, podatnikowi, o którym mowa w art. 15, przysługuje prawo do
      obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego, z zastrzeżeniem
      art. 114, art. 119 ust. 4, art. 120 ust. 17 i 19 oraz art. 124.
    Stosownie do treści art. 86 ust. 2 pkt 1 ustawy:
      Kwotę podatku naliczonego stanowi suma kwot podatku wynikających z faktur
      otrzymanych przez podatnika z tytułu:
      a) nabycia towarów i usług,
      b) dokonania całości lub części zapłaty przed nabyciem towaru lub wykonaniem
      usługi.
    Jak wynika z powołanych przepisów, prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o
    kwotę podatku naliczonego przysługuje wówczas, gdy zostaną spełnione określone
    warunki, tzn. odliczenia tego dokonuje podatnik podatku od towarów i usług oraz gdy
    towary i usługi, z których nabyciem podatek został naliczony, są wykorzystywane do
    wykonywania czynności opodatkowanych, tzn. takich, których następstwem jest
    określenie podatku należnego (powstanie zobowiązania podatkowego).
    Przedstawiona wyżej zasada wyklucza zatem możliwość dokonania obniżenia kwoty
    podatku należnego o kwotę podatku naliczonego związanego z towarami i usługami, które

    nie są wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych, czyli w przypadku ich
    wykorzystania do czynności zwolnionych od podatku VAT oraz niepodlegających temu
    podatkowi.
    Ponadto, ustawodawca zapewnił podatnikowi prawo do odliczenia podatku naliczonego w
    całości lub w części, pod warunkiem spełnienia przez niego zarówno przesłanek
    pozytywnych, wynikających z art. 86 ust. 1 ustawy oraz niezaistnienia przesłanek
    negatywnych, określonych w art. 88 ustawy. Przepis ten określa listę wyjątków, które
    pozbawiają podatnika prawa do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku
    naliczonego.
    Jedno z takich ograniczeń zostało wskazane w art. 88 ust. 3a pkt 2 ustawy, zgodnie z
    którym:
      Nie stanowią podstawy do obniżenia podatku należnego oraz zwrotu różnicy
      podatku lub zwrotu podatku naliczonego faktury i dokumenty celne w przypadku,
      gdy transakcja udokumentowana fakturą nie podlega opodatkowaniu albo jest
      zwolniona od podatku.
    W myśl art. 88 ust. 4 ustawy:
      Obniżenia kwoty lub zwrotu różnicy podatku należnego nie stosuje się również do
      podatników, którzy nie są zarejestrowani jako podatnicy VAT czynni, zgodnie z art.
      96, z wyłączeniem przypadków, o których mowa w art. 86 ust. 2 pkt 7.
    Z opisu sprawy wynika, że są Państwo zarejestrowanym, czynnym podatnikiem podatku
    VAT. Jak wskazali Państwo – w odniesieniu do przedmiotu aportu nr 1 i nr 2 – będzie on
    wykorzystywany przez Państwa do czynności opodatkowanych podatkiem VAT.
    Zatem będzie Państwu przysługiwało prawo do pełnego odliczenia podatku naliczonego w
    związku z nabyciem przedmiotu aportu nr 1 i nr 2.
    Natomiast nie będzie Państwu przysługiwało prawo do odliczenia podatku naliczonego w
    związku z nabyciem przedmiotu aportu nr 3. Jak bowiem wynika z powyższego
    rozstrzygnięcia, aport ten będzie zwolniony od podatku VAT. Zatem przy transakcji tej nie
    wystąpi podatek, który mógłby podlegać odliczeniu.
    Z kolei w odniesieniu do kwestii prawa do odliczenia podatku naliczonego od nabycia
    przedmiotu aportu nr 4 należy wskazać na sposób wykorzystywania tego aportu przez
    Państwa w prowadzonej działalności. Jak wskazali Państwo w opisie sprawy, przedmiot
    aportu nr 4 będą Państwo wykorzystywać do czynności opodatkowanych podatkiem VAT
    (wyjątkiem są przejazdy osób ustawowo zwolnionych z odpłatności, np. posłów).
    W tym miejscu należy wskazać, że wyrażoną w cytowanym powyżej art. 86 ust. 1 ustawy
    generalną zasadę uprawniającą do odliczenia podatku naliczonego, uzupełniają regulacje
    zawarte w art. 86 ust. 2a i następne ustawy.
    Na mocy art. 86 ust. 2a ustawy:
      W przypadku nabycia towarów i usług wykorzystywanych zarówno do celów
      wykonywanej przez podatnika działalności gospodarczej, jak i do celów innych niż
      działalność gospodarcza, z wyjątkiem celów osobistych, do których ma zastosowanie
      art. 7 ust. 2 i art. 8 ust. 2, oraz celów, o których mowa w art. 8 ust. 5 – w przypadku, o
      którym mowa w tym przepisie, gdy przypisanie tych towarów i usług w całości do
      działalności gospodarczej podatnika nie jest możliwe, kwotę podatku naliczonego, o
      której mowa w ust. 2, oblicza się zgodnie ze sposobem określenia zakresu
      wykorzystywania nabywanych towarów i usług do celów działalności gospodarczej,
      zwanym dalej „sposobem określenia proporcji”. Sposób określenia proporcji
      powinien najbardziej odpowiadać specyfice wykonywanej przez podatnika
      działalności i dokonywanych przez niego nabyć.

    Z powołanych powyżej przepisów wynika, że w celu odliczenia podatku naliczonego, w
    pierwszej kolejności podatnik winien przyporządkować ponoszone wydatki do
    poszczególnych rodzajów działalności (opodatkowanej podatkiem VAT, zwolnionej i
    niepodlegającej opodatkowaniu tym podatkiem). W przypadku zakupów bezpośrednio
    związanych z działalnością opodatkowaną, podatnik, na podstawie art. 86 ust. 1 ustawy,
    odlicza podatek naliczony w całości. Natomiast w sytuacji, gdy takie przyporządkowanie
    nie jest możliwe, a wydatki służą zarówno do celów wykonywanej przez podatnika
    działalności gospodarczej, jak i do celów innych niż działalność gospodarcza, podatnik
    winien ustalić proporcję, o której mowa w art. 86 ust. 2a ustawy.
    Podkreślenia wymaga, że dla stwierdzenia, czy działalność lub transakcje stanowią „cele
    inne niż związane z działalnością gospodarczą” znaczenie ma, czy mieszczą się one w
    przedmiocie działalności danej jednostki. Cele prowadzonej działalności gospodarczej
    należy rozpatrywać w kontekście definicji działalności gospodarczej, określonej w art. 15
    ust. 2 i ust. 3 ustawy. W związku z prowadzeniem działalności gospodarczej u podatnika
    mogą wystąpić działania czy sytuacje, które nie generują opodatkowania podatkiem VAT.
    „Towarzyszą” one działalności gospodarczej i nie stanowią obok niej odrębnego
    przedmiotu działalności podatnika. Nie podlegają one opodatkowaniu podatkiem VAT,
    jednakże ich występowanie nie oznacza, że u podatnika występują czynności wykonywane
    poza działalnością gospodarczą.
    Analiza okoliczności sprawy i ww. przepisów prowadzi do stwierdzenia, że usługi
    bezpłatnych przejazdów (np. przez posłów), mieszczą się w celu prowadzonej przez
    Państwa działalności gospodarczej. Nic w żadnym razie nie świadczy o tym, że takie
    nieodpłatne świadczenie usług przejazdów na rzecz określonych grup społecznych
    odbywa się poza prowadzoną działalnością gospodarczą. Nieodpłatne przejazdy dla
    określonych grup społecznych wpisują się więc w ogólną działalność gospodarczą w
    zakresie transportu pasażerskiego miejskiego i podmiejskiego prowadzoną przez
    Państwa.
    W związku z powyższym, nieodpłatna działalność na rzecz określonych grup pasażerów
    (np. posłów) realizowana przez Państwa jest ściśle związana z działalnością gospodarczą i
    nie mieści się w działalności innej niż działalność gospodarcza.
    Zatem, ww. przepis art. 86 ust. 2a ustawy w tym zakresie nie będzie miał zastosowania
    (brak czynności innych niż działalność gospodarcza).
    Tym samym, będzie Państwu przysługiwało prawo do pełnego odliczenia podatku
    naliczonego od nabycia przedmiotu aportu nr 4.
    Podsumowując, stwierdzam, że będzie Państwu przysługiwało prawo do pełnego
    odliczenia podatku naliczonego od nabycia przedmiotu aportu nr 1, nr 2 i nr 4. Prawo to
    będzie przysługiwało pod warunkiem niezaistnienia okoliczności wskazanych w art. 88
    ustawy. Natomiast nie będzie Państwu przysługiwało prawo do odliczenia podatku
    naliczonego od nabycia przedmiotu aportu nr 3.
    Zatem Państwa stanowisko w kwestii dotyczącej pytań oznaczonych we wniosku nr 1-5
    uznałem jako prawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, które Państwo przedstawili i stanu prawnego,
    który obowiązuje w dniu wydania interpretacji.
    Zgodnie z art. 14b § 3 Ordynacji podatkowej:

      Składający wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej obowiązany jest do
      wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia
      przyszłego oraz do przedstawienia własnego stanowiska w sprawie oceny prawnej
      tego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego.
    Jestem ściśle związany przedstawionym we wniosku opisem zdarzenia przyszłego.
    Państwo ponoszą ryzyko związane z ewentualnym błędnym lub nieprecyzyjnym
    przedstawieniem we wniosku opisu zdarzenia przyszłego. Interpretacja indywidualna
    wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy rzeczywisty stan faktyczny sprawy
    będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie z opisem zdarzenia przyszłego
    podanym przez Państwo w złożonym wniosku. Zatem, wydając przedmiotową
    interpretację oparłem się na wynikającym z treści wniosku opisie zdarzenia przyszłego.
    W przypadku, gdy w toku postępowania podatkowego, kontroli podatkowej, bądź celno-
    skarbowej zostanie określony odmienny stan sprawy, interpretacja nie wywoła w tym
    zakresie skutków prawnych. Ponadto, w sytuacji zmiany któregokolwiek elementu
    przedstawionego w opisie sprawy, udzielona odpowiedź traci swoją aktualność.
    Wydana interpretacja dotyczy tylko sprawy będącej przedmiotem Państwa wniosku
    (pytań). Inne kwestie przedstawione w opisie zdarzenia przyszłego, które nie zostały
    objęte pytaniem nie mogą być rozpatrzone zgodnie z art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej,
    w myśl którego:
      Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej, na wniosek zainteresowanego, wydaje, w
      jego indywidualnej sprawie, interpretację przepisów prawa podatkowego
      (interpretację indywidualną).
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    · Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z
    dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz.U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.).
    Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie
    zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosują się
    Państwo do interpretacji.
    · Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
      z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    · Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego
    Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa
    z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.
    U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).

    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
    · w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
    · w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP
      (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.