Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0114-KDIP1-2.4012.602.2025.2.RM
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-11-14
Teza: Brak stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej w
Polsce oraz brak obowiązku wystawiania i odbierania faktur
przy pomocy KSeF.
Słowa kluczowe: działalność-działalność gospodarcza-stałe miejsce
prowadzenia działalności
faktura-otrzymanie faktury
faktura-wystawienie faktury
konfekcjonowanie
magazynowanie
Zagadnienia: Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział V. Miejsce
świadczenia -Rozdział 3. Miejsce świadczenia przy
świadczeniu usług-Stałe miejsce prowadzenia
działalności
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział XI-
Rozdział 1-art. 106ga-ust. 4
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział XI-
Rozdział 1-art. 106gb-ust. 4-pkt 2

## Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

Szanowni Państwo,
    stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego
    stanu faktycznego w podatku od towarów i usług jest prawidłowe.

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

16 września 2025 r., za pośrednictwem systemu e-Doręczenia, wpłynął Państwa wniosek z
    12 września 2025 r. o wydanie interpretacji indywidualnej, który dotyczy nieposiadania
    stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej w Polsce oraz braku obowiązku
    wystawiania i odbierania faktur przy pomocy KSeF. Uzupełnili go Państwo - w odpowiedzi
    na wezwanie - pismem z 7 października 2025 r. (wpływ za pośrednictwem systemu e-
    Doręczenia 7 października 2025 r.). Treść wniosku jest następująca:
    Opis stanu faktycznego
    A. (dalej: „Spółka”) z siedzibą w (...) we Francji wpisana do francuskiego rejestru
    działalności gospodarczej i spółek (R.C.S.) w (...), pod numerem (...), jest spółką prawa
    francuskiego.
    Przedmiotem działalności gospodarczej Spółki jest produkcja oraz konfekcjonowanie (...).
    Spółka prowadzi działalność w kraju siedziby, tj. we Francji przy wykorzystaniu
    odpowiedniej do tego celu infrastruktury technicznej oraz zatrudnia tam pracowników do
    obsługi ww. procesów. Wszelkie decyzje zarządcze dotyczące Spółki, w tym w
    szczególności w zakresie zamówień, dostaw towarów, przetwarzania zleceń, obsługi
    klientów, zarządzania finansami oraz płatnościami, podejmowane są przez Spółkę we
    Francji przy czym częściowo decyzje te koordynowane są również na poziomie grupy
    kapitałowej, w której funkcjonuje główny organ zarządczy.
    Spółka jest zarejestrowana dla celów podatku od towarów i usług (dalej również: „podatek
    VAT”) w Polsce od (...) 2022 r. i posiada następujący numer identyfikacji podatkowej (NIP) -
    (...). Dodatkowo, Spółka zarejestrowana do celów podatku VAT, w tym na potrzeby
    transakcji wewnątrzwspólnotowych w innych krajach unijnych, m.in. na terytorium Polski.
    Działalność w Polsce
    Spółka przemieszcza swoje produkty na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, gdzie są one
    konfekcjonowane, a następnie dystrybuowane (proces ten polega w szczególności na
    magazynowaniu, spedycji oraz organizacji transportu) do kontrahentów zlokalizowanych
    zarówno w Polsce, jak i poza granicami Polski.
    W związku z ww. „polską” częścią działalności, Spółka nie utworzyła na terytorium Polski
    siedziby działalności gospodarczej ani sformalizowanego oddziału podlegającego
    rejestracji w Krajowym Rejestrze Sądowym. Nie otworzyła też w Polsce biura ani
    przedstawicielstwa handlowego.
    Dodatkowo, Spółka nie zatrudnia w Polsce pracowników, w tym pracowników
    upoważnionych do podejmowania decyzji odnoszących się do działań biznesowych, np.
    związanych z negocjowaniem umów czy dokonywaniem czynności sprzedażowych. Jak już
    wskazano, wszystkie decyzje o charakterze operacyjnym związane z podstawową
    działalnością Wnioskodawcy realizowane i podejmowane przede wszystkim przez centralę
    z siedzibą na terytorium Francji.
    Jednocześnie Wnioskodawca korzysta z usług podmiotów zewnętrznych zlokalizowanych
    na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, w tym w szczególności biura rachunkowego oraz
    pełnomocników, tj. wybranych pracowników podmiotu powiązanego, upoważnionych do
    reprezentowania Wnioskodawcy przed organami administracji publicznej oraz agencją
    celną. Na terytorium Polski prowadzona jest ewidencja księgowa Wnioskodawcy dla celów
    podatku VAT (w tym również Intrastatu oraz obowiązków celnych).
    Ponadto, na terytorium Polski organizowane są spotkania biznesowe z kontrahentami, na
    które przyjeżdżają pracownicy Wnioskodawcy z Francji. Wnioskodawca posiada również
    zarówno stałych, jak i okazjonalnych klientów zlokalizowanych na terytorium
    Rzeczypospolitej Polskiej – przy czym kontakt prowadzony jest z siedziby Spółki z Francji.
    Współpraca z podmiotem powiązanym

    W związku z prowadzoną aktywnością gospodarczą w Polsce, Spółka współpracuje ze
    spółką powiązaną – B. Sp. z o.o., dalej „Podmiot Powiązany”. Podstawą takiej współpracy
    jest m.in. umowa o świadczenie usług w zakresie magazynowania i konfekcjonowania
    (dalej: „Umowa I”), której przedmiotem jest świadczenie usług konfekcjonowania oraz
    spedycji do wskazanych klientów (...) („Produkty”).
    Ww. umowa została zawarta na czas określony, którego długość została uzależniona od
    wystąpienia przewidzianych w niej zdarzeń.
    W ramach Umowy I, Podmiot Powiązany jako podmiot posiadający odpowiednie zasoby
    ludzkie i materiałowe ma obowiązek wykonywać w szczególności następujące czynności:
    - świadczy usługi w zakresie konfekcjonowania Produktów,
    - świadczy usługi w zakresie dystrybucji Produktów, tj. w szczególności magazynowania,
      spedycji adresowania, organizacji transportu,
    - stosuje rozwiązania gwarantujące bezpieczeństwo realizacji usług konfekcjonowania i
      dystrybucji Produktów,
    - ponosi odpowiedzialność za dobrą jakość materiałów zastosowanych do realizacji
      powyższych usług,
    - ponosi odpowiedzialność za powierzone dane, w szczególności dane klientów, zgodnie z
      przepisami o ochronie danych osobowych,
    - przekazywania Spółce na bieżąco informacji dotyczących prawidłowości oraz
      terminowości realizacji usług wskazanych powyżej.
    Ww. usługi produkcyjne świadczone są na terenie zakładu zarządzanego przez Podmiot
    Powiązany.
    Po stronie Spółki istnieje obowiązek:
    - dostarczania produktów do miejsca wskazanego przez Podmiot Powiązany,
    - zakupu na swój rachunek opakowań i dostarczenia ich do miejsca wskazanego przez
      Podmiot Powiązany,
    - przekazywania Podmiotowi Powiązanemu informacji niezbędnych do prawidłowej i
      terminowej dystrybucji produktów do wskazanych odbiorców.
    W ramach przedmiotowej Umowy, każda ze stron jest niezależnym podmiotem,
    zachowującym pełną kontrolę i odpowiedzialność za działania własne oraz swoich
    pracowników. Przy czym na potrzeby Umowy I Spółka wdrożyła elektroniczny system
    zamówień i magazynowania, obejmujący proces składania, zatwierdzania oraz realizacji
    zamówień, który jest centralnie nadzorowany oraz kontrolowany przez odpowiednie
    komórki organizacyjne zlokalizowane na terytorium Francji.
    Jednocześnie w ramach Umowy I Spółka nie ma możliwości swobodnego dysponowania
    powierzchnią magazynową Podmiotu Powiązanego, a działanie systemu nie oznacza
    bezpośredniego nadzoru nad pracownikami Podmiotu Powiązanego (Spółka nie wydaje
    im instrukcji).
    Tytułem realizacji usług, o którym mowa w Umowie I, Podmiot Powiązany otrzymuje od
    Wnioskodawcy wynagrodzenie. Umowa o świadczenie usług produkcyjnych nie
    przewiduje otrzymywania przez Podmiot Powiązany przed wykonaniem Usług
    produkcyjnych całości lub części zapłaty, w szczególności przedpłaty, zaliczki, zadatku lub
    rat. Jednocześnie Podmiot Powiązany wystawia na rzecz Spółki faktury VAT
    dokumentujące świadczenie przedmiotowych usług.
    Podmiot Powiązany świadczy również na rzecz Spółki usługi w zakresie prowadzenia
    dokumentacji związanej z podatkiem VAT i systemem gromadzenia danych Intrastat.
    Produkty

    Spółka będzie właścicielem Produktów i opakowań niezbędnych do zrealizowania usług
    wskazanych w Umowie I. W zakresie w jakim Produkty będą nabywane poza terytorium
    Polski, Spółka deklaruje z tego tytułu wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów lub import
    towarów w Polsce. Jednocześnie w zależności od miejsca dostawy Produktów – Spółka
    rozpoznaje krajowe dostawy towarów, wewnątrzwspólnotowe dostawy towarów lub też
    eksporty towarów.
    Nieruchomości w Polsce
    Spółka nie jest właścicielem obiektów oraz nieruchomości położonych na terytorium
    Polski, w których prowadzi działalność gospodarczą - nie będzie wynajmowała w Polsce
    powierzchni produkcyjnej lub magazynowej, w szczególności w celu magazynowania
    Produktów. Do czasu ich sprzedaży Produkty będą przechowywane przez Podmiot
    Powiązany w ramach świadczonych przez ten podmiot usług na podstawie Umowy I.
    Know how
    Dla potrzeb realizacji Umowy I, Spółka udostępni Podmiotowi Powiązanemu informacje
    techniczne oraz wiedzę technologiczną (know-how), w celu zapewnienia zgodności
    Produktów z wymaganymi przez Spółkę standardami jakości. Natomiast decyzje o samym
    przebiegu procesów produkcyjnych, w szczególności o godzinach pracy, wyznaczeniu i
    zaangażowaniu personelu produkcyjnego oraz organizacji procesu produkcji, będą leżały
    w całości w gestii Podmiotu Powiązanego.
    Linie produkcyjne
    Obecnie Spółka dysponuje na terytorium Polski dziewięcioma liniami produkcyjnymi, z
    których osiem zostało przekazanych do użytkowania Podmiotowi Powiązanemu na mocy
    zawartej umowy („Lease agreement) (dalej: „Umowa II”).
    Na podstawie Umowy II, Podmiot Powiązany uprawniony jest do wykorzystywania linii
    produkcyjnych – przy czym może wykorzystywać je wyłącznie do działalności produkcyjnej
    na rzecz Spółki. W zamian za udostępnienie maszyn Podmiot Powiązany jest zobowiązany
    uiszczać na rzecz Spółki wynagrodzenie kalkulowane rocznie.
    Na ten moment Spółka nie wyklucza nabycia kolejnych linii produkcyjnych w Polsce.
    Uzupełnienie wniosku
    1. W jaki sposób jest realizowana/zorganizowana działalność gospodarcza Wnioskodawcy
      w kraju siedziby działalności gospodarczej – w tym jaką działalność we Francji
      prowadzi Spółka oraz w jaki sposób ją prowadzi np. czy działalność w kraju siedziby
      ogranicza się tylko do posiadania biura, jakie zasoby osobowe i techniczne posiada w
      kraju siedziby itd.?
    Przedmiotem działalności gospodarczej Spółki jest produkcja i konfekcjonowanie
    kosmetyków, w szczególności (...). Spółka prowadzi działalność w kraju swojej siedziby, tj.
    we Francji, wykorzystując odpowiednią infrastrukturę techniczną oraz zatrudniając
    pracowników do obsługi wskazanych procesów.
    Główna siedziba Spółki znajduje się w (...) we Francji, gdzie zlokalizowane są następujące
    zasoby techniczne i produkcyjne:
    - zaplecze biurowe,
    - laboratoria,
    - dział jakości,
    - fabryka produkcyjna.
    Zgodnie z informacjami z systemu dedykowanego do obsługi spraw osobowych, Spółka
    zatrudnia we Francji (...) osób.

    Wszelkie decyzje zarządcze dotyczące Spółki - w szczególności w zakresie zamówień,
    dostaw towarów, przetwarzania zleceń, obsługi klientów, zarządzania finansami i
    płatnościami - podejmowane są we Francji; częściowo są one koordynowane również na
    poziomie grupy kapitałowej, w której funkcjonuje główny organ zarządczy.
    Powyższy opis działalności prowadzonej we Francji potwierdza, że Spółka podstawową
    działalność produkcyjną, jak również czynności związane z zarządzaniem
    przedsiębiorstwem, prowadzi w kraju swojej siedziby. W (...) znajduje się zaplecze
    techniczne i osobowe, które zapewnia możliwość prowadzenia działalności przez Spółkę.
    2. Na czym konkretnie polega, jakich konkretnie świadczeń dotyczy oraz w jaki sposób
      jest zorganizowana/prowadzona działalność Spółki w Polsce, w tym czy Spółka nabywa
      usługi produkcyjne od Podmiotu powiązanego?
    Spółka przemieszcza swoje produkty na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, gdzie są one
    konfekcjonowane, a następnie dystrybuowane - proces ten obejmuje w szczególności
    magazynowanie, spedycję oraz organizację transportu - do kontrahentów zlokalizowanych
    zarówno w Polsce, jak i poza jej granicami.
    Spółka nie zatrudnia w Polsce pracowników, w tym pracowników upoważnionych do
    podejmowania decyzji dotyczących działań biznesowych, np. negocjowania umów czy
    dokonywania czynności sprzedażowych. Jak już wskazano, wszystkie decyzje o charakterze
    operacyjnym związane z podstawową działalnością Spółki są realizowane i podejmowane
    przede wszystkim we Francji.
    W celu prowadzenia działalności na terytorium RP Spółka korzysta z usług podmiotu
    powiązanego, tj. (...) Sp. z o.o. (dalej: „Podmiot Powiązany”). Podmiot Powiązany świadczy
    na rzecz Spółki usługi w zakresie magazynowania i konfekcjonowania, wykonując w
    szczególności następujące czynności:
    - świadczy usługi w zakresie konfekcjonowania Produktów,
    - świadczy usługi w zakresie dystrybucji Produktów, tj. w szczególności magazynowania,
      spedycji, adresowania oraz organizacji transportu,
    - stosuje rozwiązania gwarantujące bezpieczeństwo realizacji usług konfekcjonowania i
      dystrybucji Produktów.
    Po stronie Spółki istnieją następujące obowiązki:
    - dostarczanie produktów do miejsca wskazanego przez Podmiot Powiązany,
    - zakup na własny rachunek opakowań i dostarczenie ich do miejsca wskazanego przez
      Podmiot Powiązany,
    - przekazywanie Podmiotowi Powiązanemu informacji niezbędnych do prawidłowej i
      terminowej dystrybucji produktów do wskazanych odbiorców.
    Spółka podkreśla, że nie nabywa w Polsce usług produkcyjnych (wyprodukowania
    produktów) od Podmiotu Powiązanego. Działalność produkcyjna Spółki odbywa się we
    Francji, natomiast w Polsce nabywane są jedynie usługi w zakresie konfekcjonowania i
    magazynowania.
    3. Jeśli Spółka nabywa usługi produkcyjne od Podmiotu powiązanego proszę wskazać:
      a. czego dotyczą/w jaki sposób są realizowane ww. usługi produkcyjne, do czego
      zobowiązane są strony w związku ze świadczeniem usług produkcyjne,
      b. przy użyciu jakich/czyich zasobów osobowych/technicznych są realizowane usługi
      produkcyjne,
      c. czy Spółka ma wpływ na to jakie zasoby osobowe i techniczne/rzeczowe Podmiotu
      powiązanego uczestniczą w świadczeniu usług produkcyjnych na rzecz Spółki

      d. czy Spółka ma bezpośrednią kontrolę nad zasobami osobowymi oraz technicznymi/
      rzeczowymi Podmiotu powiązanego wykorzystywanymi do świadczenia ww. usług,
      na czym ta kontrola polega?
    Zgodnie z odpowiedzią na pytanie nr 2, Spółka nie nabywa od Podmiotu Powiązanego
    usług produkcyjnych, lecz wyłącznie usługi magazynowania i konfekcjonowania
    produktów – wobec czego udzielenie odpowiedzi na powyższe pytania nie jest możliwe.
    4. Czy Podmiot powiązany świadczy usługi objęte wnioskiem tylko i wyłącznie na rzecz
      Spółki czy również na rzecz innych podmiotów?
    Podmiot powiązany - oprócz świadczenia usług na rzecz Spółki - formalnie może świadczyć
    również usługi na rzecz innych podmiotów. Niemniej jednak, działalność Podmiotu
    powiązanego ukierunkowana jest na realizację zamówień Spółki i świadczenia ich na jej
    rzecz.
    Pytania
    1) Czy w świetle opisanego wyżej stanu faktycznego, prawidłowe jest stanowisko Spółki,
      zgodnie z którym Spółka nie posiada na terytorium Polski stałego miejsca
      prowadzenia działalności gospodarczej w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 11
      marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (tekst jedn.: Dz. U. z 2023 r. poz. 1570 z
      późn. zm., dalej: ustawa o VAT) i Rozporządzenia Wykonawczego?
    2) Jeśli odpowiedź na pytanie nr 1 jest twierdząca (tzn. Spółka nie posiada na terytorium
      Polski stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej), to czy prawidłowe jest
      stanowisko, że Spółka nie będzie zobowiązana do wystawiania i odbierania faktur
      ustrukturyzowanych przy użyciu Krajowego Systemu e-Faktur (dalej: KSeF),
      wchodzącego w życie z dniem 1 lutego 2026 r. na podstawie art. 106ga ust. 1
      wprowadzanego do ustawy o VAT ustawą nowelizującą z dnia 16 czerwca 2023 r. o
      zmianie ustawy o podatku od towarów i usług oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z
      2023 r. poz. 1598, dalej: Ustawa Nowelizująca)?
    Państwa stanowisko w sprawie
    Ad 1
    Wnioskodawca stoi na stanowisku, że nie posiada na terytorium Polski stałego miejsce
    prowadzenia działalności gospodarczej, o którym mowa w art. 28b ustawy o VAT oraz w
    art. 11 Rozporządzenia Wykonawczego Rady (EU) Nr 282/2011 z dnia 15 marca 2011 r.
    ustanawiającego środki wykonawcze do dyrektywy 2006/112/WE w sprawie wspólnego
    systemu podatku od wartości dodanej.
    Ad 2
    W ocenie Wnioskodawcy, nie będzie on zobowiązany do stosowania obligatoryjnego
    Krajowego Systemu e-Faktur (KSeF) od lutego 2026 r., z uwagi na brak posiadania na
    terytorium Rzeczypospolitej Polskiej stałego miejsca prowadzenia działalności
    gospodarczej, w rozumieniu art. 28b ustawy o VAT oraz art. 11 rozporządzenia
    wykonawczego Rady nr 282/2011 z 15 marca 2011 r. ustanawiającego środki wykonawcze
    do Dyrektywy 2006/112/WE w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej.
    Uzasadnienie do stanowiska nr 1
    1. Pojęcie stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej
    Ustawa o VAT nie zawiera definicji pojęcia stałego miejsca prowadzenia działalności
    gospodarczej. Termin ten wywodzi się z Dyrektywy Rady 2006/112/WE z 28 listopada 2006
    r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (dalej: Dyrektywa 2006/112
    /WE) a jego definicję zawarto w Rozporządzeniu wykonawczym Rady (UE) z 15 marca 2011
    r. nr 282/2011 ustanawiającego środki wykonawcze do dyrektywy 2006/112/WE w sprawie
    wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (dalej: Rozporządzenie 282/2011).

    Zgodnie z art. 11 Rozporządzenia 282/2011:
    „1. Na użytek stosowania art. 44 dyrektywy 2006/112/WE „stałe miejsce prowadzenia
    działalności gospodarczej" oznacza dowolne miejsce - inne niż miejsce siedziby
    działalności gospodarczej podatnika, o którym mowa w art. 10 niniejszego rozporządzenia
    - które charakteryzuje się wystarczającą stałością oraz odpowiednią struktura w zakresie
    zaplecza personalnego i technicznego, by umożliwić mu odbiór i wykorzystywanie usług
    świadczonych do własnych potrzeb tego stałego miejsca prowadzenia działalności
    gospodarczej.
    2. Na użytek stosowania następujących artykułów „stałe miejsce prowadzenia działalności
    gospodarczej” oznacza dowolne miejsce - inne niż miejsce siedziby działalności
    gospodarczej podatnika, o którym mowa w art. 10 niniejszego rozporządzenia - które
    charakteryzuje się wystarczającą stałością oraz odpowiednią strukturą w zakresie zaplecza
    personalnego i technicznego, by umożliwić mu świadczenie usług, które wykonuje:
    a) art. 45 dyrektywy 2006/112/WE;
    b) począwszy od 1 stycznia 2013 r. - art. 56 ust. 2 akapit drugi dyrektywy 2006/112/WE;
    c) do 31 grudnia 2014 r. - art. 58 dyrektywy 2006/112/WE;
    d) art. 192a dyrektywy 2006/112/WE.
    3. Fakt posiadania numeru identyfikacyjnego VAT sam w sobie nie jest wystarczający, by
    uznać, że podatnik posiada stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej.”
    Na podstawie art. 44 Dyrektywy 2006/112/WE, za miejsce świadczenia usług na rzecz
    podatnika działającego w takim charakterze uznaje się miejsce, w którym podatnik
    posiada siedzibę swojej działalności gospodarczej. Jeżeli jednak usługi są świadczone na
    rzecz stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej podatnika znajdującego się
    w miejscu innym niż jego siedziba działalności gospodarczej, miejscem świadczenia tych
    usług jest stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej. W przypadku braku takiej
    siedziby lub stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej miejscem świadczenia
    usług jest miejsce, w którym podatnik będący usługobiorcą ma stałe miejsce zamieszkania
    lub zwykłe miejsce pobytu.
    W punkcie 14 preambuły do Rozporządzenia 282/2011 wskazano, że dla zapewnienia
    spójnego stosowania przepisów dotyczących ustalania miejsca opodatkowania transakcji,
    konieczne jest doprecyzowanie pojęć takich jak: siedziba działalności gospodarczej
    podatnika, stałe miejsce prowadzenia działalności, miejsce zamieszkania oraz zwykłe
    miejsce pobytu. Przy definiowaniu tych pojęć należy kierować się możliwie precyzyjnymi i
    obiektywnymi kryteriami, uwzględniając przy tym orzecznictwo Trybunału Sprawiedliwości
    Unii Europejskiej (dalej: „Trybunał” lub „TSUE”).
    Kierując się definicją stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej zawartej w
    art. 11 ust. 1 Rozporządzenia 282/2011 przesłanki, których łączne zaistnienie, powoduje,
    że można mówić o „stałym miejscu prowadzenia działalności gospodarczej” w odniesieniu
    do danego podatnika obejmują:
    - posiadanie odpowiedniej struktury pod względem kadrowym i zaplecza technicznego
      niezbędnego do prowadzenia działalności gospodarczej (infrastruktura własna lub
      zapewniona przez podmiot zewnętrzny),
    - niezależności/samodzielności w stosunku do głównego miejsca prowadzenia
      działalności przez podatnika,
    - pewien stopień stałości działalności gospodarczej, wyrażony jako zamiar wykonywania
      przez podatnika działalności z tego miejsca w sposób stały.
    Wszystkie powyższe przesłanki powinny być przy tym spełnione łącznie. Jeżeli którykolwiek
    warunek nie zostanie spełniony, to należy uznać, że podatnik nie posiada w danym
    miejscu stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej.

    2. Działalność Spółki w świetle kryteriów rozstrzygających o istnieniu stałego miejsca
    prowadzenia działalności gospodarczej
    a) Kryterium odpowiedniej struktury w zakresie zaplecza personalnego
    Jak wynika z cytowanego powyżej artykułu 11 ust. 1 Rozporządzenia 282/2011, dla
    istnienia stałego miejsca prowadzenia działalności na terytorium danego państwa
    członkowskiego niezbędnym jest, aby zagraniczny podmiot posiadał na terytorium tego
    państwa „odpowiednią strukturę w zakresie zaplecza personalnego”.
    Kwestia odpowiedniej struktury w zakresie zaplecza personalnego i technicznego była
    wielokrotnie poddawana analizie przez TSUE.
    Przykładowo, w wyroku TSUE z 3 czerwca 2021 r. (sygn. C-931/19 Titanium) wskazano, że
    struktura pozbawiona własnego personelu nie może mieścić się w zakresie pojęcia
    „stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej”. Jednocześnie w sprawie C-547
    /18 (Dong Yang Electronics Sp. z o.o.), TSUE wskazał, że nie można wywieść istnienia na
    terytorium państwa członkowskiego stałego miejsca prowadzenia działalności
    gospodarczej spółki mającej siedzibę w państwie trzecim, wyłącznie opierając się na
    fakcie, że spółka ta posiada w tym państwie członkowskim spółkę zależną.
    W wyroku w sprawie Berlin Chemie (sygn. C-333/20) z 7 kwietnia 2022 r. wskazano, że aby
    uznać istnienie stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej, podatnik musi
    mieć prawo do dysponowania zapleczem personalnym i technicznym w taki sposób, jakby
    było ono jego własne (np. na podstawie stabilnych umów o świadczenie usług lub najmu).
    Dodatkowo, samo zaplecze nie może być jednocześnie wykorzystywane przez jedną
    spółkę do świadczenia i odbioru tych samych usług w ramach tej samej transakcji.
    Doprecyzowano również, że jeśli krajowy podmiot świadczy usługi na rzecz zagranicznego
    odbiorcy przy wykorzystaniu własnego zaplecza to nie można uznać, że zagraniczny
    odbiorca dysponuje tym zapleczem jako własnym.
    Podobne stanowisko TSUE wyraził w wyroku z dnia z 13 czerwca 2024 r. (sygn. C-533/22).
    Trybunał wskazał, że dla uznania istnienia stałego miejsca prowadzenia działalności
    gospodarczej niezbędne jest, aby podmiot zagraniczny posiadał w danym państwie
    członkowskim wyraźne i niezależne struktury techniczne oraz personalne, pozwalające mu
    na samodzielne nabywanie i świadczenie usług. Podkreślono, że sama przynależność
    dwóch spółek do tej samej grupy kapitałowej nie przesądza o istnieniu stałego miejsca
    prowadzenia działalności jednej z nich. Również fakt zawarcia między nimi umowy o
    świadczenie usług na wyłączną korzyść jednej ze stron nie jest wystarczający do
    stwierdzenia istnienia takiego miejsca. TSUE zaznaczył, że nabycie usług kompleksowych
    od powiązanego podmiotu z siedzibą w innym państwie UE nie prowadzi do powstania
    stałego miejsca działalności gospodarczej, jeżeli usługobiorca nie dysponuje w tym
    państwie własnym zapleczem techniczno-personalnym umożliwiającym prowadzenie
    opodatkowanej działalności.
    Dodatkowo, w wyroku Trybunału z dnia 3 czerwca 2021 r. (sygn. C-931/19) wskazano, że
    najem nieruchomości nie przesądza o posiadaniu stałego miejsca prowadzenia
    działalności gospodarczej w sytuacji, gdy brakuje jej towarzyszących zasobów
    personalnych umożliwiających prowadzenie działalności.
    Podobne wnioski płyną również z orzecznictwa krajowych sądów administracyjnych i
    interpretacji podatkowych wydawanych przez Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej.
    W wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 29 lipca 2021 r. (sygn. I FSK 660/18), NSA
    uznał, że brak jest podstaw do stwierdzenia istnienia stałego miejsca prowadzenia
    działalności gospodarczej w Polsce w przypadku, gdy:
    - spółka nie posiada w Polsce własnego personelu ani zaplecza technicznego w postaci
      nieruchomości, maszyn lub urządzeń będących jej własnością,

    - spółka korzysta z usług podmiotu trzeciego, który działa autonomicznie, samodzielnie
      decydując o środkach, sposobie i czasie realizacji usług, bez podległości pod
      wnioskodawcę oraz bez jego instrukcji lub kontroli,
    - spółka nie posiada w Polsce osób uprawnionych do zawierania lub negocjowania
      kontraktów w jej imieniu, a wszystkie decyzje zarządcze dotyczące działalności
      podejmowane są poza terytorium Polski (w kraju siedziby spółki).
    Omawiana kwestia była również interpretowana przez Dyrektora Krajowej Informacji
    Skarbowej. W interpretacji indywidualnej z 12 kwietnia 2024 r. (0114-KDIP1-
    2.4012.52.2024.2.RST) analizowano stan faktyczny, w którym usługodawca (spółka polska)
    realizuje na rzecz wnioskodawcy usługi magazynowe i logistyczne, co oznacza, że zaplecze
    zasobów personalnych i technicznych wykorzystywane byłoby zarówno do świadczenia
    usług, jak i ich odbioru. W konsekwencji, zgodnie z orzecznictwem TSUE (w szczególności
    wyroku TSUE z 7 kwietnia 2022 r. w sprawie C-333/20), jeden podmiot nie powinien być
    kwalifikowany jako stałe miejsce prowadzenia działalności innego podmiotu, przynajmniej
    w zakresie usług świadczonych na jego rzecz. W świetle powyższego należy stwierdzić, że
    to samo zaplecze wykorzystywane jednocześnie do świadczenia i odbioru tych samych
    usług nie może stanowić stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej.
    Uwzględniając powyższe należy wskazać, że Spółka nie dysponuje w Polsce samodzielnymi
    i wyraźnie wyodrębnionymi zasobami personalnymi, pozwalającymi jej na samodzielne
    nabywanie i świadczenie usług – tj. nie posiada pracowników w Polsce. Kluczowe działania
    związane z prowadzoną przez Spółkę działalnością gospodarczą na terenie Polski, w
    szczególności konfekcjonowanie i dystrybucja Produktów są realizowane w ramach
    współpracy z Podmiotem Powiązanym na podstawie Umowy I, w zakresie świadczenia
    przez Podmiot Powiązany usług w zakresie magazynowania i konfekcjonowania
    Produktów i Umowy II, w zakresie udostępnienia Podmiotowi Powiązanemu linii
    produkcyjnych na cele realizacji Umowy I. Zawarte umowy nie dają Spółce prawa do
    bezpośredniego nadzoru nad pracownikami Podmiotu Powiązanego (Spółka nie wydaje
    im instrukcji).
    Również korzystanie z usług wybranych pracowników Podmiotu Powiązanego w zakresie
    realizacji wybranych obowiązków wynikających z ustaw podatkowych czy też korzystanie z
    usług biura rachunkowego nie przesądza o tym, że Spółka posiada zaplecze personalne w
    Polsce.
    Tym samym, w przedstawionym stanie faktycznym nie można twierdzić, że Spółka posiada
    zaplecze personalne na terytorium Polski zdolne do odbioru („konsumowania”)
    nabywanych usług. Przeciwnie, Spółka jest zainteresowana nabywaniem rezultatów usług
    wykonywanych przy wykorzystaniu własnego personelu Podmiotu Powiązanego, nie zaś
    nabyciem kontroli czy też nadzoru nad tym personelem.
    a) Kryterium odpowiedniej struktury w zakresie zaplecza technicznego
    Kolejnym niezbędnym warunkiem do powstania stałego miejsca prowadzenia działalności
    jest dysponowanie przez podatnika niezbędną strukturą do prowadzenia danego typu
    działalności obejmującą zaplecze techniczne. Ważne jest przy tym, aby istniały oba te
    elementy (personalny i techniczny) - brak jednego z nich wyklucza bowiem powstanie stałe
    miejsce prowadzenia działalności na terytorium danego kraju (tak m.in. w wyroku TSUE w
    sprawie Titanium Ltd., sygn. C-931/19).
    Regulacje unijne nie wprowadzają przy tym warunku, aby ww. struktura była własnością
    podmiotu, którego obecność w danym kraju oceniana jest przez pryzmat utworzenia
    stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej. Aktywa te mogą bowiem należeć
    do podmiotu trzeciego. W takim przypadku istotne jest jednak ustalenie, czy badany
    podmiot posiada nad nimi władztwo lub nadzór porównywalny do nadzoru nad własną

    infrastrukturą. Innymi słowy, określić należy, czy zaplecze wykorzystywane do
    prowadzenia działalności, mimo że formalnie nie jest własnością podmiotu badanego, to
    jest przez niego traktowane i wykorzystywane tak, jak gdyby do niego należało.
    W tym miejscu trzeba wskazać, że Spółka jest właścicielem linii produkcyjnych
    zlokalizowanych w Polsce, które stanowią przedmiot najmu do Podmiotu Powiązanego.
    Umowa II zawarta jest na czas określony i to Spółka decyduje do produkcji jakich towarów
    będzie wykorzystywana – przy czym na czas najmu, linie produkcyjne są we władaniu
    Podmiotu Powiązanego. Jednocześnie Spółka nie jest stroną umów najmu, ani też zawarta
    Umowa II nie daje Spółce możliwości swobodnego dysponowania powierzchnią
    magazynową Podmiotu Powiązanego.
    W kontekście powyższego, nie można twierdzić, że Spółka posiada zaplecze techniczne na
    terytorium Polski zdolne do odbioru nabywanych usług. W szczególności, istota usług
    realizowanych przez Podmiot Powiązany, nie polega na udostępnieniu Spółce
    infrastruktury własnej tych podmiotów (nieruchomości, itp.), w szczególności w taki
    sposób, aby to Spółka sprawowała bezpośrednią kontrolę nad tymi zasobami technicznymi
    /rzeczowymi.
    Również okoliczność posiadania przez Spółkę na terytorium Polski Produktów nie jest
    wystarczająca do uznania istnienia w Polsce stałego miejsca prowadzenia działalności.
    Pogląd ten jest zgodny z wytycznymi Komitetu ds. VAT, który na posiedzeniu nr 104 z dnia
    4-5 lipca 2015 r. wskazał, że: „Komitet ds. VAT jednogłośnie zgadza się, że w przypadku
    wewnątrzwspólnotowego transferu towarów podatnik nie może, jedynie w wyniku tego
    transferu, być postrzegany jako mający miejsce prowadzenia działalności w państwie
    członkowskim zakończenia transportu.”
    W tym miejscu Spółka pragnie wskazać, że zgodnie z ukształtowanym już podejściem TSUE
    - ta sama infrastruktura techniczna i personalna nie może równocześnie świadczyć usług
    oraz je odbierać. Jak wyjaśnił TSUE w przytoczonym już wyroku z 7 kwietnia 2022 r. (sygn.
    C-333/20 Berlin-Chemie): „Wreszcie, z akt sprawy wynika, że w sprawie w postępowaniu
    głównym zaplecze personalne i techniczne, które zostało udostępnione spółce niemieckiej
    przez spółkę rumuńską i które zdaniem rumuńskich organów podatkowych pozwala na
    wykazanie istnienia stałego miejsca prowadzenia działalności spółki niemieckiej w
    Rumunii, stanowi również zaplecze, dzięki któremu spółka rumuńska świadczy usługi na.
    rzecz spółki niemieckiej. Tymczasem to samo zaplecze nie może być wykorzystywane
    jednocześnie do świadczenia i odbioru tych samych usług.”
    Podobnie wypowiedział się TSUE w wyroku z dnia 29 czerwca 2023 r. (sygn. C-232/22), w
    którym wskazał, że: „(...) to samo zaplecze nie może być wykorzystywane jednocześnie do
    świadczenia i odbioru tych samych usług (...). Tymczasem w niniejszej sprawie, z
    zastrzeżeniem oceny sądu odsyłającego, z akt sprawy przedłożonych Trybunałowi nie
    wynika, by możliwe było odróżnienie zaplecza stosowanego przez Cabot Plastics w
    odniesieniu do świadczenia przez nią usług w postaci produkcji z materiałów
    powierzonych od zaplecza, które byłoby zdaniem organu podatkowego wykorzystywane
    przez Cabot Switzerland do odbioru tych usług w Belgii w ramach jej rzekomego stałego
    miejsca prowadzenia działalności gospodarczej, które zdaniem tego organu stanowi
    jedynie zaplecze należące do Cabot Plastics.”
    Przenosząc powyższe na grunt niniejszej sprawy, należy wskazać, że jeżeli infrastruktura
    ludzka (personalna) i techniczna Podmiotu Powiązanego świadczy na rzecz Spółki usługi z
    Umowy I opisane w stanie faktycznym, to nie może ona jednocześnie odbierać i
    konsumować tej samej usługi, którą świadczy. Analogicznie, własna infrastruktura ludzka
    (personalna) i techniczna Spółki i Wynajmującego nie może być uznana za tę, która
    odbiera i konsumuje jakiekolwiek usługi nabywane przez Spółkę „w” Polsce.
    b) Samodzielność i niezależność struktury
    Zgodnie z brzmieniem art. 11 ust. 1 Rozporządzenia 282/2011, kolejnym kluczowym
    warunkiem niezbędnym do uznania istnienia stałego miejsca prowadzenia działalności

    gospodarczej obok posiadania odpowiednich zasobów technicznych i kadrowych, jest
    warunek posiadania trwałej, niezależnej i samodzielnej struktury. Struktura ta musi być na
    tyle autonomiczna, by możliwe było podejmowanie w jej ramach decyzji zarządczych
    zarówno w odniesieniu do samego miejsca, jak i prowadzonej za jego pośrednictwem
    działalności gospodarczej. Co istotne, powinna ona dysponować zdolnością do
    samodzielnego wykonywania i korzystania ze świadczonych usług.
    W wyroku NSA z 3 października 2019 r. (sygn. I FSK 980/17) została poruszona kwestia
    „samowystarczalności” stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej. W
    szczególności wskazano, że to, czy posiadane w danym miejscu siły i środki są
    odpowiednie, powinno być oceniane każdorazowo w kontekście konkretnych usług. W
    sytuacji, gdy dana struktura organizacyjna nie jest w stanie, ze względu na swoje
    ograniczenia, samodzielnie skonsumować usług lub ich świadczyć, nie może być uznana
    za stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej. Tym samym, aby takie miejsce
    istniało, niezbędne jest, aby dysponowało ono adekwatnymi i wystarczającymi zasobami
    do wykonywania czynności opodatkowanych.
    Podobne stanowisko przyjął WSA w Gliwicach w wyroku z 28 lipca 2020 r. (sygn. I SA/Gl 141
    /20). W przypadku, gdy kluczowe decyzje zarządcze w przedmiotowej sprawie zapadają
    poza terytorium Polski, a podmioty świadczące usługi na rzecz spółki nie posiadają
    uprawnień do podejmowania zobowiązań ani zawierania umów w jej imieniu nie można
    stwierdzić, że spółka samodzielnie prowadzi działalność gospodarczą w Polsce.
    Warta uwagi jest również, interpretacja indywidualna z dnia 3 kwietnia 2024 r. (0114-
    KDIP1-2.4012.569.2023.1.RM) potwierdzająca, że brak własnego personelu i zaplecza
    technicznego na terytorium Polski, a także brak jakiejkolwiek kontroli nad personelem
    kontrahenta świadczącego usługi, wyklucza możliwość uznania istnienia stałego miejsca
    prowadzenia działalności gospodarczej. W sytuacji, gdy spółka nie posiada w Polsce ani
    zasobów osobowych, ani technicznych, sam fakt przechowywania towarów w wydzielonej
    części magazynu kontrahenta, przy jednoczesnym braku decyzyjności co do konkretnych
    zasobów technicznych, nie przesądza o istnieniu stałego miejsca prowadzenia działalności
    w Polsce. Biorąc to pod uwagę wskazano, że spółka nie posiada dostatecznego wpływu na
    zaplecze kontrahenta, który mógłby być porównywalny do kontroli sprawowanej nad
    własnym zapleczem.
    Odnosząc powyższe do stanu faktycznego przedstawionego we wniosku, aby uznać
    Spółkę za posiadającą stałe miejsce prowadzenia działalności w Polsce powinna ona
    dysponować w Polsce strukturą, która charakteryzuje się wystarczającą stałością,
    umożliwiającą, w zakresie zaplecza personalnego i technicznego. Na terenie Polski
    kluczowe czynności, tj. konfekcjonowania oraz dystrybucja, tj. w szczególności
    magazynowanie, spedycja, organizacja transportu Produktów są realizowane na rzecz
    Spółki przez Podmiot Powiązany.
    Co więcej, to we Francji podejmowane są wszystkie decyzje biznesowe Spółki. Kluczowe
    czynności, związane ze sprzedażą towarów klientom Spółki są dokonywane na terytorium
    Francji lub na terytorium Polski za pośrednictwem pracowników Spółki zatrudnionych we
    Francji - zawieranie umów, przyjmowanie zamówień przez Spółkę oraz składanie
    zamówień u dostawców Spółki.
    Podsumowując, realizowana przez Spółkę działalność w Polsce nie ma niezależnego
    charakteru. Spółka nie dysponuje ani strukturą, ani personelem, który umożliwiałby jej
    prowadzenie działalności na terytorium Polski w sposób samodzielny i niezależny.
    c) Określony poziom stałości
    W świetle aktualnej linii interpretacyjnej, wyrażonej m.in. w interpretacjach
    indywidualnych Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z 12 czerwca 2023 r. (0114-
    KDIP1-2.4012.106.2023.2.RST) oraz z 25 stycznia 2022 r. (0114-KDIP1-2.4012.542.2021.3.
    RST), za stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej może być uznana jedynie
    taka struktura, która charakteryzuje się odpowiednim poziomem zaangażowania

    rzeczowo-osobowego oraz wykazuje cechy stałości (tj. powtarzalna, systematyczna i
    nieprzemijalna). W przywołanych interpretacjach wskazywano, że kluczowe znaczenie ma
    istnienie infrastruktury technicznej oraz personelu umożliwiających samodzielne
    wykonywanie czynności opodatkowanych, a nie jedynie współpraca z zewnętrznym
    usługodawcą czy spółką zależną.
    Stałe korzystanie przez Spółkę z usług świadczonych przez Podmiot Powiązany nie może
    być tożsame z powstaniem stałego miejsca prowadzenia działalności w sytuacji, w której
    Wnioskodawca nie dysponuje na terytorium Polski odpowiednią strukturą w zakresie
    zaplecza personalnego i technicznego. W związku z tym, w odniesieniu do działalności
    Spółki w Polsce, kryterium stałości nie jest spełnione.
    Mając na uwadze powyższe, Spółka stoi na stanowisku, że w jej przypadku nie doszło do
    łącznego spełnienia wszystkich przesłanek koniecznych do powstania stałego miejsca
    prowadzenia działalności gospodarczej. W konsekwencji, należy uznać, że takie miejsce
    nie powstało na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.
    Uzasadnienie do stanowiska nr 2
    Ustawą z dnia 16 czerwca 2023 r. o zmianie ustawy o podatku od towarów i usług oraz
    niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2023 r. poz. 1598, dalej jako „ustawa zmieniająca”),
    wprowadzono zmiany w zakresie Krajowego Systemu e-Faktur czyniąc go obligatoryjnym.
    Pierwotnie zmiany miały wejść w życie 1 lipca 2024 r. Ustawą z dnia 9 maja 2024 r.
    zmieniającą ustawę o zmianie ustawy o podatku od towarów i usług oraz niektórych
    innych ustaw (Dz. U. z 2024 r. poz. 852), termin wejścia w życie obowiązkowego KSeF
    przesunięto na 1 lutego 2026 r.
    Przepisem, który po wejściu w życie będzie wyznaczał zakres podmiotowy obowiązku
    wystawiania faktur przy użyciu KSeF będzie art. 106ga ustawy o VAT.
    W myśl art. 106ga ust. 2 pkt 1 i 2 ustawy o VAT, w brzmieniu obowiązującym od 1 lutego
    2026 r., obowiązek wystawiania faktur ustrukturyzowanych przy użyciu Krajowego
    Systemu e-Faktur (KSeF) nie dotyczy wystawiania faktur:
    1. przez podatnika nieposiadającego siedziby działalności gospodarczej ani stałego
      miejsca prowadzenia działalności gospodarczej na terytorium kraju oraz
    2. przez podatnika nieposiadającego siedziby działalności gospodarczej na terytorium
      kraju, który posiada stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej na
      terytorium kraju, przy czym to stałe miejsce prowadzenia działalności nie uczestniczy
      w dostawie towarów lub świadczeniu usług, dla których wystawiono fakturę.
    Przywołane wyżej przepisy wskazują, że obowiązek wystawiania faktur przy użyciu KSeF
    dotyczy podatników posiadających siedzibę lub stałe miejsce prowadzenia działalności w
    Polsce.
    W związku z powyższym, że w ocenie Spółki nie będzie ona posiadać stałego miejsca
    prowadzenia działalności gospodarczej w Polsce, a co za tym idzie:
    - nie będzie ona zobowiązana do wystawiania faktur przy użyciu Krajowego Systemu
      eFaktur,
    - nie będzie ona zobowiązana do odbierania faktur zakupowych przy użyciu Krajowego
      Systemu eFaktur.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest prawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t. j.
    Dz. U. z 2025 r. poz. 775 ze zm.), zwanej dalej „ustawą”:
      Opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, podlegają:

      1) odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju;
      2) eksport towarów;
      3) import towarów na terytorium kraju;
      4) wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów za wynagrodzeniem na terytorium kraju;
      5) wewnątrzwspólnotowa dostawa towarów.
    Z powyższego przepisu wynika tzw. zasada terytorialności, zgodnie, z którą
    opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlegają określone czynności, ale tylko w
    sytuacji, gdy miejscem ich świadczenia jest terytorium kraju.
    Według art. 2 pkt 1, 3 i 5 ustawy:
      Przez terytorium kraju rozumie się przez to terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, z
      zastrzeżeniem art. 2a.
      Przez terytorium Unii Europejskiej rozumie się przez to terytoria państw
      członkowskich Unii Europejskiej.
      Przez terytorium państwa trzeciego - rozumie się przez to terytorium państwa
      niewchodzące w skład terytorium Unii Europejskiej, z zastrzeżeniem art. 2a ust. 1 i 3.
    Na podstawie art. 2 pkt 22 ustawy:
      Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o sprzedaży – rozumie się przez to odpłatną
      dostawę towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju, eksport
      towarów oraz wewnątrzwspólnotową dostawę towarów.
    W myśl art. 7 ust. 1 ustawy:
      Przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się
      przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (...).
    Stosownie do art. 2 pkt 6 ustawy:
      Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o towarach – rozumie się przez to rzeczy
      oraz ich części, a także wszelkie postacie energii.
    Na mocy art. 8 ust. 1 ustawy:
      Przez świadczenie usług, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się każde
      świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej
      niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu
      art. 7 (...).
    Z treści wniosku wynika, że Spółka zajmuje się produkcją i konfekcjonowaniem m.in.
    Produktów. Spółka jest zarejestrowana w Polsce dla celów podatku VAT, w tym na
    potrzeby transakcji wewnątrzwspólnotowych. W Polsce, Spółka współpracuje ze spółką
    powiązaną (Podmiot Powiązany). Podstawą tej współpracy jest umowa zawarta na czas
    określony (Umowa I), dotycząca świadczenia usług konfekcjonowania i spedycji (...)
    (Produkty). W ramach Umowy I, Spółka dostarcza produkty i zakupione przez siebie
    opakowania do miejsca wskazanego przez Podmiot Powiązany. Przy czym, Spółka
    pozostaje właścicielem Produktów i opakowań niezbędnych do zrealizowania usług
    wskazanych w Umowie I. Spółka przekazuje Podmiotowi powiązanemu informacje
    niezbędne do prawidłowej i terminowej dystrybucji Produktów do wskazanych odbiorców
    oraz informacje i wiedzę techniczną (know-how), w celu zapewnienia zgodności
    Produktów z wymaganymi przez Spółkę standardami jakości. Natomiast do obowiązków
    Podmiotu Powiązanego należy realizacja usługi konfekcjonowania i dystrybucji Produktów,
    na którą składa się m.in. usługi magazynowania, spedycji, adresowania i organizacji
    transportu. Realizując świadczenia wynikające z Umowy I, Podmiot Powiązany stosuje
    rozwiązania gwarantujące bezpieczeństwo realizacji usług, ponosi odpowiedzialność za
    dobrą jakość stosowanych materiałów oraz za powierzone dane (w szczególności dane

    klientów). Podmiot Powiązany przekazuje Spółce informacje dotyczące prawidłowości i
    terminowości realizowanych usług. Podmiot Powiązany świadczy usługi objęte Umową I
    na terenie zarządzanego przez siebie zakładu. Na potrzeby realizacji Umowy I Spółka
    wdrożyła elektroniczny system zamówień i magazynowania, obejmujący proces składania,
    zatwierdzania oraz realizacji zamówień. System ten jest nadzorowany centralnie przez
    odpowiednie komórki organizacyjne zlokalizowane we Francji. Ponadto, Spółka posiada na
    terytorium Polski dziewięć linii produkcyjnych, z których osiem przekazała do użytkowania
    Podmiotowi Powiązanemu na mocy Umowy II, w zamian za wynagrodzenie kalkulowane
    rocznie. Zgodnie z Umową II, Podmiot Powiązany może wykorzystywać ww. linie
    produkcyjne wyłącznie do działalności produkcyjnej na rzecz Spółki. Podmiot powiązany
    może świadczyć usługi na rzecz innych podmiotów, niemniej jednak, jego działalność
    ukierunkowana jest na realizację zamówień Spółki i świadczenia usług na jej rzecz.
    Spółka powzięła wątpliwości, czy w związku z działalnością opisaną we wniosku, posiada w
    Polsce stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej oraz czy jest zobowiązana do
    wystawiania i odbierania faktur ustrukturyzowanych w Krajowym Systemie e-Faktur.
    Odnosząc się do przedmiotowych kwestii należy wskazać, że definicja „stałego miejsca
    prowadzenia działalności gospodarczej” została zawarta w rozporządzeniu 282/2011.
    Z części wstępnej (preambuły) - punkt (4) wynika, że podstawowym celem niniejszego
    rozporządzenia 282/2011 jest zapewnienie jednolitego stosowania obecnego systemu
    VAT, poprzez określenie przepisów wykonawczych do dyrektywy 2006/112/WE, w
    szczególności w odniesieniu do podatników, dostawy towarów i świadczenia usług oraz
    miejsca transakcji podlegających opodatkowaniu. Zgodnie z zasadą proporcjonalności
    określoną w art. 5 ust. 4 Traktatu o Unii Europejskiej niniejsze rozporządzenie nie
    wykracza poza to, co jest konieczne do osiągnięcia tego celu. Przyjęcie rozporządzenia,
    jako wiążącego i mającego bezpośrednie zastosowanie we wszystkich państwach
    członkowskich, w sposób najpełniejszy zapewnia jednolite stosowanie.
    Natomiast w punkcie (14) stwierdzono, że:
      Aby zapewnić jednolite stosowanie zasad dotyczących miejsca dokonania transakcji
      podlegających opodatkowaniu, należy wyjaśnić pojęcia, takie jak” siedziba
      działalności gospodarczej podatnika, stałe miejsce prowadzenia działalności
      gospodarczej, stałe miejsce zamieszkania oraz zwykłe miejsce pobytu. Stosowanie
      możliwie jak najbardziej precyzyjnych i obiektywnych kryteriów powinno ułatwić
      stosowanie tych pojęć w praktyce; należy przy tym uwzględniać orzecznictwo
      Trybunału Sprawiedliwości.
    W myśl art. 11 ust. 1 rozporządzenia 282/2011:
      Na użytek stosowania art. 44 dyrektywy 2006/112/WE „stałe miejsce prowadzenia
      działalności gospodarczej” oznacza dowolne miejsce - inne niż miejsce siedziby
      działalności gospodarczej podatnika, o którym mowa w art. 10 niniejszego
      rozporządzenia - które charakteryzuje się wystarczającą stałością oraz odpowiednią
      strukturą w zakresie zaplecza personalnego i technicznego, by umożliwić mu odbiór i
      wykorzystywanie usług świadczonych do własnych potrzeb tego stałego miejsca
      prowadzenia działalności gospodarczej.
    Zgodnie z art. 11 ust. 2 rozporządzenia 282/2011:
      Na użytek stosowania następujących artykułów stałe miejsce prowadzenia
      działalności gospodarczej oznacza dowolne miejsce - inne niż miejsce siedziby
      działalności gospodarczej podatnika, o którym mowa w art. 10 niniejszego
      rozporządzenia - które charakteryzuje się wystarczającą stałością oraz odpowiednią
      strukturą w zakresie zaplecza personalnego i technicznego, by umożliwić mu
      świadczenie usług, które wykonuje:
      a. art. 45 dyrektywy 2006/112/WE;

      b. począwszy od 1 stycznia 2013 r. - art. 56 ust. 2 akapit drugi dyrektywy 2006/112
        /WE;
      c. do 31 grudnia 2014 r. - art. 58 dyrektywy 2006/112/WE;
      d. art. 192a dyrektywy 2006/112/WE.
    Jak stanowi art. 11 ust. 3 rozporządzenia 282/2011:
      Fakt posiadania numeru identyfikacyjnego VAT sam w sobie nie jest wystarczający,
      by uznać, że podatnik posiada stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej.
    Na podstawie art. 53 ust. 1 rozporządzenia 282/2011:
      Na użytek stosowania art. 192a dyrektywy 2006/112/WE stałe miejsce prowadzenia
      działalności gospodarczej podatnika jest brane pod uwagę wyłącznie wtedy, gdy
      charakteryzuje się ono wystarczającą stałością oraz odpowiednią strukturą w
      zakresie zaplecza personalnego i technicznego, by umożliwić mu dokonanie dostawy
      towarów lub świadczenie usług, w których uczestniczy.
    Przy wykładni pojęcia „stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej”, odwołując
    się do orzeczeń TSUE, należy wskazać, że o ww. miejscu można mówić jeżeli występuje
    odpowiednia struktura w zakresie zaplecza personalnego i technicznego, niezbędna do
    prowadzenia działalności gospodarczej oraz istnieje pewna minimalna skala działalności
    gospodarczej, która pozwala na uznanie, że działalność podatnika w tym miejscu nie jest
    prowadzona w sposób okresowy, jak również działalność z tego miejsca jest prowadzona
    w sposób samodzielny w stosunku do działalności siedziby przedsiębiorstwa. W tym
    zakresie aktualne jest orzecznictwo TSUE, m.in. wyrok C-168/84 Gunter Berkholz, C-231/94
    Faaborg-Gelting Linien A/S, C-190/95 ARO Lease By, C-260/95 Commissioners of Customs
    and Excise v. DFDS A/S, C-390/96 Lease Plan Luxembourg SA, jak również C-605/12
    Welmory Sp. z o.o.
    Z uwagi na definicję stałego miejsca prowadzenia działalności wynikającą z
    przedmiotowego rozporządzenia 282/2011, jak również utrwalone orzecznictwo
    Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej oraz orzecznictwo polskich sądów
    administracyjnych w powyższym zakresie, wymienić można kilka przesłanek, których
    zaistnienie powoduje, że można mówić o „stałym miejscu prowadzenia działalności”. Jak
    wynika z samej nazwy „stały”, to trwale związany z danym miejscem, nieprzenośny,
    niezmienny. Powyższe wskazuje, że stałe miejsce prowadzenia działalności
    charakteryzować się musi pewnym określonym stopniem zaangażowania, które pozwala
    na uznanie, że działalność prowadzona jest w tym miejscu nie w sposób przemijający, czy
    też okresowy. Konieczna jest zatem pewna określona minimalna skala działalności, która
    stanowi zewnętrzną oznakę, że działalność w tym miejscu prowadzona jest stale.
    Zaangażowanie, o którym mowa powinno również przybrać konkretny wymiar osobowo-
    rzeczowy, pozwalający na świadczenie usług w sposób niezależny. Innymi słowy, dla
    uznania, że określone miejsce prowadzenia działalności ma charakter stały, konieczne jest
    istnienie w tym miejscu infrastruktury technicznej oraz personelu ludzkiego, który
    samodzielnie może świadczyć określone czynności. Taka osobowo-rzeczowa struktura w
    stałym miejscu prowadzenia działalności powinna występować w sposób stały, tzn.
    powtarzalny i nieprzemijający.
    Pojęcie stałego miejsca prowadzenia działalności nie sposób również rozpatrywać w
    oderwaniu od definicji działalności gospodarczej, o której mowa w art. 15 ust. 2 ustawy.
    Zgodnie z tym przepisem:
      Działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców
      lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz
      rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność
      gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu
      towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów
      zarobkowych.

    Z uwagi na kryteria wskazane w powołanym przepisie należy stwierdzić, że podmiot
    posiada stałe miejsce prowadzenia działalności na terytorium kraju, jeżeli przy
    wykorzystaniu na jego terytorium infrastruktury oraz personelu, w sposób zorganizowany
    oraz ciągły, prowadzi działalność, w ramach której wykonuje czynności opodatkowane
    podatkiem od towarów i usług. Zatem, zarówno infrastruktura techniczna jak i
    zaangażowanie osobowe musi pozostawać w ścisłym związku z wykonywaniem czynności
    podlegających opodatkowaniu. Wobec tego, dla rozpoznania stałego miejsca prowadzenia
    działalności gospodarczej koniecznym jest, aby dane miejsce nie tylko wykorzystywało
    towary i usługi, ale także aby samo mogło wykonywać czynności podlegające
    opodatkowaniu, zgodnie z art. 5 ust. 1 ustawy. Przy czym, dla uznania działalności
    podmiotu za stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej w Polsce nie jest
    konieczne, aby przy wykorzystaniu wystarczających środków sam podmiot świadczył
    usługi czy też dokonywał dostaw towarów. Ważne jest aby stworzona struktura
    działalności podmiotu miała możliwość odbioru i korzystania z usług dostarczonych na
    własne potrzeby.
    Jeżeli dany podmiot posiada w danym państwie personel oraz strukturę (w tym
    infrastrukturę techniczną) cechującą się odpowiednią stałością, to posiada stałe miejsce
    prowadzenia działalności w tym państwie. Co istotne, bez znaczenia dla powyższego
    rozstrzygnięcia pozostaje kwestia, czy są to pracownicy zatrudnieni bezpośrednio przez
    ten podmiot, oraz czy jest to infrastruktura „własna”. W wydawanych wyrokach TSUE
    wskazywał bowiem, że w zależności od okoliczności, dla powstania stałego miejsca
    prowadzenia działalności gospodarczej w danym państwie członkowskim może nie być
    konieczne posiadanie własnego zaplecza personalnego i technicznego, o ile zaplecze
    udostępnione przez podmiot trzeci umożliwia odbiór świadczonych usług i ich
    wykorzystywanie w działalności gospodarczej usługobiorcy (np. w wyroku C-605/12 w
    sprawie Welmory Sp. z o.o.). Przy czym, dostępność zaplecza dostarczonego przez inny
    podmiot musi być porównywalna do dostępności zaplecza własnego.
    W wyroku z 7 kwietnia 2022 r. sygn. C-333/20 w sprawie Berlin Chemie, badając kwestię
    istnienia stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej spółki niemieckiej w
    Rumunii, która korzystała z zasobów powiązanej z nią spółki rumuńskiej, Trybunał
    wskazał, że: „Artykuł 44 dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w
    sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej, zmienionej dyrektywą Rady
    2008/8/WE z dnia 12 lutego 2008 r., i art. 11 rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr
    282/2011 z dnia 15 marca 2011 r. ustanawiającego środki wykonawcze do dyrektywy 2006
    /112 należy interpretować w ten sposób, że spółka mająca siedzibę w jednym państwie
    członkowskim nie ma stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej w innym
    państwie członkowskim ze względu na to, iż posiada tam spółkę zależną, która na
    podstawie umów udostępnia jej zaplecze techniczne i personalne, za pomocą których
    świadczy ona, na zasadach wyłączności, usługi marketingowe, regulacyjne, reklamowe i
    reprezentacji, mogące mieć bezpośredni wpływ na wielkość sprzedaży”.
    TSUE podkreślił, że o ile posiadanie własnego zaplecza personalnego i technicznego nie
    jest konieczne, aby móc stwierdzić, że podatnik posiada odpowiednią strukturę, która
    charakteryzuje się wystarczającą stałością w zakresie zaplecza personalnego i
    technicznego w innym państwie członkowskim, o tyle konieczne jest, aby podatnik był
    uprawniony do dysponowania tym zapleczem personalnym i technicznym w taki sam
    sposób, jak gdyby było ono jego zapleczem własnym. Zaplecze personalne i techniczne
    udostępnione spółce niemieckiej przez spółkę rumuńską, które zdaniem rumuńskich
    organów podatkowych pozwalało na wykazanie istnienia stałego miejsca prowadzenia
    działalności gospodarczej spółki niemieckiej w Rumunii, stanowiło również zaplecze, dzięki
    któremu spółka rumuńska świadczyła usługi na rzecz spółki niemieckiej. W tym przypadku
    Trybunał podkreślił, że to samo zaplecze nie może być wykorzystywane jednocześnie do
    realizacji i odbioru tych samych świadczeń.

    Należy także zwrócić uwagę na wyrok TSUE z 13 czerwca 2024 r. o sygn. C#533/22, w
    którym TSUE orzekł, że „(...) nie można uznać, iż spółka będąca podatnikiem VAT, mająca
    siedzibę działalności gospodarczej w jednym państwie członkowskim, która korzysta z
    usług świadczonych przez spółkę mającą siedzibę w innym państwie członkowskim,
    posiada dla celów określenia miejsca świadczenia tych usług stałe miejsce prowadzenia
    działalności gospodarczej w tym ostatnim państwie członkowskim, z tego tylko powodu, że
    obie spółki należą do tej samej grupy lub że spółki te są ze sobą związane umową o
    świadczenie usług (pkt 54). (...) spółka będąca podatnikiem VAT, mająca siedzibę
    działalności gospodarczej w jednym państwie członkowskim, która korzysta z usług
    świadczonych przez spółkę z siedzibą w innym państwie członkowskim, nie posiada
    stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej w tym ostatnim państwie
    członkowskim, jeżeli zaplecze personalne i techniczne, którym dysponuje ona w
    rzeczonym państwie członkowskim, nie jest odrębne od zaplecza, za pomocą którego
    świadczone są na jej rzecz usługi, lub jeżeli to zaplecze personalne i techniczne zapewnia
    jedynie wykonywanie czynności przygotowawczych lub pomocniczych (pkt 81).”
    Z kolei kwestię „samowystarczalności” stałego miejsca prowadzenia działalności
    gospodarczej poruszył Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 3 października 2019 r.,
    sygn. I FSK 980/17 wskazując, że: „To, czy posiadane w danym miejscu siły i środki są
    odpowiednie, powinno być oceniane każdorazowo w kontekście konkretnych usług.
    Pamiętać bowiem należy, że owe siły i środki mają być odpowiednie do tego, aby
    umożliwić albo odbiór i wykorzystanie nabywanych usług, albo świadczenie usług. Innymi
    słowy, powinno być tak, że to ta właśnie struktura faktycznie konsumuje, zużywa usługi.
    Jeśli nie jest możliwe, aby dana struktura (z uwagi na swoje zaplecze personalne i
    techniczne) była w stanie skonsumować nabywane usługi, to należy ją uznać za niebędącą
    w tym przypadku stałym miejscem prowadzenia działalności. Odpowiednio - stałe miejsce
    prowadzenia działalności powinno mieć w dyspozycji takie siły i środki, aby było w stanie
    wyświadczyć usługi, które sprzedaje. Tylko wówczas w odniesieniu do sprzedawanych
    usług może być ono uznane za stałe miejsce prowadzenia działalności”.
    Mając na uwadze powołane orzecznictwo TSUE, przepisy prawa oraz przedstawione
    okoliczności sprawy należy uznać, że w Spółka nie posiada w Polsce stałego miejsca
    prowadzenia działalności gospodarczej. Spółka nie zorganizowała bowiem na terytorium
    kraju odpowiednich zasobów osobowych i technicznych umożliwiających samodzielne
    prowadzenie działalności gospodarczej w sposób stały.
    Należy wskazać, że za „stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej” należy uznać
    każde miejsce inne niż siedziba działalności gospodarczej podatnika, jeżeli łącznie zostaną
    spełnione warunki: posiadania w tym miejscu zaplecza personalnego i technicznego.
    Zaplecze to musi posiadać strukturę, która umożliwia odbiór i wykorzystanie nabywanych
    usług dla własnych potrzeb oraz musi charakteryzować się stałością.
    Przedmiotem działalności gospodarczej Spółki jest produkcja i konfekcjonowanie
    kosmetyków, w szczególności (...) (Produkty). W ramach działalności prowadzonej w
    Polsce, Spółka przemieszcza swoje Produkty na terytorium Polski, gdzie są one
    konfekcjonowane, a następnie dystrybuowane do kontrahentów zlokalizowanych w
    Polsce oraz w innych krajach. W związku z nabyciem Produktów w innych krajach niż
    Polska, Spółka deklaruje w Polsce wewnątrzwspólnotowe nabycie i import towarów. Z
    kolei sprzedaż towarów – w zależności od miejsca dostawy - Spółka deklaruje jako krajowe
    i wewnątrzwspólnotowe dostawy towarów oraz eksport towarów. W Polsce Spółka
    nabywa usługę konfekcjonowania i spedycji od Podmiotu Powiązanego. Poza tym, na
    terytorium Polski Spółka korzysta z usług biura rachunkowego oraz pełnomocników
    (pracowników Podmiotu Powiązanego), upoważnionych do reprezentowania Spółki przed
    organami administracji publicznej i agencją celną.
    Przedstawione okoliczności sprawy pozwalają przyjąć, że Spółka nie posiada na terytorium
    Polski ani zasobów osobowych ani rzeczowych niezbędnych do prowadzenia działalności
    gospodarczej. Zaplecze techniczne i osobowe, które zapewnia możliwość prowadzenia

    działalności przez Spółkę znajduje się we Francji. W kraju siedziby, Spółka posiada fabrykę
    produkcyjną, laboratoria, dział jakości oraz zaplecze biurowe. We Francji Spółka zatrudnia
    (...) osób. Natomiast w Polsce Spółka nie zatrudnia pracowników, w tym pracowników
    upoważnionych do podejmowania decyzji biznesowych, np. związanych z negocjowaniem
    umów czy dokonywaniem czynności sprzedażowych. Wszystkie decyzje związane z
    podstawową działalnością Spółki podejmowane są przede wszystkim przez centralę we
    Francji (częściowo decyzje koordynowane są również na poziomie grupy kapitałowej, w
    której funkcjonuje główny organ zarządczy). Wszelkie decyzje zarządcze, w szczególności
    w zakresie zamówień, dostaw towarów, przetwarzania zleceń, obsługi klientów,
    zarządzania finansami i płatnościami podejmowane są we Francji. Również kontakt z
    polskimi klientami (stałymi i okazjonalnymi) prowadzony jest z siedziby Spółki, z Francji.
    Pracownicy Spółki przyjeżdżają na terytorium Polski jedynie okazjonalnie, tj. na spotkania
    biznesowe z kontrahentami.
    Spółka nie posiada w Polsce również zaplecza technicznego. Z wniosku wynika, że Spółka
    nie posiada w Polsce oddziału, biura ani przedstawicielstwa handlowego. Spółka nie
    posiada tytułu własności obiektów i nieruchomości położonych w Polsce, w których
    prowadzi działalność gospodarczą. Ponadto, Spółka nie będzie dysponowała taką
    infrastrukturą na podstawie umowy najmu. Spółka nie będzie wynajmowała w Polsce
    powierzchni produkcyjnej ani magazynowej, w szczególności w celu magazynowania
    Produktów. Do czasu sprzedaży, Produkty będą przechowywane przez Podmiot
    Powiązany w ramach usług świadczonych na podstawie Umowy I. Ponadto, z wniosku
    wynika, że Spółka jest właścicielem dziewięciu linii produkcyjnych zlokalizowanych w
    Polsce, z których osiem przekazała odpłatnie do użytkowania Podmiotowi Powiązanemu
    na mocy Umowy II, zawartej na czas określony. Zgodnie z Umową II, Podmiot Powiązany
    może wykorzystywać ww. linie produkcyjne wyłącznie do działalności produkcyjnej na
    rzecz Spółki, i to Spółka decyduje do produkcji jakich towarów będzie wykorzystywana
    linia produkcyjna. Należy jednak zauważyć, że w uzupełnieniu wniosku Spółka wskazała
    jednoznacznie, że nie nabywa w Polsce usług produkcyjnych (wyprodukowania
    produktów) od Podmiotu Powiązanego. Spółka podkreśliła, że jej działalność produkcyjna
    odbywa się we Francji, natomiast w Polsce nabywa jedynie usługi w zakresie
    konfekcjonowania i magazynowania. Przy czym, Umowa II nie daje Spółce możliwości
    swobodnego dysponowania powierzchnią magazynową Podmiotu Powiązanego. Również
    elektroniczny system zamówień i magazynowania, obejmujący proces składania,
    zatwierdzania oraz realizacji zamówień wdrożony na potrzeby realizacji Umowy I
    nadzorowany jest centralnie przez odpowiednie komórki organizacyjne we Francji.
    Należy zauważyć, że dla istnienia stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej
    nie jest konieczne posiadanie własnego zaplecza personalnego oraz technicznego i
    kryterium to może być spełnione również w przypadku korzystania przez usługobiorcę z
    personelu i infrastruktury technicznej usługodawcy. Jednak w takim przypadku zaplecze to
    musi być dostępne dla usługobiorcy jak jego własne tj. usługobiorca musi sprawować nad
    nim kontrolę porównywalną do tej, jaką sprawuje nad zapleczem własnym.
    Spółka nabywa od Podmiotu Powiązanego usługę konfekcjonowania i spedycji Produktów,
    nie ma jednak wpływu na sposób ich wykonywania. Jak wskazuje Spółka, każda ze stron
    jest niezależnym podmiotem, zachowującym pełną kontrolę i odpowiedzialność za
    działania własne oraz swoich pracowników. Spółka nie ma możliwości swobodnego
    dysponowania powierzchnią magazynową Podmiotu Powiązanego, a działanie
    elektronicznego systemu zamówień i magazynowania nie oznacza bezpośredniego
    nadzoru nad pracownikami Podmiotu Powiązanego. Spółka nie wydaje tym osobom
    żadnych instrukcji. W celu zapewnienia zgodności Produktów z wymaganymi przez Spółkę
    standardami jakości, Spółka udostępni Podmiotowi Powiązanemu informacje techniczne i
    wiedzę technologiczną (know-how). Niemniej jednak, decyzje o samym przebiegu
    procesów produkcyjnych, w szczególności o godzinach pracy, wyznaczeniu i
    zaangażowaniu personelu produkcyjnego oraz organizacji procesu produkcji, należą w
    całości do Podmiotu Powiązanego. W konsekwencji należy uznać, że Spółka nie posiada na

    terytorium Polski kontroli nad zapleczem osobowym i technicznym/rzeczowym Podmiotu
    Powiązanego porównywalnej do tej jaką sprawuje nad zapleczem własnym.
    Do przyjęcia istnienia stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej ważne jest
    również, aby miejsce to charakteryzowało się „wystarczającą stałością”, czyli strukturą o
    wystarczającej (minimalnie wymaganej dla prowadzenia działalności gospodarczej)
    trwałości poprzez zorganizowanie zasobów ludzkich i zaplecza technicznego tak, aby miały
    one możliwości wykorzystania usług dla własnych potrzeb. Zatem, decydujący jest fakt, że
    struktura funkcjonująca przez określony czas charakteryzuje się wystarczającą stałością, a
    nie została założona dla potrzeb przemijających. Stałość prowadzonej działalności musi
    być odnoszona do czynnika czasu, czyli do długości okresu działalności, do jej zamierzonej
    lub faktycznej powtarzalności i systematyczności.
    Ponownie wskazać należy, że poza liniami produkcyjnymi oddanymi odpłatnie Podmiotowi
    Powiązanemu do użytkowania, tj. do świadczenia usług objętych Umową I na rzecz Spółki,
    Spółka nie posiada w Polsce żadnych innych zasobów technicznych i nieruchomości oraz
    nie zatrudnia w Polsce żadnych pracowników. Dodatkowo wszelkie procesy związane z
    podejmowaniem decyzji zarządczych i biznesowych, obsługa elektronicznego systemu
    zamówień i magazynowania prowadzone są przez Spółkę poza terytorium kraju (we
    Francji). Zatem, skoro Spółka nie posiada na terytorium Polski odpowiednich zasobów
    osobowych oraz technicznych niezbędnych do prowadzenia działalności nie można uznać,
    że spełnione jest kryterium stałości, bowiem kryterium to należy odnieść m.in. do
    obecności zasobów osobowych i technicznych.
    Należy również zwrócić uwagę na cytowany już wyrok TSUE C-333/20 z 7 kwietnia 2022 r.
    Wynika z niego, że z perspektywy określania stałego miejsca prowadzenia działalności
    istotne jest ustalenie charakteru zaplecza personalnego i technicznego. TSUE orzekł, że to
    samo zaplecze personalne nie może być wykorzystywane jednocześnie do świadczenia i
    odbioru tych samych usług. Innymi słowy, co do zasady jeden podmiot nie powinien być
    uznany za stałe miejsce prowadzenia działalności innego podmiotu, przynajmniej w
    zakresie tych usług, które świadczy dla tego innego podmiotu. Odnosząc powyższe do
    Państwa sytuacji należy stwierdzić, że Podmiot Powiązany świadczy na Państwa rzecz
    usługi konfekcjonowania i spedycji Produktów, a to oznacza, że w przypadku uznania
    istnienia stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej, to samo zaplecze
    zasobów personalnych jak i technicznych Podmiotu Powiązanego byłoby wykorzystywane
    zarówno do świadczenia usług na rzecz Spółki i ich odbioru. Tym samym, zgodnie z
    wyrokiem TSUE C-333/20 z 7 kwietnia 2022 r. takie miejsce nie powinno być uznane za
    stałe miejsce prowadzenia działalności. W podobnym tonie wypowiada się również TSUE
    w wyroku z dnia 13 czerwca 2024 r. o sygn. C#533/22 wskazując, że zaplecze personalne i
    techniczne w kraju usługodawcy musi być odrębne od zaplecza, za pomocą którego
    świadczone są usługi na rzecz Spółki.
    W konsekwencji, mając na uwadze aktualne orzecznictwo TSUE, oceniając całokształt
    przedstawionych okoliczności sprawy należy stwierdzić, że Spółka nie posiada stałego
    miejsca prowadzenia działalności gospodarczej na terytorium Polski.
    Tym samym stanowisko w zakresie pytania nr 1 jest prawidłowe.
    Przechodząc do wątpliwości dotyczących obowiązku wystawiania lub otrzymywania faktur
    ustrukturyzowanych przy użyciu Krajowego Systemu e-Faktur (KSeF) należy wskazać, że
    zgodnie z art. 2 pkt 32a ustawy:
      Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o fakturze ustrukturyzowanej - rozumie się
      przez to fakturę wystawioną przy użyciu Krajowego Systemu e-Faktur wraz z
      przydzielonym numerem identyfikującym tę fakturę w tym systemie.
    Ustawą z dnia 16 czerwca 2023 r. o zmianie ustawy o podatku od towarów i usług oraz
    niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2023 r. poz. 1598), wprowadzono zmiany w zakresie
    KSeF, które miały wejść w życie 1 lipca 2024 r. Jednak, zgodnie z ustawą z dnia 9 maja 2024
    r. zmieniającą ustawę o zmianie ustawy o podatku od towarów i usług oraz niektórych

    innych ustaw (Dz. U. z 2024 r. poz. 852), zwanej dalej „ustawą zmieniającą” - termin
    wejścia w życie obowiązkowego KSeF został przesunięty na 1 lutego 2026 r.
    Stosownie do art. 106ga ust. 1-4 ustawy, który wejdzie w życie od 1 lutego 2026 r.:
      1. Podatnicy są obowiązani wystawiać faktury ustrukturyzowane przy użyciu
      Krajowego Systemu e-Faktur.
      2. Obowiązek, o którym mowa w ust. 1, nie dotyczy wystawiania faktur:
      1) przez podatnika nieposiadającego siedziby działalności gospodarczej ani stałego
      miejsca prowadzenia działalności gospodarczej na terytorium kraju;
      2) przez podatnika nieposiadającego siedziby działalności gospodarczej na
      terytorium kraju, który posiada stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej
      na terytorium kraju, przy czym to stałe miejsce prowadzenia działalności nie
      uczestniczy w dostawie towarów lub świadczeniu usług, dla których wystawiono
      fakturę;
      3) przez podatnika korzystającego z procedur szczególnych, o których mowa w dziale
      XII w rozdziałach 7, 7a i 9, dokumentujących czynności rozliczane w tych procedurach;
      4) na rzecz nabywcy towarów lub usług będącego osobą fizyczną nieprowadzącą
      działalności gospodarczej;
      5) w przypadku odpowiednio udokumentowanych dostaw towarów lub świadczenia
      usług, określonych w przepisach wydanych na podstawie art. 106s;
      6) przez podatnika korzystającego ze zwolnienia, o którym mowa w art. 113a ust. 1.
      3. W przypadku, o którym mowa w ust. 2, wystawia się faktury elektroniczne lub
      faktury w postaci papierowej.
      4. W przypadku, o którym mowa w ust. 2 pkt 1 i 2, podatnicy mogą wystawiać faktury
      ustrukturyzowane.
    Ponadto stosownie do art. 106gb ust. 1 i 2 ustawy, który wejdzie w życie od 1 lutego 2026
    r.:
      1. Faktura ustrukturyzowana jest wystawiana i otrzymywana przy użyciu Krajowego
      Systemu e-Faktur za pomocą oprogramowania interfejsowego, w postaci
      elektronicznej i zgodnie z wzorem dokumentu elektronicznego w rozumieniu ustawy
      z dnia 17 lutego 2005 r. o informatyzacji działalności podmiotów realizujących
      zadania publiczne.
      2. Oprogramowanie interfejsowe, o którym mowa w ust. 1, jest dostępne na stronie,
      której adres jest podany w Biuletynie Informacji Publicznej na stronie podmiotowej
      urzędu obsługującego ministra właściwego do spraw finansów publicznych.
    Natomiast według art. 106gb ust. 4 ustawy:
      W przypadku gdy:
      1) miejscem świadczenia jest terytorium państwa członkowskiego inne niż terytorium
      kraju lub terytorium państwa trzeciego lub
      2) nabywcą jest podmiot nieposiadający siedziby działalności gospodarczej ani
      stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej na terytorium kraju, lub
      3) nabywcą jest podmiot nieposiadający siedziby działalności gospodarczej na
      terytorium kraju, który posiada stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej
      na terytorium kraju, przy czym to stałe miejsce prowadzenia działalności nie
      uczestniczy w nabyciu towaru lub usługi, dla którego wystawiono fakturę, lub
      4) nabywcą jest podatnik korzystający ze zwolnienia, o którym mowa w art. 113a ust.


      - faktura ustrukturyzowana jest udostępniana nabywcy w sposób z nim uzgodniony.
    Przepis art. 106ga ust. 1 ustawy, który będzie obowiązywał od 1 lutego 2026 r. wskazuje,
    że podatnicy są obowiązani wystawiać faktury ustrukturyzowane przy użyciu Krajowego
    Systemu e-Faktur. Jednocześnie ustęp 2 pkt 1 powoływanego przepisu przewiduje
    wyłączenie z tego obowiązku tych podmiotów, które nie posiadają w Polsce siedziby
    działalności gospodarczej ani stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej.
    Zatem, skoro jak ustaliłem, Spółka nie posiada stałego miejsca prowadzenia działalności
    gospodarczej w Polsce, to zgodnie z art. 106ga ust. 2 pkt 1 ustawy, w brzmieniu nadanym
    ustawą zmieniającą, nie będzie miała obowiązku wystawiania faktur ustrukturyzowanych
    przy użyciu Krajowego Systemu e-Faktur (KSeF) od 1 lutego 2026 r. Przy czym, Spółka jest
    zarejestrowanym czynnym podatnikiem podatku VAT w Polsce, w związku z czym ma
    możliwość wystawiania faktury ustrukturyzowanej przy użyciu Krajowego Systemu e-
    Faktur, zgodnie z art. 106ga ust. 4 ustawy, w brzmieniu nadanym ustawą zmieniającą.
    Natomiast kwestię otrzymywania faktur ustrukturyzowanych przy użyciu KSeF reguluje
    art. 106gb ust. 4 ustawy, który wskazuje m.in., że w przypadku gdy nabywcą jest podmiot
    nieposiadający siedziby działalności gospodarczej ani stałego miejsca prowadzenia
    działalności gospodarczej na terytorium kraju, faktura ustrukturyzowana jest
    udostępniana nabywcy w sposób z nim uzgodniony. Zatem, skoro Spółka nie posiada
    stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej w Polsce, to na podstawie art.
    106gb ust. 4 pkt 2 ustawy nie będzie zobowiązana do odbioru faktur od polskich
    kontrahentów przy użyciu KSeF. Jednocześnie Spółka powinna uzgodnić z kontrahentami
    inny sposób odbioru ustrukturyzowanej faktury.
    Tym samym stanowisko w zakresie pytania 2, z którego wynika, że z uwagi na brak stałego
    miejsca prowadzenia działalności gospodarczej w Polsce, Spółka nie będzie zobowiązana
    do wystawiania i odbierania faktur przy użyciu KSeF jest prawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Państwo przedstawili i stanu prawnego,
    który obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia.
    Podkreślam, że niniejsza interpretacja została wydana na podstawie przedstawionego we
    wniosku opisu sprawy co oznacza, że w przypadku gdy w toku postępowania
    podatkowego, kontroli podatkowej, kontroli celno-skarbowej zostanie określony
    odmienny stan sprawy, interpretacja nie wywoła w tym zakresie skutków prawnych.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    · Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy
      z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.).
      Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie
      zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego i zastosują się Państwo do interpretacji.
    · Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
      z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    · Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego
    Sądu Administracyjnego w (...). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje
    ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
    (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
        w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
        Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
        w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na
        adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS
        /SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.