Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0113-KDIPT1-1.4012.756.2025.2.MSU
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-09-29
Teza: Opodatkowanie podatkiem VAT sprzedaży w drodze licytacji
publicznej działki.
Słowa kluczowe: egzekucja-egzekucja z nieruchomości
komornik-komornik sądowy
Zagadnienia: Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział VIII.
Wysokość opodatkowania -Rozdział 2. Zwolnienia -
Zwolnienia przedmiotowe-Dostawa terenów
niezabudowanych innych niż tereny budowlane
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział I-
art. 2-pkt 33
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział
VIII-Rozdział 2-art. 43-ust. 1-pkt 9

## Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

dłowe
    Szanowny Panie,
    stwierdzam, że Pana stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego
    zdarzenia przyszłego w podatku od towarów i usług jest prawidłowe.

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

26 lipca 2025 r. wpłynął Pana wniosek z 26 lipca 2025 r. o wydanie interpretacji
    indywidualnej, który dotyczy opodatkowania podatkiem VAT sprzedaży w drodze licytacji
    publicznej działki X.

    Uzupełnił go Pan - w odpowiedzi na wezwanie – pismem z 30 sierpnia 2025 r. (data
    wpływu).
    Treść wniosku jest następująca:

## Opis zdarzenia przyszłego

Komornik sądowy będzie przeprowadzać sprzedaż licytacyjną nieruchomości oznaczonej
    nr ..... Przedmiotowa nieruchomość składa się z działki X o powierzchni ..., opis użytków: S-
    RIVa, S-RIVb – sad, która stanowi własność Sp. z o.o.
    Teren działek niezagospodarowany, porośnięty roślinnością okrywową niską. Przez teren
    działki przebiega sieć teletechniczna, która biegnie wzdłuż drogi publicznej w odległości
    ok. 3 m od granicy.
    Oznaczenie użytku jako sady jest niezgodne ze stanem faktycznym – na terenie działki
    brak zadrzewień o funkcji użytkowej. Na terenie działki zlokalizowane są klasy w użytku
    RIVa i RIVb o typie gleby bielicowej. Działka zlokalizowana jest przy granicy z rowem
    użytkowym, oznaczonym geodezyjnie, który w terenie jest oznaczony.
    Przedmiotowa nieruchomość w MPZP przeznaczona jest na cele zabudowy mieszkaniowej
    wielorodzinnej, lub wielorodzinno-usługowej, gdzie wysokość nowo projektowanej
    zabudowy nie może przekraczać 4 kondygnacji nadziemnej. Zgodnie z planem
    zagospodarowania przestrzennego nieruchomość zlokalizowana jest na terenie
    oznaczonym symbolem 1MW – ustala następujące przeznaczenie: teren zabudowy
    mieszkaniowej wielorodzinnej wraz z usługami.
    § 18
    1. Dla terenów zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej, oznaczonych na rysunku planu
      symbolami 1MW, 2MW ustala się następujące przeznaczenie:
      1) podstawowe:
      a) zabudowa mieszkaniowa wielorodzinna;
      b) zabudowa mieszkaniowa wielorodzinna z wbudowanymi usługami, handlem
        detalicznym oraz rzemiosłem w parterach budynków;
      2) uzupełniające:
      a) zieleń urządzona;
      b) rekreacja;
      c) parkingi;
      d) drogi wewnętrzne, dojazdy;
      e) place ogólnodostępne;
      f) ciągi piesze;
      g) ciągi pieszo-rowerowe;
      h) obiekty, sieci dystrybucyjne i urządzenia infrastruktury technicznej;
    2. Dla terenów, o których mowa w ust. 1 obowiązują następujące ustalenia szczegółowe:
      1) intensywność zabudowy, jako wskaźnik powierzchni całkowitej zabudowy w
        odniesieniu do powierzchni działki budowlanej - od 0,2 do 1,25;
      2) powierzchnia zabudowy nie może przekroczyć 40% powierzchni działki budowlanej;
      3) minimalny udział powierzchni biologicznie czynnej - 30% powierzchni działki
        budowlanej;

      4) dla każdego wnętrza blokowego ustala się obowiązek wydzielenia co najmniej 25%
        powierzchni terenu na sport i rekreację (w tym place zabaw, zieleń urządzoną,
        boiska do gier małych);
      5) wysokość nowo projektowanej zabudowy:
      a) maksymalna wysokość zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej do 4 kondygnacji
        nadziemnych,
      b) minimalna wysokość dla zabudowy mieszkaniowej nie może być mniejsza niż 3
        kondygnacje nadziemne;
      6) dachy płaskie;
      7) nieprzekraczalne linie zabudowy:
      a) na terenie 1MW w odległości 6 m od linii rozgraniczającej drogi 1KR, 3KDD, 2KDL
        oraz w odległości 8 m od linii rozgraniczającej drogi 1KDZ;
      b) na terenie 2MW w odległości 6 m od linii rozgraniczającej drogi 3KR, 3KDD oraz w
        odległości 8m od linii rozgraniczającej drogi 1KDZ;
      8) dojazd - z przyległych dróg, zgodnie z przepisami odrębnymi;
      9) ustalenia pkt 1, 2, 3 nie dotyczą infrastruktury technicznej.
    Uchwała Rady Miejskiej w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.
    Aktualny sposób korzystania z nieruchomości jest zgodny z ustaleniami miejscowego
    planu zagospodarowania przestrzennego. W wyniku przeprowadzonych oględzin
    stwierdzono, że przedmiotowa nieruchomości są niezabudowane i nieużytkowane na
    żadne cele.
    Przedmiotowa nieruchomość została nabyta na podstawie umowy sprzedaży z dnia 27
    listopada 2017 r. W wyniku analizy przedmiotowego aktu stwierdzono, że w związku z
    nabyciem przedmiotowej nieruchomości nie powstał obowiązek odprowadzenia podatku
    od towarów i usług. Z umowy wynika jedynie, że od przedmiotowej transakcji został
    uiszczony podatek od czynności cywilnoprawnych.
    Z danych uzyskanych z wykazu podmiotów zarejestrowanych jako podatnicy VAT,
    niezarejestrowanych oraz wykreślonych i przywróconych do rejestru VAT wynika, że
    dłużniczka nie jest zarejestrowana na czynny podatnik VAT – została wydana decyzja
    odmowna w dniu 8 lutego 2023 roku. Spółka nie figuruje również w Centralnej Ewidencji
    Informacji o Działalności Gospodarczej. Według informacji widniejących w bazie REGON
    przedmiotem działalności spółki jest kupno i sprzedaż nieruchomości na własny rachunek
    (działalność przeważająca wg PKD, wersja PKD 2007, pod PKD 68.10.Z).
    Prowadzone do tej pory działania nie doprowadziły do potwierdzenia spełnienia
    warunków zastosowania dostawy do dostawy towarów, o której mowa w art. 18 ustawy o
    podatku od towarów i usług, na skutek braku uzyskania niezbędnych informacji od
    dłużniczki. Naczelnik Urzędu Skarbowego właściwego dla miejsca siedziby dłużniczki
    wskazał jedynie przyczyny odmowy wpisania spółki do rejestru VAT oraz przekazał
    informacje, że spółka nie odliczyła podatku naliczonego z tytułu zakupu nieruchomości.
    Sama spółka wezwana do udzielenia informacji w tym zakresie nie złożyła żadnych
    wyjaśnień.
    W uzupełnieniu wniosku na poszczególne pytania:
      1. czy działka nr X była wykorzystywana przez Dłużnika w całym okresie posiadania
        wyłącznie na cele działalności zwolnionej od podatku od towarów i usług?
      2. czyją własnością jest naniesienie znajdujące się na działce nr X w postaci sieci
        teletechnicznej?

      3. czy sieć teletechniczna będzie przedmiotem planowanej dostawy w drodze egzekucji
        komorniczej?
      4. jeśli ww. sieć teletechniczna jest własnością dłużnika i będzie przedmiotem
        sprzedaży w trybie licytacji komorniczej, to prosimy wskazać czy sieć teletechniczna
        spełnia definicję budowli w rozumieniu art. 3 pkt 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r.
        Prawo budowlane (Dz. U. z 2025 r. poz. 418).
        Jeżeli sieć teletechniczna stanowi budowlę w rozumieniu prawa budowlanego –
        prosimy wskazać:
      5. czy nastąpiło pierwsze zasiedlenie budowli lub jej części w rozumieniu art. 2 pkt 14
        ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t. j. Dz. U. z 2025 r.
        poz. 775)? Jeżeli tak, to proszę wskazać:
        a) dokładną datę pierwszego zasiedlenia;
        b) jeżeli nastąpiło pierwsze zasiedlenie części wskazanej budowli, to proszę
          wskazać w jakiej części?
        c) czy pomiędzy pierwszym zasiedleniem budowli lub jej części a dostawą
          (egzekucja komornicza) upłynie okres dłuższy niż 2 lata?
      5. czy Dłużnik ponosił wydatki na ulepszenie lub przebudowę sieci teletechnicznej w
        rozumieniu przepisów o podatku dochodowym, które stanowiły co najmniej 30%
        wartości początkowej tych obiektów? Jeżeli tak, to proszę wskazać:
        a) kiedy takie wydatki były ponoszone?
        b) czy od wydatków na ulepszenie przysługiwało Dłużnikowi prawo do odliczenia
          podatku naliczonego?
        c) czy po dokonaniu ulepszeń ww. budowla była oddana do użytkowania, w tym
          również na potrzeby działalności gospodarczej Dłużnika
        d) czy w momencie jej dostawy minie okres dłuższy niż dwa lata licząc od
          momentu oddania tego obiektu do użytkowania po dokonaniu ulepszeń?
      6. Jeżeli nie posiada Pan informacji, o których mowa w ww. pytaniach, które są
        niezbędne do oceny, czy w przedmiotowej sprawie będzie miało zastosowanie
        zwolnienie od podatku na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 2, 9-10a ustawy o podatku od
        towarów i usług, to należy wskazać:
          a) czy ten brak informacji jest wynikiem podjętych przez Pana jako Komornika
          działań?
          b) czy działania te zostały udokumentowane?
          c) czy podjęte działania potwierdzają brak możliwości uzyskania tych
          niezbędnych informacji od Dłużnika?
        (przy czym nie należy opisywać podejmowanych przez Pana czynności lub
        przesyłać zgromadzonych dokumentów, ponieważ w ramach wydawania
        interpretacji prawa podatkowego nie prowadzę jako Organ postępowania
        dowodowego),
    wskazał Pan odpowiednio:
      1. Spółka nie złożyła żadnego oświadczenia dotyczącego sposobu wykorzystywania
        działki na działalność zwolnioną z opodatkowania podatkiem od towarów i usług.
        Działalność prowadzona przez spółkę nie podlega zwolnieniu od podatku od
        towarów i usług.

      2. Naniesienie w postaci sieci teletechnicznej znajdujące się na działce stanowi
        własność przedsiębiorstwa przesyłowego.
      3. Sieć teletechniczna nie będzie przedmiotem planowanej dostawy w drodze egzekucji
        komorniczej.
      4. Brak informacji jest wynikiem podejmowanych działań.
      5. Działania te zostały udokumentowane.
      6. Działania te potwierdzają brak możliwości uzyskania tych niezbędnych informacji od
        dłużnika.

## Pytanie

Czy opisana w stanie faktycznym przymusowa sprzedaż nieruchomości w drodze licytacji
    publicznej przez sądowy organ egzekucyjny podlegać będzie opodatkowaniu od towarów i
    usług, czy będzie z tego podatku zwolniona.
    W uzupełnieniu wniosku sformułował Pan następujące pytanie
    Czy w przedstawionym stanie faktycznym licytacyjna sprzedaż nieruchomości w sprawie
    Km podlegać będzie obowiązkowi podatkowemu, o którym mowa w ustawie z dnia 11
    marca 2004 roku o podatku od towarów i usług (t.j. Dz.U. 2005 poz. 775)?
    Pana stanowisko w sprawie (ostatecznie przedstawione w uzupełnieniu wniosku)
    Zdaniem Wnioskodawcy, przymusowe przeniesie prawa własności w drodze licytacji
    publicznej przez sądowy organ egzekucyjny na ewentualnego nabywcę będzie podlegało
    opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług. Za powyższym stanowiskiem przemawia
    fakt, że przedmiotowa nieruchomość stanowi nieruchomość budowlaną w rozumieniu art.
    2 ust. 6, ust. 22, ust. 33 w zw. z art. 43 ust. 1 pkt 9 ustawy o podatku od towarów i usług.
    Nie stoi również na przeszkodzie fakt, że od transakcji nabycia nieruchomości nie został
    odprowadzony podatek VAT oraz fakt, że spółka nie figuruje w CEDIG jako podmiot
    prowadzący działalność gospodarczą. Obowiązek podatkowy wynikający z ustawy nie jest
    uzależniony od statusu podatnika tylko od dostawy konkretnego towaru, którym w tym
    wypadku jest nieruchomość przeznaczona pod zabudowę, o czym przesądza miejscowy
    plan zagospodarowania przestrzennego oraz wartość dokonanego obrotu (wartości
    sprzedaży).

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawił Pan we wniosku, jest prawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 18 ustawy z 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t. j. Dz. U. z
    2025 r. poz. 775 ze zm.), zwanej dalej „ustawą”:
      Organy egzekucyjne określone w ustawie z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu
      egzekucyjnym w administracji (Dz.U. z 2025 r. poz. 132 i 620) oraz komornicy sądowi
      wykonujący czynności egzekucyjne w rozumieniu przepisów Kodeksu postępowania
      cywilnego są płatnikami podatku od dostawy, dokonywanej w trybie egzekucji,
      towarów będących własnością dłużnika lub posiadanych przez niego z naruszeniem
      obowiązujących przepisów.
    Definicja płatnika została zawarta w art. 8 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja
    podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r., poz. 111 ze zm.):

      Płatnikiem jest osoba fizyczna, osoba prawna lub jednostka organizacyjna niemająca
      osobowości prawnej, obowiązana na podstawie przepisów prawa podatkowego do
      obliczenia i pobrania od podatnika podatku i wpłacenia go we właściwym terminie
      organowi podatkowemu.
    Przepis art. 18 ustawy wprowadza szczególną na gruncie przepisów ustawy regulację,
    kiedy to należny podatek pobierany jest i odprowadzany do urzędu skarbowego przez
    płatnika, a nie przez podatnika. Płatnik pełni w tym przypadku rolę pośrednika pomiędzy
    podatnikiem a organem podatkowym, przekazując organowi środki pieniężne podatnika.
    W świetle cyt. wyżej przepisów, płatnikami podatku od towarów i usług (czyli podmiotami
    zobowiązanymi do obliczania, poboru podatku od podatnika i wpłaty podatku na konto
    organu podatkowego) mogą być organy egzekucyjne oraz komornicy sądowi. Sytuacja
    taka ma miejsce, gdy w wykonaniu czynności egzekucyjnych organy te dokonują dostawy
    towarów należących do podatnika lub przez niego posiadanych z naruszeniem przepisów.
    Sformułowanie „płatnikami” oznacza, że organy te nie stają się z tytułu wykonania
    powyższych czynności podatnikami podatku od towarów i usług, lecz pełnią jedynie rolę
    płatnika w odniesieniu do podatku należnego z tytułu sprzedanych (zlicytowanych)
    towarów należących do podatnika, w stosunku do którego toczy się postępowanie
    egzekucyjne.
    Komornik sądowy pełni w tym przypadku rolę pośrednika pomiędzy podatnikiem a
    organem podatkowym, przekazując organowi środki pieniężne podatnika. Uzasadnione
    jest to charakterem odpłatnej dostawy następującej w ramach wykonywania czynności
    egzekucyjnych. Jeżeli bowiem dłużnik niesolidnie spłaca swoje zobowiązania i w celu
    wyegzekwowania należności wszczęto przeciwko niemu postępowanie egzekucyjne, to
    istnieją podstawy do uznania, że nie uiści również podatku należnego w związku z
    dostawą dokonaną w ramach egzekucji. Nie bez znaczenia jest także fakt, że podatnik,
    będący dłużnikiem, zazwyczaj nie otrzymuje kwot uzyskanych przez organ egzekucyjny ze
    sprzedaży towarów w wykonaniu czynności egzekucyjnych. Prawdopodobne jest zatem, że
    podatnik nie posiada innych środków finansowych umożliwiających uiszczenie należnego
    podatku. Ustanowienie organu egzekucyjnego płatnikiem zapewnia odprowadzenie
    należnego podatku przez organ przeprowadzający dostawę w ramach czynności
    egzekucyjnych.
    Zaznaczenia wymaga, że komornik sądowy dokonuje transakcji w imieniu podatnika –
    dłużnika. Prowadzona przez niego sprzedaż towarów będących własnością dłużnika,
    będzie opodatkowana podatkiem od towarów i usług, gdy do rozliczenia tego podatku
    byłby zobowiązany dłużnik. Natomiast w przypadku, gdy powyższa czynność nie
    podlegałaby opodatkowaniu tym podatkiem lub byłaby od niego zwolniona, komornik
    sądowy nie będzie obowiązany do odprowadzenia podatku.
    Zatem komornik sądowy zobowiązany jest do przestrzegania przepisów ustawy o podatku
    od towarów i usług i do uwzględnienia w trakcie sprzedaży licytacyjnej towarów
    okoliczności decydujących o jej opodatkowaniu podatkiem VAT.
    Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy:
      Opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, zwanym dalej „podatkiem”,
      podlegają odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium
      kraju.
    Na mocy art. 2 pkt 6 ustawy:
      Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o towarach - rozumie się przez to rzeczy
      oraz ich części, a także wszelkie postacie energii.
    Na mocy art. 2 pkt 22 ustawy:
      Sprzedaż to odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium
      kraju, eksport towarów oraz wewnątrzwspólnotowa dostawa towarów.

    W myśl art. 7 ust. 1 ustawy:
      Przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się
      przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (...).
    W świetle powyższego grunty spełniają definicję towaru wynikającą z art. 2 pkt 6 ustawy, a
    ich sprzedaż jest traktowana jako czynność odpłatnej dostawy towarów na terytorium
    kraju.
    Nie każda jednak czynność, która stanowi dostawę towarów w rozumieniu art. 7 ust. 1
    ustawy, podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług. Określona czynność jest
    opodatkowana podatkiem VAT, jeśli zostanie wykonana przez podatnika, a więc osobę
    prowadzącą działalność gospodarczą w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy.
    Na mocy art. 15 ust. 1 ustawy:
      Podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości
      prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o
      której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności.
    Jak wynika natomiast z art. 15 ust. 2 ustawy:
      Działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców
      lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz
      rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność
      gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu
      towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów
      zarobkowych.
    Z opisu sprawy wynika, że będzie Pan przeprowadzać sprzedaż licytacyjną nieruchomości
    składającej się z działki X, która stanowi własność Sp. z o.o.. Wskazał Pan, iż teren działki
    jest niezagospodarowany, porośnięty roślinnością okrywową niską. Przez teren działki
    przebiega sieć teletechniczna, która stanowi własność przedsiębiorstwa przesyłowego i
    nie będzie przedmiotem planowanej dostawy w drodze egzekucji komorniczej.
    Przedmiotowa nieruchomość w mpzp przeznaczona jest na cele zabudowy mieszkaniowej
    wielorodzinnej, lub wielorodzinno-usługowej, gdzie wysokość nowo projektowanej
    zabudowy nie może przekraczać 4 kondygnacji nadziemnej. Zgodnie z planem
    zagospodarowania przestrzennego nieruchomość zlokalizowana jest na terenie
    oznaczonym symbolem 1MW -– ustala następujące przeznaczenie: teren zabudowy
    mieszkaniowej wielorodzinnej wraz z usługami.
    Podkreślenia wymaga, że z uwagi na fakt, że Dłużnikiem jest spółka, w analizowanej
    sprawie dojdzie do sprzedaży majątku należącego do przedsiębiorstwa Dłużnika. Zatem w
    odniesieniu do dostawy działki X, Dłużnik będzie działał w charakterze podatnika podatku
    od towarów i usług, o którym mowa w art. 15 ust. 1 ustawy, prowadzącego działalność
    gospodarczą w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy, bowiem sprzedaż będzie dotyczyła
    składników majątku przedsiębiorstwa Dłużnika.
    Dokonywana czynność, która podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług,
    może albo być opodatkowana właściwą stawką podatku, albo może korzystać ze
    zwolnienia od tego podatku.
    Zakres i zasady zwolnienia od podatku od towarów i usług dostawy towarów lub
    świadczenia usług zostały określone m.in. w art. 43 ustawy.
    Przesłanki umożliwiające skorzystanie ze zwolnienie od podatku VAT dla dostawy terenów
    niezabudowanych określa art. 43 ust. 1 pkt 9 ustawy, w myśl którego:
      Zwalnia się od podatku dostawę terenów niezabudowanych innych niż tereny
      budowlane.
    W świetle art. 2 pkt 33 ustawy:

      Przez tereny budowlane rozumie się grunty przeznaczone pod zabudowę zgodnie z
      miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, a w przypadku braku
      takiego planu – zgodnie z decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania
      terenu, o których mowa w przepisach o planowaniu i zagospodarowaniu
      przestrzennym.
    W myśl art. 3 ust. 1 ustawy z 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu
    przestrzennym (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1130 ze zm.):
      Kształtowanie i prowadzenie polityki przestrzennej na terenie gminy, w tym
      uchwalanie gminnych aktów planowania przestrzennego, z wyjątkiem morskich wód
      wewnętrznych, morza terytorialnego i wyłącznej strefy ekonomicznej oraz terenów
      zamkniętych ustalonych przez organ inny niż minister właściwy do spraw transportu,
      należy do zadań własnych gminy.
    Jak stanowi art. 4 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym:
      Ustalenie przeznaczenia terenu, rozmieszczenie inwestycji celu publicznego oraz
      określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu następuje w
      miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego.
    Zgodnie z art. 4 ust. 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym:
      W przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego
      określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu następuje w
      drodze decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, przy czym:
      1) lokalizację inwestycji celu publicznego ustala się w drodze decyzji o lokalizacji
      inwestycji celu publicznego;
      2) sposób zagospodarowania terenu i warunki zabudowy dla innych inwestycji ustala
      się w drodze decyzji o warunkach zabudowy.
    O przeznaczeniu nieruchomości stanowią zatem akty prawa miejscowego. Miejscowy plan
    zagospodarowania przestrzennego – jako źródło prawa miejscowego, a w przypadku jego
    braku, decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu – jako akt indywidualny
    prawa administracyjnego.
    Z powyższych przepisów wynika, że ustawa o podatku od towarów i usług nakazuje
    oceniać przeznaczenie określonego gruntu wyłącznie w oparciu o istniejący miejscowy
    plan zagospodarowania przestrzennego oraz wydane decyzje o warunkach zabudowy
    nieruchomości.
    W tym miejscu warto wyjaśnić, że stosownie do treści wyroku Trybunału Sprawiedliwości
    Unii Europejskiej z dnia 28 marca 1996 r. w sprawie C-468/93 Gemeente Emmen – „teren
    budowlany” oznacza każdy nieuzbrojony lub uzbrojony teren uznany przez państwa
    członkowskie za teren z przeznaczeniem pod zabudowę.
    Zatem, także w świetle orzeczeń Trybunału Sprawiedliwości, za teren budowlany uznać
    można jedynie taki, który regulacjami prawa krajowego został przeznaczony pod
    zabudowę.
    W konsekwencji, generalnie opodatkowane podatkiem VAT są dostawy, których
    przedmiotem są nieruchomości gruntowe niezabudowane, przy czym opodatkowane są
    wyłącznie te, których przedmiotem są tereny budowlane, czyli tereny przeznaczone pod
    zabudowę zgodnie z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, a w
    przypadku braku takiego planu – zgodnie z decyzją o warunkach zabudowy i
    zagospodarowania terenu, o których mowa w przepisach o planowaniu i
    zagospodarowaniu przestrzennym. Pozostałe natomiast dostawy gruntów
    niezabudowanych, dla których nie obowiązuje plan zagospodarowania przestrzennego
    oraz nie wydano decyzji o warunkach zabudowy – są zwolnione od podatku VAT.

    W tym miejscu wskazania wymaga, że stosownie do z art. 47 § 1 i § 2 ustawy z 23 kwietnia
    1964 r. Kodeks cywilny (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 1071):
      Część składowa rzeczy nie może być odrębnym przedmiotem własności i innych
      praw rzeczowych.
      Częścią składową rzeczy jest wszystko, co nie może być od niej odłączone bez
      uszkodzenia lub istotnej zmiany całości albo bez uszkodzenia lub istotnej zmiany
      przedmiotu odłączonego.
    Na podstawie art. 48 ustawy Kodeks cywilny:
      Z zastrzeżeniem wyjątków w ustawie przewidzianych, do części składowych gruntu
      należą w szczególności budynki i inne urządzenia trwale z gruntem związane, jak
      również drzewa i inne rośliny od chwili zasadzenia lub zasiania.
    Stosownie do art. 49 § 1 Kodeksu cywilnego:
      Urządzenia służące do doprowadzania lub odprowadzania płynów, pary, gazu,
      energii elektrycznej oraz inne urządzenia podobne nie należą do części składowych
      nieruchomości, jeżeli wchodzą w skład przedsiębiorstwa.
    Z powyższego przepisu wynika, że jeśli przebiegające pod/nad daną działką części
    infrastruktury przesyłowej są przyłączone do przedsiębiorstw świadczących za ich pomocą
    dane usługi, to stanowią one własność tych przedsiębiorstw.
    W sytuacji, gdy przedmiotem sprzedaży jest grunt, na którym posadowiona jest budowla,
    niestanowiąca własności zbywcy, to mimo iż ten obiekt budowlany stanowi w świetle
    prawa cywilnego część składową nieruchomości – w świetle ustawy o podatku od towarów
    i usług nie dochodzi do przeniesienia prawa do rozporządzania tym obiektem jak
    właściciel (zarówno w sensie ekonomicznym, jak i w sensie prawnym), a zatem
    przedmiotem dostawy jest w takim przypadku tylko sam grunt (jako grunt zabudowany).
    Analiza przedstawionych okoliczności sprawy w kontekście powołanych przepisów prawa
    podatkowego prowadzi do wniosku, że nie można uznać działki nr X za teren
    niezabudowany, o którym mowa w art. 43 ust. 1 pkt 9 ustawy. Powyższe wynika przede
    wszystkim z faktu, że dla działki nr X obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania
    przestrzennego, zgodnie z którym działka zlokalizowana jest na terenie oznaczonym
    symbolem 1MW – ustala następujące przeznaczenie: teren zabudowy mieszkaniowej
    wielorodzinnej wraz z usługami.
    Zatem, dostawa działki nr X w drodze licytacji publicznej nie będzie korzystała ze
    zwolnienia od podatku na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 9 ustawy, gdyż zwolnienie to stosuje
    się tylko do dostawy terenów niezabudowanych innych niż tereny budowlane.
    Z uwagi na okoliczność, że nie zaistniały przesłanki umożliwiające zastosowanie zwolnienia
    z art. 43 ust. 1 pkt 9 ustawy, należy rozpatrzyć warunki do zastosowania zwolnienia od
    podatku dla dostawy nieruchomości wynikające z przepisu art. 43 ust. 1 pkt 2 ustawy.
    Zgodnie z art. 43 ust. 1 pkt 2 ustawy:
      Zwalnia się od podatku dostawę towarów wykorzystywanych wyłącznie na cele
      działalności zwolnionej od podatku, jeżeli z tytułu nabycia, importu lub wytworzenia
      tych towarów nie przysługiwało dokonującemu ich dostawy prawo do obniżenia
      kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego.
    Mając na uwadze powyższe, wskazać należy, że dla zastosowania zwolnienia od podatku,
    o którym mowa w art. 43 ust. 1 pkt 2 ustawy, dla dostawy towarów, spełnione muszą być
    łącznie dwa warunki wskazane w tym przepisie, tj.:
      - towary muszą służyć wyłącznie działalności zwolnionej, w żadnym momencie ich
        posiadania nie można zmienić ich przeznaczenia oraz sposobu wykorzystywania,

      - brak prawa do odliczenia podatku VAT naliczonego przy nabyciu (imporcie,
        wytworzeniu) tych towarów.
    Niespełnienie choćby jednego z powyższych warunków daje podstawę do wyłączenia
    dostawy towarów ze zwolnienia od podatku VAT przewidzianego w ww. art. 43 ust. 1 pkt 2
    ustawy.
    NSA w wyroku z dnia 28 lutego 2013 r., sygn. akt I FSK 627/12 wskazał, że „zwolnienie, o
    którym mowa w art. 136 lit. b) dyrektywy 2006/112/WE, a więc również wynikające z art.
    43 ust. 1 pkt 2 u.p.t.u., przysługuje tylko wtedy, gdy podatnik nie ma prawa do odliczenia
    podatku na skutek ograniczeń i zakazów przewidzianych przepisami dyrektywy lub u.p.t.
    u., co wynika np. ze związku ze sprzedażą zwolnioną od podatku (por. art. 86 i art. 88
    ustawy), a więc nie ma zastosowania, gdy brak odliczenia podatku w poprzedniej fazie
    obrotu wynika z faktu, że dana czynność w ogóle nie podlegała opodatkowaniu (por.
    wyrok ETS z dnia 8 grudnia 2005 r. w sprawie C-280/04 Jyske Finanse A/S) oraz gdy
    podatnik, mając prawo do odliczenia podatku naliczonego, z uprawnienia tego nie
    skorzystał”.
    W wyroku, na który powołuje się Naczelny Sąd Administracyjny, Trybunał Sprawiedliwości
    Unii Europejskiej stwierdził, że ze zwolnienia z VAT nie będzie korzystać dostawa towarów,
    w stosunku do których podatnik nie odliczył VAT naliczonego z powodów innych niż ściśle
    określone w art. 136 Dyrektywy 2006/112/WE. Tym samym, przepis art. 136 Dyrektywy
    2006/112/WE wskazuje zatem, że w przypadkach, w których przy nabyciu towaru VAT w
    ogóle nie wystąpił, nie można uznać, że mamy do czynienia z brakiem prawa do odliczenia
    VAT.
    Z okoliczności sprawy wynika, że w związku z nabyciem przedmiotowej nieruchomości
    przez dłużnika nie powstał obowiązek odprowadzenia podatku od towarów i usług. Z
    umowy wynika, że od przedmiotowej transakcji został uiszczony jedynie podatek od
    czynności cywilnoprawnych. Spółka nie odliczyła podatku naliczonego z tytułu zakupu
    nieruchomości. Tym samym, skoro - jak wynika z opisu sprawy - sprzedaż nieruchomości
    na rzecz spółki nie stanowiła czynności opodatkowanej podatkiem VAT, to nie można
    uznać, że spółce dłużnej nie przysługiwało prawo do odliczenia podatku VAT lub że takie
    prawo przysługiwało, skoro dostawa nie była objęta tym podatkiem. Przy nabyciu
    nieruchomości nie wystąpił podatek VAT, który mógłby podlegać odliczeniu. Ponadto, jak
    wynika z opisu działalność prowadzona przez spółkę nie podlega zwolnieniu od podatku
    od towarów i usług, a zatem działka nie była wykorzystywana wyłącznie do działalności
    zwolnionej od podatku.
    Wobec powyższego, w omawianej sytuacji, zwolnienie z opodatkowania podatkiem VAT na
    podstawie przepisu art. 43 ust. 1 pkt 2 ustawy nie będzie miało miejsca, z uwagi na fakt, iż
    nie zostały spełnione warunki, o których mowa w tym przepisie. Dostawa w drodze
    licytacji publicznej działki nr X nie będzie więc objęta również zwolnieniem od podatku VAT
    na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 2 ustawy.
    Zatem, w analizowanym przypadku, sprzedaż w drodze licytacji publicznej działki X
    stanowiącej teren budowlany (teren zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej wraz z
    usługami) będzie podlegała opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług i nie będzie
    korzystała ze zwolnienia od podatku VAT na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 2 i pkt 9 ustawy.
    Zatem skoro transakcja ta nie będzie korzystała ze zwolnienia na podstawie ww.
    przepisów, to należy sprzedaż w drodze licytacji publicznej działki X opodatkować z
    zastosowaniem właściwej dla przedmiotu dostawy stawki VAT.
    Zatem, dokonując sprzedaży w drodze licytacji publicznej działki X będzie Pan
    zobowiązany jako płatnik podatku VAT do obliczenia, pobrania i wpłacenia podatku VAT na
    rachunek właściwego urzędu skarbowego.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, które Pan przedstawił i stanu prawnego, który
    obowiązuje w dniu wydania interpretacji.
    Zgodnie z art. 14b § 3 ustawy Ordynacja podatkowa, składający wniosek o wydanie
    interpretacji indywidualnej obowiązany jest do wyczerpującego przedstawienia
    zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego. Organ jest ściśle związany
    przedstawionym we wniosku stanem faktycznym (opisem zdarzenia przyszłego). Ponosi
    Pan ryzyko związane z ewentualnym błędnym lub nieprecyzyjnym przedstawieniem we
    wniosku opisu zdarzenia przyszłego. Interpretacja indywidualna wywołuje skutki
    prawnopodatkowe tylko wtedy, o ile rzeczywisty stan faktyczny sprawy będącej
    przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie z opisem zdarzenia przyszłego podanym
    przez Pana w złożonym wniosku. W związku z powyższym, w przypadku zmiany
    któregokolwiek elementu przedstawionego we wniosku opisu sprawy, wydana
    interpretacja traci swoją aktualność.
    Jednocześnie należy podkreślić, że ta interpretacja została wydana na podstawie
    przedstawionego we wniosku opisu sprawy, co oznacza, że w przypadku, gdy w toku
    postępowania podatkowego, kontroli podatkowej, kontroli celno-skarbowej zostanie
    określony odmienny stan sprawy, interpretacja nie wywoła w tym zakresie skutków
    prawnych.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    · Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z
    dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.).
    Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pana sytuacja będzie zgodna
    (tożsama) z opisem sprawy i zastosuje się Pan do interpretacji.
    · Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
        z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    · Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pan prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu
    Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z
    dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.
    U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):

    · w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
    · w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP
      (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.