Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0115-KDST2-2.4011.574.2025.2.KK
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-12-11
Teza: Skutki podatkowe zawarcia ugody z Bankiem.
Słowa kluczowe: kredyt-kredyt dewizowy
kredyt-kredyt hipoteczny
kwota-kwota dodatkowa
ulga-ulga odsetkowa
wierzytelność-umorzenie wierzytelności
Zagadnienia: Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Źródła przychodów.-Przychody z innych źródeł.
Przepisy: [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 2-art. 10-ust. 1-pkt 9
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 2-art. 20-ust. 1
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 3-art. 21-ust. 1-pkt 95b

## Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

łowe
    Szanowni Państwo,
    stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego
    zdarzenia przyszłego w podatku dochodowym od osób fizycznych jest prawidłowe.

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

6 października 2025 r. wpłynął Państwa wniosek wspólny o wydanie interpretacji
    indywidualnej, który dotyczy skutków podatkowych w zakresie podatku dochodowego od
    osób fizycznych z związku zawarciem ugody z Bankiem. Uzupełnili go Państwo 13
    listopada 2025 r. (data wpływu). Treść wniosku jest następująca:
    Zainteresowani, którzy wystąpili z wnioskiem
    1. Zainteresowana będąca stroną postępowania: A. A
    (...)
    2. Zainteresowany niebędący stroną postępowania: B. A
    (...)
    Opis stanu faktycznego i zdarzenia przyszłego
    Wnioskodawcy (A. A - Wnioskodawczym i B. A - Zainteresowany) posiadają nieograniczony
    obowiązek podatkowy w Polsce w rozumieniu art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o
    podatku dochodowym od osób fizycznych (t.j. Dz. U. z 2025 r. poz. 163 z późn. zm., dalej u.
    p.d.o.f.).
    Wnioskodawcy dnia 14 czerwca 2005 r. zawarli umowę kredytu budowlano-hipotecznego
    z Bankiem X (...) w A, Umowa numer (...) (dalej jako Umowa Kredytu). Na podstawie
    Umowy Kredytu Bank udzielił Wnioskodawcom kredyt w wysokości 61.998,77 CHF.
    Umowa Kredytu jest umową denominowaną do franka szwajcarskiego. Aneksem nr (...) z
    dnia 27 kwietnia 2006 r. strony Umowy Kredytu dokonały zmiany w treści umowy poprzez
    podwyższenie kwoty kredytu do wysokości 86.552,77 CHF. Kredyt został zaciągnięty na
    budowę domu jednorodzinnego, na realizację jednej inwestycji mieszkaniowej.
    Wnioskodawcy przez cały okres kredytu pozostawali i nadal pozostają w ustroju
    wspólności majątkowej. W trakcie trwania Umowy następcą prawnym Banku X (...) w A
    został Bank Y.
    Wnioskodawcy wytoczyli przeciwko Bankowi Y. powództwo o stwierdzenie nieważności
    Umowy Kredytu (sprawa prowadzona przez Sąd Okręgowy (...), sygn. akt (...)). Sprawa
    została zakończona w pierwszej instancji. Sąd:
    1. ustalił, że Umowa kredytu budowlano-hipotecznego nr (...) zawarta w dniu 14 czerwca
      2005 r. pomiędzy Wnioskodawcami B. A i A. A a poprzednikiem prawnym pozwanego
      Banku Y., tj. Bankiem X. jest nieważna,
    2. zasądził od Banku na rzecz Wnioskodawców kwotę 211.997,37 zł (dwieście jedenaście
      tysięcy dziewięćset dziewięćdziesiąt siedem złotych trzydzieści seidem groszy) wraz z
      ustawowymi odsetkami za opóźnienie liczonymi od dnia 13 kwietnia 2024 r. do dnia
      zapłaty,
    3. w pozostałym zakresie powództwo oddalił,
    4. zasądził od pozwanego na rzecz powodów kwotę 11.834 zł kosztów procesu, w tym
      10.800 zł kosztów zastępstwa procesowego, wraz z ustawowymi odsetkami za
      opóźnienie liczonymi od dnia prawomocności wyroku do dnia zapłaty.
    Od ww. orzeczenia Bank Y. wniósł apelację. Obecnie sprawa czeka na rozpoznanie.
    W latach 2005-2023 Wnioskodawcy korzystali z przysługujących odliczeń od dochodu w
    ramach ulgi odsetkowej dla kredytów zaciągniętych w latach 2002-2006 na sfinansowanie
    inwestycji mającej na celu zaspokojenie własnych potrzeb mieszkaniowych. Z tego tytułu
    Wnioskodawcy obniżyli podstawę opodatkowania swoich dochodów w ramach limitów i
    kwot przysługującej Wnioskodawcom ulgi. Wnioskodawcy korzystali z przedmiotowej ulgi,
    aż do postanowienia Sądu Okręgowego (...) o zabezpieczeniu roszczenia dochodzonego w
    powództwie i zawieszeniu spłaty rat kredytu (ostatnia rata została przez Wnioskodawców
    zapłacona dnia 5 marca 2024 r.).

    Z uwagi na zawisłe postępowanie przed Sądem Apelacyjnym, w lipcu br. Bank Y. zwrócił
    się do Wnioskodawców z propozycją ugody. Z treści propozycji ugody i preambuły wynika,
    że:
    a) Bank stoi na stanowisku, że Umowa jest ważna,
    b) zamiarem Stron jest polubowne rozstrzygnięcie sporu dotyczącego niedozwolonego
      charakteru postanowień Umowy lub jej ważności, a tym samym uchylenie
      niepewności co do roszczeń wynikających z Umowy poprzez przyjęte w Ugodzie
      rozwiązania,
    c) Bank zwalnia kredytobiorców z długu (umarza zadłużenie). Kwota zadłużenia zostanie
      przeliczona na walutę polską i po przewalutowania zostanie dokonane umorzeniu
      zadłużenia z tyt. Umowy Kredytu,
    d) Strony zgodnie oświadczają, że odstępują od dochodzenia roszczeń w postępowaniu
      sądowym oraz, że nie będą występować w przyszłości względem siebie z roszczeniami
      wywodzonymi z treści postanowień Umowy, jej zawarcia oraz wykonywania,
    e) Strony mają potwierdzić, że miały wolę zawarcia umowy w dacie jej zawarcia oraz
      oświadczyć, że mają wolę utrzymania jej w mocy przez cały okres kredytowania z
      uwzględnieniem zmian wynikających z ugody, w tym do jej całkowitego rozliczenia
      zgodnie z ugodą.
    Na dzień 21 lipca 2025 r., wedle dokumentacji przedłożonej przez Bank, kwota
    umorzonego zadłużenia, po przeliczeniu przy zastosowaniu średniego kursu NBP z dnia
    21 lipca 2025 r., wyniosłaby 170.878,88 zł (37.511,28 CHF * 4,5554 zł).
    Kwota rozliczenia Umowy Kredytu zaoferowana przez Bank opiewa na 53.344,04 zł. Na
    kwotę tę składa się kwota nadpłaty kredytu w wysokości 26.066,73 zł oraz kwota 27.267,31
    zł jako dodatkowa kwota związana z postępowaniem sądowym.
    Kwota nadpłaty kredytu ustalana jest jako kwota wypłacona kredytobiorcy w złotych
    pomniejszona o spłaty dokonane przez kredytobiorcę. Natomiast kwota wypłacona
    kredytobiorcy w złotych oznacza sumę wszystkich składników transz kredytu
    przeliczonych po kursie wypłaty kapitału z danej transzy i obejmuje również część kredytu
    przeznaczoną na koszty kredytu z dnia zawarcia umowy kredytu. W przypadku
    niezachowania kursu wypłaty w systemach bankowych, kwota wypłaty przeliczana jest
    przy zastosowaniu kursu średniego NBP z dnia wypłaty. Natomiast, spłaty dokonane przez
    kredytobiorcę mają oznaczać sumę wszystkich rat kapitałowo-odsetkowych oraz innych
    spłat związanych z wykonaniem umowy kredytu uiszczonych w PLN, a w przypadku spłaty
    we frankach szwajcarskich („CHF”) przeliczonych na PLN według kursu średniego
    ogłaszanego przez Narodowy Bank Polski z dnia wskazanego w ugodzie.
    Dodatkowa kwota związana z postępowaniem sądowym to kwota odsetek ustawowych za
    opóźnienie obliczonych od spłat dokonanych przez kredytobiorcę, za okres od daty
    wpływu pozwu do Banku do dnia poprzedzającego kalkulację ugody, kosztów zastępstwa
    procesowego, obliczonych od spłat dokonanych przez kredytobiorcę, zgodnie ze stawkami
    minimalnymi ustalonymi w odpowiednim rozporządzeniu Ministra Sprawiedliwości w
    sprawie opłat za czynności radców prawnych albo adwokatów.
    Wnioskodawcy planują zawarcie ugody niezwłocznie po uzyskaniu odpowiedzi na
    zapytanie będące przedmiotem niniejszego wniosku, tj. jeżeli z wydanej interpretacji
    wynikać będzie, że:
    a) Wnioskodawcy spełniają warunki do uzyskania pełnego zwolnienia od poboru podatku
    dochodowego od niektórych dochodów (przychodów) związanych z kredytem
    hipotecznym udzielonym na cele mieszkaniowe,
    b) Wnioskodawcy nie będą zobowiązani do zwrotu ulgi odsetkowej oraz, że

    c) kwoty otrzymane od Banku w ramach rozliczenia umowy kredytu nie będą podlegały
    opodatkowaniu,
    wówczas Wnioskodawcy planują niezwłocznie przystąpić do procesu zawierania ugody.
    Uzupełnienie
    Kredyt został zawarty na zaspokojenie celów mieszkaniowych Wnioskodawców. Kredyt
    przeznaczony był na budowę domu jednorodzinnego. Wnioskodawcy odpowiadają za
    spłatę kredytu solidarnie.
    Bank X podlega nadzorowi państwowego organu nadzoru nad rynkiem finansowym.
    Kredyt został zabezpieczony hipoteką. Kredyt został zaciągnięty na cele mieszkaniowe.
    Umorzenie kwoty kredytu hipotecznego przez Bank będzie dotyczyło wszystkich
    współkredytobiorców i skutkowało wygaśnięciem zobowiązania wobec Banku w całości po
    stronie każdego ze współkredytobiorców odpowiadających solidarnie za długi. Żaden z
    Wnioskodawców nie korzystał z zaniechania poboru podatku od kwot umorzonych. Kwota
    umorzona to kwota istniejącej należności pomniejszona o spłaty dokonane przez
    kredytobiorcę (saldo kredytu - dokonane spłaty = kwota umorzona). Kwota ta nie zawiera
    odsetek.
    Saldo kredytu (zadłużenia) jest obliczone jako kwota wypłacona kredytobiorcy w złotych
    („PLN”). Kwota wypłacona kredytobiorcy w złotych oznacza sumę wszystkich składników
    transz kredytu przeliczonych po kursie wypłaty kapitału z danej transzy.
    Kredytobiorcy posiadają dwa inne kredyty denominowane do CHF zaciągnięte w Kredyt
    Banku (...). Kredyty te zostały zaciągnięte na realizację tej samej inwestycji.
    Kredyt został zaciągnięty w CHF. Na dzień zawarcia umowy kredytu kwota w CHF wynosiła
    61.998,77 CHF. W dniu 27 kwietnia 2006 r. strony zawarły aneks nr 1 do umowy, mocą
    którego podwyższono kwotę kredytu o 24.554 CHF, a więc do kwoty 86.552,77 CHF. Kredyt
    został wypłacony w transzach, w walucie polski złoty, w kwocie łącznie 220.317,71 zł.
    Sumarycznie Wnioskodawcy spłacili kwotę 246.384,44 zł.
    Bank w części (wyłącznie kwota nadpłacona) zwróci kwoty uprzednio wpłacone przez
    Wnioskodawców. Wedle przedstawionej propozycji, kwota zwrócona ma obejmować część
    rat kredytu, które to zawierały odsetki, które wcześniej Wnioskodawcy odliczyli w ramach
    ulgi odsetkowej. Ostatnim rokiem podatkowym, w którym Wnioskodawcy korzystali z ulgi
    odsetkowej jest rok 2023 r. Wnioskodawcy nie korzystali z możliwości odliczenia
    uiszczonych odsetek w 2024 r.
    Kwota 27.267,31 zł to kwota obejmująca:
    - połowę odsetek ustawowych za opóźnienie obliczonych od sumy spłat dokonanych
      przez Kredytobiorców, za okres od daty wpływu pozwu do Banku do dnia
      poprzedzającego kalkulację Ugody oraz
    - połowę kosztów zastępstwa procesowego obliczonych od sumy spłat dokonanych przez
      Kredytobiorców zgodnie ze stawkami minimalnymi wskazanymi w rozporządzeniu
      Ministra Sprawiedliwości w sprawie opłat za czynności radców prawnych albo
      adwokatów.
    Co za tym, nie jest to:
    - odszkodowanie;
    - wynagrodzenie za zaniechanie dochodzenia roszczeń wobec banku;
    - zadośćuczynienie;
    - świadczenie z tytułu kredytu mieszkaniowego związanym z powstaniem przychodu z
      tytułu zastosowania ujemnego oprocentowania.
    Zgodnie z treścią ugody wypłata ta jest związana z toczącym się postępowaniem sądowym.

    Pytania
    1) Czy mając na uwadze opisany stan faktyczny, w przypadku umorzenia opisanej w
      zdarzeniu przyszłym wierzytelności Wnioskodawcy będą mogli skorzystać z
      zaniechania poboru podatku dochodowego od osób fizycznych na podstawie
      rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 11 marca 2022 r. w sprawie zaniechania
      poboru podatku dochodowego od niektórych dochodów (przychodów) związanych z
      kredytem hipotecznym udzielonym na cele mieszkaniowe?
    2) Czy zawarcie z Bankiem ugody z przedstawionymi założeniami, w zakresie kompensacji
      wzajemnych roszczeń, spowoduje, że Wnioskodawcy zobowiązani będą do rozliczeniu
      w roku podatkowym wypłaty środków tytułem rozliczenia, do doliczenia dochodu na
      podstawie art. 45 ust. 3a u.p.d.o.f. odliczonych odsetek?
    3) Czy kwoty wypłacone na rzecz Wnioskodawców przez Banku w ramach rozliczenia
      będą stanowić przychód podatkowy w rozumieniu art. 10 ust. 1 pkt 9 u.p.d.o.f.?
    Państwa stanowisko w sprawie
    Reguły dotyczące opodatkowania
    Zgodnie z treścią art. 9 ust. 1 u.p.d.o.f., opodatkowaniu podatkiem dochodowym
    podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21,
    52, 52a i 52c oraz dochodów, od których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej
    zaniechano poboru podatku.
    Stosownie do art. 9 ust. 2 u.p.d.o.f., dochodem ze źródła przychodów, jeżeli przepisy art.
    23o, art. 23u, art. 24-24b, art. 24c, art. 24e, art. 30ca, art. 30da oraz art. 30f nie stanowią
    inaczej, jest nadwyżka sumy przychodów z tego źródła nad kosztami ich uzyskania
    osiągnięta w roku podatkowym. Jeżeli koszty uzyskania przekraczają sumę przychodów,
    różnica jest stratą ze źródła przychodów.
    Jak stanowi art. 11 ust. 1 u.p.d.o.f., przychodami, z zastrzeżeniem art. 14-15, art. 17 ust. 1
    pkt 6, 9, 10 w zakresie realizacji praw wynikających z pochodnych instrumentów
    finansowych, pkt 11, art. 19, art. 25b, art. 30ca, art. 30da i art. 30f, są otrzymane lub
    postawione do dyspozycji podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i wartości
    pieniężne oraz wartość otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych
    świadczeń.
    Z przedstawionych przepisów wynika, że opodatkowaniu podatkiem dochodowym od
    osób fizycznych podlega - co do zasady - każdy dochód osiągnięty przez osobę fizyczną.
    Zgodnie natomiast z definicją dochodu jest nim nadwyżka przychodów ze źródła nad
    kosztami jego uzyskania. Pojęciem pierwotnym dla dochodu jest więc pojęcie przychodu.
    Ten z kolei definiowany jest przez ustawodawcę, czemu dał wyraz w art. 11 ust. 1 u.p.d.o.
    f., jako otrzymane lub postawione do dyspozycji podatnika w roku kalendarzowym
    pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość otrzymanych świadczeń w naturze i innych
    nieodpłatnych świadczeń. Niemniej jednak z definicji tej wywieść można również, że za
    przychody podatkowe mogą być uznane tylko takie świadczenia, które są określonym
    przyrostem majątkowym (zarówno zwiększającym aktywa, jak i zmniejszającym pasywa) o
    charakterze definitywnym, niemające charakteru zwrotnego.
    O uzyskaniu przychodu w rozumieniu ustawy o podatku dochodowym do osób fizycznych
    można więc mówić w każdej sytuacji gdy podatnik czy to na skutek otrzymania
    określonych wartości majątkowych (środków pieniężnych, świadczeń w naturze czy też
    innych nieodpłatnych świadczeń), czy też na skutek określonego zdarzenia powodującego
    zmniejszenie jego zobowiązań wobec innych podmiotów, uzyskuje określone
    przysporzenie majątkowe.
    Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych wyraźnie rozróżnia źródła
    przychodów oraz sposób opodatkowania dochodów z poszczególnych źródeł.
    W myśl art. 10 ust. 1 pkt 9 u.p.d.o.f., źródłami przychodów są: inne źródła.

    Stosownie do art. 20 ust. 1 u.p.d.o.f., za przychody z innych źródeł, o których mowa w art.
    10 ust. 1 pkt 9, uważa się w szczególności: kwoty wypłacone po śmierci członka otwartego
    funduszu emerytalnego wskazanej przez niego osobie lub członkowi jego najbliższej
    rodziny, w rozumieniu przepisów o organizacji i funkcjonowaniu funduszy emerytalnych,
    kwoty uzyskane z tytułu zwrotu z indywidualnego konta zabezpieczenia emerytalnego
    oraz wypłaty z indywidualnego konta zabezpieczenia emerytalnego, w tym także
    dokonane na rzecz osoby uprawnionej na wypadek śmierci oszczędzającego, zasiłki
    pieniężne z ubezpieczenia społecznego, alimenty, stypendia, świadczenia otrzymane z
    tytułu umowy o pomocy przy zbiorach, dotacje (subwencje) inne niż wymienione w art. 14,
    dopłaty, nagrody i inne nieodpłatne świadczenia nienależące do przychodów określonych
    w art. 12-14 i art. 17.
    Użycie w powyższym przepisie sformułowania „w szczególności” wskazuje, że definicja
    przychodów z innych źródeł ma charakter otwarty i nie ma przeszkód, aby do tej kategorii
    zaliczyć również przychody inne niż wymienione wprost w przepisie art. 20 ust. 1 u.p.d.o.f.
    O przychodzie podatkowym z innych źródeł będziemy mówić w każdym przypadku, kiedy
    u podatnika wystąpią realne korzyści majątkowe.
    Ad 1.
    Umorzenie wierzytelności
    Przystępując do oceny skutków podatkowych planowanego umorzenia przez Bank
    wierzytelności od zaciągniętego kredytu hipotecznego, wskazać należy, że instytucja
    kredytu uregulowana została przepisami ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Prawo
    bankowe (tekst jedn.: Dz. U. z 2024 r. poz. 1646 z późn. zm., dalej jako p.b.).
    Zgodnie z treścią art. 69 ust. 1 p.b., przez umowę kredytu bank zobowiązuje się oddać do
    dyspozycji kredytobiorcy na czas oznaczony w umowie kwotę środków pieniężnych z
    przeznaczeniem na ustalony cel, a kredytobiorca zobowiązuje się do korzystania z niej na
    warunkach określonych w umowie, zwrotu kwoty wykorzystanego kredytu wraz z
    odsetkami w oznaczonych terminach spłaty oraz zapłaty prowizji od udzielonego kredytu.
    Należy w tym miejscu wyjaśnić, że umorzenie wierzytelności następuje w przypadku
    zwolnienia z długu, czyli zrzeczenia się przez wierzyciela z prawa do wierzytelności, bez
    uzyskania świadczenia ze strony dłużnika. Takie zrzeczenie się, pod warunkiem, że dłużnik
    je przyjmie, powoduje, że zobowiązanie wygasa.
    Zgodnie bowiem z instytucją zwolnienia z długu uregulowaną w art. 508 ustawy z dnia 23
    kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny (t.j. Dz. U. z 2025 r. poz. 1071 z późn. zm.), zobowiązanie
    wygasa, gdy wierzyciel zwalnia dłużnika z długu, a dłużnik zwolnienie przyjmuje.
    Tym samym, w ocenie Wnioskodawców, wartość umorzonej kwot wierzytelności z tytułu
    kredytu hipotecznego, na podstawie planowanej ugody z Bankiem, będzie stanowiła
    przychód w rozumieniu art. 11 ust. 1 u.p.d.o.f. z tytułu nieodpłatnych świadczeń,
    klasyfikowany do źródła, o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 9 w zw. z art. 20 ust. 1 u.p.d.o.
    f..
    Zaniechanie poboru podatku
    Zgodnie z § 1 rozporządzenia Ministra Finansów z 11 marca 2022 r. w sprawie zaniechania
    poboru podatku dochodowego od niektórych dochodów (przychodów) związanych z
    kredytem hipotecznym udzielonym na cele mieszkaniowe (tekst jedn.: Dz. U. z 2024 r. poz.
    102) w aktualnie obowiązującym brzmieniu zmienionym Rozporządzeniem Ministra
    Finansów z 20 grudnia 2024 r. (Dz. U. z 2024 r. poz. 1912):
    1. Zarządza się zaniechanie poboru podatku dochodowego od osób fizycznych od kwot:
        1) umorzonych osobie fizycznej wierzytelności z tytułu kredytu mieszkaniowego, w
        przypadku gdy:

        a) kredyt mieszkaniowy został zaciągnięty na realizację jednej inwestycji
        mieszkaniowej, a w przypadku więcej niż jednego kredytu mieszkaniowego - gdy
        kredyty mieszkaniowe zostały zaciągnięte na realizację wyłącznie jednej
        inwestycji mieszkaniowej, oraz
        b) osoba fizyczna będąca stroną umowy kredytu mieszkaniowego nie korzystała z
        zaniechania poboru podatku od kwot umorzonych wierzytelności z tytułu kredytu
        mieszkaniowego zaciągniętego na realizację innej niż określona w lit. a inwestycji
        mieszkaniowej;
        2) otrzymanych przez osobę fizyczną świadczeń z tytułu kredytu mieszkaniowego
        udzielonego w walucie obcej lub w złotych, lecz nominowanego lub
        indeksowanego do waluty obcej, w związku z powstaniem przychodu z tytułu
        zastosowania ujemnego oprocentowania.
    1. Kwoty wierzytelności, o których mowa w ust. 1 pkt 1, obejmują:
        1) kwoty kredytu mieszkaniowego (kapitału);
        2) odsetki, w tym odsetki skapitalizowane, i prowizje;
        3) opłaty, jeżeli ich poniesienie przez kredytobiorcę było niezbędne do zawarcia
        umowy kredytu mieszkaniowego, z wyjątkiem kosztów usług dodatkowych, w
        szczególności ubezpieczeń.
    3. W przypadku gdy kredyt mieszkaniowy został zaciągnięty również na wydatki inne niż
      określone w art. 21 ust. 25 pkt 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku
      dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2022 r. poz. 2647, z póżn. zm. 2 ),
      zaniechanie, o którym mowa w ust. 1 pkt 1, obejmuje kwotę wierzytelności z tytułu
      kredytu mieszkaniowego w części, w jakiej kwota kredytu mieszkaniowego
      zaciągniętego na wydatki określone w art. 21 ust. 25 pkt 1 tej ustawy pozostaje do
      całkowitej kwoty zaciągniętego kredytu mieszkaniowego.
    4. W przypadku gdy kredyt mieszkaniowy został zastąpiony kredytem refinansowym lub
      gdy na jego spłatę został zaciągnięty kredyt konsolidacyjny, zaniechanie, o którym
      mowa w ust. 1 pkt 1, obejmuje odpowiednio kwotę wierzytelności z tytułu kredytu
      refinansowego lub konsolidacyjnego w części odpowiadającej kwocie wierzytelności z
      tytułu kredytu mieszkaniowego.
    5. Przez jedną inwestycję mieszkaniową, o której mowa w ust. 1 pkt 1 lit. a, rozumie się
      inwestycję, której celem jest zaspokojenie potrzeb mieszkaniowych:
        1) jednego gospodarstwa domowego albo
        2) więcej niż jednego gospodarstwa domowego, w przypadku gdy osoby fizyczne
        mające zajmować wspólnie jeden budynek mieszkalny, nie mniej niż jedna osoba
        fizyczna z każdego takiego gospodarstwa, są osobami zaliczonymi do I grupy
        podatkowej w rozumieniu art. 14 ust. 3 pkt 1 ustawy z dnia 28 lipca 1983 r. o
        podatku od spadków i darowizn (Dz. U. z 2023 r. poz. 1774 i 1843).
    6. Przez jedno gospodarstwo domowe, o którym mowa w ust. 5, rozumie się
      gospodarstwo prowadzone przez osobę fizyczną zajmującą jeden lokal mieszkalny
      albo jeden budynek mieszkalny jednorodzinny, samodzielnie lub wspólnie z innymi
      osobami stale z nią zamieszkującymi i gospodarującymi.
    7. W przypadku gdy stroną umowy kredytu mieszkaniowego na realizację jednej
      inwestycji mieszkaniowej, o której mowa w ust. 1 pkt 1 lit. a, są co najmniej dwie osoby
      fizyczne, zaniechanie poboru podatku, o którym mowa w ust. 1 pkt 1, ma
      zastosowanie wyłącznie do osób, o których mowa w ust. 1 pkt 1 lit. b.
    Zgodnie z § 4 rozporządzenia, zaniechanie, o którym mowa w § 1 i § 2, ma zastosowanie
    do dochodów (przychodów) uzyskanych od dnia 1 stycznia 2022 r. do dnia 31 grudnia
    2026 r.

    Zgodnie z § 4a rozporządzenia, zaniechanie, o którym mowa w § 1 i § 2, w przypadku
    pożyczek, o których mowa w § 3 ust. 2, ma zastosowanie do dochodów (przychodów)
    uzyskanych od dnia 1 stycznia 2025 r. do dnia 31 grudnia 2026 r.
    Zgodnie z § 3 rozporządzenia:
    1. Ilekroć w rozporządzeniu jest mowa o kredycie mieszkaniowym, należy przez to
      rozumieć kredyt, który został:
        1) udzielony przed dniem 15 stycznia 2015 r. przez podmiot, którego działalność
        podlega nadzorowi państwowego organu nadzoru nad rynkiem finansowym,
        uprawniony do udzielania kredytów na podstawie odrębnych ustaw regulujących
        zasady funkcjonowania takich podmiotów, oraz
        2) zabezpieczony w postaci hipoteki ustanowionej na nieruchomości lub udziale w
        nieruchomości lub prawie wieczystego użytkowania gruntu lub udziale w takim
        prawie, lub spółdzielczym własnościowym prawie do lokalu mieszkalnego lub
        udziale w takim prawie, lub prawie do domu jednorodzinnego w spółdzielni
        mieszkaniowej lub udziale w takim prawie, oraz
        3) zaciągnięty na wydatki, o których mowa w art. 21 ust. 25 pkt 1 ustawy z dnia 26
        lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych.
    2. Za kredyt mieszkaniowy uważa się również pożyczkę, o ile spełnia warunki określone w
      ust. 1.
    Zgodnie z treścią art. 21 ust. 25 pkt 1 u.p.d.o.f., wskazanego w § 3 ww. rozporządzenia, za
    wydatki poniesione na cele, o których mowa w ust. 1 pkt 131, uważa się wydatki
    poniesione na:
    a) nabycie budynku mieszkalnego, jego części lub udziału w takim budynku, lokalu
      mieszkalnego stanowiącego odrębną nieruchomość lub udziału w takim lokalu, a
      także na nabycie gruntu lub udziału w gruncie albo prawa użytkowania wieczystego
      gruntu lub udziału w takim prawie, związanych z tym budynkiem lub lokalem,
    b) nabycie spółdzielczego własnościowego prawa do lokalu mieszkalnego lub udziału w
      takim prawie, prawa do domu jednorodzinnego w spółdzielni mieszkaniowej lub
      udziału w takim prawie,
    c) nabycie gruntu pod budowę budynku mieszkalnego lub udziału w takim gruncie,
      prawa użytkowania wieczystego takiego gruntu lub udziału w takim prawie, w tym
      również z rozpoczętą budową budynku mieszkalnego, oraz nabycie innego gruntu lub
      udziału w gruncie, prawa użytkowania wieczystego gruntu lub udziału w takim prawie,
      jeżeli w okresie, o którym mowa w ust. 1 pkt 131, grunt ten zmieni przeznaczenie na
      grunt pod budowę budynku mieszkalnego,
    d) budowę, rozbudowę, nadbudowę, przebudowę lub remont własnego budynku
      mieszkalnego, jego części lub własnego lokalu mieszkalnego,
    e) rozbudowę, nadbudowę, przebudowę lub adaptację na cele mieszkalne własnego
      budynku niemieszkalnego, jego części, własnego lokalu niemieszkalnego lub własnego
      pomieszczenia niemieszkalnego
    — położonych w państwie członkowskim Unii Europejskiej lub w innym państwie
      należącym do Europejskiego Obszaru Gospodarczego albo w Konfederacji
      Szwajcarskiej.
    Dochody, od których zaniechano poboru podatku nie są wykazywane w zeznaniach
    rocznych i nie podlegają opodatkowaniu oraz zgłoszeniu do urzędu skarbowego.
    Wobec powyższego, w ocenie Wnioskodawców, w przedstawionym stanie faktycznym
    będą mogli skorzystać z zaniechania poboru podatku. Stan taki występuje gdy dochodzi
    do umorzenia osobom fizycznym kwot wierzytelności z tytułu kredytów zaciągniętych na
    cele mieszkaniowe i zabezpieczonych hipotecznie, udzielonych przed dniem 15 stycznia

    2015 r. przez podmioty uprawnione do udzielania kredytów na podstawie odrębnych
    ustaw, w przypadku, gdy kredyt mieszkaniowy został zaciągnięty na realizację jednej
    inwestycji mieszkaniowej, a w przypadku więcej niż jednego kredytu mieszkaniowego - gdy
    kredyty mieszkaniowe zostały zaciągnięte na realizację wyłącznie jednej inwestycji
    mieszkaniowej oraz w przypadku, gdy osoba fizyczna będąca stroną umowy kredytu
    mieszkaniowego nie korzystała z zaniechania poboru podatku od kwot umorzonych
    wierzytelności z tytułu kredytu mieszkaniowego zaciągniętego na realizację innej niż
    określona w lit. a inwestycji mieszkaniowej (§ 1 ust. 1 pkt 1 lit. b rozporządzenia). Kwota
    wierzytelności może przy tym obejmować kapitał, odsetki, a także prowizje oraz
    poniesione opłaty niezbędne do zawarcia umowy kredytu mieszkaniowego, z wyjątkiem
    kosztów usług dodatkowych, w szczególności ubezpieczeń. Istotne jest, żeby kredyt
    mieszkaniowy został przeznaczony na wydatki, o których mowa w art. 21 ust. 25 pkt 1 u.p.
    d.o.f.
    Co za tym, w ocenie Wnioskodawców, kwota umorzona przez Bank na mocy przyszłej
    ugody będzie stanowiła ich przychód i będzie korzystała z zaniechania poboru podatku.
    Ad 2.
    Ulga odsetkowa
    Zasady dokonywania odliczeń wydatków poniesionych na spłatę odsetek od kredytu
    udzielonego podatnikowi na sfinansowanie inwestycji mającej na celu zaspokojenie
    własnych potrzeb mieszkaniowych regulują przepisy art. 26b ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych, w brzmieniu obowiązującym przed dniem 1 stycznia
    2007 r.
    Powołany wyżej przepis art. 26b ust. 1 ustawy stanowi, że, od podstawy obliczenia
    podatku, ustalonej zgodnie z art. 26 ust. 1, odlicza się, z zastrzeżeniem ust. 2-4, faktycznie
    poniesione w roku podatkowym wydatki na spłatę odsetek od kredytu (pożyczki)
    udzielonego podatnikowi, o którym mowa w art. 3 ust.
    1, na sfinansowanie inwestycji mającej na celu zaspokojenie własnych potrzeb
      mieszkaniowych, związanej z:
    1. budową budynku mieszkalnego albo
    2. wniesieniem wkładu budowlanego lub mieszkaniowego do spółdzielni mieszkaniowej
      na nabycie prawa do nowo budowanego budynku mieszkalnego albo lokalu
      mieszkalnego w takim budynku, albo
    3. zakupem nowo wybudowanego budynku mieszkalnego lub lokalu mieszkalnego w
      takim budynku od gminy albo od osoby, która wybudowała ten budynek w
      wykonywaniu działalności gospodarczej, albo
    4. nadbudową lub rozbudową budynku na cele mieszkalne lub przebudową
      (przystosowaniem) budynku niemieszkalnego, jego części lub pomieszczenia
      niemieszkalnego na cele mieszkalne, w wyniku których powstanie samodzielne
      mieszkanie spełniające wymagania określone w przepisach prawa budowlanego.
    W przepisie art. 26b ust. 4 pkt 1-2 ustawy ustawodawca określił wysokość dokonywanych
    odliczeń, gdyż są one limitowane.
    Stosownie do art. 26b ust. 6 ww. ustawy, odsetki, o których mowa w ust. 4, zapłacone
    przed rokiem określonym w ust. 5, mogą być odliczone od podstawy obliczenia podatku
    za rok podatkowy, w którym podatnik po raz pierwszy odlicza odsetki.
    Natomiast w myśl art. 26b ust. 7 tej ustawy, odsetki, o których mowa w ust. 4, zapłacone
    przed rokiem określonym w ust. 5 mogą być odliczone od podstawy obliczenia podatku
    również w roku podatkowym bezpośrednio następującym po roku, w którym podatnik po

    raz pierwszy odliczył odsetki; w tym przypadku odliczeniu podlega wyłącznie różnica
    między sumą odsetek przypadających do odliczenia a kwotą odsetek faktycznie
    odliczonych w roku, w którym, podatnik dokonał pierwszego odliczenia.
    Zgodnie z art. 26b ust. 8 cytowanej ustawy, odliczenia dotyczą zapłaconych łącznie przez
    oboje małżonków. Jeżeli małżonkowie podlegają odrębnemu opodatkowaniu - odliczeń
    dokonuje się zgodnie z wnioskami zawartymi w zeznaniach rocznych, bądź od dochodu
    każdego z małżonków, w proporcji wskazanej we wniosku, bądź od dochodu jednego z
    małżonków.
    Pomimo uchylenia art. 26b ustawodawca zagwarantował korzystanie z ulgi odsetkowej w
    ramach praw nabytych.
    Jak bowiem stanowi art. 9 ust. 1 ustawy z 16 listopada 2006 r. o zmianie ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych oraz o zmianie niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 217,
    poz. 1588) - w brzmieniu obowiązującym do 31 grudnia 2008 r., podatnikowi, któremu w
    latach 2002 - 2006 został udzielony kredyt (pożyczka), o którym mowa w art. 26b ww.
    ustawy, w brzmieniu obowiązującym przed dniem 1 stycznia 2007 r., przysługuje na
    zasadach określonych w tej ustawie prawo odliczania wydatków na spłatę odsetek od tego
    kredytu (pożyczki), do upływu terminu spłaty określonego w umowie o kredyt (pożyczkę)
    zawartej przed dniem 1 stycznia 2007 r., nie dłużej jednak niż do dnia 31 grudnia 2027 r.
    Stosownie do art. 45 ust. 3a u.p.d.o.f., jeżeli podatnik, obliczając podatek należny, dokonał
    odliczeń od dochodu, podstawy obliczenia podatku lub podatku, a następnie otrzymał
    zwrot odliczonych kwot (w całości lub w części), w zeznaniu podatkowym składanym za
    rok podatkowy, w którym otrzymał ten zwrot, dolicza odpowiednio kwoty poprzednio
    odliczone.
    Z powyższego wynika, że rozliczenie z tytułu zwrotu odsetek powinno być dokonane w
    zeznaniu składanym za ten rok, w którym dojdzie do zwrotu tych odsetek. Jednocześnie
    przepis ten wskazuje, że doliczenia dokonuje podatnik, który uprzednio odliczył zwrócone
    kwoty.
    W ocenie Wnioskodawców, dokonując subsumpcji przedstawionego stanu przyszłego z
    normami prawa należy uznać, że w przypadku, gdy Wnioskodawcy otrzymają tytułem
    rozliczenia wyłącznie nadpłacone raty kapitałowo-odsetkowe to wyłącznie od zwróconej
    im części będą zobowiązani w zeznaniu podatkowym składanym za rok podatkowy, w
    którym otrzymają ten zwrot, do doliczenia odpowiedniej kwoty poprzednio odliczonej, tj.
    kwoty odsetek odliczonych, a na mocy ugody zwróconych. Zwróconą kwotę odsetek (tę
    część odsetek zwróconych przez Bank, która była odliczana w ramach ulgi odsetkowej
    niezależnie od roku ich odliczenia) winni Wnioskodawcy wykazać, wraz z innymi
    przychodami opodatkowanymi skalą podatkową, w zeznaniu rocznym PIT-36.
    Wnioskodawcy nie będą zobowiązani do zwrotu całej ulgi odsetkowej, albowiem nie
    zostaną im zwrócone wszystkie kwoty uprzednio uiszczone na rzecz Banku, a wedle
    zaproponowanej ugody Umowa kredytu zostanie przez strony uznana za ważną.
    Natomiast, w przypadku, gdy Wnioskodawcy otrzymają tytułem rozliczenia kwotę
    uzgodnioną z Bankiem jako zwrot nadpłaconego kapitału kredytu z jednoczesnym
    zastrzeżeniem, że w kwocie zwrotu nie są zawarte uiszczone na rzecz Banku odsetki,
    wówczas nie powstanie obowiązek zwrotu odliczonych od dochodu i zapłaconych odsetek,
    albowiem nie zostaną one zwrócone Wnioskodawcom.
    Ad 3.
    Skutki podatkowe z tytułu wypłaty przez Bank na rzecz Wnioskodawców kwoty wynikającej
    z rozliczenia salda wpłat na poczet kredytu
    Otrzymanie kredytu i jego spłata na warunkach przewidzianych w umowie kredytowej są
    obojętne podatkowo. Przychód po stronie kredytobiorcy pojawia się w przypadku, kiedy

    dochodzi do umorzenia kredytu, jego części lub odsetek. Wtedy bowiem kredytobiorca
    osiąga konkretne przysporzenie majątkowe (przychód w rozumieniu ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych).
    Z przedstawionego opisu sprawy wynika, że kwota, którą Bank wypłaci po podpisaniu
    ugody, jest zwrotem przez Bank kwot, które w wyniku ugody uznano za nadpłatę ponad
    należną Bankowi spłatę zadłużenia kredytu. Przedmiotowa kwota nie stanowi
    przysporzenia ponad kwoty uiszczane tytułem spłaty kredytu zaciągniętego w 2005 r., nie
    jest również wynagrodzeniem za odstąpienie przez Wnioskodawców od dochodzenia
    roszczeń wobec Banku na drodze sądowej.
    Wobec powyższego, kwota nadpłaconego kredytu hipotecznego zaciągniętego w 2005r.,
    którą zwróci Bank w związku z zawarciem ugody, nie będzie stanowić dla Wnioskodawców
    przychodu. Czynność ta nie spowoduje uzyskania przysporzenia majątkowego, wzrostu
    majątku Wnioskodawców. Powyższa kwota nie będzie stanowić przysporzenia ponad
    kwoty uiszczane tytułem spłaty kredytu zaciągniętego w 2005 r. Jest to różnica pomiędzy
    rzeczywiście wpłaconymi kwotami do Banku, a udzielonym kapitałem kredytu w PLN.
    Przedmiotowa kwota nie jest również wynagrodzeniem za odstąpienie od dochodzenia
    roszczeń wobec Banku na drodze sądowej. Zatem kwota, która zostanie zwrócona przez
    Bank, stanowiąca nadpłatę, nie będzie przychodem w rozumieniu art. 11 u.p.d.o.f. i jej
    uzyskanie, nie będzie skutkować po stronie Wnioskodawców powstaniem obowiązku
    podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych.
    Odsetki ustawowe za opóźnienie
    Na część kwoty będącej rozliczeniem przedmiotowej umowy kredytu składa się kwota
    odsetek ustawowych za opóźnienie obliczonych od spłat dokonanych przez kredytobiorcę,
    za okres od daty wpływu pozwu do Banku do dnia poprzedzającego kalkulację ugody.
    Ustawą z dnia 29 października 2021 r. o zmianie ustawy o podatku dochodowym od osób
    fizycznych, ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych oraz niektórych innych
    ustaw (Dz. U. z 2021 r. poz. 2105) do ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych
    dodano art. 21 ust. 1 pkt 95b, który ma zastosowanie do dochodów (przychodów)
    uzyskanych od dnia 1 stycznia 2021 r. Zgodnie z tym przepisem, wolne od podatku
    dochodowego są odsetki z tytułu nieterminowej wypłaty należności niepodlegających
    opodatkowaniu podatkiem dochodowym, wolnych od podatku dochodowego lub od
    których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.
    Wprowadzając ww. przepis ustawodawca uregulował jednoznacznie m.in. kwestię
    opodatkowania odsetek z tytułu nieterminowej wypłaty należności niepodlegających
    opodatkowaniu podatkiem dochodowym.
    W opisanej sytuacji odsetki dotyczą świadczenia niepodlegającego opodatkowaniu
    podatkiem dochodowym, stanowiącego bowiem dokonany przez Bank zwrot środków,
    które wcześniej zostały wpłacone do Banku w oparciu o nieważną umowę kredytową.
    Oznacza to, że otrzymana przez Wnioskodawców kwota podlega zwolnieniu od
    opodatkowania na podstawie art. 21 ust. 1 pkt 95b ustawy o podatku dochodowym od
    osób fizycznych.
    Koszty procesu
    Co do zwrotu kosztów procesu należy odnieść się do unormowania wynikającego z art. 98
    § 2 ustawy z 17 listopada 1964 r. Kodeks postępowania cywilnego (tekst jedn.: Dz. U. z
    2024 r. poz. 1568 z póżn. zm., dalej jako k.p.c.), do niezbędnych kosztów procesu
    prowadzonego przez stronę osobiście lub przez pełnomocnika, który nie jest adwokatem,
    radcą prawnym lub rzecznikiem patentowym, zalicza się poniesione przez nią koszty
    sądowe, koszty przejazdów do sądu strony lub jej pełnomocnika oraz równowartość
    zarobku utraconego wskutek stawiennictwa w sądzie. Równowartość utraconego zarobku
    nie może przekraczać wynagrodzenia jednego adwokata wykonującego zawód w siedzibie
    sądu prowadzącego postępowanie.

    Zgodnie z art. 98 § 3 k.p.c., do niezbędnych kosztów procesu strony reprezentowanej
    przez adwokata zalicza się wynagrodzenie, jednak nie wyższe niż stawki opłat określone w
    odrębnych przepisach i wydatki jednego adwokata, koszty sądowe oraz koszty
    nakazanego przez sąd osobistego stawiennictwa strony.
    Zgodnie z art. 98 § 4 k.p.c., wysokość kosztów sądowych, zasady zwrotu utraconego
    zarobku lub dochodu oraz kosztów stawiennictwa strony w sądzie, a także wynagrodzenie
    adwokata, radcy prawnego i rzecznika patentowego regulują odrębne przepisy.
    Jak wynika z powyższych przepisów, koszty procesu (w tym zastępstwa procesowego)
    mają charakter zwrotu wydatków poniesionych przez stronę. Zatem, zwrot kosztów
    zastępstwa procesowego przez Bank na rzecz Wnioskodawców, w ramach zawartej
    Ugody, nie spowoduje powstania u Wnioskodawców przychodu, o którym mowa w art. 20
    ust. 1 w związku z art. 11 ust. 1 u.p.d.of. Środki te nie będą stanowiły przysporzenia po
    stronie Wnioskodawców oraz nie będą podlegały opodatkowaniu podatkiem
    dochodowym od osób fizycznych, ponieważ w związku z dokonanym zwrotem ww.
    kosztów nie nastąpi realne przysporzenie majątkowe. Dla celów podatkowych otrzymana
    kwota tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego będzie obojętna podatkowo.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest prawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Podstawową zasadą obowiązującą w przepisach ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku
    dochodowym od osób fizycznych (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 163 ze zm.) jest zasada
    powszechności opodatkowania, która wyrażona została w art. 9 ust. 1 tej ustawy. Zgodnie
    z jego treścią:
      Opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z
      wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od
      których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.
    W myśl art. 9 ust. 1a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Jeżeli podatnik uzyskuje dochody z więcej niż jednego źródła, przedmiotem
      opodatkowania w danym roku podatkowym jest, z zastrzeżeniem art. 25e, art. 29-
      30cb, art. 30da-30dh, art. 30e-30g, art. 30j-30p oraz art. 44 ust. 7e i 7f, suma
      dochodów z wszystkich źródeł przychodów.
    Stosownie do art. 9 ust. 2 ww. ustawy:
      Dochodem ze źródła przychodów, jeżeli przepisy art. 23o, art. 23u, art. 24-24b, art.
      24c, art. 24e, art. 30ca, art. 30da oraz art. 30f nie stanowią inaczej, jest nadwyżka sumy
      przychodów z tego źródła nad kosztami ich uzyskania osiągnięta w roku podatkowym.
      Jeżeli koszty uzyskania przekraczają sumę przychodów, różnica jest stratą ze źródła
      przychodów.
    Ogólne pojęcie przychodu zostało wyjaśnione w art. 11 ust. 1 ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych. Zgodnie z tym przepisem:
      Przychodami, z zastrzeżeniem art. 14-15, art. 17 ust. 1 pkt 6, 9, 10 w zakresie realizacji
      praw wynikających z pochodnych instrumentów finansowych, pkt 11, art. 19, art. 25b,
      art. 30ca, art. 30da i art. 30f, są otrzymane lub postawione do dyspozycji podatnika w
      roku kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość otrzymanych
      świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń.
    Ustawodawca przyjął zasadę, że przychodami są:
    1) pieniądze i wartości pieniężne, które:
        · zostały otrzymane przez podatnika – czyli takie pieniądze i wartości pieniężne,
        które podatnik rzeczywiście „dostał, odebrał, zainkasował, objął w posiadanie”;

        · zostały postawione do dyspozycji podatnika – czyli takie przysporzenia, które
        zostały mu faktycznie udostępnione/przekazane do odbioru; takie pieniądze i
        środki pieniężne, które podatnik ma możliwość włączyć do swojego władztwa, a
        więc ma możliwość skorzystania z tychże pieniędzy i wartości pieniężnych i nie
        jest to uzależnione od dodatkowej zgody osoby stawiającej określone pieniądze i
        wartości pieniężne do dyspozycji podatnika.
    2) wartość otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń – czyli
      takie przysporzenia majątkowe, które mają postać:
        · świadczeń w naturze (otrzymane rzeczy lub prawa);
        · nieodpłatnych świadczeń innych niż świadczenia w naturze (np. otrzymane usługi).
    Pojęcie przychodu wiąże się zatem z przysporzeniem majątkowym po stronie podatnika, z
    wartością wchodzącą do jego majątku. Przychodami w rozumieniu art. 11 ust. 1 ustawy o
    podatku dochodowym od osób fizycznych mogą być tylko takie świadczenia, które nie
    mają charakteru zwrotnego. Skoro bowiem przychód jest określonym przyrostem
    majątkowym po stronie podatnika, jego otrzymanie musi mieć charakter definitywny. Z
    uwagi na wyróżnienie przez ustawodawcę przychodów o charakterze niepieniężnym,
    uznaje się, że przychodem w rozumieniu art. 11 ust. 1 ustawy jest nie tylko uzyskanie
    przez podatnika nowych aktywów, ale także zmniejszenie jego pasywów.
    Przepisy ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych nie zawierają definicji pojęcia
    „nieodpłatnego świadczenia”. Dokonując zatem wykładni gramatycznej, za „nieodpłatne
    świadczenie” uznać należy świadczenia „nie wymagające opłaty, takie, za które się nie
    płaci, bezpłatne”. Zatem należy przyjąć, że nieodpłatnym świadczeniem jest takie
    zdarzenie, którego skutkiem (następstwem) jest nieodpłatne przysporzenie majątku
    jednej osobie kosztem majątku innej osoby, innego podmiotu. Nieodpłatne świadczenie w
    znaczeniu prawa podatkowego obejmuje nie tylko świadczenie w rozumieniu prawa
    cywilnego (działanie lub zaniechanie na rzecz innej strony), ale w jego zakres wchodzą
    także wszystkie zjawiska gospodarcze i zdarzenia prawne, których następstwem jest
    uzyskanie korzyści kosztem innego podmiotu lub te wszystkie zdarzenia prawne oraz
    gospodarcze, których skutkiem jest nieodpłatne przysporzenie majątku mające konkretny
    wymiar finansowy.
    Ustawodawca tworząc system opodatkowania dochodów osób fizycznych miał na
    względzie, że przysporzenia uzyskiwane przez osoby fizyczne mogą być skutkiem różnych
    rodzajów czynności i zdarzeń. Stworzył więc klasyfikację tych przysporzeń w oparciu o
    kryterium źródła przychodów i system ich opodatkowania uwzględniający specyfikę
    poszczególnych źródeł przychodów. W języku powszechnym mianem „źródła” określane
    jest „to, co stanowi początek czegoś”, „przyczyna czegoś”, a synonimami tego pojęcia są m.
    in. czynnik sprawczy, powód, pochodzenie.
    Przepis art. 10 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych zawiera katalog źródeł
    przychodów podlegających opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych.
    Zgodnie z art. 10 ust. 1 pkt 9 ww. ustawy źródłem przychodów są:
      inne źródła.
    Stosownie do art. 20 ust. 1 ww. ustawy:
      Za przychody z innych źródeł, o których mowa w art. 10 ust. 1 pkt 9, uważa się w
      szczególności: kwoty wypłacone po śmierci członka otwartego funduszu emerytalnego
      wskazanej przez niego osobie lub członkowi jego najbliższej rodziny, w rozumieniu
      przepisów o organizacji i funkcjonowaniu funduszy emerytalnych, kwoty uzyskane z
      tytułu zwrotu z indywidualnego konta zabezpieczenia emerytalnego oraz wypłaty z
      indywidualnego konta zabezpieczenia emerytalnego, w tym także dokonane na rzecz
      osoby uprawnionej na wypadek śmierci oszczędzającego, zasiłki pieniężne z
      ubezpieczenia społecznego, alimenty, stypendia, świadczenia otrzymane z tytułu

      umowy o pomocy przy zbiorach, dotacje (subwencje) inne niż wymienione w art. 14,
      dopłaty, nagrody i inne nieodpłatne świadczenia nienależące do przychodów
      określonych w art. 12-14 i art. 17.
    Jak dowodzi użycie sformułowania „w szczególności” definicja przychodów z innych źródeł
    ma charakter otwarty i nie ma przeszkód, aby do tej kategorii zaliczyć również przychody
    inne niż wymienione wprost w przepisie art. 20 ust. 1 ustawy. W związku z tym każde
    świadczenie mające realną korzyść finansową, o ile nie stanowi konkretnej kategorii
    przychodu zaliczanego do jednego ze źródeł wymienionych w art. 10 ust. 1 pkt 1-8b ww.
    ustawy, jest dla świadczeniobiorcy przychodem z innych źródeł.
    Instytucja kredytu uregulowana została przepisami ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r.
    Prawo bankowe (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1646 ze zm.). Zgodnie z treścią art. 69 ust. 1 tej
    ustawy:
      Przez umowę kredytu bank zobowiązuje się oddać do dyspozycji kredytobiorcy na czas
      oznaczony w umowie kwotę środków pieniężnych z przeznaczeniem na ustalony cel, a
      kredytobiorca zobowiązuje się do korzystania z niej na warunkach określonych w
      umowie, zwrotu kwoty wykorzystanego kredytu wraz z odsetkami w oznaczonych
      terminach spłaty oraz zapłaty prowizji od udzielonego kredytu.
    Otrzymanie kredytu i jego spłata na warunkach przewidzianych w umowie kredytowej są
    obojętne podatkowo. Przychód po stronie kredytobiorcy pojawia się w przypadku, kiedy
    dochodzi do umorzenia kredytu, jego części lub odsetek. Wtedy bowiem kredytobiorca
    osiąga konkretne przysporzenie majątkowe (przychód w rozumieniu ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych).
    Zgodnie natomiast z definicją dochodu jest nim nadwyżka przychodów ze źródła nad
    kosztami jego uzyskania. Pojęciem pierwotnym dla dochodu jest więc pojęcie przychodu.
    Ten z kolei definiowany jest przez ustawodawcę w przytoczonym już wcześniej art. 11 ust.
    1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Z definicji tej wywieść można
    również, że za przychody podatkowe mogą być uznane tylko takie świadczenia, które są
    określonym przyrostem majątkowym (zarówno zwiększającym aktywa, jak i
    zmniejszającym pasywa) o charakterze definitywnym, nie mające charakteru zwrotnego.
    Stosownie natomiast do treści art. 917 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (t.
    j. Dz.U. z 2025 r. poz. 1071 ze zm.):
      Przez ugodę strony czynią sobie wzajemne ustępstwa w zakresie istniejącego między
      nimi stosunku prawnego w tym celu, aby uchylić niepewność co do roszczeń
      wynikających z tego stosunku lub zapewnić ich wykonanie albo by uchylić spór
      istniejący lub mogący powstać.
    Powołana definicja ugody pozwala wyróżnić elementy konstrukcyjne tej instytucji. Po
    pierwsze, ugoda jest zawierana w sytuacji, gdy między stronami stosunku prawnego
    istnieje niepewność albo spór, co do roszczeń wynikających z tego stosunku. Po drugie,
    celem zawarcia ugody jest uchylenie tej niepewności lub sporu. Wreszcie po trzecie,
    strony dążą do osiągnięcia celu przez wzajemne ustępstwa. Tak więc nieodłącznym
    elementem ugody są wzajemne ustępstwa stron. Poza tym, zarówno w doktrynie, jak i w
    orzecznictwie podkreśla się szczególną przyczynę prawną ugody. Oznacza to, że ugoda nie
    tworzy nowego stosunku prawnego, a jedynie odnosi się do istniejącego stosunku
    prawnego stanowiącego podstawę powództwa, a tym samym podstawę zawarcia ugody.
    Z kolei umorzenie wierzytelności następuje w przypadku zwolnienia z długu, czyli
    zrzeczenia się przez wierzyciela przysługującej mu wierzytelności, bez uzyskania
    świadczenia ze strony dłużnika. Takie zrzeczenie się, pod warunkiem że dłużnik je
    przyjmie, powoduje, że zobowiązanie wygasa. Wedle bowiem instytucji zwolnienia z długu,
    uregulowanej w art. 508 ustawy z 23 kwietnia 1964 r. – Kodeks cywilny:
      Zobowiązanie wygasa, gdy wierzyciel zwalnia dłużnika z długu, a dłużnik zwolnienie
      przyjmuje.

    Otrzymanie kredytu i jego spłata na warunkach przewidzianych w umowie kredytowej są
    obojętne podatkowo. Przychód po stronie kredytobiorcy pojawia się w przypadku, kiedy
    dochodzi do umorzenia kredytu, jego części lub odsetek. Wtedy kredytobiorca osiąga
    konkretne przysporzenie majątkowe (przychód w rozumieniu ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych).
    O uzyskaniu przychodu w rozumieniu ustawy o podatku dochodowym do osób fizycznych
    można więc mówić gdy podatnik uzyskuje przysporzenie majątkowe – czy to na skutek
    otrzymania określonych wartości majątkowych (środków pieniężnych, świadczeń w
    naturze czy też innych nieodpłatnych świadczeń), czy też gdy na skutek określonego
    zdarzenia następuje zmniejszenie jego zobowiązań wobec innych podmiotów.
    Tym samym, kwotę wierzytelności umorzoną na podstawie ugody dotyczącej umowy o
    udzielenie kredytu hipotecznego należy zakwalifikować do przychodu z innych źródeł, o
    których mowa w art. 10 ust. 1 pkt 9 w zw. z art. 20 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym
    od osób fizycznych.
    Prawodawca przewidział przy tym szczególne rozwiązanie dla określonych sytuacji
    umorzeń kredytów mieszkaniowych. Umożliwił zaniechanie poboru podatku od dochodów
    z tytułu takich umorzeń.
    Kwestia zaniechania poboru podatku od kwoty umorzonych wierzytelności została
    uregulowana w rozporządzeniu Ministra Finansów z dnia 11 marca 2022 r. w sprawie
    zaniechania poboru podatku dochodowego od niektórych dochodów (przychodów)
    związanych z kredytem hipotecznym udzielonym na cele mieszkaniowe (Dz. U. z 2024 r.
    poz. 102 ze zm.).
    Zgodnie z § 1 ust. 1 tego rozporządzenia:
      Zarządza się zaniechanie poboru podatku dochodowego od osób fizycznych od kwot:
        1) umorzonych osobie fizycznej wierzytelności z tytułu kredytu mieszkaniowego, w
        przypadku gdy:
          a) kredyt mieszkaniowy został zaciągnięty na realizację jednej inwestycji
            mieszkaniowej, a w przypadku więcej niż jednego kredytu mieszkaniowego –
            gdy kredyty mieszkaniowe zostały zaciągnięte na realizację wyłącznie jednej
            inwestycji mieszkaniowej, oraz
          b) osoba fizyczna będąca stroną umowy kredytu mieszkaniowego nie
            korzystała z zaniechania poboru podatku od kwot umorzonych
            wierzytelności z tytułu kredytu mieszkaniowego zaciągniętego na realizację
            innej niż określona w lit. a inwestycji mieszkaniowej;
        2) otrzymanych przez osobę fizyczną świadczeń z tytułu kredytu mieszkaniowego
        udzielonego w walucie obcej lub w złotych, lecz nominowanego lub
        indeksowanego do waluty obcej, w związku z powstaniem przychodu z tytułu
        zastosowania ujemnego oprocentowania.
    Na gruncie § 1 ust. 2 wskazanego rozporządzenia:
      Kwoty wierzytelności, o których mowa w ust. 1 pkt 1, obejmują:
        1) kwoty kredytu mieszkaniowego (kapitału);
        2) odsetki, w tym odsetki skapitalizowane, i prowizje;
        3) opłaty, jeżeli ich poniesienie przez kredytobiorcę było niezbędne do zawarcia
        umowy kredytu mieszkaniowego, z wyjątkiem kosztów usług dodatkowych, w
        szczególności ubezpieczeń.
    Jak stanowi § 1 ust. 3 rozporządzenia:
      W przypadku gdy kredyt mieszkaniowy został zaciągnięty również na wydatki inne niż
      określone w art. 21 ust. 25 pkt 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku

      dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2022 r. poz. 2647, z późn. zm.), zaniechanie,
      o którym mowa w ust. 1 pkt 1, obejmuje kwotę wierzytelności z tytułu kredytu
      mieszkaniowego w części, w jakiej kwota kredytu mieszkaniowego zaciągniętego na
      wydatki określone w art. 21 ust. 25 pkt 1 tej ustawy pozostaje do całkowitej kwoty
      zaciągniętego kredytu mieszkaniowego.
    Według § 1 ust. 5 przywołanego rozporządzenia:
      Przez jedną inwestycję mieszkaniową, o której mowa w ust. 1 pkt 1 lit. a, rozumie się
      inwestycję, której celem jest zaspokojenie potrzeb mieszkaniowych:
        1) jednego gospodarstwa domowego albo
        2) więcej niż jednego gospodarstwa domowego, w przypadku gdy osoby fizyczne
        mające zajmować wspólnie jeden budynek mieszkalny, nie mniej niż jedna osoba
        fizyczna z każdego takiego gospodarstwa, są osobami zaliczonymi do I grupy
        podatkowej w rozumieniu art. 14 ust. 3 pkt 1 ustawy z dnia 28 lipca 1983 r. o
        podatku od spadków i darowizn (Dz. U. z 2023 r. poz. 1774 i 1843).
    Zgodnie § 1 ust. 6 przywołanego rozporządzenia:
      Przez jedno gospodarstwo domowe, o którym mowa w ust. 5, rozumie się
      gospodarstwo prowadzone przez osobę fizyczną zajmującą jeden lokal mieszkalny
      albo jeden budynek mieszkalny jednorodzinny, samodzielnie lub wspólnie z innymi
      osobami stale z nią zamieszkującymi i gospodarującymi.
    W myśl § 1 ust. 7 rozporządzenia:
      W przypadku gdy stroną umowy kredytu mieszkaniowego na realizację jednej
      inwestycji mieszkaniowej, o której mowa w ust. 1 pkt 1 lit. a, są co najmniej dwie osoby
      fizyczne, zaniechanie poboru podatku, o którym mowa w ust. 1 pkt 1, ma
      zastosowanie wyłącznie do osób, o których mowa w ust. 1 pkt 1 lit. b.
    Jak stanowi § 3 ust. 1 komentowanego rozporządzenia:
      Ilekroć w rozporządzeniu jest mowa o kredycie mieszkaniowym, należy przez to
      rozumieć kredyt, który został:
        1) udzielony przed dniem 15 stycznia 2015 r. przez podmiot, którego działalność
        podlega nadzorowi państwowego organu nadzoru nad rynkiem finansowym,
        uprawniony do udzielania kredytów na podstawie odrębnych ustaw regulujących
        zasady funkcjonowania takich podmiotów, oraz
        2) zabezpieczony w postaci hipoteki ustanowionej na nieruchomości lub udziale w
        nieruchomości lub prawie wieczystego użytkowania gruntu lub udziale w takim
        prawie, lub spółdzielczym własnościowym prawie do lokalu mieszkalnego lub
        udziale w takim prawie, lub prawie do domu jednorodzinnego w spółdzielni
        mieszkaniowej lub udziale w takim prawie, oraz
        3) zaciągnięty na wydatki, o których mowa w art. 21 ust. 25 pkt 1 ustawy z dnia 26
        lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych.
    W myśl § 4 ww. rozporządzenia:
      Zaniechanie, o którym mowa w § 1 i § 2 ma zastosowanie do dochodów (przychodów)
      uzyskanych od dnia 1 stycznia 2022 r. do dnia 31 grudnia 2026 r.
    Artykuł 21 ust. 25 pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych stanowi, że:
      Za wydatki poniesione na cele, o których mowa w ust. 1 pkt 131, uważa się wydatki
      poniesione na:
        a) nabycie budynku mieszkalnego, jego części lub udziału w takim budynku, lokalu
        mieszkalnego stanowiącego odrębną nieruchomość lub udziału w takim lokalu, a
        także na nabycie gruntu lub udziału w gruncie albo prawa użytkowania

        wieczystego gruntu lub udziału w takim prawie, związanych z tym budynkiem lub
        lokalem,
        b) nabycie spółdzielczego własnościowego prawa do lokalu mieszkalnego lub
        udziału w takim prawie, prawa do domu jednorodzinnego w spółdzielni
        mieszkaniowej lub udziału w takim prawie,
        c) nabycie gruntu pod budowę budynku mieszkalnego lub udziału w takim gruncie,
        prawa użytkowania wieczystego takiego gruntu lub udziału w takim prawie, w
        tym również z rozpoczętą budową budynku mieszkalnego, oraz nabycie innego
        gruntu lub udziału w gruncie, prawa użytkowania wieczystego gruntu lub udziału
        w takim prawie, jeżeli w okresie, o którym mowa w ust. 1 pkt 131, grunt ten
        zmieni przeznaczenie na grunt pod budowę budynku mieszkalnego,
        d) budowę, rozbudowę, nadbudowę, przebudowę lub remont własnego budynku
        mieszkalnego, jego części lub własnego lokalu mieszkalnego,
        e) rozbudowę, nadbudowę, przebudowę lub adaptację na cele mieszkalne własnego
        budynku niemieszkalnego, jego części, własnego lokalu niemieszkalnego lub
        własnego pomieszczenia niemieszkalnego
        – położonych w państwie członkowskim Unii Europejskiej lub w innym państwie
        należącym do Europejskiego Obszaru Gospodarczego albo w Konfederacji
        Szwajcarskiej.
    Zaniechanie poboru podatku znajduje zastosowanie do umorzonych osobom fizycznym
    kwot wierzytelności z tytułu kredytów zaciągniętych na cele mieszkaniowe i
    zabezpieczonych hipotecznie, udzielonych przed 15 stycznia 2015 r. przez podmioty
    uprawnione do udzielania kredytów na podstawie odrębnych ustaw, w przypadku, gdy
    osoba fizyczna będąca stroną umowy hipotecznego kredytu mieszkaniowego nie
    korzystała z zaniechania poboru podatku od kwot umorzonych wierzytelności z tytułu
    kredytu mieszkaniowego zaciągniętego na realizację innej inwestycji mieszkaniowej.
    Istotne jest, żeby kredyt mieszkaniowy został zaciągnięty na wydatki, o których mowa w
    art. 21 ust. 25 pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.
    Prawo do zaniechania poboru podatku jest wyjątkiem od zasady powszechności
    opodatkowania, dlatego do interpretacji przepisów ustanawiających to prawo należy
    stosować wykładnię ścisłą, która nie wychodzi poza literalne brzmienie przepisów.
    Z treści wniosku wynika, że 14 czerwca 2005 r. zawarli Państwo umowę kredytu
    hipotecznego z Bankiem X. Kredyt został zaciągnięty na budowę domu jednorodzinnego,
    na realizację jednej inwestycji mieszkaniowej. Umowa Kredytu była umową
    denominowaną do franka szwajcarskiego. Kredyt został wypłacony w transzach w kwocie
    łącznie 220.317,71 zł. Sumarycznie spłacili Państwo kwotę 246.384,44 zł. Zgodnie z
    propozycją ugody Bank umorzy Państwu część wierzytelności oraz zwróci kwotę 53.344,04
    zł, na którą składa się nadpłata kredytu w wysokości 26.066,73 zł oraz kwota 27.267,31 zł
    jako dodatkowa kwota związana z postępowaniem sądowym.
    Bank X podlega nadzorowi państwowego organu nadzoru nad rynkiem finansowym.
    Kredyt został zabezpieczony hipoteką. Nie korzystali Państwo wcześniej z zaniechania
    poboru podatku od kwot umorzonych wierzytelności z tytułu kredytu mieszkaniowego
    zaciągniętego na realizację inwestycji mieszkaniowej.
    W latach 2005-2023 korzystali Państwo z przysługujących odliczeń od dochodu w ramach
    ulgi odsetkowej dla kredytów zaciągniętych w latach 2002-2006 na sfinansowanie
    inwestycji mającej na celu zaspokojenie własnych potrzeb mieszkaniowych.
    Mając na uwadze przedstawione zdarzenie przyszłe oraz powołane przepisy prawa
    stwierdzić należy, że umorzona przez Bank wierzytelność z tytułu kredytu zaciągniętego 14
    czerwca 2005 r. będzie stanowić dla Państwa przychód w rozumieniu art. 11 ust. 1 ustawy
    o podatku dochodowym od osób fizycznych, z tytułu nieodpłatnych świadczeń,

    klasyfikowany do źródła, o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 9 w zw. z art. 20 ust. 1 ww.
    ustawy.
    Jednocześnie do uzyskanego przez Państwa przychodu związanego z umorzeniem
    wierzytelności z tytułu kredytu hipotecznego zastosowanie znajdzie zaniechanie poboru
    podatku dochodowego od osób fizycznych na podstawie rozporządzenia Ministra
    Finansów z 11 marca 2022 r. w sprawie zaniechania poboru podatku dochodowego od
    niektórych dochodów (przychodów) związanych z kredytem hipotecznym udzielonym na
    cele mieszkaniowe. Spełniają Państwo bowiem wszystkie przesłanki umożliwiające
    zastosowanie ww. zaniechania w odniesieniu do umorzonej wierzytelności.
    Przechodząc do skutków podatkowych z tytułu wypłaty przez Bank na Państwa rzecz
    kwoty wynikającej z rozliczenia salda wpłat na poczet kredytu stwierdzić należy, skoro
    kwota 26.066,73 zł nie przekracza różnicy pomiędzy dokonanymi wpłatami na rzecz Banku
    z tytułu spłaty rat kapitałowo-odsetkowych, a kwotą kapitału wypłaconego przez Bank w
    ramach umowy kredytu, to jej otrzymanie nie spowoduje po Państwa stronie
    przysporzenia majątkowego. Tym samym – jak słusznie Państwo wskazali – z tego tytułu
    nie powstanie po Państwa stronie przychód w rozumieniu przepisów ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych. Wypłata ta będzie zatem neutralna podatkowo.
    Państwa wątpliwości budzi również kwestia wypłaty przez Bank i jej ewentualnego
    opodatkowania kwoty 27.267,31 zł. Jak wynika z treści wniosku, kwota ta obejmuje połowę
    odsetek ustawowych za opóźnienie obliczonych od sumy spłat dokonanych przez
    Kredytobiorców, za okres od daty wpływu pozwu do Banku do dnia poprzedzającego
    kalkulację Ugody oraz połowę kosztów zastępstwa procesowego obliczonych od sumy
    spłat dokonanych przez Kredytobiorców zgodnie ze stawkami minimalnymi wskazanymi w
    rozporządzeniu Ministra Sprawiedliwości w sprawie opłat za czynności radców prawnych
    albo adwokatów.
    Instytucję prawną odsetek za zwłokę reguluje art. 481 § 1 ustawy Kodeks cywilny:
      Jeżeli dłużnik opóźnia się ze spełnieniem świadczenia pieniężnego, wierzyciel może
      żądać odsetek za czas opóźnienia, chociażby nie poniósł żadnej szkody i chociażby
      opóźnienie było następstwem okoliczności, za które dłużnik odpowiedzialności nie
      ponosi.
    Nie każde odsetki otrzymane przez osoby fizyczne podlegają opodatkowaniu.
    Ustawodawca przewidział w niektórych sytuacjach w odniesieniu do odsetek możliwość
    zwolnienia od podatku dochodowego. Takie zwolnienie przysługuje tylko wówczas, gdy
    przepis omawianej ustawy zawiera w tym przedmiocie wyraźne postanowienie.
    Zgodnie z przepisem art. 21 ust. 1 pkt 95b ustawy o podatku dochodowym od osób
    fizycznych:
      Wolne od podatku dochodowego są odsetki z tytułu nieterminowej wypłaty należności
      niepodlegających opodatkowaniu podatkiem dochodowym, wolnych od podatku
      dochodowego lub od których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano
      poboru podatku.
    Jak wynika z brzmienia tego przepisu zwolnienie to obejmuje tylko takie odsetki, które
    spełniają równocześnie dwa warunki:
    1) są naliczane z tytułu nieterminowej wypłaty należności,
    2) świadczenia, od których są naliczane, nie podlegają opodatkowaniu podatkiem
      dochodowym, są wolne od podatku dochodowego lub na podstawie przepisów
      Ordynacji podatkowej zaniechano od nich poboru podatku.
    Skoro zwrot rat kapitałowo-odsetkowych, które otrzymają Państwo, nie będzie podlegał
    opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych, to wyliczone od tej kwoty i

    wypłacone odsetki ustawowe za opóźnienie będą korzystały ze zwolnienia z
    opodatkowania na podstawie art. 21 ust. 1 pkt 95b ustawy o podatku dochodowym od
    osób fizycznych.
    Odnosząc się do opodatkowania zwrotu kosztów zastępstwa prawnego należy zauważyć,
                  1  2że zgodnie z art. 98 § 1, § 1, § 1, § 2, § 3, § 4 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. – Kodeks
    postępowania cywilnego (t. j. Dz. U. z 2025 poz. 1071):
      § 1. Strona przegrywająca sprawę obowiązana jest zwrócić przeciwnikowi na jego
      żądanie koszty niezbędne do celowego dochodzenia praw i celowej obrony (koszty
      procesu).
        1§ 1. Od kwoty zasądzonej tytułem zwrotu kosztów procesu należą się odsetki, w
      wysokości odsetek ustawowych za opóźnienie w spełnieniu świadczenia pieniężnego,
      za czas od dnia uprawomocnienia się orzeczenia, którym je zasądzono, do dnia
      zapłaty. Jeżeli orzeczenie to jest prawomocne z chwilą wydania, odsetki należą się za
      czas po upływie tygodnia od dnia jego ogłoszenia do dnia zapłaty, a jeżeli orzeczenie
      takie podlega doręczeniu z urzędu - za czas po upływie tygodnia od dnia jego
      doręczenia zobowiązanemu do dnia zapłaty. O obowiązku zapłaty odsetek sąd orzeka
      z urzędu.
        2§ 1. W szczególnie uzasadnionym przypadku, na wniosek strony, która w toku
      procesu poniosła szczególnie wysoki wydatek podlegający zwrotowi, sąd może
                            1przyznać jej odsetki przewidziane w § 1 od kwoty równej temu wydatkowi za czas od
      dnia jego poniesienia przez stronę do dnia zapłaty.
      § 2. Do niezbędnych kosztów procesu prowadzonego przez stronę osobiście lub przez
      pełnomocnika, który nie jest adwokatem, radcą prawnym lub rzecznikiem
      patentowym, zalicza się poniesione przez nią koszty sądowe, koszty przejazdów do
      sądu strony lub jej pełnomocnika oraz równowartość zarobku utraconego wskutek
      stawiennictwa w sądzie. Równowartość utraconego zarobku nie może przekraczać
      wynagrodzenia jednego adwokata wykonującego zawód w siedzibie sądu
      prowadzącego postępowanie.
      § 3. Do niezbędnych kosztów procesu strony reprezentowanej przez adwokata zalicza
      się wynagrodzenie, jednak nie wyższe niż stawki opłat określone w odrębnych
      przepisach i wydatki jednego adwokata, koszty sądowe oraz koszty nakazanego przez
      sąd osobistego stawiennictwa strony.
      § 4. Wysokość kosztów sądowych, zasady zwrotu utraconego zarobku lub dochodu
      oraz kosztów stawiennictwa strony w sądzie, a także wynagrodzenie adwokata, radcy
      prawnego i rzecznika patentowego regulują odrębne przepisy.
      Jak wynika z powyższych przepisów, koszty procesu mają charakter zwrotu wydatków
      poniesionych przez powoda.
    Zwrócone na Państwa rzecz koszty procesu nie będą stanowiły przysporzenia po stronie
    Zainteresowanych i nie będą podlegały opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób
    fizycznych ponieważ, w związku z dokonanym zwrotem ww. kosztów procesowych, nie
    nastąpi realne przysporzenie majątkowe. Kwota ta będzie stanowić jedynie zwrot
    poniesionych wcześniej wydatków – nie będzie więc dochodem podlegającym
    opodatkowaniu.
    Pieniądze te nie będą więc przychodem Zainteresowanych w rozumieniu art. 11 ustawy o
    podatku dochodowym od osób fizycznych, klasyfikowanym do źródła, o którym mowa w
    art. 10 ust. 1 pkt 9 w zw. z art. 20 ust. 1 ww. ustawy i nie będą podlegały opodatkowaniu
    podatkiem dochodowym od osób fizycznych.
    Odnosząc się do wątpliwości dotyczącej zwrotu kwot z tytułu ulgi odsetkowej należy
    zaznaczyć, że zasady dokonywania odliczeń wydatków poniesionych na spłatę odsetek od

    kredytu udzielonego podatnikowi na sfinansowanie inwestycji mającej na celu
    zaspokojenie własnych potrzeb mieszkaniowych regulują przepisy art. 26b ustawy o
    podatku dochodowym od osób fizycznych, w brzmieniu obowiązującym przed dniem 1
    stycznia 2007 r.
    Powołany wyżej przepis art. 26b ust. 1 ustawy stanowi, że:
      Od podstawy obliczenia podatku, ustalonej zgodnie z art. 26 ust. 1, odlicza się, z
      zastrzeżeniem ust. 2-4, faktycznie poniesione w roku podatkowym wydatki na spłatę
      odsetek od kredytu (pożyczki) udzielonego podatnikowi, o którym mowa w art. 3 ust.
      1, na sfinansowanie inwestycji mającej na celu zaspokojenie własnych potrzeb
      mieszkaniowych, związanej z:
        1) budową budynku mieszkalnego albo
        2) wniesieniem wkładu budowlanego lub mieszkaniowego do spółdzielni
        mieszkaniowej na nabycie prawa do nowo budowanego budynku mieszkalnego
        albo lokalu mieszkalnego w takim budynku, albo
        3) zakupem nowo wybudowanego budynku mieszkalnego lub lokalu mieszkalnego
        w takim budynku od gminy albo od osoby, która wybudowała ten budynek w
        wykonywaniu działalności gospodarczej, albo
        4) nadbudową lub rozbudową budynku na cele mieszkalne lub przebudową
        (przystosowaniem) budynku niemieszkalnego, jego części lub pomieszczenia
        niemieszkalnego na cele mieszkalne, w wyniku których powstanie samodzielne
        mieszkanie spełniające wymagania określone w przepisach prawa budowlanego.
    W przepisie art. 26b ust. 4 pkt 1-2 ustawy ustawodawca określił wysokość dokonywanych
    odliczeń, gdyż są one limitowane.
    Stosownie do art. 26b ust. 6 ww. ustawy:
      Odsetki, o których mowa w ust. 4, zapłacone przed rokiem określonym w ust. 5, mogą
      być odliczone od podstawy obliczenia podatku za rok podatkowy, w którym podatnik
      po raz pierwszy odlicza odsetki.
    Natomiast w myśl art. 26b ust. 7 tej ustawy:
      Odsetki, o których mowa w ust. 4, zapłacone przed rokiem określonym w ust. 5 mogą
      być odliczone od podstawy obliczenia podatku również w roku podatkowym
      bezpośrednio następującym po roku, w którym podatnik po raz pierwszy odliczył
      odsetki; w tym przypadku odliczeniu podlega wyłącznie różnica między sumą odsetek
      przypadających do odliczenia a kwotą odsetek faktycznie odliczonych w roku, w
      którym podatnik dokonał pierwszego odliczenia.
    Zgodnie z art. 26b ust. 8 cytowanej ustawy:
      Wydatki, o których mowa w ust. 1, dotyczą odsetek zapłaconych łącznie przez oboje
      małżonków. Jeżeli małżonkowie podlegają odrębnemu opodatkowaniu - odliczeń
      dokonuje się, zgodnie z wnioskami zawartymi w zeznaniach rocznych, bądź od
      dochodu każdego z małżonków, w proporcji wskazanej we wniosku, bądź od dochodu
      jednego z małżonków.
    Pomimo uchylenia art. 26b ustawodawca zagwarantował korzystanie z ulgi odsetkowej w
    ramach praw nabytych.
    Jak bowiem stanowi art. 9 ust. 1 ustawy z 16 listopada 2006 r. o zmianie ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych oraz o zmianie niektórych innych ustaw (t. j. Dz. U. z
    2006 r. poz. 1588 ze zm.) – w brzmieniu obowiązującym do 31 grudnia 2008 r.:
      Podatnikowi, któremu w latach 2002-2006 został udzielony kredyt (pożyczka), o
      którym mowa w art. 26b ustawy wymienionej w art. 1, w brzmieniu obowiązującym
      przed dniem 1 stycznia 2007 r., przysługuje na zasadach określonych w tej ustawie

      oraz w ustawie wymienionej w art. 2, w brzmieniu obowiązującym przed dniem 1
      stycznia 2007 r., prawo do odliczania wydatków na spłatę odsetek od tego kredytu
      (pożyczki), do upływu terminu spłaty określonego w umowie o kredyt (pożyczkę)
      zawartej przed dniem 1 stycznia 2007 r., nie dłużej jednak niż do dnia 31 grudnia 2027
      r.
    Stosownie do art. 45 ust. 3a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Jeżeli podatnik, obliczając podatek należny, dokonał odliczeń od dochodu, podstawy
      obliczenia podatku lub podatku, a następnie otrzymał zwrot odliczonych kwot (w
      całości lub w części), w zeznaniu podatkowym składanym za rok podatkowy, w którym
      otrzymał ten zwrot, dolicza odpowiednio kwoty poprzednio odliczone.
    Z powyższego wynika, że rozliczenie z tytułu zwrotu odsetek powinno być dokonane w
    zeznaniu składanym za ten rok, w którym dojdzie do zwrotu tych odsetek. Jednocześnie
    przepis ten wskazuje, że doliczenia dokonuje podatnik, który uprzednio odliczył zwrócone
    kwoty.
    Zatem jeżeli, obliczając podatek należny, dokonali Państwo odliczeń od dochodu
    (podstawy obliczenia podatku lub podatku), a następnie otrzymali zwrot odliczonych kwot
    (w całości lub w części), to oznacza konieczność uwzględnienia w dochodzie wykazywanym
    zeznaniu podatkowym składanym za rok, w którym nastąpiło rozliczenie z Bankiem,
    odsetek odliczonych wcześniej w ramach ulgi, i zapłaty podatku. Jednak kluczowe
    znaczenie w tej kwestii ma to, czy efektem ugody będzie zwrot kwoty odsetek, z którymi
    związane było prawo do ulgi. Jeśli dojdzie do wypłaty kwoty uzgodnionej z Bankiem, w
    której zawarte są raty kapitałowo-odsetkowe, z tytułu których korzystali Państwo z ulgi
    odsetkowej, to oznacza konieczność uwzględnienia w dochodzie wykazywanym w
    zeznaniu podatkowym składanym za rok, w którym nastąpi rozliczenie z Bankiem, odsetek
    odliczonych wcześniej w ramach ulgi i zapłaty podatku. Natomiast wyłącznie w sytuacji,
    gdyby w wyniku ugody nie doszło do zwrotu uiszczonych na rzecz Banku odsetek, taki
    obowiązek nie powstanie.

## Dodatkowe informacje

Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, które Państwo przedstawili i stanu prawnego
    obowiązującego w dniu wydania interpretacji.
    Niniejsza interpretacja rozstrzyga wyłącznie zagadnienia objęte pytaniem. Inne kwestie
    poruszane we wniosku nie były przedmiotem oceny przez tut. organ, w tym w
    szczególności kwestia rozliczenia przez Kredytobiorców kredytów denominowanych do
    CHF zaciągniętych w Kredyt Banku (...).
    Procedura wydawania indywidualnych interpretacji przepisów prawa podatkowego nie
    podlega regułom przewidzianym dla postępowania podatkowego, czy kontrolnego. Organ
    wydający interpretację indywidualną w trybie art. 14b ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r.
    Ordynacja podatkowa, opiera się wyłącznie na opisie stanu faktycznego lub zdarzenia
    przyszłego podanego we wniosku – nie prowadzi postępowania dowodowego. Należy
    wskazać, że przy wydawaniu interpretacji organ dokonał wyłącznie analizy okoliczności
    podanych we wniosku. Rolą postępowania w sprawie wydania indywidualnej interpretacji
    przepisów podatkowych nie jest bowiem ustalanie, czy przedstawiony we wniosku stan
    faktyczny (zdarzenie przyszłe) jest zgodny ze stanem rzeczywistym. Ustalenie stanu
    rzeczywistego stanowi domenę ewentualnego postępowania podatkowego. To na
    podatniku ciąży obowiązek udowodnienia w toku tego postępowania okoliczności
    faktycznych, z których wywodzi on dla siebie korzystne skutki prawne. Jeżeli zatem,
    przedstawiony we wniosku opis stanu faktycznego będzie różnił się od występującego w
    rzeczywistości, wówczas wydana interpretacja nie będzie Państwa chroniła w zakresie
    przedstawionego stanu faktycznego.
    Informacja o zakresie rozstrzygnięcia

    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    · Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy
      z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.).
      Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie
      zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosują się
      Państwo do interpretacji.
    · Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
        1) z zastosowaniem art. 119a;
        2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
        z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
        3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    · Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki
      interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Zainteresowany będący stroną postępowania (art. 14r § 2 Ordynacji podatkowej) ma
    prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu
    Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z
    dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.
    U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
    · w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
    · w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP
      (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 i art. 14r
    Ordynacji podatkowej.