Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0113-KDIPT2-2.4011.773.2025.2.DA
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-10-24
Teza: Opodatkowanie otrzymanej kwoty z tytułu zawarcia ugody z
bankiem.
Słowa kluczowe: banki
kredyt-kredyt mieszkaniowy
kwota
opodatkowanie
przychód
Zagadnienia: Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Źródła przychodów.-Przychody z innych źródeł.
Przepisy: [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 2-art. 10-ust. 1-pkt 9
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 2-art. 11-ust. 1
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 2-art. 20-ust. 1

## Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

Szanowna Pani,
    stwierdzam, że Pani stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego stanu
    faktycznego w podatku dochodowym od osób fizycznych jest prawidłowe.

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

18 sierpnia 2025 r. wpłynął Pani wniosek z 14 sierpnia 2025 r. o wydanie interpretacji
    indywidualnej, który dotyczy podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie
    opodatkowania kwoty otrzymanej z tytułu zawarcia ugody z bankiem. Uzupełniła go Pani
    pismem z 22 września 2025 r. (data wpływu 26 września 2025 r.) – w odpowiedzi na
    wezwanie. Treść wniosku jest następująca:
    Opis stanu faktycznego
    Poprzednik prawny banku ... oraz ... (dalej: „Wnioskodawczyni”) zawarli w dniu 16 sierpnia
    2006 r. umowę kredytu ewidencjonowanego na rachunku, którego ostatnie 12 cyfr to ....
    Kredyt został udzielony w kwocie 77 999,99 zł indeksowany do franka szwajcarskiego na
    zakup mieszkania, położonego w ... przy ul. ..., co stanowi jedną inwestycję mieszkaniową.
    Spłata kredytu wraz z odsetkami miała nastąpić w 324 równych miesięcznych ratach
    kapitałowo-odsetkowych. Oprocentowanie kredytu na dzień sporządzenia umowy
    wynosiło 4,150 % w skali roku i stanowiło sumę marży banku niezmiennej w okresie
    trwania umowy w wysokości 1,830 % oraz aktualnie obowiązującego indeksu L3, oraz
    ewentualnie 0,95 p.p. Prawnym zabezpieczeniem spłaty kredytu były: hipoteka kaucyjna w
    złotych polskich do kwoty stanowiącej 170 % kwoty kredytu wpisana w księdze wieczystej
    prowadzonej dla nieruchomości, cesja na rzecz banku wierzytelności z tytułu umowy
    ubezpieczenia nieruchomości, weksel własny in blanco wraz z deklaracją wekslową do
    tego weksla określony, ubezpieczenie. Oprocentowanie kredytu było zmienne i ulegało
    zmianie w tym samym dniu kalendarzowym, w jakim nastąpiła wypłata kredytu
    najbliższego miesiąca następującego po ostatniej zmianie indeksu L3. Odsetki naliczane
    miały być dziennie, od pozostałej do spłaty kwoty wykorzystanego kredytu, według
    aktualnej stopy procentowej, począwszy od dnia wypłaty kredytu w całości lub w części do
    dnia poprzedzającego jego całkowitą spłatę włącznie.
    Przy naliczaniu odsetek przyjęto, że rok liczy 360 dni, a każdy miesiąc jest równy i liczy 30
    dni, bez względu na liczbę dni kalendarzowych w miesiącu. Rozliczenie każdej wpłaty
    dokonanej przez kredytobiorcę, miało następować z datą wpływu środków do banku
    według kursu sprzedaży waluty, do której jest indeksowany kredyt, podanego w tabeli
    kursów kupna/sprzedaży dla kredytów hipotecznych udzielonych przez ... obowiązującego
    w dniu wpływu środków do banku. Do rozliczania transakcji wypłat i spłat kredytów
    stosowane miały być odpowiednio kursy kupna/sprzedaży do kredytów hipotecznych
    udzielonych przez ... walut zawartych w ofercie banku obowiązujące w dniu dokonania
    transakcji. Kursy kupna określane były jako średnie kursy złotego do danych walut
    ogłoszone w tabeli kursów średnich NBP minus marża kupna. Kursy sprzedaży określane
    miały być jako średnie kursy złotego do danych walut ogłoszone w tabeli kursów średnich
    NBP plus marża sprzedaży. Do wyliczenia kursów kupna/sprzedaży dla kredytów
    hipotecznych udzielanych przez ... miały być stosowane kursy złotego do danych walut
    ogłoszone w tabeli kursów średnich NBP w danym dniu roboczym skorygowane o marżę
    kupna - sprzedaży ... Obowiązujące w danym dniu roboczym kursy kupna/sprzedaży dla
    kredytów hipotecznych udzielanych przez ... walut zawartych w ofercie banku określone
    miały być przez bank po godz. 15.00 poprzedniego dnia roboczego i wywieszone w
    siedzibie banku oraz publikowane na stronie internetowej ... (www....).
    W kwietniu 2023 r., z uwagi na zawarte w umowie niedozwolone postanowienia umowy −
    klauzule abuzywne, złożony został pozew o unieważnienie umowy kredytowej. Sprawa
    toczyła się przed Sądem Okręgowym w ..., I Wydział Cywilny, pod sygnaturą akt ..., która
    zakończyła się wyrokiem stwierdzającym nieważność Umowy oraz obowiązkiem zwrotu
    uiszczonych przez Wnioskodawczynię wszystkich świadczeń na rzecz banku. W wyniku
    złożonej przez bank apelacji wszczęte zostało postępowanie przed Sądem Apelacyjnym w
    ..., I Wydział Cywilny ..., pod sygnaturą akt ....

    W trakcie prowadzonego postępowania odwoławczego Wnioskodawczyni, wobec długiego
    oczekiwania na ostateczne zakończenie sprawy, podjęła negocjacje z bankiem, w wyniku
    których zawarto ugodę pozasądową, którą ustalono, że Wnioskodawczyni wyraziła zgodę
    na związanie się niedozwolonymi postanowieniami umownymi, zrzekła się z prawa
    powoływania się na niedozwolony charakter postanowień umowy lub jej nieważność, jak
    również dochodzenia jakichkolwiek roszczeń pieniężnych.
    Nadto oświadczyła, że zgadza się na zmianę umowy w taki sposób, że zapłata przez bank
    na Jej rzecz kwoty 21 453,15 zł i całkowite umorzenie pozostałego zadłużenia wynikającego
    z umowy, będą skutkować całkowitym rozliczeniem udzielonego kredytu oraz
    wygaśnięciem umowy, a tym samym zakończeniem jakiegokolwiek stosunku prawnego
    pomiędzy Nią a bankiem w odniesieniu do kredytu, a także umorzeniem postępowania z
    Jej powództwa.
    W wykonaniu pierwotnej umowy, bank wypłacił na rzecz Wnioskodawczyni kwotę 77
    999,99 PLN. Na dzień sporządzenia ugody, Wnioskodawczyni zapłaciła na rzecz banku
    kwotę 131 743,09 PLN i 2,19 CHF.
    Zgodnie z informacją zawartą w księgach rachunkowych banku, na dzień sporządzenia
    ugody zadłużenie Wnioskodawczyni wobec banku na podstawie umowy wyrażone w CHF
    wynosiło łącznie 11 831,91 CHF, na którą to kwotę składały się: kapitał kredytu pozostający
    do spłaty: 11 825,06 CHF, odsetki umowne od kapitału kredytu: -1,70 CHF, pozostałe
    odsetki, opłaty i koszty: 8,55 CHF.
    Wartość aktualnego zadłużenia w PLN, po przeliczeniu go według średniego kursu CHF
    Narodowego Banku Polskiego opublikowanego w dniu 26.06.2025 r. w wysokości 4,5306
    PLN/CHF, wynosi łącznie 53 605,65 PLN.
    W ramach ostatecznego rozliczenia roszczeń stron wynikających z umowy lub w związku z
    nią, bank zobowiązał się do zapłaty na rzecz Wnioskodawczyni kwoty 21 453,15 PLN w
    terminie 30 dni kalendarzowych od otrzymania przez bank pisma procesowego
    Wnioskodawczyni dotyczącego cofnięcia pozwu w postępowaniu z Jej powództwa oraz
    otrzymania przez bank pisemnej dyspozycji dotyczącej wypłaty.
    Jednocześnie z dniem zawarcia ugody, bank w całości zwolnił Wnioskodawczynię z długu
    (tj. umarza aktualne zadłużenie klienta) oraz zrzekł się wszelkich dalej idących roszczeń
    wynikających z umowy lub w związku z nią.
    W związku z powyższym, nadpłata wynikająca z różnicy pomiędzy wpłaconymi do banku
    ratami a udzielonym kredytem wynosi 53 743,10 zł i 2,19 CHF.
    Wnioskodawczyni nie korzystała wcześniej z zaniechania poboru podatku od kwot
    umorzonych wierzytelności z tytułu kredytu mieszkaniowego zaciągniętego na realizację
    innej inwestycji mieszkaniowej. W celu zaniechania poboru podatku złożone zostało
    oświadczenie o zaciągnięciu kredytu na realizację jednej inwestycji mieszkaniowej.
    W kredytowanej nieruchomości Wnioskodawczyni nadal zamieszkuje. Kredyt w całości
    przeznaczono na zakup ww. nieruchomości. Z informacji banku zawartej w ugodzie
    wynika, że kwota umorzonego długu jest na mocy stosownego rozporządzenia MF,
    dotyczącego zaniechania poboru podatku dochodowego od niektórych przychodów
    związanych z kredytem hipotecznym udzielonym na cele mieszkaniowe, zwolniona z
    podatku.
    Co do kwoty 21 453,15 zł wypłaconej przez bank, a stanowiącej rozliczenie umowy, to
    bank nie określił, czy wystawi PIT-11.
    Bank zrealizował postanowienia finansowe ugody. Wnioskodawczyni jeszcze nie otrzymała
    PIT-11.
    W uzupełnieniu wniosku wskazano:

    Na pytanie Organu o treści: „Czy zaciągnięty przez Panią 16 sierpnia 2006 r. kredyt został
    udzielony przez podmiot, którego działalność podlega nadzorowi państwowego organu
    nadzoru nad rynkiem finansowym, uprawniony do udzielania kredytów na podstawie
    odrębnych ustaw regulujących zasady funkcjonowania takich podmiotów?”,
    Wnioskodawczyni wskazała: „Tak − chodzi o Bank ...”.
    Ugoda z bankiem, o której mowa we wniosku została podpisana w dniu 9 lipca 2025 r., nie
    była to ugoda sądowa, była to ugoda pozaprocesowa, tzw. ugoda materialnoprawna,
    opisana w art. 917 i nast. k.c.
    Wartość zadłużenia w PLN została ustalona, po przeliczeniu go według średniego kursu
    CHF Narodowego Banku Polskiego opublikowanego w dniu 26.06.2025 r., a następnie
    Wnioskodawczyni została zwolniona z długu.
    Wskazaną we wniosku kwotę 21 453,15 zł bank wypłacił Wnioskodawczyni w dniu 27 lipca
    2025 r.
    Na pytanie Organu o treści: „Na jakiej podstawie (w oparciu o jakie wartości lub wskaźniki)
    bank ustalił wysokość wypłaconej Pani kwoty 21 453,15 zł?”, Wnioskodawczyni wskazała:
    „Nie wynika to w ogóle z ugody, nie wiadomo jak Bank ustalił tę kwotę”.
    Na pytanie Organu o treści: „Czy kwota 21 453,15 zł, którą bank wypłacił Pani w wyniku
    zawarcia ww. ugody, stanowi zwrot środków uprzednio spłaconych do banku (z
    uwzględnieniem wartości udostępnionego kredytu)?”, Wnioskodawczyni wskazała: „Tak
    można domniemywać, bo wprost z ugody nie wynika, jaka jest podstawa prawna wypłaty
    kwoty 21 453,15 zł”.
    Na pytanie Organu o treści: „Czy kwota 21 453,15 zł, która została Pani wypłacona przez
    bank, stanowi zwrot środków, które zostały wpłacone do banku tytułem spłaty kapitału,
    odsetek (rat kapitałowo-odsetkowych) i innych opłat związanych z kredytem, a które w
    wyniku ponownego przeliczenia zobowiązań kredytowych według kursu waluty przyjętego
    w ugodzie (po potrąceniu wzajemnych roszczeń) stały się nienależne bankowi?”,
    Wnioskodawczyni wskazała: „Tak można domniemywać, aczkolwiek wprost z ugody to nie
    wynika, Bank jedynie stwierdził cyt. „Bank zgadza się na zmianę Umowy w taki sposób, że
    zapłata przez Bank na rzecz Klienta kwoty 21 453,15 zł i całkowite umorzenie pozostałego
    zadłużenia Klienta wynikającego z Umowy będą skutkować całkowitym rozliczeniem
    udzielonego kredytu oraz wygaśnięciem Umowy, a tym samym zakończeniem
    jakiegokolwiek stosunku prawnego pomiędzy Klientem a Bankiem w odniesieniu do
    kredytu, a także umorzeniem Postępowania z powództwa Klienta (wobec cofnięcia przez
    Klienta pozwu)”. Ponadto Bank stwierdził, że spłata rat między zgodą na ugodę, a jej
    fizycznym podpisaniem powiększą kwotę 21 453,15 zł”.
    Wypłacona przez bank kwota 21 453,15 zł nie stanowi dla Wnioskodawczyni przysporzenia
    ponad kwoty uiszczane tytułem spłaty przedmiotowego kredytu, tj. dodatkowego
    przysporzenia wynikającego z zawartej ugody. Zgodnie z ugodą w wykonaniu umowy,
    bank wypłacił na rzecz Wnioskodawczyni kwotę 77 999,99 PLN. Na dzień sporządzenia
    ugody Wnioskodawczyni zapłaciła na rzecz banku kwotę 131 743,09 PLN i 2,19 CHF,
    innymi słowy na dzień sporządzenia ugody Wnioskodawczyni miała nadpłatę w kwocie 53
    743,10 PLN i 2,19 CHF, a bank zwrócił Jej tylko 21 453,15 zł + ratę spłaconą między zgodą
    na ugodę a jej faktycznym podpisaniem.
    Na pytanie Organu o treści: „Czy kwota 21 453,15 zł, która została Pani wypłacona przez
    bank, jest wynagrodzeniem za odstąpienie przez Panią od dochodzenia roszczeń wobec
    banku na drodze sądowej?”, Wnioskodawczyni wskazała: „Trudno jednoznacznie
    powiedzieć, Bank używa nieprecyzyjnych sformułowań, wypłata kwoty 21 453,15 zł była
    warunkiem całkowitego rozliczenia udzielonego kredytu i wygaśnięcia umowy”.
    Pytania

      1. Czy wypłacona przez bank kwota 21 453,15 zł wynikająca z tytułu ugody
        pozasądowej, dotycząca kredytu frankowego zaciągniętego na realizację inwestycji
        mieszkaniowej, stanowi dla Wnioskodawczyni przychód w rozumieniu ustawy o
        podatku dochodowym od osób fizycznych?
      2. Czy w świetle opisanego stanu faktycznego Wnioskodawczyni jest zobowiązana
        zapłacić podatek dochodowy od ww. kwoty?
    Pani stanowisko w sprawie
    Zdaniem Wnioskodawczyni, wypłacona przez bank kwota 21 453,15 PLN nie stanowi Jej
    dochodu, nie przysporzyła majątku, ma jedynie charakter zwrotny, co było jednym z
    warunków podpisania ugody, i zgodnie ze stosownymi przepisami oraz rozporządzeniem
    MF dotyczącym zaniechania poboru podatku dochodowego od niektórych przychodów
    związanych z kredytem hipotecznym udzielonym na cele mieszkaniowe, nie stanowi
    dochodu. W związku z powyższym, Wnioskodawczyni nie powinna płacić podatku od osób
    fizycznych w związku z otrzymanymi środkami pieniężnymi.
    Na mocy ww. umowy kredytowej bank wypłacił łącznie 77 999,99 zł. Przez cały okres
    obsługi kredytu wpłacona została przez Wnioskodawczynię łączna kwota tytułem płatności
    kolejnych rat w wysokości 131 743,09 PLN i 2,19 CHF. Łącznie nadpłata wynikająca z
    różnicy pomiędzy wpłaconymi do banku ratami a udzielonym kredytem wynosi 53 743,10
    PLN i 2,19 CHF (co znacznie przekracza wypłacone przez bank środki w wyniku ugody).
    Biorąc powyższe pod uwagę, zwrócona dodatkowa kwota w wysokości 21 453,15 PLN i
    udzielonego kredytu jest niższa od uiszczonych rat w okresie obsługi kredytu i stanowi
    jedynie zwrot części uiszczonych rat uprzednio już opodatkowanych podatkiem
    dochodowym z tytułu otrzymywanego wynagrodzenia.
    Bank w ugodzie nie przywołuje żadnych przepisów, na podstawie których możliwe było
    dokonanie zapłaty ww. kwoty, a jedynie wskazał, że Wnioskodawczyni świadomie i
    dobrowolnie zdecydowała się na zawarcie ww. ugody w celu: całkowitego umorzenia
    pozostałej do spłaty kwoty kapitału kredytu wynikającej z umowy, pełnego i ostatecznego
    uregulowania roszczeń Stron poprzez zapłatę przez bank na rzecz Wnioskodawczyni
    kwoty uzgodnionej w ugodzie, cofnięcia przez Wnioskodawczynię pozwu w postępowaniu
    z Jej powództwa, a także zrzeczenia się przez Nią roszczeń wobec banku w związku z
    zawarciem i wykonywaniem umowy (na dotychczasowych warunkach) ponad kwotę
    zapłaty na Jej rzecz a uzgodnioną w ugodzie oraz zrzeczenia się przez bank wszelkich
    dalszych roszczeń w związku z zawarciem i wykonywaniem umowy.
    Ponadto, bank zwrócił uwagę na korzystniejsze rozwiązanie finansowe dla kredytobiorcy
    w przypadku unieważnienia umowy przed sądem. Cyt. „Klient jest świadomy, że
    rozstrzygnięcie przez sąd Postępowań z powództwa Klienta mogłoby być inne niż
    rozliczenia zawarte w tej Ugodzie (w tym wynik postępowań sądowych mógłby być
    korzystniejszy dla Klienta niż rozliczenia wskazane w tej Ugodzie). Umowa zawiera
    postanowienia, które są podobne lub identyczne z postanowieniami uznawanymi przez
    sądy powszechne za postanowienia abuzywne (niedozwolone) (na podstawie art. 385(1) i
    następnych Kodeksu cywilnego) albo nieważne (na podstawie ogólnych przepisów prawa
    polskiego), lub w odniesieniu do których kierowane są takie zarzuty, w tym przez organy
    administracji publicznej (w szczególności Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i
    Konsumentów). Zgodnie z prawem polskim i unijnym, postanowienia abuzywne nie wiążą
    konsumenta, chyba że konsument, będąc świadomym ich abuzywnego charakteru i
    wynikających z tego konsekwencji wyrazi zgodę na związanie tymi postanowieniami w
    drodze wyraźnej, świadomej i dobrowolnej zgody, a nadto rozstrzygnięcie o roszczeniach
    zgłoszonych przez Klienta w Postępowaniu z powództwa Klienta przez sąd (lub innych
    roszczeniach, o których mowa w Załączniku A do Ugody), mogłoby być inne niż rozliczenia
    zawarte w tej Ugodzie, w szczególności wynik postępowań sądowych mógłby prowadzić
    do rozliczeń korzystniejszych niż zawarte w tej Ugodzie.”.

    Dlatego Wnioskodawczyni stoi na stanowisku, że bank rozliczając się dobrowolnie poza
    procesem sądowym, zdecydował się umorzyć pozostałe zadłużenie i dokonać zwrotu
    środków pieniężnych świadomy, że unieważnienie umowy spowodowałoby konieczność
    wypłaty całości uiszczonych rat wraz z odsetkami za zwłokę.
    W związku z powyższym, do tej sytuacji należy zastosować takie same zasady, jak do kwot
    zasądzonych przez sąd w wyniku unieważnienia ugody i zwracanych kredytobiorcom.
    Ponadto, z licznych publikacji, w tym również interpretacji KIS, wynika, że kwoty
    wynikające z rozliczeń związanych z ugodami, jak i w wyniku procesów sądowych nie są
    traktowane jako dochód. Wypłacona kwota nie jest dodatkowym dochodem
    Wnioskodawczyni, a jedynie zwrotem niesłusznie wpłaconych uprzednio rat z
    otrzymywanego wynagrodzenia za pracę już opodatkowanego podatkiem dochodowym
    od osób fizycznych. Otrzymana kwota nie stanowi dodatkowego wynagrodzenia za
    podpisaną ugodę. Do banku została wpłacona kwota dużo wyższa niż otrzymana w
    ramach umowy kredytu, a zwrot dodatkowej kwoty łącznie z udzielonym kredytem, nie
    przekroczył uiszczonej łącznej kwoty rat kapitałowo-odsetkowych.
    W związku z zawarciem ugody Wnioskodawczyni uzyskała jedynie zwrot nienależnie
    pobranego świadczenia, które wcześniej na mocy umowy kredytu zostało przekazane do
    banku w ramach spłaty rat udzielonego kredytu mieszkaniowego. Konieczność płacenia
    podatku od tej kwoty, która została już w przeszłości opodatkowana podatkiem,
    porównywalna byłaby z płaceniem podatku od zwrotu podatku. Poza tym, gdyby ugoda
    podpisana była dużo wcześniej, to przy takim samym rozliczeniu kredytu, jego koszcie, nie
    byłoby żadnej wypłaty gotówkowej traktowanej jako dochód lub jej zwrot byłby niewielki.
    Natomiast z uwagi na przeciągający się proces sądowy, kwota, którą bank zamierzał
    dodatkowo wypłacić, została w dniu podpisania ugody jeszcze podniesiona z uwagi na
    dokonane w międzyczasie kolejne wpłaty rat.
    Dlatego też przyjąć należy, że wypłacona przez bank kwota 21 453,15 PLN w ramach
    podpisanej ugody sądowej dotyczącej kredytu mieszkaniowego nie stanowi dochodu w
    myśl ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawiła Pani we wniosku jest prawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Reguły dotyczące opodatkowania
    Zgodnie z art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób
    fizycznych (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 163 ze zm.):
      Opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z
      wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od
      których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.
    Powołany przepis wyraża tzw. zasadę powszechności opodatkowania. Regułą jest, że
    każdy dochód osiągnięty przez osobę fizyczną podlega opodatkowaniu, wyjątkiem zaś jest
    sytuacja, gdy dochód opodatkowaniu nie podlega. Wyjątki od omawianej zasady dotyczą:
      · dochodów, które zostały wprost wymienione przez ustawodawcę w art. 21, 52, 52a i
        52c ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych jako zwolnione z podatku
        oraz
      · dochodów, od których zaniechano poboru podatku w drodze rozporządzenia ministra
        właściwego do spraw finansów publicznych wydanego na podstawie art. 22 ustawy
        Ordynacja podatkowa (rozporządzenie takie może być wydane w przypadkach
        uzasadnionych interesem publicznym lub ważnym interesem podatników).
    W myśl art. 9 ust. 1a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:

      Jeżeli podatnik uzyskuje dochody z więcej niż jednego źródła, przedmiotem
      opodatkowania w danym roku podatkowym jest, z zastrzeżeniem art. 25e, art. 29-
      30cb, art. 30da-30dh, art. 30e-30g, art. 30j-30p oraz art. 44 ust. 7e i 7f, suma
      dochodów z wszystkich źródeł przychodów.
    Stosownie do art. 9 ust. 2 ww. ustawy:
      Dochodem ze źródła przychodów, jeżeli przepisy art. 23o, art. 23u, art. 24-24b, art.
      24c, art. 24e, art. 30ca, art. 30da oraz art. 30f nie stanowią inaczej, jest nadwyżka
      sumy przychodów z tego źródła nad kosztami ich uzyskania osiągnięta w roku
      podatkowym. Jeżeli koszty uzyskania przekraczają sumę przychodów, różnica jest
      stratą ze źródła przychodów.
    Jak stanowi art. 11 ust. 1 ww. ustawy:
      Przychodami, z zastrzeżeniem art. 14-15, art. 17 ust. 1 pkt 6, 9, 10 w zakresie
      realizacji praw wynikających z pochodnych instrumentów finansowych, pkt 11, art.
      19, art. 25b, art. 30ca, art. 30da i art. 30f, są otrzymane lub postawione do dyspozycji
      podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość
      otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń.
    Jak wynika z art. 11 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych,
    ustawodawca przyjął zasadę, że przychodem są:
      · pieniądze i wartości pieniężne, które zostały otrzymane przez podatnika – tj. takie
        pieniądze i wartości pieniężne, które podatnik rzeczywiście „dostał, odebrał,
        zainkasował, objął w posiadanie”;
      · pieniądze i wartości pieniężne, które zostały postawione do dyspozycji podatnika – tj.
        takie przysporzenia, które zostały mu faktycznie udostępnione/przekazane do
        odbioru; takie pieniądze i środki pieniężne, które podatnik ma możliwość włączyć
        do swojego władztwa, a więc ma możliwość skorzystania z tychże pieniędzy i
        wartości pieniężnych i nie jest to uzależnione od dodatkowej zgody osoby
        stawiającej określone pieniądze i wartości pieniężne do dyspozycji podatnika.
    Pojęcie przychodu wiąże się zatem z przysporzeniem majątkowym po stronie podatnika, z
    wartością wchodzącą do jego majątku. Przychodami w rozumieniu art. 11 ustawy o
    podatku dochodowym od osób fizycznych mogą być tylko takie świadczenia, które nie
    mają charakteru zwrotnego. Skoro bowiem przychód jest określonym przyrostem
    majątkowym po stronie podatnika, jego otrzymanie musi mieć charakter definitywny.
    Za przychody należy zatem uznać każdą formę przysporzenia majątkowego, zarówno
    formę pieniężną jak i niepieniężną, w tym nieodpłatne świadczenia otrzymane przez
    podatnika. Dla celów podatkowych przyjmuje się, że nieodpłatne świadczenie obejmuje
    każde działanie lub zaniechanie na rzecz innej osoby oraz wszystkie zdarzenia prawne i
    zdarzenia gospodarcze w działalności podmiotów, których skutkiem jest przysporzenie
    majątku innej osoby, mające konkretny wymiar finansowy.
    Źródła przychodów
    Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych wyraźnie rozróżnia źródła
    przychodów oraz sposób opodatkowania dochodów z poszczególnych źródeł.
    W myśl art. 10 ust. 1 pkt 9 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Źródłami przychodów są: inne źródła.
    Stosownie natomiast do art. 20 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Za przychody z innych źródeł, o których mowa w art. 10 ust. 1 pkt 9, uważa się w
      szczególności: kwoty wypłacone po śmierci członka otwartego funduszu
      emerytalnego wskazanej przez niego osobie lub członkowi jego najbliższej rodziny, w
      rozumieniu przepisów o organizacji i funkcjonowaniu funduszy emerytalnych, kwoty

      uzyskane z tytułu zwrotu z indywidualnego konta zabezpieczenia emerytalnego oraz
      wypłaty z indywidualnego konta zabezpieczenia emerytalnego, w tym także
      dokonane na rzecz osoby uprawnionej na wypadek śmierci oszczędzającego, zasiłki
      pieniężne z ubezpieczenia społecznego, alimenty, stypendia, świadczenia otrzymane
      z tytułu umowy o pomocy przy zbiorach, dotacje (subwencje) inne niż wymienione w
      art. 14, dopłaty, nagrody i inne nieodpłatne świadczenia nienależące do przychodów
      określonych w art. 12-14 i art. 17.
    Użycie w powyższym przepisie sformułowania „w szczególności”, wskazuje, że definicja
    przychodów z innych źródeł ma charakter otwarty i nie ma przeszkód, aby do tej kategorii
    zaliczyć również przychody inne niż wymienione wprost w przepisie art. 20 ust. 1 ww.
    ustawy. O przychodzie podatkowym z innych źródeł będziemy mówić w każdym
    przypadku, kiedy u podatnika wystąpią realne korzyści majątkowe.
    Skutki podatkowe otrzymania kwoty z tytułu zawarcia ugody z bankiem
    Jak stanowi art. 917 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (t. j. Dz. U. z 2025 r.
    poz. 1071):
      Przez ugodę strony czynią sobie wzajemne ustępstwa w zakresie istniejącego między
      nimi stosunku prawnego w tym celu, aby uchylić niepewność co do roszczeń
      wynikających z tego stosunku lub zapewnić ich wykonanie albo by uchylić spór
      istniejący lub mogący powstać.
    Powołana definicja ugody pozwala wyróżnić elementy konstrukcyjne tej instytucji. Po
    pierwsze, zauważyć należy, że umowa ta może być zawarta wyłącznie w sytuacji, gdy
    między stronami stosunku prawnego istnieje niepewność albo spór, co do roszczeń
    wynikających z tego stosunku. Po drugie, celem zawarcia ugody jest uchylenie tej
    niepewności lub sporu. Wreszcie po trzecie, strony dążą do osiągnięcia celu przez
    wzajemne ustępstwa. Tak więc nieodłącznym elementem ugody są wzajemne ustępstwa
    stron. W literaturze przedmiotu podkreśla się, że z ustępstwem mamy do czynienia, gdy
    ktoś rezygnuje z jakiegoś warunku, wymagania, zmniejsza swoje żądania czy też odstępuje
    od nich. Ustępstwa mogą polegać m.in. na zrzeczeniu się uprawnień czy też zarzutów,
    zaciąganiu zobowiązań, obniżeniu świadczenia itp.
    Zarówno w doktrynie jak i w orzecznictwie podkreśla się szczególną przyczynę prawną
    ugody. Oznacza to, że ugoda nie tworzy nowego stosunku prawnego, a jedynie odnosi się
    do istniejącego stosunku prawnego stanowiącego podstawę powództwa, a tym samym
    podstawę zawarcia ugody. W doktrynie prezentowany jest również pogląd, zgodnie z
    którym kauzalność ugody przejawia się w określeniu zarzutów, którymi mogą się posłużyć
    strony po zawarciu ugody. Tak więc ugoda jest czynnością, realizowaną w drodze
    wzajemnych ustępstw stron, zmierzającą do uchylenia niepewności co do roszczeń
    wynikających z tego stosunku lub zapewnienia ich wykonania albo uchylenia sporu
    istniejącego lub mogącego powstać.
    Z kolei instytucja kredytu uregulowana została przepisami ustawy z dnia 29 sierpnia 1997
    r. Prawo bankowe (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1646 ze zm.).
    Zgodnie z treścią art. 69 ust. 1 ww. ustawy:
      Przez umowę kredytu bank zobowiązuje się oddać do dyspozycji kredytobiorcy na
      czas oznaczony w umowie kwotę środków pieniężnych z przeznaczeniem na
      ustalony cel, a kredytobiorca zobowiązuje się do korzystania z niej na warunkach
      określonych w umowie, zwrotu kwoty wykorzystanego kredytu wraz z odsetkami w
      oznaczonych terminach spłaty oraz zapłaty prowizji od udzielonego kredytu.
    Podkreślić należy, że otrzymanie kredytu i jego spłata na warunkach przewidzianych w
    umowie kredytowej są obojętne podatkowo. Przychód po stronie kredytobiorcy pojawia
    się natomiast w przypadku, kiedy dochodzi do umorzenia kredytu, jego części lub odsetek.

    Wtedy bowiem, kredytobiorca osiąga konkretne przysporzenie majątkowe (przychód w
    rozumieniu ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych).
    Jak wynika z zacytowanych wyżej przepisów, opodatkowaniu podatkiem dochodowym
    od osób fizycznych podlega – co do zasady – każdy dochód osiągnięty przez osobę
    fizyczną.
    Odnosząc się do skutków podatkowych otrzymania proponowanej w ugodzie kwoty
    wyjaśniam, że zgodnie z definicją dochodu jest nim nadwyżka przychodów ze źródła
    nad kosztami jego uzyskania. Pojęciem pierwotnym dla dochodu jest więc pojęcie
    przychodu. Ten z kolei definiowany jest przez ustawodawcę, czemu dał wyraz w art. 11
    ust. 1, jako otrzymane lub postawione do dyspozycji podatnika w roku kalendarzowym
    pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość otrzymanych świadczeń w naturze i innych
    nieodpłatnych świadczeń. Niemniej jednak z definicji tej wywieść można również, że za
    przychody podatkowe mogą być uznane tylko takie świadczenia, które są określonym
    przyrostem majątkowym (zarówno zwiększającym aktywa, jak i zmniejszającym pasywa)
    o charakterze definitywnym, nie mające charakteru zwrotnego.
    O uzyskaniu przychodu w rozumieniu ustawy o podatku dochodowym do osób
    fizycznych można więc mówić w każdej sytuacji, gdy podatnik, czy to na skutek
    otrzymania określonych wartości majątkowych (środków pieniężnych, świadczeń w
    naturze czy też innych nieodpłatnych świadczeń), czy też gdy na skutek określonego
    zdarzenia powodującego zmniejszenie jego zobowiązań wobec innych podmiotów,
    uzyskuje określone przysporzenie majątkowe.
    Z opisu sprawy wynika, że w ugodzie, która została zawarta 9 lipca 2025 r. pomiędzy Panią
    a bankiem, ustalono, że zapłata przez bank na Pani rzecz kwoty 21 453,15 zł i całkowite
    umorzenie pozostałego zadłużenia wynikającego z umowy, będą skutkować całkowitym
    rozliczeniem udzielonego kredytu oraz wygaśnięciem umowy. W wykonaniu pierwotnej
    umowy bank wypłacił na Pani rzecz kwotę 77 999,99 PLN. Na dzień sporządzenia ugody,
    zapłaciła Pani na rzecz banku kwotę 131 743,09 PLN i 2,19 CHF. Zgodnie z informacją
    zawartą w księgach rachunkowych banku, na dzień sporządzenia ugody zadłużenie Pani
    wobec banku na podstawie umowy wyrażone w CHF wynosiło łącznie 11 831,91 CHF.
    Wartość aktualnego zadłużenia w PLN, po przeliczeniu go według średniego kursu CHF
    Narodowego Banku Polskiego opublikowanego w dniu 26.06.2025 r. w wysokości 4,5306
    PLN/CHF, wynosi łącznie 53 605,65 PLN. W ramach ostatecznego rozliczenia roszczeń
    stron wynikających z umowy lub w związku z nią, bank zobowiązał się do zapłaty na Pani
    rzecz kwoty 21 453,15 PLN. Jednocześnie z dniem zawarcia ugody, bank w całości zwolnił
    Panią z długu (tj. umorzył Pani aktualne zadłużenie) oraz zrzekł się wszelkich dalej idących
    roszczeń wynikających z umowy lub w związku z nią. W związku z powyższym, nadpłata
    wynikająca z różnicy pomiędzy wpłaconymi do banku ratami a udzielonym kredytem
    wynosi 53 743,10 zł i 2,19 CHF. Ww. kwotę 21 453,15 zł bank wypłacił Pani w dniu 27 lipca
    2025 r. Kwota ta nie stanowi dla Pani przysporzenia ponad kwoty uiszczane tytułem spłaty
    przedmiotowego kredytu, tj. dodatkowego przysporzenia wynikającego z zawartej ugody.
    Zgodnie z ugodą w wykonaniu umowy, bank wypłacił na Pani rzecz kwotę 77 999,99 PLN.
    Na dzień sporządzenia ugody Wnioskodawczyni zapłaciła na rzecz banku kwotę 131
    743,09 PLN i 2,19 CHF, innymi słowy na dzień sporządzenia ugody miała Pani nadpłatę w
    kwocie 53 743,10 PLN i 2,19 CHF, a bank zwrócił Jej tylko 21 453,15 zł + ratę spłaconą
    między zgodą na ugodę a jej faktycznym podpisaniem.
    Mając na uwadze powyższe, stwierdzam, że w analizowanej sprawie wypłata przez bank
    przedmiotowej kwoty, o której mowa we wniosku, nie spowoduje u Pani powstania
    przychodu w rozumieniu art. 11 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób
    fizycznych, klasyfikowanego do źródła, o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 9 w zw. z art.
    20 ust. 1 ww. ustawy, podlegającego opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób
    fizycznych. W konsekwencji, nie będzie Pani miała obowiązku zapłaty podatku
    dochodowego od wypłaconej przez bank kwoty.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Pani przedstawiła i stanu prawnego, który
    obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia.
    Interpretacja dotyczy tylko sprawy będącej przedmiotem wniosku w kontekście zadanego
    pytania, natomiast nie rozstrzyga innych kwestii wynikających z opisu stanu faktycznego,
    które nie były przedmiotem pytania i własnego stanowiska w sprawie oceny prawnej.
    Procedura wydawania indywidualnych interpretacji przepisów prawa podatkowego nie
    podlega regułom przewidzianym dla postępowania podatkowego, czy kontrolnego. Organ
    wydający interpretacje opiera się wyłącznie na opisie stanu faktycznego lub zdarzenia
    przyszłego przedstawionego we wniosku – nie prowadzi postępowania dowodowego.
    Postępowanie w sprawie wydania interpretacji indywidualnej ma na celu wyjaśnienie
    wątpliwości co do sposobu zastosowania przepisów prawa podatkowego materialnego do
    określonego stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego. Przedmiotem interpretacji
    wydanej na podstawie art. 14b ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.
    j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.) jest sam przepis prawa. Rolą postępowania w sprawie
    wydania indywidualnej interpretacji przepisów podatkowych nie jest ustalanie stanu
    faktycznego (zdarzenia przyszłego), stanowi to bowiem domenę ewentualnego
    postępowania podatkowego. To na podatniku ciąży obowiązek udowodnienia w toku tego
    postępowania okoliczności faktycznych, z których wywodzi on dla siebie korzystne skutki
    prawne. Jeżeli zatem, przedstawiony we wniosku stan faktyczny będzie różnił się od
    występującego w rzeczywistości, wówczas wydana interpretacja nie będzie chroniła Pani w
    zakresie przedstawionego stanu faktycznego.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    · Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z
    dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.).
    Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pani sytuacja będzie zgodna
    (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosuje się Pani do
    interpretacji.
    · Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
        z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    · Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pani prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu
    Administracyjnego .... Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z

    dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.
    U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
    · w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
    · w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP
      (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.