Interpretacja indywidualna
Sygnatura: IBPBII/1/4511-110/15/BD
Organ: Dyrektor Izby Skarbowej w Katowicach
Data wydania: 2015-05-08
Teza: Czy po stronie pracowników, którym zostaną przydzielone samochody służbowe wystąpi nieodpłatne świadczenie, stanowiące przychód ze stosunku pracy z tytułu przejazdów samochodami służbowymi z miejsca zamieszkania pracownika do miejsca wykonywania pracy i z powrotem, a firma jako płatnik będzie zobowiązana do pobrania zaliczek na podatek dochodowy od osób fizycznych?
Słowa kluczowe: parking-miejsce parkingowe; pracownik-świadczenia na rzecz pracowników; przychód; przychód-przychód ze stosunku pracy; samochód-samochód służbowy
Przepisy: [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-Rozdział 2-art. 12

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA

Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2012 r., poz. 749, z późn. zm.) oraz § 5 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz.U. Nr 112, poz. 770, z późn. zm.) – Dyrektor Izby Skarbowej w Katowicach, działający w imieniu Ministra Finansów, stwierdza, że stanowisko Wnioskodawcy przedstawione we wniosku z 5 lutego 2015 r. (data wpływu do Biura – 10 lutego 2015 r.), o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie zaliczania do przychodu pracownika wartości dojazdów samochodem służbowym do/z miejsca zamieszkania z/do miejsca wykonywania obowiązków służbowych – **jest prawidłowe.**

UZASADNIENIE

W dniu 10 lutego 2015 r. wpłynął do Biura ww. wniosek o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie zaliczania do przychodu pracownika wartości dojazdów samochodem służbowym do/z miejsca zamieszkania z/do miejsca wykonywania obowiązków służbowych.

W przedmiotowym wniosku zostało przedstawione następujące zdarzenie przyszłe:

Wnioskodawca, jako osoba fizyczna prowadząca działalność gospodarczą o profilu remontowo-budowlanym, w związku ze specyfiką działalności zatrudnia pracowników, którzy wykonują obowiązki służbowe w tzw. „terenie”, tj. poza obszarem siedziby firmy. W celu realizacji zadań związanych z prowadzoną działalnością, firma udostępnia swoim pracownikom samochody służbowe, które są własnością firmy. Firma posiada pojazdy samochodowe wykorzystywane wyłącznie w działalności gospodarczej, których konstrukcja wyklucza ich użycie do celów niezwiązanych z działalnością gospodarczą. Są to pojazdy samochodowe, inne niż samochody osobowe, mające jeden rząd siedzeń, który oddzielony jest od części przeznaczonej do przewozu ładunków ścianą lub trwałą przegrodą, klasyfikowane na podstawie przepisów o ruchu drogowym do podrodzaju: wielozadaniowe, van. Pojazdy te posiadają zaświadczenia VAT-1 z pieczątką w dowodzie rejestracyjnym. Udostępniony pracownikowi samochód jest wykorzystywany wyłącznie do celów służbowych związanych ze świadczeniem pracy. Pracodawca zamierza powierzyć pracownikom samochody służbowe w celu ułatwienia im wykonywania obowiązków służbowych na rzecz firmy ze względu na charakter pełnionych funkcji wymagających dyspozycyjności i mobilności.

Prawo i zasady używania przez pracowników samochodu służbowego wynikać będą z odpowiedniej dokumentacji wewnętrznej obejmującej: umowę/protokół przekazania samochodu służbowego. Treść ww. dokumentu będzie nakładała na pracowników, w związku z przydzieleniem im samochodów służbowych, szereg obowiązków, m.in. bezwzględny zakaz używania ich do celów prywatnych, obowiązku garażowania/parkowania samochodów służbowych w miejscu zamieszkania. Ponadto pracownicy będą zobowiązani m.in. do należytego zabezpieczenia samochodu służbowego przed kradzieżą, zniszczeniem bądź uszkodzeniem, jak również do utrzymania pojazdu w należytym stanie technicznym i estetycznym, a także dochowania należytej staranności podczas jego użytkowania. Pracodawca nie dysponuje zabezpieczonym placem bądź garażem, w którym mógłby bezpiecznie parkować samochody firmowe.

W związku z powyższym zadano następujące pytanie:

Czy po stronie pracowników, którym zostaną przydzielone samochody służbowe wystąpi nieodpłatne świadczenie, stanowiące przychód ze stosunku pracy z tytułu przejazdów samochodami służbowymi z miejsca zamieszkania pracownika do miejsca wykonywania pracy i z powrotem, a firma jako płatnik będzie zobowiązana do pobrania zaliczek na podatek dochodowy od osób fizycznych?

Zdaniem Wnioskodawcy, po stronie pracowników korzystających z samochodów służbowych nie powstanie jakikolwiek przychód z tytułu przejazdów samochodami służbowymi z miejsca zamieszkania do miejsca wykonywania pracy i z powrotem. Jednocześnie, firma jako płatnik nie będzie zobligowana do pobrania zaliczek na podatek dochodowy od osób fizycznych z tego tytułu. Pracownicy będą realizowali obowiązki służbowe nałożone przez pracodawcę, w szczególności w zakresie obowiązku garażowania/parkowania samochodów służbowych w miejscu ich zamieszkania, co będzie wynikać z treści poszczególnych umów bądź protokołów w zakresie przekazania samochodów służbowych. Przejazdy samochodem służbowym z miejsca zamieszkania pracownika do miejsca wykonywania pracy i z powrotem, są podyktowane charakterem pracy. W konsekwencji takie przejazdy nie stanowią jazd prywatnych pracowników.

W związku z powyższym, firma dążąc do zapewnienia swoim pracownikom możliwie największej elastyczności i mobilności w ramach zatrudnienia w firmie, powierza samochody służbowe, dla których ustala jako miejsce garażowania/parkowania miejsce zamieszkania pracownika, któremu został przydzielony samochód służbowy. Zobowiązanie pracownika do parkowania/garażowania samochodu służbowego w miejscu zamieszkania pracownika ma bowiem na celu umożliwienie temu pracownikowi efektywnej realizacji obowiązków służbowych, co przyczynia się do zwiększenia efektywności wykorzystywania czasu pracy, poprzez ograniczenie czasu, jaki pracownicy spędziliby w podróży w celu odebrania samochodu służbowego z parkingu firmowego, a następnie w celu odstawienia samochodu służbowego na parking firmowy po zakończeniu wykonywania obowiązków służbowych. Wprowadzenie obowiązku garażowania/parkowania samochodów służbowych w miejscu zamieszkania pracowników eliminuje i co ważne z perspektywy interesu firmy, znacznie obniża koszty prowadzonej działalności, poprzez chociażby zużycie paliwa i eksploatację samochodów. Przejazd samochodem służbowym z miejsca zamieszkania (garażowania/parkowania) na teren budowy (wykonywanie obowiązków służbowych) niejednokrotnie jest krótszy niż dojazd z siedziby firmy, co w znaczny sposób ogranicza koszty działalności. Jeżeli zatem przejazdy pracownika samochodem służbowym z miejsca zamieszkania do miejsc wykonania pracy i z powrotem nie służą celom osobistym, lecz odbywają się w ramach zadań służbowych to nie stanowią nieopłatnego świadczenia pracodawcy, a zatem ich wartości nie należy zaliczać do przychodu pracownika ze stosunku pracy, w rozumieniu art. 12 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Ponadto jak wskazano w zdarzeniu przyszłym firma zamierza wprowadzić na piśmie obowiązek garażowania/parkowania samochodów służbowych w miejscu zamieszkania pracowników, którym przydzielono samochód służbowy. Wiąże się to bezpośrednio z nałożeniem na pracowników osobistego obowiązku dbania o samochody służbowe – jako o mienie powierzone zgodnie z art. 124 ustawy Kodeks pracy.

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego zdarzenia przyszłego uznaje się za prawidłowe.

Zgodnie z art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz.U. z 2012 r., poz. 361, z późn. zm.) – opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a, 52c oraz dochodów, od których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.

W myśl art. 11 ust. 1 ww. ustawy przychodami, z zastrzeżeniem art. 14-15, art. 17 ust. 1 pkt 6, 9 i 10 w zakresie realizacji praw wynikających z pochodnych instrumentów finansowych, art. 19 i art. 20 ust. 3 i art. 30f, są otrzymane lub postawione do dyspozycji podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń.

Przepis art. 10 ust. 1 pkt 1 ww. ustawy stanowi, iż źródłami przychodów są: stosunek służbowy, stosunek pracy, w tym spółdzielczy stosunek pracy, członkostwo w rolniczej spółdzielni produkcyjnej lub innej spółdzielni zajmującej się produkcją rolną, praca nakładcza, emerytura lub renta.

Stosownie do art. 12 ust. 1 ww. ustawy za przychody ze stosunku służbowego, stosunku pracy, pracy nakładczej oraz spółdzielczego stosunku pracy uważa się wszelkiego rodzaju wypłaty pieniężne oraz wartość pieniężną świadczeń w naturze bądź ich ekwiwalenty, bez względu na źródło finansowania tych wypłat i świadczeń, a w szczególności: wynagrodzenia zasadnicze, wynagrodzenia za godziny nadliczbowe, różnego rodzaju dodatki, nagrody, ekwiwalenty za niewykorzystany urlop i wszelkie inne kwoty niezależnie od tego, czy ich wysokość została z góry ustalona, a ponadto świadczenia pieniężne ponoszone za pracownika, jak również wartość innych nieodpłatnych świadczeń lub świadczeń częściowo odpłatnych.

Przepisy dotyczące określania przychodu ze stosunku pracy, w szczególności dotyczące innych nieodpłatnych świadczeń należy rozpatrywać w kontekście przepisów obowiązujących pracowników, określających m.in. zasady użytkowania i dbania o powierzone pracownikom mienie. Jak bowiem wynika z dyspozycji art. 124 § 2 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. Kodeks pracy (Dz.U. z 2014 r., poz. 1502, z późn. zm.) – pracownik odpowiada w pełnej wysokości również za szkodę w mieniu innym niż wymienione w § 1, powierzonym mu z obowiązkiem zwrotu albo do wyliczenia się. Z powyższego wynika, że realizacja obowiązków służbowych przez pracownika nie może generować dla tego pracownika dodatkowego przychodu ze stosunku pracy.

W świetle wskazanego wyżej przepisu pracownicy dojeżdżający samochodami służbowymi z miejsca zamieszkania, będącego wyznaczonym miejscem parkowania do siedziby firmy oraz z siedziby firmy do miejsca zamieszkania – co do zasady – nie uzyskują przychodów ze stosunku pracy w postaci nieodpłatnego świadczenia w sytuacji, gdy miejsce parkowania samochodu służbowego zostało im wyznaczone przez pracodawcę zgodnie z uregulowanymi zasadami.

Sytuacja taka występuje wówczas, gdy pracodawca nie dysponuje zabezpieczonym placem bądź garażem, w którym mógłby bezpiecznie parkować samochody użytkowane przez pracowników, bądź gdy wynika to z charakteru zadań służbowych realizowanych przez pracowników.

Jak wynika z przedstawionego zdarzenia przyszłego, Wnioskodawca w celu realizacji zadań związanych z prowadzoną działalnością, udostępnia swoim pracownikom samochody służbowe, które są własnością firmy. Firma posiada pojazdy samochodowe wykorzystywane wyłącznie w działalności gospodarczej, których konstrukcja wyklucza ich użycie do celów niezwiązanych z działalnością gospodarczą. Są to pojazdy samochodowe, inne niż samochody osobowe, mające jeden rząd siedzeń, który oddzielony jest od części przeznaczonej do przewozu ładunków ścianą lub trwałą przegrodą klasyfikowane na podstawie przepisów o ruchu drogowym do podrodzaju: wielozadaniowe, van. Udostępniony pracownikowi samochód jest wykorzystywany wyłącznie do celów służbowych związanych ze świadczeniem pracy. Pracodawca zamierza powierzyć pracownikom samochody służbowe w celu ułatwienia im wykonywania obowiązków służbowych na rzecz firmy ze względu na charakter pełnionych funkcji wymagających dyspozycyjności i mobilności. Prawo i zasady używania przez pracowników samochodu służbowego wynikać będą z odpowiedniej dokumentacji wewnętrznej obejmującej: umowę/protokół przekazania samochodu służbowego. Treść ww. dokumentu będzie nakładała na pracowników, w związku z przydzieleniem im samochodów służbowych, szereg obowiązków, m.in. bezwzględny zakaz używania ich do celów prywatnych, obowiązku garażowania/parkowania samochodów służbowych w miejscu zamieszkania. Ponadto pracownicy będą zobowiązani m.in. do należytego zabezpieczenia samochodu służbowego przed kradzieżą, zniszczeniem bądź uszkodzeniem, jak również do utrzymania pojazdu w należytym stanie technicznym i estetycznym, a także dochowania należytej staranności podczas jego użytkowania. Pracodawca nie dysponuje zabezpieczonym placem bądź garażem, w którym mógłby bezpiecznie parkować samochody firmowe.

Jak wynika z przywołanego powyżej zdarzenia przyszłego używanie samochodów służbowych służyć będzie wyłącznie celom związanym ze świadczeniem pracy (zadań służbowych). Pracodawca zamierza bowiem powierzyć pracownikom samochody służbowe w celu ułatwienia im wykonywania obowiązków służbowych na rzecz firmy ze względu na charakter pełnionych funkcji wymagających dyspozycyjności i mobilności. To oznacza, iż w takiej sytuacji trudno uznać, że pracownikom powierzono samochody tylko po to, aby zapewnić im transport z miejsca pracy do miejsca zamieszkania i z powrotem. Tym samym bezpodstawnym byłoby także stwierdzenie, że w takiej sytuacji następuje przysporzenie majątkowe dla pracowników w postaci nieodpłatnego świadczenia.

Inaczej sytuacja wyglądałaby wówczas, gdy samochody służbowe zostałby powierzone pracownikom tylko i wyłącznie po to, aby mogli nim dojeżdżać z miejsca zamieszkania do pracy i z pracy do miejsca zamieszkania, a więc nie w celu realizacji zadań służbowych lecz celów osobistych. Z opisu zdarzenia przyszłego wynika jednakże, że przekazanie pracownikom samochodów służbowych do używania podyktowane jest tylko i wyłącznie potrzebami pracodawcy: prawidłową realizacją powierzonych zadań, należytym zabezpieczeniem mienia firmy.

Biorąc pod uwagę powyższe, należy stwierdzić, iż w wyżej powołanym zdarzeniu przyszłym przejazdy z miejsca zamieszkania do miejsca wykonywania zadań służbowych i z powrotem, przydzielonymi samochodami służbowymi – co, jak wynika z wniosku, zostało podyktowane charakterem pracy – nie będą stanowiły dla pracowników przychodu ze stosunku pracy, o ile przejazdy te będą odbywać się wyłącznie w celach służbowych. Przejazdy służbowym samochodem stanowią realizację celu służbowego, jakim jest: dbałość o powierzone mienie firmy wyrażone w ustanowionych przez firmę specjalnych umowach/protokołach, w których zostały ustalone m.in. zasady parkowania samochodu służbowego w miejscu gwarantującym jego bezpieczeństwo; a także gotowość (mobilność) do wykonania powierzonych zadań.

Reasumując należy stwierdzić, iż przejazdy ww. pracowników samochodem służbowym z miejsca zamieszkania do miejsca wykonywania pracy i w kierunku odwrotnym – o ile nie służą one osobistym celom pracowników lecz odbywają się w ramach realizacji zadań służbowych – nie stanowią nieodpłatnego świadczenia w rozumieniu przepisu art. 12 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, a zatem wartości tego świadczenia nie można zaliczyć do przychodu pracowników ze stosunku pracy. Zatem z tego tytułu na Wnioskodawcy nie ciążą żadne obowiązki płatnika podatku dochodowego.

Wobec powyższego stanowisko Wnioskodawcy należało uznać za prawidłowe.

Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dniu wydania interpretacji.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, ul. Prymasa S. Wyszyńskiego 2, 44-100 Gliwice, po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz.U. z 2012 r., poz. 270, z późn. zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy).

Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Katowicach Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Bielsku-Białej, ul. Traugutta 2a, 43-300 Bielsko-Biała.