Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0114-KDIP4-1.4012.407.2025.3.PS
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-10-03
Teza: Opodatkowanie wpłat mieszkańców z tytułu realizacji
inwestycji; budowa przydomowych oczyszczalni ścieków,
prawo do odliczenia, korekty deklaracji.
Słowa kluczowe: korekta-korekta podatku należnego
odliczenia-prawo do odliczenia
opodatkowanie
ścieki-oczyszczalnia ścieków
Zagadnienia: Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II. Zakres
opodatkowania-Rozdział 1. Przepisy ogólne -Czynności
niepodlegające opodatkowaniu
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział IX. Odliczenie
i zwrot podatku. Odliczenie częściowe-Rozdział 1.
Odliczenie i zwrot podatku-Odliczenie podatku
naliczonego-Odliczenie podatku naliczonego z tytułu
nabycia towarów i usług
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział XI.
Dokumentacja -Rozdział 2. Ewidencje-Ewidencja
1

sprzedaży -Ewidencja sprzedaży - przesyłanie za pomocą
środków komunikacji elektronicznej
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II-
Rozdział 1-art. 5-ust. 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział IX-
Rozdział 1-art. 86-ust. 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział XI-
Rozdział 2-art. 109-ust. 3
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział XI-
Rozdział 2-art. 109-ust. 3b

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

1 sierpnia 2025 r. wpłynął Państwa wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej, który
    dotyczy skutków podatkowych dotyczących budowy Przydomowych Oczyszczalni Ścieków.
    Uzupełnili go Państwo pismem z 26 sierpnia 2025 r. (data wpływu 29 sierpnia 2025 r.),
    pismem z 24 września 2025 r. (data wpływu 1 października 2025 r.) – w odpowiedzi na
    wezwanie oraz pismem z 9 września 2025 r. (data wpływu 15 września 2025 r.).
    Treść wniosku jest następująca:
    Opis stanu faktycznego
    Gmina (...) jest jednostką samorządu terytorialnego, zarejestrowanym i czynnym
    podatnikiem podatku od towarów i usług. Gmina wykonuje zadania nałożone na nią
    odrębnymi przepisami prawa, dla realizacji których została powołana. Większość z nich
    realizowana jest przez Gminę w ramach reżimu publicznoprawnego. Poza tym, Gmina
    dokonuje wybranych czynności na podstawie zawieranych umów cywilnoprawnych i
    traktuje je jako podlegające ustawie o VAT.
    Gmina (...) realizuje program budowy przydomowych oczyszczalni ścieków (dalej: POŚ) w
    ramach działania PROW 2014-2020 pn.: „(...)” w zakresie gospodarki wodno-ściekowej w
    ramach, którego wybuduje na posesjach jej mieszkańców przydomowe oczyszczalnie
    ścieków (dalej: „Inwestycja”). Realizacja inwestycji w zakresie budowy POŚ stanowi
    realizację zadań własnych Gminy, jako sprawa z zakresu kanalizacji, usuwania i
    oczyszczania ścieków komunalnych, związana z zaspokojeniem potrzeb zbiorowych
    wspólnoty. Inwestycja realizowana jest z wykorzystaniem dofinansowania ze środków
    zewnętrznych na podstawie umowy z dnia 29 września 2022 r. o przyznaniu pomocy z
    Samorządem Województwa (...). Gmina otrzymała na podstawie ww. umowy pomoc w
    wysokości 3 000 000,00 zł, tj. 100% poniesionych kosztów kwalifikowanych operacji.
    Płatność została rozłożona na dwa etapy:
        (...) zł, tj. 100% poniesionych kosztów kwalifikowanych operacji dla danego etapu,
        (...) zł, tj. 100% poniesionych kosztów kwalifikowanych operacji dla danego etapu.
    Przedmiotem dofinansowania jest montaż i zakup POŚ realizowany na rzecz mieszkańca
    przez Gminę (...) i po 10 latach przekazanie nieodpłatnie na własność. Podstawą do
    rozliczeń Gminy z instytucją udzielającą dofinansowania są faktury zakupowe otrzymane
    przez Gminę jako podmiot prowadzący przedmiotową inwestycję. W związku z inwestycją
    Gmina zawarła umowy cywilnoprawne z mieszkańcami zainteresowanymi montażem POŚ.
    Umowa określa zasady partycypacji w kosztach budowy POŚ. Dysponent Nieruchomości
    oświadcza, że lokalizacja urządzeń przydomowej oczyszczalni ścieków na jego
    nieruchomości, będzie z nim uzgodniona na etapie opracowania projektu przez
    Inwestora, a wykonawca będzie zobowiązany do wykonania robót zgodnie z projektem,

    jak również Dysponent oświadcza, że posiada tytuł prawny do nieruchomości, na której
    będzie zlokalizowana oczyszczalnia ścieków. Ponadto, Dysponent zobowiązuje się do
    uiszczenia na rzecz Inwestora kwoty 5 535,00 zł, która stanowić będzie wkład własny
    Dysponenta Nieruchomości. Dysponent Nieruchomości może dokonać jednej wpłaty w
    ww. wysokości, bądź w dwóch ratach. Kwota ta zostanie wydatkowana w celu wykonania
    dokumentacji technicznej wraz z badaniami gruntu, kosztorysem inwestorskim oraz
    potwierdzeniem uczestnictwa w programie. Umowa zostanie zawarta na czas użytkowania
    przydomowej oczyszczalni ścieków. Za podstawę ustalenia okresu eksploatacji i
    użytkowania przydomowej oczyszczalni ścieków przyjęto 10 lat (zgodnie z
    rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 3 października 2016 r. w sprawie Klasyfikacji
    Środków Trwałych (Dz.U.2016 poz. 1864 oraz na podstawie art. 40 ust. 2 ustawy z dnia 29
    czerwca 1995 r. o statystyce publicznej (Dz.U.2016 poz. 773)).
    Przekazanie nieodpłatnie na własność POŚ następuje po upływie okresu obowiązywania
    niniejszej umowy bez konieczności składania dodatkowych oświadczeń, potwierdzone
    pismem od Inwestora. Umowa zostaje zawarta na czas użytkowania przydomowej
    oczyszczalni ścieków. Przydomowa oczyszczalnia ścieków do czasu przekazania jej na
    własność Dysponentowi Nieruchomości stanowi mienie komunalne w rozumieniu
    odrębnych przepisów lecz nie będzie generować dochodów. Faktury dokumentujące
    poniesione wydatki w związku z realizacją Inwestycji będą wystawiane na Gminę.
    Głównym celem wskazanej Inwestycji jest poprawa gospodarki wodno-ściekowej w Gminie
    (...). Korzystanie z usług gminnej jednostki organizacyjnej nie jest obligatoryjne, ponieważ
    mieszkańcy mają prawo wyboru budowy własnego zbiornika na ścieki, a następnie wybór
    firmy asenizacyjnej, z której będą mogli korzystać w celu wywiezienia nieczystości.
    Uzupełnienie i doprecyzowanie stanu faktycznego
    Budowa Przydomowych Oczyszczalni Ścieków jest realizowana za pomocą firmy
    zewnętrznej wybranej w wyniku przetargu.
    Wysokość wkładu własnego mieszkańca wynosi 5 535 zł, a całkowity koszt inwestycji to (...)
    zł. W sumie wybudowano 160 szt. przydomowych oczyszczalni ścieków, co stanowi 25%
    udziału własnego mieszkańca.
    Gmina jest w stanie w pełni zidentyfikować osoby wpłacające.
    Gmina nie dokona zwrotu mieszkańcom części ceny, która została pobrana z powodu
    opodatkowania wpłat podatkiem od towarów i usług, ponieważ wpłaty te stanowiły wkład
    własny mieszkańca.

## Pytanie

Czy w momencie wystawiania faktur sprzedażowych Gmina (...) powinna odprowadzać
    podatek należny od wpłat mieszkańców i odliczyć podatek naliczony od faktur
    otrzymanych od Wykonawcy, i co się z tym wiąże zrobić korektę wszystkich deklaracji JPK
    V_7M składanych do Urzędu Skarbowego za wcześniejsze miesiące, za które Gmina już
    odprowadziła podatek należny i finalnie otrzymać zwrot odprowadzonego już podatku
    należnego z Urzędu Skarbowego?
    Państwa stanowisko w sprawie
    Wpłaty mieszkańców nie powinny podlegać opodatkowaniu podatkiem VAT oraz nie
    powinny być udokumentowane fakturami VAT i być ujmowane w pliku JPK, ponieważ
    Gmina nie będzie działała w charakterze cywilnoprawnym oraz z wymienionej inwestycji
    nie będzie osiągać dochodów.
    Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (tekst
    jedn.: Dz. U. z 2024 r. poz. 361 z późn. zm.), zwanej dalej „ustawą”:
    Opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, zwanym dalej „podatkiem”, podlegają
    odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju.

    Na mocy art. 2 pkt 6 ustawy:
    Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o towarach - rozumie się przez to rzeczy oraz ich
    części, a także wszelkie postacie energii.
    Według art. 2 pkt 22 ustawy:
    Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o sprzedaży - rozumie się przez to odpłatną
    dostawę towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju, eksport towarów oraz
    wewnątrzwspólnotową dostawę towarów.
    W myśl art. 7 ust. 1 ustawy:
    Przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się przeniesienie
    prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (...).
    Z kolei, stosownie do art. 8 ust. 1 ustawy:
    Przez świadczenie usług, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się każde
    świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej
    niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu art. 7
    w tym również:
    a.  przeniesienie praw do wartości niematerialnych i prawnych, bez względu na formę,
      w jakiej dokonano czynności prawnej;
    b.  zobowiązanie do powstrzymania się od dokonania czynności lub do tolerowania
      czynności lub sytuacji;
    c.  świadczenie usług zgodnie z nakazem organu władzy publicznej lub podmiotu
      działającego w jego imieniu lub nakazem wynikającym z mocy prawa.
    Jak stanowi art. 8 ust. 2a ustawy:
    W przypadku gdy podatnik, działając we własnym imieniu, ale na rzecz osoby trzeciej,
    bierze udział w świadczeniu usług, przyjmuje się, że ten podatnik sam otrzymał i
    wyświadczył te usługi.
    Pod pojęciem usługi (świadczenia) należy rozumieć każde zachowanie, na które składać
    się może zarówno działanie (uczynienie, wykonanie czegoś na rzecz innej osoby), jak i
    zaniechanie (nieczynienie bądź też tolerowanie). Przy ocenie charakteru świadczenia jako
    usługi należy mieć na względzie, że ustawa zalicza do grona usług każde świadczenie,
    które nie jest dostawą w myśl art. 7 ustawy o VAT. Zauważyć również należy, że usługą
    będzie tylko takie świadczenie, w przypadku którego istnieje bezpośredni konsument,
    odbiorca świadczenia odnoszący korzyść o charakterze majątkowym.
    W związku z powyższym czynność podlega opodatkowaniu jedynie wówczas, gdy
    wykonywana jest w ramach umowy zobowiązaniowej, a jedna ze stron transakcji może
    zostać uznana za bezpośredniego beneficjenta tej czynności. Przy czym związek pomiędzy
    otrzymywaną płatnością a świadczeniem na rzecz dokonującego płatności musi mieć
    charakter bezpośredni i na tyle wyraźny, aby można powiedzieć, że płatność następuje w
    zamian za to świadczenie.
    Odpłatność oznacza wykonanie czynności (dostawy towarów oraz świadczenia usług) za
    wynagrodzeniem. W znaczeniu potocznym wynagrodzenie to zapłata za pracę, należność.
    Natomiast odpłatny to taki, który wymaga zapłacenia, zwrotu kosztów, płatny. Zatem pod
    pojęciem odpłatności rozumieć należy prawo podmiotu sprzedającego towar lub
    świadczącego usługę do żądania od nabywcy towaru, odbiorcy usługi lub osoby trzeciej
    zapłaty ceny lub ekwiwalentu (np. w postaci świadczenia wzajemnego).
    W dorobku orzecznictwa Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej przyjmuje się, że
    odpłatność ma miejsce wtedy, gdy istnieje bezpośredni związek pomiędzy dostawą

    towarów lub świadczeniem usług a otrzymanym wynagrodzeniem, przy czym
    wynagrodzenie jakkolwiek musi być wyrażone w pieniądzu, to jednak nie musi być w tej
    formie dokonane. Należy podkreślić, że na gruncie przepisów o podatku od towarów i
    usług bez znaczenia pozostaje to, czy kwota uzyskanego wynagrodzenia (cena) została
    skalkulowana tak, że stanowi tylko koszt wytworzenia towaru lub wykonania usługi, czy
    została powiększona także o zysk sprzedającego. Skoro przepisy nie określają formy
    zapłaty za świadczoną usługę należy uznać, że zobowiązanie usługobiorcy może mieć
    postać świadczenia nie tylko określonej sumy pieniędzy, ale także świadczenie innej usługi
    (usługi wzajemnej). Oznacza to, że z danego stosunku prawnego, na podstawie którego
    wykonywana jest usługa, musi wynikać wyraźna, bezpośrednia korzyść na rzecz
    świadczącego usługę. Ponadto, aby dana czynność (świadczenie) podlegała
    opodatkowaniu podatkiem VAT musi istnieć bezpośredni związek o charakterze
    przyczynowym, pomiędzy świadczoną usługą a świadczeniem wzajemnym. Otrzymana
    zapłata powinna być konsekwencją wykonania świadczenia.
    Odpłatność określana jest przez strony umowy i jeśli strony ustalą zapłatę wówczas
    wykonane świadczenie staje się odpłatne. W przypadku istnienia świadczenia wzajemnego
    otrzymanego przez świadczącego usługę, należy uznać czynności wykonywane w ramach
    zawartej umowy za odpłatne świadczenie usług określone w art. 8 ust. 1 ustawy,
    podlegające opodatkowaniu na zasadach ogólnych.
    Ponadto stwierdzić należy, że opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług będzie
    podlegało tylko to świadczenie (dostawa lub usługa), w przypadku którego istnieje
    konsument, tj. odbiorca świadczenia odnoszący z niego choćby potencjalną korzyść.
    Dopóki nie istnieje podmiot, który odnosiłby lub powinien odnosić konkretne korzyści o
    charakterze majątkowym związanym z danym świadczeniem, dopóty świadczenie to nie
    będzie czynnością podlegającą opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.
    Opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, zgodnie z zasadą powszechności
    opodatkowania, podlegają wszelkie transakcje, których przedmiotem jest dostawa
    towarów lub świadczenie usług, pod warunkiem, że są one realizowane przez
    „podatników” w rozumieniu ustawy i wykonywane w ramach działalności gospodarczej.
    Stosownie do art. 15 ust. 1 ustawy:
    Podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej
    oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w
    ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności.
    Na podstawie art. 15 ust. 2 ustawy:
    Działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców lub
    usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a także
    działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność gospodarcza obejmuje w
    szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu towarów lub wartości
    niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych.
    Na mocy art. 9 ust. 1 Dyrektywy 2006/112/WE Rady z 28 listopada 2006 r. w sprawie
    wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. Urz. UE. L Nr 347 z 11 grudnia 2006
    r. s. 1 z późn. zm.), zwanej dalej „Dyrektywą 2006/112/WE”:
    Podatnikiem jest każda osoba prowadząca samodzielnie w dowolnym miejscu jakąkolwiek
    działalność gospodarczą, bez względu na cel czy też rezultaty takiej działalności.
    Działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców lub
    usługodawców, włącznie z górnictwem, działalnością rolniczą i wykonywaniem wolnych
    zawodów lub uznanych za takie. Za działalność gospodarczą uznaje się w szczególności
    wykorzystywanie, w sposób ciągły, majątku rzeczowego lub wartości niematerialnych w
    celu uzyskania z tego tytułu dochodu.

    Przepis ten stwierdza, że wykorzystywanie własności dóbr materialnych lub
    niematerialnych do celów zarobkowych w sposób ciągły, należy w szczególności uznać za
    działalność gospodarczą.
    Podsumowując to co wyżej zostało napisane Gmina nie będzie dokonywała czynności w
    ramach działalności gospodarczej w myśl ustawy o VAT, art. 15 ust. 2 (Dz.U.2025.775 t.j. z
    dnia 16 czerwca 2025 r.).
    W tym celu istotne znaczenie ma orzecznictwo Trybunału Sprawiedliwości Unii
    Europejskiej, w szczególności tezy zawarte w wyroku z 30 marca 2023 r. w sprawie C-612
    /21.
    Co prawda wyrok ten odnosi się do czynności dokonywanych w ramach promowania
    odnawialnych źródeł energii, jednakże wnioski płynące z ww. orzeczenia mogą być
    pomocne w analizowanej sprawie.
    W wyroku tym TSUE wskazał, iż aby czynności dokonywane przez gminę w ramach
    promowania odnawialnych źródeł energii były objęte zakresem stosowania dyrektywy
    2006/112, powinny one, po pierwsze, stanowić dostawę lub świadczenie usług, które
    gmina ta wykonuje odpłatnie na rzecz swoich mieszkańców w rozumieniu art. 2 ust. 1 lit. a
    i c) tej dyrektywy, a po drugie, być dokonywane w ramach działalności gospodarczej w
    rozumieniu art. 9 ust. 1 rzeczonej dyrektywy, tak aby owa gmina działała również w
    charakterze podatnika (pkt 24).
    W pkt 42 wyroku Trybunał wskazał, że art. 2 ust. 1, art. 9 ust. 1 i art. 13 ust. 1 dyrektywy
    2006/112 należy interpretować w ten sposób, że dostawy towarów i świadczenia usług
    podlegających opodatkowaniu VAT nie stanowi dostarczenie i zainstalowanie przez gminę,
    za pośrednictwem przedsiębiorstwa, systemów OZE na rzecz jej mieszkańców będących
    właścicielami nieruchomości, którzy wyrazili wolę wyposażenia tych nieruchomości w takie
    systemy, jeżeli taka działalność nie ma na celu osiągania stałego dochodu i skutkuje
    jedynie zapłatą przez tych mieszkańców kwot pokrywających najwyżej jedną czwartą
    poniesionych kosztów, a pozostała część jest finansowana ze środków publicznych.
    Trybunał w przedmiocie dokonania dostawy towarów i świadczenia usług w ramach
    działalności gospodarczej zauważył, że po pierwsze, podczas gdy przedsiębiorca dąży do
    stałego osiągania dochodu (zob. podobnie wyrok z dnia 20 stycznia 2021 r., AJFP Sibiu i
    DGRFP Braaov, C-655/19, EU:C:2021:40, pkt 27-29 i przytoczone tam orzecznictwo), że
    Gmina nie zamierza świadczyć regularnie usług instalacji systemów OZE i nie zatrudnia ani
    nie zamierza zatrudniać pracowników w tym celu, co odróżnia niniejszą sprawę od spraw,
    w których świadczenia gminne miały charakter trwały (pkt 36). Wyrok idealnie odnosi się
    do sytuacji, w której Gmina się znajduje. Budowa POŚ zakończy się z chwilą budowy i
    zostanie po 10 latach przekazana nieodpłatnie do użytkowania. Mieszkańcy sami będą
    decydować kto będzie im odbierał ścieki. Nie ma potrzeby zatrudniać ludzi do obsługi POŚ.
    TSUE wskazał, że w konsekwencji, o ile w świetle powyższych rozważań należy uznać, że
    gmina nie wykonuje działalności wchodzącej w zakres stosowania dyrektywy 2006/112,
    nie jest konieczne ustalenie, czy działalność ta byłaby również wyłączona z tego zakresu
    stosowania na podstawie art. 13 ust. 1 tej dyrektywy.
    Tymczasem jeżeli gmina odzyskuje - w drodze otrzymywanych przez nią wkładów - jedynie
    niewielką część poniesionych przez siebie kosztów, a pozostała część jest finansowana ze
    środków publicznych, taka różnica między tymi kosztami a kwotami otrzymanymi w
    zamian za oferowane usługi może sugerować, że wkłady te należy raczej uznać za opłatę
    aniżeli wynagrodzenie (zob. podobnie wyrok z dnia 12 maja 2016 r., Gemeente Borsele i
    Staatssecretaris van Financien, C-520/14, EU:C:2016:334, pkt 33 i przytoczone tam
    orzecznictwo).
    Podsumowując TSUE wskazał, że artykuł 2 ust. 1, art. 9 ust. 1 i art. 13 ust. 1 dyrektywy
    Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od
    wartości dodanej należy interpretować w ten sposób, że: dostawy towarów i świadczenia

    usług podlegających opodatkowaniu podatkiem od wartości dodanej nie stanowi
    dostarczenie i zainstalowanie przez gminę, za pośrednictwem przedsiębiorstwa,
    systemów odnawialnych źródeł energii na rzecz jej mieszkańców będących właścicielami
    nieruchomości, którzy wyrazili wolę wyposażenia tych nieruchomości w takie systemy,
    jeżeli taka działalność nie ma na celu osiągania stałego dochodu i skutkuje jedynie zapłatą
    przez tych mieszkańców kwot pokrywających najwyżej jedną czwartą poniesionych
    kosztów, a pozostała część jest finansowana ze środków publicznych. Tu wyrok również
    odnosi się idealnie do opisanej sytuacji POŚ gdzie mieszkańcy wyrazili chęć i wolę
    wybudowania na swoich posesjach oczyszczalni.
    Gmina zamierza w ramach inwestycji zrealizować założenia, wynikające z wyroku TSUE nr
    C-612/21, tj.:
        podmiotem występującym z wnioskiem o wydanie interpretacji indywidualnej jest
        Gmina będąca czynnym podatnikiem VAT,
        wydatki poniesione na wybudowanie oczyszczalni zostaną udokumentowane
        fakturami wystawionymi na rzecz Gminy,
        głównym celem wskazanej inwestycji jest poprawa gospodarki wodno-ściekowej w
        Gminie,
        realizacja zadania będzie dofinansowana ze środków Krajowego Planu Odbudowy i
        Zwiększenia Odporności,
        Gmina podpisze z mieszkańcami umowy cywilno-prawne,
        wartość procentowa udziału wkładu własnego mieszkańców w kosztach inwestycji
        będzie wynosić 18,7%,
        Gmina nie będzie zatrudniała pracowników w celu realizacji ww. Inwestycji.
    Gmina nie ma prawa do odliczenia podatku naliczonego w związku z budową
    przydomowych oczyszczalni ścieków na rzecz mieszkańców. Projekt w tej części nie
    generuje i nie będzie generować żadnych przychodów, w związku z powyższym brak jest
    czynności podlegających opodatkowaniu podatkiem VAT, nie powstanie sprzedaż
    opodatkowana (brak podatku należnego). Nabyte w tej części towary i usługi w celu
    zrealizowania Projektu nie mają związku z wykonywanymi przez Gminę czynnościami
    opodatkowanymi.
    Zgodnie z art. 86 ust. 1 ustawy o VAT w zakresie, w jakim towary i usługi są
    wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych, podatnikowi VAT (Gmina)
    nie przysługuje prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku
    naliczonego. Ponoszenie wydatków, które nie są związane z działalnością opodatkowaną
    VAT powoduje, że podatnik nie ma prawa do odliczenia VAT od takich wydatków.
    W zakresie realizacji przydomowych oczyszczalni ścieków na rzecz mieszkańców, Gmina
    występuje jako organ władzy publicznej i zgodnie z art. 15 ust. 6 ustawy o podatku VAT.
    Gminy w zakresie realizacji zadań do których została powołana, nie uznaje się za
    podatnika podatku VAT. Nabycia związane z budową przydomowych oczyszczalni ścieków
    związane są z czynnościami niepodlegającymi VAT i podatek VAT związany z nimi nie
    podlega odliczeniu.
    Mieszkańcy od dnia podpisania umowy zaczęli wpłacać ww. kwotę na konto Gminy (...).
    Wpłaty są ujęte w deklaracjach w JPK_V7. Na podstawie wpłat były wystawiane faktury,
    które traktowane były jako sprzedaż i odliczony został podatek i odprowadzony do Urzędu
    Skarbowego.
    W związku z powyższym Gmina (...) stoi na stanowisku, że w momencie wystawiania faktur
    sprzedażowych co wiązało się z odprowadzeniem podatku należnego od wpłat

    mieszkańców i ewentualnym odliczeniem podatku naliczonego od faktur otrzymanych od
    Wykonawcy, Gmina uważa, że powinna zrobić korektę wszystkich deklaracji JPK_V7 M za
    wcześniejsze miesiące, z których będzie mogła podatek należny do zwrotu z Urzędu
    Skarbowego skorygować i nie będzie odliczać podatku naliczonego przy zapłacie za
    wykonane usługi.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest w części prawidłowe oraz w
    części nieprawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zasady opodatkowania podatkiem od towarów i usług określa ustawa z dnia 11 marca
    2004 r. o podatku od towarów i usług (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 775 ze zm.), zwana dalej
    „ustawą”.
    Art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy:
      Opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług (...) podlegają odpłatna dostawa
      towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju.
    Art. 2 pkt 6 i 22 ustawy:
      Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o:
      6) towarach – rozumie się przez to rzeczy oraz ich części, a także wszelkie postacie
      energii,
      22) sprzedaży – rozumie się przez to odpłatną dostawę towarów i odpłatne
      świadczenie usług na terytorium kraju, eksport towarów oraz wewnątrzwspólnotową
      dostawę towarów.
    Art. 7 ust. 1 ustawy:
      Przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się
      przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (...).
    Art. 8 ust. 1 ustawy:
      Przez świadczenie usług, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się każde
      świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej
      niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu
      art. 7, w tym również:
      1) przeniesienie praw do wartości niematerialnych i prawnych, bez względu na
      formę, w jakiej dokonano czynności prawnej;
      2) zobowiązanie do powstrzymania się od dokonania czynności lub do tolerowania
      czynności lub sytuacji;
      3) świadczenie usług zgodnie z nakazem organu władzy publicznej lub podmiotu
      działającego w jego imieniu lub nakazem wynikającym z mocy prawa.
    Art. 8 ust. 2a ustawy:
      W przypadku gdy podatnik, działając we własnym imieniu ale na rzecz osoby trzeciej,
      bierze udział w świadczeniu usług, przyjmuje się, że ten podatnik sam otrzymał i
      wyświadczył te usługi.
    Definicja „świadczenia usług” ma charakter dopełniający definicję „dostawy towarów” i
    odzwierciedla zasadę powszechności opodatkowania podatkiem od towarów i usług
    transakcji, które są wykonywane przez podatników w ramach ich działalności
    gospodarczej.
    Usługą jest tylko takie świadczenie, w przypadku którego istnieje bezpośredni konsument,
    odbiorca świadczenia odnoszący korzyść o charakterze majątkowym. Przez świadczenie

    usług należy więc rozumieć każde zachowanie się na rzecz innej osoby, które nie jest
    dostawą. Na zachowanie to składać się może zarówno działanie (uczynienie, wykonanie
    czegoś na rzecz innej osoby), jak i zaniechanie (nieczynienie bądź też tolerowanie,
    znoszenie określonych stanów rzeczy).
    Aby czynność podlegała opodatkowaniu, musi istnieć bezpośredni związek o charakterze
    przyczynowym pomiędzy jej wykonaniem a otrzymanym świadczeniem wzajemnym. W
    ten sposób zapłacone kwoty stanowią rzeczywiste wynagrodzenie za wyodrębnioną
    czynność w ramach stosunku prawnego lub dochodzi do wymiany świadczeń wzajemnych.
    Otrzymana zapłata powinna być konsekwencją wykonania świadczenia. Wynagrodzenie
    musi być należne za wykonanie tego świadczenia.
    Odpłatność oznacza wykonanie czynności (dostawy towarów oraz świadczenia usług) za
    wynagrodzeniem. W znaczeniu potocznym wynagrodzenie to zapłata za pracę, należność.
    Natomiast odpłatny to taki, który wymaga zapłacenia, zwrotu kosztów, płatny. Zatem pod
    pojęciem odpłatności rozumieć należy prawo, aby podmiot sprzedający towar lub
    świadczący usługę żądał zapłaty ceny lub ekwiwalentu (np. w postaci świadczenia
    wzajemnego) od nabywcy towaru, odbiorcy usługi lub osoby trzeciej.
    Przepisy dotyczące funkcjonowania podatku VAT w krajach członkowskich Unii
    Europejskiej podlegają harmonizacji na zasadach określonych w dyrektywie 2006/112/WE
    Rady z 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej
    (Dz. Urz. UE L 347 z 11 grudnia 2006 r. str. 1 ze zm.), zwanej dalej „Dyrektywą 2006/112
    /WE”. Uszczegółowieniem zasad obowiązywania i funkcjonowania podatku VAT
    określonych w Dyrektywie 2006/112/WE są wyroki Trybunału Sprawiedliwości Unii
    Europejskiej.
    Kwestia odpłatności była wielokrotnie przedmiotem rozstrzygnięć TSUE. W dorobku
    orzecznictwa Trybunału przyjmuje się, że odpłatność ma miejsce wtedy, gdy istnieje
    bezpośredni związek pomiędzy dostawą towarów lub świadczeniem usług a otrzymanym
    wynagrodzeniem, przy czym wynagrodzenie – jakkolwiek musi być wyrażone w pieniądzu
    – to jednak nie musi być w tej formie dokonane.
    Na gruncie przepisów ustawy o podatku od towarów i usług nie ma znaczenia, czy kwota
    uzyskanego wynagrodzenia (cena) została skalkulowana tak, że stanowi tylko koszt
    wytworzenia towaru lub wykonania usługi, czy została powiększona także o zysk
    sprzedającego. Odpłatność określana jest przez strony umowy i jeśli strony ustalą zapłatę,
    wówczas wykonane świadczenie staje się odpłatne. Przepisy nie określają formy zapłaty,
    zatem wynagrodzenie (zapłata) może mieć postać zarówno świadczenia pieniężnego, jak i
    rzeczowego (określonego w naturze), np. w przypadku dostawy towaru w zamian za
    świadczenie usługi czy też w sytuacji zamiany towarów bądź usług.
    Zatem, aby dana czynność (świadczenie) podlegała opodatkowaniu podatkiem VAT, musi
    istnieć bezpośredni związek o charakterze przyczynowym pomiędzy świadczoną usługą a
    świadczeniem wzajemnym. Otrzymana zapłata powinna być konsekwencją wykonania
    świadczenia. Wynagrodzenie musi być należne za wykonanie tego świadczenia. W
    przypadku istnienia świadczenia wzajemnego otrzymanego przez świadczącego usługę,
    należy uznać czynności wykonywane w ramach zawartej umowy za odpłatne świadczenie
    usług określone w art. 8 ust. 1 ustawy, podlegające opodatkowaniu na zasadach ogólnych.
    Jednocześnie, aby czynność była opodatkowana podatkiem od towarów i usług, musi być
    wykonana przez podmiot, który w związku z jej wykonaniem jest podatnikiem podatku
    VAT.
    Art. 15 ust. 1 ustawy:
      Podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości
      prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o
      której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności.
    Art. 15 ust. 2 ustawy:

      Działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców
      lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz
      rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność
      gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu
      towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów
      zarobkowych.
    Na mocy art. 9 ust. 1 Dyrektywy 2006/112/WE:
      „Podatnikiem” jest każda osoba prowadząca samodzielnie w dowolnym miejscu
      jakąkolwiek działalność gospodarczą, bez względu na cel czy też rezultaty takiej
      działalności.
      „Działalność gospodarcza” obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców
      lub usługodawców, włącznie z górnictwem, działalnością rolniczą i wykonywaniem
      wolnych zawodów lub uznanych za takie. Za działalność gospodarczą uznaje się w
      szczególności wykorzystywanie, w sposób ciągły, majątku rzeczowego lub wartości
      niematerialnych w celu uzyskania z tego tytułu dochodu.
    Przepis ten stwierdza, że wykorzystywanie własności dóbr materialnych lub
    niematerialnych do celów zarobkowych w sposób ciągły, należy w szczególności uznać za
    działalność gospodarczą.
    Rolę gminy szczegółowo określa ustawa z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (t.
    j. Dz. U. z 2025 r. poz. 1153).
    Art. 2 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym:
      Gmina wykonuje zadania publiczne w imieniu własnym i na własną
      odpowiedzialność.
    Art. 6 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym:
      Do zakresu działania gminy należą wszystkie sprawy publiczne o znaczeniu
      lokalnym, niezastrzeżone ustawami na rzecz innych podmiotów.
    Art. 7 ust. 1 pkt 1 i 3 ustawy o samorządzie gminnym:
      Zaspokajanie zbiorowych potrzeb wspólnoty należy do zadań własnych gminy. W
      szczególności, zadania własne obejmują sprawy:
      1) ładu przestrzennego, gospodarki nieruchomościami, ochrony środowiska i
      przyrody oraz gospodarki wodnej,
      3) wodociągów i zaopatrzenia w wodę, kanalizacji, usuwania i oczyszczania ścieków
      komunalnych, utrzymania czystości i porządku oraz urządzeń sanitarnych, wysypisk i
      unieszkodliwiania odpadów komunalnych, zaopatrzenia w energię elektryczną i
      cieplną oraz gaz.
    Z opisu sprawy wynika, że realizują Państwo program budowy przydomowych
    oczyszczalni ścieków W związku z inwestycją zawarli Państwo umowy cywilnoprawne z
    mieszkańcami zainteresowanymi montażem POŚ. Umowa określa zasady partycypacji w
    kosztach budowy POŚ. Mieszkaniec zobowiązuje się do uiszczenia na rzecz Inwestora
    kwoty 5 535,00 zł (25% udziału), która stanowić będzie wkład własny Dysponenta
    Nieruchomości. Przekazanie nieodpłatnie na własność POŚ następuje po upływie okresu
    obowiązywania umowy bez konieczności składania dodatkowych oświadczeń.
    Przydomowa oczyszczalnia ścieków do czasu przekazania jej na własność Dysponentowi
    Nieruchomości stanowi mienie komunalne w rozumieniu odrębnych przepisów lecz nie
    będzie generować dochodów. Głównym celem wskazanej Inwestycji jest poprawa
    gospodarki wodno#ściekowej w Gminie (..) Budowa Przydomowych Oczyszczalni Ścieków
    jest realizowana za pomocą firmy zewnętrznej wybranej w wyniku przetargu. Całkowity
    koszt inwestycji to (...) zł. W sumie wybudowano 160 szt. przydomowych oczyszczalni
    ścieków.

    Państwa wątpliwości dotyczą kwestii odprowadzania podatku należnego od wpłat
    mieszkańców, prawa do odliczenia podatku z faktur otrzymanych od Wykonawcy oraz
    dokonania korekt deklaracji JPK V_7M.
    W pierwszej kolejności należy zauważyć, że wytyczne do oceny charakteru podjętych przez
    Państwa działań znajdują się w wyroku Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej (TSUE)
    z 30 marca 2023 r. w sprawie C-612/21 – Gmina O. przeciwko Dyrektorowi Krajowej
    Informacji Skarbowej. Co prawda wyrok ten nie odnosi się do czynności dokonywanych
    przez gminę w związku z budową przydomowych oczyszczalni ścieków, jednakże wnioski
    płynące z ww. orzeczenia mogą być pomocne w analizowanej sprawie.
    W wyroku tym TSUE wskazał, że:
      „Aby czynności dokonywane przez gminę w ramach promowania odnawialnych
      źródeł energii były objęte zakresem stosowania dyrektywy 2006/112, powinny one,
      po pierwsze, stanowić dostawę lub świadczenie usług, które gmina ta wykonuje
      odpłatnie na rzecz swoich mieszkańców w rozumieniu art. 2 ust. 1 lit. a) i c) tej
      dyrektywy, a po drugie, być dokonywane w ramach działalności gospodarczej w
      rozumieniu art. 9 ust. 1 rzeczonej dyrektywy, tak aby owa gmina działała również w
      charakterze podatnika (pkt 24)”.
    Trybunał zwrócił uwagę na istotne elementy stanu faktycznego, które zaistniały w sprawie
    będącej przedmiotem ww. postępowania:
      „W tym względzie, po pierwsze, należy zauważyć, że podczas gdy przedsiębiorca
      dąży do stałego osiągania dochodu (zob. podobnie wyrok z dnia 20 stycznia 2021 r.,
      AJFP Sibiu i DGRFP Braãov, C-655/19, EU:C:2021:40, pkt 27–29 i przytoczone tam
      orzecznictwo), gmina O. wskazała we wniosku o wydanie indywidualnej interpretacji
      podatkowej, jak wynika z postanowienia odsyłającego, że nie zamierza świadczyć
      regularnie usług instalacji systemów OZE i nie zatrudnia ani nie zamierza zatrudniać
      pracowników w tym celu, co odróżnia niniejszą sprawę od spraw, w których
      świadczenia gminne miały charakter trwały.
      Po drugie, z informacji przedstawionych przez sąd odsyłający wynika, że gmina O.
      wydaje się ograniczać do zaproponowania swoim mieszkańcom będącym
      właścicielami nieruchomości, którzy mogą być zainteresowani systemami OZE, w
      ramach programu regionalnego mającego na celu umożliwienie przejścia na
      gospodarkę niskoemisyjną, dostarczenia i zainstalowania u nich tych systemów OZE
      za pośrednictwem przedsiębiorstwa wybranego w wyniku przetargu, w zamian za
      ich udział nieprzekraczający 25% kosztów podlegających dofinansowaniu związanych
      z tą dostawą i z tą instalacją, podczas gdy owa gmina płaci danemu przedsiębiorstwu
      wynagrodzenie za te same dostawę i instalację po cenie rynkowej.
      Tymczasem Trybunał miał już okazję orzec, że jeżeli gmina odzyskuje – w drodze
      otrzymywanych przez nią wkładów – jedynie niewielką część poniesionych przez
      siebie kosztów, a pozostała część jest finansowana ze środków publicznych, taka
      różnica między tymi kosztami a kwotami otrzymanymi w zamian za oferowane usługi
      może sugerować, że wkłady te należy raczej uznać za opłatę aniżeli wynagrodzenie
      (zob. podobnie wyrok z dnia 12 maja 2016 r., Gemeente Borsele i Staatssecretaris
      van Financiën, C-520/14, EU:C:2016:334, pkt 33 i przytoczone tam orzecznictwo). W
      konsekwencji nawet biorąc pod uwagę płatności przyznane gminie O. przez dane
      województwo, które wynoszą 75% kosztów podlegających dofinansowaniu, suma
      kwot otrzymanych od zainteresowanych właścicieli z jednej strony od owego
      województwa z drugiej strony pozostaje strukturalnie niższa od łącznych kosztów
      faktycznie poniesionych przez tę gminę, jak wskazano w pkt 31 niniejszego wyroku,
      co nie odpowiada podejściu, jakie przyjąłby w danym wypadku instalator systemów
      OZE, który przy ustalaniu swoich cen starałby się zawrzeć w nich swoje koszty i
      osiągnąć marżę zysku. Natomiast wspomniana gmina ponosi jedynie ryzyko strat,
      nie mając perspektywy zysku.

      Po trzecie, nie wydaje się ekonomicznie opłacalne, aby taki instalator systemów OZE
      obciążał odbiorców swoich dostaw towarów i świadczenia usług jedynie najwyżej
      jedną czwartą poniesionych przez siebie kosztów, oczekując jednocześnie
      rekompensaty w postaci dofinansowania za zasadniczą część pozostałych trzech
      czwartych tych kosztów. Taki mechanizm nie tylko stawiałby jego przepływy
      pieniężne w sytuacji strukturalnie deficytowej, ale ponadto stwarzałby nietypowy
      stopień niepewności dla podatnika, ponieważ kwestia, czy i w jakim zakresie osoba
      trzecia zwróci tak istotną część poniesionych kosztów, pozostaje faktycznie otwarta
      do czasu podjęcia przez tę osobę trzecią decyzji, co następuje po tym, jak sporne
      transakcje zostaną dokonane” (pkt 36-39).
    Na podstawie powyższej analizy TSUE doszedł do wniosku, że:
      „W konsekwencji nie wydaje się, z zastrzeżeniem dokonania weryfikacji przez sąd
      odsyłający, by gmina O. wykonywała w niniejszym przypadku działalność o
      charakterze gospodarczym w rozumieniu art. 9 ust. 1 akapit drugi dyrektywy 2006
      /112.
      Ponieważ gmina O., w świetle powyższych rozważań, nie wykonuje działalności
      wchodzącej w zakres stosowania dyrektywy 2006/112, nie jest konieczne ustalenie,
      czy działalność ta byłaby również wyłączona z tego zakresu stosowania na podstawie
      art. 13 ust. 1 tej dyrektywy” (pkt 40 41).
    Ostatecznie Trybunał orzekł, że:
      „art. 2 ust. 1, art. 9 ust. 1 i art. 13 ust. 1 dyrektywy 2006/112 należy interpretować w
      ten sposób, że dostawy towarów i świadczenia usług podlegających opodatkowaniu
      VAT nie stanowi dostarczenie i zainstalowanie przez gminę, za pośrednictwem
      przedsiębiorstwa, systemów OZE na rzecz jej mieszkańców będących właścicielami
      nieruchomości, którzy wyrazili wolę wyposażenia tych nieruchomości w takie
      systemy, jeżeli taka działalność nie ma na celu osiągania stałego dochodu i skutkuje
      jedynie zapłatą przez tych mieszkańców kwot pokrywających najwyżej jedną czwartą
      poniesionych kosztów, a pozostała część jest finansowana ze środków publicznych”
      (pkt 42).
    W rozpatrywanej sprawie analiza przedstawionego opisu sprawy wykazuje, że realizują
    Państwo projekt w zakresie budowy oczyszczalni przydomowych dla mieszkańców w
    warunkach podobnych do wynikających z wyroku TSUE nr C-612/21, tj.:
    · celem głównym inwestycji jest poprawa gospodarki wodno-ściekowej gminy,
    · udział wkładu własnego wnoszonego przez mieszkańców w kosztach inwestycji
      związanej z budową przydomowych oczyszczalni ścieków w ramach projektu wynosi
      25%, ,
    · Gmina zawrze z właścicielami nieruchomości zainteresowanymi montażem POŚ umowy
      cywilno-prawne,
    · prace związane z budową przydomowych oczyszczalni ścieków są wykonywane za
      pomocą firmy zewnętrznej wybranej w wyniku przetargu,
    · realizacja inwestycji nie będzie miała na celu osiągania przez Gminę stałego dochodu.
    Opis przedmiotowej sprawy wskazuje zatem, że w związku z realizacją inwestycji
    polegającej na budowie przydomowych oczyszczalni ścieków nie wykonują Państwo

    działań na zasadach i w tych samych warunkach, które dotyczą podmiotów
    gospodarczych. Państwa rola sprowadza się do zorganizowania skutecznego finansowania
    i wykonania przydomowych oczyszczalni ścieków dla mieszkańców na terenie gminy.
    Realizując inwestycję dla mieszkańców nie działają Państwo w celach zarobkowych tak jak
    przedsiębiorca, celem ww. inwestycji jest interes społeczny. Nie jest to zatem sposób
    działania występujący w przypadku zwykłej działalności gospodarczej.
    W wyniku Państwa działań nie wystąpią znaczące zakłócenia konkurencji, które prowadzić
    mogłyby do wyłączenia z dostaw dla ostatecznego konsumenta innych podmiotów. Z
    opisu sprawy wynika bowiem, że inwestycja dla mieszkańców jest realizowana przez firmę
    zewnętrzną. Tym samym, działają Państwo jako świadczeniobiorca dokonujący zakupu od
    podmiotów prywatnych.
    Państwa działania w związku z realizacją inwestycji, nie stanowią dostawy towarów ani
    świadczenia usług podlegających opodatkowaniu podatkiem VAT. Realizując inwestycję
    dla mieszkańców nie wykonują Państwo działalności gospodarczej w rozumieniu art. 15
    ust. 2 ustawy. Zatem realizacja inwestycji nie podlega opodatkowaniu podatkiem od
    towarów i usług na podstawie art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy.
    W związku z powyższym, w niniejszej sprawie wpłaty Mieszkańców wnoszone w związku
    budową przydomowych oczyszczalni ścieków nie stanowią zapłaty za czynności
    podlegające opodatkowaniu podatkiem VAT, a w konsekwencji nie podlegają
    opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług na podstawie art. 5 ust. 1 ustawy. W
    konsekwencji nie powinni Państwo odprowadzać podatku od towarów i usług od wpłat
    mieszkańców.
    Odnosząc się natomiast do kwestii prawa do odliczenia i zwrotu podatku VAT oraz
    możliwości dokonania korekt deklaracji zauważyć należy, że podstawowe zasady
    dotyczące odliczania podatku naliczonego zostały sformułowane w art. 86 ust. 1 ustawy:
      W zakresie, w jakim towary i usługi są wykorzystywane do wykonywania czynności
      opodatkowanych, podatnikowi, o którym mowa w art. 15, przysługuje prawo do
      obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego, z zastrzeżeniem
      art. 114, art. 119 ust. 4, art. 120 ust. 17 i 19 oraz art. 124.
    Art. 86 ust. 2 pkt 1 ustawy:
      Kwotę podatku naliczonego stanowi suma kwot podatku wynikających z faktur
      otrzymanych przez podatnika z tytułu:
      a) nabycia towarów i usług,
      b) dokonania całości lub części zapłaty przed nabyciem towaru lub wykonaniem
        usługi.
    Stosownie do art. 87 ust. 1 ustawy:
      W przypadku gdy kwota podatku naliczonego, o której mowa w art. 86 ust. 2, jest w
      okresie rozliczeniowym wyższa od kwoty podatku należnego, podatnik ma prawo do
      obniżenia o tę różnicę kwoty podatku należnego za następne okresy lub do zwrotu
      różnicy na rachunek bankowy.
    Z przywołanych wyżej przepisów wynika, że prawo do obniżenia kwoty podatku należnego
    o kwotę podatku naliczonego przysługuje wówczas, gdy zostaną spełnione określone
    warunki, tzn. odliczenia tego dokonuje podatnik podatku od towarów i usług oraz gdy
    towary i usługi, z których nabyciem podatek został naliczony, są wykorzystywane do
    wykonywania czynności opodatkowanych, tzn. takich, których następstwem jest
    określenie podatku należnego (powstanie zobowiązania podatkowego).
    Przedstawiona wyżej zasada wyklucza możliwość dokonania odliczenia podatku
    naliczonego związanego z towarami i usługami, które nie są wykorzystywane do czynności
    opodatkowanych, czyli w przypadku ich wykorzystania do czynności zwolnionych od

    podatku VAT oraz niepodlegających temu podatkowi. Jednocześnie z zasady tej wynika, że
    odliczenie podatku naliczonego może być częściowe, tzn. w tej części, w jakiej dane towary
    lub usługi, z którymi związany jest podatek naliczony są wykorzystywane do realizacji
    czynności opodatkowanych, z pominięciem tej części podatku od tych towarów i usług, w
    jakiej towary te (usługi) są wykorzystywane do wykonywania czynności
    nieopodatkowanych podatkiem VAT.
    Ponadto należy zauważyć, że ustawodawca zapewnił podatnikowi prawo do odliczenia
    podatku naliczonego w całości lub w części pod warunkiem spełnienia przez niego
    zarówno tzw. przesłanek pozytywnych oraz niezaistnienia przesłanek negatywnych,
    określonych w art. 88 ustawy. Ten ostatni przepis określa listę wyjątków, które pozbawiają
    podatnika prawa do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego.
    Jeden z nich wskazany został w art. 88 ust. 3a pkt 2 ustawy, zgodnie z którym:
      Nie stanowią podstawy do obniżenia podatku należnego oraz zwrotu różnicy
      podatku lub zwrotu podatku naliczonego faktury i dokumenty celne w przypadku
      gdy transakcja udokumentowana fakturą nie podlega opodatkowaniu albo jest
      zwolniona od podatku.
    Odnosząc się do Państwa sprawy, należy zauważyć, że jak wskazano, realizacja inwestycji
    nie podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług - nie dokonują Państwo
    dostawy towarów ani świadczenia usług podlegających opodatkowaniu podatkiem VAT.
    Wobec powyższego w zakresie budowy przydomowych oczyszczalni ścieków dla
    mieszkańców, nie wystąpi związek przyczynowo#skutkowy pomiędzy dokonywanymi
    zakupami a czynnościami opodatkowanymi podatkiem VAT.
    Zatem nie mają Państwo prawa do odliczenia podatku naliczonego od wydatków na
    realizację inwestycji. Powyższe wynika z faktu, że w analizowanym przypadku nie są
    spełnione – wskazane w art. 86 ust. 1 ustawy – przesłanki warunkujące prawo do
    odliczenia podatku naliczonego, tj. ponoszone wydatki inwestycyjne w zakresie budowy
    przydomowych oczyszczalni ścieków dla mieszkańców nie są wykorzystywane do
    wykonywania czynności opodatkowanych podatkiem od towarów i usług.
    Art. 103 ust. 1 ustawy:
      Podatnicy oraz podmioty wymienione w art. 108 są obowiązani, bez wezwania
      naczelnika urzędu skarbowego, do obliczania i wpłacania podatku za okresy
      miesięczne w terminie do 25. dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym
      powstał obowiązek podatkowy, na rachunek urzędu skarbowego, z zastrzeżeniem
      ust. 1a-4 oraz art. 33 i art. 33b.
    Art. 99 ust. 1 ustawy:
      Podatnicy, o których mowa w art. 15, są obowiązani składać w urzędzie skarbowym
      deklaracje podatkowe za okresy miesięczne w terminie do 25. dnia miesiąca
      następującego po każdym kolejnym miesiącu, z zastrzeżeniem ust. 2-10, art. 130c,
      art. 133 i art. 138g ust. 2.
    Art. 99 ust. 7c ustawy:
      Deklaracje podatkowe, o których mowa w ust. 1-3, zawierają dane niezbędne do
      rozliczenia podatku, obliczenia jego wysokości, w tym wysokości podstawy
      opodatkowania, podatku należnego i podatku naliczonego, a także dane dotyczące
      podatnika.
    Art. 99 ust. 11c ustawy:
      Deklaracje podatkowe, o których mowa w ust. 1-3, są składane zgodnie z wzorem
      dokumentu elektronicznego w rozumieniu ustawy z dnia 17 lutego 2005 r. o
      informatyzacji działalności podmiotów realizujących zadania publiczne (Dz. U. z 2021
      r. poz. 2070), który obejmuje deklarację i ewidencję, o której mowa w art. 109 ust. 3.

      Dokument elektroniczny, o którym mowa w zdaniu pierwszym, jest przesyłany w
      sposób określony w przepisach wydanych na podstawie art. 193a § 3 Ordynacji
      podatkowej i zgodnie z wymaganiami określonymi w tych przepisach.
    Art. 109 ust. 3 ustawy:
      Podatnicy, z wyjątkiem podatników wykonujących wyłącznie czynności zwolnione od
      podatku na podstawie art. 43 ust. 1 lub przepisów wydanych na podstawie art. 82
      ust. 3 oraz podatników, u których sprzedaż jest zwolniona od podatku na podstawie
      art. 113 ust. 1 lub 9, są obowiązani prowadzić ewidencję zawierającą dane
      pozwalające na prawidłowe rozliczenie podatku i sporządzenie informacji
      podsumowującej, w szczególności dane dotyczące:
      1) rodzaju sprzedaży i podstawy opodatkowania, wysokości kwoty podatku
      należnego, w tym korekty podatku należnego, z podziałem na stawki podatku;
      2) kwoty podatku naliczonego obniżającego kwotę podatku należnego, w tym korekty
      podatku naliczonego;
      3) kontrahentów;
      4) dowodów sprzedaży i zakupów.
    Art. 109 ust. 3b ustawy:
      Podatnicy, o których mowa w art. 99 ust. 1, są obowiązani przesyłać, na zasadach
      określonych w art. 99 ust. 11c, za każdy miesiąc do urzędu skarbowego, za pomocą
      środków komunikacji elektronicznej, ewidencję, o której mowa w ust. 3, łącznie z
      deklaracją podatkową, w terminie do złożenia tej deklaracji.
    Powyższy przepis obliguje czynnych podatników podatku VAT do wykazywania w ewidencji
    sprzedaży dostawy określonych czynności. Dodatkowo należy zauważyć, że podatnicy VAT
    czynni są obowiązani przesyłać za każdy miesiąc do urzędu skarbowego, za pomocą
    środków komunikacji elektronicznej, ewidencję prowadzoną na potrzeby podatku od
    towarów i usług, łącznie z deklaracją podatkową, w terminie do złożenia tej deklaracji.
    Zgodnie z art. 81 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z
    2025 r. poz. 111 ze zm.), zwanej dalej „Ordynacją podatkową”:
      Jeżeli odrębne przepisy nie stanowią inaczej, podatnicy, płatnicy i inkasenci mogą
      skorygować uprzednio złożoną deklarację.
    Stosownie do art. 81 § 2 Ordynacji podatkowej:
      Skorygowanie deklaracji następuje przez złożenie korygującej deklaracji.
    Korekta deklaracji (zeznań) ma na celu poprawienie błędu, który został popełniony przy jej
    sporządzeniu. Skorygowanie deklaracji polega na ponownym, poprawnym już wypełnieniu
    deklaracji.
    W tym miejscu warto przedstawić, że Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale I GSK 1/11,
    odniósł się do problematyki zwrotu podatku zapłaconego z naruszeniem prawa Unii
    Europejskiej. Wskazał mianowicie, że orzecznictwo TSUE dopuszcza wyłączenie zwrotu
    świadczenia pobranego niezgodnie z prawem UE, jeżeli prowadziłoby to do
    nieuprawnionego wzbogacenia świadczącego. Prawo UE nie zakazuje, że niezgodne z tym
    prawem świadczenia mogły podlegać wliczeniu w cenę i w ten sposób zostać przerzucone
    na konsumentów (por. wyrok TSUE z 27 lutego 1980 r. w sprawie C-68/79 Hans Just I/S
    przeciwko Danish Ministry for Fiscal Affairs, pkt 26; wyrok TSUE z 27 marca 1980 r. w
    sprawie C-61/79 Amministrazione delle finanze dello Stato przeciwko Denkavit Italiana
    Srl., pkt 26; wyrok TSUE z 9 listopada 1983 r. w sprawie C-99/82 Amministrazione delle
    Finanze dello Stato przeciwko SpA San Giorgio, pkt 13; wyrok TSUE z 14 stycznia 1997 r. w
    sprawach C-192/95 do C-218/95 Société Comateb i inni przeciwko Directeur général des
    douanes et droits indirects, pkt 21; wyrok TSUE z 9 lutego 1999 r. w sprawie C-343/96
    Dilexport Srl przeciwko Amministrazione delle Finanze dello Stato, pkt 47; wyrok TSUE w

    sprawach C-441/98 i C-442/98 Kapniki Mikhailidis AE and Idrima Kinonikon Asphaliseon
    (IKA), pkt 31). W orzecznictwie TSUE wskazano, że może wówczas wystąpić sytuacja, w
    której ciężar opodatkowania jest w rzeczywistości ponoszony nie przez przedsiębiorcę,
    lecz przez konsumenta, na którego ciężar ten został przerzucony.
    W konsekwencji przekazanie przedsiębiorcy kwoty już przez niego odzyskanej (od
    konsumenta) prowadziłoby do uzyskania podwójnego zwrotu, co może być postrzegane
    jako nieuzasadnione wzbogacenie (por. wyrok TSUE w sprawie Comateb, pkt 22).
    Dodatkowo należy wyjaśnić, że podatek VAT ma charakter cenotwórczy i jego ciężar
    ponosi co do zasady ostateczny konsument. Natomiast dla podatnika podatek ten jest
    neutralny. Strony transakcji przeważnie umawiają się na kwotę brutto.
    Późniejsza zmiana stawki na stawkę obniżoną (lub zwolnienie od podatku) powinna zatem
    skutkować co do zasady zwrotem różnicy w podatku na rzecz nabywcy (ostatecznego
    konsumenta). W konsekwencji dokonanie zwrotu podatku VAT na rzecz podatnika bez
    uprzedniego wykazania powstania zubożenia po jego stronie mogłoby prowadzić do
    bezpodstawnego wzbogacenia tego podatnika. W sytuacji gdy podatnik nie przerzucił
    całego podatku na konsumenta sam ponosząc ciężar ekonomiczny podatku lub doznał
    innego uszczerbku na swoim majątku w związku ze stosowaniem niewłaściwej stawki VAT
    może wystąpić z roszczeniem o zwrot nienależnie zapłaconego podatku. Sposób
    postępowania w takich sytuacjach wyznaczył NSA w wyżej wymienionej uchwale z 22
    czerwca 2011 r. sygn. akt I GPS 1/11.
    W przypadku sprzedaży dokonanej na rzecz osób fizycznych, dla których nie były
    wystawiane faktury, podatnik może wystąpić z wnioskiem o zwrot w sytuacji, gdy
    dokonanie zwrotu nie doprowadzi do bezpodstawnego wzbogacenia podatnika
    realizującego dostawę towarów/świadczenie usług. Zwrot kwoty podatku VAT
    bezsprzecznie należy się temu, kto wartość tę utracił, a zatem osobie, która faktycznie
    poniosła ekonomiczny ciężar podatku.
    W przedmiotowej sprawie mamy do czynienia z sytuacją, kiedy ciężar podatku VAT
    związanego ze świadczeniem usług został poniesiony przez ostatecznych konsumentów,
    tj. mieszkańców. Wskazali Państwo, że nie dokonają Państwo zwrotu mieszkańcom części
    ceny, która została pobrana z powodu opodatkowania wpłat podatkiem od towarów i
    usług, ponieważ wpłaty te stanowiły wkład własny mieszkańca. Zatem to nie Państwo byli
    podmiotem, który ostatecznie poniósł ciężar ekonomiczny podatku od towarów i usług
    lecz osoby trzecie (nabywcy usług – od których został ten podatek pobrany w cenie za
    usługę). Zwrot zapłaconego podatku od towarów i usług na Państwa rzecz, którzy nie
    ponieśli ekonomicznego ciężaru podatku oznaczałoby nieuzasadnione przysporzenie na
    Państwa rzecz. Zwrot podatku od towarów i usług na rzecz podatnika, który tylko
    formalnie, a nie faktycznie go zapłacił, prowadziłby do bezpodstawnego wzbogacenia po
    Państwa stronie.
    W omawianej sytuacji zwrot kwoty podatku VAT bezsprzecznie należy się temu, kto
    wartość tę utracił, a zatem osobie, która faktycznie poniosła ekonomiczny ciężar podatku.
    Mając na względzie powołane przepisy prawa, przedstawiony opis sprawy i Państwa
    stanowisko należy wskazać, że w odniesieniu do otrzymanych wpłat od mieszkańców, nie
    przysługuje Państwu prawo do skorygowania kwoty podatku VAT, a w konsekwencji i
    korekty deklaracji podatkowych.
    Tym samym, nie mają Państwo możliwości dokonania korekty VAT ani otrzymania zwrotu
    nadpłaconego podatku należnego w związku z otrzymaniem wpłat od mieszkańców, które
    to, jak wynika z wniosku, wpłaty zawierały kwotę podatku VAT.
    Podsumowując, nie powinni Państwo odprowadzać podatku należnego od wpłat
    mieszkańców i odliczać podatku naliczonego od faktur otrzymanych od Wykonawcy oraz
    nie mają Państwo prawa do dokonania korekt deklaracji w odniesieniu do otrzymanych
    wpłat od mieszkańców.

    Zatem Państwa stanowisko jest prawidłowe w zakresie braku opodatkowania wpłat
    mieszkańców i braku prawa do odliczenia podatku z faktur otrzymanych od Wykonawcy
    oraz nieprawidłowe w zakresie prawa do dokonania korekt deklaracji w związku z
    otrzymanymi wpłatami.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Państwo przedstawili i stanu prawnego,
    który obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia.
    Wydana interpretacja dotyczy tylko sprawy będącej przedmiotem Państwa wniosku
    (pytania). Inne kwestie, które nie zostały objęte pytaniem – nie mogą być zgodnie z art.
    14b § 1 Ordynacji podatkowej – rozpatrzone.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
        Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb
        ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz.U. z 2025 r. poz.
        111 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa
        sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia
        przyszłego i zastosują się Państwo do interpretacji.
        Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
        1) z zastosowaniem art. 119a;
        2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5
          ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
        3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
        Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego
    Sądu Administracyjnego w (...). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje
    ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
    (t. j. Dz.U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
        w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
        Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
        w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na
        adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS
        /SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.