Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0113-KDIPT1-1.4012.898.2025.2.MSU
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-11-13
Teza: Skutki podatkowe związane z wynajmem nieruchomości na
rzecz Fundacji.
Słowa kluczowe: najem-najem na cele działalności
najem-najem na cele mieszkalne
najem-najem prywatny
podatnik-podatnik czynny
Zagadnienia: Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III. Podatnicy,
płatnicy i przedstawiciele podatkowi-Rozdział 1.
Podatnicy i płatnicy-Działalność gospodarcza
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III. Podatnicy,
płatnicy i przedstawiciele podatkowi-Rozdział 1.
Podatnicy i płatnicy-Podatnicy
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział VIII.
Wysokość opodatkowania -Rozdział 2. Zwolnienia -
Zwolnienia przedmiotowe-Usługi w zakresie
wynajmowania lub wydzierżawiania nieruchomości o
charakterze mieszkalnym lub części nieruchomości na
cele mieszkaniowe
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III-
Rozdział 1-art. 15-ust. 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział
VIII-Rozdział 2-art. 43-ust. 1-pkt 36

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

8 września 2025 r. wpłynął Pana wniosek z 2 września 2025 r. o wydanie interpretacji
    indywidualnej, który dotyczy:
      nieuznania Pana za podatnika podatku VAT prowadzącego działalność gospodarczą
      w zakresie dotychczasowych usług najmu czterech nieruchomości,
      uznania Pana za podatnika podatku VAT prowadzącego działalność gospodarczą w
      związku z zamiarem wynajmu kolejnej zakupionej nieruchomości,
      zwolnienia od podatku VAT wynajmu przez Pana nieruchomości na rzecz Fundacji
      prowadzącej placówki opiekuńczo-wychowawcze typu socjalizacyjnego.
    Uzupełnił go Pan – w odpowiedzi na wezwanie – pismem z 7 października 2025 r. (data
    wpływu) oraz pismem z 10 października 2025 r. (data wpływu).
    Treść wniosku jest następująca:
    Opis stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego
    X posiada w swoim majątku osobistym następujące zabudowane nieruchomości:
                                            2· 1, działka zabudowana budynkiem mieszkalnym o powierzchni x m,
                                            2· 2, działka zabudowana budynkiem mieszkalnym o powierzchni x m,
                                            2· 3, działka zabudowana budynkiem mieszkalnym o powierzchni x m,
                                                  2· 4, działka zabudowana budynkiem mieszkalnym o powierzchni użytkowej x m.
    Wszystkie powyższe budynki mieszkalne zostały nabyte przez X do jego majątku
    osobistego i zostały wynajęte Fundacji na prowadzenie placówek opiekuńczo-
    wychowawczych typu socjalizacyjnego. Placówki te stanowią całodobowe domy dziecka
    przeznaczone dla dzieci w wieku szkolnym, których rodzice zostali pozbawieni lub mają
    ograniczone prawa rodzicielskie. W nieruchomościach tych mieszkają podopieczni
    Fundacji, mając do dyspozycji pokoje sypialne oraz część wspólną służącą do nauki,
    wypoczynku i innych potrzeb bytowych.
    Umowy najmu zostały zawarte w latach 2022-2024:
      · 22.08.2022 r. - nieruchomość 1, na czas określony do dnia 30.09.2027 r.
      · 14.09.2022 r. - nieruchomość 2, na czas określony do dnia 31.12.2032 r.
      · 25.11.2022 r. - nieruchomość 3, na czas określony do dnia 31.12.2033 r.
      · 22.04.2024 r. - nieruchomość 4, na czas określony do dnia 31.12.2034 r.
    Wynajem tych nieruchomości miał charakter incydentalny i okazjonalny, wynikający z
    pojawiającej się po stronie Fundacji potrzeby prowadzenia kolejnych placówek

    opiekuńczo-wychowawczych, a po stronie X - z możliwości dysponowania posiadanym
    majątkiem osobistym. Nieruchomości te zostały nabyte przede wszystkim jako lokata
    kapitału, a ich późniejsze przeznaczenie na najem wynikało z indywidualnych potrzeb
    najemcy i okoliczności rodzinnych. Wnioskodawca nie prowadzi działalności gospodarczej
    w rozumieniu ustawy o VAT, nie posiada wpisu w CEIDG ani rejestracji jako podatnik VAT
    czynny. Dotychczasowy najem był wykonywany na podstawie majątku osobistego, bez
    zamiaru tworzenia zorganizowanej działalności zarobkowej. Obecnie jednak X zamierza
    nabyć kolejne nieruchomości w postaci działek zabudowanych budynkiem mieszkalnym i
    przeznaczyć je wyłącznie na wynajem dla Fundacji w celu prowadzenia kolejnych placówek
    opiekuńczo-wychowawczych.
    Tym samym, planowany zakup oznacza jakościową zmianę w sposobie wykorzystywania
    majątku: z okazjonalnego wynajmowania prywatnych nieruchomości na rzecz jednego
    podmiotu – na zorganizowaną i powtarzalną aktywność gospodarczą w rozumieniu art. 15
    ust. 2 ustawy o VAT.
    Zatem, o ile dotychczasowy najem nieruchomości pozostawał poza zakresem definicji
    działalności gospodarczej z ustawy o VAT (mając charakter prywatny, sporadyczny, zależny
    od posiadanego majątku), o tyle planowany zakup kolejnych nieruchomości z wyraźnym
    przeznaczeniem na wynajem wskazuje na zamiar prowadzenia działalności gospodarczej
    w zakresie najmu.
    W uzupełnieniu wniosku wskazał Pan
      1. Najem zawarty w latach 2022-2024, tj.:
          22.08.2022 r. - nieruchomość 1, na czas określony do dnia 30.09.2027 r.,
          14.09.2022 r. - nieruchomość 2, na czas określony do dnia 31.12.2032 r.,
          25.11.2022 r. - nieruchomość 3, na czas określony do dnia 31.12.2033 r.,
          22.04.2024 r. - nieruchomość 4, na czas określony do dnia 31.12.2034 r.
    na rzecz Fundacji na prowadzenie placówek opiekuńczo-wychowawczych typu
    socjalizacyjnego był/jest czynnością odpłatną.
      2. Planowany najem kolejnych nieruchomości dla Fundacji w celu prowadzenia
        kolejnych placówek opiekuńczo-wychowawczych będzie czynnością odpłatną.
      3. Najemca ponosił/ponosi/będzie ponosił koszty związane z ww. nieruchomościami w
        okresie najmu przedmiotowych nieruchomości.
      4. Dotychczasowy najem czterech nieruchomości nie powodował powstania podatku
        należnego, ponieważ był wykonywany w ramach majątku osobistego
        Wnioskodawcy i miał charakter incydentalny oraz okazjonalny – nie stanowił
        działalności gospodarczej w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy o VAT.
        Natomiast w związku z planowanym zakupem kolejnych nieruchomości
        przeznaczonych wyłącznie na wynajem, Wnioskodawca uzyska status podatnika
        VAT w zakresie tej działalności. Jednakże usługi te będą korzystały ze zwolnienia od
        podatku na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 36 ustawy o VAT, ponieważ dotyczą
        wynajmu nieruchomości o charakterze mieszkalnym na cele mieszkaniowe
        (placówki opiekuńczo-wychowawcze Fundacji).
        W konsekwencji — nie wystąpi podatek należny, gdyż czynności te będą objęte
        zwolnieniem przedmiotowym.
      5. Podatek należny nie był rozliczany, ponieważ Wnioskodawca nie wykonywał
        działalności gospodarczej w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy o VAT. Najem dotyczył
        majątku prywatnego, miał charakter incydentalny i nie był prowadzony w sposób
        zorganizowany ani ciągły.

        Wnioskodawca nie był zarejestrowany jako podatnik VAT czynny ani zwolniony, nie
        prowadził biura, reklamy, obsługi księgowej ani innych działań właściwych
        przedsiębiorcy. Najem stanowił pasywne korzystanie z własnego majątku,
        wynikające z indywidualnych okoliczności (potrzeb Fundacji i możliwości
        Wnioskodawcy).
      6. Dotychczas czynsz z tytułu najmu był dokumentowany rachunkami lub dowodami
        wewnętrznymi, a nie fakturami VAT, ponieważ Wnioskodawca nie był podatnikiem
        VAT.
        Po planowanym nabyciu kolejnych nieruchomości i rejestracji jako podatnik VAT
        czynny, czynsz z tytułu najmu będzie dokumentowany fakturami VAT, z adnotacją o
        zastosowaniu zwolnienia z VAT na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 36 ustawy o VAT
        („najem lokalu mieszkalnego na cele mieszkaniowe”).
      7. Fundacja nie prowadzi i nie będzie prowadziła w wynajmowanych nieruchomościach
        działalności gospodarczej w rozumieniu ustawy o VAT.
        Budynki te są wykorzystywane wyłącznie na cele mieszkaniowe, tj. jako placówki
        opiekuńczo-wychowawcze typu socjalizacyjnego, stanowiące całodobowe domy
        dziecka dla dzieci, których rodzice zostali pozbawieni lub mają ograniczone prawa
        rodzicielskie.
        Placówki te nie mają charakteru komercyjnego ani zarobkowego — są
        prowadzone w ramach działalności statutowej Fundacji, wpisanej w Krajowym
        Rejestrze Sądowym jako działalność pożytku publicznego, nieodpłatna.
        Fundacja nie wykorzystuje wynajmowanych budynków do prowadzenia
        działalności usługowej, handlowej czy administracyjnej, a ich przeznaczenie
        pozostaje ścisłe mieszkaniowe — zaspokajanie potrzeb bytowych i opiekuńczych
        wychowanków (dzieci).
    Stan faktyczny obejmuje dotychczasowy najem czterech nieruchomości należących do
    majątku osobistego Wnioskodawcy, tj.: (...)
    wynajmowanych Fundacji na prowadzenie placówek opiekuńczo-wychowawczych.
    Dotyczy to stanu faktycznego, ponieważ umowy najmu zostały już zawarte w latach 2022–
    2024 i są obecnie wykonywane.
    Zdarzenie przyszłe dotyczy planowanego przez Wnioskodawcę nabycia kolejnych
    nieruchomości przeznaczonych wyłącznie na wynajem dla Fundacji, co oznacza zmianę
    charakteru aktywności – z okazjonalnego wynajmu prywatnego na zorganizowaną
    działalność gospodarczą w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy o VAT.
    Pytania
      1. Czy X stanie się podatnikiem VAT z tytułu najmu kolejnej nieruchomości?
      2. Czy świadczone przez Wnioskodawcę usługi najmu będą korzystały ze zwolnienia na
        podstawie art. 43 ust. 1 pkt 36 ustawy o VAT?
      3. (przedstawione w uzupełnieniu wniosku) Czy w przedstawionym stanie faktycznym
        prawidłowe jest stanowisko, że Pan X – do chwili obecnej – nie był podatnikiem
        podatku od towarów i usług z tytułu najmu nieruchomości opisanych we wniosku,
        gdyż wykonywał jedynie czynności w ramach zarządu majątkiem prywatnym,
        niebędące działalnością gospodarczą w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy o VAT?
    Pana stanowisko w sprawie
    Zdaniem Wnioskodawcy, w przedstawionym stanie faktycznym należy odróżnić dwa etapy:

      dotychczasowy wynajem czterech nieruchomości - miał charakter wykorzystania
      majątku osobistego, incydentalnego, bez zamiaru prowadzenia działalności
      gospodarczej,
      planowany zakup kolejnej nieruchomości wyłącznie w celu jej wynajmu - oznacza
      wejście w działalność gospodarczą w rozumieniu ustawy o VAT.
    Zgodnie z art. 15 ust. 1 ww. ustawy, podatnikami są osoby prawne, jednostki
    organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące
    samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub
    rezultat takiej działalności.
    W myśl art. 15 ust. 2 ww. ustawy, działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność
    producentów, handlowców lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby
    naturalne oraz rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody.
    Działalność gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające na
    wykorzystywaniu towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla
    celów zarobkowych.
    Definicja działalności gospodarczej, zawarta w art. 15 ust. 2 ustawy o podatku od towarów
    i usług ma charakter uniwersalny, pozwalający na objęcie pojęciem „podatnik” tych
    wszystkich podmiotów, które prowadzą określoną działalność, występując w
    profesjonalnym obrocie gospodarczym.
    Ponadto, działalność gospodarczą stanowi wykorzystywanie towarów w sposób ciągły dla
    celów zarobkowych. Przez ciągłe wykorzystywanie składników majątku należy rozumieć
    takie wykorzystywanie majątku, które charakteryzuje się powtarzalnością lub długim
    okresem trwania. Zatem czerpanie dochodów ze składnika majątku wskazuje na
    prowadzenie działalności gospodarczej.
    Trybunał Sprawiedliwości UE w wyroku z dnia 15 września 2011 r. w sprawach
    połączonych C-180/10 i C-181/10 (Słaby, Kuć) wskazał, że samo wykonywanie prawa
    własności przez osobę fizyczną, w sposób pasywny, nie przesądza jeszcze o prowadzeniu
    działalności gospodarczej. Aby uznać działanie za działalność gospodarczą, wymagane jest
    podjęcie aktywnych działań charakterystycznych dla przedsiębiorcy (np. powtarzalne
    inwestowanie, podejmowanie ryzyka gospodarczego, zorganizowanie).
    Podobnie Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 29 października 2007 r., I FPS 3
    /07, stwierdził, że: „nie każdy najem jest działalnością gospodarczą w rozumieniu
    przepisów o VAT - najem okazjonalny, incydentalny, wynikający z zarządzania własnym
    majątkiem prywatnym, nie rodzi obowiązku podatkowego w VAT.”
    Dotychczasowy najem czterech nieruchomości przez X był konsekwencją okoliczności
    rodzinnych i potrzeb Fundacji. Nieruchomości zostały nabyte jako majątek osobisty, nie w
    celu prowadzenia działalności gospodarczej. Wynajem miał charakter wtórny, pasywny,
    bez angażowania zorganizowanych środków i aktywności właściwych przedsiębiorcy (brak
    reklamy, brak biura, brak pracowników, brak powtarzalnych zakupów inwestycyjnych).
    W konsekwencji - do chwili obecnej X nie prowadzi działalności gospodarczej w
    rozumieniu ustawy o VAT. Planowany zakup kolejnej nieruchomości i przeznaczenie jej od
    początku wyłącznie na wynajem oznacza jakościową zmianę w sposobie działania. Jest to
    bowiem nabycie nieruchomości nie jako lokaty kapitału, lecz jako elementu powtarzalnej
    aktywności zarobkowej.
    W orzecznictwie TSUE (m.in. wyrok z dnia 26 września 1996 r. w sprawie C-230/94 Enkler)
    podkreśla się, że gdy osoba fizyczna zaczyna wykorzystywać składniki majątkowe w
    sposób podobny do przedsiębiorcy (systematyczny, ukierunkowany na zysk, powtarzalny),
    wówczas staje się podatnikiem VAT.

    Zatem momentem granicznym, w którym najem prywatny przekształca się w działalność
    gospodarczą, jest chwila, gdy podatnik podejmuje działania wskazujące na zamiar
    prowadzenia tej działalności w sposób zorganizowany i ciągły.
    Planowany zakup kolejnej nieruchomości z przeznaczeniem na najem dla Fundacji
    świadczy o takim zamiarze. Od tego momentu X powinien być uznany za podatnika VAT w
    zakresie najmu nieruchomości.
    Choć X stanie się podatnikiem VAT z tytułu najmu kolejnej nieruchomości, to świadczone
    przez niego usługi najmu będą korzystały ze zwolnienia na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 36
    ustawy o VAT. Przepis ten zwalnia od podatku usługi wynajmowania nieruchomości
    mieszkalnych na własny rachunek, wyłącznie na cele mieszkaniowe.
    W tym miejscu należy zauważyć, że stosowanie zwolnień od podatku ma charakter
    wyjątkowy (od ogólnej zasady powszechności opodatkowania) i nie podlega ani wykładni
    rozszerzającej, ani zawężającej, natomiast możliwość wychodzenia poza wykładnię
    literalną jest niedopuszczalne. W efekcie podatnik uprawniony jest do zastosowania ww.
    preferencji jedynie, gdy charakter czynności świadczonych przez niego w sposób
    jednoznaczny i nie budzący wątpliwości wyczerpuje znamiona ujęte w treści przepisu
    statuującego jego prawo do zastosowania zwolnienia od podatku od towarów i usług.
    Stosownie do treści art. 43 ust. 1 pkt 36 ustawy, zwalnia się od podatku usługi w zakresie
    wynajmowania lub wydzierżawiania nieruchomości o charakterze mieszkalnym lub części
    nieruchomości, na własny rachunek, wyłącznie na cele mieszkaniowe lub na rzecz
    społecznych agencji najmu, o których mowa w art. 22a ust. 1 ustawy z dnia 26
    października 1995 r. o niektórych formach popierania budownictwa mieszkaniowego (Dz.
    U. z 2019 r., poz. 2195 oraz z 2021 r., poz. 11, 1177 i 1243).
    Należy ponadto zauważyć, że stosownie do art. 43 ust. 20 ustawy, zwolnienie, o którym
    mowa w ust. 1 pkt 36, nie ma zastosowania do usług wymienionych w poz. 47 załącznika
    nr 3 do ustawy.
    W poz. 47 załącznika nr 3 do ustawy wymieniono PKWiU 55 usługi związane z
    zakwaterowaniem sklasyfikowane w PKWiU 55.
    Zwolnienie, które znajduje się w art. 43 ust. 1 pkt 36 ustawy o VAT, stanowi implementację
    z art. 135 ust. 1 lit. I Dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie
    wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz.Urz.UE.L z 2006 r. nr 347/1 z późn.
    zm.). Przepis powyższy stanowi, że państwa członkowskie zwalniają następujące
    transakcje: „(...) dzierżawę i wynajem nieruchomości”.
    Krajowe ustawodawstwo stanowi o zwolnieniu z opodatkowania usługi najmu pod
    warunkiem jego mieszkaniowego przeznaczenia.
    Powyższe wskazuje, że przesłanki do zastosowania zwolnienia są następujące:
      · świadczenie usługi na własny rachunek,
      · charakter mieszkalny nieruchomości,
      · mieszkaniowy cel najmu lub dzierżawy.
    Zaistnienie wszystkich powyższych przesłanek skutkuje zastosowaniem zwolnienia od
    podatku. Brak któregokolwiek z powyższych elementów nie pozwala natomiast na
    zastosowanie zwolnienia i w konsekwencji następuje opodatkowanie świadczonej usługi.
    W orzecznictwie krajowym (m.in. interpretacje indywidualne Dyrektora KIS z dnia
    20.12.2024 r., sygn. 0112-KDIL1-2.4012.501.2024.2.AS) wskazuje się, że najem będzie
    korzystał ze zwolnienia, jeżeli jego celem jest faktyczne zapewnienie zakwaterowania - tj.
    zaspokajanie potrzeb mieszkaniowych. Przy czym dla oceny celu nie ma znaczenia, czy
    najemcą jest osoba fizyczna, czy instytucja (fundacja, stowarzyszenie, gmina), o ile lokal
    rzeczywiście służy celom mieszkaniowym osób trzecich.

    W przedstawionym stanie faktycznym wszystkie trzy przesłanki do zastosowania
    zwolnienia są spełnione:
      charakter mieszkalny nieruchomości - wynajmowane budynki są budynkami
      mieszkalnymi w rozumieniu prawa budowlanego i ksiąg wieczystych,
      cel mieszkaniowy najmu - nieruchomości są wykorzystywane przez Fundację
      wyłącznie na cele zamieszkania podopiecznych (dzieci umieszczonych w placówkach
      opiekuńczo-wychowawczych typu socjalizacyjnego),
      świadczenie usługi na własny rachunek - wynajem jest realizowany przez X, który
      jako właściciel nieruchomości działa we własnym imieniu i na własny rachunek.
    W konsekwencji - mimo że Wnioskodawca stanie się podatnikiem VAT, jego usługi będą
    zwolnione z opodatkowania na mocy art. 43 ust. 1 pkt 36 ustawy o VAT.
    W uzupełnieniu wniosku do nowopostawionego przez Pana pytania nr 3 wskazał Pan, iż
    Pana zdaniem, do momentu obecnego nie prowadził Pan działalności gospodarczej w
    rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz.
    U. z 2025 r. poz. 775 ze zm.), a tym samym nie posiadał statusu podatnika VAT.
    Wnioskodawca posiadał w swoim majątku osobistym cztery nieruchomości mieszkalne,
    które zostały wynajęte Fundacji na prowadzenie placówek opiekuńczo-wychowawczych.
    Umowy najmu zawierane były w różnych latach (2022–2024).
    Najem ten nie miał charakteru zorganizowanego, nie był prowadzony w sposób
    profesjonalny ani systematyczny, dotyczył majątku nabytego pierwotnie w celach
    prywatnych, nie był poprzedzony działaniami marketingowymi, inwestycyjnymi ani
    typowymi dla przedsiębiorcy, a przychody z niego stanowiły uboczny skutek posiadania
    nieruchomości, a nie efekt działalności zarobkowej w rozumieniu ustawy o VAT.
    Tym samym, dotychczasowy sposób wynajmowania nieruchomości miał charakter
    pasywnego wykorzystania majątku osobistego, a nie aktywności gospodarczej.
    W konsekwencji – w świetle utrwalonej linii orzeczniczej – Pan X nie był podatnikiem VAT
    do chwili obecnej, gdyż nie prowadził działalności w sposób zorganizowany i ciągły, nie
    nabywał nieruchomości z zamiarem ich wynajmowania, a wynajem był efektem
    indywidualnych potrzeb najemcy, a nie zamierzonej aktywności gospodarczej.
    Wnioskodawca wskazuje, że dopiero planowany zakup kolejnych nieruchomości z
    przeznaczeniem na wynajem będzie stanowił zmianę jakościową w jego sposobie
    działania i będzie oznaczał rozpoczęcie działalności gospodarczej w rozumieniu art. 15 ust.
    2 ustawy o VAT.
    Zatem do chwili obecnej Pan X nie był podatnikiem podatku od towarów i usług z tytułu
    najmu nieruchomości opisanych we wniosku, ponieważ wykonywał czynności w ramach
    zarządu majątkiem prywatnym, niebędące działalnością gospodarczą w rozumieniu
    przepisów o VAT.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawił Pan we wniosku, jest nieprawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t. j.
    Dz. U. z 2025 r., poz. 775 ze zm.), zwanej dalej „ustawą”:
      Opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, podlegają odpłatna dostawa
      towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju.

    W myśl art. 7 ust. 1 ustawy:
      Przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się
      przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (...).
    Na mocy art. 2 pkt 6 ustawy:
      Przez towary rozumie się rzeczy oraz ich części, a także wszelkie postacie energii.
    Na mocy art. 8 ust. 1 ustawy:
      Przez świadczenie usług, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się każde
      świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej
      niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu
      art. 7, w tym również:
      1) przeniesienie praw do wartości niematerialnych i prawnych, bez względu na
      formę, w jakiej dokonano czynności prawnej;
      2) zobowiązanie do powstrzymania się od dokonania czynności lub do tolerowania
      czynności lub sytuacji;
      3) świadczenie usług zgodnie z nakazem organu władzy publicznej lub podmiotu
      działającego w jego imieniu lub nakazem wynikającym z mocy prawa.
    Z tak szeroko sformułowanej definicji wynika, że przez świadczenie usług należy przede
    wszystkim rozumieć określone zachowanie podatnika na rzecz odrębnego podmiotu,
    które zasadniczo wynika z dwustronnego stosunku zobowiązaniowego, zakładającego
    istnienie podmiotu będącego odbiorcą (nabywcą usługi), jak również podmiotu
    świadczącego usługę.
    Aby uznać dane świadczenie za odpłatne, musi istnieć stosunek prawny pomiędzy
    świadczącym usługę a odbiorcą, a w zamian za wykonanie usługi powinno zostać
    wypłacone wynagrodzenie. Musi istnieć bezpośredni związek pomiędzy świadczoną
    usługą i przekazanym za nią wynagrodzeniem. Oznacza to, że z danego stosunku
    prawnego, na podstawie którego wykonywana jest usługa, musi wynikać wyraźna,
    bezpośrednia korzyść na rzecz świadczącego usługę.
    Należy wskazać, że umowa najmu jest cywilnoprawną umową nakładającą na strony –
    zarówno wynajmującego, jak i najemcę – określone przepisami obowiązki.
    Jak wynika z art. 659 § 1 ustawy z 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (t. j. Dz. U. z 2025 r.,
    poz. 1071):
      Przez umowę najmu wynajmujący zobowiązuje się oddać najemcy rzecz do używania
      przez czas oznaczony lub nieoznaczony, a najemca zobowiązuje się płacić
      wynajmującemu umówiony czynsz.
    Najem jest więc umową dwustronnie zobowiązującą i wzajemną, odpowiednikiem
    świadczenia wynajmującego, polegającego na oddaniu rzeczy do używania, jest
    świadczenie najemcy, polegające na płaceniu umówionego czynszu. Z powyższego wynika,
    że umówiony między stronami czynsz jest wynagrodzeniem za możliwość korzystania z
    cudzej rzeczy i stanowi świadczenie wzajemne należne za używanie lokalu przez jego
    najemcę.
    Na gruncie przepisów ustawy o podatku od towarów i usług najem stanowi świadczenie
    usług zdefiniowane w art. 8 ust. 1 ustawy i podlega opodatkowaniu podatkiem od
    towarów i usług na mocy art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy.
    Wskazania jednak wymaga, że nie każda czynność stanowiąca dostawę towarów, w
    rozumieniu art. 7 ustawy, bądź świadczenie usług zdefiniowane w art. 8 ustawy, podlega
    opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, ponieważ aby dana czynność podlegała
    opodatkowaniu tym podatkiem, musi być wykonana przez podmiot, który w związku z jej
    wykonaniem jest podatnikiem podatku od towarów i usług.

    Pojęcia „podatnik” i „działalność gospodarcza”, na potrzeby podatku od towarów i usług,
    zostały określone w art. 15 ust. 1 i ust. 2 ustawy.
    Według zapisu art. 15 ust. 1 ustawy:
      Podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości
      prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o
      której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności.
    Zgodnie z art. 15 ust. 2 ustawy:
      Działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców
      lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz
      rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność
      gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu
      towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów
      zarobkowych.
    Biorąc pod uwagę powyższe przepisy należy stwierdzić, że świadczenie usług najmu
    wypełnia, określoną w art. 15 ust. 2 ustawy definicję działalności gospodarczej, jeżeli jest
    wykonywane w sposób ciągły do celów zarobkowych, bez względu na to, czy najem jest
    prowadzony w ramach działalności gospodarczej, czy jako odrębne źródło przychodu w
    rozumieniu przepisów o podatku dochodowym od osób fizycznych. Sam charakter
    stosunku prawnego, jaki kształtuje umowa najmu, wskazuje, że ma ona długotrwały
    charakter, a uzyskiwane korzyści z tego tytułu są w zasadzie stałe.
    Jak wynika z opisu sprawy nie jest Pan podatnikiem podatku od towarów i usług. Posiada
    Pan w swoim majątku osobistym zabudowane budynkami mieszkalnymi nieruchomości.
    Wszystkie budynki mieszkalne zostały nabyte przez Pana do majątku osobistego i zostały
    wynajęte Fundacji na prowadzenie placówek opiekuńczo-wychowawczych typu
    socjalizacyjnego. Umowy najmu zostały zawarte w latach 2022-2024:
      · 22.08.2022 r. - nieruchomość 1, na czas określony do dnia 30.09.2027 r.
      · 14.09.2022 r. - nieruchomość 2, na czas określony do dnia 31.12.2032 r.
      · 25.11.2022 r. - nieruchomość 3, na czas określony do dnia 31.12.2033 r.
      · 22.04.2024 r. - nieruchomość 4, na czas określony do dnia 31.12.2034 r.
    Zamierza Pan nabyć kolejne nieruchomości w postaci działek zabudowanych budynkiem
    mieszkalnym i przeznaczyć je wyłącznie na wynajem dla Fundacji w celu prowadzenia
    kolejnych placówek opiekuńczo-wychowawczych.
    W pierwszej kolejności odniosę się do Pana wątpliwości związanych z uznaniem, czy
    dotychczas wynajmując 4 nieruchomości opisane we wniosku działał Pan jako podatnik
    podatku od towarów i usług prowadzący działalność gospodarczą w myśl art. 15 ust. 1 i 2
    ustawy.
    Należy w tym miejscu zwrócić uwagę, że dla uznania danego majątku za „prywatny”
    istotny jest sposób jego wykorzystania i charakter działań podejmowanych w odniesieniu
    do niego w całym okresie posiadania przez dany podmiot.
    Termin „majątek prywatny” nie występuje na gruncie analizowanych przepisów ustawy o
    VAT, jednakże wynika z wykładni art. 15 ust. 2 ustawy, której należy dokonać odwołując się
    np. do wyroku TSUE w sprawie C-291/92 (Finanzamt Uelzen V. Dieter Armbrecht) z 4
    października 1995 r., czy wyroku w sprawie C-25/03 (Finanzamt Bergisch Gladbach v. HE) z
    21 kwietnia 2005 r., w których Trybunał stwierdził, że majątek prywatny to mienie
    wykorzystywane dla zaspokojenia potrzeb własnych i że jest to taka część majątku danej
    osoby fizycznej, która nie jest przez nią przeznaczona, ani wykorzystywana dla potrzeb
    prowadzonej działalności gospodarczej.

    Ze wskazanych orzeczeń wynika zatem, że podatnik musi w całym okresie posiadania
    swojego mienia wykazywać zamiar jego wykorzystywania w ramach majątku osobistego,
    co z przedstawionego przez Pana we wniosku stanu faktycznego i zdarzenia przyszłego nie
    wynika.
    Stwierdzenia zatem wymaga, że świadczone przez Pana usługi polegają na
    wykorzystywaniu należących do Pana nieruchomości w sposób ciągły dla celów
    zarobkowych i stałym czerpaniu korzyści z ich posiadania.
    W kontekście przywołanych wyżej przepisów należy stwierdzić, że najem nieruchomości
    wypełnia określoną w art. 15 ust. 2 ustawy definicję działalności gospodarczej, bez
    względu na to, czy przedmiotowy najem stanowi najem Pana prywatnych nieruchomości.
    W konsekwencji najem stanowi i stanowić będzie w przyszłości odpłatne świadczenie
    usług, o którym mowa w art. 8 ust. 1 ustawy, podlegające opodatkowaniu podatkiem od
    towarów i usług na mocy przepisu art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy, a świadcząc ww. usługi najmu
    działa Pan i będzie działał jako podatnik, o którym mowa w art. 15 ust. 1 ustawy.
    Podsumowując, posiadane obecnie przez Pana nieruchomości, tj. 1,2,3,4 nie stanowią
    Pana „majątku prywatnego”, bowiem mając na uwadze sposób ich wykorzystywania –
    usługi najmu, za które to usługi otrzymuje Pan wynagrodzenie w postaci czynszu, nie
    można powiedzieć, że służą wyłącznie do zaspokajania Pana potrzeb osobistych
    (prywatnych). Zawarte długoterminowe umowy najmu czterech nieruchomości świadczą o
    systematycznym, ukierunkowanym na zysk i powtarzalnym wykorzystywaniu składników
    majątkowych. Wbrew Pana twierdzeniom, nie można uznać tego najmu za incydentalny
    czy okazjonalny.
    Potwierdzenie zajętego wyżej stanowiska można znaleźć np. w orzecznictwie TSUE, gdzie
    ugruntowało się stanowisko, iż czerpanie dochodów ze składnika majątku na podstawie
    umowy zawartej z jednym podmiotem wskazuje na prowadzenie działalności
    gospodarczej. W orzeczeniu z 4 grudnia 1990 r. w sprawie C-186/89 W. N. Van Tiem v.
    Staatssecretaris van Financien uznano, że wynajem działki budowlanej wraz z prawem do
    wybudowania na niej i późniejszego użytkowania budynku, w zamian za roczny czynsz,
    jest prowadzeniem działalności gospodarczej. W innym zaś wyroku z 26 września 1996 r.
    w sprawie C-230/94 Renate Enkler przeciwko Finanzamt Hamburg stwierdzono, że
    wynajem majątku rzeczowego stanowi wykorzystanie tego majątku, które należy
    zaklasyfikować jako działalność gospodarczą w rozumieniu artykułu 9 ust. 2 VI Dyrektywy.
    Ponadto, w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 13 listopada 2012 r. sygn. akt I
    FSK 1805/11, wyrażono pogląd, że:
      jeżeli działalność w zakresie dzierżawy gruntu cechuje się zarówno powtarzalnością,
      jak i długim okresem trwania, to grunt wykorzystywany jest w sposób ciągły dla
      celów zarobkowych, a właściciel prowadzi działalność gospodarczą w rozumieniu art.
      15 ust. 2 ustawy o VAT.
    NSA wskazał przy tym, że:
      dla oceny, czy dana osoba prowadzi działalność gospodarczą w określonym zakresie
      nie ma znaczenia to, czy w tym zakresie zarejestrowała ona działalność czy też nie,
      nie ma też znaczenia jej subiektywne przekonanie.
    Również w wydanym 25 września 2025 r. orzeczeniu sygn. I SA/Wr 316/25, WSA we
    Wrocławiu stwierdził m.in.:
      (...) najem opisany we wniosku stanowi przejaw działalności gospodarczej strony
      skarżącej. Skoro bowiem zarówno ustawa o VAT, jak i dyrektywa VAT, taką formę
      wykorzystywania majątku uznają za przejaw prowadzenia działalności gospodarczej,
      to opisany we wniosku najem lokalu mieszkalnego należało uznać za formę
      prowadzenia działalności gospodarczej przez stronę skarżącą. Nie ma przy tym
      znaczenia, że skarżąca formalnie prowadzi działalność gospodarczą niezwiązaną z

      przedmiotowym lokalem mieszkalnym, ponieważ dla uznania, że dana czynność
      stanowi działalność gospodarczą nie ma decydującego znaczenia zamiar strony
      skarżącej czy jej przekonanie o nieprowadzeniu działalności gospodarczej. Ocena
      danej transakcji per se pozwala na uznanie, że skarżąca, wynajmując lokal
      mieszkalny, wykorzystuje swój majątek w sposób trwały w celu osiągnięcia dochodu,
      a więc prowadzi działalność gospodarczą w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy o VAT.
      W świetle jasnego brzmienia art. 15 ust. 1 i ust. 2 ustawy o VAT oraz z
      uwzględnieniem adekwatnego orzecznictwa TSUE, za podatnika VAT należało uznać
      osobę wykorzystującą towar w sposób ciągły dla celów zarobkowych. Nietrafnie
      zatem skarżąca postuluje, by różnicować status osób fizycznych, które dokonują
      "jedynie" zarządu majątkiem prywatnym. Definicja podatnika zawarta w art. 15 ust. 1
      ustawy o VAT przewiduje, że podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne
      niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie
      działalność gospodarczą. Zatem nie ma w niej rozróżnienia między osobami
      fizycznymi i innymi osobami czy jednostkami. Istotne dla uznania danego podmiotu
      za podatnika jest prowadzenie działalności gospodarczej w rozumieniu art. 15 ust. 2
      ustawy o VAT. Wynajem nieruchomości stanowi działalność gospodarczą, o czym
      była już mowa, a zatem wynajmujący nieruchomość jest kwalifikowany jako podatnik
      VAT.
    Zatem definicja działalności gospodarczej ma charakter uniwersalny, pozwalający na
    objęcie pojęciem „podatnik” tych wszystkich podmiotów, które prowadzą określaną
    działalność, występując w profesjonalnym obrocie gospodarczym. Przy tym, z art. 15 ust. 2
    ustawy jednoznacznie wynika, że pod pojęciem działalności gospodarczej należy rozumieć
    także czynności polegające na wykorzystywaniu towarów lub wartości niematerialnych i
    prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych. W tym przypadku decydujące
    znaczenie ma ciągłość wykorzystywania majątku. Wykorzystywanie towarów lub wartości
    niematerialnych i prawnych ma miejsce przede wszystkim poprzez oddanie ich w stosunki
    obligacyjne, np. w najem, dzierżawę itp. Przy czym przez ciągłość wykorzystywania
    składników majątku rozumieć należy także wykorzystanie majątku, które charakteryzuje
    się powtarzalnością lub długim okresem trwania.
    Umowa najmu jest cywilnoprawną umową nakładającą na strony – zarówno
    wynajmującego, jak i najemcę – określone przepisami obowiązki.
    Jak wyżej wskazałem, na gruncie przepisów ustawy najem stanowi świadczenie usług
    zdefiniowane w art. 8 ust. 1 ustawy i podlega opodatkowaniu podatkiem VAT na mocy art.
    5 ust. 1 pkt 1 ustawy.
    Zatem, usługa najmu wypełnia określoną w art. 15 ust. 2 ustawy definicję działalności
    gospodarczej, jeżeli wykonywana jest w sposób ciągły dla celów zarobkowych. Charakter
    stosunku prawnego, jaki kształtuje umowa najmu, wskazuje, że ma ona długotrwały
    charakter, a uzyskiwane korzyści z tego tytułu są w zasadzie stałe.
    Zatem w kontekście wyżej przedstawionego opisu sprawy oraz przywołanych przepisów
    stwierdzenia wymaga, że dotychczasowy wynajem ww. czterech nieruchomości wypełnia
    określoną w art. 15 ust. 2 ustawy definicję działalności gospodarczej.
    Tym samym Pana przekonanie, że dopiero zakup nowej nieruchomości i jej wynajem
    uczyni Pana podatnikiem VAT jest błędne. Bowiem już wynajem czterech nieruchomości
    na rzecz Fundacji zawarty w latach 2022-2024 przesądził o tym, że prowadzi Pan
    działalność gospodarczą w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy, a więc stałe, odpłatne
    wykorzystywanie majątku dla celów zarobkowych. Natomiast zakup kolejnej
    nieruchomości i jej wynajem będzie stanowił kontynuację prowadzonej przez Pana
    działalności, a nie jej początek.
    W konsekwencji dotychczasowy najem czterech nieruchomości oraz planowany najem
    zakupionej kolejnej nieruchomości stanowi odpłatne świadczenie usług, o którym mowa w
    art. 8 ust. 1 ustawy i podlega/będzie podlegał opodatkowaniu podatkiem od towarów i

    usług na mocy przepisu art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy, a świadcząc ww. usługę najmu działa Pan
    /będzie Pan działał jako podatnik, o którym mowa w art. 15 ust. 1 ustawy. Tym samym nie
    można uznać Pana za podatnika podatku VAT prowadzącego działalność gospodarczą
    dopiero w związku z zamiarem wynajmu kolejnej zakupionej nieruchomości.
    Wobec powyższego Pana stanowisko w kwestii:
      nieuznania Pana za podatnika podatku VAT prowadzącego działalność gospodarczą
      w zakresie dotychczasowych usług najmu czterech nieruchomości,
      uznania Pana za podatnika podatku VAT prowadzącego działalność gospodarczą
      dopiero w związku z zamiarem wynajmu kolejnej zakupionej nieruchomości
    jest nieprawidłowe.
    Odnosząc się natomiast do kwestii uznania czy usługi najmu będą korzystały ze zwolnienia
    na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 36 ustawy, wskazania wymaga, że zarówno w treści ustawy,
    jak i w przepisach wykonawczych, ustawodawca przewidział opodatkowanie niektórych
    czynności stawkami obniżonymi, bądź zwolnienie od podatku. Zakres i zasady zwolnienia
    od podatku od towarów i usług dostawy towarów lub świadczenia usług zostały określone
    między innymi w art. 43 ustawy.
    Stosowanie zwolnień od podatku ma charakter wyjątkowy (od ogólnej zasady
    powszechności opodatkowania) i nie podlega ani wykładni rozszerzającej, ani zawężającej,
    natomiast możliwość wychodzenia poza wykładnię literalną jest niedopuszczalne. W
    efekcie podatnik uprawniony jest do zastosowania ww. preferencji jedynie, gdy charakter
    czynności świadczonych przez niego w sposób jednoznaczny i niebudzący wątpliwości
    wyczerpuje znamiona ujęte w treści przepisu statuującego jego prawo do zastosowania
    zwolnienia od podatku od towarów i usług.
    Zgodnie natomiast z treścią art. 43 ust. 1 pkt 36 ustawy:
      Zwalnia się od podatku usługi w zakresie wynajmowania lub wydzierżawiania
      nieruchomości o charakterze mieszkalnym lub części nieruchomości, na własny
      rachunek, wyłącznie na cele mieszkaniowe lub na rzecz społecznych agencji najmu, o
      których mowa w art. 22a ust. 1 ustawy z dnia 26 października 1995 r. o społecznych
      formach rozwoju mieszkalnictwa (Dz.U. z 2024 r. poz. 1440 i 1635).
    Zwolnienie, które znajduje się w art. 43 ust. 1 pkt 36 ustawy stanowi implementację z art.
    135 ust. 1 lit. l Dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie
    wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. Urz. UE L z 2006 r. nr 347/1 ze zm.).
    Przepis powyższy stanowi, że Państwa członkowskie zwalniają następujące transakcje: „(...)
    dzierżawę i wynajem nieruchomości”.
    Odnosząc się do Pana wątpliwości objętych postawionym przez Pana pytaniem nr 2
    wskazania wymaga, że w oparciu o powołany wyżej przepis art. 43 ust. 1 pkt 36 ustawy, ze
    zwolnienia od podatku od towarów i usług korzysta wyłącznie świadczenie usług wynajmu
    nieruchomości na cele mieszkalne. Zastosowanie zwolnienia jest uzależnione od
    spełnienia przesłanek:
      świadczenie usługi na własny rachunek,
      charakter mieszkalny nieruchomości,
      mieszkaniowy cel najmu lub dzierżawy.
    Podatnik może korzystać ze zwolnienia od podatku, gdy wystąpią wszystkie ww. warunki.
    Brak któregokolwiek z powyższych elementów nie pozwala na zastosowanie zwolnienia i w
    konsekwencji następuje opodatkowanie świadczonej usługi.

    Z opisu sprawy wynika, że wynajmuje Pan nieruchomości na rzecz Fundacji. Fundacja w
    wynajmowanych nieruchomościach prowadzi działalność, tj. świadczy w nich usługi w
    zakresie prowadzenia całodobowych domów dziecka dla dzieci, których rodzice zostali
    pozbawieni lub mają ograniczone prawa rodzicielskie.
    Zatem na podstawie powołanych powyżej przepisów oraz przedstawionego opisu sprawy
    należy wskazać, że nie zostaną spełnione warunki dla zwolnienia od podatku na
    podstawie art. 43 ust. 1 pkt 36 ustawy świadczenia usług wynajmu nieruchomości na rzecz
    Fundacji, gdyż nieruchomości nie będą wynajmowane wyłącznie na cele mieszkaniowe. Jak
    już wcześniej wskazałem, celem innym niż mieszkaniowy jest np. prowadzenie przez
    najemcę działalności, na potrzeby której budynek jest wynajmowany, co ma miejsce w
    przedmiotowej sprawie.
    Usługa wynajmu bądź dzierżawy nieruchomości (lub jej części) o charakterze mieszkalnym
    (np. lokalu mieszkalnego), świadczona na rzecz podmiotu gospodarczego, który
    wykorzystuje wynajmowaną nieruchomość na potrzeby prowadzonej działalności nie
    korzysta ze zwolnienia od podatku VAT. Zwolnienie, o którym mowa w art. 43 ust. 1 pkt 36
    ustawy nie ma w tym przypadku zastosowania, gdyż nie jest spełniony warunek dotyczący
    realizacji celu mieszkaniowego nabywcy świadczenia (Fundacji).
    W konsekwencji, świadczone przez Pana usługi wynajmu nieruchomości na rzecz Fundacji
    prowadzącej placówki opiekuńczo-wychowawcze typu socjalizacyjnego nie korzystają ze
    zwolnienia na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 36 ustawy.
    W związku z powyższym Pana stanowisko należało uznać za nieprawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy:
      stanu faktycznego, który Pan przedstawił i stanu prawnego, który obowiązywał w
      dacie zaistnienia zdarzenia.
      zdarzenia przyszłego, które Pan przedstawił i stanu prawnego, który obowiązuje w
      dniu wydania interpretacji.
    W odniesieniu do powołanej przez Pana interpretacji indywidualnej wskazania wymaga, że
    powołana interpretacja dotyczy odmiennego stanu faktycznego, mianowicie
    Wnioskodawca wynajmował lokale mieszkalne bezpośrednio na rzecz osób fizycznych i
    usługi te korzystały ze zwolnienia od podatku VAT na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 22 ustaw.
    Ponadto, odnosząc się do powołanych przez Pana wyroków sądów, wyjaśniam, że
    powołane wyroki są rozstrzygnięciami w indywidualnych sprawach, osadzonych w
    określonych stanach faktycznych i tylko do nich się zawężają. Zatem wskazane we wniosku
    wyroki nie mają wpływu na podjęte w niniejszej interpretacji rozstrzygnięcie, bowiem
    wiążą one strony postępowania w tych konkretnych, indywidualnych sprawach nie
    rozciągając swojego oddziaływania na inne, choćby podobne lub zbieżne sprawy.
    Jednocześnie podkreślam, że niniejsza interpretacja została wydana na podstawie
    przedstawionego we wniosku opisu sprawy, co oznacza, że w przypadku, gdy w toku
    postępowania podatkowego, kontroli podatkowej, kontroli celno-skarbowej zostanie
    określony odmienny stan sprawy, interpretacja nie wywoła w tym zakresie skutków
    prawnych.
    Zgodnie z art. 14f § 2b pkt 3 ustawy Ordynacja podatkowa:
      Opłata za wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej podlega zwrotowi wyłącznie
      w przypadku uiszczenia jej w kwocie wyższej od należnej - w odpowiedniej części.

    Z tytułu złożenia niniejszego wniosku wniósł Pan opłatę w wysokości 160 zł. Natomiast
    niniejsza interpretacja dotyczy jednego stanu faktycznego i dwóch zdarzeń przyszłych,
    zatem należna opłata wynosi 120 zł (40 zł x 3 zdarzenia). W związku z tym, opłata w
    wysokości 40 zł zostanie zwrócona – stosownie do art. 14f § 2a Ordynacji podatkowej – na
    rachunek bankowy, z którego dokonano opłaty za wniosek.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    · Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z
    dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.).
    Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pana sytuacja będzie zgodna
    (tożsama) z opisem stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego i zastosuje się Pan do
    interpretacji.
    · Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
        z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    · Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pan prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu
    Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z
    dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.
    U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
    · w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
    · w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP
      (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.