Interpretacja indywidualna
Sygnatura: IPPB5/423-630/10-7/AS
Organ: Dyrektor Izby Skarbowej w Warszawie
Data wydania: 2010-12-07
Teza: kosztem uzyskania przychodu dla Spółki w przypadku zbycia samochodów będzie wartość początkowa samochodu pomniejszona o dokonane odpisy amortyzacyjne (stanowiące koszt uzyskania przychodu i niestanowiące kosztu uzyskania przychodu).
Słowa kluczowe: amortyzacja-odpisy amortyzacyjne; koszt-koszty uzyskania przychodów; samochód-samochód osobowy; samochód-sprzedaż samochodu; wartość-wartość początkowa
Przepisy: [CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-Rozdział 3-art. 15; [CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-Rozdział 3-art. 16; [CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-Rozdział 3-art. 16h

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA

Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.) oraz § 7 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz. U. Nr 112, poz. 770 ze zm.) Dyrektor Izby Skarbowej w Warszawie działając w imieniu Ministra Finansów stwierdza, że stanowisko Spółki, przedstawione we wniosku z dnia 07.09.2010 r. (data wpływu 14.09.2010 r.) oraz piśmie z dnia 05.11.2010 r. (data nadania 06.11.2010 r., data wpływu 12.11.2010 r.), uzupełniającym braki formalne na wezwanie Nr IPPB5/423-630/10-2/AS z dnia 22.10.2010 r. (data nadania 25.11.2010 r., data doręczenia 03.11.2010 r.) o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku dochodowego od osób prawnych w zakresie możliwości zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów nieumorzonej wartości samochodów osobowych - **jest prawidłowe.**

UZASADNIENIE

W dniu 14.09.2010 r. został złożony ww. wniosek o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku dochodowego od osób prawnych w zakresie możliwości zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów nieumorzonej wartości samochodów osobowych.

W przedmiotowym wniosku zostało przedstawione następujące zdarzenie przyszłe:

Wnioskodawca - Sp. z o.o. (dalej: „Spółka”) prowadzi działalność gospodarczą, której przedmiotem jest sprzedaż i serwis samochodów. Jednocześnie Spółka posiada samochody osobowe zakwalifikowane jako jej środki trwałe podlegające amortyzacji, które są wykorzystywane w szczególności do następujących celów:

*   służbowych (Company Cars);
*   demonstracyjnych, w tym także do jazd testowych (Demo Cars);
*   dostarczania samochodów zastępczych na czas serwisu (Mobilo Cars);
*   wynajmu samochodów (Rented Cars).

Amortyzacja przedmiotowych samochodów dla celów podatkowych dokonywana jest w okresach miesięcznych, metodą liniową z zastosowaniem standardowej, 20% stawki amortyzacyjnej wynikającej z Wykazu stawek amortyzacyjnych (dalej: „Wykaz”) stanowiącego załącznik do ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. O podatku dochodowym od osób prawnych (Dz. U. z 2000 r., Nr 54, poz. 654 z późn. zm. dalej UPDOP).

Co do zasady, Spółka zalicza odpisy amortyzacyjne do kosztów uzyskania przychodów.

W przypadku samochodów osobowych, których wartość początkowa przewyższa równowartość 20.000 Euro przeliczonej na złote, tylko część odpisów amortyzacyjnych stanowi koszt uzyskania przychodu Mianowicie, zgodnie z art. 16 ust. 1 pkt 4 UPDOP odpisy amortyzacyjne od samochodów osobowych w części ustalonej od wartości samochodu przewyższającej równowartość 20.000 Euro przeliczone na złote nie stanowią kosztu uzyskania przychodu Spółki.

Wyżej wskazane samochody po pewnym okresie eksploatacji są następnie sprzedawane. Średni czas, po jakim Spółka sprzedaje samochody osobowe wynosi 24 miesiące.

W chwili obecnej Spółka planuje obniżenie stawek amortyzacyjnych w odniesieniu do samochodów osobowych amortyzowanych metodą liniową zgodnie z zasadami określonymi w art. 16i ust. 5 UPDOP.

Wydatki, które poniosła Spółka na nabycie samochodów osobowych nie były i nie są aktualizowane dla celów podatkowych.

W związku z powyższym zadano następujące pytania:

1.  Czy obniżenie lub późniejsze podwyższenie stawek amortyzacyjnych w ramach metody liniowej możliwe jest począwszy od pierwszego miesiąca następnego roku podatkowego, tj. powinno nastąpić nie później niż w momencie dokonania pierwszego odpisu amortyzacyjnego w danym roku podatkowym odpowiednio za pierwszy miesiąc, za pierwszy kwartał lub na koniec roku podatkowego (w zależności od tego czy odpisy są dokonywane miesięcznie, kwartalnie czy rocznie)?
2.  Czy w świetle art. 16i ust. 5 UPDOP możliwe jest obniżenie stawek amortyzacyjnych stosowanych przez podatnika ze stawki podanej w Wykazie na dowolną niższą w stosunku do wybranych środków trwałych?
3.  Czy w przypadku stosowania obniżonej stawki amortyzacyjnej na podst. art. 16i ust. 5 UPDOP możliwe jest podwyższenie uprzednio obniżonej stawki do dowolnej wysokości, nie wyższej jednak niż standardowa stawka wynikająca z Wykazu (podwyższenie powinno nastąpić nie później niż w momencie dokonania pierwszego w danym roku odpisu amortyzacyjnego)?
4.  Czy w przypadku sprzedaży samochodów osobowych o początkowej wartości przewyższającej równowartość 20.000 Euro przeliczonej na złote, Spółka jest uprawniona do zaliczenia nieumorzonej wartości tych samochodów (tj. wartości początkowej pomniejszonej o odpisy amortyzacyjne stanowiące i niestanowiące kosztów uzyskania przychodów) do kosztów uzyskania przychodów na moment sprzedaży?

Przedmiot niniejszej interpretacji indywidualnej stanowi odpowiedź na pytanie Nr 4 w zakresie amortyzacji środków trwałych: zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów nieumorzonej wartości samochodów osobowych.

Wniosek odnośnie pytań Nr 1, 2 i 3 zostanie rozpatrzony w odrębnych interpretacjach.

Zdaniem Wnioskodawcy:

Spółka stoi na stanowisku, iż w świetle przepisów UPDOP, w momencie sprzedaży samochodu osobowego o wartości początkowej przewyższającej równowartość 20.000 Euro przeliczonej na złote kosztem uzyskania przychodu ze sprzedaży jest nieumorzona wartość tego samochodu tj. jego wartość początkowa pomniejszona o całość dokonanych odpisów amortyzacyjnych tzn. zarówno tych, które stanowiły koszt uzyskania przychodu, jak i tych, które nie stanowiły kosztu uzyskania przychodu.

W przypadku samochodów osobowych o wartości początkowej przewyższającej równowartość

20.000 Euro przeliczonej na złote, Spółka amortyzuje je metodą liniową. Spółka zalicza odpisy amortyzacyjne do kosztów uzyskania przychodów z uwzględnieniem art. 16 ust. 1 pkt 4 UPDOP, tzn. odpisy amortyzacyjne w części ustalonej od wartości samochodu przewyższającej równowartość 20.000 Euro przeliczonej na złote, nie są zaliczane do kosztów podatkowych Spółki.

W przypadku sprzedaży samochodów osobowych przez Spółkę do rozpoznania kosztów uzyskania przychodów zastosowanie znajdzie art. 16 ust. 1 pkt 1 lit. b UPDOP. Zgodnie z nim kosztem uzyskania przychodu ze sprzedaży środków trwałych są wydatki na nabycie (zaktualizowane zgodnie z odrębnymi przepisami) pomniejszone o sumę odpisów amortyzacyjnych w rozumieniu art. 16h ust. 1 UPDOP (tzn. stanowiących i niestanowiących koszty uzyskania przychodu).

Oznacza to, że zgodnie z przepisami UPDOP kosztem uzyskania przychodu z tytułu samochodów osobowych jest nieumorzona wartość środka trwałego, tzn. wartość początkowa pomniejszona o wartość dokonanych przez Spółkę odpisów amortyzacyjnych. W kontekście samochodów osobowych o wartości początkowej przewyższającej równowartość 20.000 Euro przeliczonej na złote oznacza to, że kosztem uzyskania przychodów ze sprzedaży jest wartość początkowa samochodu pomniejszona o faktycznie dokonane przez Spółką odpisy amortyzacyjne, tzn. o odpisy które stanowiły i które nie stanowiły kosztów uzyskania przychodów Spółki.

Na marginesie Spółka pragnie podkreślić, iż przepis art. 16 ust. 1 pkt 4 UPDOP, który wprowadza ograniczenie w stosunku do wysokości odpisów amortyzacyjnych w przypadku samochodów osobowych o wartości początkowej przewyższającej równowartość 20.000 Euro w przeliczeniu na złote, nie ma zastosowania do kosztów uzyskania przychodów na sprzedaży takich samochodów. W obecnym stanie prawnym brak jest w przepisach prawa podatkowego jakichkolwiek norm wprowadzających ograniczenia w zakresie rozpoznania nieumorzonej wartości samochodów osobowych jako koszt podatkowy na sprzedaży.

W związku z powyższym, zdaniem Spółki, że w przypadku sprzedaży samochodu osobowego o wartości początkowej przewyższającej równowartość 20.000 Euro przeliczonej na złote, kosztem uzyskania przychodu jest nieumorzona wartość tego samochodu tzn. kosztem uzyskania przychodu jest wartość początkowa samochodu pomniejszona o sumę odpisów amortyzacyjnych, przy czym suma odpisów amortyzacyjnych obejmuje całość dokonanych odpisów, czyli zarówno tych zaliczonych do kosztów uzyskania przychodu, jak i tych które nie stanowiły kosztów podatkowych.

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego zdarzenia przyszłego w zakresie możliwości zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów nieumorzonej wartości samochodów osobowych uznaje się za prawidłowe.

Zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (Dz. U. z 2000 r. Nr 54, poz. 654 ze zm.), kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 16 ust. 1 ustawy.

Podatnik ma prawo do odliczenia dla celów podatkowych wszelkich wydatków, pod warunkiem, iż nie zostały one wymienione w art. 16 ust. 1 ustawy podatkowej oraz gdy wykaże ich związek z prowadzoną działalnością, a ich poczynienie ma lub może mieć wpływ na możliwość powstania przychodu (w tym zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów).

Przepis ten konstytuuje zasadę, stosownie do której pomiędzy kosztem podatkowym oraz przychodami podatników musi wystąpić związek przyczynowo-skutkowy. Związek ten może być natomiast bezpośredni lub pośredni, tzn. kosztem uzyskania przychodu będą wydatki, które mogą przyczynić się do powstania konkretnego przychodu oraz wydatki związane z funkcjonowaniem podatnika i wywiązywaniem się przez niego z obowiązków nałożonych innymi przepisami prawa.

Jednocześnie, zgodnie z przytoczonym przepisem, wydatki wymienione przez ustawodawcę w art. 16 ust. 1 – nawet jeżeli zostały poniesione w sposób celowy – nie mogą być uznane za koszty uzyskania przychodów.

Natomiast art. 16 ust. 1 pkt 1 lit. b) ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych stanowi, że nie uważa się za koszty uzyskania przychodów wydatków na nabycie lub wytworzenie we własnym zakresie innych niż wymienione w lit. a) środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych, w tym również wchodzących w skład nabytego przedsiębiorstwa lub jego zorganizowanych części. Przy czym wydatki te, zaktualizowane z odrębnymi przepisami, pomniejszone o sumę odpisów amortyzacyjnych, o których mowa w art. 16h ust. 1 pkt 1, są jednak kosztem uzyskania przychodów w przypadku odpłatnego zbycia środków trwałych lub wartości niematerialnych i prawnych, bez względu na czas ich poniesienia.

Konstrukcja przedmiotowego przepisu oparta została na założeniu odroczenia w czasie uznania za koszty uzyskania przychodów wydatków m.in. na nabycie lub wytworzenie środków trwałych, wartości niematerialnych i prawnych.

Z wyżej powołanych przepisów wynika, że ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych zawiera pewne ograniczenia dotyczące możliwości zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów odpisów amortyzacyjnych naliczanych od wartości początkowej samochodów osobowych o większej wartości, tj. takich, których wartość początkowa przewyższa równowartość 20.000 Euro. Nie są bowiem kosztem podatkowym odpisy amortyzacyjne w części ustalonej od wartości samochodu przewyższającej równowartość 20.000 Euro, przeliczonej na złote według kursu średniego euro ogłoszonego przez NBP z dnia przekazania samochodu do używania (art. 16 ust. 1 pkt 4 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych).

Jednakże wartość odpisów amortyzacyjnych, także tych niestanowiących kosztów uzyskania przychodu, trzeba uwzględnić podczas ustalania dochodu ze sprzedaży środka trwałego. Przy sprzedaży środka trwałego kosztem uzyskania przychodu jest bowiem różnica między wartością początkową środka trwałego a sumą dokonanych odpisów amortyzacyjnych (art. 16 ust. 1 pkt 1 lit. b) ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych). Na sumę odpisów amortyzacyjnych składają się odpisy amortyzacyjne zaliczone do kosztów uzyskania przychodu jaki te niestanowiące kosztów podatkowych (art. 16h ust. 1 pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych).

Zatem, w momencie sprzedaży samochodu osobowego o wartości początkowej wyższej niż równowartość 20.000 Euro, jego część niezamortyzowana stanowi koszt podatkowy.

W oparciu o opisane we wniosku zdarzenie przyszłe oraz przywołane powyżej przepisy prawa należy zatem stwierdzić, że kosztem uzyskania przychodu dla Spółki w przypadku zbycia samochodów będzie wartość początkowa samochodu pomniejszona o dokonane odpisy amortyzacyjne (stanowiące koszt uzyskania przychodu i niestanowiące kosztu uzyskania przychodu).

W związku z powyższym stanowisko Wnioskodawcy w zakresie możliwości zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów nieumorzonej wartości samochodów osobowych należało uznać za prawidłowe.

Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dniu wydania interpretacji.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, ul. Jasna 2/4, 00-013 Warszawa po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy).

Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Warszawie Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Płocku, ul. 1-go Maja 10, 09-402 Płock.