Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0113-KDIPT1-2.4012.21.2025.2.PRP
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-02-12
Teza: Zastosowanie stawki podatku VAT w wysokości 0% dla świadczonych usług turystki oraz prawo do odliczenia podatku przy nabyciu towarów i usług niesłużących bezpośredniej korzyści turystów.
Słowa kluczowe: odliczenia-prawo do odliczenia; stawka-stawki podatku; usługi-usługi turystyczne
Zagadnienia: Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział IX. Odliczenie i zwrot podatku. Odliczenie częściowe-Rozdział 1. Odliczenie i zwrot podatku-Odliczenie podatku naliczonego-Odliczenie podatku naliczonego z tytułu nabycia towarów i usług  ; Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział V. Miejsce świadczenia -Rozdział 3. Miejsce świadczenia przy świadczeniu usług-Miejsce świadczenia usług turystyki; Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział XII. Procedury szczególne-Rozdział 3. Szczególne procedury przy świadczeniu usług turystyki 
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział IX-Rozdział 1-art. 86-ust. 1; [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział V-Rozdział 3-art. 28a-pkt 1-lit. a; [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział XII-Rozdział 3-art. 119-ust. 7

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

14 stycznia 2025 r. wpłynął Pana wniosek z 14 stycznia 2025 r. o wydanie interpretacji
    indywidualnej, który dotyczy podatku od towarów i usług w zakresie zastosowania stawki
    podatku VAT w wysokości 0% dla świadczonych usług turystki oraz prawa do odliczenia
    podatku przy nabyciu towarów i usług niesłużących bezpośredniej korzyści turystów.
    Uzupełnił go Pan - w odpowiedzi na wezwanie - pismem z 10 lutego 2025 r. (wpływ 10
    lutego 2025 r.).
    Treść wniosku jest następująca:
    Opis stanu faktycznego
    Prowadzi Pan działalność gospodarczą, początkowo działalność polegała na świadczeniu
    usług marketingowych, a od 2020 roku skupił się Pan wyłącznie na działalności
    sklasyfikowanej wg PKD 79.12.Z - działalność organizatorów turystyki. Jako organizator
    turystyki jest Pan wpisany do Centralnej Ewidencji Organizatorów Turystyki i
    Przedsiębiorców Ułatwiających Nabywanie Powiązanych Usług Turystycznych.
    Jest Pan zarejestrowanym czynnym podatnikiem podatku VAT. Jest Pan polskim
    rezydentem podatkowym, siedzibę działalności posiada Pan na terytorium Polski. Stałe
    miejsce prowadzenia Pana działalności gospodarczej znajduje się w Polsce, świadczone
    przez Pana usługi organizatora turystyki dotyczą organizacji wycieczek na Wyspy Owcze,
    Grenlandię i Reunion (zamorski departament Francji). Świadczy Pan więc usługi
    organizatora turystyki realizując imprezy turystyczne w krajach spoza Unii Europejskiej
    (Wyspy Owcze, Grenlandia) oraz na terytorium UE (wyspie Reunion, która jest zamorskim
    terytorium Francji).
    Istota Pana działalności obejmuje cztery etapy. Imprezy turystyczne są połączeniem
    różnych rodzajów usług turystycznych. Część usług turystycznych składających się na
    poszczególne imprezy turystyczne realizuje Pan samodzielnie (usługi przewodnickie), inne
    zaś kupuje Pan od podmiotów zewnętrznych (usługa zakwaterowania, usługa
    wypożyczenia auta, bilety wstępu oraz wszelkie inne usługi świadczone podróżnym).
    Zatem usługi nabywane od podmiotów zewnętrznych (usługa zakwaterowania, usługa
    wypożyczenia auta, bilety wstępu oraz wszelkie inne usługi świadczone podróżnym)
    stanowią składnik świadczonej przez Pana usługi turystyki.
    Faktury otrzymywane przez zagranicznych kontrahentów wystawiane są bezpośrednio na
    Pana. W ramach świadczonej usługi działa Pan we własnym imieniu i na własny rachunek
    nabywając usługi i towary dla bezpośredniej korzyści turysty m.in. usługi noclegowe,

    wynajem auta, zakup paliwa, biletów wstępu. W ramach świadczonych usług jest Pan
    odpowiedzialny za transport turystów tylko w miejscu realizacji wycieczki. Nie jest Pan
    odpowiedzialny za transport turystów z Polski do miejsca realizacji wycieczki. Jednorazowa
    impreza turystyczna trwa od 7 do 10 dni. Opodatkowuje Pan świadczone usługi turystyki
    na zasadzie VAT marża zgodnie z art. 119 ustawy o VAT. Do opodatkowania części Pana
    wynagrodzenia przyjął Pan stawkę 23%, jednak z uwagi na świadczenie Pana usług poza
    granicami Unii Europejskiej, tj. na Wyspach Owczych oraz na Grenlandii, zgodnie z art. 119
    ust. 1 pkt 8 powinien Pan zastosować stawkę 0%.
    Pytania
      1) Czy podatnik posiadając dokumentację świadczącą o świadczeniu usług turystyki
        poza terytorium Unii Europejskiej ma prawo do opodatkowania swoich usług (tj.
        organizacji wycieczek na Wyspy Owcze oraz organizacji wycieczek na Grenlandię –
        oba terytoria nie należą do Unii Europejskiej) stawką VAT 0%?
      2) (ostatecznie doprecyzowane w uzupełnieniu wniosku) Jeśli podatnik ma prawo do
        zastosowania stawki VAT 0% do opodatkowania usług turystyki świadczonych poza
        granicami UE, to czy przy nabyciu towarów i usług niesłużących bezpośredniej
        korzyści turystów podatnik ma prawo do odliczenia podatku VAT od nabywanych
        towarów i usług, które stanowią wydatki pośrednie prowadzenia działalności? (np.
        usługi telekomunikacyjne, usługi księgowe, usługi prawne, usługi reklamowe).
        Nabywane towary i usługi służą do czynności podlegających opodatkowaniu
        podstawową stawką VAT w przypadku organizacji wyjazdów do krajów UE (Reunion)
        oraz stawka 0% w przypadku wyjazdów do krajów poza terytorium UE (Grenlandia,
        Wyspy Owcze)
    Pana stanowisko w sprawie
    W odniesieniu do pytania nr 1 uważa Pan, że ma prawo opodatkować Pana część
    wynagrodzenia przy zastosowaniu stawki 0% w przypadku wycieczek organizowanych
    poza granice UE, tj. Wyspy Owcze i Grenlandię, a w przypadku wycieczek organizowanych
    na Reunion przy zastosowaniu podstawowej stawki VAT 23%.
    W odniesieniu do pytania nr 2 uważa Pan, iż ma prawo do odliczenia podatku VAT w
    całości od wydatków ponoszonych w ramach prowadzonej działalności gospodarczej
    zgodnie z art. 86 ust. 1 ustawy o VAT, a niesłużących bezpośredniej korzyści turysty.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawił Pan we wniosku jest:
      - nieprawidłowe w zakresie zastosowania stawki podatku VAT w wysokości 0% dla
        świadczonych usług turystki,
      - prawidłowe w zakresie prawa do odliczenia podatku przy nabyciu towarów i usług
        niesłużących bezpośredniej korzyści turystów.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Na wstępie należy wskazać, że interpretacja w zakresie pytania nr 1 odnosi się do
    zastosowania stawki podatku VAT w wysokości 0% dla organizacji wycieczek wyłącznie na
    Wyspy Owcze oraz na Grenlandię.
    Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług
    (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 361 ze zm.) – zwanej dalej „ustawą”:
      Opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlegają odpłatna dostawa
      towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju.

    Według art. 2 pkt 1 ustawy:
      Przez terytorium kraju rozumie się przez to terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, z
      zastrzeżeniem art. 2a.
    Stosownie do art. 2 pkt 3 ustawy:
      Przez terytorium Unii Europejskiej rozumie się terytoria państw członkowskich Unii
      Europejskiej, z tym że na potrzeby stosowania tej ustawy:
      a) Księstwo Monako traktuje się jako terytorium Republiki Francuskiej, suwerenne
      strefy Akrotiri i Dhekelia traktuje się jako terytorium Republiki Cypru,
      b) następujące terytoria poszczególnych państw członkowskich traktuje się jako
      wyłączone z terytorium Unii Europejskiej:
      - wyspę Helgoland, terytorium Buesingen - z Republiki Federalnej Niemiec,
      - Ceutę, Melillę, Wyspy Kanaryjskie - z Królestwa Hiszpanii,
      - Livigno, Campione d'Italia, włoską część jeziora Lugano - z Republiki Włoskiej,
      - francuskie terytoria, o których mowa w art. 349 i art. 355 ust. 1 Traktatu o
      funkcjonowaniu Unii Europejskiej - z Republiki Francuskiej,
      - Górę Athos - z Republiki Greckiej,
      - Wyspy Alandzkie - z Republiki Finlandii,
      - (uchylone)
      c) (uchylona)
      d) Irlandię Północną traktuje się jako terytorium Unii Europejskiej w zakresie
      określonym w Protokole w sprawie Irlandii / Irlandii Północnej do Umowy o
      wystąpieniu Zjednoczonego Królestwa Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej z Unii
      Europejskiej i Europejskiej Wspólnoty Energii Atomowej.
    Na podstawie art. 2 pkt 5 ustawy:
      Przez terytorium państwa trzeciego rozumie się przez to terytorium państwa
      niewchodzące w skład terytorium Unii Europejskiej, z zastrzeżeniem art. 2a ust. 1 i 3.
    Jak stanowi art. 7 ust. 1 ustawy:
      Przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się
      przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (...).
    Natomiast art. 8 ust. 1 ustawy stanowi, że:
      Przez świadczenie usług, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się każde
      świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej
      niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu
      art. 7, w tym również:
      1) przeniesienie praw do wartości niematerialnych i prawnych, bez względu na
        formę, w jakiej dokonano czynności prawnej;
      2) zobowiązanie do powstrzymania się od dokonania czynności lub do tolerowania
        czynności lub sytuacji;
      3) świadczenie usług zgodnie z nakazem organu władzy publicznej lub podmiotu
        działającego w jego imieniu lub nakazem wynikającym z mocy prawa.
    W myśl art. 15 ust. 1 ustawy:
      Podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości
      prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o
      której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności.
    Na podstawie art. 15 ust. 2 ustawy:
      Działalność gospodarcza, obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców
      lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz
      rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność
      gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu

      towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów
      zarobkowych.
    Według art. 29a ust. 1 ustawy:
      Podstawą opodatkowania, z zastrzeżeniem ust. 2, 3 i 5, art. 30a-30c, art. 32, art. 119
      oraz art. 120 ust. 4 i 5, jest wszystko, co stanowi zapłatę, którą dokonujący dostawy
      towarów lub usługodawca otrzymał lub ma otrzymać z tytułu sprzedaży od nabywcy,
      usługobiorcy lub osoby trzeciej, włącznie z otrzymanymi dotacjami, subwencjami i
      innymi dopłatami o podobnym charakterze mającymi bezpośredni wpływ na cenę
      towarów dostarczanych lub usług świadczonych przez podatnika.
    Stosownie do art. 119 ust. 1 ustawy:
      Podstawą opodatkowania przy wykonywaniu usług turystyki jest kwota marży
      pomniejszona o kwotę należnego podatku, z zastrzeżeniem ust. 5.
    Zgodnie z art. 119 ust. 2 ustawy:
      Przez marżę, o której mowa w ust. 1, rozumie się różnicę między kwotą, którą ma
      zapłacić nabywca usługi, a faktycznymi kosztami poniesionymi przez podatnika z
      tytułu nabycia towarów i usług od innych podatników dla bezpośredniej korzyści
      turysty; przez usługi dla bezpośredniej korzyści turysty rozumie się usługi stanowiące
      składnik świadczonej usługi turystyki, a w szczególności transport, zakwaterowanie,
      wyżywienie, ubezpieczenie.
    Powyższe regulacje odnoszą się do usług, które w całości składają się na usługę
    turystyczną. Użycie w cytowanym przepisie słowa „w szczególności” oznacza, że jest to
    katalog otwarty. Konsekwentnie, inne usługi stanowiące składnik usługi turystyki również
    powinny być uwzględnione. Podkreślić również należy, że czynnikiem wyróżniającym
    konkretną czynność jako usługę, jest przede wszystkim to, że świadczenie tej czynności
    zmierza do zaspokojenia określonej potrzeby zamawiającego.
    Z uwagi na okoliczność, że ustawa o podatku od towarów i usług nie określa
    jednoznacznie jakiego rodzaju usługi są usługami nabywanymi dla bezpośredniej korzyści,
    to na podstawie przepisu art. 119 ust. 2 ustawy przyjąć należy, iż nabycie tych usług i
    towarów, które zaspokajają potrzeby i oczekiwania turysty w trakcie korzystania z usługi
    turystycznej, będzie w przypadku wykonywania usług turystyki stanowić element
    kalkulacyjny do określenia marży.
    W myśl art. 119 ust. 3 ustawy:
      Przepis ust. 1 stosuje się bez względu na to, kto nabywa usługę turystyki, w
      przypadku gdy podatnik:
      1) (uchylony);
      2) działa na rzecz nabywcy usługi we własnym imieniu i na własny rachunek;
      3) przy świadczeniu usługi nabywa towary i usługi od innych podatników dla
        bezpośredniej korzyści turysty;
      4) (uchylony).
    Łączne spełnienie powyższych przesłanek przesądza o obligatoryjności zastosowania
    szczególnej procedury opodatkowania marżą usług turystyki.
    Według art. 119 ust. 3a ustawy:
      Podatnicy, o których mowa w ust. 3, są obowiązani prowadzić ewidencję, o której
      mowa w art. 109 ust. 3, z uwzględnieniem kwot wydatkowanych na nabycie towarów
      i usług od innych podatników dla bezpośredniej korzyści turysty oraz posiadać
      dokumenty, z których wynikają te kwoty.
    Przedmiotowa regulacja w sposób kategoryczny zobowiązuje podatników świadczących
    usługi turystyki do prowadzenia specyficznej dla tego rodzaju działalności ewidencji.

    Podstawowym obowiązkiem podatnika podatku od towarów i usług jest prawidłowe
    opodatkowanie wykonywanych czynności podlegających opodatkowaniu. Tak więc dla
    prawidłowego ustalenia podstawy opodatkowania usług turystycznych, opodatkowanych
    według szczególnej procedury, określonej przepisem art. 119 ust. 1 ustawy, konieczne jest
    prowadzenie ewidencji, o której mowa w art. 119 ust. 3a ustawy.
    Jak stanowi art. 119 ust. 4 ustawy:
      Podatnikom, o których mowa w ust. 3, nie przysługuje prawo do obniżenia kwoty
      podatku należnego o kwoty podatku naliczonego od towarów i usług nabytych dla
      bezpośredniej korzyści turysty.
    Zgodnie z art. 119 ust. 5 ustawy:
      W przypadku gdy przy świadczeniu usługi turystyki, oprócz usług nabywanych od
      innych podatników dla bezpośredniej korzyści turysty, podatnik wykonuje we
      własnym zakresie część świadczeń w ramach tej usługi, zwanych dalej „usługami
      własnymi”, odrębnie ustala się podstawę opodatkowania dla usług własnych i
      odrębnie w odniesieniu do usług nabytych od innych podatników dla bezpośredniej
      korzyści turysty. W celu określenia podstawy opodatkowania dla usług własnych
      stosuje się odpowiednio przepisy art. 29a.
    Należy podkreślić, że do towarów i usług nabytych dla bezpośredniej korzyści turysty
    można zaliczyć jedynie takie towary i usługi, które podatnik nabywa od innych podatników
    dla bezpośredniej korzyści turysty i nie stanowią one jednocześnie „środków” do
    wyświadczenia usługi własnej podatnika, która następnie staje się elementem
    kompleksowej usługi turystycznej. Natomiast wszelkie towary i usługi nabywane przez
    podatnika dla wyświadczenia usługi własnej, stanowiącej następnie element usługi
    turystyki, należy uznać za wydatki dotyczące usług własnych.
    Na podstawie art. 119 ust. 6 ustawy:
      W przypadkach, o których mowa w ust. 5 podatnik obowiązany jest do wykazania w
      prowadzonej ewidencji, jaka część należności za usługę przypada na usługi nabyte
      od innych podatników dla bezpośredniej korzyści turysty, a jaka na usługi własne.
    W myśl art. 119 ust. 7 ustawy:
      Usługi turystyki podlegają opodatkowaniu stawką podatku w wysokości 0%, jeżeli
      usługi nabywane od innych podatników dla bezpośredniej korzyści turysty są
      świadczone poza terytorium Unii Europejskiej.
    Stosownie do art. 119 ust. 8 ustawy:
      Jeżeli usługi nabywane od innych podatników dla bezpośredniej korzyści turysty są
      świadczone zarówno na terytorium Unii Europejskiej, jak i poza nim, to usługi
      turystyki podlegają opodatkowaniu stawką podatku w wysokości 0% tylko w części,
      która dotyczy usług świadczonych poza terytorium Unii Europejskiej.
    Z kolei z art. 119 ust. 9 ustawy wynika, że:
      Przepisy ust. 7 i 8 stosuje się pod warunkiem posiadania przez podatnika
      dokumentów potwierdzających świadczenie tych usług poza terytorium Unii
      Europejskiej.
    Wskazać należy, że ustawa nie zawiera definicji „usług turystyki”. Nie zawiera także
    odesłań do definicji zawartych w innych aktach normatywnych. Definicji legalnej usług
    turystyki nie odnajdujemy również w innych ustawach podatkowych. Odnajdujemy ją
    natomiast w treści art. 307 Dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w
    sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. Urz. UE L 347 z 11.12.2006,
    str. 1 z późn. zm.), zwanej dalej Dyrektywą 2006/112/WE – poprzednio art. 26 ust. 2 zdanie
    pierwsze Szóstej Dyrektywy Rady z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji
    przepisów Państw Członkowskich, dotyczących podatków obrotowych – Wspólny system

    podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa opodatkowania (77/388/EEC z późn.
    zm.).
    Zgodnie z art. 307 Dyrektywy 2006/112/WE:
      Transakcje dokonywane na warunkach przewidzianych w art. 306 Dyrektywy przez
      biura podróży w zakresie realizacji podróży uznawane są za pojedynczą usługę
      świadczoną przez biuro podróży na rzecz turysty.
      Pojedyncza usługa podlega opodatkowaniu w państwie członkowskim, w którym
      biuro podróży ma siedzibę działalności gospodarczej lub stałe miejsce prowadzenia
      działalności gospodarczej, z którego świadczy usługi.
    Według art. 306 Dyrektywy 2006/112/WE:
      Państwa członkowskie stosują procedurę szczególną VAT, do transakcji
      dokonywanych przez biura podróży, o ile biura te występują we własnym imieniu
      wobec nabywców oraz gdy wykorzystują one do realizacji podróży towary
      dostarczane i usługi świadczone przez innych podatników.
      Do celów niniejszego rozdziału, organizatorzy wycieczek turystycznych są traktowani
      jak biura podróży.
    Z brzmienia powyższego przepisu wynika jednoznacznie, że dotyczy on świadczeń
    nabywanych od innych podatników.
    Z kolei, na mocy art. 308 Dyrektywy 2006/112/WE:
      W odniesieniu do pojedynczej usługi świadczonej przez biuro podróży, za podstawę
      opodatkowania i cenę z wyłączeniem VAT w rozumieniu art. 226 pkt 8 uznaje się
      marżę biura podróży, czyli różnicę między całkowitą kwotą, z wyłączeniem VAT, do
      zapłaty przez turystę a faktycznymi kosztami poniesionymi przez biuro podróży z
      tytułu dostaw towarów i usług świadczonych przez innych podatników, w przypadku
      gdy transakcje te służą bezpośredniej korzyści turysty.
    W tym miejscu warto przytoczyć wyrok Trybunału Sprawiedliwości UE z 25 października
    2012 r. w sprawie C-557/11 mającej za przedmiot wniosek o wydanie, na podstawie art.
    267 TSUE, orzeczenia w trybie prejudycjalnym, złożony przez Naczelny Sąd
    Administracyjny (Polska). W pkt 19 tego wyroku Trybunał wskazał, że głównym celem
    wprowadzenia uregulowań składających się na szczególną procedurę opodatkowania
    podatkiem VAT biur podróży było uniknięcie trudności, jakie wynikałyby dla podmiotów
    gospodarczych ze stosowania ogólnych zasad dyrektywy o podatku VAT do transakcji
    obejmujących świadczenia nabywane od podmiotów trzecich (zob. podobnie wyrok z
    dnia 22 października 1998 r. w sprawach połączonych C-308/96 i C-94/97 Madgett i
    Baldwin, Rec. s. I 6229, pkt 33). Zastosowanie zasad ogólnych w odniesieniu do miejsca i
    podstawy opodatkowania oraz odliczenia podatku naliczonego powodowałoby bowiem
    praktyczne trudności dla przedsiębiorstw z powodu wielości i lokalizacji świadczonych
    usług, co mogłoby stanowić dla nich przeszkodę w prowadzeniu działalności (zob.
    wyrok z dnia 12 listopada 1992 r. w sprawie C-163/91 Van Ginkel, Rec. s. I 5723, pkt 14).
    W cytowanym wyroku TSUE podkreślił, iż Trybunał już w przeszłości orzekł, że
    szczególna procedura opodatkowania biur podróży znajduje zastosowanie wyłącznie do
    świadczeń nabywanych od podmiotów trzecich. Ta sama linia rozumowania
    doprowadziła Trybunał do orzeczenia, że procedura ta nie dotyczy usług przewozu
    świadczonych bez pośredników, które podlegają przepisom ogólnym mającym
    zastosowanie do przedsiębiorstw transportowych (wyrok z dnia 27 października 1992 r.
    w sprawie C-74/91 Komisja przeciwko Niemcom, Rec. s. I 5437, pkt 26). Trybunał
    wywiódł stąd, że w sytuacji gdy podmiot gospodarczy podlegający przepisom o
    szczególnej procedurze opodatkowania biur podróży świadczy za cenę ryczałtową
    usługi złożone w części z jego własnych usług, a w części ze świadczeń innych

    podatników, procedura szczególna znajduje zastosowanie tylko do świadczeń
    podmiotów trzecich (zob. podobnie ww. wyrok w sprawach połączonych Madgett i
    Baldwin, pkt 47).
    W tym też kontekście należy rozpatrywać pojęcie „pojedynczej usługi” zawarte w art.
    307 i 308 Dyrektywy. Pojęcie to obejmuje tylko świadczenia nabywane od innych
    podatników. Natomiast zasada dotycząca pojedynczej usługi znajduje zastosowanie w
    ramach ogólnych zasad opodatkowania podatkiem VAT i nie wpływa na interpretację
    tego pojęcia w ramach szczególnej procedury opodatkowania biur podróży. Nie ma
    przy tym znaczenia, iż własne usługi są niezbędne do świadczenia uczestnikom
    całościowych usług turystycznych przez biuro podróży. Niezależnie bowiem od tego, czy
    usługi te są niezbędne do świadczenia całościowej usługi turystycznej, nie można ich
    uznać za element „pojedynczej usługi” w rozumieniu art. 307 i 308 Dyrektywy, ani w
    konsekwencji traktować ich z punktu widzenia opodatkowania w taki sam sposób.
    W wyroku w sprawie C-557/11 Trybunał wskazał także, że:
      Własne usługi przewozu stanowiące element składowy usługi turystycznej
      świadczonej podróżnym przez biuro podróży za cenę ryczałtową, opodatkowanej
      zgodnie ze wskazanymi przepisami, podlegają ogólnym zasadom opodatkowania
      podatkiem VAT, w szczególności w odniesieniu do stawki podatku, a nie szczególnej
      procedurze opodatkowania transakcji dokonywanych przez biura podróży. Zgodnie z
      art. 98 tej dyrektywy, jeżeli państwo członkowskie wprowadziło obniżoną stawkę
      podatku VAT dla usług przewozu, stawka ta znajduje zastosowanie do omawianych
      usług własnych biura podróży.
    Należy również wskazać, że Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej w wyroku z 13
    października 2005 r. (C-200/04, Finanzamt Heidelberg v. iSt internationale Sprach – und
    Studienreisen GmbH), badając zakres świadczenia usług turystycznych zwrócił uwagę, że
    definicji podróży nie można ograniczyć ze względu na jej cel. Usługa turystyczna może
    bowiem obejmować także wyjazd edukacyjny. W wyroku tym Trybunał stwierdził, że:
      Artykuł 26 szóstej dyrektywy Rady 77/388/EWG z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie
      harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do podatków
      obrotowych – wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa
      wymiaru podatku (Dz. U. L. 77/388/WE, obecnie art. 306 Dyrektywy Rady 2006/112
      /WE) należy interpretować w ten sposób, że ma on zastosowanie do podmiotu
      gospodarczego, który oferuje usługi takie jak programy „High School” i „College”
      polegające na organizacji wyjazdów językowych i studiów zagranicznych oraz który
      za zapłatą ceny ryczałtowej we własnym imieniu zapewnia swoim klientom pobyt za
      granicą przez okres od trzech do dziesięciu miesięcy i w tym celu powierza
      świadczenie usług innym podatnikom.
    W uzasadnieniu rozstrzygnięcia Trybunał zwrócił uwagę, że nawet jeżeli usługa ma
    charakter edukacyjny, podróż może stanowić jej istotny i znaczący element. Tym
    bardziej, że pojęcia opisujące zwolnienia podatkowe należy interpretować ściśle.
    Jak wskazał również NSA w wyroku z 4 lutego 2016 r. sygn. akt I FSK 1768/14:
      Jeżeli Spółdzielnia w ramach świadczonej przez nią usługi zapewnia nie tylko dojazd,
      nocleg, wyżywienie, opiekę sprawowaną przez osoby spełniające wymagania
      określone przez Ministra Edukacji Narodowej, ale również usługi o charakterze
      rekreacyjnym i sportowym, między innymi naukę gry w tenisa, jeździectwa,
      żeglarstwa, tańca, windsurfingu, narciarstwa. Tego typu wyjazdy wykraczają poza
      zakres pojęcia sprawowania opieki i nabierają cech charakterystycznych dla usług
      turystycznych, o których jest mowa w art. 119 ust. 1 u.p.t.u.
    A zatem, usługa turystyki, o której mowa w art. 119 ustawy, to świadczenie złożone, na
    które składa się szereg usług (obcych i własnych) takich jak np. hotel, wyżywienie,
    transport, mających na celu zorganizowanie pobytu klientowi poza miejscem jego

    zamieszkania. Usługi te są tak ściśle powiązane, że obiektywnie tworzą one w aspekcie
    gospodarczym jedną całość (jedną usługę, jeden produkt).
    W tym miejscu należy również wskazać, że ustawa o podatku od towarów i usług, jak
    również Dyrektywa 112 nie zawierają definicji pojęć „biuro podróży” oraz „organizator
    wycieczek turystycznych”. W sprawach połączonych C-308/96 i C-94/97 Commissioners
    of Customs and Excise v T.P. Madgett, R.M. Baldwin and The Howden Court Hotel
    Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej (TSUE) uznał, że specjalne zasady
    opodatkowania agentów turystycznych i biur podróży, określone w artykule 26 VI
    Dyrektywy 77/388, mają zastosowanie do podmiotów gospodarczych, nawet jeśli nie są
    one formalnie agentami turystycznymi ani biurami podróży, o ile organizują one
    wycieczki lub wyjazdy zorganizowane we własnym imieniu i powierzają innym
    podatnikom wykonanie usług związanych z tą działalnością. To stanowisko
    podtrzymano następnie w wyroku w sprawie C-200/04 ISt internationale Sprach und
    Studienreisen GmbH (pkt 22). Szeroka wykładnia art. 306 i n. dyrektywy 112 popierana
    jest także w orzecznictwie krajowym (wyrok NSA z 4 lutego 2016 r., I FSK 1768/14, a
    także wyrok WSA w Gliwicach z 28 marca 2011 r., III SA/Gl 2746/10, CBOSA).
    Z powyższego orzecznictwa wynika, że procedura szczególna wynikająca z art. 119
    ustawy o podatku od towarów i usług ma zastosowanie nie tylko w stosunku do
    typowych biur podróży, ale także w stosunku do innych podmiotów, które dokonują
    podobnych czynności w ramach swojej działalności gospodarczej.
    Obowiązek stosowania procedury VAT-marża wynika z występujących w danym
    zdarzeniu elementów, tj. podatnik musi świadczyć usługę turystyki, przy jej świadczeniu
    musi działać na rzecz nabywcy we własnym imieniu i na własny rachunek oraz
    świadcząc tę usługę musi nabywać towary i usługi od innych podatników dla
    bezpośredniej korzyści turysty.
    Jak wynika z opisu sprawy, część usług turystycznych składających się na poszczególne
    imprezy turystyczne realizuje Pan samodzielnie (usługi przewodnickie), inne zaś kupuje
    Pan od podmiotów zewnętrznych (usługa zakwaterowania, usługa wypożyczenia auta,
    bilety wstępu oraz wszelkie inne usługi świadczone podróżnym).
    Analiza okoliczności sprawy i obowiązujących przepisów prowadzi do wniosku, że w
    przypadku organizacji przez Państwa wycieczek objętych zakresem pytania nr 1, mamy
    do czynienia z czynnością złożoną, zawierającą elementy charakterystyczne dla usług
    turystycznych.
    W przypadku świadczenia usług, istotnym dla prawidłowego rozliczenia podatku od
    towarów i usług jest określenie miejsca świadczenia danej usługi. Od poprawności
    określenia miejsca świadczenia zależy, czy dana usługa podlega opodatkowaniu
    podatkiem od towarów i usług w Polsce, czy też nie.
    Według art. 28a ustawy:
      Na potrzeby stosowania niniejszego rozdziału:
      1) ilekroć jest mowa o podatniku - rozumie się przez to:
      a) podmioty, które wykonują samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa
      w art. 15 ust. 2, lub działalność gospodarczą odpowiadającą tej działalności, bez
      względu na cel czy rezultat takiej działalności, z uwzględnieniem art. 15 ust. 6,
      b) osobę prawną niebędącą podatnikiem na podstawie lit. a, która jest
      zidentyfikowana lub obowiązana do identyfikacji do celów podatku lub podatku od
      wartości dodanej;
      2) podatnika, który prowadzi również działalność lub dokonuje transakcji
      nieuznawanych za podlegające opodatkowaniu dostawy towarów lub świadczenia
      usług zgodnie z art. 5 ust. 1, uznaje się za podatnika w odniesieniu do wszystkich
      świadczonych na jego rzecz usług.

    Wskazany powyżej art. 28a ustawy wprowadza drugą definicję podatnika do ustawy.
    Definicja ta ma zastosowanie tylko w przypadku ustalania miejsca świadczenia usług.
    Podatnikiem według tej regulacji, jest podmiot wykonujący samodzielnie działalność
    gospodarczą. Ustawodawca odwołuje się w tym celu do definicji działalności
    gospodarczej ustalonej w art. 15 ust. 2 ustawy. Za podatników są uznawane również
    podmioty wykonujące działalność gospodarczą zgodnie z regulacjami innych państw
    członkowskich oraz państw trzecich.
    Ogólna zasada dotycząca określania miejsca świadczenia usług na rzecz podatników
    zawarta została w art. 28b ust. 1 ustawy, zgodnie z którym:
      Miejscem świadczenia usług w przypadku świadczenia usług na rzecz podatnika jest
      miejsce, w którym podatnik będący usługobiorcą posiada siedzibę działalności
      gospodarczej, z zastrzeżeniem ust. 2-4 oraz art. 28e, art. 28f ust. 1 i 1a, art. 28g ust.
      1, art. 28i, art. 28j ust. 1 i 2 oraz art. 28n.
    Na mocy art. 28b ust. 2 ustawy:
      W przypadku gdy usługi są świadczone dla stałego miejsca prowadzenia działalności
      gospodarczej podatnika, które znajduje się w innym miejscu niż jego siedziba
      działalności gospodarczej, miejscem świadczenia tych usług jest to stałe miejsce
      prowadzenia działalności gospodarczej.
    Natomiast w myśl art. 28c ust. 1 ustawy:
      Miejscem świadczenia usług na rzecz podmiotów niebędących podatnikami jest
      miejsce, w którym usługodawca posiada siedzibę działalności gospodarczej, z
      zastrzeżeniem ust. 2 i 3 oraz art. 28d, art. 28e, art. 28f ust. 1, 2 i 3, art. 28g ust. 2 i 3
      oraz art. 28h-28n.
    Zgodnie z art. 28n ust. 1, ust. 2 i ust. 3 ustawy:
      1. W przypadku świadczenia usług turystyki, o których mowa w art. 119 ust. 1,
        miejscem świadczenia usług jest miejsce, gdzie usługodawca posiada siedzibę
        działalności gospodarczej, z zastrzeżeniem ust. 2 i 3.
      2. W przypadku, gdy usługi turystyki, o których mowa w art. 119 ust. 1, są świadczone
        ze stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej usługodawcy
        znajdującego się w innym miejscu niż jego siedziba działalności gospodarczej,
        miejscem świadczenia usług jest to stałe miejsce prowadzenia działalności
        gospodarczej.
      3. W przypadku gdy usługodawca nie posiada siedziby działalności gospodarczej lub
        stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej, o którym mowa w ust. 2,
        miejscem świadczenia usług turystyki, o których mowa w art. 119 ust. 1, jest
        miejsce, w którym posiada on stałe miejsce zamieszkania lub zwykłe miejsce
        pobytu.
    Z powyższego wynika, że dla określenia miejsca opodatkowania usług turystyki nie jest
    istotny status nabywcy, lecz siedziba (siedziba działalności gospodarczej, stałe miejsce
    prowadzenia działalności gospodarczej, a w razie ich braku – stałe miejsce zamieszkania
    lub zwykłe miejsce pobytu) usługodawcy.
    Zatem miejscem świadczenia usług turystycznych, o których mowa we wniosku, jest -
    zgodnie z przepisem art. 28n ustawy - terytorium kraju, tj. Polski.
    Biorąc powyższe pod uwagę wskazać należy, że organizacja opisanych wycieczek, objętych
    zakresem pytania nr 1 w ramach których uczestnikom jest zapewnione zakwaterowanie,
    wypożyczenie auta, bilety wstępu oraz wszelkie inne usługi świadczone podróżnym – jest
    świadczeniem złożonym, składającym się w przeważającej części z towarów i usług
    nabytych dla bezpośredniej korzyści uczestników, co w konsekwencji stanowi usługi
    turystyki opodatkowane według szczególnej procedury określonej w art. 119 ustawy na
    zasadzie marży.

    Przy czym, w przypadku, gdy przy świadczeniu usługi turystyki, oprócz usług nabywanych
    od innych podatników dla bezpośredniej korzyści turysty, podatnik wykonuje we własnym
    zakresie część świadczeń w ramach tej usługi, zwanych dalej „usługami własnymi”,
    odrębnie ustala się podstawę opodatkowania dla usług własnych i odrębnie w odniesieniu
    do usług nabytych od innych podatników dla bezpośredniej korzyści turysty. W celu
    określenia podstawy opodatkowania dla usług własnych stosuje się odpowiednio przepisy
    art. 29a ustawy.
    Należy podkreślić, że do towarów i usług nabytych dla bezpośredniej korzyści turysty
    można zaliczyć jedynie takie towary i usługi, które nabywają Państwo od innych
    podatników dla bezpośredniej korzyści turysty i nie stanowią one jednocześnie „środków”
    do wyświadczenia usługi własnej, która następnie staje się elementem kompleksowej
    usługi turystycznej. Natomiast wszelkie towary i usługi nabywane przez Pana dla
    wyświadczenia usługi własnej, stanowiącej następnie element usługi turystyki, należy
    uznać za wydatki dotyczące usług własnych.
    W przypadkach, o których mowa w ust. 5 – na podstawie art. 119 ust. 6 ustawy – podatnik
    obowiązany jest do wykazania w prowadzonej ewidencji, jaka część należności za usługę
    przypada na usługi nabyte od innych podatników dla bezpośredniej korzyści turysty, a
    jaka na usługi własne.
    Z uwagi na powyższe wskazać należy, że w przedmiotowej sprawie szczególna procedura
    opodatkowania usług turystyki (tzw. VAT-marża) ma zastosowanie tylko do świadczeń
    nabywanych przez Pana od innych podatników przy świadczeniu usług dla bezpośredniej
    korzyści uczestników opisanych wycieczek. Tej procedurze nie podlegają natomiast własne
    usługi świadczone przez Pana (usługa przewodnicka).
    Z kolei, stosownie do art. 119 ust. 7 ustawy, świadczone przez Pana usługi turystyki na
    Wyspy Owcze oraz Grenlandię na potrzeby których nabywa Pan usługi od innych
    podatników dla bezpośredniej korzyści uczestników, tj. usługa zakwaterowania, usługa
    wypożyczenia auta, bilety wstępu oraz wszelkie inne usługi świadczone podróżnym,
    podlegają opodatkowaniu stawką podatku w wysokości 0%, pod warunkiem posiadania
    przez Pana dokumentów, z których wynika, iż świadczenie tych usług jest dokonywane
    poza terytorium Unii Europejskiej. Natomiast usługi przewodnickie jako Pana usługi
    własne powinny zostać opodatkowane według stawki podatku właściwej dla tych usług.
    Wobec powyższego, Pana stanowisko w zakresie pytania nr 1 uznałem za
    nieprawidłowe. Jakkolwiek w swojej argumentacji wskazał Pan na możliwość stosowania
    stawki 0%, to jednak nie dokonał Pan podziału na usługi nabywane od innych
    podatników dla bezpośredniej korzyści turysty oraz usługi własne.
    Przechodząc do kwestii prawa do odliczenia podatku VAT przy nabyciu towarów i usług
    niesłużących bezpośredniej korzyści turystów, które stanowią wydatki pośrednie
    prowadzenia działalności wskazać należy na art. 86 ust. 1 ustawy, zgodnie z którym:
      W zakresie, w jakim towary i usługi są wykorzystywane do wykonywania czynności
      opodatkowanych, podatnikowi, o którym mowa w art. 15, przysługuje prawo do
      obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego, z zastrzeżeniem
      art. 114, art. 119 ust. 4, art. 120 ust. 17 i 19 oraz art. 124.
    W myśl art. 86 ust. 2 pkt 1 ustawy:
      Kwotę podatku naliczonego stanowi suma kwot podatku wynikających z faktur
      otrzymanych przez podatnika z tytułu:
      a) nabycia towarów i usług,
      b) dokonania całości lub części zapłaty przed nabyciem towaru lub wykonaniem
        usługi.
    Art. 87 ust. 1 ustawy o VAT stanowi:

      W przypadku gdy kwota podatku naliczonego, o której mowa w art. 86 ust. 2, jest w
      okresie rozliczeniowym wyższa od kwoty podatku należnego, podatnik ma prawo do
      obniżenia o tę różnicę kwoty podatku należnego za następne okresy lub do zwrotu
      różnicy na rachunek bankowy.
    Zasady dokonywania zwrotu różnicy podatku na rachunek bankowy podatnika określone
    zostały w art. 87 ust. 2 – ust. 6 ustawy o VAT.
    Z kolei jak stanowi art. 88 ust. 3a pkt 2 ustawy:
      Nie stanowią podstawy do obniżenia podatku należnego oraz zwrotu różnicy
      podatku lub zwrotu podatku naliczonego faktury i dokumenty celne w przypadku
      gdy transakcja udokumentowana fakturą nie podlega opodatkowaniu albo jest
      zwolniona od podatku.
    W świetle art. 88 ust. 4 ustawy o VAT:
      Obniżenia kwoty lub zwrotu różnicy podatku należnego nie stosuje się również do
      podatników, którzy nie są zarejestrowani jako podatnicy VAT czynni, zgodnie z art.
      96, z wyłączeniem przypadków, o których mowa w art. 86 ust. 2 pkt 7.
    Prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego przysługuje
    wówczas, gdy zostaną spełnione określone warunki, tzn. odliczenia tego dokonuje
    zarejestrowany, czynny podatnik podatku od towarów i usług oraz gdy towary i usługi, z
    których nabyciem podatek został naliczony, są wykorzystywane do wykonywania
    czynności opodatkowanych. Warunkiem umożliwiającym podatnikowi skorzystanie z
    prawa do odliczenia podatku naliczonego jest związek zakupów z wykonywanymi
    czynnościami opodatkowanymi.
    Przedstawiona wyżej zasada wyklucza zatem możliwość dokonania obniżenia kwoty
    podatku należnego o kwotę podatku naliczonego związanego z usługami i towarami, które
    nie są w ogóle wykorzystywane do czynności opodatkowanych, czyli w przypadku ich
    wykorzystywania do czynności zwolnionych od podatku VAT oraz niepodlegających temu
    podatkowi.
    Rozliczenie podatku naliczonego na zasadach określonych w art. 86 ust. 1 ustawy
    uwarunkowane jest tym, aby nabywane towary i usługi były wykorzystywane do
    wykonywania czynności opodatkowanych podatkiem od towarów i usług. W omawianej
    sprawie warunki uprawniające do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku
    naliczonego są spełnione, ponieważ – jak wynika z okoliczności sprawy – jest Pan
    czynnym zarejestrowanym podatnikiem podatku od towarów i usług, a nabywane
    towary i usługi niesłużące bezpośredniej korzyści turystów służą do czynności
    podlegających opodatkowaniu. Zatem regulacja zawarta w art. 119 ust. 4 ustawy, nie
    ma w przedmiotowej sprawie zastosowania. W związku z powyższym, ma Pan prawo do
    obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego z faktur
    dokumentujących wydatki niesłużące bezpośredniej korzyści turystów (usługi
    telekomunikacyjne, usługi księgowe, usługi prawne, usługi reklamowe). Prawo to
    przysługuje pod warunkiem niezaistnienia przesłanek negatywnych określonych w art.
    88 ustawy.
    Wobec powyższego, Pana stanowisko w zakresie pytania nr 2 uznałem za prawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Pan przedstawił i stanu prawnego, który
    obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia.

    Informuję, iż wydana interpretacja dotyczy tylko sprawy będącej przedmiotem wniosku
    (zapytania). Inne kwestie przedstawione we wniosku, które nie zostały objęte pytaniem,
    nie mogą być – zgodnie z art. 14b § 1 ustawy Ordynacja podatkowa – rozpatrzone.
    Ponadto wskazuję, że wydana interpretacja dotyczy wymienionych we wniosku usług.
    Natomiast zgodnie z art. 14b § 3 Ordynacji podatkowej przedmiotem interpretacji nie
    mogą być zdarzenia nieokreślone, nienazwane. Zatem nie dokonywałem oceny w zakresie
    opodatkowania usług stanowiących katalog otwarty zawierający się w określeniu
    podanym we wniosku „np.”.
    Zaznaczam także, że zgodnie z art. 14b § 3 ustawy Ordynacja podatkowa, składający
    wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej obowiązany jest do wyczerpującego
    przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego. Jestem ściśle
    związany z przedstawionym we wniosku stanem faktycznym (opisem zdarzenia
    przyszłego). Ponosi Pan ryzyko związane z ewentualnym błędnym lub nieprecyzyjnym
    przedstawieniem we wniosku opisu sprawy. Interpretacja indywidualna wywołuje skutki
    prawnopodatkowe tylko wtedy, o ile rzeczywisty opis sprawy będącej przedmiotem
    interpretacji pokrywał się będzie z opisem sprawy podanym przez Państwa w złożonym
    wniosku. W związku z powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu
    przedstawionego we wniosku opisu sprawy, wydana interpretacja traci swą aktualność.
    Jednocześnie podkreślam, że niniejsza interpretacja została wydana na podstawie
    przedstawionego we wniosku opisu sprawy co oznacza, że w przypadku gdy w toku
    postępowania podatkowego, kontroli podatkowej, kontroli celno-skarbowej zostanie
    określony odmienny stan sprawy, interpretacja nie wywoła w tym zakresie skutków
    prawnych.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    · Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z
    dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111).
    Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pana sytuacja będzie zgodna
    (tożsama) z opisem sprawy i zastosuje się Pan do interpretacji.
    · Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
        z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    · Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pan prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu
    Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z
    dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.
    U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
      · w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
        Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo

      · w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
        Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS
        /SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.