Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0111-KDIB2-1.4010.580.2024.1.AJ
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-01-28
Teza: Zastosowanie zasady look-through.
Słowa kluczowe: pobór-pobór podatku u źródła; podatnik; podmiot-podmiot zagraniczny; pożyczka-odsetki od pożyczki; właściciel
Zagadnienia: Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-Rozdział 6. Pobór podatku-Pobór podatku przez płatnika (podatek u źródła)
Przepisy: [CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-Rozdział 5-art. 21-ust. 1-pkt 1; [CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-Rozdział 5-art. 21-ust. 2; [CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-Rozdział 6-art. 26-ust. 1

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

31 października 2024 r. wpłynął Państwa wniosek z 31 października 2024 r. o wydanie
    interpretacji indywidualnej, który dotyczy podatku dochodowego od osób prawnych w
    zakresie ustalenia, czy Spółka ma prawo zastosować zasadę look-through w odniesieniu
    do podmiotów będących rzeczywistymi właścicielami wypłaconych odsetek od pożyczki, a
    w konsekwencji powinna zastosować właściwą umowę o unikaniu podwójnego
    opodatkowania i nie pobrać podatku u źródła.
    Treść wniosku jest następująca:
    Opis stanu faktycznego oraz zdarzenia przyszłego
    Niniejszy wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej dotyczy możliwości zastosowania
    zasady look-through (czyli oceny konsekwencji podatkowych w odniesieniu do podmiotu
    będącego rzeczywistym właścicielem, a nie podmiotu pośredniczącego) na potrzeby
    rozliczenia podatku u źródła, przez E. Sp. z o.o. (Wnioskodawca), w okolicznościach
    opisanych poniżej.
    Struktura właścicielska
    Wszystkie udziały Wnioskodawcy posiada spółka prawa holenderskiego A. z siedzibą w
    Holandii (A.). A. jest holenderskim rezydentem podatkowym.
    Jedynym udziałowcem A. jest F.(F.), który działa jako powiernik dla F., transparentnego dla
    potrzeb Holenderskiego podatku dochodowego zamkniętego funduszu dla połączonych
    rachunków (..) (F.).
    Po zmianach w składzie inwestorów, od 6 marca 2023 r., inwestorami w F. (Inwestorzy), są
    wyłącznie B. (B.), C. (C.) oraz G. (G.), amerykańska spółka posiadająca osobowość prawną,
    lecz transparentna dla potrzeb amerykańskiego podatku dochodowego. Całość dochodów
    uzyskiwanych przez G. konsolidowana jest z dochodami jej jedynego wspólnika, D. (D.) i
    opodatkowywana na poziomie D. (czyli D. płaci amerykański podatek dochodowy od
    dochodów uzyskiwanych przez G.). B. przypada 31,47% udziału w zysku, C. przypada
    67,90% udziału w zysku, a D. przypada 0,63% udziału w zysku F.
    Jak potwierdzają posiadane przez Wnioskodawcę certyfikaty rezydencji, B. oraz D. są
    rezydentami podatkowym w USA a C. jest holenderskim rezydentem podatkowym,
    podlegającym podatkowi dochodowemu od osób prawnych w Holandii, lecz z uwagi na
    bycie zwolnionym z podatku funduszem emerytalnym, jego dochód podlega zwolnienia z
    podatku.
    C. jest funduszem emerytalnym holenderskich pracowników sektora edukacji oraz
    organów publicznych, podobnie B., którego nazwę można tłumaczyć jako „...”. D. jest
    pośrednio spółką zależną B..
    Wypłata odsetek od pożyczki (stan faktyczny i zdarzenie przyszłe)
    W przeszłości Wnioskodawca uzyskał od A. finansowanie (dalej Pożyczka). W związku z
    zaciągnięta Pożyczką Wnioskodawca zobowiązany jest do wypłaty do A. odsetek. Niniejszy
    wniosek dotyczy odsetek od Pożyczki wypłacanych przez Wnioskodawcę do A.:

      a) od dnia 6 marca 2023 r. do dnia złożenia niniejszego wniosku, kiedy Inwestorami
        byli wyłącznie B., C. oraz D. a przysługujący im udział w zysku wynosił odpowiednio
        31,47%, 67,90% oraz 0,63% (stan faktyczny 2);
      b) od dnia złożenia niniejszego wniosku, kiedy Inwestorami są wyłącznie B., C. oraz D.
        a przysługujący im udział w zysku wynosi odpowiednio 31,47%, 67,90% oraz 0,63%
        (zdarzenie przyszłe).
    Rzeczywisty właściciel
    Znajdująca się w analogicznej do Wnioskodawcy sytuacji spółka „siostra” Wnioskodawcy
    (tj. w której 100% udziałów ma A.), H. Sp. z o.o., wypłaciła w 2022 roku odsetki od
    finansowania analogicznego do Pożyczki i pobrała podatek u źródła zgodnie z art. 26 ust.
    2e CITu, a dnia 29 sierpnia 2023 r. A. wystąpiła o zwrot pobranego przez H. sp. z o.o.
    podatku u źródła. Decyzją z dnia (...) r. (Decyzja) Naczelnik (...) (Naczelnik) odmówił zwrotu
    podatku (znak sprawy ...), odmawiając A. statusu rzeczywistego właściciela.
    Naczelnik zakwestionował substrat majątkowo-osobowy A. oraz zdolność tej spółki do
    podejmowania decyzji. Ponadto, Naczelnik zakwestionował okoliczność, że to A. uzyskuje
    dochód z otrzymywanych od Wnioskodawcy odsetek, stwierdzając, że zgodnie ze
    sprawozdaniem finansowym za 2022 rok, A. dokonuje transferu niemal całości
    otrzymywanych od podmiotów powiązanych odsetek na rzecz F.(dochód A. z tytułu
    odsetek wyniósł 10.086.122 EUR, natomiast koszty odsetek od pożyczki uzyskanej przez A.
    od F. w tym samym okresie wyniosły 9.718.585 EUR), co, zdaniem Naczelnika, wskazuje, że
    A. jest jedynie pośrednikiem pomiędzy Wnioskodawcą a beneficjentem rzeczywistym.
    W Decyzji Naczelnik stwierdził także: „Jak zostało wskazane w sprawozdaniu finansowym
    Podatnika za 2022 rok, Spółka jest własnością F., który działa jako powiernik dla F.,
    zamkniętego, przejrzystego podatkowo holenderskiego funduszu i jest prawnym
    właścicielem, bezpośrednio i pośrednio, wszystkich aktywów F. w imieniu uczestników.
    Ponadto, wskazuje, że F. jest ekonomicznym właścicielem udziałów Spółki.”
    F. jest podmiotem transparentnym podatkowo, zatem dla potrzeb holenderskiego
    podatku dochodowego, podatnikami od dochodów uzyskiwanych przez F. są Inwestorzy.
    W związku z zakwestionowaniem przez Naczelnika statusu A. jako rzeczywistego
    właściciela w sytuacji analogicznej do sytuacji Wnioskodawcy, konieczne staje się
    rozważenie opodatkowania odsetek od Pożyczki (w tym obowiązków Wnioskodawcy jako
    płatnika) w przypadku, gdy rzeczywistymi właścicielami są inne niż A. podmioty.
    Inne
    Wnioskodawca dysponuje i będzie dysponował certyfikatami rezydencji podatkowej B., D.
    oraz C. dokonując wypłat odsetek od Pożyczki.
    Pytania
      1) Jeżeli A. nie jest rzeczywistym właścicielem odsetek od Pożyczki, czy Wnioskodawca
        ma prawo zastosować zasadę „look-through” i w konsekwencji określać skutki
        podatkowe, w tym swoje obowiązki płatnika, w odniesieniu do sytuacji podatkowej
        podmiotu lub podmiotów będących rzeczywistym właścicielem odsetek?
      2) W okresie od 6 marca 2023 r., jeżeli rzeczywistymi właścicielami wypłacanych przez
        Wnioskodawcę do A. odsetek od Pożyczki byli i są B., C. oraz D., czy z
        zastrzeżeniem postanowień art. 26 ust. 2e CITu, Wnioskodawca, posiadając
        certyfikaty rezydencji podatkowej B., C. oraz D., powinien zastosować PL/US
        UoUPO oraz PL/NL UoUPO i nie powinien pobierać podatku u źródła?
    Państwa stanowisko w sprawie

      1) Jeżeli A. nie jest rzeczywistym właścicielem odsetek od Pożyczki, Wnioskodawca ma
        prawo zastosować zasadę „look-through” i w konsekwencji określać skutki
        podatkowe, w tym swoje obowiązki płatnika, w odniesieniu do sytuacji podatkowej
        podmiotu lub podmiotów będących rzeczywistym właścicielem odsetek.
      2) W okresie od 6 marca 2023 r., jeżeli rzeczywistymi właścicielami wypłacanych przez
        Wnioskodawcę do A. odsetek od Pożyczki byli i są B., C. oraz D., z zastrzeżeniem
        postanowień art. 26 ust. 2e CITu, Wnioskodawca, posiadając certyfikaty rezydencji
        podatkowej B., C. oraz D., powinien zastosować PL/US UoUPO oraz PL/NL UoUPO i
        nie powinien pobierać podatku u źródła.
    Uzasadnienie stanowiska Wnioskodawcy odnośnie pytania nr 1
    Zgodnie z art. 21 ust. 1 pkt 1 CITu, podatek dochodowy z tytułu uzyskanych na terytorium
    Rzeczypospolitej Polskiej przez podatników podlegających w Polsce ograniczonemu
    obowiązkowi podatkowemu (o których mowa w art. 3 ust. 2 CITu) przychodów z odsetek,
    oraz innych określonych w tym przepisie przychodów, ustala się w wysokości 20%
    przychodów.
    Zgodnie z art. 21 ust. 2 CITu, przepisy ust. 1 stosuje się z uwzględnieniem umów w
    sprawie zapobieżenia podwójnemu opodatkowaniu, których stroną jest Rzeczpospolita
    Polska.
    Zgodnie z art. 26 ust. 1 CITu, osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające
    osobowości prawnej oraz osoby fizyczne będące przedsiębiorcami, które dokonują wypłat
    należności z tytułów wymienionych w art. 21 ust. 1 oraz art. 22 ust. 1, są obowiązane jako
    płatnicy pobierać, z zastrzeżeniem ust. 2, 2b, 2d i 2e, w dniu dokonania wypłaty
    zryczałtowany podatek dochodowy od tych wypłat, z uwzględnieniem odliczeń
    przewidzianych w art. 22 ust. 1a-1e. Zastosowanie stawki podatku wynikającej z właściwej
    umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania albo niepobranie podatku zgodnie z taką
    umową jest możliwe pod warunkiem udokumentowania siedziby podatnika dla celów
    podatkowych uzyskanym od podatnika certyfikatem rezydencji. Przy weryfikacji warunków
    zastosowania stawki podatku innej niż określona w art. 21 ust. 1 lub art. 22 ust. 1,
    zwolnienia lub warunków niepobrania podatku, wynikających z przepisów szczególnych
    lub umów o unikaniu podwójnego opodatkowania, płatnik jest obowiązany do
    dochowania należytej staranności. Przy ocenie dochowania należytej staranności
    uwzględnia się charakter, skalę działalności prowadzonej przez płatnika oraz powiązania
    w rozumieniu art. 11a ust. 1 pkt 5 płatnika z podatnikiem.
    Pożyczkobiorca, posiadając osobowość prawną, jest płatnikiem, o którym mowa w art. 26
    ust. 1 CITu, w odniesieniu do podatku u źródła, o którym mowa w art. 21 ust. 1 pkt 1 CITu.
    Zgodnie z art. 3 ust. 3 pkt 5 CITu, za dochody (przychody) osiągane na terytorium
    Rzeczypospolitej Polskiej przez podatników, o których mowa w ust. 2 CITu (tj. o
    ograniczonym obowiązku podatkowym, czyli nierezydentów) uważa się w szczególności
    dochody (przychody) z tytułu należności regulowanych, w tym stawianych do dyspozycji,
    wypłacanych lub potrącanych, przez osoby fizyczne, osoby prawne albo jednostki
    organizacyjne nieposiadające osobowości prawnej, mające miejsce zamieszkania, siedzibę
    lub zarząd na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, niezależnie od miejsca zawarcia
    umowy i wykonania świadczenia. Jednocześnie, zgodnie z art. 3 ust. 5 CITu, za dochody
    (przychody), o których mowa w art. 3 ust. 3 pkt 5 CITu, uważa się przychody wymienione w
    art. 21 ust. 1 i art. 22 ust. 1 CITu, jeżeli nie stanowią dochodów (przychodów), o których
    mowa w ust. 3 pkt 1-4 CITu.
    Z powyższego wynika, że odsetki wypłacane przez Wnioskodawcę na rzecz podmiotów
    zagranicznych (podmiotów o ograniczonym obowiązku podatkowym w Polsce), w tym do
    A., należy uznać za odsetki wypłacane z terytorium Polski (uzyskiwane na terytorium
    Polski).

    Jak wynika z opisu zdarzenia przyszłego, Wnioskodawca dokonał oraz będzie dokonywał
    wypłaty odsetek od Pożyczki do A., rezydenta podatkowego w Holandii. Jednocześnie, jak
    wynika ze stanu faktycznego /opisu zdarzenia przyszłego, na potrzeby interpretacji należy
    przyjąć, że A. nie jest rzeczywistym właścicielem otrzymywanych od Wnioskodawcy
    odsetek.
    Brak statusu rzeczywistego właściciela sprawia, że A. nie należy traktować jako podatnika
    w stosunku do otrzymywanych od Wnioskodawcy odsetek. Potwierdzają to m.in.:
    a) Wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego, w tym m.in. wyrok NSA z 10 listopada
      2015 r. (II FSK 2225/13), w którym NSA zakwestionował status odbiorcy płatności
      odsetek jako podatnika: „(...) punktem wyjścia przy opodatkowywaniu przychodów
      uzyskanych na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przez podatników, o których
      mowa w art. 3 ust. 2 jest ustalenie osoby podatnika, a więc ustalenie wobec kogo
      powstał obowiązek podatkowy, a dopiero następnie zgodnie z jego rezydencji,
      zastosowanie właściwej umowy międzynarodowej w sprawie zapobiegania
      podwójnemu opodatkowaniu (...)”. W tamtym stanie faktycznym NSA wskazał, że to nie
      bank otrzymujący odsetki od polskiego płatnika jest podatnikiem lecz pozostali
      uczestnicy struktury cash-poolingowej, którzy faktycznie uzyskują przychody z tych
      odsetek: „(...) to poszczególne podmioty uczestniczące w opisanym we wniosku
      systemie, mające siedzibę za granicą, uzyskują przychód podatkowy na terytorium
      Rzeczypospolitej Polskiej w postaci otrzymanych od Spółki odsetek (...)”. Powyższa teza
      była powielana w kolejnych wyrokach NSA, m.in. w wyrokach z 18 marca 2016 r. (II FSK
      82/14) oraz 30 listopada 2016 r. (II FSK 3107/14).
    b) Projekt objaśnień podatkowych z dnia 19 czerwca 2019 r. ZASADY POBORU PODATKU
      U ŹRÓDŁA (Objaśnienia 2019), potwierdzający, że za podatnika nie należy uznawać
      bezpośredniego odbiorcy płatności, który nie jest jej rzeczywistym właścicielem, lecz
      podmioty, które faktycznie przychody te uzyskują. Objaśnienia 2019 przywołują wyroki
      wskazane w pkt. a), powyżej a także wskazują (str. 17): „.Podmiot pośredniczący,
      którego jedyną funkcją w odniesieniu do płatności lub jej części jest jej przekazanie
      dalej, nie spełni więc tego kryterium z uwagi na brak powstania po jego stronie
      przychodu (trwałego i definitywnego przysporzenia majątkowego). W konsekwencji nie
      będzie on uprawniony do korzystania z korzyści na gruncie UPO łączącej Polskę z
      państwem siedziby takiego podmiotu.” I dalej (ta sama strona) „(...) warunkiem dla
      zastosowania danej UPO, nawet gdy ta UPO nie zawiera klauzuli beneficial owner, jest
      ustalenie osoby podatnika, a więc ustalenie wobec kogo powstał obowiązek
      podatkowy, a dopiero potem w kontekście ustaleń dotyczących jego rezydencji,
      zastosowanie właściwej umowy międzynarodowej w sprawie zapobiegania
      podwójnemu opodatkowaniu (...)”.
    c) Ukształtowana praktyka (potwierdzona interpretacjami indywidualnymi i orzeczeniami
      sądów administracyjnych), zgodnie z którą podmiot otrzymujące dane przysporzenie
      (dowolne przysporzenie, nie tylko odsetki) nie jest podatnikiem w stosunku do tego
      przysporzenia, jeżeli przysporzenie to nie jest dla niego definitywne (w tym, jeżeli jest
      zobowiązany przekazać otrzymane środki komu innemu). Wymóg definitywności
      przysporzenia podkreśla szereg komentarzy do art. 12 ustawy o CIT. Przykładowo:
    i. „Przychodem podatkowym są wyłącznie takie wartości, które definitywnie powiększają
        aktywa osoby prawnej.” (Małecki Paweł, Mazurkiewicz Małgorzata, CIT.
        Komentarz. Podatki i rachunkowość, wyd. XV; Opublikowano: WKP 2024);
    ii. „Mając na uwadze powyższe przykładowe orzecznictwo, można podjąć próbę
        zdefiniowania pojęcia „przychód” na potrzeby podatku dochodowego od osób
        prawnych jako otrzymane przez podatnika, a niekiedy tylko mu należne,
        świadczenie (przysporzenie) o charakterze definitywnym, a więc takie, które
        trwale zwiększa aktywa podatnika. (...) Wymóg definitywności oznacza, że poza
        kategorią przychodu w rozumieniu przepisów podatkowych znajdują się

        wszelkiego rodzaju przysporzenia o charakterze tymczasowym, zwrotnym,
        nietrwałym'” (Pogoński Mariusz, Ustawa o podatku dochodowym od osób
        prawnych. Komentarz; Opublikowano: LexisNexis 2014);
    iii. „Reasumując, przychód jest to taka zmiana stanu majątkowego, u której podstaw leży
        zamiar uzyskania przysporzenia i zmiana ta powinna cechować się
        definitywnością, być określona co do kwoty (bądź w inny wiarygodny sposób
        wyceniona), a uzyskujący przychód powinien w rezultacie mieć możliwość
        rozporządzania nim jak właściciel.” Dźwigała Gerard i in., Ustawa o podatku
        dochodowym od osób prawnych. Komentarz, wyd. II; Opublikowano: LexisNexis
        2009).
    Logiczną konsekwencją nietraktowania odbiorcy płatności jako podatnika jest to, że tym
    podatnikiem jest ktoś inny. Będzie to podmiot, który faktycznie uzyskuje przysporzenie z
    tytułu danej płatności, a więc jej rzeczywisty właściciel. Jest to zgodne z przywołanymi
    powyżej orzeczeniami NSA oraz treścią Objaśnień 2019. Jest to nic innego, jak
    zastosowanie zasady „look-through”, zgodnie z którą konsekwencje podatkowe danej
    płatności należy określać w odniesieniu do jej rzeczywistego właściciela.
    Możliwość zastosowania koncepcji „look-through” bezpośrednio potwierdzają Objaśnienia
    2019 (str. 15) „zasadne jest uznać, że podmioty pośredniczące, a więc te, które co do
    zasady nie spełniają definicji rzeczywistego właściciela, nie powinny korzystać z uprawnień
    przyznawanych przez poszczególne UPO. Niemniej jednak z przewidzianych w UPO i
    prawie Unii Europejskiej (tzn. Dyrektywy PS i IR) mogą korzystać inwestorzy (udziałowcy) z
    kraju objętego tymi postanowieniami, jeżeli są oni podatnikami w stosunku do otrzymanej
    należności i spełniają inne warunki przewidziane dla tych uprawnień (np. w określonych
    sytuacjach posiadają status rzeczywistego właściciela). Rozwiązanie to odpowiada
    koncepcji znanej pod nazwą „look through approach”. I dalej (str. 22) „Przy ocenie, czy
    dany podmiot jest przedstawicielem, powiernikiem lub innym podmiotem zobowiązanym
    prawnie lub faktycznie do przekazania całości lub części należności innemu podmiotowi
    należy brać pod uwagę faktyczny przebieg i okoliczności zawarcia oraz realizacji transakcji,
    a tym samym należy zbadać kto rzeczywiście posiada uprawnienie do uzyskania
    należności i czy jej odbiorca nie jest zobowiązany do przekazania tej należności kolejnemu
    podmiotowi. Jeżeli zachodzi taka sytuacja, tzn. że rzeczywistym właścicielem należności
    jest ten inny podmiot (co należy wykazać lub zbadać) wówczas do opodatkowania
    podatkiem u źródła będą miały zastosowanie przepisy UPO lub przepisy krajowe
    wdrażające dyrektywy unijne właściwe dla państwa rezydencji tego podmiotu (ang. look
    through approach).
    Prawidłowość stosowania koncepcji „look-through” potwierdza szereg interpretacji
    indywidualnych, w tym interpretacja z dnia 11 sierpnia 2023 r. (0114-KDIP2-
    1.4010.313.2023.2.PP), z dnia 17 września 2021 r. (0113-KDIPT2-3.4011.551.2021.2.IR), z
    dnia 16 października 2019 r. (0114-KDIP2-1.4010.354.2019.1.JC) oraz z dnia 21 września
    2019 r. (0114-KDIP2-1.4010.241.2019.2.AJ).
    Projekt objaśnień podatkowych z 25 września 2023 r. dotyczących poboru podatku u
    źródła (Objaśnienia 2023) zawiera jedynie krótki, uzupełniający w stosunku do Objaśnień
    2019 komentarz, nie negując powyższej tezy. Wskazuje on jedynie, powołując się na tzw.
    sprawy duńskie, że organy podatkowe nie mają obowiązku ustalania kto jest rzeczywistym
    właścicielem danej należności.
    Wnioskodawcy znane są interpretacje indywidualne wydawane od kwietnia b.r.,
    wydawane w innych stanach faktycznych i negujące stosowanie koncepcji „look-through"'
    w oparciu o Objaśnienia 2023, lecz zdaniem Wnioskodawcy rozumowanie przedstawione
    w tych interpretacjach jest błędne. Trzeba bowiem zauważyć, że Objaśnienia 2023 w
    sposób specyficzny definiują koncepcję look-through, jako obowiązek organów
    podatkowych do poszukiwania osoby rzeczywistego właściciela (zgodnie z Objaśnieniami
    2023 „(...) stosowanie koncepcji look-through approach (czyli ustalania przez organ
    podatkowy, kto jest rzeczywistym właścicielem2 należności w sytuacji, gdy podmiot

    uzyskujący taką należność nie jest jej rzeczywistym właścicielem)”. I odnosząc się do tak
    specyficznie rozumianego terminu Objaśnienia 2023 wprowadzają szereg ograniczeń.
    Tymczasem powszechnie przyjmuje się (i tak przyjęto na potrzeby niniejszego wniosku), że
    koncepcja „look-through” to koncepcja wywodzenia konsekwencji podatkowych w
    odniesieniu do rzeczywistego właściciela (zamiast w stosunku do pozbawionego tego
    przymiotu odbiorcy płatności), a nie nakładanie na organy podatkowe obowiązku
    poszukiwania podmiotu będącego rzeczywistym właścicielem. Brak obowiązku organów
    podatkowych do poszukiwania rzeczywistego właściciela np. przy prowadzeniu
    postępowań wymiarowych nie budzi wątpliwości, podobnie jak nie powinno budzić takiej
    wątpliwości zastosowanie koncepcji „look-through” (rozumianej w sposób powszechny),
    gdy osoba rzeczywistego właściciela jest ustalona.
    Także sądy administracyjne, w tym Naczelny Sąd Administracyjny potwierdzają
    stosowanie koncepcji „look-through”. W Wyroku NSA z dnia 11 marca 2015 r. (II FSK 215
    /13) Sąd stwierdził, że: „(...) w sytuacji, gdy płatność dokonywana jest na rzecz pośrednika
    będącego rezydentem określonego państwa, który następnie przekazuje tę płatność
    ostatecznemu odbiorcy, państwo w którym powstaje dana płatność nie jest zobowiązane
    do zastosowania wobec tego pośrednika postanowień umowy o unikaniu podwójnego
    opodatkowania (wyrok NSA z dnia 13 grudnia 2013 r., sygn. akt II FSK 2873/11). Nie
    oznacza to natomiast braku możliwości zastosowania postanowień umowy wobec
    ostatecznego odbiorcy odsetek, który jako faktyczny odbiorca jest „osobą uprawnioną do
    odsetek”. Cechą „osoby uprawnionej do odsetek” (beneficial owner of the interest) jest
    ostateczne czerpanie korzyści z prawa do odsetek. Nie chodzi więc o to, aby „odbiorca
    odsetek” był odbiorcą bezpośrednim, ale o to, by jako odbiorca faktyczny (a nie pośrednik)
    był osobą uprawnioną” do odsetek. Dotyczy to zarówno możliwości zastosowania
    obniżonej stawki podatku w państwie źródła odsetek (art. 11 ust. 2 Umowy polsko-
    niemieckiej w sprawie unikania podwójnego opodatkowani) (analogicznie przepis art. 11
    ust. 2 UPO PL-Lux - przyp. Wnioskodawca), jak też możliwości opodatkowania określonego
    rodzaju odsetek wyłącznie w państwie, w którym beneficjent ma miejsce zamieszkania lub
    siedzibę (art. 11 ust. 3 Umowy polsko-niemieckiej w sprawie unikania podwójnego
    opodatkowania)”.
    Z powyższego wynika, że konsekwencje podatkowe wypłaty przez Wnioskodawcę odsetek,
    w tym z perspektywy spoczywających na Wnioskodawcy obowiązków płatnika, należy
    oceniać w odniesieniu do podmiotów mających status rzeczywistego właściciela tych
    odsetek, a nie w odniesieniu do pozbawionego tego przymiotu bezpośredniego odbiorcy.
    Reasumując, jeżeli A. nie jest rzeczywistym właścicielem odsetek od Pożyczki,
    Wnioskodawca ma prawo zastosować zasadę „look-through” i w konsekwencji określać
    skutki podatkowe, w tym swoje obowiązki płatnika, w odniesieniu do sytuacji podatkowej
    podmiotu lub podmiotów będących rzeczywistym właścicielem odsetek.
    Uzasadnienie stanowiska Wnioskodawcy odnośnie pytania nr 2
    Jak wskazano w uzasadnieniu do stanowiska w zakresie pytania nr 1 (pkt 6.1 niniejszego
    Wniosku), powyżej, na Wnioskodawcy ciążą obowiązki płatnika w zakresie podatku u
    źródła od odsetek wypłacanych do A., a jednocześnie, Wnioskodawca powinien określać
    skutki podatkowe w odniesieniu do rzeczywistych właścicieli tych płatności.
    Pytanie dotyczy sytuacji, w której rzeczywistymi właścicielami wypłacanych przez
    Wnioskodawcę do A. odsetek od Pożyczki są B., C. oraz D.. B. oraz D. są rezydentami
    podatkowymi USA, a C. rezydentem podatkowym Holandii.
    Jak wyjaśniono już powyżej w pkt 6.1 niemniejszego wniosku, na Wnioskodawcy, zgodnie z
    art. 26 ust. 1 CITu, ciąży obowiązek poboru podatku u źródła, o którym mowa w art. 21
    ust. 1 CITu (tutaj: podatek u źródła od odsetek). Jednocześnie, zgodnie z art. 21 ust. 2 CITu,
    przepisy art. 21 ust. 1 CITu stosuje się z uwzględnieniem umów w sprawie zapobieżenia
    podwójnemu opodatkowaniu, których stroną jest Rzeczpospolita Polska.

    Zgodnie z art. 12 ust. 1 PL/US UoUPO, odsetki powstające w Umawiającym się Państwie (w
    tym przypadku w Polsce) płatne osobie mającej miejsce zamieszkania lub siedzibę na
    terytorium drugiego Umawiającego się Państwa (w tym przypadku w USA) będą zwolnione
    od opodatkowania w pierwszym z Umawiających się Państw (czyli w Polsce).
    Jak wynika z opisu stanu faktycznego / zdarzenia przyszłego, B. oraz D. są rezydentami
    podatkowymi USA. W konsekwencji, w miejsce wymaganej przepisami krajowymi (art. 21
    ust. 1 pkt 1 CITu) stawki 20%, zgodnie z art. 12 ust. 1 PL/US UoUPO w zw. z art. 21 ust. 2
    CITu, zastosowanie powinno mieć zwolnienie z opodatkowania wynikające z PL/US UoUPO.
    Zgodnie z opisem stanu faktycznego / zdarzenia przyszłego, Wnioskodawca dysponuje i
    będzie dysponował certyfikatem rezydencji podatkowej B. oraz D., czyli będzie spełniał
    określony w art. 26 ust. 1 CITu warunek formalny do zastosowania zwolnienia z podatku
    wynikającego z PL/US UoUPO.
    Analogicznie, zgodnie art. 11 ust. 1 PL/NL UoUPO, odsetki, które powstają w Umawiającym
    się Państwie (w tym przypadku w Polsce) i są wypłacane osobie mającej miejsce
    zamieszkania lub siedzibę w drugim Umawiającym się Państwie (w tym przypadku w
    Holandii), mogą być opodatkowane w tym drugim Państwie. Zgodnie z art. 11 ust. 2
    UoUPO, odsetki mogą być także opodatkowane w tym Umawiającym się Państwie, w
    którym powstają (czyli w Polsce), i zgodnie z prawem tego Państwa, ale jeżeli osoba
    uprawniona do odsetek ma miejsce zamieszkania lub siedzibę w drugim Umawiającym się
    Państwie, to podatek w ten sposób ustalony nie może przekroczyć 5 procent kwoty brutto
    tych odsetek. Z kolei zgodnie z art. 11 ust. 3 lit. f) UoUPO, bez względu na postanowienia
    ustępu 2, odsetki, o których mowa w ustępie 1, podlegają opodatkowaniu tylko w
    Umawiającym się Państwie, w którym odbiorca tych odsetek ma miejsce zamieszkania lub
    siedzibę, jeżeli odbiorca ten jest osobą uprawnioną do odsetek i jeżeli takie odsetki są
    wypłacane uznawanemu funduszowi emerytalnemu drugiego Umawiającego się Państwa,
    który jest co do zasady zwolniony z podatku w tym drugim Umawiającym się Państwie.
    Jak wynika z opisu stanu faktycznego / zdarzenia przyszłego, C. jest rezydentem
    podatkowym Holandii oraz holenderskim funduszem emerytalnym, podlegającym
    zwolnieniu z podatku dochodowego w Holandii (co potwierdza odpowiedni certyfikat
    rezydencji podatkowej). W konsekwencji, w miejsce wymaganej przepisami krajowymi (art.
    21 ust. 1 pkt 1 CITu) stawki 20%, zastosowanie powinno mieć zwolnienie z opodatkowania
    wynikające z art. 11 ust. 3 lit. f) PL/NL UoUPO, stosowanego w związku z art. 22 ust. 2 CITu.
    Wnioskodawca dysponuje i będzie dysponował certyfikatem rezydencji podatkowej C.,
    czyli będzie spełniał określony w art. 26 ust. 1 CITu warunek formalny do zastosowania
    zwolnienia z podatku wynikającego z PL/NL UoUPO.
    Należy wspomnieć, że zgodnie z art. 26 ust. 2e CITu, jeżeli łączna kwota należności
    wypłacanych z tytułów wymienionych w art. 21 ust. 1 pkt 1 oraz art. 22 ust. 1 na rzecz
    podmiotu powiązanego, przekroczyła w roku podatkowym obowiązującym u
    wypłacającego te należności łącznie kwotę 2.000.000 zł na rzecz tego samego podatnika,
    osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby
    fizyczne będące przedsiębiorcami są obowiązane jako płatnicy pobrać, z zastrzeżeniem
    ust. 2g, w dniu dokonania wypłaty zryczałtowany podatek dochodowy od tych wypłat
    według stawki podatku określonej w art. 21 ust. 1 pkt 1 lub art. 22 ust. 1 od nadwyżki
    ponad kwotę 2.000.000 zł. Zadane przez Wnioskodawcę pytanie adresuje konieczność
    zastosowania tego przepisu w przypadku wystąpienia ujętych w nim przesłanek.
    W konsekwencji, ponieważ rzeczywistymi właścicielami wypłacanych przez Wnioskodawcę
    do A. odsetek od Pożyczki były i będą B., D. oraz C. (okoliczność, której dotyczy pytanie) a
    jak wykazano powyżej każdy z tych podmiotów podlega pełnemu zwolnieniu z podatku u
    źródła od odsetek na podstawie właściwej umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania
    (odpowiednio: PL/US UoUPO oraz PL/NL UoUPO), dokonując wypłaty Wnioskodawca nie
    powinien potrącać podatku u źródła (z zastrzeżeniem art. 26 ust. 2e CITu).

    Reasumując, w okresie od 6 marca 2023 r., jeżeli rzeczywistymi właścicielami wypłacanych
    przez Wnioskodawcę do A. odsetek od Pożyczki byli B., C. oraz D., z zastrzeżeniem
    postanowień art. 26 ust. 2e CITu, Wnioskodawca, posiadając certyfikaty rezydencji
    podatkowej B. C. oraz D., powinien zastosować PL/US UoUPO oraz PL/NL UoUPO i nie
    powinien pobierać podatku u źródła.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest nieprawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Na wstępie należy zaznaczyć, że pytania przedstawione przez Państwa we wniosku o
    wydanie interpretacji indywidualnej wyznaczają zakres przedmiotowy tego wniosku. W
    związku z powyższym, wydana interpretacja dotyczy tylko sprawy będącej przedmiotem
    wniosku (Państwa zapytań). Zatem, inne kwestie wynikające z opisu sprawy i własnego
    stanowiska, nieobjęte pytaniami, nie zostały rozpatrzone w niniejszej interpretacji.
    Zgodnie z art. 3 ust. 2 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób
    prawnych (t. j. Dz. U. z 2023 r. poz. 2383 ze zm., dalej: „ustawa o CIT”):
    Podatnicy, jeżeli nie mają na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej siedziby lub zarządu,
    podlegają obowiązkowi podatkowemu tylko od dochodów, które osiągają na terytorium
    Rzeczypospolitej Polskiej.
    Jak stanowi art. 3 ust. 3 pkt 5 ustawy o CIT:
    Za dochody (przychody) osiągane na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przez
    podatników, o których mowa w ust. 2, uważa się w szczególności dochody (przychody) z
    tytułu należności regulowanych, w tym stawianych do dyspozycji, wypłacanych lub
    potrącanych, przez osoby fizyczne, osoby prawne albo jednostki organizacyjne
    nieposiadające osobowości prawnej, mające miejsce zamieszkania, siedzibę lub zarząd na
    terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, niezależnie od miejsca zawarcia umowy i wykonania
    świadczenia.
    Natomiast stosownie do art. 3 ust. 5 ww. ustawy:
    Za dochody (przychody), o których mowa w ust. 3 pkt 5, uważa się przychody wymienione
    w art. 21 ust. 1 i art. 22 ust. 1, jeżeli nie stanowią dochodów (przychodów), o których
    mowa w ust. 3 pkt 1-4.
    Zgodnie z art. 21 ust. 1 pkt 1 ustawy o CIT:
    Podatek dochodowy z tytułu uzyskanych na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przez
    podatników, o których mowa w art. 3 ust. 2, przychodów z odsetek, z praw autorskich lub
    praw pokrewnych, z praw do projektów wynalazczych, znaków towarowych i wzorów
    zdobniczych, w tym również ze sprzedaży tych praw, z należności za udostępnienie
    tajemnicy receptury lub procesu produkcyjnego, za użytkowanie lub prawo do
    użytkowania urządzenia przemysłowego, w tym także środka transportu, urządzenia
    handlowego lub naukowego, za informacje związane ze zdobytym doświadczeniem w
    dziedzinie przemysłowej, handlowej lub naukowej (know-how).
    Stosownie do art. 21 ust. 2 ustawy o CIT:
    Przepisy ust. 1 stosuje się z uwzględnieniem umów w sprawie zapobieżenia podwójnemu
    opodatkowaniu, których stroną jest Rzeczpospolita Polska.
    Zauważyć należy, że dla ustalenia możliwości zastosowania preferencyjnych warunków
    opodatkowania wynikajacych z właściwej umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania,
    konieczne jest w pierwszej kolejności ustalenie osoby podatnika. Opodatkowaniu
    podatkiem dochodowym od osób prawnych podlega bowiem podatnik osiągający
    przychody na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i to w stosunku do tego podatnika
    mogą znaleźć zastosowanie warunki takiej umowy.

    Państwa wątpliwość dotyczy ustalenia, czy Pożyczkobiorca może stosować zasadę „look-
    through” i w konsekwencji stosować umowę o unikaniu podwójnego opodatkowania
    zawartą pomiędzy Polską a Stanami Zjednoczonymi oraz umowę o unikaniu podwójnego
    opodatkowania zawartą pomiędzy Polską a Królestwem Niderlandów i w związku z tym
    nie powinien pobierać podatku u źródła od odsetek wypłacanych do A. na podstawie
    umowy Pożyczki.
    Nie ulega wątpliwości, że odsetki wypłacone przez Państwa Spółkę stanowią dochód
    (przychód) wymieniony w art. 21 ust. 1 ustawy o CIT.
    Zgodnie z art. 26 ust. 1 ustawy o CIT:
    Osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby
    fizyczne będące przedsiębiorcami, które dokonują wypłat należności z tytułów
    wymienionych w art. 21 ust. 1 oraz art. 22 ust. 1, są obowiązane jako płatnicy pobierać, z
    zastrzeżeniem ust. 2, 2b, 2d i 2e, w dniu dokonania wypłaty zryczałtowany podatek
    dochodowy od tych wypłat, z uwzględnieniem odliczeń przewidzianych w art. 22 ust. 1a-
    1e. Zastosowanie stawki podatku wynikającej z właściwej umowy o unikaniu podwójnego
    opodatkowania albo niepobranie podatku zgodnie z taką umową jest możliwe pod
    warunkiem udokumentowania siedziby podatnika dla celów podatkowych uzyskanym od
    podatnika certyfikatem rezydencji. Przy weryfikacji warunków zastosowania stawki
    podatku innej niż określona w art. 21 ust. 1 lub art. 22 ust. 1, zwolnienia lub warunków
    niepobrania podatku, wynikających z przepisów szczególnych lub umów o unikaniu
    podwójnego opodatkowania, płatnik jest obowiązany do dochowania należytej
    staranności. Przy ocenie dochowania należytej staranności uwzględnia się charakter, skalę
    działalności prowadzonej przez płatnika oraz powiązania w rozumieniu art. 11a ust. 1 pkt
    5 płatnika z podatnikiem.
    W rozpatrywanej sprawie istotnym jest zatem ustalenie, kto jest podatnikiem z tytułu
    otrzymanych odsetek. To bowiem osoba podatnika, niebędącego rezydentem przesądza o
    tym, czy i jaka umowa międzynarodowa znajdzie zastosowanie w celu uniknięcia
    podwójnego opodatkowania.
    Tym samym, o tym wobec kogo powstał obowiązek podatkowy, a więc kto jest
    podatnikiem, rozstrzygają przepisy ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych. W
    świetle tych przepisów, za podatnika należy uznać osobę, która osiągnęła przychód, co
    wynika z wyżej powołanego art. 21 ust. 1 ustawy o CIT.
    Z przedstawionego we wniosku opisu sprawy wynika, że będą Państwo występować w roli
    płatnika w związku z wypłatą odsetek od otrzymanej Pożyczki. Wypłata odsetek z tytułu
    udzielonej Pożyczki będzie następować do A. (A.) - spółki prawa holenderskiego
    posiadającej wszystkie Państwa udziały. A. nie jest i nie będzie rzeczywistym właścicielem
    otrzymywanych od Państwa odsetek.
    Jak Państwo wskazują w analizowanej sprawie rzeczywistymi właścicielami wypłacanych
    do A. odsetek od Pożyczki w okresie od 6 marca 2023 r. byli i są nadal B. (B.), C. (C.) oraz D.
    (D.). To oni bowiem, według Państwa wskazania, spełniają definicję rzeczywistego
    właściciela z art. 4a pkt 29 ustawy o CIT w odniesieniu do odsetek wypłacanych przez
    Spółkę. Jak potwierdzają posiadane przez Państwa certyfikaty rezydencji, B. oraz D. są
    rezydentami podatkowym w USA a C. jest holenderskim rezydentem podatkowym.
    Kwestia do rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie dotyczy ustalenia, czy w przedstawionym
    stanie faktycznym/zdarzeniu przyszłym zastosowanie może mieć koncepcja look-through
    approach, polegająca na ustaleniu rzeczywistego właściciela wypłacanych odsetek, w
    sytuacji gdy wypłata odsetek dokonywana jest na rzecz A., natomiast rzeczywistym
    właścicielem tych odsetek są inne podmioty.
    Uwzględniając treść powołanych wyżej przepisów wskazać należy, że w dniu dokonania
    wypłaty wskazanych we wniosku odsetek od Pożyczki po Państwa stronie, jako
    dokonującego ich wypłaty, powstanie obowiązek poboru podatku u źródła.

    Jak wynika z opisu stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego, wypłata odsetek dokonywana
    jest i będzie na rzecz A., którego należy uznać za podatnika zryczałtowanego podatku
    dochodowego, o którym mowa w art. 21 ust. 1 pkt 1 ustawy o CIT, bowiem to właśnie on
    otrzymuje od Państwa odsetki. Jednak nie jest on rzeczywistym właścicielem wypłacanych
    odsetek, bowiem są nimi B., D. i C. (okoliczność wynikająca z opisu stanu faktycznego
    /zdarzenia przyszłego, kwestia badania statusu rzeczywistego właściciela nie jest
    przedmiotem niniejszego wniosku). Przy czym te podmioty nie są podatnikami w związku
    z wypłacanymi odsetkami od pożyczki.
    O tym, że B., D. i C. nie są w analizowanej sprawie podatnikami decyduje fakt, że to nie na
    ich rzecz wypłacają Państwo odsetki od pożyczki, bowiem są one wypłacane na rzecz A..
    Podatnikiem jest bowiem podmiot, który uzyskuje przychód z tytułu odsetek, nie zawsze
    będąc rzeczywistym beneficjentem/właścicielem należności.
    W związku z tym, że w omawianej sprawie, B., D. – rezydenci podatkowi USA, oraz C. –
    będący rezydentem podatkowym Holandii, nie działają w charakterze podatników, to dla
    oceny sposobu opodatkowania w Polsce odsetek wypłacanych przez Państwa do A., nie
    będą miały wbrew Państwa twierdzeniu zastosowania postanowienia umowy o unikaniu
    podwójnego opodatkowania odpowiednio: Umowy zawartej między Rzecząpospolitą
    Polską a Rządem Stanów Zjednoczonych Ameryki o unikaniu podwójnego opodatkowania
    i zapobieżeniu uchylaniu się od opodatkowania w zakresie podatków od dochodów,
    podpisanej w Waszyngtonie dnia 8 października 1974 r. (Dz.U. z 1976 r., Nr 31, poz. 178,
    dalej: „UPO PL-US”), a także Konwencji podpisanej w Warszawie dnia 13 lutego 2002 r.
    między Rzecząpospolitą Polską a Królestwem Niderlandów w sprawie unikania
    podwójnego opodatkowania i zapobiegania uchylaniu się od opodatkowania w zakresie
    podatków od dochodu, (Dz.U.2003.216.2120; dalej: „UPO PL-NL”) oraz podpisanego w
    Warszawie dnia 29 października 2020 r. Protokołu między Rzecząpospolitą Polską a
    Królestwem Niderlandów o zmianie Konwencji między Rzecząpospolitą Polską a
    Królestwem Niderlandów w sprawie unikania podwójnego opodatkowania i zapobiegania
    uchylaniu się od opodatkowania w zakresie podatków od dochodu, podpisanego w
    Warszawie dnia 13 lutego 2002 r., który wszedł w życie z dniem 1 stycznia 2023 r.
    Obowiązki w zakresie podatku u źródła powinny być przez Państwa jako płatnika
    identyfikowane względem podmiotu, który występuje jako podatnik wobec
    otrzymywanych odsetek od pożyczki.
    Zgodnie z wyżej powołanym art. 21 ust. 2 ustawy o CIT, przepisy art. 21 ust. 1 ustawy o CIT
    stosuje się z uwzględnieniem umów w sprawie zapobieżenia podwójnemu
    opodatkowaniu, których stroną jest Rzeczpospolita Polska.
    Z wniosku wynika, że dokonali Państwo oraz będą dokonywać wypłat odsetek od Pożyczki
    do A., rezydenta podatkowego w Holandii.
    Zgodnie z art. 11 ust. 1 Konwencji podpisanej w Warszawie dnia 13 lutego 2002 r. między
    Rzecząpospolitą Polską a Królestwem Niderlandów w sprawie unikania podwójnego
    opodatkowania i zapobiegania uchylaniu się od opodatkowania w zakresie podatków od
    dochodu, (Dz.U.2003.216.2120; dalej: „UPO PL-NL”) oraz podpisanego w Warszawie dnia
    29 października 2020 r. Protokołu między Rzecząpospolitą Polską a Królestwem
    Niderlandów o zmianie Konwencji między Rzecząpospolitą Polską a Królestwem
    Niderlandów w sprawie unikania podwójnego opodatkowania i zapobiegania uchylaniu się
    od opodatkowania w zakresie podatków od dochodu, podpisanego w Warszawie dnia 13
    lutego 2002 r., który wszedł w życie z dniem 1 stycznia 2023 r.,
    Odsetki, które powstają w Umawiającym się Państwie i są wypłacane osobie mającej
    miejsce zamieszkania lub siedzibę w drugim Umawiającym się Państwie, mogą być
    opodatkowane w tym drugim Państwie.
    Z kolei zgodnie z art. 11 ust. 2 UPO PL-NL

    Jednakże takie odsetki mogą być także opodatkowane w tym Umawiającym się Państwie,
    w którym powstają, i zgodnie z ustawodawstwem tego Państwa, ale jeżeli osoba
    uprawniona do odsetek ma miejsce zamieszkania lub siedzibę w drugim Umawiającym się
    Państwie, to podatek w ten sposób ustalony nie może przekroczyć 5 procent kwoty brutto
    tych odsetek.
    Stosownie zaś do art. 11 ust. 3 UPO PL-NL
    Bez względu na postanowienia ustępu 2, odsetki, o których mowa w ustępie 1, podlegają
    opodatkowaniu tylko w Umawiającym się Państwie, w którym odbiorca odsetek ma
    miejsce zamieszkania lub siedzibę, jeżeli odbiorca ten jest osobą uprawnioną do odsetek i
    jeżeli takie odsetki są wypłacane:
      a) z tytułu jakiegokolwiek rodzaju pożyczki udzielonej, zabezpieczonej lub
        gwarantowanej przez instytucję publiczną promującą eksport, której właścicielem
        jest Umawiające się Państwo lub która jest przez nie kontrolowana;
      b) w związku ze sprzedażą na kredyt wyposażenia przemysłowego, handlowego lub
        naukowego;
      c) w związku z jakąkolwiek pożyczką udzieloną przez bank;
      d) w związku z obligacjami, skryptami dłużnymi lub innymi podobnymi obligacjami
        emitowanymi przez Rząd Umawiającego się Państwa, jego jednostkę terytorialną
        lub organ lokalny;
      e) drugiemu Umawiającemu się Państwu lub jego jednostce terytorialnej albo jego
        organowi lokalnemu;
      f) uznawanemu funduszowi emerytalnemu drugiego Umawiającego się Państwa, który
        jest co do zasady zwolniony z podatku w tym drugim Umawiającym się Państwie.
    Przywołane zapisy UPO PL-NL zostały sformułowane w oparciu o treść Modelu Konwencji
    opracowanego przez OECD (dalej: "Konwencja modelowa"), który stanowi powszechnie
    akceptowany wzór w zakresie umów w sprawie unikania podwójnego opodatkowania
    obowiązujący państwa członkowskie OECD. Zapisy Modelu Konwencji modelowej zostały
    wypracowane w drodze konsensusu przez wszystkie państwa członkowskie OECD i jako
    takie są włączane do poszczególnych umów o unikaniu podwójnego opodatkowania
    podpisywanych przez te państwa. Ponadto w przygotowanym przez OECD Komentarzu do
    Konwencji modelowej (dalej: "Komentarz OECD") zostały zebrane wytyczne
    interpretacyjne, którymi należy posiłkować się przy stosowaniu zapisów Konwencji
    modelowej. W efekcie, choć Konwencja modelowa oraz Komentarz OECD nie stanowią
    źródła powszechnie obowiązującego prawa, to w praktyce uznaje się, że zawierają
    wytyczne, którymi należy się posiłkować przy interpretowaniu zapisów poszczególnych
    umów w sprawie unikania podwójnego opodatkowania opracowanych w oparciu o
    Konwencję modelową. Obowiązek stosowania tych wytycznych interpretacyjnych przez
    Polskę wynika z samego faktu członkostwa Polski w OECD.
    Przywołane przepisy art. 11 UPO PL-NL operują pojęciem "osoby uprawnionej do odsetek"
    (ang. "beneficial owner"). Stosownie do Komentarza OECD postanowienia umów o
    unikaniu podwójnego opodatkowania w zakresie dotyczącym odsetek mają zastosowanie,
    pod warunkiem że podmiot uzyskujący odsetki posiada status osoby uprawnionej do
    odsetek, czyli jest podmiotem, którego prawo do dysponowania otrzymaną płatnością nie
    ma wyłącznie formalnego charakteru, tj. będzie rzeczywistym, ekonomicznym
    właścicielem odsetek. W konsekwencji postanowienia umowy o unikaniu podwójnego
    opodatkowania w zakresie określającym niższe stawki podatku od stawki podstawowej
    przewidzianej w ustawie o CIT albo upoważniające do niepobierania tego podatku mogą
    znaleźć zastosowanie tylko w stosunku do rzeczywistego odbiorcy odsetek i to status tej
    osoby powinien determinować prawo do skorzystania z preferencyjnych zasad
    przewidzianych w zapisach UPO PL-NL.

    Mając na uwadze powołane przepisy oraz opis sprawy wskazać należy, że podatnikiem
    wobec wypłacanych przez Spółkę odsetek jest A. będący rezydentem podatkowym
    Holandii, który nie posiada jednak statusu rzeczywistego właściciela w stosunku do
    otrzymywanych od Państwa odsetek.
    W konsekwencji nie znajdzie zastosowania UPO PL-NL, a tym samym nie znajdą
    zastosowania preferencje wynikające z tej umowy dla odsetek od Pożyczki wypłacanych
    do A..
    Tym samym, są Państwo zobowiązani pobierać jako płatnicy podatek u źródła od
    wypłacanych do A. odsetek.
    Podsumowując, aby rozpatrywać preferencyjne zasady opodatkowania wypłacanych
    odsetek, wynikające z umów o unikaniu podwójnego opodatkowania konieczne oprócz
    statusu rzeczywistego właściciela jest posianie statusu podatnika względem tych
    należności. Z kolei o statusie podatnika decyduje fakt uzyskiwania przychodów
    (dochodów) a nie posiadanie statusu rzeczywistego właściciela. Tym samym, fakt
    posiadania jedynie statusu rzeczywistego właściciela względem wypłacanych należności
    nie uprawnia do zastosowania preferencyjnych zasad opodatkowania z pominięciem
    podmiotu otrzymującego należności, niebędącego jednak ich faktycznym właścicielem.
    Zatem Państwa stanowisko, według którego:
    - jeżeli A. nie jest rzeczywistym właścicielem odsetek od Pożyczki, czy Wnioskodawca ma
      prawo zastosować zasadę „look-through” i w konsekwencji określać skutki podatkowe,
      w tym swoje obowiązki płatnika, w odniesieniu do sytuacji podatkowej podmiotu lub
      podmiotów będących rzeczywistym właścicielem odsetek – jest nieprawidłowe;
    - jeżeli rzeczywistymi właścicielami wypłacanych przez Wnioskodawcę do A. odsetek od
      Pożyczki w okresie od 6 marca 2023 r., byli i są B., C. oraz D., czy z zastrzeżeniem
      postanowień art. 26 ust. 2e CITu, Wnioskodawca, posiadając certyfikaty rezydencji
      podatkowej B., C. oraz D., powinien zastosować PL/US UoUPO oraz PL/NL UoUPO i nie
      powinien pobierać podatku u źródła – jest nieprawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Państwo przedstawili i stanu prawnego,
    który obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia oraz zdarzenia przyszłego, które Państwo
    przedstawili i stanu prawnego, który obowiązuje w dniu wydania interpretacji.
    Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy
    rzeczywisty stan faktyczny sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie
    ze stanem faktycznym (opisem zdarzenia przyszłego) podanym przez Wnioskodawcę w
    złożonym wniosku. W związku z powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek
    elementu przedstawionego we wniosku opisu sprawy, udzielona odpowiedź traci swoją
    aktualność.
    W odniesieniu do powołanych przez Państwa fragmentów Projektu Objaśnień
    podatkowych należy zauważyć, że jako projekt nie mogą zostać uwzględnione przy
    wyjaśnianiu stosowania przepisów, o których interpretację Państwo wnoszą.
    Odnosząc się do przywołanych przez Państwa interpretacji indywidualnych wskazać
    należy, że zostały one wydane w indywidualnych sprawach i nie mają zastosowania ani
    konsekwencji wiążących w odniesieniu do żadnego innego stanu faktycznego czy też
    zdarzenia przyszłego. Odnosząc się natomiast do przywołanych przez Państwa wyroków
    należy zaznaczyć, że orzeczenia sądowe są wiążące jedynie w sprawach, w których
    zapadły. Natomiast organ, mimo że w ocenie indywidualnych spraw podatników posiłkuje
    się wydanymi rozstrzygnięciami sądów i innych organów, to nie ma możliwości
    zastosowania ich wprost, ponieważ nie stanowią materialnego prawa podatkowego.

    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    - Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy
      z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2023 r. poz. 2383 ze
      zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja
      będzie zgodna (tożsama) z opisem zdarzenia przyszłego i zastosują się Państwo do
      interpretacji.
    - Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
    Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeżeli stan faktyczny lub
    zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej stanowi element
    czynności, będących przedmiotem decyzji wydanej:
    1) z zastosowaniem art. 119a;
    2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z
    dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
    3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    - Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
    Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w decyzjach
    wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki
    interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego
    Sądu Administracyjnego w (...). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje
    ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
    (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
    - w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
    - w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP
      (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.