Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0111-KDIB1-1.4010.744.2024.1.AW
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-01-29
Teza: W zakresie możliwości zaliczenia w koszty uzyskania przychodów nieściągalnych wierzytelności.
Słowa kluczowe: banki; koszt-koszty uzyskania przychodów; wierzytelność-wierzytelności nieściągalne
Zagadnienia: Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-Rozdział 3. Koszty uzyskania przychodów-Wydatki niestanowiące kosztów uzyskania przychodów-Koszty w bankach i SKOK-Wierzytelności odpisane jako nieściągalne; Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-Rozdział 3. Koszty uzyskania przychodów-Wydatki niestanowiące kosztów uzyskania przychodów-Wierzytelności-Wierzytelności odpisane jako nieściągalne
Przepisy: [CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-Rozdział 3-art. 16-ust. 1-pkt 25-lit. b; [CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-Rozdział 3-art. 16-ust. 2

## Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

Szanowni Państwo,

    stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego
    stanu faktycznego w podatku dochodowym od osób prawnych jest prawidłowe.

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

4 grudnia 2024 r. wpłynął Państwa wniosek z 29 listopada 2024 r. o wydanie interpretacji
    indywidualnej w zakresie możliwości zaliczenia w koszty uzyskania przychodów
    nieściągalnych wierzytelności.
    Treść wniosku jest następująca:
    Opis stanu faktycznego
    Wnioskodawca (dalej: „Bank”) jest polskim rezydentem podatkowym i podlega w Polsce
    nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu w podatku dochodowym od osób
    prawnych. Wnioskodawca prowadzi działalność bankową na podstawie ustawy z dnia 29
    sierpnia 1997 r. - Prawo bankowe. Działalność Wnioskodawcy podlega nadzorowi
    państwowego organu nadzoru nad rynkiem finansowym, jakim jest Komisja Nadzoru
    Finansowego.
    W ramach prowadzonej działalności Bank udzielił trzech kredytów spółce z o.o. (dalej:
    „Dłużnik”, „Spółka”). Zabezpieczeniem każdego z kredytów były m.in. umowy poręczenia
    zawarte z trzema, tymi samymi w stosunku do każdej umowy kredytu, osobami fizycznymi
    (dalej: „Poręczyciele”). W związku z brakiem regulowania zobowiązań, Bank uzyskał tytuły
    wykonawcze przeciwko Dłużnikowi oraz przeciwko Poręczycielom, w postaci bankowych
    tytułów egzekucyjnych zaopatrzonych w klauzulę wykonalności - co do każdego z trzech
    kredytów.
    W stosunku do Dłużnika co do wszystkich trzech wierzytelności, począwszy od 2012 r.,
    prowadzone było trzykrotnie postępowanie egzekucyjne. Za każdym razem postępowanie
    było umarzane z uwagi na bezskuteczność egzekucji, tj. na podstawie art. 824 § 1 pkt 3
    Kodeksu postępowania cywilnego (dalej: „k.p.c.”). W toku postępowań egzekucyjnych
    ustalono m.in., że:
    1. Spółka od ok. 2009 r. nie przebywała pod adresem wskazanym w KRS;
    2. pod innym adresem ustalonym przez Bank nie stwierdzono prowadzenia żadnej
      działalności, brak szyldów, oznaczeń - było to tylko wirtualne biuro przeznaczone do
      przesyłania korespondencji;
    3. Spółka od 2011 r. nie składała zeznań podatkowych CIT-8;
    4. nie odnaleziono rachunków bankowych podlegających zajęciu;
    5. egzekucja z wierzytelności była bezskuteczna;
    6. w postępowaniu sądowym o wyjawienie majątku nie ustalono żadnego majątku
      Dłużnika;
    7. Spółka nie składała bieżących rozliczeń w ZUS ani nie dokonywała żadnych wpłat.
    Ponadto, jak wynika z wpisu Spółki w KRS, nie składała ona rocznych sprawozdań
    finansowych oraz w okresie 2015 - 2017 r. miała kuratora ustanowionego na podstawie
    art. 42 Kodeksu cywilnego (dalej: „k.c.”), tj. z uwagi na brak organów uprawnionych do
    reprezentacji. W 2017 r. wydane zostało postanowienie sądowe o otwarciu likwidacji
    Spółki, jednak obecnie brak jest podmiotu uprawnionego do reprezentacji spółki w osobie
    likwidatora. Spółka do dnia dzisiejszego nie została wykreślona z KRS. Wierzytelności
    Banku wobec Dłużnika nie są przedawnione. W ocenie Banku ustalona w toku
    dotychczasowych egzekucji oraz wynikająca z rejestru przedsiębiorców sytuacja Dłużnika
    uniemożliwia uzyskanie jakiegokolwiek zaspokojenia przez Bank.
    W stosunku do Poręczyciela 1 i 2 Bank, począwszy od 2012 r., kilkukrotnie dochodził w
    postępowaniu egzekucyjnym wierzytelności z tytułu dwóch umów kredytu. Egzekucje
    prowadzone były m.in. z nieruchomości, jednakże z uwagi na wysokie obciążenia

    hipoteczne i wielość wierzycieli Bank uzyskał jedynie minimalną kwotę na poczet spłaty
    kosztów sądowych i egzekucyjnych. W pozostałym zakresie egzekucje umarzane były jako
    bezskuteczne. W toku egzekucji komornik ustalił m.in., że Poręczyciel 1 i 2 posiadają
    zadłużenie w ZUS w związku z prowadzoną działalnością gospodarczą, jak również, że
    nastąpił zbieg z wieloma innymi wierzycielami. Poręczyciele 1 i 2 uzyskują wynagrodzenie
    za pracę w kwocie nieprzekraczającej kwoty wolnej od zajęcia, nie znaleziono żadnego
    majątku ruchomego, z którego mógłby zaspokoić się Bank, egzekucja z rachunków i
    wierzytelności nie przyniosła skutku. W związku z negatywnymi wynikami prowadzonych
    egzekucji dotyczących dwóch kredytów oraz z uwagi na fakt, że tytuł wykonawczy co do
    trzeciego kredytu znajdował się u innego komornika w związku z egzekucją prowadzoną
    wobec Poręczyciela nr 3, Bank nie dochodził wobec Poręczyciela nr 1 i 2 wierzytelności z
    tytułu trzeciego kredytu. Wierzytelność z tytułu trzeciego kredytu uległa przedawnieniu w
    stosunku do Poręczyciela 1 i 2. Pozostałe wierzytelności, tj. dotyczące dwóch kredytów, co
    do których Bank prowadził egzekucję wobec Poręczyciela 1 i 2, nie uległy przedawnieniu w
    stosunku do Poręczyciela 1 i 2.
    W stosunku do Poręczyciela 3, począwszy od 2012 r., kilkukrotnie prowadzone były
    postępowania egzekucyjne co do wszystkich trzech wierzytelności, każdorazowo
    umarzane z uwagi na bezskuteczność egzekucji. W toku pierwszej egzekucji Bank uzyskał
    częściowe zaspokojenie na skutek egzekucji z nieruchomości, jednakże po ich zlicytowaniu
    pozostałe sposoby egzekucji okazały się bezskuteczne. W toku egzekucji ustalono, że
    Poręczyciel 3 posiada zadłużenie w ZUS w kwocie ok. (...) zł, wystąpił również zbieg z
    innymi wierzycielami. Niezależnie od powyższego, Bank dochodził od Poręczyciela 3 także
    innych wierzytelności, z tytułu kredytów zaciągniętych przez niego osobiście.
    Poręczyciel 3 zaproponował Bankowi dokonanie spłaty własnego długu (nieobjętego
    niniejszym wnioskiem) oraz częściowej spłaty poręczonych długów Spółki, których dotyczy
    wniosek, w zamian za zwolnienie go w pozostałym zakresie z poręczonego długu Spółki.
    Po dokładnym przeanalizowaniu sytuacji, mając na uwadze wieloletnią bezskuteczność
    dotychczasowych egzekucji prowadzonych wobec Spółki i Poręczycieli, Bank zgodził się na
    tę propozycję. W wykonaniu porozumienia Bank otrzymał od Poręczyciela 3 częściową
    spłatę, w zamian za co zwolnił go z reszty poręczonego długu. Spłata dokonana przez
    Poręczyciela 3 zmniejszyła saldo zadłużenia Dłużnika oraz Poręczycieli 1 i 2 - gdyż mamy
    do czynienia z jednym, wspólnym długiem. Postępowanie Banku było racjonalne i
    uzasadnione gospodarczo, pozwoliło na uzyskanie częściowego zaspokojenia w sytuacji,
    gdy dochodzenie zaspokojenia przy użyciu sankcjonowanych prawnie środków przymusu
    w postaci postępowania egzekucyjnego nie przynosiło efektów oraz Bank nie posiadał
    wiedzy o istnieniu żadnego majątku Poręczyciela 3.
    Co do pozostałych dwóch poręczycieli Bank nie zawierał żadnych porozumień w
    przedmiocie zwolnienia ich z długu. Ostatnie umorzenie egzekucji w stosunku do
    Poręczyciela 1 i 2 z uwagi na jej bezskuteczność miało miejsce w 2023 r. Bank nie widzi
    możliwości uzyskania zaspokojenia od Poręczyciela 1 i 2. Obecnie Bank rozważa odpisanie
    wierzytelności jako nieściągalnych, a następnie zwolnienie z długu Dłużnika oraz
    Poręczyciela 1 i 2.
    W 2013 r. Bank utworzył, zgodnie z przepisami o rachunkowości, w stosunku do każdego z
    kredytów rezerwę na ryzyko związane z działalnością banków. Rezerwy te, z uwagi na
    spełnienie przesłanek określonych w art. 16 ust. 1 pkt 26 lit. a) tiret pierwsze w zw. z art.
    16 ust. 3 oraz w zw. z art. 16 ust. 2a pkt 2 lit. c) tiret drugie ustawy o podatku
    dochodowym od osób prawnych (dalej: „ustawy o CIT”) (tj. opóźnienie w spłacie kapitału
    kredytu (pożyczki) lub odsetek przekracza 12 miesięcy, a ponadto wierzytelność została
    skierowana na drogę postępowania egzekucyjnego), zostały zaliczone przez
    Wnioskodawcę do kosztów uzyskania przychodu. Po otrzymaniu częściowej spłaty od
    Poręczyciela 3 Bank dokonał rozwiązania rezerw w zakresie odpowiadającym otrzymanym
    spłatom i zaliczył ich wysokość do przychodów podatkowych. Bank nie dokonał
    rozwiązania rezerwy w zakresie, w jakim zwolnił poręczyciela nr 3 z długu, z uwagi na fakt,

    że Bank pozostaje w tym zakresie wierzycielem Dłużnika oraz Poręczycieli 1 i 2. Obecnie
    Bank chce dokonać odpisania wierzytelności opisanych we wniosku, z uwagi na ich
    nieściągalność.

## Pytanie

Czy niewyegzekwowana dotąd kwota dochodzonych przez Wnioskodawcę roszczeń może
    zostać zaliczona do kosztów uzyskania przychodu przez Bank, wobec udokumentowania
    nieściągalności wierzytelności w rozumieniu art. 16 ust. 2 ustawy o CIT?
    Państwa stanowisko w sprawie
    W ocenie Banku, będzie on mógł zaliczyć wierzytelności do kosztów uzyskania przychodu.
    Na podstawie z art. 15 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych (dalej:
    „ustawa o CIT”), za koszty uzyskania przychodów uznawane są wydatki poniesione w celu
    osiągnięcia przychodów ze źródła przychodów lub w celu zachowania albo zabezpieczenia
    źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 16 ust. 1 ustawy.
    Zgodnie z art. 16 ust. 1 pkt 25 lit. a) i b) ustawy o CIT nie uważa się za koszty uzyskania
    przychodu wierzytelności odpisanych jako nieściągalne, z wyjątkiem wierzytelności, w
    części, w jakiej uprzednio zostały zarachowane do przychodów należnych i których
    nieściągalność została udokumentowana w sposób określony w ust. 2, a także
    wymagalnych a nieściągalnych kredytów (pożyczek) pomniejszonych o kwotę odsetek,
    opłat i prowizji oraz o równowartość rezerw lub odpisów na straty kredytowe albo
    odpisów aktualizujących wartość należności, utworzonych na te kredyty (pożyczki),
    zaliczonych uprzednio do kosztów uzyskania przychodów - w przypadku gdy te kredyty
    (pożyczki) udzielone zostały przez jednostkę organizacyjną, której działalność podlega
    nadzorowi państwowego organu nadzoru nad rynkiem finansowym, uprawnioną do
    udzielania kredytów (pożyczek) na podstawie odrębnych ustaw regulujących zasady jej
    funkcjonowania.
    Zgodnie z ust. 2 w/w przepisu za wierzytelności, o których mowa w ust. 1 pkt 25, uważa się
    te wierzytelności, których nieściągalność została udokumentowana:
    1) postanowieniem o nieściągalności, uznanym przez wierzyciela jako odpowiadającym
      stanowi faktycznemu, wydanym przez właściwy organ postępowania egzekucyjnego,
      albo
    2) postanowieniem sądu o:
    a) oddaleniu wniosku o ogłoszenie upadłości, gdy majątek niewypłacalnego dłużnika nie
      wystarcza na zaspokojenie kosztów postępowania lub wystarcza jedynie na
      zaspokojenie tych kosztów, lub
    b) umorzeniu postępowania upadłościowego, jeżeli zachodzi okoliczność wymieniona w
      lit. a, lub
    c) zakończeniu postępowania upadłościowego, albo
    3) protokołem sporządzonym przez podatnika, stwierdzającym, że przewidywane koszty
      procesowe i egzekucyjne związane z dochodzeniem wierzytelności byłyby równe albo
      wyższe od jej kwoty.
      Ustawa o CIT nie reguluje sytuacji, gdy po stronie dłużników występuje wielość
      podmiotów. W praktyce organów podatkowych i sądów administracyjnych
      ukształtowało się podejście, zgodnie z którym, jeżeli na gruncie prawa cywilnego w
      przypadku nieskuteczności dochodzenia roszczeń wobec jednego z dłużników
      solidarnych wierzyciel jest uprawniony do dochodzenia roszczeń wobec pozostałych
      dłużników solidarnych, to analogicznie na gruncie przepisów prawa podatkowego,
      wierzyciel nie może uznać wierzytelności za nieściągalną jedynie na podstawie
      udokumentowania nieściągalności tej wierzytelności wobec jednego z dłużników.
      Analogicznie traktowana jest sytuacja dłużników odpowiedzialnych in solidum, takich

      jak kredytobiorca i poręczyciel (zob. przykładowo: interpretacja Dyrektora Krajowej
      Informacji Skarbowej z 21 lipca 2020 r.; Znak: 0111-KDIB1-3.4010.196.2020.2.PC oraz z
      dnia 23 grudnia 2022 r. Znak: 0111-KDIB2-1.4010.645.2022.2.BJ; wyrok Wojewódzkiego
      Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 17 października 2018 r., sygn. akt I SA/Bk
      530/18; wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 11
      października 2017 r., sygn. akt III SA/Wa 3334/16).
      W opisanym stanie faktycznym Bank uzyskał w stosunku do wszystkich dłużników
      kilkukrotnie postanowienie o umorzeniu egzekucji z uwagi na jej bezskuteczność, tj.
      umorzenie w sytuacji, jeżeli jest oczywiste, że z egzekucji nie uzyska się sumy wyższej
      od kosztów egzekucyjnych. Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. Kodeks postępowania
      cywilnego nie posługuje się pojęciem „postanowienie o nieściągalności”, a zatem dla
      celów podatkowych musi być to postanowienie, z którego treści jednoznacznie wynika,
      że dłużnik nie ma majątku, z którego mogłaby być egzekwowana wierzytelność.
      Pomimo że w sentencji postanowień wydawanych przez organy egzekucyjne nie
      pojawia się termin „postanowienie o nieściągalności”, to jednak treść tych postanowień
      nie powinna budzić wątpliwości co do istnienia bądź nieistnienia majątku, z którego
      może być zaspokojona egzekwowana wierzytelność. Postanowieniem takim jest
      właśnie postanowienie o umorzeniu egzekucji z uwagi na jej bezskuteczność.
      Jednocześnie, ustalenia przyjęte przez organ egzekucyjny w trakcie postępowania
      powinny odpowiadać stanowi faktycznemu.
      W opisanym stanie faktycznym w ocenie Banku nieściągalność wierzytelności została
      udokumentowana - cały majątek Dłużnika i Poręczycieli, który mógł podlegać egzekucji
      został zlicytowany, Bank nie posiada wiedzy o żadnym innym majątku ani dochodach
      dłużników, nie ustalili ich także komornicy w toku wieloletnich postępowań
      egzekucyjnych. Jednocześnie komornicy ustalili, że wobec dłużników prowadzone są
      liczne postępowania egzekucyjne na rzecz innych wierzycieli. Nie budzi także
      wątpliwości, że Spółka de facto zakończyła działalność. Bank nie widzi realnej
      możliwości uzyskania jakiegokolwiek dalszego zaspokojenia od Dłużnika lub
      któregokolwiek z Poręczycieli.
      Okoliczność, że co do Poręczyciela 3 doszło do częściowego zwolnienia z długu jak
      również, że jedna z wierzytelności uległa przedawnieniu co do Poręczyciela 1 i 2, nie
      wpływa na prawo Banku do zaliczenia omawianych wierzytelności w koszty uzyskania
      przychodu. Wspomniany bowiem wcześniej pogląd, wymagający udokumentowania
      nieściągalności wierzytelności w stosunku do wszystkich osób, od których wierzyciel
      może jej dochodzić jest bezpośrednią konsekwencją stanowiska, zgodnie z którym dług
      wynikający z kredytu (pożyczki) w znaczeniu materialnym jest tym samym długiem, co
      dług wynikający z poręczenia. Skoro mamy do czynienia z jednym długiem, to
      zwolnienie jednego z poręczycieli z długu lub przedawnienie jednej wierzytelności w
      stosunku do niektórych poręczycieli nie wpływa na istnienie długu oraz możliwość jego
      dochodzenia od pozostałych współdłużników. Tak długo, jak istnieje choćby jeden
      podmiot, od którego wierzyciel ma formalno-prawną możliwość dochodzenia zapłaty
      długu, istnieje możliwość zaistnienia stanu nieściągalności i jej udokumentowania
      przez wierzyciela. W niniejszym stanie Bank ma formalnie możliwość dochodzenia
      wszystkich trzech wierzytelności od Spółki, ponadto może dochodzić zapłaty dwóch
      wierzytelności od Poręczyciela 1 i 2. Tym niemniej dotychczasowe egzekucje oraz
      ustalenia Banku dowiodły, że realne uzyskanie zaspokojenia od tych podmiotów jest
      niemożliwe, co świadczy o nieściągalności wierzytelności. Tylko w przypadku, gdyby
      roszczenia Banku były przedawnione w stosunku do wszystkich osób
      odpowiedzialnych za dług, zaliczenie umorzonej wierzytelności w koszty uzyskania
      przychodu nie byłoby możliwe.
      Jednocześnie, z uwagi na uprzednie utworzenie przez Bank rezerw w związku z
      kredytami opisanymi we wniosku, w związku z planowanym spisaniem wierzytelności
      jako nieściągalnych Bank będzie zobowiązany do rozwiązania rezerw, uprzednio

      zaliczonych przez Bank do kosztów uzyskania przychodu, i do zaliczenia ich wysokości
      do przychodów podatkowych, a następnie do uznania za koszt podatkowy kwot
      odpisanych wierzytelności. Tym samym czynność ta będzie neutralna podatkowo.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku prawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób
    prawnych (t.j. Dz.U. z 2023 r. poz. 2805 ze zm., dalej: „ustawa o CIT”):
    Kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów ze
    źródła przychodów lub w celu zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z
    wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 16 ust. 1.
    Powyższe oznacza, iż podatnik ma prawo do odliczenia dla celów podatkowych wszelkich
    wydatków, pod warunkiem, iż nie zostały one wymienione w art. 16 ust. 1 ww. ustawy oraz
    że wykaże ich związek z prowadzoną działalnością, a ich poczynienie ma lub może mieć
    wpływ na możliwość powstania przychodu (w tym zachowania lub zabezpieczenia
    przychodów). Przepis ten konstytuuje więc zasadę, stosownie do której pomiędzy kosztem
    podatkowym oraz przychodami podatnika musi wystąpić związek przyczynowo - skutkowy.
    Art. 16 ust. 1 ww. ustawy zawiera nie tylko katalog wyłączeń, ale niektóre jego punkty
    stanowią niezależną od art. 15 ust. 1 pozytywną podstawę zaliczenia określonych
    wydatków do kosztów uzyskania przychodów.
    Zgodnie z art. 16 ust. 1 pkt 25 lit. b ustawy o CIT:
    Nie uważa się za koszty uzyskania przychodów wierzytelności odpisanych jako
    nieściągalne, z wyjątkiem wymagalnych a nieściągalnych kredytów (pożyczek)
    pomniejszonych o kwotę odsetek, opłat i prowizji oraz o równowartość rezerw lub
    odpisów na straty kredytowe albo odpisów aktualizujących wartość należności,
    utworzonych na te kredyty (pożyczki), zaliczonych uprzednio do kosztów uzyskania
    przychodów - w przypadku gdy te kredyty (pożyczki) udzielone zostały przez jednostkę
    organizacyjną, której działalność podlega nadzorowi państwowego organu nadzoru nad
    rynkiem finansowym, uprawnioną do udzielania kredytów (pożyczek) na podstawie
    odrębnych ustaw regulujących zasady jej funkcjonowania.
    Co do zasady – wierzytelności nieściągalne z tytułu kredytów (pożyczek), bez względu na
    przyczynę ich nieściągalności, nie są uznawane za koszty uzyskania przychodów. Reguła ta
    jednak ma wyjątki. Jednym z nich jest powyższy przepis, który oznacza, że w ciężar
    kosztów uzyskania przychodów mogą być zaliczone nieściągalne wierzytelności z tytułu
    wymagalnych, a nieściągalnych kredytów (pożyczek). Wierzytelności te dotyczyć mogą
    jedynie jednostek organizacyjnych, które na podstawie odrębnych przepisów regulujących
    zasady ich funkcjonowania, są uprawnione do udzielania kredytów (pożyczek).
    Zaliczeniu w ciężar kosztów podatkowych podlega jedynie różnica między kwotą
    udzielonego i wymagalnego, a nieściągalnego kredytu (pożyczki) a kwotą niespłaconych
    odsetek oraz równowartością rezerw utworzonych na te kredyty (pożyczki), wliczonych
    wcześniej do kosztów uzyskania przychodów.
    Warunkiem zaliczenia ich do kosztów uzyskania przychodów jest ich nieprzedawnienie i
    udokumentowanie w sposób określony w art. 16 ust. 2 ustawy o CIT.
    W myśl art. 16 ust. 2 ustawy o CIT:
    Za wierzytelności, o których mowa w ust. 1 pkt 25, uważa się te wierzytelności, których
    nieściągalność została udokumentowana:
    1)postanowieniem o nieściągalności, uznanym przez wierzyciela jako odpowiadającym
    stanowi faktycznemu, wydanym przez właściwy organ postępowania egzekucyjnego, albo

    2)postanowieniem sądu o:
    a)oddaleniu wniosku o ogłoszenie upadłości, gdy majątek niewypłacalnego dłużnika nie
    wystarcza na zaspokojenie kosztów postępowania lub wystarcza jedynie na zaspokojenie
    tych kosztów, lub
    b)umorzeniu postępowania upadłościowego, jeżeli zachodzi okoliczność wymieniona w lit.
    a, lub
    c)zakończeniu postępowania upadłościowego, albo
    3)protokołem sporządzonym przez podatnika, stwierdzającym, że przewidywane koszty
    procesowe i egzekucyjne związane z dochodzeniem wierzytelności byłyby równe albo
    wyższe od jej kwoty.
    Przy czym stosownie do art. 16 ust. 1 pkt 20 ustawy o CIT,
    nie uważa się za koszty uzyskania przychodów wierzytelności odpisanych jako
    przedawnione.
    Państwa wątpliwości dotyczą ustalenia czy niewyegzekwowana dotąd kwota
    dochodzonych przez Wnioskodawcę roszczeń może zostać zaliczona do kosztów
    uzyskania przychodu przez Bank, wobec udokumentowania nieściągalności wierzytelności
    w rozumieniu art. 16 ust. 2 ustawy o CIT.
    Odwołując się wprost do treści przepisu art. 16 ust. 2 ustawy o CIT, który stanowi, że za
    wierzytelności, o których mowa w ust. 1 pkt 25, uważa się te wierzytelności, których
    nieściągalność została udokumentowana i to w sposób przewidziany tym przepisem,
    należy uznać, że w odniesieniu do każdej z kategorii wierzytelności, o której mowa w art.
    16 ust. 1 pkt 25 ustawy o CIT należy podjąć działania zmierzające do udokumentowania
    ich nieściągalności w sposób przyjęty w jednym z trzech punktów.
    Udokumentowanie nieściągalności wierzytelności w inny sposób niż wskazał ustawodawca
    w art. 16 ust. 2 ustawy o CIT, bądź brak jakiegokolwiek udokumentowania, nie wywiera
    skutków prawnych w postaci uznania ich za koszty uzyskania przychodów. Katalog
    dokumentów z ww. przepisu ma więc charakter zamknięty i nie może być rozszerzany
    (por. wyrok NSA z 8 maja 2013 r. sygn. akt II FSK 1904/11). Nie ulega więc wątpliwości, że
    wierzytelność, co do której podatnik nie dysponuje stosownym dokumentem wskazanym
    w art. 16 ust. 2 ustawy o CIT, nie spełnia powyższych warunków zakwalifikowania jej do
    kosztów uzyskania przychodów.
    Z wykładni literalnej ww. regulacji wynika zatem, iż każda wierzytelność powinna być
    udokumentowana odrębnie, bowiem dokument zaświadczający o nieściągalności
    wierzytelności dotyczy konkretnej należności dłużnika.
    Ustawa o CIT nie definiuje pojęcia „postanowienia o nieściągalności”, również akty prawne
    regulujące kwestię egzekucji wierzytelności nie posługują się takim pojęciem. Przyjąć
    jednak należy, że przez postanowienie o nieściągalności należy rozumieć postanowienie, z
    którego treści jednoznacznie wynika, że dłużnik nie ma majątku, z którego mogłaby być
    egzekwowana wierzytelność. Postanowienie o nieściągalności nie może być też co do
    zasady utożsamiane z postanowieniem o umorzeniu egzekucji. Pomimo, że w sentencji
    postanowień wydawanych przez organy egzekucyjne nie pojawia się termin
    „postanowienie o nieściągalności”, to jednak treść tych postanowień nie powinna budzić
    wątpliwości co do istnienia bądź nieistnienia majątku, z którego może być zaspokojona
    egzekwowana wierzytelność.
    Z treści postanowień wydawanych przez organy egzekucyjne powinno jasno wynikać, czy i
    w jakim zakresie roszczenia te zostały zaspokojone. Podstawą do zaliczenia w ciężar
    kosztów uzyskania przychodów wierzytelności nieściągalnej nie może być postanowienie o
    umorzeniu postępowania, jak i inne postanowienia organów egzekucyjnych, z treści
    których nie wynika jednoznacznie, że podstawą nieściągalności wierzytelności był brak
    majątku dłużnika. W rezultacie postanowienie o zakończeniu postępowania

    egzekucyjnego, z którego nie wynika brak majątku dłużnika nie może być wystarczającym
    dokumentem dla uznania wierzytelności za nieściągalną.
    Za postanowienie takie można jednak uznać postanowienie o umorzeniu postępowania
    dokonane w trybie art. 824 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. Kodeks
    postępowania cywilnego (t.j Dz.U. z 2024 r. poz. 1568 ze zm.). W myśl tego przepisu,
    postępowanie egzekucyjne umarza się w całości lub w części z urzędu, jeżeli jest
    oczywiste, że z egzekucji nie uzyska się sumy wyższej od kosztów egzekucyjnych. Z tego
    postanowienia wynika, że dłużnik nie ma majątku, z którego mogłaby być egzekwowana
    należność. Posiadanie takiego dokumentu daje podatnikowi możliwość zaliczenia
    wierzytelności do kosztów uzyskania przychodów.
    Natomiast, postanowieniem o nieściągalności nie będzie przykładowo postanowienie
    umarzające egzekucję z przyczyn formalnych oraz takie, w którym stwierdzono
    niemożność egzekucji, lecz z innych powodów niż brak majątku dłużnika.
    Należy podkreślić, że na podstawie art. 16 ust. 1 pkt 25 w zw. z art. 16 ust. 2 ustawy o CIT
    do kosztów można zaliczyć tylko wierzytelność nieściągalną, a więc nieuregulowaną przez
    dłużnika tylko w takiej wysokości, w jakiej wierzyciel w ogóle ma prawo jej od dłużnika
    żądać.
    W opisie sprawy wskazali Państwo, że Wnioskodawca (Bank) prowadzi działalność
    bankową na podstawie ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Prawo bankowe. Działalność
    Wnioskodawcy podlega nadzorowi państwowego organu nadzoru nad rynkiem
    finansowym, jakim jest Komisja Nadzoru Finansowego.
    W ramach prowadzonej działalności Bank udzielił trzech kredytów spółce z o.o. (Dłużnik,
    Spółka). Zabezpieczeniem każdego z kredytów były m.in. umowy poręczenia zawarte z
    trzema, tymi samymi w stosunku do każdej umowy kredytu, osobami fizycznymi
    (Poręczyciele). W związku z brakiem regulowania zobowiązań, Bank uzyskał tytuły
    wykonawcze przeciwko Dłużnikowi oraz przeciwko Poręczycielom, w postaci bankowych
    tytułów egzekucyjnych zaopatrzonych w klauzulę wykonalności - co do każdego z trzech
    kredytów.
    W stosunku do Dłużnika co do wszystkich trzech wierzytelności, począwszy od 2012 r.,
    prowadzone było trzykrotnie postępowanie egzekucyjne. Za każdym razem postępowanie
    było umarzane z uwagi na bezskuteczność egzekucji, tj. na podstawie art. 824 § 1 pkt 3
    Kodeksu postępowania cywilnego.
    W stosunku do Poręczyciela 1 i 2 Bank, począwszy od 2012 r., kilkukrotnie dochodził w
    postępowaniu egzekucyjnym wierzytelności z tytułu dwóch umów kredytu. W pozostałym
    zakresie egzekucje umarzane były jako bezskuteczne ze względu na brak majątku. Bank
    nie dochodził wobec Poręczyciela nr 1 i 2 wierzytelności z tytułu trzeciego kredytu, gdyż
    uległa przedawnieniu w stosunku do Poręczyciela 1 i 2.
    Poręczyciel 3 zaproponował Bankowi dokonanie spłaty własnego długu (nieobjętego
    niniejszym wnioskiem) oraz częściowej spłaty poręczonych długów Spółki, których dotyczy
    wniosek, w zamian za zwolnienie go w pozostałym zakresie z poręczonego długu Spółki.
    W wykonaniu porozumienia Bank otrzymał od Poręczyciela 3 częściową spłatę, w zamian
    za co zwolnił go z reszty poręczonego długu. Spłata dokonana przez Poręczyciela 3
    zmniejszyła saldo zadłużenia Dłużnika oraz Poręczycieli 1 i 2
    Co do pozostałych dwóch poręczycieli Bank nie zawierał żadnych porozumień w
    przedmiocie zwolnienia ich z długu. Jednocześnie wierzytelności nie zostały przedawnione
    w stosunku do Dłużnika.
    Bank nie widzi możliwości uzyskania zaspokojenia od Poręczyciela 1 i 2. Obecnie Bank
    rozważa odpisanie wierzytelności jako nieściągalnych a następnie zwolnienie z długu
    Dłużnika oraz Poręczyciela 1 i 2.

    Zatem, z opisu sprawy wynika, że niewyegzekwowane dotąd kwoty dochodzonych przez
    Wnioskodawcę roszczeń (nieściągalnych wierzytelności) zostały udokumentowane w
    sposób określony w art. 16 ust. 2 ustawy o CIT.
    Wobec powyższego Bank może zaliczyć do kosztów uzyskania przychodów
    niewyegzekwowane dotąd kwoty dochodzonych przez Wnioskodawcę roszczeń
    (nieściągalnych wierzytelność) zgodnie art. 16 ust. 1 pkt 25 lit. b w zw. z art. 16 ust. 2
    ustawy o CIT.
    Tym samym, stanowisko Wnioskodawcy należało uznać za prawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy stanu faktycznego przedstawionego przez Państwa i stanu
    prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia w przedstawionym stanie
    faktycznym.
    Organ nie odniósł się do powołanych we wniosku interpretacji indywidualnych oraz
    orzeczeń sądów administracyjnych, gdyż interpretacje te oraz orzeczenia zostały wydane
    w indywidualnych sprawach innych podmiotów i nie wiążą organu w sprawie będącej
    przedmiotem wniosku.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    - Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy
      z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2023 r. poz. 2383 ze zm.).
      Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie
      zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosują się
      Państwo do interpretacji.
    - Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
    Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące
    przedmiotem interpretacji indywidualnej stanowi element czynności będących
    przedmiotem decyzji wydanej::
    1) z zastosowaniem art. 119a;
    2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z
    dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
    3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    - Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
    Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w decyzjach
    wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki
    interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego
    Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa
    z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – (t.j. Dz. U. z
    2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”). Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem
    Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji
    indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):
    - w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
    - w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP
      (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.