Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0114-KDIP4-2.4012.572.2025.1.MMA
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-09-15
Teza: Skutki podatkowe zbycia nieruchomości gruntowej w trybie
art. 198g ustawy o gospodarce nieruchomościami na rzecz
dotychczasowego użytkownika wieczystego.
Słowa kluczowe: dostawa-nieodpłatna dostawa towarów
użytkowanie (używanie)-użytkowanie wieczyste-
przeniesienie prawa użytkowania wieczystego
Zagadnienia: Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II. Zakres
opodatkowania-Rozdział 1. Przepisy ogólne -Czynności
podlegające opodatkowaniu
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II. Zakres
opodatkowania-Rozdział 2. Dostawa towarów i
świadczenie usług -Dostawa towarów
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II-
Rozdział 1-art. 5-ust. 1-pkt 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II-
Rozdział 2-art. 7.-ust. 1

## Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

dłowe
    Szanowni Państwo,
    stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego
    zdarzenia przyszłego w podatku od towarów i usług jest prawidłowe.

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

30 lipca 2025 r. wpłynął Państwa wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej w zakresie
    skutków podatkowych zbycia nieruchomości gruntowej w trybie art. 198g ustawy o
    gospodarce nieruchomościami na rzecz dotychczasowego użytkownika wieczystego.
    Treść wniosku jest następująca:

## Opis zdarzenia przyszłego

Gmina (...) (dalej jako: „Gmina”, „Wnioskodawca”) jest zarejestrowanym, czynnym
    podatnikiem podatku od towarów i usług (dalej jako: „VAT”.
    Gmina przystąpiła do rozpatrywania wniosków o sprzedaż prawa własności
    nieruchomości gruntowej na rzecz jej dotychczasowych użytkowników wieczystych, w
    trybie przepisów epizodycznych Działu IVa (art. 198g-198l ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r.
    o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2024 r. poz. 1145 z późn. zm.).
    Obecnie Gmina rozpatruje 2 wnioski o sprzedaż prawa własności nieruchomości
    gruntowej na rzecz jej dotychczasowych użytkowników wieczystych, w trybie przepisów
    epizodycznych Działu IVa (art. 198g-198l ww. ustawy).
    Wnioski te obejmują następujące nieruchomości :
    1. Działkę nr geodezyjny 1, obręb (...) dla której jest prowadzona księga wieczysta (...);
    2. Działkę nr geodezyjny 2, obręb (...) dla której jest prowadzona księga wieczysta (...).
    Prawo użytkowania wieczystego zabudowanej nieruchomości gruntowej nr geod. 1 obręb
    (...) zostało ustanowione 23 lutego 1994 r. na podstawie umowy oddania gruntu w
    użytkowanie wieczyste oraz przeniesienia własności budynków i innych urządzeń,
    zawartej pomiędzy (...) Spółdzielnią „(...)”, a Gminą (...) na okres 99 lat.
    Następnie 26 kwietnia 2018 roku zawarto umowę sprzedaży przedmiotowej
    nieruchomości pomiędzy (...) Spółdzielnią „(...)” a Spółką X.
    W tym samym okresie na działce nr 1 nabywca wybudował z własnych środków budynek
    handlowo-usługowy, którego rok budowy to 2018.
    Kolejna zmiana właściciela tej nieruchomości miała miejsce 27 maja 2019 roku, kiedy to
    zawarto umowę przeniesienia prawa użytkowania wieczystego gruntu oraz własności
    budynku, budowli i urządzeń pomiędzy Spółką X, a Państwem A i B. B.
    Jak wspomniano wcześniej, na działce nr geodezyjny 1, obręb (...), znajduje się budynek
    przeznaczony na działalność gospodarczą, taką jak usługi i handel. Budynek ten jest
    własnością użytkownika wieczystego tego gruntu.
    Kolejnym ze złożonych wniosków o sprzedaż prawa własności nieruchomości gruntowej
    na rzecz jej dotychczasowego użytkownika wieczystego, w trybie przepisów epizodycznych
    Działu IVa (art. 198g-198l) ww. ustawy objęta jest działka nr geodezyjny 2 obręb (...).
    W przypadku tej nieruchomości prawo użytkowania wieczystego zostało ustanowione 23
    lutego 1994 r. na podstawie umowy oddania gruntu w użytkowanie wieczyste i
    przeniesienie własności nieruchomości, zawartej pomiędzy (...) Spółdzielnią „(...)”, a Gminą
    (...).
    Następnie 20 stycznia 2017 r. dokonano umowy sprzedaży ww. nieruchomości pomiędzy
    (...) Spółdzielnią „(...)”, a Panem C. C.
    Na działce nr geod. 2, obręb (...) jest posadowiony budynek przeznaczony na działalność
    gospodarczą (handlową), stanowiący własność użytkownika wieczystego gruntu.
    Nabycie prawa własności ww. nieruchomości gruntowych przez ich użytkowników
    wieczystych nastąpi w drodze bezprzetargowej, w myśl art. 37 ust. 2 pkt 5 ustawy z dnia
    21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami, w związku z realizacją
    przysługującego im roszczenia o sprzedaż w trybie art. 198g Działu VIa ww. ustawy.

    Zgodnie z art. 235 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny (Dz. U. z 2024 r. poz.
    1061 ze zm.) budynki i inne urządzenia wzniesione lub nabyte wraz z nieruchomością
    gruntową przez użytkownika wieczystego stanowią jego własność.
    W związku z tym przedmiotem przyszłego zdarzenia będzie sprzedaż prawa własności
    przedmiotowych nieruchomości gruntowych.
    W myśl art. 198h ust. 2 ustawy o gospodarce nieruchomościami : „W odniesieniu do
    nieruchomości stanowiących własność jednostek samorządu terytorialnego cenę
    nieruchomości ustala się w wysokości nie niższej niż dwudziestokrotność kwoty
    stanowiącej iloczyn dotychczasowej stawki procentowej opłaty rocznej z tytułu
    użytkowania wieczystego oraz wartości nieruchomości gruntowej określonej na dzień
    zawarcia umowy sprzedaży, jednak nie wyższej niż wartość nieruchomości gruntowej
    określona na dzień zawarcia umowy sprzedaży.”
    Wartość każdej z ww. nieruchomości gruntowych określana jest w operacie szacunkowym
    sporządzanym przez rzeczoznawcę majątkowego.
    Rada Miejska w (...) nie podjęła uchwały w sprawie indywidualnego określania warunków
    sprzedaży w trybie przepisów epizodycznych nieruchomości gruntowych na rzecz ich
    użytkowników wieczystych. W związku z powyższym zgodnie z art. 198i ust. 2 ustawy o
    gospodarce nieruchomościami cenę nieruchomości określamy na podstawie art. 198h ust.
    1 ustawy o gospodarce nieruchomościami.
    Reasumując, cena każdej z ww. nieruchomości gruntowych objętych niniejszym
    wnioskiem została ustalona na dzień jej sprzedaży w oparciu o ww. regulacje i podlegać
    będzie zapłacie przed zawarciem umowy przenoszącej własność nieruchomości.

## Pytanie

Czy w przedstawionym zdarzeniu przyszłym sprzedaż prawa własności nieruchomości
    gruntowych nr geodezyjny 1 obręb (...) oraz nr geodezyjny 2 obręb (...) na rzecz ich
    użytkowników wieczystych stanowi dostawę towarów i podlega opodatkowaniu
    podatkiem od towarów i usług?
    Państwa stanowisko w sprawie
    Zdaniem Gminy w przedstawionym zdarzeniu przyszłym, sprzedaż prawa własności
    nieruchomości gruntowych nr geodezyjny 1, obręb (...) oraz nr geodezyjny 2, obręb (...) na
    rzecz ich użytkowników wieczystych nie stanowi dostawy towarów i nie podlega
    opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.
    Zgodnie z art. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z
    2025 r. poz. 775), zwanej dalej „ustawą” lub „ustawą o VAT”: opodatkowaniu podatkiem od
    towarów i usług podlegają odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na
    terytorium kraju.
    Jak stanowi art. 7 ust. 1 powołanej ustawy, przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5
    ust. 1 pkt 1, rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel, w
    tym również oddanie gruntów w użytkowanie wieczyste (art. 7 ust. 1 pkt 6).
    W świetle powołanych powyżej przepisów, grunt spełnia definicję towaru wynikającą z art.
    2 pkt 6 wymienionej ustawy, a jego sprzedaż, jak również oddanie w użytkowanie
    wieczyste, stanowi dostawę towarów, o której mowa w ww. art. 7 ust. 1.
    Zgodnie z utrwaloną praktyką interpretacyjną pojęcie „dostawa towarów” nie odwołuje się
    do cywilistycznych pojęć sprzedaży, czy też przeniesienia prawa własności, stąd też nie
    należy utożsamiać dostawy towarów w rozumieniu przepisów ustawy o podatku od
    towarów i usług z przeniesieniem prawa własności na gruncie prawa cywilnego.
    „Przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel” dotyczy tego rodzaju
    czynności, które dają nabywcy prawo do postępowania z nim jak właściciel, czyli
    faktycznego dysponowania rzeczą, a nie rozporządzania nią w sensie prawnym. Chwilą

    decydującą o przejściu na odbiorcę korzyści i ciężarów związanych z nabyciem towaru jest,
    co do zasady, wydanie towaru.
    W wyniku ustanowienia prawa użytkowania wieczystego dochodzi do ekonomicznego
    przeniesienia władztwa nad gruntem na rzecz użytkownika wieczystego co oznacza , że
    może on rozporządzać nim jak właściciel. Znajduje to wyraz zarówno w swobodzie
    korzystania z gruntu i czerpania z niego pożytków w sposób niemalże taki, jak w
    przypadku właściciela tego gruntu, jak i w możliwości przeniesienia takiego władztwa na
    inny podmiot, jak przy dokonywaniu sprzedaży gruntu przez właściciela. Kwestie te
    regulują przepisy dotyczące wieczystego użytkowania ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. -
    Kodeks cywilny (Dz. U. z 2024 r. poz. 1061 ze zm.) - art. 233 oraz następne.
    W myśl art. 235 Kodeksu cywilnego, budynki i inne urządzenia wzniesione na gruncie
    Skarbu Państwa lub gruncie należącym do jednostek samorządu terytorialnego bądź ich
    związków przez wieczystego użytkownika stanowią jego własność. To samo dotyczy
    budynków i innych urządzeń, które wieczysty użytkownik nabył zgodnie z właściwymi
    przepisami przy zawarciu umowy o oddanie gruntu w użytkowanie wieczyste.
    Przysługująca użytkownikowi wieczystemu własność budynków i urządzeń na
    użytkowanym gruncie jest prawem związanym z użytkowaniem wieczystym.
    W przedstawionym zdarzeniu przyszłym, ustanowienie prawa użytkowania wieczystego w
    odniesieniu do przedmiotowych nieruchomości miało miejsce przed 30 kwietnia 2004 r. i
    nie podlegało opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, gdyż na podstawie
    obowiązującej wówczas ustawy z 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o
    podatku akcyzowym (Dz. U. z 1993 r. Nr 11 poz. 50) grunt nie był towarem i jego sprzedaż
    lub ustanowienie użytkowania wieczystego nie stanowiło dostawy towarów.
    Dopiero z chwilą wejścia w życie ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i
    usług zmieniła się zarówno definicja towaru, jak i zakres opodatkowania podatkiem od
    towarów i usług.
    Dostawa towarów rozumiana jako przeniesienie prawa do rozporządzania towarem jak
    właściciel (art. 7 ust. 1 ustawy o VAT) obejmuje każdą czynność polegającą na
    przeniesieniu dobra materialnego przez stronę, która przyznaje drugiej stronie prawo do
    faktycznego dysponowania nim, jakby była właścicielem tego dobra.
    Przy realizacji roszczenia użytkownika wieczystego o nabycie prawa własności
    nieruchomości gruntowej mają zastosowanie przepisy działu VIa ustawy z dnia 21 sierpnia
    1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2024 r. poz. 1145 z późn. zm.), w
    szczególności :
        art. 198g ust. 1 - Użytkownik wieczysty nieruchomości gruntowej w terminie 12
        miesięcy od dnia wejścia w życie ustawy z dnia 26 maja 2023 r. o zmianie ustawy o
        samorządzie gminnym, ustawy o społecznych formach rozwoju mieszkalnictwa,
        ustawy o gospodarce nieruchomościami, ustawy o podatku od czynności
        cywilnoprawnych oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 1463) może wystąpić z
        żądaniem sprzedaży tej nieruchomości na jego rzecz;
        art. 198g ust. 2 pkt. 1 i 2 - Żądanie sprzedaży, o którym mowa w ust. 1, nie
        przysługuje:
      1) jeżeli nieruchomość została oddana w użytkowanie wieczyste po 31 grudnia 1997 r.,
      2) jeżeli użytkownik wieczysty nie wykonał zobowiązania określonego w umowie o
        oddanie nieruchomości gruntowej w użytkowanie wieczyste.
    Mając na uwadze powyższe, w przedstawionym stanie faktycznym sprawy, sprzedaż
    prawa własności nieruchomości gruntowych nr geodezyjny 1, obręb (...) oraz nr

    geodezyjny 2, obręb (...) na rzecz ich użytkowników wieczystych nie będzie stanowić
    dostawy towarów w rozumieniu art. 7 ust. 1 ustawy o VAT, ani żadnej innej czynności
    podlegającej opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.
    Transakcje te pozostają poza zakresem ustawy o VAT.
    Przepis art. 7 ust. 1 ustawy o VAT, stanowi bowiem, że przez dostawę towarów rozumie
    się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel.
    W przedmiotowej sprawie przeniesienie na użytkownika wieczystego prawa do
    rozporządzania nieruchomością jak właściciel nastąpiło już w chwili objęcia przez
    pierwotnego użytkownika prawa użytkowania wieczystego tej nieruchomości.
    Sprzedaż każdej z ww. nieruchomości na rzecz użytkownika wieczystego nie może być
    traktowana jako ponowna dostawa tej samej nieruchomości, bowiem nie zostanie
    spełniona dyspozycja art. 7 ust. 1 ustawy o VAT, tj. w opisanej transakcji nie dojdzie do
    przeniesienia prawa do rozporządzania towarami jak właściciel.
    W świetle przepisów art. 7 ust. 1 pkt 6 i pkt 7 ustawy o VAT doszło już do dostawy tej
    nieruchomości na rzecz wieczystego użytkownika.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest prawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług
    (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 775 ze zm.), zwanej dalej „ustawą”:
      opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlegają odpłatna dostawa towarów i
      odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju.
    W myśl art. 2 pkt 6 ustawy:
      ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o towarach rozumie się przez to rzeczy oraz
      ich części,
      a także wszelkie postaci energii.
    Jak stanowi art. 7 ust. 1 ustawy:
      przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się przeniesienie
      prawa do rozporządzania towarami jak właściciel, w tym również:
      1) przeniesienie z nakazu organu władzy publicznej lub podmiotu działającego w
        imieniu takiego organu lub przeniesienie z mocy prawa prawa własności towarów
        w zamian za odszkodowanie;
      2) wydanie towarów na podstawie umowy dzierżawy, najmu, leasingu lub innej umowy
        o podobnym charakterze zawartej na czas określony lub umowy sprzedaży na
        warunkach odroczonej płatności, jeżeli umowa przewiduje, że w następstwie
        normalnych zdarzeń przewidzianych tą umową lub z chwilą zapłaty ostatniej raty
        prawo własności zostanie przeniesione;
      3) wydanie towarów na podstawie umowy komisu: między komitentem a komisantem,
        jak również wydanie towarów przez komisanta osobie trzeciej;
      4) wydanie towarów komitentowi przez komisanta na podstawie umowy komisu, jeżeli
        komisant zobowiązany był do nabycia rzeczy na rachunek komitenta;
      5) ustanowienie spółdzielczego lokatorskiego prawa do lokalu mieszkalnego,
        ustanowienie spółdzielczego własnościowego prawa do lokalu oraz przekształcenie
        spółdzielczego lokatorskiego prawa do lokalu mieszkalnego na spółdzielcze
        własnościowe prawo do lokalu, a także ustanowienie na rzecz członka spółdzielni
        mieszkaniowej odrębnej własności lokalu mieszkalnego lub lokalu o innym

        przeznaczeniu oraz przeniesienie na rzecz członka spółdzielni własności lokalu lub
        własności domu jednorodzinnego;
      6) oddanie gruntów w użytkowanie wieczyste;
      7) zbycie praw, o których mowa w pkt 5 i 6.
    W świetle przedstawionych powyżej przepisów, grunt spełnia definicję towaru wynikającą
    z art. 2 pkt 6 ustawy, a jego sprzedaż, jak również oddanie gruntu w użytkowanie
    wieczyste, stanowi dostawę towarów, o której mowa w art. 7 ust. 1 ustawy.
    Co istotne, przepis art. 7 ust. 1 ustawy, definiujący pojęcie „dostawa towarów” nie
    odwołuje się do cywilistycznych pojęć sprzedaży, czy też przeniesienia prawa własności,
    stąd też nie można utożsamiać dostawy towarów w rozumieniu przepisów ustawy o
    podatku od towarów i usług z przeniesieniem prawa własności na gruncie prawa
    cywilnego.
    W celu przedstawienia właściwego rozumienia pojęcia „przeniesienie prawa do
    rozporządzania towarami jak właściciel” należy zaznaczyć, że dotyczy ono tego rodzaju
    czynności, które dają nabywcy prawo do postępowania z nią jak właściciel. Chodzi tutaj
    przede wszystkim o możliwość faktycznego dysponowania rzeczą, a nie rozporządzania
    nią w sensie prawnym. Istotą dostawy towarów nie jest bowiem przeniesienie prawa
    własności, zatem wyrażenia „prawo do rozporządzania jak właściciel” nie można
    interpretować jako „prawo własności”.
    Ponadto, czynności przejęcia własności ekonomicznej nie musi towarzyszyć przejęcie
    własności w sensie prawnym, bowiem „dostawa towarów” nie ogranicza się wyłącznie do
    zbycia prawa własności rzeczy.
    W konsekwencji pojęcie „dostawa towarów” oraz ekonomiczne aspekty transakcji, nie
    muszą wiązać się ze skutkami powstającymi na gruncie cywilistycznego prawa własności.
    Pozwala to na uznanie danej czynności za dostawę towarów, nawet w przypadkach
    nałożenia na nabywcę pewnych ograniczeń we władaniu towarem. Chwilą decydującą o
    przejściu na odbiorcę korzyści i ciężarów związanych z nabyciem towaru jest, co do
    zasady, wydanie towaru.
    Wobec tego, uwzględniając szerokie, ekonomiczne, a nie cywilistyczne rozumienie pojęcia
    „przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel”, ustawodawca uznał, iż
    oddanie gruntu w użytkowanie wieczyste stanowi dostawę towarów, wymieniając tę
    czynność w art. 7 ust. 1 pkt 6 ustawy. W wyniku ustanowienia prawa użytkowania
    wieczystego dochodzi do ekonomicznego przeniesienia władztwa nad gruntem na rzecz
    użytkownika wieczystego, co sprawia, że może on rozporządzać nim jak właściciel.
    Znajduje to wyraz zarówno w swobodzie korzystania z gruntu i czerpania z niego
    pożytków w sposób niemalże taki, jak w przypadku właściciela tego gruntu, jak i w
    możliwości przeniesienia takiego władztwa na inny podmiot, jak przy dokonywaniu
    sprzedaży gruntu przez właściciela.
    Stosownie do art. 15 ust. 1 ustawy:
      podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości
      prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o
      której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności.
    Zgodnie z art. 15 ust. 2 ustawy:
      działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców lub
      usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a
      także działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność gospodarcza
      obejmuje w szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu towarów lub
      wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych.
    W myśl art. 15 ust. 6 ustawy:

      nie uznaje się za podatnika organów władzy publicznej oraz urzędów obsługujących te
      organy w zakresie realizowanych zadań nałożonych odrębnymi przepisami prawa, dla
      realizacji których zostały one powołane, z wyłączeniem czynności wykonywanych na
      podstawie zawartych umów cywilnoprawnych.
    Aby określić możliwość zastosowania art. 15 ust. 6 ustawy, który wyłącza organy władzy
    publicznej z grona podatników podatku od towarów i usług, konieczne jest określenie, czy
    zadania realizowane przez te organy są zadaniami, dla których zostały powołane w
    ramach reżimu publicznoprawnego, czy też są to czynności wykonywane na podstawie
    zawartych umów cywilnoprawnych. Oznacza to, że decydującą przesłanką przesądzającą o
    uznaniu, bądź nieuznaniu organu władzy publicznej za podatnika tego podatku jest
    zachowanie się tego organu jako organu władzy publicznej, bądź jako podatnika w
    stosunku do określonych świadczeń.
    Jak wynika z powyższego, wyłączenie organów władzy publicznej z kategorii podatników
    ma charakter wyłączenia podmiotowo-przedmiotowego.
    Aby to wyłączenie miało miejsce, muszą zostać spełnione łącznie następujące warunki:
      1) podmiotem jest wyłącznie organ władzy publicznej lub urząd obsługujący ten organ,
      2) wykonywane są czynności, które związane są wyłącznie z realizacją zadań
        nałożonych na ten podmiot przepisami prawa, do realizacji których został on
        powołany.
    Innymi słowy, organ będzie uznany za podatnika podatku od towarów i usług w dwóch
    przypadkach – gdy wykonuje czynności inne niż te, które mieszczą się w ramach jego
    zadań (co wynika z pierwszej części art. 15 ust. 6 ustawy) oraz gdy wykonuje czynności
    mieszczące się w ramach jego zadań, ale czyni to na podstawie umów cywilnoprawnych.
    Wyłączenie z grona podatników podatku od towarów i usług organów władzy publicznej
    jest możliwe tylko wtedy, gdy wykonują one czynności w ramach przypisanych im
    specyficznych zadań i funkcji państwowych, np. w zakresie administracji, sądownictwa,
    obrony narodowej. Wówczas wyłączenie z opodatkowania nie prowadzi do naruszenia
    zasady konkurencji.
    Kwestie dotyczące prawa wieczystego użytkowania uregulowane zostały w ustawie z dnia
    23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 1071).
    W świetle art. 233 Kodeksu cywilnego:
      w granicach, określonych przez ustawy i zasady współżycia społecznego oraz przez
      umowę o oddanie gruntu Skarbu Państwa lub gruntu należącego do jednostek
      samorządu terytorialnego bądź ich związków w użytkowanie wieczyste, użytkownik
      może korzystać z gruntu z wyłączeniem innych osób. W tych samych granicach
      użytkownik wieczysty może swoim prawem rozporządzać.
    Przepis ten, a także następne przepisy Kodeksu cywilnego (art. 234, art. 235, art. 237)
    kształtujące uprawnienia użytkownika wieczystego na wzór uprawnień właściciela, jak
    również długi czas trwania użytkowania wieczystego (art. 236 § 1 i 2 Kodeksu cywilnego)
    wskazują, że oddanie gruntu w użytkowanie wieczyste stanowi przeniesienie prawa do
    rozporządzania tym gruntem jak właściciel. Zatem z regulacji zawartych w tej ustawie
    wynika, że użytkowanie wieczyste stanowi wprawdzie prawo do rzeczy cudzej, ale daje
    użytkownikowi wieczystemu uprawnienia do dysponowania rzeczą w sposób zbliżony do
    właściciela.
    W myśl art. 11 ust. 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (t.
    j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1145 ze zm.):
      z zastrzeżeniem wyjątków wynikających z przepisów niniejszej ustawy oraz odrębnych
      ustaw, organem reprezentującym Skarb Państwa w sprawach gospodarowania

      nieruchomościami jest starosta, wykonujący zadanie z zakresu administracji rządowej,
      a organami reprezentującymi jednostki samorządu terytorialnego są ich organy
      wykonawcze.
    Zgodnie z art. 27 ustawy o gospodarce nieruchomościami:
      sprzedaż nieruchomości albo oddanie w użytkowanie wieczyste nieruchomości
      gruntowej wymaga zawarcia umowy w formie aktu notarialnego. Oddanie
      nieruchomości gruntowej w użytkowanie wieczyste i przeniesienie tego prawa w
      drodze umowy wymaga wpisu w księdze wieczystej.
    Zgodnie z art. 32 ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami:
      nieruchomość gruntowa oddana w użytkowanie wieczyste może być sprzedana
      wyłącznie użytkownikowi wieczystemu, z zastrzeżeniem ust. 1a i ust. 3. Sprzedaż
      nieruchomości gruntowej na rzecz jej użytkownika wieczystego nie może nastąpić
      przed upływem 10 lat od dnia zawarcia umowy o oddanie nieruchomości gruntowej w
      użytkowanie wieczyste.
    W myśl art. 32 ust. 1a ustawy o gospodarce nieruchomościami:
      nieruchomość gruntowa stanowiąca własność Skarbu Państwa może być sprzedana
      użytkownikowi wieczystemu za zgodą wojewody. Zgody wojewody nie wymaga
      sprzedaż na rzecz użytkownika wieczystego nieruchomości, o których mowa w art. 51
      ust. 2 i art. 57 ust. 1.
    Według art. 32 ust. 2 ustawy o gospodarce nieruchomościami:
      z dniem zawarcia umowy sprzedaży nieruchomości wygasa, z mocy prawa, uprzednio
      ustanowione prawo użytkowania wieczystego. Przepisu art. 241 Kodeksu cywilnego
      nie stosuje się.
    W świetle art. 37 ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami:
      z zastrzeżeniem ust. 2 i 3, nieruchomości są sprzedawane lub oddawane w
      użytkowanie wieczyste w drodze przetargu.
    Jak stanowi art. 37 ust. 2 pkt 5 ustawy o gospodarce nieruchomościami:
      nieruchomość jest zbywana w drodze bezprzetargowej, jeżeli sprzedaż nieruchomości
      następuje na rzecz jej użytkownika wieczystego.
    Stosownie natomiast do art. 71 ust. 1-2 ww. ustawy o gospodarce nieruchomościami:
      1. Za oddanie nieruchomości gruntowej w użytkowanie wieczyste pobiera się pierwszą
      opłatę i opłaty roczne.
      2. Pierwsza opłata za oddanie nieruchomości gruntowej w użytkowanie wieczyste w
      drodze przetargu podlega zapłacie jednorazowo, nie później niż do dnia zawarcia
      umowy o oddanie tej nieruchomości w użytkowanie wieczyste.
    Na podstawie art. 3 pkt 14 ustawy z dnia 26 maja 2023 r. o zmianie ustawy o samorządzie
    gminnym, ustawy o społecznych formach rozwoju mieszkalnictwa, ustawy o gospodarce
    nieruchomościami, ustawy o podatku od czynności cywilnoprawnych oraz niektórych
    innych ustaw (Dz. U. z 2023 r. poz. 1463) zostały wprowadzone zmiany w ustawie o
    gospodarce nieruchomościami. W ustawie o gospodarce nieruchomościami dodano Dział
    VIa Przepisy epizodyczne dotyczące roszczenia o sprzedaż nieruchomości gruntowej na
    rzecz jej użytkownika wieczystego, tj.: od art. 198g do art. 198l ustawy o gospodarce
    nieruchomościami.
    Zgodnie z art. 198g ustawy o gospodarce nieruchomościami:
      1. Użytkownik wieczysty nieruchomości gruntowej w terminie 12 miesięcy od dnia
      wejścia w życie ustawy z dnia 26 maja 2023 r. o zmianie ustawy o samorządzie
      gminnym, ustawy o społecznych formach rozwoju mieszkalnictwa, ustawy o

      gospodarce nieruchomościami, ustawy o podatku od czynności cywilnoprawnych oraz
      niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 1463) może wystąpić z żądaniem sprzedaży tej
      nieruchomości na jego rzecz.
      2. Żądanie sprzedaży, o którym mowa w ust. 1, nie przysługuje:
      1) jeżeli nieruchomość została oddana w użytkowanie wieczyste po dniu 31 grudnia
      1997 r.;
      2) jeżeli użytkownik wieczysty nie wykonał zobowiązania określonego w umowie o
      oddanie nieruchomości gruntowej w użytkowanie wieczyste;
      3) w odniesieniu do gruntów położonych na terenie portów i przystani morskich w
      rozumieniu art. 2 pkt 2 ustawy z dnia 20 grudnia 1996 r. o portach i przystaniach
      morskich (Dz. U. z 2023 r. poz. 1796);
      4) jeżeli grunt jest wykorzystywany na prowadzenie rodzinnego ogrodu działkowego w
      rozumieniu art. 2 pkt 5 ustawy z dnia 13 grudnia 2013 r. o rodzinnych ogrodach
      działkowych;
      5) w odniesieniu do nieruchomości gruntowej niezabudowanej.
      3. Nie zawiera się umowy sprzedaży nieruchomości, o której mowa w ust. 1, jeżeli
      toczy się postępowanie o rozwiązanie umowy o oddanie tej nieruchomości w
      użytkowanie wieczyste.
      4. Przepisy ust. 1-3 stosuje się odpowiednio do użytkowania wieczystego powstałego
      w inny sposób niż w drodze umowy zawartej w formie aktu notarialnego.
    W myśl art. 198h ustawy o gospodarce nieruchomościami:
      1. W odniesieniu do nieruchomości gruntowych stanowiących własność Skarbu
      Państwa cenę nieruchomości ustala się:
      1) w przypadku zapłaty ceny jednorazowo - jako dwudziestokrotność kwoty
      stanowiącej iloczyn dotychczasowej stawki procentowej opłaty rocznej z tytułu
      użytkowania wieczystego oraz wartości nieruchomości gruntowej określonej na dzień
      zawarcia umowy sprzedaży;
      2) w przypadku rozłożenia ceny na raty - jako dwudziestopięciokrotność kwoty
      stanowiącej iloczyn dotychczasowej stawki procentowej opłaty rocznej z tytułu
      użytkowania wieczystego oraz wartości nieruchomości gruntowej określonej na dzień
      zawarcia umowy sprzedaży.
      2. W odniesieniu do nieruchomości stanowiących własność jednostek samorządu
      terytorialnego cenę nieruchomości ustala się w wysokości nie niższej niż
      dwudziestokrotność kwoty stanowiącej iloczyn dotychczasowej stawki procentowej
      opłaty rocznej z tytułu użytkowania wieczystego oraz wartości nieruchomości
      gruntowej określonej na dzień zawarcia umowy sprzedaży, jednak nie wyższej niż
      wartość nieruchomości gruntowej określona na dzień zawarcia umowy sprzedaży.
      3. Jeżeli w dniu wystąpienia z żądaniem zawarcia umowy nie obowiązywała opłata
      roczna z tytułu użytkowania wieczystego nieruchomości gruntowej albo toczy się
      postępowanie w sprawie aktualizacji stawki procentowej opłaty rocznej, właściwy
      organ ustala cenę, o której mowa w ust. 1 i 2, przyjmując stawkę procentową
      określoną w art. 72 ust. 3 stosownie do celu wynikającego ze sposobu korzystania z
      nieruchomości gruntowej.
    Jak wynika z powołanych przepisów oddanie w użytkowanie wieczyste jest czynnością
    odpłatną, gdyż ustawodawca w ustawie o gospodarce nieruchomościami przewidział w
    tym zakresie dwa rodzaje odpłatności, tj. pierwszą opłatę oraz opłaty roczne.
    Przy czym, ustanowienie prawa użytkowania wieczystego przed 1 maja 2004 r. nie
    podlegało opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, gdyż na podstawie

    obowiązującej przed tym dniem ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i
    usług oraz o podatku akcyzowym (t. j. Dz. U. z 1993 r. Nr 11 poz. 50 ze zm.), grunt nie był
    towarem i ustanowienie prawa jego użytkowania wieczystego nie stanowiło dostawy
    towarów. Dopiero z chwilą wejścia w życie ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od
    towarów i usług, zmieniła się definicja towaru oraz zakres opodatkowania podatkiem od
    towarów i usług.
    W konsekwencji, od 1 maja 2004 r. ustanowienie prawa użytkowania wieczystego gruntu
    stanowi czynność podlegającą opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, na
    podstawie art. 5 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 7 ust. 1 pkt 6 ustawy.
    Jak wynika z opisu sprawy, przystąpili Państwo do rozpatrywania wniosków o sprzedaż
    prawa własności nieruchomości gruntowej na rzecz jej dotychczasowych użytkowników
    wieczystych, w trybie przepisów epizodycznych Działu IVa (art. 198g-198l ustawy z dnia 21
    sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami. Obecnie rozpatrują Państwo 2 wnioski o
    sprzedaż prawa własności nieruchomości gruntowej na rzecz jej dotychczasowych
    użytkowników wieczystych, w trybie przepisów epizodycznych Działu IVa (art. 198g-198l
    ww. ustawy).
    Wnioski te obejmują następujące nieruchomości :
    1. Działkę nr geodezyjny 1, obręb (...);
    2. Działkę nr geodezyjny 2, obręb (...).
    Prawo użytkowania wieczystego zabudowanej nieruchomości gruntowej nr geodezyjny 1
    obręb (...) zostało ustanowione 23 lutego 1994 r. na podstawie umowy oddania gruntu w
    użytkowanie wieczyste oraz przeniesienia własności budynków i innych urządzeń,
    zawartej pomiędzy (...) Spółdzielnią „(...)”, a Gminą (...) na okres 99 lat. Następnie 26
    kwietnia 2018 roku zawarto umowę sprzedaży przedmiotowej nieruchomości pomiędzy
    (...) Spółdzielnią „(...)” a Spółką X. W tym samym okresie na działce nr 1 nabywca
    wybudował z własnych środków budynek handlowo-usługowy, którego rok budowy to
    2018. Kolejna zmiana właściciela tej nieruchomości miała miejsce 27 maja 2019 roku,
    kiedy to zawarto umowę przeniesienia prawa użytkowania wieczystego gruntu oraz
    własności budynku, budowli i urządzeń pomiędzy Spółką X, a Państwem A i B. B. Jak
    wspomniano wcześniej, na działce nr geodezyjny 1, obręb (...), znajduje się budynek
    przeznaczony na działalność gospodarczą, taką jak usługi i handel. Budynek ten jest
    własnością użytkownika wieczystego tego gruntu.
    Kolejnym ze złożonych wniosków o sprzedaż prawa własności nieruchomości gruntowej
    na rzecz jej dotychczasowego użytkownika wieczystego, w trybie przepisów epizodycznych
    Działu IVa (art. 198g-198l) ww. ustawy objęta jest działka nr geodezyjny 2 obręb (...). W
    przypadku tej nieruchomości prawo użytkowania wieczystego zostało ustanowione 23
    lutego 1994 r. na podstawie umowy oddania gruntu w użytkowanie wieczyste i
    przeniesienie własności nieruchomości, zawartej pomiędzy (...) Spółdzielnią „(...)”, a Gminą
    (...). Następnie 20 stycznia 2017 r. dokonano umowy sprzedaży ww. nieruchomości
    pomiędzy (...) Spółdzielnią „(...)”, a Panem C. C. Na działce nr geodezyjny 2, obręb (...) jest
    posadowiony budynek przeznaczony na działalność gospodarczą (handlową), stanowiący
    własność użytkownika wieczystego gruntu.
    Nabycie prawa własności ww. nieruchomości gruntowych przez ich użytkowników
    wieczystych nastąpi w drodze bezprzetargowej, w myśl art. 37 ust. 2 pkt 5 ustawy z dnia
    21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami, w związku z realizacją
    przysługującego im roszczenia o sprzedaż w trybie art. 198g Działu VIa ww. ustawy.
    Rada Miejska w (...) nie podjęła uchwały w sprawie indywidualnego określania warunków
    sprzedaży w trybie przepisów epizodycznych nieruchomości gruntowych na rzecz ich
    użytkowników wieczystych. W związku z powyższym zgodnie z art. 198i ust. 2 ustawy o
    gospodarce nieruchomościami cenę nieruchomości określamy na podstawie art. 198h ust.
    1 ustawy o gospodarce nieruchomościami.

    Cena każdej z ww. nieruchomości gruntowych objętych niniejszym wnioskiem została
    ustalona na dzień jej sprzedaży w oparciu o ww. regulacje i podlegać będzie zapłacie
    przed zawarciem umowy przenoszącej własność nieruchomości .
    W odniesieniu do Państwa wątpliwości należy wskazać, że skoro prawo użytkowania
    wieczystego ustanowiono przed wprowadzeniem przepisów, którymi ustawodawca objął
    tę czynność opodatkowaniem, to nie podlegało ono opodatkowaniu podatkiem od
    towarów i usług, niemniej jednak nastąpiło przeniesienie prawa do rozporządzania
    towarem jak właściciel. W związku z tym, sprzedaż prawa własności nieruchomości
    gruntowych, o których mowa we wniosku, na rzecz aktualnych użytkowników wieczystych,
    będzie w istocie przekształceniem prawa wieczystego użytkowania w prawo własności
    nieruchomości i będzie stanowiła jedynie zmianę tytułu prawnego do nieruchomości,
    natomiast nie wpłynie na „władztwo rzeczy”, które użytkownicy już uzyskali.
    W konsekwencji, w analizowanej sprawie sprzedaż nieruchomości gruntowych na rzecz
    użytkowników wieczystych, będąca w istocie czynnością przekształcenia, w trybie
    określonym w art. 198g – 198l ustawy o gospodarce nieruchomościami, prawa
    użytkowania wieczystego gruntu, które zostało ustanowione przed 1 maja 2004 r. w prawo
    własności tej nieruchomości, nie może być traktowana jako ponowna dostawa tej samej
    nieruchomości, w związku z czym, nie będzie stanowiła odpłatnej dostawy towarów, o
    której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1 w związku z art. 7 ust. 1 ustawy.
    Tym samym, w opisanej sytuacji czynność przekształcenia prawa użytkowania wieczystego
    nieruchomości (ustanowionego przed 1 maja 2004 r.) w prawo własności ww.
    nieruchomości, nie będzie podlegać opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.
    Zatem Państwa stanowisko należało uznać za prawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, które Państwo przedstawili i stanu prawnego,
    który obowiązuje w dniu wydania interpretacji.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    · Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z
    dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111).
    Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie
    zgodna (tożsama) z opisem zdarzenia przyszłego i zastosują się Państwo do
    interpretacji.
    · Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z
      dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    · Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki
      interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego
    Sądu Administracyjnego w (...). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje
    ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
    (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
    · w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
    · w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP
      (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.