Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0114-KDIP4-2.4012.700.2025.2.SKJ
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-12-10
Teza: Prawo do odliczenia 100% VAT od wydatków związanych z
samochodem osobowym.
Słowa kluczowe: instytucja-instytucja kultury
odliczenia-prawo do odliczenia
proporcja
samochód-samochód osobowy
Zagadnienia: Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział IX. Odliczenie
i zwrot podatku. Odliczenie częściowe-Rozdział 1.
Odliczenie i zwrot podatku-Odliczenie podatku
naliczonego-Odliczenie podatku naliczonego z tytułu
nabycia towarów i usług
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział IX-
Rozdział 1-art. 86-ust. 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział IX-
Rozdział 1-art. 86-ust. 2a

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

10 września 2025 r. wpłynął Państwa wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej, który
    dotyczy prawa do odliczenia całości podatku naliczonego z tytułu wydatków związanych z
    samochodem osobowym.
    Uzupełnili go Państwo - w odpowiedzi na wezwanie - pismem z 15 października 2025 r.
    (data wpływu 15 października). Treść wniosku jest następująca.
    Opis stanu faktycznego
    A. (dalej: „A.”) jest samorządową instytucją kultury, której organizatorem jest Powiat (...).
    Jest zarejestrowanym i czynnym podatnikiem VAT. A. działa na podstawie ustawy z dnia 25
    października 1991r. o organizowaniu działalności kulturalnej (t.j.: Dz. U. z 2024 r. poz. 87
    ze zm.) oraz na podstawie ustawy z dnia 5 czerwca 1998 roku o samorządzie powiatowym
    (t. j.: Dz. U. z 2024 r. poz. 107 ze zm.) oraz Rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i
    Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016 r. w sprawie ochrony osób fizycznych w
    związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich
    danych oraz uchylenia dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych)
    (Dz. U. UE L z 4 maja 2016 r. nr 119, s. 1; ost. zm. Dz. Urz. UE L z 4 marca 2021 r. nr 74, s.
    35). A. jest czynnym podatnikiem VAT.
    Do zadań A. należy:
    (...),
    A. w ramach swojej działalności, może lokować wolne środki finansowe w formach
    przewidzianych przepisami prawa, w tym w szczególności w obligacjach Skarbu Państwa,
    lokatach bankowych, depozytach bądź innych instrumentach finansowych zapewniających
    bezpieczeństwo tych środków.
    A. nabyła samochód osobowy marki (...). Na podstawie „Umowy leasingu”, za korzystanie z
    nowego samochodu będą płacone raty leasingowe przez okres 47 miesięcy od dnia
    wydania samochodu. Samochód wykorzystywany jest wyłącznie do działalności statutowej
    i gospodarczej i tylko do celów służbowych. Samochód został zgłoszony do tutejszego
    urzędu skarbowego na druku VAT-26. Wprowadzony został regulamin używania pojazdu w
    działalności gospodarczej, który wyklucza użycie samochodu na cele prywatne.
    Miejsce postoju samochodu jest przy A. i z tego miejsca służy do przejazdów wyłącznie
    służbowych związanych z działalnością statutową i gospodarczą A. Prowadzona w tym celu
    jest ewidencja przebiegu pojazdu (kilometrówka). Regulamin jest wdrożony w życie od
    momentu użytkowania pojazdu z przeznaczeniem wyłącznie na przejazdy służbowe
    związane z działalnością A. Samochód służy do celów służbowych m.in. do przejazdów do
    banków, urzędów, kontrahentów, na wydarzenia organizowane w ramach działalności
    statutowej i gospodarczej. Prowadzona jest ewidencja przebiegu pojazdu.
    Uzupełnienie opisu stanu faktycznego
    Ad. 1
    1. Na pytanie: Czy samochód osobowy objęty pytaniem jest pojazdem samochodowym, o
    którym mowa w art. 2 pkt 34 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i
    usług (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 775 ze zm.), zwanej dalej ustawą, wskazali Państwo, że: Tak,
    samochód osobowy jest pojazdem samochodowym, o którym mowa w art. 2 pkt 34
    ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t.j. Dz. U. z 2025 r. poz. 775
    ze zm.).
    Ad. 2
    Samochód osobowy objęty pytaniem nie jest pojazdem samochodowym, o których mowa
    w art. 86a ust. 9 pkt 1-3 ustawy.
    Ad. 3

    Samochód osobowy objęty pytaniem nie jest pojazdem konstrukcyjnie przeznaczonym do
    przewozu co najmniej 10 osób łącznie z kierowcą - liczba miejsc wynosi 8.
    Ad. 4
    Samochód osobowy jest wykorzystywany w ramach działalności gospodarczej
    opodatkowanej podatkiem od towarów i usług (m.in. organizacja imprez kulturalnych,
    promocyjnych i rekreacyjnych, świadczenie usług hotelarskich i gastronomicznych jako
    przykład innowacyjności w obsłudze ruchu turystycznego dla których są wystawiane
    faktury sprzedaży). W celu realizacji tych zadań samochód wykorzystywany jest również
    do zadań administracyjnych i organizacyjnych m.in. banki, urzędy, instytucje itp.
    Ad. 5
    Na pytanie: Czy faktury dokumentujące wydatki związane z samochodem osobowym
    (zakup, paliwo, naprawy, eksploatacja) są wystawiane na A., wskazali Państwo, że: Tak,
    faktury dokumentujące wydatki związane z samochodem osobowym (zakup, paliwo,
    naprawy, eksploatacja) są wystawiane na A.
    Ad. 6
    Wykorzystanie samochodu jest na bieżąco ewidencjonowane w karcie ewidencji
    przebiegu, nad którą kontrolę sprawuje dyrektor A. Ponadto samochód jest parkowany
    przy siedzibie A., a dostęp do kluczyków posiada dyrektor A.
    Ad. 7
    W § 2 Regulaminu użytkowania pojazdu służbowego wyłącznie do celów opodatkowanych,
    obowiązującego w A. w (...) są następujące zapisy:
    1. Pojazd służbowy może być wykorzystywany wyłącznie do realizacji zadań związanych z
      działalnością A., które stanowią działalność opodatkowaną VAT.
    2. W szczególności pojazd może być używany do:
        a) transportu sprzętu, materiałów lub pracowników na wydarzenia kulturalne objęte
        opodatkowaniem VAT,
        b) dojazdu na miejsce świadczenia usług objętych VAT (np. płatne warsztaty,
        koncerty, wynajem sal),
        c) przewozu osób lub rzeczy w ramach świadczenia odpłatnych usług objętych VAT.
    3. Zabronione jest użycie pojazdu do celów:
        a) prywatnych,
        b) statutowych nieobjętych VAT (np. działalność edukacyjna nieodpłatna),
        c) innych niż działalność opodatkowana VAT.
    Ad. 8
    Na pytanie: Czy sposób wykorzystywania samochodu osobowego, który został określony
    w regulaminie używania pojazdu, potwierdzony prowadzoną ewidencją przebiegu,
    wykluczy jego użycie do celów niezwiązanych z działalnością gospodarczą i statutową, a
    jeżeli tak - w jaki sposób, wskazali Państwo, że: Tak, Regulamin wyklucza używanie
    samochodu do celów niezwiązanych z działalnością gospodarczą i statutową, potwierdza
    to zapis w regulaminie w § 3 pkt 5: „W przypadku stwierdzenia użycia pojazdu niezgodnie
    z regulaminem, dyrektor A. może nakazać korektę odliczeń VAT i/lub zastosować środki
    dyscyplinarne”.
    Ad. 9,10,11
    Zarządzeniem Dyrektora Nr (...) z (...) 2025 r. wprowadzony został Regulamin użytkowania
    pojazdu służbowego wyłącznie do celów opodatkowanych, obowiązujący w A. w (...), z
    którym zapoznanie się przez pracowników zostało pisemnie potwierdzone. W przypadku

    stwierdzenia użycia pojazdu niezgodnie z regulaminem, dyrektor Instytucji może nakazać
    korektę odliczeń VAT i/lub zastosować środki dyscyplinarne.
    Ad. 12
    W regulaminie nie zostało określone takie pojęcie „użycie samochodu do celów
    prywatnych”, istnieje następujący zapis:
    Zabronione jest użycie pojazdu do celów:
    a) prywatnych,
    b) statutowych nieobjętych VAT (np. działalność edukacyjna nieodpłatna),
    c) innych niż działalność opodatkowana VAT.
    Ad. 13
    Miejsce postoju samochodu w godzinach pracy i poza godzinami pracy jest przy siedzibie
    A. i z tego miejsca służy do przejazdów wyłącznie służbowych, związanych z działalnością
    statutową i gospodarczą A. i tam samochód zostaje odstawiany. Samochód nie jest
    garażowany.
    Ad. 14
    Samochód nie ma zamontowanego urządzenia rejestrującego faktyczny przebieg (GPS).
    Ad. 15
    Na pytanie: Czy jest prowadzony nadzór nad używaniem samochodu - jeśli tak, proszę
    wskazać w jaki sposób i kto dokonuje tego nadzoru, wskazali Państwo, że: Tak, jest
    prowadzony nadzór przez Dyrektora A. w (...) nad używaniem samochodu i każdy
    przejazd, który jest odnotowany w ewidencji przebiegu pojazdu jest kontrolowany.
    Ad. 16
    Na pytanie: Czy dysponują Państwo bieżącymi informacjami o przebytych trasach przez
    pracowników, wskazali Państwo, że: Tak, dysponujemy bieżącymi informacjami o
    przebytych trasach przez pracowników zwłaszcza, że samochodu najczęściej używa jeden
    pracownik.
    Ad. 17
    Nie ma zatrudnionej dodatkowej osoby (brak zgody organu), natomiast analizy, które są
    prowadzone regularnie i codziennie prowadzi dyrektor A.
    Ad. 18
    Nie podpisują Państwo umów z pracownikami na udostępnianie samochodu, jeżeli jest
    potrzeba użycia samochodu do celów służbowych, zatrudniony pracownik mający to w
    zakresie czynności dokonuje przejazdu, który jest zaewidencjonowany w prowadzonej
    ewidencji przejazdu i zgodny z przejechanymi kilometrami.
    Ad. 19
    Na pytanie: Czy prowadzona przez Państwa ewidencja przebiegu opisanego we wniosku
    samochodu osobowego zawiera wszystkie elementy wymienione w art. 86a ust. 7 ustawy,
    wskazali Państwo, że: Tak, prowadzona przez Państwa ewidencja przebiegu opisanego we
    wniosku samochodu osobowego zawiera wszystkie elementy wymienione w art. 86a ust. 7
    ustawy.
    § 3 ust. 1 - 4 regulaminu:
    Zasady ewidencji i nadzoru:
    1. Każde użycie pojazdu musi być odnotowane w ewidencji przebiegu pojazdu,
      prowadzonej zgodnie z art. 86a ustawy o VAT.

    2. Ewidencja musi zawierać m.in. datę wyjazdu, cel, trasę, liczbę przejechanych
      kilometrów, imię i nazwisko kierowcy.
    3. Za prowadzenie ewidencji odpowiada Dyrektor A.
    4. Kierowca pojazdu jest zobowiązany do każdorazowego wpisu danych do ewidencji, nie
      później niż w dniu użytkowania pojazdu.

## Pytanie

Czy w opisanym stanie faktycznym A. ma prawo do 100% odliczenia podatku VAT od
    wydatków związanych z samochodem osobowym (zakup, paliwo, naprawy, eksploatacja),
    zgodnie z art. 86a ustawy o podatku od towarów i usług?
    Państwa stanowisko w sprawie
    Zdaniem Wnioskodawcy:
    1. Na podstawie art. 86 ust. 1 ustawy o VAT, podatnikowi przysługuje prawo do odliczenia
    VAT w zakresie, w jakim towary i usługi są wykorzystywane do wykonywania czynności
    statutowych opodatkowanych.
    2. Zgodnie z art. 86a ust. 3 pkt 1 lit. a ustawy o VAT, w przypadku gdy pojazd
    samochodowy jest wykorzystywany wyłącznie do działalności gospodarczej, podatnikowi
    przysługuje pełne (100%) prawo do odliczenia VAT.
    3. Warunkiem jest spełnienie wymogów z art. 86a ust. 4-12 ustawy o VAT, tj.:
        zgłoszenie pojazdu do urzędu skarbowego (VAT-26),
        prowadzenie ewidencji przebiegu pojazdu (kilometrówka),
        wprowadzenie regulaminu użytkowania pojazdu, który wyklucza użycie prywatne.
    4. W przedstawionym stanie faktycznym wszystkie wymogi zostały spełnione.
    W konsekwencji A. jest uprawniona do pełnego (100%) odliczenia podatku VAT od
    wydatków związanych z pojazdem.
    Zdaniem Wnioskodawcy, spełnione są warunki z art. 86a ust. 3 pkt 1 lit. a ustawy o VAT,
    ponieważ pojazd jest wykorzystywany wyłącznie do działalności statutowej i gospodarczej.
    Wszystkie przejazdy i dojazdy są realizowane tylko i wyłącznie w celach służbowych.
    Samochód jest użytkowany z postoju (parkingu) przy A. i po załatwieniu spraw służbowych
    za każdym razem tam odstawiany w celach parkingowych.
    W konsekwencji A. przysługuje pełne (100%) prawo do odliczenia VAT od wydatków
    związanych z tym samochodem.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest nieprawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Podstawowe zasady dotyczące odliczania podatku naliczonego zostały sformułowane w
    art. 86 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t. j. Dz. U. z
    2025 r. poz. 775 ze zm.), zwanej dalej ustawą, w myśl którego:
      W zakresie, w jakim towary i usługi są wykorzystywane do wykonywania czynności
      opodatkowanych, podatnikowi, o którym mowa w art. 15, przysługuje prawo do
      obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego, z zastrzeżeniem
      art. 114, art. 119 ust. 4, art. 120 ust. 17 i 19 oraz art. 124.
    Stosownie do art. 86 ust. 2 pkt 1 ustawy:
      Kwotę podatku naliczonego stanowi suma kwot podatku wynikających z faktur
      otrzymanych przez podatnika z tytułu:

      a) nabycia towarów i usług,
      b) dokonania całości lub części zapłaty przed nabyciem towaru lub wykonaniem usługi.
    Jak wynika z powołanych przepisów, prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o
    kwotę podatku naliczonego przysługuje wówczas, gdy zostaną spełnione określone
    warunki, tzn. odliczenia tego dokonuje podatnik podatku od towarów i usług oraz gdy
    towary i usługi, z których nabyciem podatek został naliczony, są wykorzystywane do
    wykonywania czynności opodatkowanych, tzn. takich, których następstwem jest
    określenie podatku należnego (powstanie zobowiązania podatkowego).
    Przedstawiona wyżej zasada wyklucza możliwość dokonania odliczenia podatku
    naliczonego związanego z towarami i usługami, które nie są wykorzystywane do czynności
    opodatkowanych, czyli w przypadku ich wykorzystania do czynności zwolnionych od
    podatku VAT oraz niepodlegających temu podatkowi.
    Jednocześnie z zasady tej wynika, że odliczenie podatku naliczonego może być częściowe,
    tzn. w tej części, w jakiej dane towary lub usługi, z którymi związany jest podatek naliczony
    są wykorzystywane do realizacji czynności opodatkowanych, z pominięciem tej części
    podatku od tych towarów i usług, w jakiej towary te (usługi) są wykorzystywane do
    wykonywania czynności nieopodatkowanych podatkiem VAT.
    Zauważenia wymaga, że ustawa o podatku od towarów i usług ustanawia zasadę tzw.
    „niezwłocznego odliczenia podatku naliczonego”. Zasada ta wyraża się tym, że podatnik,
    aby skorzystać z prawa do odliczenia podatku naliczonego nie musi czekać aż nabyty
    towar lub usługa zostaną odsprzedane lub efektywnie wykorzystane na potrzeby
    działalności opodatkowanej. Istotna jest intencja nabycia - jeśli dany towar (usługa) będzie
    służył wykonywaniu czynności opodatkowanych wówczas - po spełnieniu wymienionych w
    art. 86 ustawy wymogów formalnych - odliczenie jest prawnie dozwolone, oczywiście jeżeli
    nie wyłączają go inne przepisy ustawy lub aktów wykonawczych.
    Wystarczającym zatem jest, że z okoliczności towarzyszących nabyciu towaru lub usługi,
    przy uwzględnieniu rodzaju prowadzonej oraz planowanej przez podatnika działalności
    gospodarczej wynika, że zakup ten dokonany został w celu jego wykorzystania w ramach
    działalności opodatkowanej. Tym samym, podatnik dokonując zakupu towarów czy usług
    dokonuje ich natychmiastowej alokacji do czynności dających prawo do odliczenia lub
    niedających takiego prawa.
    Ustawodawca zapewnił podatnikowi prawo do odliczenia podatku naliczonego w całości
    lub w części, pod warunkiem spełnienia przez niego zarówno przesłanek pozytywnych,
    wynikających z art. 86 ust. 1 ustawy oraz niezaistnienia przesłanek negatywnych,
    określonych w art. 88 ustawy. Przepis ten określa listę wyjątków, które pozbawiają
    podatnika prawa do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego.
    Jedno z takich ograniczeń zostało wskazane w art. 88 ust. 3a pkt 2 ustawy, zgodnie z
    którym:
      Nie stanowią podstawy do obniżenia podatku należnego oraz zwrotu różnicy podatku
      lub zwrotu podatku naliczonego faktury i dokumenty celne w przypadku gdy
      transakcja udokumentowana fakturą nie podlega opodatkowaniu albo jest zwolniona
      od podatku.
    Oznacza to, że podatnik nie może skorzystać z prawa do odliczenia w odniesieniu do
    podatku, który jest należny wyłącznie z tego względu, że został wykazany na fakturze w
    sytuacji, gdy transakcja nie podlega opodatkowaniu albo jest zwolniona od podatku.
    Na podstawie art. 88 ust. 4 ustawy:
      Obniżenia kwoty lub zwrotu różnicy podatku należnego nie stosuje się również do
      podatników, którzy nie są zarejestrowani jako podatnicy VAT czynni, zgodnie z art. 96,
      z wyłączeniem przypadków, o których mowa w art. 86 ust. 2 pkt 7.

    Należy ponadto zauważyć, że formułując w art. 86 ust. 1 ustawy warunek związku ze
    sprzedażą opodatkowaną, ustawodawca nie uzależnia prawa do odliczenia od związku
    zakupów z obecnie wykonywanymi czynnościami opodatkowanymi. Wystarczającym jest,
    że z okoliczności towarzyszących nabyciu towarów lub usług przy uwzględnieniu rodzaju
    prowadzonej przez podatnika działalności gospodarczej wynika, że zakupy te dokonane są
    w celu ich wykorzystania w ramach jego działalności opodatkowanej.
    Jak już wyżej wskazano, w każdym przypadku należy dokonać oceny, czy intencją
    podatnika, który wykonuje określone czynności, z którymi łączą się skutki
    podatkowoprawne, było wykonywanie czynności opodatkowanych.
    Z uwagi na brzmienie cytowanych przepisów ustawy należy zauważyć, że obowiązkiem
    podatnika jest przypisanie konkretnych wydatków do określonego rodzaju sprzedaży, z
    którymi wydatki te są związane. Podatnik ma zatem obowiązek odrębnego określenia, z
    jakim rodzajem działalności będzie związany podatek wynikający z otrzymanych faktur
    zakupu, czyli dokonania tzw. alokacji podatku.
    Wyrażoną w cytowanym powyżej art. 86 ust. 1 ustawy generalną zasadę uprawniającą do
    odliczenia podatku naliczonego, uzupełniają regulacje zawarte w art. 86 ust. 2a-2h ustawy.
    W świetle art. 86 ust. 2a ustawy:
      W przypadku nabycia towarów i usług wykorzystywanych zarówno do celów
      wykonywanej przez podatnika działalności gospodarczej, jak i do celów innych niż
      działalność gospodarcza, z wyjątkiem celów osobistych, do których ma zastosowanie
      art. 7 ust. 2 i art. 8 ust. 2, oraz celów, o których mowa w art. 8 ust. 5 - w przypadku, o
      którym mowa w tym przepisie, gdy przypisanie tych towarów i usług w całości do
      działalności gospodarczej podatnika nie jest możliwe, kwotę podatku naliczonego, o
      której mowa w ust. 2, oblicza się zgodnie ze sposobem określenia zakresu
      wykorzystywania nabywanych towarów i usług do celów działalności gospodarczej,
      zwanym dalej "sposobem określenia proporcji". Sposób określenia proporcji powinien
      najbardziej odpowiadać specyfice wykonywanej przez podatnika działalności i
      dokonywanych przez niego nabyć.
    W oparciu art. 86 ust. 2b ustawy:
      Sposób określenia proporcji najbardziej odpowiada specyfice wykonywanej przez
      podatnika działalności i dokonywanych przez niego nabyć, jeżeli:
      1) zapewnia dokonanie obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku
        naliczonego wyłącznie w odniesieniu do części kwoty podatku naliczonego
        proporcjonalnie przypadającej na wykonywane w ramach działalności gospodarczej
        czynności opodatkowane oraz
      2) obiektywnie odzwierciedla część wydatków przypadającą odpowiednio na
        działalność gospodarczą oraz na cele inne niż działalność gospodarcza, z wyjątkiem
        celów osobistych, do których ma zastosowanie art. 7 ust. 2 i art. 8 ust. 2, oraz celów,
        o których mowa w art. 8 ust. 5 - w przypadku, o którym mowa w tym przepisie, gdy
        przypisanie tych wydatków w całości do działalności gospodarczej nie jest możliwe.
    Stosownie do art. 86 ust. 2c ustawy:
      Przy wyborze sposobu określenia proporcji można wykorzystać w szczególności
      następujące dane:
      1) średnioroczną liczbę osób wykonujących wyłącznie prace związane z działalnością
      gospodarczą w ogólnej średniorocznej liczbie osób wykonujących prace w ramach
      działalności gospodarczej i poza tą działalnością;
      2) średnioroczną liczbę godzin roboczych przeznaczonych na prace związane z
      działalnością gospodarczą w ogólnej średniorocznej liczbie godzin roboczych
      przeznaczonych na prace związane z działalnością gospodarczą i poza tą działalnością;

      3) roczny obrót z działalności gospodarczej w rocznym obrocie podatnika z
      działalności gospodarczej powiększonym o otrzymane przychody z innej działalności,
      w tym wartość dotacji, subwencji i innych dopłat o podobnym charakterze,
      otrzymanych na sfinansowanie wykonywanej przez tego podatnika działalności innej
      niż gospodarcza;
      4) średnioroczną powierzchnię wykorzystywaną do działalności gospodarczej w
      ogólnej średniorocznej powierzchni wykorzystywanej do działalności gospodarczej i
      poza tą działalnością.
    Według art. 86 ust. 2d ustawy:
      W celu obliczenia kwoty podatku naliczonego w przypadku, o którym mowa w ust. 2a,
      przyjmuje się dane za poprzedni rok podatkowy.
    Stosownie do art. 86 ust. 2g ustawy:
      Proporcję określa się procentowo w stosunku rocznym. Proporcję tę zaokrągla się w
      górę do najbliższej liczby całkowitej. Przepisy art. 90 ust. 5, 6, 9a, 10 i 10c-10g stosuje
      się odpowiednio.
    W myśl art. 86 ust. 2h ustawy:
      W przypadku gdy podatnik, dla którego sposób określenia proporcji wskazują przepisy
      wydane na podstawie ust. 22, uzna, że wskazany zgodnie z przepisami wydanymi na
      podstawie ust. 22 sposób określenia proporcji nie będzie najbardziej odpowiadać
      specyfice wykonywanej przez niego działalności i dokonywanych przez niego nabyć,
      może zastosować inny bardziej reprezentatywny sposób określenia proporcji.
    Natomiast z treści art. 86 ust. 22 ustawy wynika, że:
      Minister właściwy do spraw finansów publicznych może, w drodze rozporządzenia,
      określić w przypadku niektórych podatników sposób określenia proporcji uznany za
      najbardziej odpowiadający specyfice wykonywanej przez tych podatników działalności
      i dokonywanych przez nich nabyć oraz wskazać dane, na podstawie których jest
      obliczana kwota podatku naliczonego z wykorzystaniem tego sposobu określenia
      proporcji, uwzględniając specyfikę prowadzenia działalności przez niektórych
      podatników i uwarunkowania obrotu gospodarczego.
    Na podstawie powyższej delegacji, zostało wydane rozporządzenie Ministra Finansów z
    dnia 17 grudnia 2015 r. w sprawie sposobu określania zakresu wykorzystywania
    nabywanych towarów i usług do celów działalności gospodarczej w przypadku niektórych
    podatników (t. j. Dz. U. z 2021 r. poz. 999), zwane dalej rozporządzeniem.
    Zgodnie z § 1 pkt 1 i 2 rozporządzenia:
      Rozporządzenie:
      1) określa w przypadku niektórych podatników sposób określania zakresu
        wykorzystywania nabywanych towarów i usług do celów działalności gospodarczej
        uznany za najbardziej odpowiadający specyfice wykonywanej przez tych
        podatników działalności i dokonywanych przez nich nabyć, zwany dalej „sposobem
        określenia proporcji”;
      2) wskazuje dane, na podstawie których jest obliczana kwota podatku naliczonego z
        wykorzystaniem sposobu określenia proporcji.
    W rozporządzeniu tym zostali wskazani podatnicy, do których przepisy w nim zawarte się
    odnoszą. Są to: jednostki samorządu terytorialnego, samorządowe instytucje kultury,
    państwowe instytucje kultury, uczelnie publiczne, instytuty badawcze.
    Stosownie do § 4 ust. 1 rozporządzenia:
      W przypadku samorządowej instytucji kultury, jako sposób określenia proporcji uznaje
      się sposób ustalony według wzoru:

      X = A x 100/P
      gdzie poszczególne symbole oznaczają:
      X - proporcję określoną procentowo, zaokrągloną w górę do najbliższej liczby
      całkowitej,
      A - roczny obrót z działalności gospodarczej zrealizowany przez samorządową
      instytucję kultury,
      P - przychody wykonane samorządowej instytucji kultury.
    Zgodnie z § 2 pkt 4 rozporządzenia:
      Ilekroć w rozporządzeniu jest mowa o obrocie - rozumie się przez to podstawę
      opodatkowania, o której mowa w art. 29a, art. 32, art. 119 oraz art. 120 ust. 4 i 5
      ustawy, w zakresie:
      a) dokonywanych przez podatników:
      - odpłatnych dostaw towarów na terytorium kraju,
      - odpłatnego świadczenia usług na terytorium kraju,
      - eksportu towarów,
      - wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów,
      b) odpłatnych dostaw towarów lub świadczenia usług poza terytorium kraju, które
        podlegałyby opodatkowaniu podatkiem gdyby były wykonywane na terytorium
        kraju.
    Pojęcie obrotu, o którym mowa w powyższej regulacji, powinno być interpretowane tak
    jak w przypadku art. 90 ustawy o podatku od towarów i usług. Obrót powinien być
    rozumiany jako kwota należna z tytułu dostawy towarów lub świadczenia usług
    pomniejszona o VAT. Obrót ten będzie - dla celów określenia proporcji - powiększany o
    otrzymane przychody z innej niż gospodarcza działalności.
    Natomiast w myśl § 2 pkt 12 rozporządzenia:
      Ilekroć w rozporządzeniu jest mowa o przychodach wykonanych samorządowej
      instytucji kultury - rozumie się przez to przychody samorządowej instytucji kultury w
      rozumieniu ustawy o finansach publicznych, w tym dotacje przekazane tej instytucji z
      budżetu jednostki samorządu terytorialnego, pomniejszone o kwoty zwróconych
      dotacji, o odsetki od środków na rachunkach bankowych zaliczonych do przychodów z
      mienia tej instytucji oraz o odszkodowania należne tej instytucji inne niż
      odszkodowania stanowiące zapłatę, o której mowa w art. 29a ust. 1 ustawy -
      wynikające ze sprawozdania rocznego z wykonania planu finansowego, z których
      instytucja ta pokrywała koszty swojej działalności wykonując przypisane jej zadania
      jednostki samorządu terytorialnego.
    Zgodnie z § 4 ust. 2 rozporządzenia:
      Przychody wykonane samorządowej instytucji kultury nie obejmują przychodów
      uzyskanych z tytułu:
      1) dostawy towarów i usług, które na podstawie przepisów o podatku dochodowym są
        zaliczane przez samorządową instytucję kultury do środków trwałych oraz wartości
        niematerialnych i prawnych podlegających amortyzacji, oraz gruntów i praw
        wieczystego użytkowania gruntów, jeżeli są zaliczane do środków trwałych
        samorządowej instytucji kultury - używanych na potrzeby prowadzonej przez tę
        instytucję działalności;
      2) transakcji dotyczących:

      a) pomocniczych transakcji w zakresie nieruchomości i pomocniczych transakcji
        finansowych,
      b) usług wymienionych w art. 43 ust. 1 pkt 7, 12 i 38-41 ustawy, w zakresie, w jakim
        transakcje te mają charakter pomocniczy.
    Wyłączenie ww. transakcji z przychodów wykonanych samorządowej instytucji kultury
    (mianownik proporcji) zapewnia spójność (symetrię) z wyłączeniem tych transakcji z
    obrotu z działalności gospodarczej (licznik proporcji) i ma na celu „oczyszczenie” kwoty
    przychodów przyjmowanej do wyliczenia proporcji z danych, które zniekształcałyby tę
    proporcję.
    Stosownie do § 8 rozporządzenia:
      W celu obliczenia kwoty podatku naliczonego w przypadkach, o których mowa w § 3-7,
      mogą być przyjęte dane za rok podatkowy poprzedzający poprzedni rok podatkowy.
    Przepis art. 86 ust. 2a ustawy ma zatem zastosowanie wyłącznie do sytuacji, w której
    nabywane towary i usługi, wykorzystywane są zarówno do celów wykonywanej przez
    podatnika działalności gospodarczej, jak i do celów innych niż działalność gospodarcza, w
    sytuacji gdy przypisanie tych wydatków w całości do działalności gospodarczej nie jest
    możliwe.
    Ww. przepis wprost określa, co stanowi kwotę podatku naliczonego w przypadku nabycia
    towarów i usług, wykorzystywanych zarówno do celów wykonywanej przez podatnika
    działalności gospodarczej, jak i do celów innych. Zgodnie z tą normą w przypadku nabycia
    towarów i usług, wykorzystywanych zarówno do celów wykonywanej przez podatnika
    działalności gospodarczej, jak i do celów innych niż działalność gospodarcza (z wyjątkiem
    wykorzystania na cele osobiste, do których może mieć zastosowanie art. 7 ust. 2 i art. 8
    ust. 2 ustawy), w sytuacji gdy przypisanie tych towarów i usług w całości do działalności
    gospodarczej nie jest możliwe, kwotę podatku naliczonego oblicza się zgodnie ze
    sposobem określenia zakresu wykorzystywania nabywanych towarów i usług do celów
    działalności gospodarczej.
    W myśl art. 15 ust. 1 ustawy:
      Podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości
      prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o
      której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności.
    Jak stanowi art. 15 ust. 2 ustawy:
      Działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców lub
      usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a
      także działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność gospodarcza
      obejmuje w szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu towarów lub
      wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych.
    Cele prowadzonej działalności gospodarczej należy rozpatrywać w kontekście definicji
    działalności gospodarczej, określonej w art. 15 ust. 2 ustawy. Mieszczą się tutaj również
    działania, czy sytuacje występujące w ramach działalności gospodarczej, jednakże
    niegenerujące opodatkowania podatkiem. Natomiast przez cele inne rozumie się sferę
    działalności danego podmiotu niebędącą działalnością gospodarczą w rozumieniu art. 15
    ust. 2 ustawy - przykładowo działalność podmiotu w charakterze organu władzy, czy
    nieodpłatna działalność statutowa. W celach działalności gospodarczej mieścić się będą
    również działania czy sytuacje występujące w ramach działalności gospodarczej
    („towarzyszące” tej działalności), niezależnie od tego czy ostatecznie bezpośrednio
    generują opodatkowanie VAT.
    Zasady tworzenia i działania instytucji kultury określa ustawa z dnia 25 października 1991
    r. o organizowaniu i prowadzeniu działalności kulturalnej (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 87).

    Zgodnie z art. 1 ust. 1 ustawy o organizowaniu i prowadzeniu działalności kulturalnej:
      Działalność kulturalna w rozumieniu niniejszej ustawy polega na tworzeniu,
      upowszechnianiu i ochronie kultury.
    Jak wynika z art. 2 ustawy o organizowaniu i prowadzeniu działalności kulturalnej:
      Formami organizacyjnymi działalności kulturalnej są w szczególności: teatry, opery,
      operetki, filharmonie, orkiestry, instytucje filmowe, kina, muzea, biblioteki, domy
      kultury, ogniska artystyczne, galerie sztuki oraz ośrodki badań i dokumentacji w
      różnych dziedzinach kultury.
    W myśl art. 9 ust. 1 ustawy o organizowaniu i prowadzeniu działalności kulturalnej:
      Jednostki samorządu terytorialnego organizują działalność kulturalną, tworząc
      samorządowe instytucje kultury, dla których prowadzenie takiej działalności jest
      podstawowym celem statutowym.
    Jak stanowi art. 9 ust. 3 ustawy o organizowaniu i prowadzeniu działalności kulturalnej:
      Instytucje kultury, dla których organizatorami są jednostki samorządu terytorialnego,
      mogą otrzymywać dotacje celowe na zadania objęte mecenatem państwa, w tym
      dotacje celowe na finansowanie lub dofinansowanie kosztów realizacji inwestycji, z
      budżetu państwa z części, której dysponentem jest minister właściwy do spraw kultury
      i ochrony dziedzictwa narodowego.
    W przypadku wykonywania w ramach działalności gospodarczej czynności
    opodatkowanych podatkiem od towarów i usług oraz zwolnionych z opodatkowania tym
    podatkiem, należy mieć na uwadze uregulowania zawarte w art. 90 ustawy. Powyższe
    przepisy stanowią uzupełnienie regulacji art. 86 ustawy.
    Zgodnie z art. 90 ust. 1 ustawy:
      W stosunku do towarów i usług, które są wykorzystywane przez podatnika do
      wykonywania czynności, w związku z którymi przysługuje prawo do obniżenia kwoty
      podatku należnego, jak i czynności, w związku z którymi takie prawo nie przysługuje,
      podatnik jest obowiązany do odrębnego określenia kwot podatku naliczonego
      związanych z czynnościami, w stosunku do których podatnikowi przysługuje prawo do
      obniżenia kwoty podatku należnego.
    Na mocy art. 90 ust. 2 ustawy:
      Jeżeli nie jest możliwe wyodrębnienie całości lub części kwot, o których mowa w ust. 1,
      podatnik może pomniejszyć kwotę podatku należnego o taką część kwoty podatku
      naliczonego, którą można proporcjonalnie przypisać czynnościom, w stosunku do
      których podatnikowi przysługuje prawo do obniżenia kwoty podatku należnego, z
      zastrzeżeniem ust. 10.
    Na podstawie art. 90 ust. 3 ustawy:
      Proporcję, o której mowa w ust. 2, ustala się jako udział rocznego obrotu z tytułu
      czynności, w związku z którymi przysługuje prawo do obniżenia kwoty podatku
      należnego, w całkowitym obrocie uzyskanym z tytułu czynności, w związku z którymi
      podatnikowi przysługuje prawo do obniżenia kwoty podatku należnego, oraz
      czynności, w związku z którymi podatnikowi nie przysługuje takie prawo.
    Natomiast w myśl art. 90 ust. 4 ustawy:
      Proporcję, o której mowa w ust. 3, określa się procentowo w stosunku rocznym na
      podstawie obrotu osiągniętego w roku poprzedzającym rok podatkowy, w odniesieniu
      do którego jest ustalana proporcja. Proporcję tę zaokrągla się w górę do najbliższej
      liczby całkowitej.
    Zgodnie z art. 90 ust. 10 ustawy:

      W przypadku gdy proporcja określona zgodnie z ust. 2-8:
      1) przekroczyła 98% oraz kwota podatku naliczonego niepodlegająca odliczeniu,
        wynikająca z zastosowania tej proporcji, w skali roku, była mniejsza niż 10 000 zł -
        podatnik ma prawo uznać, że proporcja ta wynosi 100%;
      2) nie przekroczyła 2% - podatnik ma prawo uznać, że proporcja ta wynosi 0%.
    Jeżeli zatem nabywane towary i usługi służą w ramach prowadzonej działalności
    gospodarczej do czynności opodatkowanych, jak również czynności zwolnionych od
    podatku, w sytuacji gdy nie ma możliwości odrębnego określenia kwot podatku
    naliczonego związanych z czynnościami, w stosunku, do których przysługuje prawo do
    obniżenia kwoty podatku należnego, podatnik jest obowiązany, do proporcjonalnego
    rozliczenia podatku, zgodnie z ww. art. 90 ust. 2 i 3 ustawy.
    Kwestie dotyczące odliczenia podatku od towarów i usług związanego z pojazdami
    samochodowymi zostały uregulowane przepisami art. 86a ustawy.
    Zgodnie z art. 86a ust. 1 ustawy:
      W przypadku wydatków związanych z pojazdami samochodowymi kwotę podatku
      naliczonego, o której mowa w art. 86 ust. 2, stanowi 50% kwoty podatku:
      1) wynikającej z faktury otrzymanej przez podatnika;
      2) należnego z tytułu:
      a) świadczenia usług, dla którego zgodnie z art. 17 ust. 1 pkt 4 podatnikiem jest ich
        usługobiorca,
      b) dostawy towarów, dla której zgodnie z art. 17 ust. 1 pkt 5 podatnikiem jest ich
        nabywca,
      c) wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów;
      3) należnego, w przypadku, o którym mowa w art. 33a;
      4) wynikającej z otrzymanego dokumentu celnego, deklaracji importowej w przypadku,
        o którym mowa w art. 33b, oraz z decyzji, o których mowa w art. 33 ust. 2 i 3 oraz
        art. 34.
    Stosownie do treści art. 86a ust. 2 ustawy:
      Do wydatków związanych z pojazdami samochodowymi, o których mowa w ust. 1,
      zalicza się wydatki dotyczące:
      1) nabycia, importu lub wytworzenia tych pojazdów oraz nabycia lub importu ich części
        składowych;
      2) używania tych pojazdów na podstawie umowy najmu, dzierżawy, leasingu lub innej
        umowy o podobnym charakterze, związane z tą umową, inne niż wymienione w pkt
        3;
      3) nabycia lub importu paliw silnikowych, oleju napędowego i gazu, wykorzystywanych
        do napędu tych pojazdów, usług naprawy lub konserwacji tych pojazdów oraz
        innych towarów i usług związanych z eksploatacją lub używaniem tych pojazdów.
    Przy czym na podstawie art. 2 ust. 34 ustawy:
      Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o pojazdach samochodowych - rozumie się
      przez to pojazdy samochodowe w rozumieniu przepisów o ruchu drogowym o
      dopuszczalnej masie całkowitej nieprzekraczającej 3,5 tony.
    Jednakże od wynikającej z art. 86a ust. 1 ustawy zasady przewidziano wyjątki.
    W świetle art. 86a ust. 3 ustawy:
      Przepis ust. 1 nie ma zastosowania:

      1) w przypadku gdy pojazdy samochodowe są:
      a) wykorzystywane wyłącznie do działalności gospodarczej podatnika lub
      b) konstrukcyjnie przeznaczone do przewozu co najmniej 10 osób łącznie z kierowcą,
        jeżeli z dokumentów wydanych na podstawie przepisów o ruchu drogowym wynika
        takie przeznaczenie;
      2) do towarów montowanych w pojazdach samochodowych i do związanych z tymi
        towarami usług montażu, naprawy i konserwacji, jeżeli przeznaczenie tych towarów
        wskazuje obiektywnie na możliwość ich wykorzystywania wyłącznie do działalności
        gospodarczej podatnika.
    Według art. 86a ust. 4 ustawy:
      Pojazdy samochodowe są uznawane za wykorzystywane wyłącznie do działalności
      gospodarczej podatnika, jeżeli:
      1) sposób wykorzystywania tych pojazdów przez podatnika, zwłaszcza określony w
        ustalonych przez niego zasadach ich używania, dodatkowo potwierdzony
        prowadzoną przez podatnika dla tych pojazdów ewidencją przebiegu pojazdu,
        wyklucza ich użycie do celów niezwiązanych z działalnością gospodarczą lub
      2) konstrukcja tych pojazdów wyklucza ich użycie do celów niezwiązanych z
        działalnością gospodarczą lub powoduje, że ich użycie do celów niezwiązanych z
        działalnością gospodarczą jest nieistotne.
    Na mocy art. 86a ust. 5 ustawy:
      Warunku prowadzenia ewidencji przebiegu pojazdu nie stosuje się w przypadku
      pojazdów samochodowych,
      1) przeznaczonych wyłącznie do:
      a) odprzedaży,
      b) sprzedaży, w przypadku pojazdów wytworzonych przez podatnika,
      c) oddania w odpłatne używanie na podstawie umowy najmu, dzierżawy, leasingu lub
        innej umowy o podobnym charakterze
      - jeżeli odprzedaż, sprzedaż lub oddanie w odpłatne używanie tych pojazdów stanowi
      przedmiot działalności podatnika;
      2) w odniesieniu do których:
      a) kwotę podatku naliczonego od wydatków z nimi związanych podatnik oblicza
        zgodnie z ust. 1 lub
      b) podatnikowi nie przysługuje prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę
        podatku naliczonego od wydatków z nimi związanych.
    Zgodnie z art. 86a ust. 6 ustawy:
      Ewidencja przebiegu pojazdu jest prowadzona od dnia rozpoczęcia wykorzystywania
      pojazdu samochodowego wyłącznie do działalności gospodarczej podatnika do dnia
      zakończenia wykorzystywania tego pojazdu wyłącznie do tej działalności.
    W myśl art. 86a ust. 7 ustawy:
      Ewidencja przebiegu pojazdu powinna zawierać:
      1) numer rejestracyjny pojazdu samochodowego;
      2) dzień rozpoczęcia i zakończenia prowadzenia ewidencji;
      3) stan licznika przebiegu pojazdu samochodowego na dzień rozpoczęcia prowadzenia
        ewidencji, na koniec każdego okresu rozliczeniowego oraz na dzień zakończenia
        prowadzenia ewidencji;

      4) wpis osoby kierującej pojazdem samochodowym dotyczący każdego wykorzystania
        tego pojazdu, obejmujący:
      a) kolejny numer wpisu,
      b) datę i cel wyjazdu,
      c) opis trasy (skąd - dokąd),
      d) liczbę przejechanych kilometrów,
      e) imię i nazwisko osoby kierującej pojazdem
      - potwierdzony przez podatnika na koniec każdego okresu rozliczeniowego w zakresie
      autentyczności wpisu osoby kierującej pojazdem, jeżeli nie jest ona podatnikiem;
      5) liczbę przejechanych kilometrów na koniec każdego okresu rozliczeniowego oraz na
        dzień zakończenia prowadzenia ewidencji.
    Natomiast stosownie do art. 86 ust. 8 ustawy:
      W przypadku gdy pojazd samochodowy jest udostępniany osobie niebędącej
      pracownikiem podatnika, wpis, o którym mowa w ust. 7 pkt 4:
      1) jest dokonywany przez osobę, która udostępnia pojazd;
      2) obejmuje:
      a) kolejny numer wpisu,
      b) datę i cel udostępnienia pojazdu,
      c) stan licznika na dzień udostępnienia pojazdu,
      d) liczbę przejechanych kilometrów,
      e) stan licznika na dzień zwrotu pojazdu,
      f) imię i nazwisko osoby, której udostępniony został pojazd.
    W art. 86a ust. 12 ustawy wskazano, że:
      Podatnicy wykorzystujący wyłącznie do działalności gospodarczej pojazdy
      samochodowe, dla których są obowiązani prowadzić ewidencję przebiegu pojazdu,
      mają obowiązek złożyć naczelnikowi urzędu skarbowego informację o tych pojazdach
      w terminie do 25. dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym poniosą
      pierwszy wydatek związany z tymi pojazdami, nie później jednak niż w dniu przesłania
      ewidencji, o której mowa w art. 109 ust. 3. (art. 86a ust. 12 ustawy).
    Z opisu sprawy wynika, że są Państwo samorządową instytucją kultury, której
    Organizatorem jest Powiat (...). Są Państwo zarejestrowanym, czynnym podatnikiem VAT.
    Nabyli Państwo samochód osobowy marki (...). Samochód ten jest pojazdem
    samochodowym, o którym mowa w art. 2 pkt 34 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o
    podatku od towarów i usług. Dla samochodu została zgłoszona aktualizacja VAT-26.
    Prowadzą Państwo ewidencję przebiegu samochodu osobowego, która zawiera wszystkie
    elementy wymienione w art. 86a ust. 7 ustawy. Dyrektor A. w (...) prowadzi nadzór nad
    używaniem samochodu i każdy przejazd, który jest odnotowany w ewidencji przebiegu
    pojazdu jest kontrolowany. Wprowadzili Państwo regulamin używania pojazdu w
    działalności gospodarczej, który wyklucza użycie samochodu na cele prywatne. Zgodnie z
    regulaminem użytkowania pojazdu służbowego wyłącznie do celów opodatkowanych,
    pojazd służbowy może być wykorzystywany wyłącznie do realizacji zadań związanych z
    Państwa działalnością, które stanowią działalnością opodatkowaną VAT. W myśl
    regulaminu, zabronione jest użycie pojazdu do celów: prywatnych, statutowych
    nieobjętych VAT (np. działalność edukacyjna nieodpłatna), innych niż działalność

    opodatkowana VAT. Miejsce postoju samochodu w godzinach pracy i poza godzinami
    pracy jest przy siedzibie A. i z tego miejsca służy do przejazdów wyłącznie służbowych,
    związanych z działalnością statutową, gospodarczą A. i tam samochód zostaje odstawiony.
    Państwa wątpliwości dotyczą ustalenia, czy w opisanym stanie faktycznym mają Państwo
    prawo do 100% odliczenia podatku VAT od wydatków związanych z samochodem
    osobowym (zakup, paliwo, naprawy, eksploatacja), zgodnie z art. 86a ustawy o podatku od
    towarów i usług.
    Z treści cytowanych przepisów wynika, że podatnik ma możliwość odliczenia 100% kwoty
    podatku naliczonego zawartego w fakturach dotyczących wydatków związanych z
    eksploatacją samochodu osobowego w sytuacji, gdy pojazd ten jest wykorzystywany
    wyłącznie do celów prowadzenia działalności gospodarczej - do czynności
    opodatkowanych podatkiem VAT. Dla celów pełnego odliczania VAT fakt jego
    wykorzystywania wyłącznie do działalności musi być rozpatrywany w kategoriach
    obiektywnych. W celu dokonania pełnego odliczenia podatku VAT muszą zostać spełnione
    łącznie dwa warunki, tj. sposób wykorzystania tego pojazdu przez podatnika, zwłaszcza w
    ustalonych przez niego zasadach jego używania wyklucza użycie go do celów prywatnych
    oraz wykluczenie użytku prywatnego musi zostać potwierdzone prowadzoną przez
    podatnika dla tego pojazdu ewidencją przebiegu pojazdu zarówno w przypadku
    wykorzystywania samochodu do użytku służbowego i w sytuacji, gdy pojazd jest używany
    do celów prywatnych. Niezbędnym elementem warunkującym uznanie, że mamy do
    czynienia z samochodem wykorzystywanym wyłącznie w działalności gospodarczej jest
    również - określony w art. 86 ust. 12 ustawy - wymóg zgłoszenia (w ściśle określonym
    terminie) faktu takiego sposobu wykorzystywania pojazdu naczelnikowi urzędu
    skarbowego.
    Wskazać należy, że przepisy ustawy nie określają w jaki sposób podatnik ma zapewnić
    wyeliminowanie użytku prywatnego używanego w nim pojazdu samochodowego dla
    celów pełnego odliczenia podatku naliczonego. Działania te muszą być dostosowane do
    specyfiki działalności i sposobu używania dla jego celów pojazdów. Określone przez
    podatnika zasady używania pojazdu muszą obiektywnie potwierdzać, że pojazd jest
    wykorzystywany wyłącznie w działalności gospodarczej i nie ma możliwości prywatnego
    użytku. Przy czym użytek prywatny należy postrzegać w kategoriach potencjalnej, a nie
    faktycznej możliwości użytku pojazdu do celów prywatnych.
    Biorąc pod uwagę przedstawione wyżej okoliczności sprawy należy stwierdzić, że opisany
    przez Państwa sposób użytkowania samochodu pozwala wykluczyć użycie go do celów
    innych niż Państwa działalność gospodarcza. Z opisu sprawy wynika, że sprawują Państwo
    nadzór nad użytkowaniem samochodu. Ponadto miejsce postoju samochodu, które
    znajduje jest przy A. i z tego miejsca służy do przejazdów wyłącznie służbowych
    związanych z Państwa działalnością statutową i gospodarczą obiektywnie wyklucza użycie
    pojazdu do celów innych niż działalność. Poza tym złożyli Państwo informację o pojazdach
    samochodowych wykorzystywanych wyłącznie do działalności gospodarczej VAT-26 oraz
    prowadzą Państwo ewidencję przebiegu, która zawiera wszystkie elementy wymienione w
    art. 86a ust. 7 ustawy o podatku od towarów i usług. Zatem w niniejszej sprawie nie mają
    zastosowania zapisy, o których mowa w art. 86a ust. 1 pkt 1 ustawy.
    Natomiast jak wynika z powołanych powyżej przepisów prawa, rozliczenie podatku
    naliczonego na zasadach określonych w art. 86 ust. 1 ustawy uwarunkowane jest tym, aby
    nabywane towary i usługi były wykorzystywane przez zarejestrowanego, czynnego
    podatnika podatku VAT w ramach działalności gospodarczej do wykonywania czynności
    opodatkowanych podatkiem od towarów i usług.
    Jak wyżej wskazano, odliczyć można w całości podatek naliczony, który jest związany z
    czynnościami opodatkowanymi podatnika. Wskazana zasada wyłącza tym samym
    możliwość dokonywania odliczeń podatku naliczonego związanego z towarami i usługami,
    które nie są w ogóle wykorzystywane do czynności opodatkowanych, czyli w przypadku ich
    wykorzystywania do czynności zwolnionych od podatku lub niepodlegających

    opodatkowaniu VAT. Jednocześnie z zasady tej wynika, że odliczenie podatku naliczonego
    może być częściowe, tzn. w tej części, w jakiej dane towary lub usługi, z którymi związany
    jest podatek naliczony są wykorzystywane do realizacji czynności opodatkowanych,z
    pominięciem tej części podatku od tych towarów i usług, w jakiej towary te (usługi) są
    wykorzystywane do wykonywania czynności nieopodatkowanych podatkiem VAT.
    Podatnik w celu odliczenia podatku naliczonego, w pierwszej kolejności ma obowiązek
    odrębnego określenia, z jakim rodzajem działalności będzie związany podatek wynikający
    z otrzymanych faktur zakupu, czyli dokonania tzw. bezpośredniej alokacji.
    Jeżeli takie wyodrębnienie jest możliwe, podatnikowi, na podstawie art. 86 ust. 1 ustawy
    przysługuje pełne prawo do odliczenia podatku naliczonego przy nabyciu towarów i usług
    związanych z czynnościami opodatkowanymi wykonywanymi w ramach działalności
    gospodarczej, brak jest natomiast takiego prawa w stosunku do podatku naliczonego
    związanego z zakupem towarów i usług wykorzystywanych do wykonywania czynności
    niepodlegających temu podatkowi oraz zwolnionych z opodatkowania.
    Natomiast w sytuacji, gdy przypisanie nabywanych towarów i usług w całości do
    działalności gospodarczej nie jest możliwe, kwotę podatku naliczonego oblicza się zgodnie
    ze sposobem określenia zakresu wykorzystywania nabywanych towarów i usług do celów
    działalności gospodarczej - „sposób określenia proporcji”, w myśl art. 86 ust. 2a ustawy.
    Ponadto w sytuacji, gdy w ramach działalności gospodarczej, oprócz czynności
    opodatkowanych, występują także czynności zwolnione od podatku, celem obliczenia
    kwoty podatku naliczonego podlegającego odliczeniu zastosowanie znajdzie również
    proporcja, o której mowa w art. 90 ustawy.
    W sytuacji natomiast, gdy nie jest możliwe wyodrębnienie całości lub części kwot podatku
    związanego z czynnościami, w stosunku do których przysługuje prawo do obniżenia kwoty
    podatku należnego (czynności opodatkowane) oraz związanego z czynnościami, w związku
    z którymi takie prawo nie przysługuje (czynności zwolnione) - zgodnie z art. 90 ust. 2 -
    ustawy podatnik jest obowiązany do rozliczenia podatku naliczonego według proporcji, o
    której mowa w art. 90 ust. 3 ustawy.
    Z okoliczności wniosku wynika, że nie wykorzystują Państwo przedmiotowego samochodu
    wyłącznie do czynności opodatkowanych podatkiem od towarów i usług. Wskazali
    Państwo, że samochód osobowy jest wykorzystywany w ramach działalności gospodarczej
    opodatkowanej podatkiem od towarów i usług (m.in. organizacja imprez kulturalnych,
    promocyjnych i rekreacyjnych, świadczenie usług hotelarskich i gastronomicznych jako
    przykład innowacyjności w obsłudze ruchu turystycznego dla których są wystawiane
    faktury sprzedaży). Jednocześnie w celu realizacji tych zadań samochód wykorzystywany
    jest również do zadań administracyjnych i organizacyjnych m.in. banki, urzędy, instytucje
    itp. Ponadto wskazali Państwo, że miejsce postoju samochodu jest przy A. i z tego miejsca
    służy do przejazdów wyłącznie służbowych związanych z działalnością statutową i
    gospodarczą A. Z kolei zgodnie z obowiązującym regulaminem użytkowania pojazdu
    służbowego wyłącznie do celów opodatkowanych pojazd służbowy może być
    wykorzystywany wyłącznie do realizacji zadań związanych z działalnością A., które
    stanowią działalność opodatkowaną VAT. Jednakże w regulaminie znajdują się także
    zastrzeżenia, że zabronione jest użycie pojazdu do celów prywatnych, statutowych
    nieobjętych VAT (np. działalność edukacyjna nieodpłatna) oraz innych niż działalność
    opodatkowana VAT. Taki sposób wykorzystania samochodu dowodzi, że przedmiotowy
    samochód nie jest wbrew Państwa twierdzeniom wykorzystywany wyłącznie do czynności
    opodatkowanych podatkiem od towarów i usług. Obowiązujący regulamin nie jest w
    stanie wykluczyć użycia samochodu do działalności zwolnionej od podatku oraz
    niepodlegającej opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług. Postanowienia
    regulaminu wykorzystywania samochodu nie są w stanie wyeliminować wykorzystania
    pojazdu do celów także działalności zwolnionej od podatku i nieopodatkowanej, gdyż
    pracownik załatwiający sprawy dot. zadań administracyjnych i organizacyjnych, będzie
    załatwiał sprawy związane z całością Państwa działalności, a nie tylko związane z

    działalnością opodatkowaną. Zatem nie sposób jest w drodze uchwalenia regulaminu
    wykluczyć użytku pojazdu także do działalności zwolnionej od podatku i niepodlegającej
    opodatkowaniu.
    Mając na względzie okoliczności z których wynika, że nie są Państwo w stanie wykluczyć
    użycia samochodu do działalności zwolnionej i niepodlegającej opodatkowaniu podatkiem
    od towarów i usług oraz uwzględniając rodzaj prowadzonej przez Państwa działalności
    oraz wykonywane zadania obejmujące m.in. prowadzenie wielokierunkowej działalności
    uwzględniającej indywidualne i zbiorowe formy uczestniczenia w kulturze, organizacja
    imprez kulturalnych, promocyjnych i rekreacyjnych, czy prowadzenie działalności
    gospodarczej polegającej na wynajmie nieruchomości i ruchomości, będących w Państwa
    posiadaniu, a także sprzedaży wydawnictw i innej działalności, z których dochód jest
    przeznaczany na działalność statutową, wskazać należy nie są Państwo w stanie ponosząc
    wydatek związany z samochodem osobowym (zakup, paliwo, naprawy, eksploatacja)
    alkokować go natychmiast do czynności dających prawo do odliczenia. Obowiązkiem
    podatnika jest natomiast określenie, czy podatek wynikający z otrzymanych faktur jest
    związany z czynnościami opodatkowanymi czy też zwolnionymi.
    W odniesieniu zatem do ponoszonych przez Państwa wydatków związanych z
    samochodem osobowym (zakup, paliwo, naprawy, eksploatacja), które są wykorzystywane
    przez Państwa zarówno do celów działalności gospodarczej (czynności opodatkowane VAT
    oraz zwolnione z VAT), jak i do czynności niepodlegających opodatkowaniu VAT, i których
    nie mają Państwo możliwości przyporządkowania w całości do działalności gospodarczej,
    powinni Państwo dokonać wyliczenia kwoty podatku naliczonego przypisanego do
    działalności gospodarczej z zastosowaniem tzw. preproporcji, o której mowa w art. 86 ust.
    2a ustawy o VAT z uwzględnieniem przepisów § 4 ust. 1 rozporządzenia.
    Ponadto z uwagi na fakt, że - jak wynika z okoliczności sprawy - wydatki związane z
    samochodem osobowym służą zarówno do czynności opodatkowanych, jak i do czynności
    zwolnionych od podatku, i nie mają Państwo możliwości odrębnego określenia kwot
    podatku naliczonego związanych z czynnościami, w stosunku do których przysługuje
    prawo do obniżenia kwoty podatku należnego, są Państwo zobowiązani również do
    proporcjonalnego odliczenia podatku, zgodnie z art. 90 ust. 2 i 3 ustawy.
    Zatem, w przypadku wydatków związanych z samochodem osobowym (zakup, paliwo,
    naprawy, eksploatacja), wykorzystywanych przez Państwa zarówno do działalności
    gospodarczej (opodatkowanej oraz zwolnionej), jak również do celów innych niż
    działalność gospodarcza (niepodlegających opodatkowaniu), jeżeli nie mają Państwo
    możliwości przypisania tych towarów i usług w całości do działalności gospodarczej, to w
    pierwszej kolejności są Państwo zobowiązani, na podstawie art. 86 ust. 2a ustawy, do
    obliczenia podatku naliczonego przy zastosowaniu współczynnika (proporcji)
    umożliwiającego odliczenie podatku naliczonego zgodnie ze sposobem określenia zakresu
    wykorzystywania nabywanych towarów i usług do celów działalności gospodarczej, przy
    uwzględnieniu przepisów § 4 ust. 1 rozporządzenia. Następnie, skoro nabywane towary i
    usługi są wykorzystywane również do czynności zwolnionych od podatku od towarów i
    usług, powinni Państwo zastosować przepisy art. 90 ust. 2 i ust. 3 ustawy.
    Zatem, w zakresie wydatków związanych z samochodem osobowym (zakup, paliwo,
    naprawy, eksploatacja), nie mają Państwo prawa do odliczenia podatku VAT w całości bez
    stosowania prewspółczynnika i proporcji. Mają Państwo prawo do częściowego odliczenia
    podatku VAT od wydatków związanych z samochodem osobowym (zakup, paliwo,
    naprawy, eksploatacja) na podstawie art. 86 ust. 1 w zw. z art. 86 ust. 2a i następne
    ustawy oraz § 4 ust. 1 rozporządzenia i art. 90 ust. 2 i następne ustawy.
    Państwa stanowisko jest nieprawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia

    Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Państwo przedstawili i stanu prawnego,
    który obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
        Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb
        ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz.
        111 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa
        sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego i zastosują się
        Państwo do interpretacji.
        Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z
        dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
        Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki
      interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego
    Sądu Administracyjnego w (...). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje
    ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
    (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
        w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
        Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
        w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na
        adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS
        /SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.