Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0111-KDIB1-1.4010.508.2021.9.AW
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-10-30
Teza: 1. Ustalenie, czy Wnioskodawca jest uprawniony do
zastosowania w odniesieniu do poprzednich lat podatkowych
stawki amortyzacji podatkowej obniżonej do dowolnej
wysokości (nawet bliskiej zeru) dla wybranych Środków
Trwałych (tzn. takich, które podlegają lub podlegały
amortyzacji podatkowej), dla których przyjęto metodę
amortyzacji liniowej, zgodnie z zasadami określonymi w art.
16i ust. 1 Ustawy o CIT.
2. Ustalenie, czy Wnioskodawca jest uprawniony do
zastosowania stawki amortyzacji podatkowej obniżonej do
dowolnej wysokości (nawet bliskiej zeru) dla wybranych
Środków Trwałych (tzn. takich, które podlegają lub podlegały
amortyzacji podatkowej), dla których przyjęto metodę
amortyzacji liniowej, zgodnie z zasadami określonymi w art.
16i ust. 1 Ustawy o CIT; w roku podatkowym, w którym
podejmie decyzję o obniżeniu tej stawki amortyzacji.
Słowa kluczowe: amortyzacja-amortyzacja liniowa
koszt
stawka-stawka amortyzacyjna-zmiana stawki amortyzacji
Zagadnienia: Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 3. Koszty uzyskania przychodów
Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 3. Koszty uzyskania przychodów-Amortyzacja-
Zasady dokonywania odpisów amortyzacyjnych
Przepisy: [CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 3-art. 16d-ust. 2
[CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 3-art. 16h-ust. 1-pkt 1
[CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 3-art. 16h-ust. 1-pkt 4
1

[CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 3-art. 16i-ust. 1
[CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 3-art. 16i-ust. 5

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

W dniu 13 października 2021 r. wpłynął do Organu wniosek o wydanie interpretacji
    indywidualnej dotyczącej podatku dochodowego od osób prawnych w zakresie możliwości
    obniżenia stawki amortyzacji podatkowej.
    Treść wniosku jest następująca:

## Opis zdarzenia przyszłego

Status Wnioskodawcy jako zainteresowanego na gruncie przepisów Ordynacji podatkowej.
    Wnioskodawca należy do Podatkowej Grupy Kapitałowej (...) (dalej: „PGK”), która na
    gruncie ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych jest odrębnym podatnikiem, o
    którym mowa w art. 1a ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych (dalej: „Ustawa
    o CIT”).

    Wnioskodawca w rozumieniu przepisu art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej jest podmiotem,
    którego indywidualne sprawy dotyczą przepisów prawa podatkowego, podlegające
    interpretacji. Podstawowym elementem niezbędnym dla wykazania statusu podmiotu
    „zainteresowanego” jest więc obowiązek stosowania określonych przepisów prawa
    podatkowego. Zatem każdy podmiot, który ma taki obowiązek w celu zastosowania tych
    przepisów musi dokonać ich interpretacji. Prawidłowość tej interpretacji może natomiast
    stanowić przedmiot wniosku o wydanie indywidulanej interpretacji podatkowej i ochrony
    z niej wynikającej.
    Zgodnie z art. 7a ust. 1 Ustawy o CIT, w podatkowych grupach kapitałowych dochodem ze
    źródła przychodów jest nadwyżka sumy dochodów wszystkich spółek tworzących grupę
    uzyskanych z danego źródła przychodów nad sumą ich strat poniesionych z tego źródła
    przychodów. Jeżeli za rok podatkowy suma strat poniesionych z danego źródła
    przychodów przez spółki wchodzące w skład podatkowej grupy kapitałowej przekracza
    sumę dochodów uzyskanych z tego źródła, różnica stanowi stratę podatkowej grupy
    kapitałowej poniesioną ze źródła przychodów. Dochody i straty spółek oblicza się zgodnie
    z art. 7 ust. 2 i 3.
    Powyższe oznacza, że wszystkie spółki wchodzące w skład PGK muszą pierwotnie ustalić
    swój wynik podatkowy, który następnie agregowany jest na poziomie PGK. Taki sposób
    kalkulacji wyniku podatkowego PGK nakłada więc na każdą ze spółek tworzących
    podatkową grupę kapitałową obowiązek rozliczania podatkowych przychodów i kosztów
    oraz stosowanych ulg wynikających z ustawy oraz odliczeń (zdanie trzecie art. 7a ust. 1
    Ustawy o CIT).
    W przedmiotowym wniosku Wnioskodawca nie występuje w imieniu PGK, ani też w celu
    potwierdzenia skutków podatkowych w zakresie kalkulacji dochodu (straty) PGK w
    rozumieniu art. 7a ust. 1 Ustawy o CIT. Wnioskodawca składa niniejszy wniosek w celu
    potwierdzenia po jego stronie skutków podatkowych w zakresie przychodów i kosztów
    uzyskania przychodów.
    Pytania z jakimi zwraca się Wnioskodawca dotyczą jego indywidualnej sprawy.
    Przedmiotowy wniosek dotyczy Wnioskodawcy i jego obowiązku wyliczenia dochodu na
    podstawie art. 7a ust. 1 zdanie trzecie w związku z art. 7 ust. 2-3 Ustawy o CIT. W tym
    właśnie zakresie, bez wątpienia Wnioskodawca powinien zostać uznany za
    zainteresowanego uzyskaniem indywidualnej interpretacji.
    Stanowisko, że spółki tworzące podatkową grupę kapitałową mogą być zainteresowanymi
    w rozumieniu przepisu art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej było potwierdzane już przez
    organy podatkowe i sądy administracyjne.
    Rok podatkowy Wnioskodawcy pokrywa się z rokiem kalendarzowym. W ramach
    prowadzonej działalności gospodarczej Wnioskodawca posiada i wykorzystuje składniki
    majątkowe stanowiące środki trwałe (dalej: „Środki Trwałe”) w rozumieniu art. 16a Ustawy
    o CIT, podlegające amortyzacji, w tym również środki trwałe podlegające amortyzacji tzw.
    metodą liniową o której mowa w art. 16h Ustawy o CIT.
    Wnioskodawca zamierza podjąć decyzję o obniżeniu stawek amortyzacyjnych dla
    wybranych Środków Trwałych do dowolnej wysokości, nawet bliskiej zeru, stosowanych
    przez Wnioskodawcę we wcześniejszych latach podatkowych lub w roku podatkowym w
    którym podejmie decyzję o obniżeniu stawek amortyzacyjnych, w odniesieniu do których
    nie upłynie okres przedawnienia zobowiązania podatkowego CIT zgodnie z przepisami
    ustawy Ordynacji podatkowej i tym samym nie upłynie prawo do korekty rozliczeń CIT.
    W konsekwencji podjęcia przedmiotowej decyzji, Wnioskodawca złoży korekty zeznań
    podatkowych CIT-8 za lata podatkowe, w odniesieniu do których nie upłynie okres
    przedawnienia zobowiązania podatkowego CIT, zgodnie z Ordynacją podatkową (dalej:
    „Korekty Zeznań CIT”).

    W wyniku dokonanych korekt, Wnioskodawca zmniejszy wysokość odpisów
    amortyzacyjnych zaliczonych do kosztów uzyskania przychodów w ww. latach
    podatkowych, poprzez zaliczenie do kosztów uzyskania przychodów odpisów
    amortyzacyjnych obliczonych z zastosowaniem obniżonej (nawet bliskiej zeru) stawki
    amortyzacji. W zależności od podjętej decyzji, w kolejnych latach podatkowych
    Wnioskodawca również będzie zaliczał do kosztów uzyskania przychodów odpisy
    amortyzacyjne obliczone z zastosowaniem obniżonej (nawet bliskiej zeru) stawki
    amortyzacji.
    Obniżenie stawek amortyzacyjnych, w tym poprzez korektę stosowanych stawek
    amortyzacyjnych za poszczególne lata ubiegłe, zostanie zastosowane wyłącznie w
    odniesieniu do Środków Trwałych, które podlegały lub w dalszym ciągu podlegają
    amortyzacji dla celów podatkowych tzw. metodą liniową, przewidzianą w art. 16h ust. 1
    pkt 1 w zw. z art. 16i ust. 1 Ustawy o CIT. Zgodnie z tą metodą amortyzacji, odpisów
    amortyzacyjnych dokonuje się przy zastosowaniu stawek nie większych niż stawki
    podstawowe przewidziane w Wykazie stawek amortyzacyjnych stanowiącym załącznik nr 1
    do ustawy o CIT.
    Środki Trwałe, w odniesieniu do których Wnioskodawca zamierza obniżyć stawki
    amortyzacyjne nie były (w okresie za który będą korygowane odpisy amortyzacyjne) oraz
    nie są wykorzystywane przez Wnioskodawcę w działalności, z tytułu której dochody
    podlegały lub podlegają zwolnieniu z opodatkowania podatkiem dochodowym. Tym
    samym w stosunku do przedmiotowych Środków Trwałych nie znajdzie zastosowania
    przepis art. 16i ust. 8 Ustawy o CIT (w brzmieniu obowiązującym od 1 stycznia 2021 r.).
    Pytania
    1. Czy Wnioskodawca jest uprawniony do zastosowania w odniesieniu do poprzednich lat
      podatkowych stawki amortyzacji podatkowej obniżonej do dowolnej wysokości (nawet
      bliskiej zeru) dla wybranych Środków Trwałych (tzn. takich, które podlegają lub
      podlegały amortyzacji podatkowej), dla których przyjęto metodę amortyzacji liniowej,
      zgodnie z zasadami określonymi w art. 16i ust. 1 Ustawy o CIT?
    2. Czy Wnioskodawca jest uprawniony do zastosowania stawki amortyzacji podatkowej
      obniżonej do dowolnej wysokości (nawet bliskiej zeru) dla wybranych Środków
      Trwałych (tzn. takich, które podlegają lub podlegały amortyzacji podatkowej), dla
      których przyjęto metodę amortyzacji liniowej, zgodnie z zasadami określonymi w art.
      16i ust. 1 Ustawy o CIT - w roku podatkowym, w którym podejmie decyzję o obniżeniu
      tej stawki amortyzacji?
    Państwa stanowisko w sprawie
    Zdaniem Wnioskodawcy, jest on uprawniony, do zastosowania w odniesieniu do
    poprzednich lat podatkowych obniżonej do dowolnej wysokości (nawet bliskiej zeru) dla
    wybranych lub wszystkich środków trwałych (tzn. takich, które już podlegają lub podlegały
    amortyzacji podatkowej), dla których przyjęto metodę amortyzacji liniowej, zgodnie z
    zasadami określonymi w art. 16i ust. 1 ustawy z 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym
    od osób prawnych (Dz.U. z 2021 r., poz. 1800 ze zm., dalej: „ustawa o CIT”).
    Stosownie do art. 15 ust. 1 ustawy o CIT, kosztami uzyskania przychodów są koszty
    poniesione w celu osiągnięcia przychodów ze źródła przychodów lub w celu zachowania
    albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 16 ust.
    1. Na podstawie art. 15 ust. 6 ustawy o CIT, kosztem uzyskania przychodów są również
    odpisy z tytułu zużycia środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych
    (odpisy amortyzacyjne) dokonywane wyłącznie zgodnie z przepisami art. 16a-16m, z
    uwzględnieniem art. 16.
    W świetle art. 16a ust. 1 amortyzacji podlegają z zastrzeżeniem art. 16c, stanowiące
    własność lub współwłasność podatnika, nabyte lub wytworzone we własnym zakresie,
    kompletne i zdatne do użytku w dniu przyjęcia do używania:

    a) budowle, budynki oraz lokale będące odrębną własnością,
    b) maszyny, urządzenia i środki transportu,
    c) inne przedmioty
    - o przewidywanym okresie używania dłuższym niż rok, wykorzystywane przez podatnika
      na potrzeby związane z prowadzoną przez niego działalnością gospodarczą albo
      oddane do używania na podstawie umowy najmu, dzierżawy lub umowy określonej w
      art. 17a pkt 1, zwane środkami trwałymi (art. 16a ust. 1 ustawy o CIT).
    W świetle art. 16d ust. 2 ustawy o CIT, składniki majątku, wprowadza się do ewidencji
    środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych zgodnie z art. 9 ust. 1,
    najpóźniej w miesiącu przekazania ich do używania. Późniejszy termin wprowadzenia
    uznaje się za ujawnienie środka trwałego lub wartości niematerialnej i prawnej, o których
    mowa w art. 16h ust. 1 pkt 4.
    Zgodnie z art. 16h ust. 1 pkt 1 ustawy o CIT odpisów amortyzacyjnych dokonuje się od
    wartości początkowej środków trwałych lub wartości niematerialnych i prawnych, z
    zastrzeżeniem art. 16k, począwszy od pierwszego miesiąca następującego po miesiącu, w
    którym ten środek lub wartość wprowadzono do ewidencji, z zastrzeżeniem art. 16e, do
    końca tego miesiąca, w którym następuje zrównanie sumy odpisów amortyzacyjnych z ich
    wartością początkową lub w którym postawiono je w stan likwidacji, zbyto lub stwierdzono
    ich niedobór; suma odpisów amortyzacyjnych obejmuje również odpisy, których zgodnie z
    art. 16 ust. 1 nie uważa się za koszty uzyskania przychodów.
    Podatnicy, z zastrzeżeniem art. 16l (amortyzacja transportu taboru morskiego w budowie)
    i 16ł (składniki majątku otrzymane do odpłatnego korzystania) ustawy o CIT, dokonują
    wyboru jednej z metod amortyzacji określonych w art. 16i-16k (tj. wg stawek z Wykazu,
    stawek podwyższonych, stawek obniżonych, stawek indywidualnie określonych, wg
    metody degresywnej), dla poszczególnych środków trwałych przed rozpoczęciem ich
    amortyzacji; wybraną metodę stosuje się do pełnego zamortyzowania danego środka
    trwałego (art. 16h ust. 2 ustawy o CIT).
    Zgodnie z art. 16i ust. 1 ustawy o CIT odpisów amortyzacyjnych od środków trwałych, z
    zastrzeżeniem art. 16j-16ł, dokonuje się przy zastosowaniu stawek amortyzacyjnych
    określonych w Wykazie stawek amortyzacyjnych i zasad, o których mowa w art. 16h ust. 1
    pkt 1.
    Przy czym stosownie do treści art. 16i ust. 5 ustawy o CIT, podatnicy mogą obniżać podane
    w Wykazie stawki amortyzacyjne stawki dla poszczególnych środków trwałych. Zmiany
    stawki dokonuje się począwszy od miesiąca, w którym środki te zostały wprowadzone do
    ewidencji albo od pierwszego miesiąca każdego następnego roku podatkowego.
    Z przedmiotowego przepisu wynika więc jednoznacznie, iż podatnicy amortyzujący środki
    trwałe wykorzystywane w prowadzonej działalności gospodarczej z zastosowaniem
    metody liniowej, mogą obniżyć stosowane dla celów podatkowych stawki amortyzacyjne
    w stosunku do stawek określonych w Wykazie stawek amortyzacyjnych.
    W ocenie Wnioskodawcy, przepis art. 16i ust. 5 zd. 2, w zakresie w jakim wskazuje on, iż
    zmiany stawek dokonuje się począwszy od miesiąca, w którym środki te zostały
    wprowadzone do ewidencji albo od pierwszego miesiąca każdego następnego roku
    podatkowego, należy interpretować w ten sposób, że obniżenia stawki amortyzacji
    określonej w Wykazie można dokonać zarówno w odniesieniu do przyszłych, jak i
    przeszłych rozliczeń podatkowych (lat podatkowych, za które podatnik złożył już
    deklarację CIT), w tym za wszystkie lata podatkowe wstecz, które nie uległy jeszcze
    przedawnieniu zgodnie z Ordynacją podatkową.

    Wskazać należy w pierwszej kolejności, iż w art. 16i ust. 5 zd. 2 ustawy o CIT nie zostało
    określone, że zmiana ta musi następować od pierwszego miesiąca roku podatkowego
    następnego po roku bieżącym, jak również nie zastrzeżono, że zmian stawek amortyzacji
    nie wolno dokonywać wstecz.
    Co istotniejsze jednak wobec faktu, iż przedmiotowy przepis art. 16i ust. 5 zd. 2 ustawy o
    CIT nie wskazuje, o który tzw. „następny” rok podatkowy chodzi, w ocenie Wnioskodawcy
    uznać należy jednoznacznie, iż obniżenia stawki amortyzacyjnej można dokonywać:
    a) począwszy od miesiąca, w którym środki trwałe zostały wprowadzone do ewidencji
      środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych albo
    b) od pierwszego miesiąca każdego (jakiekolwiek) kolejnego roku podatkowego,
      następującego po roku podatkowym, w którym nastąpiło wprowadzenie środka
      trwałego do ewidencji środków trwałych
    - przy czym zmiany te mogą być dokonywane zarówno „na bieżąco”, jak i wstecznie, z
      uwzględnieniem oczywiście okresu przedawnienia zobowiązania CIT.
    Taka interpretacja przedmiotowego przepisu oznacza, że przykładowo, jeśli środek trwały
    został wprowadzony do ewidencji środków trwałych w styczniu 2016 r., to na mocy
    przepisu art. 16i ust. 5 zdanie 2 ustawy o CIT, podatnik może obniżyć stawkę amortyzacji
    stosowaną dotychczas, tj. w latach 2016-2021, zarówno na bieżąco, tj. od pierwszego
    miesiąca roku następującego po roku bieżącym, jak i z mocą wsteczną, tj. począwszy od
    miesiąca, w którym dany środek został wprowadzony do ewidencji (tu: od stycznia 2016 r.)
    lub począwszy od pierwszego miesiąca każdego kolejnego roku podatkowego,
    następującego po roku, w którym środek trwały został wprowadzony do ewidencji (czyli od
    stycznia 2017 r.).
    W szczególności za niedopuszczalny należałoby uznać pogląd, iż wyrażenie „każdy
    następny rok podatkowy”, użyty w ww. przepisie oznacza każdy następny rok podatkowy
    po obecnym. Skoro bowiem regulacja wskazuje, że zmiany stawki dokonuje się począwszy
    od „(...) pierwszego miesiąca każdego następnego roku podatkowego”, to nie oznacza to,
    że zmiana ta musi następować od pierwszego miesiąca roku podatkowego następnego po
    roku bieżącym (np. takim w którym podatnik podejmuje decyzję o obniżeniu stawek
    amortyzacyjnych). Gdyby bowiem intencją ustawodawcy było to, żeby zmiany stawek były
    dokonywane wyłącznie począwszy od miesiąca, w którym środki trwałe zostaną
    wprowadzone do ewidencji lub pierwszego miesiąca roku następującego po roku
    bieżącym to przepis ten musiałby brzmieć nieco inaczej, tj. „Obniżenia stawki dokonuje się
    począwszy od miesiąca, w którym środki te zostaną wprowadzone do ewidencji albo od
    pierwszego miesiąca roku podatkowego następującego po bieżącym roku podatkowym”.
    Zakładając racjonalność działania ustawodawcy, skoro takiego przepisu ustawodawca nie
    wprowadził, za uzasadniony i zgodny z literalną wykładnią należy uznać sposób
    interpretacji Wnioskodawcy. Innymi słowy, gdyby ustawodawca zdecydował się na
    wprowadzenie zakazu dokonywania zmian stawek amortyzacyjnych za lata wcześniejsze,
    to powinien uczynić to w sposób niebudzący wątpliwości, właściwie redagując przepis
    ustawy. Zakazu takiego nie można natomiast domniemywać.
    Nie ulega więc wątpliwości, iż przepis ten powinien być interpretowany w świetle
    uprzedniego wprowadzenia środków trwałych do ewidencji oraz w świetle pierwszego
    miesiąca każdego, a więc i jednego z minionych lat podatkowych. Oznacza to, że zawarte
    w przedmiotowym przepisie terminy nie wprowadzają zakresu czasowego dokonywania
    tych zmian, lecz określają jedynie „punkty w czasie” (tj. miesiące), od których obniżenie
    stawki amortyzacyjnej może być dokonywane (tj. od których wysokość odpisów
    amortyzacyjnych może być ustalana przy zastosowaniu obniżonej stawki). Przepis ten nie
    wprowadza natomiast limitu czasowego na dokonanie obniżenia stawki amortyzacyjnej.
    Również literalna wykładnia przedmiotowego przepisu nie pozwala na stwierdzenie, że
    zmiany stawek amortyzacyjnych można dokonać tylko na przyszłość (tj. tylko na przyszłe
    okresy rozliczeniowe). W konsekwencji takiej konstrukcji uregulowań, w ocenie

    Wnioskodawcy, zmiany stawek amortyzacyjnych można dokonać zarówno „na bieżąco”
    (tzn. korygując stawki w odniesieniu do przyszłych okresów), jak i „wstecz” (tzn. za okresy
    wcześniejsze).
    Dzięki takiemu rozwiązaniu uznać należy, że samą intencją ustawodawcy było udzielenie
    podatnikowi prawa do podjęcia swobodnej decyzji, od kiedy zmiana stawki amortyzacyjnej
    zacznie obowiązywać, nie zakreślając okresu za jaki zmiana stawki amortyzacyjnej będzie
    możliwa. Natomiast niewątpliwie jedynym ograniczeniem czasowym dokonania obniżenia
    stawki amortyzacyjnych jest okres przedawnienia zobowiązania podatkowego wynikający
    z Ordynacji podatkowej. Przepis art. 16i ust. 5 ustawy o CIT nie odnosi się natomiast w
    żadnym zakresie do tego czy zmiany stawek amortyzacyjnych można dokonać tylko na
    przyszłość (tj. tylko na przyszłe okresy rozliczeniowe).
    Co więcej, właściwe intencje ustawodawcy należy odczytać również w świetle przebiegu
    procesu legislacyjnego, w ramach którego przedmiotowa regulacja weszła w życie
    (począwszy od 1 stycznia 2013 r.; druk sejmowy nr 411 z dnia 17 kwietnia 2002 r.). Jak
    czytamy w uzasadnieniu projektu ustawy, „zgodnie z założeniami pakietu „Przede
    wszystkim przedsiębiorczość” zmieniono również Wykaz rocznych stawek
    amortyzacyjnych, ograniczając liczbę pozycji Wykazu. Wprowadzono też możliwość
    zmniejszenia stawek amortyzacyjnych z Wykazu w dowolnej wysokości oraz w wybranym
    przez podatnika momencie. Taka zmiana podyktowana była koniecznością dostosowania
    ustaw podatkowych z rozwiązaniami przyjętymi w ustawie o rachunkowości oraz
    stworzenia mocniejszego instrumentu polityki podatkowej prowadzonej przez
    podatników. Podatnicy będą mogli w okresie ponoszenia strat podatkowych zaplanować
    maksymalnie obniżone stawki amortyzacyjne i powrócić do stawek, tj. wyższych kosztów
    podatkowych, w okresie osiągania dochodów, a tym samym odpowiednio wpływać na
    wysokość straty podatkowej i dochodu do opodatkowania”.
    Prawidłowość stanowiska Wnioskodawcy potwierdzają również najnowsze wyroki WSA, tj.:
    1) wyrok WSA w Warszawie z dnia 11 grudnia 2018 r. (sygn. akt III SA/Wa 566/18), w
      którym sąd stwierdził, że: „brzmienie tego przepisu pozwala podatnikom podatku
      dochodowego na zmianę stawek amortyzacyjnych w odniesieniu zarówno do
      przyszłych, jak i przeszłych rozliczeń podatkowych (...) w ocenie Sądu wykładnia art. 16i
      ust. 5 u.p.d.o.p. zaprezentowana przez organ w zaskarżonej interpretacji jest przede
      wszystkim sprzeczna z wykładnią gramatyczną tego przepisu. Z językowego znaczenia
      ww. regulacji wynika zatem, że podatnicy mogą obniżyć stosowane stawki zaczynając
      od miesiąca (rozliczenia za ten miesiąc) - rozumianego jako punkt w czasie - w którym
      środki trwałe zostały wprowadzone do ich ewidencji lub od pierwszego miesiąca
      któregokolwiek z następnych lat podatkowych. (...) Sąd podzielając stanowisko zawarte
      w skardze uznał, że rację ma Skarżąca, że treść art. 16i ust 5 u.p.d.o.p. wskazuje
      jedynie, że „punktem w czasie” w którym mogą zostać obniżone stawki amortyzacyjne
      jest: miesiąc wprowadzenia środka trwałego do ewidencji lub pierwszy miesiąc
      jakiegokolwiek następującego po nim roku podatkowego Podzielić należy pogląd, że
      omawiany przepis posługuje się konstrukcją językową „Zmiany (...) dokonuje się
      począwszy od (...) albo od (...)”, która wyraźnie wskazuje „na punkt w czasie”, od
      którego można dokonać przedmiotowej zmiany stawek. (...) Regulacja ta nie odnosi się
      natomiast w żadnym zakresie do momentu, w którym podatnik jest uprawniony do
      „technicznej” zmiany stawek amortyzacyjnych (tj. w którym momencie można
      wprowadzić zmniejszenie stawek w księgach podatkowych podatnika) ani do tego czy
      zmiany tej można dokonać tylko na przyszłość (tj. tylko na przyszłe okresy
      rozliczeniowe). Sąd przyjął jako własne stanowisko Skarżącej, że wręcz przeciwnie,
      użycie pojęcia „od”, bezpośrednio odnosi się również do okresów w przeszłości
      wskazuje, że zmiany tych stawek można również dokonać wstecz. (...)”;
    2) wyrok WSA w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 25 marca 2021 r. (sygn. akt I SA/Go 32
      /21) w którym Sąd orzekł, iż „za słusznością stanowisko strony przemawia (...) również
      to, że wsteczna zmiana stawek amortyzacji podatkowej, w istocie stanowi jedynie

      techniczne rozliczenie kosztu w czasie, które nie rzutuje wstecznie na treść
      obowiązków podatkowych. Nie spowoduje jednocześnie, że podatnicy uzyskają w
      rozliczeniu globalnym korzyści podatkowe, ponieważ górną granicą sumy odpisów
      amortyzacyjnych pozostaje wartość początkowa środka trwałego podlegającego
      amortyzacji. Brak zatem racjonalnego uzasadnienia do odmowy retrospektywnego
      zmniejszenia stawek amortyzacji”. Konkludując, Sąd uznał, że „podatnicy mogą
      dokonywać zmiany stawek amortyzacyjnych z Wykazu w dowolnym momencie, także
      za okres, w którym wskutek ponoszenia straty podatkowej, ujmowane w trakcie
      trwania roku podatkowego odpisy amortyzacyjne nie wpływały na wysokość
      zobowiązania podatkowego. Wbrew stanowisku organu Spółka ma prawo do
      obniżenia stawki amortyzacyjnej za lata ubiegłe z uwzględnieniem okresu
      przedawnienia zobowiązań podatkowych, do dowolnej wysokości (nawet bliskiej zeru),
      dla wybranych lub wszystkich środków trwałych, dla których przyjęto metodę
      amortyzacji liniowej”.
    W konsekwencji, biorąc pod uwagę powyższe, Wnioskodawca będzie miał prawo do:
    a) skorygowania deklaracji podatkowych za lata wcześniejsze (w odniesieniu do których
      nie minął okres przedawnienia zgodnie z Ordynacją podatkową), na podstawie art. 81
      § 1 Ordynacji Podatkowej, jak również
    b) bieżącego skorygowania rozliczenia podatku dochodowego za bieżący rok podatkowy,
      w którym podejmie decyzję o obniżeniu stawek amortyzacyjnych.
    Podsumowując, powyższe argumenty, ale również orzecznictwo wojewódzkich sądów
    administracyjnych, uzasadniają jednoznacznie prawidłowość stanowiska Wnioskodawcy,
    zgodnie z którym niezależnie od stawek amortyzacji podatkowej stosowanych w trakcie
    poprzednich lat podatkowych, Wnioskodawca jest uprawniony, do zastosowania w
    odniesieniu do poprzednich lat podatkowych, w przypadku których nie upłynął okres
    przedawnienia zobowiązania podatkowego CIT, jak również w odniesieniu do bieżącego
    roku podatkowego (w którym Wnioskodawca podejmie decyzję o obniżeniu stawek
    amortyzacji podatkowej), stawki amortyzacji podatkowej obniżonej do dowolnej wysokości
    (nawet bliskiej zeru) dla wybranych środków trwałych (tzn. takich, które już podlegają lub
    podlegały amortyzacji podatkowej), dla których przyjęto metodę amortyzacji liniowej,
    zgodnie z zasadami określonymi w art. 16i ust. 1 ustawy o CIT.
    Interpretacja indywidualna
    W dniu 10 grudnia 2021 r. rozpatrzyłem Państwa wniosek i wydałem interpretację
    indywidualną Znak: 0111-KDIB1-1.4010.508.2021.1.AW, w której uznałem Państwa
    stanowisko za nieprawidłowe.
    Interpretację doręczono Państwu 15 grudnia 2021 r.
    Skarga na interpretację indywidualną
    Pismem z 5 stycznia 2021 r., wysłanym w tym samym dniu, za pośrednictwem platformy
    ePUAP wnieśli Państwo do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie, skargę na
    ww. interpretację indywidualną.
    Formułując zarzuty skargi wnieśli Państwo o:
    · uchylenie zaskarżonej interpretacji indywidualnej w całości,
    · zwrot kosztów postępowania, w tym zwrot kosztów postępowania procesowego, według
      norm prawem przepisanych.
    Pismem z 2 lutego 2022 r. Znak: 0111-KDIB1-1.4010.508.2021.2.AW udzieliłem odpowiedzi
    na Państwa skargę.
    Postępowanie przed sądami administracyjnymi
    Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie uchylił zaskarżoną interpretację – wyrokiem z
    6 maja 2022 r. sygn. akt I SA/Lu 91/22.

    Wniosłem skargę kasacyjną od tego wyroku do Naczelnego Sądu Administracyjnego.
    Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 7 maja 2025 r. sygn. akt II FSK 1028
    /22 oddalił ww. skargę kasacyjną Organu.
    Prawomocny wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wpłynął do
    Organu 8 sierpnia 2025 r.
    Ponowne rozpatrzenie wniosku – wykonanie wyroku
    Zgodnie z art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami
    administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.):
      Ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu
      sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe
      prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że
      przepisy prawa uległy zmianie.
    Wykonuję obowiązek, który wynika z tego przepisu, tj.:
    · uwzględniam ocenę prawną i wskazania dotyczące postępowania, które wyraził
      Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oraz Naczelny Sąd Administracyjny w
      Warszawie w ww. wyrokach;
    3) ponownie rozpatruję Państwa wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej –
      stwierdzam, że stanowisko, które przedstawili Państwo w zakresie ustalenia czy
      Wnioskodawca jest uprawniony:
    - do zastosowania w odniesieniu do poprzednich lat podatkowych stawki amortyzacji
      podatkowej obniżonej do dowolnej wysokości (nawet bliskiej zeru) dla wybranych
      Środków Trwałych (tzn. takich, które podlegają lub podlegały amortyzacji podatkowej),
      dla których przyjęto metodę amortyzacji liniowej, zgodnie z zasadami określonymi w
      art. 16i ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych – jest prawidłowe;
    - do zastosowania stawki amortyzacji podatkowej obniżonej do dowolnej wysokości
      (nawet bliskiej zeru) dla wybranych Środków Trwałych (tzn. takich, które podlegają lub
      podlegały amortyzacji podatkowej), dla których przyjęto metodę amortyzacji liniowej,
      zgodnie z zasadami określonymi w art. 16i ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od
      osób prawnych - w roku podatkowym, w którym podejmie decyzję o obniżeniu tej
      stawki amortyzacji – jest prawidłowe.
    Odstępuję od uzasadnienie prawnego tej oceny.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu
    prawnego obowiązującego w dniu wydania pierwotnej interpretacji, tj. 2021 r.
    Odnosząc się zaś do powołanych we wniosku interpretacji oraz wyroków sądów
    administracyjnych, Organ zauważa, że wyroki sądowe rozstrzygają w indywidualnych
    sprawach, w konkretnym, indywidualnie określonym stanie faktycznym/zdarzeniu
    przyszłym i wiążą tylko strony postępowania.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    · Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy
      z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.).
      Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie
      zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego i zastosują się Państwo do interpretacji.
    · Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe
      będące przedmiotem interpretacji indywidualnej stanowi element czynności które są
      przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
      z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    · Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego
    Sądu Administracyjnego w (...). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje
    ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
    (t.j. Dz.U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
    · w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
    · w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP
      (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.
    Podstawą prawną dla odstąpienia od uzasadnienia interpretacji jest art. 14c § 1 Ordynacji
    podatkowej, zgodnie z którym:
      interpretacja indywidualna zawiera wyczerpujący opis przedstawionego we wniosku
      stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego oraz ocenę stanowiska wnioskodawcy
      wraz z uzasadnieniem prawnym tej oceny. Można odstąpić od uzasadnienia
      prawnego, jeżeli stanowisko wnioskodawcy jest prawidłowe w pełnym zakresie.