Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0114-KDWP.4011.204.2025.1.PP
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-12-03
Teza: Obowiązek płatnika z tytułu wypłaty byłemu pracownikowi
kwoty z tytułu ugody pozasądowej.
Słowa kluczowe: obowiązek-obowiązek płatnika
praca-stosunek pracy
pracownik
ugody
Zagadnienia: Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Zwolnienia przedmiotowe.-Zwolnienia od podatku
dochodowego.-Odszkodowania i zadośćuczynienia.
Przepisy: [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 3-art. 21-ust. 1-pkt 3

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

7 października 2025 r. wpłynął Państwa wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej.
    Treść wniosku jest następująca:
    Zainteresowani, którzy wystąpili z wnioskiem
    1) Zainteresowany będący stroną postępowania:
        A. sp. z o.o.

    2) Zainteresowany niebędący stroną postępowania:
        A.A.

## Opis zdarzenia przyszłego

A. sp. z o.o. z siedzibą w (...) jest częścią grupy kapitałowej (...) (dalej: „Grupa"),
    prowadzącej działalność gospodarczą w obszarze (...) - stojąca na czele Grupy spółka
    prawa estońskiego, (...) z siedzibą w (...), jak również jej podmioty zależne w krajach Europy
    Środkowej (w tym Wnioskodawca) rozwijają sieć stacji ładowania samochodów
    elektrycznych.
    W okresie od dnia 23 lutego 2022 r. do dnia 11 października 2023 r. funkcję Prezesa
    Zarządu (...) i jednocześnie jedynego członka Zarządu (...) pełnił Pan A.A. (dalej AA lub
    Zainteresowany).
    Zainteresowany jest obywatelem polskim, zamieszkałym na terytorium Rzeczypospolitej
    Polskiej i podlega na tym terytorium obowiązkowi podatkowemu w podatku dochodowym
    od osób fizycznych (dalej: „PIT”) od całości swoich dochodów, bez względu na miejsce ich
    osiągania.
    Zainteresowany był, w okresie od dnia 4 marca 2022 r. do 23 października 2023 r.,
    pracownikiem (...), na podstawie umowy o pracę zawartej z (...) dnia 4 marca 2022 r. na
    czas nieokreślony, wraz z późniejszymi aneksami (dalej: „Umowa o Pracę”).
    W dniu 11 października 2023 r. Nadzwyczajne Zgromadzenie Wspólników (...) odwołało AA
    z funkcji Prezesa Zarządu.
    W dniu 23 października 2023 r. (...) złożyła AA oświadczenie o rozwiązaniu z AA Umowy o
    Pracę bez wypowiedzenia z winy AA. Na moment złożenia oświadczenia do Umowy o
    Pracę znajdował zastosowanie trzymiesięczny okres wypowiedzenia.
    AA zakwestionował dokonane przez (...) rozwiązanie z nim Umowy o Pracę i w związku z
    tym złożył do sądu pracy pozew o odszkodowanie z tytułu niezgodnego z prawem
    rozwiązania z nim Umowy o Pracę - roszczenie z art. 56 § 1 Kodeksu pracy (dalej:
    „Roszczenia AA o odszkodowanie za rozwiązanie Umowy o Pracę").
    Wskutek wniesienia przez AA wspomnianego wyżej pozwu, przed Sądem Rejonowym dla
    (...) wszczęte zostało postępowanie sądowe z powództwa AA przeciwko (...) (dalej:
    „Postępowanie Sądowe ") dotyczące Roszczeń AA o odszkodowanie za rozwiązanie
    Umowy o Pracę.
    Postanowieniem wydanym w Postępowaniu Sądowym AA Sąd Rejonowy dla (...) skierował
    Strony do mediacji. Pomiędzy (...) a AA, poza sporem z tytułu Roszczeń AA o
    odszkodowanie za rozwiązanie umowy o pracę, powstały również inne spory (dalej:
    „Roszczenia Inne”), przy czym spory te w części przypadków stały się podstawą wszczęcia
    innych postępowań sądowych:
        (...) pozwała AA o zwrot nienależnie pobranego przez AA bonusu w związku z
        Umową o Pracę, wraz z odsetkami ustawowymi (dalej: „Pozew o zwrot bonusu").
        (...) pozwała AA o odszkodowania za szkody wyrządzone spółce przy sprawowaniu
        przez AA zarządu nad (...), wraz z odsetkami ustawowymi (dwa pozwy wniesione
        przez ...),
        Osoba fizyczna, na którą AA przelał swoje roszczenia wobec (...) o zapłatę
        odszkodowania z tytułu umownego zakazu konkurencji po ustaniu zatrudnienia
        (dalej: „Cesjonariusz") pozwała (...) o zapłatę wspomnianego odszkodowania, wraz z
        odsetkami ustawowymi (dalej: „Pozew Cesjonariusza").

    Oprócz wspomnianych wyżej sporów, będących przedmiotem postępowań sądowych, (...)
    i AA zidentyfikowały w ramach Roszczeń Innych istnienie szeregu wzajemnych roszczeń
    wobec siebie, niezwiązanych jednak z przedmiotem Postępowania Sądowego AA (czyli
    zarzucanego (...) niezgodnego z prawem rozwiązania Umowy o Pracę), a związanych z
    faktem:
        dotychczasowego zatrudnienia AA przez (...) (w szczególności roszczenia AA o
        zapłatę odszkodowania za zachowanie umownego zakazu konkurencji po ustaniu
        umowy o pracę, roszczenia AA o zapłatę umownej odprawy z tytułu rozwiązania
        Umowy o Pracę, roszczenia AA o zapłatę bonusów za wyniki, roszczenia o nabycie
        lub objęcie udziałów w kapitale (...) lub spółki matki w ramach programu
        lojalnościowego, o zapłatę rekompensaty za niemożność używania samochodu
        służbowego).
        pełnienia przez AA funkcji członka zarządu (...) (w szczególności roszczenia AA
        wobec (...) o naprawienie szkód i krzywd związanych z pełnieniem funkcji
        zarządczej, roszczenia (...) wobec AA o naprawnienie szkód wyrządzonych przy
        sprawowaniu przez AA zarządu nad spółką).
    A. sp. z o.o. oraz AA celem uniknięcia skomplikowanych i kosztownych sporów sądowych
    postanowiły o ich zakończeniu w sposób polubowny. Również w sprawach zainicjowanych
    Pozwem o zwrot bonusu, jak i Pozwem Cesjonariusza strony wspomnianych postępowań
    (odpowiednio (...) i AA, oraz (...) i Cesjonariusz) postanowieniami rozpoznających te sprawy
    sądów skierowane zostały do mediacji - zadanie mediacji powierzono w obu przypadkach
    temu samemu mediatorowi, który mediował w sprawie Postępowania Sądowego AA.
    Wynikiem mediacji było zawarcie przez (...) oraz AA ugody przed mediatorem (dalej:
    „Ugoda").
    Ugoda w sposób szczegółowy uregulowała sposób zakończenia sporów sadowych między
    (...) i AA oraz (...) i Cesjonariuszem, jak również kwestie wzajemnych roszczeń (...) i AA,
    które nie znalazły do tej pory finału w sądzie.
    Ugoda w sposób odrębny uregulowała sposób zakończenia sporu w sprawie
    Postępowania Sądowego AA (Roszczenia AA o odszkodowanie za rozwiązanie Umowy o
    Pracę), oraz spory już wynikłe, oraz potencjalnie mogące wyniknąć z Roszczeń innych.
    Zgodnie z postanowieniami ugody, celem polubownego zakończenia sporu między
    stronami w zakresie Roszczeń AA o odszkodowanie za rozwiązanie Umowy o Pracę,
    objętych Postępowaniem Sądowym AA strony zawrą w tym zakresie przed sądem
    prowadzącym to postępowanie, tj. przed Sądem Rejonowym dla (...) ugodę sądową (dalej:
    „Ugoda Sądowa") zgodnie z treścią której (...) w związku z dokonanym w dniu 23
    października 2023 roku nieprawidłowym rozwiązaniem z AA stosunku pracy zapłaci AA
    tytułem odszkodowania za niezgodne z prawem rozwiązanie Umowy o Pracę kwotę w
    wysokości 281.381,71 zł brutto (słownie: dwieście osiemdziesiąt jeden tysięcy trzysta
    osiemdziesiąt jeden złotych i 71/100, dalej: „Kwota Ugody Sądowej"), która to kwota Ugody
    Sądowej stanowi 3-krotność przeciętnego miesięcznego wynagrodzenia AA,
    powiększonego o odsetki ustawowe, z czego kwota odszkodowania to kwota 231.475,06
    złotych (bowiem przeciętne miesięczne wynagrodzenie AA to kwota 77.158,35 złotych), zaś
    odsetki ustawowe od tej kwoty, liczone od dnia 23 października 2023 r. to kwota 49.906,65
    złotych).
    Kwota Ugody Sądowej zostanie zapłacona przez (...) po spełnieniu się łącznie określonych
    w Ugodzie zdarzeń, w terminie 7 dni od spełnienia się ostatniego z nich:
    a) podpisania przez wszystkie Strony (tj. (...) oraz AA) Ugody Sądowej;

    b) uprawomocnienia się postanowienia sądowego o umorzeniu Postępowania Sądowego
    AA;
    c) zawarcia pomiędzy (...) a Cesjonariuszem ugody mediacyjnej przed mediatorem do
    postępowania sądowego zainicjowanego Pozwem Cesjonariusza, w której to ugodzie
    Cesjonariusz zrzeknie się w całości (poza kwotą 10.800 zł tytułem kosztów zastępstwa
    procesowego) swoich roszczeń wobec (...) wskazanych w Pozwie Cesjonariusza;
    d) uprawomocnienia się postanowienia sądowego zatwierdzającego ugodę mediacyjną z
    Cesjonariuszem;
    e) uprawomocnienia się postanowienia sądowego o umorzeniu postępowania
    zainicjowanego Pozwem Cesjonariusza;
    f) otrzymania przez Strony interpretacji podatkowej w przedmiocie opodatkowania Kwoty
    Ugody Sądowej podatkiem dochodowym od osób fizycznych (której dotyczy niniejszy
    wniosek).
    Jak wskazano powyżej, Kwota Ugody Sądowej obliczona została jako 3 - krotność
    przeciętnego miesięcznego wynagrodzenia AA. - zgodnie z art. 58 kodeksu pracy,
    powiększonego o odsetki ustawowe.
    Kwota ugody sądowej obliczona została w oparciu o kwotę wynagrodzenia miesięcznego
    brutto pracownika liczonego jak ekwiwalent za urlop wypoczynkowy, wykazaną w
    zaświadczeniu o zatrudnieniu i zarobkach z dnia 21 maja 2024 r. przedłożonego przez (...)
    na żądanie Sądu Rejonowego (...), na potrzeby Postępowania Sądowego AA (to jest kwotę
    77.158,35 złotych).
    Kwota Ugody Sądowej obliczona została jako trzykrotność (na podstawie art. 58 kodeksu
    pracy) wspomnianej wyżej kwoty wynagrodzenia miesięcznego (to jest 231.475,06 złotych),
    a następnie powiększona o wartość odsetek ustawowych za opóźnienie liczonych za okres
    od 23 października 2023 r. do 30 września 2025 r. (okres między datą niezgodnego z
    prawem rozwiązania Umowy o Pracę i szacowaną przez strony ugody datą zawarcia
    ugody) w łącznej kwocie 49.906,65 zł.
    Odrębne postanowienia Ugody uregulowały ugodowe zakończenie sporów składających
    się na Roszczenia Inne, w szczególności objęły kwestię zawarcia ugody mediacyjnej między
    (...) a Cesjonariuszem, której zawarcie jest, zgodnie z postanowieniami Ugody, jednym z
    warunków wypłaty na rzecz AA Kwoty Ugody Sądowej oraz kwoty tytułem Roszczeń
    Innych. W ugodzie mediacyjnej z Cesjonariuszem zrzeknie się on w całości (poza kwotą
    10.800 zł tytułem kosztów zastępstwa procesowego) swoich roszczeń wobec (...),
    wskazanych w Pozwie Cesjonariusza.
    W ramach wykonania ugody (...) zobowiązała się do:
        Dokonania zmiany świadectwa pracy AA i dostarczenia go AA ((...) dokona zmiany
        trybu rozwiązania Umowy o Pracę na „za porozumieniem Stron” oraz następnie
        dostarczy tak zmienione świadectwo pracy AA);
        Cofnięcia wniesionych pozwów przeciw AA wraz ze zrzeczeniem się roszczeń.
    Na dzień złożenia niniejszego wniosku (...) i AA podpisali już ugodę, natomiast wykonanie
    poszczególnych jej postanowień, w tym zawarcie ugody sądowej jeszcze nie nastąpiło.
    Strony zawiadomiły sąd prowadzący postępowanie sądowe AA o chęci pilnego zawarcia
    ugody sądowej i oczekują na wyznaczenie terminu posiedzenia sądowego w tym zakresie.
    Pytania
    1. Czy w okolicznościach opisanych w niniejszym wniosku kwota ugody sądowej, która
    będzie wypłacona przez Wnioskodawcę na rzecz Zainteresowanego podlega zwolnieniu z
    podatku dochodowego od osób fizycznych?

    2. Czy w okolicznościach opisanych w niniejszym wniosku Wnioskodawca będzie
    zobowiązany do pobrania zaliczki na podatek dochodowy od osób fizycznych od
    wypłacanej Zainteresowanemu kwoty ugody sądowej?
    Państwa stanowisko w sprawie
    Ad 1
    W ocenie Wnioskodawcy i Zainteresowanego w okolicznościach opisanych w niniejszym
    wniosku Kwota Ugody Sądowej, która będzie wypłacona przez (...) na rzecz AA podlega
    zwolnieniu z podatku dochodowego od osób fizycznych.
    Zgodnie z art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób
    fizycznych (t.j. Dz. U. z 2025 r. poz. 163 ze zm., dalej: „Ustawa PIT), opodatkowaniu
    podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z wyjątkiem dochodów
    wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od których na podstawie przepisów
    Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.
    Z treści powyższego przepisu wynika, że opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób
    fizycznych podlegają wszelkiego rodzaju dochody uzyskane przez podatnika z wyjątkiem
    tych, które zostały enumeratywnie wymienione w katalogu zwolnień przedmiotowych,
    zawartym w ww. ustawie, bądź od których zaniechano poboru podatku.
    Stosownie do art. 11 ust. 1 Ustawy PIT, przychodami, z zastrzeżeniem art. 14-15, art. 17
    ust. 1 pkt 6, 9, 10 w zakresie realizacji praw wynikających z pochodnych instrumentów
    finansowych, pkt 11, art. 19, art. 25b, art 30ca, art. 30da i art. 30f, są otrzymane lub
    postawione do dyspozycji podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i wartości
    pieniężne oraz wartość otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych
    świadczeń.
    W myśl art. 10 ust. 1 pkt 1 ww. ustawy, źródłami przychodów są stosunek służbowy,
    stosunek pracy, w tym spółdzielczy stosunek pracy, członkostwo w rolniczej spółdzielni
    produkcyjnej lub innej spółdzielni zajmującej się produkcją rolną, praca nakładcza,
    emerytura lub renta.
    Natomiast w świetle art. 12 ust. 1 omawianej ustawy za przychody ze stosunku
    służbowego, stosunku pracy, pracy nakładczej oraz spółdzielczego stosunku pracy uważa
    się wszelkiego rodzaju wypłaty pieniężne oraz wartość pieniężną świadczeń w naturze
    bądź ich ekwiwalenty, bez względu na źródło finansowania tych wypłat i świadczeń, a w
    szczególności: wynagrodzenia zasadnicze, wynagrodzenia za godziny nadliczbowe,
    różnego rodzaju dodatki, nagrody, ekwiwalenty za niewykorzystany urlop i wszelkie inne
    kwoty niezależnie od tego, czy ich wysokość została z góry ustalona, a ponadto
    świadczenia pieniężne ponoszone za pracownika, jak również wartość innych
    nieodpłatnych świadczeń lub świadczeń częściowo odpłatnych.
    Należy zauważyć, że użyty w art. 12 ust. 1 ustawy zwrot „w szczególności’' oznacza, że
    wymieniane kategorie przychodów stanowią katalog otwarty. Przychodem ze stosunku
    pracy i stosunków pokrewnych są więc wszelkiego rodzaju wypłaty i świadczenia
    skutkujące u podatnika powstaniem przysporzenia majątkowego, mające swoje źródło w
    łączącym pracownika z pracodawcą stosunku pracy lub stosunku pokrewnym. Ponadto
    treść tego przepisu wskazuje, że do przychodów pracownika zaliczyć należy praktycznie
    wszystkie otrzymane przez niego świadczenia, które mógł on otrzymać od pracodawcy. Są
    nimi bowiem nie tylko wynagrodzenia, czyli świadczenia wprost wynikające z zawartej
    umowy o pracę, ale również wszystkie inne przychody (świadczenia), niezależnie od
    podstawy ich wypłaty, jeżeli w jakikolwiek sposób wiążą się z faktem wykonywania pracy.
    Odszkodowanie wypłacone z tytułu rozwiązania umowy o pracę bez wypowiedzenia z
    naruszeniem przepisów o rozwiązywaniu umów o pracę w tym trybie stanowi co do
    zasady przychód w rozumieniu przytoczonego wyżej art. 11 ust. 1 ustawy PIT, a konkretnie
    przychód ze stosunku pracy, o którym mowa w art. 12 ust. 1 ustawy.

    Nie oznacza to jednak, że wszystkie odszkodowania podlegają opodatkowaniu. Niektóre z
    nich, wymienione w katalogu zwolnień przedmiotowych, określonym w art. 21 ust. 1 ww.
    ustawy, korzystają ze zwolnienia od podatku.
    Zgodnie z art. 21 ust. 1 pkt 3 Ustawy PIT wolne od podatku dochodowego są otrzymane
    odszkodowania lub zadośćuczynienia, jeżeli ich wysokość lub zasady ustalania wynikają
    wprost z przepisów odrębnych ustaw lub przepisów wykonawczych wydanych na
    podstawie tych ustaw lub aktów administracyjnych wydanych na podstawie tych
    przepisów, oraz otrzymane odszkodowania lub zadośćuczynienia, jeżeli ich wysokość lub
    zasady ustalania wynikają wprost z postanowień układów zbiorowych pracy, innych
    opartych na ustawie porozumień zbiorowych, regulaminów lub statutów, o których mowa
    w art. 9 § 1 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. - Kodeks pracy (Dz. U. z 2023 r. poz. 1465), z
    wyjątkiem:
    a) określonych w prawie pracy odpraw i odszkodowań z tytułu skrócenia okresu
    wypowiedzenia umowy o pracę,
    b) odpraw pieniężnych wypłacanych na podstawie przepisów o szczególnych zasadach
    rozwiązywania z pracownikami stosunków pracy z przyczyn niedotyczących pracowników,
    c) odpraw i odszkodowań z tytułu skrócenia okresu wypowiedzenia funkcjonariuszom
    pozostającym w stosunku służbowym,
    d) odszkodowań przyznanych na podstawie przepisów o zakazie konkurencji,
    e) odszkodowań za szkody dotyczące składników majątku związanych z prowadzoną
    działalnością gospodarczą,
    f) odszkodowań za szkody dotyczące składników majątku związanych z prowadzeniem
    działów specjalnych produkcji rolnej, z których dochody są opodatkowane według skali,
    o której mowa w art. 27 ust. 1, lub na zasadach, o których mowa w art. 30c,
    g) odszkodowań wynikających z zawartych umów lub ugód innych niż ugody sądowe.
    Z kolei art. 21 ust. 1 pkt 3b ustawy stanowi, że wolne od podatku dochodowego są inne
    odszkodowania lub zadośćuczynienia otrzymane na podstawie wyroku lub ugody sądowej
    do wysokości określonej w tym wyroku lub tej ugodzie, z wyjątkiem odszkodowań lub
    zadośćuczynień:
    a) otrzymanych w związku z prowadzoną działalnością gospodarczą,
    b) dotyczących korzyści, które podatnik mógłby osiągnąć, gdyby mu szkody nie
    wyrządzono.
    W kontekście powyższego wyjaśnić należy, że zwolnieniem określonym w art. 21 ust. 1 pkt
    3 cyt. ustawy objęte są odszkodowania lub zadośćuczynienia, w sytuacji gdy ich wysokość
    lub zasady ustalania wynikają wprost z przepisów odrębnych ustaw lub przepisów
    wykonawczych wydanych na podstawie tych ustaw lub aktów administracyjnych
    wydanych na podstawie tych przepisów; lub też jeżeli ich wysokość lub zasady ustalania
    wynikają wprost z postanowień układów zbiorowych pracy, innych opartych na ustawie
    porozumień zbiorowych, regulaminów lub statutów, o których mowa w art. 9 § 1 ustawy z
    dnia 26 czerwca 1974 r. - Kodeks pracy, z wyjątkiem wymienionych w lit. a-g tego przepisu.
    Oznacza to, że zwolnienie nie obejmuje wszystkich odszkodowań, a tylko te, których
    wysokość lub zasady ustalania wynikają wprost ze stosownych przepisów prawa lub aktów
    administracyjnych wydanych na podstawie tych przepisów, z wyjątkiem enumeratywnie
    wymienionych kategorii odszkodowań.
    Natomiast zwolnienie przedmiotowe, o którym mowa w art. 21 ust. 1 pkt 3b ustawy,
    obejmuje swym zakresem odszkodowania lub zadośćuczynienia przyznane na podstawie
    wyroku lub ugody sądowej, których wysokość lub zasady ustalania nie wynikają wprost z
    regulacji wskazanych w art. 21 ust. 1 pkt 3 ustawy. Przy czym ze zwolnienia, o którym
    mowa w art. 21 ust. 1 pkt 3b ustawy wyłączone są świadczenia otrzymane w związku z

    prowadzoną działalnością gospodarczą oraz świadczenia dotyczące korzyści, które
    podatnik mógłby osiągnąć, gdyby mu szkody nie wyrządzono.
    Z opisu zdarzenia przyszłego wynika, że Zainteresowany był, w okresie od dnia 4 marca
    2022 r. do 23 października 2023 r. pracownikiem (...) na podstawie umowy o pracę
    zawartej z (...) dnia 4 marca 2022 r. na czas nieokreślony, wraz z późniejszymi aneksami.
    W dniu 23 października 2023 r. (...) złożyła AA w oświadczenie o rozwiązaniu z AA umowy o
    pracę bez wypowiedzenia z winy AA.
    AA zakwestionował dokonane przez (...) rozwiązanie z nim Umowy o Pracę i w związku z
    tym złożył do sądu pracy pozew o odszkodowanie z tytułu niezgodnego z prawem
    rozwiązania z nim Umowy o Pracę - roszczenie z art. 56 § 1 Kodeksu pracy.
    Wskutek wniesienia przez AA wspomnianego wyżej pozwu, przed Sądem Rejonowym (...)
    wszczęte zostało postępowanie sądowe z powództwa AA przeciwko (...) dotyczące
    roszczeń AA o odszkodowanie za niezgodne z prawem rozwiązanie umowy o pracę.
    Postanowieniem wydanym w Postępowaniu Sądowym AA Sąd Rejonowy (...) skierował
    Strony do mediacji.
    Wynikiem mediacji było zawarcie przez (...) oraz AA ugody przed mediatorem.
    Zgodnie z postanowieniami Ugody, celem polubownego zakończenia sporu między
    stronami w zakresie Roszczeń AA o odszkodowanie za rozwiązanie Umowy o Pracę,
    objętych Postępowaniem Sądowym AA, strony zawrą w tym zakresie przed sądem
    prowadzącym to postępowanie, tj. przed Sądem Rejonowym (...) Ugodę Sądową, zgodnie z
    treścią której (...) w związku z dokonanym w dniu 23 października 2023 roku
    nieprawidłowym rozwiązaniem z AA stosunku pracy zapłaci AA tytułem odszkodowania za
    niezgodne z prawem rozwiązanie Umowy o Pracę kwotę w wysokości 281.381,71 zł brutto
    (słownie: dwieście osiemdziesiąt jeden tysięcy trzysta osiemdziesiąt jeden i 71/100), która
    to Kwota Ugody Sądowej stanowi 3-krotność przeciętnego miesięcznego wynagrodzenia
    AA powiększonego o odsetki ustawowe.
    Kwota Ugody Sądowej obliczona została jako 3-krotność przeciętnego miesięcznego
    wynagrodzenia AA powiększonego o odsetki ustawowe.
    Kwota Ugody Sądowej obliczona została w oparciu o kwotę wynagrodzenia miesięcznego
    brutto pracownika liczonego jak ekwiwalent za urlop wypoczynkowy, wykazaną w
    zaświadczeniu o zatrudnieniu i zarobkach z dnia 21 maja 2024 r. przedłożonego przez (...)
    na żądanie Sądu Rejonowego (...) AA (to jest kwotę 77.158,35 złotych).
    Kwota Ugody Sądowej obliczona została jako trzykrotność wspomnianej wyżej kwoty
    wynagrodzenia miesięcznego (to jest 231.475,06 złotych) a następnie powiększona o
    wartość odsetek ustawowych za opóźnienie liczone za okres od 23 października 2023 r. do
    30 września 2025 r. (okres między datą rozwiązania Umowy o Pracę i szacowaną przez
    strony ugody datą zawarcia ugody) w łącznej kwocie 49.906,65 zł.
    W tym kontekście zauważyć należy, że przepisy ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. —
    Kodeks pracy przewidują wypłatę pracownikowi lub byłemu pracownikowi odszkodowania
    w szeregu wypadków (np. w art. 18(3d), art. 36(1) § 1, art. 45, art. 56, art. 94(3) § 3, art. 99,
    art. 101(2) kodeksu).
    W kontekście rozwiązania umowy o pracę ustawodawca przewiduje odszkodowanie, w
    sytuacji, gdy wypowiedzenie umowy o pracę zawartej na czas nieokreślony jest
    nieuzasadnione lub narusza przepisy o wypowiadaniu umów o pracę (art. 45
    komentowanego Kodeksu), przepisy o wypowiadaniu warunków pracy i płacy (art. 45 w
    zw. z art. 42 § 1 cytowanego Kodeksu), bądź rozwiązano umowę o pracę bez
    wypowiedzenia z naruszeniem przepisów o rozwiązywaniu umów o pracę w tym trybie
    (art. 56 kodeksu). Ponadto, odszkodowanie przysługuje również w przypadku, gdy
    pracodawca dopuścił się ciężkiego naruszenia podstawowych obowiązków wobec
    pracownika (art. 55 § 1(1) kodeksu).

    W szczególności na podstawie art. 56 § 1 Kodeksu pracy, pracownikowi, z którym
    rozwiązano umowę o pracę bez wypowiedzenia z naruszeniem przepisów o
    rozwiązywaniu umów o pracę w tym trybie, przysługuje roszczenie o przywrócenie do
    pracy na poprzednich warunkach albo o odszkodowanie. O przywróceniu do pracy lub
    odszkodowaniu orzeka sąd pracy.
    W myśl natomiast art. 58 kodeksu, odszkodowanie, o którym mowa w art. 56, przysługuje
    w wysokości wynagrodzenia za okres wypowiedzenia. W przypadku rozwiązania umowy o
    pracę zawartej na czas określony odszkodowanie przysługuje w wysokości wynagrodzenia
    za czas, do którego umowa miała trwać, nie więcej jednak niż za okres wypowiedzenia.
    Należy w tym miejscu podkreślić, że termin „odszkodowanie”, którym posługuje się
    ustawodawca podatkowy nie odpowiada ściśle temu pojęciu występującemu na gruncie
    prawa cywilnego.
    W wyroku z dnia 26 października 2016 r. (sygn. akt: II FSK 1861/16) Naczelny Sąd
    Administracyjny wyjaśnił, że użyte w art. 21 ust. 1 pkt 3 ustawy wyrażenie
    „odszkodowania" nie powinno być rozumiane wyłącznie jako odszkodowania w
    rozumieniu przyjętym w prawie cywilnym, ale obejmuje ono również odszkodowania i
    odprawy wypłacane na podstawie przepisów prawa pracy.
    NSA odwołał się do wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 27 listopada 2007 r. SK 18
    /05, gdzie stwierdzono (na tle art. 58 Kodeksu pracy), że ustawodawca określa roszczenie
    majątkowe pracownika w razie niezgodnego z prawem rozwiązania stosunku pracy bez
    wypowiedzenia jako "odszkodowanie”, ale charakter tego roszczenia nie jest bezsporny. W
    orzecznictwie i literaturze zauważa się, że wystąpienie szkody rozumianej jako uszczerbek
    w prawnie chronionych dobrach pracownika i jego wysokość nie stanowią przesłanek
    powstania tego roszczenia. Z tego względu odszkodowania te określa się jako
    "odszkodowania ustawowe". Za zgodne z prawem Trybunał uznał, jak dalej argumentował
    NSA, ograniczenie wysokości świadczenia do wynagrodzenia należnego za okres
    wypowiedzenia (podobnie w wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 2 czerwca 2003 r.,
    SK 34/01, OTK-A z 2003 r. Nr 6, poz. 48). W powołanym postanowieniu Trybunału
    Konstytucyjnego z dnia 29 marca 2013 r. Trybunał podkreślił, że prawo pracy stanowi
    odrębny od prawa prywatnego (obligacyjnego) system norm, wykazujący związki z
    prawem publicznym. Tym samym przyjąć należy, że użyte w nim pojęcia nie mogą być, w
    braku wyraźnego zastrzeżenia, rozumiane tak, jak w prawie cywilnym. Jeżeli zatem
    ustawodawca podatkowy odwołuje się do odszkodowań i zadośćuczynień, których
    wysokość została określona zgodnie z przepisami prawa pracy, to pojęcia odszkodowania
    nie można zawęzić wyłącznie do odszkodowania w rozumieniu prawa cywilnego.
    Potwierdza to zresztą treść art. 21 ust. 1 pkt 3 ustawy. Przepis ten nie definiuje wprawdzie
    pojęcia odszkodowania, jednakże w jego treści zawarto wyłączenie z odszkodowań
    zwolnionych niektórych odszkodowań i odpraw, wypłacanych pracownikom (lit. a). Pod
    pojęciem "odszkodowania" z art. 21 ust. 1 pkt 3 Ustawy PIT należy zatem także rozumieć
    odszkodowania i odprawy wypłacane na podstawie przepisów prawa pracy.
    W przeciwnym razie zbędne byłoby wyłączenie niektórych odszkodowań i odpraw ze
    zwolnienia od opodatkowania. Gdyby tego rodzaju świadczenia nie były jednym z
    desygnatów wyrażenia “odszkodowania", racjonalny ustawodawca nie wyłączyłby
    dochodów z odszkodowań i odpraw z zakresu zwolnienia (zob. wyrok WSA w Warszawie z
    5.04.2017 r., sygn. akt: III SA/Wa 1199/16).
    W myśl art. 297 pkt 1 lit. b Kodeksu pracy, Minister Pracy, i Polityki Socjalnej określi w
    drodze rozporządzenia sposób ustalania wynagrodzenia stanowiącego podstawę
    ustalania wysokości kar pieniężnych, potrąceń, odszkodowań, odpraw pośmiertnych lub
    innych należności przewidzianych w Kodeksie pracy.
    Na podstawie wspomnianej delegacji ustawowej wydano Rozporządzenie Ministra Pracy i
    Polityki Socjalnej z dnia 29 maja 1996 r. w sprawie sposobu ustalania wynagrodzenia w
    okresie niewykonywania pracy oraz wynagrodzenia stanowiącego podstawę obliczania

    odszkodowań, odpraw, dodatków wyrównawczych do wynagrodzenia oraz innych
    należności przewidzianych w Kodeksie pracy (t.j.: Dz. U.2017.927, dalej: „Rozporządzenie”).
    Zgodnie z § 2 ust. 1 pkt 2 Rozporządzenia, zasady obowiązujące przy ustalaniu
    ekwiwalentu pieniężnego za urlop stosuje się także w celu obliczenia odszkodowania
    przysługującego pracownikowi w związku z rozwiązaniem umowy o pracę z naruszeniem
    przepisów prawa pracy (art. 471, 50 § 1 i 4 oraz art. 58 i 60 Kodeksu pracy).
    W myśl art. 173 Kodeksu pracy, Minister Pracy i Polityki Socjalnej określi, w drodze
    rozporządzenia, szczegółowe zasady udzielania urlopu wypoczynkowego, ustalania i
    wypłacania wynagrodzenia za czas urlopu oraz ekwiwalentu pieniężnego za urlop.
    Na podstawie wspomnianej delegacji ustawowej wydano Rozporządzenie Ministra Pracy i
    Polityki Socjalnej z dnia 8 stycznia 1997 r. w sprawie szczegółowych zasad udzielania
    urlopu wypoczynkowego, ustalania i wypłacania wynagrodzenia za czas urlopu oraz
    ekwiwalentu pieniężnego za urlop (Dz.U.1997.2.14 ze zm., dalej: „Rozporządzenie
    Urlopowe").
    Przepisy Rozporządzenia Urlopowego znajdują zatem zastosowanie w szczególności do
    obliczenia odszkodowania przysługującego pracownikowi w związku z rozwiązaniem
    umowy o pracę z naruszeniem przepisów prawa pracy, w tym odszkodowania
    wypłacanego na podstawie art. 56 § 1 w związku z art. 58 Kodeksu pracy.
    Jak wynika z opisu stanu faktycznego zawartego we wniosku, w dniu 23 października 2023
    r. (...) złożyła AA oświadczenie o rozwiązaniu z AA Umowy o Pracę bez wypowiedzenia z
    winy AA Na moment złożenia oświadczenia do Umowy o Pracę znajdował zastosowanie
    trzymiesięczny okres wypowiedzenia.
    Zatem odszkodowanie należne AA z tytułu rozwiązania z nim umowy o pracę bez
    wypowiedzenia z naruszeniem przepisów o rozwiązywaniu umów o pracę w tym trybie
    ustalić należy zgodnie z przepisami Kodeksu pracy i rozporządzeń wykonawczych w
    wysokości trzykrotności wynagrodzenia miesięcznego pracownika, liczonego jak
    ekwiwalent za urlop wypoczynkowy.
    Zgodnie z zawartą Ugodą i treścią przewidzianej w niej Ugody Sądowej, Kwota Ugody
    Sądowej obliczona została jako trzykrotność wspomnianej wyżej kwoty wynagrodzenia
    miesięcznego liczonego jak ekwiwalent za urlop wypoczynkowy, a następnie powiększona
    o wartość odsetek ustawowych za opóźnienie liczone za okres od 23 października 2023 r.
    do 30 września 2025 r. (okres między datą rozwiązania Umowy o Pracę i szacowaną przez
    strony ugody datą zawarcia ugody) w łącznej kwocie 49 906,65 zł.
    Zatem spełnione zostaną przesłanki zastosowania zwolnienia z art. 21 ust. 1 pkt 3 Ustawy
    PIT, gdyż Kwota Ugody Sądowej obliczona została w oparciu o zasady ustalania wynikające
    wprost z przepisów ustawy oraz przepisów wykonawczych wydanych na podstawie tejże
    ustawy (56 § 1 w związku z art. 58 Kodeksu pracy oraz przepisy Rozporządzenia w związku
    z przepisami Rozporządzenia Urlopowego).
    Zgodnie z art. 481 § 1 Kodeksu cywilnego, jeżeli dłużnik opóźnia się ze spełnieniem
    świadczenia pieniężnego, wierzyciel może żądać odsetek za czas opóźnienia, chociażby nie
    poniósł żadnej szkody i chociażby opóźnienie było następstwem okoliczności, za które
    dłużnik odpowiedzialności nie ponosi.
    Zgodnie z § 2 ww. artykułu, jeżeli stopa odsetek za opóźnienie nie była oznaczona, należą
    się odsetki ustawowe za opóźnienie w wysokości równej sumie stopy referencyjnej
    Narodowego Banku Polskiego i 5,5 punktów procentowych. Jednakże gdy wierzytelność
    jest oprocentowana według stopy wyższej, wierzyciel może żądać odsetek za opóźnienie
    według tej wyższej stopy.
    Odsetki ustawowe z tytułu opóźnienia niejako „z definicji” nalicza się wprost na podstawie
    ustawy, w sytuacji gdy brak postanowień umownych przewidujących inną niż określona
    przez ustawodawcę wartość tego rodzaju odsetek.

    Zatem uwzględnienie w Kwocie Ugody Sądowej odsetek z tytułu opóźnienia, naliczanych
    od wartości odszkodowania zgodnie z zasadami ustawowymi, również nie przekreśla
    zastosowania wspomnianego wyżej zwolnienia podatkowego, gdyż Kwota Ugody Sądowej
    wypłacana na podstawie ugody odpowiadałaby co do zasady kwocie hipotetycznego
    odszkodowania, jakie sąd mógłby zasądzić na rzecz AA, gdyby uznał jego roszczenie za
    zasadne.
    Zgodnie z art. 21 ust. 1 pkt 95 Ustawy PIT - „Wolne od podatku dochodowego są (...) 95)
    odsetki z tytułu nieterminowej wypłaty wynagrodzeń i świadczeń z tytułów, o których
    mowa w art. 10 ust. 1 pkt 1". Jak zostało wskazane wyżej, Kwota Ugody Sądowej zawiera w
    sobie odszkodowanie za niezgodne z prawem rozwiązanie stosunku pracy, kwalifikowane
    jako źródło przychodu w rodzaju stosunek pracy (art. 10 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 12 ust. 1
    Ustawy PIT) oraz kwotę należnych AA odsetek za opóźnienie. W związku z powyższym,
    również wartość odsetek w łącznej kwocie 49.906,65 zł będzie podlegać zwolnieniu z
    opodatkowania podatkiem dochodowym od osób fizycznych na podstawie art. 21 ust. 1
    pkt 95 Ustawy PIT. Zaś zgodnie z art. 21 ust. 1 pkt 95 b Ustawy PIT wolne od podatku są
    także „odsetki z tytułu nieterminowej wypłaty należności niepodlegających
    opodatkowaniu podatkiem dochodowym, wolnych od podatku dochodowego lub od
    których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku".
    Takie zapatrywanie na omawiane zagadnienie zaprezentowane zostało choćby w wyroku
    NSA z dnia 08.05.2025 r. (sygn. II FSK 1058/22), w którym czytamy - „W przypadku, gdy po
    otrzymaniu odpisu pozwu pracodawca nie wypłaci bezzwłocznie odszkodowania, ale czeka
    do zakończenia postępowania sądowego - należy uznać, że doszło do "nieterminowej
    wypłaty" świadczenia w dniu doręczenia odpisu pozwu. Ustawowe odsetki od
    nieterminowej wypłaty odszkodowania przysługującego pracownikowi z tytułu
    niezgodnego z prawem rozwiązania umowy o pracę bez wypowiedzenia należne są od
    dnia doręczenia pracodawcy odpisu pozwu zawierającego żądanie zapłaty tego
    odszkodowania. Tym samym stanowisko organu, zgodnie z którym zwolnienie nie dotyczy
    odsetek za okres od daty doręczenia odpisu pozwu do dnia uprawomocnienia się
    orzeczenia - należy uznać za błędne".
    Należy w tym miejscu zauważyć, że przepis art. 58 Kodeksu pracy nie daje sądowi
    orzekającemu w sprawie żadnej swobody w zakresie sposobu ustalenia wysokości
    odszkodowania - odszkodowanie, o którym mowa w art. 56 kodeksu przysługuje w
    wysokości wynagrodzenia za okres wypowiedzenia, który w analizowanym wypadku
    wynosił trzy miesiące.
    Sąd orzekając o zasadności powództwa musi przy tym stosować wspomniane wyżej
    zasady kalkulacji odszkodowania, w tym zasady określone przepisami Rozporządzenia w
    związku z przepisami Rozporządzenia Urlopowego.
    Ugoda Sądowa oraz Kwota Ugody Sądowej reguluje zupełnie inne kwestie niż Roszczenia
    Inne oraz obejmuje niezależny od nich stan faktyczny. W niniejszym wniosku opisano
    szeroko stan faktyczny aby zachować transparentność sytuacji, jednakże Roszczenia Inne
    oraz sposób ich rozliczenia między Stronami jest zupełnie odrębny od Ugody Sądowej, a
    także - co za tym idzie - zupełnie odrębny od niniejszego wniosku. W pełni zatem zasadne
    jest przyjęcie, że Kwota Ugody Sądowej podlegać będzie zwolnieniu z podatku
    dochodowego od osób fizycznych na podstawie art. 21 ust. 1 pkt 3 Ustawy PIT.
    Stanowisko to wspiera wykładnia wspomnianego przepisu zaprezentowana szczegółowo
    przez Trybunał Konstytucyjny w wyroku z dnia 29 listopada 2006 r. (sygn. akt: SK 51/06), w
    którym Trybunał orzekł m.in., że art. 21 ust. 1 pkt 3 lit. g Ustawy PIT (w ówcześnie
    obowiązującym brzmieniu) w zakresie, w jakim wyłącza zwolnienie podatkowe w stosunku
    do odszkodowań uzyskanych na podstawie ugody sądowej jest niezgodny z art. 2 i art. 32
    ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej.
    Jak zauważył Trybunał (poniżej przedstawiono najistotniejsze argumenty przedstawione w
    uzasadnieniu ww. wyroku):

    Rozwiązania prawne dotyczące opodatkowania odszkodowań ewoluowały. W tekście
    jednolitym ustawy z 2000 r. (Dz.U. Nr 14, poz. 176) formuła art. 21 ust. 1 pkt 3 była prosta.
    Przepis ten stanowił, że:
    "Wolne od podatku dochodowego są:
    3) odszkodowania otrzymane na podstawie przepisów prawa administracyjnego, prawa
    cywilnego i na podstawie innych ustaw, z wyjątkiem:
    a) przewidzianych w prawie pracy odszkodowań z tytułu skrócenia okresu wypowiedzenia
    umowy o pracę,
    b) odpraw wypłacanych na podstawie przepisów o szczególnych zasadach rozwiązywania
    z pracownikami stosunków pracy (...)”.
    Pierwsza (względem wspomnianego tekstu jednolitego ustawy, który treścią normatywną
    w tym zakresie w istocie odpowiadał pierwotnemu brzmieniu ustawy) zmiana tego
    przepisu (Dz.U. z 2000 r. Nr 104, poz. 1104) polegała na dodaniu trzech wyłączeń
    dotyczących odszkodowań przyznanych na podstawie przepisów o zakazie konkurencji (lit.
    d) i odszkodowań za szkody dotyczące składników majątku związanych z prowadzoną
    działalnością gospodarczą (lit. e, f).
    Kolejna zmiana art. 21 ust. 1 ustawy nastąpiła na mocy ustawy z dnia 27 lipca 2002 r. (Dz.
    U. Nr 141, poz. 1182) i wprowadziła zmiany w trzech kierunkach. Po pierwsze - nadano
    nowe brzmienie zdaniu wstępnemu art. 21 ust. 1 pkt 3, który uzyskał następującą treść:
    3) "otrzymane odszkodowania, jeżeli ich wysokość lub zasady ustalania wynikają wprost z
    przepisów odrębnych ustaw lub przepisów wykonawczych wydanych na podstawie tych
    ustaw.
    Po drugie - rozszerzono listę wyłączeń od zwolnienia podatkowego przewidzianego w art.
    21 ust. 1 pkt 3 przez dodanie lit. g w brzmieniu: "odszkodowań wynikających z zawartych
    umów lub ugód". Właśnie treść tego przepisu zadecydowała o rozstrzygnięciu sprawy
    skarżącego w sprawie rozpatrywanej przez Trybunał.
    Po trzecie - dodano nowe zwolnienia podatkowe zawarte w pkt 3a (odszkodowania dla
    osób represjonowanych) oraz 3b w brzmieniu:
    "3b) inne odszkodowania otrzymane na podstawie wyroku sądowego do wysokości
    określonej w tym wyroku, z wyjątkiem odszkodowań:
    a) otrzymanych w związku z prowadzoną działalnością gospodarczą,
    b) dotyczących korzyści, które podatnik mógłby osiągnąć, gdyby mu szkody nie
    wyrządzono." Kolejna zmiana art. 21 ust. 1 nastąpiła z mocy ustawy z dnia 12 listopada
    2003 r. (Dz.U. Nr 202, poz. 1956), z mocą obowiązującą od 1 stycznia 2004 r., polegała na:
    - zmianie zdania wstępnego pkt 3b, który otrzymał brzmienie:
    ”3b) inne odszkodowania otrzymane na podstawie wyroku lub ugody sądowej do
    wysokości określonej w tym wyroku lub ugodzie”,
    - dodaniu nowego zwolnienia podatkowego zawartego w pkt 3c w brzmieniu:
    "3c) odszkodowania w postaci renty otrzymane na podstawie przepisów prawa cywilnego
    w razie uszkodzenia ciała lub wywołania rozstroju zdrowia, przez poszkodowanego, który
    utracił całkowicie lub częściowo zdolność do pracy zarobkowej, albo jeżeli zwiększyły się
    jego potrzeby lub zmniejszyły widoki powodzenia na przyszłość".
    W konsekwencji obecnie do odszkodowań odnoszą się trzy punkty art. 21 ust. 1 ustawy.
    Ratio legis zwolnienia podatkowego wydaje się dość czytelne: zostało wprowadzone "z
    uwagi na fakt, że odszkodowanie ma na celu zrekompensowanie poszkodowanemu
    poniesionej przez niego szkody, a nie jego wzbogacenie" (Podatek dochodowy od osób
    fizycznych: rok 2004. Komentarz, red. J. Marciniak, Warszawa 2004, s. 338).

    Oczywiste wydaje się też uzasadnienie ograniczenia zwolnienia do odszkodowań
    uzyskanych na drodze sadowej i wyłączenie tych, które strony ustaliły umownie. Celem
    jest wyeliminowanie wypadków zmowy stron co do zajścia fikcyjnej szkody i - tym samym -
    co do ustalenia fikcyjnego odszkodowania.
    Zawieranie umów, w których osoby rzekomo odpowiedzialne za szkodę uznawałyby swą
    odpowiedzialność i zobowiązywały się do wypłacenia odszkodowania, stanowiłoby dość
    prostą metodę uniknięcia przez rzekomo poszkodowanego podatku dochodowego od
    sum uzyskanych jako odszkodowanie.
    Podsumowując, Trybunał Konstytucyjny stwierdził, że ogólna zasada zwolnienia
    odszkodowań od podatku dochodowego i wprowadzenia wyłączeń od tegoż zwolnienia
    jest zrozumiała.
    W sprawie rozpatrywanej przez Trybunał wątpliwości budziła natomiast jej realizacja.
    Przede wszystkim Trybunał zwrócił uwagę, że na tle ówcześnie obowiązujących przepisów
    art. 21 ust. 1 pkt 3, 3b i 3c trudno było ustalić w sposób jednoznaczny wzajemny stosunek
    poszczególnych wypadków nimi objętych. Chodziło zwłaszcza o stosunek pojęć:
    "otrzymane odszkodowania, jeżeli ich wysokość lub zasady ustalania wynikają wprost z
    przepisów odrębnych ustaw lub przepisów wykonawczych wydanych na podstawie tych
    ustaw" (pkt 3), "inne odszkodowania otrzymane na podstawie wyroku lub ugody sądowej
    do wysokości określonej w tym wyroku lub ugodzie" (pkt 3b) oraz "odszkodowania w
    postaci renty otrzymanej na podstawie przepisów prawa cywilnego" (pkt 3c).
    Zdaniem Trybunału istnienie tego rodzaju niejasności w regulacji podatkowej zasługuje na
    zdecydowanie krytyczną ocenę, kwestia ta nie była jednak przedmiotem rozpatrywanej
    sprawy, gdyż nie wpływała bezpośrednio na przedmiot rozstrzygnięcia.
    Dla sprawy rozpatrywanej przez Trybunał istotne było, że ówczesne brzmienie art. 21 ust.
    1 pkt 3 lit. g nie dawało podstaw do wprowadzania rozróżnienia między ugodę sądowa i
    pozasądową. Nie było zatem wątpliwości, że w indywidualnej sprawie skarżącego
    zastosowanie wspomnianego przepisu przesądziło o wyłączeniu ze zwolnienia
    podatkowego odszkodowania uzyskanego na podstawie ugody sądowej.
    W dalszej części uzasadnienia wyroku Trybunał nakreślił charakter prawny ugody sądowej
    w polskim porządku prawnym.
    Ugoda jest jednym z typów umów regulowanych przez kodeks cywilny. Zgodnie z art. 917
    KC „przez ugodę strony czynią sobie wzajemne ustępstwa w zakresie istniejącego między
    nimi stosunku prawnego w tym celu, aby uchylić niepewność co do roszczeń wynikających
    z tego stosunku lub zapewnić ich wykonanie albo by uchylić spór istniejący lub mogący
    powstać".
    Ugodę zalicza się do umów ustalających, tj. takich, których celem jest nadanie stosunkowi
    prawnemu cechy pewności i bezsporności.
    Kodeks postępowania cywilnego nie definiuje ugody sądowej; określenie to pojawia się
    tylko w przepisach dotyczących postępowania pojednawczego (art. 184 KPC). Jest
    niewątpliwe, że chodzi o umowę zawieraną już w toku postępowania sądowego, a więc
    kończącą spór między stronami, zaliczaną do tzw. czynności dyspozycyjnych, przez które
    strony decydują o losie przedmiotu postępowania, tj. roszczenia procesowego. Ugoda
    sądowa staje się ostateczna z chwilą uprawomocnienia się orzeczenia umarzającego
    postępowanie w związku z jej zawarciem. Zawarcie ugody jest jednym z tych zdarzeń,
    które czynią zbędnym wydanie wyroku sądowego i - w konsekwencji - stanowią podstawę
    postanowienia o umorzeniu postępowania na podstawie art. 355 § 1 KPC. Nie ulega
    wątpliwości, że ugoda zawarta przed sądem stanowi - na równi z wyrokiem sądowym -
    tytuł egzekucyjny.
    Wynika to expressis verbis z art. 777 § 1 KPC, który wylicza tytuły egzekucyjne.

    W ocenie Trybunału, mimo pewnych teoretycznych problemów z kwalifikacją prawną
    ugody sądowej, czy też - jak określa ją ustawodawca: "ugody zawartej przed sądem" (art.
    223 § 1 KPC), stanowi ona instrument prawny bardzo wysoko ceniony przez ustawodawcę
    i odgrywa doniosłą rolę w postępowaniu sądowym.
    Nie ulega wątpliwości, że w kodeksie postępowania cywilnego ustawodawca promuje
    ugodowe załatwianie spraw. Art. 10 KPC nakłada na sąd obowiązek dążenia w każdym
    stanie postępowania do ugodowego załatwienia sprawy, jeśli tylko w sprawie tej
    dopuszczalne jest zawarcie ugody. Uzupełnienie tego obowiązku znajdujemy w art. 223 §
    1 zd. 1 KPC, wg którego przewodniczący powinien we właściwej chwili skłaniać strony do
    pojednania. Konieczne jest zwrócenie uwagi ma unormowanie w kodeksie postępowania
    cywilnego tzw. postępowania pojednawczego, które - rozpoczynając się od zawezwania
    drugiej strony za pośrednictwem sądu do próby ugodowej - zmierza do ugodowego
    załatwienia sprawy (art. 184-186 KPC).
    Ponadto ustawą z dnia 28 lipca 2005 r. o zmianie kodeksu postępowania cywilnego oraz
    niektórych innych ustaw (Dz.U. Nr 172, poz. 1438), ustawodawca wprowadził instytucję
    mediacji (art. 183(1)-183 (15) KPC), której zasadniczym celem jest zapobieganie wnoszeniu
    spraw do sądu, a - jeśli to już nastąpiło - umożliwienie ugodowego załatwienia sprawy, bez
    wyroku sądowego. Uzasadnienie polityki ustawodawcy, który wyraźnie zmierza do
    rozszerzenia polubownego załatwiania spraw (nie tylko cywilnych), jest dość oczywiste i -
    w ocenie Trybunału - zasługuje na pełną aprobatę. Można wskazać trzy efekty tej polityki:
    wzmocnienie poczucia odpowiedzialności za własne zachowanie, promowanie aktywności
    obywateli, która prowadzi do budowy społeczeństwa obywatelskiego, i odciążenie
    organów wymiaru sprawiedliwości, zmniejszenie kosztów jego funkcjonowania i
    usprawnienie postępowania.
    W kontekście rozpatrywanej sprawy Trybunał zwrócił szczególną uwagę na trzeci efekt
    promowania ugodowego rozstrzygania sporów, a mianowicie - odciążenie państwa,
    zwłaszcza - wymiaru sprawiedliwości.
    Korzyści z ugodowego załatwiania spraw mają więc nie tylko strony, ale także ma je
    państwo. Jednocześnie wypada podkreślić, że - z punktu widzenia jednostki dochodzącej
    swych roszczeń przed sądem - zawarcie ugody nie obywa się bez kosztów. Ugoda sądowa,
    jak każda ugoda, polega na czynieniu sobie przez strony wzajemnych ustępstw. Aby
    doszło do jej zawarcia, powód musi więc zrezygnować z części swoich żądań, co w sprawie
    odszkodowawczej oznacza zwykle ograniczenie wysokości dochodzonego odszkodowania
    lub zgodę na rozłożenie odszkodowania na raty. Rzecz jasna, gdy sprawa kończy się
    umorzeniem postępowania na skutek zawarcia ugody, nie da się obiektywnie stwierdzić,
    czy i ile powód "stracił" na ugodzie. Jego udziałem jest jednak subiektywne odczucie
    rezygnacji z części świadczenia, którego oczekiwał.
    Przechodząc do analizy kwestii niezgodności art. 21 ust. 1 pkt 3 lit. g ustawy PIT z
    Konstytucją Trybunał zauważył, że otrzymane odszkodowania, jeżeli ich wysokość lub
    zasady ustalania wynikają wprost z przepisów odrębnych ustaw lub przepisów
    wykonawczych wydanych na podstawie tych ustaw, są zwolnione - co do zasady - z
    podatku dochodowego od osób fizycznych.
    Kwestionowany przepis art. 21 ust. 1 pkt 3 lit. g ustawy w ówczesnym brzmieniu wyłączał
    jednak zwolnienie, jeśli odszkodowanie ustalono w umowie lub ugodzie. Niezgodność
    owego wyłączenia z zasadą demokratycznego państwa prawnego w zakresie, w jakim
    obejmuje ono odszkodowania ustalone ugodą sądową, polegała w ocenie Trybunału na
    rażącej niespójności rozwiązań prawnych przyjętych w dwu gałęziach prawa. Niespójność
    ta, zdaniem Trybunału Konstytucyjnego, prowadziła do nadużycia zaufania obywatela do
    państwa i stanowionego przez nie prawa.
    Z jednej strony, ustawodawca zachęca strony do zakończenia postępowania ugodą, bez
    potrzeby wydawania orzeczenia przez sąd, z drugiej zaś - zaskarżony przepis prawa
    podatkowego nakłada na osobę, która zaakceptowała ugodowe załatwienie sprawy,

    swego rodzaju sankcję finansową w postaci obowiązku zapłacenia podatku od uzyskanego
    odszkodowania.
    Dla powoda w sprawie jest to podwójne obciążenie, skoro już przy samej ugodzie - ze
    względu na jej istotę - poczynił pewne ustępstwa, a zatem zgodził się na odszkodowanie
    mniejsze od żądanego czy też na gorsze warunki płatności (np. rozłożenie na raty). Na
    skutek tej niespójności poszkodowani wpadają w pułapkę zastawioną na nich przez
    ustawodawcę, który najpierw zachęca do zawierania ugody, co niewątpliwie wiąże się z
    odciążeniem organów wymiaru sprawiedliwości i obniżeniem kosztów jego
    funkcjonowania, a następnie - nakłonionemu do ugody poszkodowanemu każę płacić
    podatek od uzyskanego świadczenia.
    Taki efekt obowiązywania zaskarżonego przepisu niewątpliwie zaskakuje obywateli
    działających w zaufaniu do prawa i sądu, instytucji powołanej do sprawowania wymiaru
    sprawiedliwości. Obciążenie podatkiem odszkodowań uzyskanych na podstawie ugody
    sądowej może wywołać u poszkodowanych uzasadnione wrażenie podstępnego działania
    sądu, który - we własnym interesie, dla oszczędzenia sobie pracy - nakłania strony do
    zawarcia ugody, ukazując korzystne dla nich skutki takiego załatwienia sprawy, pomijając
    skutek następczy, jakim jest powstanie obowiązku podatkowego, oznaczające de facto
    zmniejszenie uzyskanego odszkodowania o wysokość podatku. Jest to bardzo wysoka
    cena ugody sądowej, mogąca wywoływać wrażenie, że prawo jest niesprawiedliwe, gdyż
    karze tych, którzy podjęli zachowania wysoko oceniane przez ustawodawcę i pożądane w
    skali całego porządku prawnego.
    Trybunał Konstytucyjny wyraził przekonanie, że gdyby sądy - nakłaniając strony procesu
    odszkodowawczego do ugody - informowały poszkodowanych o konsekwencjach
    podatkowych ugodowego zakończenia sprawy, liczba ugód znacząco by spadła.
    Spostrzeżenie to wskazuje, że rozwiązanie przyjęte w zaskarżonym przepisie przekreślało
    możliwość osiągnięcia celów legislacyjnych przyświecających zawartym w kodeksie
    postępowania cywilnego przepisom o ugodowym załatwianiu spraw. Ustawodawca
    wysyłał bowiem do obywateli sygnały idące w przeciwnych kierunkach: na gruncie jednej
    gałęzi prawa traktuje zawarcie ugody sądowej jako zachowanie pozytywne, zdecydowanie
    dodatnio oceniane przez porządek prawny, na gruncie innej gałęzi prawa to samo
    zachowanie traktuje jako "niepełnowartościowe" czy też "podejrzane". W ocenie Trybunału
    Konstytucyjnego, funkcjonowanie w ramach jednego porządku prawnego dwóch różnych
    ocen prawnych tego samego zachowania jest niedopuszczalne, gdyż pozbawia adresatów
    norm prawnych właściwego punktu odniesienia. Poszkodowanego, domagającego się w
    procesie naprawienia szkody, jeśli jest on w ogóle świadomy niebezpieczeństwa
    podatkowego, stawia w sytuacji trudnego wyboru; pójście za namową sądu i rezygnacja z
    wyroku drogo kosztuje.
    Istnienie opisanej rozbieżności naruszało zdaniem Trybunału zasady funkcjonowania
    demokratycznego państwa prawnego, w szczególności przekreśla zaufanie do państwa i
    stanowionego przez nie prawa. W uzasadnieniach rozstrzygnięć Trybunału wielokrotnie
    już podkreślono, że w demokratycznym państwie prawnym stanowienie i stosowanie
    prawa nie może być pułapką dla obywateli (zob. wyrok z 3 grudnia 1996 r., sygn. K 25/95,
    OTK ZU nr 6/1996, s. 501, z 10 kwietnia 2001 r., sygn. U 7/00, OTK ZU nr 3/2001, poz. 56; 5
    listopada 2002 r., sygn. P 7/01, OTK ZU nr 6/A/2002, poz. 80; z 7 czerwca 2004 r., sygn. P 4
    /03, OTK ZU nr 6/A/2004, poz. 55; 15 lutego 2005 r., sygn. K 48/04, OTK ZU nr 2/2005, poz.
    15).
    Trybunał, co szczególnie istotne dla niniejszego wniosku o wydanie interpretacji
    podatkowej, trafnie zidentyfikował przyczyny ostrożności, z jaką ustawodawca podchodzi
    do zwolnienia podatkowego odszkodowań: celem jest wyeliminowanie zmowy pozornie
    poszkodowanego z odpowiedzialnym za szkodę. Zwolnienie z podatku wszelkich
    odszkodowań, także ustalanych w umowach (w tym – w ugodach), dałoby szerokie pole do
    nadużyć; najprostszą formą ucieczki przed podatkiem byłoby ubranie dochodu w formę
    odszkodowania.

    Niebezpieczeństwo nadużyć jest jednak wyeliminowane, a w każdym razie bardzo
    ograniczone, gdy odszkodowanie jest ustalone ugodą sądową.
    Po pierwsze, skoro sprawa trafia do sądu, poszkodowany musi przedstawić w pozwie, a
    zatem - w pewnym sensie upublicznić i poddać kontroli sądowej, okoliczności faktyczne
    dotyczące samej szkody i przesłanek odpowiedzialności pozwanego. Po drugie, sąd ma
    możliwość sprawdzenia tych informacji a także powinien sprawdzić istnienie podstawy
    prawnej roszczeń. Po trzecie, ugoda zawierana przed sądem podlega kontroli składu
    orzekającego. Zgodnie z art. 223 § 2 w związku z art. 203 § 4 KPC. sąd może uznać ugodę
    za niedopuszczalną, gdy okoliczności sprawy wskazują, że czynność ta jest sprzeczna z
    prawem lub zasadami współżycia społecznego albo zmierza do obejścia prawa.
    Nawet wtedy gdy okoliczności faktyczne są wiarygodne i istnieje podstawa prawna
    żądania, sąd może więc nie dopuścić do zawarcia ugody, jeśli uzna, że zachodzi
    niebezpieczeństwo naruszenia lub obejścia prawa. Ponadto w postępowaniu w sprawach
    ze stosunku pracy i ubezpieczeń społecznych, na podstawie art. 469 KPC, sąd uzna
    zawarcie ugody za niedopuszczalne, gdyby czynność ta naruszała słuszny interes
    pracownika lub ubezpieczonego.
    Zdaniem Trybunału Konstytucyjnego, narzędzia, jakimi dysponuje sąd dla sprawdzenia
    rzeczywistego powstania szkody i podstawy odpowiedzialności pozwanego, są
    wystarczające, by zapobiec ugodom, które miałyby na celu naprawienie fikcyjnych szkód i -
    w konsekwencji - bezpodstawne uszczuplenie podstawy opodatkowania o kwotę
    rzekomego odszkodowania.
    W wypadku odszkodowań otrzymanych na podstawie ugód sądowych nie była więc
    zdaniem Trybunału aktualna argumentacja stanowiąca ratio legis wyłączenia ze
    zwolnienia podatkowego, zawartego w ówczesnym brzmieniu art. 21 ust. 1 pkt 3 lit. g
    ustawy.
    Trybunał stwierdził również niezgodność analizowanego przepisu z art. 32 ust. 1
    Konstytucji, głoszącym równość wobec prawa. Kwestionowany przepis wprowadzał
    bowiem zróżnicowane poszkodowanych, którzy wystąpili do sądu o odszkodowanie i - ze
    względu na przebieg sprawy - uzyskali wyrok albo zawarli ugodę sądową.
    W ocenie Trybunału sposób zakończenia sprawy sądowej nie może być uznany za cechę
    prawnie relewantną, która może mieć wpływ na zakres obciążenia obowiązkiem
    podatkowym. O ile można by było dopuścić ukształtowanie przepisów podatkowych w taki
    sposób, że różnicowałyby sytuację poszkodowanych w zależności od charakteru
    odpowiedzialności odszkodowawczej (ex delicto - ex contractu), od rodzaju szkody
    (majątkowa - niemajątkowa), od osoby uprawnionego (bezpośrednio, pośrednio
    poszkodowany), o tyle trudno uznać, by prawnie doniosłym kryterium zróżnicowania mógł
    być rodzaj tytułu egzekucyjnego, na podstawie którego egzekwuje się odszkodowanie.
    Reakcją ustawodawcy na ww. wyrok była zmiana przepisu wprowadzona mocą Ustawy z
    dnia 25 kwietnia 2008 r. o zmianie ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz.
    U. Nr 97, poz. 623), na podstawie której art. 21 w ust. 1 w pkt 3 lit. g otrzymał z dniem 21
    czerwca 2008 r. brzmienie:
    g) odszkodowań wynikających z zawartych umów lub ugód innych niż ugody sądowe".
    Przytoczone wyżej wywody Trybunału wspierają stanowisko zainteresowanych - Kwota
    Ugody Sądowej w przedstawionych we wniosku okolicznościach stanowić będzie
    odszkodowanie z tytułu nieprawidłowego rozwiązania z AA stosunku pracy, stanowiąca 3-
    krotność przeciętnego miesięcznego wynagrodzenia AA powiększonego o odsetki
    ustawowe.
    Zatem spełnione zostaną przesłanki zastosowania zwolnienia z art. 21 ust. 1 pkt 3 Ustawy
    PIT, gdyż Kwota Ugody Sądowej obliczona została w oparciu o zasady ustalania wynikające

    wprost z przepisów ustawy oraz przepisów wykonawczych wydanych na podstawie tejże
    ustawy (art. 56 § 1 w związku z art 58 Kodeksu pracy oraz przepisy Rozporządzenia w
    związku z przepisami Rozporządzenia Urlopowego).
    Nie znajdzie też zastosowanie wyłączenie ze zwolnienia, o którym mowa w art. 21 w ust. 1
    w pkt 3 lit. g ustawy PIT, gdyż Kwoty Ugody Sądowej wypłacona zostanie w rezultacie
    zawarcia ugody sądowej zatwierdzonej przez sąd.
    Brak zatem ryzyka wystąpienia nadużyć, które jak wskazywał Trybunał Konstytucyjny,
    stanowią bezpośrednią przyczynę wprowadzenia ograniczeń w stosowaniu zwolnienia, o
    którym mowa art. 21 w ust. 1 w pkt 3 Ustawy PIT.
    Zatem stanowisko zainteresowanych, zgodnie z którym w okolicznościach opisanych w
    niniejszym wniosku Kwota ugody sądowej, która będzie wypłacona przez (...) na rzecz AA
    podlega zwolnieniu z podatku dochodowego od osób fizycznych, uznać należy za w pełni
    uzasadnione.
    Ad 2
    W ocenie Zainteresowanych w okolicznościach opisanych w niniejszym wniosku
    Wnioskodawca nie będzie zobowiązany do pobrania zaliczki na podatek dochodowy od
    osób fizycznych od wypłacanej Zainteresowanemu Kwoty Ugody Sądowej.
    Zgodnie z art. 32 ust. 1 Ustawy PIT, zakłady pracy będące osobami fizycznymi, osobami
    prawnymi oraz jednostkami organizacyjnymi nieposiadającymi osobowości prawnej są
    obowiązane jako płatnicy obliczać i pobierać w ciągu roku zaliczki na podatek dochodowy
    od osób, które uzyskują od tych zakładów przychody ze stosunku służbowego, stosunku
    pracy, z pracy nakładczej lub ze spółdzielczego stosunku pracy, z zasiłków pieniężnych z
    ubezpieczenia społecznego wypłacanych przez zakłady pracy lub z tytułu udziału w
    nadwyżce bilansowej wypłacanej w spółdzielniach pracy.
    Z kolei z art. 38 ust. 1 cytowanej ustawy wynika, że płatnicy, o których mowa w art. 32-35,
    przekazują, z zastrzeżeniem ust 2 i 2a, kwoty pobranych zaliczek na podatek w terminie
    do 20 dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym pobrano zaliczki, na rachunek
    urzędu skarbowego, przy pomocy którego naczelnik urzędu skarbowego właściwy według
    miejsca zamieszkania płatnika wykonuje swoje zadania, a jeżeli płatnik nie jest osobą
    fizyczną, według siedziby bądź miejsca prowadzenia działalności, gdy płatnik nie posiada
    siedziby. Jeżeli między kwotą potrąconego podatku a kwotą wpłaconego podatku
    występuje różnica, należy ją wyjaśnić w deklaracji, o której mowa w ust. 1a.
    Jak wskazano już w stanowisku zainteresowanych w zakresie pytania pierwszego, Kwota
    Ugody Sądowej stanowić będzie odszkodowanie wypłacone z tytułu rozwiązania umowy o
    pracę bez wypowiedzenia z naruszeniem przepisów o rozwiązywaniu umów o pracę, a
    tym samym przychód w rozumieniu art. 11 ust. 1 Ustawy PIT, a konkretnie przychód ze
    stosunku pracy, o którym mowa w art. 12 ust. 1 ustawy.
    Niemniej jednak kwota ta będzie jednocześnie korzystała ze zwolnienia na podstawie art.
    21 ust. 1 pkt 3 ustawy.
    Zatem, w świetle zwolnienia ww. kwoty z opodatkowania, Wnioskodawca nie będzie
    zobowiązany do pobrania zaliczki na podatek dochodowy od osób fizycznych od
    wypłacanej Zainteresowanemu kwoty ugody sądowej.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest nieprawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Opodatkowanie wypłaconego odszkodowania

    Podstawową zasadą obowiązującą w przepisach ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku
    dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2025 r. poz. 163 ze zm.) jest zasada
    powszechności opodatkowania, która wyrażona została w art. 9 ust. 1 tej ustawy. Zgodnie
    z jego treścią:
      Opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z
      wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od
      których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.
    Z treści powyższego przepisu wynika, że opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób
    fizycznych podlegają wszelkiego rodzaju dochody uzyskane przez podatnika z wyjątkiem
    tych, które zostały enumeratywnie wymienione w katalogu zwolnień przedmiotowych
    zawartych w ww. ustawie bądź od których zaniechano poboru podatku.
    Stosownie do treści art. 11 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Przychodami, z zastrzeżeniem art. 14-15, art. 17 ust. 1 pkt 6, 9, 10 w zakresie
      realizacji praw wynikających z pochodnych instrumentów finansowych, pkt 11, art.
      19, art. 25b, art. 30ca, art. 30da i art. 30f, są otrzymane lub postawione do dyspozycji
      podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość
      otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń.
    Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych wyraźnie rozróżnia źródła
    przychodów oraz sposób opodatkowania dochodów z poszczególnych źródeł.
    Na podstawie art. 10 ust. 1 pkt 1 ww. ustawy:
      Źródłami przychodów są stosunek służbowy, stosunek pracy, w tym spółdzielczy
      stosunek pracy, członkostwo w rolniczej spółdzielni produkcyjnej lub innej spółdzielni
      zajmującej się produkcją rolną, praca nakładcza, emerytura lub renta.
    Stosownie do art. 12 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Za przychody ze stosunku służbowego, stosunku pracy, pracy nakładczej oraz
      spółdzielczego stosunku pracy uważa się wszelkiego rodzaju wypłaty pieniężne oraz
      wartość pieniężną świadczeń w naturze bądź ich ekwiwalenty, bez względu na źródło
      finansowania tych wypłat i świadczeń, a w szczególności: wynagrodzenia zasadnicze,
      wynagrodzenia za godziny nadliczbowe, różnego rodzaju dodatki, nagrody,
      ekwiwalenty za niewykorzystany urlop i wszelkie inne kwoty niezależnie od tego, czy
      ich wysokość została z góry ustalona, a ponadto świadczenia pieniężne ponoszone za
      pracownika, jak również wartość innych nieodpłatnych świadczeń lub świadczeń
      częściowo odpłatnych.
    Użyty powyżej zwrot „w szczególności” oznacza, że wymienione kategorie przychodów
    zostały wskazane jedynie przykładowo. Przychodem ze stosunku pracy i stosunków
    pokrewnych są więc wszelkiego rodzaju wypłaty i świadczenia skutkujące u podatnika
    powstaniem przysporzenia majątkowego, mające swoje źródło w łączącym pracownika z
    pracodawcą stosunku pracy lub stosunku pokrewnym.
    Tak szerokie zdefiniowanie pojęcia przychodu pracownika wskazuje, że w każdym
    przypadku, w którym uzyska on od pracodawcy realną korzyść mającą wymiar finansowy,
    będzie to rodzić obowiązek zwiększenia jego przychodu, z wyjątkiem świadczeń
    określonych w katalogu zwolnień przedmiotowych, zawartych w art. 21, 52, 52a i 52c
    ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.
    Analiza powyższego przepisu prowadzi do wniosku, że podstawą nabycia prawa do
    odszkodowań wypłaconych pracownikowi lub byłemu pracownikowi jest łączący lub
    uprzednio łączący tę osobę z pracodawcą stosunek pracy. Zatem odszkodowania takie
    stanowią przychód ze stosunku pracy, opodatkowany lub zwolniony od podatku.
    Zwolnienie z opodatkowania odszkodowania

    Należy podkreślić, że każde odszkodowanie stanowi przysporzenie majątkowe – przychód
    podatkowy. Jednakże ustawodawca ze względów celowościowych wprowadził w zakresie
    niektórych odszkodowań zwolnienia z podatku dochodowego od osób fizycznych, które
    wynikają m.in. z treści art. 21 ust. 1 pkt 3 i pkt 3b ustawy.
    Zgodnie z treścią art. 21 ust. 1 pkt 3 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Wolne od podatku dochodowego są otrzymane odszkodowania lub
      zadośćuczynienia, jeżeli ich wysokość lub zasady ustalania wynikają wprost z
      przepisów odrębnych ustaw lub przepisów wykonawczych wydanych na podstawie
      tych ustaw lub aktów administracyjnych wydanych na podstawie tych przepisów,
      oraz otrzymane odszkodowania lub zadośćuczynienia, jeżeli ich wysokość lub zasady
      ustalania wynikają wprost z postanowień układów zbiorowych pracy, innych
      opartych na ustawie porozumień zbiorowych, regulaminów lub statutów, o których
      mowa w art. 9 § 1 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. - Kodeks pracy (Dz.U. z 2023 r.
      poz. 1465 oraz z 2024 r. poz. 878, 1222, 1871 i 1965), z wyjątkiem:
      a) określonych w prawie pracy odpraw i odszkodowań z tytułu skrócenia okresu
      wypowiedzenia umowy o pracę,
      b) odpraw pieniężnych wypłacanych na podstawie przepisów o szczególnych
      zasadach rozwiązywania z pracownikami stosunków pracy z przyczyn niedotyczących
      pracowników,
      c) odpraw i odszkodowań z tytułu skrócenia okresu wypowiedzenia
      funkcjonariuszom pozostającym w stosunku służbowym,
      d) odszkodowań przyznanych na podstawie przepisów o zakazie konkurencji,
      e) odszkodowań za szkody dotyczące składników majątku związanych z prowadzoną
      działalnością gospodarczą,
      f) odszkodowań za szkody dotyczące składników majątku związanych z
      prowadzeniem działów specjalnych produkcji rolnej, z których dochody są
      opodatkowane według skali, o której mowa w art. 27 ust. 1, lub na zasadach, o
      których mowa w art. 30c,
      g) odszkodowań wynikających z zawartych umów lub ugód innych niż ugody sądowe.
    Natomiast w myśl art. 21 ust. 1 pkt 3b ustawy:
      Wolne od podatku dochodowego są inne odszkodowania lub zadośćuczynienia
      otrzymane na podstawie wyroku lub ugody sądowej do wysokości określonej w tym
      wyroku lub tej ugodzie, z wyjątkiem odszkodowań lub zadośćuczynień:
      a) otrzymanych w związku z prowadzoną działalnością gospodarczą,
      b) dotyczących korzyści, które podatnik mógłby osiągnąć, gdyby mu szkody nie
      wyrządzono.
    Zwolnieniem określonym w art. 21 ust. 1 pkt 3 cyt. ustawy, objęte są odszkodowania lub
    zadośćuczynienia w sytuacji gdy ich wysokość lub zasady ustalania wynikają wprost z
    przepisów odrębnych ustaw lub przepisów wykonawczych wydanych na podstawie tych
    ustaw lub aktów administracyjnych wydanych na podstawie tych przepisów; lub też jeżeli
    ich wysokość lub zasady ustalania wynikają wprost z postanowień układów zbiorowych
    pracy, innych opartych na ustawie porozumień zbiorowych, regulaminów lub statutów, o
    których mowa w art. 9 § 1 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. – Kodeks pracy, z wyjątkiem
    wymienionych w lit. a-g tego przepisu.
    Zgodnie z art. 9 § 1 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. Kodeks pracy (t. j. Dz. U. z 2025 r.
    poz. 277 ze zm.):
      Ilekroć w Kodeksie pracy jest mowa o prawie pracy, rozumie się przez to przepisy
      Kodeksu pracy oraz przepisy innych ustaw i aktów wykonawczych, określające prawa

      i obowiązki pracowników i pracodawców, a także postanowienia układów zbiorowych
      pracy i innych opartych na ustawie porozumień zbiorowych, regulaminów i statutów
      określających prawa i obowiązki stron stosunku pracy.
    Zastosowanie zwolnienia z art. 21 ust. 1 pkt 3 ustawy o podatku dochodowym od osób
    fizycznych wymaga łącznego spełnienia następujących warunków:
    · otrzymane świadczenie musi być odszkodowaniem lub zadośćuczynieniem,
    · odszkodowanie lub zadośćuczynienie musi być przyznane na podstawie: ustawy,
      przepisów wykonawczych do ustawy, układów zbiorowych pracy lub innych opartych
      na ustawie porozumień zbiorowych, regulaminów lub statutów, o których mowa w art.
      9 § 1 ustawy Kodeks pracy,
    · wysokość bądź zasady ustalania odszkodowania lub zadośćuczynienia muszą wprost
      wynikać z ww. aktów,
    · nie mogą zachodzić wyłączenia, o jakich mowa w lit. a-g art. 21 ust. 1 pkt 3 ustawy o
      podatku dochodowym od osób fizycznych.
    Natomiast zwolnienie przedmiotowe, o którym mowa w art. 21 ust. 1 pkt 3b ww. ustawy,
    obejmuje swym zakresem odszkodowania lub zadośćuczynienia przyznane na podstawie
    wyroku lub ugody sądowej, których wysokość lub zasady ustalania nie wynikają wprost z
    regulacji wskazanych w art. 21 ust. 1 pkt 3 ustawy o podatku dochodowym od osób
    fizycznych.
    Przy czym ze zwolnienia, o którym mowa w art. 21 ust. 1 pkt 3b ww. ustawy, wyłączone są
    świadczenia otrzymane w związku z prowadzoną działalnością gospodarczą oraz
    świadczenia dotyczące korzyści, które podatnik mógłby osiągnąć, gdyby mu szkody nie
    wyrządzono.
    Zakres tego zwolnienia obejmuje tylko odszkodowania lub zadośćuczynienia za tzw.
    szkodę rzeczywistą, czyli poniesione straty, a nie dotyczy utraconych korzyści. Specyfika
    prawa podatkowego nakazuje inaczej traktować odszkodowanie lub zadośćuczynienie z
    tytułu poniesionych przez poszkodowanego strat i świadczenia z tytułu utraconych
    korzyści. Świadczenia z tytułu utraconych korzyści, jakich poszkodowany mógł się
    spodziewać, gdyby mu szkody nie wyrządzono, podlega bowiem opodatkowaniu
    podatkiem dochodowym od osób fizycznych.
    Podstawowym warunkiem zwolnienia świadczenia od opodatkowania na podstawie art.
    21 ust. 1 pkt 3 lub pkt 3b ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych jest więc
    jego odszkodowawczy charakter.
    Definicja odszkodowania/zadośćuczynienia w rozumieniu ustawy Kodeks Cywilny
    W ustawie o podatku dochodowym od osób fizycznych ustawodawca nie zdefiniował
    pojęcia odszkodowania czy zadośćuczynienia. Nie oznacza to jednak dowolności w ich
    rozumieniu. Podkreślenia wymaga, że to nie nazwa, lecz rzeczywisty charakter
    świadczenia decyduje o tym, czy przybiera ono cechy odszkodowania/zadośćuczynienia,
    czy też nie.
    Odwołując się do prawa cywilnego stwierdzam, że świadczenie odszkodowawcze to
    najogólniej świadczenie mające na celu naprawienie wyrządzonej szkody. Szkodą jest
    uszczerbek, jakiego doznał poszkodowany wbrew jego woli we wszelkiego rodzaju
    dobrach przez prawo chronionych. Chodzi więc zarówno o uszczerbek majątkowy, jak i
    niemajątkowy. Uszczerbek niemajątkowy jest określany terminem „krzywda”. Pod tym
    pojęciem należy rozumieć wszelkie negatywne przeżycia człowieka wyrażające się
    zarówno w cierpieniu fizycznym, jak i psychicznym, wywołane czynem niedozwolonym. Do
    naprawienia krzywdy odnosi się termin „zadośćuczynienie”, natomiast „odszkodowanie”
    wiąże się z naprawieniem uszczerbku majątkowego.

    W ustawie z 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (Dz. U. z 2025 r. poz. 1071), świadczenie
    odszkodowawcze wynika głównie z tytułu odpowiedzialności deliktowej (art. 415 i
    następne) lub odpowiedzialności kontraktowej (art. 471 i następne), a co za tym idzie jest
    następstwem czynu niedozwolonego lub niewykonania, bądź nienależytego wykonania
    zobowiązania.
    Powyższe regulacje, mają również zastosowanie do przepisów prawa pracy, choć w
    ograniczonym zakresie. Jak stanowi bowiem art. 300 Kodeksu pracy:
      W sprawach nieuregulowanych przepisami prawa pracy, stosuje się odpowiednio
      przepisy Kodeksu cywilnego, jeżeli nie są one sprzeczne z zasadami prawa pracy.
    Powyższe oznacza, że przepisy Kodeksu cywilnego wybrane do zastosowania w prawie
    pracy (stosunku pracy) nie mogą się sprzeciwiać ogólnym normom prawa pracy, mającym
    podstawowe znaczenie dla regulacji stosunków pracy.
    Definicja odszkodowania/zadośćuczynienia w rozumieniu ustawy Kodeks pracy
    Przepisy ustawy Kodeks pracy, posługują się terminami „odszkodowanie” oraz
    „zadośćuczynienie” w odniesieniu do konkretnych świadczeń pracowniczych, do których
                                    3d  1uprawniony jest pracownik lub były pracownik (np. w art. 18, art. 36 § 1, art. 45, art. 56,
        3  2art. 94 § 3, art. 99, art. 101 Kodeksu pracy).
    W kontekście rozwiązania umowy o pracę ustawodawca przewiduje odszkodowanie w
    sytuacji, gdy wypowiedzenie umowy o pracę zawartej na czas nieokreślony jest
    nieuzasadnione lub narusza przepisy o wypowiadaniu umów o pracę (art. 45 Kodeksu
    pracy), bądź rozwiązano umowę o pracę bez wypowiedzenia z naruszeniem przepisów o
    rozwiązywaniu umów o pracę w tym trybie (art. 56 Kodeksu pracy).
    Zgodnie z art. 45 § 1 Kodeksu pracy:
      W razie ustalenia, że wypowiedzenie umowy o pracę zawartej na czas określony lub
      umowy o pracę zawartej na czas nieokreślony jest nieuzasadnione lub narusza
      przepisy o wypowiadaniu umów o pracę, sąd pracy – stosownie do żądania
      pracownika – orzeka o bezskuteczności wypowiedzenia, a jeżeli umowa uległa już
      rozwiązaniu – o przywróceniu pracownika do pracy na poprzednich warunkach albo
      o odszkodowaniu.
    W myśl art. 45 § 2 Kodeksu pracy:
      Sąd pracy może nie uwzględnić żądania pracownika uznania wypowiedzenia za
      bezskuteczne lub przywrócenia do pracy, jeżeli ustali, że uwzględnienie takiego
      żądania jest niemożliwe lub niecelowe; w takim przypadku sąd pracy orzeka o
      odszkodowaniu. Jeżeli przed wydaniem orzeczenia upłynął termin, do którego
      umowa o pracę zawarta na czas określony miała trwać, lub jeżeli przywrócenie do
      pracy byłoby niewskazane ze względu na krótki okres, jaki pozostał do upływu tego
      terminu, pracownikowi przysługuje wyłącznie odszkodowanie.
    Jednakże na podstawie art. 45 § 3 Kodeksu pracy:
      Przepisu § 2 zdanie pierwsze nie stosuje się do pracowników, o których mowa w art.
      39 i 177, oraz w przepisach szczególnych dotyczących ochrony pracowników przed
      wypowiedzeniem lub rozwiązaniem umowy o pracę, chyba że uwzględnienie żądania
      pracownika przywrócenia do pracy jest niemożliwe z przyczyn określonych w art.
      411; w takim przypadku sąd pracy orzeka o odszkodowaniu.
            1Zgodnie z art. 47 Kodeksu pracy:
      Odszkodowanie, o którym mowa w art. 45, przysługuje w wysokości wynagrodzenia
      za okres od 2 tygodni do 3 miesięcy, nie niższej jednak od wynagrodzenia za okres
      wypowiedzenia. W przypadku wypowiedzenia umowy o pracę zawartej na czas
      określony, której termin, do którego umowa ta miała trwać, określony w umowie

      upłynął przed wydaniem orzeczenia przez sąd pracy, lub gdy przywrócenie do pracy
      byłoby niewskazane ze względu na krótki okres, jaki pozostał do upływu tego
      terminu, odszkodowanie przysługuje w wysokości wynagrodzenia za czas, do upływu
      którego umowa miała trwać, nie więcej jednak niż za okres 3 miesięcy.
    W myśl art. 56 Kodeksu pracy:
      § 1 Pracownikowi, z którym rozwiązano umowę o pracę bez wypowiedzenia z
      naruszeniem przepisów o rozwiązywaniu umów o pracę w tym trybie, przysługuje
      roszczenie o przywrócenie do pracy na poprzednich warunkach albo o
      odszkodowanie. O przywróceniu do pracy lub odszkodowaniu orzeka sąd pracy.
      § 2 Przepisy art. 45 § 2 i 3 stosuje się odpowiednio.
    Stosownie do art. 58 Kodeksu pracy:
      Odszkodowanie, o którym mowa w art. 56, przysługuje w wysokości wynagrodzenia
      za okres wypowiedzenia. W przypadku rozwiązania umowy o pracę zawartej na czas
      określony odszkodowanie przysługuje w wysokości wynagrodzenia za czas, do
      którego umowa miała trwać, nie więcej jednak niż za okres wypowiedzenia.
    Stosownie do treści art. 30 § 1 pkt 1 Kodeksu pracy:
      Umowa o pracę rozwiązuje się na mocy porozumienia stron (...).
    Jednakże należy zauważyć, że przepisy Kodeksu pracy nie przewidują wypłaty
    odszkodowania w sytuacji rozwiązania umowy za porozumieniem stron. Konsekwencją
    tego jest brak możliwości sprecyzowania na gruncie powołanych wyżej przepisów Kodeksu
    pracy ustalenia wysokości odszkodowania.
    Zawarcie ugody przed mediatorem
    Dla rozstrzygnięcia, czy zawarta przez Państwa ugoda przed mediatorem zatwierdzona
    przez sąd stanowi ugodę sądową należy odnieść się do ustawy z dnia 17 listopada 1964 r.
    Kodeks postępowania cywilnego (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1568 ze zm.):
                8Stosownie do art. 183 § 1 ww. Kodeksu:
      Sąd może skierować strony do mediacji na każdym etapie postępowania.
            13W myśl art. 183§ 2 ww. Kodeksu:
      W razie skierowania przez sąd sprawy do mediacji mediator składa protokół w sądzie
      rozpoznającym sprawę, z oznaczeniem, czy sąd rozpoznający sprawę jest sądem
      wskazanym przez strony w trybie określonym w art. 18314 § 21. Strony mogą objąć
      ugodą również roszczenia nieobjęte pozwem.
        14Z art. 183 § 1 i § 2 ww. Kodeksu wynika, że:
                                                13§ 1. Jeżeli zawarto ugodę przed mediatorem, sąd, o którym mowa w art. 183, na
      wniosek strony niezwłocznie przeprowadza postępowanie co do zatwierdzenia
      ugody zawartej przed mediatorem.
      § 2. Jeżeli ugoda podlega wykonaniu w drodze egzekucji, sąd zatwierdza ją przez
      nadanie jej klauzuli wykonalności; w przeciwnym przypadku sąd zatwierdza ugodę
      postanowieniem.
            15Na mocy art. 183 ww. Kodeksu:
      Ugoda zawarta przed mediatorem, po jej zatwierdzeniu przez sąd, ma moc prawną
      ugody zawartej przed sądem. Ugoda zawarta przed mediatorem, którą zatwierdzono
      przez nadanie jej klauzuli wykonalności, jest tytułem wykonawczym.
    Z ww. przepisów wynika zatem, że ugoda mediacyjna zatwierdzona przez sąd ma moc
    ugody sądowej, czyli wywołuje takie same skutki prawne, jak ugoda zawarta przed sądem.

    W ramach wykonania ugody (...) zobowiązała się do:
        Dokonania zmiany świadectwa pracy AA i dostarczenia go AA (...) dokona zmiany
        trybu rozwiązania Umowy o Pracę na „za porozumieniem Stron” oraz następnie
        dostarczy tak zmienione świadectwo pracy AA);
        Cofnięcia wniesionych pozwów przeciw AA wraz ze zrzeczeniem się roszczeń.
    W myśl art. 917 ustawy Kodeksu cywilnego:
      Przez ugodę strony czynią sobie wzajemne ustępstwa w zakresie istniejącego między
      nimi stosunku prawnego w tym celu, aby uchylić niepewność co do roszczeń
      wynikających z tego stosunku lub zapewnić ich wykonanie albo by uchylić spór
      istniejący lub mogący powstać.
    Powołana definicja ugody pozwala wyróżnić elementy konstrukcyjne tej instytucji. Po
    pierwsze, ugoda jest zawierana w sytuacji, gdy między stronami stosunku prawnego
    istnieje niepewność albo spór, co do roszczeń wynikających z tego stosunku. Po drugie,
    celem zawarcia ugody jest uchylenie tej niepewności lub sporu. Wreszcie po trzecie,
    strony dążą do osiągnięcia celu przez wzajemne ustępstwa. Tak więc, nieodłącznym
    elementem ugody są wzajemne ustępstwa stron. Poza tym, zarówno w doktrynie, jak i w
    orzecznictwie podkreśla się szczególną przyczynę prawną ugody. Oznacza to, że ugoda nie
    tworzy nowego stosunku prawnego, a jedynie odnosi się do istniejącego stosunku
    prawnego stanowiącego podstawę powództwa, a tym samym podstawę zawarcia ugody.
    Wobec tego zawarta między Państwem, a byłym pracownikiem ugoda sądowa stanowi
    ugodę w rozumieniu art. 917 Kodeksu cywilnego.
    Tym samym, kwota wypłacona przez Państwa byłemu pracownikowi w swojej istocie ma
    charakter umowny, gdyż wynika jedynie z ustaleń pomiędzy stronami ugody, a jej
    wysokość uwzględnia interesy obu stron. Wysokość tego świadczenia – „odszkodowania”
    nie wynika z przepisów ustaw, układów zbiorowych pracy lub innych opartych na ustawie
    porozumieniach zbiorowych regulujących wysokość lub zasady ustalania odszkodowania.
    Doszło natomiast do zawarcia ugody, na mocy której zobowiązali się Państwo do zapłaty
    na rzecz byłego pracownika stosownej kwoty tytułem odszkodowania za rozwiązanie
    umowy o pracę, tj. równowartości 3-miesięcznego wynagrodzenia.
    Do wypłaconego pracownikowi świadczenia za rozwiązanie stosunku pracy nie ma zatem
    zastosowania zwolnienie, o którym mowa w art. 21 ust. 1 pkt 3 ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych.
    Na podstawie art. 21 ust. 1 pkt 3b ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych,
    opodatkowaniu podatkiem dochodowym, jako wyłączone ze zwolnienia, podlega
    odszkodowanie otrzymane na podstawie wyroku lub ugody sądowej z tytułu utraconych
    korzyści, które podatnik mógł otrzymać gdyby mu szkody nie wyrządzono.
    Opodatkowanie to wynika stąd, że gdyby podatnik osiągnął spodziewane korzyści, to
    podlegałyby one opodatkowaniu na zasadach ogólnych.
    Kwota odszkodowania wynikająca z ustaleń zawartych między stronami ugody w
    rozumieniu art. 917 ustawy Kodeks cywilny, której wysokość uwzględnia interesy obu
    stron wynikające z łączącego strony stosunku pracy, ma rekompensować pracownikowi
    utracone przez niego, w wyniku rozwiązania umowy o pracę, spodziewane korzyści w
    postaci wynagrodzenia za pracę. Zatem, wypłacone Państwa byłemu pracownikowi
    świadczenie nie jest rekompensatą za szkodę z tytułu bezpodstawnego (krzywdzącego)
    sposobu rozwiązania umowy o pracę, jeśli rozwiązanie umowy nastąpiło w efekcie za
    porozumieniem stron (czyli za zgodą pracownika). Świadczenie to ma więc tak naprawdę
    zrekompensować zarobek, jaki były pracownik mógłby otrzymać, gdyby nadal łączył go
    stosunek pracy z Państwem, a więc gdyby do rozwiązania umowy o pracę nie doszło.

    Wobec powyższego, wypłacona przez Państwa kwota odszkodowania na rzecz byłego
    pracownika nie będzie również korzystała ze zwolnienia na podstawie art. 21 ust. 1 pkt 3b
    ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.
    Końcowo podkreślam, że nie nazwa, lecz rzeczywisty charakter świadczenia decyduje o
    tym, czy przybiera ono cechy odszkodowania/zadośćuczynienia, czy nie.
    Tym samym stanowisko w zakresie pytania nr 1 jest nieprawidłowe.
    Obowiązki płatnika
    Państwa wątpliwości dotyczą również kwestii poboru zaliczki na podatek dochodowy od
    osób fizycznych z tytułu wypłaconej kwoty.
    Jak wynika z art. 32 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Zakłady pracy będące osobami fizycznymi, osobami prawnymi oraz jednostkami
      organizacyjnymi nieposiadającymi osobowości prawnej są obowiązane jako płatnicy
      obliczać i pobierać w ciągu roku zaliczki na podatek dochodowy od osób, które
      uzyskują od tych zakładów przychody ze stosunku służbowego, stosunku pracy, z
      pracy nakładczej lub ze spółdzielczego stosunku pracy, z zasiłków pieniężnych z
      ubezpieczenia społecznego wypłacanych przez zakłady pracy lub z tytułu udziału w
      nadwyżce bilansowej wypłacanej w spółdzielniach pracy.
    W myśl art. 38 ust. 1 ustawy:
      Płatnicy, o których mowa w art. 32–35 przekazują, z zastrzeżeniem ust. 2 i 2a, kwoty
      pobranych zaliczek na podatek w terminie do 20 dnia miesiąca następującego po
      miesiącu, w którym pobrano zaliczki, na rachunek urzędu skarbowego, przy pomocy
      którego naczelnik urzędu skarbowego właściwy według miejsca zamieszkania
      płatnika wykonuje swoje zadania, a jeżeli płatnik nie jest osobą fizyczną, według
      siedziby bądź miejsca prowadzenia działalności, gdy płatnik nie posiada siedziby.
      Jeżeli między kwotą potrąconego podatku a kwotą wpłaconego podatku występuje
      różnica, należy ją wyjaśnić w deklaracji, o której mowa w ust. 1a.
    Mając na uwadze powyższe, stwierdzić należy, że wypłacone przez Państwa byłemu
    pracownikowi na podstawie ugody zawartej przed mediatorem świadczenie stanowiące
    równowartość 3-miesięcznego wynagrodzenia, nazwane przez strony odszkodowaniem,
    stanowi dla tego pracownika przychód ze stosunku pracy, o którym mowa w art. 12 ust. 1
    ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, podlegający opodatkowaniu tym
    podatkiem, ponieważ wypłata świadczenia miała swoje źródło w uprzednio łączącym
    pracownika z Państwem stosunku pracy. Wskazać należy, że gdyby tego stosunku nie było
    – pracownik nie miałby podstaw występować z roszczeniem przeciwko Państwu o
    zasądzenie odszkodowania w związku z rozwiązaniem umowy o pracę.
    Świadczenie wypłacone przez Państwa na rzecz byłego pracownika, na mocy zawartej
    ugody – na gruncie ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych – stanowi
    przychód podlegający opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych, który
    nie korzysta ze zwolnienia z opodatkowania na podstawie art. 21 ust. 1 pkt 3 i pkt 3b
    ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Zatem, Państwo jako płatnik,
    wypłacając byłemu pracownikowi odszkodowanie na podstawie zawartej ugody
    zobowiązani jesteście do naliczenia, pobrania i odprowadzenia z tego tytułu zaliczki na
    podatek dochodowy od osób fizycznych.
    Zatem Państwa stanowisko w zakresie pytania nr 2 jest nieprawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, które Państwo przedstawili i stanu prawnego,
    który obowiązuje w dniu wydania interpretacji.

    Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe wyłącznie wobec Państwa i
    tylko wtedy, gdy rzeczywisty stan faktyczny sprawy będącej przedmiotem interpretacji
    pokrywał się będzie ze stanem faktycznym podanym przez Państwa w złożonym wniosku.
    W związku z powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego
    we wniosku opisu stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego, udzielona odpowiedź traci
    swą aktualność.
    Jednocześnie zaznaczam, że niniejszą interpretację wydałem w oparciu o opis okoliczności
    faktycznych przedstawionych we wniosku. Rolą postępowania w sprawie wydania
    indywidualnej interpretacji przepisów podatkowych nie jest ustalanie stanu faktycznego,
    stanowi to bowiem domenę ewentualnego postępowania podatkowego. To na podatniku
    ciąży obowiązek udowodnienia w toku tego postępowania okoliczności faktycznych, z
    których wywodzi on dla siebie korzystne skutki prawne.
    Nie prowadzę postępowania dowodowego, ograniczam się do analizy okoliczności
    podanych we wniosku. W stosunku do tych okoliczności wyrażam swoje stanowisko, które
    zawsze musi być jednak ustosunkowaniem się do poglądu (stanowiska) prezentowanego
    w danej sprawie przez Wnioskodawcę. Jeżeli w toku ewentualnego postępowania
    kontrolnego organ uzna, że zdarzenie opisane we wniosku różni się od zdarzenia
    występującego w rzeczywistości, wówczas wydana interpretacja nie będzie Państwa
    chroniła.
    Przywołane przez Państwa wyroki sądów administracyjnych są wiążące jedynie w
    sprawach, których dotyczą. Organ, pomimo że w ocenie indywidualnych spraw
    podatników posiłkuje się wydanymi rozstrzygnięciami sądów i innych organów, to nie ma
    możliwości zastosowania ich wprost, ponieważ nie stanowią źródła materialnego prawa
    podatkowego. Każdą sprawę organ jest zobowiązany rozpatrywać indywidualnie.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    · Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy
      z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.).
      Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie
      zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego. Z funkcji
      ochronnej będą mogli skorzystać Ci z Państwa, którzy zastosują się do interpretacji.
    · Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
      z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    · Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

przez Zainteresowanego, który
    jest stroną postępowania
    (...) (Zainteresowany będący stroną postępowania – art. 14r § 2 Ordynacji podatkowej) ma
    prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu
    Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z
    dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.
    U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).

    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
        w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
        Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
        w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na
        adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS
        /SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a, art. 14b § 1 i art. 14r
    Ordynacji podatkowej.