Interpretacja indywidualna
Sygnatura: IPPP1-443-477/08-2/JB
Organ: Dyrektor Izby Skarbowej w Warszawie
Data wydania: 2008-05-19
Teza: Sprzedaż dwóch działek budowlanych z majątku prywatnego podatnika nie podlega opodatkowaniu podatkiem VAT, gdyż planowana czynność nie mieści się w definicji działalności gospodarczej
Słowa kluczowe: budowa-działka pod budowę; czynności-czynności nieopodatkowane podatkiem od towarów i usług; czynności-czynności niepodlegające opodatkowaniu; działalność-działalność gospodarcza; działki; grunty; grunty-sprzedaż gruntów; podatnik
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III-Rozdział 1-art. 15

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA

Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.) oraz § 7 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz. U. z 2007 r. Nr 112, poz. 770) Dyrektor Izby Skarbowej w Warszawie działając w imieniu Ministra Finansów stwierdza, że Pana stanowisko, przedstawione we wniosku z dnia 5 marca 2008r. (data wpływu 12 marca 2008r.) o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie opodatkowania sprzedaży działek - **jest prawidłowe.**

UZASADNIENIE

W dniu 12 marca 2008r. wpłynął wniosek o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie opodatkowania sprzedaży działek.

W przedmiotowym wniosku zostało przedstawione następujące zdarzenie przyszłe:

Wnioskodawca jest osobą fizyczną prowadzącą działalność gospodarczą, która nie podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług i nie jest związana ze sprzedażą działek budowlanych. We wrześniu 2006r. nabył wraz z żoną dwie działki budowlane, co jest stwierdzone jednym aktem notarialnym, ponieważ działki te zakupione zostały od jednej osoby. Działki te położone są obok siebie. W 2008r. Wnioskodawca zamierza sprzedać obie działki, z tym, że w zależności od klienta dokona sprzedaży dwóch działek razem jednej osobie, bądź każdą z działek oddzielnie. Wnioskodawca zauważa, iż zamierza sprzedać majątek prywatny, który nabył na własne potrzeby, a nie z przeznaczeniem na działalność handlową. Działki kupił w całości (grunty o powierzchni 2031 mkw. składające się z dwóch przylegających do siebie działek). W przypadku sprzedaży dwóch działek jednocześnie czy też oddzielnie nie jest to działalność handlowa, ponieważ, jak podkreśla Podatnik, będzie to pierwsza i ostatnia sprzedaż. Potrzeba sprzedaży działek wyniknęła dość nagle i z przyczyn niezależnych od Wnioskodawcy, a tym bardziej nie znanych w chwili zakupu. Po rozpoczęciu budowy domu nastąpił niespodziewany lawinowy wzrost cen materiałów budowlanych, powodując, że środki na jego budowę okazały się o wiele za niskie. Także wzrost oprocentowania kredytów sprawił, że stały się one dla rodziny Wnioskodawcy zbyt ryzykowne. Powyższe fakty sprawiły, że niezbędne do kontynuowania budowy domu środki finansowe Podatnik jest w stanie pozyskać wyłącznie poprzez sprzedaż części swojego prywatnego majątku, co do którego miał na przyszłość inne plany. Wnioskodawca nie zamierza wykonywać czynności związanych ze sprzedażą działek w sposób częstotliwy i wielokrotny, ponieważ jest właścicielem tylko dwóch wymienionych działek.

W związku z powyższym zadano następujące pytanie:

Czy sprzedaż dwóch działek budowlanych na rzecz jednej osoby, bądź każdej działki innej osobie, podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, przy założeniu, że czynność ta nie będzie wykonywana więcej niż wskazane dwa przypadki (nie w sposób wielokrotny)?

Zdaniem wnioskodawcy sprzedaż dwóch działek budowlanych na rzecz jednej osoby, bądź każdej działki innej osobie, bez zamiaru wykonywania sprzedaży wielokrotnie i w sposób częstotliwy nie podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług. Sprzedaż działek budowlanych nie w sposób częstotliwy wyklucza uznanie tego za działalność gospodarczą. Zamierzona transakcja sprzedaży działek nie powinna być obłożona podatkiem VAT, gdyż będzie to czynność okazjonalna, pierwsza sprzedaż od czasu nabycia działek w 2006r., w żaden sposób nie związana z działalnością gospodarczą. Nadto podjęte działania służą jedynie zaspokojeniu potrzeb mieszkaniowych i wiążą się z realizacją istotnych planów życiowych. Obciążenie w opisanej sytuacji podatkiem VAT byłoby krzywdzące i niezgodne z przepisami, które sprzeciwiają się uznaniu za czynność opodatkowaną wyprzedaży majątku własnego.

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego zdarzenia przyszłego uznaje się za prawidłowe.

Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 54, poz. 535 ze zm.), zwanej dalej ustawą, opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlega odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju. Przez towary, w myśl art. 2 pkt 6 ustawy, rozumie się rzeczy ruchome, jak również wszelkie postacie energii, budynki i budowle lub ich części, będące przedmiotem czynności podlegających opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, które są wymienione w klasyfikacjach wydawanych na podstawie przepisów o statystyce publicznej, a także grunty. Stosownie do art. 7 ust. 1 ustawy o VAT, przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel.

Zgodnie natomiast z art. 15 ust. 1 ustawy podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności. Przy czym, w myśl art. 15 ust. 2 ustawy, działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody, również wówczas, gdy czynność została wykonana jednorazowo w okolicznościach wskazujących na zamiar wykonywania czynności w sposób częstotliwy. Działalność gospodarcza obejmuje również czynności polegające na wykorzystywaniu towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych.

Określony w ustawie zakres opodatkowania podatkiem od towarów i usług wskazuje, iż do tego, aby faktycznie zaistniało opodatkowanie danej czynności konieczne jest aby czynność podlegającą opodatkowaniu wykonał podmiot, który dla tej właśnie czynności będzie działał jako podatnik. Definicja działalności gospodarczej, zawarta w ustawie, ma charakter uniwersalny, pozwalający na objęcie pojęciem „podatnik” tych wszystkich podmiotów, które prowadzą określoną działalność, występując w profesjonalnym obrocie gospodarczym. Ponadto podatnikiem staje się również ten, kto wykonał czynność, podlegającą opodatkowaniu, jednorazowo, ale w okolicznościach wskazujących na zamiar wykonywania czynności w sposób częstotliwy. Pojęcie częstotliwości należy rozumieć jako zakładające powtarzalność czynności tego samego rodzaju. Przesłanki wskazujące na zamiar wykonywania pewnej czynności w sposób częstotliwy muszą istnieć w chwili wykonania usługi lub sprzedaży towaru. O kwestii częstotliwości nie decyduje czasookres wykonywania czynności (rok, dwa czy pięć lat), ani ilość dokonanych transakcji. Decydującym kryterium jest powtarzalność czynności. Dlatego też, w każdym przypadku należy indywidualnie rozstrzygnąć, czy intencją określonej czynności, z którą łączą się skutki podatkowo-prawne, było dokonywanie tej czynności wielokrotnie.

W kontekście powyższego należy stwierdzić, iż nie jest podatnikiem podatku od towarów i usług ten, kto jako osoba fizyczna dokonuje jednorazowych lub okazjonalnych transakcji oraz nie prowadzi zorganizowanej czy zarejestrowanej działalności gospodarczej. Dokonywanie określonych czynności incydentalnie, poza sferą prowadzonej działalności gospodarczej, również nie pozwala na uznanie danego podmiotu za podatnika w zakresie tych czynności.

Z przedstawionych przepisów wynika więc, że jeśli osoba fizyczna dokonuje sprzedaży ze swojego majątku prywatnego nieruchomości gruntowej, a czynność ta wykonywana jest okazjonalnie, incydentalnie, bez zorganizowanego, częstotliwego charakteru w warunkach wskazujących, iż działanie to nie jest czynione z zamiarem jego powtarzania (kontynuowania) i nie zmierza do nadania mu stałego charakteru, transakcja taka nie może być uznana za działalność gospodarczą, w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy o podatku od towarów i usług.

Z przedstawionego we wniosku zdarzenia przyszłego wynika, że Wnioskodawca nabył działki budowlane na własne potrzeby, nie z przeznaczeniem na działalność handlową. Potrzeba sprzedaży działek wyniknęła nagle, z przyczyn od Wnioskodawcy niezależnych i nie znanych w chwili zakupu. Sprzedaż działek, dokonana jednocześnie bądź oddzielnie, będzie pierwszą i zarazem ostatnią sprzedażą, tzn. Strona zamierza dokonać sprzedaży dwóch działek bez zamiaru powtarzania tej czynności w przyszłości.

Mając na uwadze powyższe nie można uznać planowanej sprzedaży gruntu z majątku osobistego za częstotliwą dostawę gruntów, a więc czynność ta w przedstawionych okolicznościach nie mieści się w definicji działalności gospodarczej, o której mowa w art. 15 ust. 1 i 2 ustawy o VAT, a co za tym idzie sprzedaż przedmiotowych nieruchomości gruntowych (dokonana jednocześnie czy też oddzielnie w zależności od nabywcy) nie będzie podlegała opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług. Wnioskodawca dokonując przedmiotowej transakcji będzie jedynie korzystać z przysługującego mu prawa do rozporządzania własnym majątkiem.

Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego przedstawionego przez wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dniu wydania interpretacji.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, ul. Jasna 2/4, 00-013 Warszawa po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy).

Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Warszawie Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Płocku, ul. 1 Maja 10, 09-402 Płock.