Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0111-KDIB2-1.4010.498.2020.13.ED
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-05-07
Teza: Zbycie sieci kanalizacji deszczowej na rzecz Gminy w zamian
za wygaśnięcie zaległości podatkowej; podatku od
nieruchomości; nie podlega opodatkowaniu podatkiem
dochodowym od osób prawnych, gdyż art. 14a ustawy o
podatku dochodowym od osób prawnych dotyczy zobowiązań
cywilnoprawnych i na jego podstawie nie powstaje przychód w
związku z zawarciem umowy na zasadach określonych w art.
66 Ordynacji.
Słowa kluczowe: nieruchomości-podatek od nieruchomości
przychód-powstanie przychodu
sieć-sieć wodno-kanalizacyjna
własność-przeniesienie własności rzeczy
zobowiązanie-wygaśnięcie zobowiązania-wygaśnięcie
zobowiązania podatkowego
Zagadnienia: Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 2. Przychody-Przysporzenia niestanowiące
przychodu-Pozostałe przysporzenia niestanowiące
przychodów
Przepisy: [CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 2-art. 14a-ust. 1

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

1 grudnia 2020 r. wpłynął Państwa wniosek z 26 listopada 2020 r. o wydanie interpretacji
    indywidualnej, który dotyczy m.in. podatku dochodowego od osób prawnych w zakresie
    ustalenia, czy czynność przeniesienia ze Spółki na Gminę własności sieci kanalizacji
    deszczowej w zamian za niezapłacony podatek od nieruchomości w trybie art. 66
    Ordynacji podatkowej, podlega opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób
    prawnych.
    Z uwagi na braki formalne wniosku wezwaliśmy Państwa pismem z 8 lutego 2021 r. o
    ich uzupełnienie. Uzupełnienia do ww. wniosku wpłynęło 8 marca 2021 r.
    Treść wniosku jest następująca:

## Opis zdarzenia przyszłego

X Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością zalega z zapłatą podatku od nieruchomości za
    następujące okresy: (...).
    Spółka planuje przekazać posiadaną na własność sieć kanalizacji deszczowej poborcy
    podatku - Gminie A, celem wygaśnięcia zaległości podatkowej, przy czym Gmina A jest
    jednocześnie jedynym wspólnikiem dłużnika. Przenoszona na własność wartość sieci bądź
    jej części będzie odpowiadała wartości zaległości, a wartość ta będzie potwierdzona
    operatem szacunkowym.

## Pytanie

Czy czynność przeniesienia ze Spółki na Gminę własności sieci kanalizacji deszczowej w
    zamian za niezapłacony podatek od nieruchomości w trybie art. 66 Ordynacji podatkowej,
    podlega opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób prawnych? (pytanie oznaczone
    we wniosku Nr 2)
    Państwa stanowisko w sprawie
    Państwa zdaniem, zbycie sieci kanalizacji deszczowej na rzecz Gminy w zamian za
    wygaśnięcie zaległości podatkowej - podatku od nieruchomości - nie podlega
    opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób prawnych, gdyż art. 14a ustawy o
    podatku dochodowym od osób prawnych dotyczy zobowiązań cywilnoprawnych i na jego
    podstawie nie powstaje przychód w związku z zawarciem umowy na zasadach
    określonych w art. 66 Ordynacji.
    Zgodnie z art. 14a ustawy o CIT, w przypadku gdy podatnik przez wykonanie świadczenia
    niepieniężnego reguluje w całości lub w części zobowiązanie, w tym z tytułu zaciągniętej
    pożyczki (kredytu), dywidendy, umorzenia albo zbycia w celu umorzenia udziałów (akcji),
    przychodem takiego podatnika jest wysokość zobowiązania uregulowanego w
    następstwie takiego świadczenia. Jeżeli wartość rynkowa świadczenia niepieniężnego jest
    wyższa niż wysokość zobowiązania uregulowanego tym świadczeniem. Przychód ten
    określa się w wysokości wartości rynkowej świadczenia niepieniężnego. Za przychód
    uważa się zatem zmniejszenie ciążących na podatniku zobowiązań. Natomiast przyjąć
    należy, że art. 14a ustawy o CIT dotyczy zobowiązań cywilnoprawnych, związanych z
    działalnością gospodarczą, a nie podatkowych, więc jego zastosowanie nie wygeneruje
    przychodu po stronie podatnika przenoszącego własność rzeczy w zamian za wygaśnięcie
    zobowiązania podatkowego.

    Na marginesie jedynie Wnioskodawca podnosi, iż jego zdaniem art. 12 ustawy o CIT oraz
    art. 14 ustawy o CIT także nie ma zastosowania na gruncie niniejszej sprawy. W art. 12
    brak jest przesłanki wskazującej na przychód w opisanym stanie faktycznym, wszak
    regulowanie zobowiązań podatkowych nie prowadzi do przysporzenia majątku podatnika
    o charakterze trwałym, bowiem stanowi wypełnienie jego ustawowego obowiązku, a art.
    14 dotyczy wyłącznie czynności odpłatnych, o których w zakresie egzekwowania
    dochodów publicznych nie można mówić.
    Na gruncie podatku CIT powielić należy analizę dotyczącą Ordynacji podatkowej
    przedstawioną w punkcie 1 złożonego wniosku. Przewidziane przez ustawodawcę
    równorzędne tryby wygaśnięcia zobowiązania podatkowego powinny być tożsame w
    skutkach, niezależnie od szczególnych przesłanek do ich zastosowania - art. 66 Ordynacji
    podatkowej jest szczególnym mechanizmem poboru podatku, instytucją mającą pomóc
    podatnikowi w uiszczeniu zaległości podatkowych, niemniej istotą i celem nadal pozostaje
    wyłącznie zapłata podatku. Zatem nie sposób uznać, aby w opisywanej sytuacji Spółka
    uzyskała przychód. Tak samo niedopuszczalne wydaje się obciążenie podatnika
    dodatkowym podatkiem za uiszczenie przez niego wymagalności podatkowej w formie
    niepieniężnej.
    Powyższe stanowisko potwierdza wyrok NSA z 20 grudnia 2018 r. sygn. akt II FSK 3509/16,
    wyrok NSA z 29 listopada 2016 r. sygn. akt II FSK 3066/14, wyrok WSA w Gliwicach z 18
    sierpnia 2016 r. sygn. akt I SA/Gl 553/16, wyrok WSA w Gliwicach z 18 sierpnia 2016 r.
    sygn. akt I SA/Gl 552/16, wyrok WSA w Warszawie z 8 maja 2014 r. sygn. akt III SA/WA 2666
    /13, wyrok WSA w Warszawie z 6 sierpnia 2010 r. sygn. akt III SA/WA 2224/09, oraz
    interpretacja indywidualna z 28 lutego 2019 r. Znak: IBPB-1-2/4510-672/15-1/MS,
    interpretacja indywidualna z 13 kwietnia 2017 r. Znak: IPPB3/4240-91/13-15/17/S/EŻ.
    Interpretacja indywidualna
    24 marca 2021 r. rozpatrzyłem Państwa wniosek i wydałem interpretację indywidualną
    Znak: 0111-KDIB2-1.4010.498.2020.4.AT, w której uznałem Państwa stanowisko za
    nieprawidłowe.
    Interpretacja ta została skutecznie doręczona 12 kwietnia 2021 r.
    Skarga na interpretację indywidualną
    Pismem z 11 maja 2021 r., które wpłynęło 14 maja 2021 r. wnieśli Państwo skargę na
    interpretację do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku.
    Wnieśli Państwo m.in. o uchylenie zaskarżonej interpretacji indywidualnej.
    Pismem z 9 czerwca 2021 r. Znak: 0111-KDIB2-1.4010.498.2020.5.AT udzieliłem
    odpowiedzi na Państwa skargę.
    Postępowanie przed sądami administracyjnymi
    Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku wyrokiem z 17 listopada 2021 r., sygn. akt I
    SA/Gd 864/21 uchylił zaskarżoną interpretację indywidualną.
    Wniosłem skargę kasacyjną od tego wyroku do Naczelnego Sądu Administracyjnego.
    Naczelny Sąd Administracyjny – wyrokiem z 20 listopada 2024 r., sygn. akt II FSK 253/22,
    oddalił skargę kasacyjną.
    Wyrok, który uchylił zaskarżoną interpretacje indywidualną, stał się prawomocny od 20
    listopada 2024 r. Data wpływu prawomocnego wyroku Wojewódzkiego Sądu
    Administracyjnego w Gdańsku do Organu – 5 marca 2025 r.
    Ponowne rozpatrzenie wniosku – wykonanie wyroku
    Zgodnie z art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami
    administracyjnymi (t. j. Dz.U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.):

      Ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu
      sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe
      prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że
      przepisy prawa uległy zmianie.
    Wykonuję obowiązek, który wynika z tego przepisu, tj.:
      - uwzględniam ocenę prawną i wskazania dotyczące postępowania, które wyraził
        Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku oraz Naczelny Sąd Administracyjny w
        ww. wyrokach;
      - ponownie rozpatruję Państwa wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej
        dotyczący podatku dochodowego od osób prawnych – stwierdzam, że stanowisko,
        które przedstawili Państwo we wniosku w zakresie ustalenia, czy czynność
        przeniesienia ze Spółki na Gminę własności sieci kanalizacji deszczowej w zamian za
        niezapłacony podatek od nieruchomości w trybie art. 66 Ordynacji podatkowej,
        podlega opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób prawnych– jest
        prawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Ustawa z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (t. j. Dz. U. z
    2020 r. poz. 1406 ze zm., dalej: „ustawa o CIT”), nie zawiera legalnej definicji przychodu
    podatkowego. Ustawodawca ograniczył się w tym zakresie do wskazania w art. 12 ust. 1
    przykładowych przysporzeń, zaliczanych do tej kategorii.
    Zgodnie z art. 12 ust. 1 pkt 1 ustawy o CIT:
      Przychodami z zastrzeżeniem ust. 3 i 4 oraz art. 14 są w szczególności otrzymane
      pieniądze, wartości pieniężne, w tym również różnice kursowe.
    Na podstawie wyżej cytowanej regulacji, można stwierdzić, że – co do zasady –
    przychodem jest każda wartość wchodząca do majątku podatnika, mająca definitywny
    charakter, powiększająca jego aktywa, którą może on rozporządzać jak własną. Przychód
    powstaje zatem z momentem jego faktycznego uzyskania przez podatnika. Tym samym, o
    zaliczeniu danego przysporzenia majątkowego do przychodów decyduje definitywny jego
    charakter w tym sensie, że w sposób ostateczny faktycznie powiększa ono aktywa
    podatnika. Otrzymane świadczenie może być uznane za przychód, jeżeli ma ono charakter
    definitywny, ostateczny oraz pewny w tym znaczeniu, że podatnik uzyskuje swobodę
    dysponowania określonym świadczeniem lub środkami pieniężnymi.
    Określenie przychodu uzyskanego w ramach wykonania świadczenia niepieniężnego nie
    zostało przez ustawodawcę zawarte w art. 12 ust. 1 ustawy o CIT, lecz zostało
    umiejscowione w odrębnej jednostce redakcyjnej.
    Zgodnie z art. 14a ust. 1 ustawy o CIT:
      W przypadku gdy podatnik przez wykonanie świadczenia niepieniężnego reguluje w
      całości albo w części zobowiązanie, w tym z tytułu zaciągniętej pożyczki (kredytu),
      dywidendy, umorzenia albo zbycia w celu umorzenia udziałów (akcji), podziału
      pomiędzy wspólników (akcjonariuszy) majątku likwidowanej spółki albo spółdzielni,
      przychodem takiego podatnika jest wysokość zobowiązania uregulowanego w
      następstwie takiego świadczenia. Jeżeli jednak wartość rynkowa świadczenia
      niepieniężnego jest wyższa niż wysokość zobowiązania uregulowanego tym
      świadczeniem, przychód ten określa się w wysokości wartości rynkowej świadczenia
      niepieniężnego. Przepisy art. 14 ust. 1-3 stosuje się odpowiednio.
    Z treści art. 14a ustawy o CIT, wynika że wykonanie zobowiązania (w tym z tytułu
    zaciągniętej pożyczki (kredytu), dywidendy, umorzenia albo zbycia w celu umorzenia
    udziałów (akcji)) poprzez spełnienie świadczenia niepieniężnego generuje przychód u
    dłużnika. Przy czym w przepisie tym chodzi o spełnienie świadczenia niepieniężnego w
    miejsce świadczenia pieniężnego, do którego podatnik był zobowiązany, o czym świadczy

    m.in. użycie sformułowania o „wysokości zobowiązania” oraz przykładowe wymienienie
    wyłącznie zobowiązań o charakterze pieniężnym (pożyczka, kredyt, dywidenda itd.).
    Innymi słowy do zastosowania przedmiotowego przepisu dochodzi w sytuacji
    kumulatywnego spełnienia dwóch przesłanek. Pomiędzy stronami musi istnieć stosunek
    zobowiązaniowy, na podstawie którego dłużnik obowiązany jest do zapłaty na rzecz
    wierzyciela określonej kwoty pieniędzy, oraz zobowiązanie musi być uregulowane przez
    wykonanie świadczenia niepieniężnego.
    W ustawie z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2020 r. poz. 1325
    ze zm., dalej „Ordynacja podatkowa”) uregulowany został szczególny sposób wygaśnięcia
    zobowiązania podatkowego, który jest wyjątkiem od zasady, zgodnie z którą podatki są
    realizowane w formie pieniężnej. Jest to sposób opierający się na zaspokojeniu wierzyciela
    podatkowego świadczeniem w naturze, jakim jest przeniesienie własności rzeczy (praw)
    podatnika na jego rzecz. Samo wygaśnięcie zobowiązania następuje z dniem przeniesienia
    własności rzeczy lub prawa, co stwierdza się w decyzji organu podatkowego. Decyzja
    określa wysokość wygasłego zobowiązania.
    Stosownie do art. 59 § 1 Ordynacji podatkowej:
      Zobowiązanie podatkowe wygasa w całości lub w części wskutek:
      1) zapłaty;
      2) pobrania podatku przez płatnika lub inkasenta;
      3) potrącenia;
      4) zaliczenia nadpłaty lub zaliczenia zwrotu podatku;
      5) zaniechania poboru;
      6) przeniesienia własności rzeczy lub praw majątkowych;
      7) przejęcia własności nieruchomości lub prawa majątkowego w postępowaniu
      egzekucyjnym;
      8) umorzenia zaległości;
      9) przedawnienia;
      10) zwolnienia z obowiązku zapłaty na podstawie art. 14m;
      11) nabycia spadku w całości przez Skarb Państwa albo jednostkę samorządu
      terytorialnego stwierdzonego przez prawomocne postanowienie o stwierdzeniu
      nabycia spadku - ze skutkiem na dzień otwarcia spadku.
    W myśl art. 66 § 1 i § 2 Ordynacji podatkowej:
      § 1. Szczególnym przypadkiem wygaśnięcia zobowiązania podatkowego jest
      przeniesienie własności rzeczy lub praw majątkowych na rzecz:
      1) Skarbu Państwa - w zamian za zaległości podatkowe z tytułu podatków
      stanowiących dochody budżetu państwa;
      2) gminy, powiatu lub województwa - w zamian za zaległości podatkowe z tytułu
      podatków stanowiących dochody ich budżetów.
      § 2. Przeniesienie następuje na wniosek podatnika:
      1) w przypadku, o którym mowa w § 1 pkt 1, na podstawie umowy zawartej, za zgodą
      właściwego naczelnika urzędu skarbowego, a w przypadku gdy przedmiotem umowy
      jest przeniesienie akcji lub udziałów także za zgodą Prezesa Rady Ministrów, między
      starostą wykonującym zadanie z zakresu administracji rządowej a podatnikiem;
      2) w przypadku, o którym mowa w § 1 pkt 2, na podstawie umowy zawartej między
      wójtem, burmistrzem (prezydentem miasta), starostą albo marszałkiem
      województwa a podatnikiem.
    Zgodnie z art. 66 § 3 Ordynacji podatkowej:
      Umowa, o której mowa w § 2, wymaga formy pisemnej.
    Stosowanie do art. 66 § 5 Ordynacji podatkowej:

      W przypadku zawarcia umowy, o której mowa w § 2, organ podatkowy pierwszej
      instancji wydaje decyzję stwierdzającą wygaśnięcie zobowiązania podatkowego.
      Przepis art. 55 § 2 stosuje się odpowiednio.
    Uregulowany w przepisie art. 66 Ordynacji podatkowej sposób wygaśnięcia zobowiązania
    podatkowego stanowi (stosownie do art. 59 § 1 Ordynacji podatkowej) jedną z możliwości
    wygaśnięcia zobowiązania podatkowego, która jest równoważna do innych. Jest to sposób
    opierający się na zaspokojeniu wierzyciela podatkowego świadczeniem w naturze, jakim
    jest przeniesienie własności rzeczy (praw) podatnika na jego rzecz.
    W tym miejscu należy wskazać, że skoro Ustawodawca umiejscowił art. 66 Ordynacji
    podatkowej w dziale III rozdziale 7 pod tytułem „Wygasanie zobowiązań podatkowych”
    należy przyjąć, że odnosi się on do jednego, ze sposobów wygaśnięcia tych zobowiązań -
    obok zapłaty podatku, potrącenia, zaliczenia nadpłaty na poczet zaległości podatkowych
    lub bieżących zobowiązań podatkowych, jak również zaniechania poboru podatku,
    umorzenia zaległości podatkowych, pobrania podatku przez płatnika i inkasenta oraz
    przedawnienia. Tym samym nie odnosi się on do obrotu gospodarczego, który może
    generować przychód dla podatnika, który jest wymieniony w art. 12 ust. 1 ustawy o CIT,
    gdyż celem umowy zawartej w trybie art. 66 § 2 Ordynacji podatkowej nie jest realizacja
    jakiegokolwiek przysporzenia w oparciu o stosunek cywilnoprawny, ale wykonanie
    zobowiązania o charakterze podatkowym.
    Zaznaczyć przy tym należy, że przeniesienie własności rzeczy lub praw majątkowych w
    trybie art. 66 Ordynacji podatkowej jest mechanizmem szczególnym, który dotyczy
    wszystkich podatków i danin publicznoprawnych, do których mają zastosowanie przepisy
    Ordynacji podatkowej i które stanowią dochody budżetu państwa lub budżetów jednostek
    samorządu terytorialnego.
    Biorąc pod uwagę powyższe należy wskazać, iż wyrażenie „zobowiązanie” użyte w
    przepisie art. 14a ustawy o CIT nie dotyczy „zobowiązań podatkowych”, tylko zobowiązań
    prywatnych (cywilnoprawnych) które powstają w związku z wykonywaną przez podatnika
    działalnością gospodarczą. Przepis ten nie ma zastosowania do przeniesienia własności
    rzeczy lub praw majątkowych na rzecz Skarbu Państwa lub jednostek samorządu
    terytorialnego w trybie art. 66 Ordynacji podatkowej, a to oznacza, że czynność taka nie
    powoduje powstania przychodu do opodatkowania.
    W konsekwencji, Państwa stanowisko należało uznać za prawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego przedstawionego przez Państwa we wniosku i
    stanu prawnego, który obowiązywał w dacie wydania pierwotnej interpretacji.
    Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy
    rzeczywisty stan faktyczny sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywać się będzie
    z opisem zdarzenia przyszłego podanym przez Państwa w złożonym wniosku. W związku z
    powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we wniosku
    opisu sprawy, udzielona odpowiedź traci swoją aktualność.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    - Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb
    ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz.
    111). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli: Państwa sytuacja
    będzie zgodna (tożsama) z opisem zdarzenia przyszłego i zastosują się Państwo do
    interpretacji.
    - Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeżeli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej stanowi
      elementem czynności będących przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
        z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    - Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego
    Sądu Administracyjnego (...). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje
    ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami
    administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
      - w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
        Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
      - w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
        Elektronicznej Skrzynki Podawczej Krajowej Informacji Skarbowej na platformie
        ePUAP: /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie
    naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej
    oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami
    skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 ustawy z
    dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa.