Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0114-KDIP1-2.4012.88.2025.2.AP
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-04-17
Teza: Nieposiadania stałego miejsca powadzenia działalności
gospodarczej w Polsce, ustalenia miejsca świadczenia usług
nabywanych przez Spółkę oraz zobowiązania Spółki do
wystawiania i odbierania faktur ustrukturyzowanych przy
użyciu Krajowego Systemu e; Faktur (KSeF).
Słowa kluczowe: działalność-działalność gospodarcza-stałe miejsce
prowadzenia działalności
miejsce-miejsce opodatkowania
systemy-Krajowy System Faktur (KSeF)
Zagadnienia: Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział V. Miejsce
świadczenia -Rozdział 3. Miejsce świadczenia przy
świadczeniu usług-Miejsce świadczenia usług na rzecz
podatnika
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział V. Miejsce
świadczenia -Rozdział 3. Miejsce świadczenia przy
1

świadczeniu usług-Stałe miejsce prowadzenia
działalności
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział XI.
Dokumentacja -Rozdział 1. Faktury -Krajowy System
Faktur (KSeF)
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział I-
art. 2-pkt 32a
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział V-
Rozdział 3-art. 28b-ust. 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział V-
Rozdział 3-art. 28b-ust. 2
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział XI-
Rozdział 1-art. 106ga
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział XI-
Rozdział 1-art. 106gb

## Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

łowe
    Szanowni Państwo,
    stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego
    stanu faktycznego w podatku od towarów i usług jest prawidłowe.

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

10 lutego 2025 r. wpłynął Państwa wniosek z 31 stycznia 2025 r. o wydanie interpretacji
    indywidualnej w zakresie nieposiadania stałego miejsca powadzenia działalności
    gospodarczej w Polsce, ustalenia miejsca świadczenia usług nabywanych przez Spółkę
    oraz zobowiązania Spółki do wystawiania i odbierania faktur ustrukturyzowanych przy
    użyciu Krajowego Systemu e-Faktur (KSeF). Uzupełnili go Państwo – w odpowiedzi na
    wezwanie – pismem z 17 marca 2025 r. Treść wniosku jest następująca:
    Opis stanu faktycznego
    Wnioskodawca, spółka A. SAS z siedzibą w (...), Francja, dalej jako: „Wnioskodawca” lub
    „Spółka”, należy do Grupy B., która jest (...). Grupa początkowo koncentrowała się na
    produkcji (...), a następnie rozszerzyła swoją działalność na produkcję rolną i świadczenie
    powiązanych usług. Spółka należy do działu nasion, który obejmuje wszystkie operacje
    związane z rynkiem nasion dla dużych upraw: badania i rozwój, produkcję, dystrybucję
    nasion (głównie (...)) i (...). Spółka jest odpowiedzialna za definiowanie strategii działu
    nasion i stanowi firmę nasienną o międzynarodowym zasięgu. Spółka ma doświadczenie
    w całym łańcuchu wartości: od badań, projektowania, selekcji i produkcji nasion na polu,
    po marketing gotowych produktów.
    Spółka jest odpowiedzialna za określenie strategii badawczo-rozwojowych, rolniczych,
    przemysłowych i handlowych w odniesieniu do działu nasion. Spółka odpowiada również
    za prowadzenie, bezpośrednio lub przy wsparciu podwykonawców, działalności badawczo-
    rozwojowej związanej z działem nasion oraz za produkcję lub zlecanie podwykonawcom
    produkcji produktów oraz za sprzedaż produktów klientom.
    Spółka jest zarejestrowana w Polsce od dnia (...) roku jako podatnik VAT czynny i posiada
    numer identyfikacji podatkowej (...). W dokumentach związanych z uzyskaniem numeru
    NIP Spółka wskazała, iż będzie prowadziła w Polsce sprzedaż nasion, w ramach której
    zaraportuje wewnątrzwspólnotowe nabycie nasion lub transakcję przesunięcia towarów z
    innego kraju UE do Polski, a następnie ich sprzedaż do lokalnych dystrybutorów (sprzedaż
    krajowa). Spółka wskazała również, iż nie będzie posiadała biura ani magazynu w Polsce,
    nie planuje również zatrudniać pracowników w Polsce, a wszystkie niezbędne funkcje
    związane ze sprzedażą towarów w Polsce będzie zlecać podmiotom trzecim. W zgłoszeniu
    identyfikacyjnym NIP-2, w sekcji D.4 „

## Dodatkowe informacje

”, w polu nr 110 „Rodzaj
    przeważającej działalności (w przypadku rozpoczynających - planowanej) według Polskiej
    Klasyfikacji Działalności (PKD)”, Spółka wskazała (...), natomiast w polu nr 111: „Kod PKD”
    Spółka wpisała kod (...).

    Spółka posiada w Polsce spółkę zależną – C. Sp. z o.o., dalej również: „spółka córka” lub
    „spółka zależna”, której jest jedynym udziałowcem. Przedmiotem przeważającej
    działalności spółki córki jest działalność związana ze świadczeniem usług marketingowo-
    sprzedażowych oraz realizacją prac badawczo-rozwojowych w zakresie sprzedaży nasion
    m.in. (...) głównie na rzecz Spółki. Świadczone przez spółkę córkę usługi związane są z
    badaniami nasion sprzedawanych na terytorium Polski oraz usługami marketingowymi
    promującymi Grupę i jej produkty w sektorze rolniczym oraz wspomagającymi sprzedaż
    nasion dokonywaną przez Spółkę. Spółka zależna prowadzi działalność w powyższym
    zakresie jedynie na rzecz Spółki, w szczególności nie prowadzi odrębnej działalności na
    własny rachunek bądź też na rachunek osób trzecich. Spółka zależna prowadzi działalność
    własnymi zasobami.
    Na terenie kraju działalność Spółki polega na dystrybucji towarów do klientów
    zewnętrznych, zarówno polskich, jak i zagranicznych. Spółka nie posiada oddziału w
    Polsce, a wszystkie decyzje dotyczące Spółki podejmowane są z siedziby Spółki we Francji.
    Spółka prowadzi działalność w kraju siedziby, tj. we Francji przy wykorzystaniu
    odpowiedniej do tego celu infrastruktury technicznej oraz zatrudnia tam pracowników do
    obsługi ww. procesów. Ponadto wszystkie decyzje dotyczące działalności podejmowane są
    z siedziby Spółki we Francji, a nie w Polsce.
    Natomiast w zakresie zasobów osobowych należy wskazać, że Spółka nie zatrudnia i nie
    będzie zatrudniać w Polsce żadnych pracowników na podstawie umowy o pracę lub
    innych rodzajów umów o pracę obowiązujących zgodnie z prawem polskim.
    Spółka nie jest właścicielem żadnych nieruchomości położonych na terenie Polski, w
    szczególności powierzchni magazynowych czy biurowych. Niemniej jednak, Spółka
    korzysta z powierzchni magazynowej podmiotu trzeciego (podmiotu niepowiązanego).
    Spółka zawarła w (...) roku z podmiotem niepowiązanym, spółką prawa polskiego, D. Sp. z
    o.o. z siedzibą w (...), czynnym podatnikiem VAT, dalej jako „Przetwórca”, umowę w
    sprawie świadczenia usług, dalej jako „Umowa I”. Przetwórca nie działa i nie będzie działał
    w ramach wyłączności dla Spółki.
    Strony zawarły Umowę I mając na względzie, że:
        Spółka jest posiadaczem praw do odmian roślin lub licencjobiorcą między innymi
        niektórych odmian nasion (...) należycie zarejestrowanych do sprzedaży w Europie,
        dalej jako „Terytorium”,
        Spółka pragnie, aby Przetwórca dostarczał Spółce przetworzone nasiona niektórych
        odmian (...) w celu ich komercjalizacji na Terytorium, umożliwiając Spółce
        prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie nasion (...) na Terytorium,
        Przetwórca posiada urządzenia do przemysłowego przetwarzania materiału
        siewnego (takie jak zaprawianie, pakowanie, certyfikacja) i oświadcza, że posiada
        niezbędne umiejętności i uprawnienia do wykonywania takich czynności,
        Przetwórca pragnie dostarczać Spółce przetworzone nasiona odmian (...) zgodnie z
        zamówieniami Spółki oraz obowiązującymi przepisami prawa i regulacjami.
    Umowa określa zasady i warunki, zgodnie z którymi Przetwórca będzie dostarczał
    określone przetworzone nasiona do Spółki („przetworzone nasiona (...)”), przeznaczone do
    sprzedaży przez Spółkę na Terytorium. Strony, uzgodniły w Umowie I m.in. co następuje:

    Spółka niniejszym udziela Przetwórcy upoważnienia do przetwarzania, zaprawiania i
    pakowania nasion określonych odmian (...) produkowanych przez Spółkę, tylko i wyłącznie
    na własne ryzyko Procesora i na własną odpowiedzialność oraz zgodnie z warunkami
    określonymi w Umowie.
    Spółka dostarcza Przetwórcy określone kwalifikowane nasiona (...) z szarymi etykietami
    UE, w następujący sposób: nasiona niezaprawione, w big bagach, certyfikowane zgodnie z
    przepisami UE dotyczącymi szarej etykiety.
    Spółka dostarcza nasiona (...) i puste worki do zakładu Przetwórcy znajdującego się w (...).
    Przetwórca organizuje swoją działalność przetwórczą zgodnie z zamówieniem na
    przetworzone nasiona (...) wystawianym okresowo przez Spółkę oraz harmonogramem
    uzgodnionym przez Spółkę i Przetwórcę. Na dzień podpisania Umowy I szacunkowe
    zamówienia na przetworzone nasiona (...) oraz ramy czasowe zostały określone w
    załączniku do umowy.
    Przetwórca dostarcza zaprawione i/lub zapakowane i certyfikowane nasiona (...), zgodnie z
    zamówieniem Spółki na przetworzone nasiona (...).
    Spółka dostarcza preparaty do zaprawiania niezbędne do wykorzystania przez Przetwórcę
    w ramach Umowy I.
    Jakiekolwiek zaprawianie jest zastosowane w taki sposób, że nie zmieni jakości nasion (...).
    Jednocześnie, zaprawianie zostanie zastosowane na własne ryzyko Przetwórcy i na jego
    wyłączną odpowiedzialność; ponadto Przetwórca nie będzie miał żadnych roszczeń i
    zwalnia Spółkę z wszelkiej odpowiedzialności związanej z lub wynikającej z jakości
    przetworzonych nasion (...).
    Zaplecze techniczne Przetwórcy jest odpowiednie do właściwego pakowania i zaprawiania
    nasion, a jego personel jest dobrze przeszkolony do wykonywania takich operacji.
    Spółka dostarcza Przetwórcy wystarczającą ilość pustych worków niezbędnych do operacji
    pakowania w ramach Umowy I. Wspomniane worki zostaną wstępnie oznakowane i
    oznaczone marką (...).
    Jak ustaliły Strony:
        Przetwórca przestrzega procedur i standardów dostarczonych przez Spółkę w
        zakresie pakowania nasion (...) w przetworzone nasiona (...);
        Przetwórca powstrzymuje się od dokonywania jakichkolwiek modyfikacji na
        etykietach, z wyjątkiem przypadków, gdy jest to konieczne w celu zapewnienia
        zgodności z obowiązującymi przepisami na Terytorium i pod warunkiem, że
        Przetwórca uzyskał uprzednią pisemną zgodę Spółki na dokonanie takiej
        modyfikacji;
        Przetwórca nie jest upoważniony do zmieniania, zasłaniania, usuwania,
        anulowania, modyfikowania lub w inny sposób ingerowania w jakiekolwiek
        oznaczenia i inne wskazania pochodzenia, które mogą być umieszczone na
        workach Spółki używanych do pakowania w ramach Umowy I;
        Przetwórca powstrzymuje się od używania jakichkolwiek worków do pakowania
        nasion Spółki w ramach Umowy, innych niż worki dostarczone przez Spółkę;
        Przetwórca nie używa worków Spółki dostarczonych w ramach Umowy I do celów
        innych niż pakowanie nasion Spółka w ramach Umowy I;
        Przetwórca nie używa produktów do zaprawiania nasion dostarczonych przez
        Spółkę do celów innych niż zaprawianie nasion Spółki w ramach Umowy I;

        Przetwórca zobowiązuje się przechowywać nasiona (...) i przetworzone nasiona (...)
        gotowe do wysyłki w odpowiednim magazynie gwarantującym brak zmian ich
        jakości oraz zgodnie z zaleceniami dotyczącymi przechowywania zawartymi w
        załączniku do umowy;
        Przetwórca przestrzega wszystkich obowiązujących przepisów prawa i regulacji, w
        tym, bez ograniczeń, wszystkich przepisów regulujących transport, obsługę i
        przechowywanie materiałów niebezpiecznych.
    Od momentu otrzymania nasion (...) i przez cały okres obowiązywania Umowy I,
    Przetwórca stosuje takie kontrole, procedury i inspekcje, aby zapewnić, że wszystkie
    nasiona (...), zaprawianie nasion, przetworzone nasiona (...) są przechowywane,
    zaprawiane i usuwane ściśle zgodnie ze wszystkimi unijnymi i europejskimi prawami,
    przepisami i rozporządzeniami oraz w sposób zapewniający ochronę zdrowia publicznego
    i środowiska.
    Strony ustaliły dopuszczalny współczynnik strat nasion podczas przetwarzania
    przemysłowego. Wszelkie straty przekraczające dopuszczalny współczynnik strat zostaną
    zafakturowane przez Spółkę po kosztach, powiększonych o fracht i zapłacone przez
    Przetwórcę w ustalonym terminie.
    W celu magazynowania przetworzonych nasion (...), Przetwórca angażuje własne obiekty
    magazynowe i własny wymagany personel do świadczenia wymaganych usług
    magazynowania na rzecz Spółki. Pracownicy Spółki są uprawnieni do wstępu do
    pomieszczeń magazynowych udostępnionych Spółkę na podstawie Umowy I, ale jedynie
    po uprzednim powiadomieniu i uzgodnieniu tego z Przetwórcą.
    Przetwórca zobowiązuje się do przestrzegania wymagań jakościowych określonych w
    Załączniku do Umowy i jest odpowiedzialny za utrzymanie nasion (...) w takich samych
    warunkach kiełkowania, czystości, wilgotności, wyglądu, jak ustalono w oficjalnym
    certyfikacie. Jednocześnie, Przetwórca zniszczy na własny koszt wszystkie przetworzone
    nasiona (...), które nie spełniają norm jakościowych lub europejskich przepisów
    dotyczących certyfikacji. Dla jasności, w takim przypadku Przetwórca poniesie wszelkie
    koszty zniszczenia plus koszt danych partii. Ponadto, Przetwórca będzie odpowiedzialny
    za uzyskanie certyfikacji przetworzonych nasion (...) w momencie pakowania w celu
    umożliwienia komercjalizacji przetworzonych nasion (...) na Terytorium (tj. certyfikacja
    zgodnie z przepisami UE i zgodnie z obowiązującymi przepisami na Terytorium). Spółka
    zgadza się udzielić Przetwórcy pomocy podczas procesu certyfikacji, jeśli będzie to
    wymagane przez Przetwórcę, ale Przetwórca pozostanie w każdym przypadku
    odpowiedzialny za certyfikację nasion zgodnie z Umową I.
    Spółka może okresowo monitorować i sprawdzać, czy Przetwórca przestrzega standardów
    produkcji określonych przez Spółkę. Odbywa się to w uzgodnieniu z Przetwórcą.
    Przetwórca dostarcza Spółce próbkę przetworzonych nasion (...) w uzgodnionej ilości. W
    przypadku, gdy Przetwórca nie zgadza się z wynikami badań Spółki, wówczas strony
    przekażą próbki spornej partii do niezależnego uznanego laboratorium (uzgodnionego
    przez (...)) w celu ustalenia, czy sporna partia spełnia standardy jakości, czy też nie. Strona,
    która nie wywiązała się z umowy ponosi wszelkie koszty związane z analizą laboratoryjną.
    W przypadku pozytywnej próbki GMO po zaprawieniu i pakowaniu przeprowadzonym
    przez Przetwórcę na mocy Umowy I, Przetwórca ponosi pełną odpowiedzialność.
    Przetwórca kupuje od Spółki niezaprawione/zaprawione nasiona (...) w celu wykonania
    określonych czynności przetwarzania zgodnie z zamówieniami Spółki na przetworzone
    nasiona (...). Spółka wystawia Przetwórcy fakturę za wspomniane niezaprawione nasiona
    (...) wg ustalonej ceny euro / KG.

    Spółka kupuje od Przetwórcy przetworzone nasiona (...). Cena zakupu od Spółki
    nieprzetworzonych lub przetworzonych nasion w przypadku przepakowania, zostanie
    powiększona o następujące elementy:
        przetwarzanie materiału siewnego; koszt ustalony za jednostkę (...) obejmuje:
        zaprawianie i pakowanie (środek do zaprawiania dostarczane jest przez Spółkę),
        paletę,
        folię stretch,
        karton papierowy,
        nici do szycia;
        niebieskie etykiety.
    Przetwórca wystawia Spółce fakturę, gdy przetworzone nasiona będą gotowe do wysyłki.
    Prawo własności do nasion (...) i przetworzonych nasion (...) będzie przez cały czas należało
    do Spółki, włączając w to czas, w którym nasiona (...) i/lub przetworzone nasiona (...) będą
    w posiadaniu, pod opieką lub kontrolą Przetwórcy w zakładzie Przetwórcy, aż do pełnej
    zapłaty przez Przetwórcę za nasiona dostarczone przez Spółkę na mocy Umowy I.
    W czasie, gdy wszelkie nasiona (...) i/lub przetworzone nasiona (...) znajdują się w
    posiadaniu, pieczy lub pod kontrolą Przetwórcy, Przetwórca zgadza się ponosić ryzyko
    wszelkich strat lub szkód wynikających z posiadania, pieczy lub kontroli nasion (...) i/lub
    przetworzonych nasion (...). Strony ustaliły, że nasiona (...) znajdują się w posiadaniu, pod
    opieką lub kontrolą Przetwórcy w momencie dostarczenia nasion (...) do zakładu
    Przetwórcy, a przetworzone nasiona (...) pozostają w posiadaniu, pod opieką lub kontrolą
    Przetwórcy do momentu wysyłki lub załadunku przez Spółkę lub jakąkolwiek osobę trzecią
    wyznaczoną przez Spółkę z zakładu Przetwórcy.
    Przetwórca nie otrzymuje żadnych praw do znaków towarowych (...) i/lub odmian (...) i nie
    przyjmie żadnego znaku towarowego, nazwy handlowej, nazwy odmiany, etykietowania
    lub opakowania, które jest łudząco podobne lub może spowodować pomyłkę w
    odniesieniu do któregokolwiek ze znaków towarowych (...) lub w odniesieniu do
    przetworzonych nasion (...).
    W okresie obowiązywania Umowy I, Przetwórca na własny koszt będzie posiadał i
    utrzymywał odpowiednie i zwyczajowe ubezpieczenie od odpowiedzialności cywilnej
    ogólnej oraz inne ubezpieczenie w celu pokrycia wszelkich roszczeń skierowanych
    przeciwko niemu wynikających z działań objętych zakresem Umowy I.
    W związku z Umową, Przetwórca prowadzi prawdziwą i prawidłową dokumentację i będzie
    przechowywał taką dokumentację przez okres nie krótszy niż dwa lata od daty
    rozwiązania Umowy. Spółka będzie miała prawo, w rozsądnych odstępach czasu i za
    uprzednim powiadomieniem z wyprzedzeniem co najmniej 72 godzin, w zwykłych
    godzinach pracy, do przeglądu odpowiednich ksiąg, rejestrów i inwentarzy, do
    przeprowadzenia takich testów i inspekcji oraz do przeprowadzenia rozmów z
    personelem Przetwórcy, jakie Spółka uzna za konieczne, w celu weryfikacji przestrzegania
    przez Przetwórcę postanowień Umowy I.
    Strony uzgodniły, że Przetwórca, wykonując Umowę I, nie jest uważany za partnera,
    wspólnika, agenta lub przedstawiciela Spółki, oraz, że każda ze stron Umowy I jest
    niezależnym podmiotem, zachowującym pełną kontrolę i odpowiedzialność za własne
    działania i działanie własnych pracowników.
    Jednocześnie, w załączniku do Umowy I Strony ustaliły zalecenia dotyczące
    przechowywania nasion - co do zasady:

        nasiona powinny być przechowywane w zamkniętym i suchym magazynie,
        chronionym przed czynnikami atmosferycznymi i utrzymywanym w czystości z
        należytą starannością;
        magazyn powinien spełniać wszystkie wymogi sanitarne i prawne dotyczące
        przechowywania takich towarów i powinien posiadać odpowiednie elektroniczne
        systemy bezpieczeństwa z nadzorem ludzkim na miejscu i odpowiednim systemem
        przeciwpożarowym;
        nasiona powinny być zarejestrowane w systemie zarządzania magazynem
        Przetwórcy wraz z identyfikatorem zamówienia przychodzącego, identyfikatorem
        artykułu i numerem partii.
    W tym miejscu należy wskazać, iż działalność Spółki w Polsce wspierana jest również przez
    zespół zaopatrzenia, dalej: „Dział zaopatrzenia” niemieckiej spółki powiązanej ze spółką -
    E. Dział zaopatrzenia odpowiedzialny jest za kwestie zaopatrzenia dla północnej Europy.
    Pracownik spółki zależnej jest częścią tego zespołu w ramach organizacji macierzowej.
    W ramach transakcji realizowanej z Przetwórcą, Dział zaopatrzenia wykonuje m.in.
    następujące czynności:
        ustalanie wraz Przetwórcą planu przepakowania,
        przetwarzanie zamówień klientów (przy współudziale spółki zależnej),
        przesyłanie Przetwórcy listów przewozowych przed odbiorem towaru przez firmę
        transportową,
        organizacja transportu do klienta (usługi transportowe świadczone są przez
        podmiot niepowiązany),
        rozpatrywanie reklamacji,
        obsługa ewentualnych zwrotów towaru.
    Przetwórca, poza czynnościami opisanym powyżej, wykonuje m.in. następujące czynności:
    przygotowanie, pakowanie, załadunek, wydawanie towaru dla klienta firmie transportowej
    na podstawie listu przewozowego dostarczonego przez Dział zaopatrzenia
    (wynagrodzenie za magazynowanie i usługi logistyczne zawarte jest w cenie usługi
    przetwarzania).
    Spółka zależna, poza czynnościami opisanymi w dalszej części wniosku, wykonuje m.in.
    następujące czynności:
        przetwarzanie zamówień klientów (przy współudziale spółki zależnej A.),
        uzgadnianie z klientem szczegółów dostawy i awizowanie dostaw do klientów,
        wystawianie faktur na rzecz klienta,
        przesyłanie faktur na rzecz klienta,
        kontakt z klientem w sprawie zamówień i dostaw.
    Transport do klienta finansuje każdorazowo Spółka, która otrzymuje fakturę od firmy
    transportowej.
    Spółka nie posiada dostępu do systemów informatycznych Przetwarzającego, w tym do
    stanów magazynowych swoich towarów.
    Spółka korzysta z powierzchni magazynowej Przetwarzającego, nie posiada jednak wiedzy,
    w którym magazynie i w jakim konkretnie miejscu magazynu przechowane są

    przetworzone nasiona (...), bowiem ustalenie miejsca przechowywania leży tylko i
    wyłącznie w gestii Przetwarzającego. Wynika to z faktu, iż Przetwórca zobowiązuje się do
    przechowywania nasion (...) i przetworzonych nasion przeznaczonych do wysyłki w
    odpowiednim magazynie gwarantującym brak zmian ich jakości oraz zgodnie z
    zaleceniami dotyczącymi przechowywania zawartymi w załączniku do Umowy I, bez
    wskazywania konkretnego miejsca przechowywania. Spółka nie posiada zatem
    przydzielonej Spółce określonej przestrzeni magazynowej, nie decyduje też o
    rozmieszczeniu swoich towarów w magazynie.
    Spółka nie ma zatem żadnego wpływu na to, jaka część zasobów techniczno-rzeczowych
    Przetwarzającego (poza preparatami i opakowaniami wykorzystywanymi do przez
    Przetwarzającego) ma zostać wykorzystana do wykonywania czynności na ziarnach (...)
    objętych Umową I. Spółka nie ma prawa ani możliwości decydowania o zakresie
    wykorzystania powierzchni magazynowej, o konkretnej lokalizacji, w której
    przechowywane będą ziarna, podlegające przetwarzaniu oraz ziarna przetworzone, ani
    decydowania o innych kwestiach dotyczących funkcjonowania magazynu. Jednocześnie,
    mimo że pracownicy Spółki na podstawie Umowy I uprawnieni są wstępu do pomieszczeń
    magazynowych Przetwarzającego (ale jedynie po uprzednim powiadomieniu i uzgodnieniu
    tego z Przetwórcą), w których przechowywane są przetworzone ziarna (...), to jest to
    możliwe tylko po uprzednim powiadomieniu Przetwarzającego. Spółka nie ma zatem
    możliwości swobodnego dysponowania powierzchnią magazynową Przetwarzającego.
    Taka sama sytuacja ma miejsce w przypadku monitorowania i sprawdzania, czy
    Przetwórca przestrzega zasad określonych w Umowie I - odbywa się to każdorazowo w
    uzgodnieniu z Przetwórcą oraz w przypadku ewentualnych przeglądów dokumentów,
    przeprowadzania testów lub inspekcji czy też przeprowadzania rozmów z personelem -
    takie czynności przeprowadzane są za uprzednim powiadomieniem Przetwarzającego, w
    odpowiednim wyprzedzeniem.
    Pracownicy Spółki mogą okresowo kontrolować - na mocy postanowień umownych -
    przebieg procesów u Przetwarzającego objętych Umową I.
    Jeżeli chodzi natomiast o zasoby osobowe Przetwarzającego, to Spółka nie jest
    uprawniona do wydawania tym osobom jakichkolwiek poleceń, nie ma wpływu na zlecany
    im zakres zadań, sposób czy termin ich wykonania. Spółka nie nadzoruje ani nie sprawuje
    bieżącej kontroli nad tymi osobami. Personel Spółki nie ma zatem żadnej kontroli nad
    pracownikami Przetwarzającego, a już zwłaszcza w sposób porównywalny do posiadania
    kontroli nad własnymi pracownikami. To Przetwarzający odpowiada w pełni za czynności
    wykonywane przez swój personel, a Spółka nie ma wpływu na zarządzanie personelem,
    czy też politykę kadrową. Zatem zarówno zaplecze personalne, jaki i techniczne nie
    pozostaje w bezpośredniej zależności od Spółki.
    Co istotne, zgodnie z zapisami Umowy, Przetwórca będzie przetwarzał, zaprawiał i
    pakował nasiona w ramach Umowy I, tylko i wyłącznie na własne ryzyko i na własną
    odpowiedzialność oraz zwolni Spółkę z wszelkiej odpowiedzialności związanej z lub
    wynikającej z jakości nasion (...) przetworzonych na podstawie Umowy I. Przetwórca
    zobowiązał się zabezpieczyć i zwolnić z odpowiedzialności Spółkę oraz jej dyrektorów,
    pracowników i agentów przed wszelkimi roszczeniami, szkodami, stratami,
    zobowiązaniami, kosztami, wydatkami, pozwami, karami i wyrokami, jak również
    nakazami administracyjnymi i sądowymi, w tym uzasadnionymi honorariami adwokackimi
    i wydatkami wynikającymi lub związanymi z pakowaniem, zaprawianiem nasion, kontrolą
    jakości oraz certyfikacją nasion Spółki w ramach Umowy I. W czasie, gdy wszelkie nasiona
    (...) i/lub przetworzone nasiona (...) znajdować się będą się w posiadaniu, pieczy lub pod
    kontrolą Przetwórcy, Przetwórca zgadza się ponosić ryzyko wszelkich strat lub szkód
    wynikających z posiadania, pieczy lub kontroli nasion (...) i/lub przetworzonych nasion (...).
    W okresie obowiązywania Umowy I, Przetwórca na własny koszt będzie posiadał i
    utrzymywał odpowiednie i zwyczajowe ubezpieczenie od odpowiedzialności cywilnej
    ogólnej oraz inne ubezpieczenie w celu pokrycia wszelkich roszczeń skierowanych

    przeciwko niemu wynikających z działań objętych zakresem Umowy I. Wszelkie straty
    przekraczające dopuszczalny współczynnik strat zostaną zafakturowane przez Spółkę po
    kosztach, powiększonych o fracht.
    Czynności na ziarnach Spółki realizowane są zgodnie z wytycznymi określonymi w Umowie
    I. Wytyczne te nie dotyczą jednak konkretnych zasobów ludzkich, czy też sposobu
    wykorzystywania powierzchni magazynowej. Poza zasobami określonymi w Umowie
    Przetwarzający nie udostępnia Spółce innych zasobów. Przetwarzający ani jego
    pracownicy nie posiadają pełnomocnictwa do samodzielnego zawierania jakichkolwiek
    umów z klientami (kontrahentami) w imieniu Spółki.
    Po zawarciu umowy z Przetwórcą kontynuowane są dotychczasowe umowy zawarte przez
    Spółkę:
        zawarta ze spółką zależną umowa w zakresie świadczenia usług w zakresie
        wsparcia sprzedaży (dalej: „Umowa II”),
        zawarta ze spółką zależną umowa w zakresie świadczenia usług hodowlano-
        badawczych (dalej: „Umowa III”),
        umowa w zakresie dzierżawy magazynu na terytorium Polski (dalej: „Umowa IV”).
    Wskazane umowy zostały opisane w dalszej części wniosku.
    Umowa II została zawarta mając na uwadze, że:
        Spółka jest odpowiedzialna za określenie strategii badawczo-rozwojowych,
        rolniczych, przemysłowych i handlowych w odniesieniu do działu grupy, w którym
        działają Spółka i spółka zależna, działu nasion oraz za prowadzenie, bezpośrednio
        lub przy wsparciu podwykonawców, działalności badawczo-rozwojowej związanej z
        działem nasion oraz za produkcję lub zlecanie podwykonawcom produkcji
        produktów oraz za sprzedaż produktów klientom,
        spółka zależna jest gotowa udzielić Spółce pomocy w dystrybucji produktów przez
        Spółkę na ustalonym w załączniku do Umowy II terytorium, w tym m.in. na terenie
        Polski.
    W zakresie Umowy II - poniżej przedstawiony został zakres usług objęty tą umową.
    Na mocy przedmiotowej Umowy II, Spółka wyznaczyła spółkę zależną jako swojego
    niewyłączonego usługodawcę do identyfikowania potencjalnych klientów, przedstawiania
    ich Spółce i pomagania Spółce w zarządzaniu sprzedażą produktów Spółki na warunkach
    określonych w umowie. Strony uzgodniły, że spółka zależna nie będzie działała jako
    kupujący-sprzedawca na Terytorium. Uzgodniono, że spółka zależna podejmie
    komercyjnie uzasadnione wysiłki w celu przyjęcia aktywnej i skutecznej strategii
    poszukiwania klientów i rozwijania sprzedaży Spółki na Terytorium.
    Strony uzgodniły, że Spółka zależna będzie pomagała w dystrybucji produktów na
    Terytorium w ramach wytycznych dostarczonych przez Spółkę. W tych granicach spółka
    zależna samodzielnie decyduje o metodach stosowanych do pozyskiwania klientów oraz
    działań marketingowych i reklamowych dotyczących produktów; metody te nie wiążą
    Spółki, jednak muszą być zgodne z wytycznymi dostarczonymi przez Spółkę.
    Usługi świadczone przez spółkę córkę na rzecz Spółki wymienione zostały poniżej:
        marketing i promocja produktów na terytorium, w tym udział w lokalnych targach,
        ekspozycja materiałów reklamowych i innych znaków dostarczonych przez Spółkę,

        identyfikacja potencjalnych klientów zainteresowanych Produktami,
        określenie potrzeb potencjalnych klientów i dostarczenie Spółce takich informacji,
        organizowanie spotkań pomiędzy klientami a Spółką,
        udzielanie pomocy Spółce w negocjacjach z klientami,
        pomoc Spółce w dostawie produktów do klientów i zwrotach produktów od
        klientów,
        pomoc Spółce w dostawach z terytorium do klientów, zleceniodawcy lub
        podmiotów powiązanych,
        utrzymywanie bliskich relacji z klientami,
        wspieranie Spółki w zarządzaniu reklamacjami klientów lub zapytaniami
        posprzedażowymi.
    Spółka zależna dostarcza Spółce okresowe raporty dotyczące swojej działalności, które
    mogą obejmować między innymi stan rynku i trendy rynkowe, konkurencyjne produkty i
    działalność konkurentów Spółki na terytorium, otrzymane reklamacje lub zapytania
    posprzedażowe dotyczące produktów, aktualną kopię listy klientów i potencjalnych
    klientów produktów na terytorium, życzenia klientów.
    Spółka dostarcza spółce zależnej listę produktów, które są dystrybuowane przez Spółkę na
    Terytorium. Spółka przekaże spółce zależnej w szczególności informacje techniczne, które
    spółka zależna przekazuje potencjalnym klientom.
    Spółka informuje spółkę zależną o polityce cenowej obowiązującej na Terytorium. Spółka
    w szczególności przekazuje spółce zależnej cennik i ogólną politykę rabatową
    obowiązującą na Terytorium.
    Spółka informuje spółkę zależną o ogólnych warunkach fakturowania i płatności mających
    zastosowanie do klientów na terytorium, a w szczególności o walucie i terminie
    fakturowania, terminie płatności oraz odsetkach mających zastosowanie w przypadku
    opóźnień w płatnościach.
    Spółka dostarcza spółce zależnej rozsądną ilość materiałów marketingowych i materiałów
    do wparcia sprzedaży. Na żądanie spółki zależnej, pomaga również spółce zależnej w
    identyfikacji potrzeb klientów.
    Wybrani pracownicy spółki zależnej posiadają pełnomocnictwa do zawierania umów
    sprzedaży w imieniu Spółki.
    Dodatkowo, pomiędzy Wnioskodawcą a spółką zależną zawarta została na czas Umowa III
    o współpracy w dziedzinie hodowli (badań).
    W ramach Umowy III spółka zależna świadczy na rzecz Wnioskodawcy usługi badawcze,
    polegające na hodowli nowych odmian nasion Wnioskodawcy – (...) oraz (...) (dalej w
    ramach niniejszego punktu: „Nasiona”), objętych zamiarem wprowadzenia do dystrybucji
    przez Wnioskodawcę.
    Spółka zależna prowadzi prace hodowlano-badawcze nad nowymi, innowacyjnymi
    odmianami Nasion na terytorium Europy.
    Wnioskodawca prowadzi badania nad odmianami Nasion w różnych warunkach
    klimatycznych, w lokalnie położonych stacjach badawczych. Obecnie Grupa (...) posiada
    wiele stacji badawczych, w tym wyspecjalizowane w pracach badawczych nad nowymi
    odmianami (...). Jedna z takich stacji znajduje się na terytorium Polski - w (...) i jest
    prowadzona przez spółkę zależną.
    W (...) przeprowadzane są prace badawcze, w szczególności nad odmianami nasion (...).
    Prace hodowlane, które Wnioskodawca powierza spółce zależnej, dotyczą w szczególności
    przygotowania, przeprowadzenia oraz analizy serii doświadczeń z użyciem genotypów

    Nasion stworzonych w ramach licznych programów badawczych w całej Europie. Spółka
    zależna dokonuje oceny przydatności danego gatunku Nasion do uprawy w polskich
    warunkach agronomicznych oraz w podobnych strefach geograficznych (o takich samych
    wymogach agronomicznych). Do zadań spółki zależnej należy również planowanie badań
    odmian roślin na obszarze Terytorium w celu ich komercyjnego rozwoju.
    Prace hodowlane polegają w szczególności na:
        identyfikacji i opracowaniu źródłowego materiału genetycznego na potrzeby
        zróżnicowanej hodowli, a także przygotowaniu genetycznych programów
        maksymalizacji efektu heterozji,
        stworzeniu wyjściowego materiału genetycznego,
        identyfikacji/utrwaleniu populacji,
        ocenie wartości hybrydyzacji materiału w procesie selekcji,
        układzie krzyżowania, oraz
        prowadzeniu badań wieloośrodkowych i wieloletnich.
    Badania wykonywane są w nowoczesnym laboratorium biotechnologicznym,
    przeznaczonym w szczególności do analiz molekularnych. Na skrzyżowanych odmianach
    Nasion (...) prowadzone są doświadczenia i testy na polu uprawnym w sezonie
    wegetacyjnym.
    Nad tymi samymi kombinacjami rodów prowadzone są także badania w innych stacjach
    hodowlanych. Nad pracami czuwa zespół roboczy złożony z naukowców kierujących
    badaniami w lokalnych ośrodkach badawczych. Zespół ten wymienia się wynikami badań,
    a także podejmuje decyzje dotyczące założeń i kierunków doświadczeń. Oprócz
    międzynarodowego zespołu badawczego, w prace w ośrodku badawczym zlokalizowanym
    w (...) zaangażowanych jest czterech stałych pracowników oraz zespół złożony z
    pracowników sezonowych.
    Po zakończeniu prac laboratoryjno-badawczych i odebraniu ostatecznych wyników zapada
    decyzja o zarejestrowaniu danej odmiany Nasion w krajowych rejestrach, np. w (...).
    Spółka nie posiada bezpośredniego i stałego dostępu zasobów spółki zależnej, w tym do
    zaplecza personalnego i technicznego. Działalność obu podmiotów prowadzona jest
    odrębnie i niezależnie.
    Spółka nie ma zatem wpływu na to, jaka część zasobów techniczno-rzeczowych spółki
    zależnej jest wykorzystywana do świadczenia usług objętych Umową II oraz III.
    Jeżeli chodzi natomiast o zasoby osobowe spółki zależnej, to Spółka nie jest uprawniona
    do wydawania tym osobom jakichkolwiek poleceń, nawet jeśli Spółka jest jedynym
    zleceniodawcą usług badawczo-rozwojowych świadczonych przez spółkę zależną i w
    związku z tym ma pewien wpływ na zakres powierzonych im zadań czy sposób lub termin
    ich wykonania. Spółka nie nadzoruje ani nie sprawuje bieżącej kontroli nad tymi osobami.
    Personel Spółki nie ma zatem żadnej kontroli nad pracownikami spółki zależnej, a już
    zwłaszcza w sposób porównywalny do posiadania kontroli nad własnymi pracownikami.
    To spółka zależna odpowiada w pełni za czynności wykonywane przez swój personel, a
    Spółka nie ma wpływu na zarządzanie personelem, czy też politykę kadrową.
    Zatem zarówno zaplecze personalne, jaki i techniczne spółki zależnej nie pozostaje w
    bezpośredniej zależności od Spółki.
    Każda ze stron Umowy jest niezależnym podmiotem, zachowującym pełną kontrolę i
    odpowiedzialność za działania własne oraz swoich pracowników.

    Powyższe wskazuje w ewidentny sposób na pełną integralność i odrębność Spółki oraz
    spółki zależnej, w tym w zakresie podejmowania decyzji dotyczących działalności
    gospodarczej Spółki.
    W dniu (...) roku Spółka zawarła z podmiotem niepowiązanym, spółką F. Sp. z o.o. z
    siedzibą w (...) (dalej: „Wynajmujący”), umowę w sprawie świadczenia usług logistycznych
    (dalej: „Umowa IV”). Na mocy Umowy IV Wynajmujący zobowiązał się świadczyć na rzecz
    Spółki określone usługi magazynowania produktów Spółki (nasion) pakowanych w worki w
    swoim magazynie zlokalizowanym w miejscowości (...).
    Usługi świadczone przez Wynajmującego na podstawie Umowy IV obejmują:
        rozładunek, przyjęcie towaru do magazynu,
        przechowywanie towarów,
        rejestrowanie palet z towarami w systemie (...), raportowanie stanów
        magazynowych,
        dbałość o towary podczas przechowywania,
        wydawanie palet z towarem przechowywanym w magazynie wyłącznie na zlecenie
        Spółki,
        kompletacja towarów na podstawie zgłoszeń Spółki (od pojedynczych worków do
        całych palet),
        transport towarów na terenie Polski i Unii Europejskiej w terminie określonym
        przez Spółkę.
    Spółka zobowiązana jest zapewnić palety niezbędne do świadczenia przez Spółkę usług
    magazynowania.
    Wynajmujący nie ponosi odpowiedzialności za uszkodzenie towarów lub pogorszenie ich
    jakości w związku z wadami produkcyjnymi towarów lub ich nieodpowiednim lub
    wadliwym opakowaniem, lub w wyniku działania siły wyższej lub działań osób trzecich
    pozostających poza kontrolą Wynajmującego.
    Odpowiedzialność Wynajmującego jest ograniczona do szkód pozostających w
    bezpośrednim związku przyczynowym z działaniem lub zaniechaniem Wynajmującego. W
    każdym przypadku odpowiedzialność Wynajmującego jest ograniczona do rzeczywistych
    strat poniesionych przez Spółkę, z wyłączeniem utraconych zysków i z uwzględnieniem
    obowiązujących przepisów transportowych, w tym Konwencji CMR.
    W przypadku jakichkolwiek uszkodzeń i/lub braków, odpowiedzialność Wynajmującego
    jest ograniczona do wysokości szkody majątkowej obliczonej na podstawie 100% wartości
    towarów według ich standardowej ceny księgowej lub ceny magazynowej. Wynajmujący
    nie ponosi odpowiedzialności za jakiekolwiek uszkodzenia i/lub braki ujawnione podczas
    kontroli w magazynie, podczas składowania oraz wewnątrz palety lub w inny sposób.
    Spółka nie posiada dostępu do systemów informatycznych Wynajmującego, w tym do
    stanów magazynowych swoich towarów - są one raportowane Spółce przez
    Wynajmującego.
    Spółka korzysta z powierzchni magazynowej Wynajmującego, nie posiada jednak wiedzy,
    w którym magazynie i w jakim konkretnie miejscu magazynu przechowane są jej towary,
    bowiem ustalenie miejsca przechowywania leży tylko i wyłącznie w gestii Wynajmującego.
    Spółka nie posiada przydzielonej Spółce określonej przestrzeni magazynowej, nie
    decyduje też o rozmieszczeniu swoich towarów w magazynie.
    Spółka nie ma zatem żadnego wpływu na to, jaka część zasobów techniczno-rzeczowych
    Wynajmującego ma zostać wykorzystana do wykonywania czynności magazynowania

    objętych Umową IV. Spółka nie ma prawa ani możliwości decydowania o zakresie
    wykorzystania powierzchni magazynowej, o konkretnej lokalizacji, w której
    przechowywane będą jej towary, ani decydowania o innych kwestiach dotyczących
    funkcjonowania magazynu. Spółka nie ma zatem możliwości swobodnego dysponowania
    powierzchnią magazynową Wynajmującego i poruszania się po niej.
    Jeżeli chodzi natomiast o zasoby osobowe Wynajmującego, to Spółka nie jest uprawniona
    do wydawania tym osobom jakichkolwiek poleceń, nie ma wpływu na zlecany im zakres
    zadań, sposób czy termin ich wykonania. Spółka nie nadzoruje ani nie sprawuje bieżącej
    kontroli nad tymi osobami. Personel Spółki nie ma zatem żadnej kontroli nad
    pracownikami Wynajmującego, a już zwłaszcza w sposób porównywalny do posiadania
    kontroli nad własnymi pracownikami. To Wynajmujący odpowiada w pełni za czynności
    wykonywane przez swój personel, a Spółka nie ma wpływu na zarządzanie personelem,
    czy też politykę kadrową. Zatem zarówno zaplecze personalne, jak i techniczne nie
    pozostaje w bezpośredniej zależności od Spółki.
    Poza zasobami określonymi w Umowie Wynajmujący nie udostępnia Spółce innych
    zasobów. Wynajmujący ani jego pracownicy nie posiadają pełnomocnictwa do
    samodzielnego zawierania jakichkolwiek umów z klientami (kontrahentami) w imieniu
    Spółki.
    Umowa IV zawarta została na czas określony od dnia (...) roku do dnia (...) roku. Każda ze
    stron może rozwiązać Umowę IV z zachowaniem trzymiesięcznego okresu wypowiedzenia.
    W uzupełnieniu wskazali Państwo, że Spółka A. (dalej: Spółka albo A.) należy do Pionu
    Nasion (...) Grupy, który obejmuje wszystkie operacje związane z rynkiem nasion dla
    dużych upraw: badania i rozwój, produkcję, dystrybucję nasion (głównie (...)) i (...). Spółka
    jest odpowiedzialna za definiowanie strategii działu nasion i stanowi firmę nasienną o
    międzynarodowym zasięgu. Spółka ma doświadczenie w całym łańcuchu wartości: od
    badań, projektowania, selekcji i produkcji nasion na polu, po marketing gotowych
    produktów.
    Spółka jest odpowiedzialna za określenie strategii badawczo-rozwojowych, rolniczych,
    przemysłowych i handlowych w odniesieniu do działu nasion. Spółka odpowiada również
    za prowadzenie, bezpośrednio lub przy wsparciu podwykonawców, działalności badawczo-
    rozwojowej związanej z działem nasion oraz za produkcję lub zlecanie podwykonawcom
    produkcji produktów oraz za sprzedaż produktów klientom.
    Produkcja nasion odbywa się w kraju siedziby Spółki. Spółka posiada w kraju siedziby
    odpowiednie do profilu działalności zasoby techniczne i osobowe, w tym grunty (o
    wartości ok. (...) EUR), budynki (o wartości ok. (...) EUR), (...) zakłady produkcyjne,
    magazyny, (...) laboratoria, maszyny rolnicze / sprzęt (o wartości ok. (...) EUR) oraz
    pracowników.
    Spółka zatrudnia w kraju siedziby ponad (...) pracowników, zatrudnionych m.in. w
    następujących działach: zaopatrzenia i operacji, (...), marketingu i partnerstwa
    strategicznego, prawnym, (...), finansowym oraz (...).
    C. Sp. z o.o. (dalej: C.) świadczy usługi marketingowo-sprzedażowe oraz realizuje prace
    badawczo-rozwojowe (hodowlano-badawcze) jedynie dla spółki A. Dodatkowo, ze względu
    na regulacje prawne (niepodatkowe) obowiązujące w Polsce, spółka C. dokonuje importu
    nasion z (...), a następnie ich sprzedaży do spółki A.
    W ramach spółki C. funkcjonuje dział obsługi klienta, który jest odpowiedzialny za
    zarządzanie klientami, w tym za definiowanie polityki handlowej, zbieranie zamówień,
    organizację dostaw i zwrotów nasion, w tym również odbiór gotówki. Członkowie
    personelu spółki C. są osobami kontaktowymi we wszystkich sprawach dla klientów w
    kraju.
    Pomoc w zarządzaniu sprzedażą produktów Spółki świadczona przez spółkę C. polega m.
    in. na poszukiwaniu klientów, organizowanie spotkań klientów, negocjowaniu warunków

    umów oraz rozwijania sprzedaży produktów Spółki na uzgodnionym terytorium (kraje
    wymienione w załączniku nr 1 do Umowy II, w tym Polska, ale także (...), (...), (...), (...), (...),
    (...), (...)).
    Pomoc w dostawie produktów związana jest z kompleksową obsługą procesu dostawy
    towarów do klienta przez spółkę C., w tym z organizacją transportu, kontaktem się z
    klientem oraz współpracą z firmą logistyczną.
    Pomoc w zwrotach produktów polega na kompleksowej obsłudze zwrotów produktów
    zgodnie z obowiązującą w tym zakresie polityką ustalaną przez A., a w szczególności na
    ustalaniu z klientem warunków zwrotów, organizacją transportu zwracanych produktów
    oraz współpracy z firmą logistyczną.
    Sprzedaży towarów (nasion) do ostatecznego odbiorcy dokonuje spółka A. Spółka
    sprzedaje nasiona dystrybutorom i wystawia na tę okoliczność faktury sprzedażowe;
    następnie, dystrybutorzy dokonują sprzedaży nasion na rzecz rolników/ostatecznych
    odbiorców. C. nie dokonuje sprzedaży nasion do dystrybutorów ani do ostatecznych
    odbiorców, a tym samym nie wystawia faktur sprzedażowych.
    A. sprawuje zarząd nad spółkami zależnymi poprzez zarządzanie funkcjonalne, tj. lokalni
    menedżerowie są w bezpośrednim kontakcie z menedżerami funkcjonalnymi w Grupie,
    np. lokalny menedżer finansowy i inni menedżerowie finansowi w Grupie wraz z
    Dyrektorem Finansowym koordynują priorytety finansowe Grupy. To samo dotyczy
    sprzedaży/marketingu/dostaw, itp.
    Jednak w działalności operacyjnej C. jest w pełni niezależna w określaniu sposobu
    osiągnięcia celów Grupy dla kraju, a wszyscy pracownicy podlegają i są nadzorowani przez
    członków zarządu C.
    Wybrani pracownicy spółki zależnej posiadają pełnomocnictwa do zawierania umów
    sprzedaży w imieniu Spółki. Pełnomocnictwo udzielone zostało tylko na rzecz jednej osoby
    – Prezesa Zarządu spółki C., do negocjowania, reprezentowania i zawierania w imieniu i na
    rzecz A. wszelkich niezbędnych porozumień/umów w związku ze sprzedażą przez A.
    produktów klientom w Polsce, (...), (...), (...), (...), (...), (...) i (...).
    Na mocy wskazanego pełnomocnictwa powierzono pełnomocnikowi prawo do
    reprezentowania, podpisywania, podejmowania decyzji, kontroli we wskazanych w
    pełnomocnictwie obszarach. Pełnomocnictwo nie obejmuje uprawnienia do powoływania
    dalszych pełnomocników.
    Umowy dystrybucyjne w imieniu A. podpisuje tylko Prezes spółki C. (zgodnie z udzielonym
    pełnomocnictwem). Nie jest planowane udzielenie takiego pełnomocnictwa innej osobie
    (w tym zatrudnionej w spółce C.). Spółka nie planuje dokonywać żadnych zmian w
    powyższym zakresie.
    Umowa II jest obecnie umową na czas nieokreślony. Każda ze Stron może rozwiązać
    Umowę II za pisemnym powiadomieniem drugiej Strony z okresem wypowiedzenia
    wynoszącym 60 dni kalendarzowych.
    Umowa III zawarta została na czas nieokreślony. Umowa III może zostać rozwiązana przez
    każdą ze stron z okresem wypowiedzenia wynoszącym 12 miesięcy.
    Spółka wypłaca wynagrodzenie z tytułu zawartych Umów (Umowa II i III) na rzecz spółki C.
    Faktury wystawiane są w okresach miesięcznych, płatne co do zasady przelewem.
    Wynagrodzenie w przypadku obu umów ustalane jest w analogiczny sposób.
    Wynagrodzenie ustalane jest w oparciu o budżet finansowy spółki C. na rok podatkowy.
    Wstępne wynagrodzenie obliczane jest jako łączne budżetowane koszty poniesione przez
    spółkę C. w związku ze świadczeniem usług na rzecz spółki A. powiększone o (...)% narzut.
    Korekty wstępnego wynagrodzenia dokonywane są co najmniej na koniec roku
    obrotowego, tak aby skorygowane wynagrodzenie za produkty pozwalało spółce C. na

    uzyskanie rynkowego wynagrodzenia za czynności wykonane w danym roku obrotowym.
    Skorygowane wynagrodzenie obliczane jest jako łączne rzeczywiste koszty poniesione
    przez spółkę C. w związku ze świadczeniem usług na rzecz spółki A. w danym roku
    obrotowym powiększone o (...)% narzut.
    Spółka F. Sp. z o.o. świadczy usługi na rzecz wielu klientów i jest w pełni niezależna od A.
    Spółka ta nie działa w ramach wyłączności dla spółki A.
    Spółka w związku z prowadzoną działalnością gospodarczą nabywa na terytorium Polski
    towary i usługi również od innych (niż określeni w Umowach I, II, III, IV) dostawców.
    1) nasiona od spółki C. (zakupione z (...)) - nasiona są przeznaczone do sprzedaży przez
      Spółkę zarówno w Polsce, jak i na innych rynkach europejskich,
    2) usługi doradztwa podatkowego zakupione od spółki G. Sp.k. – usługi związane z
      rozliczeniami podatkowymi w Polsce,
    3) usługi w zakresie badań nasion (...) świadczone przez (...) – jednorazowy zakup,
    4) usługi transportu (...) w Polsce, nabyte od spółki H. – jednorazowy zakup.
    Wszystkie wymienione wyżej w pkt 1 do 4 towary i usługi były wykorzystywane na
    potrzeby działalności gospodarczej Spółki w Polsce.
    Spółka nie posiada bezpośredniej kontroli nad zasobami osobowymi/technicznymi
    /rzeczowymi podmiotów, od których Spółka nabywa usługi.
    Pytania
    1. Czy w świetle opisanego wyżej stanu faktycznego, prawidłowe jest stanowisko Spółki,
      zgodnie z którym Spółka nie posiada na terytorium Polski stałego miejsca
      prowadzenia działalności gospodarczej w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 11
      marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t. j. Dz. U. z 2023 r. poz. 1570 ze zm.,
      dalej: ustawa o VAT) i Rozporządzenia Wykonawczego?
    2. Jeśli odpowiedź na pytanie nr 1 jest twierdząca (tzn. Spółka nie posiada na terytorium
      Polski stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej), to czy zgodnie z art.
      28b ust. 1 Ustawy o VAT miejscem świadczenia usług nabywanych przez Spółkę od
      spółki zależnej w ramach Umowy II jest miejsce, w którym znajduje się siedziba
      działalności gospodarczej Spółki, tj. Francja?
    3. Jeśli odpowiedź na pytanie nr 1 jest twierdząca (tzn. Spółka nie posiada na terytorium
      Polski stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej), to czy prawidłowe jest
      stanowisko, że Spółka nie będzie zobowiązana do wystawiania i odbierania faktur
      ustrukturyzowanych przy użyciu Krajowego Systemu e-Faktur (dalej: KSeF),
      wchodzącego w życie z dniem 1 lutego 2026 r. na podstawie art. 106ga ust. 1
      wprowadzanego do ustawy o VAT ustawą nowelizującą z dnia 16 czerwca 2023 r. o
      zmianie ustawy o podatku od towarów i usług oraz niektórych innych ustaw (Dz. U.
      2023 poz. 1598, dalej: Ustawa Nowelizująca)?
    Państwa stanowisko w sprawie
    1. W świetle opisanego wyżej stanu faktycznego, zdaniem Spółki nie posiada ona stałego
      miejsca prowadzenia działalności gospodarczej na terytorium Polski, w rozumieniu
      przepisów ustawy o VAT oraz Rozporządzenia Wykonawczego.
    2. Zdaniem Spółki, w związku z brakiem stałego miejsca prowadzenia działalności
      gospodarczej Spółki na terytorium Polski, usługi wskazane we wniosku nabywane
      przez Spółkę od spółki zależnej na podstawie Umowy II nie podlegają opodatkowaniu
      podatkiem VAT na terytorium Polski, tylko w kraju siedziby Spółki, tj. we Francji, przy
      uwzględnieniu przepisów o VAT obowiązujących we Francji.

    3. Zdaniem Spółki, w związku z brakiem stałego miejsca prowadzenia działalności
      gospodarczej Spółki na terytorium Polski, Spółka nie będzie zobowiązana do
      wystawiania oraz odbierania faktur ustrukturyzowanych w systemie KSeF.
    Uzasadnienie stanowiska wnioskodawcy:
    Uzasadnienie dot. pytania 1
    Definicja pojęcia stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej nie została
    zawarta ani w ustawie o VAT, ani w żadnych przepisach wykonawczych do tej ustawy.
    Pojęcie to ma swoje źródło w Dyrektywie 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r., a
    zdefiniowane zostało w Rozporządzeniu Wykonawczym.
    Zgodnie z treścią art. 11 Rozporządzenia Wykonawczego:
    „1. Na użytek stosowania art. 44 dyrektywy 2006/112/WE „stałe miejsce prowadzenia
    działalności gospodarczej” oznacza dowolne miejsce - inne niż miejsce siedziby
    działalności gospodarczej podatnika, o którym mowa w art. 10 niniejszego rozporządzenia
    - które charakteryzuje się wystarczającą stałością oraz odpowiednią struktura w zakresie
    zaplecza personalnego i technicznego, by umożliwić mu odbiór i wykorzystywanie usług
    świadczonych do własnych potrzeb tego stałego miejsca prowadzenia działalności
    gospodarczej.
    2. Na użytek stosowania następujących artykułów „stałe miejsce prowadzenia działalności
    gospodarczej” oznacza dowolne miejsce - inne niż miejsce siedziby działalności
    gospodarczej podatnika, o którym mowa w art. 10 niniejszego rozporządzenia - które
    charakteryzuje się wystarczającą stałością oraz odpowiednią strukturą w zakresie zaplecza
    personalnego i technicznego, by umożliwić mu świadczenie usług, które wykonuje:
    a. art. 45 dyrektywy 2006/112/WE;
    b. począwszy od 1 stycznia 2013 r. - art. 56 ust. 2 akapit drugi dyrektywy 2006/112/WE;
    c. do 31 grudnia 2014 r. - art. 58 dyrektywy 2006/112/WE;
    d. art. 192a dyrektywy 2006/112/WE.
    3. Fakt posiadania numeru identyfikacyjnego VAT sam w sobie nie jest wystarczający, by
    uznać, że podatnik posiada stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej.”
    Istota zadanego pytania nr 1 sprowadza się do kwestii, czy w stanie faktycznym
    przedstawionym w niniejszym wniosku o wydanie indywidualnej interpretacji przepisów
    prawa podatkowego, Spółka powinna być traktowana jako podmiot posiadający w Polsce
    „stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej” w rozumieniu ww. art. 11 ust. 1
    Rozporządzenia Wykonawczego poprzez fakt podejmowanych przez Spółkę działań w
    Polsce opisanych w stanie faktycznym, w szczególności w zakresie w jakim współpracuje
    ona z Przetwórcą oraz spółką zależną.
    Zgodnie z treścią zacytowanego wyżej przepisu art. 11 ust. 1 Rozporządzenia
    Wykonawczego, aby dany podmiot miał „stałe miejsce prowadzenia działalności” na
    terytorium innego kraju, muszą być spełnione łącznie zasadnicze trzy warunki:
    1) na terytorium innego państwa istnieje stała struktura;
    2) struktura ta obejmuje zarówno zasoby ludzkie, jak również (łącznie) zasoby techniczne;
    3) struktura ta musi być zdolna do odbioru (konsumpcji) nabywanych usług.
    Poniżej Wnioskodawca prezentuje argumenty stanowiące o braku posiadania „stałego
    miejsca prowadzenia działalności” przez Spółkę w Polsce oparte na orzecznictwie polskich
    sądów administracyjnych oraz dorobku orzeczniczym Trybunału Sprawiedliwości Unii
    Europejskiej (dalej także: „TSUE”).
    1. Brak istnienia zasobów ludzkich na terytorium Polski

    Jak wynika z cytowanego powyżej artykułu 11 ust. 1 Rozporządzenia Wykonawczego, dla
    istnienia stałego miejsca prowadzenia działalności na terytorium danego państwa
    członkowskiego niezbędnym jest, aby zagraniczny podmiot posiadał na terytorium tego
    państwa „odpowiednią strukturę w zakresie zaplecza personalnego”.
    Powyższe zostało potwierdzone m.in. w wyroku TSUE z dnia 3 czerwca 2021 r. (sygn. C-931
    /19 Titanium), w którym to wskazano, że „struktura pozbawiona własnego personelu nie
    może mieścić się w zakresie pojęcia „stałego miejsca prowadzenia działalności
    gospodarczej”.
    Natomiast w przypadku braku posiadania własnych zasobów personalnych w danym
    kraju, niezbędne jest, aby dany podmiot efektywnie - w ramach świadczonej usługi na
    rzecz podatnika - udostępnił (przekazał) podatnikowi rzeczywiste „władztwo” nad tymi
    zasobami. Należy podkreślić, że niewystarczające jest w tym względzie samo
    wykorzystywanie efektów prac personelu usługodawcy.
    Jak słusznie wskazał w tym zakresie TSUE w uzasadnieniu wyroku w z dnia 7 kwietnia 2022
    r. (sygn. C-333/20 Berlin-Chemie): „konieczne jest (...), aby podatnik ten był uprawniony do
    dysponowania tym zapleczem personalnym i technicznym w taki sam sposób, jak gdyby
    było ono jego własnym zapleczem, na przykład, na podstawie umów o świadczenie usług
    lub najmu, na mocy których owo zaplecze pozostawałoby do dyspozycji podatnika i które
    to umowy nie podlegałyby rozwiązaniu w krótkim czasie.”
    Podobną wykładnię art. 11 ust. 1 Rozporządzenia Wykonawczego przedstawił m.in.
    Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w wyroku z dnia 11 marca 2020 r., sygn. I SA
    /GI 1029/19, wskazując, że: „wbrew stanowisku organu interpretacyjnego o dostępności
    zaplecza personalnego i technicznego porównywalnej z dostępnością zaplecza własnego
    nie decyduje ekonomiczne wykorzystanie ludzi i sprzętu. Niewątpliwie bowiem zakup
    każdej usługi, nabywanej przez podmiot gospodarczy ukierunkowany jest na określone
    korzyści ekonomicznej, co jednak nie kreuje automatycznie miejsca prowadzenia stałej
    działalności w kraju, na terenie którego usługodawca świadczy usługi”.
    Podobne stanowisko przedstawił Rzecznik Generalny w opinii z dnia 15 maja 2014 r. do
    sprawy C-605/12 Welmory, w której to wyjaśnił, że „(...) nawet jeśli stałe miejsce
    prowadzenia działalności gospodarczej niekoniecznie wymaga własnego zaplecza
    personalnego i technicznego, to podatnikowi musi jednak przysługiwać - na podstawie
    wymogu wystarczającej stałości miejsca działalności - porównywalna kontrola nad
    zapleczem personalnym i technicznym. Dlatego w szczególności konieczne są umowy o
    usługi lub umowy najmu dotyczące zaplecza personalnego i technicznego, które to
    zaplecze jest do dyspozycji podatnika jak własne, i które to umowy nie podlegają zatem
    rozwiązaniu w krótkim czasie.
    Innymi słowy, należy podkreślić, że wprawdzie podatnik jako taki nie może stanowić
    stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej innego podatnika, nie wyklucza to
    jednak, aby podatnik miał bezpośredni i trwały dostęp do zaplecza personalnego i
    technicznego innego podatnika, który także jednocześnie w innym kontekście może być
    usługodawcą dla ustanowionego w ten sposób stałego miejsca prowadzenia działalności
    gospodarczej.”
    Natomiast, zgodnie z informacjami wskazanymi przez Spółkę w opisie stanu faktycznego
    niniejszego wniosku:
        Spółka nie posiada na terytorium Polski własnych pracowników.
        Spółka nie sprawuje bezpośredniej kontroli nad zasobami osobowymi Przetwórcy,
        Wynajmującego ani spółki zależnej;
        Spółka nie wydaje żadnych poleceń, instrukcji czy wytycznych dotyczących
        codziennego wykonywania obowiązków przez pracowników (pracowników,

        zleceniobiorców, współpracowników) Przetwórcy, Wynajmującego ani spółki
        zależnej;
        wszystkie decyzje strategiczne związane z działalnością Spółki podejmowane są
        przez Spółkę z terytorium Francji.
    Tym samym, w przedstawionym stanie faktycznym nie można twierdzić, że Spółka posiada
    zaplecze personalne na terytorium Polski zdolne do odbioru („konsumowania”)
    nabywanych usług. W szczególności, istota transakcji handlowych realizowanych z
    Przetwórcą ani spółką zależną nie polega na oddaniu Spółce do dyspozycji, czy też
    udostępnieniu infrastruktury personalnej zatrudnionej przez ww. podmioty. Przeciwnie,
    Spółka jest zainteresowana nabywaniem rezultatów usług wykonywanych przy
    wykorzystaniu własnego personelu spółki zależnej, nie zaś nabyciem kontroli czy też
    nadzoru nad tym personelem, a także nabywaniem towarów od Przetwórcy.
    2. Brak istnienia zasobów technicznych
    Z definicji stałego miejsca prowadzenia działalności wynika także konieczność, aby
    podmiot (oprócz omówionej powyżej infrastruktury w zakresie personelu) posiadał na
    terytorium danego państwa członkowskiego strukturę w zakresie zaplecza technicznego.
    W tym zakresie, analogicznie do uwag zamieszczonych powyżej, jak wynika z najnowszego
    orzecznictwa Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej (tak: wyrok z dnia 7 kwietnia
    2022 r. w sprawie C-333/20 Berlin-Chemie, wyrok z dnia 29 czerwca 2023 r. w sprawie C-
    232/22), a także z orzecznictwa polskich sądów administracyjnych, o dostępności zaplecza
    technicznego porównywalnej z dostępnością zaplecza własnego nie decyduje samo
    ekonomiczne wykorzystanie efektów usług wykonywanych przy użyciu określonego
    sprzętu. Należy wyraźnie bowiem odróżnić nabywanie usług od innego podmiotu (który
    świadczy je przy wykorzystaniu własnej infrastruktury technicznej) oraz usług, których
    istota polega na udostępnieniu takiej infrastruktury technicznej podmiotowi mającemu
    siedzibę za granicą (np. na podstawie umowy najmu).
    Ponownie należy powołać w tym miejscu uzasadnienie wyroku z 7 kwietnia 2022 r.
    Trybunału Sprawiedliwości w sprawie C-333/20 Berlin Chemie, w którym wskazano, że:
    „konieczne jest (...), aby podatnik ten był uprawniony do dysponowania tym zapleczem
    personalnym i technicznym w taki sam sposób, jak gdyby było ono jego własnym
    zapleczem, na przykład, na podstawie umów o świadczenie usług lub najmu, na mocy
    których owo zaplecze pozostawałoby do dyspozycji podatnika i które to umowy nie
    podlegałyby rozwiązaniu w krótkim czasie.”
    Podobnie wypowiedział się Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w uzasadnieniu
    wyroku z dnia 22 sierpnia 2023 r. (sygn. I SA/GI 521/23), wskazując, że:
    „Należy zatem przyznać rację stronie skarżącej, że o braku istnienia stałego miejsca
    prowadzenia działalności świadczą następujące okoliczności (...):
        skarżąca nie posiada zaplecza technicznego na terytorium Polski zdolnego do
        odbioru nabywanych usług; w szczególności, istota usługi świadczonej na jej rzecz
        przez kontrahenta nie polega na udostępnieniu skarżącej infrastruktury własnej
        tego podmiotu (nieruchomości, maszyn służących do produkcji itp.), w drodze np.
        umowy najmu, dzierżawy, leasingu lub umowy o podobnym charakterze.’’
    Również Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku (dotyczącym kwestii istnienia stałego
    miejsca prowadzenia działalności w wyniku nabywania usług produkcji na zlecenie) z dnia
    29 lipca 2021 r., sygn. I FSK 660/18 podkreślił, że:
    „Wskazać należy, że nie jest konieczne, aby personel wykorzystywany w stałym miejscu
    prowadzenia działalności, stanowili pracownicy danego podatnika, gdyż mogą być to także

    pracownicy podmiotu trzeciego, działającego na rzecz danego podatnika. Również środki
    techniczne, składające się na zaplecze techniczne, nie muszą być własnością podatnika,
    ale istotnym jest aby miał on nad nim władztwo, aby mógł je wykorzystywać przy
    świadczeniu usług. 7.4. W przedmiotowej sprawie, jak słusznie podnosi skarżąca, zgodnie
    z orzeczeniem TSUE z 16 października 2014 r, C-605/12, ECU:EU:C:2014:2298, konieczne
    jest zawarcie umów o świadczeniu usług lub umów najmu dotyczących zaplecza
    technicznego i personalnego, które nie podlegają rozwiązaniu w krótkim czasie posiadanie
    przez zagraniczny podmiot kontroli nad zapleczem personalnym i technicznym oraz
    dysponowanie nim w sposób porównywalny do sytuacji, w której zaplecze personalne i
    techniczne stanowiłoby własność zagranicznego podatnika.”
    Podobne stanowisko zajął Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 11 października
    2022 r. (sygn. I FSK 396/21), wyjaśniając, że:
    „Dla uznania, że zachodzi stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej Skarżącej
    w Polsce, Organ musiałby jednak wykazać, że - mimo braku własnego zaplecza - Stronie
    przysługuje porównywalna jak przy własnej, kontrola nad cudzym zapleczem personalnym
    i technicznym. Warunek taki w szczególności realizują umowy o usługi lub umowy najmu
    pozwalające na bezpośrednie uzyskanie wpływu na personalne i techniczne zaplecze. Przy
    takich umowach przedmiotowe zaplecze pozostaje do dyspozycji podatnika jak własne. Z
    Opinii Rzecznika Generalnego z 15 maja 2014 r. w sprawie C-605/12 wynika, że w
    przypadku, gdy przedsiębiorca zagraniczny wykorzystuje znajdujące się w kraju zaplecze
    personalne i techniczne innego podmiotu, dla wypełnienia kryterium „stałości” przy ocenie
    istnienia stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej konieczne jest: zawarcie
    umów o świadczeniu usług lub umów najmu dotyczących zaplecza technicznego i
    personalnego, które nie podlegają rozwiązaniu w krótkim czasie, posiadanie przez
    zagraniczny podmiot kontroli nad zapleczem personalnym i technicznym oraz
    dysponowanie nim w sposób porównywalny do sytuacji, w której zaplecze personalne i
    techniczne stanowiłoby własność zagranicznego podatnika.”
    W kontekście powyższego, zgodnie z informacjami wskazanymi przez Spółkę w opisie
    stanu faktycznego przedstawionego w niniejszym wniosku nie można twierdzić, że Spółka
    posiada zaplecze techniczne na terytorium Polski zdolne do odbioru nabywanych usług. W
    szczególności, istota transakcji handlowych realizowanych z Przetwórcą, Wynajmującym
    oraz spółką zależną nie polega na udostępnieniu Spółce infrastruktury własnej tych
    podmiotów (nieruchomości, maszyn służących do produkcji itp.), w szczególności w taki
    sposób, aby to Spółka sprawowała bezpośrednią kontrolę nad tymi zasobami technicznymi
    /rzeczowymi.
    3. Ta sama infrastruktura techniczna i personalna nie może równocześnie świadczyć
      usług oraz je odbierać
    Jak wyjaśnił TSUE w uzasadnieniu wyroku z 7 kwietnia 2022 r. (sygn. C-333/20 Berlin-
    Chemie): „Wreszcie, z akt sprawy wynika, że w sprawie w postępowaniu głównym zaplecze
    personalne i techniczne, które zostało udostępnione spółce niemieckiej przez spółkę
    rumuńską i które zdaniem rumuńskich organów podatkowych pozwala na wykazanie
    istnienia stałego miejsca prowadzenia działalności spółki niemieckiej w Rumunii, stanowi
    również zaplecze, dzięki któremu spółka rumuńska świadczy usługi na. rzecz spółki
    niemieckiej. Tymczasem to samo zaplecze nie może być wykorzystywane jednocześnie do
    świadczenia i odbioru tych samych usług.”
    Podobnie wypowiedział się TSUE w wyroku z dnia 29 czerwca 2023 r. (sygn. C-232/22), w
    którym wskazał, że: „(...) to samo zaplecze nie może być wykorzystywane jednocześnie do
    świadczenia i odbioru tych samych usług (...). Tymczasem w niniejszej sprawie, z
    zastrzeżeniem oceny sądu odsyłającego, z akt sprawy przedłożonych Trybunałowi nie
    wynika, by możliwe było odróżnienie zaplecza stosowanego przez Cabot Plastics w
    odniesieniu do świadczenia przez nią usług w postaci produkcji z materiałów
    powierzonych od zaplecza, które byłoby zdaniem organu podatkowego wykorzystywane
    przez Cabot Switzerland do odbioru tych usług w Belgii w ramach jej rzekomego stałego

    miejsca prowadzenia działalności gospodarczej, które zdaniem tego organu stanowi
    jedynie zaplecze należące do Cabot Plastics.”
    Przenosząc powyższe argumenty na grunt niniejszej sprawy, należy wskazać, że jeżeli
    infrastruktura ludzka (personalna) i techniczna spółki zależnej świadczy usługi opisane w
    stanie faktycznym na zlecenie Spółki, to nie może ona jednocześnie odbierać i
    konsumować tej samej usługi, którą świadczy. Analogicznie, własna infrastruktura ludzka
    (personalna) i techniczna Przetwórcy i Wynajmującego nie może być uznana za tę, która
    odbiera i konsumuje jakiekolwiek usługi nabywane przez Spółkę „w” Polsce.
    4. Konieczność odróżnienia czynności opodatkowanych Spółki oraz czynności
      opodatkowanych wykonywanych przez spółkę zależną
    W wyroku TSUE z dnia 29 czerwca 2023 r. (sygn. C-232/22), wyjaśniono także, że oceniając
    kwestie istnienia/nieistnienia stałego miejsca prowadzenia działalności koniecznym jest
    odróżnienie od siebie czynności świadczonych przez usługodawcę na rzecz zagranicznego
    podmiotu oraz czynności wykonywane przez ten zagraniczny podmiot.
    „Co się tyczy w drugiej kolejności kryterium, również przewidzianego w art. 11
    rozporządzenia wykonawczego nr 282/2011, zgodnie z którym zaplecze personalne i
    techniczne stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej powinno umożliwić mu
    odbiór usług i wykorzystanie ich na własne potrzeby, należy przede wszystkim odróżnić
    świadczenie usług polegających na produkcji z materiałów powierzonych przez Cabot
    Plastics na rzecz Cabot Switzerland od sprzedaży przez tę ostatnią spółkę towarów
    pochodzących z tej produkcji. Owo świadczenie i owa sprzedaż stanowią bowiem odrębne
    transakcje, podlegające różnym systemom VAT. (...) W związku z tym w celu ustalenia
    miejsca, w którym świadczenia te są otrzymywane przez Cabot Switzerland, należy
    określić miejsce, w którym znajduje się zaplecze personalne i techniczne, z którego spółka
    ta korzysta w tym celu, a nie miejsce, w którym znajduje się zaplecze, które wykorzystuje
    ona do swojej działalności polegającej na sprzedaży.”
    5. Posiadanie towarów (nasion) na terytorium Polski oraz nabywanie towarów od
      Przetwórcy nie przesądza o istnieniu stałego miejsca prowadzenia działalności
    Również okoliczność posiadania przez Spółkę na terytorium Polski towarów (nasion) nie
    jest wystarczająca do uznania istnienia w Polsce „stałego miejsca prowadzenia
    działalności”.
    Pogląd ten jest zgodny z wytycznymi Komitetu ds. VAT, który na posiedzeniu nr 104 z dnia
    4-5 lipca 2015 r. wskazał, że: „Komitet ds. VAT jednogłośnie zgadza się, że w przypadku
    wewnątrzwspólnotowego transferu towarów podatnik nie może, jedynie w wyniku tego
    transferu, być postrzegany jako mający miejsce prowadzenia działalności w państwie
    członkowskim zakończenia transportu.”
    Odmienny pogląd, a mianowicie taki, że posiadanie w magazynach położonych na
    terytorium Polski komponentów lub towarów handlowych przeznaczonych do
    odsprzedaży z założenia prowadzi do powstania stałego miejsca prowadzenia działalności
    byłoby sprzeczne z przepisami ustawy o VAT. Dla przykładu, w takim przypadku w istocie
    niemożliwe do zastosowania byłyby przepisy dotyczące tzw. odwrotnego obciążenia w
    przypadku dostaw dokonywanych przez podmioty niemające siedziby w Polsce (art. 17
    ust. 1 pkt 5 ustawy o VAT). W przypadku bowiem gdy dostawa towaru zlokalizowanego na
    terytorium Polski dokonywana jest przez podmiot niemający w Polsce siedziby,
    warunkiem zastosowania odwrotnego obciążenia jest brak posiadania stałego miejsca
    prowadzenia działalności przez dostawcę (a skoro samo posiadanie towarów
    prowadziłoby do powstania takiego miejsca, to przepis ten byłby niemożliwy do
    zastosowania).

    Na poparcie tezy, że nabywanie towarów od Przetwórcy - ani jakichkolwiek usług od spółki
    zależnej, ani Wynajmującego - nie kreuje istnienia stałego miejsca prowadzenia
    działalności, można tutaj per analogiam wskazać interpretację indywidualną z dnia 29
    lipca 2022 r. (sygn. 0112-KDIL1- 3.4012.177.2022.2.MR), w której wskazano, że:
    „Zatem, pomimo, że (polska spółka produkcyjna) - której Wnioskodawca jest jedynym
    udziałowcem - powstała na potrzeby realizacji nowej inwestycji produkcyjnej w Polsce oraz
    wykonuje usługi produkcyjne wyłącznie na rzecz (Zagranicznego Zleceniodawcy), przy
    wykorzystaniu częściowo własnych oraz, w znacznej mierze, powierzonych jej zasobów
    technicznych (tj. maszyn i urządzeń) przez (Zagranicznego Zleceniodawcę), oraz pomimo
    usług nabywanych od (polskiej spółki świadczącej usługi administracyjne), Wnioskodawca
    nie zorganizował w Polsce odpowiedniego zaplecza osobowego i technicznego,
    świadczącego o prowadzeniu części działalności gospodarczej na terytorium Polski. W
    analizowanej sprawie, Wnioskodawcy nie przysługuje/nie będzie przysługiwać
    bezpośrednia kontrola nad personelem/pracownikami (polskiej spółki produkcyjnej),
    którzy są zaangażowani w świadczenie usług produkcyjnych. Wnioskodawcy również nie
    przysługuje/nie będzie przysługiwać kontrola nad personelem/pracownikami oraz
    zasobami technicznymi spółki (polskiej spółki świadczącej usługi administracyjne), od
    której (polska spółka produkcyjna) nabywa usługi, o których mowa powyżej.
    Sam fakt nabywania od (polskiej spółki produkcyjnej) usługi produkcji na zlecenie przez
    (Zagranicznego Zleceniodawcę), nie oznacza, że zaplecze osobowe pozostaje w
    bezpośredniej zależności od Wnioskodawcy i stanowi stałe miejsce prowadzenia
    działalności. Należy ponownie podkreślić, że co prawda do przyjęcia stałego miejsca
    prowadzenia działalności gospodarczej w danym państwie nie jest konieczne posiadanie
    własnego zaplecza personalnego i technicznego, podatnikowi musi jednak przysługiwać -
    na podstawie wymogu wystarczającej stałości miejsca działalności - porównywalna
    kontrola nad zapleczem personalnym i technicznym.”
    Wskazany powyżej przez Wnioskodawcę pogląd (uraz uzasadniające go argumenty),
    zgodnie z którym stałe miejsce prowadzenia działalności w rozumieniu art. 11 ust. 1
    Rozporządzenia Wykonawczego nie może zostać utworzone poprzez fakt nabywania usług
    produkcji na zlecenie jest obecnie niemal jednolicie potwierdzany na najnowszym
    orzecznictwie sądów administracyjnych.
    6. Kwestia powiązania kapitałowego pomiędzy Spółką a spółką zależną
    Polskie sądy administracyjne oraz TSUE wielokrotnie podkreślały w swoich orzeczeniach,
    że posiadanie przez zagraniczną spółkę w danym państwie spółki zależnej nie przesądza
    samo w sobie, że taki zagraniczny podmiot posiada również stałe miejsce prowadzenia
    działalności gospodarczej.
    Jako przykład niech posłuży wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z
    22 sierpnia 2023 r. (sygn. I SA/GI 521/23):
    „Sąd podziela także stanowisko skarżącej, że sam fakt posiadania spółki zależnej na
    terytorium Polski a także istnienie powiązań osobowych w organach Spółki i kontrahenta
    nie prowadzi do powstania „stałego miejsca prowadzenia działalności”.
    W orzecznictwie TSUE podkreśla się bowiem, że nie można wywieść istnienia stałego
    miejsca prowadzenia działalności gospodarczej spółki z siedzibą w państwie trzecim z
    samego faktu, że spółka ta posiada w innym państwie członkowskim spółkę zależną. O ile
    bowiem możliwe jest, aby spółka zależna stanowiła stałe miejsce prowadzenia działalności
    gospodarczej swej spółki dominującej, o tyle taka kwalifikacja zależy od materialnych
    przesłanek określonych w art. 11 rozporządzenia wykonawczego (por. wyrok TSUE w
    sprawach połączonych C-318/11 i C-319/11). Z kolei w wyroku z 7 maja 2020 r. w sprawie
    C-547/18 TSUE stwierdził, ze art. 44 dyrektywy 112 oraz art. 11 ust. 1 i art. 22 ust. 1
    rozporządzenia nr 282/2011 należy interpretować w ten sposób, że usługodawca nie
    może wywieść istnienia na terytorium państwa członkowskiego stałego miejsca

    prowadzenia działalności gospodarczej spółki z siedzibą w państwie trzecim z samego
    faktu, że spółka ta posiada w tym państwie członkowskim spółkę zależną, oraz, że
    usługodawca ten jest zobowiązany do badania, w celu dokonania takiej oceny, stosunków
    umownych łączących te dwa podmioty.”
    Podobne stanowisko zaprezentował TSUE w wyroku z dnia 29 czerwca 2023 r. (sygn. C-232
    /22), w którym wskazał, że:
    „Co się tyczy okoliczności, że usługodawca i usługobiorca są powiązani, a w szczególności,
    że spółki, których dotyczy postępowanie główne, należą do tej samej grupy, choć są od
    siebie niezależne pod względem prawnym, należy przypomnieć, że Trybunał orzekł, że
    kwalifikacja jako „stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej”, którą należy
    oceniać w świetle realiów gospodarczych i handlowych, nie może zależeć wyłącznie od
    statusu prawnego danego podmiotu oraz że okoliczność, iż spółka posiada spółkę zależną
    w danym państwie członkowskim, nie oznacza sama w sobie, że posiada ona również stałe
    miejsce prowadzenia działalności gospodarczej (zob. podobnie wyrok z dnia 7 kwietnia
    2022 r., Berlin Chemie A. Menarini, C-333/20, EU:C:2022:291, pkt 38, 40 i przytoczone tam
    orzecznictwo).”
    Wszystkie opisane powyżej argumenty korespondują i potwierdzają argumenty
    przedstawione w złożonym wniosku o interpretację.
    Podsumowując, oceniając całokształt okoliczności niniejszej sprawy należy stwierdzić, że
    Spółka nie posiada w Polsce stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej, nie są
    bowiem spełnione podstawowe przesłanki do takiego uznania, tj. Spółka nie posiada
    bowiem miejsca, które charakteryzuje się wystarczającą stałością oraz odpowiednią
    strukturą w zakresie zaplecza personalnego i technicznego, by umożliwić Spółce odbiór i
    wykorzystywanie usług świadczonych do własnych potrzeb tego stałego miejsca
    prowadzenia działalności gospodarczej.
    Spółka nie posiada w Polsce zasobów technicznych i osobowych wystarczających do
    prowadzenia samodzielnej działalności. Spółka nie organizuje zatem zaplecza
    technicznego ani osobowego świadczącego o prowadzeniu części działalności
    gospodarczej na terytorium Polski.
    Należy także zauważyć, że fakt tymczasowego/okazjonalnego przebywania zasobów
    personalnych Spółki na terenie zakładu Przetwarzającego nie jest wystarczający do
    stwierdzenia istnienia stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej na
    terytorium Polski.
    Uzasadnienie dot. pytania 2
    Zgodnie z art. 28b ust. 1 ustawy o VAT, miejscem świadczenia usług w przypadku
    świadczenia usług na rzecz podatnika jest miejsce, w którym podatnik będący
    usługobiorcą posiada siedzibę działalności gospodarczej, z zastrzeżeniem ust. 2-4 oraz art.
    28e, art. 28f ust. 1 i 1a, art. 28g ust. 1, art. 28i, art. 28j ust. 1 i 2 oraz art. 28n ustawy o VAT.
    Natomiast jak wynika z art. 28b ust. 2 ustawy o VAT, w przypadku gdy usługi są
    świadczone na rzecz stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej podatnika,
    które znajduje się w innym miejscu niż jego siedziba działalności gospodarczej, to jako
    miejsce świadczenia tych usług uznaje się to stałe miejsce prowadzenia działalności
    gospodarczej.
    Przedstawiony w opisie stanu faktycznego charakter usług świadczonych przez spółkę
    zależną na rzecz Spółki w ramach Umowy II kwalifikuje je jako usługi, do których ma
    zastosowanie art. 28b ustawy o VAT (w takim znaczeniu, że nie stosuje się do nich
    szczególnych zasad ustalania miejsca świadczenia, o których jest również mowa w ustawie
    o VAT).
    W konsekwencji, biorąc pod uwagę, że Spółka nie posiada w Polsce siedziby działalności
    gospodarczej, a także zważywszy na stanowisko Spółki przedstawione w zakresie pytania

    nr 1 (tj. stanowisko, zgodnie z którym Spółka nie posiada w Polsce stałego miejsca
    prowadzenia działalności gospodarczej w rozumieniu przepisów ustawy o VAT i
    Rozporządzenia Wykonawczego), w ocenie Spółki należy uznać, że miejscem
    opodatkowania usług nabywanych przez Spółkę od spółki zależnej w ramach Umowy II
    jest - na podstawie art. 28b ust. 1 ustawy o VAT - miejsce, w którym znajduje się siedziba
    działalności gospodarczej Spółki, tj. Francja. Oznacza to, że usługi nie będą podlegały
    opodatkowaniu VAT w Polsce, tylko podlegać będą opodatkowaniu we Francji, przy
    uwzględnieniu tamtejszych przepisów.
    Uzasadnienie dot. pytania 3
    Zgodnie z art. 106ga ust. 1 wprowadzanym do ustawy o VAT poprzez Ustawę
    Nowelizującą, podatnicy (w rozumieniu ustawy o VAT) będą obowiązani wystawiać faktury
    ustrukturyzowane przy użyciu Krajowego Systemu e-Faktur.
    W treści przepisu art.106ga ust. 2 wymieniono zamknięty katalog przypadków,
    stanowiących wyjątki od ww. obowiązku.
    Zgodnie z tym przepisem, obowiązek, o którym mowa w art. 106ga ust. 1, nie dotyczy
    wystawiania faktur:
    1) przez podatnika nieposiadającego siedziby działalności gospodarczej ani stałego
      miejsca prowadzenia działalności gospodarczej na terytorium kraju;
    2) przez podatnika nieposiadającego siedziby działalności gospodarczej na terytorium
      kraju, który posiada stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej na
      terytorium kraju, przy czym to stałe miejsce prowadzenia działalności nie uczestniczy
      w dostawie towarów lub świadczeniu usług, dla których wystawiono fakturę;
    3) przez podatnika korzystającego z procedur szczególnych, o których mowa w dziale XII
      w rozdziałach 7, 7a i 9, dokumentujących czynności rozliczane w tych procedurach;
    4) na rzecz nabywcy towarów lub usług będącego osobą fizyczną nieprowadzącą
      działalności gospodarczej;
    5) w przypadku odpowiednio udokumentowanych dostaw towarów lub świadczenia
      usług, określonych w przepisach wydanych na podstawie art. 106s.
    Z kolei na podstawie art. 23 Ustawy Nowelizującej, przepisy w niej zawarte (z pewnymi
    wyjątkami nieistotnymi w zakresie niniejszego wniosku) wchodzą w życie z dniem 1 lutego
    2026 r.
    Powyższe oznacza, że obowiązek wystawiania faktur ustrukturyzowanych przy użyciu KSeF
    (o którym mowa w art. 106ga ust. 1 ustawy o VAT) będzie obowiązywał podatników
    począwszy od 1 lutego 2026 r. Natomiast, jak wynika z ww. art. 106ga ust. 2 pkt 1, jednym
    z przypadków zwalniających z obowiązku wystawiania faktur ustrukturyzowanych przy
    użyciu KSeF jest okoliczność nieposiadania przez podatnika siedziby działalności
    gospodarczej ani stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej na terytorium
    Polski.
    W konsekwencji, biorąc pod uwagę, że Spółka nie posiada w Polsce siedziby działalności
    gospodarczej, a także zważywszy na stanowisko Spółki przedstawione w zakresie pytania
    nr 1 (tj. stanowisko, zgodnie z którym Spółka nie posiada w Polsce stałego miejsca
    prowadzenia działalności gospodarczej w rozumieniu przepisów ustawy o VAT i
    Rozporządzenia Wykonawczego), w ocenie Spółki należy uznać, że nie będzie ona
    podlegała obowiązkowi wystawiania i odbierania faktur ustrukturyzowanych przy użyciu
    KSeF, który zgodnie z przepisami Ustawy Nowelizującej wchodzi w życie z dniem 1 lutego
    2026 r.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest prawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t. j.
    Dz. U. z 2024 r. poz. 361 ze zm.) – zwanej dalej ustawą:
      Opodatkowaniu ww. podatkiem podlegają:
      1. odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju;
      2. eksport towarów;
      3. import towarów na terytorium kraju;
      4. wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów za wynagrodzeniem na terytorium kraju;
      5. wewnątrzwspólnotowa dostawa towarów.
    Z powołanego przepisu wynika tzw. zasada terytorialności, zgodnie z którą
    opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlegają wymienione czynności, ale tylko
    w sytuacji, gdy miejscem ich świadczenia jest terytorium kraju, przez które - w myśl
    definicji zawartej w art. 2 pkt 1 ustawy:
      rozumie się terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, z zastrzeżeniem art. 2a.
    Na podstawie art. 7 ust. 1 ustawy:
      Przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się
      przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (...).
    Zgodnie z art. 8 ust. 1 ustawy:
      Przez świadczenie usług, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1 rozumie się każde
      świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej
      niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu
      art. 7 (...).
    Kwestie dotyczące miejsca świadczenia przy świadczeniu usług uregulowane zostały w
    rozdziale 3 działu V ustawy.
    Stosownie do art. 28a ustawy:
      Na potrzeby stosowania ww. rozdziału:
      1. ilekroć jest mowa o podatniku - rozumie się przez to:
      a. podmioty, które wykonują samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w
        art. 15 ust. 2, lub działalność gospodarczą odpowiadającą tej działalności, bez
        względu na cel czy rezultat takiej działalności, z uwzględnieniem art. 15 ust. 6,
      b. osobę prawną niebędącą podatnikiem na podstawie lit. a, która jest
        zidentyfikowana lub obowiązana do identyfikacji do celów podatku lub podatku
        od wartości dodanej;
      2. podatnika, który prowadzi również działalność lub dokonuje transakcji
        nieuznawanych za podlegające opodatkowaniu dostawy towarów lub świadczenia
        usług zgodnie z art. 5 ust. 1, uznaje się za podatnika w odniesieniu do wszystkich
        świadczonych na jego rzecz usług.
    Wskazany powyżej art. 28a ustawy wprowadza drugą definicję podatnika do ustawy.
    Definicja ta ma zastosowanie tylko w przypadku ustalenia miejsca świadczenia usług.
    Podatnikiem według tej regulacji jest osoba wykonująca samodzielnie działalność
    gospodarczą. Ustawodawca odwołuje się w tym celu do definicji działalności gospodarczej
    ustalonej w art. 15 ust. 2 ustawy. Za podatników są uznawane również podmioty
    wykonujące działalność gospodarczą zgodnie z regulacjami innych państw członkowskich
    oraz państw trzecich.
    Zgodnie z ogólną zasadą wyrażoną w art. 28b ust. 1 ustawy:

      Miejscem świadczenia usług w przypadku świadczenia usług na rzecz podatnika jest
      miejsce, w którym podatnik będący usługobiorcą posiada siedzibę działalności
      gospodarczej, z zastrzeżeniem ust. 2-4 oraz art. 28e, art. 28f ust. 1 i 1a, art. 28g ust.
      1, art. 28i, art. 28j ust. 1 i 2 oraz art. 28n.
    Natomiast jak stanowi art. 28b ust. 2 ustawy:
      W przypadku, gdy usługi są świadczone dla stałego miejsca prowadzenia działalności
      gospodarczej podatnika, które znajduje się w innym miejscu niż jego siedziba
      działalności gospodarczej, miejscem świadczenia tych usług jest to stałe miejsce
      prowadzenia działalności gospodarczej.
    Z niniejszych przepisów ustawy wynika zatem, że co do zasady, usługa świadczona na
    rzecz podatnika w rozumieniu art. 28a ustawy inna niż wskazana w art. 28e, art. 28f ust. 1
    i 1a, art. 28g ust. 1, art. 28i, art. 28j ust. 1 i 2 oraz art. 28n ustawy podlega opodatkowaniu
    w miejscu siedziby działalności gospodarczej usługobiorcy, chyba że jest świadczona dla
    stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej usługobiorcy, które znajduje się w
    innym miejscu niż jego siedziba działalności gospodarczej, wówczas miejscem świadczenia
    tej usługi jest stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej, dla którego ta usługa
    jest świadczona.
    Z treści wniosku wynika, że A. (Spółka) posiada siedzibę działalności gospodarczej we
    Francji i jej działalność w głównej mierze obejmuje operacje związane z rynkiem nasion dla
    dużych upraw, takie jak: badania i rozwój, produkcja, dystrybucja nasion (głównie (...)) i
    (...). Spółka jest odpowiedzialna za definiowanie strategii działu nasion i stanowi firmę
    nasienną o międzynarodowym zasięgu. Na terytorium Polski Spółka współpracuje m.in. z:
    D. sp. z o.o., F. Sp. z o.o., a także C. Sp. z o.o. - spółką zależną prawa polskiego. Głównym
    przedmiotem działalności C. jest świadczenie na rzecz Spółki usług marketingowo-
    sprzedażowych oraz prac badawczo-rozwojowych (hodowlano-badawczych) w zakresie
    sprzedaży nasion. Świadczone przez spółkę zależną usługi związane są z badaniami nasion
    sprzedawanych na terytorium Polski oraz usługami marketingowymi promującymi Grupę
    (...) i jej produkty w sektorze rolniczym oraz wspomagającymi sprzedaż nasion
    dokonywaną przez Spółkę. Szczegółowe zasady współpracy w zakresie świadczenia ww.
    usług reguluje Umowa II w zakresie świadczenia usług wsparcia sprzedaży i Umowa III w
    zakresie świadczenia usług hodowlano-badawczych. Spółka zawarła także Umowę I z D.
    sp. z o.o. w zakresie przetwarzania nasion oraz Umowę IV z F. Sp. z o.o. w zakresie
    świadczenia usług logistycznych.
    Na tle tak przedstawionego opisu sprawy Państwa wątpliwości dotyczą m.in. ustalenia czy
    Spółka posiada na terytorium Polski stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej
    w rozumieniu przepisów ustawy o VAT oraz Rozporządzenia wykonawczego 282/2011
    (pytanie nr 1) oraz czy miejscem świadczenia usług nabywanych przez Spółkę od spółki
    zależnej w ramach Umowy II jest miejsce siedziby działalności gospodarczej Spółki, tj.
    Francja (pytanie nr 2).
    Odnosząc się do przedmiotowych kwestii należy wskazać, że dla ujednolicenia
    stosowanych zasad dotyczących miejsca opodatkowania transakcji podlegających
    opodatkowaniu definicja „stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej” została
    zawarta w rozporządzeniu 282/2011.
    Z części wstępnej (preambuły) - punkt (4) wynika, że podstawowym celem niniejszego
    rozporządzenia 282/2011 jest zapewnienie jednolitego stosowania obecnego systemu
    VAT, poprzez określenie przepisów wykonawczych do dyrektywy 2006/112/WE, w
    szczególności w odniesieniu do podatników, dostawy towarów i świadczenia usług oraz
    miejsca transakcji podlegających opodatkowaniu. Zgodnie z zasadą proporcjonalności
    określoną w art. 5 ust. 4 Traktatu o Unii Europejskiej niniejsze rozporządzenie nie
    wykracza poza to, co jest konieczne do osiągnięcia tego celu. Przyjęcie rozporządzenia,
    jako wiążącego i mającego bezpośrednie zastosowanie we wszystkich państwach
    członkowskich, w sposób najpełniejszy zapewnia jednolite stosowanie.

    Natomiast w punkcie (14) stwierdzono, że:
      Aby zapewnić jednolite stosowanie zasad dotyczących miejsca dokonania transakcji
      podlegających opodatkowaniu, należy wyjaśnić pojęcia, takie jak: siedziba
      działalności gospodarczej podatnika, stałe miejsce prowadzenia działalności
      gospodarczej, stałe miejsce zamieszkania oraz zwykłe miejsce pobytu. Stosowanie
      możliwie jak najbardziej precyzyjnych i obiektywnych kryteriów powinno ułatwić
      stosowanie tych pojęć w praktyce; należy przy tym uwzględniać orzecznictwo
      Trybunału Sprawiedliwości.
    W myśl art. 11 ust. 1 rozporządzenia 282/2011:
      Na użytek stosowania art. 44 dyrektywy 2006/112/WE „stałe miejsce prowadzenia
      działalności gospodarczej” oznacza dowolne miejsce - inne niż miejsce siedziby
      działalności gospodarczej podatnika, o którym mowa w art. 10 niniejszego
      rozporządzenia - które charakteryzuje się wystarczającą stałością oraz odpowiednią
      strukturą w zakresie zaplecza personalnego i technicznego, by umożliwić mu odbiór i
      wykorzystywanie usług świadczonych do własnych potrzeb tego stałego miejsca
      prowadzenia działalności gospodarczej.
    Zgodnie z art. 11 ust. 2 rozporządzenia 282/2011:
      Na użytek stosowania następujących artykułów stałe miejsce prowadzenia
      działalności gospodarczej oznacza dowolne miejsce - inne niż miejsce siedziby
      działalności gospodarczej podatnika, o którym mowa w art. 10 niniejszego
      rozporządzenia - które charakteryzuje się wystarczającą stałością oraz odpowiednią
      strukturą w zakresie zaplecza personalnego i technicznego, by umożliwić mu
      świadczenie usług, które wykonuje:
      a. art. 45 dyrektywy 2006/112/WE;
      b. począwszy od 1 stycznia 2013 r. - art. 56 ust. 2 akapit drugi dyrektywy 2006/112
        /WE;
      c. do 31 grudnia 2014 r. - art. 58 dyrektywy 2006/112/WE;
      d. art. 192a dyrektywy 2006/112/WE.
    Jak stanowi art. 11 ust. 3 rozporządzenia 282/2011:
      Fakt posiadania numeru identyfikacyjnego VAT sam w sobie nie jest wystarczający,
      by uznać, że podatnik posiada stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej.
    Na podstawie art. 53 ust. 1 rozporządzenia 282/2011:
      Na użytek stosowania art. 192a dyrektywy 2006/112/WE stałe miejsce prowadzenia
      działalności gospodarczej podatnika jest brane pod uwagę wyłącznie wtedy, gdy
      charakteryzuje się ono wystarczającą stałością oraz odpowiednią strukturą w
      zakresie zaplecza personalnego i technicznego, by umożliwić mu dokonanie dostawy
      towarów lub świadczenie usług, w których uczestniczy.
    Przy wykładni pojęcia „stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej”, odwołując
    się do orzeczeń TSUE, należy wskazać, że o ww. miejscu można mówić jeżeli występuje
    odpowiednia struktura w zakresie zaplecza personalnego i technicznego, niezbędna do
    prowadzenia działalności gospodarczej oraz istnieje pewna minimalna skala działalności
    gospodarczej, która pozwala na uznanie, że działalność podatnika w tym miejscu nie jest
    prowadzona w sposób okresowy, jak również działalność z tego miejsca jest prowadzona
    w sposób samodzielny w stosunku do działalności siedziby przedsiębiorstwa. W tym
    zakresie aktualne jest orzecznictwo TSUE, m.in. wyrok C-168/84 Gunter Berkholz, C-231/94
    Faaborg-Gelting Linien A/S, C-190/95 ARO Lease By, C-260/95 Commissioners of Customs
    and Excise v. DFDS A/S, C-390/96 Lease Plan Luxembourg SA, jak również C-605/12
    Welmory Sp. z o.o.

    Z uwagi na definicję stałego miejsca prowadzenia działalności wynikającą z
    przedmiotowego rozporządzenia 282/2011, jak również utrwalone orzecznictwo
    Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej oraz orzecznictwo polskich sądów
    administracyjnych w powyższym zakresie, wymienić można kilka przesłanek, których
    zaistnienie powoduje, że można mówić o „stałym miejscu prowadzenia działalności”. Jak
    wynika z samej nazwy „stały”, to trwale związany z danym miejscem, nieprzenośny,
    niezmienny. Powyższe wskazuje, że stałe miejsce prowadzenia działalności
    charakteryzować się musi pewnym określonym stopniem zaangażowania, które pozwala
    na uznanie, że działalność prowadzona jest w tym miejscu nie w sposób przemijający, czy
    też okresowy. Konieczna jest zatem pewna określona minimalna skala działalności, która
    stanowi zewnętrzną oznakę, że działalność w tym miejscu prowadzona jest stale.
    Zaangażowanie, o którym mowa powinno również przybrać konkretny wymiar osobowo-
    rzeczowy, pozwalający na świadczenie usług w sposób niezależny. Innymi słowy, dla
    uznania, że określone miejsce prowadzenia działalności ma charakter stały, konieczne jest
    istnienie w tym miejscu infrastruktury technicznej oraz personelu ludzkiego, który
    samodzielnie może świadczyć określone czynności. Taka osobowo-rzeczowa struktura w
    stałym miejscu prowadzenia działalności powinna występować w sposób stały, tzn.
    powtarzalny i nieprzemijający.
    Pojęcie stałego miejsca prowadzenia działalności nie sposób również rozpatrywać w
    oderwaniu od definicji działalności gospodarczej, o której mowa w art. 15 ust. 2 ustawy.
    Zgodnie z tym przepisem:
      Działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców
      lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz
      rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność
      gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu
      towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów
      zarobkowych.
    Z uwagi na wskazane w powołanym wyżej przepisie kryteria, stwierdzić należy, że podmiot
    posiada stałe miejsce prowadzenia działalności na terytorium kraju, jeżeli przy
    wykorzystaniu na jego terytorium infrastruktury oraz personelu, w sposób zorganizowany
    oraz ciągły, prowadzi działalność, w ramach której dokonuje czynności opodatkowanych
    podatkiem od towarów i usług. Przyjąć zatem należy, że infrastruktura techniczna i
    zaangażowanie osobowe musi pozostawać w ścisłym związku z dokonywaniem czynności
    podlegających opodatkowaniu. Zatem koniecznym jest dla uznania za stałe miejsce
    prowadzenia działalności aby to miejsce nie tylko wykorzystywało towary i usługi, lecz
    także samo mogło wykonywać czynności podlegające opodatkowaniu zgodnie z art. 5 ust.
    1 ustawy. Przy czym, nie jest konieczne dla uznania działalności podmiotu za stałe miejsce
    prowadzenia działalności gospodarczej w Polsce, aby przy wykorzystaniu wystarczających
    środków sam podmiot świadczył usługi czy też dokonywał dostaw towarów. Ważne
    również aby stworzona struktura działalności podmiotu miała możliwość odbioru i
    korzystania z usług dostarczonych na własne potrzeby.
    Jednocześnie do przyjęcia stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej w
    danym państwie nie jest konieczne posiadanie własnego zaplecza personalnego i
    technicznego, podatnikowi musi jednak przysługiwać - na podstawie wymogu
    wystarczającej stałości miejsca działalności - kontrola nad zapleczem personalnym i
    technicznym usługodawcy porównywalna do tej jaką sprawuje nad zapleczem własnym.
    Na podstawie wymienionych przesłanek można uznać, że jeżeli dany podmiot posiada w
    danym państwie personel oraz strukturę (w tym infrastrukturę techniczną), cechującą się
    odpowiednią stałością, to posiada stałe miejsce prowadzenia działalności w tym państwie.
    Bez znaczenia pozostaje natomiast - co należy podkreślić - czy są to pracownicy
    zatrudnieni bezpośrednio przez ten podmiot, czy też „własna” infrastruktura.

    Orzecznictwo TSUE wskazuje bowiem, że także korzystanie z zasobów ludzkich i
    technicznych innego podmiotu może prowadzić do powstania stałego miejsca
    prowadzenia działalności w innym kraju.
    W wyroku z 7 maja 2020 r. w sprawie C#547/18 Dong Yang Electronics sp. z o.o. Trybunał
    skazał, że „(...) art. 44 dyrektywy 2006/12 oraz art. 11 ust. 1 i art. 22 ust. 1 rozporządzenia
    wykonawczego nr 282/2011 należy interpretować w ten sposób, że usługodawca nie może
    wywieść istnienia na terytorium państwa członkowskiego stałego miejsca prowadzenia
    działalności gospodarczej spółki z siedzibą w państwie trzecim z samego faktu, że spółka
    ta posiada w tym państwie członkowskim spółkę zależną, oraz że usługodawca ten nie jest
    zobowiązany do badania, w celu dokonania takiej oceny, stosunków umownych łączących
    te dwa podmioty”.
    W wyroku z dnia 7 kwietnia 2022 r. w sprawie C#333/20 Berlin Chemie A. Menarini SRL
    TSUE stwierdził, że „Artykuł 44 dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w
    sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej, zmienionej dyrektywą Rady
    2008/8/WE z dnia 12 lutego 2008 r., i art. 11 rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr
    282/2011 z dnia 15 marca 2011 r. ustanawiającego środki wykonawcze do dyrektywy 2006
    /112 należy interpretować w ten sposób, że spółka mająca siedzibę w jednym państwie
    członkowskim nie ma stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej w innym
    państwie członkowskim ze względu na to, iż posiada tam spółkę zależną, która na
    podstawie umów udostępnia jej zaplecze techniczne i personalne, za pomocą których
    świadczy ona, na zasadach wyłączności, usługi marketingowe, regulacyjne, reklamowe i
    reprezentacji, mogące mieć bezpośredni wpływ na wielkość sprzedaży”.
    Natomiast w wyroku C-232/22 z dnia 29 czerwca 2023 r. TSUE orzekł, że „podatnik będący
    usługobiorcą, którego siedziba działalności gospodarczej znajduje się poza Unią, nie
    posiada stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej w państwie członkowskim,
    w którym ma siedzibę podmiot świadczący dane usługi, pod względem prawnym odrębny
    od tego usługobiorcy, jeżeli nie posiada on tam odpowiedniej struktury w zakresie
    zaplecza personalnego i technicznego, która może stanowić to stałe miejsce prowadzenia
    działalności gospodarczej, i to nawet wówczas, gdy podatnik świadczący usługi wykonuje
    na rzecz tego podatnika będącego usługobiorcą, w wykonaniu wyłącznego zobowiązania
    umownego, usługi w postaci produkcji z materiałów powierzonych oraz szereg świadczeń
    akcesoryjnych lub uzupełniających, które przyczyniają się do działalności gospodarczej
    podatnika będącego usługobiorcą w tym państwie członkowskim”.
    Należy także zwrócić uwagę na jeden z ostatnich wyroków TSUE w zakresie stałego
    miejsca prowadzenia działalności gospodarczej. W wyroku z dnia 13 czerwca 2024 r. o
    sygn. C#533/22 TSUE orzekł, że „(...) nie można uznać, iż spółka będąca podatnikiem VAT,
    mająca siedzibę działalności gospodarczej w jednym państwie członkowskim, która
    korzysta z usług świadczonych przez spółkę mającą siedzibę w innym państwie
    członkowskim, posiada dla celów określenia miejsca świadczenia tych usług stałe miejsce
    prowadzenia działalności gospodarczej w tym ostatnim państwie członkowskim, z tego
    tylko powodu, że obie spółki należą do tej samej grupy lub że spółki te są ze sobą
    związane umową o świadczenie usług (pkt 54).
    (...) spółka będąca podatnikiem VAT, mająca siedzibę działalności gospodarczej w jednym
    państwie członkowskim, która korzysta z usług świadczonych przez spółkę z siedzibą w
    innym państwie członkowskim, nie posiada stałego miejsca prowadzenia działalności
    gospodarczej w tym ostatnim państwie członkowskim, jeżeli zaplecze personalne i
    techniczne, którym dysponuje ona w rzeczonym państwie członkowskim, nie jest odrębne
    od zaplecza, za pomocą którego świadczone są na jej rzecz usługi, lub jeżeli to zaplecze
    personalne i techniczne zapewnia jedynie wykonywanie czynności przygotowawczych lub
    pomocniczych (pkt 81)”.
    Mając na uwadze orzecznictwo TSUE, powyższe przepisy prawa oraz okoliczności
    rozpoznawanej sprawy należy stwierdzić, że Spółka A. nie posiada stałego miejsca
    prowadzenia działalności gospodarczej w Polsce. Spółka nie zorganizuje bowiem na

    terytorium kraju w sposób stały odpowiednich zasobów osobowych i technicznych
    umożliwiających samodzielne prowadzenie działalności gospodarczej obejmującej
    badania i rozwój, produkcję oraz dystrybucję produktów rolnych (w szczególności nasion i
    (...)). Na terenie kraju działalność Spółki polega na dystrybucji towarów do klientów
    zewnętrznych, zarówno polskich, jak i zagranicznych. Spółka nie posiada oddziału w
    Polsce, a wszystkie decyzje dotyczące Spółki podejmowane są z siedziby Spółki we Francji.
    Jak wynika z wniosku Spółka współpracuje na terytorium Polski z trzema głównymi
    kontrahentami: D. sp. z o.o. (Umowa I - w zakresie przetwarzania nasion), C. Sp. z o.o.
    (Umowa II – w zakresie usług marketingowo-sprzedażowych i Umowa III – w zakresie prac
    badawczo-rozwojowych) oraz F. Sp. z o.o. (Umowa IV - w zakresie świadczenia usług
    logistycznych), a wszystkie niezbędne funkcje związane ze sprzedażą towarów w Polsce
    będzie zlecać podmiotom trzecim. Spółka wskazała również, iż nie będzie posiadała biura
    ani magazynu w Polsce, nie jest właścicielem żadnych nieruchomości położonych na
    terenie Polski, nie zatrudnia ani nie planuje zatrudniać pracowników w Polsce na
    podstawie umowy o pracę lub innych rodzajów umów o pracę obowiązujących zgodnie z
    prawem polskim. Działalność Spółki w Polsce wspierana jest również przez zespół
    zaopatrzenia niemieckiej spółki powiązanej ze spółką - E. Dział zaopatrzenia
    odpowiedzialny jest za kwestie zaopatrzenia dla północnej Europy. Pracownik spółki
    zależnej (C.) jest częścią tego zespołu w ramach organizacji macierzowej.
    W ramach Umowy I zawartej z D. Sp. z o.o. (Przetwórca) Spółka dostarcza określone
    kwalifikowane nasiona (...), preparaty do zaprawiania i puste worki do zakładu Przetwórcy.
    Przetwórca organizuje swoją działalność przetwórczą zgodnie z zamówieniem na
    przetworzone nasiona (...) wystawianym okresowo przez Spółkę oraz uzgodnionym
    harmonogramem. Spółka kupuje od Przetwórcy przetworzone nasiona (...). Przetwórca
    wykonuje także m.in. następujące czynności: przygotowanie, pakowanie, załadunek,
    wydawanie towaru dla klienta firmie transportowej na podstawie listu przewozowego
    dostarczonego przez Dział zaopatrzenia. Transport do klienta finansuje każdorazowo
    Spółka, która otrzymuje fakturę od firmy transportowej. Spółka korzysta z powierzchni
    magazynowej Przetwarzającego, nie posiada jednak wiedzy, w którym magazynie i w jakim
    konkretnie miejscu magazynu przechowane są przetworzone nasiona (...). Spółka nie
    posiada przydzielonej, określonej przestrzeni magazynowej, nie decyduje też o
    rozmieszczeniu swoich towarów w magazynie. Spółka nie ma żadnego wpływu na to, jaka
    część zasobów techniczno-rzeczowych Przetwarzającego (poza preparatami i
    opakowaniami wykorzystywanymi do przez Przetwarzającego) ma zostać wykorzystana do
    wykonywania czynności na ziarnach (...) objętych Umową I. Spółka nie ma prawa ani
    możliwości decydowania o zakresie wykorzystania powierzchni magazynowej, o
    konkretnej lokalizacji, w której przechowywane będą ziarna, podlegające przetwarzaniu
    oraz ziarna przetworzone, ani decydowania o innych kwestiach dotyczących
    funkcjonowania magazynu. Jednocześnie pracownicy Spółki są uprawnieni do wstępu
    pomieszczeń magazynowych Przetwarzającego, ale jedynie po uprzednim powiadomieniu
    i uzgodnieniu tego z Przetwórcą. Spółka nie ma zatem możliwości swobodnego
    dysponowania powierzchnią magazynową Przetwarzającego. Jeżeli chodzi natomiast o
    zasoby osobowe Przetwarzającego, to Spółka nie jest uprawniona do wydawania tym
    osobom jakichkolwiek poleceń, nie ma wpływu na zlecany im zakres zadań, sposób czy
    termin ich wykonania. Spółka nie nadzoruje ani nie sprawuje bieżącej kontroli nad tymi
    osobami. Personel Spółki nie ma zatem żadnej kontroli nad pracownikami
    Przetwarzającego, a już zwłaszcza w sposób porównywalny do posiadania kontroli nad
    własnymi pracownikami. To Przetwarzający odpowiada w pełni za czynności wykonywane
    przez swój personel, a Spółka nie ma wpływu na zarządzanie personelem, czy też politykę
    kadrową. Zatem zarówno zaplecze personalne, jaki i techniczne nie pozostaje w
    bezpośredniej zależności od Spółki. Przetwarzający ani jego pracownicy nie posiadają
    pełnomocnictwa do samodzielnego zawierania jakichkolwiek umów z klientami
    (kontrahentami) w imieniu Spółki.

    W ramach Umowy II Spółka wyznaczyła spółkę zależną C. Sp. z o.o. jako swojego
    niewyłączonego usługodawcę do identyfikowania potencjalnych klientów, przedstawiania
    ich Spółce i pomagania Spółce w zarządzaniu sprzedażą produktów Spółki na warunkach
    określonych w umowie. Strony uzgodniły, że spółka zależna nie będzie działała jako
    kupujący-sprzedawca na terytorium Europy. Uzgodniono, że spółka zależna podejmie
    komercyjnie uzasadnione wysiłki w celu przyjęcia aktywnej i skutecznej strategii
    poszukiwania klientów i rozwijania sprzedaży Spółki oraz będzie pomagała w dystrybucji
    produktów. Spółka zależna samodzielnie decyduje o metodach stosowanych do
    pozyskiwania klientów oraz działań marketingowych i reklamowych dotyczących
    produktów, metody te nie wiążą Spółki, jednak muszą być zgodne z wytycznymi
    dostarczonymi przez Spółkę. Spółka dostarcza spółce zależnej listę produktów, które są
    dystrybuowane przez Spółkę, w szczególności informacje techniczne, które spółka zależna
    przekazuje potencjalnym klientom. Spółka informuje spółkę zależną o polityce cenowej,
    przekazuje cennik i ogólną politykę rabatową, informuje o ogólnych warunkach
    fakturowania i płatności mających zastosowanie do klientów, a w szczególności o walucie i
    terminie fakturowania, terminie płatności oraz odsetkach mających zastosowanie w
    przypadku opóźnień w płatnościach. Jednocześnie w ramach Umowy III spółka zależna
    świadczy na rzecz Spółki usługi badawcze, polegające na hodowli nowych odmian nasion
    Spółki. Spółka nie posiada bezpośredniego i stałego dostępu zasobów spółki zależnej, w
    tym do zaplecza personalnego i technicznego. Działalność obu podmiotów prowadzona
    jest odrębnie i niezależnie. Spółka nie ma wpływu na to, jaka część zasobów techniczno-
    rzeczowych spółki zależnej jest wykorzystywana do świadczenia usług objętych Umową II
    oraz III. Jeżeli chodzi natomiast o zasoby osobowe spółki zależnej, to Spółka nie jest
    uprawniona do wydawania tym osobom jakichkolwiek poleceń, nawet jeśli Spółka jest
    jedynym zleceniodawcą usług badawczo-rozwojowych świadczonych przez spółkę zależną
    i w związku z tym ma pewien wpływ na zakres powierzonych im zadań czy sposób lub
    termin ich wykonania. Spółka nie nadzoruje ani nie sprawuje bieżącej kontroli nad tymi
    osobami. Personel Spółki nie ma zatem żadnej kontroli nad pracownikami spółki zależnej,
    a już zwłaszcza w sposób porównywalny do posiadania kontroli nad własnymi
    pracownikami. To spółka zależna odpowiada w pełni za czynności wykonywane przez swój
    personel, a Spółka nie ma wpływu na zarządzanie personelem, czy też politykę kadrową.
    Wybrani pracownicy spółki zależnej posiadają pełnomocnictwa do zawierania umów w
    imieniu Spółki. Pełnomocnictwo udzielone zostało tylko na rzecz jednej osoby – Prezesa
    Zarządu spółki C. Na mocy wskazanego pełnomocnictwa powierzono pełnomocnikowi
    prawo do reprezentowania, podpisywania, podejmowania decyzji, kontroli we wskazanych
    w pełnomocnictwie obszarach, w tym do negocjowania, reprezentowania i zawierania w
    imieniu i na rzecz A. wszelkich niezbędnych porozumień/umów w związku ze sprzedażą
    produktów klientom w Polsce, (...), (...), (...), (...), (...), (...) i (...). Pełnomocnictwo nie obejmuje
    uprawnienia do powoływania dalszych pełnomocników. Sprzedaży towarów (nasion) do
    ostatecznego odbiorcy dokonuje Spółka, tj. sprzedaje nasiona dystrybutorom i wystawia
    na tę okoliczność faktury sprzedażowe, a następnie dystrybutorzy dokonują sprzedaży
    nasion na rzecz rolników/ostatecznych odbiorców. Spółka wskazała, że spółka zależna nie
    dokonuje sprzedaży nasion do dystrybutorów ani do ostatecznych odbiorców, a tym
    samym nie wystawia faktur sprzedażowych. Zarówno zaplecze personalne, jak i
    techniczne spółki zależnej nie pozostaje w bezpośredniej zależności od Spółki, każda ze
    stron Umowy jest niezależnym podmiotem, zachowującym pełną kontrolę i
    odpowiedzialność za działania własne oraz swoich pracowników.
    Ponadto w ramach Umowy IV Spółka zawarła z podmiotem niepowiązanym, spółką F. Sp. z
    o.o. umowę w sprawie świadczenia usług logistycznych, na mocy której świadczy ona na
    rzecz Spółki określone usługi magazynowania produktów Spółki (nasion) pakowanych w
    worki w swoim magazynie. Usługi obejmują rozładunek, przyjęcie towaru do magazynu,
    przechowywanie towarów, rejestrowanie palet z towarami w systemie (...), raportowanie
    stanów magazynowych, dbałość o towary podczas przechowywania, wydawanie palet z
    towarem przechowywanym w magazynie wyłącznie na zlecenie Spółki, kompletację

    towarów na podstawie zgłoszeń Spółki, transport towarów na terenie Polski i Unii
    Europejskiej w terminie określonym przez Spółkę. Spółka korzysta z powierzchni
    magazynowej Wynajmującego, nie posiada jednak wiedzy, w którym magazynie i w jakim
    konkretnie miejscu magazynu przechowane są jej towary, bowiem ustalenie miejsca
    przechowywania leży tylko i wyłącznie w gestii wynajmującego. Spółka nie posiada
    przydzielonej Spółce określonej przestrzeni magazynowej, nie decyduje też o
    rozmieszczeniu swoich towarów w magazynie. Spółka nie ma żadnego wpływu na to, jaka
    część zasobów techniczno-rzeczowych Wynajmującego ma zostać wykorzystana do
    wykonywania czynności magazynowania objętych Umową IV. Spółka nie ma prawa ani
    możliwości decydowania o zakresie wykorzystania powierzchni magazynowej, o
    konkretnej lokalizacji, w której przechowywane będą jej towary, ani decydowania o innych
    kwestiach dotyczących funkcjonowania magazynu. Spółka nie ma zatem możliwości
    swobodnego dysponowania powierzchnią magazynową Wynajmującego i poruszania się
    po niej. Jeżeli chodzi natomiast o zasoby osobowe wynajmującego, to Spółka nie jest
    uprawniona do wydawania tym osobom jakichkolwiek poleceń, nie ma wpływu na zlecany
    im zakres zadań, sposób czy termin ich wykonania. Spółka nie nadzoruje ani nie sprawuje
    bieżącej kontroli nad tymi osobami. Personel Spółki nie ma zatem żadnej kontroli nad
    pracownikami Wynajmującego, a już zwłaszcza w sposób porównywalny do posiadania
    kontroli nad własnymi pracownikami. Spółka nie ma wpływu na zarządzanie personelem,
    czy też politykę kadrową. Zatem zarówno zaplecze personalne, jak i techniczne nie
    pozostaje w bezpośredniej zależności od Spółki. Wynajmujący ani jego pracownicy nie
    posiadają pełnomocnictwa do samodzielnego zawierania jakichkolwiek umów z klientami
    (kontrahentami) w imieniu Spółki.
    Należy wskazać, że za „stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej” należy uznać
    każde miejsce inne niż siedziba działalności gospodarczej podatnika, jeżeli łącznie zostaną
    spełnione warunki: posiadania w tym miejscu zaplecza personalnego i technicznego,
    ponadto zaplecze to musi posiadać strukturę, która umożliwia odbiór i wykorzystanie
    nabywanych usług dla własnych potrzeb oraz musi charakteryzować się stałością. W
    analizowanej sprawie Spółka nie jest właścicielem żadnych obiektów, nieruchomości, czy
    to biurowych czy magazynowych, położonych w Polsce, z opisu sprawy wynika, że nie
    zamierza też z takowych korzystać na podstawie innego tytułu prawnego (najem,
    dzierżawa, inna podobna umowa). Spółka zleca bowiem wszystkie niezbędne funkcje
    związane ze sprzedażą towarów w Polsce podmiotom trzecim. Spółka wskazała także, że
    nie zatrudnia, ani nie planuje zatrudniać pracowników w Polsce na podstawie umowy o
    pracę lub innych rodzajów umów. Zasoby techniczne i osobowe Spółki, w tym grunty,
    budynki, zakłady produkcyjne, magazyny, laboratoria, maszyny rolnicze i pracownicy
    znajdują się w jej siedzibie we Francji, gdzie podejmowane są także wszelkie istotne
    decyzje dotyczące prowadzonej działalności, w tym decyzje dotyczące działalności
    prowadzonej na terytorium Polski. Zatem mając na uwadze powyższe należy uznać, że
    Spółka nie posiada żadnych własnych zasobów osobowych ani technicznych na terytorium
    Polski.
    Należy jednak zauważyć, że dla istnienia stałego miejsca prowadzenia działalności
    gospodarczej nie jest konieczne posiadanie własnego zaplecza personalnego oraz
    technicznego i kryterium to może być spełnione również w przypadku korzystania przez
    usługobiorcę z personelu i infrastruktury technicznej usługodawcy. Jednak w takim
    przypadku zaplecze to musi być dostępne dla usługobiorcy jak jego własne tj.
    usługobiorca musi sprawować nad nim kontrolę porównywalną do tej, jaką sprawuje nad
    zapleczem własnym. W analizowanej sprawie Spółka co prawda nabywa na terytorium
    Polski usługi w zakresie przetwarzania nasion od D. sp. z o.o., usługi marketingowo-
    sprzedażowe i w zakresie prac badawczo-rozwojowych od spółki zależnej – C. Sp. z o.o.
    oraz usługi w zakresie świadczenia usług logistycznych od F. Sp. z o.o., jednak jak wynika z
    wniosku w każdym przypadku Spółka i jej pracownicy nie będą posiadali uprawnień do
    wydawania pracownikom usługodawców instrukcji czy poleceń służbowych, ani do ich
    nadzorowania. W szczególności Spółka nie będzie miała wpływu na politykę kadrową, nie

    będzie również wydawała poleceń służbowych ani w jakikolwiek inny sposób nadzorowała
    lub kontrolowała pracy tych osób. Spółka nie będzie także posiadała kontroli nad
    zasobami technicznymi i rzeczowymi usługodawców, wykorzystywanymi do świadczenia
    ww. usług na jej rzecz, która byłaby porównywalna do kontroli nad własnymi zasobami, w
    tym nie będzie posiadała wpływu na to jaka część tych zasobów będzie wykorzystywana
    do świadczenia usług na rzecz Spółki. Wszelkie decyzje co do zakresu i sposobu
    wykorzystania zasobów będą leżały w gestii usługodawców, zatem Spółka nie posiada
    kontroli nad ich zapleczem porównywalnej do tej jaką sprawuje nad zapleczem własnym.
    Tym samym nie zostaną spełnione podstawowe warunki prowadzące do powstania
    stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej na terytorium kraju.
    Do przyjęcia istnienia stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej ważne jest
    również, aby miejsce to charakteryzowało się „wystarczającą stałością”, czyli strukturą o
    wystarczającej (minimalnie wymaganej dla prowadzenia działalności gospodarczej)
    trwałości poprzez zorganizowanie zasobów ludzkich i zaplecza technicznego tak, aby miały
    one możliwości wykorzystania usług dla własnych potrzeb. Zatem, decydujący jest fakt, że
    struktura funkcjonująca przez określony czas charakteryzuje się wystarczającą stałością, a
    nie została założona dla potrzeb przemijających. Stałość prowadzonej działalności musi
    być odnoszona do czynnika czasu, czyli do długości okresu działalności, do jej zamierzonej
    lub faktycznej powtarzalności i systematyczności. Ponownie wskazać należy, że Spółka nie
    posiada w Polsce żadnych własnych zasobów, ani też nie będzie sprawować kontroli nad
    zapleczem żadnego z głównych wymienionych we wniosku usługodawców. Zatem, skoro
    Spółka nie posiada na terytorium Polski odpowiednich zasobów osobowych oraz
    technicznych niezbędnych do prowadzenia działalności, nie można uznać, że spełnione
    jest kryterium stałości, bowiem kryterium to należy także odnieść do obecności zasobów
    osobowych i technicznych.
    W analizowanej sprawie należy także zwrócić uwagę na cytowany już powyżej wyrok TSUE
    C-232/22 z 29 czerwca 2023 r. Sprawa dotyczyła świadczenia przez spółkę Cabot Plastics
    usług produkcji na materiale powierzonym (tzw. toll manufacturing) oraz innych usług
    pomocniczych na rzecz prawnie niezależnej, lecz powiązanej kapitałowo spółki z grupy –
    Cabot Switzerland. TSUE orzekł, iż usługobiorca, który jest odrębnym pod względem
    prawnym podmiotem od usługodawcy, nie ma stałego miejsca prowadzenia działalności
    gospodarczej w państwie członkowskim, w którym siedzibę ma usługodawca świadczący
    na jego rzecz usługi produkcyjne, jeżeli taki usługobiorca nie ma w tym państwie
    członkowskim odrębnego (własnego lub kontrolowanego) stałego zaplecza personalnego i
    technicznego. Co istotne, TSUE uznał, że bez znaczenia jest to, że usługodawca świadczy
    na rzecz usługobiorcy usługi produkcyjne w oparciu o umowę na wyłączność oraz, że
    usługodawca wykonuje również szereg świadczeń akcesoryjnych/uzupełniających, które
    wspierają sprzedaż usługobiorcy w państwie członkowskim usługodawcy.
    Odnosząc powyższe na grunt analizowanej sprawy należy stwierdzić, że zarówno D. Sp. z o.
    o. w ramach Umowy I, jak i F. Sp. z o.o. – w ramach Umowy IV, nie działają na zasadach
    wyłączności dla Spółki. Natomiast odnosząc się do spółki zależnej – C. Sp. z .o.o. – pomimo
    tego, że świadczy ona usługi (na podstawie Umów II i III) wyłącznie na rzecz Spółki, nie
    oznacza to, że Spółka posiada w Polsce stałe miejsce prowadzenia działalności
    gospodarczej. Do uznania iż Spółka posiada stałe miejsce prowadzenia działalności
    gospodarczej ważne jest bowiem żeby posiadała odpowiednie zaplecze personalne i
    techniczne lub kontrolę nad zapleczem usługodawcy (w tym wypadku spółki zależnej – C.
    Sp. z .o.o.) porównywalną do tej jaką sprawuje nad zapleczem własnym. W sprawie
    będącej przedmiotem wniosku sytuacja taka nie ma miejsca. Jak już wskazałem Spółka nie
    posiada kontroli nad zapleczem technicznym i personalnym usługodawcy porównywalnej
    do tej, jaką sprawuje nad zapleczem własnym. Zatem analizując zawarty we wniosku opis
    stanu faktycznego oraz zdarzenia przyszłego należy wskazać, w oparciu o tezy wynikające
    z wyroków TSUE, że miejsce prowadzenia działalności gospodarczej C. Sp. z o.o. nie
    powinno być uznane za stałe miejsce prowadzenia działalności Państwa Spółki.

    Oceniając całokształt okoliczności niniejszej sprawy, a także orzecznictwo TSUE należy
    stwierdzić, iż Spółka A. nie posiada w Polsce stałego miejsca prowadzenia działalności
    gospodarczej. Tym samym Państwa stanowisko w zakresie pytania nr 1 jest prawidłowe.
    Natomiast odnosząc się do wątpliwości dotyczących miejsca świadczenia nabywanych
    usług należy wskazać, że w ramach Umowy II spółka zależna świadczy usługi
    marketingowo-sprzedażowe, wspomagające sprzedaż nasion dokonywaną przez Spółkę.
    Polegają one w głównej mierze na marketingu i promocji produktów na terytorium UE, w
    tym udział w lokalnych targach, ekspozycji materiałów reklamowych i innych znaków
    dostarczonych przez Spółkę, identyfikacji potencjalnych klientów zainteresowanych
    produktami Spółki, określaniu potrzeb potencjalnych klientów i dostarczaniu Spółce takich
    informacji, organizowaniu spotkań pomiędzy klientami a Spółką, udzielaniu pomocy
    Spółce w negocjacjach z klientami, pomocy w dostawie produktów do klientów i zwrotach
    produktów od klientów, pomocy w dostawach z terytorium UE do klientów, zleceniodawcy
    lub podmiotów powiązanych, utrzymywaniu bliskich relacji z klientami, wspieraniu Spółki
    w zarządzaniu reklamacjami klientów lub zapytaniami posprzedażowymi. Spółka zależna
    dostarcza Spółce okresowe raporty dotyczące swojej działalności, które mogą obejmować
    między innymi stan rynku i trendy rynkowe, konkurencyjne produkty i działalność
    konkurentów Spółki na terytorium, otrzymane reklamacje lub zapytania posprzedażowe
    dotyczące produktów, aktualną kopię listy klientów i potencjalnych klientów produktów na
    terytorium, życzenia klientów.
    Należy zatem wskazać, że ww. świadczenia (usługi marketingowo-sprzedażowe) stanowią
    usługi do których zastosowanie znajdzie art. 28b ustawy, tj. są to usługi do których nie
    stosuje się szczególnych zasad ustalania miejsca świadczenia usług na podstawie art. 28e,
    art. 28f ust. 1 i 1a, art. 28g ust. 1, art. 28i, art. 28j ust. 1 i 2 oraz art. 28n. Przy tym jak
    wynika z wniosku Spółka posiada siedzibę działalności gospodarczej we Francji i
    jednocześnie - jak ustaliłem - nie posiada w Polsce stałego miejsca prowadzenia
    działalności gospodarczej. Zatem, odnosząc się do Państwa wątpliwości w analizowanej
    sprawie, miejsce opodatkowania usług marketingowo-sprzedażowych, świadczonych na
    podstawie Umowy II przez spółkę zależną na rzecz A. SAS, należy ustalić zgodnie z ogólną
    zasadą dotyczącą ustalania miejsca świadczenia usług, o której mowa w art. 28b ust. 1
    ustawy. Tym samym, ww. usługi nie są opodatkowane w Polsce. Usługi te są
    opodatkowane w kraju siedziby usługobiorcy tj. we Francji.
    W konsekwencji Państwa stanowisko w zakresie pytania nr 2 należało uznać za prawidłowe
    .
    Ponadto Państwa wątpliwości wyrażone w pytaniu nr 3 dotyczą ustalenia czy w
    przedstawionym modelu działalności A. SAS będzie zobowiązana do wystawiania i
    odbierania faktur ustrukturyzowanych za pośrednictwem Krajowego Systemu e-Faktur.
    Mając na uwadze powyższe Państwa wątpliwości wskazać należy, że zgodnie z art. 2 pkt
    32a ustawy:
      Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o fakturze ustrukturyzowanej - rozumie się
      przez to fakturę wystawioną przy użyciu Krajowego Systemu e-Faktur wraz z
      przydzielonym numerem identyfikującym tę fakturę w tym systemie.
    Ustawą z dnia 16 czerwca 2023 r. o zmianie ustawy o podatku od towarów i usług oraz
    niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2023 r. poz. 1598), wprowadzono zmiany w zakresie
    KSeF, które miały wejść w życie 1 lipca 2024 r. Jednak, zgodnie z ustawą z dnia 9 maja 2024
    r. zmieniającą ustawę o zmianie ustawy o podatku od towarów i usług oraz niektórych
    innych ustaw (Dz. U. z 2024 r. poz. 852), zwanej dalej „ustawą zmieniającą” - termin
    wejścia w życie obowiązkowego KSeF został przesunięty na 1 lutego 2026 r.
    Stosownie do art. 106ga ust. 1-5 ustawy, który wejdzie w życie od 1 lutego 2026 r.:
      1. Podatnicy są obowiązani wystawiać faktury ustrukturyzowane przy użyciu
      Krajowego Systemu e-Faktur.

      2. Obowiązek, o którym mowa w ust. 1, nie dotyczy wystawiania faktur:
      1) przez podatnika nieposiadającego siedziby działalności gospodarczej ani stałego
      miejsca prowadzenia działalności gospodarczej na terytorium kraju;
      2) przez podatnika nieposiadającego siedziby działalności gospodarczej na
      terytorium kraju, który posiada stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej
      na terytorium kraju, przy czym to stałe miejsce prowadzenia działalności nie
      uczestniczy w dostawie towarów lub świadczeniu usług, dla których wystawiono
      fakturę;
      3) przez podatnika korzystającego z procedur szczególnych, o których mowa w dziale
      XII w rozdziałach 7, 7a i 9, dokumentujących czynności rozliczane w tych
      procedurach;
      4) na rzecz nabywcy towarów lub usług będącego osobą fizyczną nieprowadzącą
      działalności gospodarczej;
      5) w przypadku odpowiednio udokumentowanych dostaw towarów lub świadczenia
      usług, określonych w przepisach wydanych na podstawie art. 106s.
      6) przez podatnika korzystającego ze zwolnienia, o którym mowa w art. 113a ust. 1.
      3. W przypadku, o którym mowa w ust. 2, wystawia się faktury elektroniczne lub
      faktury w postaci papierowej.
      4. W przypadku, o którym mowa w ust. 2 pkt 1 i 2, podatnicy mogą wystawiać faktury
      ustrukturyzowane.
    Ponadto stosownie do art. 106gb ust. 1 ustawy, który wejdzie w życie od 1 lutego 2026 r.:
      Faktura ustrukturyzowana jest wystawiana i otrzymywana przy użyciu Krajowego
      Systemu e-Faktur za pomocą oprogramowania interfejsowego, w postaci
      elektronicznej i zgodnie z wzorem dokumentu elektronicznego w rozumieniu ustawy
      z dnia 17 lutego 2005 r. o informatyzacji działalności podmiotów realizujących
      zadania publiczne.
    Natomiast według art. 106gb ust. 4 ustawy:
      W przypadku gdy:
      1) miejscem świadczenia jest terytorium państwa członkowskiego inne niż
      terytorium kraju lub terytorium państwa trzeciego lub
      2) nabywcą jest podmiot nieposiadający siedziby działalności gospodarczej ani
      stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej na terytorium kraju, lub
      3) nabywcą jest podmiot nieposiadający siedziby działalności gospodarczej na
      terytorium kraju, który posiada stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej
      na terytorium kraju, przy czym to stałe miejsce prowadzenia działalności nie
      uczestniczy w nabyciu towaru lub usługi, dla którego wystawiono fakturę lub
      4) nabywcą jest podatnik korzystający ze zwolnienia, o którym mowa w art. 113a ust.

      - faktura ustrukturyzowana jest udostępniana nabywcy w sposób z nim uzgodniony.
    Zatem, przepis art. 106ga ust. 1 ustawy, który będzie obowiązywał od 1 lutego 2026 r.
    wskazuje, że podatnicy są obowiązani wystawiać faktury ustrukturyzowane przy użyciu
    Krajowego Systemu e-Faktur. Jednocześnie ustęp 2 pkt 1 powoływanego powyżej przepisu
    przewiduje wyłączenie z przedmiotowego obowiązku podmiotów nieposiadających w
    Polsce siedziby działalności gospodarczej ani stałego miejsca prowadzenia działalności
    gospodarczej.
    Zatem, skoro Spółka A. SAS nie posiada stałego miejsca prowadzenia działalności
    gospodarczej w Polsce, to zgodnie z art. 106ga ust. 2 pkt 1 ustawy, w brzmieniu nadanym

    ustawą zmieniającą, nie będzie miała obowiązku wystawiania faktur ustrukturyzowanych
    przy użyciu Krajowego Systemu e-Faktur (KSeF) od 1 lutego 2026 r. Jednocześnie należy
    wskazać, że Spółka jest zarejestrowanym czynnym podatnikiem podatku VAT w Polsce, w
    związku z czym ma możliwość wystawiania faktury ustrukturyzowanej przy użyciu
    Krajowego Systemu e-Faktur, zgodnie z art. 106ga ust. 4 ustawy, w brzmieniu nadanym
    ustawą zmieniającą.
    Natomiast kwestię otrzymywania faktur ustrukturyzowanych przy użyciu KSeF reguluje
    przepis art. 106gb ust. 4 ustawy który wskazuje m.in. że w przypadku gdy nabywcą jest
    podmiot nieposiadający siedziby działalności gospodarczej ani stałego miejsca
    prowadzenia działalności gospodarczej na terytorium kraju faktura ustrukturyzowana jest
    udostępniana nabywcy w sposób z nim uzgodniony. Zatem skoro Spółka, jak ustaliłem w
    niniejszej interpretacji, nie posiada stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej
    w Polsce, to na podstawie art. 106gb ust. 4 pkt 2 ustawy, nie będzie zobowiązana do
    odbioru faktur od polskich kontrahentów przy użyciu KSeF. Jednocześnie Spółka powinna
    uzgodnić z danym kontrahentem inny sposób odbioru ustrukturyzowanej faktury.
    Zatem Państwa stanowisko w zakresie pytania nr 3 należało uznać za prawidłowe.
    Dodatkowe informacje
    Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Państwo przedstawili i stanu prawnego,
    który obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia.
    Jednocześnie wskazujemy, że interpretacja indywidualna wywołuje skutki
    prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy rzeczywisty stan faktyczny sprawy będącej
    przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie z opisem stanu faktycznego podanym
    przez Państwa w złożonym wniosku. W związku z powyższym, w przypadku zmiany
    któregokolwiek elementu przedstawionego we wniosku opisu sprawy, udzielona
    odpowiedź traci swoją aktualność.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
        Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb
        ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz.
        111). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja
        będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego i zastosują się Państwo do
        interpretacji.
        Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
      z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
        Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego
    Sądu Administracyjnego w (...). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje
    ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
    (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
        w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
        Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
        w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na
        adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS
        /SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.