Interpretacja indywidualna
Sygnatura: ITPB3/423-309/09/PS
Organ: Dyrektor Izby Skarbowej w Bydgoszczy
Data wydania: 2009-08-10
Teza: Moment zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów wynagrodzeń prowizyjnych za zarządzanie stacjami paliw.
Słowa kluczowe: cel-cel wydatku; dowód-dowód księgowy; koszt-koszty uzyskania przychodów; paliwo; paliwo-stacja paliw; sprzedaż; wydatek; wynagrodzenia; zarządzanie; związki-związek z przychodem
Przepisy: [CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-Rozdział 3-art. 15

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA

Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.) oraz § 4 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz. U. Nr 112, poz. 770 ze zm.) Dyrektor Izby Skarbowej w Bydgoszczy działając w imieniu Ministra Finansów stwierdza, że stanowisko Spółki przedstawione we wniosku z dnia 29 maja 2009 r. (data wpływu 8 czerwca 2009 r.) o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku dochodowego od osób prawnych w zakresie momentu zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów wynagrodzeń prowizyjnych za zarządzanie stacjami paliw – **jest prawidłowe.**

UZASADNIENIE

W dniu 8 czerwca 2009 r. wpłynął ww. wniosek o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku dochodowego od osób prawnych w zakresie momentu zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów wynagrodzeń prowizyjnych za zarządzanie stacjami paliw.

W przedmiotowym wniosku przedstawiono następujące zdarzenie przyszłe.

Spółka jest podmiotem prowadzącym działalność gospodarczą w zakresie detalicznej i hurtowej sprzedaży paliw płynnych. Jednostka ma zawarte umowy z zarządzającymi stacjami paliw. W ramach tych umów zarządzający stacjami zobowiązani są m.in. do sprzedaży w imieniu i na rachunek Spółki jej produktów oraz do pobierania od klientów należności za sprzedaż tych produktów. Z tytułu ww. czynności zarządzający otrzymują wynagrodzenia prowizyjne. Podstawą do wypłaty prowizji jest wystawiona faktura VAT przez zarządzającego stacją paliw na rzecz Spółki. Okresem rozliczeniowym jest miesiąc. Zatem zarządzający - zgodnie z ustawą o podatku od towarów i usług - mają obowiązek wystawić faktury za świadczone przez siebie usługi do 7 dnia następnego miesiąca za miesiąc poprzedni, tj. okres za jaki została wykonana usługa. W chwili obecnej Jednostka posiada 133 stacje zarządzane w ramach umów o prowadzenie stacji paliw. Z uwagi na poczynione oszczędności w kosztach oraz zmniejszenie czasu na wprowadzanie dokumentów do systemu finansowo - księgowego, podatnik zamierza wprowadzić nowe rozwiązanie, które zminimalizuje kosztochłonność i czas księgowania poszczególnych dowodów. Spółka zamierza skorzystać z uprawnienia wynikającego z art. 106 oraz § 6 ust. 1 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 28 listopada 2008 r. w sprawie zwrotu podatku niektórym podatnikom, wystawiania faktur, sposobu ich przechowywania oraz listy towarów i usług, do których nie mają zastosowania zwolnienia od podatku od towarów i usług. Zgodnie z tymi uregulowaniami nabywca usługi ma prawo do wystawiania faktur VAT, faktur korygujących i duplikatów w imieniu i na rachunek sprzedawcy (zarządzającego stacją paliw). Aby zrealizować to prawo, Spółka podpisze specjalne umowy pomiędzy sprzedającymi (zarządzającymi) a nabywcą („L.”) usługi. Projekt umowy upoważniającej nabywcę do wystawiania faktur, faktur korygujących i duplikatów w imieniu i na rachunek dostawcy towarów i usług zawiera wszystkie wymagania określone w rozporządzeniu Ministra Finansów, o którym mowa wyżej.

Zatem Spółka wypełniając postanowienia wynikające z umowy upoważniającej nabywcę do wystawiania faktur w imieniu i na rachunek dostawcy, wystawi faktury w terminie zgodnym z przepisami ustawy o VAT, tj. do 7 dnia następnego miesiąca za miesiąc poprzedni (miesiąc, w którym została wykonana usługa). Dokumenty zostaną wystawione w elektronicznym pliku tekstowym. Następnie zostaną wydrukowane i w formie papierowej (oryginał i kopia) przesłane do zarządzających stacjami celem akceptacji w formie podpisu. Do wystawionych faktur za sprzedawców zostanie sporządzone zestawienie zbiorcze. Zestawienie zaakceptują pod względem merytorycznym osoby odpowiedzialne za ponoszone koszty w Spółce.

Dane dotyczące wystawionych faktur zostaną zaewidencjonowane w systemie finansowo-księgowym na odpowiednich kontach kosztowych, w ewidencji księgowej na ostatni dzień miesiąca, w którym została wykonana usługa, bowiem zgodnie z ustawą o rachunkowości, z zasadą współmierności przychodów i związanych z nimi kosztów, w księgach rachunkowych należy ująć wszystkie osiągnięte, przypadające na rzecz jednostki przychody i obciążające ją koszty związane z tymi przychodami.

W momencie otrzymania przez Spółkę faktury zaakceptowanej przez zarządzającego stacją paliw w formie podpisu, na dokument papierowy (fakturze) zostanie naniesiony numer systemowy, pod którym zaewidencjonowany został dokument w księgach po wystawieniu faktury za sprzedawcę.

W związku z powyższym zadano następujące pytania.

1.  Czy kosztami uzyskania przychodów w Spółce są kwoty z tytułu prowizji wynikające z wystawionych faktur za sprzedawcę, zaksięgowanych w księgach na ostatni dzień miesiąca, w którym została wykonana usługa poprzez zaciągnięcie danych z faktur z elektronicznego pliku tekstowego lub poprzez ręczne wprowadzenie danych? Spółka nadmienia, że na dzień księgowania faktur wystawionych za sprzedawców, oryginał i kopia dokumentu zostanie wysłana do kontrahentów celem ich potwierdzenia.
2.  Czy kosztami uzyskania przychodów w Spółce są kwoty z tytułu prowizji w momencie otrzymania potwierdzonego oryginału faktury przez zarządzającego stacją paliw?

Spółka wskazuje, iż stosownie do art. 15 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 16 ust. 1.

Koszty uzyskania przychodów, inne niż koszty bezpośrednio związane z przychodami, są potrącalne w dacie ich poniesienia, na co wskazuje treść art. 15 ust. 4d. Jeżeli koszty te dotyczą okresu przekraczającego rok podatkowy, a nie jest możliwe określenie, jaka ich część dotyczy danego roku podatkowego, w takim przypadku stanowią koszty uzyskania przychodów proporcjonalnie do długości okresu, którego dotyczą. Za dzień poniesienia kosztu uzyskania przychodów, z zastrzeżeniem ust. 4f - 4h, uważa się dzień, na który ujęto koszt w księgach rachunkowych (zaksięgowano) na podstawie otrzymanej faktury (rachunku) albo dzień, na który ujęto koszt na podstawie innego dowodu w przypadku braku faktury (rachunku), z wyjątkiem sytuacji, gdy dotyczyło to ujętych jako koszty rezerw albo biernych rozliczeń międzyokresowych kosztów.

Z definicji kosztu podatkowego wynika, aby wydatek mógł stanowić koszt uzyskania przychodu, muszą zostać spełnione równocześnie poniżej wymienione warunki:

*   poniesienie kosztu musi nastąpić w celu uzyskania przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów,

*   wydatek ten nie może być wymieniony w negatywnym katalogu kosztów podatkowych oraz

*   zostanie prawidłowo udokumentowany.

Bezspornym jest, że koszty wynagrodzeń prowizyjnych jakie ponosi Spółka w związku z wykonaniem umowy o prowadzenie stacji paliw, w rozumieniu art. 15 ust. 1 stanowią koszty uzyskania przychodów. Są ponoszone w ramach działalności gospodarczej, w celu uzyskania przychodów lub zabezpieczenia źródła przychodów oraz nie są wymienione w negatywnym katalogu kosztów podatkowych. Natomiast kwestię prawidłowego udokumentowania poniesionego wydatku ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych nie reguluje. Odwołuje się w treści art. 9 ust. 1 do przepisów wynikających z innych ustaw. Zgodnie z powołanym przepisem, podatnicy są obowiązani do prowadzenia ewidencji rachunkowej, zgodnie z odrębnymi przepisami, w sposób zapewniający określenie wysokości dochodu (straty), podstawy opodatkowania i wysokości należnego podatku za rok podatkowy.

Tymi odrębnymi przepisami jest ustawa o rachunkowości. Za podstawę zapisów w księgach rachunkowych, ustawa o rachunkowości uznaje dowody księgowe stwierdzające dokonanie operacji gospodarczej. Przy prowadzeniu ksiąg rachunkowych przy użyciu komputera, za równoważne z dowodami źródłowymi uważa się zapisy w księgach rachunkowych, wprowadzane automatycznie za pośrednictwem urządzeń łączności, komputerowych nośników danych lub tworzone według algorytmu (programu) na podstawie informacji zawartych już w księgach, przy zapewnieniu, że podczas rejestrowania tych zapisów zostaną spełnione co najmniej następujące warunki:

1.  uzyskają one trwale czytelną postać zgodną z treścią odpowiednich dowodów księgowych,
2.  możliwe jest stwierdzenie źródła ich pochodzenia oraz ustalenie osoby odpowiedzialnej za ich wprowadzenie,
3.  stosowana procedura zapewnia sprawdzenie poprawności przetworzenia odnośnych danych oraz kompletności i identyczności i zapisów,
4.  dane źródłowe w miejscu ich powstania są odpowiednio chronione, w sposób zapewniający ich niezmienności, przez okres wymagany do przechowywania danego rodzaju dowodów księgowych.

Przywołana wyżej regulacja art. 15 ust. 4d i ust. 4e ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, za koszty podatkowe uznaje inne niż koszty bezpośrednio związane z przychodami, zaksięgowane w księgach rachunkowych na podstawie otrzymanej faktury (rachunku) albo na podstawie innego dowodu w przypadku braku faktury (rachunku). W ocenie Spółki elektroniczny plik tekstowy obejmujący wszystkie wystawione faktury w imieniu i na rachunek zarządzających stacją paliw (sprzedawców) spełnia wymogi dowodu księgowego stwierdzającego dokonanie operacji gospodarczej. Wprawdzie w momencie zaksięgowania elektronicznego pliku tekstowego Spółka nie jest w posiadaniu dokumentu papierowego (fizycznie oryginał i kopia został wysłany do zarządzającego stacją, w celu potwierdzenia w formie podpisu), to jednak de facto istnieje i stanowi potwierdzenie dokonania operacji gospodarczej pomiędzy zarządzającym stacją paliw, a Spółką. Ponadto, jeżeli ustawa o podatku od towarów i usług dopuszcza możliwość wystawiania faktur przez nabywcę za sprzedającego, a przepisy wynikające z ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych nie odnoszą się wprost do tej kwestii, to w ocenie Jednostki należy zastosować ogólny zapis określony w art. 15 ust. 4d stanowiący, że koszty inne niż koszty bezpośrednio związane z przychodami, są potrącalne w dacie ich poniesienia, tj. w miesiącu, w którym została wykonana usługa.

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego zdarzenia przyszłego uznaje się za prawidłowe.

Mając powyższe na względzie, stosownie do art. 14c § 1 Ordynacji podatkowej, odstąpiono od uzasadnienia prawnego dokonanej oceny stanowiska Wnioskodawcy.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku, Al. Zwycięstwa 16/17, 80-219 Gdańsk po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy).

Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Bydgoszczy Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Toruniu, ul. Św. Jakuba 20, 87-100 Toruń.