Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0114-KDIP2-2.4010.380.2025.1.PK
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-09-25
Teza: Zaliczenie kwot ugód z kontrahentami do kosztów uzyskania
przychodu; siła wyższa.
Słowa kluczowe: koszt-koszty uzyskania przychodów
okoliczności-okoliczności nadzwyczajne
umowa-zerwanie umowy
Zagadnienia: Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 3. Koszty uzyskania przychodów-Ogólna zasada
zaliczania wydatków do kosztów uzyskania przychodów
Przepisy: [CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 3-art. 15-ust. 1
[CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 3-art. 16-ust. 1

## Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

Szanowni Państwo,
    stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego
    stanu faktycznego w podatku dochodowym od osób prawnych jest prawidłowe.

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

25 lipca 2025 r. wpłynął Państwa wniosek z 17 lipca 2025 r. o wydanie interpretacji
    indywidualnej dotyczący możliwości zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów
    wydatków wynikających z zawartych z kontrahentami ugód. Treść wniosku jest
    następująca:
    Opis stanu faktycznego

    A. sp. z o.o. (dalej: A., Spółka, Wnioskodawca) prowadzi działalność gospodarczą w
    zakresie sprzedaży energii elektrycznej, (...) i oferuje odbiorcom końcowym, głównie
    małym i średnim przedsiębiorcom, a także spółdzielniom mieszkaniowym, jednostkom
    administracyjnym i przedsiębiorstwom komunalnym.
    W przeszłości Wnioskodawca prowadził również dystrybucję gazu, lecz w 2022 roku Spółka
    była zmuszona do całkowitego zaprzestania sprzedaży gazu, a także ograniczenia
    sprzedaży energii elektrycznej niektórym klientom. Sytuacja ta spowodowana została
    wystąpieniem nieprzewidzianych ryzyk rynkowych, w szczególności wzrostem napięcia
    międzynarodowego pod koniec 2021 r. i wybuchem wojny w Ukrainie na początku 2022 r.
    Czynniki te przełożyły się na znaczny wzrost cen zakupu gazu od dystrybutorów (wzrost o
    około 176 procent w przypadku kontraktów rocznych i o około 600 procent w przypadku
    kontraktów kwartalnych pomiędzy końcem 2020 i 2021 r.) Zgodnie z projekcjami i
    kalkulacjami ekonomicznymi opracowanymi przez Spółkę w latach 2021-2023,
    kontynuacja sprzedaży gazu po stawkach zakontraktowanych z klientami nie tylko nie
    przyniosłaby Spółce zysku, ale wręcz powodowałaby generowanie strat ze względu na
    znaczną rozbieżność pomiędzy cenami zakupu i sprzedaży tego surowca. Rozbieżność ta
    wynikała z tego, że ceny, po których A. oferował klientom gaz zostały ustalone na kilka -
    kilkanaście miesięcy przed rozpoczęciem dostaw (co nadal jest standardową praktyką w
    kontraktowaniu dostaw gazu).
    Natomiast w momencie, w którym Spółka miała rozpocząć dostawy, zgodnie z zawartymi
    umowami, cena zakupu gazu była już wielokrotnie wyższa niż wskazane w kontraktach
    stawki za dostawę.
    Ze względu na opisane powyżej wzrosty ceny zakupu gazu na przełomie 2021 i 2022 roku
    Spółka uznała, że okoliczności te nie są normalnymi, typowymi fluktuacjami cen (które
    mogłyby zostać przewidziane przez Spółkę przed zawarciem kontraktów z klientami), lecz
    jest to sytuacja nadzwyczajna, nosząca znamiona siły wyższej, uzasadniająca podjęcie
    niezwłocznych działań w celu ograniczenia strat Spółki.
    Po przeanalizowaniu dostępnych środków, które w krótkim okresie pozwoliłyby A. na
    ograniczenie strat, Spółka podjęła decyzję o całkowitym wstrzymaniu sprzedaży gazu.
    W odpowiedzi niektórzy klienci A. wystąpili z pozwami wobec Spółki, obejmującymi różne
    roszczenia z tytułu niewykonania lub nienależytego wykonania umów na dostawy gazu w
    latach 2022-2024.
    W roku 2024 Spółka w celu ograniczenia wydatków wynikających z pozwów wniesionych
    przez niektórych klientów, zdecydowała się na zawarcie ugód (sądowych i pozasądowych)
    z niektórymi z nich i wypłacenie części kwot objętych pozwami. Wypłaty te, dokonane w
    2024 r., wynikały z następujących tytułów płatności (dalej łącznie: wypłaty):
        odszkodowania za opóźnienia, przerwy czy zaprzestania dokonywania dostaw gazu
        w terminach wynikających z umów z klientami;
        odszkodowania z tytułu zwrotu kosztów poniesionych przez niektórych klientów w
        związku z zakupem przez te podmioty gazu od innego dystrybutora;
        kary umowne za zerwanie umowy na dostawy gazu;
        odszkodowania za niewykonanie umowy na dostawy gazu.
    Ze względu na to, że kwota wypłat dokonanych w ciągu 2024 r. jest znaczna, A. powzięło
    wątpliwości dotyczące traktowania ich dla celów podatku dochodowego od osób
    prawnych, o którym mowa w ustawie z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od
    osób prawnych (Dz.U.2025.278; dalej: ustawa CIT), w szczególności tego, czy wypłaty mogą
    stanowić koszty uzyskania przychodu dla Spółki.
    Pytania

    1. Czy poniesione przez Spółkę koszty wynikające z wypłaty odszkodowań za nienależne
      świadczenie umów na dostawy gazu stanowią dla A. koszt uzyskania przychodu, o
      którym mowa w art. 15 ust. 1 ustawy CIT?
    2. Czy poniesione przez Spółkę koszty wynikające z wypłaty odszkodowań z tytułu zwrotu
      kosztów poniesionych przez niektórych klientów w związku z zakupem przez te
      podmioty gazu od innego dystrybutora stanowią dla A. koszt uzyskania przychodu, o
      którym mowa w art. 15 ust. 1 ustawy CIT?
    3. Czy poniesione przez Spółkę koszty wynikające z wypłaty kar umownych za zerwanie
      umów na dostawy gazu stanowią dla A. koszt uzyskania przychodu, o którym mowa w
      art. 15 ust. 1 ustawy CIT?
    4. Czy poniesione przez Spółkę koszty wynikające z wypłaty odszkodowań za
      niewykonanie umowy na dostawy gazu stanowią dla A. koszt uzyskania przychodu, o
      którym mowa w art. 15 ust. 1 ustawy CIT?
    Państwa stanowisko w sprawie
    W ocenie Wnioskodawcy wydatki poniesione w związku z wypłatami z tytułów wskazanych
    w pytaniach 1-4 stanowią dla Spółki koszty uzyskania przychodów, o których mowa w art.
    15 ust. 1 ustawy CIT
    Uzasadnienie
    Jak wynika z art. 15 ust. 1 ustawy CIT za koszt uzyskania przychodu uważa się wydatki
    poniesione w celu osiągnięcia przychodów z danego źródła przychodów lub w celu
    zabezpieczenia albo zachowania danego źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów
    wymienionych w art. 16 ust. 1 ustawy CIT.
    Art. 16 ust. 1 pkt 22 ustawy CIT wśród katalogu kosztów niestanowiących kosztów
    uzyskania przychodu wymienia kary umowne i odszkodowania, które wynikają z wad
    dostarczonych towarów, wykonanych robót i usług oraz zwłoki w dostarczeniu towaru
    wolnego od wad albo zwłoki w usunięciu wad towarów albo wykonanych robót i usług.
    Powyższe oznacza, że jedynie niektóre rodzaje kar umownych i odszkodowań są
    wyłączone z możliwości uznania je za koszty uzyskania przychodu. W pozostałym zakresie
    mogą one stanowić koszty uzyskania przychodu, pod warunkiem, że zostały one
    poniesione w celu osiągnięcia przychodu lub w celu zabezpieczenia albo zachowania
    źródła przychodów, zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy CIT
    Wniosek taki jest potwierdzony również w najbardziej aktualnym orzecznictwie sądów
    administracyjnych. Na przykład, jak wskazał Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
    w wyroku z dnia 18 marca 2025 r. I SA/GI 756/24: Możliwe jest zakwalifikowanie kary
    umownej innej niż wskazana w art. 16 ust. 1 pkt 22 ustawy CIT jako koszt uzyskania
    przychodu w sytuacji spełnienia przesłanki wyrażonej w art. 15 ust. 1 ustawy CIT, tj.
    poniesienia kosztu w celu osiągnięcia przychodu lub zachowania albo zabezpieczenia
    źródła przychodu. W dynamicznie zmieniającej się rzeczywistości gospodarczej
    poniesienie pewnych wydatków może ograniczać wydatki, które zachwiałyby możliwością
    uzyskiwania przychodów z tytułu prowadzonej działalności gospodarczej.
    Natomiast jak wynika z wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego II FSK 1401/21 z 16
    lipca 2024 r.: Przy ocenie danego wydatku jako kosztu uzyskania przychodów nie sposób
    także pominąć dynamiki procesów i zjawisk gospodarczych, w ramach których dochodzi
    do zmiany pierwotnie podejmowanych decyzji, a która to zmiana związana jest zwłaszcza z
    zachowaniem lub zabezpieczeniem źródła. Należy mieć też na uwadze, że gospodarczo
    racjonalne decyzje, podejmowane pierwotnie w określonych warunkach, w związku z
    negatywną zmianą okoliczności (np. zmianą koniunktury, wzrostem cen, zmianą
    warunków umowy, obniżeniem popytu, wzrostem kosztów), mogą skutkować

    koniecznością podejmowania działań zmierzających do zachowania lub zabezpieczenia
    źródeł przychodów i ponoszenia w związku z tym wydatków, które można zakwalifikować
    do kosztów podatkowych w rozumieniu art. 15 ust. 1 ustawy CIT
    Aby więc prawidłowo ocenić potencjalny związek wydatków z osiągnięciem przychodu,
    zabezpieczeniem albo zachowaniem źródeł przychodów A. konieczne jest ich
    przeanalizowanie i odniesienie do sytuacji Spółki.
    Związek wypłat z osiągnięciem przychodu, zabezpieczeniem albo zachowaniem źródła
    przychodów:
    Ad 1 - odszkodowania za przerwy lub opóźnienia w dostawach gazu
    Jak wynika z regulacji art. 15 ust. 1 w związku z art. 16 ust. 1 pkt 22 ustawy CIT
    odszkodowania co do zasady mogą stanowić koszty uzyskania przychodu dla podmiotu,
    który je wypłacił, chyba że są związane z wadami dostarczonych towarów,
    wyświadczonych usług lub wykonanych robót.
    Ustawa CIT nie definiuje pojęcia „wadliwości" świadczonej usługi dla potrzeb stosowania
    art. 16 ust. 1 pkt 22 ustawy CIT co zdaniem A. uzasadnia odwołanie się do rozumienia
    „wadliwości” na podstawie wykładni dokonywanej przez Naczelny Sąd Administracyjny na
    podstawie przepisów Kodeksu cywilnego (Dz.U.2024.1061).
    Jak wskazano w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego II FSK 209/22 z 14 listopada
    2024 r. na gruncie prawa cywilnego pojęcie „wady” definiowane jest jako brak właściwości,
    które rzecz powinna mieć ze względu na cel w umowie oznaczony albo wynikający z
    okoliczności lub przeznaczenia, względnie właściwości, które były przedstawione w próbce
    lub wzorze, albo gdy rzecz nie nadaje się do realizacji celu umowy lub jest niezupełna. Te
    cechy rzeczy należy odpowiednio również odnieść do cech usługi, co natomiast prowadzi
    do wniosku, że wada usługi to brak właściwości, które mieć powinna, niezdatność do
    zrealizowania celu umowy lub jej niekompletność. Za wadę taką nie można zatem uznać
    niewykonania zobowiązania w terminie, albowiem „nieterminowość” oznacza tylko tyle, że
    towar nie został dostarczony lub roboty, usługi nie zostały wykonane w terminie
    określonym w umowie. Tym samym potrącone kary umowne z powodu nieterminowej
    realizacji przez spółkę umowy w zakresie opóźnień w dostawach (...), nie można było
    uznać automatycznie za kary umowne z tytułu wad towarów i usług, gdyż nieterminowe
    wykonanie usługi i nieterminowe dostarczenie towaru stanowi odmienny tytuł prawny
    odpowiedzialności kontraktowej.
    Ponadto nie można się zgodzić ze stanowiskiem organu, że wyłączenie z kosztów
    uzyskania przychodów powoduje każdy przypadek nienależytego wykonania obowiązku
    dłużnika, który wynika ze stosunku obligacyjnego, bez względu na to, czy
    odpowiedzialność jego oparta była na zasadzie winy, czy też ryzyka. Twierdzenie to
    pozostaje bowiem w sprzeczności z treścią art. 16 ust. 1 pkt 22 ustawy CIT, który nie
    odnosi się do kar umownych w ogólności, ale tylko do jednego ich typu - kar z tytułu wad
    dostarczonych towarów i usług oraz nieterminowego usunięcia tych wad lub dostarczenia
    towarów lub usług wolnych od wad. Skoro zatem ustawodawca wyjątek od zasady,
    uznawania za koszty uzyskania przychodów wszelkich kosztów poniesionych w celu
    osiągnięcia przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów (art. 15
    ust. 1 ustawy CIT), w art. 16 ust. 1 pkt 22 ustawy CIT odniósł tylko do określonej kategorii
    kar umownych, rozszerzanie tego wyjątku na inne kategorie kar umownych, płaconych
    albo potrącanych z innych tytułów, nie jest uprawnione ani dopuszczalne.
    Brak możliwości dokonywania rozszerzającej wykładni pojęcia „wadliwość", o której mowa
    w art. 16 ust. 1 pkt 22 ustawy CIT został również potwierdzony w przywołanym już wyroku
    Naczelnego Sądu Administracyjnego II FSK 1401/21 z 16 lipca 2024 r., w którym Sąd
    zauważył, że: art. 16 ust. 1 pkt 22 ustawy CIT, stanowiąc wyjątek od ogólnej zasady
    określonej w art. 15 ust. 1 ustawy CIT winien być interpretowany ściśle, to jest powinien
    być rozumiany jako przepis wyłączający możliwość uznania za koszty uzyskania
    przychodów kar umownych i odszkodowań wskazanych enumeratywnie w art. 16 ust. 1

    pkt 22 ustawy CIT. W piśmiennictwie podkreśla się, że przepis ten dotyczy zdarzeń
    gospodarczych spowodowanych wadliwością towarów lub robót albo usług będących
    przedmiotem działalności gospodarczej. Wada jest w tym przypadku podstawową
    przyczyną eliminacji poniesionych kosztów z kosztów podatkowych. Błędem jest
    kwalifikowanie do art. 16 ust. 1 pkt 22 ustawy CIT wszelkich kar umownych i
    odszkodowań, zamiast, jak wynika z tego przepisu kar umownych i odszkodowań ze ściśle
    określonych tytułów. Przyjęcie poglądu, że kara umowna lub odszkodowanie ze swej istoty
    nie mogą być uznane za koszt uzyskania przychodów, czyniłoby regulację zawartą w art.
    16 ust. 1 pkt 22 ustawy CIT zbędną. Od kary umownej z tytułu wadliwie wykonanej usługi
    należy odróżnić także częściowe jej niewykonanie, które nie mieści się w dyspozycji
    przepisu art. 16 ust. 1 pkt 22 ustawy CIT i podobnie jak niewykonanie umowy lub
    odstąpienie od niej powinno być kwalifikowane w kontekście art. 15 ust. 1 ustawy CIT (...).
    Niemniej, zdaniem składu orzekającego, przy ocenie dopuszczalności kwalifikowania do
    kosztów uzyskania przychodów wydatków z tytułu kar umownych i odszkodowań należy
    każdorazowo odnosić je do stanu faktycznego sprawy, a także przykładać szczególne
    znaczenie do prawidłowej wykładni terminów „zachowanie” i „zabezpieczenie” źródła
    przychodów. Jako zabezpieczenie źródła przychodów należy rozumieć koszty poniesione
    na ochronę istniejącego (podstawowego) źródła przychodów, w taki sposób, aby to źródło
    funkcjonowało w bezpieczny sposób.
    W ocenie Wnioskodawcy wydatki poniesione na odszkodowania za nienależne
    świadczenie umów na dostawy gazu nie stanowią odszkodowań ani kar umownych z
    tytułu wad świadczonych na podstawie tych umów usług i nie są objęte wyłączeniem, o
    którym mowa w art. 16 ust. 1 pkt 22 ustawy CIT. Jednocześnie wydatki te mają związek z
    działalnością gospodarczą A., ponieważ poprzez zawarcie ugód z niektórymi klientami i
    poniesienie wydatków opisanych w pytaniu 1. Spółka znacząco obniżyła koszty tych
    odszkodowań w porównaniu do wypłat, które musiałaby ponieść gdyby dokonywane były
    one na podstawie wyroku sądu, a nie ugody, co umożliwiło Spółce przeznaczenie
    zaoszczędzonych środków na bieżącą działalność gospodarczą, co ma związek z
    zachowaniem źródeł przychodów A.. W związku z powyższym wydatki poniesione na
    przychodu Spółki w rozumieniu art. 15 ust. 1 ustawy CIT.
    Powyższy wniosek jest również uzasadniony w świetle najnowszego orzecznictwa sądów
    administracyjnych, np. w wyroku III SA/Wa 1366/24 z 29 sierpnia 2024 r. Sąd wskazał, że: w
    analizowanej sprawie zgodzić należy się ze spółką, że kwota ugody pozasądowej, jako
    poniesiona w celu osiągnięcia przychodów ze źródła przychodów i jako niewymieniona w
    art. 16 ustawy CIT może stanowić koszt podatkowy. Stan faktyczny opisany we wniosku
    wskazuje, iż spółka, podejmując decyzję o zawarciu ugody pozasądowej i zapłacie
    odszkodowania, co zakończy proces sądowy, osiągnie dzięki temu więcej korzyści, bowiem
    pozwoli jej to na obniżenie kosztów działalności. Zaoszczędzone w ten sposób środki będą
    mogły zostać przez spółkę zainwestowane co z kolei może przełożyć się na wyższą
    zdolność do generowania przez spółkę przychodów z prowadzonej przez siebie
    działalności.
    Ad 2 - wypłaty odszkodowań z tytułu zwrotu kosztów poniesionych przez niektórych
    klientów w związku z zakupem przez te podmioty gazu od innego dystrybutora
    W ocenie A. wypłaty odszkodowań z tytułu zwrotu kosztów poniesionych przez niektórych
    klientów w związku z zakupem przez te podmioty gazu od innego dystrybutora nie
    stanowią odszkodowań ani kar umownych niestanowiących kosztów uzyskania
    przychodów na mocy art. 16 ust. 1 pkt ustawy CIT i jednocześnie mają związek z
    działalnością gospodarczą A.
    Związek ten wynika z tego, że gdyby Spółka kontynuowała świadczenie dostaw gazu po
    cenach ustalonych w umowach z niektórymi klientami w okresie przed nagłym wzrostem
    gazu tj. zaniżonych w stosunku do cen rynkowych w latach 2022 i 2023, ponosiłaby straty,
    gdyż przychody ze sprzedaży gazu na rzecz odbiorców końcowych nie pokrywałyby
    kosztów zakupu tego surowca ani nie zapewniałyby Spółce marży pozwalającej na

    osiągnięcie zysku. W związku z powyższym, w celu ograniczenia strat, Spółka zdecydowała
    się na wstrzymanie dostaw gazu do odbiorców końcowych i całkowite zaprzestanie
    sprzedaży tego surowca.
    Racjonalne i uzasadnione ekonomicznie ograniczenie strat stanowi w świetle przywołanej
    już wcześniej argumentacji działanie mające związek z aktywnością gospodarczą A., co w
    kontekście art. 15 ust. 1 ustawy CIT powinno stanowić wystarczający powód na uznanie
    wypłat odszkodowań z tytułu zwrotu kosztów poniesionych przez niektórych klientów A. w
    związku z zakupem przez te podmioty gazu od innego dystrybutora za koszty uzyskania
    przychodu. Spółka w tym miejscu wskazuje jednak na jeszcze jeden, dodatkowy aspekt
    wzmacniający tę argumentację.
    Zakup przez niektórych klientów A. gazu od innego dystrybutora a następnie domaganie
    się od Spółki rekompensaty / odszkodowania z tytułu poniesionych wydatków można z
    perspektywy gospodarczej porównać do tzw. wykonania zastępczego, o którym mowa w
    art. 480 Kodeksu Cywilnego tj. przypadku, w którym przy zwłoce podmiotu obowiązanego
    do świadczenia usług, świadczeniobiorca ma prawo wykonać to świadczenie na koszt
    obowiązanego do świadczenia, co miało miejsce w odniesieniu do uzasadnienia wypłat
    określonych w pytaniu 2 niniejszego wniosku.
    Analiza dostępnych interpretacji indywidualnych prawa podatkowego wskazuje, że co do
    zasady organy podatkowe akceptują uznanie kosztów poniesionych w związku z tzw.
    wykonaniem zastępczym za koszty uzyskania przychodu. Wniosek ten został potwierdzony
    w następujących interpretacjach:
        0115-KDIT3.4011.553.2024.1.KP z 16 sierpnia 2024 r., w której organ
        interpretacyjny wskazał, że: wydatki poniesione przez wnioskodawcę w związku z
        wykonaniem zastępczym nie mają charakteru ani kar umownych, ani odszkodowań
        wskazanych w art. 23 ust. 1 pkt 19 u.p.d.o.f. [brzmienie przepisu tożsame z art. 16
        ust. 1 pkt 22 ustawy CIT], Zatem spełnione są warunki dla zaliczenia kosztów
        wykonania zastępczego do kosztów uzyskania przychodów.
        0111-KDIB1-1.4010.471.2023.4.SH z 4 grudnia 2023 r., w której organ
        interpretacyjny wskazał, że: o wydatków poniesionych przez spółkę w związku z
        wykonaniem zastępczym art. 16 ust. 1 pkt 22 u.p.d.o.p. nie znajdzie zastosowania.
        Spełnione są warunki dla zaliczenia kosztów wykonania zastępczego do kosztów
        uzyskania przychodów. Tym samym spółce przysługuje prawo do zaliczenia do
        kosztów uzyskania przychodów wydatków na wykonanie zastępcze, o których
        mowa w stanie faktycznym/zdarzeniu przyszłym. Wydatki poniesione przez
        wnioskodawcę w związku z wykonaniem zastępczym nie mają charakteru ani kar
        umownych, ani odszkodowań wskazanych w art. 16 ust. 1 pkt 22 u.p.d.o.p. Należy
        zatem zgodzić się z wnioskodawcą, że spełnione są warunki dla zaliczenia kosztów
        wykonania zastępczego do kosztów uzyskania przychodów.
    Mając na uwadze powyższe, Wnioskodawca stoi na stanowisku, że wydatki poniesione w
    związku z wypłatami odszkodowań z tytułu zwrotu kosztów poniesionych przez niektórych
    klientów w związku z zakupem przez te podmioty gazu od innego dystrybutora stanowią
    koszty uzyskania przychodu, o których mowa w art. 15 ust. 1 ustawy CIT.
    Ad 3 - kary umowne za zerwanie umów na dostawy gazu
    Jak już wskazano w argumentacji w zakresie pytania 1 kary umowne wypłacane ze
    względu na wcześniejsze zerwanie kontraktu nie są objęte wyłączeniem, o którym mowa
    w art. 16 ust. 1 pkt 22 ustawy CIT, gdyż niewykonanie usługi nie stanowi jej wady z

    perspektywy regulacji Kodeksu Cywilnego, na którym oparta jest wykładnia pojęcia .
    wadliwości" użytej w art. 16 ust. 1 pkt 22 ustawy CIT.
    Określenie tego, czy wydatek z tytułu kary umownej za zerwanie umowy na dostawę gazu
    stanowi więc koszt uzyskania przychodu A. należy więc rozpatrywać z perspektywy
    regulacji ogólnej art. 15 ust. 1 ustawy CIT, tj. z perspektywy związku tego wydatku z
    przychodem albo z zachowaniem lub zabezpieczeniem źródła przychodów Spółki.
    W ocenie A., za taki związek należy uznać chęć ograniczenia strat Spółki w związku ze
    znacznym wzrostem cen zakupu gazu na rynku surowców, spowodowanego wybuchem
    wojny w Ukrainie w lutym 2022 r. W przypadku bowiem, gdyby Spółka kontynuowała
    sprzedaż gazu na rzecz odbiorców końcowych po stawkach zakontraktowanych przed
    nagłym wzrostem cen zakup poniosłaby straty, gdyż przychody ze sprzedaży nie tylko nie
    pokrywałyby kosztów zakupu gazu na rynku, ale również powodowałby znaczne straty
    zagrażające kontynuacji działalności gospodarczej przez Spółkę.
    Związek działania polegającego na zerwaniu umowy w celu ograniczenia strat z
    działalności gospodarczej z zachowaniem lub zabezpieczeniem źródeł przychodów takiej
    działalności został również potwierdzony w interpretacjach prawa podatkowego, np. w
    interpretacji 0114-KDIP2-2.4010.643.2024.2.PK z 29 stycznia 2025 r., wskazano, że:
    wcześniejsze rozwiązanie umowy (...) nastąpiło m.in. w związku z chęcią zmniejszenia
    ponoszonych wydatków - analiza wykazała, że oszczędności sięgają kilkunastu tysięcy
    złotych miesięcznie, co przewyższa poniesione koszty wynagrodzenia. Wskazane
    okoliczności stanowią podstawę do uznania, że wydatek (...) został poniesiony w celu
    osiągnięcia przychodów lub zabezpieczenia albo zachowania jego źródła.
    Podsumowując, wynagrodzenie z tytułu rozwiązania umowy (...) stanowi wydatek, który
    będzie mógł zostać zaliczony przez spółkę do kosztów uzyskania przychodów zgodnie z
    art. 15 ust. 1 u.p.d.o.p.
    Biorąc pod uwagę powyższe A. stoi na stanowisku, że wypłata odszkodowań w związku z
    zerwaniem umów na dostawy gazu stanowi dla Spółki koszt uzyskania przychodu, o
    którym mowa w art. 15 ust. 1 ustawy CIT.
    Ad 4 - wypłaty odszkodowań za niewykonanie umów na dostawy gazu
    W ocenie A., wypłaty odszkodowań za niewykonanie umów na dostawy gazu są związane z
    zachowaniem lub zabezpieczeniem źródeł przychodów z prowadzonej działalności
    gospodarczej, tj. zostały poniesione ze względu na chęć ograniczenia strat
    spowodowanych znacznym wzrostem cen nabycia gazu, co wynikało wybuchem wojny w
    Ukrainie w lutym 2022 r. W sytuacji bowiem gdyby A. kontynuowało sprzedaż gazu po
    zakontraktowanych kwotach przychody ze sprzedaży gazu nie tylko nie pokrywałyby
    kosztów jego zakupu na rynku, ale również powodowałby znaczne straty zagrażające
    kontynuacji działalności gospodarczej przez Spółkę.
    Działanie takie było uzasadnione gospodarczo w momencie, w którym Spółka podjęła
    decyzję o zaprzestaniu oferowania klientom dostaw gazu. Natomiast w świetle wyroków
    sądów administracyjnych oraz interpretacji indywidualnych wskazanych w uzasadnieniach
    stanowiska w zakresie pytań 1 i 3 powyżej, wydatki poniesione z tytułu zerwania umowy
    (odszkodowania lub kary umowne) mogą stanowić koszty rozumienia przychodu w
    rozumieniu art. 15 ust. 1 ustawy CIT.
    Mając na uwadze powyższe A. stoi na stanowisku, że wypłata odszkodowań za
    niewykonanie umów na dostawy gazu stanowi dla Spółki koszt uzyskania przychodu, o
    którym mowa w art. 15 ust. 1 ustawy CIT.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku, jest prawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy z 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób
    prawnych (t. j. Dz.U. z 2025 r. poz. 278 ze zm. dalej: „ustawa o CIT”):
      Kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów
      ze źródła przychodów lub w celu zachowania albo zabezpieczenia źródła
      przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 16 ust. 1. (...)
    Definicja sformułowana przez ustawodawcę ma charakter ogólny. Z tego względu
    każdorazowy wydatek poniesiony przez podatnika powinien podlegać indywidualnej
    analizie w celu dokonania jego kwalifikacji prawnej. Wyjątkiem jest jedynie sytuacja, gdy
    ustawa wyraźnie wskazuje jego przynależność do kategorii kosztów uzyskania przychodów
    lub wyłącza możliwość zaliczenia go do tego rodzaju kosztów. W pozostałych przypadkach
    należy natomiast zbadać istnienie związku przyczynowego pomiędzy poniesieniem kosztu
    a powstaniem przychodu lub realną szansą powstania przychodów podatkowych, bądź
    też zachowaniem albo zabezpieczeniem źródła ich uzyskiwania.
    W świetle powyższego, aby wydatek poniesiony przez podatnika stanowił dla niego koszt
    uzyskania przychodu, muszą być spełnione następujące warunki:
        został poniesiony przez podatnika, tj. w ostatecznym rozrachunku musi on zostać
        pokryty z zasobów majątkowych podatnika (nie stanowią kosztu uzyskania
        przychodu podatnika wydatki, które zostały poniesione na działalność podatnika
        przez osoby inne niż podatnik),
        jest definitywny (rzeczywisty), tj. wartość poniesionego wydatku nie została
        podatnikowi w jakikolwiek sposób zwrócona,
        pozostaje w związku z prowadzoną przez podatnika działalnością gospodarczą,
        poniesiony został w celu uzyskania, zachowania lub zabezpieczenia przychodów lub
        może mieć wpływ na wielkość osiągniętych przychodów,
        został właściwie udokumentowany,
        nie może znajdować się w grupie wydatków, których zgodnie z art. 16 ust. 1 ww.
        ustawy nie uważa się za koszty uzyskania przychodów.
    Należy przyjąć, że kosztami uzyskania przychodów są wszelkie racjonalnie i gospodarczo
    uzasadnione wydatki związane z prowadzoną działalnością gospodarczą, których celem
    jest osiągnięcie przychodów, bądź też zabezpieczenie lub zachowanie tego źródła
    przychodów, o ile w myśl przepisów ww. ustawy nie podlegają wyłączeniu z tych kosztów.
    Przy czym, związek przyczynowy pomiędzy poniesieniem wydatku a osiągnięciem
    przychodu bądź zachowaniem lub zabezpieczeniem jego źródła należy oceniać
    indywidualnie w stosunku do każdego wydatku. Z oceny tego związku powinno wynikać,
    że poniesiony wydatek obiektywnie może przyczynić się do osiągnięcia przychodu bądź
    służyć zachowaniu lub zabezpieczeniu źródła przychodów. Zauważyć przy tym należy, że
    konieczność poniesienia danego wydatku nie może wynikać z zaniedbań lub sprzecznych z
    prawem działań podatnika.
    Powyższe oznacza, że wydatki związane z prowadzoną działalnością gospodarczą, po
    wyłączeniu zastrzeżonych w ustawie, są kosztami uzyskania przychodów, o ile pozostają w
    związku przyczynowo-skutkowym z osiąganymi przychodami lub służą zachowaniu bądź
    zabezpieczeniu źródła przychodów.
    Katalog wydatków niestanowiących kosztów uzyskania przychodów, pomimo ich związku z
    przychodami i prowadzoną działalnością gospodarczą zawarty został w art. 16 ust. 1
    ustawy o CIT. Należy jednak pamiętać, że samo wyliczenie kosztów, których nie uważa się

    za koszty uzyskania przychodów, nie stwarza domniemania, że wszelkie pozostałe koszty,
    które nie są zamieszczone w art. 16 ust. 1 ustawy o CIT, zostaną ex lege uznane za koszty
    uzyskania przychodów.
    Zgodnie z art. 16 ust. 1 pkt 22 ustawy o CIT za koszty uzyskania przychodów nie uważa się:
      kar umownych i odszkodowań z tytułu wad dostarczonych towarów, wykonanych
      robót i usług oraz zwłoki w dostarczeniu towaru wolnego od wad albo zwłoki w
      usunięciu wad towarów albo wykonanych robót i usług.
    Tak więc sankcji w formie odszkodowań i kar umownych z wymienionych w tym przepisie
    tytułów nie można zaliczyć do kosztów uzyskania przychodów, niezależnie od tego, czy są
    one skutkiem szkody powstałej w następstwie winy zobowiązanego czy też szkody, na
    której powstanie, nie miał on wpływu. Ustawodawca kierował się w tym względzie zasadą,
    aby nie premiować działań sprzecznych z istotą umów, zagrożonych karami i
    odszkodowaniami. W cytowanym przepisie ustawodawca wprost wylicza, jakiego rodzaju
    kary umowne i odszkodowania nie mogą być zaliczone do kosztów uzyskania przychodów.
    Są to kary czy odszkodowania wynikające z nienależytego wykonania zobowiązań,
    wymienione ściśle w tym przepisie.
    Zatem kosztami uzyskania przychodów z danego źródła przychodów są wszelkie
    racjonalne i gospodarczo uzasadnione wydatki związane z prowadzoną działalnością
    gospodarczą, których celem jest osiągnięcie przychodów, zabezpieczenie i zachowanie
    danego źródła przychodów.
    Ponadto, należy mieć na względzie, że, uznając dany wydatek za koszt uzyskania
    przychodu, podatnik odnosi ewidentne korzyści, bowiem koszt uzyskania przychodu
    zmniejsza podstawę opodatkowania. Zatem możliwość kwalifikowania konkretnego
    wydatku jako kosztu uzyskania przychodu, uzależniona jest od rzetelnej i całościowej
    oceny tego, czy w świetle wszystkich występujących w sprawie okoliczności, przy
    zachowaniu należytej staranności, podatnik w momencie dokonywania wydatku mógł i
    powinien wiedzieć, że wydatek ten przyczyni się do powstania, zachowania lub
    zabezpieczenia przychodu. Na nim więc spoczywa ciężar udowodnienia, że określony
    wydatek jest kosztem uzyskania przychodu. Uznanie danego wydatku za koszt uzyskania
    przychodów jest możliwe tylko wtedy, gdy z prawidłowo i rzetelnie udokumentowanych
    zdarzeń wynika ponad wszelką wątpliwość, że jest to wydatek celowy i racjonalnie
    uzasadniony. Zatem to podatnik zobowiązany jest wykazać nie tylko fakt poniesienia
    danego wydatku, ale także jego celowość i racjonalność.
    W tym miejscu należy zauważyć, że ustawodawca nie definiuje, co należy rozumieć pod
    pojęciami: „w celu” osiągnięcia przychodu, jak i „zachowanie” lub „zabezpieczenie” źródła
    przychodów.
    Zgodnie z definicjami zawartymi w Słowniku języka polskiego PWN, pojęcie:
    a) „celowość” oznacza: „przydatność do jakichś potrzeb”, „świadome zmierzanie do celu”,
      „taki przebieg zjawisk, zdarzeń, działań ludzkich, jakby w swym rozwoju zmierzały one
      do określonego celu”,
    b) „zabezpieczyć” oznacza: „zapewnienie ochrony przed czymś niebezpiecznym lub
      szkodliwym”, „uczynienie bezpiecznym”, „zapewnienie utrzymania czegoś w
      dotychczasowym stanie”, „zapewnienie komuś środków do życia”, „zapewnienie
      zaspokojenia roszczenia lub wykonanie kary”, natomiast
    c) „zachować” oznacza: „pozostać w posiadaniu czegoś”, „dochować coś w niezmienionym
      stanie mimo upływu czasu lub niesprzyjających okoliczności”, „uchronić przed
      zapomnieniem”.
    Można więc przyjąć, że koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów to takie koszty,
    które są poniesione w trakcie dążenia do uzyskania przychodów. Określony cel musi być
    widoczny w momencie ponoszenia kosztu. Ponadto, poniesione koszty winny omawiany

    cel realizować lub co najmniej zakładać jego realność. Koszty poniesione na zachowanie
    źródła przychodu to takie koszty, które poniesione zostały, aby przychody z danego źródła
    przychodów w dalszym ciągu występowały w nienaruszonym stanie oraz aby takie źródło
    w ogóle dalej istniało. Natomiast jako zabezpieczenie źródła przychodów powinno się
    przyjmować koszty poniesione na ochronienie istniejącego źródła przychodów, w taki
    sposób, aby to źródło funkcjonowało w bezpieczny sposób.
    Wydatek zostanie uznany za koszt uzyskania przychodów, jeżeli pomiędzy jego
    poniesieniem a powstaniem, zwiększeniem bądź też możliwością powstania przychodu
    zaistnieje związek przyczynowy i koszt nie będzie objęty dyspozycją art. 16 ust. 1 ustawy o
    podatku dochodowym od osób prawnych.
    Z treści złożonego wniosku wynika, że Spółka prowadzi działalność gospodarczą w
    zakresie sprzedaży energii elektrycznej, którą oferuje odbiorcom końcowym. Wcześniej
    prowadzili Państwo również dystrybucję gazu, ale w 2022 roku Spółka była zmuszona do
    całkowitego zaprzestania sprzedaży gazu, a także ograniczenia sprzedaży energii
    elektrycznej niektórym klientom - spowodowane to zostało wystąpieniem
    nieprzewidzianych ryzyk rynkowych, w szczególności wzrostem napięcia
    międzynarodowego pod koniec 2021 r. i wybuchem wojny w Ukrainie na początku 2022 r.
    Czynniki te przełożyły się na znaczny wzrost cen zakupu gazu od dystrybutorów.
    Zgodnie z projekcjami i kalkulacjami ekonomicznymi opracowanymi przez Spółkę w latach
    2021-2023, kontynuacja sprzedaży gazu po stawkach zakontraktowanych nie przyniosłaby
    Spółce zysku, a wręcz generowałaby straty. Rozbieżność pomiędzy cenami zakupu i
    sprzedaży wynikała z tego, że ceny, po których A. oferował klientom gaz, zostały ustalone
    na wiele miesięcy przed rozpoczęciem dostaw (standardowa praktyka w branży). W
    momencie, w którym Spółka miałaby rozpocząć dostawy zgodnie z zawartymi umowami,
    cena zakupu gazu była już wielokrotnie wyższa niż wskazane w kontraktach stawki.
    Spółka uznała więc, że okoliczności te nie są normalnymi, typowymi fluktuacjami cen -
    które można przewidzieć przed zawarciem kontraktów z klientami - lecz jest to sytuacja
    nadzwyczajna, nosząca znamiona siły wyższej, uzasadniająca podjęcie natychmiastowych
    działań w celu ograniczenia strat Spółki.
    Po przeanalizowaniu dostępnych środków, które w krótkim okresie pozwoliłyby A. na
    ograniczenie strat, Spółka podjęła decyzję o całkowitym wstrzymaniu sprzedaży gazu.
    W 2024 r. Spółka, w celu ograniczenia wydatków wynikających z pozwów wniesionych
    przez niektórych klientów, zdecydowała się na zawarcie ugód - sądowych i pozasądowych
    - z niektórymi z nich i wypłacenie części kwot objętych pozwami. Wypłat dokonano w 2024
    r.
    Państwa wątpliwości dotyczą kwestii, czy wypłacone kwoty wynikającego z zawartych ugód
    mogą stanowić koszty uzyskania przychodu dla Spółki, zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy o
    CIT.
    Ogólne zasady odpowiedzialności dłużnika z tytułu niewykonania lub nienależytego
    wykonania zobowiązania zostały unormowane w ustawie z 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks
    cywilny (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 1071 ze zm., dalej: Kc).
    Zgodnie z art. 471 Kc:
      Dłużnik obowiązany jest do naprawienia szkody wynikłej z niewykonania lub
      nienależytego wykonania zobowiązania, chyba że niewykonanie lub nienależyte
      wykonanie jest następstwem okoliczności, za które dłużnik odpowiedzialności nie
      ponosi.
    Z tego przepisu wynika, że nie wykonując lub nienależycie wykonując zobowiązanie,
    dłużnik działa w sposób zawiniony.
    Stosownie do art. 472 Kc:

      Jeżeli ze szczególnego przepisu ustawy albo z czynności prawnej nie wynika nic
      innego, dłużnik odpowiedzialny jest za niezachowanie należytej staranności.
    Dopuszczalne jest więc rozszerzenie odpowiedzialności dłużnika, wynikającej z art. 472 K.
    c., na oznaczone okoliczności, nawet jeżeli nie będą one zawinione przez dłużnika.
    W myśl art. 476 Kc:
      Dłużnik dopuszcza się zwłoki, gdy nie spełnia świadczenia w terminie, a jeżeli termin
      nie jest oznaczony, gdy nie spełnia świadczenia niezwłocznie po wezwaniu przez
      wierzyciela. Nie dotyczy to wypadku, gdy opóźnienie w spełnieniu świadczenia jest
      następstwem okoliczności, za które dłużnik odpowiedzialności nie ponosi.
    Z przywołanych przepisów wynika, że dłużnik może zostać zobowiązany do zapłaty
    odszkodowania z tytułu nienależytego wykonania zobowiązania również wówczas, gdy nie
    można mu przypisać winy, innymi słowy, gdy dochował należytej staranności, wykonując
    zobowiązanie. Jest to tzw. odpowiedzialność na zasadzie ryzyka. Odszkodowanie jest to
    świadczenie, które wyrównuje straty poniesione przez poszkodowanego oraz utracone
    przez niego korzyści. Odszkodowanie pełni funkcję kompensacyjną - stanowi finansową
    rekompensatę uszczerbku, który powstał u poszkodowanego wskutek zdarzenia
    wywołującego szkodę - zdarzenia związanego z wadami dostarczonych towarów lub usług
    bądź zwłoką w usuwaniu tych wad.
    Należy zauważyć, że przepis art. 16 ust. 1 pkt 22 ustawy o CIT stanowi wyjątek od
    wyrażonej w art. 15 ust. 1 ustawy o CIT zasady ogólnej dotyczącej zaliczania wydatków do
    kosztów uzyskania przychodów. Zatem jako wyjątek przepis ten powinien być
    interpretowany ściśle, to jest powinien być rozumiany jako przepis wyłączający możliwość
    uznania za koszty uzyskania przychodów tylko kar umownych i odszkodowań wskazanych
    expressis verbis w art. 16 ust. 1 pkt 22 ustawy o CIT.
    Przechodząc do wyjaśnienia, co należy rozumieć pod pojęciem „wad dostarczonych
    towarów, wykonanych robót i usług”, o których mowa w omawianym przepisie wspomnieć
    należy, że ustawodawca nie definiuje pojęcia „wadliwy”, zatem słowo to należy tłumaczyć
    w sposób przyjęty w języku polskim. W słownikach języka polskiego (np. PWN, PAN -
    dostępne online) słowo to oznacza: „mający wady, usterki lub błędy” oraz „mający wady,
    wykazujący braki”. Zatem należy przyjąć, że wadliwie wykonana usługa, to taka, w której
    nie zostały spełnione wszelkie obowiązki ciążące na podatniku zgodnie z umową oraz
    przepisami prawa.
    Tym samym, dla wykluczenia możliwości zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów
    wydatków na odszkodowania z tytułu zwłoki w usunięciu wad dostarczonych towarów nie
    ma znaczenia przyczyna powstania tej zwłoki. Wystarczającą przesłanką jest wystąpienie
    odpowiedzialności dłużnika za niewykonane świadczenie, która może wynikać z ustawy
    lub ze stosunku łączącego strony. Zapłata odszkodowania na rzecz klienta jest efektem
    istnienia takiej odpowiedzialności.
    Od kary umownej z tytułu wadliwie wykonanej usługi należy odróżnić także częściowe jej
    niewykonanie, które nie mieści się w dyspozycji przepisu art. 16 ust. 1 pkt 22 ustawy o CIT
    i podobnie jak niewykonanie umowy lub odstąpienie od niej powinno być kwalifikowane w
    kontekście art. 15 ust. 1 ustawy o CIT.
    W omawianej sprawie trzeba mieć również na względzie, że okoliczności, prowadzące do
    wystąpienia konieczności wypłaty odszkodowania, powinny być możliwe do przewidzenia -
    niejako wynikać, np. z „ryzyka zawodowego”. Kodeks cywilny w niektórych przypadkach
    zdejmuje skutki poniesienia odpowiedzialności z przedsiębiorców, jeśli powstała szkoda
    wynika z działania siły wyższej, czy też okoliczności, za które żadna ze stron nie może
    ponieść odpowiedzialności(np. wprost w art. 433 Kc, art. 435 Kc, art. 846 Kc albo, mówiąc
    o niewykonaniu umowy następującym wskutek okoliczności, za które żadna ze stron nie
    ponosi odpowiedzialności albo za które ponoszą odpowiedzialność obie strony, w art. 394
    Kc, czy art. 495 Kc).

    Ustawodawca nie zawarł w Kodeksie cywilnym definicji „siły wyższej”. W polskim prawie
    odwołuje się do definicji ukształtowanej w orzecznictwie, np. przez Sąd Najwyższy - Izba
    Cywilna z 9 kwietnia 2019 roku (V CSK 59/18), czy Sąd Apelacyjny w Lublinie - III Wydział
    Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w wyroku z 19 listopada 2019 roku (III APa 15/19), które
    wskazuje na te trzy kluczowe cechy: zewnętrzne pochodzenie, nieprzewidywalność i
    nieuniknioność.
    Za „siłę wyższą” można więc uznać zdarzenie nagłe i nieprzewidywalne, niezależne od
    Strony, zewnętrzne, niemożliwe do przewidzenia i do zapobieżenia, które wystąpiło po
    zawarciu umowy, uniemożliwiając wykonanie przez Stronę obowiązków wynikających z
    umowy, nieobejmujące winy własnej Strony lub braku jej należytej staranności. Takie
    zdarzenia mogą obejmować w szczególności: katastrofy naturalne, wojny, rewolucje,
    epidemie, ogłoszone strajki generalne w odnośnych gałęziach przemysłu, blokady dróg,
    nałożone embarga, oficjalne decyzje organów władzy i administracji publicznej, przede
    wszystkim niewywołane działaniem strony.
    Ustalenie, czy dana sytuacja jest siłą wyższą, zależy od tego, w jakich konkretnych
    okolicznościach doszło do danego zdarzenia, a więc, czy w tej konkretnej sytuacji
    zdarzenie to było nadzwyczajne i nieprzewidywalne, niezależne od podmiotu, który się na
    nie powołuje i którego następstw nie można było uniknąć mimo zachowania należytej
    staranności. Konieczne jest również wystąpienie związku przyczynowo-skutkowego
    pomiędzy działaniami wojennymi a utrudnieniami w toku realizacji umowy.
    W świetle wyżej wymienionych przepisów prawa i przedstawionego opisu sprawy
    stwierdzić należy, że poniesione przez Spółkę koszty określone w ugodach sądowych i
    pozasądowych, a wynikające z tytułu wypłaty:
        odszkodowania za opóźnienia, przerwy czy zaprzestania dokonywania dostaw gazu
        w terminach wynikających z umów z klientami;
        odszkodowania z tytułu zwrotu kosztów poniesionych przez niektórych klientów w
        związku z zakupem przez te podmioty gazu od innego dystrybutora;
        kary umowne za zerwanie umowy na dostawy gazu;
        odszkodowania za niewykonanie umowy na dostawy gazu;
    - Spółka będzie mogła zaliczyć do kosztów uzyskania przychodów zgodnie z art. 15 ust 1
    ustawy o CIT. Wynika to z faktu, że, jak wskazano w opisie stanu faktycznego, poniesione
    koszty noszą znamiona powstałych w wyniku działania siły wyższej, uzasadniającej
    podjęcie niezwłocznych działań w celu ograniczenia strat Spółki. Zaprzestanie
    prowadzenia dystrybucji gazu nastąpiło na skutek wydarzeń światowych, których Spółka
    nie była w stanie przewidzieć. Poniesione wydatki na odszkodowania wynikające z
    zawartych ugód nie są spowodowane Państwa zaniedbaniem, czy wynikiem nienależytej
    staranności, a następstwem wybuchu wojny w Ukrainie. W związku z tym wydatki
    ponoszone przez spółkę niewątpliwie nie powstały na skutek rażących działań spółki, a
    wspomnianej siły wyższej.
    Podsumowując, przedmiotowe wydatki, tj. wynikające z zawartych ugód sądowych i
    pozasądowych stwierdzających wypłaty odszkodowania z wymienionych powyżej tytułów,
    Spółka może zaliczyć do kosztów uzyskania przychodów. Są to wydatki spowodowane
    okolicznościami, których Spółka nie mogła przewidzieć i na które nie miała wpływu.
    Wobec powyższego Państwa stanowisko w zakresie pytań oznaczonych nr 1, nr 2, nr 3 i nr
    4 należało uznać w całości za prawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia

    Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Państwo przedstawili i stanu prawnego,
    który obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia.
    Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy
    rzeczywisty stan sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie z opisem
    stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego podanym przez Państwa w złożonym wniosku. W
    związku z powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we
    wniosku opisu sprawy, udzielona odpowiedź traci swoją aktualność.
    Wskazać należy, że powołane we wniosku interpretacje indywidualne oraz wyroki sądowe
    zostały wydane w indywidualnych sprawach innych podmiotów i nie wiążą organu w
    sprawie będącej przedmiotem wniosku.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
        Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb
        ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz.
        111 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa
        sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia
        przyszłego i zastosują się Państwo do interpretacji.
        Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe
      będące przedmiotem interpretacji indywidualnej stanowi element czynności
      będących przedmiotem decyzji wydanej:
        1) z zastosowaniem art. 119a;
        2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5
          ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
        3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
        Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego
    Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa
    z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t. j. Dz. U. z
    2024 r. poz. 935 z późn. zm.; dalej jako „PPSA”). Skargę do Sądu wnosi się za
    pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA) w terminie trzydziestu dni od dnia
    doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):
        w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
        Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
        w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na
        adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS
        /SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do

    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.