Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0114-KDIP1-3.4012.773.2024.3.MPA
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-01-28
Teza: Skutki podatkowe sprzedaży działek wykorzystywanych rolniczo.
Słowa kluczowe: działalność-działalność rolnicza; podatnik-podatnik podatku od towarów i usług; rolnik
Zagadnienia: Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III. Podatnicy, płatnicy i przedstawiciele podatkowi-Rozdział 1. Podatnicy i płatnicy-Działalność gospodarcza ; Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III. Podatnicy, płatnicy i przedstawiciele podatkowi-Rozdział 1. Podatnicy i płatnicy-Podatnicy
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział I-art. 2-pkt 22; [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział I-art. 2-pkt 6; [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II-Rozdział 1-art. 5-ust. 1-pkt 1; [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II-Rozdział 2-art. 7.-ust. 1; [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III-Rozdział 1-art. 15-ust. 1; [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III-Rozdział 1-art. 15-ust. 2

## Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

łowe
    Szanowny Panie,
    stwierdzam, że Pana stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego
    zdarzenia przyszłego w podatku od towarów i usług jest prawidłowe.

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

8 listopada 2024 r. wpłynął Pana wniosek z 5 listopada 2024 r. o wydanie interpretacji
    indywidualnej, który dotyczy braku opodatkowania sprzedaży działek.
    W odpowiedzi na wezwanie uzupełnił Pan wniosek pismem z 3 stycznia 2025 r. (data
    wpływu: 8 stycznia 2025 r.).
    Treść wniosku jest następująca:

## Opis zdarzenia przyszłego

(ostatecznie sformułowany)
    Jest Pan właścicielem gospodarstwa rolnego, na które składają się między innymi działki
    nr: 1, 2, 3, 4, 5, 6, 7, 8, 9, obręb nr 2 (...).
    Powyższe działki nabył Pan w następujący sposób:
    1) Działkę 10 otrzymał Pan w formie darowizny od swoich rodziców w 2016 roku, na
    podstawie aktu notarialnego Repertorium (...) z 28 września 2016 r.;
    2) Działkę 1 nabył Pan w 2017 roku na podstawie umowę sprzedaży, aktem notarialnym
    Repertorium (...) z 11 stycznia 2017 r.
    W wyniku podziałów administracyjnych działka 10 obręb nr 2 (...), została podzielona na
    działki: 2, 3, 4, 5, 6, 7, 8, 9, obręb nr 2 (...).
    Podział nastąpił także między innymi w wyniku decyzji ZRID na przebudowę - poszerzenie
    drogi, ul. (...). Po przejęciu części płaskiego terenu zmuszony był Pan podzielić działki tak
    aby wydzielić teren na bezpieczny dojazd do góry w formie serpentyny. Teren działki w
    dolnej części posiada duży spadek terenu, różnica wynosi tutaj 25 m. Ponadto, wydzielona
    działka drogowa będzie częścią wspólną dla działki 5.
    Powyższe grunty tworzące gospodarstwo rolne nabył Pan w celu prywatnym, stanowią
    wyłącznie Pana osobisty majątek osobisty. Nieruchomości były wykorzystywane od 2018
    roku wyłącznie do działalności rolniczej. Od tego czasu działkami gospodaruje Pan
    nieprzerwanie.
    Według Miejscowego Planu Zagospodarowania Przestrzennego (uchwały Rady Miasta i
    Gminy (...)) do 9 grudnia 2005 r. działki miały przeznaczenie rolnicze (...)- tereny rolne.
    Plan Miejscowy z 2005 r. (uchwała Rady Miasta i Gminy (...)) zmienił przeznaczenie tych
    działek w tereny zabudowy mieszkaniowej, jednorodzinnej (110MN) oraz niebudowlaną,
    która znajduje się w strefie (30Z) – tereny zieleni nieurządzonej. Jest to pas terenu po
    wschodniej stronie nieruchomości stanowiący „strefę buforową” graniczącą z terenami
    osuwiskami.
    Planuje Pan sprzedać działki wchodzące w skład gospodarstwa rolnego o nr 1, 2, 3, 4, 5, 6,
    7, 8, 9 obręb nr (...).
    Sprzedaż będzie dokonana bezpośrednio przez Pana wraz z uzyskanym pozwoleniem na
    budowę. Nie będzie Pan zlecał sprzedaży nieruchomości firmie zajmującej się
    profesjonalnym pośrednictwem w obrocie sprzedaży nieruchomości.

    Środki uzyskane ze sprzedaży zamierza Pan przeznaczyć na spłatę wierzycieli (banków) z
    układu restrukturyzacyjnego. Ze względu na konieczność szybkiej spłaty wierzycieli i
    problemy ze sprzedażą całości nieruchomości, sprzedaż chce Pan podzielić na dwa etapy:
    1) etap - teren składający się z działek 6 oraz 8, ten obszar posiada bezpośredni dostęp do
    drogi publicznej.
    2) etap - teren składający się działek 1 oraz 4 wraz z udziałem w działkach stanowiących
    wewnętrzną drogę dojazdową 2, 3, 9, obr. (...).
    Uzupełnienie i doprecyzowanie zdarzenia przyszłego
    Z tytułu prowadzenia gospodarstwa rolnego jest Pan rolnikiem ryczałtowym.
    Posiadane działki nigdy nie były i nie są przedmiotem umów najmu, dzierżawy lub innych
    umów o podobnym charakterze.
    20 listopada 2023 r. uzyskał Pan decyzję ((...)) zatwierdzającą podział nieruchomości
    składających się z działek 11 (na działki 2, 3, 4, 5, 6) oraz 12 (na działki 13, 8, 9) obr (...).
    Działki 2, 3, 9 stanowią wewnętrzną działkę drogową dla części działek zapewniając im,
    dostęp do drogi publicznej - ul. (...).
    Nie udzielał Pan żadnych pełnomocnictw i zgód w związku z planowaną sprzedażą
    wskazanych we wniosku działek.
    Nie wie Pan, czy zawarcie umowy przedwstępnej będzie konieczne, czy sprzedaż odbędzie
    się ostateczną umową sprzedaży.
    Nie występował Pan o zmianę w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego
    lub o decyzję o warunkach zabudowy.
    Posiada Pan inne nieruchomości. Są to trzy działki , których nie zamierza Pan w przyszłości
    sprzedawać, chce Pan pozostawić je dzieciom.

## Pytanie

Czy sprzedaż nieruchomości w dwóch etapach będzie podlegać opodatkowaniu
    podatkiem VAT?
    Pana stanowisko w sprawie
    Transakcje sprzedaży działek wchodzących w skład gospodarstwa rolnego nie będą
    podlegać opodatkowaniu podatkiem VAT.
    Na podstawie art. 15 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług
    (tekst jedn.: Dz. U. z 2024 r. poz. 361), zwanej dalej ustawą, podatnikami są osoby prawne,
    jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące
    samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub
    rezultat takiej działalności.
    Zgodnie z art. 15 ust. 2 ustawy, działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność
    producentów, handlowców lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby
    naturalne oraz rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody.
    Działalność gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające na
    wykorzystywaniu towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla
    celów zarobkowych.
    Zatem warunkiem opodatkowania danej czynności podatkiem VAT, w świetle powyższych
    przepisów, jest łączne spełnienie dwóch przesłanek:
      1) czynność winna być ujęta w katalogu czynności podlegających opodatkowaniu
        podatkiem VAT;
      2) musi być dokonana przez podmiot, który w związku z jej wykonaniem jest
        podatnikiem podatku VAT (w rozumieniu art. 15 ust. 1 ustawy o VAT).

    Powyższe przepisy pozwalają stwierdzić, że dostawa towarów podlegać będzie
    opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług wyłącznie wówczas, gdy dokonywana
    będzie przez podmiot mający status podatnika, działającego w takim charakterze w
    odniesieniu do danej transakcji.
    Dla ustalenia, czy osoba dokonująca transakcji sprzedaży nieruchomości jest podatnikiem
    podatku VAT istotne jest stwierdzenie, że prowadzi ona działalność gospodarczą w
    rozumieniu przepisów ustawy. Zatem, kiedy osoba fizyczna dokonuje sprzedaży swojego
    majątku osobistego, a czynność ta wykonywana jest okazjonalnie i nie zmierza do nadania
    jej stałego charakteru, nie oznacza to prowadzenia działalności gospodarczej w
    rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy. Dokonywanie określonych czynności incydentalnie, nie
    pozwala na uznanie danego podmiotu za podatnika w zakresie tych czynności.
    Jednocześnie wykorzystywanie składników majątku, tj. takie wykorzystywanie majątku,
    które charakteryzuje się powtarzalnością lub długim okresem trwania, które polega na
    czerpaniu dochodów ze składnika majątku wskazuje na prowadzenie działalności
    gospodarczej. Należy stwierdzić, że każdy, kto dokonuje czynności, które zmierzają do
    wykorzystania nieruchomości dla celów działalności gospodarczej w rozumieniu art. 15
    ust. 2 ustawy powinien być uznany za podatnika podatku od towarów i usług.
    W kwestii opodatkowania dostawy nieruchomości istotne jest, czy zbywca w celu
    dokonania sprzedaży podjął aktywne działania w zakresie obrotu nieruchomościami,
    angażując środki podobne do wykorzystywanych przez producenta, handlowca i
    usługodawcę w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy o podatku od towarów i usług, co
    skutkuje koniecznością uznania go za podmiot prowadzący działalność gospodarczą w
    rozumieniu tego przepisu, a więc za podatnika podatku od towarów i usług, czy też
    sprzedaż nastąpiła w ramach zarządu majątkiem prywatnym.
    Z orzeczenia Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z 15 września 2011 r. w
    sprawach połączonych Jarosław Słaby przeciwko Ministrowi Finansów (C-1 80/10) oraz
    Emilian Kuć i Halina Jeziorska-Kuć przeciwko Dyrektorowi Izby Skarbowej w Warszawie (C-
    181/10) wynika, że czynności związane ze zwykłym wykonywaniem prawa własności nie
    mogą same z siebie być uznawane za prowadzenie działalności gospodarczej. Sama liczba
    i zakres transakcji sprzedaży nie mogą stanowić kryterium rozróżnienia między
    czynnościami dokonywanymi prywatnie, które znajdują się poza zakresem zastosowania
    dyrektywy, a czynnościami stanowiącymi działalność gospodarczą. Inaczej natomiast, jak
    wyjaśnił Trybunał, jest w wypadku, gdy zainteresowany podejmuje aktywne działania w
    zakresie obrotu nieruchomościami, angażując środki podobne do wykorzystywanych
    przez producentów, handlowców i usługodawców w rozumieniu art. 9 ust. 1 akapit drugi
    Dyrektywy. Zatem za podatnika należy uznać osobę, która w celu dokonania sprzedaży
    gruntów angażuje podobne środki wykazując aktywność w przedmiocie zbycia
    nieruchomości porównywalną do działań podmiotów zajmujących się profesjonalnie tego
    rodzaju obrotem, tj. działania wykraczające poza zakres zwykłego zarządu majątkiem
    prywatnym.
    Należy wskazać, że przyjęcie, że dana osoba fizyczna sprzedając nieruchomości działa w
    charakterze podatnika prowadzącego działalność gospodarczą, w rozumieniu art. 15 ust. 2
    ustawy, wymaga ustalenia, że jej działalność w tym zakresie przybiera formę zawodową
    (profesjonalną), czego przejawem jest taka aktywność tej osoby w zakresie obrotu
    nieruchomościami, która może wskazywać, że jej czynności przybierają formę
    zorganizowaną, np. nabycie terenu przeznaczonego pod zabudowę, jego uzbrojenie,
    wydzielenie dróg wewnętrznych, działania marketingowe podjęte w celu sprzedaży
    działek, wykraczające poza zwykłe formy ogłoszenia, uzyskanie decyzji o warunkach
    zagospodarowania terenu (zabudowy), czy wystąpienie o opracowanie planu
    zagospodarowania przestrzennego dla sprzedawanego obszaru, prowadzenie działalności
    gospodarczej w zakresie usług deweloperskich lub innych tego rodzaju usług o zbliżonym

    charakterze. Przy czym na tego rodzaju aktywność „handlową” wskazywać musi ciąg
    powyżej przykładowo przytoczonych okoliczności, a nie stwierdzenie jedynie faktu
    zaistnienia pojedynczych z nich.
    Wyrok Trybunału z dnia 15 września 2011 r. na wniosek złożony przez Naczelny Sąd
    Administracyjny dokonał wykładni art. 9 ust. 1 dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28
    listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz.U. L
    347, s. 1) oraz art. 4 ust. 1 i 2 szóstej dyrektywy Rady 77/388/EWG z dnia 17 maja 1977 r. w
    sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do podatków
    obrotowych. W sentencji stwierdził, że osoba fizyczna, która prowadziła działalność
    rolniczą na gruncie nabytym ze zwolnieniem z podatku od wartości dodanej i
    przekształconym wskutek zmiany planu zagospodarowania przestrzennego niezależnej od
    woli tej osoby w grunt przeznaczony pod zabudowę, nie można uznać za podatnika
    podatku od wartości dodanej w rozumieniu art. 9 ust. 1 i art. 12 ust. 1 dyrektywy 2006
    /112, zmienionej dyrektywą 2006/138, kiedy dokonuje ona sprzedaży tego gruntu, jeżeli
    sprzedaż ta następuje w ramach zarządu majątkiem prywatnym tej osoby.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawił Pan we wniosku jest prawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z przepisem art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od
    towarów i usług (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 361 ze zm.) zwanej dalej „ustawą”:
      Opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlega odpłatna dostawa towarów i
      odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju.
    Stosownie do treści art. 2 pkt 6 ustawy:
      Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o towarach - rozumie się przez to rzeczy
      oraz ich części, a także wszelkie postacie energii.
    Zgodnie z art. 2 pkt 22 ustawy:
      Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o sprzedaży - rozumie się przez to odpłatną
      dostawę towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju, eksport
      towarów oraz wewnątrzwspólnotową dostawę towarów.
    W myśl art. 7 ust. 1 ustawy:
      Przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się
      przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (...).
    W oparciu o definicję zawartą w art. 2 pkt 6 ustawy, zbycie nieruchomości gruntowych
    (działek), traktowane jest jako czynność odpłatnej dostawy towarów, o której mowa w art.
    7 ust. 1 ustawy.
    Wskazać należy, że nie każda czynność stanowiąca dostawę towarów, w rozumieniu art. 7
    ustawy, podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, ponieważ aby dana
    czynność podlegała opodatkowaniu tym podatkiem, musi być wykonana przez podmiot,
    który w związku z jej wykonaniem jest podatnikiem podatku od towarów i usług.
    Pojęcia „podatnik” i „działalność gospodarcza”, na potrzeby podatku od towarów i usług,
    zostały określone w art. 15 ust. 1 i 2 ustawy.
    Na mocy art. 15 ust. 1 ustawy:
      Podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości
      prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o
      której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności.
    Zgodnie z art. 15 ust. 2 ustawy:

      Działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców
      lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz
      rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność
      gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu
      towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów
      zarobkowych.
    Określony w ustawie zakres opodatkowania podatkiem od towarów i usług wskazuje, że
    do tego, aby faktycznie zaistniało opodatkowanie danej czynności, konieczne jest, aby
    czynność podlegającą opodatkowaniu wykonał podmiot, który dla tej właśnie czynności
    będzie działał jako podatnik. Definicja działalności gospodarczej zawarta w ustawie, ma
    charakter uniwersalny, pozwalający na objęcie pojęciem „podatnik” tych wszystkich
    podmiotów, które prowadzą określoną działalność, występując w profesjonalnym obrocie
    gospodarczym. Ponadto, działalność gospodarczą stanowi wykorzystywanie towarów w
    sposób ciągły dla celów zarobkowych.
    Przez ciągłe wykorzystywanie składników majątku należy rozumieć takie wykorzystywanie
    majątku, które charakteryzuje się powtarzalnością lub długim okresem trwania. Zatem
    czerpanie dochodów ze składnika majątku wskazuje na prowadzenie działalności
    gospodarczej.
    Właściwym zatem jest wykluczenie osób fizycznych z grona podatników w przypadku, gdy
    dokonują sprzedaży, przekazania bądź darowizny towarów stanowiących część majątku
    osobistego, tj. majątku, który nie został nabyty w celu jego odsprzedaży bądź
    wykonywania innych czynności w ramach działalności gospodarczej.
    W tym miejscu podkreślić należy, że pojęcie „majątku prywatnego” nie występuje na
    gruncie analizowanych przepisów ustawy, jednakże wynika z wykładni art. 15 ust. 2
    ustawy, w której zasadnym jest odwołanie się do treści orzeczenia TSUE w sprawie C-291
    /92 (Finanzamt Uelzen V. Dieter Armbrecht), które dotyczyło kwestii opodatkowania
    sprzedaży przez osobę, będącą podatnikiem podatku od wartości dodanej, części majątku
    niewykorzystywanej do prowadzonej działalności gospodarczej, a służącej jej do celów
    prywatnych. „Majątek prywatny” to zatem taka część majątku danej osoby fizycznej, która
    nie jest przez nią przeznaczona ani wykorzystywana dla potrzeb prowadzonej działalności
    gospodarczej. Ze wskazanego orzeczenia wynika zatem, że podatnik musi w całym okresie
    posiadania danej nieruchomości wykazywać zamiar wykorzystywania części
    nieruchomości w ramach majątku osobistego. Przykładem takiego wykorzystania
    nieruchomości mogłoby być, np. wybudowanie domu dla zaspokojenia własnych potrzeb
    mieszkaniowych. Potwierdzone to zostało również w wyroku TSUE z 21 kwietnia 2005 r.,
    sygn. akt C-25/03 Finanzamt Bergisch Gladbach v. HE, który stwierdził, że majątek
    prywatny to mienie wykorzystywane dla zaspokojenia potrzeb własnych.
    Problem odnoszący się do rozstrzygnięcia, czy sprzedaż nieruchomości jest sprzedażą
    majątku osobistego, czy też stanowi sprzedaż realizowaną przez podatnika prowadzącego
    w tym zakresie działalność gospodarczą, była przedmiotem orzeczenia Trybunału
    Sprawiedliwości Unii Europejskiej z 15 września 2011 r. w sprawach połączonych Jarosław
    Słaby przeciwko Ministrowi Finansów (C-180/10) oraz Emilian Kuć i Halina Jeziorska-Kuć
    przeciwko Dyrektorowi Izby Skarbowej w Warszawie (C-181/10).
    Z orzeczenia ww. wynika, że czynności związane ze zwykłym wykonywaniem prawa
    własności nie mogą same z siebie być uznawane za prowadzenie działalności
    gospodarczej. Sama liczba i zakres transakcji sprzedaży nie mogą stanowić kryterium
    rozróżnienia między czynnościami dokonywanymi prywatnie, które znajdują się poza
    zakresem zastosowania dyrektywy, a czynnościami stanowiącymi działalność
    gospodarczą.
    Ponadto, Trybunał orzekł, że liczba i zakres transakcji sprzedaży nie ma charakteru
    decydującego i nie może stanowić kryterium rozróżnienia między czynnościami

    dokonywanymi prywatnie, które znajdują się poza zakresem zastosowania dyrektywy, a
    czynnościami stanowiącymi działalność gospodarczą. Trybunał stwierdził, że dużych
    transakcji sprzedaży można dokonywać również jako czynności osobistych.
    Inaczej jest natomiast - wyjaśnił Trybunał - w wypadku, gdy zainteresowany podejmuje
    aktywne działania w zakresie obrotu nieruchomościami, angażując środki podobne do
    wykorzystywanych przez producentów, handlowców i usługodawców w rozumieniu art. 9
    ust. 1 akapit drugi Dyrektywy. Takie aktywne działania mogą polegać na przykład na
    uzbrojeniu terenu albo na działaniach marketingowych. Działania takie nie należą do
    zakresu zwykłego zarządu majątkiem prywatnym.
    Z powołanego wyżej orzeczenia Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej
    jednoznacznie wynika, że rozstrzygnięcie, czy podmiot w związku z realizacją określonej
    czynności występuje w charakterze podatnika wymaga każdorazowo oceny okoliczności
    faktycznych danej sprawy. Ocenie podlegać muszą przede wszystkim działania, jakie
    podejmuje zbywca w celu dokonania sprzedaży.
    Przyjęcie więc, że dany podmiot sprzedając grunt działa w charakterze podatnika
    prowadzącego handlową działalność gospodarczą (jako handlowiec) wymaga ustalenia,
    czy jego działalność w tym zakresie przybiera formę zawodową (profesjonalną).
    Przejawem zaś takiej aktywności określonej osoby w zakresie obrotu nieruchomościami,
    która może wskazywać, że jej czynności przybierają formę zorganizowaną może być np.:
    nabycie terenu przeznaczonego pod zabudowę, jego uzbrojenie, wydzielenie dróg
    wewnętrznych, działania marketingowe podjęte w celu sprzedaży działki, wykraczające
    poza zwykłe formy ogłoszenia, uzyskanie decyzji o warunkach zabudowy terenu, czy
    wystąpienie o opracowanie planu zagospodarowania przestrzennego dla sprzedawanego
    obszaru, prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie usług deweloperskich lub
    innych tego rodzaju usług o zbliżonym charakterze. Przy czym, na tego rodzaju aktywność
    „handlową” wskazywać musi ciąg powyżej przytoczonych okoliczności, a nie stwierdzenie
    jedynie faktu wystąpienia pojedynczych z nich.
    Aby ocenić czy dany podmiot w odniesieniu do konkretnej czynności działa jako podatnik
    podatku od towarów i usług, wymagana jest ocena każdorazowo odnosząca się do
    okoliczności faktycznych danej sprawy. Ocenie podlegać muszą przede wszystkim
    działania, jakie podejmuje zbywca w celu dokonania sprzedaży.
    W kontekście powyższych rozważań nie jest podatnikiem podatku od towarów i usług ten,
    kto jako osoba fizyczna dokonuje jednorazowych lub okazjonalnych transakcji, za które
    nie jest przewidziana ściśle regularna zapłata oraz nie prowadzi zorganizowanej, czy
    zarejestrowanej działalności gospodarczej, a tylko np. wyzbywa się majątku osobistego.
    Dokonywanie określonych czynności incydentalnie, poza sferą prowadzonej działalności
    gospodarczej, również nie pozwala na uznanie danego podmiotu za podatnika w zakresie
    tych czynności.
    Istotna jest więc ocena, czy z przedstawionego we wniosku opisu sprawy wynika, że
    podejmował Pan działania charakterystyczne dla profesjonalnego obrotu
    nieruchomościami. Ocena ta, powinna przy tym uwzględniać nie tylko samodzielne
    znaczenie poszczególnych kryteriów kwalifikacji określonych działań jako cech
    charakteryzujących działalność handlową, ale też brać pod uwagę całokształt tychże
    działań, ich wzajemne uzupełnianie się i przydatność z punktu widzenia tego rodzaju
    działalności gospodarczej.
    Zamierza Pan sprzedać kilka podzielonych działek, które powstały w wyniku podziału
    działek nabytych w drodze darowizny (działka nr 10) i zakupu (działka nr 1). Grunty
    należące do Pana nabył Pan w celu prywatnym i stanowią Pana majątek osobisty. Od 2018
    r. wykorzystywane były przez Pana do działalności rolniczej. W Miejscowym Planie
    Zagospodarowania Przestrzennego w 2005 r. nastąpiła zmiana przeznaczenia gruntów na
    tereny zabudowy mieszkaniowej, jednorodzinnej (110 MN) oraz niebudowlaną, która
    znajduje się w strefie (30Z). Nie występował Pan o zmianę w Miejscowym Planie

    Zagospodarowania Przestrzennego oraz o decyzję o warunkach zabudowy. Działki nie były
    przedmiotem najmu, dzierżawy lub innej umowy o podobnym charakterze. Zamierza Pan
    sprzedać podzielone nieruchomości z dostępami do dróg publicznych wraz z uzyskanym
    pozwoleniem na budowę, a środki uzyskane ze sprzedaży zamierza Pan przeznaczyć na
    spłatę wierzycieli (banków). Posiada Pan trzy inne działki, których nie zamierza Pan w
    przyszłości sprzedawać, ale podarować je dzieciom.
    Wątpliwości Pana dotyczą tego, czy sprzedaż przedmiotowych działek podlegać
    opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług VAT.
    Analiza sprawy w kontekście powołanych przepisów oraz wyroku TSUE z 15 września 2011
    r. w sprawach C-180/10 i C-181/10 prowadzi do wniosku, że sprzedaż ww. działek nie
    będzie podlegała opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług. Z zawartego we wniosku
    opisu sprawy nie wynika bowiem taka Pana aktywność, która wykraczałaby poza ramy
    czynności związanych ze zwykłym wykonywaniem prawa własności. Nie wystąpił bowiem
    ciąg zdarzeń, które jednoznacznie przesądzają, że sprzedaż wskazanych we wniosku
    działek będzie wypełniać przesłanki działalności gospodarczej. Nie podjął Pan aktywnych
    działań w zakresie obrotu nieruchomościami, które świadczyłyby o angażowaniu środków
    w sposób podobny do wykorzystywanych przez handlowców. Podzielił Pan jedynie działki
    na mniejsze.
    Zatem brak jest przesłanek pozwalających uznać, że dokonując sprzedaży wskazanych
    działek wystąpi Pani w charakterze podatnika, o którym mowa w art. 15 ust. 1 ustawy,
    prowadzącego działalność gospodarczą w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy. Tym samym,
    sprzedaż ww. działek nie będzie czynnością podlegającą opodatkowaniu podatkiem od
    towarów i usług, o której mowa w art. 5 ust. 1 ustawy.
    Tym samym Pana stanowisko uznaję za prawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Zaznaczenia wymaga, że organ podatkowy jest ściśle związany przedstawionym we
    wniosku opisem zdarzenia przyszłego. Ponosi Pan ryzyko związane z ewentualnym
    błędnym lub nieprecyzyjnym przedstawieniem we wniosku opisu zdarzenia przyszłego.
    Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, o ile
    rzeczywisty stan sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie z opisem
    podanym przez Pana w złożonym wniosku. W związku z tym, w przypadku zmiany
    któregokolwiek elementu przedstawionego we wniosku opisu sprawy (np. udzielenie
    pełnomocnictwa, podłączenie mediów, ogrodzenie itp.), udzielona odpowiedź traci swą
    aktualność.
    Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego przedstawionego przez Pana i stanu prawnego
    obowiązującego w dniu wydania interpretacji.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
        Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb
        ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2023 r. poz.
        2383 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pana
        sytuacja będzie zgodna (tożsama) z zdarzenia przyszłego i zastosuje się Pan do
        interpretacji.
        Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:

        1) z zastosowaniem art. 119a;
        2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5
        ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
        3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
        Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pan prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu
    Administracyjnego w (...). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa
    z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.
    U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
        w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
        Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
        w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na
        adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS
        /SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.