Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0113-KDWPT.4011.341.2025.2.MG
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-12-22
Teza: Ulga na powrót.
Słowa kluczowe: Niemcy
obowiązek-obowiązek podatkowy
obowiązek-obowiązek podatkowy-ograniczony
obowiązek podatkowy
ulga-ulga na powrót
Zagadnienia: Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Zwolnienia przedmiotowe.-Zwolnienia od podatku
dochodowego.-Ulga na powrót.
Przepisy: [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 3-art. 21-ust. 1-pkt 152
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 3-art. 21-ust. 39
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 3-art. 21-ust. 43
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 3-art. 21-ust. 44

## Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

dłowe
    Szanowny Panie,

    stwierdzam, że Pana stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego stanu
    faktycznego w podatku dochodowym od osób fizycznych jest prawidłowe.

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

17 października 2025 r wpłynął Pana wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej.
    Uzupełnił go Pan pismem z 24 października 2025 r. oraz z 26 października 2025 r. – w
    odpowiedzi na wezwanie. Treść wniosku jest następująca:
    Opis stanu faktycznego
    W 2002 r., w związku z problemem znalezienia satysfakcjonującej pracy, wyjechał Pan do
    Holandii, gdzie podjął Pan pracę w .... Na terenie Holandii mieszkał Pan 9 lat, a następnie
    przeprowadził się Pan do Niemiec, nadal jednak pracując w Holandii. Po 11 latach podjął
    Pan decyzję o zmianie miejsca pracy i w 2013 r. zatrudnił się Pan w niemieckim zakładzie
    pracy i wraz z żoną ułożył sobie Pan życie w Niemczech. Wynajmował Pan z żoną w
    Niemczech mieszkanie, a następnie dom. Tam też urodzili się Pana synowie. W
    niemieckim Urzędzie Skarbowym także rozliczał się Pan z żoną z dochodów. W grudniu
    2018 r. żona wraz z dziećmi przyjechała na Święta do Polski i już nie powróciła do Niemiec.
    Pan nadal mieszkał i pracował w Niemczech. Do Polski przyjeżdżał Pan tylko w ramach
    urlopu, będąc mieszkańcem i pracownikiem Niemiec i chcąc się w Niemczech rozliczyć.
    Wraz z żoną musiał Pan niemieckiemu Urzędowi Skarbowemu udokumentować przychody
    w Polsce, których Pan nie osiągał. Aby otrzymać z polskiego Urzędu Skarbowego
    wymagany dokument, zgodnie z nakazem pracownika US, musiał Pan wraz z żoną złożyć
    PIT-36 (najpierw były to pity zerowe a potem z wykazanym dochodem żony), na którym
    Pana adres zamieszkania wpisany został, taki jak żony, mimo że Pan wtedy mieszkał w
    Niemczech i miał Pan niemiecki adres zameldowania. Do Polski wrócił Pan dopiero w
    kwietniu 2023 r. i od maja tegoż roku podjął pracę oraz zaczął swoje dochody rozliczać w
    Polsce.
    Uzupełnienie stanu faktycznego
    Jest Pan Polakiem i posiada Pan obywatelstwo polskie. Urodził się Pan w Polsce ... i przez
    25 lat, tj. do dnia wyjazdu w 2002 r. mieszkał Pan w Polsce.
    W 2002 r. wyjechał Pan do Holandii z nastawieniem „dorobienia się” i powrotu do kraju,
    jednakże życie napisało inny scenariusz. W Holandii poznał Pan żonę i wraz z nią w 2011 r.
    z Holandii przeprowadził się Pan do Niemiec i tam postanowił ułożyć sobie życie na stałe.
    Zatrudnił się Pan w niemieckim zakładzie pracy. Wynajął Pan z żoną mieszkanie, a
    następnie dom. Mając perspektywę jego późniejszego zakupu zainwestował Pan z żoną w
    jego urządzenie i wyposażenie w meble i sprzęt. Kupił Pan samochód. W Niemczech
    urodzili się Pana dwaj synowie, tam też chodzili do przedszkola, a starszy syn nawet
    rozpoczął edukację szkolną. Zintegrował się Pan z miejscową społecznością, nawiązał Pan
    przyjaźnie. Razem z przyjaciółmi brał Pan udział w różnych wydarzeniach kulturalnych,
    sportowych, festiwalach, razem z przyjaciółmi był Pan współorganizatorem biesiad -
    można powiedzieć był Pan częścią nich. Nigdy jednak nie należał Pan do jakichkolwiek
    organizacji czy klubów.
    Całą rodziną mieszkał Pan w Niemczech do grudnia 2018 r., kiedy żona po świątecznym
    pobycie w Polsce i pod wpływem namowy rodziców, postanowiła wraz z dziećmi zostać w
    rodzinnej miejscowości i nie wracać do Niemiec. Z początkiem stycznia 2019 r. do Niemiec
    wrócił Pan sam, mając jednak nadzieję, że żona zmieni zdanie i wraz z dziećmi przyjedzie z
    powrotem do Niemiec. Tak się jednak się nie stało. Żona zamieszkała najpierw z swoimi
    rodzicami, a potem udało się jej remontować starszy, niewielki domek obok nich.
    Od stycznia 2019 r. do kwietnia 2023 r. w Niemczech mieszkał Pan sam i głównie tam Pan
    przebywał. Do rodziny w Polsce przyjeżdżał Pan tylko w ramach urlopu, na święta i na

    niektóre weekendy i nigdy w tych latach nie przebywał Pan na terytorium Polski dłużej niż
    183 dni. Dalej także z przyjaciółmi korzystał Pan w Niemczech z życia kulturalnego i
    sportowego, jak kiedyś z całą rodziną. Jedyne co uległo zmianie, to adres zamieszkania,
    gdyż po wyprowadzce do Polski żony z dziećmi zamienił Pan lokum w domu na mieszkanie
    bliżej Pana zakładu pracy. Przez cały czas samotnego mieszkania w Niemczech
    partycypował Pan w kosztach utrzymania Pana żony i dzieci w Polsce.
    Jako że był Pan mieszkańcem Niemiec, pracując do kwietnia 2023 r. w niemieckim
    zakładzie pracy i będąc do 2020 r. jedynym żywicielem rodziny, Pana przychody uzyskane
    w Niemczech, rozliczał Pan najpierw wraz z żoną (2019 r., 2020 r.), a za 2021 r., 2022 r. i
    częściowo za 2023 r. samodzielnie w niemieckim organie skarbowym, korzystając z
    przysługujących Panu ulg. Po wyjeździe żony, aby móc wspólnie rozliczać się w niemieckim
    organie skarbowym musiał Pan w Niemczech przedłożyć zaświadczenie Urzędu
    Skarbowego o braku przychodów w Polsce. Aby otrzymać wymagany dokument, zgodnie z
    nakazem pracownika US musiał Pan wraz z żoną złożyć PIT-36, na którym wpisany został
    Pana adres zamieszkania tak i jak mieszkającej już w Polsce żony, mimo iż Pan nadal
    mieszkał w Niemczech.
    Jest Pan w posiadaniu następujących dokumentów dotyczących m.in. lat 2020-2022 do
    kwietnia 2023 r.: certyfikatu rezydencji dla celów podatkowych, zeznań przed niemieckim
    organem skarbowym z uzyskanych w Niemczech przychodów, umowy o pracę na czas
    nieokreślony, umowy najmu domu na czas nieokreślony, umowy najmu mieszkania,
    wyciągów bankowych, umowy kredytowej, polisy ubezpieczeniowej.
    Przyjeżdżając w odwiedziny do Pana rodziny będącej w Polsce i po rozmowie z żoną, która
    oświadczyła, że nigdy nie wróci na stałe do Niemiec, coraz bardziej czuł Pan potrzebę
    dłuższego pobytu z dziećmi i żoną a także, patrząc na dorastanie Pana dzieci, bał się Pan,
    że traci najlepszy czas bycia z nimi. Widząc, że w Polsce też można dobrze żyć i bez
    problemu można znaleźć dobrą pracę, na początku 2023 r. podjął Pan decyzję o powrocie
    na stałe do Polski. Zaczął Pan realizować swój plan składając w Niemczech wypowiedzenie
    w pracy a przyjeżdżając na kilka dni urlopu, czy weekend przywoził Pan już swoje rzeczy.
    Najważniejsze sprawy związane z mieszkaniem, kredytem, pracą udało się Panu załatwić i
    w kwietniu 2023 r. definitywnie na stałe wrócił Pan do Polski. Zamieszkał Pan z żoną i
    dziećmi w kupionym przez żonę domu, którego przez współwłasność małżeńską jest też
    Pan jego współwłaścicielem. Dom do dnia dzisiejszego Pan remontuje. W maju 2023 r.
    podjął Pan satysfakcjonującą pracę i obecnie ma Pan umowę o pracę na czas
    nieokreślony. Od 2023 r., czyli od momentu stałego zamieszkania w Polsce, nie był Pan
    jeszcze w Niemczech. Od 2023 r. podlega Pan nieograniczonemu obowiązkowi
    podatkowemu w Polsce. W Polsce żyje Pan pełnią życia z rodziną. Razem z żoną: jeździ Pan
    na zagraniczne wczasy, oddaje się pasjom, upiększa obejście domu, uczestniczy w
    całokształcie życia miejscowej społeczności. W chwili obecnej w Niemczech ma Pan jedynie
    jeszcze otwarte konto z niewielką sumą pieniędzy, którego nie zdążył Pan zamknąć, ale
    zamierza Pan to zrobić w najbliższym czasie, no i ma Pan przyjaciół z którymi kontaktuję
    się przez WhatsApp. Wie Pan także, że do Niemiec nie wróci, ani nie wyjedzie Pan do
    żadnego innego kraju na stałe.
    Rozliczając się z przychodów za 2023 r. i 2024 r. nie osiągnął Pan w żadnym z tych lat
    przychodu w wysokości 85 528 zł i prawdopodobnie w 2025 r. też nie przekroczy tego
    progu. Dotychczas nie korzystał Pan z tzw. „ulgi na powrót”.
    Pytania:
      1) Czy rozliczając się z żoną, miał Pan prawo do skorzystania z „ulgi na powrót”
        pomniejszając Pana dochody za 2023 r. i 2024 r.?
      2) Czy należy skorygować Pana adresy na pitach złożonych za okresy 2019-2022?

    Przedmiotem niniejszej interpretacji jest odpowiedź na pytanie nr 1. Natomiast w zakresie
    pytania nr 2 zostanie wydane odrębne rozstrzygnięcie.
    Pana stanowisko w sprawie (ostatecznie doprecyzowane w uzupełnieniu wniosku)
    Ad.1
    Rozliczając się z dochodów za 2023 r. i 2024 r. nie skorzystał Pan z ulgi na powrót w
    wyniku Pana niewiedzy jednakże po złożeniu PIT, analizując wyjaśnienia Ministra
    Finansów. dotyczące powyższej ulgi uważa Pan, że ma prawo do korekty PIT, gdyż w Pana
    ocenie miał Pan prawo skorzystać z przedmiotowej ulgi, ponieważ spełniał Pan wymagane
    warunki, a mianowicie:
      ma Pan obywatelstwo polskie,
      przed wyjazdem w 2002 r. mieszkał Pan w Polsce (więcej niż 5 lat)
      swoje miejsce zamieszkania z Niemiec do Polski przeniósł Pan w kwietniu 2023 r. i od
      2023 r.,
      podlega Pan opodatkowaniu w Polsce (czyli po 31 grudnia 2021 r.),
      przed przeprowadzką, poza granicami Polski nieprzerwanie mieszkał Pan 21 lat
      (Holandia, Niemcy),
      posiada Pan dowody rezydencji dla celów podatkowych.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawił Pan we wniosku jest prawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 21 ust. 1 pkt 152 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od
    osób fizycznych (t. j. Dz. U. z 2022 r. poz. 2647 ze zm., t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 226 ze zm.;
    t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 163 ze zm.):
      Wolne od podatku dochodowego są przychody podatnika, który przeniósł miejsce
      zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, do wysokości
      nieprzekraczającej w roku podatkowym kwoty 85 528 zł, osiągnięte:
      a) ze stosunku służbowego, stosunku pracy, pracy nakładczej i spółdzielczego
        stosunku pracy,
      b) z umów zlecenia, o których mowa w art. 13 pkt 8,
      c) z pozarolniczej działalności gospodarczej, do których mają zastosowanie zasady
        opodatkowania określone w art. 27, art. 30c albo art. 30ca albo ustawie o
        zryczałtowanym podatku dochodowym w zakresie ryczałtu od przychodów
        ewidencjonowanych,
      d) z zasiłku macierzyńskiego, o którym mowa w ustawie z dnia 25 czerwca 1999 r. o
        świadczeniach pieniężnych z ubezpieczenia społecznego w razie choroby i
        macierzyństwa
      - w czterech kolejno po sobie następujących latach podatkowych, licząc od początku
      roku, w którym podatnik przeniósł to miejsce zamieszkania, albo od początku roku
      następnego, z zastrzeżeniem ust. 39, 43 i 44.
    Na podstawie art. 21 ust. 39 ww. ustawy:
      Przy obliczaniu kwoty przychodów podlegających zwolnieniu od podatku na
      podstawie ust. 1 pkt 148 i 152-154 nie uwzględnia się przychodów podlegających

      opodatkowaniu zryczałtowanym podatkiem dochodowym na podstawie niniejszej
      ustawy, zwolnionych od podatku dochodowego oraz od których na podstawie
      przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.
    Stosownie do art. 21 ust. 43 ww. ustawy:
      Zwolnienie, o którym mowa w ust. 1 pkt 152, przysługuje pod warunkiem, że:
      1) w wyniku przeniesienia miejsca zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej
        Polskiej podatnik podlega nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu oraz
      2) podatnik nie miał miejsca zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej w
        okresie obejmującym:
          a. trzy lata kalendarzowe poprzedzające bezpośrednio rok, w którym zmienił
            miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, oraz
          b. okres od początku roku, w którym zmienił miejsce zamieszkania na
            terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, do dnia poprzedzającego dzień, w
            którym zmienił miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej
            Polskiej, oraz
      3) podatnik:
          a. posiada obywatelstwo polskie, Kartę Polaka lub obywatelstwo innego niż
            Rzeczpospolita Polska państwa członkowskiego Unii Europejskiej lub
            państwa należącego do Europejskiego Obszaru Gospodarczego albo
            Konfederacji Szwajcarskiej lub
          b. miał miejsce zamieszkania:
            nieprzerwanie co najmniej przez okres, o którym mowa w pkt 2, w
            państwie członkowskim Unii Europejskiej lub państwie należącym do
            Europejskiego Obszaru Gospodarczego, Konfederacji Szwajcarskiej,
            Australii, Republice Chile, Państwie Izrael, Japonii, Kanadzie,
            Meksykańskich Stanach Zjednoczonych, Nowej Zelandii, Republice Korei,
            Zjednoczonym Królestwie Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej lub
            Stanach Zjednoczonych Ameryki, lub
            na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej nieprzerwanie przez co najmniej
            5 lat kalendarzowych poprzedzających okres, o którym mowa w pkt 2,
            oraz
      4) posiada certyfikat rezydencji lub inny dowód dokumentujący miejsce
        zamieszkania dla celów podatkowych w okresie niezbędnym do ustalenia prawa
        do tego zwolnienia, oraz
      5) nie korzystał uprzednio, w całości lub w części, z tego zwolnienia - w przypadku
        podatników, którzy ponownie przeniosą miejsce zamieszkania na terytorium
        Rzeczypospolitej Polskiej.
    W myśl natomiast art. 21 ust. 44 ww. ustawy:
      Suma przychodów zwolnionych od podatku na podstawie ust. 1 pkt 148 i 152-154
      nie może w roku podatkowym przekroczyć kwoty 85 528 zł.
    Zwolnienie przedmiotowe, o którym mowa w ww. art. 21 ust. 1 pkt 152 ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych, polega na zwolnieniu od podatku dochodowego
    niektórych przychodów osiągniętych w czterech kolejno po sobie następujących latach

    podatkowych przez podatników, którzy w wyniku przeniesienia miejsca zamieszkania na
    terytorium Polski po dniu 31 grudnia 2021 r. podlegają w Polsce nieograniczonemu
    obowiązkowi podatkowemu.
    Ponadto, w celu skorzystania z ww. „ulgi na powrót” spełnione muszą być również
    dodatkowe warunki określone w art. 21 ust. 39, 43 i 44 powołanej ustawy.
    Aby zapewnić sobie możliwość skorzystania z omawianej preferencji podatkowej, należy
    zarówno przez trzy lata kalendarzowe poprzedzające bezpośrednio rok, w którym
    zmieniono miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, oraz w okresie
    od początku roku, w którym zmieniono miejsce zamieszkania na terytorium
    Rzeczypospolitej Polskiej, do dnia poprzedzającego ten dzień, nie posiadać miejsca
    zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i co istotne – w wyniku przeniesienia
    miejsca zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej należy mieć nieograniczony
    obowiązek podatkowy na terytorium RP.
    Oceniając możliwość skorzystania ze zwolnienia przedmiotowego, o którym mowa w art.
    21 ust. 1 pkt 152 ustawy, w pierwszej kolejności należy ustalić od kiedy – w świetle
    przepisów ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych – może Pan być uznaną za
    osobę mającą miejsce zamieszkania na terytorium Polski, tj. kiedy nastąpiło przeniesienie
    miejsca zamieszkania do Polski.
    Kwestie związane z posiadaniem miejsca zamieszkania na terytorium Polski zostały
    uregulowane w art. 3 i art. 4a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.
    Zgodnie z art. 3 ust. 1 ww. ustawy:
      Osoby fizyczne, jeżeli mają miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej
      Polskiej, podlegają obowiązkowi podatkowemu od całości swoich dochodów
      (przychodów) bez względu na miejsce położenia źródeł przychodów (nieograniczony
      obowiązek podatkowy).
    Na podstawie art. 3 ust. 1a tej ustawy:
      Za osobę mającą miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej
      uważa się osobę fizyczną, która:
      1) posiada na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej centrum interesów osobistych lub
        gospodarczych (ośrodek interesów życiowych) lub
      2) przebywa na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej dłużej niż 183 dni w roku
        podatkowym.
    Stosownie do art. 3 ust. 2a ww. ustawy:
      Osoby fizyczne, jeżeli nie mają na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej miejsca
      zamieszkania, podlegają obowiązkowi podatkowemu tylko od dochodów
      (przychodów) osiąganych na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej (ograniczony
      obowiązek podatkowy).
    Z art. 4a powołanej ustawy wynika, że:
      Przepisy art. 3 ust. 1, 1a, 2a i 2b stosuje się z uwzględnieniem umów w sprawie
      unikania podwójnego opodatkowania, których stroną jest Rzeczpospolita Polska.
    Wyżej zacytowany przepis art. 3 ust. 1a ustawy o podatku dochodowym od osób
    fizycznych wskazuje na dwa warunki, od spełnienia których uzależnia się kwalifikację danej
    osoby jako mającej miejsce zamieszkania w Polsce. Powyższe przesłanki są rozdzielone
    spójnikiem „lub”, co jest równoznaczne z tym, że wystarczy spełnienie którejkolwiek z nich,
    aby uznać, że osoba posiada miejsce zamieszkania w Polsce, a więc podlega w kraju
    nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu, czyli opodatkowaniu od wszystkich
    osiąganych dochodów.

    Jako pierwszy warunek pozwalający na uznanie osoby za mającą miejsce zamieszkania na
    terytorium RP przepis wskazuje posiadanie centrum interesów osobistych lub
    gospodarczych (ośrodek interesów życiowych). Przesłanka ta została skonstruowana w
    bardzo szeroki sposób, jeśli chodzi o zakreśloną grupę osób, które na potrzeby podatku
    dochodowego od osób fizycznych posiadają w Polsce ośrodek interesów życiowych.
    Wynikać może to z użycia w powołanym powyżej przepisie spójnika „lub” w sformułowaniu
    „centrum interesów osobistych lub gospodarczych” dla doprecyzowania kiedy uznaje się
    daną osobę za mającą miejsce zamieszkania na terytorium RP.
    Za osobę mającą miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej uważa się również
    osobę fizyczną, która przebywa na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej dłużej niż 183 dni
    w roku podatkowym. W świetle art. 3 ust. 1a ustawy o podatku dochodowym od osób
    fizycznych, analizowany warunek stanowi samodzielną podstawę do uznawania
    określonej kategorii osób za rezydentów, niezależną od omówionego powyżej posiadania
    na terytorium RP centrum interesów życiowych.
    Ustalenie miejsca zamieszkania podatnika decyduje o zakresie ciążącego na nim
    obowiązku podatkowego. Inaczej mówiąc, od miejsca zamieszkania zależy czy podatnik
    podlega nieograniczonemu, czy ograniczonemu obowiązkowi podatkowemu w Polsce.
    Nieograniczonym obowiązkiem podatkowym objęci są podatnicy, którzy w Polsce mają
    miejsce zamieszkania. Podlegają oni obowiązkowi podatkowemu od całości swoich
    dochodów (przychodów) bez względu na miejsce położenia źródeł przychodów. Natomiast
    jeśli podatnik będzie miał miejsce zamieszkania za granicą, to w Polsce będzie płacił
    podatek tylko od dochodów (przychodów) uzyskanych w danym roku podatkowym w
    Polsce (ograniczony obowiązek podatkowy).
    Wymienione powyżej kryteria stosuje się z uwzględnieniem umów o unikaniu podwójnego
    opodatkowania.
    W Pana sprawie znajdą zatem zastosowanie przepisy umowy z dnia 14 maja 2003 r.
    między Rzecząpospolitą Polską a Republiką Federalną Niemiec w sprawie unikania
    podwójnego opodatkowania w zakresie podatków od dochodu i od majątku (Dz. U. z 2005
    r., Nr 12, poz. 90).
    Kwestia miejsca zamieszkania w rozumieniu umowy o unikaniu podwójnego
    opodatkowania między Polską a Niemcami została omówiona w art. 4 tej umowy.
    W myśl art. 4 ust. 1 ww. umowy:
      W rozumieniu niniejszej umowy, określenie „osoba mająca miejsce zamieszkania lub
      siedzibę w Umawiającym się Państwie” oznacza osobę, która zgodnie z prawem tego
      Państwa podlega tam opodatkowaniu z uwagi na jej miejsce zamieszkania, miejsce
      stałego pobytu, miejsce zarządu albo inne kryterium o podobnym charakterze i
      obejmuje również to Państwo, każdą jego jednostkę terytorialną lub organ lokalny.
      Jednakże określenie to nie obejmuje osób, które podlegają opodatkowaniu w tym
      Państwie, w zakresie dochodu osiąganego tylko ze źródeł w tym Państwie lub z
      tytułu majątku położonego w tym Państwie.
    Zgodnie z art. 4 ust. 2 ww. umowy:
      Jeżeli, stosownie do postanowień ustępu 1 niniejszego artykułu, osoba fizyczna ma
      miejsce zamieszkania w obu Umawiających się Państwach, to jej status określa się
      według następujących zasad:
      a) osobę uważa się za mającą miejsce zamieszkania w tym Państwie, w którym ma
        ona stałe miejsce zamieszkania; jeżeli ma ona stałe miejsce zamieszkania w obu
        Umawiających się Państwach, to uważa się, że ma ona miejsce zamieszkania w
        tym Państwie, z którym ma ściślejsze powiązania osobiste i gospodarcze (ośrodek
        interesów życiowych),

      b) jeżeli nie można ustalić, w którym Państwie osoba ma ośrodek interesów
        życiowych, albo jeżeli nie posiada ona stałego miejsca zamieszkania w żadnym z
        Państw, to uważa się, że ma ona miejsce zamieszkania w tym Umawiającym się
        Państwie, w którym zwykle przebywa,
      c) jeżeli osoba przebywa zazwyczaj w obu Państwach lub nie przebywa zazwyczaj w
        żadnym z nich, to uważa się, że ma ona miejsce zamieszkania w tym Państwie,
        którego jest obywatelem,
      d) jeżeli osoba jest obywatelem obydwu Państw lub nie jest obywatelem żadnego z
        nich, to właściwe organy Umawiających się Państw rozstrzygną tę kwestię w
        drodze wzajemnego porozumienia.
    Definicja „osoby mającej miejsce zamieszkania w Umawiającym się Państwie” odnosi się
    zatem bezpośrednio do określenia „miejsca zamieszkania” przyjętego w
    ustawodawstwach wewnętrznych państw i uwzględnia różne formy więzi osobistej z
    państwem, które we własnym ustawodawstwie ustala podstawę do nieograniczonego
    obowiązku podatkowego.
    Przy tym wskazać należy, iż według Komentarza do Modelowej Konwencji OECD
    posiadanie stałego ogniska domowego oznacza, iż osoba fizyczna urządziła je i zastrzegła
    dla swojego trwałego użytkowania, w przeciwieństwie do przebywania w konkretnym
    miejscu, ale w takich warunkach, z których wynika, że dany pobyt jest zamierzony na
    krótki czas. Zgodnie z Komentarzem, istotnym czynnikiem jest trwałość zamieszkania,
    dbałość o ognisko domowe, co należy rozumieć, że osoba zainteresowana czyni wszystko,
    co jest niezbędne, aby mieć to mieszkanie do własnej dyspozycji w każdym czasie, w
    sposób ciągły, a nie od czasu do czasu, na pobyt, który z różnych względów może mieć
    charakter krótkotrwały. Jeżeli osoba fizyczna posiada ognisko domowe w obu
    Umawiających się państwach, wówczas pierwszeństwo ma państwo, z którym osobiste i
    ekonomiczne powiązania danej osoby są ściślejsze. Przez takie powiązania, Komentarz
    nakazuje rozumieć ośrodek interesów życiowych, przy ustalaniu którego należy wziąć pod
    uwagę stosunki rodzinne i towarzyskie, zatrudnienie, działalność polityczną, kulturalną i
    wszelką inną, miejsce działalności gospodarczej i miejsce, z którego zarządza swoim
    mieniem. Wszystkie te okoliczności należy rozważyć w całości, uwzględniając indywidualne
    postępowanie danej osoby. Jeśli miejsca zamieszkania nie można ustalić na podstawie
    tego kryterium, należy ustalić je biorąc pod uwagę przede wszystkim miejsce, w którym
    osoba fizyczna zwykle przebywa, a następnie obywatelstwo danej osoby.
    Z opisu sprawy wynika, że w 2002 r. w związku z problemem znalezienia
    satysfakcjonującej Pana pracy, wyjechał Pan do Holandii, gdzie podjął Pan pracę w
    ogrodnictwie. W Holandii poznał Pan żonę i wraz z nią w 2011 r. z Holandii przeprowadził
    się Pan do Niemiec i tam postanowił Pan ułożyć sobie życie na stałe. Wynajmował Pan z
    żoną w Niemczech mieszkanie, a następnie dom. Tam też urodzili się Pana synowie.
    Zatrudnił się Pan w niemieckim zakładzie pracy. W niemieckim Urzędzie Skarbowym także
    rozliczał się Pan z żoną z dochodów. Pan nadal mieszkał i pracował w Niemczech. Do
    Polski przyjeżdżał Pan tylko w ramach urlopu, będąc mieszkańcem i pracownikiem
    Niemiec. Zintegrował się Pan z miejscową społecznością, nawiązał Pan przyjaźnie. Razem z
    przyjaciółmi brał Pan udział w różnych wydarzeniach kulturalnych, sportowych,
    festiwalach, razem z przyjaciółmi był Pan współorganizatorem biesiad - można powiedzieć
    był Pan częścią nich. Nigdy jednak nie należał Pan do jakichkolwiek organizacji czy klubów.
    Całą rodziną mieszkał Pan w Niemczech do grudnia 2018 r., kiedy żona po świątecznym
    pobycie w Polsce i pod wpływem namowy rodziców, postanowiła wraz z dziećmi zostać w
    rodzinnej miejscowości i nie wracać do Niemiec. Z początkiem stycznia 2019 r. do Niemiec
    wrócił Pan sam, mając jednak nadzieję, że żona zmieni zdanie i wraz z dziećmi przyjedzie z
    powrotem do Niemiec. Tak się jednak się nie stało. Żona zamieszkała najpierw z swoimi
    rodzicami, a potem udało jej się remontować starszy, niewielki domek obok nich. Od
    stycznia 2019 r. do kwietnia 2023 r. w Niemczech mieszkał Pan sam i głównie tam Pan

    przebywał. Do rodziny w Polsce przyjeżdżał Pan tylko w ramach urlopu, na Święta i na
    niektóre weekendy i nigdy w tych latach nie przebywał Pan na terytorium Polski dłużej niż
    183 dni. Dalej także z przyjaciółmi korzystał Pan w Niemczech z życia kulturalnego i
    sportowego, jak kiedyś z całą rodziną. Jedyne co uległo zmianie, to adres zamieszkania,
    gdyż po wyprowadzce do Polski żony z dziećmi zamienił Pan lokum w domu na mieszkanie
    bliżej Pana zakładu pracy. Przez cały czas samotnego mieszkania w Niemczech
    partycypował Pan w kosztach utrzymania Pana żony i dzieci w Polsce.
    Mając na uwadze opisany stan faktyczny oraz przedstawiony powyżej stan prawny, należy
    stwierdzić, że w latach 2020, 2021, 2022 i do kwietnia 2023 r. spełnia Pan przesłanki
    pozwalające uznać Pana za osobę mającą miejsce zamieszkania dla celów podatkowych
    zarówno w Polsce, jak i w Niemczech, z uwagi na fakt, że pracował i przebywał Pan w
    Niemczech, natomiast w Polsce mieszkała w tym czasie Pana żona oraz dzieci.
    W konsekwencji, Pana miejsce zamieszkania dla celów podatkowych należy ustalić
    zgodnie z regułami kolizyjnymi zawartymi w art. 4 ust. 2 Konwencji.
    Zgodnie z komentarzem do Modelowej Konwencji w sprawie podatku od dochodu i
    majątku, pkt a w art. 4 ust. 2 oznacza, że przy stosowaniu Konwencji (gdy istnieje kolizja
    ustawodawstw obu państw) uważa się, że miejsce zamieszkania osoby fizycznej znajduje
    się tam, gdzie osoba ta posiada stałe ognisko domowe, ognisko to musi być trwałe, co
    oznacza, że osoba ta urządziła je i zastrzegła dla swojego trwałego użytkowania, w
    przeciwnym do przebywania w konkretnym miejscu, ale w takich warunkach, z których
    wynika, że dany pobyt jest zamierzony na krótki okres.
    Jeżeli osoba fizyczna posiada stałe ognisko domowe w obu Umawiających się Państwach,
    to postanowienia ust. 4 przyznają pierwszeństwo państwu, z którym jego osobiste i
    gospodarcze powiązania są ściślejsze. Przez takie powiązania rozumie się ośrodek
    interesów życiowych.
    Po dokonaniu analizy Pana stopnia powiązań osobistych i gospodarczych, należy
    stwierdzić, że posiada Pan ośrodek interesów osobistych w Polsce (żona, dzieci),
    natomiast ośrodek interesów gospodarczych w Niemczech (źródło dochodów,
    mieszkanie). Zatem, nie można określić państwa, w którym w latach 2020, 2021, 2022 i do
    kwietnia 2023 r. znajdował się Pana ośrodek interesów życiowych. W związku z czym,
    zastosowanie znajdzie przepis art. 4 ust. 2 lit. b Konwencji, który pierwszeństwo
    opodatkowania przyznaje państwu, w którym osoba fizyczna zazwyczaj przebywa.
    Jak wynika z przedstawionego stanu faktycznego w latach podatkowych 2020, 2021, 2022
    nie przebywał Pan w Polsce dłużej niż 183 dni, zatem większą część roku przebywał Pan
    poza terytorium Rzeczpospolitej Polskiej.
    W związku z powyższym, w okresie od 2020 r. do kwietnia 2023 r. Pana miejscem
    zamieszkania były Niemcy. W konsekwencji, w latach 2020, 2021, 2022 i do kwietnia 2023
    r. podlegał Pan w Polsce ograniczonemu obowiązkowi podatkowemu, określonemu w art.
    3 ust. 2a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.
    Z treści wniosku wynika, że na początku 2023 r. podjął Pan decyzję o powrocie na stałe do
    Polski. Zaczął Pan realizować swój plan składając w Niemczech wypowiedzenie w pracy a
    przyjeżdżając na kilka dni urlopu, czy weekend przywoził Pan już swoje rzeczy.
    Najważniejsze sprawy związane z mieszkaniem, kredytem, pracą udało się Panu załatwić i
    w kwietniu 2023 r. definitywnie na stałe wrócił Pan do Polski. Zamieszkał Pan z żoną i
    dziećmi w kupionym przez żonę domu, i przez współwłasność małżeńską jest też Pan jego
    współwłaścicielem. Dom do dnia dzisiejszego Pan remontuje. W maju 2023 r. podjął Pan
    satysfakcjonującą Pan pracę i obecnie ma Pan umowę o pracę na czas nieokreślony. W
    chwili obecnej w Niemczech ma Pan jedynie jeszcze otwarte konto z niewielką sumą
    pieniędzy, którego nie zdążył zamknąć, ale zamierza Pan to zrobić w najbliższym czasie, no
    i ma Pan przyjaciół z którymi kontaktuję się przez ....

    W związku z powyższym, w wyniku przeniesienia miejsca zamieszkania do Polski podlega
    Pan w Polsce nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu. Zatem, warunek wskazany
    w art. 21 ust. 43 pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych został spełniony.
    Następny warunek określa art. 21 ust. 43 pkt 2 lit. a) i b) ww. ustawy.
    Z informacji zawartych we wniosku i jego uzupełnieniu wynika, że był Pan mieszkańcem
    Niemiec, pracując do kwietnia 2023 r. w niemieckim zakładzie pracy i Pana przychody
    uzyskane w Niemczech, rozliczał Pan najpierw wraz z żoną (2019 r., 2020 r.), a za 2021 r.,
    2022 r. i częściowo za 2023 r. samodzielnie w niemieckim organie skarbowym, korzystając
    z przysługujących Panu ulg. Od stycznia 2019 r. do kwietnia 2023 r. w Niemczech mieszkał
    Pan sam i głównie tam Pan przebywał i nigdy w tych latach nie przebywał Pan na
    terytorium Polski dłużej niż 183 dni.
    Zatem, spełniła Pan również wymagania wskazane w art. 21 ust. 43 pkt 2 lit. a) i b) ww.
    ustawy.
    Co równie istotne, jednym z wymagań, wymienionych w art. 21 ust. 43 pkt 3 lit. a) ww.
    ustawy jest posiadanie obywatelstwa polskiego, który to warunek również Pan spełnił,
    bowiem jak Pan wskazał w opisie sprawy posiada Pan obywatelstwo polskie.
    Kolejnym istotnym kryterium umożliwiającym zastosowanie „ulgi na powrót” jest
    stosownie do art. 21 ust. 43 pkt 4 tej ustawy, posiadanie certyfikatu rezydencji lub innych
    dowodów dokumentujących miejsce zamieszkania dla celów podatkowych w okresie
    niezbędnym do ustalenia prawa do tego zwolnienia.
    Zgodnie z art. 5a pkt 21 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Ilekroć w ustawie mowa jest o certyfikacie rezydencji - oznacza to zaświadczenie o
      miejscu zamieszkania podatnika dla celów podatkowych wydane przez właściwy
      organ administracji podatkowej państwa miejsca zamieszkania podatnika.
    Z treści ww. regulacji wynika, że dokumentowanie miejsca zamieszkania dla celów
    podatkowych w okresie niezbędnym do ustalenia prawa do „ulgi na powrót” może
    alternatywnie nastąpić posiadanym przez podatnika certyfikatem rezydencji lub innym
    dowodem. Wystarczy zatem, że podatnik posiada inne dokumenty, które potwierdzą jego
    miejsce zamieszkania w innym państwie, niemniej muszą być to dokumenty
    potwierdzające miejsce zamieszkania dla celów podatkowych. Takimi dokumentami
    mogą być np. umowa o pracę, albo umowa najmu mieszkania za granicą, albo
    zaświadczenie od byłego pracodawcy.
    Choć przepisy podatkowe nie wymieniają w tym zakresie żadnego katalogu, to należy
    pamiętać, że zgodnie z art. 180 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa
    (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.):
      Jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia
      sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem.
    Powyższe oznacza, że innymi dowodami wskazującymi na miejsce zamieszkania poza
    Polską mogą być m.in. umowa o pracę, historia zatrudnienia, zagraniczne zeznania
    podatkowe, zagraniczna umowa najmu nieruchomości, paski wynagrodzeń, wyciągi
    bankowe czy też zagraniczne zaświadczenie od pracodawcy. Można w tym zakresie
    przedstawić również inne dowody.
    W uzupełnieniu wniosku wskazał Pan, że jest posiadaniu następujących dokumentów
    dotyczących m.in. lat 2020-2022 do kwietnia 2023 r.: certyfikatu rezydencji dla celów
    podatkowych, zeznań przed niemieckim organem skarbowym z uzyskanych w Niemczech
    przychodów, umowy o pracę na czas nieokreślony, umowy najmu domu na czas
    nieokreślony, umowy najmu mieszkania, wyciągów bankowych, umowy kredytowej, polisy
    ubezpieczeniowej.

    Zatem spełnił Pan warunek wskazany w art. 21 ust. 43 pkt 4 ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych.
    Jednocześnie, w sposób oczywisty spełnił Pan również zastrzeżenie wynikające z art. 21
    ust. 43 pkt 5 ww. ustawy, bowiem jak wskazał Pan w opisie nie korzystał wcześniej w
    całości lub w części z ulgi na powrót.
    Mając na uwadze przedstawiony we wniosku opis stanu faktycznego oraz powołane
    przepisy prawa uznać należy, że ma Pan prawo do skorzystania z tzw. „ulgi na powrót”, o
    której mowa w art. 21 ust. 1 pkt 152 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych –
    w wysokości nieprzekraczającej w roku podatkowym kwoty 85 528 zł – w czterech kolejno
    po sobie następujących latach podatkowych, licząc od początku roku, w którym nastąpiło
    przeniesienie miejsca zamieszkania, tj. od 2023 r., albo od początku roku następnego, tj.
    od 2024 r.
    Zatem, przedmiotowym zwolnieniem może Pan objąć przychody uzyskiwane z tytułu
    umowy o pracę w latach 2023 oraz 2024.
    Zgodnie z art. 81 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z
    2025 r. poz. 111 ze zm.):
      Jeżeli odrębne przepisy nie stanowią inaczej, podatnicy, płatnicy i inkasenci mogą
      skorygować uprzednio złożoną deklarację.
    Z art. 81 § 2 Ordynacji podatkowej wynika, że:
      Skorygowanie deklaracji następuje przez złożenie korygującej deklaracji.
    Stosownie do art. 3 pkt 5 tej ustawy:
      Ilekroć w ustawie jest mowa o deklaracjach - rozumie się przez to również zeznania,
      wykazy, zestawienia, sprawozdania oraz informacje, do których składania
      obowiązani są, na podstawie przepisów prawa podatkowego, podatnicy, płatnicy i
      inkasenci.
    Stosownie do art. 70 § 1 Ordynacji podatkowej:
      Zobowiązanie podatkowe przedawnia się z upływem 5 lat, licząc od końca roku
      kalendarzowego, w którym upłynął termin płatności podatku.
    Zgodnie natomiast z art. 75 § 3 ww. ustawy:
      Jeżeli z przepisów prawa podatkowego wynika obowiązek złożenia zeznania
      (deklaracji), to podatnik, płatnik lub inkasent równocześnie z wnioskiem o
      stwierdzenie nadpłaty jest obowiązany złożyć skorygowane zeznanie (deklarację).
    Jeżeli zatem, skutkiem dokonanej korekty będzie powstanie nadpłaty, to zgodnie z art. 75
    § 3 ustawy Ordynacja podatkowa, należy złożyć wraz ze skorygowanym zeznaniem
    rocznym również wniosek o jej stwierdzenie do właściwego organu podatkowego.
    W konsekwencji, może Pan złożyć korektę zeznania podatkowego za lata 2023 i 2024 i
    objąć przychody uzyskane z tytułu umowy o pracę tzw. „ulgą na powrót” w wysokości
    nieprzekraczającej w roku podatkowym kwoty 85 528 zł.
    Wobec tego, Pana stanowisko uznałem za prawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, które Pan przedstawił i stanu prawnego, który
    obowiązuje w dniu wydania interpretacji.

    Organ podkreśla, że procedura wydawania indywidualnych interpretacji przepisów prawa
    podatkowego nie podlega regułom przewidzianym dla postępowania podatkowego, czy
    kontrolnego. Przedmiotem interpretacji wydanej na podstawie art. 14b ustawy z dnia 29
    sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.) jest sam
    przepis prawa. Organ wydający interpretacje opiera się wyłącznie na opisie stanu
    faktycznego lub zdarzenia przyszłego przedstawionego we wniosku – nie prowadzi
    postępowania dowodowego. Postępowanie w sprawie wydania interpretacji indywidualnej
    ma na celu wyjaśnienie wątpliwości co do sposobu zastosowania przepisów prawa
    podatkowego materialnego do określonego stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    · Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z
    dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.).
    Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pana sytuacja będzie zgodna
    (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosuje się Pan do
    interpretacji.
    · Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
      z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    · Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pan prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu
    Administracyjnego w ....
    Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002
    r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze
    zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
    · w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
    · w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP
      (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.