Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0113-KDIPT2-2.4011.710.2025.1.DA
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-09-24
Teza: Opodatkowanie otrzymanej kwoty z tytułu zawarcia ugody z
bankiem.
Słowa kluczowe: banki
kredyt
nadpłata
nadpłata-zwrot nadpłaty
roszczenia
ugody
Zagadnienia: Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Źródła przychodów.-Przychody z innych źródeł.
Przepisy: [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 2-art. 10-ust. 1-pkt 9
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 2-art. 11-ust. 1
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 2-art. 20-ust. 1

## Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

Szanowna Pani,
    stwierdzam, że Pani stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego
    zdarzenia przyszłego w podatku dochodowym od osób fizycznych jest prawidłowe.

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

28 lipca 2025 r. wpłynął Pani wniosek z 22 lipca 2025 r. o wydanie interpretacji
    indywidualnej, który dotyczy podatku dochodowego od osób fizycznych. Treść wniosku
    jest następująca:

## Opis zdarzenia przyszłego

Wnioskodawczyni, Pani ... zawarła 25 września 2008 r. z bankiem (obecnie ..., dalej: „Bank”)
    z siedzibą w ... umowę kredytu nr ... (dalej: „Umowa”). Kredyt ten, denominowany w
    walucie obcej (CHF), został zaciągnięty celem nabycia działki pod budowę domu w
    miejscowości ..., gmina ....
    Kwota kredytu wynosiła 86 893,28 CHF, z czego kwota 85 862,92 CHF została udzielona
    celem nabycia nieruchomości, natomiast pozostała kwota 1 030,36 CHF przeznaczona
    została na sfinansowanie opłaty przygotowawczej.
    Wnioskodawczyni wytoczyła powództwo przeciwko Bankowi, mające na celu
    unieważnienie umowy kredytowej, powołując się na występujące w umowie klauzule
    niedozwolone.
    Bank przedstawił Wnioskodawczyni propozycję zawarcia porozumienia rozliczeniowego
    („Porozumienie”). Wedle ust. 2 Porozumienia, Strony zgodnie potwierdzają, że do dnia
    zawarcia Porozumienia:
    2.1 Bank na podstawie Umowy Kredytu wypłacił Klientowi kapitał w kwocie 219 743,49 zł.
    2.2 Klient na podstawie Umowy Kredytu wpłacił na rzecz Banku 419 527 zł.
    Wedle ust. 4 Porozumienia „Mając na uwadze powyższe, w celu kompleksowego
    uregulowania rozliczeń stron wynikających z zakwestionowania przez Klienta ważności
    Umowy Kredytu Strony zgodnie oświadczają, że:
      uznają wzajemnie swoje wierzytelności wynikające z trwałej bezskuteczności
      /nieważności Umowy Kredytu, w kwotach określonych w pkt 2.1 i 2.2 powyżej;
      dokonują zgodnego rozliczenia wzajemnych wierzytelności określonych odpowiednio
      w pkt 2.1 i 2.2, poprzez ich umowne potrącenie;
      na skutek dokonanego potrącenia Bank jest zobowiązany do zapłaty na rzecz Klienta
      kwoty 199 783,51 zł, którą zobowiązuje się zapłacić w terminie 30 dni od dnia
      zawarcia Porozumienia, na poniższy rachunek bankowy (...).”
    W przypadku podpisania porozumienia, Wnioskodawczyni zobowiązuje się wycofać
    pozew. Należy zauważyć, że celem Porozumienia jest rozliczenie świadczeń wzajemnych
    stron. W związku z tym, że Wnioskodawczyni nadpłaciła kwotę rat kapitałowo-
    odsetkowych, Bank zobowiązuje się do zwrotu różnicy pomiędzy wypłaconym kapitałem, a
    wpłaconymi przez Wnioskodawczynię ratami kapitałowo-odsetkowymi.
    Bank nie wypłaci Wnioskodawczyni żadnych dodatkowych świadczeń.

## Pytanie

Czy kwota, którą ma otrzymać Wnioskodawczyni na podstawie zaproponowanego
    Porozumienia rozliczeniowego z Bankiem, będzie stanowiła po stronie Wnioskodawczyni
    przychód?
    Pani stanowisko w sprawie
    Zdaniem Wnioskodawczyni, kwota otrzymana od Banku na podstawie Porozumienia nie
    powinna być opodatkowana podatkiem dochodowym od osób fizycznych, ponieważ
    stanowi zwrot środków, które Wnioskodawczyni wcześniej wpłaciła Bankowi w trakcie
    trwania Umowy. Wnioskodawczyni nie uzyskuje zatem nowego przysporzenia
    majątkowego, lecz odzyskuje wpłacone wcześniej środki. W związku z tym, że zwrot ten

    nie prowadzi do wzrostu wartości majątku, nie powinien być traktowany jako przychód w
    rozumieniu ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych (dalej: „ustawa o PIT”).
    Uzasadnienie
    Zgodnie z przepisami ustawy o PIT, opodatkowaniu podlega jedynie taki przychód, który
    prowadzi do realnego przysporzenia majątkowego podatnika. W przypadku zwrotu
    kapitału, który uprzednio został wpłacony przez Wnioskodawczynię na mocy umowy
    kredytowej, nie możemy mówić o uzyskaniu nowego dochodu. Środki te mają charakter
    zwrotu wpłat dokonanych wcześniej, co wyklucza je z kategorii przychodu podlegającego
    opodatkowaniu.
    Zgodnie z art. 9 ust. 1 ustawy o PIT, opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają
    wszelkiego rodzaju dochody, z wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c
    oraz dochodów, od których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano
    poboru podatku.
    Powołany przepis wyraża tzw. zasadę powszechności opodatkowania. Regułą jest, że
    każdy dochód osiągnięty przez osobę fizyczną podlega opodatkowaniu, wyjątkiem zaś jest
    sytuacja, gdy dochód opodatkowaniu nie podlega. Wyjątki od omawianej zasady dotyczą:
    dochodów, które zostały wprost wymienione przez ustawodawcę w art. 21, 52, 52a i 52c
    ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych jako zwolnione z podatku oraz
    dochodów, od których zaniechano poboru podatku w drodze rozporządzenia ministra
    właściwego do spraw finansów publicznych wydanego na podstawie art. 22 ustawy -
    Ordynacja podatkowa (rozporządzenie takie może być wydane w przypadkach
    uzasadnionych interesem publicznym lub ważnym interesem podatników).
    Art. 11 ust. 1 ustawy o PIT precyzuje, że opodatkowaniu podlegają jedynie te przychody,
    które skutkują rzeczywistym wzrostem majątku podatnika. Zgodnie z wykładnią
    przepisów, opodatkowaniu podlega wyłącznie realne przysporzenie, które zwiększa
    wartość majątku podatnika i prowadzi do uzyskania przez niego korzyści. W sytuacji, gdy
    dochodzi do unieważnienia umowy, zwrot środków nie jest przysporzeniem majątkowym,
    lecz jedynie restytucją - przywróceniem stanu majątkowego sprzed dokonania czynności
    prawnej. Z tego względu, uzyskane przez Wnioskodawczynię środki, które zostały
    wpłacone bankowi, nie powinny być traktowane jako przychód podlegający
    opodatkowaniu.
    Instytucja kredytu uregulowana została przepisami ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. -
    Prawo bankowe. Zgodnie z treścią art. 69 ust. 1 ww. ustawy, przez umowę kredytu bank
    zobowiązuje się oddać do dyspozycji kredytobiorcy na czas oznaczony w umowie kwotę
    środków pieniężnych z przeznaczeniem na ustalony cel, a kredytobiorca zobowiązuje się
    do korzystania z niej na warunkach określonych w umowie, zwrotu kwoty wykorzystanego
    kredytu wraz z odsetkami w oznaczonych terminach spłaty oraz zapłaty prowizji od
    udzielonego kredytu.
    Podkreślić należy, że otrzymanie kredytu i jego spłata na warunkach przewidzianych w
    umowie kredytowej są obojętne podatkowo.
    O uzyskaniu przychodu w rozumieniu ustawy o podatku dochodowym do osób fizycznych
    można więc mówić w każdej sytuacji, gdy podatnik, czy to na skutek otrzymania
    określonych wartości majątkowych (środków pieniężnych, świadczeń w naturze czy też
    innych nieodpłatnych świadczeń), czy też gdy na skutek określonego zdarzenia
    powodującego zmniejszenie jego zobowiązań wobec innych podmiotów, uzyskuje
    określone przysporzenie majątkowe.
    Kwotą, którą Bank ma wypłacić Wnioskodawczyni, stanowić będzie zatem zwrot środków,
    które Wnioskodawczyni wpłaciła do Banku na poczet kapitału oraz odsetek, spłacając raty
    kapitału (tzw. zwrot rat kapitałowo-odsetkowych). Zwrot ten nie będzie stanowić dla
    Wnioskodawczyni przychodu.

    Mając na względzie powyższe, należy uznać stanowisko Wnioskodawczyni za prawidłowe.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawiła Pani we wniosku jest prawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Reguły dotyczące opodatkowania
    Zgodnie z przepisem art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym
    od osób fizycznych (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 163 ze zm.):
      Opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z
      wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od
      których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.
    Stosownie do art. 9 ust. 2 ww. ustawy:
      Dochodem ze źródła przychodów, jeżeli przepisy art. 23o, art. 23u, art. 24-24b, art.
      24c, art. 24e, art. 30ca, art. 30da oraz art. 30f nie stanowią inaczej, jest nadwyżka
      sumy przychodów z tego źródła nad kosztami ich uzyskania osiągnięta w roku
      podatkowym. Jeżeli koszty uzyskania przekraczają sumę przychodów, różnica jest
      stratą ze źródła przychodów.
    W myśl art. 11 ust. 1 ww. ustawy:
      Przychodami, z zastrzeżeniem art. 14-15, art. 17 ust. 1 pkt 6, 9, 10 w zakresie
      realizacji praw wynikających z pochodnych instrumentów finansowych, pkt 11, art.
      19, art. 25b, art. 30ca, art. 30da i art. 30f, są otrzymane lub postawione do dyspozycji
      podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość
      otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń.
    Za przychody należy zatem uznać każdą formę przysporzenia majątkowego, zarówno
    formę pieniężną jak i niepieniężną, w tym nieodpłatne świadczenia otrzymane przez
    podatnika. Dla celów podatkowych przyjmuje się, że nieodpłatne świadczenie obejmuje
    każde działanie lub zaniechanie na rzecz innej osoby oraz wszystkie zdarzenia prawne i
    zdarzenia gospodarcze w działalności podmiotów, których skutkiem jest przysporzenie
    majątku innej osoby, mające konkretny wymiar finansowy.
    Źródła przychodów
    Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych wyraźnie rozróżnia źródła
    przychodów oraz sposób opodatkowania dochodów z poszczególnych źródeł.
    W myśl art. 10 ust. 1 pkt 9 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Źródłami przychodów są: inne źródła.
    Stosownie natomiast do art. 20 ust. 1 ww. ustawy:
      Za przychody z innych źródeł, o których mowa w art. 10 ust. 1 pkt 9, uważa się w
      szczególności: kwoty wypłacone po śmierci członka otwartego funduszu
      emerytalnego wskazanej przez niego osobie lub członkowi jego najbliższej rodziny, w
      rozumieniu przepisów o organizacji i funkcjonowaniu funduszy emerytalnych, kwoty
      uzyskane z tytułu zwrotu z indywidualnego konta zabezpieczenia emerytalnego oraz
      wypłaty z indywidualnego konta zabezpieczenia emerytalnego, w tym także
      dokonane na rzecz osoby uprawnionej na wypadek śmierci oszczędzającego, zasiłki
      pieniężne z ubezpieczenia społecznego, alimenty, stypendia, świadczenia otrzymane
      z tytułu umowy o pomocy przy zbiorach, dotacje (subwencje) inne niż wymienione w
      art. 14, dopłaty, nagrody i inne nieodpłatne świadczenia nienależące do przychodów
      określonych w art. 12-14 i art. 17.
    Użycie w powyższym przepisie sformułowania „w szczególności”, wskazuje, że definicja
    przychodów z innych źródeł ma charakter otwarty i nie ma przeszkód, aby do tej kategorii

    zaliczyć również przychody inne niż wymienione wprost w przepisie art. 20 ust. 1 ustawy.
    O przychodzie podatkowym z innych źródeł będziemy mówić w każdym przypadku, kiedy
    u podatnika wystąpią realne korzyści majątkowe.
    W opisie sprawy wskazała Pani, że w dniu 25 września 2008 r. zawarła Pani z Bankiem
    umowę o kredyt denominowany w walucie obcej (CHF), został zaciągnięty celem nabycia
    działki pod budowę domu. Kwota kredytu wynosiła 86 893,28 CHF, z czego kwota 85
    862,92 CHF została udzielona celem nabycia nieruchomości, natomiast pozostała kwota 1
    030,36 CHF przeznaczona została na sfinansowanie opłaty przygotowawczej. Bank
    przedstawił Pani propozycję zawarcia porozumienia rozliczeniowego („Porozumienie”).
    Wedle ust. 2 Porozumienia, Strony zgodnie potwierdzają, że do dnia zawarcia
    Porozumienia:
    2.1 Bank na podstawie Umowy Kredytu wypłacił Klientowi kapitał w kwocie 219 743,49 zł.
    2.2 Klient na podstawie Umowy Kredytu wpłacił na rzecz Banku 419 527 zł.
    Wedle ust. 4 Porozumienia „Mając na uwadze powyższe, w celu kompleksowego
    uregulowania rozliczeń stron wynikających z zakwestionowania przez Klienta ważności
    Umowy Kredytu Strony zgodnie oświadczają, że:
    uznają wzajemnie swoje wierzytelności wynikające z trwałej bezskuteczności/nieważności
    Umowy Kredytu, w kwotach określonych w pkt 2.1 i 2.2 powyżej;
    dokonują zgodnego rozliczenia wzajemnych wierzytelności określonych odpowiednio w
    pkt 2.1 i 2.2, poprzez ich umowne potrącenie;
    na skutek dokonanego potrącenia Bank jest zobowiązany do zapłaty na rzecz Klienta
    kwoty 199 783,51 zł; którą zobowiązuje się zapłacić w terminie 30 dni od dnia zawarcia
    Porozumienia, na poniższy rachunek bankowy (...).”
    Celem ww. Porozumienia jest rozliczenie świadczeń wzajemnych stron. W związku z tym,
    że nadpłaciła Pani kwotę rat kapitałowo-odsetkowych, Bank zobowiązuje się do zwrotu
    różnicy pomiędzy wypłaconym kapitałem, a wpłaconymi przez Panią ratami kapitałowo-
    odsetkowymi. Bank nie wypłaci Pani żadnych dodatkowych świadczeń.
    Powzięła Pani wątpliwość, czy po Pani stronie powstanie obowiązek podatkowy z tytułu
    otrzymania przez Panią kwoty stanowiącej zwrot uprzednio uiszczonych rat kapitałowo-
    odsetkowych, które Bank Pani wypłaci.
    Należy zatem przeanalizować skutki podatkowe powyższej czynności.
    Zwrot w wyniku potrącenia wzajemnych roszczeń
    Ugoda – jako jeden z typów umów – regulowana jest przepisami Kodeksu cywilnego.
    Zgodnie z art. 917 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (t. j. Dz. U. z 2025 r.
    poz. 1071 ze zm.):
    Przez ugodę strony czynią sobie wzajemne ustępstwa w zakresie istniejącego między nimi
    stosunku prawnego w tym celu, aby uchylić niepewność co do roszczeń wynikających z
    tego stosunku lub zapewnić ich wykonanie albo by uchylić spór istniejący lub mogący
    powstać.
    Powołana definicja ugody pozwala wyróżnić elementy konstrukcyjne tej instytucji. Po
    pierwsze, zauważyć należy, że umowa ta może być zawarta wyłącznie w sytuacji, gdy
    między stronami stosunku prawnego istnieje niepewność albo spór, co do roszczeń
    wynikających z tego stosunku. Po drugie, celem zawarcia ugody jest uchylenie tej
    niepewności lub sporu. Wreszcie po trzecie, strony dążą do osiągnięcia celu przez
    wzajemne ustępstwa. Tak więc nieodłącznym elementem ugody są wzajemne ustępstwa
    stron. W literaturze przedmiotu podkreśla się, że z ustępstwem mamy do czynienia, gdy
    ktoś rezygnuje z jakiegoś warunku, wymagania, zmniejsza swoje żądania czy też odstępuje
    od nich. Ustępstwa mogą polegać m.in. na zrzeczeniu się uprawnień czy też zarzutów,
    zaciąganiu zobowiązań, obniżeniu świadczenia itp.

    Zarówno w doktrynie jak i w orzecznictwie podkreśla się szczególną przyczynę prawną
    ugody. Oznacza to, że ugoda nie tworzy nowego stosunku prawnego, a jedynie odnosi się
    do istniejącego stosunku prawnego stanowiącego podstawę powództwa, a tym samym
    podstawę zawarcia ugody.
    W doktrynie prezentowany jest również pogląd, zgodnie z którym kauzalność ugody
    przejawia się w określeniu zarzutów, którymi mogą się posłużyć strony po zawarciu ugody.
    Tak więc ugoda jest czynnością, realizowaną w drodze wzajemnych ustępstw stron,
    zmierzającą do uchylenia niepewności co do roszczeń wynikających z tego stosunku lub
    zapewnienia ich wykonania albo uchylenia sporu istniejącego lub mogącego powstać.
    Instytucja kredytu została natomiast uregulowana przepisami ustawy z 29 sierpnia 1997 r.
    Prawo bankowe (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1646 ze zm.).
    Zgodnie z treścią art. 69 ust. 1 ww. ustawy:
    Przez umowę kredytu bank zobowiązuje się oddać do dyspozycji kredytobiorcy na czas
    oznaczony w umowie kwotę środków pieniężnych z przeznaczeniem na ustalony cel, a
    kredytobiorca zobowiązuje się do korzystania z niej na warunkach określonych w umowie,
    zwrotu kwoty wykorzystanego kredytu wraz z odsetkami w oznaczonych terminach spłaty
    oraz zapłaty prowizji od udzielonego kredytu.
    Otrzymanie kredytu i jego spłata na warunkach przewidzianych w umowie kredytowej są
    obojętne podatkowo. Przychód po stronie kredytobiorcy pojawia się w przypadku, kiedy
    dochodzi do umorzenia kredytu, jego części lub odsetek. Wtedy bowiem kredytobiorca
    osiąga konkretne przysporzenie majątkowe (przychód w rozumieniu ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych).
    Opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych podlega - co do zasady -
    każdy dochód osiągnięty przez osobę fizyczną.
    Zgodnie natomiast z definicją dochodu jest nim nadwyżka przychodów ze źródła nad
    kosztami jego uzyskania. Pojęciem pierwotnym dla dochodu jest więc pojęcie przychodu.
    Ten z kolei definiowany jest przez ustawodawcę, czemu dał wyraz w art. 11 ust. 1, jako
    otrzymane lub postawione do dyspozycji podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i
    wartości pieniężne oraz wartość otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych
    świadczeń. Niemniej jednak z definicji tej wywieść można również, że za przychody
    podatkowe mogą być uznane tylko takie świadczenia, które są określonym przyrostem
    majątkowym (zarówno zwiększającym aktywa jak i zmniejszającym pasywa) o charakterze
    definitywnym, nie mające charakteru zwrotnego.
    O uzyskaniu przychodu w rozumieniu ustawy o podatku dochodowym do osób fizycznych
    można więc mówić w każdej sytuacji, gdy podatnik, czy to na skutek otrzymania
    określonych wartości majątkowych (środków pieniężnych, świadczeń w naturze czy też
    innych nieodpłatnych świadczeń), czy też gdy na skutek określonego zdarzenia
    powodującego zmniejszenie jego zobowiązań wobec innych podmiotów, uzyskuje
    określone przysporzenie majątkowe.
    Zasady i skutki dokonywania kompensaty (potrącenia) reguluje przepis art. 498 ustawy
    Kodeks cywilny, zgodnie z którym:
      § 1. Gdy dwie osoby są jednocześnie względem siebie dłużnikami i wierzycielami,
      każda z nich może potrącić swoją wierzytelność z wierzytelności drugiej strony, jeżeli
      przedmiotem obu wierzytelności są pieniądze lub rzeczy tej samej jakości oznaczone
      tylko co do gatunku, a obie wierzytelności są wymagalne i mogą być dochodzone
      przed sądem lub przed innym organem państwowym.
      § 2. Wskutek potrącenia obie wierzytelności umarzają się nawzajem do wysokości
      wierzytelności niższej.
    Potrącenie wierzytelności jest jedną z form wygaśnięcia zobowiązania w wyniku
    wykonania świadczenia przez umorzenie wzajemnych wierzytelności między stronami.

    Wygaśnięcie zobowiązania przez potrącenie, czyli kompensata wierzytelności, następuje
    wówczas, jeżeli jedna strona jest w stosunku do drugiej dłużnikiem i jednocześnie
    wierzycielem, tj. ma zarówno wierzytelność, jak i zobowiązanie względem tej drugiej
    strony. Potrącenie, mimo że dotyczy świadczeń tego samego rodzaju (z reguły
    pieniężnych), prowadzi do zaliczenia jednej wierzytelności na poczet drugiej. Dochodzi w
    ten sposób do zaspokojenia wierzyciela i osiągnięcia tym samym celu zobowiązania. Na
    skutek potrącenia wierzytelności obydwu stron umarzają się nawzajem do wysokości
    wierzytelności niższej. Instytucja potrącenia jest substytutem świadczenia, dzięki któremu
    dłużnik płaci swój dług i zwalnia się z zobowiązania. W momencie potrącenia następuje
    faktyczne spełnienie świadczenia. Potrącenie jest więc formą wykonania zobowiązania, do
    którego, w myśl art. 503 Kodeksu cywilnego, stosuje się przepisy o zaliczeniu zapłaty.
    Wprawdzie przez potrącenie strony nie otrzymują efektywnie należnych im świadczeń, ale
    wskutek zaliczenia wierzytelności jednej z nich na poczet wierzytelności drugiej każda ze
    stron zostaje zwolniona ze swego długu, co pozwala uznać ich długi za spłacone. Tym
    samym potrącenie jako sposób wygaszenia stosunku zobowiązaniowego uznaje się za
    równoważny spełnieniu świadczenia (zapłacie).
    Pani skutki podatkowe z tytułu wypłaty przez Bank na Pani rzecz kwoty stanowiącej zwrot
    uprzednio uiszczonych rat kapitałowo-odsetkowych
    Z opisu sprawy wynika, że celem Porozumienia między Panią a Bankiem jest rozliczenie
    świadczeń wzajemnych stron. W związku z tym, że nadpłaciła Pani kwotę rat kapitałowo-
    odsetkowych, Bank zobowiązuje się do zwrotu różnicy pomiędzy wypłaconym Pani
    kapitałem, a wpłaconymi przez Panią na rzecz Banku ratami kapitałowo-odsetkowymi.
    Zatem wskazać należy, że w przypadku zwrotu wcześniej wpłacanych środków
    pieniężnych tytułem uiszczonych rat kapitałowo-odsetkowych – taka operacja nie spełnia
    celu przychodu jakim jest zwiększenie majątku podatnika – ani poprzez zwiększenie
    aktywów ani poprzez zmniejszenie jego pasywów. Po stronie kredytobiorcy nie dochodzi
    do powstania przysporzenia majątkowego, bowiem otrzymuje on z powrotem zwrot
    swoich własnych środków, które wcześniej wpłacił tytułem spłaty zaciągniętego kredytu.
    Taka wypłata będzie więc dla kredytobiorcy neutralna podatkowo – po jego stronie nie
    powstanie przychód w rozumieniu przepisów ustawy o podatku dochodowym od osób
    fizycznych, podlegający opodatkowaniu podatkiem dochodowym.
    Mając na uwadze powyższe, stwierdzam, że skoro w wyniku rozliczenia wzajemnych
    wierzytelności otrzyma Pani od Banku zwrot środków pieniężnych z tytułu wpłaconych
    przez Panią rat kapitałowo-odsetkowych, to otrzymany przez Panią zwrot nie będzie
    stanowić przychodu w rozumieniu art. 11 ustawy o podatku dochodowym od osób
    fizycznych, klasyfikowanego do źródła, o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 9 w zw. z art. 20
    ust. 1 ww. ustawy i nie będzie podlegał opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób
    fizycznych.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, które Pani przedstawiła i stanu prawnego,
    który obowiązuje w dniu wydania interpretacji.
    Procedura wydawania indywidualnych interpretacji przepisów prawa podatkowego nie
    podlega regułom przewidzianym dla postępowania podatkowego, czy kontrolnego. Organ
    wydający interpretacje opiera się wyłącznie na opisie stanu faktycznego lub zdarzenia
    przyszłego przedstawionego we wniosku – nie prowadzi postępowania dowodowego.
    Postępowanie w sprawie wydania interpretacji indywidualnej ma na celu wyjaśnienie
    wątpliwości co do sposobu zastosowania przepisów prawa podatkowego materialnego do
    określonego stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego. Przedmiotem interpretacji
    wydanej na podstawie art. 14b ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.
    j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.) jest sam przepis prawa. Rolą postępowania w sprawie

    wydania indywidualnej interpretacji przepisów podatkowych nie jest ustalanie stanu
    faktycznego (zdarzenia przyszłego), stanowi to bowiem domenę ewentualnego
    postępowania podatkowego. To na podatniku ciąży obowiązek udowodnienia w toku tego
    postępowania okoliczności faktycznych, z których wywodzi on dla siebie korzystne skutki
    prawne. Organ nie prowadzi postępowania dowodowego, ograniczając się d analizy
    okoliczności podanych we wniosku. W stosunku do tych okoliczności wyraża swoje
    stanowisko, które zawsze musi być jednak ustosunkowaniem się do poglądu (stanowiska)
    prezentowanego w danej sprawie przez wnioskodawcę. Interpretacja indywidualna
    wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, o ile rzeczywisty stan faktyczny sprawy
    będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie z opisem zdarzenia przyszłego
    podanym przez Panią w złożonym wniosku. W związku z powyższym, w przypadku zmiany
    któregokolwiek elementu opisu sprawy przedstawionego we wniosku, udzielona
    odpowiedź traci swoją aktualność.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    · Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy
      z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.).
      Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pani sytuacja będzie zgodna
      (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosuje się Pani do
      interpretacji.
    · Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
      z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    · Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pani prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu
    Administracyjnego .... Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z
    dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.
    U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
    · w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
    · w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP
      (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.