Interpretacja indywidualna
Sygnatura: IBPP1/4512-548/16-1/MS
Organ: Dyrektor Izby Skarbowej w Katowicach
Data wydania: 2016-10-14
Teza: czy Wnioskodawczyni kontynuująca działalność gospodarczą na własny rachunek - taką samą jaką prowadził jej zmarły mąż - prawidłowo uwzględniła we własnej deklaracji VAT-7 nadwyżkę podatku VAT naliczonego nad należnym z deklaracji VAT-7 męża, czy prawidłowym postępowaniem jest wykazanie dla potrzeb podatku od towarów i usług tylko w części różnicy między wartością, należną za całość wykonanej usługi a wartością już wpłaconej i opodatkowanej podatkiem VAT zaliczki, która to zaliczka została opodatkowana VAT w działalności gospodarczej męża Wnioskodawczyni.
Słowa kluczowe: deklaracje; kwota-kwota do przeniesienia; spadkobiercy; śmierć
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III-Rozdział 1-art. 15; [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział X-Rozdział 1-art. 96

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA

Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2015 r. poz. 613 ze zm.) oraz § 2 i § 6 pkt 2 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 kwietnia 2015 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz.U. z 2015 r. poz. 643) - Dyrektor Izby Skarbowej w Katowicach działający w imieniu Ministra Rozwoju i Finansów stwierdza, że stanowisko Wnioskodawcy przedstawione we wniosku z 7 lipca 2016 r. (data wpływu 15 lipca 2016 r.) o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie stwierdzenia:

*   czy Wnioskodawczyni kontynuująca działalność gospodarczą na własny rachunek - taką samą jaką prowadził jej zmarły mąż - prawidłowo uwzględniła we własnej deklaracji VAT-7 nadwyżkę podatku VAT naliczonego nad należnym z deklaracji VAT-7 męża - **jest nieprawidłowe,**
*   czy prawidłowym postępowaniem jest wykazanie dla potrzeb podatku od towarów i usług tylko w części różnicy między wartością, należną za całość wykonanej usługi a wartością już wpłaconej i opodatkowanej podatkiem VAT zaliczki, która to zaliczka została opodatkowana VAT w działalności gospodarczej męża Wnioskodawczyni - **jest prawidłowe.**

UZASADNIENIE

W dniu 15 lipca 2016 r. do tut. organu wpłynął ww. wniosek z 7 lipca 2016 r. o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie stwierdzenia:

*   czy Wnioskodawczyni kontynuująca działalność gospodarczą na własny rachunek - taką samą jaką prowadził jej zmarły mąż - prawidłowo uwzględniła we własnej deklaracji VAT-7 nadwyżkę podatku VAT naliczonego nad należnym z deklaracji VAT-7 męża,
*   czy prawidłowym postępowaniem jest wykazanie dla potrzeb podatku od towarów i usług tylko w części różnicy między wartością, należną za całość wykonanej usługi a wartością już wpłaconej i opodatkowanej podatkiem VAT zaliczki, która to zaliczka została opodatkowana VAT w działalności gospodarczej męża Wnioskodawczyni.

W przedmiotowym wniosku został przedstawiony następujący stan faktyczny (zdarzenie przyszłe):

Stan faktyczny:

Wnioskodawczyni dokonała wpisu do Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej w dniu 26 stycznia 2016 r.

Faktyczną działalność na własny rachunek Wnioskodawczyni rozpoczęła de facto po śmierci męża, która miała miejsce w dniu 27 stycznia 2016 r. Mąż Wnioskodawczyni prowadził działalność gospodarczą opierającą się głównie na świadczeniu usług kowalstwa artystycznego opodatkowaną na zasadach ogólnych. Był podatnikiem podatku VAT czynnym. Obecnie Wnioskodawczyni kontynuuje działalność gospodarczą na własny rachunek w tym samym zakresie w jakim prowadził swoją działalność gospodarczą mąż Wnioskodawczyni.

Wnioskodawczyni jest jedyną spadkobierczynią i nabyła spadek drogą dziedziczenia testamentowego. W trakcie trwania małżeństwa a także w trakcie prowadzenia działalności gospodarczej przez męża Wnioskodawczyni istniała miedzy nimi małżeńska wspólność majątkowa, nie sporządzano żadnych umów wyłączających bądź ograniczających małżeńską wspólność majątkową.

Wnioskodawczyni w imieniu swojego zmarłego w dniu 27 stycznia 2016 r. męża złożyła VAT-Z oraz VAT-7 za miesiąc styczeń 2016 r. rozliczając tym samym podatek od towarów i usług wynikający z ewidencji działalności gospodarczej męża. Ponadto Wnioskodawczyni zgłosiła się jako podatniczka podatku od towarów i usług - podatnik VAT czynny - od miesiąca luty 2016 r. deklarując miesięczne rozliczanie i składanie deklaracji. Pierwszą deklarację VAT-7 Wnioskodawczyni złożyła za miesiąc luty 2016 r. uwzględniając we wskazanej deklaracji nadwyżkę podatku VAT naliczonego nad należnym wynikającą z deklaracji za miesiąc styczeń 2016 r. (z pozycji do przeniesienia na następny okres rozliczeniowy), którą to Wnioskodawczyni złożyła w imieniu męża.

Wnioskodawczyni nadmienia, iż przejęła w spadku całe przedsiębiorstwo wraz z całością związanych z nim praw i obowiązków celem kontynuowania prowadzonej wcześniej przez męża Wnioskodawczyni działalności gospodarczej. Obecnie Wnioskodawczyni kontynuuje tę działalność w dokładnie takim samym zakresie w jakim prowadził działalność mąż Wnioskodawczyni, Wnioskodawczyni przejęła po mężu kontrahentów i realizuje wcześniej podjęte.

Po śmierci męża Wnioskodawczyni organ podatkowy (właściwy dla niej Naczelnik Urzędu Skarbowego w B.) nie wydał decyzji określającej zakres praw i obowiązków jakie przechodzą na Wnioskodawczynie jako spadkobiercę. Wskazany organ wystosował jednakże pismo (wezwanie z dnia 19 maja 2016 r.) do Wnioskodawczyni jako podatniczki podatku od towarów i usług. W piśmie tym organ wezwał Wnioskodawczynie do sporządzenia korekty i złożenia deklaracji VAT-7 za miesiąc styczeń 2016 r. z własnym identyfikatorem podatkowym NIP wykazując w niej obroty uzyskane za życia przez spadkodawcę (mąż Wnioskodawczyni zmarł w styczniu 2016 r. i nie złożył osobiście deklaracji VAT-7 za styczeń 2016 r.). W związku z tym iż, uprzednio Wnioskodawczyni złożyła deklarację VAT-7 za styczeń 2016 r. wskazując NIP i dane męża wobec otrzymanego wezwania Wnioskodawczyni złożyła stosowną poprawioną deklarację VAT-7 zgodnie ze wskazaniem organu podatkowego.

Wzywając Wnioskodawczynię do ww. korekty organ podatkowy wskazał w piśmie, że „Spadkobierca kontynuujący działalność gospodarczą po zmarłym spadkodawcy, wchodzi w jego ogół praw i obowiązków, przejmując je w ramach obowiązujących przepisów prawa podatkowego. Jeżeli spadkodawcy przysługiwały prawa o charakterze niemajątkowym, związane z prowadzoną działalnością gospodarczą, uprawnienia te przechodzą na spadkobierców pod warunkiem dalszego prowadzenia tej działalności na ich rachunek (art. 97 § 1 i 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r Ordynacja podatkowa, t.j. Dz.U. Z 2015 r. poz. 613 ze zm). Z tego też względu spadkobierca kontynuujący działalność gospodarczą winien dokonać zaległego rozliczenia za spadkodawcę, za okres którego termin rozliczenia upłynął po śmierci podatnika.”

Zmarły mąż Wnioskodawczyni był zarejestrowanym czynnym podatnikiem podatku od towarów i usług od stycznia 2015 r.

Jako następca prawny zmarłego męża Wnioskodawczyni zawiadomiła Naczelnika Urzędu Skarbowego w B. o fakcie zaprzestania prowadzenia działalności gospodarczej przez męża i złożyła zgłoszenie VAT-Z.

Po śmierci męża Wnioskodawczyni dokonała zgłoszenia na formularzu VAT-R rejestrując się w dniu 2 lutego 2016 r. jako podatnik VAT czynny ze wskazaniem rozliczenia i złożenia pierwszej deklaracji VAT-7 za miesiąc styczeń 2016 r.

Mąż Wnioskodawczyni otrzymał zaliczkę na poczet przyszłych usług w dniu 23 grudnia 2015 r. Została wystawiona faktura na kwotę 2000.00 +460,00 zł VAT. Po otrzymaniu zaliczki. o której mowa we wniosku została wystawiona faktura VAT na kwotę 2000 zł + 460,00 zł VAT (kwota otrzymanej zaliczki 2.460.00 zł).

Kwoty 2000,00 zł i 460,00 zł zostały ujęte w rejestrze „VAT sprzedaż” w grudniu 2015 r. i wykazane w deklaracji VAT-7 za miesiąc grudzień 2015 r.

Zdarzenie przyszłe:

Wnioskodawczyni przejmując kontrahentów męża zobowiązała się do wykonania usług, których nie wykonał jej mąż a pobrał zaliczki na poczet przyszłych usług. Tym samym Wnioskodawczyni ma zamiar wykazać w przychodach z tytułu prowadzenia działalności całą kwotę wynikającą z faktury końcowej. obejmującą także kwotę zaliczki otrzymaną przez męża w toku prowadzenia przez niego działalności gospodarczej ale tylko w zakresie podatku dochodowego od osób fizycznych. Natomiast odnośnie podatku od towarów i usług należy wskazać, że mąż Wnioskodawczyni otrzymując zaliczkę wykazał tę kwotę w rejestrze VAT – sprzedaż, naliczył i odprowadził od tej kwoty podatek należny VAT. Zatem Wnioskodawczyni ma zamiar wykazać w swojej ewidencji - rejestrze VAT sprzedaż - tylko różnicę wynikającą z należności za całość wykonanej usługi a już otrzymaną i opodatkowaną zaliczką (jeszcze w toku działalności gospodarczej męża).

W związku z powyższym zadano następujące pytania:

1.  Czy Wnioskodawczyni kontynuująca działalność gospodarczą na własny rachunek - taką samą jaką prowadził jej zmarły mąż - prawidłowo uwzględniła nadwyżkę podatku VAT naliczonego nad należnym z pozycji „do przeniesienia na następny okres rozliczeniowy” z deklaracji VAT-7 męża Wnioskodawczyni we własnej deklaracji VAT-7 w pozycji „z przeniesienia z poprzedniego okresu rozliczeniowego”? - stan faktyczny
2.  Czy prawidłowym postępowaniem jest wykazanie dla potrzeb podatku od towarów i usług tylko w części różnicy między wartością, należną za całość wykonanej usługi a wartością już wpłaconej i opodatkowanej podatkiem VAT zaliczki, która to zaliczka została opodatkowana VAT w działalności gospodarczej męża Wnioskodawczyni? - zdarzenie przyszłe.

Zdaniem Wnioskodawcy,

Ad.1). W opinii Wnioskodawczyni ma ona prawo do uwzględnienia w deklaracji VAT-7 za miesiąc luty 2016 r. dotyczącej własnej działalności gospodarczej nadwyżki podatku od towarów i usług naliczonego nad należnym (w pozycji z przeniesienia z poprzedniego okresu rozliczeniowego) jaka została wykazana w deklaracji VAT-7 za styczeń 2016 r. (w pozycji do przeniesienia na następny okres rozliczeniowy) jaką Wnioskodawczyni złożyła w imieniu zmarłego męża. Ma do tego prawo na podstawie art. 97 § 1 i § 2 ustawy Ordynacja podatkowa z dnia 29 sierpnia 1997 r. (Dz.U. Nr 137 poz. 926), zgodnie z którym spadkobiercy podatnika przejmują przewidziane w przepisach prawa podatkowego majątkowe prawa i obowiązki spadkodawcy. Ponadto na podstawie § 2 wskazanego artykułu spadkobiercom przysługują prawa o charakterze niemajątkowym związane z prowadzoną działalnością gospodarczą jakie przysługiwałyby spadkodawcy, pod warunkiem dalszego prowadzenia tej działalności na ich własny rachunek.

Zatem skoro mężowi Wnioskodawczyni przysługiwało prawo do przeniesienia nadwyżki VAT naliczonego nad należnym zgodnie z art. 87. ust 1. ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz.U. z 2004 r. Nr 54 poz. 535) w przypadku gdy kwota podatku naliczonego, o której mowa w art. 86 ust. 2 jest w okresie rozliczeniowym wyższa od kwoty podatku należnego, podatnik ma prawo do obniżenia o tę różnicę kwoty podatku należnego za następne okresy lub do zwrotu różnicy na rachunek bankowy - to takie samo prawo przysługuje Wnioskodawczyni, która kontynuuje działalność gospodarczą jaką prowadził jej mąż, będąc jednocześnie jego spadkobierczynią.

Ad.2).

W toku prowadzenia działalności gospodarczej mąż Wnioskodawczyni zafakturował otrzymaną zaliczkę na poczet wykonania przyszłych usług, wystawiając fakturę zaliczkową. Od kwoty tej zaliczki został naliczony i odprowadzony należny podatek od towarów i usług. Podatek od towarów i usług Wnioskodawczyni naliczy tylko od różnicy pomiędzy całością wartości za wykonaną usługę a wartością wynikającą z faktury zaliczkowej. Zgodnie z art. 106b ust. 1 pkt 4 - ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz.U. z 2004 r. Nr 54 poz. 535) - podatnik jest obowiązany wystawić fakturę dokumentującą: (\`(...)\`) otrzymanie przez niego całości lub części zapłaty przed dokonaniem czynności, o których mowa w pkt 1 i 2, z wyjątkiem przypadku, gdy zapłata dotyczy wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów lub czynności, dla których obowiązek podatkowy powstaje zgodnie z art. 19a ust. 5 pkt 4”. Zatem mąż Wnioskodawczyni prawidłowo ujął wskazaną kwotę zaliczki w rejestrze VAT - sprzedaż i wykazał podatek należny. Usługa do dnia śmierci męża Wnioskodawczyni nie została wykonana.

Obecnie Wnioskodawczyni kontynuując działalność gospodarczą na własny rachunek ma zamiar wykonać usługi, które już wcześniej zostały zafakturowane przez jej męża fakturą zaliczkową. W opinii Wnioskodawczyni ma prawo do wykazania we własnym rejestrze VAT - sprzedaż tylko różnicę pomiędzy całą wartością za wykonaną usługę a zaliczką już wcześniej wykazaną i opodatkowaną przez jej męża. Tym samym podatek od towarów i usług - VAT należny - zostanie rozliczony i odprowadzony również od wskazanej różnicy albowiem Wnioskodawczyni kontynuuje działalność i także na podstawie art. 97 § 1 i § 2 ustawy Ordynacja podatkowa z dnia 29 sierpnia 1997 r. (Dz.U. Nr 137 poz. 926) przysługuje jej prawo do uwzględnienia wykazanej w ewidencji i opodatkowanej w działalności gospodarczej męża zaliczki.

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego) uznaje się:

*   **za nieprawidłowe** w zakresie stwierdzenia czy Wnioskodawczyni kontynuująca działalność gospodarczą na własny rachunek - taką samą jaką prowadził jej zmarły mąż - prawidłowo uwzględniła we własnej deklaracji VAT-7 nadwyżkę podatku VAT naliczonego nad należnym z deklaracji VAT-7 męża,
*   **za prawidłowe** w zakresie stwierdzenia czy prawidłowym postępowaniem jest wykazanie dla potrzeb podatku od towarów i usług tylko w części różnicy między wartością, należną za całość wykonanej usługi a wartością już wpłaconej i opodatkowanej podatkiem VAT zaliczki, która to zaliczka została opodatkowana VAT w działalności gospodarczej męża Wnioskodawczyni.

Na wstępie należy zaznaczyć, że z uwagi na fakt ścisłego powiązania z sobą zagadnień będących przedmiotem zapytania Wnioskodawcy, tut. Organ udzielił na nie odpowiedzi w jednej interpretacji indywidualnej.

Zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t.j. Dz.U. z 2016 r., poz. 710 ze zm.), zwana dalej ustawą o VAT, podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności.

Działalność gospodarcza – na mocy art. 15 ust. 2 ww. ustawy – obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych.

Natomiast, zgodnie z art. 7 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2015 r., poz. 613 ze zm.), podatnikiem jest osoba fizyczna, osoba prawna lub jednostka organizacyjna niemająca osobowości prawnej, podlegająca na mocy ustaw podatkowych obowiązkowi podatkowemu.

Byt prawny podatnika – osoby fizycznej, na którego przepisy podatkowe nakładają obowiązek podatkowy ustaje z chwilą jego śmierci.

Organy podatkowe uzyskują informację o śmierci podatnika na podstawie przepisów ustawy z dnia 13 października 1995 r. o zasadach ewidencji i identyfikacji podatników i płatników (Dz.U. z 2012 r. poz. 1314, ze zm.), zwanej dalej ustawą o NIP.

Zgodnie z art. 12 ust. 2 ustawy o NIP – w przypadku zgonu lub ustania bytu prawnego podatnika, nadany NIP wygasa, z wyjątkiem przypadków wymienionych w ust. 1 i 1a.

Stosownie do art. 922 § 1 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (t.j. Dz.U. z 2016 r. poz. 380 ze zm.), prawa i obowiązki majątkowe zmarłego przechodzą z chwilą jego śmierci na jedną lub kilka osób stosownie do przepisów księgi czwartej Kodeksu – Spadki.

Nie należą do spadku prawa i obowiązki zmarłego ściśle związane z jego osobą, jak również prawa, które z chwilą jego śmierci przechodzą na oznaczone osoby niezależnie od tego, czy są one spadkobiercami – art. 922 § 2 Kodeksu cywilnego.

Podkreślić należy, że prawa i obowiązki wynikające z przepisów prawa podatkowego nie należą do spadku. Ich sukcesja jest możliwa jedynie na podstawie i w granicach przepisów cyt. ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa.

Kwestię sukcesji podatkowej reguluje przede wszystkim art. 97 § 1 Ordynacji podatkowej zgodnie z którym, spadkobiercy podatnika, z zastrzeżeniem § 2, przejmują przewidziane w przepisach prawa podatkowego majątkowe prawa i obowiązki spadkodawcy.

W myśl art. 97 § 2 Ordynacji podatkowej, jeżeli, na podstawie przepisów prawa podatkowego, spadkodawcy przysługiwały prawa o charakterze niemajątkowym, związane z prowadzoną działalnością gospodarczą, uprawnienia te przechodzą na spadkobierców pod warunkiem dalszego prowadzenia tej działalności na ich rachunek.

Z powyższego wynika, że spadkobiercy nie wstępują w prawa i obowiązki spadkodawcy wynikające z przepisów prawa podatkowego, lecz przejmują z mocy prawa wszelkie prawa i obowiązki o charakterze majątkowym, a prawa niemajątkowe pod warunkiem kontynuacji działalności prowadzonej uprzednio przez spadkodawcę.

Natomiast art. 98 § 1 ww. ustawy Ordynacja podatkowa stanowi, że do odpowiedzialności spadkobierców za zobowiązania podatkowe spadkodawcy stosuje się przepisy Kodeksu cywilnego o przyjęciu i odrzuceniu spadku oraz o odpowiedzialności za długi spadkowe.

Art. 924 Kodeksu cywilnego przesądza, że spadek otwiera się z chwilą śmierci spadkodawcy, natomiast spadkobierca nabywa spadek z chwilą otwarcia spadku (art. 925 Kodeksu cywilnego).

Prawa i obowiązki zmarłego przechodzą z chwilą jego śmierci na spadkobierców. Z tym momentem następuje ustalenie, kto staje się spadkobiercą oraz co wchodzi w skład masy spadkowej.

Wskazać jednocześnie należy, iż zgodnie z art. 669 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. – Kodeks postępowania cywilnego (t.j. Dz.U. z 2014 r., poz. 101 ze zm.), sąd spadku wydaje postanowienie o stwierdzeniu nabycia spadku po przeprowadzeniu rozprawy, na którą wzywa wnioskodawcę oraz osoby mogące wchodzić w rachubę jako spadkobiercy ustawowi i testamentowi.

Jak stanowi art. 680 § 1 Kodeksu postępowania cywilnego, we wniosku o dział spadku należy powołać postanowienie o stwierdzeniu nabycia spadku albo zarejestrowany akt poświadczenia dziedziczenia oraz spis inwentarza, jak również podać, jakie spadkodawca sporządził testamenty, gdzie zostały złożone i gdzie się znajdują. Jeżeli spis inwentarza nie został sporządzony, należy we wniosku wskazać majątek, który ma być przedmiotem działu.

Zgodnie z art. 1025 § 1 ww. ustawy Kodeks cywilny, sąd na wniosek osoby mającej w tym interes stwierdza nabycie spadku przez spadkobiercę. Notariusz na zasadach określonych w przepisach odrębnych sporządza akt poświadczenia dziedziczenia.

Domniemywa się, że osoba, która uzyskała stwierdzenie nabycia spadku albo poświadczenie dziedziczenia, jest spadkobiercą (art. 1025 § 2 Kodeksu cywilnego).

Przeciwko domniemaniu wynikającemu ze stwierdzenia nabycia spadku nie można powoływać się na domniemanie wynikające z zarejestrowanego aktu poświadczenia dziedziczenia (art. 1025 § 3 Kodeksu cywilnego).

Jak stanowi art. 1035 Kodeksu cywilnego, jeżeli spadek przypada kilku spadkobiercom, do wspólności majątku spadkowego oraz do działu spadku stosuje się odpowiednio przepisy o współwłasności w częściach ułamkowych z zachowaniem przepisów niniejszego tytułu.

W myśl art. 1036 Kodeksu cywilnego, spadkobierca może za zgodą pozostałych spadkobierców rozporządzić udziałem w przedmiocie należącym do spadku. W braku zgody któregokolwiek z pozostałych spadkobierców rozporządzenie jest bezskuteczne o tyle, o ile naruszałoby uprawnienia przysługujące temu spadkobiercy na podstawie przepisów o dziale spadku.

Stosownie do art. 1037 § 1 i § 2 Kodeksu cywilnego, dział spadku może nastąpić bądź na mocy umowy między wszystkimi spadkobiercami, bądź na mocy orzeczenia sądu na żądanie któregokolwiek ze spadkobierców. Jeżeli do spadku należy nieruchomość, umowa o dział powinna być zawarta w formie aktu notarialnego.

Zgodnie natomiast z art. 95a ustawy z 14 lutego 1991 r. Prawo o notariacie (t.j. Dz.U. z 2014 r. poz. 164 ze zm.), notariusz sporządza akt poświadczenia dziedziczenia ustawowego lub testamentowego, z wyłączeniem dziedziczenia na podstawie testamentów szczególnych.

Zgodnie z art. 96 ust. 6 ustawy o VAT – jeżeli podatnik zarejestrowany jako podatnik VAT zaprzestał wykonywania czynności podlegającej opodatkowaniu, jest on obowiązany zgłosić zaprzestanie działalności naczelnikowi urzędu skarbowego; zgłoszenie to stanowi dla naczelnika urzędu skarbowego podstawę do wykreślenia podatnika z rejestru jako podatnika VAT.

Art. 96 ust. 7 ustawy o VAT stanowi z kolei, że zgłoszenia o zaprzestaniu działalności w wyniku śmierci podatnika dokonuje jego następca prawny.

W sytuacji, gdy działalność ma być kontynuowana przez następcę prawnego ma on obowiązek zarejestrowania się jako odrębny podmiot gospodarczy, ponieważ przepisy ustawy o NIP nie przewidują możliwości kontynuowania działalności z wykorzystaniem numeru identyfikacji podatkowej zmarłego podatnika, który prowadził działalność jednoosobowo.

Przepis art. 86 ust. 1 ustawy o VAT – statuując podstawową zasadę podatku od towarów i usług – zasadę potrącalności – przesądza, że w zakresie, w jakim towary i usługi są wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych, podatnikowi, o którym mowa w art. 15, przysługuje prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego, z zastrzeżeniem art. 114, art. 119 ust. 4, art. 120 ust. 17 i 19 oraz art. 124.

Stosownie do postanowień art. 87 ust. 1 ustawy o VAT – w przypadku gdy kwota podatku naliczonego, o której mowa w art. 86 ust. 2, jest w okresie rozliczeniowym wyższa od kwoty podatku należnego, podatnik ma prawo do obniżenia o tę różnicę kwoty podatku należnego za następne okresy lub do zwrotu różnicy na rachunek bankowy.

Wskazać należy, że z powołanych wyżej przepisów art. 97 § 1 i § 2 ustawy Ordynacja podatkowa wynika, że spadkobiercy przejmują wszelkie majątkowe prawa i obowiązki, a prawa niemajątkowe w zależności od tego czy kontynuują działalność spadkodawcy czy nie. Do odpowiedzialności spadkobierców za zobowiązania podatkowe spadkodawcy stosuje się przepisy Kodeksu cywilnego o przyjęciu i odrzuceniu spadku oraz o odpowiedzialności za długi spadkowe (art. 98 § 1 Ordynacji podatkowej).

Natomiast zgodnie z cyt. wyżej art. 924 ww. ustawy Kodeks cywilny, spadek otwiera się z chwilą śmierci spadkodawcy, natomiast spadkobierca nabywa spadek z chwilą otwarcia spadku (art. 925 Kodeksu cywilnego). Z tym momentem następuje ustalenie, kto staje się spadkobiercą oraz co wchodzi w skład masy spadkowej.

W związku z powyższym, do czasu nabycia spadku oraz dokonania działu spadku, majątek jakim jest przedsiębiorstwo stanowi masę spadkową, a zarząd majątkiem spadkowym sprawują spadkobiercy, chyba że został ustanowiony wykonawca testamentu, kurator spadku lub dozór. W przypadku zapisania w testamencie spadku jednej osobie, nabywa ona spadek z chwilą otwarcia spadku, a więc z chwilą śmierci spadkodawcy.

Należy podkreślić, że sukcesją w przypadku spadkobierców objęte są jedynie te majątkowe prawa i obowiązki, które wynikają z przepisów prawa podatkowego. Będzie to więc np. prawo do zapłaty podatku w odroczonym terminie płatności albo też jego zapłaty w ratach, uprawnienie do zwrotu nadpłaty, prawo zwrotu podatku lub różnicy podatku naliczonego. W zakresie obowiązków o charakterze majątkowym będzie to przede wszystkim obowiązek zapłaty podatku czy zaległości podatkowej, a także innych należności z nią zrównanych.

Prawa o charakterze niemajątkowym podlegają sukcesji jedynie wtedy, gdy na podstawie przepisów prawa podatkowego przysługiwały spadkodawcy, były związane z prowadzoną przez niego działalnością gospodarczą, a spadkobierca dalej tę działalność będzie prowadził. Będą to przede wszystkim różnego rodzaju prawa procesowe (np. do złożenia odwołania). Należy zaznaczyć, iż na spadkobierców przechodzą tylko obowiązki spadkodawcy, które miał on jako podatnik, i tylko te, które są związane z realizacją obowiązków wynikających z ustaw regulujących kwestie podatkowe.

Jak wynika z opisu sprawy, Wnioskodawczyni jako jedyny spadkobierca przejęła i kontynuuje działalność zmarłego współmałżonka, ponadto Wnioskodawczyni przejęła wszystkie prawa i obowiązki zmarłego współmałżonka wynikające z prowadzonej przez zmarłego męża działalności gospodarczej.

Jako następca prawny zmarłego męża Wnioskodawczyni zawiadomiła Naczelnika Urzędu Skarbowego w Bochni o fakcie zaprzestania prowadzenia działalności gospodarczej przez męża i złożyła zgłoszenie VAT-Z.

Jednocześnie po śmierci męża Wnioskodawczyni dokonała zgłoszenia na formularzu VAT-R rejestrując się w dniu 2 lutego 2016 r. jako podatnik VAT czynny ze wskazaniem rozliczenia i złożenia pierwszej deklaracji VAT-7 za miesiąc styczeń 2016 r.

Z regulacji zawartej w art. 97 § 1 Ordynacji podatkowej wynika, że spadkobiercy podatnika przejmują przewidziane w przepisach prawa podatkowego majątkowe prawa i obowiązki spadkodawcy. Ich sukcesja jest możliwa jedynie na podstawie i w granicach przepisów Ordynacji podatkowej. Zarówno prawa jak i obowiązki aby mogły być nabyte przez spadkobiercę, muszą nie tylko wynikać z przepisów prawa podatkowego ale również przynależeć do konkretnej osoby – spadkodawcy. Na spadkobierców przechodzą tylko te obowiązki spadkodawcy, które miał on jako podatnik i tylko te związane z realizacją obowiązków, wynikających z ustaw regulujących kwestie podatków. Jednocześnie nie można mówić o sukcesji prawa, którego spadkodawca nie nabył. Wejście spadkobiercy na podstawie art. 97 Ordynacji podatkowej w prawa i obowiązki podatnika (spadkodawcy) – nie uzasadnia utożsamiania go z podatnikiem.

Zgodnie z art. 99 ust. 1 ustawy o VAT, podatnicy, o których mowa w art. 15, są obowiązani składać w urzędzie skarbowym deklaracje podatkowe za okresy miesięczne w terminie do 25. dnia miesiąca następującego po każdym kolejnym miesiącu, z zastrzeżeniem ust. 2-10, art. 130c i art. 133.

W myśl art. 103 ust. 1 ww. ustawy, podatnicy oraz podmioty wymienione w art. 108 są obowiązani, bez wezwania naczelnika urzędu skarbowego, do obliczania i wpłacania podatku za okresy miesięczne w terminie do 25. dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym powstał obowiązek podatkowy, na rachunek urzędu skarbowego, z zastrzeżeniem ust. 1a-4 oraz art. 33 i art. 33b.

W przepisach w zakresie podatku od towarów i usług nie można znaleźć przepisu nakładającego na spadkobiercę obowiązek złożenia deklaracji za zmarłego podatnika. Nie ma również przepisu, który uprawniałby spadkobiercę to dokonania takiej czynności. Prawo do złożenia deklaracji VAT-7 ma podatnik, bądź ustanowiony przez niego pełnomocnik – tylko te osoby są uprawnione do złożenia podpisu na deklaracji. Nawet gdyby spadkobierca był pełnomocnikiem podatnika, to pełnomocnictwo to wygasło z chwilą śmierci podatnika.

Z powyższego wynika, iż w wypadku śmierci podatnika jego następcy prawni nie mają obowiązku składania za zmarłego podatnika podatku od towarów i usług deklaracji podatkowej oraz zapłaty podatku, gdyż obowiązek ten dotyczy wyłącznie podatników tego podatku.

Zgodnie z art. 100 § 1 Ordynacji podatkowej w brzmieniu obowiązującym do 31 grudnia 2015 r., organy podatkowe właściwe ze względu na ostatnie miejsce zamieszkania spadkodawcy orzekają w odrębnych decyzjach o zakresie odpowiedzialności poszczególnych spadkobierców lub określają wysokość nadpłaty albo zwrotu podatku.

W myśl art. 100 § 2 cyt. ustawy w brzmieniu obowiązującym do 31 grudnia 2015 r., w decyzji organ podatkowy określa wysokość znanych w dniu otwarcia spadku zobowiązań spadkodawcy, o których mowa w art. 98 § 1 i 2, z zastrzeżeniem § 2a.

Stosownie zaś do art. 100 § 2a powołanej ustawy w brzmieniu obowiązującym do 31 grudnia 2015 r., wydając decyzję, organ podatkowy określa prawidłową wysokość zobowiązania podatkowego, wysokość poniesionej straty uprawniającej spadkobierców do skorzystania, zgodnie z przepisami prawa podatkowego, z ulg podatkowych, wysokość nadpłaty lub zwrotu podatku, jeżeli ich wysokość jest inna niż wykazana w deklaracji złożonej przez spadkodawcę albo spadkodawca deklaracji nie złożył.

Zgodnie z art. 100 § 1-3 Ordynacji podatkowej w brzmieniu obowiązującym od 1 stycznia 2016 r. organ podatkowy orzeka w jednej decyzji o zakresie odpowiedzialności lub uprawnień poszczególnych spadkobierców na podstawie decyzji ostatecznych wydanych wobec spadkodawcy oraz jego zobowiązań wynikających z prawidłowych deklaracji. Jeżeli deklaracja złożona przez spadkodawcę jest nieprawidłowa lub deklaracji nie złożono, orzekając o zakresie odpowiedzialności lub uprawnień spadkobierców, organ podatkowy jednocześnie ustala lub określa kwoty, o których mowa w art. 21 § 3 i 3a, art. 24 lub art. 74a. Termin płatności przez spadkobiercę zobowiązań wynikających z decyzji o zakresie jego odpowiedzialności wynosi 14 dni od dnia jej doręczenia.

Zgodnie z art. 3 pkt 7 Ordynacji podatkowej, ilekroć w ustawie jest mowa o zwrocie podatku - rozumie się przez to zwrot różnicy podatku lub zwrot podatku naliczonego w rozumieniu przepisów o podatku od towarów i usług, a także inne formy zwrotu podatku przewidziane w przepisach prawa podatkowego.

Wskazać należy, że o zakresie odpowiedzialności spadkobiercy nie decyduje bezpośrednio przepis, a więc nie znajduje zastosowania zasada samoobliczenia podatku, lecz właściwy organ podatkowy, wydając odrębną decyzję.

Organ podatkowy określa nie tylko wysokość zobowiązań spadkodawcy, ale również – jeżeli sytuacja taka wystąpi – także wysokość nadpłaty lub zwrotu podatku. Czyli organ podatkowy wydając taką decyzję określa w niej prawidłową wysokość zobowiązania podatkowego (na podstawie znanych organowi w dniu otwarcia spadku zobowiązań spadkodawcy), wysokość poniesionej straty uprawniającej spadkobierców do skorzystania, zgodnie z przepisami prawa podatkowego, z ulg podatkowych, wysokość nadpłaty lub zwrotu podatku, jeżeli ich wysokość będzie inna niż wykazana w deklaracji złożonej przez spadkodawcę albo spadkodawca nie złożył deklaracji.

Zatem spadkobierca nie ma prawa do składania deklaracji podatkowych za zmarłego podatnika, natomiast wszelkie obowiązki i prawa na niego przechodzące (w tym ewentualna nadwyżka podatku naliczonego nad należnym), winien określić właściwy organ podatkowy w stosownej decyzji.

Wskazać w tym miejscu należy, że wydanie decyzji o odpowiedzialności za zobowiązania podatkowe spadkodawcy poprzedzać będzie postępowanie prowadzone przez właściwy organ podatkowy. Postępowanie to będzie ustalać podstawowe fakty mające znaczenie dla rozstrzygnięcia i poddawać je ocenie prawnej z punktu widzenia materialnego prawa podatkowego. W jego ramach zostanie ustalony krąg podatkowych następców prawnych – spadkobierców jak również ich udział w odpowiedzialności za zobowiązania podatkowe i inne należności określone przepisem art. 98 § 2.

Należy mieć na uwadze, że zakres należności podlega szczególnej weryfikacji, o czym stanowi treść art. 100 Ordynacji podatkowej. Przepis ten nakłada na organ podatkowy wydający decyzję szczególne obowiązki, na które składają się:

1.  wydanie decyzji, która określa lub ustala wysokość zobowiązania podatkowego, poniesionej straty uprawniającej spadkobierców do skorzystania z ulg podatkowych;
2.  ustalenie lub określenie wysokości nadpłaty lub zwrotu podatku, jeżeli ich wysokość jest inna niż wykazana w deklaracji złożonej przez spadkodawcę albo gdy spadkodawca deklaracji nie złożył.

Odnosząc zatem przedstawiony opis sprawy do powołanych przepisów prawa stwierdzić należy, że w sytuacji, gdy spadkodawca nie złożył deklaracji VAT-7 za styczeń 2016 r., wówczas rozliczenie podatku VAT z działalności gospodarczej zmarłego małżonka Wnioskodawczyni za ten okres nastąpi według decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego ustalającej wysokość podatku naliczonego nad należnym (odpowiednio do przeniesienia na następny okres rozliczeniowy albo do zwrotu spadkobiercy) lub odwrotnie wysokość podatku należnego nad naliczonym odpowiednio do zapłaty przez spadkobiercę. Krąg spadkobierców objętych decyzją zostanie ustalony w toku prowadzonego w tej sprawie postępowania podatkowego.

Spadkobierca nie ma prawa do składania deklaracji podatkowych za zmarłego podatnika. Również obrót i podatek należny ze sprzedaży towarów i usług zrealizowanych przez spadkodawcę nie podlega wykazaniu i rozliczeniu w deklaracji VAT-7 składanej przez spadkobiercę. Wszelkie obowiązki i prawa przechodzące na spadkobiercę (w tym ewentualną nadwyżkę podatku naliczonego nad należnym), winien określić właściwy organ podatkowy w stosownej decyzji – co wynika z cyt. przepisu art. 100 Ordynacji podatkowej.

Tym samym Wnioskodawczyni nie przysługuje prawo do uwzględnienia nadwyżki podatku VAT naliczonego nad należnym z pozycji „do przeniesienia na następny okres rozliczeniowy” z deklaracji VAT-7 sporządzonej przez Wnioskodawczynię za okres od 1 stycznia 2016 r. do 26 stycznia 2016 r., t.j. za okres w którym nie została sporządzona deklaracja VAT-7 przez męża podatniczki, bowiem w tym zakresie orzeka właściwy organ podatkowy.

Zatem stanowisko Wnioskodawczyni w tym zakresie należało uznać za nieprawidłowe.

Ponadto z wniosku wynika, że mąż Wnioskodawczyni otrzymał zaliczkę na poczet przyszłych usług w dniu 23 grudnia 2015 r. Po otrzymaniu zaliczki. o której mowa we wniosku została wystawiona faktura VAT na kwotę 2000 zł + 460,00 zł VAT (kwota otrzymanej zaliczki 2.460.00 zł).

Kwoty 2000,00 zł i 460,00 zł zostały ujęte w rejestrze „VAT sprzedaż” w grudniu 2015 r. i wykazane w deklaracji VAT-7 za miesiąc grudzień 2015 r.

Jednocześnie Wnioskodawczyni przejmując kontrahentów męża zobowiązała się do wykonania usług, których nie wykonał jej mąż a pobrał zaliczki na poczet przyszłych usług. Wnioskodawczyni wskazała, że mąż otrzymując zaliczkę wykazał tę kwotę w rejestrze VAT – sprzedaż, naliczył i odprowadził od tej kwoty podatek należny VAT. Zatem Wnioskodawczyni ma zamiar wykazać w swojej ewidencji - rejestrze VAT sprzedaż - tylko różnicę wynikającą z należności za całość wykonanej usługi a już otrzymaną i opodatkowaną zaliczką (jeszcze w toku działalności gospodarczej męża).

W kwestii rozliczania podatku należnego z faktur wystawionych przez zmarłego męża, stwierdzić należy, że w świetle art. 97 § 1 i § 2 Ordynacji podatkowej dla rozstrzygnięcia zagadnienia istotne znaczenie ma ustalenie charakteru prawa bądź obowiązku, które wynikają z przepisów ustaw podatkowych, a przechodzących na spadkobiercę podatnika, czy realizowane prawa mają walor prawa majątkowego, czy niemajątkowego, gdyż taki podział wprowadził ustawodawca w cyt. powyżej przepisach art. 97 § 1-2 Ordynacji podatkowej. Podział ten ma o tyle znaczenie, że określa zakres przejmowanych praw. Prawa majątkowe spadkobiercy przejmują z mocy prawa bezwarunkowo, natomiast niemajątkowe tylko pod warunkiem kontynuowania działalności prowadzonej wcześniej przez spadkodawcę.

Z uwagi na fakt, iż przepisy ustawy o podatku od towarów i usług oraz przepisy wykonawcze do niej nie definiują pojęcia praw „majątkowych”, ani też „niemajątkowych”, dlatego też należy posiłkować się w tym zakresie przepisami prawa cywilnego. Co do zasady, za prawa majątkowe uważa się, takie prawa, które są bezpośrednio uwarunkowane interesem ekonomicznym uprawnionego. W świetle tak rozumianego zakresu praw majątkowych, również na gruncie przepisów prawa podatkowego wydaje się uzasadnione zakwalifikowanie analizowanego prawa do kategorii majątkowych, gdyż bez wątpienia może mieć ono wpływ na obiektywnie postrzeganą ekonomiczną kondycję podatnika, poprzez zmniejszenie ewentualnego zobowiązania podatkowego w zakresie podatku od towarów i usług.

Zgodnie z zasadą ogólną wyrażoną w art. 19a ust. 1 ustawy o VAT obowiązek podatkowy powstaje z chwilą dokonania dostawy towarów lub wykonania usługi, z zastrzeżeniem ust. 5 i 7-11, art. 14 ust. 6, art. 20 i art. 21 ust. 1.

Na podstawie art. 19a ust. 2 ustawy w odniesieniu do przyjmowanych częściowo usług, usługę uznaje się również za wykonaną, w przypadku wykonania części usługi, dla której to części określono zapłatę.

Przepis art. 19a ust. 3 ustawy stanowi, że usługę, dla której w związku z jej świadczeniem ustalane są następujące po sobie terminy płatności lub rozliczeń, uznaje się za wykonaną z upływem każdego okresu, do którego odnoszą się te płatności lub rozliczenia, do momentu zakończenia świadczenia tej usługi. Usługę świadczoną w sposób ciągły przez okres dłuższy niż rok, dla której w związku z jej świadczeniem w danym roku nie upływają terminy płatności lub rozliczeń, uznaje się za wykonaną z upływem każdego roku podatkowego, do momentu zakończenia świadczenia tej usługi.

Z konstrukcji podatku od towarów i usług wynika, że podatnik, który wykonuje czynności podlegające opodatkowaniu podatkiem VAT, zobowiązany jest opodatkować daną czynność w momencie powstania obowiązku podatkowego. Powyższy przepis formułuje zasadę ogólną, zgodnie z którą obowiązek podatkowy powstaje z chwilą dokonania dostawy towaru bądź wykonania usługi, co oznacza, że podatek staje się wymagalny w rozliczeniu za okres, w którym dokonana została dostawa towarów bądź świadczenie usług i powinien być rozliczony za ten okres.

Jeżeli przed dokonaniem dostawy towaru lub wykonaniem usługi otrzymano całość lub część zapłaty, w szczególności: przedpłatę, zaliczkę, zadatek, ratę, wkład budowlany lub mieszkaniowy przed ustanowieniem spółdzielczego prawa do lokalu mieszkalnego lub lokalu o innym przeznaczeniu, obowiązek podatkowy powstaje z chwilą jej otrzymania w odniesieniu do otrzymanej kwoty, z zastrzeżeniem ust. 5 pkt 4 (art. 19a ust. 8 ustawy o VAT).

W myśl art. 29a ust. 1 cyt. ustawy o VAT podstawą opodatkowania, z zastrzeżeniem ust. 2-5, art. 30a-30c, art. 32, art. 119 oraz art. 120 ust. 4 i 5, jest wszystko, co stanowi zapłatę, którą dokonujący dostawy towarów lub usługodawca otrzymał lub ma otrzymać z tytułu sprzedaży od nabywcy, usługobiorcy lub osoby trzeciej, włącznie z otrzymanymi dotacjami, subwencjami i innymi dopłatami o podobnym charakterze mającymi bezpośredni wpływ na cenę towarów dostarczanych lub usług świadczonych przez podatnika.

Stosownie do art. 106b ust. 1 pkt 1 ustawy, podatnik jest obowiązany wystawić fakturę dokumentującą sprzedaż, a także dostawę towarów i świadczenie usług, o których mowa w art. 106a pkt 2, dokonywane przez niego na rzecz innego podatnika podatku, podatku od wartości dodanej lub podatku o podobnym charakterze lub na rzecz osoby prawnej niebędącej podatnikiem.

W myśl art. 106b ust. 1 pkt 4 ustawy podatnik jest obowiązany wystawić fakturę dokumentującą otrzymanie przez niego całości lub części zapłaty przed dokonaniem czynności, o których mowa w pkt 1 i 2, z wyjątkiem przypadku, gdy zapłata dotyczy wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów lub czynności, dla których obowiązek podatkowy powstaje zgodnie z art. 19a ust. 5 pkt 4.

Art. 106i ust. 1 ustawy stanowi, że fakturę wystawia się nie później niż 15. dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym dokonano dostawy towaru lub wykonano usługę, z zastrzeżeniem ust. 2-8.

Jeżeli przed dokonaniem dostawy towaru lub wykonaniem usługi otrzymano całość lub część zapłaty, o której mowa w art. 106b ust. 1 pkt 4, fakturę wystawia się nie później niż 15. dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym otrzymano całość lub część zapłaty od nabywcy (art. 106i ust. 2 ustawy).

Jak wynika z opisu sprawy otrzymana przez męża Wnioskodawczyni w dniu 23 grudnia 2015 r. zaliczka na poczet wykonania usług (które wykona dopiero Wnioskodawczyni jako spadkobierca) została udokumentowana przez zmarłego męża fakturą VAT z wykazanym podatkiem należnym rozliczonym w deklaracji VAT-7 za grudzień 2015 r. Zatem z uwagi na to, że podatek naliczony od otrzymanej zaliczki został rozliczony przez męża Wnioskodawczyni w deklaracji VAT-7 za grudzień 2015 r. (obowiązek podatkowy powstał z chwilą jej otrzymania), Wnioskodawczyni dla potrzeb podatku VAT z chwilą wykonania usług będzie zobowiązana do wykazania obrotu i podatku należnego (ze sprzedaży usług na rzecz których zapłacona została przedmiotowa zaliczka) wyłącznie w części jaką sama naliczy i pobierze od nabywcy usługi, tj. różnicę pomiędzy kwotą należną za całą usługę a już wpłaconą i opodatkowaną przez męża zaliczką.

Zatem stanowisko Wnioskodawczyni w tym zakresie należało uznać za prawidłowe.

Interpretacja dotyczy zaistniałego stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego) przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia w przedstawionym stanie faktycznym, a w przypadku interpretacji dotyczącej zdarzenia przyszłego – stanu prawnego obowiązującego w dniu wydania interpretacji.

Interpretacja traci ważność w przypadku zmiany któregokolwiek z elementów przedstawionego stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego) lub zmiany stanu prawnego.

W pozostałym zakresie wydane zostało odrębne rozstrzygnięcie.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem.

Zgodnie z przepisem § 1 pkt 1 rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 28 sierpnia 2008 r. w sprawie przekazania rozpoznawania innym wojewódzkim sądom administracyjnym niektórych spraw z zakresu działania ministra właściwego do spraw finansów publicznych, Prezesa Zakładu Ubezpieczeń Społecznych oraz Prezesa Kasy Rolniczego Ubezpieczenia Społecznego (Dz.U. Nr 163, poz. 1016) skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, ul. Rakowicka 10, 31-511 Kraków, po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – t.j. Dz.U. z 2016 r. poz. 718 ze zm.).

Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy).

Jednocześnie, zgodnie z art. 57a ww. ustawy, skarga na pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego wydaną w indywidualnej sprawie, opinię zabezpieczającą i odmowę wydania opinii zabezpieczającej może być oparta wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd administracyjny jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Katowicach, Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Bielsku-Białej, ul. Traugutta 2a, 43-300 Bielsko-Biała.