Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0111-KDIB1-2.4010.195.2023.11.AK
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-09-15
Teza: W związku z unieważnieniem umowy kredytu/unieważnieniem
aneksu Bank zamierza ująć w rachunku zysków i strat ujemne
różnice kursowe celem aktualizacji wartości bilansowej. Zatem
Bank, który stosuje tzw. rachunkową metodę rozpoznawania
różnic kursowych będzie uprawniony do ujęcia ujemnych
różnic kursowych jako kosztów uzyskania przychodów w dniu
ich ujęcia w księgach rachunkowych.
Słowa kluczowe: kredyt-kredyt bankowy
kredyt-kredyt hipoteczny
rachunkowość-ustawa o rachunkowości
różnica-różnice kursowe
umowa-nieważność umowy
wycena-wycena bilansowa
wyrok
Zagadnienia: Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 1. Podmiot i przedmiot opodatkowania-
Ustalanie różnic kursowych – metoda rachunkowa
Przepisy: [CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 1-art. 9b-ust. 1-pkt 2

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

25 kwietnia 2023 r. wpłynął Państwa wniosek z tego samego dnia o wydanie interpretacji
    indywidualnej, który dotyczy podatku dochodowego od osób prawnych w zakresie
    ustalenia, czy na gruncie ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych Bank
    uprawniony jest do ujęcia Ujemnych Różnic Kursowych jako kosztów uzyskania
    przychodów w dniu ich ujęcia w księgach rachunkowych. Treść wniosku jest następująca:

## Opis zdarzenia przyszłego

A S.A. (dalej: „Wnioskodawca” lub „Bank”) jest podatnikiem podatku dochodowego od
    osób prawnych oraz bankiem krajowym w rozumieniu ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r.
    Prawo bankowe (t. j. Dz. U. z 2020 r. poz. 1896 ze zm.), podlegającym nieograniczonemu
    obowiązkowi podatkowemu w Polsce. Wnioskodawca jest członkiem międzynarodowej
    grupy bankowej.
    Bank prowadzi działalność bankową, w ramach której świadczy usługi bankowe (...).
    Przedmiotem działalności Banku jest (...).
    Bank stosuje tzw. rachunkową metodę rozpoznawania różnic kursowych w zakresie
    podatku dochodowego od osób prawnych (CIT), określoną w art. 9b ust. 1 pkt 2 i ust. 2
    ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (t. j. Dz. U. z
    2022 r. poz. 2587 ze zm., dalej: „ustawa o CIT”).
    Oznacza to, że Bank zalicza odpowiednio do przychodów lub kosztów uzyskania
    przychodów ujęte w księgach rachunkowych różnice kursowe z tytułu transakcji
    walutowych oraz wynikające z dokonanej wyceny składników aktywów i pasywów
    wyrażonych w walucie obcej, jak również wyceny pozabilansowych pozycji w walutach
    obcych.
    Bank sporządza sprawozdanie finansowe zgodnie z MSR. Sprawozdanie to podlega
    corocznemu badaniu przez biegłego rewidenta.
    W poprzednich latach Bank zawarł z osobami fizycznymi („Kredytobiorcy”):
    1. umowy kredytu hipotecznego/pożyczki hipotecznej („Umowy Kredytu”) udzielanego
      (denominowanego) w walucie obcej (CHF), na następujących zasadach:
      - kwota kredytu wskazana w umowie była wyrażona w CHF, natomiast sam kredyt
        był wypłacony w złotym polskim (PLN) jako równowartość wskazanej w umowie
        kwoty kredytu z dnia wypłaty kredytu, ustalonej według kursu wymiany CHF do
        PLN stosowanego w Banku (tzw. klauzula denominacyjna);
      - spłata rat kapitałowo-odsetkowych samego kredytu mogła następować w PLN,
        przy zastosowaniu kursu wymiany CHF do PLN z dnia spłaty danej raty

        kapitałowo-odsetkowej, stosowanego w Banku. Kredytobiorca miał również
        możliwość dokonywania wpłat bezpośrednio w walucie obcej CHF - część
        Kredytobiorców korzystała z takiej formy spłat rat.
    2. aneksy do umów kredytu hipotecznego („Aneksy”), które były udzielone w walucie
      polskiej (PLN) i na mocy tego aneksu przewalutowane na walutę obcą (CHF), na
      następujących zasadach:
      - kwota salda kredytu wyrażona w walucie PLN w dniu zapadalności raty kredytu
        została przeliczona przez Bank na walutę obcą CHF według kursu wymiany CHF
        do PLN stosowanego w Banku;
      - spłata rat kapitałowo-odsetkowych samego kredytu mogła następować w PLN,
        przy zastosowaniu kursu wymiany CHF do PLN z dnia spłaty danej raty
        kapitałowo-odsetkowej, stosowanego w Banku. Kredytobiorca miał również
        możliwość dokonywania wpłat bezpośrednio w walucie obcej CHF - część
        Kredytobiorców korzystała z takiej formy spłat rat.
    Z tytułu Umowy Kredytu/Aneksu Bank, rozpoznawał w poszczególnych latach trwania
    umowy kredytu różnice kursowe z tytułu spłaty należności wynikających z Umowy Kredytu
    /Aneksu oraz z tytułu wyceny tych należności (tj. kapitału kredytów) odpowiednio jako
    przychód podatkowy (w przypadku dodatnich różnic kursowych) lub koszt uzyskania
    przychodów (w przypadku ujemnych różnic kursowych) (dalej łącznie „Różnice kursowe”).
    Jako Różnice Kursowe należy rozumieć:
    a) różnice kursowe będące wynikiem faktycznej realizacji transakcji, powstałe w
      momencie faktycznej spłaty przez Kredytobiorców rat kapitałowych kredytu i rat
      odsetkowych („Zrealizowane różnice kursowe”) oraz
    b) różnice kursowe, które nie są wynikiem faktycznej realizacji transakcji, ale są
      związane z wyceną bilansową składników aktywów, pasywów lub pozycji
      pozabilansowych („Niezrealizowane różnice kursowe”). W przypadku Umów Kredytu
      /Aneksów, Niezrealizowane różnice kursowe były wyliczane przez Bank codziennie
      na podstawie wartości należności Kredytobiorcy wobec Banku oraz stosownego
      kursu średniego NBP.
    W momencie zawierania Umów Kredytu/Aneksów, Bank działał z należytą starannością, m.
    in. wskazując zagrożenia związane z oferowanym kredytem w taki sposób, aby
    Kredytobiorcy mieli świadomość wszelkich konsekwencji ekonomicznych zawieranej
    umowy/aneksu. W związku z występującą w poprzednich latach istotną zmianą kursu
    wymiany walut obcych w stosunku do polskiego złotego (w tym deprecjacją złotówki
    wobec franka szwajcarskiego), niektórzy Kredytobiorcy kwestionują postanowienia Umów
    Kredytów/ Aneksów, w szczególności tych, które odnoszą się do klauzul denominacyjnych.
    W sprawach tych sądy powszechne wydały oraz - jak zakłada Bank - również w przyszłości
    mogą wydawać wyroki („Wyroki”):

    a) stwierdzające wprost nieważność/nieistnienie Umowy Kredytu lub zasądzające od
      Banku określoną kwotę z powołaniem się w uzasadnieniu wyroku na nieważność
      /nieistnienie Umowy Kredytu („Unieważnienie Umowy Kredytu”);
    b) stwierdzające nieważność/nieistnienie Aneksu lub zasądzające od Banku określoną
      kwotę z powołaniem się w uzasadnieniu wyroku na nieważność/nieistnienie Aneksu
      („Unieważnienie Aneksu”).
    Do momentu wydania Wyroków Bank traktuje Umowy Kredytów i Aneksy jako skuteczne i
    ważnie zawarte. Niemniej, w zakresie prawa cywilnego unieważnienie następuje z mocą
    wsteczną (ex tunc), a więc od momentu zawarcia Umowy Kredytu/Aneksu.
    Konsekwencją wydania Wyroków jest obowiązek zwrotu wzajemnych świadczeń, które
    były dotychczas wypłacane pomiędzy stronami (tj. Kredytobiorca będzie zobowiązany do
    zwrotu na rzecz Banku otrzymanego kapitału kredytu, a Bank do zwrotu na rzecz
    Kredytobiorcy wszystkich otrzymanych od niego płatności).
    W związku z Unieważnieniem Umowy Kredytu/Unieważnieniem Aneksu Bank zamierza
    ująć w rachunku zysków i strat ujemne różnice kursowe celem aktualizacji wartości
    bilansowej (tj. wyceny) należności związanych z Umowami Kredytów/Aneksami, które
    historycznie były rozpoznane po bieżącym kursie wymiany CHF do PLN, obowiązującym na
    moment każdorazowej wyceny tych należności w księgach rachunkowych, i rozliczenia
    salda wzajemnych należności z Kredytobiorcami („Ujemne Różnice Kursowe”).
    Składając wniosek Wnioskodawca chce potwierdzić prawidłowość ujęcia Ujemnych Różnic
    Kursowych w rachunku podatkowym Banku.

## Pytanie

Czy na gruncie ustawy o CIT Bank uprawniony jest do ujęcia Ujemnych Różnic Kursowych
    jako kosztów uzyskania przychodów w dniu ich ujęcia w księgach rachunkowych?
    Państwa stanowisko w sprawie
    Zdaniem Wnioskodawcy, na gruncie Ustawy o CIT Bank uprawniony jest do ujęcia
    Ujemnych Różnic Kursowych jako kosztów uzyskania przychodów w dniu ich ujęcia w
    księgach rachunkowych.
    Uzasadnienie stanowiska Wnioskodawcy
    Dla celów CIT, podatnicy prowadzący księgi rachunkowe mogą ustalać różnice kursowe
    zgodnie z jedną z następujących metod:
    - tzw. podatkową metodą, uregulowaną w art. 15a Ustawy o CIT lub
    - tzw. rachunkową (bilansową) metodą, uregulowaną w art. 9b ust. 1 pkt 2 Ustawy o CIT,
      tj. na podstawie przepisów o rachunkowości.
    Przepisy o rachunkowości, o których mowa wyżej to nie tylko przepisy Ustawy o
    rachunkowości („UoR”), ale również regulacje Międzynarodowych Standardów
    Rachunkowości oraz Międzynarodowych Standardów Sprawozdawczości Finansowej
    („MSR”), opublikowanych w formie rozporządzeń Komisji Europejskiej, które zgodnie z art.
    55 UoR są w określonych przypadkach dopuszczalną lub wymaganą podstawą
    sporządzania sprawozdań finansowych.
    Wnioskodawca sporządza sprawozdania finansowe zgodnie z MSR oraz, na potrzeby CIT,
    stosuje rachunkową metodę ustalania różnic kursowych.
    Art. 9b ust. 2 Ustawy o CIT stanowi regulację szczególną względem zasad ogólnych
    dotyczących rozpoznawania przychodów lub kosztów uzyskania przychodów na gruncie

    CIT. Oznacza to, iż różnice kursowe ujęte w księgach rachunkowych podlegają
    rozpoznaniu w rachunku podatkowym, bez konieczności ich dodatkowej weryfikacji pod
    kątem spełnienia przesłanek wskazanych w art. 12, art. 15 ust. 1 oraz art. 15a Ustawy o
    CIT. Zgodnie z brzmieniem art. 9b ust. 2 Ustawy o CIT, podatnicy, którzy wybrali
    rachunkową metodę rozliczania różnic kursowych, zaliczają odpowiednio do przychodów
    lub kosztów uzyskania przychodów ujęte w księgach rachunkowych różnice kursowe z
    tytułu transakcji walutowych i wynikające z dokonanej wyceny składników aktywów i
    pasywów wyrażonych w walucie obcej, a także wyceny pozabilansowych pozycji w
    walutach obcych.
    Z art. 9b ust. 1 Ustawy o CIT wynika, że podatnicy ustalają różnice kursowe na podstawie
    przepisów o rachunkowości albo na podstawie art. 15a Ustawy o CIT. Istnieją zatem
    wyłącznie dwa sposoby ustalania różnic kursowych dla potrzeb CIT i nie ma, poza tymi
    dwoma sposobami innego, trzeciego sposobu, który polegałby na ustaleniu w pierwszym
    etapie różnic kursowych na podstawie przepisów o rachunkowości, a następnie
    weryfikacji tych różnic na podstawie przepisów art. 12, 15 czy też 15a Ustawy o CIT. Co
    więcej, dodatkowa weryfikacja tych różnic nie jest konieczna na podstawie Ustawy o CIT,
    bowiem zgodność sprawozdania finansowego Banku z ustawą o rachunkowości jest
    weryfikowana każdego roku przez biegłego rewidenta (badanie przez biegłego rewidenta
    jest obowiązkowe dla podmiotów stosujących rachunkową metodę ustalania różnic
    kursowych).
    Ustalanie różnic kursowych dla celów podatkowych na podstawie przepisów o
    rachunkowości opiera się na założeniu, że podatnicy, którzy wybrali metodę rachunkową
    zaliczają konsekwentnie do przychodów lub kosztów podatkowych wszelkie różnice
    kursowe, które zostały ujęte w księgach rachunkowych, według przepisów o
    rachunkowości (co do zasady jako przychody finansowe lub koszty finansowe).
    Zatem, skoro przy metodzie rachunkowej różnice kursowe powinny być wykazane w
    księgach rachunkowych zgodnie z przepisami o rachunkowości, to niezależnie od tego, czy
    są uznawane za różnice kursowe według przepisów podatkowych (np. art. 15a ustawy o
    CIT), będą podlegały ujęciu przy ustalaniu dochodu na gruncie podatku dochodowego od
    osób prawnych. Jak powszechnie jest wskazywane przez doktrynę: „charakterystyczną
    cechą rachunkowej metody rozliczania różnic kursowych jest jednakowe co do czasu i
    wartości rozpoznanie powstających różnic, zarówno dla celów rachunkowych, jak i
    podatkowych. Powyższa zasada dotyczy różnic kursowych powstających w ciągu roku, czyli
    tzw. zrealizowanych, jak też powstających w wyniku wyceny na dzień bilansowy, czyli tzw.
    niezrealizowanych (P. Małecki, M. Mazurkiewicz [w:] P. Małecki, M. Mazurkiewicz, CIT.
    Podatki i rachunkowość. Komentarz. Tom I. Art. 1-14a, wyd. XIII, Warszawa 2022, art. 9(b).).
    Powyższe potwierdzają intencje ustawodawcy, znajdujące odzwierciedlenie w materiałach
    z procesu legislacyjnego związanego z wprowadzeniem art. 9b do Ustawy o CIT.
    Wprowadzenie z dniem 1 stycznia 2007 r. regulacji art. 9b do Ustawy o CIT miało na celu
    uproszczenie ujęcia różnic kursowych, poprzez zrównanie dla potrzeb podatkowych i
    rachunkowych momentu rozpoznawania przychodów lub kosztów z tytułu różnic
    kursowych dla podatników podatku dochodowego od osób prawnych, którzy podlegają
    obowiązkowi sporządzania i badania sprawozdania finansowego. Potwierdza to m.in.
    wypowiedź Zastępcy Dyrektora Departamentu Podatków Dochodowych Ministerstwa
    Finansów z posiedzenia Komisji Sejmowej z dnia 5 września 2006 r., zajmującej się
    nowelizacją ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych: „Zmiana (...) wychodzi
    naprzeciw postulatom przedsiębiorców i ma za zadanie uporządkowanie przepisów
    dotyczących różnic kursowych. Dzisiejsze przepisy od początku były polem konfliktu
    pomiędzy podatnikami a organami podatkowymi. Dla jasności zdecydowano się na
    stworzenie podatnikom, którzy mają badany bilans, wyboru różnic kursowych ustalanych
    zgodnie z przepisami o rachunkowości. Jest to wybór, a nie przymus. Przepis kierowany
    jest do tych, którzy mają badane księgi, aby uniknąć spekulacji i zaniżania wyniku
    podatkowego" (źródło: https://orka.sejm.gov.pl/Biuletyn.nsf/wgskrnr5/FPB-87).

    Potrzeba wprowadzenia regulacji art. 9b do Ustawy o CIT wynikała przede wszystkim z
    braku praktycznej możliwości oddzielania różnic kursowych zrealizowanych od
    niezrealizowanych przez m.in. instytucje finansowe. Tym samym, celem nowelizacji było
    zwolnienie określonych kategorii podatników od konieczności wyodrębniania
    poszczególnych różnic kursowych na potrzeby CIT. Obecnie katalog zdarzeń
    powodujących powstawanie dla celów podatkowych różnic kursowych ustalanych według
    metody rachunkowej jest więc szerszy niż wynikający z metody podatkowej (według której
    rozpoznaniu w rachunku podatkowym podlegają wyłącznie tzw. różnice zrealizowane),
    obejmując również pozycje niezrealizowane, tj. pozycje jedynie naliczone, powstające w
    wyniku wyceny.
    W konsekwencji, stwierdzić należy, iż wszystkie różnice kursowe ujęte w księgach
    rachunkowych zgodnie z przepisami o rachunkowości, tj. UoR lub MSR, powinny zostać
    rozpoznane automatycznie jako przychody lub koszty podatkowe na gruncie CIT.
    Powyższe stanowisko jest powszechnie aprobowane przez organy podatkowe, o czym
    świadczą m.in. następujące interpretacje indywidualne:
    - z 2 lutego 2023 r., wydana przez Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej, znak pisma
      0114-KDIP2-2.4010.312.2022.1.IN, w której organ podatkowy stwierdził, iż: „w świetle
      wyżej wymienionych przepisów prawa podatkowego oraz przedstawionego opisu
      sprawy stwierdzić należy, że skoro różnice powstałe przy rozliczeniu kosztów R&M
      stanowią różnice kursowe w oparciu o ustawę o rachunkowości, to wynikające z tych
      przeliczeń przychody i koszty dotyczące operacji gospodarczych Spółki wyrażonych w
      walucie obcej mogą Państwo zakwalifikować jako przychody i koszty podatkowe.
      Dodatkowa weryfikacja tych różnic nie jest konieczna na podstawie ustawy o podatku
      dochodowym od osób prawnych, bowiem zgodność sprawozdania finansowego Spółki
      z ustawą o rachunkowości jest weryfikowana każdego roku przez firmę audytorską
      (art. 9b ust. 2 ustawy o CIT)”;
    - z 14 grudnia 2022 r., wydana przez Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej, znak
      pisma: 0114-KDIP2-2.4010.183.2022.1.AP, w której organ podatkowy stwierdził, iż:
      „Podatkowe uregulowania różnic kursowych sprowadzają się do zasady, że podatnicy,
      którzy wybrali rachunkową metodę ustalania różnic kursowych, w sposób
      konsekwentny zaliczają odpowiednio do przychodów lub kosztów podatkowych ujęte
      w księgach rachunkowych różnice kursowe. Rozwiązania wynikające z rachunkowości
      określają zatem skutek w podatku dochodowym związany z różnicami kursowymi.
      Zasada ta nie jest modyfikowana innymi przepisami ustawy o podatku dochodowym
      od osób prawnych. Skoro ustawodawca uregulował zasadę zaliczania do przychodów
      lub kosztów podatkowych różnic kursowych ustalanych według metody rachunkowej,
      to metodologia obliczania tych różnic kursowych nie może być modyfikowana przez
      inne regulacje podatkowe, wynikające z art. 12-16 ustawy. Oznacza to, że ustalane
      zgodnie z przepisami o rachunkowości różnice kursowe, powinny być uwzględniane
      jako przychody lub koszty uzyskania przychodów w rachunku podatkowym”;
    - z 20 listopada 2020 r., wydana przez Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej, znak
      pisma: 0111-KDIB1-2.4010.423.2020.1.BD, w której organ podatkowy zgodził się ze
      stanowiskiem wnioskodawcy, zgodnie z którym: „Bezpośrednią konsekwencją
      odesłania do przepisów UoR w przypadku wyboru tzw. metody rachunkowej ustalania

      różnic kursowych jest konieczność analogicznego, jak na gruncie UoR, prezentowania
      różnic kursowych dla celów podatkowych. W tym zakresie przepisy UoR odznaczają się
      swoistą autonomią na gruncie prawa podatkowego (...)”;
    - z 10 maja 2019 r., wydana przez Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej, znak pisma
      0111-KDIB1-3.4010.108.2019.1.BM, w której organ podatkowy uznał za prawidłowe
      stanowisko wnioskodawcy, zgodnie z którym: „przepisy u.o.r. odznaczają się swoistą
      autonomią na gruncie prawa podatkowego - zasady określania różnic kursowych
      zgodnie z metodą bilansową, nie są modyfikowane przez przepisy prawa
      podatkowego, w szczególności przez p.d.o.p.”;
    - z 19 lipca 2013 r., wydana przez Dyrektora Izby Skarbowej w Poznaniu, znak pisma: ILPB4
      /423-133/13-2/MC, w której organ uznał za prawidłowe stanowisko wnioskodawcy,
      zgodnie z którym: „Wszystkie różnice kursowe ujęte zgodnie z przepisami o
      rachunkowości w księgach rachunkowych powinny zostać rozpoznane niejako
      automatycznie jako przychody lub koszty podatkowe. Oznacza to, że podatnicy, którzy
      zdecydowali się na stosowanie metody rachunkowej ustalania różnic kursowych dla
      celów podatku dochodowego od osób prawnych, nie są zobligowani weryfikować, czy
      dana różnica kursowa jest ustalana od pozycji mającej znaczenie dla rozliczeń na
      gruncie podatku dochodowego od osób prawnych”;
    - z 23 stycznia 2012 r., wydana przez Dyrektora Izby Skarbowej w Poznaniu, znak pisma
      ILPB3/423-503/11-3/EK, w której organ podatkowy potwierdził jako prawidłowe
      stanowisko podatnika, który argumentował, że jeżeli: „(...) stosuje rachunkową metodę
      ustalania różnic kursowych, wskazaną w art. 9b ust. 1 pkt 2 ustawy o podatku
      dochodowym od osób prawnych, to ma obowiązek zaliczać odpowiednio do
      przychodów oraz kosztów uzyskania przychodów wszystkie różnice kursowe ustalone
      w trybie i w rozumieniu przepisów o rachunkowości (w tym dotyczące pozycji
      niepodatkowych oraz pozycji, dla których ustawa o podatku dochodowym od osób
      prawnych przewiduje inny niż ustawa o rachunkowości moment zaliczenia do
      przychodów bądź kosztów uzyskania przychodów), bez konieczności dodatkowej
      weryfikacji tych różnic kursowych w oparciu o inne przepisy ustawy o podatku
      dochodowym od osób prawnych (w szczególności art. 12-16 ww. ustawy), przy czym
      zgodność z ustawą o rachunkowości weryfikowana jest w wyniku wydania pozytywnej
      opinii biegłego rewidenta badającego sprawozdanie finansowe Spółki za dany rok
      obrotowy”.
    Odnosząc powyższe rozważania do przedstawionego stanu faktycznego (winno być:
    zdarzenia przyszłego) w przedmiotowej sprawie, zdaniem Wnioskodawcy, Ujemne różnice
    kursowe podlegają zaliczeniu do kosztów uzyskania przychodów.
    W odniesieniu do momentu potrącenia kosztu wynikającego z Ujemnych różnic
    kursowych, regulacja Ustawy o CIT w zakresie zaliczania różnic kursowych do kosztów
    uzyskania przychodów przez podatników stosujących rachunkową metodę ustalania
    różnic kursowych nie określa specyficznie momentu rozpoznania (potrącenia) kosztów
    uzyskania przychodów wskazanych w art. 9b ust. 2 Ustawy o CIT. Mając jednak na uwadze
    przytoczone wyżej rafio legis przepisu, w ocenie Wnioskodawcy należy przyjąć, że stosując
    rachunkową metodę ustalania różnic kursowych, podatnik CIT ujmuje różnice kursowe w
    rachunku podatkowym w dniu ich ujęcia w księgach rachunkowych, a tym samym nie ma

    on obowiązku ustalania momentu potrącalności różnic kursowych na zasadach
    wynikających z art. 15 ust. 4-4e ustawy o CIT. Potwierdza to również przytoczona wyżej
    praktyka interpretacyjna, wskazująca wyraźnie, że różnice kursowe rozpoznane w
    rachunku CIT zgodnie z metodą rachunkową nie podlegają weryfikacji przez pryzmat
    przepisów art. 12-16 ustawy o CIT.
    Mając na względzie powyższe, zdaniem Wnioskodawcy, będzie on uprawniony do ujęcia
    Ujemnych Różnic Kursowych jako kosztów uzyskania przychodów w dniu ich ujęcia w
    księgach rachunkowych.
    Interpretacja indywidualna
    Rozpatrzyłem Państwa wniosek - 26 września 2023 r. wydałem interpretację indywidualną
    Znak: 0111-KDIB1-2.4010.195.2023.1.AK w której uznałem Państwa stanowisko za
    nieprawidłowe. Interpretację doręczono Państwu 11 października 2023 r.
    Skarga na interpretację
    Pismem z 9 listopada 2023 r. wnieśli Państwo skargę na ww. interpretację do
    Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu. Skarga wpłynęła do mnie tego
    samego dnia.
    Wnieśli Państwo o:
    1) uchylenie interpretacji w całości na podstawie art. 146 § 1 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit.
      a) i lit. c) PPSA;
    2) w przypadku uchylenia interpretacji na podstawie art. 146 § 1 w zw. z art. 145 § 1 pkt
      1 lit. a) PPSA - o wskazanie Dyrektorowi KIS sposobu rozstrzygnięcia sprawy w
      określonym terminie po uchyleniu interpretacji, na podstawie art. 145a ust. 1 PPSA;
    3) zasądzenie od Dyrektora KIS na podstawie art. 200 PPSA zwrotu kosztów
      postępowania według norm przepisanych.
    Postępowanie przed sądami administracyjnymi
    Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu wyrokiem z 3 kwietnia 2024 r. sygn. akt I
    SA/Wr 975/23 uchylił zaskarżoną interpretację indywidualną w całości.
    Pismem z 8 lipca 2024 r. wniosłem skargę kasacyjną od powyższego wyroku WSA.
    Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z 5 grudnia 2024 r. sygn. akt II FSK 1228/24
    oddalił skargę kasacyjną.
    Prawomocny wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu wpłynął do
    organu 16 lipca 2025 r.
    Ponowne rozpatrzenie wniosku - wykonanie wyroku
    Zgodnie z art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami
    administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.):
      Ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu
      sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe
      prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że
      przepisy prawa uległy zmianie.
    Wykonuję obowiązek, który wynika z tego przepisu, tj.:
    - uwzględniam ocenę prawną i wskazania dotyczące postępowania, które wyraził
      Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu oraz Naczelny Sąd Administracyjny w
      ww. wyrokach;

    - ponownie rozpatruję Państwa wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej -
      stwierdzam, że stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest prawidłowe.
    Odstępuję od uzasadnienia prawnego tej oceny.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, które Państwo przedstawili i stanu prawnego,
    który obowiązywał w dniu wydania pierwotnej interpretacji.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
  - Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z
    dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.).
    Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli: Państwa sytuacja będzie
    zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosują się
    Państwo do interpretacji.
  - Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
    Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
    zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
    czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
        z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
  - Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
    Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
    decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki
    interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego
    Sądu Administracyjnego (...). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje
    ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
    (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA).
    Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji
    indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):
    - w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
    - w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS
      /SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 ustawy z
    dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm).
    Podstawą prawną dla odstąpienia od uzasadnienia interpretacji jest art. 14c § 1 Ordynacji
    podatkowej.