Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0115-KDIT3.4011.410.2019.2.MJ
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2020-01-03
Teza: Czy dofinansowanie pracownikom kart Multisport będzie stanowiło koszty uzyskania przychodów?
Słowa kluczowe: karnet; koszt; pracownik-świadczenia na rzecz pracowników
Przepisy: [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-Rozdział 4-art. 22

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA

Na podstawie art. 13 § 2a, art. 14b § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2019 r., poz. 900, z późn. zm.) Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej stwierdza, że stanowisko przedstawione we wniosku, który wpłynął do tutejszego organu w dniu 5 listopada 2019 r., uzupełnionym pismem z dnia 11 grudnia 2019 r, (data wpływu 16 grudnia 2019 r.), o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie ustalenia, czy dofinansowanie pracownikom kart Multisport będzie stanowiło koszty uzyskania przychodów – **jest prawidłowe.**

UZASADNIENIE

W dniu 5 listopada 2019 r., wpłynął do tutejszego organu ww. wniosek, uzupełniony pismem z dnia 11 grudnia 2019 r, (data wpływu 16 grudnia 2019 r.), o wydanie interpretacji indywidualnej dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie ustalenia, czy dofinansowanie pracownikom kart Multisport będzie stanowiło koszty uzyskania przychodów.

We wniosku oraz jego uzupełnieniu przedstawiono następujące zdarzenie przyszłe.

Wnioskodawczyni w ramach prowadzonej działalności gospodarczej zatrudnia pracowników. Aktualnie nie finansuje ona żadnych pozapłacowych świadczeń na rzecz pracowników. Wnioskodawczyni planuje w ramach prowadzonej działalności gospodarczej współfinansować ze środków obrotowych świadczenia pozapłacowe (karty Multisport) na rzecz pracowników i w tym celu zawarła umowę z firmą na świadczenie usług na rzecz swoich pracowników, w ramach której firma będzie dostarczała tzw. karty Multisport. Dofinansowanie wyniesie 50% wartości karty Multisport dla każdego pracownika. Pozostała część będzie opłacana przez pracownika. Obowiązek ponoszenia wydatków przez Wnioskodawczynię wynikać będzie z wewnętrznych zarządzeń, które będą w przyszłości zawarte w regulaminie wynagradzania.

Wnioskodawczyni nie jest zobowiązana do utworzenia zakładowego funduszu świadczeń socjalnych. Wysokość dofinansowania nie będzie uzależniona od sytuacji życiowej, rodzinnej i materialnej pracowników.

Ww. świadczenia pozapłacowe stanowić będą dla pracowników przychody podatkowe ze stosunku pracy w rozumieniu art. 12 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Karta MultiSport umożliwia pracownikom korzystanie z wielu różnych świadczeń i obiektów sportowo- rekreacyjnych, np. umożliwia wstęp na siłownię, basen, zajęcia fitness, jogę, ściankę wspinaczkową i inne, w wybranych ośrodkach na terenie kraju. Karty Multisport stanowią system motywacyjny dla pracowników, który służy zwiększeniu motywacji, zaangażowania i efektywności w wykonywaniu pracy. Ponadto Wnioskodawczyni traktuje je jako element mający na celu lepszą integrację pracowników z pracodawcą, a w konsekwencji zwiększenie przywiązania pracownika do miejsca pracy.

Ponadto Wnioskodawczyni wskazała, że na dzień uzupełnienia wniosku o interpretację, obowiązuje już zmieniony przez nią regulamin wynagradzania, w którym wprowadzono odpowiedni zapis o dofinansowaniu kart Multisport dla pracowników. Karty Multisport zostały wprowadzone dla pracowników od dnia 1 grudnia 2019 roku.

W związku z powyższym opisem zadano następujące pytania:

Czy wydatki ze środków obrotowych Wnioskodawczyni na dofinansowanie pracownikom kart Multisport będą stanowiły koszty uzyskania przychodów?

Zdaniem Wnioskodawczyni, zgodnie z art. 22 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych \[(Dz. U. z 2019 r., poz. 1387, z późn. zm.) dalej ustawy PIT – dopisek organu\], kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 23.

Z powyższego wynika, że podatnik ma możliwość odliczenia dla celów podatkowych wszelkich kosztów (niewymienionych w art. 23 ustawy PIT), pod warunkiem, że wykaże ich bezpośredni bądź pośredni związek z prowadzoną działalnością, a ich poniesienie ma lub może mieć wpływ na wielkość osiągniętego przychodu. Tak więc, kosztami uzyskania przychodów są wszelkie, racjonalnie i gospodarczo uzasadnione wydatki związane z prowadzeniem działalności gospodarczej, których celem jest osiągnięcie, zabezpieczenie i zachowanie źródła przychodów, z wyjątkiem wymienionych w art. 23 ust. 1 ustawy PIT.

Kosztami podatkowymi są m.in. tzw. koszty pracownicze, które obejmują nie tylko wynagrodzenia zasadnicze, wszelkiego rodzaju nagrody, premie, ale i diety, inne należności za czas podróży służbowej, wydatki związane z podnoszeniem kwalifikacji zawodowych pracowników, świadczenia medyczne, ale mogą również obejmować wydatki ponoszone na rzecz pracowników w formie innych pozapłacowych świadczeń, np. dofinansowania przez pracodawcę kart Multisport.

Według Wnioskodawczyni, wydatki na dofinansowanie kart Multisport dla pracowników będą pośrednio związane z prowadzoną działalnością. Korzystanie przez pracowników z tego typu świadczeń będzie służyło zwiększeniu motywacji, zaangażowania i efektywności w wykonywaniu pracy, co w konsekwencji przyczyni się do wzrostu osiąganych przez Wnioskodawczynię przychodów. Ponadto, Wnioskodawczyni traktuje te karty jako element integrujący pracownika z pracodawcą, a przez to służący zwiększeniu stałości zatrudnienia i lojalności personelu. Należy więc uznać, że zachodzą przesłanki uprawniające do zaliczenia przedmiotowych wydatków do kosztów uzyskania przychodów.

Zdaniem Wnioskodawczyni, koszty poniesione w związku z dofinansowaniem pracownikom kart Multisport należy uznać za koszty uzyskania przychodów na podstawie art. 22 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Powyższe stanowisko znajduje także potwierdzenie w wydanych interpretacjach indywidualnych, np.: w interpretacji z dnia 24 czerwca 2016 r. nr IBPB-1-3/4510-398/16/AW, z dnia 8 czerwca 2017 r. nr 0111-KDIB2- 1.4010.66.2017.1.BJ, czy z dnia 18 stycznia 2018 r. nr 0112-KDIL3-3.4011.6.2018.1.MC.

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawczyni w sprawie oceny prawnej przedstawionego zdarzenia przyszłego jest prawidłowe.

Mając na uwadze przedstawione zdarzenia przyszłe, stosownie do art. 14c § 1 ustawy Ordynacja podatkowa, odstąpiono od uzasadnienia prawnego dokonanej oceny stanowiska Wnioskodawczyni.

Odnosząc się do powołanych przez Wnioskodawczynię interpretacji organów podatkowych wskazać należy, że rozstrzygnięcia w nich zawarte dotyczą tylko konkretnych, indywidualnych spraw podatników, w określonym stanie faktycznym i tylko w tych sprawach są wiążące. Natomiast organy podatkowe, mimo że w ocenie indywidualnych spraw podatników posiłkują się wydanymi rozstrzygnięciami innych organów podatkowych, to nie mają możliwości zastosowania ich wprost, z tego powodu, iż nie stanowią materialnego prawa podatkowego i nie mają mocy powszechnie obowiązującej.

Należy wskazać, że niniejsza interpretacja została wydana na podstawie przedstawionego we wniosku zdarzenia przyszłego/stanu faktycznego, co oznacza, że w przypadku gdy w toku postępowania podatkowego, kontroli podatkowej, bądź celno-skarbowej zostanie określony odmienny stan faktyczny, interpretacja nie wywoła w tym zakresie skutków prawnych.

Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej stanowi element czynności będących przedmiotem decyzji wydanej:

1.  z zastosowaniem art. 119a;
2.  w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
3.  z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.

Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych (art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej).

Powyższe unormowania należy odczytywać łącznie z przepisami art. 33 ustawy z 23 października 2018 r. o zmianie ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, ustawy – Ordynacja podatkowa oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 2193 z późn. zm.), wprowadzającymi regulacje intertemporalne.

Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego przedstawionego przez Wnioskodawczynię i stanu prawnego obowiązującego w dacie wydania interpretacji.

Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy rzeczywisty stan faktyczny sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie ze stanem faktycznym (opisem zdarzenia przyszłego) podanym przez Wnioskodawczynię w złożonym wniosku. W związku z powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we wniosku opisu sprawy, udzielona interpretacja traci swoją aktualność.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego za pośrednictwem organu, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. z 2018 r., poz. 1302, z późn. zm.). Skargę wnosi się w dwóch egzemplarzach (art. 47 § 1 ww. ustawy) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Teodora Sixta 17, 43-300 Bielsko-Biała lub drogą elektroniczną na adres Elektronicznej Skrzynki Podawczej Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/SkrytkaESP (art. 54 § 1a ww. ustawy), w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie albo aktu, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 4a (art. 53 § 1 ww. ustawy). W przypadku pism i załączników wnoszonych w formie dokumentu elektronicznego odpisów nie dołącza się (art. 47 § 3 ww. ustawy).

Jednocześnie, zgodnie art. 57a ww. ustawy, skarga na pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego wydaną w indywidualnej sprawie, opinię zabezpieczającą i odmowę wydania opinii zabezpieczającej może być oparta wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd administracyjny jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną.