Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0113-KDIPT1-2.4012.198.2025.1.SM
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-05-14
Teza: Uznanie zespołu składników materialnych i niematerialnych
składających się na stację paliw, za zorganizowaną część
przedsiębiorstwa, a w konsekwencji brak podlegania
opodatkowaniu podatkiem VAT czynności zbycia ww.
składników majątku na podstawie art. 6 pkt 1 ustawy o VAT.
Słowa kluczowe: czynności-czynności niepodlegające opodatkowaniu
majątek-składniki majątku
przedsiębiorstwa-zorganizowana część przedsiębiorstwa
Zagadnienia: Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział I. Przepisy
ogólne-Definicje
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II. Zakres
opodatkowania-Rozdział 1. Przepisy ogólne -Czynności
niepodlegające opodatkowaniu
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział I-
art. 2-pkt 27e
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II-
Rozdział 1-art. 6-pkt 1

## Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

dłowe
    Szanowni Państwo,

    stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego
    zdarzenia przyszłego w podatku od towarów i usług jest prawidłowe.

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

25 lutego 2025 r. wpłynął Państwa wniosek z 21 lutego 2025 r. o wydanie interpretacji
    indywidualnej, który dotyczy podatku od towarów i usług w zakresie uznania opisanego
    we wniosku zespołu składników materialnych i niematerialnych składających się na stację
    paliw, za zorganizowaną część przedsiębiorstwa, a w konsekwencji braku podlegania
    opodatkowaniu podatkiem VAT czynności zbyciu ww. składników majątku na podstawie
    art. 6 pkt 1 ustawy o VAT.
    Treść wniosku jest następująca:

## Opis zdarzenia przyszłego

Spółka (dalej jako: „Wnioskodawca”, „Spółka”) prowadzi działalność gospodarczą jako
    czynny podatnik VAT.
    Podstawową działalnością spółki jest świadczenie usług (...). Spółka poza świadczeniem
    usług transportowych prowadzi działalność związaną z (...). Posiada stacje paliw, które
    wykorzystuje na (...). Spółka planuje w najbliższym czasie sprzedaż stacji paliw.
    Stacja pod marką (...) znajduje się na nieruchomości gruntowej będącej w użytkowaniu
    wieczystym.
    W skład stacji paliw wchodzi budynek handlowo-usługowy kompletnie wyposażony wraz
    ze sklepem i małym bistro jak również zapleczem i pomieszczeniami biurowymi, stalowe
    wiaty tankowania pojazdów osobowych i ciężarowych, dwa zbiorniki podziemne na
    paliwo, podziemny zbiornik LPG oraz dystrybutory do wydawania paliwa i gazu, plac
    manewrowy wyłożony kostką, jak również sieć wodociągowa, kanalizacyjna oraz kablowa i
    teletechniczna.
    Do sprzedaży przeznaczone są również pozostałe środki trwałe będące wyposażeniem
    stacji paliw, których wykaz będzie załączony do umowy sprzedaży. W oparciu o
    sprzedawany majątek możliwe jest kontynuowanie przez nabywcę działalności
    gospodarczej. Stan techniczny zbywanych składników umożliwia ich wykorzystanie w
    pełnym zakresie.
    Spółka chce sprzedać również towary handlowe oraz paliwa będące na stanie w dacie
    sprzedaży.
    Spółka prowadzi ewidencję księgową i rozliczenia (...) ze wskazaniem oznaczenia
    wszystkich prowadzonych rodzajów działalności. Księgowanie przychodów i kosztów,
    zobowiązań, jak i należności odbywa się z wyodrębnieniem stacji, z zastosowaniem
    odrębnego miejsca powstawania kosztów (dalej jako: MPK) pozwalającego na ustalenie
    wyniku operacyjnego stacji paliw.
    Spółka, podczas transakcji sprzedaży, nie planuje przekazania pracowników obsługujących
    stację na rzecz nabywcy. Stacja położona jest w odrębnej lokalizacji od spółki, jak i jej
    oddziałów. Funkcjonuje samodzielnie jako zorganizowana część przedsiębiorstwa i jest w
    stanie samodzielnie realizować zadania obecnie, jak i po sprzedaży.
    Spółka nie planuje zbywać koncesji do obrotu paliwami ciekłymi.

## Pytanie

Czy powyżej opisana część majątku Spółki funkcjonująca jako stacja paliw, może być
    potraktowana jako zorganizowana część przedsiębiorstwa zgodnie z definicją zawartą w
    art. 2 pkt 27e ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług, a co za tym
    idzie jej sprzedaż nie będzie podlegać opodatkowaniu podatkiem VAT zgodnie z art. 6 pkt
    1 ustawy o podatku od towarów i usług?
    Państwa stanowisko w sprawie

    W ocenie Wnioskodawcy, w przedstawionym zdarzeniu przyszłym, zbycie przez
    Wnioskodawcę stacji paliw nie będzie podlegało opodatkowaniu podatkiem od towarów i
    usług.
    Zgodnie bowiem z art. 6 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i
    usług (dalej jako: ustawa VAT), przepisów tej ustawy nie stosuje się do transakcji zbycia
    przedsiębiorstwa lub zorganizowanej części przedsiębiorstwa (dalej jako: ZCP). Oznacza
    to, że tego typu transakcje w ogóle nie stanowią przedmiotu opodatkowania podatkiem
    od towarów i usług.
    Zdaniem Wnioskodawcy, prowadzona przez Wnioskodawcę działalność w odniesieniu do
    stacji paliw, spełnia pojęcie wynikające z definicji art. 2 pkt 27e ustawy o podatku od
    towarów i usług. Na gruncie ustawy CIT (art. 4a pkt 4 u.p.d.o.p.) i VAT (art. 2 pkt 27e
    ustawy VAT) zorganizowana część przedsiębiorstwa definiowana jest bardzo podobnie:
    rozumie się przez to organizacyjnie i finansowo wyodrębniony w istniejącym
    przedsiębiorstwie zespół składników materialnych i niematerialnych, w tym zobowiązania,
    przeznaczonych do realizacji określonych zadań gospodarczych, który zarazem mógłby
    stanowić niezależne przedsiębiorstwo samodzielnie realizujące te zadania.
    Wyodrębnienie organizacyjne
    W przypadku stacji paliw należy uznać, że jest ona wyodrębniona organizacyjnie.
    Wyodrębnienie to można określić jako wyodrębnienie fizyczne gdyż jest odrębną
    nieruchomością (znajduje się pod innym adresem) od innych nieruchomości posiadanych
    przez Spółkę. Jasno określony jest cel Stacji – działalność polegająca na sprzedaży paliw; w
    jej skład wchodzą wszystkie niezbędne aktywa do prowadzenia działalności, w
    szczególności tytuł prawny do gruntów, na których umiejscowiona jest Stacja, a także inne
    środki trwałe, narzędzia, przyrządy, ruchomości. Majątek ma charakter zorganizowany i
    stanowi całość gospodarczą, którą umożliwia całkowicie samodzielne działanie. Stacja
    prowadzona jest przez zespół pracowników pozostających pod nadzorem kierownika
    stacji.
    Wyodrębnienie finansowe
    Występuje również wyodrębnienie finansowe. Spółka do wyodrębnionych składników
    majątkowych ma przypisane odrębne numery ewidencyjne środków trwałych, dzięki
    księgowaniom na kontach księgowych z zastosowaniem wyodrębnionych MPK można
    przypisać koszty, przychody oraz zobowiązania i należności, posiada odrębne kasy
    fiskalne do ewidencjonowania sprzedaży na stacji.
    Wyodrębnienie funkcjonalne
    Wyodrębnienie funkcjonalne należy rozumieć jako sytuację, w której opisany zespół
    składników majątkowych nie jest zbiorem przypadkowych elementów, a zbiorem
    składającym się na pewną gospodarczą całość, tj. każdy element tego zbioru wykonuje
    określone działania, które pozwalają na prowadzenie określonej działalności
    gospodarczej. Dla uznania danego zespołu składników za zorganizowaną część
    przedsiębiorstwa, składniki te muszą pozostawać między sobą we wzajemnych
    interakcjach w taki sposób, że należy je traktować jako zorganizowany, autonomiczny
    zespół składników powiązanych funkcjonalnie, nie zaś zespół przypadkowych elementów,
    których jedyną cechą jest, np. własność jednego podmiotu .
    Jako kryterium potwierdzające zdolności do funkcjonowania jako niezależne
    przedsiębiorstwo w praktyce wskazuje się możliwość samodzielnego działania na rynku
    jako odrębny podmiot prowadzący zadania gospodarcze realizowane w obecnym
    przedsiębiorstwie.
    Taką argumentację można znaleźć w licznych interpretacjach prawa podatkowego oraz
    wyrokach sądów administracyjnych na przestrzeni ostatnich lat, m.in. w wyroku NSA z 22
    marca 2018 r., sygn. II FSK 808/16, gdzie w opinii sądu: „Można dodać, że okoliczność, iż
    zorganizowaną część przedsiębiorstwa tworzy zespół składników majątkowych zdolny do

    prowadzenia niezależnej (samodzielnej) działalności gospodarczej należy rozumieć w ten
    sposób, że w kształcie, w jakim zespół ten jest zbywany, może on wykonywać określone
    zadania gospodarcze. Innymi słowy, realizacja określonych zadań gospodarczych możliwa
    jest z wykorzystaniem tego określonego zespołu składników majątkowych, nie zaś dopiero
    w połączeniu z innymi składnikami majątkowymi, czy też dopiero w połączeniu z
    przedsiębiorstwem nabywcy”. Takie stanowisko potwierdzają również interpretacje
    podatkowe m.in.: interpretacja indywidualna Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z
    20 lutego 2018 r., sygn. 0111-KDIB1-2.4010.419.2017.3.AK, interpretacja indywidualna
    Dyrektora Izby Skarbowej w Poznaniu z 16 maja 2016 r., sygn. ILPB3/4510-1-42/16-4/EK.
    Należy również wskazać, że choć ustawa VAT zawiera definicję ZCP o identycznym
    brzmieniu jak Ustawa o CIT, to na skutek orzecznictwa Trybunału Sprawiedliwości UE
    (dalej: TSUE) oraz odwołującej się do niego praktyki orzeczniczej sądów administracyjnych
    w praktyce orzeczniczej akcentuje się znaczenie wyodrębnienia funkcjonalnego, czyli
    możliwości prowadzenia działalności gospodarczej w oparciu o otrzymane składniki
    majątku.
    W tym kontekście należy przede wszystkim wspomnieć o wyroku TSUE w sprawie C-497
    /01 Zita Modes, w którym TSUE podkreślił, że pojęcie przekazania całości lub części
    majątku należy interpretować tak, że obejmuje ono zbycie przedsiębiorstwa lub
    niezależnej części przedsiębiorstwa, włącznie z jego rzeczowymi składnikami oraz – w
    zależności od konkretnego przypadku – składnikami niematerialnymi, które łącznie
    stanowią przedsiębiorstwo lub jego część zdolną do prowadzenia niezależnej działalności
    gospodarczej. TSUE wskazał również, że dla zastosowania tej regulacji niezbędne jest, aby
    nabywca miał zamiar prowadzić nabyte przedsiębiorstwo lub jego część, a nie natychmiast
    zlikwidować działalność i ewentualnie sprzedać zapasy. Z kolei w wyroku w sprawie C-444
    /10 Schriever TSUE zaakcentował, że należy dokonać całościowej oceny okoliczności
    faktycznych, w jakich transakcja ta następuje, w ramach której szczególne znaczenie
    będzie mieć charakter działalności gospodarczej podatnika.
    Powtarzając tezy wynikające z orzecznictwa TSUE sądy administracyjne uznają, że definicję
    ZCP należy „rozumieć w sposób funkcjonalny, a nie tylko werbalny, tzn. analizując, czy
    dany zespół aktywów (przedsiębiorstwa lub zorganizowanej części przedsiębiorstwa),
    który jest przedmiotem zbycia, pozwalał na prowadzenie samodzielnej działalności
    gospodarczej, której służy” (wyrok NSA z 5 kwietnia 2012 r., sygn. I FSK 1001/11). Przez co
    „kwestię, czy całość ta musi obejmować określone dobra, zarówno ruchome, jak
    nieruchome, należy rozpatrywać z punktu widzenia charakteru prowadzonej działalności
    gospodarczej” (wyrok NSA z 15 maja 2012 r., sygn. I FSK 1223/11).
    ZCP musi obejmować elementy niezbędne do samodzielnego wykonywania działań
    gospodarczych, które realizuje w strukturze przedsiębiorstwa – stacja paliw w pełni
    samodzielnie realizuje zadania do których została stworzona z wykorzystaniem
    przypisanego majątku i na bazie zawartych umów, które dotyczą tylko i wyłącznie stacji
    paliw. Po wydzieleniu zespół składników mógłby stanowić samodzielną jednostkę będącą
    przedsiębiorstwem, jest to bowiem zorganizowany zespół składników, będący w stanie
    samodzielnie prowadzić działalność i istnieć niezależnie od przedsiębiorstwa głównego.
    Spółka nie planuje transferu pracowników podczas transakcji zbycia stacji. Znane są
    orzeczenia (przykładowo wyroki NSA: II FSK 1643/10, II FSK 2314/10 czy też wyrok WSA w
    Rzeszowie I SA/Rz 594/14, WSA w Gliwicach I SA/Gl 603/15), w których sądy wskazują, że o
    ile czynnik ludzki jest istotnym elementem każdego przedsiębiorstwa, o tyle przejęcie
    pracowników nie jest warunkiem koniecznym do uznania zespołu składników za ZCP.
    Reasumując, w ocenie Spółki należy opisaną część majątku funkcjonującą jako stacja
    paliw, uznać za zorganizowaną część przedsiębiorstwa, a co za tym idzie jej sprzedaż nie
    będzie podlegała opodatkowaniu podatkiem VAT zgodnie z art. 6 pkt 1 ustawy.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest prawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług
    (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 361 ze zm.), zwanej dalej „ustawą”:
    Opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług (...) podlegają odpłatna dostawa towarów i
    odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju.
    W myśl art. 7 ust. 1 ustawy:
    Przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się przeniesienie
    prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (...).
    W świetle art. 2 pkt 6 ustawy:
    Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o towarach – rozumie się przez to rzeczy oraz ich
    części, a także wszelkie postacie energii.
    Natomiast w oparciu o art. 8 ust. 1 ustawy:
    Przez świadczenie usług, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się każde
    świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej
    niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu art. 7
    (...).
    Nie każda jednak czynność stanowiąca dostawę towarów, w rozumieniu art. 7 ustawy,
    bądź świadczenie usług zdefiniowane w art. 8 ustawy, podlega opodatkowaniu podatkiem
    od towarów i usług, ponieważ aby dana czynność podlegała opodatkowaniu tym
    podatkiem, musi być wykonana przez podmiot, który w związku z jej wykonaniem jest
    podatnikiem podatku od towarów i usług.
    Stosownie do art. 15 ust. 1 ustawy:
    Podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej
    oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w
    ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności.
    Według art. 15 ust. 2 ustawy:
    Działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców lub
    usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a także
    działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność gospodarcza obejmuje w
    szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu towarów lub wartości
    niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych.
    Jednocześnie przepis art. 6 ustawy wskazuje na wyłączenia określonych czynności spod
    zakresu przepisów ustawy. Są w nim wskazane czynności, które co do zasady należą do
    grupy czynności podlegających opodatkowaniu, mieszczące się w zakresie odpłatnej
    dostawy towarów czy też odpłatnego świadczenia usług, z uwagi jednak na stosowne
    wyłączenie, czynności te nie podlegają opodatkowaniu.
    I tak, na mocy art. 6 pkt 1 ustawy:
    Przepisów ustawy nie stosuje się do transakcji zbycia przedsiębiorstwa lub
    zorganizowanej części przedsiębiorstwa.
    Zatem w przypadku, gdy przedmiotem transakcji jest zbycie przedsiębiorstwa lub
    zorganizowanej części przedsiębiorstwa, czynność ta nie podlega przepisom ustawy.
    Pojęcie „transakcji zbycia” należy rozumieć w sposób zbliżony do terminu „dostawy
    towarów” w ujęciu art. 7 ust. 1 ustawy, tzn. „zbycie” obejmuje wszelkie czynności, w
    ramach których następuje przeniesienie prawa do rozporządzania towarem jak właściciel,

    np. sprzedaż, zamianę, darowiznę, przeniesienie własności w formie wkładu
    niepieniężnego, czyli aportu.
    Ze względu na szczególny charakter przepisu art. 6 pkt 1 ustawy, powinien on być
    interpretowany ściśle, co oznacza, że ma zastosowanie wyłącznie w przypadku zbycia (a
    zatem wszelkich czynności, w ramach których następuje przeniesienie prawa do
    rozporządzania towarami jak właściciel) przedsiębiorstwa (w rozumieniu ustawy z dnia 23
    kwietnia 1964 r. – Kodeks cywilny (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1061 ze zm.)) lub
    zorganizowanej jego części, zdefiniowanej w art. 2 pkt 27e ustawy.
    Stosownie do art. 2 pkt 27e ustawy:
    Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o zorganizowanej części przedsiębiorstwa –
    rozumie się przez to organizacyjnie i finansowo wyodrębniony w istniejącym
    przedsiębiorstwie zespół składników materialnych i niematerialnych, w tym zobowiązania,
    przeznaczonych do realizacji określonych zadań gospodarczych, który zarazem mógłby
    stanowić niezależne przedsiębiorstwo samodzielnie realizujące te zadania.
    Podstawowym wymogiem wynikającym z powyższego przepisu jest więc to, aby
    zorganizowana część przedsiębiorstwa stanowiła zespół składników materialnych i
    niematerialnych (w tym zobowiązań). Kolejnym warunkiem jest wydzielenie tego zespołu
    w istniejącym przedsiębiorstwie. Wydzielenie to ma zachodzić na trzech płaszczyznach:
    organizacyjnej, finansowej i funkcjonalnej (przeznaczenie do realizacji określonych zadań
    gospodarczych). Elementami zespołu składników materialnych i niematerialnych,
    stanowiących zorganizowaną część przedsiębiorstwa, powinny być w szczególności aktywa
    trwałe, obrotowe, a także czynnik ludzki, czyli kadra pracownicza.
    Wyodrębnienie organizacyjne oznacza, że zorganizowana część przedsiębiorstwa ma
    swoje miejsce w strukturze organizacyjnej podatnika jako dział, wydział, oddział itp. Przy
    czym, w doktrynie zwraca się uwagę, że organizacyjne wyodrębnienie powinno być
    dokonane na bazie statutu, regulaminu lub innego aktu o podobnym charakterze.
    Organizacyjny aspekt wyodrębnienia oznacza, że składniki tworzące „część
    przedsiębiorstwa” powinny posiadać cechę zorganizowania. Cecha ta powinna
    występować w „istniejącym przedsiębiorstwie”, a więc w ramach prowadzonej działalności
    i dotyczyć określonego zespołu składników tworzących część tego przedsiębiorstwa.
    Wyodrębnienie finansowe najpełniej realizowane jest w przypadku zakładu lub oddziału
    osoby prawnej. Wyodrębnienie finansowe nie oznacza samodzielności finansowej, ale
    sytuację, w której przez odpowiednią ewidencję zdarzeń gospodarczych możliwe jest
    przyporządkowanie przychodów i kosztów oraz należności i zobowiązań do
    zorganizowanej części przedsiębiorstwa.
    Natomiast wyodrębnienie funkcjonalne należy rozumieć jako przeznaczenie do realizacji
    określonych zadań gospodarczych. Zorganizowana część przedsiębiorstwa musi stanowić
    funkcjonalnie odrębną całość – obejmować elementy niezbędne do samodzielnego
    prowadzenia działań gospodarczych, którym służy w strukturze przedsiębiorstwa. Aby
    zatem część mienia przedsiębiorstwa mogła być uznana za jego zorganizowaną część,
    musi ona – obiektywnie oceniając – posiadać potencjalną zdolność do funkcjonowania
    jako samodzielny podmiot gospodarczy. Składniki majątkowe materialne i niematerialne
    wchodzące w skład zorganizowanej części przedsiębiorstwa muszą umożliwić Nabywcy
    podjęcie działalności gospodarczej w ramach odrębnego przedsiębiorstwa.
    Ponadto wymagane jest, aby zorganizowana część przedsiębiorstwa mogła stanowić
    potencjalnie niezależne przedsiębiorstwo samodzielnie realizujące zadania gospodarcze,
    których realizacji służy w istniejącym przedsiębiorstwie. Powyższe oznacza, że przez
    zorganizowaną część przedsiębiorstwa można rozumieć wyłącznie tę część
    przedsiębiorstwa, która jest przede wszystkim wyodrębniona organizacyjnie, ale także
    posiada wewnętrzną samodzielność finansową.

    Zatem, aby w rozumieniu przepisów podatkowych, określony zespół składników
    majątkowych mógł zostać zakwalifikowany jako zorganizowana część przedsiębiorstwa,
    nie jest wystarczające jakiekolwiek zorganizowanie masy majątkowej, ale musi się ona
    odznaczać pełną odrębnością niezbędną do samodzielnego funkcjonowania w obrocie
    gospodarczym.
    Zorganizowaną część przedsiębiorstwa tworzą więc składniki, będące we wzajemnych
    relacjach, takich, by można było mówić o nich jako o zespole, a nie o zbiorze
    przypadkowych elementów, których jedyną cechą wspólną jest własność jednego
    podmiotu gospodarczego.
    Reasumując, na gruncie ustawy o podatku od towarów i usług mamy do czynienia ze
    zorganizowaną częścią przedsiębiorstwa, jeżeli spełnione są łącznie następujące
    przesłanki:
    - istnieje zespół składników materialnych i niematerialnych, w tym zobowiązania;
    - zespół ten jest organizacyjnie i finansowo wyodrębniony w istniejącym
      przedsiębiorstwie;
    - składniki te przeznaczone są do realizacji określonych zadań gospodarczych;
    - zespół tych składników mógłby stanowić niezależne przedsiębiorstwo samodzielnie
      realizujące ww. zadania gospodarcze.
    Brak zaistnienia którejkolwiek z omawianych powyżej przesłanek wyklucza uznanie
    zespołu składników majątkowych przedsiębiorstwa za jego zorganizowaną część w
    rozumieniu art. 2 pkt 27e ustawy.
    Zaznaczenia wymaga, że definicja zorganizowanej części przedsiębiorstwa zawarta w
    przepisie art. 2 pkt 27e ustawy, nie jest definicją samoistną, lecz należy rozpatrywać ją m.
    in. w kontekście uregulowań art. 6 pkt 1 ustawy, który wyłącza z opodatkowania
    podatkiem od towarów i usług zbycie składników materialnych i niematerialnych
    uprzednio wyodrębnionych organizacyjnie i finansowo w istniejącym przedsiębiorstwie,
    przeznaczonych do realizacji określonych zadań gospodarczych, nie dotyczy natomiast
    zbycia poszczególnych składników majątkowych przedsiębiorstwa.
    Jak wskazał Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej w wyroku z 27 listopada 2003 r. w
    sprawie Zita-Modes C-497/01 „(...) pojęcie zbycia, czy to za wynagrodzeniem, czy też bez
    lub w charakterze aportu wniesionego do spółki, całości aktywów lub jej części, należy
    interpretować tak, iż obejmuje ono zbycie przedsiębiorstwa, włącznie z jego rzeczowymi
    składnikami oraz, w zależności od konkretnego przypadku, składnikami materialnymi,
    które łącznie, stanowią przedsiębiorstwo lub część przedsiębiorstwa zdolną do
    prowadzenia niezależnej działalności gospodarczej, natomiast nie obejmuje ono zwykłego
    zbycia aktywów, takiego jak sprzedaż zapasów produktów”. Z orzeczenia tego wynika
    ponadto, że – w świetle tej normy Dyrektywy 2006/112/WE Rady – nabywca całości lub
    części majątku podatnika powinien mieć zamiar prowadzenia działalności nabytego
    przedsiębiorstwa lub jego części, a nie działać tylko w celu niezwłocznego zlikwidowania
    danej działalności oraz sprzedaży ewentualnych zapasów.
    Podobnie Trybunał wypowiedział się w wyroku z 10 listopada 2011 r. w sprawie C-444/10
    Finanzamt Ludenscheid przeciwko Christel Schriever, wskazując, że regulacja art. 5 (8) VI
    Dyrektywy Rady (obecnie art. 19 Dyrektywy 112) obejmuje przekazanie przedsiębiorstwa
    lub jego samodzielnej części, w tym składników materialnych i ewentualnie
    niematerialnych, łącznie składających się na przedsiębiorstwo lub część przedsiębiorstwa
    zdolną prowadzić samodzielną działalność gospodarczą, nie obejmuje zaś samego zbycia

    towarów, jak sprzedaż zapasu produktów. Jak wskazuje Trybunał, stwierdzenie, że
    nastąpiło przekazanie przedsiębiorstwa lub jego samodzielnej części w rozumieniu art. 19
    Dyrektywy 112, wymaga by całość przekazanych składników pozwalała na prowadzenie
    samodzielnej działalności gospodarczej. Kwestię, czy całość ta musi obejmować określone
    dobra, zarówno ruchome, jak i nieruchome, należy rozpatrywać z punktu widzenia
    charakteru prowadzonej działalności gospodarczej.
    Natomiast w wyroku C-444/10 z 10 listopada 2011 r. TSUE wywiódł, że jeżeli działalność
    gospodarcza tego nie wymaga, przedmiotem zbycia nie muszą być wszystkie składniki z
    nią związane, aby czynność ta wyłączona była z opodatkowania.
    O tym, czy nastąpiło zbycie zorganizowanej części przedsiębiorstwa decydują
    każdorazowo okoliczności faktyczne związane z konkretną transakcją. Podatnik
    obowiązany jest do prawidłowego określenia przedmiotu opodatkowania, co wiąże się z
    koniecznością prawidłowego zdefiniowania dokonywanej czynności.
    Jak wynika z okoliczności sprawy prowadzą Państwo działalność gospodarczą jako czynny
    podatnik VAT. Podstawową działalnością Państwa Spółki jest świadczenie usług (...).
    Państwa Spółka poza świadczeniem usług (...) prowadzi działalność związaną z (...).
    Posiadają Państwo stacje paliw, które wykorzystują na (...). W najbliższym czasie planują
    Państwo sprzedaż stacji paliw.
    Mając na uwadze przedstawione we wniosku informację oraz całokształt okoliczności
    sprawy należy stwierdzić, że opisane składniki majątkowe składające się na stację paliw,
    cechować się będą wyodrębnieniem organizacyjnym, finansowym oraz funkcjonalnym i
    będą mogły stanowić niezależne przedsiębiorstwo samodzielnie realizujące przypisane
    jemu zadania.
    Jak Państwo wskazali stacja jest położona w odrębnej lokalizacji od Spółki, jak i jej
    oddziałów. Ponadto z analizy informacji zawartych we wniosku wynika, że na stację paliw
    opisaną we wniosku składa się konkretny zespół składników majątkowych, majątek ma
    charakter zorganizowany i stanowi całość gospodarczą, którą umożliwia całkowicie
    samodzielne działanie. W świetle powyższego należy uznać, że opisane składniki
    majątkowe składające się na stację paliw będą spełniać warunek wyodrębnienia
    organizacyjnego.
    Zgodnie z przedstawionymi przez Państwa informacjami, spełniona będzie również
    przesłanka wyodrębnienia finansowego opisanej części majątku Państwa Spółki
    funkcjonującej jako stacja paliw. Prowadzą Państwo bowiem oddzielną ewidencję
    przychodów i kosztów związanych z wydzielonymi składnikami majątku będącymi
    przedmiotem zbycia. Prowadzą Państwo ewidencję księgową i rozliczenia (...) ze
    wskazaniem oznaczenia wszystkich prowadzonych rodzajów działalności. Księgowanie
    przychodów i kosztów, zobowiązań, jak i należności odbywa się z wyodrębnieniem stacji, z
    zastosowaniem odrębnego miejsca powstawania kosztów, pozwalającego na ustalenie
    wyniku operacyjnego stacji paliw.
    Należy również uznać, że spełniony będzie warunek wyodrębnienia funkcjonalnego
    opisanej części majątku Państwa Spółki funkcjonującej jako stacja paliw. Z analizy
    okoliczności sprawy wynika, że składniki majątkowe składające się na stację paliw
    umożliwiają jej samodzielne funkcjonowanie jako niezależnego podmiotu. Jak Państwo
    wskazali we wniosku, stacja paliw funkcjonuje samodzielnie jako zorganizowana część
    przedsiębiorstwa i jest w stanie samodzielnie realizować zadania obecnie, jak i po
    sprzedaży.
    Wskazać należy, że nie planują Państwo zbywać koncesji do obrotu paliwami ciekłymi oraz
    nie planują przekazania pracowników obsługujących stację na rzecz nabywcy, jednakże
    nie są to warunki konieczne do uznania zespołu składników za zorganizowaną część
    przedsiębiorstwa w rozumieniu art. 2 pkt 27e ustawy.

    Reasumując, stwierdzam, że opisana część majątku Państwa Spółki funkcjonująca jako
    stacja paliw, stanowić będzie zorganizowaną część przedsiębiorstwa w rozumieniu art. 2
    pkt 27e ustawy. Tym samym jej zbycie będzie stanowiło czynność niepodlegającą
    opodatkowaniu podatkiem VAT, stosownie do art. 6 pkt 1 ustawy.
    Wobec powyższego Państwa stanowisko jest prawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, które Państwo przedstawili i stanu prawnego,
    który obowiązuje w dniu wydania interpretacji.
    Zaznaczam, że zgodnie z art. 14b § 3 ustawy Ordynacja podatkowa, składający wniosek o
    wydanie interpretacji indywidualnej obowiązany jest do wyczerpującego przedstawienia
    zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego. Jestem ściśle związany
    przedstawionym we wniosku opisem zdarzenia przyszłego. Państwo ponoszą ryzyko
    związane z ewentualnym błędnym lub nieprecyzyjnym przedstawieniem we wniosku opisu
    sprawy. Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, o ile
    rzeczywisty stan faktyczny sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie
    z opisem sprawy podanym przez Państwa w złożonym wniosku. W związku z powyższym,
    w przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we wniosku opisu
    sprawy, wydana interpretacja traci swą aktualność.
    Jednocześnie podkreślam, że ta interpretacja została wydana na podstawie
    przedstawionego we wniosku opisu sprawy co oznacza, że w przypadku gdy w toku
    postępowania podatkowego, kontroli podatkowej, kontroli celno-skarbowej zostanie
    określony odmienny stan sprawy, interpretacja nie wywoła w tym zakresie skutków
    prawnych.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    - Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy
      z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.).
      Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie
      zgodna (tożsama) z opisem sprawy i zastosują się Państwo do interpretacji.
    - Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
        1) z zastosowaniem art. 119a;
        2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5
        ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
        3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    - Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki
      interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego
    Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa

    z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.
    U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
    - w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
    - w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP
      (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.