Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0114-KDIP3-2.4011.640.2025.3.JM
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-10-22
Teza: Skoro działalność gospodarczą Wnioskodawca wykonuje na
terytorium Holandii i dochody z tej działalności uzyskuje
jedynie na terytorium Holandii za pośrednictwem stałej
placówki położonej w Holandii to przychody uzyskiwane z tej
działalności w latach 2020; 2024 przez Wnioskodawcę jako
osobę mają miejsce zamieszkania w Holandii zgodnie z
postanowieniami art. 7 Konwencji polsko; niderlandzkiej nie
podlegają opodatkowaniu na terytorium Polski.
Słowa kluczowe: Holandia
dochód-dochody uzyskiwane za granicą
obowiązek-obowiązek podatkowy-nieograniczony
obowiązek podatkowy
obowiązek-obowiązek podatkowy-ograniczony
obowiązek podatkowy
Zagadnienia: Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 1-Podmiot i przedmiot opodatkowania-
Nieograniczony i ograniczony obowiązek podatkowy.
Przepisy: [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 1-art. 3-ust. 1
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 1-art. 3-ust. 1a
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 1-art. 3-ust. 2a

## Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

Szanowna Pani,
    stwierdzam, że Pani stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego stanu
    faktycznego w podatku dochodowym od osób fizycznych jest prawidłowe.

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

3 lipca 2025 r. wpłynął Pani wniosek z 30 czerwca 2025 r. o wydanie interpretacji
    indywidualnej w zakresie obowiązku podatkowego z tytułu dochodów z działalności
    gospodarczej prowadzonej w Holandii.
    Uzupełniła go Pani pismem z 20 sierpnia 2025 r. (wpływ 26 sierpnia 2025 r.) oraz pismem z
    29 września 2025 r. (data wpływu 13 października 2025 r.) - w odpowiedzi na wezwania.
    Treść wniosku jest następująca:
    Opis stanu faktycznego
    Od 2010 r. mieszka i pracuje Pani w Holandii. Od 2010 r. do 2018 r. pracowała Pani na
    umowę o pracę w (...). W styczniu 2018 r. założyła Pani jednoosobową działalność
    gospodarczą (...) pod nazwą (...) i świadczyła Pani usługi (...) w (...). Od października 2018 r.
    świadczy Pani usługi w zakresie wykonywania instalacji elektrycznych. Współpracuje Pani
    stale z firmami holenderskimi w tym zakresie takimi jak: (...)
    Przebywa Pani cały rok w Holandii (oprócz krótkich urlopów), tam płaci Pani podatki oraz
    wszelkie składki ubezpieczeniowe z tytułu prowadzonej działalności gospodarczej.
    Wynajmuje i opłaca Pani umeblowane mieszkanie do własnej dyspozycji, w każdym czasie,
    w sposób ciągły pod adresem: (...). Holandia jest Pani „ośrodkiem interesów życiowych” -
    posiada tam Pani wszystkich znajomych, przyjaciół, pracę, mieszkanie, adres stałego
    zameldowania. Prowadzi Pani samodzielne gospodarstwo domowe i aktywnie uczestniczy
    Pani w życiu towarzyskim, społecznym i kulturalnym. W Holandii ma Pani ścisłe
    powiązania ekonomiczne i gospodarcze. Tam jest Pani miejsce wykonywania przez Pani
    działalności zarobkowej i Pani jedyne źródło dochodów.
    W wyniku błędu i złej interpretacji przepisów podatkowych w ostatnich latach, składała
    Pani zeznania roczne do polskiego urzędu skarbowego o osiągniętym dochodzie
    holenderskim wskazując Pani adres zameldowania w Polsce na druku PIT-36 z
    załącznikiem PIT-ZG.
    Uzupełnienie opisu stanu faktycznego
    Zapytanie dotyczy następujących okresów podatkowych (lat): 2020, 2021, 2022, 2023,
    2024.
    W okresie będącym przedmiotem zapytania, tj. w latach 2020-2024 posiada Pani stałe
    miejsce zamieszkania w Holandii. Do Holandii wyjechała Pani w celu stałego osiedlenia się.
    Na chwilę obecną nie zamierza Pani wracać do Polski. W przedmiotowym okresie czasu, tj.
    w latach 2020-2024 Holandia traktowała Panią jako swojego rezydenta podatkowego, z
    uwagi na Pani miejsce zamieszkania. Posiada Pani certyfikaty rezydencji potwierdzające
    Pani miejsce zamieszkania w Holandii. Zostały one wydane z datą 31 lipca 2025 r. na lata:
    2020, 2021, 2022, 2023, 2024. Numer certyfikatu (...) wydany przez (...)
    W latach 2020 - 2024 nie posiadała Pani na terytorium Polski ośrodka Pani interesów
    życiowych. Ośrodek Pani interesów życiowych znajdował się i do tej pory znajduje się na
    terenie Holandii. Tam posiada Pani swoich przyjaciół, znajomych oraz kontrahentów
    biznesowych. Nie posiada Pani partnera ani dzieci. W Polsce mieszka Pani rodzeństwo i
    rodzice.
    W latach 2020 - 2024 nie przebywała Pani na terytorium Polski dłużej niż 183 dni w
    każdym z lat podatkowych będących przedmiotem zapytania. W każdym z tych lat

    przebywała Pani na terytorium Polski jedynie na przełomie lipca i sierpnia w ramach Pani
    urlopu przez około 30 dni kalendarzowych i w czasie Świąt Bożego Narodzenia oraz
    Nowego Roku przez około 20 dni. W sumie w każdym z tych lat (2020 - 2024) nie było to
    nigdy więcej jak 50 dni w skali jednego roku.
    Działalność gospodarczą zarejestrowała Pani w 2018 r. w Holandii. Usługi są świadczone
    jedynie na terytorium Holandii. W ramach działalności gospodarczej świadczy Pani usługi
    jedynie dla klientów na terytorium Holandii. Posiada Pani na terenie Holandii stałą
    placówkę poprzez którą prowadzi Pani działalność gospodarczą. Dysponuje Pani na
    terytorium Holandii pomieszczeniem, urządzeniami oraz wyposażeniem niezbędnym do
    wykonywania działalności gospodarczej. Posiada Pani na terytorium Holandii biuro pod
    adresem zarejestrowania działalności gospodarczej. Nie posiada Pani w Polsce stałej
    placówki działalności gospodarczej, nie wykonuje Pani żadnych usług na terenie innego
    kraju niż Holandia. Nie uzyskuje Pani żadnych dochodów na terytorium Polski.

## Pytanie

Czy według wskazanych powyżej przesłanek dotyczących Pani „ośrodka interesów
    życiowych” w Holandii, nie jest Pani rezydentem podatkowym w Polsce i nie podlega Pani
    obowiązkowi podatkowemu z tytułu dochodów osiąganych w Holandii, gdyż nie spełnia
    Pani przesłanek z art. 3 ust. 1a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych?
    Pani stanowisko w sprawie
    Według spełnienia powyższych przesłanek nie jest Pani rezydentem podatkowym w Polsce
    i z tytułu osiąganych dochodów w Holandii nie podlega Pani obowiązkowi podatkowemu
    w Polsce zgodnie z art. 3 ust. 1a ustawy z 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób
    fizycznych (Dz.U.2025.163) oraz art. 4 ust. 1 Konwencji podpisanej w Warszawie dnia 13
    lutego 2002 r. między Rzecząpospolitą Polską a Królestwem Niderlandów w sprawie
    unikania podwójnego opodatkowania i zapobiegania uchylaniu się od opodatkowania w
    zakresie podatków od dochodu.
    W wyniku wcześniejszej błędnej interpretacji i nieznajomości przepisów podatkowych
    składała Pani zeznania roczne o dochodach osiągniętych w Holandii w polskim urzędzie
    skarbowym, mimo, że nie podlegała Pani obowiązkowi podatkowemu w Polsce.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawiła Pani we wniosku jest prawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Ograniczony obowiązek podatkowy - przepisy ustawy o podatku dochodowym od osób
    fizycznych
    Zgodnie z art. 3 ust. 1 ustawy z 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób
    fizycznych (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 163 ze zm.):
      Osoby fizyczne, jeżeli mają miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej
      Polskiej, podlegają obowiązkowi podatkowemu od całości swoich dochodów
      (przychodów) bez względu na miejsce położenia źródeł przychodów (nieograniczony
      obowiązek podatkowy).
    Natomiast stosownie do art. 3 ust. 1a cyt. ustawy:
      Za osobę mającą miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej
      uważa się osobę fizyczną, która:
        1) posiada na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej centrum interesów osobistych
        lub gospodarczych (ośrodek interesów życiowych) lub
        2) przebywa na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej dłużej niż 183 dni w roku
        podatkowym.
    W świetle art. 3 ust. 2a ustawy:

      Osoby fizyczne, jeżeli nie mają na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej miejsca
      zamieszkania, podlegają obowiązkowi podatkowemu tylko od dochodów
      (przychodów) osiąganych na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej (ograniczony
      obowiązek podatkowy).
    Definicja „osoby mającej miejsce zamieszkania w Umawiającym się Państwie” odnosi się
    bezpośrednio do określenia „miejsca zamieszkania” przyjętego w ustawodawstwach
    wewnętrznych państw i uwzględnia różne formy więzi osobistej z państwem, które we
    własnym ustawodawstwie ustala podstawę do nieograniczonego obowiązku podatkowego.
    Przepis art. 3 ust. 1a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, wskazuje na dwa
    warunki, od spełnienia których uzależnia się kwalifikację danej osoby jako mającej miejsce
    zamieszkania w Polsce. Powyższe przesłanki są rozdzielone spójnikiem „lub”, co jest
    równoznaczne z tym, że wystarczy spełnienie którejkolwiek z nich, aby uznać, że osoba
    posiada miejsce zamieszkania w Polsce, a więc - podlega w kraju nieograniczonemu
    obowiązkowi podatkowemu, czyli opodatkowaniu od wszystkich osiąganych dochodów.
    Jako pierwszy warunek pozwalający na uznanie osoby za mającą miejsce zamieszkania na
    terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, przepis wskazuje posiadanie centrum interesów
    osobistych lub gospodarczych (ośrodek interesów życiowych). Przesłanka ta została
    skonstruowana w bardzo szeroki sposób, jeśli chodzi o zakreśloną grupę osób, które na
    potrzeby podatku dochodowego od osób fizycznych posiadają w Polsce ośrodek
    interesów życiowych. Wynikać może to z użycia w powołanym powyżej przepisie spójnika
    „lub” w sformułowaniu „centrum interesów osobistych lub gospodarczych” dla
    doprecyzowania, kiedy uznaje się daną osobę za mającą miejsce zamieszkania na
    terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.
    Przez „centrum interesów osobistych” należy rozumieć wszelkie powiązania rodzinne, tzn.
    ognisko domowe, aktywność społeczną, polityczną, kulturalną, obywatelską,
    przynależność do organizacji/ klubów, uprawiane hobby itp. Z kolei „centrum interesów
    gospodarczych” to przede wszystkim miejsce prowadzenia działalności zarobkowej, źródła
    dochodów, posiadane inwestycje, majątek nieruchomy i ruchomy, polisy
    ubezpieczeniowe, zaciągnięte kredyty, konta bankowe itd.
    Za osobę mającą miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej uważa się
    również osobę fizyczną, która przebywa na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej dłużej niż
    183 dni w roku podatkowym. W świetle art. 3 ust. 1a ustawy o podatku dochodowym od
    osób fizycznych, warunek ten stanowi samodzielną podstawę do uznawania określonej
    kategorii osób za rezydentów, niezależną od omówionego powyżej posiadania na
    terytorium Polski centrum interesów życiowych.
    Według art. 4a ustawy:
      Przepisy art. 3 ust. 1, 1a, 2a i 2b stosuje się z uwzględnieniem umów w sprawie
      unikania podwójnego opodatkowania, których stroną jest Rzeczpospolita Polska.
    Pani rezydencja podatkowa na gruncie Konwencji o unikaniu podwójnego opodatkowania
    Stosownie do art. 4 ust. 1 Konwencji między Rzecząpospolitą Polską a Królestwem
    Niderlandów w sprawie eliminowania podwójnego opodatkowania w zakresie podatków
    od dochodu oraz zapobiegania uchylaniu się i unikaniu opodatkowania, podpisana w
    Warszawie 13 lutego 2002 r. (Dz. U. z 2003 r. nr 216 poz. 2120) oraz Protokół zmieniony
    Protokołem między Rzecząpospolitą Polską a Królestwem Niderlandów o zmianie
    Konwencji między Rzecząpospolitą Polską a Królestwem Niderlandów w sprawie unikania
    podwójnego opodatkowania i zapobiegania uchylaniu się od opodatkowania w zakresie
    podatków od dochodu, podpisanej w Warszawie 13 lutego 2002 r., oraz Protokołu,
    podpisanego w Warszawie 13 lutego 2002 r., podpisany w Warszawie 29 października
    2020 r. (Dz. U. z 2022 r. poz. 906):
      W rozumieniu niniejszej konwencji określenie „osoba mająca miejsce zamieszkania
      lub siedzibę w Umawiającym się Państwie” oznacza każdą osobę, która zgodnie z

      prawem tego Państwa podlega tam opodatkowaniu ze względu na jej miejsce
      zamieszkania, miejsce pobytu, miejsce zarządu albo jakiekolwiek inne kryterium o
      podobnym charakterze i obejmuje również to Państwo oraz jego jednostkę
      terytorialną lub organ lokalny, jak również uznawany fundusz emerytalny tego
      Państwa. Jednakże określenie to nie obejmuje osoby, która podlega opodatkowaniu
      w tym Państwie tylko ze względu na dochód osiągany ze źródeł w tym Państwie lub
      majątek w nim położony.
    Art. 4 ust. 2 ww. Konwencji stanowi, że:
      Jeżeli, stosownie do postanowień ustępu 1, osoba fizyczna ma miejsce zamieszkania
      w obu Umawiających się Państwach, to jej status określa się według następujących
      zasad:
        a) osobę uważa się za mającą miejsce zamieszkania w tym Państwie, w którym ma
          ona stałe miejsce zamieszkania; jeżeli ma ona stałe miejsce zamieszkania w obu
          Umawiających się Państwach, to uważa się, że ma ona miejsce zamieszkania w
          tym Państwie, z którym ma ściślejsze powiązania osobiste i gospodarcze
          (ośrodek interesów życiowych);
        b) jeżeli nie można ustalić, w którym Państwie osoba ma ośrodek interesów
          życiowych, albo jeżeli nie posiada stałego miejsca zamieszkania w żadnym z
          Państw, to uważa się, że ma ona miejsce zamieszkania w tym Państwie, w
          którym zwykle przebywa;
        c) jeżeli osoba przebywa zazwyczaj w obu Państwach lub nie przebywa zazwyczaj w
          żadnym z nich, to uważa się, że ma ona miejsce zamieszkania w tym Państwie,
          którego jest obywatelem;
        d) jeżeli osoba jest obywatelem obydwu Państw lub nie jest obywatelem żadnego z
          nich, to właściwe organy Umawiających się Państw rozstrzygną tę kwestię w
          drodze wzajemnego porozumienia.
    Według Komentarza do Modelowej Konwencji OECD posiadanie stałego ogniska
    domowego oznacza, że osoba fizyczna urządziła je i zastrzegła dla swojego trwałego
    użytkowania, w przeciwieństwie do przebywania w konkretnym miejscu, ale w takich
    warunkach, z których wynika, że dany pobyt jest zamierzony na krótki czas. Zgodnie z
    Komentarzem, istotnym czynnikiem jest trwałość zamieszkania, dbałość o ognisko
    domowe, co należy rozumieć, że osoba zainteresowana czyni wszystko, co jest niezbędne,
    aby mieć to mieszkanie do własnej dyspozycji w każdym czasie, w sposób ciągły, a nie od
    czasu do czasu, na pobyt, który z różnych względów może mieć charakter krótkotrwały.
    Jeżeli osoba fizyczna posiada ognisko domowe w obu Umawiających się państwach,
    wówczas pierwszeństwo ma państwo, z którym osobiste i ekonomiczne powiązania danej
    osoby są ściślejsze. Przez takie powiązania, Komentarz nakazuje rozumieć ośrodek
    interesów życiowych, przy ustalaniu którego należy wziąć pod uwagę stosunki rodzinne i
    towarzyskie, zatrudnienie, działalność polityczną, kulturalną i wszelką inną, miejsce
    działalności gospodarczej i miejsce, z którego zarządza swoim mieniem. Wszystkie te
    okoliczności należy rozważyć w całości, uwzględniając indywidualne postępowanie danej
    osoby. Jeśli miejsca zamieszkania nie można ustalić na podstawie tego kryterium, należy
    ustalić je biorąc pod uwagę przede wszystkim miejsce, w którym osoba fizyczna zwykle
    przebywa, a następnie obywatelstwo danej osoby.
    Ustalenie miejsca zamieszkania podatnika decyduje o zakresie ciążącego na nim
    obowiązku podatkowego. Inaczej mówiąc, od miejsca zamieszkania zależy, czy podatnik
    podlega nieograniczonemu, czy ograniczonemu obowiązkowi podatkowemu w Polsce.
    Jak wynika z wniosku oraz jego uzupełnień, Pani centrum interesów osobistych i
    gospodarczych jest w Holandii. Od 2010 r. mieszka i pracuje Pani w Holandii. W latach
    2020-2024 posiada Pani stałe miejsce zamieszkania w Holandii. Do Holandii wyjechała
    Pani w celu stałego osiedlenia się. Na chwilę obecną nie zamierza Pani wracać do Polski. W

    przedmiotowym okresie czasu, tj. w latach 2020-2024 Holandia traktowała Panią jako
    swojego rezydenta podatkowego, z uwagi na Pani miejsce zamieszkania. Posiada Pani
    certyfikaty rezydencji potwierdzające Pani miejsce zamieszkania w Holandii.
    Holandia jest Pani „ośrodkiem interesów życiowych”. Nie posiada Pani partnera, ani dzieci.
    W Polsce mieszka Pani rodzeństwo i rodzice. W Holandii posiada Pani wszystkich
    znajomych, przyjaciół, kontrahentów biznesowych, pracę, mieszkanie, adres stałego
    zameldowania. Prowadzi Pani samodzielne gospodarstwo domowe i aktywnie uczestniczy
    Pani w życiu towarzyskim, społecznym i kulturalnym. W Holandii ma Pani ścisłe
    powiązania ekonomiczne i gospodarcze. Tam jest Pani miejsce wykonywania przez Pani
    działalności zarobkowej i Pani jedyne źródło dochodów.
    W latach 2020 - 2024 nie przebywała Pani na terytorium Polski dłużej niż 183 dni w
    każdym z tych lat podatkowych. Przebywa Pani cały rok w Holandii (oprócz krótkich
    urlopów), tam płaci Pani podatki oraz wszelkie składki ubezpieczeniowe z tytułu
    prowadzonej działalności gospodarczej na terytorium Holandii.
    Nie będzie Pani więc osobą, która ma miejsce zamieszkania w Polsce z uwagi na centrum
    interesów życiowych.
    Tym samym, w okresie od 2020 - 2024 r. podlegała Pani w Polsce ograniczonemu
    obowiązkowi podatkowemu, określonemu w art. 3 ust. 2a ustawy o podatku dochodowym
    od osób fizycznych, tj. podlegała Pani opodatkowaniu w Polsce tylko od dochodów
    (przychodów) uzyskanych na terytorium Polski, z uwzględnieniem Konwencji o unikaniu
    podwójnego opodatkowania.
    Pani przychody z działalności gospodarczej a opodatkowanie w Polsce
    W myśl art. 3 ust. 2b pkt 3 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Za dochody (przychody) osiągane na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przez
      podatników, o których mowa w ust. 2a, uważa się w szczególności dochody
      (przychody) z działalności gospodarczej prowadzonej na terytorium Rzeczypospolitej
      Polskiej, w tym poprzez położony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej zagraniczny
      zakład;
    Na podstawie art. 3 ust. 2d ustawy:
      Za dochody (przychody), o których mowa w ust. 2b pkt 7, uważa się przychody
      wymienione w art. 29 ust. 1, jeżeli nie stanowią dochodów (przychodów), o których
      mowa w ust. 2b pkt 1-6.
    Analiza stanu faktycznego wskazuje, że w Polsce w latach 2020-2024 miała Pani
    ograniczony obowiązek podatkowy. Oznacza to, że podlegała Pani obowiązkowi
    podatkowemu w Polsce tylko od dochodów (przychodów) osiąganych na jej terytorium. Za
    takie dochody uważa się m.in. ww. dochody (przychody) z działalności gospodarczej
    prowadzonej na terytorium Polski, w tym poprzez położony na terytorium RP zagraniczny
    zakład.
    Zakład
    Zgodnie z art. 5a pkt 22 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Ilekroć w ustawie jest mowa o zagranicznym zakładzie oznacza to:
        a) stałą placówkę, poprzez którą podmiot mający miejsce zamieszkania na
          terytorium jednego państwa wykonuje całkowicie lub częściowo działalność na
          terytorium innego państwa, a w szczególności oddział, przedstawicielstwo,
          biuro, fabrykę, warsztat albo miejsce wydobywania bogactw naturalnych,
        b) plac budowy, budowę, montaż lub instalację, prowadzone na terytorium
          jednego państwa przez podmiot mający miejsce zamieszkania na terytorium
          innego państwa,

        c) osobę, która w imieniu i na rzecz podmiotu mającego miejsce zamieszkania na
          terytorium jednego państwa działa na terytorium innego państwa, jeżeli osoba
          ta ma pełnomocnictwo do zawierania w jego imieniu umów i pełnomocnictwo
          to faktycznie wykonuje
        - chyba że umowa o unikaniu podwójnego opodatkowania, której stroną jest
          Rzeczpospolita Polska, stanowi inaczej.
    Definicja ta ma zastosowanie tylko w przypadku, gdy właściwa umowa/Konwencja o
    unikaniu podwójnego opodatkowania, której stroną jest Polska, nie stanowi inaczej.
    Jak stanowi art. 5 ust. 1 Konwencji:
      W rozumieniu niniejszej konwencji, określenie „zakład” oznacza stałą placówkę, przez
      którą całkowicie lub częściowo prowadzona jest działalność gospodarcza
      przedsiębiorstwa.
    Z ust. 2 tego przepisu wynika, że:
      Określenie „zakład” obejmuje w szczególności:
      a) miejsce zarządu,
      b) filię,
      c) biuro,
      d) fabrykę,
      e) warsztat i
      f) kopalnię, źródło ropy naftowej lub gazu ziemnego, kamieniołom albo inne miejsce
      wydobywania zasobów naturalnych.
    Tak więc, aby można było mówić o zakładzie muszą być spełnione łącznie następujące
    warunki:
        istnieje placówka,
        ma ona stały charakter,
        służy ona prowadzeniu działalności przedsiębiorstwa.
    Zasadniczo wszystkie wyżej wymienione przesłanki prowadzące do uznania, że dana
    osoba ma na terenie Polski stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej powinny
    być spełnione łącznie. Brak spełnienia któregokolwiek spośród wymienionych warunków
    oznacza, że nie powstanie zakład w postaci stałej placówki w rozumieniu właściwej umowy
    /Konwencji o unikaniu podwójnego opodatkowania.
    Określenie „placówka” obejmuje każde pomieszczenie, środki lub urządzenia
    wykorzystywane do prowadzenia działalności gospodarczej, niezależnie od tego, czy są
    wykorzystywane wyłącznie w tym celu. Placówka - jako miejsce prowadzenia działalności
    gospodarczej - może istnieć również wtedy, gdy nie ma żadnych pomieszczeń lub gdy nie
    są one wymagane do prowadzenia działalności przedsiębiorstwa; wystarczy posiadanie
    pewnej przestrzeni do własnej dyspozycji, bądź urządzeń/ maszyn (komputer, telefon) do
    wykonywania tej działalności. Nie ma znaczenia, czy przedsiębiorstwo jest właścicielem
    czy najemcą lokalu, środków lub urządzeń, czy dysponuje nimi w inny sposób.
    Sam fakt, że przedsiębiorstwo ma do własnej dyspozycji urządzenie służące wykonywaniu
    działalności gospodarczej, wystarczy aby zaistniała stała placówka gospodarcza.
    Określenie „za pośrednictwem" należy interpretować w szerokim sensie, mającym
    zastosowanie do każdej sytuacji, w której działalność gospodarcza jest prowadzona w

    konkretnym pomieszczeniu, czy maszyn/urządzeń pozostających w tym celu do dyspozycji
    przedsiębiorstwa. Aby placówka mogła stać się zakładem, przedsiębiorstwo musi
    prowadzić własną działalność całkowicie lub częściowo za jej pośrednictwem.
    Opodatkowanie dochodów na gruncie Konwencji o unikaniu podwójnego opodatkowania
    Na mocy art. 7 ust. 1 Konwencji:
      Zyski przedsiębiorstwa Umawiającego się Państwa podlegają opodatkowaniu tylko w
      tym Państwie, chyba że przedsiębiorstwo prowadzi działalność gospodarczą w
      drugim Umawiającym się Państwie poprzez położony tam zakład. Jeżeli
      przedsiębiorstwo prowadzi działalność gospodarczą w ten sposób, zyski które można
      przypisać temu zakładowi zgodnie z postanowieniami ustępu 2, mogą być
      opodatkowane w tym drugim Państwie.
    W myśl art. 7 ust. 2 Konwencji:
      Dla celów niniejszego artykułu oraz artykułu 23, zyskami które można przypisać w
      każdym Umawiającym się Państwie zakładowi, o którym mowa w ustępie 1, są zyski,
      które mógłby on osiągnąć, w szczególności w transakcjach z innymi częściami
      przedsiębiorstwa, gdyby był samodzielnym i niezależnym przedsiębiorstwem
      zaangażowanym w taką samą lub podobną działalność prowadzoną w takich samych
      lub podobnych warunkach, biorąc pod uwagę wykonywane funkcje, zaangażowane
      środki oraz ryzyka ponoszone przez przedsiębiorstwo poprzez zakład oraz poprzez
      inne części przedsiębiorstwa.
    Warunek określony w art. 7 ust. 1 ww. Konwencji należy interpretować zgodnie z
    Komentarzem do Modelowej Konwencji w sprawie Podatku od Dochodu i Majątku (OECD)
    (pkt 3 Komentarza do art. 7 ust. 1), przyjmując, że przedsiębiorstwo jednego Państwa nie
    może być opodatkowane w drugim Państwie, chyba że prowadzi ono w tym drugim
    Państwie działalność handlową lub przemysłową za pośrednictwem położonego w tym
    Państwie zakładu.
    Zgodnie z Komentarzem do Konwencji Modelowej OECD (pkt 4 Komentarza do art. 3 ust.
    1) fakt, czy działalność jest prowadzona w ramach przedsiębiorstwa powinien być
    interpretowany na podstawie ustawodawstwa wewnętrznego poszczególnych Państw.
    Termin „przedsiębiorstwo” należy przy tym rozumieć nie w znaczeniu podmiotowym, ale
    jako prowadzenie działalności handlowej lub przemysłowej przez rezydenta państwa
    będącego stroną umowy/Konwencji o unikaniu podwójnego opodatkowania.
    Przedsiębiorstwo mające siedzibę w jednym Państwie, a prowadzące działalność na
    terytorium drugiego, co do zasady, podlega opodatkowaniu w państwie swojej siedziby.
    Państwu, w którym prowadzona jest działalność, służy prawo do opodatkowania zysków
    osiąganych przez przedsiębiorstwo pochodzące z innego kraju, pod warunkiem, że
    przedsiębiorstwo to prowadzi działalność w tym państwie w formie zakładu. W
    przeciwnym przypadku, dochody przedsiębiorstwa zagranicznego podlegają
    opodatkowaniu w państwie jego siedziby.
    We wniosku i uzupełnieniu wskazała Pani, że w latach 2020-2024 i nadal prowadzi Pani
    działalność gospodarczą zarejestrowaną w Holandii. Usługi świadczy Pani jedynie na
    terytorium Holandii. W ramach działalności gospodarczej świadczy Pani usługi jedynie dla
    klientów na terytorium Holandii. Posiada Pani na terenie Holandii stałą placówkę poprzez
    którą prowadzi Pani działalność gospodarczą. Dysponuje Pani na terytorium Holandii
    pomieszczeniem, urządzeniami oraz wyposażeniem niezbędnym do wykonywania
    działalności gospodarczej. Posiada Pani na terytorium Holandii biuro pod adresem
    zarejestrowania działalności gospodarczej.
    Nie posiada Pani w Polsce stałej placówki działalności gospodarczej, nie wykonuje Pani
    żadnych usług na terenie innego kraju niż Holandia. Nie uzyskuje Pani żadnych dochodów
    na terytorium Polski.

    Skoro działalność gospodarczą wykonuje Pani na terytorium Holandii i dochody z tej
    działalności uzyskuje Pani jedynie na terytorium Holandii za pośrednictwem stałej
    placówki położonej w Holandii to przychody uzyskiwane z tej działalności w latach 2020-
    2024 przez Panią jako osobę mają miejsce zamieszkania w Holandii zgodnie z
    postanowieniami art. 7 Konwencji polsko - niderlandzkiej nie podlegają opodatkowaniu na
    terytorium Polski.
    Pani stanowisko jest prawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Pani przedstawiła i stanu prawnego, który
    obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia w przedstawionym stanie faktycznym.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
        Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb
        ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz.
        111 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pani sytuacja
        będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i
        zastosuje się Pani do interpretacji.
        Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
      z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
        Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pani prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu
    Administracyjnego w (...).
    Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002
    r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze
    zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
        w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
        Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo

        w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na
        adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS
        /SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.