Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0112-KDIL2-2.4011.923.2024.2.AG
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-03-17
Teza: Zaliczenie do kosztów uzyskania przychodów paliwa
zakupionego za granicą.
Słowa kluczowe: działalność-działalność gospodarcza
koszt-koszty uzyskania przychodów
paliwo
Zagadnienia: Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Koszty uzyskania przychodów.-Koszty uzyskania
przychodów.
Przepisy: [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 4-art. 23-ust. 1-pkt 43

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

20 grudnia 2024 r. wpłynął Pana wniosek z 20 grudnia 2024 r. o wydanie interpretacji
    indywidualnej. Uzupełnił go Pan – w odpowiedzi na wezwanie – pismem z 11 marca 2025
    r. (wpływ 11 marca 2025 r.) oraz pismem z 13 marca 2025 r. (wpływ 13 marca 2025 r.).
    Treść wniosku jest następująca:
    Opis stanu faktycznego

    Ma Pan nieograniczony obowiązek podatkowy w rozumieniu art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 26
    lipca 1991 r. (Dz. U. z 2019 r. poz. 1387 z późn. zm.) o podatku dochodowym od osób
    fizycznych – dalej PDOFU. Prowadzi Pan jednoosobową działalność gospodarczą. W
    ramach działalności gospodarczej prowadzi Pan usługi w zakresie IT i doradztwa
    biznesowego.
    Ponosił Pan w latach 2022, 2023 i 2024 koszty zakupu paliwa za granicą w krajach
    członkowskich UE, jak wymienione: Niemcy, Dania, Francja, Włochy, Luksemburg,
    Słowacja, Węgry, Szwecja, Czechy, Holandia, Austria, Belgia, Hiszpania, Portugalia,
    Słowenia. Podatek VAT od tych faktur był księgowany w koszty uzyskania przychodów, a
    ewentualny zwrot (jeśli wystąpił) miał zostać ujęty jako przychód na podstawie wyciągu
    bankowego.
    Uzupełnienie wniosku
    Jest Pan opodatkowany wg skali podatkowej (zasady ogólne) na podstawie ustawy o
    podatku dochodowym od osób fizycznych (art. 27).
    Świadczenie usług transportowych (krajowych, międzynarodowych,
    wewnątrzwspólnotowych) to główny profil Pana działalności i co za tym idzie główne Pana
    źródło przychodów. Tym samym ponoszenie kosztów na paliwo ma ścisły związek z
    powstaniem przychodów w prowadzonej przez Pana działalności gospodarczej.
    W kolejnym uzupełnieniu podał Pan, że pierwotnie błędnie we wniosku uwzględniono, że
    świadczy Pan usługi w obszarze IT. Od 2021 r. świadczy Pan usługi transportowe (co
    wyszczególniono w odpowiedzi na wezwanie). Obecnie nie świadczy Pan usług IT. Ponadto
    podkreślił Pan, że przedmiotowy wniosek i zawarte w nim pytanie dotyczy Pana
    działalności transportowej.

## Pytanie

Czy prawidłowe jest zachowywanie do kosztów uzyskania przychodu kwoty brutto za
    zakupione paliwo poza granicami kraju (łącznie z podatkiem VAT)?
    Pana stanowisko w sprawie
    Pana zdaniem – zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku
    dochodowym od osób prawnych, kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w
    celu osiągnięcia przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów z
    wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 23 ust. 1.
    Powyższy przepis stanowi, że wydatki związane z działalnością gospodarczą, oprócz
    wymienionych w art. 23 ust. 1 ustawy, są kosztami uzyskania przychodu, o ile są w
    związku przyczynowo-skutkowym z osiąganymi przychodami. Jeśli zatem poniesienie
    wydatku ma wpływ na powstanie lub zwiększenie przychodu albo zachowanie lub
    zabezpieczenie źródła przychodu w chwili obecnej lub w przyszłości, stanowi koszt
    uzyskania przychodu.
    Stosownie do art. 9 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych podatnicy są
    obowiązani do prowadzenia ewidencji rachunkowej, zgodnie z odrębnymi przepisami, w
    sposób zapewniający określenie wysokości dochodu (straty), podstawy opodatkowania i
    wysokości należnego podatku za rok podatkowy.
    Wydatek zaliczony do kosztów uzyskania przychodów musi:
    · zostać poniesiony w związku z prowadzoną przez Pana działalnością,
    · zostać poniesiony w celu osiągnięcia przychodów, zachowania albo zabezpieczenia
      źródła przychodu,
    · zostać właściwie udokumentowany,
    · nie znajdować się w katalogu kosztów, o których mowa w art. 23 ust. 1 ww. ustawy.

    Z przepisu art. 23 ust. 1 pkt 43 ww. ustawy wynika m.in., że nie uważa się za koszty
    uzyskania przychodów podatku od towarów i usług, z tym że jest kosztem uzyskania
    przychodów:
    a) podatek naliczony:
      − jeżeli podatnik zwolniony jest od podatku od towaru i usług lub nabył towary i usługi
        w celu wytworzenia albo odprzedaży towarów lub świadczenia usług zwolnionych
        od podatku od towarów i usług,
      − w tej części, w której zgodnie z przepisami o podatku od towarów i usług
        podatnikowi nie przysługuje obniżenie kwoty lub zwrot różnicy podatku od
        towarów i usług – jeżeli naliczony podatek od towarów i usług nie powiększa
        wartości środka trwałego lub wartości niematerialnej i prawnej,
    b) podatek należny w przypadku:
      − importu usług oraz wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów, jeżeli nie stanowi on
        podatku naliczonego w rozumieniu przepisów o podatku od towarów i usług;
        kosztem uzyskania przychodów nie jest jednak podatek należny w części
        przekraczającej kwotę podatku od nabycia tych towarów i usług, która mogłaby
        stanowić podatek naliczony w rozumieniu przepisów o podatku od towarów i usług,
      − przekazania lub zużycia przez podatnika towarów lub świadczenia usług na potrzeby
        reprezentacji i reklamy, obliczony zgodnie z odrębnymi przepisami,
    Podatek naliczony stanowi zatem koszt uzyskania przychodu, jeżeli podatnik:
    a) korzysta ze zwolnienia od podatku od towarów i usług lub
    b) nabył towary i usługi w celu wytworzenia albo odsprzedaży towarów lub świadczenia
      usług zwolnionych od podatku od towarów i usług.
    Ponadto, podatnik może zaliczyć do kosztów podatkowych podatek naliczony w tej części,
    w której zgodnie z przepisami o podatku od towarów i usług nie przysługuje mu obniżenie
    kwoty lub zwrot różnicy podatku od towarów i usług, pod warunkiem jednak że naliczony
    podatek od towarów i usług nie powiększa wartości środków trwałych lub wartości
    niematerialnych i prawnych.
    Przepis ten ma zastosowanie we wszystkich przypadkach, w których zgodnie z art. 88
    ustawy o VAT, podatnikowi nie przysługuje obniżenie kwoty lub zwrot różnicy podatku
    VAT. Zapłacony w innym kraju UE podatek VAT (w zakresie czego występowała już
    utrwalona praktyka interpretacyjna; np. IPTPB3/4510-74/15-2/KC) nie jest tożsamy z
    polskim VAT-em. W konsekwencji tego rodzaju wydatek poniesiony za granicą powinien
    stanowić koszt uzyskania przychodu w wartości brutto (jeśli podatnik nie wystąpi o jego
    zwrot).
    Z przedstawionego we wniosku stanu faktycznego wynika, że ponosi Pan wydatki
    związane z zakupem paliwa do samochodów osobowych na terenie Unii Europejskiej.
    Zakupu dokonuje Pan będący w podróży służbowej. Zakup udokumentowany jest fakturą.
    Zalicza Pan przedmiotowe wydatki do kosztów uzyskania przychodów w kwocie brutto
    (wraz z podatkiem VAT). Jak Pan wskazuje, kwota podatku VAT nie podlega odliczeniu w
    rozumieniu ustawy o VAT, w związku z czym uznaje ją Pan za koszt uzyskania przychodów.
    Ponadto, skoro przepisy nie regulują wprost określonego przypadku, a wybrał Pan sposób
    ujmowania podatku VAT zagranicznego jako kosztu uzyskania przychodów w podatkowej
    księdze przychodów i rozchodów, to w myśl zasady in dubio pro tributario nie powinien
    Pan zostać pozbawiony prawa do takiego ujmowania podatku VAT. Twierdzenie przeciwne
    znaczyłoby, że przez niejednoznacznie skonstruowanie przepisów podatnik byłby
    narażony na negatywne konsekwencje podatkowe (tu w zakresie wycofania z kosztów
    uzyskania przychodów kosztów VAT zagranicznego i tym samym powstanie zaległości w
    podatku PIT oraz odsetek od tych zaległości). Skoro zatem dokonał Pan wyboru jednej z

    metod ujmowania zagranicznego podatku VAT, a przepisy podatkowe nie dają
    jednoznacznej odpowiedzi w tej materii, zasadne jest ujmowanie przez Pana VAT
    zagranicznego z faktur zakupu w kosztach uzyskania przychodów.
    Mając na uwadze powyższe uregulowania i przedstawiony stan faktyczny, przysługuje
    Panu prawo do zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów nieodliczonego podatku VAT,
    zaś w przypadku uzyskania ewentualnego zwrotu tego podatku z zagranicy (na podstawie
    złożonej deklaracji VAT-REF) ma Pan obowiązek ich wykazania jako przychodu
    podatkowego.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawił Pan we wniosku, jest nieprawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 22 ust. 1 ustawy z 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób
    fizycznych (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 163 ze zm.):
      Kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów
      lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów
      wymienionych w art. 23.
    Kosztami uzyskania przychodów są wszelkie racjonalne i gospodarczo uzasadnione
    wydatki związane z prowadzoną działalnością gospodarczą. Z oceny związku z
    prowadzoną działalnością winno wynikać, że poniesiony wydatek obiektywnie może się
    przyczynić do osiągnięcia przychodów z danego źródła.
    Aby zatem wydatek mógł być uznany za koszt uzyskania przychodów, winien, w myśl
    powołanego przepisu, spełniać łącznie następujące warunki:
    – pozostawać w związku przyczynowo-skutkowym z przychodami lub źródłem
      przychodów i być poniesiony w celu osiągnięcia przychodów lub zachowania albo
      zabezpieczenia źródła przychodów,
    – nie znajdować się na liście kosztów nieuznawanych za koszty uzyskania przychodów,
      wymienionych w art. 23 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych,
    – być właściwie udokumentowany.
    Zgodnie z art. 23 ust. 1 pkt 43 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Nie uważa się za koszty uzyskania przychodów podatku od towarów i usług, z tym że
      jest kosztem uzyskania przychodów:
      a) podatek naliczony:
      − jeżeli podatnik zwolniony jest od podatku od towarów i usług lub nabył towary i
        usługi w celu wytworzenia albo odprzedaży towarów lub świadczenia usług
        zwolnionych od podatku od towarów i usług,
      − w tej części, w której zgodnie z przepisami o podatku od towarów i usług
        podatnikowi nie przysługuje obniżenie kwoty lub zwrot różnicy podatku od
        towarów i usług – jeżeli naliczony podatek od towarów i usług nie powiększa
        wartości środka trwałego lub wartości niematerialnej i prawnej,
      b) podatek należny:
      − w przypadku importu usług oraz wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów, jeżeli
        nie stanowi on podatku naliczonego w rozumieniu przepisów o podatku od
        towarów i usług; kosztem uzyskania przychodów nie jest jednak podatek należny
        w części przekraczającej kwotę podatku od nabycia tych towarów i usług, która
        mogłaby stanowić podatek naliczony w rozumieniu przepisów o podatku od
        towarów i usług,

      − w przypadku przekazania lub zużycia przez podatnika towarów lub świadczenia
        usług na potrzeby reprezentacji i reklamy, obliczony zgodnie z odrębnymi
        przepisami,
      − od nieodpłatnie przekazanych towarów, obliczony zgodnie z odrębnymi
        przepisami, w przypadku gdy wyłącznym warunkiem ich przekazania jest
        uprzednie nabycie przez otrzymującego towarów lub usług od przekazującego w
        określonej ilości lub wartości,
      c) kwota podatku od towarów i usług, nieuwzględniona w wartości początkowej
        środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych, podlegających
        amortyzacji zgodnie z art. 22a-22o, lub dotycząca innych rzeczy lub praw
        niebędących środkami trwałymi lub wartościami niematerialnymi i prawnymi
        podlegającymi tej amortyzacji – w tej części, w jakiej dokonano korekty
        powodującej zmniejszenie podatku odliczonego zgodnie z przepisami ustawy o
        podatku od towarów i usług.
    Przepisy ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych nie definiują pojęcia
    „podatek od towarów i usług”. Dlatego przy jego interpretacji w kontekście przepisów
    ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych należy odnieść się do przepisów
    ustawy o podatku od towarów i usług.
    W myśl art. 5a pkt 17 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Ilekroć w ustawie jest mowa o ustawie o podatku od towarów i usług – oznacza to
      ustawę z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2023 r. poz.
      1570, 1598 i 1852).
    Natomiast zgodnie z art. 2 pkt 11 ustawy z 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług
    (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 361 ze zm.):
      Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o podatku od wartości dodanej – rozumie
      się przez to podatek od wartości dodanej nakładany na terytorium państwa
      członkowskiego, z wyjątkiem podatku od towarów i usług nakładanego tą ustawą.
    Ta definicja legalna zawarta w art. 2 pkt 11 ustawy o podatku od towarów i usług pełni
    tylko funkcję porządkującą pojęcia języka prawnego, nie jest natomiast przepisem
    materialnym, który obok podatku od towarów i usług konstytuuje nową formę
    opodatkowania – podatek od wartości dodanej.
    Dokonując wykładni art. 23 ust. 1 pkt 43 ustawy o podatku dochodowym od osób
    fizycznych, stwierdzam, że brak jest argumentów, by możliwość skorzystania z wyłączenia
    z kosztów uzyskania przychodów, przewidzianą tym przepisem, uzależniać od
    funkcjonującego na gruncie ustawy o podatku od towarów i usług rozróżnienia dwóch
    pojęć.
    Ponadto stwierdzam, że podatek od towarów i usług jest podatkiem zharmonizowanym, w
    okresie poakcesyjnym. Wynika z tego konieczność stosowania w zakresie podatku od
    towarów i usług prawa unijnego oraz uwzględniania wykładni tego prawa.
    Zatem pojęcie podatku od wartości dodanej obejmuje zarówno „podatek od towarów i
    usług” obowiązujący na terenie Polski, jak i „podatek od wartości dodanej”, o którym
    mowa w powołanym art. 2 pkt 11 ustawy o podatku od towarów i usług, tj. podatek
    nakładany na terenie państw członkowskich Unii Europejskiej. Z uwagi na brak
    rozróżnienia między podatkiem od wartości dodanej a podatkiem od towarów i usług, dla
    celów podatku dochodowego od osób fizycznych podatek ten powinien podlegać tym
    samym regulacjom podatkowym przewidzianym w ustawie o podatku dochodowym od
    osób fizycznych co podatek od towarów i usług obowiązujący na terenie Rzeczypospolitej
    Polskiej.

    Oznacza to, że rozwiązania zawarte w przepisach ustawy o podatku dochodowym od osób
    fizycznych, dotyczące kosztów uzyskania przychodów, odnoszące się do podatku od
    towarów i usług należy odnosić również do podatku od wartości dodanej.
    Z informacji przedstawionych we wniosku wynika, że prowadzi Pan jednoosobową
    działalność gospodarczą. Od 2021 r. świadczy Pan usługi transportowe. Świadczenie usług
    transportowych (krajowych, międzynarodowych, wewnątrzwspólnotowych), to główny
    profil Pana działalności i co za tym idzie główne źródło Pana przychodów. Tym samym
    ponoszenie kosztów na paliwo ma ścisły związek z powstaniem przychodów w
    prowadzonej przez Pana działalności gospodarczej. Ponosił Pan w latach 2022, 2023 i
    2024 koszty zakupu paliwa za granicą w krajach członkowskich UE, jak wymienione:
    Niemcy, Dania, Francja, Włochy, Luksemburg, Słowacja, Węgry, Szwecja, Czechy, Holandia,
    Austria, Belgia, Hiszpania, Portugalia, Słowenia.
    Na podstawie przedstawionego opisu sprawy oraz powołanych regulacji podatkowych
    wskazuję, że dla celów podatku dochodowego od osób fizycznych powinien Pan
    uwzględniać w kosztach uzyskania przychodów wartość faktur dokumentujących
    poniesione koszty w kwocie netto, gdyż ustawa o podatku dochodowym od osób
    fizycznych wyklucza możliwość zaliczania do kosztu uzyskania przychodów podatku od
    towarów i usług oraz tożsamego z nim podatku od wartości dodanej nakładanego na
    terenie innych państw członkowskich Unii Europejskiej.
    Podsumowanie: nie ma Pan prawa do zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów
    wydatków na paliwo zakupionych poza granicami kraju w kwotach brutto.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, które Pan przedstawił, i stanu prawnego, który
    obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    · Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy
      z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111).
      Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pana sytuacja będzie zgodna
      (tożsama) z opisem stanu faktycznego i zastosuje się Pan do interpretacji.
    · Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
      z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    · Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pan prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu
    Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z
    dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.
    U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).

    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
    · w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
    · w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP
      (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.