Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0111-KDIB1-1.4010.310.2021.1.SG
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2021-09-28
Teza: w zakresie ustalenia: • czy wydatki związane z naprawą szkody górniczej na podstawie przepisów ustawy PGG poniesionych w oparciu o zawarte Porozumienie stanowią koszty uzyskania przychodów w rozumieniu art. 15 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, • czy odpisy amortyzacyjne od studni odwodnieniowych stanowiących środki trwałe Wnioskodawcy użyczonych Gminie w ramach naprawy szkód górniczych na podstawie przepisów ustawy PGG mogą zostać zaliczone do kosztów uzyskania przychodów Spółki na podstawie art. 15 ust. 6 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych
Słowa kluczowe: amortyzacja; koszt; odpisy; świadczenie
Zagadnienia: Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych; Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-Rozdział 3. Koszty uzyskania przychodów
Przepisy: [CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych; [CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-Rozdział 3; [CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-Rozdział 3-art. 15

**INTERPRETACJA INDYWIDUALNA**

Na podstawie art. 13 § 2a, art. 14b § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2021 r. poz. 1540 ze zm.), Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej stwierdza, że stanowisko Wnioskodawcy przedstawione we wniosku z 29 czerwca 2021 r. (data wpływu za pośrednictwem platformy e-PUAP w tym samym dniu), o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego, dotyczącej podatku dochodowego od osób prawnych, w zakresie ustalenia:

· czy wydatki związane z naprawą szkody górniczej na podstawie przepisów ustawy PGG poniesionych w oparciu o zawarte Porozumienie stanowią koszty uzyskania przychodów w rozumieniu art. 15 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych – **jest prawidłowe**,

· czy odpisy amortyzacyjne od studni odwodnieniowych stanowiących środki trwałe Wnioskodawcy użyczonych Gminie w ramach naprawy szkód górniczych na podstawie przepisów ustawy PGG mogą zostać zaliczone do kosztów uzyskania przychodów Spółki na podstawie art. 15 ust. 6 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych– **jest nieprawidłowe.**

**UZASADNIENIE**

W dniu 29 czerwca 2021 r. do tutejszego Organu wpłynął ww. wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej, dotyczącej m.in. podatku dochodowego od osób prawnych, w zakresie ustalenia:

· czy wydatki związane z naprawą szkody górniczej na podstawie przepisów ustawy PGG poniesionych w oparciu o zawarte Porozumienie stanowią koszty uzyskania przychodów w rozumieniu art. 15 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych,

· czy odpisy amortyzacyjne od studni odwodnieniowych stanowiących środki trwałe Wnioskodawcy użyczonych Gminie w ramach naprawy szkód górniczych na podstawie przepisów ustawy PGG mogą zostać zaliczone do kosztów uzyskania przychodów Spółki na podstawie art. 15 ust. 6 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych.

**We wniosku przedstawiono następujący stan faktyczny:**

Wnioskodawca (dalej: „Spółka”, „Wnioskodawca”) jest czynnym podatnikiem podatku od towarów i usług (dalej: „VAT”). Spółka składa się z Centrali i 7 Oddziałów. Przedmiotem działalności gospodarczej Spółki jest m.in.(…). Prowadzona działalność gospodarcza podlega opodatkowaniu podatkiem VAT. Spółka należy do Podatkowej Grupy Kapitałowej (dalej: „PGK”), która na gruncie ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych jest odrębnym podatnikiem, o którym mowa w art. 1a ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (Dz. U. z 2020 r. poz. 1406 ze zm., dalej: „ustawa o CIT”.

W ramach prowadzonej działalności, w związku z postępem prac górniczych oraz ze względu na charakter oraz technologię prowadzonej inwestycji Spółka dokonuje stałego odwadniania złoża. Powstały w trakcie prac odwodnieniowych lej depresji powoduje obniżenie poziomu wód gruntowych i szkodę polegającą na zaniku wody w studniach gospodarskich bądź na zmniejszeniu wydajności istniejących ujęć wodociągowych. Zgodnie z przepisami ustawy z dnia 9 czerwca 2011 r. Prawo geologiczne i górnicze (Dz. U. z 2020 r. poz. 1064, winno być: Dz. U. z 2021 r. poz. 1420, dalej: „ustawa PGG”), Spółka jako przedsiębiorca prowadzący ruch zakładu górniczego ponosi odpowiedzialność za szkody spowodowane ruchem tego zakładu, a także zobowiązana jest do zapobiegania tym szkodom. W związku z powyższym do Spółki wpłynął wniosek z Gminy S. (dalej: „Gmina”), informujący o niedoborach wody w istniejącej sieci wodociągowej. Zmniejszenie wydajności istniejącego ujęcia spowodowane jest lejem depresji powstałym w wyniku odwodnienia złoża. Powstała szkoda jest szkodą spowodowaną ruchem zakładu górniczego i wymaga naprawy w oparciu o przepisy ustawy PGG. Zgodnie bowiem z brzmieniem art. 147 i art. 150 ustawy PGG na Spółce ciąży obowiązek naprawienia szkody poprzez dostarczenie wody w niezbędnej ilości. Rozwiązaniem problemu jest przystosowanie dwóch istniejących, stanowiących własność Wnioskodawcy, studni odwodnienia wgłębnego do roli ujęć oraz wybudowanie sieci wodociągowej w celu doprowadzenia wody ze studni do stacji uzdatniania (dalej: „budowa wodociągu”), którą to Gmina będzie budowała z własnych środków.

W celu zrealizowania naprawy przedmiotowej szkody górniczej Spółka podpisała z Gminą Porozumienie, w którym określono obowiązki Wnioskodawcy związane z likwidacją powstałych szkód oraz zapobiegania dalszym szkodom spowodowanym przez ruch zakładu górniczego. Podstawą prawną zawarcia Porozumienia były przepisy ustawy PGG (działu VIII „Odpowiedzialność za szkody”).

W ramach podpisanego Porozumienia z Gminą, Spółka zobowiązuje się do:

· wybudowania w ramach własnych środków finansowych i na własny koszt na podstawie przekazanej przez Gminę dokumentacji projektowej, wodociągu w celu doprowadzenia wody ze studni do stacji uzdatniania,

· nieodpłatnego przekazania Gminie na własność wybudowanego wodociągu, o którym mowa powyżej, przy czym Spółka udzieli Gminie gwarancji na wykonane obiekty na okres 5 lat,

· niepobierania opłat za wodę dostarczaną do wodociągu,

· zasilania wodociągu w wodę ze studni systemu odwodnienia,

· zapewnienia agregatów pompowych i utrzymanie studni.

Ponadto Wnioskodawca przekazuje a Gmina przejmuje w użyczenie studnie odwodnieniowe wraz z wyznaczoną strefą ochrony bezpośredniej i instalacjami zasilającymi i sterującymi.

Od studni Wnioskodawca dokonuje odpisów amortyzacyjnych zgodnie z przepisami art. 16i ust. 2 ustawy o CIT.

Gmina w ramach własnych środków finansowych zgodnie z zapisami Porozumienia zobowiązuje się do:

· wykonania dokumentacji hydrogeologicznej,

· wykonania operatu wodnoprawnego i uzyskania stosownej decyzji administracyjnej dla omawianego przedsięwzięcia,

· opracowania dokumentacji projektowej wraz z uzyskaniem pozwolenia na budowę dla zadania obejmującego pobór wody ze studni systemu odwodnienia,

· nieodpłatnego przekazania Spółce ww. dokumentacji,

· przeniesienia decyzji pozwolenie na budowę na rzecz Spółki oraz udzielenie jej prawa do dysponowania nieruchomościami na budowę wodociągu,

· przystosowania, w uzgodnieniu ze Spółką, studni systemu odwodnienia dla potrzeb ujęcia komunalnego,

· prowadzenia eksploatacji studni.

Czas obowiązywania Porozumienia przewiduje się na 20 lat z możliwością przedłużenia o kolejne 10 lat. Ustalenia zawarte w Porozumieniu wyczerpują wszystkie roszczenia Gminy w zakresie zaopatrzenia mieszkańców w wodę związane z powstałą szkodą w postaci obniżenia zwierciadła wód poziemnych spowodowaną ruchem zakładu górniczego Spółki. Gmina wywiązała się z realizacji pierwszych pięciu punktów Porozumienia otwierając tym samym Spółce możliwość rozpoczęcia prac związanych z budową wodociągu i realizacji pozostałych obowiązków wynikających z zapisów Porozumienia. Jednocześnie Spółka wskazuje, że nabywane towary i usługi związane z budową wodociągu wykorzystuje do czynności opodatkowanych podatkiem VAT.

Status Wnioskodawcy jako zainteresowanego na gruncie przepisów Ordynacji podatkowej. Zainteresowanym w rozumieniu przepisu art. 14b § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa jest podmiot, którego indywidualnej sprawy dotyczą przepisy prawa podatkowego, podlegające interpretacji. Podstawowym elementem niezbędnym dla wykazania statusu podmiotu „zainteresowanego” jest więc obowiązek stosowania określonych przepisów prawa podatkowego. Zatem każdy podmiot, który ma taki obowiązek w celu zastosowania tych przepisów musi dokonać ich interpretacji. Prawidłowość tej interpretacji może natomiast stanowić przedmiot wniosku o wydanie indywidulanej interpretacji podatkowej i ochrony z niej wynikającej. Aby ustalić dochód lub stratę podatkowej grupy kapitałowej zgodnie z art. 7a ust. 1 ustawy o CIT, wszystkie spółki grupy muszą pierwotnie ustalić swój podatkowy wynik finansowy. Sposób rozliczania podatku przez PGK nakłada więc na każdą ze spółek tworzących podatkową grupę kapitałową obowiązek rozliczania podatkowych przychodów i kosztów oraz stosowanych ulg wynikających z ustawy oraz odliczeń (zdanie trzecie art. 7a ust. 1 ustawy o CIT). Każda ze spółek wchodzących w skład grupy oblicza dochód lub stratę według zasad opisanych w art. 7 ust. 2-3 tej Ustawy.

W przedmiotowym wniosku Wnioskodawca nie występuje w imieniu PGK, ani też w celu potwierdzenia skutków podatkowych w zakresie kalkulacji dochodu (straty) PGK w rozumieniu art. 7a ust. 1 ustawy o CIT. Wnioskodawca składa niniejszy wniosek w celu potwierdzenia po jego stronie skutków podatkowych w zakresie przychodów i kosztów uzyskania przychodów dla Spółki. Pytania z jakimi zwraca się Wnioskodawca dotyczą jego indywidualnej sprawy. Przedmiotowy wniosek dotyczy Wnioskodawcy i jego obowiązku wyliczenia dochodu na podstawie art. 7a ust. 1 zdanie trzecie w związku z art. 7 ust. 2 - 3 ustawy o CIT. W tym właśnie zakresie, bez wątpienia Wnioskodawca powinien zostać uznany za zainteresowanego uzyskaniem indywidualnej interpretacji. Stanowisko, że spółki tworzące podatkową grupę kapitałową mogą być zainteresowanymi w rozumieniu przepisu art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej było potwierdzane już przez organy podatkowe i sądy administracyjne.

**W związku z powyższym opisem zadano m.in. następujące pytania:**

1\. Czy wydatki związane z naprawą szkody górniczej na podstawie przepisów ustawy PGG poniesionych w oparciu o zawarte Porozumienie stanowią koszty uzyskania przychodów w rozumieniu art. 15 ust. 1 ustawy o CIT?

(pytanie oznaczone we wniosku Nr 3)

2\. Czy odpisy amortyzacyjne od studni odwodnieniowych stanowiących środki trwałe Wnioskodawcy użyczonych Gminie w ramach naprawy szkód górniczych na podstawie przepisów ustawy PGG mogą zostać zaliczone do kosztów uzyskania przychodów Spółki na podstawie art. 15 ust. 6 ustawy o CIT?

(pytanie oznaczone we wniosku Nr 4)

Ad. 1

Zdaniem Wnioskodawcy, wydatki związane z naprawą szkody górniczej na podstawie przepisów ustawy PGG poniesionych w oparciu o zawarte Porozumienie stanowią koszty uzyskania przychodów w rozumieniu ustawy o CIT.

Ad. 2

Zdaniem Wnioskodawcy, odpisy amortyzacyjne od studni odwodnieniowych stanowiących środki trwałe Wnioskodawcy użyczonych Gminie w ramach naprawy szkód górniczych na podstawie przepisów ustawy PGG mogą zostać zaliczone do kosztów uzyskania przychodów Spółki na podstawie art. 15 ust. 6 ustawy o CIT.

Uzasadnienie stanowiska Wnioskodawcy:

Ad. 1

Zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy o CIT, kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów ze źródła przychodów lub w celu zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 16 ust. 1. W świetle powyższej definicji, kosztami uzyskania przychodów są więc wszelkie, racjonalnie i gospodarczo uzasadnione wydatki związane z prowadzeniem działalności gospodarczej, których celem jest osiągnięcie, zabezpieczenie i zachowanie źródła przychodów (z wyjątkiem wymienionych w art. 16 ustawy o CIT). Przy czym kosztami uzyskania przychodów są nie tylko koszty bezpośrednio związane z przychodami (pozostające w związku z przyczynowo - skutkowym z określonymi przychodami), ale również koszty pozostające z nimi w związku pośrednim - dotyczy to kosztów ogólnie związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej, stanowiącej źródło przychodów podatnika (kosztów stanowiących naturalną konsekwencję prowadzenia działalności gospodarczej). Koszty naprawy szkód górniczych, ściśle rzecz biorąc, nie są ponoszone w celu uzyskania przychodu, natomiast pozostają w ścisłym związku z prowadzoną działalnością gospodarczą. Zgodnie z art. 146, 147 i 150 ustawy PGG przedsiębiorca prowadzący ruch zakładu górniczego odpowiada za szkodę powstałą wskutek ruchu tego zakładu oraz zapobiega tym szkodom, zaś przywrócenie stanu poprzedniego może w szczególności nastąpić przez dostarczenie gruntów, obiektów budowlanych, urządzeń, lokali, wody lub innych dóbr tego samego rodzaju. Pomimo więc tego, że koszty te nie zmierzają wprost do osiągnięcia przychodów, pozostają one w ewidentnym i nierozerwalnym związku z prowadzoną działalnością polegającym na tym, że mają one przyczynę w tej działalności, prowadzenie jej wiąże się z obowiązkiem lub przynajmniej ryzykiem poniesienia takich kosztów. Koszty naprawy tych szkód stanowią więc zwykły koszt prowadzenia działalności gospodarczej w tym zakresie, który musi być uwzględniany w rachunku ekonomicznym, podobnie jak wszelkie koszty ogólne tej działalności. Wskazany związek kosztów naprawy szkód górniczych z prowadzoną działalnością gospodarczą w zakresie wydobycia kopalin i generowanymi przez nią przychodami uzasadnia zatem zaliczenie ich do kosztów uzyskania przychodów. Wydatki takie nie zostały także wskazane w katalogu wydatków nieuznawanych za koszty uzyskania przychodu, tj. w art. 16 ustawy o CIT.

Stanowisko to potwierdza się w interpretacjach wydanych przez organy podatkowe, przykładowo w interpretacji indywidualnej Izby Skarbowej w Katowicach z 21 września 2016 r., Znak: IBPB-1-1/4510-256/16-1/ZK, gdzie wskazano: „Zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (tekst jedn.: Dz. U. z 2014 r. poz. 851 z późn. zm., dalej: „u.p.d.o.p.”), kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 16 u.p.d.o.p. W świetle powyższej definicji, kosztami uzyskania przychodów są więc wszelkie, racjonalnie i gospodarczo uzasadnione wydatki związane z prowadzeniem działalności gospodarczej, których celem jest osiągnięcie, zabezpieczenie i zachowanie źródła przychodów (z wyjątkiem wymienionych w art. 16 u.p.d.o.p.). Przy czym kosztami uzyskania przychodów są nie tylko koszty bezpośrednio związane z przychodami (pozostające w związku z przyczynowo - skutkowym z określonymi przychodami), ale również koszty pozostające z nimi w związku pośrednim - dotyczy to kosztów ogólnie związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej, stanowiącej źródło przychodów podatnika.(\`(...)\`) Do tego rodzaju kosztów należą również koszty związane z naprawą szkód spowodowanych ruchem zakładu górniczego, do których poniesienia zobowiązany jest, zgodnie z art. 146 i art. 147 ustawy - Prawo geologiczne i górnicze, przedsiębiorca prowadzący taki zakład. Koszty likwidacji szkód górniczych, ściśle rzecz biorąc, nie są ponoszone w celu uzyskania przychodu, natomiast pozostają w ścisłym związku z prowadzoną działalnością gospodarczą. (\`(...)\`) Reasumując, koszty związane z likwidacją szkód górniczych stanowią koszty uzyskania przychodów jako koszty związane z prowadzeniem działalności gospodarczej. Związek ten polega na tym, że prowadzenie działalności w zakresie wydobycia węgla kamiennego i osiąganie przychodów z tej działalności skutkuje powstaniem szkód górniczych i koniecznością poniesienia - nierzadko w znacznie nawet odległej przyszłości - kosztów usunięcia szkód górniczych spowodowanych przez tę działalność”. Podobnie w interpretacji indywidualnej z 13 sierpnia 2014 r. Znak: ILPB3/423-223/14-4/PR, wydanej przez Dyrektora Izby Skarbowej w Poznaniu. W związku z powyższym wydatki związane z naprawą szkody górniczej na podstawie przepisów ustawy PGG poniesionych w oparciu o zawarte Porozumienie stanowią dla Wnioskodawcy koszty uzyskania przychodów w rozumieniu ustawy o CIT.

Ad. 2

Zgodnie z art. 15 ust. 6 ustawy o CIT, kosztem uzyskania przychodów są odpisy z tytułu zużycia środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych (odpisy amortyzacyjne) dokonywane wyłącznie zgodnie z przepisami art. 16a-16m, z uwzględnieniem art. 16. Natomiast art. 16 ust. 1 pkt 63 lit. c ustawy o CIT stanowi, że nie zalicza się do kosztów uzyskania przychodów odpisów amortyzacyjnych od wartości początkowej środków trwałych oddanych do nieodpłatnego używania - za miesiące, w których składniki te były oddane do nieodpłatnego używania. Należy wskazać, że przepisy ustawy o CIT nie zawierają definicji terminu „nieodpłatne używanie”, niemniej ustawodawca posługuje się nim w przepisach ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (Dz. U. z 2020 r. poz. 1740 ze zm., dalej: „Kodeks cywilny”). Zgodnie z treścią art. 710 i nast. Kodeksu cywilnego, przez użyczenie rozumiane jest zobowiązanie się użyczającego do zezwolenia biorącemu na bezpłatne używanie oddanej mu w tym celu rzeczy. Istotnymi cechami przywoływanego stosunku prawnego (umowy użyczenia) są nieodpłatność oraz jednostronność, bowiem zobowiązanym do spełnienia świadczenia jest wyłącznie użyczający. Z nieodpłatnym używaniem mamy więc do czynienia wówczas, gdy oddający nie czerpie z tego żadnych korzyści, odbywa się to kosztem jego majątku. Umowa użyczenia jest więc umową jednostronnie zobowiązującą, nie jest umową wzajemną. Jak wskazano w opisie stanu faktycznego na podstawie przepisów ustawy PGG Spółka zobowiązana jest do likwidacji szkód górniczych polegających na przystosowaniu dwóch istniejących, stanowiących własność Wnioskodawcy, studni odwodnienia wgłębnego do roli ujęć oraz budowa wodociągu. Od studni Wnioskodawca dokonuje odpisów amortyzacyjnych zgodnie z przepisami art. 16i ust.2 ustawy o CIT. W celu zrealizowania naprawy przedmiotowej szkody górniczej Spółka podpisała z Gminą Porozumienie, w którym określono obowiązki zarówno Wnioskodawcy związane z naprawą powstałych szkód oraz zapobiegania dalszym szkodom spowodowanym przez ruch zakładu górniczego, jak również obowiązki Gminy. Podstawą prawną zawarcia Porozumienia były przepisy ustawy PGG (działu VIII „Odpowiedzialność za szkody”). W ramach podpisanego Porozumienia z Gminą, Spółka zobowiązuje się do wybudowania wodociągu i nieodpłatnego przekazania go Gminie, niepobierania opłat za wodę dostarczaną do wodociągu, zasilania wodociągu w wodę ze studni systemu odwodnienia, zapewnienia agregatów pompowych i utrzymanie studni oraz przekazania Gminie w użyczenie studni odwodnieniowych wraz z wyznaczoną strefą ochrony bezpośredniej i instalacjami zasilającymi i sterującymi. Gmina natomiast zobowiązuje się do wykonania dokumentacji hydrogeologicznej, operatu wodnoprawnego i uzyskania stosownej decyzji administracyjnej, opracowania dokumentacji projektowej wraz z uzyskaniem pozwolenia na budowę dla zadania obejmującego pobór wody ze studni systemu odwodnienia, nieodpłatnego przekazania Spółce ww. dokumentacji, przeniesienia decyzji pozwolenie na budowę na rzecz Spółki oraz udzielenie jej prawa do dysponowania nieruchomościami na budowę wodociągu, przystosowania w uzgodnieniu ze Spółką studni systemu odwodnienia dla potrzeb ujęcia komunalnego, prowadzenia eksploatacji studni. Z powyższego wynika, że wszelkie obowiązki określone w Porozumieniu mają na celu naprawę szkód górniczych, do której w prowadzonej przez siebie działalności gospodarczej zobowiązana jest Spółka na mocy przepisów ustawy PGG. Istotą przekazania studni Gminie, na podstawie zawartego Porozumienia, jest umożliwienie Spółce realizacji jej celów biznesowych w postaci naprawy szkody górniczej i zabezpieczenia źródła przychodów z tego tytułu. W konsekwencji udostępnienie Gminie studni odbywa się przede wszystkim w interesie gospodarczym Spółki z myślą o realizowanym przez nią obowiązkiem naprawy szkody górniczej a nie w interesie Gminy (co byłoby charakterystyczne dla bezpłatnego użyczenia). Stosunek prawny, jaki łączy Spółkę i Gminę na skutek zawarcia Porozumienia nie wykazuje żadnej z cech bezpłatnego użyczenia (jednostronność, brak korzyści dla oddającego). Jest to Porozumienie dwustronnie zobowiązujące - tak Spółka, jak i Gmina są zobowiązani do spełnienia pewnych zobowiązań na rzecz drugiej strony. Wobec powyższego, uznać należy, iż w przedstawionym stanie faktycznym, mimo wskazania w Porozumieniu (wśród innych jeszcze zobowiązań zarówno Spółki jak i Gminy), że Wnioskodawca użycza Gminie studnie, nie mamy do czynienia z nieodpłatnym użyczeniem środków trwałych w rozumieniu art. 16 ust. 1 pkt 63 lit. c ustawy o CIT. W konsekwencji, odpisy amortyzacyjne od wskazanych środków trwałych mogą zostać zaliczone przez Wnioskodawcę do kosztów uzyskania przychodów Spółki w pełnej wysokości na podstawie art. 15 ust. 6 ustawy o CIT.

**W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego stanu faktycznego jest w części prawidłowe, a w części nieprawidłowe.**

Zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (Dz.U. z 2020 r. poz. 1406 ze zm., dalej: „ustawa o CIT”), kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów ze źródła przychodów lub w celu zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 16 ust. 1. Koszty poniesione w walutach obcych przelicza się na złote według kursu średniego ogłaszanego przez Narodowy Bank Polski z ostatniego dnia roboczego poprzedzającego dzień poniesienia kosztu.

Wobec powyższego, warunkiem uznania wydatku poniesionego przez podatnika za koszt uzyskania przychodów, jest łączne spełnienie następujących przesłanek:

· wydatek został poniesiony przez podatnika,

· jest definitywny, a więc bezzwrotny,

· pozostaje w związku z prowadzoną przez podatnika działalnością gospodarczą,

· poniesiony został w celu uzyskania przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów,

· nie został wyłączony z kategorii kosztów podatkowych mocą art. 16 ust. 1 ustawy o CIT,

· został właściwie (odpowiednio) udokumentowany.

Z powyższego wynika, że wszystkie poniesione wydatki, po wyłączeniu zastrzeżonych w ustawie są kosztami uzyskania przychodów, o ile pozostają w związku przyczynowo-skutkowym z przychodami (tzn. wydatki takie są uzasadnione z ekonomicznego punktu widzenia, ponieważ w rezultacie ich poniesienia podatnik może oczekiwać zwiększenia swoich przychodów), w tym służą zachowaniu albo zabezpieczeniu funkcjonowania źródła przychodów. Kosztami uzyskania przychodów są wszelkie racjonalne i gospodarczo uzasadnione nakłady i wydatki związane bezpośrednio lub pośrednio z prowadzoną działalnością gospodarczą, których celem jest osiągnięcie przychodów lub zachowanie albo zabezpieczenie źródła przychodów – z wyjątkiem wydatków wymienionych w art. 16 ust. 1 ustawy o CIT.

Można więc przyjąć, że koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów to takie koszty, które są poniesione w trakcie dążenia do uzyskania przychodów. Określony cel musi być widoczny w momencie ponoszenia kosztu. Ponadto poniesione koszty winny omawiany cel realizować lub co najmniej zakładać jego realność. Koszty poniesione na zachowanie źródła przychodu to takie koszty, które poniesione zostały, aby przychody z danego źródła przychodów w dalszym ciągu występowały w nienaruszonym stanie oraz aby takie źródło w ogóle dalej istniało. Natomiast jako zabezpieczenie źródła przychodów powinno się przyjmować koszty poniesione na ochronienie istniejącego źródła przychodów, w taki sposób, aby to źródło funkcjonowało w bezpieczny sposób.

Oznacza to, że dla kwalifikacji prawnej danego kosztu istotne znaczenie ma cel, w jakim został poniesiony. Wydatek zostanie uznany za koszt uzyskania przychodów, jeżeli pomiędzy jego poniesieniem, a powstaniem, zwiększeniem bądź też możliwością powstania przychodu istnieje związek przyczynowy. Nie każdy jednak wydatek ponoszony w związku z prowadzoną działalnością gospodarczą stanowić może koszt uzyskania przychodów i jako taki podlegać odliczeniu od podstawy opodatkowania. Skoro ustawodawca wyraźnie wiąże koszty uzyskania przychodów z określonym celem, to musi być on widoczny. Ponoszone koszty winny ten cel realizować lub co najmniej zakładać go jako realny.

W art. 16 ust. 1 ustawy o CIT ustawodawca określił katalog wydatków, które nawet pomimo poniesienia ich przez podatnika w celu osiągnięcia przychodów bądź zabezpieczenia lub zachowania źródła przychodów, w rozumieniu przepisów podatkowych nie mogą być uznane za koszt uzyskania przychodów.

Jak stanowi art. 15 ust. 6 ustawy o CIT, kosztem uzyskania przychodów z tytułu zużycia środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych są odpisy (odpisy amortyzacyjne) dokonywane wyłącznie zgodnie z przepisami art. 16a-16m.

Na podstawie art. 16a ust. 1 ustawy o CIT, amortyzacji podlegają, z zastrzeżeniem art. 16c, stanowiące własność lub współwłasność podatnika, nabyte lub wytworzone we własnym zakresie, kompletne i zdatne do użytku w dniu przyjęcia do używania:

1) budowle, budynki oraz lokale będące odrębną własnością,

2) maszyny, urządzenia i środki transportu,

3) inne przedmioty

– o przewidywanym okresie używania dłuższym niż rok, wykorzystywane przez podatnika na potrzeby związane z prowadzoną przez niego działalnością gospodarczą albo oddane do używania na podstawie umowy najmu, dzierżawy lub umowy określonej w art. 17a pkt 1, zwane środkami trwałymi.

Wydatki te w momencie ich poniesienia nie stanowią bezpośrednio kosztów uzyskania przychodów. Koszt taki stanowią natomiast, zgodnie z treścią art. 15 ust. 6 ustawy o CIT, odpisy z tytułu zużycia środków trwałych (odpisy amortyzacyjne).

W tym miejscu szczególną uwagę należy zwrócić również na treść art. 16 ust. 1 pkt 63 lit. c ustawy o CIT, zgodnie z którym nie uważa się za koszty uzyskania przychodów odpisów amortyzacyjnych od wartości początkowej środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych oddanych do nieodpłatnego używania – za miesiące, w których składniki te były oddane do nieodpłatnego używania.

Mimo że ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych nie definiuje pojęcia nieodpłatnego świadczenia, to jednak w orzecznictwie sądów administracyjnych ugruntowała się linia orzecznicza, zgodnie z którą pojęcie to ma „szerszy zakres niż w prawie cywilnym. Obejmuje ono bowiem wszystkie zjawiska gospodarcze i zdarzenia prawne, których następstwem jest uzyskanie korzyści kosztem innego podmiotu lub te wszystkie zdarzenia prawne i zdarzenia gospodarcze w działalności osób prawnych, których skutkiem jest nieodpłatne, to jest niezwiązane z kosztami lub inną formą ekwiwalentu, przysporzenie majątku tej osobie, mające konkretny wymiar finansowy” (uchwała Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 listopada 2002 r. sygn. akt FPS 9/02, potwierdzona uchwałą powiększonego składu Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 października 2006 r. sygn. akt II FPS 1/06).

Aby móc w pełni zdefiniować pojęcie „nieodpłatne” zasadnym jest także odwołanie się do wykładni gramatycznej, zgodnie z którą odpłacać to „oddawać komuś coś w zamian”, odpłatny zaś to „taki za który się płaci, wymagający zapłacenia, zwrot kosztów” (Nowy Słownik Języka Polskiego PWN, Warszawa 2002).

Aby móc w pełni zdefiniować pojęcie „nieodpłatne” zasadnym jest także odwołanie się do wykładni gramatycznej, zgodnie z którą odpłacać to „oddawać komuś coś w zamian”, odpłatny zaś to „taki za który się płaci, wymagający zapłacenia, zwrot kosztów” (Nowy Słownik Języka Polskiego PWN, Warszawa 2002).

Nieodpłatnym świadczeniem jest zatem uzyskana przez podatnika wymierna korzyść majątkowa niezwiązana z poniesieniem wydatków, powstaniem kosztów, z obowiązkiem uiszczenia wynagrodzenia lub inną formą ekwiwalentu. Nieodpłatne świadczenie ma miejsce, gdy świadczeniu jednego z podmiotów nie towarzyszy świadczenie drugostronne, co w konsekwencji wyraża się w zaistnieniu stanu, w którym po stronie przyjmującego dochodzi do zwiększenia aktywów bądź zmniejszenia pasywów.Świadczenia otrzymującego, aby podlegały opodatkowaniu, muszą zatem prowadzić do pojawienia się po stronie podmiotu je otrzymującego przychodu, czyli korzyści majątkowej, która może wystąpić w dwóch postaciach: prowadzi do powiększenia aktywów, co jest zwykłym skutkiem wypłaty pieniędzy, albo do zaoszczędzenia wydatków, co może być następstwem świadczenia rzeczowego lub w formie usługi.W wyniku takiego świadczenia w majątku podmiotu otrzymującego nie pojawia się wprawdzie realny dochód (w znaczeniu ekonomicznym), ale ponieważ znaczenie dochodu na gruncie ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych jest szersze, zaoszczędzenie wydatków musi być traktowane na równi z przyrostem majątku.

Najbardziej istotną dla pojęcia nieodpłatnego świadczenia jest przesłanka, dotycząca ekwiwalentności, w istocie pozwalająca na stwierdzenie, kiedy mamy do czynienia ze świadczeniem nieodpłatnym. Tylko świadczenia nieekwiwalentne mogą stanowić przychód podatkowy po stronie otrzymującego. Ekwiwalentność, która wyłącza możliwość powstania przychodu podatkowego z tytułu nieodpłatnego przysporzenia, oznacza wystąpienie świadczenia wzajemnego. Ekwiwalentność nie może wystąpić ani w momencie dokonywania świadczenia, ani w jakimkolwiek momencie w przyszłości. Jeżeli bowiem występuje ekwiwalent, jest też korzyść po drugiej stronie, a więc wyłączona jest możliwość uznania świadczenia za nieodpłatne. Przysporzenie w majątku podatnika musi mieć dla niego pewną wartość, którą można wyrazić w wymiarze finansowym. Chodzi o to, by świadczenie otrzymane bez wynagrodzenia było dla otrzymującego wartościowe. Świadczenie nieodpłatne będące przychodem podatkowym powinno wynikać z dwustronnego stosunku, tzn. powinien istnieć możliwy do identyfikacji podmiot świadczący oraz podmiot otrzymujący. Wynika to wprost z brzmienia ustawy, która mówi o świadczeniu, a nie o przysporzeniu. Zgodnie z definicją słownikową „świadczenie” oznacza obowiązek wykonania lub przekazania czegoś na czyjąś rzecz.

Należy podkreślić, że o świadczeniu wzajemnym możemy mówić wówczas, gdy podmiot uzyskujący świadczenie wykonuje ekwiwalentne świadczenie na rzecz podmiotu, od którego to świadczenie uzyskuje. Brak świadczenia wzajemnego świadczy natomiast o braku ekwiwalentności.

Pojęcie „ekwiwalentny” należy rozumieć jako równoważny, równowartościowy, współmierny, identyczny, analogiczny, tożsamy. Podnieść także należy, że ekwiwalentność ta powinna odnosić się do dwóch konkretnych podmiotów udzielających sobie wzajemnych świadczeń.

Z przedstawionego we wniosku opisu stanu faktycznego wynika, że Wnioskodawca jest czynnym podatnikiem podatku od towarów i usług. Spółka składa się z Centrali i 7 Oddziałów. Przedmiotem działalności gospodarczej Spółki jest m.in. (…). Prowadzona działalność gospodarcza podlega opodatkowaniu podatkiem VAT. Spółka należy do Podatkowej Grupy Kapitałowej, która na gruncie ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych jest odrębnym podatnikiem, o którym mowa w art. 1a ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych.

W ramach prowadzonej działalności, w związku z postępem prac górniczych oraz ze względu na charakter oraz technologię prowadzonej inwestycji Spółka dokonuje stałego odwadniania złoża. Powstały w trakcie prac odwodnieniowych lej depresji powoduje obniżenie poziomu wód gruntowych i szkodę polegającą na zaniku wody w studniach gospodarskich bądź na zmniejszeniu wydajności istniejących ujęć wodociągowych. Zgodnie z przepisami ustawy Prawo geologiczne i górnicze, Spółka jako przedsiębiorca prowadzący ruch zakładu górniczego ponosi odpowiedzialność za szkody spowodowane ruchem tego zakładu, a także zobowiązana jest do zapobiegania tym szkodom. W związku z powyższym do Spółki wpłynął wniosek z Gminy S., informujący o niedoborach wody w istniejącej sieci wodociągowej. Zmniejszenie wydajności istniejącego ujęcia spowodowane jest lejem depresji powstałym w wyniku odwodnienia złoża. Powstała szkoda jest szkodą spowodowaną ruchem zakładu górniczego i wymaga naprawy w oparciu o przepisy ustawy Prawo geologiczne i górnicze. Zgodnie bowiem z brzmieniem art. 147 i art. 150 ustawy Prawo geologiczne i górnicze na Spółce ciąży obowiązek naprawienia szkody poprzez dostarczenie wody w niezbędnej ilości. Rozwiązaniem problemu jest przystosowanie dwóch istniejących, stanowiących własność Wnioskodawcy, studni odwodnienia wgłębnego do roli ujęć oraz wybudowanie sieci wodociągowej w celu doprowadzenia wody ze studni do stacji uzdatniania (dalej: „budowa wodociągu”), którą to Gmina będzie budowała z własnych środków.

W celu zrealizowania naprawy przedmiotowej szkody górniczej Spółka podpisała z Gminą Porozumienie, w którym określono obowiązki Wnioskodawcy związane z likwidacją powstałych szkód oraz zapobiegania dalszym szkodom spowodowanym przez ruch zakładu górniczego. Podstawą prawną zawarcia Porozumienia były przepisy ustawy PGG (działu VIII „Odpowiedzialność za szkody”).

W ramach podpisanego Porozumienia z Gminą, Spółka zobowiązuje się do:

· wybudowania w ramach własnych środków finansowych i na własny koszt na podstawie przekazanej przez Gminę dokumentacji projektowej, wodociągu w celu doprowadzenia wody ze studni do stacji uzdatniania,

· nieodpłatnego przekazania Gminie na własność wybudowanego wodociągu, o którym mowa powyżej, przy czym Spółka udzieli Gminie gwarancji na wykonane obiekty na okres 5 lat,

· niepobierania opłat za wodę dostarczaną do wodociągu,

· zasilania wodociągu w wodę ze studni systemu odwodnienia,

· zapewnienia agregatów pompowych i utrzymanie studni.

Ponadto Wnioskodawca przekazuje a Gmina przejmuje w użyczenie studnie odwodnieniowe wraz z wyznaczoną strefą ochrony bezpośredniej i instalacjami zasilającymi i sterującymi.

Od studni Wnioskodawca dokonuje odpisów amortyzacyjnych zgodnie z przepisami art. 16i ust. 2 ustawy o CIT.

Gmina w ramach własnych środków finansowych zgodnie z zapisami Porozumienia zobowiązuje się do:

· wykonania dokumentacji hydrogeologicznej,

· wykonania operatu wodnoprawnego i uzyskania stosownej decyzji administracyjnej dla omawianego przedsięwzięcia,

· opracowania dokumentacji projektowej wraz z uzyskaniem pozwolenia na budowę dla zadania obejmującego pobór wody ze studni systemu odwodnienia,

· nieodpłatnego przekazania Spółce ww. dokumentacji,

· przeniesienia decyzji pozwolenie na budowę na rzecz Spółki oraz udzielenie jej prawa do dysponowania nieruchomościami na budowę wodociągu,

· przystosowania, w uzgodnieniu ze Spółką, studni systemu odwodnienia dla potrzeb ujęcia komunalnego,

· prowadzenia eksploatacji studni.

Czas obowiązywania Porozumienia przewiduje się na 20 lat z możliwością przedłużenia o kolejne 10 lat. Ustalenia zawarte w Porozumieniu wyczerpują wszystkie roszczenia Gminy w zakresie zaopatrzenia mieszkańców w wodę związane z powstałą szkodą w postaci obniżenia zwierciadła wód poziemnych spowodowaną ruchem zakładu górniczego Spółki. Gmina wywiązała się z realizacji pierwszych pięciu punktów Porozumienia otwierając tym samym Spółce możliwość rozpoczęcia prac związanych z budową wodociągu i realizacji pozostałych obowiązków wynikających z zapisów Porozumienia. Jednocześnie Spółka wskazuje, że nabywane towary i usługi związane z budową wodociągu wykorzystuje do czynności opodatkowanych podatkiem VAT.

Wątpliwości Wnioskodawcy dotyczy ustalenia:

· czy wydatki związane z naprawą szkody górniczej na podstawie przepisów ustawy Prawo geologiczne i górnicze poniesionych w oparciu o zawarte Porozumienie stanowią koszty uzyskania przychodów w rozumieniu art. 15 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych oraz

· czy odpisy amortyzacyjne od studni odwodnieniowych stanowiących środki trwałe Wnioskodawcy użyczonych Gminie w ramach naprawy szkód górniczych na podstawie przepisów ustawy Prawo geologiczne i górnicze mogą zostać zaliczone do kosztów uzyskania przychodów Spółki na podstawie art. 15 ust. 6 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych.

Zgodnie z art. 144 ust. 1 ustawy z dnia 9 czerwca 2011 r. Prawo geologiczne i górnicze (Dz. U. z 2021 r. poz. 1420, dalej: „ustawa PGG”), właściciel nie może sprzeciwić się zagrożeniom spowodowanym ruchem zakładu górniczego, który jest prowadzony zgodnie z ustawą. Może on jednak żądać naprawienia wyrządzonej tym ruchem szkody, na zasadach określonych ustawą.

Przepis ust. 1 stosuje się odpowiednio do innych podmiotów, których prawa majątkowe są zagrożone ruchem zakładu górniczego (art. 144 ust. 1 ww. ustawy).

Zgodnie z art. 146 ustawy Prawo geologiczne i górnicze, odpowiedzialność za szkodę ponosi przedsiębiorca prowadzący ruch zakładu górniczego, wskutek którego wystąpiła szkoda.

W myśl art. 147 ust. 3 ww. ustawy, obowiązek przywrócenia stanu poprzedniego ciąży na tym, kto jest odpowiedzialny za szkodę. Poszkodowany, za zgodą podmiotu odpowiedzialnego za szkodę, może wykonać obowiązek w zamian za zapłatę odpowiedniej kwoty pieniężnej.

Zgodnie z art. 148 ustawy Prawo geologiczne i górnicze, jeżeli poszkodowany poniósł nakłady na naprawienie szkody, odszkodowanie ustala się z uwzględnieniem wartości uzasadnionych nakładów.

W myśl art. 150 powyższej ustawy, przepisy o naprawianiu szkód określonych niniejszym działem stosuje się odpowiednio do zapobiegania tym szkodom.

Odnosząc się zatem do wątpliwości Wnioskodawcy w zakresie możliwości zaliczenia wydatków związanych z naprawą szkody górniczej na podstawie przepisów ustawy Prawo geologiczne i górnicze poniesionych w oparciu o zawarte Porozumienie do kosztów uzyskania przychodów wskazać należy, że koszty związane z naprawą szkód spowodowanych ruchem zakładu górniczego, do których poniesienia zobowiązany jest, zgodnie z art. 146 i art. 147 ustawy Prawo geologiczne i górnicze, przedsiębiorca prowadzący taki zakład. Koszty likwidacji szkód górniczych, ściśle rzecz biorąc, nie są ponoszone w celu uzyskania przychodu, natomiast pozostają w ścisłym związku z prowadzoną działalnością gospodarczą. Działalność polegająca na wydobyciu węgla brunatnego w sposób nierozerwalny wiąże się bowiem z możliwością spowodowania szkód górniczych, a co za tym idzie, z koniecznością poniesienia kosztów ich usunięcia przez przedsiębiorcę prowadzącego zakład górniczy. Koszty likwidacji tych szkód stanowią więc zwykły koszt prowadzenia działalności gospodarczej w tym zakresie, który musi być uwzględniany w rachunku ekonomicznym, podobnie jak wszelkie koszty ogólne tej działalności. Wskazany związek kosztów likwidacji szkód górniczych z prowadzoną działalnością gospodarczą w zakresie wydobycia kopalin i generowanymi przez nią przychodami uzasadnia zatem zaliczenie ich do kosztów uzyskania przychodów.

Zatem, koszty związane z likwidacją szkód górniczych stanowią koszty uzyskania przychodów jako koszty związane z prowadzeniem działalności gospodarczej. Związek ten polega na tym, że prowadzenie działalności w zakresie wydobycia węgla brunatnego i osiąganie przychodów z tej działalności skutkuje powstaniem szkód górniczych i koniecznością poniesienia kosztów usunięcia szkód górniczych spowodowanych przez tę działalność.

Podsumowując, stanowisko Wnioskodawcy sprowadzające się do twierdzenia, że wydatki związane z naprawą szkody górniczej na podstawie przepisów ustawy Prawo geologiczne i górnicze poniesionych w oparciu o zawarte Porozumienie stanowią dla Wnioskodawcy koszty uzyskania przychodów w rozumieniu ustawy o CIT należało uznać za prawidłowe.

Z kolei odnosząc się do wątpliwości Wnioskodawcy w kwestii dotyczącej ustalenia, czy odpisy amortyzacyjne od studni odwodnieniowych stanowiących środki trwałe Wnioskodawcy użyczonych Gminie w ramach naprawy szkód górniczych na podstawie przepisów ustawy Prawo geologiczne i górnicze mogą zostać zaliczone do kosztów uzyskania przychodów Spółki na podstawie art. 15 ust. 6 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych wskazać należy, że w rozpatrywanej sprawie zastosowanie znajdzie ograniczenie wynikające z przepisu art. 16 ust. 1 pkt 63 lit. c updop, który jak już wskazano powyżej stanowi, iż nie uważa się za koszty uzyskania przychodów odpisów amortyzacyjnych od wartości początkowej środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych oddanych do nieodpłatnego używania – za miesiące, w których składniki te były oddane do nieodpłatnego używania. Ze złożonego wniosku jednoznacznie bowiem wynika, że przekazanie Gminie w użyczenie studni odwodnieniowych ma charakter nieodpłatny, zważywszy że wskazano we wniosku, iż z Porozumienia nie wynika aby jego strony przewidziały jakiekolwiek wynagrodzenie, czy odpłatność za czynności wykonywane w ramach współpracy podjętej na jego podstawie. Oceny w powyższym zakresie nie zmienia okoliczność, że udostępnienie studni odwodnieniowych umożliwia Spółce realizację jej celów biznesowych w postaci naprawy szkody górniczej i zabezpieczenia źródła przychodów z tego tytułu. Powołane we wniosku okoliczności, dot. zwłaszcza charakteru relacji łączących Wnioskodawcę z Gminą na podstawie zawartego Porozumienia w związku z naprawą szkody górniczej, nie może same w sobie wpływać na prawno-podatkową ocenę charakteru czynności prawnej, na podstawie której udostępniono wskazaną we wniosku infrastrukturę. Okoliczności te, w opinii tut. Organu, nie pozwalają na uznanie ww. udostępnienia za odpłatne. W konsekwencji odpisy amortyzacyjne dokonywane od wartości początkowej każdego oddanego w nieodpłatne używanie środka trwałego nie będą stanowiły kosztów uzyskania przychodów, za te miesiące, w których dany środek trwały będzie przedmiotem nieodpłatnego używania. Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych jednoznacznie bowiem przesądza, że oddanie środka trwałego w nieodpłatne używanie wyklucza możliwość zaliczania dotyczących go odpisów amortyzacyjnych do kosztów uzyskania przychodów. Biorąc powyższe pod uwagę należy stwierdzić, że skoro odpisy amortyzacyjne dokonywane od oddanych w bezpłatne używanie składników majątkowych zostały wyłączone z kosztów uzyskania przychodów na podstawie art. 16 ust. 1 pkt 63 lit. c ustawy o CIT, to nawet istnienie związku o jakim mowa w art. 15 ust. 1 ww. ustawy nie upoważnia do zaliczenia tychże odpisów amortyzacyjnych do kosztów uzyskania przychodów.

Podsumowując, stanowisko Wnioskodawcy sprowadzające się do twierdzenia, że odpisy amortyzacyjne od wskazanych środków trwałych mogą zostać zaliczone przez Wnioskodawcę do kosztów uzyskania przychodów Spółki w pełnej wysokości na podstawie art. 15 ust. 6 ustawy o CIT należało uznać za nieprawidłowe.

Reasumując stanowisko Wnioskodawcy w zakresie ustalenia:

· czy wydatki związane z naprawą szkody górniczej na podstawie przepisów ustawy PGG poniesionych w oparciu o zawarte Porozumienie stanowią koszty uzyskania przychodów w rozumieniu art. 15 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych – jest prawidłowe,

· czy odpisy amortyzacyjne od studni odwodnieniowych stanowiących środki trwałe Wnioskodawcy użyczonych Gminie w ramach naprawy szkód górniczych na podstawie przepisów ustawy PGG mogą zostać zaliczone do kosztów uzyskania przychodów Spółki na podstawie art. 15 ust. 6 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych– jest nieprawidłowe.

Interpretacja dotyczy stanu faktycznego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia w przedstawionym stanie faktycznym.

Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy rzeczywisty stan faktyczny sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie z opisem stanu faktycznego podanego przez Wnioskodawcę w złożonym wniosku. W związku z powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we wniosku opisu sprawy, udzielona odpowiedź traci swoją aktualność.

Odnosząc się do powołanych we wniosku interpretacji indywidualnych stwierdzić należy, że zostały one wydane w indywidualnych sprawach innych podmiotów i nie wiążą Organu w sprawie będącej przedmiotem wniosku.

Końcowo Organ zauważa, że procedura wydawania indywidualnych interpretacji przepisów prawa podatkowego nie podlega regułom przewidzianym dla postępowania podatkowego, czy kontrolnego. Organ wydający interpretacje opiera się wyłącznie na opisie stanu faktycznego przedstawionego we wniosku. Przedmiotem interpretacji wydanej na podstawie art. 14b Ordynacji podatkowej jest sam przepis prawa. Wszelkie niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy, organy podatkowe podejmują w toku postępowania podatkowego. Podstawowym narzędziem realizacji tej zasady jest postępowanie dowodowe, które nie jest prowadzone w ramach postępowania w sprawie wydania interpretacji indywidualnej. Jeżeli zatem przedstawiony we wniosku stan faktyczny różnić się będzie od występującego w rzeczywistości, wówczas wydana interpretacja nie będzie chroniła Wnioskodawcy.

Ponadto nadmienić należy, że w pozostałym zakresie dotyczącym podatku od towarów i usług wydane zostanie odrębne rozstrzygnięcie.

Zgodnie z art. 14na § 1 i 2 Ordynacji podatkowej, przepisów art. 14k–14n nie stosuje się, jeżeli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej stanowi element czynności będących przedmiotem decyzji wydanej:

1) z zastosowaniem art. 119a;

2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;

3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.

Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

Powyższe unormowania należy odczytywać łącznie z przepisami art. 33 ustawy z 23 października 2018 r. o zmianie ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, ustawy – Ordynacja podatkowa oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2018 r. poz. 2193), wprowadzającymi regulacje intertemporalne.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego (…), za pośrednictwem organu, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.). Skargę wnosi się w dwóch egzemplarzach (art. 47 § 1 ww. ustawy) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Teodora Sixta 17, 43-300 Bielsko-Biała lub drogą elektroniczną na adres Elektronicznej Skrzynki Podawczej Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/SkrytkaESP (art. 54 § 1a ww. ustawy), w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie albo aktu, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 4a (art. 53 § 1 ww. ustawy). W przypadku pism i załączników wnoszonych w formie dokumentu elektronicznego odpisów nie dołącza się (art. 47 § 3 ww. ustawy). W przypadku wnoszenia skargi w okresie obowiązywania stanu zagrożenia epidemicznego i stanu epidemii jako najwłaściwszy proponuje się kontakt z wykorzystaniem systemu teleinformatycznego ePUAP.

Zgodnie z art. 57a ww. ustawy, skarga na pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego wydaną w indywidualnej sprawie, opinię zabezpieczającą i odmowę wydania opinii zabezpieczającej może być oparta wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd administracyjny jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną.