Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0112-KDSL1-2.4011.171.2025.4.PSZ
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-05-21
Teza: Skutki podatkowe zbycia działek wydzielonych z gospodarstwa
rolnego.
Słowa kluczowe: działki
gospodarstwa-gospodarstwa rolne
nieruchomości-zbycie nieruchomości
podział
Zagadnienia: Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Źródła przychodów.-Specyfika źródeł przychodów.-
Odpłatne zbycie nieruchomości, prawa wieczystego
użytkowania gruntów i spółdzielczego własnościowego
prawa do lokalu.
Przepisy: [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 1-art. 5a-pkt 6
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 2-art. 10-ust. 1-pkt 8
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 2-art. 10-ust. 5

## Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

dłowe
    Szanowny Panie,

    stwierdzam, że Pana stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego
    zdarzenia przyszłego w podatku dochodowym od osób fizycznych jest prawidłowe.

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

9 marca 2025 r. wpłynął Pana wniosek z 8 marca 2025 r. o wydanie interpretacji
    indywidualnej. Uzupełnił go Pan pismem sygnowanym datą 8 marca 2025 r. (wpływ 8
    kwietnia 2025 r.) oraz pismem sygnowanym datą 17 stycznia 2025 r. (wpływ 15 kwietnia
    2025 r.) – w odpowiedzi na wezwanie. Treść wniosku jest następująca:

## Opis zdarzenia przyszłego

Postanowieniem z (...) września 1996 r. Sąd Rejonowy w (...) Sygn. akt (...) stwierdził, że
    spadek, w skład którego wchodziło gospodarstwo rolne stanowiące nieruchomość rolną
    zabudowaną położoną w (...) o obszarze (...) ha, dla którego (...) Wydział Ksiąg
    Wieczystych Sądu Rejonowego w (...) prowadzi księgę wieczystą nr KW.(...), po (...)
    zmarłej (...) lutego 1990 r. w (...) na podstawie ustawy nabył Wnioskodawca.
    Na wniosek Wnioskodawcy Wójt Gminy (...) decyzją z (...) listopada 2023 r. znak (...)
    zatwierdził projekt podziału nieruchomości, oznaczonej jako działki o numerach
    ewidencyjnych X/1, X/2, X/3, położonej w obrębie ewidencyjnym (...), gmina (...).
    Przedmiotowa decyzja Wójta Gminy (...) została wydana na podstawie projektu podziału
    nieruchomości, oznaczonej jako działki o numerach ewidencyjnych: X/1 o pow. (...) ha, X
    /2 o pow. (...) ha, X/3 o pow. (...) ha, położonej w obrębie ewidencyjnym (...) gmina (...),
    dla których Sąd Rejonowy w (...) prowadzi księgę wieczystą KW Nr (...), stanowiących
    własność Wnioskodawcy, w sposób następujący: na działkę nr A o pow. (...) ha, na
    działkę nr B o pow. (...) ha, na działkę nr C o pow. (...) ha, na działkę nr D o pow. (...) ha,
    na działkę nr E o pow. (...) ha, na działkę nr F o pow. (...) ha, na działkę nr G o pow. (...)
    ha, na działkę nr H o pow. (...) ha. Z wydanego przez Wójta Gminy (...) (...) grudnia 2023
    r. zaświadczenia, znak (...) wynika, że dla objętych powyższym podziałem działek plan
    zagospodarowania przestrzennego ustala następujące przeznaczenie: działka A – ciąg
    pieszo-jezdny, działka B – teren zabudowy mieszkaniowo-jednorodzinnej (12 MN), w
    części zieleń urządzona, działki C, D, E, F, G – teren zabudowy mieszkaniowej
    jednorodzinnej, działka H – teren zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej, w części
    wody powierzchniowe śródlądowe. Dla powyższych działek nie zostały wydane decyzje
    o warunkach zabudowy. Z wypisu z rejestru gruntów wynika, że przedmiotowe działki
    stanowią użytki rolne – RIVa, RIVb i RV.
    W tym miejscu Wnioskodawca wskazuje, że w wyniku podziału przedmiotowych działek
    nie zostały wydzielone drogi wewnętrzne. Wnioskodawca poza podziałem działek w
    żaden sposób nie wykorzystywał ich do działalności gospodarczej, nie uzyskiwał z nich
    pożytków ani nie poczynił na nich żadnych inwestycji, działki nie zostały ogrodzone nie
    wykonano żadnego uzbrojenia w media. Brak instalacji wodno-kanalizacyjne, energii
    elektrycznej, gazu i innych mediów. Nieruchomość nie była również nigdy przedmiotem
    umowy najmu, dzierżawy lub umowy o podobnym charakterze Wnioskodawca nigdy
    nie nabywał innych nieruchomości w celu ich dalszej odsprzedaży. Źródłem utrzymania
    Wnioskodawcy jest prowadzenie gospodarstwa rolnego i emerytura.
    Ponadto należy wskazać, że dla Wnioskodawcy sprzedaż ww. działek będzie miała
    charakter wyłącznie prywatny, służący zaspokojeniu potrzeb prywatnych. W związku z
    osobistą sytuacją Wnioskodawcy, nie zamierza on w przyszłości na przedmiotowych
    działkach prowadzić działalności rolniczej ani pozarolniczej działalności gospodarczej. W
    przedmiotowej sprawie Wnioskodawca stałe źródło dochodu uzyskuje z emerytury. Do
    dnia złożenia wniosku o wydanie interpretacji Wnioskodawca nie dokonał żadnej
    sprzedaży z ww. działek. Dwie z ww. opisanych działek Wnioskodawca zamierza
    przekazać w formie darowizny dla brata i siostrzeńca. Pozostałe działki Wnioskodawca
    zamierza sprzedać. Nabywców na przyszłe działki Wnioskodawca zamierza pozyskać
    poprzez umieszczenie na terenie nieruchomości przeznaczonych do sprzedaży tablicy
    informacyjnej z numerem telefonu i informację „działki na sprzedaż”. Wnioskodawca

    nie planuje prowadzić działań marketingowych w zakresie przedmiotowych sprzedaży,
    nie planuje również współpracy z profesjonalnymi biurami obrotu nieruchomości.
    W przedmiotowej sprawie za wzór wytycznych, jakimi należałoby rozpatrywać, czy
    sprzedaż działek następuje w wykonywaniu pozarolniczej działalności gospodarczej jest
    m.in. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 14 listopada 2017 r. znak FSK 1085
    /16, w którym to w tezie podano przykłady działań nacechowane profesjonalizmem
    podatnika w obrocie nieruchomościami i jest to: „Stopień aktywności skarżącego w
    zakresie obrotu nieruchomościami wskazuje na to, iż angażował on środki podobne do
    wykorzystywanych przez producentów, handlowców i usługodawców w ramach
    prowadzenia działalności gospodarczej, o czym świadczy: dokonanie przez skarżącego
    scaleń i podziału działek, wytyczenie dróg dojazdowych, skorzystanie z profesjonalnego
    biura obrotu nieruchomościami w celu pozyskania klientów, podjęcie działań
    marketingowych w postaci zamieszczenia na działce banera, rozpowszechnia informacji
    o sprzedaży w Internecie oraz ustne informowanie osób trzecich, wnioskowanie o
    warunki techniczne przyłączenia do sieci wodociągowej oraz kanalizacji sanitarnej, o
    warunki technicznego przyłączenia dla zasilania w energię elektryczną planowanych
    budynków jednorodzinnych, liczba dokonanych transakcji sprzedaży działek, osiągnięty
    zysk na sprzedaży i znaczny stopień zaangażowania środków skarżącego”. Tu Sąd
    przytoczył szereg profesjonalnych, zaplanowanych i zorganizowanych działań podatnika
    z których to można wnioskować, że działał na rynku jak profesjonalny handlowiec
    wykonujący pozarolniczą działalność gospodarczą. Przy czym dodać należy, że ważny
    jest ogół tych czynności, a nie zaistnienie wybiórczo pojedynczej lub kilku z nich. Jedyne
    działania, jakie faktycznie zostały wykonane w przedmiotowej sprawie to podział działek
    z uwagi na trzech spadkobierców i stworzenie realnej możliwość ich sprzedaży.
    Podkreślić należy, że przez cały okres posiadania nieruchomości Wnioskodawca nie
    poczynił na niej żadnej inwestycji, ulepszenia, modernizacji, która mogłaby je
    uatrakcyjnić, jak wymieniono w ww. orzeczeniu NSA (...).
    Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku w sprawie o sygn. akt II FSK 4025/14 wyjaśnił,
    że działania podatnika w stosunku do stanowiących jego własność składników
    majątkowych wykazują cechy zorganizowania i ciągłości w rozumieniu art. 5a pkt 6 u.p.
    d.o.f., gdy podejmowane przez niego czynności, związane z zagospodarowaniem tego
    mienia i jego rozporządzaniem, będą istotnie odbiegały od normalnego wykonywania
    prawa własności, a nadto podatnik z operacji tych uczyni sobie lub ma zamiar
    uczynienia formę stałego, ciągłego (nie okazjonalnego) źródła zarobkowania. W
    przedmiotowej sprawie brak jest różnic między „normalnym wykorzystywaniem” mienia
    prywatnego. Dodać do powyższego można, że w zasadzie jak u każdego podatnika
    sprzedającego mienie prywatne dowodem na to, że Wnioskodawca wykonuje czynności
    prywatnie, a nie jak profesjonalny podmiot są tylko i wyłącznie wnioskowania a
    contrario w odniesieniu jakich to czynności on nie wykonuje, które wykonują podmioty
    profesjonalne.
    We wniosku podano liczne orzecznictwo Sądów z tezami, które wyjaśniają jak
    profesjonalne podmioty prowadzą działalność (w tym samym przedmiocie) w celu
    zarobkowym, ciągłym i zorganizowanym. Skoro zatem te okoliczności, zdarzenia,
    zamiar, nie występują u Wnioskodawcy to stwierdzić należy, że nie wykonuje on
    sprzedaży działek w celu zarobkowym, zorganizowanym i ciągłym. Wnioskodawca nie
    ma zamiaru ze sprzedaży działek lub z czynności zakupu i sprzedaży działek
    /nieruchomości uczynić sobie stałe źródło dochodu. Na tę chwilę nie sprzedał żadnej z
    działek. Poza podziałem (bez wyznaczenia dróg dojazdowych) Wnioskodawca w żaden
    sposób nie wykorzystywał działek ani nie poczynił na nich żadnych inwestycji. Działki nie
    zostały ani ogrodzone ani też uzbrojone. Samo wystąpienie o wstępny podział
    nieruchomości poczyniony został w celu realizacji sprzedaży nieruchomości. Zatem
    zgodnie z powyższym uznać należy, że Wnioskodawca nie podejmował i nie ma też

    zamiaru podejmować żadnych aktywnych działań zmierzających do przygotowania
    przedmiotowych działek do sprzedaży (np. uzbrojenie terenu, doprowadzenie mediów,
    ogrodzenie działek, działania marketingowe, itp.).
    Zdaniem Wnioskodawcy, jego działania, poczynając od momentu nabycia
    nieruchomości (przeszło 30 lat temu), do momentu ich przyszłej sprzedaży nie spełniają
    znamion zorganizowanej działalności. Zauważyć należy, że jedyne działania, jakie podjął
    Wnioskodawca to podział działki bez wytyczenia dróg dojazdowych. Obiektywnie
    zauważyć należy również, że bez ww. działania, które już nastąpiło sprzedaż mienia
    prywatnego byłaby znacznie utrudniona lub może wręcz niemożliwa. Przyznać bowiem
    należy, że znalezienie kupca tak dużej działki ok. 1 ha jest o wiele trudniejsze od
    znalezienia nabywców na tańsze grunty, na które stać znacznie więcej ludzi – jest to fakt
    powszechnie znany. W przeszłości Wnioskodawca nigdy nie zakupił żadnej działki
    (zarówno budowlanej, jak i niebudowlanej). Nie ma także zamiaru w przyszłości
    nabywać żadnych działek lub nieruchomości z zamiarem ich sprzedaży. Jeżeli chodzi o
    podejmowanie transakcji typu zakupu i sprzedaży innych działek/nieruchomości to z
    całą stanowczością można stwierdzić, że Wnioskodawca nie zamierza nabywać żadnych
    nieruchomości.
    Ponadto, wniosek dotyczy działek o nr B, C, D, E, F, G i H. Wnioskodawca nie zamierza z
    potencjalnymi nabywcami działek zawierać przedwstępnych umów kupna/sprzedaży.
    Wnioskodawca nie zamierza udzielać innej osobie/innemu podmiotowi
    pełnomocnictwa czy też innego umocowania prawnego do działania w jego imieniu. Na
    przedmiotowych działkach prowadzona jest działalność rolnicza, część działek to łąki, w
    ramach tej dzielności Strona nie jest zarejestrowanym czynnym podatnikiem VAT,
    działki nie były i nie są wykorzystywane do działalności gospodarczej w rozumieniu art.
    15 ust. 2 ustawy o VAT. Zbiory z przedmiotowych działek wykorzystywane są dla
    własnych celów prowadzonego gospodarstwa rolnego. Wnioskodawca posiada
    nieograniczony obowiązek podatkowy w Polsce.
    W piśmie sygnowanym datą 8 marca 2025 r., stanowiącym uzupełnienie wniosku
    doprecyzował Pan opis sprawy oświadczając, że nie posiada Pan innych nieruchomości
    oprócz wskazanych we wniosku, które będą w przyszłości przeznaczone do sprzedaży.

## Pytanie

Czy w związku z planowaną sprzedażą działek Wnioskodawca ma prawo rozliczyć tak
    powstałe przychody jako ze sprzedaży na podstawie art. 10 ust. 1 pkt 8, czyli jako
    zwykłego odpłatnego zbycia nieruchomości (nie w wykonaniu pozarolniczej działalności
    gospodarczej) i co za tym idzie skorzystania ze zwolnienia z PIT?
    Pana stanowisko w sprawie
    Zdaniem Wnioskodawcy, w okolicznościach opisanych we wniosku, sprzedaż
    przedmiotowych działek nie będzie podlegać opodatkowaniu podatkiem od towarów i
    usług (VAT) z uwagi na fakt, że planowana przez Wnioskodawcę sprzedaż będzie związana
    ze zwykłym wykonywaniem prawa własności. Wnioskodawca nie będzie działać w ramach
    tej sprzedaży w charakterze podatnika podatku od towarów i usług w rozumieniu art. 15
    ust. 1 Ustawy o VAT – Wnioskodawca dokona sprzedaży jako osoba prywatna. Tego
    rodzaju sprzedaż nie może sama z siebie być uznana za prowadzenie działalności
    gospodarczej.
    1. Zakres przedmiotowy opodatkowania w przypadku sprzedaży gruntu niezabudowanego
    Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 Ustawy o VAT, opodatkowaniu podatkiem od towarów i
    usług podlegają odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium
    kraju. Na mocy art. 7 ust. 1 Ustawy o VAT, przez dostawę towarów, o której mowa w art.
    5 ust. 1 pkt 1, rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak
    właściciel [...]. W myśl art. 2 pkt 6 Ustawy o VAT, przez towary rozumie się rzeczy oraz
    ich części, a także wszelkie postacie energii. Tym samym, w świetle cytowanych

    przepisów, przeniesienie prawa własności gruntu w ramach transakcji sprzedaży
    stanowi dostawę towarów, o której mowa w art. 7 ustawy o VAT. W myśl art. 43 ust. 1
    pkt 9 ustawy o VAT zwalnia się od podatku dostawę terenów niezabudowanych innych
    niż tereny budowlane. Zgodnie z art. 2 ust. 33 ustawy o VAT przez tereny budowlane
    rozumie się grunty przeznaczone pod zabudowę zgodnie z miejscowym planem
    zagospodarowania przestrzennego, a w przypadku braku takiego planu – zgodnie z
    decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, o których mowa w
    przepisach o planowaniu i gospodarowaniu przestrzennym.
    Ponadto zdaniem Wnioskodawcy, sprzedaż przedmiotowych działek jest wykonywana
    w formie zarządu majątku prywatnego i nie jest zatem wykonywaniem pozarolniczej
    działalności gospodarczej. Stanowiąca materialną podstawę rozstrzygnięcia ustawa z
    dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (dalej u.o.p.d.o.f.),
    rozróżnia kilka źródeł przychodu, w tym w art. 5a pkt 6 u.p.d.o.f. definiuje pozarolniczą
    działalność gospodarczą. Według wskazanego art. 5a ust. 6, pojęcia „działalność
    gospodarcza” albo „pozarolnicza działalność gospodarcza” oznacza to działalność
    zarobkową:
      a) wytwórczą, budowlaną, handlową, usługową,
      b) polegającą na poszukiwaniu, rozpoznawaniu i wydobywaniu kopalin ze złóż,
      c) polegającą na wykorzystywaniu rzeczy oraz wartości niematerialnych i prawnych,
      d) prowadzoną we własnym imieniu bez względu na jej rezultat, w sposób
      zorganizowany i ciągły, z której uzyskane przychody nie są zaliczane do innych
      przychodów ze źródeł wymienionych w art. 10 ust. 1 pkt 1, 2 i 4-9.
    Zatem tylko łączne spełnienie wszystkich przesłanek (cech) wymienionych w art. 5a pkt
    6 u.p.d.o.f. determinuje możliwość kwalifikacji uzyskanego przez podatnika przychodu
    do źródła wymienionego w art. 10 ust. 1 pkt 3 u.p.d.o.f. Zarobkowy charakter
    działalności gospodarczej oznacza, że zamiarem (celem) jej podjęcia jest osiągnięcie
    zysku. Zysk z kolei powinno się definiować jako nadwyżkę przychodów nad wydatkami.
    Należy też liczyć się z możliwością nieuzyskania przychodu z prowadzonej działalności
    gospodarczej czyli z poniesieniem straty.
    2. Aspekt podmiotowy
    Jednakże nie każda czynność stanowiąca dostawę towarów w rozumieniu art. 7 ustawy
    o VAT podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług. Aby dana czynność była
    opodatkowana podatkiem VAT, musi być wykonana przez podmiot, który w związku z
    jej wykonaniem jest podatnikiem podatku od towarów i usług. Podatnikami, w świetle
    art. 15 ust. 1 Ustawy o VAT, są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające
    osobowości prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność
    gospodarczą, o której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności.
    W myśl art. 15 ust. 2 ustawy o VAT, działalność gospodarcza obejmuje wszelką
    działalność producentów, handlowców lub usługodawców, w tym podmiotów
    pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a także działalność osób wykonujących
    wolne zawody. Działalność gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające
    na wykorzystywaniu towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły
    dla celów zarobkowych. Zakres opodatkowania podatkiem od towarów i usług
    określony w ustawie o VAT wskazuje więc, że aby faktycznie zaistniało opodatkowanie
    danej czynności konieczne jest, aby czynność podlegającą opodatkowaniu wykonał
    podmiot, który dla tej właśnie czynności będzie działał jako podatnik.
    Definicja działalności gospodarczej, zawarta w ustawie ma charakter uniwersalny,
    pozwalający na objęcie pojęciem „podatnik” takich podmiotów, które prowadzą
    określoną działalność, występując w profesjonalnym obrocie gospodarczym. O
    wykonywaniu działalności gospodarczej świadczy wykorzystywanie towarów lub
    wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych.

    3. Wykładnia obowiązujących przepisów
    Określony w Ustawie o VAT zakres opodatkowania wskazuje, że do tego, aby faktycznie
    doszło do opodatkowania danej czynności, konieczne jest, aby czynność ta mieściła się
    w zakresie czynności opodatkowanych i była wykonywana przez podmiot, który dla tej
    właśnie czynności będzie działał jako podatnik. Zatem zakres opodatkowania VAT jest
    wyznaczany przez dwa czynniki:
      a) przedmiotowy – opodatkowaniu VAT podlegają tylko czynności wskazane w Ustawie
      o VAT – m.in. dostawa towarów oraz świadczenie usług; oraz
      b) podmiotowy – czynności te muszą być dokonywane przez podmiot działający w
      charakterze podatnika VAT. Pojęcie podatnika na gruncie VAT odgrywa więc, obok
      czynności podlegających opodatkowaniu, podstawową rolę w wyznaczeniu zakresu
      opodatkowania. Podatnik został zdefiniowany przez pryzmat prowadzenia
      działalności gospodarczej. Z kolei definicja tej działalności ma charakter uniwersalny,
      pozwalający na objęcie pojęciem podatnika tych wszystkich podmiotów, które
      prowadzą określoną działalność, występując w profesjonalnym obrocie
      gospodarczym i podejmując aktywności w sposób ciągły dla celów zarobkowych.
      Należy zatem uznać, że dostawa towarów podlegać będzie opodatkowaniu
      podatkiem od towarów i usług wyłącznie wówczas, gdy dokonywana będzie przez
      podmiot mający status podatnika, a dodatkowo działającego w takim charakterze w
      odniesieniu do danej transakcji. Istotnym dla określenia, że w odniesieniu do
      konkretnej dostawy mamy do czynienia z podatnikiem podatku VAT jest
      stwierdzenie, że prowadzi on działalność gospodarczą w rozumieniu przepisów
      ustawy.
    Zatem, z definicji podatników podatku od towarów i usług należy wykluczyć podmioty,
    które dokonują sprzedaży, przekazania bądź darowizny towarów stanowiących część
    majątku osobistego, tj. majątku, który nie został nabyty w celu jego odsprzedaży bądź
    wykonywania innych czynności w ramach działalności gospodarczej. Również
    dokonywanie określonych czynności incydentalnie, poza sferą prowadzonej działalności
    gospodarczej nie pozwala na uznanie danego podmiotu za podatnika w zakresie tych
    czynności. Przyjęcie, że dany podmiot sprzedając grunt działa w charakterze podatnika
    prowadzącego handlową działalność gospodarczą wymaga ustalenia, czy jego działalność
    w tym zakresie przybiera formę zawodową (profesjonalną). Przejawem natomiast takiej
    aktywności w zakresie obrotu nieruchomościami, która może wskazywać, że jej czynności
    przybierają formę zorganizowaną może być m.in. nabycie terenu przeznaczonego pod
    zabudowę, jego uzbrojenie, wydzielenie dróg wewnętrznych, działania marketingowe
    podjęte w celu sprzedaży działek, wykraczające poza zwykłe formy ogłoszenia, uzyskanie
    decyzji o warunkach zabudowy terenu, czy wystąpienie o opracowanie planu
    zagospodarowania przestrzennego dla sprzedawanego obszaru, prowadzenie działalności
    gospodarczej w zakresie usług deweloperskich lub innych tego rodzaju usług o zbliżonym
    charakterze. Przy czym, na tego rodzaju aktywność „handlową” wskazywać musi ciąg
    powyżej przytoczonych okoliczności, a nie stwierdzenie jedynie faktu wystąpienia
    pojedynczych z nich. Wobec powyższego istotne jest, czy sprzedający w celu dokonania
    sprzedaży gruntów podjął aktywne działania w zakresie obrotu nieruchomościami,
    angażując środki podobne do wykorzystywanych przez producenta, handlowca i
    usługodawcę, co skutkowałoby koniecznością uznania zbywcy nieruchomości za podmiot
    prowadzący działalność gospodarczą, a więc za podatnika VAT.
    Dodatkowo należy wskazać, że działalność gospodarcza powinna cechować się stałością
    (ciągłością), powtarzalnością i niezależnością jej wykonywania, bowiem związana jest z
    profesjonalnym obrotem gospodarczym. Nie jest natomiast działalnością handlową, a
    zatem i gospodarczą, sprzedaż majątku osobistego, który nie został nabyty w celu jego
    odsprzedaży i nie jest związany z prowadzoną działalnością gospodarczą. Nie jest
    podatnikiem podatku od towarów i usług ten, kto jako osoba fizyczna dokonuje
    jednorazowych lub okazjonalnych transakcji, za które nie jest przewidziana ściśle

    regularna zapłata oraz nie prowadzi zorganizowanej działalności gospodarczej.
    Dokonywanie określonych czynności poza sferą prowadzonej działalności gospodarczej
    również nie pozwala na uznanie danego podmiotu za podatnika w zakresie tych
    czynności. Kwestia opodatkowania VAT sprzedaży nieruchomości przez osoby fizyczne
    nieprowadzące działalności gospodarczej w zakresie obrotu nieruchomościami była
    przedmiotem rozważań orzecznictwa i doktryny prawa podatkowego. Analiza praktyki
    organów podatkowych oraz orzeczeń sądów administracyjnych pozwala w konkretnym
    przypadku na przeprowadzenie swoistego „testu” tego, czy dana osoba fizyczna
    sprzedając grunt działa jako podatnik VAT, czy też dysponuje majątkiem prywatnym w
    ramach wykonywania przysługującego jej prawa własności. W tym zakresie należy przede
    wszystkim odnieść się do istotnych orzeczeń Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej
    („TSUE”, „Trybunał”) z 15 września 2011 r. w sprawach połączonych JS przeciwko
    Ministrowi Finansów (C-180/10) oraz EK i HJK przeciwko Dyrektorowi Izby Skarbowej w (...)
    (...), w których TSUE zakreślił istotne ramy interpretacyjne dla oceny, kiedy sprzedaż
    nieruchomości przez osobę fizyczną należy kwalifikować jako dokonaną w ramach
    prowadzonej działalności gospodarczej. TSUE wskazał w szczególności, że zgodnie z
    utrwalonym orzecznictwem, zwykłe nabycie lub sprzedaż rzeczy nie stanowi
    wykorzystywania w sposób ciągły majątku rzeczowego w celu uzyskania z tego tytułu
    dochodu przez podatnika w rozumieniu art. 9 ust. 1 Dyrektywy VAT, jako że jedynym
    przychodem z takich transakcji może być ewentualny zysk ze sprzedaży tej rzeczy. Takie
    transakcje nie stanowią zaś same z siebie działalności gospodarczej w rozumieniu
    Dyrektywy VAT. Trybunał podkreślił, że osoby fizycznej, która prowadziła działalność
    rolniczą na gruncie nabytym ze zwolnieniem z podatku od wartości dodanej i
    przekształconym wskutek zmiany planu zagospodarowania przestrzennego niezależnej od
    woli tej osoby w grunt przeznaczony pod zabudowę, nie można uznać za podatnika
    podatku od wartości dodanej w rozumieniu art. 9 ust. 1 i art. 12 ust. 1 Dyrektywy VAT,
    kiedy dokonuje ona sprzedaży tego gruntu, jeżeli sprzedaż ta następuje w ramach zarządu
    majątkiem prywatnym tej osoby. Sama liczba i zakres transakcji sprzedaży nie mogą
    stanowić kryterium rozróżnienia między czynnościami dokonywanymi prywatnie, które
    znajdują się poza zakresem zastosowania Dyrektywy VAT, a czynnościami stanowiącymi
    działalność gospodarczą. Podobnie – zdaniem TSUE – nie przesądza o tym okoliczność, że
    przed sprzedażą zainteresowany dokonał podziału gruntu na działki. Całość powyższych
    elementów może bowiem odnosić się do zarządzania majątkiem prywatnym
    sprzedającego. Inaczej jest, jeżeli osoba ta w celu dokonania wspomnianej sprzedaży
    podejmuje aktywne działania w zakresie obrotu nieruchomościami, angażując środki
    podobne do wykorzystywanych przez producentów, handlowców i usługodawców w
    rozumieniu art. 9 ust. 1 akapit drugi Dyrektywy VAT – wówczas należy uznać taką osobę za
    podmiot prowadzący „działalność gospodarczą” w rozumieniu tego przepisu, a więc za
    podatnika podatku od wartości dodanej. Dodatkowo, należy zwrócić uwagę, że pojęcie
    „majątku prywatnego” nie zostało zdefiniowane w Ustawie o VAT, ale wynika z wykładni
    art. 15 ust. 2 Ustawy o VAT. Zasadne przy tym jest odwołanie się do treści jednego z
    orzeczeń TSUE (w sprawie C-291/92 Finanzamt Uelzen v. Dieter Armbrecht), które
    dotyczyło kwestii opodatkowania sprzedaży przez osobę, będącą podatnikiem podatku od
    wartości dodanej, części majątku niewykorzystywanej do prowadzonej działalności
    gospodarczej, a służącej jej do celów prywatnych. Trybunał podkreślił, że majątek
    prywatny, to aktywa które nie są przeznaczone ani wykorzystywane dla potrzeb
    prowadzonej działalności gospodarczej. Ze wskazanego orzeczenia wynika zatem, że
    podatnik musi w całym okresie posiadania danej nieruchomości wykazywać zamiar
    wykorzystywania części nieruchomości w ramach majątku osobistego. Majątek prywatny
    to mienie wykorzystywane dla zaspokojenia potrzeb własnych. W konsekwencji, uznanie,
    że dany podmiot w odniesieniu do konkretnej czynności działa jako podatnik podatku od
    towarów i usług, wymaga oceny każdorazowo odnoszącej się do okoliczności faktycznych
    danej sprawy. Ocenie podlegać muszą przede wszystkim działania, jakie podejmuje
    zbywca w celu dokonania sprzedaży.

    Polskie sądy wydały szereg orzeczeń, w których (opierając się na ocenie TSUE) podjęto
    próbę określenia mniej lub bardziej szczegółowych kryteriów pozwalających odróżnić
    działalność gospodarczą od zwykłego wykonywania prawa własności. Szeroko w tym
    zakresie wypowiedział się Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 18 października 2011
    r. (sygn. akt I FSK 1536/10), w którym stwierdził, że: „Wykonanie danej czynności
    jednorazowo (w przypadku sprzedaży działki budowlanej lub przeznaczonej pod
    zabudowę), jednakże w okolicznościach wskazujących na zamiar wykonywania jej w
    sposób częstotliwy, nie przesądza automatycznie, że z tego tylko powodu dany podmiot
    staje się podatnikiem VAT. Konieczne bowiem jest ustalenie, że w odniesieniu do tej
    czynności występował on w charakterze podatnika, tj. jako osoba angażująca środki
    podobne do wykorzystywanych przez handlowca, a nie osoba wykonująca prawo
    własności w stosunku to tego gruntu. Przyjęcie, że dana osoba fizyczna, sprzedając działki
    budowlane, działa w charakterze podatnika prowadzącego handlową działalność
    gospodarczą (jako handlowiec), wymaga ustalenia, że jej działalność w tym zakresie
    przybiera formę zawodową (profesjonalną), czyli stałą (powtarzalność czynności i
    wykazany obiektywnymi dowodami zamiar ich kontynuacji), a w konsekwencji
    zorganizowaną; przesłanka „stałości” działalności gospodarczej wynika z porównania art. 9
    z art. 12 dyrektywy 2006/112/WE, gdyż skoro art. 12 wprowadza, jako zasadę szczególną,
    możliwość uznania za podatnika także podmiotów wykonujących działalność gospodarczą
    w sposób sporadyczny (okazjonalny), to oznacza, że zasadą ogólną jest, że działalność
    gospodarcza musiała być wykonywana w sposób niesporadyczny (stały). Nie jest
    działalnością handlową sprzedaż majątku osobistego (prywatnego), który nie został nabyty
    w celach odsprzedaży (w celach handlowych), lecz do spożytkowania w celach prywatnych.
    Liczba i zakres transakcji sprzedaży gruntów nie może stanowić kryterium rozróżnienia
    między czynnościami dokonywanymi prywatnie, które znajdują się poza zakresem
    opodatkowania, a czynnościami stanowiącymi działalność gospodarczą.
    Okoliczność, że przed sprzedażą zainteresowany dokonał podziału gruntu na działki w
    celu osiągnięcia wyższej ceny łącznej sama z siebie nie jest decydująca. Nie ma takiego
    charakteru również długość okresu, w jakim te transakcje następowały, ani wysokość
    osiągniętych z nich przychodów. Całość powyższych elementów bowiem może odnosić się
    do zarządzania majątkiem prywatnym zainteresowanego. Fakt podjęcia np. takich
    czynności jak uzbrojenie terenu, wydzielenie dróg wewnętrznych oraz działania
    marketingowe podjęte w celu sprzedaży działek, wykraczające poza zwykłe formy
    ogłoszenia, stanowią o takiej aktywności w zakresie obrotu nieruchomościami, które mogą
    wskazywać, że czynności sprzedającego przybierają formę zawodową (profesjonalną), a w
    konsekwencji zorganizowaną”.
    W innym wyroku skład orzekający wskazał, że charakterystyczną cechą handlowca jest
    nabywanie nowych towarów w miejsce tych które sprzeda. Tylko pod tym warunkiem
    sprzedaż może przekształcić się w działalność handlową i stanowić źródło utrzymania w
    dłuższej perspektywie pozwalającej przyjąć, że działalność handlowa jest wykonywana w
    sposób stały i systematyczny (wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w (...) z (...)
    czerwca 2018 r., sygn. akt I SA/Łd 174/18). Dodatkowo, sądy zauważają, że od
    zawodowego handlowca nieruchomościami należałby oczekiwać np. profesjonalnie
    przygotowanej strony internetowej prezentującej oferowane do sprzedaży nieruchomości,
    a nie zlecanie sprzedaży pośrednikowi lub poszukiwanie nabywców przez „pocztę
    pantoflową”.
    W świetle powyższego, przy ocenie charakteru działalności osoby sprzedającej
    nieruchomość należy uwzględniać całokształt czynności podejmowanych na
    poszczególnych etapach aktywności sprzedającego. Należy przede wszystkim mieć na
    uwadze te elementy, które łączą się z nakładami inwestycyjnymi wykraczającymi poza
    standardowe działania zarządu majątkiem prywatnym. To, czy dana osoba fizyczna
    sprzedając działki budowlane, działa w charakterze podatnika prowadzącego handlową
    działalność gospodarczą (jako handlowiec) wymaga ustalenia, że jej działalność w tym

    zakresie przybiera formę zawodową (profesjonalną), czego przejawem jest taka aktywność
    tej osoby w zakresie obrotu nieruchomościami, która może wskazywać, że jej czynności
    przybierają formę zorganizowaną (np. nabycie terenu przeznaczonego pod zabudowę,
    jego uzbrojenie, wydzielenie dróg wewnętrznych, działania marketingowe podjęte w celu
    sprzedaży działek, wykraczające poza zwykłe formy ogłoszenia, uzyskanie decyzji o
    warunkach zagospodarowania terenu (zabudowy), wystąpienie o opracowanie planu
    zagospodarowania przestrzennego dla sprzedawanego obszaru, itd.). Przy czym, jak
    zauważył Naczelny Sąd Administracyjny, na tego rodzaju aktywność handlową wskazywać
    musi ciąg powyżej przykładowo przytoczonych okoliczności, a nie stwierdzenie jedynie
    faktu zaistnienia pojedynczych z nich (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 6 lipca
    2018 r., sygn. akt I FSK 1986/16).
    W przedmiotowej sprawie Wnioskodawca uzyskuje stałe źródło dochodu z tytułu
    emerytury. Natomiast zgodnie z wyrokiem z dnia 4 września 2015 r. Naczelnego Sądu
    Administracyjnego znak: II FSK 1557/13, teza: „Podatek dochodowy zapłaci tylko ten, kto
    ze zbywania nieruchomości uczyni sobie stałe źródło zarobkowania”. Podkreślić należy, że
    zdaniem Wnioskodawcy, pozarolnicza działalność gospodarcza cechuje się również
    profesjonalnym charakterem i w odróżnieniu do prywatnego zarządzania mieniem
    posiada szereg czynności, umiejętności, doświadczenia oraz wiedzy tematycznej z zakresu
    przedmiotu działalności, które umożliwiają faktyczne prowadzenie działalności
    gospodarczej. W przedmiotowej sprawie za wzór wytycznych, jakimi należałoby
    rozpatrywać czy sprzedaż działek następuje w wykonywaniu pozarolniczej działalności
    gospodarczej jest m.in. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 14 listopada
    2017 r. znak FSK 1085/16, w którym to w tezie podano przykłady działań nacechowane
    profesjonalizmem podatnika w obrocie nieruchomościami i jest to: „Stopień aktywności
    skarżącego w zakresie obrotu nieruchomościami wskazuje na to, iż angażował on środki
    podobne do wykorzystywanych przez producentów, handlowców i usługodawców w
    ramach prowadzenia działalności gospodarczej, o czym świadczy: dokonanie przez
    skarżącego scaleń i podziału działek, wytyczenie dróg dojazdowych, skorzystanie z
    profesjonalnego biura obrotu nieruchomościami w celu pozyskania klientów, podjęcie
    działań marketingowych w postaci zamieszczenia na działce banera, rozpowszechnia
    informacji o sprzedaży w Internecie oraz ustne informowanie osób trzecich, wnioskowanie
    o warunki techniczne przyłączenia do sieci wodociągowej oraz kanalizacji sanitarnej, o
    warunki technicznego przyłączenia dla zasilania w energię elektryczną planowanych
    budynków jednorodzinnych, liczba dokonanych transakcji sprzedaży działek, osiągnięty
    zysk na sprzedaży i znaczny stopień zaangażowania środków skarżącego”. Tu Sąd
    przetoczył szereg profesjonalnych, zaplanowanych i zorganizowanych działań podatnika z
    których to można wnioskować, że działał na rynku jak profesjonalny handlowiec
    wykonujący pozarolniczą działalność gospodarczą. Przy czym dodać należy, że ważny jest
    ogół tych czynności, a nie zaistnienie wybiórczo pojedynczej lub kilku z nich. Jedynie
    działania, jakie faktycznie wykonał Wnioskodawca w przedmiotowej sprawie to
    wystąpienie o podział działek po to, aby sprzedaż mogła stać się realna. Podkreślić należy,
    że przez cały okres posiadania nieruchomości Wnioskodawca nie poczynił na niej żadnej
    inwestycji, ulepszenia, modernizacji, która mogłaby je uatrakcyjnić, jak wymieniono w ww.
    orzeczeniu NSA (...). Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku w sprawie o sygn. akt II FSK
    4025/14 wyjaśnił, że działania podatnika w stosunku do stanowiących jego własność
    składników majątkowych wykazują cechy zorganizowania i ciągłości w rozumieniu art. 5a
    pkt 6 u.p.d.o.f., gdy podejmowane przez niego czynności, związane z zagospodarowaniem
    tego mienia i jego rozporządzaniem, będą istotnie odbiegały od normalnego wykonywania
    prawa własności, a nadto podatnik z operacji tych uczyni sobie lub ma zamiar uczynienia
    formę stałego, ciągłego (nie okazjonalnego) źródła zarobkowania. W przedmiotowej
    sprawie brak jest różnic między „normalnym wykorzystywaniem” mienia prywatnego.
    Wiele bowiem osób dziedziczy lub dostaje darowizną od rodziców/dziadków mieszkania i
    nie zawsze zamieszkuje w nich od chwili ich nabycia. Wówczas często postanawia wynająć
    takie prywatne mieszkanie do czasu podjęcia decyzji co do jego dalszego losu:
    zamieszkania lub sprzedaży. Jest to zwyczajny tok wydarzeń który odciąża obdarowanego

    dodatkowymi kosztami związanymi z nabyciem majątku na które często nie ma się
    odpowiednich środków finansowych. O ile taki najem lub dzierżawa dotyczy jednej
    nieruchomości to taki najem/dzierżawa nie budzi wątpliwości organu skarbowego i
    uznawany jest za działania o charakterze prywatnym. Na pojęcie „zorganizowanie” w
    rozumieniu art. 5a pkt 6 u.p.d.o.f. składa się zespół celowych, uporządkowanych czynności
    o charakterze profesjonalnym, realizowanych w ramach mniej lub bardziej wyodrębnionej
    struktury, mieszczących się zarówno w tzw. fazie przygotowawczej, związanej z
    uruchomieniem określonej działalności, jak i w fazie realizacyjnej. Może dotyczyć to
    również działań podejmowanych w odniesieniu do przedmiotu sprzedaży (np. jego
    ulepszenie w celu zwiększenia wartości, samodzielne podejmowanie szeroko zakrojonej
    akcji marketingowej itp.). Ciągłość działań podatnika to stałość ich wykonywania,
    powtarzalność, regularność i stabilność.
    W przedmiotowej sprawie brak jest istotnych oraz zorganizowanych i ciągłych czynności,
    które mogłyby przesądzać o profesjonalnym prowadzeniu działalności gospodarczej.
    Wnioskodawca ograniczył się w zasadzie włącznie do podziału działek. Trudno tu zatem
    doszukać się większego angażowania się w spieniężenie nieruchomości.
    W ocenie podatnika, na związek uzyskiwanych przychodów ze źródłem wymienionym w
    art. 10 ust. 1 pkt 3 u.p.d.o.f. może wskazywać, rozpatrywany całościowo, zespół
    powiązanych ze sobą działań podatnika, powtarzalnych, uporządkowanych,
    konsekwentnie prowadzących do osiągnięcia zysku, w szczególności łącznie polegających
    na wielokrotnym nabywaniu nieruchomości, ich zaawansowanym przygotowaniu do
    sprzedaży (tzn. w sposób wykraczający poza zwykły zarząd mieniem), wielokrotnym
    zbywaniu w celu zarobkowym odpowiednio przygotowanych nieruchomości oraz
    dokonywaniu tych transakcji (nabycia i zbycia) w stosunkowo krótkim przedziale
    czasowym (por. wyrok NSA z dnia 12 lipca 2018 r. o sygn. akt II FSK 2134/16) oraz
    inwestowaniu tak osiągniętych środków ponownie w zakup nieruchomości lub rzeczy
    /usług ściśle z tym związanych. To właśnie ogół tych czynności świadczy o
    zorganizowanym i profesjonalnym charakterze, co implikuje konieczność rozliczania tych
    dochodów jak z działalności gospodarczej. Zatem do zakwalifikowania aktywności
    podatnika jako działalności gospodarczej niezbędne jest również wykazanie
    profesjonalnego charakteru podejmowanych przez niego działań. Odróżnić od nich należy
    działania mieszczące się w zwykłym zarządzie własnym mieniem, których cechą jest
    kierowanie się zasadami gospodarności. W zakresie klasyfikacji przychodów uzyskanych
    ze zbycia nieruchomości przywołać należy pogląd wyrażony w wyroku NSA z 12
    października 2017 r., II FSK 2407/15 (oraz we wskazanym tam orzecznictwie), że granica
    pozwalająca oddzielić przychody kwalifikowane jako przychody z odpłatnego zbycia
    nieruchomości (art. 10 ust. 1 pkt 8 u.p.d.o.f.) od przychodów ze zbycia nieruchomości w
    ramach pozarolniczej działalności gospodarczej (art. 10 ust. 1 pkt 3 u.p.d.o.f.) ma
    charakter płynny, ciężko oddzielić granicę, kiedy mamy do czynienia z wykonywaniem
    prawa własności, a kiedy działania przybierają formę prowadzonej działalności
    gospodarczej. Problemy związane ze stosowaniem art. 10 ust. 1 pkt 3 w związku z art. 5a
    pkt 6 oraz art. 10 ust. 1 pkt 8 u.p.d.o.f. stanowią skutek zacierania się w praktyce obrotu
    nieruchomościami granicy pomiędzy tym, co wykazuje cechy profesjonalnego obrotu
    handlowego, a tym, co stanowi wyprzedaż majątku osobistego w ramach normalnego
    zarządu własnym mieniem. Pamiętać jednak należy, że wszelkie niejasności, luki prawne
    oraz wątpliwości w interpretacji przepisów prawa rozstrzygać należy zawsze na korzyść
    podatnika.
    Zdaniem Wnioskodawcy, jego działania, poczynając od momentu nabycia nieruchomości,
    do momentu ich przyszłej sprzedaży nie spełniają znamion zorganizowanej działalności.
    Zauważyć należy, że jedyne działania, jakie podjął Wnioskodawca to wyłącznie podział
    działki bez wytyczenia dróg dojazdowych. Nie ma zatem tu mowy o zorganizowanym,
    profesjonalnym i ciągłym prowadzeniu działalności gospodarczej. Wszak w dzisiejszych
    czasach trudno uznać za profesjonalne prowadzenie działalności gospodarczej podział
    (który jest jednorazową czynnością) kilku działek rolnych.

    Na poparcie swoich twierdzeń poniżej liczna linia orzecznictwa:
    · wyrok z 17 kwietnia 2019 r. Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w (...), znak I SA/Gd
    170/19, teza: „Można mówić o gospodarowaniu osobistym majątkiem, jeżeli zamiarem
    podatnika jest jedynie spieniężenie części lub całości swojego majątku. Pieniądze
    uzyskane ze sprzedaży majątku nie są wówczas reinwestowane, czyli przeznaczane na
    zakup kolejnych rzeczy tego samego rodzaju i przygotowanie ich do sprzedaży, a
    następnie sprzedaż, ale są wykorzystywane na inne cele, jak zwłaszcza bieżące potrzeby
    podatnika. Podkreślić przy tym należy konieczność badania rzeczywistego
    wykorzystania pieniędzy uzyskanych ze sprzedaży, a nie jedynie sam zamiar podatnika,
    co do sposobu ich wykorzystania”,
    · wyrok z 5 marca 2019 r. Naczelnego Sądu Administracyjnego, znak II FSK 829/17, teza:
    „Brak jest podstaw kwalifikowania do pozarolniczej działalności gospodarczej w
    rozumieniu art. 5a pkt 6 u.p.d.o.f., podejmowanych przez podatnika czynności
    mieszczących się w zwykłym zarządzie własnym majątkiem, tzn. mających na celu
    prawidłowe gospodarowanie tym majątkiem oraz zaspokajanie potrzeb rodziny.
    Działań z zachowaniem normalnych – w takich przypadkach – reguł gospodarności nie
    należy z gruntu utożsamiać z działalnością gospodarczą”,
    · wyrok z 30 października 2019 r. Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w (...) znak I SA
    /Bk 486/19, teza: „Brak jest podstaw kwalifikowania do pozarolniczej działalności
    gospodarczej w rozumieniu art. 5a pkt 6 u.p.d.o.f. podejmowanych przez podatnika
    czynności mieszczących się w zwykłym zarządzie własnym majątkiem, tzn. mających na
    celu prawidłowe gospodarowanie tym majątkiem oraz zaspokajanie potrzeb rodziny.
    Działań z zachowaniem normalnych – w takich przypadkach – reguł gospodarności nie
    należy z gruntu utożsamiać z działalnością gospodarczą”.
    Tu trzeba napisać, że zamiar podatnika nie jest profesjonalny a prywatny. Wnioskujący
    zamierza sfinansować z pozyskanych pieniędzy potrzeby rodzinne – wykształcenie
    dzieci, remont mieszkania. Także i w przedmiotowej sprawie Wnioskodawca ma zamiar
    przeznaczyć uzyskane ze sprzedaży nieruchomości środki na cele ściśle osobiste.
    · wyrok z 12 października 2017 r. Naczelnego Sądu Administracyjnego znak II FSK 2407/15,
    teza: „1. Ze względu na różnorodność form aktywności podatników, jakie występują w
    obrocie prawnym, proste zestawienie unormowań art. 10 ust. 1 pkt 3 i pkt 8 u.p.d.o.f. z
    regulacją zawartą w art. 5a pkt 6 u.p.d.o.f. nie pozwala na stworzenie uniwersalnego
    wzorca zachowań umożliwiającego jednoznaczne oddzielenie tych z nich, które
    rozpoznawać należy jako sprzedaż związaną z wykonywaniem pozarolniczej działalności
    gospodarczej (pkt 3), od odpłatnego zbycia osobistego mienia (pkt 8). W każdym
    przypadku o właściwej kwalifikacji przychodu zadecydować musi całokształt ustaleń
    faktycznych, w tym dotyczących zjawisk poprzedzających i towarzyszących zbyciu
    składników majątkowych (nieruchomości). 2. Na związek uzyskiwanych przychodów ze
    źródłem wymienionym w art. 10 ust. 1 pkt 3 u.p.d.o.f. może wskazywać, rozpatrywany
    całościowo, zespół powiązanych ze sobą działań podatnika, powtarzalnych,
    uporządkowanych, konsekwentnie prowadzących do osiągnięcia zysku, w szczególności
    łącznie polegających na wielokrotnym nabywaniu nieruchomości, ich zaawansowanym
    przygotowaniu do sprzedaży (tzn. w sposób wykraczający poza zwykły zarząd mieniem),
    wielokrotnym zbywaniu w celu zarobkowym odpowiednio przygotowanych
    nieruchomości”.
    · wyrok z 17 października 2019 r. Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w (...), znak I SA
    /Ke 253/19, teza: „Wprowadzone do art. 10 ust. 1 pkt 8 u.p.d.o.f. zastrzeżenie: „jeżeli
    odpłatne zbycie nie następuje w wykonaniu działalności gospodarczej” ma taki skutek,
    że dla kwalifikacji przychodów uzyskanych ze sprzedaży składników majątkowych do
    przychodów ze źródła regulowanego tym przepisem, bądź przychodów z pozarolniczej
    działalności gospodarczej (art. 10 ust. 1 pkt 3) decydujące znaczenie będzie miało
    ustalenie, czy stanowią one wynik aktywności podatnika, której można przypisać cechy
    pozarolniczej działalności gospodarczej z art. 5a pkt 6 ww. ustawy. Pojęcie »

    zorganizowanie« w rozumieniu art. 5a pkt 6 u.p.d.o.f. składa się zespół celowych,
    uporządkowanych czynności o charakterze profesjonalnym, realizowanych w ramach
    mniej lub bardziej wyodrębnionej struktury, mieszczących się zarówno w tzw. fazie
    przygotowawczej, związanej z uruchomieniem określonej działalności, jak i w fazie
    realizacyjnej”.
    · wyrok z 18 kwietnia 2019 r. Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w (...), znak I SA/Łd
    805/18, teza: „Na związek uzyskiwanych przychodów ze źródłem wymienionym w art.
    10 ust. 1 pkt 3 u.p.d.o.f. może wskazywać, rozpatrywany całościowo, zespół
    powiązanych ze sobą działań podatnika, powtarzalnych, uporządkowanych,
    konsekwentnie prowadzących do osiągnięcia zysku, w szczególności łącznie
    polegających na wielokrotnym nabywaniu nieruchomości, ich przygotowaniu do
    sprzedaży, wielokrotnym zbywaniu w celu zarobkowym odpowiednio przygotowanych
    nieruchomości”.
    Podkreślić także należy, że liczba przeprowadzonych transakcji sprzedaży nie ma tu
    istotnego znaczenia gdyż podział działek dokonany został w oparciu o plan
    zagospodarowania przestrzennego (powstałym bez udziału i inicjatywy wnioskującego)
    kierując się przy tym jedynie prawdopodobieństwem/możliwością realnego spieniężenia
    majątku prywatnego. Działki podzielono tak aby można było je z łatwością sprzedać, co
    mieści się w zwyczajnym gospodarowaniu mieniem prywatnym.
    Na poparcie poniżej orzeczenia:
    · wyrok z 18 kwietnia 2013 r. Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w (...), znak I SA/Sz
    917/12, teza: „Nie jest działalnością handlową sprzedaż majątku osobistego
    (prywatnego), który nie został nabyty w celach odsprzedaży (w celach handlowych), lecz
    spożytkowania w celach prywatnych. Liczba i zakres transakcji sprzedaży gruntów nie
    może stanowić kryterium rozróżnienia między czynnościami dokonywanymi prywatnie,
    które znajdują się poza zakresem opodatkowania, a czynnościami stanowiącymi
    działalność gospodarczą”.
    · wyrok z 15 stycznia 2015 r. Naczelnego Sądu Administracyjnego, znak II FSK 70/13, teza:
    „Sam podział nieruchomości i sprzedaż wydzielonych wskutek tego działek gruntu nie
    przesądza o rozpoznaniu przychodów uzyskanych z ich sprzedaży, jako pochodzących z
    pozarolniczej działalności gospodarczej”.
    · wyrok z 17 września 2019 r. Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w (...) znak I SA/Bd
    194/19, teza: „Dla kwalifikacji sprzedaży nieruchomości do działalności gospodarczej,
    decydujące znaczenie ma ustalenie, czy stanowią one wynik aktywności podatnika,
    której można przypisać cechy działalności gospodarczej. Sama liczba i zakres transakcji
    sprzedaży oraz dokonanie przed sprzedażą podziału gruntu na działki w celu
    osiągnięcia wyższej ceny, także przedział czasu, w jakim te transakcje następowały, jak i
    wysokość osiągniętych z nich przychodów, nie jest wystarczająca dla uznania, iż
    podatnik prowadził działalność gospodarczą, bowiem całość wymienionych elementów
    nadal może być jedynie dążeniem podatnika do uzyskania jak najlepszych efektów
    ekonomicznych przeprowadzonej transakcji, co mieści się również w zwykłym zarządzie
    własnym majątkiem, tzn. ma na celu prawidłowe gospodarowanie tym majątkiem oraz
    zaspokajanie potrzeb rodziny. Działania te nadal mieszczą się w normalnych w takich
    przypadkach regułach gospodarności. Jeżeli w rezultacie sprzedaży podzielonych
    działek kwota uzyskana ze sprzedaży będzie większa od sprzedaży niepodzielonej
    działki to jest to efekt jak najbardziej pozytywny dla Wnioskodawcy, z którym się godzi,
    ponieważ nie oznacza, że sprzedający nie może zbyć przedmiotu sprzedaży z chęcią
    uzyskania jak największej ceny, gdyż również w obrocie »prywatnym« dąży się do
    uzyskania jak najkorzystniejszych warunków sprzedaży. Nie jest to więc kryterium
    przesądzające, czy choćby wskazujące na prowadzenie działalności”.
    · wyrok z 4 kwietnia 2019 r. Naczelnego Sądu Administracyjnego, znak II FSK 1100/17, teza:
    „1. Proste zestawienie unormowań zawartych w art. 10 ust. 1 pkt 3 oraz pkt 8, z

    regulacją art. 5a pkt 6 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób
    fizycznych (Dz. U. z 2016 r. poz. 2032 z późn. zm.), nie pozwala na skonkretyzowanie
    uniwersalnego wzorca, który w sposób jednolity rozstrzygałby, jak w sposób
    jednoznaczny oddzielić sprzedaż zaliczaną do związanej z wykonywaniem pozarolniczej
    działalności gospodarczej, od odpłatnego zbycia. 2. Samo tylko wyodrębnienie z jednej
    nieruchomości działek gruntu, powiązane także z koniecznością uprzedniego uzyskania
    stosownych decyzji administracyjnych, czy uregulowania prawidłowego dostępu do
    nich, nie wykracza poza działania mieszczące się w zwykłym zarządzie własnymi
    sprawami majątkowymi”.
    · wyrok z 19 sierpnia 2019 r. Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w (...) znak: I SA/GI
    1240/17, teza: „Nie ilość dokonanych czynności prawnych ma znaczenie dla
    prawidłowej kwalifikacji przychodów uzyskiwanych ze sprzedaży nieruchomości –
    istotna jest ich powtarzalność, systematyczność”.
    W niniejszej sprawie powtarzalność i systematyczność jest poza kontrolą podatnika i nie
    wynika z jego zaplanowanych działań oraz zamiaru ciągłego osiągania dochodu.
    Wnioskodawca nabył nieruchomość jednorazowo i najchętniej sprzedałaby ją również
    jednorazowo gdyby tak nabywcy kupili majątek prywatny. Wnioskodawca nie planuje i nie
    wyszukuje, a następnie nie kupuje (z zamiarem odsprzedaży) w sposób ciągły
    nieruchomości oraz ich potem nie sprzedaje – tak jak ma to miejsce przy typowej
    działalności handlowej. Brak jest tu takiej kolejności zdarzeń. Należy podkreślić, że nie ma
    podstaw, aby podejmowane przez podatnika czynności mieszczące się w zwykłym
    zarządzie własnym majątkiem, tzn. mające na celu prawidłowe, racjonalne
    gospodarowanie tym majątkiem oraz zaspokajanie potrzeb rodziny, kwalifikować jako
    prowadzenie pozarolniczej działalności gospodarczej w rozumieniu art. 5a pkt 6 u.p.d.o.f.,
    która oznacza działalność prowadzoną we własnym imieniu bez względu na jej rezultat, w
    sposób zorganizowany i ciągły, z której uzyskane przychody nie są zaliczane do innych
    przychodów ze źródeł wymienionych w art. 10 ust. 1 pkt 1, 2 i 4-9 tej ustawy. W każdym
    przypadku o właściwej kwalifikacji przychodu zadecydować musi całokształt ustaleń
    faktycznych, w tym dotyczących zjawisk poprzedzających i towarzyszących zbyciu
    składników majątkowych (nieruchomości). Na związek uzyskiwanych przychodów ze
    źródłem wymienionym w art. 10 ust. 1 pkt 3 u.p.d.o.f. może wskazywać, rozpatrywany
    całościowo, zespół powiązanych ze sobą działań podatnika, powtarzalnych,
    uporządkowanych, konsekwentnie prowadzących do osiągnięcia zysku, w szczególności
    łącznie polegających na wielokrotnym nabywaniu nieruchomości, ich zaawansowanym
    przygotowaniu do sprzedaży (tzn. w sposób wykraczający poza zwykły zarząd mieniem),
    wielokrotnym zbywaniu w celu zarobkowym odpowiednio przygotowanych
    nieruchomości. Równocześnie oczywistym jest, że zwykłe wykonywanie przez właściciela
    prawa własności nie może samo z siebie być uznawane za prowadzenie działalności
    gospodarczej. Podzielić należy wyrażone w orzecznictwie poglądy, że brak jest podstaw
    kwalifikowania do pozarolniczej działalności gospodarczej w rozumieniu art. 5a pkt 6 u.p.d.
    o.f., podejmowanych przez podatnika czynności mieszczących się w zwykłym zarządzie
    własnym majątkiem, tzn. mających na celu prawidłowe gospodarowanie tym majątkiem
    oraz zaspokajanie potrzeb rodziny. Działań z zachowaniem – normalnych w takich
    przypadkach – reguł gospodarności nie należy z gruntu utożsamiać z działalnością
    gospodarczą (por. cyt. wyrok NSA w sprawach II FSK 855/14, II FSK 1423/14 oraz II FSK 379
    /14). Można mówić o gospodarowaniu osobistym majątkiem, jeżeli zamiarem podatnika
    jest jedynie spieniężenie części lub całości swojego majątku. Pieniądze uzyskane ze
    sprzedaży majątku nie są wówczas reinwestowane, czyli przeznaczane na zakup kolejnych
    rzeczy tego samego rodzaju i przygotowanie ich do sprzedaży, a następnie sprzedaż, ale
    są wykorzystywane na inne cele, jak zwłaszcza bieżące potrzeby podatnika – z czym mamy
    do czynienia w przedmiotowej sprawie. Dodatkowo gospodarowanie osobistym
    majątkiem nie może być zarezerwowane wyłącznie dla czynności jednorazowych.
    Zdaniem Wnioskodawcy, przy ocenie charakteru sprzedaży dokonywanej przez podatnika
    nie może decydować liczba i zakres transakcji. Jednorazowe zbycie dużego majątku może

    być bowiem trudne czy mniej korzystne, niż podzielonego. Właściciel, który nie może
    sprzedać całości, będzie sukcesywnie sprzedawać części swojego majątku. W tego rodzaju
    sytuacjach należałoby mówić, że działania podatnika polegające na sukcesywnej
    sprzedaży swojego majątku mają w istocie rzeczy charakter okazjonalny, incydentalny,
    niezaplanowany, a nie stały. Cecha stałości nie wynika z samej liczby zbywanych
    przedmiotów, ale ciągłego dokonywania określonych czynności. Jeżeli zatem jest z góry
    określona liczba sprzedawanych przedmiotów, to przebieg procesu ich wyzbywania się z
    osobistego majątku podatnika zależy od możliwości ich sprzedaży, a nie jest wynikiem
    planowego charakteru działań i woli ich realizacji w sposób ciągły. Działania te ustaną
    bowiem wraz ze zbyciem ostatniej rzeczy przeznaczonej do sprzedaży.
    Przenosząc powyższe rozważania do okoliczności rozpoznawanej sprawy należy
    stwierdzić, że Wnioskodawca sprzedaje swój prywatny majątek nie wykonując przy tym
    pozarolniczej działalności gospodarczej w odniesieniu do transakcji sprzedaży
    przedmiotowych działek. W konsekwencji, czynność zbycia (sprzedaży) każdej z działek,
    które powstały w wyniku podziału na rzecz innego Nabywcy, nie będzie podlegała
    opodatkowaniu VAT. Tym samym, Wnioskodawca nie będzie zobowiązany do zapłaty
    podatku VAT z tytułu takiej sprzedaży.
    Przenosząc powyższe rozważania do okoliczności rozpoznawanej sprawy należy
    stwierdzić, że Wnioskodawca sprzedaje swój prywatny majątek nie wykonując przy tym
    pozarolniczej działalności gospodarczej w odniesieniu do transakcji sprzedaży
    przedmiotowych działek. Ponieważ sprzedaż nieruchomości nastąpi po upływie 5 lat licząc
    od końca roku kalendarzowego, w którym nastąpiło ich nabycie to uzyskane ze sprzedaży
    pieniądze nie są przychodem podlegającym opodatkowaniu podatkiem dochodowym –
    art. 10 ust. 1 pkt 8 u.p.d.o.f. i nie podlegają wykazaniu w PIT-39.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawił Pan we wniosku jest prawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób
    fizycznych (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 163 ze zm.):
      Opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z
      wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od
      których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.
    Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych wyraźnie rozróżnia źródła
    przychodów oraz sposób opodatkowania dochodów z poszczególnych źródeł.
    Stosownie do art. 10 ust. 1 pkt 3 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Źródłem przychodów jest pozarolnicza działalność gospodarcza.
    W myśl art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a-c ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Źródłem przychodów jest odpłatne zbycie, z zastrzeżeniem ust. 2:
      a) nieruchomości lub ich części oraz udziału w nieruchomości,
      b) spółdzielczego własnościowego prawa do lokalu mieszkalnego lub użytkowego
        oraz prawa do domu jednorodzinnego w spółdzielni mieszkaniowej,
      c) prawa wieczystego użytkowania gruntów,
      – jeżeli odpłatne zbycie nie następuje w wykonaniu działalności gospodarczej i
        zostało dokonane w przypadku odpłatnego zbycia nieruchomości i praw
        majątkowych określonych w lit. a-c przed upływem pięciu lat, licząc od końca roku
        kalendarzowego, w którym nastąpiło nabycie lub wybudowanie.
    Powyższy przepis formułuje generalną zasadę, że odpłatne zbycie nieruchomości, jej
    części, udziału w nieruchomości lub prawa przed upływem pięciu lat, licząc od końca roku

    kalendarzowego, w którym nastąpiło nabycie lub wybudowanie, rodzi obowiązek zapłaty
    podatku dochodowego. Natomiast, jeżeli odpłatne zbycie nieruchomości, jej części,
    udziału w nieruchomości lub prawa majątkowego nastąpi po upływie pięciu lat licząc od
    końca roku kalendarzowego, w którym nastąpiło nabycie lub wybudowanie, nie stanowi
    ono źródła przychodu w rozumieniu art. 10 ust. 1 pkt 8 ustawy o podatku dochodowym
    od osób fizycznych, a tym samym kwota uzyskana ze zbycia nieruchomości, jej części,
    udziału w nieruchomości lub prawa majątkowego w ogóle nie podlega opodatkowaniu.
    Ponadto, przepis art. 10 ust. 1 pkt 8 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych,
    dotyczy przychodów z odpłatnego zbycia nieruchomości lub praw, które nie następuje w
    ramach wykonywania działalności gospodarczej.
    Zatem przychód z tytułu odpłatnego zbycia nieruchomości lub jej części oraz udziału w
    nieruchomości nie powstanie, jeżeli spełnione są łącznie dwa warunki:
    - odpłatne zbycie nieruchomości nie następuje w wykonywaniu działalności gospodarczej
      (nie stanowi przedmiotu działalności gospodarczej) oraz
    - zostało dokonane po upływie pięciu lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym
      nastąpiło jej nabycie lub wybudowanie.
    Odrębnym źródłem przychodów jest, wskazana w art. 10 ust. 1 pkt 3 ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych, pozarolnicza działalność gospodarcza.
    Pojęcie pozarolniczej działalności gospodarczej zostało zdefiniowane w art. 5a pkt 6 ww.
    ustawy.
    Zgodnie z tym przepisem:
      Ilekroć w ustawie jest mowa o działalności gospodarczej albo pozarolniczej
      działalności gospodarczej – oznacza to działalność zarobkową :
      a) wytwórczą, budowlaną, handlową, usługową,
      b) polegającą na poszukiwaniu, rozpoznawaniu i wydobywaniu kopalin ze złóż,
      c) polegającą na wykorzystywaniu rzeczy oraz wartości niematerialnych i prawnych
      – prowadzoną we własnym imieniu bez względu na jej rezultat, w sposób
        zorganizowany i ciągły, z której uzyskane przychody nie są zaliczane do innych
        przychodów ze źródeł wymienionych w art. 10 ust. 1 pkt 1, 2 i 4-9;
    Wskazać należy, że treść definicji zawartej w cytowanym powyżej przepisie art. 5a pkt 6
    ww. ustawy, daje podstawę by przyjąć, że dla uznania określonej działalności za
    działalność gospodarczą konieczne jest m.in. łączne spełnienie trzech warunków:
      - po pierwsze, dana działalność musi być działalnością zarobkową,
      - po drugie, działalnością wykonywaną w sposób zorganizowany oraz
      - po trzecie, działalność ta musi być wykonywana w sposób ciągły.
    Działalność jest wtedy zarobkowa, gdy jest zdolna do potencjalnego generowania zysku, a
    jej przeznaczeniem jest zapewnienie określonego dochodu. Działalność musi być tak
    prowadzona i ukierunkowana, aby była w stanie zyski faktycznie osiągnąć. Jednakże, brak
    zysku z podjętych działań noszących znamiona działalności gospodarczej nie oznacza, że
    działalność taka nie była faktycznie prowadzona. Prowadzenie działalności gospodarczej
    zawsze wiąże się z ryzykiem nieosiągnięcia dochodów. Zarobkowego charakteru nie mają
    działania, których wyłącznym celem jest zaspokojenie własnych potrzeb osoby
    podejmującej określone czynności.
    Przepisy ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych wymagają również, aby
    czynności wykonywane były w sposób zorganizowany i ciągły, przy czym możliwe jest
    osiąganie dochodów z tego rodzaju działalności bez spełnienia niektórych formalnych
    elementów organizacji (np. rejestracji urzędowej), gdyż prowadzenie działalności

    gospodarczej jest kategorią obiektywną, niezależnie od tego, jak działalność tę ocenia sam
    prowadzący ją podmiot i jak ją nazywa oraz czy dopełnia ciążących na nim obowiązków z
    działalnością tą związanych.
    Co do kryterium ciągłości w wykonywaniu działalności gospodarczej, to jego
    wprowadzenie przez ustawodawcę miało na celu wyeliminowanie z pojęcia działalności
    gospodarczej przedsięwzięć o charakterze incydentalnym i sporadycznym. Ciągłość w
    wykonywaniu działalności gospodarczej oznacza względnie stały zamiar jej wykonywania.
    Nie wyklucza on jednak możliwości prowadzenia działalności gospodarczej tylko
    sezonowo lub do czasu osiągnięcia postawionego przez dany podmiot celu i to bez
    względu na okres, w którym cel ten miałby być realizowany. Do zachowania ciągłości
    wystarczające jest, aby z całokształtu okoliczności sprawy wynikał zamiar powtarzania
    określonego zespołu konkretnych działań w celu osiągnięcia efektu w postaci zarobku.
    Zatem, jak wskazał Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w wyroku z 3 czerwca
    2015 r., sygn. I SA/Po 919/14:
      Dla przyjęcia, że działalność ma charakter ciągły, nie jest niezbędne, by powtarzane
      były konkretne czynności; możliwe, że dana czynność (np. sprzedaż) będzie
      dokonana jednorazowo, natomiast wraz z poprzedzającymi ją czynnościami
      przygotowawczymi będzie tworzyła ciąg działań, który uznać należy za działalność
      gospodarczą w rozumieniu art. 5a ust. 6 u.p.d.f.
    Natomiast przez powtarzalność rozumie się cały szereg wielokrotnie powtarzanych
    czynności podejmowanych w konkretnym celu. Taki zespół wielokrotnie powtarzanych
    czynności (nie natomiast czynności sporadyczne, oderwane od siebie, niepowiązane ze
    sobą) w dziedzinie wytwórczej, usługowej lub handlowej podejmowanych w celach
    zarobkowych i na własny rachunek można uznać za prowadzenie działalności
    gospodarczej.
    Na pojęcie „zorganizowanie”, w rozumieniu art. 5a pkt 6 ustawy o podatku dochodowym
    od osób fizycznych, składa się zespół celowych, uporządkowanych czynności o
    charakterze profesjonalnym, realizowanych w ramach mniej lub bardziej wyodrębnionej
    struktury, mieszczących się zarówno w tzw. fazie przygotowawczej, związanej z
    uruchomieniem określonych działalności, jak i w fazie realizacji.
    Za takim rozumieniem pojęcia „zorganizowany” przemawia również definicja słownikowa.
    Zgodnie z Nowym Słownikiem Poprawnej Polszczyzny Wydawnictwo Naukowe PWN pod
    redakcją Andrzeja Markowskiego Warszawa 2000, „organizować” to „przygotowywać”,
    „zakładać jakieś przedsięwzięcie”, bądź w znaczeniu drugim „nadawać czemuś reguły”,
    „wprowadzać porządek”.
    Zatem każde działanie spełniające wskazane wyżej przesłanki stanowi w rozumieniu
    przepisów ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych pozarolniczą działalność
    gospodarczą, niezależnie od tego czy podatnik dokonał jej rejestracji.
    W szczególności działania podatnika wypełniają definicję działalności gospodarczej, gdy
    podejmuje on pośrednio lub bezpośrednio aktywne czynności w zakresie sprzedaży
    nieruchomości (zarówno w fazie przygotowawczej, jak i w okresie realizacji), angażując
    środki podobne do wykorzystywanych przez przedsiębiorców prowadzących działalność
    gospodarczą. Istotne znaczenie, choć nie decydujące, mają również poszczególne
    elementy zdarzenia będące efektem aktywnych działań podatnika, np. to w jaki sposób i w
    jakim celu zostaną nabyte lub wytworzone składniki majątku będące przedmiotem
    sprzedaży (w drodze zakupu, spadku, darowizny), to czy zostaną nabyte de facto na cele
    inwestycyjne celem czerpania zysków z najmu lub sprzedaży, czy przede wszystkim na
    potrzeby osobiste podatnika i jego najbliższej rodziny.

    Przy czym każdy przypadek należy oceniać indywidualnie, mając na względzie całokształt
    okoliczności faktycznych danej sprawy, a więc wszystkie działania podejmowane przez
    podatnika, a nie tylko poszczególne czynności, pojedyncze elementy stanu faktycznego
    /zdarzenia przyszłego.
    Z przytoczonych przepisów wynika zatem, że przychód z odpłatnego zbycia nieruchomości
    może zatem stanowić przychód z dwóch źródeł, tj. z pozarolniczej działalności
    gospodarczej (art. 10 ust. 1 pkt 3 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych) lub
    z odpłatnego zbycia nieruchomości (art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a-c ww. ustawy).
    Zakwalifikowanie do źródła przychodu ma ogromne znaczenie dla ustalenia chociażby
    takich kwestii, jak sposób opodatkowania, możliwość odliczenia kosztów uzyskania
    przychodu, możliwość skorzystania ze zwolnień przedmiotowych itp.
    Podkreślić należy, że przyjęcie, iż dana osoba fizyczna – sprzedając nieruchomości (działki)
    – działa w charakterze podatnika prowadzącego działalność gospodarczą wymaga
    ustalenia, że jej działalność w tym zakresie przybiera formę zawodową (profesjonalną),
    czego przejawem jest taka aktywność tej osoby w zakresie obrotu nieruchomościami,
    która może wskazywać, że jej czynności przybierają formę zorganizowaną np. nabycie
    nieruchomości, podział nieruchomości, wystąpienie o pozwolenie na budowę, uzbrojenie
    terenu, wydzielenie dróg wewnętrznych, podjęcie działań marketingowych, korzystanie z
    usług podmiotów w zakresie pośrednictwa nieruchomościami, uzyskanie decyzji o
    warunkach zabudowy terenu, czy wystąpienie o opracowanie planu zagospodarowania
    przestrzennego dla sprzedawanego obszaru, prowadzenie działalności gospodarczej w
    zakresie usług deweloperskich lub innych tego rodzaju usług o zbliżonym charakterze.
    Przy czym na tego rodzaju aktywność „handlową” wskazywać musi ciąg powyżej
    przykładowo przytoczonych okoliczności.
    Wobec powyższego, w celu właściwego zakwalifikowania – na gruncie ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych – skutków działań podjętych przez Pana do
    właściwego źródła przychodów należy ocenić zamiar, okoliczności i cel działań
    związanych z odpłatnym zbyciem nieruchomości (działek), o których mowa we wniosku.
    Ze złożonego przez Pana wniosku oraz jego uzupełnienia wynika, że postanowieniem z
    (...) września 1996 r. Sąd Rejonowy w (...) stwierdził, że spadek, w skład którego
    wchodziło gospodarstwo rolne stanowiące nieruchomość rolną zabudowaną położoną
    w (...) o obszarze 1,15 ha po (...) zmarłej (...) 1990 r. w (...) na podstawie ustawy nabył
    Pan. Na Pana wniosek Wójt Gminy (...) decyzją z (...) listopada 2023 r. zatwierdził projekt
    podziału nieruchomości, oznaczonej jako działki o numerach ewidencyjnych X/1, X/2, X
    /3, położonej w obrębie ewidencyjnym (...). Przedmiotowa decyzja Wójta Gminy (...)
    została wydana na podstawie projektu podziału nieruchomości, oznaczonej jako działki
    o numerach ewidencyjnych: X/1 o pow. (...) ha, X/2 o pow. (...) ha, X/3 o pow. (...) ha
    stanowiących Pana własność w sposób następujący: na działkę nr A o pow. (...) ha, na
    działkę nr B o pow. (...) ha, na działkę nr C o pow. (...) ha, na działkę nr D o pow. (...) ha,
    na działkę nr E o pow. (...) ha, na działkę nr F o pow. (...) ha, na działkę nr G o pow. (...)
    ha, na działkę nr H o pow. (...) ha. Z wydanego przez Wójta Gminy (...) (...) grudnia 2023
    r. zaświadczenia, wynika, że dla objętych powyższym podziałem działek plan
    zagospodarowania przestrzennego ustala następujące przeznaczenie: działka A – ciąg
    pieszo-jezdny, działka B – teren zabudowy mieszkaniowo-jednorodzinnej (12 MN), w
    części zieleń urządzona, działki C, D, E, F, G – teren zabudowy mieszkaniowej
    jednorodzinnej, działka H – teren zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej, w części
    wody powierzchniowe śródlądowe. Dla powyższych działek nie zostały wydane decyzje
    o warunkach zabudowy. Z wypisu z rejestru gruntów wynika, że przedmiotowe działki
    stanowią użytki rolne – RIVa, RIVb i RV. Wskazał Pan, że w wyniku podziału
    przedmiotowych działek nie zostały wydzielone drogi wewnętrzne. Poza podziałem
    działek w żaden sposób nie wykorzystywał ich Pan do działalności gospodarczej, nie
    uzyskiwał z nich Pan pożytków ani nie poczynił na nich żadnych inwestycji, działki nie
    zostały ogrodzone, nie wykonano żadnego uzbrojenia w media. Brak na nich instalacji

    wodno-kanalizacyjne, energii elektrycznej, gazu i innych mediów. Nieruchomość nie
    była również nigdy przedmiotem umowy najmu, dzierżawy lub umowy o podobnym
    charakterze, nigdy nie nabywał Pan innych nieruchomości w celu ich dalszej
    odsprzedaży. Pana źródłem utrzymania jest prowadzenie gospodarstwa rolnego i
    emerytura. Ponadto należy wskazać, że dla Pana sprzedaż ww. działek będzie miała
    charakter wyłącznie prywatny, służący zaspokojeniu potrzeb prywatnych. W związku z
    Pana osobistą sytuacją, nie zamierza Pan w przyszłości na przedmiotowych działkach
    prowadzić działalności rolniczej ani pozarolniczej działalności gospodarczej. W
    przedmiotowej sprawie stałe źródło Pana dochodu uzyskuje Pan z emerytury. Do dnia
    złożenia wniosku o wydanie interpretacji nie dokonał Pan żadnej sprzedaży z ww.
    działek. Dwie z ww. opisanych działek zamierza Pan przekazać w formie darowizny dla
    brata i siostrzeńca. Pozostałe działki zamierza Pan sprzedać. Nabywców na przyszłe
    działki zamierza Pan pozyskać poprzez umieszczenie na terenie nieruchomości
    przeznaczonych do sprzedaży tablicy informacyjnej z numerem telefonu i informację
    „działki na sprzedaż”. Nie planuje Pan prowadzić działań marketingowych w zakresie
    przedmiotowych sprzedaży, nie planuje Pan również współpracy z profesjonalnymi
    biurami obrotu nieruchomości. Jedyne działania, jakie faktycznie zostały wykonane w
    przedmiotowej sprawie to podział działek z uwagi na trzech spadkobierców i stworzenie
    realnej możliwość ich sprzedaży. Podkreślić należy, że przez cały okres posiadania
    nieruchomości nie poczynił Pan na niej żadnej inwestycji, ulepszenia, modernizacji,
    która mogłaby je uatrakcyjnić. Nie ma Pan zamiaru ze sprzedaży działek lub z czynności
    zakupu i sprzedaży działek/nieruchomości uczynić sobie stałego źródła dochodu. Na tę
    chwilę nie sprzedał Pan żadnej z działek. Poza podziałem (bez wyznaczenia dróg
    dojazdowych) w żaden sposób nie wykorzystywał Pan działek ani nie poczynił na nich
    żadnych inwestycji. Działki nie zostały ani ogrodzone ani też uzbrojone. Samo
    wystąpienie o wstępny podział nieruchomości poczyniony został w celu realizacji
    sprzedaży nieruchomości. Nie podejmował Pan i nie ma też zamiaru podejmować
    żadnych aktywnych działań zmierzających do przygotowania przedmiotowych działek
    do sprzedaży (np. uzbrojenie terenu, doprowadzenie mediów, ogrodzenie działek,
    działania marketingowe, itp.). Jedyne działania, jakie Pan podjął to podział działki bez
    wytyczenia dróg dojazdowych. Wskazał Pan, że bez ww. działania, które już nastąpiło
    sprzedaż Pana mienia prywatnego byłaby znacznie utrudniona lub może wręcz
    niemożliwa. Znalezienie kupca tak dużej działki ok. 1 ha jest o wiele trudniejsze od
    znalezienia nabywców na tańsze grunty, na które stać znacznie więcej ludzi. W
    przeszłości nigdy nie zakupił Pan żadnej działki (zarówno budowlanej, jak i
    niebudowlanej). Nie ma Pan także zamiaru w przyszłości nabywać żadnych działek lub
    nieruchomości z zamiarem ich sprzedaży. Nie zamierza Pan nabywać żadnych
    nieruchomości. Nie zamierza Pan z potencjalnymi nabywcami działek zawierać
    przedwstępnych umów kupna/sprzedaży. Nie zamierza Pan udzielać innej osobie
    /innemu podmiotowi pełnomocnictwa czy też innego umocowania prawnego do
    działania w Pana imieniu. Na przedmiotowych działkach prowadzona jest działalność
    rolnicza, część działek to łąki. Zbiory z przedmiotowych działek wykorzystywane są dla
    Pana własnych celów prowadzonego gospodarstwa rolnego. Pana wniosek dotyczy
    działek o nr B, C, D, E, F, G i H. W uzupełnieniu wniosku doprecyzował Pan opis sprawy
    oświadczając, że nie posiada Pan innych nieruchomości oprócz wskazanych we
    wniosku, które będą w przyszłości przeznaczone do sprzedaży.
    Przy tak przedstawionym opisie sprawy Pana wątpliwości dotyczą wskazania, czy
    planowana przez Pana sprzedaż działek o nr B, C, D, E, F, G i H powstałych w wyniku
    podziału otrzymanej w spadku nieruchomości rolnej, będzie podlegała opodatkowaniu
    podatkiem dochodowym od osób fizycznych.
    W celu ustalenia prawidłowego źródła przychodów z tytułu planowanej sprzedaży
    działek o nr B, C, D, E, F, G i H należy rozważyć, czy czynność sprzedaży wydzielonych
    działek zawiera znamiona pozarolniczej działalności gospodarczej.

    Wobec powyższego, w celu właściwego zakwalifikowania skutków Pana działań do
    właściwego źródła przychodu, należy ocenić zamiar, okoliczności i cel działań
    związanych z planowanym odpłatnym zbyciem nieruchomości, o których mowa we
    wniosku.
    Na związek uzyskiwanych przychodów ze źródłem wymienionym w art. 10 ust. 1 pkt 3
    ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych może wskazywać, rozpatrywany
    całościowo, zespół powiązanych ze sobą działań podatnika, powtarzalnych,
    uporządkowanych, konsekwentnie prowadzących do osiągnięcia zysku. Są to czynności
    polegające na wielokrotnym nabywaniu nieruchomości, ich zaawansowanym
    przygotowaniu do sprzedaży (tzn. w sposób wykraczający poza zwykły zarząd mieniem),
    wielokrotnym zbywaniu w celu zarobkowym odpowiednio przygotowanych
    nieruchomości.
    Brak jest natomiast podstaw, aby podejmowane przez podatnika czynności mieszczące
    się w zwykłym zarządzie własnym majątkiem, tzn. mające na celu prawidłowe,
    racjonalne gospodarowanie tym majątkiem, kwalifikować jako prowadzenie
    pozarolniczej działalności gospodarczej w rozumieniu art. 5a pkt 6 tej ustawy.
    Zarobkowego charakteru nie mają działania, których wyłącznym celem jest
    zaspokojenie własnych potrzeb osoby podejmującej określone czynności, czy też jej
    rodziny. Zatem sprzedaż, nawet wielokrotna, przedmiotów z majątku prywatnego
    osoby fizycznej, które nie są związane z działalnością gospodarczą oraz nie były nabyte
    w celu ich odsprzedaży, nie stanowi działalności gospodarczej w rozumieniu ustawy o
    podatku dochodowym od osób fizycznych.
    W przedstawionym zdarzeniu przyszłym nie sposób zatem przyjąć, że sprzedaż przez Pana
    nieruchomości (działek nr B, C, D, E, F, G i H) wygeneruje przychód z pozarolniczej
    działalności gospodarczej, o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 3 ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych.
    Na gruncie podatku dochodowego od osób fizycznych całokształt podjętych przez Pana
    czynności, a zwłaszcza fakt, że planowana sprzedaż działek nr B, C, D, E, F, G i H,
    powstałych z podziału nieruchomości rolnej nastąpi po upływie długiego okresu od jej
    nabycia (1996 r.), sposób nabycia tej nieruchomości (otrzymanie w spadku), sprzedaż w
    celu zaspokojenia potrzeb prywatnych, a także fakt, że nieruchomość (działki) nie była
    wykorzystywana na potrzeby działalności gospodarczej oraz nigdy nie nabywał Pan innych
    nieruchomości w celu ich dalszej odsprzedaży, nie posiada Pan innych nieruchomości
    oprócz wskazanych we wniosku, które będą w przyszłości przeznaczone do sprzedaży i nie
    ma Pan także zamiaru w przyszłości nabywać żadnych działek lub nieruchomości z
    zamiarem ich sprzedaży, wskazują, że są to działania należące do zwykłego zarządu
    własnymi sprawami majątkowymi.
    Na podstawie przepisów podatku dochodowego od osób fizycznych, czynności
    podejmowane przez Pana nie mają charakteru profesjonalnego działania przypisywanego
    przedsiębiorcom i mieszczą się w zwykłych działaniach związanych z racjonalnym
    zarządem własnym majątkiem. Nie nabył Pan przedmiotowych nieruchomości w celu
    sprzedaży i były one wykorzystywane w działalności rolniczej. Nie prowadził i nie prowadzi
    Pan w sposób profesjonalny zorganizowanego i ciągłego działania w celu przygotowania
    nieruchomości do sprzedaży. Sprzedaż nastąpi po upływie długiego czasu od ich nabycia.
    W konsekwencji, istotą Pana działań nie jest prowadzenie działalności gospodarczej, lecz
    zwykły zarząd własnymi sprawami majątkowymi.
    Zatem okoliczności dotyczące nabycia nieruchomości rolnej, jej podziału na mniejsze
    działki, jak i planowanej sprzedaży nie dają podstaw do przyjęcia, że spełnione są
    przesłanki wymienione w art. 5a pkt 6 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych
    warunkujące zaliczenie planowanej sprzedaży do działalności gospodarczej. Nie podjął
    Pan i nie zamierza podejmować takich aktywnych działań w zakresie obrotu
    nieruchomościami na gruncie przepisów podatku dochodowego od osób fizycznych, które

    świadczyłyby o angażowaniu środków w sposób podobny do wykorzystywanych przez
    handlowców. Tym samym w realiach analizowanej sprawy działania podejmowane przez
    Pana nie pozwalają na zakwalifikowanie sprzedaży działek do kategorii przychodu z
    działalności gospodarczej. Co prawda dokonał Pan podziału otrzymanej w spadku
    nieruchomości rolnej na mniejsze działki, ale nie poczynił Pan na nich żadnej inwestycji,
    ulepszenia, modernizacji, która mogłaby je uatrakcyjnić, działki nie zostały ogrodzone, nie
    wykonano żadnego uzbrojenia w media (brak na nich instalacji wodno-kanalizacyjnej,
    energii elektrycznej, gazu i innych mediów), nie planuje Pan prowadzić działań
    marketingowych w zakresie przedmiotowych sprzedaży, nie planuje Pan również
    współpracy z profesjonalnymi biurami obrotu nieruchomości (nabywców na przyszłe
    działki zamierza Pan pozyskać poprzez umieszczenie na terenie nieruchomości
    przeznaczonych do sprzedaży tablicy informacyjnej z numerem telefonu i informację
    „działki na sprzedaż”), nie zamierza Pan z potencjalnymi nabywcami działek zawierać
    przedwstępnych umów kupna/sprzedaży oraz nie zamierza Pan udzielać innej osobie
    /innemu podmiotowi pełnomocnictwa czy też innego umocowania prawnego do działania
    w Pana imieniu.
    Zatem Pana działania należy wpisać w zarząd majątkiem prywatnym i są wystarczające do
    uznania, że planowana sprzedaż działek o nr B, C, D, E, F, G i H nie będzie nosiła
    przymiotów działalności gospodarczej. W konsekwencji, w przedstawionym zdarzeniu
    przyszłym nie sposób przyjąć, że sprzedaż przez Pana działek wygeneruje przychód z
    pozarolniczej działalności gospodarczej, o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 3 ustawy o
    podatku dochodowym od osób fizycznych.
    W konsekwencji, skutki podatkowe planowanej sprzedaży działek o nr B, C, D, E, F, G i H
    należy rozpatrywać w kontekście art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a ustawy o podatku dochodowym
    od osób fizycznych. W świetle powyższego dla opodatkowania przychodów z odpłatnego
    zbycia nieruchomości (działek o nr B, C, D, E, F, G i H) podatkiem dochodowym od osób
    fizycznych istotne znaczenie ma zatem data nabycia.
    Aby zatem ustalić, czy w przedmiotowej sprawie planowana sprzedaż przez Pana działek o
    nr B, C, D, E, F, G i H podlega opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych,
    istotne jest ustalenie, czy jej odpłatne zbycie będzie miało miejsce po upływie pięciu lat
    licząc od końca roku kalendarzowego, w którym nastąpiło nabycie zabudowanej
    nieruchomości gruntowej.
    W świetle powyższego, jeżeli odpłatne zbycie nieruchomości lub ww. praw majątkowych
    następuje przed upływem 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym nastąpiło
    nabycie i nie zostaje dokonane w wykonywaniu działalności gospodarczej stanowi źródło
    przychodu, o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 8 ustawy o podatku dochodowym od osób
    fizycznych.
    Użyty w art. 10 ust. 1 pkt 8 ww. ustawy termin „nabycie” oznacza każde uzyskanie tytułu
    własności (nabycie własności) lub każde uzyskanie określonego prawa (nabycie prawa) bez
    względu na fakt czy jest to nabycie w części ułamkowej, czy w całości. Poprzez „nabycie”
    należy rozumieć każde zwiększenie aktywów podatnika. Nabyć nieruchomość lub prawo
    majątkowe można np. zakupując je, bądź uzyskując pod tytułem darmym (w formie
    darowizny, w drodze spadku, działu spadku, poprzez zasiedzenie).
    Z treści wniosku wynika, że działki o nr B, C, D, E, F, G i H zostały wydzielone z działki
    stanowiącej nieruchomość rolną, którą otrzymał Pan w spadku postanowieniem z (...)
    września 1996 r. na podstawie ustawy po Pani (...), zmarłej (...) lutego 1990 r.
    Według art. 10 ust. 5 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      W przypadku odpłatnego zbycia, nabytych w drodze spadku, nieruchomości lub
      praw majątkowych, określonych w ust. 1 pkt 8 lit. a-c, okres, o którym mowa w tym
      przepisie, liczy się od końca roku kalendarzowego, w którym nastąpiło nabycie lub
      wybudowanie tej nieruchomości lub nabycie prawa majątkowego przez
      spadkodawcę.

    Do wyliczenia pięcioletniego okresu, od którego uzależnione jest opodatkowanie
    sprzedaży nieruchomości lub praw majątkowych nabytych w drodze spadku, wliczany jest
    zatem nie tylko okres posiadania nieruchomości (praw majątkowych) przez spadkobiercę,
    który dokonuje sprzedaży, ale także okres posiadania nieruchomości (praw majątkowych)
    przez spadkodawcę. Jeżeli od końca roku kalendarzowego, w którym nastąpiło nabycie lub
    wybudowanie nieruchomości bądź nabycie prawa majątkowego przez spadkodawcę, do
    momentu odpłatnego zbycia nieruchomości (praw majątkowych) przez spadkobiercę
    upłynęło 5 lat – to sprzedaż nie podlega opodatkowaniu.
    Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych nie zawiera definicji pojęcia „spadek”
    ani też „nabycie w drodze spadku”, dlatego też zasadnym jest odwoływanie się do
    regulacji zawartych w ustawie z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (t. j. Dz. U. z 2024
    r. poz. 1061 ze zm.).
    Zgodnie z art. 922 § 1 Kodeksu cywilnego:
      Prawa i obowiązki majątkowe zmarłego przechodzą z chwilą jego śmierci na jedną
      lub kilka osób stosownie do przepisów księgi niniejszej.
    W myśl art. 924 Kodeksu cywilnego:
      Spadek otwiera się z chwilą śmierci spadkodawcy.
    Stosownie do art. 925 Kodeksu cywilnego:
      Spadkobierca nabywa spadek z chwilą otwarcia spadku.
    Na podstawie art. 1025 § 1 Kodeksu cywilnego:
      Sąd na wniosek osoby mającej w tym interes stwierdza nabycie spadku przez
      spadkobiercę. Notariusz na zasadach określonych w przepisach odrębnych
      sporządza akt poświadczenia dziedziczenia.
    Powyższe oznacza, że z chwilą śmierci należące do spadkodawcy prawa i obowiązki stają
    się spadkiem, który podlega przepisom prawa spadkowego, a data śmierci (chwila śmierci)
    spadkodawcy ustala, kto staje się spadkobiercą oraz co wchodzi w skład masy spadkowej.
    Z kolei, postanowienie sądu o stwierdzeniu nabycia spadku lub akt poświadczenia
    dziedziczenia potwierdzają jedynie prawo spadkobiercy do tego spadku od momentu jego
    otwarcia.
    Zatem pięcioletni okres, po upływie którego nie powstanie obowiązek uiszczenia podatku
    dochodowego z tytułu sprzedaży nieruchomości nabytej w drodze spadku liczony jest od
    końca roku, w którym spadkodawca ją nabył lub wybudował, a nie od końca roku, w
    którym został otwarty spadek (w którym zmarł spadkodawca).
    Na powyższe nie będzie miał wpływu podział nieruchomości. Dla opodatkowania
    podatkiem dochodowym od osób fizycznych nieistotny jest sam fakt podziału
    nieruchomości, jeżeli przez podział nieruchomości rozumie się proces mający na celu np.
    zyskanie korzystniejszej konfiguracji poszczególnych nieruchomości (działek). Jeżeli zatem
    właściciel dokonuje podziału (wydzielenia) nieruchomości, nie mamy do czynienia z
    żadnym nabyciem, bo chodzi o nieruchomość, której ta osoba jest już właścicielem
    (współwłaścicielem). Sam podział nieruchomości nie stanowi przy tym daty nowego
    nabycia w rozumieniu art. 10 ust. 1 pkt 8 ustawy o podatku dochodowym od osób
    fizycznych. W wyniku podziału właściciel (współwłaściciel) nie nabędzie bowiem, żadnych
    nowych nieruchomości ponad to, czego jest już właścicielem. W wyniku samego podziału
    (wydzielenia) działek nie zmieni się struktura własności każdej z mniejszych działek
    wydzielonych w drodze podziału. Właściciel nadal będzie posiadał takiej samej wielkości
    nieruchomości jak przed podziałem, tyle że w mniejszych działkach. Stąd czynność ta nie
    ma wpływu na określenie początku biegu terminu, o którym mowa art. 10 ust. 1 pkt 8
    ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Fakt podziału nieruchomości

    pozostaje bez znaczenia, gdyż jak zostało już wskazane na wstępie przepisy ustawy o
    podatku dochodowym od osób fizycznych uzależniają skutki podatkowe odpłatnego
    zbycia nieruchomości od daty jej nabycia, a nie od daty podziału.
    Z opisu sprawy wynika, że nieruchomość rolna, która została następnie podzielona na
    mniejsze działki o numerach B, C, D, E, F, G i H została przez Pana nabyta w ramach
    spadku na podstawie ustawy po zmarłej w 1990 r. Pani (...).
    Uwzględniając powyższe, w Pana przypadku, pięcioletni okres, o którym mowa w art. 10
    ust. 1 pkt 8 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych niewątpliwie minął.
    W konsekwencji, z uwagi na upływ 5-letniego terminu, planowana sprzedaż działek nr B, C,
    D, E, F, G i H wydzielonych z nieruchomości rolnej otrzymanej w spadku, nie będzie
    skutkowała powstaniem po Pana stronie przychodu ze źródła, o którym mowa w art. 10
    ust. 1 pkt 8 lit. a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Tym samym,
    planowana przez Pana sprzedaż przedmiotowych działek nie będzie podlegała
    opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych i nie będzie podlegała
    wykazaniu w zeznaniu PIT-39.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, które Pan przedstawił i stanu prawnego,
    który obowiązuje w dniu wydania interpretacji.
    Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy
    rzeczywisty stan faktyczny sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się
    będzie z opisem zdarzenia przyszłego podanym przez Pana w złożonym wniosku. W
    związku z powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego
    we wniosku opisu sprawy, udzielona interpretacja traci swoją aktualność.
    Ta interpretacja stanowi ocenę Pana stanowiska wyłącznie w zakresie przepisów ustawy
    o podatku dochodowym od osób fizycznych. W zakresie podatku od towarów i usług
    zostało wydane odrębne rozstrzygnięcie.
    Przy wydawaniu niniejszej interpretacji tutejszy organ dokonał wyłącznie analizy
    okoliczności podanych we wniosku. Rolą postępowania w sprawie wydania
    indywidualnej interpretacji przepisów prawa podatkowego nie jest bowiem ustalanie,
    czy przedstawione we wniosku zdarzenie przyszłe jest zgodne ze stanem rzeczywistym.
    W ramach postępowania o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego organ
    nie przeprowadza postępowania dowodowego, lecz opiera się jedynie na zdarzeniu
    przyszłym przedstawionym we wniosku. Ustalenie stanu rzeczywistego stanowi
    domenę ewentualnego postępowania podatkowego. To na podatniku ciąży obowiązek
    udowodnienia w toku tego postępowania okoliczności faktycznych, z których wywodzi
    on dla siebie korzystne skutki prawne.
    W odniesieniu do powołanych przez Pana wyroków należy wskazać, że rozstrzygnięcia
    w nich zawarte dotyczą tylko konkretnych, indywidualnych spraw i nie mają
    zastosowania ani konsekwencji wiążących w odniesieniu do żadnego innego
    zaistniałego stanu faktycznego czy też zdarzenia przyszłego.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    · Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z
    dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.).
    Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pana sytuacja będzie zgodna
    (tożsama) z opisem zdarzenia przyszłego i zastosuje się Pan do interpretacji.
    · Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
      z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    · Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pan prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu
    Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z
    dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.
    U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
    · w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
    · w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP
      (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.