Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0114-KDIP2-1.4010.361.2025.2.PK
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-09-11
Teza: Prawo do odrębnej amortyzacji oraz zastosowania stawek
amortyzacyjnych wstecznie.
Słowa kluczowe: amortyzacja
amortyzacja-odpisy amortyzacyjne
stawka-stawka amortyzacyjna
Zagadnienia: Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 3. Koszty uzyskania przychodów-Amortyzacja-
Metody amortyzacji środków trwałych
Przepisy: [CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 1-art. 9-ust. 1
[CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 3-art. 15-ust. 6
[CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 3-art. 16a-ust. 1
[CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 3-art. 16d-ust. 1
[CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 3-art. 16d-ust. 2
[CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 3-art. 16f-ust. 1
[CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 3-art. 16f-ust. 3
[CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 3-art. 16h-ust. 1-pkt 1
[CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 3-art. 16h-ust. 1-pkt 4
[CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 3-art. 16h-ust. 2
1

[CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 3-art. 16h-ust. 4
[CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 3-art. 16i-ust. 1
[CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 3-art. 16k-ust. 1

## Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

łowe
    Szanowni Państwo,
    stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego
    stanu faktycznego i zdarzenia przyszłego w podatku dochodowym od osób prawnych jest
    prawidłowe.

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

9 lipca 2025 r. wpłynął Państwa wniosek z 9 lipca 2025 r. o wydanie interpretacji
    indywidualnej w zakresie podatku dochodowego od osób prawnych, który dotyczy
    ustalenia:
        czy prawidłowe jest stanowisko Wnioskodawcy, zgodnie z którym przysługuje mu
        prawo do odrębnej amortyzacji fundamentu oraz silosu stalowego i silosów ze
        stopu aluminiowego jako odrębnych środków trwałych w rozumieniu art. 16a
        Ustawy o CIT z zastosowaniem odpowiedniej stawki amortyzacyjnej,
        czy prawidłowe jest stanowisko Wnioskodawcy, zgodnie z którym może zastosować
        prawidłowo ustaloną stawkę amortyzacyjną wstecznie, niezależnie od stawek
        amortyzacji podatkowej stosowanych w poszczególnych latach podatkowych.
    Uzupełnili go Państwo - w odpowiedzi na wezwanie pismem z 8 sierpnia 2025 r. (wpływ 8
    sierpnia 2025 r.) oraz pismem z 20 sierpnia 2025 r. (wpływ 20 sierpnia 2025 r.).
    Opis stanu faktycznego i zdarzenia przyszłego (ostatecznie sformułowany w uzupełnieniu)
    Spółka jest podmiotem utworzonym zgodnie z prawem polskim i jest polskim rezydentem
    podatkowym oraz zarejestrowanym czynnym podatnikiem VAT.
    Spółka jest producentem (...) i jest obecna na polskim rynku budowlanym od (...) roku.
    Spółka jest światowym liderem na rynku (...).
    Spółka posiada w swoim majątku trwałym (...) silosów magazynowych metalowych,
    wykonanych ze stopu aluminiowego i jeden silos stalowy, przy czym wszystkie silosy
    zamontowane są na betonowym fundamencie.

    Silosy te są używane do napełniania, przechowywania i wyprowadzania materiałów
    sypkich (tworzywa sztuczne w postaci proszku, jako granulat lub jako materiał z
    recyklingu), używanych przez Spółkę do produkcji (...).
    Silosy aluminiowe ulokowane są na zewnątrz hal produkcyjnych, natomiast silos stalowy
    wewnątrz hali produkcyjnej.
    Poszczególne składniki majątku, tj. fundamenty silosów oraz silos stalowy i silosy ze stopu
    aluminium, nie są trwale ze sobą powiązane, a ich demontaż może nastąpić bez ryzyka
    uszkodzenia czy zmiany parametrów użytkowych zarówno samego odłączanego silosu, jak
    i fundamentu, na którym dany silos był zainstalowany.
    Zarówno odłączony silos jak i fundamenty mogą być dalej wykorzystywane – możliwe jest
    ponowne zainstalowanie silosu w innym miejscu oraz zainstalowanie innego silosu na
    fundamencie dostępnym po demontażu poprzednio używanego silosu, bez wpływu na
    prawidłowość i parametry funkcjonowania zarówno silosów jak i fundamentu.
    Spółka rozpoczęła użytkowanie silosów w 1994 roku.
    Wartość początkowa poszczególnych silosów wynosiła:
    LP .Data aktywowania  Oznaczenie aktywów trwałych  Wartość początkowa
    1  (...)  SILOS NR 20  84 845,10
    2  (...)  SILOS NR 21  84 845,10
    3  (...)  SILOS MAŁY  26 000,00
    4  (...)  SILOS NR 10  147 382,37
    5  (...)  SILOS NR 11  147 382,36
    6  (...)  SILOS ALUMINIOWY NR.12  313 070,40
    7  (...)  SILOS ALUMINIOWY NR.22  313 070,38
    8  (...)  SILOS ALUMINIOWY NR 13  355 587,27
    9  (...)  SILOS ALUMINIOWY NR 101  360 267,26
    10  (...)  SILOS ALUMINIOWY NR 100  348 332,27
    11  (...)  SILOS ALUMINIOWY /NR.FABR.9907171/ NR 23  287 877,78
    12  (...)  SILOS ALUMINIOWY /NR.FABR.5907171/ NR 102  298 087,78
    13  (...)  SILOS NR SL.238.35.1.6, NR 103  254 733,56
    14  (...)  SILOS NR 99012820 (... 104)  359 029,57
    15  (...)  SILOS ALUMINIOWY NR 105  430 465,80
    Dla celów amortyzacji, Spółka traktowała i traktuje silosy i ich fundamenty jako jeden
    środek trwały i dokonywała w przeszłości i w dalszym ciągu dokonuje od nich odpisów
    amortyzacyjnych z zastosowaniem stawki 2,5% rocznie.
    W powyższym stanie faktycznym, Spółka powzięła wątpliwość, czy jej postępowanie jest
    prawidłowe i czy stosowana stawka amortyzacyjna jest poprawna.
    Pytania
    1. Czy prawidłowe jest stanowisko Wnioskodawcy, zgodnie z którym przysługuje mu
      prawo do odrębnej amortyzacji fundamentu oraz silosu stalowego i silosów ze stopu
      aluminiowego jako odrębnych środków trwałych w rozumieniu art. 16a Ustawy o CIT z
      zastosowaniem odpowiedniej stawki amortyzacyjnej?

    2. Czy prawidłowe jest stanowisko Wnioskodawcy, zgodnie z którym może zastosować
      prawidłowo ustaloną stawkę amortyzacyjną wstecznie, niezależnie od stawek
      amortyzacji podatkowej stosowanych w poszczególnych latach podatkowych?
    Państwa stanowisko w sprawie
    Ad 1 W ocenie Wnioskodawcy:
    a. zarówno fundament, jak i silosy spełniają kryteria uznania ich za odrębne środki
      trwałe, co umożliwia zastosowanie do każdego z nich właściwej stawki amortyzacyjnej
      wynikającej z Klasyfikacji Środków Trwałych, co oznacza, że Wnioskodawcy przysługuje
      prawo amortyzacji fundamentu silosu stalowego i silosów ze stopu aluminiowego oraz
      silosu stalowego i silosów ze stopu aluminiowego jako odrębnych środków trwałych w
      rozumieniu art. 16 a ustawy o CIT.
    b. w odniesieniu do fundamentu właściwe jest zastosowanie stawki amortyzacyjnej dla
      grupy 291 Klasyfikacji Środków Trwałych, wynoszącej 4,5%.
    c. dla silosów ze stopu aluminiowego właściwa jest stawka amortyzacyjna przypisana do
      grupy 605 Klasyfikacji Środków Trwałych, obejmującej zbiorniki naziemne z metali
      nieżelaznych, wynosząca 10%.
    d. dla silosu stalowego właściwa jest stawka amortyzacyjna przypisana do grupy 604
      Klasyfikacji Środków Trwałych, obejmującej zbiorniki naziemne stalowe, wynosząca
      10%.
    Zdaniem Wnioskodawcy:
    Spółka jest uprawniona do zastosowania prawidłowych stawek amortyzacyjnych od
    przyjętych do amortyzacji środków trwałych za wcześniejsze lata podatkowe w granicach
    przedawnienia zobowiązania podatkowego jak również w odniesieniu do przyszłych
    okresów, tj. może zarówno wstecznie jak i na przyszłość zmiany obecnie stosowanych
    stawek amortyzacyjnych na prawidłowe. Zmiana taka nie spowoduje bowiem, że Spółka
    uzyska nieuzasadnione korzyści podatkowe, gdyż górną granicą sumy odpisów
    amortyzacyjnych pozostanie i tak wartość początkowa środka trwałego podlegającego
    amortyzacji.
    Ad 1
    I. Koszt uzyskania przychodów
    W świetle przepisu art. 15 ust. 1 ustawy o CIT kosztami uzyskania przychodów są koszty
    poniesione w celu osiągnięcia przychodów ze źródła przychodów lub w celu zachowania
    albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 16 ust.
    1. Koszty poniesione w walutach obcych przelicza się na złote według kursu średniego
    ogłaszanego przez Narodowy Bank Polski z ostatniego dnia roboczego poprzedzającego
    dzień poniesienia kosztu.
    Kosztami uzyskania przychodów są zatem wydatki związane z prowadzoną działalnością
    gospodarczą, po wyłączeniu zastrzeżonych w ustawie, o ile pozostają w związku
    przyczynowo skutkowym z osiąganymi przychodami lub służą zachowaniu bądź
    zabezpieczeniu źródła przychodów.
    Kosztami będą zarówno koszty uzyskania przychodów pozostające w bezpośrednim
    związku z uzyskiwanymi przychodami, jak i koszty uzyskania przychodów inne niż koszty
    bezpośrednio związane z przychodami (pozostające w związku pośrednim) - jeżeli zostanie
    wykazane, że zostały w sposób racjonalny poniesione w celu osiągnięcia przychodów,
    nawet wówczas, gdy z obiektywnych powodów przychód nie został osiągnięty.
    Zatem, do kosztów uzyskania przychodów można zaliczyć wszystkie koszty, zarówno te
    bezpośrednio, jak i pośrednio związane z przychodami, o ile zostały prawidłowo
    udokumentowane, za wyjątkiem kosztów ustawowo uznanych za niestanowiące kosztów
    uzyskania przychodów. Zaliczając dany wydatek do kosztów uzyskania przychodów należy

    wykazać jego związek z prowadzoną działalnością gospodarczą oraz to, że poniesienie
    wydatku ma lub może mieć wpływ na wielkość osiągniętego przychodu lub że wydatek ten
    jest związany z konkretnym przedsięwzięciem gospodarczym.
    Aby poniesiony wydatek musiał stanowić koszt uzyskania przychodu muszą być spełnione
    następujące warunki:
        został poniesiony przez podatnika, tj. w ostatecznym rozrachunku musi on zostać
        pokryty z zasobów majątkowych podatnika (nie stanowią kosztu uzyskania
        przychodu podatnika wydatki, które zostały poniesione na działalność podatnika
        przez osoby inne niż podatnik),
        jest definitywny (rzeczywisty), tj. wartość poniesionego wydatku nie została
        podatnikowi w jakikolwiek sposób zwrócona,
        pozostaje w związku z prowadzoną przez podatnika działalnością gospodarczą,
        poniesiony został w celu uzyskania, zachowania lub zabezpieczenia przychodów lub
        może mieć wpływ na wielkość osiągniętych przychodów,
        został właściwie udokumentowany,
        nie może znajdować się w grupie wydatków, których zgodnie z art. 16 ust. 1 ustawy
        o CIT, nie uważa się za koszty uzyskania przychodów.
    Art. 15 ust. 6 ustawy o CIT mówi, że kosztem uzyskania przychodów są odpisy z tytułu
    zużycia środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych (odpisy
    amortyzacyjne) dokonywane zgodnie z art. 16a-16m ustawy o CIT, przy czym w przypadku
    spółek nieruchomościowych odpisy dotyczące środków trwałych zaliczonych do grupy 1
    Klasyfikacji Środków Trwałych (KŚT) nie mogą być w roku podatkowym wyższe niż
    dokonywane zgodnie z przepisami o rachunkowości odpisy amortyzacyjne lub
    umorzeniowe z tytułu zużycia środków trwałych, obciążające w tym roku podatkowym
    wynik finansowy jednostki.
    Mając na uwadze powyższe, kosztem uzyskania przychodów mogą być również odpisy
    amortyzacyjne.
    II. Przedmiot amortyzacji
    Zgodnie z treścią przepisu art. 16a ust. 1 pkt 1 ustawy o CIT amortyzacji podlegają, z
    zastrzeżeniem art. 16c ustawy o CIT, stanowiące własność lub współwłasność podatnika,
    nabyte lub wytworzone we własnym zakresie, kompletne i zdatne do użytku w dniu
    przyjęcia do używania: budowle, budynki oraz lokale będące odrębną własnością,
    maszyny, urządzenia i środki transportu, inne przedmioty - o przewidywanym okresie
    używania dłuższym niż rok, wykorzystywane przez podatnika na potrzeby związane z
    prowadzoną przez niego działalnością gospodarczą albo oddane do używania na
    podstawie umowy najmu, dzierżawy lub umowy określonej w art. 17a pkt 1 ustawy o CIT.
    Zatem środek trwały podlega amortyzacji w sytuacji, gdy w dniu przyjęcia do używania jest
    kompletny i zdatny do użytku. Poprzez sformułowanie "zdatny do użytku" należy rozumieć
    możliwość faktycznego oraz prawnego użytkowania.
    Odpisów amortyzacyjnych dokonuje się od wartości początkowej środków trwałych lub
    wartości niematerialnych i prawnych, z zastrzeżeniem art. 16k ustawy o CIT, począwszy od
    pierwszego miesiąca następującego po miesiącu, w którym ten środek lub wartość
    wprowadzono do ewidencji, z zastrzeżeniem art. 16e, do końca tego miesiąca, w którym
    następuje zrównanie sumy odpisów amortyzacyjnych z ich wartością początkową lub w
    którym postawiono je w stan likwidacji, zbyto lub stwierdzono ich niedobór; suma
    odpisów amortyzacyjnych obejmuje również odpisy, których zgodnie z art. 16 ust. 1 nie
    uważa się za koszty uzyskania przychodów.

    W myśl art. 16d ustawy o CIT:
    1. Podatnicy mogą nie dokonywać odpisów amortyzacyjnych od składników majątku, o
      których mowa w art. 16a i 16b, których wartość początkowa określona zgodnie z art.
      16g nie przekracza 10 000 zł; wydatki poniesione na ich nabycie stanowią wówczas
      koszty uzyskania przychodów w miesiącu oddania ich do używania.
    2. Składniki majątku, o których mowa w art. 16a-16c ustawy o CIT, wprowadza się do
      ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych zgodnie z art. 9
      ust. 1, najpóźniej w miesiącu przekazania ich do używania. Późniejszy termin
      wprowadzenia uznaje się za ujawnienie środka trwałego lub wartości niematerialnej i
      prawnej, o których mowa w art. 16h ust. 1 pkt 4 ustawy o CIT.
    Art. 16i ust. 1 ustawy o CIT stanowi, że odpisów amortyzacyjnych od środków trwałych, z
    zastrzeżeniem art. 16j-16ł ustawy o CIT, dokonuje się przy zastosowaniu stawek
    amortyzacyjnych określonych w Wykazie stawek amortyzacyjnych i zasad, o których mowa
    w art. 16h ust. 1 pkt 1 ustawy o CIT.
    Z przywołanych wyżej przepisów wynika, że amortyzacja podatkowa jest formą
    rozłożonego w czasie obniżenia kosztów podatkowych o wartość składników majątku
    wykorzystywanych w działalności gospodarczej, które ulegają zużyciu w okresie dłuższym
    niż rok (środków trwałych). Okres amortyzacji odpowiada zazwyczaj przeciętnemu
    okresowi użytkowania danego rodzaju środka trwałego, co odzwierciedlają stawki
    określone w Wykazie rocznych stawek amortyzacyjnych, stanowiącym załącznik nr 1 do
    ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych. Warunkiem zaliczenia składnika
    majątku do środków trwałych jest jego własność lub współwłasność.
    Środkami trwałymi, w rozumieniu Klasyfikacji Środków Trwałych, są rzeczowe aktywa
    trwałe oraz zrównane z nimi składniki majątku, których przewidywany okres ekonomicznej
    użyteczności przekracza jeden rok, które są kompletne, zdatne do użytku i przeznaczone
    na potrzeby jednostki albo oddane do używania na podstawie najmu, dzierżawy lub innej
    umowy o podobnym charakterze.
    Załącznik nr 1 do ustawy o CIT jest wykazem rocznych stawek amortyzacyjnych, które
    przyporządkowane są do środków trwałych oznaczonych symbolami. Ich rozwinięcie
    znajduje się we wspomnianej wcześniej KŚT, którą określa Rozporządzenie Rady
    Ministrów z 3 października 2016 r. w sprawie klasyfikacji środków trwałych będące
    rozporządzeniem wykonawczym do ustawy z 29 czerwca 1995 r. o statystyce publicznej. W
    KŚT za podstawową jednostkę ewidencji przyjmuje się pojedynczy element majątku
    trwałego spełniający określone funkcje w procesie wytwarzania wyrobów i świadczenia
    usług. Może nim być budynek, maszyna, pojazd mechaniczny itp. Jedynie w nielicznych
    przypadkach dopuszcza się w ewidencji przyjęcie za pojedynczy obiekt - obiektu
    zbiorczego, którym może być zespół przewodów rurociągowych lub zespół latarni jednego
    typu użytkowanych na terenie zakładu, ulicy, osiedla, zespoły komputerowe itp.
    Uwzględniając stan faktyczny przedmiotowej sprawy, należy stwierdzić, że poszczególne
    składniki majątku, tj. fundamenty silosów oraz silos stalowy i silosy ze stopu aluminium,
    nie są trwale ze sobą powiązane, a ich demontaż może nastąpić bez ryzyka uszkodzenia
    zarówno samego obiektu, jak i tworzących go urządzeń. W konsekwencji, silos stalowy i
    silosy ze stopu aluminium oraz fundamenty silosów mogą być kwalifikowane jako
    odrębne środki trwałe.
    Z uwagi na brak trwałego powiązania silosu stalowego i silosów ze stopu aluminium z
    fundamentem, a tym samym z gruntem, zasadnym jest przyjęcie, że fundament oraz
    urządzenia te nie powinny być traktowane jako jednorodna całość, a tym samym nie
    należy ich amortyzować jednolitą stawką amortyzacyjną.
    W ocenie Wnioskodawcy, zasadne jest zastosowanie do fundamentów stawki
    amortyzacyjnej właściwej dla rodzaju 291 Klasyfikacji Środków Trwałych, wynoszącej 4,5%.
    Z kolei w odniesieniu do silosów ze stopu aluminium należy przyjąć stawkę amortyzacyjną

    przewidzianą dla rodzaju 605 Klasyfikacji Środków Trwałych, obejmującego zbiorniki
    naziemne z metali nieżelaznych, wynoszącą 10% a do silosu stalowego należy przyjąć
    stawkę amortyzacyjną przewidzianą dla rodzaju 604 Klasyfikacji Środków Trwałych,
    obejmującego zbiorniki naziemne stalowe, wynoszącą również 10%.
    Powyższe potwierdza Interpretacja indywidualna z 19 stycznia 2018 r., Dyrektor Krajowej
    Informacji Skarbowej, sygn. 0115-KDIT3.4011.370.2017.2.PSZ, w której mowa ,,Z
    przedstawionego we wniosku opisu zdarzenia przyszłego wynika, że Wnioskodawca jako
    inwestor zawarł umowę dotyczącą wykonania obiektu przemysłowego obejmującego
    zespół 4 silosów przeznaczonych do magazynowania ziarna wraz z urządzeniami
    odbierającymi i zasypującymi ziarno. (...) Urządzenia wskazane we wniosku nie są również
    trwale związane z fundamentem. Mogą stanowić samodzielne środki trwałe. W przypadku
    demontażu poszczególne urządzenia można odłączyć bez uszkodzenia obiektu jako
    całości, jak również składających się na ten obiekt urządzeń. Przyjmując zatem, że
    wszystkie wymienione we wniosku obiekty i urządzenia są samodzielnymi środkami
    trwałymi, należy zgodzić się z Wnioskodawcą, że każdy z tych środków trwałych (po
    zakwalifikowaniu do odpowiedniego rodzaju KŚT) będzie podlegał amortyzacji według
    odpowiednich stawek określonych w Wykazie rocznych stawek amortyzacyjnych
    stanowiących załącznik nr 1 do ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.”
    Podobne wnioski płyną z Interpretacji indywidualnej z 19 sierpnia 2024 r., Dyrektor
    Krajowej Informacji Skarbowej, sygn. 0114-KDWP.4011.111.2024.1.PP ,,Z opisu sprawy
    wynika, celem zwiększenia zakresu prowadzonej pozarolniczej działalności gospodarczej
    obejmującej skup i sprzedaży zbóż oraz rzepaku, zlecił Pan wykonawcom zewnętrznym
    wykonanie obiektu składającego się z 5 silosów przeznaczonych do przechowywania
    skupionych zbóż i rzepaku wraz z urządzeniami służącymi do przyjęcia, przemieszczania,
    czyszczenia, suszenia i wydawania przechowanych zbóż i rzepaku. W skład tego obiektu
    wchodzą silosy metalowe (5 szt.), kosz przyjęciowy, czyszczalnie (2 szt.), suszarnia,
    przenośniki poziome i pionowe, urządzenia sterujące, system pomiaru temperatury
    umocowane na wykonanej płycie betonowej. Poszczególne składniki tego obiektu (silosy,
    przenośniki poziome i pionowe, kosz przyjęciowy, suszarnie, czyszczalnia, system
    sterowania oraz pozostałe urządzenia) nie są ze sobą integralnie powiązane i mogą
    funkcjonować odrębnie. Wskazuje Pan, że sposób mocowania silosów i urządzeń
    powoduje, iż silosy i urządzenia nie są w sposób trwały związane z płytą betonową i mogą
    być w razie potrzeby od niej odłączone (wszystkie albo niektóre) i wykorzystane w innym
    obiekcie. Zarówno odłączone silosy (i inne urządzenia) jak i te które pozostaną po ich
    odłączeniu mogą funkcjonować i stanowić samodzielne środki trwałe. Przyjmując zatem,
    że wszystkie wymienione we wniosku obiekty i urządzenia są samodzielnymi środkami
    trwałymi, należy zgodzić się z Panem, że każdy z tych środków trwałych (po
    zakwalifikowaniu do odpowiedniego rodzaju KŚT) będzie podlegał amortyzacji według
    odpowiednich stawek określonych w Wykazie rocznych stawek amortyzacyjnych
    stanowiących załącznik nr 1 do ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.”
    Reasumując fundamenty silosów oraz silos stalowy i silosy ze stopu aluminium stanowią
    odrębne środki trwałe w rozumieniu art. 16a ustawy o CIT. Powyższe składniki majątku
    spełniają warunki uznania ich za samodzielne środki trwałe, co uzasadnia zastosowanie
    odrębnych stawek amortyzacyjnych zgodnych z Klasyfikacją Środków Trwałych
    W konsekwencji Wnioskodawca ma prawo do odrębnej amortyzacji ww. środków trwałych
    z zastosowaniem odpowiednich stawek amortyzacyjnych, to jest dla fundamentu ma
    zastosowanie stawka wynosząca 4,5%, natomiast dla silosu stalowego i dla silosów ze
    stopu aluminium stawka wynosząca 10%.
    Ad 2
    III. Zastosowanie stawki amortyzacyjnej z mocą wsteczną

    Zasady amortyzacji określa art. 16a–16m ustawy o CIT. Zgodnie z art. 16i ust. 1 ustawy o
    CIT, odpisy amortyzacyjne powinny być dokonywane zgodnie z wykazem stawek oraz
    zasadami, o których mowa w art. 16h ust. 1 pkt 1 ustawy o CIT.
    W niniejszej sprawie nie mamy do czynienia z przypadkiem obniżenia ani podwyższenia
    stawki amortyzacyjnej z uwagi na szczególne warunki eksploatacji środka trwałego.
    Problem wynika z błędnej kwalifikacji stawki amortyzacyjnej zastosowanej wobec silosu
    stalowego i silosów ze stopu aluminium oraz fundamentów pod silosy już na etapie ich
    ujęcia w ewidencji.
    Od samego początku właściwe było zastosowanie stawki 10% dla silosu stalowego i
    silosów ze stopu aluminium oraz stawki 4,5% dla fundamentów pod silosy, zgodnie z ich
    przynależnością do odpowiednich grup Klasyfikacji Środków Trwałych.
    W związku z tym, Wnioskodawca zamierza zastosować prawidłową stawkę amortyzacyjną
    za nieprzedawnione okresy rozliczeniowe, korygując dotychczasowe odpisy amortyzacyjne
    w celu dostosowania ich do właściwej kwalifikacji środka trwałego.
    Zdaniem Wnioskodawcy, w świetle art. 81 § 1 Ordynacji podatkowej, intencją
    ustawodawcy było umożliwienie podatnikom skorygowania wysokości odpisów
    amortyzacyjnych także za okresy przeszłe – począwszy od momentu ujęcia środka
    trwałego w ewidencji lub od początku dowolnego roku podatkowego – pod warunkiem, że
    nie nastąpiło jeszcze przedawnienie zobowiązania podatkowego.
    Stanowisko to znajduje pełne potwierdzenie w aktualnym i utrwalającym się orzecznictwie
    NSA.
    W szczególności warto wskazać na wyrok z 3 lutego 2022 r., sygn. II FSK 1413/19, który
    zapoczątkował zmieniającą się linię orzeczniczą. NSA podkreślił, że „Obowiązujące roczne
    stawki amortyzacji dla danych kategorii środków trwałych oraz wartości niematerialnych i
    prawnych zostały określone w załączniku nr 1 do ustawy o podatku dochodowym od osób
    prawnych. Stosownie zaś do art. 16i ust. 5 u.p.d.o.p. podatnicy mogą obniżać podane w
    Wykazie stawek amortyzacyjnych stawki dla poszczególnych środków trwałych. Zmiany
    stawki dokonuje się począwszy od miesiąca, w którym środki te zostały wprowadzone do
    ewidencji albo od pierwszego miesiąca każdego następnego roku podatkowego. Jak
    prawidłowo uznał sąd pierwszej instancji - wobec nieprecyzyjnej redakcji ww. przepisu -
    należy uznać, że jego brzmienie pozwala podatnikom podatku dochodowego na zmianę
    stawek amortyzacyjnych w odniesieniu zarówno do przyszłych, jak i przeszłych rozliczeń
    podatkowych. W konsekwencji wykładnia art. 16i ust. 5 u.p.d.o.p. zaprezentowana przez
    organ w zaskarżonej interpretacji jest przede wszystkim sprzeczna z wykładnią
    gramatyczną tego przepisu. Z językowego znaczenia ww. regulacji wynika, że podatnicy
    mogą obniżyć stosowane stawki zaczynając od miesiąca (rozliczenia za ten miesiąc) -
    rozumianego jako punkt w czasie - w którym środki trwałe zostały wprowadzone do ich
    ewidencji lub od pierwszego miesiąca któregokolwiek z następnych lat podatkowych.
    Powyższe stanowisko zgodne jest z art. art. 81 § 1 o.p., który dopuszcza możliwość
    dokonania korekty uprzedniego samoobliczenia podatku przez podatnika. Dopiero
    wyraźnie uregulowany w ustawie podatkowej wyjątek wyłącza uprawnienie dokonania
    takiej korekty, przy czym granicą prawa do dokonania korekty deklaracji jest
    przedawnienie zobowiązania podatkowego.”
    Ponadto w wyroku NSA z 16 lutego 2024 r., sygn. II FSK 708/21 - ,,Istotne ograniczenia w
    stosowaniu wykładanego przepisu dotyczą zatem okresu początkowego, którym jest
    miesiąc ujawnienia środka trwałego w ewidencji, a także konieczność stosowania jednej
    stawki w rozliczeniu za dany rok podatkowy. W ramach wykładni systemowej uznać zaś
    należy, że wsteczna możliwość modyfikowania wysokości dokonywanych odpisów
    amortyzacyjnych (kosztów uzyskania przychodów), a przez to również podstawy
    opodatkowania, ograniczona jest terminem przedawnienia zobowiązania podatkowego
    (art. 70 § 1 Op). Wbrew stanowisku organu podatkowego nie jest istotne odesłanie do
    "pierwszego miesiąca" rozumiane jako warunek dokonania omawianej zmiany koniecznie

    w tymże "pierwszym miesiącu". (...) 3.2. Powyższe stanowisko zgodne jest z art. 81 § 1 Op,
    który dopuszcza możliwość dokonania korekty uprzedniego samoobliczenia podatku
    przez podatnika. Dopiero wyraźnie uregulowany w ustawie podatkowej wyjątek wyłącza
    uprawnienie dokonania takiej korekty, przy czym granicą prawa do dokonania korekty
    deklaracji jest przedawnienie zobowiązania podatkowego. (...) Podkreślić należy, że gdyby
    ustawodawca zdecydował się na wprowadzenie takiego zakazu, to powinien uczynić to w
    sposób niebudzący wątpliwości w ustawie. Tego rodzaju ograniczeń podatnik ani organ
    podatkowy nie mogą domniemywać. (...) Nie zawsze jest możliwe oszacowanie
    ewentualnej wysokości straty podatkowej, zwłaszcza straty osiąganej na przestrzeni kilku
    lat. (...) Brak jest w konsekwencji podstaw prawnych uzasadniających wniosek, że
    wykładany przepis uniemożliwia dokonanie zmiany stawki amortyzacyjnej w trakcie
    danego roku podatkowego, z zastrzeżeniem dotyczącym konieczności zastosowania tej
    samej stawki amortyzacyjnej za wszystkie okresy rozliczeniowe danego roku
    podatkowego. Błędnie zatem wywodzi organ podatkowy, że - wbrew stanowisku
    wyrażonemu przez spółkę - nie jest ona uprawniona do dokonania zmiany stawek
    amortyzacyjnych z mocą wsteczną za poprzednie lata podatkowe ze skutkiem od
    "pierwszego miesiąca" danego roku podatkowego. Ograniczenie możliwości "wstecznego"
    modyfikowania wysokości dokonywanych odpisów amortyzacyjnych (kosztów uzyskania
    przychodów), a przez to również podstawy opodatkowania, związane jest z terminem
    przedawnienia zobowiązania podatkowego (art. 70 § 1 Op).”
    Co więcej, w wyroku NSA z 19 marca 2025 r., sygn. II FSK 856/22 NSA potwierdził, że,,
    Błędnie zatem wywodzi organ podatkowy, że - wbrew stanowisku wyrażonemu przez
    spółkę - nie jest ona uprawniona do dokonania zmiany stawek amortyzacyjnych z mocą
    wsteczną za poprzednie lata podatkowe ze skutkiem od "pierwszego miesiąca" danego
    roku podatkowego. Ograniczenie możliwości "wstecznego" modyfikowania wysokości
    dokonywanych odpisów amortyzacyjnych (kosztów uzyskania przychodów), a przez to
    również podstawy opodatkowania, związane jest z terminem przedawnienia zobowiązania
    podatkowego (art. 70 § 1-7 Op). Brak jest natomiast podstaw prawnych do wprowadzenia
    prezentowanego przez organ ograniczenia w ramach wykładni art. 16i ust. 5 updop, w
    oparciu o końcową część zdania drugiego tego przepisu, z pominięciem jego części
    początkowej.”
    Podobne wnioski wynikają z wyroku NSA z 25 stycznia 2024 r., sygn. II FSK 545/21.
    W powyżej przywołanych orzeczeniach wskazano jednoznacznie, że podatnik ma prawo
    do skorygowania stawki amortyzacyjnej z mocą wsteczną – od początku danego roku
    podatkowego lub od momentu ujęcia środka trwałego w ewidencji.
    Podsumowując, przedstawiona przez Wnioskodawcę argumentacja znajduje pełne
    potwierdzenie w aktualnym i utrwalającym się orzecznictwie NSA. Oznacza to, że
    dopuszczalne jest stosowanie właściwych stawek amortyzacyjnych z mocą wsteczną –
    zarówno od momentu ujęcia środka trwałego w ewidencji, jak i od początku wybranego
    roku podatkowego – pod warunkiem, że nie nastąpiło jeszcze przedawnienie
    zobowiązania podatkowego.
    W konsekwencji, stanowisko Wnioskodawcy należy uznać za zasadne.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest prawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Na wstępie należy zaznaczyć, że pytania przedstawione przez Państwa we wniosku o
    wydanie interpretacji indywidualnej wyznaczają zakres przedmiotowy tego wniosku. W
    związku z powyższym, wydana interpretacja dotyczy tylko sprawy będącej przedmiotem
    wniosku (Państwa zapytań). Zatem, inne kwestie wynikające z opisu sprawy i własnego
    stanowiska, nieobjęte pytaniami, nie zostały rozpatrzone w niniejszej interpretacji.
    Ponadto wskazać należy, że niniejsza interpretacja nie rozstrzyga kwestii kwalifikacji do

    odpowiedniej grupy Klasyfikacji Środków Trwałych. Kwestia ta została przyjęta jako
    niepodlegający ocenie element opisu stanu faktycznego i zdarzenia przyszłego.
    Zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób
    prawnych (t.j. Dz. U. z 2025 r. poz. 278 ze zm., dalej: „ustawa o CIT”):
      Kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów
      ze źródła przychodów lub w celu zachowania albo zabezpieczenia źródła
      przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 16 ust. 1. Koszty poniesione
      w walutach obcych przelicza się na złote według kursu średniego ogłaszanego przez
      Narodowy Bank Polski z ostatniego dnia roboczego poprzedzającego dzień
      poniesienia kosztu.
    Powyższa definicja kosztu uzyskania przychodu ma charakter ogólny. Z tej przyczyny przy
    kwalifikacji danego wydatku do kosztów uzyskania przychodów konieczne jest
    każdorazowe zbadanie, czy koszt ten pozostaje w związku przyczynowo-skutkowym z
    osiąganymi przychodami (lub możliwością ich osiągania) albo służy zachowaniu lub
    zabezpieczeniu źródła przychodów.
    Zgodnie z art. 15 ust. 6 ustawy o CIT:
      Kosztem uzyskania przychodów są odpisy z tytułu zużycia środków trwałych oraz
      wartości niematerialnych i prawnych (odpisy amortyzacyjne) dokonywane zgodnie z
      art. 16a-16m (...).
    Na podstawie art. 16a ust. 1 ustawy o CIT:
      Amortyzacji podlegają, z zastrzeżeniem art. 16c, stanowiące własność lub
      współwłasność podatnika, nabyte lub wytworzone we własnym zakresie, kompletne i
      zdatne do użytku w dniu przyjęcia do używania:
      1) budowle, budynki oraz lokale będące odrębną własnością,
      2) maszyny, urządzenia i środki transportu,
      3) inne przedmioty
      – o przewidywanym okresie używania dłuższym niż rok, wykorzystywane przez
      podatnika na potrzeby związane z prowadzoną przez niego działalnością
      gospodarczą albo oddane do używania na podstawie umowy najmu, dzierżawy lub
      umowy określonej w art. 17a pkt 1, zwane środkami trwałymi.
    Oznacza to, że wymienione w pkt 1-3 powyższej regulacji środki trwałe będą podlegały
    amortyzacji po spełnieniu następujących warunków:
        zostały nabyte lub wytworzone we własnym zakresie,
        stanowią własność lub współwłasność podatnika – amortyzacji podatkowej
        podlegają wyłącznie środki trwałe, do których przysługuje podatnikowi prawo
        własności, z wyjątkiem środków używanych przez leasingobiorcę na podstawie
        umowy leasingu finansowego oraz tych wymienionych w art. 16a ust. 2 ustawy o
        CIT,
        są kompletne i zdatne do użytku w dniu przyjęcia do używania - ustawodawca nie
        określił bliżej tych warunków, jednakże należy stwierdzić, że warunki te spełnia
        składnik majątku, który jest wyposażony we wszystkie elementy konstrukcyjne
        pozwalające na jego funkcjonowanie zgodnie z przeznaczeniem, ponadto sprawne
        technicznie i zalegalizowane prawnie w formie stosownych uprawnień, homologacji
        i pozwoleń na użytkowanie,

        przewidywany okres ich używania jest dłuższy niż rok – to podatnik samodzielnie
        decyduje o tym, jak długo będzie używany dany składnik,
        są wykorzystywane przez podatnika na potrzeby związane z prowadzoną przez
        niego działalnością gospodarczą albo oddane do używania na podstawie umowy
        najmu, dzierżawy lub umowy leasingu,
        nie są wymienione w katalogu środków trwałych wymienionych w art. 16c ustawy o
        CIT.
    Jak już wyżej zostało wskazane, środek trwały podlega amortyzacji w sytuacji, gdy w dniu
    przyjęcia do używania jest kompletny i zdatny do użytku. Składnik majątku spełnia
    kryterium kompletności, jeżeli jest wyposażony we wszystkie elementy konstrukcyjne
    umożliwiające jego funkcjonowanie, zgodnie z przeznaczeniem. Poprzez sformułowanie
    „zdatny do użytku” należy rozumieć możliwość faktycznego oraz prawnego użytkowania.
    Stosownie do art. 16d ust. 1 ustawy o CIT:
      Podatnicy mogą nie dokonywać odpisów amortyzacyjnych od składników majątku, o
      których mowa w art. 16a i 16b, których wartość początkowa określona zgodnie z art.
      16g nie przekracza 10.000 zł; wydatki poniesione na ich nabycie stanowią wówczas
      koszty uzyskania przychodów w miesiącu oddania ich do używania.
    W myśl art. 16d ust. 2 ustawy o CIT:
      Składniki majątku, o których mowa w art. 16a-16c, wprowadza się do ewidencji
      środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych zgodnie z art. 9 ust. 1,
      najpóźniej w miesiącu przekazania ich do używania. Późniejszy termin wprowadzenia
      uznaje się za ujawnienie środka trwałego lub wartości niematerialnej i prawnej, o
      których mowa w art. 16h ust. 1 pkt 4.
    Jak stanowi art. 16f ust. 1 ustawy o CIT:
      Podatnicy, z wyjątkiem tych, którzy ze względu na ogłoszoną upadłość nie prowadzą
      działalności gospodarczej, dokonują odpisów amortyzacyjnych od wartości
      początkowej środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych, o których
      mowa w art. 16a ust. 1 i ust. 2 pkt 1-3 oraz w art. 16b.
    W myśl art. 16f ust. 3 ustawy o CIT:
      Odpisów amortyzacyjnych dokonuje się zgodnie z art. 16h-16m, gdy wartość
      początkowa środka trwałego albo wartości niematerialnej i prawnej w dniu przyjęcia
      do używania jest wyższa niż 10 000 zł. W przypadku gdy wartość początkowa jest
      równa lub niższa niż 10 000 zł, podatnicy, z zastrzeżeniem art. 16d ust. 1, mogą
      dokonywać odpisów amortyzacyjnych zgodnie z art. 16h-16m albo jednorazowo w
      miesiącu oddania do używania tego środka trwałego lub wartości niematerialnej i
      prawnej, albo w miesiącu następnym.
    Stosownie do art. 16h ust. 1 pkt 1 ustawy o CIT:
      Odpisów amortyzacyjnych dokonuje się od wartości początkowej środków trwałych
      lub wartości niematerialnych i prawnych, z zastrzeżeniem art. 16k, począwszy od
      pierwszego miesiąca następującego po miesiącu, w którym ten środek lub wartość
      wprowadzono do ewidencji, z zastrzeżeniem art. 16e, do końca tego miesiąca, w
      którym następuje zrównanie sumy odpisów amortyzacyjnych z ich wartością
      początkową lub w którym postawiono je w stan likwidacji, zbyto lub stwierdzono ich
      niedobór; suma odpisów amortyzacyjnych obejmuje również odpisy, których zgodnie
      z art. 16 ust. 1 nie uważa się za koszty uzyskania przychodów.
    Zgodnie z art. 16h ust. 1 pkt 4 ustawy o CIT:

      Odpisów amortyzacyjnych dokonuje się od ujawnionych środków trwałych lub
      wartości niematerialnych i prawnych nieobjętych dotychczas ewidencją, począwszy
      od miesiąca następującego po miesiącu, w którym te środki lub wartości zostały
      wprowadzone do ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i
      prawnych.
    W myśl art. 16h ust. 2 ustawy o CIT:
      Podatnicy, z zastrzeżeniem art. 16l i 16ł, dokonują wyboru jednej z metod
      amortyzacji określonych w art. 16i-16k dla poszczególnych środków trwałych przed
      rozpoczęciem ich amortyzacji; wybraną metodę stosuje się do pełnego
      zamortyzowania danego środka trwałego.
    Stosownie do art. 16h ust. 4 ustawy o CIT:
      Podatnicy mogą dokonywać odpisów amortyzacyjnych w równych ratach co miesiąc
      albo w równych ratach co kwartał, albo jednorazowo na koniec roku podatkowego, z
      uwzględnieniem art. 16i. Suma odpisów amortyzacyjnych od środków trwałych oraz
      wartości niematerialnych i prawnych dokonanych w pierwszym roku podatkowym, w
      którym środki te zostały wprowadzone do ewidencji, nie może przekroczyć wartości
      tych odpisów przypadających za okres od wprowadzenia ich do ewidencji do końca
      tego roku podatkowego.
    Zgodnie z art. 16k ust. 1 ustawy o CIT:
      Odpisów amortyzacyjnych można dokonywać od wartości początkowej maszyn i
      urządzeń zaliczonych do grupy 3-6 i 8 Klasyfikacji oraz środków transportu, z
      wyłączeniem samochodów osobowych, w pierwszym podatkowym roku ich używania
      przy zastosowaniu stawek podanych w Wykazie stawek amortyzacyjnych
      podwyższonych, z zastrzeżeniem ust. 2, o współczynnik nie wyższy niż 2,0, a w
      następnych latach podatkowych od ich wartości początkowej pomniejszonej o
      dotychczasowe odpisy amortyzacyjne, ustalonej na początek kolejnych lat ich
      używania. Począwszy od roku podatkowego, w którym tak określona roczna kwota
      amortyzacji miałaby być niższa od rocznej kwoty amortyzacji obliczonej przy
      zastosowaniu metody określonej w art. 16i ust. 1, podatnicy dokonują dalszych
      odpisów amortyzacyjnych zgodnie z art. 16i.
    Jak stanowi art. 16i ust. 1 ustawy o CIT:
      Odpisów amortyzacyjnych od środków trwałych, z zastrzeżeniem art. 16j-16ł,
      dokonuje się przy zastosowaniu stawek amortyzacyjnych określonych w Wykazie
      stawek amortyzacyjnych i zasad, o których mowa w art. 16h ust. 1 pkt 1.
    Z powyższych przepisów wynika, że amortyzacja podatkowa stanowi formę rozłożonego w
    czasie obniżenia kosztów podatkowych wartością używanych w prowadzonej działalności
    gospodarczej przedmiotów, które zużywają się w okresie dłuższym niż 1 rok (środków
    trwałych). Okres amortyzacji jest zwykle zbliżony do standardowego okresu użytkowania
    danego rodzaju środków trwałych, co znajduje odzwierciedlenie w wysokości stawek
    amortyzacyjnych wskazanych w Wykazie rocznych stawek amortyzacyjnych, stanowiących
    załącznik nr 1 do ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych. Aby dany składnik
    majątku mógł zostać zaliczony do środków trwałych, musi stanowić własność lub
    współwłasność podatnika.
    Wykaz rocznych stawek amortyzacyjnych stanowi Załącznik nr 1 do ustawy o podatku
    dochodowym od osób prawnych. Stawki amortyzacyjne przyporządkowane są do środków
    trwałych oznaczonych symbolami. Ich rozwinięcie znajduje się w Klasyfikacji Środków
    Trwałych, którą określa Rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 3 października 2016 r. w
    sprawie klasyfikacji środków trwałych (t.j. Dz.U. z 2016 r. poz. 1864), będące
    rozporządzeniem wykonawczym do ustawy z dnia 29 czerwca 1995 r. o statystyce
    publicznej (t.j. Dz.U. z 2024 r. poz. 1799 ze zm.).

    Zgodnie z definicją przedstawioną w ww. rozporządzeniu, Klasyfikacja Środków Trwałych
    (dalej: „KŚT”) jest usystematyzowanym wykazem środków trwałych (obiektów) służących
    do celów ewidencyjnych, ustalania stawek odpisów amortyzacyjnych oraz badań
    statystycznych. W KŚT za podstawową jednostkę ewidencji przyjmuje się pojedynczy
    element majątku trwałego, spełniający określone funkcje w procesie wytwarzania
    wyrobów i świadczenia usług.
    Należy jednak zauważyć, że zarówno przepisy ww. ustawy o statystyce publicznej, jak i
    wydanego w celu jej wykonania rozporządzenia, nie są przepisami prawa podatkowego, a
    w konsekwencji, zgodnie z art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej, nie mogą być przedmiotem
    niniejszej interpretacji.
    Obowiązek odpowiedniej klasyfikacji środka trwałego spoczywa na podmiocie
    gospodarczym. Wynika to z komunikatu Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego z dnia
    18 grudnia 2023 r. w sprawie trybu udzielania informacji dotyczących standardów
    klasyfikacyjnych (Dz. Urz. GUS 2023 poz. 50). W przypadku trudności w ustaleniu właściwej
    klasyfikacji, zainteresowany podmiot może zwrócić się z wnioskiem do odpowiedniego
    Urzędu Statystycznego, który udziela informacji w zakresie stosowania wyżej powołanych
    standardów klasyfikacyjnych.
    Klasyfikacji środków trwałych dokonuje się na podstawie rozporządzenia Rady Ministrów z
    dnia 3 października 2016 r. w sprawie Klasyfikacji Środków Trwałych (Dz.U. 2016, poz.
    1864). Zgodnie z częścią I Uwagi Wstępne Objaśnień do ww. rozporządzenia Klasyfikacja
    Środków Trwałych (KŚT) jest usystematyzowanym zbiorem obiektów majątku trwałego
    służącym m.in. do celów ewidencyjnych, ustalania stawek odpisów amortyzacyjnych oraz
    badań statystycznych. W Klasyfikacji Środków Trwałych za podstawową jednostkę
    ewidencji przyjmuje się pojedynczy element majątku trwałego spełniający określone
    funkcje w procesie wytwarzania wyrobów i świadczenia usług.
    Biorąc pod uwagę opis sprawy oraz obowiązujące w tym zakresie przepisy prawa
    podatkowego należy wskazać, że podstawowym kryterium stanowiącym o klasyfikacji
    danego urządzenia (nabytego lub wytworzonego przez podatnika) jako odrębnego środka
    trwałego jest kwestia jego kompletności i zdatności do używania.
    Przepisy prawa podatkowego nie wyjaśniają co należy rozumieć pod pojęciem „kompletny
    i zdatny do użytkowania”. Zgodnie z regułą wykładni językowej, w myśl której w sytuacji,
    gdy ustawodawca nie nadał danemu terminowi szczególnego znaczenia, stosując definicję
    ustawową, należy przyjąć takie jego znaczenie, jakie funkcjonuje w języku powszechnym.
    W języku powszechnym – jak wynika z definicji zawartej w Słowniku języka polskiego
    Wydawnictwa Naukowego PWN (www.sjp.pwn.pl) – pojęcie „używać” jest synonimem
    pojęcia „użyć” i oznacza, m.in. „zastosować coś jako środek, narzędzie” oraz „zrobić z
    czegoś użytek”. Z powyższego należy wywieść, że oddanie środka trwałego „do używania”
    jest ściśle związane z włączeniem go do wykorzystywania w prowadzonej działalności
    gospodarczej, po uprzednim stwierdzeniu, że jest on kompletny i zdatny do użytku.
    Składnik majątku spełnia kryterium kompletności, jeżeli jest wyposażony we wszystkie
    elementy konstrukcyjne umożliwiające jego funkcjonowanie, zgodnie z przeznaczeniem.
    Poprzez sformułowanie „zdatny do użytku” należy rozumieć możliwość faktycznego oraz
    prawnego użytkowania – po uzyskaniu stosownych pozwoleń i koncesji. Oznacza to, że w
    dniu przyjęcia do używania środki trwałe powinny być obiektywnie gotowe do
    wykorzystywania ich przez podatnika na potrzeby związane z prowadzoną przez niego
    działalnością gospodarczą.
    Takie rozumienie kryteriów „kompletności” i „zdatności do użytku” prezentowane jest
    szeroko w doktrynie prawa podatkowego:
        „kompletne i zdatne do użytku są takie składniki majątku trwałego, które zawierają
        wszystkie elementy konstrukcyjne niezbędne do prawidłowego funkcjonowania

        zgodnie z ich przeznaczeniem, bez narażenia życia lub zdrowia osób z nich
        korzystających, które ponadto posiadają stosowne atesty i homologacje oraz
        dopuszczone są do używania przez właściwe organy administracji państwowej” (J.
        Marciniuk, Podatek dochodowy od osób prawnych, Komentarz, C.H. Beck,
        Warszawa 2009, s. 518-519);
        „składnik majątku spełnia przesłanki kompletności i zdatności do użytku, jeżeli jest
        on wyposażony we wszystkie elementy konstrukcyjne umożliwiające jego
        funkcjonowanie zgodnie z przeznaczeniem, ponadto są sprawne technicznie i
        zalegalizowane prawnie w formie stosownych uprawnień, homologacji i pozwoleń
        na użytkowanie” (E. Mazur, Komentarz do art. 16(a) ustawy o podatku dochodowym
        od osób prawnych, 2009, LEX);
        „zdatność do użytku w wielu sytuacjach faktycznych oznaczać będzie konieczność
        spełnienia szeregu wymogów formalnoprawnych nakładanych na przedsiębiorcę
        przez odrębne przepisy” (M. Wilk, Komentarz do art. 16(a) ustawy o podatku
        dochodowym od osób prawnych, 2014, LEX);
        „kompletność oraz zdatność do użytku w dniu przyjęcia do używania oznacza też,
        że środek trwały zawiera wymagane elementy konstrukcyjne pozwalające na jego
        funkcjonowanie zgodnie z przeznaczeniem, jest sprawny technicznie, a jeśli istnieją
        wymogi formalne, to także one są spełnione” (M. Ślifirczyk, F. Świtała, R.
        Krasnodębski, G. Dźwigała, P. Karwat, Z. Huszcz, Ustawa o podatku dochodowym
        od osób prawnych. Komentarz, Lexis Nexis, Warszawa 2009).
    W świetle powyższego należy podkreślić, że składnik majątku spełnia kryterium
    kompletności, jeżeli jest wyposażony we wszystkie elementy umożliwiające jego
    funkcjonowanie, zgodnie z przeznaczeniem. Natomiast, sformułowanie „zdatny do użytku”
    należy rozumieć jako „możliwość faktycznego oraz prawnego użytkowania”. Przepisy
    ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych nie zawierają definicji „zbiorczy środek
    trwały”, ani nie dopuszczają możliwości dokonywania od „zbiorczego środka trwałego”
    odpisów amortyzacyjnych.
    Zgodnie z definicją przedstawioną w rozporządzeniu Rady Ministrów, Klasyfikacja
    Środków Trwałych (dalej: „KŚT”) jest usystematyzowanym wykazem środków trwałych
    (obiektów) służących do celów ewidencyjnych, ustalania stawek odpisów amortyzacyjnych
    oraz badań statystycznych. W KŚT za podstawową jednostkę ewidencji przyjmuje się
    pojedynczy element majątku trwałego, spełniający określone funkcje w procesie
    wytwarzania wyrobów i świadczenia usług. Może nim być budynek, maszyna, pojazd
    mechaniczny itp. Jedynie w nielicznych przypadkach dopuszcza się w ewidencji przyjęcie
    za pojedynczy obiekt obiektu zbiorczego, którym może być zespół przewodów
    rurociągowych lub zespół latarni jednego typu użytkowanych na terenie zakładu, ulicy,
    osiedla, zespoły komputerowe itp.
    Należy jednak zauważyć, że zarówno przepisy ww. ustawy o statystyce publicznej, jak i
    wydanego w celu jej wykonania rozporządzenia, nie są przepisami prawa podatkowego, a
    w konsekwencji, zgodnie z art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej, nie mogą być przedmiotem
    niniejszej interpretacji. Obowiązek odpowiedniej klasyfikacji środka trwałego spoczywa na
    podmiocie gospodarczym. Wynika to z komunikatu Prezesa Głównego Urzędu
    Statystycznego z dnia 24 stycznia 2005 r. w sprawie trybu udzielania informacji
    dotyczących standardów klasyfikacyjnych (Dz. Urz. GUS Nr 1, poz. 11). W przypadku

    trudności w ustaleniu właściwej klasyfikacji, zainteresowany podmiot może zwrócić się z
    wnioskiem do odpowiedniego Urzędu Statystycznego, który udziela informacji w zakresie
    stosowania wyżej powołanych standardów klasyfikacyjnych.
    Państwa wątpliwości dotyczą ustalenia, czy Spółce przysługuje prawo do odrębnej
    amortyzacji fundamentu oraz silosu stalowego i silosów ze stopu aluminiowego jako
    odrębnych środków trwałych w rozumieniu art. 16a Ustawy o CIT z zastosowaniem
    odpowiedniej stawki amortyzacyjnej.
    Z opisu sprawy wynika, że Spółka jest producentem (...). Spółka posiada w swoim majątku
    trwałym (...) silosów magazynowych metalowych, wykonanych ze stopu aluminiowego i
    jeden silos stalowy, przy czym wszystkie silosy zamontowane są na betonowym
    fundamencie. Silosy te są używane do napełniania, przechowywania i wyprowadzania
    materiałów sypkich (tworzywa sztuczne w postaci proszku, jako granulat lub jako materiał
    z recyklingu), używanych przez Spółkę do produkcji (...). Silosy aluminiowe ulokowane są
    na zewnątrz hal produkcyjnych, natomiast silos stalowy wewnątrz hali produkcyjnej.
    Spółka rozpoczęła użytkowanie silosów w 1994 roku. Dla celów amortyzacji, Spółka
    traktowała i traktuje silosy i ich fundamenty jako jeden środek trwały i dokonywała w
    przeszłości i w dalszym ciągu dokonuje od nich odpisów amortyzacyjnych z
    zastosowaniem stawki 2,5% rocznie.
    Spółka wskazuje, że poszczególne składniki majątku, tj. fundamenty silosów oraz silos
    stalowy i silosy ze stopu aluminium, nie są trwale ze sobą powiązane, a ich demontaż
    może nastąpić bez ryzyka uszkodzenia czy zmiany parametrów użytkowych zarówno
    samego odłączanego silosu, jak i fundamentu, na którym dany silos był zainstalowany.
    Zarówno odłączony silos jak i fundamenty mogą być dalej wykorzystywane – możliwe jest
    ponowne zainstalowanie silosu w innym miejscu oraz zainstalowanie innego silosu na
    fundamencie dostępnym po demontażu poprzednio używanego silosu, bez wpływu na
    prawidłowość i parametry funkcjonowania zarówno silosów jak i fundamentu.
    Biorąc pod uwagę powyższe, należy zgodzić się z Państwem, że zarówno fundament, jak i
    silosy spełniają kryteria uznania ich za odrębne środki trwałe. Oznacza to, że przysługuje
    Państwu prawo amortyzacji fundamentu, silosu stalowego i silosów ze stopu
    aluminiowego jako odrębnych środków trwałych w rozumieniu art. 16a ustawy o CIT. W
    konsekwencji mają Państwo prawo do odrębnej amortyzacji ww. środków trwałych z
    zastosowaniem odpowiedniej stawki amortyzacyjnej.
    Jak wskazano, obowiązek odpowiedniej klasyfikacji środka trwałego spoczywa na
    podmiocie gospodarczym. W przypadku trudności w ustaleniu właściwej klasyfikacji,
    zainteresowany podmiot może zwrócić się z wnioskiem do odpowiedniego Urzędu
    Statystycznego, który udziela informacji w zakresie stosowania wyżej powołanych
    standardów klasyfikacyjnych.
    Zatem Państwa stanowisko w zakresie pytania nr 1 jest prawidłowe.
    Zgodnie z art. 9 ust. 1 ustawy o CIT:
      Zgodnie z a Podatnicy są obowiązani do prowadzenia ewidencji rachunkowej,
      zgodnie z odrębnymi przepisami, w sposób zapewniający określenie wysokości
      dochodu (straty), podstawy opodatkowania i wysokości należnego podatku za rok
      podatkowy, a także do uwzględnienia w ewidencji środków trwałych oraz wartości
      niematerialnych i prawnych informacji niezbędnych do obliczenia wysokości odpisów
      amortyzacyjnych zgodnie z przepisami art. 16a-16m.
    Z powyższych regulacji wynika więc obowiązek:
        prawidłowego określenia składników majątkowych, które mogą stanowić środki
        trwałe zgodnie z obowiązującymi regulacjami,

        ustalania ich wartości początkowej, która stanowi podstawę do obliczenia
        wysokości odpisów amortyzacyjnych,
        wprowadzenia tych środków i tych wartości do ewidencji dla celów umożliwienia
        dokonywania odpisów amortyzacyjnych w przewidzianej prawem wysokości.
    Mając na uwadze powyższe, jeżeli nie zostały określone w sposób prawidłowy środki
    trwałe stanowiące majątek Spółki, ich wartość początkowa lub dokonywane od niej odpisy
    amortyzacyjne, Spółka jest zobowiązana do dokonania odpowiednich korekt w celu
    ustalenia prawidłowej wartości początkowej poszczególnych środków trwałych oraz
    dokonywanych odpisów amortyzacyjnych. Ma to bowiem na celu zapewnienie
    poprawności dokonywanych rozliczeń podatkowych po stronie Spółki.
    Art. 15 ust. 4i ustawy o CIT wskazuje, że jeżeli korekta kosztu uzyskania przychodów, w
    tym odpisu amortyzacyjnego, nie jest spowodowana błędem rachunkowym lub inną
    oczywistą omyłką, korekty dokonuje się poprzez zmniejszenie lub zwiększenie kosztów
    uzyskania przychodów poniesionych w okresie rozliczeniowym, w którym została
    otrzymana faktura korygująca lub, w przypadku braku faktury, inny dokument
    potwierdzający przyczyny korekty.
    Ponadto zgodnie z art. 15 ust. 4j ustawy o CIT, jeżeli w okresie rozliczeniowym, o którym
    mowa w ust. 4i, podatnik nie poniósł kosztów uzyskania przychodów lub kwota
    poniesionych kosztów uzyskania przychodów jest niższa niż kwota zmniejszenia, podatnik
    jest obowiązany zwiększyć przychody o kwotę, o którą nie zostały zmniejszone koszty
    uzyskania przychodów.
    Zgodnie z art. 15 ust. 4k pkt 1 Ustawy o CIT powyższych przepisów nie stosuje się jednak
    do korekty dotyczącej kosztu uzyskania przychodów związanego ze zobowiązaniem
    podatkowym, które uległo przedawnieniu.
    Mając na uwadze powyższe, należy zatem wskazać, iż zasadniczo przyczyny korekty
    można podzielić na dwie grupy:
        istniejące w dacie poniesienia kosztu wynikające z błędu rachunkowego lub innej
        omyłki,
        powstające z innej przyczyny, ale zasadniczo w okresie późniejszym niż poniesienie
        kosztu.
    W przypadku korekty kosztu, która jest spowodowana błędem rachunkowym lub
    oczywistą omyłką, korekta kosztu powinna być dokonywana ze skutkiem wstecznym.
    Pojęcia „błędu rachunkowego” i „oczywistej omyłki” nie zostały zdefiniowane na gruncie
    Ustawy o CIT. Z tego względu pojęcia te należy zatem rozumieć zgodnie z ich znaczeniem
    potocznym.
    W odniesieniu do „błędu rachunkowego”, należy wskazać sytuację, gdy koszt został
    niewłaściwie ujęty w księgach ze względu na błąd w toku wykonywania operacji (np.
    wprowadzenie do ksiąg rachunkowych nieprawidłowych kwot, zastosowanie wadliwego
    kursu waluty obcej przy przeliczaniu wartości przychodu na złote, błędna klasyfikacja
    danego zdarzenia).
    Zgodnie ze Słownikiem Języka Polskiego PWN (wersja internetowa www.sip.pwn.pl), przez
    „omyłkę” należy rozumieć „spostrzeżenie, sąd niezgodny z rzeczywistością, niewłaściwe
    postępowanie, posunięcie”. W konsekwencji, za „inną oczywistą omyłkę” należy uznać inny
    oczywisty błąd, który nie jest jednocześnie błędem rachunkowym. Takim błędem będzie
    np. zastosowanie błędnych cen (np. cen innych towarów oferowanych przez podatnika,
    nie zaś cen towarów faktycznie dostarczonych). Okoliczność taka musi mieć charakter
    pierwotny, tj. istnieć już w momencie wystawiania pierwotnego dokumentu.

    Podsumowując, w przypadku gdy nieprawidłowe ujęcie kosztu było wynikiem błędu
    rachunkowego lub oczywistej omyłki, korekta kosztu podatkowego powinna być
    dokonana „wstecznie”, tj. w okresie, w którym powstał pierwotnie koszt. Natomiast, gdy
    korekta wynika z okoliczności następujących już po zaistnieniu pierwotnego zdarzenia, jak
    np. obniżenie ceny, udzielenie rabatu, zwrotu towaru czy gwarancja lub rękojmia,
    powinna być dokonana na bieżąco.
    Tym samym, jeżeli określony środek trwały został omyłkowo zakwalifikowany jako część
    innego środka trwałego (i tym samym wartość tego drugiego środka trwałego została
    błędnie określona) lub w wartości środka trwałego nie uwzględniono jego części
    składowych, lub w ogóle błędnie ustalono wartość środka trwałego, możliwe i konieczne
    powinno być dokonanie korekty sprowadzającej się do właściwego ujęcia poszczególnych
    środków trwałych w ewidencji oraz ustalenia ich wartości wraz z odpowiednim
    skorygowaniem odpisów amortyzacyjnych ze skutkiem wstecznym. Należy także ustalić
    właściwą wartość środków trwałych w sytuacji dokonania wcześniej błędnego jej
    określenia.
    Z taką sytuacją mamy do czynienia w przypadku Spółki, gdzie błędnie dla celów
    amortyzacji, Spółka traktowała i traktuje silosy i ich fundamenty jako jeden środek trwały,
    składniki majątkowe, które spełniają definicję środka trwałego zawartą w art. 16a Ustawy
    o CIT i mogły stanowić odrębne środki trwałe. To zaowocowało brakiem rozpoznania i
    zaewidencjonowania ich jako odrębnych środków trwałych oraz odrębnego określenia ich
    wartości początkowej, a także brakiem dokonywania od nich odrębnych odpisów
    amortyzacyjnych.
    W stosunku do środków trwałych, które zostały błędnie uwzględnione w wartości innych
    środków trwałych, istotnym jest, że w przedmiotowej sprawie nie możemy mieć do
    czynienia z ujawnieniem środków trwałych, o której mowa w art. 16d ust. 2 Ustawy o CIT.
    Przedmiotem ujawnienia są bowiem te środki trwałe, które były wykorzystywane w
    działalności gospodarczej, ale nie zostały dotąd wprowadzone do ewidencji środków
    trwałych i nie były przedmiotem amortyzacji podatkowej. Tymczasem wartość Składników,
    o których mowa we wniosku majątkowych była już „wprowadzona” do ewidencji oraz
    amortyzowana w ramach innych środków trwałych. Tym samym nie może już dojść do ich
    ujawnienia. Powyższe odnosi się także do składników majątku, które zostały wykazane
    jako odrębne środki trwałe, pomimo, że powinny stanowić część składową innego środka
    trwałego i zwiększyć jego wartość początkową.
    Zatem, jak już wyżej wskazano, Spółka w stosunku do środków trwałych, które zostały
    błędnie ujęte w wartości innych środków trwałych powinna dokonać stosownych korekt
    poprzez:
        zmniejszenie wartości początkowej środka trwałego o wartość błędnie
        zakwalifikowanego do niego składnika majątkowego i skorygować „wstecz” (in
        minus) odpisy amortyzacyjne od jego wartości początkowej,
        wyodrębnić w ewidencji środek trwały, ustalić jego wartość początkową, ustalić
        metodę oraz stawkę amortyzacyjną i dokonać korekty „wstecz” (in plus) odpisów
        amortyzacyjnych.
    Należy jednak zauważyć, że ewentualna korekta odpisów amortyzacyjnych (kosztów
    podatkowych) zarówno in plus jak i in minus mogłaby dotyczyć jedynie odpisów
    dokonanych w okresie nieprzedawnionym. Okres wcześniejszy jest bowiem okresem, w
    którym nie ma możliwości dokonywania korekt podatkowych ze względu na instytucję
    przedawnienia (która powoduje wygaśnięcie zobowiązań podatkowych), o której mowa w
    art. 68 i nast. Ordynacji Podatkowej (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.). Zgodnie z art. 70
    ust. 1 Ordynacji podatkowej zobowiązanie podatkowe przedawnia się z upływem 5 lat,
    licząc od końca roku kalendarzowego, w którym upłynął termin płatności podatku.

    Zgodnie z art. 86 ust. 1 Ordynacji Podatkowej podatnicy obowiązani do prowadzenia ksiąg
    podatkowych przechowują księgi i związane z ich prowadzeniem dokumenty do czasu
    upływu okresu przedawnienia zobowiązania podatkowego, chyba że ustawy podatkowe
    stanowią inaczej. Instytucja przedawnienia przesądza o braku możliwości dokonywania
    zmian odpisów amortyzacyjnych za lata przedawnione. Dla celów prawidłowego ustalenia
    kosztów wynikających z dokonywanych odpisów amortyzacyjnych, konieczne jest bowiem
    posiadanie prawidłowo prowadzonej ewidencji środków trwałych, która warunkuje
    odpowiednie ujęcie kosztów podatkowych w okresie nieprzedawnionym.
    Powyższe zapewnia spójne podejście w zakresie metodologii dokonywania korekty
    odpisów amortyzacyjnych. W szczególności, niesłuszne byłoby podejście polegające na
    dokonaniu zmian w ewidencji środków trwałych (i stosownych korekt odpisów
    amortyzacyjnych) tylko dla tych Składników majątkowych, które powinny być
    wprowadzone do ewidencji w okresie nieprzedawnionym. Powodowałoby to efektywnie
    niejednolite podejście w zakresie stosowania art. 15 ust. 4i Ustawy o CIT i „wybiórcze”
    korygowanie błędów zidentyfikowanych przez Spółkę w zakresie sposobu ewidencji
    środków trwałych.
    Nie można jednak uznać, że art. 16i ust. 5 ustawy o CIT, zezwala na modyfikowanie
    odpisów amortyzacyjnych (a więc w konsekwencji wysokości kosztów podatkowych) za
    okresy wcześniejsze. Analogiczne zasady należy przyjąć do podwyższenia stawek
    amortyzacyjnych. Podatnicy nie są uprawnieni do modyfikowania kosztów uzyskania
    przychodów w dowolnym dla siebie momencie i za dowolny okres w przeszłości według
    własnego uznania, bez wyraźnej przyczyny powodującej korektę. Taką przyczyną może być
    m.in. błąd rachunkowy, oczywista omyłka czy też błędnie stosowane stawki amortyzacji. W
    niniejszej sprawie nie mamy do czynienia z przypadkiem obniżenia ani podwyższenia
    stawki amortyzacyjnej z uwagi na szczególne warunki eksploatacji środka trwałego.
    Problem wynika z błędnej kwalifikacji stawki amortyzacyjnej zastosowanej wobec silosu
    stalowego i silosów ze stopu aluminium oraz fundamentów pod silosy już na etapie ich
    ujęcia w ewidencji. Od samego początku zarówno fundament, jak i silosy spełniały kryteria
    uznania ich za odrębne środki trwałe oraz stosowania do każdego z nich właściwej stawki
    amortyzacyjnej wynikającej z Klasyfikacji Środków Trwałych.
    W związku z tym, Spółka może zastosować prawidłową stawkę amortyzacyjną za
    nieprzedawnione okresy rozliczeniowe, korygując dotychczasowe odpisy amortyzacyjne w
    celu dostosowania ich do właściwej kwalifikacji środka trwałego.
    Tym samym Państwa stanowisko w zakresie pytania nr 2 jest prawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy:
        stanu faktycznego, który Państwo przedstawili i stanu prawnego, który
        obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia.
        zdarzenia przyszłego, które Państwo przedstawili i stanu prawnego, który
        obowiązuje w dniu wydania interpretacji.
    Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy
    rzeczywisty stan faktyczny sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie
    ze stanem faktycznym (opisem zdarzenia przyszłego) podanym przez Państwa w złożonym
    wniosku. W związku z powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu
    przedstawionego we wniosku opisu sprawy, udzielona odpowiedź traci swoją aktualność.
    Odnosząc się do powołanych przez Państwa we wniosku interpretacji indywidualnych i
    wyroków sądów, wskazać należy, że zostały one wydane w indywidualnych sprawach

    innych podmiotów i nie wiążą Organu w sprawie będącej przedmiotem wniosku. Zostały
    wydane/zapadły w określonym stanie faktycznym i w tych sprawach rozstrzygnięcia w nich
    zawarte są wiążące. Nie mogą one zatem przesądzać o niniejszym rozstrzygnięciu.
    Natomiast organy podatkowe mimo, że w ocenie indywidualnych spraw podatników
    posiłkują się wydanymi rozstrzygnięciami sądów i innych organów podatkowych, to nie
    mają możliwości zastosowania ich wprost, z tego powodu, że nie stanowią materialnego
    prawa podatkowego. Każdą sprawę Organ jest zobowiązany rozpatrywać indywidualnie.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
        Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb
        ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz.
        111 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa
        sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia
        przyszłego i zastosują się Państwo do interpretacji.
        Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej stanowi element
      czynności będących przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
      z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
        Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego
    Sądu Administracyjnego w (...). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje
    ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
    (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
        w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
        Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
        w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na
        adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS
        /SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.