Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0114-KDIP1-1.4012.403.2025.3.KOM
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-08-07
Teza: Prawo do skorzystania z odrębnego dla każdego Małżonka
limitu zwolnienia z art. 113 ust. 1 ustawy, z tytułu usług najmu
wszystkich lokali wchodzących w skład majątku wspólnego
świadczonej przez oboje Małżonków, możliwość zastosowania
zwolnienia od podatku VAT na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 36
ustawy dla usługi najmu zarówno lokali mieszkalnych i
komórek lokatorskich, jak i miejsc postojowych, możliwość
korzystania ze zwolnienia podmiotowego, o którym mowa w
art. 113 ust. 1 ustawy w odniesieniu do przychodów z tytułu
najmu lokali użytkowych, miejsc postojowych oraz komórek
lokatorskich.
Słowa kluczowe: limit-limit obrotu
lokal-lokal mieszkalny
lokal-lokal użytkowy
małżonkowie-majątek wspólny małżonków
miejsce-miejsce postojowe
najem
zwolnienie-zwolnienie podmiotowe
zwolnienie-zwolnienie przedmiotowe
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II-
Rozdział 1-art. 5-ust. 1-pkt 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II-
Rozdział 2-art. 8-ust. 1-pkt 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III-
Rozdział 1-art. 15-ust. 1
1
Zagadnienia: Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II. Zakres
opodatkowania-Rozdział 2. Dostawa towarów i
świadczenie usług -Świadczenie usług
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III. Podatnicy,
płatnicy i przedstawiciele podatkowi-Rozdział 1.
Podatnicy i płatnicy-Działalność gospodarcza
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III. Podatnicy,
płatnicy i przedstawiciele podatkowi-Rozdział 1.
Podatnicy i płatnicy-Podatnicy
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział VIII.
Wysokość opodatkowania -Rozdział 2. Zwolnienia -
Zwolnienia przedmiotowe-Usługi w zakresie
wynajmowania lub wydzierżawiania nieruchomości o
charakterze mieszkalnym lub części nieruchomości na
cele mieszkaniowe
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział XII.
Procedury szczególne-Rozdział 1. Szczególne procedury
dotyczące drobnych przedsiębiorców -Zwolnienie
podatkowe-Zwolnienie podmiotowe - limit
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III-
Rozdział 1-art. 15-ust. 2
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział
VIII-Rozdział 2-art. 43-ust. 1-pkt 36
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział
XII-Rozdział 1-art. 113-ust. 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział
XII-Rozdział 1-art. 113-ust. 13-pkt 2-lit. a
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział
XII-Rozdział 1-art. 113-ust. 13-pkt 2-lit. d
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział
XII-Rozdział 1-art. 113-ust. 2-pkt 2-lit. a

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest:

        prawidłowe - w zakresie prawa do skorzystania z odrębnego dla każdego Małżonka
        limitu zwolnienia z art. 113 ust. 1 ustawy, z tytułu usług najmu wszystkich lokali
        wchodzących w skład majątku wspólnego świadczonej przez oboje Małżonków,
        nieprawidłowe – w zakresie możliwości zastosowania zwolnienia od podatku VAT
        na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 36 ustawy dla usługi najmu zarówno lokali
        mieszkalnych i komórek lokatorskich, jak i miejsc postojowych,
        prawidłowe – w zakresie możliwości korzystać ze zwolnienia podmiotowego, o
        którym mowa w art. 113 ust. 1 ustawy w odniesieniu do przychodów z tytułu najmu
        lokali użytkowych, miejsc postojowych oraz komórek lokatorskich.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług
    (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 775), zwanej dalej „ustawą”:
      Opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, zwanym dalej „podatkiem”,
      podlegają odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium
      kraju.
    W myśl art. 7 ust. 1 ustawy:
      Przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się
      przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (...).
    Stosownie do art. 8 ust. 1 ustawy:
      Przez świadczenie usług, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się każde
      świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej
      niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu
      art. 7, w tym również:
      1) przeniesienie praw do wartości niematerialnych i prawnych, bez względu na
      formę, w jakiej dokonano czynności prawnej;
      2) zobowiązanie do powstrzymania się od dokonania czynności lub do tolerowania
      czynności lub sytuacji;
      3) świadczenie usług zgodnie z nakazem organu władzy publicznej lub podmiotu
      działającego w jego imieniu lub nakazem wynikającym z mocy prawa.
    Z cytowanych wyżej przepisów ustawy wynika, że przez usługę należy rozumieć każde
    świadczenie na rzecz danego podmiotu niebędące dostawą towarów.
    Nie każda jednak czynność stanowiąca dostawę towarów lub świadczenie usług w
    rozumieniu art. 5 ustawy podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.
    Dostawa towarów lub świadczenie usług podlegają opodatkowaniu podatkiem od
    towarów i usług wyłącznie wówczas, gdy dokonywane są przez podmiot mający status
    podatnika, a dodatkowo działającego w takim charakterze w odniesieniu do danej
    transakcji.
    Na podstawie art. 15 ust. 1 ustawy:
      Podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości
      prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o
      której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności.
    Stosownie do art. 15 ust. 2 ww. ustawy:
      Działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców
      lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz

      rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność
      gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu
      towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów
      zarobkowych.
    Zatem definicja działalności gospodarczej ma charakter uniwersalny, pozwalający na
    objęcie pojęciem „podatnik” tych wszystkich podmiotów, które prowadzą określaną
    działalność, występując w profesjonalnym obrocie gospodarczym. Przy tym, z art. 15 ust. 2
    ustawy jednoznacznie wynika, że pod pojęciem działalności gospodarczej należy rozumieć
    także czynności polegające na wykorzystywaniu towarów lub wartości niematerialnych i
    prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych. W tym przypadku decydujące
    znaczenie ma ciągłość wykorzystywania majątku. Wykorzystywanie towarów lub wartości
    niematerialnych i prawnych ma miejsce przede wszystkim poprzez oddanie ich w stosunki
    obligacyjne, np. w najem, dzierżawę itp. Przy czym przez ciągłość wykorzystywania
    składników majątku rozumieć należy także wykorzystanie majątku, które charakteryzuje
    się powtarzalnością lub długim okresem trwania.
    Należy zauważyć, że ustawodawca przewidział m.in. zwolnienie od podatku VAT sprzedaży
    dokonywanej przez podatników, a regulacje w tym zakresie zawarte zostały w art. 113
    ustawy.
    Zwolnienie wynikające z art. 113 ustawy jest zwolnieniem podmiotowych, co oznacza, że
    jest związane bezpośrednio z podmiotem prowadzącym działalność gospodarczą, która w
    standardowych warunkach podlegałaby opodatkowaniu. Zwolnienie to odnosi się do
    konkretnego limitu wynikającego ze sprzedaży (odpłatnej dostawy towarów i odpłatnego
    świadczenia usług) danego podatnika.
    Zgodnie z art. 113 ust. 1 ustawy:
      Zwalnia się od podatku sprzedaż dokonywaną przez podatników, u których wartość
      sprzedaży nie przekroczyła łącznie w poprzednim roku podatkowym kwoty 200.000
      zł. Do wartości sprzedaży nie wlicza się kwoty podatku.
    Z kolei przepis art. 113 ust. 2 ustawy stanowi, że:
      Do wartości sprzedaży, o której mowa w ust. 1, nie wlicza się:
      1) wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów oraz wewnątrzwspólnotowej sprzedaży
      towarów na odległość, która nie podlega opodatkowaniu podatkiem na terytorium
      kraju;
      1a) sprzedaży na odległość towarów importowanych, która nie podlega
      opodatkowaniu podatkiem na terytorium kraju;
      2) odpłatnej dostawy towarów i odpłatnego świadczenia usług, zwolnionych od
      podatku na podstawie art. 43 ust. 1 lub przepisów wydanych na podstawie art. 82
      ust. 3, z wyjątkiem:
      a) transakcji związanych z nieruchomościami,
      b) usług, o których mowa w art. 43 ust. 1 pkt 7, 12 i 38-41,
      c) usług ubezpieczeniowych
      - jeżeli czynności te nie mają charakteru transakcji pomocniczych;
      3) odpłatnej dostawy towarów, które na podstawie przepisów o podatku
      dochodowym są zaliczane przez podatnika do środków trwałych oraz wartości
      niematerialnych i prawnych podlegających amortyzacji.
    W myśl natomiast art. 113 ust. 5 ustawy:
      Jeżeli wartość sprzedaży zwolnionej od podatku na podstawie ust. 1 przekroczy
      kwotę, o której mowa w ust. 1, zwolnienie traci moc począwszy od czynności, którą
      przekroczono tę kwotę.

    Stosownie do art. 113 ust. 9 ustawy:
      Zwalnia się od podatku sprzedaż dokonywaną przez podatnika rozpoczynającego w
      trakcie roku podatkowego wykonywanie czynności określonych w art. 5, jeżeli
      przewidywana przez niego wartość sprzedaży nie przekroczy, w proporcji do okresu
      prowadzonej działalności gospodarczej w roku podatkowym, kwoty określonej w ust.
      1.
    Na podstawie art. 113 ust. 10 ustawy:
      Jeżeli faktyczna wartość sprzedaży zwolnionej od podatku na podstawie ust. 9, w
      proporcji do okresu prowadzonej działalności gospodarczej, przekroczy w trakcie
      roku podatkowego kwotę określoną w ust. 1, zwolnienie traci moc począwszy od
      czynności, którą przekroczono tę kwotę.
    W myśl art. 113 ust. 13 ustawy:
      Zwolnień, o których mowa w ust. 1 i 9, nie stosuje się do podatników:
      1) dokonujących dostaw:
      a) towarów wymienionych w załączniku nr 12 do ustawy,
      b) towarów opodatkowanych podatkiem akcyzowym, w rozumieniu przepisów o
      podatku akcyzowym, z wyjątkiem:
            energii elektrycznej (CN 2716 00 00),
            wyrobów tytoniowych,
            samochodów osobowych, innych niż wymienione w lit. e, zaliczanych przez
            podatnika, na podstawie przepisów o podatku dochodowym, do środków
            trwałych podlegających amortyzacji,
      c) budynków, budowli lub ich części, w przypadkach, o których mowa w art. 43 ust. 1
      pkt 10 lit. a i b,
      d) terenów budowlanych,
      e) nowych środków transportu,
      f) następujących towarów, w związku z zawarciem umowy w ramach
      zorganizowanego systemu zawierania umów na odległość, bez jednoczesnej
      fizycznej obecności stron, z wyłącznym wykorzystaniem jednego lub większej liczby
      środków porozumiewania się na odległość do chwili zawarcia umowy włącznie:
            preparatów kosmetycznych i toaletowych (PKWiU 20.42.1),
            komputerów, wyrobów elektronicznych i optycznych (PKWiU 26),
            urządzeń elektrycznych (PKWiU 27),
            maszyn i urządzeń, gdzie indziej niesklasyfikowanych (PKWiU 28),
      g) hurtowych i detalicznych części i akcesoriów do:
            pojazdów samochodowych, z wyłączeniem motocykli (PKWiU 45.3),
            motocykli (PKWiU ex 45.4);
      2) świadczących usługi:
      a) prawnicze,

      b) w zakresie doradztwa, z wyjątkiem doradztwa rolniczego związanego z uprawą i
      hodowlą roślin oraz chowem i hodowlą zwierząt, a także związanego ze
      sporządzaniem planu zagospodarowania i modernizacji gospodarstwa rolnego,
      c) jubilerskie,
      d) ściągania długów, w tym factoringu;
      3) nieposiadających siedziby działalności gospodarczej na terytorium kraju.
    Z wniosku wynika, że:
        Wnioskodawcy są małżeństwem, pozostającym w ustroju wspólności majątkowej
        małżeńskiej, nie prowadzą działalności gospodarczej, nie są czynnymi podatnikami
        VAT,
        Wnioskodawcy w ramach wspólności majątkowej małżeńskiej są właścicielami 5
        lokali mieszkalnych w (...), 2 lokali mieszkalnych w (...), domu mieszkalnego wraz z
        wyodrębnionymi lokalami usługowymi oraz planują wspólnie zakupić w przyszłości
        2 dodatkowe lokale mieszkalne,
        stroną wynajmującą obecnie wszystkie posiadane lokale (mieszkalne, użytkowe,
        komórki lokatorskie i miejsca postojowe), jak i te, których zakup planują w
        przyszłości (lokale mieszkalne), są/będą oboje Wnioskodawcy (oboje małżonkowie),
        posiadane lokale Wnioskodawcy wynajmują długoterminowo osobom fizycznym
        nieprowadzącym działalności gospodarczej oraz osobom fizycznym na działalność
        jednoosobową,
        łączny roczny przychód z tytułu przedmiotowych umów najmu nie przekraczał do
        tej pory 200 000 zł, ale w 2026 r. szacowany łączny przychód Małżonków z tytułu
        najmu (na cele mieszkaniowe i niemieszkaniowe) przekroczy 200 000 zł,
        Wnioskodawcy korzystają w zakresie przychodu z lokali niemieszkalnych ze
        zwolnienia od podatku VAT, o którym mowa w art. 113 ust. 1 ustawy o VAT i nie
        wykonują ani nie zamierzają wykonywać czynności, o których mowa w art. 113 ust.
        13 ustawy o VAT.
    Państwa wątpliwości dotyczą kwestii, czy obliczając limit przychodów zwolnionych z VAT
    na podstawie art. 113 ust. 1 ustawy o VAT każdy z Wnioskodawców powinien ustalić
    własny limit, zaliczając 50% przychodów z tytułu najmu lokali wchodzących w skład
    majątku wspólnego oraz czy w przypadku, gdy indywidualny limit przychodów żadnego z
    Wnioskodawców nie przekroczy 200 000 zł rocznie, to Wnioskodawcy będą mogli
    korzystać ze zwolnienia podmiotowego, o którym mowa w art. 113 ust. 1 ustawy o VAT, w
    odniesieniu do przychodów z tytułu najmu lokali użytkowych, miejsc postojowych oraz
    komórek lokatorskich.
    Na mocy art. 659 § 1 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (t. j. Dz. U. z 2024 r.
    poz. 1061 ze zm.):
      Przez umowę najmu wynajmujący zobowiązuje się oddać najemcy rzecz do używania
      przez czas oznaczony lub nieoznaczony, a najemca zobowiązuje się płacić
      wynajmującemu umówiony czynsz.
    Zatem, najem jest umową dwustronnie zobowiązującą i wzajemną. Odpowiednikiem
    świadczenia wynajmującego, polegającego na oddaniu rzeczy do używania, jest
    świadczenie najemcy, polegające na płaceniu umówionego czynszu. Z powyższego wynika,
    że umówiony między stronami czynsz jest wynagrodzeniem za możliwość korzystania z

    cudzej rzeczy i stanowi świadczenie wzajemne należne za używanie lokalu przez jego
    najemcę.
    Należy wskazać, że umowa najmu jest cywilnoprawną umową nakładającą na strony –
    zarówno wynajmującego, jak i najemcę – określone przepisami obowiązki.
    Trzeba tu zaznaczyć, że w podatku VAT nie występuje pojęcie „najmu prywatnego” i
    „najmu w ramach działalności gospodarczej”. W świetle przepisów ustawy działalnością
    gospodarczą jest każda czynność najmu niezależnie od tego, czy wynajmujący działalność
    tę zarejestrował, czy nie i niezależnie od tego, czy przedmiot najmu stanowi w jego
    działalności środek trwały.
    W konsekwencji, najem nieruchomości stanowi odpłatne świadczenie usług, o którym
    mowa w art. 8 ust. 1 ustawy i świadczony jest w ramach działalności gospodarczej w
    rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy, a tym samym podlega opodatkowaniu podatkiem od
    towarów i usług na mocy przepisu art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy.
    Kwestie dotyczące stosunków majątkowych pomiędzy małżonkami reguluje ustawa z dnia
    25 lutego 1964 r. Kodeks rodzinny i opiekuńczy (t. j. Dz. U. z 2023 r. poz. 2809 ze zm.),
    zwanej dalej „Kodeksem rodzinnym i opiekuńczym”.
    Stosownie do art. 31 § 1 Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego:
      Z chwilą zawarcia małżeństwa powstaje między małżonkami z mocy ustawy
      wspólność majątkowa (wspólność ustawowa) obejmująca przedmioty majątkowe
      nabyte w czasie jej trwania przez oboje małżonków lub przez jednego z nich
      (majątek wspólny). Przedmioty majątkowe nieobjęte wspólnością ustawową należą
      do majątku osobistego każdego z małżonków.
    Zatem, istotą wspólności majątkowej małżeńskiej, zarówno ustawowej, jak i umownej, jest
    to, że każdy z małżonków jest współwłaścicielem poszczególnych składników majątku
    wspólnego (dorobkowego) na zasadach współwłasności łącznej (bezudziałowej).
    W świetle art. 35 Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego:
      W czasie trwania wspólności ustawowej żaden z małżonków nie może żądać
      podziału majątku wspólnego. Nie może również rozporządzać ani zobowiązywać się
      do rozporządzania udziałem, który w razie ustania wspólności przypadnie mu w
      majątku wspólnym lub w poszczególnych przedmiotach należących do tego majątku.
    Jak stanowi art. 36 § 1 Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego:
      Oboje małżonkowie są obowiązani współdziałać w zarządzie majątkiem wspólnym, w
      szczególności udzielać sobie wzajemnie informacji o stanie majątku wspólnego, o
      wykonywaniu zarządu majątkiem wspólnym i o zobowiązaniach obciążających
      majątek wspólny.
    W myśl natomiast art. 36 § 2 Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego:
      Każdy z małżonków może samodzielnie zarządzać majątkiem wspólnym, chyba że
      przepisy poniższe stanowią inaczej. Wykonywanie zarządu obejmuje czynności, które
      dotyczą przedmiotów majątkowych należących do majątku wspólnego, w tym
      czynności zmierzające do zachowania tego majątku.
    Zgodnie z art. 37 § 1 pkt 1 Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego:
      Zgoda drugiego małżonka jest potrzebna do dokonania czynności prawnej
      prowadzącej do zbycia, obciążenia, odpłatnego nabycia nieruchomości lub
      użytkowania wieczystego, jak również prowadzącej do oddania nieruchomości do
      używania lub pobierania z niej pożytków.
    Wspólność wynikająca ze stosunku małżeństwa jest współwłasnością łączną uprawniającą
    do współposiadania rzeczy wchodzących w skład majątku wspólnego, a w czasie jej
    trwania żaden z małżonków nie może żądać podziału majątku wspólnego.

    Na mocy zapisu zawartego w art. 43 § 1 Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego:
      Oboje małżonkowie mają równe udziały w majątku wspólnym.
    Małżeństwo nie należy do żadnej kategorii podmiotów wymienionych w ww. art. 15 ust. 1
    ustawy. Powyższe stwarza dla małżonków prowadzących działalność gospodarczą
    szczególną sytuację prawną. Należy zauważyć, że żaden z przepisów ustawy nie zabrania
    małżonkom prowadzenia działalności gospodarczej jako odrębnym podatnikom. Nie ma
    przy tym przeszkód, aby pomiędzy małżonkami prowadzącymi odrębne działalności
    istniała ustawowa wspólność majątkowa.
    Status podatnika podatku od towarów i usług, wynika z okoliczności dokonania czynności
    podlegających opodatkowaniu tym podatkiem. Podatnikiem podatku od towarów i usług
    jest więc ten z małżonków, który dokona czynności podlegającej opodatkowaniu.
    Autonomiczność prawa podatkowego wyklucza bowiem możliwość interpretacji
    przepisów, która zakładałaby, że stosunki majątkowe między małżonkami, regulowane
    przepisami Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego, mogą kształtować zakres praw i
    obowiązków podatników podatku od towarów i usług. Jeżeli zatem, przedmiotem
    odpłatnego świadczenia usług jest majątek wspólny małżonków, to podatnikiem podatku
    od towarów i usług w okolicznościach wskazanych w art. 15 ustawy będzie ten małżonek,
    który świadczy usługę we własnym imieniu (który jest stroną czynności prawnej) – jako
    podatnik VAT.
    Natomiast jeżeli małżonkowie dokonali czynności wspólnie, to każdy z nich z osobna jest
    podatnikiem podatku od towarów i usług z tego tytułu.
    Przenosząc powyższe na grunt przedmiotowej sprawy należy wskazać, że skoro będące
    przedmiotem wniosku lokale mieszkalne i użytkowe (w tym komórki lokatorskie i miejsca
    postojowe) należą do majątku wspólnego obojga małżonków, podatnikiem będzie ten, kto
    faktycznie dokonuje czynności związanych z najmem, np. zawarł umowę, otrzymuje
    czynsz. Zatem ponieważ w opisie sprawy wskazali Państwo, że stronami umów najmu
    wszystkich posiadanych przez Państwa ww. lokali oraz lokali mieszkalnych, które dopiero
    zamierzają Państwo nabyć są/będą oboje Państwo jako podmioty oddające lokale w
    najem, to oboje Państwo są/będą również osobami dokonującymi najmu lokali.
    Skoro więc umowy najmu zawarli i będą zawierać w przyszłości zarówno Pan, jak i Pana
    małżonka (małżonkowie), to z tytułu tych umów podatnikiem podatku od towarów i usług
    w rozumieniu art. 15 ust. 1 ustawy będzie Pan w odniesieniu do swojej części oraz Pana
    małżonka w odniesieniu do swojej części.
    Zatem w odniesieniu do świadczonej usługi najmu wszystkich lokali wchodzących w skład
    majątku wspólnego, będą Państwo odrębnymi podatnikami w rozumieniu art. 15 ustawy o
    VAT.
    W konsekwencji powyższego, Małżonkowie będą zobowiązani do rozliczenia jedynie części
    przypadającego na każdego z Małżonków z osobna wynagrodzenia za wykonanie
    przedmiotowej usługi najmu ww. lokali.
    Jednocześnie w takiej sytuacji limit, o którym mowa w art. 113 ust. 1 ustawy, czyli limit
    zwolnienia przysługującego, gdy wartość sprzedaży nie przekroczyła łącznie w poprzednim
    roku podatkowym kwoty 200 000 zł (bez kwoty podatku VAT), przysługuje Panu odrębnie
    każdemu z Małżonków osobno, pod warunkiem niezaistnienia wyłączeń, o których mowa
    w art. 113 ust. 13 ustawy. A jak Wnioskodawcy wskazali, nie wykonują ani nie zamierzają
    wykonywać czynności, o których mowa w art. 113 ust. 13 ustawy.
    Państwa stanowisko w zakresie pytania nr 1, zgodnie z którym obliczając limit przychodów
    zwolnionych z VAT na podstawie art. 113 ust. 1 uVAT każdy z Wnioskodawców powinien
    ustalić własny limit, zaliczając 50% przychodów z tytułu najmu lokali wchodzących w skład
    majątku wspólnego, uznaję za prawidłowe.
    Z wniosku wynika również, że:

        wszystkie obecnie posiadane lokale (mieszkalne, użytkowe, miejsca postojowe i
        komórki lokatorskie), jak i te, których zakup planują w przyszłości, są/będą
        wynajmowane długoterminowo jako majątek prywatny i wspólny obojga
        Wnioskodawców: lokale mieszkalne, komórki lokatorskie, miejsca postojowe –
        wyłącznie na cele mieszkaniowe (taki cel wynika z zawartych z najemcami umów),
        lokale użytkowe – na cele niemieszkaniowe,
        lokale mieszkalne, komórki lokatorskie i miejsca postojowe wynajmowane są
        osobom fizycznym nieprowadzącym działalności gospodarczej, a lokale użytkowe
        osobom fizycznym prowadzącym jednoosobową działalność gospodarczą,
        symbol PKWiU 2015 dla świadczonej przez Wnioskodawców usługi najmu lokali
        mieszkalnych i komórek lokatorskich oraz miejsc postojowych na cele
        mieszkaniowe to 68.20.11.0. - Wynajem i usługi zarządzania nieruchomościami
        mieszkalnymi własnymi lub dzierżawionymi” (w zakresie lokali mieszkalnych wraz z
        przynależnościami),
        zarówno komórki lokatorskie, jak i miejsca postojowe przynależą do
        wynajmowanych lokali mieszkalnych i stanowią zgodnie z Państwa wskazaniem ich
        funkcjonalne uzupełnienie,
        z zawartej umowy najmu jednoznacznie wynika/będzie wynikało, że najemca
        zobowiązuje się do wykorzystywania wynajmowanego lokalu mieszkalnego, miejsca
        postojowego oraz komórki lokatorskiej wyłącznie na własne cele mieszkaniowe,
        najem lokalu mieszkalnego wiąże się i będzie się wiązał z przeniesieniem ośrodka
        życia najemcy do wynajmowanego lokalu,
        zawarta umowa uniemożliwia i będzie uniemożliwiała wykorzystywanie lokalu
        mieszkalnego i komórki lokatorskiej do celów innych niż mieszkaniowe, komórki
        lokatorskie są wykorzystywane przez najemców do przechowywania rzeczy
        osobistych, rowerów, wózków dziecięcych i innych przedmiotów związanych z
        bieżącym użytkowaniem lokalu mieszkalnego, co służy bezpośrednio zaspokajaniu
        ich potrzeb mieszkaniowych,
        zawarte umowy najmu zawierają wyraźne postanowienia uniemożliwiające
        podnajmowanie lokali mieszkalnych i komórek lokatorskich innym osobom oraz
        zakazujące ich wykorzystania do celów innych niż mieszkaniowe.
    Należy w tym miejscu zauważyć, że zarówno w treści ustawy, jak i w przepisach
    wykonawczych, ustawodawca przewidział opodatkowanie niektórych czynności stawkami
    obniżonymi, bądź zwolnienie od podatku. Zakres i zasady zwolnienia od podatku od
    towarów i usług dostawy towarów lub świadczenia usług zostały określone między innymi
    w art. 43 ustawy.
    Stosowanie zwolnień od podatku ma charakter wyjątkowy (od ogólnej zasady
    powszechności opodatkowania) i nie podlega ani wykładni rozszerzającej, ani zawężającej,
    natomiast możliwość wychodzenia poza wykładnię literalną jest niedopuszczalne. W
    efekcie podatnik uprawniony jest do zastosowania ww. preferencji jedynie, gdy charakter
    czynności świadczonych przez niego w sposób jednoznaczny i nie budzący wątpliwości
    wyczerpuje znamiona ujęte w treści przepisu statuującego jego prawo do zastosowania
    zwolnienia od podatku od towarów i usług.

    Stosownie do treści art. 43 ust. 1 pkt 36 ustawy:
      Zwalnia się od podatku usługi w zakresie wynajmowania lub wydzierżawiania
      nieruchomości o charakterze mieszkalnym lub części nieruchomości, na własny
      rachunek, wyłącznie na cele mieszkaniowe lub na rzecz społecznych agencji najmu, o
      których mowa w art. 22a ust. 1 ustawy z dnia 26 października 1995 r. o społecznych
      formach rozwoju mieszkalnictwa (Dz. U. z 2023 r. poz. 790 i 1114, 1463 i 1693).
    Z powołanego wyżej przepisu wynika, że ze zwolnienia od podatku od towarów i usług
    korzysta wyłącznie świadczenie usług wynajmu nieruchomości o charakterze mieszkalnym
    na cele mieszkaniowe. Zastosowanie zwolnienia jest więc uzależnione od spełnienia
    przesłanek obiektywnych, dotyczących charakteru wynajmowanego lokalu (lokal
    mieszkalny) oraz subiektywnych, dotyczących przeznaczenia wynajmowanego lokalu (cel
    mieszkaniowy). W związku z tym, zwolnieniu nie podlega wynajem nieruchomości o
    charakterze mieszkalnym na cel inny niż mieszkaniowy.
    Należy ponadto zauważyć, że stosownie do art. 43 ust. 20 ustawy:
      Zwolnienie, o którym mowa w ust. 1 pkt 36, nie ma zastosowania do usług
      wymienionych w poz. 47 załącznika nr 3 do ustawy.
    W poz. 47 załącznika nr 3 do ustawy wymieniono PKWiU 55 usługi związane z
    zakwaterowaniem sklasyfikowane w PKWiU 55.
    Zwolnienie opisane w art. 43 ust. 1 pkt 36 ustawy o VAT stanowi implementację z art. 135
    ust. 1 lit. l Dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego
    systemu podatku od wartości dodanej (Dz. Urz. UE L z 2006 r. nr 347/1 ze zm.). Przepis
    powyższy stanowi, że:
      Państwa członkowskie zwalniają następujące transakcje: l) dzierżawę i wynajem
      nieruchomości”.
    Przepis wskazuje, że przesłanki do zastosowania zwolnienia są następujące:
        świadczenie usługi na własny rachunek,
        charakter mieszkalny nieruchomości,
        mieszkaniowy cel najmu lub dzierżawy.
    Zaistnienie wszystkich powyższych przesłanek skutkuje zastosowaniem zwolnienia od
    podatku. Brak któregokolwiek z powyższych elementów nie pozwala natomiast na
    zastosowanie zwolnienia i w konsekwencji następuje opodatkowanie świadczonej usługi.
    Należy w tym miejscu wskazać, że zarówno ustawa o podatku od towarów i usług, jak i
    przepisy wykonawcze do tej ustawy, nie zawierają definicji lokalu mieszkalnego oraz lokalu
    użytkowego.
    Definicję lokalu mieszkalnego zawiera natomiast art. 2 ust. 2 ustawy z dnia 24 czerwca
    1994 r. o własności lokali (t. j. Dz. U. z 2021 r. poz. 1048). Zgodnie z nim:
      Samodzielnym lokalem mieszkalnym, w rozumieniu ustawy, jest wydzielona trwałymi
      ścianami w obrębie budynku izba lub zespół izb przeznaczonych na stały pobyt ludzi,
      które wraz z pomieszczeniami pomocniczymi służą zaspokajaniu ich potrzeb
      mieszkaniowych. Przepis ten stosuje się odpowiednio również do samodzielnych
      lokali wykorzystywanych zgodnie z przeznaczeniem na cele inne niż mieszkalne.
    W myśl art. 2 ust. 4 ustawy o własności lokali:
      Do lokalu mogą przynależeć, jako jego części składowe, pomieszczenia, choćby
      nawet do niego bezpośrednio nie przylegały lub były położone w granicach
      nieruchomości gruntowej poza budynkiem, w którym wyodrębniono dany lokal, a w
      szczególności: piwnica, strych, komórka, garaż, zwane dalej „pomieszczeniami
      przynależnymi”.

    Jednocześnie Minister Infrastruktury w § 3 pkt 14 rozporządzenia z dnia 12 kwietnia 2002
    r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich
    usytuowanie (t. j. Dz. U. z 2022 r. poz. 1225) określił, że:
      Ilekroć w rozporządzeniu jest mowa o lokalu użytkowym należy przez to rozumieć
      jedno pomieszczenie lub zespół pomieszczeń, wydzielone stałymi przegrodami
      budowlanymi, niebędące mieszkaniem, pomieszczeniem technicznym albo
      pomieszczeniem gospodarczym.
    Natomiast zgodnie z § 3 pkt 13 ww. rozporządzenia:
      Ilekroć w rozporządzeniu jest mowa o pomieszczeniu gospodarczym należy przez to
      rozumieć pomieszczenie znajdujące się poza mieszkaniem lub lokalem użytkowym,
      służące do przechowywania przedmiotów lub produktów żywnościowych
      użytkowników budynku, materiałów lub sprzętu związanego z obsługą budynku, a
      także opału lub odpadów stałych.
    Ponadto zgodnie z objaśnieniami zawartymi w załączniku do rozporządzenia Rady
    Ministrów z dnia 30 grudnia 1999 r. w sprawie Polskiej Klasyfikacji Obiektów Budowlanych
    (PKOB) (Dz. U. Nr 112, poz. 1316 ze zm.):
      Część mieszkaniowa budynku mieszkalnego obejmuje pomieszczenia mieszkalne
      (kuchnie, pokoje wypoczynkowe, sypialnie), pomieszczenia pomocnicze, piwnice oraz
      pomieszczenia ogólnego użytkowania (np. wózkarnie, suszarnie).
    Z uwagi na powyższe wskazać należy, iż dodatkowe pomieszczenia takie jak komórki,
    które co do zasady mogą przynależeć do lokalu mieszkalnego, nie powinny być
    traktowane jako lokale użytkowe, gdyż stanowią pomieszczenia gospodarcze lokalu
    mieszkalnego służące zaspokajaniu potrzeb mieszkaniowych, przeznaczone do
    przechowywania materiałów, przedmiotów, opału lub produktów żywnościowych
    użytkowników lokalu.
    Natomiast na podstawie powyższych uregulowań miejsca postojowe nie mieszczą się ani
    w pojęciu pomieszczenia technicznego, ani pomieszczenia gospodarczego, w związku z
    czym stanowią lokal użytkowy.
    Jak wyżej wskazałem, zwolnione od podatku VAT są wyłącznie usługi w zakresie
    wynajmowania i dzierżawienia nieruchomości o charakterze mieszkalnym na własny
    rachunek na cele mieszkaniowe. Tak więc usługi w zakresie wynajmowania lub
    dzierżawienia nieruchomości o charakterze niemieszkalnym/użytkowym nie mogą
    korzystać z takiego zwolnienia i są opodatkowane właściwą stawką podatku VAT, bowiem
    ani w ustawie ani w rozporządzeniach wykonawczych do ustawy ustawodawca nie
    przewidział zwolnienia dla usługi najmu lokali użytkowych.
    Mając na uwadze powyższe przepisy, w sprawie spełnione są przesłanki do zastosowania
    zwolnienia od podatku VAT na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 36 ustawy wyłącznie dla
    świadczonej przez Wnioskodawców usługi najmu lokali mieszkalnych i komórek
    lokatorskich na rzecz osób fizycznych nieprowadzących działalności gospodarczej na cele
    mieszkaniowe (po przekroczeniu przez każdego z Małżonków limitu, o którym mowa w
    art. 113. ust. 1 ustawy).
    Zwolnienie to nie będzie miało natomiast zastosowania do usługi najmu miejsca
    postojowego, bowiem nie jest tu spełniona przesłanka stanowiąca o charakterze
    wynajmowanej nieruchomości jako mieszkalnej. Miejsce postojowe nie jest lokalem o
    charakterze mieszkalnym, lecz lokalem, służącym co do zasady do przechowywania
    /zaparkowania pojazdu. Miejsc postojowych nie można zaliczyć do tzw. pomieszczeń
    pomocniczych do lokalu mieszkalnego, lecz zalicza się je do kategorii tzw. pomieszczeń
    przynależnych do tego lokalu, które w sensie funkcjonalnym służą do zaspokajania innych
    niż mieszkaniowe potrzeb ludzi. Zatem wynajem miejsca postojowego należy
    opodatkować stawką podatku VAT właściwą dla najmu ww. pomieszczeń.

    Podsumowując, usługa najmu miejsca postojowego świadczona przez Wnioskodawców
    (po przekroczeniu przez każdego z Małżonków limitu, o którym mowa w art. 113. ust. 1
    ustawy) na podstawie umowy najmu zawartej z osobą fizyczną nieprowadzącą działalności
    gospodarczej nie korzysta ze zwolnienia od podatku VAT na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 36
    ustawy.
    Należy w tym miejscu dodatkowo zauważyć, że usługa najmu lokali użytkowych przez
    Wnioskodawców osobom fizycznym na jednoosobową działalność gospodarczą, zgodnie z
    zawartymi umowami wynajmowanych na cele niemieszkaniowe, również nie korzysta ze
    zwolnienia od podatku VAT przewidzianego w art. 43 ust. 1 pkt 36 ustawy, tylko powinna
    być opodatkowana stawką podatku VAT właściwą dla najmu lokali użytkowych.
    Tym samym, Państwa stanowisko w zakresie pytania nr 3, zgodnie z którym usługa najmu
    obejmująca zarówno najem lokalu mieszkalnego, komórki lokatorskiej, jak i miejsca
    postojowego - powinna korzystać ze zwolnienia od podatku VAT, o którym mowa w art. 43
    ust. 1 pkt 36 ustawy, uznaję za nieprawidłowe.
    Obliczając limit sprzedaży uprawniający podatnika do zwolnienia od podatku na
    podstawie art. 113 ust. 1 ustawy, po przekroczeniu którego podatnik traci prawo do
    zwolnienia od podatku, zgodnie z art. 113 ust. 2 pkt 2 ustawy, nie bierze się pod uwagę m.
    in. odpłatnej dostawy towarów i odpłatnego świadczenia usług, zwolnionych od podatku
    na podstawie art. 43 ust. 1 lub przepisów wydanych na podstawie art. 82 ust. 3, z
    wyjątkiem transakcji związanych z nieruchomościami, jeżeli czynności te nie mają
    charakteru transakcji pomocniczych.
    Za czynności związane z nieruchomościami należy uznać nie tylko usługi stricte dotyczące
    nieruchomości, ale wszelkie czynności, których wykonanie oparte jest na wykorzystaniu,
    używaniu i użytkowaniu nieruchomości. Transakcje pomocnicze natomiast to takie, które
    nie są związane z zasadniczą działalnością podatnika, a przychody z ich tytułu nie są
    bezpośrednim, stałym i koniecznym uzupełnieniem tej działalności.
    Opisany we wniosku najem posiadanych przez Wnioskodawców lokali nie mieści się w
    dyspozycji przepisów art. 113 ust. 2 ustawy, wskazującego czynności, których nie wlicza się
    do wartości sprzedaży, o której mowa w art. 113 ust. 1 ustawy. Prowadzonej przez Pana i
    Pana Małżonkę działalności gospodarczej w zakresie najmu lokali mieszkalnych,
    użytkowych, miejsc postojowych i komórek lokatorskich nie można bowiem uznać za
    działalność świadczoną pomocniczo. Usługa ta nie ma bowiem charakteru incydentalnego,
    okazjonalnego, lecz ma charakter stały, ciągły.
    W konsekwencji, odpłatne świadczenie przez Pana i Pana Małżonkę usług najmu lokali (w
    tym lokali użytkowych, miejsc postojowych i komórek lokatorskich), jako transakcji
    związanych z nieruchomościami, które nie mają charakteru czynności pomocniczych,
    każdorazowo podlega wliczeniu do wartości sprzedaży, o której mowa w art. 113 ust. 1
    ustawy.
    Z okoliczności sprawy wynika, co wywiedziono powyżej, że oboje Państwo uzyskują
    przychody z tytułu najmu m.in. lokali użytkowych, komórek lokatorskich i miejsc
    postojowych, przy czym najem komórek lokatorskich korzysta ze zwolnienia od podatku
    VAT, a najem miejsc postojowych i lokali użytkowych jest opodatkowany właściwą stawką
    podatku VAT. Jak wcześniej wskazałem, usługi najmu świadczone przez Wnioskodawców
    wypełniają definicję działalności gospodarczej, a oboje Małżonkowie (każde z osobna)
    występują z tytułu tej usługi w charakterze podatnika podatku VAT.
    Tak więc, do momentu nieprzekroczenia przez każdego z Wnioskodawców odrębnie
    limitu, o którym mowa w art. 113 ust. 1 ustawy (co może nastąpić zgodnie z
    przewidywaniami w 2026 r.) Wnioskodawcy (każdy z Małżonków odrębnie) mogą korzystać
    ze zwolnienia podmiotowego, o którym mowa w art. 113 ust. 1 ustawy w odniesieniu do
    przychodów uzyskiwanych z tytułu najmu m.in. lokali użytkowych, miejsc postojowych
    oraz komórek lokatorskich.

    Państwa stanowisko w zakresie pytania nr 2 uznaję za prawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy:
        stanu faktycznego, który Państwo przedstawili i stanu prawnego, który
        obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia;
        zdarzenia przyszłego, które Państwo przedstawili i stanu prawnego, który
        obowiązuje w dniu wydania interpretacji.
    Jednocześnie wskazuję, że interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe
    tylko wtedy, gdy rzeczywisty stan faktyczny sprawy będącej przedmiotem interpretacji
    pokrywał się będzie ze zdarzeniem przyszłym podanym przez Państwa w złożonym
    wniosku. W związku z powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu
    przedstawionego we wniosku opisu sprawy, udzielona odpowiedź traci swoją aktualność.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
        Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb
        ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz.
        111 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa
        sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia
        przyszłego. Z funkcji ochronnej będą mogli skorzystać Ci z Państwa, którzy
        zastosują się do interpretacji.
        Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
      z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
        Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

przez Zainteresowanego, który
    jest stroną postępowania
    A.A. (Zainteresowany będący stroną postępowania – art. 14r § 2 Ordynacji podatkowej) ma
    prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu
    Administracyjnego w (...). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa
    z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.
    U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).

    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
        w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
        Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
        w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na
        adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS
        /SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną
    (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a, art. 14b § 1 i art. 14r
    Ordynacji podatkowej.