Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0115-KDIT2.4011.122.2019.2.MU
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2020-02-28
Teza: Ulga prorodzinna.
Słowa kluczowe: dochód; dzieci i młodzież; odliczenia; rodzice; ulga-ulga prorodzinna
Przepisy: [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-Rozdział 6

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA

Na podstawie art. 13 § 2a, art. 14b § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2019 r., poz. 900, z późn. zm.) Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej stwierdza, że stanowisko Wnioskodawczyni przedstawione we wniosku z dnia 9 grudnia 2019 r. (data wpływu 16 grudnia 2019 r.), uzupełnionym pismem z dnia 19 lutego 2020 r. (data wpływu 24 lutego 2020 r.) o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie ulgi prorodzinnej – **jest prawidłowe.**

UZASADNIENIE

W dniu 16 grudnia 2019 r. wpłynął do tutejszego organu ww. wniosek, uzupełniony pismem z dnia 19 lutego 2020 r. o wydanie interpretacji indywidualnej dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie ulgi prorodzinnej.

We wniosku przedstawiono następujący stan faktyczny i zdarzenie przyszłe.

W 2015 r. Sąd Okręgowy orzekł rozwód pomiędzy Wnioskodawczynią a jej byłym mężem. Od tego czasu Wnioskodawczyni jest samotną matką wychowującą dwójkę dzieci 10 i 7 lat. Już przed wniesieniem sprawy o rozwód w 2014 r. Wnioskodawczyni zamieszkiwała sama z córkami, zajmowała się nimi sama i sprawowała opiekę co ma miejsce do dnia dzisiejszego.

Na sprawie sądowej w maju 2014 r. zostało ustalone, że z uwagi na to, że to Wnioskodawczyni pełni rolę głównego opiekuna dzieci i ich miejsce zamieszkania jest na stałe przy niej, to ona ma odpisywać w całości ulgę prorodzinną na obie córki. Dlatego też sędzina nakazała na wyżej opisanej sprawie, aby ojciec dzieci zwrócił Wnioskodawczyni całość pobranej przez niego w tamtym czasie tj. rozliczenia za 2013 r. ulgi prorodzinnej. W związku z powyższymi ustaleniami Wnioskodawczyni odliczała w kolejnych latach całość ulgi nie podejrzewając, że ojciec też może to robić. Wnioskodawczyni jest samotną matką dwóch córek (7 i 10 lat). Obie leczone są przewlekle, młodsza córka jest pod stałą opieką alergologa, przyjmuje leki sterydowe z uwagi na zdiagnozowaną astmę oskrzelową. Starsza córka ma także duże problemy dermatologiczne. Ma nawracające atopowe zapalenie skóry co wymaga leczenia nie tylko w ramach NFZ. Ponieważ wizyty te często nie przynosiły poprawy, Wnioskodawczyni zmuszona była korzystać z pomocy prywatnych specjalistów m.in. z … (koszt 1 wizyty i leki plus dojazd to około 600 zł), z tym samym schorzeniem była z córką także w … - koszty podobnie jak wyżej. Córka ma również podejrzenie łuszczycy przez co musi używać okresowo leków a na stałe musi używać specjalnych również drogich kosmetyków (natłuszczania, nawilżania) na skórę.

Młodsza córka jest także pod opieką endokrynologa dziecięcego w …. Jest to ponad 170 km w jedną stronę od ich miejsca zamieszkania. Niestety tu gdzie mieszkają nie ma lekarza o takiej specjalizacji. To kolejne koszty rzędu ok 250-300 zł za wizytę (dojazd plus leki). Starsza córka ma również astmę oskrzelową i przyjmuje okresowo w czasie nasilania się objawów choroby leki sterydowe. Jest pod stałą opieką psychiatryczną i psychologiczną z uwagi na zdiagnozowane zaburzenia kompulsyjno - depresyjne. Przyjmuje także nieustannie leki. Koszt dojazdu do lekarza prowadzącego plus leki na miesiąc to kwota rzędu ok. 200 zł. Psychoterapia na którą córka uczęszcza - tak nakazał psychiatra - to koszt nawet do 400 zł na miesiąc. Jest to terapia prywatna, gdyż na NFZ nie było wolnych terminów. Ojciec totalnie nie interesuje się stanem zdrowia córek. Schorzeniami których jak widać jest dużo. Poza wymienionymi schorzeniami dziewczynki mają słabą odporność i często się przeziębiają, mają zapalenia płuc i oskrzeli. Gdy Wnioskodawczyni prosiła ojca dzieci o pomoc finansową w czasie gdy brakowało im na leki, wizyty itp. to zawsze odmawiał. Zorganizowanie środków finansowych leży zawsze tylko po stronie Wnioskodawczyni. W zakupach wyprawek, do szkoły/przedszkola, pokrycia kosztów np. komunii świętej, dodatkowych zajęć np. basenu, tańca, rzeźby ojciec nie uczestniczy. Poza alimentami, które przelewa babcia dziewczynek (matka ich ojca) Wnioskodawczyni nie może liczyć na żadną pomoc ze strony ojca dziewczynek. Mimo kontaktów jakie zostały ustalone w wyroku rozwodowym w październiku 2015 r. nie były one realizowane. Bywały 8 miesięczne przerwy w spotkaniach ojca z dziećmi. Odmawiał spotkań w wakacje, święta, weekendy itd. Skutkowało to zmianą kontaktów w czerwcu 2018 r. i zmniejszeniem ich. Ojciec zrezygnował ze spotkań w tygodniu (miał wyznaczone środy). Mimo, iż pracował w miejscu gdzie mieszkały dzieci nigdy ich w środę nie odwiedził. Na własne życzenie zmienił miejsce zamieszkania, nie interesował się nigdy potrzebami dzieci. Nie uczestniczy w edukacji dzieci ani razu nie był w szkole córek. W przedszkolu mimo zaproszeń od dzieci na np. Dzień ojca nie uczestniczył w imprezach. Wnioskodawczyni wskazuje, że tylko ona pomaga dzieciom przy lekcjach, chodzi na zebrania, zawozi i odbiera dzieci ze szkoły. Gdy prosiła ojca dzieci o spotkanie, aby porozmawiać z nim o stanie zdrowia córek odmawiał. Odmawiał również podawania leków dzieciom podczas pobytu u niego. Córka sama musi pamiętać o przyjęciu tabletki, czy wziewu na astmę. Organizowanie dzieciom zajęć dodatkowych rozwijających ich pasje i potrzeby jest realizowane tylko przez Wnioskodawczynię. Ojciec dzieci nie ma w to żadnego wkładu. Dziewczynki od trzeciego roku życia uczęszczały na zajęcia taneczne, rytmikę, w kolejnych latach na zajęcia z rzeźby aktualnie chodzą na basen do szkółki pływackiej. Starsza córka chodzi do klasy o profilu baletowym, to także generuje dodatkowe koszty (stroje, baletki itp.). Co roku dzieci wyjeżdżają z Wnioskodawczynią na wakacje. Są to góry, kompleksy basenowe. Z uwagi na ich schorzenia Wnioskodawczyni stara się zmieniać im klimat. Podczas choroby dzieci, ojciec w ogóle ich nie widuje.

W uzupełnieniu wniosku Wnioskodawczyni wskazała, że były małżonek posiada ograniczoną władzę rodzicielską. Ojciec nie jest zainteresowany rozwojem dzieci. Nie sprawuje faktycznej pieczy nad dziećmi i ich majątkiem, nie zajmuje się wychowywaniem dzieci, nie troszczy się o ich fizyczny i duchowy rozwój. Nie uczestniczy w żadnych decyzjach dotyczących zdrowia, rozwoju oraz wychowania dzieci.

Osobiście między Wnioskodawczynią a byłym mężem nigdy nie doszło do ustaleń co do podziału ulgi prorodzinnej, poza sytuacją na sali sądowej podczas pierwszej sprawy rozwodowej na której sędzina zobowiązała go do przekazania Wnioskodawczynie ulgi w całości z uwagi na to że to ona sprawuje opiekę nad dziećmi i z nią mieszkają. Były mąż przyznał rację, że to Wnioskodawczyni powinna otrzymywać ulgę w całości. Dowodem na to jest zwrot ulgi.

Wnioskodawczyni nadmienia, że była zatrudniona na umowę pracę w pełnym wymiarze od 2013 r. do 2015 r. oraz od 2016 r. do dnia dzisiejszego.

Alimenty na dzieci nie są przelewane przez ojca dzieci lecz jego matkę. Młodsza córka od około 4 miesięcy nie spotyka się z ojcem, ponieważ nie czuje się bezpiecznie i dobrze u ojca. Starsza córka też już nie chce jeździć do ojca. Także, nawet wyznaczone przez sąd kontakty ojca z córkami nie są przez niego realizowane. Poza tymi kontaktami ojciec nie uczestniczy w życiu córek. Wnioskodawczyni wskazuje, że władzę rodzicielską wykonuje wyłącznie ona. Starsza córka w tym roku tj. 2020 przystąpi do I Komunii Świętej. Ojciec ani razu nie uczestniczył w przygotowaniach do tej uroczystości. Gdy córka miała święcenie świec (o czym ojciec został poinformowany telefonicznie tydzień wcześniej) to mimo, iż było to w czasie trwania jego weekendu z córką, nie chciał jej odwieźć do domu ani tym bardziej pójść z nią do kościoła. Msza odprawiała się o godz. 12, mimo iż córka chciała aby ojciec poszedł z nią do kościoła on odmówił. Odwiózł do domu córkę o godz. 11 rezygnując z dalszego spędzania czasu wspólnie z dzieckiem. Wpłynęło to bardzo negatywnie na stan emocjonalny córki, gdyż z dzieckiem swojej partnerki, które również w tym roku będzie przyjmowało sakrament Komunii uczestniczy w przygotowaniach do tego dnia, przez co ich córka czuje się odrzucona przez ojca. Podczas tegorocznych ferii zimowych również dzieci zawiodły się na ojcu, gdyż pojechał on ze swoją partnerką i jej córką w góry ukrywając ten fakt przed własnymi dziećmi. Obie córki bardzo to przeżyły. Starsza córka po kilku dniach zadzwoniła do ojca aby zapytać czy kupił im chociaż jakieś pamiątki z gór. W odpowiedzi usłyszała, że nie, bo one też mu nic nie kupują, co jest nie prawdą ponieważ gdy dzieci były z Wnioskodawczynią na wakacjach w górach to obie córki kupiły pamiątki dla taty z tego wyjazdu. Na pytanie starszej córki dlaczego ojciec nie zabrał również ich w góry usłyszała, że on sam będzie decydował z kim chce wyjeżdżać i spędzać czas. Ojciec faworyzuje bardzo „nową rodzinę”, córkę swojej partnerki przez co jego rodzone dzieci czują się zepchnięte na daleki plan. Ulgę na córkę partnerki pobiera partnerka w całości a były mąż pobiera ulgę na jego i Wnioskodawczyni dzieci ale nie wykorzystuje jej na swoje dzieci. Gdy córka poprosiła ojca o zdjęcie z jego psem, takie większe w formie plakatu jak ma córka jego partnerki to usłyszała w odpowiedzi że poda jej adres strony na której może takie zdjęcie sobie zamówić i zapłacić za nie. Dzieci jadąc do ojca nie mają swojego pokoju, są „goszczone” w pokoju córki partnerki, nie mają prawa decydować w jaką grę zagrają lub jaką bajkę obejrzą bo o tym może decydować tylko córka partnerki bo to jej pokój i jej rzeczy. Dlatego młodsza córka od dłuższego czasu nie jeździ już do ojca i twierdzi że już nie chce tam jeździć. Ojciec w żaden sposób nie próbuje zachęcić córek do spotkania.

Jeżeli chodzi o sferę zdrowotną dzieci to ojciec nigdy nie bierze udziału w decyzjach związanych z leczeniem dzieci, nie chodzi z nimi na wizyty, nie partycypuje w kosztach związanych z leczeniem dzieci w momencie gdy przewyższają one miesięczne opłaty związane z profilaktyką zdrowotną i wizytami u lekarzy. Starsza córka od roku przyjmuje leki na zaburzenia kompulsyjno - depresyjne i w momencie gdy jest u ojca jeśli sama nie dopilnuje tego żeby przyjąć lek to ojciec jej go nie podaje lekceważąc jej stan zdrowia. Gdy młodsza córka złamała rękę będąc u ojca nie poszedł z nią do lekarza mimo iż widział że spadła z liny na placu zabaw i skarżyła się na ból ręki, tylko odwiózł córkę do Wnioskodawczyni nie informując jej o niczym. Ojciec totalnie lekceważy potrzeby dzieci, ich rozwój, stan zdrowia itd. Nigdy nie uczestniczy w obowiązkach związanych z zajęciami szkolnymi, zebraniach szkolnych, uroczystościach, zajęciach dodatkowych itd.

Ojciec dzieci nie ponosi żadnych kosztów utrzymania dzieci poza zasądzonymi alimentami, które są na stałym poziomie od października 2015 r. i wynoszą 550 na młodszą córkę oraz 650 na starszą córkę.

Wnioskodawczyni wskazuje, że to ona, jako matka sprawuje faktyczną opiekę przez całą dobę nad dwójką małoletnich dzieci, zapewnia im prawidłowy rozwój, samodzielnie podejmuje decyzje dotyczące nauki, leczenia. Dba o zaspokojenie wszystkich potrzeb dzieci: fizycznych, duchowych, edukacyjnych, kulturalnych. Ponosi wszystkie koszty utrzymania takie jak czynsz, wyżywienie, opłaty za szkołę, zajęcia dodatkowe, terapię córki, opiekę lekarską i inne. Sytuacja taka ma miejsce od momentu rozstania się z ojcem dzieci tj. 2014 r. i nie rokuje zmiany ze strony ojca.

Wnioskodawczyni nadmienia, że w praktyce jest matką samotnie wychowującą 2 córki. To ona sprawuje pieczę nad ich majątkiem i wychowaniem:

*   codziennie zawozi i odbiera dzieci do/ze szkoły,
*   pilnuje należytego realizowania obowiązku szkolnego, pomaga odrabiać lekcje i wspiera w codziennych zadaniach,
*   bierze udział w zebraniach szkolnych,
*   dba o wolny czas, zawozi na zajęcia dodatkowe i spotkania z rówieśnikami,
*   pilnuje wizyt kontrolnych u lekarzy, jeździ z córkami do lekarzy,
*   opiekuje się nimi gdy są chore, wstaje do nich w nocy,
*   dba o ich bezpieczeństwo, chodzi na basen, do kina, teatru, na plac zabaw, do parku trampolin
*   przyrządza córkom posiłki, dba o to aby chodziły czyste i zadbane, pierze ubrania, robi zakupy.
*   wyjeżdża na wakacje i organizuje w ich trakcie atrakcje dla córek.

Ojciec dzieci w żaden sposób nie wspiera Wnioskodawczyni w obowiązkach związanych z wychowywaniem dzieci. W momencie gdy jest chora lub w czasie wolnym od zajęć szkolnych tylko i wyłącznie ona zajmuje się zapewnieniem opieki dzieciom w czasie gdy jest ona w pracy (wymiar urlopu to 26 dni a dni wolnych od zajęć szkolnych jest znacznie więcej to również wiąże się często z dodatkowymi kosztami).

Wnioskodawczyni nadmienia, że o wykonywaniu władzy rodzicielskiej nie świadczy tylko sam fakt jej posiadania, czy spełniania obowiązku alimentacyjnego, ani sporadyczne kontakty z dzieckiem. Wykonywanie władzy rodzicielskiej polega na sprawowaniu faktycznej pieczy nad małoletnimi dziećmi w sposób zapewniający ich prawidłowy rozwój, a w szczególności podejmowanie przez rodzica (rodziców) obowiązków w zakresie zaspokojenia potrzeb fizycznych, edukacyjnych i duchowych dzieci. Wykonywanie władzy rodzicielskiej należy zatem odnieść do konkretnych okoliczności faktycznych w oparciu o zachowanie i konkretną aktywność rodziców wobec dzieci.

W broszurach informacyjnych dotyczących ulgi prorodzinnej przygotowanych przez Ministerstwo Finansów zawarte są następujące informacje „Podstawowym warunkiem do zastosowania tej ulgi jest wykonywanie przez rodziców władzy rodzicielskiej nad małoletnim dzieckiem”.

W myśl art. 27f ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych od podatku dochodowego obliczonego zgodnie z art. 27 pomniejszonego o kwotę składki, o której mowa w art. 27b, podatnik ma prawo odliczyć kwotę obliczoną zgodnie z ust. 2 na każde dziecko w stosunku do którego w roku podatkowym:

1.  wykonywał władzę rodzicielską;
2.  pełnił funkcję opiekuna prawnego, jeżeli dziecko z nim zamieszkiwało;
3.  sprawował opiekę poprzez pełnienie funkcji rodziny zastępczej na podstawie orzeczenia sądu lub umowy zawartej ze starostą.

Zgodnie z art. 27f ust. 2 odliczeniu podlega każdy miesiąc kalendarzowy w roku podatkowego, w którym podatnik wykonywał władzę, pełnił funkcję albo sprawował opiekę.

Z przepisów art. 27f ust. 4 ww. ustawy wynika, że odliczenie dotyczy łącznie obojga rodziców, opiekunów prawnych dziecka albo rodziców zastępczych pozostających w związku małżeńskim. Kwotę tę mogą odliczyć od podatku w częściach równych lub w dowolnej proporcji przez nich ustalonej. Jednakże porozumienie rodziców co do wysokości dokonywanego odliczenia nie jest jednak wymagane w przypadku, gdy tylko jeden rodzic spełnia warunki określone w art. 27f ust. 1 ustawy.

Warunkiem niezbędnym do zastosowania ulgi na dzieci w stosunku do małoletniego dziecka jest wykonywanie władzy rodzicielskiej (a nie samo jej posiadanie). Nie można utożsamiać pojęcia „wykonywanie władzy rodzicielskiej” z pojęciem „ przysługiwanie władzy rodzicielskiej”. Dla nabycia prawa do odliczenia ulgi prorodzinnej konieczne jest łączne spełnienie dwóch przesłanek to jest posiadanie władzy rodzicielskiej i jej faktyczne wykonywanie w danym roku podatkowym. W celu nabycia prawa do przedmiotowej ulgi podatnik powinien wykazać zatem, że w danym roku podatkowym wykonywał, a nie tylko posiadał władzę rodzicielską. Tym samym w przypadku małoletniego dziecka o prawie do ulgi decyduje faktyczne sprawowanie władzy rodzicielskiej. Samo posiadanie władzy rodzicielskiej (bez jej faktycznego wykonywania), podobnie jak utrzymywanie sporadycznych kontaktów z dzieckiem czy alimentacja nie wystarcza do zastosowania przedmiotowego odliczenia.

Wnioskodawczyni wskazuje, że:

*   każdorazowo będzie podejmować decyzje co do uczestnictwa przez małoletnich w zajęciach pozalekcyjnych, terapiach itp.
*   będzie utrzymywać stały kontakt z przedstawicielami szkoły oraz innych placówek dydaktycznych
*   będzie dokonywać wyboru zakładów opieki zdrowotnej i lekarzy opiekujących się małoletnimi (w ramach NFZ )
*   jest zobowiązana do stałego monitorowania stanu zdrowia małoletnich, w tym poddawania ich stałej profilaktycznej kontroli lekarskiej właściwej dla ich wieku, w tym dentystycznej, jak również szczepieniom, kontynuowania leczenia.

W związku z powyższym opisem zadano następujące pytanie.

Czy w świetle obowiązujących przepisów prawa Wnioskodawczyni w latach 2014-2019 i latach następnych przysługuje prawo do skorzystania z ulgi na dziecko w pełnej wysokości?

Zdaniem Wnioskodawczyni, władza rodzicielska obejmuje w szczególności obowiązek i prawo rodziców do wykonywania pieczy nad osobą i majątkiem dziecka oraz do wychowywania dziecka. Przy czym przez wychowywanie należy rozumieć zapewnienie stałej opieki prowadzącej do uzyskania pełnego rozwoju fizycznego i psychicznego. Chodzi zatem o aktywne uczestniczenie w wychowaniu dziecka. Należy interesować się stanem zdrowia dziecka, pomagać w jego leczenia zapewniać wsparcie w nauce, interesować się sposobem spędzania wolnego czasu - to są kwestie, które w tym przypadku realizowane są jedynie przez Wnioskodawczynię. Wykonywanie obowiązku alimentacyjnego nie jest rozstrzygające dla uznania, że rodzic wykonuje władzę rodzicielską. Obowiązek alimentacyjny jest bowiem niezależny od władzy rodzicielskiej, a co za tym idzie spoczywa także na rodzicach którzy zostali pozbawieni tej władzy. Jeżeli rodzic dziecka pomimo praw rodzicielskich nie zajmuje się dzieckiem albo jego kontakty są sporadyczne należy uznać, że nie wykonuje on władzy rodzicielskiej i w związku z tym nie ma prawa do ulgi. Wnioskodawczyni uważa, że w związku z tym, że dzieci zamieszkują z nią cały rok, ona ponosi wszelkie koszty utrzymania i rozwoju małoletnich, to ona powinna w całości korzystać z odliczenia ulgi a nie dzielić się po połowie z ojcem dzieci. Zdaniem Wnioskodawczyni, wyłączne prawo do skorzystania z ulgi prorodzinnej będzie przysługiwać Jej również w 2020 r. (przy dokonywaniu rozliczenia z 2019 r.) oraz kolejnych latach o ile nie ulegnie zmianie stan faktyczny sprawy - tzn. nadal Ona będzie sprawowała główną opiekę nad małoletnimi - lub stan prawny.

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawczyni w sprawie oceny prawnej przedstawionego stanu faktycznego i zdarzenia przyszłego jest prawidłowe.

Zgodnie z przepisem art. 27f ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2019 r., poz. 1387, z późn. zm.) od podatku dochodowego obliczonego zgodnie z art. 27, pomniejszonego o kwotę składki, o której mowa w art. 27b, podatnik ma prawo odliczyć kwotę obliczoną zgodnie z ust. 2 na każde małoletnie dziecko, w stosunku do którego w roku podatkowym:

1.  wykonywał władzę rodzicielską;
2.  pełnił funkcję opiekuna prawnego, jeżeli dziecko z nim zamieszkiwało;
3.  sprawował opiekę poprzez pełnienie funkcji rodziny zastępczej na podstawie orzeczenia sądu lub umowy zawartej ze starostą.

Natomiast w myśl art. 27f ust. 2 ww. ustawy, odliczeniu podlega za każdy miesiąc kalendarzowy roku podatkowego, w którym podatnik wykonywał władzę, pełnił funkcję albo sprawował opiekę, o których mowa w ust. 1, w stosunku do:

1.  jednego małoletniego dziecka - kwota 92,67 zł, jeżeli dochody podatnika:
    1.  pozostającego przez cały rok podatkowy w związku małżeńskim i jego małżonka, nie przekroczyły w roku podatkowym kwoty 112.000 zł,
    2.  niepozostającego w związku małżeńskim, w tym również przez część roku podatkowego, nie przekroczyły w roku podatkowym kwoty 56.000 zł, za wyjątkiem podatnika samotnie wychowującego małoletnie dziecko wymienionego w art. 6 ust. 4, do którego ma zastosowanie kwota dochodu określona w lit. a;
2.  dwojga małoletnich dzieci - kwota 92,67 zł na każde dziecko;
3.  trojga i więcej małoletnich dzieci - kwota:
    1.  92,67 zł odpowiednio na pierwsze i drugie dziecko,
    2.  166,67 zł na trzecie dziecko,
    3.  225 zł na czwarte i każde kolejne dziecko.

Za dochody, o których mowa w ust. 2 pkt 1, uważa się dochody uzyskane łącznie w danym roku podatkowym, do których mają zastosowanie zasady opodatkowania określone w art. 27, art. 30b i art. 30c, pomniejszone o kwotę składek, o których mowa w art. 26 ust. 1 pkt 2 i 2a (art. 27f ust. 2a).

Odliczenie, o którym mowa w ust. 2 pkt 2 lub 3, przysługuje podatnikowi określonemu w ust. 1, który co najmniej przez jeden dzień roku podatkowego wykonywał władzę, pełnił funkcję lub sprawował opiekę, o których mowa w ust. 1, w stosunku do więcej niż jednego dziecka (art. 27f ust. 2b).

W przypadku, gdy w tym samym miesiącu kalendarzowym w stosunku do dziecka wykonywana jest władza, pełniona funkcja lub sprawowana opieka, o których mowa w ust. 1, każdemu z podatników przysługuje odliczenie w kwocie stanowiącej 1/30 kwoty obliczonej zgodnie z ust. 2 za każdy dzień sprawowania pieczy nad dzieckiem (art. 27f ust. 3).

Stosownie do art. 27f ust. 4 analizowanej ustawy, odliczenie dotyczy łącznie obojga rodziców, opiekunów prawnych dziecka albo rodziców zastępczych pozostających w związku małżeńskim. Kwotę tę mogą odliczyć od podatku w częściach równych lub w dowolnej proporcji przez nich ustalonej.

W myśl art. 27f ust. 5 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, w brzmieniu obowiązującym do 28 lutego 2017 r. odliczenia dokonuje się w zeznaniu, o którym mowa w art. 45 ust. 1, podając liczbę dzieci i ich numery PESEL, a w przypadku braku tych numerów - imiona, nazwiska oraz daty urodzenia dzieci. Na żądanie organów podatkowych lub organów kontroli skarbowej podatnik jest obowiązany przedstawić zaświadczenia, oświadczenia oraz inne dowody niezbędne do ustalenia prawa do odliczenia, w szczególności:

1.  odpis aktu urodzenia dziecka;
2.  zaświadczenie sądu rodzinnego o ustaleniu opiekuna prawnego dziecka;
3.  odpis orzeczenia sądu o ustaleniu rodziny zastępczej lub umowę zawartą między rodziną zastępczą a starostą;
4.  zaświadczenie o uczęszczaniu pełnoletniego dziecka do szkoły.

Stosownie zaś do art. 27f ust. 5 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, w brzmieniu obowiązującym od 1 marca 2017 r. odliczenia dokonuje się w zeznaniu, o którym mowa w art. 45 ust. 1, podając liczbę dzieci i ich numery PESEL, a w przypadku braku tych numerów - imiona, nazwiska oraz daty urodzenia dzieci. Na żądanie organów podatkowych, podatnik jest obowiązany przedstawić zaświadczenia, oświadczenia oraz inne dowody niezbędne do ustalenia prawa do odliczenia, w szczególności:

1.  odpis aktu urodzenia dziecka;
2.  zaświadczenie sądu rodzinnego o ustaleniu opiekuna prawnego dziecka;
3.  odpis orzeczenia sądu o ustaleniu rodziny zastępczej lub umowę zawartą między rodziną zastępczą a starostą;
4.  zaświadczenie o uczęszczaniu pełnoletniego dziecka do szkoły.

Zgodnie zatem z ogólną zasadą wynikającą z art. 27f ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, podatnikom, jeżeli wykonują władzę rodzicielską, przysługuje ulga na dzieci małoletnie.

Władza rodzicielska – zgodnie z art. 93 § 1 ustawy z dnia 25 lutego 1964 r. Kodeks rodzinny i opiekuńczy (Dz. U. z 2019 r., poz. 2086, z późn. zm.) przysługuje obojgu rodzicom, a stosownie do art. 97 § 1 tejże ustawy – jeżeli władza rodzicielska przysługuje obojgu rodzicom, każde z nich jest obowiązane i uprawnione do jej wykonywania. W rozumieniu przepisów prawa rodzinnego władza rodzicielska obejmuje w szczególności obowiązek i prawo rodziców do wykonywania pieczy nad osobą i majątkiem dziecka oraz do wychowywania dziecka, z poszanowaniem jego godności i praw (art. 95 § 1 k.r.o.).

W konsekwencji, jeżeli w stosunku do dzieci obojgu rodzicom przysługuje władza rodzicielska, i władza ta jest wykonywana przez obojga rodziców, to każdy z rodziców ma prawo do odliczenia, w granicach przysługującego na dzieci limitu. Kwotę tę rodzice mogą odliczyć od podatku w częściach równych lub w dowolnej proporcji przez nich ustalonej. Dotyczy to zarówno rodziców pozostających w związku małżeńskim lub partnerskim, jak i rodziców rozwiedzionych czy będących w separacji.

Porozumienie rodziców co do wysokości dokonywanego odliczenia nie jest jednak wymagane w przypadku, gdy tylko jeden rodzic spełnia warunki do zastosowania ulgi.

Podkreślić należy, że zgodnie z art. 27f ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, prawo do ulgi przysługuje rodzicowi, który w roku podatkowym wykonywał władzę rodzicielską w stosunku do małoletnich dzieci. Dla nabycia praw do przedmiotowej ulgi nie wystarczy więc posiadanie władzy rodzicielskiej. Prawo takie daje dopiero wykonywanie takiej władzy. Wykonywanie władzy rodzicielskiej polega na sprawowaniu faktycznej pieczy nad małoletnim dzieckiem w sposób zapewniający jego prawidłowy rozwój, a w szczególności podejmowanie przez rodzica (rodziców) obowiązków w zakresie zaspokojenia potrzeb fizycznych, edukacyjnych i duchowych dziecka.

„Wykonywanie władzy rodzicielskiej należy zatem odnieść do konkretnych okoliczności faktycznych, w oparciu o zachowania i konkretną aktywność rodziców wobec dziecka. Samo tylko uiszczanie alimentów na rzecz niepełnoletniego dziecka (nierzadko wymuszonych orzeczeniem sądowym) czy też sporadyczne spotkania z dzieckiem nie wypełniają tak rozumianego określenia wykonywanie władzy rodzicielskiej” (wyrok NSA z dnia 27 lipca 2016 r., sygn. akt II FSK 2360/15).

Wykonywać pieczę (zgodnie z def. Wielkiego Słownika Języka Polskiego oraz słownika synonimów) - to m.in. sprawować nad kimś lub czymś bezpośrednią, osobistą opiekę, troszczyć się, baczyć, czuwać, nadzorować.

W konsekwencji, samo płacenie alimentów na dziecko oraz sporadyczne spotkania z małoletnim dzieckiem nie jest rozstrzygające dla uznania, że rodzic wykonuje władzę rodzicielską.

Biorąc zatem pod uwagę okoliczności przedstawione we wniosku, w szczególności fakt, że Wnioskodawczyni sprawuje faktyczną opiekę przez całą dobę nad dwójką małoletnich dzieci, zapewnia im prawidłowy rozwój, samodzielnie podejmuje decyzje dotyczące nauki, leczenia, dba o zaspokojenie wszystkich potrzeb dzieci: fizycznych, duchowych, edukacyjnych, kulturalnych, ponosi wszystkie koszty utrzymania takie jak: czynsz, wyżywienie, opłaty za szkołę, zajęcia dodatkowe, terapię córki, opiekę lekarską i inne, natomiast ojciec dzieci - jak twierdzi Wnioskodawczyni - nie jest zainteresowany rozwojem dzieci, nie sprawuje faktycznej pieczy nad dziećmi i ich majątkiem, nie zajmuje się ich wychowywaniem, nie troszczy się o ich fizyczny i duchowy rozwój, nie uczestniczy w żadnych decyzjach dotyczących zdrowia, rozwoju oraz wychowania dzieci uznać należy, że Wnioskodawczyni przysługuje w pełnym wymiarze prawo do dokonania za lata 2014 - 2019 odliczenia w ramach ulgi prorodzinnej, wynikającej z art. 27f ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, na małoletnie dzieci.

Prawo do odliczenia w pełnym wymiarze ulgi na małoletnie dzieci będzie przysługiwało Wnioskodawczyni również w latach następnych pod warunkiem, że nie ulegną zmianie przepisy prawa będące podstawą niniejszego rozstrzygnięcia oraz stan faktyczny sprawy, w szczególności Wnioskodawczyni będzie nadal wyłącznie sprawowała faktyczną pieczę.

Jednocześnie należy wyjaśnić, że w toku postępowania w sprawie wydania interpretacji upoważniony organ nie przeprowadza jakiegokolwiek postępowania dowodowego, a informacje niezbędne do wydania interpretacji czerpie wyłącznie z przedstawionego przez stronę opisu stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego. W rezultacie w wydanej interpretacji organ nie rozstrzyga, który z rodziców i w jakim zakresie wykonuje władzę rodzicielską. Poczynienie pełnych ustaleń faktycznych na okoliczność, czy rodzic małoletniego dziecka faktycznie wykonywał w stosunku do dziecka władzę rodzicielską i ewentualnie w jakim okresie jest możliwe wyłącznie w postępowaniu podatkowym.

Wobec powyższego stanowisko Wnioskodawczyni należało uznać za prawidłowe.

Interpretacja dotyczy zaistniałego stanu faktycznego przedstawionego przez Wnioskodawczynię i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia oraz zdarzenia przyszłego przedstawionego przez Wnioskodawczynię i stanu prawnego obowiązującego w dniu wydania interpretacji.

Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy rzeczywisty stan faktyczny sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie ze stanem faktycznym (opisem zdarzenia przyszłego) podanym przez Wnioskodawcę w złożonym wniosku. W związku z powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we wniosku opisu sprawy, udzielona interpretacja traci swoją aktualność.

Zgodnie z art. 14na Ordynacji podatkowej przepisów art. 14k–14n nie stosuje się, jeżeli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej stanowi element czynności będących przedmiotem decyzji wydanej:

1.  z zastosowaniem art. 119a;
2.  w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
3.  z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.

Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych (art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej).

Powyższe unormowania należy odczytywać łącznie z przepisami art. 33 ustawy z dnia 23 października 2018 r. o zmianie ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, ustawy – Ordynacja podatkowa oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 2193), wprowadzającymi regulacje intertemporalne.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego xxx za pośrednictwem organu, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. z 2019 r., poz. 2325, z późn. zm.). Skargę wnosi się w dwóch egzemplarzach (art. 47 § 1 ww. ustawy) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Teodora Sixta 17, 43-300 Bielsko-Biała lub drogą elektroniczną na adres Elektronicznej Skrzynki Podawczej Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/SkrytkaESP (art. 54 § 1a ww. ustawy), w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie albo aktu, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 4a (art. 53 § 1 ww. ustawy). W przypadku pism i załączników wnoszonych w formie dokumentu elektronicznego odpisów nie dołącza się (art. 47 § 3 ww. ustawy).

Jednocześnie, zgodnie z art. 57a ww. ustawy, skarga na pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego wydaną w indywidualnej sprawie, opinię zabezpieczającą i odmowę wydania opinii zabezpieczającej może być oparta wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd administracyjny jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną.