Interpretacja indywidualna
Sygnatura: ILPB1/415-1137/09-2/TW
Organ: Dyrektor Izby Skarbowej w Poznaniu
Data wydania: 2010-01-13
Teza: Czy przychód dla osoby fizycznej w wysokości wartości brutto wypłaconego przez Spółkę wynagrodzenia dla firmy doradztwa personalnego jak i wypłata odszkodowania w formie pieniężnej stanowić będzie przychód z „innych źródeł” w rozumieniu art. 10 ust. 1 pkt 9 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych?
Słowa kluczowe: odprawy-odprawa pieniężna; odprawy-odprawa pracownicza; przychód-przychód ze stosunku pracy; płatnik; umowa-umowa o pracę
Przepisy: [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-Rozdział 2

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA

Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.) oraz § 2 i § 6 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz. U. Nr 112, poz. 770 ze zm.) Dyrektor Izby Skarbowej w Poznaniu działając w imieniu Ministra Finansów stwierdza, że stanowisko Spółki X, przedstawione we wniosku z dnia 1 października 2009 r. (data wpływu 20 października 2009 r.) o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie źródeł przychodów – **jest nieprawidłowe.**

UZASADNIENIE

W dniu 20 października 2009 r. został złożony ww. wniosek o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie źródeł przychodów.

W przedmiotowym wniosku został przedstawiony następujący stan faktyczny.

Spółka jest producentem wyrobów z włókien naturalnych. Od wielu lat sprawami związanymi z produkcją zajmował się dyrektor ds. produkcji. W związku z rozwojem technologii i unowocześnieniem procesu produkcyjnego zaszła konieczność zmiany osoby pełniącej tę funkcję. Rozwiązanie umowy o pracę z osobą pełniącą dotychczas tę funkcję nie obyło się bez problemów. W drodze negocjacji doszło jednak do porozumienia i Spółka zgodziła się na spełnienie warunków postawionych przez osobę pełniącą funkcję dyrektora ds. produkcji, a ona ze swojej strony przyjęła wypowiedzenie bez zastrzeżeń. Umowa o pracę uległa rozwiązaniu w dniu 30 września 2009 roku. Warunki porozumienia zostały potwierdzone w ugodzie. Strony niniejszej umowy ustaliły, że w ramach odszkodowania z tytułu rozwiązania umowy o pracę Spółka:

1.  udzieli pomocy w znalezieniu pracy dla zwalnianego pracownika, poprzez zlecenie na własny koszt firmie doradztwa personalnego (na firmę zwalniana wyraziła zgodę) poszukiwanie pracy odpowiadającej kwalifikacjom. Wynagrodzenie dla firmy doradztwa personalnego wypłacone będzie w trzech ratach: 50% po rozpoczęciu programu, 25% po upływie 3 miesięcy od rozpoczęcia programu, 25% po upływie 6 miesięcy od daty rozpoczęcia programu – wszystkie płatności będą wykonane na podstawie otrzymanej faktury. Do wynagrodzenia doliczane będzie 22% podatku VAT.
2.  będzie wypłacała odszkodowania w okresie pozostawania bez pracy, nie dłużej niż do 31 grudnia 2010 roku. Odszkodowanie płatne będzie do dnia 10 każdego miesiąca z dołu.

W związku z powyższym zadano następujące pytanie w zakresie podatku dochodowego od osób fizycznych.

Czy przychód dla osoby fizycznej w wysokości wartości brutto wypłaconego przez Spółkę wynagrodzenia dla firmy doradztwa personalnego jak i wypłata odszkodowania w formie pieniężnej stanowić będzie przychód z „innych źródeł” w rozumieniu art. 10 ust. 1 pkt 9 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych?

Zdaniem Wnioskodawcy, stosownie do art. 11 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych przychodami z zastrzeżeniem art. 14-16, art. 17 ust. 1 pkt 6 i 9, art. 19 i art. 20 ust. 3 są otrzymane lub postawione do dyspozycji podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń. Z uwagi, iż wypłata odszkodowania i realizacja odszkodowania w postaci świadczenia nieodpłatnego nie dotyczy pracownika, lecz osoby niebędącej pracownikiem należy te przychody zakwalifikować, jako przychody z innych źródeł w rozumieniu art. 10 ust. 1 pkt 9 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, w związku art. 20 ust. 1 tej ustawy. W związku z tym Spółka, zgodnie z dyspozycją art. 42a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych nie jest zobowiązana do poboru zaliczki na podatek dochodowy, jest jednak zobligowana do sporządzenia informacji o wysokości przychodów (PIT-8C) według ustalonego wzoru i przekazania jej w terminie do końca roku podatkowego podatnikowi oraz urzędowi skarbowemu, właściwemu według zamieszkania podatnika.

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego stanu faktycznego uznaje się za nieprawidłowe.

Zgodnie z art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t. j. Dz. U. z 2000 r. Nr 14, poz. 176 ze zm.), opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.

W art. 10 powołanej ustawy zostały określone źródła przychodów, do których w myśl ust. 1 pkt 1 tego przepisu należą: stosunek służbowy, stosunek pracy, w tym spółdzielczy stosunek pracy, członkowstwo w rolniczej spółdzielni produkcyjnej lub innej spółdzielni zajmującej się produkcją rolną, praca nakładcza, emerytura lub renta.

Zgodnie z treścią art. 11 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych przychodami, z zastrzeżeniem art. 14-15, art. 17 ust. 1 pkt 6, 9 i 10 w zakresie realizacji praw wynikających z pochodnych instrumentów finansowych, art. 19 i art. 20 ust. 3, są otrzymane lub postawione do dyspozycji podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń.

Na mocy art. 12 ust. 1 cytowanej ustawy, za przychody ze stosunku służbowego, stosunku pracy, pracy nakładczej oraz spółdzielczego stosunku pracy uważa się wszelkiego rodzaju wypłaty pieniężne oraz wartość pieniężną świadczeń w naturze bądź ich ekwiwalenty, bez względu na źródło finansowania tych wypłat i świadczeń, a w szczególności: wynagrodzenia zasadnicze, wynagrodzenia za godziny nadliczbowe, różnego rodzaju dodatki, nagrody, ekwiwalenty za nie wykorzystany urlop i wszelkie inne kwoty niezależnie od tego, czy ich wysokość została z góry ustalona, a ponadto świadczenia pieniężne ponoszone za pracownika, jak również wartość innych nieodpłatnych świadczeń lub świadczeń częściowo odpłatnych.

Opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych podlegają zatem wszelkie dochody osiągane przez podatnika, z wyjątkiem tych dochodów, które zostały enumeratywnie wymienione przez ustawodawcę jako zwolnione od podatku, bądź od których zaniechano poboru podatku, w drodze rozporządzenia wydanego przez Ministra Finansów.

Z informacji przedstawionych we wniosku wynika, iż wypłaty pieniężne mają swe źródło w stosunku pracy – wynikają wyłącznie z umowy o pracę. Stąd też wypłacane byłemu pracownikowi należności podlegają opodatkowaniu podatkiem dochodowym na mocy reguły zawartej w art. 12 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Z kolei z treści art. 31 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych wynika, iż osoby fizyczne, osoby prawne oraz jednostki organizacyjne nie posiadające osobowości prawnej, zwane dalej „zakładami pracy", są obowiązane jako płatnicy obliczać i pobierać w ciągu roku zaliczki na podatek dochodowy od osób, które uzyskują od tych zakładów przychody ze stosunku służbowego, stosunku pracy, pracy nakładczej lub spółdzielczego stosunku pracy, zasiłki pieniężne z ubezpieczenia społecznego wypłacane przez zakłady pracy, a w spółdzielniach pracy – wypłaty z tytułu udziału w nadwyżce bilansowej.

Mając na uwadze przedstawiony przez Wnioskodawcę stan faktyczny oraz powołane uregulowania prawne uznać należy, że równowartość wynagrodzenia dla firmy świadczącej usługi doradztwa personalnego jak i wypłata świadczeń w formie pieniężnej z tytułu rozwiązania umowy o pracę jest dochodem podatnika ze stosunku pracy, o którym mowa w art. 12 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Wskazać przy tym należy, iż otrzymane świadczenia nie są odszkodowaniem z tytułu rozwiązania umowy o pracę i nie stanowi przychodu z innych źródeł w rozumieniu art. 10 ust. 1 pkt 9 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, lecz są wynagrodzeniem wypłaconym w związku z rozwiązaniem stosunku pracy za porozumieniem stron.

Zatem równowartość wynagrodzenia dla firmy świadczącej usługi doradztwa personalnego jak i wypłata świadczeń w formie pieniężnej z tytułu rozwiązania umowy o pracę stanowi dochód ze stosunku pracy i w związku z tym podlega opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych na podstawie art. 27 ust. 1 ww. ustawy według skali podatkowej. Natomiast zgodnie z treścią art. 31 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych Spółka jest zobowiązana obliczyć i pobrać od dochodu wynikającego ze stosunku pracy należną zaliczkę.

Interpretacja dotyczy zaistniałego stanu faktycznego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia w przedstawionym stanie faktycznym.

Jednocześnie informuje się, że wniosek w przedmiocie dotyczącym podatku dochodowego od osób prawnych w dniu 13 stycznia 2010 r. został rozstrzygnięty odrębną interpretacją indywidualną nr ILPB3/423-946/09-2/MC. Natomiast wniosek w przedmiocie dotyczącym podatku od towarów i usług w dniu 5 stycznia 2010 r. został rozstrzygnięty odrębną interpretacją indywidualną nr ILPP1/443-1300/09-2/BP.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi, ul. Piotrkowska 135, 90-434 Łódź po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy).

Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Poznaniu, Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Lesznie, ul. Dekana 6, 64-100 Leszno.