Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0111-KDIB1-2.4010.281.2025.1.MK
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-07-03
Teza: Dotyczy ustalenia, czy kwoty płacone przez Spółkę na rzecz B,
wynikające z refaktury opłat ubezpieczeniowych, podlegają
opodatkowaniu w Polsce podatkiem u źródła? Innymi słowy,
czy na Spółce ciążą obowiązki płatnicze związane z poborem
podatku u źródła w związku ze zwrotem B opłat za
ubezpieczenia.
Słowa kluczowe: obowiązek-obowiązek płatnika
pobór-pobór podatku u źródła
umowa-umowa ubezpieczenia
usługi-usługi brokerskie
usługi-usługi ubezpieczeniowe
Zagadnienia: Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 6. Pobór podatku-Pobór podatku przez płatnika
(podatek u źródła)
Przepisy: [CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 5-art. 21-ust. 1-pkt 2a
[CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 6-art. 26-ust. 1

## Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

Szanowni Państwo,

    stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego
    stanu faktycznego w podatku dochodowym od osób prawnych jest prawidłowe.

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

28 maja 2025 r. wpłynął Państwa wniosek z tego samego dnia o wydanie interpretacji
    indywidualnej.
    Treść wniosku jest następująca:
    Opis stanu faktycznego
    A sp. z o.o. (dalej „A” lub „Spółka”) jest polskim rezydentem podatkowym. A opracowuje i
    produkuje (...).
    A należy do międzynarodowej grupy kapitałowej (...) (dalej „Grupa”). Dominującym
    podmiotem Grupy jest B (dalej „B”). B posiada siedzibę w Niemczech.
    Forma prawna B odpowiada polskiej spółce komandytowej, przy czym zgodnie z
    niemieckimi przepisami podatkowymi B jest podmiotem transparentnym podatkowo.
    Wspólnikami B są:
    1) (...), wspólnik odpowiedzialny osobiście, odpowiednik komplementariusza w polskiej
      spółce komandytowej);
    2) Kommanditisten (komandytariusze):
    a. (...),
    b. (...),
    c. (...).
    Wszyscy wspólnicy B są niemieckimi rezydentami podatkowymi.
    W Grupie obowiązuje scentralizowany system nabywania ubezpieczeń. W ramach
    systemu B, korzystając z pomocy profesjonalnego brokera, odpowiada za nabywanie
    usług ubezpieczeniowych dla podmiotów należących do Grupy.
    W związku z powyższym B refakturuje koszty związane z wykupieniem polis na podmioty
    powiązane. B refakturuje na A w szczególności koszty polis dla członków zarządu A, a
    także ubezpieczenia OC, ochrony środowiska, kosztów prawnych i transportu morskiego.
    B nie dolicza własnej marży przy refakturowaniu kosztów ubezpieczeń, ale wyłącznie
    obciąża A opłatą poniesioną na rzecz ubezpieczyciela.
    Polisy ubezpieczeniowe, których koszty refakturowane są na A, jako podmiot
    ubezpieczony wskazują A (lub – np. w przypadku polis ubezpieczeniowych dotyczących
    dyrektorów A – zatrudnione przez A osoby zajmujące odpowiednie stanowiska). Innymi
    słowy, relacja ubezpieczający – ubezpieczony występuje na linii towarzystwo
    ubezpieczeniowe – A.
    B nie świadczy samodzielnie usług ubezpieczeniowych. Rola B sprowadza się do tego, że –
    jako podmiot centralny Grupy – opłaca koszty polis ubezpieczeniowych podmiotów
    powiązanych, a następnie refakturuje koszty tych polis na właściwe podmioty, w tym
    Spółkę.

## Pytanie

Czy kwoty płacone przez Spółkę na rzecz B, wynikające z refaktury opłat
    ubezpieczeniowych, podlegają opodatkowaniu w Polsce podatkiem u źródła? Innymi
    słowy, czy na Spółce ciążą obowiązki płatnicze związane z poborem podatku u źródła w
    związku ze zwrotem B opłat za ubezpieczenia?
    Państwa stanowisko w sprawie
    Stanowisko Wnioskodawcy.

    Zdaniem Spółki kwoty wynikające z refaktury opłat ubezpieczeniowych nie podlegają
    opodatkowaniu w Polsce podatkiem u źródła. Tym samym Spółka nie ma obowiązku
    poboru podatku u źródła i nie ciążą na niej obowiązki płatnika.
    Uzasadnienie stanowiska Wnioskodawcy.
    Zgodnie z art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób
    prawnych (t. j. Dz. U. z 2025 r., poz. 278 ze zm., dalej: „ustawy o CIT”): podatnicy, jeżeli
    mają siedzibę lub zarząd na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, podlegają obowiązkowi
    podatkowemu od całości swoich dochodów, bez względu na miejsce ich osiągania.
    Jak stanowi art. 3 ust. 1a Ustawy CIT, podatnik ma zarząd na terytorium Rzeczypospolitej
    Polskiej między innymi, gdy na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej są prowadzone w
    sposób zorganizowany i ciągły bieżące sprawy tego podatnika na podstawie w
    szczególności:
    1) umowy, decyzji, orzeczenia sądu lub innego dokumentu regulujących założenie lub
      funkcjonowanie tego podatnika, lub
    2) udzielonych pełnomocnictw, lub
    3) powiązań w rozumieniu art. 11a ust. 1 pkt 5 Ustawy CIT.
    Stosownie natomiast do art. 3 ust. 2 Ustawy CIT, podatnicy, jeżeli nie mają na terytorium
    Rzeczypospolitej Polskiej siedziby lub zarządu, podlegają obowiązkowi podatkowemu
    tylko od dochodów, które osiągają na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.
    Jak stanowi art. 26 ust. 1 Ustawy CIT, osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające
    osobowości prawnej oraz osoby fizyczne będące przedsiębiorcami, które dokonują wypłat
    należności z tytułów wymienionych w art. 21 ust. 1 oraz art. 22 ust. 1 Ustawy CIT, są
    obowiązane jako płatnicy pobierać, z zastrzeżeniem ust. 2, 2b, 2d i 2e, w dniu dokonania
    wypłaty zryczałtowany podatek dochodowy od tych wypłat, z uwzględnieniem odliczeń
    przewidzianych w art. 22 ust. 1a-1e Ustawy CIT. Zastosowanie stawki podatku wynikającej
    z właściwej umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania albo niepobranie podatku
    zgodnie z taką umową jest możliwe pod warunkiem udokumentowania siedziby podatnika
    dla celów podatkowych uzyskanym od podatnika certyfikatem rezydencji. Przy weryfikacji
    warunków zastosowania stawki podatku innej niż określona w art. 21 ust. 1 lub art. 22 ust.
    1 Ustawy CIT, zwolnienia lub warunków niepobrania podatku, wynikających z przepisów
    szczególnych lub umów o unikaniu podwójnego opodatkowania, płatnik jest obowiązany
    do dochowania należytej staranności. Przy ocenie dochowania należytej staranności
    uwzględnia się charakter, skalę działalności prowadzonej przez płatnika oraz powiązania
    w rozumieniu art. 11a ust. 1 pkt 5 Ustawy CIT płatnika z podatnikiem.
    Zdaniem Spółki może ona pełnić rolę płatnika w zakresie przedstawionych w opisie stanu
    faktycznego płatności na rzecz B, o ile płatności te objęte są dyspozycją art. 21 ust. 1
    Ustawy CIT.
    Zgodnie z art. 21 ust. 1 Ustawy CIT, podatek dochodowy z tytułu uzyskanych na terytorium
    Rzeczypospolitej Polskiej przez podatników, o których mowa w art. 3 ust. 2 Ustawy CIT,
    przychodów:
    1) z odsetek, z praw autorskich lub praw pokrewnych, z praw do projektów
      wynalazczych, znaków towarowych i wzorów zdobniczych, w tym również ze sprzedaży
      tych praw, z należności za udostępnienie tajemnicy receptury lub procesu
      produkcyjnego, za użytkowanie lub prawo do użytkowania urządzenia
      przemysłowego, w tym także środka transportu, urządzenia handlowego lub
      naukowego, za informacje związane ze zdobytym doświadczeniem w dziedzinie
      przemysłowej, handlowej lub naukowej (know-how),
    2) z opłat za świadczone usługi w zakresie działalności widowiskowej, rozrywkowej lub
      sportowej, wykonywanej przez osoby prawne mające siedzibę za granicą,
      organizowanej za pośrednictwem osób fizycznych lub osób prawnych prowadzących

      działalność w zakresie imprez artystycznych, rozrywkowych lub sportowych na
      terytorium Rzeczypospolitej Polskiej,
    2a) z tytułu świadczeń: doradczych, księgowych, badania rynku, usług prawnych, usług
      reklamowych, zarządzania i kontroli, przetwarzania danych, usług rekrutacji
      pracowników i pozyskiwania personelu, gwarancji i poręczeń oraz świadczeń o
      podobnym charakterze
    - ustala się w wysokości 20% przychodów;
    3) z tytułu należnych opłat za wywóz ładunków i pasażerów przyjętych do przewozu w
      portach polskich przez zagraniczne przedsiębiorstwa morskiej żeglugi handlowej, z
      wyjątkiem ładunków i pasażerów tranzytowych,
    4) uzyskanych na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przez zagraniczne
      przedsiębiorstwa żeglugi powietrznej, z wyłączeniem przychodów uzyskanych z
      lotniczego rozkładowego przewozu pasażerskiego, skorzystanie z którego wymaga
      posiadania biletu lotniczego przez pasażera
    - ustala się w wysokości 10% tych przychodów.
    W ocenie Spółki żaden z ww. przepisów nie obejmuje płatności dokonywanych przez A na
    rzecz B opisanych w stanie faktycznym.
    W szczególności w przedmiotowej sprawie nie znajduje zastosowania art. 21 ust. 1 pkt 2a
    Ustawy CIT.
    Katalog usług niematerialnych opisanych we wskazanym przepisie jest otwarty, zwłaszcza
    z uwagi na odwołanie się przez ustawodawcę do „świadczeń o podobnym charakterze”.
    Należy jednak uznać, że świadczenia, o których mowa w opisie stanu faktycznego nie są
    objęte wskazanym katalogiem.
    W przedmiotowej sprawie mamy bowiem do czynienia z refakturowaniem kosztów
    ubezpieczeń. B nie świadczy samodzielnie usług ubezpieczeniowych na rzecz A a jedynie
    pośredniczy w ich uzyskaniu przez A. Ubezpieczającym jest bowiem towarzystwo
    ubezpieczeniowe, a ubezpieczanym A (lub odpowiednie osoby zatrudnione lub
    współpracujące z A).
    Umowa ubezpieczenia została zdefiniowana w art. 805 kodeksu cywilnego (dalej „K.C.”).
    Zgodnie z art. 805 § 1 K.C. przez umowę ubezpieczenia ubezpieczyciel zobowiązuje się, w
    zakresie działalności swego przedsiębiorstwa, spełnić określone świadczenie w razie
    zajścia przewidzianego w umowie wypadku, a ubezpieczający zobowiązuje się zapłacić
    składkę.
    Jak stanowi natomiast art. 805 § 2 K.C., świadczenie ubezpieczyciela polega w
    szczególności na zapłacie:
    1) przy ubezpieczeniu majątkowym – określonego odszkodowania za szkodę powstałą
      wskutek przewidzianego w umowie wypadku;
    2) przy ubezpieczeniu osobowym – umówionej sumy pieniężnej, renty lub innego
      świadczenia w razie zajścia przewidzianego w umowie wypadku w życiu osoby
      ubezpieczonej.
    Powyższe oznacza, że umowa ubezpieczenia zawierana jest pomiędzy ubezpieczycielem a
    ubezpieczonym i pełni funkcję ochronną oraz odszkodowawczą w przypadku wystąpienia
    zdarzenia losowego.
    Należy podkreślić, że nawet gdyby uznać relację występującą między A a B za dotyczącą
    udzielania ubezpieczeń, to i tak na A nie ciążyłyby obowiązki płatnika w zakresie podatku u
    źródła. Usługi ubezpieczeniowe nie są bowiem świadczeniami podobnymi do gwarancji i
    poręczeń.

    Umowa gwarancji jest umową nienazwaną i nie została wprost zdefiniowana w K.C.
    Pomimo braku legalnej definicji, umowa gwarancji może zostać zwarta zgodnie z zasadą
                        1swobody umów na podstawie art. 353 K.C. W K.C. zostały zdefiniowane szczególne formy
    gwarancji: gwarancja przy sprzedaży oraz gwarancja zapłaty za roboty budowlane.
    Gwarancja przy sprzedaży polega na złożeniu oświadczenia gwarancyjnego przez
    gwaranta, w którym zostają określone jego obowiązki oraz uprawnienia kupującego.
    Obowiązki gwaranta mogą w szczególności polegać na zwrocie zapłaconej ceny, wymianie
    rzeczy bądź jej naprawie oraz zapewnieniu innych usług.
    Gwarancji zapłaty za roboty budowlane udziela natomiast wykonawcy (generalnemu
    wykonawcy) inwestor w celu zabezpieczenia terminowej zapłaty umówionego
                                      1wynagrodzenia za wykonanie robót budowlanych. W art. 649 § 2 K.C. doprecyzowano, że
    gwarancją zapłaty jest gwarancja bankowa lub ubezpieczeniowa, a także akredytywa
    bankowa lub poręczenie banku udzielone na zlecenie inwestora.
    Cechą wyróżniającą gwarancje jest ich akcesoryjność względem świadczenia głównego
    (gwarancja jest ściśle powiązana ze świadczeniem głównym, którego dotyczy). Umowa
    gwarancji jest umową jednostronnie zobowiązującą, w której gwarant określa swoje
    obowiązki. Na mocy umowy gwarancji gwarant zobowiązuje się do określonego
    świadczenia w przypadku wystąpienia określonych okoliczności w zobowiązaniu głównym.
    W związku z tym istota umowy gwarancji jest odmienna od istoty umowy ubezpieczenia.
    Umowa poręczenia została z kolei opisana w art. 876 K.C., zgodnie z którym przez umowę
    poręczenia poręczyciel zobowiązuje się względem wierzyciela wykonać zobowiązanie na
    wypadek, gdyby dłużnik zobowiązania nie wykonał.
    Co do zasady, umowa poręczenia polega na zaspokojeniu roszczenia wierzyciela poprzez
    zawarcie z poręczycielem umowy poręczenia. Umowa ta przewiduje, że gdyby dłużnik nie
    wykonał ciążącego na nim zobowiązania, wierzyciel ma prawo dochodzenia swojego
    roszczenia od poręczyciela. W tym sensie umowa poręczenia również ma charakter
    akcesoryjny względem zobowiązania głównego, którego dłużnik nie wykonał. Umowa
    poręczenia nie ma ponadto charakteru odszkodowawczego, tzn. nie jest świadczeniem
    naprawczym w związku z wystąpieniem zdarzenia losowego.
    Wobec powyższego należy uznać, że umowa poręczenia również nie posiada cech
    tożsamych lub podobnych do umowy ubezpieczenia.
    Pogląd o braku analogii między usługami ubezpieczeniowymi a jakimikolwiek usługami
    niematerialnymi opisanymi w art. 21 ust. 1 pkt 2a Ustawy CIT potwierdzają organy
    podatkowe. Przykładowo w interpretacji indywidualnej z dnia 8 listopada 2024 r., znak
    0111-KDIB1-2.4010.528.2024.1.MK, wnioskodawca pytał, czy refakturowane na niego
    koszty usług ubezpieczeniowych, uprzednio nabyte przez inną spółkę należącą do grupy
    kapitałowej, stanowią usługi, o których mowa w art. 21 ust. 1 pkt 2a Ustawy CIT oraz czy
    spoczywają na nim obowiązki płatnika podatku u źródła w związku z dokonywanymi z tego
    tytułu płatnościami. Spółka z grupy nabywała usługę ubezpieczenia od podmiotu
    zewnętrznego (ubezpieczyciela), a następnie rozliczała koszt usług z wnioskodawcą.
    Refakturowane koszty nie były powiększane o narzut zysku. Wnioskodawca
    argumentował, że:
    „płatności z tytułu usług ubezpieczenia nie są objęte dyspozycją art. 21 ust. 1 pkt 2a
    ustawy o CIT, gdyż nie stanowią usług wprost wymienionych w przepisie oraz nie stanowią
    usług o podobnym charakterze do tych wymienionych w art. 21 ust. 1 pkt 2a ustawy o CIT.
    Ponadto, w ocenie Wnioskodawcy, za powyższym przemawiają także względy wykładni
    systemowej przepisów art. 21 ust. 1 pkt 2, wykreślonego art. 15e ust. 1 pkt 1 oraz art. 24ca
    ust. 3 pkt 4 lit. a ustawy o CIT”.
    Z opinią wnioskodawcy w pełni zgodził się Dyrektor KIS, który odstąpił od uzasadnienia.

    Analogiczny stan faktyczny był analizowany przez Dyrektora KIS w interpretacji z dnia 18
    października 2024 r., znak 0111-KDIB1-2.4010.473.2024.1.DP. Wnioskodawca nabywał
    usługi ubezpieczeniowe od podmiotu objętego w Polsce ograniczonym obowiązkiem
    podatkowym. Wnioskodawca zwrócił się z pytaniem, czy takie usługi podlegają
    opodatkowaniu w Polsce na podstawie art. 21 ust. 1 pkt 2a Ustawy CIT, a w konsekwencji
    czy ciążą na nim obowiązki płatnika, o których mowa w art. 26 ust. 1 Ustawy CIT. W
    uzasadnieniu wniosku, wnioskodawca stwierdził, że:
    „elementy usług ubezpieczeniowych odróżniające ubezpieczenia od gwarancji oraz
    poręczeń są na tyle istotne i odległe, że nie można uznać usług ubezpieczeniowych za
    tożsame lub podobne do świadczeń wprost nazwanych w katalogu art. 21 ust. 1 pkt 2a
    ustawy o CIT. Tym samym regulacja przepisu art. 21 ust. 1 pkt 2a ustawy o CIT nie
    obejmuje swoim zakresem usług ubezpieczeniowych wskazanych w opisie zaistniałego
    stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego. Nie można bowiem uznać, że usługa
    ubezpieczenia jest pod względem celowościowym podobna do usługi gwarancji czy
    poręczenia.
    Reasumując, zdaniem Wnioskodawcy, przedstawione w opisie zaistniałego stanu
    faktycznego/zdarzenia przyszłego usługi ubezpieczeniowe nabywane od podmiotów
    będących nierezydentami nie podlegają opodatkowaniu podatkiem u źródła na podstawie
    art. 21 ust. 1 ustawy o CIT, jako że nie są one wprost nazwane w tym przepisie, ani też nie
    stanowią świadczeń o charakterze podobnym do usług bezpośrednio w przepisie
    wskazanych”.
    Dyrektor KIS w pełni zaaprobował stanowisko wnioskodawcy, a analogiczne
    rozstrzygnięcia możemy odnaleźć także m.in. w następujących interpretacjach
    indywidualnych:
    - z dnia 13 września 2024 r., znak 0114-KDIP2-1.4010.423.2024.1.PP,
    - z dnia 12 kwietnia 2024 r., znak 0114-KDIP2-1.4010.124.2024.2.PK,
    - z dnia 26 marca 2024 r., znak 0111-KDIB2-1.4010.111.2024.2.AJ.
    Reasumując, usługi ubezpieczeniowe nie są opodatkowane podatkiem u źródła.
    Również usługi pośrednictwa w nabywaniu usług ubezpieczeniowych nie podlegają
    opodatkowaniu podatkiem u źródła na podstawie art. 21 ust. 1 Ustawy CIT. Stanowisko to
    potwierdzają rozstrzygnięcia wydawane przez organy podatkowe.
    Przykładowo w interpretacji indywidualnej z dnia 9 sierpnia 2023 r., znak 0111-KDIB1-
    1.4010.270.2021.11.AW, wnioskodawca opisywał, że nabywa usługi pośrednictwa
    ubezpieczeniowego (usługi brokerskie) od podmiotu powiązanego mającego siedzibę w
    Niemczech. Zastanawiał się, czy ponoszone przez niego wydatki z tytułu m.in. nabycia
    usług pośrednictwa ubezpieczeniowego od niemieckiego rezydenta podatkowego
    stanowią zapłatę za świadczenia, o których mowa w art. 21 ust. 1 pkt 2a Ustawy CIT, a co
    za tym idzie czy wnioskodawca zobowiązany jest do poboru podatku u źródła od ww.
    płatności.
    Dyrektor KIS w pełni zaakceptował stanowisko wnioskodawcy, który argumentował, że:
    „wydatki ponoszone na rzecz zagranicznych podatników, którzy nie mają na terytorium
    Rzeczypospolitej Polskiej siedziby lub zarządu z tytułu polis ubezpieczeniowych oraz usług
    pośrednictwa ubezpieczeniowego tzw. usług brokerskich nie stanowią zapłaty za
    świadczenia, o których mowa w art. 21 ust. 1 pkt 2a ustawy z 15 lutego 1992 r. o podatku
    dochodowym od osób prawnych (tekst jedn.: Dz. U. z 2020 r. poz. 1406 z późn. zm., dalej:
    « p.d.o.p. »), a co za tym idzie Spółka nie będzie zobowiązana do poboru tzw. podatku u
    źródła od ww. płatności oraz nie będzie zobowiązana do dochowania warunków, o których
    mowa w art. 26 ust. 1 p.d.o.p., tj. do dochowania należytej staranności oraz posiadania

    certyfikatów rezydencji rzeczywistych właścicieli należności płaconych przez Spółkę
    tytułem polis ubezpieczeniowych oraz usług pośrednictwa ubezpieczeniowego tzw. usług
    brokerskich.
    [...] umowa ubezpieczenia nie spełnia takich samych przesłanek oraz nie wynikają z niej
    takie same prawa i obowiązki jak w przypadku umowy gwarancji i umowy poręczenia. Bez
    względu na cechy wspólne ubezpieczenia, gwarancji i poręczenia, cel, charakter oraz
    sposób zawierania tych umów jest różny. Zatem, umowa ubezpieczenia nie może być
    uznana za umowę o charakterze podobnym do umowy gwarancji i umowy poręczenia.
    [...] usługi ubezpieczeniowe oraz usługi pośrednictwa w nabywaniu usług
    ubezpieczeniowych (tzw. usługi brokerskie) za które zapłata jest realizowana na rzecz
    nierezydenta, opisane we wniosku, nie mieszczą się w kategorii świadczeń wymienionych
    w art. 21 ust. 1 pkt 2a p.d.o.p.”.
    Zważając na powyższe, opisywane świadczenia nie są opodatkowane podatkiem u źródła,
    a na A nie ciążą obowiązki płatnika.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest prawidłowe.
    Odstępuję od uzasadnienia prawnego tej oceny.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Państwo przedstawili i stanu prawnego,
    który obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia.
    Odnosząc się do przywołanych przez Państwa interpretacji indywidualnych wskazać
    należy, że zostały one wydane w indywidualnych sprawach i nie mają zastosowania ani
    konsekwencji wiążących w odniesieniu do żadnego innego stanu faktycznego czy też
    zdarzenia przyszłego. Natomiast Organ, mimo że w ocenie indywidualnych spraw
    podatników posiłkuje się wydanymi rozstrzygnięciami, to nie ma możliwości zastosowania
    ich wprost, ponieważ nie stanowią materialnego prawa podatkowego.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    - Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy
      z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.).
      Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie
      zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosują się
      Państwo do interpretacji.
    - Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
      z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    - Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego
    Sądu Administracyjnego (...). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje
    ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
    (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
    - w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
    - w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP
      (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.
    Podstawą prawną dla odstąpienia od uzasadnienia interpretacji jest art. 14c § 1 Ordynacji
    podatkowej.