Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0111-KDIB1-2.4010.193.2025.2.BD
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-06-27
Teza: Uprawnienie do obniżenia stawek amortyzacyjnych dla
środków trwałych wprowadzonych do ewidencji przed 1
stycznia 2021 r. w tym środków trwałych modernizowanych po
31 grudnia 2020 r., ale wprowadzonych do ewidencji przed
dniem 1 stycznia 2021 r. za nieprzedawnione lata podatkowe
Słowa kluczowe: amortyzacja
amortyzacja-amortyzacja liniowa
korekta-korekta zeznania
stawka-stawka amortyzacyjna-zmiana stawki amortyzacji
Zagadnienia: Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 3. Koszty uzyskania przychodów-Amortyzacja-
Zasady dokonywania odpisów amortyzacyjnych
Przepisy: [CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 3-art. 16i-ust. 5

## Opis zdarzenia przyszłego

A Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością (przed przekształceniem: D Spółka z
    ograniczoną odpowiedzialnością spółka komandytowa; dalej jako: Spółka D) jest polskim
    rezydentem. Od 1 stycznia 2021 r. nabyła status podatnika podatku dochodowego od
    osób prawnych, jako spółka komandytowa, a od 1 kwietnia 2025 r. dokonała przeks
    ztałcenia formy prawnej w spółkę z ograniczoną odpowiedzialnością. W latach 2019-2020
    podatek dochodowy związany z działalnością Spółki D rozliczali wspólnicy spółki, tj. B Sp. z
    o.o. (przed zmianą nazwy: A Sp. z o.o.) oraz C (dalej jako: Wspólnicy). Jako osoby prawne
    Wspólnicy rozliczali podatek dochodowy od osób prawnych.
    Spółka prowadzi działalność gospodarczą w (...). Zajmuje się produkcją (...) oraz
    elementów (w tym (...)). W ramach procesów produkcyjnych Spółka wykorzystuje techniki
    (...), a także możliwość (...).
    Od czerwca 2004 roku Spółka działa w (...) Specjalnej Strefie Ekonomicznej. Spółka posiada
    dwa zezwolenia na prowadzenie działalności gospodarczej na terenie SSE:
      - Zezwolenie nr (...) z dnia (...) czerwca 2004 roku,
      - Zezwolenie nr (...) z dnia (...) czerwca 2014 roku.
    W zezwoleniach nie ma daty ich obowiązywania, tak więc są one ważne (obowiązują) do
    czasu istnienia SSE (chyba że limit dopuszczalnej pomocy zostanie wykorzystany szybciej) -
    obecnie, na mocy Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia (...) grudnia 2008 roku w sprawie
    (...) Specjalnej Strefy Ekonomicznej SSE działa do 31 grudnia 2026 roku. Spółka rozważa
    wygaszenie Zezwolenia z 2014 r.
    W związku z prowadzeniem działalności gospodarczej na terenie SSE na podstawie
    Zezwoleń Spółka korzysta ze zwolnienia z podatku dochodowego od osób prawnych na
    podstawie art. 17 ust. 1 pkt 34 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od
    osób prawnych (dalej jako: Ustawa o CIT). Zwolnienie stanowi dla Spółki pomoc publiczną
    udzielaną jej zgodnie z przepisami ustawy o CIT oraz aktów prawnych dotyczących
    funkcjonowania przedsiębiorców w specjalnych strefach ekonomicznych.
    W toku prowadzonej działalności gospodarczej Spółka wprowadzała do ewidencji środków
    trwałych i wartości niematerialnych i prawnych (dalej jako: Ewidencja) środki trwałe oraz
    wartości niematerialne i prawne związane z prowadzeniem tej działalności, podlegające
    amortyzacji. Dla celów podatkowych Spółka zasadniczo dokonuje odpisów

    amortyzacyjnych metodą liniową, zachowując limity stawek amortyzacyjnych wynikające z
    Wykazu rocznych stawek amortyzacyjnych stanowiącego Załącznik nr 1 do ustawy o CIT
    (dalej jako: Wykaz).
    Spółka rozważa obniżenie stawek amortyzacyjnych dla środków trwałych w stosunku do
    stawek wynikających z Wykazu. Obniżenie dotyczyłoby środków trwałych
    wykorzystywanych w działalności strefowej, tj. w działalności, z której dochody podlegają
    zwolnieniu z opodatkowania podatkiem dochodowym, wprowadzonych do Ewidencji
    przed 1 stycznia 2021 r.
    Obniżone stawki amortyzacyjne będą wyższe od lub równe 0,1%. Obniżone stawki Spółka
    planuje zastosować dla okresów przeszłych, z uwzględnieniem okresu przedawnienia
    zobowiązań podatkowych, tj. do końca 2025 r. Spółka ma możliwość skorygowania
    rozliczeń amortyzacji za okres 2019-2024. Obniżenie stawek nastąpiłoby za cały rok
    podatkowy objęty taką zmianą i skutkowało korektą zeznań CIT-8 za dany rok. W latach
    2019-2020 r. korekty deklaracji CIT-8 będą dokonywać Wspólnicy, natomiast w latach 2021-
    2024 Spółka. Rok podatkowy Spółki i Wspólników jest równy rokowi kalendarzowemu.
    W przyszłości Spółka nie wyklucza również dalszej modyfikacji obniżonych stawek
    amortyzacyjnych dla środków trwałych poprzez ich podwyższanie lub dalsze obniżanie.
    Spółka rozważa również w przyszłości sprzedaż lub likwidację niektórych środków
    trwałych wprowadzonych do Ewidencji przed 1 stycznia 2021 r. amortyzowanych metodą
    liniową, co do których stosowane będą obniżone stawki amortyzacyjne.
    Dla przedmiotowych ŚT może ulec zmianie również okres ich amortyzacji dla celów
    bilansowych/rachunkowych ze skutkiem od kolejnych okresów obrachunkowych.
    W związku z przedstawionym stanem faktycznym (winno być: zdarzeniem przyszłym)
    Spółka wraz ze Wspólnikami podjęła decyzję o złożeniu wspólnego wniosku o wydanie
    interpretacji indywidualnej w zakresie dalej postawionych pytań. Spółka występuje jako
    zainteresowany wskazany przez pozostałych zainteresowanych, Wspólników, jako strona
    postępowania.
    Pytania
    1. Czy Spółka oraz odpowiednio Wspólnicy są uprawnieni do obniżenia stawek
      amortyzacyjnych dla środków trwałych wprowadzonych do ewidencji przed 1 stycznia
      2021 r. w tym środków trwałych modernizowanych po 31 grudnia 2020 r., ale
      wprowadzonych do ewidencji przed dniem 1 stycznia 2021 r. za nieprzedawnione lata
      podatkowe tj. 2019-2024?
    2. Czy po przeprowadzonej korekcie stawek amortyzacyjnych Wspólnicy powinni
      skorygować zeznania CIT-8 za lata 2019-2020, a Spółka za lata 2021-2024?
    3. Czy Spółka może obniżyć stawki amortyzacyjne do dowolnej wysokości wyższej niż 0%
      dla środków trwałych wprowadzonych do ewidencji przed 1 stycznia 2021 r., w tym
      środków trwałych modernizowanych po 31 grudnia 2020 r., ale wprowadzonych do
      ewidencji przed dniem 1 stycznia 2021 r.?
    4. Czy nie jest wymagane istnienie związku stosowanych stawek amortyzacyjnych dla
      celów podatkowych z faktycznym okresem ekonomicznej użyteczności środków
      trwałych?
    5. Czy odpisy amortyzacyjne dokonane w wydłużonym okresie amortyzacji (w
      porównaniu do okresu standardowego amortyzacji według stawek wynikających z
      Wykazu stawek amortyzacyjnych) będą stanowić odpowiednio dla Spółki i Wspólników
      koszty uzyskania przychodu?
    6. Czy w momencie sprzedaży bądź likwidacji wprowadzonych do Ewidencji przed 1
      stycznia 2021 r. środków trwałych Spółka będzie mogła zaliczyć do kosztów uzyskania
      przychodów podatkową wartość netto tych środków trwałych (równą wydatkom na ich

      nabycie lub wytworzenie pomniejszoną o sumę odpisów amortyzacyjnych
      dokonywanych zgodnie z przepisami podatkowymi)?
    7. Czy Spółka będzie mogła począwszy od pierwszego miesiąca każdego następnego roku
      podatkowego dokonać dalszego obniżenia wcześniej obniżonych stawek
      amortyzacyjnych lub dowolnego ich podwyższenia, jednakże do poziomu nie wyższego
      niż wynika to z Wykazu stawek amortyzacyjnych (i wyższego od 0% rocznie) w
      odniesieniu do środków trwałych wprowadzonych do Ewidencji przed 1 stycznia 2021
      r.?
    Państwa stanowisko w sprawie
    Zdaniem Zainteresowanych:
    Ad 1.
    Spółka oraz odpowiednio Wspólnicy są uprawnieni do obniżenia stawek amortyzacyjnych
    dla środków trwałych wprowadzonych do ewidencji przed 1 stycznia 2021 r. w tym
    środków trwałych modernizowanych po 31 grudnia 2020 r., ale wprowadzonych do
    ewidencji przed dniem 1 stycznia 2021 r. za nieprzedawnione lata podatkowe tj. 2019-
    2024.
    Zgodnie z art. 9 ust. 1 ustawy o CIT podatnicy są obowiązani do prowadzenia ewidencji
    rachunkowej, zgodnie z odrębnymi przepisami, w sposób zapewniający określenie
    wysokości dochodu (straty), podstawy opodatkowania i wysokości należnego podatku za
    rok podatkowy, a także do uwzględnienia w ewidencji środków trwałych oraz wartości
    niematerialnych i prawnych informacji niezbędnych do obliczenia wysokości odpisów
    amortyzacyjnych zgodnie z przepisami art. 16a-16m ustawy o CIT.
    Do końca 2020 r. Spółka nie była podatnikiem podatku dochodowego od osób prawnych -
    podatek ten rozliczali Wspólnicy. Jednakże to Spółka była zobowiązana do prowadzenia
    ksiąg rachunkowych, na podstawie których ustalała odpowiednie koszty i przychody
    przypadające na Wspólników. Zatem to w jej księgach musi zostać przeprowadzona
    korekta.
    Zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy o CIT, kosztami uzyskania przychodów są koszty
    poniesione w celu osiągnięcia przychodów ze źródła przychodów lub w celu zachowania
    albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 16 ust.
    1. Natomiast, zgodnie z dyspozycją art. 15 ust. 6 ustawy o CIT, kosztem uzyskania
    przychodów są co do zasady odpisy z tytułu zużycia środków trwałych oraz wartości
    niematerialnych i prawnych (odpisy amortyzacyjne) dokonywane zgodnie z art. 16a-16m.
    W myśl art. 16i ust. 1 ustawy o CIT, odpisów amortyzacyjnych od środków trwałych, z
    zastrzeżeniem art. 16j-16ł, dokonuje się przy zastosowaniu stawek amortyzacyjnych
    określonych w Wykazie stawek amortyzacyjnych i zasad, o których mowa w art. 16h ust. 1
    pkt 1.
    Natomiast zgodnie z brzmieniem art. 16i ust. 5 ustawy o CIT, podatnicy mogą obniżać
    podane w Wykazie stawek amortyzacyjnych stawki dla poszczególnych środków trwałych.
    Zmiany stawki dokonuje się począwszy od miesiąca, w którym środki te zostały
    wprowadzone do ewidencji albo od pierwszego miesiąca każdego następnego roku
    podatkowego.
    Przywołanego przepisu nie stosuje się jednak do środków trwałych wykorzystywanych
    przez podatników w działalności, z której dochody podlegają zwolnieniu z opodatkowania
    podatkiem dochodowym - w okresie korzystania z takiego zwolnienia, o czym stanowi art.
    16i ust. 8 ustawy o CIT.
    Ponadto na podstawie art. 2 pkt 15 ustawy z dnia 28 listopada 2020 r. o zmianie ustawy o
    podatku dochodowym od osób fizycznych, ustawy o podatku dochodowym od osób
    prawnych, ustawy o zryczałtowanym podatku dochodowym od niektórych przychodów
    osiąganych przez osoby fizyczne oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. 2020 r., poz. 2123;

    dalej: „ustawa zmieniająca”), z mocą obowiązującą od 1 stycznia 2021 r. został
    wprowadzony art. 16i ust. 8 ustawy o CIT. Zgodnie z nim obniżenie stawek
    amortyzacyjnych nie dotyczy środków trwałych, które są wykorzystywane w działalności
    prowadzonej na terenie specjalnych stref ekonomicznych na podstawie zezwolenia (a
    także działalności prowadzonej na podstawie decyzji o wsparciu), gdyż dochody z takiej
    działalności podlegają zwolnieniu z opodatkowania podatkiem dochodowym od osób
    prawnych.
    Zgodnie z art. 14 ustawy zmieniającej przepisy art. 16i ust. 8 w brzmieniu nadanym tą
    ustawą zmieniającą, stosuje się do środków trwałych oraz wartości niematerialnych i
    prawnych wprowadzonych do ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i
    prawnych po dniu 31 grudnia 2020 r.
    W odniesieniu do przedstawionego stanu faktycznego (winno być: zdarzenia przyszłego)
    ograniczenie wynikające z art. 16i ust. 8 ustawy o CIT, nie znajdzie zastosowania, gdyż
    Spółka planuje dokonać obniżenia stawek amortyzacyjnych w stosunku środków trwałych
    wprowadzonych do ewidencji środków trwałych przed 1 stycznia 2021 r.
    Ad 2.
    Zdaniem Spółki, po przeprowadzonej korekcie stawek amortyzacyjnych Wspólnicy
    powinni skorygować zeznania CIT-8 za lata 2019-2020, a Spółka za lata 2021-2024.
    Zgodnie z art. 16i ust. 5 ustawy o CIT zmiany stawek dokonuje się od pierwszego miesiąca
    roku podatkowego. Przepis ten określa wyłącznie okres, jakiego dotyczy zmiana stawki, a
    nie moment w czasie, w którym takiej zmiany należy dokonać. Nie odnosi się on do
    momentu, w którym podatnik jest uprawniony do zmiany stawek amortyzacyjnych, tj. w
    którym momencie można wprowadzić zmianę stawek w księgach podatkowych podatnika,
    ani do tego czy zmiany tej można dokonać wyłącznie w odniesieniu do przyszłych okresów
    rozliczeniowych.
    Ustawodawca w przepisach dotyczących amortyzacji w żaden sposób nie odnosi się do
    „okresów”, czyli przedziałów czasu, w których taka zmiana mogłaby zostać dokonana. Z
    tych powodów przedmiotowej zmiany można dokonać zarówno „na bieżąco” - korygując
    stawki w odniesieniu do przyszłych okresów, jak i „wstecz” - za okresy wcześniejsze, z
    uwzględnieniem terminu przedawnienia. Powyższe stanowisko zostało potwierdzone w
    wyroku WSA w Opolu z dnia 20 grudnia 2023 r., sygn. I SA/Op 299/23.
    Wskazać tu można także na wyrok z dnia 3 lutego 2022 r., sygn. II FSK 1413/19, w którym
    NSA orzekł: „Powyższe stanowisko zgodne jest z art. 81 § 1 OrdPU, który dopuszcza
    możliwość dokonania korekty uprzedniego samoobliczenia podatku przez podatnika.
    Dopiero wyraźnie uregulowany w ustawie podatkowej wyjątek wyłącza uprawnienie
    dokonania takiej korekty, przy czym granicą prawa do dokonania korekty deklaracji jest
    przedawnienie zobowiązania podatkowego. W art. 16i ust. 5 PDOPrU nie uregulowano
    wprost ani zakazu dokonywania korekty deklaracji podatkowej (z uwagi na zmianę stawki
    amortyzacji dokonaną „wstecz”), ani bezpośredniego zakazu dokonywania zmian stawek
    amortyzacji za lata wcześniejsze. Gdyby ustawodawca zdecydował się na wprowadzenie
    takiego zakazu, to powinien uczynić to w sposób niebudzący wątpliwości w ustawie. Tego
    rodzaju ograniczeń podatnik ani organ podatkowy nie mogą domniemywać”.
    Potwierdzenie tej ugruntowanej już w linii orzeczniczej znajdziemy również w kolejnych
    wyrokach:
      - wyrok NSA z dnia 25 stycznia 2024 r., sygn. II FSK 545/21,
      - wyrok NSA z 18 lutego 2025 r., sygn. II FSK 633/22,
      - wyrok WSA w Olsztynie z dnia 25 lutego 2025 r., sygn. I SA/OI 473/24,
      - wyrok NSA z 19 marca 2025 r., sygn. II FSK 856/22.
    Mając powyższe na uwadze, dla środków trwałych wprowadzonych do ewidencji przed 1
    stycznia 2021 r. Spółka jest uprawniona do obniżenia stawek amortyzacyjnych wstecznie.

    Powyższe da uprawnienie Wspólnikom do korekty deklaracji CIT-8 za lata 2019-2020, a
    Spółce do korekty deklaracji CIT-8 za lata 2021-2024.
    Ad 3.
    Spółka może obniżyć stawki amortyzacyjne do dowolnej wysokości wyższej niż 0% dla
    środków trwałych wprowadzonych do ewidencji przed 1 stycznia 2021 r., w tym środków
    trwałych modernizowanych po 31 grudnia 2020 r., ale wprowadzonych do ewidencji przed
    dniem 1 stycznia 2021 r.
    Obniżenie stawek amortyzacyjnych, o których mowa w art. 16i ust. 5 ustawy o CIT będzie
    mogło zostać dokonane do dowolnej wysokości wyższej niż 0%, tj. nawet do poziomu 0,1%
    rocznie.
    W myśl art. 16i ust. 5 ustawy o CIT podatnicy mogą obniżać podane w Wykazie stawek
    amortyzacyjnych stawki dla poszczególnych środków trwałych. Zmiany stawki dokonuje
    się począwszy od miesiąca, w którym środki te zostały wprowadzone do ewidencji albo od
    pierwszego miesiąca każdego następnego roku podatkowego.
    Jednocześnie ustawodawca nie przewiduje w tym zakresie żadnych dodatkowych
    obostrzeń, w szczególności nie wskazuje w jakichkolwiek regulacjach obowiązujących w
    zakresie ustawy o CIT minimalnego poziomu stawek amortyzacyjnych, które mogłyby być
    zastosowane przez podatnika w przypadku ich obniżenia. W konsekwencji brak jest
    jakiegokolwiek limitu, do którego można obniżyć wysokość stawek amortyzacyjnych, co
    pozwala na dowolne ustalenie ich poziomu.
    Ponadto, w uzasadnieniu do projektu nowelizacji ustawy o CIT z dnia 27 lipca 2002 r., w
    zakresie zmian w art. 16i ust. 5 ustawy o CIT wskazano: „Wprowadzono też możliwość
    zmniejszenia stawek amortyzacyjnych z Wykazu w dowolnej wysokości oraz w wybranym
    przez podatnika momencie (...) podatnicy będą mogli w okresie ponoszenia strat
    podatkowych zaplanować maksymalnie obniżone stawki amortyzacyjne i powrócić do
    stawek, tj. wyższych kosztów podatkowych, w okresie osiągania dochodów, a tym samym
    odpowiednio wpływać na wysokość straty podatkowej i dochodu do opodatkowania”.
    Przyjąć można zatem, że intencją ustawodawcy było umożliwienie podatnikom elastycznej
    modyfikacji stawek amortyzacyjnych, w zależności od ich wyboru.
    Powyższe stanowisko zostało potwierdzone wielokrotnie w wydawanych interpretacjach
    indywidualnych m.in. w:
    - interpretacji indywidualnej, Znak: 0111-KDIB1-3.4010.39.2022.1.PC, wydanej 22 marca
    2022 r. przez Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej,
    - interpretacji indywidualnej, Znak: 0111-KDIB1-2.4010.70.2021.1.MZA z 13 kwietnia 2021
    r.,
    - interpretacji indywidualnej, Znak: 0114-KDIP2-1.4010.487.2019.1.KS z 21 stycznia 2020 r.
    - interpretacji indywidualnej, Znak: 0111-KDIB2-3.4010.260.2019.1.KK wydanej 16 sierpnia
    2019 r. przez Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej,
    - interpretacji indywidualnej, Znak: 0111-KDIB1-2.4010.94.2019.1.MM z 26 kwietnia 2019
    r., w której organ wskazał, że: „Stanowisko Wnioskodawcy, zgodnie z którym Spółka
    Komandytowa jest uprawniona do czasowego obniżania stawek amortyzacyjnych dla
    poszczególnych środków trwałych wykorzystywanych na potrzeby prowadzonej
    działalności do dowolnego poziomu (w tym również do 0%), począwszy od miesiąca, w
    którym te środki trwałe zostały wprowadzone do ewidencji środków trwałych albo od
    pierwszego miesiąca każdego kolejnego roku podatkowego, jest zatem prawidłowe”.

    Reasumując, Spółka może obniżyć stawki amortyzacyjne do dowolnej wysokości wyższej
    niż 0% dla ŚT wykorzystywanych w ramach Działalności strefowej, wprowadzonych do ewi
    dencji przed 1 stycznia 2021 r., w tym środków trwałych modernizowanych po 31 grudnia
    2020 r., ale wprowadzonych do ewidencji przed dniem 1 stycznia 2021 r.
    Ad 4.
    W ocenie Spółki nie jest wymagane istnienie związku stosowanych stawek
    amortyzacyjnych dla celów podatkowych z faktycznym okresem ekonomicznej
    użyteczności środków trwałych, w wyniku czego stawki amortyzacyjne stosowane przez
    Spółkę mogą kształtować się na dowolnym, ustalonym przez Spółkę poziomie (przy
    założeniu, że nie będą wyższe niż stawki określone w Wykazie i będą wyższe od 0%).
    Przepisy ustawy o CIT nie wskazują na konieczność występowania związku pomiędzy
    określaną przez podatnika obniżoną stawką amortyzacyjną a okresem ekonomicznej użyte
    czności środka trwałego, dla którego stawka amortyzacyjna jest obniżana. Przyjąć zatem
    należy, że stawki amortyzacyjne mogą być kształtowane według uznania podatnika,
    jednak na poziomie nie wyższym, niż wynikałoby to z Wykazu, niezależnie od okresu
    ekonomicznej użyteczności danego środka trwałego.
    Powyższe stanowisko znajduje odzwierciedlenie m.in. w:
    - interpretacji indywidualnej, Znak: 0111-KDIB1-3.4010.39.2022.1.PC wydanej 22 marca
    2022 r. przez Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej, w której organ podatkowy uznał
    za prawidłowe stanowisko wnioskodawcy, zgodnie z którym: „stawki amortyzacyjne
    mogą być obniżane według uznania podatnika, niezależnie od okresu ekonomicznej
    użyteczności danego środka trwałego”;
    - interpretacji indywidualnej, Znak: 0111-KDIB2-3.4010.261.2019.1.KK, z 16 sierpnia 2019
    r., w której organ podatkowy uznał za prawidłowe w całości następujące stanowisko
    wnioskodawcy: „W konsekwencji, nie jest wymagane istnienie związku stosowanych
    stawek amortyzacyjnych dla celów podatkowych z faktycznym okresem ekonomicznej
    użyteczności środków trwałych, w wyniku czego stawki amortyzacyjne stosowane przez
    Spółkę mogą kształtować się na dowolnym, ustalonym przez Spółkę poziomie (przy
    założeniu, że nie będą wyższe niż stawki określone w Wykazie rocznych stawek
    amortyzacyjnych stanowiącym załącznik do ustawy o p.d.o.p.)”;
    - interpretacji indywidualnej, Znak: 0111-KDIB1-3.4010.418.2018.1.MBD, wydanej 18
    września 2018 r. przez Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej, w której, organ
    podatkowy potwierdził następujące stanowisko wnioskodawcy: „W konsekwencji, (...)
    stawki amortyzacyjne mogą być obniżane według (...) uznania, niezależnie od okresu
    ekonomicznej użyteczności danego środka trwałego”;
    - interpretacji indywidualnej, Znak: 0111-KDIB1-1.4010.252.2018.1.BK, z 23 sierpnia 2018
    r., w której organ podatkowy potwierdził, że: „W konsekwencji, w ocenie Wnioskodawcy,
    nie jest wymagane istnienie związku stosowanych stawek amortyzacyjnych dla celów
    podatkowych z faktycznym okresem ekonomicznej użyteczności środków trwałych”.
    Ad 5.
    Odpisy amortyzacyjne dokonane w wydłużonym okresie amortyzacji (w porównaniu do
    okresu standardowego amortyzacji według stawek wynikających z Wykazu stawek
    amortyzacyjnych) będą stanowić odpowiednio dla Spółki i Wspólników koszty uzyskania
    przychodu.
    Zgodnie z art. 15 ust. 6 ustawy o CIT kosztem uzyskania przychodów są odpisy z tytułu
    zużycia środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych (odpisy amortyzacy
    jne) dokonywane wyłącznie zgodnie z przepisami art. 16a-16m, z uwzględnieniem art. 16.

    Należy pokreślić, że zakładane przyszłe obniżanie stawek amortyzacyjnych oraz ich
    ewentualne późniejsze podwyższenie będzie przeprowadzane zgodnie z powołanymi pow
    yżej przepisami ustawy o CIT, w konsekwencji, dokonywane odpisy amortyzacyjne, bez
    względu na zastosowaną dla ich kalkulacji w danym roku podatkowym stawkę
    amortyzacyjną (zgodną z przepisami), stanowią oraz będą stanowiły dla Spółki koszty
    uzyskania przychodu w okresie, za który dokonywany jest odpis. Bez znaczenia pozostanie
    przy tym poziom, czy rodzaj przychodów generowanych w okresie stosowania stawek
    obniżonych czy stawek podstawowych z Wykazu.
    Powyższe stanowisko znajduje swoje odzwierciedlenie m.in. w:
    - interpretacji indywidualnej, Znak: 0111-KDIB1-3.4010.39.2022.1.PC, wydanej 22 marca
      2022 r. przez Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej,
    - interpretacji indywidualnej, Znak: 0111-KDIB2-3.4010.262.2019.1.KK, wydanej 16
      sierpnia 2019 r. przez Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej,
    - interpretacji indywidualnej, Znak: 0111-KDIB1-1.4010.253.2018.1.BK, wydanej 23
      sierpnia 2018 r. przez Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej.
    Ad 6.
    W momencie sprzedaży bądź likwidacji wprowadzonych do Ewidencji przed 1 stycznia
    2021 r. środków trwałych Spółka będzie mogła zaliczyć do kosztów uzyskania przychodów
    podatkową wartość netto tych środków trwałych (równą wydatkom na ich nabycie lub
    wytworzenie pomniejszoną o sumę odpisów amortyzacyjnych dokonywanych zgodnie z
    przepisami podatkowymi).
    Zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawa o CIT kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione
    w celu osiągnięcia przychodów ze źródła przychodów lub w celu zachowania albo
    zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 16 ust. 1.
    Zgodnie zaś z art. 16 ust. 1 pkt 1 ustawy o CIT nie uważa się za koszty uzyskania
    przychodów wydatków na:
    - nabycie gruntów lub prawa wieczystego użytkowania gruntów, z wyjątkiem opłat za
      wieczyste użytkowanie gruntów,
    - nabycie lub wytworzenie we własnym zakresie innych niż wymienione w lit. a środków
      trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych, w tym również wchodzących w
      skład nabytego przedsiębiorstwa lub jego zorganizowanych części,
    - ulepszenie środków trwałych, które zgodnie z art. 16g ust. 13 powiększają wartość
      środków trwałych, stanowiącą podstawę naliczania odpisów amortyzacyjnych,
    - wydatki te, zaktualizowane zgodnie z odrębnymi przepisami, pomniejszone o sumę
      odpisów amortyzacyjnych, o których mowa w art. 16h ust. 1 pkt 1 ustawy o p.d.o.p., są
      jednak kosztem uzyskania przychodów, w przypadku odpłatnego zbycia środków
      trwałych lub wartości niematerialnych i prawnych, bez względu na czas ich poniesienia.
    Powyższe oznacza, że do kosztów uzyskania przychodów w przypadku odpłatnego zbycia
    środków trwałych zalicza się wydatki na ich nabycie lub wytworzenie, pomniejszone o
    dotychczasowe odpisy amortyzacyjne dokonywane zgodnie z art. 16h ust. 1 pkt 1 ustawy
    o CIT.
    Powyższe ma również zastosowanie do możliwości ujęcia kosztów uzyskania przychodów,
    w przypadku gdy likwidacja nie jest związana z utratą przez te środki przydatności
    gospodarczej na skutek zmiany rodzaju prowadzonej działalności.

    Powyższe stanowisko znalazło swoje odzwierciedlenie m.in. w:
      - interpretacji indywidualnej, Znak: 0111-KDIB1-3.4010.39.2022.1.PC, wydanej 22 marca
      2022 r. przez Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej oraz
      - interpretacji indywidualnej, Znak: 0111-KDIB1-1.4010.254.2018.1.BK, wydanej 23
      sierpnia 2018 r. przez Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej.
    Ad 7.
    W odniesieniu do środków trwałych wprowadzonych do Ewidencji przed 1 stycznia 2021 r.
    Spółka będzie mogła począwszy od pierwszego miesiąca każdego następnego roku
    podatkowego dokonać dalszego obniżenia wcześniej obniżonych stawek amortyzacyjnych
    lub ich dowolnego podwyższenia, jednakże do poziomu nie wyższego niż wynika to z
    Wykazu (i wyższego od 0% rocznie).
    Zgodnie z art. 16i ust. 5 ustawy o CIT podatnicy mogą obniżać podane w Wykazie rocznych
    stawek amortyzacyjnych stawki dla poszczególnych środków trwałych. Zmiany stawki
    dokonuje się począwszy od miesiąca, w którym środki te zostały wprowadzone do
    ewidencji albo od pierwszego miesiąca każdego następnego roku podatkowego.
    Podatnicy mogą stosować stawki amortyzacyjne w przedziale mieszczącym się pomiędzy
    stawkami określonymi w Wykazie, stanowiącymi górną ich granicę, a wartością ustaloną
    na najniższym poziome.
    Mając na uwadze powyższe w ocenie Spółki stawki amortyzacyjne mogą być zmieniane i
    ustalane na dowolnym poziomie pod warunkiem, że ich wysokość nie przekroczy wartości
    określonych w Wykazie rocznych stawek amortyzacyjnych.
    Powyższe stanowisko znalazło odzwierciedlenie m.in. w:
    - interpretacji indywidualnej, Znak: 0111-KDIB1-3.4010.39.2022.1.PC, wydanej 22 marca
    2022 r. przez Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej, w której organ podatkowy uznał
    za prawidłowe stanowisko wnioskodawcy, zgodnie z którym: „Spółka mogła i będzie
    mogła począwszy od pierwszego miesiąca każdego następnego roku podatkowego
    dokonać dowolnego podwyższenia lub dalszego obniżenia wcześniej obniżonych
    stawek amortyzacyjnych, jednakże do poziomu nie wyższego niż wynika to z Wykazu
    rocznych stawek amortyzacyjnych”;
    - interpretacji indywidualnej, Znak: 0114-KDIP2-1.4010.487.2019.1.KS z 21 stycznia 2020 r.,
    w treści której organ stwierdził, że: „Wnioskodawca będzie mógł dokonywać dalszych
    zmian, tj. ponownie obniżać lub podwyższać uprzednio obniżone stawki amortyzacyjne
    dla środków trwałych znajdujących się w Ewidencji jednak do wysokości nie wyższej niż
    stawki amortyzacyjne wskazane w Wykazie”.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest nieprawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Na wstępie należy zaznaczyć, że pytania przedstawione przez Państwa we wniosku o
    wydanie interpretacji indywidualnej wyznaczają zakres przedmiotowy tego wniosku. W
    związku z powyższym, wydana interpretacja dotyczy tylko sprawy będącej przedmiotem
    wniosku (Państwa zapytań). Zatem, inne kwestie wynikające z opisu sprawy i własnego
    stanowiska, nieobjęte pytaniami, nie zostały rozpatrzone w niniejszej interpretacji.
    Zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób
    prawnych (t.j. Dz.U. z 2025 r. poz. 278 ze zm. dalej: „ustawa o CIT”):
      Kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów
      ze źródła przychodów lub w celu zachowania albo zabezpieczenia źródła
      przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 16 ust. 1. Koszty poniesione

      w walutach obcych przelicza się na złote według kursu średniego ogłaszanego przez
      Narodowy Bank Polski z ostatniego dnia roboczego poprzedzającego dzień
      poniesienia kosztu.
    Warunkiem uznania wydatku za koszt uzyskania przychodu jest istnienie pomiędzy nim, a
    osiągnięciem przychodu związku przyczynowo-skutkowego, czyli wykazanie, że
    poniesienie wydatku ma wpływ na powstanie lub zwiększenie przychodu, jego
    zabezpieczenie lub zachowanie.
    Stosownie do art. 15 ust. 6 ustawy o CIT:
      Kosztem uzyskania przychodów są odpisy z tytułu zużycia środków trwałych oraz
      wartości niematerialnych i prawnych (odpisy amortyzacyjne) dokonywane zgodnie z
      art. 16a-16m, przy czym w przypadku spółek nieruchomościowych odpisy dotyczące
      środków trwałych zaliczonych do grupy 1 Klasyfikacji nie mogą być w roku
      podatkowym wyższe niż dokonywane zgodnie z przepisami o rachunkowości odpisy
      amortyzacyjne lub umorzeniowe z tytułu zużycia środków trwałych, obciążające w
      tym roku podatkowym wynik finansowy jednostki.
    Zasady dotyczące dokonywania odpisów z tytułu zużycia środków trwałych (odpisów
    amortyzacyjnych) zawarte zostały w art. 16a-16m ww. ustawy.
    Zgodnie z art. 16a ust. 1 ustawy o CIT:
    Amortyzacji podlegają, z zastrzeżeniem art. 16c, stanowiące własność lub współwłasność
    podatnika, nabyte lub wytworzone we własnym zakresie, kompletne i zdatne do użytku
    w dniu przyjęcia do używania:
      1) budowle, budynki oraz lokale będące odrębną własnością,
      2) maszyny, urządzenia i środki transportu,
      3) inne przedmioty
        - o przewidywanym okresie używania dłuższym niż rok, wykorzystywane przez
          podatnika na potrzeby związane z prowadzoną przez niego działalnością
          gospodarczą albo oddane do używania na podstawie umowy najmu, dzierżawy
          lub umowy określonej w art. 17a pkt 1, zwane środkami trwałymi.
    Treść powyższego przepisu oznacza, że amortyzacja podatkowa stanowi formę
    rozłożonego w czasie, obniżenia kosztów podatkowych wartością używanych w
    prowadzonej działalności gospodarczej przedmiotów, które zużywają się w dłuższym
    okresie. Okres amortyzacji jest zwykle zbliżony do standardowego okresu użytkowania
    danego rodzaju środków trwałych, co znajduje odzwierciedlenie w wysokości stawek
    amortyzacyjnych wskazanych w Wykazie Stawek Amortyzacyjnych.
    Przy czym wysokość dokonywanych podatkowo odpisów amortyzacyjnych ma istotne
    znaczenie dla powstania obowiązku podatkowego na gruncie ustawy o podatku
    dochodowym od osób prawnych, a tym samym wywiera wpływ na wysokość płaconego
    podatku, zaliczek na podatek dochodowy, czy też straty podatkowej.
    Jak stanowi art. 16f ust. 1 ustawy o CIT:
      Podatnicy, z wyjątkiem tych, którzy ze względu na ogłoszoną upadłość nie prowadzą
      działalności gospodarczej, dokonują odpisów amortyzacyjnych od wartości
      początkowej środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych, o których
      mowa w art. 16a ust. 1 i ust. 2 pkt 1-3 oraz w art. 16b.
    W myśl art. 16f ust. 3 ustawy o CIT:
      Odpisów amortyzacyjnych dokonuje się zgodnie z art. 16h-16m, gdy wartość
      początkowa środka trwałego albo wartości niematerialnej i prawnej w dniu przyjęcia

      do używania jest wyższa niż 10 000 zł. W przypadku gdy wartość początkowa jest
      równa lub niższa niż 10 000 zł, podatnicy, z zastrzeżeniem art. 16d ust. 1, mogą
      dokonywać odpisów amortyzacyjnych zgodnie z art. 16h-16m albo jednorazowo w
      miesiącu oddania do używania tego środka trwałego lub wartości niematerialnej i
      prawnej, albo w miesiącu następnym.
    Stosownie do art. 16h ust. 2 ustawy o CIT:
      Podatnicy, z zastrzeżeniem art. 16l i 16ł, dokonują wyboru jednej z metod
      amortyzacji określonych w art. 16i-16k dla poszczególnych środków trwałych przed
      rozpoczęciem ich amortyzacji; wybraną metodę stosuje się do pełnego
      zamortyzowania danego środka trwałego.
    Dodatkowo zauważyć należy, że zgodnie z art. 16h ust. 4 ustawy o CIT:
      Podatnicy mogą dokonywać odpisów amortyzacyjnych w równych ratach co miesiąc
      albo w równych ratach co kwartał, albo jednorazowo na koniec roku podatkowego, z
      uwzględnieniem art. 16i. Suma odpisów amortyzacyjnych od środków trwałych oraz
      wartości niematerialnych i prawnych dokonanych w pierwszym roku podatkowym, w
      którym środki te zostały wprowadzone do ewidencji, nie może przekroczyć wartości
      tych odpisów przypadających za okres od wprowadzenia ich do ewidencji do końca
      tego roku podatkowego.
    Jak stanowi art. 16i ust. 1 ustawy o CIT:
      Odpisów amortyzacyjnych od środków trwałych, z zastrzeżeniem art. 16j-16ł,
      dokonuje się przy zastosowaniu stawek amortyzacyjnych określonych w Wykazie
      stawek amortyzacyjnych i zasad, o których mowa w art. 16h ust. 1 pkt 1.
    Zgodnie z art. 16i ust. 4 ustawy o CIT:
      Podatnicy mogą podwyższać stawki dla środków trwałych wymienionych w ust. 2 pkt
      3 bądź rezygnować z ich stosowania począwszy od miesiąca następującego po
      miesiącu, w którym środki te zostały wprowadzone do ewidencji, albo od pierwszego
      miesiąca każdego następnego roku podatkowego.
    Stosownie zaś do art. 16i ust. 5 ustawy o CIT:
      Podatnicy mogą obniżać podane w Wykazie stawek amortyzacyjnych stawki dla
      poszczególnych środków trwałych. Zmiany stawki dokonuje się począwszy od
      miesiąca, w którym środki te zostały wprowadzone do ewidencji albo od pierwszego
      miesiąca każdego następnego roku podatkowego.
    Przy czym zgodnie z art. 16i ust. 8 ustawy o CIT:
      Przepisów ust. 4 i 5 nie stosuje się do środków trwałych wykorzystywanych przez
      podatników w działalności, z której dochody podlegają zwolnieniu z opodatkowania
      podatkiem dochodowym - w okresie korzystania z takiego zwolnienia.
    Powołane przepisy art. 16i ust. 4 i ust. 5 ustawy o CIT, nie zabraniają odpowiednio
    podwyższenia czy obniżenia stawki amortyzacyjnej danego środka trwałego nawet kilka
    razy. Podatnik może zatem dokonać zmiany stawki, tj. jej zwiększenia/zmniejszenia
    począwszy od miesiąca, w którym środki te zostały wprowadzone do ewidencji albo jej
    zwiększenia/zmniejszenia począwszy od pierwszego miesiąca każdego następnego roku
    podatkowego. Podatnik ma więc możliwość stosowania różnych stawek amortyzacyjnych
    dla środków trwałych na każdy rok podatkowy, z tym tylko zastrzeżeniem, aby stawki te
    nie były wyższe od stawek określonych w Wykazie stawek amortyzacyjnych.
    Zmiana stawek amortyzacyjnych przewidziana w art. 16i ust. 4 i ust. 5 ustawy o CIT,
    pomimo że nie została ograniczona przez Ustawodawcę żadnym limitem, powinna być
    dokonywana z uwzględnieniem pozostałych przepisów ustawy. Zatem, ww. przepisy
    umożliwiły podatnikom podwyższenie/obniżenie stawek amortyzacyjnych, nie określając
    przy tym szczegółowych zasad tego procesu, za wyjątkiem określenia terminów, w których

    może do tych zmian dojść (czyli począwszy od miesiąca wprowadzenia do ewidencji lub od
    pierwszego miesiąca każdego następnego roku podatkowego) oraz w przypadku
    stosowania dla tych środków trwałych odpisów amortyzacyjnych metodą liniową.
    Mając na uwadze powyższe, stwierdzić należy, że w art. 16i ust. 4 i ust. 5 ustawy o CIT,
    ustawodawca jasno określił, kiedy może nastąpić modyfikacja stawki z Wykazu,
    stwierdzając, że zmiany stawki w odniesieniu do:
    a) środków trwałych wprowadzonych po raz pierwszy do ewidencji - dokonuje się
      począwszy od miesiąca, w którym środek trwały został wprowadzony do ewidencji;
    b) środków pozostających już w ewidencji - dokonuje się począwszy od pierwszego
      miesiąca każdego następnego roku podatkowego.
    Zasady zawarte w art. 16i ust. 4 i ust. 5 ustawy o CIT nie oznaczają, że zmiany stawki
    amortyzacji można dokonać „wstecz”. Wyrażenie „następny”, zdaniem Organu, oznacza
    każdy następny rok podatkowy po obecnym. Tak więc podwyższenia/obniżenia stawek
    amortyzacji środków trwałych, które zostały wprowadzone do ewidencji we wcześniejszym
    okresie można dokonać tylko na początku każdego roku po bieżącym.
    Podatnicy mogą w okresie ponoszenia strat podatkowych zaplanować maksymalnie
    obniżone stawki amortyzacyjne i powrócić do stawek, tj. wyższych kosztów podatkowych,
    w okresie osiągania dochodów, a tym samym odpowiednio wpływać na wysokość straty
    podatkowej i dochodu do opodatkowania.
    Nie można jednak uznać, że art. 16i ust. 5 ustawy o CIT, zezwala na modyfikowanie
    odpisów amortyzacyjnych (a więc w konsekwencji wysokości kosztów podatkowych) za
    okresy wcześniejsze. Analogiczne zasady należy przyjąć do podwyższenia stawek
    amortyzacyjnych. Podatnicy nie są uprawnieni do modyfikowania kosztów uzyskania
    przychodów w dowolnym dla siebie momencie i za dowolny okres w przeszłości według
    własnego uznania, bez wyraźnej przyczyny powodującej korektę. Taką przyczyną może być
    m.in. błąd rachunkowy, oczywista omyłka czy też błędnie stosowane stawki amortyzacji.
    Z opisanego we wniosku zdarzenia przyszłego wynika, że prowadzą Państwo działalność
    gospodarczą w Specjalnej Strefie Ekonomicznej i posiadają Państwo dwa zezwolenia na
    prowadzenie działalności gospodarczej w tej strefie.
    W związku z prowadzeniem działalności gospodarczej na terenie SSE na podstawie
    zezwoleń Spółka korzysta ze zwolnienia z podatku dochodowego od osób prawnych na
    podstawie art. 17 ust. 1 pkt 34 ustawy o CIT. Zwolnienie stanowi dla Spółki pomoc
    publiczną udzielaną jej zgodnie z przepisami ustawy o CIT oraz aktów prawnych
    dotyczących funkcjonowania przedsiębiorców w specjalnych strefach ekonomicznych.
    Państwa wątpliwości w pierwszej kolejności dotyczą kwestii ustalenia, czy Spółka oraz
    odpowiednio Wspólnicy są uprawnieni do obniżenia stawek amortyzacyjnych dla środków
    trwałych wprowadzonych do ewidencji przed 1 stycznia 2021 r. w tym środków trwałych
    modernizowanych po 31 grudnia 2020 r., ale wprowadzonych do ewidencji przed dniem 1
    stycznia 2021 r. za nieprzedawnione lata podatkowe tj. 2019-2024.
    Odnosząc się do Państwa wątpliwości w pierwszej kolejności zauważyć należy, że w
    opisanej we wniosku sytuacji nie znajdzie zastosowania określone w art. 16i ust. 8 ustawy
    o CIT wyłączenie z możliwości obniżenia stawek amortyzacyjnych środków trwałych
    wykorzystywanych w działalności prowadzonej na terenie specjalnej strefy ekonomicznej,
    bowiem jak wynika z wniosku, Państwa wątpliwości dotyczą środków trwałych
    wprowadzonych do ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych
    przed 1 stycznia 2021 r.
    W myśl bowiem przepisu art. 14 ustawy o zmianie ustawy o podatku dochodowym od
    osób fizycznych, ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, ustawy o

    zryczałtowanym podatku dochodowym od niektórych przychodów osiąganych przez
    osoby fizyczne oraz niektórych innych ustaw (t.j. Dz.U. z 2020 r. poz. 2123)
    wprowadzającej ww. wymienione wyłączenie:
      Przepisy art. 22i ust. 8 i art. 22j ust. 2 pkt 1 i ust. 3 pkt 1 ustawy zmienianej w art. 1, w
      brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, oraz art. 16i ust. 8 i art. 16j ust. 2 pkt 1 i ust. 3
      pkt 1 ustawy zmienianej w art. 2, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, stosuje się
      do środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych wprowadzonych do
      ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych po dniu 31
      grudnia 2020 r.
    Zaznaczyć jednakże należy, iż jak dowiedziono powyżej, wykładnia przepisu art. 16i ust. 5
    ustawy o CIT, nie daje podstaw do dokonania modyfikacji stawki amortyzacyjnej „wstecz”,
    a więc podjęcia przez podatnika decyzji w tym zakresie, w miesiącu innym niż pierwszy
    miesiąc każdego roku podatkowego.
    W konsekwencji, skoro planują Państwo obniżenie stawek amortyzacyjnych środków
    trwałych wprowadzonych do ewidencji przed 1 stycznia 2021 r., za wymienione lata
    podatkowe tj. 2019-2024, Państwa stanowisko w tym zakresie uznać należy za
    nieprawidłowe.
    Biorąc powyższe pod uwagę, jak również okoliczność, że pozostałe zawarte we wniosku
    pytania (pytania 2-7) dotyczą obniżonych wstecznie odpisów amortyzacyjnych, bądź
    odpisów będących przedmiotem dalszego obniżania, bezzasadne jest odnoszenie się do
    tych pytań i dokonywanie w tym zakresie oceny Państwa stanowiska.
    W opisie sprawy, wyraźnie wskazano, że „Obniżone stawki Spółka planuje zastosować dla
    okresów przeszłych, z uwzględnieniem okresu przedawnienia zobowiązań podatkowych,
    tj. do końca 2025 r.”, jak również, że „w przyszłości Spółka nie wyklucza również dalszej
    modyfikacji obniżonych stawek amortyzacyjnych dla środków trwałych poprzez ich
    podwyższanie lub dalsze obniżanie. Spółka rozważa również w przyszłości sprzedaż lub
    likwidację niektórych środków trwałych wprowadzonych do Ewidencji przed 1 stycznia
    2021 r. amortyzowanych metodą liniową, co do których stosowane będą obniżone stawki
    amortyzacyjne. (...).”

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, które Państwo przedstawili i stanu prawnego,
    który obowiązuje w dniu wydania interpretacji.
    Odnosząc się do powołanych we wniosku interpretacji indywidualnych wskazać należy, iż
    dotyczą one konkretnych, indywidualnych spraw podatników, osadzonych w określonym
    stanie faktycznym lub zdarzeniu przyszłym i tylko w tych sprawach rozstrzygnięcia w
    każdej z nich zawarte są wiążące. Odnosząc się natomiast do przywołanych przez
    Wnioskodawcę wyroków należy zaznaczyć, że orzeczenia sądowe nie są źródłem
    powszechnie obowiązującego prawa i są wiążące jedynie w sprawach, w których zapadły.
    Natomiast organ, mimo że w ocenie indywidualnych spraw podatników posiłkuje się
    wydanymi rozstrzygnięciami sądów i innych organów, to nie ma możliwości zastosowania
    ich wprost, ponieważ nie stanowią materialnego prawa podatkowego.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    - Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy
      z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.).
      Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie
      zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego. Z funkcji
      ochronnej będą mogli skorzystać Ci z Państwa, którzy zastosują się do interpretacji.
    - Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
        1) z zastosowaniem art. 119a;
        2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5
        ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
        3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    - Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

przez Zainteresowanego, który
    jest stroną postępowania
    (...) Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością (Zainteresowany będący stroną
    postępowania - art. 14r § 2 Ordynacji podatkowej) ma prawo do zaskarżenia tej
    interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Zasady
    zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo
    o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej
    jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
    - w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
    - w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP
      (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a, art. 14b § 1 i art. 14r
    Ordynacji podatkowej.