Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0112-KDSL1-1.4011.194.2025.2.MW
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-06-03
Teza: Skutki podatkowe przeniesienia własności nieruchomości w
celu zwolnienia się z długu w zakresie roszczenia o zapłatę
zachowku.
Słowa kluczowe: nieruchomości-nabycie nieruchomości
prawa-przeniesienie prawa-przeniesienie prawa
własności
roszczenia-roszczenia cywilnoprawne
spadek
zachowek
Zagadnienia: Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Źródła przychodów.-Specyfika źródeł przychodów.-
Odpłatne zbycie nieruchomości, prawa wieczystego
użytkowania gruntów i spółdzielczego własnościowego
prawa do lokalu.
Przepisy: [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 2-art. 10-ust. 1-pkt 8

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

12 marca 2025 r. wpłynął Pani wniosek z 12 marca 2025 r. o wydanie interpretacji
    indywidualnej, który dotyczy podatku dochodowego od osób fizycznych. Uzupełniła go
    Pani – w odpowiedzi na wezwanie – pismem z 28 kwietnia 2025 r. (wpływ 28 kwietnia 2025
    r.). Treść wniosku jest następująca:
    Opis stanu faktycznego
    W dniu (...) 2023 r. zmarł ojczym Wnioskodawczyni (pierwszy spadkodawca). Spadkobiercą
    ojczyma była matka Wnioskodawczyni, która z kolei zmarła (...) 2023 r. (drugi
    spadkodawca).
    Wnioskodawczyni nabyła w całości spadek po zmarłej matce. W skład masy spadkowej
    wchodziła m.in. nieruchomość gruntowa. Poza w/w nieruchomością do masy spadkowej
    weszła działka rekreacyjna o wartości (...) zł, dom jednorodzinny położony na dwóch
    działkach o wartości (...) zł, samochód o wartości (...) zł, udziały w firmie o wartości (...) zł,
    wspomniana wyżej nieruchomość gruntowa o wartości (...) zł oraz antyki o przybliżonej
    wartości (...) zł. Zmarły ojczym miał dwie córki, którym przysługiwało prawo do zachowku.
    Wnioskodawczyni planuje zawrzeć z córkami ojczyma umowę przeniesienia własności
    nieruchomości gruntowej o wartości (...) zł w ramach rozliczenia zachowku. W umowie tej,
    w ramach zaspokojenia roszczenia o zachowek Wnioskodawczyni przeniesie własność
    gruntu na córki ojczyma. Umowa będzie miała charakter datio in solutum. Nieruchomość
    powyższa została nabyta przez pierwszego spadkodawcę jeszcze przed zawarciem
    związku małżeńskiego z matką Wnioskodawczyni.
    W piśmie z 28 kwietnia 2025 r., stanowiącym uzupełnienie wniosku, udzieliła Pani
    następujących odpowiedzi na zawarte w wezwaniu pytania:
    1. Kiedy (w którym roku) planuje Pani zawrzeć z córkami ojczyma umowę przeniesienia
    własności nieruchomości gruntowej w ramach rozliczenia zachowku?
    Odpowiedź: Wnioskodawczyni planuje zawrzeć taką umowę w 2025 r.
    2. Czy prowadzi Pani jakąkolwiek działalność gospodarczą? Jeśli tak to czy
    nieruchomość będąca przedmiotem wniosku była wykorzystywana przez Panią w
    działalności gospodarczej – jeśli tak to w jaki sposób? Jeśli nie – to w jaki sposób była
    wykorzystywana przedmiotowa nieruchomość od momentu jej nabycia do chwili
    obecnej?
    Odpowiedź: Wnioskodawczyni prowadzi działalność gospodarczą (obecnie jest ona
    zawieszona) ale działka nie była do niej wykorzystywana. Nie była też wykorzystywana do
    celów prywatnych gdyż jest to niezabudowana działka.
    3. W którym roku Pani ojczym nabył nieruchomość będącą przedmiotem wniosku?
    Odpowiedź: Wnioskodawczyni nie wie dokładnie kiedy nastąpiło nabycie ale było to
    bardzo dawno temu, z pewnością nabycie miało miejsce przed 2008 r. co oznacza, że od
    nabycia przez spadkodawcę minęło ponad 5 lat do roku bieżącego.
    4. Czy nabycie spadku zarówno po pierwszym, jak i po drugim spadkodawcy nastąpiło
    w drodze dziedziczenia testamentowego? Jeżeli nie to w jaki sposób?
    Odpowiedź: Ojczym Wnioskodawczyni sporządził testament, więc nabycie przez matkę
    Wnioskodawczyni nastąpiło w drodze dziedziczenia testamentowego. Natomiast
    Wnioskodawczyni nabyła spadek po matce w drodze dziedziczenia ustawowego.
    Pytania
      1. Czy przeniesienie własności nieruchomości celem zaspokojenia roszczenia o
        zachowek stanowi odpłatne zbycie nieruchomości w rozumieniu art. 10 ust. 1 pkt 8
        lit. a u.p.d.o.f. i powoduje powstania przychodu podatkowego?

      2. W przypadku negatywnej odpowiedzi na pytanie nr 1, czy do 5 letniego okresu, o
        którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a ustawy o PIT wliczany jest okres, który
        upłynął od nabycia nieruchomości przez pierwszego spadkodawcę?
    Pani stanowisko w sprawie
    Ad. 1
    Zdaniem Wnioskodawczyni przeniesienie własności nieruchomości celem zaspokojenia
    roszczenia o zachowek nie stanowi odpłatnego zbycia nieruchomości w rozumieniu art. 10
    ust. 1 pkt 8 lit. a ustawy i nie powoduje powstania przychodu podatkowego.
    Zgodnie z treścią zdania pierwszego art. 453 Kodeksu cywilnego, jeżeli dłużnik w celu
    zwolnienia się z zobowiązania spełnia za zgodą wierzyciela inne świadczenie,
    zobowiązanie wygasa. Czyli spełnienie za zgodą wierzyciela przez dłużnika innego
    świadczenia w miejsce tego, do którego dłużnik był pierwotnie zobowiązany, powoduje
    wygaśnięcie zobowiązania.
    Powyższy przepis znajduje się w Dziale I Tytułu VII, Księgi trzeciej Kodeksu cywilnego
    zatytułowanym "wykonanie zobowiązań". Wykonanie zobowiązania, w tym przez
    świadczenie zamienne (datio in solutum) o jakim mowa w art. 453 Kodeksu cywilnego jest
    formą jego zaspokojenia i co do zasady nie powoduje żadnego przysporzenia po stronie
    spełniającego świadczenie dłużnika.
    Roszczenie wierzyciela o zachowek, który to zachowek stanowi określoną wierzytelność o
    zapłatę do spadkobiercy (jednocześnie zobowiązanie spadkobiercy do zapłaty
    uprawnionemu określonej kwoty) zostaje zaspokojone wskutek spełnienia przez dłużnika
    na jego rzecz świadczenia zastępczego. Jest to sytuacja zasadniczo inna niż zwolnienie z
    długu, o jakim mowa w art. 508 Kodeksu cywilnego.
    Przepis ten stanowi, że zobowiązanie wygasa, gdy wierzyciel zwalnia dłużnika z długu, a
    dłużnik zwolnienie przyjmuje. Nie ma podstaw do zrównania tych dwóch instytucji prawa
    cywilnego w zakresie skutków podatkowych.
    W przypadku zwolnienia z długu (art. 508 Kodeksu cywilnego) co do zasady możemy
    mówić o powstaniu przychodu. Zwolnienie z długu jest bowiem przysporzeniem
    dłużnikowi wskutek darowania mu długu. Tych skutków podatkowych nie można jednak
    przenosić na datio in solutum, które skutkuje wygaśnięciem zobowiązania w związku z
    zaspokojeniem wierzyciela, a nie na skutek jednostronnego zwolnienia z długu przez
    wierzyciela. W przedmiotowej sprawie mamy zatem do czynienia z modyfikacją treści
    cywilnoprawnego stosunku prawnego wskutek świadczenia zastępczego, polegającego na
    przeniesieniu własności nieruchomości, nie ekwiwalentnością tego świadczenia oraz
    brakiem przysporzenia majątkowego po stronie przenoszącej własność nieruchomości.
    W powyżej opisanej sytuacji świadczeniu rzeczowemu Wnioskodawczyni, oferowanemu w
    miejsce świadczenia pierwotnego pieniężnego, nie towarzyszy jakiekolwiek świadczenie
    wzajemne ze strony uprawnionych do zachowku, a także nie sposób dopatrzeć się
    jakiegokolwiek przysporzenia majątkowego po stronie Wnioskodawczyni. Uprawnia to do
    stwierdzenia, że przeniesienie własności nieruchomości celem zaspokojenia za zgodą
    uprawnionego jego roszczenia o zachowek nie stanowi odpłatnego zbycia nieruchomości
    w rozumieniu art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a ustawy i nie powoduje powstania przychodu
    podatkowego.
    Ad. 2
    Zdaniem Wnioskodawczyni do 5 letniego okresu, o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 8 lit.
    a ustawy wliczany jest okres, który upłynął od nabycia nieruchomości przez pierwszego
    spadkodawcę. Zgodnie z art. 10 ustawy jednym ze źródeł przychodów jest odpłatne zbycie
    nieruchomości, jeżeli odpłatne zbycie nie następuje w wykonaniu działalności
    gospodarczej i zostało dokonane w przypadku odpłatnego zbycia nieruchomości i praw
    majątkowych określonych w lit. a-c – przed upływem pięciu lat, licząc od końca roku

    kalendarzowego, w którym nastąpiło nabycie lub wybudowanie. Z kolei zgodnie z art. 10
    ust. 5 ustawy w przypadku odpłatnego zbycia, nabytych w drodze spadku, nieruchomości
    lub praw majątkowych, określonych w ust. 1 pkt 8 lit. a-c, okres, o którym mowa w tym
    przepisie, liczy się od końca roku kalendarzowego, w którym nastąpiło nabycie lub
    wybudowanie tej nieruchomości lub nabycie prawa majątkowego przez spadkodawcę.
    Choć w przepisie tym mowa jest o spadkodawcy w liczbie pojedynczej, to zdaniem
    Wnioskodawczyni należy przyjąć, że intencją ustawodawcy było objęcie tym zakresem
    wszystkich spadkodawców, a nie wyłącznie ostatniego. Celem regulacji jest bowiem
    zwolnienie z opodatkowania sprzedaży nieruchomości, które zostały nabyte dawno temu,
    a ich wielokrotne dziedziczenie nie powinno wpływać na konieczność ponownego liczenia
    okresu 5-letniego. W związku z tym, jeśli pierwszy spadkodawca nabył nieruchomość
    ponad 5 lat temu, to sprzedaż przez spadkobiercę nie podlega opodatkowaniu,
    niezależnie od tego, że drugi spadkodawca odziedziczył ją mniej niż 5 lat temu. Przyjęcie
    innej wykładni prowadziłoby do nieuzasadnionego obciążenia podatkowego przy każdej
    zmianie pokoleniowej, co stałoby w sprzeczności z celem przepisu.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawiła Pani we wniosku jest nieprawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z przepisem art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym
    od osób fizycznych (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 163 ze zm.):
    Opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z
    wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od których
    na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.
    Treść powyższego przepisu wskazuje, że opodatkowaniu podatkiem dochodowym od
    osób fizycznych podlegają wszelkiego rodzaju dochody uzyskane przez podatnika, z
    wyjątkiem tych, które zostały enumeratywnie wymienione w katalogu zwolnień
    przedmiotowych zawartym w powyższej ustawie bądź, od których zaniechano poboru
    podatku.
    Katalog źródeł przychodów podlegających opodatkowaniu podatkiem dochodowym od
    osób fizycznych zawiera art. 10 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.
    W myśl art. 10 ust. 1 pkt 3 ww. ustawy:
    Źródłem przychodu jest pozarolnicza działalność gospodarcza.
    Natomiast stosownie do art. 10 ust. 1 pkt 8 powołanej ustawy:
    Źródłem przychodów jest odpłatne zbycie, z zastrzeżeniem ust. 2:
    a. nieruchomości lub ich części oraz udziału w nieruchomości,
    b. spółdzielczego własnościowego prawa do lokalu mieszkalnego lub użytkowego oraz
      prawa do domu jednorodzinnego w spółdzielni mieszkaniowej,
    c. prawa wieczystego użytkowania gruntów,
    d. innych rzeczy,
    –jeżeli odpłatne zbycie nie następuje w wykonaniu działalności gospodarczej i zostało
    dokonane w przypadku odpłatnego zbycia nieruchomości i praw majątkowych
    określonych w lit. a-c – przed upływem pięciu lat, licząc od końca roku kalendarzowego,
    w którym nastąpiło nabycie lub wybudowanie, a innych rzeczy – przed upływem pół
    roku, licząc od końca miesiąca, w którym nastąpiło nabycie; w przypadku zamiany
    okresy te odnoszą się do każdej z osób dokonującej zamiany.
    Podkreślić należy, że przepis art. 10 ust. 1 pkt 8 ww. ustawy formułuje generalną zasadę,
    zgodnie z którą sprzedaż nieruchomości, jej części lub udziału w nieruchomości oraz praw
    określonych w tym przepisie przed upływem pięciu lat, licząc od końca roku

    kalendarzowego, w którym nastąpiło nabycie lub wybudowanie, jeżeli nie następuje w
    ramach wykonywania działalności gospodarczej, skutkuje powstaniem przychodu.
    Zatem, przychód z tytułu odpłatnego zbycia nieruchomości lub jej części, udziału w
    nieruchomości bądź praw majątkowych określonych w lit. a-c nie powstanie w podatku
    dochodowym od osób fizycznych, jeżeli spełnione są łącznie dwa warunki:
      - odpłatne zbycie nieruchomości lub praw majątkowych nie następuje w wykonywaniu
        działalności gospodarczej (nie stanowi przedmiotu działalności gospodarczej) oraz
      - zostało dokonane po upływie pięciu lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w
        którym nastąpiło jej nabycie.
    Tym samym, jeżeli odpłatne zbycie nieruchomości, jej części lub udziału w nieruchomości
    oraz ww. praw nastąpi po upływie pięciu lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w
    którym nastąpiło nabycie lub wybudowanie i nie następuje w ramach wykonywania
    działalności gospodarczej – nie jest źródłem przychodu w rozumieniu art. 10 ust. 1 pkt 8
    ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, a kwota uzyskana ze sprzedaży
    nieruchomości, jej części lub udziału w nieruchomości oraz ww. praw w ogóle nie podlega
    opodatkowaniu.
    Zatem, w przypadku odpłatnego zbycia nieruchomości lub ich części oraz udziału w
    nieruchomości i praw majątkowych, o których mowa w art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a-c ustawy o
    podatku dochodowym od osób fizycznych, decydujące znaczenie w kwestii
    opodatkowania podatkiem dochodowym od osób fizycznych ma moment i sposób ich
    nabycia.
    Jednocześnie, w myśl art. 10 ust. 5 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
    W przypadku odpłatnego zbycia, nabytych w drodze spadku, nieruchomości lub praw
    majątkowych, określonych w ust. 1 pkt 8 lit. a-c, okres, o którym mowa w tym przepisie,
    liczy się od końca roku kalendarzowego, w którym nastąpiło nabycie lub wybudowanie
    tej nieruchomości lub nabycie prawa majątkowego przez spadkodawcę.
    Z art. 10 ust. 5 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych wynika, że jeżeli
    nieruchomości lub prawa majątkowe określone przez art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a-c tej ustawy
    zostały nabyte w drodze spadku, to ich odpłatne zbycie (dokonane poza działalnością
    gospodarczą) stanowi przychód podlegający opodatkowaniu, jeżeli nastąpiło ono przed
    upływem 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym nastąpiło nabycie lub
    wybudowanie tej nieruchomości bądź nabycie prawa majątkowego przez spadkodawcę.
    Do wyliczenia 5-letniego okresu, od którego uzależnione jest opodatkowanie sprzedaży
    nieruchomości lub praw majątkowych nabytych w drodze spadku, wliczany jest zatem nie
    tylko okres własności nieruchomości (praw majątkowych) przez spadkobiercę, który
    dokonuje sprzedaży, ale także okres własności nieruchomości (praw majątkowych)
    spadkodawcy. Jeżeli od końca roku kalendarzowego, w którym nastąpiło nabycie lub
    wybudowanie nieruchomości bądź nabycie prawa majątkowego przez spadkodawcę, do
    momentu odpłatnego zbycia nieruchomości (praw majątkowych) przez spadkobiercę
    upłynęło 5 lat – to sprzedaż nie podlega opodatkowaniu.
    Do celów stosowania art. 10 ust. 5 ww. ustawy w przedmiotowej sprawie momentem
    nabycia nieruchomości przez spadkodawcę, który te nieruchomości nabył również w
    drodze spadku, jest moment nabycia tych nieruchomości zgodnie z przepisami Kodeksu
    cywilnego, tj. w chwili śmierci jego spadkodawcy/spadkodawców.
    W odniesieniu do powyższego wyjaśnić należy, że ustawa o podatku dochodowym od
    osób fizycznych nie zawiera definicji pojęcia „spadek” ani też „nabycie w drodze spadku”,
    dlatego też zasadnym jest odwoływanie się do regulacji zawartych w ustawie z dnia 23
    kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1061 ze zm.).
    Zgodnie z art. 922 § 1 Kodeksu cywilnego:

    Prawa i obowiązki majątkowe zmarłego przechodzą z chwilą jego śmierci na jedną lub
    kilka osób stosownie do przepisów księgi niniejszej.
    W myśl art. 924 Kodeksu cywilnego:
    Spadek otwiera się z chwilą śmierci spadkodawcy.
    Stosownie do art. 925 Kodeksu cywilnego:
    Spadkobierca nabywa spadek z chwilą otwarcia spadku.
    Na podstawie art. 1025 § 1 Kodeksu cywilnego:
    Sąd na wniosek osoby mającej w tym interes stwierdza nabycie spadku przez
    spadkobiercę. Notariusz na zasadach określonych w przepisach odrębnych sporządza
    akt poświadczenia dziedziczenia.
    Powyższe oznacza, że z chwilą śmierci należące do spadkodawcy prawa i obowiązki stają
    się spadkiem, który podlega przepisom prawa spadkowego, a data śmierci (chwila śmierci)
    spadkodawcy ustala, kto staje się spadkobiercą oraz co wchodzi w skład masy spadkowej.
    Z kolei, postanowienie sądu o stwierdzeniu nabycia spadku lub akt poświadczenia
    dziedziczenia potwierdzają jedynie prawo spadkobiercy do tego spadku od momentu jego
    otwarcia.
    Powzięła Pani wątpliwość czy zawarcie umowy przeniesienia własności nieruchomości
    nabytej w drodze spadku na rzecz córek ojczyma tytułem zachowku będzie stanowiło
    odpłatne zbycie nieruchomości w rozumieniu art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych i spowoduje powstanie przychodu podatkowego.
    Z przedstawionego we wniosku opisu stanu faktycznego wynika, że (...) 2023 r. zmarł Pani
    ojczym. Spadek po nim w drodze dziedziczenia testamentowego nabyła Pani matka, która
    z kolei zmarła (...) 2023 r. Spadek po zmarłej matce, w drodze dziedziczenia ustawowego,
    nabyła w całości Pani. W skład masy spadkowej wchodziła m.in. nieruchomość gruntowa,
    będąca przedmiotem wniosku. Zmarły ojczym miał dwie córki, którym przysługiwało
    prawo do zachowku. W 2025 r. planuje Pani zawrzeć z córkami ojczyma umowę
    przeniesienia własności nieruchomości gruntowej w ramach rozliczenia zachowku. W
    umowie tej, w ramach zaspokojenia roszczenia o zachowek przeniesie Pani własność
    gruntu na córki ojczyma. Umowa będzie miała charakter datio in solutum. Nieruchomość
    powyższa została nabyta przed 2008 r. przez pierwszego spadkodawcę (Pani ojczyma),
    jeszcze przed zawarciem związku małżeńskiego z Pani matką. Ponadto wskazała Pani, że
    prowadzi działalność gospodarczą, która obecnie jest zawieszona, ale działka nie była do
    niej wykorzystywana. Nie była też wykorzystywana do celów prywatnych, gdyż jest to
    niezabudowana działka.
    W tym miejscu należy wyjaśnić, że użyty w przepisie art. 10 ust. 1 pkt 8 ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych termin „odpłatne zbycie”, oznacza każde przeniesienie
    prawa własności nieruchomości lub praw majątkowych w zamian za korzyść majątkową.
    Termin odpłatne zbycie obejmuje zatem szeroki zakres umów.
    Zgodnie z art. 155 § 1 kodeksu cywilnego:
    Umowa sprzedaży, zamiany, darowizny, przekazania nieruchomości lub inna umowa
    zobowiązująca do przeniesienia własności rzeczy co do tożsamości oznaczonej przenosi
    własność na nabywcę, chyba że przepis szczególny stanowi inaczej albo że strony
    inaczej postanowiły.
    Tym samym określenie „zbycie” odnosi się do wszystkich przypadków przeniesienia
    własności, nie ogranicza się wyłącznie do sprzedaży czy zamiany, lecz ma zastosowanie do
    wszystkich czynności prawnych, których skutkiem jest przeniesienie prawa własności do
    całej rzeczy lub udziału. Pod pojęciem „odpłatnego zbycia” należy rozumieć zatem każde
    zdarzenie i każdą czynność prawną, w wyniku których dochodzi do przeniesienia prawa
    własności nieruchomości lub praw (lub udziału w nich) za wynagrodzeniem. Terminem

    przeciwstawnym do zbycia odpłatnego jest zbycie nieodpłatne, to jest takie, gdy za zbytą
    rzecz lub prawo zbywca nie otrzymuje świadczenia wzajemnego, przenosząc ich własność
    pod tytułem darmym.
    Należy podkreślić, że „płatność” nie musi mieć charakteru pieniężnego w postaci
    konkretnego przepływu gotówkowego. Płatność może oznaczać również uzyskanie
    świadczenia wzajemnego w postaci zapłaty w naturze (otrzymanie w zamian innych rzeczy
    lub praw), działania, zaniechania lub znoszenia. Innymi słowy, pod pojęciem płatności nie
    należy rozumieć wyłącznie zapłaty ceny w pieniądzu (zwiększenie aktywów zbywcy) –
    płatnością może być również zwolnienie z długu, czy potrącenie wzajemnych,
    wymagalnych wierzytelności (zmniejszenie pasywów zbywcy).
    Zgodnie z art. 991 § 1 Kodeksu cywilnego:
    Zstępnym, małżonkowi oraz rodzicom spadkodawcy, którzy byliby powołani do spadku
    z ustawy, należą się, jeżeli uprawniony jest trwale niezdolny do pracy albo jeżeli zstępny
    uprawniony jest małoletni – dwie trzecie wartości udziału spadkowego, który by mu
    przypadał przy dziedziczeniu ustawowym, w innych zaś wypadkach - połowa wartości
    tego udziału (zachowek).
    W myśl z art. 991 § 2 ww. Kodeksu:
    Jeżeli uprawniony nie otrzymał należnego mu zachowku bądź w postaci uczynionej
    przez spadkodawcę darowizny, bądź w postaci powołania do spadku, bądź w postaci
    zapisu, przysługuje mu przeciwko spadkobiercy roszczenie o zapłatę sumy pieniężnej
    potrzebnej do pokrycia zachowku albo do jego uzupełnienia.
    Zgodnie z obowiązującymi przepisami zobowiązanym z tytułu zachowku jest
    spadkobierca, w stosunku do osoby mającej prawo do spadku z mocy ustawy, a której
    przysługuje roszczenie o zachowek względem wyznaczonych przez spadkodawcę
    spadkobierców. Uprawniony do zachowku otrzymuje pieniężną rekompensatę. Korzyść ta
    stanowi równowartość części udziału spadkowego, który przypadałby uprawnionemu,
    gdyby dziedziczył z ustawy.
    W myśl art. 453 Kodeksu cywilnego:
    Jeżeli dłużnik w celu zwolnienia się z zobowiązania spełnia za zgodą wierzyciela inne
    świadczenie, zobowiązanie wygasa. Jednakże gdy przedmiot świadczenia ma wady,
    dłużnik obowiązany jest do rękojmi według przepisów o rękojmi przy sprzedaży.
    Z powyższego wynika, że w przypadku spełnienia przez dłużnika za zgodą wierzyciela
    świadczenia, w zamian za co zostaje on zwolniony z długu, czynność ta ma charakter
    odpłatny, gdyż dłużnik za swoje świadczenie zostaje zwolniony z ciążącego na nim długu.
    Zatem przeniesienie na wierzyciela własności rzeczy lub prawa w zamian za zwolnienie z
    długu stanowi odpłatne zbycie tej rzeczy lub prawa, nie następuje bowiem pod tytułem
    darmym.
    W tym miejscu należy wskazać, że umowa oparta na cywilnoprawnej konstrukcji
    świadczenia w miejsce wykonania (datio in solutum) – określana również jako świadczenie
    w miejsce wypełnienia – jest formą umowy uregulowanej w art. 453 ustawy Kodeks
    cywilny. Zgodnie z tym przepisem (zdanie pierwsze), jeżeli dłużnik w celu zwolnienia się z
    zobowiązania spełnia za zgodą wierzyciela inne świadczenie, zobowiązanie wygasa.
    Celem datio in solutum jest zatem wygaśnięcie istniejących pomiędzy stronami
    zobowiązań poprzez spełnienie przez dłużnika świadczenia innego niż określone w treści
    pierwotnej umowy. Zobowiązanie wówczas wygasa tak, jakby wygasło przez zwykłe
    wykonanie (np. przez zapłatę uzgodnionej pierwotnie kwoty), przy czym konieczną
    przesłanką wygaśnięcia zobowiązania – poza umową stron – jest rzeczywiste spełnienie
    świadczenia przez dłużnika.
    Uregulowana w tym przepisie instytucja świadczenia w miejsce wypełnienia/wykonania
    (datio in solutum) stanowi jeden z wyjątków od zasady realnego wykonywania zobowiązań

    cywilnych, znajdujący podstawę w zasadzie swobody umów. Wskutek zawarcia umowy o
    świadczenie w miejsce wypełnienia dłużnik uzyskuje upoważnienie przemienne (facultas
    alternativa), umożliwiające mu wykonanie zobowiązania przez spełnienie świadczenia
    innego niż pierwotne. Z chwilą wypełnienia świadczenia zastępczego następuje wykonanie
    umowy datio in solutum, a zarazem wykonanie istniejącego zobowiązania, co prowadzi do
    jego wygaśnięcia. Roszczenie wierzyciela, wynikające z umowy zobowiązaniowej zostaje
    zaspokojone wskutek spełnienia przed dłużnika na jego rzecz świadczenia zastępczego.
    Mając powyższe na uwadze należy stwierdzić, że w niniejszej sprawie, w zamian za
    przeniesienie na swoich wierzycieli (córki ojczyma) własności nieruchomości, nabytej w
    ramach spadkobrania po matce, zmarłej (...) 2023 r., otrzyma Pani świadczenie wzajemne
    polegające na zwolnieniu z ciążącego na Pani długu z tytułu wypłaty zachowku. Innymi
    słowy, dokonuje Pani zbycia nieruchomości w zamian za zwolnienie z długu. Zwolnienie z
    długu ma więc w niniejszej sytuacji dla Pani określoną wartość majątkową, gdyż w jego
    wyniku przestaje Pani być zobowiązana wobec swojego wierzyciela (swoich wierzycieli) do
    zapłaty określonej kwoty pieniężnej. Wartość długu, z której zostaje Pani zwolniona w
    zamian za przeniesienie własności nieruchomości, jest dla Pani wynagrodzeniem za ww.
    przeniesienie własności tej nieruchomości.
    W związku z tym, stwierdzić należy, że czynność przeniesienia własności nieruchomości,
    celem zwolnienia się z obowiązku zapłaty długu z tytułu zachowku, stanowi dla Pani formę
    odpłatnego zbycia, gdyż wyczerpuje dyspozycję przepisu art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a ustawy o
    podatku dochodowym od osób fizycznych.
    W związku z planowanym zawarciem umowy przeniesienia własności nieruchomości,
    która została nabyta przez Panią w drodze spadkobrania, mając na uwadze powołane
    przepisy, należy wskazać, że przewidziany w art. 10 ust. 1 pkt 8 ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych okres pięciu lat, w myśl art. 10 ust. 5 tej ustawy, należy
    liczyć od końca roku, w którym nastąpiło nabycie tej nieruchomości przez Pani matkę tj.
    (...) 2023 r. (dzień śmierci Pani ojczyma – jej spadkodawcy).
    Skoro Pani matka nabyła prawo własności do ww. nieruchomości (...) 2023 r. to pięcioletni
    okres liczony od końca roku kalendarzowego, w którym nastąpiło nabycie przez
    spadkodawcę (2023 r.) jeszcze nie upłynął.
    Mając powyższe na uwadze, planowane przeniesienie własności nieruchomości gruntowej
    w 2025 r. w celu zaspokojenia roszczenia o zapłatę zachowku będzie stanowić dla Pani
    źródło przychodu, o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 8 ustawy o podatku dochodowym
    od osób fizycznych i będzie podlegać opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób
    fizycznych, bowiem zostanie dokonane przed upływem 5 lat, licząc od końca 2023 r., tj.
    roku, w którym nastąpiło nabycie nieruchomości przez spadkodawcę, Pani matkę – w
    drodze dziedziczenia po Pani ojczymie.
    Zatem Pani stanowisko, w odniesieniu zarówno do pytania nr 1 jak i do pytania nr 2,
    należało uznać za nieprawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Pani przedstawiła i stanu prawnego, który
    obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia.
    Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy
    rzeczywisty stan faktyczny sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie
    z opisem stanu faktycznego podanym przez Panią w złożonym wniosku. W związku z
    powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we wniosku
    opisu sprawy, udzielona interpretacja traci swoją aktualność.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

    · Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z
    dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.).
    Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pani sytuacja będzie zgodna
    (tożsama) z opisem stanu faktycznego i zastosuje się Pani do interpretacji.
    · Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
      z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    · Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
    Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w decyzjach
    wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki
    interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pani prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu
    Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z
    dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.
    U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
    · w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
    · w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP
      (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.