Interpretacja indywidualna
Sygnatura: ILPB1-3/4511-1-61/16-2/AK
Organ: Dyrektor Izby Skarbowej w Poznaniu
Data wydania: 2016-09-23
Teza: Podatek dochodowy od osób fizycznych w zakresie ustalenia przychodu w związku z zawarciem umowy leasingu, momentu powstania przychodu, kosztów uzyskania przychodów oraz kwalifikacji Umowy dla celów podatku dochodowego od osób fizycznych.
Słowa kluczowe: koszt-koszty uzyskania przychodów; leasing; przedsiębiorstwa; przychód; składnik-składnik majątkowy
Przepisy: [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-Rozdział 4; [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-Rozdział 4a

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA

Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2015 r., poz. 613, z późn. zm.) oraz § 5 pkt 4 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 kwietnia 2015 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz. U. z 2015 r., poz. 643) Dyrektor Izby Skarbowej w Poznaniu działający w imieniu Ministra Finansów stwierdza, że stanowisko Pana przedstawione we wniosku z dnia 1 sierpnia 2016 r. (data wpływu 4 sierpnia 2016 r.) o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie:

*   ustalenia przychodu w związku z zawarciem umowy leasingu – **jest prawidłowe**,
*   momentu powstania przychodu – **jest prawidłowe**,
*   kosztów uzyskania przychodów – **jest prawidłowe**,
*   kwalifikacji Umowy dla celów podatku dochodowego od osób fizycznych – **jest prawidłowe**.

UZASADNIENIE

W dniu 4 sierpnia 2016 r. został złożony ww. wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie:

*   ustalenia przychodu w związku z zawarciem umowy leasingu,
*   momentu powstania przychodu,
*   kosztów uzyskania przychodów,
*   kwalifikacji Umowy dla celów podatku dochodowego od osób fizycznych.

We wniosku przedstawiono następujące zdarzenie przyszłe.

Wnioskodawca będzie wspólnikiem w spółce osobowej, innej niż spółka komandytowo-akcyjna (dalej: Spółka). Działalność Spółki będzie obejmować udostępnianie majątku do odpłatnego korzystania na podstawie umów najmu oraz leasingu. Wnioskodawca podlega nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.

Spółka w przyszłości zawrze z inną spółką kapitałową podlegającą nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej (dalej: Korzystający) umowę leasingu (dalej: Umowa). Na podstawie Umowy Spółka odda Korzystającemu do odpłatnego korzystania posiadane i wykorzystywane w prowadzonej działalności przedsiębiorstwo lub zorganizowaną część przedsiębiorstwa w rozumieniu art. 5a pkt 4 ustawy o PDOF (dalej: Przedsiębiorstwo), na które składać się będą m.in. środki trwałe oraz wartości niematerialne i prawne. Umowa zostanie zawarta na czas określony.

Zgodnie z Umową odpisów amortyzacyjnych dla celów podatkowych od wartości początkowej środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych wchodzących w skład Przedsiębiorstwa będzie dokonywać Wnioskodawca. W związku z zawarciem Umowy Finansujący nie będzie dokonywał od środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych wchodzących w skład Przedsiębiorstwa, odpisów amortyzacyjnych dla celów podatkowych.

Umowa będzie przewidywać podział opłat z tytułu korzystania z Przedsiębiorstwa na część kapitałową i odsetkową. Wartość Przedsiębiorstwa określona w Umowie, jako suma ustalonych w Umowie kapitałowych części opłat (w tym opłaty inicjalnej) oraz ewentualnej opłaty końcowej (za wykup przedmiotu leasingu), będzie równa wartości rynkowej Przedsiębiorstwa. Podobnie część odsetkowa rat leasingowych zostanie ustalona na poziomie rynkowym. W umowie leasingu będzie wskazana wartość rynkowa Przedsiębiorstwa, jak również wartość rynkowa wchodzących w jego skład środków trwałych i wartości niematerialnych i prawnych w rozumieniu art. 22a-22b ustawy o PDOF oraz innych składników (niestanowiących środków trwałych lub wartości niematerialnych i prawnych).

Umowa będzie dotyczyć udostępnienia przez Spółkę Przedsiębiorstwa po raz pierwszy (będzie to pierwsza umowa leasingu dotycząca Przedsiębiorstwa).

W trakcie trwania Umowy środki trwałe, wchodzące w skład Przedsiębiorstwa, mogą zostać ulepszone na życzenie Korzystającego. W takim wypadku dokonana zostanie zmiana warunków Umowy tak, aby suma nowo ustalonych kapitałowych części opłat (w tym opłaty inicjalnej) oraz ewentualnej opłaty końcowej (za wykup przedmiotu leasingu), była co najmniej równa wartości rynkowej Przedsiębiorstwa z dnia zawarcia Umowy powiększonej o wartość dokonanego ulepszenia środka trwałego lub środków trwałych.

W związku z powyższym opisem zadano następujące pytania.

1.  Czy w opisanym zdarzeniu przyszłym, zgodnie z art. 23f ust. 1 ustawy o PDOF, w odniesieniu do części kapitałowej rat leasingowych przychodem Wnioskodawcy (w proporcji, w jakiej będzie uczestniczyć w zysku Spółki) będzie wyłącznie element części kapitałowej opłat leasingowych odpowiadający spłacie wartości składników majątkowych wchodzących w skład Przedsiębiorstwa innych niż środki trwałe oraz wartości niematerialne i prawne (podlegające – z wyjątkiem gruntów i prawa wieczystego użytkowania – amortyzacji po stronie Korzystającego)?
2.  Czy momentem powstania dla Wnioskodawcy przychodu proporcjonalnie przypadającego na niego, jako wspólnika Spółki, z tytułu części odsetkowej opłaty leasingowej oraz elementu części kapitałowej opłaty leasingowej odpowiadającego spłacie wartości składników majątkowych Przedsiębiorstwa niebędących środkami trwałymi ani wartościami niematerialnymi i prawnymi, będzie ostatni dzień okresu, za który należna jest ta opłata?
3.  Czy wydatki na ulepszenie środka trwałego w trakcie trwania umowy leasingowej nie będą kosztem uzyskania przychodów dla Wnioskodawcy?
4.  Czy po ulepszeniu środka trwałego lub środków trwałych zmiany warunków Umowy w zakresie zwiększenia opłat tak, aby suma nowo ustalonych kapitałowych części opłat (w tym opłaty inicjalnej) oraz ewentualnej opłaty końcowej (za wykup przedmiotu leasingu) była co najmniej równa wartości rynkowej Przedsiębiorstwa z dnia zawarcia Umowy powiększonej o wartość dokonanego ulepszenia środka trwałego, nie wpłyną na kwalifikacje Umowy dla celów PDOF?

Stanowisko Wnioskodawcy w zakresie pytania nr 1.

Zgodnie z art. 23f ust. 1 ustawy o PDOF, w odniesieniu do części kapitałowej rat leasingowych przychodem Wnioskodawcy proporcjonalnie przypadającym na niego, jako wspólnika Spółki, będzie wyłącznie element części kapitałowej opłat leasingowych odpowiadający spłacie wartości składników majątkowych wchodzących w skład Przedsiębiorstwa innych niż środki trwałe oraz wartości niematerialne i prawne (podlegające – z wyjątkiem gruntów i prawa wieczystego użytkowania – amortyzacji po stronie Korzystającego). Jednocześnie w pozostałej części, stosownie do art. 23f ust. 1 ustawy o PDOF, rata kapitałowa nie będzie stanowiła przychodu po stronie Wnioskodawcy.

W pierwszej kolejności należy wskazać, że na gruncie przepisów ustaw podatkowych spółki osobowe (niebędące osobami prawnymi) co do zasady nie są traktowane jako podatnicy podatku dochodowego (poza spółką komandytowo-akcyjną). Jednocześnie zgodnie z właściwymi regulacjami ustawy z dnia 15 września 2000 r. Kodeks spółek handlowych (Dz. U. Nr 94, poz. 1037 ze zm., dalej: Kodeks spółek handlowych lub KSH), spółkami osobowymi są spółki jawne, spółki partnerskie, spółki komandytowe oraz spółki komandytowo-akcyjne.

W przypadku spółek osobowych (niebędących osobami prawnymi) podatnikami są, co do zasady, wspólnicy tych spółek. W związku z powyższym, wszelkie skutki podatkowe w podatkach dochodowych, związane z funkcjonowaniem spółek osobowych (za wyjątkiem spółek komandytowo-akcyjnych) należy rozpatrywać w odniesieniu do wspólników tych spółek (w przypadku wspólników będących osobami fizycznymi – w oparciu o przepisy ustawy o PDOF).

Mając na względzie powyższe oraz biorąc pod uwagę sytuację przedstawioną w niniejszym wniosku, należy stwierdzić, iż skoro Spółka osobowa (niebędąca spółką komandytowo-akcyjną) jest spółką osobową niebędącą podatnikiem podatku dochodowego, to podatnikami dla celów podatku dochodowego są jej wspólnicy, w tym Wnioskodawca będący osobą fizyczną. W konsekwencji, w opinii Wnioskodawcy, każde zdarzenie gospodarcze występujące w Spółce osobowej należy rozpatrywać dla celów opodatkowania podatkiem dochodowym po stronie tychże wspólników, w tym Wnioskodawcy, z uwzględnieniem art. 8 ust. 1 oraz ust. 2 pkt 1 ustawy o PDOF, w świetle którego przychody i koszty z udziału w spółce niebędącej osobą prawną u każdego podatnika określa się proporcjonalnie do jego prawa do udziału w zysku (udziału).

Zgodnie z art. 23a pkt 1 ustawy o PDOF ilekroć w rozdziale 4a ustawy o PDOF jest mowa o umowie leasingu – rozumie się przez to umowę nazwaną w kodeksie cywilnym, a także każdą inną umowę, na mocy której jedna ze stron, zwana dalej „finansującym”, oddaje do odpłatnego używania albo używania i pobierania pożytków na warunkach określonych w ustawie drugiej stronie, zwanej dalej „korzystającym”, podlegające amortyzacji środki trwałe lub wartości niematerialne i prawne, a także grunty oraz prawo wieczystego użytkowania gruntów.

Z kolei na podstawie art. 23f ust. 1 ustawy o PDOF do przychodów finansującego, z zastrzeżeniem ust. 3, i odpowiednio do kosztów uzyskania przychodów korzystającego nie zalicza się opłat, o których mowa w art. 23b ust. 1, w części stanowiącej spłatę wartości początkowej środków trwałych lub wartości niematerialnych i prawnych, jeżeli są spełnione łącznie następujące warunki:

*   umowa leasingu została zawarta na czas oznaczony;
*   suma ustalonych w umowie leasingu opłat, pomniejszona o należny podatek od towarów i usług, odpowiada co najmniej wartości początkowej środków trwałych lub wartości niematerialnych i prawnych;
*   umowa zawiera postanowienie, że w podstawowym okresie umowy leasingu: odpisów amortyzacyjnych dokonuje korzystający, w przypadku gdy nie jest osobą wymienioną w lit. b, albo finansujący rezygnuje z dokonywania odpisów amortyzacyjnych, w przypadku gdy korzystającym jest osoba fizyczna nieprowadząca działalności gospodarczej.

Ilekroć w rozdziale 4a ustawy PDOF jest mowa o podstawowym okresie umowy leasingu – rozumie się przez to czas oznaczony, na jaki została zawarta ta umowa, z wyłączeniem czasu, na który może być przedłużona lub skrócona; w przypadku zmiany strony lub stron tej umowy podstawowy okres umowy uważa się za zachowany, jeżeli inne postanowienia umowy nie uległy zmianie (art. 23a pkt 2 ustawy o PDOF).

Zgodnie z art. 23a pkt 7 ustawy o PDOF, ilekroć w rozdziale 4a ustawy o PDOF jest mowa o spłacie wartości początkowej – rozumie się przez to faktycznie otrzymaną przez finansującego w opłatach ustalonych w umowie leasingu równowartość wartości początkowej środków trwałych lub wartości niematerialnych i prawnych, określoną zgodnie z art. 22g, w podstawowym okresie umowy leasingu; spłaty tej nie koryguje się o kwotę wypłaconą korzystającemu, o której mowa w art. 23d albo art. 23h.

Zdaniem Wnioskodawcy, z przytoczonych powyżej przepisów wynika specyficzna metoda rozliczania leasingu finansowego na cele podatkowe. Istotą tych przepisów jest bowiem to, że:

*   po stronie korzystającego część kapitałowa opłat ustalonych w umowie leasingowej nie stanowi kosztu uzyskania przychodu (przy czym specyficznie w odniesieniu do umowy leasingu, której przedmiotem jest przedsiębiorstwo, nie dotyczy to elementu części kapitałowej opłat odpowiadającego wartości składników majątkowych wchodzących w skład przedsiębiorstwa innych niż środki trwałe oraz wartości niematerialne i prawne), niemniej – suma ustalonych w umowie leasingu kapitałowych części opłat (z wyłączeniem wskazanego powyżej elementu) oraz ewentualnej opłaty końcowej (za wykup przedmiotu leasingu), pomniejszonych o należny podatek od towarów i usług, stanowi ustaloną w oparciu o art. 23a pkt 7 w zw. z art. 22g ustawy o PDOF wartość początkową leasingowanych składników majątku na cele amortyzacji podatkowej (poza wartością początkową leasingowanych gruntów oraz prawa wieczystego użytkowania, której spłata, stosownie do art. 23i ustawy o PDOF, nie stanowi kosztu uzyskania przychodu po stronie korzystającego, ale jednocześnie nie jest podstawą amortyzacji, ponieważ grunty oraz prawo wieczystego użytkowania nie podlegają amortyzacji);
*   po stronie finansującego część kapitałowa opłat ustalonych w umowie leasingowej (odpowiednio w przypadku leasingu przedsiębiorstwa z wyłączeniem wartości składników majątkowych niestanowiących środków trwałych ani wartości niematerialnych i prawnych), nie stanowi przychodu.

Należy zatem zauważyć, że art. 23f ustawy o PDOF wprowadza symetrię w rozliczeniach podatkowych korzystającego i finansującego. Opłaty leasingowe w części, w jakiej nie stanowią przychodu finansującego, nie będą stanowiły kosztu uzyskania przychodu dla korzystającego. Z drugiej strony, opłaty leasingowe w części niestanowiącej spłaty wartości początkowej środków trwałych i wartości niematerialnych i prawnych, w jakiej finansujący rozpozna przychód, korzystający będzie uprawniony do rozpoznania jako koszty uzyskania przychodu.

Powyższe znajduje potwierdzenie w interpretacjach indywidualnych wydawanych przez Ministra Finansów, przykładowo w interpretacji indywidualnej Dyrektora Izby Skarbowej w Katowicach z dnia 6 czerwca 2016 r. sygn. IBPB-1-2/4510-503/16/KP (która została wydana na gruncie przepisów ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych o treści analogicznej do przepisów ustawy o PDOF), w której organ wskazał, że „opłata przysługująca Spółce z tytułu oddania wartości niematerialnej i prawnej do korzystania na podstawie umowy leasingu, spełniającej warunki, o których mowa w art. 17f ust. 1 updop, w części stanowiącej spłatę wartości początkowej wartości niematerialnej i prawnej, nie będzie stanowić dla Spółki przychodu”.

Stanowisko Wnioskodawcy w zakresie pytania nr 2.

Momentem powstania dla Wnioskodawcy przychodu proporcjonalnie przypadającego na niego, jako wspólnika Spółki, z tytułu części odsetkowej opłaty leasingowej oraz, jak zostało wskazane powyżej, elementu części kapitałowej opłaty leasingowej odpowiadającego spłacie wartości składników majątkowych Przedsiębiorstwa niebędących środkami trwałymi ani wartościami niematerialnymi i prawnymi, będzie ostatni dzień okresu, za który należna jest ta opłata.

Zgodnie z art. 14 ust. 1 ustawy o PDOF, za przychód z działalności, o której mowa w art. 10 ust. 1 pkt 3, uważa się kwoty należne, choćby nie zostały faktycznie otrzymane, po wyłączeniu wartości zwróconych towarów, udzielonych bonifikat i skont. U podatników dokonujących sprzedaży towarów i usług opodatkowanych podatkiem od towarów i usług za przychód z tej sprzedaży uważa się przychód pomniejszony o należny podatek od towarów i usług. Jak zostało wskazane w uzasadnieniu stanowiska Wnioskodawcy do pytania oznaczonego we wniosku nr 1, część odsetkowa opłaty leasingowej będzie stanowić przychód (po stronie Wnioskodawcy, jako wspólnika leasingodawcy, proporcjonalnie do udziału Wnioskodawcy w zyskach Spółki).

Jak wynika natomiast z art. 14 ust. 1e ustawy o PDOF, jeżeli strony ustalą, że usługa jest rozliczana w okresach rozliczeniowych, za datę powstania przychodu uznaje się ostatni dzień okresu rozliczeniowego określonego w umowie lub na wystawionej fakturze, nie rzadziej niż raz w roku. W tym kontekście należy podkreślić, że Umowa będzie rozliczana w okresach rozliczeniowych, bowiem zgodnie z Umową Korzystający będzie zobowiązany do zapłaty na rzecz Spółki opłat leasingowych, w okresach wskazanych w Umowie.

Zatem, skoro Umowa będzie rozliczana w okresach rozliczeniowych, przychód po stronie Wnioskodawcy będzie powstawał z ostatnim dniem każdego kolejnego okresu rozliczeniowego, przez który należy rozumieć dzień poprzedzający okres, za który należna będzie kolejna rata leasingowa. Przychód ten będzie powstawał dla Wnioskodawcy proporcjonalnie do jego udziału w zysku Spółki.

Powyższe znajduje potwierdzenie w interpretacjach indywidualnych wydawanych przez Ministra Finansów, przykładowo w interpretacji indywidualnej Dyrektora Izby Skarbowej w Łodzi z dnia 5 sierpnia 2013 r. sygn. IPTPB3/423-215/13-2/KJ (która została wydana na gruncie przepisów ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych o treści analogicznej do przepisów ustawy o PDOF), w której organ uznał za prawidłowe w całości stanowisko podatnika, zgodnie z którym „Ponieważ, jak zostało to wykazane powyżej, umowa leasingu finansowego będzie rozliczana w okresach rozliczeniowych, przychód po stronie Wnioskodawcy będzie powstawał z ostatnim dniem każdego kolejnego okresu rozliczeniowego, przez który należy rozumieć dzień poprzedzający wskazany w harmonogramie termin zapłaty kolejnej raty leasingowej. Przychód ten będzie powstawał dla Wnioskodawcy proporcjonalnie do przypadającej na Jego rzecz wysokości części odsetkowej raty leasingowej, płatnej w danym okresie rozliczeniowym”.

Stanowisko Wnioskodawcy w zakresie pytania nr 3.

Wydatki na ulepszenie środka trwałego lub środków trwałych w trakcie trwania umowy leasingowej nie będą kosztem uzyskania przychodów dla Wnioskodawcy.

Zgodnie z art. 23 ust. 1 pkt 1 lit. c) ustawy o PDOF, nie uważa się za koszty uzyskania przychodów wydatków na ulepszenie środków trwałych, które zgodnie z art. 22g ust. 17 powiększają wartość środków trwałych, stanowiącą podstawę naliczania odpisów amortyzacyjnych – wydatki te, zaktualizowane zgodnie z odrębnymi przepisami, pomniejszone o sumę odpisów amortyzacyjnych, o których mowa w art. 22h ust. 1 pkt 1, są jednak kosztem uzyskania przychodów przy określaniu dochodu z odpłatnego zbycia rzeczy określonych w art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. d, oraz gdy odpłatne zbycie rzeczy i praw jest przedmiotem działalności gospodarczej, a także w przypadku odpłatnego zbycia składników majątku związanych z działalnością gospodarczą, o których mowa w art. 14 ust. 2 pkt 1, bez względu na czas ich poniesienia.

Zgodnie natomiast z art. 22g ust. 17 ustawy o PDOF, jeżeli środki trwałe uległy ulepszeniu w wyniku przebudowy, rozbudowy, rekonstrukcji, adaptacji lub modernizacji, wartość początkową tych środków, ustaloną zgodnie z ust. 1, 3-9 i 11-15, powiększa się o sumę wydatków na ich ulepszenie, w tym także o wydatki na nabycie części składowych lub peryferyjnych, których jednostkowa cena nabycia przekracza 3.500 zł. Środki trwałe uważa się za ulepszone, gdy suma wydatków poniesionych na ich przebudowę, rozbudowę, rekonstrukcję, adaptację lub modernizację w danym roku podatkowym przekracza 3.500 zł i wydatki te powodują wzrost wartości użytkowej w stosunku do wartości z dnia przyjęcia środków trwałych do używania, mierzonej w szczególności okresem używania, zdolnością wytwórczą, jakością produktów uzyskiwanych za pomocą ulepszonych środków trwałych i kosztami ich eksploatacji.

Z przytoczonych przepisów wynika zatem, że wydatki na ulepszenie środków trwałych nie stanowią kosztów uzyskania przychodów. Niemniej, wydatki te powiększają wartość początkową środków trwałych. Powyższe, w ocenie Wnioskodawcy, pozostaje aktualne również w odniesieniu do Przedsiębiorstwa oddanego w leasing, w którego skład wchodzi ulepszany środek trwały lub ulepszane środki trwałe. Przepisy ustawy o PDOF nie przewidują bowiem żadnych odstępstw od ogólnych zasad w tym zakresie.

Mając powyższe na względzie, w ocenie Wnioskodawcy, wydatki na ulepszenie środka trwałego wchodzącego w skład Przedsiębiorstwa, poniesione w trakcie trwania umowy leasingowej, nie będą kosztem uzyskania przychodów dla Wnioskodawcy.

Stanowisko Wnioskodawcy w zakresie pytania nr 4.

Po ulepszeniu środka trwałego lub środków trwałych, zmiany warunków Umowy w zakresie zwiększenia opłat tak, aby suma nowo ustalonych kapitałowych części opłat (w tym opłaty inicjalnej) oraz ewentualnej opłaty końcowej (za wykup przedmiotu leasingu) była co najmniej równa wartości rynkowej Przedsiębiorstwa z dnia zawarcia Umowy powiększonej o wartość dokonanego ulepszenia, nie wpłyną na kwalifikacje Umowy dla celów PDOF.

Jak zostało wskazane powyżej, w świetle art. 23f ust. 1 ustawy o PDOF, do przychodów finansującego i odpowiednio do kosztów uzyskania przychodów korzystającego nie zalicza się opłat, o których mowa w art. 23b ust. 1, w części stanowiącej spłatę wartości początkowej środków trwałych lub wartości niematerialnych i prawnych, m.in. pod warunkiem, że suma ustalonych w umowie leasingu opłat, pomniejszona o należny podatek od towarów i usług, odpowiada co najmniej wartości początkowej środków trwałych lub wartości niematerialnych i prawnych.

Jednocześnie, jak wskazał Wnioskodawca, zgodnie z art. 23a pkt 7 ustawy o PDOF, ilekroć w rozdziale 4a ustawy o PDOF jest mowa o spłacie wartości początkowej – rozumie się przez to faktycznie otrzymaną przez finansującego w opłatach ustalonych w umowie leasingu równowartość wartości początkowej środków trwałych lub wartości niematerialnych i prawnych, określoną zgodnie z art. 22g, w podstawowym okresie umowy leasingu.

Skoro zatem, jak zostało wskazane w treści art. 22g ust. 17 ustawy o PDOF, ulepszenie środka trwałego powoduje zwiększenie jego wartości początkowej, to tym samym w wyniku podwyższenia opłat tak, aby suma nowo ustalonych kapitałowych części opłat (w tym opłaty inicjalnej) oraz ewentualnej opłaty końcowej (za wykup przedmiotu leasingu) była co najmniej równa wartości rynkowej Przedsiębiorstwa z dnia zawarcia Umowy powiększonej o wartość dokonanego ulepszenia środka trwałego wchodzącego w skład tego Przedsiębiorstwa, nie będzie skutkować naruszeniem ww. warunku, o którym mowa w art. 23f ust. 1 ustawy o PDOF. Przeciwnie, zwiększenie opłat we wskazany powyżej sposób przyczyni się do tego, że Umowa w pełniejszy sposób będzie ten warunek spełniać.

Odpowiedź w zakresie pytania nr 1.

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego zdarzenia przyszłego w zakresie ustalenia przychodu w związku z zawarciem umowy leasingu jest prawidłowe.

Mając powyższe na względzie, stosownie do art. 14c § 1 Ordynacji podatkowej, odstąpiono od uzasadnienia prawnego dokonanej w powyższym zakresie oceny stanowiska Wnioskodawcy.

Odpowiedź w zakresie pytania nr 2.

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego zdarzenia przyszłego w zakresie momentu powstania przychodu jest prawidłowe.

Mając powyższe na względzie, stosownie do art. 14c § 1 Ordynacji podatkowej, odstąpiono od uzasadnienia prawnego dokonanej w powyższym zakresie oceny stanowiska Wnioskodawcy.

Odpowiedź w zakresie pytania nr 3.

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego zdarzenia przyszłego w zakresie kosztów uzyskania przychodów jest prawidłowe.

Mając powyższe na względzie, stosownie do art. 14c § 1 Ordynacji podatkowej, odstąpiono od uzasadnienia prawnego dokonanej w powyższym zakresie oceny stanowiska Wnioskodawcy.

Odpowiedź w zakresie pytania nr 4.

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego zdarzenia przyszłego w zakresie kwalifikacji Umowy dla celów podatku dochodowego od osób fizycznych jest prawidłowe.

Mając powyższe na względzie, stosownie do art. 14c § 1 Ordynacji podatkowej, odstąpiono od uzasadnienia prawnego dokonanej w powyższym zakresie oceny stanowiska Wnioskodawcy.

Odnosząc się do powołanych przez Wnioskodawcę interpretacji indywidualnych, Organ informuje, że zostały one wydane w indywidualnych sprawach i nie mają zastosowania ani konsekwencji wiążących w odniesieniu do żadnego innego zaistniałego stanu faktycznego czy też zdarzenia przyszłego.

Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dniu wydania interpretacji.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu, ul. Ratajczaka 10/12, 61-815 Poznań, po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację – w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. z 2016 r., poz. 718, z późn. zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy). Jednocześnie, zgodnie z art. 57a ww. ustawy, skarga na pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego wydaną w indywidualnej sprawie, opinię zabezpieczającą i odmowę wydania opinii zabezpieczającej może być oparta wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd administracyjny jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy), na adres: Izba Skarbowa w Poznaniu, Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Lesznie, ul. Dekana 6, 64-100 Leszno.