Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0114-KDIP4-1.4012.523.2025.2.DP
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-12-04
Teza: Prawo do odliczenia podatku naliczonego od wydatków na
zjazd do miejsc postojowych przy Urzędzie Miasta oraz
wydatków na parking.
Słowa kluczowe: gmina
infrastruktura
odliczenia-odliczenie częściowe
odliczenia-prawo do odliczenia
parking
współczynnik-prewspółczynnik
Zagadnienia: Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział IX. Odliczenie
i zwrot podatku. Odliczenie częściowe-Rozdział 1.
Odliczenie i zwrot podatku-Odliczenie podatku
naliczonego-Odliczenie podatku naliczonego z tytułu
nabycia towarów i usług
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział IX. Odliczenie
i zwrot podatku. Odliczenie częściowe-Rozdział 1.
Odliczenie i zwrot podatku-Odliczenie podatku
naliczonego-Odliczenie podatku naliczonego z tytułu
nabycia towarów i usług wykorzystywanych zarówno do
celów działalności gospodarczej jak i do celów innych niż
działalność gospodarcza (prewspółczynnik)
1
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział IX-
Rozdział 1-art. 86-ust. 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział IX-
Rozdział 1-art. 86-ust. 2a

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

29 września 2025 r. wpłynął Państwa wniosek z 23 września 2025 r. o wydanie
    interpretacji indywidualnej, który dotyczy prawa do odliczenia podatku naliczonego od
    wydatków na zjazd do miejsc postojowych przy budynku Urzędu Miasta oraz wydatków na
    parking.
    Uzupełnili go Państwo pismem z 23 października 2025 r. (wpływ 29 października 2025 r.) -
    w odpowiedzi na wezwanie. Treść wniosku jest następująca:
    Opis stanu faktycznego i zdarzenia przyszłego
    Gmina (...) (dalej: Gmina lub Wnioskodawca) jest zarejestrowana na potrzeby podatku od
    towarów i usług (dalej: VAT), jako podatnik VAT czynny.
    Gmina wykonuje zadania własne, do których stosownie do art. 7 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia
    8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym należą m.in. zadania w zakresie gminnych dróg,
    ulic, mostów, placów oraz organizacji ruchu drogowego.
    Gmina jest w trakcie realizacji inwestycji pn. „(...)”.
    W ramach inwestycji przewidziano:
    1. wykonanie dokumentacji projektowej modernizacji drogi,
    2. wykonanie dokumentacji projektowej parkingu,
    3. modernizację drogi,
    4. budowę zjazdu przy budynku należącym do Urzędu Miejskiego - zjazd do planowanych
      kilku miejsc postojowych,
    5. budowę parkingu komunikacji samochodowej.
    Modernizowana droga (której dotyczą powyższe punkty 1 i 3) jest drogą publiczną - zatem
    Gmina ponosi wydatki na jej modernizację jako organ administracji publicznej.
    Jeśli chodzi o parking, który ma powstać (ww. pkt 2 i 5) - Gmina zamierza wykorzystywać
    go analogicznie jak inne parkingi będące w jej zasobie, tj. będzie odpłatnie udostępniać
    miejsca parkingowe - odpłatność obowiązywać będzie 24 h na dobę przez 7 dni w
    tygodniu. Na parkingu zostanie wyznaczonych kilka miejsc dla osób niepełnosprawnych -
    co stanowi realizację obowiązków narzuconych Gminie przepisami prawa krajowego oraz
    regulacjami lokalnymi, tj. w szczególności przepisami ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o
    drogach publicznych i ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym.
    Zasadniczo zatem parking przeznaczony będzie do odpłatnego udostępniania, a więc
    wyłącznie do działalności komercyjnej, z tytułu wykonywania której Gmina będzie
    zobowiązana do rozliczania VAT należnego. Zwolnienie z wnoszenia opłat dla określonej
    grupy osób zawiera się przy tym w ramach działalności komercyjnej. W ramach tej części
    zadania - oprócz samego placu parkingu powstanie również niezbędna infrastruktura
    techniczna, tj.:
        ciąg pieszo-jezdny wraz z wjazdami na parking,

        zatoka dla komunikacji zbiorowej (autobusowej) oraz dla postoju taksówek,
        wiaty przystankowe, miejsca odpoczynku podróżnych, elementy małej architektury
        związanej z parkingiem.
    Mimo, że ciąg pieszo-jezdny, zatoka autobusowa i postój taksówek oraz pozostałe ww.
    elementy - nie będą bezpośrednio generować po stronie Gminy jakichkolwiek wpływów
    finansowych - całość tego majątku ma służyć udostępnianiu miejsc parkingowych oraz
    lepszemu wykorzystaniu parkingu. Infrastruktura tworzona jest po to, aby umożliwić /
    ułatwić dotarcie do parkingu oraz wydostanie się z niego oraz aby przyjemniej i wygodniej
    było z niego korzystać. Jest to więc infrastruktura towarzysząca usługom parkingowym.
    W odniesieniu natomiast do zjazdu przy budynku należącym do Urzędu Miejskiego - zjazd
    do kilku planowanych miejsc postojowych (którego dotyczy wskazany powyżej pkt 4) -
    Wnioskodawca pragnie wskazać, że zjazd ten w przyszłości służyć będzie jako zjazd do
    kilku miejsc postojowych zlokalizowanych przy jednym z budynków należących do Urzędu
    Miejskiego. Aktualnie miejsca parkingowe jeszcze nie zostały utworzone. Planuje się
    jednak budowę kilku miejsc postojowych, przy czym przewidziana będzie możliwość
    darmowego 30-minutowego parkowania. Taki sposób zarządzania miejscami
    parkingowymi jest zgodny z dotychczasową praktyką Gminy w zakresie miejsc
    parkingowych zlokalizowanych przy jej budynkach stanowiących Urząd Miejski.
    Przedmiotowe miejsca parkingowe zlokalizowane będą bowiem przy budynku Urzędu
    Miejskiego, w którym mieścić się ma Referat Promocji oraz Informacja Turystyczna.
    Parking ma być płatny, z możliwością 30#minutowego darmowego parkowania. Tym
    samym, Gmina uważa, że darmowe 30-minutowe parkowanie należy traktować jako
    działalność niepodlegającą opodatkowaniu VAT. Natomiast z tytułu dłuższego, płatnego
    parkowania - Gmina będzie zobowiązana do rozliczania VAT należnego.
    Gmina ma świadomość, że warunkiem odliczenia VAT naliczonego od ponoszonych
    wydatków jest ich przyporządkowanie do wykonywanych czynności opodatkowanych VAT.
    Innymi słowy, aby VAT wynikający z poniesionego wydatku podlegał odliczeniu konieczne
    jest, aby służył on czynnościom opodatkowanym VAT.
    Gmina, w ramach realizacji inwestycji, otrzymuje faktury, które łącznie dotyczą:
    A) zarówno parkingu (wykorzystywanego zasadniczo do czynności opodatkowanych VAT),
      jak i drogi publicznej (a więc czynności niepodlegających opodatkowaniu VAT),
    B) zarówno drogi publicznej, jak i zjazdu do miejsc postojowych przy Urzędzie Miejskim
      (wykorzystywanych do czynności niepodlegających opodatkowaniu VAT i
      opodatkowanych VAT),
    C) zarówno parkingu, jak i zjazdu do miejsc postojowych przy Urzędzie Miejskim.
    Usługa na danej fakturze wskazana jest jako jedna pozycja i jedna łączna kwota. Gmina
    ma możliwość dokonania bezpośredniej alokacji - tzn. dysponuje dokumentacją, z której
    wynika co składa się na kwotę widniejącą na fakturze. Dokumentacją tą jest harmonogram
    rzeczowo-finansowy. Gmina zatem, na podstawie posiadanego harmonogramu rzeczowo-
    finansowego, jest w stanie określić jaka część kwoty na danej fakturze dotyczy:
    1. drogi publicznej,
    2. zjazdu do miejsc postojowych przy budynku Urzędu Gminy,
    3. parkingu samochodowego.
    Harmonogram rzeczowo-finansowy służy zatem Gminie do bezpośredniej alokacji bądź
    wstępnej alokacji wydatków tak, aby finalnie możliwe było ustalenie w jakiej części dany
    wydatek służy czynnościom opodatkowanym VAT.
    Na fakturach otrzymywanych w ramach realizacji inwestycji jako nabywca widnieje
    Wnioskodawca.

    Uzupełnienie i doprecyzowanie opisu stanu faktycznego i zdarzenia przyszłego
    Na pytanie, czy są Państwo w stanie wyodrębnić wydatki na ciąg pieszo-jezdny, wjazdy na
    parking, zatokę dla komunikacji zbiorowej (autobusowej), postój taksówek, wiaty
    przystankowe, miejsca odpoczynku podróżnych, małą architekturę - każdy element
    oddzielnie - spośród wydatków na realizację inwestycji pn. „(...)” - wskazali Państwo, że nie
    są Państwo w stanie wyodrębnić tych poszczególnych wydatków.
    Zatoka autobusowa znajduje się na parkingu.
    Wiaty przystankowe będące przedmiotem wniosku są związane z komunikacją zbiorową.
    Miejsca odpoczynku podróżnych to: wiata drewniana do wypoczynku ze stołem i dwiema
    ławami, ławki parkowe wolnostojące 2 szt. Infrastruktura ta znajduje się na parkingu.
    Na małą architekturę składa się: wiata drewniana wypoczynkowa, wiata przystankowa,
    stojak na rowery, stół z ławami, ławki parkowe 2 szt. Infrastruktura ta znajduje się na
    parkingu.
    Ciąg pieszo-jezdny znajduje się na parkingu.
    W odpowiedzi na pytanie, czy ciąg pieszo-jezdny, wjazdy na parking, zatoka dla
    komunikacji zbiorowej (autobusowej), postój taksówek, wiaty przystankowe, miejsca
    odpoczynku podróżnych, mała architektura są dostępne wyłącznie dla klientów parkingu,
    czy możliwe jest korzystanie z nich przez wszystkich zainteresowanych wskazali Państwo:
        ciąg pieszo-jezdny - możliwe jest korzystanie przez wszystkich zainteresowanych,
        wjazdy na parking - możliwe jest korzystanie przez wszystkich zainteresowanych,
        zatoka dla komunikacji zbiorowej (autobusowej) - możliwe jest korzystanie przez
        wszystkich zainteresowanych,
        postój taksówek - możliwe jest korzystanie przez wszystkich zainteresowanych,
        wiaty przystankowe - możliwe jest korzystanie przez wszystkich zainteresowanych,
        miejsca odpoczynku podróżnych - możliwe jest korzystanie przez wszystkich
        zainteresowanych,
        mała architektura - możliwe jest korzystanie przez wszystkich zainteresowanych.
    Pytania
    1. Czy Gminie przysługuje / będzie przysługiwało prawo do odliczenia VAT przy
      zastosowaniu tzw. prewspółczynnika VAT obliczonego na podstawie Rozporządzenia
      Ministra Finansów z dnia 17 grudnia 2015 r. w sprawie sposobu określania zakresu
      wykorzystywania nabywanych towarów i usług do celów działalności gospodarczej w
      przypadku niektórych podatników (dalej: prewspółczynnik) w odniesieniu do tej części
      kwoty z faktury, którą - na podstawie harmonogramu rzeczowo-finansowego - można
      przypisać wyłącznie do zjazdu do miejsc postojowych przy budynku Urzędu
      Miejskiego?
    2. Czy Gminie przysługuje / będzie przysługiwało prawo do odliczenia VAT bez stosowania
      jakiejkolwiek proporcji w odniesieniu do tej części kwoty z faktury, którą - na
      podstawie harmonogramu rzeczowo-finansowego - można przypisać wyłącznie do
      parkingu?
    Państwa stanowisko w sprawie
    1. Gminie przysługuje / będzie przysługiwało prawo do odliczenia VAT przy zastosowaniu
      prewspółczynnika w odniesieniu do tej części kwoty z faktury, którą - na podstawie
      harmonogramu rzeczowo-finansowego - można przypisać wyłącznie do zjazdu do
      miejsc postojowych przy budynku Urzędu Miejskiego.

    2. Gminie przysługuje / będzie przysługiwało prawo do odliczenia VAT bez stosowania
      jakiejkolwiek proporcji w odniesieniu do tej części kwoty z faktury, którą - na
      podstawie harmonogramu rzeczowo-finansowego - można przypisać wyłącznie do
      parkingu.
    Uzasadnienie Państwa stanowiska
    Zgodnie z art. 86 ust. 1 ustawy o VAT w zakresie, w jakim towary i usługi są
    wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych, podatnikowi, o którym
    mowa w art. 15, przysługuje prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę
    podatku naliczonego, z zastrzeżeniem art. 114, art. 119 ust. 4, art. 120 ust. 17 i 19 oraz art.
    124.
    W myśl art. 86 ust. 2 pkt 1 lit. a cyt. ustawy kwotę podatku naliczonego stanowi suma kwot
    podatku wynikających z faktur otrzymanych przez podatnika z tytułu nabycia towarów i
    usług.
    Jak wynika z powołanego art. 86 ust. 1, prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o
    kwotę podatku naliczonego przysługuje wówczas, gdy zostaną spełnione określone
    warunki, tzn. odliczenia tego dokonuje podatnik podatku od towarów i usług oraz gdy
    towary i usługi, z których nabyciem podatek został naliczony, są wykorzystywane do
    wykonywania czynności opodatkowanych. Warunkiem umożliwiającym podatnikowi
    skorzystanie z prawa do odliczenia podatku naliczonego jest związek zakupów z
    wykonywanymi czynnościami opodatkowanymi, tzn. których następstwem jest określenie
    podatku należnego (powstanie zobowiązania podatkowego).
    Przedstawiona wyżej zasada wyklucza możliwość dokonania odliczenia podatku
    naliczonego związanego z towarami i usługami, które nie są wykorzystywane do czynności
    opodatkowanych, czyli w przypadku ich wykorzystania do czynności zwolnionych od
    podatku VAT oraz niepodlegających temu podatkowi.
    Jednocześnie z zasady tej wynika, że odliczenie podatku naliczonego może być częściowe,
    tzn. w tej części, w jakiej dane towary lub usługi, z którymi związany jest podatek
    naliczony, są wykorzystywane do realizacji czynności opodatkowanych, z pominięciem tej
    części podatku od tych towarów i usług, w jakiej towary te (usługi) są wykorzystywane do
    wykonywania czynności nieopodatkowanych podatkiem VAT.
    Ustawodawca zapewnił podatnikowi prawo do odliczenia podatku naliczonego pod
    warunkiem spełnienia przez niego zarówno tzw. przesłanek pozytywnych wynikających z
    art. 86 ust. 1 ustawy oraz niezaistnienia przesłanek negatywnych, określonych w art. 88
    ustawy o podatku od towarów i usług. Ten ostatni przepis określa listę wyjątków, które
    pozbawiają podatnika prawa do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku
    naliczonego.
    Aby podmiot mógł skorzystać z prawa do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę
    podatku naliczonego związanego z dokonanym nabyciem towarów i usług, w pierwszej
    kolejności powinien spełnić przesłanki umożliwiające uznanie go, dla tej czynności, za
    podatnika podatku od towarów i usług, działającego w ramach prowadzonej działalności
    gospodarczej.
    W myśl art. 15 ust. 1 ustawy podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne
    niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność
    gospodarczą, o której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności.
    Jak stanowi art. 15 ust. 2 ustawy, działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność
    producentów, handlowców lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby
    naturalne oraz rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody.
    Działalność gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające na
    wykorzystywaniu towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla
    celów zarobkowych.

    Treść powołanych przepisów wskazuje, że za podatnika podatku VAT będzie uznany tylko
    taki podmiot, który dokonuje czynności zmierzających do wykorzystania nabytych
    towarów i usług do celów działalności gospodarczej.
    Podatnik w momencie nabycia towarów lub usług powinien dokonać ich kwalifikacji do
    określonych rodzajów sprzedaży, z którymi zakupy te są związane. Najistotniejszym
    warunkiem, umożliwiającym podatnikowi skorzystanie z prawa do odliczenia podatku
    naliczonego, jest związek zakupów z wykonywanymi czynnościami opodatkowanymi.
    Jednocześnie, jak stanowi art. 86 ust. 2a ustawy o VAT, w przypadku nabycia towarów i
    usług wykorzystywanych zarówno do celów wykonywanej przez podatnika działalności
    gospodarczej, jak i do celów innych niż działalność gospodarcza, z wyjątkiem celów
    osobistych, do których ma zastosowanie art. 7 ust. 2 i art. 8 ust. 2, oraz celów, o których
    mowa w art. 8 ust. 5 - w przypadku, o którym mowa w tym przepisie, gdy przypisanie tych
    towarów i usług w całości do działalności gospodarczej podatnika nie jest możliwe, kwotę
    podatku naliczonego, o której mowa w ust. 2, oblicza się zgodnie ze sposobem określenia
    zakresu wykorzystywania nabywanych towarów i usług do celów działalności
    gospodarczej, zwanym dalej „sposobem określenia proporcji”. Sposób określenia
    proporcji powinien najbardziej odpowiadać specyfice wykonywanej przez podatnika
    działalności i dokonywanych przez niego nabyć.
    Ustęp 22 tego samego artykułu przewiduje, że Minister właściwy do spraw finansów
    publicznych może, w drodze rozporządzenia, określić w przypadku niektórych podatników
    sposób określenia proporcji uznany za najbardziej odpowiadający specyfice wykonywanej
    przez tych podatników działalności i dokonywanych przez nich nabyć oraz wskazać dane,
    na podstawie których jest obliczana kwota podatku naliczonego z wykorzystaniem tego
    sposobu określenia proporcji, uwzględniając specyfikę prowadzenia działalności przez
    niektórych podatników i uwarunkowania obrotu gospodarczego. Na podstawie tego
    przepisu wydano rozporządzenie, na podstawie którego Wnioskodawca wylicza
    prewspółczynnik dla urzędu obsługującego Gminę.
    Zdaniem Gminy, prewspółczynnik jest doskonałym narzędziem odzwierciedlającym
    stopień, w jakim dany wydatek służy działalności gospodarczej.
    Analiza powołanych wyżej przepisów wskazuje, że rozliczenie podatku naliczonego na
    zasadach określonych w art. 86 ust. 1 ustawy uwarunkowane jest tym, aby nabywane
    towary i usługi były wykorzystywane przez zarejestrowanego, czynnego podatnika
    podatku VAT w ramach działalności gospodarczej do wykonywania czynności
    opodatkowanych podatkiem od towarów i usług. Odliczyć można w całości podatek
    naliczony, który jest związany z czynnościami opodatkowanymi podatnika. Wskazana
    zasada wyłącza tym samym możliwość dokonywania odliczeń podatku naliczonego
    związanego z towarami i usługami, które nie są w ogóle wykorzystywane do czynności
    opodatkowanych, czyli w przypadku ich wykorzystywania do czynności zwolnionych od
    podatku lub niepodlegających opodatkowaniu VAT. Jednocześnie z zasady tej wynika, że
    odliczenie podatku naliczonego może być częściowe, tzn. w tej części, w jakiej dane towary
    lub usługi, z którymi związany jest podatek naliczony są wykorzystywane do realizacji
    czynności opodatkowanych, z pominięciem tej części podatku od tych towarów i usług, w
    jakiej towary te (usługi) nie są wykorzystywane do wykonywania czynności
    opodatkowanych podatkiem VAT.
    Podatnik w celu odliczenia podatku naliczonego w pierwszej kolejności ma obowiązek
    odrębnego określenia, z jakim rodzajem działalności będzie związany podatek wynikający
    z otrzymanych faktur zakupu, czyli dokonania tzw. bezpośredniej alokacji.
    Jeżeli takie wyodrębnienie jest możliwe, podatnikowi, na podstawie art. 86 ust. 1 ustawy
    przysługuje pełne prawo do odliczenia podatku naliczonego przy nabyciu towarów i usług
    związanych wyłącznie z czynnościami opodatkowanymi wykonywanymi w ramach
    działalności gospodarczej, brak jest natomiast takiego prawa w stosunku do podatku
    naliczonego związanego z zakupem towarów i usług wykorzystywanych wyłącznie do

    wykonywania czynności zwolnionych z opodatkowania oraz niepodlegających temu
    podatkowi.
    Natomiast w sytuacji, gdy takie przyporządkowanie nie jest możliwe, podatnik jest
    zobowiązany do zastosowania odpowiedniej proporcji.
    Gmina na podstawie harmonogramu rzeczowo-finansowego jest w stanie dokonać
    alokacji poszczególnych części wydatku do poszczególnych obszarów swojej działalności -
    tzn. dokonać odpowiedniego podziału kwoty wykazanej na fakturze, tak aby określić która
    jej część dotyczy parkingu, która drogi, a która zjazdu do miejsc parkingowych przy
    budynku Urzędu Miejskiego. Następnie zaś możliwe jest odliczenie VAT z odpowiednich
    części faktury, w odpowiedni sposób.
    Ustawodawca nie wskazał metod i sposobów przypisywania wydatków w ramach
    prowadzonej działalności gospodarczej. Zdaniem Gminy, dopuszczalne są zatem różne
    metody, o ile będą miały jednoznaczny i precyzyjny charakter. W opinii Wnioskodawcy,
    posługiwanie się harmonogramem rzeczowo-finansowym jest sposobem jednoznacznym i
    precyzyjnym. Harmonogram rzeczowo-finansowy przedstawia bowiem wysokość
    wynagrodzenia dla usługodawcy za poszczególne czynności, przedstawia jaki jest koszt
    poszczególnych prac. Na podstawie harmonogramu Gmina jest w stanie ustalić, ile
    kosztuje ją dokumentacja projektowa parkingu, dokumentacja projektowa drogi
    publicznej czy roboty budowlane wykonywane na poszczególnych nieruchomościach.
    Gmina stoi, tym samym, na stanowisku, że przysługuje / będzie przysługiwało prawo do
    odliczenia VAT przy zastosowaniu prewspółczynnika w odniesieniu do tej części kwoty z
    faktury, którą - na podstawie harmonogramu rzeczowo-finansowego - można przypisać
    wyłącznie do zjazdu do miejsc postojowych przy budynku Urzędu Miejskiego.
    Wydatki na budowę zjazdu do miejsc parkingowych przy budynku Urzędu Miejskiego to,
    zdaniem Gminy, wydatki związane z działalnością „mieszaną”, a więc nie jest możliwe ich
    jednoznaczne przyporządkowanie do czynności dających prawo do odliczenia podatku
    naliczonego oraz czynności niedających takiego prawa. Jednakże z uwagi na fakt, iż
    wydatki te pozostają niewątpliwie w pewnym zakresie w związku także z czynnościami
    opodatkowanymi VAT (niekorzystającymi ze zwolnienia od VAT), zdaniem Gminy, powinno
    jej przysługiwać prawo do odliczenia części VAT naliczonego od tego rodzaju wydatków.
    Do rozstrzygnięcia pozostaje natomiast kwestia, w jaki sposób ustalić wysokość podatku,
    który będzie przez Gminę odliczany.
    Częściowe odliczenie podatku naliczonego gwarantuje zachowanie zasady neutralności
    VAT, będącej podstawową cechą krajowego i wspólnotowego - systemu VAT. Zasada ta
    stanowi, że podatek VAT powinien być dla podatników neutralny na każdym etapie
    wykonywania działalności gospodarczej. Realizacji tego celu służy wprowadzenie
    podstawowego mechanizmu, jakim jest prawo podatnika do obniżenia kwoty podatku
    należnego o kwotę podatku naliczonego. Zasada ta wielokrotnie była przywoływana w
    orzeczeniach krajowych sądów administracyjnych oraz w orzeczeniach TSUE. Przykładowo
    w orzeczeniu w sprawie 268/83 D.A. Rompelman i E.A. Rompelman-Van Deelen TSUE
    stwierdził, iż „Na podstawie powyższych przepisów można uznać, że system odliczeń ma
    na celu zwolnienie podatnika w całości od obciążeń podatkiem VAT należnym do zapłaty
    lub zapłaconym w toku całości jego działalności gospodarczej. Wspólny system podatku
    od wartości dodanej zapewnia zatem to, by całość działalności gospodarczej, niezależnie
    od jej celu lub rezultatów, pod warunkiem, iż działalność taka sama w sobie podlega VAT
    była opodatkowana w całkowicie neutralny sposób”.
    W sytuacji, gdy podatnik wykonuje działalność jednocześnie podlegającą opodatkowaniu
    VAT i/lub zwolnioną od VAT, a także działalność spoza zakresu regulacji ustawy o VAT,
    odliczenie podatku naliczonego od wydatków ponoszonych z tego tytułu jest możliwe
    tylko w takim zakresie, w jakim wydatki te da się przyporządkować działalności
    podlegającej VAT (w szczególności potwierdzają to wyroki TSUE w sprawach C-437/06 oraz
    C-515/07).

    Do sytuacji takiej odnosi się art. 86 ust. 2a ustawy o VAT. Stosownie do treści
    wymienionego przepisu, w przypadku nabycia towarów i usług wykorzystywanych
    zarówno do celów wykonywanej przez podatnika działalności gospodarczej, jak i do celów
    innych niż działalność gospodarcza, z wyjątkiem celów osobistych, do których ma
    zastosowanie art. 7 ust. 2 i art. 8 ust. 2 oraz celów, o których mowa w art. 8 ust. 5 - w
    przypadku, o którym mowa w tym przepisie, gdy przypisanie tych towarów i usług w
    całości do działalności gospodarczej podatnika nie jest możliwe, kwotę podatku
    naliczonego oblicza się zgodnie ze sposobem określenia zakresu wykorzystywania
    nabywanych towarów i usług do celów działalności gospodarczej, zwanym dalej
    „sposobem określenia proporcji”. Sposób określenia proporcji powinien najbardziej
    odpowiadać specyfice wykonywanej przez podatnika działalności i dokonywanych przez
    niego nabyć.
    Zdaniem Gminy, przedmiotowe wydatki pozostają w pewnym zakresie w związku z
    wykonywaną przez Gminę działalnością gospodarczą, jednocześnie pozostają w pewnym
    zakresie w związku z występującymi po stronie Gminy zdarzeniami spoza zakresu VAT. W
    konsekwencji Gmina stoi na stanowisku, iż w analizowanym przypadku przysługuje jej
    prawo do odliczenia odpowiedniej części podatku naliczonego od wydatków wskazanych
    na fakturze, które - na podstawie harmonogramu rzeczowo-finansowego - można
    przypisać do zjazdu do miejsc postojowych przy budynku Urzędu Miejskiego, według
    proporcji ustalonej zgodnie ze sposobem określenia zakresu wykorzystywania
    nabywanych towarów i usług do celów działalności gospodarczej.
    W art. 86 ust. 2a ustawy o VAT, ustawodawca wskazał wyraźnie, iż sposób określenia
    proporcji powinien najbardziej odpowiadać specyfice wykonywanej przez podatnika
    działalności i dokonywanych przez niego nabyć.
    Ponadto, zgodnie z art. 86 ust. 22 ustawy o VAT, minister właściwy do spraw finansów
    publicznych może, w drodze rozporządzenia, określić w przypadku niektórych podatników
    sposób określenia proporcji uznany za najbardziej odpowiadający specyfice wykonywanej
    przez tych podatników działalności i dokonywanych przez nich nabyć oraz wskazać dane,
    na podstawie których jest obliczana kwota podatku naliczonego z wykorzystaniem tego
    sposobu określenia proporcji, uwzględniając specyfikę prowadzenia działalności przez
    niektórych podatników i uwarunkowania obrotu gospodarczego.
    W konsekwencji, na mocy powyższej delegacji, Minister Finansów wydał Rozporządzenie,
    w którym wskazał m.in. dla jednostek samorządu terytorialnego sposób określania
    zakresu wykorzystywania nabywanych towarów i usług do celów działalności gospodarczej
    uznany za najbardziej odpowiadający specyfice wykonywanej działalności. Metoda
    najbardziej odpowiadająca specyfice działalności Gminy została przewidziana w § 3 ust. 2
    Rozporządzenia, zgodnie z którym za sposób określenia proporcji uznaje się w przypadku
    urzędu obsługującego jednostkę samorządu terytorialnego sposób ustalony według
    wzoru:
                                          X = A x 100/DUJST
    gdzie poszczególne symbole oznaczają:
      X - proporcję określoną procentowo, zaokrągloną w górę do najbliższej liczby
      całkowitej,
      A - roczny obrót z działalności gospodarczej zrealizowany przez urząd obsługujący
      jednostkę samorządu terytorialnego, stanowiący część rocznego obrotu jednostki
      samorządu terytorialnego z działalności gospodarczej,
      D   - dochody wykonane urzędu obsługującego jednostkę samorządu terytorialnego.UJST

    W związku z powyższym, w odniesieniu do wydatków związanych ze zjazdem do miejsc
    postojowych przy budynku Urzędu Miejskiego, w celu określenia części podatku
    naliczonego, podlegającego odliczeniu, właściwe jest zastosowanie prewspółczynnika, tj.
    stosunku obrotów związanych z działalnością gospodarczą do całości dochodów Gminy.
    Gmina bowiem umożliwiać będzie darmowe parkowanie przez pierwsze 30-minut.
    Czynność tę Gmina traktuje jako działalność niepodlegającą opodatkowaniu VAT.
    Natomiast parkowanie, za które Gmina otrzymuje opłaty jest, według Wnioskodawcy,
    działalnością gospodarczą (czynnościami opodatkowanymi VAT).
    Podsumowując, zdaniem Wnioskodawcy, Gminie przysługuje / będzie przysługiwało prawo
    do odliczenia VAT przy zastosowaniu prewspółczynnika w odniesieniu do tej części kwoty z
    faktury, którą - na podstawie harmonogramu rzeczowo-finansowego - można przypisać
    wyłącznie do zjazdu do miejsc postojowych przy budynku Urzędu Miejskiego.
    W odniesieniu natomiast do części wydatku wskazanego na fakturze, który - na podstawie
    harmonogramu rzeczowo- finansowego - można przypisać do parkingu, w tym do
    infrastruktury towarzyszącej usługom parkingowym, tj. do ciągu pieszo-jezdnego wraz z
    wjazdami na parking, zatoki dla komunikacji zbiorowej (autobusowej) oraz dla postoju
    taksówek, wiat przystankowych, miejsc odpoczynku podróżnych, elementów małej
    architektury związanej z parkingiem - Gminie powinno przysługiwać pełne prawo do
    odliczenia VAT.
    Parking, poza wyznaczonymi miejscami dla osób niepełnosprawnych, będzie
    wykorzystywany do odpłatnych czynności, tj. świadczenia usług parkingowych. Gmina
    będzie z tego tytułu zobowiązana do rozliczania VAT należnego. Stanowisko to potwierdza
    przykładowo interpretacja indywidualna z dnia 5 marca 2020 r., sygn. 0113-KDIPT1-
    1.4012.17.2020.2.AK, w której Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej wskazał, iż:
    „odpłatne udostępnienie parkingu na podstawie biletu wykupionego w ramach strefy
    płatnego parkowania, powoduje, że Gmina występuje w roli podatnika w rozumieniu
    art. 15 ust. 1 ustawy, a w konsekwencji ww. czynności stanowią czynności podlegające
    opodatkowaniu - na podstawie art. 5 w zw. z art. 8 ust. 1 ustawy.”
    Prowadzenie inwestycji w utworzenie parkingu jest zatem nierozerwalnie i bezpośrednio
    związane ze świadczeniem usług opodatkowanych VAT, tj. czynności z tytułu wykonywania
    których Gmina będzie zobowiązana do odprowadzenia odpowiedniej kwoty podatku.
    Również ponoszenie wydatków na utworzenie ciągu pieszo-jezdnego, zatoki autobusowej i
    postoju taksówek oraz pozostałych elementów infrastruktury towarzyszącej usługom
    parkingowym - będzie służyło działalności gospodarczej. Mimo że te elementy majątku
    powstałego w ramach tworzenia parkingu nie będą bezpośrednio generować po stronie
    Gminy wpływów finansowych - całość tego majątku ma służyć udostępnianiu miejsc
    parkingowych oraz lepszemu wykorzystaniu parkingu. Infrastruktura tworzona jest po to,
    aby umożliwić / ułatwić dotarcie do parkingu oraz wydostanie się z niego oraz aby
    przyjemniej i wygodniej było z niego korzystać.
    Prawo do odliczenia VAT naliczonego od wydatków związanych z wykonywaniem
    czynności opodatkowanych VAT wynika z art. 86 ust. 1 ustawy o VAT, tym samym Gminie
    powinno przysługiwać prawo do odliczenia VAT od wydatków na majątek związany ze
    świadczeniem przez nią usług opodatkowanych VAT. Stanowisko odmienne od
    przestawionego powyżej pozostawałoby w sprzeczności z fundamentalną zasadą
    opodatkowania VAT, jaką jest zasada neutralności tego podatku, podkreślana wielokrotnie
    w orzecznictwie Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej oraz polskich sądów
    administracyjnych. Przykładowo, Gmina pragnie przytoczyć orzeczenie TSUE w sprawie C-
    37/95 Ghent Coal, w którym Trybunał stwierdził, iż:
    „Prawo do odliczenia zostało wprowadzone, aby całkowicie uwolnić przedsiębiorcę od
    kosztów VAT zapłaconego lub podlegającego zapłacie w toku jego działalności
    gospodarczej. Wspólny system podatku od wartości dodanej konsekwentnie zapewnia,

    że każda działalność gospodarcza, niezależnie od jej celu i efektu, pod warunkiem, że
    sama podlega VAT, jest opodatkowana w sposób całkowicie neutralny”.
    Zdaniem Gminy, nie powinna być ona traktowana inaczej/mniej korzystnie niż inne
    podmioty gospodarcze, dokonujące sprzedaży opodatkowanej VAT i korzystające w
    związku z tym z prawa do odliczenia podatku naliczonego przy zakupie towarów/usług
    niezbędnych w celu wykonywania czynności opodatkowanych VAT.
    Skoro bowiem Gmina jako czynny podatnik VAT, zobowiązana będzie uiszczać VAT należny
    z tytułu świadczonej odpłatnej usługi udostępniania parkingu, powinna ona mieć
    jednocześnie prawo do odliczenia VAT naliczonego od wydatków warunkujących
    możliwość świadczenia tej usługi.
    Podsumowując, zdaniem Gminy przysługuje / będzie jej przysługiwało prawo do odliczenia
    VAT bez stosowania jakiejkolwiek proporcji w odniesieniu do tej części kwoty z faktury,
    którą - na podstawie harmonogramu rzeczowo-finansowego - można przypisać wyłącznie
    do parkingu.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku, jest nieprawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Podstawowe zasady dotyczące odliczania podatku naliczonego zostały sformułowane w
    art. 86 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t. j. Dz. U. z
    2025 r. poz. 775 ze zm.), zwanej dalej „ustawą”:
      W zakresie, w jakim towary i usługi są wykorzystywane do wykonywania czynności
      opodatkowanych, podatnikowi, o którym mowa w art. 15, przysługuje prawo do
      obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego, z zastrzeżeniem
      art. 114, art. 119 ust. 4, art. 120 ust. 17 i 19 oraz art. 124.
    Art. 86 ust. 2 pkt 1 ustawy:
      Kwotę podatku naliczonego stanowi suma kwot podatku wynikających z faktur
      otrzymanych przez podatnika z tytułu:
        a) nabycia towarów i usług,
        b) dokonania całości lub części zapłaty przed nabyciem towaru lub wykonaniem
        usługi.
    Prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego przysługuje,
    gdy:
        towary i usługi są wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych,
        podatek odlicza zarejestrowany czynny podatnik podatku VAT.
    Art. 15 ust. 1 ustawy:
      Podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości
      prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o
      której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności.
    Art. 15 ust. 2 ustawy:
      Działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców
      lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz
      rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność
      gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu
      towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów
      zarobkowych.

    Art. 15 ust. 6 ustawy:
      Nie uznaje się za podatnika organów władzy publicznej oraz urzędów obsługujących
      te organy w zakresie realizowanych zadań nałożonych odrębnymi przepisami prawa,
      dla realizacji których zostały one powołane, z wyłączeniem czynności wykonywanych
      na podstawie zawartych umów cywilnoprawnych.
    Organy władzy publicznej mają na gruncie podatku od towarów i usług szczególny status.
    Są uznawane za podatników podatku od towarów i usług, gdy wykonują czynności:
        inne niż te, które mieszczą się w ramach ich zadań, oraz
        mieszczące się w ramach ich zadań, ale wykonywane na podstawie umów
        cywilnoprawnych.
    Jeśli zaś organ władzy publicznej podejmuje realizację zadań jako podmiot prawa
    publicznego, wówczas nie jest podatnikiem VAT, nawet jeśli pobiera należności, opłaty lub
    składki. Kryterium podziału stanowi charakter wykonywanych czynności - czy są to
    czynności publicznoprawne czy cywilnoprawne.
    Rolę gminy szczegółowo określa ustawa z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (t.
    j. Dz. U. z 2025 r. poz. 1153 ze zm.).
    Art. 2 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym:
      Gmina wykonuje zadania publiczne w imieniu własnym i na własną
      odpowiedzialność.
    Art. 6 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym:
      Do zakresu działania gminy należą wszystkie sprawy publiczne o znaczeniu lokalnym,
      niezastrzeżone ustawami na rzecz innych podmiotów.
    Art. 7 ust. 1 pkt 2 ustawy o samorządzie gminnym:
      Zaspokajanie zbiorowych potrzeb wspólnoty należy do zadań własnych gminy. W
      szczególności zadania własne obejmują sprawy gminnych dróg, ulic, mostów, placów
      oraz organizacji ruchu drogowego.
    Art. 9 ust. 2 ustawy o samorządzie gminnym:
      Gmina oraz inna gminna osoba prawna może prowadzić działalność gospodarczą
      wykraczającą poza zadania o charakterze użyteczności publicznej wyłącznie w
      przypadkach określonych w odrębnej ustawie.
    Jednostka samorządu terytorialnego działa w charakterze podatnika podatku VAT, gdy
    wykonuje we własnym imieniu i na własny rachunek czynności spełniające definicję
    działalności gospodarczej, określonej w art. 15 ust. 2 ustawy.
    Z art. 86. ust. 1 ustawy wynika, że odliczyć można w całości podatek naliczony, który jest
    związany z transakcjami opodatkowanymi podatnika. Wykluczona jest możliwość
    odliczania podatku naliczonego związanego z towarami i usługami, które nie są
    wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych - czyli gdy są
    wykorzystywane do czynności zwolnionych od podatku VAT oraz niepodlegających
    opodatkowaniu.
    Prawo do odliczenia podatku naliczonego przysługuje pod warunkiem, że:
        spełnione zostały przesłanki pozytywne, wynikające z art. 86 ust. 1 ustawy oraz
        nie zaistniały przesłanki negatywne, określone w art. 88 ustawy - pozbawiają one
        podatnika prawa do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku
        naliczonego.

    Odliczenie podatku naliczonego może być częściowe, tzn. w tej części, w jakiej dane
    towary lub usługi, z którymi związany jest podatek naliczony, są wykorzystywane do
    realizacji czynności opodatkowanych. Przy odliczeniu częściowym pomija się tę część
    podatku, w jakiej zakupione towary i usługi są wykorzystywane do wykonywania czynności
    nieopodatkowanych podatkiem VAT. Podatnik powinien dokonać tzw. alokacji podatku,
    czyli określić, z jakim rodzajem działalności będzie związany podatek wynikający z
    otrzymanych faktur zakupu. Obowiązkiem podatnika jest przypisanie konkretnych
    wydatków do tego rodzaju sprzedaży, z którym są związane.
    Związek zakupów z działalnością podatnika może mieć charakter pośredni lub
    bezpośredni.
    Bezpośredni związek dokonywanych zakupów z działalnością podatnika występuje
    wówczas, gdy nabywane towary służą np. dalszej odsprzedaży (towary handlowe) lub są
    niezbędne do wytworzenia towarów lub usług będących przedmiotem dostawy - czyli gdy
    towary te bezpośrednio wiążą się z czynnościami opodatkowanymi wykonywanymi przez
    podatnika.
    Natomiast pośredni związek nabywanych towarów i usług z działalnością przedsiębiorcy
    pojawia się, gdy ponoszone wydatki wiążą się z całokształtem funkcjonowania
    przedsiębiorstwa. Wówczas mają pośredni związek z działalnością gospodarczą, a tym
    samym z osiąganym przez podatnika obrotem opodatkowanym. Aby jednak stwierdzić
    pośredni związek określonych zakupów z działalnością podmiotu, istnieć musi związek
    przyczynowo-skutkowy pomiędzy dokonanymi zakupami towarów i usług a powstaniem
    obrotu. O pośrednim związku dokonanych zakupów z działalnością podatnika można
    mówić wówczas, gdy zakupione towary i usługi wpływają na ogólne funkcjonowanie
    przedsiębiorstwa jako całości, a przez to przyczyniają się do generowania przez nie
    obrotu. Najczęściej do wydatków mających pośredni wpływ na wykonywanie czynności
    opodatkowanych zalicza się koszty reprezentacji i reklamy, wydatki związane z udziałem w
    targach, konferencjach, koszty doradztwa podatkowego, itp.
    Warunek zachowania związku zakupów z działalnością opodatkowaną jest również
    akcentowany w orzecznictwie Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej. W orzeczeniu z
    6 kwietnia 1995 r. (w sprawie C#4/94, BLP Group plc v. Commissioners of Customs &
    Excise) TSUE stwierdził, że powstanie prawa do odliczenia podatku jest uzależnione od
    bezpośredniego i niezwłocznego związku z transakcjami opodatkowanymi (ang. direct and
    immediate link with the taxable transactions).
    Także w wyroku z 8 czerwca 2000 r. (w sprawie C-98/98, Commissioners of Customs and
    Excise a Midland Bank plc), TSUE nie miał wątpliwości, że artykuł 2 Pierwszej Dyrektywy i
    artykuł 17 ust. 2, 3 i 5 Szóstej Dyrektywy w sprawie harmonizacji ustawodawstw Państw
    Członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych należy interpretować w taki
    sposób, aby warunkiem odliczenia przez podatnika VAT oraz podstawą do ustalenia
    zakresu tego prawa było zasadniczo istnienie bezpośredniego związku pomiędzy daną
    transakcją nabycia a daną transakcją (lub transakcjami) sprzedaży, uprawniającymi do
    dokonania odliczenia.
    Podobnie w wyroku z 13 marca 2014 r. w sprawie C-204/13 Heinz Malburg TSUE wskazał,
    że aby można było przyznać podatnikowi prawo do odliczenia naliczonego podatku VAT i
    określić zakres tego prawa, zasadniczo konieczne jest istnienie bezpośredniego i ścisłego
    związku pomiędzy konkretną transakcją powodującą naliczenie podatku a jedną lub
    kilkoma transakcjami objętymi podatkiem należnym, które rodzą prawo do odliczenia.
    Ponadto Trybunał w wyroku z dnia 13 marca 2008 r. w sprawie C-437/06 Securenta
    przesądził, że gdy podatnik wykonuje działalność gospodarczą i działalność niemającą
    charakteru gospodarczego, prawo do odliczenia z tytułu ewentualnych wydatków jest
    dopuszczalne jedynie w zakresie, w jakim wydatki te można przyporządkować działalności
    gospodarczej podatnika.

    A zatem uprawnienie do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku
    naliczonego nie wynika z każdego rodzaju powiązania pośredniego przy dokonywaniu
    świadczeń opodatkowanych. Uprawnienie to może dawać dopiero oczywistość oraz
    bezpośredniość tego powiązania zakupionych towarów i usług z dokonywaną przez
    podatnika sprzedażą opodatkowaną.
    Generalną zasadę uprawniającą do odliczenia podatku naliczonego uzupełniają regulacje
    zawarte m.in. w art. 86 ust. 2a ustawy i następne oraz art. 90 ustawy.
    Art. 86 ust. 2a ustawy:
      W przypadku nabycia towarów i usług wykorzystywanych zarówno do celów
      wykonywanej przez podatnika działalności gospodarczej, jak i do celów innych niż
      działalność gospodarcza, z wyjątkiem celów osobistych, do których ma zastosowanie
      art. 7 ust. 2 i art. 8 ust. 2, oraz celów, o których mowa w art. 8 ust. 5 - w przypadku, o
      którym mowa w tym przepisie, gdy przypisanie tych towarów i usług w całości do
      działalności gospodarczej podatnika nie jest możliwe, kwotę podatku naliczonego, o
      której mowa w ust. 2, oblicza się zgodnie ze sposobem określenia zakresu
      wykorzystywania nabywanych towarów i usług do celów działalności gospodarczej,
      zwanym dalej „sposobem określenia proporcji”. Sposób określenia proporcji
      powinien najbardziej odpowiadać specyfice wykonywanej przez podatnika
      działalności i dokonywanych przez niego nabyć.
    Art. 86 ust. 2b ustawy:
      Sposób określenia proporcji najbardziej odpowiada specyfice wykonywanej przez
      podatnika działalności i dokonywanych przez niego nabyć, jeżeli:
        1) zapewnia dokonanie obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku
        naliczonego wyłącznie w odniesieniu do części kwoty podatku naliczonego
        proporcjonalnie przypadającej na wykonywane w ramach działalności
        gospodarczej czynności opodatkowane oraz
        2) obiektywnie odzwierciedla część wydatków przypadającą odpowiednio na
        działalność gospodarczą oraz na cele inne niż działalność gospodarcza, z
        wyjątkiem celów osobistych, do których ma zastosowanie art. 7 ust. 2 i art. 8 ust.
        2, oraz celów, o których mowa w art. 8 ust. 5 - w przypadku, o którym mowa w
        tym przepisie, gdy przypisanie tych wydatków w całości do działalności
        gospodarczej nie jest możliwe.
    Art. 86 ust. 22 ustawy:
      Minister właściwy do spraw finansów publicznych może, w drodze rozporządzenia,
      określić w przypadku niektórych podatników sposób określenia proporcji uznany za
      najbardziej odpowiadający specyfice wykonywanej przez tych podatników
      działalności i dokonywanych przez nich nabyć oraz wskazać dane, na podstawie
      których jest obliczana kwota podatku naliczonego z wykorzystaniem tego sposobu
      określenia proporcji, uwzględniając specyfikę prowadzenia działalności przez
      niektórych podatników i uwarunkowania obrotu gospodarczego.
    Na podstawie powyższej delegacji, zostało wydane rozporządzenie Ministra Finansów z
    dnia 17 grudnia 2015 r. w sprawie sposobu określania zakresu wykorzystywania
    nabywanych towarów i usług do celów działalności gospodarczej w przypadku niektórych
    podatników (t. j. Dz. U. z 2021 r. poz. 999), zwane dalej rozporządzeniem. Podatnikami, do
    których odnoszą się przepisy zawarte w rozporządzeniu, są jednostki samorządu
    terytorialnego, samorządowe instytucje kultury, państwowe instytucje kultury, uczelnie
    publiczne, instytuty badawcze.
    § 2 pkt 8 rozporządzenia:

      Ilekroć w rozporządzeniu jest mowa o jednostkach organizacyjnych jednostki
      samorządu terytorialnego - rozumie się przez to:
      a) urząd obsługujący jednostkę samorządu terytorialnego,
      b) jednostkę budżetową,
      c) zakład budżetowy.
    § 3 ust. 1 rozporządzenia:
      W przypadku jednostki samorządu terytorialnego sposób określenia proporcji ustala
      się odrębnie dla każdej z jednostek organizacyjnych jednostki samorządu
      terytorialnego.
    Dla jednostek samorządu terytorialnego takich jak gmina nie ustala się jednego sposobu
    określenia proporcji (prewspółczynnika) dla całej jednostki (gminy) jako osoby prawnej,
    tylko odrębne sposoby (prewspółczynniki) dla poszczególnych jej jednostek
    organizacyjnych.
    § 3 ust. 2 rozporządzenia:
      Jako sposób określenia proporcji uznaje się w przypadku urzędu obsługującego
      jednostkę samorządu terytorialnego sposób ustalony według wzoru:
                                              X = A x 100/D
                                              UJST
      gdzie poszczególne symbole oznaczają:
      X - proporcję określoną procentowo, zaokrągloną w górę do najbliższej liczby
      całkowitej,
      A - roczny obrót z działalności gospodarczej zrealizowany przez urząd obsługujący
      jednostkę samorządu terytorialnego, stanowiący część rocznego obrotu jednostki
      samorządu terytorialnego z działalności gospodarczej,
      D   - dochody wykonane urzędu obsługującego jednostkę samorządu UJST
      terytorialnego.
    Art. 86 ust. 2a ustawy odnosi się do sytuacji, gdy podatnik nabywa towary i usługi,
    przeznaczone do wykorzystywania zarówno do celów wykonywanej przez podatnika
    działalności gospodarczej, jak i do celów innych niż działalność gospodarcza (z
    określonymi wyjątkami, które przepis ten wskazuje). Natomiast gdy podatnik w ramach
    działalności gospodarczej wykonuje czynności opodatkowane podatkiem od towarów i
    usług oraz zwolnione z opodatkowania, powinien stosować uregulowania zawarte w art.
    90 ustawy. Stanowią one uzupełnienie przepisów art. 86 ustawy.
    W przypadku zakupów bezpośrednio związanych z działalnością opodatkowaną, podatnik,
    na podstawie art. 86 ust. 1 ustawy, odlicza podatek naliczony w całości. Natomiast w
    sytuacji, gdy takie przyporządkowanie nie jest możliwe, a wydatki służą zarówno do celów
    wykonywanej przez podatnika działalności gospodarczej, jak i do celów innych niż
    działalność gospodarcza, podatnik winien ustalić proporcję, o której mowa w art. 86 ust.
    2a ustawy (tzw. prewspółczynnik) oraz - w przypadku wystąpienia także czynności
    zwolnionych od podatku - w art. 90 ust. 2 i 3 ustawy.
    Z opisu sprawy wynika, że realizują Państwo inwestycję pn. „(...)”. W ramach tej inwestycji
    realizują Państwo m.in. budowę drogi publicznej, budowę zjazdu przy budynku należącym
    do Urzędu Miejskiego - zjazd do planowanych kilku miejsc postojowych, jak również

    budowę parkingu. Podkreślili Państwo, że na podstawie posiadanego harmonogramu
    rzeczowo-finansowego, są Państwo w stanie określić jaka część kwoty na danej fakturze
    dotyczy: drogi publicznej, zjazdu do miejsc postojowych przy budynku Urzędu Gminy,
    parkingu samochodowego.
    Harmonogram rzeczowo-finansowy służy zatem Państwu do bezpośredniej alokacji bądź
    wstępnej alokacji wydatków tak, aby finalnie możliwe było ustalenie, w jakiej części dany
    wydatek służy czynnościom opodatkowanym VAT.
    Państwa wątpliwości dotyczą w pierwszej kolejności prawa do odliczenia podatku
    naliczonego w odniesieniu do tej części kwoty z faktury, którą - na podstawie
    harmonogramu rzeczowo-finansowego - można przypisać wyłącznie do zjazdu do miejsc
    postojowych przy budynku Urzędu Miejskiego.
    Podstawowym warunkiem odliczenia podatku VAT jest związek nabywanych towarów i
    usług z wykonywaniem czynności opodatkowanych. W celu odliczenia podatku
    naliczonego, w pierwszej kolejności powinni Państwo przyporządkować ponoszone
    wydatki do poszczególnych rodzajów działalności.
    Jeżeli takie wyodrębnienie jest możliwe, to na podstawie art. 86 ust. 1 ustawy przysługuje
    Państwu pełne prawo do odliczenia podatku naliczonego przy nabyciu towarów i usług
    związanych wyłącznie z czynnościami opodatkowanymi. Natomiast nie mają Państwo tego
    prawa w stosunku do towarów i usług wykorzystywanych przez Państwa wyłącznie do
    wykonywania czynności niepodlegających opodatkowaniu oraz zwolnionych od podatku.
    Natomiast w sytuacji, gdy takie przyporządkowanie nie jest możliwe, a wydatki służą
    zarówno do celów wykonywanej przez Państwa działalności gospodarczej, jak i do celów
    innych niż działalność gospodarcza, powinni Państwo ustalić proporcję, o której mowa w
    art. 86 ust. 2a ustawy (tzw. prewspółczynnik) zgodnie z przepisami rozporządzenia
    Ministra Finansów z dnia 17 grudnia 2015 r. W przypadku wystąpienia także czynności
    zwolnionych od podatku zastosowanie znajdą również przepisy art. 90 ust. 2 i 3 ustawy.
    Jednostki samorządu terytorialnego realizują określone zadania przy pomocy swoich
    jednostek organizacyjnych. Mimo że podatnikiem VAT jest Gmina, uzasadnione jest, aby
    wyliczać kwotę podatku naliczonego podlegającego odliczeniu przez jednostkę samorządu
    terytorialnego w oparciu o sposób określenia proporcji, obliczony odrębnie dla każdej
    jednostki organizacyjnej.
    We wniosku wskazali Państwo, że planują Państwo budowę kilku miejsc postojowych
    zlokalizowanych przy jednym z budynków należących do Urzędu Miejskiego. Parking ma
    być płatny, z możliwością 30#minutowego darmowego parkowania. Tym samym, należy
    uznać, że zjazd do tych miejsc parkingowych, którego dotyczy Państwa pytanie, jest
    funkcjonalnie związany z planowanymi przez Państwa miejscami parkingowymi. Zatem
    towary i usługi, nabyte w związku z budową zjazdu na planowane miejsca postojowe przy
    Urzędzie Miejskim, będą wykorzystywane przez Państwa w taki sam sposób jak mający
    powstać parking.
    Nie można jednak zgodzić się z Państwa oceną, że parking będzie wykorzystywany
    zarówno do czynności opodatkowanych, jak i niepodlegających opodatkowaniu.
    Nieodpłatne udostępnienie parkingu (na krótki czas) nie może przesądzać o ograniczeniu
    Państwa prawa do pełnego odliczenia podatku naliczonego z tytułu wydatków
    ponoszonych przez Państwa na budowę zjazdu na ten parking. Nabyte towary i usługi
    będą przeznaczone do wykorzystania na cele związane z prowadzoną działalnością
    gospodarczą - zatem nie stosuje się w tym zakresie proporcji, o której mowa w art. 86 ust.
    2a ustawy.
    W takiej sytuacji przysługuje / będzie Państwu przysługiwało pełne prawo do odliczenia
    podatku naliczonego od wydatków, które mogą Państwo przypisać wyłącznie do zjazdu do

    miejsc postojowych przy budynku Urzędu Miejskiego. Prawo do odliczenia przysługuje /
    będzie Państwu przysługiwało pod warunkiem niewystąpienia przesłanek negatywnych
    wymienionych w art. 88 ustawy.
    Państwa stanowisko w zakresie pytania nr 1 jest nieprawidłowe.
    Sformułowali Państwo również pytanie o prawo do odliczenia podatku naliczonego w
    odniesieniu do tej części kwoty z faktury, którą - na podstawie harmonogramu rzeczowo-
    finansowego - można przypisać wyłącznie do parkingu.
    We wniosku wskazali Państwo, że parking przeznaczony będzie do odpłatnego
    udostępniania miejsc parkingowych, a więc wyłącznie do działalności komercyjnej, z tytułu
    której będą Państwo zobowiązani do rozliczania VAT należnego. Przy czym zwolnienie z
    wnoszenia opłat dla określonej grupy osób zawiera się w ramach działalności komercyjnej,
    gdyż stanowi realizację obowiązków wynikających - w szczególności - z przepisów ustawy z
    dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych i ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o
    ruchu drogowym.
    W ramach tej części zadania - oprócz samego placu parkingu - powstanie również
    niezbędna infrastruktura techniczna, tj.:
        ciąg pieszo-jezdny wraz z wjazdami na parking,
        zatoka dla komunikacji zbiorowej (autobusowej) oraz dla postoju taksówek,
        wiaty przystankowe, miejsca odpoczynku podróżnych, elementy małej architektury
        związanej z parkingiem.
    Będzie to infrastruktura ogólnodostępna dla wszystkich zainteresowanych, nie tylko dla
    klientów parkingu.
    Z całości unormowań ustawy o samorządzie gminnym, szczególnie przepisów
    przywołanych powyżej, wynika, że w działalności gminy należy wyróżnić wykonywanie
    działań publicznych i - wykraczającą poza te działania - działalność gospodarczą.
    W analizowanej sprawie należy odwołać się m.in. do przepisów ustawy z dnia 21 marca
    1985 r. o drogach publicznych (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 889).
    Art. 1 ustawy o drogach publicznych:
      Drogą publiczną jest droga zaliczona na podstawie niniejszej ustawy do jednej z
      kategorii dróg, z której może korzystać każdy, zgodnie z jej przeznaczeniem, z
      ograniczeniami i wyjątkami określonymi w tej ustawie lub innych przepisach
      szczególnych.
    Art. 2 ust. 1 ustawy o drogach publicznych:
      Drogi publiczne ze względu na funkcje w sieci drogowej dzielą się na następujące
      kategorie:
        1) drogi krajowe;
        2) drogi wojewódzkie;
        3) drogi powiatowe;
        4) drogi gminne.
    Art. 4 pkt 2a ustawy o drogach publicznych:
      Użyte w ustawie określenia oznaczają:
      2a) urządzenie drogi - obiekt lub urządzenie, w tym obiekt lub urządzenie
      budowlane, związane funkcjonalnie z drogą lub ruchem drogowym, w tym kanał
      technologiczny.

    Art. 8 ust. 1 i ust. 2 ustawy o drogach publicznych:
        1) Drogi, parkingi oraz place przeznaczone do ruchu pojazdów, niezaliczone do
          żadnej z kategorii dróg publicznych i niezlokalizowane w pasie drogowym takiej
          drogi, są drogami wewnętrznymi.
        2) Budowa, przebudowa, remont, utrzymanie, ochrona i oznakowanie dróg
          wewnętrznych oraz zarządzanie nimi należy do zarządcy terenu, na którym jest
          zlokalizowana droga, a w przypadku jego braku - do właściciela tego terenu.
    Art. 19 ust. 1 ustawy o drogach publicznych:
      Organ administracji rządowej lub jednostki samorządu terytorialnego, do którego
      właściwości należą sprawy z zakresu planowania, budowy, przebudowy, remontu,
      utrzymania i ochrony dróg, jest zarządcą drogi.
    Art. 19 ust. 2 pkt 4 o drogach publicznych:
      Zarządcami dróg, z zastrzeżeniem ust. 3, 5, 5a i 8, są dla dróg: gminnych - wójt
      (burmistrz, prezydent miasta).
    Art. 20 pkt 4 ustawy o drogach publicznych:
      Do zarządcy drogi należy w szczególności utrzymanie nawierzchni drogi, chodników,
      drogowych obiektów inżynierskich, urządzeń zabezpieczających ruch i innych
      urządzeń związanych z drogą, z wyjątkiem części pasa drogowego, o których mowa w
      art. 20f pkt 2.
    Istotne przepisy znajdują się również w ustawie z dnia 16 grudnia 2010 r. o publicznym
    transporcie zbiorowym (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 285):
    Art. 18 ustawy o publicznym transporcie zbiorowym:
      Do zadań własnych gminy w zakresie publicznego transportu zbiorowego należą
      budowa, przebudowa i remont: 1) przystanków komunikacyjnych oraz dworców,
      których właścicielem lub zarządzającym jest gmina; 2) wiat przystankowych lub
      innych budynków służących pasażerom, posadowionych na miejscu przeznaczonym
      do wsiadania i wysiadania pasażerów lub przylegających do tego miejsca,
      usytuowanych w pasie drogowym dróg publicznych bez względu na kategorię tych
      dróg.
    Podstawowym zadaniem własnym gminy jest zaspokajanie zbiorowych potrzeb
    wspólnoty. Czynności takie jak określenie lokalizacji przystanków autobusowych czy
    postojów taksówek związane są z organizacją ruchu drogowego, a budowa wiat
    przystankowych jest zadaniem własnym gminy bezpośrednio wymienionym w ustawie o
    publicznym transporcie zbiorowym. Pozostałe elementy niezbędnej dla parkingu
    infrastruktury technicznej - czyli wiata do wypoczynku, stół, ławy i ławki, stojak na rowery,
    a także ciąg pieszo-jezdny - są dostępne dla wszystkich zainteresowanych, a nie tylko
    klientów parkingu.
    Mimo że wskazali Państwo, że całość tego majątku ma służyć udostępnianiu miejsc
    parkingowych oraz lepszemu wykorzystaniu parkingu, nie ulega wątpliwości, że przede
    wszystkim służyć ono będzie zaspokajaniu potrzeb zbiorowych wspólnoty, a poniesione
    wydatki nie są / nie będą związane z wykonywaniem przez Państwa czynności
    opodatkowanych. Takiego związku przyczynowo-skutkowego, nawet pośredniego, nie
    można upatrywać w tym, że infrastruktura ma umożliwić / ułatwić dotarcie do parkingu
    oraz wydostanie się z niego oraz aby przyjemniej i wygodniej było z niego korzystać.
    W takim kontekście w zasadzie każdy wydatek gminy, który zaspokaja zbiorowe potrzeby
    wspólnoty, podnosiłby atrakcyjność sąsiednich obiektów, nieruchomości związanych z
    wykonywaniem czynności opodatkowanych - miałby więc wpływ na działalność
    gospodarczą danej gminy i mógłby pośrednio podlegać odliczeniu. Jednak jeżeli określone
    wydatki mają bezpośredni związek z czynnościami niepodlegającymi opodatkowaniu, to

    ewentualne doszukiwanie się pośredniego wpływu tych czynności na działalność
    opodatkowaną nie może prowadzić do zmiany ich kwalifikacji z punktu widzenia
    możliwości zastosowania odliczenia. Taki związek jest bowiem zbyt nieuchwytny i
    marginalny w porównaniu do wyraźnego związku tych wydatków z czynnościami
    niepodlegającymi VAT.
    Tym samym, należy uznać, że nie przysługuje / nie będzie Państwu przysługiwało prawo
    do odliczenia podatku naliczonego od wydatków związanych z infrastrukturą techniczną,
    tj.:
        ciąg pieszo-jezdny wraz z wjazdami na parking,
        zatoka dla komunikacji zbiorowej (autobusowej) oraz dla postoju taksówek,
        wiaty przystankowe, miejsca odpoczynku podróżnych, elementy małej architektury
        związanej z parkingiem,
    - ponieważ nie posłużą one do wykonywania czynności opodatkowanych przez podatnika
    VAT
    Natomiast parking (plac parkingu) przeznaczony będzie do odpłatnego udostępniania
    miejsc parkingowych, czyli do działalności komercyjnej, z tytułu której będą Państwo
    zobowiązani do rozliczania VAT należnego. Oznacza to, że wydatki na parking (plac
    parkingu) związane będą z wykonywaniem czynności opodatkowanych przez podatnika
    VAT działającego w ramach swojej działalności gospodarczej, o której mowa w art. 15 ust.
    2 ustawy. Tym samym, wypełnione są przesłanki, o których mowa w art. 86 ust. 1 ustawy i
    przysługuje/będzie Państwu przysługiwać prawo do odliczenia podatku naliczonego od
    wydatków związanych wyłącznie z parkingiem (placem parkingu), bez niezbędnej
    infrastruktury technicznej.
    Wskazali Państwo, że są Państwo w stanie określić jaka część kwoty na danej fakturze
    dotyczy parkingu samochodowego, który rozumieją Państwo jako plac parkingu wraz z
    infrastrukturą towarzyszącą. Nie są Państwo jednak w stanie wyodrębnić wydatków na
    ciąg pieszo-jezdny, wjazdy na parking, zatokę dla komunikacji zbiorowej (autobusowej),
    postój taksówek, wiaty przystankowe, miejsca odpoczynku podróżnych, małą architekturę
    spośród wydatków na realizację inwestycji pn. „(...)”. W konsekwencji, należy stwierdzić, że
    nie są Państwo w stanie wyodrębnić wydatków na sam plac parkingu.
    Skoro nie są / nie będą Państwo w stanie bezpośrednio i jednoznacznie przyporządkować
    wydatków związanych z budową parkingu do czynności opodatkowanych i czynności
    niepodlegających opodatkowaniu, wówczas przysługuje / będzie Państwu przysługiwało
    prawo do odliczenia części podatku naliczonego z faktur dokumentujących wydatki
    związane z budową parkingu w oparciu o prewspółczynnik właściwy dla tej jednostki
    organizacyjnej, która będzie prowadzić działalność z nim związaną. Prawo do odliczenia
    przysługuje / będzie Państwu przysługiwało pod warunkiem niewystąpienia przesłanek
    negatywnych wymienionych w art. 88 ustawy.
    Państwa stanowisko w zakresie pytania nr 2 jest nieprawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Państwo przedstawili, i stanu prawnego,
    który obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia oraz zdarzenia przyszłego, które Państwo
    przedstawili, i stanu prawnego, który obowiązuje w dniu wydania interpretacji.
    Jestem ściśle związany przedstawionym we wniosku opisem stanu faktycznego i zdarzenia
    przyszłego. Ponoszą Państwo ryzyko związane z ewentualnym błędnym lub
    nieprecyzyjnym przedstawieniem we wniosku opisu sprawy. Interpretacja indywidualna
    wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy rzeczywisty stan sprawy będącej

    przedmiotem interpretacji będzie pokrywał się z opisem stanu faktycznego i zdarzenia
    przyszłego podanym przez Państwa we wniosku. W związku z tym, w przypadku zmiany
    któregokolwiek elementu przedstawionego we wniosku opisu sprawy, wydana
    interpretacja straci swą aktualność. Jeśli w toku postępowania podatkowego, kontroli
    podatkowej, kontroli celno-skarbowej zostanie określony odmienny stan sprawy,
    interpretacja nie wywoła w tym zakresie skutków prawnych.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
        Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb
        ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz.
        111 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa
        sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego oraz zdarzenia
        przyszłego i zastosują się Państwo do interpretacji.
        Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
      z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
        Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego
    Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa
    z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.
    U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
        w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
        Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
        w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na
        adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS
        /SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.