Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0114-KDIP3-1.4011.187.2025.2.EC
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-04-16
Teza: Zaliczenie do kosztów uzyskania przychodów opłat za studia
pracownika oraz sposób udokumentowania.
Słowa kluczowe: działalność-działalność gospodarcza
koszt-koszty uzyskania przychodów
pracownik
studia-opłata za studia
Zagadnienia: Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Koszty uzyskania przychodów.
Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Szczególne zasady ustalania dochodu.-Obowiązek
prowadzenia ksiąg podatkowych.
Przepisy: [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 4-art. 22-ust. 1
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 5-art. 24a-ust. 1

## Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

Szanowny Panie,
    stwierdzam, że Pana stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego
    zdarzenia przyszłego w podatku dochodowym od osób fizycznych jest prawidłowe.

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

19 lutego 2025 r. wpłynął Pana wniosek z 18 lutego 2025 r. o wydanie interpretacji
    indywidualnej. Uzupełnił go Pan pismem z 10 marca 2025 r. (wpływ 10 marca 2025 r.) - w
    odpowiedzi na wezwanie. Treść wniosku jest następująca:

## Opis zdarzenia przyszłego

Pana pracownik podjął studia zaoczne na Politechnice (...) na Wydziale (...). Pana firma
    zajmuje się produkcją i usługami w zakresie montażu i napraw układów sterowania
    maszyn oraz instalacji elektrycznych. Wiedza nabyta podczas studiów będzie przydatna w
    działalności Pana firmy i pozwoli na zwiększenie jej przychodów.
    Uzupełnienie opisu zdarzenia przyszłego
    Przychody z działalności gospodarczej opodatkowuje Pan na zasadach ogólnych.
    Dla obliczania podatku dochodowego prowadzi Pan podatkową księgę przychodów i
    rozchodów.
    Wydatki na opłacanie studiów pracownika na Politechnice (...) w ostatecznym rozrachunku
    pokryje Pan ze swoich zasobów majątkowych, które nie będą Panu zwracane ani przez
    pracownika ani inną firmę czy organizację.
    Z pracownikiem została podpisana umowa o finansowaniu studiów w formie przelewów
    na konto uczelni w zamian za świadczenie pracy zgodnie z umową o pracę.
    Pana firma zajmuje się produkcją i naprawą urządzeń elektroenergetycznych, układów
    sterowania do zasilaczy, prostowników, zgrzewarek itp. Podejmuje Pan działania w
    kierunku rozszerzenia działalności o wykonywanie prac modernizacyjnych w rozdzielniach
    elektrycznych budowy i podłączania urządzeń zasilania awaryjnego. Do w/w prac
    niezbędna jest wiedza techniczna zgodna z zakresem uczelni technicznej Wydziału (...).
    W kosztach uzyskania przychodów będzie Pan księgował przelewy z konta firmowego na
    rzecz uczelni z podaniem wpłaty w imieniu pracownika.

## Pytanie

1. Czy przelew za studia może Pan wliczyć w koszty uzyskania przychodów zgodnie z art.
      22 pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.
    2. Czy dowodem księgowym jest przelew, czy musi być faktura?
    Pana stanowisko w sprawie
    Uważa Pan, że opłata za studia zaoczne pracownika jest kosztem uzyskania przychodów
    Pana firmy zgodnie z art. 22 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.
    Dowodem księgowym jest przelew bankowy na konto uczelni.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawił Pan we wniosku jest prawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

W myśl art. 22 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób
    fizycznych (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 163):
      Kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia
      przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem
      kosztów wymienionych w art. 23.
    Definicja sformułowana przez ustawodawcę ma charakter ogólny. Z tego względu
    każdorazowy wydatek poniesiony przez podatnika powinien podlegać indywidualnej
    analizie w celu dokonania jego kwalifikacji prawnej. Wyjątkiem jest jedynie sytuacja, gdy
    ustawa wyraźnie wskazuje jego przynależność do kategorii kosztów uzyskania przychodów
    lub wyłącza możliwość zaliczenia go do tego rodzaju kosztów. W pozostałych przypadkach
    należy natomiast zbadać istnienie związku przyczynowego między poniesieniem kosztu a

    powstaniem przychodu lub realną szansą powstania przychodów podatkowych bądź też
    zachowaniem albo zabezpieczeniem źródła ich uzyskiwania.
    Wyrażenie „w celu osiągnięcia przychodu” zawarte we wskazanym przepisie art. 22 ust. 1
    ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych oznacza, że nie wszystkie wydatki
    ponoszone przez podatnika w związku z osiąganiem przychodów z tytułu działalności
    gospodarczej podlegają odliczeniu od podstawy opodatkowania. Zauważyć należy, że
    przez sformułowanie „w celu” należy rozumieć dążenie do osiągnięcia jakiegoś stanu
    rzeczy (przychodu), a dążenie podatnika ma przymiot „celowości”, jeżeli na podstawie
    dostępnej wiedzy o związkach przyczynowo-skutkowych można zasadnie uznać, że
    poniesiony koszt może przynieść oczekiwane następstwo (przychód).
    Zatem kosztem uzyskania przychodów nie są wszystkie wydatki, ale tylko takie, które nie
    są wymienione w art. 23 i których poniesienie pozostaje w związku przyczynowo-
    skutkowym z uzyskaniem (zwiększeniem) przychodu z danego źródła, bądź też
    zachowaniem lub zabezpieczeniem źródła przychodów. Jednakże ciężar wykazania owego
    związku spoczywa na podatniku, który wywodzi z tego określone skutki prawne.
    Przy czym, związek przyczynowy pomiędzy poniesieniem wydatku, a osiągnięciem
    przychodu, bądź zachowaniem lub zabezpieczeniem jego źródła należy oceniać
    indywidualnie w stosunku do każdego wydatku. Z oceny tego związku powinno wynikać,
    że poniesiony wydatek obiektywnie może przyczynić się do osiągnięcia przychodu, bądź
    służyć zachowaniu lub zabezpieczeniu źródła przychodów.
    Koszty poniesione na zachowanie źródła przychodu to koszty, które poniesione zostały,
    aby przychody z danego źródła przychodów w dalszym ciągu uzyskiwano oraz aby takie
    źródło w ogóle dalej istniało. Natomiast za koszty służące zabezpieczeniu źródła
    przychodów należy uznać koszty poniesione na ochronę istniejącego źródła przychodów,
    w sposób gwarantujący bezpieczne funkcjonowanie tego źródła. Istotą tego rodzaju
    kosztów jest więc ich obligatoryjne poniesienie w celu niedopuszczenia do utraty źródła
    przychodu w przyszłości.
    Kosztami podatkowymi są zarówno koszty, które pozostają w bezpośrednim związku
    przyczynowo-skutkowym z przychodami podatkowymi, jak również koszty pośrednie,
    których powiązanie z konkretnym przychodem nie jest możliwe, jednak dla prawidłowego
    funkcjonowania przedsiębiorstwa poniesienie ich jest uzasadnione.
    Zatem, aby wydatek poniesiony przez podatnika mógł stanowić koszt uzyskania
    przychodów, muszą zaistnieć łącznie następujące przesłanki:
        być poniesiony przez podatnika,
        być poniesiony w celu uzyskania, zachowania lub zabezpieczenia źródła
        przychodów,
        pozostawać w związku z prowadzoną przez podatnika działalnością gospodarczą,
        być definitywny (rzeczywisty), czyli wartość poniesionego wydatku nie może zostać
        podatnikowi w jakikolwiek sposób zwrócona,
        zostać właściwie udokumentowany,
        wydatek nie może znajdować się w katalogu kosztów określonych w art. 23 ust. 1
        ustawy.
    Wątpliwości Pana sprowadzają się do ustalenia, czy poniesione przez Pana wydatki na
    studia pracownika stanowią koszty uzyskania przychodów w prowadzonej działalności
    gospodarczej oraz czy mogą zostać zaliczone do kosztów uzyskania przychodów na
    podstawie przelewu.

    Katalog wydatków nie uznawanych za koszty uzyskania przychodów, określonych w art. 23
    ww. ustawy nie przewiduje wykluczenia z kosztów uzyskania przychodów, wydatków
    ponoszonych za pracownika związanych z jego kształceniem w szkole wyższej. Nie stanowi
    to jednak wystarczającej przesłanki do zaliczenia ich do kosztów uzyskania przychodów.
    Dla uzyskania takiego uprawnienia konieczne jest by wydatek mógł przyczynić się do
    osiągnięcia przychodu lub zachowania albo zabezpieczenia źródła oraz by był prawidłowo
    udokumentowany. Celowość ponoszenia tego rodzaju kosztów przez przedsiębiorcę jest
    uzasadniona wynikającym z przepisów prawa pracy nakazem ułatwiania pracownikom
    podnoszenia kwalifikacji zawodowych. Zakres wiedzy, jaki pracownicy mogą zdobywać na
    koszt pracodawcy w ramach wyżej wymienionego obowiązku podnoszenia kwalifikacji nie
    jest jednak nieograniczony. Wydatki na podnoszenie kwalifikacji pracowniczych - aby
    mogły stanowić koszt uzyskania przychodu dla pracodawcy - muszą mieć ścisły związek z
    zakresem obowiązków pracownika wynikającym ze stosunku pracy oraz charakterem
    działalności pracodawcy. Wówczas bowiem wiedza zdobyta na koszt pracodawcy pozwala
    przynieść wymierne efekty.
    Wydatek na kształcenie pracownika powinien przy tym uwzględniać specyfikę działalności
    prowadzonej przez pracodawcę oraz możliwość efektywnego wykorzystania zdobytej
    wiedzy w kontekście tej działalności.
    Koszty ponoszone przez wnioskodawcę należy oceniać pod kątem ich celowości, a więc
    dążenia do uzyskania przychodu, ale jednocześnie nie jest niezbędne odnoszenie ich do
    konkretnego przychodu.
    Stosownie do art. 17 i art. 94 pkt 6 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. Kodeks pracy (Dz. U. z
    2025 r., poz. 277), pracodawca jest obowiązany ułatwiać pracownikom podnoszenie
    kwalifikacji zawodowych.
              1Zgodnie z art. 103 § 1 ww. ustawy:
      Przez podnoszenie kwalifikacji zawodowych rozumie się zdobywanie lub
      uzupełnianie wiedzy i umiejętności przez pracownika, z inicjatywy pracodawcy albo
      za jego zgodą.
        4Art. 103 § 1 i § 3 Kodeksu pracy stanowi, że:
      § 1 Pracodawca zawiera z pracownikiem podnoszącym kwalifikacje zawodowe
      umowę określającą wzajemne prawa i obowiązki stron. Umowę zawiera się na
      piśmie.
      § 3 Nie ma obowiązku zawarcia umowy, o której mowa w § 1, jeżeli pracodawca nie
      zamierza zobowiązać pracownika do pozostawania w zatrudnieniu po ukończeniu
      podnoszenia kwalifikacji zawodowych.
    Z opisu sprawy wynika, że zamierza sfinansować studia zaoczne pracownika na
    Politechnice (...) na Wydziale (...). Istnieje bezpośrednie powiązanie tematyki studiów
    zaocznych z pracą wykonywaną przez pracownika. Wobec tego wiedza nabyta przez
    pracownika podczas studiów będzie przydatna w Pana działalności gospodarczej i pozwoli
    na zwiększenie jej przychodów.
    Wobec tego wydatki poniesione na studia zaoczne pracownika, choć trudno je przypisać
    konkretnym przychodom, to jako mające związek z prowadzoną działalnością
    gospodarczą, faktycznie poniesione i właściwie udokumentowane mogą stanowić koszty
    uzyskania przychodów prowadzonej pozarolniczej działalności gospodarczej. Jednocześnie
    zauważyć należy, iż to na podatniku spoczywa ciężar wykazania istnienia związku
    przyczynowego pomiędzy ponoszonymi wydatkami, a osiąganymi przychodami oraz
    okoliczności, iż ich poniesienie ma wpływ na wysokość osiągniętych przychodów bądź na
    zachowanie lub zabezpieczenie źródła przychodów jakim jest pozarolnicza działalność
    gospodarcza. Wykazanie istnienia takiego związku jest warunkiem koniecznym dla
    uznania danego wydatku za koszt uzyskania przychodu.

    Powołany wyżej przepis art. 22 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych
    nie określa jednak zasad dokumentowania wydatków zaliczanych do kosztów uzyskania
    przychodów. Sposób dokumentowania ponoszonych kosztów jest uzależniony od rodzaju
    prowadzonych ksiąg podatkowych.
    W myśl art. 24a ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Osoby fizyczne, przedsiębiorstwa w spadku, spółki cywilne osób fizycznych, spółki
      cywilne osób fizycznych i przedsiębiorstwa w spadku, spółki jawne osób fizycznych
      oraz spółki partnerskie, wykonujące działalność gospodarczą, są obowiązane
      prowadzić podatkową księgę przychodów i rozchodów, zwaną dalej ,,księgą”, z
      zastrzeżeniem ust. 3, 5 i 5a, albo księgi rachunkowe, zgodnie z odrębnymi
      przepisami, w sposób zapewniający ustalenie dochodu (straty), podstawy
      opodatkowania i wysokości należnego podatku za rok podatkowy, w tym za okres
      sprawozdawczy, a także uwzględniać w ewidencji środków trwałych oraz wartości
      niematerialnych i prawnych informacje niezbędne do obliczenia wysokości odpisów
      amortyzacyjnych zgodnie z przepisami art. 22a-22o.
    Szczegółowe warunki, jakie musi spełniać dokument, aby mógł stanowić podstawę wpisu
    w podatkowej księdze przychodów i rozchodów, określają przepisy rozporządzenia
    Ministra Finansów z dnia 23 grudnia 2019 r. w sprawie prowadzenia podatkowej księgi
    przychodów i rozchodów (Dz. U. z 2019 r. poz. 2544).
    W myśl § 23 rozporządzenia w sprawie prowadzenia podatkowej księgi przychodów i
    rozchodów:
      Zapisy w księdze dotyczące wydatków (kosztów) są dokonywane na podstawie
      dowodów, o których mowa w § 11-15.
    Stosownie do § 11 ust. 3 rozporządzenia w sprawie prowadzenia podatkowej księgi
    przychodów i rozchodów:
      Podstawą zapisów w księdze są dowody księgowe, którymi są:
      1) faktury, faktury VAT RR, rachunki oraz dokumenty celne, zwane dalej „fakturami”,
      wystawione zgodnie z odrębnymi przepisami, lub
      2) dokumenty określające zmniejszenie kosztów uzyskania przychodów lub
      zwiększenie przychodów na podstawie art. 22p ustawy o podatku dochodowym,
      zawierające co najmniej:
      a) datę wystawienia dokumentu oraz miesiąc, w którym dokonuje się zmniejszenia
      kosztów uzyskania przychodów lub zwiększenia przychodów,
      b) wskazanie faktury, a jeżeli nie istniał obowiązek wystawienia faktury, wskazanie
      umowy albo innego dokumentu, stanowiących podstawę do zaliczenia kosztu do
      kosztów uzyskania przychodów,
      c) wskazanie kwoty, o którą podatnik zmniejsza koszty uzyskania przychodów lub
      zwiększa przychody,
      d) podpis osoby sporządzającej dokument, lub
      3) inne dowody, wymienione w § 12 i § 13, stwierdzające fakt dokonania operacji
      gospodarczej zgodnie z jej rzeczywistym przebiegiem i zawierające co najmniej:
      a) wiarygodne określenie wystawcy lub wskazanie stron (nazwę i adresy)
      uczestniczących w operacji gospodarczej, której dowód dotyczy,
      b) datę wystawienia dowodu oraz datę lub okres dokonania operacji gospodarczej,
      której dowód dotyczy, z tym że jeżeli data dokonania operacji gospodarczej
      odpowiada dacie wystawienia dowodu, wystarcza podanie jednej daty,
      c) przedmiot operacji gospodarczej i jego wartość oraz ilościowe określenie, jeżeli
      przedmiot operacji jest wymierny w jednostkach naturalnych,

      d) podpisy osób uprawnionych do prawidłowego udokumentowania operacji
      gospodarczych
      - oznaczone numerem lub w inny sposób umożliwiający powiązanie dowodu z
      zapisami księgowymi dokonanymi na jego podstawie.
    Zgodnie z § 11 ust. 4 rozporządzenia w sprawie prowadzenia podatkowej księgi
    przychodów i rozchodów:
      Dowód księgowy jest sporządzany w języku polskim. Treść dowodu jest pełna i
      zrozumiała; dopuszczalne jest stosowanie skrótów ogólnie przyjętych. Jeżeli w
      dowodzie jest podane wartościowe określenie operacji gospodarczej tylko w walucie
      obcej, podatnik posiadający ten dowód jest obowiązany przeliczyć walutę obcą na
      złote, zgodnie z zasadami określonymi w ustawie o podatku dochodowym. Wynik
      przeliczenia należy zamieścić w wolnych polach dowodu lub w załączniku do dowodu
      sporządzonego w walucie obcej.
    Stosownie do § 12 rozporządzenia w sprawie prowadzenia podatkowej księgi przychodów
    i rozchodów:
      Za dowody księgowe uważa się również:
        1) dzienne zestawienia dowodów (faktur dotyczących sprzedaży) sporządzone do
          zaksięgowania ich zbiorczym zapisem;
        2) noty księgowe, sporządzone w celu skorygowania zapisu dotyczącego operacji
          gospodarczej, wynikającej z dowodu obcego lub własnego, otrzymane od
          kontrahenta podatnika lub przekazane kontrahentowi;
        3) dowody przesunięć;
        4) dowody opłat pocztowych i bankowych;
        5) inne dowody opłat, w tym dokonywanych na podstawie książeczek opłat, oraz
          dokumenty zawierające dane, o których mowa w § 11 ust. 3 pkt 3.
    W myśl § 13 ust. 1 rozporządzenia w sprawie prowadzenia podatkowej księgi przychodów
    i rozchodów:
      Na udokumentowanie zapisów w księdze, dotyczących niektórych kosztów
      (wydatków), mogą być sporządzone dokumenty zaopatrzone w datę i podpisy osób,
      które bezpośrednio dokonały wydatków (dowody wewnętrzne), określające: przy
      zakupie - nazwę towaru oraz ilość, cenę jednostkową i wartość, a w innych
      przypadkach - przedmiot operacji gospodarczych i wysokość kosztu (wydatku).
    Zgodnie z § 13 ust. 2 rozporządzenia w sprawie prowadzenia podatkowej księgi
    przychodów i rozchodów:
      Dowody, o których mowa w ust. 1, mogą dotyczyć wyłącznie:
        1) zakupu, bezpośrednio od krajowego producenta lub hodowcy, produktów
          roślinnych i zwierzęcych, nieprzerobionych sposobem przemysłowym lub
          przerobionych sposobem przemysłowym, jeżeli przerób polega na kiszeniu
          produktów roślinnych lub przetwórstwie mleka albo na uboju zwierząt rzeźnych
          i obróbce poubojowej tych zwierząt;
        2) zakupu od ludności, sklasyfikowanych w Polskiej Klasyfikacji Wyrobów i Usług
          (PKWiU), surowców roślin zielarskich i ziół dziko rosnących leśnych, jagód,
          owoców leśnych i grzybów leśnych (PKWiU ex 02.30.40.0);
        3) wartości produktów roślinnych i zwierzęcych pochodzących z własnej uprawy
          lub hodowli prowadzonej przez podatnika;
        4) zakupu w jednostkach handlu detalicznego materiałów pomocniczych;

        5) kosztów diet i innych należności za czas podróży służbowej pracowników oraz
          wartości diet z tytułu podróży służbowych osób prowadzących działalność
          gospodarczą i osób z nimi współpracujących;
        6) zakupu od ludności odpadów poużytkowych, stanowiących surowce wtórne, z
          wyłączeniem zakupu (skupu) metali nieżelaznych oraz przeznaczonych na złom
          samochodów i ich części składowych;
        7) wydatków związanych z opłatami za czynsz, energię elektryczną, telefon, wodę,
          gaz i centralne ogrzewanie, w części przypadającej na działalność gospodarczą;
          podstawą do sporządzenia tego dowodu jest dokument obejmujący całość
          opłat na te cele;
        8) opłat sądowych i notarialnych;
        9) wydatków związanych z parkowaniem samochodu w sytuacji, gdy są one
          poparte dokumentami niezawierającymi danych, o których mowa w § 11 ust. 3
          pkt 3; podstawą wystawienia dowodu wewnętrznego jest bilet z parkometru,
          kupon, bilet jednorazowy załączony do sporządzonego dowodu.
    Zatem podatnik prowadzący działalność gospodarczą powinien dokonywać księgowania
    przychodów i kosztów uzyskania przychodów zgodnie z zasadami określonymi w
    powołanym rozporządzeniu na podstawie dowodów księgowych przewidzianych tym
    rozporządzeniem.
    Dokumentem będącym podstawą do ujęcia operacji gospodarczych w podatkowej księdze
    przychodów i rozchodów powinna być - co do zasady - faktura bądź rachunek, o których
    mowa w § 11 ust. 3 pkt 1 rozporządzenia w sprawie podatkowej księgi przychodów i
    rozchodów.
    Podstawą zapisów w księdze mogą być również inne dowody księgowe, jednak pod
    warunkiem spełnienia wszystkich wymogów zawartych w § 12 i § 13 rozporządzenia w
    sprawie prowadzenia podatkowej księgi przychodów i rozchodów. W przypadku
    wypełnienia warunków zawartych w tych regulacjach, dowód księgowy stanowi podstawę
    do zaksięgowania zakupu towarów handlowych.
    Jeżeli osoba fizyczna prowadząca działalność gospodarczą dokonuje zakupów na potrzeby
    działalności gospodarczej, to dokumentami stanowiącymi podstawę wpisu do podatkowej
    księgi przychodów i rozchodów mogą być dokumenty, o których mowa w § 12, zawierające
    dane wymienione w § 11 ust. 3 pkt 3 tego rozporządzenia.
    W opisie sprawy wskazał Pan, że:
        prowadzi Pan podatkową księgę przychodów i rozchodów;
        poniesie Pan wydatki na studia pracownika;
        podpisał Pan z pracownikiem umowę o finansowaniu studiów w formie przelewów
        na konto uczelni;
        w kosztach uzyskania przychodów będzie Pan księgował przelewy z konta
        firmowego na rzecz uczelni z podaniem wpłaty w imieniu pracownika.
    Z wniosku nie wynika, że otrzyma Pan fakturę. Wątpliwości Pana sprowadzają się do
    ustalenia, czy może Pan zaliczyć w koszty uzyskania przychodów opłatę za studia
    pracownika na podstawie przelewu.
    Jak już wyżej wskazałem, przesłanką konieczną do zaliczenia określonego wydatku do
    kosztów uzyskania przychodów jest wykazanie związku przyczynowego między
    poniesionym kosztem a uzyskanym przychodem bądź zachowaniem lub zabezpieczeniem
    źródła przychodów. Każdorazowa ocena wydatków poniesionych przez podatnika wymaga
    zatem dokonania indywidualnej analizy. Dla celów dowodowych powinny one być

    udokumentowane. Podkreślam, że czym innym jest sposób ewidencjonowania danych
    kosztów podatkowych. Jeżeli nawet dany dokument nie stanowi dowodu księgowego w
    rozumieniu przepisów rozporządzenia w sprawie prowadzenia podatkowej księgi
    przychodów i rozchodów, nie oznacza to, że nie może on dokumentować poniesienia
    kosztu podatkowego. O tym, co stanowi koszt w rozumieniu przepisów podatkowych, nie
    decydują regulacje zawarte w rozporządzeniu w sprawie prowadzenia podatkowej księgi
    przychodów i rozchodów.
    W tym miejscu zaznaczam, że na mocy art. 180 § 1 z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja
    podatkowa (t. j. Dz. U. z 2023 r. poz. 2383 ze zm.):
      Jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy,
      a nie jest sprzeczne z prawem.
    Stwierdzam, że wydruk potwierdzenia operacji z internetowego rachunku bankowego,
    stwierdzający fakt dokonania operacji gospodarczej, zgodnie z jej rzeczywistym
    przebiegiem spełniający wymogi zawarte w § 12 i § 13 rozporządzenia w sprawie
    prowadzenia podatkowej księgi przychodów i rozchodów, może być dokumentem
    będącym podstawą ujęcia w podatkowej księdze przychodów i rozchodów i zaliczenia do
    kosztów uzyskania przychodów wydatku objętego tym dokumentem.
    Posiadane przez Pana dokumenty powinny oczywiście posiadać Pana podpis, a więc
    podpis osoby uprawnionej do prawidłowego udokumentowania operacji gospodarczej.
    Dlatego też stanowisko Pana zgodnie z którym - wydatki poniesione na studia pracownika
    stanowią koszty uzyskania przychodów na podstawie art. 22 ust. 1 ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych udokumentowane przelewem bankowym - uznałem za
    prawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, które Pan przedstawił i stanu prawnego, który
    obowiązuje w dniu wydania interpretacji.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
        Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb
        ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz.
        111). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pana sytuacja będzie
        zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosuje
        się Pan do interpretacji.
        Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
      z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
        Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pan prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu
    Administracyjnego w (...), ul. (...), (...). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych
    reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami
    administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”). Skargę do Sądu
    wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w
    terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):
        w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
        Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
        w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na
        adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS
        /SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.