Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0112-KDIL1-2.4012.57.2025.2.AS
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-04-18
Teza: Uznanie aportu działalaności usług budowlanych do spółki
komandytowej za transakcję zbycia zorganizowanej części
przedsiębiorstwa i tym samym niepodleganie opodatkowaniu
podatkiem od towarów i usług tej transakcji.
Słowa kluczowe: aport
czynności-czynności niepodlegające opodatkowaniu
przedsiębiorstwa-zorganizowana część przedsiębiorstwa
usługi-usługi budowlane
Zagadnienia: Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II. Zakres
opodatkowania-Rozdział 1. Przepisy ogólne -Czynności
niepodlegające opodatkowaniu
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział I-
art. 2-pkt 27e
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II-
Rozdział 1-art. 6-pkt 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II-
Rozdział 2-art. 7.-ust. 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III-
Rozdział 1-art. 15-ust. 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III-
Rozdział 1-art. 15-ust. 2

## Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

dłowe
    Szanowny Panie,
    stwierdzam, że Pana stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego
    zdarzenia przyszłego w podatku od towarów i usług – jest prawidłowe.

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

6 lutego 2025 r. wpłynął Pana wniosek z 5 lutego 2025 r. o wydanie interpretacji
    indywidualnej, który dotyczy uznania aportu do spółki komandytowej za transakcję zbycia
    zorganizowanej części przedsiębiorstwa i tym samym niepodlegania opodatkowaniu
    podatkiem od towarów i usług tej transakcji.
    Uzupełnił go Pan pismem z 9 kwietnia 2025 r. (wpływ 9 kwietnia 2025 r.) – w odpowiedzi
    na wezwanie.
    Treść wniosku jest następująca:

## Opis zdarzenia przyszłego

1. Wprowadzenie.
    Intencją Wnioskodawcy jest potwierdzenie skutków podatkowych w zakresie podatku od
    towarów i usług planowanej transakcji polegającej na wniesieniu wyodrębnionej części
    działalności gospodarczej Wnioskodawcy (działalności budowlanej) aportem do spółki
    komandytowej (dalej jako „Spółka” lub „nabywca”).
    2. Opis zdarzenia przyszłego.
    Wnioskodawca prowadzi jednoosobową działalność gospodarczą (dalej w skrócie: „JDG”),
    jest polskim rezydentem podatkowym oraz czynnym podatnikiem VAT. Wnioskodawca
    zajmuje się świadczeniem usług budowlanych, rozbiórkowych oraz wynajmem sprzętu
    budowlanego. Wnioskodawca w ramach prowadzonej działalności na przestrzeni lat
    zgromadził obszerny park maszynowy, samochodowy i personel niezbędny do realizacji
    prac budowlanych oraz zapasy w postaci towarów do sprzedaży, know-how w zakresie
    świadczenia usług budowlanych, zrealizował szereg inwestycji budowlanych. W ramach
    prowadzonej działalności gospodarczej Wnioskodawca wykorzystuje składniki materialne i
    niematerialne w postaci:
    1) środków trwałych i wyposażenia (samochody osobowe i ciężarowe, koparki, przyczepy,
      kruszarki, walce, sortowniki, stabilizatory gruntu, ładowarki, zagęszczarki, przecinarki,
      młoty, myjnie ciśnieniowe, monitory, komputery wraz z oprogramowaniem, system
      monitoringowy, grunty niezabudowane przeznaczone na parking maszyn, na
      składowanie towarów, na tych gruntach znajdują się kontenery wykorzystywane na
      biura i pomieszczenia socjalne; grunty na których w chwili obecnej jest realizowana
      inwestycja budynku biurowego wraz z socjalnym, magazyn i place utwardzone);
    2) wartości niematerialnych i prawnych (oprogramowanie, domena internetowa, prawa
      autorskie do opublikowanych treści, baza klientów, baza mailingowa, znak towarowy,
      licencja na transport);
    3) zapasów towarów i innych produktów niezbędnych do prowadzonej działalności
      budowlanej;
    4) środków pieniężnych;
    5) należności i zobowiązań wynikających z umów zawartych z kontrahentami;
    6) personelu zatrudnionego na podstawie umowy o pracę, umowę zlecenia, umowy o
      współpracę;
    7) krótko-i długoterminowe umowy finansowe – np. umowy leasingu;

    8) krótko-i długoterminowe umowy o współpracy;
    9) know-how związany z działalnością budowlaną;
    10) prowadzi księgi rachunkowe.
    Powyższe wyliczenie nie ma charakteru wyczerpującego, ponieważ mogą występować
    inne składniki majątku, które służą do prowadzenia działalności w zakresie
    niewymienionych powyżej. W chwili obecnej Wnioskodawca rozwija również działalność
    handlową sprzedaży materiałów budowlanych (hurtownia materiałów budowlanych).
    Wnioskodawca zamierza dokonać aportu zespołu składników materialnych i
    niematerialnych składających się na działalność budowlaną. Na moment aportu
    przedmiot transakcji (działalność budowlana) będzie wyodrębniony na płaszczyźnie
    organizacyjnej, finansowej i funkcjonalnej w następujący sposób:
    Wyodrębnienie organizacyjne nastąpi w drodze pisemnego rozplanowania
    organizacyjnego szczegółowo określającego przedmiot kontynuowanej przez nabywcę
    (spółę komandytową) działalności, zakres prowadzonej działalności i strukturę
    działalności. Dla działalności budowlanej mającej być przedmiotem aportu zostanie
    przypisany: personel i współpracownicy, wydzielony zostanie również zespół składników
    materialnych i niematerialnych (tak, aby mógł w ocenie Wnioskodawcy stanowić
    niezależne przedsiębiorstwo, tj. w szczególności park maszynowy, samochody osobowe i
    ciężarowe, przyczepy, umowy, należności i zobowiązania, konta bankowe, księgowania na
    kontach księgowych etc). Wnioskodawca będzie miał zatem możliwość ustalenia
    przychodów, kosztów, należności i zobowiązań każdego z rodzajów działalności (czy to
    działalności w zakresie świadczenia usług budowlanych czy działalności w zakresie
    sprzedaży materiałów budowlanych za pośrednictwem hurtowni) wraz z określeniem ich
    wyników finansowych (tj. sporządzanie odrębnych rachunków zysków i strat oraz
    bilansów).
    Wyodrębnione przez Wnioskodawcę rodzaje działalności będą posiadały finansową
    samodzielność, która pozwoli im w pełni samodzielnie funkcjonować w obrocie
    gospodarczym. Dodatkowo, Wnioskodawca wyodrębni rozliczenia finansowe z klientami (i
    kontrahentami), rozliczenia ze współpracownikami, wynagrodzenia, płace na rzecz
    pracowników i zleceniobiorców wykonujących czynności w zakresie usług budowlanych,
    koszty, przychody i zysk finansowy Wnioskodawcy.
    Wyodrębnienie funkcjonalne z całego przedsiębiorstwa, nastąpi poprzez wyodrębnienie
    działalności budowlanej w taki sposób, że zespół wyodrębnionych składników
    materialnych i niematerialnych będzie w stanie funkcjonować jako samodzielna jednostka
    na rynku w zakresie świadczenia usług budowlanych. Na to wyodrębnienie funkcjonalne
    składać się będzie wyspecjalizowany personel, park maszynowy w tym do robót ciężkich,
    park samochodowy (zarówno samochody osobowe jak i ciężarowe, przyczepy), kontrakty,
    księgowania na kontach księgowych).
    Na spółkę komandytową jako nabywcę przeniesione zostaną składniki materialne i
    niematerialne, tj. w szczególności:
    1. część środków trwałych i wyposażenia (samochody osobowe i ciężarowe, koparki,
      przyczepy, walce, kruszarki, walce, sortowniki, stabilizatory gruntu, ładowarki,
      zagęszczarki, przecinarki, młoty, myjnie ciśnieniowe;
    2. część wartości niematerialnych i prawnych (oprogramowanie, prawa autorskie do
      opublikowanych treści, baza klientów, baza mailingowa;
    3. zapasy towarów niezbędnych do prowadzonej działalności budowlanej,
    4. środki pieniężne (częściowo);
    5. część personelu zatrudnionego na podstawie umowy o pracę, umowę zlecenia, umowy
      o współpracę – w zakresie niezbędnych do realizacji kontraktów budowlanych;

    6. część krótko-i długoterminowych umów finansowych – np. umowy leasingu (nastąpi
      cesja leasingów)
    7. część krótko-i długoterminowych umów o współpracy; które wiążą się z usługami
      budowlanymi także prawa i obowiązki z umów, w tym w szczególności:
    8. umowy, na podstawie których Wnioskodawca realizuje długoterminowe i
      krótkoterminowe kontrakty (np. umowy na usługi budowlane), a także wierzytelności –
      należności pieniężne związane z przenoszonym majątkiem przypisanym do
      działalności budowlanej;
    9. polisy ubezpieczeniowe;
    10. umowy licencyjne dot. korzystania z oprogramowania komputerowego;
    11. zobowiązania.
    Nie będą stanowiły przedmiotu aportu nieruchomości niezabudowane oraz zabudowane
    wskazane we wniosku powyżej oraz część ruchomości (samochody osobowe, ciężarowe,
    przyczepy), cześć sprzętu biurowego w postaci komputerów, monitoringu, przy czym
    Wnioskodawca zaznacza, że nieruchomości niezbędne do prowadzenia działalności usług
    budowlanych będą spółce komandytowej (nabywcy) na moment aportu wydzierżawione
    (plac wraz z budynkiem biurowo-socjalnym oraz magazynami).
    Nie będzie stanowiła przedmiotu aportu również licencja transportowa na transport
    pojazdów ciężarowych, przy czym spółka komandytowa na moment aportu będzie
    dzierżawiła pojazdy do czasu uzyskania licencji transportowej. Czas wydawania licencji
    trwa około 2 miesiące. Komplementariusz w spółce komandytowej (nabywcy) posiada
    uprawienie w postaci certyfikatu kompetencji zawodowych niezbędny do uzyskania takiej
    licencji transportowej.
    Po dokonaniu aportu tej części działalności osoby fizycznej spółka komandytowa
    (nabywca) będzie miała faktyczną i prawną możliwość kontynuowania działalności
    polegającej na świadczeniu usług budowlanych a także Wnioskodawca zaznacza, że
    nabywca, tj. spółka komandytowa będzie kontynuowała działalność w oparciu o zespół
    składników majątkowych i niemajątkowych stanowiących jej przedmiot.
    Uzasadnienie biznesowe planowanego aportu składników materialnych i niematerialnych:
    Świadczenie usług budowlanych w formie spółki komandytowej dla potencjalnych
    klientów Wnioskodawcy oznacza Wykonawcę bardziej rzetelnego i stabilnego finansowo,
    dającego gwarancję należytego wykonania usług. Potencjalni klienci przy wyborze
    wykonawcy kierują się dotychczasowym doświadczeniem w świadczeniu tego typu usług,
    ale przede wszystkim chcą mieć gwarancję zabezpieczenia wykonania umowy i
    ewentualnych roszczeń na późniejszych etapach, ze względu na duże wahania cen
    materiałów budowlanych na rynku, wzrastającą konkurencję zwłaszcza dużych
    deweloperów. Wobec tego działalność polegająca na świadczeniu usług budowlanych w
    formie spółki komandytowej w przekonaniu klientów daje większą gwarancję wykonania
    usług niż w przypadku jednoosobowej działalności gospodarczej. Kolejnym powodem
    reorganizacji dla Wnioskodawcy jest kwestia budowania zdolności finansowej wobec
    instytucji kredytowych i banków. Branża budowlana narażona jest na znaczne zmiany cen
    materiałów budowlanych, trudnościach w znalezieniu wykwalifikowanego stabilnego
    personelu i znacznych nakładów finansowych na zakup maszyn, narzędzi, samochodów
    do realizacji kontraktów budowlanych. Wobec tego, banki skierowane są przychylniej do
    prowadzenia działalności w formie spółek niż jednoosobowych przedsiębiorców. Wobec
    powyższego, aport opisanych składników do spółki komandytowej pozwoli Wnioskodawcy
    na umocowanie stabilnej pozycji na rynku branży budowlanej.
    Doprecyzowanie opisu zdarzenia przyszłego

    1) Wyodrębnienie organizacyjne, funkcjonalne i finansowe nastąpi przed przeniesieniem
      składników materialnych i niematerialnych przedmiotu transakcji do spółki
      komandytowej – działalność będzie wydzielona.
    2) Wszystkie składniki materialne i niematerialne zostały wymienione w treści wniosku.
      Wnioskodawca użył pojęcia „w szczególności”, albowiem założył, że dojdą jeszcze inne
      składniki, które będą przedmiotem aportu, ale będą one w ocenie Wnioskodawcy
      nieistotne. Żadne inne składniki za wyjątkiem opisanych w treści wniosku, nie będą
      przedmiotem transakcji.
    3) Brak przekazania części składników materialnych i niematerialnych nie będzie miało
      żadnego wpływu na prowadzenie działalności nabywcy. Zespół przeniesionych
      składników materialnych i niematerialnych będzie na tyle kompletny, że pozwoli
      nabywcy na prowadzenie działalności w chwili otrzymania aportu. Natomiast, część
      ruchomości nie zostanie przeniesiona, albowiem są to już dość stare ruchomości,
      które nie są obecnie używane (ze względu na wyeksploatowanie, upływ czasu,
      postarzenie technologii – w przypadku sprzętu komputerowego). W działalności
      zostały zakupione nowe samochody ciężarowe, nowe samochody osobowe i sprzęt
      (komputerowy, biurowy), które będą przedmiotem aportu. Natomiast monitoring jest
      elementem wyposażenia placu na którym znajduje się hurtownia materiałów
      budowlanych, ale ta ruchomość nie stanowi żadnego istotnego elementu do
      prowadzenia działalności przez nabywcę aportu.
    4) Dla prowadzenia działalności nabywcy związanej ze świadczeniem usług budowlanych,
      nie będzie miało znaczenia przeniesienie nieruchomości. Prowadzenie działalności w
      zakresie świadczenia usług budowlanych możliwe jest bez posiadania prawa własności
      nieruchomości. Nabywca będzie posiadał tytuł prawny do nieruchomości na moment
      aportu, tj. będzie najemcą lokalu użytkowego (biurowca), zakładu produkcyjnego i
      placu składowego. Co do ruchomości w postaci komputerów – są to stare sprzęty, już
      nieużywane ze względu na upływ czasu i stosowanie obecnie nowych technologii. Nie
      są one potrzebne do prowadzenia usług budowlanych. Monitoring – jako wyposażenie
      placu, gdzie znajduje się hurtowania, pozostaje poza transakcją aportu. Te ww.
      składniki w żaden sposób nie wpłyną na możliwość kontynuacji działalności przez
      nabywcę.
    5) Licencja transportowa nie będzie przedmiotem aportu, albowiem jest ona przynależna
      do konkretnego przedsiębiorstwa. W momencie, w którym spółka komandytowa
      stanie się posiadaczem choćby jednego samochodu ciężarowego (auto powyżej 3,5
      tony), wówczas będzie wspólnik mógł wystąpić o wydanie ww. licencji. Wspólnik spółki
      komandytowej jako osoba uprawniona po odbyciu specjalistycznych kursów, ma
      uprawnienia do wystąpienia o taką licencję. Brak przeniesienia licencji transportowej,
      w żaden sposób nie wpłynie na możliwość prawną i faktyczną prowadzenia
      działalności przez nabywcę w zakresie świadczenia usług budowlanych zarówno przez
      spółkę, jak i w ramach nabytych składników majątkowych o których mowa w treści
      wniosku.
    6) Nabywca będzie kontynuował działalność w oparciu o składniki będące przedmiotem
      aportu, albowiem ich zespół będzie na tyle zdaniem Wnioskodawcy kompletny, że
      umożliwi prowadzenie takiej działalności. Nabywca nie będzie zmuszony do nabycia
      kolejnych składników materialnych czy niematerialnych, by prowadzić działalność
      gospodarczą.
    7) Nabywca nie będzie podejmował żadnych działań związanych z zawieraniem umów
      (będą kontynuowane) i nie będzie zobowiązany do nabywania kolejnych składników
      majątku, poza nabytymi w formie aportu.

## Pytanie

Czy planowany aport do spółki komandytowej (nabywcy) stanowić będzie transakcję
    zbycia zorganizowanej części przedsiębiorstwa, o której mowa w art. 6 pkt 1 w zw. z art. 2
    pkt 27e ustawy z 11 marca 2004 r. o podatku od towarów usług i tym samym transakcja ta
    nie będzie podlegała opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług u Wnioskodawcy?
    Pana stanowisko w sprawie
    Zdaniem Wnioskodawcy zespół składników materialnych i niematerialnych służący do
    prowadzenia działalności budowlanej stanowić będzie zorganizowaną cześć
    przedsiębiorstwa i tym samym aport wskazanych składników do spółki komandytowej
    będzie wolny od podatku od towarów i usług. Transakcja będzie dla Wnioskodawcy tym
    samym neutralna pod kątem podatku od towarów i usług.
    Zgodnie z definicją ustawową zawartą w treści art. 2 pkt 27e) ustawy o podatku od
    towarów i usług przez zorganizowaną część przedsiębiorstwa rozumie się przez to
    organizacyjnie i finansowo wyodrębniony w istniejącym przedsiębiorstwie zespół
    składników materialnych i niematerialnych, w tym zobowiązania, przeznaczonych do
    realizacji określonych zadań gospodarczych, który zarazem mógłby stanowić niezależne
    przedsiębiorstwo samodzielnie realizujące te zadania.
    W myśl art. 6 pkt 1 ustawy o podatku od towarów i usług przepisów tej ustawy nie stosuje
    się do transakcji zbycia przedsiębiorstwa lub zorganizowanej części przedsiębiorstwa.
    Zatem, w przypadku, gdy przedmiotem transakcji jest zbycie przedsiębiorstwa lub
    zorganizowanej części przedsiębiorstwa, czynność ta nie podlega przepisom ustawy o
    podatku od towarów i usług.
    Pojęcie „transakcja zbycia” należy rozumieć w sposób zbliżony do terminu „dostawy
    towarów” w ujęciu art. 7 ust. 1 ustawy, tzn. „zbycie” obejmuje wszelkie czynności, w
    ramach których następuje przeniesienie prawa do rozporządzania towarem jak właściciel,
    np. sprzedaż, zamianę, darowiznę, przeniesienie własności w formie wkładu
    niepieniężnego, czyli aportu.
    Ze względu na szczególny charakter przepisu art. 6 pkt 1 ustawy, powinien on być
    interpretowany ściśle, co oznacza, że ma zastosowanie wyłącznie w przypadku zbycia (a
    zatem wszelkich czynności, w ramach których następuje przeniesienie prawa do
    rozporządzania towarami jak właściciel) przedsiębiorstwa (w rozumieniu Kodeksu
    cywilnego) lub zorganizowanej jego części, zdefiniowanej w art. 2 pkt 27e ustawy.
    Podstawowym wymogiem wynikającym z powyższego przepisu jest więc to, aby
    zorganizowana część przedsiębiorstwa stanowiła zespół składników materialnych i
    niematerialnych (w tym zobowiązań). Elementami zespołu składników materialnych i
    niematerialnych, stanowiących zorganizowaną część przedsiębiorstwa, powinny być w
    szczególności aktywa trwałe, obrotowe, a także czynnik ludzki, czyli kadra pracownicza.
    Kolejnym warunkiem jest wydzielenie tego zespołu w istniejącym przedsiębiorstwie.
    Wydzielenie to ma zachodzić na trzech płaszczyznach: organizacyjnej, finansowej i
    funkcjonalnej (przeznaczenie do realizacji określonych zadań gospodarczych).
    W wyroku z 11 kwietnia 2019 sygn. akt II FSK 79/17, który choć dotyczył ustaleń w zakresie
    podatku dochodowego od osób prawnych, NSA przedstawił wskazówki, co należy
    rozumieć jako zorganizowaną część przedsiębiorstwa. Należy zaznaczyć, że definicja tego
    pojęcia jest identyczna w dwóch podatkach (podatku VAT i podatku dochodowym od osób
    prawnych). I tak:
    1) w przypadku wyodrębnienia organizacyjnego należy mieć m.in. na uwadze, czy
      zorganizowana część przedsiębiorstwa występuje w strukturze podatnika w sposób, w
      który pozwoli samodzielnie realizować określone zadania gospodarcze;
    2) wyodrębnienie finansowe oznacza możliwość prawidłowego przyporządkowania do tej
      zorganizowanej części przychodów i kosztów oraz należności i zobowiązań. Ponadto,

      wymagane jest, aby zorganizowana część przedsiębiorstwa mogła stanowić
      potencjalnie niezależne przedsiębiorstwo samodzielnie realizujące zadania
      gospodarcze, których realizacji służy w istniejącym przedsiębiorstwie;
    3) wyodrębnienie funkcjonalne należy rozumieć jako przeznaczenie do realizacji
      określonych zadań gospodarczych. Zorganizowana część przedsiębiorstwa powinna
      stanowić funkcjonalnie odrębną całość – obejmować elementy niezbędne do
      samodzielnego prowadzenia działań gospodarczych, którym służy w strukturze
      przedsiębiorstwa. (...) Składniki majątkowe materialne i niematerialne, wchodzące w
      skład zorganizowanej części przedsiębiorstwa, powinny zatem umożliwić podjęcie
      działalności gospodarczej w ramach odrębnego samodzielnego przedsiębiorstwa. Przy
      ocenie wyodrębnienia określonych składników majątkowych pod uwagę należy brać
      sytuację istniejącą w podmiocie wnoszącym wkład, w którym winny one stanowić
      pewną całość.
    Zatem, aby w rozumieniu przepisów podatkowych określony zespół składników
    majątkowych mógł zostać zakwalifikowany jako zorganizowana część przedsiębiorstwa,
    nie jest wystarczające jakiekolwiek zorganizowanie masy majątkowej, ale musi się ona
    odznaczać pełną odrębnością niezbędną do samodzielnego funkcjonowania w obrocie
    gospodarczym. Zorganizowaną część przedsiębiorstwa tworzą więc składniki, będące we
    wzajemnych relacjach, takich, by można było mówić o nich jako o zespole, a nie o zbiorze
    przypadkowych elementów, których jedyną cechą wspólną jest własność jednego
    podmiotu gospodarczego.
    Reasumując, na gruncie ustawy o podatku od towarów i usług mamy do czynienia ze
    zorganizowaną częścią przedsiębiorstwa, jeżeli spełnione są łącznie następujące
    przesłanki:
    1. istnieje zespół składników materialnych i niematerialnych, w tym zobowiązania;
    2. zespół ten jest organizacyjnie i finansowo wyodrębniony w istniejącym
      przedsiębiorstwie;
    3. składniki te przeznaczone są do realizacji określonych zadań gospodarczych;
    4. zespół tych składników mógłby stanowić niezależne przedsiębiorstwo samodzielnie
      realizujące ww. zadania gospodarcze.
    Brak zaistnienia którejkolwiek z omawianych powyżej przesłanek wyklucza uznanie
    zespołu składników majątkowych przedsiębiorstwa za jego zorganizowaną część w
    rozumieniu art. 2 pkt 27e ustawy.
    Ponadto, przy ocenie czy składniki majątku powinny być uznane za zorganizowaną część
    przedsiębiorstwa, o której mowa w art. 2 pkt 27e ustawy, uwzględnić należy następujące
    okoliczności:
    1. zamiar kontynuowania przez nabywcę działalności prowadzonej dotychczas przez
      zbywcę przy pomocy składników majątkowych będących przedmiotem transakcji oraz
    2. faktyczną możliwość kontynuowania tej działalności w oparciu o składniki będące
      przedmiotem transakcji.
    Zaznaczenia wymaga, że definicja zorganizowanej części przedsiębiorstwa zawarta w
    przepisie art. 2 pkt 27e ustawy, nie jest definicją samoistną, lecz należy rozpatrywać ją m.
    in. w kontekście uregulowań art. 6 pkt 1 ustawy, który wyłącza z opodatkowania
    podatkiem od towarów i usług zbycie składników majątkowych i niemajątkowych
    uprzednio wyodrębnionych organizacyjnie i finansowo w istniejącym przedsiębiorstwie,
    przeznaczonych do realizacji określonych zadań gospodarczych, nie dotyczy natomiast
    zbycia poszczególnych składników majątkowych przedsiębiorstwa.
    Zakres powyższego wyłączenia zdefiniował w wyrokach Trybunał Sprawiedliwości Unii
    Europejskiej. W wyroku z 27 listopada 2003 r. sprawa C-497/01, Zita Modes Sarl stwierdził,

    że celem ww. opcji jest uproszczenie rozliczeń związanych z przeniesieniem majątku
    przedsiębiorstwa lub jego części, bądź wniesieniem ich aportem. W wyroku tym przyjęto,
    że jeżeli państwo członkowskie wprowadziło do swojego systemu VAT opcję zawartą w
    pierwszym zdaniu art. 5 ust. 8 Szóstej Dyrektywy uznając, że w przypadku wydania całości
    majątku nie ma miejsca dostawa towarów w rozumieniu regulacji VAT, to zasada ta ma
    zastosowanie – nie wyłączając możliwości ograniczenia jej stosowania do okoliczności
    zawartych w zdaniu drugim tego samego paragrafu – do każdego wydania
    przedsiębiorstwa lub samodzielnej części przedsiębiorstwa, włączając składniki materialne
    i niematerialne, które łącznie stanowią przedsiębiorstwo lub część przedsiębiorstwa,
    mogącego samodzielnie prowadzić działalność gospodarczą. Nabywca musi jednak
    wyrazić zamiar dalszego prowadzenia nabytego przedsiębiorstwa lub jego części, a nie
    jego bezpośredniej likwidacji i sprzedaży zapasów.
    W wyroku z 10 listopada 2011 r., w sprawie C-444/10 Finanzamt Ludenscheid przeciwko
    Christel Schriever, TSUE wywiódł, że regulacja art. 5 (8) VI Dyrektywy Rady (obecnie art. 19
    Dyrektywy 112) obejmuje przekazanie przedsiębiorstwa lub jego samodzielnej części, w
    tym składników materialnych i ewentualnie niematerialnych, łącznie składających się na
    przedsiębiorstwo lub część przedsiębiorstwa zdolną prowadzić samodzielną działalność
    gospodarczą, nie obejmuje natomiast samego zbycia towarów, jak sprzedaż zapasu
    produktów. Jak wskazuje Trybunał, stwierdzenie, że nastąpiło przekazanie
    przedsiębiorstwa lub jego samodzielnej części w rozumieniu art. 19 Dyrektywy 112,
    wymaga, by całość przekazanych składników pozwalała na prowadzenie samodzielnej
    działalności gospodarczej. W wyroku tym Trybunał wywiódł, że jeżeli działalność
    gospodarcza tego nie wymaga, przedmiotem zbycia nie muszą być wszystkie składniki z
    nią związane, aby czynność ta wyłączona była z opodatkowania na podstawie art. 5 ust. 8
    Szóstej Dyrektywy.
    Mając na uwadze powyższe orzeczenia TSUE należy stwierdzić, że zawarta w art. 2 pkt 27e
    ustawy definicja legalna zorganizowanej części przedsiębiorstwa musi być interpretowana
    przez pryzmat treści art. 19 Dyrektywy 2006/112/WE i w powiązaniu z rozumieniem
    pojęcia „przekazania całości lub części majątku”, wyłożonym przez Trybunał w ww.
    orzeczeniu. Trybunał Sprawiedliwości główny nacisk kładzie na badanie konkretnego
    przypadku, dopuszczając w pewnych przypadkach zbycie samych składników rzeczowych.
    Tym samym, w myśl orzecznictwa Trybunału, składniki niematerialne nie stanowią
    konstytutywnego elementu uznania części majątku za zorganizowaną część
    przedsiębiorstwa w każdym przypadku. Trybunał uznał, że pojęcie zbycia całości lub części
    majątku należy interpretować tak, że obejmuje ono zbycie przedsiębiorstwa lub
    niezależnej części przedsiębiorstwa, które łącznie stanowią przedsiębiorstwo lub jego
    część zdolną do prowadzenia niezależnej działalności gospodarczej.
    Wskazać należy, że zorganizowana część przedsiębiorstwa nie musi w dacie jej wniesienia
    do innego podmiotu mieć lokalizacji wynikającej z przynależnego do zespołu składników
    materialnych prawa do dysponowania nieruchomością. Warunek pozwalający na uznanie
    części przedsiębiorstwa za mającą charakter zorganizowany jest spełniony, gdy zespół
    składników majątkowych przeznaczonych do realizacji określonych zadań gospodarczych,
    nie zawierający praw własności/dysponowania nieruchomością, może stanowić niezależne
    przedsiębiorstwo wykonujące samodzielnie te zadania. Wobec tego należy wziąć pod
    uwagę profil działalności przedsiębiorcy, warunki rynkowe oraz specyfikę danej branży.
    Dopiero bowiem przy stwierdzeniu, że określona nieruchomość nieodzownie wiąże się ze
    strukturą organizacyjną i funkcjonalną zorganizowanej części przedsiębiorstwa, wówczas
    posiadanie prawa do korzystania z nieruchomości (zarówno prawo rzeczowe jak i
    stosunek zobowiązaniowy, który umożliwia korzystanie z rzeczy), można uznać za
    warunek konieczny do nadania zespołowi składników statusu zorganizowanej części
    przedsiębiorstwa.
    Mając na uwadze powyższe – skoro jak wynika z treści wniosku – składniki materialne i
    niematerialne składające się na działalność budowlaną Wnioskodawcy które stanowić

    będą przedmiot aportu, będą wyodrębnione pod względem organizacyjnym, finansowym i
    funkcjonalnym oraz będą przeznaczone do realizacji określonych zadań gospodarczych i
    zarazem mogą stanowić niezależne przedsiębiorstwa samodzielnie realizujące te zadania,
    to należy uznać, że przedmiotem aportu – będzie zorganizowana części przedsiębiorstwa
    (por. interpretacja z 10 lutego 2022 r. Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej sygn. 0111-
    KDIB1-1.4010.537.2021.3.SG).
    Dlatego, zdaniem Wnioskodawcy w analizowanej sprawie przedmiot aportu stanowić
    będzie zorganizowaną część przedsiębiorstwa w rozumieniu art. 2 pkt 27e ustawy, tym
    samym planowany aport będzie stanowił czynność niepodlegającą opodatkowaniu
    podatkiem VAT stosownie do art. 6 pkt 1 ustawy.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawił Pan we wniosku – jest prawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług
    (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 361 ze zm.), zwanej dalej „ustawą”:
      Opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, zwanym dalej „podatkiem”,
      podlegają odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium
      kraju.
    W myśl art. 2 pkt 6 ustawy:
      Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o towarach – rozumie się przez to rzeczy
      oraz ich części, a także wszelkie postacie energii.
    W świetle art. 2 pkt 22 ustawy:
      Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o sprzedaży – rozumie się przez to odpłatną
      dostawę towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju, eksport
      towarów oraz wewnątrzwspólnotową dostawę towarów.
    W oparciu o art. 7 ust. 1 ustawy:
      Przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się
      przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (...).
    Stosownie do art. 8 ust. 1 ustawy:
      Przez świadczenie usług, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się każde
      świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej
      niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu
      art. 7 (...).
    Nie każda jednak czynność, stanowiąca dostawę towarów lub świadczenie usług, podlega
    opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług. Aby dana czynność podlegała
    opodatkowaniu podatkiem VAT, musi być wykonana przez podatnika.
    Według art. 15 ust. 1 ustawy:
      Podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości
      prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o
      której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności.
    Na mocy art. 15 ust. 2 ustawy:
      Działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców
      lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz
      rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność
      gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu

      towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów
      zarobkowych.
    Jednocześnie przepis art. 6 ustawy wskazuje na wyłączenia określonych czynności spod
    zakresu przepisów ustawy. Są w nim wskazane czynności, które co do zasady należą do
    grupy czynności podlegających opodatkowaniu, mieszczące się w zakresie odpłatnej
    dostawy towarów, czy też odpłatnego świadczenia usług, z uwagi jednak na stosowne
    wyłączenie, czynności te nie podlegają opodatkowaniu.
    I tak, w świetle art. 6 pkt 1 ustawy:
      Przepisów ustawy nie stosuje się do transakcji zbycia przedsiębiorstwa lub
      zorganizowanej części przedsiębiorstwa.
    Ustawodawca w ww. przepisie nie zdefiniował, co należy rozumieć pod pojęciem
    „transakcji zbycia”. Uwzględniając zakres przedmiotowy ustawy o podatku od towarów i
    usług, pojęcie to należy rozumieć w sposób zbliżony do pojęcia „dostawy towarów” w
    ujęciu art. 7 ust. 1 ustawy, tzn. „zbycie” obejmuje wszelkie czynności, w ramach których
    następuje przeniesienie prawa do rozporządzania przedmiotem jak właściciel, np.
    sprzedaż, zamianę, darowiznę, nieodpłatne przekazanie, przeniesienie własności w formie
    wkładu niepieniężnego, czyli aportu. Zbycie przedsiębiorstwa lub zorganizowanej części
    przedsiębiorstwa podlega zasadzie swobody umów, a więc może nastąpić na podstawie
    każdej czynności rozporządzającej.
    Jak podkreśla się w orzecznictwie sądów administracyjnych, przedsiębiorstwo w
    rozumieniu art. 6 pkt 1 ustawy, oznacza każdy zespół składników służących do realizacji
    określonych zadań gospodarczych, jeżeli jest wystarczający do prowadzenia przez
    nabywcę w oparciu o przekazane składniki majątkowe w sposób trwały samodzielnej
    działalności gospodarczej.
    Zatem okolicznością determinującą możliwość uznania określonego zespołu składników
    materialnych i niematerialnych za przedsiębiorstwo jest takie ich zorganizowanie, aby
    zespół ten mógł służyć do prowadzenia określonego rodzaju działalności gospodarczej.
    Składniki te nie mogą stanowić przypadkowego zbioru, lecz muszą pozostawać w ścisłych
    zależnościach funkcjonalnych. Składniki materialne i niematerialne wchodzące w skład
    przedsiębiorstwa, powinny pozostać ze sobą we wzajemnych relacjach w ten sposób, że
    można mówić o nich jako o zespole, a nie zbiorze pewnych elementów. Chodzi o
    funkcjonalny i organizacyjny związek między nabytymi składnikami majątkowymi i
    niemajątkowymi, decydujący o samodzielnej realizacji celów gospodarczych.
    Podkreślenia wymaga, że ze względu na szczególny charakter przepisu art. 6 pkt 1 ustawy,
    winien on być interpretowany ściśle, co oznacza, że ma zastosowanie wyłącznie w
    przypadku zbycia (a zatem wszelkich czynności, w ramach których następuje przeniesienie
    prawa do rozporządzania towarami jak właściciel) przedsiębiorstwa (w rozumieniu
    Kodeksu cywilnego) lub zorganizowanej jego części, zdefiniowanej w art. 2 pkt 27e ustawy.
    Zaznaczyć należy, że przepisy ustawy o podatku od towarów i usług oraz przepisy
    wykonawcze do niej nie definiują pojęcia „przedsiębiorstwo”, należy więc odwołać się
    odpowiednio do przepisów ustawy z 23 kwietnia 1964 r. – Kodeks cywilny (t. j. Dz. U. z
    2024 r. poz. 1061 ze zm.), zwanej dalej Kodeksem cywilnym.
            1Zgodnie z art. 55 Kodeksu cywilnego:
      Przedsiębiorstwo jest zorganizowanym zespołem składników niematerialnych i
      materialnych przeznaczonym do prowadzenia działalności gospodarczej. Obejmuje
      ono w szczególności:
      1) oznaczenie indywidualizujące przedsiębiorstwo lub jego wyodrębnione części
        (nazwa przedsiębiorstwa);
      2) własność nieruchomości lub ruchomości, w tym urządzeń, materiałów, towarów i
        wyrobów, oraz inne prawa rzeczowe do nieruchomości lub ruchomości;

      3) prawa wynikające z umów najmu i dzierżawy nieruchomości lub ruchomości oraz
        prawa do korzystania z nieruchomości lub ruchomości wynikające z innych
        stosunków prawnych;
      4) wierzytelności, prawa z papierów wartościowych i środki pieniężne;
      5) koncesje, licencje i zezwolenia;
      6) patenty i inne prawa własności przemysłowej;
      7) majątkowe prawa autorskie i majątkowe prawa pokrewne;
      8) tajemnice przedsiębiorstwa;
      9) księgi i dokumenty związane z prowadzeniem działalności gospodarczej.
    Przedsiębiorstwo, jako przedmiot zbycia, musi stanowić całość pod względem
    organizacyjnym i funkcjonalnym, co oznacza, że najistotniejsze dla przedmiotowego
    zagadnienia jest ustalenie, czy zbywany majątek stanowi na tyle zorganizowany kompleks
    praw, obowiązków i rzeczy, że zdolny jest do realizacji zadań gospodarczych
    przypisywanych przedsiębiorstwu.
            2W myśl art. 55 Kodeksu cywilnego:
      Czynność prawna mająca za przedmiot przedsiębiorstwo obejmuje wszystko, co
      wchodzi w skład przedsiębiorstwa, chyba że co innego wynika z treści czynności
      prawnej albo z przepisów szczególnych.
    Zatem składniki materialne i niematerialne, wchodzące w skład przedsiębiorstwa,
    powinny pozostawać ze sobą we wzajemnych relacjach w ten sposób, że można mówić o
    nich jako o zespole, a nie zbiorze pewnych elementów. Istotne jest, aby w zbywanym
    przedsiębiorstwie zachowane zostały funkcjonalne związki pomiędzy poszczególnymi
    składnikami, tak żeby masa mogła posłużyć kontynuowaniu określonej działalności
                                          1gospodarczej zbywcy. Sformułowanie zawarte w zacytowanym art. 55 Kodeksu cywilnego
    „obejmuje ono w szczególności”, pozwala uznać, że definicja wymienia tylko przykładowe
    elementy przedsiębiorstwa. W rezultacie, przedsiębiorstwo może obejmować także inne,
    niewymienione w tym przepisie składniki, jak również może składać się z niektórych tylko
                          1elementów wyliczenia zawartego w art. 55 Kodeksu cywilnego.
                              1W świetle powyższego, posłużenie się w art. 55 Kodeksu cywilnego zwrotem
                                    2niedookreślonym „w szczególności” oraz w związku z art. 55 Kodeksu cywilnego,
    ustawodawca przesądził, że dla istnienia przedsiębiorstwa nie jest istotne występowanie
    wszystkich wymienionych w nim elementów, a nadto, że fakt ich istnienia nie przesądza o
    uznaniu danego zespołu składników za przedsiębiorstwo. Katalog składników tworzących
    przedsiębiorstwo ma bowiem charakter otwarty. Stanowisko takie aprobują sądy
    administracyjne, wskazując, że „przedsiębiorstwo obejmuje każdy zespół składników
    materialnych i niematerialnych służących do realizacji określonych zadań gospodarczych”
    (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 maja 2012 r., sygn. akt I FSK 1223
    /11) oraz że „dla zbycia przedsiębiorstwa konieczne jest przeniesienie na nabywcę
    minimum środków pozwalających na kontynuowanie realizowanej uprzednio w tym
    przedsiębiorstwie działalności gospodarczej (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z
    dnia 26 czerwca 2008 r., sygn. akt I FSK 688/07).
    Zatem, strony danej transakcji mogą niektóre składniki przedsiębiorstwa wyłączyć z treści
    czynności dotyczącej takiego przedsiębiorstwa. Zakres tej swobody ograniczony jest
    jednak zachowaniem istoty przedsiębiorstwa. Przedmiotem czynności prawnej powinny
    być przynajmniej te składniki przedsiębiorstwa, które decydują o możliwości spełniania
    przez nie swojej funkcji.

                              1Jeżeli zatem warunki, o których mowa w art. 55 Kodeksu cywilnego zostaną spełnione, to
    zbycie takiego przedsiębiorstwa do innego podmiotu, nie będzie podlegało przepisom
    ustawy.
    Według art. 2 pkt 27e ustawy:
      Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o zorganizowanej części przedsiębiorstwa –
      rozumie się przez to organizacyjnie i finansowo wyodrębniony w istniejącym
      przedsiębiorstwie zespół składników materialnych i niematerialnych, w tym
      zobowiązania, przeznaczonych do realizacji określonych zadań gospodarczych, który
      zarazem mógłby stanowić niezależne przedsiębiorstwo samodzielnie realizujące te
      zadania.
    Podstawowym wymogiem wynikającym z powyższego przepisu jest więc to, aby
    zorganizowana część przedsiębiorstwa stanowiła zespół składników materialnych i
    niematerialnych (w tym zobowiązań). Kolejnym warunkiem jest wydzielenie tego zespołu
    w istniejącym przedsiębiorstwie. Wydzielenie to ma zachodzić na trzech płaszczyznach:
    organizacyjnej, finansowej i funkcjonalnej (przeznaczenie do realizacji określonych zadań
    gospodarczych). Elementami zespołu składników materialnych i niematerialnych,
    stanowiących zorganizowaną część przedsiębiorstwa, powinny być w szczególności aktywa
    trwałe, obrotowe, a także czynnik ludzki, czyli kadra pracownicza.
    Przy ocenie, czy składniki zbywanego majątku powinny być uznane za przedsiębiorstwo, o
    którym mowa w art. 6 pkt 1 ustawy czy też za zorganizowaną część przedsiębiorstwa w
    rozumieniu art. 2 pkt 27e ustawy, należy uwzględnić następujące okoliczności:
    · zamiar kontynuowania przez nabywcę działalności prowadzonej dotychczas przez
      zbywcę przy pomocy składników majątkowych będących przedmiotem transakcji oraz
    · faktyczną możliwość kontynuowania tej działalności w oparciu o składniki będące
      przedmiotem transakcji.
    Przy czym, oceny w ww. zakresie należy dokonać na moment zawarcia transakcji.
    Ponadto – jak wynika z orzecznictwa Trybunału Sprawiedliwości – dokonywana ocena
    powinna uwzględniać charakter prowadzonej przez podatnika działalności, a stwierdzenie,
    czy nastąpiło przekazanie przedsiębiorstwa lub jego samodzielnej części wymaga, aby
    całość przekazanych składników pozwalała na prowadzenie samodzielnej działalności
    gospodarczej.
    Jednocześnie, każdorazowo należy dokonać całościowej oceny okoliczności faktycznych
    charakteryzujących daną transakcję. Każdy przypadek należy bowiem oceniać
    indywidualnie, uwzględniając przede wszystkim profil i specyfikę działalności danego
    podatnika.
    W wyroku z 11 kwietnia 2019 sygn. akt II FSK 79/17, który choć dotyczył ustaleń w zakresie
    podatku dochodowego od osób prawnych, NSA przedstawił wskazówki, co należy
    rozumieć jako zorganizowaną część przedsiębiorstwa. Należy zaznaczyć, że definicja tego
    pojęcia jest identyczna w dwóch podatkach (podatku VAT i podatku dochodowym od osób
    prawnych). I, tak:
    1) w przypadku wyodrębnienia organizacyjnego należy mieć m.in. na uwadze, czy
      zorganizowana część przedsiębiorstwa występuje w strukturze podatnika w sposób, w
      który pozwoli samodzielnie realizować określone zadania gospodarcze;
    2) wyodrębnienie finansowe oznacza możliwość prawidłowego przyporządkowania do tej
      zorganizowanej części przychodów i kosztów oraz należności i zobowiązań. Ponadto,
      wymagane jest, aby zorganizowana część przedsiębiorstwa mogła stanowić
      potencjalnie niezależne przedsiębiorstwo samodzielnie realizujące zadania
      gospodarcze, których realizacji służy w istniejącym przedsiębiorstwie.

    3) wyodrębnienie funkcjonalne należy rozumieć jako przeznaczenie do realizacji
      określonych zadań gospodarczych. Zorganizowana część przedsiębiorstwa powinna
      stanowić funkcjonalnie odrębną całość - obejmować elementy niezbędne do
      samodzielnego prowadzenia działań gospodarczych, którym służy w strukturze
      przedsiębiorstwa. (...) Składniki majątkowe materialne i niematerialne, wchodzące w
      skład zorganizowanej części przedsiębiorstwa, powinny zatem umożliwić podjęcie
      działalności gospodarczej w ramach odrębnego samodzielnego przedsiębiorstwa. Przy
      ocenie wyodrębnienia określonych składników majątkowych pod uwagę należy brać
      sytuację istniejącą w podmiocie wnoszącym wkład, w którym winny one stanowić
      pewną całość.
    Ponadto wymagane jest, aby zorganizowana część przedsiębiorstwa mogła stanowić
    potencjalnie niezależne przedsiębiorstwo samodzielnie realizujące zadania gospodarcze,
    których realizacji służy w istniejącym przedsiębiorstwie. Powyższe oznacza, że przez
    zorganizowaną część przedsiębiorstwa można rozumieć wyłącznie tę część
    przedsiębiorstwa, która jest przede wszystkim wyodrębniona organizacyjnie, ale także
    posiada wewnętrzną samodzielność finansową.
    Zatem, aby w rozumieniu przepisów podatkowych, określony zespół składników
    majątkowych mógł zostać zakwalifikowany jako zorganizowana część przedsiębiorstwa,
    nie jest wystarczające jakiekolwiek zorganizowanie masy majątkowej, ale musi się ona
    odznaczać pełną odrębnością niezbędną do samodzielnego funkcjonowania w obrocie
    gospodarczym.
    Zorganizowaną część przedsiębiorstwa tworzą więc składniki, będące we wzajemnych
    relacjach, takich, by można było mówić o nich jako o zespole, a nie o zbiorze
    przypadkowych elementów, których jedyną cechą wspólną jest własność jednego
    podmiotu gospodarczego.
    Podsumowując, na gruncie ustawy mamy do czynienia ze zorganizowaną częścią
    przedsiębiorstwa, jeżeli spełnione są łącznie następujące przesłanki:
    · istnieje zespół składników materialnych i niematerialnych, w tym zobowiązania;
    · zespół ten jest organizacyjnie i finansowo wyodrębniony w istniejącym
      przedsiębiorstwie;
    · składniki te przeznaczone są do realizacji określonych zadań gospodarczych;
    · zespół tych składników mógłby stanowić niezależne przedsiębiorstwo samodzielnie
      realizujące ww. zadania gospodarcze.
    Brak zaistnienia którejkolwiek z omawianych powyżej przesłanek wyklucza uznanie
    zespołu składników majątkowych przedsiębiorstwa za jego zorganizowaną część w
    rozumieniu art. 2 pkt 27e ustawy.
    W zakresie braku obowiązku opodatkowania czynności zbycia przedsiębiorstwa lub jego
    zorganizowanej części wypowiedział się Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej w
    wyroku z 27 listopada 2003 r. sprawa C-497/01, Zita Modes Sarl, w którym stwierdził, że
    celem ww. opcji jest uproszczenie rozliczeń związanych z przeniesieniem majątku
    przedsiębiorstwa lub jego części, bądź wniesieniem ich aportem. W wyroku tym przyjęto,
    że jeżeli państwo członkowskie wprowadziło do swojego systemu VAT opcję zawartą w
    pierwszym zdaniu art. 5 ust. 8 Szóstej Dyrektywy uznając, że w przypadku wydania całości
    majątku nie ma miejsca dostawa towarów w rozumieniu regulacji VAT, to zasada ta ma
    zastosowanie – nie wyłączając możliwości ograniczenia jej stosowania do okoliczności
    zawartych w zdaniu drugim tego samego paragrafu – do każdego wydania
    przedsiębiorstwa lub samodzielnej części przedsiębiorstwa, włączając składniki materialne
    i niematerialne, które łącznie stanowią przedsiębiorstwo lub część przedsiębiorstwa,
    mogącego samodzielnie prowadzić działalność gospodarczą. Nabywca musi jednak
    wyrazić zamiar dalszego prowadzenia nabytego przedsiębiorstwa lub jego części, a nie

    jego bezpośredniej likwidacji i sprzedaży zapasów. TSUE wskazał, że biorąc pod uwagę cel
    dyrektywy, pojęcia w niej użyte powinny być interpretowane w sposób jednolity i
    niezależny (autonomiczny), uwzględniając kontekst i cel regulacji. W wyroku tym,
    dokonując wykładni funkcjonalnej art. 5 ust. 8 Szóstej Dyrektywy, TSUE uznał, że celem
    wyłączenia zbycia przedsiębiorstwa z opodatkowania jest zapewnienie neutralności
    podatkowej takiej czynności, która obciążając stronę istotnym zobowiązaniem
    podatkowym i tak rodziłaby prawo do odliczenia lub zwrotu podatku naliczonego.
    Trybunał podkreślił, że przeniesienie, o jakim mowa w art. 19 Dyrektywy 2006/112/WE,
    dotyczy między innymi części przedsiębiorstwa, a istotne znaczenie ma funkcjonalne
    powiązanie składników majątkowych umożliwiające realizację określonego zadania
    gospodarczego.
    Natomiast, w wyroku C-444/10 z 10 listopada 2011 r. TSUE wywiódł, że jeżeli działalność
    gospodarcza tego nie wymaga, przedmiotem zbycia nie muszą być wszystkie składniki z
    nią związane, aby czynność ta wyłączona była z opodatkowania na podstawie art. 5 ust. 8
    Szóstej Dyrektywy.
    O tym, czy nastąpiło zorganizowanej części przedsiębiorstwa decydują każdorazowo
    okoliczności faktyczne związane z konkretną transakcją. Podatnik obowiązany jest do
    prawidłowego określenia przedmiotu opodatkowania, co wiąże się z koniecznością
    prawidłowego zdefiniowania dokonywanej czynności.
    Z opisu sprawy wynika, że prowadzi Pan jednoosobową działalność gospodarczą oraz jest
    Pan czynnym podatnikiem VAT. Zajmuje się Pan świadczeniem usług budowlanych,
    rozbiórkowych oraz wynajmem sprzętu budowlanego. W ramach prowadzonej
    działalności na przestrzeni lat zgromadził Pan obszerny park maszynowy, samochodowy i
    personel niezbędny do realizacji prac budowlanych oraz zapasy w postaci towarów do
    sprzedaży, know-how w zakresie świadczenia usług budowlanych, zrealizował Pan szereg
    inwestycji budowlanych. W ramach prowadzonej działalności gospodarczej wykorzystuje
    Pan składniki materialne i niematerialne w postaci:
    1) środków trwałych i wyposażenia;
    2) wartości niematerialnych i prawnych;
    3) zapasów towarów i innych produktów niezbędnych do prowadzonej działalności
      budowlanej;
    4) środków pieniężnych;
    5) należności i zobowiązań wynikających z umów zawartych z kontrahentami;
    6) personelu zatrudnionego na podstawie umowy o pracę, umowę zlecenia, umowy o
      współpracę;
    7) krótko-i długoterminowe umowy finansowe – np. umowy leasingu;
    8) krótko-i długoterminowe umowy o współpracy;
    9) know-how związany z działalnością budowlaną;
    10) prowadzi księgi rachunkowe.
    W chwili obecnej rozwija Pan również działalność handlową sprzedaży materiałów
    budowlanych (hurtownia materiałów budowlanych). Zamierza Pan dokonać aportu
    zespołu składników materialnych i niematerialnych składających się na działalność
    budowlaną. Na moment aportu przedmiot transakcji (działalność budowlana) będzie
    wyodrębniony na płaszczyźnie organizacyjnej, finansowej i funkcjonalnej. Wyodrębnienie
    organizacyjne nastąpi w drodze pisemnego rozplanowania organizacyjnego szczegółowo
    określającego przedmiot kontynuowanej przez nabywcę działalności, zakres prowadzonej
    działalności i strukturę działalności. Dla działalności budowlanej mającej być przedmiotem
    aportu zostanie przypisany: personel i współpracownicy, wydzielony zostanie również
    zespół składników materialnych i niematerialnych (tak, aby mógł stanowić niezależne

    przedsiębiorstwo, tj. w szczególności park maszynowy, samochody osobowe i ciężarowe,
    przyczepy, umowy, należności i zobowiązania, konta bankowe, księgowania na kontach
    księgowych itd.). Będzie miał Pan zatem możliwość ustalenia przychodów, kosztów,
    należności i zobowiązań każdego z rodzajów działalności wraz z określeniem ich wyników
    finansowych (tj. sporządzanie odrębnych rachunków zysków i strat oraz bilansów).
    Wyodrębnione przez Pana rodzaje działalności będą posiadały finansową samodzielność,
    która pozwoli im w pełni samodzielnie funkcjonować w obrocie gospodarczym. Wyodrębni
    Pan rozliczenia finansowe z klientami (i kontrahentami), rozliczenia ze
    współpracownikami, wynagrodzenia, płace na rzecz pracowników i zleceniobiorców
    wykonujących czynności w zakresie usług budowlanych, koszty, przychody i zysk
    finansowy. Wyodrębnienie funkcjonalne z całego przedsiębiorstwa, nastąpi poprzez
    wyodrębnienie działalności budowlanej w taki sposób, że zespół wyodrębnionych
    składników materialnych i niematerialnych będzie w stanie funkcjonować jako
    samodzielna jednostka na rynku w zakresie świadczenia usług budowlanych. Na to
    wyodrębnienie funkcjonalne składać się będzie wyspecjalizowany personel, park
    maszynowy w tym do robót ciężkich, park samochodowy (zarówno samochody osobowe
    jak i ciężarowe, przyczepy), kontrakty, księgowania na kontach księgowych. Na spółkę
    komandytową jako nabywcę przeniesione zostaną składniki materialne i niematerialne, tj.
    w szczególności:
    1) część środków trwałych i wyposażenia (samochody osobowe i ciężarowe, koparki,
      przyczepy, walce, kruszarki, walce, sortowniki, stabilizatory gruntu, ładowarki,
      zagęszczarki, przecinarki, młoty, myjnie ciśnieniowe);
    2) część wartości niematerialnych i prawnych (oprogramowanie, prawa autorskie do
      opublikowanych treści, baza klientów, baza mailingowa);
    3) zapasy towarów niezbędnych do prowadzonej działalności budowlanej;
    4) środki pieniężne (częściowo);
    5) część personelu zatrudnionego na podstawie umowy o pracę, umowę zlecenia, umowy
      o współpracę – w zakresie niezbędnych do realizacji kontraktów budowlanych;
    6) część krótko-i długoterminowych umów finansowych – np. umowy leasingu (nastąpi
      cesja leasingów)
    7) część krótko-i długoterminowych umów o współpracy; które wiążą się z usługami
      budowlanymi także prawa i obowiązki z umów, w tym w szczególności:
    8) umowy, na podstawie których realizuje Pan długoterminowe i krótkoterminowe
      kontrakty (np. umowy na usługi budowlane), a także wierzytelności – należności
      pieniężne związane z przenoszonym majątkiem przypisanym do działalności
      budowlanej;
    9) polisy ubezpieczeniowe;
    10) umowy licencyjne dot. korzystania z oprogramowania komputerowego;
    11) zobowiązania.
    Nie będą stanowiły przedmiotu aportu nieruchomości niezabudowane oraz zabudowane
    oraz część ruchomości (samochody osobowe, ciężarowe, przyczepy), cześć sprzętu
    biurowego w postaci komputerów, monitoringu, przy czym nieruchomości niezbędne do
    prowadzenia działalności usług budowlanych będą nabywcy na moment aportu
    wydzierżawione (plac wraz z budynkiem biurowo-socjalnym oraz magazynami). Nie będzie
    stanowiła przedmiotu aportu również licencja transportowa na transport pojazdów
    ciężarowych, przy czym spółka komandytowa na moment aportu będzie dzierżawiła
    pojazdy do czasu uzyskania licencji transportowej. Komplementariusz w spółce
    komandytowej posiada uprawienie w postaci certyfikatu kompetencji zawodowych
    niezbędny do uzyskania takiej licencji transportowej. Po dokonaniu aportu tej części
    działalności osoby fizycznej spółka komandytowa będzie miała faktyczną i prawną

    możliwość kontynuowania działalności polegającej na świadczeniu usług budowlanych.
    Nabywca, tj. spółka komandytowa będzie kontynuowała działalność w oparciu o zespół
    składników majątkowych i niemajątkowych stanowiących jej przedmiot.
    Wyodrębnienie organizacyjne, funkcjonalne i finansowe nastąpi przed przeniesieniem
    składników materialnych i niematerialnych przedmiotu transakcji do spółki komandytowej
    – działalność będzie wydzielona. Brak przekazania części składników materialnych i
    niematerialnych nie będzie miało żadnego wpływu na prowadzenie działalności nabywcy.
    Zespół przeniesionych składników materialnych i niematerialnych będzie na tyle
    kompletny, że pozwoli nabywcy na prowadzenie działalności w chwili otrzymania aportu.
    Natomiast, część ruchomości nie zostanie przeniesiona, albowiem są to już dość stare
    ruchomości, które nie są obecnie używane (ze względu na wyeksploatowanie, upływ
    czasu, postarzenie technologii – w przypadku sprzętu komputerowego). W działalności
    zostały zakupione nowe samochody ciężarowe, nowe samochody osobowe i sprzęt
    (komputerowy, biurowy), które będą przedmiotem aportu. Natomiast monitoring jest
    elementem wyposażenia placu na którym znajduje się hurtownia materiałów
    budowlanych, ale ta ruchomość nie stanowi żadnego istotnego elementu do prowadzenia
    działalności przez nabywcę aportu. Dla prowadzenia działalności nabywcy związanej ze
    świadczeniem usług budowlanych, nie będzie miało znaczenia przeniesienie
    nieruchomości. Prowadzenie działalności w zakresie świadczenia usług budowlanych
    możliwe jest bez posiadania prawa własności nieruchomości. Nabywca będzie posiadał
    tytuł prawny do nieruchomości na moment aportu, tj. będzie najemcą lokalu użytkowego
    (biurowca), zakładu produkcyjnego i placu składowego. Co do ruchomości w postaci
    komputerów – są to stare sprzęty, już nieużywane ze względu na upływ czasu i stosowanie
    obecnie nowych technologii. Nie są one potrzebne do prowadzenia usług budowlanych.
    Monitoring – jako wyposażenie placu, gdzie znajduje się hurtowania, pozostaje poza
    transakcją aportu. Te składniki w żaden sposób nie wpłyną na możliwość kontynuacji
    działalności przez nabywcę. Licencja transportowa nie będzie przedmiotem aportu,
    albowiem jest ona przynależna do konkretnego przedsiębiorstwa. W momencie, w którym
    spółka komandytowa stanie się posiadaczem choćby jednego samochodu ciężarowego
    (auto powyżej 3,5 tony), wówczas będzie wspólnik mógł wystąpić o wydanie ww. licencji.
    Brak przeniesienia licencji transportowej, w żaden sposób nie wpłynie na możliwość
    prawną i faktyczną prowadzenia działalności przez nabywcę w zakresie świadczenia usług
    budowlanych zarówno przez spółkę, jak i w ramach nabytych składników majątkowych o
    których mowa w treści wniosku. Nabywca będzie kontynuował działalność w oparciu o
    składniki będące przedmiotem aportu, albowiem ich zespół będzie na tyle kompletny, że
    umożliwi prowadzenie takiej działalności. Nabywca nie będzie zmuszony do nabycia
    kolejnych składników materialnych czy niematerialnych, by prowadzić działalność
    gospodarczą. Nabywca nie będzie podejmował żadnych działań związanych z zawieraniem
    umów (będą kontynuowane) i nie będzie zobowiązany do nabywania kolejnych
    składników majątku, poza nabytymi w formie aportu.
    Pana wątpliwości dotyczą kwestii uznania aportu do spółki komandytowej za transakcję
    zbycia zorganizowanej części przedsiębiorstwa i tym samym niepodlegania
    opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług tej transakcji.
    W analizowanej sprawie planowany jest aport zespołu składników materialnych i
    niematerialnych składających się na działalność budowlaną do spółki komandytowej, z
    których wyłączone zostaną nieruchomości niezabudowane oraz zabudowane oraz część
    ruchomości (samochody osobowe, ciężarowe, przyczepy), część sprzętu biurowego w
    postaci komputerów, monitoringu oraz licencja transportowa na transport pojazdów
    ciężarowych.
    Konieczne jest więc zbadanie, czy wyłączenie w ramach dokonywanej sprzedaży tych
    składników pozwala na przyjęcie, że przedmiotem planowanej transakcji będzie

    zorganizowana część przedsiębiorstwa w rozumieniu art. 6 pkt 1 ustawy. Sam bowiem
    fakt wyłączenia określonych składników z przedsiębiorstwa nie pozbawia automatycznie
    przekazywanego kompleksu majątkowego cech zorganizowanej części przedsiębiorstwa.
    W odniesieniu do wyłączonych składników majątkowych i niemajątkowych należy
    zauważyć, że – jak Pan podkreślił – brak ich przekazania nie będzie miało żadnego wpływu
    na prowadzenie działalności nabywcy. Część z wyłączonych nieruchomości, niezbędna do
    prowadzenia działalności budowlanej będzie nabywcy na moment aportu wydzierżawiona
    (plac wraz z budynkiem biurowo-socjalnym oraz magazynami) – dla prowadzenia
    działalności nabywcy związanej ze świadczeniem usług budowlanych, nie będzie miało
    znaczenia przeniesienie nieruchomości. Prowadzenie działalności budowlanej możliwe
    jest bez posiadania prawa własności nieruchomości. Z kolei część ruchomości nie zostaną
    przekazane, gdyż są to już dość stare ruchomości, które nie są obecnie używane (ze
    względu na wyeksploatowanie, upływ czasu, postarzenie technologii – w przypadku
    sprzętu komputerowego). W działalności zostały zakupione nowe samochody ciężarowe,
    nowe samochody osobowe i sprzęt (komputerowy, biurowy), które będą przedmiotem
    aportu. Natomiast monitoring jest elementem wyposażenia placu na którym znajduje się
    hurtownia materiałów budowlanych, ale ta ruchomość nie stanowi żadnego istotnego
    elementu do prowadzenia działalności przez nabywcę aportu. Z kolei licencja
    transportowa nie będzie przedmiotem aportu, gdyż jest ona przynależna do konkretnego
    przedsiębiorstwa. W momencie, w którym spółka komandytowa stanie się posiadaczem
    choćby jednego samochodu ciężarowego (auto powyżej 3,5 tony), wówczas wspólnik
    będzie mógł wystąpić o wydanie ww. licencji. Brak przeniesienia licencji transportowej, w
    żaden sposób nie wpłynie na możliwość prawną i faktyczną prowadzenia działalności
    przez nabywcę w zakresie świadczenia usług budowlanych zarówno przez spółkę, jak i w
    ramach nabytych składników majątkowych o których mowa w treści wniosku.
    W niniejszej sprawie stwierdzić należy, że mający być przedmiotem aportu do spółki
    komandytowej zespół składników materialnych i niematerialnych, w tym zobowiązania,
    składający się na działalność budowlaną, będzie stanowić zorganizowaną część
    przedsiębiorstwa w rozumieniu art. 2 pkt 27e ustawy, ponieważ przedstawione przez
    Pana okoliczności sprawy wskazują, że ww. zespół składników jest wydzielony w
    istniejącym przedsiębiorstwie na trzech płaszczyznach: organizacyjnej, finansowej i
    funkcjonalnej, jest przeznaczony do realizacji określonych zadań gospodarczych i może
    stanowić niezależne przedsiębiorstwo samodzielnie realizujące te zadania. Jak wynika z
    okoliczności sprawy po dokonaniu planowanego aportu, działalność budowalna
    wykonywana dotychczas przez Pana będzie kontynuowana przez nabywcę w oparciu o
    składniki będące przedmiotem aportu w takim samym zakresie.
    W związku z powyższym, wniesienie w formie aportu do spółki komandytowej ww.
    składników materialnych i niematerialnych składających się na działalność budowlaną
    będzie stanowiło czynność niepodlegającą opodatkowaniu podatkiem VAT stosownie do
    art. 6 pkt 1 ustawy.
    Podsumowując, stwierdzam, że planowany aport do spółki komandytowej stanowić
    będzie transakcję zbycia zorganizowanej przedsiębiorstwa, o której mowa w art. 6 pkt 1
    ustawy w zw. z art. 2 pkt 27e ustawy i tym samym transakcja ta nie będzie podlegała
    opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.
    Tym samym, Pana stanowisko należało uznać za prawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, które Pan przedstawił i stanu prawnego, który
    obowiązuje w dniu wydania interpretacji.
    Należy zauważyć, że zgodnie z art. 14b § 3 ustawy Ordynacja podatkowa:

      Składający wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej obowiązany jest do
      wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia
      przyszłego oraz do przedstawienia własnego stanowiska w sprawie oceny prawnej
      tego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego.
    Jestem ściśle związany przedstawionym we wniosku opisem zdarzenia przyszłego, Pan
    ponosi ryzyko związane z ewentualnym błędnym lub nieprecyzyjnym jego
    przedstawieniem. Zatem, wydając przedmiotową interpretację oparłem się na
    wynikającym z treści wniosku opisie zdarzenia przyszłego. W przypadku, gdy w toku
    postępowania podatkowego, kontroli podatkowej, bądź celno-skarbowej zostanie
    określony odmienny stan sprawy, interpretacja nie wywoła w tym zakresie skutków
    prawnych. Ponadto, w sytuacji zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego w
    opisie sprawy, udzielona odpowiedź traci swoją aktualność.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    · Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy
      z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111).
      Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pana sytuacja będzie zgodna
      (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosuje się Pan do
      interpretacji.
    · Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
      z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    · Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pan prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu
    Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z
    dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.
    U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
    · w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
    · w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP
      (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.