Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0112-KDIL2-1.4011.441.2025.1.MKA
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-06-11
Teza: Zawarcie ugody z bankiem dotyczącej umorzenia kredytu oraz
zwrotu
Słowa kluczowe: banki
kredyt-kredyt bankowy
kredyt-kredyt hipoteczny
kredyt-kredyt mieszkaniowy
ugody
wierzytelność-umorzenie wierzytelności
zaniechanie-zaniechanie poboru podatku
zobowiązanie-umorzenie zobowiązania
zwrot
Zagadnienia: Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Źródła przychodów.-Specyfika źródeł przychodów.-Inne
źródła.
Przepisy: [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 2-art. 10-ust. 1-pkt 9
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 2-art. 20-ust. 1

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

21 kwietnia 2025 r. wpłynął Pana wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej. Treść
    wniosku jest następująca:
    Opis stanu faktycznego
    W dniu 10 stycznia 2006 r. zawarli Państwo (Pan i Pana żona) Umowę Kredytu
    Hipotecznego nr (...) z pierwotnym kredytodawcą (...) SA - obecnie (...) S.A. Kredyt został
    udzielony w walucie referencyjnej CHF, mimo że wnioskowany był w PLN. Celem kredytu
    był zakup działki z rozpoczętą budową domu mieszkalnego oraz dokończenie budowy, a
    więc zaspokojenie własnych potrzeb mieszkaniowych. Kredyt został zabezpieczony
    hipoteką zwykłą w kwocie 124 500 CHF na zabezpieczenie wierzytelności z tytułu kredytu i
    hipoteką kaucyjną do kwoty 6 275 CHF na zabezpieczenie odsetek i innych kosztów.
    Wnioskowali Państwo o 310 000 PLN. Wniosek został przemianowany technicznie przez
    bank do celów przeliczeniowych na wysokość 124 500 CHF. Natomiast na skutek różnic
    kursowych bank po wpisaniu kwoty w CHF w umowie kredytowej wypłacił Państwu 306
    327,98 zł na skutek dopasowania wartości do kursu przeliczeniowego. Z tego kwota 220
    000 zł została wypłacona przez bank na poczet ceny zakupu nieruchomości, a kwota 83
    329,82 zł na poczet wykończenia nabywanej nieruchomości i pobrania w ciężar kredytu
    przez bank opłat na poczet pokrycia kosztów ubezpieczenia spłaty kredytu. Pierwotnie
    umowa została zawarta na 240 miesięcy, aneksowana następnie w ten sposób, że
    wydłużono okres kredytowania do 360 miesięcy. Przez cały okres obsługi kredytu, do 7
    stycznia jako Kredytobiorcy wpłacili Państwo do banku tytułem spłaty kredytu łącznie
    kwotę 503 360,82 zł. Korzystając z usług kancelarii prawnej, upewniwszy się iż kredyt
    posiada niedopuszczalne klauzule wystąpili Państwo do sądu z wnioskiem o zwrot
    nadpłaconej kwoty. Kwotę jaką Państwo nadpłacili ponad kwotę kredytu to 11 513,99 zł
    oraz 101 269,45 CHF. Łącznie kwota sporu wyniosła 626 439,00 zł.
    16 stycznia 2024 r. jako kredytobiorcy złożyli Państwo do Sądu Okręgowego w (...) I
    Wydział Cywilny pozew o ustalenie i zapłatę kwot nienależnych bankowi wraz z wnioskiem
    o zabezpieczenie. 19 stycznia 2024 r. Sąd Okręgowy uwzględnił zawarty w pozwie wniosek
    o zabezpieczenie i wstrzymał płatność rat kredytu. W toku postępowania sądowego (sygn.
    akt (...)) celem rozstrzygnięcia sporu dotyczącego ważności oraz skuteczności umowy lub
    niedozwolonego charakteru jej postanowień, powodowie i pozwany bank zawarli 30
    października 2024 r. przed Sądem Okręgowym w (...) ugodę całkowicie rozliczającą
    zawartą umowę kredytową. W ugodzie strony potwierdziły, że mają wolę całkowitego
    rozliczenia kredytu zgodnie z ugodą. Strony postanowiły, że kwota zadłużenia z tytułu
    umowy kredytowej wynosząca 27 340,58 CHF będzie przeliczona na walutę polską PLN po
    średnim kursie walut obcych ogłaszanym przez NBP ostatniego dnia roboczego
    poprzedzającego dzień zawarcia ugody. Po przewalutowaniu zostanie dokonane
    umorzenie zadłużenia z tytułu kredytu, a nazwa umowy otrzymuje brzmienie : „umowa nr
    (...) kredytu hipotecznego w złotych". Zgodnie z ugodą bank zwolnił kredytobiorców z
    długu (umorzył zadłużenie) w zakresie kwoty 127 057,14 PLN, na którą składa się kwota
    127 057,14 PLN kapitału bieżącego (nie wymagalnego), kwota 0,00 PLN kapitału
    przeterminowanego (wymagalnego), kwota 0,00 PLN odsetek zapadłych niespłaconych
    (wymagalnych), kwota 0,00 PLN odsetek zapadłych podwyższonych (wymagalnych). Jako
    kredytobiorcy oświadczyli Państwo, że to zwolnienie z długu Państwo przyjmują. Strony
    postanowiły, że bank dodatkowo wypłaci kredytobiorcom kwotę 157 000,00 PLN w
    związku z rozliczeniem umowy kredytu na rachunek bankowy kredytobiorcy w terminie
    miesiąca od dnia zawarcia ugody. Strony zrzekły się wzajemnych roszczeń oświadczając,
    że ugoda prowadzi do definitywnego uchylenia sporu dotyczącego ważności umowy, jej

    bezskuteczności lub niedozwolonego charakteru jej postanowień - w brzmieniu sprzed
    zmiany umowy dokonanej ugodą. W związku z tym strony nie będą występować względem
    siebie z takimi roszczeniami, a przyjęte w ugodzie rozwiązania w pełni wyczerpują
    wzajemne rozliczenia stron w tym zakresie. W ugodzie wskazano, że od kwoty zwolnienia z
    długu (umorzenia wierzytelności) z tytułu zadłużenia kredytobiorców wobec banku może
    zostać zaniechany pobór podatku, jeśli kredytobiorca spełnia warunki określone w
    rozporządzeniu Ministra Finansów z 11 marca 2022 r. w sprawie zaniechania poboru
    podatku dochodowego od niektórych dochodów (przychodów) związanych z kredytem
    hipotecznym udzielonym na cele mieszkaniowe (Dz.U. z 2022 r. poz. 592) i złoży
    oświadczenie w tym przedmiocie. Kredytobiorcy/Wnioskodawcy złożyli oświadczenie o
    spełnieniu warunków określonych w ww. rozporządzeniu Ministra Finansów z 11 marca
    2022 r., tj. że:
    - wierzytelność umorzona zgodnie z ugodą wynika z tytułu kredytu mieszkaniowego
      zaciągniętego na realizację jednej inwestycji mieszkaniowej i zabezpieczonego
      hipotecznie, udzielonego przez dniem 15 stycznia 2015 r.;
    - zabezpieczenie w postaci hipoteki ustanowiono na nieruchomości lub udziale w
      nieruchomości lub prawie wieczystego użytkowania gruntu lub udziale w takim
      prawie, lub spółdzielczym własnościowym prawie do lokalu mieszkalnego lub udziale
      w takim prawie, lub prawie do domu jednorodzinnego w spółdzielni mieszkaniowej
      lub udziale w takim prawie,
    - do dnia zawarcia ugody kredytobiorca nie skorzystał z zaniechania poboru podatku od
      kwoty umorzonych wierzytelności z tytułu kredytu mieszkaniowego/kredytów
      mieszkaniowych zabezpieczonego/zabezpieczonych hipotecznie, zaciągniętego na
      realizację innej inwestycji mieszkaniowej niż określona w umowie kredytu będącej
      przedmiotem ugody.
    Podpisane oświadczenie stanowi załącznik do ugody. W ugodzie zapisano, że
    kredytobiorca przyjmuje do wiadomości, że w wyniku zwolnienia z długu (umorzenia) z
    tytułu zadłużenia kredytobiorcy wobec banku i otrzymania kwoty 157 000 PLN powstaje
    przychód podlegający opodatkowaniu, a bank będzie zobowiązany do wypełnienia
    ciążących na nim obowiązków informacyjnych, tj. sporządzenia informacji PIT-11.
    Pytania
    1) Czy Wnioskodawca jest zobowiązany do zapłaty podatku dochodowego od osób
      fizycznych liczonego od kwoty 157 000 zł otrzymanej od banku w wyniku zawarcia
      ugody w związku z rozliczeniem umowy kredytowej (każde z małżonków otrzymało PIT-
      11 na kwotę 78 500 zł)?
    2) Czy w związku z opisanym w stanie faktycznym, zawarciem Ugody i dokonaniem
      Zwrotu, po stronie Kredytobiorców w związku z zawarciem Ugody powstaje przychód
      podatkowy, a tym samym Bank jest zobowiązany do sporządzenia informacji o
      wysokości przychodów (PIT-11) i przesłania jej Klientowi jako podatnikowi oraz
      urzędowi skarbowemu, właściwemu według miejsca zamieszkania Klienta, zgodnie z
      art. 42a ust. 1 ustawy o PIT w związku z art. 20 ust. 1 ustawy o PIT?
    3) Czy kwota umorzenia powstała w wyniku zawarcia ugody objęta jest zaniechaniem
      poboru podatku dochodowego na podstawie ww. rozporządzenia Ministra Finansów ?
    Pana stanowisko w sprawie
    Zdaniem Wnioskodawcy, w związku z opisanym stanem faktycznym zawarcia Ugody i
    dokonaniem Zwrotu, po stronie Kredytobiorcy w związku z zawarciem Ugody nie powstaje
    przychód podatkowy, a tym samym Bank nie był zobowiązany do sporządzenia informacji
    o wysokości przychodów (PIT-11) i przesłania jej Klientowi jako podatnikowi oraz urzędowi
    skarbowemu, właściwemu według miejsca zamieszkania Klienta, zgodnie z art. 42a ust. 1
    ustawy o PIT w związku z art. 20 ust. 1 ustawy o PIT. W związku z czym kwota 78 500 PLN
    (łącznie dla obojga małżonków 157 000 PLN) otrzymana od banku w wyniku zawarcia

    ugody jako rozliczenie umowy kredytu nie stanowi dla Wnioskodawcy przychodu do
    opodatkowania, bowiem nie stanowi przyrostu majątku Wnioskodawcy.
    Zgodnie z treścią art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od
    osób fizycznych (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 163 ze zm.), opodatkowaniu podatkiem
    dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z wyjątkiem dochodów
    wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od których na podstawie przepisów
    Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku. W myśl art. 9 ust. 1a ww. ustawy,
    jeżeli podatnik uzyskuje dochody z więcej niż jednego źródła, przedmiotem
    opodatkowania w danym roku podatkowym jest, z zastrzeżeniem art. 25e, art. 29-30cb,
    art. 30da-30dh, art. 30e-30g, art. 30j-30p oraz art. 44 ust. 7e i 7f, suma dochodów ze
    wszystkich źródeł przychodów.
    Stosownie do art. 9 ust. 2 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, dochodem
    ze źródła przychodów, jeżeli przepisy art. 23o, art. 23u, art. 24-24b, art. 24c, art. 24e, art.
    30ca, art. 30da oraz art. 30f nie stanowią inaczej, jest nadwyżka sumy przychodów z tego
    źródła nad kosztami ich uzyskania osiągnięta w roku podatkowym. Jeżeli koszty uzyskania
    przekraczają sumę przychodów, różnica jest stratą ze źródła przychodów.
    Jak stanowi art. 11 ust. 1 ww. ustawy, przychodami, z zastrzeżeniem art. 14-15, art. 17 ust.
    1 pkt 6, 9, 10 w zakresie realizacji praw wynikających z pochodnych instrumentów
    finansowych, pkt 11, art. 19, art. 25b, art. 30ca, art. 30da i art. 30f, są otrzymane lub
    postawione do dyspozycji podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i wartości
    pieniężne oraz wartość otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych
    świadczeń.
    Z przedstawionych przepisów wynika, że opodatkowaniu podatkiem dochodowym od
    osób fizycznych podlega - co do zasady - każdy dochód osiągnięty przez osobę fizyczną.
    Zgodnie natomiast z definicją dochodu jest nim nadwyżka przychodów ze źródła nad
    kosztami jego uzyskania. Pojęciem pierwotnym dla dochodu jest więc pojęcie przychodu.
    Ten z kolei definiowany jest przez ustawodawcę, czemu dał wyraz w art. 11 ust. 1 ww.
    ustawy, jako otrzymane lub postawione do dyspozycji podatnika w roku kalendarzowym
    pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość otrzymanych świadczeń w naturze i innych
    nieodpłatnych świadczeń. Niemniej jednak z definicji tej wywieść można również, że za
    przychody podatkowe mogą być uznane tylko takie świadczenia, które są określonym
    przyrostem majątkowym (zarówno zwiększającym aktywa, jak i zmniejszającym pasywa) o
    charakterze definitywnym, niemające charakteru zwrotnego.
    O uzyskaniu przychodu w rozumieniu ustawy o podatku dochodowym do osób fizycznych
    można więc mówić w każdej sytuacji gdy podatnik - czy to na skutek otrzymania
    określonych wartości majątkowych (środków pieniężnych, świadczeń w naturze czy też
    innych nieodpłatnych świadczeń), czy też gdy na skutek określonego zdarzenia
    powodującego zmniejszenie jego zobowiązań wobec innych podmiotów - uzyskuje
    określone przysporzenie majątkowe. Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych
    wyraźnie rozróżnia źródła przychodów oraz sposób opodatkowania dochodów z
    poszczególnych źródeł.
    Stosownie do przepisów tej ustawy odrębnym źródłem przychodów są określone w art. 10
    ust. 1 pkt 9 - inne źródła. W myśl art. 20 ust. 1 ww. ustawy, za przychody z innych źródeł, o
    których mowa w art. 10 ust. 1 pkt 9, uważa się w szczególności: kwoty wypłacone po
    śmierci członka otwartego funduszu emerytalnego wskazanej przez niego osobie lub
    członkowi jego najbliższej rodziny, w rozumieniu przepisów o organizacji i funkcjonowaniu
    funduszy emerytalnych, kwoty uzyskane z tytułu zwrotu z indywidualnego konta
    zabezpieczenia emerytalnego oraz wypłaty z indywidualnego konta zabezpieczenia
    emerytalnego, w tym także dokonane na rzecz osoby uprawnionej na wypadek śmierci
    oszczędzającego, zasiłki pieniężne z ubezpieczenia społecznego, alimenty, stypendia,
    świadczenia otrzymane z tytułu umowy o pomocy przy zbiorach, dotacje (subwencje) inne
    niż wymienione w art. 14, dopłaty, nagrody i inne nieodpłatne świadczenia nienależące do
    przychodów określonych w art. 12-14 i art. 17. Użycie w powyższym przepisie

    sformułowania „w szczególności", wskazuje, że definicja przychodów z innych źródeł ma
    charakter otwarty i nie ma przeszkód, aby do tej kategorii zaliczyć również przychody inne
    niż wymienione wprost w przepisie art. 20 ust. 1 ustawy. O przychodzie podatkowym z
    innych źródeł będziemy mówić w każdym przypadku, kiedy u podatnika wystąpią realne
    korzyści majątkowe. Powyższe stanowisko potwierdzają sądy administracyjne oraz organy
    podatkowe.
    Przykładowo:
    - Naczelny Sąd Administracyjny (dalej: „NSA”) w wyroku z 29 listopada 2019 r., sygn. akt II
      FSK 799/18 stwierdził, że: „Mimo, że nie wynika to wprost z brzmienia przepisu art. 11
      ust. 1 u.p.d.o.f., za przychody podatkowe mogą być uznane tylko takie świadczenia,
      które nie mają charakteru zwrotnego. Przychód jest bowiem w istocie określonym
      przyrostem majątkowym, a zatem jego otrzymanie musi mieć charakter definitywny.”
    - Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej (dalej: „KIS”) w interpretacji indywidualnej z 3
      marca 2022 r., sygn. 0113-KDIPT2-1.4011.905.2021.5.MAP wskazał, że:
      „Opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych podlega zatem dochód
      uzyskiwany w wyniku określonych czynności faktycznych i prawnych, w następstwie
      których mamy do czynienia z przyrostem mienia, osiągniętym przysporzeniem
      majątkowym mającym konkretny wymiar finansowy. (...). Wobec tego do przychodów
      podlegających opodatkowaniu podatkiem dochodowym nie zalicza się kwot
      uzyskanych z tytułu różnego rodzaju zwrotów nakładów własnych poczynionych za
      inny podmiot (...)."
    - Dyrektor KIS w interpretacji indywidualnej z 1 sierpnia 2022 r., sygn. 0114 KDIP2-
      2.4011.492.2022.2.IN zwrócił uwagę, że: „Przychód podatkowy jest w istocie
      określonym przyrostem majątkowym i jego otrzymanie musi mieć charakter
      definitywny. O zaliczeniu danego przysporzenia majątkowego do przychodów danej
      osoby decyduje definitywny charakter tego przysporzenia w tym sensie, że w sposób
      ostateczny faktycznie powiększa ono aktywa podatnika, którymi może on
      rozporządzać. Za przychody podatkowe mogą być uznane tylko takie świadczenia,
      które nie mają charakteru zwrotnego.”
    Powyższe potwierdza, iż pomimo tego, że w literalnym brzmieniu art. 11 ust. 1 ustawy o
    PIT wskazuje, że przychodem są wszelkie pieniądze i wartości pieniężne otrzymane przez
    podatnika, nie każda otrzymana przez podatnika kwota generuje powstanie po jego
    stronie przychodu podatkowego dla celów PIT. W szczególności, do powstania przychodu
    skutkującego realnym przysporzeniem majątkowym nie dochodzi w przypadku zwrotu
    wydatków na rzecz podatnika. W takiej sytuacji, koszty w pierwszej kolejności są
    ponoszone (finansowane) z własnych środków podatnika, a następnie są mu zwracane, w
    konsekwencji czego po stronie podatnika nie powstaje przysporzenie majątkowe a jedynie
    „wyrównanie” wcześniejszego uszczuplenia w jego majątku. O braku przysporzenia
    majątkowego w takich sytuacjach wypowiadały się sądy administracyjne, w tym:
    - NSA w wyroku z 31 sierpnia 2017 r., sygn. akt II FSK 2253/15, w którym Sąd stwierdził,
      że: „Opodatkowaniu podlega wyłącznie definitywne przysporzenie (art. 1, art. 9 ust. 1 i
      2 u.p.d.o.f.), a w przypadku zwrotu już poniesionego wydatku nie dochodzi do
      zwiększenia aktywów (podatnik odzyskuje aktywa, które wcześniej posiadał). Nie ma
      więc przedmiotu opodatkowania.”;
    - Wojewódzki Sąd Administracyjny (dalej: „WSA”) w Gdańsku w wyroku z 29 stycznia 2020
      r., sygn. akt I SA/Gd 1681/19, w którym Sąd stwierdził, że: „Przedmiotem
      opodatkowania podatkiem dochodowym ma być - co do zasady - dochód (art. 9 u.p.d.
      o.f.), nie zaś jakikolwiek strumień pieniądza, który płynie w kierunku podatnika.
      Opodatkowaniu podlega wyłącznie definitywne przysporzenie (art. 1, art. 9 ust. 1 i 2 u.
      p.d.o.f.), a w przypadku zwrotu już poniesionego wydatku nie dochodzi do zwiększenia
      aktywów (podatnik odzyskuje aktywa, które wcześniej posiadał). Nie ma więc
      przedmiotu opodatkowania."

    Takie stanowisko zajął również WSA w Poznaniu w wyroku z 27 czerwca 2019 r., sygn. akt I
    SA/Po 336/19.
    Reasumując powyższe rozważania, nie każdy strumień środków pieniężnych płynących w
    kierunku podatnika powinien być rozpatrywany jako zdarzenie skutkujące osiągnięciem
    przychodu podatkowego dla celów PIT. Przychód w rozumieniu ustawy o PIT jest
    określonym - realnym i wymiernym - przyrostem majątkowym, którego powstanie musi
    mieć charakter definitywny. Brak powstania przychodu po stronie Kredytobiorców w
    związku z dokonaniem Zwrotu. Otrzymanie kredytu i jego spłata na warunkach
    przewidzianych w umowie kredytowej są obojętne podatkowo. Przychód po stronie
    kredytobiorcy pojawia się w przypadku, kiedy dochodzi do umorzenia kredytu, jego części
    lub odsetek. Wtedy bowiem kredytobiorca osiąga konkretne przysporzenie majątkowe
    (przychód w rozumieniu ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych).
    Stosownie natomiast do treści art. 917 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (t.
    j. Dz.U. z 2024 r. poz. 1061), przez ugodę strony czynią sobie wzajemne ustępstwa w
    zakresie istniejącego między nimi stosunku prawnego w tym celu, aby uchylić niepewność
    co do roszczeń wynikających z tego stosunku lub zapewnić ich wykonanie albo by uchylić
    spór istniejący lub mogący powstać. Otrzymanie kwoty rozliczenia w ramach
    przysługującego Wnioskodawcy od Banku roszczenia w związku z zawarciem przez
    Wnioskodawcy Ugody z Bankiem, nie spowodowało po stronie Wnioskodawcy
    dodatkowego przysporzenia majątkowego. De facto był to zwrot nadpłaty jako
    świadczenia nienależnego wpłaconego wcześniej przez Wnioskodawcę na rzecz banku.
    Wnioskodawca otrzymał niejako ekwiwalent części środków pieniężnych, które wcześniej
    przekazał bankowi w ramach spłat rat kapitałowo-odsetkowych od otrzymanego kredytu.
    Wypłata ta jest neutralna podatkowo.
    Stanowisko Wnioskodawcy znajduje potwierdzenie w interpretacjach podatkowych
    Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej przykładowo:
    - interpretacja indywidualna wydana przez Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z 1
      sierpnia 2024 r. znak sprawy: 0112-KDIL2-1.4011.535.2024.3.DJ;
    - interpretacja indywidualna wydana przez Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z 28
      października 2024 r. znak sprawy: 0112-KDIL2-1.4011.709.2024.1.MB oraz z 30
      października 2024 r. znak sprawy: 0115-KDIT1.4011.633.2024.JG;
    - interpretacja indywidualna wydana przez Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z 15
      maja 2025 r. sygn. 0112-KDIL2-1.4011.263.2024.2.MKA;
    - interpretacja indywidualna wydana przez Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z 2
      lipca 2024 r., sygn. 0112-KDIL2-1.4011.464.2024.2.MKA.
    W ocenie Wnioskodawcy umorzenie kwoty 127 057,14 zł podlegać będzie zaniechaniu
    poboru podatku dochodowego na podstawie rozporządzenia Ministra Finansów z 11
    marca 2022 r. w sprawie zaniechania poboru podatku dochodowego od niektórych
    dochodów (przychodów) związanych z kredytem hipotecznym udzielonym na cele
    mieszkaniowe (dalej „rozporządzenie"). Kwota umorzenia stanowi inne źródło przychodu
    w rozumieniu art. 10 ust. 1 pkt 9 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.
    Wskazany w art. 20 ust. 1 tej ustawy katalog przychodów z innych źródeł nie stanowi
    katalogu zamkniętego, a więc brak jest przeszkód prawnych do zakwalifikowania jako inny
    przychód źródła przychodu, które nie jest wprost wymienione w przepisach ustawy.
    Nieruchomość, sfinansowana poprzez kredyt hipoteczny w wyniku zawarcia umowy
    kredytowej, zakupiona została przez Wnioskodawcę i jego małżonkę na cele
    mieszkaniowe. Wnioskodawca wraz z małżonką w dalszym ciągu pozostają
    współwłaścicielami przedmiotowej nieruchomości.

    Zgodnie z § 1 ust. 1 rozporządzenia Ministra Finansów z 11 marca 2022 r. w sprawie
    zaniechania poboru podatku dochodowego od niektórych dochodów (przychodów)
    związanych z kredytem hipotecznym udzielonym na cele mieszkaniowe, zarządza się
    zaniechanie poboru podatku dochodowego od osób fizycznych od kwot:
    1) umorzonych osobie fizycznej wierzytelności z tytułu kredytu mieszkaniowego, w
      przypadku, gdy:
        a) kredyt mieszkaniowy został zaciągnięty na realizację jednej inwestycji
        mieszkaniowej, a w przypadku więcej niż jednego kredytu mieszkaniowego - gdy
        kredyty mieszkaniowe zostały zaciągnięte na realizację wyłącznie jednej
        inwestycji mieszkaniowej, oraz
        b) osoba fizyczna będąca stroną umowy kredytu mieszkaniowego nie korzystała z
        zaniechania poboru podatku od kwot umorzonych wierzytelności z tytułu kredytu
        mieszkaniowego zaciągniętego na realizację innej niż określona w lit. a inwestycji
        mieszkaniowej.
    Zgodnie z ust. 2 tego przepisu kwoty wierzytelności, o których mowa w ust. 1 pkt 1,
    obejmują:
    1) kwoty kredytu mieszkaniowego (kapitału);
    2) odsetki, w tym odsetki skapitalizowane i prowizje:
    3) opłaty, jeżeli ich poniesienie przez kredytobiorcę było niezbędne do zawarcia umowy
      kredytu mieszkaniowego, z wyjątkiem kosztów usług dodatkowych, w szczególności
      ubezpieczeń.
    Jak już zostało wcześniej wskazane, umowa kredytowa została podpisana w celu uzyskania
    kredytu na sfinansowanie zakupu nieruchomości na własne cele mieszkaniowe, zaś
    Wnioskodawca nigdy nie korzystał z zaniechania poboru podatku od kwot umorzonych
    wierzytelności z tytułu kredytu mieszkaniowego zaciągniętego na realizację innej
    inwestycji mieszkaniowej. Uznać zatem należy, że Wnioskodawca spełnia kryteria zawarte
    w § 1 rozporządzenia.
    Zgodnie z art. 9 ust. 1 ustawy z 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób
    fizycznych ( Dz. U. z 2025 r. poz. 163 z późn. zm.), opodatkowaniu podatkiem
    dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z wyjątkiem dochodów
    wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od których na podstawie przepisów
    Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku. Stosownie do art. 9 ust. 2 ustawy o
    podatku dochodowym od osób fizycznych, dochodem ze źródła przychodów, jeżeli
    przepisy art. 23o, art. 23u, art. 24-24b, art. 24c, art. 24e, art. 30ca, art. 30da oraz art. 30f
    nie stanowią inaczej, jest nadwyżka sumy przychodów z tego źródła nad kosztami ich
    uzyskania osiągnięta w roku podatkowym. Jeżeli koszty uzyskania przekraczają sumę
    przychodów, różnica jest stratą ze źródła przychodów.
    Jak stanowi art. 11 ust. 1 ww. ustawy, przychodami, z zastrzeżeniem art. 14-15, art. 17 ust.
    1 pkt 6, 9,10 w zakresie realizacji praw wynikających z pochodnych instrumentów
    finansowych, pkt 11, art. 19, art. 25b, art. 30ca, art. 30da i art. 30f, są otrzymane lub
    postawione do dyspozycji podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i wartości
    pieniężne oraz wartość otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych
    świadczeń.
    Z przedstawionych przepisów wynika, że opodatkowaniu podatkiem dochodowym od
    osób fizycznych podlega - co do zasady - każdy dochód osiągnięty przez osobę fizyczną.
    Zgodnie natomiast z definicją dochodu jest nim nadwyżka przychodów ze źródła nad
    kosztami jego uzyskania. Pojęciem pierwotnym dla dochodu jest więc pojęcie przychodu.
    Ten z kolei definiowany jest przez ustawodawcę, czemu dał wyraz w art. 11 ust. 1 ww.
    ustawy, jako otrzymane lub postawione do dyspozycji podatnika w roku kalendarzowym
    pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość otrzymanych świadczeń w naturze i innych

    nieodpłatnych świadczeń. Niemniej jednak z definicji tej wywieść można również, że za
    przychody podatkowe mogą być uznane tylko takie świadczenia, które są określonym
    przyrostem majątkowym (zarówno zwiększającym aktywa, jak i zmniejszającym pasywa) o
    charakterze definitywnym, niemające charakteru zwrotnego. O uzyskaniu przychodu w
    rozumieniu ustawy o podatku dochodowym do osób fizycznych można więc mówić w
    każdej sytuacji gdy podatnik - czy to na skutek otrzymania określonych wartości
    majątkowych (środków pieniężnych, świadczeń w naturze czy też innych nieodpłatnych
    świadczeń), czy też gdy na skutek określonego zdarzenia powodującego zmniejszenie jego
    zobowiązań wobec innych podmiotów - uzyskuje określone przysporzenie majątkowe.
    Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych wyraźnie rozróżnia źródła
    przychodów oraz sposób opodatkowania dochodów z poszczególnych źródeł. Stosownie
    do przepisów tej ustawy odrębnym źródłem przychodów są określone w art. 10 ust. 1 pkt
    9 - inne źródła. W myśl art. 20 ust. 1 ww. ustawy, za przychody z innych źródeł, o których
    mowa w art. 10 ust. 1 pkt 9, uważa się w szczególności: kwoty wypłacone po śmierci
    członka otwartego funduszu emerytalnego wskazanej przez niego osobie lub członkowi
    jego najbliższej rodziny, w rozumieniu przepisów o organizacji i funkcjonowaniu funduszy
    emerytalnych, kwoty uzyskane z tytułu zwrotu z indywidualnego konta zabezpieczenia
    emerytalnego oraz wypłaty z indywidualnego konta zabezpieczenia emerytalnego, w tym
    także dokonane na rzecz osoby uprawnionej na wypadek śmierci oszczędzającego, zasiłki
    pieniężne z ubezpieczenia społecznego, alimenty, stypendia, świadczenia otrzymane z
    tytułu umowy o pomocy przy zbiorach, dotacje (subwencje) inne niż wymienione w art. 14,
    dopłaty, nagrody i inne nieodpłatne świadczenia nienależące do przychodów określonych
    w art. 12-14 i art. 17.
    Użycie w powyższym przepisie sformułowania „w szczególności”, wskazuje, że definicja
    przychodów z innych źródeł ma charakter otwarty i nie ma przeszkód, aby do tej kategorii
    zaliczyć również przychody inne niż wymienione wprost w przepisie art. 20 ust. 1 ustawy.
    O przychodzie podatkowym z innych źródeł będziemy mówić w każdym przypadku, kiedy
    u podatnika wystąpią realne korzyści majątkowe. Użycie w art. 11 ust.1 u.p.d.o.f.
    sformułowania „w szczególności" wskazuje na otwarty katalog wyliczeń.
    Przystępując do oceny skutków podatkowych otrzymania przez Wnioskodawcę ww. kwoty
    dodatkowej Wnioskodawca wskazuje, że instytucja kredytu uregulowana została
    przepisami ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Prawo bankowe (t. j. Dz. U. z 2023 r. poz.
    2488 z późn. zm.). Zgodnie z treścią art. 69 ust. 1 ww. ustawy, przez umowę kredytu bank
    zobowiązuje się oddać do dyspozycji kredytobiorcy na czas oznaczony w umowie kwotę
    środków pieniężnych z przeznaczeniem na ustalony cel, a kredytobiorca zobowiązuje się
    do korzystania z niej na warunkach określonych w umowie, zwrotu kwoty wykorzystanego
    kredytu wraz z odsetkami w oznaczonych terminach spłaty oraz zapłaty prowizji od
    udzielonego kredytu.
    Otrzymanie kredytu i jego spłata na warunkach przewidzianych w umowie kredytowej są
    obojętne podatkowo. Przychód po stronie kredytobiorcy pojawia się w przypadku, kiedy
    dochodzi do umorzenia kredytu, jego części lub odsetek. Wtedy bowiem kredytobiorca
    osiąga konkretne przysporzenie majątkowe (przychód w rozumieniu ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych).
    Zgodnie z art. 917 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny (t. j. Dz. U. z 2024 r.
    poz. 1061), przez ugodę strony czynią sobie wzajemne ustępstwa w zakresie istniejącego
    między nimi stosunku prawnego w tym celu, aby uchylić niepewność co do roszczeń
    wynikających z tego stosunku lub zapewnić ich wykonanie albo by uchylić spór istniejący
    lub mogący powstać. Powołana definicja ugody pozwala wyróżnić elementy konstrukcyjne
    tej instytucji. Po pierwsze, ugoda jest zawierana w sytuacji, gdy między stronami stosunku
    prawnego istnieje niepewność albo spór, co do roszczeń wynikających z tego stosunku. Po
    drugie, celem zawarcia ugody jest uchylenie tej niepewności lub sporu. Wreszcie po
    trzecie, strony dążą do osiągnięcia celu przez wzajemne ustępstwa. Tak więc
    nieodłącznym elementem ugody są wzajemne ustępstwa stron. Poza tym, zarówno w

    doktrynie, jak i w orzecznictwie podkreśla się szczególną przyczynę prawną ugody.
    Oznacza to, że ugoda nie tworzy nowego stosunku prawnego, a jedynie odnosi się do
    istniejącego stosunku prawnego stanowiącego podstawę powództwa, a tym samym
    podstawę zawarcia ugody. W opisanym stanie faktycznym Wnioskodawca, w związku z
    zawarciem ugody dotyczącej umowy kredytu hipotecznego w walucie wymienialnej,
    otrzymał wraz z małżonką od banku w rozliczeniu umowy kredytowej kwotę 157 000 PLN
    (każda z osób na PIT-11 miała wpisane po 78 500 PLN). Kwota ta dla Wnioskodawcy nie
    stanowiła rzeczywistego przysporzenia majątkowego, lecz zwrot części wcześniej
    wpłaconych środków pieniężnych z tytułu spłaty zaciągniętego kredytu. Bank udzielił
    Wnioskodawcy kredytu w kwocie 124 500 CHF i wypłacił 306 327,98 zł na realizację celu
    kredytowego. Przez cały okres obsługi kredytu do 30 października 2024 r. (data zawarcia
    ugody), Wnioskodawca zapłacił do banku tytułem spłaty kredytu kwotę łącznie ok. 503
    360,82 PLN. Suma wpłat Wnioskodawcy do banku pomniejszona o kwotę wypłaconą przez
    bank tytułem rozliczenia umowy kredytu (157 000 PLN) daje kwotę 346 360,82 PLN. Kwota
    ta jest wyższa, niż kwota otrzymanego przez bank kapitału kredytu (306 327,98 PLN).
    U Wnioskodawcy w związku z otrzymaniem od banku kwoty 157 000 PLN (wspólnie z
    małżonką) tytułem rozliczenia umowy kredytu na skutek ugody nie doszło zatem do
    powstania przysporzenia majątkowego, gdyż na mocy zawartej ugody Wnioskodawca
    otrzymał jedynie zwrot części środków pieniężnych, które wcześniej przekazał na rzecz
    banku jako spłatę udzielonego mu kredytu hipotecznego. A zatem Wnioskodawca
    otrzymał środki będące ekwiwalentem wydatków, które uprzednio poniósł z własnych
    środków. Kwota otrzymana na podstawie ugody z bankiem nie spowodowała więc
    faktycznego przyrostu w majątku Wnioskodawców. Wypłata jest dla Wnioskodawców
    neutralna podatkowo, nie stanowi przychodu do opodatkowania podatkiem dochodowym
    od osób fizycznych. Mając na uwadze zacytowane przepisy prawa oraz opisane zdarzenie,
    zdaniem Wnioskodawcy w związku z zawarciem ugody i dokonaniem zwrotu uprzednio
    nadpłaconego kredytu po stronie Kredytobiorcy/Wnioskodawcy nie powstał przychód
    podatkowy w rozumieniu art. 11 ust.1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych
    , klasyfikowany do źródła, o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 9 w zw. z art. 20 ust. 1 ww.
    ustawy, podlegającego opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych, a w
    konsekwencji zdaniem Wnioskodawcy bank nie był zobowiązany do sporządzenia
    informacji o wysokości przychodów (PIT-11), o której mowa w art.42a ust. 1 ustawy o
    podatku dochodowym od osób fizycznych.
    Na Wnioskodawcy nie ciąży zatem obowiązek zapłaty podatku od wypłaconej przez bank
    ww. kwoty zwrotu z tytułu rozliczenia kredytu.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawił Pan we wniosku w części prawidłowe i w części
    nieprawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z treścią art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od
    osób fizycznych (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 163 ze zm.):
      Opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z
      wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od
      których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.
    W myśl art. 9 ust. 1a ww. ustawy:
      Jeżeli podatnik uzyskuje dochody z więcej niż jednego źródła, przedmiotem
      opodatkowania w danym roku podatkowym jest, z zastrzeżeniem art. 25e, art. 29-
      30cb, art. 30da-30dh, art. 30e-30g, art. 30j-30p oraz art. 44 ust. 7e i 7f, suma
      dochodów ze wszystkich źródeł przychodów.
    Stosownie do art. 9 ust. 2 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:

      Dochodem ze źródła przychodów, jeżeli przepisy art. 23o, art. 23u, art. 24-24b, art.
      24c, art. 24e, art. 30ca, art. 30da oraz art. 30f nie stanowią inaczej, jest nadwyżka
      sumy przychodów z tego źródła nad kosztami ich uzyskania osiągnięta w roku
      podatkowym. Jeżeli koszty uzyskania przekraczają sumę przychodów, różnica jest
      stratą ze źródła przychodów.
    Jak stanowi art. 11 ust. 1 ww. ustawy:
      Przychodami, z zastrzeżeniem art. 14-15, art. 17 ust. 1 pkt 6, 9, 10 w zakresie
      realizacji praw wynikających z pochodnych instrumentów finansowych, pkt 11, art.
      19, art. 25b, art. 30ca, art. 30da i art. 30f, są otrzymane lub postawione do dyspozycji
      podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość
      otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń.
    Z przedstawionych przepisów wynika, że opodatkowaniu podatkiem dochodowym od
    osób fizycznych podlega – co do zasady – każdy dochód osiągnięty przez osobę fizyczną.
    Zgodnie natomiast z definicją dochodu jest nim nadwyżka przychodów ze źródła nad
    kosztami jego uzyskania. Pojęciem pierwotnym dla dochodu jest więc pojęcie przychodu.
    Ten z kolei definiowany jest przez ustawodawcę, czemu dał wyraz w art. 11 ust. 1 ww.
    ustawy, jako otrzymane lub postawione do dyspozycji podatnika w roku kalendarzowym
    pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość otrzymanych świadczeń w naturze i innych
    nieodpłatnych świadczeń. Niemniej jednak z definicji tej wywieść można również, że za
    przychody podatkowe mogą być uznane tylko takie świadczenia, które są określonym
    przyrostem majątkowym (zarówno zwiększającym aktywa, jak i zmniejszającym pasywa) o
    charakterze definitywnym, niemające charakteru zwrotnego.
    O uzyskaniu przychodu w rozumieniu ustawy o podatku dochodowym do osób fizycznych
    można więc mówić w każdej sytuacji gdy podatnik – czy to na skutek otrzymania
    określonych wartości majątkowych (środków pieniężnych, świadczeń w naturze czy też
    innych nieodpłatnych świadczeń), czy też gdy na skutek określonego zdarzenia
    powodującego zmniejszenie jego zobowiązań wobec innych podmiotów – uzyskuje
    określone przysporzenie majątkowe.
    Dla celów podatkowych przyjmuje się – co znajduje potwierdzenie w orzecznictwie – że
    pojęcie nieodpłatnego świadczenia, o którym mowa w art. 11 ust. 1 ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych, ma szerszy zakres niż w prawie cywilnym. Obejmuje
    ono bowiem wszystkie zjawiska gospodarcze i zdarzenia prawne, których następstwem
    jest uzyskanie korzyści kosztem innego podmiotu, lub te wszystkie zdarzenia prawne i
    zdarzenia gospodarcze, których skutkiem jest nieodpłatne, to jest niezwiązane z kosztami
    lub inną formą ekwiwalentu, przysporzenie majątku tej osobie, mające konkretny wymiar
    finansowy.
    Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych wyraźnie rozróżnia źródła
    przychodów oraz sposób opodatkowania dochodów z poszczególnych źródeł.
    Stosownie do przepisów tej ustawy odrębnym źródłem przychodów są określone w art. 10
    ust. 1 pkt 9 – inne źródła.
    W myśl art. 20 ust. 1 ww. ustawy:
      Za przychody z innych źródeł, o których mowa w art. 10 ust. 1 pkt 9, uważa się w
      szczególności: kwoty wypłacone po śmierci członka otwartego funduszu
      emerytalnego wskazanej przez niego osobie lub członkowi jego najbliższej rodziny, w
      rozumieniu przepisów o organizacji i funkcjonowaniu funduszy emerytalnych, kwoty
      uzyskane z tytułu zwrotu z indywidualnego konta zabezpieczenia emerytalnego oraz
      wypłaty z indywidualnego konta zabezpieczenia emerytalnego, w tym także
      dokonane na rzecz osoby uprawnionej na wypadek śmierci oszczędzającego, zasiłki
      pieniężne z ubezpieczenia społecznego, alimenty, stypendia, świadczenia otrzymane

      z tytułu umowy o pomocy przy zbiorach, dotacje (subwencje) inne niż wymienione w
      art. 14, dopłaty, nagrody i inne nieodpłatne świadczenia nienależące do przychodów
      określonych w art. 12-14 i art. 17.
    Użycie w powyższym przepisie sformułowania „w szczególności”, wskazuje, że definicja
    przychodów z innych źródeł ma charakter otwarty i nie ma przeszkód, aby do tej kategorii
    zaliczyć również przychody inne niż wymienione wprost w przepisie art. 20 ust. 1 ustawy.
    O przychodzie podatkowym z innych źródeł będziemy mówić w każdym przypadku, kiedy
    u podatnika wystąpią realne korzyści majątkowe.
    Przystępując do oceny skutków podatkowych umorzenia przez bank wierzytelności od
    kredytu hipotecznego, zaciągniętego przez Pana, wskazuję, że instytucja kredytu
    uregulowana została przepisami ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Prawo bankowe (t. j. Dz.
    U. z 2024 r. poz. 1646 ze zm.).
    Zgodnie z treścią art. 69 ust. 1 ww. ustawy:
      Przez umowę kredytu bank zobowiązuje się oddać do dyspozycji kredytobiorcy na
      czas oznaczony w umowie kwotę środków pieniężnych z przeznaczeniem na ustalony
      cel, a kredytobiorca zobowiązuje się do korzystania z niej na warunkach określonych
      w umowie, zwrotu kwoty wykorzystanego kredytu wraz z odsetkami w oznaczonych
      terminach spłaty oraz zapłaty prowizji od udzielonego kredytu.
    Z kolei umorzenie wierzytelności następuje w przypadku zwolnienia z długu, czyli
    zrzeczenia się przez wierzyciela prawa do wierzytelności, bez uzyskania świadczenia ze
    strony dłużnika. Takie zrzeczenie się, pod warunkiem, że dłużnik je przyjmie, powoduje, że
    zobowiązanie wygasa.
    Zgodnie bowiem z instytucją zwolnienia z długu uregulowaną w art. 508 ustawy z dnia 23
    kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1061 ze zm.):
      Zobowiązanie wygasa, gdy wierzyciel zwalnia dłużnika z długu, a dłużnik zwolnienie
      przyjmuje.
    Tak więc, dla umorzenia wierzytelności konieczna jest zgoda dłużnika (np. uzyskana w
    wyniku ugody, czy poprzez oświadczenie).
    Otrzymanie kredytu i jego spłata na warunkach przewidzianych w umowie kredytowej są
    obojętne podatkowo. Przychód po stronie kredytobiorcy pojawia się w przypadku, kiedy
    dochodzi do umorzenia kredytu, jego części lub odsetek. Wtedy bowiem kredytobiorca
    osiąga konkretne przysporzenie majątkowe (przychód w rozumieniu ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych).
    Tym samym, umorzoną kwotę wierzytelności z tytułu kredytu hipotecznego należy
    zakwalifikować do przychodu z innych źródeł, o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 9 w zw. z
    art. 20 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.
    W tym miejscu wskazuję na rozporządzenie Ministra Finansów z dnia 11 marca 2022 r. w
    sprawie zaniechania poboru podatku dochodowego od niektórych dochodów
    (przychodów) związanych z kredytem hipotecznym udzielonym na cele mieszkaniowe (t. j.
    Dz. U. z 2024 r. poz. 102 ze zm.).
    Zgodnie z § 1 ww. rozporządzenia Ministra Finansów:
        1. Zarządza się zaniechanie poboru podatku dochodowego od osób fizycznych od
          kwot:
          1) umorzonych osobie fizycznej wierzytelności z tytułu kredytu
            mieszkaniowego, w przypadku gdy:
              a) kredyt mieszkaniowy został zaciągnięty na realizację jednej inwestycji
              mieszkaniowej, a w przypadku więcej niż jednego kredytu
              mieszkaniowego - gdy kredyty mieszkaniowe zostały zaciągnięte na
              realizację wyłącznie jednej inwestycji mieszkaniowej, oraz

              b) osoba fizyczna będąca stroną umowy kredytu mieszkaniowego nie
              korzystała z zaniechania poboru podatku od kwot umorzonych
              wierzytelności z tytułu kredytu mieszkaniowego zaciągniętego na
              realizację innej niż określona w lit. a inwestycji mieszkaniowej;
          2) otrzymanych przez osobę fizyczną świadczeń z tytułu kredytu
            mieszkaniowego udzielonego w walucie obcej lub w złotych, lecz
            nominowanego lub indeksowanego do waluty obcej, w związku z
            powstaniem przychodu z tytułu zastosowania ujemnego oprocentowania.
        2. Kwoty wierzytelności, o których mowa w ust. 1 pkt 1, obejmują:
          1) kwoty kredytu mieszkaniowego (kapitału);
          2) odsetki, w tym odsetki skapitalizowane, i prowizje;
          3) opłaty, jeżeli ich poniesienie przez kredytobiorcę było niezbędne do
            zawarcia umowy kredytu mieszkaniowego, z wyjątkiem kosztów usług
            dodatkowych, w szczególności ubezpieczeń.
        3. W przypadku gdy kredyt mieszkaniowy został zaciągnięty również na wydatki
          inne niż określone w art. 21 ust. 25 pkt 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o
          podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2022 r. poz. 2647, z późn.
          zm.), zaniechanie, o którym mowa w ust. 1 pkt 1, obejmuje kwotę wierzytelności
          z tytułu kredytu mieszkaniowego w części, w jakiej kwota kredytu
          mieszkaniowego zaciągniętego na wydatki określone w art. 21 ust. 25 pkt 1 tej
          ustawy pozostaje do całkowitej kwoty zaciągniętego kredytu mieszkaniowego.
        4. W przypadku gdy kredyt mieszkaniowy został zastąpiony kredytem
          refinansowym lub gdy na jego spłatę został zaciągnięty kredyt konsolidacyjny,
          zaniechanie, o którym mowa w ust. 1 pkt 1, obejmuje odpowiednio kwotę
          wierzytelności z tytułu kredytu refinansowego lub konsolidacyjnego w części
          odpowiadającej kwocie wierzytelności z tytułu kredytu mieszkaniowego.
        5. Przez jedną inwestycję mieszkaniową, o której mowa w ust. 1 pkt 1 lit. a,
          rozumie się inwestycję, której celem jest zaspokojenie potrzeb mieszkaniowych:
          1) jednego gospodarstwa domowego albo
          2) więcej niż jednego gospodarstwa domowego, w przypadku gdy osoby
            fizyczne mające zajmować wspólnie jeden budynek mieszkalny, nie mniej
            niż jedna osoba fizyczna z każdego takiego gospodarstwa, są osobami
            zaliczonymi do I grupy podatkowej w rozumieniu art. 14 ust. 3 pkt 1
            ustawy z dnia 28 lipca 1983 r. o podatku od spadków i darowizn (Dz. U. z
            2023 r. poz. 1774 i 1843).
        6. Przez jedno gospodarstwo domowe, o którym mowa w ust. 5, rozumie się
          gospodarstwo prowadzone przez osobę fizyczną zajmującą jeden lokal
          mieszkalny albo jeden budynek mieszkalny jednorodzinny, samodzielnie lub
          wspólnie z innymi osobami stale z nią zamieszkującymi i gospodarującymi.
        7. W przypadku gdy stroną umowy kredytu mieszkaniowego na realizację jednej
          inwestycji mieszkaniowej, o której mowa w ust. 1 pkt 1 lit. a, są co najmniej dwie
          osoby fizyczne, zaniechanie poboru podatku, o którym mowa w ust. 1 pkt 1, ma
          zastosowanie wyłącznie do osób, o których mowa w ust. 1 pkt 1 lit. b.
    Natomiast z § 3 ust. 1 ww. rozporządzenia wynika, że:
      Ilekroć w rozporządzeniu jest mowa o kredycie mieszkaniowym, należy przez to
      rozumieć kredyt, który został:
        1) udzielony przed dniem 15 stycznia 2015 r. przez podmiot, którego działalność
          podlega nadzorowi państwowego organu nadzoru nad rynkiem finansowym,

          uprawniony do udzielania kredytów na podstawie odrębnych ustaw
          regulujących zasady funkcjonowania takich podmiotów, oraz
        2) zabezpieczony w postaci hipoteki ustanowionej na nieruchomości lub udziale w
          nieruchomości lub prawie wieczystego użytkowania gruntu lub udziale w takim
          prawie, lub spółdzielczym własnościowym prawie do lokalu mieszkalnego lub
          udziale w takim prawie, lub prawie do domu jednorodzinnego w spółdzielni
          mieszkaniowej lub udziale w takim prawie, oraz
        3) zaciągnięty na wydatki, o których mowa w art. 21 ust. 25 pkt 1 ustawy z dnia 26
          lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych.
    Z kolei § 4 ww. rozporządzenia stanowi, że:
      Zaniechanie, o którym mowa w § 1 i § 2, ma zastosowanie do dochodów
      (przychodów) uzyskanych od dnia 1 stycznia 2022 r. do dnia 31 grudnia 2026 r.
    Zgodnie z treścią ww. art. 21 ust. 25 pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od osób
    fizycznych:
      Za wydatki poniesione na cele, o których mowa w ust. 1 pkt 131, uważa się wydatki
      poniesione na:
              a) nabycie budynku mieszkalnego, jego części lub udziału w takim
              budynku, lokalu mieszkalnego stanowiącego odrębną nieruchomość
              lub udziału w takim lokalu, a także na nabycie gruntu lub udziału w
              gruncie albo prawa użytkowania wieczystego gruntu lub udziału w
              takim prawie, związanych z tym budynkiem lub lokalem,
              b) nabycie spółdzielczego własnościowego prawa do lokalu
              mieszkalnego lub udziału w takim prawie, prawa do domu
              jednorodzinnego w spółdzielni mieszkaniowej lub udziału w takim
              prawie,
              c) nabycie gruntu pod budowę budynku mieszkalnego lub udziału w
              takim gruncie, prawa użytkowania wieczystego takiego gruntu lub
              udziału w takim prawie, w tym również z rozpoczętą budową
              budynku mieszkalnego, oraz nabycie innego gruntu lub udziału w
              gruncie, prawa użytkowania wieczystego gruntu lub udziału w takim
              prawie, jeżeli w okresie, o którym mowa w ust. 1 pkt 131, grunt ten
              zmieni przeznaczenie na grunt pod budowę budynku mieszkalnego,
              d) budowę, rozbudowę, nadbudowę, przebudowę lub remont własnego
              budynku mieszkalnego, jego części lub własnego lokalu mieszkalnego,
              e) rozbudowę, nadbudowę, przebudowę lub adaptację na cele
              mieszkalne własnego budynku niemieszkalnego, jego części,
              własnego lokalu niemieszkalnego lub własnego pomieszczenia
              niemieszkalnego
      - położonych w państwie członkowskim Unii Europejskiej lub w innym państwie
      należącym do Europejskiego Obszaru Gospodarczego albo w Konfederacji
      Szwajcarskiej.
    Dochody, od których zaniechano poboru podatku nie są wykazywane w zeznaniach
    rocznych i nie podlegają opodatkowaniu oraz zgłoszeniu do urzędu skarbowego.
    Z powyższego wynika zatem, że zaniechanie poboru podatku znajdzie zastosowanie:
    - do umorzonych osobom fizycznym kwot wierzytelności z tytułu kredytów zaciągniętych
      na cele mieszkaniowe i zabezpieczonych hipotecznie,
    - do kredytów udzielonych przed dniem 15 stycznia 2015 r. przez podmioty uprawnione
      do udzielania kredytów na podstawie odrębnych ustaw,

    - do kredytu mieszkaniowego zaciągniętego na realizację jednej inwestycji mieszkaniowej,
    - a w przypadku więcej niż jednego kredytu mieszkaniowego – gdy kredyty mieszkaniowe
      zostały zaciągnięte na realizację wyłącznie jednej inwestycji mieszkaniowej oraz
    - w przypadku, gdy osoba fizyczna będąca stroną umowy kredytu mieszkaniowego nie
      korzystała z zaniechania poboru podatku od kwot umorzonych wierzytelności z tytułu
      kredytu mieszkaniowego zaciągniętego na realizację innej niż określona w lit. a)
      inwestycji mieszkaniowej (§ 1 ust. 1 pkt 1 lit. b) ww. rozporządzenia).
    Z analizowanej sprawy wynika, że w 2006 r. bank udzielił Państwu (Panu i żonie) kredyt.
    Celem kredytu był zakup działki z rozpoczętą budową domu mieszkalnego oraz
    dokończenie budowy. Na skutek różnic kursowych bank, po wpisaniu kwoty w CHF w
    umowie kredytowej, wypłacił Państwu 306 327,98 zł na skutek dopasowania wartości do
    kursu przeliczeniowego. Z tego kwota 220 000 zł- została wypłacona przez bank na poczet
    ceny zakupu nieruchomości, a kwota 83 329,82 zł na poczet wykończenia nabywanej
    nieruchomości i pobrania w ciężar kredytu przez bank opłat na poczet pokrycia kosztów
    ubezpieczenia spłaty kredytu.
    Biorąc powyższe pod uwagę, stwierdzam, że udzielony Panu kredyt wypełnia przesłanki
    do uznania go za kredyt mieszkaniowy, o którym mowa w rozporządzeniu.
    Odnosząc się natomiast do części kredytu przeznaczonego na pobranie w ciężar kredytu
    przez bank opłat na poczet pokrycia kosztów ubezpieczenia spłaty kredytu, należy mieć na
    uwadze, że z literalnego brzmienia cytowanego wcześniej § 1 ust. 2 pkt 3 rozporządzenia
    wynika, że kwotami wierzytelności, które mogą korzystać z zaniechania są kwoty kapitału,
    odsetek, prowizji i opłat niezbędnych do zawarcia kredytu mieszkaniowego, zaś „koszty
    usług dodatkowych, w szczególności ubezpieczeń” nie mogą z tego zaniechania skorzystać.
    Dlatego do kwoty umorzonej wierzytelności w części, która odpowiada wydatkom
    poniesionym na pobranie w ciężar kredytu przez bank opłat na poczet pokrycia kosztów
    ubezpieczenia spłaty kredytu, które to opłaty są wyłączone z zaniechania na podstawie
    ww. przepisu rozporządzenia, nie znajdzie zastosowanie zaniechania poboru podatku
    dochodowego od osób fizycznych na podstawie ww. rozporządzenia.
    Mając na uwadze przedstawione we wniosku stan faktyczny oraz powołane przepisy
    prawa stwierdzam, że umorzenie przez bank części kwoty kredytu zaciągniętego przez
    Pana w 2006 r., stanowić będzie dla Pana przychód w rozumieniu art. 11 ust. 1 ustawy o
    podatku dochodowym od osób fizycznych, z tytułu nieodpłatnych świadczeń
    klasyfikowany do źródła, o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 9 w zw. z art. 20 ust. 1 ww.
    ustawy, podlegający opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych.
    Jednocześnie do uzyskanego przez Pana przychodu związanego z umorzeniem
    wierzytelności z tytułu kredytu mieszkaniowego do kwoty umorzonej wierzytelności w
    części, w jakiej kwota kredytu zaciągnięta na sfinansowanie przez bank ceny zakupu
    nieruchomości oraz wykończenie nabywanej nieruchomości, zastosowanie znajdzie
    zaniechanie poboru podatku dochodowego od osób fizycznych na podstawie
    rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 11 marca 2022 r. w sprawie zaniechania poboru
    podatku dochodowego od niektórych dochodów (przychodów) związanych z kredytem
    hipotecznym udzielonym na cele mieszkaniowe. Będzie Pan bowiem spełniać wszystkie
    przesłanki umożliwiające zastosowanie ww. zaniechania w odniesieniu do tej części
    umorzonego kredytu.
    Zaniechanie to nie będzie dotyczyło kwoty umorzonej wierzytelności, która będzie
    odpowiadała części kredytu hipotecznego, w jakiej został on zaciągnięty na pobranie w
    ciężar kredytu przez bank opłat na poczet pokrycia kosztów ubezpieczenia spłaty kredytu.
    Zatem od tej części umorzonej kwoty, w jakiej zgodnie z powyższymi wyjaśnieniami
    stanowi ona dla Pana przychód, winien Pan zapłacić podatek dochodowy.
    Odnosząc się natomiast do skutków podatkowych zwrotu ustalonej w ugodzie dodatkowej
    kwoty wyjaśniam, że z definicji przychodu zawartej w art. 11 ust. 1, wywieść można, że za

    przychody podatkowe mogą być uznane tylko takie świadczenia, które są określonym
    przyrostem majątkowym o charakterze definitywnym, nie mające charakteru zwrotnego.
    O uzyskaniu przychodu w rozumieniu ustawy o podatku dochodowym do osób fizycznych
    – co już wcześniej zauważono – można więc mówić w każdej sytuacji, gdy podatnik, czy to
    na skutek otrzymania określonych wartości majątkowych (środków pieniężnych,
    świadczeń w naturze czy też innych nieodpłatnych świadczeń), czy też gdy na skutek
    określonego zdarzenia powodującego zmniejszenie jego zobowiązań wobec innych
    podmiotów, uzyskuje określone przysporzenie majątkowe.
    We wniosku wskazał Pan, że w ramach ugody bank dodatkowo zaproponował zwrot na
    rzecz kredytobiorców kwoty w wysokości 157 000,00 zł, która to kwota stanowiła jedynie
    zwrot części środków pieniężnych, które wcześniej przekazał Pan na rzecz banku jako
    spłatę udzielonego kredytu hipotecznego.
    Zatem w analizowanej sprawie po Pana stronie nie dojdzie do powstania przysporzenia
    majątkowego. W związku z zawarciem ugody otrzymał Pan zwrot środków pieniężnych,
    które wcześniej na mocy umowy przekazał Pan na rzecz banku w ramach spłaty części rat
    udzielonego kredytu mieszkaniowego. A zatem otrzymał Pan środki będące ekwiwalentem
    wydatków, które były uprzednio poniesione z Pana własnych środków. Kwota otrzymana
    na podstawie ugody z bankiem nie spowoduje więc faktycznego przyrostu w Pana
    majątku. Wypłata ta będzie dla Pana neutralna podatkowo.
    W konsekwencji, zwrot przez bank części kwoty uiszczonej tytułem spłaty zaciągniętego
    kredytu mieszkaniowego nie stanowi dla Pana przychodu w rozumieniu art. 11 ust. 1
    ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, klasyfikowanego do źródła, o którym
    mowa w art. 10 ust. 1 pkt 9 w zw. z art. 20 ust. 1 ww. ustawy, podlegającego
    opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych. Zatem nie ma Pan
    obowiązku zapłaty podatku od zwróconej przez bank kwoty. Tym samym bank nie jest
    zobowiązany do sporządzenia informacji o wysokości przychodów (PIT-11) i przesłania jej
    Kredytobiorcy jako podatnikowi oraz właściwemu urzędowi skarbowemu, zgodnie z art.
    42a ust. 1 ww. ustawy.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Pan przedstawił i stanu prawnego, który
    obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia.
    Zgodnie ze wskazaniem we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej Pan jest
    wnioskodawcą w niniejszej sprawie. Tym samym wystąpił Pan o interpretację przepisów
    ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych jako jeden ze współkredytobiorców.
    Dlatego niniejsza interpretacja stanowi odpowiedź na pytania w niej zawarte tylko w
    odniesieniu do Pana osoby. Nie wywiera ona skutku prawnego dla pozostałego
    kredytobiorcy – Pana żony.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    · Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy
      z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.).
      Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pana sytuacja będzie zgodna
      (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosuje się Pan do
      interpretacji.
    · Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;

      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
      z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    · Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pan prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu
    Administracyjnego w (...). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa
    z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.
    U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
    · w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
    · w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP
      (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.