Interpretacja indywidualna
Sygnatura: IPPB4/4511-817/16-6/MS1
Organ: Dyrektor Izby Skarbowej w Warszawie
Data wydania: 2016-10-19
Teza: w zakresie skutków podatkowych dofinansowania z Zakładowego Funduszu Świadczeń Socjalnych pracownikom, emerytom i rencistom kosztów wycieczki oraz związanych z tym obowiązków płatnika
Słowa kluczowe: emeryt; fundusz-fundusz świadczeń socjalnych; pracownik; renciści; wycieczka
Przepisy: [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-Rozdział 2

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA

Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2015 r., poz. 613, z późn. zm.) oraz § 5 pkt 5 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 kwietnia 2015 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz. U. z 2015 r., poz. 643) Dyrektor Izby Skarbowej w Warszawie działający w imieniu Ministra Rozwoju i Finansów stwierdza, że stanowisko - przedstawione we wniosku z dnia 12 lipca 2016 r. (data wpływu 15 lipca 2016 r.), uzupełnionym pismem z dnia 19 września 2016 r. (data nadania 20 września 2016 r., data wpływu 23 września 2016 r.) na wezwanie z dnia 8 września 2016 r. Nr IPPB4/4511-817/16-2/MS1 (data nadania 9 września 2016 r., data doręczenia 13 września 2015 r. oraz pismem z dnia 5 października 2016 r. (data nadania 5 października 2016 r., data wpływu 7 października 2016 r.) na wezwanie z dnia 28 września 2016 r. Nr IPPB4/4511-817/16-4/MS1 (data nadania 29 września 2016 r., data doręczenia 3 października 2016 r.) o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie skutków podatkowych dofinansowania z Zakładowego Funduszu Świadczeń Socjalnych pracownikom, emerytom i rencistom kosztów wycieczki oraz związanych z tym obowiązków płatnika – **jest prawidłowe**.

UZASADNIENIE

W dniu 15 lipca 2016 r. został złożony ww. wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie skutków podatkowych dofinansowania z Zakładowego Funduszu Świadczeń Socjalnych pracownikom, emerytom i rencistom kosztów wycieczki oraz związanych z tym obowiązków płatnika.

Z uwagi na braki formalne, pismem z dnia 8 września 2016 r. Nr IPPB4/4511-817/16-2/MS1 (data nadania 9 września 2016 r., data doręczenia 13 września 2016 r.) tut. organ wezwał Wnioskodawcę do uzupełnienia wniosku poprzez przeformułowanie pytań oraz przedstawienie własnego stanowiska adekwatnego do sformułowanych pytań.

W dniu 23 września 2016 r. do tut. organu wpłynęło pismo z dnia 19 września 2016 r. (data nadania 20 września 2016 r.) stanowiące odpowiedź na wezwanie z dnia 8 września 2016 r. uzupełniające wniosek o sugestie wskazane w wezwaniu. Pismo zostało jednak opatrzone podpisem osoby, dla której nie załączono stosownego pełnomocnictwa.

W związku z powyższym pismem z dnia 28 września 2016 r. (data nadania 29 września 2016 r., data doręczenia 3 października 2016 r.) ponownie wezwano Wnioskodawcę do przedłożenia oryginału lub urzędowo poświadczonego odpisu dokumentu (pełnomocnictwa), z którego wynikało prawo do występowania w imieniu Wnioskodawcy dla osoby, która podpisała uzupełnienie wniosku.

Pismem z dnia 5 października 2016 r. (data nadania 5 października 2016 r., data wpływu 7 października 2016 r.) Wnioskodawca uzupełnił powyższe w terminie.

We wniosku przedstawiono następujące zdarzenie przyszłe.

Pracodawca (dalej Wnioskodawca) będący jednostką budżetową zobligowany jest przepisami prawa do tworzenia Zakładowego Funduszu Świadczeń Socjalnych (ZFŚS).

Wnioskodawca chce po raz pierwszy zorganizować dla wszystkich pracowników wycieczkę turystyczno - krajoznawczą na terenie Polski finansowaną ze środków ZFŚS.

Celem wycieczki jest integracja pracowników wydziałów. Wnioskodawca zakłada, że wspólny wyjazd może przyczynić się do zwiększenia motywacji do pracy.

Uczestnikami tej wycieczki będą też emeryci i renciści - byli pracownicy Wnioskodawcy, dla których wycieczka będzie wycieczką mającą charakter turystyczny.

Na podstawie zgłoszeń pracowników oraz emerytów i rencistów - byłych pracowników pracodawcy, znana będzie liczba osób biorących udział w wycieczce. Po zgłoszeniu się u pracodawcy chętnych do wzięcia udziału w wycieczce, na podstawie kalkulacji przeprowadzonej przez organizatora (biuro podróży) znany będzie jednostkowy koszt wycieczki, obejmujący transport (wiadomo jaka liczba osób skorzysta z przewozu autokarem), nocleg i wyżywienie (znana jest cena noclegu, śniadania, obiadu i kolacji), ubezpieczenie (znana jest liczba uczestników wycieczki oraz stawka ubezpieczenia). Dodatkowo dla chętnych uczestników zakupione będą wejściówki umożliwiające zwiedzanie muzeów, korzystanie z basenu, wyjście w góry, udział w grach zespołowych. Każdy z uczestników będzie mógł korzystać bez ograniczeń z ww. atrakcji wycieczki. Udział w nich będzie dobrowolny.

Uczestnicy wycieczki wniosą dopłaty do wycieczki uzależnione od kryterium dochodowego określone w regulaminie ZFŚS. Wycieczka będzie sfinansowana na podstawie otrzymanej od organizatora faktury z ZFŚS.

W związku z powyższym opisem zadano następujące pytanie:

1.  Czy koszt jednostkowy wycieczki powiększony o koszt udziału w dodatkowych atrakcjach wycieczki i pomniejszony o dopłaty uzależnione od kryterium dochodowego określone w regulaminie ZFŚS będzie dla każdego z pracowników przychodem podlegającym opodatkowaniu a co za tym idzie, czy Wnioskodawca jako płatnik będzie obowiązany na gruncie art. 31 w związku z art. 38 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych obliczyć i pobrać zaliczkę na podatek dochodowy od osób fizycznych?
2.  Czy koszt jednostkowy wycieczki powiększony o koszt udziału w dodatkowych atrakcjach wycieczki i pomniejszony o dopłaty uzależnione od kryterium dochodowego określone w regulaminie ZFŚS będzie dla każdego z emerytów i rencistów - byłych pracowników przychodem podlegającym opodatkowaniu a co za tym idzie, czy Wnioskodawca jako płatnik będzie obowiązany na gruncie art. 30 ust. 1 pkt 4 w związku z art. 38 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych obliczyć i pobrać zaliczkę na zryczałtowany podatek dochodowy od osób fizycznych?

Zdaniem Wnioskodawcy.

Ad. 1

Zgodnie z art. 11 i 12 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych przychodem są otrzymane lub postawione do dyspozycji podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń lub świadczeń częściowo odpłatnych. W świetle wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 8 lipca 2014 r. sygn. akt K 7/13 przychodem pracownika z tytułu nieodpłatnych świadczeń mogą być uznane świadczenia, które:

*   zostały spełnione za zgodą pracownika. W omawianej sytuacji punkt ten zostanie spełniony, ponieważ pracownik dobrowolnie skorzysta z uczestnictwa w wycieczce;
*   zostały spełnione w jego interesie i przyniosły pracownikowi korzyści w postaci uniknięcia wydatku, które musiałby sam ponieść. W omawianej sytuacji punkt ten nie zostanie spełniony. Udział w wycieczce nie przyniesie pracownikowi korzyści, gdyż jej koszt zostanie poniesiony w interesie pracodawcy. Celem wycieczki jest zintegrowanie pracowników co będzie miało wpływ na lepszą współpracę między nimi a jednocześnie zmotywuje do bardziej wydajnej pracy;
*   korzyść ta jest wymierna i przypisana indywidualnemu pracownikowi. W omawianej sytuacji punkt ten zostanie spełniony. Koszt jednostkowy wycieczki wynika z przeprowadzonej kalkulacji organizatora oraz wiadomym będzie kto skorzysta z wejściówek do muzeów, na basen, wyjść w góry, udziału w grach zespołowych.

W związku z tym, że nie będą spełnione wszystkie trzy warunki określone w wyroku Trybunału Konstytucyjnego, koszt wycieczki nie będzie dla pracowników przychodem podlegającym opodatkowaniu. Mając powyższe na uwadze zdaniem Wnioskodawcy nie będzie na nim jako na płatniku spoczywał obowiązek obliczenia i pobrania zaliczki na podatek dochodowy od osób fizycznych w świetle art. 31 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Ad. 2

Wycieczka dla emerytów i rencistów - byłych pracowników będzie wycieczką typowo turystyczną. Nie będzie miała charakteru wycieczki integracyjnej. Koszt wycieczki będzie przychodem z tytułu nieodpłatnych świadczeń. Spełnione zostaną wszystkie trzy warunki przedstawione w wyroku Trybunału Konstytucyjnego, tzn. świadczenia:

*   zostały spełnione za zgodą pracownika. W omawianej sytuacji punkt ten zostanie spełniony, ponieważ emeryt, rencista - były pracownik dobrowolnie skorzysta z uczestnictwa w wycieczce;
*   zostały spełnione w jego interesie i przyniosły pracownikowi korzyści w postaci uniknięcia wydatku, które musiałby sam ponieść. W omawianej sytuacji punkt ten zostanie spełniony. Udział w wycieczce przyniesie byłemu pracownikowi korzyści w postaci uczestnictwa, natomiast koszt nie zostanie poniesiony w interesie pracodawcy. Wycieczka nie będzie miała charakteru wycieczki integracyjnej;
*   korzyść ta jest wymierna i przypisana indywidualnemu pracownikowi. W omawianej sytuacji punkt ten zostanie spełniony. Koszt jednostkowy wycieczki wynika z przeprowadzonej kalkulacji organizatora oraz wiadomym będzie kto skorzysta z wejściówek do muzeów, na basen, wyjść w góry, udziału w grach zespołowych. W związku z tym koszt jednostkowy wycieczki skalkulowany przez biuro podróży powiększony o koszt udziału w dodatkowych atrakcjach wycieczki wyliczony na podstawie zrealizowanych wejściówek i pomniejszony o dopłaty uzależnione od kryterium dochodowego określone w regulaminie ZFŚS będzie dla tych uczestników przychodem z tytułu nieodpłatnych świadczeń podlegającym opodatkowaniu. Mając powyższe na uwadze zdaniem Wnioskodawcy będzie on jako płatnik obowiązany do obliczenia i pobrania zaliczki na zryczałtowany podatek dochodowy od osób fizycznych w świetle art. 30 ust. 1 pkt 4 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej opisanego zdarzenia przyszłego jest prawidłowe.

Zgodnie z art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2012 r., poz. 361, z późn. zm.) opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.

W myśl art. 11 ust. 1 ww. ustawy przychodami, z zastrzeżeniem art. 14-15, art. 17 ust. 1 pkt 6, 9 i 10 w zakresie realizacji praw wynikających z pochodnych instrumentów finansowych, art. 19, art. 20 ust. 3 i art. 30f, są otrzymane lub postawione do dyspozycji podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń.

Stosownie do art. 12 ust. 1 powołanej ustawy za przychody ze stosunku służbowego, stosunku pracy, pracy nakładczej oraz spółdzielczego stosunku pracy uważa się wszelkiego rodzaju wypłaty pieniężne oraz wartość pieniężną świadczeń w naturze bądź ich ekwiwalenty, bez względu na źródło finansowania tych wypłat i świadczeń, a w szczególności: wynagrodzenia zasadnicze, wynagrodzenia za godziny nadliczbowe, różnego rodzaju dodatki, nagrody, ekwiwalenty za niewykorzystany urlop i wszelkie inne kwoty niezależnie od tego, czy ich wysokość została z góry ustalona, a ponadto świadczenia pieniężne ponoszone za pracownika, jak również wartość innych nieodpłatnych świadczeń lub świadczeń częściowo odpłatnych.

W myśl art. 12 ust. 3 cyt. ustawy, wartość pieniężną innych nieodpłatnych świadczeń lub świadczeń częściowo odpłatnych ustala się według zasad określonych w art. 11 ust. 2-2b.

Na podstawie art. 11 ust. 2a ww. ustawy, wartość pieniężną innych nieodpłatnych świadczeń ustala się:

*   jeżeli przedmiotem świadczenia są usługi wchodzące w zakres działalności gospodarczej dokonującego świadczenia – według cen stosowanych wobec innych odbiorców,

*   jeżeli przedmiotem świadczeń są usługi zakupione – według cen zakupu,

*   jeżeli przedmiotem świadczeń jest udostępnienie lokalu lub budynku – według równowartości czynszu, jaki przysługiwałby w razie zawarcia umowy najmu tego lokalu lub budynku,

*   w pozostałych przypadkach – na podstawie cen rynkowych stosowanych przy świadczeniu usług lub udostępnianiu rzeczy lub praw tego samego rodzaju i gatunku, z uwzględnieniem w szczególności ich stanu i stopnia zużycia oraz czasu i miejsca udostępnienia.

Wobec niezdefiniowania w ustawie podatkowej pojęcia „nieodpłatnego świadczenia” zasadne jest odwołanie się do znaczenia tego pojęcia ukształtowanego w orzecznictwie sądowym, zgodnie z którym nieodpłatnym świadczeniem w rozumieniu przepisów o podatku dochodowym – generalnie – jest każde zdarzenie prawne i zjawisko gospodarcze, których następstwem jest uzyskanie korzyści kosztem innego podmiotu, lub te wszystkie zdarzenia prawne i gospodarcze, których skutkiem jest nieodpłatne, to jest niezwiązane z kosztami lub inną formą ekwiwalentu, przysporzenie majątku danej osobie, mające konkretny wymiar finansowy. Przysporzenie to może polegać na zwiększeniu majątku (aktywów) bądź uniknięciu jego pomniejszenia (zaoszczędzenie wydatków).

Z treści wniosku wynika, że Wnioskodawca zamierza zorganizować i dofinansować z ZFŚS wycieczkę turystyczno-krajoznawczą dla pracowników oraz byłych pracowników – emerytów i rencistów wycieczkę turystyczno-krajonawczą. Celem wycieczki dla pracowników jest integracja pracowników, natomiast dla emerytów i rencistów wycieczka będzie miała charakter turystyczny. Udział w wycieczce będzie dobrowolny.

Z powodu niejednolitości stanowisk sądowych dotyczących kwestii „nieodpłatnego świadczenia” zasadniczego znaczenia nabrał wyrok Trybunału Konstytucyjnego z 8 lipca 2014 r., sygn. akt K 7/13 (Dz. U. z 2014 r., poz. 947), w którym Trybunał Konstytucyjny dokonał ustalenia, jakie kryteria statuują nieodpłatne świadczenie do zakwalifikowania go jako przychodu pracownika z tytułu stosunku pracy.

Podstawowym kryterium, które powinno być stosowane przy ustalaniu, czy dane świadczenie nieodpłatne pracodawcy stanowi przychód ze stosunku pracy, jest wystąpienie po stronie pracownika przysporzenia czy to w postaci nabycia wymiernej korzyści majątkowej, czy to w postaci również wymiernego zaoszczędzenia wydatku.

Należy też pokreślić, że ustawowe pojęcie nieodpłatnych świadczeń musi być zawsze interpretowane w konkretnym kontekście, a nie w oderwaniu od niego z pominięciem okoliczności realizacji pewnych uprawnień, zjawisk gospodarczych i zdarzeń prawnych.

Organizowanie imprez i wyjazdów o charakterze integracyjnym dla pracowników nie jest koniecznością wynikającą z przepisów powszechnie obowiązującego prawa. Aczkolwiek prawdą jest, że imprezy i wyjazdy takie sprzyjają polepszeniu atmosfery w pracy, co niewątpliwie jest korzystne nie tylko dla pracowników, lecz także dla pracodawcy. Imprezy i wyjazdy te są zatem przedsięwzięciami integracyjnym, w których uczestnictwo nie jest obowiązkowe, w przeciwieństwie do obowiązku świadczenia pracy, która jest ukierunkowana, co do zasady, na zwiększenie przychodów pracodawcy.

Należy zaznaczyć, że są świadczenia, które gwarantują higieniczne i bezpieczne warunki pracy i służą jej organizacji (umożliwiają prawidłowe wykonywanie pracy), których spełnienie leży przede wszystkim w interesie pracodawcy w celu odpowiedniego zorganizowania własnej działalności gospodarczej, która musi być nastawiona ze swej istoty na osiągnięcie przychodów. W takim przypadku pracownik korzysta z tych świadczeń (w ramach wykonywania przypisanej pracy), jednak dla niego jest to korzyść niewychodząca na zewnątrz stosunku pracy i nie stanowi dochodu, będącego przedmiotem opodatkowania.

W odniesieniu do nieprzewidzianych w umowie o pracę świadczeń, jak w szczególności: organizowanie imprez i wyjazdów integracyjnych, należy zauważyć, że w tych przypadkach również są podejmowane przedsięwzięcia w interesie pracodawcy, ale nie wynikają one z istoty stosunku pracy i nie stanowią o organizacji wymaganych warunków pracy, chociaż bezspornie służą podniesieniu jakości pracy i jej wydajności, a w ostatecznym rachunku – tworzeniu zysku pracodawcy. Te świadczenia mogą mieć dla pracowników inne znaczenie w postrzeganiu przez nich wartości tych świadczeń z punktu widzenia konkretnego dla nich przysporzenia majątkowego z tego powodu, że nie są wpisane w treść obowiązków pracowniczych.

Wobec tego, przyjęcie oceny uznającej konkretne świadczenie ze strony pracodawcy za przychód pracownika ze stosunku pracy podlegający opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych, winno opierać się na przesłankach wynikających z ww. przepisów ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, które Trybunał Konstytucyjny w powołanym powyżej wyroku uznał za zgodne z Konstytucją i przedstawił ich interpretację, wskazując określone kryteria, które winny być spełnione, aby świadczenie zostało uznane za przychód.

Trybunał wskazał, że za przychód pracownika mogą być uznane świadczenia, które:

*   po pierwsze, zostały spełnione za zgodą pracownika (skorzystał z nich w pełni dobrowolnie),

*   po drugie, zostały spełnione w jego interesie (a nie w interesie pracodawcy) i przyniosły mu korzyść w postaci powiększenia aktywów lub uniknięcia wydatku, który musiałby ponieść,

*   po trzecie, korzyść ta jest wymierna i przypisana indywidualnemu pracownikowi (nie jest dostępna w sposób ogólny dla wszystkich podmiotów).

W ocenie Trybunału Konstytucyjnego, obiektywne kryterium – wystąpienia po stronie pracownika przysporzenia majątkowego (korzyści) – nie jest natomiast spełnione, gdy pracodawca proponuje pracownikom udział w spotkaniach integracyjnych czy szkoleniowych, nawet organizowanych poza miejscem pracy (imprezy wyjazdowe). W tym przypadku, nawet jeśli pracownik uczestniczy w spotkaniu (konferencji, szkoleniu) dobrowolnie, po jego stronie nie pojawia się korzyść, choćby w postaci zaoszczędzenia wydatku. Nie sposób bowiem zakładać, że gdyby nie „kursokonferencja” organizowana przez pracodawcę pracownik wydałby pieniądze na uczestnictwo w takim przedsięwzięciu. Trudno też poważnie utrzymywać, że przychodem pracownika z umowy o pracę czy stosunku służbowego jest możliwość okazjonalnego uczestnictwa w obiedzie czy kolacji, a wartość zjedzonych przez niego potraw i wypitych napojów wyznacza podstawę opodatkowania.

Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy, wskazać należy, że w przypadku zorganizowania wycieczki turystyczno-krajoznawczej o charakterze integracyjnym dla pracowników na zasadzie powszechnej dostępności i na równych zasadach, nie można mówić o przychodzie uzyskanym z tytułu nieodpłatnego świadczenia. Mimo faktu, że pracownicy ze świadczenia korzystać będą w pełni dobrowolnie, to nie będzie spełnione kryterium wystąpienia po stronie pracownika przysporzenia majątkowego (korzyści). Skoro, wycieczka będzie miała charakter ogólnodostępny dla wszystkich pracowników, to mimo, że udział w wycieczce będzie dobrowolny, po stronie pracowników nie wystąpi korzyść w postaci zaoszczędzenia wydatku. Nie sposób bowiem zakładać, że gdyby nie wycieczka organizowana i dofinansowana przez pracodawcę, pracownik wydałby pieniądze na uczestnictwo w takim przedsięwzięciu.

W świetle powyższego należy uznać, że udział pracowników w opisanej wycieczce o charakterze integracyjnym nie będzie stanowił dla pracowników przychodu z tytułu nieodpłatnego świadczenia. W konsekwencji również na Wnioskodawcy nie będzie ciążył obowiązek płatnika z tego tytułu.

W odniesieniu natomiast do skutków podatkowych dofinansowania z ZFŚS byłym pracownikom – emerytom i rencistom wycieczki o charakterze turystycznym, należy stwierdzić, co następuje.

Zgodnie z treścią art. 20 ust. 1 ww. ustawy za przychody z innych źródeł, o których mowa w art. 10 ust. 1 pkt 9, uważa się w szczególności: kwoty wypłacone po śmierci członka otwartego funduszu emerytalnego wskazanej przez niego osobie lub członkowi jego najbliższej rodziny, w rozumieniu przepisów o organizacji i funkcjonowaniu funduszy emerytalnych, kwoty uzyskane z tytułu zwrotu z indywidualnego konta zabezpieczenia emerytalnego oraz wypłaty z indywidualnego konta zabezpieczenia emerytalnego, w tym także dokonane na rzecz osoby uprawnionej na wypadek śmierci oszczędzającego, zasiłki pieniężne z ubezpieczenia społecznego, alimenty, stypendia, dotacje (subwencje) inne niż wymienione w art. 14, dopłaty, nagrody i inne nieodpłatne świadczenia nienależące do przychodów określonych w art. 12-14 i 17 oraz przychody nieznajdujące pokrycia w ujawnionych źródłach.

Użycie w powyższym przepisie sformułowania „w szczególności”, wskazuje, że definicja przychodów z innych źródeł ma charakter otwarty i nie ma przeszkód, aby do tej kategorii zaliczyć również przychody inne niż wymienione wprost w przepisie art. 20 ust. 1 ustawy. O przychodzie podatkowym z innych źródeł będziemy mówić w każdym przypadku, kiedy u podatnika wystąpią realne korzyści majątkowe.

Jak wynika z przedstawionego zdarzenia przyszłego, wycieczka dla emerytów i rencistów będzie wycieczką o charakterze turystycznym, znana będzie liczba osób biorących udział w wycieczce, znany będzie jednostkowy koszt wycieczki obejmujący transport (wiadomo jaka liczb osób skorzysta z przewozu autokarem), nocleg i wyżywienie (znana jest cena noclegu, śniadania, obiadu i kolacji), ubezpieczenie (znana jest liczba uczestników wycieczki oraz stawka ubezpieczenia. Dodatkowo dla chętnych uczestników zakupione będą wejściówki umożliwiające zwiedzanie muzeów, korzystanie z basenu, wyjście w góry, udział w grach zespołowych. Każdy z uczestników będzie mógł korzystać bez ograniczeń z ww. atrakcji wycieczki. Udział w nich będzie dobrowolny.

Mając na uwadze przedstawione zdarzenie przyszłe oraz biorąc pod uwagę przesłanki wynikające z wyroku Trybunału Konstytucyjnego z 8 lipca 2014 r., należy stwierdzić, że emeryci i renciści z tytułu uczestnictwa w wycieczce mającej charakter turystyczny uzyskają przychód podlegający opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych.

W myśl uregulowań zawartych w art. 30 ust. 1 pkt 4 ustawy od uzyskanych na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej dochodów (przychodów) pobiera się zryczałtowany podatek dochodowy z tytułu świadczeń otrzymanych przez emerytów lub rencistów, w związku z łączącym ich uprzednio z zakładem pracy stosunkiem służbowym, stosunkiem pracy, pracy nakładczej lub spółdzielczym stosunkiem pracy, z zastrzeżeniem art. 21 ust. 1 pkt 26 i 38 - w wysokości 10% należności.

Zgodnie z art. 41 ust. 4 ww. ustawy, płatnicy są obowiązani pobierać zryczałtowany podatek dochodowy od dokonywanych wypłat (świadczeń) lub stawianych do dyspozycji podatnika pieniędzy lub wartości pieniężnych z tytułów określonych w art. 29, art. 30 ust. 1 pkt 2, 4-5a i 13 oraz art. 30a ust. 1, z zastrzeżeniem ust. 4d, 5 oraz 10.

Stosownie do art. 21 ust. 1 pkt 38 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, wolne od podatku dochodowego są świadczenia otrzymywane przez emerytów i rencistów w związku z łączącym ich uprzednio z zakładem pracy stosunkiem służbowym, stosunkiem pracy lub spółdzielczym stosunkiem pracy, w tym od związków zawodowych, do wysokości nieprzekraczającej w roku podatkowym kwoty 2. 280 zł.

W związku z tym, aby świadczenie korzystało z powyższego zwolnienia, muszą być spełnione łącznie następujące warunki:

*   świadczenie ma otrzymać emeryt lub rencista,

*   świadczenie to musi być przyznane ww. osobom w związku z istniejącym uprzednio stosunkiem służbowym, stosunkiem pracy lub spółdzielczym stosunkiem pracy lub od związków zawodowych,

*   wartość świadczenia nie może przekroczyć w roku podatkowym wysokości 2.280 zł.

Biorąc pod uwagę powyższe, emeryci i renciści, którzy skorzystają z wycieczki o charakterze turystycznym, organizowanej przez byłego pracodawcę, a tym samym z dofinansowania z ZFŚS uzyskają przychód z tytułu nieodpłatnych świadczeń. Zaznaczyć jednak należy, że przychód ten do kwoty 2.280 zł korzystać może ze zwolnienia, o którym mowa w art. 21 ust. 1 pkt 38 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Natomiast nadwyżka ponad tę kwotę podlegała będzie opodatkowaniu a Wnioskodawca będzie wówczas zobowiązany zgodnie z art. 30 ust. 1 pkt 4 ww. ustawy do pobrania od tej nadwyżki zryczałtowanego podatku dochodowego w wysokości 10%.

Jeżeli przedstawione we wniosku zdarzenie przyszłe różni się od zdarzenia, które wystąpi w rzeczywistości, wówczas wydana interpretacja nie będzie chroniła Wnioskodawcy w zakresie dotyczącym rzeczywistego zdarzenia przyszłego.

Interpretacja dotyczy zaistniałego zdarzenia przyszłego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dniu wydania interpretacji.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, ul. Jasna 2/4, 00-013 Warszawa po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację - w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. z 2016 r., poz. 718, z późn. zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy).

Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy), na adres: Izba Skarbowa w Warszawie Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Płocku, ul. 1 Maja 10, 09-402 Płock.