Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0114-KDIP1-3.4012.775.2024.1.LM
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-01-31
Teza: Uznanie, najmu nieruchomości za prowadzenie działalności gospodarczej oraz wliczania kwoty sprzedaży z tytułu tych usług do wartości sprzedaży, o którym mowa w art. 113 ust. 1 oraz sposobu obliczania kwoty limitu i możliwości ponownego skorzystania ze zwolnienia podmiotowego na podstawie art. 113 ust. 11 ustawy.
Słowa kluczowe: działalność-działalność gospodarcza; limit-limit obrotu; najem-najem na cele mieszkalne ; najem-najem prywatny; rejestracja-rejestracja dla potrzeb podatku od towarów i usług; zwolnienie-prawo do zwolnienia; zwolnienie-utrata prawa do zwolnienia; zwolnienie-zwolnienie podmiotowe
Zagadnienia: Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III. Podatnicy, płatnicy i przedstawiciele podatkowi-Rozdział 1. Podatnicy i płatnicy-Działalność gospodarcza ; Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III. Podatnicy, płatnicy i przedstawiciele podatkowi-Rozdział 1. Podatnicy i płatnicy-Podatnicy; Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział VI. Podstawa opodatkowania-Podstawa opodatkowania - zasady ogólne; Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział X. Rejestracja. Deklaracje i informacje podsumowujące. Zapłata podatku -Rozdział 1. Rejestracja -Rejestr podatników VAT zwolnionych ; Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział X. Rejestracja. Deklaracje i informacje podsumowujące. Zapłata podatku -Rozdział 1. Rejestracja -Rejestracja - utrata lub rezygnacja ze zwolnienia ; Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział X. Rejestracja. Deklaracje i informacje podsumowujące. Zapłata podatku -Rozdział 1. Rejestracja -Zgłoszenie rejestracyjne; Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział XII. Procedury szczególne-Rozdział 1. Szczególne procedury dotyczące drobnych przedsiębiorców -Zwolnienie podatkowe-Ponowne skorzystanie ze zwolnienia podmiotowego; Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział XII. Procedury szczególne-Rozdział 1. Szczególne procedury dotyczące drobnych przedsiębiorców -Zwolnienie podatkowe-Utrata zwolnienia podmiotowego ; Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział XII. Procedury szczególne-Rozdział 1. Szczególne procedury dotyczące drobnych przedsiębiorców -Zwolnienie podatkowe-Zwolnienie  podmiotowe - obliczanie obortu; Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział XII. Procedury szczególne-Rozdział 1. Szczególne procedury dotyczące drobnych przedsiębiorców -Zwolnienie podatkowe-Zwolnienie podmiotowe - limit
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III-Rozdział 1-art. 15-ust. 1; [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III-Rozdział 1-art. 15-ust. 2; [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział VI-art. 29a-ust. 1; [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział VI-art. 29a-ust. 6; [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział X-Rozdział 1-art. 96-ust. 1; [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział X-Rozdział 1-art. 96-ust. 10; [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział X-Rozdział 1-art. 96-ust. 12; [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział X-Rozdział 1-art. 96-ust. 3; [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział X-Rozdział 1-art. 96-ust. 4; [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział X-Rozdział 1-art. 96-ust. 5; [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział XII-Rozdział 1-art. 113-ust. 1; [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział XII-Rozdział 1-art. 113-ust. 11; [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział XII-Rozdział 1-art. 113-ust. 13

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

7 listopada 2024 r. wpłynął Pani wniosek z 6 listopada 2024 r. o wydanie interpretacji
    indywidualnej który dotyczy skutków podatkowych dotyczących zastosowania art. 113
    ustawy.
    Treść wniosku jest następująca:
    Opis stanu faktycznego
    Wnioskodawczyni od 1 października 2011 r. prowadzi jednoosobową działalność
    gospodarczą w rozumieniu ustawy z dnia 6 marca 2018 r. - Prawo przedsiębiorców (Dz. U.
    z 2018 r. poz. 646 ze zm.) na podstawie wpisu do Centralnej Ewidencji i Informacji o
    Działalności Gospodarczej.
    Przedmiotem tejże działalności gospodarczej w latach 2020-2024 jest:
        47.91.Z Sprzedaż detaliczna prowadzona przez domy sprzedaży wysyłkowej lub
        Internet (przeważający przedmiot działalności gospodarczej);
        47.99.Z Pozostała sprzedaż detaliczna prowadzona poza siecią sklepową,
        straganami i targowiskami;

        47.89.Z Sprzedaż detaliczna pozostałych wyrobów prowadzona na straganach i
        targowiskach;
        47.82.Z Sprzedaż detaliczna wyrobów tekstylnych, odzieży i obuwia prowadzona na
        straganach i targowiskach;
        47.75.Z Sprzedaż detaliczna kosmetyków i artykułów toaletowych prowadzona w
        wyspecjalizowanych sklepach.
    Wnioskodawczyni prowadzi sprzedaż detaliczną wyłącznie na terenie kraju. Sprzedaż na
    rzecz podmiotów niebędących podatnikami VAT jest rejestrowana na kasie fiskalnej.
    Wnioskodawczyni nie prowadzi działalności w zakresie opisanym w art. 113 ust. 13,
    ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t. j. Dz.U. z 2024 r. poz. 361
    ze zm., zwanej dalej „ustawą VAT”).
    Wnioskodawczyni dokonuje dostaw towarów podatnikom VAT jedynie sporadycznie.
    Wnioskodawczyni od dnia 1 stycznia 2019 r. korzysta ze zwolnienia podmiotowego z
    podatku od towarów i usług, o którym mowa w art. 113 ust. 1 ustawy VAT. Na paragonach
    fiskalnych wydawanych konsumentom znajdowała się adnotacja „Sprzedaż zwoln. PTU E”.
    Z tytułu prowadzenia jednoosobowej działalności gospodarczej na podstawie wpisu do
    CEiDG w latach 2020-2023 Wnioskodawczyni osiągnęła następujące przychody, wykazane
    z zeznaniach PIT-28:
        2020: (...) zł;
        2021: (...) zł;
        2022: (...) zł;
        2023: (...) zł.
    W zakresie powyższej sprzedaży cena ustalona przez Wnioskodawczynię była ostateczną
    ceną jaką klienci zgadzali się zapłacić za towar. Wnioskodawczyni nie stosowała w
    umowach sprzedaży, zawieranych z klientami jakichkolwiek postanowień umownych
    stanowiących, że w sytuacji, gdy sprzedaż Wnioskodawczyni powinna być opodatkowana
    VAT, to cena po dokonaniu transakcji ulegnie zwiększeniu i klient powinien dopłacić
    Wnioskodawczyni równowartość podatku VAT. To samo dotyczy dokonanej przez
    Wnioskodawczynię sprzedaży w roku 2024.
    Wnioskodawczyni jest także właścicielką trzech lokali mieszkalnych w majątku prywatnym,
    które w latach 2020-2023, w różnych okresach, wynajmowała osobom fizycznym wyłącznie
    na ich własne cele mieszkaniowe (tzw. najem prywatny). Pierwszy z lokali mieszkalnych,
    przy (...), Wnioskodawczyni nabyła od swojej siostry na własne cele mieszkaniowe w roku
    2013 ze środków własnych oraz środków otrzymanych z darowizny od matki.
    Wnioskodawczyni mieszkała w tym lokalu podczas nauki w technikum (...) w (...). Zakup
    lokalu był wówczas dla Wnioskodawczyni niezbędny ze względu na długi czas dojazdu z
    rodzinnej miejscowości do szkoły w (...).
    Po zakończeniu technikum i dodatkowych kursów, Wnioskodawczyni wyprowadziła się do
    (...) pod (...), gdyż w latach 2016-2017 odbywała naukę w szkole fryzjerskiej w (...).
    Lokal mieszkalny przy (...) Wnioskodawczyni zaczęła wynajmować od 2018 r. Miesięczna
    stawka czynszu w latach 2021-2023 wynosiła od 1500 zł do 1650 zł. W roku 2017
    Wnioskodawczyni podjęła decyzję o zakupie mieszkania w (...), do którego zamierzała
    przeprowadzić się wraz ze swoim ówczesnym partnerem. Mieszkanie zostało oddane do
    użytkowania przez dewelopera i wydane Wnioskodawczyni w 2018 r. W międzyczasie
    Wnioskodawczyni rozstała się ze swoim partnerem i powróciła w rodzinne strony, gdzie

    po pewnym czasie urodziła córkę. Postanowiła nie sprzedawać lokalu w (...), ze względu na
    jego bliskość do (...), z którego w przyszłości mogłaby korzystać córka Wnioskodawczyni w
    razie, gdyby chciała się uczyć w (...).
    Wynajmowanie lokalu rozpoczęła w 2019 r. Miesięczna stawka czynszu w latach 2021-
    2023 wynosiła od 1700 zł do 2000 zł. W roku 2021 Wnioskodawczyni kupiła kolejne
    mieszkanie w (...) przy (...), które było wynajmowane osobom trzecim na cele mieszkalne
    jedynie od 9 grudnia 2021 r. do 31 maja 2022 r. za miesięczny czynsz w wysokości 1800 zł.
    Od 1 czerwca 2022 r. do dzisiaj w lokalu tym mieszka Wnioskodawczyni wraz z rodziną.
    We wszystkich zawieranych umowach najmu zawarte są postanowienia, że najem lokalu
    następuje wyłącznie na cele mieszkalne, a najemcy nie mogą w nich prowadzić
    działalności gospodarczej. W okresie od 1 stycznia 2020 r. do 31 grudnia 2023 r.
    Wnioskodawczyni osiągnęła następujące łączne roczne przychody z tytułu tzw. najmu
    prywatnego lokali mieszkalnych: przy (...), przy ul. (...) oraz w (...), wykazane w zeznaniach
    PIT-28:
        2020: (...) zł
        2021: (...) zł;
        2022: (...) zł;
        2023: (...) zł.
  Pytania
    1) Czy wykonywana przez Wnioskodawczynię działalność w zakresie tzw. najmu
      prywatnego stanowi działalność gospodarczą w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy VAT?
    2) W razie twierdzącej odpowiedzi na pytanie nr 1, czy wartość sprzedaży osiągniętej
      przez Wnioskodawczynię z tytułu świadczenia usług tzw. najmu prywatnego należy
      wliczać do wartości sprzedaży, o której mowa w art. 113 ust. 1 ustawy VAT?
    3) W razie twierdzącej odpowiedzi na pytanie nr 2, czy po przekroczeniu przez
      Wnioskodawczynię limitu wartości sprzedaży o którym mowa w art. 113. ust. 5 ustawy
      o VAT, wartości dokonanej przez Wnioskodawczynię sprzedaży niezwolnionej
      przedmiotowo z VAT powinny być traktowane jako kwoty już zawierające podatek VAT
      (tj. jako kwoty brutto; podatek powinien zostać obliczony metodą "w stu")?
    4) W razie twierdzącej odpowiedzi na pytanie nr 3, czy na podstawie art. 113 ust. 11
      ustawy o VAT Wnioskodawczyni ma prawo ponownie skorzystać ze zwolnienia
      podmiotowego, o którym mowa w art. 113 ust. 1 ustawy VAT od dnia 1 stycznia 2023
      r., mimo niezłożenia w terminie, o którym mowa w art. 96 ust. 12 ustawy VAT
      aktualizacji, zgłoszenia rejestracyjnego VAT-R w zakresie danych objętych
      zawiadomieniem o ponownym zwolnieniu?”
    Państwa stanowisko w sprawie
    Ad 1
    Zdaniem Wnioskodawczyni wykonywana przez nią działalność w zakresie tzw. najmu
    prywatnego nie podlega pod ustawę VAT, gdyż nie stanowi działalności gospodarczej w
    rozumieniu ustawy VAT.
    Zgodnie z przepisem art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy VAT opodatkowaniu podatkiem od towarów
    i usług podlegają odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium
    kraju.
    Stosownie do art. 7 ust. 1 ustawy VAT, przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust.
    1 pkt 1, rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (...).

    Z kolei w myśl art. 8 ust. 1 ustawy VAT, przez świadczenie usług, o którym mowa w art. 5
    ust. 1 pkt 1, rozumie się każde świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub
    jednostki organizacyjnej niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy
    towarów w rozumieniu art. 7 (...).
    Nie każda jednak czynność stanowiąca dostawę towarów lub świadczenie usługi w
    rozumieniu art. 7 ust. 1 ustawy VAT oraz art. 8 ust. 1 ustawy VAT podlega opodatkowaniu
    podatkiem od towarów i usług.
    Aby dana czynność podlegała opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, musi być
    wykonana przez podatnika.
    Z treści art. 15 ust. 1 ustawy VAT wynika, że podatnikami są osoby prawne, jednostki
    organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące
    samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub
    rezultat takiej działalności.
    Zgodnie z art. 15 ust. 2 ustawy VAT, działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność
    producentów, handlowców lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby
    naturalne oraz rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody.
    Działalność gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające na
    wykorzystywaniu towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla
    celów zarobkowych.
    Wnioskodawczyni w zakresie swoich prywatnych nieruchomości nie działa jak typowy
    usługodawca, tj. w sposób zorganizowany i w celach zarobkowych. Wnioskodawczyni nie
    nabyła lokali mieszkalnych w celu ich wynajmowania, ponieważ zakup każdej z
    nieruchomości w pierwszej kolejności miał służyć zaspokojeniu potrzeb mieszkaniowych
    Wnioskodawczyni.
    Wnioskodawczyni wynajmuje nieruchomości na okresy długoterminowe i nie podejmuje
    działań mających na celu zwiększenie zysków z posiadanego majątku, tj. nie ponosi
    nakładów na zwiększenie wartości wynajmowanych mieszkań, nie szuka aktywnie nowych
    najemców w celu uzyskiwania wyższych kwot z tytułu najmu.
    Wnioskodawczyni nie działa zatem jak typowy usługodawca, szukający maksymalizacji
    zarobku, ale jak osoba zarządzająca swoim prywatnym majątkiem. Stopień
    zaangażowania Wnioskodawczyni ogranicza się do podpisywania umów najmu,
    pobierania czynszu najmu i ponoszenia kosztów związanych z utrzymaniem
    nieruchomości. Należy zatem uznać, że Wnioskodawczyni zarządza jedynie prywatnym
    majątkiem, a uzyskiwane przychody służą przede wszystkim pokryciu kosztów posiadania
    majątku prywatnego, a nie uzyskaniu zarobku.
    Art. 15 ust. 2 ustawy VAT należy odczytywać w ten sposób, że zdanie pierwsze stanowi
    definicję działalności gospodarczej, podczas gdy zdanie drugie tego artykułu jest
    przykładem wykonywania działalności gospodarczej.
    Działalność Wnioskodawczyni należy zatem w pierwszej kolejności ocenić z punktu
    widzenia zdania pierwszego przytoczonego przepisu i porównać do „działalności
    usługodawców”. Nie ulega wątpliwości, że celem typowego usługodawcy jest uzyskanie
    zarobku ze świadczonych usług.
    Ze stanu faktycznego sprawy wynika, że Wnioskodawczyni nie zachowuje się jak typowy
    usługodawca, gdyż celem jest przede wszystkim pokrycie kosztów generowanych przez
    posiadane lokale mieszkalne a nie generowanie zysku.
    Ad 2

    W przypadku uznania, że wykonywana przez Wnioskodawczynię działalność w zakresie
    tzw. najmu prywatnego stanowi działalność gospodarczą w rozumieniu art. 15 ust. 2
    ustawy VAT, Wnioskodawczyni stoi na stanowisku, że wartości sprzedaży osiągane z tytułu
    tej działalności nie wliczają się do wartości sprzedaży, o której mowa w art. 113 ust. 1
    ustawy VAT, gdyż jest to sprzedaż z tytułu odpłatnego świadczenia usług zwolnionych z
    podatku na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 36 ustawy VAT w związku z art. 43 ust. 20 ustawy
    VAT.
    Zgodnie z art. 113 ust. 1 ustawy VAT zwalnia się od podatku sprzedaż dokonywaną przez
    podatników, u których wartość sprzedaży nie przekroczyła łącznie w poprzednim roku
    podatkowym kwoty 200.000 zł. Do wartości sprzedaży nie wlicza się kwoty podatku.
    Zgodnie z art. 113 ust. 2 ustawy VAT do wartości sprzedaży, o której mowa w ust. 1, nie
    wlicza się:
      1) wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów oraz wewnątrzwspólnotowej sprzedaży
        towarów na odległość, która nie podlega opodatkowaniu podatkiem na terytorium
        kraju;
      1a) sprzedaży na odległość towarów importowanych, która nie podlega
      opodatkowaniu podatkiem na terytorium kraju;
      2) odpłatnej dostawy towarów i odpłatnego świadczenia usług, zwolnionych od
        podatku na podstawie art. 43 ust. 1 lub przepisów wydanych na podstawie art. 82
        ust. 3, z wyjątkiem:
      a) transakcji związanych z nieruchomościami,
      b) usług, o których mowa w art. 43 ust. 1 pkt 7, 12 i 38-41,
      c) usług ubezpieczeniowych
      - jeżeli czynności te nie mają charakteru transakcji pomocniczych.
      3) odpłatnej dostawy towarów, które na podstawie przepisów o podatku dochodowym
        są zaliczane przez podatnika do środków trwałych oraz wartości niematerialnych i
        prawnych podlegających amortyzacji.
    Zgodnie z art. 43 ust. 1 pkt 36 ustawy VAT zwalnia się od podatku usługi w zakresie
    wynajmowania lub wydzierżawiania nieruchomości o charakterze mieszkalnym lub części
    nieruchomości, na własny rachunek, wyłącznie na cele mieszkaniowe lub na rzecz
    społecznych agencji najmu, o których mowa w art. 22a ust. 1 ustawy z dnia 26
    października 1995 r. o społecznych formach rozwoju mieszkalnictwa (Dz. U. z 2023 r. poz.
    790, 1114, 1463 i 1693).
    I dalej zgodnie z art. 43 ust. 20 ustawy VAT zwolnienie, o którym mowa w ust. 1 pkt 36, nie
    ma zastosowania do usług wymienionych w poz. 47 załącznika nr 3 do ustawy.
    W świetle powyższych przepisów przesłanki do zastosowania zwolnienia od podatku usług
    najmu są następujące:
        świadczenie usługi na własny rachunek,
        charakter mieszkalny wynajmowanej lub wydzierżawianej nieruchomości,
        mieszkaniowy cel najmu lub dzierżawy,
        niewykonywanie usług sklasyfikowanych w PKWiU 55 tj. usług związanych z
        zakwaterowaniem.
    Wszystkie powyższe przesłanki są spełnione w przypadku Wnioskodawczyni, bowiem
    wynajmuje ona we własnym imieniu lokale mieszkalne znajdujące się w jej majątku

    prywatnym, z przeznaczeniem wyłącznie na cele mieszkaniowe najemców na podstawie
    umów najmu zawartych z osobami fizycznymi.
    Zgodnie z zawartymi umowami najemcy nie mogą w wynajmowanych lokalach prowadzić
    działalności gospodarczej.
    Wnioskodawczyni nie świadczy także usług wymienionych w poz. 47 załącznika nr 3 do
    ustawy VAT tj. usług związanych z zakwaterowaniem sklasyfikowanych w PKWiU 55.
    Zgodnie zatem z art. 113 ust. 2 pkt 2 ustawy VAT sprzedaży ze świadczenia przez
    Wnioskodawczynię usług tzw. najmu prywatnego nie należy uwzględniać w wartości
    sprzedaży (limicie obrotu) uprawniającej Wnioskodawczynię do korzystania ze zwolnienia
    podmiotowego z podatku VAT, o którym mowa w art. 113 ust. 1 ustawy VAT.
    Stanowisko Wnioskodawczyni potwierdza interpretacja indywidualna Dyrektora Krajowej
    Informacji Skarbowej z dnia 25 lipca 2024 r., sygn. 0114- KDIP4-2.4012.233.2024.2.MŻA, w
    której organ stwierdził, że „skoro lokal mieszkalny wynajmowany jest (...) najemcom
    wyłącznie w celu zaspokojenia ich własnych potrzeb mieszkaniowych, bez możliwości np.
    prowadzenia w nim działalności gospodarczej, a zawarte umowy nie będą miały
    charakteru krótkoterminowego to w analizowanym przypadku zastosowanie znajdzie
    zwolnienie od podatku na podstawie ar. 43 ust. 1 pkt 36 ustawy.
    W konsekwencji (...) „usługi najmu osobom prywatnym lokalu na cele mieszkaniowe,
    korzystających ze zwolnienia od podatku od towarów i usług na podstawie art. 43 ust. 1
    pkt 36 ustawy nie należy uwzględniać do limitu, o którym mowa w art. 113 ust. 1 ustawy
    jako wartości sprzedaży zwolnionej.”
    Ad 3
    W przypadku uznania, że wartość sprzedaży z tytułu wykonywanej przez
    Wnioskodawczynię działalności w zakresie tzw. najmu prywatnego należy wliczyć do
    wartości sprzedaży, o której mowa w art. 113 ust. 1 ustawy VAT.
    Wnioskodawczyni stoi na stanowisku, że po przekroczeniu limitu tej wartości (200.000 zł),
    wartości dokonanej przez Wnioskodawczynię sprzedaży niezwolnionej przedmiotowo z
    VAT powinny być traktowane jako kwoty już zawierające podatek VAT (powinny być
    traktowane jako sprzedaż brutto - podatek powinien być liczony metodą „w stu”).
    Zgodnie z art. 113 ust. 5 ustawy VAT, jeżeli wartość sprzedaży zwolnionej od podatku na
    podstawie ust. 1 przekroczy kwotę, o której mowa w ust. 1, zwolnienie traci moc
    począwszy od czynności, którą przekroczono tę kwotę.
    Zgodnie z art. 29a ust. 1 ustawy VAT, podstawą opodatkowania, z zastrzeżeniem ust. 2, 3 i
    5, art. 30a-30c, art. 32, art. 119 oraz art. 120 ust. 4 i 5, jest wszystko, co stanowi zapłatę,
    którą dokonujący dostawy towarów lub usługodawca otrzymał lub ma otrzymać z tytułu
    sprzedaży od nabywcy, usługobiorcy lub osoby trzeciej, włącznie z otrzymanymi
    dotacjami, subwencjami i innymi dopłatami o podobnym charakterze mającymi
    bezpośredni wpływ na cenę towarów dostarczanych lub usług świadczonych przez
    podatnika.
    Zgodnie z art. 29a ust. 6 pkt 1 ustawy VAT podstawa opodatkowania obejmuje podatki,
    cła, opłaty i inne należności o podobnym charakterze, z wyjątkiem kwoty podatku.
    Przepisy te stanowią implementację następujących przepisów Dyrektywy Rady nr 2006
    /112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości
    dodanej: Artykułu 73, zgodnie z którym, w odniesieniu do dostaw towarów i świadczenia
    usług innych niż te, o których mowa w art. 74-77, podstawa opodatkowania obejmuje
    wszystko, co stanowi zapłatę otrzymaną lub którą dostawca lub usługodawca otrzyma w

    zamian za dostawę towarów lub świadczenie usług, od nabywcy, usługobiorcy lub osoby
    trzeciej, włącznie z subwencjami związanymi bezpośrednio z ceną takiej dostawy lub
    świadczenia.
    Artykułu 78 lit. a, zgodnie z którym do podstawy opodatkowania wlicza się (...) podatki, cła,
    opłaty i inne należności, z wyjątkiem samego VAT (...).
    Na gruncie przywołanych przepisów dyrektywy Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej
    mając na względzie zasadę neutralności opodatkowania podatkiem od towarów i usług
    kilkukrotnie orzekł, że jeżeli na dokumentach sprzedażowych wykazano niewłaściwą
    stawkę podatku VAT lub nie wykazano żadnej stawki podatku VAT, cenę lub kwotę
    wskazaną na tych dokumentach należy jednak uznać za zawierającą już VAT, chyba że w
    świetle przepisów krajowych, sprzedawca posiada narzędzia umożliwiające mu
    przeniesienie podatku VAT na odbiorców końcowych i odzyskanie należności.
    Tak wynika między innymi z:
        postanowienia Trybunału (siódma izba) z dnia 5 lutego 2024 r. (wniosek o wydanie
        orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Supremo Tribunal Administrativo
        - Portugalia) - DC/ Autoridade TributarLB Aduaneira w sprawi C-377/23 (Dz.U.UE.C.
        2024.2131), zgodnie z którym art. 73 dyrektywy 2006/112 w sprawie wspólnego
        systemu podatku od wartości dodanej w związku z art. 78 lit. a i art. 2 ust. 2 lit. b tej
        dyrektywy, należy interpretować w ten sposób, że w przypadku gdy podatnik
        podatku od wartości dodanej (VAT) błędnie wykazał na fakturach wystawionych
        konsumentom końcowym zerową stawkę VAT, podczas gdy miała zastosowanie
        wyższa stawka, cenę lub kwotę wskazaną na tych fakturach należy jednak uznać za
        cenę zawierającą już VAT, chyba że zgodnie z prawem krajowym podatnik ma
        możliwość przeniesienia na konsumentów końcowych i odzyskania od nich VAT
        odpowiadającego zastosowaniu skorygowanej stawki.
        wyroku Trybunału Sprawiedliwości z dnia 1 lipca 2021 r. w sprawie C-521/19 (Dz.U.
        UE.C 2021.527), z zgodnie z którym Dyrektywę 2006/112 w sprawie wspólnego
        systemu podatku od wartości dodanej, a w szczególności jej art. 73 i 78, w świetle
        zasady neutralności podatku od wartości dodanej (VAT), należy interpretować w ten
        sposób, że w przypadku gdy podatnicy VAT w wyniku oszustwa nie zgłosili
        administracji podatkowej zaistnienia transakcji, nie wystawili faktur ani nie wskazali
        dochodów osiągniętych przy tej transakcji w deklaracji dotyczącej podatków
        bezpośrednich, odtworzenie przez dane organy podatkowe w ramach kontroli
        takiej deklaracji kwot zapłaconych i otrzymanych przy rozpatrywanej transakcji
        należy uznać za cenę, która zawiera już podatek VAT, chyba że zgodnie z prawem
        krajowym podatnicy mają możliwość późniejszego przeniesienia i odliczenia VAT, o
        którym mowa, niezależnie od oszustwa.
        wyroku Trybunału Sprawiedliwości z dnia 7 listopada 2013 r. w sprawie C-249/12 i C-
        250/12 (Dz.U.UE.C.2014.9), zgodnie z którym Dyrektywę 2006/112 w sprawie
        wspólnego systemu podatku od wartości dodanej, a w szczególności jej art. 73 i 78
        należy interpretować w ten sposób, że jeżeli cena towaru została ustalona przez
        strony bez żadnej wzmianki dotyczącej podatku od wartości dodanej, a dostawca
        tego towaru jest osobą zobowiązaną z tytułu podatku od wartości dodanej

        należnego w związku z czynnością podlegającą opodatkowaniu, ustalona cena, w
        przypadku gdy dostawca nie może odzyskać od nabywcy podatku od wartości
        dodanej, którego żąda organ podatkowy, powinna być uznana za cenę obejmującą
        już podatek od wartości dodanej. Wnioskodawczyni, będąc w przekonaniu, że
        wartości sprzedaży z tytułu świadczenia usług tzw. najmu prywatnego nie
        uwzględnia się w limicie wartości sprzedaży, o której mowa w art. 113 ust. 1 i ust. 5
        ustawy VAT, uprawniających do korzystania ze zwolnienia podmiotowego z VAT,
        przez cały rok 2021, 2022, 2023, a także w roku 2024 do dnia złożenia wniosku o
        interpretację dokonywała sprzedaży towarów w ramach wykonywanej
        jednoosobowej działalności gospodarczej nie wykazując podatku VAT należnego na
        paragonach fiskalnych lub fakturach.
    Ze stanu faktycznego sprawy wynika, że sprzedaż towarów przez Wnioskodawczynię już
    się dokonała, a cena ustalona przez Wnioskodawczynię była ostateczną ceną jaką klienci
    zgadzali się zapłacić za towar.
    Brak jest również jakichkolwiek postanowień umownych z klientami stanowiących, że w
    sytuacji, gdy sprzedaż Wnioskodawczyni powinna być opodatkowana podatkiem VAT, to
    cena po dokonaniu transakcji ulegnie zwiększeniu i klient powinien dopłacić
    Wnioskodawczyni równowartość podatku.
    Nie ma zatem prawnej i „fizycznej” możliwości „odzyskania” podatku VAT od klientów
    (poprzez zwiększenie ceny już po dokonanej transakcji).
    Mając na względzie powyższe, wartość sprzedaży dokonanej przez Wnioskodawczynię w
    zakresie dostaw towarów lub usług niezwolnionych przedmiotowo z podatku VAT, po
    przekroczeniu limitu wartości sprzedaży, o którym mowa w art. 113 ust. 1 i art. 113 ust. 5
    ustawy VAT, należy traktować jako kwoty brutto, zawierające w sobie już podatek VAT.
    Przekroczenie limitu wartości sprzedaży, o którym mowa w art. 113 ust. 1 i ust. 5 ustawy
    VAT nie ma wpływu na sprzedaż zwolnioną przedmiotowo z VAT (z tytułu świadczenia
    usług tzw. najmu prywatnego).
    Ad 4
    W przypadku uznania, że po przekroczeniu przez Wnioskodawczynię limitu wartości
    sprzedaży, o którym mowa w art. 113 ust. 1 ustawy VAT (200.000 zł) wartości dokonanej
    przez Wnioskodawczynię sprzedaży niezwolnionej z VAT powinny być traktowane jako
    kwoty już zawierające podatek VAT (powinny być traktowane jako sprzedaż brutto -
    podatek powinien być liczony metodą „w stu”), Wnioskodawczyni stoi na stanowisku, że
    ma ona prawo skorzystać ponownie ze zwolnienia podmiotowego, o którym mowa w art.
    113 ust. 1 ustawy VAT począwszy od dnia 1 stycznia 2023 r., mimo niezłożenia w terminie,
    o którym mowa w art. 96 ust. 5 ustawy VAT, aktualizacji zgłoszenia rejestracyjnego VAT-R
    w zakresie danych objętych zawiadomieniem o ponownym zwolnieniu.
    Zgodnie z art. 113 ust. 1 ustawy VAT zwalnia się od podatku sprzedaż dokonywaną przez
    podatników, u których wartość sprzedaży nie przekroczyła łącznie w poprzednim roku
    podatkowym kwoty 200 000 zł. Do wartości sprzedaży nie wlicza się kwoty podatku.
    Zgodnie z art. 113 ust. 5 ustawy VAT, jeżeli wartość sprzedaży zwolnionej od podatku na
    podstawie ust. 1 przekroczy kwotę, o której mowa w ust. 1, zwolnienie traci moc
    począwszy od czynności, którą przekroczono tę kwotę.
    Zgodnie z art. 113 ust. 11 ustawy VAT podatnik, który utracił prawo do zwolnienia
    sprzedaży od podatku lub zrezygnował z tego zwolnienia, może, nie wcześniej niż po

    upływie roku, licząc od końca roku, w którym utracił prawo do zwolnienia lub zrezygnował
    z tego zwolnienia, ponownie skorzystać ze zwolnienia określonego w ust. 1.
    Wnioskodawczyni posiadała prawo do korzystania w 2021 r. ze zwolnienia, o którym
    mowa w art. 113 ust. 1 ustawy VAT, gdyż w 2020 r. osiągnięta przez nią wartość sprzedaży
    nie przekroczyła 200.000 zł.
    Zdaniem organu wyrażonym w toku czynności sprawdzających, Wnioskodawczyni utraciła
    jednak prawo do zwolnienia, o którym mowa w art. 113 ust. 1 ustawy VAT w trakcie roku
    2021, bowiem w tym roku doszło do przekroczenia limitu wartości sprzedaży, o którym
    mowa w art. 113 ust. 1 ustawy VAT.
    Począwszy od czynności, którą Wnioskodawczyni przekroczyła w 2021 roku limit wartości
    sprzedaży, o którym mowa w art. 113 ust. 5 ustawy VAT, Wnioskodawczyni powinna była
    zarejestrować się jako podatnik VAT czynny. Wartość sprzedaży dokonanej przez
    Wnioskodawczynię w roku 2022 wyniosła (...) zł brutto (tj. z uwzględnieniem 23% podatku
    VAT) z tytułu prowadzenia jednoosobowej działalności gospodarczej oraz (...) zł brutto
    (sprzedaż zwolniona) z tytułu tzw. najmu prywatnego.
    Wartość sprzedaży netto, bez uwzględnienia podatku VAT, wyniosła zatem w 2022 r.
    łącznie (...) zł ((...) zł netto z tytułu prowadzonej jednoosobowej działalności gospodarczej
    oraz (...) zł z tytułu tzw. najmu prywatnego).
    Oznacza to, że spełnione zostały przesłanki do ponownego skorzystania przez
    Wnioskodawczynię z podmiotowego zwolnienia z podatku VAT zgodnie z art. 113 ust. 11
    ustawy o VAT, począwszy od 01 stycznia 2023 r., gdyż:
    i. upłynął rok, licząc od końca roku (2021), w którym Wnioskodawczyni utraciła prawo do
        zwolnienia, a także
    ii. w roku 2022 wartość sprzedaży dokonana przez Wnioskodawczynię nie przekroczyła
        200.000 zł netto (bez podatku VAT) - wartość sprzedaży netto wyniosła 184.131 zł.
    Zgodnie z art. 96 ust. 5 ustawy VAT, jeżeli podmioty, o których mowa w ust. 3 (m.in.
    wymienione w art. 15, u których sprzedaż jest zwolniona od podatku na podstawie art.
    113 ust. 1 i 9), rozpoczną dokonywanie sprzedaży opodatkowanej, utracą zwolnienie od
    podatku lub zrezygnują z tego zwolnienia, obowiązane są do złożenia zgłoszenia
    rejestracyjnego, o którym mowa w ust. 1, a w przypadku podatników zarejestrowanych
    jako podatnicy VAT zwolnieni - do aktualizacji tego zgłoszenia, w terminach:
    1) przed dniem dokonania pierwszej sprzedaży towaru lub usługi, innych niż zwolnione od
      podatku na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 2, 2a i 4-41 lub przepisów wydanych na
      podstawie art. 82 ust. 3, w przypadku rozpoczęcia dokonywania tej sprzedaży;
    2) przed dniem, w którym podatnik traci prawo do zwolnienia, o którym mowa w art. 113
      ust. 1 i 9, w przypadku utraty tego prawa;
    3) przed początkiem miesiąca, w którym podatnik rezygnuje ze zwolnienia, o którym
      mowa w art. 43 ust. 1 pkt 3 oraz art. 113 ust. 1 i 9, w przypadku rezygnacji z tego
      zwolnienia, z zastrzeżeniem pkt 4;
    4) przed dniem wykonania pierwszej czynności określonej w art. 5, w przypadku
      rezygnacji ze zwolnienia, o którym mowa w art. 113 ust. 9, od pierwszej wykonanej
      czynności.
    Zgodnie z art. 96 ust. 12 ustawy VAT, jeżeli dane zawarte w zgłoszeniu rejestracyjnym
    ulegną zmianie, podatnik jest obowiązany zgłosić zmianę do naczelnika urzędu
    skarbowego w terminie 7 dni, licząc od dnia, w którym nastąpiła zmiana.
    Obowiązek ten nie dotyczy przypadków, gdy następuje wyłącznie zmiana danych objętych
    obowiązkiem aktualizacji na podstawie ustawy z dnia 13 października 1995 r. o zasadach

    ewidencji i identyfikacji podatników i płatników. Zdanie drugie nie ma zastosowania w
    przypadku, gdy zgłaszana zmiana powoduje zmianę właściwości organu podatkowego.
    Jednocześnie art. 96 ust. 5 i 12 ustawy VAT nie wprowadzają jakichkolwiek sankcji
    związanych z przekroczeniem terminów, o których mowa w tych przepisach.
    Z kolei art. 113 ust. 11 ustawy VAT nie uzależnia prawa do wyboru zwolnienia od terminu
    złożonego zawiadomienia w organie podatkowym. Zatem fakt złożenia przez podatnika
    zawiadomienia po upływie 7 dni, nie pozbawia go prawa do wyboru przysługującego mu
    zwolnienia.
    Tym samym Wnioskodawczyni nadal posiada prawo do skorzystania z ponownego
    zwolnienia podmiotowego z podatku VAT, nawet w przypadku złożenia deklaracji
    aktualizującej VAT-R po upływie 7 dniowego terminu.
    Stanowisko Wnioskodawczyni potwierdzają interpretacje indywidualne wydawane w
    podobnych sprawach, w tym m.in.:
    i) interpretacja indywidualna Dyrektora Krajowej Izby Skarbowej z 26 stycznia 2024 r.,
        sygn. 0112-KDIL1-2.4012.560.2023.2.DS , w której stwierdzono: „Należy nadmienić,
        że przepis art. 113 ust. 11 ustawy nie uzależnia prawa do wyboru zwolnienia od
        terminu złożonego zawiadomienia w urzędzie. Zatem fakt złożenia przez podatnika
        zawiadomienia po upływie 7 dni, nie pozbawia go prawa do wyboru
        przysługującego mu zwolnienia. (...) fakt złożenia zawiadomienia po upływie 7 dni,
        nie pozbawia Panią prawa do wyboru przysługującego jej zwolnienia, pomimo
        niedopełnienia obowiązku rejestracyjnego w wymaganym przepisami terminie.
        Zatem, może Pani korzystać ze zwolnienia sprzedaży od podatku od towarów i
        usług począwszy od 1 stycznia 2023 r., w sytuacji złożenia zawiadomienia
        aktualizacyjnego VAT-R o zmianie w listopadzie 2023 r.”
    ii) interpretacja indywidualna Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z 4 listopada 2022
        r., sygn. 0112-KDIL1-2.4012.402.2022.2.BG, w której stwierdzono: „Należy
        nadmienić, że przepis art. 113 ust. 11 ustawy nie uzależnia prawa do wyboru
        zwolnienia od terminu złożonego zawiadomienia w urzędzie. Zatem fakt złożenia
        przez podatnika zawiadomienia po upływie 7 dni, nie pozbawia go prawa do
        wyboru przysługującego mu zwolnienia. (.) może Pani korzystać ze zwolnienia
        sprzedaży od podatku od towarów i usług począwszy od 1 stycznia 2021 r., w
        sytuacji złożenia zawiadomienia aktualizacyjnego VAT-R o zmianie po 7 stycznia
        2022 r.”;
    iii) interpretacja indywidualna Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z 14 grudnia 2018
        r., sygn. 0113-KDIPT1-1.4012.756.2018.2.MSU, w której stwierdzono: „Wymieniony
        art. 113 ust. 11 ustawy nie uzależnia prawa wyboru zwolnienia od terminu
        złożonego zawiadomienia w urzędzie. Zatem fakt złożenia przez podatnika
        zawiadomienia po upływie 7 dni, nie pozbawia go prawa do wyboru
        przysługującego mu zwolnienia”;
    iv) interpretacja indywidualna Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z 7 grudnia 2017
        r., sygn. 0112-KDIL4.4012.482.2017.1.JK, w której stwierdzono: „Odnośnie
        momentu złożenia deklaracji VAT-R należy wskazać, że w związku ze zmianą danych
        zawartych w zgłoszeniu rejestracyjnym Wnioskodawca powinien w terminie 7 dni,
        licząc od dnia, w którym nastąpiła zmiana, zgłosić zmianę do naczelnika urzędu
        skarbowego poprzez złożenie aktualizującego zgłoszenia VAT-R, zaznaczając, że
        będzie korzystał (korzysta) ze zwolnienia, o którym mowa w art. 113 ust. 1 lub 9
        ustawy oraz podając datę, od której będzie korzystał lub już korzysta ze zwolnienia.
        Należy nadmienić, że wymieniony art. 113 ust. 11 ustawy nie uzależnia prawa do

        wyboru zwolnienia od terminu złożonego zawiadomienia w urzędzie. Zatem fakt
        złożenia przez podatnika zawiadomienia po upływie 7 dni, nie pozbawia go prawa
        do wyboru przysługującego mu zwolnienia”.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawiła Pani we wniosku jest nieprawidłowe w zakresie uznania
    najmu nieruchomości za prowadzenie działalności gospodarczej oraz wliczania kwoty
    sprzedaży z tytułu tych usług do wartości sprzedaży o którym mowa w art. 113 ust. 1 oraz
    prawidłowe w zakresie prawidłowego obliczania kwoty limitu oraz możliwości ponownego
    skorzystania ze zwolnienia podmiotowego na podstawie art. 113 ust. 11 ustawy.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z przepisem art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od
    towarów i usług (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 361 ze zm.), zwanej dalej „ustawą”:
      Opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, zwanym dalej „podatkiem”,
      podlegają odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium
      kraju.
    Stosownie do art. 7 ust. 1 ustawy:
      Przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się
      przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (...).
    W myśl art. 8 ust. 1 ustawy:
      Przez świadczenie usług, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się każde
      świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej
      niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu
      art. 7 (...).
    Z tak szeroko sformułowanej definicji wynika, że przez świadczenie usług należy przede
    wszystkim rozumieć określone zachowanie podatnika na rzecz odrębnego podmiotu,
    które zasadniczo wynika z dwustronnego stosunku zobowiązaniowego, zakładającego
    istnienie podmiotu będącego odbiorcą (nabywcą usługi) jak również podmiotu
    świadczącego usługę.
    Z treści powołanego wyżej przepisu art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy jednoznacznie wynika, że
    dostawa towarów i świadczenie usług, co do zasady, podlegają opodatkowaniu VAT
    wówczas, gdy czynności te są wykonywane odpłatnie.
    Aby uznać dane świadczenie za odpłatne, musi istnieć stosunek prawny pomiędzy
    świadczącym usługę a odbiorcą, a w zamian za wykonanie usługi powinno zostać
    wypłacone wynagrodzenie. Musi istnieć bezpośredni związek pomiędzy świadczoną
    usługą i przekazanym za nią wynagrodzeniem. Oznacza to, że z danego stosunku
    prawnego, na podstawie którego wykonywana jest usługa, musi wynikać wyraźna,
    bezpośrednia korzyść na rzecz świadczącego usługę.
    Należy wskazać, że umowa najmu jest cywilnoprawną umową nakładającą na strony -
    zarówno wynajmującego, jak i najemcę - określone przepisami obowiązki.
    Na podstawie art. 659 § 1 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (t. j. Dz. U. z
    2024 r. poz. 1061 ze zm.):
      Przez umowę najmu wynajmujący zobowiązuje się oddać najemcy rzecz do używania
      przez czas oznaczony lub nieoznaczony, a najemca zobowiązuje się płacić
      wynajmującemu umówiony czynsz.
    Umowa najmu jest więc umową dwustronnie zobowiązującą i wzajemną. Odpowiednikiem
    świadczenia wynajmującego polegającego na oddaniu rzeczy do używania i pobierania

    pożytków, jest świadczenie najemcy, polegające na płaceniu umówionego czynszu. Wobec
    tego, umówiony między stronami czynsz jest wynagrodzeniem za możliwość korzystania z
    cudzej rzeczy i pobierania pożytków, w związku z czym stanowi świadczenie wzajemne
    należne za używanie przedmiotu najmu przez najemcę.
    Oznacza to, że czynność polegająca na najmie nieruchomości (w tym lokalu mieszkalnego)
    w zamian za uzyskane wynagrodzenie spełnia warunki do uznania tej czynności za
    świadczenie usługi, o której mowa w art. 8 ust. 1 ustawy.
    Nie każda jednak czynność stanowiąca dostawę towarów lub świadczenie usług w
    rozumieniu art. 5 ustawy podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.
    Dostawa towarów lub świadczenie usług podlegają opodatkowaniu podatkiem od
    towarów i usług wyłącznie wówczas, gdy dokonywane są przez podmiot mający status
    podatnika, a dodatkowo działającego w takim charakterze w odniesieniu do danej
    transakcji.
    Z opisu sprawy wynika, że Wnioskodawczyni od 1 października 2011 r. prowadzi
    jednoosobową działalność gospodarczą. Przedmiotem tejże działalności gospodarczej w
    latach 2020-2024 jest w głównej mierze sprzedaż detaliczna prowadzona przez domy
    sprzedaży wysyłkowej lub Internet.
    Wnioskodawczyni jest także właścicielką trzech lokali mieszkalnych w majątku prywatnym,
    które w latach 2020-2023, w różnych okresach, wynajmowała osobom fizycznym wyłącznie
    na ich własne cele mieszkaniowe (tzw. najem prywatny). Z tytułu najmu lokali
    Wnioskodawczyni otrzymywała określony w umowie czynsz.
    Wątpliwości Wnioskodawczyni w pierwszej kolejności odnoszą się do kwestii tego czy
    wykonywana działalność w zakresie tzw. najmu prywatnego stanowi działalność
    gospodarczą w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy VAT?
    Na potrzeby ustawy o VAT wprowadzono definicje podatnika.
    Art. 15 ust. 1 ustawy wskazuje bowiem, że:
      Podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości
      prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o
      której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności.
    Zgodnie z treścią art. 15 ust. 2 ustawy:
      Działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców
      lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz
      rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność
      gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu
      towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów
      zarobkowych.
    Definicja działalności gospodarczej ma charakter uniwersalny, pozwalający na objęcie
    pojęciem „podatnik” tych wszystkich podmiotów, które prowadzą określaną działalność,
    występując w profesjonalnym obrocie gospodarczym.
    Biorąc pod uwagę powyższe przepisy należy stwierdzić, że świadczenie usług najmu
    wypełnia, określoną w art. 15 ust. 2 ustawy definicję działalności gospodarczej, jeżeli jest
    wykonywane w sposób ciągły do celów zarobkowych, bez względu na to, czy najem jest
    prowadzony w ramach zarejestrowanej działalności gospodarczej, czy jako odrębne źródło
    przychodu w rozumieniu przepisów o podatku dochodowym od osób fizycznych.
    Bez znaczenia w tej sytuacji jest również rodzaj zarejestrowanej działalności gospodarczej.
    Zatem opisany we wniosku „najem prywatny” wpisuje się w działalność gospodarczą w
    rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy, a Pani z tytułu tej czynności występuje w charakterze

    podatnika podatku VAT, o którym mowa w art. 15 ust. 1 ustawy. Mieszkania bowiem
    wykorzystywane są przez Panią w celu zarobkowym. Ponosi Pani bowiem korzyści
    materialne z tytułu ich wynajmowania chociażby w postaci braku płatności kosztów
    związanych z ich utrzymaniem. Tym samym, wykonywane przez Panią czynności najmu
    lokali mieszkalnych na cele mieszkaniowe podlegają opodatkowaniu podatkiem od
    towarów i usług na podstawie art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy w związku z art. 8 ust. 1 ustawy.
    W związku z powyższym Pani stanowisko w zakresie pytania oznaczonych we wniosku nr 1
    uznałem za nieprawidłowe.
    Pani wątpliwości dotyczą również ustalenia kwestii czy wartość sprzedaży z tytułu usług
    najmu nieruchomości należy wliczać do wartości sprzedaży, o której mowa w art. 113 ust.
    1 ustawy.
    Ustawa o podatku od towarów i usług przewiduje możliwość skorzystania ze zwolnienia
    podmiotowego zgodnie z art. 113 ustawy.
    Stosownie do art. 113 ust. 1 ustawy:
      Zwalnia się od podatku sprzedaż dokonywaną przez podatników, u których wartość
      sprzedaży nie przekroczyła łącznie w poprzednim roku podatkowym kwoty 200 000
      zł. Do wartości sprzedaży nie wlicza się kwoty podatku.
    Na podstawie art. 113 ust. 2 ustawy:
      Do wartości sprzedaży, o której mowa w ust. 1, nie wlicza się:
        1) wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów oraz wewnątrzwspólnotowej sprzedaży
        towarów na odległość, która nie podlega opodatkowaniu podatkiem na
        terytorium kraju;
        1a) sprzedaży na odległość towarów importowanych, która nie podlega
        opodatkowaniu podatkiem na terytorium kraju;
        2) odpłatnej dostawy towarów i odpłatnego świadczenia usług, zwolnionych od
        podatku na podstawie art. 43 ust. 1 lub przepisów wydanych na podstawie art.
        82 ust. 3, z wyjątkiem:
        a) transakcji związanych z nieruchomościami,
        b) usług, o których mowa w art. 43 ust. 1 pkt 7, 12 i 38-41,
        c) usług ubezpieczeniowych
        - jeżeli czynności te nie mają charakteru transakcji pomocniczych;
        3) odpłatnej dostawy towarów, które na podstawie przepisów o podatku
        dochodowym są zaliczane przez podatnika do środków trwałych oraz wartości
        niematerialnych i prawnych podlegających amortyzacji.
    Zgodnie z art. 113 ust. 5 ustawy:
      Jeżeli wartość sprzedaży zwolnionej od podatku na podstawie ust. 1 przekroczy
      kwotę, o której mowa w ust. 1, zwolnienie traci moc począwszy od czynności, którą
      przekroczono tę kwotę.
    Na podstawie art. 113 ust. 11 ustawy:
      Podatnik, który utracił prawo do zwolnienia sprzedaży od podatku lub zrezygnował z
      tego zwolnienia, może, nie wcześniej niż po upływie roku, licząc od końca roku, w
      którym utracił prawo do zwolnienia lub zrezygnował z tego zwolnienia, ponownie
      skorzystać ze zwolnienia określonego w ust. 1.
    Na podstawie art. 113 ust. 13 ustawy:

    Zwolnień, o których mowa w ust. 1 i 9, nie stosuje się do podatników:
      1) dokonujących dostaw:
      a) towarów wymienionych w załączniku nr 12 do ustawy,
      b) towarów opodatkowanych podatkiem akcyzowym, w rozumieniu przepisów o
      podatku akcyzowym, z wyjątkiem:
          energii elektrycznej (CN 2716 00 00),
          wyrobów tytoniowych,
          samochodów osobowych, innych niż wymienione w lit. e, zaliczanych przez
          podatnika, na podstawie przepisów o podatku dochodowym, do środków
          trwałych podlegających amortyzacji,
      c) budynków, budowli lub ich części, w przypadkach, o których mowa w art. 43 ust.
      1 pkt 10 lit. a i b,
      d) terenów budowlanych,
      e) nowych środków transportu,
      f) następujących towarów, w związku z zawarciem umowy w ramach
      zorganizowanego systemu zawierania umów na odległość, bez jednoczesnej
      fizycznej obecności stron, z wyłącznym wykorzystaniem jednego lub większej liczby
      środków porozumiewania się na odległość do chwili zawarcia umowy włącznie:
          preparatów kosmetycznych i toaletowych (PKWiU 20.42.1),
          komputerów, wyrobów elektronicznych i optycznych (PKWiU 26),
          urządzeń elektrycznych (PKWiU 27),
          maszyn i urządzeń, gdzie indziej niesklasyfikowanych (PKWiU 28),
      g) hurtowych i detalicznych części i akcesoriów do:
          pojazdów samochodowych, z wyłączeniem motocykli (PKWiU 45.3),
          motocykli (PKWiU ex 45.4);
      2) świadczących usługi:
      a) prawnicze,
      b) w zakresie doradztwa, z wyjątkiem doradztwa rolniczego związanego z uprawą i
      hodowlą roślin oraz chowem i hodowlą zwierząt, a także związanego ze
      sporządzaniem planu zagospodarowania i modernizacji gospodarstwa rolnego,
      c) jubilerskie,
      d) ściągania długów, w tym factoringu;
      3) nieposiadających siedziby działalności gospodarczej na terytorium kraju.
    Podatnik może korzystać ze zwolnienia od podatku na podstawie i według zasad
    określonych m.in. wyżej przytoczonymi przepisami, pod warunkiem, że nie wykonuje
    czynności, o których mowa w art. 113 ust. 13 ustawy.
    Obliczając limit sprzedaży uprawniający podatnika do zwolnienia od podatku na
    podstawie art. 113 ust. 1 ustawy, po przekroczeniu którego podatnik traci prawo do
    zwolnienia od podatku, zgodnie z art. 113 ust. 2 pkt 2 ustawy, nie bierze się pod uwagę m.

    in. odpłatnej dostawy towarów i odpłatnego świadczenia usług, zwolnionych od podatku
    na podstawie art. 43 ust. 1 lub przepisów wydanych na podstawie art. 82 ust. 3, z
    wyjątkiem transakcji związanych z nieruchomościami, jeżeli czynności te nie mają
    charakteru transakcji pomocniczych.
    Za czynności związane z nieruchomościami należy uznać nie tylko usługi stricte dotyczące
    nieruchomości, ale wszelkie czynności, których wykonanie oparte jest na wykorzystaniu,
    używaniu i użytkowaniu nieruchomości. Transakcje pomocnicze natomiast to takie, które
    nie są związane z zasadniczą działalnością podatnika, a przychody z ich tytułu nie są
    bezpośrednim, stałym i koniecznym uzupełnieniem tej działalności.
    Opisany we wniosku wynajem lokalu mieszkalnego pomimo, że korzysta ze zwolnienia z
    art. 43 ust. 1 pkt 36 ustawy nie mieści się w dyspozycji przepisów art. 113 ust. 2 ustawy,
    wskazującego czynności, których nie wlicza się do wartości sprzedaży, o której mowa w
    art. 113 ust. 1 ustawy.
    Podkreślenia wymaga, że prowadzonej przez Panią działalności gospodarczej w zakresie
    usługi najmu przedmiotowego lokalu nie można uznać za działalność świadczoną
    pomocniczo. Jest to - jak jednoznacznie wynika z przedstawionego opisu sprawy, obok
    działalności w zakresie sprzedaży detalicznej towarów, drugi rodzaj wykonywanej przez
    Panią działalności. Zatem najem lokalu mieszkalnego za wynagrodzeniem nie ma
    charakteru transakcji pomocniczych do świadczonej przez Panią działalności związanej ze
    świadczeniem usług m.in. usług badania rynku i opinii publicznej, lecz są to dwie różne
    transakcje podstawowe - w zakresie odrębnego rodzaju (przedmiotu) wykonywanej przez
    Panią działalności gospodarczej. Tym samym bez znaczenia jest w opisanej sytuacji fakt,
    że nie zajmuje się Pani najmem jako profesjonalny przedsiębiorca.
    Ponadto zwrócić należy uwagę, że zwolnienie wynikające z art. 113 ustawy jest
    zwolnieniem podmiotowym, co oznacza, że jest związane bezpośrednio z podmiotem
    prowadzącym działalność gospodarczą, która w standardowych warunkach podlegałaby
    opodatkowaniu. Zwolnienie to odnosi się do konkretnego limitu wynikającego ze
    sprzedaży (odpłatnej dostawy towarów i odpłatnego świadczenia usług) danego
    podatnika. Skoro, jak wyżej wskazano wykonuje Pani oprócz działalności gospodarczej
    polegającej na sprzedaży detalicznej prowadzonej przez domy wysyłkowe lub Internet
    również działalność gospodarczą w zakresie wynajmu, to bez względu na to, że nie
    zajmuje się Pani wynajmem jako profesjonalny przedsiębiorca sprzedaż z tej działalności
    również powinna być wliczana do limitu, o którym mowa w art. 113 ust. 1 ustawy.
    W konsekwencji, odpłatne świadczenie przez Panią usług najmu lokali mieszkalnych na
    cele mieszkaniowe, jako transakcji związanych z nieruchomościami, które nie mają
    charakteru czynności pomocniczych, każdorazowo podlega wliczeniu do wartości
    sprzedaży, o której mowa w art. 113 ust. 1 ustawy.
    Zatem odpowiadając na Pani pytanie wskazać należy, że osiągane przez Panią przychody z
    wynajmu prywatnej nieruchomości należało wliczyć do limitu zwolnienia podmiotowego,
    określonego w art. 113 ust. 1 ustawy zarówno w latach 2020-2024 jak i należy je wliczyć do
    ww. limitu w kolejnych latach, w których będą świadczone te usługi.
    W związku z powyższym Pani stanowisko w zakresie pytania oznaczonego we wniosku nr
    2 uznałem za nieprawidłowe.
    Pani wątpliwości dotyczą również kwestii czy po przekroczeniu przez Wnioskodawczynię
    limitu wartości sprzedaży o którym mowa w art. 113. ust. 5 ustawy o VAT, wartości
    dokonanej przez Wnioskodawczynię sprzedaży niezwolnionej przedmiotowo z VAT
    powinny być traktowane jako kwoty już zawierające podatek VAT (tj. jako kwoty brutto;
    podatek powinien zostać obliczony metodą "w stu").
    Zgodnie z art. 96 ust. 1 ustawy:

      Podmioty, o których mowa w art. 15 i art. 15a, są obowiązane przed dniem
      wykonania pierwszej czynności określonej w art. 5 złożyć naczelnikowi urzędu
      skarbowego zgłoszenie rejestracyjne, z zastrzeżeniem ust. 3.
    W myśl z art. 96 ust. 3 ustawy:
      Podmioty wymienione w art. 15, u których sprzedaż jest zwolniona od podatku na
      podstawie art. 113 ust. 1 i 9 lub wykonujące wyłącznie czynności zwolnione od
      podatku na podstawie art. 43 ust. 1 lub przepisów wydanych na podstawie art. 82
      ust. 3, mogą złożyć zgłoszenie rejestracyjne.
    Stosownie do art. 96 ust. 4 ustawy:
      Naczelnik urzędu skarbowego po weryfikacji danych podanych w zgłoszeniu
      rejestracyjnym rejestruje podatnika jako „podatnika VAT czynnego”, a w przypadku
      podatników, o których mowa w ust. 3 – jako „podatnika VAT zwolnionego”, i na
      wniosek podatnika potwierdza to zarejestrowanie.
    Według art. 96 ust. 5 ustawy:
      Jeżeli podmioty, o których mowa w ust. 3, rozpoczną dokonywanie sprzedaży
      opodatkowanej, utracą zwolnienie od podatku lub zrezygnują z tego zwolnienia,
      obowiązane są do złożenia zgłoszenia rejestracyjnego, o którym mowa w ust. 1, a w
      przypadku podatników zarejestrowanych jako podatnicy VAT zwolnieni – do
      aktualizacji tego zgłoszenia, w terminach:
      1) przed dniem dokonania pierwszej sprzedaży towaru lub usługi, innych niż
        zwolnione od podatku na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 2, 2a i 4-41 lub przepisów
        wydanych na podstawie art. 82 ust. 3, w przypadku rozpoczęcia dokonywania tej
        sprzedaży;
      2) przed dniem, w którym podatnik traci prawo do zwolnienia, o którym mowa w art.
        113 ust. 1 i 9, w przypadku utraty tego prawa;
      3) przed początkiem miesiąca, w którym podatnik rezygnuje ze zwolnienia, o którym
        mowa w art. 43 ust. 1 pkt 3 oraz art. 113 ust. 1 i 9, w przypadku rezygnacji z tego
        zwolnienia, z zastrzeżeniem pkt 4;
      4) przed dniem wykonania pierwszej czynności określonej w art. 5, w przypadku
        rezygnacji ze zwolnienia, o którym mowa w art. 113 ust. 9, od pierwszej
        wykonanej czynności.
      Przepis ust. 4 stosuje się odpowiednio.
    Na mocy art. 96 ust. 10 ustawy:
      Podatnicy zarejestrowani jako podatnicy VAT czynni, u których następnie sprzedaż
      została zwolniona od podatku na podstawie art. 113 ust. 1 lub którzy następnie
      zgłosili, że będą wykonywać wyłącznie czynności zwolnione od podatku na
      podstawie art. 43, pozostają w rejestrze jako podatnicy VAT zwolnieni.
    Na podstawie art. 96 ust. 12 ustawy:
      Jeżeli dane zawarte w zgłoszeniu rejestracyjnym ulegną zmianie, podatnik jest
      obowiązany zgłosić zmianę do naczelnika urzędu skarbowego w terminie 7 dni, licząc
      od dnia, w którym nastąpiła zmiana. Obowiązek ten nie dotyczy przypadków, gdy
      następuje wyłącznie zmiana danych objętych obowiązkiem aktualizacji na podstawie
      ustawy z dnia 13 października 1995 r.
      o zasadach ewidencji i identyfikacji podatników i płatników. Zdanie drugie nie ma
      zastosowania w przypadku, gdy zgłaszana zmiana powoduje zmianę właściwości
      organu podatkowego.

    Z ww. przepisu wynika, że w przypadku utraty prawa do zwolnienia podmiotowego
    podatnik jest zobowiązany do złożenia zgłoszenia rejestracyjnego do podatku VAT przed
    dniem, w którym traci prawo do tego zwolnienia.
    Z opisu sprawy wynika, że w latach 2020-2023 korzystała Pani ze zwolnienia
    podmiotowego. Wynagrodzenie jakie otrzymywała Pani w związku ze sprzedażą towarów,
    było wynagrodzeniem ostatecznym na które zgodzili się nabywcy. Nie stosowała Pani w
    umowach sprzedaży, zawieranych z klientami jakichkolwiek postanowień umownych
    stanowiących, że w sytuacji, gdy sprzedaż powinna być opodatkowana VAT, to cena po
    dokonaniu transakcji ulegnie zwiększeniu i klient powinien dopłacić równowartość
    podatku VAT.
    Stosownie do art. 29a ust. 1 ustawy:
      Podstawą opodatkowania, z zastrzeżeniem ust. 2, 3 i 5, art. 30a-30c, art. 32, art. 119
      oraz art. 120 ust. 4 i 5, jest wszystko, co stanowi zapłatę, którą dokonujący dostawy
      towarów lub usługodawca otrzymał lub ma otrzymać z tytułu sprzedaży od nabywcy,
      usługobiorcy lub osoby trzeciej, włącznie z otrzymanymi dotacjami, subwencjami i
      innymi dopłatami o podobnym charakterze mającymi bezpośredni wpływ na cenę
      towarów dostarczanych lub usług świadczonych przez podatnika.
    Z przepisu tego wynika, że podstawę opodatkowania w podatku od towarów i usług
    stanowi wynagrodzenie, które dostawca lub usługodawca otrzymał lub ma otrzymać z
    tytułu dostawy towarów albo świadczenia usług. Wynagrodzenie to oznacza wartość
    rzeczywiście otrzymaną (lub która ma być otrzymana) w konkretnym przypadku.
    W myśl art. 29a ust. 6 ustawy:
      Podstawa opodatkowania obejmuje:
      1) podatki, cła, opłaty i inne należności o podobnym charakterze, z wyjątkiem kwoty
      podatku;
      2) koszty dodatkowe, takie jak prowizje, koszty opakowania, transportu i
      ubezpieczenia, pobierane przez dokonującego dostawy lub usługodawcę od
      nabywcy lub usługobiorcy.
    Z powyższych przepisów wynika, że art. 29a ust. 1 ustawy odnosi się do wszystkiego, co
    stanowi zapłatę obejmując swym zakresem każdą formę zapłaty otrzymaną przez
    sprzedawcę z tytułu dostawy towarów lub wykonania usługi.
    Jak już wyżej wskazano przychody z prowadzonej działalności gospodarczej w zakresie
    sprzedaży detalicznej prowadzonej przez domy sprzedaży wysyłkowej lub Internet oraz z
    najmu nieruchomości powinny być sumowane. Jak wynika z opisu sprawy w roku 2021 r.
    przekroczyła Pani limit 200 000 zł i w związku z tym powinna Pani dokonać aktualizacji
    zgłoszenia VAT-R i zarejestrować się jako podatnik VAT czynny. Jednakże, jak z wniosku
    wynika, tej czynności Pani nie dokonała w odpowiednim czasie i traktowała Pani siebie w
    dalszym ciągu jako podatnika zwolnionego podmiotowego od podatku VAT. W rezultacie
    od momentu przekroczenia w 2021 r. limitu 200 000 zł tj. począwszy od czynności, którą
    przekroczyła Pani tę kwotę powinna Pani dokonać opodatkowania podatkiem od towarów
    i usług czynności wykonywanych przez Panią w ramach sprzedaży detalicznej
    prowadzonej przez domy sprzedaży wysyłkowej lub Internet, najem bowiem korzysta ze
    zwolnienia na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 36 ustawy.
    W tej sprawie, ponieważ Pani nie była świadoma momentu przekroczenia limitu, o którym
    mowa w art. 113 ust. 1 ustawy, w związku z art. 113 ust. 5 ustawy, za sprzedawane towary
    otrzymywała Pani wynagrodzenie bez podatku VAT i jednocześnie ta kwota była kwotą

    należną z tytułu Pani sprzedaży. Tym samym, ponieważ była to kwota ostateczna,
    wynikająca z umowy z nabywcą towaru, dla wyliczenia wartości sprzedaży uprawniającej
    Panią do ponownego skorzystania ze zwolnienia podmiotowego z podatku VAT, na
    podstawie art. 113 ust. 11 może Pani dokonać wyliczenia wartości sprzedaży według
    metody „w stu”.
    W związku z powyższym Pani stanowisko w zakresie pytania oznaczonych we wniosku nr 3
    uznałem za prawidłowe.
    Pani wątpliwości dotyczą również ustalenia, czy ma Pani prawo do ponownego
    skorzystania ze zwolnienia podmiotowego przewidzianego w art. 113 ust. 1 ustawy,
    począwszy od 1 stycznia 2023 r.
    W niniejszej sprawie w roku 2021 przekroczyła Pani limit sprzedaży, o którym mowa w art.
    113 ust. 1 ustawy. Na podstawie art. 113 ust. 11 ustawy, jeżeli wartość sprzedaży w 2022 r.
    nie przekroczyła kwoty 200 000 zł to może Pani korzystać ze zwolnienia podmiotowego od
    podatku od towarów i usług na podstawie cytowanego wyżej art. 113 ust. 1 ustawy od
    roku 2023.
    Tym samym, jeżeli w ramach prowadzonej działalności gospodarczej nie wykonywała Pani
    czynności, o których mowa w art. 113 ust. 13 ustawy oraz faktyczna łączna wartość
    sprzedaży w prowadzonej działalności gospodarczej w roku 2022 (wraz z najmem) nie
    przekroczyła 200 000 zł, to od 1 stycznia 2023 r. przysługiwało Pani prawo do ponownego
    skorzystania ze zwolnienia od podatku od towarów i usług przewidzianego w art. 113 ust.
    1 ustawy.
    Przepis art. 113 ust. 11 ustawy, umożliwia podatnikowi, który stracił prawo do zwolnienia
    od podatku VAT lub zrezygnował z tego zwolnienia – ponowny jego wybór, po spełnieniu
    określonych warunków. Przepis ten, nie określa w jakim terminie podatnik jest
    zobowiązany o zamiarze wyboru zwolnienia poinformować urząd. W związku z tym, należy
    przyjąć ogólnie stosowaną zasadę aktualizacji danych wynikająca z art. 96 ust. 12 ustawy,
    według której podatnik o wszelkich zmianach objętych zgłoszeniem rejestracyjnym jest
    zobowiązany poinformować urząd w terminie 7 dni, licząc od dnia, w którym nastąpiła
    zmiana, czyli od momentu wyboru przez podatnika zwolnienia podmiotowego na
    formularzu VAT-R.
    Wymieniony art. 113 ust. 11 ustawy nie uzależnia jednak prawa wyboru zwolnienia od
    terminu złożonego zawiadomienia w urzędzie. Zatem fakt złożenia przez podatnika
    zawiadomienia po upływie 7 dni, nie pozbawia go prawa do wyboru przysługującego mu
    zwolnienia.
    Zatem, jeżeli w 2022 r. nie osiągnięła Pani kwoty sprzedaży 200 000 zł, to miała Pani prawo
    do skorzystania ze zwolnienia od podatku od towarów i usług przewidzianego w art. 113
    ust. 1 ustawy od 1 stycznia 2023 r.
    Tym samym Pani stanowisko w zakresie pytania nr 4 wniosku uznaję za prawidłowe.
    Jednocześnie należy zauważyć, że to organ podatkowy właściwy dla podatnika decyduje
    ostatecznie o sposobie rejestracji podatnika jako podatnik VAT zwolniony.

## Dodatkowe informacje

Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy
    rzeczywisty stan faktyczny i rzeczywiste zdarzenie przyszłe sprawy będącej przedmiotem
    interpretacji pokrywało się będzie ze zdarzeniem przyszłym podanym przez Panią w
    złożonym wniosku.
    W związku z powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego
    we wniosku opisu sprawy, udzielona odpowiedź traci swą aktualność.

    Należy podkreślić, że niniejsza interpretacja została wydana na podstawie
    przedstawionego we wniosku opisu sprawy, co oznacza, że w przypadku, gdy w toku
    postępowania podatkowego, kontroli podatkowej, kontroli celno-skarbowej zostanie
    określony odmienny stan sprawy, interpretacja nie wywoła w tym zakresie skutków
    prawnych.
    Trzeba przy tym zauważyć, że nie jestem uprawniony, do dokonania wyliczeń należności
    (ceny) jak i kwot podatku oraz wartości sprzedaży którą należy wliczać do limitu.
    Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Pani przedstawiła i stanu prawnego,
    który obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
        Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb
        ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2023 r. poz.
        2383 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pani
        sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego i zastosuje się Pani
        do interpretacji.
        Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5
      ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
        Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pani prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu
    Administracyjnego w (...). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa
    z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.
    U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
        w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
        Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo

        w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na
        adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS
        /SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej