Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0112-KDIL1-3.4012.268.2025.2.KM
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-06-17
Teza: Prawo do zastosowania stawki podatku VAT w wysokości 0%
dla WDT.
Słowa kluczowe: dostawa-dostawa towarów
dostawa-dostawa wewnątrzwspólnotowa towarów
przewóz-dokumenty przewozowe
Zagadnienia: nabycie towarów i wewnątrzwspólnotowa dostawa
towarów-Wewnątrzwspólnotowa dostawa towarów
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział VIII.
Wysokość opodatkowania -Rozdział 1. Stawki-Stawka
podatku 0% - wewnątrzwspólnotowa dostawa towarów
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II-
Rozdział 1-art. 5-ust. 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II-
Rozdział 2-art. 7.-ust. 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II-
Rozdział 3-art. 13-ust. 2
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II-
Rozdział 3-art. 13-ust. 6
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział
VIII-Rozdział 1-art. 41-ust. 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział
VIII-Rozdział 1-art. 42-ust. 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział
VIII-Rozdział 1-art. 42-ust. 11
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział
VIII-Rozdział 1-art. 42-ust. 1a
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział
VIII-Rozdział 1-art. 42-ust. 3
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II. Zakres
opodatkowania-Rozdział 3. Wewnątrzwspólnotowe
1

## Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

dłowe
    Szanowni Państwo,
    stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego
    stanu faktycznego oraz zdarzenia przyszłego w podatku od towarów i usług jest
    prawidłowe.

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

16 kwietnia 2025 r. wpłynął Państwa wniosek z 16 kwietnia 2025 r. o wydanie interpretacji
    indywidualnej, w zakresie prawa do zastosowania stawki podatku VAT w wysokości 0% dla
    wewnątrzwspólnotowych dostaw towarów udokumentowanych dokumentami, o których
    mowa w Wariancie A, B i C. Uzupełnili go Państwo pismem z 23 maja 2025 r. (wpływ 23
    maja 2025 r.) – w odpowiedzi na wezwanie.
    Treść wniosku jest następująca:
    Opis stanu faktycznego oraz zdarzenia przyszłego
    (...) (dalej: Spółka, Wnioskodawca) jest spółką prawa polskiego mającą siedzibę na
    terytorium Polski, zarejestrowaną na potrzeby podatku VAT w Polsce. Posiada również
    numer identyfikacyjny dla transakcji wewnątrzwspólnotowych (tzw. VAT UE).
    W ramach prowadzonej działalności Wnioskodawca sprzedaje towary do kontrahentów
    niebędących polskimi podatnikami VAT. Kontrahenci posiadają właściwe i ważne numery
    identyfikacyjne dla transakcji wewnątrzwspólnotowych (zagraniczne numery VAT UE).
    Towary transportowane są z terytorium Polski do wskazanych przez Odbiorców miejsc
    znajdujących się na terytorium (...) (dalej: Kontrahentów). Faktyczna realizacja transportu
    zlecana jest niezależnym firmom spedycyjnym. Dla Spółki opisane transakcje stanowią
    wewnątrzwspólnotowe dostawy towarów (dalej: WDT), natomiast dla Kontrahentów –
    wewnątrzwspólnotowe nabycia towarów (dalej: WNT) w ich krajach.
    Wnioskodawca, w celu zastosowania 0% stawki VAT z tytułu WDT, gromadzi/będzie
    gromadzić dokumenty potwierdzające, iż towary zostały wywiezione z kraju i dostarczone
    do Odbiorcy /Kontrahenta na terytorium państwa członkowskiego innego niż terytorium
    Polski. Spółka każdorazowo gromadzi/będzie gromadzić kopię faktury oraz dokumenty
    przewozowe np. w formie listów przewozowych CMR, na których widnieje podpis osoby
    odbierającej towar.
    Zdarzają się jednak sytuacje, że mimo podejmowanych przez Spółkę prób, pozyskanie
    CMR dla poszczególnych dostaw nie jest możliwe. Przewoźnicy jako przyczynę podają
    zagubienie niektórych dokumentów. Zdarzają się również sytuacje, że w momencie
    podjęcia prób uzyskania CMR, przewoźnik nie prowadzi już działalności gospodarczej. W
    takiej sytuacji dokumentacja gromadzona przez Spółkę obejmuje/będzie obejmować
    opisane poniżej przypadki:
    1. Wariant A – Spółka jest/będzie w posiadaniu:

      · kopii faktury oraz specyfikacji poszczególnych sztuk ładunku (zawartej w fakturze lub
        stanowiącej osobny dokument, tzn. załącznik do faktury) oraz
      · potwierdzenia otrzymania zapłaty przez Kontrahenta za dostarczony towar.
    2. Wariant B – Spółka jest/będzie w posiadaniu:
      · kopii faktury oraz specyfikacji poszczególnych sztuk ładunku (zawartej w fakturze lub
        stanowiącej osobny dokument, tzn. załącznik do faktury) oraz
      · faktury podpisanej przez Kontrahenta lub osobę upoważnioną przez Kontrahenta.
    3. Wariant C – Spółka jest/będzie w posiadaniu:
      · kopii faktury oraz specyfikacji poszczególnych sztuk ładunku (zawartej w fakturze lub
        stanowiącej osobny dokument, tzn. załącznik do faktury) oraz
      · podpisanego przez Kontrahenta odrębnego oświadczenia potwierdzającego
        dostarczenie towarów do miejsca docelowego. Przedmiotowe oświadczenie
        zawiera: adres dostawcy, adres nabywcy, numer faktury, numer dostawy i data
        dostawy, nazwa towaru i ilość, miejsce dostawy towaru.
    Uzupełnienie opisu sprawy
    1. W odpowiedzi na pytanie: Do jakiego konkretnie kraju był/jest/będzie transportowany
      towar będący przedmiotem transakcji objętych zapytaniem?
      wskazali Państwo:
      Wysyłki w ramach WDT były/są/będą realizowane przez Spółkę do (...).
    2. W odpowiedzi na pytanie: Czy wymienione w Wariancie A potwierdzenie otrzymania
      zapłaty przez Kontrahenta za dostarczony towar będzie wskazywało, że towar został
      dostarczony nabywcy do miejsca przeznaczenia na terytorium państwa
      członkowskiego? Jeśli tak, to proszę wskazać na podstawie jakich okoliczności, np. czy z
      warunków umowy wynika, że płatność za towar będzie dokonana po otrzymaniu
      towaru przez nabywcę, czy dysponują Państwo korespondencją mailową, z której
      wynika, że zapłata za towar dotyczy konkretnego zamówienia dostarczonego do
      nabywcy lub innymi dowodami świadczącymi, że towar został dostarczony nabywcy?
      wskazali Państwo:
      Strony zawierają transakcje, gdzie płatność następuje w określonym terminie po
      otrzymaniu towaru.
    3. W odpowiedzi na pytanie: Czy wymieniona faktura podpisana przez Kontrahenta lub
      osobę upoważnioną przez Kontrahenta (Wariant B) będzie wskazywała, że towar został
      dostarczony do nabywcy? Jeśli tak, to proszę wskazać na podstawie jakich okoliczności,
      np. czy faktura zostanie podpisana przez Kontrahenta po dostarczeniu towarów do
      miejsca docelowego?
      wskazali Państwo:
      Podpis Kontrahenta na fakturze będzie równoznaczny z posiadaniem towaru. Spółka
      wystosuje do Kontrahenta maila z załączoną fakturą sprzedażową z prośbą o
      odesłanie podpisanej faktury w sytuacji kiedy towar na niej udokumentowany został
      dostarczony do Klienta.
    4. W odpowiedzi na pytanie: Czy wskazane przez Państwa we wniosku dokumenty w
      Wariancie A, Wariancie B i Wariancie C, jednoznacznie potwierdzają/będą potwierdzały
      fakt wywiezienia i dostarczenia towarów będących przedmiotem WDT do nabywcy
      znajdującego się na terytorium państwa członkowskiego innego niż terytorium kraju?
      wskazali Państwo:

      Wskazane we wniosku dokumenty w Wariancie A, Wariancie B i Wariancie C będą wg
      oceny Spółki w sposób jednoznaczny potwierdzały fakt wywiezienia i dostarczenia
      towarów będących przedmiotem WDT do nabywcy znajdującego się na terytorium
      państwa członkowskiego innego niż terytorium kraju.
    5. W odpowiedzi na pytanie: Czy wskazane przez Państwa we wniosku dokumenty w
      Wariancie A, Wariancie B i Wariancie C, posiadają/będą Państwo posiadać przed
      upływem terminu do złożenia deklaracji podatkowej za dany okres rozliczeniowy?
      wskazali Państwo:
      W większości przypadków Spółka powinna zgromadzić opisane w poszczególnych
      wariantach dokumenty przed upływem terminu do złożenia deklaracji podatkowej za
      dany okres rozliczeniowy, jednakże mogą wystąpić sytuacje, w których dokumenty
      potwierdzające dostarczenie towarów do Kontrahenta nie będą w posiadaniu Spółki
      przed upływem terminu do złożenia deklaracji podatkowej za dany okres
      rozliczeniowy. W takiej sytuacji Spółka dokona poprawnego rozliczenia WDT w
      stosownej deklaracji podatkowej poprzez złożenie korekty.
    6. W odpowiedzi na pytanie: Czy wypełniają Państwo obowiązek w zakresie terminowego
      składania informacji podsumowującej, zawierającej prawidłowe dane dotyczące
      wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów, a w przypadku niedopełnienia tego
      obowiązku wyjaśnią Państwo należycie na piśmie to uchybienie naczelnikowi urzędu
      skarbowego, stosownie do art. 42 ust. 1a ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od
      towarów i usług?
      wskazali Państwo:
      Spółka wypełnia obowiązek w zakresie terminowego składania informacji
      podsumowującej, zawierającej prawidłowe dane dotyczące wewnątrzwspólnotowej
      dostawy towarów, a w przypadku niedopełnienia tego obowiązku wyjaśnia należycie
      na piśmie to uchybienie naczelnikowi urzędu skarbowego, stosownie do art. 42 ust.
      1a ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług.
    Pytania
      1. Czy dostawy udokumentowane przy pomocy dokumentów, o których mowa w
        Wariancie A powyżej powinny, w świetle art. 42 ust. 1 w związku z przepisem art. 42
        ust. 3 oraz art. 42 ust. 11 Ustawy VAT, być opodatkowane 0% stawką VAT?
      2. Czy dostawy udokumentowane przy pomocy dokumentów opisanych w Wariancie B
        powyżej powinny, w świetle art. 42 ust. 1 w związku z przepisem art. 42 ust. 3 i art.
        42 ust. 11 Ustawy VAT, być opodatkowane 0% stawką VAT?
      3. Czy dostawy udokumentowane przy pomocy dokumentów opisanych w Wariancie C
        powyżej powinny, w świetle art. 42 ust. 1 w związku z przepisem art. 42 ust. 3 i art.
        42 ust. 11 Ustawy VAT, być opodatkowane 0% stawką VAT?
    Państwa stanowisko w sprawie
    Pakiet Quick fixes
    W celu usprawnienia funkcjonowania wspólnego systemu VAT w zakresie transakcji
    transgranicznych, Unia Europejska (dalej jako: „UE”) opracowała pakiet zmian nazywanych
    zbiorczo „Quick Fixes”, na które składają się następujące akty prawne:
    · Dyrektywa – której termin implementacji to 1 stycznia 2020 r., jednakże w Polsce
      nastąpiło to dopiero z dniem 1 lipca 2020 r.;
    · Rozporządzenie – które wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane w polskim
      porządku prawnym od 1 stycznia 2020 r. Wprowadza ono m.in. domniemanie, że
      WDT zostało dokonane w wypadku, gdy podatnik posiadać będzie wskazane w nim
      dokumenty.

    Zgodnie z Rozporządzeniem, domniemywa się, że towary zostały wysłane lub
    przetransportowane z państwa członkowskiego do miejsca przeznaczenia znajdującego
    się poza jego terytorium, ale na terytorium Wspólnoty, w przypadku, gdy podatnik
    dokonujący WDT posiadać będzie co najmniej dwa niebędące ze sobą w sprzeczności
    dowody, które zostały wydane przez dwie różne strony, które są niezależne od siebie
    nawzajem i niezależne od sprzedawcy i nabywcy.
    Dokumentację uprawniającą do skorzystania z powyższego domniemania można podzielić
    co do zasady na dwie grupy:
    · grupa A – dokumenty odnoszące się do wysyłki lub transportu towarów, takie jak:
      podpisany list przewozowy CMR; konosament; faktura za towarowy przewóz lotniczy;
      faktura od przewoźnika towarów;
    · grupa B – polisa ubezpieczeniowa w odniesieniu do wysyłki lub transportu towarów lub
      dokumenty bankowe potwierdzające zapłatę za wysyłkę lub transport towarów;
      dokumenty urzędowe wydane przez organ władzy publicznej, na przykład notariusza,
      potwierdzające przybycie towarów do państwa członkowskiego przeznaczenia;
      poświadczenie odbioru wystawione przez prowadzącego magazyn w państwie
      członkowskim przeznaczenia, potwierdzające składowanie towarów w tym państwie
      członkowskim.
    Niemniej, brak posiadania dokumentacji, o której mowa w Rozporządzeniu, nie powoduje
    automatycznie, że podatnik nie jest uprawniony do zastosowania stawki 0% dla transakcji
    WDT. Spełnione bowiem mogą być stosowne warunki dokumentacyjne zgodnie z
    przepisami polskiej Ustawy VAT.
    W ocenie Spółki, sposoby udokumentowania dostarczenia towarów w ramach WDT
    opisane w Wariantach A-C (w celu opodatkowania tych dostaw stawką 0% VAT), nie stoją
    więc w sprzeczności z Rozporządzeniem. Zawarte bowiem w Rozporządzeniu regulacje
    dotyczące dokumentacji WDT ustanawiają jedynie domniemanie, zgodnie z którym w
    przypadku zgromadzenia określonej dokumentacji uważa się, że doszło do
    przemieszczenia towarów między państwami członkowskimi, co wiąże się z prawem do
    zastosowania stawki 0% dla transakcji WDT. Wspomniane domniemanie nie wyłącza
    jednak możliwości zastosowania stawki 0% VAT dla transakcji WDT na podstawie
    dokumentów gromadzonych przez Spółkę, które są zgodne z Ustawą VAT.
    Powyższe stanowisko Spółki znajduje odzwierciedlenie m.in. w objaśnieniach
    podatkowych z 17 grudnia 2020 r. w sprawie dokumentowania wewnątrzwspólnotowej
    dostawy towarów dla celów podatku od towarów i usług, gdzie wskazano, że:
    „Niespełnienie przez podatnika warunków domniemania wprowadzonych w art. 45a ust. 1
    Rozporządzenia 282/2011 nie oznacza jednocześnie, że zostanie on pozbawiony
    możliwości zastosowania stawki 0% z tytułu dokonanej WDT. W takiej sytuacji podatnik,
    będzie musiał udowodnić zgodnie z obowiązującymi przepisami ustawy o VAT (art. 42 ust.
    3-5 i 11), że warunek zastosowania stawki 0% polegający na tym, aby towary zostały
    dostarczone do nabywcy w innym państwie członkowskim, został przez niego spełniony.
    Innymi słowy, jeżeli podatnik nie spełni warunków określonych w art. 45a ust. 1 lit. a lub b)
    Rozporządzenia 282/2011 i domniemanie nie znajdzie zastosowania, sytuacja podatnika
    pozostaje taka sama jak przed wejściem w życie art. 45a Rozporządzenia 282/2011”.
    Warunki zastosowania stawki 0% VAT dla WDT
    Spółka wskazuje, iż transakcje WDT zasadniczo podlegają opodatkowaniu według 0%
    stawki VAT. Niemniej jednak, art. 42 ust. 1 Ustawy VAT wskazuje warunki, które muszą
    zostać spełnione, aby podatnik był uprawniony do zastosowania 0% stawki podatku:
      1) podatnik dokonał dostawy na rzecz nabywcy posiadającego właściwy i ważny numer
        identyfikacyjny dla transakcji wewnątrzwspólnotowych, nadany przez państwo
        członkowskie właściwe dla nabywcy, zawierający dwuliterowy kod stosowany dla
        podatku od wartości dodanej, który nabywca podał podatnikowi;

      2) podatnik przed upływem terminu do złożenia deklaracji podatkowej za dany okres
        rozliczeniowy, posiada w swojej dokumentacji dowody, że towary będące
        przedmiotem wewnątrzwspólnotowej dostawy zostały wywiezione z terytorium
        kraju i dostarczone do nabywcy na terytorium państwa członkowskiego inne niż
        terytorium kraju;
      3) podatnik składając deklarację podatkową, w której wykazuje tę dostawę towarów,
        jest zarejestrowany jako podatnik VAT UE.
    Należy przy tym zaznaczyć, iż stosowanie 0% stawki VAT z tytułu WDT nie powinno być
    postrzegane jako wyjątek od reguły, lecz jako reguła, od której wyjątkiem jest stosowanie
    stawki krajowej.
    Zgodnie z art. 42 ust. 3 Ustawy VAT, wskazanymi powyżej dowodami, są:
      · dokumenty przewozowe otrzymane od przewoźnika (spedytora) odpowiedzialnego za
        wywóz towarów z terytorium kraju, z których jednoznacznie wynika, że towary
        zostały dostarczone do miejsca ich przeznaczenia na terytorium państwa
        członkowskiego inne niż terytorium kraju – w przypadku, gdy przewóz towarów jest
        zlecany przewoźnikowi (spedytorowi),
      · specyfikacja poszczególnych sztuk ładunku,
    – jeżeli łącznie potwierdzają dostarczenie towarów będących przedmiotem WDT.
    Ponadto, zgodnie z treścią przepisu art. 42 ust. 11 Ustawy VAT, w przypadku, gdy
    dokumenty te nie potwierdzają jednoznacznie dostarczenia towarów do nabywcy
    znajdującego się na terytorium państwa członkowskiego innym niż terytorium kraju,
    dowodami, o których mowa w art. 42 ust. 1 pkt 2 Ustawy VAT, mogą być również inne
    dokumenty wskazujące, że nastąpiła dostawa wewnątrzwspólnotowa, w szczególności:
      · korespondencja handlowa z nabywcą, w tym jego zamówienie,
      · dokumenty dotyczące ubezpieczenia lub kosztów frachtu,
      · dokument potwierdzający zapłatę za towar, z wyjątkiem przypadków, gdy dostawa ma
        charakter nieodpłatny lub zobowiązanie jest realizowane w innej formie, w takim
        przypadku – inny dokument stwierdzający wygaśnięcie zobowiązania,
      · dowód potwierdzający przyjęcie przez nabywcę towaru na terytorium państwa
        członkowskiego innym niż terytorium kraju.
    Jednocześnie, Spółka podkreśla, iż konstrukcja przytoczonego powyżej przepisu wskazuje,
    iż wymieniony powyżej katalog tzw. dokumentów pomocniczych ma charakter otwarty, co
    oznacza, iż podatnik ma prawo potwierdzać fakt dokonania dostawy na rzecz podatnika w
    innym państwie członkowskim również innymi niż wymienione w art. 42 ust. 11 Ustawy
    VAT dokumentami.
    W celu udokumentowania WDT podatnik może posłużyć się zupełnie dowolnymi
    dokumentami. Takie stanowisko zostało również potwierdzone w orzecznictwie
    Naczelnego Sądu Administracyjnego (dalej jako: „NSA”), w uchwale wydanej przez
    poszerzony skład siedmiu sędziów, z dnia 11 października 2010 r., sygn. akt I FPS 1/10, w
    której stwierdzono m.in. że przepisy wskazane w art. 42 powinny być stosowane z
    uwzględnieniem normy określonej w art. 180 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. –
    Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012 r. poz. 749 z późn. zm.), w świetle której „jako dowód
    należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest
    sprzeczne z prawem”. Co więcej, NSA wskazał wyraźnie, iż dowody określone w art. 42 ust.
    3 i 4 Ustawy VAT nie mają charakteru bezwzględnie obligatoryjnych. Dlatego też w
    przypadku, gdy podatnik nie dysponuje kompletem dokumentów wskazanych w art. 42
    ust. 3 i 4 Ustawy VAT, bądź posiadane dokumenty zawierają pewne braki formalne, może
    on posłużyć się innymi dowodami potwierdzającymi dokonanie dostawy
    wewnątrzwspólnotowej.

    W tej samej uchwale stwierdzono także, że „dla zastosowania stawki 0% przy
    wewnątrzwspólnotowej dostawie towarów wystarczającym jest, aby podatnik posiadał
    jedynie niektóre dowody, o jakich mowa w art. 42 ust. 3 ustawy, uzupełnione
    dokumentami wskazanymi w art. 42 ust. 11 ustawy lub innymi dowodami w formie
    dokumentów, o których mowa w art. 180 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja
    podatkowa (Dz. U. z 2005 r. Nr 8 poz. 60 z późn. zm.), o ile łącznie potwierdzają fakt
    wywiezienia i dostarczenia towarów będących przedmiotem wewnątrzwspólnotowej
    dostawy do nabywcy znajdującego się na terytorium państwa członkowskiego innym niż
    terytorium kraju”.
    W związku z powyższym Spółka uważa, że dla zastosowania stawki 0% VAT w przypadku
    WDT, nie jest konieczne posiadanie wszystkich dokumentów wymienionych w art. 42 ust.
    3 Ustawy VAT, a jedynie posiadanie jednego z dowodów wskazanych w tym przepisie
    razem z innymi dokumentami wymienionymi w art. 42 ust. 11 Ustawy VAT (bądź też
    innymi dowodami, niewymienionymi wprost w tym przepisie), które łącznie,
    jednoznacznie potwierdzają dostawę towarów do nabywcy na terytorium innego niż
    Polska państwa członkowskiego.
    Biorąc pod uwagę powyższe, Spółka stoi na stanowisku, iż posiadane przez nią dokumenty
    wskazane w Wariantach A-C w opisie stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego
    jednoznacznie potwierdzają, że towary zostały wywiezione z terytorium Polski oraz
    otrzymane przez Kontrahentów na terytorium innego państwa członkowskiego. Tym
    samym, w ocenie Spółki, nie ulega wątpliwości, iż warunek zastosowania 0% stawki VAT z
    tytułu dokonanych przez Spółkę dostaw wewnątrzwspólnotowych został w analizowanych
    Wariantach A-C spełniony i Spółka powinna być uprawniona do zastosowania 0% stawki
    VAT w oparciu o przedmiotową dokumentację.
    Podobne stanowisko zostało zaprezentowane przez Dyrektora Krajowej Informacji
    Skarbowej w interpretacji indywidualnej z dnia (...). Mając na względzie przedstawioną
    argumentację, Spółka wnosi o potwierdzenie, iż wewnątrzwspólnotowe dostawy towarów
    udokumentowane w sposób wskazany w Wariantach A-C opisanych w stanie faktycznym
    /zdarzeniu przyszłym powinny być opodatkowane 0% stawką VAT.
    Wnioskodawca również zaznacza, że pozytywna interpretacja w identycznym stanie
    faktycznym/zdarzeniu przyszłym została wydana dla podmiotu powiązanego ze Spółką, nr
    (...).

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest prawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z przepisem art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i
    usług (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 775), zwanej dalej „ustawą”:
      Opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlegają:
      1) odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju;
      2) eksport towarów;
      3) import towarów na terytorium kraju;
      4) wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów za wynagrodzeniem na terytorium kraju;
      5) wewnątrzwspólnotowa dostawa towarów.
    Z regulacji tej wynika tzw. zasada terytorialności, zgodnie z którą opodatkowaniu
    podatkiem od towarów i usług podlegają wymienione czynności, ale tylko w sytuacji, gdy
    miejscem ich świadczenia jest terytorium kraju.
    Według art. 2 pkt 1 ustawy:

      Przez terytorium kraju rozumie się terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, z
      zastrzeżeniem art. 2a.
    W myśl art. 2 pkt 4 ustawy:
      Przez terytorium państwa członkowskiego rozumie się terytorium państwa
      wchodzące w skład terytorium Unii Europejskiej, z zastrzeżeniem art. 2a.
    Na mocy art. 7 ust. 1 ustawy:
      Przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się
      przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (...).
    Jak stanowi art. 2 pkt 6 ustawy:
      Przez towary rozumie się rzeczy oraz ich części, a także wszelkie postacie energii.
    Stosownie do art. 13 ust. 1 ustawy:
      Przez wewnątrzwspólnotową dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 5,
      rozumie się wywóz towarów z terytorium kraju w wykonaniu czynności określonych
      w art. 7 na terytorium państwa członkowskiego inne niż terytorium kraju, z
      zastrzeżeniem ust. 2-8.
    Zgodnie z art. 13 ust. 2 ustawy:
      Przepis ust. 1 stosuje się pod warunkiem, że nabywca towarów jest:
      1) podatnikiem podatku od wartości dodanej zidentyfikowanym na potrzeby
        transakcji wewnątrzwspólnotowych na terytorium państwa członkowskiego innym
        niż terytorium kraju;
      2) osobą prawną niebędącą podatnikiem podatku od wartości dodanej, która jest
        zidentyfikowana na potrzeby transakcji wewnątrzwspólnotowych na terytorium
        państwa członkowskiego innym niż terytorium kraju;
      3) podatnikiem podatku od wartości dodanej lub osobą prawną niebędącą
        podatnikiem podatku od wartości dodanej, działającymi w takim charakterze na
        terytorium państwa członkowskiego innym niż terytorium kraju, niewymienionymi
        w pkt 1 i 2, jeżeli przedmiotem dostawy są wyroby akcyzowe, które, zgodnie z
        przepisami o podatku akcyzowym, są objęte procedurą zawieszenia poboru
        akcyzy lub procedurą przemieszczania wyrobów akcyzowych z zapłaconą akcyzą;
      4) podmiotem innym niż wymienione w pkt 1 i 2, działającym (zamieszkującym) w
        innym niż Rzeczpospolita Polska państwie członkowskim, jeżeli przedmiotem
        dostawy są nowe środki transportu.
    Na podstawie art. 13 ust. 6 ustawy:
      Wewnątrzwspólnotowa dostawa towarów występuje, jeżeli dokonującym dostawy
      jest podatnik, o którym mowa w art. 15, u którego sprzedaż nie jest zwolniona od
      podatku na podstawie art. 113 ust. 1 i 9 albo art. 113a ust. 1, z zastrzeżeniem ust. 7.
    Dla uznania danej czynności za wewnątrzwspólnotową dostawę towarów musi zaistnieć
    wywóz towarów z terytorium kraju na terytorium innego państwa członkowskiego, w
    wyniku dokonania dostawy tych towarów (przeniesienia prawa do rozporządzania
    towarami jak właściciel).
    Z wniosku wynika, że w ramach prowadzonej działalności Spółka sprzedaje towary do
    kontrahentów niebędących polskimi podatnikami VAT. Przedmiotem dostawy był/jest
    /będzie m.in. (...). Kontrahenci posiadają właściwe i ważne numery identyfikacyjne dla
    transakcji wewnątrzwspólnotowych (zagraniczne numery VAT UE). Towary
    transportowane są z terytorium Polski do wskazanych przez Odbiorców miejsc
    znajdujących się na terytorium (...) (dalej: Kontrahentów). Wysyłki w ramach WDT były/są
    /będą realizowane przez Spółkę do (...). Faktyczna realizacja transportu zlecana jest

    niezależnym firmom spedycyjnym. Dla Spółki opisane transakcje stanowią
    wewnątrzwspólnotowe dostawy towarów (dalej: WDT), natomiast dla Kontrahentów –
    wewnątrzwspólnotowe nabycia towarów (dalej: WNT) w ich krajach.
    Wnioskodawca, w celu zastosowania 0% stawki VAT z tytułu WDT, gromadzi/będzie
    gromadzić dokumenty potwierdzające, iż towary zostały wywiezione z kraju i dostarczone
    do Odbiorcy /Kontrahenta na terytorium państwa członkowskiego innego niż terytorium
    Polski. Spółka każdorazowo gromadzi/będzie gromadzić kopię faktury oraz dokumenty
    przewozowe np. w formie listów przewozowych CMR, na których widnieje podpis osoby
    odbierającej towar.
    Zdarzają się jednak sytuacje, że mimo podejmowanych przez Spółkę prób, pozyskanie
    CMR dla poszczególnych dostaw nie jest możliwe. Przewoźnicy jako przyczynę podają
    zagubienie niektórych dokumentów. Zdarzają się również sytuacje, że w momencie
    podjęcia prób uzyskania CMR, przewoźnik nie prowadzi już działalności gospodarczej W
    takiej sytuacji dokumentacja gromadzona przez Spółkę obejmuje/będzie obejmować
    opisane poniżej przypadki:
    1. Wariant A – Spółka jest/będzie w posiadaniu:
      · kopii faktury oraz specyfikacji poszczególnych sztuk ładunku (zawartej w fakturze lub
        stanowiącej osobny dokument, tzn. załącznik do faktury) oraz
      · potwierdzenia otrzymania zapłaty przez Kontrahenta za dostarczony towar.
    2. Wariant B – Spółka jest/będzie w posiadaniu:
      · kopii faktury oraz specyfikacji poszczególnych sztuk ładunku (zawartej w fakturze lub
        stanowiącej osobny dokument, tzn. załącznik do faktury) oraz
      · faktury podpisanej przez Kontrahenta lub osobę upoważnioną przez Kontrahenta.
    3. Wariant C – Spółka jest/będzie w posiadaniu:
      · kopii faktury oraz specyfikacji poszczególnych sztuk ładunku (zawartej w fakturze lub
        stanowiącej osobny dokument, tzn. załącznik do faktury) oraz
      · podpisanego przez Kontrahenta odrębnego oświadczenia potwierdzającego
        dostarczenie towarów do miejsca docelowego. Przedmiotowe oświadczenie
        zawiera: adres dostawcy, adres nabywcy, numer faktury, numer dostawy i data
        dostawy, nazwa towaru i ilość, miejsce dostawy towaru.
    W Wariancie A strony zawierają transakcje, gdzie płatność następuje w określonym
    terminie po otrzymaniu towaru.
    W Wariancie B podpis Kontrahenta na fakturze będzie równoznaczny z posiadaniem
    towaru. Spółka wystosuje do Kontrahenta maila z załączoną fakturą sprzedażową z prośbą
    o odesłanie podpisanej faktury w sytuacji kiedy towar na niej udokumentowany został
    dostarczony do Klienta.
    Dokumenty w Wariancie A, Wariancie B i Wariancie C będą wg oceny Spółki w sposób
    jednoznaczny potwierdzały fakt wywiezienia i dostarczenia towarów będących
    przedmiotem WDT do nabywcy znajdującego się na terytorium państwa członkowskiego
    innego niż terytorium kraju.
    W większości przypadków Spółka powinna zgromadzić opisane w poszczególnych
    wariantach dokumenty przed upływem terminu do złożenia deklaracji podatkowej za dany
    okres rozliczeniowy, jednakże mogą wystąpić sytuacje, w których dokumenty
    potwierdzające dostarczenie towarów do Kontrahenta nie będą w posiadaniu Spółki przed
    upływem terminu do złożenia deklaracji podatkowej za dany okres rozliczeniowy. W takiej
    sytuacji Spółka dokona poprawnego rozliczenia WDT w stosownej deklaracji podatkowej
    poprzez złożenie korekty.
    Spółka wypełnia obowiązek w zakresie terminowego składania informacji
    podsumowującej, zawierającej prawidłowe dane dotyczące wewnątrzwspólnotowej
    dostawy towarów, a w przypadku niedopełnienia tego obowiązku wyjaśnia należycie na
    piśmie to uchybienie naczelnikowi urzędu skarbowego, stosownie do art. 42 ust. 1a
    ustawy.
    Państwa wątpliwości w analizowanej sprawie dotyczą wskazania, czy dostawy,
    udokumentowane przy pomocy dokumentów opisanych w Wariantach A-C, powinny być
    opodatkowane stawką VAT 0%.

    Wskazać należy, że w kwestii dokumentacji uprawniającej do zastosowania stawki
    podatku w wysokości 0% dla wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów od 1 stycznia 2020
    r. zastosowanie mają przepisy rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) 2018/1912 z 4
    grudnia 2018 r. zmieniającego rozporządzenie wykonawcze (UE) nr 282/2011 w
    odniesieniu do niektórych zwolnień związanych z transakcjami wewnątrzwspólnotowymi
    (Dz. Urz. UE L Nr 311 z 7.12.2018, s. 10), zwanego dalej rozporządzeniem 2018/1912.
    Rozporządzenie 2018/1912 ma zasięg ogólny, wiąże w całości i jest bezpośrednio
    stosowane we wszystkich państwach członkowskich. Rozporządzenie 2018/1912
    wprowadza m.in. domniemania wzruszalne odnoszące się do dowodów wymaganych do
    zastosowania zwolnienia z prawem do odliczenia (stawki 0%) z tytułu
    wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów.
    Zgodnie z treścią art. 45a wprowadzonego rozporządzeniem 2018/1912:
      1. Do celów stosowania zwolnień ustanowionych w art. 138 dyrektywy 2006/112/WE
        domniemywa się, że towary zostały wysłane lub przetransportowane z państwa
        członkowskiego do miejsca przeznaczenia znajdującego się poza jego terytorium,
        ale na terytorium Wspólnoty, w którymkolwiek z następujących przypadków:
      a) sprzedawca wskazuje, że towary zostały wysłane lub przetransportowane przez
        niego lub przez osobę trzecią działającą na jego rzecz, oraz sprzedawca jest w
        posiadaniu co najmniej dwóch niebędących ze sobą w sprzeczności dowodów, o
        których mowa w ust. 3 lit. a), które zostały wydane przez dwie różne strony, które
        są niezależne od siebie nawzajem, od sprzedawcy i od nabywcy, albo sprzedawca
        jest w posiadaniu jakichkolwiek pojedynczych dowodów, o których mowa w ust. 3
        lit. a), wraz z jakimikolwiek pojedynczymi niebędącymi ze sobą w sprzeczności
        dowodami, o których mowa w ust. 3 lit. b), potwierdzających wysyłkę lub
        transport, które zostały wydane przez dwie różne strony, które są niezależne od
        siebie nawzajem, od sprzedawcy i od nabywcy;
      b) sprzedawca jest w posiadaniu następujących dokumentów:
      (i) pisemnego oświadczenia nabywcy potwierdzającego, że towary zostały wysłane
        lub przetransportowane przez nabywcę lub przez osobę trzecią działającą na rzecz
        nabywcy, oraz wskazującego państwo członkowskie przeznaczenia towarów; takie
        pisemne oświadczenie określa: datę wystawienia; nazwę lub imię i nazwisko oraz
        adres nabywcy; ilość i rodzaj towarów; datę i miejsce przybycia towarów; w
        przypadku dostawy środków transportu, numer identyfikacyjny środków
        transportu; oraz identyfikację osoby przyjmującej towary na rzecz nabywcy; oraz
      (ii) co najmniej dwóch niebędących ze sobą w sprzeczności dowodów, o których
        mowa w ust. 3 lit. a), które zostały wydane przez dwie różne strony, które są
        niezależne od siebie nawzajem, od sprzedawcy i nabywcy, lub jakichkolwiek
        pojedynczych dowodów, o których mowa w ust. 3 lit. a), wraz z jakimikolwiek
        pojedynczymi niebędącymi ze sobą w sprzeczności dowodami, o których mowa w
        ust. 3 lit. b), potwierdzających transport lub wysyłkę, które zostały wydane przez
        dwie różne strony, które są niezależne od siebie nawzajem, od sprzedawcy i od
        nabywcy.
      Nabywca dostarcza sprzedawcy pisemne oświadczenie, o którym mowa w lit. b) pkt
      (i), do dziesiątego dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym nastąpiła
      dostawa.
      2. Organ podatkowy może obalić domniemanie przyjęte na podstawie ust. 1.
      3. Do celów ust. 1 następujące dokumenty są akceptowane jako dowód wysyłki lub
        transportu:
      a) dokumenty odnoszące się do wysyłki lub transportu towarów, takie jak podpisany
        list przewozowy CMR, konosament, faktura za towarowy przewóz lotniczy lub
        faktura od przewoźnika towarów;

      b) następujące dokumenty:
      (i) polisa ubezpieczeniowa w odniesieniu do wysyłki lub transportu towarów lub
        dokumenty bankowe potwierdzające zapłatę za wysyłkę lub transport towarów;
      (ii) dokumenty urzędowe wydane przez organ władzy publicznej, na przykład
        notariusza, potwierdzające przybycie towarów do państwa członkowskiego
        przeznaczenia;
      (iii) poświadczenie odbioru wystawione przez prowadzącego magazyn w państwie
        członkowskim przeznaczenia, potwierdzające składowanie towarów w tym
        państwie członkowskim.
    Jednakże wskazać należy, że niespełnienie warunków wprowadzonych ww.
    rozporządzeniem nie oznacza, że stawka 0% nie będzie miała zastosowania. W takiej
    sytuacji dostawca będzie musiał udowodnić w inny sposób, zgodnie z dotychczasowymi
    przepisami ustawy, że warunki zastosowania stawki 0% zostały spełnione.
    W myśl art. 41 ust. 3 ustawy:
      W wewnątrzwspólnotowej dostawie towarów stawka podatku wynosi 0%, z
      zastrzeżeniem art. 42.
    Stosownie do art. 42 ust. 1 ustawy:
      Wewnątrzwspólnotowa dostawa towarów podlega opodatkowaniu według stawki
      podatku 0%, pod warunkiem że:
      1) podatnik dokonał dostawy na rzecz nabywcy posiadającego właściwy i ważny
        numer identyfikacyjny dla transakcji wewnątrzwspólnotowych, nadany przez
        państwo członkowskie właściwe dla nabywcy, zawierający dwuliterowy kod
        stosowany dla podatku od wartości dodanej, który nabywca podał podatnikowi;
      2) podatnik przed upływem terminu do złożenia deklaracji podatkowej za dany okres
        rozliczeniowy, posiada w swojej dokumentacji dowody, że towary będące
        przedmiotem wewnątrzwspólnotowej dostawy zostały wywiezione z terytorium
        kraju i dostarczone do nabywcy na terytorium państwa członkowskiego inne niż
        terytorium kraju;
      3) podatnik składając deklarację podatkową, w której wykazuje tę dostawę towarów,
        jest zarejestrowany jako podatnik VAT UE.
    Warunki te muszą być spełnione łącznie. Spełnienie pierwszego z nich ma zagwarantować,
    że czynność zostanie potraktowana jako wewnątrzwspólnotowe nabycie w kraju odbiorcy
    i zostanie tam faktycznie opodatkowana, a drugi wskazuje, że istotnie nastąpił wywóz
    towarów z jednego państwa członkowskiego (z kraju) i jego transport (przemieszczenie) do
    innego państwa członkowskiego. Istotą transakcji wewnątrzwspólnotowych jest faktyczne
    opodatkowanie dostawy towaru w państwie przeznaczenia (do którego towar jest
    docelowo przemieszczany). Dostawa, która następuje na terytorium państwa dostawcy
    towarów, jest opodatkowana stawką 0%, a w państwie nabywcy następuje opodatkowanie
    tej dostawy według stawki podatku tam właściwej. Transakcja opodatkowana w ten
    sposób ma na celu uniknięcie zakłócania konkurencji, powodowanego podwójnym
    opodatkowaniem lub brakiem opodatkowania. Jednak zastosowanie stawki 0% przy
    wewnątrzwspólnotowej dostawie towarów uzależnione jest także od zarejestrowania
    podatnika jako podatnika VAT UE, najpóźniej w momencie składania deklaracji
    uwzględniającej daną dostawę.
    W myśl art. 42 ust. 1a ustawy:
      Stawka podatku, o której mowa w ust. 1, nie ma zastosowania, jeżeli:
      1) podatnik nie dopełnił obowiązku, o którym mowa w art. 100 ust. 1 pkt 1 lub ust. 3
        pkt 1, lub

      2) złożona informacja podsumowująca nie zawiera prawidłowych danych
        dotyczących wewnątrzwspólnotowych dostaw towarów zgodnie z wymogami, o
        których mowa w art. 100 ust. 8
      – chyba że podatnik należycie na piśmie wyjaśnił uchybienie naczelnikowi urzędu
      skarbowego.
    Podstawowe znaczenie dla udokumentowania wywozu towarów w ramach
    wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów, realizowanej z udziałem przewoźnika lub
    spedytora odpowiedzialnego za wywóz towarów z terytorium kraju, mają dokumenty
    wymienione w art. 42 ust. 3 ustawy.
    Zgodnie z art. 42 ust. 3 ustawy:
      Dowodami, o których mowa w ust. 1 pkt 2, są następujące dokumenty, jeżeli łącznie
      potwierdzają dostarczenie towarów będących przedmiotem wewnątrzwspólnotowej
      dostawy towarów do nabywcy znajdującego się na terytorium państwa
      członkowskiego innym niż terytorium kraju:
      1) dokumenty przewozowe otrzymane od przewoźnika (spedytora)
        odpowiedzialnego za wywóz towarów z terytorium kraju, z których jednoznacznie
        wynika, że towary zostały dostarczone do miejsca ich przeznaczenia na terytorium
        państwa członkowskiego inne niż terytorium kraju – w przypadku gdy przewóz
        towarów jest zlecany przewoźnikowi (spedytorowi),
      2) (uchylony)
      3) specyfikacja poszczególnych sztuk ładunku
      4) (uchylony)
      – z zastrzeżeniem ust. 4 i 5.
    Jednak w myśl art. 42 ust. 11 ustawy:
      W przypadku gdy dokumenty, o których mowa w ust. 3-5, nie potwierdzają
      jednoznacznie dostarczenia do nabywcy znajdującego się na terytorium państwa
      członkowskiego innym niż terytorium kraju towarów, dowodami, o których mowa w
      ust. 1 pkt 2, mogą być również inne dokumenty wskazujące, że nastąpiła dostawa
      wewnątrzwspólnotowa, w szczególności:
      1) korespondencja handlowa z nabywcą, w tym jego zamówienie;
      2) dokumenty dotyczące ubezpieczenia lub kosztów frachtu;
      3) dokument potwierdzający zapłatę za towar, z wyjątkiem przypadków, gdy dostawa
        ma charakter nieodpłatny lub zobowiązanie jest realizowane w innej formie, w
        takim przypadku inny – dokument stwierdzający wygaśnięcie zobowiązania;
      4) dowód potwierdzający przyjęcie przez nabywcę towaru na terytorium państwa
        członkowskiego innym niż terytorium kraju.
    Należy wskazać, że jeżeli wywóz towarów następuje w wyniku dokonania transakcji z
    ustalonym nabywcą, w celu dostawy, tj. przeniesienia na konkretny podmiot prawa do
    rozporządzania wywożonym towarem jak właściciel, zachodzi wówczas
    wewnątrzwspólnotowa dostawa towarów, której po stronie nabywcy odpowiada
    wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów w zakupie. Podkreślić należy, że
    zakwalifikowanie danej transakcji jako dostawy wewnątrzwspólnotowej, na podstawie art.
    13 ust. 1 ustawy, wymaga czasowego i materialnego związku pomiędzy dostawą danego
    towaru i jego transportem.
    W związku z tym istotne jest to, aby ww. dokumenty zawierały informacje, z których
    wynika, że określony towar został faktycznie dostarczony nabywcy do innego państwa

    członkowskiego. Ponadto, dokumenty, o których mowa w art. 42 ust. 3 ustawy, mają
    łącznie potwierdzać określony fakt, co oznacza, że zebrane razem mają dać jednoznaczną
    informację, której wymaga ten przepis.
    Brzmienie art. 42 ust. 3 ustawy wskazuje na podstawowy katalog dokumentów,
    potwierdzających dokonanie wywozu towarów i ich dostawę do nabywcy na terytorium
    innego państwa członkowskiego, który może być uzupełniony dodatkowymi dokumentami
    określonymi w art. 42 ust. 11 ustawy. Nie oznacza to jednak, że dla potwierdzenia tej
    okoliczności wymagane jest „łączne” posiadanie wszystkich typów dokumentów
    wymienionych w powyższych przepisach, o ile posiadane dokumenty jednoznacznie
    potwierdzają dostarczenie nabywcy towarów na terytorium innego państwa
    członkowskiego. Przepisy te określają rodzaje dokumentów, których posiadanie
    gwarantuje podatnikom bezpieczne stosowanie stawki preferencyjnej w dostawach
    wewnątrzwspólnotowych. Przepisy te określają rodzaje dokumentów, których posiadanie
    gwarantuje podatnikom bezpieczne stosowanie stawki preferencyjnej w dostawach
    wewnątrzwspólnotowych. Istotne jest aby dokumenty zawierały informacje, z których
    wynika, że określony towar został faktycznie dostarczony nabywcy do innego państwa
    członkowskiego niż terytorium kraju. Dokumenty mają łącznie potwierdzać określony fakt,
    co oznacza, że zebrane razem mają dać jednoznaczną informację, że określony towar
    został faktycznie dostarczony nabywcy do innego państwa członkowskiego niż terytorium
    kraju.
    Powyższe rozważania potwierdza uchwała Naczelnego Sądu Administracyjnego z 11
    października 2010 r., sygn. akt I FPS 1/10, w której Sąd podkreślił, że
    wewnątrzwspólnotowa dostawa towarów jest przede wszystkim jedną z czynności
    opodatkowanych podatkiem od towarów i usług, o czym stanowi art. 5 ust. 1 pkt 5 ustawy.
    Co do zasady, polega ona na wywozie towarów z terytorium kraju (Polski), w wykonaniu
    czynności określonych w art. 7, czyli dostawy towarów, na terytorium innego państwa
    członkowskiego, w określonych w ustawie warunkach. Wewnątrzwspólnotowa dostawa
    towarów, przy spełnieniu określonych w ustawie przesłanek, podlega opodatkowaniu
    według stawki 0% (tzw. wspólnotowe zwolnienie z prawem do odliczenia), co z jednej
    strony powoduje, że transakcja wywozu towaru z Polski do innego kraju członkowskiego
    nie jest obciążana podatkiem, a jednocześnie dostawcy pozwala na odzyskanie podatku
    uiszczonego przy nabyciu tego towaru, co zapewnia realizację zasady neutralności
    podatku od towarów i usług. Zasada ta obowiązuje jednak tylko wówczas, gdy w wyniku
    tej transakcji (wywozu) obowiązek naliczenia podatku ciąży na nabywcy towaru (w innym
    państwie członkowskim), w wyniku wewnątrzwspólnotowego nabycia towaru (WNT) na
    terenie jego kraju (zasada opodatkowania w kraju przeznaczenia, konsumpcji). NSA
    stwierdził, że samo brzmienie art. 42 ust. 3 i 4 ustawy wskazuje na podstawowy katalog
    dokumentów potwierdzających dokonanie wywozu towarów i ich dostawę na terytorium
    innego państwa członkowskiego, który może być uzupełniony dodatkowymi dokumentami
    określonymi w art. 42 ust. 11 ustawy. Tym samym, zdaniem Sądu, w świetle art. 42 ust. 1,
    3 i 11 ustawy dla zastosowania stawki 0% przy wewnątrzwspólnotowej dostawie towarów
    wystarczającym jest, aby podatnik posiadał jedynie niektóre dowody, o jakich mowa w art.
    42 ust. 3 ustawy, uzupełnione dokumentami, wskazanymi w art. 42 ust. 11 ustawy lub
    innymi dowodami w formie dokumentów, o których mowa w art. 180 § 1 Ordynacji
    podatkowej, o ile łącznie potwierdzają fakt dostawy do nabywcy znajdującego się na
    terytorium państwa członkowskiego innym niż terytorium kraju.
    Zatem mając na uwadze powołane powyżej przepisy oraz uchwałę Naczelnego Sądu
    Administracyjnego, należy stwierdzić, że dla zastosowania stawki 0% dla
    wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów wystarczającym jest na gruncie polskich
    przepisów, aby podatnik posiadał jedynie niektóre dowody, o jakich mowa w art. 42 ust. 3
    ustawy, uzupełnione dokumentami wskazanymi w art. 42 ust. 11 ustawy. Dla
    udokumentowania takiej dostawy podatnik może także posiadać inne dowody w formie
    dokumentów, o których mowa w art. 180 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja
    podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.), zgodnie z którym jako dowód należy

    dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z
    prawem.
    Podsumowując, dla zastosowania stawki podatku w wysokości 0% podatnik musi posiadać
    w swojej dokumentacji dowody, które łącznie potwierdzą fakt wywiezienia z terytorium
    kraju i dostarczenia towarów będących przedmiotem wewnątrzwspólnotowej dostawy do
    nabywcy znajdującego się na terytorium państwa członkowskiego innym niż terytorium
    kraju.
    Przy czym przepisy regulujące prawo do zastosowania preferencyjnej stawki podatku nie
    określają formy dokumentów potwierdzających wywiezienie i dostarczenie towarów
    będących przedmiotem wewnątrzwspólnotowej dostawy. Obowiązujące w tym zakresie
    przepisy nie uzależniają zastosowania stawki 0% od posiadania oryginałów dokumentów
    w formie papierowej. Skoro przepisy nie stanowią o ich formie, stąd można wnioskować,
    że każda forma jest dopuszczalna, pod warunkiem, że autentyczność tych dokumentów
    została uprawdopodobniona. W dobie szeroko rozwiniętych technik komunikacji nie ma
    podstaw, aby odmawiać mocy dowodowej dokumentowi sporządzonemu i przesłanemu w
    formie elektronicznej. Jeżeli zatem jest to dokument udostępniony w formie
    elektronicznej, e-mail, lub jako skan dokumentu załączony do wiadomości e-mail
    otrzymanej od przewoźnika lub kontrahenta, niebudzący wątpliwości co do jego
    autentyczności, może on stanowić dowód, o którym mowa w powołanych przepisach
    ustawy. Należy zatem przyjąć, że każda forma dokumentu jest dopuszczalna, pod
    warunkiem, że autentyczność i integralność z dokumentami źródłowymi została
    wystarczająco uprawdopodobniona. Dokumenty powinny jednoznacznie dowodzić
    dostarczenie towarów do ich odbiorcy na terytorium państwa członkowskiego innym niż
    terytorium kraju.
    Ponadto wskazać należy, że faktura sprzedaży wypełnia znamiona specyfikacji, tj. zawiera
    dane dotyczące w szczególności nazwy i ilości towarów będącego przedmiotem dostawy,
    umożliwiając jego identyfikację.
    Za możliwością uznania, iż faktura stanowi specyfikację poszczególnych sztuk ładunku,
    przemawia ugruntowana w tym zakresie praktyka organów podatkowych oraz sądów
    administracyjnych. Dla przykładu, w wyroku z 9 grudnia 2009 r. o sygn. akt I FSK 1388/08,
    Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, iż: „(...) nie wydaje się, by podatnik był zmuszony
    do posiadania w swej dokumentacji odrębnej specyfikacji dostarczanych w ramach VAT
    towarów, jeśli specyfikacja taka została zawarta w fakturze VAT. (...). Jeżeli na fakturze
    wskazano dane, jakie powinna zawierać specyfikacja poszczególnych sztuk ładunku (tj. m.
    in. nazwę i ilość towarów), faktura taka w istocie stanowi specyfikację poszczególnych
    sztuk ładunku. (...) posiadanie w takim przypadku odrębnej od faktury specyfikacji
    poszczególnych sztuk ładunku nie jest konieczne do zastosowania 0% VAT w przypadku
    WDT (...)”.
    Odnosząc się do Państwa wątpliwości należy uznać, że dokumentacja zgromadzona przez
    Państwa w związku z dokonywanymi wewnątrzwspólnotowymi dostawami towarów do
    Kontrahentów zidentyfikowanych na potrzeby transakcji wewnątrzwspólnotowych w
    innych niż Polska państwach Unii Europejskiej i posługujących się dla potrzeb ww.
    transakcji numerami VAT UE nadanymi im w tych państwach, tj. dowody (opisane w
    Wariantach A-C) w postaci:
      · Wariant A – kopii faktury oraz specyfikacji poszczególnych sztuk ładunku (zawartej w
        fakturze lub stanowiącej osobny dokument, tzn. załącznik do faktury) oraz
        potwierdzenia otrzymania zapłaty przez Kontrahenta za dostarczony towar (strony
        zawierają transakcje, gdzie płatność następuje w określonym terminie po
        otrzymaniu towaru);
      · Wariant B – kopii faktury oraz specyfikacji poszczególnych sztuk ładunku (zawartej w
        fakturze lub stanowiącej osobny dokument, tzn. załącznik do faktury) oraz faktury
        podpisanej przez Kontrahenta lub osobę upoważnioną przez Kontrahenta (podpis
        Kontrahenta na fakturze będzie równoznaczny z posiadaniem towaru. Spółka

        wystosuje do Kontrahenta maila z załączoną fakturą sprzedażową z prośbą o
        odesłanie podpisanej faktury w sytuacji kiedy towar na niej udokumentowany został
        dostarczony do Klienta);
      · Wariant C – kopii faktury oraz specyfikacji poszczególnych sztuk ładunku (zawartej w
        fakturze lub stanowiącej osobny dokument, tzn. załącznik do faktury) oraz
        podpisanego przez Kontrahenta odrębnego oświadczenia potwierdzającego
        dostarczenie towarów do miejsca docelowego. Przedmiotowe oświadczenie
        zawiera: adres dostawcy, adres nabywcy, numer faktury, numer dostawy i data
        dostawy, nazwa towaru i ilość, miejsce dostawy towaru,
    stanowią/stanowić będą dowody dokonania dostawy wewnątrzwspólnotowej, które
    zgodnie z art. 42 ust. 3 i ust. 11 ustawy, łącznie potwierdzają/będą potwierdzały
    dostarczenie towarów będących przedmiotem wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów
    do nabywcy na terytorium państwa członkowskiego innym niż terytorium kraju, a w
    konsekwencji upoważniają/będą upoważniały Państwa (przy spełnieniu pozostałych
    warunków z art. 42 ust. 1 ustawy) do zastosowania stawki podatku w wysokości 0% w
    odniesieniu do wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów (WDT).
    Podsumowując, należy uznać, że:
    1. Dostawy udokumentowane przy pomocy dokumentów opisanych w Wariancie A
      powinny być, w świetle art. 42 ust. 1 w związku z przepisem art. 42 ust. 3 i ust. 11
      ustawy, opodatkowane 0% stawką VAT.
    2. Dostawy udokumentowane przy pomocy dokumentów opisanych w Wariancie B
      powinny być, w świetle art. 42 ust. 1 w związku z przepisem art. 42 ust. 3 i ust. 11
      ustawy, opodatkowane 0% stawką VAT.
    3. Dostawy udokumentowane przy pomocy dokumentów opisanych w Wariancie C
      powinny być, w świetle art. 42 ust. 1 w związku z przepisem art. 42 ust. 3 i ust. 11
      ustawy, opodatkowane 0% stawką VAT.
    Tym samym Państwa stanowisko w zakresie pytań oznaczonych we wniosku nr 1, nr 2 i nr
    3 jest prawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy:
    - stanu faktycznego, który Państwo przedstawili i stanu prawnego, który obowiązywał w
      dacie zaistnienia zdarzenia,
    - zdarzenia przyszłego, które Państwo przedstawili i stanu prawnego, który obowiązuje w
      dniu wydania interpretacji.
    Zgodnie z art. 14b § 3 Ordynacji podatkowej:
      Składający wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej obowiązany jest do
      wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia
      przyszłego oraz do przedstawienia własnego stanowiska w sprawie oceny prawnej
      tego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego.
    Jestem ściśle związany przedstawionym we wniosku stanem faktycznym (opisem
    zdarzenia przyszłego). Państwo ponoszą ryzyko związane z ewentualnym błędnym lub
    nieprecyzyjnym przedstawieniem we wniosku opisu stanu faktycznego (zdarzenia
    przyszłego). Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy,
    gdy rzeczywisty stan faktyczny sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się
    będzie z opisem stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego) podanym przez Państwa w
    złożonym wniosku. Zatem, wydając przedmiotową interpretację oparłem się na
    wynikającym z treści wniosku opisie stanu faktycznego oraz zdarzenia przyszłego. W

    przypadku, gdy w toku postępowania podatkowego, kontroli podatkowej, bądź celno-
    skarbowej zostanie określony odmienny stan sprawy, interpretacja nie wywoła w tym
    zakresie skutków prawnych. Ponadto, w sytuacji zmiany któregokolwiek elementu
    przedstawionego w opisie sprawy, udzielona odpowiedź traci swoją aktualność.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    · Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy
      z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.).
      Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie
      zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego oraz zdarzenia przyszłego i zastosują się
      Państwo do interpretacji.
    · Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
        z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    · Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego
    Sądu Administracyjnego w (...). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje
    ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
    (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
    · w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
    · w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP
      (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.