Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0113-KDIPT2-1.4011.588.2019.3.KS
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2020-01-23
Teza: Skutki podatkowe sprzedaży nieruchomości (budynek mieszkalno-rekreacyjny wykorzystywany w działalności gospodarczej męża Wnioskodawczyni)
Słowa kluczowe: działalność-działalność gospodarcza; małżeństwo; małżonek; małżonkowie-majątek wspólny małżonków; nieruchomości-sprzedaż nieruchomości; przychód-źródła przychodu; sprzedaż; wspólność-wspólność majątkowa; wspólność-wspólność ustawowa; zbycie; środek-środek trwały
Przepisy: [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-Rozdział 2

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA

Na podstawie art. 13 § 2a, art. 14b § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2019 r., poz. 900, z późn. zm.), Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej stwierdza, że stanowisko Wnioskodawczyni – przedstawione we wniosku z dnia 8 listopada 2019 r. (data wpływu 13 listopada 2019 r.), uzupełnionym pismem z dnia 17 stycznia 2020 r. (data wpływu 20 stycznia 2020 r.), o wydanie interpretacji indywidualnej przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie skutków podatkowych zbycia nieruchomości **– jest nieprawidłowe.**

UZASADNIENIE

W dniu 13 listopada 2019 r. do tutejszego Organu wpłynął ww. wniosek o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych.

Wniosek ten nie spełniał wymogów, o których mowa w art. 14b § 3 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2019 r., poz. 900, z późn. zm.), w związku z czym pismem z dnia 7 stycznia 2020 r., Nr 0113-KDIPT2-1.4011.588.2019.2.KS, na podstawie art. 13 § 2a, art. 169 § 1 w zw. z art. 14h wymienionej ustawy, wezwano Wnioskodawczynię do uzupełnienia wniosku w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania, pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpatrzenia.

Wezwanie do uzupełnienia ww. wniosku wysłano za pośrednictwem poczty w dniu 7 stycznia 2020 r. Skuteczne doręczenie nastąpiło w dniu 10 stycznia 2020 r. W dniu 20 stycznia 2020 r., wpłynęło uzupełnienie wniosku, nadane za pośrednictwem operatora pocztowego w dniu 17 stycznia 2020 r.

We wniosku przedstawiono następujące zdarzenie przyszłe:

Na podstawie umowy sprzedaży z dnia \`(...)\` 2006 r. Wnioskodawczyni nabyła na własne potrzeby od osoby fizycznej nieprowadzącej działalności gospodarczej część niezabudowanej nieruchomości, składającej się z działki ewidencyjnej nr \`(...)\`, o powierzchni 0,1188 ha, objętej księga wieczystą nr \`(...)\`.

Na podstawie umowy sprzedaży z dnia \`(...)\` 2006 r. Wnioskodawczyni oraz Jej mąż nabyli na własne potrzeby po połowie od osoby fizycznej nieprowadzącej działalności gospodarczej nieruchomość, tj. działkę ewidencyjną nr \`(...)\`, o powierzchni 0,1030 ha, stanowiącą grunty orne.

Wnioskodawczyni jest osobą fizyczną, będącą polskim rezydentem podatkowym (ma miejsce zamieszkania i centrum interesów życiowych w Polsce), zgodnie z art. 3 ust. 1a pkt 1 i pkt 2 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Wnioskodawczyni pozostaje w związku małżeńskim od dnia \`(...)\` 2008 r. (między małżonkami obowiązuje wspólność majątkowa małżeńska).

Małżonek Wnioskodawczyni prowadzi jednoosobową działalność gospodarczą na podstawie wpisu do Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej (CEIDG).

Wnioskodawczyni w 2008 r. postanowiła wybudować na przedmiotowych działkach budynek.

W dniu \`(...)\` 2008 r. Wnioskodawczyni otrzymała pozwolenie na budowę dwóch budynków zagospodarowania turystycznego. Na przedmiotowych działkach w 2009 r. Wnioskodawczyni wspólnie z małżonkiem własnymi środkami pieniężnymi, pochodzącymi z majątku wspólnego, wybudowali nieruchomość – budynek. Prace budowlane były prowadzone w ramach działalności gospodarczej małżonka Wnioskodawczyni. Przedmiotowa nieruchomość to budynek zakwaterowania turystycznego (mieszkalno-rekreacyjny).

W dniu \`(...)\` 2010 r. Wnioskodawczyni otrzymała pozwolenie na użytkowanie ww. budynku zakwaterowania turystycznego wraz z infrastrukturą techniczną (kategoria obiektu XIV). Następnie w dniu \`(...)\` 2010 r. budynek został wprowadzony do ewidencji środków trwałych w jednoosobowej działalności gospodarczej małżonka Wnioskodawczyni i został przyjęty jako budynek zakwaterowania turystycznego (klasyfikacja KŚT: 109 – budynki niemieszkalne inne).

Wnioskodawczyni wybudowała nieruchomość, celem jej wykorzystywania w działalności gospodarczej w zakresie najmu. Budynek w chwili obecnej wykorzystywany jest w jednoosobowej działalności gospodarczej męża Wnioskodawczyni. Budynek przeznaczony jest do wynajmu pokoi gościnnych – krótkoterminowe zakwaterowanie. Małżonek Wnioskodawczyni w pierwszym kwartale 2020 r. zamierza zaprzestać prowadzenia w tym miejscu działalności gospodarczej ze względów ekonomicznych. Nieruchomość zostanie przeznaczona na cele osobiste Wnioskodawczyni i nie będzie elementem działalności gospodarczej Jej małżonka. W pierwszym kwartale 2020 r. nieruchomość zostanie sprzedana z majątku prywatnego.

Budynek posiada cechy budynku mieszkalnego i bez dodatkowej adaptacji może być wykorzystywany przez potencjalnego nabywcę na cele mieszkalne. Zgodnie z wypisem z rejestru gruntów z dnia \`(...)\` 2019 r.:

*   identyfikator przedmiotowego budynku to: \`(...)\`,

*   rodzaj ścian: murowane,

*   ilość kondygnacji: 2,

*   rodzaj wg KŚT to 110, czyli budynki mieszkalne.

Wnioskodawczyni i Jej małżonek nie prowadzą działalności gospodarczej w zakresie usług deweloperskich ani innych usług o zbliżonym charakterze.

W przyszłości Wnioskodawczyni planuje dokonać odpłatnego zbycia opisanej nieruchomości (tj. nieruchomości gruntowej oznaczonej jako działki ewidencyjne nr \`(...)\` i nr \`(...)\`, zabudowanej budynkiem zakwaterowania turystycznego).

W piśmie z dnia 17 stycznia 2020 r., stanowiącym uzupełnienie wniosku, Wnioskodawczyni wskazała, że prowadziła i prowadzi jednoosobową działalność gospodarczą, której przedmiotem są pozaszkolne formy edukacji sportowej oraz zajęć sportowych i rekreacyjnych. Jako formę opodatkowania podatkiem dochodowym od osób fizycznych wybrała zasady ogólne. Działki nr \`(...)\` oraz nr \`(...)\` wraz z budynkiem nie były i nie są wykorzystywane w działalności gospodarczej.

Okres w jakim działalność była prowadzona:

*   \`(...)\` czerwiec 2007 r. – rozpoczęcie,

*   (\`(...)\`)

*   \`(...)\` styczeń 2020 r. – wznowienie

Nieruchomość po zawarciu związku małżeńskiego nadal stawowi majątek odrębny. Zgodnie z otrzymanym pozwoleniem na budowę oraz pozwoleniem na użytkowanie Wnioskodawczyni wybudowała budynek zakwaterowania turystycznego wraz z infrastrukturą techniczną, kategoria obiektu XIV. Symbol PKOB budynku nie został nadany, ponieważ na moment ujawnienia budynku w ewidencji rejestru budynku nie było to obligatoryjne. Budynek zostanie wykreślony z ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych w prowadzonej przez męża Wnioskodawczyni działalności gospodarczej. Cechy budynku mieszkalnego, które posiada ww. nieruchomość: budynek wolnostojący stanowiący konstrukcyjnie samodzielną całość, mogący służyć zaspokajaniu potrzeb mieszkaniowych. Budynek dwukondygnacyjny, podpiwniczony z poddaszem użytkowym. Przyziemie stanowią: pokój dzienny z aneksem kuchennym, sypialnia, łazienka, wiatrołap. Parter stanowią: pokój dzienny z aneksem kuchennym, łazienka, wiatrołap. Poddasze stanowią: dwie sypialnie, klatka schodowa. Zgodnie z wypisem z rejestru gruntów z dnia \`(...)\` 2019 r. – identyfikator przedmiotowego budynku to \`(...)\`. Rodzaj ścian: murowane, ilość kondygnacji: 2. Rodzaj wg KŚT to 110, czyli budynki mieszkalne. Informacje zawarte w tym rejestrze odnośnie klasyfikacji budynku zostały zamieszczone na podstawie oświadczenia geodety o stanie faktycznym danej nieruchomości na dzień złożenia oświadczenia.

Zgodnie z art. 154 ustawy o gospodarce nieruchomościami, przeznaczenie nieruchomości ustala się na podstawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Dla ww. nieruchomości przeznaczenie ustalono na podstawie Uchwały Nr \`(...)\`. Rady Gminy C w sprawie zagospodarowania przestrzennego gminy. Teren oznaczony został symbolem \`(...)\`; przeznaczenie podstawowe: tereny zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej, pensjonatowej i rekreacji indywidualnej. Natomiast na moment wprowadzania budynku do ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych został on sklasyfikowany jako budynki niemieszkalne na podstawie pozwolenia na budowę i pozwolenia na użytkowanie jako inne – KŚT 109, budynki niemieszkalne inne i pod takim nr został wprowadzony do ww. ewidencji. Na moment sprzedaży przedmiotowej nieruchomości Wnioskodawczyni nie będzie jej wyłącznym właścicielem.

W związku z powyższym opisem zadano następujące pytanie:

Czy w sytuacji sprzedaży opisanej nieruchomości (tj. nieruchomości gruntowej oznaczonej jako działki ewidencyjne nr \`(...)\` i nr \`(...)\`, zabudowanej budynkiem zakwaterowania turystycznego), następującej po upływie pięciu lat od końca roku kalendarzowego, w którym nastąpiło wybudowanie nieruchomości, przychód ze sprzedaży będzie uznany jako przychód ze zbycia majątku niepodlegający opodatkowaniu na mocy art. 10 ust. 1 pkt 8 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, czy jako przychód z działalności gospodarczej podlegający opodatkowaniu, zgodnie z art. 10 ust. 1 pkt 3 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych?

Zdaniem Wnioskodawczyni, sprzedaż opisanej nieruchomości (tj. nieruchomości gruntowej oznaczonej jako działki ewidencyjne nr … i nr …, zabudowanej budynkiem zakwaterowania turystycznego), po upływie pięciu lat od końca roku kalendarzowego, w którym nastąpiło jej wybudowanie, nie będzie generowała przychodu z działalności gospodarczej, albowiem zastosowanie znajduje art. 10 ust. 1 pkt 8 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Budynek sklasyfikowany jest w wypisie z rejestru budynków jako budynek mieszkalny. Budynek posiada cechy budynku mieszkalnego i bez dodatkowej adaptacji może być wykorzystywany przez potencjalnego nabywcę na cele mieszkalne.

Artykuł 14 ust. 2 pkt 1 lit. a) ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych wskazuje, że przychodami z działalności gospodarczej są przychody z odpłatnego zbycia składników majątku będących środkami trwałymi albo wartościami niematerialnymi i prawnymi, podlegającymi ujęciu w ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych, wykorzystywanych na potrzeby związane z działalnością gospodarczą.

Przepis ten należy jednak stosować z zastrzeżeniem art. 14 ust. 2c ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, w myśl którego do wskazanych powyżej przychodów nie zalicza się przychodów z odpłatnego zbycia wykorzystywanych na potrzeby związane z działalnością gospodarczą oraz przy prowadzeniu działów specjalnych produkcji rolnej: budynku mieszkalnego, jego części lub udziału w takim budynku, lokalu mieszkalnego stanowiącego odrębną nieruchomość lub udziału w takim lokalu, gruntu lub udziału w gruncie albo prawa użytkowania wieczystego gruntu lub udziału w takim prawie, związanych z tym budynkiem lub lokalem, spółdzielczego własnościowego prawa do lokalu mieszkalnego lub udziału w takim prawie oraz prawa do domu jednorodzinnego w spółdzielni mieszkaniowej lub udziału w takim prawie.

Przepis ten w przypadku powyższych nieruchomości oraz praw majątkowych wykorzystywanych na potrzeby związane z prowadzoną działalnością gospodarczą nakazuje odpowiednio stosować przepisy art. 30e ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Odpowiednie stosowanie art. 30e ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych na gruncie opisanego zdarzenia przyszłego prowadzi do wniosku, że skoro zgodnie z art. 14 ust. 2c ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, zbycie tych przedmiotów nie stanowi przychodu z działalności gospodarczej, należy je zakwalifikować do innego źródła przychodu, a mianowicie do źródła wskazanego w przepisie art. 10 ust. 1 pkt 8 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, do których odsyła art. 30e tej ustawy. Z kolei w myśl tej regulacji, źródłem przychodu jest odpłatne zbycie nieruchomości lub ich części oraz udziału w nieruchomości, jeżeli nie następuje w wykonaniu działalności gospodarczej i zostało dokonane przed upływem 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym nastąpiło nabycie.

Wnioskodawczyni (winno być „małżonek Wnioskodawczyni”) wprowadziła nieruchomość do ewidencji środków trwałych, o której mowa w art. 22d ust. 2 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Wnioskodawczyni wybudowała nieruchomość, celem jej wykorzystywania w działalności gospodarczej w zakresie najmu. Nie budowała przedmiotowej nieruchomości celem jej sprzedaży.

Przenosząc powyższe na grunt przedmiotowej sprawy stwierdzić należy, że z tytułu odpłatnego zbycia przez Wnioskodawczynię nieruchomości nie powstanie przychód z działalności gospodarczej, o którym mowa w art. 14 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, z uwagi na wyjątek (dotyczący budynku mieszkalnego) zawarty w art. 14 ust. 2c ww. ustawy.

W konsekwencji, w przypadku sprzedaży przedmiotowej nieruchomości przychód ze źródła wskazanego w art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a) powołanej ustawy powstaje wtedy, gdy ich odpłatne zbycie następuje przed upływem pięciu lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym je nabyto lub wybudowano.

Wobec powyższego należy stwierdzić, że sprzedaż przez Wnioskodawczynię nieruchomości po upływie pięciu lat od końca roku kalendarzowego, w którym nastąpiło nabycie lub wybudowanie tej nieruchomości, nie będzie generowała przychodu z działalności gospodarczej, albowiem zastosowanie znajduje art. 10 ust. 1 pkt 8 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawczyni w sprawie oceny prawnej przedstawionego zdarzenia przyszłego jest nieprawidłowe.

Zgodnie z art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2019 r., poz. 1387, z późn. zm.), opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.

W myśl art. 10 ust. 1 ww. ustawy, odrębnym źródłem przychodów są określone w pkt 3 i pkt 8 tego przepisu:

*   pozarolnicza działalność gospodarcza (pkt 3),

*   odpłatne zbycie, z zastrzeżeniem ust. 2 (pkt 8):
    1.  nieruchomości lub ich części oraz udziału w nieruchomości,
    2.  spółdzielczego własnościowego prawa do lokalu mieszkalnego lub użytkowego oraz prawa do domu jednorodzinnego w spółdzielni mieszkaniowej,
    3.  prawa wieczystego użytkowania gruntów,
    4.  innych rzeczy,

–jeżeli odpłatne zbycie nie następuje w wykonaniu działalności gospodarczej i zostało dokonane w przypadku odpłatnego zbycia nieruchomości i praw majątkowych określonych w lit. a)-c) – przed upływem pięciu lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym nastąpiło nabycie lub wybudowanie, a innych rzeczy – przed upływem pół roku, licząc od końca miesiąca, w którym nastąpiło nabycie; w przypadku zamiany okresy te odnoszą się do każdej z osób dokonującej zamiany.

Podkreślić należy, że przepis art. 10 ust. 1 pkt 8 ww. ustawy formułuje generalną zasadę, że sprzedaż nieruchomości, jej części lub udziału w nieruchomości przed upływem 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym nastąpiło nabycie lub wybudowanie, skutkuje powstaniem obowiązku podatkowego w postaci zapłaty podatku dochodowego. Tym samym, jeżeli odpłatne zbycie nieruchomości, jej części lub udziału w nieruchomości nastąpi po upływie 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym nastąpiło nabycie – nie powstaje przychód w rozumieniu art. 10 ust. 1 pkt 8 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, a tym samym przychód uzyskany ze sprzedaży nieruchomości, jej części lub udziału w nieruchomości w ogóle nie podlega opodatkowaniu.

Stosownie do treści art. 10 ust. 2 pkt 3 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, przepisów ust. 1 pkt 8 nie stosuje się do odpłatnego zbycia składników majątku, o których mowa w art. 14 ust. 2 pkt 1, z zastrzeżeniem ust. 3, nawet jeżeli przed zbyciem zostały wycofane z działalności gospodarczej, a między pierwszym dniem miesiąca następującego po miesiącu, w którym składniki majątku zostały wycofane z działalności i dniem ich odpłatnego zbycia, nie upłynęło 6 lat.

Natomiast w myśl art. 10 ust. 3 cyt. ustawy, przepisy ust. 1 pkt 8 mają zastosowanie do odpłatnego zbycia wykorzystywanych na potrzeby związane z działalnością gospodarczą oraz przy prowadzeniu działów specjalnych produkcji rolnej: budynku mieszkalnego, jego części lub udziału w takim budynku, lokalu mieszkalnego stanowiącego odrębną nieruchomość lub udziału w takim lokalu, gruntu lub udziału w gruncie albo prawa użytkowania wieczystego gruntu lub udziału w takim prawie, związanych z tym budynkiem lub lokalem, spółdzielczego własnościowego prawa do lokalu mieszkalnego lub udziału w takim prawie oraz prawa do domu jednorodzinnego w spółdzielni mieszkaniowej lub udziału w takim prawie.

Stosownie do treści art. 14 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, za przychód z działalności, o której mowa w art. 10 ust. 1 pkt 3, uważa się kwoty należne, choćby nie zostały faktycznie otrzymane, po wyłączeniu wartości zwróconych towarów, udzielonych bonifikat i skont. U podatników dokonujących sprzedaży towarów i usług opodatkowanych podatkiem od towarów i usług za przychód z tej sprzedaży uważa się przychód pomniejszony o należny podatek od towarów i usług.

Zgodnie z art. 14 ust. 2 pkt 1 cyt. ustawy, przychodem z działalności gospodarczej są również przychody z odpłatnego zbycia składników majątku będących:

1.  środkami trwałymi albo wartościami niematerialnymi i prawnymi, podlegającymi ujęciu w ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych,
2.  składnikami majątku, o których mowa w art. 22d ust. 1, z wyłączeniem składników, których wartość początkowa ustalona zgodnie z art. 22g nie przekracza 1 500 zł,
3.  składnikami majątku, które ze względu na przewidywany okres używania równy lub krótszy niż rok nie zostały zaliczone do środków trwałych albo wartości niematerialnych i prawnych,
4.  składnikami majątku stanowiącymi spółdzielcze prawo do lokalu użytkowego lub udział w takim prawie, które zgodnie z art. 22n ust. 3 nie podlegają ujęciu w ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych

–wykorzystywanych na potrzeby związane z działalnością gospodarczą lub przy prowadzeniu działów specjalnych produkcji rolnej, z zastrzeżeniem ust. 2c; przy określaniu wysokości przychodów przepisy ust. 1 i art. 19 stosuje się odpowiednio.

Z powyższego wynika zatem, że aby przychód uzyskany ze sprzedaży nieruchomości mógł zostać zaliczony do źródła przychodów określonego w wyżej wskazanym przepisie art. 10 ust. 1 pkt 8 ustawy, spełnione winny zostać co najmniej dwie podstawowe przesłanki:

*   nieruchomość nie może być przedmiotem odpłatnego zbycia w wykonywaniu działalności gospodarczej,

*   nieruchomość nie może być nieruchomością niemieszkalną wykorzystywaną w tej działalności.

W przypadku zatem, gdy co najmniej jedna z ww. przesłanek nie zostanie spełniona wówczas sprzedaż nieruchomości stanowi podstawę do zaliczenia tego przychodu do źródła jakim jest pozarolnicza działalność gospodarcza – art. 10 ust. 1 pkt 3.

Zgodnie z art. 14 ust. 2c ww. ustawy, do przychodów, o których mowa w ust. 2 pkt 1, nie zalicza się przychodów z odpłatnego zbycia wykorzystywanych na potrzeby związane z działalnością gospodarczą oraz przy prowadzeniu działów specjalnych produkcji rolnej: budynku mieszkalnego, jego części lub udziału w takim budynku, lokalu mieszkalnego stanowiącego odrębną nieruchomość lub udziału w takim lokalu, gruntu lub udziału w gruncie albo prawa użytkowania wieczystego gruntu lub udziału w takim prawie, związanych z tym budynkiem lub lokalem, spółdzielczego własnościowego prawa do lokalu mieszkalnego lub udziału w takim prawie oraz prawa do domu jednorodzinnego w spółdzielni mieszkaniowej lub udziału w takim prawie. Przepis art. 30e stosuje się odpowiednio.

Przychodami z działalności gospodarczej są zatem zarówno przychody z odpłatnego zbycia wykorzystywanych na potrzeby związane z działalnością gospodarczą składników majątku używanych aktualnie w działalności, jak i przychody uzyskane ze sprzedaży tych składników majątku, które zostały z działalności gospodarczej z różnych względów wycofane. Jeżeli jednak między pierwszym dniem miesiąca następującego po miesiącu, w którym składniki majątku zostały wycofane z działalności i dniem ich odpłatnego zbycia upłynęło 6 lat, to przychód ze sprzedaży tych składników majątku nie stanowi przychodu z działalności gospodarczej.

Jednocześnie, z powołanych przepisów nie wynika, aby sposób opodatkowania przychodu z odpłatnego zbycia składnika majątku wykorzystywanego w działalności gospodarczej był uzależniony od tego, czy składnik majątku jest we współwłasności małżeńskiej, czy też nie.

Stosunki majątkowe między małżonkami zostały uregulowane w ustawie z dnia 25 lutego 1964 r. Kodeks rodzinny i opiekuńczy (Dz. U. z 2019 r., poz. 2086, z późn. zm.).

Zgodnie z art. 31 § 1 ww. ustawy, z chwilą zawarcia małżeństwa powstaje między małżonkami z mocy ustawy wspólność majątkowa (wspólność ustawowa) obejmująca przedmioty majątkowe nabyte w czasie jej trwania przez oboje małżonków lub przez jednego z nich (majątek wspólny). Przedmioty majątkowe nieobjęte wspólnością ustawową należą do majątku osobistego każdego z małżonków.

W myśl art. 341 ww. ustawy, każdy z małżonków jest uprawniony do współposiadania rzeczy wchodzących w skład majątku wspólnego oraz do korzystania z nich w takim zakresie, jaki daje się pogodzić ze współposiadaniem i korzystaniem z rzeczy przez drugiego małżonka.

Zgodnie z art. 36 § 1 ustawy Kodeks rodzinny i opiekuńczy, oboje małżonkowie są obowiązani współdziałać w zarządzie majątkiem wspólnym, w szczególności udzielać sobie wzajemnie informacji o stanie majątku wspólnego, o wykonywaniu zarządu majątkiem wspólnym i o zobowiązaniach obciążających majątek wspólny.

Każdy z małżonków może samodzielnie zarządzać majątkiem wspólnym, chyba że przepisy poniższe stanowią inaczej. Wykonywanie zarządu obejmuje czynności, które dotyczą przedmiotów majątkowych należących do majątku wspólnego, w tym czynności zmierzające do zachowania tego majątku (art. 36 § 2 ww. Kodeksu).

Natomiast stosownie do treści art. 37 § 1 tego Kodeksu, zgoda drugiego małżonka jest potrzebna do dokonania:

1.  czynności prawnej prowadzącej do zbycia, obciążenia, odpłatnego nabycia nieruchomości lub użytkowania wieczystego, jak również prowadzącej do oddania nieruchomości do używania lub pobierania z niej pożytków;
2.  czynności prawnej prowadzącej do zbycia, obciążenia, odpłatnego nabycia prawa rzeczowego, którego przedmiotem jest budynek lub lokal;
3.  czynności prawnej prowadzącej do zbycia, obciążenia, odpłatnego nabycia i wydzierżawienia gospodarstwa rolnego lub przedsiębiorstwa;
4.  darowizny z majątku wspólnego, z wyjątkiem drobnych darowizn zwyczajowo przyjętych.

Zatem wynajęcie, czy też wydzierżawienie lub oddanie do odpłatnego użytkowania nieruchomości stanowiącej składnik majątku wspólnego wymaga zawsze zgody małżonka.

Z przedstawionego we wniosku opisu zdarzenia przyszłego wynika, że Wnioskodawczyni na podstawie umowy sprzedaży z dnia \`(...)\` 2006 r. nabyła od osoby fizycznej nieprowadzącej działalności gospodarczej na własne potrzeby część niezabudowanej nieruchomości. Na podstawie umowy sprzedaży z dnia … 2006 r. Wnioskodawczyni oraz Jej mąż nabyli po połowie od osoby fizycznej nieprowadzącej działalności gospodarczej na własne potrzeby kolejną nieruchomość. Wnioskodawczyni pozostaje w związku małżeńskim od dnia … 2008 r. (między małżonkami obowiązuje wspólność majątkowa małżeńska). Na przedmiotowych działkach w 2009 r. Wnioskodawczyni wspólnie z małżonkiem, własnymi środkami pieniężnymi pochodzącymi z majątku wspólnego, wybudowali nieruchomość – budynek. Prace budowlane były prowadzone w ramach prowadzonej działalności gospodarczej małżonka Wnioskodawczyni. Przedmiotowy budynek to budynek zakwaterowania turystycznego (mieszkalno-rekreacyjny). W dniu … 2010 r. budynek został wprowadzony do ewidencji środków trwałych w jednoosobowej działalności gospodarczej małżonka Wnioskodawczyni i został przyjęty jako budynek zakwaterowania turystycznego i w chwili obecnej wykorzystywany jest w jednoosobowej działalności gospodarczej męża Wnioskodawczyni. Budynek przeznaczony jest do wynajmu pokoi gościnnych – krótkoterminowe zakwaterowanie. Małżonek Wnioskodawczyni w pierwszym kwartale 2020 r. zamierza zaprzestać prowadzenia w tym miejscu działalności gospodarczej ze względów ekonomicznych. Działki nr … oraz nr … wraz z budynkiem nie były i nie są wykorzystywane w działalności gospodarczej Wnioskodawczyni. Nieruchomość zostanie przeznaczona na cele osobiste Wnioskodawczyni i nie będzie elementem działalności gospodarczej Jej małżonka. W pierwszym kwartale 2020 r. nieruchomość zostanie sprzedana z majtku prywatnego. Na moment sprzedaży przedmiotowej nieruchomości Wnioskodawczyni nie będzie jej wyłącznym właścicielem.

Biorąc pod uwagę przedstawione we wniosku zdarzenie przyszłe oraz powołane przepisy prawa, z uwagi na okoliczność, że w momencie sprzedaży przedmiotowej nieruchomości Wnioskodawczyni nie będzie jej wyłącznym właścicielem, a małżonkowie, między którymi obowiązuje ustrój wspólności majątkowej małżeńskiej, podjęli decyzję o wprowadzeniu ww. nieruchomości do pozarolniczej działalności gospodarczej jednego z nich (małżonka Wnioskodawczyni), to sprzedaż tej nieruchomości, wykorzystywanej w działalności gospodarczej jednego z małżonków, jeżeli nastąpi przed upływem 6 lat od pierwszego dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym nieruchomość została wycofana z działalności, stanowi przychód z pozarolniczej działalności gospodarczej, który powinien zostać opodatkowany według zasad wynikających z art. 14 ust. 2 pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, wyłącznie przez osobę prowadzącą działalność gospodarczą, w której nieruchomość ta była wykorzystywana, a więc przez męża Wnioskodawczyni. Zatem, skoro przedmiotowa nieruchomości nie była wykorzystywana na potrzeby działalności gospodarczej prowadzonej przez Wnioskodawczynię, to po Jej stronie nie powstanie przychód w związku ze sprzedażą tej nieruchomości, gdyż przychód z tej sprzedaży podlega opodatkowaniu zgodnie z formą opodatkowania w pozarolniczej działalności gospodarczej męża Wnioskodawczyni.

Z powyższych względów, stanowisko Wnioskodawczyni należało uznać za nieprawidłowe.

Z przepisów normujących instytucję interpretacji indywidualnej wynika, że zakres żądania wnioskodawcy wyznacza w szczególności:

1.  stan faktyczny (zdarzenie przyszłe) przedstawiony (przedstawione) we wniosku o indywidualną interpretację prawa podatkowego,
2.  stan prawny (przepisy prawa) wskazany przez wnioskodawcę oraz
3.  zagadnienie prawne, które ma być przedmiotem interpretacji, a które wskazuje pytanie (pytania) wnioskodawcy w kontekście jego wątpliwości interpretacyjnych w odniesieniu do przepisów prawa podatkowego oraz w korelacji z zaprezentowanym własnym stanowiskiem w sprawie oceny prawnej stanu faktycznego bądź zdarzenia przyszłego.

Należy zaznaczyć, że dokonana przez Organ ocena stanowiska przedstawionego przez Wnioskodawczynię dotyczy wyłącznie skutków podatkowych, jakie w przedmiotowej sprawie wystąpią po Jej stronie w związku ze sprzedażą nieruchomości, o której mowa we wniosku. Interpretacja nie rozstrzyga natomiast kwestii obowiązków podatkowych innych podmiotów, w tym męża Wnioskodawczyni.

Wskazać należy również, że przy wydawaniu niniejszej interpretacji tutejszy Organ dokonał wyłącznie analizy okoliczności podanych we wniosku. Tym samym, jeżeli przedstawiony we wniosku opis zdarzenia przyszłego będzie różnił się od zdarzenia, które wystąpi w rzeczywistości, wówczas wydana interpretacja nie będzie chroniła Wnioskodawczyni w zakresie dotyczącym rzeczywiście zaistniałego zdarzenia. Rolą postępowania w sprawie wydania indywidualnej interpretacji przepisów podatkowych nie jest bowiem ustalanie, czy przedstawione we wniosku zdarzenie przyszłe będzie zgodne ze stanem rzeczywistym. Ustalenie stanu rzeczywistego stanowi domenę ewentualnego postępowania podatkowego. To na podatniku ciąży obowiązek udowodnienia w toku tego postępowania okoliczności faktycznych, z których wywodzi on dla siebie korzystne skutki prawne.

Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego przedstawionego przez Wnioskodawczynię i stanu prawnego obowiązującego w dniu wydania interpretacji.

Zgodnie z art. 14na § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2019 r., poz. 900, z późn. zm.), przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej stanowi element czynności będących przedmiotem decyzji wydanej:

1.  z zastosowaniem art. 119a;
2.  w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
3.  z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.

Przepisów art. 14k-14n ww. ustawy, nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych (art. 14na § 2 ustawy Ordynacja podatkowa).

Powyższe unormowania należy odczytywać łącznie z przepisami art. 33 ustawy z dnia 23 października 2018 r. o zmianie ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, ustawy – Ordynacja podatkowa oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 2193, z późn. zm.), wprowadzającymi regulacje intertemporalne.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, za pośrednictwem organu, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. z 2019 r., poz. 2325, z późn. zm.). Skargę wnosi się w dwóch egzemplarzach (art. 47 § 1 ww. ustawy) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Teodora Sixta 17, 43-300 Bielsko-Biała lub drogą elektroniczną na adres Elektronicznej Skrzynki Podawczej Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/SkrytkaESP (art. 54 § 1a ww. ustawy), w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie albo aktu, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 4a (art. 53 § 1 ww. ustawy). W przypadku pism i załączników wnoszonych w formie dokumentu elektronicznego odpisów nie dołącza się (art. 47 § 3 ww. ustawy).

Jednocześnie, zgodnie z art. 57a ww. ustawy, skarga na pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego wydaną w indywidualnej sprawie, opinię zabezpieczającą i odmowę wydania opinii zabezpieczającej może być oparta wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd administracyjny jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną.