Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0114-KDIP3-2.4011.502.2025.4.MJ
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-08-19
Teza: Skutki podatkowe zawarcia ugody z bankiem (potrącenie
wzajemnych roszczeń, koszty zastępstwa procesowego).
Słowa kluczowe: banki
kredyt-kredyt hipoteczny
roszczenia
rozliczanie (rozliczenia)
ugody
Zagadnienia: Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Źródła przychodów.-Przychody z innych źródeł.
Przepisy: [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 2-art. 10-ust. 1-pkt 9
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 2-art. 20-ust. 1

## Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

Szanowny Panie,
    stwierdzam, że Pana stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego
    zdarzenia przyszłego podatku dochodowym od osób fizycznych jest prawidłowe.

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

19 maja 2025 r. wpłynął Pana wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej. Uzupełnił go
    Pan -pismem z 3 czerwca 2025 r. oraz pismem z 17 lipca 2025 r. - w odpowiedzi na
    wezwania. Treść wniosku jest następująca:

    Opis i uzupełnienie zdarzenia przyszłego
    W 2009 r. zawarł Pan Umowę nr (...) o kredyt hipoteczny dla osób fizycznych (...)
    waloryzowany kursem CHF (dalej jako „Umowa"), na której podstawie Bank wypłacił kwotę
    703.500,02 PLN, co stanowiło równowartość 264 682,65 CHF.
    Celem kredytu było finansowanie budownictwa mieszkaniowego, na które składały się
    przedpłaty na poczet budowy i nabycia domu od dewelopera domu mieszkalnego oraz
    refinansowanie kredytu hipotecznego w Banku (...).
    Zdecydował się Pan wytoczyć przeciwko Bankowi pozew indywidualny dotyczący
    stwierdzenia nieważności (trwałej bezskuteczności) Umowy. Postępowanie sądowe
    zainicjowane pozwem toczy się przed sądem Sąd Okręgowy w (...) (sygn. akt (...)).
    W 2025 r. Bank zaproponował ugodę, na mocy której Bank potwierdza, że Umowa
    kredytowa zawiera klauzule abuzywne, które powodują nieważność Umowy kredytowej
    oraz stwierdza, że przysługują Panu następujące roszczenia w stosunku do Banku
    wynikające ze świadczeń spełnionych w wykonaniu Umowy kredytowej:
    - 1.027.289,17 PLN tytułem rat kapitałowo - odsetkowych;
    - 39.099,42 PLN tytułem składek na poczet ubezpieczenia;
    - 1.407,00 PLN tytułem opłaty i prowizje związanej z kredytem;
    tym samym przysługują Panu w stosunku do Banku roszczenia o zapłatę w wysokości
    1.067.795,59 PLN.
    Bank potwierdza, iż w związku z wykonaniem Umowy (wypłatą kapitału kredytu), Bankowi
    przysługuje w stosunku do Klienta roszczenie o zapłatę 703.500,02 PLN.
    Bank zaproponował Panu potrącenie Pana roszczenia w wysokości 1.067.795,59 PLN z
    roszczeniem Banku w wysokości 703.500,02 PLN, wobec czego wierzytelności te umarzają
    się nawzajem do wysokości niższej z tych wierzytelności, a więc do wysokości 703.500,02
    PLN.
    Na skutek dokonanego potrącenia, Bank zobowiązany jest do zapłaty na Pana rzecz
    pozostałej kwoty przysługującego Panu roszczenia, tj. 364.295,57 PLN (słownie: trzysta
    sześćdziesiąt cztery tysiące dwieście dziewięćdziesiąt pięć złotych, 57/100).
    Bank dodatkowo w ramach Ugody zobowiązuje się dokonać zwrotu na Pana rzecz
    kosztów zastępstwa procesowego w kwocie 10.800,00 PLN (100 % stawki minimalnej),
    która to kwota nie przekracza maksymalnych kosztów zastępstwa procesowego
    możliwych do zasądzenia na podstawie rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22
    października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz.U. 2023 poz. 1935
    t. j. z dnia 20 września 2023 r.).
    Uzupełnienie zdarzenia przyszłego
    W 2009 r. wraz z małżonką zawarł Pan Umowę nr (...) o kredyt hipoteczny dla osób
    fizycznych (...) waloryzowany kursem CHF (dalej jako „Umowa"), na której podstawie Bank
    wypłacił kwotę 703.500,02 PLN, co stanowiło równowartość 264.682,65 CHF.
    Kredyt hipoteczny zaciągnięty w (...) został udzielony przez podmiot podlegający
    nadzorowi państwowego organu nadzoru nad rynkiem finansowym, uprawniony do
    udzielania kredytów na podstawie odrębnych ustaw. (...) jako bank, podlega nadzorowi
    Komisji Nadzoru Finansowego (KNF), który jest państwowym organem nadzoru nad
    rynkiem finansowym. Nadzór ten obejmuje m.in. udzielanie kredytów hipotecznych,
    zgodnie z ustawą o kredycie hipotecznym.
    Celem kredytu było finansowanie budownictwa mieszkaniowego, na które składały się
    przedpłaty na poczet budowy i nabycia domu od dewelopera domu mieszkalnego oraz

    refinansowanie kredytu hipotecznego w Banku (...). Kredyt hipoteczny w Banku (...) został
    zaciągnięty przez Pana małżonkę w roku 2003 na zakup mieszkania, w którym mieszkała
    zanim się poznaliście. Nie był Pan stroną tej umowy kredytowej.
    Kredyt hipoteczny zaciągnięty w Banku (...) został udzielony przez podmiot podlegający
    nadzorowi państwowego organu nadzoru nad rynkiem finansowym, uprawniony do
    udzielania kredytów na podstawie odrębnych ustaw. (...) jako bank, podlega nadzorowi
    Komisji Nadzoru Finansowego (KNF), który jest państwowym organem nadzoru nad
    rynkiem finansowym. Nadzór ten obejmuje m.in. udzielanie kredytów hipotecznych,
    zgodnie z ustawą o kredycie hipotecznym.
    W 2009 r. wraz z małżonką zawarliście Umowę nr (...) o kredyt hipoteczny dla osób
    fizycznych (...) waloryzowany kursem CHF (dalej jako „Umowa"), na której podstawie Bank
    wypłacił kwotę 703.500,02 PLN, co stanowiło równowartość 264.682,65 CHF. Oboje
    odpowiadacie solidarnie za spłatę kredytu do pełnej wysokości.
    Kredyt hipoteczny zaciągnięty w (...) został udzielony przez podmiot podlegający
    nadzorowi państwowego organu nadzoru nad rynkiem finansowym, uprawniony do
    udzielania kredytów na podstawie odrębnych ustaw. (...) jako bank, podlega nadzorowi
    Komisji Nadzoru Finansowego (KNF), który jest państwowym organem nadzoru nad
    rynkiem finansowym. Nadzór ten obejmuje m.in. udzielanie kredytów hipotecznych,
    zgodnie z ustawą o kredycie hipotecznym. Celem kredytu było finansowanie budownictwa
    mieszkaniowego, na które składały się przedpłaty na poczet budowy i nabycia domu od
    dewelopera domu mieszkalnego oraz refinansowanie kredytu hipotecznego w Banku (...).
    Kredyt hipoteczny w Banku (...) został zaciągnięty przez Pana małżonkę na zakup
    mieszkania, w którym mieszkała zanim się poznaliśmy. Kredyt hipoteczny zaciągnięty w
    Banku (...) został udzielony przez podmiot podlegający nadzorowi państwowego organu
    nadzoru nad rynkiem finansowym, uprawniony do udzielania kredytów na podstawie
    odrębnych ustaw. (...) jako bank, podlega nadzorowi Komisji Nadzoru Finansowego (KNF),
    który jest państwowym organem nadzoru nad rynkiem finansowym. Nadzór ten obejmuje
    m.in. udzielanie kredytów hipotecznych, zgodnie z ustawą o kredycie hipotecznym.
    Na obecny moment dokładny termin podpisania Ugody z Bankiem nie jest Panu znany.
    Chce Pan wraz z żoną zakończyć postępowanie mediacyjne najszybciej jak to jest możliwe.
    Szacuje Pan, że podpisanie Ugody nastąpi do końca września 2025 r.
    Bank zaproponował Panu potrącenie Pana roszczenia w wysokości 1.067.795,59 PLN z
    roszczeniem Banku w wysokości 703.500,02 PLN, wobec czego wierzytelności te umarzają
    się nawzajem do wysokości niższej z tych wierzytelności, a więc do wysokości 703.500,02
    PLN.
    Na skutek dokonanego potrącenia, Bank zobowiązany jest do zapłaty na Pana rzecz
    pozostałej kwoty przysługującego Panu roszczenia, tj. 364.295,57 PLN (słownie: trzysta
    sześćdziesiąt cztery tysiące dwieście dziewięćdziesiąt pięć złotych, 57/100). Jest to kwota,
    która została wcześniej wpłacona przez Pana do Banku, w związku z tym jest to zwrot
    środków pieniężnych, które wcześniej, na mocy umowy finansowania hipotecznego
    walutowego przekazał Pan na rzecz Banku w ramach spłaty rat kapitałowo - odsetkowych
    od otrzymanego finansowania.
    Bank dodatkowo w ramach Ugody zobowiązuje się dokonać zwrotu na Pana rzecz
    kosztów zastępstwa procesowego w kwocie 10.800,00 PLN (100% stawki minimalnej),
    która to kwota nie przekracza maksymalnych kosztów zastępstwa procesowego
    możliwych do zasądzenia na podstawie rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22
    października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz.U. 2023 poz. 1935
    t. j. z dnia 20 września 2023 r.). Kwota ta stanowił zwrot faktycznie poniesionych przez
    Pana wydatków ze swoich środków pieniężnych. Została ona wydana zanim złożył Pan
    pozew do Sądu w celu opłaty obsługi prawnej.
    Pytania

    1. Czy ugoda z bankiem powoduje skutek podatku dochodowego od osób fizycznych, w
      szczególności czy zwrot opisanych w stanie faktycznym kwot stanowi dla Pana
      przychód?
    2. Czy ugoda z bankiem powoduje skutek podatku dochodowego od osób fizycznych, w
      szczególności czy kwota otrzymana tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego
      będzie stanowiła dla Pana przychód?
    Pana stanowisko w sprawie
    Podstawową zasadą obowiązującą w przepisach ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku
    dochodowym od osób fizycznych (tekst jedn.: Dz. U. z 2024 r. poz. 226 ze zm.) jest zasada
    powszechności opodatkowania, która wyrażona została w art. 9 ust. 1 tej ustawy.
    Zgodnie z jego treścią: Opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego
    rodzaju dochody, z wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz
    dochodów, od których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru
    podatku.
    Stosownie do art. 9 ust. 2 ww. ustawy: Dochodem ze źródła przychodów, jeżeli przepisy
    art. 23o, art. 23u, art. 24-24b, art. 24c, art. 24e, art. 30ca, art. 30da oraz art. 30f nie
    stanowią inaczej, jest nadwyżka sumy przychodów z tego źródła nad kosztami ich
    uzyskania osiągnięta w roku podatkowym.
    Jeżeli koszty uzyskania przekraczają sumę przychodów, różnica jest stratą ze źródła
    przychodów. Jak stanowi art. 11 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
    Przychodami, z zastrzeżeniem art. 14-15, art. 17 ust. 1 pkt 6, 9, 10 w zakresie realizacji
    praw wynikających z pochodnych instrumentów finansowych, pkt 11, art. 19, art. 25b, art.
    30ca, art. 30da i art. 30f, są otrzymane lub postawione do dyspozycji podatnika w roku
    kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość otrzymanych świadczeń w
    naturze i innych nieodpłatnych świadczeń.
    Za przychody należy zatem uznać każdą formę przysporzenia majątkowego, zarówno
    formę pieniężną, jak i niepieniężną, w tym nieodpłatne świadczenia otrzymane przez
    podatnika. Dla celów podatkowych przyjmuje się, że nieodpłatne świadczenie obejmuje
    każde działanie lub zaniechanie na rzecz innej osoby oraz wszystkie zdarzenia prawne i
    zdarzenia gospodarcze w działalności podmiotów, których skutkiem jest przysporzenie
    majątku innej osoby, mające konkretny wymiar finansowy.
    Przepis art. 10 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych zawiera katalog źródeł
    przychodów podlegających opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych.
    Zgodnie z art. 10 ust. 1 pkt 9 ww. ustawy źródłem przychodów są inne źródła.
    Stosownie do art. 20 ust. 1 ww. ustawy: Za przychody z innych źródeł, o których mowa w
    art. 10 ust. 1 pkt 9, uważa się w szczególności: kwoty wypłacone po śmierci członka
    otwartego funduszu emerytalnego wskazanej przez niego osobie lub członkowi jego
    najbliższej rodziny, w rozumieniu przepisów o organizacji i funkcjonowaniu funduszy
    emerytalnych, kwoty uzyskane z tytułu zwrotu z indywidualnego konta zabezpieczenia
    emerytalnego oraz wy płaty z indywidualnego konta zabezpieczenia emerytalnego, w tym
    także dokonane na rzecz osoby uprawnionej na wypadek śmierci oszczędzającego, zasiłki
    pieniężne z ubezpieczenia społecznego, alimenty, stypendia, świadczenia otrzymane z
    tytułu umowy o pomocy przy zbiorach, dotacje (subwencje) inne niż wymienione w art. 14,
    dopłaty, nagrody i inne nieodpłatne świadczenia nienależące do przychodów określonych
    w art. 12-14 i art. 17. Jak dowodzi użycie sformułowania "w szczególności" definicja
    przychodów z innych źródeł ma charakter otwarty i nie ma przeszkód, aby do tej kategorii
    zaliczyć również przychody inne niż wymienione wprost w przepisie art. 20 ust. 1 ustawy.
    W związku z tym każde świadczenie mające realną korzyść finansową, o ile nie stanowi
    konkretnej kategorii przychodu zaliczanego do jednego ze źródeł wymienionych w art. 10

    ust. 1 pkt 1-8b ww. ustawy, jest dla świadczeniobiorcy przychodem z innych źródeł.
    Instytucja kredytu uregulowana została przepisami ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. -
    Prawo bankowe (tekst jedn.: Dz. U. z 2023 r. poz. 2488 ze zm.).
    Zgodnie z treścią art. 69 ust. 1 ww. ustawy: Przez umowę kredytu bank zobowiązuje się
    oddać do dyspozycji kredytobiorcy na czas oznaczony w umowie kwotę środków
    pieniężnych z przeznaczeniem na ustalony cel, a kredytobiorca zobowiązuje się do
    korzystania z niej na warunkach określonych w umowie, zwrotu kwoty wykorzystanego
    kredytu wraz z odsetkami w oznaczonych terminach spłaty oraz zapłaty prowizji od
    udzielonego kredytu.
    Podkreślić należy, że otrzymanie kredytu i jego spłata na warunkach przewidzianych w
    umowie kredytowej są obojętne podatkowo. Przychód po stronie kredytobiorcy pojawia
    się w przypadku, kiedy dochodzi do umorzenia kredytu, jego części lub odsetek. Wtedy
    bowiem kredytobiorca osiąga konkretne przysporzenie majątkowe (przychód w
    rozumieniu ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych).
    W związku z propozycją ugody otrzyma Pan zwrot środków pieniężnych, które wcześniej
    na mocy umowy przekazał Pan na rzecz banku w ramach spłaty rat udzielonego kredytu.
    Kwoty otrzymane na podstawie ugody z bankiem nie spowodują więc faktycznego
    przyrostu w Pana majątku.
    W konsekwencji zwrot ten nie będzie dla Pana przychodem w rozumieniu art. 11 ust. 1
    ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, podlegającym opodatkowaniu.
    Zatem w Pana sprawie nie dojdzie do powstania przysporzenia majątkowego z tytułu
    zwrotu rat kapitałowo-odsetkowych, jak i składek ubezpieczenia.
    W odniesieniu do zwrotu kosztów zastępstwa procesowego, zwrot ten także nie stanowi
    przysporzenia majątkowego i nie podlega opodatkowaniu podatkiem dochodowym od
    osób fizycznych, ponieważ w związku z dokonanym zwrotem kosztów nie wystąpiło po
    Pana stronie realne przysporzenie majątkowe. Wynika to z tego, że koszty te w pierwszej
    kolejności zostały sfinansowane z Pana własnych środków, a następnie na podstawie
    ugody zostaną Panu zwrócone. W takim wypadku kwota ta stanowi jedynie zwrot
    poniesionych wcześniej nakładów - nie jest więc przychodem podlegającym
    opodatkowaniu.
    Ani Pan, ani Pana małżonka nigdy dotąd nie korzystaliście z zaniechania poboru podatku
    od kwot umorzonych wierzytelności z tytułu kredytu mieszkaniowego.
    Celem kredytu było finansowanie domu, w którym mieszkacie. Nie wykorzystujecie tego
    domu do celów zarobkowych ani nie prowadzicie w nim działalności gospodarczej.
    Mieszkanie, które zostało wciągnięte do kredytu hipotecznego (...) stanowiło wkład własny
    w kwotę kredytu, który na tamten moment był warunkiem udzielenia kredytu. Mieszkanie
    to było i jest własnością Pana małżonki. Kredyt w banku (...) był kredytem, który Pana
    małżonka miała tylko na siebie. Nie potrzebowaliście kredytu na dwie oddzielne
    nieruchomości, tylko kredytowania wyłącznie na dom. Kredyt został zaciągnięty na
    realizację jednej inwestycji mieszkaniowej - domu. Zgodnie z wytycznymi Rozporządzenia
    Ministra Finansów z dnia 20 grudnia 2022 r. w sprawie zaniechania poboru podatku
    dochodowego od niektórych dochodów (przychodów) związanych z kredytem
    hipotecznym udzielonym na cele mieszkaniowe art. 1 mówi „§ 1. 1. Zarządza się
    zaniechanie poboru podatku dochodowego od osób fizycznych od kwot: 1) umorzonych
    osobie fizycznej wierzytelności z tytułu kredytu mieszkaniowego, w przypadku gdy: a)
    kredyt mieszkaniowy został zaciągnięty na realizację jednej inwestycji mieszkaniowej, a w
    przypadku więcej niż jednego kredytu mieszkaniowego - gdy kredyty mieszkaniowe
    zostały zaciągnięte na realizację wyłącznie jednej inwestycji mieszkaniowej, oraz b) osoba
    fizyczna będąca stroną umowy kredytu mieszkaniowego nie korzystała z zaniechania
    poboru podatku od kwot umorzonych wierzytelności z tytułu kredytu mieszkaniowego
    zaciągniętego na realizację innej niż określona w lit. a inwestycji mieszkaniowej.”

    Ponadto trzeba zaznaczyć, że wzajemne potrącenie roszczeń jest wynikiem ekwiwalentu
    wydatków, które były uprzednio poniesione z własnych środków w celu spłacenia rat
    wynikających z bezprawnej umowy kredytowej. Kwota rozliczona na podstawie ugody z
    Bankiem nie spowoduje więc faktycznego przyrostu w Państwa majątku, a Bank nie ma
    podstawy uznać, że ciąży na nim obowiązek sporządzenia informacji PIT-11.
    Podkreślić należy, że w ogólnym rozrachunku rozliczona kwota 364.295,57 zł nie
    przysporzy Państwa majątku, ponieważ we wcześniejszych latach wpłaciliście do Banku
    kwotę znacząco większą (1.067.795,59 zł). Łącznie na przestrzeni lat spłaciliście w ratach
    kredytowych kwoty: - 1.027.289,17 PLN tytułem rat kapitałowo - odsetkowych; - 39.099,42
    PLN tytułem składek na poczet ubezpieczenia; - 1.407,00 PLN tytułem opłaty i prowizje
    związanej z kredytem.
    Pana zdaniem kwota rozliczona w ramach Ugody jest ściśle powiązana z kredytem
    obarczonym niezgodnymi z prawem rozwiązaniami.
    W szczególności nie ulega wątpliwości, że bez wcześniejszego zawarcia umowy kredytu i
    terminowej spłaty rat nie zaistniałaby Ugoda oraz wiążące się z nią rozliczenie.
    W związku z powyższym uznać należy, że kwota rozliczenia wzajemnych roszczeń jest
    jedynie formą zwrotu rat wpłaconych w ramach kredytu będącego przedmiotem Ugody.
    Na tej podstawie rozliczona kwota nie zwiększy definitywnie Pana majątku, więc nie
    zwiększy ona Pana przychodu w rozumieniu ustawy o podatku dochodowym od osób
    fizycznych.
    Powyższe stanowisko znalazło już potwierdzenie w aktualnych interpretacjach
    indywidualnych, w tym między innymi w interpretacji Dyrektora Krajowej Informacji
    Skarbowej z dnia 1 sierpnia 2024 r., nr 0112-KDIL2-1.4011.535.2024.3.DJ, gdzie
    stwierdzono, że: „Odnosząc się zatem do skutków podatkowych otrzymania przez Panią
    dodatkowej kwoty na podstawie planowanej ugody z bankiem wyjaśniam, że zgodnie z
    definicją dochodu jest nim nadwyżka przychodów ze źródła nad kosztami jego uzyskania.
    Pojęciem pierwotnym dla dochodu jest więc pojęcie przychodu. Ten z kolei definiowany
    jest przez ustawodawcę, czemu dał wyraz w art. 11 ust. 1, jako otrzymane lub postawione
    do dyspozycji podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz
    wartość otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń. Niemniej
    jednak z definicji tej wywieść można również, że za przychody podatkowe mogą być
    uznane tylko takie świadczenia, które są określonym przyrostem majątkowym o
    charakterze definitywnym, nie mające charakteru zwrotnego. W opisie sprawy wskazała
    Pani, że w związku z zawarciem ugody bank zwróci Pani kwotę (...) zł oraz dokona
    dodatkowej wypłaty w wysokości (...) zł. Przy czym jak Pani wyjaśniła w uzupełnieniu
    podania: Kwota (...) zł będzie stanowiła zwrot wcześniej wpłaconych środków pieniężnych
    z tytułu spłaty zaciągniętego kredytu. Ponadto poinformowała Pani, że: suma Pani wpłat (
    (...) zł) pomniejszona o zwrot proponowany przez bank ((...) zł) daje kwotę (...) zł. Kwota ta
    jest wyższa niż kwota otrzymanego przez bank kapitału, tj. (...) zł. Zatem w analizowanej
    sprawie po Pani stronie w związku z otrzymaniem od banku ww. kwoty dodatkowej nie
    dojdzie do powstania przysporzenia majątkowego. Na mocy zawartej ugody otrzyma Pani
    zwrot środków pieniężnych, które wcześniej przekazała Pani na rzecz banku w ramach
    spłaty udzielonego kredytu hipotecznego. A zatem otrzyma Pani środki będące
    ekwiwalentem wydatków, które były uprzednio poniesione z Pani własnych środków.
    Kwota dodatkowa otrzymana na podstawie ugody z bankiem nie spowoduje więc
    faktycznego przyrostu w Pani majątku. Wypłata ta będzie dla Pani neutralna podatkowo.
    Dlatego stwierdzam, że zwrot przez bank części kwoty uiszczonej tytułem spłaty
    zaciągniętego kredytu mieszkaniowego (tj. będącej przedmiotem Pani zapytania kwoty
    dodatkowej) nie będzie stanowił dla Pani przychodu w rozumieniu art. 11 ust. 1 ustawy o
    podatku dochodowym od osób fizycznych, klasyfikowanego do źródła, o którym mowa w
    art. 10 ust. 1 pkt 9 w zw. z art. 20 ust. 1 ww. ustawy, podlegającego opodatkowaniu
    podatkiem dochodowym od osób fizycznych. Zatem nie będzie Pani miała obowiązku
    zapłaty podatku od wypłaconej Pani przez bank ww. kwoty dodatkowej”.

    Tożsame stanowisko co do kwoty rozliczonej przez bank w ramach ugody Dyrektor
    Krajowej Informacji Skarbowej zajął w interpretacji indywidualnej z dnia 1 marca 2024 r.,
    nr 0112-KDIL2-1.4011.75.2024.1.MKA, gdzie czytamy, że: „O uzyskaniu przychodu w
    rozumieniu ustawy o podatku dochodowym do osób fizycznych można więc mówić w
    każdej sytuacji, gdy podatnik, czy to na skutek otrzymania określonych wartości
    majątkowych (środków pieniężnych, świadczeń w naturze czy też innych nieodpłatnych
    świadczeń), czy też gdy na skutek określonego zdarzenia powodującego zmniejszenie jego
    zobowiązań wobec innych podmiotów, uzyskuje określone przysporzenie majątkowe.
    Zatem w analizowanej sprawie po Pana stronie nie doszło do powstania przysporzenia
    majątkowego. W związku z zawarciem ugody otrzymał Pan zwrot środków pieniężnych,
    które wcześniej na mocy umowy przekazał Pan na rzecz banku w ramach spłaty części rat
    udzielonego kredytu mieszkaniowego. A zatem otrzymał Pan środki będące ekwiwalentem
    wydatków, które były uprzednio poniesione z Pana własnych środków. Kwota otrzymana
    na podstawie ugody z bankiem nie spowoduje więc faktycznego przyrostu w Pana
    majątku. Wypłata ta będzie dla Pana neutralna podatkowo. W konsekwencji, zwrot przez
    bank części kwoty uiszczonej tytułem spłaty zaciągniętego kredytu mieszkaniowego nie
    będzie stanowił dla Pana przychodu w rozumieniu art. 11 ust. 1 ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych, klasyfikowanego do źródła, o którym mowa w art. 10
    ust. 1 pkt 9 w zw. z art. 20 ust. 1 ww. ustawy, podlegającego opodatkowaniu podatkiem
    dochodowym od osób fizycznych. Zatem nie ma Pan obowiązku zapłaty podatku od
    zwróconej przez bank kwoty”.
    Co więcej, biorąc pod uwagę najnowsze, pozytywne dla podatników stanowiska organów
    podatkowych w zakresie omawianego zagadnienia (między innymi interpretacja
    indywidualna Dyrektora KIS z dnia 21 października 2024 r., nr 0112-KDIL2-
    1.4011.596.2024.2.MKA czy interpretacja indywidualna Dyrektora KIS z dnia 16
    października 2024 r. 0112-KDIL2-1.4011.658.2024.1.MKA) należy uznać kwotę rozliczenia
    wzajemnych roszczeń za niepodlegającą opodatkowaniu podatkiem dochodowym od
    osób fizycznych.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawił Pan we wniosku jest prawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Reguły dotyczące opodatkowania
    Podstawową zasadą obowiązującą w przepisach ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku
    dochodowym od osób fizycznych (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 163 ze zm.) jest zasada
    powszechności opodatkowania, która wyrażona została w art. 9 ust. 1 tej ustawy. Zgodnie
    z jego treścią:
      Opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z
      wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od
      których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.
    Stosownie do art. 9 ust. 2 ww. ustawy:
      Dochodem ze źródła przychodów, jeżeli przepisy art. 23o, art. 23u, art. 24-24b, art.
      24c, art. 24e, art. 30ca, art. 30da oraz art. 30f nie stanowią inaczej, jest nadwyżka
      sumy przychodów z tego źródła nad kosztami ich uzyskania osiągnięta w roku
      podatkowym. Jeżeli koszty uzyskania przekraczają sumę przychodów, różnica jest
      stratą ze źródła przychodów.
    Jak stanowi art. 11 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Przychodami, z zastrzeżeniem art. 14-15, art. 17 ust. 1 pkt 6, 9, 10 w zakresie
      realizacji praw wynikających z pochodnych instrumentów finansowych, pkt 11, art. 19

      , art. 25b, art. 30ca, art. 30da i art. 30f, są otrzymane lub postawione do dyspozycji
      podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość
      otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń.
    Za przychody należy zatem uznać każdą formę przysporzenia majątkowego, zarówno
    formę pieniężną jak i niepieniężną, w tym nieodpłatne świadczenia otrzymane przez
    podatnika. Dla celów podatkowych przyjmuje się, że nieodpłatne świadczenie obejmuje
    każde działanie lub zaniechanie na rzecz innej osoby oraz wszystkie zdarzenia prawne i
    zdarzenia gospodarcze w działalności podmiotów, których skutkiem jest przysporzenie
    majątku innej osoby, mające konkretny wymiar finansowy.
    Jak stanowi art. 11 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Przychodami, z zastrzeżeniem art. 14-15, art. 17 ust. 1 pkt 6, 9, 10 w zakresie
      realizacji praw wynikających z pochodnych instrumentów finansowych, pkt 11, art. 19
      , art. 25b, art. 30ca, art. 30da i art. 30f, są otrzymane lub postawione do dyspozycji
      podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość
      otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń.
    Jak wynika z powołanego przepisu, ustawodawca przyjął zasadę, że przychodem są:
        pieniądze i wartości pieniężne, które zostały otrzymane przez podatnika - tj. takie
        pieniądze i wartości pieniężne, które podatnik rzeczywiście „dostał, odebrał,
        zainkasował, objął w posiadanie”;
        pieniądze i wartości pieniężne, które zostały postawione do dyspozycji podatnika -
        tj. takie przysporzenia, które zostały mu faktycznie udostępnione/przekazane do
        odbioru; takie pieniądze i środki pieniężne, które podatnik ma możliwość włączyć
        do swojego władztwa, a więc ma możliwość skorzystania z tychże pieniędzy i
        wartości pieniężnych i nie jest to uzależnione od dodatkowej zgody osoby
        stawiającej określone pieniądze i wartości pieniężne do dyspozycji podatnika.
    Pojęcie przychodu wiąże się zatem z przysporzeniem majątkowym po stronie podatnika, z
    wartością wchodzącą do jego majątku. Przychodami w rozumieniu art. 11 ustawy o
    podatku dochodowym od osób fizycznych mogą być tylko takie świadczenia, które nie
    mają charakteru zwrotnego. Skoro bowiem przychód jest określonym przyrostem
    majątkowym po stronie podatnika jego otrzymanie musi mieć charakter definitywny.
    Za przychody należy zatem uznać każdą formę przysporzenia majątkowego, zarówno
    formę pieniężną jak i niepieniężną, w tym nieodpłatne świadczenia otrzymane przez
    podatnika.
    Dla celów podatkowych przyjmuje się, że nieodpłatne świadczenie obejmuje każde
    działanie lub zaniechanie na rzecz innej osoby oraz wszystkie zdarzenia prawne i
    zdarzenia gospodarcze w działalności podmiotów, których skutkiem jest przysporzenie
    majątku innej osoby, mające konkretny wymiar finansowy.
    Ustawodawca tworząc system opodatkowania dochodów osób fizycznych miał na
    względzie, że przysporzenia uzyskiwane przez osoby fizyczne mogą być skutkiem różnych
    rodzajów czynności i zdarzeń. Stworzył więc klasyfikację tych przysporzeń w oparciu o
    kryterium źródła przychodów i system ich opodatkowania uwzględniający specyfikę
    poszczególnych źródeł przychodów. W języku powszechnym mianem „źródła” określane
    jest „to, co stanowi początek czegoś”, „przyczyna czegoś”, a synonimami tego pojęcia są m.
    in. czynnik sprawczy, powód, pochodzenie.
    Źródła przychodów
    Źródła przychodów zostały określone przez ustawodawcę w art. 10 ust. 1 ustawy o
    podatku dochodowym od osób fizycznych.

    W myśl art. 10 ust. 1 pkt 9 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Źródłami przychodów są inne źródła.
    Stosownie do art. 20 ust. 1 ww. ustawy:
      Za przychody z innych źródeł, o których mowa w art. 10 ust. 1 pkt 9, uważa się w
      szczególności: kwoty wypłacone po śmierci członka otwartego funduszu
      emerytalnego wskazanej przez niego osobie lub członkowi jego najbliższej rodziny, w
      rozumieniu przepisów o organizacji i funkcjonowaniu funduszy emerytalnych, kwoty
      uzyskane z tytułu zwrotu z indywidualnego konta zabezpieczenia emerytalnego oraz
      wypłaty z indywidualnego konta zabezpieczenia emerytalnego, w tym także
      dokonane na rzecz osoby uprawnionej na wypadek śmierci oszczędzającego, zasiłki
      pieniężne z ubezpieczenia społecznego, alimenty, stypendia, świadczenia otrzymane
      z tytułu umowy o pomocy przy zbiorach, dotacje (subwencje) inne niż wymienione w
      art. 14, dopłaty, nagrody i inne nieodpłatne świadczenia nienależące do przychodów
      określonych w art. 12-14 i art. 17.
    Użycie w powyższym przepisie sformułowania „w szczególności”, wskazuje, że definicja
    przychodów z innych źródeł ma charakter otwarty i nie ma przeszkód, aby do tej kategorii
    zaliczyć również przychody inne niż wymienione wprost w przepisie art. 20 ust. 1 ustawy.
    O uzyskaniu przychodu w rozumieniu ustawy o podatku dochodowym do osób fizycznych
    można więc mówić w każdej sytuacji, gdy podatnik, czy to na skutek otrzymania
    określonych wartości majątkowych (środków pieniężnych, świadczeń w naturze lub innych
    nieodpłatnych świadczeń), czy też gdy na skutek określonego zdarzenia powodującego
    zmniejszenie jego zobowiązań wobec innych podmiotów, uzyskuje określone
    przysporzenie majątkowe.
    Potrącenie wierzytelności i wypłata określonej kwoty
    Instytucja kredytu uregulowana została przepisami ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r.
    Prawo bankowe (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1646 ze zm.).
    Zgodnie z treścią art. 69 ust. 1 ww. ustawy:
      Przez umowę kredytu bank zobowiązuje się oddać do dyspozycji kredytobiorcy na
      czas oznaczony w umowie kwotę środków pieniężnych z przeznaczeniem na
      ustalony cel, a kredytobiorca zobowiązuje się do korzystania z niej na warunkach
      określonych w umowie, zwrotu kwoty wykorzystanego kredytu wraz z odsetkami w
      oznaczonych terminach spłaty oraz zapłaty prowizji od udzielonego kredytu.
    Podkreślić należy, że otrzymanie kredytu i jego spłata na warunkach przewidzianych w
    umowie kredytowej są obojętne podatkowo. Przychód po stronie kredytobiorcy pojawia
    się w przypadku, kiedy dochodzi do umorzenia kredytu, jego części lub odsetek. Wtedy
    bowiem kredytobiorca osiąga konkretne przysporzenie majątkowe (przychód w
    rozumieniu ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych).
    Stosownie natomiast do treści art. 917 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (t.
    j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1061 ze zm.):
      Przez ugodę strony czynią sobie wzajemne ustępstwa w zakresie istniejącego między
      nimi stosunku prawnego w tym celu, aby uchylić niepewność co do roszczeń
      wynikających z tego stosunku lub zapewnić ich wykonanie albo by uchylić spór
      istniejący lub mogący powstać.
    Powołana definicja ugody pozwala wyróżnić elementy konstrukcyjne tej instytucji. Po
    pierwsze, ugoda jest zawierana w sytuacji, gdy między stronami stosunku prawnego
    istnieje niepewność albo spór, co do roszczeń wynikających z tego stosunku. Po drugie,
    celem zawarcia ugody jest uchylenie tej niepewności lub sporu. Wreszcie po trzecie,
    strony dążą do osiągnięcia celu przez wzajemne ustępstwa. Tak więc nieodłącznym
    elementem ugody są wzajemne ustępstwa stron. Poza tym, zarówno w doktrynie, jak i w

    orzecznictwie podkreśla się szczególną przyczynę prawną ugody. Oznacza to, że ugoda nie
    tworzy nowego stosunku prawnego, a jedynie odnosi się do istniejącego stosunku
    prawnego stanowiącego podstawę powództwa, a tym samym podstawę zawarcia ugody.
    Odnosząc się do skutków podatkowych wypłaty ustalonej w ugodzie kwoty wyjaśniam, że
    zgodnie z definicją dochodu jest nim nadwyżka przychodów ze źródła nad kosztami jego
    uzyskania. Jednakże jak wyżej wyjaśniłem definicja przychodu podatkowego zawarta w art.
    11 ust. 1 wskazuje, że za przychody podatkowe mogą być uznane tylko takie świadczenia,
    które są określonym przyrostem majątkowym o charakterze definitywnym, nie mające
    charakteru zwrotnego.
    Umorzenie wierzytelności następuje w przypadku zwolnienia z długu, czyli zrzeczenia się
    przez wierzyciela prawa do wierzytelności bez uzyskania świadczenia ze strony dłużnika.
    Takie zrzeczenie się - pod warunkiem, że dłużnik je przyjmie - powoduje, że zobowiązanie
    wygasa. Zgodnie bowiem z art. 508 ustawy z 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (t. j. Dz. U.
    z 2024 r. poz. 1061 ze zm.):
      Zobowiązanie wygasa, gdy wierzyciel zwalnia dłużnika z długu, a dłużnik zwolnienie
      przyjmuje.
    W związku z tym, kiedy dochodzi do umorzenia kredytu, kredytobiorca uzyskuje przychód
    w rozumieniu ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, zaliczany do „innych
    źródeł”.
    Natomiast potrącenie jest jednym ze sposobów dokonywania rozliczeń, które polega na
    wzajemnym umorzeniu dwóch wierzytelności. W myśl art. 498 Kodeksu cywilnego:
      § 1. Gdy dwie osoby są jednocześnie względem siebie dłużnikami i wierzycielami,
      każda z nich może potrącić swoją wierzytelność z wierzytelności drugiej strony, jeżeli
      przedmiotem obu wierzytelności są pieniądze lub rzeczy tej samej jakości oznaczone
      tylko co do gatunku, a obie wierzytelności są wymagalne i mogą być dochodzone
      przed sądem lub przed innym organem państwowym.
      § 2. Wskutek potrącenia obie wierzytelności umarzają się nawzajem do wysokości
      wierzytelności niższej.
    Potrącenie wierzytelności jest jedną z form wygaśnięcia zobowiązania w wyniku
    wykonania świadczenia przez umorzenie wzajemnych wierzytelności między stronami.
    Wygaśnięcie zobowiązania przez potrącenie, czyli kompensata wierzytelności, następuje
    wówczas, jeżeli jedna strona jest w stosunku do drugiej dłużnikiem i jednocześnie
    wierzycielem, tj. ma zarówno wierzytelność, jak i zobowiązanie względem tej drugiej
    strony. Potrącenie, mimo że dotyczy świadczeń tego samego rodzaju (z reguły
    pieniężnych), prowadzi do zaliczenia jednej wierzytelności na poczet drugiej. Dochodzi w
    ten sposób do zaspokojenia wierzyciela i osiągnięcia tym samym celu zobowiązania. Na
    skutek potrącenia, wierzytelności obydwu stron umarzają się nawzajem do wysokości
    wierzytelności niższej. Instytucja potrącenia jest substytutem świadczenia, dzięki któremu
    dłużnik płaci swój dług i zwalnia się z zobowiązania. W momencie potrącenia następuje
    faktyczne spełnienie świadczenia. Potrącenie jest więc formą wykonania zobowiązania, do
    którego, w myśl art. 503 Kodeksu cywilnego, stosuje się przepisy o zaliczeniu zapłaty.
    Wprawdzie przez potrącenie strony nie otrzymują efektywnie należnych im świadczeń, ale
    wskutek zaliczenia wierzytelności jednej z nich na poczet wierzytelności drugiej każda ze
    stron zostaje zwolniona ze swego długu, co pozwala uznać ich długi za spłacone. Tym
    samym potrącenie jako sposób wygaszenia stosunku zobowiązaniowego uznaje się za
    równoważny spełnieniu świadczenia (zapłacie).
    W sytuacji, gdy dojdzie do potrącenia wierzytelności, u stron nie wystąpi przychód
    podatkowy. Przychód podatkowy wystąpiłby wówczas, gdy doszłoby do częściowej
    kompensaty wierzytelności, a wierzyciel zwolniłby dłużnika z pozostałej części długu.

    Zatem, uregulowanie przez Bank - w sposób wynikający z zawartej ugody, tj. częściowo w
    drodze potrącenia wzajemnych roszczeń a częściowo przez zapłatę na Pana rzecz
    określonej kwoty - zobowiązania do zwrotu świadczeń spełnionych przez Pana jako
    Kredytobiorcę w wykonaniu Umowy kredytu, nie będzie powodowało powstania
    przychodu w rozumieniu ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.
    Otrzymana przez Pana kwota będzie de facto zwrotem zapłaconych Bankowi kwot. Nie ma
    zatem podstaw, aby zwróconą przez bank kwotę uznać za przychód podlegający
    opodatkowaniu. Dla celów podatkowych zwrot taki jest obojętny podatkowo. Tym samym
    nie będzie Pan miał obowiązku rozliczenia tych środków dla celów podatkowych.
    Jednocześnie wyjaśniam, że w rozporządzeniu Ministra Finansów z dnia 11 marca 2022 r.
    w sprawie zaniechania poboru podatku dochodowego od niektórych dochodów
    (przychodów) związanych z kredytem hipotecznym udzielonym na cele mieszkaniowe (t. j.
    Dz. U. z 2024 r. poz. 102 ze zm.) ustawodawca przewidział możliwość skorzystania z
    zaniechania poboru podatku dochodowego w odniesieniu do dochodów (przychodów)
    związanych m.in. z umorzeniem kredytu hipotecznego udzielonego na cele mieszkaniowe.
    W związku z tym, podpisana ugoda z bankiem nie spowoduje powstania przychodu po
    Pana stronie. Kwota wzajemnych roszczeń Pana i banku nie podlega opodatkowaniu
    podatkiem dochodowym od osób fizycznych.
    Dla celów podatkowych otrzymana kwota 364 295,57 zł tytułem zwrotu przez bank będzie
    stanowić jedynie zwrot poniesionych wcześniej wydatków - nie będzie więc dochodem
    podlegającym opodatkowaniu. Zatem, nie powstanie po Pana stronie przychód
    podlegający opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych.
    Skutki podatkowe zwrotu kosztów zastępstwa procesowego
    W kwestii opodatkowania otrzymanej przez Pana kwoty tytułem zwrotu kosztów
    zastępstwa procesowego, wskazuję, że zgodnie z art. 98 § 1 ustawy z dnia 17 listopada
    1964 r. Kodeks postępowania cywilnego (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1568 ze zm.):
      Strona przegrywająca sprawę obowiązana jest zwrócić przeciwnikowi na jego
      żądanie koszty niezbędne do celowego dochodzenia praw i celowej obrony (koszty
      procesu).
    Stosownie do art. 98 § 2 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. Kodeks postępowania
    cywilnego (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1568 ze zm.):
      Do niezbędnych kosztów procesu prowadzonego przez stronę osobiście lub przez
      pełnomocnika, który nie jest adwokatem, radcą prawnym lub rzecznikiem
      patentowym, zalicza się poniesione przez nią koszty sądowe, koszty przejazdów do
      sądu strony lub jej pełnomocnika oraz równowartość zarobku utraconego wskutek
      stawiennictwa w sądzie. Równowartość utraconego zarobku nie może przekraczać
      wynagrodzenia jednego adwokata wykonującego zawód w siedzibie sądu
      prowadzącego postępowanie.
    Z kolei w myśl art. 98 § 3 tej ustawy:
      Do niezbędnych kosztów procesu strony reprezentowanej przez adwokata zalicza się
      wynagrodzenie, jednak nie wyższe niż stawki opłat określone w odrębnych
      przepisach i wydatki jednego adwokata, koszty sądowe oraz koszty nakazanego
      przez sąd osobistego stawiennictwa strony.
    Zgodnie z art. 98 § 4 Kodeksu postępowania cywilnego:
      Wysokość kosztów sądowych, zasady zwrotu utraconego zarobku lub dochodu oraz
      kosztów stawiennictwa strony w sądzie, a także wynagrodzenie adwokata, radcy
      prawnego i rzecznika patentowego regulują odrębne przepisy.
    Jak wynika z powyższych przepisów, koszty procesu (w tym zastępstwa procesowego)
    mają charakter zwrotu wydatków poniesionych przez powoda. Zwrot ten nie rodzi więc

    obowiązku podatkowego w świetle przepisów ustawy o podatku dochodowym od osób
    fizycznych, o ile kwota zasądzona tytułem zwrotu kosztów postępowania nie przewyższała
    faktycznie poniesionych przez powoda wydatków.
    Z opisu wniosku wynika, że kwota kosztów zastępstwa procesowego stanowi zwrot
    faktycznie poniesionych przez Pana wydatków ze swoich środków pieniężnych. Została
    ona wydana zanim złożył Pan z żoną pozew do sądu w celu opłaty obsługi prawnej.
    W takim wypadku kwota ta będzie stanowić jedynie zwrot poniesionych wcześniej
    wydatków - nie będzie więc dochodem podlegającym opodatkowaniu. Dla celów
    podatkowych otrzymana kwota tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego będzie
    obojętna podatkowo.
    W konsekwencji zwrot poniesionych przez Pana kwot nie będzie podlegał opodatkowaniu
    podatkiem dochodowym od osób fizycznych.
    Zatem Pana stanowisko jest prawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy zaistniałego stanu faktycznego przedstawionego przez Pana i stanu
    prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia w przedstawionym stanie
    faktycznym.
    Powołane przez Pana interpretacje zostały wydane w indywidualnych sprawach i nie mają
    zastosowania ani konsekwencji wiążących w odniesieniu do Pana sprawy, ani do żadnego
    innego zaistniałego stanu faktycznego czy też zdarzenia przyszłego.
    Wydając interpretacje indywidualne nie odnoszę się do kwot i nie dokonuję wyliczeń.
    Zgodnie bowiem z zasadą samoopodatkowania, obowiązującą w polskim systemie
    podatkowym, na podatniku spoczywa obowiązek określenia podstawy opodatkowania, a
    prawidłowość takiego wyliczenia podlega weryfikacji przez organ podatkowy w
    postępowaniu podatkowym.
    Wskazać należy, że interpretacje prawa podatkowego wydawane są w indywidualnej
    sprawie zainteresowanego, co wynika z art. 14b § 1 ustawy Ordynacja podatkowa, w
    związku z czym, niniejsza interpretacja jest wiążąca dla Pana jako osoby występującej z
    wnioskiem, nie wywiera natomiast skutku prawnego dla innych osób (np. Pana żony).
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
        Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb
        ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz.
        111 ze zm.).
      Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli: Pana sytuacja będzie zgodna
      (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosuje się Pan do
      interpretacji.
        Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
        1) z zastosowaniem art. 119a,
        2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5
          ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług,

        3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
        Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pan prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu
    Administracyjnego.
    Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002
    r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935;
    dalej jako „PPSA”.
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
        w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
        Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA) albo
        w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na
        adres Elektronicznej Skrzynki Podawczej Krajowej Informacji Skarbowej na
        platformie ePUAP: /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego.
    Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 ustawy
    Ordynacja podatkowa.