Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0114-KDIP3-2.4011.115.2025.3.JK3
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-04-03
Teza: Przychody osiągnięte z tytułu wynajmu lokali mieszkalnych na
zasadach najmu prywatnego, będą opodatkowane ryczałtem
od przychodów ewidencjonowanych, stosownie do art. 2 ust.
1a w zw. z art. 6 ust. 1a ustawy o zryczałtowanym podatku
dochodowym od niektórych przychodów osiąganych przez
osoby fizyczne według 8,5%, bądź 12,5% stawki ryczałtu,
określonej w art. 12 ust. 1 pkt 4 lit. a) ww. ustawy.
Słowa kluczowe: Stany Zjednoczone
najem-najem mieszkań
najem-najem prywatny
Zagadnienia: Ustawa o zryczałtowanym podatku dochodowym od
niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne-
Rozdział 1 Przepisy ogólne
Przepisy: [ZPDOF] Ustawa o zryczałtowanym podatku
dochodowym od niektórych przychodów osiąganych
przez osoby fizyczne-Rozdział 2-art. 12-ust. 1-pkt 4-lit. a

## Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

Szanowny Panie,
    stwierdzam, że Pana stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego stanu
    faktycznego w zryczałtowanym podatku dochodowym od niektórych przychodów
    osiąganych przez osoby fizyczne jest prawidłowe.

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

31 stycznia 2024 r. wpłynął Pana wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej. Uzupełnił
    go Pan pismem z 4 marca 2025 r. – w odpowiedzi na wezwanie. Treść wniosku jest
    następująca:
    Opis stanu faktycznego
    Wraz z żoną (A.A). (łącznie określani mianem „Właściciele”) jesteście Właścicielami na
    zasadzie małżeńskiej wspólnoty majątkowej 7 mieszkań w (...). Właściciele na stałe
    mieszkają w USA i tam skupia się ich centrum interesów życiowych, biznesowych i
    zawodowych. Wnioskodawca i jego żona posiadają nieograniczony obowiązek podatkowy
    w USA. Zakup mieszkań w Polsce był podyktowany chęcią zainwestowania zgromadzonych
    na przestrzeni lat pieniędzy, zabezpieczeniem siebie i bliskich na przyszłość.
                                    2Pierwsze mieszkanie w (...) przy ul. A. o powierzchni (...) m, zostało kupione 10 lutego
    2023 r., a pozostałe 6 mieszkań 14 grudnia 2023 r. Są to następujące mieszkania:
                                2a) mieszkanie w (...) przy ul. B., powierzchnia (...) m,
                                2b) mieszkanie w (...) przy ul. C, powierzchnia (...) m,
                                2c) mieszkanie w (...) przy ul. D, powierzchnia (...) m,
                                2d) mieszkanie w (...) przy ul. E, powierzchnia (...) m,
                                2e) mieszkanie w (...) przy ul. (F), powierzchnia (...) m,
                                2f) mieszkanie w (...) przy ul. (G), powierzchnia (...) m.
    Wnioskodawca przeprowadził prace wykończeniowe mieszkań i następnie zawarł dwie
    umowy pośrednictwa z (...) spółka z ograniczoną odpowiedzialnością spółka komandytowa
    z siedzibą w (...) (zwany dalej: „Pośrednikiem”). Przedmiotem umów pośrednictwa było
    znalezienie najemców do ww. lokali mieszkalnych. Pierwsza umowa o pośrednictwo
    została zawarta 22 lutego 2024 r. i dotyczyła mieszkania przy ul. A w (...) o powierzchni (...)
    2m, zaś kolejna umowa z 17 lipca 2024 r. dotyczyła pozostałych mieszkań przy ul. (B,C) w
    (...).
    Właściciele zawarli z (...) sp. z o.o. z siedzibą w (...) (zwany dalej: „Zarządcą”) dwie umowy
    zarządzania nieruchomością, pierwsza dotyczyła mieszkania przy ul. A w (...) o powierzchni
      2(...) m, a druga mieszkań przy ul. (B, C, D, E, F, G). Na podstawie tych umów Zarządca
    zobowiązał się do utworzenia i zarządzania rachunkiem bankowym, na które
    przekazywane są depozyty i inne zabezpieczenia finansowe dla Właścicieli. Zarządca
    założył dla Właścicieli rachunek celowy, na który przekazywane są wpłaty dla Właścicieli z
    tytułu najmu mieszkania. Z wpłat od najemców Zarządca odlicza wynagrodzenie mu
    należne z tytułu zarządzania mieszkaniami. Zarządca jest zobowiązany na podstawie
    umowy zarządzania do uiszczenia ze środków z najmu i rozliczenia płatności w postaci
    opłat czynszowych, opłat rachunkowych za media, składek ubezpieczeniowych z rachunku
    celowego. Zarządca jest też m.in. zobowiązany do podejmowania decyzji mających na celu
    utrzymanie nieruchomości w stanie niepogorszonym, zlecenie na koszt Właściciela
    czyszczenia nieruchomości przed najmem, przedstawienia Właścicielom comiesięcznego
    raportu z opłat i innych kosztów utrzymania nieruchomości i przekazania kwoty należnej
    Właścicielom z tytułu najmu pomniejszonej o należne wynagrodzenie Zarządcy, opłaty i
    inne koszty zarządzania i utrzymania nieruchomości.
                              2Mieszkanie przy ul. (A) w (...) o powierzchni (...) m, zostało wynajęte przez Właścicieli 19
    kwietnia 2024 r. osobie fizycznej na czas określony od 1 maja 2024 r. do 30 kwietnia 2025
    r. Strony wiąże umowa najmu zwykłego.

                              2Mieszkanie przy ul. (E) w (...) o powierzchni (...) m, zostało wynajęte przez Właścicieli 12
    sierpnia 2024 r. osobie fizycznej na czas określony od 1 września 2024 r. do 31 sierpnia
    2025 r. Strony wiąże umowa najmu zwykłego.
                              2Mieszkanie przy ul. (F) w (...) o powierzchni (...) m, zostało wynajęte przez Właścicieli 26
    lipca 2024 r. osobie fizycznej na czas określony od 10 sierpnia 2024 r. do 31 lipca 2025 r.
    Strony wiąże umowa najmu zwykłego.
                              2Mieszkanie przy ul. (B) w (...), powierzchnia (...) m, zostało wynajęte przez Właścicieli 14
    sierpnia 2024 r. osobie fizycznej na czas określony od 23 września 2024 r. do 30 września
    2025 r. Strony wiąże umowa najmu zwykłego.
                            2Mieszkanie przy ul. (C), powierzchnia (...) m, zostało wynajęte przez Właścicieli 14 sierpnia
    2024 r. osobie fizycznej na czas określony od 15 sierpnia 2024 r. do 31 sierpnia 2025 r.
    Strony wiąże umowa najmu zwykłego.
                            2Mieszkanie przy ul. (D), powierzchnia (...) m, zostało wynajęte przez Właścicieli 14 sierpnia
    2024 r. osobie fizycznej na czas określony od 28 sierpnia 2024 r. do 31 sierpnia 2025 r.
    Strony wiąże umowa najmu zwykłego.
    Na dzień złożenia wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej mieszkanie w (...) przy ul.
                2(E), powierzchnia (...) m jeszcze nie zostało wynajęte.
    Czynsz najmu jest regulowany przez najemców na rachunek bankowy założony przez
    Zarządcę. Właściciele otrzymują na swój rachunek czynsze najmu pomniejszone o opłaty
    administracyjne wobec Wspólnoty Mieszkaniowej i o wynagrodzenie Zarządcy ustalone
    zgodnie z umową o zarządzanie.
    W związku z powyższym Wnioskodawca chciałby ustalić, czy najem ten stanowi źródło
    przychodów, o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 6 ustawy o podatku dochodowym od
    osób fizycznych (tzw. najem prywatny). Przychody z tego najmu Wnioskodawca chce
    opodatkować ryczałtem od przychodów ewidencjonowanych wg stawki 8,5%/12,5% za
    2024 r. i za kolejne lata.
    Wnioskodawca chciałby podkreślić, że z ww. najmami nie były i nie będą powiązane usługi
    takie jak: usługi hotelowe, prowadzenie recepcji, dostęp do restauracji, dostarczanie
    gościom posiłków, usługi sprzątania w czasie pobytu gości itp.
    Właściciele nie prowadzą działalności gospodarczej w zakresie zakwaterowania, najmu,
    obrotu nieruchomościami. Małżeństwo jest jedynym właścicielem mieszkań. Mieszkania
    nigdy nie stanowiły składnika majątku związanego z prowadzoną działalnością
    gospodarczą i nie zostały nigdy wprowadzone do ewidencji środków trwałych oraz
    wartości niematerialnych i prawnych.
    Na całość budynków, w których znajdują się mieszkania Właścicieli składają się przede
    wszystkim lokale mieszkalne, inwestycja klasyfikuje się w kategorii PKOB 112, obejmującej
    według Polskiej Klasyfikacji Obiektów Budowlanych, w klasie 1122 „budynki mieszkalne
    pozostałe, takie jak: budynki mieszkalne, o trzech i więcej mieszkaniach”. Umowy najmu
    mieszkań są podpisane z Właścicielami jako osobami fizycznymi.
    Najem ww. mieszkań nie spełnia przesłanki działalności gospodarczej w myśl art. 5a pkt 6
    ustawy z 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2024 r. poz.
    226). Przychody z najmu Właściciele zamierzają opodatkować ryczałtem od przychodów
    ewidencjonowanych wg stawki 8,5%/12,5% za rok 2024 i za kolejne lata. Właściciele
    zamierzają uregulować należny podatek za 2024 r. przy złożeniu rocznej deklaracji do 30
    kwietnia 2025 r. wraz z odsetkami. Właściciele – małżonkowie zamierzają także złożyć
    oświadczenie o wyborze opodatkowania całości przychodu z najmu przez jednego z
    małżonków, to jest przez Wnioskodawcę. Oświadczenie będzie złożone do właściwego
    urzędu skarbowego dla Właścicieli do 20 lutego 2025 r.

    Uzupełnienie opisu stanu faktycznego
    Wnioskodawca ma w Polsce ograniczony obowiązek podatkowy i rozlicza jedynie
    przychody z najmu mieszkań, których dotyczy wniosek o wydanie interpretacji
    indywidualnej. Wnioskodawca nie posiada w Polsce miejsca zamieszkania, nie prowadzi
    również tutaj działalności gospodarczej.
    Świadczona przez Wnioskodawcę usługa najmu mieszkań na rzecz osób fizycznych na cele
    mieszkaniowe sklasyfikowana jest kodem PKWiU 2015 jest 68.20.11.0. – Wynajem i
    obsługa nieruchomości mieszkalnych własnych lub dzierżawionych.
    Osoby fizyczne będące najemcami lokalu realizują w nim wyłącznie cele mieszkaniowe,
    dokonują przeniesienia ośrodka życiowego na czas trwania umowy najmu.
    Stronami umów są: (...) – małżonkowie jako osoby fizyczne – wynajmujący, zaś najemcami
    są osoby fizyczne zarówno Polacy, jak i obcokrajowcy.
    Na podstawie umowy wynajmujący oddają w najem, a najemca bierze w najem lokal
    mieszkalny. W każdej z umów jest wpisane oświadczenie najemcy, że lokal
    wykorzystywany będzie wyłącznie w celu zaspokojenia potrzeb mieszkaniowych najemcy.
    W umowie najmu podane jest również oświadczenie najemcy, że w lokalu mieszkalnym
    będą zamieszkiwały jedynie wskazane przez najemcę osoby, tj. małżonkowie, dzieci,
    partnerzy życiowi najemcy. Są to osoby zidentyfikowane z imienia i nazwiska, PESEL,
    numeru dowodu lub numeru paszportu.
    Najemca zobowiązuje się w umowie najmu nie zameldowywać żadnych nowych osób, nie
    podnajmować ani nie udostępniać lokalu mieszkalnego innym niż wskazane w umowie
    osobom, jak również nie pozwalać na zamieszkanie w lokalu żadnym nowym osobom
    przez cały okres trwania umowy najmu.
    Wśród obowiązków najemcy wymienionych w umowie jest wskazane, że najemca jest
    zobowiązany do korzystania z lokalu wyłącznie na cele mieszkaniowe. Jednym z
    dopuszczalnych powodów do rozwiązania umowy bez zachowania okresu wypowiedzenia
    przez wynajmującego jest stwierdzenie, że najemca używa lokal w sposób sprzeczny z
    umową w ten sposób pomimo doręczenia najemcy pisemnego upomnienia.
    Pytania
    1. Czy przychód uzyskany przez Właścicieli z tytułu najmu mieszkań będzie stanowił
      przychód z najmu prywatnego na podstawie art. 10 ust. 1 pkt 6 ustawy o podatku
      dochodowym od osób fizycznych i w związku z tym czy może Pan opodatkować te
      przychody według stawki 8,5% przychodów, określonej w art. 12 ust. 1 pkt 4 lit. a
      ustawy o zryczałtowanym podatku dochodowym od niektórych przychodów
      osiąganych przez osoby fizyczne?
    2. Czy czynsz najmu uzyskany przez Właścicieli z tytułu najmu mieszkań będzie korzystał
      ze zwolnienia przedmiotowego, o którym mowa w art. 43 ust. 1 pkt 36 ustawy z dnia
      11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. 2024 r., poz. 361 z późn. zm.)
      jako usługa w zakresie wynajmowania lub wydzierżawiania nieruchomości o
      charakterze mieszkalnym, na własny rachunek, wyłącznie na cele mieszkaniowe ?
    Przedmiotowa interpretacja dotyczy zryczałtowanego podatku dochodowego od
    niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne (pyt. Nr 1), natomiast w zakresie
    podatku od towarów i usług (pyt. Nr 2) zostało wydane odrębne rozstrzygnięcie.
    Pana stanowisko w sprawie
    Ad. 1.:
    Przychód uzyskany przez Pana i żonę z tytułu najmu 7 mieszkań będzie stanowił przychód
    z najmu prywatnego na podstawie art. 10 ust. 1 pkt 6 ustawy o podatku dochodowym od
    osób fizycznych, oraz może Pan opodatkować te przychody według stawki 8,5%,
    określonej w art. 12 ust. 1 pkt 4 lit. a ustawy o zryczałtowanym podatku dochodowym od

    niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne, a po przekroczeniu 100.000 zł
    przychodu na jednego z Właścicieli, według stawki 12,5%.
    Uzasadnienie stanowiska
    Zgodnie z art. 9 ust. 1 ustawy z 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób
    fizycznych (Dz. U. z 2024 r. poz. 226 z późn. zm., dalej: ustawa o PIT), opodatkowaniu
    podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z wyjątkiem dochodów
    wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od których na podstawie przepisów
    Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku. Ustawa o PIT rozróżnia źródła
    przychodów oraz sposób opodatkowania dochodów z poszczególnych źródeł.
    Stosownie do przepisów ustawy o PIT, odrębnymi źródłami przychodów są określone w
    art. 10 ust. 1 pkt 3 i 6:
        pozarolnicza działalność gospodarcza (pkt 3),
        najem, podnajem, dzierżawa, poddzierżawa oraz inne umowy o podobnym
        charakterze, w tym również dzierżawa, poddzierżawa działów specjalnych produkcji
        rolnej oraz gospodarstwa rolnego lub jego składników na cele nierolnicze albo na
        prowadzenie działów specjalnych produkcji rolnej, z wyjątkiem składników majątku
        związanych z działalnością gospodarczą (pkt 6).
    Ustawa o PIT zawiera definicję działalności gospodarczej, wyrażoną w art. 5a pkt 6. Ilekroć
    w ustawie o PIT jest mowa o działalności gospodarczej albo pozarolniczej działalności
    gospodarczej - oznacza to działalność zarobkową:
    a) wytwórczą, budowlaną, handlową, usługową,
    b) polegającą na poszukiwaniu, rozpoznawaniu i wydobywaniu kopalin ze złóż,
    c) polegającą na wykorzystywaniu rzeczy oraz wartości niematerialnych i prawnych
    - prowadzoną we własnym imieniu bez względu na jej rezultat, w sposób zorganizowany i
    ciągły, z której uzyskane przychody nie są zaliczane do innych przychodów ze źródeł
    wymienionych w art. 10 ust. 1 pkt 1, 2 i 4-9 ustawy o PIT.
    Zgodnie zaś z art. 5b ust. 1 ustawy o PIT za pozarolniczą działalność gospodarczą nie
    uznaje się czynności, jeżeli łącznie spełnione są następujące warunki:
    a) odpowiedzialność wobec osób trzecich za rezultat tych czynności oraz ich
      wykonywanie, z wyłączeniem odpowiedzialności za popełnienie czynów
      niedozwolonych, ponosi zlecający wykonanie tych czynności,
    b) są one wykonywane pod kierownictwem oraz w miejscu i czasie wyznaczonych przez
      zlecającego te czynności,
    c) wykonujący te czynności nie ponosi ryzyka gospodarczego związanego z prowadzoną
      działalnością.
    Z powyższych przepisów wynika, że aby dane przychody zostały zaliczone do źródła jakim
    jest pozarolnicza działalność gospodarcza, muszą być łącznie spełnione trzy podstawowe
    warunki, tj.:
    a) zaistnienie przesłanek pozytywnych, o których mowa w art. 5a pkt 6 ustawy o PIT
      pozwalających na stwierdzenie, że mamy do czynienia z działalnością gospodarczą,
    b) brak wystąpienia przesłanek negatywnych z art. 5b ust. 1 ustawy o PIT, oraz
    c) wykluczenie, że uzyskane przychody są zaliczane do jednego z pozostałych źródeł
      przychodów wymienionych w art. 10 ust. 1 ustawy podatku dochodowym od osób
      fizycznych.

    Przy czym przychodem z działalności gospodarczej są również przychody z najmu,
    podnajmu, dzierżawy, poddzierżawy oraz z innych umów o podobnym charakterze,
    składników majątku związanych z działalnością gospodarczą (art. 14 ust. 2 pkt 11 ustawy o
    PIT).
    Jak wskazano wyżej, aby daną działalność uznać za działalność gospodarczą musi ona być
    prowadzona we własnym imieniu i łącznie spełniać warunki:
    a) celu zarobkowego,
    b) ciągłości,
    c) zorganizowanego charakteru.
    Działalność zarobkowa to działalność taka, która daje możliwość wygenerowania zysku i
    ma na celu zapewnienie określonego dochodu. Jednak nawet ewentualna strata będąca
    wynikiem działalności nastawionej na zysk nie pozbawia jej takiego charakteru, gdyż
    istotny jest tu sam zamiar osiągnięcia dochodu. Zarobkowego charakteru nie mają
    natomiast czynności nastawione wyłącznie na zaspokojenie własnych potrzeb osoby,
    która je podejmuje.
    Ciągłość w wykonywaniu działalności gospodarczej oznacza względnie stały zamiar jej
    wykonywania. Wiąże się z planowym charakterem działań i realizacją w sposób ciągły
    zamierzeń ukierunkowanych na osiąganie i zwiększanie zysków. Przesłanki ciągłości nie
    należy rozumieć jako konieczności wykonywania działalności bez przerwy - do jej
    zachowania wystarczające jest, aby z całokształtu okoliczności sprawy wynikała intencja
    powtarzania określonego zespołu konkretnych czynności w celu osiągnięcia efektu w
    postaci zarobku.
    Prowadzenie działalności w sposób zorganizowany oznacza działanie metodyczne,
    systematyczne, uporządkowane, przebiegające według planu, przy udziale specjalnie
    dobranych środków służących uzyskaniu dochodu. O takim zorganizowaniu mogą
    świadczyć (chociaż nie są decydujące) także niektóre czynności, jak na przykład
    wyodrębnienie pewnych składników materialnych lub niematerialnych służących danej
    działalności, dopełnienie obowiązków formalnych w zakresie zarejestrowania
    przedsiębiorcy, współpraca z podmiotami profesjonalnymi, świadczenie dodatkowych
    usług.
    Wskazane wyżej przesłanki w każdym przypadku należy rozważyć indywidualnie, mając na
    względzie całokształt okoliczności faktycznych danej sprawy, a więc wszystkie działania
    podejmowane przez podatnika, a nie tylko poszczególne czynności, pojedyncze elementy
    stanu faktycznego.
    W tym miejscu powołuje Pan Uchwałę Naczelnego Sądu Administracyjnego podjętą w
    składzie siedmiu sędziów z 24 maja 2021 r., sygn. akt II FPS 1/21, w której wskazano:
      To zatem podatnik decyduje o tym czy „powiązać” określone składniki swojego
      mienia z wykonywaniem działalności gospodarczej, czy też zachować je w zarządzie
      majątkiem niezwiązanym z działalnością gospodarczą i oddać np. w najem. (...)
    Przychody z najmu, podnajmu, dzierżawy, poddzierżawy oraz innych umów o podobnym
    charakterze są zaliczane bez ograniczeń do źródła przychodów wymienionego w art. 10
    ust. 1 pkt 6 ustawy o PIT, chyba że stanowią składnik majątkowy mienia osoby fizycznej,
    który został przez nią wprowadzony do majątku związanego z wykonywaniem działalności
    gospodarczej.
    Zasadą jest zatem kwalifikowanie przychodów do źródła - najem, a wyjątkiem sytuacja, w
    której podatnik, z uwagi na zakwalifikowanie składników majątku do kategorii „związanych
    z wykonywaną działalnością gospodarczą” - do przychodów z działalności gospodarczej.
    Stosownie natomiast do treści art. 9a ust. 6 ustawy o PIT dochody osiągane przez
    podatników ze źródła, o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 6 ustawy o PIT, są

    opodatkowane w formie ryczałtu od przychodów ewidencjonowanych, na zasadach
    określonych w ustawie o zryczałtowanym podatku dochodowym.
    Zasady opodatkowania zryczałtowanym podatkiem dochodowym niektórych przychodów
    osiąganych przez osoby fizyczne uregulowane zostały w przepisach ustawy z dnia 20
    listopada 1998 r. o zryczałtowanym podatku dochodowym od niektórych przychodów
    osiąganych przez osoby fizyczne (Dz. U. z 2024 r. poz. 776 z późn. zm., dalej: „ustawa o
    zryczałtowanym podatku dochodowym”).
    W świetle art. 2 ust. 1a ustawy o ryczałcie osoby fizyczne osiągające przychody, o których
    mowa w art. 10 ust. 1 pkt 6 ustawy o PIT, opłacają ryczałt od przychodów
    ewidencjonowanych.
    Zgodnie natomiast z art. 6 ust. 1a tej ustawy o opodatkowaniu ryczałtem od przychodów
    ewidencjonowanych podlegają otrzymane lub postawione do dyspozycji podatnika w roku
    kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość otrzymanych świadczeń w
    naturze i innych nieodpłatnych świadczeń z tytułów, o których mowa w art. 10 ust. 1 pkt 6
    ustawy o podatku dochodowym. Dla ustalenia wartości otrzymanych świadczeń w naturze
    i innych nieodpłatnych świadczeń z tych tytułów stosuje się przepisy art. 11 ust. 2-2b
    ustawy o PIT.
    W myśl art. 12 ust. 1 pkt 4 lit. a ustawy o zryczałtowanym podatku dochodowym ryczałt od
    przychodów ewidencjonowanych wynosi 8,5% przychodów do kwoty 100.000 zł oraz
    12,5% przychodów od nadwyżki ponad kwotę 100 000 zł z tytułu przychodów, o których
    mowa w art. 6 ust. 1a ustawy o opodatkowaniu zryczałtowanym podatku dochodowym.
    Podsumowując powyższe uważa Pan, że przychody, jakie uzyska ze wskazanego źródła
    będą podlegać opodatkowaniu na zasadach określonych w art. 2 ust. 1a oraz art. 6 ust. 1a
    ustawy o zryczałtowanym podatku dochodowym od niektórych przychodów osiąganych
    przez osoby fizyczne. Jeśli przychód łączny z najmu nie przekroczy kwoty 100.000 zł
    wówczas ryczałt od przychodów ewidencjonowanych wyniesie 8,5%. Natomiast po
    przekroczeniu tego limitu odprowadzi Pan od nadwyżki ponad kwotę ryczałt od
    przychodów ewidencjonowanych w wysokości 12,5% przychodów, a w przypadku
    rozliczenia z małżonkiem, stawka 12,5% będzie miała zastosowanie dopiero po
    przekroczeniu 200.000 zł przychodu.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawił Pan we wniosku jest prawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób
    fizycznych (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 163):
      Osoby fizyczne, jeżeli mają miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej
      Polskiej, podlegają obowiązkowi podatkowemu od całości swoich dochodów
      (przychodów) bez względu na miejsce położenia źródeł przychodów (nieograniczony
      obowiązek podatkowy).
    Na podstawie art. 3 ust. 1a ww. ustawy:
      Za osobę mającą miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej
      uważa się osobę fizyczną, która:
      1) posiada na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej centrum interesów osobistych lub
      gospodarczych (ośrodek interesów życiowych) lub
      2) przebywa na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej dłużej niż 183 dni w roku
      podatkowym.
    Natomiast art. 3 ust. 2a cytowanej ustawy stanowi, że:

      Osoby fizyczne, jeżeli nie mają na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej miejsca
      zamieszkania, podlegają obowiązkowi podatkowemu tylko od dochodów
      (przychodów) osiąganych na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej (ograniczony
      obowiązek podatkowy).
    W myśl art. 3 ust. 2b pkt 4 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Za dochody (przychody) osiągane na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przez
      podatników, o których mowa w ust. 2a, uważa się w szczególności dochody
      (przychody) z położonej na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej nieruchomości lub
      praw do takiej nieruchomości, w tym ze zbycia jej w całości albo w części lub zbycia
      jakichkolwiek praw do takiej nieruchomości.
    Z przedstawionych we wniosku informacji wynika, że Wnioskodawca jest osobą fizyczną
    nieposiadającą na terytorium Polski miejsca zamieszkania, na moment najmu
    nieruchomości Wnioskodawca jest rezydentem podatkowym USA.
    W tym miejscu należy wskazać, że na podstawie art. 4a omawianej ustawy:
      Przepisy art. 3 ust. 1, 1a, 2a i 2b stosuje się z uwzględnieniem umów w sprawie
      unikania podwójnego opodatkowania, których stroną jest Rzeczpospolita Polska.
    Zatem, w przedmiotowej sprawie zastosowanie znajdą przepisy zawarte w Umowie
    między Rządem Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej a Rządem Stanów Zjednoczonych
    Ameryki o uniknięciu podwójnego opodatkowania i zapobieżeniu uchylaniu się od
    opodatkowania w zakresie podatków od dochodu, podpisanej w Waszyngtonie 8
    października 1974 r. (Dz.U. z 1976 r. Nr 31, poz. 178).
    Zgodnie z art. 7 ust. 1 tej umowy:
      Dochody z nieruchomości, włączając opłaty i inne płatności z tytułu eksploatacji
      zasobów naturalnych i zyski uzyskane ze sprzedaży, zamiany lub innej dyspozycji
      taką nieruchomością lub prawami, z których wynikają takie opłaty i inne płatności,
      mogą być opodatkowane przez to Umawiające się Państwo, w którym ta
      nieruchomość lub zasoby naturalne są położone. Dla celów niniejszej Umowy odsetki
      od zobowiązań zabezpieczonych na nieruchomości lub zabezpieczonych prawem
      dochodzenia na opłatach lub innych płatnościach z tytułu eksploatacji zasobów
      naturalnych nie będą traktowane jako dochód z nieruchomości.
    Użycie w umowie sformułowania „mogą być opodatkowane” oznacza, że dochód z
    majątku nieruchomego jest opodatkowany w Polsce, o ile polskie ustawy podatkowe
    przewidują ich opodatkowanie.
    Wobec powyższego stwierdzam, że w świetle powołanych wyżej przepisów ustawy o
    podatku dochodowym od osób fizycznych i polsko-amerykańskiej umowy o unikaniu
    podwójnego opodatkowania przychody najmu nieruchomości położonych w Polsce przez
    osobę zamieszkałą w Stanach Zjednoczonych Ameryki podlegają opodatkowaniu w Polsce,
    według zasad wynikających z ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.
    Zgodnie z przepisem art. 9 ust. 1 ww. ustawy:
      Opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z
      wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od
      których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.
    Natomiast zgodnie z art. 9a ust. 6 ww. ustawy:
      Dochody osiągane przez podatników ze źródła, o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 6,
      są opodatkowane w formie ryczałtu od przychodów ewidencjonowanych, na
      zasadach określonych w ustawie o zryczałtowanym podatku dochodowym.
    Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych wyraźnie rozróżnia źródła
    przychodów oraz sposób opodatkowania przychodów/dochodów z poszczególnych źródeł.

    Stosownie do przepisów ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych – odrębnymi
    źródłami przychodów są określone w art. 10 ust. 1 ww. ustawy:
        pozarolnicza działalność gospodarcza (pkt 3),
        najem, podnajem, dzierżawa, poddzierżawa oraz inne umowy o podobnym
        charakterze, w tym również dzierżawa, poddzierżawa działów specjalnych produkcji
        rolnej oraz gospodarstwa rolnego lub jego składników na cele nierolnicze albo na
        prowadzenie działów specjalnych produkcji rolnej, z wyjątkiem składników majątku
        związanych z działalnością gospodarczą (pkt 6).
    Pojęcie działalności gospodarczej zostało zdefiniowane w art. 5a pkt 6 ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych, zgodnie z którym:
      Ilekroć w ustawie jest mowa o działalności gospodarczej albo pozarolniczej
      działalności gospodarczej, oznacza to działalność zarobkową:
      a) wytwórczą, budowlaną, handlową, usługową,
      b) polegającą na poszukiwaniu, rozpoznawaniu i wydobywaniu kopalin ze złóż,
      c) polegającą na wykorzystywaniu rzeczy oraz wartości niematerialnych i prawnych
      – prowadzoną we własnym imieniu bez względu na jej rezultat, w sposób
      zorganizowany i ciągły, z której uzyskane przychody nie są zaliczane do innych
      przychodów ze źródeł wymienionych w art. 10 ust. 1 pkt 1, 2 i 4-9.
    Z kolei zgodnie z treścią art. 5b ust. 1 przywoływanej ustawy:
      Za pozarolniczą działalność gospodarczą nie uznaje się czynności, jeżeli łącznie
      spełnione są następujące warunki:
      1) odpowiedzialność wobec osób trzecich za rezultat tych czynności oraz ich
      wykonywanie, z wyłączeniem odpowiedzialności za popełnienie czynów
      niedozwolonych, ponosi zlecający wykonanie tych czynności;
      2) są one wykonywane pod kierownictwem oraz w miejscu i czasie wyznaczonych
      przez zlecającego te czynności;
      3) wykonujący te czynności nie ponosi ryzyka gospodarczego związanego z
      prowadzoną działalnością.
    Z tych przepisów wynika, że aby dane przychody zostały zaliczone do źródła, jakim jest
    pozarolnicza działalność gospodarcza, muszą być łącznie spełnione trzy podstawowe
    warunki:
        zaistniały przesłanki pozytywne, o których mowa w art. 5a pkt 6 powoływanej
        ustawy, pozwalające na stwierdzenie, że mamy do czynienia z działalnością
        gospodarczą,
        nie wystąpiły przesłanki negatywne, o których mowa w art. 5b ust. 1 ww. ustawy,
        oraz
        wykluczono, że uzyskane przychody są zaliczane do jednego z pozostałych źródeł
        przychodów wymienionych w art. 10 ust. 1 ustawy podatku dochodowym od osób
        fizycznych.
    Stosownie do art. 14 ust. 2 pkt 11 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:

      Przychodem z działalności gospodarczej są również przychody z najmu, podnajmu,
      dzierżawy, poddzierżawy oraz z innych umów o podobnym charakterze, składników
      majątku związanych z działalnością gospodarczą.
    Przepis ten koreluje z brzmieniem art. 10 ust. 1 pkt 6 ustawy o podatku dochodowym od
    osób fizycznych dotyczącym źródła przychodów, jakim jest najem, wykluczając z tego
    katalogu składniki majątku związane z działalnością gospodarczą.
    Z cytowanych powyżej przepisów wynika zatem, że najem dla celów podatkowych może
    być traktowany jako pozarolnicza działalność gospodarcza lub jako odrębne źródło
    przychodów, określone w art. 10 ust. 1 pkt 6 omawianej ustawy podatkowej.
    Umowa najmu została zdefiniowana w art. 659 § 1 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r.
    Kodeks cywilny (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1061 ze zm.), zgodnie z którym:
      Przez umowę najmu wynajmujący zobowiązuje się oddać najemcy rzecz do używania
      przez czas oznaczony lub nieoznaczony, a najemca zobowiązuje się płacić
      wynajmującemu umówiony czynsz.
    Stronami umowy najmu są wynajmujący oraz najemca. Do zawarcia umowy najmu
    dochodzi wówczas, gdy strony uzgodnią istotne jej składniki, do jakich należą przedmiot
    najmu i czynsz. Na podstawie umowy najmu najemca uzyskuje prawo do używania cudzej
    rzeczy w zamian za zapłatę czynszu.
    Tak więc podatnicy mogą osiągać przychody z najmu niestanowiącego przedmiotu
    pozarolniczej działalności gospodarczej, jak i z najmu w ramach prowadzonej
    pozarolniczej działalności gospodarczej. W obydwu przypadkach przychód jest osiągnięty
    na podstawie tego samego rodzaju stosunku cywilnoprawnego łączącego strony, jakim
    jest umowa najmu.
    Na tle przedstawionych regulacji prawnych stwierdzam, że najem stanowi odrębne od
    działalności gospodarczej źródło przychodów (art. 10 ust. 1 pkt 6 ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych), choć może także istnieć najem, który prowadzony jest
    w ramach działalności gospodarczej (art. 10 ust. 1 pkt 3 tej ustawy). W przypadku, gdy
    przedmiotem najmu są składniki majątku związane z działalnością gospodarczą,
    wynajmowanie tego składnika zaliczane jest do źródła przychodów, jakim jest pozarolnicza
    działalność gospodarcza.
    W tym miejscu wskazać należy na Uchwałę NSA z 24 maja 2021 r., II FPS 1/21, gdzie
    wskazano:
      „To zatem podatnik decyduje o tym czy „powiązać” określone składniki swojego
      mienia z wykonywaniem działalności gospodarczej, czy też zachować je w zarządzie
      majątkiem niezwiązanym z działalnością gospodarczą i oddać np. w najem. (...)
    Przychody z najmu, podnajmu, dzierżawy, poddzierżawy oraz innych umów o podobnym
    charakterze są zaliczane bez ograniczeń do źródła przychodów wymienionego w art. 10
    ust. 1 pkt 6 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, chyba że stanowią
    składnik majątkowy mienia osoby fizycznej, który został przez nią wprowadzony do
    majątku związanego z wykonywaniem działalności gospodarczej.
    Zasadą jest zatem kwalifikowanie przychodów do źródła - najem, a wyjątkiem sytuacja, w
    której podatnik, z uwagi na zakwalifikowanie składników majątku do kategorii „związanych
    z wykonywaną działalnością gospodarczą” - do przychodów z działalności gospodarczej.”
    Przychody z najmu zaliczane są zatem bez ograniczeń do źródła przychodów
    wymienionego w art. 10 ust. 1 pkt 6 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych,
    chyba że przedmiot najmu stanowi składnik majątkowy związany z wykonywaną
    działalnością gospodarczą.
    Aby daną działalność uznać za działalność gospodarczą, musi ona być prowadzona we
    własnym imieniu i łącznie spełniać warunki:

        celu zarobkowego,
        ciągłości,
        zorganizowanego charakteru.
    Działalność zarobkowa to działalność taka, która daje możliwość wygenerowania zysku i
    ma na celu zapewnienie określonego dochodu. Jednak nawet ewentualna strata będąca
    wynikiem działalności nastawionej na zysk nie pozbawia jej takiego charakteru, gdyż
    istotny jest tu sam zamiar osiągnięcia dochodu. Zarobkowego charakteru nie mają
    natomiast czynności nastawione wyłącznie na zaspokojenie własnych potrzeb osoby,
    która je podejmuje.
    Ciągłość w wykonywaniu działalności gospodarczej oznacza względnie stały zamiar jej
    wykonywania. Wiąże się z planowym charakterem działań i realizacją w sposób ciągły
    zamierzeń ukierunkowanych na osiąganie i zwiększanie zysków. Przesłanki ciągłości nie
    należy rozumieć jako konieczności wykonywania działalności bez przerwy – do jej
    zachowania wystarczające jest, aby z całokształtu okoliczności sprawy wynikała intencja
    powtarzania określonego zespołu konkretnych czynności w celu osiągnięcia efektu w
    postaci zarobku.
    Prowadzenie działalności w sposób zorganizowany oznacza działanie metodyczne,
    systematyczne, uporządkowane, przebiegające według planu, przy udziale specjalnie
    dobranych środków, służących uzyskaniu dochodu. O takim zorganizowaniu mogą
    świadczyć (chociaż nie są decydujące) także niektóre czynności, jak na przykład
    wyodrębnienie pewnych składników materialnych lub niematerialnych służących danej
    działalności, dopełnienie obowiązków formalnych w zakresie zarejestrowania
    przedsiębiorcy, współpraca z podmiotami profesjonalnymi, świadczenie dodatkowych
    usług.
    Podkreślam przy tym, że nie ma podstaw, aby kwalifikować do pozarolniczej działalności
    gospodarczej, w rozumieniu art. 5a pkt 6 powoływanej ustawy podatkowej, podejmowane
    przez podatnika czynności, które mieszczą się w zwykłym zarządzie własnym majątkiem,
    tzn. mają na celu zwyczajowe gospodarowanie tym majątkiem oraz zaspokajanie potrzeb
    osobistych podatnika lub jego rodziny. Działań z zachowaniem normalnych, zwyczajowo
    przyjętych w takich przypadkach reguł gospodarności nie należy utożsamiać z
    działalnością gospodarczą.
    Wskazane wyżej przesłanki w każdym przypadku należy rozważyć indywidualnie, mając na
    względzie całokształt okoliczności faktycznych danej sprawy, a więc wszystkie działania
    podejmowane przez podatnika, a nie tylko poszczególne czynności, pojedyncze elementy
    sytuacji faktycznej. Przy tym decydującego znaczenia nie ma tu subiektywne przekonanie
    podatnika o właściwej, jego zdaniem, kwalifikacji przychodów do danego źródła, ale to, czy
    w okolicznościach faktycznych danej sprawy omawiane kryteria zostały rzeczywiście
    spełnione.
    W myśl art. 1 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 20 listopada 1998 r. o zryczałtowanym podatku
    dochodowym od niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne (t. j. Dz. U. z
    2024 r. poz. 776 ze zm.):
      Ustawa reguluje opodatkowanie zryczałtowanym podatkiem dochodowym
      niektórych przychodów (dochodów) osiąganych przez osoby fizyczne:
      1) prowadzące pozarolniczą działalność gospodarczą;
      2) osiągające przychody, o których mowa w art. 10 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 26 lipca
      1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2021 r. poz. 1128, z
      późn. zm.), zwanej dalej „ustawą o podatku dochodowym”.
    Według art. 2 ust. 1a ustawy o zryczałtowanym podatku dochodowym od niektórych
    przychodów osiąganych przez osoby fizyczne:

      Osoby fizyczne osiągające przychody, o których mowa w art. 10 ust. 1 pkt 6 ustawy o
      podatku dochodowym, opłacają ryczałt od przychodów ewidencjonowanych.
    Zgodnie z art. 6 ust. 1a ustawy o zryczałtowanym podatku dochodowym od niektórych
    przychodów osiąganych przez osoby fizyczne:
      Opodatkowaniu ryczałtem od przychodów ewidencjonowanych podlegają otrzymane
      lub postawione do dyspozycji podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i wartości
      pieniężne oraz wartość otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych
      świadczeń z tytułów, o których mowa w art. 10 ust. 1 pkt 6 ustawy o podatku
      dochodowym. Dla ustalenia wartości otrzymanych świadczeń w naturze i innych
      nieodpłatnych świadczeń z tych tytułów stosuje się przepisy art. 11 ust. 2-2b ustawy
      o podatku dochodowym.
    W myśl art. 12 ust. 1 pkt 4 lit. a) ustawy o zryczałtowanym podatku dochodowym od
    niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne:
      Ryczałt od przychodów ewidencjonowanych wynosi 8,5% przychodów do kwoty 100
      000 zł oraz 12,5% przychodów od nadwyżki ponad kwotę 100 000 zł z tytułu
      przychodów, o których mowa w art. 6 ust. 1a.
    Jednocześnie zgodnie z art. 12 ust. 5 ustawy o zryczałtowanym podatku dochodowym od
    niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne:
      Przychody z udziału w spółce w odniesieniu do każdego podatnika określa się
      proporcjonalnie do jego prawa do udziału w zysku. W razie braku przeciwnego
      dowodu przyjmuje się, że prawa do udziału w zysku są równe.
    W myśl art. 12 ust. 6 ustawy o zryczałtowanym podatku dochodowym od niektórych
    przychodów osiąganych przez osoby fizyczne:
      Zasada, o której mowa w ust. 5, ma również zastosowanie do małżonków, między
      którymi istnieje wspólność majątkowa, osiągających przychody, o których mowa w
      art. 6 ust. 1a, chyba że złożą sporządzone na piśmie oświadczenie o opodatkowaniu
      całości przychodu przez jednego z nich.
    Stosownie do art. 12 ust. 7 ustawy o zryczałtowanym podatku dochodowym od niektórych
    przychodów osiąganych przez osoby fizyczne:
      Oświadczenie, o którym mowa w ust. 6, składa się właściwemu naczelnikowi urzędu
      skarbowego do 20. dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym otrzymany
      został pierwszy przychód z tego tytułu w roku podatkowym, albo do końca roku
      podatkowego, jeżeli pierwszy taki przychód osiągnięty został w grudniu roku
      podatkowego.
    Zgodnie z art. 12 ust. 8 ww. ustawy:
      Wybór zasady opodatkowania całości przychodu przez jednego z małżonków
      wyrażony w oświadczeniu, o którym mowa w ust. 6, obowiązuje przy dokonywaniu
      wpłat na ryczałt od przychodów ewidencjonowanych za cały dany rok podatkowy,
      chyba że w wyniku rozwodu albo orzeczenia przez sąd separacji nastąpił podział
      majątku wspólnego małżonków i przedmiot umowy przypadł temu z małżonków, na
      którym nie ciążył obowiązek dokonywania wpłat na ryczałt od przychodów
      ewidencjonowanych.
    Natomiast na podstawie art. 12 ust. 13 ww. ustawy:
      W przypadku małżonków, którzy złożyli oświadczenie określone w ust. 6, kwota
      przychodów, o której mowa w ust. 1 pkt 4, wynosi 200 000 zł.
    Skoro najem lokali mieszkalnych nie będzie odbywał się w warunkach prowadzenia
    pozarolniczej działalności gospodarczej w rozumieniu art. 5a pkt 6 ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych, a lokale mieszkalne stanowią majątek prywatny Pana i
    żony, to będzie Panu przysługiwało prawo do kwalifikowania osiąganych przez Pana

    przychodów z tego tytułu, do źródła przychodów, o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 6
    ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, określanego jako tzw. najem
    prywatny. Przychody osiągnięte z tytułu wynajmu lokali mieszkalnych na zasadach najmu
    prywatnego, będą opodatkowane ryczałtem od przychodów ewidencjonowanych,
    stosownie do art. 2 ust. 1a w zw. z art. 6 ust. 1a ustawy o zryczałtowanym podatku
    dochodowym od niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne według 8,5%,
    bądź 12,5% stawki ryczałtu, określonej w art. 12 ust. 1 pkt 4 lit. a) ww. ustawy.
    Końcowo zaznaczam, że w przypadku, gdy złożył Pan oświadczenie, o którym mowa w art.
    12 ust. 13 ustawy o zryczałtowanym podatku dochodowym od niektórych przychodów
    osiąganych przez osoby fizyczne ryczałt będzie wynosił 8,5% przychodów do kwoty 200
    000 zł oraz 12,5% przychodów o nadwyżki ponad kwotę 200 0000 zł.
    Pana stanowisko jest prawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Jednocześnie wskazuję, że zgodnie z art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej:
      Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej, na wniosek zainteresowanego, wydaje, w
      jego indywidualnej sprawie, interpretację przepisów prawa podatkowego
      (interpretację indywidualną).
    Przedmiotowa interpretacja dotyczy tylko Pana indywidualnej sprawy i nie wywołuje
    skutków podatkowych dla Pana żony.
    Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Pan przedstawił i stanu prawnego, który
    obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
        Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb
        ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2023 r. poz.
        2383 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pana
        sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia
        przyszłego i zastosuje się Pan do interpretacji.
        Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
      z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
        Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pan prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu
    Administracyjnego w (...).

    Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002
    r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze
    zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
        w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
        Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA),albo
        w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na
        adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS
        /SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego.
    Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.