Interpretacja indywidualna
Sygnatura: ILPP1/443-182/07-2/MT
Organ: Dyrektor Izby Skarbowej w Poznaniu
Data wydania: 2007-11-26
Teza: Arbitraż w sądzie polubownym ad hoc korzysta ze zwolnienia określonego w art. 113 ustawy o podatku VAT.
Słowa kluczowe: arbitraż; czynności; czynności-czynności opodatkowane podatkiem od towarów i usług; podatnik-podatnik podatku od towarów i usług
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III-Rozdział 1-art. 15

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA

Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.) oraz § 2 i § 6 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz. U. z 2007 r. Nr 112, poz. 770) Dyrektor Izby Skarbowej w Poznaniu działając w imieniu Ministra Finansów stwierdza, że stanowisko Pana przedstawione we wniosku z dnia 24 sierpnia 2007 r. (data wpływu 28 sierpnia 2007 r.) o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie zwolnienia od podatku - **jest nieprawidłowe.**

UZASADNIENIE

W dniu 28 sierpnia 2007 r. został złożony ww. wniosek o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie zwolnienia od podatku.

**W przedmiotowym wniosku został przedstawiony następujący stan faktyczny.**

Wnioskodawca, wykonujący zawód radcy prawnego w indywidualnie prowadzonej kancelarii prawnej, został wyznaczony przez stronę sporu do pełnienia funkcji arbitra w tzw. sądzie polubownym ad hoc stosownie do przepisów art. 1154 i następne Kodeksu postępowania cywilnego i funkcję arbitra przyjął.

**W związku z powyższym zadano następujące pytanie.**

Czy Wnioskodawca w przedstawionym wyżej stanie faktycznym ma prawo skorzystać ze zwolnienia określonego w art. 113 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług (obowiązek rejestracji jako podatnika podatku od towarów i usług nastąpi w przypadku, gdy przychód z tytułu wykonywanej działalności arbitra przekroczy kwotę 10.000 euro), z tytułu wykonywania funkcji arbitra w sądzie polubownym powołanym ad hoc, z uwagi także na treść art. 113 ust. 13 pkt 2 ustawy, wedle której jedynie podatnicy świadczący usługi prawnicze oraz usługi w zakresie doradztwa nie mają prawa stosować zwolnień, o których mowa w art. 113 ust. 1 (z uwagi na fakt, iż czynności arbitra w sądzie polubownym nie są działalnością prawniczą w rozumieniu niniejszej ustawy, a mieszczą się w grupowaniu PKWiU 75.23.12.00 – usługi wymiaru sprawiedliwości, z wyłączeniem sądów i prokuratury).

Zdaniem Wnioskodawcy w zakres wykonywania zawodu radcy prawnego nie wchodzi pełnienie funkcji arbitra w sądzie polubownym na podstawie przepisu art. 1170 § 1 Kodeksu postępowania cywilnego z dnia 17 listopada 1964 r. (Dz. U. Nr 43 poz. 296 ze zm.), co wynika z art. 6 oraz 7 ustawy z dnia 6 lipca 1982 r. o radcach prawnych (Dz. U. Nr 127 poz. 1059 ze zm.). W myśl art. 1170 § 1 Kodeksu postępowania cywilnego, arbitrem może być każda osoba fizyczna bez względu na obywatelstwo mająca pełną zdolność do czynności prawnych.

Bez znaczenia dla pełnienia funkcji arbitra w sądzie polubownym są – zdaniem Wnioskodawcy – kwalifikacje zawodu prawnika lub radcy prawnego, w związku z czym pełnienie funkcji arbitra w sądzie polubownym powołanym ad hoc nie jest świadczeniem usług prawniczych w rozumieniu art. 113 ust. 13 pkt 2 ustawy o VAT.

Wnioskodawca pełnienie funkcji arbitra w sądzie polubownym zaklasyfikował do symbolu PKWiU 75.23.12.00 – usługi wymiaru sprawiedliwości z wyłączeniem sądów i prokuratury. Ponadto arbitra sądu polubownego nie łączy ze stronami sporu stosunek cywilnoprawny, a w szczególności stosunek zlecenia. Arbiter działa wyłącznie na podstawie przepisów prawa – Kodeksu postępowania cywilnego i w wykonywaniu swojej funkcji jest niezależny oraz podlega wyłącznie przepisom prawa.

Funkcja arbitra – zdaniem Wnioskodawcy – jest w systemie prawa usytuowana podobnie jak funkcja sędziego i przez analogię stosować należy do tej funkcji przepis art. 178 pkt 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej.

Wyroki sądu polubownego mają charakter władczy i mają moc prawną na równi z wyrokami sądu państwowego i podlegają wykonaniu w trybie egzekucyjnym przez organa państwowe (art. 1212 Kodeksu postępowania cywilnego).

Zgodnie z powyższym Wnioskodawca uważa, iż ma prawo skorzystać ze zwolnienia określonego w art. 113 ust. 1 ustawy o VAT, ponieważ zgodnie z art. 113 ust. 13 pkt 2 ustawy o VAT tylko podatnicy świadczący usługi prawnicze oraz usługi w zakresie doradztwa nie mają prawa stosować zwolnień, o których mowa w art. 113 ust. 1 ustawy o VAT.

**Na tle przedstawionego stanu faktycznego, stwierdza się, co następuje.**

Zgodnie z art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2004 r., Nr 54, poz. 535 ze zm.), opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlegają m. in. odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju. Przez świadczenie usług, rozumie się każde świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów, w tym również świadczenie usług zgodnie z nakazem organu władzy publicznej lub podmiotu działającego w jego imieniu lub nakazem wynikającym z mocy prawa (art. 8 ust. 1 ustawy).

Ponadto na podstawie art. 15 ust 1 cytowanej ustawy, podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność, o której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności. W myśl ustępu 2 ww. artykułu, działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody, również wówczas, gdy czynność została wykonana jednorazowo w okolicznościach wskazujących na zamiar wykonania czynności w sposób częstotliwy. Działalność gospodarcza obejmuje również czynności polegające na wykorzystywaniu towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych – ust. 2.

Natomiast zgodnie z treścią art. 15 ust. 3 pkt 3 ustawy o VAT za wykonywaną samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w ust.1, nie uznaje się czynności, z tytułu których przychody zostały wymienione w art. 13 pkt 2-9 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych, jeżeli z tytułu wykonania tych czynności osoby te są związane ze zlecającym wykonanie tych czynności prawnymi więzami tworzącymi stosunek prawny pomiędzy zlecającym wykonanie czynności i wykonującym zlecane czynności co do: warunków wykonywania tych czynności, wynagrodzenia, odpowiedzialności zlecającego za wykonanie tych czynności. W konkluzji należy stwierdzić, iż w przedmiotowej sprawie uznanie lub nie uznanie Wnioskodawcy za podatnika podatku VAT uzależnione będzie od łącznego spełnienia wymienionych wyżej ustawowych kryteriów.

Analizując przedstawiony przez Wnioskodawcę stan faktyczny należy zauważyć, iż przychody uzyskiwane przez arbitra są kwalifikowane jako przychody z działalności wykonywanej osobiście, o której mowa w art. 13 pkt 6 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Z treści złożonego wniosku wynika, iż arbiter nie ponosi odpowiedzialności wobec osób trzecich a warunki wykonywania czynności określa sąd. Natomiast wynagrodzenie jest uzgadniane przez strony sporu bądź określane przez sąd.

Wobec powyższego należy stwierdzić, iż w analizowanej sprawie występują przesłanki, o których mowa w art. 15 ust. 3, a zatem czynności arbitra, podejmowane przed sądem arbitrażowym powoływanym ad hoc, nie mogą być uznane za wykonywaną samodzielnie działalność gospodarczą, tym samym nie podlegają opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.

Ponadto należy zaznaczyć, że Podatnik nie może korzystać ze zwolnienia, o którym mowa w art. 113 ust. 1 cytowanej ustawy, czyli zwolnienia podmiotowego, ponieważ jest już podatnikiem VAT czynnym z uwagi na świadczenie usług prawniczych (art. 113 ust. 13 pkt 2 ustawy o VAT).

Biorąc pod uwagę powyższe stanowisko Wnioskodawcy zawarte we wniosku jest nieprawidłowe.

Interpretacja dotyczy zaistniałego stanu faktycznego przedstawionego przez wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia w przedstawionym stanie faktycznym.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, ul. Jasna 2/4, 00-013 Warszawa po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy).

Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Poznaniu, Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Lesznie, ul. Dekana 6, 64-100 Leszno.