Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0112-KDIL2-2.4011.733.2025.3.AA
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-11-20
Teza: Dokonywania odpisów amortyzacyjnych od kampera.
Słowa kluczowe: amortyzacja-odpisy amortyzacyjne
koszt-koszty uzyskania przychodów
samochód-samochód kempingowy (kamper)
samochód-samochód osobowy
Zagadnienia: Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Koszty uzyskania przychodów.-Koszty uzyskania
przychodów.-Definicja kosztów.
Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Koszty uzyskania przychodów.-Odpisy amortyzacyjne.-
Budowle, budynki, lokale,maszyny, urządzenia, środki
transportu, inne przedmioty o przewidywanym okresie
użytkowania dłuższym niż rok.
Przepisy: [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 1-art. 5a-pkt 19a
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 4-art. 22-ust. 1
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 4-art. 22-ust. 8
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 4-art. 22a-ust. 1

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

W dniu 14 września 2024 r. wpłynął Pana wniosek z 14 września 2025 r. o wydanie
    interpretacji indywidualnej. Uzupełnił go Pan pismem z 30 października 2025 r. (wpływ 30
    października 2025 r.) – w odpowiedzi na wezwanie. Treść wniosku jest następująca:
    Opis stanu faktycznego
    Wnioskodawca prowadzi jednoosobową działalność gospodarczą polegającą m.in. na
    wynajmie kamperów. W ramach działalności nabył pojazd samochodowy marki (...) 2025
    r., o dopuszczalnej masie całkowitej 3,5 tony, zarejestrowany jako „samochód specjalny –
    kempingowy”. W dowodzie rejestracyjnym pojazdu widnieje kategoria: samochód
    specjalny, przeznaczenie: kempingowy. Pojazd jest wykorzystywany wyłącznie w
    działalności gospodarczej Wnioskodawcy, tj. w zakresie wynajmu. Kamper został
    wprowadzony do ewidencji środków trwałych. Wnioskodawca zamierza dokonywać
    odpisów amortyzacyjnych od pełnej wartości początkowej pojazdu.
    Uzupełnienie wniosku
    Jaką formę opodatkowania dochodów uzyskiwanych z tytułu pozarolniczej działalności
    gospodarczej Pan wybrał oraz jaki rodzaj dokumentacji podatkowej dla celów podatku
    dochodowego od osób fizycznych Pan prowadzi?
    Forma opodatkowania: PIT liniowy 19%.
    Rodzaj dokumentacji: KPiR – podatkowa księga przychodów i rozchodów.
    Jaką formę miało nabycie pojazdu samochodowego, o którym mowa we wniosku, np.
    zakup, darowizna, spadek, inna (jaka)?
    Nabycie w drodze odpłatnego zakupu – na podstawie faktury VAT.
    Jaka jest wartość nabytego pojazdu samochodowego?
    Cena nabycia brutto: (...) zł.

## Pytanie

Czy w opisanym stanie faktycznym, wobec nabytego pojazdu zarejestrowanego jako
    „samochód specjalny – kempingowy”, zastosowanie znajdzie ograniczenie wynikające z
    art. 23 ust. 1 pkt 4 ustawy o PIT, tj. limit odpisów amortyzacyjnych do kwoty 150 000 zł, czy
    też Wnioskodawca ma prawo do dokonywania odpisów amortyzacyjnych od pełnej
    wartości początkowej pojazdu?
    Pana stanowisko w sprawie
    W Pana ocenie – w opisanym stanie faktycznym ograniczenie z art. 23 ust. 1 pkt 4 ustawy
    o PIT nie ma zastosowania. Zgodnie z art. 5a pkt 19a ustawy o PIT definicja samochodu
    osobowego nie obejmuje pojazdów specjalnych w rozumieniu przepisów o ruchu
    drogowym.
    W świetle art. 2 pkt 36 ustawy – Prawo o ruchu drogowym, pojazd specjalny to pojazd
    samochodowy przeznaczony do wykonywania specjalnej funkcji, wymagający
    dostosowania nadwozia i wyposażenia. Wnioskodawca posiada pojazd zarejestrowany
    jako samochód specjalny – kempingowy, a więc nie jest on samochodem osobowym w
    rozumieniu ustawy o PIT. W konsekwencji, odpisy amortyzacyjne od wartości początkowej
    tego pojazdu mogą być zaliczane w pełnej wysokości do kosztów uzyskania przychodu,
    bez stosowania limitu 150 000 zł.

    Stanowisko to znajduje potwierdzenie w interpretacjach indywidualnych, m.in.:
    - interpretacja Dyrektora KIS z 27.11.2019 r., nr 0113- KDIPT2-1.4011.639.2019.2.KO,
    - interpretacja Dyrektora KIS z 06.04.2020 r., nr 0111-KDIB1-1.4010.34.2020.2.SG.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawił Pan we wniosku, jest nieprawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 22 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób
    fizycznych (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 163 ze zm.):
      Kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów
      lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów
      wymienionych w art. 23.
    Oznacza to, że wszystkie poniesione wydatki związane z prowadzoną działalnością
    gospodarczą, po wyłączeniu zastrzeżonych w ustawie, są kosztami uzyskania przychodów,
    o ile pozostają w związku przyczynowo-skutkowym z osiąganymi przychodami. Kosztami
    uzyskania przychodów są więc wszelkie racjonalnie i gospodarczo uzasadnione wydatki
    związane z działalnością gospodarczą, których celem jest osiągnięcie, zabezpieczenie lub
    zachowanie źródła przychodów.
    Aby wydatek poniesiony przez podatnika stanowił dla niego koszt uzyskania przychodów,
    muszą zostać spełnione następujące warunki, tzn. dany wydatek:
    - został poniesiony przez podatnika, tj. w ostatecznym rozrachunku musi on zostać
      pokryty z zasobów majątkowych podatnika (nie stanowią kosztów uzyskania
      przychodów podatnika wydatki, które zostały poniesione na działalność podatnika
      przez osoby inne niż podatnik),
    - jest definitywny (rzeczywisty), tj. wartość poniesionego wydatku nie została podatnikowi
      w jakikolwiek sposób zwrócona,
    - pozostaje w związku z prowadzoną przez podatnika działalnością gospodarczą,
    - poniesiony został w celu uzyskania, zachowania lub zabezpieczenia przychodów lub
      może mieć wpływ na wielkość osiągniętych przychodów,
    - został właściwie udokumentowany,
    - nie może znajdować się w grupie wydatków, których zgodnie z art. 23 wskazanej ustawy
      nie uważa się za koszty uzyskania przychodów.
    W zakresie obowiązków podatnika, jako odnoszącego ewidentną korzyść z faktu zaliczenia
    określonych wydatków w poczet kosztów uzyskania przychodów, jest wykazanie, na
    podstawie zgromadzonych dowodów, związku między poniesieniem kosztu a uzyskaniem
    przychodów, zgodnie z art. 22 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.
    Zatem podatnik ma prawo do odliczenia dla celów podatkowych wszelkich poniesionych
    przez siebie wydatków, które nie zostały wymienione w art. 23 ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych – pod warunkiem, że ich poniesienie ma lub może mieć
    wpływ na możliwość powstania przychodów (w tym zachowania lub zabezpieczenia źródła
    przychodów).
    Zgodnie z art. 22 ust. 8 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Kosztem uzyskania przychodów są odpisy z tytułu zużycia środków trwałych oraz
      wartości niematerialnych i prawnych (odpisy amortyzacyjne) dokonywane wyłącznie
      zgodnie z art. 22a-22o, z uwzględnieniem art. 23 (...).
    Natomiast w myśl art. 22a ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:

      Amortyzacji podlegają, z zastrzeżeniem art. 22c, stanowiące własność lub
      współwłasność podatnika, nabyte lub wytworzone we własnym zakresie, kompletne i
      zdatne do użytku w dniu przyjęcia do używania:
      1) budowle, budynki oraz lokale będące odrębną własnością,
      2) maszyny, urządzenia i środki transportu,
      3) inne przedmioty
      - o przewidywanym okresie używania dłuższym niż rok, wykorzystywane przez
        podatnika na potrzeby związane z prowadzoną przez niego działalnością
        gospodarczą albo oddane do używania na podstawie umowy najmu, dzierżawy
        lub umowy określonej w art. 23a pkt 1, zwane środkami trwałymi.
    Zgodnie z art. 22f ust. 3 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Odpisów amortyzacyjnych dokonuje się zgodnie z art. 22h-22m, gdy wartość
      początkowa środka trwałego albo wartości niematerialnej i prawnej w dniu przyjęcia
      do używania jest wyższa niż 10 000 zł. W przypadku gdy wartość początkowa jest
      równa lub niższa niż 10 000 zł, podatnicy, z zastrzeżeniem art. 22d ust. 1, mogą
      dokonywać odpisów amortyzacyjnych zgodnie z art. 22h-22m albo jednorazowo – w
      miesiącu oddania do używania tego środka trwałego lub wartości niematerialnej i
      prawnej, albo w miesiącu następnym.
    Zgodnie z art. 23 ust. 1 pkt 4 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Nie uważa się za koszty uzyskania przychodów odpisów z tytułu zużycia samochodu
      osobowego, dokonywanych według zasad określonych w art. 22a-22o, w części
      ustalonej od wartości samochodu przewyższającej kwotę:
      a) 225 000 zł – w przypadku samochodu osobowego będącego pojazdem
        elektrycznym w rozumieniu art. 2 pkt 12 ustawy z dnia 11 stycznia 2018 r. o
        elektromobilności i paliwach alternatywnych (Dz.U. z 2023 r. poz. 875, 1394, 1506 i
        1681) oraz w przypadku samochodu osobowego będącego pojazdem
        napędzanym wodorem w rozumieniu art. 2 pkt 15 tej ustawy,
      b) 150 000 zł – w przypadku pozostałych samochodów osobowych.
    Zatem wydatki na zakup samochodów osobowych, jeżeli spełniają przesłanki do ich
    zakwalifikowania do środków trwałych, mogą być kosztem podatkowym przez odpisy
    amortyzacyjne. Przy czym, ustawodawca wprowadził ograniczenie w zaliczaniu tych
    odpisów w koszty podatkowe. Nie są bowiem kosztem uzyskania przychodów odpisy w
    części ustalonej od wartości samochodu osobowego ponad kwotę 150 000 zł.
    Kluczowe jest zatem ustalenie, czy wykorzystywany w działalności pojazd jest
    samochodem osobowym, czy też innym niż osobowy.
    Zgodnie z art. 5a pkt 19a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Ilekroć w ustawie jest mowa o samochodzie osobowym – oznacza to pojazd
      samochodowy w rozumieniu przepisów o ruchu drogowym o dopuszczalnej masie
      całkowitej nieprzekraczającej 3,5 tony, konstrukcyjnie przeznaczony do przewozu nie
      więcej niż 9 osób łącznie z kierowcą, z wyjątkiem:
      a) pojazdu samochodowego mającego jeden rząd siedzeń, który oddzielony jest od
        części przeznaczonej do przewozu ładunków ścianą lub trwałą przegrodą:
      - klasyfikowanego na podstawie przepisów o ruchu drogowym do podrodzaju:
        wielozadaniowy, van lub
      - z otwartą częścią przeznaczoną do przewozu ładunków,

      b) pojazdu samochodowego, który posiada kabinę kierowcy z jednym rzędem
        siedzeń i nadwozie przeznaczone do przewozu ładunków jako konstrukcyjnie
        oddzielne elementy pojazdu,
      c) pojazdu specjalnego, jeżeli z dokumentów wydanych zgodnie z przepisami o ruchu
        drogowym wynika, że dany pojazd jest pojazdem specjalnym, i jeżeli spełnione są
        również warunki zawarte w odrębnych przepisach, określone dla następujących
        przeznaczeń:
      - agregat elektryczny/spawalniczy,
      - do prac wiertniczych,
      - koparka, koparko-spycharka,
      - ładowarka,
      - podnośnik do prac konserwacyjno-montażowych,
      - żuraw samochodowy,
      d) pojazdu samochodowego określonego w przepisach wydanych na podstawie art.
        86a ust. 16 ustawy o podatku od towarów i usług.
    Zgodnie z art. 5d ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Spełnienie wymagań dla pojazdów samochodowych określonych w:
      1) art. 5a pkt 19a lit. a i b stwierdza się na podstawie dodatkowego badania
        technicznego przeprowadzonego przez okręgową stację kontroli pojazdów,
        potwierdzonego zaświadczeniem wydanym przez tę stację, oraz dowodu
        rejestracyjnego pojazdu zawierającego odpowiednią adnotację o spełnieniu tych
        wymagań;
      2) art. 5a pkt 19a lit. c stwierdza się na podstawie dokumentów wydanych zgodnie z
        przepisami o ruchu drogowym.
    W świetle brzmienia art. 5a pkt 19a lit. c ustawy o podatku dochodowym od osób
    fizycznych wymienione warunki powinny być zrealizowane jednocześnie, o czym świadczy
    spójnik „i”. Oznacza to, że pojazdem specjalnym w rozumieniu tej regulacji będzie
    wyłącznie pojazd o przeznaczeniu określonym w jednym z tiret, spełniający wymagania
    zawarte we właściwych przepisach, a także (jednocześnie) w przypadku którego status
    „pojazdu specjalnego” potwierdza stosowna dokumentacja wydana zgodnie z przepisami
    o ruchu drogowym.
    Stąd na podstawie ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych dla przyznania
    danemu pojazdowi przymiotu „pojazdu specjalnego” konieczne jest nie tylko wykazanie
    się wymaganymi dokumentami określonymi w przepisach o ruchu drogowym, ale także
    jednoczesne zakwalifikowanie pojazdu pod jedno z przeznaczeń wymienionych w
    przepisie art. 5a pkt 19a lit. c ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.
    Z informacji przedstawionych we wniosku wynika, że prowadzi Pan działalność
    gospodarczą polegającą na wynajmie kamperów. Jako formę opodatkowania wybrał Pan
    podatek liniowy i prowadzi Pan podatkową księgę przychodów i rozchodów. W ramach
    działalności nabył Pan w drodze zakupu samochód kempingowy o dopuszczalnej masie
    3,5 tony. Cena nabycia tego samochodu to (...) zł brutto. Samochód jest wykorzystywany
    wyłącznie w działalności gospodarczej. Kamper został wprowadzony do ewidencji środków
    trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych.
    W świetle przedstawionego opisu sprawy oraz analizy przepisów pojazd (kamper), o
    którym mowa we wniosku, należy uznać za samochód osobowy, zgodnie z wyżej
    przytoczoną definicją, zawartą w art. 5a pkt 19a ustawy o podatku dochodowym od osób
    fizycznych.

    Dlatego stwierdzam, że na podstawie art. 22a ust. 1 w zw. z art. 23 ust. 1 pkt 4 lit. b ustawy
    o podatku dochodowym od osób fizycznych może Pan zaliczyć do kosztów uzyskania
    przychodów przez odpisy amortyzacyjne wydatki poniesione na zakup tego pojazdu z
    zastosowaniem limitu wynoszącego 150 000 zł.
    Podsumowanie: pojazd, o którym mowa we wniosku, jest samochodem osobowym i do
    kosztów uzyskania przychodów może Pan zaliczyć odpisy amortyzacyjne z zastosowaniem
    limitu wynoszącego 150 000 zł wynikającego z art. 23 ust. 1 pkt 4 lit. b ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Pan przedstawił i stanu prawnego, który
    obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia.
    W odniesieniu do powołanych przez Pana interpretacji stwierdzam, że zapadły one w
    indywidualnych sprawach i nie są wiążące dla organu wydającego tę interpretację.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    · Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy
      z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.).
      Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pana sytuacja będzie zgodna
      (tożsama) z opisem stanu faktycznego i zastosuje się Pan do interpretacji.
    · Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
        z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    · Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pan prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu
    Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z
    dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U.
    z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
    · w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
    · w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP
      (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do

    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.