Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0112-KDWL.4011.130.2025.2.WS
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-11-18
Teza: Możliwość skorzystania z zaniechania poboru podatku.
Słowa kluczowe: kredyt-kredyt hipoteczny
przychód
umorzenie
zaniechanie-zaniechanie poboru podatku
Zagadnienia: Ordynacja podatkowa-Dział III Zobowiązania podatkowe-
Rozdział 1 Powstawanie zobowiąznia podatkowego-
Zaniechanie poboru podatku
Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Źródła przychodów.-Przychody z innych źródeł.
Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Źródła przychodów.-Przychody.
Przepisy: [OP][WIS] Ustawa Ordynacja podatkowa-Dział III-Rozdział
1-art. 22
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 2-art. 10-ust. 1-pkt 9
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 2-art. 11-ust. 1

## Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

dłowe

    Szanowny Panie,
    stwierdzam, że Pana stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego stanu
    faktycznego w podatku dochodowym od osób fizycznych jest prawidłowe.

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

13 października 2025 r. wpłynął Pana wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej.
    Uzupełnił go Pan pismem z 29 października 2025 r. – w odpowiedzi na wezwanie. Treść
    wniosku jest następująca:
    Opis stanu faktycznego
    Dnia (...) 2007 r., razem z żoną, podpisali Państwo z bankiem (...) (obecnie (...)) umowę
    kredytową powiązaną z walutą CHF na zakup mieszkania. Kwota kredytu to (...) zł. (...) zł
    zostało przelane na konto zbywcy, a (...) na Państwa rachunek, na poczet opłat
    notarialnych i podatku PCC 2% niezbędnych do zakupu mieszkania. Całość kredytu
    przeznaczyli Państwo na cele mieszkaniowe.
    W tym mieszkaniu, jako jedynym które Państwo posiadają, mieszkają Państwo do dzisiaj.
    Nie było ono nigdy wykorzystywane do celów zarobkowych (ani w całości ani w
    wydzielonej części). Nie brali Państwo innych kredytów hipotecznych.
    W chwili podpisania umowy kredytu nie prowadzili Państwo działalności gospodarczej
    (dopiero od 2017 roku żona prowadzi jednoosobową działalność, a Pan od 2021 roku).
    W dniu (...) 2021 r. złożyli Państwo pozew (...) w sprawie „frankowej”, którą Państwo wygrali
    w pierwszej instancji. Niestety długość oczekiwania na rozstrzygnięcie II instancji oraz
    kontr-pozew banku zmusiły Państwa do ugody zaproponowanej przez bank. Dnia (...) 2025
    r. podpisali Państwo ugodę która zawiera następujące zapisy:
      • W księgach rachunkowych Banku na dzień (...) 2025 wysokość zadłużenia (kapitał)
        Kredytobiorcy z tytułu Umowy wynosiła (...) CHF, co oznacza, że po przeliczeniu na
        walutę polską po średnim kursie Narodowego Banku Polskiego z dnia
        poprzedzającego dzień sporządzenia Ugody, zadłużenie (kapitał) Kredytobiorcy na
        ten dzień wynosiło (...) PLN.
      • Strony dokonują zmiany waluty obcej zadłużenia, określonej w Umowie, na walutę
        polską zgodnie z zasadami określonymi w niniejszej Ugodzie.
      • Po zmianie waluty obcej kredytu na walutę PLN, pozostałe do spłaty zadłużenie
        (kapitał) Kredytobiorcy względem Banku z tytułu Umowy, na dzień sporządzenia
        Ugody wynosi (...) PLN
      • Na skutek indywidualnych uzgodnień, Strony zgodnie postanawiają że Kredyt
        udzielony na podstawie Umowy został w całości spłacony, a Bank dokona na rzecz
        Kredytobiorcy zwrotu kwoty, która na dzień sporządzenia Ugody wynosi (...) PLN.
        Ponadto strony zgodnie postanawiają o zwrocie przez Bank kosztów procesu na
        rzecz Kredytobiorcy w wysokości (...) PLN.
      • Bank zwalnia Kredytobiorcę z długu (umarza zadłużenie), na kwotę (...) PLN.
    W odpowiedzi na uzupełnienie wskazał Pan, iż:
    a) Kredyt został zabezpieczony ustanowieniem hipoteki kaucyjnej (...) zł na lokalu
    stanowiącym odrębną własność na rzecz Banku na kredytowanej nieruchomości.
    b) Kwota w wysokości (...) zł jest zwrotem środków pieniężnych, które wcześniej, na mocy
    umowy kredytu hipotecznego przekazał Pan na rzecz Banku w ramach spłaty rat
    kapitałowo-odsetkowych od otrzymanego finansowania.

    c) Kwota w wysokości (...) zł jest zwrotem nadwyżki i mieści się w kwocie wpłaconej
    podczas spłaty kredytu.
    d) Ostateczną i jedyną kwotą umorzenia jest (...) zł, co również potwierdził Bank podczas
    kontaktu telefonicznego.
    e) Na kwotę zadłużenia, które umorzył Bank składa się:
      1. Część związana z kwotą kredytu mieszkaniowego (kapitału): 96,7% odpowiadające
        proporcjonalnie kosztowi zakupu mieszkania w kwocie (...) zł.
      2. Część związana z kwotą kosztów dodatkowych związanych z udzieleniem kredytu
        proporcjonalnie wynosi 3,3%. Na koszty dodatkowe związane z udzieleniem kredytu
        zostaje przekazane przez bank (...) zł. W decyzji kredytowej zawarty jest warunek
        uruchomienia kredytu, że należy złożyć do banku kopię aktu notarialnego zakupu
        nieruchomości oraz potwierdzenie złożenia wniosku o wpis hipoteki wraz z
        dowodem uiszczenia / zwolnienia z opłaty sądowej. Według aktu notarialnego
        koszty poniesione w wyniku jego podpisania (razem (...) zł) to:
        • podatek od czynności cywilnoprawnych: - (...) zł (2% od umowy sprzedaży) - (...)
          zł (od hipoteki kaucyjnej)
        • taksa notarialna: - (...) zł (od umowy sprzedaży) - (...) zł (od ustanowienia
          hipoteki) - (...) zł (za 5 wpisów)
        • 22% podatku od towarów i usług w kwocie (...) zł d. opłata sądowa w kwotach
          (...) (wpis własności) i (...) zł (wpis hipoteki) Pozostała kwota z (...) zł czyli (...) zł
          (wynik przeszacowania estymacji kosztów aktu notarialnego), została
          spożytkowana jako część kosztu remontu wykonanego w własnym zakresie
          (zrywanie odpadających części ścian i sufitu, likwidacja ognisk pleśni,
          malowanie).
    f) Kredyt został zaciągnięty na realizację Państwa celów mieszkaniowych. Umowa
    kredytowa stwierdza, że § 2 pkt 2 ”Kredyt przeznaczony jest na zakup lokalu mieszkalnego
    na rynku wtórnym, koszty dodatkowe związane z udzieleniem kredytu” oraz § 2 pkt 5
    „Przedmiot finansowania stanowi: kategoria: odrębna własność lokalu, adres: (...).
    Natomiast w decyzji kredytowej pisze że „Kredyt uruchamiany jednorazowo (...) PLN na
    rachunek Zbywcy, (...) PLN na rachunek Kredytobiorcy”.
    g) Nieruchomość, której dotyczył kredyt mieszkaniowy jest położona w Polsce.
    h) Jeden lokal mieszkalny, którego dotyczył kredyt stanowi Pana (i Pana żony) własność i
    służy zaspokajaniu własnych potrzeb mieszkaniowych jednego gospodarstwa domowego.
    Mieszkanie nigdy nie było dopasowywane do potrzeb działalności gospodarczej i nie
    zmieniało swojego przeznaczenia jako „dach nad głową” – cały czas Państwo w nim
    mieszkają. Nigdy nie było traktowane jako źródło zarobku (nie był prowadzony wynajem
    mieszkania, nie były odliczane koszty uzyskania przychodu z tytułu opłat, nie były
    odpisywane raty odsetkowe kredytu).
    i) (...) (działający pod marką (...)) uzyskał niezbędne zezwolenia na działalność kredytową w
    Polsce w (...) roku wiec był uprawniony do udzielania kredytów oraz podlegał nadzorowi
    organów nadzoru nad rynkiem finansowym.
    j) Nigdy nie korzystał Pan (ani Pana żona) z zaniechania poboru podatku od kwot
    umorzonych wierzytelności z tytułu kredytu mieszkaniowego zaciągniętego na realizację
    innej inwestycji mieszkaniowej.
    k) Był Pan wraz z żoną solidarnie zobowiązani do spłaty kredytu.
    l) Bank całkowicie umorzył zadłużenie wszystkim współkredytobiorcom.

## Pytanie

Pytanie wynika z uzupełnienia wniosku.
    Czy w świetle przedstawionych faktów powstaje wobec Pana obowiązek podatkowy, a jeśli
    tak to czy może być zastosowane zaniechanie poboru podatku według rozporządzenia
    Ministra Finansów z dnia 11 marca 2022 r. w sprawie zaniechania poboru podatku
    dochodowego od niektórych dochodów (przychodów) związanych z kredytem
    hipotecznym udzielonym na cele mieszkaniowe?
    Pana stanowisko w sprawie
    Stanowisko wynika z uzupełnienia wniosku
    Skutkiem podpisania ugody, której szczegóły Pan przedstawił, powinien być brak
    obowiązku podatkowego lub kiedy taki obowiązek występuje zaniechanie poboru w
    rozumieniu rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 11 marca 2022 r. w sprawie
    zaniechania poboru podatku dochodowego od niektórych dochodów (przychodów)
    związanych z kredytem hipotecznym udzielonym na cele mieszkaniowe.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawił Pan we wniosku jest prawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Podstawową zasadą obowiązującą w przepisach ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku
    dochodowym od osób fizycznych (t.j. Dz.U. z 2025 r. poz. 163 ze zm.) jest zasada
    powszechności opodatkowania, która wyrażona została w art. 9 ust. 1 tej ustawy.
    Zgodnie z jego treścią:
      Opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z
      wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od
      których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.
    W myśl art. 9 ust. 1a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Jeżeli podatnik uzyskuje dochody z więcej niż jednego źródła, przedmiotem
      opodatkowania w danym roku podatkowym jest, z zastrzeżeniem art. 25e, art. 29-
      30cb, art. 30da-30dh, art. 30e-30g, art. 30j-30p oraz art. 44 ust. 7e i 7f, suma
      dochodów z wszystkich źródeł przychodów.
    Stosownie do art. 9 ust. 2 ww. ustawy:
      Dochodem ze źródła przychodów, jeżeli przepisy art. 23o, art. 23u, art. 24-24b, art.
      24c, art. 24e, art. 30ca, art. 30da oraz art. 30f nie stanowią inaczej, jest nadwyżka
      sumy przychodów z tego źródła nad kosztami ich uzyskania osiągnięta w roku
      podatkowym. Jeżeli koszty uzyskania przekraczają sumę przychodów, różnica jest
      stratą ze źródła przychodów.
    Jak stanowi art. 11 ust. 1 cytowanej ustawy:
      Przychodami, z zastrzeżeniem art. 14-15, art. 17 ust. 1 pkt 6, 9, 10 w zakresie
      realizacji praw wynikających z pochodnych instrumentów finansowych, pkt 11, art.
      19, art. 25b, art. 30ca, art. 30da i art. 30f, są otrzymane lub postawione do dyspozycji
      podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość
      otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń.
    Z przedstawionych przepisów wynika, że opodatkowaniu podatkiem dochodowym od
    osób fizycznych podlega – co do zasady – każdy dochód osiągnięty przez osobę fizyczną.
    Zgodnie natomiast z definicją dochodu jest nim nadwyżka przychodów ze źródła nad
    kosztami jego uzyskania. Pojęciem pierwotnym dla dochodu jest więc pojęcie przychodu.

    Ten z kolei definiowany jest przez ustawodawcę, czemu dał wyraz w art. 11 ust. 1 ww.
    ustawy, jako otrzymane lub postawione do dyspozycji podatnika w roku kalendarzowym
    pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość otrzymanych świadczeń w naturze i innych
    nieodpłatnych świadczeń. Niemniej jednak z definicji tej wywieść można również, że za
    przychody podatkowe mogą być uznane tylko takie świadczenia, które są określonym
    przyrostem majątkowym (zarówno zwiększającym aktywa, jak i zmniejszającym pasywa) o
    charakterze definitywnym, niemające charakteru zwrotnego.
    Za przychody należy zatem uznać każdą formę przysporzenia majątkowego, zarówno
    formę pieniężną jak i niepieniężną, w tym nieodpłatne świadczenia otrzymane przez
    podatnika. Dla celów podatkowych przyjmuje się, że nieodpłatne świadczenie obejmuje
    każde działanie lub zaniechanie na rzecz innej osoby oraz wszystkie zdarzenia prawne i
    zdarzenia gospodarcze w działalności podmiotów, których skutkiem jest przysporzenie
    majątku innej osoby, mające konkretny wymiar finansowy.
    O uzyskaniu przychodu w rozumieniu ustawy o podatku dochodowym do osób fizycznych
    można więc mówić w każdej sytuacji gdy podatnik – czy to na skutek otrzymania
    określonych wartości majątkowych (środków pieniężnych, świadczeń w naturze czy też
    innych nieodpłatnych świadczeń), czy też gdy na skutek określonego zdarzenia
    powodującego zmniejszenie jego zobowiązań wobec innych podmiotów – uzyskuje
    określone przysporzenie majątkowe.
    Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych wyraźnie rozróżnia źródła
    przychodów oraz sposób opodatkowania dochodów z poszczególnych źródeł. Stosownie
    do przepisów tej ustawy odrębnym źródłem przychodów są określone w art. 10 ust. 1 pkt
    9:
      Inne źródła.
    W myśl art. 20 ust. 1 ww. ustawy:
      Za przychody z innych źródeł, o których mowa w art. 10 ust. 1 pkt 9, uważa się w
      szczególności: kwoty wypłacone po śmierci członka otwartego funduszu
      emerytalnego wskazanej przez niego osobie lub członkowi jego najbliższej rodziny, w
      rozumieniu przepisów o organizacji i funkcjonowaniu funduszy emerytalnych, kwoty
      uzyskane z tytułu zwrotu z indywidualnego konta zabezpieczenia emerytalnego oraz
      wypłaty z indywidualnego konta zabezpieczenia emerytalnego, w tym także
      dokonane na rzecz osoby uprawnionej na wypadek śmierci oszczędzającego, zasiłki
      pieniężne z ubezpieczenia społecznego, alimenty, stypendia, świadczenia otrzymane
      z tytułu umowy o pomocy przy zbiorach, dotacje (subwencje) inne niż wymienione w
      art. 14, dopłaty, nagrody i inne nieodpłatne świadczenia nienależące do przychodów
      określonych w art. 12-14 i art. 17.
    Użycie w powyższym przepisie sformułowania „w szczególności”, wskazuje, że definicja
    przychodów z innych źródeł ma charakter otwarty i nie ma przeszkód, aby do tej kategorii
    zaliczyć również przychody inne niż wymienione wprost w przepisie art. 20 ust. 1 ustawy o
    podatku dochodowym od osób fizycznych. W związku z tym każde świadczenie mające
    realną korzyść finansową (majątkową), o ile nie stanowi konkretnej kategorii przychodu
    zaliczanego do jednego ze źródeł wymienionych w art. 10 ust. 1 pkt 1-8b ww. ustawy, jest
    dla świadczeniobiorcy przychodem z innych źródeł.
    Przystępując do oceny skutków podatkowych umorzenia zadłużenia (zwolnienia z długu)
    wynikającego z zaciągniętego przez Pana kredytu, wskazuję, że instytucja kredytu
    uregulowana została przepisami ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Prawo bankowe (t.j. Dz.
    U. z 2024 r. poz. 1646 ze zm.).
    Zgodnie z treścią art. 69 ust. 1 ww. ustawy:
      Przez umowę kredytu bank zobowiązuje się oddać do dyspozycji kredytobiorcy na
      czas oznaczony w umowie kwotę środków pieniężnych z przeznaczeniem na
      ustalony cel, a kredytobiorca zobowiązuje się do korzystania z niej na warunkach

      określonych w umowie, zwrotu kwoty wykorzystanego kredytu wraz z odsetkami w
      oznaczonych terminach spłaty oraz zapłaty prowizji od udzielonego kredytu.
    Otrzymanie kredytu i jego spłata na warunkach przewidzianych w umowie kredytowej są
    obojętne podatkowo.
    Z kolei umorzenie wierzytelności następuje w przypadku zwolnienia z długu, czyli
    zrzeczenia się przez wierzyciela prawa do wierzytelności, bez uzyskania świadczenia ze
    strony dłużnika. Takie zrzeczenie się, pod warunkiem, że dłużnik je przyjmie, powoduje, że
    zobowiązanie wygasa.
    Zgodnie bowiem z instytucją zwolnienia z długu uregulowaną w art. 508 ustawy z dnia 23
    kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (t.j. Dz.U. z 2025 r. poz. 1071):
      Zobowiązanie wygasa, gdy wierzyciel zwalnia dłużnika z długu, a dłużnik zwolnienie
      przyjmuje.
    Tak więc, dla umorzenia wierzytelności konieczna jest zgoda dłużnika (np. uzyskana w
    wyniku ugody, czy poprzez oświadczenie).
    Z wyżej wymienionego przepisu Kodeksu cywilnego wynika wprost, że w sytuacji gdy
    wierzyciel zwalnia dłużnika z długu, a dłużnik zwolnienie przyjmuje dochodzi do
    wygaśnięcia zobowiązania. Instytucja zwolnienia z długu może odnosić się jedynie do
    wierzytelności istniejących. Zatem zwolnienie z długu to instytucja prawa cywilnego
    zmierzającego do umorzenia zobowiązania (zwolnienie z długu ma na celu umorzenie
    zobowiązania).
    Stosownie natomiast do art. 917 Kodeksu cywilnego:
      Przez ugodę strony czynią sobie wzajemne ustępstwa w zakresie istniejącego między
      nimi stosunku prawnego w tym celu, aby uchylić niepewność co do roszczeń
      wynikających z tego stosunku lub zapewnić ich wykonanie albo by uchylić spór
      istniejący lub mogący powstać.
    Powołana definicja ugody pozwala wyróżnić elementy konstrukcyjne tej instytucji. Po
    pierwsze, ugoda jest zawierana w sytuacji, gdy między stronami stosunku prawnego
    istnieje niepewność albo spór, co do roszczeń wynikających z tego stosunku. Po drugie,
    celem zawarcia ugody jest uchylenie tej niepewności lub sporu. Wreszcie po trzecie,
    strony dążą do osiągnięcia celu przez wzajemne ustępstwa. Tak więc nieodłącznym
    elementem ugody są wzajemne ustępstwa stron. Poza tym, zarówno w doktrynie, jak i w
    orzecznictwie podkreśla się szczególną przyczynę prawną ugody. Oznacza to, że ugoda nie
    tworzy nowego stosunku prawnego, a jedynie odnosi się do istniejącego stosunku
    prawnego stanowiącego podstawę powództwa, a tym samym podstawę zawarcia ugody.
    Otrzymanie kredytu i jego spłata na warunkach przewidzianych w umowie kredytowej są
    obojętne podatkowo. Przychód po stronie kredytobiorcy pojawia się w przypadku, kiedy
    dochodzi do umorzenia kredytu, jego części lub odsetek. Wtedy bowiem kredytobiorca
    osiąga konkretne przysporzenie majątkowe (przychód w rozumieniu ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych).
    Tym samym, umorzona Panu kwota kredytu na podstawie ugody stanowi/stanowić będzie
    dla Pana przychód w rozumieniu art. 11 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób
    fizycznych. Umorzoną kwotę wierzytelności z tytułu kredytu należy zakwalifikować do
    przychodu z innych źródeł, o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 9 w zw. z art. 20 ust. 1
    ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.
    Kwestia zaniechania poboru podatku od kwoty umorzonych wierzytelności została
    uregulowana w rozporządzeniu Ministra Finansów z dnia 11 marca 2022 r. w sprawie
    zaniechania poboru podatku dochodowego od niektórych dochodów (przychodów)
    związanych z kredytem hipotecznym udzielonym na cele mieszkaniowe (t.j. Dz.U. z 2024 r.
    poz. 102 ze zm.).
    Zgodnie z § 1 ww. rozporządzenia Ministra Finansów:

      1. Zarządza się zaniechanie poboru podatku dochodowego od osób fizycznych od
      kwot:
      1) umorzonych osobie fizycznej wierzytelności z tytułu kredytu mieszkaniowego, w
      przypadku gdy:
      a) kredyt mieszkaniowy został zaciągnięty na realizację jednej inwestycji
      mieszkaniowej, a w przypadku więcej niż jednego kredytu mieszkaniowego - gdy
      kredyty mieszkaniowe zostały zaciągnięte na realizację wyłącznie jednej inwestycji
      mieszkaniowej, oraz
      b) osoba fizyczna będąca stroną umowy kredytu mieszkaniowego nie korzystała z
      zaniechania poboru podatku od kwot umorzonych wierzytelności z tytułu kredytu
      mieszkaniowego zaciągniętego na realizację innej niż określona w lit. a inwestycji
      mieszkaniowej;
      2) otrzymanych przez osobę fizyczną świadczeń z tytułu kredytu mieszkaniowego
      udzielonego w walucie obcej lub w złotych, lecz nominowanego lub indeksowanego
      do waluty obcej, w związku z powstaniem przychodu z tytułu zastosowania
      ujemnego oprocentowania.
      2. Kwoty wierzytelności, o których mowa w ust. 1 pkt 1, obejmują:
      1) kwoty kredytu mieszkaniowego (kapitału);
      2) odsetki, w tym odsetki skapitalizowane, i prowizje;
      3) opłaty, jeżeli ich poniesienie przez kredytobiorcę było niezbędne do zawarcia
      umowy kredytu mieszkaniowego, z wyjątkiem kosztów usług dodatkowych, w
      szczególności ubezpieczeń.
      3. W przypadku gdy kredyt mieszkaniowy został zaciągnięty również na wydatki inne
      niż określone w art. 21 ust. 25 pkt 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku
      dochodowym od osób fizycznych (Dz.U. z 2022 r. poz. 2647, z późn. zm.),
      zaniechanie, o którym mowa w ust. 1 pkt 1, obejmuje kwotę wierzytelności z tytułu
      kredytu mieszkaniowego w części, w jakiej kwota kredytu mieszkaniowego
      zaciągniętego na wydatki określone w art. 21 ust. 25 pkt 1 tej ustawy pozostaje do
      całkowitej kwoty zaciągniętego kredytu mieszkaniowego.
      4. W przypadku gdy kredyt mieszkaniowy został zastąpiony kredytem refinansowym
      lub gdy na jego spłatę został zaciągnięty kredyt konsolidacyjny, zaniechanie, o
      którym mowa w ust. 1 pkt 1, obejmuje odpowiednio kwotę wierzytelności z tytułu
      kredytu refinansowego lub konsolidacyjnego w części odpowiadającej kwocie
      wierzytelności z tytułu kredytu mieszkaniowego.
      5. Przez jedną inwestycję mieszkaniową, o której mowa w ust. 1 pkt 1 lit. a, rozumie
      się inwestycję, której celem jest zaspokojenie potrzeb mieszkaniowych:
      1) jednego gospodarstwa domowego albo
      2) więcej niż jednego gospodarstwa domowego, w przypadku gdy osoby fizyczne
      mające zajmować wspólnie jeden budynek mieszkalny, nie mniej niż jedna osoba
      fizyczna z każdego takiego gospodarstwa, są osobami zaliczonymi do I grupy
      podatkowej w rozumieniu art. 14 ust. 3 pkt 1 ustawy z dnia 28 lipca 1983 r. o
      podatku od spadków i darowizn (Dz.U. z 2023 r. poz. 1774 i 1843).
      6. Przez jedno gospodarstwo domowe, o którym mowa w ust. 5, rozumie się
      gospodarstwo prowadzone przez osobę fizyczną zajmującą jeden lokal mieszkalny
      albo jeden budynek mieszkalny jednorodzinny, samodzielnie lub wspólnie z innymi
      osobami stale z nią zamieszkującymi i gospodarującymi.
      7. W przypadku gdy stroną umowy kredytu mieszkaniowego na realizację jednej
      inwestycji mieszkaniowej, o której mowa w ust. 1 pkt 1 lit. a, są co najmniej dwie
      osoby fizyczne, zaniechanie poboru podatku, o którym mowa w ust. 1 pkt 1, ma
      zastosowanie wyłącznie do osób, o których mowa w ust. 1 pkt 1 lit. b.
    Natomiast z § 3 ust. 1 ww. rozporządzenia wynika, że:
      Ilekroć w rozporządzeniu jest mowa o kredycie mieszkaniowym, należy przez to
      rozumieć kredyt, który został:
      1) udzielony przed dniem 15 stycznia 2015 r. przez podmiot, którego działalność
      podlega nadzorowi państwowego organu nadzoru nad rynkiem finansowym,
      uprawniony do udzielania kredytów na podstawie odrębnych ustaw regulujących
      zasady funkcjonowania takich podmiotów, oraz

      2) zabezpieczony w postaci hipoteki ustanowionej na nieruchomości lub udziale w
      nieruchomości lub prawie wieczystego użytkowania gruntu lub udziale w takim
      prawie, lub spółdzielczym własnościowym prawie do lokalu mieszkalnego lub udziale
      w takim prawie, lub prawie do domu jednorodzinnego w spółdzielni mieszkaniowej
      lub udziale w takim prawie, oraz
      3) zaciągnięty na wydatki, o których mowa w art. 21 ust. 25 pkt 1 ustawy z dnia 26
      lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych.
    Z kolei § 4 cytowanego rozporządzenia stanowi, że:
      Zaniechanie, o którym mowa w § 1 i § 2, ma zastosowanie do dochodów
      (przychodów) uzyskanych od dnia 1 stycznia 2022 r. do dnia 31 grudnia 2026 r.
    Zgodnie z treścią art. 21 ust. 25 pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Za wydatki poniesione na cele, o których mowa w ust. 1 pkt 131, uważa się:
      1) wydatki poniesione na:
      a) nabycie budynku mieszkalnego, jego części lub udziału w takim budynku, lokalu
      mieszkalnego stanowiącego odrębną nieruchomość lub udziału w takim lokalu, a
      także na nabycie gruntu lub udziału w gruncie albo prawa użytkowania wieczystego
      gruntu lub udziału w takim prawie, związanych z tym budynkiem lub lokalem,
      b) nabycie spółdzielczego własnościowego prawa do lokalu mieszkalnego lub udziału
      w takim prawie, prawa do domu jednorodzinnego w spółdzielni mieszkaniowej lub
      udziału w takim prawie,
      c) nabycie gruntu pod budowę budynku mieszkalnego lub udziału w takim gruncie,
      prawa użytkowania wieczystego takiego gruntu lub udziału w takim prawie, w tym
      również z rozpoczętą budową budynku mieszkalnego, oraz nabycie innego gruntu
      lub udziału w gruncie, prawa użytkowania wieczystego gruntu lub udziału w takim
      prawie, jeżeli w okresie, o którym mowa w ust. 1 pkt 131, grunt ten zmieni
      przeznaczenie na grunt pod budowę budynku mieszkalnego,
      d) budowę, rozbudowę, nadbudowę, przebudowę lub remont własnego budynku
      mieszkalnego, jego części lub własnego lokalu mieszkalnego,
      e) rozbudowę, nadbudowę, przebudowę lub adaptację na cele mieszkalne własnego
      budynku niemieszkalnego, jego części, własnego lokalu niemieszkalnego lub
      własnego pomieszczenia niemieszkalnego
      - położonych w państwie członkowskim Unii Europejskiej lub w innym państwie
      należącym do Europejskiego Obszaru Gospodarczego albo w Konfederacji
      Szwajcarskiej.
    Dochody, od których zaniechano poboru podatku nie są wykazywane w zeznaniach
    rocznych i nie podlegają opodatkowaniu oraz zgłoszeniu do urzędu skarbowego.
    Z powyższego wynika zatem, że zaniechanie poboru podatku znajdzie zastosowanie do
    umorzonych osobom fizycznym kwot wierzytelności z tytułu kredytów zaciągniętych na
    cele mieszkaniowe i zabezpieczonych hipotecznie, udzielonych przed dniem 15 stycznia
    2015 r. przez podmioty uprawnione do udzielania kredytów na podstawie odrębnych
    ustaw, w przypadku, gdy osoba fizyczna będąca stroną umowy kredytu mieszkaniowego
    nie korzystała z zaniechania poboru podatku od kwot umorzonych wierzytelności z tytułu
    kredytu mieszkaniowego zaciągniętego na realizację innej niż określona w lit. a) inwestycji
    mieszkaniowej (§ 1 ust. 1 pkt 1 lit. b) ww. rozporządzenia). Kwota ww. wierzytelności może
    przy tym obejmować kapitał, odsetki, a także prowizje oraz poniesione opłaty niezbędne
    do zawarcia umowy kredytu mieszkaniowego, z wyjątkiem kosztów usług dodatkowych, w
    szczególności ubezpieczeń. Istotne jest, żeby kredyt mieszkaniowy został przeznaczony na
    wydatki, o których mowa w art. 21 ust. 25 pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od osób
    fizycznych.
    Zatem, omawiane rozporządzenie odwołuje się w swej treści do art. 21 ust. 25 pkt 1
    ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, wskazując że główną przesłanką do
    skorzystania z zaniechania poboru podatku jest przeznaczenie kredytu na wydatki, o
    których mowa w tym artykule.

    Zgodnie z tym artykułem, wydatkiem uznawanym za cel mieszkaniowy jest m.in. wydatek
    poniesiony na budowę, rozbudowę, nadbudowę, przebudowę lub remont własnego
    budynku mieszkalnego, jego części lub własnego lokalu mieszkalnego.
    Mając na uwadze przedstawiony we wniosku opis sprawy oraz powołane przepisy prawa
    stwierdzam, że umorzenie przez bank części kwoty kredytu zaciągniętego przez Pana w
    (...) r. stanowić będzie dla Pana przychód w rozumieniu art. 11 ust. 1 ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych, z tytułu nieodpłatnych świadczeń klasyfikowany do
    źródła, o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 9 w zw. z art. 20 ust. 1 ww. ustawy, podlegający
    opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych. Jednakże, do uzyskanego
    przez Pana przychodu związanego z umorzeniem wierzytelności z tytułu kredytu
    hipotecznego zastosowanie znajdzie zaniechanie poboru podatku dochodowego od osób
    fizycznych na podstawie rozporządzenia Ministra Finansów z 11 marca 2022 r. w sprawie
    zaniechania poboru podatku dochodowego od niektórych dochodów (przychodów)
    związanych z kredytem hipotecznym udzielonym na cele mieszkaniowe.
    Oznacza to, że nie będzie Pan zobowiązany do zapłaty podatku dochodowego od osób
    fizycznych od uzyskanego przychodu.
    Jak wcześniej wskazano, za przychody podatkowe mogą być uznane tylko takie
    świadczenia, które są określonym przyrostem majątkowym (zarówno zwiększającym
    aktywa, jak i zmniejszającym pasywa) o charakterze definitywnym, nie mające charakteru
    zwrotnego.
    Z informacji przedstawionych w opisie sprawy wynika, że w (...) r. podpisał Pan ugodę z
    Bankiem, na mocy której Bank zwolnił Kredytobiorców z długu (umorzył zadłużenie
    Kredytobiorców). Ponadto wobec zawarcia Ugody Bank zobowiązał się do zwrotu
    poniesionych kosztów procesu na rzecz Kredytobiorcy w wysokości (...) zł.
    W odniesieniu do kwestii zwrotu kwoty kosztów procesu należy wskazać na przepisy
    ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. Kodeks postępowania cywilnego (t.j. Dz.U. z 2024 r. poz.
    1568 ze zm.).
    Zgodnie z art. 98 § 1 Kodeksu postępowania cywilnego:
      Strona przegrywająca sprawę obowiązana jest zwrócić przeciwnikowi na jego
      żądanie koszty niezbędne do celowego dochodzenia praw i celowej obrony (koszty
      procesu).
    Stosownie do art. 98 § 2 Kodeksu postępowania cywilnego:
      Do niezbędnych kosztów procesu prowadzonego przez stronę osobiście lub przez
      pełnomocnika, który nie jest adwokatem, radcą prawnym lub rzecznikiem
      patentowym, zalicza się poniesione przez nią koszty sądowe, koszty przejazdów do
      sądu strony lub jej pełnomocnika oraz równowartość zarobku utraconego wskutek
      stawiennictwa w sądzie. Równowartość utraconego zarobku nie może przekraczać
      wynagrodzenia jednego adwokata wykonującego zawód w siedzibie sądu
      prowadzącego postępowanie.
    Z kolei w myśl art. 98 § 3 Kodeksu postępowania cywilnego:
      Do niezbędnych kosztów procesu strony reprezentowanej przez adwokata zalicza się
      wynagrodzenie, jednak nie wyższe niż stawki opłat określone w odrębnych
      przepisach i wydatki jednego adwokata, koszty sądowe oraz koszty nakazanego
      przez sąd osobistego stawiennictwa strony.
    Zgodnie z art. 98 § 4 Kodeksu postępowania cywilnego:
      Wysokość kosztów sądowych, zasady zwrotu utraconego zarobku lub dochodu oraz
      kosztów stawiennictwa strony w sądzie, a także wynagrodzenie adwokata, radcy
      prawnego i rzecznika patentowego regulują odrębne przepisy.
    Jak wynika z powyższych przepisów, koszty procesu mają charakter zwrotu wydatków
    poniesionych przez stronę.

    Mając zatem na uwadze zwrotny charakter kosztów procesu sądowego należy uznać, że
    zwrot ten nie rodzi obowiązku podatkowego w świetle przepisów ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych, o ile kwota zasądzona tytułem zwrotu kosztów
    postępowania nie przewyższała faktycznie poniesionych przez powoda wydatków.
    Skoro w przedmiotowej sprawie mamy więc do czynienia ze zwrotem kosztów, które
    wcześniej podatnik poniósł to należy uznać, że zwrot ten nie będzie stanowił dla podatnika
    przychodu, w rozumieniu ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, ponieważ w
    związku z dokonanym zwrotem kosztów nie wystąpi realne przysporzenie majątkowe.
    Dla celów podatkowych otrzymane kwoty tytułem zwrotu kosztów procesowych są
    obojętne podatkowo. W konsekwencji zwrot poniesionych przez Pana kwot nie będzie
    podlegać opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych.
    W opisie sprawy wskazał Pan również, że zgodnie z ugodą Bank zobowiązał się do zapłaty
    (...) zł tytułem dodatkowej kwoty pieniężnej stanowiącej częściowy zwrot spłaconych przez
    Kredytobiorcę rat kredytowych. Spłacane raty składały się z części odsetkowej i
    kapitałowej. Otrzymana kwota nie jest zwracana z innego tytułu.
    O ile kwota, którą otrzymują kredytobiorcy mieści się w kwocie wpłacanej przez nich
    podczas spłaty kredytu należy uznać, że nie dochodzi do dodatkowego przysporzenia w
    majątku kredytobiorców.
    W przypadku zwrotu świadczenia klient otrzymuje bowiem z powrotem swój kapitał –
    zwrot zapłaconych bankowi kwot. Nie ma zatem podstaw, aby zwrócone kwoty uznać za
    przychód podlegający opodatkowaniu. Dla celów podatkowych zwrot taki jest neutralny
    podatkowo.
    W Pana przypadku – jak wskazał Pan w opisie sprawy - otrzyma Pan od banku zwrot
    spłaconych rat kredytowych. Otrzymana przez Pana kwota będzie stanowić zatem zwrot
    Pana własnych pieniędzy, które wpłacił Pan do banku na spłatę rat kapitałowo-
    odsetkowych. Wobec powyższego, wypłata przez bank na Pana rzecz tej kwoty jest dla
    Pana neutralna podatkowo.
    W wyniku tego zwrotu nie osiągnie Pan bowiem konkretnego przysporzenia majątkowego,
    a więc zwrot ten nie spowoduje po Pana stronie powstania przychodu w rozumieniu
    przepisów ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Tym samym zwrot ten nie
    będzie podlegać opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych.
    Podsumowując, stwierdzam, że Pana stanowisko jest prawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Pan przedstawił i stanu prawnego, który
    obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia.
    Zgodnie ze wskazaniem we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej Pan jest
    wnioskodawcą w niniejszej sprawie. Tym samym wystąpił Pan o interpretację przepisów
    ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych jako jeden ze współkredytobiorcom.
    Dlatego niniejsza interpretacja stanowi odpowiedź na pytanie w niej zawarte tylko w
    odniesieniu do Pana osoby. Nie wywiera ona skutku prawnego dla drugiego
    współkredytobiorcy (Pana małżonki).
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
        Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb
        ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2025 r. poz.

        111 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pana
        sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia
        przyszłego i zastosuje się Pan do interpretacji.
        Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
      z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
        Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pan prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu
    Administracyjnego (...). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z
    dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U.
    z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
        w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
        Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA),
        albo
        w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na
        adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS
        /SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.