Interpretacja indywidualna
Sygnatura: IBPP1/443-384/13/LSz
Organ: Dyrektor Izby Skarbowej w Katowicach
Data wydania: 2013-07-12
Teza: Wnioskodawca z tytułu wydawania zezwolenia na sprzedaż alkoholu będzie wyłączony z opodatkowania na podstawie art. 15 ust. 6 ustawy o VAT. Tym samym opłata za wydawanie zezwoleń na sprzedaż napojów alkoholowych, nie będzie podlegała ustawie o VAT.
Słowa kluczowe: alkohol-opłata za zezwolenie na sprzedaż alkoholu; gmina; jednostka-jednostka samorządu terytorialnego; opłata; zezwolenie
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II-Rozdział 2-art. 8; [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III-Rozdział 1-art. 15

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA

Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2012r. poz. 749 ze zm.) oraz § 2 i § 5 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz. U. Nr 112, poz. 770 ze zm.) Dyrektor Izby Skarbowej w Katowicach działając w imieniu Ministra Finansów po ponownym rozpatrzeniu sprawy w związku z wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 8 lutego 2013r. sygn. akt I FSK 520/12 oraz wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 18 listopada 2011r. sygn. akt III SA/Gl 760/11 (data wpływu prawomocnego orzeczenia do tut. organu 29 kwietnia 2013r.) stwierdza, że stanowisko Wnioskodawcy, przedstawione we wniosku z dnia 1 września 2010r. (data wpływu 22 września 2010r.), uzupełnionym pismem z dnia 2 grudnia 2010r. (data wpływu 13 grudnia 2010r.) oraz pismem z dnia 28 grudnia 2010r. (data wpływu 3 stycznia 2011r.) i pismem z dnia 11 stycznia 2011r., o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie opodatkowania opłat za wydawanie zezwolenia na sprzedaż alkoholu - **jest prawidłowe.**

UZASADNIENIE

W dniu 22 września 2010r. wpłynął ww. wniosek, o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie opodatkowania opłat za wydawanie zezwolenia na sprzedaż alkoholu.

Wniosek uzupełniono pismem z dnia 2 grudnia 2010r. (data wpływu 13 grudnia 2010r.) oraz pismem z dnia 28 grudnia 2010r. (data wpływu 3 stycznia 2011r.) i pismem z dnia 11 stycznia 2011r., będącymi odpowiedziami na wezwania tut. organu z dnia 25 listopada 2010r. i z dnia 20 grudnia 2010r., nr IBPP1/443-903/10/LSz.

W dniu 20 stycznia 2011r. Dyrektor Izby Skarbowej w Katowicach działający z upoważnienia Ministra Finansów wydał dla Wnioskodawcy indywidualną interpretację znak: IBPP1/443-13/ 11/LSz uznając, że w przedmiotowej sprawie stanowisko Wnioskodawcy jest nieprawidłowe.

W interpretacji stwierdzono, że wykonywane przez Wnioskodawcę czynności wydawania zezwoleń na sprzedaż alkoholu, za które Wnioskodawca pobiera opłaty, podlegają opodatkowaniu podatkiem VAT jednakże są objęte zwolnieniem z opodatkowania tym podatkiem na mocy obowiązującego od dnia 1 stycznia 2011r. przepisu § 13 ust. 1 pkt 12 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 grudnia 2010r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 246, poz. 1649) i odpowiednio obowiązującego do dnia 31 grudnia 2010r. - § 12 ust. 1 pkt 12 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 24 grudnia 2009r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 224, poz. 1799 ze zm.).

Wnioskodawca na pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego z dnia 20 stycznia 2011r. znak: IBPP1/443-13/11/LSz złożył skargę z dnia 31 marca 2011r. (data wpływu do tut. organu 6 kwietnia 2011r.), w której wniósł o uchylenie w całości zaskarżonej interpretacji indywidualnej z dnia 20 stycznia 2011r. znak: IBPP1/443-13/11/LSz z powodu naruszenia przepisu art. 15 ust. 6 ustawy z dnia z dnia 11 marca 2004r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 54, poz. 535 ze zm.).

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach wyrokiem z dnia 18 listopada 2011r. sygn. akt III SA/Gl 760/11 (data wpływu prawomocnego orzeczenia do tut. organu w dniu 29 kwietnia 2013r.) uwzględnił skargę Wnioskodawcy i uchylił zaskarżoną interpretację indywidualną przepisów prawa podatkowego z dnia 20 stycznia 2011r. znak: IBPP1/443-13/11/LSz.

Powyższy wyrok został zaskarżony skargą kasacyjną Ministra Finansów do Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie, w której zarzucono zaskarżonemu wyrokowi naruszenie przepisów prawa materialnego tj. art. 15 ust. 6 ustawy o VAT przez jego błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że gmina jako jednostka samorządu terytorialnego zaliczana jest do organów władzy publicznej w rozumieniu tego przepisu.

Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 8 lutego 2013r. sygn. akt I FSK 520/12 (data wpływu prawomocnego orzeczenia do tut. organu w dniu 3 kwietnia 2013r.) oddalił skargę kasacyjną Ministra Finansów.

Dokonując przedmiotowego rozstrzygnięcia Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł, że „…Spór w sprawie koncentrował się na przesłankach określonych w art. 15 ust. 6 ustawy o VAT, zgodnie z którym nie uznaje się za podatnika organów władzy publicznej oraz urzędów obsługujących te organy w zakresie realizowanych zadań nałożonych odrębnymi przepisami prawa, dla realizacji których zostały one powołane, z wyłączeniem czynności wykonywanych na podstawie zawartych umów cywilnoprawnych”.

Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził ponadto, że „…Problem działania organów samorządu terytorialnego w charakterze organów władzy publicznej w rozumieniu art. 15 ust 6 ustawy o VAT był już przedmiotem rozważań w licznych wyrokach Naczelnego Sądu Administracyjnego (\`(...)\`.), gdzie zaprezentowano jednolite stanowisko, że organy samorządu terytorialnego należy kwalifikować jako organy władzy publicznej, bez względu na to, czy wykonują zadania własne, czy z zakresu administracji rządowej”.

Powyższe stanowisko podzielił także Naczelny Sąd Administracyjny orzekający w niniejszej sprawie.

Jednocześnie NSA w wyroku dnia 8 lutego 2013r. sygn. akt I FSK 520/12, podobnie jak WSA w wyroku z dnia 18 listopada 2011r. sygn. akt I SA/Gl 760/11 wskazał, iż „W kwestii wyłączenia organów władzy publicznej oraz urzędów obsługujących te organy z kategorii podatników wielokrotnie wypowiadał się także Trybunał Sprawiedliwości w Luksemburgu akcentując, że dla takiego wyłączenia konieczne jest spełnienie równocześnie dwóch przesłanek: działalność musi być wykonywana przez podmiot prawa publicznego i musi być wykonywana w celu sprawowania władzy publicznej (vide wyroki w sprawach C- 408/97, C-4/89, C-288/07). Jest to wyłączenie o charakterze podmiotowo - przedmiotowym; wyłączenie następuje, gdy spełniona jest przesłanka podmiotowa - czynności dokonuje organ władzy publicznej i przedmiotowa - czynność mieści się w zakresie władztwa publicznego”.

Analizując powyższe NSA w wyroku dnia 8 lutego 2013r., podobnie jak WSA w wyroku z dnia 18 listopada 2011r. stwierdził, że „…Odnosząc się do przesłanki podmiotowej, jak słusznie podkreślały to obie strony, pojęcie „organu władzy publicznej” (ani „urzędu obsługującego ten organ”) nie zostało zdefiniowane w ustawie o VAT. Poszukując cech identyfikujących takie podmioty w odróżnieniu od innych uczestników obrotu gospodarczego będących podatnikami w rozumieniu art. 15 ust 1 ustawy o VAT, zasadne jest odwołanie się do postanowień Konstytucji RP. (…) Przytaczany art. 16 ust 2 Konstytucji RP stanowi, że „Samorząd terytorialny uczestniczy w sprawowaniu władzy publicznej. Przysługującą mu w ramach ustaw istotną część zadań publicznych samorząd wykonuje w imieniu własnym i na własną odpowiedzialność”. Z art. 163 Konstytucji RP wynika z kolei, że samorząd wykonuje zadania publiczne nie zastrzeżone przez Konstytucję lub ustawy dla organów innych władz publicznych. Przepisy te pozwalają na usytuowanie jednostek samorządu terytorialnego obok innych organów władzy publicznej, co w istocie czyni je takimi organami, przy spełnieniu przesłanek przedmiotowych. Samorząd terytorialny wykonuje zadania administracji publicznej niezastrzeżone do kompetencji innych organów władzy państwowej. W tych działaniach organy samorządu mogą korzystać ze środków prawnych o charakterze władczym, które są właściwe dla władzy państwowej”.

Jednocześnie Naczelny Sąd Administracyjny zaznaczył w wyroku, że: „ Art. 15 ust 6 ustawy o VAT implementuje art. 4 ust. 5 Dyrektywy Rady z dnia 17 maja 1977r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw Państw Członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych - wspólny system podatku od wartości dodanej; ujednolicona podstawa wymiaru podatku (Dz. U. UE L z 13 czerwca 1977r dalej VI Dyrektywa). Przepis ten w pierwszym zdaniu stanowił, że „Krajowe, regionalne i lokalne organy władzy i inne instytucje prawa publicznego nie są uważane za podatników w związku z działalnością, którą podejmują i transakcjami, które zawierają jako władze publiczne, nawet jeśli pobierają należności, opłaty, składki lub inne płatności w związku z taką działalnością lub transakcjami. (\`(...)\`). Na gruncie Dyrektywy 2006/112/WE z 28 listopada 2006r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. U L 347 z 11 grudnia 2006r dalej Dyrektywa 112) funkcjonuje analogiczna regulacja w art. 13 ust 1”.

Powyższe stwierdzenia zawarł Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w wydanym orzeczeniu z dnia 18 listopada 2011r. sygn. akt III SA/Gl 760/11.

Tym samym Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie analizy treści art. 4 ust. 5 VI Dyrektywy i art. 13 ust. 1 Dyrektywy 112, stwierdził, że: „Generalną zasadą regulacji wspólnotowych jest wyłączenie wszelkich organów władzy publicznej oraz innych organów podlegających prawu publicznemu z opodatkowania VAT w odniesieniu do czynności wykonywanych przez te podmioty w charakterze władz publicznych. Pobieranie przez samorząd opłat za zezwolenie na sprzedaż alkoholu jest bez wątpienia przejawem wykonywania władztwa publicznego”.

Reasumując NSA w wyroku stwierdził, że „….Mając na uwadze przedstawione wyżej argumenty Naczelny Sąd Administracyjny uznał skargę kasacyjną za niezasadną i oddalił ją na podstawie art. 184 ustawy p.p.s.a.”.

Wskutek powyższego, wniosek Strony wymaga ponownego rozpatrzenia przez tut. organ.

W przedmiotowym wniosku zostało przedstawione następujące zdarzenie przyszłe:

Urząd Miasta - jednostka budżetowa obsługująca organ Miasto jest zarejestrowany jako czynny podatnik VAT. Miasto nie jest podatnikiem podatku VAT, realizuje natomiast powierzone mu zadania poprzez swoje jednostki, z których jedną jest Urząd Miasta, co potwierdza Izba Skarbowa w Katowicach w Interpretacji indywidualnej nr IBPP3/443-150/ 10/ŁW z dnia 7 czerwca 2010r.

Gmina jako jednostka samorządu terytorialnego realizuje usługi administracji publicznej, które nie mają charakteru cywilnoprawnego lecz publicznoprawny. Obowiązek pobierania opłat z tytułu świadczonych usług pozostaje w związku z prowadzeniem określonej działalności zgodnej z istniejącym stanem prawnym oraz wynika z decyzji administracyjnej bądź przepisów ustaw i rozporządzeń. Wykonywane czynności należą do kategorii spraw z zakresu administracji publicznej.

Czynności udokumentowane decyzją administracyjną polegające na pobieraniu opłat dotyczą:

*   licencji transportu drogowego taksówką, licencji krajowego transportu drogowego osób oraz rzeczy, zezwolenia na wykonywanie regularnych przewozów osób w krajowym transporcie drogowym, zezwolenia na wykonywanie regularnych specjalnych przewozów osób w krajowym transporcie drogowym - decyzje administracyjne. Ustawa z dnia 6 września 2001r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2007r. Nr 125 poz. 874),
*   wydanie prawa jazdy, rejestracja pojazdu, przy której wydawane są tablice rejestracyjne - decyzje administracyjne Rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 21 stycznia 2004r. w sprawie wydawania uprawnień do kierowania pojazdami (Dz. U. z 2004r. Nr 24 poz. 215), rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 22 lipca 2002r. w sprawie rejestracji i oznaczania pojazdów (Dz. U. z 2007r. Nr 186 poz. 1322 ze zm.),
*   zezwolenia na sprzedaż alkoholu - decyzja administracyjna. Ustawa z dnia 26 października 1982r. o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi (Dz. U. z 2007r. Nr 70 poz. 47).

Obowiązek pobierania pozostałych opłat za czynności, które nie są dokumentowane decyzją administracyjną wynika z przepisów prawa i dotyczy:

*   udostępniania danych meldunkowych - Ustawa z dnia 10 kwietnia 1974r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (Dz. U. z 2006r. nr 139 poz. 993 ze zm.) oraz rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 19 listopada 2008r. w sprawie wysokości opłat za udostępnianie danych ze zbiorów meldunkowych (Dz. U. nr 207 poz. 1298),
*   zaświadczenia na przewozy drogowe na potrzeby własne - Ustawa z dnia 6 września 2001r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2007r. Nr 125 poz. 874),
*   wydanie legitymacji instruktora nauki jazdy - Rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 11 grudnia 2003r. (Dz. U. Nr 219 poz. 2162),
*   analizy sytuacji rynkowej,
*   wydawania kart wędkarskich - Rozporządzenie Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 12 listopada 2001r. w sprawie połowu ryb oraz warunków chowu, hodowli i połowu innych organizmów żyjących w wodzie (Dz. U. Nr 138 poz. 1559 z późn. zm.).

Obowiązek wniesienia opłaty za powyższe czynności wynika z przepisów o charakterze publicznoprawnym (art. 5 ust. 2 pkt 1 ustawy o finansach publicznych). Urząd Miasta na mocy przepisów prawa został zobligowany do wykonania tych czynności za ściśle określoną opłatą.

W uzupełnieniach wniosku Wnioskodawca podał, że Miasto jest miastem na prawach powiatu. Prezydent Miasta realizując zadania własne powiatu pełni funkcję starosty.

*   Licencja transportu drogowego taksówką - zadanie własne gminy wynikające z art. 7 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 8 marca 1990r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2001r. Nr 142 poz. 1591 ze. zm.). Decyzja administracyjna na podstawie art. 7 ust.1 i ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 6 września 2001r. o transporcie drogowym (Dz. U z 2007r. Nr 125 poz. 874 ze zm.). Opłata pobierana jest od przedsiębiorców na podstawie Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 4 grudnia 2007r. w sprawie wysokości opłat za czynności administracyjne związane z wykonywaniem przewozu drogowego oraz egzaminowanie i wydanie certyfikatu kompetencji zawodowych (Dz. U. Nr 235 poz. 1726).
*   Licencja krajowego transportu drogowego osób oraz rzeczy - zadanie własne powiatu wynikające z art. 4 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 5 czerwca 1998r. o samorządzie powiatowym (Dz. U. z 2001r. Nr 142 poz. 1592 ze zm.). Decyzja administracyjna na podstawie art. 4 pkt 17 ustawy z dnia 6 września 2001r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2007r. Nr 125 poz. 874 ze zm.). Opłata pobierana od przedsiębiorców na podstawie Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 4 grudnia 2007r. w sprawie wysokości opłat za czynności administracyjne związane z wykonywaniem przewozu drogowego oraz egzaminowanie i wydanie certyfikatu kompetencji zawodowych (Dz. U. Nr 235 poz. 1726).
*   Zezwolenia na wykonywanie regularnych przewozów osób w krajowym transporcie drogowym - zadanie własne gminy wynikające z art. 7 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 8 marca 1990r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2001r. Nr 142 poz. 1591 ze. zm.). Decyzja administracyjna na podstawie art. 4 ust. 18 ustawy z dnia 6 września 2001r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2007r. Nr 125 poz. 874 ze zm.). Opłata pobierana od przedsiębiorców na podstawie Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 4 grudnia 2007r. w sprawie wysokości opłat za czynności administracyjne związane z wykonywaniem przewozu drogowego oraz za egzaminowanie i wydawanie certyfikatu kompetencji zawodowych (Dz. U. Nr 235 poz. 1726).
*   Zezwolenia na wykonywanie regularnych specjalnych przewozów osób w krajowym transporcie drogowym - zadanie własne gminy wynikające z art. 7 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 8 marca 1990r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2001r. Nr 142 poz. 1591 ze zm.). Decyzja administracyjna na podstawie art. 4 pkt 18 ustawy z dnia 6 września 2001r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2007r. Nr 125 poz. 874 ze zm.). Opłata pobierana od przedsiębiorców na podstawie Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 4 grudnia 2007r. w sprawie wysokości opłat za czynności administracyjne zawiązane z wykonywaniem przewozu drogowego oraz za egzaminowanie i wydanie certyfikatu kompetencji zawodowych (Dz. U. Nr 235 poz. 1726).
*   Wydanie prawa jazdy, rejestracja pojazdu i tablic rejestracyjnych - zadanie własne powiatu art. 4 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 5 czerwca 1998r. o samorządzie powiatowym (Dz. U. z 2001r. Nr 142 poz. 1592 ze zm.). Decyzje administracyjne na podstawie: rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 21 stycznia 2004r. w sprawie wydawania uprawnień do kierowania pojazdami (Dz. U. Nr 24 poz. 215 ze zm.), rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 22 lipca 2002r. w sprawie rejestracji i oznaczania pojazdów (Dz. U. z 2007r. Nr 186 poz. 1322 ze zm.). Opłata za wydanie prawa jazdy pobierana jest na podstawie Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 11 grudnia 2003r. w sprawie wysokości opłat i stawek wynagrodzenia za sprawdzenie kwalifikacji oraz za wydanie dokumentów w tych sprawach (Dz. U. z 2003r. Nr 219 poz. 2126 ze zm.) zmienionego rozporządzeniem z dnia 25 stycznia 2010r. (Dz. U. Nr 14 poz. 76). Opłata za rejestrację pojazdu i tablice rejestracyjne pobierana jest na podstawie Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 22 grudnia 2003r. w sprawie wysokości opłat za wydanie dowodu rejestracyjnego, pozwolenia czasowego i tablic (tablicy) rejestracyjnych pojazdów (Dz. U. nr 230 poz. 2302 ze zm.).
*   Zezwolenia na sprzedaż alkoholu - zadanie własne gminy wynikające z art. 7 ust. 1 pkt 5 ustawy z dnia 8 marca 1990r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2001r. Nr 142 poz. 1591 ze zm.). Decyzja administracyjna na podstawie ustawy z dnia 26 października 1982r. o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi (Dz. U. z 2007r. Nr 70 poz. 473 z późn. zm.). Opłata pobierana od przedsiębiorców na podstawie Ustawy z dnia 26 października 1982r. o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi.(Dz. U. z 2007r. Nr 70 poz. 47 z późn. zm.).
*   Udostępnianie danych meldunkowych - zadanie z zakresu administracji rządowej zlecone przez Urząd Wojewódzki działający jako organ władzy publicznej - na podstawie ustawy z dnia 10 kwietnia 1974r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (Dz. U. z 2006r. Nr 139 poz. 993 ze zm.). Opłaty za udostępnianie danych meldunkowych pobierane są na podstawie Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 19 listopada 2008r. w sprawie wysokości opłat za udostępnianie danych ze zbiorów meldunkowych ewidencji wydanych i unieważnionych dowodów osobistych, zbioru PESEL, ogólnokrajowej ewidencji wydanych i unieważnionych dowodów osobistych oraz sposobu wnoszenia tych opłat (Dz. U. Nr 207 poz. 1298). Opłaty za udostępnienie danych z akt ewidencji ludności wnoszone są przez podmioty, które wykażą interes prawny lub faktyczny.
*   Wydawanie legitymacji instruktora nauki jazdy - zadanie własne powiatu wynikające z art. 4 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 5 czerwca o samorządzie powiatowym (Dz. U. z 2001r. nr 142 poz. 1592 ze zm.) - na podstawie art. 106 ustawy z dnia 20 czerwca 1997r. Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2005r. Nr 108 poz. 908 ze zm.). Opłata pobierana na podstawie Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 25 stycznia 2010r. zmieniającego rozporządzenie w sprawie wysokości opłat i stawek wynagrodzenia za sprawdzenie kwalifikacji oraz za wydanie dokumentów w tych sprawach (Dz. U. Nr 14 poz. 76).
*   Zaświadczenia na przewozy drogowe na potrzeby własne - zadanie własne powiatu art. 4 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 5 czerwca 1998r. o samorządzie powiatowym (Dz. U. z 2001r. Nr 142 poz. 1592 ze zm.) - na podstawie art. 33 ustawy z dnia 6 września 2001r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2007r. Nr 125 poz. 874 ze zm.). Opłata pobierana od przedsiębiorców na podstawie Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 4 grudnia 2007r. w sprawie wysokości opłat za czynności administracyjne związane z wykonywaniem przewozu drogowego oraz egzaminowanie i wydanie certyfikatu kompetencji zawodowych (Dz. U. Nr 235 poz. 1726).
*   Analizy sytuacji rynkowej - zadanie własne gminy na podstawie art. 7 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 8 marca 1990r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2001 r. Nr 142 poz. 1591 ze zm.) - na podstawie art. 22a ustawy z dnia 6 września 2001r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2007r. Nr 125 poz. 874 ze zm.). Opracowanie analizy sytuacji rynkowej poprzedza podjęcie decyzji w sprawie wydania zezwolenia na wykonywanie regularnego przewozu osób w transporcie drogowym na liniach komunikacyjnych. Opłata pobierana jest od przewoźników na podstawie Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 23 grudnia 2003r. w sprawie opłat uiszczanych przez przewoźników drogowych za czynności związane z opracowaniem analizy sytuacji rynkowej regularnego przewozu osób (Dz. U. Nr 232 poz. 2331).
*   Wydawanie kart wędkarskich - zadanie własne powiatu art. 4 ust. 1 pkt 14 ustawy z dnia 5 czerwca 1998r. o samorządzie powiatowym (Dz. U. z 2001r. Nr 142 poz. 1592 ze zm.) - ustawa z dnia 18 kwietnia 1985r. o rybactwie śródlądowym (Dz. U. z 1999 Nr 66 poz. 750 ze zm.). Opłata pobierana jest od osób fizycznych na podstawie Rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 12 listopada 2001r. w sprawie połowu ryb oraz warunków chowu, hodowli i połowu innych organizmów żyjących w wodzie (Dz. U. Nr 138 poz. 1559 z późn. zm.).

W związku z powyższym zadano następujące pytanie (ostatecznie sformułowane w uzupełnieniu wniosku z dnia 28 grudnia 2010r.):

Czy realizowanie czynności polegających na pobieraniu opłat za usługi administracji publicznej związanych z wykonywaniem zadań nałożonych ustawą z dnia 8 marca 1990r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2001r. Nr 142 poz. 1591 ze zm.) należy uznać za niepodlegające opodatkowaniu podatkiem VAT?

Zdaniem Wnioskodawcy (stanowisko ostatecznie sformułowane w uzupełnieniu wniosku z dnia 28 grudnia 2010r.)

Wnioskodawca stoi na stanowisku, że wymienione opłaty, których obowiązek wniesienia wynika z przepisów o charakterze publicznoprawnym są opłatami za usługi administracji publicznej niepodlegającymi opodatkowaniu podatkiem VAT. Opłaty te cechuje brak właściwych dla stosunków cywilnoprawnych przymiotów tj. ekwiwalentności, umownego charakteru, dobrowolności świadczenia.

W myśl art. 15 ust. 6 ustawy z dnia 11 marca 2004r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 54 poz. 535 z późn. zm.) nie uznaje się za podatnika organów władzy publicznej oraz urzędów obsługujących te organy w zakresie realizowanych zadań nałożonych odrębnymi przepisami prawa, dla realizacji których zostały one powołane, z wyłączeniem czynności wykonywanych na podstawie zawartych umów cywilnoprawnych.

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego zdarzenia przyszłego uznaje się za prawidłowe.

Na wstępie należy zaznaczyć, że niniejszą interpretację oparto na stanie prawnym obowiązującym w okresie od dnia złożenia wniosku do dnia 31 grudnia 2010r. oraz w dniu wydania pierwotnej interpretacji, tj. 20 stycznia 2011r., gdyż niniejsza interpretacja stanowi ponowne rozstrzygniecie wniosku strony w wyniku orzeczenia sądowego.

Zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 54, poz. 535 ze zm.), zwanej dalej ustawą o VAT, podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w art. 15 ust. 2 ustawy, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności.

Zgodnie z art. 15 ust. 2 ww. ustawy działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody, również wówczas, gdy czynność została wykonana jednorazowo w okolicznościach wskazujących na zamiar wykonywania czynności w sposób częstotliwy. Działalność gospodarcza obejmuje również czynności polegające na wykorzystywaniu towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych.

W myśl art. 15 ust. 6 powołanej ustawy - nie uznaje się za podatnika organów władzy publicznej oraz urzędów obsługujących te organy w zakresie realizowanych zadań nałożonych odrębnymi przepisami prawa, dla realizacji których zostały one powołane, z wyłączeniem czynności wykonywanych na podstawie zawartych umów cywilnoprawnych.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w wydanym w przedmiotowej sprawie orzeczeniu z dnia 18 listopada 2011r. sygn. akt III SA/Gl 760/11 stwierdził, że „Zgodnie z art. 13 ust. 1 Dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej - dalej - Dyrektywy, którego implementację stanowi art. 15 ust. 6 ustawy o VAT, „Krajowe, regionalne i lokalne organy władzy i inne instytucje prawa publicznego nie są uważane za podatników w związku z działalnością, którą podejmują i transakcjami, które zawierają jako władze publiczne, nawet jeśli pobierają należności, opłaty, składki lub inne płatności w związku z taką działalnością lub transakcjami\`(...)\`”.

Wyłączenie organów władzy publicznej oraz urzędów obsługujących te organy z kategorii podatników, o którym mowa we wskazanych przepisach ma charakter wyłączenia podmiotowo-przedmiotowego. Wyłączenie to ma miejsce przy spełnieniu łącznie dwóch przesłanek:

*   podmiotowej, gdyż wyłączenie odnosi się tylko do organów władzy publicznej,
*   przedmiotowej, ponieważ obejmuje tylko prowadzenie czynności z zakresu władztwa publicznego.

Europejski Trybunał Sprawiedliwości dokonując wykładni przepisu art. 4 ust, 5 VI Szóstej Dyrektywy Rady z dnia 17 maja 1977r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw Państw Członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych -wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku (77/388/EWG) (Dz. U. UE L z dnia 13 czerwca 1977r.), obecnie art. 13 ust. 1 Dyrektywy wielokrotnie wskazywał, że dla zastosowania art. 4(5) konieczne jest spełnienie łącznie dwóch przesłanek - działalność musi być wykonywana przez podmiot prawa publicznego i musi być ona wykonywana w celu sprawowania władzy publicznej (zob. wyroki w sprawach C-202/90 i C-288/07). Trybunał dokonując wykładni przepisów wspólnotowych w tym zakresie w szczególny nacisk kładł na element konkurencyjności działań organu. W jego ocenie, działalność organu władzy publicznej, która w sposób istotny może wpływać na działania podmiotów prywatnoprawnych, jako naruszająca zasady konkurencji, winna zostać opodatkowana”.

Z treści wniosku wynika, że Wnioskodawca jako jednostka samorządu terytorialnego realizuje usługi administracji publicznej, które nie mają charakteru cywilnoprawnego lecz publicznoprawny. Gmina w ramach wykonywania zadań własnych pobiera opłatę za wydawanie zezwolenia na sprzedaż alkoholu. Opłata pobierana jest od przedsiębiorców na podstawie Ustawy z dnia 26 października 1982r. o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi (Dz. U. z 2007r. Nr 70 poz. 47 z późn. zm.). Czynności te udokumentowane są decyzją administracyjną.

W związku z powyższym, zdaniem Sądu „Istota problemu sprowadza się zatem do ustalenia, czy strona skarżącą pobierając opłaty za wydawanie zezwoleń na sprzedaż alkoholu spełnia obie wskazane w art. 15 ust. 6 ustawy o VAT przesłanki, tj. czy jest organem władzy publicznej oraz czy pobieranie opłat za wydawanie zezwoleń na sprzedaż alkoholu jest czynnością ze sfery cywilnoprawnej czy publicznoprawnej”.

WSA w Gliwicach w wyroku z dnia 18 listopada 2011r. wskazał, że „W odniesieniu do tej ostatniej przesłanki organ interpretacyjny stanął jednoznacznie na stanowisku, iż pobieranie opłat za wydawanie zezwoleń na sprzedaż alkoholu jest czynnością ze sfery publicznoprawnej albowiem w wydanej interpretacji wskazał, iż w odniesieniu do tych czynności ma zastosowanie regulacja z § 13 ust. 1 pkt 12 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 grudnia 2010r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług (\`(...)\`). Do rozstrzygnięcia pozostaje zatem kwestia czy Wnioskodawca spełnia kryterium podmiotowe wyłączające z kategorii podatników, a zatem czy jest organem władzy publicznej”.

Sąd w Gliwicach w dalszej części wyroku zaznaczył, podobnie jak NSA w wyroku z dnia 8 lutego 2013r., że „….takie pojęcia jak „organ władzy publicznej”, czy „urzędy obsługujące te organy” nie zostały zdefiniowane w ustawie o podatku od towarów i usług. Definicji takiej nie zawiera również Konstytucja RP. Choć w wielu aktach normatywnych ustawodawca posługuję się pojęciem „władza publiczna” czy „organy władzy publicznej”, to jednocześnie nigdzie nie definiuje tych pojęć. Przy określaniu kręgu podmiotów, do których ma zastosowanie art. 15 ust. 6 ustawy o podatku od towarów i usług zasadne jest odwołanie się regulacji zawartych w Konstytucji RP. W ustawie tej termin „organ władzy publicznej” można odnaleźć w art. 7, 77, 163, 228, 238 oraz 239. Poza tym wskazać należy, że ustrojodawca posługuje się również pojęciem szeroko rozumianego „władztwa publicznego”. Jednakże wyrażeń tych nigdzie nie definiuje. Chociaż Konstytucja RP nie zawiera definicji legalnej organu władzy publicznej, to jednak z jej treści można wysnuć wniosek, że jednostki samorządu terytorialnego takie władztwo sprawują. W art. 16 ust. 2 Konstytucji wskazano bowiem, że „Samorząd terytorialny uczestniczy w sprawowaniu władzy publicznej. Przysługującą mu w ramach ustaw istotną część zadań publicznych samorząd wykonuje w imieniu własnym i na własną odpowiedzialność”. Z kolei w art. 163 Konstytucji wskazano, że samorząd terytorialny wykonuje zadania publiczne nie zastrzeżone przez Konstytucję lub ustawy dla organów innych władz publicznych. Powyższe świadczy o tym, że ustrojodawca powierzył samorządowi terytorialnemu wykonywanie zadań administracji publicznej niezastrzeżonych do kompetencji innych organów władzy państwowej.

W art. 10 Konstytucji RP ustanowiono zasady podziału władzy stwierdzając, iż „Ustrój Rzeczypospolitej Polskiej opiera się na podziale i równowadze władzy ustawodawczej, władzy wykonawczej i władzy sądowniczej. Władzę ustawodawczą sprawują Sejm i Senat, władzę wykonawczą Prezydent Rzeczypospolitej Polskiej i Rada Ministrów, a władzę sądowniczą sądy i trybunały”. Zasada ta choć nie odnosi się do samorządu terytorialnego, to nie pozbawia go możliwości władztwa publicznego wykonywanego w ramach ustaw. Jak wskazuje Trybunał Konstytucyjny traktowanie zadania publicznego wyznaczonego przez ustawodawcę jako adresowanego wyłącznie do administracji rządowej byłoby wyrazem nie mającej oparcia w prawie pozytywnym tendencji do przeciwstawiania gminy państwu (wyrok TK z dnia 28 czerwca 1994r., sygn. K 14/93)”.

Należy wskazać, że Gmina jest jednostką samorządu terytorialnego posiadającą osobowość prawną, wykonującą zadania publiczne we własnym imieniu i na własną odpowiedzialność zgodnie z art. 2 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 8 marca 1990r. o samorządzie gminnym (t.j. Dz. U. z 2001r. Nr 142 poz. 1591 ze zm.).

Stosownie do art. 6. ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym, do zakresu działania gminy należą wszystkie sprawy publiczne o znaczeniu lokalnym, niezastrzeżone ustawami na rzecz innych podmiotów.

W celu wykonywania zadań gmina może tworzyć jednostki organizacyjne, a także zawierać umowy z innymi podmiotami, w tym z organizacjami pozarządowymi (art. 9 ust. 1 cyt. ustawy).

Do zadań własnych gminy należy zaspokajanie zbiorowych potrzeb wspólnoty. W szczególności zadania własne obejmują sprawy ochrony zdrowia (art. 7 ust. 1 pkt 5 cyt. ustawy o samorządzie gminnym).

WSA w wyroku orzekł, że ”Zgodnie z art. 41 ust. 1 ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi prowadzenie działań związanych z profilaktyką i rozwiązywaniem problemów alkoholowych oraz integracji społecznej osób uzależnionych od alkoholu należy do zadań własnych gmin. Realizacja zadań, o których mowa w ust. 1, jest prowadzona w postaci gminnego programu profilaktyki i rozwiązywania problemów alkoholowych, stanowiącego część strategii rozwiązywania problemów społecznych, uchwalanego corocznie przez radę gminy. Program jest realizowany przez ośrodek pomocy społecznej, o którym mowa w przepisach o pomocy społecznej, lub inną jednostkę wskazaną w programie. W celu realizacji programu wójt (burmistrz, prezydent miasta) może powołać pełnomocnika (ust. 2).

Wskazać też należy, iż zgodnie z art. 18 ust. 1 ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi sprzedaż napojów alkoholowych przeznaczonych do spożycia w miejscu lub poza miejscem sprzedaży może być prowadzona tylko na podstawie zezwolenia wydanego przez wójta (burmistrza, prezydenta miasta), właściwego ze względu na lokalizację punktu sprzedaży, (\`(...)\`).

Natomiast według art. 18 ust. 7 tej ustawy: Warunkiem prowadzenia sprzedaży napojów alkoholowych do spożycia w miejscu lub poza miejscem sprzedaży jest: 1)posiadanie zezwolenia, o którym mowa w ust. 1; 2) wniesienie opłaty, o której mowa w art. 111; (\`(...)\`)

Zgodnie natomiast z art. 111 ust. 1 tej ustawy „w celu pozyskania dodatkowych środków na finansowanie zadań określonych w art. 41 ust. 1 gminy pobierają opłatę za korzystanie z zezwoleń na sprzedaż napojów alkoholowych, o których mowa w art. 18””.

Biorąc pod uwagę powyższe przepisy WSA w Gliwicach orzekł w ww. wyroku, że „Wnioskodawca w zakresie w jakim realizuje swoje zadania z zakresu władzy publicznej będzie spełniał obie przesłanki wskazane w art. 15 ust. 6 ustawy o podatku od towarów i usług. Niewątpliwie pobieranie opłat za wydawanie zezwoleń na sprzedaż napojów alkoholowych przeznaczonych do spożycia w miejscu lub poza miejscem sprzedaży jest formą sprawowania władztwa publicznego. W powoływanym w sprawie wyroku sygn. P 6/02 Trybunał Konstytucyjny wskazał, że opłaty pobierane są w związku z wyraźnie wskazanymi usługami i czynnościami organów państwowych lub samorządowych, dokonywane w interesie konkretnych podmiotów. Stanowią zatem swoistą zapłatę za uzyskanie zindywidualizowanego świadczenia oferowanego przez podmiot prawa publicznego. Dla uznania opłat za dochody i daniny publiczne kluczowe znaczenie mają nie tylko wskazane wyżej cechy ale i okoliczność, że przeznaczane są na cele publiczne albo związane są z realizacją takich celów”.

Zdaniem Sądu „Wnioskodawca przy wykonywaniu tych czynności, działa na odmiennych zasadach niż podmioty prywatne. Pobiera należność o charakterze daniny publicznej, ustalaną w sposób określony w ustawie zaś dochód uzyskany z poboru opłat w całości służy celom publicznym. Opłata za wydanie zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych jest dochodem publicznym (art. 182 ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi drogach publicznych), jest świadczeniem o charakterze publicznoprawnym, ma charakter daniny publicznej. Jest to zatem czynność administracyjna prawa publicznego, wynikająca z przyznanego w ustawie prawa do wydawania zezwoleń w zakresie możliwości sprzedaży napojów alkoholowych, które to działania są wykonywane w interesie publicznym”.

Stanowisko zajęte przez WSA w Gliwicach zostało podtrzymane wydanym w niniejszej sprawie wyrokiem NSA sygn. akt I FSK 520/12 z dnia 8 lutego 2013r.

Biorąc zatem pod uwagę przedstawione przez Wnioskodawcę zdarzenie przyszłe, przytoczone wyżej przepisy oraz rozstrzygnięcia zawarte w wyrokach Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 8 lutego 2013r. sygn. akt I FSK 520/12 oraz Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 18 listopada 2011r. sygn. akt III SA/Gl 760/11 stwierdzić należy, że Wnioskodawca z tytułu realizacji ww. zadania będzie wyłączony z opodatkowania na podstawie art. 15 ust. 6 ustawy o VAT. Tym samym opłata za wydawanie zezwoleń na sprzedaż napojów alkoholowych, nie będzie podlegała ustawie o VAT, a w związku z tym nie będzie podlegała opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.

Zatem stanowisko Wnioskodawcy, że wymienione opłaty, których obowiązek wniesienia wynika z przepisów o charakterze publicznoprawnym są opłatami za usługi administracji publicznej niepodlegającymi opodatkowaniu podatkiem VAT, należało uznać za prawidłowe.

Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w okresie od dnia złożenia wniosku do dnia 31 grudnia 2010r. oraz na dzień wydania interpretacji nr IBPP1/443-13/11/LSz z dnia 20 stycznia 2011r.

Zaznaczyć zatem należy, że niniejsza interpretacja indywidualna traci swoją ważność w przypadku zmiany któregokolwiek z elementów przedstawionego zdarzenia przyszłego lub stanu prawnego.

Ponadto należy zauważyć, iż niniejsza interpretacja indywidualna nie rozstrzyga kwestii czy podatnikiem podatku od towarów i usług jest Urząd Miasta czy też Miasto, ponieważ zagadnienie to nie było przedmiotem rozpatrywanego wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej (nie zadano w tym zakresie pytania prawnego).

Końcowo należy zauważyć, iż kwestie opodatkowania pozostałych czynności, o których mowa we wniosku zostały objęte odrębnymi rozstrzygnięciami.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Zgodnie z przepisem § 1 pkt 1 rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 28 sierpnia 2008r. w sprawie przekazania rozpoznawania innym wojewódzkim sądom administracyjnym niektórych spraw z zakresu działania ministra właściwego do spraw finansów publicznych, Prezesa Zakładu Ubezpieczeń Społecznych oraz Prezesa Kasy Rolniczego Ubezpieczenia Społecznego (Dz. U. Nr 163, poz. 1016) skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – t. j. Dz. U. z 2012r. poz. 270 ze zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy).

Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Katowicach, Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Bielsku-Białej, ul. Traugutta 2a 43-300 Bielsko-Biała.