Interpretacja indywidualna
Sygnatura: IPTPB3/4510-165/15-2/KC
Organ: Dyrektor Izby Skarbowej w Łodzi
Data wydania: 2015-07-24
Teza: Czy w świetle art. 15 ustawy z dnia 15 lutego 1922 r. o podatku dochodowym od osób prawnych, wartość udostępnionych nieodpłatnie napojów (kawa, herbata, cukier, napoje) w obiekcie turystycznym (hotelowo-gastronomicznym) służy podniesieniu standardu obsługi i pobytu gości, a stanowiąca znikoma część ogólnie zużytych surowców gastronomicznych może zostać uznana za koszt uzyskania przychodu?
Słowa kluczowe: koszt-koszty uzyskania przychodów; marketing; usługi-usługi hotelarskie
Przepisy: [CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-Rozdział 3-art. 15

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA

Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2015 r., poz. 613) oraz § 5a rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz. U. Nr 112, poz. 770, z późn. zm.) w związku z § 9 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 kwietnia 2015 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz. U. z 2015 r., poz. 643), Dyrektor Izby Skarbowej w Łodzi działający w imieniu Ministra Finansów stwierdza, że stanowisko – przedstawione we wniosku z dnia 14 maja 2015 r. (data wpływu 15 maja 2015 r.) o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku dochodowego od osób prawnych w zakresie kosztów uzyskania przychodów – **jest prawidłowe.**

UZASADNIENIE

W dniu 15 maja 2015 r. został złożony wniosek o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku dochodowego od osób prawnych w zakresie kosztów uzyskania przychodów.

We wniosku przedstawiono następujący stan faktyczny:

Spółdzielnia jest podatnikiem podatku dochodowego od osób prawnych. Spółdzielnia prowadzi obiekt (tak zwany X) w ramach, którego świadczy miedzy innymi usługi edukacyjne, gastronomiczne, hotelarskie dla osób indywidualnych oraz zorganizowanych grup wycieczkowych. Z tytułu tej działalności Spółdzielnia uzyskuje przychody jako odpłatność za ww. usługi.

Aby podnieść atrakcyjność obiektu, odwiedzający mają możliwość w ramach wstępu do X bezpłatnie skorzystać z napojów gorących (kawa, herbata) i zimnych (wody gazowane, soki owocowe itp.). Jest to urządzone technicznie w ten sposób, że na przygotowanym ogólnodostępnym stoliku są pojemniki z kawą, herbatą, cukrem, butelki lub kartony z napojami oraz szklanki lub kubki jednorazowe. Jest również czajnik elektryczny. Odwiedzający goście mogą się częstować tymi produktami na zasadzie samoobsługi. Produkty są uzupełniane w miarę zużycia. Wartość tych towarów jest minimalna − stanowi według szacunków Wnioskodawcy ok. 2% kosztów wszystkich surowców gastronomicznych. Istotne jest, że napoje te nie są elementem sprzedaży. Ich koszt służy do podniesienia atrakcyjności obiektu, podobnie jak reklamowa woda, czy kawa w pokojach hotelowych, czy też mydełka lub szamponiki. Ponadto, produkty te nie są uwzględnianie w kalkulacji odpłatności za wstęp do X, zakwaterowanie, wyżywienie dla turystów indywidualnych, zorganizowanych grup wycieczkowych względnie zamawianych ewentów (uroczystości rodzinne, spotkania integracyjne).

Fakt udostępnienia omawianych produktów (kawa, herbata, cukier, napoje) nie jest szczególnie reklamowany w materiałach promocyjnych, czyli nie jest główną zachętą do odwiedzenia placówki Wnioskodawcy. Traktować ten fakt należy jako standard usługi turystycznej, edukacyjnej, czy też tzw. ewentu na akceptowalnym poziomie.

W związku z powyższym opisem zadano następujące pytanie:

Czy w świetle art. 15 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych, wartość udostępnionych nieodpłatnie napojów (kawa, herbata, cukier, napoje) w obiekcie turystycznym (hotelowo-gastronomicznym), służy podniesieniu standardu obsługi i pobytu gości, a stanowiąca znikomą część ogólnie zużytych surowców gastronomicznych, może zostać uznana za koszt uzyskania przychodu?

Zdaniem Wnioskodawcy, w świetle art. 15 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, wartość udostępnionych napojów (kawa, herbata, cukier, napoje) w obiekcie turystycznym (hotelowo-gastronomicznym), służąca podniesieniu standardu obsługi i pobytu gości, a stanowiąca znikomą część ogólnie zużytych surowców gastronomicznych, może zostać uznana za koszt uzyskania przychodu.

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego stanu faktycznego jest prawidłowe.

Zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (Dz. U. z 2014 r., poz. 851, z późn. zm.), kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 16 ust. 1.

Powyższe oznacza, że wydatki związane z prowadzoną działalnością gospodarczą, po wyłączeniu zastrzeżonych w ustawie (art. 16 ust. 1), są kosztami uzyskania przychodów, o ile pozostają w związku przyczynowo-skutkowym z osiąganymi przychodami. Kosztami będą zarówno koszty pozostające w bezpośrednim związku z uzyskiwanymi przychodami, jak i pozostające w związku pośrednim, jeżeli zostanie wykazane, że zostały w sposób racjonalny poniesione w celu osiągnięcia przychodów, nawet wówczas gdy z obiektywnych powodów przychód nie zostanie osiągnięty, w tym na zachowanie lub zabezpieczenie źródła przychodów. Zatem, do kosztów uzyskania przychodów podatnik ma prawo zaliczyć wszystkie koszty, zarówno te bezpośrednio, jak i pośrednio związane z przychodami, o ile zostały one prawidłowo udokumentowane, za wyjątkiem kosztów ustawowo uznanych za niestanowiące kosztów uzyskania przychodów.

Definicja sformułowana przez ustawodawcę ma charakter ogólny. Z tego względu, każdorazowy wydatek poniesiony przez podatnika powinien podlegać indywidualnej analizie w celu dokonania jego kwalifikacji prawnej. Wyjątkiem jest jedynie sytuacja, gdy ustawa wyraźnie wskazuje jego przynależność do kategorii kosztów uzyskania przychodów lub wyłącza możliwość zaliczenia go do tego rodzaju kosztów. W pozostałych przypadkach należy natomiast zbadać istnienie związku przyczynowego pomiędzy poniesieniem kosztu a powstaniem przychodu lub realną szansą powstania przychodów podatkowych, bądź też zachowaniem albo zabezpieczeniem źródła ich uzyskiwania.

Innymi słowy oznacza to, że dla kwalifikacji prawnej danego kosztu istotne znaczenie ma cel, w jakim został poniesiony. Wydatek zostanie uznany za koszt uzyskania przychodów, jeżeli pomiędzy jego poniesieniem, a powstaniem, zwiększeniem bądź też możliwością powstania przychodu istnieje związek przyczynowy. W oparciu o kryterium stopnia tego powiązania, ustawodawca wyróżnia koszty podatkowe bezpośrednio związane z przychodami i inne niż bezpośrednio z nimi związane, których nie można wprost przypisać do określonych przychodów, ale są racjonalnie uzasadnione jako zmierzające do ich osiągnięcia (tzw. koszty pośrednie).

Zatem, aby wydatek poniesiony przez podatnika mógł stanowić koszt uzyskania przychodów, muszą zaistnieć łącznie następujące przesłanki:

1.  został poniesiony przez podatnika,
2.  jest definitywny, a więc bezzwrotny,
3.  pozostaje w związku z prowadzoną przez podatnika działalnością gospodarczą,
4.  poniesiony został w celu uzyskania przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów,
5.  nie jest kosztem wymienionym w art. 16 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych,
6.  został właściwie udokumentowany.

Kosztami uzyskania przychodów bezpośrednio związanymi z przychodami są takie wydatki, których poniesienie przekłada się wprost (w sposób bezpośredni) na uzyskanie konkretnych przychodów. Przykładem bezpośredniego związku kosztów z przychodami jest relacja, w jakiej pozostają wydatki na nabycie lub wytworzenie jednostki towaru i przychód ze zbycia tej jednostki towaru.

Natomiast pośrednie koszty uzyskania przychodów to takie wydatki, które nie pozostają w uchwytnym związku z konkretnymi przysporzeniami podatnika – brak jest możliwości ustalenia, w jakim okresie i w jakiej wysokości powstał związany z nimi przychód. Do tego rodzaju kosztów zalicza się m.in. koszty ogólnego zarządu, koszty administracyjne, wydatki na utrzymanie obiektów, obsługę prawną, ubezpieczenia, świadczenia na rzecz pracowników, koszty promocji i reklamy.

Z przedstawionego opisu stanu faktycznego wynika, że Spółdzielnia prowadzi obiekt w ramach, którego świadczy miedzy innymi usługi edukacyjne, gastronomiczne, hotelarskie dla osób indywidualnych oraz zorganizowanych grup wycieczkowych. Z tytułu tej działalności Spółdzielnia uzyskuje przychody jako odpłatność za ww. usługi. Aby podnieść atrakcyjność obiektu, odwiedzający mają możliwość w ramach wstępu do obiektu bezpłatnie skorzystać z napojów gorących (kawa, herbata) i zimnych (wody gazowane, soki owocowe itp.). Odwiedzający goście mogą się częstować swobodnie tymi produktami na zasadzie samoobsługi. Produkty są uzupełniane w miarę zużycia. Ponadto, produkty te nie są uwzględnianie w kalkulacji odpłatności za wstęp do obiektu, zakwaterowanie, wyżywienie dla turystów indywidualnych, zorganizowanych grup wycieczkowych względnie zamawianych ewentów.

Biorąc pod uwagę powołane wyżej przepisy prawa oraz przedstawiony we wniosku stan faktyczny, tutejszy Organ stoi na stanowisku, że wydatki na zakup udostępnionych nieodpłatnie produktów (kawa, herbata, cukier, napoje) zostały poniesione w celu osiągnięcia przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, tym samym Wnioskodawca może je zaliczać w ciężar kosztów uzyskania przychodów zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych.

Stanowisko Wnioskodawcy należy zatem uznać za prawidłowe.

Interpretacja dotyczy stanu faktycznego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dniu wydania interpretacji.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w………, po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację – w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. z 2012 r., poz. 270, z późn. zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy).

Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Łodzi, Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Piotrkowie Trybunalskim, ul. Wronia 65, 97-300 Piotrków Trybunalski.