Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0114-KDIP1-2.4012.103.2025.3.JO
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-06-04
Teza: Posiadanie stałego miejsca prowadzenia działalności
gospodarczej na terytorium Polski oraz obowiązek rozliczenia
podatku VAT z tytułu dostaw towarów w ramach Umowy.
Słowa kluczowe: działalność-działalność gospodarcza-stałe miejsce
prowadzenia działalności
obciążenia-odwrotne obciążenie
Zagadnienia: Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III. Podatnicy,
płatnicy i przedstawiciele podatkowi-Rozdział 1.
Podatnicy i płatnicy-Inni podatnicy-Inni podatnicy -
dostawa, dla której podatnikiem jest nabywca
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział V. Miejsce
świadczenia -Rozdział 3. Miejsce świadczenia przy
świadczeniu usług-Stałe miejsce prowadzenia
działalności
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III-
Rozdział 1-art. 17-ust. 1-pkt 5
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział V-
Rozdział 3-art. 28b-ust. 2

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

17 lutego 2025 r. wpłynął Państwa wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej, który
    dotyczy posiadania stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej na terytorium
    Polski oraz obowiązku rozliczenia podatku VAT z tytułu dostaw towarów w ramach
    Umowy. Uzupełnili go Państwo pismem z 17 lutego 2025 r. oraz – w odpowiedzi na
    wezwanie – pismami, które wpłynęły 14 maja 2025 r. oraz 20 maja 2025 r.
    Treść wniosku jest następująca:
    Opis stanu faktycznego oraz zdarzenia przyszłego
      I. Informacje ogólne
    A. AS (dalej jako: „Wnioskodawca”, „Spółka” lub „A”) jest (...) spółką z ograniczoną
    odpowiedzialnością będącą rezydentem podatkowym w kraju poza UE. (...).
    Spółka nie jest zarejestrowana dla celów podatku VAT w Polsce i nie posiada numeru (...)
    na terytorium Polski ani w żadnym innym kraju Unii Europejskiej.
    Spółka ma w Polsce spółkę zależną B. Sp. z o.o. (dalej: „B. Polska”), która jest podmiotem
    polskim, zarejestrowanym jako podatnik VAT w Polsce. (...).
    Spółka specjalizuje się w (...).
    Spółka rozpoczęła w ostatnim czasie realizację projektu polegającego na dostarczeniu (...).
    W (...) 2023 r. Spółka i C (dalej jako: „C”) zawarły długoterminową umowę (dalej jako:
    „Umowa”), przedmiotem której jest dostarczenie na rzecz C. (...). Umowa z C. przewiduje
    też dostawę dodatkowych towarów/usług, które zostaną opisane szczegółowo w dalszej
    części wniosku.
    (...)
    Spółka wykonuje projekt przy wsparciu podmiotów (...). Największym podwykonawcą
    Spółki jest D., będący zewnętrznym (niepowiązanym) podmiotem trzecim (dalej jako: „D”
    lub „Podwykonawca”). Spółka zawarła z Podwykonawcą oddzielną umowę obejmującą
    zakresem prace niezbędne do zrealizowania umowy z C. (dalej jako: „Umowa z D”).
    Szczegóły poszczególnych kontraktów zostały przedstawione w dalszej części wniosku.
    Umowa z C
    W ramach Umowy Wnioskodawca zobowiązał się do realizacji na rzecz C. określonych
    dostaw. Dostawy mają odbywać się etapami, zgodnie z precyzyjnie ustalonym
    harmonogramem.
    Umowa przewiduje, że Spółka dostarczy/zapewni:
      1. (...);
    (...).
      2. Dostawę (...)
    (...).
      3. Modyfikację (...).
    (...).
      4. Transfer (...) (dalej jako: „T.”) wraz z (...).
    (...).

    Umowa ma obowiązywać do (...) r. Okres gwarancyjny ma wynosić 2 lata, natomiast
    Spółka jest zobowiązane do obsługi pogwarancyjnej w okresie 15 lat. Istnieje możliwość
    przedłużenia obsługi pogwarancyjnej na dalszy okres, przy czym takie przedłużenie
    wymaga uregulowania na mocy odrębnej umowy.
    Ponadto na mocy Umowy, Spółka udzieliła C. bezterminowej i niewyłącznej licencji na
    oprogramowanie, z prawem do udzielania dalszych licencji (sublicencji) innym
    podmiotom. Licencja ta upoważnia C. do korzystania z oprogramowania przez okres 30 lat
    w Polsce i za granicą w niezbędnym zakresie. Niewyłączna licencja na oprogramowanie
    obejmuje również aktualizację oprogramowania do obsługi (...).
    Wzajemne rozliczenia z tytułu Umowy
    Rozliczenia pomiędzy Wnioskodawcą oraz C. następują zgodnie z ustalonym w Umowie
    harmonogramem płatności. Płatności następują po zakończeniu poszczególnych etapów
    projektu, tzw. Kroków milowych (milestones).
    Umowa przewiduje poniższy harmonogram płatności:
      1. Z końcem 2023 roku Spółka wystawiła na rzecz C. fakturę zaliczkową w wysokości (...)
        całego kontraktu z zastosowaniem mechanizmu odwrotnego obciążenia. (...).
        Faktura nie zawierała polskiego podatku VAT.
      2. (...). Spółka wystawiła na rzecz C. fakturę z tytułu wykonanych prac dot. (...) na kwotę
        (...) w stosunku do całej Umowy i otrzymała płatność w styczniu 2025 r. Faktura nie
        uwzględniała polskiego podatku VAT.
      3. (...). Umowa przewiduje łącznie (...) płatności za realizację prac dotyczących (...). (...)
        Wraz z realizacją poszczególnych części tego etapu Spółka wystawi na rzecz C. (...)
        faktur z tytułu wykonanych prac. Faktury za ten etap realizacji świadczeń objętych
        Umową mają być wystawione w latach (...).
      4. Kolejny etap realizacji świadczeń objętych Umową odnosi się do (...), które mają
        zostać dostarczone w ramach (...) odrębnych dostaw, z czego wszystkie są
        przedmiotem bezpośredniego importu na rzecz C. Poszczególne dostawy (...)
        realizowane są poprzez dokonanie importu. Faktury za ten etap realizacji świadczeń
        objętych Umową mają być wystawione w latach (...).
      5. Przedostatni etap realizacji świadczeń objętych Umową dotyczy T. T. ma zostać
        dostarczony po dostawie pierwszych (...) i ma to nastąpić w (...) r., natomiast
        płatność ma nastąpić w (...) r. Faktura za ten etap realizacji świadczeń objętych
        Umową ma być wystawiona w (...) r.
      6. Ostatni etap realizacji świadczeń objętych Umową odnosi się do (...). Faktura za ten
        etap ma być wystawiona w (...) r.
    Ww. terminy mogą ulec zmianie, ale kolejność etapów powinna pozostać niezmieniona.
    Umowa z D.
    W celu realizacji projektu Spółka rozpoczęła współpracę z polskimi podwykonawcami.
    Głównym Podwykonawcą jest podmiot trzeci – D., z którym Spółka zawarła oddzielną
    umowę obejmującą zakresem prace niezbędne do zrealizowania Umowy z C.
    Przede wszystkim Podwykonawca zobowiązał się do dostarczenia (...).
    Dodatkowo, pracownicy Podwykonawcy będą generalnie odpowiedzialni za (...).
    Zgodnie z Umową z D. (...) dostarczanego przez D. na rzecz Wnioskodawcy będzie
    znajdować się przez cały czas na terytorium Polski, na terenie należącym do D. i
    udostępnionemu Wnioskodawcy, do momentu dostarczenia przedmiotu Umowy na rzecz
    C.
    Szczegółowo sposób wykorzystania tej powierzchni przez Wnioskodawcę opisano w
    dalszej części Wniosku.

    Wnioskodawca nie będzie uiszczać oddzielnych opłat z tytułu najmu w celu korzystania z
    nieruchomości Podwykonawcy. Opłata ta jest ujęta w kwocie uiszczanej przez Spółkę na
    rzecz D. z tytułu przedmiotu Umowy z D.
    Wzajemne rozliczenia z tytułu Umowy z D.
    Rozliczenia pomiędzy Wnioskodawcą oraz Podwykonawcą następują zgodnie z ustalonym
    w Umowie z D. harmonogramem płatności. Płatności za poszczególne etapy są
    uzależnione od realizacji przedmiotu Umowy z D.
    Łącznie Umowa z D. wskazuje na (...) płatności zaliczkowe oraz płatności z tytułu
    zakończenia poszczególnych etapów stanowiących przedmiot Umowy z D.
      II. Elementy działalności Spółki w Polsce
      A. Okres trwania kontraktów
    Umowa z C. została zawarta do (...) r.
    Wnioskodawca nie może wykluczyć, że nie uda się zakończyć realizacji Umowy w
    założonym terminie, dlatego też termin ten może ulec wydłużeniu. Ponadto, przewidziano
    w treści Umowy obsługę pogwarancyjną w okresie 15 lat. Istnieje możliwość przedłużenia
    obsługi pogwarancyjnej na dalszy okres, przy czym takie przedłużenie wymaga
    uregulowania na mocy odrębnej umowy. Spółka nie wyklucza także, że będzie dokonywała
    innych dostaw na rzecz C. w Polsce.
    W poszukiwaniu nowych kontraktów w Polsce będzie brała udział B. Polska.
      B. Zasoby osobowe
    Zgodnie z harmonogramem Umowy pierwsze czynności Wnioskodawcy mają mieć miejsce
    w 2025 r., w ramach których pracownicy Spółki przyjeżdżają do Polski z (...) oraz
    pracownicy Podwykonawcy będą wykonywać (...). Pracownicy Spółki będą mogli wydawać
    pracownikom Podwykonawcy polecenia i instrukcje – w zakresie prac prowadzonych nad
    Projektem. Pracownicy Spółki będą zlokalizowani w siedzibie Podwykonawcy, skąd będą
    przeprowadzać testy oraz nadzorować dostawy objęte Umową.
    Prace (...) mogą angażować 3-6 pracowników Spółki. Oczekuje się, że takie prace mogą
    trwać od 2-4 tygodni w stosunku do (...).
    Prace dotyczące (...) zakładają obecność 10-20 pracowników Spółki przed okres 2-4
    miesięcy w stosunku do (...).
    Nadzór pracowników Spółki może przybierać formę nadzoru administracyjnego oraz
    technicznego.
    Obecność pracowników Spółki w Polsce może się rozpocząć przed 2025 r. Taka obecność
    ma być jednak ograniczona do krótkich podróży służbowych takich pracowników.
    W toku całej Umowy, w Polsce ma być zlokalizowanych pomiędzy 10-30 pracowników
    Spółki w ciągu ok. 3 miesięcy przed każdą dostawą w celu (...) w ramach Umowy. Łącznie
    szacuje się, że 40-60 pracowników Spółki będzie obecnych w Polsce w okresie realizacji
    projektu, jednorazowo lub kilkakrotnie. Jednocześnie w danym momencie w Polsce nie
    będzie przebywać więcej niż 10-15 pracowników Spółki.
    W trakcie realizacji Umowy, przeprowadzany zostanie również szereg szkoleń, które mają
    być prowadzone przez ok. 10-20 pracowników Spółki. Ich celem będzie przeszkolenie
    personelu (wyznaczonego przez C.) do (...).
    Sesje szkoleniowe podzielono na cztery okresy, które odbyć się mają w ciągu trzech lat
    (pierwszy zaplanowano na (...) r.), a każdy z okresów trwać będzie około dwóch miesięcy.
    Szkolenia będę prowadzone przez pracowników Spółkę przede wszystkim w Polsce – w
    miejscu wyznaczonym przez C. lub w siedzibie D. Nie wyklucza się, że niektóre ze szkoleń
    odbędą się w (...).
      C. Zasoby techniczne

    Spółka nie jest obecnie właścicielem żadnych nieruchomości zlokalizowanych na
    terytorium Polski i na obecną chwilę nie ma zamiaru być takim właścicielem w przyszłości.
    Na podstawie umowy z Podwykonawcą, D. zapewni Wnioskodawcy prawo to użytkowania
    wyznaczonej strefy wewnątrz hali produkcyjnej. Powierzchnia ta ma umożliwić realizację
    Umowy. Spółka będzie miała możliwość przechowywania (...).
    Wyznaczona strefa może być wykorzystywana przez D. tylko wtedy, gdy nie jest
    wykorzystywana przez Spółkę. Spółka powinna powiadomić D. o zamiarze korzystania z tej
    strefy z wyprzedzeniem.
    Dostęp do strefy będzie zamykany na klucz. D. będzie miał dostęp do przestrzeni
    wskazanej w zdaniu poprzedzającym, ale powinien powstrzymać się od dostępu do niej,
    chyba że nastąpi sytuacja zagrożenia np. w sytuacji awaryjnej (np. pożar). D. wyda klucz
    upoważnionemu personelowi Spółki, aby zapobiec nieautoryzowanemu dostępowi do
    wyznaczonej strefy. Niezależnie od zdania poprzedniego, D. może również wydać klucz
    własnemu upoważnionemu personelowi w przypadku konieczności dostępu do
    pomieszczenia w sytuacji awaryjnej.
    Spółka będzie miała dostęp do pomieszczeń, z zastrzeżeniem ustalonych protokołów
    bezpieczeństwa Podwykonawcy, w tym między innymi poddania się procedurom kontroli
    bezpieczeństwa zarządzanym przez personel ze względu na (...).
    Wejście i działania pracowników Spółki w pomieszczeniach D. będą prowadzone pod
    nadzorem i kontrolą upoważnionych pracowników D., chyba że D. uzna, że taki nadzór i
    kontrola nie są konieczne. Dodatkowo, Spółka będzie miała wyłączny dostęp do kilku
    zamykanych kontenerów magazynowych, które mogą być wykorzystywane przez
    pracowników Spółki (a będą generalnie niedostępne dla pracowników D.). Dostęp do
    kontenerów znajdujących się na powierzchni D. będzie zapewniony Wnioskodawcy w
    sposób porównywalny do dostępu zagwarantowanego pracownikom Podwykonawcy.
    Dostęp będzie mógł być realizowany w godzinach otwarcia magazynu. Pracownicy Spółki
    będą zobowiązani do przejścia przez kontrolę bezpieczeństwa przed wejściem do
    magazynu w celu uzyskania takiego dostępu. Podwykonawca będzie miał dostęp to
    kontenerów wyłącznie w przypadku w sytuacji awaryjnej w związku z tymi kontenerami
    (np. pożar).
    Zgodnie z treścią Umowy z D. łączącej strony, Spółka nie będzie uprawniona do
    formalnego prowadzenia działalności gospodarczej na wyznaczonej strefie, w
    szczególności do zarejestrowania działalności gospodarczej z wykorzystaniem adresu
    /pomieszczeń D. oraz nie będzie uprawniona do utworzenia stałego miejsca prowadzenia
    działalności gospodarczej VAT na powierzchni należącej do D.
    Prawo do użytkowania powierzchni należącej do D. wynika z Umowy z D. oraz zostało
    szczegółowo potwierdzone w Aneksie R do Umowy z D.
    Prawo własności do sprzętu/towarów Spółki znajdujących się na powierzchni należącej do
    D. nie zostanie w żadnym momencie przeniesione na D. Jest on jedynie powierzony jako
    depozyt, ale ryzyko jego utraty pozostaje po stronie Spółki. D. jest zobowiązany do (...).
    Pracownicy Spółki będą również mieć możliwość użytkowania powierzchni biurowej spółki
    zależnej w Polsce. Szczegóły odnoszące się do spółki zależnej i charakteru jej działalności
    zostały przedstawione w dalszej części wniosku.
      D. B. Polska
    Wnioskodawca posiada spółkę zależną B. Polska. Spółka jest wyłącznym udziałowcem B.
    Polska.
    Generalnym celem zaangażowania B. Polska w przedmiotowy projekt jest wsparcie Spółki
    w realizacji Umowy na rzecz C. Spółka będzie współpracować z B. Polska przy realizacji
    projektu objętego Umową. Obowiązki B. Polska są zawarte w umowie zawartej pomiędzy
    Spółką oraz B. Polska (dalej jako: „Umowa o gwarantowanym poziomie świadczenia
    usług”) od (...) 2024 roku.

    W przypadku świadczenia przez B. Polska usług na rzecz Spółki, B. Polska wystawi fakturę
    VAT za swoje usługi.
    Zakres wsparcia B. Polska
    Wsparcie ze strony pracowników B. Polska może obejmować w szczególności nadzór (...).
    Na początkowym etapie nadzór może być sprawowany przez pracowników Spółki, a
    pracownicy B. Polska mogą się szkolić i pełnić jedynie rolę uczestników. W przypadku
    zdobycia wystarczającego doświadczenia w nadzorowaniu prac wykonywanych przez D., w
    tym (...), pracownicy B. Polska przejmą ten proces na późniejszym etapie i będą go
    nadzorować samodzielnie, częściowo lub w całości.
    Jednocześnie B. Polska może być również odpowiedzialna za poszukiwanie nowych
    możliwości dla Spółki w związku z przyszłymi kontraktami, pomoc w szkoleniach lub
    zapewnienie wsparcia (...). Wsparcie ze strony pracowników B. Polska może w przyszłości
    przybrać bardziej techniczny charakter.
    Część obowiązków B. Polska będzie miała charakter administracyjny. Czynności te mogą
    polegać m.in. na udziale w spotkaniach z C. w charakterze doradcy bez możliwości
    podejmowania wiążących decyzji lub negocjacji, tłumaczeniu tych spotkań i dokumentów,
    organizowaniu niezbędnych dokumentów, udostępnianiu Spółce powierzchni własnego
    biura na spotkania, technicznym wsparciu przy organizacji spotkań pracowników Spółki.
    B. Polska będzie uprawniona do zlecania w imieniu Spółki umów podwykonawczych. Takie
    umowy podwykonawstwa będą objęte osobnymi umowami zawartymi pomiędzy Spółką a
    danym podwykonawcą. Umowy mogą dotyczyć zarówno towarów jak i usług.
    B. Polska nie ma ogólnego dostępu do wszystkich systemów Spółki, ale wszystkie zadania,
    które podejmuje są w imieniu Spółki.
    Zakres prac pracowników B. Polska na rzecz Spółki został określony w Umowie o
    gwarantowanym poziomie świadczenia usług. Zakres ten jednak może jeszcze zostać
    rozszerzony. Spółka może również wydzielić inne zadania dla B. Polska.
    Bieżące zarządzanie projektem będzie prowadzone przez Spółkę, głównie z (...), a w
    pewnym stopniu z Polski.
    Zasoby osobowe B. Polska
    Na chwilę obecną B. Polska przygotowuje się do zaangażowania swoich zasobów do tego
    procesu i jest w trakcie procesu zatrudniania. Planowo B. Polska ma zatrudnić 5-7 osób,
    które będą odpowiedzialne za wsparcie realizacji Umowy.
    Zasoby techniczne B. Polska
    Podczas obecności w Polsce, pracownicy Spółki będą pracować zarówno w obiektach
    Podwykonawcy, w (...) oraz w biurach B. Polska. Spółka nie posiada żadnego tytułu do
    użytkowanej powierzchni biurowej należącej do B. Polska i na ten moment nie planuje
    wynajmować tej powierzchni od B. Polska. Spółka planuje wykorzystywać biuro B. Polska
    w toku bieżących prac. B. Polska uwzględni koszty biura w fakturze wystawianej za swoje
    usługi.
    Uzupełnienie opisu stanu faktycznego oraz zdarzenia przyszłego.
    W odpowiedzi na zadane pytania wskazali Państwo następująco:
      1) czy C., na rzecz której dokonywana jest dostawa, jest podmiotem prowadzącym
        działalność gospodarczą lub osobą prawną niebędącą podatnikiem obowiązaną do
        identyfikacji do celów podatku od towarów i usług
    Zgodnie z wykazem podmiotów zarejestrowanym dla celów VAT w Polsce (tzw. „Biała
    Lista”), C. jest podmiotem zarejestrowanym jako podatnik VAT oraz prowadzącym
    działalność gospodarczą.
      2) czy C. jest zarejestrowanym czynnym podatnikiem podatku VAT (w tym dla transakcji
        wewnątrzwspólnotowych), jeśli tak to od kiedy, a jeśli nie, to czy na moment

        transakcji z Państwa Spółką będzie zarejestrowanym czynnym podatnikiem
        podatku VAT
    Zgodnie z wykazem podmiotów zarejestrowanym dla celów VAT w Polsce (tzw. „Biała
    Lista”), C. jest podmiotem zarejestrowanym jako podatnik VAT, w tym także dla transakcji
    wewnątrzwspólnotowych. C. jest zarejestrowana dla celów VAT od roku 2011.
      3) w jaki sposób jest realizowana/zorganizowana Państwa działalność gospodarcza w
        kraju siedziby działalności gospodarczej (należało ogólnie bez wskazywania
        szczegółów, lecz w sposób niebudzący wątpliwości wskazać, jak prowadzicie
        Państwo działalność w (...), np. czy działalność w kraju siedziby ogranicza się tylko
        do posiadania biura, czy w kraju siedziby korzystacie Państwo z jakichś magazynów,
        w sposób ogólny jakie zasoby osobowe i techniczne posiada Spółka w kraju siedziby
        itp.)
    Spółka jest częścią Grupy (...). Siedziba główna Spółki znajduje się w (...), poza UE. Spółka
    opracowuje i dostarcza (...). Spółka zatrudnia około (...) pracowników, w tym specjalistów
    technicznych, inżynierów, pracowników produkcyjnych oraz personel administracyjny.
    Spółka dysponuje zaawansowanymi technologiami i liniami produkcyjnymi do (...). Spółka
    posiada rozbudowane zaplecze logistyczne i magazynowe, które wspiera zarówno
    produkcję, jak i dystrybucję jej systemów i towarów.
      4) czy B. Polska świadczy usługi także dla innych podmiotów, czy działa/będzie działała
        tylko w ramach wyłączności dla Państwa Spółki
    B. Polska nie świadczy usług na rzecz żadnych innych podmiotów i działa wyłącznie na
    rzecz Spółki. B. Polska jest wyłącznym dostawcą usług dla Spółki.
      5) czy w odniesieniu do B. Polska oraz Podwykonawcy, którzy dokonują świadczeń na
        Państwa rzecz, Spółka ma bezpośrednią kontrolę nad ich zasobami osobowymi
        /technicznymi/ rzeczowymi, w tym należało wskazać/opisać na czym ta kontrola
        polega i w jaki sposób jest realizowana
    W odniesieniu do Podwykonawcy:
    Spółka nie sprawuje kontroli nad zasobami Podwykonawcy, ponieważ jest on
    zewnętrznym dostawcą, niezwiązanym z Wnioskodawcą. Jednakże na podstawie umowy
    zawartej pomiędzy Spółką a Podwykonawcą, pracownicy Spółki mogą wydawać polecenia i
    instrukcje, ale wyłącznie w zakresie projektu. Spółka nie będzie miała prawa do
    wydawania poleceń ani sprawowania bezpośredniej kontroli nad pracownikami
    Podwykonawcy. Nadzór ten będzie miał charakter administracyjny i techniczny. Jeśli
    chodzi o kontrolę nad zasobami technicznymi, pracownicy Spółki będą mieli prawo do
    korzystania z wyznaczonego obszaru hali produkcyjnej należącej do Podwykonawcy
    (zgodnie z zasadami określonymi we Wniosku, ale nie w ramach swobodnego dostępu).
    W odniesieniu do B. Polska:
    Na wstępie należy wskazać, że Spółka sprawuje pełna kontrolę nad zasobami B. Polska
    poprzez zarząd, ponieważ zarząd B. Polska jest reprezentowany przez Spółkę. Ponadto, na
    początkowym etapie, Spółka przeszkoli pracowników B. Polska, aby mogli oni przejąć
    nadzór nad pracami wykonywanymi przez Podwykonawcę na kolejnym etapie. Spółka
    będzie sprawować bezpośredni nadzór techniczny nad pracownikami B. Polska i będzie
    mogła im wydawać im polecenia i instrukcje. Spółka będzie miała dostęp do zasobów
    technicznych należących do B. Polska (takich jak biura) oraz prawo ich użytkowania.
    Spółka może również zlecać B. Polska inne zadania. B. Polska będzie dokumentować
    wszystkie poniesione koszty związane ze wsparciem udzielanym Spółce i obciążać Spółkę
    za świadczone usługi.
      6) czy Państwa Spółka ma wpływ jaka część zasobów technicznych/rzeczowych
        /osobowych B. Polska oraz Podwykonawcy została/ma zostać wykorzystana do
        czynności związanych z dostawą (...), w tym należało wskazać/opisać na czym ten
        wpływ polega i w jaki sposób jest realizowany

    W odniesieniu do Podwykonawcy:
    Spółka będzie miała wpływ wyłącznie na wyznaczoną strefę w zakładzie Podwykonawcy, w
    której będą przechowywanej (...). W zakresie zasobów ludzkich (jak powyżej), Spółka
    będzie uprawniona do wydawania poleceń i instrukcji pracownikom Podwykonawcy, ale
    tylko w ramach realizowanego projektu. Spółka nie będzie miała prawa do wydawania
    poleceń ani sprawowania bezpośredniej kontroli nad pracownikami Podwykonawcy w
    takim zakresie, w jakim ma to miejsce w przypadku pracowników B. Polska.
    W odniesieniu do B. Polska:
    Spółka będzie miała dostęp do biur należących do B. Polska w celu realizacji bieżących
    prac. Spółka będzie miała wpływ na tych pracowników B. Polska, którzy będą
    odpowiedzialni za wsparcie realizacji Umowy, jako że Spółka sprawuje bezpośredni
    nadzór nad pracownikami B. Polska i będzie mogła wydawać im polecenia oraz instrukcje.
      7) czy Państwa Spółka posiada na terytorium Polski jakieś zasoby techniczne
        /urządzenia/ maszyny, jeśli tak, należało ogólnie wskazać jakie i do jakich celów je
        wykorzystuje
    Spółka nie posiada i nie planuje posiadać żadnych nieruchomości na terytorium Polski.
    Spółka będzie właścicielem określonego sprzętu i towarów, które będą znajdować się w
    wyznaczonej, zamkniętej strefie w hali produkcyjnej Podwykonawcy. Zasoby te będą
    wykorzystywane do realizacji zobowiązań umownych. Będą one przechowywane w
    wyznaczonej strefie jako depozyt, a Podwykonawca nie nabędzie do nich prawa własności.
    Wspomniane zasoby będą znajdować się w Polsce wyłącznie na czas realizacji projektu, w
    celu wykonania umowy z klientem.
      8) czy Państwa Spółka udostępnia, jakiemuś podmiotowi na terytorium Polski
        jakiekolwiek zasoby (np. osobowe, urządzenia/sprzęt), jeśli tak, należało wskazać
        któremu podmiotowi i jakie
    Spółka nie udostępnia swoich zasobów żadnym innym podmiotom poza tymi wskazanymi
    we Wniosku.
      9) czy Państwa pracownicy oddelegowani do pracy w Polsce są/będą uprawnieni na
        podstawie udzielonego pełnomocnictwa do zawierania wiążących umów w Państwa
        imieniu
    Spółka oddelegowuje kierownika projektu, który będzie upoważniony do podpisywania
    formalnych umów w Polsce na podstawie pełnomocnictwa udzielonego przez Spółkę.
    Umowy te mogą dotyczyć zarówno towarów, jak i usług niezbędnych do realizacji Umowy
    (kontraktu zawartego pomiędzy Spółka a C.). Pełnomocnictwo będzie obowiązywać przez
    cały okres trwania Umowy. Ponadto kierownik projektu będzie również upoważniony do
    podpisywania pism lub protokołów bezpośrednio związanych z Umową, na podstawie
    pełnomocnictwa udzielonego przez Spółkę.
      10) kto będzie zawierał przyszłe umowy z kontrahentami w imieniu Państwa Spółki w
        zakresie przyszłych kontraktów (...),
    Przyszłe umowy będą zawierane przez Spółkę. Negocjacje oraz podpisywanie umów będą
    realizowane centralnie przez Spółkę, przy wsparciu B. Polska, jeśli zajdzie taka potrzeba.
    B. Polska będzie upoważniona do zawierania umów z podwykonawcami w imieniu Spółki.
    Takie umowy podwykonawcze będą objęte odrębnymi porozumieniami zawieranymi
    pomiędzy Spółkę a odpowiednim podwykonawcą. Umowy te mogą dotyczyć zarówno
    towarów, jak i usług.
      11) gdzie, w jakim kraju podejmowane są istotne decyzje dotyczące działalności Spółki
        na terytorium Polski
    Istotne decyzje dotyczące działalności Spółki w Polsce będą podejmowane w siedzibie
    głównej Spółki, w (...).

      12) jak należy rozumieć, że „bieżące zarządzanie projektem będzie prowadzone przez
        Spółkę głównie z (...), a w pewnym stopniu z Polski” (prosiłem opisać okoliczności
        zdarzenia)
    Co do zasady, procesy decyzyjne będą realizowane przez Spółkę głównie z (...). Decyzje
    dotyczące wyłącznie kwestii technicznych (nie strategicznych) będą podejmowane w
    Polsce, ale tylko w odniesieniu do tej części projektu, który jest realizowany na miejscu w
    Polsce i wymaga nadzoru na terytorium Polski.

## Pytanie

Czy, z uwagi na posiadanie przez Wnioskodawcę na terytorium Polski stałego miejsca
    prowadzenia działalności gospodarczej w rozumieniu przepisów o VAT, w szczególności
    art. 11 ust. 1 Rozporządzenia Wykonawczego Rady (EU) nr 282/2011 z dnia 15 marca 2011
    r. ustanawiającego środki wykonawcze do dyrektywy 2006/112/WE w sprawie wspólnego
    systemu podatku od wartości dodanej, należy uznać, że podatnikiem z tytułu dostawy
    towarów w ramach Umowy będzie Wnioskodawca, a nie nabywający towary, z uwagi na
    brak spełnienia przesłanek z art. 17 ust. 1 pkt 5) lit. a) ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o
    podatku od towarów i usług (Dz. U. 2024 poz. 361; dalej jako: „Ustawa o VAT”) i w
    rezultacie to Spółka powinna wystawić faktury zawierające podatek VAT z tytułu tych
    dostaw?
    Państwa stanowisko
    Zdaniem Wnioskodawcy, z uwagi na posiadanie na terytorium Polski stałego miejsca
    prowadzenia działalności gospodarczej w rozumieniu przepisów o VAT, należy uznać, że
    podatnikiem z tytułu dostaw towarów realizowanych w ramach Umowy z C. będzie Spółka
    i w rezultacie to Spółka jest zobowiązana do wystawienia faktur zawierających podatek
    VAT z tytułu tych dostaw.
    Uzasadnienie stanowiska Wnioskodawcy
      A. Definicja stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej
    Pojęcie stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej nie zostało zdefiniowane w
    przepisach Ustawy o VAT, w przepisach wykonawczych do tej ustawy, ani w przepisach
    Dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu
    podatku od wartości dodanej (dalej jako: „Dyrektywa VAT”).
    Definicja ta została wprowadzona Rozporządzeniem Wykonawczym Rady (UE) 282/2011 z
    dnia 15 marca 2011 r ustanawiającym środki wykonawcze do dyrektywy 2006/112/WE w
    sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (dalej jako: „Rozporządzenie
    Wykonawcze”), a jej brzmienie w istotnej mierze nawiązuje do linii orzeczniczej
    wypracowanej przez Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej (dalej jako: „TSUE” lub
    „Trybunał”).
    Stosownie do brzmienia art. 11 ust. 1 Rozporządzenia Wykonawczego, stałe miejsce
    prowadzenia działalności gospodarczej to miejsce, które nie jest miejscem siedziby
    działalności gospodarczej podatnika, a które charakteryzuje się wystarczającą stałością
    oraz odpowiednią strukturą w zakresie zaplecza personalnego i technicznego, by
    umożliwić mu odbiór i wykorzystywanie usług świadczonych do własnych potrzeb tego
    stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej.
    Ponadto zgodnie z art. 11 ust. 3 Rozporządzenia Wykonawczego fakt posiadania numeru
    identyfikacyjnego VAT sam w sobie nie jest wystarczający, by uznać, że podatnik posiada
    stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej.
    Przytoczone powyżej kryteria, które definiują pojęcie stałego miejsca prowadzenia
    działalności gospodarczej, znajdują również swoje potwierdzenie i rozwinięcie w

    orzecznictwie TSUE. Przykładowo w sprawach: C-168/84, Gunter Berkholz; C-231/94,
    Faaborg-Gelting Linien; C-190/95, ARO Lease BV).
    W wyroku wydanym w polskiej sprawie C-605/12 Welmory sp. z o.o. z dnia 16 października
    2014 r., TSUE powołując się na ugruntowaną linię orzeczniczą przypomniał, że stałe
    miejsce prowadzenia działalności powinno charakteryzować się wystarczającą stałością
    oraz odpowiednią strukturą w zakresie zaplecza personalnego i technicznego, by
    umożliwić mu odbiór i wykorzystywanie usług świadczonych do własnych potrzeb tego
    stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej. Pośrednio z wyroku można
    również wywnioskować, iż w szczególnych przypadkach zaplecze personalne i techniczne
    może zostać zapewnione przez podmiot trzeci i nie musi być bezpośrednią własnością
    podatnika posiadającego stałe miejsce prowadzenia działalności na terytorium danego
    kraju.
    Warto również wskazać, iż wątek możliwości wystąpienia stałego miejsca prowadzenia
    działalności w przypadku udostępnienia podatnikowi zaplecza personalnego i
    technicznego przez inny podmiot został szerzej rozwinięty w Opinii Rzecznika
    Generalnego Juliane Kokott do wyroku w sprawie Welmory. W swej opinii, powołując się
    na poprzednie rozstrzygnięcia i opinie rzeczników generalnych, Rzecznik zauważa, że
    zarówno udostępnienie zaplecza personalnego, jak i technicznego, może prowadzić do
    powstania stałego miejsca prowadzenia działalności. Przyjęcie odmiennego rozumowania
    dawałoby bowiem spore pole do nadużyć i pozwalałoby uniknąć wykreowania stałego
    miejsca prowadzenia działalności w prostym wypadku podnajmu personelu bądź
    infrastruktury technicznej od podmiotu trzeciego. Taka sytuacja ma charakter wyjątkowy,
    zatem może wystąpić jedynie w przypadku, w którym zapleczem personalnym i/lub
    technicznym podatnik może dysponować jak własnym, tj. tak jakby zatrudniał określone
    osoby bądź posiadał na własność infrastrukturę techniczną. Innymi słowy, dostępność
    zaplecza osoby trzeciej musi być porównywalna do dostępności zaplecza własnego.
    Również w najnowszym orzecznictwie TSUE, tj. w wyroku z dnia 7 kwietnia 2022 roku,
    sygn. C-333/20 w rumuńskiej sprawie Berlin Chemie Trybunał pochylił się nad kwestią
    stałego miejsca prowadzenia działalności i kontynuuje zapoczątkowaną dla podatników
    linię orzeczniczą. Otóż w pierwszej kolejności Trybunał powtórzył, za wyrokiem w polskiej
    sprawie Dong Yang Electronics (C-547/18 z dnia 7 maja 2020 r.), że istnienia na terytorium
    państwa członkowskiego stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej spółki
    mającej siedzibę w innym państwie członkowskim nie można wywieść wyłącznie w oparciu
    o fakt, że spółka ta posiada w tym państwie członkowskim spółkę zależną.
    TSUE dodał także, kontynuując zapoczątkowaną już wcześniej linię orzeczniczą, że dla
    powstania stałego miejsca prowadzenia działalności nie jest koniecznie, aby podatnik
    dysponował swoim własnym zapleczem technicznym lub personalnym. W ocenie
    Trybunału wystarczającym jest „uprawnienie podatnika do dysponowania tym zapleczem
    personalnym i technicznym w taki sam sposób, jak gdyby było ono jego własnym, na
    przykład, na podstawie umów o świadczenie usług lub najmu, na mocy których owo
    zaplecze pozostawałoby do dyspozycji podatnika i które to umowy nie podlegałyby
    rozwiązaniu w krótkim czasie”.
    Z orzeczenia TSUE wynika także sugestia, że istnienia stałego miejsca prowadzenia
    działalności nie można wywieść z samego faktu, że spółka-córka udostępnia spółce-matce
    zaplecze techniczne i personalne poprzez świadczenie na jej rzecz usług mogących mieć
    wpływ na wielkość sprzedaży, skoro ta spółka-córka nie bierze jednocześnie bezpośrednio
    udziału w czynnościach opodatkowanych wykonywanych przez spółkę-matkę.
    Mając na uwadze powyższe argumenty, w tym definicję stałego miejsca prowadzenia
    działalności gospodarczej, uwzględnionej w Rozporządzeniu Wykonawczym i Dyrektywie
    VAT, uzupełnionych o dorobek orzeczniczy TSUE, powszechnie przyjmuje się, że dla
    wykreowania stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej obecność danego
    podmiotu w konkretnym państwie powinna:

        cechować się odpowiednim zapleczem personalnym i technicznym,
        mieć wystarczająco stały charakter oraz
        być na tyle znacząca, aby można było mówić o istnieniu niezależnej w pewnym
        zakresie struktury, która dla zapewnienia sprawnego funkcjonowania w miejscu jej
        wykreowania nabywałaby niezbędne dla prowadzonej działalności usługi.
    Niespełnienie któregokolwiek z powyższych warunków powoduje brak możliwości
    zidentyfikowania stałego miejsca prowadzenia działalności na terytorium danego kraju.
    Tym samym w celu określenia, czy dany podmiot zagraniczny posiada w Polsce stałe
    miejsce prowadzenia działalności gospodarczej, należy każdorazowo przeanalizować, czy
    działalność podejmowana przez ten podmiot na terytorium Polski charakteryzuje się
    odpowiednią strukturą w zakresie zaplecza technicznego, personalnego oraz
    odpowiednim poziomem stałości i samodzielności.
      B. Warunki posiadania stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej
      (i) Odpowiednia struktura techniczna (infrastruktura)
    Pierwszą niezbędną przesłanką do zaistnienia stałego miejsca prowadzenia działalności
    gospodarczej w Polsce jest warunek dysponowania odpowiednią strukturą techniczną,
    której charakter i rozmiar musi pozwalać na wykonywanie działalności gospodarczej na
    terytorium kraju.
    Aby dany podmiot mógł posiadać stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej w
    Polsce, oprócz wspomnianego powyżej zaplecza personalnego, powinien dysponować
    również wyposażeniem technicznym, którego charakter i rozmiar pozwoli wykonywać
    działalność gospodarczą w danej branży.
    W tej kwestii Naczelny Sąd Administracyjny (w wyroku z dnia 16 lutego 2015 r., sygn. I FSK
    2004/13) wskazał, że dla ustalenia czy podmiot ma w określonym państwie stałe miejsce
    prowadzenia działalności, nie jest niezbędne, aby środki techniczne były własnością tego
    podmiotu. Niemniej jednak, istotne jest, aby podmiot ten miał nad tymi środkami
    faktyczne władztwo, tj. aby mógł je wykorzystywać odpowiednio przy nabywaniu i
    wykorzystywaniu usług, bądź przy ich świadczeniu.
    Tak samo stwierdził również Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej w interpretacji
    indywidualnej z dnia 11 lipca 2017 r. sygn. 0114-KDIP1-2.4012.196.2017.1.MC, który
    wprost wskazał, że do przyjęcia istnienia stałego miejsca prowadzenia działalności
    gospodarczej w danym państwie nie jest konieczne, aby podatnik dysponował zapleczem
    technicznym, które jest jego własnością. Wystarczy, że podmiot korzysta z zaplecza
    technicznego innych podmiotów, tak, że umożliwia mu to odbiór i wykorzystywanie usług
    do własnych potrzeb tego stałego miejsca prowadzenia działalności.
    Podobnie wypowiedział się również Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej w
    interpretacji indywidualnej z dnia 8 września 2020 r. o sygnaturze 0114-KDIP1-
    2.4012.208.2020.2.RST wskazując, że wszelkie zasoby wykorzystywane przez potencjalne
    stałe miejsce prowadzenia działalności, w tym również zasoby techniczne, nie muszą być
    własnością podatnika. Dyrektor wskazał, że podatnik może „stworzyć” wymaganą
    infrastrukturę, opierając się na wynajmie, dzierżawie i innych podobnych formach. W
    świetle aktualnych orzeczeń w literaturze przedmiotu prezentowana jest teza, że
    kryterium posiadania odpowiednich zasobów ludzkich i technicznych dla celów istnienia
    stałego miejsca prowadzenia działalności będzie spełnione również w przypadku, gdy
    podatnik nie będzie w danym kraju zatrudniał pracowników i nie będzie posiadał
    nieruchomości.
    Takie samo stanowisko zostało również wyrażone w interpretacji indywidualnej z dnia 10
    sierpnia 2021 r. o sygn. 0114-KDIP1-2.4012.185.2020.2.JŻ.

    Argumenty podniesione przez organy podatkowe i sądy, w ocenie Spółki można odnieść
    również do stanu faktycznego sprawy.
    Jak wskazano w opisie stanu faktycznego oraz zdarzenia przyszłego, Spółka nie jest
    właścicielem żadnej powierzchni zlokalizowanej na terytorium Polski. Tym samym Spółka
    nie posiada prawa własności nieruchomości na terenie kraju.
    Nie oznacza to jednak, że Spółka nie dysponuje tutaj żadną infrastrukturą techniczną.
    Spółka na podstawie wieloletniej Umowy z D. posiada prawo użytkowania wydzielonej
    części siedziby Podwykonawcy, która to będzie zasadniczo Spółce służyła w celu
    składowania towarów, będących przedmiotem działalności gospodarczej Spółki. Spółka
    bowiem wykorzystuje tę przestrzeń do przechowywania (...), które będą podlegały dalszej
    sprzedaży przez Spółkę, tzn. będą przedmiotem czynności opodatkowanych
    wykonywanych przez Spółkę. Dodatkowo, towary te będą (...).
    Pracownicy Spółki mają mieć również dostęp do innych przestrzeni magazynowych
    Podwykonawcy w celu wykonywania swoich zadań związanych z realizacją Umowy, za
    zgodą Podwykonawcy i pod jego nadzorem.
    Pomieszczenie to będzie zamknięte i Spółka będzie mogła z niego korzystać w celu
    wykonania Umowy. Jednakże Podwykonawca, zgodnie z wolą stron, nie powinien
    wchodzić do tej przestrzeni i zasadniczo będzie miał do niej dostęp tylko w sytuacjach
    awaryjnych, takich jak pożar.
    Dodatkowo Spółka ma dostęp do nie więcej niż kilku zamykanych kontenerów, do których
    dostęp również będzie ograniczony. Strony uzgodniły, że D. będzie mieć dostęp do tych
    kontenerów tylko w sytuacjach awaryjnych (np. pożar).
    Biorąc pod uwagę charakter działań prowadzonych na powierzchni należącej do D., (...),
    pracownicy Spółki mogą wchodzić i prowadzić działania na terenie D. pod nadzorem i
    kontrolą upoważnionych pracowników, chyba że D. zdecyduje, że taki nadzór i kontrola
    nie są potrzebne.
    W ocenie Spółki nie zmienia to faktu, że jej pracownicy mają mieć zapewniony dostęp
    porównywalny do tego, jaki mają pracownicy Podwykonawcy.
    Prawo do wykorzystania ww. przestrzeni Podwykonawcy zostało potwierdzone w
    osobnym Aneksie do Umowy z D.
    Aneks przewiduje, że Spółka nie będzie mogła oficjalnie prowadzić działalności na
    powierzchni należącej do D., tj. rejestrować działalności gospodarczej i „tworzyć” stałego
    miejsca prowadzenia działalności gospodarczej dla celów VAT. W ocenie Spółki fakt
    posiadania lub nieposiadania stałego miejsca działalności gospodarczej zależy jednak od
    spełnienia obiektywnych kryteriów, a nie od oświadczenia zawartego w umowie.
    Strony Umowy z D. nie mogą postanowieniem umownym wyłączyć możliwości utworzenia
    stałego miejsca prowadzonej działalności gospodarczej przez przedsiębiorcę
    zagranicznego, gdyż byłoby to sprzeczne z orzecznictwem TSUE, które wymaga badania
    określonych kryteriów i pozwalałoby podatnikom wpływać umową na swój status
    podatkowy.
    W razie potrzeby, pracownicy Spółki mogą również bez ograniczeń korzystać z biura
    należących do B. Polska, znajdującego się na terenie Polski. Pracownicy Spółki mogą
    korzystać z wszelkich udogodnień biura w celu prawidłowego wykonywania zobowiązań
    wynikających z Umowy.
    Podsumowując całokształt struktury technicznej na terytorium Polski w ocenie
    Wnioskodawcy powinna ona prowadzić do spełnienia przesłanki posiadania odpowiedniej
    struktury technicznej w rozumieniu art. 11 ust. 1 Rozporządzenia wykonawczego.
    Zdaniem Spółki, wyżej wymieniona infrastruktura techniczna będzie jej umożliwiała
    prowadzenie działalności gospodarczej w Polsce. Pomimo nieposiadania własnej
    nieruchomości, pracownicy Spółki będą mogli w Polsce wykonać (...) opisany w stanie

    faktycznym Projekt. Nie zmienia tego fakt, że znaczna część zaplecza technicznego będzie
    formalnie własnością kontrahenta Spółki lub spółki zależnej. To jednak nie powinno
    samoistnie sprawiać, że Spółka nie ma stałego miejsca prowadzenia działalności
    gospodarczej w Polsce.
    Powyższe znajduje potwierdzenie w Wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego w
    Warszawie z dnia 23 listopada 2017 r., sygn. akt I FSK 160/16 (wyrok prawomocny) Sąd
    uznał, że do stwierdzenia stałego prowadzenia działalności gospodarczej wystarczy, aby
    zaplecze techniczne lub personalne należały do kontrahenta podatnika, a podatnik
    wykorzystywał je do własnej działalności: „NSA zgadza się ze stanowiskiem sądu I instancji,
    że struktura spółki pozwala jej na prowadzenie działalności w Polsce. Pomimo tego, że
    spółka nie będzie posiadała na terytorium Polski własnego zaplecza technicznego czy też
    personalnego, gdyż wszelkie prace wykonywane będą przez pracowników kontrahentów
    w ramach usług świadczonych na rzecz spółki, a łodzie będą przechowywane na placu
    składowym kontrahenta, prawidłowo uznano, że będzie ona posiadała na terytorium
    Polski stałe miejsce prowadzenia działalności - będzie bowiem prowadzić działalność
    gospodarczą na terytorium Polski, która charakteryzować się będzie pewną stałością, a w
    związku z tą działalnością spółka korzystać będzie z usług swoich kontrahentów - w
    zakresie zaplecza personalnego jak i technicznego (maszyny, plac).
    Według art. 11 ust. 1 rozporządzenia wykonawczego Rady UE 282/2011 „stałe miejsce
    prowadzenia działalności gospodarczej oznacza dowolne miejsce (...), które charakteryzuje
    się wystarczającą stałością oraz odpowiednią strukturą w zakresie zaplecza personalnego i
    technicznego, by umożliwić mu odbiór i wykorzystywanie usług świadczonych do własnych
    potrzeb tego stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej i takie też kryteria
    spełnia w niniejszej sprawie w odniesieniu do spółki Polska.”
    Wnioskodawca ponadto wskazuje, że stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej
    było wielokrotnie potwierdzane przez Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej przy
    podobnym zaangażowaniu zasobów technicznych zagranicznego podatnika. W tym
    miejscu należy przywołać interpretacje organów podatkowych potwierdzające posiadanie
    przez podmiot zagraniczny stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej w
    Polsce, zwłaszcza w przypadku przechowywania towarów w Polsce:
        Interpretacja indywidualna Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia 20
        listopada 2020 r., nr 0114-KDIP1-2.4012.322.2020.2.PC „Zatem Spółka będzie
        dysponować w Polsce odpowiednią strukturą w zakresie zaplecza personalnego i
        technicznego świadczącą o posiadaniu stałego miejsca prowadzenia działalności.
        Mając na uwadze wskazane informacje, wbrew twierdzeniom Spółki występuje
        odpowiednia struktura w zakresie zaplecza personalnego i technicznego,
        niezbędna do prowadzenia części działalności gospodarczej na terytorium Polski.
        Jak wskazano Spółka do centralnego magazynu w Polsce chce przenieść część
        Towarów, które obecnie stanowią jej zapasy i są magazynowane w innych krajach
        (magazyn będzie miejscem docelowym również dla Towarów, które będą nabywane
        przez Spółkę w przyszłości) i następnie, Towary będą dystrybuowane z Polski do
        klientów indywidualnych oraz biznesowych na całym świecie, w tym nadal do
        klientów w Polsce.”
        Interpretacja indywidualna Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia 16
        października 2020 r., 0114-KDIP1-1.4012.387.2020.2.JO: „Zatem w niniejszej sprawie
        spełnione jest kryterium posiadania zasobów technicznych i personalnych
        niezbędnych do prowadzenia części działalności gospodarczej na terytorium kraju.
        Przedstawione okoliczności wskazują, że Wnioskodawca posiada faktyczne

        władztwo nad zapleczem technicznym i personalnym, bowiem jest w stanie
        odpowiednio wykorzystywać je przy obrocie towarami (sprzedaży rur stalowych).
        Infrastruktura techniczna i zaangażowanie osobowe wykorzystywane przez
        Wnioskodawcę pozostają w ścisłym związku z dokonywaniem przez niego czynności
        podlegających opodatkowaniu (sprzedaży z magazynu położonego na terytorium
        Polski, jak odbywa się na rzecz podmiotów polskich, jak i podmiotów z innych
        krajów europejskich). Zakres zleconych i wykorzystywanych przez Wnioskodawcę
        świadczeń pozwala uznać, że utworzył on w Polsce stałe miejsce prowadzenia
        działalności gospodarczej. Jak już wskazano, do przyjęcia stałego miejsca
        prowadzenia działalności gospodarczej w danym państwie nie jest konieczne
        posiadanie własnego zaplecza personalnego i technicznego, o ile dostępność
        innego zaplecza jest porównywalna do dostępności zaplecza własnego. Chociaż
        formalnie Wnioskodawca nie posiada w Polsce własnych zasobów technicznych i
        personalnych, istotne jest ekonomiczne wykorzystanie ludzi i sprzętu
        Podwykonawcy. Sytuacja ta jest podobna do realiów gospodarczych w zakresie
        korzystania przez podmioty krajowe z usług firm outsourcingowych, które także
        zapewniają odpowiedni personel i świadczą różnorodne usługi, bez konieczności
        zatrudniania własnych pracowników przez zleceniodawcę. Dla potrzeb działalności
        o charakterze handlowym (sprzedaż towarów z magazynu położonego w Polce),
        jaką prowadzi Wnioskodawca, zasoby jakimi dysponuje pozwalają na przyjęcie, że
        Wnioskodawca de facto prowadzi działalność na terytorium Polski w sposób stały z
        wykorzystaniem infrastruktury i pracowników Podwykonawcy świadczącego usługi
        magazynowania lub dodatkowej obróbki towarów Wnioskodawcy w Polsce (B. Sp. z
        o.o.).”
    Mając na względzie porównywalny zakres struktury technicznej Spółki w Polsce do stanów
    faktycznych przedstawionych w powyższych interpretacjach indywidualnych oraz
    orzecznictwie Spółka stoi na stanowisku, że posiada odpowiednią infrastrukturę
    techniczną umożliwiającą swobodne prowadzenie działalności na terytorium Polski.
    Podsumowując, biorąc pod uwagę okoliczności przedstawione w stanie faktycznym oraz
    zdarzeniu przyszłym warunek odpowiedniej struktury technicznej niezbędny do powstania
    stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej w Polsce powinien zostać uznany
    za spełniony.
      (ii) Odpowiednia struktura w zakresie zaplecza personalnego
    Kolejną przesłanką do zaistnienia stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej
    w Polsce jest warunek dysponowania odpowiednią strukturą w zakresie zaplecza
    personalnego.
    Z uwagi na strukturę przepisu, jak również konstrukcję samej argumentacji, przesłanki
    posiadania odpowiedniej struktury w zakresie zasobów osobowych są w orzecznictwie
    traktowane łącznie z przesłanką posiadania odpowiedniego zaplecza technicznego. Stąd
    przywołane wcześniej orzeczenia, będą w równej mierze dotyczyły także zarządzania
    infrastrukturą dostępną w kraju stałego miejsca prowadzenia działalności.
    Wymóg posiadania struktury w zakresie zaplecza personalnego, która powinna być
    „odpowiednia” zawęża ramy pojmowania pojęcia stałego miejsca prowadzenia

    działalności gospodarczej jedynie do takich przypadków, w których podmiot niemający
    swojej siedziby w Polsce, dysponuje zasobami ludzkimi w stopniu wystarczającym do
    permanentnego i samodzielnego wykonywania działalności gospodarczej w danej branży.
    Przede wszystkim Spółka będzie miała w Polsce własne zasoby osobowe. Jak wynika z
    przedstawionego stanu faktycznego oraz zdarzenia przyszłego w toku projektu objętego
    Umową, w Polsce, w siedzibie Podwykonawcy, przebywać będą (...) pracownicy Spółki,
    których zadaniem będzie (...).
    Zatrudnione przez Spółkę osoby będą sprawowały także nadzór administracyjny,
    techniczny lub administracyjno-techniczny nad przeprowadzaniem prac kontraktowych.
    W toku projektu objętego Umową w Polsce ma być zlokalizowanych pomiędzy 10-30
    pracowników Spółki w ciągu ok. 3 miesięcy przed dostawą w celu integracji i testów dla
    różnych etapów dostaw w ramach Umowy. Łącznie szacuje się, że 40-60 pracowników
    Spółki będzie obecnych w Polsce w całym okresie realizacji projektu, jednorazowo lub
    kilkakrotnie. Jednak jednocześnie w danym momencie w Polsce nie będzie przebywać
    więcej niż 10-15 pracowników Spółki.
    Pracownicy Spółki są niezbędni w celu (...).
    Ponadto Wnioskodawca korzysta z dyspozycyjności pracowników Podwykonawcy oraz
    pracowników B. Polska. Nadzorując pracę innych pracowników może wydawać polecenia
    lub instrukcje pracownikom B. Polska. Tym samym ma możliwość sprawowania
    bezpośredniej kontroli nad takimi pracownikami B. Polska. Wnioskodawca nie będzie
    mógł wydawać poleceń lub instrukcji i sprawować bezpośredniej kontroli nad
    pracownikami Podwykonawcy podobnej do kontroli jak ta opisana nad pracownikami B.
    Polska.
    Należy zauważyć, że polskie organy podatkowe, jak i sądy, stoją na stanowisku, że
    przesłanka posiadania odpowiednich zasobów osobowych w jednym z państw
    członkowskich może zostać spełniona również w przypadku korzystania z pracowników,
    którzy nie są zatrudnieni przez daną spółkę, ale podatnik posiada w stosunku do tych
    pracowników porównywalną kontrolę, do zaplecza personalnego, którą posiada
    /zatrudnia, np.:
      1. NSA w wyroku z dnia 16 lutego 2015 r., sygn. akt I FSK 2004/13, odwołując się do
        wyroku TSUE w sprawie Welmory (C-260/95) stwierdził, że wszelkie zasoby
        wykorzystywane przez potencjalne stałe miejsce prowadzenia działalności, (...), nie
        muszą być własnością podatnika. W ocenie NSA, podatnik może więc „stworzyć”
        wymaganą strukturę, opierając się na wynajmie, dzierżawie i innych podobnych
        formach;
      2. NSA w wyroku z dnia 15 czerwca 2015 r., sygn. III SA/Wa 3332/14, który stwierdził, iż
        „własne zaplecze personalne i techniczne nie jest konieczne, o ile dostępność
        innego zaplecza jest porównywalna do dostępności zaplecza własnego. Jednakże,
        podmiot ten powinien sprawować kontrolę nad tym zapleczem zarówno
        personalnym, jak i technicznym”,
      3. NSA w wyroku z dnia 29 lipca r. 2021 (sygn. I FSK 660/18), który stwierdził, że do
        przyjęcia stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej w danym państwie
        nie jest konieczne, aby personel wykorzystywany w stałym miejscu prowadzenia
        działalności, stanowili pracownicy danego podatnika, gdyż mogą być to także
        pracownicy podmiotu trzeciego, działającego na rzecz danego podatnika. Również
        środki techniczne, składające się na zaplecze techniczne, nie muszą być własnością
        podatnika, ale istotnym jest, aby miał on nad nim władztwo, aby mógł je
        wykorzystywać przy świadczeniu usług (..), aby uznać, iż podatnik posiada stałe
        miejsce prowadzenia działalności wymaga się, że podatnik musi posiadać
        porównywalną kontrolę nad zapleczem personalnym i technicznym;

      4. WSA w wyroku z dnia 5 marca 2020, sygn. I SA/Sz 915/19 r. stwierdzając, iż „(...) do
        przyjęcia stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej w danym państwie
        nie jest konieczne posiadanie własnego zaplecza personalnego i technicznego,
        podatnikowi musi jednak przysługiwać – na podstawie wymogu wystarczającej
        stałości miejsca działalności – porównywalna kontrola nad zapleczem personalnym
        i technicznym.”
      5. Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej w interpretacji indywidualnej z dnia 8
        czerwca 2022 r., sygn. 0114-KDIP1-2.4012.82.2022.4.PC stwierdził, że jeżeli dany
        podmiot posiada w danym państwie personel oraz strukturę (w tym infrastrukturę
        techniczną), cechującą się odpowiednią stałością, to posiada stałe miejsce
        prowadzenia działalności w tym państwie. Bez znaczenia, zdaniem Dyrektora,
        pozostaje natomiast czy są to pracownicy zatrudnieni bezpośrednio przez ten
        podmiot, czy też „własna” infrastruktura. Orzecznictwo TSUE wskazuje bowiem, że
        także korzystanie z zasobów ludzkich i technicznych innego podmiotu może
        prowadzić do powstania stałego miejsca prowadzenia działalności w innym kraju.
        Oznacza to, że zasoby ludzkie niezbędne do wykonywania działalności mogą być
        „pozyskiwane” z zasobów zewnętrznych.
    Dodatkowo, Umowa będzie wykonywana przy aktywnym udziale pracowników B. Polska.
    Wnioskodawca pragnie zauważyć, że co prawda w orzecznictwie TSUE przyjmuje się, że
    istnienia stałego miejsca prowadzenia działalności nie można wywieść z samego faktu, że
    spółka-córka udostępnia spółce-matce zaplecze techniczne czy personalne poprzez
    świadczenie na jej rzecz usług mogących mieć wpływ na wielkość sprzedaży, skoro ta
    spółka-córka nie bierze jednocześnie bezpośrednio udziału w czynnościach
    opodatkowanych wykonywanych przez spółkę-matkę. W analizowanej sprawie jest jednak
    inaczej – spółka córka będzie bowiem aktywnie i bezpośrednio zaangażowana w
    wykonywanie czynności opodatkowanych przez Spółkę.
    W konsekwencji, ze spełnieniem przesłanki wystarczającej struktury w zakresie zasobów
    ludzkich, mamy do czynienia w sytuacji, gdy podmiot zagraniczny korzysta z personelu
    obecnego w Polsce, a personel ten (niekoniecznie pracownicy podatnika zagranicznego)
    jest w stanie podejmować decyzje zarządcze lub podmiot zagraniczny sprawuje nad nim
    kontrolę o poziomie porównywalnym z tym, jaki posiada nad swoimi własnymi
    pracownikami.
    Zdaniem Wnioskodawcy tak będzie w analizowanej sprawie. W Polsce stale (chociaż skład
    osobowy może być wymienny) będą przebywali pracownicy Spółki, którzy będą brali udział
    w wykonywaniu czynności opodatkowanych na terytorium Polski. Pracownicy Ci będą
    także mogli wydawać polecenia i instrukcje pracownikom Podwykonawcy. Ponadto
    pracownicy B. Polska również będą uczestniczyli w wykonywaniu projektu oraz będą oni
    mogli podejmować decyzje odnośnie do zakupu towarów i usług na potrzeby
    wykonywania projektu oraz podejmowali działania w sprawie kolejnych projektów, które
    miałyby być realizowane przez Wnioskodawcę.
    Mając na względzie powyższą praktykę oraz przedstawiony stan faktyczny oraz zdarzenie
    przyszłe należy stwierdzić, że działalność Spółki na terytorium Polski cechuje się
    odpowiednią strukturą w zakresie zaplecza personalnego niezbędną do powstania stałego
    miejsca prowadzenia działalności gospodarczej w Polsce.
    Podsumowując, biorąc pod uwagę okoliczności przedstawione w stanie faktycznym oraz
    zdarzeniu przyszłym warunek odpowiedniej struktury personalnej niezbędny do
    powstania stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej w Polsce powinien
    zostać uznany za spełniony.
      (iii) Stałość oraz samodzielność działań prowadzonych w Polsce
    Ostatnią przesłanką konieczną do zaistnienia stałego miejsca prowadzenia działalności
    jest możliwość dokonywania w takim miejscu czynności noszących znamiona stałości i
    samodzielności w takim stopniu, że możliwe jest w jej ramach podejmowanie decyzji

    dotyczących działalności gospodarczej oraz realizacja tej działalności w sposób podobny
    do działalności prowadzonej w kraju siedziby podatnika.
    Pojęcie stałości należy rozumieć jako zamiar permanentnego prowadzenia działalności
    gospodarczej na terytorium danego państwa. Jednocześnie stałość w odniesieniu do
    kryteriów powstania stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej odnosi się
    również do konieczności utworzenia określonego stopnia zaangażowania środków
    osobowych i technicznych, wystarczających dla prowadzenia działalności gospodarczej w
    sposób stały, a nie wyłącznie przemijający.
    Ponadto, stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej musi przejawiać się w
    posiadaniu w danym państwie infrastruktury umożliwiającej zawieranie umów i
    podejmowanie decyzji zarządczych - tj. niezależności decyzyjnej. Musi zatem zachodzić
    możliwość samodzielnego działania przez tę infrastrukturę zlokalizowaną poza państwem
    siedziby działalności gospodarczej danego podmiotu w kierunku generowania po stronie
    podatnika obrotu z tytułu czynności opodatkowanych VAT.
    Z uwagi na dysponowanie w ocenie Wnioskodawcy zasobami personalnymi oraz
    technicznymi należy mówić o fakcie dysponowania odpowiednią infrastrukturą na
    terytorium kraju.
    Przechodząc do analizy przesłanki stałości Wnioskodawca wskazuje, że Umowa jest
    kontraktem długoterminowym, (...). Ponadto na długoterminowy charakter Umowy
    wskazuje również fakt, iż gwarancja obejmująca przedmiot Umowy może być przedłużana
    o kolejne okresy, (...).
    Spółka nie jest w stanie na ten moment potwierdzić, ile w praktyce będzie trwało
    wykonanie całej Umowy w Polsce, jednakże, pomijając obowiązki wynikające z okresu
    gwarancyjnego, Spółka nie może również wykluczyć, że będzie w przyszłości realizowała
    kolejne projekty na rzecz (...).
    Tym samym Wnioskodawca nie jest w stanie określić końcowej daty zakończenia prac
    związanych z przedmiotem Umowy i należy w jego ocenie uznać, że realizacja projektu ma
    charakter stały.
    Natomiast w zakresie potencjalnej samodzielności decyzyjnej struktur w Polsce, Spółka
    wskazuje, że bieżące zarządzanie projektem będzie prowadzone przez Spółkę, głównie z
    (...), lecz także w pewnym stopniu z Polski – w stosunku do części projektu realizowanej na
    miejscu w Polsce. Tym samym oznacza to, że projekt będzie również nadzorowany z
    terytorium Polski.
    Ponadto, Wnioskodawca podkreśla, że jej spółka zależna, tj. B. Polska będzie uprawniona
    do zlecania w imieniu Spółki umów podwykonawczych. Do takich decyzji mogą np. należeć
    decyzje o składaniu zamówień, sprzedaży towarów, negocjowanie, podpisywanie umów i
    wszystkie powiązane czynności.
    Umowy te będą podpisywane przez Spółki z podwykonawcami.
    Wnioskodawca podkreśla jednak, że w jego przypadku stałe miejsce prowadzenia
    działalności gospodarczej nie powstanie wyłącznie na bazie zasobów technicznych i
    osobowych spółki zależnej.
    Zasoby B. Polska będą jedynie częścią jej zasobów w Polsce – bez zasobów B. Polska,
    Spółka również prowadziłaby działalność gospodarczą w Polsce.
    Podsumowując działalność Spółki na terytorium Polski w ocenie Wnioskodawcy powinna
    prowadzić do spełnienia warunku stałości oraz samodzielności działań prowadzonych w
    Polsce w rozumieniu art. 11 ust. 1 Rozporządzenia wykonawczego.
    Mając na względzie powyższą praktykę oraz przedstawiony stan faktyczny oraz zdarzenie
    przyszłe należy stwierdzić, że działalność Spółki charakteryzuje się wystarczającym

    stopniem zaangażowania, aby uznać, że jest to działalność prowadzona w sposób
    nieprzemijający, natomiast działania podejmowane na terytorium Polski mają cechy
    samodzielności.
    Podsumowując, biorąc pod uwagę okoliczności przedstawione w stanie faktycznym oraz
    zdarzeniu przyszłym warunek stałości oraz samodzielności działań prowadzonych w
    Polsce niezbędny do powstania stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej w
    Polsce powinien zostać uznany za spełniony.
    Tym samym - w ocenie Wnioskodawcy - Spółka posiada stałe miejsca prowadzenia
    działalności na terytorium Polski.
      C. Konsekwencje posiadania stałego miejsce prowadzenia działalności gospodarczej w
        Polsce na rozliczenia VAT w Polsce
    Określenie czy Spółka posiada stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej w
    Polsce będzie miało dla niej kluczowe znaczenie z perspektywy rozliczenia podatku VAT w
    Polsce.
    Zgodnie bowiem z brzmieniem art. 17 ust. 1 pkt 5) lit. a) Ustawy o VAT „Podatnikami są
    również osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz
    osoby fizyczne nabywające towary, jeżeli łącznie spełnione są następujące warunki:
    dokonującym ich dostawy na terytorium kraju jest podatnik nieposiadający siedziby
    działalności gospodarczej oraz stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej na
    terytorium kraju (...)”.
    W myśl powyższego przepisu Ustawy o VAT podatnikiem dla celów VAT może być nabywca
    towarów (tu: C.) w przypadku, gdy dokonującym dostawy na terytorium kraju (w Polsce)
    jest podatnik:
        nieposiadający siedziby działalności gospodarczej oraz
        nieposiadający stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej na
        terytorium kraju.
    W zależności od posiadania lub nieposiadania stałego miejsca działalności gospodarczej w
    Polsce, Spółka może być zobowiązana do wystawienia faktur z tytułu lokalnej dostawy
    towarów na C. z polskim VAT lub też potencjalnie mogłaby skorzystać z tzw. krajowego
    odwrotnego obciążenia. Podatnikiem w takiej sytuacji byłaby C.
    Biorąc jednak pod uwagę, iż w ocenie Wnioskodawcy posiada on stałe miejsce
    prowadzenia działalności gospodarczej, to w takim przypadku nabywca towaru nie może
    być uznany za podatnika VAT z tytułu przeprowadzanych transakcji z Wnioskodawcą.
    Tym samym wyjątek zawarty w art. 17 ust. 1 pkt 5) lit. a) nie znajduje zastosowania (tzw.
    krajowe odwrotne obciążenie), a Wnioskodawca jest zobowiązany do wykazania polskiego
    podatku VAT z tytułu dostaw na rzecz nabywcy (C.) na wystawianych fakturach.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest nieprawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 5 ust. 1 ustawy z 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t.j. Dz. U. z
    2024 r. poz. 361 ze zm.), zwanej dalej „ustawą”:
      Opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlegają:
      1) odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju;
      2) eksport towarów;
      3) import towarów na terytorium kraju;

      4) wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów za wynagrodzeniem na terytorium kraju;
      5) wewnątrzwspólnotowa dostawa towarów.
    Z powyższego przepisu wynika tzw. zasada terytorialności, zgodnie, z którą
    opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlegają określone czynności, ale tylko w
    sytuacji, gdy miejscem ich świadczenia jest terytorium kraju.
    W myśl definicji zawartej w art. 2 pkt 1 i 5 ustawy:
      Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o:
      1) terytorium kraju - rozumie się przez to terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, z
        zastrzeżeniem art. 2a;
      5) terytorium państwa trzeciego - rozumie się przez to terytorium państwa
        niewchodzące w skład terytorium Unii Europejskiej, z zastrzeżeniem art. 2a ust. 1
        i 3.
    W myśl art. 7 ust. 1 ustawy:
      Przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się
      przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (...).
    Stosownie do art. 2 pkt 6 ustawy:
      Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o towarach - rozumie się przez to rzeczy
      oraz ich części, a także wszelkie postacie energii.
    Natomiast w myśl art. 8 ust. 1 ustawy:
      Przez świadczenie usług, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się każde
      świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej
      niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu
      art. 7 (...).
    Miejsce świadczenia (opodatkowania) przy dostawie towarów uzależnione jest od
    sposobu, w jaki jest realizowana dostawa.
    Natomiast w myśl art. 2 pkt 22 ustawy:
      Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o sprzedaży - rozumie się przez to odpłatną
      dostawę towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju, eksport
      towarów oraz wewnątrzwspólnotową dostawę towarów.
    W myśl art. 15 ust. 1 ustawy:
      Podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości
      prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o
      której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności.
    Zgodnie z art. 15 ust. 2 ustawy:
      Działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców
      lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz
      rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność
      gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu
      towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów
      zarobkowych.
    Art. 17 ust. 1 pkt 5 ustawy stanowi, że:
      Podatnikami są również osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające
      osobowości prawnej oraz osoby fizyczne nabywające towary, jeżeli łącznie spełnione
      są następujące warunki:

      a) dokonującym ich dostawy na terytorium kraju jest podatnik nieposiadający
        siedziby działalności gospodarczej oraz stałego miejsca prowadzenia działalności
        gospodarczej na terytorium kraju, a w przypadku dostawy towarów:
          innych niż gaz w systemie gazowym, energia elektryczna w systemie
          elektroenergetycznym, energia cieplna lub chłodnicza przez sieci dystrybucji
          energii cieplnej lub chłodniczej,
          innej niż transfer bonów jednego przeznaczenia
      podatnik ten nie jest zarejestrowany zgodnie z art. 96 ust. 4,
      b) nabywcą jest:
          w przypadku nabycia gazu w systemie gazowym, energii elektrycznej w
          systemie elektroenergetycznym, energii cieplnej lub chłodniczej przez sieci
          dystrybucji energii cieplnej lub chłodniczej - podmiot zarejestrowany zgodnie
          z art. 96 ust. 4 lub art. 97 ust. 4,
          w przypadku transferu bonów jednego przeznaczenia, w przypadku których
          miejscem dostawy towarów, których te bony dotyczą, jest terytorium kraju -
          podatnik, o którym mowa w art. 15, lub osoba prawna niebędąca
          podatnikiem, o którym mowa w art. 15,
          w pozostałych przypadkach - podatnik, o którym mowa w art. 15, posiadający
          siedzibę działalności gospodarczej lub stałe miejsce prowadzenia działalności
          gospodarczej na terytorium kraju lub osoba prawna niebędąca podatnikiem,
          o którym mowa w art. 15, posiadająca siedzibę na terytorium kraju i
          zarejestrowana zgodnie z art. 97 ust. 4,
      c) dostawa towarów nie jest dokonywana w ramach wewnątrzwspólnotowej
        sprzedaży towarów na odległość lub sprzedaży na odległość towarów
        importowanych rozliczanej w procedurze szczególnej, o której mowa w dziale XII
        w rozdziale 9, lub na zasadach odpowiadających tym regulacjom.
    Według art. 17 ust. 2 ustawy:
      W przypadkach wymienionych w ust. 1 pkt 4 i 5, usługodawca lub dokonujący
      dostawy towarów nie rozlicza podatku należnego.
    Powołany art. 17 ust. 1 pkt 5 ustawy wprowadza mechanizm tzw. odwrotnego obciążenia,
    który polega na opodatkowaniu dostawy towarów przez nabywcę towarów. Przepis ten
    ma zastosowanie, gdy miejscem dostawy towarów, a tym samym opodatkowania,
    ustalonym na podstawie przepisów ustawy, jest terytorium Polski. Przy tym, warunkiem
    zastosowania odwrotnego obciążenia, na podstawie art. 17 ust. 1 pkt 5 ustawy względem
    dostawy towarów jest spełnienie warunków dotyczących podmiotu dokonującego
    dostawy towarów oraz nabywającego towar.
    Wskazać należy, że regulacje stanowiące o definicji podatnika w podatku od towarów i
    usług mają zasadnicze znaczenie dla zakresu opodatkowania. O ile bowiem określenie
    czynności podlegających opodatkowaniu wyznacza jego zakres przedmiotowy, o tyle
    zdefiniowanie podatnika wskazuje na podmiotowy zakres opodatkowania.
    Powołane przepisy wskazują na sytuację, w której podatnikiem staje się nabywca towaru,
    jeśli dokonał on nabycia od dostawcy spoza terytorium Polski. Wynika z nich, że dla
    uznania nabywcy za podatnika zagraniczny dostawca towarów nie może być

    zarejestrowany w Polsce dla celów VAT (przy dostawie towarów innych niż gaz w systemie
    gazowym, energia elektryczna w systemie elektroenergetycznym, energia cieplna lub
    chłodnicza przez sieci dystrybucji energii cieplnej lub chłodniczej). Jeśli zatem towary,
    dostarczane są przez podmiot niemający siedziby ani stałego miejsca prowadzenia
    działalności w Polsce i podmiot ten nie jest zarejestrowany w Polsce, a miejscem dostawy
    jest terytorium kraju, to nabywca tych towarów będzie podatnikiem zobowiązanym do
    rozliczenia podatku należnego z tytułu tych transakcji (tzw. instytucja odwrotnego
    obciążenia).
    Na podstawie art. 22 ust. 1 pkt 1 i 3 ustawy:
      Miejscem dostawy towarów jest w przypadku towarów wysyłanych lub
      transportowanych przez dokonującego ich dostawy, ich nabywcę lub przez osobę
      trzecią - miejsce, w którym towary znajdują się w momencie rozpoczęcia wysyłki lub
      transportu do nabywcy.
      Miejscem dostawy towarów jest w przypadku towarów niewysyłanych ani
      nietransportowanych - miejsce, w którym towary znajdują się w momencie dostawy.
    Stosownie do art. 28a ustawy:
      Na potrzeby stosowania niniejszego rozdziału:
      1) ilekroć jest mowa o podatniku - rozumie się przez to:
      a) podmioty, które wykonują samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w
        art. 15 ust. 2, lub działalność gospodarczą odpowiadającą tej działalności, bez
        względu na cel czy rezultat takiej działalności, z uwzględnieniem art. 15 ust. 6,
      b) osobę prawną niebędącą podatnikiem na podstawie lit. a, która jest
        zidentyfikowana lub obowiązana do identyfikacji do celów podatku lub podatku
        od wartości dodanej;
      2) podatnika, który prowadzi również działalność lub dokonuje transakcji
        nieuznawanych za podlegające opodatkowaniu dostawy towarów lub
        świadczenia usług zgodnie z art. 5 ust. 1, uznaje się za podatnika w odniesieniu
        do wszystkich świadczonych na jego rzecz usług.
    Art. 28a ustawy wprowadza drugą definicję podatnika do ustawy. Definicja ta ma
    zastosowanie tylko w przypadku ustalenia miejsca świadczenia usług. Podatnikiem według
    tej regulacji jest osoba wykonująca samodzielnie działalność gospodarczą. Ustawodawca
    odwołuje się w tym celu do definicji działalności gospodarczej ustalonej w art. 15 ust. 2
    ustawy. Za podatników są uznawane również podmioty wykonujące działalność
    gospodarczą zgodnie z regulacjami innych państw członkowskich oraz państw trzecich.
    Zgodnie z ogólną zasadą wyrażoną w art. 28b ust. 1 ustawy:
      Miejscem świadczenia usług w przypadku świadczenia usług na rzecz podatnika jest
      miejsce, w którym podatnik będący usługobiorcą posiada siedzibę działalności
      gospodarczej, z zastrzeżeniem ust. 2-4 oraz art. 28e, art. 28f ust. 1 i 1a, art. 28g ust.
      1, art. 28i, art. 28j ust. 1 i 2 oraz art. 28n.
    Jak stanowi ust. 2 art. 28b ustawy:
      W przypadku, gdy usługi są świadczone dla stałego miejsca prowadzenia działalności
      gospodarczej podatnika, które znajduje się w innym miejscu niż jego siedziba
      działalności gospodarczej, miejscem świadczenia tych usług jest to stałe miejsce
      prowadzenia działalności gospodarczej.
    Z niniejszych przepisów ustawy wynika zatem, że co do zasady, usługa świadczona na
    rzecz podatnika w rozumieniu art. 28a ustawy inna niż wskazana w art. 28e, art. 28f ust. 1
    i 1a, art. 28g ust. 1, art. 28i, art. 28j ust. 1 i 2 oraz art. 28n ustawy podlega opodatkowaniu
    w miejscu siedziby działalności gospodarczej usługobiorcy, chyba że jest świadczona dla
    stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej usługobiorcy, które znajduje się w

    innym miejscu niż jego siedziba działalności gospodarczej, wówczas miejscem świadczenia
    tej usługi jest stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej, dla którego ta usługa
    jest świadczona.
    Z treści wniosku wynika, że Spółka (A.) jest (...) spółką z ograniczoną odpowiedzialnością
    będącą rezydentem podatkowym w kraju poza UE. (...). Spółka specjalizuje się w
    dostarczaniu (...). Spółka rozpoczęła realizację projektu polegającego na dostarczeniu (...).
    (...) 2023 r. Spółka i C. zawarły długoterminową umowę, przedmiotem której jest
    dostarczenie na rzecz C. (...). Umowa z C. przewiduje również dostawę dodatkowych
    towarów/usług. Umowa przewiduje, że Spółka dostarczy/zapewni:
      1. (...),
      2. dostawę (...),
      3. modyfikację (...),
      4. transfer (...).
    W celu realizacji Projektu Spółka rozpoczęła współpracę z polskimi podwykonawcami.
    Głównym Podwykonawcą jest podmiot trzeci – D., z którym Spółka zawarła oddzielną
    umowę obejmującą zakresem prace niezbędne do zrealizowania Umowy z C.
    Podwykonawca zobowiązał się do dostarczenia (...) oraz dostawę (...).
    Spółka posiada również w Polsce spółkę zależną B. Polska, której jest wyłączonym
    udziałowcem. Głównym celem zaangażowania B. Polska w przedmiotowy projekt jest
    wsparcie Spółki w realizacji Umowy na rzecz C. Spółka będzie współpracować z B. Polska
    przy realizacji projektu objętego Umową.
    Państwa wątpliwości sprowadzają się do kwestii, czy Spółka z uwagi na posiadanie w
    Polsce stałego miejsce prowadzenia działalności gospodarczej w rozumieniu przepisów o
    VAT, będzie podatnikiem z tytułu dostawy towarów w ramach Umowy, a nie ich nabywca,
    z uwagi na brak spełnienia przestanek wynikających z art. 17 ust. 1 pkt 5 lit. a ) ustawy o
    VAT i w rezultacie Spółka powinna wystawić faktury zawierają podatek VAT z tytułu tych
    dostaw.
    W pierwszej kolejności należy ustalić czy Spółka posiada stałe miejsce prowadzenia
    działalności gospodarczej na terytorium Polski.
    Dla ujednolicenia stosowanych zasad dotyczących miejsca opodatkowania transakcji
    podlegających opodatkowaniu definicja „stałego miejsca prowadzenia działalności
    gospodarczej” została zawarta w rozporządzeniu 282/2011.
    Z części wstępnej (preambuły) - punkt (4) wynika, że podstawowym celem niniejszego
    rozporządzenia 282/2011 jest zapewnienie jednolitego stosowania obecnego systemu
    VAT, poprzez określenie przepisów wykonawczych do dyrektywy 2006/112/WE, w
    szczególności w odniesieniu do podatników, dostawy towarów i świadczenia usług oraz
    miejsca transakcji podlegających opodatkowaniu. Zgodnie z zasadą proporcjonalności
    określoną w art. 5 ust. 4 Traktatu o Unii Europejskiej niniejsze rozporządzenie nie
    wykracza poza to, co jest konieczne do osiągnięcia tego celu. Przyjęcie rozporządzenia,
    jako wiążącego i mającego bezpośrednie zastosowanie we wszystkich państwach
    członkowskich, w sposób najpełniejszy zapewnia jednolite stosowanie.
    Natomiast w punkcie (14) stwierdzono, że:
      Aby zapewnić jednolite stosowanie zasad dotyczących miejsca dokonania transakcji
      podlegających opodatkowaniu, należy wyjaśnić pojęcia, takie jak: siedziba
      działalności gospodarczej podatnika, stałe miejsce prowadzenia działalności
      gospodarczej, stałe miejsce zamieszkania oraz zwykłe miejsce pobytu. Stosowanie
      możliwie jak najbardziej precyzyjnych i obiektywnych kryteriów powinno ułatwić
      stosowanie tych pojęć w praktyce; należy przy tym uwzględniać orzecznictwo
      Trybunału Sprawiedliwości.

    W myśl art. 11 ust. 1 rozporządzenia 282/2011:
      Na użytek stosowania art. 44 dyrektywy 2006/112/WE „stałe miejsce prowadzenia
      działalności gospodarczej” oznacza dowolne miejsce - inne niż miejsce siedziby
      działalności gospodarczej podatnika, o którym mowa w art. 10 niniejszego
      rozporządzenia - które charakteryzuje się wystarczającą stałością oraz odpowiednią
      strukturą w zakresie zaplecza personalnego i technicznego, by umożliwić mu odbiór i
      wykorzystywanie usług świadczonych do własnych potrzeb tego stałego miejsca
      prowadzenia działalności gospodarczej.
    Zgodnie z art. 11 ust. 2 rozporządzenia 282/2011:
      Na użytek stosowania następujących artykułów stałe miejsce prowadzenia
      działalności gospodarczej oznacza dowolne miejsce - inne niż miejsce siedziby
      działalności gospodarczej podatnika, o którym mowa w art. 10 niniejszego
      rozporządzenia - które charakteryzuje się wystarczającą stałością oraz odpowiednią
      strukturą w zakresie zaplecza personalnego i technicznego, by umożliwić mu
      świadczenie usług, które wykonuje:
      a) art. 45 dyrektywy 2006/112/WE;
      b) począwszy od 1 stycznia 2013 r. - art. 56 ust. 2 akapit drugi dyrektywy 2006/112
        /WE;
      c) do 31 grudnia 2014 r. - art. 58 dyrektywy 2006/112/WE;
      d) art. 192a dyrektywy 2006/112/WE.
    Jak stanowi art. art. 11 ust. 3 rozporządzenia 282/2011:
      Fakt posiadania numeru identyfikacyjnego VAT sam w sobie nie jest wystarczający,
      by uznać, że podatnik posiada stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej.
    Na podstawie art. 53 ust. 1 rozporządzenia 282/2011:
      Na użytek stosowania art. 192a dyrektywy 2006/112/WE stałe miejsce prowadzenia
      działalności gospodarczej podatnika jest brane pod uwagę wyłącznie wtedy, gdy
      charakteryzuje się ono wystarczającą stałością oraz odpowiednią strukturą w
      zakresie zaplecza personalnego i technicznego, by umożliwić mu dokonanie dostawy
      towarów lub świadczenie usług, w których uczestniczy.
    Przy wykładni pojęcia „stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej”, odwołując
    się do orzeczeń TSUE, należy wskazać, że o ww. miejscu można mówić jeżeli występuje
    odpowiednia struktura w zakresie zaplecza personalnego i technicznego, niezbędna do
    prowadzenia działalności gospodarczej oraz istnieje pewna minimalna skala działalności
    gospodarczej, która pozwala na uznanie, że działalność podatnika w tym miejscu nie jest
    prowadzona w sposób okresowy, jak również działalność z tego miejsca jest prowadzona
    w sposób samodzielny w stosunku do działalności siedziby przedsiębiorstwa. Natomiast
    na temat stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej wielokrotnie wypowiadał
    się Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej, np. wyrok z 3 czerwca 2021 r. w sprawie C-
    931/19 (Titanium), wyrok z 7 kwietnia 2022 r. w sprawie C-333/20 (Berlin Chemie A.
    Menarini SRL), wyrok z 29 czerwca 2023 r. w sprawie C-232/22 (Cabot Plastics Belgium SA),
    wyrok z 13 kwietnia 2024 r. w sprawie C-533/22 (SC Adient Ltd & Co. KG). Podobne tezy
    zawiera orzecznictwo krajowe, np. I FSK 1194/20, I FSK 1679/20, I SA/Gl 521/23.
    Z uwagi na definicję stałego miejsca prowadzenia działalności wynikającą z
    przedmiotowego rozporządzenia 282/2011, jak również utrwalone orzecznictwo
    Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej oraz orzecznictwo polskich sądów
    administracyjnych w powyższym zakresie, wymienić można kilka przesłanek, których
    zaistnienie powoduje, że można mówić o „stałym miejscu prowadzenia działalności”. Jak
    wynika z samej nazwy „stały”, to trwale związany z danym miejscem, nieprzenośny,
    niezmienny. Powyższe wskazuje, że stałe miejsce prowadzenia działalności

    charakteryzować się musi pewnym określonym stopniem zaangażowania, które pozwala
    na uznanie, że działalność prowadzona jest w tym miejscu nie w sposób przemijający, czy
    też okresowy. Konieczna jest zatem pewna określona minimalna skala działalności, która
    stanowi zewnętrzną oznakę, że działalność w tym miejscu prowadzona jest stale.
    Zaangażowanie, o którym mowa powinno również przybrać konkretny wymiar osobowo-
    rzeczowy, pozwalający na świadczenie usług w sposób niezależny. Innymi słowy, dla
    uznania, że określone miejsce prowadzenia działalności ma charakter stały, konieczne jest
    istnienie w tym miejscu infrastruktury technicznej oraz personelu ludzkiego, który
    samodzielnie może świadczyć określone czynności. Taka osobowo-rzeczowa struktura w
    stałym miejscu prowadzenia działalności powinna występować w sposób stały, tzn.
    powtarzalny i nieprzemijający.
    Pojęcie stałego miejsca prowadzenia działalności nie sposób również rozpatrywać w
    oderwaniu od definicji działalności gospodarczej, o której mowa w art. 15 ust. 2 ustawy.
    Zgodnie z tym przepisem:
      Działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców
      lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz
      rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność
      gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu
      towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów
      zarobkowych.
    Z uwagi na wskazane w powołanym wyżej przepisie kryteria, stwierdzić należy, że podmiot
    posiada stałe miejsce prowadzenia działalności na terytorium kraju, jeżeli przy
    wykorzystaniu na jego terytorium infrastruktury oraz personelu, w sposób zorganizowany
    oraz ciągły, prowadzi działalność, w ramach której dokonuje czynności opodatkowanych
    podatkiem od towarów i usług. Przyjąć zatem należy, że infrastruktura techniczna i
    zaangażowanie osobowe musi pozostawać w ścisłym związku z dokonywaniem czynności
    podlegających opodatkowaniu. Zatem koniecznym dla uznania za stałe miejsce
    prowadzenia działalności jest to, aby to miejsce nie tylko wykorzystywało towary i usługi,
    lecz także samo mogło wykonywać czynności podlegające opodatkowaniu zgodnie z art. 5
    ust. 1 ustawy. Przy czym, nie jest konieczne dla uznania działalności podmiotu za stałe
    miejsce prowadzenia działalności gospodarczej w Polsce, aby przy wykorzystaniu
    wystarczających środków sam podmiot świadczył usługi, czy też dokonywał dostaw
    towarów. Ważne również aby stworzona struktura działalności podmiotu miała możliwość
    odbioru i korzystania z usług dostarczonych na własne potrzeby.
    Jednocześnie do przyjęcia stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej w
    danym państwie nie jest konieczne posiadanie własnego zaplecza personalnego i
    technicznego, podatnikowi musi jednak przysługiwać - na podstawie wymogu
    wystarczającej stałości miejsca działalności - porównywalna kontrola nad zapleczem
    personalnym i technicznym.
    Na podstawie wymienionych przesłanek można uznać, że jeżeli dany podmiot posiada w
    danym państwie personel oraz strukturę (w tym infrastrukturę techniczną), cechującą się
    odpowiednią stałością, to posiada stałe miejsce prowadzenia działalności w tym państwie.
    Bez znaczenia pozostaje natomiast - co należy podkreślić - czy są to pracownicy
    zatrudnieni bezpośrednio przez ten podmiot, czy też „własna” infrastruktura. Z
    przywołanych wyroków TSUE wynika, że także korzystanie z zasobów ludzkich i
    technicznych innego podmiotu może prowadzić do powstania stałego miejsca
    prowadzenia działalności w innym kraju.
    Należy także wskazać na wyrok C-232/22 z dnia 29 czerwca 2023 r., w którym TSUE orzekł,
    że: „podatnik będący usługobiorcą, którego siedziba działalności gospodarczej znajduje się
    poza Unią, nie posiada stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej w państwie
    członkowskim, w którym ma siedzibę podmiot świadczący dane usługi, pod względem
    prawnym odrębny od tego usługobiorcy, jeżeli nie posiada on tam odpowiedniej struktury
    w zakresie zaplecza personalnego i technicznego, która może stanowić to stałe miejsce

    prowadzenia działalności gospodarczej, i to nawet wówczas, gdy podatnik świadczący
    usługi wykonuje na rzecz tego podatnika będącego usługobiorcą, w wykonaniu
    wyłącznego zobowiązania umownego, usługi w postaci produkcji z materiałów
    powierzonych oraz szereg świadczeń akcesoryjnych lub uzupełniających, które
    przyczyniają się do działalności gospodarczej podatnika będącego usługobiorcą w tym
    państwie członkowskim”.
    Warto w tym miejscu przywołać również wyrok z dnia 13 czerwca 2024 r. o sygn. C#533
    /22, w którym TSUE orzekł, że: „(...) spółka będąca podatnikiem VAT, mająca siedzibę
    działalności gospodarczej w jednym państwie członkowskim, która korzysta z usług
    świadczonych przez spółkę z siedzibą w innym państwie członkowskim, nie posiada
    stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej w tym ostatnim państwie
    członkowskim, jeżeli zaplecze personalne i techniczne, którym dysponuje ona w
    rzeczonym państwie członkowskim, nie jest odrębne od zaplecza, za pomocą którego
    świadczone są na jej rzecz usługi, lub jeżeli to zaplecze personalne i techniczne zapewnia
    jedynie wykonywanie czynności przygotowawczych lub pomocniczych (pkt 81)”.
    W wyroku z dnia 7 kwietnia 2022 r. w sprawie C-333/20 Berlin Chemie A. Menarini SRL
    TSUE stwierdził, że „Artykuł 44 dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w
    sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej, zmienionej dyrektywą Rady
    2008/8/WE z dnia 12 lutego 2008 r., i art. 11 rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr
    282/2011 z dnia 15 marca 2011 r. ustanawiającego środki wykonawcze do dyrektywy 2006
    /112 należy interpretować w ten sposób, że spółka mająca siedzibę w jednym państwie
    członkowskim nie ma stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej w innym
    państwie członkowskim ze względu na to, iż posiada tam spółkę zależną, która na
    podstawie umów udostępnia jej zaplecze techniczne i personalne, za pomocą których
    świadczy ona, na zasadach wyłączności, usługi marketingowe, regulacyjne, reklamowe i
    reprezentacji, mogące mieć bezpośredni wpływ na wielkość sprzedaży”. Jak wskazał WSA
    w wyroku sygn. akt III SA/Wa 2074/20 „W kwestii ustalania miejsca prowadzenia
    działalności gospodarczej podatnika nie można pominąć też regulacji art. 53 ust. 1 i 2
    Rozporządzenia, który odnosi się do obowiązku podatkowego podatnika mającego stałe
    miejsce prowadzenia działalności gospodarczej na terytorium państwa członkowskiego.
    Przepisy te stanowią, że na użytek stosowania art. 192a dyrektywy 2006/112/WE stałe
    miejsce prowadzenia działalności gospodarczej podatnika uwzględnia się wyłącznie wtedy,
    gdy charakteryzuje się ono wystarczającą stałością oraz odpowiednią strukturą w zakresie
    zaplecza personalnego i technicznego, by umożliwić mu dokonanie dostawy towarów lub
    świadczenie usług, w których uczestniczy (ust. 1). W przypadku gdy podatnik ma stałe
    miejsce prowadzenia działalności gospodarczej na terytorium państwa członkowskiego, w
    którym należny jest VAT, uznaje się, że to stałe miejsce prowadzenia działalności
    gospodarczej nie uczestniczy w dostawie towarów lub świadczeniu usług w rozumieniu
    art. 192a lit. b) dyrektywy 2006/112/WE, chyba że zaplecze techniczne i personel tego
    stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej są wykorzystywane przez tego
    podatnika do celów niezbędnych do realizacji podlegającej opodatkowaniu transakcji
    dostawy tych towarów lub świadczenia tych usług w tym państwie członkowskim - przed
    dostawą towarów lub świadczeniem usług lub w ich trakcie (ust. 2).”
    Natomiast orzeczenie NSA z 3 października 2019 r. (I FSK 980/17) porusza kwestię
    „samowystarczalności” stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej: „To, czy
    posiadane w danym miejscu siły i środki są odpowiednie, powinno być oceniane
    każdorazowo w kontekście konkretnych usług. Pamiętać bowiem należy, że owe siły i
    środki mają być odpowiednie do tego, aby umożliwić albo odbiór i wykorzystanie
    nabywanych usług, albo świadczenie usług. Innymi słowy, powinno być tak, że to ta
    właśnie struktura faktycznie konsumuje, zużywa usługi. Jeśli nie jest możliwe, aby dana
    struktura (z uwagi na swoje zaplecze personalne i techniczne) była w stanie skonsumować
    nabywane usługi, to należy ją uznać za niebędącą w tym przypadku stałym miejscem
    prowadzenia działalności. Odpowiednio - stałe miejsce prowadzenia działalności powinno
    mieć w dyspozycji takie siły i środki, aby było w stanie wyświadczyć usługi, które sprzedaje.

    Tylko wówczas w odniesieniu do sprzedawanych usług może być ono uznane za stałe
    miejsce prowadzenia działalności”.
    Mając na uwadze orzecznictwo TSUE, powyższe przepisy prawa oraz okoliczności
    analizowanej sprawy należy stwierdzić, że Spółka nie posiada stałego miejsca prowadzenia
    działalności gospodarczej w Polsce. Spółka nie zorganizuje bowiem na terytorium kraju w
    sposób stały odpowiednich zasobów ludzkich i technicznych umożliwiających samodzielne
    prowadzenie działalności. Jak wskazaliście Państwo we wniosku procesy decyzyjne będą
    realizowane przez Spółkę głównie z (...). Spółka oddelegowuje kierownika projektu,
    upoważnionego do podpisywania formalnych umów w Polsce na podstawie
    pełnomocnictwa udzielonego przez Spółkę, które mogą dotyczyć towarów i usług
    niezbędnych do realizacji Umowy. Będzie on upoważniany również do podpisywania pism
    oraz protokołów bezpośrednio związanych z Umową, na podstawie pełnomocnictwa
    udzielonego przez Spółkę. Przy czym, jak Państwo wskazaliście, w Polsce Spółka
    podejmuje - w odniesieniu do tej części projektu, który jest realizowany i wymagający
    nadzoru na terytorium Polski - decyzje wyłącznie w kwestiach technicznych, a nie
    strategicznych. Ponadto w przypadku zawarcia przyszłych umów z kontrahentami przez
    Spółkę, negocjacje oraz podpisywanie umów realizowane będą centralnie przez Spółkę,
    przy wsparciu B. Polski, o ile zajdzie taka potrzeba. Wprawdzie B. Polska będzie
    upoważniona do zawierania umów z podwykonawcami w imieniu Spółki, lecz takie umowy
    podwykonawcze będą objęte odrębnymi porozumieniami zawieranymi pomiędzy Spółką a
    odpowiednim podwykonawcą.
    Należy wskazać, że za „stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej” należy uznać
    każde miejsce inne niż siedziba działalności gospodarczej podatnika, jeżeli łącznie zostaną
    spełnione warunki: posiadania w tym miejscu zaplecza personalnego i technicznego,
    ponadto zaplecze to musi posiadać strukturę, która umożliwia odbiór i wykorzystanie
    nabywanych usług dla własnych potrzeb oraz musi charakteryzować się stałością. W
    analizowanej sprawie w trakcie realizacji całej Umowy będą przyjeżdżać pracownicy Spółki
    z (...) do Polski, łącznie 40-60 pracowników Spółki będzie Polsce w okresie realizacji
    projektu, jednorazowo lub kilkakrotnie, przy czym w danym momencie w Polsce nie
    będzie przebywać więcej niż 10-15 pracowników Spółki. Pracownicy będą wykonywali
    prace (...) dla różnych etapów dostaw w ramach Umowy. Pracownicy Spółki będą mogli
    wydawać pracownikom Podwykonawcy polecenia i instrukcje – w zakresie prac
    prowadzonych nad Projektem, przybierające formę nadzoru administracyjnego oraz
    technicznego. Ponadto w trakcie Umowy przeprowadzony zostanie szereg szkoleń
    wymagający udziału pracowników Spółki, których celem będzie przeszkolenie personelu
    (wyznaczonego przez C.) do (...). Również do Polski Spółka oddeleguje kierownika projektu,
    upoważnionego do podpisywania formalnych umów w Polsce na podstawie
    pełnomocnictwa udzielonego przez Spółkę, dotyczącego towarów i usług niezbędnych do
    realizacji Umowy. Należy przy tym zauważyć jednak, że decyzje zarządcze podejmowane
    są w (...), w siedzibie Spółki, zaś w Polsce będą podejmowane decyzje wyłącznie w
    kwestiach technicznych w zakresie realizacji i nadzoru części projektu na terytorium
    Polski. Odnośnie zasobów technicznych należy zauważyć, że Spółka nie posiada i nie
    planuje posiadać żadnych nieruchomości na terytorium Polski. Wprawdzie Spółka będzie
    właścicielem określonego sprzętu i towarów, które będą znajdować się w wyznaczonej,
    zamkniętej strefie w hali produkcyjnej Podwykonawcy, jednakże zasoby te będą
    wykorzystywane do realizacji zobowiązań umownych. Będą one przechowywane w
    wyznaczonej strefie jako depozyt, a Podwykonawca nie nabędzie do nich prawa własności.
    Wspomniane zasoby będą znajdować się w Polsce wyłącznie na czas realizacji projektu, w
    celu wykonania umowy z klientem. Zatem fakt okresowego utrzymywania zasobów
    personalnych w postaci oddelegowanych pracowników i kierownika projektu oraz
    posiadanie sprzętu i towarów przechowywanych w wyznaczonej strefie w hali
    produkcyjnej Podwykonawcy na terytorium kraju nie jest wystarczający do stwierdzenia
    istnienia stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej na terytorium Polski. Tym
    samym nie sposób uznać, że za pomocą zasobów osobowych i technicznych

    zlokalizowanych na terytorium Polski, Spółka jest w stanie w sposób niezależny i
    samodzielny prowadzić część działalności gospodarczej na terytorium Polski. Jednocześnie
    nie sposób uznać, że posiadane przez Spółkę na terytorium Polski zasoby techniczne i
    osobowe charakteryzują się wystarczająca stałością.
    Warunek prowadzenia działalności w sposób niezależny sprawia, że zaplecze składające
    się na stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej musi być w stanie zawierać
    umowy w zakresie zwykłego zarządu (bieżącej działalności) tego miejsca, jak np. umowy
    na dostarczanie towarów czy też wykonywanie usług. W analizowanej sprawie odnośnie
    realizacji i organizacji działalności gospodarczej Spółki w kraju siedziby, w (...), wskazaliście,
    że Spółka opracowuje i dostarcza (...). Spółka zatrudnia około (...) pracowników, w tym
    specjalistów technicznych, inżynierów, pracowników produkcyjnych oraz personel
    administracyjny. Spółka dysponuje zaawansowanymi technologiami i liniami
    produkcyjnymi do (...). Spółka posiada rozbudowane zaplecze logistyczne i magazynowe,
    które wspiera zarówno produkcję, jak i dystrybucję jej systemów i towarów. Natomiast w
    Polsce Spółka rozpoczęła realizację projektu (...). Działalność jaka jest prowadzona na
    terytorium Polski nie cechuje się więc samodzielnością i niezależnością w stosunku do
    działalności prowadzonej w kraju siedziby Spółki. Jak już wskazano wcześniej decyzje
    zarządcze podejmowane są w (...), w siedzibie Spółki, zaś w Polsce będą podejmowane
    decyzje wyłącznie w kwestiach technicznych w zakresie realizacji i nadzoru części projektu
    na terytorium Polski. Aktywność Spółki nie ma zatem samodzielnego charakteru w
    stosunku do działalności prowadzonej w siedzibie Spółki. Zaplecze personalne i
    techniczne powinno funkcjonować w ramach odpowiedniej struktury, która umożliwią
    stałemu miejscu prowadzenia działalności gospodarczej odbiór i wykorzystywanie
    nabywanych usług dla własnych potrzeb. Istniejące zaplecze personalne i techniczne musi
    być w stanie prowadzić działalność gospodarczą. Nie można więc uznać, że działalność,
    jaką Spółka prowadzi w Polsce, posiadając opisane we wniosku zaplecze osobowe i
    techniczne, cechuje się samodzielnością w stosunku do działalności siedziby
    przedsiębiorstwa. Wobec tego środki, które angażowane są w Polsce stanowią niezbędne
    minimum, do realizacji projektu, a nie mogą być traktowane jako wystarczające do
    samodzielnego świadczenia usług.
    Zauważyć jednak należy, że dla istnienia stałego miejsca prowadzenia działalności
    gospodarczej nie jest konieczne posiadanie własnego zaplecza personalnego oraz
    technicznego i kryterium to może być spełnione również w przypadku korzystania przez
    usługobiorcę z personelu i infrastruktury technicznej usługodawcy. Jednak w takim
    przypadku zaplecze to musi być dostępne dla usługobiorcy jak jego własne tj.
    usługobiorca musi sprawować nad nim kontrolę porównywalną do tej, jaką sprawuje nad
    zapleczem własnym (w tym przypadku Podwykonawcy oraz B. Polska).
    W analizowanej sprawie Spółka nie sprawuje kontroli nad zasobami Podwykonawcy, przy
    czym pracownicy Spółki mogą wydawać polecenia i instrukcje, ale wyłącznie w zakresie
    projektu. Spółka nie będzie miała prawa do wydawania poleceń ani sprawowania
    bezpośredniej kontroli nad pracownikami Podwykonawcy. Nadzór ten będzie miał
    charakter administracyjny i techniczny. Jeśli chodzi o kontrolę nad zasobami technicznymi,
    pracownicy Spółki będą mieli prawo do korzystania z wyznaczonego obszaru hali
    produkcyjnej należącej do Podwykonawcy (zgodnie z zasadami określonymi we Wniosku,
    ale nie w ramach swobodnego dostępu). Ponadto Spółka nie będzie uprawniona do
    formalnego prowadzenia działalności gospodarczej na wyznaczonej strefie, w
    szczególności do zarejestrowania prowadzenia działalności gospodarczej z
    wykorzystaniem adresu/pomieszczeń Podwykonawcy oraz nie będzie uprawniona do
    utworzenia stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej VAT należącej do
    Podwykonawcy, jak zresztą sami Państwo wskazali w opisie stanu faktycznego/zdarzenia
    przyszłego. Natomiast wskazali Państwo, że Spółka sprawuje pełną kontrolę nad zasobami
    B. Polska poprzez zarząd, ponieważ zarząd B. Polska jest reprezentowany przez Spółkę.
    Spółka będzie sprawować bezpośredni nadzór techniczny nad pracownikami B. Polska i
    będzie mogła wydawać im polecenia i instrukcje, jak również Spółka będzie miała dostęp

    do zasobów technicznych należących do B. Polska (takich jak biura) oraz prawo ich
    użytkowania. Ponadto Spółka może również zlecać B. Polska inne zadania. Jednocześnie B.
    Polska działa wyłącznie na rzecz Spółki, jest wyłącznym dostawcą usług dla Spółki.
    Natomiast sam fakt nabywania od B. Polska wskazanych świadczeń, wydawania przez
    Spółkę poleceń i instrukcji związanych z realizacją projektu oraz świadczenie przez B.
    Polska usług wyłącznie na rzecz Spółki nie oznacza, że zaplecze B. Polska pozostaje w
    bezpośredniej zależności od Spółki i stanowi stałe miejsce prowadzenia działalności
    gospodarczej Państwa Spółki. W konsekwencji kryterium posiadania na terytorium Polski
    zasobów osobowych oraz technicznych/rzeczowych nie zostało spełnione. Nie można
    bowiem wywieść bezpośredniej kontroli nad zapleczem personalnym i technicznym B.
    Polska na podstawie ustalonych zasad świadczenia usług, które określone są pomiędzy
    stronami każdego tego rodzaju umowy i uprawnieniu do żądania spełnienia warunków
    ustalonych przez strony umowy. Z ustalonych między stronami umowy zasad i żądania
    świadczenia określonej jakości usług nie można wywodzić, że jest sprawowana
    bezpośrednia kontrola nad personelem i zapleczem technicznym B. Polska w Polsce. Tym
    samym na podstawie informacji zawartych we wniosku, z uwagi na to, że posiadają
    Państwo spółkę zależną – B. Polska, na co wskazują Państwo w swoim stanowisku nie
    oznacza, że B. Polska stanowi stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej.
    Dla przyjęcia istnienia stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej ważne jest
    również, aby miejsce to charakteryzowało się „wystarczającą stałością”, czyli strukturą o
    wystarczającej (minimalnie wymaganej dla prowadzenia działalności gospodarczej)
    trwałości poprzez zorganizowanie zasobów ludzkich i zaplecza technicznego tak, aby miały
    one możliwości wykorzystania usług dla własnych potrzeb. Zatem, decydujący jest fakt, że
    struktura funkcjonująca przez określony czas charakteryzuje się wystarczającą stałością, a
    nie została założona dla potrzeb przemijających. Stałość prowadzonej działalności musi
    być odnoszona do czynnika czasu, czyli do długości okresu działalności, do jej zmierzonej
    lub faktycznej powtarzalności i systematyczności. Ponownie należy wskazać, że Spółka nie
    zatrudnia pracowników w Polsce, oddelegowuje jedynie pracowników zatrudnionych w
    kraju siedziby Spółki, tj. (...) do wykonywania określonych prac na czas realizacji projektu w
    Polsce. Także określony sprzęt i towary Spółki znajdujące się w wyznaczonej, zamkniętej
    strefie w hali produkcyjnej Podwykonawcy będą znajdować się w Polsce wyłącznie na czas
    realizacji projektu, w celu wykonania umowy z klientem. Zatem nie sposób uznać, że
    Spółka na terytorium Polski posiada zasoby osobowe oraz techniczne niezbędne do
    prowadzenia działalności, które cechowałyby się kryterium stałości, gdyż obecność na
    terytorium Polski oddelegowanych pracowników oraz zasobów technicznych będzie miała
    charakter tymczasowy na czas realizacji tego konkretnego projektu. W konsekwencji nie
    można zatem uznać, że działalność gospodarcza prowadzona przez Spółkę w Polsce ma
    charakter stały, wyrażony w szczególności jako zamiar podatnika co do prowadzenia
    działalności z tego miejsca w sposób permanentny/ długofalowy.
    Jednocześnie w analizowanej sprawie istotny jest cytowany już powyżej wyrok TSUE C- 333
    /20 z 7 kwietnia 2022 r. Zdaniem TSUE, istotne z perspektywy określania stałego miejsca
    prowadzenia działalności jest ustalenie charakteru zaplecza personalnego i technicznego.
    TSUE orzekł, że to samo zaplecze personalne i techniczne nie może być wykorzystywane
    jednocześnie do świadczenia i odbioru tych samych usług. Odnosząc powyższe do
    analizowanej sprawy należy stwierdzić, że usługodawcy tj. Podwykonawca i B. Polska
    realizują na rzecz Spółki określone usługi, zatem oznacza to, że zarówno to samo zaplecze
    zasobów personalnych jak i technicznych usługodawców w przypadku uznania istnienia
    stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej byłoby wykorzystywane do
    świadczenia na rzecz Spółki usług oraz ich odbioru. Innymi słowy, co do zasady jeden
    podmiot nie powinien być uznany za stałe miejsce prowadzenia działalności innego
    podmiotu, przynajmniej w zakresie usług które dla tego innego podmiotu świadczy. Zatem
    analizując zawarty we wniosku

## Opis zdarzenia przyszłego

w kontekście przedstawionego
    orzecznictwa, należy wskazać, że to samo zaplecze byłoby wykorzystywane jednocześnie
    do świadczenia i odbioru tych samych usług – tym samym zgodnie z wyrokiem TSUE C-333

    /20 z 7 kwietnia 2022 r. takie miejsce nie powinno być uznane za stałe miejsce
    prowadzenia działalności. W podobnym tonie wypowiada się również TSUE w wyroku z 13
    czerwca 2024 r. o sygn. C#533/22 wskazując, że zaplecze personalne i techniczne w kraju
    usługodawcy musi być odrębne od zaplecza, za pomocą którego świadczone są usługi na
    rzecz spółki.
    Ponadto, stosowanie do orzeczenia TSUE z 7 maja 2020 r. w sprawie C#547/18, spółka
    mająca siedzibę w jednym państwie nie ma stałego miejsca prowadzenia działalności
    gospodarczej w innym państwie, tylko ze względu na fakt, iż posiada tam spółkę zależną
    wspierającą jej działalność. Trybunał wskazał, że „(...) art. 44 dyrektywy 2006/12 oraz art.
    11 ust. 1 i art. 22 ust. 1 rozporządzenia wykonawczego nr 282/2011 należy interpretować
    w ten sposób, że usługodawca nie może wywieść istnienia na terytorium państwa
    członkowskiego stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej spółki z siedzibą w
    państwie trzecim z samego faktu, że spółka ta posiada w tym państwie członkowskim
    spółkę zależną, oraz że usługodawca ten nie jest zobowiązany do badania, w celu
    dokonania takiej oceny, stosunków umownych łączących te dwa podmioty”.
    W przypadku posiadania w Polsce spółki zależnej przez spółkę dominującą istotna jest
    analiza wszystkich przesłanek, przede wszystkim ustanowionych rozporządzeniem
    wykonawczym nr 282/2011 i jego art. 11. Przesłanki te należy oceniać w kontekście
    rzeczywistości gospodarczej i handlowej, gdyż uwzględnienie rzeczywistości gospodarczej i
    handlowej stanowi podstawowe kryterium dla stosowania wspólnego systemu VAT.
    Jednakże powiązania kapitałowe nie oznaczają, same w sobie, że zaplecze polskiego
    podmiotu zależnego, tj. polskiej spółki powiązanej kapitałowo z zagranicznym
    usługobiorcą, jest bezpośrednio zależne od tego usługobiorcy, nawet wówczas, gdy
    podmiot ten świadczy usługi niezbędne dla wykonywania przez usługobiorcę czynności
    opodatkowanych w Polsce.
    W konsekwencji, oceniając całokształt okoliczności niniejszej sprawy należy stwierdzić, że
    Spółka nie posiada i nie będzie posiadała w Polsce stałego miejsca prowadzenia
    działalności gospodarczej.
    Państwa wątpliwości dotyczą również ustalenia, czy podatnikiem zobowiązanym do
    rozliczenia podatku z tytułu dostawy towarów w ramach Umowy będzie C. na podstawie
    art. 17 ust. 1 pkt 5 ustawy, czy Spółka.
    W Państwa sytuacji Spółka będzie dokonywała m.in. lokalnych dostaw towarów na rzecz C.
    Tym samym należy zauważyć, że skoro towary w momencie dostawy będą znajdowały się
    na terytorium kraju, to w sprawie znajdzie zastosowanie art. 22 ust. 1 pkt 3 ustawy. A
    zatem miejscem opodatkowania tych transakcji jest miejsce, w którym towary znajdują się
    w momencie dostawy – w przedmiotowym przypadku w Polsce. W konsekwencji, dostawa
    towarów, dokonywana przez Spółkę na rzecz C. będzie podlegać opodatkowaniu
    podatkiem VAT na terytorium Polski, stosownie do art. 22 ust. 1 pkt 3 ustawy.
    Odnośnie kwestii dotyczących tego, który z podmiotów ma obowiązek rozliczania podatku
    VAT należnego z tytułu dostawy towarów w zawartej w ramach Umowy, należy wskazać, że
    co do zasady, podmiotem zobowiązanym do rozliczenia podatku VAT należnego jest
    podatnik, o którym mowa w art. 15 ust. 1 ustawy, czyli podmiot, który samodzielnie
    prowadzi działalność gospodarczą, tj. dokonuje odpłatnej dostawy towarów na terytorium
    kraju. Niemniej jednak w przypadku spełnienia warunków określonych w art. 17 ust. 1 pkt
    5 ustawy podatnikiem staje się nabywca towarów, jeśli dokonał on nabycia towarów od
    dostawcy spoza terytorium Polski. Przepis ten wprowadza mechanizm tzw. odwrotnego
    obciążenia, który polega na opodatkowaniu transakcji przez nabywcę towarów. Aby uznać
    nabywcę towarów za podatnika zobowiązanego do rozliczenia podatku, zagraniczny
    dostawca towarów nie może być zarejestrowany w Polsce dla celów VAT (przy dostawie
    towarów innych niż gaz w systemie gazowym, energia elektryczna w systemie
    elektroenergetycznym, energia cieplna lub chłodnicza przez sieci dystrybucji energii
    cieplnej lub chłodniczej) jak również nie powinien posiadać siedziby oraz stałego miejsca

    prowadzenia działalności gospodarczej w Polsce. Z kolei, nabywca towarów powinien być
    podatnikiem, o którym mowa w art. 15 ustawy posiadającym siedzibę lub stałe miejsce
    prowadzenia działalności gospodarczej w Polsce lub osobą prawną niebędącą
    podatnikiem, o którym mowa w art. 15 ustawy posiadającą siedzibę na terytorium kraju i
    zarejestrowanym zgodnie z art. 97 ust. 4 ustawy.
    Przedmiot transakcji opodatkowanej w Polsce dokonanej przez Spółkę na rzecz C.
    stanowią towary w ramach Umowy i będą to towary inne niż gaz w systemie gazowym,
    energia elektryczna w systemie elektroenergetycznym, energia cieplna lub chłodnicza
    przez sieci dystrybucji energii cieplnej lub chłodniczej. Przy tym, Spółka posiada siedzibę
    działalności gospodarczej w (...) i jak stwierdziłem nie będzie posiadała w Polsce stałego
    miejsca prowadzenia działalności gospodarczej oraz w momencie dostawy świadczenia na
    rzecz polskiego podmiotu – C., Spółka nie będzie zarejestrowana w Polsce dla celów VAT.
    Natomiast C., posiada siedzibę działalności gospodarczej w Polsce i jest zarejestrowanym
    podatnikiem VAT. Zatem, w analizowanej sprawie będą spełnione przesłanki wskazane w
    art. 17 ust. 1 pkt 5 ustawy.
    W konsekwencji Państwa stanowisko, że z uwagi na posiadanie na terytorium Polski
    stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej w rozumieniu przepisów o VAT,
    należy uznać, że podatnikiem z tytułu dostaw towarów realizowanych w ramach Umowy z
    C. będzie Spółka i w rezultacie to Spółka jest zobowiązana do wystawienia faktur
    zawierających podatek VAT z tytułu tych dostaw, uznaję za nieprawidłowe.
    Odnosząc się do przywołanych przez Państwa wyroków sądów oraz interpretacji
    indywidualnej należy zauważyć, że sposób rozumienia pojęcia stałego miejsca
    prowadzenia działalności gospodarczej ewoluował w kolejnych orzeczeniach Trybunału
    Sprawiedliwości Unii Europejskiej oraz orzeczeniach Wojewódzkich Sądów
    Administracyjnych i Naczelnego Sądu Administracyjnego. Z analizy aktualnego
    orzecznictwa TSUE oraz sądów krajowych wynika, że za „stałe miejsce prowadzenia
    działalności gospodarczej” należy uznać każde miejsce inne niż siedziba działalności
    gospodarczej podatnika, jeżeli łącznie zostaną spełnione warunki: posiadania w tym
    miejscu zaplecza personalnego i technicznego, ponadto zaplecze to musi posiadać
    strukturę, która umożliwia odbiór i wykorzystanie nabywanych usług dla własnych potrzeb
    oraz musi charakteryzować się stałością, co nie zostało spełnione w przedmiotowej
    sprawie.
    Ponadto należy także zauważyć, że interpretacje indywidualne czy też wyroki sądów
    zapadają na gruncie unikalnego stanu faktycznego, odnoszącego się do różnych zdarzeń
    gospodarczych, i w zasadzie wyłącznie do niego się ograniczają. Ocena omawianej kwestii,
    tj. pojęcia stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej opiera się na wielu
    przesłankach podnoszonych wyżej przez organ podatkowy i powinna być dokonywana z
    punktu widzenia każdego odrębnego stanu faktycznego. Specyfika działalności
    podmiotów jest na tyle różnorodna, że niekiedy nawet podobne okoliczności faktyczne nie
    spowodują analogicznych konsekwencji prawnopodatkowych, a tym samym nie mogą być
    tożsamo traktowane. Zatem z uwagi na różnorodność i odmienność okoliczności
    faktycznych występujących w każdej z indywidualnych spraw, powołane przez Spółkę
    orzeczenia sądowe, choć stanowią element argumentacji Wnioskodawcy, to nie mogą
    stanowić podstawy do rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy:
        stanu faktycznego, który Państwo przedstawili i stanu prawnego, który
        obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia, oraz

        zdarzenia przyszłego, które Państwo przedstawili i stanu prawnego, który
        obowiązuje w dniu wydania interpretacji.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
        Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb
        ustawy z 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze
        zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja
        będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego oraz zdarzenia przyszłego i
        zastosują się Państwo do interpretacji.
        Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
      z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
        Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów  art.  14k-14n  nie  stosuje  się,  jeżeli  korzyść  podatkowa,  stwierdzona  w
      decyzjach  wymienionych  w  §  1,  jest  skutkiem  zastosowania  się  do  utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego
    Sądu Administracyjnego w (...). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje
    ustawa z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.
    Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
        w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
        Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
        w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na
        adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS
        /SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.