Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0111-KDIB3-1.4012.334.2025.2.IK
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-06-27
Teza: Usługi organizacji wyjazdów służbowych należy opodatkować
na zasadach ogólnych zgodnie z art. 29a ustawy o VAT.
Słowa kluczowe: opodatkowanie-podstawa opodatkowania
turystyka
usługi-usługi turystyczne
Zagadnienia: Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział VI. Podstawa
opodatkowania-Podstawa opodatkowania - zasady
ogólne
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział XII.
Procedury szczególne-Podstawa opodatkowania usług
turystyki
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział VI-
art. 29a-ust. 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział
XII-Rozdział 3-art. 119

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

17 kwietnia 2025 r. wpłynął Państwa wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej w
    zakresie podatku od towarów i usług. Uzupełnili go Państwo - w odpowiedzi na wezwanie -
    pismem z 26 maja 2025 r.

## Opis zdarzenia przyszłego

Wnioskodawca jest podatnikiem podatku dochodowego od osób prawnych i podlega
    nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu w Polsce, zgodnie z art. 3 ust. 1 ustawy o
    podatku dochodowym od osób prawnych (dalej PDOPU). Jednocześnie Wnioskodawca jest
    zarejestrowany jako podatnik podatku od towarów i usług czynny w rozumieniu art. 96
    ust. 4 ustawy o podatku od towarów i usług (dalej VATU).
    Wnioskodawca prowadzi działalność gospodarczą polegającą na organizacji usług
    turystycznych dla osób fizycznych oraz wyjazdów służbowych (w skład który wchodzi m.in.
    organizacja szkoleń, konferencji, eventów. Zdarza się, że Zamawiający określa przedmiot
    zamówienia jako usługę obejmującą organizację konferencji/szkolenia/wyjazdu
    obejmującą w ramach jednej umowy świadczenie usług noclegowych, gastronomicznych,
    wynajmu sal wykładowych, zapewnienie materiałów konferencyjnych (długopisy,
    notatniki). Wnioskodawca powziął wątpliwość, czy organizowane w przyszłości wyjazdy
    służbowe dla firm z Polski poza Unię Europejską należy opodatkowywać wg VAT marży
    (art. 119 ustawy o podatku od towarów i usług dalej ustawa o VAT/VATU).
    Realizacja zamówienia może obejmować usługi transportowe oraz inne usługi o
    charakterze turystycznym (np. zwiedzanie, usługi przewodnickie). W takiej sytuacji dojazd
    do miejsca realizacji usługi organizować będzie zwykle Wnioskodawca. Wnioskodawca jest
    Organizatorem Turystyki i jest wpisany do Rejestru Organizatorów Turystyki
    Przedsiębiorców Ułatwiających Nabywanie Powiązanych Usług Turystycznych.
    Ponadto Wnioskodawca:
    - Organizując przyszłe wyjazdy służbowe z realizacją m.in. szkoleń, imprez integracyjnych,
      konferencji dla klientów Wnioskodawcy - Wnioskodawca działać będzie we własnym
      imieniu i na własny rachunek,
    - Organizując konferencje, szkolenia i wyjazdy służbowe Wnioskodawca będzie nabywać
      towary i usługi od innych podatników dla bezpośredniej korzyści uczestników tych
      szkoleń, konferencji i wyjazdów.
    - Przy świadczeniu ww. Wnioskodawca może wykonywać we własnym zakresie część
      świadczeń jak np. opieka administracyjna/organizacyjna w miejscu pobytu klienta,
    - Przedmiotowe wyjazdy służbowe nie będą stawiały za główny cel wypoczynku, rekreacji
      czy turystyki, przy czym może się zdarzyć, że w ramach organizacji takiego wyjazdu
      pojawi się w niewielkim stopniu usługa o takim charakterze (nie jest to jednak regułą i
      usługa taka nie będzie usługą przeważającą).
    - Wnioskodawca prowadzi ewidencję zgodnie z art. 109 ust. 3 w postaci rejestrów VAT.
    - Wnioskodawca standardowo będzie posiadać dokumenty, z których wynikają kwoty
      wydatkowane na nabycie towarów i usług od innych podatników dla bezpośredniej

      korzyści uczestników szkoleń/konferencji. Są to np. usługi gastronomiczne, zakup
      materiałów reklamowych, druk materiałów szkoleniowych, nabycie na wynajem sali
      wykładowej, koszty transportu itd.
    Intencją - celem nabycia świadczenia przez Zamawiającego jest organizacja i obsługa
    logistyczna wyjazdu służbowego.
    W uzupełnieniu do wniosku wskazano, że:
    Usługi nabywane od innych podatników dla bezpośredniej korzyści turysty są świadczone
    poza terytorium Unii Europejskiej.
    Pytania (z których pytanie oznaczone nr 2 przeformułowano w piśmie z 26 maja 2025 r.)
    1) Czy w przypadku organizacji wyjazdów służbowych dla firm z Polski poza teren Unii
      Europejskiej (tj. usługi nabywanej od innych podatników dla bezpośredniej korzyści
      turysty) Wnioskodawca w ramach rozliczenia podatku VAT ma obowiązek zastosować
      stawkę 0% w ramach procedury VAT - marża zgodnie z art. 119 ustawy o VAT?
    2) Czy przy zastosowaniu przez Wnioskodawcę w opisanym zdarzeniu przyszłym stawki
      0% w myśl art. 119 VATU stawkę tę stosuje się od osiągniętej na usłudze turystycznej
      marży, a Wnioskodawca nie ma prawa do odliczenia podatku VAT naliczonego?
    Państwa stanowisko w sprawie (ostatecznie sformułowane w piśmie z 26 maja 2025 r.)
    Stanowisko w zakresie pytania nr 1.
    Wnioskodawca w ramach rozliczenia podatku VAT ma obowiązek zastosować stawkę 0% w
    ramach procedury VAT- marża zgodnie z art. 119 ustawy o VAT. Tym samym w
    przedmiotowej sprawie (zdarzenie przyszłe) organizacji wyjazdów służbowych w ocenie
    Wnioskodawcy mamy do czynienia z usługą turystyczną objętą obowiązkowo procedurą
    wynikającą z ww. przepisu (art. 119 ustawy o VAT). Pozostała część stanowiska (w tym w
    zakresie argumentacji) pozostaje bez zmian.
    3 października 2018 roku została wydana interpretacja indywidualna Dyrektora Krajowej
    Informacji Skarbowej z dnia 3 października 2018 r. 0114-KDIP1-3.4012.442.2018.1.ISK, w
    której stwierdzono, że usługi turystyki w rozumieniu komentowanych przepisów stanowią
    wyłącznie zorganizowane lub indywidualne wyjazdy wypoczynkowe połączone z rekreacją
    i rozrywką. Tym samym nie zgodził się, aby traktować usługi organizacji wyjazdu
    służbowego jako usługi turystyki dlatego też nie przyznał prawa do zastosowania stawki
    0%. W tym samym roku, w grudniu 2018, wydana została jeszcze jedna interpretacja, która
    potwierdza to 0114-KDIP1-3.4012.646.2018.2.ISK.
    W interpretacji z dnia 14 maja 2019 r. Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej S-ILPP4
    /4512-1-245/15/19-S/ISN stwierdził:
    Zatem skoro czynności Wnioskodawcy ograniczą się wyłącznie do sprzedaży usług
    hotelowych (wraz z usługami dodatkowymi) i odrębnie usług transportowych, i nie będą
    towarzyszyć temu jakiekolwiek inne czynności wykonywane przez Wnioskodawcę na rzecz
    klientów, wówczas należy uznać, że (...) usług tych nie można zaklasyfikować jako usługi
    turystyki. Nie można bowiem uznać, że ww. czynności stanowią kompleksową usługę, na
    którą składają się liczne świadczenia mające na celu rekreację i wypoczynek.

    Świadczenie usług turystyki jest co do zasady opodatkowane podatkiem VAT według
    stawki 23%. Jednakże usługi turystyki podlegają opodatkowaniu stawką podatku w
    wysokości 0%, jeżeli usługi nabywane od innych podatników dla bezpośredniej korzyści
    turysty są świadczone poza terytorium Unii Europejskiej (zob. art. 119 ust. 7 VATU). Z kolei
    jeżeli usługi nabywane od innych podatników dla bezpośredniej korzyści turysty są
    świadczone zarówno na terytorium Unii Europejskiej, jak i poza nim, to usługi turystyki
    podlegają opodatkowaniu stawką podatku w wysokości 0% tylko w części, która dotyczy
    usług świadczonych poza terytorium Unii Europejskiej (zob. art. 119 ust. 8 VATU). Mając to
    na uwadze należy wskazać, że usługami turystyki w mojej ocenie są nie tylko usługi
    organizacji wyjazdów wypoczynkowych czy krajoznawczych, ale również wyjazdy w celach
    zawodowych (w tym wyjazdy służbowe) oraz innych. Nieprawidłowe jest zatem stanowisko
    reprezentowane niekiedy przez organy podatkowe, że usługi turystyki w rozumieniu
    komentowanych przepisów stanowią wyłącznie zorganizowane lub indywidualne wyjazdy
    wypoczynkowe połączone z rekreacją i rozrywką (np. przytoczona powyżej interpretacja
    indywidualna Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia 3 października 2018 r. -
    0114-KDIP1-3.4012.442.2018.1.ISK).
    Jak orzekł Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej z dnia 13 października 2005 r. w
    sprawie C-200/04, „nic nie przemawia za tym, że ustawodawca wspólnotowy zamierzał
    ograniczyć zakres stosowania art. 26 szóstej dyrektywy [obecnie art. 306-310 dyrektywy
    2006/112 - przyp. aut.] w zależności od łącznego lub rozłącznego wystąpienia dwóch
    czynników, a mianowicie celu podróży i czasu trwania pobytu w kraju docelowym.
    Odmienny wniosek w tej kwestii wiązałby się z ryzykiem wyraźnego ograniczenia zakresu
    tego artykułu i byłby niezgodny z wprowadzonym przezeń specjalnym systemem”.
    Powoduje to, że w przedmiotowej sprawie organizacji wyjazdów służbowych w ocenie
    Wnioskodawcy mamy do czynienia z usługą turystyczną.
    Jednocześnie wskazać pragnę, że z przepisów nie wynika, aby z punktu widzenia
    stosowania stawki 0% na podstawie art. 119 ust. 7 lub 8 VATU miało znaczenie, co wchodzi
    w skład usługi turystyki (np. czy wchodzą w jej skład elementy rekreacyjne, czy nie).
    Z punktu widzenia stosowania stawki 0% na podstawie tych przepisów nie ma również
    znaczenia, kto jest nabywcą (np. czy jest to nabywca z Polski, czy nie).
    W analizowanym przypadku podatnik świadczy zatem usługi turystyki, które powinny być
    opodatkowane podatkiem VAT według stawki 0% jako usługi turystyki składające się z
    usług nabywanych od innych podatników dla bezpośredniej korzyści turysty,
    świadczonych poza terytorium Unii Europejskiej.
    Gdyby z kolei uznać przeciwnie do powyższej argumentacji, tj. że wyjazd służbowy poza
    terytorium UE wskazany w zdarzeniu przyszłym nie jest usługą turystyczną (świadczoną
    dla firmy z Polski), wówczas nie można by stosować w ogóle art. 119 i transakcję taką
    należałoby opodatkować stawką 23% na zasadach ogólnych w myśl art. 28b VATU. Jeśli
    natomiast odbiorcą byłaby firma zagraniczna, to zastosowanie znalazłaby stawka NP.
    Takie podejście wydaje się jednak sprzeczne z konstrukcją przepisów art. 119 VATU.
    Podsumowując, zdaniem Wnioskodawcy, zastosowanie VAT marża w opisanym stanie
    faktycznym jest obowiązkowe. Zdaniem Wnioskodawcy dla opodatkowania
    sprzedawanych usług organizacji wyjazdów służbowych w systemie VAT marża, nie ma
    znaczenia, czy np. usługa hotelowa jest składnikiem imprezy turystycznej, czy też stanowi
    samodzielną usługę, która podlega opodatkowaniu na zasadach opisanych w art. 119
    ustawy o VAT. Zgodnie z ust. 1 art. 119 ustawy o VAT, podstawą opodatkowania przy
    wykonywaniu usług turystyki jest kwota marży pomniejszona o kwotę należnego podatku,
    z zastrzeżeniem ust. 5. W myśl art. 119 ust. 2 ustawy o VAT, przez marżę, o której mowa w

    ust. 1, rozumie się różnicę między kwotą należności, którą ma zapłacić nabywca usługi, a
    ceną nabycia przez podatnika towarów i usług od innych podatników dla bezpośredniej
    korzyści turysty; przez usługi dla bezpośredniej korzyści turysty rozumie się usługi
    stanowiące składnik świadczonej usługi turystyki, a w szczególności transport,
    zakwaterowanie, wyżywienie, ubezpieczenie. Z kolei ust. 3 powołanej ustawy o VAT
    stanowi, że przepis ust. 1 stosuje się bez względu na to, kto nabywa usługę turystyki, w
    przypadku gdy podatnik:
      - działa na rzecz nabywcy usługi we własnym imieniu i na własny rachunek;
      - przy świadczeniu usługi nabywa towary i usługi od innych podatników dla
        bezpośredniej korzyści turysty.
    Aby usługa świadczona przez podatnika mogła być opodatkowana na zasadach marży, o
    której mowa w art. 119 ustawy o VAT, podatnik świadcząc taką usługę musi działać na
    rzecz klienta we własnym imieniu i na własny rachunek i musi dokonywać od podatnika
    podatku od towarów i usług nabyć towarów lub usług dla bezpośredniej korzyści turysty.
    Łączne spełnienie wszystkich wymienionych przesłanek przesądza o obligatoryjności
    zastosowania szczególnej procedury opodatkowania marżą usług turystyki opisanych w
    przedstawionym stanie faktycznym(innymi słowy - nie jest to preferencja, z której
    Wnioskodawca może skorzystać, tylko procedura szczególna w zakresie VAT, z której
    skorzystać musi).
    Wskazać również należy, że skoro za wiążącą definicję usług turystycznych należy uznać
    definicję zawartą w ustawie o usługach turystycznych, to usługi organizacji wyjazdów
    służbowych byłyby również zaliczane do usług turystycznych. Zgodnie bowiem z art. 3 pkt
    1 ustawy o usługach turystycznych (u.u.t.) przez usługi turystyczne należy rozumieć „usługi
    przewodnickie, usługi hotelarskie oraz wszystkie inne usługi świadczone turystom lub
    odwiedzającym”. Równocześnie zgodnie ze Słownikiem języka polskiego PWN (publ. www.
    sjp.pwn.pl), turystyka to zorganizowane wyjazdy poza miejsce stałego zamieszkania.
    Zatem pojęcie „usług turystycznych”, jakim posługuje się u.u.t., jawi się jako zasadniczo
    tożsame z terminem wykorzystanym przez prawodawcę w przepisie art. 119 VATU i nie
    ogranicza się z pewnością tylko do osób fizycznych.
    Stanowisko w zakresie pytania nr 2.
    Biorąc pod uwagę przedstawioną w stanowisku do pytania nr 1 argumentację (tzn. że
    Wnioskodawca w ramach rozliczenia podatku VAT ma obowiązek zastosować stawkę 0% w
    ramach procedury VAT-marża zgodnie z art. 119 ustawy o VAT) oraz przytoczone w jej
    ramach przepisy, należy wskazać, że skoro stawka VAT 0% została przewidziana w art. 119
    regulującym procedurę szczególną (VAT marża), to stawkę tę stosuje się od osiągniętej na
    usłudze turystycznej marży (przy którym to rozwiązaniu brak jest prawa do odliczenia
    podatku VAT naliczonego), a nie tak, jak na zasadach ogólnych (przy którym to
    rozwiązaniu podatnik miałby prawo do odliczenia podatku VAT naliczonego od nabytych
    usług turystycznych). Tym samym w ocenie Wnioskodawcy przy zastosowaniu przez
    Wnioskodawcę w zdarzeniu przyszłym stawki 0% w myśl art. 119 VATU stawkę tę stosuje
    się od osiągniętej na usłudze turystycznej marży, a zatem Wnioskodawca nie ma prawa do
    odliczenia podatku VAT naliczonego.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które Państwo przedstawili we wniosku jest nieprawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z przepisem art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od
    towarów i usług (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 775), zwanej dalej ustawą lub ustawą o VAT:
    Opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlegają:
      1) odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju;
      2) eksport towarów;
      3) import towarów na terytorium kraju;
      4) wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów za wynagrodzeniem na terytorium kraju;
      5) wewnątrzwspólnotowa dostawa towarów.
    W świetle art. 7 ust. 1 ustawy:
      Przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się
      przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (...).
    Stosownie do treści art. 8 ust. 1 ustawy:
      Przez świadczenie usług, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się każde
      świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej
      niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu
      art. 7 (...).
    Brzmienie art. 8 ust. 2a ustawy wskazuje, że:
      W przypadku gdy podatnik, działając we własnym imieniu, ale na rzecz osoby
      trzeciej, bierze udział w świadczeniu usług, przyjmuje się, że ten podatnik sam
      otrzymał i wyświadczył te usługi.
    Zatem, podmiot świadczący (sprzedający) daną usługę nabytą we własnym imieniu, lecz
    na rzecz osoby trzeciej, traktowany jest najpierw jako usługobiorca, a następnie jako
    usługodawca tej samej usługi. Zakup a następnie odsprzedaż danej usługi nie zmienia
    więc jej charakteru, a podmiot kupujący i odsprzedający usługę traktowany jest jak
    usługodawca.
    Z treści art. 15 ust. 1 ustawy wynika, że:
      Podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości
      prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o
      której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności.
    Zgodnie z art. 15 ust. 2 ustawy:
      Działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców
      lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz
      rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność
      gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu
      towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów
      zarobkowych.
    Jak stanowi art. 29a ust. 1 ustawy:
      Podstawą opodatkowania, z zastrzeżeniem ust. 2, 3 i 5, art. 30a-30c, art. 32, art. 119
      oraz art. 120 ust. 4 i 5, jest wszystko, co stanowi zapłatę, którą dokonujący dostawy
      towarów lub usługodawca otrzymał lub ma otrzymać z tytułu sprzedaży od nabywcy,
      usługobiorcy lub osoby trzeciej, włącznie z otrzymanymi dotacjami, subwencjami i
      innymi dopłatami o podobnym charakterze mającymi bezpośredni wpływ na cenę
      towarów dostarczanych lub usług świadczonych przez podatnika.
    Natomiast zgodnie z art. 119 ust. 1 ustawy:
      Podstawą opodatkowania przy wykonywaniu usług turystyki jest kwota marży
      pomniejszona o kwotę należnego podatku, z zastrzeżeniem ust. 5.
    W myśl art. 119 ust. 2 ustawy:

      Przez marżę, o której mowa w ust. 1, rozumie się różnicę między kwotą, którą ma
      zapłacić nabywca usługi, a faktycznymi kosztami poniesionymi przez podatnika z
      tytułu nabycia towarów i usług od innych podatników dla bezpośredniej korzyści
      turysty; przez usługi dla bezpośredniej korzyści turysty rozumie się usługi stanowiące
      składnik świadczonej usługi turystyki, a w szczególności transport, zakwaterowanie,
      wyżywienie, ubezpieczenie.
    Zatem, powyższe regulacje odnoszą się do usług, które w całości składają się na usługę
    turystyczną. Użycie w cytowanym przepisie słowa „w szczególności” oznacza, że jest to
    katalog otwarty. Konsekwentnie, inne usługi stanowiące składnik usługi turystyki również
    powinny być uwzględnione. Podkreślić również należy, że czynnikiem wyróżniającym
    konkretną czynność jako usługę, jest przede wszystkim to, że świadczenie tej czynności
    zmierza do zaspokojenia określonej potrzeby zamawiającego.
    Ponieważ ustawa o podatku od towarów i usług nie określa jednoznacznie jakiego rodzaju
    usługi są usługami nabywanymi dla bezpośredniej korzyści, to na podstawie przepisu art.
    119 ust. 2 ustawy przyjąć należy, iż nabycie tych usług i towarów, które zaspokajają
    potrzeby i oczekiwania turysty w trakcie korzystania z usługi turystycznej, będzie w
    przypadku wykonywania usług turystyki stanowić element kalkulacyjny do określenia
    marży.
    Stosownie do art. 119 ust. 3 ustawy:
    Przepis ust. 1 stosuje się bez względu na to, kto nabywa usługę turystyki, w przypadku gdy
    podatnik:
      1) (uchylony)
      2) działa na rzecz nabywcy usługi we własnym imieniu i na własny rachunek;
      3) przy świadczeniu usługi nabywa towary i usługi od innych podatników dla
        bezpośredniej korzyści turysty;
      4) (uchylony).
    Łączne spełnienie powyższych przesłanek przesądza o obligatoryjności zastosowania
    szczególnej procedury opodatkowania marżą usług turystyki.
    Według art. 119 ust. 3a ustawy:
      Podatnicy, o których mowa w ust. 3, są obowiązani prowadzić ewidencję, o której
      mowa w art. 109 ust. 3, z uwzględnieniem kwot wydatkowanych na nabycie towarów
      i usług od innych podatników dla bezpośredniej korzyści turysty, oraz posiadać
      dokumenty, z których wynikają te kwoty.
    Przedmiotowa regulacja w sposób kategoryczny zobowiązuje podatników świadczących
    usługi turystyki do prowadzenia specyficznej dla tego rodzaju działalności ewidencji.
    Podstawowym obowiązkiem podatnika podatku od towarów i usług jest prawidłowe
    opodatkowanie wykonywanych czynności podlegających opodatkowaniu. Zatem, dla
    prawidłowego ustalenia podstawy opodatkowania usług turystycznych, opodatkowanych
    według szczególnej procedury, określonej przepisem art. 119 ust. 1 ustawy, konieczne jest
    prowadzenie ewidencji, o której mowa w art. 119 ust. 3a ustawy.
    Na podstawie art. 119 ust. 4 ustawy:
      Podatnikom, o których mowa w ust. 3, nie przysługuje prawo do obniżenia kwoty
      podatku należnego o kwoty podatku naliczonego od towarów i usług nabytych dla
      bezpośredniej korzyści turysty.
    Zgodnie z art. 119 ust. 5 ustawy:
      W przypadku gdy przy świadczeniu usługi turystyki, oprócz usług nabywanych od
      innych podatników dla bezpośredniej korzyści turysty, podatnik wykonuje we

      własnym zakresie część świadczeń w ramach tej usługi, zwanych dalej ,,usługami
      własnymi'', odrębnie ustala się podstawę opodatkowania dla usług własnych i
      odrębnie w odniesieniu do usług nabytych od innych podatników dla bezpośredniej
      korzyści turysty. W celu określenia podstawy opodatkowania dla usług własnych
      stosuje się odpowiednio przepisy art. 29a.
    Należy podkreślić, że do towarów i usług nabytych dla bezpośredniej korzyści turysty
    można zaliczyć jedynie takie towary i usługi, które podatnik nabywa od innych podatników
    dla bezpośredniej korzyści turysty i nie stanowią one jednocześnie „środków” do
    wyświadczenia usługi własnej podatnika, która następnie staje się elementem
    kompleksowej usługi turystycznej. Natomiast wszelkie towary i usługi nabywane przez
    podatnika dla wyświadczenia usługi własnej, stanowiącej następnie element usługi
    turystyki, należy uznać za wydatki dotyczące usług własnych.
    W myśl art. 119 ust. 6 ustawy:
      W przypadkach, o których mowa w ust. 5, podatnik obowiązany jest do wykazania w
      prowadzonej ewidencji, jaka część należności za usługę przypada na usługi nabyte
      od innych podatników dla bezpośredniej korzyści turysty, a jaka na usługi własne.
    Zgodnie z art. 119 ust. 7 i ust. 8 ustawy o VAT:
      Usługi turystyki podlegają opodatkowaniu stawką podatku w wysokości 0%, jeżeli
      usługi nabywane od innych podatników dla bezpośredniej korzyści turysty są
      świadczone poza terytorium Unii Europejskiej.
      Jeżeli usługi nabywane od innych podatników dla bezpośredniej korzyści turysty są
      świadczone zarówno na terytorium Unii Europejskiej, jak i poza nim, to usługi
      turystyki podlegają opodatkowaniu stawką podatku w wysokości 0% tylko w części,
      która dotyczy usług świadczonych poza terytorium Unii Europejskiej.
    Wskazać należy, że ustawa nie zawiera definicji „usług turystyki”. Nie zawiera także
    odesłań do definicji zawartych w innych aktach normatywnych. Definicji legalnej usług
    turystyki nie odnajdujemy również w innych ustawach podatkowych. Odnajdujemy ją
    natomiast w treści art. 307 Dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w
    sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. Urz. UE L 347 z 11 grudnia
    2006 r. str. 1 ze zm.), zwanej dalej „Dyrektywą 2006/112/WE” - poprzednio art. 26 ust. 2
    zdanie pierwsze Szóstej Dyrektywy Rady z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji
    przepisów Państw Członkowskich, dotyczących podatków obrotowych - Wspólny system
    podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa opodatkowania (77/388/EEC ze
    zm.). Stosownie do powołanego przepisu art. 307 Dyrektywy 2006/112/WE:
      Transakcje dokonywane na warunkach przewidzianych w art. 306 przez biura podróży
      w zakresie realizacji podróży uznawane są za pojedynczą usługę świadczoną przez
      biuro podróży na rzecz turysty.
      Pojedyncza usługa podlega opodatkowaniu w państwie członkowskim, w którym biuro
      podróży ma siedzibę działalności gospodarczej lub stałe miejsce prowadzenia
      działalności gospodarczej, z którego świadczy usługi.
    Odnosząc się do treści tekstu Dyrektywy w języku francuskim - „Les opérations effectuées
    par lagence de voyages pour la réalisation du voyage sont considérées comme une
    prestation de service unique de lagence de voyages au voyageur”, jak też w języku
    angielskim - „All transactions performed by the travel agent in respect of a journey shall
    be treated as a single service supplied by the travel agent to the traveller”, należy
    stwierdzić, że zdanie to powinno być przetłumaczone jako „Wszystkie transakcje
    dokonywane przez biura podróży w związku z realizacją podróży (imprezy turystycznej)
    uznawane są za jedną usługę świadczoną przez biuro podróży na rzecz podróżnego”.
    Należy zaznaczyć, że wprowadzenie Dyrektywy 2006/112/WE miało na celu m.in. jasne
    przedstawienie przepisów dyrektyw dotyczących podatku od wartości dodanej.

    Ponadto należy zwrócić uwagę, iż ustawa o podatku od towarów i usług jak również
    Dyrektywa 2006/112/WE nie zawierają definicji pojęć „biuro podróży” oraz „organizator
    wycieczek turystycznych”. W sprawach połączonych C-308/96 i C-94/97 Commissioners of
    Customs and Excise v T.P. Madgett, R.M. Baldwin and The Howden Court Hotel Trybunał
    Sprawiedliwości Unii Europejskiej (TSUE) uznał, że specjalne zasady opodatkowania
    agentów turystycznych i biur podróży, określone w artykule 26 VI Dyrektywy 77/388, mają
    zastosowanie do podmiotów gospodarczych, nawet jeśli nie są one formalnie agentami
    turystycznymi ani biurami podróży, o ile organizują one wycieczki lub wyjazdy
    zorganizowane we własnym imieniu i powierzają innym podatnikom wykonanie usług
    związanych z tą działalnością. To stanowisko podtrzymano następnie w wyroku w sprawie
    C-200/04 ISt internationale Sprach und Studienreisen GmbH (pkt 22). Szeroka wykładnia
    art. 306 i n. Dyrektywy 2006/112/WE popierana jest także w orzecznictwie krajowym
    (wyrok NSA z 4 lutego 2016 r., I FSK 1768/14, a także wyrok WSA w Gliwicach z 28 marca
    2011 r., III SA/Gl 2746/10, CBOSA).
    Z powyższego orzecznictwa wynika, że procedura szczególna wynikająca z art. 119 ustawy,
    ma zastosowanie nie tylko w stosunku do typowych biur podróży, ale także w stosunku do
    innych podmiotów, które dokonują podobnych czynności w ramach swojej działalności
    gospodarczej.
    Z kolei zgodnie z definicją Słownika języka polskiego, Wydawnictwo Naukowe PWN,
    Warszawa 2005, str. 1052 „turystyka” to zorganizowane wyjazdy poza miejsce stałego
    zamieszkania na dłuższy lub krótszy pobyt, wędrówki po obcym terenie w celach
    krajoznawczych lub zdrowotnych.
    Definicję usług turystycznych odnajdujemy także w szeregu publikacji dotyczących
    turystyki. I tak, usługi turystyczne są to, podobnie jak inne usługi, wszelkie wymienne,
    zbywalne czynności, będące wynikiem pracy, związane bezpośrednio lub pośrednio z
    zaspokajaniem potrzeb przed i w czasie podróży oraz pobytu turystycznego, ale
    niesłużące bezpośrednio do wytwarzania przedmiotów (por. A. S. Kornak „Ekonomika
    turystyki” PWN, Warszawa 1979, s. 159).
    Inną definicję proponuje S. Wodejko, według którego do usług turystycznych należy
    zaliczyć wszelkiego rodzaju usługi, których świadczenie jest niezbędne dla turysty w celu
    umożliwienia dojazdu do miejsca występowania podstawowego dobra (lub dóbr)
    turystycznego, pobytu w tym miejscu oraz powrotu do stałego miejsca zamieszkania (S.
    Wodejko „Czynniki wpływające na rozwój turystyki międzynarodowej”, Ruch turystyczny -
    Monografie, Warszawa 1975, z. 15, s. 83).
    Pakietem usług nazywa się w turystyce zestaw usług turystycznych służących zaspokojeniu
    kompleksowych potrzeb. Pakiet usług bywa kombinacją dwóch (np. hotel i wyżywienie,
    przejazd i nocleg) lub więcej elementów oferowanych przez sprzedawcę jako jeden
    produkt po określonej cenie (por. J. Altkorn „Marketing w turystyce”, Warszawa 2002 r., s.
    99).
    Przez usługę turystyki należy rozumieć różnorakie czynności będące wynikiem pracy lub
    zakupu innych usług, służące zaspokajaniu potrzeb osób podróżujących turystycznie, ale
    nie polegające na wytwarzaniu przedmiotów. Czynności te polegają na organizowaniu
    indywidualnych lub zbiorowych wyjazdów poza miejsce stałego zamieszkania turysty,
    mają na celu zapoznawanie się w ramach wypoczynku z innymi miejscami niż miejsce
    zamieszkania osoby podróżującej. W ramach usługi turystycznej świadczeniodawca
    kompleksowo zaspokaja potrzeby osoby podróżującej w celach wypoczynkowych,
    organizując jej przejazd, nocleg, wyżywienie, program turystyczny, opiekę pilota,
    ubezpieczenie, zapewnia bezpieczeństwo podróży, określa jej cele i miejsca warte
    zobaczenia. Wymienione elementy składowe w sposób najszerszy wypełniają pojęcie
    usług turystycznych i kompleksowo zaspokajają potrzeby osoby podróżującej. Za usługi

    turystyczne można jednak także uznać działalność polegającą na zapewnieniu osobie
    podróżującej w celach wypoczynkowych także mniejszej ilości usług, jak np.: zapewnienie
    transportu czy też programu turystycznego, polegającego na informowaniu co warto
    zobaczyć i oprowadzaniu po interesujących obiektach oraz zapewnieniu wyżywienia bądź
    noclegu. Możliwości połączenia jednostkowych świadczeń w pakiety tak, aby mogły
    stanowić kompleksową usługę turystyczna, jest wiele i niewątpliwe nie ma potrzeby ich
    egzemplifikacji. Należy jednak stwierdzić, że usługa turystyki jest usługą kompleksową i
    musi się składać z co najmniej dwóch usług jednostkowych. Zasadniczo zapewnianie tylko
    jednej usługi np.: przewozu przez linie lotnicze nie będzie mogło być uznane za
    świadczenie usługi turystyki (por wyrok NSA sygn. akt I FSK 832/14).
    Zatem usługa turystyki to kompleksowa usługa świadczona na rzecz turysty, która
    obejmuje swym zakresem cząstkowe usługi, bez których dana impreza turystyczna nie
    mogłaby się odbyć. Za usługi turystyki należy więc uznać zorganizowane lub indywidualne
    wyjazdy wypoczynkowe połączone z rekreacją i rozrywką (tzn. kompleksowym programem
    imprez).
    W tym miejscu należy zauważyć, że Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej oddalił w
    całości skargi Komisji Europejskiej przeciwko Polsce, Włochom, Republice Czeskiej, Grecji,
    Francji, Finlandii i Portugalii oraz uwzględnił w części skargę przeciwko Hiszpanii, w której
    Komisja wniosła o stwierdzenie uchybienia zobowiązaniom w związku z naruszeniem
    obowiązków wskazanych w Dyrektywie 2006/112/WE. Skargi te dotyczyły procedury
    szczególnej dla biur podróży. Komisja przedstawiła stanowisko, według którego procedura
    szczególna dla biur podróży ma zastosowanie jedynie w przypadku usług turystycznych
    podróżnym. Zarzuciła ona wskazanym państwom członkowskim, że zezwoliły na
    zastosowanie tej procedury w przypadku sprzedaży usług turystycznych wszelkim
    klientom. W wyrokach w sprawach C-189/11, C-193/11, C-236/11, C-269/11, C-293/11, C-
    296/11, C-309/11 i C-450/11 Trybunał stwierdził, że istnieją znaczne różnice pomiędzy
    wersjami językowymi dyrektywy, ponieważ niektóre z nich posługują się słowem
    „podróżny” lub słowem „klient”, czasami używając ich zamiennie w różnych przepisach.
    Trybunał stwierdził, że w takim przypadku najlepiej interpretować przepis zgodnie z
    ogólną systematyką i celem uregulowania, którego część stanowi. Trybunał stwierdził, że
    podejście polegające na zastosowaniu procedury szczególnej do wszelkich klientów jest
    najbardziej zdatne do osiągnięcia celów tej procedury, gdyż zezwala biurom podróży na
    korzystanie z uproszczonych zasad niezależnie od rodzaju klienta, na rzecz którego
    wykonują oni usługi, a tym samym sprzyja zrównoważonemu podziałowi wpływów
    pomiędzy państwa członkowskie. Trybunał dokonał już wykładni słowa „podróżny”,
    nadając mu szersze znaczenie, niż obejmujące tylko konsumenta końcowego.
    Jak wskazano powyżej obowiązek stosowania procedury VAT-marża wynika z
    występujących w danym zdarzeniu elementów, tj. podatnik musi świadczyć usługę
    turystyki, przy jej świadczeniu musi działać na rzecz nabywcy we własnym imieniu i na
    własny rachunek oraz świadcząc tę usługę musi nabywać towary i usługi od innych
    podatników dla bezpośredniej korzyści turysty.
    Z cytowanych powyżej przepisów oraz przytoczonego orzecznictwa wynika, że procedura
    szczególna stosowana jest przez biura podróży oraz inne podmioty, które wykonują
    podobne czynności w ramach swojej działalności gospodarczej i nabywają towary i usługi
    od innych podatników dla bezpośredniej korzyści turysty. Słowu „turysta” (podróżny), jak
    twierdzi Trybunał, należy nadać szersze znaczenie, niż obejmujące tylko konsumenta
    końcowego.
    Aby więc odnieść się do Państwa wątpliwości, w pierwszej kolejności należy ustalić, czy
    świadczą Państwo usługi turystyki, a w dalszej kolejności czy przy świadczeniu tych usług

    działają Państwo na rzecz nabywcy we własnym imieniu i na własny rachunek oraz czy
    świadcząc tę usługę nabywają Państwo towary i usługi od innych podatników dla
    bezpośredniej korzyści turysty.
    Jak wskazano wcześniej obowiązek stosowania procedury VAT- marża stosuje się do
    świadczonych usług turystyki. Zatem w pierwszej kolejności w przedmiotowej sprawie
    należy zbadać czy świadczone przez Wnioskodawcę usługi w postaci organizowania
    wyjazdów służbowych będą stanowić „usługi turystyki”. Dopiero w dalszej kolejności
    należy badać, czy przy świadczeniu przedmiotowej usługi Wnioskodawca działa na rzecz
    nabywcy we własnym imieniu i na własny rachunek oraz czy świadcząc tę usługę nabywa
    towary i usługi od innych podatników dla bezpośredniej korzyści turysty.
    Biorąc pod uwagę treść art. 119 ustawy o VAT, znaczenie pojęcia „usługa turystyczna”
    wynikające z treści art. 307 cyt. Dyrektywy 112, definicji słownikowej tego pojęcia oraz
    przywołanych publikacji określających pojęcie „usługa turystyczna” należy przyjąć, że
    dokonywane przez Państwa czynności polegające na odsprzedaży usług nabywanych od
    innych podatników dla bezpośredniej korzyści turysty opisanych we wniosku nie będą
    stanowić usług turystycznych.
    Wskazać należy, że w przedmiotowej sprawie głównym przedmiotem Państwa
    świadczenia jest organizacja wyjazdów o charakterze czysto służbowym. Jak wskazali
    Państwo we wniosku, będą Państwo organizować wyjazdy służbowe z realizacją m.in.
    szkoleń, imprez integracyjnych, konferencji dla Państwa Klientów. Wyjazdy służbowe nie
    będą stawiały za główny cel wypoczynku, rekreacji czy turystyki. Może się zdarzyć, że
    pojawi się w niewielkim stopniu usługa o takim charakterze, jednakże nie będzie to regułą
    i nie będzie to usługa przeważająca. Celem Zamawiającego jest organizacja i obsługa
    logistyczna wyjazdu służbowego z realizacją m.in. szkoleń, imprez integracyjnych,
    konferencji.
    Zatem świadczone przez Państwa usługi to usługi w zakresie organizacji szkoleń,
    konferencji czy imprez integracyjnych, które jak Państwo wskazali nie będą stawiały za
    główny cel wypoczynku, rekreacji czy turystyki.
    Tym samym sam cel podróży to nie wypoczynek, czy rekreacja. W ramach świadczonej
    przez Państwa usługi nie będą zaspakajać Państwo potrzeb osoby podróżującej w celach
    wypoczynkowych. Bowiem jeszcze raz należy podkreślić, że osób, które będą korzystać ze
    świadczonych przez Państwa usług, nie można nazwać turystą. Osoby te wyjeżdżają w
    ramach wyjazdu służbowego w celu odbycia szkoleń, konferencji oraz w tym imprez
    integracyjnych, a nie w celu wypoczynku, rekreacji czy turystyki.
    Tym samym nie można zgodzić się z Państwem, w ramach rozliczenia podatku VAT
    zobowiązani Państwo będą do zastosowania stawki 0% w ramach procedury VAT- marża.
    Tym samym nie mamy do czynienia z usługą turystyczną objętą procedurą wynikającą z
    przepisu art. 119 ustawy o VAT.
    W konsekwencji Wnioskodawca świadcząc przedmiotowe usługi organizacji wyjazdów
    służbowych powinien opodatkować je na zasadach ogólnych zgodnie z art. 29a ustawy o
    VAT.
    Tym samym Państwa stanowisko w zakresie pytania oznaczonego we wniosku nr 1 jest
    nieprawidłowe.
    Z uwagi na powyższe rozstrzygnięcie, czyli nieuznanie świadczonych usług za usługi
    turystyczne, a tym samym stosowanie stawki 0% dla świadczonych usług,

## Pytanie

oznaczone we wniosku stało się bezprzedmiotowe, bowiem taka sytuacja u Państwa nie
    wystąpi.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    W odniesieniu do powołanych we wniosku interpretacji indywidualnych, należy zwrócić
    uwagę na to, że interpretacje indywidualne są wydawane w indywidualnych sprawach i nie
    wiążą innych organów wydających interpretacje indywidualne w sprawach innych
    podatników, co jest tym bardziej zrozumiałe zważywszy na różnorodność i odmienność
    okoliczności faktycznych występujących w każdej z indywidualnych spraw podlegających
    interpretacjom. Ponadto zauważyć należy, że Szefowi Krajowej Administracji Skarbowej na
    podstawie art. 14e § 1 Ordynacji podatkowej przysługuje prawo zmiany z urzędu wydanej
    interpretacji, jeżeli stwierdzi jej nieprawidłowość, uwzględniając w szczególności
    orzecznictwo sądów, Trybunału Konstytucyjnego lub Trybunału Sprawiedliwości Unii
    Europejskiej.
    Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, które Państwo przedstawili i stanu
    prawnego, który obowiązywał w dniu wydania interpretacji.
    Zgodnie z art. 14b § 3 Ordynacji podatkowej, składający wniosek o wydanie interpretacji
    indywidualnej obowiązany jest do wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu
    faktycznego albo zdarzenia przyszłego. Organ jest ściśle związany przedstawionym we
    wniosku stanem faktycznym albo opisem zdarzenia przyszłego. Zainteresowany ponosi
    ryzyko związane z ewentualnym błędnym lub nieprecyzyjnym przedstawieniem we
    wniosku opisu stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego. Interpretacja indywidualna
    wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy rzeczywisty stan faktyczny sprawy
    będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie z opisem zdarzenia przyszłego
    podanym przez Państwa w złożonym wniosku. W związku z powyższym, w przypadku
    zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we wniosku opisu sprawy, udzielona
    odpowiedź traci swą aktualność.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    - Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z
    dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.).
    Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie
    zgodna (tożsama) z opisem zdarzenia przyszłego i zastosują się Państwo do
    interpretacji.
    - Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5
        ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    - Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
    Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
    decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki
    interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego
    Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa
    z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.
    U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA).
    Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji
    indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):
    - w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
    - w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP
      (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 ustawy z
    dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa.