Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0112-KDIL2-1.4012.150.2018.1.MC
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2018-04-18
Teza: Prawo do odliczenia podatku VAT naliczonego od inwestycji (budowa budynku mieszkalnego przeznaczonego na działalność gospodarczą).
Słowa kluczowe: budynek-budynek mieszkalny; czynności-czynności opodatkowane; działalność-działalność gospodarcza; inwestycje; odliczenia-prawo do odliczenia; podatnik
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział IX-Rozdział 1-art. 86

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA

Na podstawie art. 13 § 2a, art. 14b § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2017 r., poz. 201, z późn. zm.) Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej stwierdza, że stanowisko Wnioskodawcy przedstawione we wniosku z dnia 28 marca 2018 r. (data wpływu 29 marca 2018 r.) o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie prawa do odliczenia podatku VAT w pełnej wysokości od wydatków związanych z inwestycją – **jest prawidłowe.**

UZASADNIENIE

W dniu 29 marca 2018 r. wpłynął do tutejszego organu ww. wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie prawa do odliczenia podatku VAT w pełnej wysokości od wydatków związanych z inwestycją.

We wniosku przedstawiono następujący stan faktyczny.

Od roku 2011 Wnioskodawczyni prowadzi działalność gospodarczą: usługi finansowo-księgowe. Jest czynnym płatnikiem podatku VAT, usługi są w całości opodatkowane. W roku 2013 Zainteresowana zakupiła działkę rolną na obszarze wiejskim wyłącznie z własnych środków, zgromadzonych przed zawarciem związku małżeńskiego, co poświadczył w obecności notariusza małżonek. Działka została zakupiona na nazwisko Wnioskodawczyni i wchodzi wyłącznie do jej majątku. Zainteresowana zakupiła nieruchomość w celu budowy budynku usługowego z przeznaczeniem na działalność gospodarczą. Przedmiotową działkę wciągnęła aportem do ewidencji środków trwałych firmy. Inwestycję w całości zaliczyła do majątku swojego przedsiębiorstwa.

W związku z tym, że w warunkach zabudowy ściśle określono, że na ww. działce rolnej dopuszczalna jest budowa wyłącznie budynku mieszkalnego, Zainteresowana wystąpiła z wnioskiem o wydanie pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego o pow. 150,7 m2, które otrzymała w grudniu 2013 roku. Rodzaj prowadzonej przez Wnioskodawczynię działalności nie ma wpływu na środowisko, w związku z czym nie wymaga się zmiany przeznaczenia użytkowania lokalu i tego typu usługi mogą być prowadzone również w budynku mieszkalnym, po stosownym zgłoszeniu. Po zakończeniu budowy obiekt ma być wykorzystywany w całości w prowadzonej przez Zainteresowaną działalności gospodarczej, lub w części zostać sprzedany (również w ramach działalności gospodarczej) lub ewentualnie podnajęty, jako lokal usługowy po uzyskaniu zgody.

Faktury na koszty związane z budową są wystawiane na firmę Wnioskodawczyni, która jest czynnym podatnikiem podatku VAT i w przyszłości będzie czerpać zyski w całości opodatkowane podatkiem VAT z tytułu wykorzystywania przedmiotowej nieruchomości w prowadzonej działalności gospodarczej.

W związku z powyższym opisem zadano następujące pytanie.

W związku z powyższym zwracam się z prośbą o odpowiedź na pytanie, czy można odliczyć cały podatek VAT naliczony od inwestycji mimo, że w pozwoleniu na budowę jest budynek mieszkalny (który jednak wykorzystywać będę wyłącznie w działalności gospodarczej jako produkt lub najem na działalność usługową)?

Zdaniem Wnioskodawczyni, w sytuacji, gdy cały budynek po zakończeniu budowy będzie przeznaczony pod działalność gospodarczą, przychody z tytułu wykorzystywania go w tej działalności będą w całości opodatkowane podatkiem VAT i w związku z powyższym Zainteresowana ma prawo do odliczenia całości podatku naliczonego wynikającego z faktur dokumentujących zakup towarów i usług związanych z budową ww. obiektu.

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego stanu faktycznego jest prawidłowe.

W myśl art. 86 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2017 r., poz. 1221, z późn. zm.), zwanej dalej ustawą, w zakresie, w jakim towary i usługi są wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych, podatnikowi, o którym mowa w art. 15 ustawy, przysługuje prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego, z zastrzeżeniem art. 114, art. 119 ust. 4, art. 120 ust. 17 i 19oraz art. 124.

Stosownie do art. 86 ust. 2 pkt 1 ustawy, kwotę podatku naliczonego stanowi suma kwot podatku wynikających z faktur otrzymanych przez podatnika z tytułu:

1.  nabycia towarów i usług,
2.  dokonania całości lub części zapłaty przed nabyciem towaru lub wykonaniem usługi.

Z powyższego wynika, że prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego przysługuje wówczas, gdy zostaną spełnione określone warunki, tzn. odliczenia tego dokonuje podatnik podatku od towarów i usług oraz, gdy towary i usługi, z których nabyciem podatek został naliczony, są wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych, tzn. takich, których następstwem jest określenie podatku należnego (powstanie zobowiązania podatkowego).

Przedstawiona wyżej zasada wyklucza zatem możliwość dokonania obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego związanego z towarami i usługami, które nie są wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych.

Należy zauważyć, że formułując w art. 86 ust. 1 ustawy warunek związku ze sprzedażą opodatkowaną, ustawodawca nie uzależnia prawa do odliczenia od związku zakupu z obecnie wykonywanymi czynnościami opodatkowanymi. Wystarczającym jest, że z okoliczności towarzyszących nabyciu towarów lub usług przy uwzględnieniu rodzaju prowadzonej przez podatnika działalności gospodarczej wynika, że zakupy te dokonane są w celu ich wykorzystania w ramach jego działalności opodatkowanej.

W każdym przypadku należy dokonać oceny, czy intencją podatnika wykonującego określone czynności, z którymi łączą się skutki podatkowo-prawne, było wykonywanie czynności opodatkowanych.

Ponadto podkreślić należy, że ustawodawca stworzył podatnikowi prawo do odliczenia podatku naliczonego w całości lub w części, pod warunkiem spełnienia przez niego zarówno przesłanek pozytywnych, wynikających z art. 86 ust. 1 ustawy oraz niezaistnienia przesłanek negatywnych, określonych w art. 88 ustawy. Przepis ten określa listę wyjątków, które pozbawiają podatnika prawa do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego.

Jedno z takich ograniczeń zostało wskazane w art. 88 ust. 3a pkt 2 ustawy, zgodnie z którym nie stanowią podstawy do obniżenia podatku należnego oraz zwrotu różnicy podatku lub zwrotu podatku naliczonego faktury w przypadku, gdy transakcja udokumentowana fakturą nie podlega opodatkowaniu albo jest zwolniona od podatku.

Oznacza to, że podatnik nie może skorzystać z prawa do odliczenia w odniesieniu do podatku, który jest należny wyłącznie z tego względu, że został wykazany na fakturze w sytuacji, gdy transakcja nie podlega opodatkowaniu albo jest zwolniona od podatku.

Natomiast na podstawie art. 88 ust. 4 ustawy, obniżenia kwoty lub zwrotu różnicy podatku należnego nie stosuje się również do podatników, którzy nie są zarejestrowani jako podatnicy VAT czynni, zgodnie z art. 96, z wyłączeniem przypadków, o których mowa w art. 86 ust. 2 pkt 7.

Stwierdzić należy, że każde nabycie towarów i usług, przeznaczonych do przyszłego wykorzystania ich do czynności opodatkowanych w ramach prowadzonej działalności gospodarczej bez względu na to jakie faktycznie będą efekty tej działalności, należy uznać w momencie jego dokonania za związane z wykonywaniem czynności opodatkowanych.

Zatem, jeśli towary i usługi, przy nabyciu których naliczono podatek, są (mają być) wykorzystywane w całości do prowadzenia działalności opodatkowanej, wówczas podatnikowi przysługuje prawo do odliczenia podatku.

Katalog czynności podlegających opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług zawiera art. 5 ust. 1 ustawy (są nimi m.in. odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju).

Przez dostawę towarów, w myśl art. 7 ust. 1 ww. ustawy, rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (…).

Natomiast przez świadczenie usług, stosownie do przepisu art. 8 ust. 1 ustawy, rozumie się każde świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu art. 7 (…).

Z powyższych unormowań wynika, że opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług zgodnie z zasadą powszechności opodatkowania podlegają wszelkie transakcje, których przedmiotem jest dostawa towarów lub świadczenie usług, pod warunkiem, że są one realizowane przez podatników w rozumieniu ustawy i wykonywane w ramach działalności gospodarczej.

W myśl art. 15 ust. 1 ustawy, podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności.

Działalność gospodarcza – według art. 15 ust. 2 ustawy – obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych.

Z przedstawionego we wniosku opisu sprawy wynika, że Wnioskodawczyni od roku 2011 prowadzi działalność gospodarczą: usługi finansowo-księgowe. Jest czynnym płatnikiem podatku VAT, usługi są w całości opodatkowane. W roku 2013 Zainteresowana zakupiła działkę rolną na obszarze wiejskim wyłącznie z własnych środków, zgromadzonych przed zawarciem związku małżeńskiego. Wnioskodawczyni zakupiła nieruchomość w celu budowy budynku usługowego z przeznaczeniem na działalność gospodarczą. Przedmiotową działkę wciągnęła aportem do ewidencji środków trwałych firmy. Inwestycję w całości zaliczyła do majątku swojego przedsiębiorstwa. W związku z tym, że w warunkach zabudowy ściśle określono, że na ww. działce rolnej dopuszczalna jest budowa wyłącznie budynku mieszkalnego, Zainteresowana wystąpiła z wnioskiem o wydanie pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego o pow. 150,7 m2, które otrzymała w grudniu 2013 roku. Rodzaj prowadzonej przez Wnioskodawczynię działalności nie ma wpływu na środowisko, w związku z czym nie wymaga się zmiany przeznaczenia użytkowania lokalu i ww. usługi mogą być prowadzone również w budynku mieszkalnym, po stosownym zgłoszeniu. Po zakończeniu budowy obiekt ma być wykorzystywany w całości w prowadzonej przez Zainteresowaną działalności gospodarczej, lub w części zostać sprzedany (również w ramach działalności gospodarczej) lub ewentualnie podnajęty, jako lokal usługowy po uzyskaniu zgody. Faktury na koszty związane z budową są wystawiane na firmę Wnioskodawczyni, która jest czynnym podatnikiem podatku VAT i w przyszłości będzie czerpać zyski w całości opodatkowane podatkiem VAT z tytułu wykorzystywania przedmiotowej nieruchomości w prowadzonej działalności gospodarczej.

Wątpliwości Wnioskodawczyni dotyczą kwestii ustalenia, czy można odliczyć podatek VAT naliczony w pełnej wysokości od inwestycji mimo, że pozwolenie na budowę przewiduje powstanie budynku mieszkalnego, który jednak wykorzystywany będzie wyłącznie w działalności gospodarczej jako produkt lub w ramach najmu na działalność usługową.

Zgodnie z powołanymi wyżej przepisami, rozliczenie podatku naliczonego na zasadach określonych w art. 86 ustawy uwarunkowane jest tym, aby nabywane towary i usługi były wykorzystywane przez zarejestrowanego, czynnego podatnika podatku VAT w ramach działalności gospodarczej do wykonywania czynności opodatkowanych podatkiem od towarów i usług.

Podstawowym warunkiem, którego spełnienie należy analizować w aspekcie prawa do odliczenia podatku VAT, jest związek dokonywanych nabyć towarów i usług ze sprzedażą uprawniającą do dokonywania takiego odliczenia, czyli sprzedażą generującą podatek należny.

Jak wynika z opisu sprawy, w związku z budową przedmiotowej nieruchomości, z przeznaczeniem na prowadzenie działalności gospodarczej, Wnioskodawczyni ponosi wydatki inwestycyjne, a dowodami potwierdzającymi ponoszone koszty są faktury wystawiane na firmę Zainteresowanej. Ponadto – jak wskazano we wniosku – w przyszłości Wnioskodawczyni będzie czerpać zyski w całości opodatkowane podatkiem VAT z tytułu wykorzystywania przedmiotowej nieruchomości w prowadzonej działalności gospodarczej.

Mając zatem na uwadze powołane przepisy należy stwierdzić, że w rozpatrywanej sprawie warunki, o których mowa w art. 86 ust. 1 ustawy będą spełnione, ponieważ Wnioskodawczyni jest czynnym podatnikiem podatku VAT, a wydatki związane z realizacją ww. inwestycji – jak wynika z wniosku – będą związane z wykonywaniem czynności opodatkowanych podatkiem od towarów i usług.

Podsumowując, skoro przedmiotowy budynek wykorzystywany będzie wyłącznie w opodatkowanej działalności gospodarczej lub w ramach najmu na działalność usługową, to mimo, że pozwolenie na budowę przedmiotowej nieruchomości przewiduje powstanie budynku mieszkalnego, Wnioskodawczyni przysługuje w całości prawo do odliczenia podatku VAT naliczonego od ponoszonych wydatków inwestycyjnych. Powyższe wynika z faktu, że w analizowanym przypadku będą spełnione – wskazane w art. 86 ust. 1 ustawy – przesłanki warunkujące prawo do odliczenia podatku naliczonego, tj. Wnioskodawca działa jako podatnik VAT, a wydatki związane z realizacją inwestycji będą służyć do wykonywania czynności opodatkowanych tym podatkiem.

Zaznaczenia wymaga jednak, że Wnioskodawczyni może zrealizować prawo do odliczenia VAT naliczonego pod warunkiem niezaistnienia przesłanek negatywnych wymienionych w art. 88 ustawy.

Tym samym stanowisko Wnioskodawczyni oceniono jako prawidłowe.

Zaznacza się także, że zgodnie z art. 14b § 3 ustawy Ordynacja podatkowa, składający wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej obowiązany jest do wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego. Organ jest ściśle związany przedstawionym we wniosku stanem faktycznym (opisem zdarzenia przyszłego). Zainteresowany ponosi ryzyko związane z ewentualnym błędnym lub nieprecyzyjnym przedstawieniem we wniosku opisu stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego). Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, o ile rzeczywisty stan faktyczny sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie ze stanem faktycznym (opisem zdarzenia przyszłego) podanym przez Wnioskodawcę w złożonym wniosku. W związku z powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego w opisie sprawy, udzielona odpowiedź straci swą aktualność.

Zgodnie z art. 14na Ordynacji podatkowej przepisów art. 14k–14n nie stosuje się, jeżeli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej stanowi element czynności będących przedmiotem decyzji wydanej:

1.  z zastosowaniem art. 119a;
2.  w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług.

Interpretacja dotyczy stanu faktycznego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w dwóch egzemplarzach (art. 47 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. z 2017 r., poz. 1369, z późn. zm.) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie albo aktu, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 4a (art. 53 § 1 ww. ustawy).

Jednocześnie, zgodnie z art. 57a ww. ustawy, skarga na pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego wydaną w indywidualnej sprawie, opinię zabezpieczającą i odmowę wydania opinii zabezpieczającej może być oparta wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd administracyjny jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy), na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Teodora Sixta 17, 43-300 Bielsko-Biała.