Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0114-KDIP2-2.4010.78.2025.1.SP
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-04-10
Teza: Ustalenie momentu powstania przychodu oraz rozpoznania
kosztów uzyskania przychodów z tytułu spłaty wykupionych
wierzytelności leasingowych oraz ustalenie momentu
powstania przychodu z tytułu prowizji za udzielenie
finansowania.
Słowa kluczowe: cesja-cesja wierzytelności
koszt-koszty uzyskania przychodów
koszt-moment zarachowania kosztów
przychód-moment powstania przychodów
przychód-powstanie przychodu
Zagadnienia: Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 2. Przychody-Data powstania przychodu-Ogólna
zasada
Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 3. Koszty uzyskania przychodów-Pakiety
wierzytelności
Przepisy: [CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 2-art. 12-ust. 3a
[CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 3-art. 15ba

## Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

dłowe
    Szanowni Państwo,
    stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego we
    wniosku stanu faktycznego i zdarzenia przyszłego jest prawidłowe.

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

14 lutego 2025 r. wpłynął Państwa wniosek z 13 lutego 2025 r. o wydanie interpretacji
    indywidualnej w zakresie ustalenia momentu powstania przychodu oraz rozpoznania
    kosztów uzyskania przychodów z tytułu spłaty wykupionych wierzytelności leasingowych
    oraz ustalenia momentu powstania przychodu z tytułu prowizji za udzielenie finansowania.
    Opis stanu faktycznego i zdarzenia przyszłego
    A. S.A. (dalej jako: „Wnioskodawca”, „Bank” lub „A.”) należy do Grupy B. (dalej: „Grupa”).
    A. jest bankiem krajowym prowadzącym działalność na podstawie ustawy z dnia 29
    sierpnia 1997 r. - Prawo bankowe (t.j. Dz. U. z 2023 r., poz. 2488 ze zm., dalej: "PrBank")
    posiadającym siedzibę w Polsce i podlegającym opodatkowaniu od całości dochodów bez
    względu na miejsce ich osiągnięcia w Polsce. Bank jest zarejestrowanym i czynnym
    podatnikiem VAT. Bank dokonuje czynności bankowych w rozumieniu PrBank.
    Oferta A. skierowana jest zarówno do klientów indywidualnych jak i przedsiębiorców.
    Usługi i produkty bankowe oferowane przez A. obejmują m.in.: rachunki oszczędnościowe
    i oszczędnościowo- rozliczeniowe, lokaty terminowe, karty płatnicze, limit kredytowy w
    rachunku osobistym oraz kredyty gotówkowe. Dodatkowo, A. jest odpowiedzialny za
    ogólny zarząd nad Grupą.
    C. S.A. (dalej jako: „C.” lub „Spółka leasingowa”) jest podmiotem powiązanym z Bankiem. C.
    w ramach prowadzonej działalności skupia się na finansowaniu pojazdów do 3,5 t,
    pojazdów transportu ciężkiego, maszyn i urządzeń. W tym celu zawiera m.in. umowy
    leasingu na mocy których przekazuje swoim klientom (dalej jako: „Klient”,
    „Leasingobiorca”) prawo do kontrolowania użytkowania określonego składnika aktywów
    przez ustalony czas w zamian za wynagrodzenie. Zawierane umowy przybierają formy
    leasingu finansowego i leasingu operacyjnego w rozumieniu przepisów ustawy o CIT.
    Umowy leasingu finansowego przenoszą własność przedmiotu leasingu na korzystającego
    po zakończeniu umowy, a umowy leasingu operacyjnego zawierają obowiązek zakupu
    przedmiotu leasingu przez korzystającego po zakończeniu umowy za ratę wykupową
    uwzględnioną w harmonogramie, a efektywnie wraz z końcem umowy następuje transfer
    własności przedmiotu leasingu na korzystającego.
    A. zawarł z C. S.A. (dalej jako: „C.” lub „Spółka leasingowa”) umowę cesji wierzytelności, w
    ramach której zostały sprzedane na rzecz Banku wierzytelności z tytułu zawieranych przez
    C., jako finansującego, umów leasingu finansowego oraz leasingu operacyjnego (dalej
    jako: „Umowa”). Nabycie wierzytelności przyjęło formę cesji jawnej, w której
    Leasingobiorcy zostali zawiadomieni o przelewie praw. Leasingobiorcy mogą nadal
    dokonywać spłat na rachunek Spółki leasingowej, która następnie przekazuje
    odpowiednią część otrzymanych wpływów do Banku lub dokonują spłat zobowiązań
    bezpośrednio na rachunki Banku, stosownie do tego, co zostało im wskazane w treści
    zawiadomień o cesji. Leasingobiorcy dokonują spłat zobowiązań na rachunki Spółki
    leasingowej prowadzone w Banku. Sposób rozliczania wpłat dokonywanych przez
    leasingobiorców jest określony w Umowie.
    Bank nabywa wierzytelności w trybie pakietowym, w odniesieniu, do których dany pakiet
    wierzytelności spełnia warunki pakietu z art. 15ba lub nie spełnia takiego warunku,
    wówczas wierzytelności są rozliczane tak jakby były nabyte pojedynczo.
    C. jest zobowiązany do przekazywania do Banku wpłat dokonanych przez leasingobiorców
    z tytułu wierzytelności nabytych przez Bank na rachunki finansującego w terminach i na
    zasadach określonych w Umowie. Sposób rozliczania wpłat dokonywanych przez

    leasingobiorców, uwzględniający mechanizmy rozliczania wpłat wskazane w dokumentacji
    umów leasingu stosowane przez finansującego, jest określony w Umowie.
    Wykupem objęte są ekspozycje netto obejmujące całość rat kapitałowo-odsetkowych (tj.
    wierzytelności nie obejmują podatku od towaru i usług - VAT , który naliczany jest przez C.
    na ratach leasingowych i innych należnościach z tytułu umów Leasingu), raty końcowe
    (wykupowe) oraz ekspozycje z tytułu produktów ubezpieczeniowych, ujętych w racie
    leasingowej, istniejące na moment wykupu (tj. bez prolongat), natomiast przychody z
    tytułu opłat i prowizji pozostaną przychodem Spółki leasingowej i nie zostaną przekazane
    do Banku. Nabywanie części wierzytelności (np. jedynie niektórych opłat leasingowych/rat
    pożyczkowych z harmonogramu lub niepełnych kwot netto wierzytelności) nie jest
    dopuszczalne.
    Wierzytelności, które będą objęte cesją są wierzytelnościami niewymagalnymi - takimi,
    które są przewidziane umowami leasingu, ale nie zostały jeszcze zafakturowane. Na dzień
    stanowiący tzw. datę graniczną poprzedzającą zbycie wierzytelności przez C. do Banku, nie
    będą istniały przesłanki do uznania ich za zagrożone nieściągalnością.
    W związku z przeniesieniem wierzytelności następuje pełen transfer ryzyka związanego z
    danym portfelem wierzytelności, a Umowa zawiera jedynie standardowe zapisy w zakresie
    regresu dotyczące przypadków wyłudzenia i nie spełnienia kryteriów klasyfikujących danej
    wierzytelności do przeniesienia w ramach Umowy.
    C. nie wykazuje tych wierzytelności jako swoich aktywów w sprawozdaniach finansowych.
    Wykup wierzytelności z umów przez Bank dotyczy wyłącznie tych umów, w odniesieniu do
    których Bank dokonał pozytywnej weryfikacji spełniania przez leasingobiorców kryteriów
    oceny ryzyka i przeciwdziałania praniu pieniędzy i finansowaniu terroryzmu.
    W celu zabezpieczenia odpowiedzialności Spółki leasingowej za stan prawny oraz
    zabezpieczania wszelkich mogących powstać, także warunkowych i określonych w czasie
    roszczeń Spółka leasingowa ustanawia poniższe zabezpieczenia:
        zastaw rejestrowy oraz finansowy na rachunku bankowym Spółki leasingowej
        przeznaczonym do otrzymywania płatności z tytułu umów leasingowych (jeśli spłaty
        miałyby być dokonywane na taki rachunek), wraz z pełnomocnictwem do tego
        rachunku,
        kaucję,
        cesję praw z umów ubezpieczenia pojazdów stanowiących przedmiot leasingu,
        przewłaszczenie na zabezpieczenie pojazdów oraz
        cesję praw z ubezpieczeń majątkowych.
    Bank jest uprawniony do dalszego zbywania wierzytelności nabywanych od Spółki
    Leasingowej, w szczególności w trybie transakcji sekurytyzacji.
    Na wynagrodzenie Banku z tytułu nabycia wierzytelności leasingowych składają się dwa
    elementy: element stanowiący dyskonto oraz prowizja związana z udzieleniem
    finansowania C. Na podstawie analizy jest wyliczona całość wynagrodzenia, a ich
    rynkowość jest potwierdzona analizą cen transferowych.
    Pytania
    1. Czy otrzymywane przez Bank spłaty z tytułu wykupionych wierzytelności leasingowych
    powinny stanowić przychód Banku podlegający opodatkowaniu w momencie otrzymania
    spłaty wierzytelności a wydatki poniesione przez Bank na nabycie wierzytelności
    leasingowych mogą być rozpoznane jako koszty uzyskania przychodów Wnioskodawcy w
    momencie powstania przychodu z tytułu spłaty danej wierzytelności leasingowej, tj. w
    momencie otrzymania spłat wierzytelności?

    2. W którym momencie powstaje u Wnioskodawcy przychód z tytułu prowizji za udzielenie
    finansowania należnej w związku z zawartą Umową?
    Państwa stanowisko w sprawie
    Ad 1
    Zdaniem Wnioskodawcy, otrzymywane przez Bank spłaty z tytułu wykupionych
    wierzytelności leasingowych powinny stanowić przychód Banku podlegający
    opodatkowaniu w momencie otrzymania spłaty wierzytelności a wydatki poniesione przez
    Bank na nabycie wierzytelności leasingowych mogą być rozpoznane jako koszty uzyskania
    przychodów Wnioskodawcy w momencie powstania przychodu z tytułu spłaty danej
    wierzytelności leasingowej, tj. w momencie otrzymania spłat wierzytelności.
    Jak wskazuje art. 12 ust. 1 pkt 1 ustawy o CIT, przychodami są w szczególności otrzymane
    pieniądze, wartości pieniężne, w tym również różnice kursowe. Za przychody związane z
    działalnością gospodarczą i z działami specjalnymi produkcji rolnej, osiągnięte w roku
    podatkowym, a także za przychody uzyskane z zysków kapitałowych, z wyłączeniem
    przychodów, o których mowa w art. 7b ust. 1 pkt 1, uważa się także należne przychody,
    choćby nie zostały jeszcze faktycznie otrzymane, po wyłączeniu wartości zwróconych
    towarów, udzielonych bonifikat i skont, zgodnie z dyspozycją art. 12 ust. 3 ustawy o CIT.
    Zgodnie z art. 12 ust. 3a ustawy o CIT, za datę powstania przychodu, o którym mowa w
    ust. 3, uważa się, z zastrzeżeniem ust. 3c-3g oraz 3j-3m, dzień wydania rzeczy, zbycia
    prawa majątkowego lub wykonania usługi, albo częściowego wykonania usługi, nie później
    niż dzień: wystawienia faktury albo uregulowania należności. W myśl art. 12 ust. 3e ustawy
    o CIT, w przypadku otrzymania przychodu, o którym mowa w ust. 3 ww. ustawy, do
    którego nie stosuje się ust. 3a, 3c, 3d i 3f ww. ustawy, za datę powstania przychodu uznaje
    się dzień otrzymania zapłaty.
    Mając na uwadze powyższe przepisy, zdaniem Banku przychód z tytułu spłat nabytych
    wierzytelności leasingowych będzie powstawał zgodnie z art. 12 ust. 3e ustawy o CIT, tj. w
    dacie otrzymania całości lub części spłaty wierzytelności leasingowej od Leasingobiorcy.
    Zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy o CIT, kosztami uzyskania przychodów są koszty
    poniesione w celu osiągnięcia przychodów ze źródła przychodów lub w celu zachowania
    albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 16 ust.
    1 tej ustawy.
    Powyższe oznacza, że wszystkie poniesione wydatki związane z prowadzoną działalnością
    gospodarczą, po wyłączeniu zastrzeżonych w ustawie, są kosztami uzyskania przychodów,
    o ile pozostają w związku przyczynowo-skutkowym z osiąganymi przychodami.
    Zgodnie z ugruntowanym stanowiskiem polskich organów podatkowych, aby wydatek
    poniesiony przez podatnika stanowił dla niego koszt uzyskania przychodu, muszą być
    spełnione następujące warunki:
        został poniesiony przez podatnika, tj. w ostatecznym rozrachunku musi on zostać
        pokryty z zasobów majątkowych podatnika (nie stanowią kosztu uzyskania
        przychodu podatnika wydatki, które zostały poniesione na działalność podatnika
        przez osoby inne niż podatnik),
        jest definitywny (rzeczywisty), tj. wartość poniesionego wydatku nie została
        podatnikowi w jakikolwiek sposób zwrócona,
        pozostaje w związku z prowadzoną przez podatnika działalnością gospodarczą,
        poniesiony został w celu uzyskania, zachowania lub zabezpieczenia przychodów lub
        może mieć wpływ na wielkość osiągniętych przychodów,
        został właściwie udokumentowany,

        nie może znajdować się w grupie wydatków, których zgodnie z art. 16 ust. 1 ww.
        ustawy nie uważa się za koszty uzyskania przychodów.
    Jak wskazuje art. 15 ust. 4 ustawy o CIT, koszty uzyskania przychodów bezpośrednio
    związane z przychodami, poniesione w latach poprzedzających rok podatkowy oraz w
    roku podatkowym, są potrącalne w tym roku podatkowym, w którym osiągnięte zostały
    odpowiadające im przychody, z zastrzeżeniem ust. 4b i 4c.
    W myśl art. 15ba ust. 1 ustawy o CIT, w przypadku nabycia w ramach jednej transakcji co
    najmniej 100 wierzytelności bez wyodrębnienia ceny nabycia poszczególnych
    wierzytelności (pakiet wierzytelności) dochód z pakietu wierzytelności stanowi nadwyżka
    przychodów uzyskanych z wierzytelności wchodzących w skład pakietu wierzytelności nad
    kosztem nabycia pakietu wierzytelności.
    Zgodnie z art. 15ba ust. 2 ustawy o CIT, przez przychody uzyskane z wierzytelności
    wchodzących w skład pakietu wierzytelności rozumie się środki lub wartości otrzymane w
    wyniku uregulowania tych wierzytelności lub środki lub wartości ze zbycia całości albo
    części wierzytelności wchodzących w skład danego pakietu wierzytelności, z wyjątkiem
    opłat, odsetek, odsetek za opóźnienie w zapłacie zobowiązań i kar, naliczonych po dniu
    nabycia pakietu wierzytelności.
    Stosownie do art. 15ba ust. 3 ustawy o CIT, przez koszt nabycia pakietu wierzytelności
    rozumie się cenę nabycia takiego pakietu wierzytelności.
    W myśl art. 15ba ust. 4 ustawy o CIT, koszty nabycia pakietu wierzytelności potrąca się w
    okresie rozliczeniowym, w którym osiągnięty został przychód z wierzytelności
    wchodzących w skład pakietu wierzytelności, do wysokości odpowiadającej temu
    przychodowi.
    Natomiast zgodnie z art. 15ba ust. 5 ustawy o CIT, przepisy ust. 1-4 stosuje się
    odpowiednio do nabycia pojedynczej wierzytelności. Zgodnie zatem z dyspozycją
    wyrażoną w cyt. powyżej art. 15ba ust. 4 CIT, koszty nabycia pakietu wierzytelności oraz
    zgodnie z art. 15ba ust. 5 ustawy o CIT koszty nabycia pojedynczej wierzytelności, potrąca
    się w okresie rozliczeniowym, w którym osiągnięty został przychód z wierzytelności
    wchodzących w skład pakietu wierzytelności/pojedynczej wierzytelności, do wysokości
    odpowiadającej temu przychodowi.
    Z powołanych regulacji wynika zasada odpowiedniości (adekwatności) potrącania kosztów
    z przychodami. Oznacza to, że osiągnięcie części oczekiwanego przychodu powinno
    skutkować rozpoznaniem kosztu uzyskania przychodu "wprost" w kwocie odpowiadającej
    kwocie uzyskanego przychodu, do momentu zrównania się przychodu ze spłaty
    wierzytelności (pakietu wierzytelności) z kwotą poniesionego na jej (jego) nabycie wydatku.
    W przypadku nabycia wierzytelności niespełniających warunków uznania za pakiet w
    rozumieniu art. 15ba ustawy o CIT, koszt będzie rozpoznawany do wysokości
    wynagrodzenia za nabycie pojedynczej wierzytelności.
    W odniesieniu do otrzymanych przez Bank od Leasingobiorców spłat wierzytelności
    leasingowych, Bank będzie zobowiązany rozpoznać te spłaty jako przychody podatkowe
    zgodnie z dyspozycją art. 15ba ust. 2 ustawy o CIT (tj. przychody uzyskane z pakietu
    wierzytelności). Przychód ten będzie powstawał zgodnie z art. 12 ust. 3e ustawy o CIT, tj. w
    dacie otrzymania całości lub części spłaty wierzytelności leasingowej od Leasingobiorcy.
    Wobec powyższego, w ocenie Wnioskodawcy należy uznać, że wydatki poniesione na
    zakup wierzytelności leasingowych - tj. cena zapłacona za nabywane wierzytelności,
    bezpośrednio związane z nabyciem wierzytelności i ponoszone w celu uzyskania spłaty
    wierzytelności będą stanowić koszt uzyskania przychodów po stronie Banku na podstawie
    art. 15ba ust. 4 ustawy o CIT (tj. koszt nabycia pakietu wierzytelności/pojedynczej
    wierzytelności). Konsekwentnie, zgodnie z tym przepisem wydatki na zakup wierzytelności
    leasingowych będą potrącalne w okresie rozliczeniowym, w którym osiągnięty został

    przychód z tytułu spłaty zakupionych wierzytelności leasingowych, do wysokości
    odpowiadającej temu przychodowi.
    Powyższe stanowisko zostało potwierdzone w wyroku Naczelnego Sądu
    Administracyjnego z dnia 3 grudnia 2020 r., sygn. II FSK 2027/18, zgodnie z którym: „Do
    przychodów uzyskanych ze spłaty wierzytelności winno się zaliczyć kwoty wpłacane przez
    dłużników w miarę ich uzyskiwania, tj. w dacie ich wpływu na rachunek bankowy. Z kolei
    wydatek poniesiony na zakup wierzytelności będzie kosztem podatkowym dopiero z
    chwilą spłaty przez dłużnika nabytej przez podatnika wierzytelności (dopiero w tym
    momencie poniesione wydatki pozostają w związku z uzyskanym przychodem). Co istotne,
    każdorazowa spłata konkretnej wierzytelności będzie wiązała się z prawem potrącenia
    przez podatnika kosztów uzyskania przychodów w wysokości tej części ceny nabycia
    konkretnej wierzytelności, jaka będzie odpowiadać stosunkowi wartości uzyskanej spłaty
    wierzytelności do wartości należnych spłat”.
    Analogiczne podejście było niejednokrotnie potwierdzane przez organy podatkowe m.in.
    w:
        interpretacji indywidualnej Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia 21
        października 2021 r., sygn. 0111-KDIB2-1.4010.310.2021.1.AR, w której organ
        stwierdził, że: „W przypadku gdyby Wnioskodawca otrzymał spłatę Wierzytelności w
        częściach, Wnioskodawca będzie uprawniony do rozpoznawania kosztów uzyskania
        przychodów do wartości rozpoznanego przychodu aż do momentu, w którym cena
        nabycia Wierzytelności zrówna się z wpływami z tej Wierzytelności (przychodami).
        Dopiero ewentualna nadwyżka spłat dokonanych przez Dłużnika ponad cenę
        nabycia Wierzytelności będzie stanowiła dochód dla Wnioskodawcy. Wnioskodawca
        może rozpoznać wydatek poniesiony na podstawie umowy Subrogacji (tj. kwotę
        spłaconej Wierzytelności Wspólnika) jako koszt uzyskania przychodu w momencie
        otrzymania od Dłużnika spłaty Wierzytelności, do wysokości uzyskanego przychodu
        ze spłaty wierzytelności”;
        interpretacji indywidualnej Dyrektora Izby Skarbowej w Poznaniu z dnia 8 maja
        2015 r., sygn. ILPB3/4510-1-59/15-4/KS, w której stwierdził, że: „Podsumowując
        powyższe, rozważając kwestię możliwości rozpoznania przez Spółkę kosztów
        uzyskania przychodów, należy zauważyć, że otrzymywanie spłat wierzytelności jest
        bezpośrednią konsekwencją uprzedniego odpłatnego nabycia tej wierzytelności
        przez Spółkę. Koszty nabycia wierzytelności stanowią tym samym koszty
        bezpośrednio związane z przychodami z tytułu jej spłaty. A zatem, zgodnie z regułą
        zawartą w art. 15 ust. 4 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, z
        zastrzeżeniem ust. 4b-4c, wydatki podatnika z tytułu nabycia wierzytelności są
        potrącalne w roku podatkowym, w którym powstają związane z nimi przychody, tj.
        w roku podatkowym, w którym podatnik osiąga przychód ze spłaty wierzytelności”.
    Wnioskodawca pragnie podkreślić, że powyższa metodologia rozpoznawania przychodów
    i kosztów będzie miała zastosowanie zarówno w odniesieniu do przychodów / kosztów
    wynikających z nabycia wierzytelności leasingowych w pakiecie spełniającym warunki o
    których mowa w art. 15ba ustawy o CIT, jak i w odniesieniu do przychodów / kosztów
    związanych z wierzytelnościami leasingowymi, które nie zostały nabyte w pakiecie co
    najmniej 100 wierzytelności.

    Przepisy dot. pakietów wierzytelności zostały wprowadzone do ustawy o CIT począwszy od
    2019 r. ustawą z dnia 23 października 2018 r. o zmianie ustawy o podatku dochodowym
    od osób fizycznych, ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, ustawy -
    Ordynacja podatkowa oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2018 r. poz. 2193, dalej:
    „ustawa nowelizująca”).
    Zgodnie z uzasadnieniem do ustawy nowelizującej celem wprowadzenia tych przepisów
    było ułatwienie rozliczeń podatkowych przedsiębiorstw obracających wierzytelnościami
    polegające na „(...) braku konieczności „proporcjonalnego” rozliczania uśrednionych dla
    każdej wierzytelności wchodzącej w skład „pakietu” kosztów jej nabycia. Dany pakiet
    wierzytelności traktowany byłby jednorodnie, tak jak pojedynczy składnik majątku objęty
    jednym kosztem nabycia.”. Tym samym koszty nabycia wierzytelności bądź pakiety
    wierzytelności są rozpoznawane »wprost« w kwocie odpowiadającej kwocie uzyskanego z
    niej przychody, do momentu zrównania się przychodu ze spłaty wierzytelności (pakietu
    wierzytelności) z kwotą poniesionego na jej (jego) nabycie wydatku (tj. innymi słowy, do
    momentu rozliczenia całości wydatków na nabycie określonej wierzytelności bądź pakietu
    wierzytelności).
    Z uzasadnienia do ustawy nowelizującej wynika również, że „Odejście o
    „proporcjonalnego” rozliczania kosztów nabycia wierzytelności będzie stosowane również
    do nabycia pojedynczej wierzytelności lub grupy pojedynczych wierzytelności (tj. takich w
    których można ustalić cenę nabycia określonej wierzytelności).”. Powyższe znajduje
    potwierdzenie w przepisie art. 15ba ust. 5 ustawy o CIT, zgodnie z którym przepisy art.
    15ba ust. 1-4 dotyczące nabycia pakietów wierzytelności stosuje się odpowiednio do
    nabycia pojedynczej wierzytelności.
    Zdaniem Wnioskodawcy powyższe świadczy o tym, że te same zasady opodatkowania
    spłaty nabytych wierzytelności należy w pełni stosować zarówno do pakietów jak i do
    pojedynczych wierzytelności. Gdyby przyjąć za prawidłową tezę, że brak jest możliwości
    rozpoznania „pakietu wierzytelności”, każda z nabytych wierzytelności w ramach podziału
    będzie stanowiła „pojedynczą wierzytelność”, równą wartości należności głównej oraz
    naliczonych odsetek (należności ubocznej, która jest z główną bezpośrednio związana).
    Tym samym, zdaniem Wnioskodawcy tożsame podejście będzie miało zastosowanie bez
    względu na fakt czy wierzytelności będą sprzedawane w pakiecie, o którym mowa w art.
    15ba ustawy o CIT, czy będą sprzedawane poza pakietem, wówczas wskazane powyższej
    zasady będą miały zastosowanie do każdej pojedynczej wierzytelności. Stanowisko to
    znajduje potwierdzenie w interpretacjach indywidualnych wydanych przez Dyrektora
    Krajowej Informacji Skarbowej w sprawach o podobnych stanach faktycznych, w tym m.in.:
        z dnia 16 kwietnia 2024 r., sygn. 0114-KDIP2-2.4010.39.2024.4.SP;
        z dnia 21 października 2022 r, sygn. 0111-KDIB1-1.4010.568.2022.2.SH;
        z dnia 16 maja 2022 r., sygn. 0111-KDIB2-1.4010.42.2022.4.PB: „Do przychodów z
        wierzytelności/pakietu wierzytelności zalicza się środki otrzymane w wyniku
        uregulowania tych wierzytelności lub środki ze zbycia całości lub części
        wierzytelności wchodzących w skład danego pakietu, z wyjątkiem opłat, odsetek za
        opóźnienie w zapłacie zobowiązań i kar, naliczonych po dniu nabycia pakietu
        wierzytelności. Przychodowi temu towarzyszą koszty uzyskania przychodów w
        wysokości ceny zapłaconej za nabyte wierzytelności, potrącane zgodnie z zasadą
        wyrażoną w art. 15ba ust. 3 i 4 w zw. z ust. 5 u.p.d.o.p. oraz z zastosowaniem art. 16
        ust. 1 pkt 39a u.p.d.o.p. Dochodem zaś jest nadwyżka przychodów uzyskanych z
        wierzytelności wchodzących w skład pakietu lub pojedynczej wierzytelności nad
        kosztem nabycia całego pakietu/pojedynczej wierzytelności. ”.

    Wobec powyższego, zdaniem Wnioskodawcy, w odniesieniu do nabywanych
    wierzytelności leasingowych:
        Bank jest zobowiązany rozpoznać spłaty wierzytelności leasingowych jako
        przychody podatkowe zgodnie z dyspozycją art. 15ba ust. 2 ustawy o CIT w dacie
        otrzymania całości lub części spłaty wierzytelności leasingowej od Leasingobiorcy;
        Bank jest uprawniony do rozpoznania kosztów uzyskania przychodów z tytułu
        wydatków poniesionych na zakup wierzytelności leasingowych na podstawie art.
        15ba ust. 4 ustawy o CIT w okresie rozliczeniowym, w którym osiągnięty został
        przychód z tytułu spłaty zakupionych wierzytelności leasingowych, do wysokości
        odpowiadającej temu przychodowi.
    Ad 2
    W ocenie Wnioskodawcy, Bank powinien rozpoznać przychód z tytułu prowizji za
    udzielenie finansowania w związku z zawartą Umową, jednorazowo w momencie zawarcia
    Umowy.
    W opinii Wnioskodawcy, odnosząc wyżej cytowane przepisy ustawy o CIT do
    przedstawionego stanu faktycznego i zdarzenia przyszłego, z uwagi na charakter prowizji
    commitment fee, stanowiącej wynagrodzenie za udzielenie finansowania, należy uznać, że
    stanowi ona u Wnioskodawcy przychód rozpoznany jednorazowo w dacie zawarcia
    Umowy (w dacie udzielenia finansowania), zgodnie z treścią art. 12 ust. 3a ustawy o CIT.
    Zgodnie z art. 12 ust. 3 ustawy o CIT, w przypadku przychodów z działalności
    gospodarczej, nie jest konieczne faktyczne otrzymanie zapłaty od kontrahenta.
    Przychodem podatkowym jest bowiem „przychód należny”.
    Zgodnie z treścią art. 12 ust. 3a ustawy o CIT, za datę powstania przychodu związanego z
    działalnością gospodarczą, uważa się, z zastrzeżeniem ust. 3c-3g oraz 3j-3m, dzień
    wydania rzeczy, zbycia prawa majątkowego lub wykonania usługi albo częściowego
    wykonania usługi, nie później niż dzień:
    1) wystawienia faktury
    2) uregulowania należności.
    Tym samym prowizja commitment fee, stanowiąca wynagrodzenie Banku za
    sfinansowanie przejęcia wierzytelności leasingowych od C. - zgodnie z art. 12 ust. 3a
    ustawy o CIT - stanowi przychód należny w dniu wykonania usługi udzielenia
    finansowania, tj. w dniu w którym dochodzi zawarcia Umowy. Mając na względzie, ze w
    momencie podpisania umowy o nabycie konkretnego pakietu wierzytelności nastąpi
    przeniesienie prawa majątkowego w postaci wierzytelności, a także wykonanie usługi, z
    która jest związana prowizja (commitment fee) w ocenie Wnioskodawcy równocześnie
    powstanie przychód z prowizji nawet jeśli nie zostanie zapłacony. Do samej zapłaty może
    dojść w postaci potrącenia.
    Powyższe stanowisko potwierdza m.in. interpretacja indywidualna Dyrektora Krajowej
    Informacji Skarbowej:
        z dnia 15 grudnia 2023 r., sygn. 0111-KDIB1-1.4010.530.2023.1.SG, wydana w
        podobnym stanie faktycznym, w której organ uznał, że: „Opłata za przejęcie ryzyka
        jako wynagrodzenie należne Wnioskodawcy za usługę w postaci przejęcia ryzyka

        niewypłacalności Klienta zgodnie z art. 12 ust. 3a u.p.d.o.p. stanowi przychód
        należny w dniu wykonania usługi, tj. w dniu w którym dochodzi do przejęcia tego
        ryzyka, czyli w dniu zawarcia Jednostkowej umowy przelewu wierzytelności (...).”;
        z dnia 17 lutego 2016 r., sygn. IBPB-1-3/4510-710/15/AW, wydana w sprawie dot.
        świadczonych przez bank usług faktoringowych: „(...) do wynagrodzenia o
        charakterze jednorazowym (prowizji) zastosowanie znajdzie art. 12 ust. 3a u.p.d.o.
        p., czyli prowizje tego typu stanowić będą przychód podatkowy Banku z chwilą
        wykonania usługi nie później niż w dniu wystawienia faktury lub uregulowania
        należności.”;
        z dnia 9 stycznia 2013 r., sygn. IPTPB3/423-354/12-2/KJ, wydana w sprawie dot. cesji
        wierzytelności w ramach usługi finansowania: „W niniejszej sprawie w celu
        określenia momentu powstania przychodu z tytułu świadczenia usług finansowania
        wierzytelności do całości wynagrodzenia Wnioskodawcy zastosowanie znajdzie
        przepis art. 12 ust. 3a pkt 1, zgodnie z którym za datę powstania przychodu, o
        którym mowa w ust. 3, uważa się, z zastrzeżeniem ust. 3c-3e, dzień wydania rzeczy,
        zbycia prawa majątkowego lub wykonania usługi albo częściowego wykonania
        usługi, nie później niż dzień wystawienia faktury.”.
    Wobec powyższego, w ocenie Wnioskodawcy, prowizja commitment fee stanowi przychód
    Banku podlegający opodatkowaniu, rozpoznawany jednorazowo w momencie zawarcia
    Umowy.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest prawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Na wstępie należy zaznaczyć, że pytania przedstawione przez Państwa we wniosku o
    wydanie interpretacji indywidualnej wyznaczają zakres przedmiotowy tego wniosku. W
    związku z powyższym, wydana interpretacja dotyczy tylko spraw będących przedmiotem
    zapytania. Inne kwestie wynikające z opisu sprawy lub własnego stanowiska, nieobjęte
    pytaniami, nie zostały rozpatrzone w niniejszej interpretacji.
    Stosownie do art. 12 ust. 1 pkt 1 ustawy z 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od
    osób prawnych (t.j. Dz.U. z 2025 r. poz. 278, dalej: „ustawa o CIT” lub „updop”):
      Przychodami są w szczególności otrzymane pieniądze, wartości pieniężne, w tym
      również różnice kursowe.
    W myśl art. 12 ust. 3 ustawy o CIT:
      Za przychody związane z działalnością gospodarczą i z działami specjalnymi
      produkcji rolnej, osiągnięte w roku podatkowym, a także za przychody uzyskane z
      zysków kapitałowych, z wyłączeniem przychodów, o których mowa w art. 7b ust. 1
      pkt 1, uważa się także należne przychody, choćby nie zostały jeszcze faktycznie
      otrzymane, po wyłączeniu wartości zwróconych towarów, udzielonych bonifikat i
      skont.
    Na podstawie art. 12 ust. 3a ustawy o CIT:
      Za datę powstania przychodu, o którym mowa w ust. 3, uważa się, z zastrzeżeniem
      ust. 3c-3g oraz 3j-3m, dzień wydania rzeczy, zbycia prawa majątkowego lub
      wykonania usługi, albo częściowego wykonania usługi, nie później niż dzień:
      1) wystawienia faktury albo

      2) uregulowania należności.
    Zgodnie z art. 12 ust. 3e ustawy o CIT:
      W przypadku otrzymania przychodu, o którym mowa w ust. 3 ww. ustawy, do
      którego nie stosuje się ust. 3a, 3c, 3d i 3f ww. ustawy, za datę powstania przychodu
      uznaje się dzień otrzymania zapłaty.
    Zatem o zaliczeniu danego przysporzenia majątkowego do przychodów danej osoby
    prawnej decyduje definitywny charakter tego przysporzenia w tym sensie, że w sposób
    ostateczny faktycznie powiększa ono aktywa podatnika, lub pomniejsza pasywa.
    Otrzymane świadczenie może być uznane za przychód jeżeli ma ono charakter
    definitywny, ostateczny oraz pewny w takim znaczeniu, że podatnik uzyskuje swobodę
    dysponowania określonym świadczeniem lub środkami pieniężnymi (takie, którym może
    on rozporządzać jak właściciel). Do przychodów podatkowych podatnik winien zaliczyć
    tylko takie przychody, które są mu należne. Nie będą to zatem jakiekolwiek przychody,
    lecz przychody, w stosunku do których podatnikowi przysługiwać będzie prawo do ich
    otrzymania i które stanowić będą jego trwałe przysporzenie majątkowe.
    Instytucja zmiany wierzyciela została określona w art. 509-518 ustawy z dnia 23 kwietnia
    1964 r. - Kodeks cywilny (t.j.: Dz. U. z 2024 r. poz. 1061 ze zm., dalej: „KC”).
    Zgodnie z art. 509 § 1 KC:
      Wierzyciel może bez zgody dłużnika przenieść wierzytelność na osobę trzecią
      (przelew), chyba że sprzeciwiałoby się to ustawie, zastrzeżeniu umownemu albo
      właściwości zobowiązania.
    Stosownie do art. 510 § 1 KC:
      Umowa sprzedaży zamiany, darowizny lub inna umowa zobowiązująca do
      przeniesienia wierzytelności przenosi wierzytelność na nabywcę, chyba że przepis
      szczególny stanowi inaczej albo że strony inaczej postanowiły.
    Przeniesienie takie w prawie cywilnym jest określane jako przelew wierzytelności (cesja).
    W wyniku przeniesienia wierzytelności (cesji wierzytelności), wygasa u dotychczasowego
    wierzyciela stosunek zobowiązaniowy z dłużnikiem. Jednocześnie, powstają nowe stosunki
    zobowiązaniowe w rozumieniu cywilnoprawnym pomiędzy nabywcą wierzytelności a
    dłużnikiem oraz pomiędzy zbywcą a nabywcą wierzytelności.
    Jak stanowi art. 15 ust. 1 ustawy o CIT:
      Kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów
      ze źródła przychodów lub w celu zachowania albo zabezpieczenia źródła
      przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 16 ust. 1 tej ustawy. (...)
    Zatem wszystkie poniesione wydatki związane z prowadzoną działalnością gospodarczą,
    po wyłączeniu zastrzeżonych w ustawie, mogą stanowić koszty uzyskania przychodów, o
    ile pozostają w związku przyczynowo-skutkowym z osiąganymi przychodami.
    Aby poniesiony wydatek stanowił dla podatnika koszt uzyskania przychodu, muszą być
    spełnione następujące warunki:
        został poniesiony przez podatnika, tj. w ostatecznym rozrachunku musi on zostać
        pokryty z zasobów majątkowych podatnika (nie stanowią kosztu uzyskania
        przychodu podatnika wydatki, które zostały poniesione na działalność podatnika
        przez osoby inne niż podatnik),
        jest definitywny (rzeczywisty), tj. wartość poniesionego wydatku nie została
        podatnikowi w jakikolwiek sposób zwrócona,
        pozostaje w związku z prowadzoną przez podatnika działalnością gospodarczą,

        poniesiony został w celu uzyskania, zachowania lub zabezpieczenia przychodów lub
        może mieć wpływ na wielkość osiągniętych przychodów,
        został właściwie udokumentowany,
        nie może znajdować się w grupie wydatków, których zgodnie z art. 16 ust. 1 ww.
        ustawy nie uważa się za koszty uzyskania przychodów.
    Zgodnie z art. 15 ust. 4 ustawy o CIT:
      Koszty uzyskania przychodów bezpośrednio związane z przychodami, poniesione w
      latach poprzedzających rok podatkowy oraz w roku podatkowym, są potrącalne w
      tym roku podatkowym, w którym osiągnięte zostały odpowiadające im przychody, z
      zastrzeżeniem ust. 4b i 4c.
    Jak wynika z treści wniosku, zawarli Państwo z podmiotem powiązanym umowę cesji
    wierzytelności, w ramach której zostały sprzedane wierzytelności z tytułu zawieranych
    przez Finansującego (Sprzedającego wierzytelności) umów leasingu finansowego oraz
    leasingu operacyjnego. Leasingobiorcy zostali powiadomieni o zawartej umowie cesji.
    Leasingobiorcy mogą dokonywać spłat w dalszym ciągu na rachunek Spółki udzielającej
    leasingu albo bezpośrednio na Państwa rzecz. Nabywają Państwo wierzytelności w trybie
    pakietowym, spełniającym warunki pakietu wierzytelności określone w art. 15ba ustawy o
    CIT lub takie, które nie spełniają takiego warunku – wówczas są one rozliczane tak jakby
    były nabyte pojedynczo. Wykupem objęte są ekspozycje netto obejmujące całość rat
    kapitałowo-odsetkowych (bez podatku VAT), raty końcowe oraz ekspozycje z tytułu
    produktów ubezpieczeniowych, ujętych w racie leasingowej, istniejące na moment
    wykupu (bez prolongat). Przychody z tytułu opłat i prowizji pozostają przychodem Spółki
    leasingowej. Nabywanie części wierzytelności nie jest dopuszczalne. Wierzytelności objęte
    cesją są wierzytelnościami niewymagalnymi. Na dzień poprzedzający ich zbycie,
    wierzytelności leasingowe nie będą uznane za zagrożone nieściągalnością. Cesja
    wierzytelności skutkuje przeniesieniem ryzyka związanego z danym portfelem
    wierzytelności na Państwa. Umowa zawiera jednak standardowe zapisy w zakresie
    regresu dotyczące przypadków wyłudzenia i braku spełnienia kryteriów klasyfikujących
    daną wierzytelność do przeniesienia w ramach Umowy. Mogą Państwo dokonywać
    dalszego zbywania zakupionych wierzytelności, w szczególności w trybie transakcji
    sekurytyzacji. Z tytułu nabycia wierzytelności leasingowych otrzymają Państwo
    wynagrodzenie składające się z dyskonta oraz prowizji związanej z udzieleniem
    finansowania podmiotowi powiązanemu. Na podstawie analizy zostaje wyliczona całość
    wynagrodzenia, a jego rynkowość jest potwierdzona analizą cen transferowych.
    Regulacje dotyczące pakietów wierzytelności zostały wprowadzone ustawą z dnia 23
    października 2018 r. o zmianie ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych,
    ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, ustawy - Ordynacja podatkowa oraz
    niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2018 r. poz. 2193, dalej: „ustawa nowelizująca”).
    W myśl art. 15ba ust. 1-5 ustawy o CIT:
        1. W przypadku nabycia w ramach jednej transakcji co najmniej 100 wierzytelności
          bez wyodrębnienia ceny nabycia poszczególnych wierzytelności (pakiet
          wierzytelności) dochód z pakietu wierzytelności stanowi nadwyżka przychodów
          uzyskanych z wierzytelności wchodzących w skład pakietu wierzytelności nad
          kosztem nabycia pakietu wierzytelności.
        2. Przez przychody uzyskane z wierzytelności wchodzących w skład pakietu
          wierzytelności rozumie się środki lub wartości otrzymane w wyniku
          uregulowania tych wierzytelności lub środki lub wartości ze zbycia całości albo
          części wierzytelności wchodzących w skład danego pakietu wierzytelności, z
          wyjątkiem opłat, odsetek, odsetek za opóźnienie w zapłacie zobowiązań i kar,
          naliczonych po dniu nabycia pakietu wierzytelności.

        3. Przez koszt nabycia pakietu wierzytelności rozumie się cenę nabycia takiego
          pakietu wierzytelności.
        4. Koszty nabycia pakietu wierzytelności potrąca się w okresie rozliczeniowym, w
          którym osiągnięty został przychód z wierzytelności wchodzących w skład
          pakietu wierzytelności, do wysokości odpowiadającej temu przychodowi.
        5. Przepisy ust. 1-4 stosuje się odpowiednio do nabycia pojedynczej wierzytelności.
    Z powyższych przepisów wynika, że koszty nabycia pakietu wierzytelności, jak również
    koszty nabycia pojedynczej wierzytelności potrąca się w okresie rozliczeniowym, w którym
    osiągnięty został przychód z wierzytelności wchodzących w skład pakietu wierzytelności
    /pojedynczej wierzytelności, do wysokości odpowiadającej temu przychodowi.
    Z powołanych regulacji wynika zasada odpowiedniości (adekwatności) potrącania kosztów
    z przychodami. Oznacza to, że osiągnięcie części oczekiwanego przychodu powinno
    skutkować rozpoznaniem kosztu uzyskania przychodu „wprost” w kwocie odpowiadającej
    kwocie uzyskanego przychodu, do momentu zrównania się przychodu ze spłaty
    wierzytelności (pakietu wierzytelności) z kwotą poniesionego na jej (jego) nabycie wydatku.
    W przypadku nabycia wierzytelności niespełniających warunków uznania za pakiet w
    rozumieniu art. 15ba ustawy o CIT, koszt będzie rozpoznawany do wysokości
    wynagrodzenia za nabycie pojedynczej wierzytelności.
    W odniesieniu do otrzymanych przez Państwa spłat wierzytelności leasingowych, będą
    Państwo zobowiązani rozpoznać te spłaty jako przychody podatkowe zgodnie z dyspozycją
    art. 15ba ust. 2 i ust. 5 ustawy o CIT w związku z art. 12 ust. 3e ustawy o CIT, tj. w dacie
    otrzymania całości lub części spłaty należnych wierzytelności leasingowych.
    Zgodnie z art. 15ba ust. 4 updop, koszty nabycia pakietu wierzytelności oraz zgodnie z art.
    15ba ust. 5 updop koszty nabycia pojedynczej wierzytelności, potrąca się w okresie
    rozliczeniowym, w którym osiągnięty został przychód z wierzytelności wchodzących w
    skład pakietu wierzytelności/pojedynczej wierzytelności, do wysokości odpowiadającej
    temu przychodowi. Z powołanych regulacji wynika zasada odpowiedniości (adekwatności)
    potrącania kosztów z przychodami. Oznacza to, że osiągnięcie części oczekiwanego
    przychodu powinno skutkować rozpoznaniem kosztu uzyskania przychodu „wprost” w
    kwocie odpowiadającej kwocie uzyskanego przychodu, do momentu zrównania się
    przychodu ze spłaty wierzytelności (pakietu wierzytelności) z kwotą poniesionego na jej
    (jego) nabycie wydatku.
    Należy zauważyć, że w uzasadnieniu do projektu ustawy nowelizującej wskazano:
      „(...) Po zmianie przepisów koszty nabycia wierzytelności bądź pakietów
      wierzytelności, będą rozpoznawane „wprost” w kwocie odpowiadającej kwocie
      uzyskanego z niej przychodu, do momentu zrównania się przychodu ze spłaty
      wierzytelności (pakietu wierzytelności) z kwotą poniesionego na jej (jego) nabycie
      wydatku (tj. innymi słowy, do momentu rozliczenia całości wydatków na nabycie
      określonej wierzytelności bądź pakietu wierzytelności). (...)”
    Można zatem uznać, że wydatki na nabycie wierzytelności są ponoszone w celu uzyskania
    spłaty tych wierzytelności w wysokości odpowiadającej co najmniej wartości tych
    wierzytelności określonej w cenie ich nabycia. W konsekwencji, wydatki poniesione na
    nabycie wierzytelności mogą być rozpoznane jako koszty uzyskania przychodów w
    momencie powstania przychodu z tytułu spłaty danej wierzytelności.
    Należy mieć przy tym na uwadze treść art. 16 ust. 1 pkt 39a updop, zgodnie z którym:
      Nie uważa się za koszty uzyskania przychodów strat w części niepokrytej
      przychodami uzyskanymi z nabytych wierzytelności, w tym nabytego pakietu
      wierzytelności.
    Zgodnie z powyższym, Państwa stanowisko w zakresie pytania nr 1 jest prawidłowe.

    Państwa wątpliwości budzi również fakt, w którym momencie powstanie przychód z tytułu
    prowizji za udzielenie finansowania Spółce zbywającej wierzytelności leasingowe.
    Jak już wskazano wcześniej, na podstawie art. 12 ust. 3 ustawy o CIT Za przychody
    związane z działalnością gospodarczą i z działami specjalnymi produkcji rolnej, osiągnięte
    w roku podatkowym, a także za przychody uzyskane z zysków kapitałowych, z
    wyłączeniem przychodów, o których mowa w art. 7b ust. 1 pkt 1, uważa się także należne
    przychody, choćby nie zostały jeszcze faktycznie otrzymane, po wyłączeniu wartości
    zwróconych towarów, udzielonych bonifikat i skont. Ponadto za datę powstania
    przychodu, o którym mowa w ust. 3, uważa się, z zastrzeżeniem ust. 3c-3g oraz 3j-3m,
    dzień wydania rzeczy, zbycia prawa majątkowego lub wykonania usługi, albo częściowego
    wykonania usługi, nie później niż dzień: wystawienia faktury albo uregulowania należności
    (art. 12 ust. 3a ustawy o CIT).
    Należy zatem zgodzić się z Państwa stanowiskiem, że wynagrodzenie jakie przysługuje
    Państwu za sfinansowanie przejęcia wierzytelności leasingowych od podmiotu
    powiązanego, będzie stanowiło przychód w dniu zawarcia przedmiotowej Umowy.
    Prawidłowo wskazali Państwo, że skoro w momencie podpisania umowy o nabycie
    konkretnego pakietu wierzytelności nastąpi przeniesienie prawa majątkowego w postaci
    wierzytelności, a także wykonanie usługi, z którą jest związana, to równocześnie
    powstanie po Państwa stronie przychód z prowizji, nawet jeśli nie zostanie zapłacony. Jak
    przyznają Państwo we wniosku, do zapłaty prowizji może dojść w drodze potrącenia
    wzajemnych zobowiązań.
    Mając na uwadze powyższe, Państwa stanowisko w zakresie pytania nr 2 jest prawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy:
        stanu faktycznego przedstawionego przez Państwa i stanu prawnego
        obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia w przedstawionym stanie faktycznym
        oraz
        zdarzenia przyszłego i stanu prawnego obowiązującego w dacie wydania
        interpretacji.
    Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy
    rzeczywisty stan sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie z opisem
    stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego podanym przez Państwa w złożonym wniosku. W
    związku z powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we
    wniosku opisu sprawy, udzielona odpowiedź traci swoją aktualność.
    Odnosząc się do powołanych przez Państwa interpretacji indywidualnych czy wyroku sądu
    administracyjnego wskazać należy, że zostały one wydane w indywidualnych sprawach i
    nie mają zastosowania ani konsekwencji wiążących w odniesieniu do żadnego innego
    stanu faktycznego czy też zdarzenia przyszłego.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
        Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb
        ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz.
        111). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja
        będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego) oraz
        zastosują się Państwo do interpretacji.

        Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej stanowi element
      czynności będących przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
      z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
        Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego
    Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa
    z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.
    U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
        w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
        Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
        w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na
        adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS
        /SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.