Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0113-KDIPT2-1.4011.756.2025.2.KD
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-11-20
Teza: Możliwość dokonania jednorazowego odpisu amortyzacyjnego
od zakupionej fabrycznie nowej przyczepy kempingowej.
Słowa kluczowe: amortyzacja
koszt-koszty uzyskania przychodów
przyczepa
Zagadnienia: Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Koszty uzyskania przychodów.-Odpisy amortyzacyjne.
Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Koszty uzyskania przychodów.-Odpisy amortyzacyjne.-
Budowle, budynki, lokale,maszyny, urządzenia, środki
transportu, inne przedmioty o przewidywanym okresie
użytkowania dłuższym niż rok.
Przepisy: [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 4-art. 22-ust. 1
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 4-art. 22-ust. 8
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 4-art. 22a-ust. 1
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 4-art. 22f-ust. 1
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 4-art. 22f-ust. 3
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 4-art. 22h-ust. 1
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 4-art. 22h-ust. 2
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 4-art. 22k-ust. 1
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 4-art. 22k-ust. 7
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 4-art. 22k-ust. 8
1

[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 4-art. 22k-ust. 9

## Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

dłowe
    Szanowny Panie,
    stwierdzam, że Pana stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego stanu
    faktycznego w podatku dochodowym od osób fizycznych jest prawidłowe.

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

15 września 2025 r. wpłynął Pana wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej, który
    dotyczy możliwości dokonania jednorazowego odpisu amortyzacyjnego od zakupionej
    fabrycznie nowej przyczepy kempingowej. Uzupełnił go Pan – w odpowiedzi na wezwanie –
    pismem z 21 października 2025 r.(wpływ 21 października 2025 r.). Treść wniosku jest
    następująca:
    Opis stanu faktycznego (przedstawiony ostatecznie w uzupełnieniu wniosku)
    Jest Pan małym podatnikiem w rozumieniu art. 5a pkt 20 ustawy o PDOF (wartość Pana
    przychodu ze sprzedaży w poprzednim roku podatkowym nie przekroczyła równowartości
    2 mln euro) i prowadzi Pan w Polsce działalność gospodarczą związaną z informatyką
    (doradztwo, zarządzanie urządzeniami i stronami). Ponadto, prowadzi Pan sprzedaż
    detaliczną (głównie przez sklep internetowy) modeli samochodów wyścigowych i
    rajdowych zdalnie sterowanych oraz części zamiennych i dodatkowych akcesoriów do tych
    modeli (opcjonalne wyposażenie, zestawy akumulatorów, ładowarki).
    Zgodnie z art. 3 ust. 1 oraz ust. 1a ustawy o PDOF ma Pan nieograniczony obowiązek
    podatkowy w Polsce. Ww. działalność gospodarczą prowadzi Pan od 16 lutego 2018. Na
    2025 r. wybrał Pan formę opodatkowania podatkiem liniowym, zgodnie z art. 30c ustawy o
    PDOF. Dla celów podatku dochodowego prowadzi Pan ewidencję podatkową w postaci
    podatkowej księgi przychodów i rozchodów. Przedmiotem zapytania jest okres od 1
    stycznia 2025 r. do 31 grudnia 2025 r.
    Jako (...) przedstawiciel cenionej wśród (...) bierze Pan udział w spotkaniach i imprezach
    sportowych (zawody rajdowe modeli zdalnie sterowanych) w całej Polsce. Ze względu na
    dużą ilość oferowanych przez Pana firmę modeli zdalnie sterowanych i części zamiennych
    do nich, znaczną wartość tego towaru oraz ilość miejsca niezbędną do ich przechowania
    ma Pan problem w uczestnictwie w ww. spotkaniach i imprezach sportowych w postaci
    braku możliwości przechowywania oferowanego towaru (części i akcesoriów do modeli) w

    przypadku nocowania w hotelu lub wynajętym mieszkaniu (najem krótkoterminowy).
    Podczas imprez sportowych i spotkań modelarzy musi Pan się zjawić w takim miejscu
    wcześnie rano, a zakończyć pracę późnym popołudniem. Często takie wydarzenia trwają
    kilka dni (dzień na treningi, kolejny dzień na kwalifikacje, kolejny dzień na zawody). Ponosi
    Pan przy tym duże ryzyko kradzieży towaru (zdarzały się kradzieże modeli zdalnie
    sterowanych wraz z dodatkami podczas różnych wydarzeń).
    W związku z tym 27 maja 2025 r. zakupił Pan fabrycznie nową i nieużywaną przyczepę
    kempingową którą wykorzystuje do udziału w spotkaniach modelarzy oraz w trakcie
    imprez sportowych (ww. rajdy modeli zdalnie sterowanych). Ta przyczepa kempingowa nie
    jest pojazdem samochodowym, wymienionym w art. 86a ust. 9 pkt 2 ustawy o podatku od
    towarów i usług. Przyczepa kempingowa nie jest samochodem osobowym, zgodnie z art.
    5a pkt 19a ustawy o PDOF oraz samochodem specjalnym, zgodnie z art. 5a pkt 19a lit. c)
    tej ustawy. Zgodnie z dowodem rejestracyjnym wydanym dla ww. przyczepy 25 czerwca
    2025 r. przyczepa ta jest przyczepą specjalną kempingową.
    W dniu tym (tj. 25 czerwca 2025 r.) w związku z tym, że ww. przyczepa jest kompletna i
    zdatna do użytkowania, a przewidywany okres jej użytkowania będzie dłuższy niż 1 rok,
    przyczepa została przyjęta do użytkowania jako składnik majątku w prowadzonej przez
    Pana działalności gospodarczej, o którym mowa w art. 14 ust. 2 pkt 1 ustawy o PDOF.
    Przyczepa została ujęta w ewidencji środków trwałych i zakwalifikowana według
    Klasyfikacji Środków Trwałych do grupy 748 - Przyczepy, dla której stawka amortyzacji
    wynosi 14% (29.20.22.0 i 29.20.23.0). Rodzaj ten obejmuje: przyczepy mieszkalne lub
    turystyczne (kempingowe) oraz przyczepy do przewozu towarów. Posiada Pan fakturę
    dokumentującą poniesione wydatki związane z zakupem przyczepy, a jej wartość
    początkowa wynosi 140 984,14 PLN netto. Przyczepa nie jest pojazdem samochodowym,
    więc nie zostało wydane zaświadczenie o uznaniu jej za pojazd inny niż osobowy. W
    przyczepie przewozi Pan narzędzia serwisowe i wyposażył ją Pan w specjalistyczne
    stanowisko do serwisowania modeli. Dzięki przyczepie może Pan też przewieźć większą
    ilość towaru oraz namiot („pawilon”) wystawowy, którego nie da się przewieźć
    samochodem osobowym. Dzięki temu zwiększył Pan swoją elastyczność w możliwościach
    organizacji/wsparcia wydarzeń (zarówno lokalizacyjnie, jak i czasowo), obniżył koszt
    udziału w takich imprezach, zwiększył możliwości osiągania przychodów (dostępne,
    dostosowane stanowisko serwisowe - usługi płatne), poprawił widoczność i
    rozpoznawalność oferowanej przez Pana marki modeli (oznakowanie przyczepy).
    Przyczepa zapewnia Panu niezależność: dostęp do prądu dzięki dodatkowym
    akumulatorom zasilanym przez panel solarny, dostęp do wody i łazienki. Rozwiązanie
    takie jest stosowane z powodzeniem w wielu branżach podczas wszelkiego rodzaju akcji
    promocyjnych i zawodów. Przyczepę wykorzystuje Pan i będzie wykorzystywać wyłącznie
    w związku z prowadzoną działalnością gospodarczą (nie do celów prywatnych) jako
    mobilny magazyn części zamiennych i akcesoriów do modeli zdalnie sterowanych oraz
    stanowisko do ich serwisowania w trakcie organizowanych w całym kraju zawodów i
    spotkań pasjonatów modeli zdalnie sterowanych. Przy uczestnictwie w imprezach
    kilkudniowych wykorzystuje Pan przyczepę również jako pomieszczenie noclegowe i
    zaplecze socjalne (ale też w związku z prowadzoną działalnością gospodarczą).
    Oprócz opisanej powyżej działalności w branży modelarskiej, świadczy Pan również usługi
    informatyczne innej grupie swoich klientów. Dzięki przyczepie ze stołem, dostępem do
    prądu, światła itp., może Pan świadczyć usługi w czasie wyjazdu w razie nagłej sytuacji
    wymagającej interwencji (awaria systemu informatycznego/bazy danych itp.), aby
    zachować ciągłość działania firm Pana klientów. Ze względu na różnorodny charakter
    działalności, przyczepa służy też jako biuro mobilne. Przyczepę będzie Pan wykorzystywał
    w większości w trakcie wyjazdów związanych z prowadzoną działalnością gospodarczą
    (zawody i spotkania pasjonatów modeli zdalnie sterowanych). W tym celu będzie ją Pan
    holować samochodem osobowym o DMC do 3,5 tony, który będzie Pan każdorazowo
    wynajmować krótkoterminowo (nie posiada Pan samochodu ani prywatnie, ani w
    działalności gospodarczej). Sporadycznie przyczepa może być wykorzystywana również

    jako biuro w miejscu jej stałego postoju, tj. na nieruchomości w (....), gdzie jest
    zarejestrowana siedziba Pana firmy. W związku z tym, że w przyczepie jest zainstalowany
    system ogrzewania postojowego przyczepa może być wykorzystywana w trakcie ww.
    wyjazdów oraz stacjonarnie również w sezonie jesienno-zimowym.
    Pytanie (ostatecznie sformułowane w uzupełnieniu wniosku)
    Czy może Pan dokonać w 2025 r. w koszty uzyskania przychodu prowadzonej działalności
    gospodarczej jednorazowego odpisu amortyzacyjnego zakupionej w 2025 r. fabrycznie
    nowej przyczepy kempingowej w ramach pomocy „de minimis” do 50 tys. Euro, zgodnie z
    art. 22k ust. 7 ustawy o PDOF?
    Pana stanowisko w sprawie
    Zakupiona przyczepa kempingowa nie jest pojazdem samochodowym w rozumieniu art.
    86a ust. 9 pkt 2 ustawy o podatku od towarów i usług, nie jest samochodem osobowym
    zgodnie z art. 5a pkt 19a ustawy o PDOF oraz nie jest samochodem specjalnym zgodnie z
    art. 5a pkt 19 lit. c) ustawy o PDOF. Od dnia przyjęcia do użytkowania (25 czerwca 2025 r.)
    stanowi środek trwały kompletny i zdatny do użytkowania, a przewidywany przez Pana
    okres jej użytkowania będzie dłuższy niż 1 rok. Uważa Pan zatem, że ma możliwość
    dokonania w koszty podatkowe (KUP) jednorazowego odpisu amortyzacyjnego zakupionej
    przyczepy kempingowej w ramach pomocy „de minimis” do 50 tys. euro.
    W uzupełnieniu wniosku dodał Pan, że w oparciu o przedstawiony przez Pana opis sytuacji
    uważa Pan, że ma możliwość dokonania w koszty podatkowe (KUP) 2025 r.
    jednorazowego odpisu amortyzacyjnego zakupionej w 2025 r. fabrycznie nowej przyczepy
    kempingowej w ramach pomocy „de minimis” do 50 tys. euro.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawił Pan we wniosku jest prawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 22 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób
    fizycznych (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz.163):
      Kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia
      przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem
      kosztów wymienionych w art. 23.
    Powyższe oznacza, że wszystkie poniesione wydatki związane z prowadzoną działalnością
    gospodarczą, po wyłączeniu zastrzeżonych w ustawie, są kosztami uzyskania przychodów,
    o ile pozostają w związku przyczynowo-skutkowym z osiąganymi przychodami. Kosztami
    uzyskania przychodów są więc wszelkie racjonalnie i gospodarczo uzasadnione wydatki
    związane z działalnością gospodarczą, których celem jest osiągnięcie, zabezpieczenie lub
    zachowanie źródła przychodów.
    Aby wydatek poniesiony przez podatnika stanowił dla niego koszt uzyskania przychodów,
    muszą zostać spełnione następujące warunki, tzn. dany wydatek:
    · został poniesiony przez podatnika, tj. w ostatecznym rozrachunku musi on zostać
      pokryty z zasobów majątkowych podatnika (nie stanowią kosztu uzyskania przychodu
      podatnika wydatki, które zostały poniesione na działalność podatnika przez osoby inne
      niż podatnik),
    · jest definitywny (rzeczywisty), tj. wartość poniesionego wydatku nie została podatnikowi
      w jakikolwiek sposób zwrócona,
    · pozostaje w związku z prowadzoną przez podatnika działalnością gospodarczą,

    · poniesiony został w celu uzyskania, zachowania lub zabezpieczenia przychodów lub
      może mieć wpływ na wielkość osiągniętych przychodów,
    · został właściwie udokumentowany,
    · nie może znajdować się w grupie wydatków, których zgodnie z art. 23 wskazanej ustawy
      nie uważa się za koszty uzyskania przychodów.
    W zakresie obowiązków podatnika, jako odnoszącego ewidentną korzyść z faktu zaliczenia
    określonych wydatków w poczet kosztów uzyskania przychodów, jest wykazanie, na
    podstawie zgromadzonych dowodów, związku między poniesieniem kosztu, a uzyskaniem
    przychodów, zgodnie z art. 22 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.
    Przy czym – związek przyczynowy między poniesieniem wydatku, a osiągnięciem
    przychodów, bądź zachowaniem lub zabezpieczeniem ich źródła należy oceniać
    indywidualnie w stosunku do każdego wydatku. Z oceny tego związku powinno wynikać,
    że poniesiony wydatek obiektywnie może przyczynić się do osiągnięcia przychodów, bądź
    służyć zachowaniu lub zabezpieczeniu źródła przychodów. Należy przy tym zauważyć, że
    konieczność poniesienia danego wydatku nie może wynikać z zaniedbań lub sprzecznych z
    prawem działań podatnika.
    W związku z powyższym należy stwierdzić, że kosztami uzyskania przychodów są wszelkie
    racjonalne i gospodarczo uzasadnione wydatki związane z prowadzoną działalnością,
    których celem jest osiągnięcie, zabezpieczenie i zachowanie źródła przychodów, które nie
    są wymienione w art. 23 ust. 1 ustawy podatkowej. Koszty ponoszone przez podatnika
    należy oceniać pod kątem ich celowości, a więc dążenia do uzyskania przychodów.
    Wyrażenie „w celu osiągnięcia przychodu” zawarte we wskazanym przepisie art. 22 ust. 1
    ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych oznacza, że nie wszystkie wydatki
    ponoszone przez podatnika w związku z prowadzoną działalnością, podlegają odliczeniu
    od podstawy opodatkowania. Aby określony wydatek można było uznać za koszt
    uzyskania przychodu, między tym wydatkiem, a osiągnięciem przychodu musi zachodzić
    związek przyczynowy tego typu, że poniesienie wydatku ma wpływ na powstanie lub
    zwiększenie tego przychodu, zachowanie lub zabezpieczenie źródła przychodów.
    Zauważyć należy, że przez sformułowanie „w celu” należy rozumieć dążenie do osiągnięcia
    jakiegoś stanu rzeczy (przychodu), a dążenie podatnika ma przymiot „celowości”.
    Jak z powyższego wynika, podatnik ma zatem prawo do odliczenia dla celów podatkowych
    wszelkich poniesionych przez siebie wydatków, które nie zostały wymienione w art. 23
    ww. ustawy - pod warunkiem, że ich poniesienie ma lub może mieć wpływ na możliwość
    powstania przychodu (w tym zachowania lub zabezpieczenia źródła przychodów).
    Zgodnie z art. 22 ust. 8 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Kosztem uzyskania przychodów są odpisy z tytułu zużycia środków trwałych oraz
      wartości niematerialnych i prawnych (odpisy amortyzacyjne) dokonywane wyłącznie
      zgodnie z art. 22a-22o, z uwzględnieniem art. 23. W przypadku spółek
      nieruchomościowych odpisy dotyczące środków trwałych zaliczonych do grupy 1
      Klasyfikacji nie mogą być w roku podatkowym wyższe niż dokonywane zgodnie z
      przepisami o rachunkowości odpisy amortyzacyjne lub umorzeniowe z tytułu zużycia
      środków trwałych, obciążające w tym roku podatkowym wynik finansowy jednostki.
    Natomiast w myśl art. 22a ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Amortyzacji podlegają, z zastrzeżeniem art. 22c, stanowiące własność lub
      współwłasność podatnika, nabyte lub wytworzone we własnym zakresie, kompletne i
      zdatne do użytku w dniu przyjęcia do używania:

      1) budowle, budynki oraz lokale będące odrębną własnością,
      2) maszyny, urządzenia i środki transportu,
      3) inne przedmioty
      - o przewidywanym okresie używania dłuższym niż rok, wykorzystywane przez
      podatnika na potrzeby związane z prowadzoną przez niego działalnością
      gospodarczą albo oddane do używania na podstawie umowy najmu, dzierżawy lub
      umowy określonej w art. 23a pkt 1, zwane środkami trwałymi.
    Stosownie do art. 22f ust. 1 ww. ustawy:
      Podatnicy, z wyjątkiem tych, którzy ze względu na ogłoszoną upadłość obejmującą
      likwidację majątku nie prowadzą działalności gospodarczej, dokonują odpisów
      amortyzacyjnych od wartości początkowej środków trwałych oraz wartości
      niematerialnych i prawnych, o których mowa w art. 22a ust. 1 i ust. 2 pkt 1-3 oraz w
      art. 22b.
    Zgodnie z art. 22f ust. 3 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Odpisów amortyzacyjnych dokonuje się zgodnie z art. 22h-22m, gdy wartość
      początkowa środka trwałego albo wartości niematerialnej i prawnej w dniu przyjęcia
      do używania jest wyższa niż 10 000 zł. W przypadku gdy wartość początkowa jest
      równa lub niższa niż 10 000 zł, podatnicy, z zastrzeżeniem art. 22d ust. 1, mogą
      dokonywać odpisów amortyzacyjnych zgodnie z art. 22h-22m albo jednorazowo – w
      miesiącu oddania do używania tego środka trwałego lub wartości niematerialnej i
      prawnej, albo w miesiącu następnym.
    W myśl art. 22h ust. 1 pkt 1 cyt. ustawy:
      Odpisów amortyzacyjnych dokonuje się od wartości początkowej środków trwałych
      lub wartości niematerialnych i prawnych, z zastrzeżeniem art. 22k, począwszy od
      pierwszego miesiąca następującego po miesiącu, w którym ten środek lub wartość
      wprowadzono do ewidencji (wykazu), z zastrzeżeniem art. 22e, do końca tego
      miesiąca, w którym następuje zrównanie sumy odpisów amortyzacyjnych z ich
      wartością początkową lub w którym postawiono je w stan likwidacji, zbyto lub
      stwierdzono ich niedobór; suma odpisów amortyzacyjnych obejmuje również odpisy,
      których, zgodnie z art. 23 ust. 1, nie uważa się za koszty uzyskania przychodów.
    Na podstawie art. 22h ust. 2 ww. ustawy:
      Podatnicy z zastrzeżeniem art. 22l i 22ł, dokonują wyboru jednej z metod amortyzacji
      określonej w art. 22i-22k dla poszczególnych środków trwałych przed rozpoczęciem
      ich amortyzacji; wybraną metodę stosuje się do pełnego zamortyzowania danego
      środka trwałego.
    Jedną z metod amortyzacji przewidzianą przez przepisy ustawy o podatku dochodowym
    od osób fizycznych jest tzw. jednorazowa amortyzacja.
    Jak stanowi art. 22k ust. 1 ww. ustawy:
      Odpisów amortyzacyjnych można dokonywać od wartości początkowej maszyn i
      urządzeń zaliczonych do grupy 3-6 i 8 Klasyfikacji oraz środków transportu, z
      wyłączeniem samochodów osobowych, w pierwszym podatkowym roku ich
      używania przy zastosowaniu stawek podanych w Wykazie stawek amortyzacyjnych
      podwyższonych, z zastrzeżeniem ust. 2, o współczynnik nie wyższy niż 2,0, a w
      następnych latach podatkowych od ich wartości początkowej pomniejszonej o
      dotychczasowe odpisy amortyzacyjne, ustalonej na początek kolejnych lat ich

      używania. Począwszy od roku podatkowego, w którym tak określona roczna kwota
      amortyzacji miałaby być niższa od rocznej kwoty amortyzacji obliczonej przy
      zastosowaniu metody określonej w art. 22i ust. 1, podatnicy dokonują dalszych
      odpisów amortyzacyjnych zgodnie z art. 22i.
    Zgodnie z art. 22k ust. 7 ww. ustawy:
      Podatnicy, w roku podatkowym, w którym rozpoczęli prowadzenie działalności
      gospodarczej, z zastrzeżeniem ust. 11, oraz mali podatnicy, mogą dokonywać
      jednorazowo odpisów amortyzacyjnych od wartości początkowej środków trwałych
      zaliczonych do grupy 3-8 Klasyfikacji, z wyłączeniem samochodów osobowych, w
      roku podatkowym, w którym środki te zostały wprowadzone do ewidencji środków
      trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych, do wysokości nieprzekraczającej
      w roku podatkowym równowartości kwoty 50 000 euro łącznej wartości tych
      odpisów amortyzacyjnych.
    Z kolei, stosownie do art. 22k ust. 9 ww. ustawy:
      Przy określaniu limitu, o którym mowa w ust. 7, nie uwzględnia się odpisów
      amortyzacyjnych od nieprzekraczającej 10 000 zł wartości początkowej środków
      trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych, o których mowa w art. 22f ust. 3.
    W myśl art. 22k ust. 8 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Podatnicy mogą dokonywać odpisów amortyzacyjnych, o których mowa w ust. 7, nie
      wcześniej niż w miesiącu, w którym środki trwałe zostały wprowadzone do ewidencji
      środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych, lub stosować zasady
      określone w art. 22h ust. 4. Od następnego roku podatkowego podatnicy dokonują
      odpisów amortyzacyjnych zgodnie z ust. 1 lub art. 22i; suma odpisów
      amortyzacyjnych, w tym dokonanych w pierwszym roku podatkowym oraz
      niezaliczonych do kosztów uzyskania przychodów zgodnie z art. 22 ust. 1, nie może
      przekroczyć wartości początkowej tych środków trwałych.
    Amortyzacja dokonana na zasadach określonych w art. 22k ust. 7 ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych, stanowi pomoc de minimis udzielaną w zakresie i na
    zasadach określonych w obowiązujących aktach prawa wspólnotowego (art. 22k ust. 10
    ww. ustawy).
    W świetle wyżej cytowanych przepisów, z możliwości jednorazowej amortyzacji mogą
    skorzystać:
      · mali podatnicy lub
      · podatnicy, którzy rozpoczęli prowadzenie działalności gospodarczej.
    Określenie „mały podatnik” zostało zdefiniowane w art. 5a pkt 20 ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych, zgodnie z którym:
      Ilekroć w ustawie jest mowa o małym podatniku – oznacza to podatnika, u którego
      wartość przychodu ze sprzedaży (wraz z kwotą należnego podatku od towarów i
      usług) nie przekroczyła w poprzednim roku podatkowym wyrażonej w złotych kwoty
      odpowiadającej równowartości 2 000 000 euro, a w przypadku przedsiębiorstwa w
      spadku również przychodu ze sprzedaży u zmarłego przedsiębiorcy; przeliczenia
      kwot wyrażonych w euro dokonuje się według średniego kursu euro ogłaszanego
      przez Narodowy Bank Polski na pierwszy dzień roboczy października poprzedniego
      roku podatkowego, w zaokrągleniu do 1 000 zł.

    Jak wynika z powyższych przepisów, przedsiębiorcy będący małymi podatnikami, mogą
    dokonywać jednorazowej amortyzacji środków trwałych zaliczonych do grup 3-8
    Klasyfikacji Środków Trwałych do wysokości określonego w ww. ustawie limitu
    (równowartości 50 000 euro). Wyjątek stanowią będące środkami trwałymi samochody
    osobowe, które nie mogą podlegać jednorazowej amortyzacji.
    Zgodnie z art. 5a pkt 19a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Ilekroć w ustawie jest mowa o samochodzie osobowym - oznacza to pojazd
      samochodowy w rozumieniu przepisów o ruchu drogowym o dopuszczalnej masie
      całkowitej nieprzekraczającej 3,5 tony, konstrukcyjnie przeznaczony do przewozu nie
      więcej niż 9 osób łącznie z kierowcą, z wyjątkiem:
      a) pojazdu samochodowego mającego jeden rząd siedzeń, który oddzielony jest od
      części przeznaczonej do przewozu ładunków ścianą lub trwałą przegrodą:
      - klasyfikowanego na podstawie przepisów o ruchu drogowym do podrodzaju:
      wielozadaniowy, van lub
      - z otwartą częścią przeznaczoną do przewozu ładunków,
      b) pojazdu samochodowego, który posiada kabinę kierowcy z jednym rzędem
      siedzeń i nadwozie przeznaczone do przewozu ładunków jako konstrukcyjnie
      oddzielne elementy pojazdu,
      c) pojazdu specjalnego, jeżeli z dokumentów wydanych zgodnie z przepisami o ruchu
      drogowym wynika, że dany pojazd jest pojazdem specjalnym, i jeżeli spełnione są
      również warunki zawarte w odrębnych przepisach, określone dla następujących
      przeznaczeń:
      - agregat elektryczny/spawalniczy,
      - do prac wiertniczych,
      - koparka, koparko-spycharka,
      - ładowarka,
      - podnośnik do prac konserwacyjno-montażowych,
      - żuraw samochodowy,
      d) pojazdu samochodowego określonego w przepisach wydanych na podstawie art.
      86a ust. 16 ustawy o podatku od towarów i usług;
    Zgodnie z art. 5d ustawy:
      Spełnienie wymagań dla pojazdów samochodowych określonych w:
      1) art. 5a pkt 19a lit. a) i b) stwierdza się na podstawie dodatkowego badania
      technicznego przeprowadzonego przez okręgową stację kontroli pojazdów,
      potwierdzonego zaświadczeniem wydanym przez tę stację, oraz dowodu
      rejestracyjnego pojazdu zawierającego odpowiednią adnotację o spełnieniu tych
      wymagań;
      2) art. 5a pkt 19a lit. c)stwierdza się na podstawie dokumentów wydanych zgodnie z
      przepisami o ruchu drogowym.
    W opisie zdarzenia przyszłego wskazał Pan, że jest Pan małym podatnikiem w rozumieniu
    art. 5a pkt 20 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych (wartość Pana
    przychodu ze sprzedaży w poprzednim roku podatkowym nie przekroczyła równowartości
    2 mln euro) i prowadzi Pan w Polsce działalność gospodarczą związaną z informatyką

    (doradztwo, zarządzanie urządzeniami i stronami). Ponadto prowadzi Pan sprzedaż
    detaliczną (głównie przez sklep internetowy) modeli samochodów wyścigowych i
    rajdowych zdalnie sterowanych oraz części zamiennych i dodatkowych akcesoriów do tych
    modeli (opcjonalne wyposażenie, zestawy akumulatorów, ładowarki). Jako (...)
    przedstawiciel cenionej wśród modelarzy marki (...) bierze Pan udział w spotkaniach i
    imprezach sportowych (zawody rajdowe modeli zdalnie sterowanych) w całej Polsce. Ze
    względu na dużą ilość oferowanych przez Pana firmę modeli zdalnie sterowanych i części
    zamiennych do nich, znaczną wartość tego towaru oraz ilość miejsca niezbędną do ich
    przechowania, ma Pan problem w uczestnictwie w ww. spotkaniach i imprezach
    sportowych w postaci braku możliwości przechowywania oferowanego towaru (części i
    akcesoriów do modeli) w przypadku nocowania w hotelu lub wynajętym mieszkaniu
    (najem krótkoterminowy). Podczas imprez sportowych i spotkań modelarzy musi Pan się
    zjawić w takim miejscu wcześnie rano, a zakończyć pracę późnym popołudniem. Często
    takie wydarzenia trwają kilka dni (dzień na treningi, kolejny dzień na kwalifikacje, kolejny
    dzień na zawody). Ponosi Pan przy tym duże ryzyko kradzieży towaru (zdarzały się
    kradzieże modeli zdalnie sterowanych wraz z dodatkami podczas różnych wydarzeń). W
    związku z tym 27 maja 2025 r. zakupił Pan fabrycznie nową i nieużywaną przyczepę
    kempingową, którą wykorzystuje do udziału w spotkaniach modelarzy oraz w trakcie
    imprez sportowych (ww. rajdy modeli zdalnie sterowanych). Ta przyczepa kempingowa nie
    jest pojazdem samochodowym, wymienionym w art. 86a ust. 9 pkt 2 ustawy o podatku od
    towarów i usług. Przyczepa kempingowa nie jest samochodem osobowym, zgodnie z art.
    5a pkt 19a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych oraz samochodem
    specjalnym, zgodnie z art. 5a pkt 19a lit. c) tej ustawy. Zgodnie z dowodem rejestracyjnym
    wydanym dla ww. przyczepy 25 czerwca 2025 r. przyczepa ta jest przyczepą specjalną
    kempingową. W dniu tym (tj. 25 czerwca 2025 r.) w związku z tym, że ww. przyczepa jest
    kompletna i zdatna do użytkowania, a przewidywany okres jej użytkowania będzie dłuższy
    niż 1 rok, przyczepa została przyjęta do użytkowania jako składnik majątku w prowadzonej
    przez Pana działalności gospodarczej, o którym mowa w art. 14 ust. 2 pkt 1 ustawy o
    podatku dochodowym od osób fizycznych. Przyczepa została ujęta w ewidencji środków
    trwałych i zakwalifikowana według Klasyfikacji Środków Trwałych do grupy 748 -
    Przyczepy, dla której stawka amortyzacji wynosi 14% (29.20.22.0 i 29.20.23.0). Posiada Pan
    fakturę dokumentującą poniesione wydatki związane z zakupem przyczepy, a jej wartość
    początkowa wynosi 140 984,14 PLN netto. Przyczepa nie jest pojazdem samochodowym,
    więc nie zostało wydane zaświadczenie o uznaniu jej za pojazd inny niż osobowy. W
    przyczepie przewozi Pan narzędzia serwisowe i wyposażył ją Pan w specjalistyczne
    stanowisko do serwisowania modeli. Dzięki przyczepie może Pan też przewieźć większą
    ilość towaru oraz namiot („pawilon”) wystawowy, którego nie da się przewieźć
    samochodem osobowym. Dzięki temu zwiększył Pan swoją elastyczność w możliwościach
    organizacji/wsparcia wydarzeń (zarówno lokalizacyjnie, jak i czasowo), obniżył koszt
    udziału w takich imprezach, zwiększył możliwości osiągania przychodów (dostępne,
    dostosowane stanowisko serwisowe - usługi płatne), poprawił widoczność i
    rozpoznawalność oferowanej przez Pana marki modeli (oznakowanie przyczepy).
    Przyczepa zapewnia Panu niezależność: dostęp do prądu dzięki dodatkowym
    akumulatorom zasilanym przez panel solarny, dostęp do wody i łazienki. Rozwiązanie
    takie jest stosowane z powodzeniem w wielu branżach podczas wszelkiego rodzaju akcji
    promocyjnych i zawodów. Przyczepę wykorzystuje Pan i będzie wykorzystywać wyłącznie
    w związku z prowadzoną działalnością gospodarczą (nie do celów prywatnych) jako
    mobilny magazyn części zamiennych i akcesoriów do modeli zdalnie sterowanych oraz
    stanowisko do ich serwisowania w trakcie organizowanych w całym kraju zawodów i
    spotkań pasjonatów modeli zdalnie sterowanych. Przy uczestnictwie w imprezach
    kilkudniowych wykorzystuje Pan przyczepę również jako pomieszczenie noclegowe i
    zaplecze socjalne (ale też w związku z prowadzoną działalnością gospodarczą). Oprócz
    opisanej powyżej działalności w branży modelarskiej, świadczy Pan również usługi
    informatyczne innej grupie swoich klientów. Dzięki przyczepie ze stołem, dostępem do
    prądu, światła itp., może Pan świadczyć usługi w czasie wyjazdu w razie nagłej sytuacji

    wymagającej interwencji (awaria systemu informatycznego/bazy danych itp.), aby
    zachować ciągłość działania firm Pana klientów. Ze względu na różnorodny charakter
    działalności, przyczepa służy też jako biuro mobilne. Przyczepę będzie Pan wykorzystywać
    w większości w trakcie wyjazdów związanych z prowadzoną działalnością gospodarczą
    (zawody i spotkania pasjonatów modeli zdalnie sterowanych). W tym celu będzie ją Pan
    holować samochodem osobowym o DMC do 3,5 tony, który będzie Pan każdorazowo
    wynajmować krótkoterminowo (nie posiada Pan samochodu ani prywatnie, ani w Pana
    działalności gospodarczej). Sporadycznie przyczepa może być wykorzystywana również
    jako biuro w miejscu jej stałego postoju, tj. na nieruchomości gdzie jest zarejestrowana
    siedziba Pana firmy. W związku z tym, że w przyczepie jest zainstalowany system
    ogrzewania postojowego przyczepa może być wykorzystywana w trakcie ww. wyjazdów
    oraz stacjonarnie również w sezonie jesienno-zimowym.
    Mając na uwadze brzmienie wyżej powołanego art. 22k ust. 7 ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych, będzie Pan mógł zastosować jednorazową amortyzację
    do przyczepy kempingowej, jako środka trwałego zaliczonego do grupy 7 Klasyfikacji
    Środków Trwałych, do wysokości nieprzekraczającej w roku podatkowym równowartości
    kwoty 50 000 euro łącznej wartości tych odpisów amortyzacyjnych.
    Zatem Pana stanowisko jest prawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Pan przedstawił i stanu prawnego, który
    obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia w przedstawionym stanie faktycznym.
    Przy wydawaniu niniejszej interpretacji dokonałem wyłącznie analizy okoliczności
    podanych we wniosku. Rolą postępowania w sprawie wydania indywidualnej
    interpretacji przepisów prawa podatkowego nie jest bowiem ustalanie, czy
    przedstawiony we wniosku stan faktyczny jest zgodny ze stanem rzeczywistym. W
    ramach postępowania o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego nie
    przeprowadzam postępowania dowodowego, lecz opieram się jedynie na stanie
    faktycznym przedstawionych we wniosku. Ustalenie stanu rzeczywistego stanowi
    domenę ewentualnego postępowania podatkowego. To na podatniku ciąży obowiązek
    udowodnienia w toku tego postępowania okoliczności faktycznych, z których wywodzi
    on dla siebie korzystne skutki prawne.
    Interpretacja dotyczy tylko i wyłącznie zagadnienia będącego przedmiotem Pana
    zapytania.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    · Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z
    dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.).
    Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pana sytuacja będzie zgodna
    (tożsama) z opisem stanu faktycznego i zastosuje się Pan do interpretacji.
    · Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
      z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.

    · Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pan prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu
    Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z
    dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.
    U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
    · w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
    · w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP
      (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.