Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0114-KDIP3-2.4011.437.2025.1.JK2
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-06-17
Teza: Kosztem uzyskania przychodu nie będzie nominalna wartość
wierzytelności, nie jest to bowiem wydatek, który
Wnioskodawca poniósł by uzyskać przychód z tytułu jej zbycia.
Słowa kluczowe: cesja
renta
wierzytelność
Zagadnienia: Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Koszty uzyskania przychodów.
Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Źródła przychodów.
Przepisy: [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 2-art. 11-ust. 1
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 2-art. 18
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 2-art. 19-ust. 1
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 4-art. 22-ust. 1

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

17 kwietnia 2025 r. wpłynął Pani wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej.
    Treść wniosku jest następująca:
    Opis stanu faktycznego oraz zdarzenia przyszłego
    A.A. (dalej: „Wnioskodawczyni”) jest polskim rezydentem podatkowym, tj. zgodnie z art. 3
    ust. 1 ustawy o PIT podlega w Polsce obowiązkowi podatkowemu od całości swoich
    dochodów (przychodów) bez względu na miejsce położenia źródeł przychodów.
    Do (...) 2024 r. Wnioskodawczyni była wspólnikiem w spółce Y. spółka jawna (...); dalej:
    „Spółka"), prowadzącej działalność gospodarczą w zakresie m.in. produkcji sprzętu
    elektrycznego [przedmiotem przeważającej działalności Spółki jest (...)].
    Spółka została utworzona na podstawie umowy spółki jawnej zawartej w dniu (..) 2008 r.
    pomiędzy:
        B.B. (małżonkiem Wnioskodawczyni),
        C.C. (synem Wnioskodawczyni),
        D.D. (zięciem Wnioskodawczyni) oraz
        E.E. (córką Wnioskodawczyni).
    Wspólnicy zobowiązali się do wniesienia do Spółki wkładów pieniężnych, a B.B - także do
    wniesienia wkładu niepieniężnego w postaci przedsiębiorstwa pod nazwą (...) (dalej:
    „Przedsiębiorstwo”).
    W dniu (...) 2008 r. B.B., A.A. (Wnioskodawczyni), C.C., E.E. i D.D. zawarli w formie aktu
    notarialnego umowę, na mocy której małżonek Wnioskodawczyni - B.B. przeniósł na rzecz
    Spółki własność całego Przedsiębiorstwa, stanowiącego dotąd przedmiot wspólności
    majątkowej małżeńskiej B.B. i A.A., na co Wnioskodawczyni wyraziła zgodę i na skutek
    czego wartość wkładu B.B. w Spółce wzrosła do kwoty odpowiadającej wartości
    Przedsiębiorstwa. W związku z dokonaniem tej czynności doszło zatem do przesunięcia
    składnika majątkowego w postaci Przedsiębiorstwa z majątku wspólnego małżonków do
    majątku osobistego małżonka Wnioskodawczyni - B.B., będącego wówczas wspólnikiem
    Spółki.
    W dniu (...) 2014 r. zmarł B.B., a spadek po nim nabyli w częściach równych małżonka
    (Wnioskodawczyni) oraz dzieci - E.E. i C.C. Oświadczenia o prostym przyjęciu spadku
    wszystkie te osoby złożyły w dniu 25 lipca 2014 r.
    Umowa Spółki obejmowała postanowienie, zgodnie z którym w przypadku śmierci
    wspólnika Spółka nie ulega rozwiązaniu, zaś na miejsce zmarłego wspólnika wchodzą jego
    spadkobiercy.
    W dniu (...) 2014 r. została podjęta uchwała zmieniająca umowę Spółki, w której pozostali
    w Spółce wspólnicy postanowili, że Wnioskodawczyni stała się z dniem (...) 2014 r. nowym
    wspólnikiem w miejsce zmarłego małżonka.
    Przedsiębiorstwo będące wkładem do Spółki było objęte małżeńską wspólnością
    ustawową, przy czym w wyniku jego wniesienia do Spółki doszło do przesunięcia tego
    składnika majątku z majątku wspólnego małżonków do majątku osobistego małżonka
    Wnioskodawczyni - B.B.

    W związku z powyższym, Wnioskodawczyni przysługiwała wierzytelność z tytułu nakładu z
    majątku wspólnego małżonków na majątek osobisty B.B., a to w związku z wniesieniem
    przez niego Przedsiębiorstwa tytułem wkładu do Spółki („Wierzytelność”).
    Okoliczności opisane powyżej zostały potwierdzone prawomocnym postanowieniem Sądu
    Okręgowego (...) z dnia (...) 2023 r. wydanym w sprawie o podział majątku wspólnego i
    dział spadku po B.B. o sygn. akt (...).
    Z uwagi na zaawansowany wiek oraz stan zdrowia Wnioskodawczyni i wynikającą stąd
    potrzebę zapewnienia Wnioskodawczyni środków finansowych niezbędnych w celu
    pokrycia kosztów utrzymania, w dniu 12 sierpnia 2024 r. Wnioskodawczyni zawarła ze
    Spółką umowę renty („Umowa Renty”), zgodnie z którą Wnioskodawczyni zobowiązała się
    dokonać cesji Wierzytelności na Spółkę. W zamian za to (pod warunkiem przeniesienia
    przez Wnioskodawczynię Wierzytelności na rzecz Spółki) Spółka zobowiązała się do
    uiszczania na rzecz Wnioskodawczyni dożywotniej renty ("Renta"), która będzie płatna na
    rachunek bankowy Wnioskodawczyni z dołu do 10. dnia każdego miesiąca, przy czym jako
    termin płatności pierwszej raty Renty (za sierpień 2024 r.) uzgodniono 20 sierpnia 2024 r.
    Tego samego dnia (tj. 12 sierpnia 2024 r.), w wykonaniu zobowiązania wynikającego z
    Umowy Renty, na mocy umowy przelewu wierzytelności Wnioskodawczyni przelała na
    Spółkę Wierzytelność w rozumieniu art. 509 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks
    cywilny (Dz.U. z 2024 r. poz. 1061 ze zm.; dalej: „k.c.”) wraz z wszelkimi związanymi z nią
    prawami ubocznymi i akcesoryjnymi.
    Zgodnie z postanowieniami Umowy Renty, wysokość Renty będzie podlegać podwyższeniu
    1 stycznia każdego roku w celu odzwierciedlenia wzrostu kosztów utrzymania
    Wnioskodawczyni.
    Pytania
    1) Czy w przedstawionym stanie faktycznym, z tytułu cesji Wierzytelności w zamian za
      Rentę, po stronie Wnioskodawczyni powstał przychód podlegający opodatkowaniu?
    2) W razie uznania stanowiska Wnioskodawczyni w zakresie Pytania nr 1 za
      nieprawidłowe i przyjęcia, że z tytułu cesji Wierzytelności w zamian za Rentę powstał
      po stronie Wnioskodawczyni przychód podlegający opodatkowaniu, w jaki sposób
      Wnioskodawczyni powinna opodatkować dochód z tego tytułu?
    Pani stanowisko
    Stanowisko w zakresie pytania nr 1:
    W ocenie Wnioskodawczyni, w przedstawionym stanie faktycznym po stronie
    Wnioskodawczyni nie doszło do powstania przychodu podlegającego opodatkowaniu z
    tytułu cesji Wierzytelności w zamian za Rentę.
    Stanowisko w zakresie pytania nr 2:
    W razie uznania stanowiska Wnioskodawczyni w zakresie Pytania nr 1 za nieprawidłowe i
    przyjęcia, że z tytułu cesji Wierzytelności w zamian za Rentę powstał po stronie
    Wnioskodawczyni przychód podlegający opodatkowaniu, zdaniem Wnioskodawczyni
    podstawą opodatkowania podatkiem dochodowym od osób fizycznych powinien być w
    każdym momencie otrzymania Renty dochód obliczony w ten sposób, że kwota Renty
    będzie stanowiła przychód, który powinien być zrównoważony kosztem aż do momentu,
    w którym osiągnięta zostanie górna granica kosztów uzyskania przychodów, przy czym
    kosztem uzyskania przychodów powinna być wartość nominalna Wierzytelności.
    Uzasadnienie stanowiska Wnioskodawczyni w zakresie pytania Nr 1
    Zgodnie z art. 9 ust. 1 ustawy o PIT, opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają
    wszelkiego rodzaju dochody, z wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c
    oraz dochodów, od których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano
    poboru podatku.

    W świetle art. 9 ust. 2 ustawy o PIT, dochodem ze źródła przychodów, jeżeli przepisy art.
    23o, art. 23u, art. 24-24b, art. 24c, art. 24e, art. 30ca, art. 30da oraz art. 30f nie stanowią
    inaczej, jest nadwyżka sumy przychodów z tego źródła nad kosztami ich uzyskania
    osiągnięta w roku podatkowym. Jeżeli koszty uzyskania przekraczają sumę przychodów,
    różnica jest stratą ze źródła przychodów.
    Opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają zatem zasadniczo wszelkie dochody
    rozumiane jako nadwyżka przychodów nad kosztami ich uzyskania.
    Jednocześnie, w myśl art. 11 ust. 1 ustawy o PIT, przychodami, z zastrzeżeniem art. 14-15,
    art. 17 ust. 1 pkt 6, 9, 10 w zakresie realizacji praw wynikających z pochodnych
    instrumentów finansowych, pkt 11, art. 19, art. 25b, art. 30ca, art. 30da i art. 30f, są
    otrzymane lub postawione do dyspozycji podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i
    wartości pieniężne oraz wartość otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych
    świadczeń.
    Z kolei art. 10 ust. 1 ustawy o PIT wymienia następujące źródła przychodów:
    1) stosunek służbowy, stosunek pracy, w tym spółdzielczy stosunek pracy, członkostwo w
    rolniczej spółdzielni produkcyjnej lub innej spółdzielni zajmującej się produkcją rolną,
    praca nakładcza, emerytura lub renta;
    2) działalność wykonywana osobiście;
    3) pozarolnicza działalność gospodarcza;
    4) działy specjalne produkcji rolnej;
    5) (uchylony);
    6) najem, podnajem, dzierżawa, poddzierżawa oraz inne umowy o podobnym
    charakterze, w tym również dzierżawa, poddzierżawa działów specjalnych produkcji rolnej
    oraz gospodarstwa rolnego lub jego składników na cele nierolnicze albo na prowadzenie
    działów specjalnych produkcji rolnej, z wyjątkiem składników majątku związanych z
    działalnością gospodarczą;
    7) kapitały pieniężne i prawa majątkowe, w tym odpłatne zbycie praw majątkowych innych
    niż wymienione w pkt 8 lit. a-c;
    8) odpłatne zbycie, z zastrzeżeniem ust. 2:
    a) nieruchomości lub ich części oraz udziału w nieruchomości,
    b) spółdzielczego własnościowego prawa do lokalu mieszkalnego lub użytkowego oraz
    prawa do domu jednorodzinnego w spółdzielni mieszkaniowej,
    c) prawa wieczystego użytkowania gruntów,
    d) innych rzeczy,
    - jeżeli odpłatne zbycie nie następuje w wykonaniu działalności gospodarczej i zostało
    dokonane w przypadku odpłatnego zbycia nieruchomości i praw majątkowych
    określonych w lit. a-c - przed upływem pięciu lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w
    którym nastąpiło nabycie lub wybudowanie, a innych rzeczy - przed upływem pół roku,
    licząc od końca miesiąca, w którym nastąpiło nabycie; w przypadku zamiany okresy te
    odnoszą się do każdej z osób dokonującej zamiany;
    8a) działalność prowadzona przez zagraniczną jednostkę kontrolowaną;
    8b) niezrealizowane zyski, o których mowa w art. 30da;
    9) inne źródła.
    W tym miejscu należy odwołać się do treści mającej kluczowe znaczenie w niniejszej
    sprawie uchwały Składu Siedmiu Sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 17
    listopada 2014 r. (II FPS 4/14), w której przesądzono, że art. 10 ustawy o PIT przede

    wszystkim wymienia rodzaje źródeł przychodów, a wraz z określeniem pojęcia przychodu
    z art. 11 i 11a tej ustawy ma charakter ogólny. Wymienione w nim źródła przychodów,
    obok kosztów ich uzyskania kształtują zakres przedmiotu opodatkowania w podatku
    dochodowym w ramach zjawisk faktycznych i prawnych poddanych temu opodatkowaniu.
    Jak wyjaśniono w treści ww. uchwały, w kolejnych jednostkach redakcyjnych zawarte
    zostały normy, które szczegółowo określają poszczególne źródła przychodów (art. 12 do
    art. 20 ustawy o PIT). W cytowanej uchwale NSA podkreśla, że wymienienie w art. 10
    ustawy o PIT rodzajów źródeł przychodów zakreśla jedynie w sposób bardzo ogólny
    zakres przedmiotu opodatkowania i jest mało przydatne w procesie interpretacji prawa,
    jeżeli ich wykładnia językowa nie zostanie połączona z wykładnią systemową przepisów
    Rozdziału 2 tej ustawy, określających poszczególne przychody zaliczane do danego źródła
    ich uzyskania. Dokonując wykładni art. 10 ustawy o PIT należy zatem odwołać się do
    przepisów określających poszczególne źródła przychodów (w niniejszej sprawie - do art.
    18, a także art. 19 ustawy o PIT, do którego odsyła również wprost wspomniany już art. 11
    ust. 1 ustawy o PIT).
    Zgodnie z art. 18 ustawy o PIT za przychód z praw majątkowych uważa się w szczególności
    przychody z praw autorskich i praw pokrewnych w rozumieniu odrębnych przepisów,
    praw do projektów wynalazczych, praw do topografii układów scalonych, znaków
    towarowych i wzorów zdobniczych, w tym również z odpłatnego zbycia tych praw.
    Jak stanowi art. 19 ust. 1 ustawy o PIT, przychodem z odpłatnego zbycia nieruchomości
    lub praw majątkowych oraz innych rzeczy, o których mowa w art. 10 ust. 1 pkt 8, jest ich
    wartość wyrażona w cenie określonej w umowie, pomniejszona o koszty odpłatnego
    zbycia. Jeżeli jednak cena, bez uzasadnionej przyczyny, znacznie odbiega od wartości
    rynkowej tych rzeczy lub praw, przychód ten określa organ podatkowy w wysokości
    wartości rynkowej.
    Należy pamiętać, że opisany w art. 19 ustawy o PIT mechanizm obliczania przychodu
    stosuje się odpowiednio do praw majątkowych, wynikających z art. 18 ustawy o PIT (W.
    Modzelewski, M. Słomka (red.), Komentarz do ustawy o podatku dochodowym od osób
    fizycznych [art. 18], wyd. 22, Warszawa 2024), co jest w pełni uzasadnione zwłaszcza w
    przypadku umów mających za przedmiot odpłatne zbycie praw majątkowych, o którym
    mowa w art. 18 in fine ustawy o PIT, w którym to przypadku świadczenie strony
    nabywającej prawo majątkowe odpowiada swoim charakterem cenie sprzedaży
    W tym miejscu należy odwołać się do istoty umowy renty, którą kształtuje art. 903 ustawy
    z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (Dz.U.2024.1061 t.j.; dalej; ,,k.c.n). Przepis ten
    stanowi, że przez umowę renty jedna ze stron zobowiązuje się względem drugiej do
    określonych świadczeń okresowych w pieniądzu lub w rzeczach oznaczonych tylko co do
    gatunku. Jak stanowi zaś art. 906 powołanego aktu, do renty ustanowionej za
    wynagrodzeniem stosuje się odpowiednio przepisy o sprzedaży (§ 1). Z kolei do renty
    ustanowionej bez wynagrodzenia stosuje się przepisy o darowiźnie (§ 2). W swojej istocie
    renta jest umową, która wykazuje liczne podobieństwa do umowy dożywocia, w której
    występuje z jednej strony zbycie, a z drugiej świadczenia alimentacyjne różnego rodzaju o
    nieokreślonej z góry wartości. Na podobieństwo tych instytucji wskazywać może również
    fakt, że ustawodawca obie te instytucje skodyfikował łącznie, w ramach tego samego
    tytułu, tj. Tytułu XXXIV: Renta i dożywocie.
    Podobnie jak umowa dożywocia, renta została ukształtowana w k.c. jako typowa umowa o
    funkcji alimentacyjnej. Na jej treść składa się bowiem zobowiązanie jednej ze stron do
    dostarczania drugiej środków pieniężnych bądź rzeczy oznaczonych tylko co do gatunku,
    w ramach okresowych, powtarzających się świadczeń. Zgodnie z rozwiązaniem
    kodeksowym renta stanowi wyodrębnioną instytucję prawną, będąc przy tym obligacyjną
    umową nazwaną. Jest też umową losową. Element istotny umowy renty stanowi przede
    wszystkim zobowiązanie jednej ze stron do świadczeń okresowych w pieniądzu lub
    rzeczach oznaczonych co do gatunku na rzecz drugiej strony (tak: G. Sikorski (w:) Kodeks
    cywilny. Komentarz aktualizowany, red. J. Ciszewski, P. Nazaruk, LEX/el. 2023, art. 903).

    Również w orzecznictwie wskazuje się, że okresowość należy do essentialia negotii renty.
    Świadczenie jest okresowe, gdy w ramach jednego i tego samego stosunku obligacyjnego
    dłużnik ma spełnić szereg świadczeń jednorazowych, których przedmiotem są najczęściej
    pieniądze lub rzeczy oznaczone rodzajowo, ale które nie mogą składać się na całość z góry
    określoną. Istotne jest powtarzanie się kolejnych świadczeń w regularnych odstępach
    czasu. Świadczenia okresowe zbliżają się z jednej strony do świadczeń jednorazowych
    spełnianych częściami (w ratach), to tu jednak brak uznania ich za jedną całość; z drugiej
    strony zbliżają się one do świadczeń ciągłych, gdyż ich spełnienie rozkłada się zawsze w
    czasie (tak: wyrok NSA z 13 marca 2007 r., II FSK 380/06).
    Kierując się brzmieniem art. 903 k.c. przyjmuje się, że pojęcia określonych świadczeń
    okresowych w pieniądzu lub w rzeczach oznaczonych tylko co do gatunku nie można
    utożsamiać z pojęciem ceny, która jest elementem przedmiotowo istotnym umów:
    sprzedaży (art. 535, 536, 537 k.c.), sprzedaży na raty (art. 583 k.c.), sprzedaży na próbę,
    jeżeli dojdzie do definitywnego przeniesienia własności rzeczy (589 k.c.), sprzedaży z
    prawa pierwokupu (art. 605 k.c.) czy leasingu (art. 7091 k.c.). Aprobata odmiennego
    zapatrywania byłaby nie do pogodzenia z zasadą racjonalności prawodawcy. Zasada ta
    zakłada, że ustawodawca nie używa różnych określeń na określenie tych samych
    instytucji. Dostrzec przy tym należy, że cena będąca przedmiotowo istotnym elementem
    wskazanych umów nie ma charakteru okresowego, tak jak obowiązek, o którym mowa w
    art. 903 k.c. Cena jest w ujęciu k.c. specyficznym dla umowy sprzedaży określeniem
    świadczenia pieniężnego (tak: M. Gutowski (red ), Kodeks cywilny. Tom II. Komentarz. Art.
    353-626. Wyd. 3, W. 2022, komentarz do art. 535, nb. 24 czy też Wojewódzki Sąd
    Administracyjny w Poznaniu w wyroku z dnia 9 maja 2024 r. sygn. I SA/Po 20/24).
    Wracając do konkluzji uchwały NSA z 17 listopada 2014 r. (II FPS 4/14) należy przypomnieć,
    że art. 19 ustawy o PIT konstruuje przedmiot opodatkowania i wyznacza (zakreśla)
    podstawę opodatkowania w przypadku odpłatnego zbycia m.in. nieruchomości czy praw
    majątkowych. Jak podkreślił NSA, cena określona w umowie odpłatnego zbycia jest
    pierwszym i podstawowym kryterium określenia wysokości przychodu. Pojęcie ceny w
    obrębie art. 19 ust. 1-4 ustawy o PIT zostało użyte w znaczeniu używanym w prawie
    cywilnym. Wartość przychodu, czyli jego wielkość, zgodnie z tym przepisem musi być
    zatem wyrażona w cenie określonej w umowie.
    Przenosząc powyższe uwagi na grunt niniejszej sprawy należy uznać, że pojęcia ceny,
    którym operuje art. 19 ust. 1 ustawy o PIT (który stanowi, że przychodem z odpłatnego
    zbycia nieruchomości lub praw majątkowych oraz innych rzeczy, o których mowa w art. 10
    ust. 1 pkt 8, jest ich wartość wyrażona w cenie określonej w umowie, pomniejszona o
    koszty odpłatnego zbycia), nie można wprost odnieść do przedmiotu świadczenia osoby
    uprawnionej do renty, polegającego na przeniesieniu własności praw majątkowych.
    Podejście to nie budzi najmniejszych wątpliwości w przypadku umowy dożywocia, która
    wykazuje liczne podobieństwa do umowy renty, na co wskazuje wspomniana już uchwała
    NSA z 17 listopada 2014 r. (II FPS 4/14). W związku z powyższym, tak jak w przypadku
    umowy dożywocia wartość nieruchomości, której wartość jest przenoszona przez
    dożywotnika, nie jest ceną nieruchomości określoną w umowie (czego wymaga rzeczony
    art. 19 ust. 1 ustawy o PIT), tak i w przypadku umowy renty wartość określonego składnika
    majątku (w tym przypadku - praw majątkowych w postaci Wierzytelności) z całą pewnością
    nie stanowi ceny. Za powyższym przemawia również uregulowanie przedmiotu
    opodatkowania z art. 19 ust. 1 i 3 ustawy o PIT. W myśl bowiem treści art. 19 ust. 3 ww.
    ustawy - wartość rynkową, o której mowa w ust. 1, rzeczy lub praw majątkowych określa
    się na podstawie cen rynkowych stosowanych w obrocie rzeczami lub prawami tego
    samego rodzaju i gatunku, z uwzględnieniem w szczególności ich stanu i stopnia zużycia
    oraz czasu i miejsca odpłatnego zbycia. Regulacja z art. 19 ust. 3 ustawy o PIT będzie mieć
    zatem zastosowanie jedynie w sytuacji, kiedy wartość wierzytelności wyrażona w cenie
    określonej w umowie nie odpowiada wartości rynkowej. W konsekwencji niniejsze
    unormowanie nie powinno w żadnym razie stanowić podstawy do określania ceny
    wierzytelności, której zresztą nie przewiduje umowa renty.

    Tym samym art. 19 ust. 1 ustawy o PIT nie może stanowić w niniejszej sprawie podstawy
    do określenia ceny (pojęcia ceny prawa majątkowego w postaci Wierzytelności z art. 19
    ust. 1 ustawy o PIT nie można zatem przypisać do przedmiotu świadczenia z umowy
    renty), której w ogóle - tak umowa dożywocia, jak i umowa renty - nie przewidują (nie jest
    to element przedmiotowo istotny, tj. essentialia negotii żadnej z tych umów). Cena
    określona w umowie odpłatnego zbycia prawa majątkowego przesądza bowiem o
    wysokości przychodu, a w przypadku umowy renty cena odpłatnego zbycia Wierzytelności
    jest niemożliwa do określenia z uwagi na wspomniany już fakt, że czas trwania Umowy
    Renty jest bezpośrednio zależny od długości życia zbywcy.
    Na podstawie przepisów ustawy podatkowej można zatem wprawdzie, zgodnie z art. 217
    Konstytucji, zrekonstruować podmiot potencjalnie zobowiązany do zapłaty podatku
    dochodowego - w osobie uprawnionego do renty, który otrzymuje świadczenie pieniężne
    o charakterze alimentacyjnym, oraz źródło przychodu, z którym wiąże się powstanie
    obowiązku podatkowego - tj. prawa majątkowe (art. 10 ust. 1 pkt 7 ustawy o PIT). Brak jest
    jednak w tej sprawie możliwości wskazania podstawy opodatkowania, decydującej o
    konkretyzacji przedmiotu podatku jako elementu wyznaczającego zobowiązanie
    podatkowe, rozumiane jako wynikające z obowiązku podatkowego zobowiązanie
    podatnika do zapłacenia podatku w wysokości, w terminie oraz w miejscu określonych w
    przepisach prawa podatkowego (art. 5 Ordynacji podatkowej). Jedynie bowiem przy
    przyjęciu reguł wykładni rozszerzającej można byłoby uznać za przychód osoby
    uprawnionej do renty określany wartością wyrażoną w cenie ustalonej w umowie,
    stosownie do art. 19 ust. 1 ustawy o PIT, odnosząc go do wartości rynkowej zbywanych
    praw majątkowych, o której stanowi art. 19 ust. 3 tej ustawy. Tak jednak jest
    charakteryzowane w umowie renty świadczenie, do którego wykonania jest zobowiązana
    osoba uprawniona z renty, a nie to, które otrzymuje ona jako świadczenie wzajemne z
    tytułu zbycia praw majątkowych. Otrzymywane przez tę osobę świadczenia, jak wskazano
    wyżej, nie tylko nie stanowią ceny, ale ze swej istoty są na chwilę przeniesienia
    Wierzytelności niepoliczalne.
    Tymczasem kwestią o zasadniczym znaczeniu jest fakt, że opodatkowaniu powinien
    podlegać przychód faktycznie otrzymany i taki, który można precyzyjnie wskazać. Zgodnie
    z zasadami konstytucyjnymi za niepożądane należy uznać opodatkowanie przychodów,
    które nie są definitywne lub których wysokość nie jest znana ani nie jest możliwa do
    ustalenia, ponieważ mogłoby to prowadzić do podwójnego lub zawyżonego
    opodatkowania.
    Reasumując, w ocenie Wnioskodawczyni:
    a) jeśli w niniejszej sprawie mamy do czynienia z przychodem z odpłatnego zbycia
    Wierzytelności, to przychodem tym może co do zasady być zapłata (wynagrodzenie)
    uzyskane w zamian za to odpłatne zbycie - w niniejszej sprawie tę funkcję pełni Renta
    wypłacana w określonej kwocie pieniężnej, w okresach miesięcznych i mająca charakter
    dożywotni;
    b) w związku z tym, że Renta będzie miała charakter dożywotni, to nie jest możliwe
    określenie łącznej wartości świadczeń z tytułu tej renty otrzymanych przez
    Wnioskodawczynię - wartość ta będzie bowiem zależała od długości życia
    Wnioskodawczyni, która, co oczywiste, nie jest znana;
    c) tym samym, na moment odpłatnego zbycia Wierzytelności nie można określić
    konkretnej, kwotowej wartości zapłaty uzyskanej w zamian za to odpłatne zbycie, a w
    konsekwencji nie można określić wysokości przychodu, o którym mowa w art. 11 ust. 1 i
    art. 19 ust. 1 ustawy o PIT.
    Takie podejście zostało zaaprobowane we wspomnianym wyżej wyroku Wojewódzkiego
    Sądu Administracyjnego w Poznaniu (sygn. I SA/Po 20/24) czy też w szeregu wydawanych
    przez Dyrektora KIS interpretacji indywidualnych, np. interpretacji indywidualnej z dnia 26
    maja 2023 r. (sygn. 0115-KDIT3.4011.248.2023.2.AWO), interpretacji indywidualnej z dnia 4

    kwietnia 2023 r. (sygn. 0113-KDIPT2-2.4011.995.2022.5.ACZ) czy też interpretacji
    indywidualnej z dnia 15 czerwca 2020 r. (sygn. 0115-KDIT2.4011.270.2020.2.KC).
    Co istotne, powyższe stanowisko znajduje również potwierdzenie w tezach wyroku
    Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 5 listopada 2024 r. (sygn. II FSK 939/24), z
    którego wynika, że pojęcia ceny nie sposób odnieść do świadczeń okresowych w
    pieniądzu lub w rzeczach oznaczonych tylko co do gatunku, o których mowa w art. 903 k.c.
    W konsekwencji, w przypadku umowy renty, tak samo jak w przypadku umowy o
    dożywocie, nie jest możliwe określenie przychodu osoby uprawnionej z tego tytułu.
    Uzasadnienie Pani stanowiska w zakresie pytania Nr 2
    Poniższe stanowisko zostaje przedstawione wyłącznie w celu zaprezentowania
    ewentualnego sposobu opodatkowania zbycia Wierzytelności za dożywotnią rentę, tj.
    wyłącznie na wypadek uznania stanowiska Wnioskodawczyni w zakresie pytania nr 1 za
    nieprawidłowe.
    Przepisy ustawy o PIT nie przewidują szczególnych zasad opodatkowania przychodu w
    przypadku dokonania zbycia rzeczy lub praw w zamian za rentę, a więc w sytuacji, gdy
    pomimo dokonania jednorazowej transakcji jej rozliczenie będzie następowało przez
    dłuższy czas.
    Pomimo pewnego podobieństwa transakcji zbycia Wierzytelności za dożywotnią rentę do
    sprzedaży na raty, należy już na wstępie zaznaczyć, że porównanie takie nie jest możliwe.
    Przy sprzedaży na raty występuje bowiem cena, która jest płatna w określony z góry
    sposób, podczas gdy w przypadku zbycia za dożywotnią rentę brak jest możliwości
    wskazania ceny (wartości transakcji), gdyż cena w takiej transakcji nie występuje, jak
    zostało to uargumentowane w uzasadnieniu stanowiska w zakresie pytania nr 1 powyżej.
    Zdaniem Wnioskodawczyni, w razie uznania za nieprawidłowe przedstawionego powyżej
    stanowiska w zakresie Pytania nr 1 i przyjęcia, że z tytułu przeniesienia Wierzytelności w
    zamian za Rentę po stronie Wnioskodawczyni powstaje przychód podlegający
    opodatkowaniu, przychód ten należało będzie uznać za przychód z praw majątkowych, o
    którym mowa w art. 18 ustawy o PIT.
    Zgodnie z art. 18 ustawy o PIT, za przychód z praw majątkowych uważa się w
    szczególności przychody z praw autorskich i praw pokrewnych w rozumieniu odrębnych
    przepisów, praw do projektów wynalazczych, praw do topografii układów scalonych,
    znaków towarowych i wzorów zdobniczych, w tym również z odpłatnego zbycia tych praw.
    Z uwagi na fakt, że w omawianym przepisie ustawodawca używa zwrotu „w szczególności”,
    przyjąć należy, że katalog praw majątkowych jest otwarty, a zatem można do niego
    zaliczyć również inne prawa majątkowe, niewymienione w powyższym przepisie. Na tej
    podstawie do przychodów z praw majątkowych należy zaliczyć przychody ze zbycia
    Wierzytelności.
    Należy przy tym zauważyć, że w stosunku do przychodów ze zbycia wierzytelności
    własnych ustawodawca nie określił co do zasady żadnych szczególnych rozwiązań (za
    wyjątkiem art. 23 ust. 1 pkt 34 ustawy o PIT, dotyczącego strat z odpłatnego zbycia
    wierzytelności). Oznacza to, że w tym przypadku zastosowanie będą miały ogólne reguły
    dotyczące ustalania przychodów i kosztów ich uzyskania. Zatem przychód ze zbycia
    Wierzytelności, w myśl postanowień art. 11 ust. 1 ustawy o PIT, powstanie w momencie
    otrzymania pieniędzy lub postawienia ich do dyspozycji.
    Zgodnie z art. 11 ustawy o PIT, przychodem są otrzymane lub postawione do dyspozycji
    podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość
    otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń.
    Artykuł 18 ustawy o PIT, traktujący o przychodach z praw majątkowych, nie przewiduje w
    tym zakresie żadnych odstępstw. Oznacza to, że przychód z tytułu praw majątkowych
    powstaje w momencie otrzymania płatności, tzw. metoda kasowa.

    Jednocześnie do przychodu z tego tytułu należy przyporządkować odpowiednio koszt jego
    uzyskania. W omawianym przypadku kosztem uzyskania przychodów powinna być
    wartość nominalna Wierzytelności.
    Zgodnie z ogólną zasadą określoną w art. 22 ust. 1 ustawy o PIT, kosztami uzyskania
    przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów lub zachowania albo
    zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 23.
    Ustawodawca nie definiuje użytego w art. 22 ust. 1 ustawy o PIT pojęcia „koszty
    poniesione". Wskazuje tylko, że warunkiem uznania kosztu za koszt podatkowy jest jego
    poniesienie przez podatnika. Przez poniesienie kosztu należy w takim wypadku rozumieć
    zarówno poniesienie wydatku, jak i zakwalifikowanie faktycznie zrealizowanego odpisu lub
    innego zmniejszenia aktywów lub zwiększenia strat. Należy zatem przyjąć, że będzie to
    każdy faktycznie dokonany odpis niebędący wydatkiem (w znaczeniu kasowym -rozchód
    pieniężny) powodujący zmianę w strukturze aktywów lub pasywów podatnika.
    Ustawodawca nie zastrzegł, że poniesienie określonych kosztów musi się wiązać z
    bieżącym uszczupleniem zasobów finansowych podatnika. A zatem poniesienie kosztu nie
    będzie wiązało się wyłącznie z faktycznym poniesieniem przez podatnika określonego
    wydatku (w rozumieniu wypływu wartości pieniężnych z jego majątku), lecz również z
    czynnościami skutkującymi jakimkolwiek zmniejszeniem jego aktywów czy też
    zwiększeniem strat obecnie lub w przyszłości. W zamian za zbywaną Wierzytelność
    Wnioskodawczyni otrzyma bowiem określoną kwotę pieniężną - aby jednak uzyskać ten
    przychód, musiała ona wyzbyć się ze swojego majątku Wierzytelności mającej określoną
    wartość. Bez pomniejszenia majątku uzyskanie określonego przychodu nie byłoby więc
    możliwe. Wnioskodawczyni powinna zatem mieć prawo do rozpoznania w kosztach
    uzyskania przychodów wartości nominalnej przeniesionej na Spółkę Wierzytelności, która
    to wartość powinna stanowić górną granicę kwoty możliwej do ujęcia w kosztach
    uzyskania przychodów.
    Biorąc pod uwagę, że w zamian za zbywaną Wierzytelność Wnioskodawczyni będzie
    uzyskiwać Rentę, przychód z tego tytułu, jeżeli będzie on podlegał opodatkowaniu,
    powinien być rozpoznawany przez Wnioskodawczynię konsekwentnie w każdym miesiącu,
    w którym Wnioskodawczyni otrzyma Rentę.
    Kierując się przy tym zasadą proporcjonalności kosztów, należy w każdym tym miesiącu
    do osiągniętego przychodu przypisać odpowiednią wartość kosztów.
    Zdaniem Wnioskodawczyni, koszty uzyskania przychodów należy rozliczać w ten sposób,
    że dopóki nie zostanie osiągnięta górna granica kosztów, jaką ma ona prawo rozliczyć z
    tytułu zbycia Wierzytelności, powinna ona równoważyć osiągnięty przychód kosztem
    uzyskania przychodów. Dopiero po wyczerpaniu górnej granicy kosztów uzyskania
    przychodów, Wnioskodawczyni powinna wykazywać dochód do opodatkowania.
    Jednocześnie prawo do rozpoznawania kosztów nie powinno być limitowane czasowo i
    powinno trwać aż do wyczerpania górnej granicy kosztów.
    Ponadto, ewentualne przychody z praw majątkowych, o których mowa powyżej, powinny
    być rozliczane przez Wnioskodawczynię na zasadach ogólnych według skali podatkowej.
    Wnioskodawczyni nie będzie miała obowiązku wpłacać zaliczek z tytułu uzyskiwanych
    przychodów - dochód rozliczyć powinna dopiero w zeznaniu rocznym.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawiła Pani we wniosku jest nieprawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób
    fizycznych (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 163 ze zm.):
      Opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z
      wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od
      których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.

    Treść powyższego przepisu wskazuje, że opodatkowaniu podatkiem dochodowym od
    osób fizycznych podlegają wszelkiego rodzaju dochody uzyskane przez podatnika, z
    wyjątkiem tych, które zostały enumeratywnie wymienione w katalogu zwolnień
    przedmiotowych zawartym w powyższej ustawie bądź, od których zaniechano poboru
    podatku.
    Z kolei art. 9 ust. 1a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych stanowi, że:
      Jeżeli podatnik uzyskuje dochody z więcej niż jednego źródła, przedmiotem
      opodatkowania w danym roku podatkowym jest, z zastrzeżeniem art. 25e, art. 29-
      30cb, art. 30da-30dh, art. 30e-30g, art. 30j-30p oraz art. 44 ust. 7e i 7f, suma
      dochodów z wszystkich źródeł przychodów.
    Stosownie do art. 11 ust. 1 ww. ustawy:
      Przychodami, z zastrzeżeniem art. 14-15, art. 17 ust. 1 pkt 6, 9, 10 w zakresie
      realizacji praw wynikających z pochodnych instrumentów finansowych, pkt 11, art.
      19, art. 25b, art. 30ca, art. 30da i art. 30f, są otrzymane lub postawione do dyspozycji
      podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość
      otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń.
    Jak wynika z powołanego powyżej przepisu, ustawodawca przyjął zasadę, że przychodem
    są:
        pieniądze i wartości pieniężne, które zostały otrzymane przez podatnika - tj. takie
        pieniądze i wartości pieniężne, które podatnik rzeczywiście „dostał, odebrał,
        zainkasował, objął w posiadanie”;
        pieniądze i wartości pieniężne, które zostały postawione do dyspozycji podatnika -
        tj. takie przysporzenia, które zostały mu faktycznie udostępnione/przekazane do
        odbioru; takie pieniądze i środki pieniężne, które podatnik ma możliwość włączyć
        do swojego władztwa, a więc ma możliwość skorzystania z tychże pieniędzy i
        wartości pieniężnych i nie jest to uzależnione od dodatkowej zgody osoby
        stawiającej określone pieniądze i wartości pieniężne do dyspozycji podatnika.
    Ponadto, za przychód należy uznać również wartość otrzymanych świadczeń w naturze i
    innych nieodpłatnych świadczeń.
    Pojęcie przychodu wiąże się zatem z przysporzeniem majątkowym po stronie podatnika, z
    wartością wchodzącą do jego majątku. Przychodami w rozumieniu art. 11 ustawy o
    podatku dochodowym od osób fizycznych mogą być tylko takie świadczenia, które nie
    mają charakteru zwrotnego. Skoro bowiem przychód jest określonym przyrostem
    majątkowym po stronie podatnika jego otrzymanie musi mieć charakter definitywny.
    Ustawodawca tworząc system opodatkowania dochodów osób fizycznych miał na
    względzie, że przysporzenia uzyskiwane przez osoby fizyczne mogą być skutkiem różnych
    rodzajów czynności i zdarzeń. Stworzył więc klasyfikację tych przysporzeń w oparciu o
    kryterium źródła przychodów i system ich opodatkowania uwzględniający specyfikę
    poszczególnych źródeł przychodów. W języku powszechnym mianem „źródła” określane
    jest „to, co stanowi początek czegoś”, „przyczyna czegoś”, a synonimami tego pojęcia są m.
    in. czynnik sprawczy, powód, pochodzenie.
    I tak, źródła przychodów są wymienione w art. 10 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym
    od osób fizycznych. Przypisanie uzyskanego przychodu do określonego, jednego źródła
    przychodów następuje w oparciu o okoliczności faktyczne sprawy i treść przepisów ustawy.
    Źródłami przychodów są m.in. wskazane w art. 10 ust. 1 pkt 7 ww. ustawy:

      Kapitały pieniężne i prawa majątkowe, w tym odpłatne zbycie praw majątkowych
      innych niż wymienione w pkt 8 lit. a-c.
    Źródło to nie jest jednorodne, obejmuje:
        przychody z kapitałów pieniężnych - wymienione w art. 17 ust. 1 ww. ustawy;
        przychody z praw majątkowych, w tym ich odpłatnego zbycia - uregulowane w art.
        18 komentowanej ustawy.
    Przy czym, zgodnie z art. 18 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Za przychód z praw majątkowych uważa się w szczególności przychody z praw
      autorskich i praw pokrewnych w rozumieniu odrębnych przepisów, praw do
      projektów wynalazczych, praw do topografii układów scalonych, znaków towarowych
      i wzorów zdobniczych, w tym również z odpłatnego zbycia tych praw.
    Według art. 19 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Przychodem z odpłatnego zbycia nieruchomości lub praw majątkowych oraz innych
      rzeczy, o których mowa w art. 10 ust. 1 pkt 8, jest ich wartość wyrażona w cenie
      określonej w umowie, pomniejszona o koszty odpłatnego zbycia. Jeżeli jednak cena,
      bez uzasadnionej przyczyny, znacznie odbiega od wartości rynkowej tych rzeczy lub
      praw, przychód ten określa organ podatkowy w wysokości wartości rynkowej.
    W rozumieniu powołanego powyżej przepisu przychodem z praw majątkowych będzie
    każdy przychód, którego bezpośrednim źródłem jest prawo majątkowe, nawet jeśli prawo
    to nie zostało w sposób wyraźny wskazane w ustawie.
    Zawarte w art. 18 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych wyliczenie praw
    majątkowych określonych w art. 10 ust. 1 pkt 7 ustawy jako odrębne źródło przychodów
    ma charakter otwarty, o czym świadczy użyte przez ustawodawcę sformułowanie „w
    szczególności”. Jednocześnie treść tego przepisu wskazuje, że opodatkowaniu podatkiem
    dochodowym od osób fizycznych podlegają zarówno przychody z wykonania
    (wykorzystania) tych praw jak również z ich zbycia.
    Przez prawa majątkowe, o których mowa w art. 18 ustawy o podatku dochodowym od
    osób fizycznych, należy rozumieć prawa podmiotowe, które mogą występować w trzech
    postaciach: roszczeń, uprawnień kształtujących i zarzutów.
    Jednym z podziałów praw podmiotowych, jaki jest dokonywany w doktrynie, jest podział
    na prawa majątkowe i prawa niemajątkowe. Podstawą dokonania tego podziału jest
    interes, jaki one realizują. Prawa majątkowe związane są z interesem ekonomicznym
    danego podmiotu. W doktrynie prawa podatkowego (por. np. A. Gomułowicz, J. Małecki,
    Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych, Komentarz, Warszawa 2002 s. 93,
    153-154) przy definiowaniu praw majątkowych sięga się do wykładni systemowej i
    powszechnie stosowanego tego terminu na gruncie prawa cywilnego.
    Prawa majątkowe to, najogólniej rzecz ujmując, prawa podmiotowe pozostające w ścisłym
    związku z ekonomicznym interesem uprawnionego, związane z jego majątkiem
    charakteryzujące się dwoma podstawowymi cechami, tj.:
    1. zbywalnością (mogą być przedmiotem obrotu),
    2. posiadaniem określonej wartości majątkowej.
    Zgodnie z ugruntowanym poglądem, do tego źródła przychodów zalicza się m.in.
    przychody z wierzytelności, jeśli nie są one związane z prowadzoną działalnością
    gospodarczą.
    Z analizy Pani opisu zdarzenia wynika, że przysługiwała Pani wierzytelność z tytułu
    nakładu z majątku wspólnego małżonków na majątek osobisty Pani zmarłego męża w

    związku z wniesieniem przez niego Przedsiębiorstwa tytułem wkładu do Spółki.
    Okoliczności opisane powyżej zostały potwierdzone prawomocnym postanowieniem Sądu
    z dnia 30 czerwca 2023 r. wydanym w sprawie o podział majątku wspólnego i dział spadku
    po Pani mężu. 12 sierpnia 2024 r. dokonała Pani cesji Wierzytelności na Spółkę w zamian
    za rentę.
    W wierzytelność jest prawem podmiotowym, które w stosunku zobowiązaniowym
    przysługuje wierzycielowi. Przy podziale praw na majątkowe i niemajątkowe podstawę
    będzie stanowił interes, jaki one realizują. Prawa majątkowe związane są z interesem
    ekonomicznym danego podmiotu. Będą to więc także wierzytelności, wynikające ze
    stosunków zobowiązaniowych, w wysokości wartości świadczeń majątkowych.
    Cesja wierzytelności została uregulowana w artykułach 509-518 ustawy z dnia 23 kwietnia
    1964 r. Kodeks cywilny (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1061 ze zm.).
    Zgodnie z art. 509 § 1 i § 2 Kodeksu cywilnego:
      § 1. Wierzyciel może bez zgody dłużnika przenieść wierzytelność na osobę trzecią
      (przelew), chyba że sprzeciwiałoby się to ustawie, zastrzeżeniu umownemu albo
      właściwości zobowiązania.
      § 2. Wraz z wierzytelnością przechodzą na nabywcę wszelkie związane z nią prawa, w
      szczególności roszczenie o zaległe odsetki.
    W myśl natomiast art. 510 § 1 Kodeksu cywilnego:
      Umowa sprzedaży, zamiany, darowizny lub inna umowa zobowiązująca do
      przeniesienia wierzytelności przenosi wierzytelność na nabywcę, chyba że przepis
      szczególny stanowi inaczej albo że strony inaczej postanowiły.
    Istota przeniesienia wierzytelności polega na tym, że prawa przysługujące zbywcy
    (dotychczasowemu wierzycielowi) przechodzą na nabywcę wierzytelności. Właściwość
    zobowiązania, uprawnienia wierzyciela i zobowiązania dłużnika pozostają bez zmian, gdyż
    w wyniku umowy cesji wierzytelności zmienia się tylko wierzyciel. Wierzytelność stanowi
    zatem prawo majątkowe, będące przedmiotem obrotu gospodarczego.
    Natomiast w myśl art. 903 ustawy Kodeks cywilny:
      Przez umowę renty jedna ze stron zobowiązuje się względem drugiej do określonych
      świadczeń okresowych w pieniądzu lub w rzeczach oznaczonych tylko co do gatunku.
    Jak wskazuje się w doktrynie, umowę renty zalicza się do kategorii umów nazwanych,
    stanowiących samoistne źródło zobowiązania (tytuł prawny do spełniania świadczeń).
    Ponadto, umowa renty jest umową konsensualną, o charakterze losowym (korzyści stron
    nie są równe ani pewne), która może być ukształtowana jako umowa terminowa lub
    bezterminowa, odpłatna lub pod tytułem darmym.
    Zgodnie z art. 906 Kodeksu cywilnego:
      Do renty ustanowionej za wynagrodzeniem stosuje się odpowiednio przepisy o
      sprzedaży.
    Cechą umów odpłatnych jest to, że świadczenie jednej strony umowy znajduje swój
    odpowiednik w świadczeniu drugiej strony. Jest to sytuacja, gdy każda ze stron umowy
    uzyskuje ekwiwalent (równoważnik) dla świadczenia własnego. Nie dochodzi więc w takim
    przypadku do sytuacji, gdy tylko jedna ze stron odnosi korzyść z dokonanego świadczenia,
    a świadczenie zbywcy nie odbywa się kosztem uszczuplenia własnego majątku; każda ze
    stron uzyskuje jakąś korzyść majątkową (niekoniecznie w postaci pieniężnej).
    W przypadku renty za wynagrodzeniem wartość świadczenia tytułem wynagrodzenia za
    ustanowienie renty nie musi odpowiadać wartości świadczeń z renty (brak elementu
    ekwiwalentności renty).
    Zgodnie z art. 487 § 2 Kodeksu cywilnego:

      Umowa jest wzajemna, gdy obie strony zobowiązują się w taki sposób, że
      świadczenie jednej z nich ma być odpowiednikiem świadczenia drugiej.
    Z uwagi na dokonaną w ustawie o podatku dochodowym od osób fizycznych
    kategoryzację źródeł przychodu, w szczególności wyodrębnienie w art. 10 ust. 1 pkt 7 tej
    ustawy przychodów z kapitałów pieniężnych i praw majątkowych, w sytuacji gdy osoba
    fizyczna - nieprowadząca działalności gospodarczej w zakresie obrotu wierzytelnościami -
    zawiera umowę cesji wierzytelności w rozumieniu przepisów Kodeksu cywilnego,
    przenosząc ją odpłatnie na rzecz innego podmiotu, uzyskane z tego tytułu przychody
    kwalifikuje się do przychodów z praw majątkowych.
    Tym samym z tytułu cesji wierzytelności w zamian a rentę po Pani stronie powstał
    przychód z praw majątkowych w rozumieniu ww. art. 18 ustawy o podatku dochodowym
    od osób fizycznych. Przychód ten stanowi wartość rynkowa zbywanej wierzytelności.
    Dochód uzyskany z praw majątkowych podlega opodatkowaniu na zasadach ogólnych
    według skali podatkowej określonej w art. 27 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od
    osób fizycznych. Dochody z praw majątkowych podlegają kumulacji z pozostałymi
    dochodami, zgodnie z postanowieniami art. 9 ust. 1a ustawy o podatku dochodowym od
    osób fizycznych.
    Stosownie do art. 45 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Podatnicy są obowiązani składać urzędom skarbowym zeznanie, według ustalonego
      wzoru, o wysokości osiągniętego dochodu (poniesionej straty) w roku podatkowym,
      w terminie od dnia 15 lutego do dnia 30 kwietnia roku następującego po roku
      podatkowym. Zeznania złożone przed początkiem terminu uznaje się za złożone w
      dniu 15 lutego roku następującego po roku podatkowym.
    Powinna Pani więc uwzględnić uzyskany przychód z zawartej umowy cesji wierzytelności
    przy ustalaniu podstawy obliczenia podatku dochodowego zgodnie z art. 27 ust. 1 ww.
    ustawy i wykazać w zeznaniu rocznym.
    Stanowisko Pani w tej części jest nieprawidłowe.
    Przechodząc natomiast do kwestii kosztów uzyskania przychodów z tytułu cesji
    wierzytelności w zamian za rentę, wskazać należy, że stosownie do art. 22 ust. 1 ww.
    ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów
      lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów
      wymienionych w art. 23.
    Jak wynika z wniosku, Pani mąż przeniósł na rzecz Spółki własność całego
    Przedsiębiorstwa, stanowiącego dotąd przedmiot wspólności majątkowej małżeńskiej B.B.
    i A.A., na co wyraziła Pani zgodę i na skutek czego wartość wkładu Pani męża w Spółce
    wzrosła do kwoty odpowiadającej wartości Przedsiębiorstwa. W związku z dokonaniem tej
    czynności doszło zatem do przesunięcia składnika majątkowego w postaci
    Przedsiębiorstwa z majątku wspólnego małżonków do majątku osobistego Pani małżonka,
    będącego wówczas wspólnikiem Spółki. W związku z powyższym przysługiwała Pani
    wierzytelność z tytułu nakładu z majątku wspólnego małżonków na majątek osobisty Pani
    męża. W dniu 29 czerwca 2014 r. Pani mąż zmarł.
    Przez „wydatek” należy rozumieć „sumę, która ma być wydana albo sumę wydaną na coś”
    (zob. Słownik Współczesnego Języka Polskiego pod red. Bogusława Dunaja, Warszawa
    1996, s. 1200). Definicja pojęcia „wydatek” wskazuje, że oznacza on faktycznie wydaną
    sumą pieniędzy, uszczuplenie majątku w celu pozyskania określonego dobra (rzeczy,
    prawa). „Wydatek” może również dotyczyć sytuacji, gdy uszczuplenie majątku następuje w
    innej postaci niż środki finansowe, np. rzeczy.
    Z powyższego wynika zatem, że nie poniosła Pani żadnych wydatków w celu nabycia
    wierzytelności.

    Wbrew Pani twierdzeniu kosztem uzyskania przychodu nie będzie nominalna wartość
    wierzytelności, nie jest to bowiem wydatek, który Pani poniosła by uzyskać przychód z
    tytułu jej zbycia.
    Stanowisko Pani w tej części jest nieprawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, które Pani przedstawiła i stanu prawnego, który
    obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia oraz zdarzenia przyszłego, które Pani
    przedstawiła i stanu prawnego, który obowiązuje w dniu wydania interpretacji.
    W odniesieniu do powołanych przez Państwo wyroków informuję, że rozstrzygnięcia w
    nich zawarte dotyczą tylko konkretnych, indywidualnych spraw i nie mają zastosowania
    ani konsekwencji wiążących w odniesieniu do żadnego innego zaistniałego stanu
    faktycznego czy też zdarzenia przyszłego.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
        Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb
        ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz.
        111 ze zm.).
    Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pani sytuacja będzie zgodna
    (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosuje się Pani do
    interpretacji.
        Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
      z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
        Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pani prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu
    Administracyjnego.
    Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002
    r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze
    zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):

        w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
        Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA)
    albo
        w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na
        adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS
        /SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego.
    Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.