Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0111-KDIB1-2.4010.144.2025.1.EJ
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-04-16
Teza: Zaliczenie odpisów amortyzacyjnych przez spółki
nieruchomościowe do kosztów uzyskania przychodów.
Słowa kluczowe: amortyzacja
amortyzacja-odpisy amortyzacyjne
klasyfikacja-Klasyfikacja Środków Trwałych (KŚT)
koszt-koszty uzyskania przychodów
nieruchomości
środek-środek trwały
Zagadnienia: Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 3. Koszty uzyskania przychodów-Amortyzacja
Przepisy: [CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 3-art. 15-ust. 6

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

19 marca 2025 r. wpłynął Państwa wniosek z 18 marca 2025 r. o wydanie interpretacji
    indywidualnej.

    Treść wniosku jest następująca:
    Opis stanu faktycznego
    Wnioskodawca posiada siedzibę w Polsce i podlega nieograniczonemu obowiązkowi
    podatkowemu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej od całości swoich dochodów.
    Spółka prowadzi działalność polegającą głównie na realizacji inwestycji deweloperskich.
    W przypadku wybranych inwestycji wynajmuje bądź wydzierżawia także nieruchomości.
    Rokiem podatkowym Spółki jest rok kalendarzowy.
    Spółka spełnia definicję spółki nieruchomościowej w rozumieniu art. 4a pkt 35 ustawy z
    dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (tekst jedn. Dz. U. z
    2023 r. poz. 2805 ze zm.; dalej: „ustawa o CIT”).
    Wnioskodawca jest właścicielem lokali użytkowych (...). Lokale użytkowe, których
    właścicielem jest Spółka stanowią tzw. część wspólną (...) (dalej: „Nieruchomość”). Na
    podstawie umowy dzierżawy Nieruchomość została oddana innej spółce do używania i
    pobierania pożytków.
    Nieruchomość została wprowadzona do podatkowej ewidencji środków trwałych i
    została sklasyfikowana w grupie 1 Klasyfikacji Środków Trwałych (KŚT). Jednocześnie,
    zgodnie z przyjętymi przez Spółkę zasadami (polityką) rachunkowości, Nieruchomość
    widnieje w bilansie Wnioskodawcy jako „nieruchomość inwestycyjna” w rozumieniu art.
    3 ust. 1 pkt 17 ustawy o rachunkowości z dnia 29 września 1994 r. (tekst jedn. Dz. U. z
    2023 r. poz. 120 ze zm.; dalej: ustawa o rachunkowości), wyceniana według wartości
    godziwej.
    Nieruchomość nie jest zatem rachunkowo traktowana przez Spółkę jako środek trwały,
    a tym samym Spółka nie dokonuje w związku z nią odpisów amortyzacyjnych w
    rozumieniu ustawy o rachunkowości. Dla celów podatkowych natomiast, Nieruchomość
    jest traktowana przez Spółkę jako środek trwały, zgodnie z art. 16a ust. 1 ustawy o CIT.
    W związku z obecnym brzmieniem art. 15 ust. 6 ustawy o CIT, Spółka powzięła
    wątpliwość co do podatkowego rozliczania jako kosztów uzyskania przychodów
    odpisów amortyzacyjnych od Nieruchomości.

## Pytanie

Czy w świetle art. 15 ust. 6 ustawy o CIT Wnioskodawca jest uprawniony do zaliczenia do
    kosztów uzyskania przychodów odpisów amortyzacyjnych dokonywanych zgodnie z
    przepisami art. 16a-16 m ustawy o CIT od wartości początkowej Nieruchomości w sytuacji,
    w której Nieruchomość dla celów rachunkowych nie stanowi środka trwałego
    podlegającego odpisom amortyzacyjnym?
    Państwa stanowisko w sprawie
    Zdaniem Wnioskodawcy, w świetle art. 15 ust. 6 ustawy o CIT jest on uprawniony do
    zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów odpisów amortyzacyjnych dokonywanych
    zgodnie z przepisami art. 16a-16 m ustawy o CIT od wartości początkowej Nieruchomości.
    Uzasadnienie stanowiska Wnioskodawcy.
    Zgodnie z art. 15 ust. 6 ustawy CIT, kosztem uzyskania przychodów są odpisy z tytułu
    zużycia środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych (odpisy
    amortyzacyjne) dokonywane zgodnie z art. 16a-16m, przy czym w przypadku spółek
    nieruchomościowych odpisy dotyczące środków trwałych zaliczonych do grupy 1
    Klasyfikacji nie mogą być w roku podatkowym wyższe, niż dokonywane zgodnie z
    przepisami o rachunkowości odpisy amortyzacyjne lub umorzeniowe z tytułu zużycia
    środków trwałych, obciążające w tym roku podatkowym wynik finansowy jednostki.
    Stosownie do art. 16a ust. 1 ustawy o CIT, amortyzacji podlegają, z zastrzeżeniem art. 16c
    ustawy o CIT, stanowiące własność lub współwłasność podatnika, nabyte lub wytworzone

    we własnym zakresie, kompletne i zdatne do użytku w dniu przyjęcia do używania, m.in.
    budowle, budynki oraz lokale będące odrębną własnością o przewidywanym okresie
    używania dłuższym niż rok, wykorzystywane przez podatnika na potrzeby związane z
    prowadzoną przez niego działalnością gospodarczą albo oddane do używania na
    podstawie umowy najmu, dzierżawy lub umowy określonej w art. 17a pkt 1 ustawy o CIT,
    zwane środkami trwałymi.
    Zgodnie z opisem stanu faktycznego, środek trwały w postaci Nieruchomości, znajdujący
    się w podatkowej ewidencji środków trwałych Wnioskodawcy, spełnia kryteria podane w
    art. 16a ust. 1 ustawy o CIT, a zarazem nie będą miały do niego zastosowania wyłączenia z
    kosztów uzyskania przychodu przewidziane w art. 16 ustawy o CIT. Tym samym, co do
    zasady Spółka uprawniona jest do dokonywania podatkowych odpisów amortyzacyjnych z
    tytułu zużycia Nieruchomości.
    Zgodnie z powołanym art. 15 ust. 6 ustawy o CIT, nowe brzmienie przepisu wprowadza
    ograniczenie wysokości odpisów amortyzacyjnych, dokonywanych przez spółki
    nieruchomościowe w odniesieniu do środków trwałych, zaliczonych do grupy 1 KŚT. Grupa
    ta obejmuje budynki i lokale oraz spółdzielcze prawo do lokalu użytkowego i spółdzielcze
    własnościowe prawo do lokalu mieszkalnego. Stosownie do znowelizowanego tekstu art.
    15 ust. 6 ustawy o CIT, wysokość odpisu amortyzacyjnego dokonywana zgodnie z
    przepisami ustawy o CIT, w danym roku podatkowym nie może być wyższa, niż wartość
    odpisu amortyzacyjnego bądź umorzeniowego dokonywanego w tym samym roku
    zgodnie z przepisami o rachunkowości, która obciąża wynik finansowy jednostki.
    Zdaniem Wnioskodawcy, wprowadzenie ograniczenia wysokości podatkowych odpisów
    amortyzacyjnych do wysokości odpisów dokonywanych na cele rachunkowe zakłada
    zastosowanie tego ograniczenia do spółek nieruchomościowych, które aktywa zaliczone
    do Grupy 1 KŚT traktują jako środki trwałe podlegające amortyzacji, a dokonywanymi
    odpisami amortyzacyjnymi obciążają wynik finansowy jednostki.
    Interpretacja tego przepisu oznacza, że ma on zastosowanie do sytuacji, w której są
    spełnione łącznie następujące warunki:
    1. Podmiot jest spółką nieruchomościową w rozumieniu art. 4a pkt 35 ustawy o CIT;
    2. Spółka nieruchomościowa posiada środki trwałe zaliczane do Grupy 1 KŚT, od których
      dokonuje odpisów amortyzacyjnych dla celów podatkowych;
    3. Aktywa te jednocześnie stanowią środki trwałe w rozumieniu ustawy o
      rachunkowości, od których podmiot dokonuje odpisów amortyzacyjnych, które
      obciążają wynik finansowy jednostki.
    Analizując spełnienie powyższych warunków:
    1. Spółka jest spółką nieruchomościową w rozumieniu art. 4a pkt 35 ustawy o CIT,
      ponieważ działa ona w formie spółki z ograniczoną odpowiedzialnością, zobowiązanej
      do sporządzenia bilansu na podstawie przepisów o rachunkowości, w którym na
      ostatni dzień roku poprzedzającego rok podatkowy, co najmniej (...)% wartości
      bilansowej jej aktywów stanowiły nieruchomości położone na terytorium Polski,
      których wartość bilansowa przekroczyła (...) zł oraz w roku poprzedzającym
      odpowiednio rok podatkowy przychody podatkowe z tytułu najmu stanowiły ponad
      (...)% ogółu przychodów podatkowych Spółki. Zatem warunek przedstawiony
      powyższej w punkcie 1 należy uznać za spełniony.
    2. Spółka posiada środki trwałe zaliczane do Grupy 1 KŚT, od których dokonuje odpisów
      amortyzacyjnych dla celów podatkowych. Zatem warunek przedstawiony w punkcie 2
      należy uznać za spełniony.
    3. W przypadku Spółki, Nieruchomość nie jest obecnie zaliczana do środków trwałych w
      rozumieniu ustawy o rachunkowości, lecz do inwestycji i tym samym Spółka nie
      dokonuje odpisów amortyzacyjnych Nieruchomości, które obciążałyby wynik

      finansowy. Należy podkreślić, iż przepis art. 15 ust. 6 odnosi się trzy razy do terminu
      „środka trwałego”, dwa razy w ujęciu podatkowym, a za trzecim razem w ujęciu
      rachunkowym. Dlatego przepis ten, zdaniem Wnioskodawcy, należy stosować
      wyłącznie w odniesieniu do amortyzacji podatkowej środków trwałych, które również
      są w ten sposób traktowane dla celów rachunkowych. Skoro Spółka nie traktuje
      Nieruchomości jako środka trwałego z perspektywy rachunkowej i nie dokonuje od
      niej odpisów amortyzacyjnych obciążających wynik finansowy Spółki, warunek
      przedstawiony w punkcie 3 należy uznać za niespełniony.
    Z treści art. 15 ust. 6 ustawy o CIT jednoznacznie wynika, że wszystkie trzy warunki muszą
    być spełnione łącznie, aby ograniczenie dotyczące zaliczania do kosztów podatkowych
    odpisów amortyzacyjnych miało zastosowanie w przypadku spółki nieruchomościowej.
    Zatem, zdaniem Wnioskodawcy, ograniczenie wprowadzone w nowelizacji art. 15 ust. 6
    ustawy o CIT nie ma zastosowania do spółek nieruchomościowych, które nie spełnią
    chociażby jednego z tych warunków, w szczególności nie ma zastosowania w przypadku,
    gdy środek trwały z Grupy 1 KŚT nie stanowi w rozumieniu ustawy o rachunkowości
    środka trwałego podlegającego amortyzacji dla celów bilansowych i tym samym odpisy
    amortyzacyjne nie obciążają wyniku finansowego jednostki.
    Jak wynika z powyższej analizy, ograniczenie wprowadzane znowelizowanym brzmieniem
    art. 15 ust. 6 ustawy o CIT nie będzie miało zastosowania w przypadku Spółki, gdyż nie
    spełnia ona jednego z wymagań dotyczących jego zastosowania, tj. nie dokonuje odpisów
    amortyzacyjnych dla celów rachunkowych od środków trwałych zaliczanych do Grupy 1
    KŚT, które obciążałyby jej wynik finansowy.
    Obecny model działalności Spółki przewiduje, że w ramach tej konkretnej inwestycji
    Spółka pozostanie właścicielem i wydzierżawiającym Nieruchomość w perspektywie
    długoterminowej i nie planuje jej zbycia. Ze względu na ten fakt, rozwiązanie alternatywne
    wynikające z art. 15 ust. 1 Ustawy o CIT, które umożliwiałoby rozpoznanie kosztów nabycia
    Nieruchomości dopiero w dacie jej zbycia lub likwidacji, nie dawałoby Spółce faktycznej
    możliwości rozpoznania tych kosztów. Skutkowałoby ono bowiem nieokreślonym i
    nieograniczonym w czasie odsunięciem momentu rozpoznania kosztu przez Spółkę. W
    najgorszym przypadku, zakładając brak zmiany prowadzonej działalności, Spółka mogłaby
    nigdy nie mieć prawa do rozpoznania jako kosztu poniesionych nakładów inwestycyjnych.
    Z treści art. 15 ust. 6 w brzmieniu obowiązującym od 1 stycznia 2022 r. nie wynika w żaden
    sposób, że celem wprowadzenia zmian było uniemożliwienie rozpoznawania kosztów, o
    których mowa w przepisie, spółkom nieruchomościowym stosującym określoną politykę
    rachunkowości. Zdaniem Wnioskodawcy, jeśli ustawodawca miałby taki cel, wymieniłby go
    w treści przepisu lub w ramach reformy wprowadził odrębny przepis dotyczący tego
    zagadnienia.
    Zakładając, że w przyszłości Spółka będzie kontynuować swoją działalność zgodnie ze
    stosowaną obecnie strategią (nie dojdzie do sprzedaży Nieruchomości), nie nastanie
    moment, który dawałby Spółce możliwość rozpoznania kosztów związanych z
    poniesionymi przez Spółkę wydatkami na nabycie tej Nieruchomości oraz poniesionymi
    wydatkami na modernizację tej Nieruchomości. Tym samym, brak możliwości zaliczania
    przez Spółkę do kosztów uzyskania przychodów odpisów amortyzacyjnych od składników
    majątkowych w postaci Nieruchomości, pozbawiłby ją de facto podstawowego prawa do
    rozpoznawania kosztów uzyskania przychodów, wynikającego z ustawy o CIT. Tym samym
    Spółka byłaby zobowiązana do rozliczania podatku dochodowego w dużej mierze od
    przychodów z dzierżawy, a nie dochodów uzyskanych z działalności prowadzonej w tym
    zakresie.
    Odmowa rozpoznania takich kosztów poniesionych na nabycie Nieruchomości w trakcie
    generowania przez Spółkę przychodów z tego aktywa, stałoby w opozycji do wykładni
    przedstawionej w prawomocnym orzeczeniu Najwyższego Sądu Administracyjnego sygn.

    akt II FSK 2078/19 z 6 grudnia 2019 r., w którym to przepisy umożliwiające rozpoznawanie
    kosztów uzyskania przychodu zostały określone podstawowym prawem podatnika. Sąd
    odniósł się do art. 15 ust. 1 w związku z art. 16 ust. 1 pkt 8 ustawy o CIT w następujący
    sposób: „Argumentacja ta służyła jednocześnie wykazaniu przez WSA w Gliwicach, że
    również art. 15 ust. 1 w związku z art. 16 ust. 1 pkt 8 u.p.d.o.p. nie daje podstaw, aby
    kwestionować prawo skarżącej jako podatnika do zaliczenia do kosztów uzyskania
    przychodów wydatków na nabycie udziałów z uwagi na chęć organów podatkowych do
    przeciwdziałania uzyskaniu korzyści podatkowej przez podatnika. Powołane przepisy nie
    stanowią bowiem klauzuli obejścia prawa podatkowego, ale regulują podstawowe prawo
    podatnika do rozpoznawania kosztów uzyskania przychodów. Powyższe powoduje, że
    przedstawiony przez Dyrektora IAS zarzut jest bezskuteczny, zarówno ze względu na
    niespełnienie powyżej wskazanych wymogów formalnych (konstrukcyjnych), jak również
    dlatego, że jest pozbawiony podstaw”.
    Mając na uwadze fundamentalne prawo do rozpoznania kosztów uzyskania przychodów
    w postaci odpisów amortyzacyjnych, wynikające z art. 15 ust. 6 ustawy o CIT, w opinii
    Wnioskodawcy, warunek limitowania wysokości odpisów podatkowych zawarty w tym
    przepisie, zastosowanie mieć będzie jedynie do tych podatników, którzy dokonują
    odpisów amortyzacyjnych środków trwałych Grupy 1 KŚT dla celów bilansowych. Tym
    samym, zdaniem Wnioskodawcy, intencją ustawodawcy nie było całkowite pozbawienie
    niektórych podatników prawa do zaliczenia w koszty amortyzacji podatkowej, ale jedynie
    ograniczenie wysokości odpisów amortyzacyjnych zaliczonych do kosztów uzyskania
    przychodów. Ponadto, zdaniem Wnioskodawcy, jeżeli celem ustawodawcy byłoby
    wyeliminowanie możliwości dokonywania odpisów amortyzacyjnych, w takim przypadku
    zastosowałby on konstrukcję przepisu tożsamą z przepisem dotyczącym zakazu zaliczania
    do kosztów uzyskania przychodów odpisów amortyzacyjnych od budynków i lokali
    mieszkalnych, który został wprowadzony poprzez dodanie ust. 2a w art. 16c ustawy o CIT.
    Taki sposób interpretacji art. 15 ust. 6 ustawy o CIT, zdaniem Wnioskodawcy, wspiera
    również charakter funkcjonalno-systemowy wprowadzonych zmian. W opinii Spółki,
    zmianę wprowadzoną poprzez nowelizację art. 15 ust. 6 ustawy o CIT należy rozważać w
    kontekście potrzeb i celów stawianych uchwaleniu Polskiego Ładu, jak i specyficznie
    uwzględniając uzasadnienie zmian w treści analizowanego przepisu. Zgodnie z tekstem
    uzasadnienia projektu ustawy Polski Ład autorstwa Ministra Finansów, Funduszy i Polityki
    Regionalnej z 27 lipca 2021 r. (dalej: „Uzasadnienie”), został on wprowadzony jako element
    polityki Państwa, mający na celu stworzenie przyjaznego i sprawiedliwego sytemu
    podatkowego, który ma wspomóc rozwój polskiej gospodarki w obliczu wyzwań
    wynikających m.in. ze skutków pandemii Covid-19 oraz przeciwdziałać agresywnej
    optymalizacji podatkowej. Należy zauważyć, że przyjęcie przez Wnioskodawcę polityki
    rachunkowej w zakresie traktowania nieruchomości opisanej w stanie faktycznym i
    zdarzeniu przyszłym nie stanowi formy optymalizacji podatkowej. Forma prowadzenia
    rozliczeń rachunkowych jest zgodna ze standardami rachunkowości, pozwalającymi na
    rzetelne przedstawienie sytuacji finansowej spółki.
    W części Uzasadnienia odnoszącej się bezpośrednio do art. 15 ust. 6 Ustawy o CIT, jako
    główny cel wprowadzenia zmian w tym przepisie podano chęć zmniejszenia różnic
    występujących między wartością wykazywanego przez tzw. spółkę nieruchomościową w
    roku podatkowym dochodu przed jego opodatkowaniem podatkiem dochodowym a
    wartością wykazywanego, za ten sam okres, zysku brutto. Powiązanie wysokości
    podatkowych odpisów amortyzacyjnych od nieruchomości z odpisami dokonywanymi dla
    celów rachunkowych uzasadniono dokładniejszym, w przypadku przepisów o
    rachunkowości, odzwierciedleniem ekonomicznej wartości nieruchomości posiadanych
    przez spółki nieruchomościowe.
    Zgodnie z Uzasadnieniem, celem zmiany obecnego brzmienia regulacji art. 15 ust. 6
    ustawy o CIT było zapobiegnięcie sytuacji, w której ze względu na uwarunkowania
    ekonomiczne do amortyzacji nieruchomości dla potrzeb rachunkowych stosowane są

    obniżone stawki amortyzacji nieruchomości, natomiast amortyzacja podatkowa odbywa
    się według stawek standardowych. W przypadku występowania tego typu różnicy
    pomiędzy stawką amortyzacji przyjętą na potrzeby rachunkowe a stawką amortyzacji dla
    celów podatkowych, wysokość tej drugiej powinna zostać dostosowana do poziomu tej
    pierwszej.
    Z treści Uzasadnienia nie wynika, że jednym ze stawianych im celów było uniemożliwienie
    spółkom nieruchomościowym dokonywania odpisów amortyzacyjnych dla celów
    podatkowych w odniesieniu do posiadanych nieruchomości. Nowelizacja przepisu art. 15
    ust. 6 ustawy o CIT ma jedynie za zadanie ograniczyć wysokość dokonywanych dla celów
    podatkowych odpisów amortyzacyjnych, w przypadku wystąpienia rozbieżności pomiędzy
    stawkami amortyzacji przyjętymi dla celów rachunkowych i podatkowych.
    Mając wzgląd na cele stawiane przed nowelizacją art. 15 ust. 6 ustawy o CIT, w opinii
    Wnioskodawcy, uniemożliwienie Spółce uznawania dokonywanych w odniesieniu do
    środków trwałych składających się na Nieruchomość odpisów amortyzacyjnych za koszty
    uzyskania przychodu w rozumieniu art. 15 ust. 6 ustawy o CIT, stałoby w sprzeczności z
    założeniami zmian wprowadzonych do ustawy o CIT w ramach Polskiego Ładu i ich
    Uzasadnieniem, przygotowanym przez ustawodawcę.
    Powyższe stanowisko Wnioskodawcy znajduje potwierdzenie w wyrokach wydanych przez
    sądy administracyjne, m.in.:
    1. Wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 5 marca 2025 r., sygn. akt II FSK 897
      /23;
    2. Wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 5 marca 2025 r., sygn. akt II FSK 896
      /23;
    3. Wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 10 maja 2023 r.,
      sygn. akt I SA/Gl 1464/22
      „W niniejszej sprawie już wykładnia językowa spornego przepisu, pozwala na
      przyjęcie, iż w stanie faktycznym przedstawionym we wniosku o wydanie interpretacji
      indywidualnej, zastrzeżenie, którym uzupełniono z dniem 1 stycznia 2022 r. art. 15
      ust. 6 u.p.d.o.p., nie znajduje zastosowania. Wskazano w nim bowiem na okoliczność
      dokonywania zgodnie z przepisami o rachunkowości odpisów amortyzacyjnych lub
      umorzeniowych z tytułu zużycia środków trwałych, obciążających w tym roku
      podatkowym wynik finansowy jednostki, jako okoliczność ograniczającą wysokość
      odpisów amortyzacyjnych. Zatem taki sposób zastosowania przez ustawodawcę
      omawianego ograniczenia wysokości odpisów podatkowych, uzależniony jest od
      dokonywania przez podatnika odpisów amortyzacyjnych obciążających wynik
      finansowy spółki nieruchomościowej. Skoro w stanie faktycznym sprawy, od
      nieruchomości będącej własnością spółki, nie dokonuje ona odpisów amortyzacyjnych
      w rozumieniu przepisów o rachunkowości, które obciążałyby wynik finansowy
      jednostki, ponieważ traktuje ją jako nieruchomość inwestycyjną zgodnie z MSR 40,
      wycenianą według wartości godziwej, ograniczenie z art. 15 ust. 6 u.p.d.o.p. nie
      znajduje w stosunku do skarżącej zastosowania.”;
    4. Wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 10 lutego 2023 r.,
      sygn. akt I SA/Po 790/22
      „Gdyby zamiarem ustawodawcy było wyłączenie w stosunku do takiego stanu
      faktycznego, jak opisany we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej,
      możliwości uwzględnienia odpisów amortyzacyjnych dokonywanych dla celów
      podatkowych przy braku dokonywania tych odpisów dla celów bilansowych, to
      zastrzeżenie takie zamieściłby w art. 16 u.p.d.o.p., który szczegółowo wylicza jakiego
      rodzaju wydatków nie uważa się za koszty uzyskania przychodów. Zatem należy

      zgodzić się z zaprezentowanym w skardze poglądem, że skoro ustawodawca nakazuje
      porównywać pewną kategorię kosztów podatkowych z kosztami księgowymi, to może
      się to odnosić wyłącznie do sytuacji, w której taka kategoria kosztów księgowych w
      ogóle istnieje, zaś w stanie faktycznym podanym przez spółkę we wniosku taka
      kategoria kosztów księgowych w postaci odpisów amortyzacyjnych w ogóle nie
      występuje.”;
    5. Wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 10 lutego 2023 r.,
      sygn. akt I SA/Po 789/22;
    6. Wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 1 lutego 2023 r.,
      sygn. akt I SA/Po 752/22;
    7. Wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 31 stycznia 2023
      r., sygn. akt III SA/Wa 2355/22;
    8. Wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 31 stycznia 2023
      r., sygn. akt III SA/Wa 1788/22.
    W powyższych orzeczeniach każdorazowo sądy uznały, że sporna regulacja art. 15 ust. 6
    ustawy o CIT jest nieprecyzyjna i opowiedziały się za wyłączeniem nieruchomości
    inwestycyjnych spod zakresu regulacji limitującej amortyzację podatkową. Sądy powołały
    się uzasadnienie projektu ustawy, w którym wskazywano, że celem przepisu jest
    ujednolicenie odpisów amortyzacyjnych podatkowych i bilansowych, a od nieruchomości
    inwestycyjnych nie dokonuje się ich wcale. Ponadto wskazano, że jeżeli celem
    ustawodawcy było objęcie zakazem również grupy nieruchomości inwestycyjnych, to
    należałoby oczekiwać precyzyjnych regulacji.
    W ocenie sądów, brzmienie nowowprowadzonej regulacji art. 15 ust. 6 ustawy o CIT nie
    realizuje celu wynikającego z uzasadnienia projektu ustawy wprowadzającej tę regulację
    zatem w kontekście treści art. 2a Ordynacji podatkowej, nakazującego niedające się
    usunąć wątpliwości co do treści przepisów prawa podatkowego rozstrzygać na korzyść
    podatnika, nową regulację art. 15 ust. 6 ustawy o CIT należy stosować wyłącznie do spółek
    nieruchomościowych, które dokonują od nieruchomości odpisów amortyzacyjnych w
    ciężar kosztów bilansowych.
    Biorąc pod uwagę powyższe należy uznać, że w świetle art. 15 ust. 6 ustawy o CIT, w
    sytuacji, w której Nieruchomość dla celów rachunkowych nie stanowi środka trwałego
    podlegającego odpisom amortyzacyjnym, Wnioskodawca jest uprawniony do zaliczenia do
    kosztów uzyskania przychodów odpisów amortyzacyjnych dokonywanych zgodnie z
    przepisami art. 16a-16 m ustawy o CIT od wartości początkowej Nieruchomości.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest nieprawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Ocena prawna przedstawionego przez Spółkę zagadnienia wymaga odniesienia się do
    definicji kosztów uzyskania przychodów, zawartej w art. 15 ust. 1 ustawy z dnia 15 lutego
    1992 roku o podatku dochodowym od osób prawnych (t.j. Dz.U. z 2025 r. poz. 278 ze zm.
    dalej: „ustawa o CIT”):
      Kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia
      przychodów ze źródła przychodów lub w celu zachowania albo zabezpieczenia
      źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 16 ust. 1. Koszty
      poniesione w walutach obcych przelicza się na złote według kursu średniego
      ogłaszanego przez Narodowy Bank Polski z ostatniego dnia roboczego
      poprzedzającego dzień poniesienia kosztu.
    W myśl tego przepisu, wszystkie poniesione wydatki związane z prowadzoną działalnością
    gospodarczą, po wyłączeniu zastrzeżonych w ustawie, są kosztami uzyskania przychodów,

    o ile pozostają w związku przyczynowo-skutkowym z osiąganymi przychodami
    (poniesienie wydatku ma wpływ na powstanie, zwiększenie, zachowanie lub
    zabezpieczenie tego przychodu).
    W świetle powyższego, aby wydatek poniesiony przez podatnika stanowił dla niego koszt
    uzyskania przychodu, muszą być spełnione następujące warunki:
    - został poniesiony przez podatnika, tj. w ostatecznym rozrachunku musi on zostać
      pokryty z zasobów majątkowych podatnika (nie stanowią kosztu uzyskania przychodu
      podatnika wydatki, które zostały poniesione na działalność podatnika przez osoby
      inne niż podatnik),
    - jest definitywny (rzeczywisty), tj. wartość poniesionego wydatku nie została podatnikowi
      w jakikolwiek sposób zwrócona,
    - pozostaje w związku z prowadzoną przez podatnika działalnością gospodarczą,
    - poniesiony został w celu uzyskania, zachowania lub zabezpieczenia przychodów lub
      może mieć wpływ na wielkość osiągniętych przychodów,
    - został właściwie udokumentowany,
    - nie może znajdować się w grupie wydatków, których zgodnie z art. 16 ust. 1 ww. ustawy
      nie uważa się za koszty uzyskania przychodów.
    Z powyższego przepisu wynika, że kosztami uzyskania przychodów są wszelkie racjonalne
    i gospodarczo uzasadnione wydatki związane z prowadzoną działalnością gospodarczą,
    których celem jest osiągnięcie, zabezpieczenie lub zachowanie źródła przychodów.
    Stosownie do art. 15 ust. 6 ustawy o CIT:
      Kosztem uzyskania przychodów są odpisy z tytułu zużycia środków trwałych oraz
      wartości niematerialnych i prawnych (odpisy amortyzacyjne) dokonywane zgodnie
      z art. 16a-16m, przy czym w przypadku spółek nieruchomościowych odpisy
      dotyczące środków trwałych zaliczonych do grupy 1 Klasyfikacji nie mogą być w roku
      podatkowym wyższe niż dokonywane zgodnie z przepisami o rachunkowości odpisy
      amortyzacyjne lub umorzeniowe z tytułu zużycia środków trwałych, obciążające w
      tym roku podatkowym wynik finansowy jednostki.
    W myśl art. 16a ust. 1 ustawy o CIT:
      Amortyzacji podlegają, z zastrzeżeniem art. 16c, stanowiące własność lub
      współwłasność podatnika, nabyte lub wytworzone we własnym zakresie, kompletne i
      zdatne do użytku w dniu przyjęcia do używania:
      1. budowle, budynki oraz lokale będące odrębną własnością,
      2. maszyny, urządzenia i środki transportu,
      3. inne przedmioty
        - o przewidywanym okresie używania dłuższym niż rok, wykorzystywane przez
          podatnika na potrzeby związane z prowadzoną przez niego działalnością
          gospodarczą albo oddane do używania na podstawie umowy najmu, dzierżawy
          lub umowy określonej w art. 17a pkt 1, zwane środkami trwałymi.
    W niniejszej sprawie przedmiotem Państwa wątpliwości jest ustalenie, czy w świetle art. 15
    ust. 6 ustawy o CIT Państwa Spółka jest uprawniona do zaliczenia do kosztów uzyskania pr
    zychodów odpisów amortyzacyjnych dokonywanych zgodnie z przepisami art. 16a-16 m
    ustawy o CIT od wartości początkowej Nieruchomości w sytuacji, w której Nieruchomość
    dla celów rachunkowych nie stanowi środka trwałego podlegającego odpisom
    amortyzacyjnym.
    Art. 15 ust. 6 ustawy o CIT stanowi, co do zasady, o możliwości uznania za koszty
    uzyskania przychodów odpisów amortyzacyjnych jeżeli odpisy te dokonywane są zgodnie
    z zasadami wynikającymi z tej ustawy oraz nie podlegają wyłączeniu z tej kategorii kosztów
    na podstawie art. 16 ust. 1.

    Na szczególną uwagę, ze względu na przedłożoną organowi do rozstrzygnięcia kwestię
    zasługuje ujęcie w art. 15 ust. 6 ustawy o CIT sposobu ustalenia limitu a tym samym
    wysokości w jakiej możliwe jest zaliczenie do kosztów uzyskania przychodów odpisów
    amortyzacyjnych dla spółek nieruchomościowych, do których (na co wskazano w opisie
    sprawy) zalicza się także Państwa Spółka.
    Podatkowe odpisy amortyzacyjne ujmowane w kosztach uzyskania przychodów nie mogą
    być wyższe od odpisów dokonywanych na podstawie przepisów o rachunkowości.
    W uzasadnieniu do ustawy, która wprowadziła art. 15 ust. 6 ustawy CIT (Rządowy projekt
    ustawy o zmianie ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, ustawy o podatku
    dochodowym od osób prawnych oraz niektórych innych ustaw, druk 1532), wskazano, iż
    celem zmiany treści przepisów art. 15 ust. 6 ustawy CIT jest zmniejszenie różnic
    występujących między wartością wykazywanego przez spółkę nieruchomościową w roku
    podatkowym dochodu przed jego opodatkowaniem podatkiem dochodowym, a wartością
    wykazywanego - za ten sam okres (rok podatkowy/rok obrotowy) - zysku brutto (zysku
    przed obciążeniem podatkiem dochodowym).
    Ustalenie przedmiotowego limitu polega zatem na wyliczeniu podatkowych odpisów
    amortyzacyjnych i ich porównaniu z odpisami obliczonymi na podstawie przepisów o
    rachunkowości, przy czym wartość odpisów amortyzacyjnych jaka może być uznana za
    koszt uzyskania przychodów nie może być wyższa od wartości wyliczonej na podstawie
    prawa bilansowego. Skoro zatem, tak jak ma to miejsce w przedmiotowej sprawie, Spółka
    nie dokonuje na podstawie przepisów o rachunkowości, odpisów amortyzacyjnych
    (umorzeniowych) od posiadanej nieruchomości (nieruchomość sklasyfikowana w grupie 1
    KŚT), nie będzie uprawniona do rozpoznania kosztów uzyskania przychodów z tytułu
    dokonywanych na podstawie ustawy o CIT odpisów amortyzacyjnych.
    Spółka będąc spółką nieruchomościową, o której mowa w art. 4a pkt 35 ustawy o CIT, jest
    bowiem adresatem omawianej normy prawnej (art. 15 ust. 6 ustawy o CIT), w której
    sposób ustalenia limitu podlegających do zaliczenia podatkowych odpisów
    amortyzacyjnych należy odnosić do wartości umorzeniowej ustalonej na podstawie
    przepisów o rachunkowości. Skoro zatem wartość odpisu amortyzacyjnego
    (umorzeniowego) w przedmiotowej sprawie osiąga wartość „0”, gdyż Spółka nie dokonuje
    amortyzacji składnika majątkowego na podstawie przepisów o rachunkowości, to – mając
    na uwadze brzmienie omawianej normy prawnej, Spółka nie jest uprawniona do
    rozpoznania odpisów amortyzacyjnych od środka trwałego zaliczonego do grupy 1
    Klasyfikacji do kosztów uzyskania przychodów na podstawie znowelizowanego przepisu
    art. 15 ust. 6 ustawy o CIT.
    Odnosząc się do powołanego przez Państwa art. 2a ustawy Ordynacja podatkowa
    stanowiącego, że niedające się usunąć wątpliwości co do treści przepisów prawa
    podatkowego rozstrzyga się na korzyść podatnika, wskazać należy, że po pierwsze, muszą
    istnieć wątpliwości dotyczące treści przepisów prawa podatkowego. Po drugie, istniejące
    wątpliwości powinny mieć taki charakter, że nie da się ich rozstrzygnąć. Jeśli więc
    wątpliwości istnieją, ale mogą zostać wyeliminowane w procesie wykładni, wspomniana
    zasada nie ma zastosowania (wyrok WSA w Bydgoszczy z 11 października 2017 r., sygn. akt
    I SA/Bd 781/17).
    W sprawie nie występują niedające się usunąć wątpliwości co do treści przepisów prawa
    podatkowego, o czym świadczy dokonana przez organ wykładnia.
    Na temat zastosowania zasady in dubio pro tributario wypowiedział się również
    Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w wyroku z dnia 9 maja 2018 r., sygn. akt I SA
    /Op 108/18:
      Dlatego też podatnik, jak ma to miejsce w niniejszej sprawie, nie może oczekiwać,
      aby przepis art. 2a O.p. był stosowany w każdej sytuacji, gdy wynik wykładni,

      dokonanej przy uwzględnieniu poszczególnych, a zgodnych z prawem jej metod,
      przedstawiony przez organ podatkowy oznacza dla podatnika konsekwencje mniej
      korzystne niż zakładał.
    W okolicznościach niniejszej sprawy nie było podstaw do zastosowania art. 2a Ordynacji
    podatkowej.
    Reasumując, Państwa stanowisko w zakresie ustalenia, czy w świetle art. 15 ust. 6 ustawy
    o CIT Wnioskodawca jest uprawniony do zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów
    odpisów amortyzacyjnych dokonywanych zgodnie z przepisami art. 16a-16m ustawy o CIT
    od wartości początkowej Nieruchomości w sytuacji, w której Nieruchomość dla celów
    rachunkowych nie stanowi środka trwałego podlegającego odpisom amortyzacyjnym- jest
    nieprawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Państwo przedstawili i stanu prawnego,
    który obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia.
    Odnosząc się do przywołanych przez Państwa wyroków należy zaznaczyć, że orzeczenia
    sądowe są wiążące jedynie w sprawach, w których zapadły. Natomiast organ, mimo że w
    ocenie indywidualnych spraw podatników posiłkuje się wydanymi rozstrzygnięciami
    sądów i innych organów, to nie ma możliwości zastosowania ich wprost, ponieważ nie
    stanowią materialnego prawa podatkowego.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    - Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z
    dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.).
    Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie
    zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosują się
    Państwo do interpretacji.
    - Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
        1) z zastosowaniem art. 119a;
        2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5
        ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
        3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    - Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego
    Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa
    z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.
    U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).

    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
    - w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
    - w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP
      (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.