Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0111-KDIB1-1.4010.382.2025.1.SG
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-09-24
Teza: Ustalenia, czy wpłaty dokonywane do PPK w części
finansowanej przez Wnioskodawcę od wynagrodzeń z tytułu
umów zlecenia, które są opłacone w ustawowym terminie
wynikającym z ustawy o pracowniczych planach kapitałowych
oraz w terminie wypłaty wynagrodzenia za wykonane zlecenie,
stanowią koszt uzyskania przychodu Wnioskodawcy w
miesiącu, za który składki te są należne, tj. w miesiącu, w
którym przypada termin wypłaty wynagrodzenia z tytułu ww.
umów zlecenia
Słowa kluczowe: koszt-koszty uzyskania przychodów
plan-Pracownicze Plany Kapitałowe (PPK)
umowa-umowa zlecenia
wpłata
Zagadnienia: Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 3. Koszty uzyskania przychodów-Wydatki
1

niestanowiące kosztów uzyskania przychodów-Wydatki
na rzecz pracowników -Wpłaty do pracowniczych planów
kapitałowych (PPK)
Przepisy: [CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 3-art. 15-ust. 1
[CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 3-art. 15-ust. 1da
[CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 3-art. 15-ust. 4ga
[CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 3-art. 16-ust. 1-pkt 57d

## Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

łowe
    Szanowni Państwo,
    stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego
    stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego w podatku dochodowym od osób prawnych jest
    prawidłowe.

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

24 lipca 2025 r. wpłynął Państwa wniosek z 14 lipca 2025 r. o wydanie interpretacji
    indywidualnej.
    Treść wniosku jest następująca:
    Opis stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego
    Spółka działająca pod firmą: A. Sp. z o. o. (dalej: „Wnioskodawca” lub „Spółka”) jest polskim
    rezydentem podatkowym, podlegającym opodatkowaniu podatkiem dochodowym od
    osób prawnych w Polsce od całości swoich dochodów, bez względu na miejsce ich
    osiągania.
    Wnioskodawca jest spółką kapitałową należącą do międzynarodowej grupy kapitałowej
    (dalej „Grupa Kapitałowa”) świadczącej usługi w obszarze IT. Grupa Kapitałowa, której
    częścią jest Wnioskodawca, wypracowała szereg rozwiązań (...). Spółka pełni w Grupie
    Kapitałowej rolę (...). Główną działalnością Spółki jest świadczenie usług (...).
    Wnioskodawca w ramach prowadzonej działalności gospodarczej współpracuje z osobami
    fizycznymi (dalej: „Współpracownicy”) m.in. na podstawie zawartych umów zlecenia.
    Wynagrodzenie z tytułu umów zlecenia jest obliczane w miesięcznych okresach
    rozliczeniowych i jest wypłacane z dołu, do dziesiątego dnia miesiąca następującego po
    zakończeniu okresu rozliczeniowego.
    Jednocześnie Wnioskodawca jest zobowiązany do stosowania przepisów ustawy z dnia 4
    października 2018 r. o pracowniczych planach kapitałowych (tj. Dz.U. z 2024 r. poz. 427 ze
    zm.) (dalej: „ustawa o PPK”); na podstawie której oblicza i dokonuje wpłat do
    pracowniczych planów kapitałowych (dalej: „PPK”).
    W dniu wypłaty wynagrodzenia z tytułu umów zlecenia Wnioskodawca oblicza należne
    wpłaty do PPK (zarówno w części finansowanej przez Zleceniobiorców jak i przez
    Wnioskodawcę), Wnioskodawca umieszcza kwoty należnych wpłat na liście płac i na tej
    podstawie ujmuje je w księgach rachunkowych jako koszty bilansowe ubezpieczeń
    społecznych i innych świadczeń.
    Przykładowo wynagrodzenie za umowy zlecenia należne za grudzień danego roku
    wypłacane jest w styczniu następnego roku (najpóźniej do 10 stycznia). Wpłaty do PPK
    finansowane przez Wnioskodawcę są obliczane i pobierane w momencie wypłaty tego
    wynagrodzenia na rzecz zleceniobiorcy, a następnie przekazywane na rzecz instytucji
    finansowej, z którą Wnioskodawca zawarł odpowiednią umowę, do 15 lutego tego
    następnego roku, tj. w ustawowym terminie przewidzianym przez ustawę o PPK.
    W myśl art. 15 ust. 4ga tej ustawy (winno być: ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku
    dochodowym od osób prawnych; t.j. Dz.U. z 2025 r. poz. 278 ze zm., dalej: „ustawa o CIT”),

    wpłaty dokonywane do pracowniczych planów kapitałowych, o których mowa w ustawie o
    PPK, z zastrzeżeniem art. 16 ust. 1 pkt 40a, w części finansowanej przez podmiot
    zatrudniający w rozumieniu tej ustawy, stanowią koszty uzyskania przychodów w
    miesiącu, za który są one należne, pod warunkiem, że zostaną opłacone w terminie
    wynikającym z przepisów tej ustawy.
    W związku z powyższym Wnioskodawca powziął wątpliwość w jakim momencie powinien
    kwalifikować wpłaty do PPK w części finansowanej przez Wnioskodawcę do kosztów
    uzyskania przychodu.
    Jednocześnie Wnioskodawca wskazuje, iż niniejszy wniosek nie dotyczy wpłat
    dokonywanych do PPK od nagród i premii wypłaconych z dochodu po opodatkowaniu,
    które nie stanowią kosztów uzyskania przychodu zgodnie z art. 16 ust. 1 pkt 40a ustawy o
    CIT.

## Pytanie

Czy wpłaty dokonywane do PPK w części finansowanej przez Wnioskodawcę od
    wynagrodzeń z tytułu umów zlecenia, które są opłacone w ustawowym terminie
    wynikającym z ustawy o pracowniczych planach kapitałowych oraz w terminie wypłaty
    wynagrodzenia za wykonane zlecenie, stanowią koszt uzyskania przychodu Wnioskodawcy
    w miesiącu, za który składki te są należne, tj. w miesiącu, w którym przypada termin
    wypłaty wynagrodzenia z tytułu ww. umów zlecenia?
    Państwa stanowisko w sprawie
    Zdaniem Wnioskodawcy, wpłaty dokonywane do PPK w części finansowanej przez
    Wnioskodawcę od wynagrodzeń z tytułu umów zlecenia, które są opłacone w ustawowym
    terminie wynikającym z ustawy o pracowniczych planach kapitałowych oraz w terminie
    wypłaty wynagrodzenia za wykonane zlecenie, stanowią koszt uzyskania przychodu
    Wnioskodawcy w miesiącu, za który składki te są należne, tj. w miesiącu, w którym
    przypada termin wypłaty wynagrodzenia z tytułu ww. umów zlecenia.
    Stosownie do art. 15 ust. 1da ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od
    osób prawnych (t.j. Dz.U. z 2025 r. poz. 278 ze zm.; dalej: „ustawa o CIT”), kosztami
    uzyskania są również wydatki poniesione przez podmiot zatrudniający na zapewnienie
    prawidłowej realizacji obowiązków wynikających z ustawy o pracowniczych planach
    kapitałowych, z zastrzeżeniem ust. 4ga.
    Jednocześnie, w myśl art. 15 ust. 4ga ustawy o CIT, wpłaty dokonywane do PPK, o których
    mowa w ustawie o PPK, z zastrzeżeniem art. 16 ust. 1 pkt 40a, w części finansowanej przez
    podmiot zatrudniający w rozumieniu tej ustawy, stanowią koszty uzyskania przychodów w
    miesiącu, za który są one należne, pod warunkiem że zostaną opłacone w terminie
    wynikającym z przepisów tej ustawy. W przypadku uchybienia temu terminowi do wpłat
    tych stosuje się przepisy art. 16 ust. 1 pkt 57aa.
    W myśl art. 16 ust. 1 pkt 57aa ustawy o CIT, nie uważa się za koszty uzyskania przychodów
    niedokonanych wpłat do PPK, o których mowa w ustawie o PPK, w części finansowanej
    przez podmiot zatrudniający, z zastrzeżeniem pkt 40a.
    Zatem, zgodnie z powyższymi przepisami wpłaty do PPK finansowane przez podmiot
    zatrudniający nie mogą być zaliczone do kosztów uzyskania przychodów, jeżeli nie zostały
    one rzeczywiście dokonane, tj. przekazane na rzecz instytucji finansowej.
    Natomiast zgodnie z art. 28 ust. 3 i 4 ustawy o PPK, wpłaty finansowane przez podmiot
    zatrudniający są obliczane, a wpłaty finansowane przez uczestnika PPK są obliczane i
    pobierane od uczestnika PPK w terminie wypłaty wynagrodzenia przez podmiot
    zatrudniający. Wpłaty te dokonywane są w terminie do 15. dnia miesiąca następującego
    po miesiącu, w którym zostały obliczone i pobrane.
    W związku z powyższym, dla ustalenia momentu ujęcia w kosztach uzyskania przychodów
    wpłat do PPK wypłacanych zgodnie z ustawowym terminem, konieczne jest odkodowanie

    znaczenia miesiąca, za który te wpłaty do PPK są należne, o którym mowa w art. 15 ust.
    4ga ustawy o CIT. Zdaniem Wnioskodawcy za miesiąc, za który wpłaty PPK są należne,
    uznać należy miesiąc, w którym przypada termin wypłaty wynagrodzenia za wykonane
    zlecenie, bowiem (zgodnie z art. 28 ust. 3 ustawy o PPK) wpłaty finansowane przez
    podmiot zatrudniający są obliczane w terminie wypłaty wynagrodzenia przez ten podmiot.
    Oznacza to, że dopiero wówczas stają się one należne. Ustawa o PPK nie zwraca uwagi na
    okres za który wynagrodzenie jest należne, uzależnia termin wpłaty składek PPK do
    instytucji finansowej jedynie od okresu w którym zostały one obliczone, a więc od okresu
    wypłaty wynagrodzenia.
    Wpłaty do PPK mają charakter pochodny względem wynagrodzenia, od którego są
    naliczane - co oznacza, że nie mogą być należne wcześniej niż samo wynagrodzenie.
    Dopiero z chwilą powstania obowiązku wypłaty wynagrodzenia powstaje również
    obowiązek naliczenia i obliczenia wpłat do PPK. Tym samym, moment powstania
    zobowiązania do dokonania wpłaty na PPK jest bezpośrednio powiązany z momentem
    wypłaty wynagrodzenia.
    Jednocześnie konstrukcja art. 28 ustawy o PPK wskazuje, że ustawodawca świadomie
    powiązał obowiązek naliczenia i pobrania wpłat do PPK z terminem wypłaty
    wynagrodzenia, a nie z okresem, za jaki wynagrodzenie to przysługuje. Oznacza to, że
    obowiązek obliczenia wpłat do PPK aktualizuje się w odniesieniu do wynagrodzenia
    przypadającego do wypłaty w danym terminie płatności wynagrodzenia, bez względu na
    okres, którego to wynagrodzenie dotyczy. Tym samym za miesiąc, za który wpłaty do PPK
    są należne, należy uznać miesiąc, w którym przypada termin wypłaty wynagrodzenia,
    bowiem w tym właśnie miesiącu powstaje obowiązek obliczenia oraz pobrania wpłat na
    PPK.
    Stąd też nieuzasadnione byłoby przyjęcie, że na gruncie ustawy o CIT moment, za który
    wpłaty są należne, powinien być rozumiany odmiennie niż na gruncie ustawy o PPK. Takie
    rozdzielenie prowadziłoby do niespójności między momentem ustalenia zobowiązania do
    wpłat na PPK, a momentem rozpoznania kosztów podatkowych. Tym bardziej, że sam art.
    15 ust. 4ga ustawy o CIT wprost odwołuje się do przepisów ustawy o PPK, a więc nakazuje
    systemowe i spójne rozumienie pojęcia „miesiąca, za który wpłaty są należne”. W
    konsekwencji, dla celów podatkowych za miesiąc, za który wpłaty są należne, należy
    przyjąć miesiąc, w którym przypada termin wypłaty wynagrodzenia, w związku z którym
    powstaje obowiązek naliczenia wpłat na PPK.
    Powyższe stanowisko znajduje również potwierdzenie w wykładni systemowej przepisów
    ustawy o CIT. Zgodnie z art. 16 ust. 1 pkt 57 ustawy o CIT, wynagrodzenia z tytułu umów
    zlecenia wypłacane osobom fizycznym nieprowadzącym działalności gospodarczej
    stanowią koszty uzyskania przychodów w dacie ich wypłaty lub postawienia do dyspozycji
    zleceniobiorcy. W tym kontekście, wpłaty na PPK finansowane przez podmiot
    zatrudniający - które są pochodną należnego wynagrodzenia z tytułu umów zlecenia,
    uzależnione są od jego wypłaty oraz ustalane w oparciu o jego wysokość - powinny być
    traktowane analogicznie jak samo wynagrodzenie. W przeciwnym razie dochodziłoby do
    niespójności systemowej w ramach tej samej kategorii kosztowej, gdzie wynagrodzenie z
    tytułu umów zlecenia stanowiłoby koszt podatkowy w momencie jego wypłaty, natomiast
    powiązane z nim wpłaty na PPK byłyby ujmowane w innym okresie podatkowym,
    oderwanym od faktycznego powstania obowiązku ich naliczenia i pobrania. Takie
    rozbieżne podejście byłoby nie tylko nieuzasadnione w świetle logiki systemowej ustawy o
    CIT, ale także prowadziłoby do nadmiernej komplikacji rozliczeń podatkowych, bez
    żadnego racjonalnego uzasadnienia ekonomicznego ani fiskalnego. W świetle
    powyższego, za miesiąc, za który wpłaty PPK są należne, należy uznać miesiąc, w którym
    przypada termin wypłaty wynagrodzenia, od którego naliczane są wpłaty do PPK.
    Należy również uwzględnić cel wprowadzenia przepisów dotyczących momentu zaliczania
    wpłat do PPK do kosztów uzyskania przychodów, który wynika z wykładni celowościowej.
    Ustawodawca, wprowadzając szczególne zasady ujmowania wpłat na PPK w kosztach

    podatkowych, dążył do zapewnienia spójności pomiędzy momentem faktycznego
    powstania obowiązku wpłaty (tj. terminem wypłaty wynagrodzenia) a momentem
    podatkowego rozpoznania kosztu, przy jednoczesnym zdyscyplinowaniu płatników do
    terminowego regulowania należności wobec instytucji finansowych obsługujących PPK.
    Intencją ustawodawcy nie było natomiast dodatkowe komplikowanie zasad
    rozpoznawania kosztów podatkowych poprzez oderwanie ich od momentu powstania
    zobowiązania w systemie PPK i od faktycznych terminów wypłaty wynagrodzeń.
    Potwierdzeniem takiego celu regulacji jest również to, że samo odwołanie zawarte w art.
    15 ust. 4ga ustawy o CIT wprost wiąże się z przepisami ustawy o PPK, które jednoznacznie
    określają moment naliczenia i pobrania wpłat na PPK w odniesieniu do terminu wypłaty
    wynagrodzenia.
    Dodatkowo należy wskazać, że przyjęcie interpretacji zaprezentowanej w niniejszym
    wniosku pozwala w praktyce rozliczać w jednym okresie rozliczeniowym zarówno
    wynagrodzenie z tytułu umowy zlecenia (koszt podatkowy w dacie wypłaty), jak i
    powiązaną z nim wpłatę do PPK. Odmienna wykładnia prowadziłaby do sytuacji, w której
    składki na PPK byłyby ujęte w kosztach wcześniej niż wynagrodzenie, od którego
    faktycznie zależy ich naliczenie i wysokość, co naruszałoby spójność i logikę rozliczeń
    podatkowych.
    W świetle powyższego uznać należy, że wypłaty do PPK w części finansowanej przez
    pracodawcę stają się kosztem uzyskania przychodu w miesiącu, w którym przypada
    termin wypłaty wynagrodzenia z tytułu umów zlecenia, a nie w miesiącu, za który
    wynagrodzenie jest należne (o ile zostały one rzeczywiście przekazane na rzecz instytucji
    finansowej). Przykładowo zatem, jeżeli wynagrodzenie za umowę zlecenia za grudzień jest
    wypłacane do 10 stycznia następnego roku, to w świetle art. 15 ust. 4ga ustawy o CIT,
    wpłata do PPK dotycząca tego wynagrodzenia, jest należna w styczniu tego następnego
    roku i w tym miesiącu staje się kosztem uzyskania przychodu, o ile została w styczniu
    rzeczywiście przekazana na rzecz instytucji finansowej.
    Biorąc po uwagę powyższe argumenty, zdaniem Wnioskodawcy, wpłaty dokonywane do
    PPK w części finansowanej przez Wnioskodawcę od wynagrodzeń z tytułu umów zlecenia,
    które są opłacone w ustawowym terminie wynikającym z ustawy o pracowniczych planach
    kapitałowych oraz w terminie wypłaty wynagrodzenia, stanowią koszt uzyskania
    przychodu Wnioskodawcy w miesiącu, za który składki te są należne tj. w miesiącu, w
    którym przypada termin wypłaty wynagrodzenia z tytułu ww. umów zlecenia.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest prawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Na wstępie należy zaznaczyć, że tut. Organ - stosownie do przedstawionego opisu stanu
    faktycznego/zdarzenia przyszłego oraz zadanego pytania (wyznaczających zakres wniosku)
    - ocenił wyłącznie kwestię związaną z ustaleniem, czy wpłaty dokonywane do PPK w części
    finansowanej przez Wnioskodawcę od wynagrodzeń z tytułu umów zlecenia, które są
    opłacone w ustawowym terminie wynikającym z ustawy o pracowniczych planach
    kapitałowych oraz w terminie wypłaty wynagrodzenia za wykonane zlecenie, stanowią
    koszt uzyskania przychodu Wnioskodawcy w miesiącu, za który składki te są należne, tj. w
    miesiącu, w którym przypada termin wypłaty wynagrodzenia z tytułu ww. umów zlecenia.
    Przedmiotem niniejszej interpretacji nie była kwestia możliwości zaliczenia do kosztów
    uzyskania przychodów wpłat dokonywanych do PPK od nagród i premii wypłaconych z
    dochodu po opodatkowaniu, czy też wpłat od wynagrodzeń wypłaconych po terminie.
    Zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób
    prawnych (t.j. Dz.U. z 2025 r. poz. 278 ze zm., dalej: „ustawa o CIT”),
    Kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów
    ze źródła przychodów lub w celu zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z

    wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 16 ust. 1. Koszty poniesione w walutach
    obcych przelicza się na złote według kursu średniego ogłaszanego przez Narodowy
    Bank Polski z ostatniego dnia roboczego poprzedzającego dzień poniesienia kosztu.
    W myśl tego przepisu, wszystkie poniesione wydatki związane z prowadzoną działalnością
    gospodarczą, po wyłączeniu zastrzeżonych w ustawie, są kosztami uzyskania przychodów,
    o ile pozostają w związku przyczynowo-skutkowym z osiąganymi przychodami
    (poniesienie wydatku ma wpływ na powstanie, zwiększenie przychodu albo zachowanie
    lub zabezpieczenie źródła przychodu).
    W świetle powyższego, aby wydatek poniesiony przez podatnika stanowił dla niego koszt
    uzyskania przychodu, muszą być spełnione następujące warunki:
      - został poniesiony przez podatnika, tj. w ostatecznym rozrachunku musi on zostać
        pokryty z zasobów majątkowych podatnika (nie stanowią kosztu uzyskania
        przychodu podatnika wydatki, które zostały poniesione na działalność podatnika
        przez osoby inne niż podatnik),
      - jest definitywny (rzeczywisty), tj. wartość poniesionego wydatku nie została
        podatnikowi w jakikolwiek sposób zwrócona,
      - pozostaje w związku z prowadzoną przez podatnika działalnością gospodarczą,
      - poniesiony został w celu uzyskania, zachowania lub zabezpieczenia przychodów lub
        może mieć wpływ na wielkość osiągniętych przychodów,
      - został właściwie udokumentowany,
      - nie może znajdować się w grupie wydatków, których zgodnie z art. 16 ust. 1 ustawy o
        CIT nie uważa się za koszty uzyskania przychodów.
    Zatem, do kosztów uzyskania przychodów podatnik ma prawo zaliczyć wszystkie koszty,
    bezpośrednio, jak i pośrednio związane z przychodami, o ile zostały one prawidłowo
    udokumentowane, za wyjątkiem kosztów ustawowo uznanych za niestanowiące kosztów
    uzyskania przychodów.
    Konstrukcja przepisu dotyczącego kosztów uzyskania przychodów daje podatnikowi
    możliwość odliczenia dla celów podatkowych wszelkich kosztów (niewymienionych w art.
    16 ust. 1 ustawy o CIT), pod warunkiem, że dokona oceny pod kątem celowości i wykaże
    ich bezpośredni bądź pośredni związek z prowadzoną działalnością, a ich poniesienie ma
    lub może mieć wpływ na wielkość osiągniętego przychodu bądź zachowanie lub
    zabezpieczenie źródła przychodów. Tak więc, kosztami uzyskania przychodów są wszelkie,
    racjonalnie i gospodarczo uzasadnione wydatki, związane z prowadzeniem działalności
    gospodarczej, których celem jest osiągnięcie, zabezpieczenie lub zachowanie źródła
    przychodów, z wyjątkiem wymienionych w art. 16 ust. 1 ustawy o CIT.
    Stosownie do art. 16 ust. 1 pkt 57 ustawy o CIT,
    Nie uważa się za koszty uzyskania przychodów niewypłaconych, niedokonanych lub
    niepostawionych do dyspozycji wypłat, świadczeń oraz innych należności z tytułów
    określonych w art. 12 ust. 1 i 6, art. 13 pkt 2 i 4-9 oraz w art. 18 ustawy z dnia 26 lipca
    1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych, świadczeń pieniężnych z tytułu
    odbywania praktyk absolwenckich, o których mowa w ustawie z dnia17 lipca 2009 r. o
    praktykach absolwenckich, świadczeń pieniężnych z tytułu odbywania stażu
    uczniowskiego, o którym mowa w art. 121a ustawy z dnia 14 grudnia 2016 r. - Prawo
    oświatowe (Dz. U. z 2024 r. poz. 737, 854, 1562, 1635 i 1933), a także zasiłków
    pieniężnych z ubezpieczenia społecznego wypłacanych przez zakład pracy, z
    zastrzeżeniem art. 15 ust. 4g.
    Z kolei zgodnie z art. 15 ust. 1da ustawy o CIT,

    Kosztami uzyskania przychodów są również wydatki poniesione przez pracodawcę na
    zapewnienie prawidłowej realizacji pracowniczego programu emerytalnego w
    rozumieniu przepisów o pracowniczych programach emerytalnych.
    Natomiast zgodnie z art. 15 ust. 4ga ustawy o CIT,
    Wpłaty dokonywane do pracowniczych planów kapitałowych, o których mowa w
    ustawie o pracowniczych planach kapitałowych, z zastrzeżeniem art. 16 ust. 1 pkt 40a,
    w części finansowanej przez podmiot zatrudniający w rozumieniu tej ustawy, stanowią
    koszty uzyskania przychodów w miesiącu, za który są one należne, pod warunkiem że
    zostaną opłacone w terminie wynikającym z przepisów tej ustawy. W przypadku
    uchybienia temu terminowi do wpłat tych stosuje się przepisy art. 16 ust. 1 pkt 57aa.
    Państwa wątpliwości dotyczą ustalenia, czy wpłaty dokonywane do PPK w części
    finansowanej przez Wnioskodawcę od wynagrodzeń z tytułu umów zlecenia, które są
    opłacone w ustawowym terminie wynikającym z ustawy o pracowniczych planach
    kapitałowych oraz w terminie wypłaty wynagrodzenia za wykonane zlecenie, stanowią
    koszt uzyskania przychodu Wnioskodawcy w miesiącu, za który składki te są należne, tj. w
    miesiącu, w którym przypada termin wypłaty wynagrodzenia z tytułu ww. umów zlecenia.
    Odnosząc się do powyższego wskazać należy na brzmienie art. 13 ust. 1 pkt 8 ustawy z
    dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t.j. Dz.U. z 2025 r. poz.
    163 ze zm.), który stanowi, że
    Za przychody z działalności wykonywanej osobiście, o której mowa w art. 10 ust. 1 pkt
    2, uważa się przychody z tytułu wykonywania usług, na podstawie umowy zlecenia lub
    umowy o dzieło, uzyskiwane wyłącznie od:
    a) osoby fizycznej prowadzącej działalność gospodarczą, osoby prawnej i jej jednostki
    organizacyjnej oraz jednostki organizacyjnej niemającej osobowości prawnej,
    b) właściciela (posiadacza) nieruchomości, w której lokale są wynajmowane, lub
    działającego w jego imieniu zarządcy albo administratora - jeżeli podatnik wykonuje te
    usługi wyłącznie dla potrzeb związanych z tą nieruchomością,
    c) przedsiębiorstwa w spadku.
    Zatem w odniesieniu do wpłat dokonywanych do PPK w części finansowanej przez Spółkę
    od wynagrodzeń z tytułu umów zlecenia wskazać należy, że wydatki tego rodzaju są
    traktowane jako należności z działalności wykonywanej osobiście, o której mowa w art. 13
    ust. 1 pkt 8 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Tym samym powinny być
    potrącane na zasadach ogólnych, tj. odmiennie niż ma to miejsce w przypadku
    zatrudnianych pracowników.
    Zgodnie z art. 25 ust. 1 ustawy z dnia 4 października 2018 r. o pracowniczych planach
    kapitałowych (t.j. Dz.U. z 2024 r. poz. 427, dalej zwana: „ustawa PPK”),
    Podmiot zatrudniający i uczestnik PPK finansują wpłaty podstawowe z własnych
    środków.
    W myśl art. 26 ust. 1 ustawy PPK,
    Wpłata podstawowa finansowana przez podmiot zatrudniający wynosi 1,5 %
    wynagrodzenia.
    Stosownie do art. 28 ust. 2 ustawy PPK,
    Podmiot zatrudniający jest obowiązany do obliczenia i dokonania wpłat do wybranej
    instytucji finansowej finansowanych przez ten podmiot oraz do obliczenia, pobrania od
    uczestnika PPK i dokonania wpłat do wybranej instytucji finansowej wpłat
    finansowanych przez uczestnika PPK.
    Z kolei zgodnie z art. 28 ust. 3 ustawy PPK,

    Wpłaty finansowane przez podmiot zatrudniający są obliczane, a wpłaty finansowane
    przez uczestnika PPK są obliczane i pobierane od uczestnika PPK w terminie wypłaty
    wynagrodzenia przez podmiot zatrudniający.
    Natomiast zgodnie z art. 28 ust. 4 ustawy PPK,
    Wpłaty, o których mowa w ust. 2, dokonywane są w terminie do 15 dnia miesiąca
    następującego po miesiącu, w którym zostały obliczone i pobrane
    Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych przewiduje możliwość ujmowania w
    kosztach podatkowych wpłat podmiotu zatrudniającego dokonywanych do PPK na
    podstawie art. 15 ust. 4ga ustawy o CIT.
    W przedmiotowej sprawie wątpliwości budzi kwestia interpretacji pojęcia „miesiąca, za
    który wpłaty do PPK są należne”, o którym mowa w art. 15 ust. 4ga ustawy o CIT, w
    przypadku wpłat dokonywanych do PPK w związku z zatrudnianiem osób uzyskujących
    dochody wskazane w art. 13 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od
    osób fizycznych.
    Uwzględniając powyższe, pojęcie „miesiąc, za który są one należne” należy interpretować
    w powiązaniu z brzmieniem art. 28 ust. 3 ustawy PPK, tj. jako miesiąc, w którym następuje
    wypłata wynagrodzenia przez podmiot zatrudniający.
    Tym samym wpłaty dokonywane do PPK w części finansowanej przez Państwa w związku z
    zatrudnianiem osób uzyskujących dochody wskazane w art. 13 ust. 1 pkt 8 ustawy o
    podatku dochodowym od osób fizycznych (z umów zlecenia), stanowią koszty uzyskania
    przychodów w miesiącu, w którym następuje wypłata przez Państwa wynagrodzenia, pod
    warunkiem, że zostaną odprowadzone (wpłacone) w terminie do 15 dnia miesiąca
    następującego po miesiącu, w którym zostały obliczone.
    Stanowisko to jest zgodne ze stanowiskiem prezentowanym przez Ministra Finansów w
    odpowiedzi z 2 kwietnia 2021 r. nr DD6.054.2.2021 na interpelację nr 20502 Pana Posła
    Tomasza Rzymkowskiego w sprawie kosztów uzyskania przychodów podmiotów
    zatrudniających w odniesieniu do wpłat do Pracowniczych Planów Kapitałowych.
    Zatem Państwa stanowisko sprowadzające się do twierdzenia, że wpłaty dokonywane do
    PPK w części finansowanej przez Spółkę od wynagrodzeń z tytułu umów zlecenia, które są
    opłacone w ustawowym terminie wynikającym z ustawy o pracowniczych planach
    kapitałowych oraz w terminie wypłaty wynagrodzenia za wykonane zlecenie, stanowią
    koszt uzyskania przychodu Spółki w miesiącu, za który składki te są należne, tj. w
    miesiącu, w którym przypada termin wypłaty wynagrodzenia z tytułu ww. umów zlecenia,
    należało uznać za prawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy stanu faktycznego przedstawionego przez Państwa i stanu
    prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia w przedstawionym stanie
    faktycznym oraz zdarzenia przyszłego przedstawionego przez Państwa i stanu prawnego
    obowiązującego w dniu wydania interpretacji.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    - Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z
    dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.).
    Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie
    zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosują się
    Państwo do interpretacji.
    - Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

    Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe
    będące przedmiotem interpretacji indywidualnej stanowi element czynności będących
    przedmiotem decyzji wydanej:
    1) z zastosowaniem art. 119a;
    2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z
    dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
    3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    - Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
    Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
    decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki
    interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego
    Sądu Administracyjnego (...). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje
    ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
    (t.j. Dz.U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
    - w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
    - w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP
      (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.