Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0115-KDST2-1.4011.426.2025.2.JPO
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-10-17
Teza: Skutki podatkowe planowanego zawarcia ugody z bankiem.
Słowa kluczowe: kwota-kwota dodatkowa
ugody
zaniechanie-zaniechanie poboru podatku
Zagadnienia: Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Źródła przychodów.-Przychody z innych źródeł.
Przepisy: [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 2-art. 10-ust. 1-pkt 9
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 2-art. 11-ust. 1

## Opis zdarzenia przyszłego

Wnioskodawcy, Pan A.A oraz Pani B.A, w dniu (...) 2008 r. zawarli z Bankiem X. z siedzibą w
    (...) (dalej: „Bank”) Umowę o kredyt hipoteczny Nr (...) (dalej: „Umowa”). Przedmiotowy
    kredyt był indeksowany do waluty obcej – CHF.
    Zgodnie z § 2 pkt 3 Umowy, kredyt został zaciągnięty w celu:
    · refinansowania wcześniejszego kredytu mieszkaniowego w wysokości 146.267,88 PLN,
    · spłaty linii debetowej w wysokości 40.000,00 PLN,
    · zaspokojenia innych potrzeb konsumpcyjnych w wysokości 10.000,00 PLN.
    Wnioskodawcy wskazują, że chociaż w § 2 pkt 3 Umowy nie został wprost wskazany cel
    remontowy, to faktycznie całość środków z kredytu została przeznaczona na wydatki
    określone w art. 21 ust. 25 pkt 1 lit. d ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych,
    tj. na remont własnego budynku mieszkalnego. Wydatki te obejmowały między innymi
    remont łazienek, zakup ceramiki i armatury, a także prace stolarskie.
    Refinansowany kredyt mieszkaniowy został pierwotnie udzielony przez Y z
    przeznaczeniem na remont domu jednorodzinnego położonego w Z przy ul. A1. Z uwagi
    na fakt, że koszt remontu przekroczył kapitał wypłacony przez Y., Wnioskodawcy
    zdecydowali się na refinansowanie zadłużenia w Banku X. Nowa umowa kredytowa
    pozwoliła im uzyskać wyższą zdolność kredytową oraz dodatkowe środki, które również
    zostały przeznaczone na realizację tej samej inwestycji mieszkaniowej – remont
    wspomnianego domu jednorodzinnego.
    Nieruchomość była wykorzystywana przez Wnioskodawców w celu zaspokojenia ich
    własnych potrzeb mieszkaniowych, co więcej, Wnioskodawcy dalej mieszkają w
    kredytowanej nieruchomości. Cel ten nie miał żadnego związku z działalnością
    gospodarczą, czy zawodową Wnioskodawców.
    Kredyt został wypłacony w dwóch transzach: pierwsza została uruchomiona w dniu (...)
    2008 r., a druga w dniu (...) 2008 r. Łączna kwota wypłaconego kapitału wyniosła
    196.267,88 PLN. Wierzytelność została ustalona przez Bank w momencie wypłaty każdej z
    transz i łącznie wyniosła 88.657,05 CHF.
    Kredyt udzielony na podstawie przedmiotowej Umowy nie był przeznaczony na
    finansowanie żadnej innej nieruchomości poza domem jednorodzinnym w Z.
    W związku z zakwestionowaniem ważności Umowy, Wnioskodawcy wnieśli pozew do Sądu
    Okręgowego w (...), który został zarejestrowany pod sygnaturą (...). W toku postępowania
    w dniu (...) 2024 r. zapadł wyrok, od którego Wnioskodawcy złożyli apelację w dniu (...)
    2025 r.

    Do dnia (...) 2025 r. Wnioskodawcy dokonali łącznej spłaty w wysokości 232.642,51 PLN z
    tytułu wykonywania umowy kredytowej, co oznacza, że zapłacili o 36.374,63 PLN więcej niż
    wynosiła kwota udostępnionego kapitału.
    W związku z negocjacjami dotyczącymi wzajemnych rozliczeń Wnioskodawcy planują
    zawrzeć z Bankiem ugodę (dalej „ugoda”), która ureguluje kwestię wzajemnych
    wierzytelności wynikających z Umowy. Porozumienie to przewiduje, że:
    · Wnioskodawca zobowiązuje się do wycofania powództwa w sprawie toczącej się przed
      Sądem Okręgowym w (...), sygn. akt (...).
    · Zgodnym zamiarem Stron jest również zaniechanie dochodzenia w przyszłości roszczeń
      w zakresie związanym z postanowieniami dotyczącymi zawarcia i wykonywania
      Umowy w walucie obcej w brzmieniu sprzed zawarcia ugody.
    · Zamiarem Banku i Kredytobiorców jest polubowne rozstrzygnięcie sporu dotyczącego
      ważności Umowy lub niedozwolonego charakteru jej postanowień, a tym samym
      uchylenie niepewności co do roszczeń wynikających z Umowy poprzez przyjęte w
      ugodzie rozwiązania, jak również zakończenie sporu sądowego, o którym mowa wyżej.
    · Kredytobiorcy i Bank oświadczają, że kwota kredytu pozostała do spłaty wynosi
      41.232,07 CHF, z czego kwota kapitału kredytu wynosi 41.212,02 CHF a kwota odsetek
      naliczonych do dnia 02.07.2025 wynosi 20,05, co oznacza, że po przeliczeniu na walutę
      polską po kursie 4,5495, zadłużenie Kredytobiorców na dzień 02.07.2025 wynosi
      187.585,30 PLN.
    Celem dokonania wzajemnych rozliczeń Stron:
    · Bank zwalnia Kredytobiorcę z długu (umarza zadłużenie Kredytobiorcy) w zakresie
      kwoty 41.232,07 CHF, tj. w całości, a Kredytobiorca to zwolnienie z długu przyjmuje.
    · Bank zobowiązuje się zapłacić na rzecz Kredytobiorcy kwotę:
        a. 20 000,00 PLN tytułem dodatkowej kwoty pieniężnej stanowiącej częściowy zwrot
        spłaconych przez Kredytobiorcę rat kredytowych, oraz
        b. 10 800,00 PLN tytułem zwrotu całości kosztów postępowania sądowego.
    W ugodzie nie zostało wskazane, aby zawarta Umowa była nieważna.
    Ugoda zawarta między Wnioskodawcami a Bankiem przewiduje, że Bank umorzy
    zadłużenie Wnioskodawców wynikające z kredytu w kwocie 41.232,07 CHF (tj. 187.585,30
    PLN po przeliczeniu go według średniego kursu CHF Narodowego Banku Polskiego
    opublikowanego w dniu 2 lipca 2025 r.) oraz dodatkowo wypłaci kwotę 30.800,00 PLN.
    Uzupełnienie
    Wnioskodawcy potwierdzili, że zgodnie z umową kredytu Wnioskodawcy: Pan A.A wraz z
    Panią B.A ponoszą solidarną odpowiedzialność za spłatę kredytu.
    Wnioskodawcy są współwłaścicielami kredytowanej nieruchomości.
    Wnioskodawcy potwierdzili, że obydwa kredyty, kredyt mieszkaniowy oraz kredyt
    refinansowy (nr (...)), zostały zabezpieczone hipoteką ustanowioną na nieruchomości
    położonej w Z przy ul. A1. Jest to nieruchomość stanowiąca przedmiot kredytowania i
    miejsce zamieszkania Wnioskodawców.
    Wyjaśniając, co składało się na kwotę, którą wypłacił Panu i Pani B.A bank, tzn. na jaki cel
    został udzielony kredyt mieszkaniowy — w szczególności, czy celem określonym w
    umowie był remont domu jednorodzinnego położonego w Z przy ul. A1, czy może również
    np. pokrycie kosztów ubezpieczenia, prowizji lub innych opłat, Wnioskodawcy wskazali, że
    cel udzielenia kredytów i składniki kwot wypłaconych przez bank przedstawiają się
    następująco:
    Umowa z Y.

    Zgodnie z § 2 ust. 1 Umowy cel został określony następująco:
    „Na warunkach określonych w umowie Y zobowiązuje się postawić do dyspozycji
    Kredytobiorcy kredyt w kwocie 150.000,00 zł (słownie: sto pięćdziesiąt tysięcy złotych 00
    /100) na remont domu jednorodzinnego położonego w Z, ul. A1, z przeznaczeniem na
    potrzeby własne."
    Koszty towarzyszące (m.in. ubezpieczenie domu od ognia i innych zdarzeń losowych) były
    wymagane do zawarcia i uruchomienia kredytu, jednak zostały pokryte z własnych
    środków wnioskodawców i nie były finansowane kredytem.
    Umowa z Bankiem X
    Cele kredytu określono we wniosku oraz w § 2 pkt 3 Umowy. Kredyt został przeznaczony
    na:
    • refinansowanie wcześniejszego kredytu mieszkaniowego – 146.267,88 PLN,
    • spłatę linii debetowej – 40.000,00 PLN,
    • zaspokojenie innych potrzeb konsumpcyjnych – 10.000,00 PLN.
    Bank X nie pobrał prowizji (0 zł). Wnioskodawcy ponieśli natomiast koszty wyceny
    nieruchomości w wysokości 300 zł oraz koszty ubezpieczenia pomostowego do czasu
    uzyskania przez bank odpisu z księgi wieczystej potwierdzającego wpis hipoteki; wydatki
    te były pokryte z ich własnych środków i nie były kredytowane.
    Wnioskodawcy wskazali, że na kwotę zadłużenia, którą bank umorzy z tytułu kredytu
    hipotecznego, składają się wyłącznie kapitał oraz odsetki naliczone do dnia 2 lipca 2025 r.
    zgodnie z opisem zdarzenia przyszłego:
    „Kredytobiorcy i Bank oświadczają, że kwota kredytu pozostała do spłaty wynosi 41.232,07
    CHF, z czego kwota kapitału kredytu wynosi 41.212,02 CHF a kwota odsetek naliczonych
    do dnia 02.07.2025 wynosi 20,05 CHF, co oznacza, że po przeliczeniu na walutę polską po
    kursie 4,5495, zadłużenie Kredytobiorców na dzień 02.07.2025 wynosi 187.585,30 PLN.
    Celem dokonania wzajemnych rozliczeń Stron:
    Bank zwalnia Kredytobiorcę z długu (umarza zadłużenie Kredytobiorcy) w zakresie kwoty
    41.232,07 CHF, tj. w całości, a Kredytobiorca to zwolnienie z długu przyjmuje”
    W konsekwencji Wnioskodawcy doprecyzowali, że:
    a) umorzeniem objęta jest kwota kapitału: 41 212,02 CHF,
    b) umorzeniem objęta jest kwota odsetek naliczonych do 2 lipca 2025 r.: 20,05 CHF,
    c) prowizje i inne opłaty niezbędne do zawarcia umowy kredytu nie wchodzą w skład
      umarzanej wierzytelności,
    d) koszty usług dodatkowych (w tym ubezpieczenia) nie wchodzą w skład umarzanej
      wierzytelności.
    Łączna kwota umorzenia wynosi zatem 41 232,07 CHF i zgodnie z cytowanym brzmieniem
    podlega przeliczeniu na PLN według kursu NBP 4,5495 (187 585,30 PLN).
    Wnioskodawcy potwierdzili, że umorzenie będzie dotyczyło Pana A.A oraz Pani B.A i
    spowoduje wygaśnięcie zobowiązania wobec banku po stronie każdego ze
    współkredytobiorców odpowiadających solidarnie za dług. W treści ugody wskazano:
    „Strony oświadczają, że uznają Umowę za wykonaną w całości i żadna ze stron nie będzie
    dochodziła od drugiej w przyszłości jakichkolwiek roszczeń związanych z wykonaniem
    Umowy.”
    Wyjaśniając, jak została skalkulowana zwracana kwota, która zostanie wypłacona przez
    bank na Państwa rzecz; czy zwracana przez bank kwota stanowi przysporzenie ponad

    kwoty uiszczane tytułem spłaty kredytu, czy też mieści się w kwocie wpłacanej przez
    Państwa podczas spłaty kredytu, Wnioskodawcy wskazali, że zwracana kwota wyniesie 30
    800,00 PLN i zgodnie z § 6 ust. 1 ugody obejmuje:
    · 10 800,00 PLN tytułem zwrotu całości kosztów postępowania sądowego (w tym opłaty
      od pozwu i kosztów zastępstwa procesowego według właściwych rozporządzeń
      Ministra Sprawiedliwości); płatne w terminie 14 dni od zawarcia ugody na wskazany
      rachunek wnioskodawców,
    · 20 000,00 PLN tytułem dodatkowej kwoty pieniężnej stanowiącej częściowy zwrot
      uiszczonych rat kredytowych; płatne na wskazany rachunek wnioskodawców.
    W konsekwencji:
    • część 20 000,00 PLN mieści się w kwotach już wpłaconych podczas spłaty kredytu (jest
      zwrotem części rat),
    • część 10 800,00 PLN stanowi refundację poniesionych kosztów sądowych, a więc nie
      jest przysporzeniem ponad poniesione wydatki ani elementem spłaty kredytu.
    Wnioskodawcy planują zawrzeć ugodę jak najszybciej, po uzyskaniu interpretacji
    indywidualnej będącej przedmiotem niniejszego wniosku, najpóźniej do 31 grudnia 2025 r.
    Wnioskodawcom nie umarzano dotychczas żadnych wierzytelności z tytułu kredytów
    zabezpieczonych hipotecznie udzielonych na własne cele mieszkaniowe; w konsekwencji
    nie korzystali z zaniechania poboru podatku przewidzianego w rozporządzeniu Ministra
    Finansów z 11 marca 2022 r. (Dz.U. z 2024 r. poz. 102 ze zm.).

## Pytanie

Czy w związku z zawarciem ugody pomiędzy Wnioskodawcą a Bankiem V z siedzibą w (...),
    na mocy której Bank umorzy Wnioskodawcy część zadłużenia z tytułu kredytu
    hipotecznego w kwocie 41.232,07 CHF po przeliczeniu na PLN według średniego kursu
    NBP, oraz wypłacił Wnioskodawcy kwotę 30.800,00 PLN, po stronie Wnioskodawcy
    powstaje przychód podlegający opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób
    fizycznych?
    Państwa stanowisko w sprawie
    Zdaniem Wnioskodawcy, kwota umorzonego długu w wysokości kwocie 41.232,07 CHF po
    przeliczeniu na PLN według średniego kursu NBP, wynikająca z zawartej z Bankiem ugody,
    nie będzie podlegać opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych. Wynika
    to z zastosowania § 1 ust. 1 pkt 1 i ust. 4 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 11
    marca 2022 r. w sprawie zaniechania poboru podatku dochodowego od niektórych
    dochodów (przychodów) związanych z kredytem hipotecznym udzielonym na cele
    mieszkaniowe (t. j. z dnia 23 stycznia 2024 r., Dz.U. z 2024 r., poz. 102).
    Natomiast środki pieniężne wypłacone Wnioskodawcy na mocy ugody nie stanowią
    przychodu podatkowego w rozumieniu art. 11 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od
    osób fizycznych, a tym samym pozostają neutralne podatkowo.
    Uzasadnienie stanowiska Wnioskodawców:
    Skutki podatkowe w zakresie kwot umorzonych:
    Zgodnie z § 1 ust. 1 pkt. 1 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 11 marca 2022 r. w
    sprawie zaniechania poboru podatku dochodowego od niektórych dochodów
    (przychodów) związanych z kredytem hipotecznym udzielonym na cele mieszkaniowe (t. j.
    Dz.U. z 2024 r. poz. 102 ze zm. dalej również „rozporządzenie”).
    Zarządza się zaniechanie poboru podatku dochodowego od osób fizycznych od kwot
    umorzonych osobie fizycznej wierzytelności z tytułu kredytu mieszkaniowego, w
    przypadku gdy:

    a) kredyt mieszkaniowy został zaciągnięty na realizację jednej inwestycji mieszkaniowej, a
      w przypadku więcej niż jednego kredytu mieszkaniowego – gdy kredyty mieszkaniowe
      zostały zaciągnięte na realizację wyłącznie jednej inwestycji mieszkaniowej, oraz
    b) osoba fizyczna będąca stroną umowy kredytu mieszkaniowego nie korzystała z
      zaniechania poboru podatku od kwot umorzonych wierzytelności z tytułu kredytu
      mieszkaniowego zaciągniętego na realizację innej niż określona w lit. a inwestycji
      mieszkaniowej.
    Zaniechanie poboru podatku znajdzie zastosowanie do kwot wierzytelności, które zostały
    umorzone osobom fizycznym z tytułu kredytów hipotecznych zaciągniętych na cele
    mieszkaniowe, określone w art. 21 ust. 25 pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od osób
    fizycznych. Warunkiem skorzystania z tego zaniechania jest, aby kredyt został udzielony
    przed dniem 15 stycznia 2015 r. przez podmiot uprawniony do udzielania kredytów
    zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa oraz był zabezpieczony hipoteką. Ponadto,
    zaniechanie to może mieć zastosowanie jedynie w sytuacji, gdy osoba fizyczna, będąca
    stroną umowy kredytu mieszkaniowego, nie skorzystała wcześniej z zaniechania poboru
    podatku od kwot umorzonych wierzytelności wynikających z kredytu mieszkaniowego,
    zaciągniętego na realizację innej inwestycji mieszkaniowej niż wskazana powyżej (§ 1 ust. 1
    pkt 1 lit. b rozporządzenia).
    Wydatkami, o których mowa w art. 21 ust. 25 pkt. 1 ustawy o PIT są:
    a) nabycie budynku mieszkalnego, jego części lub udziału w takim budynku, lokalu
      mieszkalnego stanowiącego odrębną nieruchomość lub udziału w takim lokalu, a
      także na nabycie gruntu lub udziału w gruncie albo prawa użytkowania wieczystego
      gruntu lub udziału w takim prawie, związanych z tym budynkiem lub lokalem,
    b) nabycie spółdzielczego własnościowego prawa do lokalu mieszkalnego lub udziału w
      takim prawie, prawa do domu jednorodzinnego w spółdzielni mieszkaniowej lub
      udziału w takim prawie,
    c) nabycie gruntu pod budowę budynku mieszkalnego lub udziału w takim gruncie,
      prawa użytkowania wieczystego takiego gruntu lub udziału w takim prawie, w tym
      również z rozpoczętą budową budynku mieszkalnego, oraz nabycie innego gruntu lub
      udziału w gruncie, prawa użytkowania wieczystego gruntu lub udziału w takim prawie,
      jeżeli w okresie, o którym mowa w ust. 1 pkt 131, grunt ten zmieni przeznaczenie na
      grunt pod budowę budynku mieszkalnego,
    d) budowę, rozbudowę, nadbudowę, przebudowę lub remont własnego budynku
      mieszkalnego, jego części lub własnego lokalu mieszkalnego,
    e) rozbudowę, nadbudowę, przebudowę lub adaptację na cele mieszkalne własnego
      budynku niemieszkalnego, jego części, własnego lokalu niemieszkalnego lub własnego
      pomieszczenia niemieszkalnego
    f) położonych w państwie członkowskim Unii Europejskiej lub w innym państwie
      należącym do Europejskiego Obszaru Gospodarczego albo w Konfederacji
      Szwajcarskiej.
    Ponadto, zgodnie z § 1 ust. 4 rozporządzenia, w przypadku, gdy kredyt mieszkaniowy
    został zastąpiony kredytem refinansowym, zaniechanie, o którym mowa powyżej
    obejmuje także kwotę wierzytelności z tytułu kredytu refinansowego w części
    odpowiadającej kwocie wierzytelności z tytułu kredytu mieszkaniowego.
    Wnioskodawcy uważają, że spełniają wszystkie warunki określone w § 1 ust. 1 i ust. 4
    rozporządzenia Ministra Finansów, umożliwiające skorzystanie z zaniechania poboru
    podatku dochodowego.
    Przedmiotem ugody jest umowa kredytu hipotecznego zawarta dnia (...) 2008 r. pomiędzy
    Wnioskodawcami a Bankiem X. z siedzibą w (...). Hipoteka została ustanowiona na
    nieruchomości będącej przedmiotem remontu.

    Jedynym celem zaciągnięcia kredytu przez Wnioskodawców był remont domu
    jednorodzinnego położonego przy ul. A w Z, w którym Wnioskodawcy nieprzerwanie
    zamieszkują. Przeprowadzony remont nieruchomości nie miał związku z prowadzoną
    przez Wnioskodawców działalnością gospodarczą czy zawodową – jego celem było
    wyłącznie zaspokojenie osobistych potrzeb mieszkaniowych Wnioskodawców oraz ich
    rodziny.
    Należy dodatkowo wskazać, że refinansowaniu podlegał wcześniejszy kredyt
    mieszkaniowy, który został zaciągnięty wyłącznie na potrzeby remontu wspomnianego
    domu jednorodzinnego, będącego własnością Wnioskodawców i służącego ich osobistym
    potrzebom mieszkaniowym.
    Pozostałe kwoty kredytu wypłacone na podstawie Umowy, tj. 40.000,00 PLN wskazane w
    Umowie jako spłata linii debetowej oraz 10.000,00 PLN wskazane jako środki na inne
    potrzeby konsumpcyjne, zostały w całości wykorzystane na remont domu
    jednorodzinnego przy ul. A1 w Z. Wnioskodawcy posiadają stosowne dokumenty
    potwierdzające te wydatki, w tym faktury i rozliczenia.
    Chociaż cel remontu nie został bezpośrednio wskazany w § 2 pkt 3 Umowy, to faktycznie
    środki te przeznaczone zostały na wydatki określone w art. 21 ust. 25 pkt 1 lit. d ustawy o
    podatku dochodowym od osób fizycznych, czyli remont własnego budynku mieszkalnego.
    Należy wskazać, że rozporządzenie przewiduje zaniechanie poboru podatku od
    umorzonych kwot wierzytelności związanych z kredytem mieszkaniowym. Zgodnie z § 3
    ust. 1 pkt 3 rozporządzenia, jednym z warunków uznania kredytu za mieszkaniowy jest
    przeznaczenie środków kredytu na cele wskazane w art. 21 ust. 25 pkt 1 lit. d ustawy o
    podatku dochodowym od osób fizycznych. Ponadto, zgodnie z § 1 ust. 3 rozporządzenia,
    w sytuacji gdy kredyt mieszkaniowy został częściowo wykorzystany na inne cele niż
    wymienione w art. 21 ust. 25 pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych,
    zaniechanie poboru podatku obejmuje tę część wierzytelności kredytu, która
    proporcjonalnie odpowiada kwocie przeznaczonej na cele mieszkaniowe.
    Należy przy tym zwrócić uwagę, że przepisy dotyczące ulg podatkowych muszą być
    interpretowane ściśle, bez zawężania lub rozszerzania ich znaczenia. Potwierdził to m.in.
    Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 6 grudnia 2024 r. (II FSK 913/24),
    wskazując, następująco:
    „Powszechnie przyjmuje się, że wykładnia językowa jest nie tylko punktem wyjścia
    wykładni prawa podatkowego, ale także zakreśla jej granice (zob. R. Mastalski,
    Interpretacja prawa podatkowego. Źródła prawa podatkowego i jego wykładnia, Wrocław
    1989, s. 79). Racjonalny prawodawca, którego celem byłoby wprowadzenie ograniczeń w
    stosowaniu określonych przepisów dałby temu wyraz w ich treści. W piśmiennictwie
    przyjmuje się założenie o racjonalnym prawodawcy, który tworzy przepisy w sposób
    sensowny, racjonalny, a także celowy (zob. Z. Ziembiński, Teoria prawa, Warszawa 1978, s.
    106 i nast.).
    Należy wskazać, że stosując wszelkiego rodzaju ulgi podatkowe, trzeba uwzględnić art. 84
    Konstytucji RP dotyczący zasady powszechności opodatkowania, a każdy wyjątek od tej
    zasady nie może być interpretowany dowolnie, ani uzupełniany w drodze interpretacji o
    treść, której nie zawiera. Zwolnienia jako wyjątek od zasady powszechności
    opodatkowania muszą być interpretowane zarówno bez dokonywania wykładni
    rozszerzającej, jak i zawężającej danego przepisu prawa podatkowego. Z jednej strony
    przepisy tego rodzaju stanowią wyjątki od zasady powszechności opodatkowania, z
    drugiej zaś przyznają uprawnienia, a w analizowanym przypadku są to normy celu
    społecznego – i w związku z tym, nie powinny być interpretowane zawężająca (por. wyroki
    NSA z 24 września 2003 r., sygn. akt III SA 2667/01 oraz z 23 kwietnia 2010 r., sygn. akt II
    FSK2147/08).”
    W ocenie Wnioskodawców, szczególnie istotne jest brzmienie sformułowania „zaciągnięty
    na wydatki, o których mowa w art. 21 ust. 25 pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od

    osób fizycznych", które ustawodawca sformułował jednoznacznie, bez odniesienia się do
    literalnych zapisów umowy kredytowej. Ustawodawca nie wskazał, że istotne są jedynie
    zapisy umowy określające cel kredytu. W związku z tym interpretacja tego przepisu,
    zgodnie z jego wykładnią językową, powinna uwzględniać rzeczywiste przeznaczenie
    środków, czyli na jakie cele faktycznie kredyt został spożytkowany. Gdyby decydujące
    miały być wyłącznie zapisy umowy kredytowej, mogłoby to prowadzić do sytuacji
    sprzecznych z celem rozporządzenia, takich jak przypadki, gdy kredyt formalnie
    przeznaczony na cele mieszkaniowe zostałby faktycznie wykorzystany na cele nieobjęte
    katalogiem wydatków wskazanych w art. 21 ust. 25 pkt 1 ustawy o podatku dochodowym
    od osób fizycznych.
    Dodatkowo należy podkreślić, że brak możliwości negocjowania warunków umownych
    oraz występujące w nich nieprawidłowości stanowią jedne z głównych przesłanek
    wnoszenia pozwów i unieważniania umów w ramach tzw. postępowań frankowych. W
    świetle tego, tym bardziej niezasadne byłoby opieranie interpretacji przepisów wyłącznie
    na treści umowy kredytowej, która może zostać w każdym momencie uznana za nieważną
    przez sąd. Szczególnie, jeśli okoliczności faktyczne i gospodarcze jednoznacznie
    potwierdzają cel, na jaki kredyt został rzeczywiście przeznaczony.
    Zgodnie z art. 22 § 1 Ordynacji podatkowej, stanowiącym podstawę do wydania
    rozporządzenia, zaniechanie poboru podatku może zostać wprowadzone w sytuacjach
    uzasadnionych interesem publicznym lub ważnym interesem podatników. Przy
    dokonywaniu wykładni celu społecznego tej regulacji nie można pominąć intencji
    ustawodawcy, który zdecydował się na zastosowanie takiego instrumentu jak zaniechanie
    poboru podatku.
    Jak podkreślił Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z dnia 15
    października 2024 r., sygn. akt III SA/Wa 1813/24:
    „W ocenie Sądu punktem wyjścia przy analizie rozporządzenia winno być rozważenie celu
    jego wprowadzenia (ażeby uwzględnić taką wykładnię przepisów, która zapewni, że
    zaniechanie poboru podatku będzie uzasadnione interesem publicznym i/lub ważnym
    interesem podatników - jak stanowi o tym art. 22 § 1 pkt 1 O.p.). Otóż uzasadnieniem dla
    wprowadzania przedmiotowej regulacji stanowiła szczególna sytuacja na rynku kredytów
    frankowych i związana z tym potrzeba stworzenia zachęt do zawierania przez obie strony
    (banki i kredytobiorców) ugód w celu restrukturyzacji tzw. kredytów frankowych. W tym
    kontekście za przeszkodę uznano konieczność uwzględnienia przez podatników-
    kredytobiorców jako przychodu umorzonych kwot wierzytelności z tytułu kredytu. Skoro
    bowiem kredytobiorcy napotykali trudności w regulowaniu zobowiązań wobec podmiotu
    udzielającego kredytu, tym bardziej mogli mieć trudności w zapłaceniu podatku
    dochodowego od osób fizycznych należnego z tytułu otrzymania przysporzenia
    majątkowego w postaci umorzenia tych zobowiązań. W tym zakresie projektodawca uznał
    argument ZBP wskazujący na to, że racjonalność ekonomiczną dla kredytobiorców, którzy
    znaleźli się w trudnej sytuacji finansowej, może nieść jedynie synergia działań ze strony
    kredytodawców oraz państwa (por. uzasadnienie projektu na stronie https://legislacja.rcl.
    gov.pI/docs//502/12355552/12848098/dokument547189.pdf).
    Uwzględnienie celu przedmiotowego rozporządzenia (realizującego interes publiczny i
    ważny interes podatników) w związku z trudną sytuacją na rynku kredytów frankowych
    polegającego na zachęceniu do zawierania przez banki i kredytobiorców ugód o
    częściowym umorzeniu spłaty, które miałyby być realizowane poprzez zaniechanie poboru
    podatku z tytułu takiego umorzenia, prima facie nie wskazuje na konieczność wąskiego
    /zawężającego interpretowania regulacji tego rozporządzenia. Zawężające
    interpretowanie przepisów przedmiotowego rozporządzenia skutkowałoby (w
    odpowiednim zakresie) brakiem zaniechania poboru podatku, a co za tym idzie
    stanowiłoby dodatkową przeszkodę (zniechęcało) do zawierania przez banki i
    kredytobiorców ugód o częściowym umorzeniu spłaty. Działaniom ze strony
    kredytodawców umarzających częściowo spłaty miało bowiem towarzyszyć działanie

    państwa (tworzące efekt synergii) polegające na zaniechaniu poboru podatku od
    umorzonych spłat w odniesienie do kredytobiorców, którzy i tak napotkali trudności w
    regulowaniu zobowiązań wobec kredytobiorców (więc również napotkaliby z pewności
    trudności w regulowaniu zobowiązań wobec fiskusa).”
    Uwzględniając powyższą argumentację zaprezentowaną przez WSA w (...), Wnioskodawcy
    podnoszą, że odmowa zastosowania zaniechania poboru podatku byłaby nie tylko
    sprzeczna z celem omawianego rozporządzenia i mogłaby zniechęcać do zawierania ugód,
    a tym samym prowadzić do dalszego obciążenia sądów powszechnych postępowaniami
    sądowymi – lecz także byłaby rażąco niesprawiedliwa. Taka odmowa wynikałaby bowiem
    wyłącznie z zapisów umowy kredytowej, której treść Wnioskodawcy mieli bardzo
    ograniczoną możliwość negocjowania. Okoliczność ta stanowi zresztą jeden z głównych
    przedmiotów postępowania toczącego się z ich powództwa przed Sądem Okręgowym w
    (...).
    Powszechnie znanym i udokumentowanym faktem jest istnienie nierówności w relacjach
    konsument-przedsiębiorca, a także masowość występowania nieprawidłowości w tzw.
    umowach frankowych, które są systematycznie unieważniane przez sądy powszechne z
    uwagi na ich sprzeczność z przepisami prawa i zasadami współżycia społecznego.
    W świetle powyższych okoliczności należy przyjąć, że cały kredyt został przeznaczony na
    realizację jednej inwestycji mieszkaniowej. Wnioskodawcy nie korzystali dotychczas z
    mechanizmu zaniechania poboru podatku dochodowego w odniesieniu do żadnej innej
    umorzonej wierzytelności z tytułu kredytu mieszkaniowego, gdyż nie posiadali innych
    kredytów hipotecznych.
    W związku z powyższym Wnioskodawcy stoją na stanowisku, że nie istnieją żadne
    przeszkody do zastosowania zaniechania poboru podatku dochodowego, o którym mowa
    w § 1 ust. 1 i ust. 4 cytowanego rozporządzenia.
    Jednocześnie Wnioskodawcy zaznaczają, że kwota umorzenia może w przyszłości ulec
    zmianie, ponieważ prawdopodobnie zostanie ponownie przeliczona według kursu NBP
    obowiązującego w dniu zawarcia ugody. W ocenie Wnioskodawców, ewentualna zmiana
    tej kwoty nie powinna jednak wpływać na ważność ani skuteczność wydanej interpretacji
    indywidualnej.
    Skutki podatkowe w zakresie kwot wypłaconych:
    Zgodnie z przepisami ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, opodatkowaniu
    podlega jedynie taki przychód, który prowadzi do realnego przysporzenia majątkowego
    podatnika. W przypadku zwrotu kapitału, który uprzednio został wpłacony przez
    Wnioskodawcę na mocy umowy kredytowej, nie możemy mówić o uzyskaniu nowego
    dochodu. Środki te mają charakter zwrotu wpłat dokonanych wcześniej, co wyklucza je z
    kategorii przychodu podlegającego opodatkowaniu.
    Zgodnie z przepisem art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym
    od osób fizycznych (t.j. Dz.U. z 2025 r. poz. 163): Opodatkowaniu podatkiem dochodowym
    podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21,
    52, 52a i 52c oraz dochodów, od których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej
    zaniechano poboru podatku.
    Z przepisu tego wynika, że opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych
    podlega – co do zasady – każdy dochód osiągnięty przez osobę fizyczną. Zgodnie
    natomiast z definicją dochodu jest nim nadwyżka przychodów nad kosztami ich uzyskania.
    Pojęciem pierwotnym dla dochodu jest więc pojęcie przychodu. Ten z kolei jest
    definiowany przez ustawodawcę w art. 11 ust. 1 ustawy:
    Przychodami, z zastrzeżeniem art. 14-15, art. 17 ust. 1 pkt 6, 9, 10 w zakresie realizacji
    praw wynikających z pochodnych instrumentów finansowych, pkt 11, art. 19, art. 25b, art.
    30ca, art. 30da i art. 30f, są otrzymane lub postawione do dyspozycji podatnika w roku

    kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość otrzymanych świadczeń w
    naturze i innych nieodpłatnych świadczeń.
    Za przychody należy zatem uznać otrzymane lub postawione do dyspozycji podatnika
    pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość otrzymanych świadczeń w naturze i innych
    nieodpłatnych świadczeń. Dla celów podatkowych przyjmuje się, że nieodpłatne
    świadczenie obejmuje każde działanie lub zaniechanie na rzecz innej osoby oraz wszystkie
    zdarzenia prawne i zdarzenia gospodarcze w działalności podmiotów, których skutkiem
    jest przysporzenie majątku innej osoby, mające konkretny wymiar finansowy.
    Z definicji przychodu można wywieść, że za przychody podatkowe mogą być uznane tylko
    takie świadczenia, które są określonym przyrostem majątkowym (zarówno zwiększającym
    aktywa, jak i zmniejszającym pasywa) – mają definitywny, a nie zwrotny charakter.
    Natomiast instytucja kredytu uregulowana została przepisami ustawy z dnia 29 sierpnia
    1997 r. – Prawo bankowe. Zgodnie z treścią art. 69 ust. 1 ww. ustawy, przez umowę
    kredytu bank zobowiązuje się oddać do dyspozycji kredytobiorcy na czas oznaczony w
    umowie kwotę środków pieniężnych z przeznaczeniem na ustalony cel, a kredytobiorca
    zobowiązuje się do korzystania z niej na warunkach określonych w umowie, zwrotu kwoty
    wykorzystanego kredytu wraz z odsetkami w oznaczonych terminach spłaty oraz zapłaty
    prowizji od udzielonego kredytu.
    Podkreślić należy, że otrzymanie kredytu i jego spłata na warunkach przewidzianych w
    umowie kredytowej są obojętne podatkowo.
    O uzyskaniu przychodu w rozumieniu ustawy o podatku dochodowym do osób fizycznych
    można więc mówić w każdej sytuacji, gdy podatnik, czy to na skutek otrzymania
    określonych wartości majątkowych (środków pieniężnych, świadczeń w naturze czy też
    innych nieodpłatnych świadczeń), czy też, gdy na skutek określonego zdarzenia
    powodującego zmniejszenie jego zobowiązań wobec innych podmiotów, uzyskuje
    określone przysporzenie majątkowe.
    Mając na względzie powyższe, należy wskazać, że kwoty wypłacone Wnioskodawcy przez
    Bank na podstawie zawartej ugody stanowią wyłącznie zwrot środków pieniężnych
    uprzednio wpłaconych przez Wnioskodawcę w wykonaniu zawartej umowy kredytu
    hipotecznego, oraz kosztów postępowania sądowego. Nie są to środki uzyskane od Banku
    tytułem nowego świadczenia, lecz zwrot nadpłat, które powstały w wyniku niekorzystnych
    dla Wnioskodawcy warunków wykonania umowy kredytowej w jej pierwotnym brzmieniu
    (w szczególności związanych z indeksacją świadczeń do waluty obcej).
    Kwoty te nie powodują zwiększenia majątku Wnioskodawcy – nie dochodzi bowiem do
    definitywnego, bezzwrotnego przysporzenia, które mogłoby być uznane za przychód w
    rozumieniu art. 11 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Brakuje
    bowiem istotnej cechy przychodu, jaką jest realny przyrost majątkowy po stronie
    podatnika.
    Wypłata ta stanowi ekwiwalent poniesionych wcześniej kosztów własnych Wnioskodawcy
    – środków, które zostały przez niego wpłacone do Banku w związku ze spłatą rat
    kredytowych. Skoro zatem wypłacona przez Bank kwota mieści się w łącznej sumie
    uprzednich świadczeń spełnionych przez Wnioskodawcę (a więc również nie przewyższa
    otrzymanego od Banku kapitału kredytu), jej otrzymanie nie skutkuje uzyskaniem
    jakiejkolwiek dodatkowej korzyści ekonomicznej.
    W konsekwencji należy uznać, że otrzymana przez Wnioskodawcę kwota nie stanowi
    przychodu w rozumieniu art. 11 ust. 1 ustawy o PIT, nie podlega klasyfikacji do źródła
    przychodów wskazanego w art. 10 ust. 1 pkt 9 tej ustawy („inne źródła”), a tym samym –
    nie podlega opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych. Wypłata ta jest
    neutralna podatkowo.
    Interpretacja organów podatkowych i orzecznictwo

    W interpretacji indywidualnej z dnia 6 marca 2024 r. (sygn. 0112-KDIL2-1.4011.37.2024.2.
    MKA), Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej wskazał, że zwrot środków pieniężnych
    wynikający z zawartej ugody, które wcześniej zostały przekazane na spłatę części rat
    kredytu hipotecznego, nie stanowi przyrostu majątku. Wynika to z faktu, że zwrot jest
    ekwiwalentem poniesionych wcześniej wydatków. W związku z tym wypłata tego zwrotu
    jest neutralna podatkowo na gruncie PIT. Tożsame stanowisko organ zajął przykładowo
    również w piśmie z dnia 18 kwietnia 2025 r. (sygn. 0115-KDlT1.4011.104.2025.2.DB).
    Ponadto w interpretacji indywidualnej z dnia 8 sierpnia 2024 r. (sygn. 0112-KDIL2-
    1.4011.570.2024.3.DJ), Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej potwierdził, kwota
    wypłacana w związku z ugodą zawieraną z bankiem jest neutralna podatkowo, ponieważ
    stanowi zwrot środków pieniężnych wpłaconych na rzecz banku na poczet kapitału oraz
    odsetek, spłacając raty kapitału. Organ podkreśla, że otrzymanie środków będących
    ekwiwalentem wydatków wcześniej poniesionych z własnych środków nie powoduje
    przyrostu w majątku i tym samym nie stanowi przychodu podlegającego opodatkowaniem
    PIT.
    Podobnie, w interpretacji indywidualnej z dnia 26 lutego 2025 r. (sygn. 0112-KDIL2-
    1.4011.64.2025.1.MKA), Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej uznał, że wypłata tzw.
    „kwoty dodatkowej” przez bank w ramach zawartej ugody, bez względu na podstawę jej
    otrzymania, która nie przekracza łącznej kwoty uprzednio wpłaconej przez kredytobiorcę
    na poczet spłaty kredytu mieszkaniowego, nie stanowi przysporzenia majątkowego. Organ
    wskazał, że skoro wypłacona kwota mieści się w nadpłaconych przez podatnika środkach
    ponad kwotę uzyskanego kapitału, jej otrzymanie nie prowadzi do powstania dochodu w
    rozumieniu ustawy o PIT. W konsekwencji, wypłata ta nie podlega opodatkowaniu
    podatkiem dochodowym od osób fizycznych i jest neutralna podatkowo.
    Mając na względzie powyższe, należy uznać stanowisko Wnioskodawców za prawidłowe.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest w części prawidłowe i w części
    nieprawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Podstawową zasadą obowiązującą w przepisach ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku
    dochodowym od osób fizycznych (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 163 ze zm.) jest zasada
    powszechności opodatkowania, która wyrażona została w art. 9 ust. 1 tej ustawy.
    Zgodnie z jego treścią:
      Opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z
      wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od
      których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.
    Stosownie do art. 9 ust. 2 ww. ustawy:
      Dochodem ze źródła przychodów, jeżeli przepisy art. 23o, art. 23u, art. 24-24b, art.
      24c, art. 24e, art. 30ca, art. 30da oraz art. 30f nie stanowią inaczej, jest nadwyżka sumy
      przychodów z tego źródła nad kosztami ich uzyskania osiągnięta w roku podatkowym.
      Jeżeli koszty uzyskania przekraczają sumę przychodów, różnica jest stratą ze źródła
      przychodów.
    Jak stanowi art. 11 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Przychodami, z zastrzeżeniem art. 14-15, art. 17 ust. 1 pkt 6, 9, 10 w zakresie realizacji
      praw wynikających z pochodnych instrumentów finansowych, pkt 11, art. 19, art. 25b,
      art. 30ca, art. 30da i art. 30f, są otrzymane lub postawione do dyspozycji podatnika w
      roku kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość otrzymanych
      świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń.

    Za przychody należy zatem uznać każdą formę przysporzenia majątkowego, zarówno
    formę pieniężną, jak i niepieniężną, w tym nieodpłatne świadczenia otrzymane przez
    podatnika. Dla celów podatkowych przyjmuje się, że nieodpłatne świadczenie obejmuje
    każde działanie lub zaniechanie na rzecz innej osoby oraz wszystkie zdarzenia prawne i
    zdarzenia gospodarcze w działalności podmiotów, których skutkiem jest przysporzenie
    majątku innej osoby, mające konkretny wymiar finansowy.
    Przepis art. 10 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych zawiera katalog źródeł
    przychodów podlegających opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych.
    Zgodnie z art. 10 ust. 1 pkt 9 ww. ustawy:
      Źródłami przychodów są:
        - inne źródła.
    Stosownie do art. 20 ust. 1 ww. ustawy:
      Za przychody z innych źródeł, o których mowa w art. 10 ust. 1 pkt 9, uważa się w
      szczególności: kwoty wypłacone po śmierci członka otwartego funduszu emerytalnego
      wskazanej przez niego osobie lub członkowi jego najbliższej rodziny, w rozumieniu
      przepisów o organizacji i funkcjonowaniu funduszy emerytalnych, kwoty uzyskane z
      tytułu zwrotu z indywidualnego konta zabezpieczenia emerytalnego oraz wypłaty z
      indywidualnego konta zabezpieczenia emerytalnego, w tym także dokonane na rzecz
      osoby uprawnionej na wypadek śmierci oszczędzającego, zasiłki pieniężne z
      ubezpieczenia społecznego, alimenty, stypendia, świadczenia otrzymane z tytułu
      umowy o pomocy przy zbiorach, dotacje (subwencje) inne niż wymienione w art. 14,
      dopłaty, nagrody i inne nieodpłatne świadczenia nienależące do przychodów
      określonych w art. 12-14 i art. 17.
    Jak dowodzi użycie sformułowania „w szczególności” definicja przychodów z innych źródeł
    ma charakter otwarty i nie ma przeszkód, aby do tej kategorii zaliczyć również przychody
    inne niż wymienione wprost w przepisie art. 20 ust. 1 ustawy. W związku z tym każde
    świadczenie mające realną korzyść finansową, o ile nie stanowi konkretnej kategorii
    przychodu zaliczanego do jednego ze źródeł wymienionych w art. 10 ust. 1 pkt 1-8b ww.
    ustawy, jest dla świadczeniobiorcy przychodem z innych źródeł.
    Instytucja kredytu uregulowana została przepisami ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r.
    Prawo bankowe (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1646 ze zm.). Zgodnie z treścią art. 69 ust. 1 tej
    ustawy:
      Przez umowę kredytu bank zobowiązuje się oddać do dyspozycji kredytobiorcy na czas
      oznaczony w umowie kwotę środków pieniężnych z przeznaczeniem na ustalony cel, a
      kredytobiorca zobowiązuje się do korzystania z niej na warunkach określonych w
      umowie, zwrotu kwoty wykorzystanego kredytu wraz z odsetkami w oznaczonych
      terminach spłaty oraz zapłaty prowizji od udzielonego kredytu.
    Otrzymanie kredytu i jego spłata na warunkach przewidzianych w umowie kredytowej są
    obojętne podatkowo. Przychód po stronie kredytobiorcy pojawia się w przypadku, kiedy
    dochodzi do umorzenia kredytu, jego części lub odsetek. Wtedy bowiem kredytobiorca
    osiąga konkretne przysporzenie majątkowe (przychód w rozumieniu ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych).
    Kwestia zaniechania poboru podatku od kwoty umorzonych wierzytelności – które to
    umorzenie ma miejsce od 1 stycznia 2022 r. do 31 grudnia 2026 r. – została uregulowana
    w rozporządzeniu Ministra Finansów z dnia 11 marca 2022 r. w sprawie zaniechania
    poboru podatku dochodowego od niektórych dochodów (przychodów) związanych z
    kredytem hipotecznym udzielonym na cele mieszkaniowe (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 102 ze
    zm.).
    Zgodnie z § 1 ust. 1 tego rozporządzenia:

      Zarządza się zaniechanie poboru podatku dochodowego od osób fizycznych od kwot:
        1) umorzonych osobie fizycznej wierzytelności z tytułu kredytu mieszkaniowego, w
        przypadku gdy:
          a) kredyt mieszkaniowy został zaciągnięty na realizację jednej inwestycji
            mieszkaniowej, a w przypadku więcej niż jednego kredytu mieszkaniowego -
            gdy kredyty mieszkaniowe zostały zaciągnięte na realizację wyłącznie jednej
            inwestycji mieszkaniowej, oraz
          b) osoba fizyczna będąca stroną umowy kredytu mieszkaniowego nie
            korzystała z zaniechania poboru podatku od kwot umorzonych
            wierzytelności z tytułu kredytu mieszkaniowego zaciągniętego na realizację
            innej niż określona w lit. a inwestycji mieszkaniowej;
        2) otrzymanych przez osobę fizyczną świadczeń z tytułu kredytu mieszkaniowego
        udzielonego w walucie obcej lub w złotych, lecz nominowanego lub
        indeksowanego do waluty obcej, w związku z powstaniem przychodu z tytułu
        zastosowania ujemnego oprocentowania.
    Na gruncie § 1 ust. 2 rozporządzenia:
      Kwoty wierzytelności, o których mowa w ust. 1 pkt 1, obejmują:
        1) kwoty kredytu mieszkaniowego (kapitału);
        2) odsetki, w tym odsetki skapitalizowane, i prowizje;
        3) opłaty, jeżeli ich poniesienie przez kredytobiorcę było niezbędne do zawarcia
        umowy kredytu mieszkaniowego, z wyjątkiem kosztów usług dodatkowych, w
        szczególności ubezpieczeń.
    Zgodnie z § 1 ust. 3 rozporządzenia:
      W przypadku gdy kredyt mieszkaniowy został zaciągnięty również na wydatki inne niż
      określone w art. 21 ust. 25 pkt 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku
      dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2022 r. poz. 2647, z późn. zm.), zaniechanie,
      o którym mowa w ust. 1 pkt 1, obejmuje kwotę wierzytelności z tytułu kredytu
      mieszkaniowego w części, w jakiej kwota kredytu mieszkaniowego zaciągniętego na
      wydatki określone w art. 21 ust. 25 pkt 1 tej ustawy pozostaje do całkowitej kwoty
      zaciągniętego kredytu mieszkaniowego.
    Stosownie do § 1 ust. 4 rozporządzenia:
      W przypadku gdy kredyt mieszkaniowy został zastąpiony kredytem refinansowym lub
      gdy na jego spłatę został zaciągnięty kredyt konsolidacyjny, zaniechanie, o którym
      mowa w ust. 1 pkt 1, obejmuje odpowiednio kwotę wierzytelności z tytułu kredytu
      refinansowego lub konsolidacyjnego w części odpowiadającej kwocie wierzytelności z
      tytułu kredytu mieszkaniowego.
    Według § 1 ust. 5 rozporządzenia:
      Przez jedną inwestycję mieszkaniową, o której mowa w ust. 1 pkt 1 lit. a, rozumie się
      inwestycję, której celem jest zaspokojenie potrzeb mieszkaniowych:
        1) jednego gospodarstwa domowego albo
        2) więcej niż jednego gospodarstwa domowego, w przypadku gdy osoby fizyczne
        mające zajmować wspólnie jeden budynek mieszkalny, nie mniej niż jedna osoba
        fizyczna z każdego takiego gospodarstwa, są osobami zaliczonymi do I grupy
        podatkowej w rozumieniu art. 14 ust. 3 pkt 1 ustawy z dnia 28 lipca 1983 r. o
        podatku od spadków i darowizn (Dz. U. z 2023 r. poz. 1774 i 1843).
    Z § 3 ust. 1 rozporządzenia wynika, że:

      Ilekroć w rozporządzeniu jest mowa o kredycie mieszkaniowym, należy przez to
      rozumieć kredyt, który został:
        1) udzielony przed dniem 15 stycznia 2015 r. przez podmiot, którego działalność
        podlega nadzorowi państwowego organu nadzoru nad rynkiem finansowym,
        uprawniony do udzielania kredytów na podstawie odrębnych ustaw regulujących
        zasady funkcjonowania takich podmiotów, oraz
        2) zabezpieczony w postaci hipoteki ustanowionej na nieruchomości lub udziale w
        nieruchomości lub prawie wieczystego użytkowania gruntu lub udziale w takim
        prawie, lub spółdzielczym własnościowym prawie do lokalu mieszkalnego lub
        udziale w takim prawie, lub prawie do domu jednorodzinnego w spółdzielni
        mieszkaniowej lub udziale w takim prawie, oraz
        3) zaciągnięty na wydatki, o których mowa w art. 21 ust. 25 pkt 1 ustawy z dnia 26
        lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych.
    W myśl § 4 ww. rozporządzenia:
      Zaniechanie, o którym mowa w § 1 i § 2 ma zastosowanie do dochodów (przychodów)
      uzyskanych od dnia 1 stycznia 2022 r. do dnia 31 grudnia 2026 r.
    Art. 21 ust. 25 pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych stanowi, że:
      Za wydatki poniesione na cele, o których mowa w ust. 1 pkt 131, uważa się wydatki
      poniesione na:
        a) nabycie budynku mieszkalnego, jego części lub udziału w takim budynku, lokalu
        mieszkalnego stanowiącego odrębną nieruchomość lub udziału w takim lokalu, a
        także na nabycie gruntu lub udziału w gruncie albo prawa użytkowania
        wieczystego gruntu lub udziału w takim prawie, związanych z tym budynkiem lub
        lokalem,
        b) nabycie spółdzielczego własnościowego prawa do lokalu mieszkalnego lub
        udziału w takim prawie, prawa do domu jednorodzinnego w spółdzielni
        mieszkaniowej lub udziału w takim prawie,
        c) nabycie gruntu pod budowę budynku mieszkalnego lub udziału w takim gruncie,
        prawa użytkowania wieczystego takiego gruntu lub udziału w takim prawie, w
        tym również z rozpoczętą budową budynku mieszkalnego, oraz nabycie innego
        gruntu lub udziału w gruncie, prawa użytkowania wieczystego gruntu lub udziału
        w takim prawie, jeżeli w okresie, o którym mowa w ust. 1 pkt 131, grunt ten
        zmieni przeznaczenie na grunt pod budowę budynku mieszkalnego,
        d) budowę, rozbudowę, nadbudowę, przebudowę lub remont własnego budynku
        mieszkalnego, jego części lub własnego lokalu mieszkalnego,
        e) rozbudowę, nadbudowę, przebudowę lub adaptację na cele mieszkalne własnego
        budynku niemieszkalnego, jego części, własnego lokalu niemieszkalnego lub
        własnego pomieszczenia niemieszkalnego
      - położonych w państwie członkowskim Unii Europejskiej lub w innym państwie
      należącym do Europejskiego Obszaru Gospodarczego albo w Konfederacji
      Szwajcarskiej.
    Z powołanych przepisów wynika, że zaniechanie poboru podatku znajduje zastosowanie
    do umorzonych osobom fizycznym kwot wierzytelności z tytułu kredytów zaciągniętych na
    własne cele mieszkaniowe (wydatki, o których mowa w art. 21 ust. 25 pkt 1 ustawy o
    podatku dochodowym od osób fizycznych) i zabezpieczonych hipotecznie, udzielonych
    przed 15 stycznia 2015 r. przez podmioty uprawnione do udzielania kredytów na
    podstawie odrębnych ustaw, w przypadku, gdy osoba fizyczna będąca stroną umowy

    hipotecznego kredytu mieszkaniowego nie korzystała z zaniechania poboru podatku od
    kwot umorzonych wierzytelności z tytułu kredytu mieszkaniowego zaciągniętego na
    realizację innej inwestycji mieszkaniowej.
    W przypadku, gdy kredyt mieszkaniowy został zaciągnięty również na wydatki inne niż
    określone w art. 21 ust. 25 pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych,
    zaniechanie obejmuje kwotę wierzytelności z tytułu kredytu mieszkaniowego w części, w
    jakiej kwota kredytu mieszkaniowego zaciągniętego na wydatki określone w art. 21 ust. 25
    pkt 1 tej ustawy pozostaje do całkowitej kwoty zaciągniętego kredytu mieszkaniowego.
    Ponadto w przypadku, gdy kredyt mieszkaniowy został zastąpiony kredytem
    refinansowym lub gdy na jego spłatę został zaciągnięty kredyt konsolidacyjny, zaniechanie
    obejmuje odpowiednio kwotę wierzytelności z tytułu kredytu refinansowego lub
    konsolidacyjnego w części odpowiadającej kwocie wierzytelności z tytułu kredytu
    mieszkaniowego.
    Prawo do zaniechania poboru podatku jest wyjątkiem od zasady powszechności
    opodatkowania, dlatego do interpretacji przepisów ustanawiających to prawo należy
    stosować wykładnię ścisłą, która nie wychodzi poza literalne brzmienie przepisów.
    W opisie sprawy wskazali Państwo, że w dniu (...) 2008 r. zawarli z Bankiem X. z siedzibą w
    (...) (dalej: „Bank”) Umowę o kredyt hipoteczny Nr (...) (dalej: „Umowa”). Przedmiotowy
    kredyt był indeksowany do waluty obcej – CHF.
    Zgodnie z § 2 pkt 3 Umowy, kredyt został zaciągnięty w celu:
    · refinansowania wcześniejszego kredytu mieszkaniowego w wysokości 146.267,88 PLN,
    · spłaty linii debetowej w wysokości 40.000,00 PLN,
    · zaspokojenia innych potrzeb konsumpcyjnych w wysokości 10.000,00 PLN.
    Wskazali Państwo, że chociaż w § 2 pkt 3 Umowy nie został wprost wskazany cel
    remontowy, to faktycznie całość środków z kredytu została przeznaczona na wydatki
    określone w art. 21 ust. 25 pkt 1 lit. d ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych,
    tj. na remont własnego budynku mieszkalnego. Wydatki te obejmowały między innymi
    remont łazienek, zakup ceramiki i armatury, a także prace stolarskie.
    Refinansowany kredyt mieszkaniowy został pierwotnie udzielony przez Y. z
    przeznaczeniem na remont domu jednorodzinnego położonego w Z przy ul. A1. Z uwagi
    na fakt, że koszt remontu przekroczył kapitał wypłacony przez Y., zdecydowali się Państwo
    na refinansowanie zadłużenia w Banku X. Nowa umowa kredytowa pozwoliła Państwu
    uzyskać wyższą zdolność kredytową oraz dodatkowe środki, które również zostały
    przeznaczone na realizację tej samej inwestycji mieszkaniowej – remont wspomnianego
    domu jednorodzinnego.
    Potwierdzili Państwo, że obydwa kredyty, kredyt mieszkaniowy oraz kredyt refinansowy
    (nr (...)), zostały zabezpieczone hipoteką ustanowioną na nieruchomości położonej w Z
    przy ul. A1. Jest to nieruchomość stanowiąca przedmiot kredytowania i Państwa miejsce
    zamieszkania. Nieruchomość była wykorzystywana przez Państwa w celu zaspokojenia
    własnych potrzeb mieszkaniowych.
    Wskazali Państwo, że nie umarzano Państwu dotychczas żadnych wierzytelności z tytułu
    kredytów zabezpieczonych hipotecznie udzielonych na własne cele mieszkaniowe; w
    konsekwencji nie korzystali Państwo z zaniechania poboru podatku przewidzianego w
    rozporządzeniu Ministra Finansów z 11 marca 2022 r. (Dz.U. z 2024 r. poz. 102 ze zm.).
    W związku z negocjacjami dotyczącymi wzajemnych rozliczeń planują Państwo zawrzeć z
    Bankiem ugodę, która ureguluje kwestię wzajemnych wierzytelności wynikających z
    Umowy. Zawarta ugoda przewiduje, że Bank umorzy Państwa zadłużenie wynikające z
    kredytu w kwocie 41.232,07 CHF (tj. 187.585,30 PLN po przeliczeniu go według średniego
    kursu CHF Narodowego Banku Polskiego opublikowanego w dniu 2 lipca 2025 r.) oraz

    dodatkowo wypłaci kwotę 30.800,00 PLN. Wskazali Państwo, że zwracana kwota zgodnie z
    § 6 ust. 1 ugody obejmuje:
    · 20 000,00 PLN tytułem dodatkowej kwoty pieniężnej stanowiącej częściowy zwrot
      uiszczonych rat kredytowych; płatne na wskazany przez Państwa rachunek,
    · 10 800,00 PLN tytułem zwrotu całości kosztów postępowania sądowego (w tym opłaty
      od pozwu i kosztów zastępstwa procesowego według właściwych rozporządzeń
      Ministra Sprawiedliwości); płatne w terminie 14 dni od zawarcia ugody na wskazany
      przez Państwa rachunek.
    Mając na uwadze przedstawione zdarzenie przyszłe oraz powołane przepisy prawa
    stwierdzić należy, że umorzona przez Bank wierzytelność z tytułu kredytu zaciągniętego
    (...) 2008 r. będzie stanowić dla Państwa przychód w rozumieniu art. 11 ust. 1 ustawy o
    podatku dochodowym od osób fizycznych, z tytułu nieodpłatnych świadczeń,
    klasyfikowany do źródła, o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 9 w zw. z art. 20 ust. 1 ww.
    ustawy.
    Odnosząc się natomiast do kwestii zaniechania poboru podatku od kwoty umorzonych
    wierzytelności, o którym mowa w rozporządzeniu Ministra Finansów z dnia 11 marca 2022
    r. wskazać należy co następuje.
    Analizując przedstawiony we wniosku opis zdarzenia przyszłego stwierdzić trzeba, że
    udzielony w dniu (...) 2008 r. przez Bank X. kredyt stanowi kredyt konsolidacyjny, gdyż
    został on udzielony na spłatę kredytu udzielonego przez Y., spłatę linii debetowej oraz
    zaspokojenie Państwa innych potrzeb konsumpcyjnych. Powszechnie bowiem wiadomym
    jest, że kredyt konsolidacyjny to kredyt przeznaczony na spłatę zadłużeń z różnych
    tytułów.
    Jak już wcześniej wskazano, aby umorzone kwoty wierzytelności z tytułu kredytu mogły
    korzystać z zaniechania poboru podatku dochodowego od osób fizycznych na podstawie
    rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 11 marca 2022 r., umorzenie musi dotyczyć
    takiego kredytu refinansowego lub takiego kredytu konsolidacyjnego, który został
    zaciągnięty na spłatę kredytu mieszkaniowego, o którym mowa w § 3 ust. 1 ww.
    rozporządzenia.
    Z § 1 ust. 4 ww. rozporządzenia jednoznacznie wynika bowiem, że w przypadku, gdy
    kredyt mieszkaniowy został zastąpiony kredytem refinansowym lub gdy na jego spłatę
    został zaciągnięty kredyt konsolidacyjny, zaniechanie obejmuje odpowiednio kwotę
    wierzytelności z tytułu kredytu refinansowego lub konsolidacyjnego w części
    odpowiadającej kwocie wierzytelności z tytułu kredytu mieszkaniowego. Zatem,
    zaniechanie poboru podatku dochodowego od osób fizycznych na podstawie powyższego
    rozporządzenia może mieć zastosowanie w sytuacji, gdyby umorzenie kwot wierzytelności
    z tytułu kredytu dotyczyło takiego kredytu refinansowego bądź takiego kredytu
    konsolidacyjnego, który w przypadku kredytu refinansowego – zastąpiłby bezpośrednio
    kredyt mieszkaniowy, bądź w przypadku kredytu konsolidacyjnego zostałby bezpośrednio
    zaciągnięty na spłatę m.in. kredytu mieszkaniowego – w odpowiedniej części.
    Przechodząc do Państwa sytuacji, wyjaśnić więc należy, że do umorzonej wierzytelności z
    tytułu kredytu konsolidacyjnego, zaciągniętego w X., w części odpowiadającej spłacie
    kredytu mieszkaniowego zaciągniętego w Y znajdzie zastosowanie zaniechanie poboru
    podatku dochodowego od osób fizycznych na podstawie rozporządzenia Ministra
    Finansów z 11 marca 2022 r. Spełniają Państwo bowiem przesłanki umożliwiające
    skorzystanie z tego zaniechania do tej części umorzonej wierzytelności.
    W tym zakresie Państwo stanowisko jest prawidłowe.
    Natomiast ww. zaniechanie nie będzie miało zastosowania, stosownie do dyspozycji § 1
    ust. 4 w związku z ust. 3 ww. rozporządzenia, do tej części umorzonej wierzytelności z
    tytułu kredytu konsolidacyjnego, zaciągniętego w X., która odpowiada kwotom
    przeznaczonym na wydatki inne niż określone w art. 21 ust. 25 pkt 1 ustawy o podatku

    dochodowym od osób fizycznych, a więc na spłatę linii debetowej oraz zaspokojenie
    Państwa innych potrzeb konsumpcyjnych.
    Podkreślić bowiem należy, że zaciągnięty przez Państwa kredyt konsolidacyjny, w części
    przeznaczonej na spłatę linii debetowej oraz zaspokojenie Państwa innych potrzeb
    konsumpcyjnych nie jest kredytem mieszkaniowym w rozumieniu § 3 ust. 1 pkt 3
    rozporządzenia, ponieważ – wbrew Państwa twierdzeniu – nie został zaciągnięty na
    wydatki określone w art. 21 ust. 25 pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od osób
    fizycznych. W § 2 pkt 3 umowy kredytowej wyraźnie bowiem został określony cel kredytu,
    stąd bez znaczenia w tym przypadku pozostaje wskazana przez Państwa okoliczność, że
    uzyskane środki zostały faktycznie przeznaczone (wydatkowane) na remont własnego
    budynku mieszkalnego.
    W konsekwencji, umorzenie przez bank wierzytelności z tytułu kredytu zaciągniętego w X.
    w części odnoszącej się do wydatków innych niż określone w art. 21 ust. 25 pkt 1 ustawy o
    podatku dochodowym od osób fizycznych, a więc spłaty linii debetowej oraz zaspokojenia
    Państwa innych potrzeb konsumpcyjnych stanowić będzie dla Państwa przychód w
    rozumieniu art. 11 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, z tytułu
    nieodpłatnych świadczeń, klasyfikowany do źródła, o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 9 w
    zw. z art. 20 ust. 1 tej ustawy, podlegający opodatkowaniu podatkiem dochodowym od
    osób fizycznych.
    Zatem w tej części Państwa stanowisko uznano za nieprawidłowe.
    Przechodząc do skutków podatkowych otrzymania od banku kwoty zwrotu tytułem
    dodatkowej kwoty pieniężnej stanowiącej częściowy zwrot uiszczonych rat kredytowych,
    należy ponownie wskazać, że – co do zasady – za przychody podatkowe uznaje się takie
    świadczenia, które są określonym przyrostem majątkowym (zarówno zwiększającym
    aktywa, jak i zmniejszającym pasywa) o charakterze definitywnym, które nie mają
    charakteru zwrotnego. Jak Państwo wskazali w okolicznościach sprawy, kwota 20.000 zł,
    która zostanie wypłacona przez bank mieści się w kwotach już wpłaconych na poczet rat,
    czyli jest zwrotem już wpłaconych przez Państwa jako kredytobiorców środków, a nie
    dodatkowym przysporzeniem finansowym.
    Wobec tego, ww. otrzymane świadczenie pieniężne nie spowoduje uzyskania
    przysporzenia majątkowego, tj. faktycznego przyrostu majątku. Otrzymana kwota stanowi
    zwrot własnych pieniędzy, które wpłacili Państwo wcześniej do banku w ramach spłaty
    kredytu (z uwzględnieniem wartości udostępnionego kredytu). Tym samym, z tego tytułu
    nie powstanie przychód w rozumieniu w rozumieniu art. 11 ust. 1 ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych. Wypłata ta jest neutralna podatkowo, zatem nie
    powstanie obowiązek jej rozliczenia dla celów podatku dochodowego od osób fizycznych.
    Natomiast, w kwestii opodatkowania kwoty tytułem kosztów postępowania sądowego
    (zwrotu opłaty od pozwu oraz kosztów zastępstwa procesowego), należy wskazać, że
    zgodnie z art. 98 § 1 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. Kodeks postępowania cywilnego
    (Dz. U. z 2024 r. poz. 1568 ze zm.):
      Strona przegrywająca sprawę obowiązana jest zwrócić przeciwnikowi na jego żądanie
      koszty niezbędne do celowego dochodzenia praw i celowej obrony (koszty procesu).
    Stosownie do art. 98 § 2 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. Kodeks postępowania
    cywilnego (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1568 ze zm.):
      Do niezbędnych kosztów procesu prowadzonego przez stronę osobiście lub przez
      pełnomocnika, który nie jest adwokatem, radcą prawnym lub rzecznikiem
      patentowym, zalicza się poniesione przez nią koszty sądowe, koszty przejazdów do
      sądu strony lub jej pełnomocnika oraz równowartość zarobku utraconego wskutek
      stawiennictwa w sądzie. Równowartość utraconego zarobku nie może przekraczać
      wynagrodzenia jednego adwokata wykonującego zawód w siedzibie sądu
      prowadzącego postępowanie.

    Z kolei w myśl art. 98 § 3 tej ustawy:
      Do niezbędnych kosztów procesu strony reprezentowanej przez adwokata zalicza się
      wynagrodzenie, jednak nie wyższe niż stawki opłat określone w odrębnych przepisach
      i wydatki jednego adwokata, koszty sądowe oraz koszty nakazanego przez sąd
      osobistego stawiennictwa strony.
    Zgodnie z art. 98 § 4 Kodeksu postępowania cywilnego:
      Wysokość kosztów sądowych, zasady zwrotu utraconego zarobku lub dochodu oraz
      kosztów stawiennictwa strony w sądzie, a także wynagrodzenie adwokata, radcy
      prawnego i rzecznika patentowego regulują odrębne przepisy.
    Jak wynika z powyższych przepisów, koszty postępowania sądowego (w tym zastępstwa
    procesowego) mają charakter zwrotu wydatków poniesionych przez powoda. Zwrot ten
    nie rodzi więc obowiązku podatkowego w świetle przepisów ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych, o ile kwota zasądzona tytułem zwrotu kosztów
    postępowania sądowego nie przewyższała faktycznie poniesionych przez powoda
    wydatków.
    Z wniosku wynika, że otrzymają Państwo zwrot kosztów postępowania sądowego
    (kosztów zastępstwa procesowego oraz opłaty od pozwu), które wcześniej zostały
    poniesione przez Państwa w wysokości 10.800 zł. W takim wypadku kwoty te stanowią
    jedynie zwrot poniesionych wcześniej wydatków – nie stanowią więc dochodu
    podlegającego opodatkowaniu. Dla celów podatkowych kwoty te, otrzymane tytułem
    zwrotu kosztów postępowania sądowego są obojętne podatkowo. W konsekwencji zwrot
    poniesionych przez Państwa kosztów nie będzie podlegał opodatkowaniu podatkiem
    dochodowym od osób fizycznych.
    W związku z powyższym, Państwa stanowisko, odnoszące się do wypłaty przez bank na
    Państwa rzecz dodatkowej kwoty pieniężnej stanowiącej częściowy zwrot uiszczonych rat
    kredytowych oraz zwrotu kosztów postępowania sądowego uznano za prawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, które Państwo przedstawili i stanu prawnego,
    który obowiązuje w dniu wydania interpretacji.
    Należy zastrzec, że interpretacja indywidualna dotyczy wyłącznie sprawy będącej
    przedmiotem wniosku w kontekście sformułowanego pytania interpretacyjnego,
    natomiast nie rozstrzyga innych kwestii opisanych we wniosku.
    Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy
    rzeczywisty stan faktyczny sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie
    ze stanem faktycznym podanym przez wnioskodawcę w złożonym wniosku. W związku z
    powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we wniosku
    opisu sprawy, udzielona interpretacja traci swoją aktualność.
    Rolą postępowania w sprawie wydania indywidualnej interpretacji przepisów
    podatkowych nie jest ustalanie stanu faktycznego, stanowi to bowiem domenę
    ewentualnego postępowania podatkowego. To na podatniku ciąży obowiązek
    udowodnienia w toku tego postępowania okoliczności faktycznych, z których wywodzi on
    dla siebie korzystne skutki prawne. Organ nie prowadzi postępowania dowodowego,
    ograniczając się do analizy okoliczności podanych we wniosku. W stosunku do tych
    okoliczności wyraża swoje stanowisko, które zawsze musi być jednak ustosunkowaniem
    się do poglądu (stanowiska) prezentowanego w danej sprawie przez wnioskodawcę. Jeżeli
    w toku ewentualnego postępowania organ uzna, że zdarzenie opisane we wniosku różni
    się od zdarzenia występującego w rzeczywistości, wówczas wydana interpretacja nie
    będzie pełniła funkcji ochronnej.

    W odniesieniu do powołanych przez Państwa interpretacji indywidualnych oraz wyroków
    sądów administracyjnych należy stwierdzić, że zapadły one w indywidualnych sprawach i
    nie są wiążąca dla organu wydającego niniejszą interpretację.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    · Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy
      z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.).
      Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli: Państwa sytuacja będzie
      zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego. Z funkcji
      ochronnej będą mogli skorzystać Ci z Państwa, którzy zastosują się do interpretacji.
    · Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
        1) z zastosowaniem art. 119a;
        2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5
        ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
        3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    · Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki
      interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

przez Zainteresowanego, który
    jest stroną postępowania
    Pan A.A (Zainteresowany będący stroną postępowania – art. 14r § 2 Ordynacji
    podatkowej) ma prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego
    Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa
    z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.
    U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
    · w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
    · w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP
      (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a, art. 14b § 1 i art. 14r
    Ordynacji podatkowej.