Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0112-KDIL2-2.4011.504.2025.1.MM
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-07-24
Teza: Zaliczenie do kosztów uzyskania przychodów odsetek od
kredytu oraz ustalenie wartości początkowej środka trwałego.
Słowa kluczowe: działalność-działalność gospodarcza
koszt-koszty uzyskania przychodów
majątek-rozdzielność majątkowa
małżeństwo
odsetki
odsetki-odsetki od kredytu
wartość-wartość początkowa
Zagadnienia: Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Koszty uzyskania przychodów.-Określenie wartości
początkowej środków trwałych i wartości
niematerialnych i prawnych.
Przepisy: [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 4-art. 22-ust. 1
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 4-art. 22g-ust. 1-pkt 1
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 4-art. 22g-ust. 3
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 4-art. 23-ust. 1-pkt 32
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 4-art. 23-ust. 1-pkt 33
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 4-art. 23-ust. 1-pkt 8-lit. a
Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Koszty uzyskania przychodów.-Koszty uzyskania
przychodów.
1

## Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

dłowe
    Szanowna Pani,
    stwierdzam, że Pani stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanych
    zdarzeń przyszłych w podatku dochodowym od osób fizycznych jest prawidłowe.

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

4 czerwca 2025 r. wpłynął Pani wniosek z 2 czerwca 2025 r. o wydanie interpretacji
    indywidualnej. Uzupełniła go Pani pismem z 23 lipca 2025 r. (wpływ 23 lipca 2025 r.). Treść
    wniosku jest następująca:
    Opis zdarzeń przyszłych
    (...) (dalej określana również jako Wnioskodawca) od 28 sierpnia 2014 roku prowadzi
    jednoosobową działalność gospodarczą pod firmą (...), zarejestrowaną w CEiDG pod
    numerem NIP: (...) i numerem REGON: (...). Głównym przedmiotem działalności
    Wnioskodawcy jest działalność weterynaryjna (kod PKD 75.00.Z).
    Wnioskodawca pozostaje w związku małżeńskim. Pomiędzy Wnioskodawcą a jej
    małżonkiem funkcjonuje ustrój rozdzielności majątkowej małżeńskiej. Zarówno
    Wnioskodawca, jak i małżonek Wnioskodawcy podlegają w Polsce nieograniczonemu
    obowiązkowi podatkowemu od całości swoich dochodów, bez względu na miejsce ich
    osiągania.
    Wnioskodawca wspólnie z małżonkiem zamierza nabyć lokal użytkowy wraz ze
    związanymi z nim miejscem parkingowym oraz udziałem w gruncie i częściach wspólnych
    (dalej określany również jako Nieruchomość). Nieruchomość zostanie nabyta przez
    małżonków w udziałach: Wnioskodawca 1/2, małżonek 1/2. Zakup zostanie sfinansowany
    za pośrednictwem kredytu hipotecznego zaciągniętego wspólnie przez małżonków.
    Pomimo nabycia Nieruchomości w ramach majątku prywatnego, Wnioskodawca zamierza
    wykorzystywać całą Nieruchomość w prowadzonej działalności gospodarczej.
    Nieruchomość będzie stanowić środek trwały w działalności Wnioskodawcy. Część
    Nieruchomości przypadająca na małżonka Wnioskodawcy będzie wykorzystywana przez
    Wnioskodawcę na podstawie umowy użyczenia zawartej pomiędzy małżonkami.
    Uzupełnienie
    Wnioskodawca aktualnie rozlicza się w ramach prowadzonej działalności gospodarczej wg
    zasad liniowych (tj. 19% PIT).

## Pytanie

1. Czy zapłacone odsetki od uzyskanego kredytu hipotecznego, w części przypadającej na
      Wnioskodawcę będą mogły stanowić koszt uzyskania przychodu w ramach działalności
      gospodarczej Wnioskodawcy?
    2. Jaką wartość początkową Nieruchomości powinien przyjąć Wnioskodawca na potrzeby
      amortyzacji?

    Pani stanowisko w sprawie
    Zdaniem Wnioskodawcy – w odniesieniu do pytania nr 1 – odsetki, które zostały naliczone
    i zapłacone po przyjęciu Nieruchomości jako środek trwały, w części przypadającej na
    Wnioskodawcę, będą stanowić koszt uzyskania przychodu w działalności gospodarczej
    Wnioskodawcy.
    Zgodnie z art. 22 ust. 1 ustawy o PIT kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione
    w celu:
    · osiągnięcia przychodów lub
    · zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów,
    – z wyjątkiem wydatków wymienionych w art. 23 ustawy o PIT.
    Innymi słowy, jeśli podatnik jest w stanie wykazać związek danego wydatku z prowadzoną
    działalnością gospodarczą, wydatek ten może stanowić koszt uzyskania przychodów.
    Warunkiem jest jednak, by wydatek nie został wymieniony w art. 23 ustawy o PIT.
    Art. 23 ustawy o PIT zawiera katalog wydatków, które pomimo związku z prowadzoną
    działalnością gospodarczą, zostały przez ustawodawcę wyłączone jako dopuszczalny
    podatkowy koszt uzyskania przychodu.
    Zgodnie z art. 23 ust. 1 pkt 8 lit. a ustawy o PIT nie uważa się za koszty uzyskania
    przychodów wydatków na spłatę pożyczek (kredytów), z wyjątkiem skapitalizowanych
    odsetek od tych pożyczek (kredytów).
    Natomiast, w myśl art. 23 ust. 1 pkt 32 ustawy o PIT, nie uważa się za koszty uzyskania
    przychodów naliczonych, lecz niezapłaconych odsetek albo umorzonych odsetek od
    kredytów.
    Ponadto, jak wskazano w art. 23 ust. 1 pkt 33 ustawy o PIT, odsetki, prowizje i różnice
    kursowe od kredytów zwiększających koszty inwestycji w okresie realizacji tych inwestycji
    nie stanowią kosztów uzyskania przychodów.
    Z powyższych regulacji wynika, że odsetki od kredytu stanowią koszty uzyskania
    przychodów, jeżeli kredyt został zawarty w celu uzyskania, zachowania lub zabezpieczenia
    źródła przychodów oraz jeżeli naliczone odsetki zostały opłacone i nie zwiększają kosztów
    inwestycji w trakcie jej trwania.
    Wydatki związane ze spłatą kredytu hipotecznego zaciągniętego na sfinansowanie nabycia
    Nieruchomości, która będzie wykorzystywana do prowadzenia działalności gospodarczej,
    będą stanowić koszty poniesione w celu dalszego uzyskiwania przychodów z działalności
    gospodarczej. Ponadto, w sytuacji Wnioskodawcy nie zajdą przesłanki wykluczające
    wskazane w art. 23 ustawy o PIT.
    Biorąc pod uwagę powyższe, w ocenie Wnioskodawcy, odsetki od kredytu zaciągniętego
    wspólnie z małżonkiem, które zostały naliczone i zapłacone po przyjęciu Nieruchomości
    jako środek trwały, mogą stanowić koszt uzyskania przychodu działalności gospodarczej
    Wnioskodawcy w części, w jakiej przypadają na Wnioskodawcę.
    Powyższe podejście potwierdzają stanowiska organów podatkowych, m.in.:
    • interpretacja indywidualna Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia 22 stycznia
      2025 roku, sygn. 0113-KDIPT2-1.4011.814.2024.1.AP:
      Mając na uwadze przedstawiony stan faktyczny oraz powołane przepisy prawa
      podatkowego stwierdzić należy, że zapłacone odsetki od kredytu hipotecznego na
      zakup lokalu mieszkalnego wykorzystywanego w prowadzonej działalności
      gospodarczej będą stanowiły koszt uzyskania przychodów w ramach prowadzonej
      przez Pana działalności gospodarczej.
    • interpretacja indywidualna Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia 31
      października 2023 roku, sygn. 0115-KDIT3.4011.539.2023.2.AWO:

      Częściowo lokal został sfinansowany z własnych środków, a częściowo właściciel
      zaciągnął kredyt prywatnie i zapłacił prowizję, odsetki. Po ostatecznym sfinansowaniu
      ma Pan zamiar przyjąć lokal do używania w ramach prowadzonej działalności
      gospodarczej. [...] Mając na uwadze przedstawione przez Pana informacje stwierdzam
      więc, że jeśli kredyt został zaciągnięty w celu uzyskania, zabezpieczenia lub zachowania
      źródła przychodów, to: prowizja i odsetki od kredytu, wymagalne przed oddaniem
      lokalu do używania, powiększają wartość początkową środka trwałego, zgodnie z art.
      22g ust. 1 i 3 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych i mogą zastać
      uwzględnione w kosztach podatkowych jedynie poprzez odpisy amortyzacyjne, –
      odsetki od kredytu, wymagalne po oddaniu lokalu do używania, podlegają
      bezpośredniemu zaliczeniu do kosztów uzyskania przychodu.
    Zdaniem Wnioskodawcy – w odniesieniu do pytania nr 2 – wartość początkową
    Nieruchomości będzie stanowić cena nabycia Nieruchomości, w części przypadającej na
    Wnioskodawcę, tj. 1/2 wartości nabywanej Nieruchomości. Wartość początkowa będzie
    mogła być powiększona m.in. o przypadającą na Wnioskodawcę część odsetek naliczonych
    i zapłaconych przed przyjęciem lokalu do użytkowania jako środek trwały.
    Zgodnie z art. 22a ust. 1 ustawy o PIT amortyzacji podlegają, z zastrzeżeniem art. 22c
    ustawy o PIT, stanowiące własność lub współwłasność podatnika, nabyte lub wytworzone
    we własnym zakresie, kompletne i zdatne do użytku w dniu przyjęcia do używania:
    • budowle, budynki oraz lokale będące odrębną własnością,
    • maszyny, urządzenia i środki transportu,
    • inne przedmioty
    – o przewidywanym okresie używania dłuższym niż rok, wykorzystywane przez podatnika
    na potrzeby związane z prowadzoną przez niego działalnością gospodarczą albo oddane
    do używania na podstawie umowy najmu, dzierżawy lub umowy leasingu, zwane
    środkami trwałymi.
    Na gruncie art. 22c ustawy o PIT amortyzacji nie podlegają:
    • grunty i prawa wieczystego użytkowania gruntów,
    • budynki mieszkalne oraz lokale mieszkalne stanowiące odrębną nieruchomość;
      spółdzielcze własnościowe prawo do lokalu mieszkalnego służące do prowadzonej
      działalności gospodarczej lub wydzierżawiane albo wynajmowane na podstawie
      umowy,
    • dzieła sztuki i eksponaty muzealne,
    • wartość firmy określona inaczej niż zgodnie z art. 22b ust. 2 pkt 1 i 1a ustawy o PIT;
    • składniki majątku, które nie są używane na skutek zawieszenia wykonywania
      działalności gospodarczej albo zaprzestania wykonywania działalności gospodarczej, w
      której te składniki były używane.
    W myśl art. 22d ust. 2 ustawy o PIT składniki majątku, o których mowa w art. 22a-22c
    ustawy o PIT i których wartość początkowa przekracza 10 tys. złotych, wprowadza się do
    ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych, najpóźniej w
    miesiącu przekazania ich do używania.
    Na podstawie art. 22f ust. 1 ustawy o PIT od składników majątku określonych w art. 22a
    ust. 1 ustawy o PIT podatnicy dokonują odpisów amortyzacyjnych od ustalonej wartości
    początkowej tych składników.
    Zasady ustalania wartości początkowej określa art. 22g ustawy o PIT. Stosownie do treści
    art. 22g ust. 1 pkt 1 ustawy o PIT za wartość początkową środków trwałych uważa się w
    razie odpłatnego nabycia, cenę ich nabycia, a jeżeli były używane przez podatnika przed

    wprowadzeniem ich do ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i
    prawnych i nie były wcześniej amortyzowane – cenę ich nabycia, nie wyższą jednak od ich
    wartości rynkowej.
    Zgodnie z art. 22g ust. 3 ustawy o PIT za cenę nabycia uważa się kwotę należną zbywcy,
    powiększoną o koszty związane z zakupem naliczone do dnia przekazania środka trwałego
    lub wartości niematerialnej i prawnej do używania, a w szczególności o koszty transportu,
    załadunku i wyładunku, ubezpieczenia w drodze, montażu, instalacji i uruchomienia
    programów oraz systemów komputerowych, opłat notarialnych, skarbowych i innych,
    odsetek, prowizji, oraz pomniejszoną o podatek od towarów i usług, z wyjątkiem
    przypadków, gdy zgodnie z odrębnymi przepisami podatek od towarów i usług nie
    stanowi podatku naliczonego albo podatnikowi nie przysługuje obniżenie kwoty
    należnego podatku o podatek naliczony albo zwrot różnicy podatku w rozumieniu ustawy
    o podatku od towarów i usług. W przypadku importu cena nabycia obejmuje cło i podatek
    akcyzowy od importu składników majątku.
    Dodatkowo, w przypadku składników majątku stanowiących współwłasność podatnika,
    zgodnie z art. 22g ust. 11 ustawy o PIT wartość początkową tego składnika ustala się w
    takiej proporcji jego wartości, w jakiej pozostaje udział podatnika we własności tego
    składnika majątku; zasada ta nie ma zastosowania do składników majątku stanowiących
    wspólność majątkową małżonków, chyba że małżonkowie wykorzystują składnik majątku
    w działalności gospodarczej prowadzonej odrębnie.
    Jak zostało wskazane w opisie zdarzenia przyszłego:
    • Wnioskodawca zamierza przyjąć nabywaną nieruchomość jako środek trwały,
    • Nieruchomość zostanie nabyta przez Wnioskodawcę wspólnie z małżonkiem, w
      udziałach po ½,
    • pomiędzy małżonkami funkcjonuje ustrój rozdzielności majątkowej małżeńskiej.
    W związku z powyższym, w ocenie Wnioskodawcy, wartość początkową Nieruchomości
    będzie stanowić cena nabycia Nieruchomości, w części przypadającej na Wnioskodawcę,
    tj. ½ wartości nabywanej Nieruchomości. Wartość początkowa będzie mogła być
    powiększona m.in. o przypadającą na Wnioskodawcę część odsetek naliczonych i
    zapłaconych przed przyjęciem lokalu do użytkowania jako środek trwały.
    Powyższe potwierdzają stanowiska organów podatkowych, m.in.:
    • interpretacja indywidualna Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia 15 grudnia
      2018 roku, sygn. 0113-KDIPT2-1.4011.505.2018.2.MM:
      A zatem, jeżeli środek trwały stanowi współwłasność podatnika i nie jest przedmiotem
      wspólności majątkowej małżeńskiej, to jego wartość początkową należy ustalić,
      stosując proporcję do udziału we współwłasności. Jak wskazano, od zasady tej jest
      tylko jeden wyjątek dotyczący składników majątku stanowiących wspólność majątkową
      małżonków. W rozpatrywanej sprawie wyjątek ten nie znajdzie jednak zastosowania,
      ponieważ w związku z ustanowieniem rozdzielności majątkowej przez sąd środki
      trwałe (budynki) nie będą już przedmiotem wspólności majątkowej małżeńskiej, będą
      jedynie przedmiotem współwłasności w częściach ułamkowych.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawiła Pani we wniosku, jest prawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 22 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób
    fizycznych (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 163 ze zm.):

      Kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów
      lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów
      wymienionych w art. 23.
    Zatem, aby dany wydatek mógł zostać zaliczony do kosztów uzyskania przychodów, musi
    spełniać łącznie następujące przesłanki:
    - musi być poniesiony w celu osiągnięcia przychodów lub zachowania albo
      zabezpieczenia źródła przychodów,
    - nie może być wymieniony w art. 23 ww. ustawy, wśród wydatków niestanowiących
      kosztów uzyskania przychodów,
    - musi być należycie udokumentowany.
    Powołany przepis wskazuje, że przy ocenie danego wydatku przede wszystkim musi
    istnieć źródło przychodów. Z zasadą tą skorelowane są przepisy ustanawiające reguły
    potrącania wydatków w określonym czasie.
    Stwierdzenie, że określone wydatki poniesione przez podatnika spełniają wszystkie
    wskazane przez ustawodawcę warunki podatkowego uznania ich za koszty uzyskania
    przychodów, stanowi bowiem niezbędną przesłankę odliczenia ich przez podatnika od
    osiągniętych przychodów.
    W przypadku źródła przychodów, jakim jest pozarolnicza działalność gospodarcza,
    wskazuję, że kosztami uzyskania przychodów są wszelkie racjonalne i gospodarczo
    uzasadnione wydatki związane z prowadzoną działalnością gospodarczą, których celem
    jest osiągnięcie przychodów, zabezpieczenie lub zachowanie źródła przychodów.
    Przy czym – związek przyczynowy między poniesieniem wydatku a osiągnięciem
    przychodów bądź zachowaniem lub zabezpieczeniem ich źródła należy oceniać
    indywidualnie w stosunku do każdego wydatku. Z oceny tego związku powinno wynikać,
    że poniesiony wydatek obiektywnie może przyczynić się do osiągnięcia przychodów bądź
    służyć zachowaniu lub zabezpieczeniu źródła przychodów.
    Koszty poniesione na zachowanie źródła przychodów to koszty, które poniesione zostały,
    aby przychody z danego źródła przychodów w dalszym ciągu uzyskiwano oraz aby takie
    źródło w ogóle dalej istniało. Natomiast kosztami służącymi zabezpieczeniu źródła
    przychodów są koszty poniesione na ochronę istniejącego źródła przychodów, w sposób
    gwarantujący bezpieczne funkcjonowanie tego źródła. Istotą tego rodzaju kosztów jest
    więc ich obligatoryjne poniesienie w celu niedopuszczenia do utraty źródła przychodów w
    przyszłości.
    Zwracam przy tym uwagę, że obowiązek jednoznacznego wykazania związku przyczynowo-
    skutkowego między poniesionym wydatkiem a przychodami uzyskanymi z działalności,
    zachowaniem albo zabezpieczeniem źródła tych przychodów – każdorazowo spoczywa na
    podatniku.
    Ustawodawca, posługując się zwrotem „koszty poniesione w celu osiągnięcia
    przychodów”, przypisuje temu określeniu cechę świadomego, zamierzonego,
    przemyślanego i logicznego działania podatnika przyporządkowanego osiągnięciu
    przychodów, a nie odwołuje się do skutku będącego następstwem określonego działania.
    Wykładnia językowa użytego przez ustawodawcę pojęcia „koszty poniesione w celu
    osiągnięcia przychodów” oznacza, że podatnik ma możliwość odliczenia dla celów
    podatkowych wszelkich wydatków, pod warunkiem że wykaże, że świadomie poniósł
    określony wydatek, który ma związek z prowadzoną działalnością gospodarczą, a jego
    poniesienie miało lub mogło mieć wpływ na wielkość osiągniętych przychodów. Zależność
    między poniesionymi w danym czasie kosztami a możliwością uzyskania przychodów
    trzeba zatem rozpatrywać na podstawie adekwatnego związku przyczynowego. Przy
    kwalifikowaniu określonych wydatków poczynionych przez podatnika do kosztów
    podatkowych należy jednocześnie brać pod uwagę przeznaczenie wydatku (jego

    celowość), jak też potencjalną możliwość przyczynienia się wydatku do osiągnięcia
    przychodów podatnika.
    Z opisu sprawy wynika, że prowadzi Pani jednoosobową działalność gospodarczą w
    zakresie weterynarii. Pozostaje Pani w związku małżeńskim – między Panią a Pani
    małżonkiem funkcjonuje ustrój rozdzielności majątkowej. Wspólnie z małżonkiem
    zamierza Pani nabyć lokal użytkowy wraz ze związanymi z nim miejscem parkingowym
    oraz udziałem w gruncie i częściach wspólnych (dalej: Nieruchomość). Nieruchomość
    zostanie nabyta przez Panią i Pani małżonka w udziałach: Pani 1/2, małżonek 1/2. Zakup
    zostanie sfinansowany za pośrednictwem kredytu hipotecznego zaciągniętego wspólnie
    przez Panią i Pani małżonka. Mimo nabycia Nieruchomości w ramach majątku
    prywatnego, zamierza Pani wykorzystywać całą Nieruchomość w prowadzonej działalności
    gospodarczej. Nieruchomość będzie stanowić środek trwały w Pani działalności. Część
    Nieruchomości przypadająca na Pani małżonka będzie wykorzystywana przez Panią na
    podstawie umowy użyczenia zawartej między Panią a Pani małżonkiem.
    W odniesieniu do kwestii zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów odsetek od kredytu
    hipotecznego zapłaconych po oddaniu Nieruchomości do używania jako środek trwały
    wyjaśniam, co następuje.
    Zgodnie z art. 23 ust. 1 pkt 8 lit. a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Nie uważa się za koszty uzyskania przychodów wydatków na spłatę pożyczek
      (kredytów), z wyjątkiem skapitalizowanych odsetek od tych pożyczek (kredytów), z
      tym że kosztem uzyskania przychodów są wydatki na spłatę pożyczki (kredytu) w
      przypadku, gdy pożyczka (kredyt) była waloryzowana kursem waluty obcej, jeżeli:
      - pożyczkobiorca (kredytobiorca) w związku ze spłatą pożyczki (kredytu) zwraca kwotę
        kapitału większą niż kwota otrzymanej pożyczki (kredytu) – w wysokości różnicy
        pomiędzy kwotą zwrotu kapitału a kwotą otrzymanej pożyczki (kredytu),
      - pożyczkodawca (kredytodawca) otrzymuje środki pieniężne stanowiące spłatę
        kapitału w wysokości niższej od kwoty udzielonej pożyczki (kredytu) – w wysokości
        różnicy pomiędzy kwotą udzielonej pożyczki (kredytu) a kwotą zwróconego
        kapitału.
    Ponadto stosownie do art. 23 ust. 1 pkt 32 ustawy o podatku dochodowym od osób
    fizycznych:
      Nie uważa się za koszty uzyskania przychodów naliczonych, lecz niezapłaconych albo
      umorzonych odsetek od zobowiązań, w tym również od pożyczek (kredytów).
    Natomiast na podstawie art. 23 ust. 1 pkt 33 ustawy o podatku dochodowym od osób
    fizycznych:
      Nie uważa się za koszty uzyskania przychodów odsetek, prowizji i różnic kursowych
      od pożyczek (kredytów) zwiększających koszty inwestycji w okresie realizacji tych
      inwestycji.
    Na podstawie powołanych regulacji – dopiero zapłacenie odsetek od kredytu (pożyczki)
    daje możliwość zaliczenia ich do kosztów uzyskania przychodów, o ile odsetki nie
    zwiększają kosztów inwestycji.
    W konsekwencji, odsetki są kosztem podatkowym, jeśli spełniają następujące przesłanki:
    - są faktycznie zapłacone,
    - pozostają w związku przyczynowo-skutkowym z przychodami,
    - nie zwiększają kosztów inwestycji w okresie realizacji tych inwestycji.
    Z tych przepisów wynika, że aby prawidłowo rozliczyć koszty uzyskania przychodów,
    istotny jest moment poniesienia przez podatnika wydatków związanych ze spłatą odsetek
    od kredytu (pożyczki).

    Skoro wskazany przez Panią lokal użytkowy będzie wykorzystywany przez Panią w
    prowadzonej przez Panią działalności gospodarczej, to odsetki od kredytu zaciągniętego
    na jego zakup – w części przypadającej na Panią – mogą stanowić koszty uzyskania
    przychodów tej działalności.
    Podsumowanie: zapłacone odsetki od uzyskanego kredytu hipotecznego, w części
    przypadającej na Panią, będą mogły stanowić koszty uzyskania przychodów w ramach
    Pani działalności gospodarczej.
    Odnosząc się do kwestii ustalenia wartości początkowej Nieruchomości wskazuję na art.
    22 ust. 8 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, zgodnie z którym:
      Kosztem uzyskania przychodów są odpisy z tytułu zużycia środków trwałych oraz
      wartości niematerialnych i prawnych (odpisy amortyzacyjne) dokonywane wyłącznie
      zgodnie z art. 22a-22o, z uwzględnieniem art. 23. (...)
    W myśl art. 22a ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Amortyzacji podlegają, z zastrzeżeniem art. 22c, stanowiące własność lub
      współwłasność podatnika, nabyte lub wytworzone we własnym zakresie, kompletne i
      zdatne do użytku w dniu przyjęcia do używania:
      a) budowle, budynki oraz lokale będące odrębną własnością,
      b) maszyny, urządzenia i środki transportu,
      c) inne przedmioty
      – o przewidywanym okresie używania dłuższym niż rok, wykorzystywane przez
      podatnika na potrzeby związane z prowadzoną przez niego działalnością
      gospodarczą albo oddane do używania na podstawie umowy najmu, dzierżawy lub
      umowy określonej w art. 23a pkt 1, zwane środkami trwałymi.
    Zgodnie z art. 22c pkt 1 i 2 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Amortyzacji nie podlegają:
      1) grunty i prawa wieczystego użytkowania gruntów,
      2) budynki mieszkalne wraz ze znajdującymi się w nich dźwigami, lokale mieszkalne
      stanowiące odrębną nieruchomość, spółdzielcze własnościowe prawo do lokalu
      mieszkalnego oraz prawo do domu jednorodzinnego w spółdzielni mieszkaniowej,
      służące prowadzonej działalności gospodarczej lub wydzierżawiane albo
      wynajmowane na podstawie umowy.
    Z przytoczonych przepisów wynika, że środkami trwałymi podlegającymi amortyzacji są m.
    in. nabyte budynki oraz lokale będące odrębną własnością, o ile spełniają określone
    warunki:
    - stanowią własność lub współwłasność podatnika,
    - są kompletne i zdatne do użytku w dniu przyjęcia do użytkowania,
    - przewidywany okres ich użytkowania jest dłuższy niż rok,
    - są wykorzystywane przez podatnika na potrzeby związane z prowadzoną przez niego
      działalnością gospodarczą bądź też najmem.
    Amortyzacji zatem nie podlegają grunty oraz udział w gruncie przypadający na
    wyodrębniony lokal.
    Jak stanowi art. 22d ust. 2 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Składniki majątku, o których mowa w art. 22a-22c, z wyłączeniem składników
      wymienionych w ust. 1, wprowadza się do ewidencji środków trwałych oraz wartości
      niematerialnych i prawnych zgodnie z art. 22n, najpóźniej w miesiącu przekazania
      ich do używania. Późniejszy termin wprowadzenia uznaje się za ujawnienie środka

      trwałego lub wartości niematerialnej i prawnej, o których mowa w art. 22h ust. 1 pkt
      4.
    Podatnicy mogą nie dokonywać odpisów amortyzacyjnych od składników majątku, o
    których mowa w art. 22a i 22b, których wartość początkowa, określona zgodnie z art. 22g,
    nie przekracza 10 000 zł; wydatki poniesione na ich nabycie stanowią wówczas koszty
    uzyskania przychodów w miesiącu oddania ich do używania. Składniki majątku, o których
    mowa w art. 22a-22c, z wyłączeniem składników wymienionych w ust. 1, wprowadza się
    do ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych zgodnie z art.
    22n, najpóźniej w miesiącu przekazania ich do używania. Późniejszy termin wprowadzenia
    uznaje się za ujawnienie środka trwałego lub wartości niematerialnej i prawnej, o których
    mowa w art. 22h ust. 1 pkt 4 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.
    W myśl art. 22f ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Podatnicy, z wyjątkiem tych, którzy ze względu na ogłoszoną upadłość nie prowadzą
      działalności gospodarczej, dokonują odpisów amortyzacyjnych od wartości
      początkowej środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych, o których
      mowa w art. 22a ust. 1 i ust. 2 pkt 1-3 oraz w art. 22b.
    Z kolei zgodnie z art. 22f ust. 3 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Odpisów amortyzacyjnych dokonuje się zgodnie z art. 22h-22m, gdy wartość
      początkowa środka trwałego albo wartości niematerialnej i prawnej w dniu przyjęcia
      do używania jest wyższa niż 10 000 zł. W przypadku gdy wartość początkowa jest
      równa lub niższa niż 10 000 zł, podatnicy, z zastrzeżeniem art. 22d ust. 1, mogą
      dokonywać odpisów amortyzacyjnych zgodnie z art. 22h-22m albo jednorazowo – w
      miesiącu oddania do używania tego środka trwałego lub wartości niematerialnej i
      prawnej, albo w miesiącu następnym.
    Podstawę naliczania odpisów amortyzacyjnych stanowi wartość początkowa środków
    trwałych. Szczegółowe zasady ustalania wartości początkowej zawarte są w art. 22g
    ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.
    Stosownie do art. 22g ust. 1 pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Za wartość początkową środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych,
      z uwzględnieniem ust. 2-18, uważa się w razie odpłatnego nabycia – cenę ich
      nabycia, a jeżeli były używane przez podatnika przed wprowadzeniem ich do
      ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych i nie były
      wcześniej amortyzowane – cenę ich nabycia, nie wyższą jednak od ich wartości
      rynkowej.
    Przy czym, zgodnie z art. 22g ust. 3 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Za cenę nabycia uważa się kwotę należną zbywcy, powiększoną o koszty związane z
      zakupem naliczone do dnia przekazania środka trwałego lub wartości niematerialnej
      i prawnej do używania, a w szczególności o koszty transportu, załadunku i
      wyładunku, ubezpieczenia w drodze, montażu, instalacji i uruchomienia programów
      oraz systemów komputerowych, opłat notarialnych, skarbowych i innych, odsetek,
      prowizji, oraz pomniejszoną o podatek od towarów i usług, z wyjątkiem przypadków,
      gdy zgodnie z odrębnymi przepisami podatek od towarów i usług nie stanowi
      podatku naliczonego albo podatnikowi nie przysługuje obniżenie kwoty należnego
      podatku o podatek naliczony albo zwrot różnicy podatku w rozumieniu ustawy o
      podatku od towarów i usług. W przypadku importu cena nabycia obejmuje cło i
      podatek akcyzowy od importu składników majątku.
    Z powyższych uregulowań wynika, że podatnik jest zobowiązany ustalić wartość
    początkową posiadanego środka trwałego, która to wartość stanowi podstawę
    dokonywania odpisów amortyzacyjnych. Sposób jej ustalenia zależy przy tym od sposobu
    nabycia danego składnika majątku. Na prawidłowe ustalenie wartości początkowej środka

    trwałego będą miały wpływ wszelkie wydatki mające związek z jego przystosowaniem do
    stanu kompletności i zdatności do użytku w dniu przyjęcia do używania. W związku z tym
    do wartości początkowej środka trwałego należy zaliczyć zarówno wydatki poniesione na
    jego zakup, jak również wydatki poniesione na odsetki od kredytu naliczone do dnia
    przekazania środka trwałego do używania.
    Zauważam również, że zgodnie z art. 22g ust. 11 ustawy o podatku dochodowym od osób
    fizycznych:
      W razie gdy składnik majątku stanowi współwłasność podatnika, wartość
      początkową tego składnika ustala się w takiej proporcji jego wartości, w jakiej
      pozostaje udział podatnika we własności tego składnika majątku; zasada ta nie ma
      zastosowania do składników majątku stanowiących wspólność majątkową
      małżonków, chyba że małżonkowie wykorzystują składnik majątku w działalności
      gospodarczej prowadzonej odrębnie.
    Z tej regulacji wynika, że w sytuacji gdy składnik majątku trwałego stanowi współwłasność
    podatnika, wartość początkowa tego składnika jest ustalana i wprowadzana do stosownej
    ewidencji w takiej proporcji, w jakiej podatnik posiada udział w jego współwłasności. Ta
    zasada nie ma zastosowania do składników majątku stanowiących współwłasność
    majątkową małżonków, chyba że małżonkowie wykorzystują dany składnik w działalności
    gospodarczej prowadzonej odrębnie.
    Na podstawie informacji przedstawionych we wniosku oraz przywołanych regulacji
    prawnych stwierdzam, że wartość początkową Nieruchomości powinna Pani ustalić jako
    cenę jej nabycia (bez wartości udziału w gruncie), proporcjonalnie do udziału we własności
    nieruchomości, tj. w ½ powiększoną o wydatki poniesione na przypadające na Panią
    odsetki od kredytu naliczone do dnia przekazania środka trwałego do używania.
    Podsumowanie: wartość początkową Nieruchomości będzie stanowić cena nabycia
    Nieruchomości (pomniejszona o wartość udziału w gruncie), w części przypadającej na
    Panią, tj. 1/2 wartości nabywanej Nieruchomości. Wartość początkowa będzie mogła być
    powiększona o przypadającą na Panią część odsetek naliczonych przed przyjęciem
    Nieruchomości do użytkowania jako środek trwały. Od tak ustalonej wartości początkowej
    odpisy amortyzacyjne będą stanowić Pani koszty podatkowe w działalności gospodarczej.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy zdarzeń przyszłych, które Pani przedstawiła, i stanu prawnego, który
    obowiązuje w dniu wydania interpretacji.
    W odniesieniu do powołanych przez Panią interpretacji stwierdzam, że zapadły one w
    indywidualnych sprawach i nie są wiążące dla organu wydającego tę interpretację.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    · Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy
      z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.).
      Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pani sytuacja będzie zgodna
      (tożsama) z opisem zdarzeń przyszłych i zastosuje się Pani do interpretacji.
    · Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
      z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;

      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    · Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pani prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu
    Administracyjnego w (...). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa
    z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.
    U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
    · w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
    · w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP
      (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.