Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0112-KDIL1-2.4012.318.2021.2.PG
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2021-09-30
Teza: Zwolnienie od podatku VAT sprzedaży nieruchomości na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 10 ustawy oraz na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 9 ustawy.
Słowa kluczowe: gmina; grunty-grunt niezabudowany; grunty-grunt zabudowany; podatek-podatek od towarów i usług; sprzedaż; zwolnienie-zwolnienie podatkowe
Zagadnienia: Ustawa o podatku od towarów i usług; Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział VIII. Wysokość opodatkowania -Rozdział 2. Zwolnienia 
Przepisy: [VAT] Rozporządzenie wykonawcze Rady (UE) NR 282/2011 z dnia 15 marca 2011 r. ustanawiające środki wykonawcze do dyrektywy 2006/112/WE w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej-Rozdział 7-art. 43; [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział VIII-Rozdział 2-art. 43-ust. 1

**INTERPRETACJA INDYWIDUALNA**

Na podstawie art. 13 § 2a, art. 14b § 1 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2021 r. poz. 1540 ze zm.) Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej stwierdza, że stanowisko Wnioskodawcy przedstawione we wniosku z 14 czerwca 2021 r. (data wpływu 24 czerwca 2021 r.), uzupełnionym pismem z 21 września 2021 r. (data wpływu 21 września 2021 r.) o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatkuod towarów i usług w zakresie:

a) zwolnienia od podatku VAT sprzedaży nieruchomości opisanej w pkt 1 na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 10 ustawy – **jest nieprawidłowe;**

b) zwolnienia od podatku VAT sprzedaży nieruchomości opisanej w pkt 2 na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 9 ustawy – **jest nieprawidłowe**.

**UZASADNIENIE**

24 czerwca 2021 r. wpłynął do tutejszego organu ww. wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie zwolnienia od podatku VAT sprzedaży nieruchomości opisanej w pkt 1 na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 9 ustawy i art. 43 ust. 1 pkt 10 ustawy oraz zwolnienia od podatku VAT sprzedaży nieruchomości opisanej w pkt 2 na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 9 ustawy. Wniosek uzupełniono 21 września 2021 r. o doprecyzowanie opisu sprawy oraz dodatkową opłatę od wniosku.

**We wniosku przedstawiono następujące zdarzenie przyszłe.**

1) Gmina jest właścicielem gruntu położonego w miejscowości (…), sklasyfikowanego jako grunty orne (RV). Powyższa nieruchomość znajduje się na terenie nieobjętym obowiązującym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego ani nie wydano również warunków zabudowy dla tej nieruchomości.

Wskazana działka jest niezagospodarowana, nieogrodzona z licznymi samosiejkami drzew i krzewów, na działce znajduje się również zniszczony budynek bez drzwi i okien, ze zniszczonym dachem, stanowiący pustostan, który nie jest ujęty w księdze wieczystej.

2) Gmina jest właścicielem, nieruchomości gruntowych w miejscowości (…), sklasyfikowanych jako grunty orne, działki gruntu niezabudowane. Działki znajdują się na terenie objętym obowiązującym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego i oznaczone są symbolem US/ML – tereny sportu i rekreacji, tereny zabudowy rekreacyjnej.

W uzupełnieniu wniosku Wnioskodawca wskazał, że:

1) Budynek znajdujący się na działce, o której mowa w pkt 1 opisu sprawy, znajdujący się na działce nr 1 poł. w gm. (…) nie spełnia definicji budynku w rozumieniu ustawy z 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2020 r. poz. 1333 ze zm.).

2) Na moment sprzedaży ww. działki budynek będzie posadowiony na działce nr 1 poł. w gm. (…).

3) Budynek jest trwale związany z gruntem.

4) Na pytanie o treści: „Jeżeli znajdujący się na działce, o której mowa w pkt 1 opisu sprawy obiekt (pustostan) spełnia definicję budynku, to należy wskazać kiedy nastąpiło jego pierwsze zasiedlenie w rozumieniu art. 2 pkt 14 ustawy z 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2021 r. poz. 685 ze zm.)?” Wnioskodawca odpowiedział, że „Nie dotyczy w zw. z odpowiedzią na pkt 1)”.

5) Z kolei na pytanie o treści „Czy od pierwszego zasiedlenia ww. budynku upłynie do dnia sprzedaży okres dłuższy niż 2 lata?” Wnioskodawca odpowiedział, że „Nie dotyczy w zw. z odpowiedzią na pkt 1)”.

6) Gmina stała się właścicielem ww. działki na podstawie decyzji Wojewody z (…)2010 r. (decyzja komunalizacyjna).

7) W stosunku do ww. budynku nie były ponoszone nakłady na ulepszenie w rozumieniu przepisów o podatku dochodowym.

8) Od momentu nabycia przez Gminę do chwili obecnej omawiana nieruchomość nie była w żaden sposób wykorzystywana.

9) Budynek nie był i nie będzie do dnia sprzedaży udostępniany innym osobom na podstawie umowy: najmu, dzierżawy, użyczenia itp.

10)Przedmiotem sprzedaży, o którym mowa w pkt 2 opisu sprawy będzie siedem działek o nr 2, 3, 4, 5, 6, 7, 8 wszystkie położone w obrębie geodezyjnym (…).

11)Na moment sprzedaży wszystkie siedem działek będzie objętych miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego.

12)Na pytanie o treści „Czy względem działek, które na moment sprzedaży nie będą objęte miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, została dla nich wydana decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu?” Wnioskodawca odpowiedział, że „Nie dotyczy w zw. z odp. na pkt 11)”.

13)Zgodnie z obowiązującym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego istnieje możliwość zabudowy działek (zabudowa rekreacyjna).

**W związku z powyższym opisem zadano następujące pytania.**

1) Czy w przypadku sprzedaży nieruchomości opisanej w pkt 1 Gmina może skorzystać ze zwolnienia od podatku VAT na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 10 ustawy o VAT mając na uwadze, że sprzedaż budynku jest zwolniona od podatku VAT, a tym samym grunt, na którym mieści się budynek również?

2) Czy w przypadku sprzedaży nieruchomości opisanych w pkt 2, Gmina sprzedając działki podlegające w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego jako tereny sportu i rekreacji, zabudowy rekreacyjnej, może skorzystać ze zwolnienia na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 9 ustawy o VAT traktując powyższą sprzedaż jako sprzedaż gruntu niezabudowanego innego niż teren budowlany?

**Zdaniem Wnioskodawcy**, w razie uznania, że wskazaną nieruchomość należy traktować jako zabudowaną i znajduje się na niej budynek, to – zdaniem Wnioskodawcy – sprzedaż budynku i nieruchomości powinna podlegać zwolnieniu na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 10 ustawy o VAT.

Zgodnie z art. 43 ust. 1 pkt 10 ustawy o VAT, zwalnia się dostawę budynków, budowli lub ich części, z wyjątkiem gdy:

a) dostawa jest dokonywana w ramach pierwszego zasiedlenia lub przed nim,

b) pomiędzy pierwszym zasiedleniem a dostawą budynku, budowli lub ich części upłynął okres krótszy niż 2 lata.

Zasadą jest zatem zwolnienie dostawy budynków, natomiast wyjątki w zakresie opodatkowania dotyczą sytuacji przewidzianych we wskazanym przepisie. W niniejszym przypadku dostawa budynku nie byłaby dokonywana w ramach pierwszego zasiedlenia lub przed nim, a także między pierwszym zasiedleniem a dostawą budynku nie upłynąłby okres krótszy niż 2 lata. Przez pierwsze zasiedlenie należy rozumieć oddanie do użytkowania pierwszemu nabywcy lub użytkownikowi lub rozpoczęcie użytkowania na potrzeby własne budynków, budowli lub ich części, po ich:

a) wybudowaniu lub

b) ulepszeniu, jeżeli wydatki poniesione na ulepszenie, w rozumieniu przepisów o podatku dochodowym, stanowiły co najmniej 30% wartości początkowej.

Obiekt znajdujący się na nieruchomości dawniej był budynkiem mieszkalnym, wybudowanym przed II wojną światową, a jego pierwsze zasiedlenie nastąpiło przed II wojną światową. Od 40 lat budynek nie jest użytkowany i stanowi pustostan. Gmina nie ponosiła również żadnych wydatków na jej ulepszenie. Nie występują zatem podstawy do opodatkowania dostawy wskazanego budynku przewidziane w art. 43 ust. 1 pkt 10 ustawy o VAT.

Jak wynika z art. 29a ust. 8 ustawy o VAT, w przypadku dostawy budynków lub budowli trwale z gruntem związanych albo części takich budynków lub budowli z podstawy opodatkowania nie wyodrębnia się wartości gruntu. Oznacza to, że jeżeli w stosunku do dostawy budynków właściwe jest stosowanie zwolnienia podatkowego, to stosowanie takiego zwolnienia będzie również właściwe dla znajdujących się pod tymi budynkami gruntów.

W odniesieniu do nieruchomości opisanej w pkt 2, zdaniem Wnioskodawcy, sprzedaż wskazanej nieruchomości podlega zwolnieniu od podatku VAT na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 9 ustawy o VAT jako sprzedaż gruntu niezabudowanego innego niż teren budowlany.

Zgodnie z art. 43 ust. 1 pkt 9 ustawy o VAT, zwalnia się od podatku dostawę terenów niezabudowanych innych niż tereny budowlane. Wskazana w zapytaniu nieruchomość nie jest terenem budowlanym w rozumieniu art. 2 pkt 33 ustawy o VAT, zgodnie z którym przez tereny budowlane rozumie się grunty przeznaczone pod zabudowę zgodnie z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, a w przypadku braku takiego planu – zgodnie z decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, o których mowa w przepisach o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.

Wskazane w pytaniu nieruchomości znajdują się na terenie objętym obowiązującym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego i oznaczone są symbolem US/ML – tereny sportu i rekreacji, tereny zabudowy rekreacyjnej.

Zdaniem Wnioskodawcy, dopuszczenie zabudowy rekreacyjnej na wskazanym terenie ma jedynie uzupełniające znaczenie, a zgodnie z orzecznictwem taka sytuacja nie wyklucza stosowania zwolnienia od opodatkowania VAT sprzedaży takiej nieruchomości z wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 9 czerwca 2017 r., I FSK 1650/15, wynika, że „o charakterze terenu, jako terenu budowlanego w rozumieniu art. 43 ust. 1 pkt 9 ustawy z 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t.j. Dz. U. z 2017 r. poz. 1221), można mówić jedynie w sytuacji, gdy możliwość zabudowy ma dla terenu podstawowe, dominujące znaczenie. Natomiast nie jest istotna możliwość zabudowy, jeśli ma ona charakter uzupełniający w stosunku do podstawowego przeznaczenia terenu.

Ustawodawca wskazał bowiem w art. 43 ust. 1 pkt 9 ustawy podatkowej na generalne przeznaczenie terenu jako budowlanego, a nie na możliwość zrealizowania na nim jakiegokolwiek obiektu budowlanego”.

**W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego zdarzenia przyszłego w zakresie:**

**a)** **zwolnienia od podatku VAT sprzedaży nieruchomości opisanej w pkt 1 na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 10 ustawy – jest nieprawidłowe;**

**b)** **zwolnienia od podatku VAT sprzedaży nieruchomości opisanej w pkt 2 na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 9 ustawy – jest nieprawidłowe.**

Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2021 r. poz. 685 ze zm.), zwanej dalej ustawą, opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, podlegają odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju.

W myśl art. 7 ust. 1 ustawy, przez dostawę towarów rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (…).

Na mocy art. 2 pkt 22 ustawy, przez sprzedaż rozumie się odpłatną dostawę towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju, eksport towarów oraz wewnątrzwspólnotową dostawę towarów.

Towarami – w świetle art. 2 pkt 6 ustawy – są rzeczy oraz ich części, a także wszelkie postacie energii.

Zatem zgodnie z powołanymi przepisami, grunt spełnia definicję towaru wynikającą z art. 2 pkt 6 ustawy, a jego sprzedaż jest traktowana jako czynność odpłatnej dostawy towarów na terytorium kraju.

Wobec powyższego należy stwierdzić, że w sytuacji, gdy przedmiotem dostawy są towary w rozumieniu powołanego wyżej przepisu i gdy czynność ta prowadzi do przeniesienia prawa do rozporządzania tymi towarami jak właściciel, mamy do czynienia z dostawą w ujęciu art. 7 ust. 1 ustawy, podlegającą opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.

Należy podkreślić, że nie każda czynność stanowiąca dostawę, w rozumieniu art. 7 ustawy, podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, bowiem aby dana czynność była opodatkowana tym podatkiem, musi być wykonana przez podmiot, który w związku z jej wykonaniem jest podatnikiem podatku od towarów i usług.

W świetle art. 15 ust. 1 ustawy, podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w ust. 2, bez względu na cel i rezultat takiej działalności.

Jak wynika natomiast z art. 15 ust. 2 ustawy, działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych.

Jak stanowi art. 15 ust. 6 ustawy, nie uznaje się za podatnika organów władzy publicznej oraz urzędów obsługujących te organy w zakresie realizowanych zadań nałożonych odrębnymi przepisami prawa, dla realizacji których zostały one powołane, z wyłączeniem czynności wykonywanych na podstawie zawartych umów cywilnoprawnych.

Jednakże w przypadku gdy podejmują one takie działania lub dokonują takich transakcji, są uważane za podatników w odniesieniu do tych działań lub transakcji, gdyby wykluczenie ich z kategorii podatników prowadziło do znaczących zakłóceń konkurencji.

Oznacza to, że organ będzie uznany za podatnika podatku od towarów i usług w dwóch przypadkach, tj. gdy wykonuje czynności inne niż te, które mieszczą się w ramach jego zadań oraz, gdy wykonuje czynności mieszczące się w ramach jego zadań, ale czyni to na podstawie umów cywilnoprawnych.

Jak wynika z powyższego, wyłączenie organów władzy publicznej z kategorii podatnika ma charakter wyłącznie podmiotowo-przedmiotowy.

W świetle wskazanych unormowań jednostki samorządu terytorialnego na gruncie podatku od towarów i usług występować mogą w dwojakim charakterze:

\- podmiotów niebędących podatnikami, gdy realizują zadania nałożone na nich odrębnymi przepisami prawa, oraz

\- podatników podatku od towarów i usług, gdy wykonują czynności na podstawie umów cywilnoprawnych.

Kryterium podziału stanowi charakter wykonywanych czynności: czynności o charakterze publicznoprawnym wyłączają te podmioty z kategorii podatników, natomiast czynności o charakterze cywilnoprawnym skutkują uznaniem tych podmiotów za podatników podatku od towarów i usług, a realizowane przez nie odpłatne dostawy towarów i świadczenie usług podlegają opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.

Z powołanych wyżej przepisów wynika, że jednostki samorządu terytorialnego są podatnikami podatku od towarów i usług jedynie w zakresie wszelkich czynności, które mają charakter cywilnoprawny, tzn. są przez nie realizowane na podstawie umów cywilnoprawnych. Będą to zatem wszystkie realizowane przez te jednostki czynności w sferze ich aktywności cywilnoprawnej, np. czynności sprzedaży, zamiany (nieruchomości i ruchomości), wynajmu, dzierżawy, itp. umów prawa cywilnego (nazwanych i nienazwanych). Tylko w tym zakresie ich czynności mają bowiem charakter działalności gospodarczej w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy.

Z opisu sprawy wynika, że Wnioskodawca (Gmina) jest właścicielem:

1.  gruntu położonego w miejscowości (…), sklasyfikowanego jako grunty orne (RV). Na działce znajduje się również zniszczony budynek bez drzwi i okien, ze zniszczonym dachem, stanowiący pustostan, który nie jest ujęty w księdze wieczystej;
2.  nieruchomości gruntowych w miejscowości (…), sklasyfikowanych jako grunty orne, działki gruntu niezabudowane. Działki znajdują się na terenie objętym obowiązującym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego i oznaczone są symbolem US/ML – tereny sportu i rekreacji, tereny zabudowy rekreacyjnej.

Przy tak przedstawionym opisie sprawy wątpliwości Wnioskodawcy dotyczą m.in. możliwości zwolnienia od podatku VAT sprzedaży nieruchomości:

\- opisanej w pkt 1 na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 10 ustawy mając na uwadze, że sprzedaż budynku będzie zwolniona od podatku VAT oraz

\- opisanej w pkt 2 na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 9 ustawy traktując jako sprzedaż gruntu niezabudowanego innego niż teren budowlany.

Mając na uwadze przywołane wyżej przepisy prawa należy w pierwszej kolejności stwierdzić, że z uwagi na fakt, że dostawa nieruchomości, o których mowa we wniosku przez Wnioskodawcę jest niewątpliwie czynnością cywilnoprawną (nie publicznoprawną), dla zamierzonej czynności Wnioskodawca wystąpi w charakterze podatnika podatku od towarów i usług (o którym mowa w art. 15 ust. 1 ustawy) oraz powyższa czynność w świetle ustawy jest traktowana jako odpłatna dostawa towarów zgodnie z art. 5 ust. 1 w zw. z art. 7 ust. 1 ustawy. Zatem dostawa nieruchomości stanowiących własność Wnioskodawcy będzie podlegać opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.

Przy czym, wykonywana czynność, która podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, może korzystać ze zwolnienia od tego podatku.

Zakres i zasady zwolnienia od podatku od towarów i usług dostawy towarów lub świadczenia usług zostały określone m.in. w art. 43 ustawy.

Wyjaśnić należy, że w przypadku dostawy nieruchomości zabudowanych zwolnienie od podatku jest zawarte m.in. w art. 43 ust. 1 pkt 10 ustawy, zgodnie z którym, zwalnia się od podatku dostawę budynków, budowli lub ich części, z wyjątkiem gdy:

a) dostawa jest dokonywana w ramach pierwszego zasiedlenia lub przed nim,

b) pomiędzy pierwszym zasiedleniem a dostawą budynku, budowli lub ich części upłynął okres krótszy niż 2 lata.

Z powyższego uregulowania wynika, że dostawa budynków, budowli lub ich części jest – co do zasady – zwolniona od podatku od towarów i usług. Wyjątek stanowi dostawa w ramach pierwszego zasiedlenia lub przed nim oraz jeżeli pomiędzy pierwszym zasiedleniem a dostawą budynku, budowli lub ich części upłynął okres krótszy niż 2 lata.

Zatem dla ustalenia zasad opodatkowania dostawy budynków, budowli lub ich części kluczowym jest ustalenie, kiedy nastąpiło pierwsze zasiedlenie i jaki upłynął okres od tego momentu.

Przez pierwsze zasiedlenie – według art. 2 pkt 14 ustawy – rozumie się oddanie do użytkowania pierwszemu nabywcy lub użytkownikowi lub rozpoczęcie użytkowania na potrzeby własne budynków, budowli lub ich części, po ich:

a) wybudowaniu lub

b) ulepszeniu, jeżeli wydatki poniesione na ulepszenie, w rozumieniu przepisów o podatku dochodowym, stanowiły co najmniej 30% wartości początkowej.

Jak wynika z powyższych uregulowań, zwolnienie na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 10 ustawy stosuje się w odniesieniu do dostawy całości lub części budynków, budowli, jeżeli w stosunku do nich nastąpiło pierwsze zasiedlenie, przy czym okres pomiędzy pierwszym zasiedleniem, a dostawą nie jest krótszy niż 2 lata. Wykluczenie z tego zwolnienia następuje w sytuacjach, gdy dostawa jest dokonywana w ramach pierwszego zasiedlenia lub przed nim oraz w sytuacji, gdy od momentu pierwszego zasiedlenia do chwili sprzedaży nie minęły co najmniej 2 lata.

Dodatkowo wskazać należy, że zgodnie z art. 29a ust. 8 ustawy, w przypadku dostawy budynków lub budowli trwale z gruntem związanych albo części takich budynków lub budowli z podstawy opodatkowania nie wyodrębnia się wartości gruntu.

Z powyższego jednoznacznie wynika, że co do zasady grunt będący przedmiotem sprzedaży podlega opodatkowaniu według takiej stawki podatku od towarów i usług, jaką opodatkowane są budynki lub budowle na nim posadowione. Oznacza to, że w sytuacji, gdy budynki, budowle lub ich części korzystają ze zwolnienia od podatku, również sprzedaż gruntu będzie korzystała ze zwolnienia od podatku.

Jak wskazał Wnioskodawca na nieruchomości opisanej w pkt 1 znajduje się zniszczony budynek bez drzwi i okien, ze zniszczonym dachem, stanowiący pustostan, który nie jest ujęty w księdze wieczystej.

Zatem w pierwszej kolejności należy ustalić co będzie przedmiotem sprzedaży, tj. czy nieruchomość, o której mowa w pkt 1 wniosku będzie nieruchomością zabudowaną, czy też niezabudowaną.

W tym miejscu wyjaśnić należy, że ustawa nie definiuje pojęcia budynku, budowli. Definicja budynku i budowli znajduje się w art. 3 ustawy z 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2020 r. poz. 1333 ze zm.).

Za budynek uważa się obiekt budowlany, który jest trwale związany z gruntem, wydzielony z przestrzeni za pomocą przegród budowlanych oraz posiada fundamenty i dach (art. 3 pkt 2 ustawy Prawo budowlane).

Zgodnie zaś z art. 3 pkt 3 ww. ustawy Prawo budowlane – przez budowlę należy rozumieć każdy obiekt budowlany niebędący budynkiem lub obiektem małej architektury, jak: obiekty liniowe, lotniska, mosty, wiadukty, estakady, tunele, przepusty, sieci techniczne, wolno stojące maszty antenowe, wolno stojące trwale związane z gruntem tablice reklamowe i urządzenia reklamowe, budowle ziemne, obronne (fortyfikacje), ochronne, hydrotechniczne, zbiorniki, wolno stojące instalacje przemysłowe lub urządzenia techniczne, oczyszczalnie ścieków, składowiska odpadów, stacje uzdatniania wody, konstrukcje oporowe, nadziemne i podziemne przejścia dla pieszych, sieci uzbrojenia terenu, budowle sportowe, cmentarze, pomniki, a także części budowlane urządzeń technicznych (kotłów, pieców przemysłowych, elektrowni jądrowych, elektrowni wiatrowych i innych urządzeń) oraz fundamenty pod maszyny i urządzenia, jako odrębne pod względem technicznym części przedmiotów składających się na całość użytkową.

Obiektem liniowym jest natomiast, na podstawie art. 3 pkt 3a ustawy Prawo budowlane, obiekt budowlany, którego charakterystycznym parametrem jest długość, w szczególności droga wraz ze zjazdami, linia kolejowa, wodociąg, kanał, gazociąg, ciepłociąg, rurociąg, linia i trakcja elektroenergetyczna, linia kablowa nadziemna i, umieszczona bezpośrednio w ziemi, podziemna, wał przeciwpowodziowy oraz kanalizacja kablowa, przy czym kable w niej zainstalowane nie stanowią obiektu budowlanego lub jego części ani urządzenia budowlanego.

Jak wynika z wniosku obiekt znajdujący się na opisanej w pkt 1 nieruchomości jest pustostanem, nie ma okien ani drzwi, a dach jest znacznie uszkodzony – nie ma w ogóle szczytów dachu, a pokrycie dachu ma wiele dziur. Wnioskodawca sam wskazał, że budynek znajdujący się na działce, o której mowa w pkt 1 opisu sprawy, nie spełnia definicji budynku w rozumieniu ustawy Prawo budowlane.Zdaniem Wnioskodawcy obiekt ten z uwagi na to, iż nie posiada dachu, tj. jednego z niezbędnych elementów definicji budynku, nie może zostać uznany za budynek.

Biorąc powyższe pod uwagę stwierdzić należy, że skoro obiekt, który znajduje się na działce, o której mowa w pkt 1 wniosku – jak wskazał sam Wnioskodawca – nie spełnia definicji budynku w rozumieniu ustawy Prawo budowlane, to tym samym sprzedaż tej nieruchomości należy traktować jako dostawę nieruchomości niezabudowanej.

Tym samym przepis art. 43 ust. 1 pkt 10 ustawy dotyczący zwolnienia od podatku VAT dostawy budynków, budowli lub ich części nie będzie miał zastosowania.

**Reasumując, Gmina nie będzie mogła skorzystać – sprzedając działkę, o której mowa w pkt 1 – ze zwolnienia od podatku VAT na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 10 ustawy.**

Tym samym stanowisko Wnioskodawcy w tej części zostało uznane za nieprawidłowe.

Ponadto w pkt 2 opisu sprawy Wnioskodawca opisał, że jest właścicielem 7 działek (nieruchomości gruntowych) niezabudowanych, sklasyfikowanych jako grunty orne. Działki te znajdują się na terenie objętym obowiązującym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego i oznaczone są symbolem US/ML – tereny sportu i rekreacji, tereny zabudowy rekreacyjnej. Ponadto Wnioskodawca wskazał, że na moment sprzedaży wszystkie siedem działek będzie objętych miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Zgodnie z obowiązującym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego istnieje możliwość zabudowy działek (zabudowa rekreacyjna).

W tym przypadku Wnioskodawca jest zainteresowany możliwością skorzystania ze zwolnienia od podatku VAT na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 9 ustawy do transakcji ich sprzedaży.

Zgodnie z art. 43 ust. 1 pkt 9 ustawy, zwalnia się od podatku dostawę terenów niezabudowanych innych niż tereny budowlane.

Przez tereny budowlane – w świetle art. 2 pkt 33 ustawy – rozumie się grunty przeznaczone pod zabudowę zgodnie z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, a w przypadku braku takiego planu – zgodnie z decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, o których mowa w przepisach o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.

W tym miejscu należy zauważyć, że w myśl art. 3 ust. 1 ustawy z 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2021 r. poz. 741 ze zm.), kształtowanie i prowadzenie polityki przestrzennej na terenie gminy, w tym uchwalanie studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy oraz miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego, z wyjątkiem morskich wód wewnętrznych, morza terytorialnego i wyłącznej strefy ekonomicznej oraz terenów zamkniętych, należy do zadań własnych gminy.

Jak stanowi art. 4 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, ustalenie przeznaczenia terenu, rozmieszczenie inwestycji celu publicznego oraz określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu następuje w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego.

W przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego – w myśl zapisów ust. 2 powołanego wyżej przepisu – określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu następuje w drodze decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, przy czym:

1) lokalizację inwestycji celu publicznego ustala się w drodze decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego;

2) sposób zagospodarowania terenu i warunki zabudowy dla innych inwestycji ustala się w drodze decyzji o warunkach zabudowy.

O przeznaczeniu nieruchomości stanowią zatem akty prawa miejscowego. Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego – jako źródło prawa miejscowego, a w przypadku jego braku decyzja o warunkach zabudowy – jako akt indywidualny prawa administracyjnego.

W tym miejscu warto wyjaśnić, że stosownie do treści wyroku Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z 28 marca 1996 r. w sprawie C-468/93 Gemeente Emmen – „teren budowlany” oznacza każdy nieuzbrojony lub uzbrojony teren uznany przez państwa członkowskie za teren z przeznaczeniem pod zabudowę.

Zatem także w świetle orzeczeń Trybunału Sprawiedliwości za teren budowlany uznać można jedynie taki, który regulacjami prawa krajowego został przeznaczony pod zabudowę.

Wprowadzony do ustawy art. 2 pkt 33, odpowiada więc także treści ww. orzeczenia, gdyż cechę przeznaczenia pod zabudowę ustalić należy na podstawie określonych wprost w ustawie dokumentów prawa miejscowego.

Z powyższego wynika, że ustawa nakazuje oceniać przeznaczenie określonego gruntu wyłącznie w oparciu o istniejący plan zagospodarowania przestrzennego oraz wydane decyzje o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu.

Zatem dokonana wyżej analiza przepisów jednoznacznie wskazuje, że zwolnienie od podatku, o którym mowa w art. 43 ust. 1 pkt 9 ustawy, obejmuje zbycie nieruchomości niezabudowanych (gruntów) wyłącznie w sytuacji, gdy nie są one przeznaczone pod zabudowę. Elementem, który determinuje możliwość skorzystania z ww. zwolnienia od podatku VAT przy zbyciu gruntów jest przeznaczenie gruntu na cele inne niż budowlane. Przy czym – jak wyjaśniono wyżej – o tym, że dany teren jest terenem budowlanym przesadzają zapisy w planie zagospodarowania przestrzennego lub decyzji o warunkach zabudowy.

Analiza powołanego wyżej przepisu art. 43 ust. 1 pkt 9 ustawy wskazuje jednoznacznie, że zwolnienie od podatku obejmuje zbycie nieruchomości niezabudowanych (gruntów) innych niż tereny budowlane, w rozumieniu art. 2 pkt 33 ustawy.

Biorąc pod uwagę powyższe wyjaśnienia, skoro – jak wskazał Wnioskodawca – wszystkie 7 działek, o których mowa w pkt 2 wniosku, na moment ich sprzedaży będzie objętych miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego i zgodnie z tym planem istnieje możliwość ich zabudowy (zabudowa rekreacyjna), to działki te stanowią teren budowlany w rozumieniu art. 2 pkt 33 ustawy i tym samym ich sprzedaż nie będzie mogła korzystać ze zwolnienia od podatku na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 9 ustawy.

**Reasumując, w przypadku sprzedaży nieruchomości opisanych w pkt 2, Gmina sprzedając działki – określone w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego jako tereny sportu i rekreacji, zabudowy rekreacyjnej – nie będzie mogła skorzystać ze zwolnienia na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 9 ustawy.**

Zatem stanowisko Wnioskodawcy w tej części zostało uznane za nieprawidłowe.

Niniejsza interpretacja rozstrzyga kwestie zwolnienia od podatku VAT sprzedaży nieruchomości opisanej w pkt 1 na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 10 ustawy oraz zwolnienia od podatku VAT sprzedaży nieruchomości opisanej w pkt 2 na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 9 ustawy. Natomiast w kwestii zwolnienia od podatku VAT sprzedaży nieruchomości opisanej w pkt 1 na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 9 ustawy wydane zostanie odrębne rozstrzygnięcie.

Należy zauważyć, że zgodnie z art. 14b § 3 ustawy Ordynacja podatkowa, składający wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej obowiązany jest do wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego. Organ jest ściśle związany przedstawionym we wniosku stanem faktycznym (opisem zdarzenia przyszłego). Zainteresowany ponosi ryzyko związane z ewentualnym błędnym lub nieprecyzyjnym przedstawieniem we wniosku opisu stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego). Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy rzeczywisty stan faktyczny sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie ze stanem faktycznym (oraz z opisem zdarzenia przyszłego) podanym przez Wnioskodawcę w złożonym wniosku. W związku z powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we wniosku opisu sprawy, udzielona odpowiedź traci swą aktualność.

**Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dniu wydania interpretacji.**

Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej, przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej stanowi element czynności będących przedmiotem decyzji wydanej:

1) z zastosowaniem art. 119a;

2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;

3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.

Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych (art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej).

Powyższe unormowania należy odczytywać łącznie z przepisami art. 33 ustawy z 23 października 2018 r. o zmianie ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, ustawy – Ordynacja podatkowa oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 2193 ze zm.), wprowadzającymi regulacje intertemporalne.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego za pośrednictwem organu, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.). Skargę wnosi się w dwóch egzemplarzach (art. 47 § 1 ww. ustawy) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Teodora Sixta 17, 43-300 Bielsko-Biała lub drogą elektroniczną na adres Elektronicznej Skrzynki Podawczej Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/SkrytkaESP (art. 54 § 1a ww. ustawy), w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie albo aktu, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 4a (art. 53 § 1 ww. ustawy). W przypadku wnoszenia skargi w okresie obowiązywania stanu zagrożenia epidemicznego i stanu epidemii jako najwłaściwszy proponuje się kontakt z wykorzystaniem systemu teleinformatycznego ePUAP. W przypadku pism i załączników wnoszonych w formie dokumentu elektronicznego odpisów nie dołącza się (art. 47 § 3 ww. ustawy).

Jednocześnie, zgodnie z art. 57a ww. ustawy, skarga na pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego wydaną w indywidualnej sprawie, opinię zabezpieczającą i odmowę wydania opinii zabezpieczającej może być oparta wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd administracyjny jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną.