Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0114-KDIP1-3.4012.540.2025.4.JG
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-08-01
Teza: Prawo do stosowania metody kasowej rozliczania podatku
VAT.
Słowa kluczowe: metoda-metoda kasowa
obowiązek-obowiązek podatkowy
Zagadnienia: Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III. Podatnicy,
płatnicy i przedstawiciele podatkowi-Rozdział 1.
Podatnicy i płatnicy-Podatnicy
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział IV.
Obowiązek podatkowy-Rozdział 3. Obowiązek podatkowy
u małych podatników-Metoda kasowa
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział I-
art. 2-pkt 22
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział I-
art. 2-pkt 25-lit. a
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział I-
art. 2-pkt 6
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II-
Rozdział 1-art. 5-ust. 1-pkt 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II-
Rozdział 2-art. 7.-ust. 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II-
Rozdział 2-art. 8-ust. 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział IV-
Rozdział 1-art. 19a-ust. 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział IV-
Rozdział 3-art. 21-ust. 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział IV-
Rozdział 3-art. 21-ust. 2
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II. Zakres
opodatkowania-Rozdział 1. Przepisy ogólne -Czynności
podlegające opodatkowaniu
1

## Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

dłowe
    Szanowny Panie,
    stwierdzam, że Pana stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego stanu
    faktycznego w podatku od towarów i usług jest prawidłowe.

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

1 lipca 2025 r. wpłynął Pana wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej. Uzupełnił go
    Pan pismami z 23 lipca 2025 r. i 24 lipca 2025 r. – w odpowiedzi na wezwanie. Treść
    wniosku jest następująca:
    Opis stanu faktycznego
    W ramach prowadzonej jednoosobowej działalności gospodarczej (...), NIP (...), świadczy
    Pan usługi polegające m.in. na wynajmie pojazdów zastępczych na czas naprawy pojazdu
    uszkodzonego w kolizji lub wypadku drogowym. Usługi te są wykonywane na rzecz osób
    fizycznych nieprowadzących działalności gospodarczej (poszkodowanych), które
    przekazują Panu przysługujące im roszczenia wobec zakładu ubezpieczeń w drodze cesji
    wierzytelności (w zakresie pojazdu zastępczego i holowania).
    Faktura za wynajem pojazdu wystawiana jest na osobę fizyczną (poszkodowanego),
    ponieważ to poszkodowany faktycznie korzysta z usługi. Jednakże płatności dokonuje
    zakład ubezpieczeń (przedsiębiorca), który wypłaca odszkodowanie z tytułu
    odpowiedzialności cywilnej sprawcy kolizji lub wypadku.
    Tego typu transakcje są regularnie przeprowadzane zarówno w przeszłości (stan
    faktyczny), jak i będą kontynuowane w przyszłości (zdarzenie przyszłe).
    Chciałby Pan uzyskać interpretację potwierdzającą możliwość rozpoznawania przychodu
    oraz obowiązku podatkowego w VAT dopiero z chwilą otrzymania zapłaty, na podstawie
    aktualnych przepisów obowiązujących od 1 stycznia 2024 r., mimo że faktura wystawiana
    jest na osobę fizyczną, a płatność pochodzi od przedsiębiorcy (zakładu ubezpieczeń).
    Uzupełnienie i doprecyzowanie opisu stanu faktycznego
    Jest Pan czynnym podatnikiem podatku VAT. Spełnia Pan przesłanki uznania Pana za
    małego podatnika w rozumieniu art. 2 pkt 25 lit. a) ustawy, wartość sprzedaży brutto nie
    przekroczyła równowartości 2 000 000 euro w 2023 r. Metodę kasową VAT stosuje Pan od
    1 kwietnia 2024 r., po dokonaniu zgłoszenia na formularzu VAT-R.
    W ramach działalności zawiera Pan umowy najmu z osobami fizycznymi (poszkodowanymi
    w kolizjach), ale na podstawie cesji wierzytelności rozliczenia następują z zakładami
    ubezpieczeń, które pełnią funkcję faktycznego płatnika i głównego uczestnika transakcji.

    Z ekonomicznego punktu widzenia, mimo że nabywcą formalnym jest osoba fizyczna, to
    stroną transakcji obciążoną ekonomicznie oraz realnie wykonującą zapłatę jest
    przedsiębiorstwo – zakład ubezpieczeń. To zakład podejmuje decyzję o wypłacie,
    negocjuje, kwestionuje faktury lub je akceptuje.
    Ostatecznie więc stosunek prawno-podatkowy ma charakter transakcji między
    przedsiębiorcami, choćby formalnie tak nie wyglądał.
    W aktualnej sytuacji dochodzi do paradoksu – obowiązek podatkowy powstaje mimo
    braku jakichkolwiek wpływów finansowych, ponieważ ubezpieczyciel zwleka z zapłatą lub
    odmawia jej dokonania. W efekcie jest Pan zobowiązany do zapłaty podatku od faktur,
    które nigdy nie zostały opłacone.
    Taka sytuacja niweczy sens metody kasowej i prowadzi do realnego zagrożenia utraty
    płynności finansowej.
    Płaci Pan wyższe podatki, niż ma wpływy – co prowadzi do systemowego zadłużenia.
    Tymczasem intencją ustawodawcy przy tworzeniu metody kasowej była ochrona drobnych
    przedsiębiorców przed takim ryzykiem.
    Wnosi Pan o potwierdzenie, że w opisanym stanie faktycznym ma Pan prawo do
    stosowania metody kasowej zarówno w VAT, jak i PIT – również w przypadkach, gdy
    usługobiorcą jest osoba fizyczna, ale zapłata oraz ciężar ekonomiczny transakcji
    spoczywają na przedsiębiorstwie.
    Pytanie (pytanie w zakresie podatku VAT)
    Czy w przypadku gdy usługa wynajmu pojazdu zastępczego świadczona jest na rzecz
    osoby fizycznej nieprowadzącej działalności gospodarczej, jednak zapłata za tę usługę
    dokonywana jest przez zakład ubezpieczeń (przedsiębiorcę) w ramach wypłaty
    odszkodowania z tytułu OC sprawcy, a pomiędzy usługodawcą a poszkodowanym zawarto
    umowę cesji wierzytelności, podatnik może stosować metodę kasową rozliczania podatku
    VAT, tj. rozpoznawać obowiązek podatkowy w VAT dopiero z chwilą otrzymania zapłaty od
    ubezpieczyciela, mimo że faktura została wystawiona na osobę fizyczną
    (poszkodowanego), a nie na przedsiębiorcę?
    Pana stanowisko w sprawie
    Pana zdaniem, w opisanym zdarzeniu przyszłym ma on prawo do stosowania metody
    kasowej w podatku od towarów i usług (VAT), zgodnie z przepisami obowiązującymi od 1
    stycznia 2024 r., w przypadku gdy:
        faktura za wynajem pojazdu zastępczego zostaje wystawiona na osobę fizyczną
        nieprowadzącą działalności gospodarczej (np. poszkodowany),
        płatności dokonuje przedsiębiorca – zakład ubezpieczeń (np. na podstawie cesji
        wierzytelności).
    Na podstawie art. 106i ust. 8a ustawy o VAT, jeżeli faktura jest wystawiona na osobę
    fizyczną nieprowadzącą działalności gospodarczej, ale zapłaty dokonuje inny podmiot (np.
    ubezpieczyciel), a podatnik rozlicza się metodą kasową, to obowiązek podatkowy w VAT
    powstaje z chwilą otrzymania zapłaty, a nie z chwilą wystawienia faktury.
    Wobec powyższego, uważa Pan, że obowiązek podatkowy w VAT dopiero w momencie
    faktycznego wpływu środków od ubezpieczyciela, okoliczność, że faktura wystawiona jest
    na osobę fizyczną, a zapłata pochodzi od innego podmiotu (ubezpieczyciela), nie wyklucza
    możliwości zastosowania metody kasowej.
    Stanowisko to jest zgodne z literalnym brzmieniem przepisów oraz ich celem, jakim jest
    powiązanie momentu rozliczenia podatku z momentem uzyskania realnego wpływu
    środków pieniężnych.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawił Pan we wniosku jest prawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Stosownie do art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i
    usług (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 351 ze zm., dalej jako: „ustawa”):
      Opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlega odpłatna dostawa towarów i
      odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju.
    W myśl art. 7 ust. 1 ustawy:
      Przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się
      przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (...).
    Jak stanowi art. 8 ust. 1 ustawy:
      Przez świadczenie usług, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się każde
      świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej
      niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu
      art. 7 (...).
    Na mocy art. 2 pkt 6 ustawy:
      Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o towarach - rozumie się przez to rzeczy
      oraz ich części, a także wszelkie postacie energii.
    Dostawa towarów i świadczenie usług mieści się w definicji sprzedaży, określonej w art. 2
    pkt 22 ustawy, zgodnie z którą:
      Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o sprzedaży – rozumie się przez to odpłatną
      dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju, eksport
      towarów oraz wewnątrzwspólnotowa dostawa towarów.
    Kwestię zawierania umów reguluje ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (t.
    j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1061 ze zm.). Umowa najmu jest cywilnoprawną umową
    nakładającą na strony – zarówno wynajmującego, jak i najemcę – określone przepisami
    obowiązki.
    Jak wynika z art. 659 § 1 Kodeksu cywilnego:
      Przez umowę najmu wynajmujący zobowiązuje się oddać najemcy rzecz do używania
      przez czas oznaczony lub nieoznaczony, a najemca zobowiązuje się płacić
      wynajmującemu umówiony czynsz.
    Stosownie do treści powyższego przepisu, oddanie rzeczy innej osobie do używania
    przez czas oznaczony lub nieoznaczony na podstawie umowy najmu związane jest z
    wzajemnym świadczeniem najemcy polegającym na zapłacie umówionego czynszu. Z
    powyższego wynika, że umówiony między stronami czynsz jest wynagrodzeniem za
    możliwość korzystania z cudzej własności i stanowi świadczenie wzajemne należne za
    używanie rzeczy przez jego najemcę.
    Tak więc najem jest umową dwustronnie obowiązującą i wzajemną, odpowiednikiem
    świadczenia wynajmującego, polegającego na oddaniu rzeczy do używania, jest
    świadczenie najemcy, polegające na płaceniu umówionego czynszu.
    Natomiast instytucja przelewu wierzytelności została uregulowana przepisami art. 509-
    517 cyt. ustawy Kodeks cywilny. Stosownie do treści art. 509 § 1 Kodeksu cywilnego:
      Wierzyciel może bez zgody dłużnika przenieść wierzytelność na osobę trzecią
      (przelew), chyba że sprzeciwiałoby się to ustawie, zastrzeżeniu umownemu albo
      właściwości zobowiązania.

    Wraz z wierzytelnością przechodzą na nabywcę wszelkie związane z nią prawa, w
    szczególności roszczenie o zaległe odsetki – art. 509 § 2 Kodeksu cywilnego:
      Wraz z wierzytelnością przechodzą na nabywcę wszelkie związane z nią prawa, w
      szczególności roszczenie o zaległe odsetki.
    W oparciu o art. 510 § 1 Kodeksu cywilnego:
      Umowa sprzedaży, zamiany, darowizny lub inna umowa zobowiązująca do
      przeniesienia wierzytelności przenosi wierzytelność na nabywcę, chyba że przepis
      szczególny stanowi inaczej albo że strony inaczej postanowiły.
    Przelew wierzytelności jest swoistą konstrukcją prawną, przewidzianą w ogólnych
    zasadach zobowiązań prowadzącą do zmiany osoby wierzyciela, podczas gdy
    przedmiot zobowiązania pozostaje ten sam. Umowy cesji wierzytelności należą do
    czynności prawnych rozporządzających o skutkach zbliżonych do umowy przenoszącej
    własność. Dodać należy, że cesja nie ma formy samoistnej umowy, dlatego też dla jej
    realizacji musi być dokonana czynność cywilnoprawna, na podstawie której nastąpi
    przeniesienie wierzytelności.
    W myśl art. 2 pkt 25 lit a) ustawy:
      Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o małym podatniku - rozumie się przez to
      podatnika podatku od towarów i usług:
      a) u którego wartość sprzedaży (wraz z kwotą podatku) nie przekroczyła w
      poprzednim roku podatkowym wyrażonej w złotych kwoty odpowiadającej
      równowartości 2.000.000 euro
      - przy czym przeliczenia kwot wyrażonych w euro dokonuje się według średniego
      kursu euro ogłaszanego przez Narodowy Bank Polski na pierwszy dzień roboczy
      października poprzedniego roku podatkowego, w zaokrągleniu do 1.000 zł.
    Na podstawie art. 19a ust. 1 ustawy:
      Obowiązek podatkowy powstaje z chwilą dokonania dostawy towarów lub
      wykonania usługi, z zastrzeżeniem ust. 1a, 1b, 5 i 7-11, art. 14 ust. 6, art. 20, art. 21
      ust. 1 i art. 138f.
    Na mocy art. 21 ust. 1 i 2 ustawy:
      1. Mały podatnik może wybrać metodę rozliczeń polegającą na tym, że obowiązek
      podatkowy w odniesieniu do dokonywanych przez niego dostaw towarów i
      świadczenia usług powstaje:
      1) z dniem otrzymania całości lub części zapłaty – w przypadku dokonania dostawy
      towarów lub świadczenia usług na rzecz podatnika, o którym mowa w art. 15,
      zarejestrowanego jako podatnik VAT czynny,
      2) z dniem otrzymania całości lub części zapłaty, nie później niż 180. dnia, licząc od
      dnia wydania towaru lub wykonania usługi – w przypadku dokonania dostawy
      towarów lub świadczenia usług na rzecz podmiotu innego niż wymieniony w pkt 1
      - po uprzednim zawiadomieniu na piśmie naczelnika urzędu skarbowego w terminie
      do końca miesiąca poprzedzającego okres, za który będzie stosował tę metodę,
      zwaną dalej "metodą kasową"; otrzymanie zapłaty w części powoduje powstanie
      obowiązku podatkowego w tej części.
      2. Przepis ust. 1 stosuje się do czynności wykonanych w okresie, w którym podatnik
      stosuje metodę kasową.

    Jak wynika z ww. przepisów, możliwość uzyskania statusu małego podatnika (w
    rozumieniu art. 2 pkt 25 ustawy) uwarunkowana jest nieprzekroczeniem wartości
    sprzedaży (wraz z kwotą podatku) w poprzednim roku podatkowym kwoty wyrażonej w
    złotych, odpowiadającej równowartości 2 000 000 euro.
    Metoda kasowa stanowi szczególny sposób ustalania momentu powstania obowiązku
    podatkowego, w którym powstanie obowiązku podatkowego zostało powiązane z
    uregulowaniem należności. Natomiast to, kiedy daną sprzedaż należy rozpoznać dla celów
    podatku VAT, zostało określone w art. 21 ust. 1 ustawy, przez określenie powstania
    momentu obowiązku podatkowego.
    Z wniosku wynika, że w ramach prowadzonej jednoosobowej działalności gospodarczej
    świadczy Pan usługi polegające na wynajmie pojazdów zastępczych na czas naprawy
    pojazdu uszkodzonego w kolizji lub wypadku drogowym. Usługi te są wykonywane na
    rzecz osób fizycznych nieprowadzących działalności gospodarczej, które przekazują Panu
    przysługujące im roszczenia wobec zakładu ubezpieczeń w drodze cesji wierzytelności.
    Faktura za wynajem pojazdu wystawiana jest na osobę fizyczną, ponieważ to
    poszkodowany faktycznie korzysta z usługi. Jednakże płatności dokonuje zakład
    ubezpieczeń, który wypłaca odszkodowanie z tytułu odpowiedzialności cywilnej sprawcy
    kolizji lub wypadku.
    Pana wątpliwości sprowadzają się do ustalenia, czy w przypadku gdy usługa wynajmu
    pojazdu zastępczego świadczona jest na rzecz osoby fizycznej nieprowadzącej działalności
    gospodarczej, jednak zapłata za tę usługę dokonywana jest przez zakład ubezpieczeń,
    może Pan stosować metodę kasową rozliczania podatku VAT.
    W tym miejscu należy odnieść się do kwestii przelewu wierzytelności – cesji. Jak wynika z
    treści wniosku – w związku z zawarciem umowy przelewu wierzytelności (cesji) za najem
    auta zastępczego i holowania staje się Pan cesjonariuszem, który występuje do firmy
    ubezpieczeniowej poszkodowanego o zapłatę należności z tytułu zwrotu kosztów
    związanych z najmem samochodu. Nabywając wierzytelność, wchodzi Pan w miejsce
    cedenta jako dotychczasowego wierzyciela. Występując do firmy ubezpieczeniowej o
    zapłatę należności za najem samochodu zastępczego nie wykona Pan żadnego
    świadczenia na rzecz firmy ubezpieczeniowej. Skoro strony, w umowie przelewu
    wierzytelności (cesja) poza uregulowaniami dotyczącymi przelewu wierzytelności za najem
    samochodu zastępczego i holowania, nie formułują żadnych obowiązków, to wystąpienie
    przez Pana do firmy ubezpieczeniowej poszkodowanego o zapłatę ww. należności jest
    jedynie realizacją przysługującego mu prawa podmiotowego, będącego jego
    uprawnieniem właścicielskim. Zatem zawarcie umowy i związane z nią przejęcie
    wierzytelności nie spowoduje po Pana stronie powstania obowiązku podatkowego z
    powyższego tytułu. Natomiast sam fakt wypłacenia przez firmę ubezpieczeniową
    poszkodowanego należności związanych z najmem samochodu nie będzie miał związku z
    jakąkolwiek czynnością z Pana strony, tym samym, nie dojdzie przez Pana do świadczenia
    usług w rozumieniu art. 8 ust. 1 ustawy na rzecz zakładu ubezpieczeniowego.
    W konsekwencji powyższego, należy stwierdzić, że czynność wystąpienia we własnym
    imieniu i na własny rachunek do firmy ubezpieczeniowej poszkodowanego o zapłatę
    należności związanych z najmem samochodu nie stanowi odpłatnego świadczenia usług, o
    którym mowa w art. 8 ustawy, a zatem nie podlega opodatkowaniu podatkiem od
    towarów i usług, zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy.
    Tym samym świadczy Pan odpłatną usługę tylko w zakresie wynajmu auta zastępczego i
    holowania, o której mowa w art. 8 ust. 1 ustawy na rzecz najemcy – osoby fizycznej
    (poszkodowanego). Za powyższe świadczenie otrzyma Pan wynagrodzenie, o które jako
    cedent wierzytelności, wystąpi do firmy ubezpieczeniowej poszkodowanego. Z uwagi na
    to, że jest Pan podatnikiem VAT rozliczającym się metodą kasową, nabywcą natomiast jest

    osoba fizyczna niebędąca czynnym podatnikiem podatku VAT, to obowiązek podatkowy
    dla Pana powstanie w myśl art. 21 ust. 1 pkt 2 ustawy, z dniem otrzymania całości lub
    części zapłaty, nie później niż 180. dnia, licząc od dnia wykonania usługi.
    Mając na uwadze przywołane wyżej przepisy oraz opis sprawy przedstawiony we wniosku,
    stwierdzić należy, że obowiązek podatkowy w przypadku świadczenia usługi najmu
    samochodu zastępczego na rzecz poszkodowanego - osoby fizycznej niebędącej czynnym
    podatnikiem podatku VAT, nie powstanie na podstawie art. 21 ust. 1 pkt 1 ustawy.
    Obowiązek podatkowy dla Pana, w przypadku świadczenia ww. usługi, powstanie w myśl
    art. 21 ust. 1 pkt 2 ustawy, z dniem otrzymania całości lub części zapłaty, nie później niż
    180. dnia, licząc od dnia wykonania usługi. Powyższe wynika z faktu, że Wnioskodawca jest
    czynnym podatnikiem podatku od towarów i usług posiadającym status małego podatnika
    stosującym kasową metodę rozliczeń VAT, a usługa jest wykonywana na rzecz osoby
    fizycznej niebędącej czynnym podatnikiem podatku VAT.
    Tym samym, Pana stanowisko, z którego wynika, że może Pan stosować metodę kasową
    oraz, że obowiązek podatkowy VAT powstaje z chwilą otrzymania zapłaty, a nie z chwilą
    wystawienia faktury uznaję za prawidłowe. Podkreślam jednocześnie, że obowiązek
    podatkowy w opisanej sytuacji powstaje na podstawie art. 21 ust. 1 pkt 2 ustawy, z dniem
    otrzymania całości lub części zapłaty, nie później niż 180. dnia, licząc od dnia wykonania
    usługi.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Pan przedstawił i stanu prawnego, który
    obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia.
    Podkreślam, że niniejsza interpretacja rozstrzyga w zakresie podatku od towarów i usług
    natomiast w zakresie podatku dochodowego od osób fizycznych zostanie wydane
    odrębne rozstrzygniecie.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
        Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb
        ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz.U. z 2025 r. poz.
        111 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pana sytuacja
        będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego i zastosuje się Pan do
        interpretacji.
        Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
        1) z zastosowaniem art. 119a;
        2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5
        ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
        3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
        Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pan prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu
    Administracyjnego w (...). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa
    z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.
    U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
        w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
        Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
        w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na
        adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS
        /SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.