Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0112-KDIL1-3.4012.52.2025.4.KK
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-03-28
Teza: Opodatkowanie podatkiem VAT sprzedaży działek.
Słowa kluczowe: działki-działki rolne
opodatkowanie
podatnik
Zagadnienia: Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III. Podatnicy,
płatnicy i przedstawiciele podatkowi-Rozdział 1.
Podatnicy i płatnicy-Podatnicy
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III-
Rozdział 1-art. 15-ust. 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III-
Rozdział 1-art. 15-ust. 2

## Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

dłowe
    Szanowni Państwo,
    stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego
    zdarzenia przyszłego w podatku od towarów i usług jest prawidłowe.
    Zakres wniosku wspólnego o wydanie interpretacji indywidualnej
    31 stycznia 2025 r. wpłynął Państwa wniosek z 28 stycznia 2025 r. o wydanie interpretacji
    indywidualnej, który dotyczy niepodlegania opodatkowaniu podatkiem VAT sprzedaży

    działek (pytanie oznaczone we wniosku nr 1). Uzupełnili go Państwo pismem z 17 stycznia
    2025 r. (wpływ 25 lutego 2025 r.), z 17 marca 2025 r. (wpływ 17 marca 2025 r.) – w
    odpowiedzi na wezwanie, oraz pismem z 20 marca 2025 r. (wpływ 24 marca 2025 r.).
    Treść wniosku wspólnego jest następująca:
    Zainteresowani, którzy wystąpili z wnioskiem
    1.  Zainteresowany będący stroną postępowania:
        „A”
    2.  Zainteresowana niebędąca stroną postępowania:
        „B”

## Opis zdarzenia przyszłego

(ostatecznie przedstawiony w piśmie z 17 stycznia 2025 r.)
    „A” (zwany dalej: „Wnioskodawcą”) oraz „B” (zwani dalej łącznie „Wnioskodawcami”) są
    współwłaścicielami nieruchomości (współwłasność łączna wynikająca z ustroju wspólności
    majątkowej małżeńskiej), których część planują sprzedać.
    Przedmiotowe nieruchomości pierwotnie zostały nabyte przez rodziców Wnioskodawcy.
    Stanowiły one grunty orne, na których rodzice Wnioskodawcy prowadzili działalność
    rolniczą. W 1991 r. Wnioskodawcy poprzez notarialną umowę darowizny otrzymali od
    rodziców Wnioskodawcy dwie nieruchomości gruntowe do majątku objętego ustawową
    wspólnością małżeńską, stając się tym samym jedynymi jej właścicielami.
    W chwili obecnej Wnioskodawcy nie są już małżeństwem. Są już po rozwodzie, lecz nie
    dokonano jeszcze podziału majątku. Wnioskodawca nie posiada żadnych innych
    nieruchomości oprócz wskazanych we wniosku. Była żona Wnioskodawcy po rozwodzie
    nabyła część nieruchomości mieszkalnej. Wnioskodawcy z tytułu prowadzonej działalności
    rolniczej podlegali opodatkowaniu podatkiem rolnym w czasie gdy ich nieruchomości
    stanowiły grunty rolne. Nie prowadzili i nie prowadzą działów specjalnych produkcji rolnej,
    ani żadnej innej działalności gospodarczej.
    Wnioskodawcy wykorzystywali przedmiotowe nieruchomości, od momentu ich nabycia,
    do kontynuowania działalności rolniczej.
    Nabyte przez Wnioskodawców w drodze umowy darowizny nieruchomości składały się z
    dwóch sąsiadujących ze sobą działek niezabudowanych stanowiących grunty orne
    (oznaczone w ewidencji gruntów i budynków nr 1 i 2) objętych jedną księgą wieczystą. Na
    działce nr 2 Wnioskodawcy wybudowali budynek mieszkalny i budynek gospodarczy.
    Z uwagi na postępujący spadek opłacalności prowadzonej produkcji rolnej, wzrastające
    ryzyko wystąpienia suszy oraz rosnące koszty związane z utrzymaniem gruntów rolnych w
    stanie nadającym się do uprawy (przedmiotowe części nieruchomości obejmują grunty
    rolne oznaczone klasą IVa i V, tym samym dla osiągnięcia odpowiedniego poziomu
    produkcji wymagane jest regularne nawożenie), Wnioskodawcy podjęli decyzję o
    wycofaniu części posiadanych nieruchomości (działki nr 1) z działalności rolniczej do
    majątku prywatnego i jej sprzedaży. Pozostawienie nieruchomości niezabudowanej poza
    produkcją rolną, również generowałoby koszty związane z regularnym wykaszaniem, co
    biorąc pod uwagę powierzchnię (0,5724 ha) przedmiotowej nieruchomości, byłoby dość
    znacznym obciążeniem finansowym. Z tego powodu Wnioskodawcy zdecydowali się na
    sprzedaż działki nr 1, po uprzednim wycofaniu jej z działalności rolniczej do majątku
    prywatnego.
    Nieruchomość przeznaczona do sprzedaży (działka nr 1) wraz z nieruchomością na terenie
    której Wnioskodawcy mieszkają (działka nr 2, która została nie przeznaczona do

    sprzedaży), były objęte jedną księgą wieczystą w związku z tym, w celu sprzedaży
    konieczne było przeprowadzenie podziału.
    Dla obszaru, gdzie położona jest przedmiotowa nieruchomość przeznaczona do sprzedaży
    nie ma opracowanego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.
    Zgodnie z informacjami uzyskanymi w urzędzie gminy, w celu przeprowadzenia podziału
    przedmiotowej nieruchomości Wnioskodawcy musieli w pierwszej kolejności wystąpić o
    wydanie warunków zabudowy dla obszaru przeznaczonego do sprzedaży. Dopiero po
    wydaniu takiej decyzji, w oparciu o jej założenia, możliwe było przeprowadzenie podziału.
    Działka Wnioskodawców nr 1 sąsiaduje z działkami nr 3 i 4 należącymi do siostry
    Wnioskodawcy. Po konsultacjach z geodetą oraz przeprowadzonej analizie
    obowiązującego dla przedmiotowego obszaru Studium Uwarunkowań i Kierunków
    Zagospodarowania Przestrzennego (...) Wnioskodawcy zdecydowali się na dokonanie
    podziału działki, przy jednoczesnym podziale działek nr 3 i 4 należącej do siostry
    Wnioskodawcy. Podział ten umożliwił późniejsze połączenie niektórych wydzielonych
    działek i optymalizację powierzchni przeznaczonej pod zabudowę. Dzięki temu możliwe
                                2było uzyskanie działek o powierzchniach ok. 800 m według zaleceń Studium. Ze względu
    na kształt działki nr 1, niemal niemożliwe byłoby uzyskanie działek o optymalnej
    powierzchni, które nadawałyby się do sprzedaży i zapewnienie dojazdu do nich. Zgodnie z
    załącznikiem nr 2 do Studium (Część B) w części dotyczącej wskaźników
    zagospodarowania terenu wskazano, że optymalna wielkość działki budowlanej dla
                                                  2budynku wolnostojącego w zabudowie mieszkaniowej jednorodzinnej wynosi 800 m.
    Na wniosek złożony w maju 2020 r. przez Wnioskodawców oraz siostry Wnioskodawcy 15
    września 2020 r. została wydana decyzja Wójta Gminy (...) o ustaleniu warunków
    zabudowy dla działek nr 1, 3, 4. Na mocy wyżej wymienionej decyzji dla działki nr 1
    należącej do Wnioskodawców oraz działek oznaczonych w ewidencji gruntów nr 3 i 4
    należących do siostry Wnioskodawcy zostały ustalone warunki zabudowy z
    przeznaczeniem pod zabudowę mieszkaniową. Zgodnie z decyzją o ustaleniu warunków
    zabudowy na terenie działek nr 1, 3 oraz 4 możliwa jest budowa maksymalnie jedenastu
    budynków mieszkalnych jednorodzinnych oraz budowa drogi wewnętrznej.
    W związku z otrzymaną przez Wnioskodawców decyzją o warunkach zabudowy w celu
    sprzedaży działek konieczne było ich wyodrębnienie. Decyzją Wójta Gminy (...) na wniosek
    z dnia 14 kwietnia 2022 r. został zatwierdzony podział nieruchomości gruntowych. W
    wyniku podziału z działki nr 1 o pow. 0,5724 ha zostały utworzone nowe działki:
      - działka nr 1/1 o powierzchni 0,0374 ha,
      - działka nr 1/2 o powierzchni 0,0404 ha,
      - działka nr 1/3 o powierzchni 0,0393 ha,
      - działka nr 1/4 o powierzchni 0,0415 ha,
      - działka nr 1/5 o powierzchni 0,0426 ha,
      - działka nr 1/6 o powierzchni 0,0426 ha,
      - działka nr 1/7 o powierzchni 0,0426 ha,
      - działka nr 1/8 o powierzchni 0,0514 ha,
      - działka nr 1/9 o powierzchni 0,2333 ha.
    Działki nr 1/1, 1/2, 1/3, 1/4, 1/5, 1/6, 1/7, 1/8 zostały przeznaczone do zabudowy na mocy
    decyzji o ustaleniu warunków zabudowy z 15 września 2020 r. i przeznaczone do
    sprzedaży. Natomiast w momencie wydania decyzji o podziale nieruchomości z 14
    kwietnia 2022 r. działka nr 1/9 nie została przeznaczona pod zabudowę – nadal stanowiła
    grunt orny. Ww. działki zostały przeznaczone przez Wnioskodawców do sprzedaży – do
    chwili obecnej nie wszystkie zostały sprzedane.
    Z kolei w 2024 r. Wnioskodawcy zdecydowali się dokonać podziału działki nr 1/9 działka o
    powierzchni 0,2333 ha została podzielona na 5 mniejszych działek o następujących
    powierzchniach:

      - działka nr 1/10 o powierzchni 0,0454 ha,
      - działka nr 1/11 o powierzchni 0,0454 ha,
      - działka nr 1/12 o powierzchni 0,0454 ha,
      - działka nr 1/13 o powierzchni 0,0454 ha,
      - działka nr 1/14 o powierzchni 0,0517 ha.
    Wnioskodawcy podkreślają, iż przedmiotem złożonego wniosku o wydanie interpretacji
    indywidualnej są wyłącznie działki o nr 1/10, 1/11, 1/12, 1/13, 1/14, powstałe w wyniku
    podziału działki 1/9.
    Wszystkie wymienione wyżej działki, powstałe w wyniku podziału działki nr 1 zostały
    przeznaczone do sprzedaży.
    Działki objęte zakresem postawionych we wniosku pytań nie były, nie są i nie będą
    udostępniane innym osobom na podstawie umów cywilnoprawnych. Również działka nr 1
    przed jej podziałem nie była udostępniana osobom trzecim na podstawie umów
    cywilnoprawnych.
    Wszystkie działki objęte zakresem postawionych pytań we wniosku o interpretację, które
    Wnioskodawcy zamierzają sprzedać są działkami niezabudowanymi.
    Wydzielone w opisany powyżej sposób działki zostaną sprzedane razem z działkami
    należącymi do siostry Wnioskodawcy (działki nr 3/24, 3/23 3/22, 3/21, 3/20), dzięki czemu
    możliwe będzie uzyskanie finalnie działek o optymalnej powierzchni wynoszącej ok. 800 m
    2 wynikającej ze Studium.
    Osiągnięcie optymalnej powierzchni będzie odbywało się w następujący sposób: nabywca
    w celu nabycia gruntu do budowy domu, dokona zakupu działki należącej do
    Wnioskodawców oraz siostry Wnioskodawcy, które po nabyciu będą stanowiły jedną
    nieruchomość.
    Nie wszystkie działki będą sprzedane w tym samym czasie. Wnioskodawcy przewidują, iż
    sprzedaż działek przeznaczonych do sprzedaży nastąpi stopniowo i może zająć kilka lat.
    Wnioskodawcy nie są ani nie byli w przeszłości zarejestrowani jako czynni podatnicy
    podatku VAT.
    Wnioskodawcy nie posiadają ani nie posiadali statusu rolnika ryczałtowego, o którym
    mowa w art. 2 pkt 19 ustawy z 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z
    2024 r. poz. 361 ze zm.; dalej: „UPTU”).
    Z działek objętych zakresem przedmiotowego wniosku w przeszłości były dokonywane
    zbiory. Jednak produkty rolne i zbiory nie były sprzedawane, ponieważ Wnioskodawcy
    prowadzili działalność rolniczą wyłącznie na własny użytek. Wnioskodawcy nie prowadzili i
    nie prowadzą działów specjalnych produkcji rolnej, ani żadnej innej działalności
    gospodarczej.
    Wnioskodawcy nigdy nie prowadzili działalności polegającej na obrocie nieruchomościami,
    zaś przedmiotowe nieruchomości nie zostały nabyte w celach odsprzedaży, czy też
    inwestycyjnych. Decyzja o sprzedaży nieruchomości wycofanych z działalności rolniczej do
    majątku prywatnego Wnioskodawców jest spowodowana koniecznością ograniczenia
    rozmiaru prowadzonej działalności rolniczej (pogarszająca się opłacalność produkcji
    rolnej, wzrastające ryzyko występowania suszy, koszty utrzymania nieuprawianej ziemi).
    W przeszłości Wnioskodawcy dokonali sprzedaży części nieruchomości – nieruchomości
    powstałych z pierwszego podziału działki nr 1, (przy czym na ten moment nie wszystkie
    działki powstałe z tego podziału zostały sprzedane), a poza tym nie sprzedawali żadnych
    innych nieruchomości.
    Wnioskodawcy na ten moment nie podpisali żadnej umowy przedwstępnej na sprzedaż
    nieruchomości. Wnioskodawcy nie zamierzają podpisywać żadnych umów
    przedwstępnych. Jeżeli jednak zawarcie umowy przedwstępnej z kupującym będzie

    konieczne, to umowa taka nie będzie zawierała żadnych innych postanowień oprócz
    ustaleń dotyczących sposobu i terminu zapłaty ceny. Wnioskodawcy również podkreślają,
    że nie udzielili i nie będą udzielać żadnych pełnomocnictw przyszłemu nabywcy gruntów w
    celu występowania w ich imieniu w sprawach dotyczących przedmiotowych
    nieruchomości.
    Wydzielone przez Wnioskodawców działki przeznaczane do sprzedaży nie są ogrodzone.
    Nie ma do nich również doprowadzonych mediów (brak indywidulanych przyłączy na
    wydzielanych działkach). Wnioskodawcy nie zamierzają grodzić przedmiotowych działek
    oraz dokonywać ich uzbrajania w media (woda, gaz, prąd itp.). Nabywcy będą musieli
    samodzielnie dokonać wskazanych czynności. Przed sprzedażą działek wyodrębnionych
    geodezyjnie z działki nr 1 Wnioskodawcy nie zamierzają dokonywać żadnych czynności
    mających na celu podniesienie wartości działek ani nie zamierzają ponosić żadnych
    nakładów w celu podniesienia wartości działek ani dokonywać żadnych remontów.
    W celu sprzedaży działek nr 1/10, 1/11, 1/12, 1/13, 1/14 nie były, nie są i nie będą podjęte
    żadne działania marketingowe. Przy poszukiwaniu nabywców Wnioskodawcy nie korzystali
    /nie korzystają z usług pośrednika nieruchomości. O zamiarze sprzedaży przedmiotowych
    działek będą informowali poprzez dostępny w sieci internetowej serwis ogłoszeniowy.
    Dodatkowo Wnioskodawcy zamierzają pozyskać nabywcę/nabywców dla sprzedawanych
    działek w ramach tzw. poczty pantoflowej, czyli dzieląc się informacją o zamiarze
    sprzedaży działek wśród swojej rodziny i znajomych.
    Uzupełnienie opisu zdarzenia przyszłego
    1. W odpowiedzi na pytanie: W związku ze wskazaniem we wniosku (...):
      a) czy doprowadzali Państwo (razem lub osobno) kiedykolwiek przyłącza w media do
        działki nr 1, którą nabyli Państwo w drodze darowizny? Jeśli tak, proszę wskazać
        jakie przyłącza,
      b) czy należy rozumieć, że nastąpiła omyłka pisarska odnośnie sformułowania „ani
        dokonywać żadnych remontów”, a jeśli nie to jakiego typu remonty wskazane w
        powyższym opisie zdarzenia przyszłego mieli Państwo na myśli i jakich naniesień by
        one miały dotyczyć?
      wskazali Państwo:
        a) Jak wskazano w opisie stanu faktycznego Wnioskodawcy nigdy nie
          doprowadzali „przyłączy w media” do działki nr 1, którą otrzymali w drodze
          darowizny, ani do żadnej działki powstałej z jej podziału.
        b) Jak wskazano w opisie stanu faktycznego Wnioskodawcy nigdy nie ponosili
          żadnych nakładów w celu podniesienia wartości działek ani dokonywali
          żadnych remontów. W związku z powyższym Wnioskodawca nie rozumie w
          jakim celu organ zadał przedmiotowe pytanie. Niemniej jednak z uwagi na
          fakt, że Wnioskodawcy nie dokonywali żadnych remontów ani naniesień oraz
          nie zamierzają dokonywać ich w przyszłości można uznać, iż nastąpiła omyłka
          pisarska.
    2. W odpowiedzi na pytanie: (...) Proszę zatem o wyjaśnienie powyższych niejasności skoro
    raz piszą Państwo, że dokonają wycofania działki z działalności rolniczej a zaraz potem
    wskazują Państwo, iż nie prowadzili i nie prowadzą żadnej działalności i nie są Państwo
    ani czynnym, zarejestrowanym podatnikiem podatku VAT, ani rolnikiem ryczałtowym
    oraz proszę o jednoznaczne wskazanie:
    a) co konkretnie było przedmiotem „wycofania” z działalności rolniczej i z jakiej
      konkretnie (w jakiej formie prowadzonej)?
    b) jaka była podstawa prawna tego wycofania?
    c) czy z tytułu prowadzenia tej działalności byli/są Państwo (razem lub osobno)
      czynnym, zarejestrowanym podatnikiem podatku VAT?

    d) czy działka nr 1, co do której podjęli Państwo decyzję o jej wycofaniu z działalności
      rolniczej do majątku prywatnego i jej sprzedaży, stanowiła środek trwały w
      prowadzonej przez Państwa (razem lub osobno) działalności gospodarczej?
    e) czy sprzedaż wydzielonych działek nastąpi od razu po ich wycofaniu z działalności
      rolniczej?
    f) jeśli sprzedaż działek nie nastąpi od razu po ich wycofaniu z działalności rolniczej, to
      proszę wskazać w jaki sposób działki będące przedmiotem sprzedaży będą przez
      Państwa (razem lub osobno) wykorzystywane od momentu ich wycofania z
      działalności do momentu ich sprzedaży?
    wskazali Państwo, że”
        a) Jak wskazano w opisie stanu faktycznego przedmiotem wycofania z działalności
          rolniczej było zaprzestanie prowadzenia działalności rolniczej na działce nr 1 i
          podjęcie decyzji o jej sprzedaży. Wnioskodawcy prowadzili działalność rolniczą
          na własny użytek. Wnioskodawcy nigdy nie prowadzili zarejestrowanej
          działalności gospodarczej.
        b) Nie było podstawy prawnej tego wycofania.
        c) Z tytułu prowadzonej działalności rolniczej Wnioskodawcy (ani razem ani
          osobno) nigdy nie byli czynnymi zarejestrowanymi podatnikami podatku VAT.
        d) Działka nr 1, co do której Wnioskodawcy podjęli decyzję o wycofaniu z
          działalności rolniczej nigdy nie stanowiła środka trwałego w prowadzonej
          działalności gospodarczej.
        e) W momencie podjęcia decyzji o sprzedaży Wnioskodawcy zaprzestali
          prowadzenia działalności rolniczej.
        f) Od momentu zaprzestania działalności rolniczej do momentu ich sprzedaży
          działki nie będą wykorzystywane w żaden sposób przez Wnioskodawców.
          Działki będą oczekiwać na kupujących.
    3. W odpowiedzi na pytanie: (...) proszę o wskazanie:
      a) czy dla 5 działek (nr 1/10, 1/11, 1/12, 1/13, 1/14), powstałych z podziału działki nr 1,
      do dnia sprzedaży będzie ustanowiony miejscowy plan zagospodarowania
      przestrzennego i jakie przeznaczenie będzie z niego wynikać dla każdej z 5
      wydzielonych działek?
      lub
      b) czy dla 5 działek (nr 1/10, 1/11, 1/12, 1/13, 1/14), powstałych z podziału działki nr 1,
      do dnia sprzedaży będą wydane decyzje o warunkach zabudowy dla każdej z 5
      wydzielonych działek? Jeśli tak, to proszę wskazać:
        - kto wystąpi z wnioskiem o ich wydanie?
        - co będzie wynikać z otrzymanych decyzji?
      wskazali Państwo:
        Jak wskazano w opisie stanu faktycznego „Na wniosek złożony w maju 2020 r.
        przez Wnioskodawców oraz siostry Wnioskodawcy, 15 września 2020 roku
        została wydana decyzja Wójta Gminy (...) o ustaleniu warunków zabudowy dla
        działek nr 1, 3, 4”. W tej kwestii Wnioskodawcy pragną doprecyzować, że decyzja
        z 15 września 2020 roku obejmowała działkę nr 1 oraz działki nr 3 i 4. Działki 3 i 4
        sąsiadują z działką 1 i należały do siostry Wnioskodawcy. Jak wskazano w opisie
        stanu faktycznego treść decyzji z 15 września 2020 roku wskazywała, iż na
        terenie działek nr 1, 3 i 4 możliwa jest budowa maksymalnie jedenastu
        budynków mieszkalnych jednorodzinnych oraz budowa drogi wewnętrznej. Przy
        czym podkreślenia wymaga fakt, iż decyzja odnosiła się do stanu faktycznego
        sprzed podziału działki nr 1/9 na mniejsze działki i nie obejmowała działki nr 1/9.
        W związku z tym w celu ustalenia warunków zabudowy dla działek powstałych w
        wyniku podziału działki nr 1/9 konieczne będzie uzyskanie nowych decyzji.
        a) Dla działek powstałych z podziału działki nr 1/9 na ten moment nie został
          ustanowiony miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego.

          Wnioskodawcy nie są w stanie przewidzieć czy do dnia sprzedaży taki plan
          zostanie ustanowiony.
        b) Wnioskodawcy do dnia sprzedaży działek nie zamierzają występować o decyzje
          o warunkach zabudowy dla żadnej z przedmiotowych działek (nr 1/10, 1/11, 1
          /12, 1/13, 1/14), powstałych z podziału działki nr 1/9. W związku z tym
          Wnioskodawcy nie są w stanie udzielić odpowiedzi kto wystąpi z wnioskiem o
          ich wydanie (prawdopodobnie nabywca działek) ani co będzie wynikać z
          otrzymanych decyzji.
    4. W odpowiedzi na pytanie: Czy dokonywali Państwo (razem lub osobno) już wcześniej
    sprzedaży jakichkolwiek działek? Jeśli tak, to proszę podać informacje odrębnie dla
    każdej sprzedanej działki:
    a) kiedy i w jaki sposób weszli Państwo w ich posiadanie?
    b) w jakim celu działki te zostały przez Państwa nabyte?
    c) w jaki sposób działki te były wykorzystywane przez Państwa (razem lub osobno) od
      momentu wejścia w ich posiadanie do chwili sprzedaży?
    d) kiedy dokonali Państwo ich sprzedaży i co było przyczyną ich sprzedaży?
    e) ile działek zostało przez Państwa (razem lub osobno) sprzedanych i jakich
      (niezabudowanych czy zabudowanych, a jeśli zabudowanych – to czy były to
      nieruchomości mieszkalne czy użytkowe)?
    f) czy z tytułu sprzedaży którejkolwiek działki (proszę wskazać której) byli Państwo
      (razem lub osobno) zobowiązani zarejestrować się jako czynny podatnik VAT i
      wykazać należny podatek VAT od tej sprzedaży?
    wskazali Państwo:
        Jak już wspomniano w opisie stanu faktycznego, Wnioskodawcy wspólnie w
        przeszłości dokonywali już sprzedaży działek niezabudowanych powstałych z
        podziału działki 1 (działki nr 1/2, 1/3, 1/4, 1/5, 1/6, 1/7, 1/8) oraz działki
        zabudowanej nr 2. Oprócz ww. działek Wnioskodawcy nie dokonywali w przeszłości
        sprzedaży żadnych innych działek.
        a) W 1991 r. Wnioskodawcy poprzez notarialną umowę darowizny otrzymali od
        rodziców Wnioskodawcy dwie nieruchomości gruntowe do majątku objętego
        ustawową wspólnością małżeńską, stając się tym samym jedynymi jej
        właścicielami. Nabyte przez Wnioskodawców w drodze umowy darowizny
        nieruchomości składały się z dwóch sąsiadujących ze sobą działek
        niezabudowanych stanowiących grunty orne (oznaczone w ewidencji gruntów i
        budynków nr 1 i 2) objętych jedną księgą wieczystą. Nieruchomości zostały
        nabyte do majątku objętego ustawową wspólnością małżeńską. Działka nr 1 po
        uzyskaniu decyzji o ustaleniu warunków zabudowy została podzielona na 9
        mniejszych działek (działki nr 1/1, 1/2, 1/3, 1/4, 1/5, 1/6, 1/7, 1/8, 1/9).
        b) Jak już wspomniano w pkt a, Wnioskodawcy weszli w posiadanie działek na
        podstawie darowizny od rodziców Wnioskodawcy. W związku z tym trudno
        wskazać, w jakim celu zostały nabyte. Niemniej jednak nie zostały one nabyte z
        zamiarem w celu dalszej odsprzedaży. Przez wiele lat na tym terenie była
        prowadzona działalność rolnicza (na własny użytek).
        c) Działki nr 1/1, 1/2, 1/3, 1/4, 1/5, 1/6, 1/7 i 1/8 były wykorzystywane do
        prowadzenia działalności rolniczej (wyłącznie na własny użytek). Po podjęciu
        decyzji o przeznaczeniu działek do sprzedaży Wnioskodawcy zaprzestali
        prowadzenia działalności rolniczej.
        d) Dotychczas Wnioskodawcy sprzedali następujące działki:
        · Działka nr 1/2 została sprzedana 1.12.2022 roku (działka ta została sprzedana wraz
        z sąsiadującymi działkami nr 3/3 i 4/3 należącą do siostry Wnioskodawcy i po
        sprzedaży działki te stanowią jedną nieruchomość);
        · Działka nr 1/3 została sprzedana 30.12.2022 roku (działka ta została sprzedana
        wraz z sąsiadującymi działkami nr 3/4 i 4/4 należącą do siostry Wnioskodawcy i
        po sprzedaży działki te stanowią jedną nieruchomość);

        · Działka nr 1/4 została sprzedana 1.12.2022 roku (działka ta została sprzedana wraz
        z sąsiadującymi działkami nr 3/5 i 4/5 należącą do siostry Wnioskodawcy i po
        sprzedaży działki te stanowią jedną nieruchomość);
        · Działka nr 1/5 została sprzedana 3.03.2023 roku (działka ta została sprzedana wraz
        z sąsiadującymi działkami nr 3/6 i 4/6 należącą do siostry Wnioskodawcy i po
        sprzedaży działki te stanowią jedną nieruchomość);
        · Działka nr 1/6 została sprzedana 1.12.2022 roku (działka ta została sprzedana wraz
        z sąsiadującymi działkami nr 3/7 i 4/7należącą do siostry Wnioskodawcy i po
        sprzedaży działki te stanowią jedną nieruchomość);
        · Działka nr 1/7 została sprzedana 3.03.2023 roku (działka ta została sprzedana wraz
        z sąsiadującą działką nr 3/8 należącą do siostry Wnioskodawcy i po sprzedaży
        działki te stanowią jedną nieruchomość);
        · Działka nr 1/8 została sprzedana 30.12.2022 roku (działka ta została sprzedana
        wraz z sąsiadującą działką nr 3/9 należącą do siostry Wnioskodawcy i po
        sprzedaży działki te stanowią jedną nieruchomość);
        · Działka nr 2 (zabudowana) została sprzedana 29.08.2024 roku. Nieruchomość ta
        była nieruchomością mieszkalną, w której Wnioskodawcy mieszkali przez wiele
        lat.
        Przyczyną sprzedaży działek nr 1/2, 1/3, 1/4, 1/5, 1/6, 1/7, 1/8 był postępujący
        spadek opłacalności prowadzonej produkcji rolnej, wzrastające ryzyko wystąpienia
        suszy oraz rosnące koszty związane z utrzymaniem gruntów rolnych w stanie
        nadającym się do uprawy (przedmiotowe części nieruchomości obejmują grunty
        rolne oznaczone klasą IVa i V, tym samym dla osiągnięcia odpowiedniego poziomu
        produkcji wymagane jest regularne nawożenie). Pozostawienie przedmiotowych
        nieruchomości niezabudowanej poza produkcją rolną, również generowałoby
        koszty związane z regularnym wykaszaniem, co biorąc pod uwagę powierzchnię
        (0.5724 ha), byłoby dość znacznym obciążeniem finansowym. Z tego powodu
        Wnioskodawcy zdecydowali się na sprzedaż działki nr 1 i jej podział.
        Z kolei działka nr 2 była działką zabudowaną. Znajdowała się na niej nieruchomość
        mieszkalna, w której Wnioskodawcy wspólnie mieszkali. W 2024 roku, już po
        rozwodzie zdecydowali się na sprzedaż nieruchomości, w celu dokonania podziału
        majątku wspólnego.
        Na ten moment nie sprzedana została jedynie działka nr 1/1. Jeżeli znajdzie się
        kupiec, możliwa będzie jej sprzedaż.
        e) Jak wynika z pkt c do chwili obecnej zostało sprzedanych 8 działek
        niezabudowanych oraz 1 działka zabudowana 2, która została sprzedana w 2024
        roku (nieruchomość, w której Wnioskodawcy mieszkali). Jak już wcześniej
        wskazano do chwili obecnej nie została sprzedana działka nr 1/1, która może
        zostać sprzedana, jeżeli znajdzie się kupiec. Przy czym podkreślenia wymaga
        fakt, iż jak wskazano w pkt d część działek (działki powstałe z podziału działki nr
        1) została połączona i sprzedana łącznie z sąsiednimi działkami należącymi do
        siostry Wnioskodawcy. Taka łączna sprzedaż wynika z faktu, iż tylko w ten
        sposób możliwe było uzyskanie optymalnej powierzchni działki wynikającej z
        obowiązującego dla przedmiotowego obszaru Studium Uwarunkowań i
        Kierunków Zagospodarowania Przestrzennego i uzyskanie symetrycznych
        kształtów. Ponadto takie połączenie działek wynika również z decyzji z dnia 15
        maja 2020 r. o ustaleniu warunków zabudowy.
        f) Wnioskodawcy z tytułu sprzedaży żadnej z ww. działek nie byli zobowiązani (ani
        razem, ani osobno) do zarejestrowania się jako czynny podatnik VAT ani nie byli
        zobowiązani do wykazania podatku VAT należnego od tej sprzedaży.
    5. W odpowiedzi na pytanie: Czy zamierzają Państwo w przyszłości nabywać inne
    nieruchomości w celu ich sprzedaży?
    wskazali Państwo:

        Na ten moment Wnioskodawcy nie zamierzają nabywać żadnych innych
        nieruchomości w celu ich sprzedaży.

## Pytanie

Czy planowana przez Wnioskodawców sprzedaż działek podlega opodatkowaniu
    podatkiem od towarów i usług?
    Państwa stanowisko w sprawie (ostatecznie wyrażone w piśmie z 17 stycznia 2025 r.)
    W opinii Wnioskodawców planowana sprzedaż wskazanych w opisie zdarzenia przyszłego
    działek nie będzie podlegała opodatkowaniu ani podatkiem od towarów i usług (zwany
    dalej: „podatkiem VAT”), ani podatkiem dochodowym od osób fizycznych (zwany dalej:
    „podatkiem PIT”).
    Wnioskodawcy nie będą występować w roli podatników podatku VAT, w rozumieniu art.
    15 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t. j. Dz. U. z 2024 r.
    poz. 361), zwanej dalej: „UPTU”) w ramach planowanej sprzedaży, tym samym nie będzie
    ona podlegała opodatkowaniu podatkiem VAT.
    Podatek od towarów i usług
    Uzasadniając swoje stanowisko w zakresie braku podlegania opodatkowaniu podatkiem
    VAT Wnioskodawcy wskazują, że na gruncie UPTU sprzedaż nieruchomości lub udziału w
    nieruchomości stanowi odpłatną dostawę towarów, o której mowa w art. 7 ust. 1 UPTU.
    Przy czym nie każda czynność będąca dostawą towarów w rozumieniu UPTU podlega
    opodatkowaniu podatkiem VAT. Aby czynność podlegała opodatkowaniu tymże
    podatkiem, niezbędnym jest, aby została wykonana przez podmiot, który w związku z jej
    wykonaniem jest podatnikiem podatku VAT.
    Na podstawie art. 15 ust. 1 UPTU, podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne
    niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność
    gospodarczą, o której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności. W
    myśl ust. 2 niniejszego artykułu działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność
    producentów, handlowców lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby
    naturalne oraz rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody.
    Działalność gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające na
    wykorzystywaniu towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla
    celów zarobkowych.
    Powyższe regulacje stanowią odzwierciedlenie art. 9 ust. 1 Dyrektywy Rady 2006/112/WE z
    dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz.
    Urz. UE. L 2006 Nr 347, str. 1; zwana dalej: „Dyrektywa 112”), zgodnie z treścią którego
    „podatnikiem” jest każda osoba prowadząca samodzielnie w dowolnym miejscu
    jakąkolwiek działalność gospodarczą, bez względu na cel czy też rezultaty takiej
    działalności. „Działalność gospodarcza” obejmuje wszelką działalność producentów,
    handlowców lub usługodawców, włącznie z górnictwem, działalnością rolniczą i
    wykonywaniem wolnych zawodów lub uznanych za takie. Za działalność gospodarczą

    uznaje się w szczególności wykorzystywanie, w sposób ciągły, majątku rzeczowego lub
    wartości niematerialnych w celu uzyskania z tego tytułu dochodu.
    Określony w ustawie zakres opodatkowania VAT wskazuje, że do tego, aby faktycznie
    zaistniało opodatkowanie danej czynności, konieczne jest, aby czynność podlegającą
    opodatkowaniu wykonał podmiot, który dla tej właśnie czynności będzie działał jako
    podatnik.
    Definicja działalności gospodarczej zawarta w ustawie, ma charakter uniwersalny,
    pozwalający na objęcie pojęciem „podatnik” tych wszystkich podmiotów, które prowadzą
    określoną działalność, występując w profesjonalnym obrocie gospodarczym.
    Analizując powyższe przepisy należy stwierdzić, że dostawa towarów podlegać będzie
    opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług wyłącznie wówczas, gdy dokonywana
    będzie przez podmiot mający status podatnika, a dodatkowo działającego w takim
    charakterze w odniesieniu do danej transakcji. Istotnym dla określenia, że w odniesieniu
    do konkretnej dostawy mamy do czynienia z podatnikiem podatku VAT jest stwierdzenie,
    że prowadzi on działalność gospodarczą w rozumieniu przepisów ustawy.
    Jednym z elementów, który musi podlegać ocenie przy kwalifikacji danego podmiotu jako
    podatnika, jest zamiar wykorzystania nabywanego towaru lub usługi. Zasada ta nabiera
    szczególnego znaczenia w przypadku podmiotów, u których wyróżnić można zarówno
    sferę profesjonalną (polegającą na samodzielnym prowadzeniu działalności
    gospodarczej), jak i prywatną – w ramach której dany podmiot może być wyłącznie
    konsumentem, pozostającym poza systemem podatku od towarów i usług. O ile
    wydzielenie sfery prywatnej, osobistej, nieprofesjonalnej w przypadku np. spółek
    handlowych jest niemożliwe, o tyle w przypadku osób fizycznych staje się konieczne – gdyż
    każda osoba fizyczna w sposób naturalny taką sferę posiada. Wspólnotowy Prawodawca
    dostrzega tę konieczność i daje jej wyraz w sformułowaniu przepisów Dyrektywy 112.
    Zgodnie z art. 2 ust. 1 lit. a Dyrektywy 112 dany podmiot dokonujący odpłatnej dostawy
    towaru będzie podatnikiem, jednakże wyłącznie pod warunkiem, że działa w charakterze
    podatnika dokonując tej dostawy. Jeżeli zaś osoba fizyczna ma być uznana za podatnika z
    tytułu prowadzonej działalności handlowej, to należy zbadać czy dostarczany przez nią
    towar został uprzednio nabyty w celu odprzedaży. W ramach systemu podatku od
    wartości dodanej (a więc również podatku od towarów i usług) zamiar ujawnia się dobitnie
    poprzez odliczenie podatku naliczonego przy zakupie towaru – gwarantując neutralność
    podatku dla podatnika. Nieskorzystanie z prawa do odliczenia podatku naliczonego w
    większości przypadków wskazuje na prywatne przeznaczenie nabytego towaru, czy też
    nabytej usługi.
    Powyższe rozumowanie wyraźnie potwierdza orzecznictwo Europejskiego Trybunału
    Sprawiedliwości (zwany dalej: „ETS”). W wyroku ETS z dnia 4 października 1995 r. (sprawa
    C-291/92) Sąd stwierdził, że rozróżnienie pomiędzy sferą prywatną a profesjonalną (a więc
    badanie zamiaru) musi się odbyć już w momencie nabycia i może dotyczyć nawet tego

    samego przedmiotu (w tym przypadku chodziło o budynek przeznaczony na działalność
    hotelową i gastronomiczną oraz na cele mieszkalne przedsiębiorcy). Centralne znaczenie
    zbadania zamiaru wynika także z późniejszego orzeczenia ETS z dnia 8 czerwca 2000 r.
    (sprawa C-400/98), w którym Sąd uznał za dopuszczalne uznanie danego podmiotu za
    podatnika na podstawie jego zamiarów przy nabywaniu towarów lub usług nawet w
    sytuacji, gdy taki podmiot nie zrealizuje później własnej sprzedaży i taki stan rzeczy można
    było przewidzieć już w momencie nabycia.
    W orzecznictwie polskich sądów administracyjnych wskazuje się, że działalność
    gospodarczą należy oceniać na podstawie konkretnych okoliczności faktycznych. Przyjąć
    należy, że wszelkie działania cechujące się fachowością (stałym, nieokazjonalnym,
    nieamatorskim charakterem), podporządkowaniem regułom opłacalności i zysku lub
    zasadzie racjonalnego gospodarowania, działaniem na własny rachunek, powtarzalnością
    działań (np. seryjnością produkcji, stypizowaniem działań, ciągłością współpracy) i
    uczestnictwem w obrocie gospodarczym, wypełniają znamiona działalności gospodarczej
    (wyrok WSA w Bydgoszczy z dnia 23 lutego 2016 r., sygn. akt I SA/Bd 37/16; orzeczenie
    prawomocne).
    Na płaszczyźnie podatku VAT w przedmiocie ustalenia statusu podmiotu dokonującego
    sprzedaży nieruchomości wypowiedział się także NSA w uchwale siedmiu sędziów z dnia
    29 października 2007 r. (sygn. akt I FPS 3/07) wskazujące na kryteria, jakimi należy
    kierować się przy określaniu, czy w danym przypadku mamy do czynienia z działalnością
    gospodarczą, czy też z zarządem majątkiem prywatnym. Stwierdzenie, czy dany podmiot
    w odniesieniu do konkretnej czynności działa jako podatnik podatku VAT, wymaga oceny
    każdorazowo odnoszącej się do okoliczności faktycznych danej sprawy. Zdaniem NSA (...)
    przepisy art. 15 ust. 1 i 2 ustawy o VAT powinny być rozumiane w ten sposób, że
    warunkiem sine qua non uznania, że dany podmiot działa w charakterze podatnika
    podatku od towarów i usług jest ustalenie, że działa on jako producent, handlowiec,
    usługodawca, pozyskujący zasoby naturalne, rolnik lub jako osoba wykonująca wolny
    zawód. Zatem w opinii NSA „ani więc formalny status danego podmiotu jako podatnika
    zarejestrowanego, ani okoliczność, że dana czynność została wykonana wielokrotnie lub
    jednorazowo, lecz z zamiarem częstotliwości nie mogą przesądzać o opodatkowaniu tej
    czynności bez każdorazowego ustalenia, że w odniesieniu do tej konkretnej czynności
    podmiot ten występował w charakterze podatnika podatku od towarów i usług.
    W przedmiotowym zagadnieniu istotne znaczenie mają tezy przedstawione przez
    Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej (dalej: „TSUE”) w wyroku z 15 września 2011 r.
    w sprawach połączonych C-180/10 i C-181/10 Jarosław Słaby przeciwko Ministrowi
    Finansów (C-180/10), oraz E. K. i H. J.-K. przeciwko Dyrektorowi Izby Skarbowej w
    Warszawie (C-181/10) – ECLI:EU:C:2011:589. W tym wyroku bowiem TSUE wskazał na
    kryteria uznania tego rodzaju sprzedaży za działalność gospodarczą. TSUE stwierdził, że
    czynności związane ze zwykłym wykonywaniem prawa własności nie mogą same z siebie
    być uznawane za prowadzenie działalności gospodarczej, a sama liczba i zakres

    dokonanych transakcji sprzedaży nie ma charakteru decydującego. Inaczej jest natomiast
    zdaniem Trybunału w przypadku, gdy zainteresowany podejmuje aktywne działania w
    zakresie obrotu nieruchomościami, angażując środki podobne do wykorzystywanych
    przez producentów, handlowców i usługodawców w rozumieniu art. 9 ust. 1 akapit drugi
    Dyrektywy 2006/112/WE. Działania takie nie należą do zakresu zwykłego zarządu
    majątkiem prywatnym, w związku z czym w takiej sytuacji dostawy terenu budowlanego
    nie można uznać za czynność związaną ze zwykłym wykonywaniem prawa własności.
    Jak wskazano w opisie zdarzenia przyszłego Wnioskodawcy nie prowadzili i nie prowadzą
    działalności w zakresie obrotu nieruchomościami, zaś nabywając przedmiotowy grunt w
    1991 r. celem Wnioskodawców nie była dalsza odsprzedaż nabytego gruntu, ani nie został
    on nabyty w celach inwestycyjnych. W żadnym czasie w okresie dysponowania
    przedmiotowymi nieruchomościami Wnioskodawcy nie działali w charakterze handlowca,
    o którym mowa w art. 15 ust. 2 UPTU. Również planując i podejmując działania w celu
    sprzedaży części nieruchomości, w postaci działek o nr 1/10, 1/11, 1/12, 1/13, 1/14,
    Wnioskodawcom nie można przypisać cech charakterystycznych dla działania w
    charakterze podatnika podatku VAT. Działania przedsięwzięte przez Wnioskodawców
    ograniczyły się (ograniczą się) tylko do podziału nieruchomości, co jest standardowym
    działaniem przy sprzedaży gruntów o większym, niż okoliczne działki, rozmiarze
    (wystąpienie z wnioskiem o wydanie decyzji o warunkach zabudowy było koniczne dla
    przeprowadzenia podziału z uwagi na brak obowiązującego dla przedmiotowego obszaru
    miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, tj. bez uprzedniej decyzji w tym
    zakresie wójt gminy nie dokonałby podziału nieruchomości).
    Przedmiotowe zagadnienie było przedmiotem wielu orzeczeń sądów administracyjnych,
    które również potwierdzają stanowisko Wnioskodawców. Przykładowo NSA w wyroku z
    dnia 17 kwietnia 2019 r. o sygn. akt I FSK 578/17 (orzeczenie prawomocne) wydanym w
    następującym stanie faktycznym – Działka rolna została nabyta w 1999 r., w wyniku
    darowizny. W roku 2015, właściciel wystąpił o wydanie decyzji o warunkach zabudowy.
    Następnie, wnioskodawca wydzielił z gruntu 7 działek i przekształcił je w budowlane. W
    2016 r. dokonano podziału na kilka działek, w tym jedną stanowiącą drogę wewnętrzną.
    Dokonano częściowego utwardzenia działki gruzem budowlanym. Informacja o ofercie
    sprzedaży jest powieszona na płocie działki. Działki nie zostały uzbrojone w żadne
    przyłącza (energetyczne, wodne, kanalizacyjne). Właściciel nie prowadzi działalności
    gospodarczej. Przed dokonaniem sprzedaży działek, właściciel nie podejmował czynności
    w celu ich uatrakcyjnienia – stwierdził, że działania podejmowane w stosunku do
    nieruchomości, tj.: podział nieruchomości na 7 mniejszych działek, wydzielenie drogi
    wewnętrznej, utwardzenie tej drogi, wystąpienie o wydanie decyzji o warunkach
    zabudowy (która ostatecznie stała się bezprzedmiotowa i wygasła), nie dowodzą, że
    właściciel działa jak osoba prowadząca działalność w zakresie handlu nieruchomościami.
    Sąd zwrócił uwagę, że dokonanie podziału nieruchomości w celu jej stopniowej sprzedaży
    mieści się w ramach zarządu majątkiem prywatnym.

    Podobne stanowisko NSA zajął w wyroku z dnia 5 marca 2019 r. o sygn. akt I FSK 385/17
    (orzeczenie prawomocne), wydanym w następującym stanie faktycznym – Działka została
    nabyta z przeznaczeniem na działkę siedliskową jako majątek prywatny. Była dzierżawiona
    – za oddanie przedmiotowego gruntu w dzierżawę, dzierżawca zobowiązany był ponosić
    koszty podatku rolnego, które co do zasady obciążały właściciela. Nieruchomość w
    momencie nabycia stanowiła grunt rolny. Po zmianie miejscowego planu
    zagospodarowania przestrzennego (co dokonane zostało z urzędu, nie występowano do
    wójta gminy o opracowanie planu zagospodarowania przestrzennego dla sprzedawanej
    nieruchomości), zmieniło się przeznaczenie ww. nieruchomości. W obowiązującym
    obecnie planie zagospodarowania przestrzennego nieruchomość znajduje się na terenie
    przeznaczonym pod zabudowę mieszkaniową jednorodzinną lub bliźniaczą, o niskiej
    intensywności zabudowy. Działka nie była dzielona ani uzbrajana w żadne media, nie były
    na niej wydzielane drogi wewnętrzne, a działania marketingowe w zakresie jej sprzedaży
    nie wykraczały poza zwykłe formy ogłoszenia. NSA również uznał, że sprzedaż dokonana
    była w ramach zarządu majątkiem prywatnym, zaś dokonane przez właściciela działania
    nakierowane były wyłącznie na zachowanie składnika majątkowego w majątku osobistym.
    Dzierżawa przedmiotowej nieruchomości związana była z zachowaniem rolnego
    charakteru nieruchomości.
    W kolejnym wyroku WSA w Bydgoszczy z dnia 16 stycznia 2019 r. o sygn. akt I SA/Bd 880
    /18 (orzeczenie prawomocne), wydanym w następującym stanie faktycznym –
    Nieruchomości zostały nabyte na podstawie umów sprzedaży w latach 2003-2004. Działki
    nie są i nie były wykorzystywane do prowadzenia działalności gospodarczej.
    Nieruchomości zostały podzielone na 22 działki. Na chwilę obecną znajdują się na
    obszarze, który jest objęty planem zagospodarowania przestrzennego. W latach 2005-
    2008 dokonano sprzedaży 3 działek. Dla poszczególnych działek zostały wydane warunki
    zagospodarowania terenu. Nie podejmowano żadnych innych działań marketingowych w
    celu sprzedaży tej nieruchomości. Warunki zagospodarowania zostały wydane na wniosek
    właściciela. Do nieruchomości nie doprowadzono przyłączy wodnych, kanalizacyjnych, itp.
    – sąd stwierdził, że właściciel realizując swoje uprawnienie do korzystania oraz
    dysponowania przedmiotem tego prawa może podejmować działania zmierzające do
    podziału nieruchomości. Okoliczności te same w sobie, podejmowane nawet znaczną ilość
    razy nie mogą przemawiać za uznaniem, że późniejsza sprzedaż nieruchomości następuje
    w ramach działalności gospodarczej. Wystąpienie z wnioskiem o wydanie warunków
    zabudowy analogicznie nie świadczy o zaangażowaniu środków podobnych do
    wykorzystywanych przez producentów, handlowców i usługodawców. Uzyskanie decyzji o
    warunkach zabudowy jest bowiem warunkiem dokonania uprzedniego podziału
    nieruchomości, które jak wynika z powyższych rozważań nie jest czynnością świadczącą o
    podjęciu profesjonalnej działalności w dziedzinie obrotu nieruchomościami.
    Występowanie z wnioskiem o tego rodzaju decyzje nie pozwala w żadnej mierze na
    rozróżnienie działalności profesjonalnej od działań związanych ze zwykłym wykonywaniem
    prawa własności. Decyzja w przedmiocie warunków zabudowy nie jest bowiem aktem, o
    którego wydanie zwracają się jedynie podmioty prowadzące zorganizowaną działalność w

    dziedzinie obrotu nieruchomościami. W ocenie Sądu również wykorzystanie przez
    potencjalnego nabywcę działek do prowadzenia działalności gospodarczej polegającej na
    budowie domów nie może przemawiać za uznaniem, że działalność sprzedającego zyskała
    znamiona działalności gospodarczej.
    Podobny pogląd został również zaprezentowany w orzeczeniu NSA z dnia 28 października
    2020 r. o sygn. akt I FSK 246/19, w następującym stanie faktycznym – działki gruntu o
    powierzchni 0,5 ha oraz działki gruntu o powierzchni 0,52 ha zostały nabyte w 1997 r. na
    podstawie umowy sprzedaży. Dokonano ich podziału na mniejsze działki – łącznie na 25
    działek. Działki przeznaczone do sprzedaży nie są objęte miejscowym planem
    zagospodarowania przestrzennego, w związku z tym Właściciel wystąpił o wydanie
    warunków zabudowy. Nowopowstałe działki, nie są i nie były w przeszłości zabudowane,
    uzbrojone, ogrodzone, ani wykorzystywane w żaden komercyjny sposób. Właściciel
    działek nie wystąpił z wnioskiem o lokalizację sieci wodociągowej i energetycznej oraz o
    wydanie warunków technicznych przyłączenia do sieci wody i innych mediów. Nie wykazał
    też chęci wykonywania działań marketingowych w celu sprzedaży działek (np. wystawienie
    tablicy na działce, zamieszczanie ogłoszeń w Internecie, reklama w innych środkach
    masowego komunikowania itp.). Działki stanowiły składnik majątku osobistego właściciela,
    w stosunku do których nie zostały poczynione żadne nakłady inwestycyjne. W
    przedmiotowej sprawie NSA uznał, że „aktywności skarżącego w zakresie
    przedstawionego we wniosku zamiaru zbycia kilku działek gruntu nie można uznać za
    aktywność porównywalną do aktywności przedsiębiorcy zajmującego się obrotem
    nieruchomościami. Trafnie ocenił Sąd pierwszej instancji, że planowane przez skarżącego
    transakcje nie będą miały charakteru działalności stałej i oceny tej nie zmienia fakt, że
    transakcji może być kilka lub kilkanaście. Z wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej
    wynika, że skarżący zamierza skorzystać okazjonalnie z możliwości zbycia zgromadzonego
    wcześniej majątku prywatnego, nie wykorzystywanego wcześniej do prowadzenia
    jakiejkolwiek działalności gospodarczej. Działki te do dnia złożenia wniosku były przez
    skarżącego uprawiane. W zakresie zarządzania majątkiem prywatnym mieści się też
    aktywność polegająca na podziale działek na mniejsze działki. Zarządzenie majątkiem
    prywatnym nie wyklucza bowiem podejmowania takich kroków, aby w razie zbywania
    majątku uzyskać jak najlepszą cenę. Z treści przedstawionego wniosku wynika, że podjęcie
    decyzji o podziale gruntu na mniejsze działki w kilku przypadkach implikowało
    konieczność wcześniejszego uzyskania decyzji o warunkach zabudowy, gdyż teren, na
    którym są położone te działki nie jest objęty planem zagospodarowania przestrzennego.
    Poza tym skarżący nie podejmował ani nie planuje podjęcia innych działań
    podejmowanych zwykle przez podmioty zajmujące się profesjonalnie handlem działkami
    budowlanymi, a więc nie podejmował działań marketingowych, nie uzbrajał działek, nie
    utwardzał drogi wewnętrznej, nie doprowadzał mediów lub załatwiał jakichkolwiek
    formalności związanych z zabudową. W rezultacie na aprobatę zasługuje stanowisko Sądu
    pierwszej instancji, że nie można upatrywać aktywnych działań o charakterze

    profesjonalnej działalności gospodarczej skarżącego w przypadku podziału 2 dużych
    działek na mniejsze i na drogę wewnętrzną oraz wystąpienia o wydanie decyzji o
    warunkach zabudowy”.
    Tożsame stanowisko zostało zaprezentowane również w orzeczeniu NSA z dnia 28
    sierpnia 2020 r. o sygn. akt I FSK 1476/17 w następującym stanie faktycznym – działka
    niezabudowana stanowiąca gospodarstwo rolne została nabyta w 1990 r. na podstawie
    aktu notarialnego od rodziców właścicielki. W związku z tym, że od pewnego czasu działka
    ta nie jest uprawiana, właścicielka postanowiła ją sprzedać. Z uwagi na fakt, że dla obszaru
    na której położona jest działka, brak było miejscowego planu zagospodarowania
    przestrzennego właścicielka wystąpiła do Urzędu Miejskiego z wnioskiem o ustalenie
    warunków zabudowy dla tej działki. Działka została podzielona na 5 mniejszych działek.
    Ponadto, powyższa działka nie jest uzbrojona, tzn. brak jest kanalizacji, wody. Na działce
    usytuowany jest słup energetyczny, dlatego też będzie możliwość podłączenia prądu.
    Właścicielka nie będzie jednak tych działek uzbrajała w ww. media. W celu sprzedaży
    działek, właścicielka zamieściła ogłoszenie w lokalnej telewizji i wywiesi ogłoszenie w
    mieście. Na działce usytuowany jest słup energetyczny, dlatego też będzie możliwość
    podłączenia prądu. Właścicielka nie będzie jednak tych działek uzbrajała w ww. media. W
    celu sprzedaży działek, właścicielka zamieściła ogłoszenie w lokalnej telewizji i wywiesi
    ogłoszenie w mieście. W niniejszej sprawie Sąd uznał, iż: „pomiędzy nabyciem przez
    Skarżącą nieruchomości [działki nr (...)] a sprzedażą poszczególnych działek, powstałych z
    podziału tej nieruchomości upłynie długi czas (21 lat). Poza podziałem działki oraz
    wystąpieniem o wydanie decyzji o warunkach zabudowy działki (przed jej podziałem),
    Skarżąca nie podjęła żadnych innych działań przygotowujących działki do sprzedaży. W
    sytuacji zaś, gdy działka otrzymana przez Skarżącą nie była objęta planem
    zagospodarowania przestrzennego, nie wykracza poza zarząd majątkiem prywatnym
    uzyskanie warunków zabudowy i tym samym uzyskanie wskazówki co do możliwego
    przeznaczenia tej działki. Przeznaczenie działki, określające możliwy sposób jej
    wykorzystania, wpływa na wartość działki, a uzyskanie informacji o tym przeznaczeniu,
    istotnej z punktu widzenia ceny sprzedaży, jest uzasadnione przy każdej transakcji
    sprzedaży i nie może być uznane za charakterystyczne tylko dla profesjonalnego obrotu
    nieruchomościami”.
    NSA w wyroku z dnia 4 lipca 2023 r. o sygn. akt I FSK 427/23 uznał, że: „zbycie natomiast,
    nawet kilkunastu działek budowlanych, powstałych z podziału gruntu rolnego, nie stanowi
    per se działalności handlowej podlegającej opodatkowaniu VAT, gdy brak przesłanek
    świadczących o takiej aktywności sprzedawcy w przedmiocie zbycia przedmiotowych
    gruntów, która byłaby porównywalna do działań podmiotów zajmujących się
    profesjonalnie tego rodzaju obrotem (brak przesłanek zawodowego – stałego i
    zorganizowanego charakteru takiej działalności), co wskazuje, że w takim przypadku
    mamy do czynienia z czynnościami mieszczącymi się w ramach zarządu majątkiem
    prywatnym – niemającym cech działalności gospodarczej w rozumieniu VAT”.

    Z kolei w wyroku z dnia 24 marca 2023 r. o sygn. akt I FSK 74/20 NSA wskazał że: „dla
    uznania działalności związanej ze sprzedażą nieruchomości za działalność gospodarczą
    istotne i decydujące znaczenie mają okoliczności faktyczne towarzyszące tej działalności.
    Okoliczności te muszą wskazywać na zaangażowanie gospodarcze podmiotu
    dokonującego czynności oraz wskazywać, że wystąpił pewien zorganizowany zespół
    czynności, świadczący o profesjonalnym charakterze tych działań. Oznacza to, że przy
    ocenie działalności sprzedawcy nieruchomości pod kątem kwalifikacji jej jako działalności
    gospodarczej przede wszystkim znaczenie ma aspekt faktyczny tych czynności, a nie ich
    skutki w zakresie prawa cywilnego. Omawiany sposób działania strony przy sprzedaży
    działek nie realizuje działania profesjonalnych handlowców, gdyż realia obrotu
    gospodarczego wskazują, że podmioty zajmujące się profesjonalnym handlem
    nieruchomościami same we własnym zakresie dokonują podziału nieruchomości na
    mniejsze działki, zazwyczaj łączą to również z uzbrojeniem wydzielonych działek, gdyż
    dzięki temu możliwe jest znaczące podwyższenie wartości działek i uzyskanie wyższego
    zysku z ich sprzedaży. Nie bez znaczenia pozostaje również fakt, że w rozpoznawanej
    sprawie to wspólne działanie stron umowy ograniczało się do udzielenia pełnomocnictwa
    (co w praktyce oznaczało, że kupujący wprawdzie działał na rzecz sprzedającego będącego
    wciąż formalnie właścicielem nieruchomości, ale w ten sposób mógł de facto samodzielnie
    przeprowadzić proces podziału nieruchomości, bez dodatkowego angażowania przy
    każdym kolejnym etapie skarżącego), a ponadto wszelkie wydatki związane ze ziszczeniem
    się warunków umowy (podziałem nieruchomości) ponosił kupujący”.
    Analogiczne stanowisko zajął NSA z dnia 3 marca 2023 r. o sygn. I FSK 25/20. Sąd uznał że:
    „art. 15 ust. 2 VATU nie pozwala jednoznacznie sprecyzować sytuacji, w których aktywność
    danej osoby można kwalifikować jako zwykłe zbycie majątku prywatnego, a w jakim
    momencie działania te przeradzają się w działalność gospodarczą podlegającą
    opodatkowaniu VAT. Przed sprzedażą nieruchomości właściciel może podejmować różne
    działania przygotowawcze, np. w przypadku braku planu zagospodarowania
    przestrzennego wystąpić o wydanie decyzji w sprawie warunków zagospodarowania
    nieruchomości, wystąpić o zatwierdzenie podziału nieruchomości na mniejsze działki
    budowlane i doprowadzenie do wydzielenia działki pod drogę, oraz inicjować
    postępowania administracyjne w sprawie zmiany funkcji nieruchomości z rolnej na
    budowlaną. Tego rodzaju działania oraz ilość wydzielonych działek, same przez się nie
    dają jednak podstaw do kwalifikowania, że są one typowe dla działań »handlowca«, tj.
    podatnika podatku od towarów i usług”.
    Powyższe orzeczenia podkreślają, że sam fakt podziału nieruchomości na kilka działek i ich
    późniejsza sprzedaż w żaden sposób nie wpływa na uznanie działań sprzedającego za
    prowadzenie działalności gospodarczej w rozumieniu UPTU. Podstawowe znaczenie, co
    podkreślają Wnioskodawcy, ma ustalenie, czy taki sprzedawca działa w charakterze
    podatnika podatku VAT, co przejawia się tym, że dokonując nabycia nieruchomości kieruje
    się przede wszystkim zamiarem jej dalszej odsprzedaży oraz podejmuje dalsze działania
    charakterystyczne dla działań podejmowanych przez producentów, handlowców i

    usługodawców, takie jak uatrakcyjnianie swojej oferty poprzez m.in. ogrodzenie
    poszczególnych działek, uzbrajanie ich w media, utwardzanie dróg dojazdowych itp.
    Jak wskazano powyżej, żaden z tych elementów nie występuje w przypadku
    przedstawionym przez Wnioskodawców, tym samym planowana sprzedaż
    przedstawionych w opisie zdarzenia przyszłego działek niezabudowanych będzie
    dokonana w ramach zarządu majątkiem prywatnym Wnioskodawców, a tym samym nie
    będzie podlegać opodatkowaniu podatkiem VAT.
    Wnioskodawcy nie uatrakcyjniają również działek powstałych z podziału w postaci
    uzbrajania działek w media, czy też ich ogrodzenia. W konsekwencji należy stwierdzić brak
    po stronie Wnioskodawców aktywnych działań w zakresie obrotu nieruchomościami,
    angażujących środki podobne do wykorzystywanych przez producentów, handlowców i
    usługodawców. Tym samym Wnioskodawcy stoją na stanowisku, że planowana sprzedaż
    działek nie stanowi czynności opodatkowanej podatkiem VAT, lecz będzie dokonana w
    ramach zarządu majątkiem prywatnym Wnioskodawców.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest prawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z przepisem art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z 11 marca 2004 r. o podatku od
    towarów i usług (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 361 ze zm.), zwanej dalej ustawą:
      Opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, zwanym dalej „podatkiem”,
      podlegają odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium
      kraju.
    Stosownie do art. 2 pkt 6 ustawy:
      Przez towary rozumie się rzeczy oraz ich części, a także wszelkie postacie energii.
    W myśl art. 7 ust. 1 ustawy:
      Przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się
      przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (...).
    Jak stanowi art. 2 pkt 22 ustawy:
      Przez sprzedaż rozumie się odpłatną dostawę towarów i odpłatne świadczenie usług
      na terytorium kraju, eksport towarów oraz wewnątrzwspólnotową dostawę towarów.
    Zgodnie z przedstawionymi przepisami, grunt spełnia definicję towaru wynikającą z art.
    2 pkt 6 ustawy, a jego sprzedaż jest traktowana jako czynność odpłatnej dostawy
    towarów na terytorium kraju, o której mowa w art. 7 ust. 1 ustawy, podlegającej
    opodatkowaniu na podstawie art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy.
    Problematyka współwłasności została uregulowana w art. 195-221 ustawy z dnia 23
    kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1061 ze zm.).
    Według art. 195 ustawy Kodeks cywilny:
      Własność tej samej rzeczy może przysługiwać niepodzielnie kilku osobom
      (współwłasność).

    Jak stanowi art. 196 § 1 ww. ustawy Kodeks cywilny:
      Współwłasność jest albo współwłasnością w częściach ułamkowych, albo
      współwłasnością łączną.
    Na podstawie art. 196 § 2 ww. ustawy Kodeks cywilny:
      Współwłasność łączną regulują przepisy dotyczące stosunków, z których ona wynika.
      Do współwłasności w częściach ułamkowych stosuje się przepisy niniejszego działu.
    W świetle art. 46 § 1 ustawy Kodeks cywilny:
      Nieruchomościami są części powierzchni ziemskiej stanowiące odrębny przedmiot
      własności (grunty), jak również budynki trwale z gruntem związane lub części takich
      budynków, jeżeli na mocy przepisów szczególnych stanowią odrębny od gruntu
      przedmiot własności.
    Art. 198 ustawy Kodeks cywilny stanowi, że:
      Każdy ze współwłaścicieli może rozporządzać swoim udziałem bez zgody
      pozostałych współwłaścicieli.
    Współwłaściciel ma względem swojego udziału pozycję wyłącznego właściciela. Ze względu
    na charakter udziału, każdy ze współwłaścicieli może rozporządzać swoim udziałem bez
    zgody pozostałych współwłaścicieli. Rozporządzanie udziałem polega na tym, że
    współwłaściciel może zbyć swój udział.
    Kwestie stosunków majątkowych pomiędzy małżonkami reguluje ustawa z dnia 25 lutego
    1964 r. Kodeks rodzinny i opiekuńczy (t. j. Dz. U. 2023 r. poz. 2809 ze zm.).
    Stosownie do art. 31 § 1 Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego:
      Z chwilą zawarcia małżeństwa powstaje między małżonkami z mocy ustawy
      wspólność majątkowa (wspólność ustawowa) obejmująca przedmioty majątkowe
      nabyte w czasie jej trwania przez oboje małżonków lub przez jednego z nich
      (majątek wspólny). Przedmioty majątkowe nieobjęte wspólnością ustawową należą
      do majątku osobistego każdego z małżonków.
    Zatem istotą wspólności majątkowej małżeńskiej, zarówno ustawowej, jak i umownej, jest
    to, że każdy z małżonków jest współwłaścicielem poszczególnych składników majątku
    wspólnego (dorobkowego) na zasadach współwłasności łącznej (bezudziałowej).
    W świetle art. 35 Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego:
      W czasie trwania wspólności ustawowej żaden z małżonków nie może żądać
      podziału majątku wspólnego. Nie może również rozporządzać ani zobowiązywać się
      do rozporządzania udziałem, który w razie ustania wspólności przypadnie mu w
      majątku wspólnym lub w poszczególnych przedmiotach należących do tego majątku.
    W myśl art. 36 § 1 i § 2 Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego:
      § 1. Oboje małżonkowie są obowiązani współdziałać w zarządzie majątkiem
      wspólnym, w szczególności udzielać sobie wzajemnie informacji o stanie majątku
      wspólnego, o wykonywaniu zarządu majątkiem wspólnym i o zobowiązaniach
      obciążających majątek wspólny.
      § 2. Każdy z małżonków może samodzielnie zarządzać majątkiem wspólnym, chyba
      że przepisy poniższe stanowią inaczej. Wykonywanie zarządu obejmuje czynności,
      które dotyczą przedmiotów majątkowych należących do majątku wspólnego, w tym
      czynności zmierzające do zachowania tego majątku.
    Zgodnie z art. 37 § 1 pkt 1 Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego:

      Zgoda drugiego małżonka jest potrzebna do dokonania czynności prawnej
      prowadzącej do zbycia, obciążenia, odpłatnego nabycia nieruchomości lub
      użytkowania wieczystego, jak również prowadzącej do oddania nieruchomości do
      używania lub pobierania z niej pożytków.
    Z uwagi na powyższe regulacje prawne w akcie notarialnym dokumentującym tego
    rodzaju nabycie nieruchomości wymieniani są oboje małżonkowie, jeżeli istnieje między
    nimi ustawowa wspólność majątkowa. Wspólność wynikająca ze stosunku małżeństwa jest
    współwłasnością łączną uprawniającą do współposiadania rzeczy wchodzących w skład
    majątku wspólnego, a w czasie jej trwania żaden z małżonków nie może żądać podziału
    majątku wspólnego.
    Na mocy zapisu zawartego w art. 43 § 1 Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego:
      Oboje małżonkowie mają równe udziały w majątku wspólnym.
    Nie każda czynność stanowiąca dostawę towarów, w rozumieniu art. 7 ustawy, podlega
    jednak opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, ponieważ aby dana czynność
    była opodatkowana tym podatkiem, musi być wykonana przez podmiot, który w
    związku z jej wykonaniem jest podatnikiem podatku od towarów i usług.
    Na mocy art. 15 ust. 1 ustawy:
      Podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości
      prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o
      której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności.
    Według art. 15 ust. 2 ustawy:
      Działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców
      lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz
      rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność
      gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu
      towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów
      zarobkowych.
    Określony w ustawie zakres opodatkowania podatkiem od towarów i usług wskazuje, że
    do tego, aby faktycznie zaistniało opodatkowanie danej czynności, konieczne jest, aby
    czynność podlegającą opodatkowaniu wykonał podmiot, który dla tej właśnie czynności
    będzie działał jako podatnik.
    Definicja działalności gospodarczej zawarta w ustawie, ma charakter uniwersalny,
    pozwalający na objęcie pojęciem „podatnik” tych wszystkich podmiotów, które
    prowadzą określoną działalność, występując w profesjonalnym obrocie gospodarczym.
    Ponadto, działalność gospodarczą stanowi wykorzystywanie towarów w sposób ciągły
    dla celów zarobkowych.
    Przez ciągłe wykorzystywanie składników majątku należy rozumieć takie
    wykorzystywanie majątku, które charakteryzuje się powtarzalnością lub długim
    okresem trwania. Zatem czerpanie dochodów ze składnika majątku wskazuje na
    prowadzenie działalności gospodarczej.
    Analizując powyższe przepisy należy stwierdzić, że dostawa towarów podlegać będzie
    opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług wyłącznie wówczas, gdy dokonywana
    będzie przez podmiot mający status podatnika, a dodatkowo działającego w takim
    charakterze w odniesieniu do danej transakcji. Istotnym dla określenia, że w
    odniesieniu do konkretnej dostawy mamy do czynienia z podatnikiem podatku VAT jest
    stwierdzenie, że prowadzi on działalność gospodarczą w rozumieniu przepisów ustawy.
    Na mocy art. 9 ust. 1 Dyrektywy 2006/112/WE Rady z 28 listopada 2006 r. w sprawie
    wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. Urz. UE L 347 z 11 grudnia 2006
    r. str. 1 ze zm.), zwanej dalej Dyrektywą 2006/112/WE Rady:

      „Podatnikiem” jest każda osoba prowadząca samodzielnie w dowolnym miejscu
      jakąkolwiek działalność gospodarczą, bez względu na cel czy też rezultaty takiej
      działalności.
      „Działalność gospodarcza” obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców
      lub usługodawców, włącznie z górnictwem, działalnością rolniczą i wykonywaniem
      wolnych zawodów lub uznanych za takie. Za działalność gospodarczą uznaje się w
      szczególności wykorzystywanie, w sposób ciągły, majątku rzeczowego lub wartości
      niematerialnych w celu uzyskania z tego tytułu dochodu.
    Jednocześnie, w art. 12 ust. 1 lit. b) powołanej Dyrektywy VAT wskazano, że:
      Państwa członkowskie mogą uznać za podatnika każdego, kto okazjonalnie dokonuje
      transakcji związanej z działalnością, o której mowa w art. 9 ust. 1 akapit drugi, w
      szczególności dostawy terenu budowlanego.
    Jak stanowi ust. 3 ww. artykułu:
      „Teren budowlany” to każdy grunt nieuzbrojony lub uzbrojony, uznawany za teren
      budowlany przez państwa członkowskie.
    Na podstawie art. 2 ust. 1 lit. a) Dyrektywy 2006/112/WE Rady:
      Opodatkowaniu VAT podlegają następujące transakcje odpłatna dostawa towarów
      na terytorium państwa członkowskiego przez podatnika działającego w takim
      charakterze.
    Z przytoczonych regulacji prawa wspólnotowego wynika, że podatnikiem podatku od
    towarów i usług może być każda osoba, która okazjonalnie dokonuje czynności
    opodatkowanych, przy czym czynności te winny być związane z działalnością
    zdefiniowaną jako działalność gospodarcza, tj. wszelką działalnością producentów,
    handlowców i osób świadczących usługi, włącznie z górnictwem, działalnością rolniczą i
    wykonywaniem wolnych zawodów lub uznanych za takie.
    Warunkiem opodatkowania danej czynności podatkiem od towarów i usług w świetle
    powyższych przepisów jest spełnienie dwóch przesłanek łącznie: po pierwsze dana
    czynność ujęta jest w katalogu czynności podlegających opodatkowaniu podatkiem od
    towarów i usług, po drugie – czynność została wykonana przez podmiot, który w
    związku z jej wykonaniem jest podatnikiem podatku od towarów i usług.
    Właściwym zatem jest wykluczenie osób fizycznych z grona podatników w przypadku,
    gdy dokonują sprzedaży, przekazania, bądź darowizny towarów stanowiących część
    majątku osobistego, tj. majątku, który nie został nabyty w celu jego odsprzedaży, bądź
    wykonywania innych czynności w ramach działalności gospodarczej.
    W kontekście powyższych rozważań nie jest podatnikiem podatku od towarów i usług
    ten, kto jako osoba fizyczna dokonuje jednorazowych lub okazjonalnych transakcji, za
    które nie jest przewidziana ściśle regularna zapłata oraz nie prowadzi zorganizowanej,
    czy zarejestrowanej działalności gospodarczej, a tylko np. wyzbywa się majątku
    osobistego. Dokonywanie określonych czynności incydentalnie, poza sferą prowadzonej
    działalności gospodarczej, również nie pozwala na uznanie danego podmiotu za
    podatnika w zakresie tych czynności.
    Przyjęcie, że dany podmiot sprzedając grunt działa w charakterze podatnika
    prowadzącego handlową działalność gospodarczą (jako handlowiec) wymaga ustalenia,
    czy jego działalność w tym zakresie przybiera formę zawodową (profesjonalną).
    Przejawem zaś takiej aktywności określonej osoby w zakresie obrotu
    nieruchomościami, która może wskazywać, że jej czynności przybierają formę
    zorganizowaną może być np.: nabycie terenu przeznaczonego pod zabudowę, jego
    uzbrojenie, wydzielenie dróg wewnętrznych, działania marketingowe podjęte w celu
    sprzedaży działek, wykraczające poza zwykłe formy ogłoszenia, uzyskanie decyzji o
    warunkach zabudowy terenu, czy wystąpienie o opracowanie planu zagospodarowania

    przestrzennego dla sprzedawanego obszaru, prowadzenie działalności gospodarczej w
    zakresie usług deweloperskich lub innych tego rodzaju usług o zbliżonym charakterze.
    Przy czym, na tego rodzaju aktywność „handlową” wskazywać musi ciąg powyżej
    przytoczonych okoliczności, a nie stwierdzenie jedynie faktu wystąpienia pojedynczych
    z nich.
    Zatem w kwestii opodatkowania sprzedaży działek istotne jest, czy zbywca w celu
    dokonania sprzedaży działek podjął/podejmie aktywne działania w zakresie obrotu
    nieruchomościami, angażując środki podobne do wykorzystywanych przez producenta,
    handlowca i usługodawcę w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy, co skutkuje koniecznością
    uznania go za podmiot prowadzący działalność gospodarczą w rozumieniu tego
    przepisu, a więc za podatnika podatku od towarów i usług, czy też sprzedaż nastąpi w
    ramach zarządu majątkiem prywatnym.
    Z orzeczenia Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z 15 września 2011 r. w
    sprawach połączonych Jarosław Słaby przeciwko Ministrowi Finansów (C-180/10) oraz
    Emilian Kuć i Halina Jeziorska-Kuć przeciwko Dyrektorowi Izby Skarbowej w Warszawie
    (C-181/10) wynika, że czynności związane ze zwykłym wykonywaniem prawa własności
    nie mogą same z siebie być uznawane za prowadzenie działalności gospodarczej. Sama
    liczba i zakres transakcji sprzedaży nie mogą stanowić kryterium rozróżnienia między
    czynnościami dokonywanymi prywatnie, które znajdują się poza zakresem
    zastosowania Dyrektywy 2006/112/WE Rady, a czynnościami stanowiącymi działalność
    gospodarczą. Podobnie – zdaniem Trybunału – okoliczność, że przed sprzedażą
    zainteresowany dokonał podziału gruntu na działki w celu osiągnięcia wyższej ceny
    łącznej. Całość powyższych elementów może bowiem odnosić się do zarządzania
    majątkiem prywatnym zainteresowanego. Co istotne – jak wskazał TSUE – dla uznania,
    że czynność sprzedaży działek następuje w ramach zarządu majątkiem prywatnym nie
    ma znaczenia fakt, że podmiot dokonujący dostawy jest „rolnikiem ryczałtowym”.
    Według TSUE sprzedaż działek przekształconych z rolnych na budowlane nie podlega
    opodatkowaniu podatkiem VAT, jeżeli następuje w ramach zarządzania majątkiem
    prywatnym. Trybunał orzekł, że: „osoby fizycznej, która prowadziła działalność rolniczą
    na gruncie nabytym ze zwolnieniem z podatku od wartości dodanej i przekształconym
    wskutek zmiany planu zagospodarowania przestrzennego niezależnej od woli tej osoby
    w grunt przeznaczony pod zabudowę, nie można uznać za podatnika podatku od
    wartości dodanej w rozumieniu prawa UE, kiedy dokonuje ona sprzedaży tego gruntu,
    jeżeli sprzedaż ta następuje w ramach zarządu majątkiem prywatnym tej osoby.
    Inaczej jest natomiast – jak wyjaśnił Trybunał – w wypadku, gdy zainteresowany
    podejmuje aktywne działania w zakresie obrotu nieruchomościami, angażując środki
    podobne do wykorzystywanych przez producentów, handlowców i usługodawców w
    rozumieniu art. 9 ust. 1 akapit drugi Dyrektywy 2006/112/WE Rady. Zatem za podatnika
    należy uznać osobę, która w celu dokonania sprzedaży gruntów angażuje podobne
    środki wykazując aktywność w przedmiocie zbycia nieruchomości porównywalną do
    działań podmiotów zajmujących się profesjonalnie tego rodzaju obrotem, tj. działania
    wykraczające poza zakres zwykłego zarządu majątkiem prywatnym. Chodzi tu
    przykładowo o nabycie terenu przeznaczonego pod zabudowę, jego uzbrojenie,
    wydzielenie dróg wewnętrznych, działania marketingowe podjęte w celu sprzedaży
    działek wykraczające poza zwykłe formy ogłoszenia, uzyskanie decyzji o warunkach
    zabudowy terenu, czy wystąpienie o opracowanie planu zagospodarowania
    przestrzennego dla sprzedawanego obszaru, prowadzenie działalności gospodarczej w
    zakresie usług developerskich lub innych tego rodzaju usług o zbliżonym charakterze.
    Przy czym na tego rodzaju aktywność „handlową” wskazywać musi ciąg powyżej
    przykładowo przytoczonych okoliczności, a nie stwierdzenie jedynie faktu wystąpienia
    pojedynczych z nich.
    W rozumieniu powyższych twierdzeń pomóc mogą zapisy orzeczenia Naczelnego Sądu
    Administracyjnego w Warszawie z 29 października 2007 r., sygn. akt I FPS 3/07, w myśl

    którego formalny status danego podmiotu jako podatnika zarejestrowanego, a także
    okoliczność, że dana czynność została wykonana wielokrotnie lub jednorazowo, lecz
    zamiarem częstotliwości nie mogą przesądzać o opodatkowaniu tej czynności bez
    każdorazowego ustalenia, czy w odniesieniu do konkretnej czynności podmiot ten
    występował w charakterze podatnika podatku VAT.
    Mając powyższe na względzie należy stwierdzić, że uznanie, że dany podmiot w
    odniesieniu do konkretnej czynności działa jako podatnik podatku od towarów i usług,
    wymaga oceny każdorazowo odnoszącej się do okoliczności faktycznych danej sprawy.
    Jak wynika z dokonanej wyżej analizy przepisów, warunkiem opodatkowania danej
    czynności podatkiem od towarów i usług jest spełnienie dwóch przesłanek łącznie: po
    pierwsze dana czynność ujęta jest w katalogu czynności podlegających opodatkowaniu
    podatkiem od towarów i usług, po drugie – czynność została wykonana przez podmiot,
    który w związku z jej wykonaniem jest podatnikiem podatku od towarów i usług.
    Dostawa towarów (np. nieruchomości) podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów
    i usług wyłącznie wówczas, gdy dokonywana jest przez podmiot mający status
    podatnika, a dodatkowo działający w takim charakterze w odniesieniu do danej
    transakcji. Istotnym dla określenia, że w odniesieniu do konkretnej dostawy mamy do
    czynienia z podatnikiem podatku VAT jest stwierdzenie, że prowadzi on działalność
    gospodarczą w rozumieniu przepisów ustawy. Dopiero po zdefiniowaniu podmiotu jako
    podatnika VAT – co do zasady – mają dla określenia jego praw i obowiązków
    zastosowanie przepisy ustawy o podatku od towarów i usług.
    Należy zatem ustalić, czy w analizowanej sprawie w odniesieniu do opisanej czynności
    sprzedaży działek, będą Państwo spełniać przesłanki do uznania Państwa za
    podatników podatku od towarów i usług.
    Jak wyjaśniono wyżej – odwołując się zarówno do treści przepisów ustawy, jak i
    stanowiska judykatury – w przypadku osób fizycznych, które dokonują sprzedaży,
    przekazania, bądź darowizny towarów stanowiących część majątku osobistego, tj.
    majątku, który nie został nabyty w celu jego odsprzedaży bądź wykonywania innych
    czynności w ramach działalności gospodarczej, należy szczególnie wnikliwie
    przeanalizować okoliczności, w jakich będzie realizowana transakcja. Co do zasady
    bowiem osoby fizyczne, które dokonują transakcji w ramach zarządu majątkiem
    prywatnym, wykluczone są z grona podatników VAT.
    W tym miejscu należy podkreślić, że pojęcie „majątku prywatnego” nie występuje na
    gruncie analizowanych przepisów ustawy, jednakże wynika z wykładni art. 15 ust. 2
    ustawy, w której zasadnym jest odwołanie się do treści orzeczenia TSUE w sprawie C-
    291/92 (Finanzamt Uelzen v. Dieter Armbrecht), które dotyczyło kwestii opodatkowania
    sprzedaży przez osobę, będącą podatnikiem podatku od wartości dodanej, części
    majątku niewykorzystywanej do prowadzonej działalności gospodarczej, a służącej jej
    do celów prywatnych. „Majątek prywatny” to zatem taka część majątku danej osoby
    fizycznej, która nie jest przez nią przeznaczona ani wykorzystywana dla potrzeb
    prowadzonej działalności gospodarczej. Ze wskazanego orzeczenia wynika zatem, że
    podatnik musi w całym okresie posiadania danej nieruchomości wykazywać zamiar
    wykorzystywania części nieruchomości w ramach majątku osobistego.
    W kontekście powyższych rozważań istotna jest więc ocena, czy z przedstawionego we
    wniosku opisu sprawy wynika, że podejmowali Państwo działania charakterystyczne dla
    profesjonalnego obrotu nieruchomościami. Ocena ta winna przy tym uwzględniać nie
    tylko samodzielne znaczenie poszczególnych kryteriów kwalifikacji określonych działań
    jako cech charakteryzujących działalność handlową, ale też brać pod uwagę całokształt
    tychże działań, ich wzajemne uzupełnianie się i przydatność z punktu widzenia tego
    rodzaju działalności gospodarczej.

    Z treści złożonego wniosku wynika, że w 1991 r. poprzez notarialną umowę darowizny
    otrzymali Państwo dwie nieruchomości gruntowe do majątku objętego ustawową
    wspólnością małżeńską.
    Wykorzystywali Państwo przedmiotowe nieruchomości, od momentu ich nabycia, do
    kontynuowania działalności rolniczej.
    Nabyte przez Państwa nieruchomości składały się z dwóch sąsiadujących ze sobą działek
    niezabudowanych stanowiących grunty orne (oznaczone w ewidencji gruntów i budynków
    nr 1 i 2) objętych jedną księgą wieczystą. Na działce nr 2 wybudowali Państwo budynek
    mieszkalny i budynek gospodarczy.
    Podjęli Państwo decyzję o wycofaniu części posiadanych nieruchomości (działki nr 1) z
    działalności rolniczej do majątku prywatnego i jej sprzedaży.
    Nieruchomość przeznaczona do sprzedaży (działka nr 1) wraz z nieruchomością na terenie
    której Państwo mieszkają (działka nr 2, która została nie przeznaczona do sprzedaży), były
    objęte jedną księgą wieczystą w związku z tym, w celu sprzedaży konieczne było
    przeprowadzenie podziału.
    Dla obszaru, gdzie położona jest przedmiotowa nieruchomość przeznaczona do sprzedaży
    nie ma opracowanego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.
    W celu przeprowadzenia podziału przedmiotowej nieruchomości musieli Państwo w
    pierwszej kolejności wystąpić o wydanie warunków zabudowy dla obszaru
    przeznaczonego do sprzedaży. Dopiero po wydaniu takiej decyzji, w oparciu o jej
    założenia, możliwe było przeprowadzenie podziału.
    Działka nr 1 sąsiaduje z działkami nr 3 i 4 należącymi do Pana siostry.
    Zdecydowali się Państwo na dokonanie podziału działki nr 1, przy jednoczesnym podziale
    działek nr 3 i 4 należących do Pana siostry.
    Na wniosek złożony przez Państwa oraz Pana siostrę 15 września 2020 r. została wydana
    decyzja o ustaleniu warunków zabudowy dla działek nr 1, 3, 4. Dla działki nr 1 zostały
    ustalone warunki zabudowy z przeznaczeniem pod zabudowę mieszkaniową. Zgodnie z
    decyzją o ustaleniu warunków zabudowy na terenie działek nr 1, 3 oraz 4 możliwa jest
    budowa maksymalnie jedenastu budynków mieszkalnych jednorodzinnych oraz budowa
    drogi wewnętrznej.
    W związku z otrzymaną przez Państwa decyzją o warunkach zabudowy w celu sprzedaży
    działek konieczne było ich wyodrębnienie. 14 kwietnia 2022 r. został zatwierdzony podział
    nieruchomości gruntowych. W wyniku podziału z działki nr 1 o pow. 0,5724 ha zostały
    utworzone nowe działki nr 1/1, 1/2, 1/3, 1/4, 1/5, 1/6, 1/8, 1/9.
    Działki nr 1/1, 1/2, 1/3, 1/4, 1/5, 1/6, 1/7, 1/8 zostały przeznaczone do zabudowy na mocy
    decyzji o ustaleniu warunków zabudowy z 15 września 2020 r. i przeznaczone do
    sprzedaży. Natomiast w momencie wydania decyzji o podziale nieruchomości z 14
    kwietnia 2022 r. działka nr 1/9 nie została przeznaczona pod zabudowę – nadal stanowiła
    grunt orny. Ww. działki zostały przeznaczone przez Państwa do sprzedaży – do chwili
    obecnej nie wszystkie zostały sprzedane.
    Z kolei w 2024 r. zdecydowali się Państwo dokonać podziału działki nr 1/9 na 5 mniejszych
    działek nr 1/10, 1/11, 1/12, 1/13, 1/14.
    Wszystkie wymienione wyżej działki, powstałe w wyniku podziału działki nr 1 zostały
    przeznaczone do sprzedaży.
    Ww. działki nie były, nie są i nie będą udostępniane innym osobom na podstawie umów
    cywilnoprawnych. Również działka nr 1 przed jej podziałem nie była udostępniana
    osobom trzecim na podstawie umów cywilnoprawnych. Wszystkie działki są działkami
    niezabudowanymi.
    Nie są ani nie byli Państwo w przeszłości zarejestrowani jako czynni podatnicy podatku
    VAT.
    Nie posiadają Państwo ani nie posiadali statusu rolnika ryczałtowego.
    Z ww. działek w przeszłości były dokonywane zbiory. Jednak produkty rolne i zbiory nie
    były sprzedawane, ponieważ prowadzili Państwo działalność rolniczą wyłącznie na własny
    użytek. Nie prowadzili i nie prowadzą Państwo działów specjalnych produkcji rolnej, ani
    żadnej innej działalności gospodarczej.

    Nigdy nie prowadzili Państwo działalności polegającej na obrocie nieruchomościami, zaś
    przedmiotowe nieruchomości nie zostały nabyte w celach odsprzedaży, czy też
    inwestycyjnych. Decyzja o sprzedaży nieruchomości wycofanych z działalności rolniczej do
    Państwa majątku prywatnego jest spowodowana koniecznością ograniczenia rozmiaru
    prowadzonej działalności rolniczej (pogarszająca się opłacalność produkcji rolnej,
    wzrastające ryzyko występowania suszy, koszty utrzymania nieuprawianej ziemi).
    Nie podpisali Państwo żadnej umowy przedwstępnej na sprzedaż nieruchomości. Nie
    zamierzają Państwo podpisywać żadnych umów przedwstępnych. Jeżeli jednak zawarcie
    umowy przedwstępnej z kupującym będzie konieczne, to umowa taka nie będzie
    zawierała żadnych innych postanowień oprócz ustaleń dotyczących sposobu i terminu
    zapłaty ceny. Nie udzielili i nie będą udzielać Państwo żadnych pełnomocnictw przyszłemu
    nabywcy gruntów w celu występowania w ich imieniu w sprawach dotyczących
    przedmiotowych nieruchomości.
    Przed sprzedażą działek wyodrębnionych geodezyjnie z działki nr 1 nie zamierzają
    Państwo dokonywać żadnych czynności mających na celu podniesienie wartości działek
    ani nie zamierzają ponosić żadnych nakładów w celu podniesienia wartości działek ani
    dokonywać żadnych remontów.
    W celu sprzedaży działek nr 1/10, 1/11, 1/12, 1/13, 1/14 nie były, nie są i nie będą podjęte
    żadne działania marketingowe.
    Nigdy nie doprowadzali Państwo „przyłączy w media” do działki nr 1, którą otrzymali w
    drodze darowizny, ani do żadnej działki powstałej z jej podziału.
    Działka nr 1 nigdy nie stanowiła środka trwałego w prowadzonej działalności gospodarczej.
    Przy tak przedstawionym opisie sprawy Państwa wątpliwości dotyczą wskazania, czy
    planowana przez Państwa sprzedaż działek o nr 1/10, 1/11, 1/12, 1/13, 1/14 będzie
    podlegała opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.
    Z przywołanych wyżej przepisów wynika, że dostawa towarów (w tym nieruchomości
    gruntowej niezabudowanej) będzie podlegała opodatkowaniu podatkiem od towarów i
    usług w sytuacji, gdy działaniom podmiotu dokonującego tej dostawy można przypisać
    znamiona prowadzenia działalności gospodarczej, co w efekcie przesądza o uzyskaniu
    przez niego statusu podatnika.
    W kontekście powyższych rozważań istotna jest więc ocena, czy z przedstawionego we
    wniosku opisu sprawy wynika, że podejmowali Państwo działania charakterystyczne dla
    profesjonalnego obrotu nieruchomościami. Ocena ta winna przy tym uwzględniać nie
    tylko samodzielne znaczenie poszczególnych kryteriów kwalifikacji określonych działań
    jako cech charakteryzujących działalność handlową, ale też brać pod uwagę całokształt
    tychże działań, ich wzajemne uzupełnianie się i przydatność z punktu widzenia tego
    rodzaju działalności gospodarczej.
    Uwzględniając powyższą analizę przepisów oraz przedstawione okoliczności sprawy
    wskazać należy, że w odniesieniu do planowanej sprzedaży działek nr 1/10, 1/11, 1/12, 1
    /13, 1/14 brak jest przesłanek pozwalających uznać, że dokonując ww. dostawy
    wystąpią Państwo w charakterze podatników w rozumieniu art. 15 ust. 1 ustawy,
    prowadzących działalność gospodarczą w myśl art. 15 ust. 2 ustawy.
    W okolicznościach wskazanych w opisie sprawy, brak jest przesłanek świadczących o
    takiej aktywności Państwa w przedmiocie planowanej sprzedaży działek, która byłaby
    porównywalna do działań podmiotów zajmujących się profesjonalnie tego rodzaju
    obrotem (brak przesłanek zawodowego – stałego i zorganizowanego charakteru takiej
    działalności). Nie wystąpił bowiem ciąg zdarzeń, które jednoznacznie przesądzają, że
    sprzedaż ww. działek wypełnia przesłanki działalności gospodarczej. Nie podjęli
    Państwo takich aktywnych działań w zakresie obrotu nieruchomościami, które
    świadczyłyby o angażowaniu środków w sposób podobny do wykorzystywanych przez
    handlowców. Działania podejmowane przez Państwa należą do zakresu zwykłego
    zarządu majątkiem prywatnym. Sprzedając ww. działki skorzystają Państwo z
    przysługującego Państwu prawa do rozporządzania własnym majątkiem, co oznacza, że

    nie wypełnią Państwo przesłanek zdefiniowanych w art. 15 ust. 1 i ust. 2 ustawy, i nie
    wystąpią w roli podatników podatku od towarów i usług prowadzących działalność
    gospodarczą – w stosunku do tej transakcji. W konsekwencji, sprzedaż działek nie
    będzie podlegać opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.
    Zatem, dokonując sprzedaży działek nr 1/10, 1/11, 1/12, 1/13, 1/14 będą Państwo
    korzystać z przysługującego Państwu prawa do rozporządzania majątkiem osobistym,
    co nie jest wykonywaniem działalności gospodarczej w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy.
    Brak tego statusu pozbawia Państwa cech podatników podatku VAT, o którym mowa w
    art. 15 ust. 1 ustawy, w zakresie sprzedaży działek a ich dostawę cech czynności
    podlegającej opodatkowaniu, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy.
    Podsumowując, stwierdzić należy, że planowana przez Państwa sprzedaż działek nr 1
    /10, 1/11, 1/12, 1/13, 1/14, nie będzie podlegać opodatkowaniu podatkiem od towarów
    i usług.
    Zatem Państwa stanowisko jest prawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, które Państwo przedstawili i stanu prawnego,
    który obowiązuje w dniu wydania interpretacji.
    Zgodnie z art. 14b § 3 Ordynacji podatkowej:
      Składający wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej obowiązany jest do
      wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia
      przyszłego oraz do przedstawienia własnego stanowiska w sprawie oceny prawnej
      tego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego.
    Jestem ściśle związany przedstawionym we wniosku stanem faktycznym (opisem
    zdarzenia przyszłego). Państwo ponoszą ryzyko związane z ewentualnym błędnym lub
    nieprecyzyjnym przedstawieniem we wniosku opisu stanu faktycznego (zdarzenia
    przyszłego). Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy,
    gdy rzeczywisty stan faktyczny sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się
    będzie z opisem stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego) podanym przez Państwa w
    złożonym wniosku. Zatem, wydając przedmiotową interpretację oparłem się na
    wynikającym z treści wniosku opisie zdarzenia przyszłego. W przypadku, gdy w toku
    postępowania podatkowego, kontroli podatkowej, bądź celno-skarbowej zostanie
    określony odmienny stan sprawy, interpretacja nie wywoła w tym zakresie skutków
    prawnych. Ponadto, w sytuacji zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego w
    opisie sprawy, udzielona odpowiedź traci swoją aktualność.
    Wniosek w zakresie podatku dochodowego od osób fizycznych podlega odrębnemu
    rozpatrzeniu.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    · Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z
    dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111).
    Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie
    zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego. Z funkcji
    ochronnej będą mogli skorzystać Ci z Państwa, którzy zastosują się do interpretacji.
    · Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;

      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
        z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    · Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

przez Zainteresowanego, który
    jest stroną postępowania
    Pan „A” (Zainteresowany będący stroną postępowania – art. 14r § 2 Ordynacji podatkowej)
    ma prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu
    Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z
    dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.
    U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
      · w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
        Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
      · w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
        Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS
        /SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a, art. 14b § 1 i art. 14r
    Ordynacji podatkowej.