Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0114-KDIP2-2.4010.307.2025.2.SP
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-08-14
Teza: Ustalenie źródła przychodów z tytułu otrzymanych odsetek od
weksli oraz stosowanie proporcji podziału kosztów w
odniesieniu do wydatków z tytułu odsetek od obligacji oraz
innych wydatków zaliczanych do kosztów pośrednich,
poniesionych w celu uzyskania przychodów zaliczanych do
przychodów z innych źródeł oraz przychodów z zysków
kapitałowych.
Słowa kluczowe: koszt-koszty uzyskania przychodów
koszt-proporcjonalne rozliczenie kosztów
przychód-przychody z innych źródeł
zyski-zyski kapitałowe
Zagadnienia: Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 1. Podmiot i przedmiot opodatkowania-
Przychody z zysków kapitałowych-Przychody z udziału w
zyskach osób prawnych
1

Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 3. Koszty uzyskania przychodów-Proporcjonalne
przypisywanie kosztów do źródła przychodów
Przepisy: [CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 1-art. 7b-ust. 1-pkt 6-lit. b
[CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 3-art. 15-ust. 1
[CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 3-art. 15-ust. 2
[CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 3-art. 15-ust. 2a
[CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 3-art. 15-ust. 2b

## Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

łowe
    Szanowni Państwo,
    stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego
    stanu faktycznego i zdarzenia przyszłego w podatku dochodowym od osób prawnych jest
    prawidłowe.

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

11 czerwca 2025 r. wpłynął Państwa wniosek z 9 czerwca 2025 r. o wydanie interpretacji
    indywidualnej dotyczącej podatku dochodowego od osób prawnych w zakresie ustalenia
    źródła przychodów z tytułu otrzymanych odsetek od weksli oraz stosowania proporcji
    podziału kosztów w odniesieniu do wydatków z tytułu odsetek od obligacji oraz innych
    wydatków zaliczanych do kosztów pośrednich, poniesionych w celu uzyskania przychodów
    zaliczanych do przychodów z innych źródeł oraz przychodów z zysków kapitałowych.
    Pismem z 18 lipca 2025 r. (data wpływu 18 lipca 2025 r.) uzupełnili Państwo wniosek w
    odpowiedzi na wezwanie z 11 lipca 2025 r. (data nadania i odbioru 11 lipca 2025 r.). Treść
    wniosku jest następująca:
    Opis stanu faktycznego i zdarzenia przyszłego
    A. Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością (dalej: „Spółka” lub „Wnioskodawca”) jest
    polskim rezydentem podatkowym podatnikiem podatku dochodowego od osób
    prawnych. Spółka została powołana w celu prowadzenia działalności polegającej na
    finansowaniu spółek z grupy B. podczas prowadzenia bieżącej działalności gospodarczej,
    jak również działalności inwestycyjnej.
    Spółka uzyskuje i będzie uzyskiwać w przyszłości przychody z usług zarządzania aktywami
    oraz przychody finansowe z odsetek od weksli, odsetek od pożyczek, odsetek od lokat
    bankowych. Spółka kwalifikuje uzyskiwane przychody z odsetek od weksli do przychodów
    z zysków kapitałowych a przychody z usług zarządzania aktywami oraz przychody z
    odsetek z lokat bankowych do przychodów z innych źródeł. Nie jest wykluczone, że Spółka
    będzie uzyskiwać inne przychody kwalifikowane zarówno do przychodów z zysków
    kapitałowych, jak i przychodów z innych źródeł.
    W celu finansowania działalności Spółka wyemitowała obligacje, które nabyła inna osoba
    prawna. Spółka ponosiła oraz będzie ponosić w przyszłości wydatki związane z zapłatą
    odsetek od obligacji wyemitowanych na rzecz innej osoby prawnej. Odsetki stanowią
    główny koszt ponoszony przez Spółkę w celu finansowania całości działalności, zarówno w
    części dotyczącej świadczenia usług zarządzania aktywami, jak i uzyskiwania przychodów z
    tytułu odsetek od weksli.
    Spółka ma wątpliwości dotyczące prawidłowości metodologii zaliczania do kosztów
    uzyskania przychodów wydatków w postaci spłaconych odsetek od obligacji.
    Pismem z 18 lipca 2025 r. uzupełnili Państwo wniosek w następujący sposób:
    Spółka nie jest podmiotem, o którym mowa w art. 7b ust. 2 ustawy o podatku
    dochodowym od osób prawnych.

    Koszty związane z uzyskaniem przychodów, o których mowa we wniosku, to wydatki
    związane z zapłatą odsetek od obligacji wyemitowanych na rzecz innej osoby prawnej.
    Odsetki stanowią koszt poniesiony przez Spółkę w celu uzyskania środków finansowych
    przeznaczonych na całość działalności, zarówno w części dotyczącej świadczenia usług
    zarządzania aktywami, jak i uzyskiwania przychodów z tytułu odsetek od weksli.
    Przypisanie poniesionych kosztów związanych z uzyskaniem środków finansowych
    przeznaczonych na działalność spółki nie jest możliwe z uwagi na to, że nie można ich
    przypisać bezpośrednio do przychodów z jednego konkretnego źródła przychodów
    uzyskiwanych przez Spółkę.
    Środki finansowe uzyskane w wyniku emisji obligacji przeznaczane są zarówno na
    finansowanie bieżącej działalności, w tym świadczenia usług zarządzania aktywami, jak i
    działalności związanej z finansowaniem spółek z grupy. Wydatki na odsetki od obligacji nie
    mają jednak bezpośredniego powiązania z uzyskiwanymi przychodami, ale ich poniesienie
    jest warunkiem ich uzyskania.
    Spółka nie jest w stanie przyporządkować konkretnego wydatku z tytułu odsetek od
    obligacji do przychodów bądź ze świadczenia usług zarządzania aktywami, bądź
    przychodów z odsetek od weksli lub pożyczek, ponieważ brak jest możliwości ustalenia, w
    jakim okresie i w jakiej wysokości powstał związany z nimi przychód.
    Każdy z tych wydatków na odsetki od obligacji jest związany z działalnością prowadzoną
    przez Spółkę i przyczynia się w sposób ogólny do osiągania przez nią przychodów. Środki
    finansowe uzyskane przez Spółkę w ramach emisji obligacji zostały przeznaczone na
    rozwój działalności zarządzania aktywami jak również udzielenie finansowania spółkom z
    grupy. Tym samym, gdyby Spółka nie ponosiła kosztu pozyskania kapitału w postaci
    odsetek od obligacji, to nie generowałaby niższe przychody zarówno w źródle zyski
    kapitałowe, jak i pozostałych źródłach przychodów. Podsumowując, nie można ustalić,
    uzyskaniu jakiego konkretnego przychodu dany wydatek służy.
    Pytania
    1. Czy przychód odsetkowy z tytułu spłaty odsetek od weksli należy zaklasyfikować do
      przychodów z zysków kapitałowych, o których mowa w art. 7b ustawy CIT czy do
      przychodów z innych źródeł?
    2. Czy w odniesieniu do wydatków z tytułu odsetek od obligacji, a także innych wydatków
      zaliczanych do kosztów pośrednich, poniesionych w celu uzyskiwania przychodów z
      usług zarządzania aktywami i innych przychodów zaliczanych do przychodów z innych
      źródeł oraz przychodów z tytułu uzyskiwania odsetek od weksli i innych przychodów
      zaliczanych do przychodów z zysków kapitałowych, Spółka jest zobowiązana do
      stosowania proporcji podziału kosztów zgodnie z art. 15 ust. 2-2b ustawy o CIT?
    Państwa stanowisko w sprawie
    Ad 1
    Spółka stoi na stanowisku, że przychód odsetkowy z tytułu otrzymania spłaty odsetek od
    weksli należy zaklasyfikować do przychodów z zysków kapitałowych, o których mowa w
    art. 7b ustawy o CIT.
    Na podstawie art. 7 ust. 1 ustawy o CIT przedmiotem opodatkowania podatkiem
    dochodowym jest dochód stanowiący sumę dochodu osiągniętego z zysków kapitałowych
    oraz dochodu osiągniętego z innych źródeł przychodów. Natomiast na podstawie art. 7
    ust. 2 ustawy o CIT dochodem ze źródła przychodów, z zastrzeżeniem art. 11c, art. 11i, art.
    24a, art. 24b, art. 24ca, art. 24d i art. 24f, jest nadwyżka sumy przychodów uzyskanych z
    tego źródła przychodów nad kosztami ich uzyskania, osiągnięta w roku podatkowym.
    Jeżeli koszty uzyskania przychodów przekraczają sumę przychodów, różnica jest stratą ze
    źródła przychodów.

    Natomiast stosownie do art. 7 ust. 5 ustawy o CIT o wysokość straty ze źródła
    przychodów, poniesionej w roku podatkowym, podatnik może:
    1) obniżyć dochód uzyskany z tego źródła w najbliższych kolejno po sobie następujących
      pięciu latach podatkowych, z tym że kwota obniżenia w którymkolwiek z tych lat nie
      może przekroczyć 50% wysokości tej straty, albo
    2) obniżyć jednorazowo dochód uzyskany z tego źródła w jednym z najbliższych kolejno
      po sobie następujących pięciu lat podatkowych o kwotę nieprzekraczającą 5 000 000
      zł, nieodliczona kwota podlega rozliczeniu w pozostałych latach tego pięcioletniego
      okresu, z tym że kwota obniżenia w którymkolwiek z tych lat nie może przekroczyć
      50% wysokości tej straty.
    Stosownie do art. 7b ust. 1 pkt 6 lit. b ustawy o CIT za przychody z zysków kapitałowych
    uważa się m.in.: przychody z papierów wartościowych i pochodnych instrumentów
    finansowych, z wyłączeniem pochodnych instrumentów finansowych służących
    zabezpieczeniu przychodów albo kosztów, niezaliczanych do zysków kapitałowych.
    Przepisy ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych wprowadzają podział
    dochodów na dochody z zysków kapitałowych i dochody z innych źródeł. Dochodem jest
    nadwyżka sumy przychodów z danego źródła nad kosztami ich uzyskania. Przepisy
    wprowadzają również zasadę odpowiedniego obniżenia dochodu ze źródła przychodów o
    wysokość straty z danego źródła przychodów.
    Przepisy ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych nie zawierają definicji papieru
    wartościowego. Zasadne jest odwołanie się do innych przepisów, w tym przepisów prawa
    cywilnego. Kodeks cywilny również nie zawiera definicji papieru wartościowego, jednak
    przepisy Księgi Trzeciej Zobowiązania Tytułu XXXVII Przekaz i papiery wartościowe Działu II
    Papiery wartościowego Kodeksu cywilnego pozwalają odtworzyć elementy jego
    konstrukcji prawnej.
    Na podstawie art. 921(6) Kodeksu cywilnego jeżeli zobowiązanie wynika z wystawionego
    papieru wartościowego, dłużnik jest obowiązany do świadczenia za zwrotem dokumentu
    albo udostępnieniem go dłużnikowi celem pozbawienia dokumentu jego mocy prawnej w
    sposób zwyczajowo przyjęty. Powyższy przepis wskazuje na dwa istotne elementy
    konstrukcji papieru wartościowego. W pierwszej kolejności papier wartościowy jest
    dokumentem, a z jego wystawienia wynika zobowiązanie.
    Przepisy ustawy z dnia 28 kwietnia 1936 roku Prawo wekslowe (Dz.U. z 2022 r., poz. 282 ze
    zm.) również nie zawierają definicji weksla, ale formułują elementy niezbędne dla
    ważności odpowiednio weksla trasowanego i własnego.
    Definicje weksla formułowano w literaturze. I. Heropolitańska stwierdziła, że weksel jest to
    papier wartościowy o określonej dokładnie przez prawo wekslowe formie,
    charakteryzujący się tym, że złożenie na nim podpisu stanowi podstawę i przyczynę
    zobowiązania wekslowego podpisującego (I. Heropolitańska, Weksel w obrocie
    gospodarczym, Warszawa 2002, s. 31). Natomiast według I. Różańskiego weksel jest
    papierem wartościowym posiadającym części składowe ściśle przez prawo wekslowe
    przepisane, w którym wystawca dokumentu albo sam przyrzeka zapłatę oznaczonej sumy
    pieniężnej, albo poleca zapłatę osobie trzeciej, przyjmując bezwarunkową
    odpowiedzialność za zapłatę i poddając się wszelkim rygorom prawa wekslowego (I.
    Różański, Podręcznik prawa wekslowego wraz z wzorami weksli, Warszawa 1957, s.19).
    W doktrynie ze względu na rodzaj praw inkorporowanych w dokumencie wyróżnia się
    papiery wartościowe związane ze stosunkami zobowiązaniowymi, które można podzielić
    na papiery inkorporujące wierzytelności pieniężne (np. weksle, czeki, obligacje
    uprawniające do świadczenia pieniężnego) oraz inkorporujące wierzytelności niepieniężne
    (np. obligacje uprawniające do świadczeń niepieniężnych, konosamenty, wcześniej też
    rewersy).

    Nie ulega zatem wątpliwości, że pomimo braku ustawowych definicji zarówno papieru
    wartościowego, jak i weksla, do papierów wartościowych należy zaliczyć również weksle.
    Nie znajduje uzasadnienia wyłączenie weksli z kategorii papierów wartościowych
    wskazanych w przepisach ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych.
    Art. 7b ust. 1 ustawy o CIT zawiera zamknięty katalog przychodów, które należy
    zakwalifikować do przychodów z zysków kapitałowych. Wskazane zostały w nim konkretne
    transakcje gospodarcze kreujące przychód podatkowy z zysków kapitałowych co oznacza,
    że wszelkie inne przychody niewymienione w tym przepisie nie będą zaliczane do tej
    kategorii przychodów.
    Wskazanie w art. 7b ust. 1 pkt 6 lit. b ustawy o CIT przychodów z papierów wartościowych
    pozwala na uznanie, że przychody z weksli zaliczane są do przychodów z zysków
    kapitałowych.
    W przypadku zastrzeżenia w treści weksla odsetek, otrzymanie ich od zobowiązanego
    należy traktować jako przychód z weksli, co stanowi jednocześnie przychód z papierów
    wartościowych.
    Podobnie uznał Dyrektor Krajowej informacji Skarbowej m.in. w interpretacji nr 0114-
    KDIP2-2.4010.571.2019.2.AG z dnia 25 marca 2020 r. oraz nr 0111-KDIB1-
    2.4010.223.2021.2.BD z dnia 27 sierpnia 2021 r.
    W związku z tym przychody z odsetek od weksli należy zaliczyć do przychodów z zysków
    kapitałowych.
    Ad 2
    W odniesieniu do odsetek z tytułu wyemitowanych obligacji, których emisja służyła
    zarówno finansowaniu działalności operacyjnej polegającej na świadczeniu usług
    zarządzania aktywami, jak i działalności polegającej na finansowaniu podmiotów z grupy
    kapitałowej przez nabycie weksli wyemitowanych przez podmioty z grupy kapitałowej,
    Spółka jest zobowiązana do stosowania proporcji podziału kosztów zgodnie z art. 15 ust. 2-
    2b ustawy o CIT.
    Jak wskazano w stanowisku Spółki odnośnie pytania nr 1 przychody z odsetek od weksli
    powinny być zaliczane do przychodów z zysków kapitałowych. Natomiast przychody z
    tytułu świadczenia usług zarządzania aktywami są zaliczane przez Spółkę do przychodów z
    innych źródeł.
    Konsekwentnie na podstawie art. 15 ust. 1 ustawy o CIT kosztami uzyskania przychodów
    są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów ze źródła przychodów lub w celu
    zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych
    w art. 16 ust. 1. Oznacza to konieczność stosowania zasady podporządkowania kosztów
    do odpowiedniego źródła przychodów co możliwe jest w przypadku kosztów
    bezpośrednio związanych z przychodami.
    Jednak nie jest wykluczone, że przypisanie kosztów do określonego źródła przychodów nie
    będzie możliwe. W takim przypadku mówimy o kosztach pośrednich, czyli innych kosztach
    niż bezpośrednio związane z przychodami. Do kosztów innych niż bezpośrednio związane
    z przychodami należy zaliczyć koszty, wobec których nie jest możliwe jednoznaczne
    powiązanie z jednym źródłem przychodu w całości lub części.
    W przypadku kosztów pośrednich przepisy ustawy o CIT przewidują stosowanie proporcji
    na podstawie stosunku, w jakim pozostają do siebie przychody z określonych źródeł
    osiągnięte w roku podatkowym.
    Na podstawie art. 15 ust. 2 ustawy o CIT, jeżeli podatnik ponosi koszty uzyskania
    przychodów ze źródeł, z których dochody podlegają opodatkowaniu podatkiem
    dochodowym, oraz koszty związane z przychodami ze źródeł, z których dochody nie
    podlegają opodatkowaniu podatkiem dochodowym lub są zwolnione z podatku
    dochodowego, a nie jest możliwe przypisanie danych kosztów do źródła przychodów,

    koszty te ustala się w takim stosunku, w jakim pozostają osiągnięte w roku podatkowym
    przychody z tych źródeł w ogólnej kwocie przychodów. Przepis art. 7 ust. 3 pkt 3 stosuje
    się odpowiednio.
    Na podstawie art. 15 ust. 2a ustawy o CIT zasadę, o której mowa w ust. 2, stosuje się
    również w przypadku, gdy podatnik ponosi koszty uzyskania przychodów ze źródeł, z
    których część dochodów nie podlega opodatkowaniu podatkiem dochodowym albo jest
    zwolniona z tego opodatkowania; w takim przypadku przepis art. 7 ust. 3 pkt 3 stosuje się
    odpowiednio.
    Stosownie do art. 15 ust. 2b ustawy o CIT w przypadku gdy podatnik uzyskuje przychody z
    zysków kapitałowych oraz przychody z innych źródeł przychodów, przepisy ust. 2 i 2a
    stosuje się także do przypisywania do każdego z tych źródeł kosztów innych niż
    bezpośrednio związane z przychodami.
    Spółka finansując zarówno działalność w zakresie świadczenia usług zarządzania
    aktywami, jak i działalność związaną z nabywaniem weksli, ponosi wydatki związane ze
    spłatą odsetek od obligacji. W przypadku w którym nie jest możliwe jednoznaczne
    podporządkowanie wydatku na odsetki od obligacji do jednego źródła przychodów (z
    zysków kapitałowych lub przychodów z innych źródeł), Spółka powinna przyjąć zasady
    przewidziane w przepisach art. 15 ust. 2-2b ustawy o CIT.
    W pierwszej kolejności Spółka dokonuje podziału na koszty na bezpośrednie i pośrednie.
    Jeżeli ponoszony wydatek w postaci odsetek od obligacji odnosi się do zobowiązania
    zaciągniętego na objęcie weksli, to wydatek zostaje zaliczony do kosztów uzyskania
    przychodów z zysków kapitałowych. Natomiast jeżeli wydatek w postaci odsetek od
    obligacji odnosi się do zobowiązania zaciągniętego na działalność bieżącą, w tym
    świadczenie usług zarządzania aktywami, to wydatek zostaje zaliczony do kosztów
    uzyskania przychodów z innych źródeł.
    Jeżeli natomiast zobowiązanie z tytułu emisji obligacji zostało zaciągnięte, aby sfinansować
    zarówno działalność bieżącą, jak i objecie weksli, to odsetki płacone przez Spółkę
    uznawane są za koszt pośredni, wobec którego nie jest możliwe jednoznaczne powiązanie
    z jednym źródłem przychodu.
    Stosując art. 15 ust. 1 ustawy o CIT Spółka ujmuje koszty bezpośrednie w pełnej wartości
    jako koszty uzyskania przychodu z danego źródła.
    Spółka stosując art. 15 ust. 2-2b ustawy o CIT w odniesieniu do kosztów pośrednich, które
    stanowią wydatki w postaci odsetek od obligacji, ustalają je w stosunku, w jakim pozostają
    osiągnięte w roku podatkowym przychody z danego źródła w ogólnej kwocie przychodów
    osiągniętej przez Spółkę.
    Podobną zasadę Spółka stosuje wobec wszystkich kosztów pośrednich, wobec których nie
    jest możliwe przyporządkowanie do określonego źródła przychodów - przyjmując
    stosunek, w jakim pozostają osiągnięte w roku podatkowym przychody z danego źródła w
    ogólnej kwocie przychodów osiągniętej przez Spółkę.
    Zatem zasadnie Spółka odniesieniu do wydatków z tytułu odsetek od obligacji, a także
    innych wydatków zaliczanych do kosztów pośrednich, poniesionych w celu uzyskiwania
    przychodów z usług zarządzania aktywami i innych przychodów zaliczanych do
    przychodów z innych źródeł oraz przychodów z tytułu uzyskiwania odsetek od weksli i
    innych przychodów zaliczanych do przychodów z zysków kapitałowych, stosuje proporcję
    podziału kosztów zgodnie z art. 15 ust. 2-2b ustawy o CIT.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku, jest prawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Na wstępie należy zaznaczyć, że pytania przedstawione przez Państwa we wniosku o
    wydanie interpretacji indywidualnej wyznaczają zakres przedmiotowy tego wniosku. W
    związku z powyższym, wydana interpretacja dotyczy tylko spraw będących przedmiotem
    pytań. Inne kwestie wynikające z opisu sprawy lub własnego stanowiska, które nie zostały
    objęte pytaniami, nie zostały rozpatrzone w niniejszej interpretacji.
    Na podstawie art. 7 ust. 1 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od
    osób prawnych (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 278 ze zm., dalej: „updop” lub „ustawa o CIT”):
      Przedmiotem opodatkowania podatkiem dochodowym jest dochód stanowiący
      sumę dochodu osiągniętego z zysków kapitałowych oraz dochodu osiągniętego z
      innych źródeł przychodów. W przypadkach, o których mowa w art. 21, art. 22 i art.
      24b, przedmiotem opodatkowania jest przychód.
    Zgodnie z art. 7 ust. 2 ustawy o CIT:
      Dochodem ze źródła przychodów, z zastrzeżeniem art. 11c, art. 11i, art. 24a, art. 24b,
      art. 24ca, art. 24d i art. 24f, jest nadwyżka sumy przychodów uzyskanych z tego
      źródła przychodów nad kosztami ich uzyskania, osiągnięta w roku podatkowym.
      Jeżeli koszty uzyskania przychodów przekraczają sumę przychodów, różnica jest
      stratą ze źródła przychodów.
    W ustawie o CIT przychody podatników zostały rozdzielone na źródła:
        z zysków kapitałowych oraz
        z innych źródeł.
    Wydzielając źródło przychodów z zysków kapitałowych na gruncie ustawy o CIT,
    ustawodawca zamieścił w ustawie katalog, w którym określił listę przychodów
    alokowanych do tego źródła. Katalog ten został zawarty w art. 7b ust. 1 ustawy o CIT i
    zawiera zamkniętą definicję zysków kapitałowych, wymieniając pełny rodzaj przysporzeń
    zaliczanych do tego źródła. Pozostałe przychody kwalifikowane są do innych źródeł.
    Zgodnie z art. 7b ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy o CIT,
      Za przychody z zysków kapitałowych uważa się:
        1) przychody z udziału w zyskach osób prawnych, z zastrzeżeniem art. 12 ust. 1 pkt
          4b, stanowiące przychody faktycznie uzyskane z tego udziału, w tym:
        a) dywidendy, nadwyżki bilansowe w spółdzielniach oraz otrzymane przez
          uczestników funduszy inwestycyjnych lub instytucji wspólnego inwestowania
          dochody tego funduszu lub tej instytucji, w przypadku gdy statut przewiduje
          wypłacanie tych dochodów bez odkupywania jednostek uczestnictwa albo
          wykupywania certyfikatów inwestycyjnych,
        b) przychody z umorzenia udziału (akcji) lub ze zmniejszenia ich wartości,
        c) przychody z wystąpienia wspólnika ze spółki, o której mowa w art. 1 ust. 3, które
          następuje w inny sposób niż określony w lit. b,
        d) przychody ze zmniejszenia udziału kapitałowego wspólnika w spółce, o której
          mowa w art. 1 ust. 3, które następuje w inny sposób niż określony w lit. b,
        e) wartość majątku otrzymanego w związku z likwidacją osoby prawnej lub spółki,
          o której mowa w art. 1 ust. 3,
        f) równowartość zysku osoby prawnej oraz spółki, o której mowa w art. 1 ust. 3,
          przeznaczonego na podwyższenie jej kapitału zakładowego, równowartość
          nadwyżki bilansowej spółdzielni przeznaczonej na podwyższenie funduszu
          udziałowego oraz równowartość kwot przekazanych na ten kapitał (fundusz) z
          innych kapitałów (funduszy) takiej osoby prawnej lub spółki,

        g) dopłaty otrzymane w przypadku połączenia lub podziału podmiotów lub
        h) przychody wspólnika spółki dzielonej, z wyjątkiem podziału przez
          wyodrębnienie, jeżeli majątek przejmowany na skutek podziału, a przy podziale
          przez wydzielenie - majątek przejmowany na skutek podziału lub majątek
          pozostający w spółce, nie stanowią zorganizowanej części przedsiębiorstwa,
        i) zapłata, o której mowa w art. 12 ust. 4d,
        j) wartość niepodzielonych zysków w spółce oraz wartość zysku przekazanego na
          inne kapitały niż kapitał zakładowy w spółce przekształcanej - w przypadku
          przekształcenia spółki w spółkę niebędącą osobą prawną, z tym że przychód
          określa się na dzień przekształcenia,
        k) odsetki od udziału kapitałowego, wypłacane na rzecz wspólnika przez spółkę, o
          której mowa w art. 1 ust. 3,
        l) odsetki od pożyczki udzielonej osobie prawnej lub spółce, o której mowa w art. 1
          ust. 3, jeżeli wypłata odsetek od takiej pożyczki lub ich wysokość uzależnione są
          od osiągnięcia zysku przez tę osobę prawną lub spółkę lub od wysokości tego
          zysku (pożyczka partycypacyjna),
        m)przychody uzyskane w następstwie przekształceń, łączenia lub podziałów
          podmiotów, w tym:
        - przychody osoby prawnej lub spółki, o której mowa w art. 1 ust. 3, przejmującej w
          następstwie łączenia lub podziału majątek lub część majątku innej osoby
          prawnej lub spółki,
        - przychody wspólnika spółki łączonej lub dzielonej,
        - przychody spółki dzielonej,
        n) przychód ze zmniejszenia kapitału akcyjnego w prostej spółce akcyjnej;
      1a) przychody uzyskane w następstwie przekształceń, łączenia lub podziału
      podmiotów;
      1b) przychody uzyskane w następstwie likwidacji spółki niebędącej osobą prawną,
      wystąpienia wspólnika
      z takiej spółki lub zmniejszenia udziału kapitałowego w takiej spółce, jeżeli
      Rzeczpospolita Polska traci prawo do opodatkowania dochodów ze zbycia
      otrzymanych składników majątku;
        2) przychody z tytułu wniesienia do osoby prawnej lub spółki, o której mowa w art.
          1 ust. 3, wkładu niepieniężnego;
        3) inne, niż określone w pkt 1 i 2, przychody z udziału (akcji) w osobie prawnej lub
          spółce, o której mowa w art. 1 ust. 3, w tym:
        a) przychody ze zbycia udziału (akcji), w tym ze zbycia dokonanego celem ich
          umorzenia,
        b) przychody uzyskane w wyniku wymiany udziałów;
        4) przychody ze zbycia ogółu praw i obowiązków w spółce niebędącej osobą
          prawną;
        5) przychody ze zbycia wierzytelności uprzednio nabytych przez podatnika oraz
          wierzytelności wynikających z przychodów zaliczanych do zysków kapitałowych;
        6) przychody:

        a) z praw majątkowych, o których mowa w art. 16b ust. 1 pkt 4-7, z wyłączeniem
          przychodów z licencji bezpośrednio związanych z uzyskaniem przychodów
          niezaliczanych do zysków kapitałowych oraz praw wytworzonych przez
          podatnika,
        b) z papierów wartościowych i pochodnych instrumentów finansowych, z
          wyłączeniem pochodnych instrumentów finansowych służących zabezpieczeniu
          przychodów albo kosztów, niezaliczanych do zysków kapitałowych,
        c) z tytułu uczestnictwa w funduszach inwestycyjnych lub instytucjach wspólnego
          inwestowania,
        d) z najmu, dzierżawy lub innej umowy o podobnych charakterze dotyczącej praw,
          o których mowa w lit. a-c,
        e) ze zbycia praw, o których mowa w lit. a-c,
        f) z wymiany waluty wirtualnej na środek płatniczy, towar, usługę lub prawo
          majątkowe inne niż waluta wirtualna lub z regulowania innych zobowiązań
          walutą wirtualną.
    Jak wynika z art. 7b ust. 1 pkt 6 lit. b ustawy o CIT, do przychodów z zysków kapitałowych
    zalicza się m.in. przychody z papierów wartościowych.
    Zarówno w orzecznictwie podatkowym, jak i w doktrynie prawa podatkowego przyjmuje
    się jednolicie, że wykładnia językowa przepisu stanowi podstawę i zakreśla zakres
    możliwych interpretacji prawa podatkowego. Jednocześnie, jedną z nadrzędnych zasad
    wykładni jest zasada racjonalnego ustawodawcy. Potwierdza to m.in. wyrok NSA z dnia 15
    grudnia 2015 r., sygn. akt II FSK 3352/13.
    Pojęcie „papierów wartościowych” nie zostało zdefiniowane w ustawie o CIT. Mając na
    uwadze zasadę racjonalnego ustawodawcy, który nie wprowadził wprost do ustawy o CIT
    przedmiotowego pojęcia, należy przyjąć, że pojęcie papierów wartościowych należy
    określić na podstawie ogólnych regulacji zawartych w innych źródłach prawa, które
    regulują obrót tymi papierami wartościowymi.
              6Zgodnie z art. 921 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny (Dz. U. z 2024 r.,
    poz. 1061, ze zm.; dalej: „kc”):
      Jeżeli zobowiązanie wynika z wystawionego papieru wartościowego, dłużnik jest
      obowiązany do świadczenia za zwrotem dokumentu albo udostępnieniem go
      dłużnikowi celem pozbawienia dokumentu jego mocy prawnej w sposób zwyczajowo
      przyjęty.
                7Na podstawie art. 921 kc:
      Spełnienie świadczenia do rąk posiadacza legitymowanego treścią papieru
      wartościowego zwalnia dłużnika, chyba że działał on w złej wierze.
    Papiery wartościowe można podzielić w oparciu o różne kryteria. Ze względu na rodzaj
    praw inkorporowanych w dokumencie należy wyróżnić papiery wartościowe związane ze
    stosunkami zobowiązaniowymi, które można podzielić na papiery inkorporujące
    wierzytelności pieniężne (np. weksle, czeki, obligacje uprawniające do świadczenia
    pieniężnego) oraz inkorporujące wierzytelności niepieniężne (np. obligacje uprawniające
    do świadczeń niepieniężnych, konosamenty, wcześniej też rewersy) (Ciszewski Jerzy (red.),
    Nazaruk Piotr (red.), Kodeks cywilny. Komentarz, WKP 2019).
    W myśl art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o obrocie instrumentami finansowymi
    (Dz. U. z 2024 r., poz. 722 ze zm.)
      Instrumentami finansowymi w rozumieniu ustawy są papiery wartościowe;
    Jak stanowi art. 3 pkt 1 ww. ustawy:

      Ilekroć w ustawie jest mowa o:
        1) papierach wartościowych - rozumie się przez to:
        a) akcje, prawa poboru w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 15 września 2000 r.
          - Kodeks spółek handlowych (Dz.U. z 2024 r. poz. 18 i 96), prawa do akcji,
          warranty subskrypcyjne, kwity depozytowe, obligacje, listy zastawne, certyfikaty
          inwestycyjne, bankowe prawa pochodne w rozumieniu przepisów ustawy z dnia
          29 sierpnia 1997 r. - Prawo bankowe (Dz.U. z 2023 r. poz. 2488) i inne zbywalne
          papiery wartościowe, w tym inkorporujące prawa majątkowe odpowiadające
          prawom wynikającym z akcji lub z zaciągnięcia długu, wyemitowane na
          podstawie właściwych przepisów prawa polskiego lub obcego,
        b) inne zbywalne prawa majątkowe, które powstają w wyniku emisji, inkorporujące
          uprawnienie do nabycia lub objęcia papierów wartościowych określonych w lit.
          a, lub wykonywane poprzez dokonanie rozliczenia pieniężnego, odnoszące się
          do papierów wartościowych określonych w lit. a, walut, stóp procentowych,
          stóp zwrotu, towarów oraz innych wskaźników lub mierników (prawa
          pochodne);
    Zauważyć przy tym trzeba, że zgodnie z art. 1 ust. 2 tej ustawy:
      Przepisów ustawy nie stosuje się do weksli i czeków w rozumieniu przepisów prawa
      wekslowego i czekowego.
    Instytucja weksla została uregulowana w ustawie z dnia 28 kwietnia 1936 r. Prawo
    wekslowe (Dz. U. z 2022 r. poz. 282). Weksel emitowany na podstawie przepisów tej
    ustawy jest papierem wartościowym, którego funkcją jest uregulowanie lub
    zabezpieczenie zobowiązania pieniężnego.
    Jak wynika z art. 101 ww. ustawy:
      Weksel własny zawiera:
        1) nazwę „weksel” w samym tekście dokumentu, w języku, w jakim go wystawiono;
        2) przyrzeczenie bezwarunkowe zapłacenia oznaczonej sumy pieniężnej;
        3) oznaczenie terminu płatności;
        4) oznaczenie miejsca płatności;
        5) nazwisko osoby, na której rzecz lub na której zlecenie zapłata ma być dokonana;
        6) oznaczenie daty i miejsca wystawienia wekslu;
    W przyjętym w Polsce modelu prawa wekslowego „stosunki wekslowe oraz stosunki
    pozawekslowe funkcjonują niejako w dwóch różnych płaszczyznach” (Jacek Jastrzębski.
    Maciej Kaliński „Prawo wekslowe i czekowe. Komentarz”. LexisNexis, Warszawa 2012, str.
    23 i n.). Z analizy stosunków wekslowych wypływa wniosek, że w modelu prawa
    wekslowego funkcjonującego w polskim systemie prawa, „zobowiązanie wekslowe jest
    niezależne od stosunku prawnego, który był gospodarczą przyczyną jego zaciągnięcia (por.
    wyrok Sądu Apelacyjnego w Poznaniu z 20 sierpnia 2008 r. sygn. akt I ACa 521/08, Lex nr
    466426: „Jeżeli posiadaczem weksla jest remitent czyli pierwszy wierzyciel, to przysługują
    mu dwa roszczenia: ze stosunku podstawowego (kauzalnego) oraz z weksla”, por. również
    postanowienie Sądu Najwyższego z 13 lutego 2009 r. sygn. akt II CSK 452/08, Lex nr
    599754: „Posiadaczowi takiego weksla, będącemu pierwszym wierzycielem, przysługuje, w
    odniesieniu do wystawcy, zarówno roszczenie ze stosunku podstawowego, jak i z weksla, z
    tym, że tylko raz może on uzyskać zaspokojenie swej wierzytelności i do niego należy
    wybór roszczenia”.
    Weksel jest papierem wartościowym wyrażającym zobowiązanie w sposób formalny i
    abstrakcyjny. Abstrakcyjność stosunku wekslowego, czyli brak wpływu causa na ważność
    zobowiązania z weksla oznacza, że dokument weksla nie jest związany z jakimikolwiek

    czynnościami prawnymi. Ponadto szczególną cechą weksla jest bezwarunkowość zapłaty,
    co oznacza samoistność zobowiązania wekslowego. „Jest ono zatem oderwane od
    przyczyny, która spowodowała powstanie zobowiązania wekslowego. Każdy dłużnik
    podpisany na wekslu może być zmuszony do jego wykupienia, nawet wtedy, gdyby
    zgłaszał wobec wierzyciela merytoryczne zarzuty, dotyczące świadczenia, za które wręczył
    ten dokument. Zobowiązanie wekslowe jest bowiem bezwarunkowe i powstaje samoistnie
    przez złożenie podpisu na wekslu i wręczenie tego dokumentu wierzycielowi
    (beneficjentowi)” (Witold Bień „Weksel w praktyce”, Difin, Warszawa 2007, str. 13).
    Mając na uwadze literalną wykładnię omawianych przepisów, a także powyższe
    wyjaśnienia należy więc stwierdzić, że opisane powyżej cechy weksli pozwalają na ich
    zaklasyfikowanie do szerokiej kategorii pojęcia papierów wartościowych.
    Powyższego nie zmienia fakt, że do weksli nie stosuje się - w przeciwieństwie do innych
    rodzajów papierów wartościowych - przepisów ustawy o obrocie instrumentami
    finansowymi. Obrót wekslami, będącymi szczególną formą papierów wartościowych,
    uregulowany jest bowiem w odrębnych przepisach prawnych, tj. we wspomnianej ustawie
    - Prawo wekslowe. Należy uznać, że art. 7b ust. 1 pkt 6 lit. b ustawy o CIT, nakazujący
    zaliczenie przychodów z papierów wartościowych do tzw. zysków kapitałowych, będzie
    obejmował swoją dyspozycją również przychody z weksli. Tym samym przychód z tytułu
    spłaty odsetek od weksli należy zakwalifikować do źródła zyski kapitałowe.
    W związku z powyższym Państwa stanowisko w zakresie pytania nr 1 należało uznać za
    prawidłowe.
    Zasady kwalifikowania wydatków do kosztów uzyskania przychodów określają przepisy
    art. 15 i 16 ustawy o CIT.
    Zgodnie zatem z art. 15 ust. 1 ww. ustawy:
      Kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów
      ze źródła przychodów lub w celu zachowania albo zabezpieczenia źródła
      przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 16 ust. 1. Koszty poniesione
      w walutach obcych przelicza się na złote według kursu średniego ogłaszanego przez
      Narodowy Bank Polski z ostatniego dnia roboczego poprzedzającego dzień
      poniesienia kosztu.
    Definicja sformułowana przez ustawodawcę ma charakter ogólny. Z tego względu,
    każdorazowy wydatek poniesiony przez podatnika powinien podlegać indywidualnej
    ocenie w celu dokonania jego kwalifikacji prawnej. Wyjątkiem jest jedynie sytuacja, gdy
    ustawa wyraźnie wskazuje jego przynależność do kategorii kosztów uzyskania przychodów
    lub wyłącza możliwość zaliczenia go do tego rodzaju kosztów. W pozostałych przypadkach
    należy natomiast zbadać istnienie związku przyczynowego pomiędzy poniesieniem kosztu
    a powstaniem przychodu ze źródła przychodu lub realną szansą powstania przychodu
    podatkowego, bądź też zachowaniem albo zabezpieczeniem źródła jego uzyskiwania.
    Podatnik, zaliczając dany wydatek do kosztów uzyskania przychodów, powinien więc
    wykazać jego związek z prowadzoną działalnością gospodarczą oraz to, że poniesienie
    wydatku ma lub może mieć wpływ na wielkość osiągniętego przychodu lub że wydatek ten
    jest związany z konkretnym przedsięwzięciem gospodarczym. W tym celu każdorazowo
    wymagana jest ocena istnienia związku przyczynowego pomiędzy poniesieniem kosztu a
    powstaniem przychodów lub realną szansą powstania przychodów podatkowych, bądź też
    zachowaniem albo zabezpieczeniem źródła ich uzyskiwania.
    Innymi słowy oznacza to, że dla kwalifikacji prawnej danego kosztu istotne znaczenie ma
    cel, w jakim został poniesiony. Wydatek zostanie uznany za koszt uzyskania przychodów,
    jeżeli pomiędzy jego poniesieniem, a powstaniem, zwiększeniem bądź też możliwością
    powstania przychodu istnieje związek przyczynowy.
    Aby zatem wydatek poniesiony przez podatnika stanowił dla niego koszt uzyskania
    przychodu, muszą być spełnione następujące warunki:

        został poniesiony przez podatnika, tj. w ostatecznym rozrachunku musi on zostać
        pokryty z zasobów majątkowych podatnika (nie stanowią kosztu uzyskania
        przychodu podatnika wydatki, które zostały poniesione na działalność podatnika
        przez osoby inne niż podatnik),
        jest definitywny (rzeczywisty), tj. wartość poniesionego wydatku nie została
        podatnikowi w jakikolwiek sposób zwrócona,
        pozostaje w związku z prowadzoną przez podatnika działalnością gospodarczą,
        poniesiony został w celu uzyskania, zachowania lub zabezpieczenia źródła
        przychodów lub może mieć wpływ na wielkość osiągniętych przychodów,
        został właściwie udokumentowany,
        nie może znajdować się w grupie wydatków, których nie uważa się za koszty
        uzyskania przychodów.
    Powyższe oznacza, że wszystkie poniesione wydatki, po wyłączeniu enumeratywnie
    wymienionych w stosownych przepisach ustawy o CIT, mogą stanowić koszt uzyskania
    przychodów, o ile pozostają w związku przyczynowo-skutkowym z osiągniętymi
    przychodami, w tym służą zachowaniu albo zabezpieczeniu funkcjonowania źródła
    przychodów.
    Właściwa i zgodna z treścią ustawowej regulacji kwalifikacja kosztów uzyskania
    przychodów powinna więc brać pod uwagę:
        przeznaczenie wydatku (jego celowość, zasadność dla funkcjonowania podmiotu,
        racjonalność i niezbędność), oraz
        potencjalną możliwość (analizowaną w dacie poniesienia wydatku na podstawie
        obiektywnych przesłanek) przyczynienia się danego wydatku do osiągnięcia
        przychodu lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów.
    Zatem, do kosztów uzyskania przychodów podatnik ma prawo zaliczyć wszystkie koszty,
    zarówno te bezpośrednio, jak i pośrednio związane z przychodami, o ile zostały
    prawidłowo udokumentowane, za wyjątkiem kosztów ustawowo uznanych za
    niestanowiące kosztów uzyskania przychodów.
    W oparciu o kryterium stopnia powiązania koszty podatkowe można podzielić na:
        bezpośrednio związane z przychodami, których poniesienie przekłada się wprost na
        uzyskanie konkretnych przychodów (możliwe jest ustalenie, w jakim okresie i w
        jakiej wysokości powstał związany z nimi przychód - potrącane na podstawie art. 15
        ust. 4, ust. 4b-4c ustawy o CIT),
        inne niż bezpośrednio związane z przychodami, których nie można w taki sposób
        przypisać do określonych przychodów, ale są racjonalnie uzasadnione jako
        prowadzące do ich osiągnięcia (tzw. koszty pośrednie - potrącane na podstawie art.
        15 ust. 4d-4e ustawy o CIT).
    W myśl art. 15 ust. 4 ustawy o CIT:

      Koszty uzyskania przychodów bezpośrednio związane z przychodami, poniesione w
      latach poprzedzających rok podatkowy oraz w roku podatkowym, są potrącalne w
      tym roku podatkowym, w którym osiągnięte zostały odpowiadające im przychody, z
      zastrzeżeniem ust. 4b i 4c.
    Zgodnie z ugruntowanym w orzecznictwie i doktrynie poglądem, kosztami uzyskania
    przychodów bezpośrednio związanymi z przychodami są wydatki, których poniesienie
    przekłada się wprost na uzyskanie konkretnych przychodów.
    Zgodnie z art. 15 ust. 4d ustawy o CIT:
      Koszty uzyskania przychodów, inne niż koszty bezpośrednio związane z
      przychodami, są potrącalne w dacie ich poniesienia. Jeżeli koszty te dotyczą okresu
      przekraczającego rok podatkowy, a nie jest możliwe określenie, jaka ich część
      dotyczy danego roku podatkowego, w takim przypadku stanowią koszty uzyskania
      przychodów proporcjonalnie do długości okresu, którego dotyczą.
    Koszty pośrednie stanowić zatem będą wydatki, których nie da się wprost przypisać do
    konkretnych przychodów, są one jednak gospodarczo uzasadnione i prowadzą do
    osiągnięcia przychodów.
    W myśl art. 15 ust. 4e ustawy o CIT:
      Za dzień poniesienia kosztu uzyskania przychodów, z zastrzeżeniem ust. 4a i 4f-4h,
      uważa się dzień, na który ujęto koszt w księgach rachunkowych (zaksięgowano) na
      podstawie otrzymanej faktury (rachunku), albo dzień, na który ujęto koszt na
      podstawie innego dowodu w przypadku braku faktury (rachunku), z wyjątkiem
      sytuacji gdy dotyczyłoby to ujętych jako koszty rezerw albo biernych rozliczeń
      międzyokresowych kosztów.
    Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych nie zawiera definicji kosztu
    „bezpośredniego” oraz kosztu „pośredniego” - brak takiej definicji związany jest z
    nieokreślonością tych pojęć i brakiem stałych, niezmiennych kryteriów oceny wystąpienia
    bezpośredniego lub jedynie pośredniego związku takich kosztów z przychodami osoby
    prawnej w konkretnym przypadku. W efekcie, te same wydatki mogą być w danych
    warunkach bezpośrednimi, zaś w innych jedynie pośrednimi kosztami uzyskania
    przychodu. Ocena tej kwestii musi być więc dokonywana w każdym przypadku na tle
    określonej sytuacji, przy uwzględnieniu indywidualnych cech działalności podatnika, w
    warunkach której wydatki te są ponoszone. Przy czym, jeżeli określone wydatki można
    powiązać z osiąganiem konkretnego przychodu, to bez względu na możliwość
    jednoczesnego wywiedzenia pośredniego związku tych wydatków z ewentualnymi innymi
    przychodami, zaliczenie ich do kosztów uzyskania przychodów ocenić należy w kontekście
    tego przychodu, z którym wydatki te są bezpośrednio związane.
    Zgodnie z ugruntowanym poglądem, kosztami uzyskania przychodów bezpośrednio
    związanymi z przychodami są takie wydatki, których poniesienie przekłada się wprost (w
    sposób bezpośredni) na uzyskanie konkretnych przychodów. Klasycznym przykładem
    bezpośredniego związku kosztów z przychodami jest relacja, w jakiej pozostają wydatki na
    nabycie lub wytworzenie jednostki towaru i przychód ze zbycia tej jednostki towaru.
    Podobnie traktować należy wydatki na zakup materiałów i produktów, które można
    przypisać do konkretnego przychodu, a tym samym dokonać identyfikacji i konkretyzacji
    przychodu uzyskanego w następstwie poniesienia tego rodzaju wydatku.
    Natomiast do kosztów pośrednich zalicza się wydatki, które nie mają bezpośredniego
    odzwierciedlenia w osiąganych przychodach, a więc takie, którym nie można przypisać
    konkretnego przychodu, jakkolwiek ich ponoszenie warunkuje ich uzyskanie, np. koszty
    ogólnego zarządu, koszty administracyjne, wydatki na utrzymanie obiektów, obsługę
    prawną. Tego rodzaju koszty, chociaż niewątpliwie związane są z osiąganymi przychodami,

    nie pozostają w uchwytnym związku z konkretnymi przychodami. Tym samym, nie jest
    możliwe ustalenie, w którym okresie bądź roku podatkowym wystąpi przychód
    uzasadniający potrącenie takich kosztów.
    Kosztami będą również koszty pośrednio związane z uzyskiwanymi przychodami, jeżeli
    zostanie wykazane, że zostały w sposób racjonalny poniesione w celu uzyskania
    przychodów (w tym dla zagwarantowania funkcjonowania źródła przychodów), nawet
    wówczas gdyby z obiektywnych powodów przychód nie został osiągnięty.
    Uznanie danego wydatku za koszt uzyskania przychodów jest możliwe tylko wtedy, gdy z
    prawidłowo i rzetelnie udokumentowanych zdarzeń wynika ponad wszelką wątpliwość, że
    jest to wydatek celowy i racjonalnie uzasadniony. Podatnik zobowiązany jest więc wykazać
    nie tylko fakt poniesienia danego wydatku, ale także jego celowość i racjonalność.
    Art. 16 ust. 1 ustawy o CIT, zawiera enumeratywną listę wyłączeń z kosztów uzyskania
    przychodów, co oznacza, że każdy koszt dający się zakwalifikować do którejkolwiek z
    pozycji wymienionej na tej liście nie będzie mógł być zaliczony do kosztów uzyskania
    przychodów, nawet jeśli był poniesiony w celu osiągnięcia przychodów.
    Jednocześnie podkreślić należy, że nieujęcie danego wydatku w katalogu kosztów
    niepotrącalnych, wymienionych w art. 16 ust. 1 ustawy o CIT, nie oznacza automatycznie,
    że inne koszty w nim niewymienione, tymi kosztami mogą być. W takim przypadku należy
    bowiem badać, czy dany koszt poniesiony został w celu uzyskania przychodu (zachowania
    albo zabezpieczenia źródła przychodu).
    Na podstawie art. 15 ust. 2 ustawy o CIT:
      Jeżeli podatnik ponosi koszty uzyskania przychodów ze źródeł, z których dochody
      podlegają opodatkowaniu podatkiem dochodowym, oraz koszty związane z
      przychodami ze źródeł, z których dochody nie podlegają opodatkowaniu podatkiem
      dochodowym lub są zwolnione z podatku dochodowego, a nie jest możliwe
      przypisanie danych kosztów do źródła przychodów, koszty te ustala się w takim
      stosunku, w jakim pozostają osiągnięte w roku podatkowym przychody z tych źródeł
      w ogólnej kwocie przychodów. Przepis art. 7 ust. 3 pkt 3 stosuje się odpowiednio.
    Stosownie do z art. 15 ust. 2a ustawy o CIT:
      Zasadę, o której mowa w ust. 2, stosuje się również w przypadku, gdy podatnik
      ponosi koszty uzyskania przychodów ze źródeł, z których część dochodów nie
      podlega opodatkowaniu podatkiem dochodowym albo jest zwolniona z tego
      opodatkowania; w takim przypadku przepis art. 7 ust. 3 pkt 3 stosuje się
      odpowiednio
    W myśl art. 15 ust. 2b ww. ustawy:
      W przypadku gdy podatnik uzyskuje przychody z zysków kapitałowych oraz
      przychody z innych źródeł przychodów, przepisy ust. 2 i 2a stosuje się także do
      przypisywania do każdego z tych źródeł kosztów innych niż bezpośrednio związane z
      przychodami.
    Przepis art. 15 ust. 2b ustawy o CIT, ma więc zastosowanie w sytuacji, gdy podatnik osiąga
    zarówno przychody z zysków kapitałowych, jak i z pozostałych źródeł. W tym przypadku
    ustawodawca nie ustanowił jednak odrębnych zasad podziału kosztów pośrednich
    pomiędzy oba źródła, ale posłużył się bezpośrednim odesłaniem do stosowania zasad z
    art. 15 ust. 2 i 2a ustawy o CIT.
    Bezpośrednie odesłanie do treści art. 15 ust. 2 i 2a ustawy o CIT oznacza, że wynikającą z
    tych przepisów metodologię ustalania proporcji kosztów pośrednich alokowanych do
    poszczególnych źródeł przychodów należy stosować również do alokacji kosztów
    pośrednich do przychodów kapitałowych oraz przychodów z innych źródeł.

    Proces alokacji kosztów pośrednich (których nie można przypisać do żadnego źródła
    przychodów) powinien przebiegać dwuetapowo. W pierwszej kolejności podatnik
    powinien ustalić na podstawie art. 15 ust. 2 i 2a ustawy o CIT, jakie koszty pośrednie może
    rozpoznać jako koszt uzyskania przychodów dla celów podatkowych, a jakie koszty należy
    wyłączyć z kalkulacji wyniku podatkowego. Następnie kwota podatkowych, pośrednich
    kosztów uzyskania przychodów (będąca efektem pierwszej alokacji na podstawie art. 15
    ust. 2 i 2a ustawy o CIT) powinna zostać ponownie alokowana - tym razem na podstawie
    art. 15 ust. 2b ustawy o CIT - poprzez jej rozdzielenie między źródła: zyski kapitałowe oraz
    inne niż zyski kapitałowe. Alokacja kosztów pośrednich do tych źródeł dotyczyć może
    jedynie kwoty kosztów pośrednich, która została alokowana na pierwszym etapie do
    kosztów podatkowych.
    Wprowadzony przez ustawodawcę tzw. klucz przychodowy ma charakter uniwersalny i
    obligatoryjny w sytuacji, gdy nie jest możliwe ustalenie kosztów uzyskania przypadających
    na poszczególne źródła.
    Biorąc pod uwagę powyższe, należy podkreślić, że omawiane powyżej przepisy ustawy o
    CIT mają charakter szczególny. Zakresem ich zastosowania objęte są wyłącznie przypadki,
    gdy przypisanie kosztów uzyskania przychodów do przychodów z zysków kapitałowych i
    pozostałych źródeł nie jest obiektywnie możliwe, a nie sytuacje, gdy takie wyodrębnienie
    kosztów było możliwe na podstawie posiadanych dokumentów, lecz podatnik zaniechał
    dokonania tej czynności. Pamiętać także należy, że ustalanie wielkości kosztów zgodnie z
    ww. zasadami może mieć zastosowanie jedynie w sytuacjach wyjątkowych i w odniesieniu
    do określonych kosztów, wspólnych dla źródeł przychodu, których nie można
    jednoznacznie przypisać do jednej z kategorii przychodów. Do takich kosztów
    uzasadnione jest zastosowanie proporcji, o której mowa w ww. przepisach ustawy o
    podatku dochodowym od osób prawnych.
    Odnosząc się do Państwa wątpliwości dotyczących ustalenia czy w odniesieniu do
    wydatków z tytułu odsetek od obligacji, a także innych wydatków zaliczanych do kosztów
    pośrednich, poniesionych w celu uzyskiwania przychodów z usług zarządzania aktywami i
    innych przychodów zaliczanych do przychodów z innych źródeł oraz przychodów z tytułu
    uzyskiwania odsetek od weksli i innych przychodów zaliczanych do przychodów z zysków
    kapitałowych, Spółka jest zobowiązana do stosowania proporcji podziału kosztów zgodnie
    z art. 15 ust. 2-2b ustawy o CIT, wskazać należy, że z brzmienia przywołanego wyżej art. 15
    ust. 1 ustawy o CIT jednoznacznie wynika, że wydatki dotyczące danego źródła
    przychodów, należy odnieść do kosztów dotyczących tego samego źródła przychodów.
    Wskazali Państwo, że w pierwszej kolejności dokonują Państwo podziału na koszty
    bezpośrednie i pośrednie. Jeżeli ponoszony wydatek w postaci odsetek od obligacji odnosi
    się do zobowiązania zaciągniętego na objęcie weksli, to wydatek zostaje zaliczony do
    kosztów uzyskania przychodów z zysków kapitałowych. Natomiast jeżeli wydatek w
    postaci odsetek od obligacji odnosi się do zobowiązania zaciągniętego na działalność
    bieżącą, w tym świadczenie usług zarządzania aktywami, to wydatek zostaje zaliczony do
    kosztów uzyskania przychodów z innych źródeł. Jeżeli zobowiązanie z tytułu emisji
    obligacji zostało zaciągnięte, aby sfinansować zarówno działalność bieżącą, jak i objecie
    weksli, to odsetki płacone przez Spółkę uznawane są za koszt pośredni, wobec którego nie
    jest możliwe jednoznaczne powiązanie z jednym źródłem przychodu. Spółka stosując art.
    15 ust. 2-2b ustawy o CIT w odniesieniu do kosztów pośrednich, które stanowią wydatki w
    postaci odsetek od obligacji, ustala je w stosunku, w jakim pozostają osiągnięte w roku
    podatkowym przychody z danego źródła w ogólnej kwocie przychodów osiągniętej przez
    Spółkę. Podobną zasadę Spółka stosuje wobec wszystkich kosztów pośrednich, wobec
    których nie jest możliwe przyporządkowanie do określonego źródła przychodów -
    przyjmując stosunek, w jakim pozostają osiągnięte w roku podatkowym przychody z
    danego źródła w ogólnej kwocie przychodów osiągniętej przez Spółkę.
    Zatem Państwa stanowisko w zakresie pytania nr 2, na podstawie którego wydatki z tytułu
    odsetek od obligacji, a także innych wydatków zaliczanych do kosztów pośrednich,

    poniesionych w celu uzyskania przychodów z usług zarządzania aktywami i innych
    przychodów zaliczanych do przychodów z innych źródeł oraz przychodów z tytułu
    uzyskiwania odsetek od weksli i innych przychodów zaliczanych do przychodów z zysków
    kapitałowych - co do których nie jest możliwe przypisanie ich do przychodów
    uzyskiwanych z jednego, konkretnego źródła przychodów - Spółka może je zaliczyć do
    kosztów uzyskania przychodów na zasadach opisanych w art. 15 ust. 2-2b ustawy o CIT,
    czyli zgodnie z tzw. „kluczem przychodowym” - jest prawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy:
        stanu faktycznego przedstawionego przez Państwa i stanu prawnego
        obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia w przedstawionym stanie faktycznym
        oraz
        zdarzenia przyszłego i stanu prawnego obowiązującego w dacie wydania
        interpretacji.
    Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy
    rzeczywisty stan faktyczny sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie
    ze stanem faktycznym podanym przez Wnioskodawcę w złożonym wniosku. W związku z
    powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we wniosku
    opisu sprawy, udzielona odpowiedź traci swoją aktualność.
    Wskazać należy, że powołane we wniosku interpretacje indywidualne zostały wydane w
    indywidualnych sprawach innych podmiotów i nie wiążą organu w sprawie będącej
    przedmiotem wniosku.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
        Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb
        ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz.
        111 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa
        sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia
        przyszłego i zastosują się Państwo do interpretacji.
        Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeżeli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej stanowi element
      czynności będących przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
      z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
        Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego
    Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa
    z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.
    U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
        w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
        Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
        w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na
        adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS
        /SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.