Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0112-KDIL2-1.4011.415.2025.1.KF
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-05-15
Teza: Obowiązki płatnika w związku z udostępnieniem pracownikom
możliwości skorzystania z sesji pomocowych/doradczych.
Słowa kluczowe: obowiązek-obowiązek płatnika
pracownik
pracownik-świadczenia na rzecz pracowników
przychód-przychód ze stosunku pracy
świadczenie-świadczenie nieodpłatne
Zagadnienia: Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Pobór podatku lub zaliczek na podatek przez płatników.-
Zakłady pracy.
Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Źródła przychodów.-Przychody z wykonywanej pracy.
Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Źródła przychodów.-Specyfika źródeł przychodów.-
Stosunek pracy.
Przepisy: [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 2-art. 10-ust. 1-pkt 1
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 2-art. 11-ust. 1
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 2-art. 12-ust. 1
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 7-art. 32-ust. 1

## Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

dłowe
    Szanowni Państwo,
    stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego
    stanu faktycznego w podatku dochodowym od osób fizycznych jest prawidłowe.

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

14 kwietnia 2025 r. wpłynął Państwa wniosek z 8 kwietnia 2025 r. o wydanie interpretacji
    indywidualnej, który dotyczy obowiązków płatnika w związku z udostępnieniem
    pracownikom możliwości skorzystania z sesji pomocowych/doradczych. Treść wniosku jest
    następująca:
    Opis stanu faktycznego
    Prowadzą Państwo działalność usługową w zakresie obsługi m.in. (...) na rzecz podmiotów
    powiązanych.
    Mając na celu zapewnienie dobrych warunków pracy zawarli Państwo umowę z
    podmiotem świadczącym usługi (dalej: „Świadczenia”) z zakresu szeroko rozumianego
    wsparcia zdrowotnego obejmujące porady psychologiczne, w tym z zakresu rozwoju
    osobistego, dietetyczne oraz inne dotyczące zdrowego trybu życia i dbania o dobre
    samopoczucie zarówno psychiczne jak i fizyczne.
    Uznają Państwo, że dobre samopoczucie psychiczne oraz fizyczne ma bezpośrednie
    pozytywne przełożenie na efektywność, kreatywność, współpracę oraz osiąganie
    zamierzonych celów zawodowych, a tym samym przekłada się na działania i wyniki
    Państwa Spółki.
    Świadczenia objęte powyższą umową mogą być realizowane w ramach indywidualnych
    sesji dla pracownika lub jako konferencje i szkolenia. Dodatkowo Usługodawca oferuje
    również dostęp do audiobooków, aplikacji, platform e-learningowych i planów
    treningowych.
    Świadczenia te obejmują w szczególności:
    1. Wsparcie emocjonalne i psychologiczne dotyczące radzenia sobie z emocjami, w tym
      stresem, niepokojem, zaburzeniami lękowymi, depresją.
    2. Coaching obejmujący porady z zakresu rozwoju osobistego, w tym udzielaniu
      wskazówek jak polepszyć samopoczucie, koncentrację, zaangażowanie oraz ogólny
      dobrostan i możliwości sprawnego i efektywnego działania w perspektywie krótko i
      długofalowej.
    3. Wsparcie w zakresie problemów życia codziennego, w tym rodzicielstwa, starzenia się,
      opieki nad członkami rodziny, w tym udzielanie praktycznych wskazówek, jak radzić
      sobie z danym problemem na styku życia zawodowego i osobistego.
    4. Wsparcie z zakresu porad zdrowotnych, dietetycznych, w tym wsparcia w zakresie
      utraty wagi, zdrowego odżywiania, byciu aktywnym fizycznie czy rzuceniu nałogów i
      wyrabiania zdrowych nawyków żywieniowych.
    Sama umowa o świadczenie usług jest zawarta w formie grupowej, bezimiennej, a
    korzystanie z usług wiąże się z faktem bycia Państwa pracownikiem.
    Świadczenie, jest ogólnodostępne dla Państwa pracowników i nie jest przypisane
    konkretnym pracownikom. Nie ma możliwości imiennej weryfikacji, który pracownik
    skorzystał z programu z uwagi na poufny charakter sesji doradczych/pomocowych. Nie są

    więc Państwo w stanie uzyskać informacji, który pracownik w ogóle w rzeczywistości
    skorzystał z programu, z których sesji, w jakiej ilości itd. A zatem nie da się dokładnie
    wyliczyć wartości uzyskanego świadczenia i przypisać konkretnemu pracownikowi.

## Pytanie

Czy w odniesieniu do opisanego powyżej stanu faktycznego udostępnienie przez Państwa
    możliwości skorzystania z sesji pomocowych/doradczych będzie stanowić przychód
    Państwa pracowników, o którym mowa w art. 12 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od
    osób fizycznych, a tym samym, czy w opisanej sytuacji powinni Państwo w odniesieniu do
    takiego przychodu wypełniać obowiązki płatnika zaliczek na podatek dochodowy od osób
    fizycznych zgodnie z treścią art. 31 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych?
    Państwa stanowisko w sprawie
    Państwa zdaniem, w zakresie przedstawionego stanu faktycznego, udostępnienie
    pracownikom przez Państwa możliwości skorzystania z sesji pomocowych/doradczych nie
    będzie stanowiło dla nich przychodu ze stosunku pracy, o którym to przychodzie mowa w
    art. 12 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych (dalej: „Ustawy PIT”), a
    tym samym w odniesieniu do takiego świadczenia nie powinni Państwo wypełniać
    obowiązków płatnika zaliczek na podatek dochodowy od osób fizycznych zgodnie z treścią
    art. 31 Ustawy PIT.
    Zgodnie z art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób
    fizycznych (Dz. U. z 2020 r. poz. 1426, z późn. zm.), opodatkowaniu podatkiem
    dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z wyjątkiem dochodów
    wymienionych w art. 21, 52, 52a, 52c oraz dochodów, od których na podstawie Ordynacji
    podatkowej zaniechano poboru podatku.
    Katalog źródeł przychodów podlegających opodatkowaniu podatkiem dochodowym od
    osób fizycznych zawiera art. 10 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.
    Stosownie do art. 12 ust. 1 ww. ustawy, za przychody ze stosunku służbowego, stosunku
    pracy, pracy nakładczej oraz spółdzielczego stosunku pracy uważa się wszelkiego rodzaju
    wypłaty pieniężne oraz wartość pieniężną świadczeń w naturze bądź ich ekwiwalenty, bez
    względu na źródło finansowania tych wypłat i świadczeń, a w szczególności:
    wynagrodzenia zasadnicze, wynagrodzenia za godziny nadliczbowe, różnego rodzaju
    dodatki, nagrody, ekwiwalenty za niewykorzystany urlop i wszelkie inne kwoty niezależnie
    od tego, czy ich wysokość została z góry ustalona, a ponadto świadczenia pieniężne
    ponoszone za pracownika, jak również wartość innych nieodpłatnych świadczeń lub
    świadczeń częściowo odpłatnych.
    Zgodnie z art. 31 ww. ustawy, osoby fizyczne, osoby prawne oraz jednostki organizacyjne
    nie posiadające osobowości prawnej, zwane dalej „zakładami pracy”, są obowiązane jako
    płatnicy obliczać i pobierać w ciągu roku zaliczki na podatek dochodowy od osób, które
    uzyskują od tych zakładów przychody ze stosunku służbowego, stosunku pracy, pracy
    nakładczej lub spółdzielczego stosunku pracy, zasiłki pieniężne z ubezpieczenia
    społecznego wypłacane przez zakłady pracy, a w spółdzielniach pracy-wypłaty z tytułu
    udziału w nadwyżce bilansowej.
    Mając na uwadze wyżej przywołane uregulowania prawne należy zaznaczyć, że przepis
    art. 12 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych wymienia jedynie
    przykładowo przychody ze stosunku pracy. Świadczy o tym użycie słowa „w szczególności”,
    co oznacza, że wymienione kategorie przychodów stanowią katalog otwarty. Oznacza to,
    że przychodami ze stosunku pracy są więc wszelkiego rodzaju wypłaty pieniężne oraz
    świadczenia nieodpłatne, mające swoje źródło w łączącym pracownika z pracodawcą
    stosunku pracy lub stosunku pokrewnym.
    W myśl art. 11 ust. 1 ww. ustawy, przychodami, z zastrzeżeniem art. 14-15, art. 17 ust. 1
    pkt 6, 9, 10 w zakresie realizacji praw wynikających z pochodnych instrumentów
    finansowych, pkt 11, art. 19, art. 25b, art. 30ca, art. 30da i art. 30f, są otrzymane lub

    postawione do dyspozycji podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i wartości
    pieniężne oraz wartość otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych
    świadczeń.
    Ponieważ przepisy ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych nie zawierają
    definicji „nieodpłatnych świadczeń” przy interpretacji tego pojęcia odwołać się należy do
    jego słownikowego znaczenia. W związku z powyższym stwierdzić należy, że świadczeniem
    nieodpłatnym jest świadczenie „niewymagające opłaty, takie za które się nie płaci,
    bezpłatne” (Nowy Słownik Języka Polskiego, PWN, Warszawa 2003 r.). W orzecznictwie
    sądowym przyjmuje się natomiast, że nieodpłatne świadczenie obejmuje nie tylko
    świadczenie w cywilistycznym znaczeniu, ale w jego zakres wchodzą także wszystkie
    zjawiska gospodarcze i zdarzenia prawne, których następstwem jest uzyskanie korzyści
    kosztem innego podmiotu lub te wszystkie zdarzenia prawne i gospodarcze, których
    skutkiem jest nieodpłatne, tj. niezwiązane z kosztami lub inną formą ekwiwalentu,
    przysporzenie majątku tej osobie, mające konkretny wymiar finansowy.
    Przysporzenie to musi zatem być rzeczywiste, a nie tylko potencjalne. Innymi słowy o
    przychodzie można mówić tylko wtedy, kiedy podatnik wzbogaci się i stanowi to jego
    dodatkowy, definitywny majątek.
    Odnosząc się do powyższego stwierdzić należy, że o nieodpłatnym świadczeniu, mającym
    cechy przychodu podlegającego opodatkowaniu podatkiem dochodowym można mówić w
    sytuacji, gdy:
    1) podmiot, na rzecz którego dokonywane jest tego rodzaju świadczenia odnosi korzyść,
      a więc musi zaistnieć u niego trwałe przysporzenie majątkowe;
    2) korzyść ta musi zostać odniesiona kosztem innego podmiotu, a więc powinna istnieć
      możliwość ustalenia kto poniósł ekonomiczny ciężar owego przesunięcia majątkowego,
    3) korzyść musi mieć konkretny wymiar finansowy,
    4) świadczenie musi mieć nieodpłatny charakter. Nie może ono zatem wiązać się z
      jakimkolwiek ekwiwalentem ze strony podatnika. Nie ma przy tym znaczenia, czy ów
      ekwiwalent pozostaje w ekonomicznej równowadze ze świadczeniem. Jeżeli podmiot
      zobowiązany jest do jakiegokolwiek świadczenia wzajemnego, choćby miało ono
      wymiar symboliczny nie można mówić o nieodpłatnym świadczeniu.
    W zakresie omawianego zagadnienia kluczowe znaczenie ma treść wyroku Trybunału
    Konstytucyjnego z dnia 8 lipca 2014 r. w sprawie K 7/13 (Dz. U. z 2014 r. poz. 947)
    definiującego pojęcie przychodu z tzw. nieodpłatnych świadczeń. W ww. orzeczeniu TK
    uznał, że aby mówić o nieodpłatnym świadczeniu, muszą zostać spełnione łącznie trzy
    przesłanki:
    1) świadczenie zostało spełnione za zgodą pracownika (pracownik skorzystał z niego w
      pełni dobrowolnie),
    2) świadczenie leży w interesie pracownika i przyniosło mu korzyść w postaci zwiększenia
      aktywów lub uniknięcia wydatku,
    3) uzyskana korzyść jest wymierna i przypisana indywidualnemu pracownikowi (nie jest
      dostępna w sposób ogólny dla wszystkich podmiotów).
    Podkreślić należy że ustawowe pojęcie nieodpłatnych świadczeń musi być zawsze
    interpretowane w konkretnym kontekście, a nie w oderwaniu od niego z pominięciem
    okoliczności realizacji pewnych uprawnień, zjawisk gospodarczych i zdarzeń prawnych.
    W kontekście pierwszego warunku, Trybunał Konstytucyjny podkreślił, że „inne
    nieodpłatne świadczenia” na rzecz pracownika mogą być uznane za jego dochód w
    rozumieniu ustawy PIT tylko pod warunkiem, że rzeczywiście spowodowały
    zaoszczędzenie przez niego wydatków. Ustalenie tej okoliczności zależy od tego, czy
    pracownik skorzystał ze świadczenia oferowanego przez pracodawcę w pełni

    dobrowolnie. Zgoda na skorzystanie ze świadczenia wyraża bowiem ocenę pracownika, że
    świadczenie – z punktu widzenia jego sytuacji zawodowej, życiowej, rodzinnej – jest celowe
    i przydatne, leży w jego interesie. Oznacza to, że w braku świadczenia ze strony
    pracodawcy pracownik musiałby ponieść wydatek. W konsekwencji przyjęcie świadczenia
    oferowanego przez pracodawcę oznacza uniknięcie tego wydatku.
    Formułując drugi warunek Trybunał Konstytucyjny wyjaśnił, że dla oceny czy świadczenie
    leżało w interesie pracownika, istotne jest czy stanowi ono realne przysporzenie
    majątkowe (korzyść), którego efekt jest uchwytny w jego majątku. Trybunał Konstytucyjny
    – w ślad za uchwałami NSA –uznał, że w zakres nieodpłatnego świadczenia, jako
    przychodu wchodzą wszystkie zjawiska gospodarcze i zdarzenia prawne, „których
    skutkiem jest nieodpłatne, tj. niezwiązane z kosztami lub inną formą ekwiwalentu,
    przysporzenie majątku tej osobie, mające konkretny wymiar finansowy”. W konsekwencji,
    aby wartość świadczenia uzyskanego od pracodawcy podlegała, opodatkowaniu, po
    stronie pracownika musi pojawić się dochód, czyli korzyść majątkowa. Korzyść ta może
    wystąpić w dwóch postaciach: prowadzi do powiększenia aktywów, co jest zwykłym
    skutkiem wypłaty pieniędzy, albo do zaoszczędzenia wydatków, co może być następstwem
    świadczenia rzeczowego lub w formie usługi. W wyniku takiego świadczenia w majątku
    pracownika nie pojawia się wprawdzie realny dochód (w znaczeniu ekonomicznym), ale
    ponieważ znaczenie dochodu na gruncie ustawy PIT jest szersze, zaoszczędzenie
    wydatków musi być traktowane na równi z przyrostem majątku. Jako przykład Trybunał
    Konstytucyjny wskazał m.in. dowożenie pracownika z miejsca zamieszkania do pracy. W
    ocenie Trybunału Konstytucyjnego zorganizowanie tego rodzaju transportu może
    oznaczać zaoszczędzenie wydatku po stronie pracownika i w konsekwencji może stanowić
    przysporzenie objęte podatkiem dochodowym. Taka ocena jest jednak poprawna tylko
    pod warunkiem, że świadczenia te pracodawca spełniał, dysponując uprzednią zgodą
    pracownika na ich przyjęcie. O ile bowiem pracownik decyduje się skorzystać z przewozu,
    niewątpliwie zaoszczędza sobie wydatku, który musiałby ponieść.
    Jednocześnie Trybunał Konstytucyjny zauważył, że w sytuacji, gdy nieodpłatne świadczenie
    zostało przyjęte jako warunek niezbędny do zgodnego z prawem wykonania pracy – po
    stronie pracownika nie pojawia się korzyść, która mogłaby być objęta podatkiem
    dochodowym.
    Odnosząc się natomiast do trzeciego warunku, Trybunał Konstytucyjny wskazał, że
    przychód powstaje, gdy można zindywidualizować świadczenie, określić jego wartość
    pieniężną oraz skonkretyzować odbiorcę. Mając powyższe na uwadze Trybunał
    Konstytucyjny zauważył, że w sytuacji gdy otrzymane przez pracownika nieodpłatne
    świadczenie stanowi świadczenie pracodawcy, na które pracownik wyraził zgodę, które
    zostało spełnione w jego interesie i oznacza realne przysporzenie mu korzyści, problem
    ustalenia podstawy opodatkowania w zasadzie ulega rozwiązaniu. Dotyczy to między
    innymi zorganizowania przez pracodawcę dowozu do pracy, w sytuacji gdy pracodawca
    wie kto będzie korzystał z tej formy transportu oraz zna odległości, którą każdy będzie
    pokonywał. W takim przypadku pracodawca jest w stanie precyzyjnie określić wartość
    świadczenia przypadającą indywidualnie na każdego przewożonego.
    Z kolei jako przykład świadczenia, które nie rodzi po stronie pracownika przysporzenia
    majątkowego (korzyści) Trybunał Konstytucyjny wskazał sytuację, w której pracodawca
    proponuje pracownikom udział w spotkaniach integracyjnych czy szkoleniowych, choćby
    organizowanych poza miejscem pracy (imprezy wyjazdowe). W tym przypadku, nawet jeśli
    pracownik uczestniczy w spotkaniu (konferencji, szkoleniu) dobrowolnie, po jego stronie
    nie pojawia się korzyść, choćby w postaci zaoszczędzenia wydatku. Nie sposób bowiem
    zakładać, że gdyby nie „kursokonferencja” organizowana przez pracodawcę, pracownik
    wydałby pieniądze na uczestnictwo w takim przedsięwzięciu. Trudno też poważnie
    utrzymywać, że przychodem pracownika z umowy o pracę czy stosunku służbowego jest
    możliwość okazjonalnego uczestnictwa w obiedzie czy kolacji, a wartość zjedzonych przez
    niego potraw i wypitych napojów wyznacza podstawę opodatkowania.

    W świetle powyższego zauważyć należy, że nie każde świadczenie spełnione przez
    pracodawcę na rzecz pracownika bez ustalonej za nie zapłaty jest świadczeniem
    podlegającym podatkowi dochodowemu, podobnie jak nie każde tego rodzaju
    świadczenie jest wyłączone spod regulacji ustawy PIT. Przy czym, jak słusznie zauważył
    Trybunał Konstytucyjny ze względu na otwarty i rozwijający się katalog świadczeń
    oferowanych przez pracodawców – nie jest możliwe enumeratywne wyliczenie w ustawie
    podatkowej wszystkich nieodpłatnych przysporzeń, które zgodnie z zasadą powszechności
    przedmiotowej podatku dochodowego powinny być przez ustawodawcę uwzględnione.
    Należy zaznaczyć, że są świadczenia, które gwarantują higieniczne i bezpieczne warunki
    pracy i służą jej organizacji (umożliwiają prawidłowe wykonywanie pracy), których
    spełnienie leży przede wszystkim w interesie pracodawcy w celu odpowiedniego
    zorganizowania własnej działalności. W takim przypadku pracownik korzysta z tych
    świadczeń (w ramach wykonywania przypisanej pracy), jednak dla niego jest to korzyść
    niewychodząca na zewnątrz stosunku pracy i niestanowiąca dochodu, będącego
    przedmiotem opodatkowania.
    Przenosząc powyższe na grunt rozpatrywanej sprawy, należy wyjaśnić, że powyższe
    przesłanki w przypadku stanu faktycznego opisanego w niniejszym wniosku nie zostały
    spełnione.
    W odniesieniu do przesłanki nr 1, zaznaczają Państwo, że zapewnienie pracownikom
    możliwości uczestnictwa w programie dokonywać się będzie z wyłącznej inicjatywy Spółki.
    Tym samym wszyscy pracownicy automatycznie zostaną objęci programem (pracownik
    nie będzie przystępować do programu z własnej woli na swój wniosek/za wyrażoną
    zgodą). A zatem, świadczenie to nie ma charakteru dobrowolności.
    W odniesieniu do przesłanki nr 2 nie można uznać, że pracownik poniósłby taki wydatek z
    własnych środków gdyby nie otrzymał takiego świadczenia od pracodawcy, w związku z
    czym nie można uznać, że to świadczenie przyniosło mu korzyść w postaci zwiększenia
    aktywów lub uniknięcia wydatku.
    W odniesieniu do przesłanki nr 3, wskazują Państwo, że z uwagi na poufny charakter sesji
    doradczych/pomocowych nie będą Państwo w stanie uzyskać informacji, który pracownik
    w ogóle w rzeczywistości skorzystał z programu, z których sesji, w jakiej ilości itd. Sama
    umowa o świadczenie usług będzie zawarta w formie grupowej, bezimiennej – gdyż
    korzystanie z usług będzie się wiązało z faktem bycia Państwa pracownikiem. A zatem nie
    da się dokładnie wyliczyć wartości uzyskanego świadczenia i przypisać konkretnemu
    pracownikowi. Sama teoretyczna możliwość skorzystania z sesji doradczych/pomocowych
    nie powoduje jeszcze powstania przychodu z tzw. nieodpłatnych świadczeń.
    Mając na uwadze powyższe, w tym w szczególności wyrok Trybunału Konstytucyjnego z
    dnia 8 lipca 2014 r. należy uznać, że w omawianej sprawie po stronie pracowników nie
    powstanie przychód z nieodpłatnych świadczeń kwalifikowany do przychodów ze
    stosunku pracy w rozumieniu art. 12 ust. 1 ww. ustawy. W konsekwencji, nie będą
    Państwo zobowiązani z tego tytułu do obliczenia, pobrania i odprowadzenia zaliczki na
    podatek dochodowy od osób fizycznych, z uwagi na niespełnienie przesłanek
    wynikających z wyroku TK K 7/13.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest prawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z przepisem art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym
    od osób fizycznych (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 163 ze zm.):
      Opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z
      wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a, 52c oraz dochodów, od
      których na podstawie Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.

    Treść powyższego przepisu wskazuje, że opodatkowaniu podatkiem dochodowym od
    osób fizycznych podlegają wszelkiego rodzaju dochody uzyskane przez podatnika, z
    wyjątkiem tych, które zostały enumeratywnie wymienione w katalogu zwolnień
    przedmiotowych zawartym w powyższej ustawie bądź, od których zaniechano poboru
    podatku.
    W myśl art. 11 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Przychodami, z zastrzeżeniem art. 14-15, art. 17 ust. 1 pkt 6, 9, 10 w zakresie
      realizacji praw wynikających z pochodnych instrumentów finansowych, pkt 11, art.
      19, art. 25b, art. 30ca, art. 30da i art. 30f, są otrzymane lub postawione do dyspozycji
      podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość
      otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń.
    Przy czym, ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych wyraźnie rozróżnia źródła
    przychodów oraz sposób opodatkowania dochodów z poszczególnych źródeł.
    W myśl art. 10 ust. 1 pkt 1 ww. ustawy:
      Źródłem przychodu jest stosunek służbowy, stosunek pracy, w tym spółdzielczy
      stosunek pracy, członkostwo w rolniczej spółdzielni produkcyjnej lub innej spółdzielni
      zajmującej się produkcją rolną, praca nakładcza, emerytura lub renta.
    Stosownie do art. 12 ust. 1 ww. ustawy:
      Za przychody ze stosunku służbowego, stosunku pracy, pracy nakładczej oraz
      spółdzielczego stosunku pracy uważa się wszelkiego rodzaju wypłaty pieniężne oraz
      wartość pieniężną świadczeń w naturze bądź ich ekwiwalenty, bez względu na źródło
      finansowania tych wypłat i świadczeń, a w szczególności: wynagrodzenia zasadnicze,
      wynagrodzenia za godziny nadliczbowe, różnego rodzaju dodatki, nagrody,
      ekwiwalenty za niewykorzystany urlop i wszelkie inne kwoty niezależnie od tego, czy
      ich wysokość została z góry ustalona, a ponadto świadczenia pieniężne ponoszone za
      pracownika, jak również wartość innych nieodpłatnych świadczeń lub świadczeń
      częściowo odpłatnych.
    Na podmiocie dokonującym świadczeń z ww. tytułu (pracodawcy) ciążą natomiast
    obowiązki płatnika, od 1 stycznia 2023 r. wynikające z art. 32 ust. 1 ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych, zgodnie z którym:
      Zakłady pracy będące osobami fizycznymi, osobami prawnymi oraz jednostkami
      organizacyjnymi nieposiadającymi osobowości prawnej są obowiązane jako płatnicy
      obliczać i pobierać w ciągu roku zaliczki na podatek dochodowy od osób, które
      uzyskują od tych zakładów przychody ze stosunku służbowego, stosunku pracy, z
      pracy nakładczej lub ze spółdzielczego stosunku pracy, z zasiłków pieniężnych z
      ubezpieczenia społecznego wypłacanych przez zakłady pracy lub z tytułu udziału w
      nadwyżce bilansowej wypłacanej w spółdzielniach pracy.
    Użyty w art. 12 ust. 1 ww. ustawy zwrot „w szczególności” oznacza, że wymienione
    kategorie przychodów zostały wskazane jedynie przykładowo. Przychodem ze stosunku
    pracy i stosunków pokrewnych są więc wszelkiego rodzaju wypłaty i świadczenia
    skutkujące u podatnika powstaniem przysporzenia majątkowego, mające swoje źródło w
    łączącym pracownika z pracodawcą stosunku pracy lub stosunku pokrewnym. Ponadto
    treść tego przepisu wskazuje, że do przychodów pracownika zaliczyć należy praktycznie
    wszystkie otrzymane przez niego świadczenia, które mógł on otrzymać od pracodawcy. Są
    nimi bowiem nie tylko wynagrodzenia, czyli świadczenia wprost wynikające z zawartej
    umowy o pracę, ale również wszystkie inne przychody (świadczenia), niezależnie od
    podstawy ich wypłaty, jeżeli w jakiekolwiek sposób wiążą się z faktem wykonywania pracy.
    Oznacza to, że do przychodów pracownika ustawodawca zaliczył nie tylko pieniądze, ale
    także wartość świadczeń w naturze, czy świadczeń nieodpłatnych otrzymanych od
    pracodawcy.

    Jak wynika z opisu zdarzenia, mając na celu zapewnienie dobrych warunków pracy zawarli
    Państwo umowę z podmiotem świadczącym usługi z zakresu szeroko rozumianego
    wsparcia zdrowotnego obejmujące porady psychologiczne, w tym z zakresu rozwoju
    osobistego, dietetyczne oraz inne dotyczące zdrowego trybu życia i dbania o dobre
    samopoczucie zarówno psychiczne jak i fizyczne. Świadczenia objęte powyższą umową
    mogą być realizowane w ramach indywidualnych sesji dla pracownika lub jako
    konferencje i szkolenia. Dodatkowo Usługodawca oferuje również dostęp do
    audiobooków, aplikacji, platform e-learningowych i planów treningowych. Sama umowa o
    świadczenie usług jest zawarta w formie grupowej, bezimiennej, a korzystanie z usług
    wiąże się z faktem bycia Państwa pracownikiem. Świadczenie, jest ogólnodostępne dla
    Państwa pracowników i nie jest przypisane konkretnym pracownikom.
    Wobec niezdefiniowania w ustawie podatkowej pojęcia „nieodpłatnego świadczenia”
    zasadne jest odwołanie się do znaczenia tego pojęcia ukształtowanego w orzecznictwie
    sądowym, zgodnie z którym, nieodpłatnym świadczeniem w rozumieniu przepisów o
    podatku dochodowym – generalnie – jest każde zdarzenie prawne i zjawisko gospodarcze,
    których następstwem jest uzyskanie korzyści kosztem innego podmiotu, lub te wszystkie
    zdarzenia prawne i gospodarcze, których skutkiem jest nieodpłatne, to jest niezwiązane z
    kosztami lub inną formą ekwiwalentu, przysporzenie majątku danej osobie, mające
    konkretny wymiar finansowy. Przysporzenie to może polegać na zwiększeniu majątku
    (aktywów) bądź uniknięciu jego pomniejszenia (zaoszczędzenie wydatków).
    Z powodu niejednolitości stanowisk sądowych dotyczących kwestii „nieodpłatnego
    świadczenia”, zasadniczego znaczenia nabrał wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 8
    lipca 2014 r., sygn. akt K 7/13 (t. j. Dz. U. z 2014 r. poz. 947), w którym Trybunał
    Konstytucyjny dokonał ustalenia, jakie kryteria decydują o zakwalifikowaniu
    nieodpłatnego świadczenia jako przychodu pracownika z tytułu stosunku pracy. Trybunał
    Konstytucyjny wskazał, że za przychód pracownika mogą być uznane takie świadczenia,
    które:
    - zostały spełnione za zgodą pracownika (skorzystał z nich w pełni dobrowolnie),
    - zostały spełnione w jego interesie (a nie w interesie pracodawcy) i przyniosły mu korzyść
      w postaci powiększenia aktywów lub uniknięcia wydatku, który musiałby ponieść,
    - korzyść ta jest wymierna (również w postaci zaoszczędzenia wydatku) i przypisana
      indywidualnemu pracownikowi (nie jest dostępna w sposób ogólny dla wszystkich
      podmiotów).
    Podkreślić należy, że ustawowe pojęcie nieodpłatnych świadczeń musi być zawsze
    interpretowane w konkretnym kontekście, a nie w oderwaniu od niego z pominięciem
    okoliczności realizacji pewnych uprawnień, zjawisk gospodarczych i zdarzeń prawnych.
    W kontekście pierwszego warunku, Trybunał Konstytucyjny podkreślił, że „inne
    nieodpłatne świadczenia” na rzecz pracownika mogą być uznane za jego dochód w
    rozumieniu ustawy PIT tylko pod warunkiem, że rzeczywiście spowodowały
    zaoszczędzenie przez niego wydatków. Ustalenie tej okoliczności zależy od tego, czy
    pracownik skorzystał ze świadczenia oferowanego przez pracodawcę w pełni
    dobrowolnie. Zgoda na skorzystanie ze świadczenia wyraża bowiem ocenę pracownika, że
    świadczenie – z punktu widzenia jego sytuacji zawodowej, życiowej, rodzinnej – jest celowe
    i przydatne, leży w jego interesie. Oznacza to, że w braku świadczenia ze strony
    pracodawcy pracownik musiałby ponieść wydatek. W konsekwencji, przyjęcie świadczenia
    oferowanego przez pracodawcę oznacza uniknięcie tego wydatku.
    Formułując drugi warunek Trybunał Konstytucyjny wyjaśnił, że dla oceny czy świadczenie
    leżało w interesie pracownika, istotne jest czy stanowi ono realne przysporzenie
    majątkowe (korzyść), którego efekt jest uchwytny w jego majątku. Trybunał Konstytucyjny
    – w ślad za uchwałami NSA – uznał, że w zakres nieodpłatnego świadczenia, jako
    przychodu wchodzą wszystkie zjawiska gospodarcze i zdarzenia prawne, „których
    skutkiem jest nieodpłatne, tj. niezwiązane z kosztami lub inną formą ekwiwalentu,

    przysporzenie majątku tej osobie, mające konkretny wymiar finansowy”. W konsekwencji,
    aby wartość świadczenia uzyskanego od pracodawcy podlegała opodatkowaniu, po
    stronie pracownika musi pojawić się dochód, czyli korzyść majątkowa. Korzyść ta może
    wystąpić w dwóch postaciach: prowadzić do powiększenia aktywów, co jest zwykłym
    skutkiem wypłaty pieniędzy, albo do zaoszczędzenia wydatków, co może być następstwem
    świadczenia rzeczowego lub w formie usługi. W wyniku takiego świadczenia w majątku
    pracownika nie pojawia się wprawdzie realny dochód (w znaczeniu ekonomicznym), ale
    ponieważ znaczenie dochodu na gruncie ustawy PIT jest szersze, zaoszczędzenie
    wydatków musi być traktowane na równi z przyrostem majątku. Jednocześnie Trybunał
    Konstytucyjny zauważył, że w sytuacji, gdy nieodpłatne świadczenie zostało przyjęte jako
    warunek niezbędny do zgodnego z prawem wykonania pracy – po stronie pracownika nie
    pojawia się korzyść, która mogłaby być objęta podatkiem dochodowym.
    Odnosząc się natomiast do trzeciego warunku, Trybunał Konstytucyjny wskazał, że
    przychód powstaje, gdy można zindywidualizować świadczenie, określić jego wartość
    pieniężną oraz skonkretyzować odbiorcę. Mając powyższe na uwadze Trybunał
    Konstytucyjny zauważył, że w sytuacji gdy otrzymane przez pracownika nieodpłatne
    świadczenie stanowi świadczenie pracodawcy, na które pracownik wyraził zgodę, które
    zostało spełnione w jego interesie i oznacza realne przysporzenie mu korzyści, problem
    ustalenia podstawy opodatkowania w zasadzie ulega rozwiązaniu.
    W świetle powyższego zauważyć należy, że nie każde świadczenie spełnione przez
    pracodawcę na rzecz pracownika bez ustalonej za nie zapłaty jest świadczeniem
    podlegającym podatkowi dochodowemu, podobnie jak nie każde tego rodzaju
    świadczenie jest wyłączone spod regulacji ustawy o podatku dochodowym od osób
    fizycznych. Przy czym, jak słusznie zauważył Trybunał Konstytucyjny, ze względu na
    otwarty i rozwijający się katalog świadczeń oferowanych przez pracodawców – nie jest
    możliwe enumeratywne wyliczenie w ustawie podatkowej wszystkich nieodpłatnych
    przysporzeń, które zgodnie z zasadą powszechności przedmiotowej podatku
    dochodowego powinny być przez ustawodawcę uwzględnione.
    Należy zaznaczyć, że są świadczenia, które gwarantują higieniczne i bezpieczne warunki
    pracy i służą jej organizacji (umożliwiają prawidłowe wykonywanie pracy), których
    spełnienie leży przede wszystkim w interesie pracodawcy w celu odpowiedniego
    zorganizowania własnej działalności. W takim przypadku pracownik korzysta z tych
    świadczeń (w ramach wykonywania przypisanej pracy), jednak dla niego jest to korzyść
    niewychodząca na zewnątrz stosunku pracy i niestanowiąca dochodu, będącego
    przedmiotem opodatkowania.
    Przenosząc powyższe na grunt rozpatrywanej sprawy, należy wyjaśnić, że pierwszy
    warunek zostanie spełniony, bowiem skorzystanie ze Świadczenia oferowanego przez
    pracodawcę zależeć będzie od woli pracownika. To pracownik będzie miał swobodę
    decyzji czy a jeśli tak to w jakim zakresie skorzysta z oferowanych sesji pomocowych
    /doradczych.
    W dalszej kolejności – odnosząc się do drugiego warunku Trybunału Konstytucyjnego –
    należy stwierdzić, że świadczenie to będzie spełniane głównie w interesie samych
    pracowników. Faktem jest, że udostępnienie pracownikom możliwości korzystania z sesji
    pomocowych/doradczych leży po części w interesie samego pracodawcy, gdyż dobre
    samopoczucie psychiczne oraz fizyczne pracowników może bezpośrednio wpływać na ich
    kreatywność, współpracę oraz osiąganie zamierzonych celów zawodowych, a tym samym
    przekładać się na działania i wyniki Państwa Spółki. Nie ulega jednak wątpliwości, że
    udostępnienie opisanych we wniosku świadczeń służy jednak głównie samym
    pracownikom, którzy mogą uzyskać bezpłatną pomoc w rozwiązaniu nie tylko służbowych,
    ale i osobistych (prywatnych) problemów.
    Warto jednoznacznie zaznaczyć, że żaden z powszechnie obowiązujących przepisów
    prawa nie nakłada na pracodawcę obowiązku zapewnienia tego rodzaju świadczeń
    pracownikom. Fakt, że pracodawca dobrowolnie decyduje się sfinansować pracownikom

    koszty tego rodzaju wsparcia, jest zatem zawsze korzyścią majątkową pracownika i leży w
    jego interesie. Gdyby bowiem nie świadczenia otrzymywane od pracodawcy – pracownik
    musiałby ponieść wydatek z własnych środków w celu skorzystania z profesjonalnej
    pomocy psychologicznej czy zdrowotnej (dietetycznej). Nie można uznać, że gdyby nie
    świadczenie od pracodawcy, to pracownik nie poniósłby takiego wydatku z własnych
    środków. Skoro pracownik decyduje się na skorzystanie z oferowanego świadczenia,
    należy uznać, że z jego punktu widzenia jest ono celowe i przydatne, tj. leży w jego
    interesie. Tym samym przyjmując oferowane świadczenie pracownik uzyskuje dochód w
    postaci zaoszczędzenia wydatków, które poniósłby, gdyby nie otrzymał nieodpłatnego
    świadczenia od pracodawcy.
    Kluczowe znaczenie w przedmiotowej sprawie ma jednak trzeci warunek opisany w
    wyroku Trybunału Konstytucyjnego. W ww. wyroku Trybunał orzekł, że aby nieodpłatne
    świadczenie stanowiło przychód podatkowy, powinna być to korzyść przypisana
    konkretnej osobie (indywidualnemu pracownikowi), w ustalonej dla niej indywidualnie
    wysokości. Tym samym, nie można mówić o przychodzie podatkowym, w sytuacji gdy
    przypisana wartość świadczenia byłaby jedynie wartością statystyczną, a nie
    odzwierciedlałyby rzeczywistej korzyści odniesionej przez daną osobę.
    W przedmiotowej sprawie nie będą Państwo w stanie zindywidualizować świadczenia – jak
    wyjaśnili Państwo we wniosku z uwagi na poufny charakter sesji doradczych/pomocowych
    nie będą Państwo w stanie uzyskać informacji, który pracownik w ogóle w rzeczywistości
    skorzystał z programu, z których sesji, w jakiej ilości itd. Sama umowa o świadczenie usług
    będzie natomiast zawarta w formie grupowej, bezimiennej. Zatem nie da się dokładnie
    wyliczyć wartości uzyskanego świadczenia i przypisać konkretnemu pracownikowi. Tym
    samym, zakres świadczenia, z którego skorzysta pracownik będzie nieokreślony i
    niewymierny. Przy czym istotne jest, aby niemożność ustalenia zindywidualizowanej
    wartości uzyskanych przez pracowników nieodpłatnych świadczeń wynikała z
    obiektywnych przesłanek. W sytuacji gdy nie będą Państwo mieli możliwości ustalenia
    wartości świadczenia przypadającego na konkretnego pracownika, nie sposób uznać, że
    pracownik ten uzyska przychód podlegający opodatkowaniu.
    Mając na uwadze powyższe, w okolicznościach przedstawionego stanu faktycznego,
    skorzystanie z udostępnionych przez Państwo sesji pomocowych/doradczych nie stanowi
    dla pracownika przychodu z tytułu nieodpłatnych świadczeń, o którym mowa w art. 12 ust.
    1 w zw. z art. 11 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. W konsekwencji, nie
    są Państwo zobowiązani do obliczenia, pobrania i odprowadzenia zaliczki na podatek
    dochodowy od osób fizycznych z tego tytułu.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Państwo przedstawili i stanu prawnego,
    który obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    · Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy
      z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.).
      Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie
      zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosują się
      Państwo do interpretacji.
    · Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
        1) z zastosowaniem art. 119a;

        2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5
          ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
        3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    · Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego
    Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa
    z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.
    U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
    · w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
    · w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP
      (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.