Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0114-KDIP2-1.4010.424.2025.2.PP
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-10-17
Teza: Brak powstania zakładu podatkowego w Polsce.
Słowa kluczowe: Niemcy
pracownik
usługi-usługi księgowe
zakład
zakład-zakłady osób zagranicznych
Zagadnienia: Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 1. Podmiot i przedmiot opodatkowania-
Słowniczek-Zagraniczny zakład
Przepisy: [CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 1-art. 4a-pkt 11

## Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

Szanowni Państwo,
    stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego
    zdarzenia przyszłego w podatku dochodowym od osób prawnych jest prawidłowe.

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

4 sierpnia 2025 r. wpłynął Państwa wniosek z 31 lipca 2025 r. o wydanie interpretacji
    indywidualnej w zakresie podatku dochodowego od osób prawnych, który dotyczy
    ustalenia, czy w związku z zatrudnieniem pracownika powstanie w Polsce zakład
    podatkowy Spółki w rozumieniu przepisów ustawy o CIT oraz umowy o unikaniu
    podwójnego opodatkowania między Polską a Niemcami.

    Uzupełnili go Państwo - w odpowiedzi na wezwanie - pismem z 2 września 2025 r. (data
    wpływu 5 września 2025 r.).
    Treść wniosku jest następująca:

## Opis zdarzenia przyszłego

A. GmbH jest niemiecką spółką zajmującą się układaniem i montażem kabli
    telefonicznych. Spółka zatrudnia polskich pracowników, którzy wykonują pracę w swoich
    miejscach zamieszkania w Polsce. Pracodawca zapewnia im niezbędny sprzęt i
    wyposażenie (aktualnie zatrudniona jest 1 osoba).
    Czynności wykonywane przez pracowników mają charakter pomocowy i administracyjny,
    a w szczególności obejmują:
        wysyłanie dokumentacji księgowej za dany miesiąc do biura rachunkowego,
        sporadyczny kontakt z klientami,
        ograniczony do wyjaśniania błędnych danych na fakturach.
    Pracownicy nie podejmują działań wpływających bezpośrednio na przychody spółki. A.
    GmbH nie posiada stałej siedziby, oddziału ani zakładu w Polsce. Spółka nie prowadzi
    działalności operacyjnej w Polsce i nie posiada majątku na terytorium RP.
    Uzupełnienie opisu zdarzenia przyszłego
    W piśmie z 2 września 2025 r. stanowiącym odpowiedź na wezwania wskazali Państwo, że:
        Spółka A. GmbH prowadzi działalność gospodarczą wyłącznie na terytorium
        Niemiec w zakresie układania i montażu kabli telekomunikacyjnych. Działalność
        operacyjna obejmuje:
        - realizację projektów telekomunikacyjnych dla klientów niemieckich,
        - montaż i instalację infrastruktury kablowej,
        - świadczenie usług technicznych związanych z telekomunikacją.
        Spółka zatrudnia w Niemczech:
        - pracowników budowlanych wykonujących prace montażowe,
        - monterów specjalizujących się w instalacjach telekomunikacyjnych,
        - koordynatorów budowy i projektów odpowiedzialnych za planowanie i organizację
        pracy.
        Wszystkie przychody Spółki generowane są wyłącznie z działalności prowadzonej w
        Niemczech.
        W kraju siedziby Spółka nie zatrudnia żadnego personelu, który wykonywałby
        czynności analogiczne do tych świadczonych przez pracownika zatrudnionego na
        terytorium Polski. Czynności wykonywane w Polsce mają charakter wyłącznie
        pomocniczy i administracyjny, podczas gdy personel w Niemczech zajmuje się
        działalnością operacyjną (montaż, instalacje, koordynacja projektów terenowych).
        Pracownik zatrudniony na terytorium Polski jest zatrudniony na podstawie umowy
        o pracę na czas nieokreślony na 1/4 etatu.

        Praca świadczona przez pracownika na terytorium Polski ma charakter wyłącznie
        pomocniczy i administracyjny względem działalności operacyjnej prowadzonej w
        Niemczech i obejmuje:
        1. Sporadyczne kontakty z kontrahentami - ograniczone wyłącznie do wyjaśniania
        błędnych danych technicznych na fakturach (bez uprawnień handlowych).
        2. Obsługę poczty elektronicznej - katalogowanie i archiwizowanie korespondencji
        księgowej zgodnie z procedurami.
        3. Przygotowywanie dokumentacji księgowej - systematyzowanie faktur kosztowych
        i sprzedażowych do przekazania Biuru Rachunkowemu.
        KLUCZOWE: Cała dokumentacja księgowa przetwarzana przez pracownika w Polsce
        dotyczy wyłącznie działalności gospodarczej prowadzonej przez Spółkę w
        Niemczech. Pracownik nie przetwarza żadnych dokumentów związanych z
        działalnością w Polsce, ponieważ Spółka nie prowadzi działalności operacyjnej na
        terytorium Polski.
        Pracownik zatrudniony na terytorium Polski nie sporządza żadnych ofert (ani
        wstępnych, ani końcowych) oraz nie zbiera zamówień na usługi Spółki. Wszystkie
        działania handlowe i sprzedażowe prowadzone są wyłącznie przez personel w
        Niemczech.
        Pracownik zatrudniony na terytorium Polski nie posiada żadnych
        - uprawnień handlowych, w szczególności:
        - nie może oferować ani udzielać rabatów,
        - nie może ustalać terminów płatności,
        - nie może negocjować warunków umów,
        - nie może podejmować decyzji finansowych.
        Wszystkie decyzje handlowe i finansowe podejmowane są wyłącznie przez
        uprawniony personel w centrali w Niemczech.
        Procedura zawierania umów z kontrahentami jest scentralizowana w Niemczech i
        przebiega następująco:
        1. Negocjacje handlowe - prowadzone wyłącznie przez personel w Niemczech.
        2. Ustalanie warunków technicznych i finansowych - wyłącznie w centrali.
        3. Podpisywanie umów - odbywa się wyłącznie w Niemczech z bezpośrednim
        udziałem Członka Zarządu.
        4. Zatwierdzanie warunków - wszystkie decyzje podejmowane są na poziomie
        zarządu w Niemczech.
        Pracownik w Polsce nie uczestniczy w żadnym etapie procesu zawierania umów.
        Pracownik zatrudniony na terytorium Polski nie podpisuje żadnych umów z
        klientami ani kontrahentami. Nie posiada pełnomocnictwa do reprezentowania
        Spółki w relacjach z kontrahentami.
        Pracownik zatrudniony na terytorium Polski wykonuje swoje czynności pomocnicze
        w sposób regularny i stały, zgodnie z harmonogramem pracy na 1/4 etatu.

        Regularność wykonywania czynności nie zmienia ich pomocniczego charakteru
        względem głównej działalności Spółki prowadzonej w Niemczech.
        Czynności wykonywane przez pracownika w Polsce są ściśle nadzorowane i
        kontrolowane przez Spółkę z centrali w Niemczech w następującym zakresie:
      a) Zgodność z wytycznymi: Praca jest realizowana wyłącznie zgodnie z wytycznymi i
        procedurami ustalonymi przez Pracodawcę w Niemczech. Pracownik nie posiada
        autonomii decyzyjnej.
      b) Monitoring jakości i ilości pracy: Spółka systematycznie monitoruje jakość i
        terminowość wykonywanych zadań oraz weryfikuje czy pracownik wywiązuje się z
        powierzonych obowiązków.
      c) Szczegółowy system kontroli:
          - Codzienne raportowanie - krótkie podsumowania wykonanych zadań
            (spotkania 1:1 z przełożonym),
          - Monitoring aktywności - śledzenie logowania do systemów firmowych,
          - Kontrola komunikacji - sprawdzanie ruchu e-mail pod kątem aktywności
            zawodowej.
        Pracownik został formalnie poinformowany o metodach i zakresie sprawowanej
        kontroli.
        a) Brak działalności operacyjnej w Polsce:
        Stwierdzenie to oznacza, że Spółka A. GmbH nie prowadzi na terytorium Polski
        żadnej działalności operacyjnej generującej przychody. W szczególności:
        - NIE wykonuje prac związanych z układaniem i montażem kabli
        telekomunikacyjnych w Polsce,
        - NIE świadczy usług telekomunikacyjnych na rzecz polskich klientów,
        - NIE prowadzi żadnej innej działalności gospodarczej na terytorium Polski,
        - NIE posiada klientów, kontraktów ani projektów realizowanych w Polsce,
        - NIE generuje przychodów z działalności prowadzonej na terytorium Polski.
        Jedyną aktywnością Spółki w Polsce jest zatrudnienie jednego pracownika na 1/4
        etatu do wykonywania czynności wyłącznie pomocniczych i administracyjnych
        wspierających działalność operacyjną prowadzoną w Niemczech.
        b) Potwierdzenie braku planów operacyjnych:
        Spółka nie planuje prowadzenia jakiejkolwiek działalności operacyjnej w Polsce. W
        przypadku gdyby w przyszłości rozważano taką możliwość, wymagałoby to:
        - utworzenia zespołu operacyjnego w Polsce,
        - zakupu lub wynajmu sprzętu i materiałów,
        - uzyskania odpowiednich zezwoleń i certyfikatów,
        - nawiązania relacji handlowych z polskimi klientami.
        Obecnie żadne z powyższych działań nie są planowane ani realizowane.

## Pytanie

Czy w przedstawionym stanie faktycznym A. GmbH tworzy w Polsce zakład podatkowy na
    terenie Polski w rozumieniu przepisów ustawy o CIT oraz umowy o unikaniu podwójnego
    opodatkowania między Polską a Niemcami?

    Państwa stanowisko w sprawie
    Zdaniem wnioskodawcy, A. GmbH nie tworzy w Polsce zakładu podatkowego w
    rozumieniu ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych (CIT) oraz umowy o
    unikaniu podwójnego opodatkowania (UPO) między Polską a Niemcami.
    1. Definicja zakładu podatkowego
    Zgodnie z art. 5 ust. 1 [winno być: art. 4a pkt 11] ustawy o CIT (tj. Dz.U. z 2023 r. poz. 2383,
    z późn. zm.), za zakład podatkowy uważa się: stałą placówkę, poprzez którą podmiot
    mający siedzibę lub zarząd na terytorium innego państwa prowadzi w całości lub w części
    działalność gospodarczą na terytorium Polski.
    Podobna definicja wynika z art. 5 ust. 1 UPO Polska-Niemcy (Dz.U. z 2005 r. nr 12, poz. 90),
    zgodnie z którym zakładem jest stała placówka, w której całkowicie lub częściowo
    prowadzona jest działalność przedsiębiorstwa.
    2. Brak spełnienia warunków powstania zakładu podatkowego
    Zdaniem wnioskodawcy, żaden z warunków uznania działalności za zakład podatkowy nie
    jest spełniony, ponieważ:
        Brak stałej placówki A. GmbH nie posiada w Polsce biura, magazynu, oddziału ani
        żadnej innej struktury organizacyjnej, która mogłaby być uznana za stałą placówkę.
        Pracownicy nie tworzą zakładu. Zgodnie z art. 5 ust. 2 UPO Polska-Niemcy,
        pracownik może tworzyć zakład, jeśli działa w imieniu przedsiębiorstwa i posiada
        pełnomocnictwo do zawierania umów. W tym przypadku: Pracownicy wykonują
        jedynie zadania pomocnicze i administracyjne (wysyłanie dokumentów księgowych,
        sporadyczne kontakty z klientami w sprawie faktur).
        Nie prowadzą działalności operacyjnej w Polsce.
        Nie zawierają umów w imieniu pracodawcy ani nie prowadzą negocjacji
        handlowych.
    3. Stanowisko potwierdzone interpretacjami podatkowymi
    Analogiczne stanowisko było wielokrotnie potwierdzane przez polskie organy podatkowe,
    m.in.:
        Interpretacja Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z 13 września 2022 r. (0111-
        KDIB1-2.4010.266.2022.1.AK) w której wskazano, że wykonywanie czynności
        administracyjnych przez pracowników zagranicznej spółki na terytorium Polski nie
        prowadzi do powstania zakładu podatkowego, o ile nie są oni upoważnieni do
        zawierania umów w imieniu pracodawcy.
        Interpretacja Dyrektora KIS z 19 kwietnia 2021 r. (0111-KDIB1-2.4010.23.2021.2.MS)
        w której podkreślono, że samo zatrudnianie pracowników w Polsce nie tworzy
        zakładu, jeśli ich działalność jest wyłącznie pomocnicza.
    4. Wniosek
    Biorąc pod uwagę powyższe, A GmbH nie posiada w Polsce zakładu podatkowego,
    ponieważ:
        Nie posiada stałej placówki na terytorium Polski.
        Pracownicy wykonują jedynie działania pomocnicze i administracyjne.

        Pracownicy nie zawierają umów i nie reprezentują firmy wobec kontrahentów.
    Polskie organy podatkowe w analogicznych przypadkach uznawały, że brak jest podstaw
    do uznania istnienia zakładu podatkowego.
    W związku z tym wnioskodawca wnosi o potwierdzenie, że działalność opisana w stanie
    faktycznym nie powoduje powstania zakładu podatkowego w Polsce w rozumieniu art. 5
    ust. 1 [winno być: art. 4a pkt 11] ustawy o CIT oraz art. 5 ust. 1 UPO Polska-Niemcy.
    Ponadto w uzupełnieniu wniosku z 2 września 2025 r. doprecyzowali Państwo własne
    stanowisko w sprawie:
    Spółka A GmbH nie tworzy zakładu podatkowego na terytorium Polski w rozumieniu art. 5
    umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania między Rzecząpospolitą Polską a
    Republiką Federalną Niemiec oraz art. 4a ust. 11 [winno być: art. 4a pkt 11] ustawy o
    podatku dochodowym od osób prawnych.
    UZASADNIENIE PRAWNE:
    1. DZIAŁALNOŚĆ POMOCNICZA - WYŁĄCZENIE Z DEFINICJI ZAKŁADU
    Zgodnie z art. 5 ust. 4 lit. e) umowy PL-DE, określenie "zakład" nie obejmuje utrzymywania
    stałej placówki wyłącznie w celu prowadzenia dla przedsiębiorstwa jakiejkolwiek innej
    działalności o charakterze przygotowawczym lub pomocniczym
    Stan faktyczny spełnia przesłanki wyłączenia:
        Czynności wykonywane w Polsce mają wyłącznie charakter pomocniczy względem
        głównej działalności prowadzonej w Niemczech,
        Działalność obejmuje tylko obsługę administracyjno-księgową dokumentacji
        dotyczącej operacji niemieckich,
        Brak bezpośredniego wpływu na generowanie przychodów przez Spółkę.
    2. BRAK CECH STAŁEJ PLACÓWKI OPERACYJNEJ
    Zatrudnienie jednego pracownika na 1/4 etatu do czynności pomocniczych nie tworzy
    stałej placówki w rozumieniu art. 5 ust. 1 umowy PL-DE, ponieważ:
        Nie prowadzi się działalności operacyjnej generującej przychody,
        Brak infrastruktury do prowadzenia działalności podstawowej (montaż kabli),
        Wszystkie procesy biznesowe realizowane są w Niemczech.
    3. BRAK CECH ZAKŁADU AGENCYJNEGO
    Pracownik zatrudniony w Polsce nie spełnia przesłanek zakładu agencyjnego z art. 5 ust. 5
    umowy PL-DE:
        Nie posiada pełnomocnictwa do zawierania umów w imieniu Spółki,
        Nie ma uprawnień do podejmowania decyzji wiążących Spółkę,
        Nie reprezentuje Spółki w kontaktach handlowych z klientami,
        Wszystkie umowy podpisywane są wyłącznie w Niemczech przez Członka Zarządu.
    4. MARGINALNE ZNACZENIE DZIAŁALNOŚCI
    Działalność w Polsce ma marginalne znaczenie dla funkcjonowania Spółki:
        Zatrudnienie na 1/4 etatu wskazuje na ograniczony zakres,

        Sporadyczne kontakty z kontrahentami (tylko błędy na fakturach),
        Brak wpływu na procesy decyzyjne i handlowe,
        Ścisły nadzór ze strony centrali w Niemczech.
    5. ZGODNOŚĆ Z ORZECZNICTWEM I DOKTRYNĄ
    Stanowisko jest zgodne z:
        Komentarzem do Konwencji Modelowej OECD - działalność pomocnicza nie tworzy
        zakładu,
        Polskim orzecznictwem - czynności administracyjno-księgowe mają charakter
        pomocniczy,
        Praktyką organów podatkowych - wyłączenie działalności pomocniczej jest
        stosowane.
    Na podstawie przedstawionej analizy prawnej i stanu faktycznego, działalność
    prowadzona przez spółkę A. GmbH na terytorium Polski nie powoduje powstania zakładu
    podatkowego, ponieważ spełnia wszystkie przesłanki wyłączenia przewidziane w art. 5 ust.
    4 lit. e) umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania z Niemcami.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest prawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 3 ust. 2 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób
    prawnych (t. j. Dz.U. z 2025 r. poz. 278 ze zm., dalej: „ustawy o CIT”):
      Podatnicy, jeżeli nie mają na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej siedziby lub
      zarządu, podlegają obowiązkowi podatkowemu tylko od dochodów, które osiągają
      na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.
    W myśl art. 3 ust. 3 pkt 1 ustawy o CIT:
      Za dochody (przychody) osiągane na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przez
      podatników, o których mowa w ust. 2, uważa się w szczególności dochody
      (przychody) z wszelkiego rodzaju działalności prowadzonej na terytorium
      Rzeczypospolitej Polskiej, w tym poprzez położony na terytorium Rzeczypospolitej
      Polskiej zagraniczny zakład.
    Jak wynika z ww. ustawy, uzyskiwanie dochodów w Polsce za pośrednictwem zakładu
    zagranicznego przedsiębiorcy prowadzi do powstania źródła przychodów w Polsce, które
    powinny być opodatkowane w Polsce.
    Zgodnie z definicją zagranicznego zakładu zawartą w art. 4a pkt 11 ustawy o CIT pojęcie to
    oznacza:
      a) stałą placówkę, poprzez którą podmiot mający siedzibę lub zarząd na terytorium
      jednego państwa wykonuje całkowicie lub częściowo działalność na terytorium
      innego państwa, a w szczególności oddział, przedstawicielstwo, biuro, fabrykę,
      warsztat albo miejsce wydobywania bogactw naturalnych,
      b) plac budowy, budowę, montaż lub instalację, prowadzone na terytorium jednego
      państwa przez podmiot mający siedzibę lub zarząd na terytorium innego państwa,
      c) osobę, która w imieniu i na rzecz podmiotu mającego siedzibę lub zarząd na
      terytorium jednego państwa działa na terytorium innego państwa, jeżeli osoba ta ma
      pełnomocnictwo do zawierania w jego imieniu umów i pełnomocnictwo to faktycznie
      wykonuje

      - chyba że umowa o unikaniu podwójnego opodatkowania, której stroną jest
      Rzeczpospolita Polska, stanowi inaczej.
    Definicja ta ma zastosowanie tylko w przypadku, gdy właściwa umowa o unikaniu
    podwójnego opodatkowania, której stroną jest Polska, nie stanowi inaczej. Państwa
    Siedziba znajduje się na terytorium Niemiec, dlatego też analiza czy posiadają Państwo
    zakład w Polsce powinna zostać przeprowadzona na gruncie postanowień Umowy
    zawartej między Rzecząpospolitą Polską a Republiką Federalną Niemiec w sprawie
    unikania podwójnego opodatkowania w zakresie podatków od dochodu i od majątku
    podpisanej w Berlinie dnia 14 maja 2003 r. (Dz. U. z 2005 r. Nr 12 poz. 90, dalej: „umowa
    polsko-niemiecka”).
    Stosownie do art. 5 ust. 1 ww. umowy:
      W rozumieniu niniejszej umowy określenie „zakład” oznacza stałą placówkę, przez
      którą całkowicie lub częściowo prowadzona jest działalność przedsiębiorstwa.
    W myśl art. 5 ust. 2 ww. umowy określenie „zakład” obejmuje w szczególności:
      a) miejsce zarządu,
      b) filię,
      c) biuro,
      d) fabrykę,
      e) warsztat i
      f) kopalnię, źródło ropy naftowej lub gazu ziemnego, kamieniołom albo inne miejsce
      wydobywania zasobów naturalnych.
    Jednocześnie na mocy art. 5 ust. 4 umowy polsko-niemieckiej wyłączono spod pojęcia
    „zakładu” działalność polegającą na:
      a) użytkowaniu placówek, które służą wyłącznie do składowania, wystawiania lub
      dostarczania dóbr lub towarów należących do przedsiębiorstwa;
      b) utrzymywaniu zapasów dóbr lub towarów należących do przedsiębiorstwa
      wyłącznie w celu składowania, wystawiania lub dostarczania;
      c) utrzymywaniu zapasów dóbr lub towarów należących do przedsiębiorstwa
      wyłącznie w celu obróbki lub przerobu przez inne przedsiębiorstwo;
      d) utrzymywaniu stałej placówki wyłącznie w celu zakupu dóbr lub towarów albo
      zbierania informacji dla przedsiębiorstwa;
      e) utrzymywaniu stałej placówki wyłącznie w celu prowadzenia dla przedsiębiorstwa
      jakiejkolwiek innej działalności o charakterze przygotowawczym lub pomocniczym;
      f) utrzymywaniu stałej placówki wyłącznie w celu prowadzenia któregokolwiek
      rodzaju działalności, o których mowa pod literami od a) do e), pod warunkiem
      jednak, że całkowita działalność stałej placówki, wynikająca z takiego połączenia
      rodzajów działalności, ma charakter przygotowawczy lub pomocniczy.
    Tak więc art. 5 ust. 4 umowy polsko-niemieckiej, wylicza różne rodzaje działalności, które
    stanowią wyjątki od ogólnej definicji zakładu zawartej w art. 5 ust. 1 (nie stanowią one
    zakładu w rozumieniu umowy, nawet gdy taka działalność jest wykonywana za
    pośrednictwem stałej placówki). Wspólną cechą takich rodzajów działalności jest ich
    przygotowawczy i pomocniczy charakter. Katalog ten jest katalogiem zamkniętym, którego
    nie należy interpretować rozszerzająco.
    Stosownie do art. 5 ust. 5 ww. umowy:
      Jeżeli osoba, z wyjątkiem niezależnego przedstawiciela w rozumieniu ust. 6, działa w
      imieniu przedsiębiorstwa oraz posiada i zwyczajowo wykonuje pełnomocnictwo do

      zawierania umów w Umawiającym się Państwie w imieniu przedsiębiorstwa, to
      uważa się, że przedsiębiorstwo to, bez względu na postanowienia ust. 1 i 2
      niniejszego artykułu, posiada zakład w tym Państwie w zakresie prowadzenia
      każdego rodzaju działalności, który osoba ta podejmuje dla przedsiębiorstwa, chyba
      że czynności wykonywane przez tę osobę ograniczają się do rodzajów działalności,
      wymienionych w ust. 4, które gdyby były wykonywane za pośrednictwem stałej
      placówki nie powodowałyby uznania tej placówki za zakład na podstawie
      postanowień tego ustępu.
    Zgodnie z art. 5 ust. 6 umowy polsko-niemieckiej:
      Nie uważa się, że przedsiębiorstwo posiada zakład w Umawiającym się Państwie
      tylko z tego powodu, że prowadzi ono w tym Państwie działalność poprzez maklera,
      komisanta albo innego niezależnego przedstawiciela pod warunkiem, że takie osoby
      działają w ramach swojej zwykłej działalności.
    W tym miejscu wyjaśnić należy, że zasada tzw. zależnego przedstawiciela stanowi
    alternatywę w stosunku do zasad ogólnych wyrażonych w ust. 1-4 art. 5 umowy polsko-
    niemieckiej. Oznacza to, że w pierwszej kolejności należy badać istnienie zakładu w
    oparciu o zasady ogólne zapisane w ust. 1-4 art. 5 umowy polsko-niemieckiej. Jeśli w
    wyniku zastosowania ust. 1-4 zaistnieją okoliczności powstania lub nie powstania zakładu,
    to nie ma konieczności badania, czy osoby działające w przedsiębiorstwie są zależne, czy
    niezależne od reprezentowanego przedsiębiorstwa.
    Reasumując, z ogólnej regulacji zawartej w art. 5 ww. umowy wynika, że dla uznania, że
    przedsiębiorstwo prowadzi swoją działalność w formie zakładu winny wystąpić łącznie trzy
    następujące przesłanki:
        istnienie miejsca gdzie działalność jest prowadzona (placówka),
        stały charakter takiej placówki,
        wykonywanie za pośrednictwem placówki działalności gospodarczej, która nie ma
        przygotowawczego lub pomocniczego charakteru.
    Podkreślić należy, że „zakład” jest pewnym abstrakcyjnym pojęciem funkcjonującym w
    międzynarodowym prawie podatkowym. Stwierdzenie, czy Wnioskodawca posiada zakład
    na terytorium Polski ma bezpośredni wpływ na kwestię powstania ograniczonego
    obowiązku podatkowego w Polsce.
    Zgodnie z art. 7 ust. 1 umowy polsko-niemieckiej:
      Zyski przedsiębiorstwa Umawiającego się Państwa podlegają opodatkowaniu tylko w
      tym Państwie, chyba że przedsiębiorstwo prowadzi działalność gospodarczą w
      drugim Umawiającym się Państwie poprzez położony tam zakład. Jeżeli
      przedsiębiorstwo wykonuje działalność w ten sposób, to zyski przedsiębiorstwa
      mogą być opodatkowane w drugim Państwie, jednak tylko w takiej mierze, w jakiej
      mogą być przypisane temu zakładowi.
    Dokonując interpretacji postanowień tej umowy należy zwrócić uwagę na tekst Modelowej
    Konwencji stanowiącej wzór umów w sprawie unikania podwójnego opodatkowania
    zawieranych przez Polskę, jak również brzmienie Komentarza do niej. Zostały one
    wypracowane w drodze konsensusu przez wszystkie państwa członkowskie OECD, które
    zobowiązały się tym samym do stosowania zawartych w nich postanowień. Modelowa
    Konwencja, jak i Komentarz do niej nie są źródłem powszechnie obowiązującego prawa,
    natomiast stanowią wskazówkę, jak należy interpretować zapisy umów w sprawie
    unikania podwójnego opodatkowania. Zatem, obowiązki podatkowe podmiotów z
    siedzibą w odrębnych państwach należy rozpatrywać z uwzględnieniem postanowień
    umowy w sprawie unikania podwójnego opodatkowania oraz Modelowej Konwencji OECD
    wraz z Komentarzem.

    Aby placówka mogła stać się zakładem, przedsiębiorstwo musi prowadzić własną
    działalność całkowicie lub częściowo za jej pośrednictwem. Działalność placówki nie musi
    mieć charakteru produkcyjnego. Zgodnie z definicją placówka musi być „stała”; musi
    zatem istnieć więź między placówką, a określonym punktem geograficznym. Ponieważ
    placówka musi być stała, zakład może istnieć tylko wówczas, gdy placówka ma określony
    stopień trwałości, tzn. nie ma charakteru tymczasowego. Placówka może stanowić zakład
    nawet wówczas, gdy w rzeczywistości istnieje przez krótki okres, jeśli ze względu na
    szczególny rodzaj działalności jest prowadzona tylko przez bardzo krótki czas.
    Zgodnie z Komentarzem do Modelowej Konwencji w sprawie podatku od dochodu i
    majątku określenie „placówka” obejmuje każde pomieszczenie, środki lub urządzenia
    wykorzystywane do prowadzenia działalności przedsiębiorstwa, niezależnie od tego, czy
    są wykorzystywane wyłącznie w tym celu. Sam fakt, że przedsiębiorstwo ma do dyspozycji
    pewną przestrzeń służącą jego działalności gospodarczej, wystarczy do zaistnienia stałej
    placówki gospodarczej (placówka może istnieć również wtedy, gdy nie ma żadnych
    pomieszczeń). Placówka może być także usytuowana w pomieszczeniach innego
    przedsiębiorstwa. Nie ma znaczenia, czy przedsiębiorstwo jest właścicielem czy najemcą
    lokalu, środków lub urządzeń, czy dysponuje nimi w inny sposób. Nie wymaga się aby
    przedsiębiorstwo posiadało formalne prawo do dysponowania taką placówką. Nawet, gdy
    lokal jest bezprawnie wykorzystywany do prowadzenia działalności gospodarczej na
    terytorium jednego państwa przez przedsiębiorcę z innego państwa to należy uznać, że
    mamy do czynienia z istnieniem placówki.
    Aby placówka mogła stać się zakładem, przedsiębiorstwo musi prowadzić własną
    działalność całkowicie lub częściowo za pośrednictwem stałej placówki. Określenie „za
    pośrednictwem” należy interpretować w szerokim sensie, mającym zastosowanie do
    każdej sytuacji, w której działalność gospodarcza jest prowadzona w konkretnym
    pomieszczeniu czy przestrzeni pozostającej w tym celu do dyspozycji przedsiębiorstwa.
    Zgodnie z Komentarzem, prowadzenie działalności przedsiębiorstwa za pośrednictwem
    stałej placówki oznacza, że osoby które w taki lub inny sposób są zależne od
    przedsiębiorstwa, prowadzą działalność przedsiębiorstwa w państwie, w którym stała
    placówka jest położona (pkt 2, Komentarz do artykułu 5).
    Działalność przedsiębiorstwa może być prowadzona przez samego przedsiębiorcę lub
    osoby zatrudnione przez przedsiębiorstwo na podstawie płatnego stosunku pracy.
    Personel obejmuje pracowników i inne osoby otrzymujące instrukcje z przedsiębiorstwa,
    tzw. osoby zależne (pkt 10, Komentarz do artykułu 5 - w przedmiotowym przypadku
    pracownik będzie zatrudniony na podstawie umowy o pracę).
    Ponieważ placówka musi być stała, zakład może istnieć tylko wówczas, gdy placówka ma
    określony stopień trwałości, tzn. nie ma charakteru tymczasowego. Stałość nie oznacza
    jednakże, że placówka musi funkcjonować długotrwale, choć tak jest zazwyczaj. Placówka
    może stanowić zakład nawet wówczas, gdy w rzeczywistości istnieje przez krótki okres,
    jeśli ze względu na szczególny rodzaj działalności jest prowadzona tylko przez bardzo
    krótki okres.
    W sytuacji, gdy działalność ma charakter powtarzalny, wówczas każdy okres, w którym
    placówka była użytkowana, powinien być brany pod uwagę w połączeniu z ilością
    wszystkich okresów, w których była użytkowana (okres może się rozciągnąć na wiele lat).
    Cykliczność przerw, mieszczących się w zwykłym toku działalności nie wyklucza stałości
    placówki.
    Cechą konstytutywną zakładu jest między innymi to, iż przez placówkę prowadzona jest
    całkowicie lub częściowo działalność gospodarcza, z tym że nie może ona mieć charakteru
    pomocniczego czy przygotowawczego.
    Z Komentarza do art. 5 Modelowej Konwencji wynika, że często trudno jest odróżnić
    działalność mającą charakter przygotowawczy lub pomocniczy od działalności, która
    takiego charakteru nie ma. Wskazuje się w tym zakresie m.in., że działalność placówki nie

    posiada charakteru przygotowawczego lub pomocniczego, gdy stanowi istotną i znaczącą
    część działalności przedsiębiorstwa jako całości, gdy istnieje znaczący związek między
    prowadzoną przez tę placówkę działalnością a uzyskiwanymi przez przedsiębiorstwo
    dochodami. Ponadto, działalność przygotowawcza lub pomocnicza zagranicznego
    przedsiębiorstwa prowadzona za pośrednictwem stałej placówki, aby nie była uznana za
    zakład, musi być wykonywana wyłącznie dla przedsiębiorstwa macierzystego, a także nie
    ma charakteru przygotowawczego lub pomocniczego jakakolwiek działalność
    zagranicznego przedsiębiorstwa prowadzona w drugim państwie za pośrednictwem stałej
    placówki, której cel jest identyczny z celem przedsiębiorstwa jako całości.
    Zakład powstanie, jeżeli oprócz czynności przygotowawczych lub pomocniczych
    wykonywana jest działalność zasadnicza, nawet w relatywnie niewielkim zakresie.
    Nadmienić należy, że obok opisanej powyżej zasadniczej formy zakładu, umowa polsko-
    niemiecka przewiduje także alternatywny sposób ustalania istnienia zakładu, na
    podstawie którego można uznać, że zagraniczne przedsiębiorstwo posiada zakład, nawet
    jeśli nie dysponuje stałym miejscem prowadzenia działalności gospodarczej w drugim
    państwie. Jak wynika z art. 5 ust. 5 umowy polsko-niemieckiej, zakład może powstać także
    w wyniku prowadzenia działalności gospodarczej za pośrednictwem tzw. zależnego
    przedstawiciela (tj. podmiotu działającego w drugim Państwie w imieniu zagranicznego
    przedsiębiorstwa).
    Mając na uwadze powyższe, należy wskazać, że w opisie sprawy wskazali Państwo, że
    zajmują się układaniem i montażem kabli telefonicznych. Działalność gospodarczą
    prowadzą Państwo tylko na terytorium Niemiec oraz wszystkie przychody Spółki
    generowane są wyłącznie z działalności prowadzonej w Niemczech. Działalność
    operacyjna obejmuje:
        realizację projektów telekomunikacyjnych dla klientów niemieckich,
        montaż i instalację infrastruktury kablowej,
        świadczenie usług technicznych związanych z telekomunikacją.
    W Polsce zatrudniają Państwo jednego pracownika na podstawie umowy o pracę na czas
    nieokreślony na ¼ etatu. Praca świadczona przez pracownika na terytorium Polski ma
    charakter wyłącznie pomocniczy i administracyjny względem działalności operacyjnej
    prowadzonej w Niemczech i obejmuje:
        sporadyczne kontakty z kontrahentami - ograniczone wyłącznie do wyjaśniania
        błędnych danych technicznych na fakturach (bez uprawnień handlowych),
        obsługę poczty elektronicznej - katalogowanie i archiwizowanie korespondencji
        księgowej zgodnie z procedurami,
        przygotowywanie dokumentacji księgowej - systematyzowanie faktur kosztowych i
        sprzedażowych do przekazania Biuru Rachunkowemu.
    Cała dokumentacja księgowa przetwarzana przez pracownika w Polsce dotyczy wyłącznie
    działalności gospodarczej prowadzonej przez Spółkę w Niemczech. Ponadto, Pracownik
    zatrudniony na terytorium Polski nie sporządza żadnych ofert (ani wstępnych, ani
    końcowych) oraz nie zbiera zamówień na usługi Spółki. Pracownik nie posiada żadnych
    uprawnień handlowych, w szczególności nie może oferować ani udzielać rabatów, nie
    może ustalać terminów płatności, nie może negocjować warunków umów, nie może
    podejmować decyzji finansowych, a także nie uczestniczy w żadnym etapie procesu
    zawierania umów. Wszystkie działania handlowe i sprzedażowe prowadzone są wyłącznie
    przez uprawiony do tego personel w Niemczech. Pracownik zatrudniony na terytorium
    Polski nie podpisuje żadnych umów z klientami ani kontrahentami. Nie posiada

    pełnomocnictwa do reprezentowania Spółki w relacjach z kontrahentami. Procedura
    zawierania umów z kontrahentami jest scentralizowana w Niemczech. W kraju siedziby nie
    zatrudniają Państwo żadnego personelu, który wykonywałby czynności analogiczne do
    tych świadczonych przez pracownika zatrudnionego na terytorium Polski.
    Z pewnością stała placówka, której cel jest identyczny z celem przedsiębiorstwa jako
    całości, nie prowadzi działalności o charakterze przygotowawczym lub pomocniczym
    (punkt 24 Komentarza do art. 5 Modelowej Konwencji, zob. również wyrok NSA z 4
    kwietnia 2012 r. sygn. akt II FSK 1864/10). Zatem, jak już wskazano zakład powstanie, jeżeli
    oprócz czynności przygotowawczych lub pomocniczych wykonywana jest działalność
    zasadnicza, nawet w relatywnie niewielkim zakresie.
    W analizowanym zdarzeniu przyszłym można mówić o przygotowawczym lub
    pomocniczym charakterze Państwa działalności na terytorium Polski za pośrednictwem
    ww. pracownika w odniesieniu do działalności Spółki. Pracownik zatrudniony w Polsce nie
    będzie bowiem wykonywał Państwa zasadniczej działalności gospodarczej, a jedynie pełnił
    obowiązki księgowe będące w istocie czynnościami pomocniczymi w stosunku do Państwa
    działalności zasadniczej. Ponadto, jak wynika z opisu sprawy Pracownik zatrudniony na
    terytorium Polski:
        nie sporządza żadnych ofert (ani wstępnych, ani końcowych),
        nie zbiera zamówień na usługi Spółki,
        nie może oferować ani udzielać rabatów,
        nie może ustalać terminów płatności,
        nie może negocjować warunków umów,
        nie może podejmować decyzji finansowych,
        nie podpisuje żadnych umów z klientami ani kontrahentami,
        nie posiada pełnomocnictwa do reprezentowania Spółki w relacjach z
        kontrahentami.
    Mając na uwadze powyższe rozważania, stwierdzić należy, że działalność Państwa
    pracownika na terenie Polski nie będzie stanowić „zakładu” w rozumieniu przepisów
    ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych oraz umowy polsko-niemieckiej.
    Tym samym Państwa stanowisko zgodnie z którym, działalność prowadzona przez
    Państwa Spółkę na terytorium Polski nie powoduje powstania zakładu podatkowego w
    Polsce w rozumieniu art. 5 umowy o unikania podwójnego opodatkowania pomiędzy
    Rzecząpospolitą Polską a Republiką Federalną Niemiec oraz art. 4a pkt 11 ustawy o
    podatku dochodowym od osób prawnych należy uznać za prawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, które Państwo przedstawili i stanu prawnego,
    który obowiązuje w dniu wydania interpretacji.
    Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy
    rzeczywisty stan sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie ze stanem
    faktycznym i zdarzeniem przyszłym podanym przez Państwa w złożonym wniosku. W
    związku z tym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu opisu sprawy
    przedstawionego we wniosku, udzielona odpowiedź traci swoją aktualność.
    Zaznaczyć należy, że tę interpretację wydano w oparciu o opis sprawy przedstawiony we
    wniosku. Rolą postępowania w sprawie wydania indywidualnej interpretacji przepisów
    podatkowych nie jest ustalanie stanu faktycznego, stanowi to bowiem domenę
    ewentualnego postępowania podatkowego. To na podatniku ciąży obowiązek

    udowodnienia w toku tego postępowania okoliczności faktycznych, z których wywodzi on
    dla siebie korzystne skutki prawne. Organ nie prowadzi postępowania dowodowego,
    ograniczając się do analizy okoliczności podanych we wniosku. W stosunku do tych
    okoliczności wyraża swoje stanowisko, które zawsze musi być jednak ustosunkowaniem
    się do poglądu (stanowiska) prezentowanego w danej sprawie przez wnioskodawcę. Jeżeli
    w toku ewentualnego postępowania organ uzna, że zdarzenie opisane we wniosku różni
    się od zdarzenia występującego w rzeczywistości, wówczas wydana interpretacja nie
    będzie Państwa chroniła.
    W odniesieniu do powołanych we wniosku interpretacji indywidualnych wskazać należy, że
    zostały one wydane w indywidualnych sprawach innych podmiotów i nie wiążą Organu w
    sprawie będącej przedmiotem wniosku. Każdą sprawę Organ jest zobowiązany
    rozpatrywać indywidualnie.
    Końcowo wskazujemy, że 31 lipca 2025 r. dokonali Państwo wpłaty w kwocie 57 zł tytułem
    opłaty „Opłata za wydanie interpretacji indywidualnej - 40 zł, opłata za pełnomocnictwo
    szczegółowe - 17 zł” [powinno być: pełnomocnictwo szczególne]. Natomiast opłata należna
    do wniosku powinna wynosić 40 zł. W związku z uiszczeniem opłaty za wniosek o wydanie
    interpretacji indywidualnej w kwocie wyższej od należnej, poniesiona z tego tytułu
    nadpłata w kwocie 17 zł podlega zwrotowi zgodnie z art. 14f § 2b pkt 2 ustawy Ordynacja
    podatkowa oraz z § 18 ust. 1 Rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 7 grudnia 2010 r. w
    sprawie sposobu prowadzenia gospodarki finansowej jednostek budżetowych i
    samorządowych zakładów budżetowych (Dz. U. z 2019 r. poz. 1718). Opłata zostanie
    zwrócona na wskazany numer rachunku bankowego.
    Z kolei 2 września 2025 r. dokonali Państwo wpłaty w kwocie 17 zł tytułem opłaty „Opłata
    za pełnomocnictwo szczegółowe - 17 zł” [powinno być: pełnomocnictwo szczególne].
    Opłata ta została Państwu zwrócona 4 września 2025 r. na rachunek bankowy z którego
    przyszła, jako wpłata nienależna Krajowej Informacji Skarbowej.
    Wskazujemy, że opłatę za udzielone pełnomocnictwo szczególne należy wnosić do
    właściwego Urzędu Miasta/Urzędu Gminy. Urzędy właściwe do wniesienia opłaty zostały
    wskazane w ustawie z dnia 16 listopada 2006 r. o opłacie skarbowej (t. J. Dz. U. z 2025 r.
    poz. 1154)
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
        Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb
        ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz.
        111 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa
        sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem zdarzenia przyszłego i zastosują się
        Państwo do interpretacji.
        Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej stanowi element
      czynności będących przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
      z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
        Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego
    Sądu Administracyjnego (...). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje
    ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
    (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
        w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
        Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
        w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na
        adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS
        /SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.