Interpretacja indywidualna
Sygnatura: IBPP1/443-25/12/BM
Organ: Dyrektor Izby Skarbowej w Katowicach
Data wydania: 2012-05-02
Teza: w zakresie sposobu dokumentowania, ewidencjonowania na kasie fiskalnej oraz w rejestrze sprzedaży VAT wpłaty zaliczek na poczet wykonywanych usług (imprez turystycznych)
Słowa kluczowe: dokumentacja; ewidencja; faktura-faktura VAT; kasa-kasa rejestrująca; marża; opodatkowanie-podstawa opodatkowania; paragon; usługi-usługi turystyczne
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział VI; [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział XI-Rozdział 3; [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział XII-Rozdział 3

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA

Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2005r. Nr 8, poz. 60 ze zm.) oraz § 2 i § 5 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz. U. Nr 112, poz. 770 ze zm.) Dyrektor Izby Skarbowej w Katowicach działając w imieniu Ministra Finansów stwierdza, że stanowisko Wnioskodawcy przedstawione we wniosku z dnia 30 grudnia 2011r. (data wpływu 10 stycznia 2012r.), uzupełnionym pismem z dnia 3 kwietnia 2012r. (data wpływu 11 kwietnia 2012r.), o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku od towarów i usług jest:

*   **prawidłowe** w zakresie ewidencjonowania na kasie fiskalnej oraz w rejestrze sprzedaży zaliczek na poczet wykonywanych usług,
*   **nieprawidłowe** w zakresie stwierdzenia co do istnienia dwóch rodzajów faktur VAT marża.

UZASADNIENIE

W dniu 10 stycznia 2012r. wpłynął do tut. organu ww. wniosek o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie sposobu dokumentowania, ewidencjonowania na kasie fiskalnej oraz w rejestrze sprzedaży VAT wpłaty zaliczek na poczet wykonywanych usług (imprez turystycznych).

Ww. wniosek został uzupełniony pismem z dnia 3 kwietnia 2012r. (data wpływu 11 kwietnia 2012r.), będącym odpowiedzią na wezwanie tut. organu z dnia 20 marca 2012r. znak: IBPP1/443-25/12/BM, IBPP1/443-26/12/BM, IBPP1/443-27/12/BM, IBPP1/443-28/12/BM, IBPBI/1/415-34/12/KB, IBPBI/1/415-35/12/KB.

W przedmiotowym wniosku został przedstawiony następujący stan faktyczny:

Podatnik prowadzi działalność gospodarczą w zakresie organizacji imprez turystycznych polegających na wycieczkach objazdowych prowadzonych przy użyciu sportowych jachtów żaglowych. Jachty służą wyłącznie do sportu i rekreacji, nie przewożą one natomiast pasażerów, tak jak robią to statki wycieczkowe. Każdy uczestnik rejsu stanowi załogę jachtu, a nie pasażera (między innymi dlatego jest to impreza turystyczna a nie usługa transportowa), pomimo, że płaci za możliwość wzięcia udziału w rejsie w charakterze członka załogi (w skład rejsu wchodzi zakwaterowanie na jachcie i żegluga po określonej trasie, usługi kapitana, ubezpieczenie, program itp.). Poza przemieszczaniem się jachtem pomiędzy różnymi miejscami, uczestnicy rejsu są także na nim zakwaterowani (np. w kabinach) - mieszkają i nocują na jachcie przez kilka-kilkanaście dni. Jachty są wypożyczane od specjalistycznych firm zajmujących się ich wynajmem. Na zorganizowanie przedmiotowych imprez podatnik pobiera zaliczki, które to są ewidencjonowane przy pomocy kas rejestrujących. Niekiedy dochodzi do sytuacji, że ze względu na zbyt małą ilość chętnych uczestników impreza nie dochodzi do skutku. Wtedy otrzymane zaliczki są zwracane potencjalnym uczestnikom przelewem bankowym na ich konto. Czasami zdarza się, że podatnik (np. przez błąd lub zaniedbanie pracownika) dokonuje zaewidencjonowania na kasie fiskalnej wpłaty otrzymanej od klienta (na poczet imprezy turystycznej lub innej usługi lub produktu) nie wchodzącej w skład imprezy turystycznej - np. wydanie certyfikatu żeglarskiego z błędną stawką VAT lub błędną datą.

Podatnik dokonuje ewidencjonowania wpłat (zaliczek lub pełnych wpłat) otrzymanych od klientów (na poczet imprezy turystycznej lub innej usługi \[lub produktu\] nie wchodzącej w skład imprezy turystycznej – (np. wydanie certyfikatu żeglarskiego) na kasie fiskalnej oraz w rejestrze sprzedaży VAT.

Wnioskodawca jest czynnym podatnikiem VAT od dnia 20 lutego 2008r. z tytułu dokonywania sprzedaży opodatkowanej. Dobrowolna rezygnacja ze zwolnienia, o którym mowa w art. 113 ust. 1.

W związku z powyższym zadano następujące pytania:

1.  W jaki sposób podatnik powinien prawidłowo zaewidencjonować na kasie fiskalnej wpłaty zaliczek na poczet imprez turystycznych? Pytanie odnosi się do całej procedury - daty oraz sposobu wprowadzania wpłat na kasę fiskalną, zaprogramowania stawki VAT (na kasie fiskalnej) oraz wysokości tej stawki, itp.
2.  W jaki sposób podatnik powinien prawidłowo zaewidencjonować w rejestrze sprzedaży VAT wpłaty zaliczek na poczet imprez turystycznych? Pytanie odnosi się do całej procedury - daty wprowadzania wpłat do rejestru sprzedaży VAT, stawki VAT przyjętej na potrzeby ewidencji zaliczek w rejestrach VAT, itp.

Zdaniem Wnioskodawcy:

Ad. 1.

1.  W przypadku, gdy klientami są osoby fizyczne nie prowadzące działalności gospodarczej Podatnik powinien postępować według następującej procedury:
    1.  Podatnik dokonuje wprowadzenia otrzymanej od klienta zaliczki na kasę fiskalną. Suma zaliczek, suma przychodu na poczet danej imprezy turystycznej (od danego klienta lub wszystkich klientów uczestniczących w danej imprezie turystycznej łącznie) ani wysokość marży nie są już później w ogóle ewidencjonowane na kasie fiskalnej, ponieważ ich rozliczenie na poczet podatku dochodowego oraz podatku VAT odbywa się na podstawie faktury VAT marża (dla wystawienia której jako przychód wykazuje się sumę wpłaconych zaliczek lub pełnych kwot od wszystkich klientów), którą podatnik wprowadza do rejestru sprzedaży VAT po zakończeniu imprezy turystycznej i ustaleniu marży. W związku z powyższym podatnik, pomimo ewidencjonowania na kasie fiskalnej zaliczki a nie normalnej sprzedaży nie musi w treści paragonu podawać przy nazwie usługi (lub jej PKWiU) dopisku „zaliczka". Jeżeli jednak do danego paragonu została by z jakiegoś powodu wystawiana później faktura, to będzie ona fakturą zaliczkową (a dokładnie fakturą zaliczkową marża gdyż nie zostanie na niej wykazany podatek VAT ze względu na konieczność jej przypisania następnie do faktury VAT marża (wystawianej na konkretnego klienta, a nie tej rozliczającej całą imprezę) po otrzymaniu kompletu wpłat od danego klienta).
    2.  Podatnik dokonuje zaewidencjonowania na kasie fiskalnej powyższej zaliczki jako usługi o nazwie „impreza turystyczna" (lub skrót tej nazwy). Do usługi tej, na kasie fiskalnej powinna zostać zaprogramowana stawka VAT jako tzw. „zero techniczne" a więc stawka 0% zaprogramowana na kolejnej wolnej literze stawek VAT w kasie fiskalnej (a nie „zwykła" stawka VAT 0%), dzięki czemu zostanie spełniony warunek, tj. w przypadku imprez turystycznych rozliczanych przy zastosowaniu szczególnej procedury marży, opodatkowaniu podatkiem VAT podlega marża a nie cały przychód podatnika.

Ad. 2.

1.  W przypadku, gdy klientami są osoby fizyczne nie prowadzące działalności gospodarczej Podatnik powinien postępować według następującej procedury:
    1.  Podatnik nie dokonuje wprowadzenia otrzymanej od klienta zaliczki do rejestru sprzedaży VAT ponieważ w przypadku imprez turystycznych rozliczanych na zasadzie specjalnej procedury marży obowiązek podatkowy powstaje dopiero w momencie zakończenia danej imprezy i ustalenia marży.
    2.  Po zakończeniu imprezy turystycznej i ustaleniu wysokości marży, podatnik wystawia fakturę VAT marża (wystawioną m.in. na podstawie sumy wszystkich wpłat od wszystkich klientów), którą wprowadza do rejestru sprzedaży VAT.
2.  W przypadku, gdy klientami są inne podmioty niż osoby fizyczne nie prowadzące działalności gospodarczej Podatnik ma obowiązek do każdej wpłaconej zaliczki wystawić fakturę zaliczkową, jednakże, z uwagi na fakt, iż imprezy turystyczne są rozliczane w ramach szczególnej procedury marży, faktury takie nie będą standardowymi „fakturami zaliczkowymi VAT" tylko „fakturami zaliczkowymi VAT marża" a więc nie będą zawierały informacji na temat podatku VAT. Tego typu faktury zaliczkowe nie będą podlegały opodatkowaniu podatkiem VAT (gdyż jego wysokość jest ustalana dopiero od marży podatnika po rozliczeniu imprezy turystycznej po jej zakończeniu). Po zakończeniu imprezy turystycznej podatnik powinien wystawić fakturę VAT marża dla każdego z tego typu klientów i wykazać na niej numery wystawionych uprzednio faktur zaliczkowych dla klienta który jest odbiorcą takiej faktury. Takie (dla każdego klienta oddzielnie) faktury VAT marża powinny następnie zostać dołączone do całościowego rozliczenia imprezy turystycznej (tego, na podstawie którego dokonano ustalenia marży) i spięte ze znajdującymi się „tam" fakturami zaliczkowymi (których dotyczą i których numery mają w swej treści wykazane), na podstawie których ustalono marżę. Należy tutaj podkreślić, iż pomimo takiej samej nazwy, wyróżnić trzeba 2 rodzaje faktur VAT marża:
    1.  Faktura rozliczająca daną imprezę turystyczną jako całość i będąca podstawą do ustalenia podatku VAT.
    2.  Faktura VAT marża dla danego klienta, który brał udział w imprezie turystycznej wymienionej w pkt a) - tego typu faktura jest wystawiana jedynie na potrzeby zaewidencjonowania wpłat dokonanych przez danego klienta (jest ona sumą otrzymanych od niego wpłat), nie jest ona jednak samodzielnie rozliczana przez podatnika (organizatora imprezy turystycznej) na potrzeby podatku VAT, ponieważ stanowi ona jedynie część składową (np. razem z paragonami dokumentującymi wpłaty od osób fizycznych nie prowadzących działalności gospodarczej) przychodu podatnika na poczet imprezy turystycznej.

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego stanu faktycznego jest:

*   **prawidłowe w zakresie ewidencjonowania na kasie fiskalnej oraz w rejestrze sprzedaży zaliczek na poczet wykonywanych usług,**
*   **nieprawidłowe w zakresie stwierdzenia co do istnienia dwóch rodzajów faktur VAT marża.**

Zgodnie z treścią art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004r. o podatku od towarów i usług (t.j. Dz. U. z 2011r., Nr 177, poz. 1054), zwanej dalej ustawą o VAT, opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlega odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju.

Przez dostawę towarów zgodnie z art. 7 ust. 1 ustawy o VAT, rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel.

Natomiast stosownie do art. 8 ust. 1 ww. ustawy, przez świadczenie usług, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się każde świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu art. 7.

W myśl natomiast art. 29 ust. 1 ustawy o VAT, w brzmieniu obowiązującym od dnia 1 kwietnia 2011r., podstawą opodatkowania jest obrót, z zastrzeżeniem ust. 2-21, art. 30-32, art. 119 oraz art. 120 ust. 4 i 5. Obrotem jest kwota należna z tytułu sprzedaży, pomniejszona o kwotę należnego podatku. Kwota należna obejmuje całość świadczenia należnego od nabywcy lub osoby trzeciej. Obrót zwiększa się o otrzymane dotacje, subwencje i inne dopłaty o podobnym charakterze mające bezpośredni wpływ na cenę (kwotę należną) towarów dostarczanych lub usług świadczonych przez podatnika, pomniejszone o kwotę należnego podatku.

W przypadku gdy pobrano zaliczki, zadatki, przedpłaty lub raty, obrotem jest również kwota otrzymanych zaliczek, zadatków, przedpłat lub rat, pomniejszona o przypadającą od nich kwotę podatku. Dotyczy to również otrzymanych zaliczek na dotacje, subwencje i na inne dopłaty o podobnym charakterze. (art. 29 ust. 2 ustawy o VAT).

Przepisy art. 119 ustawy o VAT, wprowadzają szczególny sposób opodatkowania usług turystyki, polegający na opodatkowaniu marży, stanowiącej wynagrodzenie podatników świadczących te usługi.

Stosownie do art. 119 ust. 1 ww. ustawy, podstawą opodatkowania przy wykonywaniu usług turystyki jest kwota marży pomniejszona o kwotę należnego podatku, z zastrzeżeniem ust. 5.

Przez marżę, o której mowa w ust. 1, rozumie się różnicę między kwotą należności, którą ma zapłacić nabywca usługi, a ceną nabycia przez podatnika towarów i usług od innych podatników dla bezpośredniej korzyści turysty; przez usługi dla bezpośredniej korzyści turysty rozumie się usługi stanowiące składnik świadczonej usługi turystyki, a w szczególności transport, zakwaterowanie, wyżywienie, ubezpieczenie (art. 119 ust. 2 ww. ustawy).

Według art. 119 ust. 3 pkt 2 i 3 ustawy o VAT, przepis ust. 1 stosuje się bez względu na to, kto nabywa usługę turystyki, w przypadku gdy podatnik:

*   działa na rzecz nabywcy usługi we własnym imieniu i na własny rachunek;
*   przy świadczeniu usługi nabywa towary i usługi od innych podatników dla bezpośredniej korzyści turysty.

Zauważyć tutaj należy, że istotnym elementem specjalnych zasad opodatkowania usług turystyki jest uznanie całego pakietu świadczeń za jedną usługę. Usługa turystyki jest bowiem kompleksową usługą świadczoną na rzecz turysty, obejmującą swym zakresem usługi cząstkowe świadczone dla bezpośredniej korzyści turysty, bez których dana impreza turystyczna nie mogłaby się odbyć.

Jak stanowi art. 119 ust. 3a ustawy o VAT, podatnicy, o których mowa w ust. 3, są obowiązani prowadzić ewidencję, o której mowa w art. 109 ust. 3, z uwzględnieniem kwot wydatkowanych na nabycie towarów i usług od innych podatników dla bezpośredniej korzyści turysty, oraz posiadać dokumenty, z których wynikają te kwoty. Wskazany przepis zobowiązuje podatników świadczących usługi turystyki do prowadzenia specyficznej dla tego rodzaju działalności ewidencji. W efekcie, łączne spełnienie wszystkich przedmiotowych przesłanek przesądza o obligatoryjności zastosowania szczególnej procedury opodatkowania marżą usług turystyki.

Zgodnie z art. 119 ust. 4 ustawy o VAT, podatnikom, o których mowa w ust. 3, nie przysługuje prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwoty podatku naliczonego od towarów i usług nabytych dla bezpośredniej korzyści turysty.

W myśl art. 119 ust. 5 ww. ustawy, w przypadku gdy przy świadczeniu usługi turystyki podatnik oprócz usług nabywanych od innych podatników dla bezpośredniej korzyści turysty część świadczeń w ramach tej usługi wykonuje we własnym zakresie, zwanych dalej „usługami własnymi”, odrębnie ustala się podstawę opodatkowania dla usług własnych i odrębnie w odniesieniu do usług nabytych od innych podatników dla bezpośredniej korzyści turysty. W celu określenia podstawy opodatkowania dla usług własnych stosuje się odpowiednio przepisy art. 29.

W przypadkach, o których mowa w ust. 5, podatnik obowiązany jest do wykazania w prowadzonej ewidencji, jaka część należności za usługę przypada na usługi nabyte od innych podatników dla bezpośredniej korzyści turysty, a jaka na usługi własne (art. 119 ust. 6 ww. ustawy).

Obowiązek podatkowy w przypadku świadczenia usług, zgodnie z art. 19 ust. 1 ustawy o VAT, powstaje z chwilą wydania towaru lub wykonania usługi, z zastrzeżeniem ust. 2-21, art. 14 ust. 6, art. 20 i art. 21 ust. 1.

Stosownie do art. 19 ust. 4 ustawy o VAT, jeżeli dostawa towaru lub wykonanie usługi powinny być potwierdzone fakturą, obowiązek podatkowy powstaje z chwilą wystawienia faktury, nie później jednak niż w 7. dniu, licząc od dnia wydania towaru lub wykonania usługi.

W myśl art. 19 ust. 11 ww. ustawy, jeżeli przed wydaniem towaru lub wykonaniem usługi otrzymano część należności, w szczególności: przedpłatę, zaliczkę, zadatek, ratę, obowiązek podatkowy powstaje z chwilą jej otrzymania w tej części.

Na mocy art. 19 ust. 22 ww. ustawy, Minister właściwy do spraw finansów publicznych może określić, w drodze rozporządzenia, późniejsze niż wymienione w ust. 1-21 oraz w art. 20 i art. 21 terminy powstania obowiązku podatkowego, uwzględniając specyfikę wykonywania niektórych czynności, uwarunkowania obrotu gospodarczego niektórymi towarami oraz przepisy Unii Europejskiej.

W § 3 ust. 1 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 4 kwietnia 2011r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 73, poz. 392 ze zm.) obowiązującego od dnia 6 kwietnia 2011r., określono, na zasadzie odstępstwa od zasad określonych w ww. art. 19 ustawy o podatku od towarów i usług, inny termin powstania obowiązku podatkowego w przypadku świadczenia usług turystyki opodatkowanych według szczególnej procedury, o której mowa w art. 119 ustawy o VAT. Zgodnie z tym przepisem w przypadku świadczenia usług turystyki opodatkowanych według szczególnej procedury, o której mowa w art. 119 ustawy, obowiązek podatkowy powstaje z chwilą ustalenia marży, nie później jednak niż 15. dnia od dnia wykonania usługi.

Jak wyżej wskazano, dla usług turystyki opodatkowanych według szczególnej procedury, o której mowa w art. 119 ustawy o podatku od towarów i usług, ustawodawca określił szczególny moment powstania obowiązku podatkowego, co powoduje, iż niezależnie od różnych zasad dotyczących określania momentu powstania obowiązku podatkowego w przypadku poszczególnych usług wchodzących w zakres usługi turystyki, przyjmuje się jeden moment powstania obowiązku podatkowego właściwy dla usługi turystyki.

Zasady dokumentowania sprzedaży zostały określone w art. 106 ust. 1 ustawy o VAT, zgodnie z którym, podatnicy, o których mowa w art. 15, są obowiązani wystawić fakturę stwierdzającą w szczególności dokonanie sprzedaży, datę dokonania sprzedaży, cenę jednostkową bez podatku, podstawę opodatkowania, stawkę i kwotę podatku, kwotę należności oraz dane dotyczące podatnika i nabywcy, z zastrzeżeniem ust. 1a, 2, 4 i 5 oraz art. 119 ust. 10 i art. 120 ust. 16.

W myśl art. 106 ust. 4 ustawy o VAT podatnicy, o których mowa w ust. 1-3, nie mają obowiązku wystawiania faktur, o których mowa w ust. 1 i 2, osobom fizycznym nieprowadzącym działalności gospodarczej. Jednakże na żądanie tych osób podatnicy są obowiązani do wystawienia faktury.

Stosownie do art. 119 ust. 10 ww. ustawy, podatnik, o którym mowa w ust. 3 tegoż artykułu, w wystawionych przez siebie fakturach nie wykazuje kwot podatku.

Podatnicy dokonujący sprzedaży na rzecz osób fizycznych nieprowadzących działalności gospodarczej oraz rolników ryczałtowych są obowiązani prowadzić ewidencję obrotu i kwot podatku należnego przy zastosowaniu kas rejestrujących (art. 111 ust. 1 ustawy).

Z powyższego wynika zatem, że podatnicy podatku od towarów i usług dokumentują dokonaną sprzedaż następującymi sposobami:

*   wystawiając faktury VAT,
*   ewidencjonując obrót na kasie rejestrującej.

Stosownie do treści art. 109 ust. 3 ustawy, podatnicy, z wyjątkiem podatników wykonujących wyłącznie czynności zwolnione od podatku na podstawie art. 43 i 82 ust. 3 oraz zwolnionych od podatku na podstawie art. 113 ust. 1 i 9, są obowiązani prowadzić ewidencję zawierającą: kwoty określone w art. 90, dane niezbędne do określenia przedmiotu i podstawy opodatkowania, wysokość podatku należnego, kwoty podatku naliczonego obniżające kwotę podatku należnego oraz kwotę podatku podlegającą wpłacie do urzędu skarbowego lub zwrotowi z tego urzędu oraz inne dane służące do prawidłowego sporządzenia deklaracji podatkowej, a w przypadkach określonych w art. 120 ust. 15, art. 125, 134, 138 - dane określone tymi przepisami niezbędne do prawidłowego sporządzenia deklaracji podatkowej.

Przytoczona regulacja wskazuje zatem, na konieczność prowadzenia przez podatnika ewidencji, służącej prawidłowemu sporządzeniu deklaracji podatkowej.

Należy zaznaczyć, iż ewidencja prowadzona w kasie rejestrującej jest niezależna od ewidencji, której prowadzenia wymagają inne przepisy, w szczególności art. 109 ust. 3 ustawy. Ewidencja prowadzona na podstawie art. 111 ustawy dotyczy bowiem części sprzedaży podatnika. Jest to przede wszystkim sprzedaż niedokumentowana fakturami. Ewidencja sprzedaży prowadzona przy zastosowaniu kasy rejestrującej spełnia wymogi zawarte w art. 109 ust. 3 ustawy o podatku od towarów i usług wyłącznie w przypadku gdy zawiera dane niezbędne do prawidłowego sporządzenia deklaracji podatkowej, tj dane odzwierciedlające rzeczywisty przebieg transakcji.

Na podstawie delegacji ustawowej zawartej w art. 106 ust. 8 ustawy o VAT ustawodawca określił w § 4 ust. 1 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 28 marca 2011r. w sprawie zwrotu podatku niektórym podatnikom, wystawiania faktur, sposobu ich przechowywania oraz listy towarów i usług, do których nie mają zastosowania zwolnienia od podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 68, poz. 360) obowiązującego od dnia 1 kwietnia 2011r., elementy, które powinna zawierać faktura stwierdzająca dokonanie sprzedaży.

Zgodnie z tym przepisem, zarejestrowani podatnicy jako podatnicy VAT czynni, posiadający numer identyfikacji podatkowej, wystawiają faktury oznaczone wyrazami „FAKTURA VAT”.

Natomiast zgodnie z § 5 ust. 1 ww. rozporządzenia Ministra Finansów faktura stwierdzająca dokonanie sprzedaży powinna zawierać co najmniej:

1.  imiona i nazwiska lub nazwy bądź nazwy skrócone sprzedawcy i nabywcy oraz ich adresy;
2.  numery identyfikacji podatkowej sprzedawcy i nabywcy, z zastrzeżeniem ust. 10 i 11;
3.  numer kolejny faktury oznaczonej jako „FAKTURA VAT”;
4.  dzień, miesiąc i rok wystawienia faktury, a w przypadku, gdy data ta różni się od daty sprzedaży, również datę sprzedaży; w przypadku sprzedaży o charakterze ciągłym podatnik może podać na fakturze miesiąc i rok dokonania sprzedaży, pod warunkiem podania daty wystawienia faktury;
5.  nazwę (rodzaj) towaru lub usługi;
6.  miarę i ilość sprzedanych towarów lub zakres wykonanych usług;
7.  cenę jednostkową towaru lub usługi bez kwoty podatku (cenę jednostkową netto);
8.  wartość towarów lub wykonanych usług, których dotyczy sprzedaż, bez kwoty podatku (wartość sprzedaży netto);
9.  stawki podatku;
10.  sumę wartości sprzedaży netto towarów lub wykonanych usług z podziałem na poszczególne stawki podatku i zwolnionych od podatku oraz niepodlegających opodatkowaniu;
11.  kwotę podatku od sumy wartości sprzedaży netto towarów (usług), z podziałem na kwoty dotyczące poszczególnych stawek podatku;
12.  kwotę należności ogółem wraz z należnym podatkiem.

Stosownie do § 5 ust. 8 pkt 1, pkt 2 lit. a i pkt 3 ww. rozporządzenia, w fakturach dokumentujących czynności, których podstawą opodatkowania jest marża, zgodnie z art. 119 lub art. 120 ustawy w miejsce oznaczenia „FAKTURA VAT” stosuje się oznaczenie „FAKTURA VAT-marża” lub umieszcza się odesłanie odpowiednio do przepisów art. 119 ustawy lub art. 306 dyrektywy oraz zawiera się dane określone w ust. 1 pkt 1-6 i 12.

W myśl natomiast § 10 ust. 1 ww. rozporządzenia, jeżeli przed wydaniem towaru lub wykonaniem usługi otrzymano część lub całość należności, w szczególności: przedpłatę, zaliczkę, zadatek, ratę, fakturę wystawia się nie później niż siódmego dnia od dnia, w którym otrzymano część lub całość należności od nabywcy, z zastrzeżeniem ust. 2 i 3.

Zgodnie z § 10 ust. 3 tego rozporządzenia fakturę wystawia się również nie później niż siódmego dnia od dnia, w którym otrzymano przed wydaniem towaru lub wykonaniem usługi każdą kolejną część należności (zaliczkę, przedpłatę, zadatek lub ratę).

W myśl § 10 ust. 4 rozporządzenia – faktura stwierdzającą otrzymanie części lub całości należności przed wydaniem towaru lub wykonaniem usługi powinna zawierać co najmniej:

1.  imiona i nazwiska lub nazwy bądź nazwy skrócone sprzedawcy i nabywcy oraz ich adresy;
2.  numer identyfikacji podatkowej sprzedawcy i nabywcy;
3.  datę wystawienia i numer kolejny faktury oznaczonej jako "FAKTURA VAT" lub "FAKTURA VAT-MP", kwotę otrzymanej części lub całości należności brutto, a w przypadku określonym w ust. 3 - również daty i numery poprzednich faktur oraz sumę kwot otrzymanych wcześniej części należności brutto;
4.  stawkę podatku;
5.  kwotę podatku, wyliczoną według wzoru: KP = (ZB x SP) / (100 + SP) gdzie: KP - oznacza kwotę podatku, ZB - oznacza kwotę otrzymanej części lub całości należności brutto, SP - oznacza stawkę podatku;
6.  dane dotyczące zamówienia lub umowy, a w szczególności: nazwę towaru lub usługi, cenę netto, ilość zamówionych towarów, wartość zamówionych towarów lub usług netto, stawki podatku, kwoty podatku oraz wartość brutto zamówienia lub umowy;
7.  datę otrzymania części lub całości należności (przedpłaty, zaliczki, zadatku, raty), o której mowa w ust. 1-3, jeśli nie pokrywa się ona z datą wystawienia faktury.

Zgodnie z treścią § 10 ust. 5 rozporządzania – jeżeli faktury, o których mowa w ust. 1 - 3, nie obejmują całej ceny brutto, sprzedawca po wydaniu towaru lub wykonaniu usługi wystawia fakturę na zasadach określonych w § 5 i 7 - 9, z tym że sumę wartości towarów (usług) pomniejsza się o wartość otrzymanych części należności, a kwotę podatku pomniejsza się o sumę kwot podatku wykazanego w fakturach dokumentujących otrzymanie części należności; taka faktura powinna zawierać również numery faktur wystawionych przed wydaniem towaru lub wykonaniem usługi.

Natomiast w myśl § 10 ust. 6 ww. rozporządzenia, jeżeli faktury, o których mowa w ust. 1-3, obejmują całą cenę brutto towaru lub usługi, sprzedawca po wydaniu towaru lub wykonaniu usługi nie wystawia faktury w terminie określonym w § 9.

Należy w tym miejscu zaznaczyć, że powołany wcześniej przepis § 3 ust. 1 rozporządzenia Ministra Finansów w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług, zgodnie z którym w przypadku świadczenia usług turystyki opodatkowanych według szczególnej procedury, o której mowa w art. 119 ustawy, obowiązek podatkowy powstaje z chwilą ustalenia marży, nie później jednak niż 15. dnia od dnia wykonania usługi, wyłącza zasadę, zgodnie z którą obowiązek podatkowy powstaje w chwili otrzymania zaliczki czy zadatku.

Stosownie do § 7 ust. 1 pkt 1 i 8 powołanego rozporządzenia, podatnicy, z zastrzeżeniem ust. 2, są obowiązani są m.in. dokonywać ewidencji każdej sprzedaży oraz wydruku paragonu fiskalnego lub faktury VAT z każdej sprzedaży, jak również wydawać oryginał wydrukowanego dokumentu nabywcy, a także przechowywać kopie dokumentów kasowych przez okres wymagany w ustawie oraz w ustawie z dnia 29 sierpnia 1997r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60, z późn. zm.) zgodnie z warunkami określonymi w ustawie z dnia 29 września 1994r. o rachunkowości (Dz. U. z 2002 r. Nr 76, poz. 694, z późn. zm).

Zatem w sytuacji, kiedy sprzedawca jest obowiązany do ewidencjonowania obrotu przy zastosowaniu kas rejestrujących, dokumentem potwierdzającym fakt sprzedaży jest paragon fiskalny.

Stosownie do § 5 ust. 1 pkt 1 lit. c, d, e oraz pkt 3 i 4 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 28 listopada 2008r. w sprawie kryteriów i warunków technicznych, którym muszą odpowiadać kasy rejestrujące oraz warunków ich stosowania kasy, z zastrzeżeniem ust. 2-5, muszą odpowiadać następującym warunkom technicznym:

1.  zapisywać w pamięci fiskalnej kasy co najmniej następujące dane:

1.  oznaczenia literowe od „A” do „G” służące użytkownikowi kasy do przyporządkowania stawki podatku do nazw towarów i usług, przy czym:
2.  literze „A” jest przyporządkowana stawka podstawowa podatku,
3.  literom od „B” do „G” odpowiadają pozostałe stawki podatku wprowadzane na poszczególne towary i usługi oraz zwolnione od podatku
4.  wartość sprzedaży bez podatku (netto) według poszczególnych stawek podatku, wartość sprzedaży zwolnionej od podatku, kwoty podatku według poszczególnych stawek podatku, łączną kwotę podatku i łączną wartość sprzedaży z podatkiem (brutto),
5.  numery i daty każdego z wykonanych raportów fiskalnych dobowych, a także ilość paragonów fiskalnych objętych raportem oraz ilość pozycji w raporcie,
6.  sporządzać równocześnie wydruki oryginałów i kopii paragonów fiskalnych dla każdej sprzedaży, z zastrzeżeniem § 6, wydruki raportów fiskalnych dobowych i raportów fiskalnych okresowych oraz mogą sporządzać faktury VAT i ich kopie;
7.  zapisywać w pamięci fiskalnej kasy dane, które muszą być zgodne z danymi zapisanymi na wydrukach raportów fiskalnych dobowych.

Zgodnie z § 7 ust. 1 i 7 ww. rozporządzenia podatnicy, z zastrzeżeniem ust. 2, są obowiązani spełniać następujące warunki przy prowadzeniu ewidencji przy zastosowaniu kas:

1.  dokonywać ewidencji każdej sprzedaży oraz wydruku paragonu fiskalnego lub faktury VAT z każdej sprzedaży, jak również wydawać oryginał wydrukowanego dokumentu nabywcy;
2.  sporządzać raport fiskalny dobowy po zakończeniu sprzedaży za dany dzień, nie później jednak niż przed dokonaniem pierwszej sprzedaży w dniu następnym oraz sporządzać raport fiskalny za okres miesięczny po zakończeniu sprzedaży w ostatnim dniu miesiąca, nie później jednak niż przed rozpoczęciem sprzedaży w następnym miesiącu, jak również prowadzić bieżącą kontrolę w zakresie prawidłowego i terminowego przekazu danych do archiwizowania w przypadku stosowania kas z elektronicznym zapisem kopi;

Zatem w przypadku, gdy nabywcami usługi turystycznej są osoby fizyczne nieprowadzące działalności gospodarczej, podatnik jest zobowiązany do zaewidencjonowania otrzymanej zaliczki przy zastosowaniu kasy rejestrującej, jeśli powstał u niego obowiązek ewidencjonowania obrotu przy zastosowaniu kasy rejestrującej.

Zgodnie z art. 111 ust. 3b ustawy o VAT, podatnicy prowadzący ewidencję przy zastosowaniu kas rejestrujących, u których podstawą opodatkowania jest kwota prowizji lub inna postać wynagrodzenia za wykonywane usługi w ramach umowy agencyjnej, zlecenia, pośrednictwa lub innych umów o podobnym charakterze albo marża, ewidencjonują na potrzeby obliczenia osiąganego przez nich obrotu oraz kwot podatku należnego całą wartość sprzedaży własnej oraz prowadzonej na rzecz lub w imieniu innych podatników.

Ustawa o VAT nakazuje zapewnienie konsumentowi prawa do otrzymania dowodu nabycia towarów lub usług z uwidocznioną ewentualną kwotą podatku oraz możliwość kontroli przez klienta czynności dotyczących prawidłowego ewidencjonowania transakcji i wystawienia dowodu potwierdzającego jej wykonanie nakazując uwzględnienie powyższego w aktach wykonawczych Ministra Finansów (art. 111 ust. 9 ustawy o VAT).

Obowiązek w zakresie prowadzenia ewidencji sprzedaży przy zastosowaniu kasy rejestrującej umożliwia również realizację prawa konsumenta w zakresie otrzymania dokumentu (paragonu) zawierającego podstawowe dane o zawartej transakcji.

Z powołanego przepisu wynika, że w przypadku stosowania procedury opodatkowania marży, podatnik zobowiązany jest za pomocą kas rejestrujących ewidencjonować całą kwotę, którą nabywca jest zobowiązany zapłacić, inaczej mówiąc kwotę będącą odpowiednikiem kwoty należności ogółem wykazanej w „Fakturze VAT marża".

W związku z faktem, że kasy rejestrujące nie mają możliwości odrębnego zidentyfikowania sprzedaży towarów opodatkowanych tylko od marży (dla których nie wyodrębnia się kwoty VAT), należy wykorzystać aktualne możliwości kas. Jak wskazano wyżej w stawkach oznaczonych literowo występują stałe pozycje mianowicie literze „A" jest przyporządkowana podstawowa stawka podatku, zaś literom od "B" do "G" odpowiadają pozostałe stawki podatku wprowadzane na poszczególne towary i usługi oraz zwolnienie od podatku.

Dla sprzedaży opodatkowanej od marży można przyporządkować kolejną wolną literę przypisując jej stawkę „0%" (nie jest to stawka podatku VAT, lecz tzw. zero techniczne). Serwisant programując kasę powinien odnotować w książce serwisowej, że litera ta jest przyporządkowana do sprzedaży opodatkowanej zgodnie z art. 119 ustawy o VAT.

Za pomocą kasy ewidencjonowana jest więc wartość brutto sprzedaży.

Z przedstawionego stanu faktycznego wynika, że Wnioskodawca prowadzi działalność gospodarczą w zakresie organizacji imprez turystycznych polegających na wycieczkach objazdowych prowadzonych przy użyciu sportowych jachtów żaglowych. Jachty służą wyłącznie do sportu i rekreacji, nie przewożą one natomiast pasażerów, tak jak robią to statki wycieczkowe. Każdy uczestnik rejsu stanowi załogę jachtu, a nie pasażera (między innymi dlatego jest to impreza turystyczna a nie usługa transportowa), pomimo, że płaci za możliwość wzięcia udziału w rejsie w charakterze członka załogi (w skład rejsu wchodzi zakwaterowanie na jachcie i żegluga po określonej trasie, usługi kapitana, ubezpieczenie, program itp.). Poza przemieszczaniem się jachtem pomiędzy różnymi miejscami, uczestnicy rejsu są także na nim zakwaterowani (np. w kabinach) - mieszkają i nocują na jachcie przez kilka-kilkanaście dni. Jachty są wypożyczane od specjalistycznych firm zajmujących się ich wynajmem. Na zorganizowanie przedmiotowych imprez podatnik pobiera zaliczki, które to są ewidencjonowane przy pomocy kas rejestrujących.

Przedmiotem zainteresowania Wnioskodawcy jest sposób ewidencjonowania przyjmowanych zaliczek na kasie fiskalnej i w rejestrze sprzedaży VAT.

Zdaniem Wnioskodawcy:

1.  W przypadku, gdy klientami są osoby fizyczne nie prowadzące działalności gospodarczej Podatnik powinien postępować według następującej procedury:
    1.  Podatnik dokonuje wprowadzenia otrzymanej od klienta zaliczki na kasę fiskalną. Suma zaliczek, suma przychodu na poczet danej imprezy turystycznej (od danego klienta lub wszystkich klientów uczestniczących w danej imprezie turystycznej łącznie) ani wysokość marży nie są już później w ogóle ewidencjonowane na kasie fiskalnej, ponieważ ich rozliczenie na poczet podatku dochodowego oraz podatku VAT odbywa się na podstawie faktury VAT marża (dla wystawienia której jako przychód wykazuje się sumę wpłaconych zaliczek lub pełnych kwot od wszystkich klientów), którą podatnik wprowadza do rejestru sprzedaży VAT po zakończeniu imprezy turystycznej i ustaleniu marży. W związku z powyższym podatnik, pomimo ewidencjonowania na kasie fiskalnej zaliczki a nie normalnej sprzedaży nie musi w treści paragonu podawać przy nazwie usługi (lub jej PKWiU) dopisku „zaliczka". Jeżeli jednak do danego paragonu została by z jakiegoś powodu wystawiana później faktura, to będzie ona fakturą zaliczkową (a dokładnie fakturą zaliczkową marża gdyż nie zostanie na niej wykazany podatek VAT ze względu na konieczność jej przypisania następnie do faktury VAT marża (wystawianej na konkretnego klienta, a nie tej rozliczającej całą imprezę) po otrzymaniu kompletu wpłat od danego klienta).
    2.  Podatnik dokonuje zaewidencjonowania na kasie fiskalnej powyższej zaliczki jako usługi o nazwie „impreza turystyczna" (lub skrót tej nazwy). Do usługi tej, na kasie fiskalnej powinna zostać zaprogramowana stawka VAT jako tzw. „zero techniczne" a więc stawka 0% zaprogramowana na kolejnej wolnej literze stawek VAT w kasie fiskalnej (a nie „zwykła" stawka VAT 0%), dzięki czemu zostanie spełniony warunek, tj. w przypadku imprez turystycznych rozliczanych przy zastosowaniu szczególnej procedury marży, opodatkowaniu podatkiem VAT podlega marża a nie cały przychód podatnika.

1.  W przypadku, gdy klientami są osoby fizyczne nie prowadzące działalności gospodarczej Podatnik powinien postępować według następującej procedury:
    1.  Podatnik nie dokonuje wprowadzenia otrzymanej od klienta zaliczki do rejestru sprzedaży VAT ponieważ w przypadku imprez turystycznych rozliczanych na zasadzie specjalnej procedury marży obowiązek podatkowy powstaje dopiero w momencie zakończenia danej imprezy i ustalenia marży.
    2.  Po zakończeniu imprezy turystycznej i ustaleniu wysokości marży, podatnik wystawia fakturę VAT marża (wystawioną m.in. na podstawie sumy wszystkich wpłat od wszystkich klientów), którą wprowadza do rejestru sprzedaży VAT.
2.  W przypadku, gdy klientami są inne podmioty niż osoby fizyczne nie prowadzące działalności gospodarczej Podatnik ma obowiązek do każdej wpłaconej zaliczki wystawić fakturę zaliczkową, jednakże, z uwagi na fakt, iż imprezy turystyczne są rozliczane w ramach szczególnej procedury marży, faktury takie nie będą standardowymi „fakturami zaliczkowymi VAT" tylko „fakturami zaliczkowymi VAT marża" a więc nie będą zawierały informacji na temat podatku VAT. Tego typu faktury zaliczkowe nie będą podlegały opodatkowaniu podatkiem VAT (gdyż jego wysokość jest ustalana dopiero od marży podatnika po rozliczeniu imprezy turystycznej po jej zakończeniu). Po zakończeniu imprezy turystycznej podatnik powinien wystawić fakturę VAT marża dla każdego z tego typu klientów i wykazać na niej numery wystawionych uprzednio faktur zaliczkowych dla klienta który jest odbiorcą takiej faktury. Takie (dla każdego klienta oddzielnie) faktury VAT marża powinny następnie zostać dołączone do całościowego rozliczenia imprezy turystycznej (tego, na podstawie którego dokonano ustalenia marży) i spięte ze znajdującymi się „tam" fakturami zaliczkowymi (których dotyczą i których numery mają w swej treści wykazane), na podstawie których ustalono marżę. Należy tutaj podkreślić, iż pomimo takiej samej nazwy, wyróżnić trzeba 2 rodzaje faktur VAT marża:
    1.  Faktura rozliczająca daną imprezę turystyczną jako całość i będąca podstawą do ustalenia podatku VAT.
    2.  Faktura VAT marża dla danego klienta, który brał udział w imprezie turystycznej wymienionej w pkt a) - tego typu faktura jest wystawiana jedynie na potrzeby zaewidencjonowania wpłat dokonanych przez danego klienta (jest ona sumą otrzymanych od niego wpłat), nie jest ona jednak samodzielnie rozliczana przez podatnika (organizatora imprezy turystycznej) na potrzeby podatku VAT, ponieważ stanowi ona jedynie część składową (np. razem z paragonami dokumentującymi wpłaty od osób fizycznych nie prowadzących działalności gospodarczej) przychodu podatnika na poczet imprezy turystycznej.

Biorąc pod uwagę powołane przepisy oraz treść złożonego wniosku stwierdzić należy, że jeżeli Wnioskodawca świadczy usługi na rzecz osób fizycznych nieprowadzących działalności gospodarczej, nie ma obowiązku wystawienia faktury VAT-marża z tytułu otrzymanej zaliczki, chyba że zażąda tego dana osoba. Natomiast obowiązek ten wystąpi w przypadku świadczenia usług na rzecz podmiotów prowadzących działalność gospodarczą.

Moment powstania obowiązku podatkowego w przypadku otrzymania przedmiotowych zaliczek z tytułu świadczenia usługi turystyki jest taki, jaki jest właściwy dla świadczonej usługi turystyki, tj. powstanie z chwilą ustalenia marży, nie później jednak niż 15. dnia od dnia wykonania usługi zgodnie z § 3 ust. 1 ww. rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 4 kwietnia 2011r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług.

W przypadku gdy Wnioskodawca otrzymał część lub całość zapłaty przed momentem powstania obowiązku podatkowego jest zobowiązany wystawić podmiotom prowadzącym działalność gospodarczą fakturę VAT-marża, w terminie 7 dni od dnia otrzymania zaliczki. Tak wystawiona faktura powinna zawierać jedynie kwotę otrzymanej zaliczki w wartości brutto, bowiem na moment wystawienia faktury podatnik nie jest w stanie określić kwoty marży.

Natomiast w przypadku gdy Wnioskodawca świadczy usługę turystyki na rzecz osoby fizycznej nieprowadzącej działalności gospodarczej, jest on zobowiązany w momencie otrzymania zaliczki zaewidencjonować ją na kasie rejestrującej również wyłącznie w jednej kwocie, bez wyszczególniania podatku należnego.

Jednakże zaliczka, na którą wystawiono fakturę VAT-marża jak i zaliczka zaewidencjonowania na kasie rejestrującej nie powinny być uwzględniane w ewidencji podatku VAT oraz sporządzonej na jego podstawie deklaracji VAT, gdyż obowiązek podatkowy dla tego typu usług powstaje w terminie późniejszym.

Należy zauważyć, że Wnioskodawca we wniosku wskazał, iż „(…) suma zaliczek, suma przychodu na poczet danej imprezy turystycznej (od danego klienta lub wszystkich klientów uczestniczących w danej imprezie turystycznej łącznie) ani wysokość marży nie są już później w ogóle ewidencjonowane na kasie fiskalnej, ponieważ ich rozliczenie na poczet podatku dochodowego oraz podatku VAT odbywa się na podstawie faktury VAT marża (dla wystawienia której jako przychód wykazuje się sumę wpłaconych zaliczek lub pełnych kwot od wszystkich klientów), którą podatnik wprowadza do rejestru sprzedaży VAT po zakończeniu imprezy turystycznej i ustaleniu marży.” Ponadto Wnioskodawca wskazał, że „po zakończeniu imprezy turystycznej i ustaleniu wysokości marży, podatnik wystawia fakturę VAT marża (wystawioną m.in. na podstawie sumy wszystkich wpłat od wszystkich klientów), którą wprowadza do rejestru sprzedaży VAT” oraz że wyróżnia „2 rodzaje faktur VAT marża (tj. fakturę rozliczającą daną imprezę turystyczną jako całość i będącą podstawą do ustalenia podatku VAT oraz fakturę VAT marża dla danego klienta, który brał udział w imprezie turystycznej).

Odnosząc się do powyższego należy wskazać, że przepisy ustawy o VAT nie przewidują dwóch rodzajów faktur VAT marża. Faktura VAT marża, tak jak każda inna faktura VAT, jest dokumentem wystawianym na rzecz konkretnego nabywcy, zawiera przecież m.in. imię i nazwisko (nazwę) nabywcy i dokumentuje konkretną sprzedaż i to takie faktury winny być ujmowane w ewidencji. Nie ma zatem innego rodzaju faktury VAT marża. Jeśli zatem Wnioskodawca wystawia jakąś fakturę VAT marża rozliczającą imprezę turystyczną i nie jest to faktura wystawiona dla danego klienta z tytułu świadczonej na jego rzecz usługi, to wystawia dokument nieuregulowany przepisami prawa. Tut. organ nie może zatem potwierdzić Wnioskodawcy prawidłowości takiego postępowania. Rozliczenia podatkowego, w tym ustalenia marży i kwoty podatku, Wnioskodawca winien dokonać w oparciu o dane wynikające z prowadzonej ewidencji. Wszelkie inne zapisy, dokumenty czy wyliczenia pomagające Wnioskodawcy dokonać prawidłowego rozliczenia podatku są jak najbardziej dopuszczalne lecz organ nie może potwierdzić ich prawidłowości w drodze interpretacji przepisów prawa podatkowego.

W świetle powyższego stanowisko Wnioskodawcy w zakresie ewidencjonowania na kasie fiskalnej oraz w rejestrze sprzedaży zaliczek na poczet wykonywanych usług jest prawidłowe, natomiast nieprawidłowe jest stwierdzenie co do istnienia dwóch rodzajów faktur VAT marża.

Interpretacja dotyczy zaistniałego stanu faktycznego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia w przedstawionym stanie faktycznym.

Niniejsza interpretacja traci swoją ważność w przypadku zmiany któregokolwiek z elementów przedstawionego stanu faktycznego lub zmiany stanu prawnego.

W pozostałym zakresie objętym wnioskiem ORD-IN zostaną wydane odrębne rozstrzygnięcia.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Zgodnie z przepisem § 1 pkt 1 rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 28 sierpnia 2008r. w sprawie przekazania rozpoznawania innym wojewódzkim sądom administracyjnym niektórych spraw z zakresu działania ministra właściwego do spraw finansów publicznych, Prezesa Zakładu Ubezpieczeń Społecznych oraz Prezesa Kasy Rolniczego Ubezpieczenia Społecznego (Dz. U. Nr 163, poz. 1016) skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, ul. Prymasa Stefana Wyszyńskiego 2, 44-101 Gliwice, po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy).

Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Dyrektor Izby Skarbowej w Katowicach, Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Bielsku-Białej, ul. Traugutta 2a, 43-300 Bielsko-Biała.