Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0115-KDST2-2.4011.247.2025.2.RS
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-06-12
Teza: Możliwość skorzystania z zaniechania poboru podatku; umorzenie wierzytelności kredytowej.
Słowa kluczowe: koszt-koszty sądowe
kredyt-kredyt hipoteczny
umorzenie
Zagadnienia: Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Źródła przychodów.-Specyfika źródeł przychodów.-Inne
źródła.
Przepisy: [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 3-art. 21-ust. 25-pkt 1

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

10 kwietnia 2025 r. wpłynął Pani wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej, który
    dotyczy skutków podatkowych zawarcia ugody z bankiem. Uzupełniła go Pani pismem z 14
    maja 2025 r. (data wpływu).

## Opis zdarzenia przyszłego

(...) 2008 r. Pani oraz Pani były maż (dalej łącznie: „Kredytobiorcy”) zawarli z X, którego
    następcą prawnym jest Bank Y (dalej: „Bank”) umowę kredytu nr (...) indeksowanego
    kursem CHF w wysokości 375.030,06 zł. Środki z kredytu zostały przeznaczone na zakup
    mieszkania na rynku wtórnym w Z przy ul. A1 (360.999,99 zł), na pokrycie kosztów
    ubezpieczenia od ryzyka utraty pracy (8.073,05 zł), prowizję należną bankowi od
    udzielenia kredytu (5.423,01 zł), koszty ustanowienia hipoteki (234 zł) oraz koszty wyceny
    nieruchomości (300 zł). Zakupiony w ten sposób lokal mieszkalny stanowi własność
    Kredytobiorców w częściach ułamkowych po 1/2 udziału i jest obciążony hipoteką
    umowną kaucyjną zabezpieczającą roszczenia X z tytułu umowy kredytu. Kredytobiorcy
    nie byli małżeństwem w chwili zawarcia umowy kredytu, związek małżeński zawarli (...)
    2008 r. po zawarciu umowy kredytu i jego wypłacie oraz pozostawali w nim aż do jego
    rozwiązania przez rozwód, co nastąpiło wyrokiem Sądu Okręgowego z (...) 2013 r. W czasie
    trwania małżeństwa między Kredytobiorcami obowiązywał ustawowy ustrój wspólności
    majątkowej małżeńskiej. Kredytobiorcy wspólnie zamieszkiwali w lokalu przy ul. A1 w Z
    prowadząc jedno gospodarstwo domowe. Z uwagi na rozkład pożycia małżeńskiego
    Kredytobiorców, od lipca 2013 r. do września 2016 r. zamieszkiwała Pani w
    wynajmowanym lokalu mieszkalnym, podczas gdy Pani były mąż dalej mieszkał w lokalu
    przy ul. A1 w Z.
    Od października 2016 r. w lokalu przy ul. A1 mieszka na stałe wyłącznie Pani z małoletnim
    synem Kredytobiorców, a Pani były mąż zamieszkał w lokalu swojej przyszłej małżonki, z
    którą zawarł związek małżeński (...) 2023 r. Jednocześnie w październiku 2016 r. Pani były
    mąż zaciągnął nowy kredyt hipoteczny z przeznaczeniem na zakup innego lokalu na cele
    mieszkalne. Lokal przy ul. A1 w Z pozostaje własnością Kredytobiorców (w częściach
    równych po 1/2 udziału), nigdy nie był przedmiotem żadnej sprawy o podział majątku
    między Kredytobiorcami, ani nigdy nie był wynajmowany przez Kredytobiorców. Wyrokiem
    z (...) 2024 r. w sprawie (...) (nieprawomocny) Sąd Okręgowy w (...) ustalił, że umowa
    kredytu nr (...) jest nieważna (pkt 1 wyroku), zasądził od Banku na rzecz Pani byłego męża
    kwotę 33.444,32 CHF oraz 66.482,51 zł wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie
    liczonymi od obu powyższych kwot od 10 grudnia 2022 r. do dnia zapłaty (pkt 2 wyroku)
    oraz zasądził od Banku na rzecz Pani kwotę 33.444,32 CHF oraz 66.482,51 zł wraz z
    odsetkami ustawowymi za opóźnienie liczonymi od obu powyższych kwot od 10 grudnia
    2022 r. do dnia zapłaty (pkt 3 wyroku). Przed Sądem Apelacyjnym w (...) (sygn. akt (...))
    toczy się obecnie postępowanie apelacyjne na skutek apelacji od wyroku z (...) 2024 r.
    wywiedzionej przez Bank. Koszty procesu z Bankiem poniesione dotychczas przez
    Kredytobiorców wyłącznie z własnych środków wynoszą łącznie 12.034 zł.
    Obecnie, Bank proponuje Kredytobiorcom zawarcie ugody pozasądowej polegającej na
    całkowitym umorzeniu aktualnego zadłużenia Kredytobiorców wynikającego z umowy
    kredytu z Bankiem. W propozycji ugody wskazano, że na dzień sporządzenia ugody (tj. (...)
    2025 r.) zadłużenie Kredytobiorców wobec Banku na podstawie umowy kredytu wynosi
    104.429,07 CHF, w tym kapitał kredytu pozostający do spłaty: 104.413,35 CHF oraz odsetki
    umowne od kapitału kredytu w kwocie 15,72 CHF. Po przeliczeniu tej kwoty wg średniego
    kursu NBP z 17 lutego 2025 r. zadłużenie wynosi łącznie 461.075,23 zł. W propozycji ugody
    Bank oferuje ponadto zapłatę na rzecz Kredytobiorców kwoty 10.332,38 zł w ramach
    pełnego i ostatecznego rozliczenia roszczeń stron wynikających z umowy kredytu lub w
    związku z nią. Wedle informacji przekazanych przez Bank powyższa zapłata nastąpiłaby
    tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego oraz połowy opłaty sądowej od pozwu
    Kredytobiorców. Zapłata nastąpiłaby w terminie 30 dni kalendarzowych od wystąpienia
    ostatniego z dwóch zdarzeń:

    i) otrzymania przez Bank pisma procesowego Kredytobiorców dotyczącego cofnięcia
      pozwu w postępowaniu z powództwa Kredytobiorców przeciwko Bankowi oraz
    ii) otrzymania przez Bank pisemnej dyspozycji Kredytobiorców dotyczącej wypłaty.
    Zgodnie z projektem ugody, z dniem zawarcia ugody:
    a. Bank w całości zwalnia Kredytobiorców z długu (tj. umarza aktualne zadłużenie
      Kredytobiorców)
      oraz zrzeka się wszelkich dalej idących roszczeń wynikających z umowy kredytu lub w
      związku z nią,
    b. Kredytobiorcy oświadczaj i zgadzaj się, że przyjmują to zwolnienie z długu.
    Jak wynika z projektu ugody, w razie spełnienia warunków dla zaniechania poboru
    podatku określonych w rozporządzeniu, Kredytobiorcy zobowiązują się do złożenia
    oświadczenia stanowiącego załącznik do ugody. Niezłożenie oświadczenia zostanie
    uznane przez Bank za niespełnienie warunków dla zaniechania poboru podatku. W takiej
    sytuacji Bank wystawi Kredytobiorcom informacje PIT-11. Jednocześnie Bank zastrzega
    sobie prawo do wystawienia Kredytobiorcom informacji PIT-11 również w razie
    zidentyfikowania przez Bank, że informacje wskazane przez Kredytobiorcom w
    oświadczeniu są nieprawdziwe.
    Kredytobiorcy solidarnie odpowiadają wobec Banku za zobowiązania z tytułu umowy
    kredytu indeksowanego do CHF do jego pełnej wysokości. Żaden z Kredytobiorców nie
    korzysta z zaniechania poboru podatku od kwot umorzonych wierzytelności z tytułu
    kredytu mieszkaniowego zabezpieczonego hipotecznie, ani z umorzenia wierzytelności z
    tytułu kredytu mieszkaniowego zabezpieczonego hipotecznie. Kredytobiorcy nie zawarli
    jeszcze ugody z Bankiem, rozważają natomiast jej zawarcie w przyszłości. Od lipca 2013 r.
    Kredytobiorcy prowadzą oddzielne gospodarstwa domowe. Od października 2016 r. Pani
    mąż nie zamieszkuje w lokalu mieszkalnym przy ul. A1 w Z, gdyż zamieszkuje w nim Pani
    wraz z ich małoletnim synem.
    Uzupełnienie
    Zgodnie z umową kredytu nr (...) z (...) 2008 r. Pani wraz z drugim kredytobiorcą zaciągnęli
    w X (obecnie: Bank Y) kredyt hipoteczny indeksowany do CHF w wysokości 375.030,06 zł,
    co stanowi 185.722,80 CHF (dalej: Kredyt).
    Działalność X i jego następcy prawnego Banku Z podlega nadzorowi państwowego organu
    nadzoru nad rynkiem finansowym.
    Kredyt zaciągnięty przez Panią i drugiego kredytobiorcę stanowi kredyt mieszkaniowy
    zaciągnięty na cele mieszkaniowe, o których mowa w art. 21 ust. 25 pkt 1 ustawy z dnia 26
    lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t. j. Dz.U. z 2025 r., poz. 163 z
    późn. zm.).
    Zgodnie z propozycją ugody przedstawioną Pani i drugiemu kredytobiorcy przez Bank Z,
    umorzone przez bank zadłużenie wynosić będzie 104.429,07 CHF i będzie obejmować
    kapitał w wysokości 104.413,35 CHF oraz odsetki umowne od kapitału kredytu w
    wysokości 15,72 CHF. W kwocie umorzenia nie będą zawarte pozostałe odsetki, opłaty i
    koszty.
    Propozycja ugody przedstawiona przez Bank Z nie precyzuje jaka część kwoty zadłużenia
    podlegającego umorzeniu przypada Pani. Spłaty dokonane na poczet Kredytu były
    dotychczas zaliczane przez Bank Z bez rozróżnienia w jakiej części dotyczy to zobowiązań
    Pani. Mając na uwadze dyspozycję przepisu art. 379 § 1 i 2 kodeksu cywilnego, a ponadto,
    że dłużnikami z tytułu Kredytu jest Pani oraz drugi kredytobiorca, a ich świadczenie na
    rzecz Banku ma charakter pieniężny, a zatem jest podzielne, to umarzane zadłużenie z
    tytułu Kredytu dzielić się będzie na dwie równe części, gdyż tylu jest dłużników z tytułu
    Kredytu. Części te będą równe, gdyż z okoliczności sprawy nie wynika nic innego.

    Umarzane przez Bank Z zadłużenie przypadać więc będzie Pani w 1/2 części, co stanowić
    będzie kwotę 52.214,54 CHF.
    Pytania
    1) Czy w przypadku przyszłego umorzenia przez Bank zadłużenia Kredytobiorców
      wynikającego z umowy kredytu nr (...), w stosunku do Pani znajdzie zastosowanie
      zaniechanie poboru podatku dochodowego od niektórych dochodów (przychodów)
      związanych z kredytem hipotecznym udzielonym na cele mieszkaniowe na podstawie
      rozporządzenia Ministra Finansów w sprawie zaniechania poboru podatku
      dochodowego od niektórych dochodów (przychodów) związanych z kredytem
      hipotecznym udzielonym na cele mieszkaniowe z dnia 11 marca 2022 r. (Dz.U. z 2022
      r., poz. 592), tj. z dnia 23 stycznia 2024 r. (Dz.U. z 2024 r., poz. 102)?
    2) Czy w przypadku przyszłej wypłaty przez Bank na rzecz Kredytobiorców kwoty
      10.332,38 zł tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego oraz połowy opłaty
      sądowej od pozwu, zwrot otrzymanej w ten sposób kwoty nie będzie stanowić dla Pani
      przychodu w rozumieniu art. 10 ust. 1 pkt 9 w związku z art. 11 ust. 1 oraz art. 20 ust.
      1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t. j. Dz.U.
      2025.163)?
    Pani stanowisko w sprawie
    Pani zdaniem, w przypadku przyszłego umorzenia w następstwie zawarcia ugody z
    Bankiem pozostałej kwoty zadłużenia z tytułu Kredytu w części przypadającej Pani, tj. co
    do kwoty 52.214,54 CHF, znajdzie zastosowanie zaniechanie poboru podatku
    dochodowego od osób fizycznych na podstawie rozporządzenia Ministra Finansów w
    sprawie zaniechania poboru podatku dochodowego od niektórych dochodów
    (przychodów) związanych z kredytem hipotecznym udzielonym na cele mieszkaniowe z
    dnia 11 marca 2022 r. (Dz.U. z 2022 r. poz. 592), tj. z dnia 23 stycznia 2024 r. (Dz.U. z 2024,
    poz. 102). Kredyt został bowiem zaciągnięty przez Panią i drugiego kredytobiorcę na
    realizację jednej inwestycji mieszkaniowej. Okoliczność faktyczna, że drugi kredytobiorca
    (tj. były Pani małżonek) zaciągnął kredyt na realizację innej inwestycji mieszkaniowej już po
    rozwodzie nie jest przeszkodą do zastosowania wobec Pani ww. zaniechania poboru
    podatku dochodowego. Celem inwestycji mieszkaniowej sfinansowanej przez Panią i
    drugiego kredytobiorcę środkami z Kredytu, było zaspokojenie potrzeb mieszkaniowych
    jednego gospodarstwa domowego prowadzonego wspólnie przez Panią i drugiego
    kredytobiorcę. Ww. potrzeby mieszkaniowe były zaspokajane w lokalu mieszkalnym
    zakupionym ze środków z Kredytu nieprzerwanie do lipca 2013 r. Później Pani i drugi
    kredytobiorca zamiennie realizowali własne cele mieszkaniowe w lokalu mieszkalnym
    zakupionym ze środków uzyskanych z Kredytu. Obecnie lokal ten zajmuje Pani wraz z
    synem. Nie korzystała Pani wcześniej z zaniechania poboru podatku od kwot umorzonych
    wierzytelności z tytułu kredytu mieszkaniowego zabezpieczonego hipotecznie, w tym
    również zaciągniętego na realizację innej inwestycji mieszkaniowej. Kredyt udzielony Pani i
    drugiemu kredytobiorcy został zabezpieczony w postaci hipoteki ustanowionej na lokalu
    mieszkalnym zakupionym ze środków z tego Kredytu.
    W Pani ocenie, zwrot przez Bank na rzecz Pani i drugiego kredytobiorcy kwoty 10.332,38 zł
    tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego oraz połowy opłaty sądowej od pozwu,
    nie stanowi przychodu podlegającego opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób
    fizycznych. Zwrócone środki nie stanowią przysporzenia majątkowego w rozumieniu art.
    11 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t.j. Dz.
    U.2025.163), ponieważ są zwrotem kosztów poniesionych przez Panią i drugiego
    kredytobiorcę na obronę ich przed stosowaniem przez bank nieuczciwych warunków w
    umowie kredytu nr (...), tj. mechanizmu waloryzacji umownej uznanego (nieprawomocnie)
    za abuzywny. Zwrot dotyczy środków, które pierwotnie należały do Pani i drugiego
    kredytobiorcy, a co za tym idzie, zwrot ten nie jest przychodem podatkowym. Tym samym,
    nie ma Pani obowiązku wykazywania tej kwoty w swoim zeznaniu podatkowym, ani

    przypadającej na Panią części tego zwrotu (tj. 1/2 z kwoty 10.332,38 zł, co stanowi 5.166,19
    zł).

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawiła Pani we wniosku jest w części prawidłowe, a w części
    nieprawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Podstawową zasadą obowiązującą w przepisach ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku
    dochodowym od osób fizycznych (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 163 ze zm.) jest zasada
    powszechności opodatkowania, która wyrażona została w art. 9 ust. 1 tej ustawy. Zgodnie
    z jego treścią:
      Opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z
      wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od
      których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.
    Ogólne pojęcie przychodu zostało wyjaśnione w art. 11 ust. 1 ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych. Zgodnie z tym przepisem:
      Przychodami, z zastrzeżeniem art. 14-15, art. 17 ust. 1 pkt 6, 9, 10 w zakresie realizacji
      praw wynikających z pochodnych instrumentów finansowych, pkt 11, art. 19, art. 25b,
      art. 30ca, art. 30da i art. 30f, są otrzymane lub postawione do dyspozycji podatnika w
      roku kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość otrzymanych
      świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń.
    Za przychody należy zatem uznać każdą formę przysporzenia majątkowego, zarówno
    formę pieniężną jak i niepieniężną, w tym nieodpłatne świadczenia otrzymane przez
    podatnika.
    Dla celów podatkowych przyjmuje się, że nieodpłatne świadczenie obejmuje każde
    działanie lub zaniechanie na rzecz innej osoby oraz wszystkie zdarzenia prawne i
    zdarzenia gospodarcze w działalności podmiotów, których skutkiem jest przysporzenie
    majątku innej osoby, mające konkretny wymiar finansowy.
    Pojęcie nieodpłatnego świadczenia, o którym mowa w art. 11 ust. 1 ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych, ma szerszy zakres niż w prawie cywilnym. Obejmuje
    ono bowiem wszystkie zjawiska gospodarcze i zdarzenia prawne, których następstwem
    jest uzyskanie korzyści kosztem innego podmiotu, lub te wszystkie zdarzenia prawne i
    zdarzenia gospodarcze, których skutkiem jest nieodpłatne, to jest niezwiązane z kosztami
    lub inną formą ekwiwalentu, przysporzenie majątku tej osobie, mające konkretny wymiar
    finansowy.
    Za przychody podatkowe mogą być uznane tylko takie świadczenia, które są określonym
    przyrostem majątkowym (zarówno zwiększającym aktywa jak i zmniejszającym pasywa) o
    charakterze definitywnym, nie mające charakteru zwrotnego.
    Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych wyraźnie rozróżnia źródła
    przychodów oraz sposób opodatkowania dochodów z poszczególnych źródeł.
    Przepis art. 10 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych zawiera katalog źródeł
    przychodów podlegających opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych.
    Zgodnie z art. 10 ust. 1 pkt 9 ww. ustawy źródłem przychodów są:
      inne źródła.
    Stosownie do art. 20 ust. 1 ww. ustawy:
      Za przychody z innych źródeł, o których mowa w art. 10 ust. 1 pkt 9, uważa się w
      szczególności: kwoty wypłacone po śmierci członka otwartego funduszu emerytalnego
      wskazanej przez niego osobie lub członkowi jego najbliższej rodziny, w rozumieniu

      przepisów o organizacji i funkcjonowaniu funduszy emerytalnych, kwoty uzyskane z
      tytułu zwrotu z indywidualnego konta zabezpieczenia emerytalnego oraz wypłaty z
      indywidualnego konta zabezpieczenia emerytalnego, w tym także dokonane na rzecz
      osoby uprawnionej na wypadek śmierci oszczędzającego, zasiłki pieniężne z
      ubezpieczenia społecznego, alimenty, stypendia, świadczenia otrzymane z tytułu
      umowy o pomocy przy zbiorach, dotacje (subwencje) inne niż wymienione w art. 14,
      dopłaty, nagrody i inne nieodpłatne świadczenia nienależące do przychodów
      określonych w art. 12-14 i art. 17.
    Jak dowodzi użycie sformułowania „w szczególności” definicja przychodów z innych źródeł
    ma charakter otwarty i nie ma przeszkód, aby do tej kategorii zaliczyć również przychody
    inne niż wymienione wprost w przepisie art. 20 ust. 1 ustawy. W związku z tym każde
    świadczenie mające realną korzyść finansową, o ile nie stanowi konkretnej kategorii
    przychodu zaliczanego do jednego ze źródeł wymienionych w art. 10 ust. 1 pkt 1-8b ww.
    ustawy, jest dla świadczeniobiorcy przychodem z innych źródeł.
    Przystępując do oceny skutków podatkowych umorzenia przez Bank wierzytelności z
    tytułu zaciągniętego kredytu hipotecznego wyjaśnić należy, że instytucja kredytu
    uregulowana została przepisami ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Prawo bankowe (t. j. Dz.
    U. z 2024 r. poz. 1646 ze zm.). Zgodnie z treścią art. 69 ust. 1 tej ustawy:
      Przez umowę kredytu bank zobowiązuje się oddać do dyspozycji kredytobiorcy na czas
      oznaczony w umowie kwotę środków pieniężnych z przeznaczeniem na ustalony cel, a
      kredytobiorca zobowiązuje się do korzystania z niej na warunkach określonych w
      umowie, zwrotu kwoty wykorzystanego kredytu wraz z odsetkami w oznaczonych
      terminach spłaty oraz zapłaty prowizji od udzielonego kredytu.
    Z kolei umorzenie wierzytelności następuje w przypadku zwolnienia z długu, czyli
    zrzeczenia się przez wierzyciela przysługującej mu wierzytelności, bez uzyskania
    świadczenia ze strony dłużnika. Takie zrzeczenie się, pod warunkiem że dłużnik je
    przyjmie, powoduje, że zobowiązanie wygasa. Wedle bowiem instytucji zwolnienia z długu,
    uregulowanej w art. 508 ustawy z 23 kwietnia 1964 r. – Kodeks cywilny (t. j. Dz. U. z 2024 r.
    poz. 1061 ze zm.):
      Zobowiązanie wygasa, gdy wierzyciel zwalnia dłużnika z długu, a dłużnik zwolnienie
      przyjmuje.
    Otrzymanie kredytu i jego spłata na warunkach przewidzianych w umowie kredytowej są
    obojętne podatkowo. Przychód po stronie kredytobiorcy pojawia się w przypadku, kiedy
    dochodzi do umorzenia kredytu, jego części lub odsetek. Wtedy kredytobiorca osiąga
    konkretne przysporzenie majątkowe (przychód w rozumieniu ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych).
    O uzyskaniu przychodu w rozumieniu ustawy o podatku dochodowym do osób fizycznych
    można więc mówić gdy podatnik uzyskuje przysporzenie majątkowe – czy to na skutek
    otrzymania określonych wartości majątkowych (środków pieniężnych, świadczeń w
    naturze czy też innych nieodpłatnych świadczeń), czy też gdy na skutek określonego
    zdarzenia następuje zmniejszenie jego zobowiązań wobec innych podmiotów.
    Tym samym, kwotę wierzytelności umorzoną na podstawie ugody dotyczącej umowy o
    udzielenie kredytu hipotecznego należy zakwalifikować do przychodu z innych źródeł, o
    których mowa w art. 10 ust. 1 pkt 9 w zw. z art. 20 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym
    od osób fizycznych.
    Prawodawca przewidział przy tym szczególne rozwiązanie dla określonych sytuacji
    umorzeń kredytów mieszkaniowych. Umożliwił zaniechanie poboru podatku od dochodów
    z tytułu takich umorzeń.
    Kwestia zaniechania poboru podatku od kwoty umorzonych wierzytelności została
    uregulowana w rozporządzeniu Ministra Finansów z dnia 11 marca 2022 r. w sprawie
    zaniechania poboru podatku dochodowego od niektórych dochodów (przychodów)

    związanych z kredytem hipotecznym udzielonym na cele mieszkaniowe (t. j. Dz. U. z 2024
    r. poz. 102 ze zm.).
    Zgodnie z § 1 ust. 1 tego rozporządzenia:
      Zarządza się zaniechanie poboru podatku dochodowego od osób fizycznych od kwot:
        1) umorzonych osobie fizycznej wierzytelności z tytułu kredytu mieszkaniowego, w
        przypadku gdy:
          a) kredyt mieszkaniowy został zaciągnięty na realizację jednej inwestycji
            mieszkaniowej, a w przypadku więcej niż jednego kredytu mieszkaniowego –
            gdy kredyty mieszkaniowe zostały zaciągnięte na realizację wyłącznie jednej
            inwestycji mieszkaniowej, oraz
          b) osoba fizyczna będąca stroną umowy kredytu mieszkaniowego nie
            korzystała z zaniechania poboru podatku od kwot umorzonych
            wierzytelności z tytułu kredytu mieszkaniowego zaciągniętego na realizację
            innej niż określona w lit. a inwestycji mieszkaniowej;
        2) otrzymanych przez osobę fizyczną świadczeń z tytułu kredytu mieszkaniowego
        udzielonego w walucie obcej lub w złotych, lecz nominowanego lub
        indeksowanego do waluty obcej, w związku z powstaniem przychodu z tytułu
        zastosowania ujemnego oprocentowania.
    Na gruncie § 1 ust. 2 wskazanego rozporządzenia:
      Kwoty wierzytelności, o których mowa w ust. 1 pkt 1, obejmują:
        1) kwoty kredytu mieszkaniowego (kapitału);
        2) odsetki, w tym odsetki skapitalizowane, i prowizje;
        3) opłaty, jeżeli ich poniesienie przez kredytobiorcę było niezbędne do zawarcia
        umowy kredytu mieszkaniowego, z wyjątkiem kosztów usług dodatkowych, w
        szczególności ubezpieczeń.
    Jak stanowi § 1 ust. 3 rozporządzenia:
      W przypadku gdy kredyt mieszkaniowy został zaciągnięty również na wydatki inne niż
      określone w art. 21 ust. 25 pkt 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku
      dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2022 r. poz. 2647, z późn. zm.), zaniechanie,
      o którym mowa w ust. 1 pkt 1, obejmuje kwotę wierzytelności z tytułu kredytu
      mieszkaniowego w części, w jakiej kwota kredytu mieszkaniowego zaciągniętego na
      wydatki określone w art. 21 ust. 25 pkt 1 tej ustawy pozostaje do całkowitej kwoty
      zaciągniętego kredytu mieszkaniowego.
    Według § 1 ust. 5 przywołanego rozporządzenia:
      Przez jedną inwestycję mieszkaniową, o której mowa w ust. 1 pkt 1 lit. a, rozumie się
      inwestycję, której celem jest zaspokojenie potrzeb mieszkaniowych:
        1) jednego gospodarstwa domowego albo
        2) więcej niż jednego gospodarstwa domowego, w przypadku gdy osoby fizyczne
        mające zajmować wspólnie jeden budynek mieszkalny, nie mniej niż jedna osoba
        fizyczna z każdego takiego gospodarstwa, są osobami zaliczonymi do I grupy
        podatkowej w rozumieniu art. 14 ust. 3 pkt 1 ustawy z dnia 28 lipca 1983 r. o
        podatku od spadków i darowizn (Dz. U. z 2023 r. poz. 1774 i 1843).
    Zgodnie § 1 ust. 6 przywołanego rozporządzenia:
      Przez jedno gospodarstwo domowe, o którym mowa w ust. 5, rozumie się
      gospodarstwo prowadzone przez osobę fizyczną zajmującą jeden lokal mieszkalny
      albo jeden budynek mieszkalny jednorodzinny, samodzielnie lub wspólnie z innymi
      osobami stale z nią zamieszkującymi i gospodarującymi.

    W myśl § 1 ust. 7 rozporządzenia:
      W przypadku gdy stroną umowy kredytu mieszkaniowego na realizację jednej
      inwestycji mieszkaniowej, o której mowa w ust. 1 pkt 1 lit. a, są co najmniej dwie osoby
      fizyczne, zaniechanie poboru podatku, o którym mowa w ust. 1 pkt 1, ma
      zastosowanie wyłącznie do osób, o których mowa w ust. 1 pkt 1 lit. b.
    Z § 3 komentowanego rozporządzenia wynika, że:
      Ilekroć w rozporządzeniu jest mowa o kredycie mieszkaniowym, należy przez to
      rozumieć kredyt, który został:
        1) udzielony przed dniem 15 stycznia 2015 r. przez podmiot, którego działalność
        podlega nadzorowi państwowego organu nadzoru nad rynkiem finansowym,
        uprawniony do udzielania kredytów na podstawie odrębnych ustaw regulujących
        zasady funkcjonowania takich podmiotów, oraz
        2) zabezpieczony w postaci hipoteki ustanowionej na nieruchomości lub udziale w
        nieruchomości lub prawie wieczystego użytkowania gruntu lub udziale w takim
        prawie, lub spółdzielczym własnościowym prawie do lokalu mieszkalnego lub
        udziale w takim prawie, lub prawie do domu jednorodzinnego w spółdzielni
        mieszkaniowej lub udziale w takim prawie, oraz
        3) zaciągnięty na wydatki, o których mowa w art. 21 ust. 25 pkt 1 ustawy z dnia 26
        lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych.
    W myśl § 4 ww. rozporządzenia:
      Zaniechanie, o którym mowa w § 1 i § 2 ma zastosowanie do dochodów (przychodów)
      uzyskanych od dnia 1 stycznia 2022 r. do dnia 31 grudnia 2026 r.
    Artykuł 21 ust. 25 pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych stanowi, że:
      Za wydatki poniesione na cele, o których mowa w ust. 1 pkt 131, uważa się wydatki
      poniesione na:
        a) nabycie budynku mieszkalnego, jego części lub udziału w takim budynku, lokalu
        mieszkalnego stanowiącego odrębną nieruchomość lub udziału w takim lokalu, a
        także na nabycie gruntu lub udziału w gruncie albo prawa użytkowania
        wieczystego gruntu lub udziału w takim prawie, związanych z tym budynkiem lub
        lokalem,
        b) nabycie spółdzielczego własnościowego prawa do lokalu mieszkalnego lub
        udziału w takim prawie, prawa do domu jednorodzinnego w spółdzielni
        mieszkaniowej lub udziału w takim prawie,
        c) nabycie gruntu pod budowę budynku mieszkalnego lub udziału w takim gruncie,
        prawa użytkowania wieczystego takiego gruntu lub udziału w takim prawie, w
        tym również z rozpoczętą budową budynku mieszkalnego, oraz nabycie innego
        gruntu lub udziału w gruncie, prawa użytkowania wieczystego gruntu lub udziału
        w takim prawie, jeżeli w okresie, o którym mowa w ust. 1 pkt 131, grunt ten
        zmieni przeznaczenie na grunt pod budowę budynku mieszkalnego,
        d) budowę, rozbudowę, nadbudowę, przebudowę lub remont własnego budynku
        mieszkalnego, jego części lub własnego lokalu mieszkalnego,
        e) rozbudowę, nadbudowę, przebudowę lub adaptację na cele mieszkalne własnego
        budynku niemieszkalnego, jego części, własnego lokalu niemieszkalnego lub
        własnego pomieszczenia niemieszkalnego
      – położonych w państwie członkowskim Unii Europejskiej lub w innym państwie
      należącym do Europejskiego Obszaru Gospodarczego albo w Konfederacji
      Szwajcarskiej.

    Zaniechanie poboru podatku znajduje zastosowanie do umorzonych osobom fizycznym
    kwot wierzytelności z tytułu kredytów zaciągniętych na cele mieszkaniowe i
    zabezpieczonych hipotecznie, udzielonych przed 15 stycznia 2015 r. przez podmioty
    uprawnione do udzielania kredytów na podstawie odrębnych ustaw, w przypadku, gdy
    osoba fizyczna będąca stroną umowy hipotecznego kredytu mieszkaniowego nie
    korzystała z zaniechania poboru podatku od kwot umorzonych wierzytelności z tytułu
    kredytu mieszkaniowego zaciągniętego na realizację innej inwestycji mieszkaniowej.
    Istotne jest, żeby kredyt mieszkaniowy został zaciągnięty na wydatki, o których mowa w
    art. 21 ust. 25 pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.
    W przypadku, gdy kredyt mieszkaniowy został zaciągnięty również na wydatki inne niż
    określone w art. 21 ust. 25 pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych,
    zaniechanie obejmuje kwotę wierzytelności z tytułu kredytu mieszkaniowego w części, w
    jakiej kwota kredytu mieszkaniowego zaciągniętego na wydatki określone w art. 21 ust. 25
    pkt 1 tej ustawy pozostaje do całkowitej kwoty zaciągniętego kredytu mieszkaniowego.
    Prawo do zaniechania poboru podatku jest wyjątkiem od zasady powszechności
    opodatkowania, dlatego do interpretacji przepisów ustanawiających to prawo należy
    stosować wykładnię ścisłą, która nie wychodzi poza literalne brzmienie przepisów.
    Z treści wniosku wynika, że (...) 2008 r. Pani oraz Pani były maż zaciągnęli w banku kredyt
    hipoteczny indeksowany w CHF w wysokości 375.030,06 zł. Działalność banku podlega
    nadzorowi państwowego organu nadzoru nad rynkiem finansowym. Środki z kredytu
    zostały przeznaczone na zakup mieszkania na rynku wtórnym, na pokrycie kosztów
    ubezpieczenia od ryzyka utraty pracy, prowizję należną bankowi od udzielenia kredytu,
    koszty ustanowienia hipoteki oraz koszty wyceny nieruchomości. Lokal ten jest obciążony
    hipoteką umowną kaucyjną zabezpieczającą. Bank proponuje zawarcie ugody
    pozasądowej polegającej na całkowitym umorzeniu aktualnego zadłużenia wynikającego z
    umowy kredytu. Umorzone przez bank zadłużenie będzie obejmować kapitał oraz odsetki
    umowne od kapitału kredytu. W propozycji ugody wskazano, że na dzień sporządzenia
    ugody (tj. (...) 2025 r.) zadłużenie wynosi łącznie 461.075,23 zł. W propozycji ugody bank
    oferuje ponadto zapłatę na rzecz kredytobiorców kwoty 10.332,38 zł tytułem zwrotu
    kosztów zastępstwa procesowego oraz połowy opłaty sądowej od pozwu. Żaden z
    kredytobiorców nie korzystał z zaniechania poboru podatku od kwot umorzonych
    wierzytelności z tytułu kredytu mieszkaniowego zabezpieczonego hipotecznie.
    Mając na uwadze przedstawione zdarzenie przyszłe oraz powołane przepisy prawa
    stwierdzić należy, że umorzona przez bank wierzytelność z tytułu kredytu zaciągniętego
    (...) 2008 r. stanowi dla Pani przychód w rozumieniu art. 11 ust. 1 ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych, z tytułu nieodpłatnych świadczeń, klasyfikowany do
    źródła, o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 9 w zw. z art. 20 ust. 1 ww. ustawy.
    Jak już wspomniano, w przypadku, gdy kredyt mieszkaniowy został zaciągnięty również na
    wydatki inne niż określone w art. 21 ust. 25 pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od osób
    fizycznych, zaniechanie obejmuje kwotę wierzytelności z tytułu kredytu mieszkaniowego w
    części, w jakiej kwota kredytu mieszkaniowego zaciągniętego na wydatki określone w art.
    21 ust. 25 pkt 1 tej ustawy pozostaje do całkowitej kwoty zaciągniętego kredytu
    mieszkaniowego.
    W tym kontekście, kredyt udzielony na pokrycie składki z tytułu ubezpieczenia od ryzyka
    utraty pracy stanowił kredyt na wydatki inne niż określone w art. 21 ust. 25 pkt 1 ustawy o
    podatku dochodowym od osób fizycznych.
    Tym samym, w Pani przypadku zaniechanie poboru podatku dochodowego od osób
    fizycznych będzie miało zastosowanie na zasadach wynikających § 1 ust. 3 rozporządzenia
    w odniesieniu do kwoty umorzonej wierzytelności dotyczącej nabycia mieszkania, prowizji,
    kosztów ustanowienia hipoteki oraz wyceny nieruchomości.
    Natomiast zaniechanie nie będzie miało zastosowania, stosownie do dyspozycji § 1 ust. 3
    ww. rozporządzenia, do tej części kwoty umorzenia wierzytelności, która odpowiada

    udziałowi udzielonego kredytu zaciągniętego na wydatki inne niż określone w art. 21 ust.
    25 pkt 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (tj. na
    pokrycie ubezpieczenia od ryzyka utraty pracy) w całkowitej kwocie zaciągniętego kredytu.
    Odnosząc się natomiast do skutków podatkowych otrzymania od banku zwrotu kosztów
    zastępstwa procesowego oraz połowy opłaty sądowej od pozwu, należy ponownie
    wskazać, że – co do zasady – za przychody podatkowe uznaje się takie świadczenia, które
    są określonym przyrostem majątkowym (zarówno zwiększającym aktywa, jak i
    zmniejszającym pasywa) o charakterze definitywnym, które nie mają charakteru
    zwrotnego. Opisany we wniosku zwrot środków poniesionych w związku z prowadzonym
    postępowaniem sądowym nie jest więc przysporzeniem majątkowym. Nie powoduje
    faktycznego przyrostu Pani majątku, jest to wyłącznie zwrot Pani środków. W rezultacie
    zwrot przez bank ww. wydatków nie będzie przychodem w rozumieniu art. 11 ustawy o
    podatku dochodowym od osób fizycznych. Wypłata ta jest zatem dla Pani neutralna
    podatkowo.

## Dodatkowe informacje

Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, które Pani przedstawiła i stanu prawnego
    obowiązującego w dniu wydania interpretacji.
    Wskazać również należy, że interpretacje prawa podatkowego wydawane są w
    indywidualnej sprawie zainteresowanego, co wynika z art. 14b § 1 ustawy Ordynacja
    podatkowa. Natomiast „zainteresowanym” w rozumieniu art. 14b § 1 ustawy Ordynacja
    podatkowa, jest osoba, która występuje z wnioskiem o wydanie interpretacji
    indywidualnej i będąca wnioskodawcą. W związku z tym, niniejsza interpretacja dotyczy
    wyłącznie Pani indywidualnej sprawy, nie wywołuje skutków prawnych dla innych osób.
    Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy
    rzeczywisty stan faktyczny sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie
    ze stanem faktycznym (opisem stanu faktycznego) podanym przez wnioskodawcę w
    złożonym wniosku. W związku z powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek
    elementu przedstawionego we wniosku opisu sprawy, udzielona interpretacja traci swoją
    aktualność.
    Przy wydawaniu niniejszej interpretacji tutejszy organ dokonał wyłącznie analizy
    okoliczności podanych we wniosku. Rolą postępowania w sprawie wydania indywidualnej
    interpretacji przepisów prawa podatkowego nie jest bowiem ustalanie, czy przedstawiony
    we wniosku stan faktyczny (zdarzenie przyszłe) jest zgodny ze stanem rzeczywistym. W
    ramach postępowania o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego organ nie
    przeprowadza postępowania dowodowego, lecz opiera się jedynie na stanie faktycznym
    przedstawionym we wniosku. Ustalenie stanu rzeczywistego stanowi domenę
    ewentualnego postępowania podatkowego. To na podatniku ciąży obowiązek
    udowodnienia w toku tego postępowania okoliczności faktycznych, z których wywodzi on
    dla siebie korzystne skutki prawne.
    Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    · Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy
      z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.).
      Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pani sytuacja będzie zgodna
      (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosuje się Pani do
      interpretacji.
    · Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
        1) z zastosowaniem art. 119a;
        2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5
        ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
        3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    · Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki
      interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pani prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu
    Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z
    dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.
    U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
    · w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
    · w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP
      (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.