Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0111-KDIB1-3.4010.340.2025.1.AN
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-07-01
Teza: Dotyczy uznania wydatków poniesionych na realizację
Projektu w ramach Inwestycji, za koszty uzyskania przychodów
w rozumieniu art. 15 ust. 1 ustawy o CIT, które powinny zostać
ujęte w wyniku podatkowym Spółki na moment podjęcia
uchwały zarządu Spółki o definitywnym i trwałym zaniechaniu
Projektu realizowanego w ramach Inwestycji; uznanie
wydatków poniesionych na realizację Projektu w ramach
Inwestycji za koszty wspólne Spółki (tj. koszty dotyczące
zarówno działalności zwolnionej i opodatkowanej) i alokacja
do działalności zwolnionej z opodatkowania i opodatkowanej
w oparciu o klucz alokacji zgodnie z art. 15 ust. 2 i 2a ustawy o
CIT.
Słowa kluczowe: decyzja-decyzja o wsparciu
projekt
zaniechanie
zwolnienie
Zagadnienia: Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 3. Koszty uzyskania przychodów-Ogólna zasada
zaliczania wydatków do kosztów uzyskania przychodów
Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 3. Koszty uzyskania przychodów-Proporcjonalne
przypisywanie kosztów do źródła przychodów
Przepisy: [CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 3-art. 15-ust. 1
[CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 3-art. 15-ust. 2
[CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 3-art. 15-ust. 2a
[CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 4-art. 17-ust. 1-pkt 34
[CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 4-art. 17-ust. 1-pkt 34a
1

## Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

dłowe
    Szanowni Państwo,
    stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego
    stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego w podatku dochodowy od osób prawnych jest
    prawidłowe.

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

4 czerwca 2025 r., wpłynął Państwa wniosek z tego samego dnia, o wydanie interpretacji
    indywidualnej w zakresie ustalenia:
    - czy wydatki poniesione na realizację Projektu w ramach Inwestycji, stanowią koszty
      uzyskania przychodów w rozumieniu art. 15 ust. 1 ustawy o CIT, a w konsekwencji
      powinny zostać ujęte w wyniku podatkowym Spółki na moment podjęcia uchwały
      zarządu Spółki o definitywnym i trwałym zaniechaniu Projektu realizowanego w
      ramach Inwestycji;
    - w przypadku pozytywnej odpowiedzi na pytanie 1 - czy wydatki poniesione na realizację
      Projektu w ramach Inwestycji stanowią koszty wspólne Spółki (tj. koszty dotyczące
      zarówno działalności zwolnionej i opodatkowanej) i powinny być alokowane do
      działalności zwolnionej z opodatkowania i opodatkowanej w oparciu o klucz alokacji
      zgodnie z art. 15 ust. 2 i 2a ustawy o CIT.
    Treść wniosku jest następująca:
    Opis stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego
    Wnioskodawca (dalej: „Wnioskodawca”, „Spółka”), jest spółką kapitałową będącą osobą
    prawną posiadającą siedzibę na terytorium Rzeczpospolitej Polskiej, będącą polskim
    rezydentem podatkowym, tj. podlegającą w Rzeczypospolitej Polskiej obowiązkowi
    podatkowemu w podatku dochodowym od osób prawnych od całości swoich dochodów,
    bez względu na miejsce ich osiągania (nieograniczony obowiązek podatkowy).
    Wnioskodawca prowadzi działalność gospodarczą w oparciu o wpis do Krajowego Rejestru
    Sądowego. Przedmiotem przeważającej działalności gospodarczej, zgodnie z danymi
    prezentowanymi w odpisie aktualnym z Krajowego Rejestru Sądowego jest (...).
    (...).

    Rok podatkowy Spółki nie pokrywa się z rokiem kalendarzowym i trwa od 1 lipca danego
    roku do 30 czerwca roku następnego.
    Spółka korzysta z pomocy publicznej polegającej na zwolnieniu części dochodu
    osiąganego przez Spółkę na podstawie działalności prowadzonej na podstawie zezwolenia
    na terenie specjalnej strefy ekonomicznej (dalej również: „SSE”) oraz na podstawie decyzji
    o wsparciu nowej inwestycji w ramach Polskiej Strefy Inwestycji (dalej również: „PSI”).
    W związku z powyższym, Spółka oprócz dochodu podlegającego opodatkowaniu
    podatkiem dochodowym, osiąga także dochody zwolnione z opodatkowania na podstawie
    art. 17 ust. 1 pkt 34 i 34a ustawy o CIT.
    (...) Spółka podjęła decyzję o zastąpieniu dotychczasowego przestarzałego
    oprogramowania komputerowego (...), i nabyciu nowego systemu informatycznego
    pozwalającego na kompleksową obsługę przedsiębiorstwa Wnioskodawcy (...) (dalej:
    „Inwestycja”). Dotychczasowy system informatyczny został stworzony około 2000 roku,
    przez programistów i informatyków Spółki. Decyzja o nabyciu nowego systemu
    podyktowana była bardzo ograniczonymi możliwościami adaptacyjnymi dotychczasowego
    systemu, przez co znacznie ograniczone były możliwości rozwoju biznesu Wnioskodawcy.
    Dodatkowo, wymieniony system stawał się coraz częściej zawodny, wobec czego istniało
    istotne ryzyko jego awarii i paraliżu bieżącej działalności operacyjnej Spółki (w tym
    zakładów produkcyjnych). Ponadto, dotychczasowy system został stworzony w
    przestarzałych narzędziach, do których obsługi brakowało już specjalistów.
    Inwestycja w nowoczesne oprogramowanie miała wyeliminować wskazane problemy i
    ryzyka oraz zapewnić Spółce dalsze bezpieczne funkcjonowanie i rozwój w obszarze
    prowadzonej działalności gospodarczej (...). Nowy zaawansowany system miał pozwolić na
    zwiększenie wydajności i efektywności działalności Wnioskodawcy, a także usprawnić i
    zautomatyzować procesy co bezpośrednio miało przełożyć się na umocnienie pozycji
    Spółki na rynku i rozwój prowadzonej przez nią działalności gospodarczej. W związku z
    wykonanymi pracami w ramach analizy przedwdrożeniowej dotyczącej m.in. możliwości
    wdrożenia nowego systemu w poszczególnych obszarach Spółka podjęła decyzję o
    wdrożeniu systemu (...).
    W konsekwencji zastąpienie dotychczasowego przestarzałego oprogramowania
    komputerowego, (...) i nabycie nowego, innowacyjnego systemu informatycznego zostało
    dokonane w celu (i) osiągnięcia przychodów (Spółka dążyła do uzyskania przychodów z
    działalności gospodarczej), (ii) zachowania źródła przychodu (Spółka działała, aby
    przychody z jej działalności gospodarczej (...) w dalszym ciągu występowały w
    nienaruszonym stanie oraz aby takie źródło w ogóle dalej istniało), (iii) zabezpieczenia
    źródła przychodów (Spółka dążyła do ochrony istniejącego źródła przychodów, w taki
    sposób, aby to źródło funkcjonowało w bezpieczny sposób).
    W związku z przygotowaniem Wnioskodawcy do wdrożenia nowego oprogramowania
    komputerowego, w Spółce została przeprowadzona analiza potrzeb informatycznych, na
    podstawie wyników której najbardziej dopasowana do potrzeb Wnioskodawcy okazała się
    oferta złożona przez jedną z (...) polskich firm oferujących wdrażanie rozwiązań z zakresu
    IT (...) (dalej: „Kontrahent”) na system informatyczny (...) (dalej: „System”). Głównym atutem
    Systemu była jego innowacyjność (w szczególności w stosunku do dotychczasowego,
    przestarzałego systemu) (...). Zaletą ww. systemu oferowanego przez Kontrahenta był
    również jego ciągły rozwój oraz dostosowywanie go do wchodzących na rynek innowacji,
    czy zmieniających się przepisów (...). Kontrahent zapewniał Spółkę o swoim doświadczeniu
    i profesjonalizmie w realizacji projektów wdrażania systemu komputerowego (...) oraz
    wskazywał, że jest w stanie wdrożyć System terminowo, z najwyższą starannością.
    W konsekwencji, Wnioskodawca zawarł z Kontrahentem w 2017 r. umowę (dalej:
    „Umowa”), która określała wymagania funkcjonalne oraz harmonogram realizacji projektu

    obejmującego wdrożenie w Spółce Systemu (dalej: „Projekt”). Projekt podzielono na etapy,
    pierwszy obejmował analizę przedwdrożeniową (opracowanie wykazu funkcjonalności), a
    kolejne miały skutkować wdrożeniem Systemu w przedsiębiorstwie Spółki (...).
    W związku z ww. pracami, Wnioskodawca poniósł liczne wydatki inwestycyjne, na które
    składały się m.in. koszty prac wykonanych przez Kontrahenta oraz koszty zakupu licencji.
    Spółka ponosiła także inne wydatki związane z Inwestycją niezbędne do jej realizacji.
    Wydatki poniesione przez Spółkę były nakładami mającymi głównie formę niematerialną.
    Wydatki dotyczące wdrożenia Systemu były uzasadnione i są prawidłowo
    udokumentowane (Spółka posiada dokumentację potwierdzającą poniesienie wskazanych
    wydatków). Wydatki te są definitywne (rzeczywiste), tj. wartość poniesionych wydatku nie
    została Spółce w jakikolwiek sposób zwrócona.
    W trakcie trwania prac nad wdrożeniem w Spółce ww. systemu informatycznego, pomimo
    wyraźnego i jednoznacznego określenia w Umowie celów oraz oczekiwań, okazało się, że
    Kontrahent nie doszacował zakresu prac, co skutkowało koniecznością renegocjacji
    warunków Umowy oraz przedłużeniem harmonogramu wdrożenia. W konsekwencji,
    strony podpisały stosowne aneksy do Umowy, na podstawie których Kontrahent miał
    wprowadzić w Spółce System w nowo wyznaczonych terminach. Mimo licznych prób
    rozbicia wdrożenia na mniejsze podetapy, zmian harmonogramu, podwyższenia
    wynagrodzenia, Kontrahent w toku dalszych prac napotykał trudności z dostosowaniem
    Systemu do potrzeb Spółki i terminową realizacją modyfikacji. Wielkokrotne próby
    dostosowania przebiegu wdrożenia przez Spółkę nie przyniosły oczekiwanego rezultatu,
    bowiem Kontrahent nie był w stanie zrealizować poszczególnych etapów Projektu w
    wyznaczonych terminach i dostarczyć jakościowego produktu, na który strony się umówiły
    w Umowie. Stwierdzone podczas testów Systemu liczne nieusunięte i krytyczne błędy były
    bezpośrednim skutkiem zaniedbań oraz nieterminowości po stronie Kontrahenta.
    Pomimo wielokrotnych wezwań oraz wykazania gotowości do współpracy i kompromisu
    przez Spółkę, której zależało na wdrożeniu ww. rozwiązania informatycznego, wykonawca
    nie zrealizował kluczowego zobowiązania, jakim było uruchomienie Systemu w
    środowisku produkcyjnym Spółki. W konsekwencji, po wielu nieudanych próbach
    renegocjacji i braku startu Systemu w uzgadnianych terminach na skutek niewywiązania
    się przez Kontrahenta ze zobowiązań umownych, Spółka po przeanalizowaniu ww. sytuacji
    zdecydowała się na odstąpienie od Umowy i wejście z Kontrahentem w spór sądowy.
    W związku z powyższym, w 2020 roku Spółka dokonała częściowego odpisu
    aktualizującego wartość Inwestycji na bazie wstępnych szacunków, a w 2023 roku Spółka
    uzupełniła odpis o pozostałą część wydatków związanych z Inwestycją. Spółka analizowała
    możliwość wykorzystania części nakładów przy jednocześnie prowadzonym sporze
    sądowym. Jednak jak się później okazało nie było to wykonalne. W konsekwencji, odpisem
    aktualizującym została objęta cała wartość wydatków związanych z Projektem. Koszty
    Inwestycji nie zostały przez Spółkę rozliczone dla celów podatku dochodowego od osób
    prawnych (tj. koszty Inwestycji nie zostały zaliczone do kosztów uzyskania przychodów
    Spółki w jakikolwiek sposób). Dla celów rachunkowych i podatkowych koszty związane z
    realizacją Projektu miały być amortyzowane jako wartości niematerialne i prawne po
    zakończeniu Projektu i oddaniu do używania w Spółce Systemu. Z przyczyn wskazanych
    powyżej Projekt objęty Inwestycją nie został ukończony i wartość niematerialna i prawna
    w postaci Systemu nie została i nie zostanie oddana do używania, a w konsekwencji
    Spółka nie dokonywała i nie będzie dokonywała żadnych odpisów amortyzacyjnych ani też
    nie zaliczyła wydatków poniesionych w związku z Projektem do kosztów uzyskania
    przychodów w inny sposób.
    Po kilku latach sporu sądowego, w 2024 roku strony zdecydowały się na mediację i
    ugodowe zakończenie konfliktu, w konsekwencji, w lipcu 2024 r. Spółka i Kontrahent
    zawarli ugodę sądową, która zakończyła spór pomiędzy Spółką a Kontrahentem. Ugoda
    miała wejść w życie po zatwierdzeniu przez sąd i umorzeniu prowadzonych postępowań
    sądowych oraz doprowadzić do ostatecznego rozliczenia stron w związku z Projektem. W

    wyniku ugody, Kontrahent uznał za skuteczne odstąpienie Spółki od Umowy i zobowiązał
    się uiścić na rzecz Spółki karę umowną. Jednocześnie, Spółka nie otrzymała zwrotu
    poniesionych na System wydatków.
    W związku z zaprzestaniem kontynuowania Inwestycji, brakiem wykorzystania efektów
    prac i nakładów (wydatków) poniesionych na realizację Projektu w przyszłości przez
    Spółkę oraz zawarciem ugody, zarząd Spółki podejmie decyzję o definitywnym i trwałym
    zaniechaniu Inwestycji w roku podatkowym, w którym zakończono spór z Kontrahentem.
    Decyzja ta zostanie podjęta w formie uchwały zarządu Spółki wskazującej na definitywny i
    trwały charakter zaniechania Inwestycji i zawierającej jej uzasadnienie (definitywna
    rezygnacja z Projektu i odstąpienie od przedmiotowej Inwestycji). Wskazana uchwała
    będzie wskazywać, że zaniechanie przedmiotowego Projektu jest działaniem
    nieodwracalnym i niezmiennym, tym samym Projekt nie będzie nigdy w przyszłości
    kontynuowany. W formie uchwały zaniechane zostaną wszelkie działania związane z
    realizowanym w ramach Inwestycji Projektem oraz żaden z elementów Inwestycji (efekt
    prac i nakładów) nie będzie użyty w innych działaniach Spółki i nie będzie nigdy w
    przyszłości wykorzystany przez Spółkę. W związku z powyższym, Spółka sporządzi
    odpowiedni protokół likwidacyjny i wykreśli Inwestycję z ewidencji księgowej. Przy czym
    Spółka zachowa dokumentację dotyczącą wydatków na usługi niematerialne, którą
    pozostawi dla celów dowodowych (m.in. w celu udokumentowania zasadności i celowości
    ponoszenia wydatków dla uzasadnienia ich zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów
    w podatku dochodowym od osób prawnych).
    Jednocześnie, z uwagi na fakt, że Spółka osiąga przychody z prowadzonej działalności
    gospodarczej zarówno w SSE/PSI, jak i działalności gospodarczej prowadzonej poza SSE
    oraz poza decyzją o wsparciu PSI, konieczne jest odpowiednie alokowanie ponoszonych
    kosztów podatkowych do działalności zwolnionej i opodatkowanej.
    W odniesieniu do kosztów uzyskania przychodów poniesionych przez Wnioskodawcę,
    które mają charakter wspólny (mieszany) w stosunku, do których nie jest możliwa ich
    bezpośrednia alokacja do działalności gospodarczej zwolnionej z opodatkowania lub
    działalności gospodarczej opodatkowanej Spółka stosuje klucz alokacji zgodnie z art. 15
    ust. 2 i 2a ustawy o CIT, tj. podział ww. kosztów następuje w stosunku, w jakim przychody
    strefowe/związane z decyzjami o wsparciu lub pozastrefowe/poza decyzjami o wsparciu
    pozostają w ogólnej kwocie przychodów.
    Zaniechana Inwestycja obejmowała wydatki mające na celu wdrożenie Systemu, który
    miał służyć zarówno działalności prowadzonej w ramach SSE i decyzji o wsparciu, jak i dz
    iałalności prowadzonej poza SSE/PSI (tj. działalności opodatkowanej podatkiem
    dochodowym od osób prawnych).
    W związku z powyższym Wnioskodawca powziął wątpliwość w zakresie:
    - możliwości zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów w dacie podjęcia uchwały
      zarządu Spółki o definitywnym i trwały zaniechaniu Inwestycji wskazanych powyżej
      wydatków poniesionych w związku z zaniechaną Inwestycją; oraz
    - czy Spółka powinna alokować koszty związane z zaniechaną Inwestycją do działalności
      zwolnionej z opodatkowania i opodatkowanej na podstawie klucza alokacji zgodnie z
      art. 15 ust. 2 i 2a ustawy o CIT.
    Pytania
    1. Czy w stanie faktycznym i zdarzeniu przyszłym przedstawionym we wniosku wydatki
      poniesione na realizację Projektu w ramach Inwestycji, stanowią koszty uzyskania
      przychodów w rozumieniu art. 15 ust. 1 ustawy o CIT, a w konsekwencji powinny

      zostać ujęte w wyniku podatkowym Spółki na moment podjęcia uchwały zarządu
      Spółki o definitywnym i trwałym zaniechaniu Projektu realizowanego w ramach
      Inwestycji?
    2. W przypadku pozytywnej odpowiedzi na pytanie 1 - czy w stanie faktycznym i
      zdarzeniu przyszłym, wydatki poniesione na realizację Projektu w ramach Inwestycji
      stanowią koszty wspólne Spółki (tj. koszty dotyczące zarówno działalności zwolnionej i
      opodatkowanej) i powinny być alokowane do działalności zwolnionej z opodatkowania
      i opodatkowanej w oparciu o klucz alokacji zgodnie z art. 15 ust. 2 i 2a ustawy o CIT?
    Państwa stanowisko w sprawie
    Stanowisko Wnioskodawcy w zakresie pytania nr 1.
    Wnioskodawca stoi na stanowisku, że w stanie faktycznym i zdarzeniu przyszłym
    przedstawionym we wniosku wydatki poniesione na realizację Projektu w ramach
    Inwestycji, stanowią koszty uzyskania przychodów w rozumieniu art. 15 ust. 1 ustawy o
    CIT, a w konsekwencji powinny zostać ujęte w wyniku podatkowym Spółki na moment
    podjęcia uchwały zarządu Spółki o definitywnym i trwałym zaniechaniu Projektu
    realizowanego w ramach Inwestycji.
    Stanowisko Wnioskodawcy w zakresie pytania nr 2.
    W przypadku pozytywnej odpowiedzi na pytanie 1 Wnioskodawca stoi na stanowisku, że
    wydatki poniesione na realizację Projektu w ramach Inwestycji stanowią koszty wspólne
    Spółki (tj. koszty dotyczące zarówno działalności zwolnionej i opodatkowanej) i powinny
    być alokowane do działalności zwolnionej z opodatkowania i opodatkowanej w oparciu o
    klucz alokacji zgodnie z art. 15 ust. 2 i 2a ustawy o CIT.
    Uzasadnienie stanowiska Wnioskodawcy.
    Ad. 1
    Zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób
    prawnych (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 278 z późn. zm.; dalej: „ustawa o CIT”), kosztami
    uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów ze źródła
    przychodów lub w celu zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem
    kosztów wymienionych w art. 16 ust. 1 ustawy o CIT.
    Definicja sformułowana przez ustawodawcę ma charakter ogólny. Z tego względu
    każdorazowy wydatek poniesiony przez podatnika powinien podlegać indywidualnej
    analizie w celu dokonania jego kwalifikacji prawnej. Wyjątkiem jest jedynie sytuacja, gdy
    ustawa wyraźnie wskazuje jego przynależność do kategorii kosztów uzyskania przychodów
    lub wyłącza możliwość zaliczenia go do tego rodzaju kosztów. W pozostałych przypadkach
    należy natomiast zbadać istnienie związku przyczynowego pomiędzy poniesieniem kosztu
    a powstaniem przychodu lub realną szansą powstania przychodów podatkowych, bądź
    też zachowaniem albo zabezpieczeniem źródła ich uzyskiwania. Innymi słowy oznacza to,
    że dla kwalifikacji prawnej danego kosztu istotne znaczenie ma cel, w jakim został
    poniesiony. Wydatek zostanie uznany za koszt uzyskania przychodów, jeżeli pomiędzy
    jego poniesieniem a powstaniem, zwiększeniem, bądź też możliwością powstania
    przychodu istnieje związek przyczynowy.
    Zgodnie z wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego (dalej: „NSA”) z dnia 19 lutego
    2020 r. , sygn. akt II FSK 1057/18), cel ten musi być widoczny, a ponoszone koszty winny go
    realizować bądź co najmniej zakładać realnie możliwość jego osiągnięcia. Stosownie
    natomiast do wyroku NSA z dnia 21 stycznia 2020 r., sygn. akt II FSK 577/18, przez
    wydatek poniesiony w celu osiągnięcia przychodów, o którym mowa w art. 15 ust. 1,
    należy rozumieć taki wydatek, który chociażby potencjalnie mógł spowodować osiągnięcie
    przychodów. Poniesienie wydatku powinno zatem otworzyć możliwość osiągnięcia
    przychodów, związek pomiędzy poniesieniem wydatku a osiągnięciem przychodów może
    mieć zaś charakter zarówno bezpośredni, jak i pośredni.

    Ponadto, z użytego w art. 15 ust. 1 ustawy o CIT zwrotu „w celu” wywodzi się, że
    poniesienie wydatku musi zatem być powiązane z prowadzoną przez podatnika
    działalnością gospodarczą, ukierunkowaną na uzyskanie przychodów, wydatek powinien,
    przynajmniej potencjalnie, wpływać na wielkość uzyskiwanych lub spodziewanych
    przychodów z tej działalności. Kosztowa kwalifikacja konkretnego wydatku u konkretnego
    podatnika musi więc uwzględniać charakter i profil prowadzonej działalności gospodarczej
    oraz ekonomiczną racjonalność poniesionego wydatku.
    W świetle powyższego przepisu, aby wydatek poniesiony przez podatnika stanowił dla
    niego koszt uzyskania przychodu, muszą być spełnione następujące warunki:
    - został poniesiony przez podatnika, tj. w ostatecznym rozrachunku musi zostać pokryty
      z zasobów majątkowych podatnika (nie stanowią kosztu uzyskania przychodu
      podatnika wydatki, które zostały poniesione na jego działalność przez osoby inne niż
      podatnik),
    - jest definitywny (rzeczywisty), tj. wartość poniesionego wydatku nie została podatnikowi
      w jakikolwiek sposób zwrócona,
    - pozostaje w związku z prowadzoną przez podatnika działalnością gospodarczą,
    - poniesiony został w celu uzyskania, zachowania albo zabezpieczenia przychodów lub
      może mieć wpływ na wielkość osiągniętych przychodów,
    - został właściwie udokumentowany,
    - nie może znajdować się w grupie wydatków, których zgodnie z art. 16 ust. 1 ww. ustawy
      nie uważa się za koszty uzyskania przychodów.
    Powyższe oznacza, że wszystkie poniesione wydatki, po wyłączeniu wydatków
    enumeratywnie wymienionych w przywołanym art. 16 ust. 1 ustawy o CIT, stanowić mogą
    koszt uzyskania przychodów, o ile pozostają w związku przyczynowo-skutkowym z
    osiąganymi przychodami.
    Wskazać należy, że zgodnie z ugruntowanym poglądem, kosztami uzyskania przychodów
    bezpośrednio związanymi z przychodami są takie wydatki, których poniesienie przekłada
    się wprost (w sposób bezpośredni) na uzyskanie konkretnych przychodów. W ich
    przypadku możliwe jest „zidentyfikowanie” wpływu danego kosztu na wielkość
    osiągniętych przychodów. Do tej kategorii należą głównie te koszty, które mogą być
    przydzielone, przypisane do określonych wyrobów bądź usług.
    Natomiast, pośrednie koszty uzyskania przychodów to takie wydatki, których nie da się
    przypisać wprost do określonych przychodów, ale są racjonalnie uzasadnione jako
    prowadzące do ich osiągnięcia. Nie pozostają one w uchwytnym związku z konkretnymi
    przysporzeniami podatnika - brak jest możliwości ustalenia, w jakim okresie i w jakiej
    wysokości powstał związany z nimi przychód.
    Regulacje dotyczące potrącalności kosztów pośrednio związanych z przychodami zawarte
    zostały w art. 15 ust. 4d i 4e ustawy o CIT.
    W myśl art. 15 ust. 4d ustawy o CIT, koszty uzyskania przychodów, inne niż koszty
    bezpośrednio związane z przychodami, są potrącalne w dacie ich poniesienia. Jeżeli koszty
    te dotyczą okresu przekraczającego rok podatkowy, a nie jest możliwe określenie, jaka ich
    część dotyczy danego roku podatkowego, w takim przypadku stanowią koszty uzyskania
    przychodów proporcjonalnie do długości okresu, którego dotyczą.
    Jak stanowi art. 15 ust. 4e ustawy o CIT, za dzień poniesienia kosztu uzyskania
    przychodów, z zastrzeżeniem ust. 4a i 4f-4h, uważa się dzień, na który ujęto koszt w
    księgach rachunkowych (zaksięgowano) na podstawie otrzymanej faktury (rachunku), albo
    dzień, na który ujęto koszt na podstawie innego dowodu w przypadku braku faktury
    (rachunku), z wyjątkiem sytuacji gdy dotyczyłoby to ujętych jako koszty rezerw albo
    biernych rozliczeń międzyokresowych kosztów.

    Na podstawie art. 15 ust. 4f ustawy o CIT, koszty zaniechanych inwestycji są potrącalne w
    dacie zbycia inwestycji lub ich likwidacji. Zgodnie z tym przepisem, wydatki poniesione na
    niedokończoną inwestycję mogą zostać zaliczone do kosztów uzyskania przychodów w
    dwóch sytuacjach, tj.: (i) sprzedaży niedokończonej inwestycji, (ii) zlikwidowania
    zaniechanej inwestycji.
    Zgodnie z art. 4a pkt 1 ustawy o CIT, ilekroć w ustawie jest mowa o inwestycjach - oznacza
    to środki trwałe w budowie w rozumieniu ustawy z dnia 29 września 1994 r. o
    rachunkowości (t. j. Dz. U. z 2023 r., poz. 120 z późn. zm.; dalej: „Ustawa o rachunkowości”).
    Stosownie do art. 3 ust. 1 pkt 14 Ustawy o rachunkowości, ilekroć w ustawie jest mowa o
    wartościach niematerialnych i prawnych - rozumie się przez to, z zastrzeżeniem pkt 17,
    nabyte przez jednostkę, zaliczane do aktywów trwałych, prawa majątkowe nadające się do
    gospodarczego wykorzystania, o przewidywanym okresie ekonomicznej użyteczności
    dłuższym niż rok, przeznaczone do używania na potrzeby jednostki, a w szczególności:
    autorskie prawa majątkowe, prawa pokrewne, licencje, koncesje, prawa do wynalazków,
    patentów, znaków towarowych, wzorów użytkowych oraz zdobniczych, know-how. W
    przypadku wartości niematerialnych i prawnych oddanych do używania na podstawie
    umowy najmu, dzierżawy lub leasingu, wartości niematerialne i prawne zalicza się do
    aktywów trwałych jednej ze stron umowy, zgodnie z warunkami określonymi w ust. 4. Do
    wartości niematerialnych i prawnych zalicza się również nabytą wartość firmy oraz koszty
    zakończonych prac rozwojowych.
    Definicja zawarta w art. 3 ust. 1 pkt 15 Ustawy o rachunkowości wskazuje natomiast, że
    ilekroć w ustawie jest mowa o środkach trwałych - rozumie się przez to, z zastrzeżeniem
    pkt 17, rzeczowe aktywa trwałe i zrównane z nimi, o przewidywanym okresie
    ekonomicznej użyteczności dłuższym niż rok, kompletne, zdatne do użytku i przeznaczone
    na potrzeby jednostki. Zalicza się do nich w szczególności: nieruchomości - w tym grunty,
    prawo użytkowania wieczystego gruntu, budowle i budynki, a także będące odrębną
    własnością lokale, spółdzielcze własnościowe prawo do lokalu mieszkalnego oraz
    spółdzielcze prawo do lokalu użytkowego, maszyny, urządzenia, środki transportu i inne
    rzeczy, ulepszenia w obcych środkach trwałych, inwentarz żywy. Środki trwałe oddane do
    używania na podstawie umowy najmu, dzierżawy lub leasingu zalicza się do aktywów
    trwałych jednej ze stron umowy, zgodnie z warunkami określonymi w ust. 4.
    Stosownie do art. 3 ust. 1 pkt 16 Ustawy o rachunkowości, ilekroć w ustawie jest mowa o
    środkach trwałych w budowie - rozumie się przez to zaliczane do aktywów trwałych środki
    trwałe w okresie ich budowy, montażu lub ulepszenia już istniejącego środka trwałego.
    W ramach prowadzonej działalności gospodarczej, podatnicy podejmują zadania
    inwestycyjne, związane w szczególności z wytworzeniem lub ulepszeniem środków
    trwałych. W toku prowadzonej inwestycji może również dojść do jej zaniechania, z którym
    mamy do czynienia wówczas, gdy podatnik nie podejmuje kolejnych czynności związanych
    z prowadzonym procesem inwestycyjnym, pomimo że nie został on zakończony. Innymi
    słowy, jest to brak działania, zaprzestanie dokonywania następnych czynności, a w
    konsekwencji rezygnacja z podjętych wcześniej zamierzeń i odstąpienie od inwestycji.
    Ustawodawca pozwala także rozliczyć w kosztach podatkowych koszty inwestycji, która nie
    została przez podatnika dokończona, nie żądając spełnienia dodatkowych warunków, np.
    zaniechania z określonych powodów. Niewątpliwie jednak, podatnik rozliczający w
    kosztach podatkowych wydatki poniesione na taką inwestycję, powinien być w stanie
    wykazać, że podejmując ją, zakładał jej związek z uzyskiwaniem przychodów lub
    zachowaniem albo zabezpieczeniem źródła przychodów. Jest to podstawowy warunek
    zaliczenia wydatku do kosztu uzyskania przychodów, na podstawie art. 15 ust. 1 ustawy o
    CIT.
    Odnosząc się do treści powołanych powyżej przepisów ustawy o CIT, a także definicji
    środka trwałego zawartej w Ustawie o rachunkowości, należy wskazać, że wydatki
    poniesione na wdrożenie Systemu objętego Projektem realizowanym w ramach

    Inwestycji, nie są wydatkami poniesionymi na wytworzenie środka trwałego. Zatem, w
    omawianej sprawie ww. wydatki nie mogą być rozpatrywane jako zaniechana inwestycja w
    rozumieniu art. 15 ust. 4f ustawy o CIT, który traktuje o ujmowaniu w kosztach uzyskania
    przychodów wydatków na zaniechane inwestycje w dacie zbycia inwestycji lub ich
    likwidacji. Wskazany przepis posługuje się bowiem zdefiniowanym w art. 4a pkt 1 ustawy o
    CIT, pojęciem inwestycji, które literalnie odnosi się do środków trwałych w budowie w
    rozumieniu Ustawy o rachunkowości. Z definicji środków trwałych w budowie, określonej
    przepisem art. 3 ust. 1 pkt 16 Ustawy o rachunkowości wynika, że pojęcie to obejmuje
    jedynie zaliczane do aktywów trwałych środki trwałe w okresie ich budowy, montażu lub
    ulepszenia już istniejącego środka trwałego. Jednocześnie, przepisy ustawy o
    rachunkowości dokonują wyraźnego rozróżnienia między środkami trwałymi i wartościami
    niematerialnymi i prawnymi definiując je osobno odpowiednio przepisami art. 3 ust. 1 pkt
    14 i art. 3 ust. 1 pkt 15 Ustawy o rachunkowości.
    Koszty poniesione przez Wnioskodawcę na wdrożenie Systemu objętego Projektem
    realizowanym w ramach Inwestycji mogą natomiast, w ocenie Spółki, stanowić koszty
    uzyskania przychodów na podstawie art. 15 ust. 1 ustawy o CIT. Powyższe zostało
    potwierdzone m.in. w interpretacji indywidualnej Dyrektoria Krajowej Informacji
    Skarbowej (dalej: „Dyrektor KIS”, „Organ”):
    - z dnia 7 lipca 2022 r., nr: 0111-KDIB1-3.4010.251.2022.1.AN, gdzie Organ wskazał, że:
    „Odnosząc się do treści powołanych powyżej przepisów ustawy o podatku
    dochodowym od osób prawnych, a także definicji środka trwałego zawartej w ustawie o
    rachunkowości należy wskazać, że wydatki na stworzenie systemu informatycznego nie
    są wydatkami poniesionymi na wytworzenie środka trwałego. Zatem, w omawianej
    sprawie nie mamy do czynienia z inwestycją, w związku z czym, ww. wydatki nie mogą
    być rozpatrywane jako zaniechana inwestycja. Niemniej jednak, koszty poniesione
    przez Wnioskodawcę na stworzenie oraz wdrożenie systemu informatycznego e -
    commerce, mogą zostać zaliczone do kosztów uzyskania przychodów na podstawie art.
    15 ust. 1 u.p.d.o.p., jako koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów”;
    - z dnia 6 grudnia 2022 r., nr: 0111-KDIB1-1.4010.660.2022.1.AW, gdzie Dyrektor KIS
    orzekł, że: „(...) wskazany przepis art. 15 ust. 4f ustawy o CIT nie może zostać
    bezpośrednio odniesiony do przedsięwzięć innych niż inwestycje w rozumieniu art. 4a
    pkt 1 ustawy o CIT, które w przypadku ich ukończenia i oddania do używania mogłyby
    stanowić wartości niematerialne i prawne w rozumieniu przepisów art. 16b ustawy o
    CIT. (...) nakłady w postaci: analizy przedwdrożeniowej; kosztów pracy szefa projektu
    wdrożenia; premii dla pracowników za efekty kolejnych etapów wdrożenia; licencji za
    korzystanie z oprogramowania dla celów analiz, testowych, wdrożeń; przygotowań
    interfejsów oraz opłat okresowych za najem licencji oprogramowania, które Spółka
    zaliczała do ceny nabycia wartości niematerialnej i prawnej - licencji na
    oprogramowanie, mogą stanowić koszty uzyskania przychodów, zgodnie z art. 15 ust. 1
    ustawy o CIT w dacie zaniechania dalszych nakładów i podjęcia decyzji o definitywnym
    zaprzestaniu ich używania w działalności Wnioskodawcy”;
    - z dnia 26 sierpnia 2024 r., nr: 0111-KDIB1-3.4010.381.2024.1.ZK, w której to Organ
    wskazał, że „Wprawdzie z opisu sprawy wynika, że podjęli Państwo decyzję o
    niekontynuowaniu projektu wdrożenia platformy e-commerce (...) dla Klientów marki
    (...) (która w przyszłości miała być traktowana jako wartość niematerialna i prawna), a
    efekt prac i nakładów nie będzie wykorzystywany w przyszłości, jednak wskazany
    przepis art. 15 ust. 4f updop, nie może zostać bezpośrednio odniesiony do
    przedsięwzięć innych niż inwestycje w rozumieniu art. 4a pkt 1 updop, które w
    przypadku ich ukończenia i oddania do używania mogłyby stanowić wartości

    niematerialne i prawne w rozumieniu przepisów art. 16b ustawy o CIT. Dlatego też
    wydatki, o których mowa we wniosku, nie mogą stanowić kosztów zaniechanych
    inwestycji, zgodnie z art. 15 ust. 4f updop. Koszty poniesione przez Państwa na
    wdrożenie platformy e-commerce (...) dla Klientów marki (...), mogą stanowić koszty
    uzyskania przychodów na podstawie art. 15 ust. 1 updop, jeżeli będą spełniać związek
    przyczynowo-skutkowy poniesionych wydatków z powstaniem przychodu lub
    zachowaniem lub zabezpieczeniem źródła przychodu z prowadzonej działalności
    gospodarczej”;
    - z dnia 26 października 2018 r., nr: 0114-KDIP2-3.4010.231.2018.1.MC, gdzie Dyrektor KIS
    wskazał, że: „W sytuacji podjęcia decyzji o trwałym zaniechaniu inwestycji nakłady,
    których efekty mają formę niematerialną, można zaliczyć do kosztów uzyskania
    przychodów pod warunkiem wykreślenia inwestycji z ewidencji rachunkowej i
    sporządzenia protokołu likwidacyjnego, dokumentującego skutki decyzji o zaniechaniu
    inwestycji bez konieczności przeprowadzenia fizycznej likwidacji dokumentacji. Należy
    także mieć na względzie, że likwidacja zaniechanej inwestycji musi mieć charakter
    trwały, co powinno wynikać ze stosownych dokumentów np. protokołu, decyzji zarządu
    spółki, zgromadzenia wspólników itp. Nie można uznać za likwidację zaniechanej
    inwestycji takiej sytuacji, w której podatnik wprawdzie podjął decyzję o zaniechaniu
    inwestycji, ale inwestycja ta dalej znajduje się w jego księgach. Jednocześnie,
    definitywność decyzji o zaprzestaniu i likwidacji inwestycji warunkująca możliwość
    zaliczenia poniesionych na jej realizację wydatków do kosztów uzyskania przychodów
    oznacza, że żaden z jej elementów np. dokumentacja nie będą mogły być wykorzystane
    w inny sposób, np. w innych działaniach spółki”.
    Organy podatkowe w wydawanych interpretacjach zwracają uwagę, że zaniechanie
    inwestycji musi być działaniem nieodwracalnym (definitywnym), trwałym i polegającym na
    zaniechaniu wszelkich działań w związku z inwestycją, które powinno być
    udokumentowane np. w formie stosownej uchwały podatnika zawierającej decyzję tego
    podatnika o trwałym i definitywnym zaniechaniu inwestycji. Powyższe zostało
    potwierdzone m.in. w interpretacji indywidualnej Dyrektora KIS:
    - z dnia 3 lipca 2020 r., nr: 0114-KDIP2-2.4010.120.2020.1.SJ/AS, gdzie Organ wskazał że: „Z
    zaniechaniem inwestycji mamy do czynienia wówczas, gdy podatnik nie podejmuje
    kolejnych czynności związanych z prowadzonym procesem inwestycyjnym, pomimo że
    nie został on zakończony. Innymi słowy jest to brak działania, zaprzestanie
    dokonywania następnych czynności, a w konsekwencji rezygnacja z podjętych wcześniej
    zamierzeń i odstąpienie od inwestycji. Zaniechanie inwestycji może dotyczyć także
    rezygnacji z inwestycji na etapie wstępnych czynności związanych z planowaną budową,
    np. prac projektowych konkretnego budynku, załatwiania wymaganych zezwoleń,
    analizy dokumentów, opinii biegłego rzeczoznawcy. Analizując istotę likwidacji jako
    procesu gospodarczego należy przyjąć, że powinna być ona działaniem
    nieodwracalnym i trwałym. Zatem dla celów zaliczenia kosztów zaniechanych inwestycji
    do kosztów uzyskania przychodów konieczne jest: (i) zaniechanie wszelkich działań w
    związku z inwestycją i (ii) podjęcie decyzji o zaniechaniu inwestycji”.
    W interpretacjach wydawanych przez organy podatkowe wskazuje się, że (w przypadku
    spółek kapitałowych) trwałą i definitywną decyzję o zaniechaniu inwestycji powinien
    podjąć zarząd spółki w formie uchwały, natomiast momentem zaliczenia zaniechanej
    inwestycji do kosztów uzyskania przychodów powinna być data podjęcia uchwały zarządu

    takiej spółki o zaniechaniu inwestycji. Mając na uwadze powyższe, zdaniem Wnioskodawcy
    wydatki związane z Projektem powinny zostać ujęte w wyniku podatkowym Spółki w
    momencie podjęcia przez Spółkę decyzji o definitywnym i trwałym zaniechaniu Projektu
    realizowanego w ramach Inwestycji. W kontekście powyższego, Spółka uważa że
    wystarczającym dla zaliczenia nakładów związanych z Inwestycją do kosztów podatkowych
    i wskazania trwałego i nieodwracalnego charakteru podjętych działań w zakresie
    zaniechania Inwestycji będzie podjęcie przez Zarząd Spółki opisanej w przedmiotowym
    stanie faktycznym i zdarzeniu przyszłym uchwały o definitywnym i trwałym zaniechaniu
    Inwestycji. Spółka na podstawie ww. uchwały sporządzi odpowiedni protokół likwidacyjny
    oraz wykreśli Inwestycję z ewidencji księgowej.
    Stanowisko takie zostało potwierdzone w licznych interpretacjach przepisów prawa
    podatkowego wydanych przez Dyrektora KIS w podobnych stanach faktycznych, w tym m.
    in. w interpretacji indywidualnej:
    - z dnia 28 lutego 2025 r., nr: 0111-KDIB1-3.4010.801.2024.2.AN, gdzie Dyrektor KIS
      orzekł, że „(...) koszty poniesione przez Państwa na wdrożenie Projektu w przypadku
      podjęcia decyzji o jego definitywnym zaniechaniu mogą stanowić koszty uzyskania
      przychodów w momencie podjęcia decyzji o zaniechaniu Projektu. Zatem, zgadzam się
      z Państwa stanowiskiem w zakresie pytania nr 1, że wydatki poniesione na realizację
      Projektu w sytuacji, kiedy Wnioskodawca podjął decyzję o definitywnym zaniechaniu
      Projektu, ujęte dla celów podatkowych jako prace rozwojowe, stanowią koszty
      uzyskania przychodów w rozumieniu art. 15 ust. 1 ustawy o CIT, oraz powinny zostać
      ujęte w wyniku podatkowym Spółki na moment podjęcia przez Wnioskodawcę decyzji
      o zaniechaniu Projektu”;
    - z dnia 3 lipca 2020 r., nr: 0114-KDIP2-2.4010.120.2020.1.SJ/AS, gdzie Dyrektor KIS
      wskazał, że: „Decyzja Spółki o trwałym i definitywnym odstąpieniu od dalszego
      prowadzenia zadania inwestycyjnego powinna być potwierdzona stosownym
      protokołem likwidacyjnym, dokumentującym skutki decyzji o zaniechaniu inwestycji.
      Podjęta przez Spółkę w 2019 r. decyzja o zaniechaniu inwestycji, w następstwie której
      sporządzony został protokół likwidacyjny i dokonano wykreślenia aktywów z ewidencji
      księgowej nosi znamiona trwałego i definitywnego zaprzestania działań
      inwestycyjnych w tym zakresie. (...) Tym samym stanowisko Wnioskodawcy w zakresie
      momentu zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów kosztów zaniechanej
      inwestycji, w postaci kosztów wytworzenia dokumentacji inwestycyjnej oraz wydatków
      na zakup innych usług związanych z realizacją inwestycji, tj. usług inżynierskich, w
      momencie podjęcia przez Spółkę decyzji o zaprzestaniu inwestycji przy spełnieniu
      warunku posiadania protokołu likwidacyjnego oraz wykreślenia z ewidencji księgowej
      zaniechanej inwestycji, należało uznać za prawidłowe”;
    - z dnia 25 października 2021 r., nr: 0111-KDIB2-1.4010.323.2021.2.PB, gdzie Organ
      odstępując od uzasadnienia potwierdził stanowisko wnioskodawcy, że „(...) Spółka ma
      prawo do zaliczenia wskazanych nakładów na Inwestycję do kosztów uzyskania
      przychodów w dacie podjęcia przez uprawniony organ Wnioskodawcy (Zarząd) decyzji
      o definitywnym jej zakończeniu (...)”;
    - z dnia 25 stycznia 2021 r., nr: 0111-KDIB1-1.4010.506.2020.1.MF, w której stwierdzono,
      że: „(....) wystarczające do uznania kosztów zaniechanej inwestycji jest podjęcie decyzji
      o zaniechaniu inwestycji i sporządzenie protokołu likwidacyjnego, dokumentującego
      skutki decyzji o zaniechaniu inwestycji. Warunkiem uznania tych wydatków za koszty
      podatkowe jest, aby efekt nakładów poniesionych na zaniechaną inwestycję nie był

      wykorzystywany w przyszłości. Tutaj należy zgodzić się z Wnioskodawcą, że Spółka jest
      uprawniona do zaliczenia wydatków wymienionych w punktach od 1 do 11 do
      kosztów uzyskania przychodów w dacie podjęcia uchwały zarządu Spółki o
      zaniechaniu Inwestycji”;
    - z dnia 29 lipca 2021 r., nr: 0111-KDIB1-1.4010.200.2021.1.ŚS, w której Organ wskazał,
      że: „Systemowa wykładnia daje podstawę do oceny, że w ramach likwidacji
      zaniechanych inwestycji, wystarczające do uznania kosztów wytworzenia
      dokumentacji inwestycyjnej jako kosztów uzyskania przychodów, jest podjęcie decyzji
      o trwałym i definitywnym odstąpieniu od dalszego prowadzenia zadania
      inwestycyjnego. Analogiczne skutki będą miały zastosowanie do wartości związanych z
      zaniechaną inwestycją określonych jako intelektualne i niematerialne, które mogą być
      zawarte w dokumentacjach, analizach, ekspertyzach i opiniach, itd. Tutaj należy
      zgodzić się z Wnioskodawcą, że Spółka jest uprawniona do zaliczenia wydatków
      obejmujących wykonanie projektów budowlanych, opracowanie materiałów
      przetargowych oraz opłat ponoszone na rzecz Miasta z tytułu wypisów i wyrysów z
      operatu ewidencyjnego, i opłat z tytułu badań laboratoryjnych wykonywanych przez
      Powiatową Stację Sanitarno- Epidemiologiczną do kosztów uzyskania przychodów
      przychodu w dacie likwidacji nakładów na podstawie uchwały Zarządu Spółki z
      uwzględnieniem tej decyzji w ewidencji księgowej. Zatem stanowisko Wnioskodawcy
      jest prawidłowe”.
    Należy zauważyć, że warunek dokonania fizycznej likwidacji nakładów poniesionych na
    zaniechaną inwestycję nie dotyczy efektów usług niematerialnych, gdyż nie jest to zasadne
    z uwagi na charakter i naturę tych usług. W przypadku nakładów na inwestycje o
    charakterze niematerialnym, celem zaliczenia do kosztów podatkowych wydatków
    poniesionych na likwidowaną inwestycję nie jest konieczne przeprowadzenie jej fizycznej
    likwidacji, przykładowo poprzez zniszczenie nośników aktywów intelektualnych, a jedynie
    podjęcie trwałej, definitywnej decyzji o zaprzestaniu dalszego prowadzenia inwestycji.
    Dodatkowo, należy zauważyć, że w przypadku fizycznej likwidacji efektów tych usług
    doszłoby do zniszczenia dowodów uzasadniających możliwość zaliczenia danych nakładów
    do kosztów uzyskania przychodów.
    Powyższe zostało potwierdzone m.in. w interpretacji indywidualnej Dyrektora KIS:
    - z dnia 29 lipca 2021 r., nr: 0111-KDIB1-1.4010.200.2021.1.ŚS, gdzie Organ podkreślił, że:
    „W odniesieniu do nakładów, których efekty mają formę intelektualną i niematerialną
    nieracjonalna byłaby ich fizyczna likwidacja; ze względów dowodowych bowiem
    zniszczenie nośników, na których są one przechowywane pozbawiłoby podatnika
    możliwości udowodnienia rzeczywistego poniesienia kosztu uzyskania przychodów. W
    takim przypadku wystarczające do uznania kosztów zaniechanej inwestycji jest podjęcie
    decyzji o zaniechaniu inwestycji i sporządzenie protokołu likwidacyjnego,
    dokumentującego skutki decyzji o zaniechaniu inwestycji. Warunkiem uznania tych
    wydatków za koszty podatkowe jest, aby efekt nakładów poniesionych na zaniechaną
    inwestycję nie był wykorzystywany w przyszłości”;
    - z dnia 3 lipca 2020 r., nr: 0114-KDIP2-2.4010.120.2020.1.SJ/AS, gdzie Dyrektor KIS
    wskazał, że: „(...), fizyczna likwidacja dokumentacji inwestycyjnej (projektu budowlanego
    i dokumentacji projektowej) oraz efektów niematerialnych usług wsparcia
    inżynierskiego związanych z realizacją inwestycji nie jest w takim przypadku
    uzasadniona, ponieważ mapy, plany, czy nośniki danych, na których są one
    przechowywane mogą zawierać informacje istotne ze względów dowodowych do
    wykazania rzeczywistego celu poniesienia kosztu. (...) Ponadto, Wnioskodawca wskazał,

    że nakłady w formie przeprowadzonego wsparcia inżynierskiego ze względów
    technicznych nie mogą zostać fizycznie zlikwidowane, ale pozostają niezdatne do
    dalszego użytkowania czy wykorzystania w innych działaniach Spółki”;
    - z dnia 25 stycznia 2021 r., nr: 0111-KDIB1-1.4010.506.2020.1.MF, w której stwierdzono,
    że: „Analogiczne skutki będą miały zastosowanie do wartości związanych z zaniechaną
    inwestycją określonych jako intelektualne i niematerialne, które mogą być zawarte w
    dokumentacjach, analizach, ekspertyzach i opiniach, itd. W odniesieniu do nakładów,
    których efekty mają formę intelektualną i niematerialną nieracjonalna byłaby ich
    fizyczna likwidacja; ze względów dowodowych bowiem zniszczenie nośników, na
    których są one przechowywane pozbawiłoby podatnika możliwości udowodnienia
    rzeczywistego poniesienia kosztu uzyskania przychodów”.
    Podsumowując, zdaniem Wnioskodawcy, wydatki związane z Projektem poniesione w
    ramach Inwestycji spełniają definicję kosztu uzyskania przychodów na podstawie art. 15
    ust. 1 ustawy o CIT, w szczególności należy zwrócić uwagę, że wydatki te:
    - zostały poniesione przez Spółkę;
    - są definitywne i nie zostały Spółce zwrócone w jakikolwiek sposób;
    - pozostają w związku z prowadzoną przez Spółkę działalnością gospodarczą ((...) Spółka
      podjęła decyzję o zastąpieniu dotychczasowego przestarzałego oprogramowania
      komputerowego, tj. systemu informatycznego (...) i nabyciu nowego systemu
      informatycznego pozwalającego na kompleksową obsługę przedsiębiorstwa
      Wnioskodawcy w (...). Decyzja o nabyciu nowego systemu podyktowana była bardzo
      małymi możliwościami adaptacyjnymi dotychczasowego systemu, przez co znacznie
      ograniczone były zdolności rozwojowe Wnioskodawcy. Dodatkowo, wymieniony
      system stawał się coraz częściej zawodny, więc istniało istotne ryzyko jego awarii i
      paraliżu bieżącej działalności operacyjnej Spółki (...). Inwestycja w nowoczesne
      oprogramowanie miała wyeliminować wskazane problemy i ryzyka oraz zapewnić
      Spółce dalsze bezpieczne funkcjonowanie i rozwój w obszarze prowadzonej
      działalności gospodarczej, tj. w zakresie produkcji i sprzedaży (...). Nowy
      zaawansowany system miał pozwolić na zwiększenie wydajności i efektywności
      działalności Wnioskodawcy, a także usprawnić i zautomatyzować procesy co
      bezpośrednio miało przełożyć się na umocnienie pozycji Spółki na rynku i rozwój
      prowadzonej przez nią działalności gospodarczej),
      - zostały poniesione w celu:
        i. osiągnięcia przychodów (Spółka dążyła do uzyskania przychodów z działalności
            gospodarczej),
        ii. zachowania źródła przychodu (Spółka działała, aby przychody z jej działalności
            gospodarczej w dalszym ciągu występowały w nienaruszonym stanie oraz
            aby takie źródło w ogóle dalej istniało),
        iii. zabezpieczenia źródła przychodów (Spółka dążyła do ochrony istniejącego
            źródła przychodów, w taki sposób, aby to źródło funkcjonowało w
            bezpieczny sposób);
      - nie zostały wyłączone z kategorii kosztów podatkowych mocą art. 16 ust. 1 ustawy
        o CIT;
      - zostały odpowiednio udokumentowane (wydatki dotyczące wdrożenia Systemu
        były uzasadnione i są prawidłowo udokumentowane - Spółka posiada
        dokumentację potwierdzającą poniesienie wskazanych wydatków).

    Jednocześnie wydatki poniesione na realizację Projektu w ramach Inwestycji powinny,
    zdaniem Wnioskodawcy, zostać ujęte w wyniku podatkowym Spółki na moment podjęcia
    uchwały zarządu Spółki o definitywnym i trwałym zaniechaniu Projektu, w tym zakresie
    Wnioskodawca wskazuje, że:
    - nie ujmował wydatków związanych z Projektem w kosztach podatkowych w chwili
    poniesienia wydatku (dla celów rachunkowych i podatkowych koszty związane z
    realizacją Projektu miały być amortyzowane jako wartości niematerialne i prawne po
    zakończeniu Projektu i oddaniu do używania w Spółce Systemu, co jednak z przyczyn
    opisanych w przedmiotowym wniosku nigdy nie nastąpiło i nie nastąpi);
    - w związku z zaprzestaniem kontynuowania Inwestycji, brakiem wykorzystania efektów
    prac i nakładów (wydatków) poniesionych na realizację Projektu w przyszłości przez
    Spółkę oraz zawarciem ugody, która stanowiła ostateczne rozliczenie stron z tytułu
    Projektu, zarząd Spółki podejmie decyzję o definitywnym i trwałym zaniechaniu
    Inwestycji w roku podatkowym, w którym zakończono spór z Kontrahentem;
    - decyzja ta zostanie podjęta w formie uchwały zarządu Spółki wskazującej na definitywny
    i trwały charakter zaniechania Inwestycji, która będzie wskazywać, że zaniechanie
    przedmiotowego Projektu jest działaniem nieodwracalnym i niezmiennym, tym samym
    Projekt nie będzie nigdy w przyszłości kontynuowany, zaniechane zostały wszelkie
    działania związane z realizowanym w ramach Inwestycji Projektem oraz żaden z
    elementów Inwestycji (efekt prac i nakładów) nie będzie użyty w innych działaniach
    Spółki i nie będzie nigdy w przyszłości wykorzystany przez Spółkę;
    - w związku z powyższym Spółka sporządzi odpowiedni protokół likwidacyjny i wykreśli
    Inwestycję z ewidencji księgowej.
    Biorąc pod uwagę powyższe, zdaniem Wnioskodawcy w stanie faktycznym i zdarzeniu
    przyszłym przedstawionym we wniosku wydatki poniesione na realizację Projektu w
    ramach Inwestycji, stanowią koszty uzyskania przychodów w rozumieniu art. 15 ust. 1
    ustawy o CIT, a w konsekwencji powinny zostać ujęte w wyniku podatkowym Spółki na
    moment podjęcia uchwały zarządu Spółki o definitywnym i trwałym zaniechaniu Projektu
    realizowanego w ramach Inwestycji.
    Uzasadnienie stanowiska Wnioskodawcy w zakresie pytania nr 2.
    Zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy o CIT, kosztami uzyskania przychodów są koszty
    poniesione w celu osiągnięcia przychodów ze źródła przychodów lub w celu zachowania
    albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 16 ust.
    1 ustawy o CIT.
    W myśl art. 15 ust 2 ustawy o CIT, jeżeli podatnik ponosi koszty uzyskania przychodów ze
    źródeł, z których dochody podlegają opodatkowaniu podatkiem dochodowym, oraz koszty
    związane z przychodami ze źródeł, z których dochody nie podlegają opodatkowaniu
    podatkiem dochodowym lub są zwolnione z podatku dochodowego, a nie jest możliwe
    przypisanie danych kosztów do źródła przychodów, koszty te ustala się w takim stosunku,
    w jakim pozostają osiągnięte w roku podatkowym przychody z tych źródeł w ogólnej
    kwocie przychodów. Przepis art. 7 ust. 3 pkt 3 stosuje się odpowiednio.
    Natomiast, zgodnie z art. 15 ust. 2a ustawy o CIT, zasadę o której mowa w ust. 2, stosuje
    się również w przypadku, gdy podatnik ponosi koszty uzyskania przychodów ze źródeł, z
    których część dochodów nie podlega opodatkowaniu podatkiem dochodowym albo jest
    zwolniona z tego opodatkowania; w takim przypadku przepis art. 7 ust. 3 pkt 3 stosuje się
    odpowiednio.
    Ponadto, w myśl art. 17 ust. 1 pkt 34 ustawy o CIT, wolne od podatku są dochody, z
    zastrzeżeniem ust. 4-6d, uzyskane z działalności gospodarczej prowadzonej na terenie
    specjalnej strefy ekonomicznej na podstawie zezwolenia, o którym mowa w art. 16 ust. 1

    ustawy z dnia 20 października 1994 r. o specjalnych strefach ekonomicznych (Dz. U. z 2023
    r. poz. 1604; dalej: „Ustawa o SSE”), przy czym wielkość pomocy publicznej udzielanej w
    formie tego zwolnienia nie może przekroczyć wielkości pomocy publicznej dla
    przedsiębiorcy, dopuszczalnej dla obszarów kwalifikujących się do uzyskania pomocy w
    największej wysokości, zgodnie z odrębnymi przepisami.
    W myśl natomiast art. 17 ust 1 pkt 34a ustawy o CIT, dochody podatników, z
    zastrzeżeniem ust. 4-6d, z działalności gospodarczej osiągniętej z realizacji nowej
    inwestycji określonej w decyzji o wsparciu, o której mowa w ustawie z dnia 10 maja 2018 r.
    o wspieraniu nowych inwestycji (Dz. U. z 2025 r. poz. 469; dalej: „Ustawa o wspieraniu
    nowych inwestycji”), i uzyskane na terenie określonym w tej decyzji o wsparciu, przy czym
    wielkość pomocy publicznej udzielanej w formie tego zwolnienia nie może przekroczyć
    wielkości pomocy publicznej dla przedsiębiorcy, dopuszczalnej dla obszarów
    kwalifikujących się do uzyskania pomocy w największej wysokości, zgodnie z odrębnymi
    przepisami.
    Zwolnienia podatkowe, o których mowa w art. 17 ust. 1 pkt 34 i 34a ustawy o CIT,
    przysługują podatnikowi wyłącznie odpowiednio z tytułu dochodów uzyskanych z
    działalności gospodarczej prowadzonej na terenie określonym w zezwoleniu lub z tytułu
    dochodów uzyskanych z realizacji nowej inwestycji na terenie określonym w decyzji o
    wsparciu (art. 17 ust. 4 ustawy o CIT).
    Zgodnie z Ustawą o SSE, specjalne strefy ekonomiczne są częścią terytorium kraju
    wyodrębnioną administracyjnie, na których możliwe jest prowadzenie działalności
    gospodarczej na preferencyjnych warunkach, a w szczególności korzystanie ze zwolnienia
    z podatku dochodowego od osób prawnych lub podatku dochodowego od osób
    fizycznych. Zgodnie, bowiem z art. 12 ust. 1 Ustawy o SSE, dochody uzyskane z działalności
    gospodarczej prowadzonej na terenie strefy w ramach zezwolenia, o którym mowa w art.
    16 ust. 1 ustawy o SSE, przez osoby prawne lub osoby fizyczne prowadzące działalność
    gospodarczą są zwolnione od podatku dochodowego, odpowiednio na zasadach
    określonych w przepisach o podatku dochodowym od osób prawnych lub w przepisach o
    podatku dochodowym od osób fizycznych. Natomiast, w myśl art. 16 ust. 1 Ustawy o SSE
    podstawą do korzystania z pomocy publicznej, udzielanej zgodnie z ustawą, jest
    zezwolenie na prowadzenie działalności gospodarczej na terenie danej strefy
    uprawniające do korzystania z pomocy publicznej.
    Ustawa o wspieraniu nowych inwestycji określa zasady udzielania przedsiębiorcom
    wsparcia na realizację nowych inwestycji, organ właściwy w sprawach wspierania nowych
    inwestycji oraz jego kompetencje i tryb działania, a także zadania zarządzających
    obszarami odpowiedzialnych za wspieranie nowych inwestycji. W myśl art. 3 ust 1 ww.
    ustawy wsparcie na realizację nowej inwestycji jest udzielane w formie zwolnienia od
    podatku dochodowego, na zasadach określonych odpowiednio w przepisach o podatku
    dochodowym od osób prawnych albo w przepisach o podatku dochodowym od osób
    fizycznych.
    Biorąc pod uwagę powyższe przepisy należy wskazać, że kluczowym elementem
    stosowania ww. ulg jest łączne wystąpienie dwóch warunków tj.:
    - prowadzenie działalności gospodarczej na terenie SSE na podstawie zezwolenia
      /prowadzenie działalności gospodarczej na podstawie decyzji o wsparciu,
    - uzyskiwanie dochodu z działalności gospodarczej określonej w zezwoleniu/uzyskiwanie
      dochodu z działalności gospodarczej z realizacji nowej inwestycji określonej decyzji o
      wsparciu.
    Spółka korzysta z pomocy publicznej w ramach ww. zwolnień podatkowych, zatem Spółka
    oprócz dochodu podlegającego opodatkowaniu podatkiem dochodowym, osiąga także
    dochody zwolnione z opodatkowania na podstawie art. 17 ust. 1 pkt 34 i 34a ustawy o CIT.

    W związku z powyższym, konieczne jest odpowiednie alokowanie przez Spółkę
    ponoszonych kosztów podatkowych do działalności zwolnionej i opodatkowanej w celu
    prawidłowego określenia podstawy opodatkowania i podatku należnego CIT.
    Należy zauważyć, że powołany powyżej art. 15 ust. 2 w zw. z art. 15 ust. 2a ustawy o CIT,
    znajduje zastosowanie wyłącznie w przypadku, gdy w danym okresie funkcjonują różne
    źródła dochodów, tj. opodatkowane i zwolnione z opodatkowania oraz nie ma możliwości
    ustalenia kosztów uzyskania przychodów przypadających na poszczególne źródła.
    Biorąc pod uwagę przywołane powyżej przepisy należy wskazać, że faktycznie poniesione
    wydatki związane z prowadzoną działalnością, w pierwszej kolejności należy ocenić na
    podstawie kryteriów określonych w art. 15 i art. 16 ustawy o CIT, a następnie wydatki,
    które mogą zostać zaliczone do kosztów uzyskania przychodu, powinny zostać
    przyporządkowane do dochodów z działalności opodatkowanej i nieopodatkowanej (tj.
    niepodlegającej opodatkowaniu podatkiem CIT albo zwolnionej z tego podatku), które
    winno nastąpić na podstawie właściwie sporządzonych dokumentów i prowadzonych
    ksiąg podatkowych. Natomiast, jeżeli nie jest możliwe ich dokładne przyporządkowanie do
    poszczególnych rodzajów działalności, należy dokonać tego zgodnie z art. 15 ust. 2 i 2a
    ustawy o CIT. Ustalenie wysokości kosztów uzyskania przychodów zgodnie z powołaną
    zasadą ma więc charakter szczególny i może mieć zastosowanie jedynie w stosunku do
    niektórych kosztów, których obiektywnie nie można rozdzielić na dotyczące dochodów
    zwolnionych od podatku i dotyczące dochodów podlegających opodatkowaniu.
    Biorąc pod uwagę powyższe Wnioskodawca wskazuje, że Spółka jako podmiot uprawniony
    do korzystania ze zwolnienia w zakresie działalności gospodarczej prowadzonej na
    terenach SSE w zakresie objętym zezwoleniem/decyzjami o wsparciu, dokonuje
    rozdzielenia przychodów podatkowych i kosztów ich uzyskania związanych z działalnością
    strefową / objętą decyzjami o wsparciu (zwolnioną z opodatkowania) oraz przychodów i
    kosztów związanych z działalnością poza strefową / poza decyzjami o wsparciu
    (opodatkowaną podatkiem dochodowym od osób prawnych). W odniesieniu do kosztów
    uzyskania przychodów poniesionych przez Wnioskodawcę, które mają charakter wspólny
    (mieszany), których bezpośrednia alokacja do działalności gospodarczej zwolnionej z
    opodatkowania lub działalności gospodarczej opodatkowanej nie jest możliwa, Spółka
    stosuje klucz alokacji zgodnie z art. 15 ust. 2 i 2a ustawy o CIT.
    Odnosząc powyższe do wydatków na zaniechaną Inwestycję, zdaniem Wnioskodawcy
    Spółka nie powinna uznawać tych wydatków jako bezpośrednio alokowane do konkretnej
    działalności (zwolnionej lub opodatkowanej), bowiem poniesione wydatki dotyczyły
    Systemu (...). System ten miał zatem z perspektywy Spółki stanowić potencjalnie jedną
    wartość niematerialną i prawną, którą Wnioskodawca miał wykorzystywać do zarówno
    działalności zwolnionej z opodatkowania jak i działalności opodatkowanej podatkiem
    dochodowym od osób prawnych. W ocenie Spółki, fakt zaniechania Inwestycji nie zmienia
    celu ponoszenia wydatków i ich związku z przychodami podatkowymi, a także nie zmienia
    kwalifikacji kategorii dochodów.
    Biorąc powyższe pod uwagę, w ocenie Wnioskodawcy wydatki poniesione przez
    Wnioskodawcę na zaniechaną Inwestycję miały bowiem służyć zarówno działalności
    zwolnionej z opodatkowania, jak i działalności gospodarczej poza SSE/poza decyzjami o
    wsparciu (tj. działalności opodatkowanej podatkiem dochodowym od osób prawnych) i
    powinny być rozliczone w oparciu o klucz alokacji zgodnie z art. 15 ust. 2 i 2a ustawy o CIT.
    Powyższe potwierdzają organy podatkowe, przykładowo Dyrektor KIS w interpretacjach
    indywidualnych:
    - z dnia 29 stycznia 2025 r., nr: 0114-KDIP2-1.4010.715.2024.1.KW, gdzie Organ
      podkreślił, że: „(...) zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa, Spółka jako podmiot
      uprawniony do korzystania ze zwolnienia w zakresie działalności gospodarczej
      prowadzonej na terenach SSE objętej zezwoleniem, powinna oddzielić przychody i

      koszty podatkowe związane z działalnością strefową (zwolnioną z opodatkowania) od
      przychów i kosztów związanych z działalnością poza strefową (opodatkowaną
      podatkiem dochodowym od osób prawnych).W odniesieniu do kosztów, których
      bezpośrednia alokacja jest niemożliwa (Koszty Mieszane) zaleca się w pierwszej
      kolejności zastosowanie metod alokacji, które najlepiej oddają rzeczywiste powiązania
      pomiędzy danym kosztem, a odpowiednim rodzajem przychodu. Dopiero w sytuacji,
      gdy nie da się przypisać tych kosztów bezpośrednio do źródła przychodów, alokacja
      kosztów powinna być oparta na kluczu przychodowym, o którym mowa w art. 15 ust.
      2 ustawy o CIT, stosowanym przez Spółkę. W odniesieniu do przedstawionego stanu
      faktycznego, najbardziej odpowiednie wydają się metody przychodowa - do
      przychodów oraz kosztowa - do kosztów”;
    - z dnia 17 stycznia 2019 r., nr: 0111-KDIB1-3.4010.602.2018.1.JKT, gdzie wskazano, że:
      „(...) ustawodawca nie określił innego sposobu przyporządkowania kosztów w sytuacji
      uzyskiwania dochodów z działalności opodatkowanej i nieopodatkowanej. Brak
      możliwości takiego przyporządkowania obliguje podatnika do zastosowania metody
      przypisania wysokości kosztów określonej w ww. przepisie. Wprowadzony przez
      ustawodawcę tzw. klucz przychodowy ma charakter uniwersalny i obligatoryjny w
      sytuacji, gdy nie jest możliwe ustalenie kosztów uzyskania przypadających na
      poszczególne źródła. Z przedstawionego we wniosku opisu stanu faktycznego
      /zdarzenia przyszłego wynika, że Wnioskodawca prowadzi ewidencję przychodów
      zwolnionych i opodatkowanych oraz dokonuje odpowiedniego przyporządkowania
      poszczególnych kategorii kosztów do działalności strefowej i pozastrefowej.
      Natomiast, odnośnie tych kosztów wspólnych, do których, Spółka nie jest w stanie
      wypracować innego sposobu przyporządkowania, na potrzeby ich alokacji jest
      wykorzystywany tzw. klucz przychodowy, o którym mowa w art. 15 ust. 2 i 2a u.p.d.o.
      p.”;
    - z dnia 17 stycznia 2020 r., nr: 0111-KDIB1-1.4010.522.2019.1.NL, gdzie Organ
      odstępując od uzasadnienia uznała za prawidłowe stanowisko wnioskodawcy, który
      wskazał, że: „(...) w celu prawidłowego rozliczenia Kosztów Wspólnych, Spółka powinna
      ustalić ich wysokość i przypisać je do działalności strefowej oraz pozastrefowej w
      oparciu o tzw. klucz przychodowy, o którym mowa w art. 15 ust. 2 i 2a ustawy o
      podatku dochodowym od osób prawnych. Zgodnie z treścią art. 15 ust. 2 ustawy o
      podatku dochodowym od osób prawnych, klucz ten odpowiadać powinien
      stosunkowi, w jakim pozostają osiągane przez Spółkę przychody strefowe w ogólnej
      kwocie przychodów Spółki. Podkreślić należy, że ustawodawca nie określił innej
      metody przyporządkowania kosztów w przypadku równoczesnego uzyskiwania
      przychodów z różnych źródeł, tj. z działalności opodatkowanej i zwolnionej. W sytuacji
      braku możliwości jednoznacznego, obiektywnego przypisania danej kategorii kosztów
      do poszczególnych źródeł przychodów, podatnik jest więc zobligowany do
      zastosowania tzw. klucza przychodowego, o którym mowa w art. 15 ust. 2 i 2a ustawy
      o podatku dochodowym od osób prawnych. Klucz ten odpowiadać powinien
      proporcji, w jakiej pozostają przychody podlegające opodatkowaniu oraz przychody
      zwolnione do ogólnej kwoty przychodów. Jest to klucz uniwersalny i obligatoryjny, gdy
      brak jest możliwości ustalenia kosztów uzyskania przypadających na poszczególne
      źródła”.
    Reasumując Wnioskodawca stoi na stanowisku, że wydatki poniesione na realizację
    Projektu w ramach Inwestycji stanowią koszty wspólne Spółki (tj. koszty dotyczące
    zarówno działalności zwolnionej i opodatkowanej) i powinny być alokowane do

    działalności zwolnionej z opodatkowania i opodatkowanej w oparciu o klucz alokacji
    zgodnie z art. 15 ust. 2 i 2a ustawy o CIT.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest prawidłowe.
    Odstępuję od uzasadnienia prawnego tej oceny.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Odnosząc się do przywołanych przez Państwa interpretacji indywidualnych wskazuję, że
    zostały one wydane w indywidualnych sprawach i nie mają zastosowania ani konsekwencji
    wiążących w odniesieniu do żadnego innego stanu faktycznego czy też zdarzenia
    przyszłego.
    Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Państwo przedstawili i stanu prawnego,
    który obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia oraz zdarzenia przyszłego, które Państwo
    przedstawili i stanu prawnego, który obowiązuje w dniu wydania interpretacji.
    Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy
    rzeczywisty stan faktyczny sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie
    ze stanem faktycznym/zdarzeniem przyszłym podanym przez Wnioskodawcę w złożonym
    wniosku. W związku z powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu
    przedstawionego we wniosku opisu sprawy, udzielona odpowiedź traci swoją aktualność.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    - Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z
    dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.).
    Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie
    zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosują się
    Państwo do interpretacji.
    - Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeżeli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej stanowi element
      czynności będących przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
      z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    - Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego
    Sądu Administracyjnego (...). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje
    ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
    (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA).

    Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji
    indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):
    - w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
    - w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP
      (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 ustawy z
    dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa.
    Podstawą prawną dla odstąpienia od uzasadnienia interpretacji jest art. 14c § 1 Ordynacji
    podatkowej.