Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0114-KDIP4-2.4012.459.2025.2.MŻA
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-08-21
Teza: Komornik w związku ze sprzedażą lokalu należącego do
Nowych Właścicieli nie wystąpi jako płatnik podatku VAT.
Słowa kluczowe: komornik-komornik sądowy
lokal-lokal mieszkalny
płatnik
Zagadnienia: Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II. Zakres
opodatkowania-Rozdział 1. Przepisy ogólne -Czynności
podlegające opodatkowaniu
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II-
Rozdział 1-art. 5-ust. 1-pkt 1

## Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

łowe
    Szanowny Panie,
    stwierdzam, że Pana stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego
    zdarzenia przyszłego w podatku od towarów i usług jest prawidłowe.

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

16 czerwca 2025 r. wpłynął Pana wniosek z 16 czerwca 2025 r. o wydanie interpretacji
    indywidualnej, który dotyczy ustalenia, czy będzie Pan występował jako płatnik podatku
    VAT, o którym mowa w art. 18 ustawy w przypadku sprzedaży dwóch lokali należących do
    Nowych Właścicieli, a jeśli tak, to czy sprzedaż lokali będzie korzystała ze zwolnienia od
    podatku VAT. Uzupełnił go Pan w odpowiedzi na wezwanie – pismem z 14 sierpnia 2025 r.
    (data wpływu 14 sierpnia 2025 r.). Treść wniosku jest następująca:

## Opis zdarzenia przyszłego

Wnioskodawca jest komornikiem sądowym i prowadzi postępowanie egzekucyjne
    przeciwko dłużniczce A (dalej Dłużnik A) w sprawie (...). Przedmiotem egzekucji są dwa
    lokale mieszkalne (...) ul. (...) nr 1 i 2, dla których Sąd Rejonowy w (...) prowadzi księgi
    wieczyste o nr:
    1) dla 1 – (...) (dalej lokal 1),
    2) dla 2 – (...) (dalej lokal 2).
    Lokal 1 jest zlokalizowany na II piętrze i obejmuje: pokój z aneksem kuchennym, dwie
    sypialnie, korytarz, łazienkę, balkon (pow. 11,44 m²) o łącznej powierzchni 82,98 m².
    Powierzchnia mieszkania: 71,54 m², powierzchnia balkonu: 11,44 m². Do lokalu
    przysługuje udział związany z własnością lokalu 108/10000 (...).
    Z przeprowadzonych oględzin oraz z operatu sporządzonego na potrzeby postępowania
    egzekucyjnego wynika, że w lokalu 1 dokonano zmian w rozkładzie pomieszczeń: w lokalu
    wyodrębniono dwa niezależne lokale – każdy z lokali posiada pokój z aneksem
    kuchennym, pokój i łazienkę. Do lokali prowadzi korytarz wewnętrzny. Nie mają one
    odrębnych ksiąg wieczystych. Lokal 2 jest zlokalizowany na I piętrze budynku i obejmuje:
    pokój z aneksem kuchennym, sypialnię, garderobę, korytarz, łazienkę o łącznej
    powierzchni 60,51 m². Do lokalu przysługuje udział związany z własnością lokalu (...).
    Podczas oględzin stwierdzono, że w pokojach są położone panele i glazura, stolarka
    wewnętrzna w bardzo dobrym stanie technicznym, w łazience znajduje się glazura i kabina
    prysznicowa. Garderoba została połączona z pokojem. Oba lokale są usytuowane w
    budynku, który został wybudowany przez Dłużnika A w ramach prowadzonej działalności
    gospodarczej w roku 2014. Lokal będący przedmiotem wniosku znajduje się w budynku
    wielolokalowym z przeznaczeniem na apartamenty wczasowo/mieszkaniowe.
    Odrębna własność lokalu została ustanowiona na rzecz A 15 września 2015 roku,
    natomiast 20 stycznia 2016 roku oba lokale zostały sprzedane do majątku wspólnego
    małżonków BB i CC (dalej Nowi Właściciele). Nowy Właściciel lokalu (p. CC) przystąpił do
    udziału w toczącym się postępowaniu egzekucyjnym przeciwko Dłużnikowi A. Jego żona p.
    BB nie przystąpiła do udziału w tym postępowaniu.
    Wnioskodawca dokonał oględzin obu lokali 25 października 2023 roku. Komornik wezwał
    Nowych Właścicieli do udzielenia odpowiedzi na pytania dotyczące obu lokali, które wraz z
    odpowiedziami są przedstawione niżej:
    1) Czy przedmiotowy lokal został nabyty do majątku prywatnego do wykorzystania go
      wyłącznie w celach (mieszkaniowych, rekreacyjnych), czy w celu prowadzenia
      działalności gospodarczej w rozumieniu ustawy z 11 marca 2004 r. o podatku od
      towarów i usług, która obejmuje także tzw. najem prywatny oraz wynajmowanie lokalu
      na krótkie pobyty (tzw. najem turystyczny lub krótkoterminowy)?
        Odp. Lokal został przez nas nabyty w celach wykorzystania rekreacyjnego przez nas
        oraz członków naszej rodziny, obecnie nie mam wiedzy, w jaki sposób są
        wykorzystywane lokale, gdyż użyczam je członkom mojej rodziny.
    2) Czy lokal był/jest/będzie do momentu sprzedaży wykorzystywany przez nowego
      właściciela w tak rozumianej działalności gospodarczej (zdefiniowanej w art. 15 ust. 2
      ustawy o VAT), w tym czy jest wynajmowany na długie lub krótkie okresy?
        Odp. Nie jestem w stanie odpowiedzieć na to pytanie, gdyż nie wiem kiedy nastąpi
        sprzedaż.
    3) Czy lokal stanowił/stanowi/będzie stanowił składnik majątkowy działalności
      gospodarczej właściciela lokalu lub czy jest wykorzystywany do wynajmowania? Czy
      został on wprowadzony do środków trwałych zgodnie z przepisami ustawy o podatku
      dochodowym lub do wykazu środków trwałych zgodnie z ustawą o zryczałtowanym
      podatku dochodowym od niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne?

        Odp. Lokal nie został wprowadzony do środków trwałych przedsiębiorstwa, lokal
        jest użyczony członkom mojej rodziny.
    4) Czy właściciel lokalu z tytułu prowadzenia działalności, o której mowa powyżej (w tym
      także do wynajmowania w ramach tzw. najmu prywatnego) był/jest/będzie
      zarejestrowanym czynnym podatkiem VAT, tj. czy rozlicza podatek VAT z tytułu
      wykorzystywania lokalu do jakichkolwiek czynności?
        Odp. Lokal jest użyczony członkom mojej rodziny.
    5) W jaki sposób lokal był/jest/będzie wykorzystywany przez właściciela lokalu od
      momentu jego nabycia do momentu jego zbycia w postępowaniu egzekucyjnym (czy
      były to czynności opodatkowane podatkiem VAT, zwolnione z opodatkowania
      podatkiem VAT, czy niepodlegające opodatkowaniu podatkiem VAT; chodzi tutaj także
      o wynajmowanie lokalu)? Prosimy o szczegółową odpowiedź.
        Odp. Lokal jest użyczony członkom mojej rodziny, w jaki sposób będę lokal
        wykorzystywać do czasu sprzedaży nie jestem w stanie obecnie określić, gdyż nie
        wiem kiedy sprzedaż nastąpi.
    6) Czy lokal był/jest/będzie udostępniany przez właściciela lokalu osobom trzecim na
      podstawie umów cywilnoprawnych (np. dzierżawy, najmu, użyczenia) lub innej umowy
      o podobnym charakterze? Jeżeli tak, to:
      a) na podstawie jakiej umowy?
      b) czy były to umowy odpłatne, czy nieodpłatne?
      c) na jaki okres zostały zawarte te umowy (np. na 3 miesiące, na rok, na czas
        nieokreślony)?
        Odp. Umowa użyczenia zawarta jest na czas nieokreślony z członkami mojej rodziny.
    7) Czy właściciel kupując lokal miał prawo do odliczenia podatku VAT naliczonego w cenie
      lokalu? Prawo to powstaje wtedy, gdy lokal został nabyty w celu jego wynajmowania
      (także w tzw. najmie prywatnym) albo do prowadzenia w nim działalności
      gospodarczej albo wykorzystując go w takiej działalności – jeżeli te czynności
      powodują opodatkowanie podatkiem VAT?
        Odp. Nie.
    8) Czy właściciel lokalu ponosił/poniesie nakłady lub dokonał/dokona działań, które
      zwiększały/zwiększą wartość bądź atrakcyjność lokalu? Jeśli tak, to jakie dokładnie były
      /będą to nakłady/działania? Kiedy zostały one zakończone? Prosimy o szczegółową
      odpowiedź.
        Odp. Tak. Był stan niepełny deweloperski, tj. bez tynków. Cały lokal został
        wyremontowany i przystosowany do zamieszkania, remont wyniósł około 400.000
        zł.
    9) Czy wydatki na nakłady, o których mowa w pytaniu nr 8 przekroczyły 30% ceny zakupu
      lokalu powiększonej o koszty notarialne poniesione przy zakupie lokalu?
        Odp. Tak.
    10) Jeżeli właściciel ponosił wydatki, o których mowa w pytaniu nr 8, a ich wartość
      przekroczyła 30% zapłaconej ceny (wraz opłatami notarialnymi), to czy po zakończeniu
      tych nakładów lokal był używany przez właściciela albo osoby trzecie. Czy od
      rozpoczęcia używania lokalu po zakończeniu tych nakładów do dnia udzielenia
      odpowiedzi na to pytanie minęły 24 miesiące?
        Odp. Nie jestem w stanie określić, gdyż remont trwał bardzo długo i nie wiem jaki
        dzień należy uznać za koniec remontu.

    11) Jeżeli odpowiedź na pytanie nr 9 jest twierdząca (tzn. wartość nakładów przekroczyła
      30% ceny lokalu), to czy w stosunku do tych wydatków przysługiwało/będzie
      przysługiwało właścicielowi prawo do odliczenia podatku naliczonego przy tych
      nakładach (zakupie materiałów, wyposażenia i usług remontowo-budowlanych)?
        Odp. Nie.
    12) Czy lokal od momentu nabycia lokalu do momentu sprzedaży w postępowaniu
      egzekucyjnym będzie wykorzystywany przez właściciela wyłącznie na cele działalności
      zwolnionej od podatku VAT? Jeżeli tak, to prosimy podać podstawę prawną zwolnienia.
        Odp. Nie był wykorzystywany, nie jestem w stanie odpowiedzieć na pytanie, co
        będzie działo się z lokalem w późniejszym okresie czasu.
    Uzupełnienie opisu zdarzenia przyszłego
    Na pytanie 1: Czy w momencie nabycia lokali 1 i 2 BB i CC byli czynnymi zarejestrowanymi
    podatnikami podatku VAT prowadzącymi działalność gospodarczą, jeśli tak, to w jakim
    zakresie i czy ww. lokale były wykorzystywane w tej działalności, odpowiedział Pan: Nowi
    Właściciele są podatnikami VAT czynnymi: Pani BB od roku 2012, a Pan CC – od 1999 roku.
    Według oświadczenia Nowych Właścicieli nabycie obu lokali nastąpiło na potrzeby
    prywatne.
    Na pytanie 2: Czy obecnie Nowi Właściciele - BB i CC są czynnymi zarejestrowanymi
    podatnikami podatku VAT prowadzącymi działalność gospodarczą, jeśli tak, to w jakim
    zakresie i czy ww. lokale są wykorzystywane w tej działalności, odpowiedział Pan: Według
    wpisu do CEIDG: przedmiotem działalności Pani BB jest wynajmowanie i zarządzanie
    nieruchomościami własnymi lub dzierżawionymi, a przedmiotem działalności Pana CC jest
    działalność gastronomiczna.
    Na pytanie 3: Czy nabycie lokali nastąpiło w drodze transakcji opodatkowanej, zwolnionej,
    czy niepodlegającej opodatkowaniu podatkiem VAT i czy transakcja ta była
    udokumentowana fakturą z wykazaną kwotą podatku VAT, odpowiedział Pan: Oba lokale
    są usytuowane w budynku, który został wybudowany przez Dłużnika A w ramach
    prowadzonej działalności gospodarczej w roku 2014. Odrębna własność obu lokali została
    ustanowiona na rzecz A 15 września 2015 roku, natomiast 20 stycznia 2016 roku oba
    lokale zostały sprzedane do majątku wspólnego małżonków BB i CC (dalej Nowi
    Właściciele). Oba lokale stanowiły towar handlowy Dłużnika A, a sprzedaż obu lokali była
    objęta podatkiem VAT wg właściwej stawki.
    Na pytanie 4: W jaki sposób od momentu nabycia lokale były wykorzystywane przez
    Nowych Właścicieli, odpowiedział Pan: Według oświadczenia Nowych Właścicieli oba lokale
    zostały nabyte w celach wykorzystania rekreacyjnego przez Nowych Właścicieli oraz
    członków ich rodzin.
    Na pytanie 5: Czy lokale 1 i 2 były/są oddane przez Nowych Właścicieli w najem lub
    dzierżawę? Jeśli tak, to kto był/jest stroną umowy, odpowiedział Pan: Nie, żaden z lokali nie
    jest wynajęty ani wydzierżawiony. Według oświadczenia Nowych Właścicieli oba lokale są
    użyczone członkom rodzin obojga małżonków.
    Na pytanie 6: Kiedy zawarto umowy użyczenia? Kto jest stroną umów? Który z małżonków
    jest stroną zawartych umów, odpowiedział Pan: Według oświadczenia Nowych Właścicieli
    złożonego w 27 września 2023 roku oboje zawarli umowy użyczenia obu lokali. Komornik
    nie zna daty zawarcia tych umów, jednak z pewnością 27 września 2023 r. lokale były już
    użyczone.
    Na pytanie 7: Czy członkowie rodziny, którym udostępniane są lokale są zobowiązani do
    pokrywania kosztów opłat eksploatacyjnych związanych z użyczanymi lokalami,
    odpowiedział Pan: Według oświadczenia Nowych Właścicieli lokale zostały oddane w
    użyczenie. Zgodnie z art. 710 kodeksu cywilnego, przez umowę użyczenia użyczający
    zobowiązuje się zezwolić biorącemu, przez czas oznaczony lub nieoznaczony, na

    bezpłatne używanie oddanej mu w tym celu rzeczy. Jednocześnie w myśl art. 713 kc
    biorący do używania ponosi zwykłe koszty utrzymania rzeczy użyczonej, w tym także
    koszty eksploatacji lokalu. Nie zmienia to w niczym bezpłatnego charakteru umowy
    użyczenia. Z treści oświadczenia złożonego przez Nowych Właścicieli nie wynika, iż
    otrzymują Oni z tego tytułu jakiekolwiek środki.
    Na pytanie 8: Kiedy lokale będące przedmiotem licytacji zostały oddane do użytkowania?
    W wykonaniu jakich czynności? Proszę o udzielenie odpowiedzi odrębnie w odniesieniu do
    każdego z lokali, odpowiedział Pan: Nowi Właściciele oba lokale nabyli 20 stycznia 2016
    roku. Tę datę należy więc przyjąć jako datę oddania do użytkowania, wtedy bowiem
    uzyskali oni prawo do użytkowania lokali.
    Na pytanie 9: Czy po oddaniu lokali do użytkowania Nowi Właściciele ponosili nakłady na
    ulepszenie lokali w rozumieniu przepisów o podatku dochodowym? Jeżeli tak, proszę
    wskazać:
        Czy stanowiły one co najmniej 30% wartości początkowej lokalu?
        Czy w stosunku do tych wydatków przysługiwało Nowym Właścicielom prawo do
        obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego?
        Czy po dokonaniu ulepszeń lokale były oddane do użytkowania oraz czy w
        momencie ich sprzedaży minie okres dłuższy niż 2 lata licząc od momentu oddania
        ich do używania po dokonanych ulepszeniach?
    Odpowiedzi należy udzielić w odniesieniu do każdego z lokali, odpowiedział Pan: Podczas
    oględzin przeprowadzonych 25 października 2023 roku stwierdzono, iż w lokalu 1
    dokonano zmian w rozkładzie pomieszczeń: w lokalu wyodrębniono dwa niezależne lokale
    – każdy z lokali posiada pokój z aneksem kuchennym, pokój i łazienkę. Do lokali prowadzi
    korytarz wewnętrzny. Nie mają one odrębnych ksiąg wieczystych. Nowi Właściciel
    oświadczyli, że poniesione w lokalu 1 nakłady przekroczyły 30% ceny za lokal. W lokalu 2
    nie stwierdzono dokonania zmian w rozkładzie pomieszczeń. Nie poniesiono w tym lokalu
    nakładów na ulepszenie lokalu. Nowi Właściciele oświadczyli, iż zakup lokali został
    dokonany na prywatne potrzeby rekreacyjne, w związku z czym nie przysługiwało im
    prawo do odliczenia podatku naliczonego. Jeżeli datę dokonania oględzin (25 października
    2023 roku) przyjąć za pewną datę zakończenia przebudowy lokalu 1, to sprzedaż tego
    lokalu po 25 października 2025 roku nastąpi po 2 latach od zakończenia przebudowy.
    Komornik w toku oględzin stwierdził jednak, że lokal już był użytkowany, a więc data
    zakończenia przebudowy była wcześniejsza niż data oględzin. Należy wiec uznać, że w
    momencie sprzedaży obu lokali minie okres dłuższy niż 2 lata licząc od momentu oddania
    ich do używania po dokonanych ulepszeniach.

## Pytanie

1. Czy w przypadku sprzedaży opisanego wyżej lokalu 1 i lokalu 2, którego właścicielem w
      chwili sprzedaży nie jest Dłużnik A, ale Nowi Właściciele, którzy nabyli te lokale od
      Dłużnika A do majątku osobistego, Wnioskodawca wystąpi jako płatnik podatku od
      towarów i usług, o którym mowa w art. 18 u.p.t.u.?
    2. Jeżeli z odpowiedzi na pytanie 1 wynikać będzie, iż Wnioskodawca wystąpi jako płatnik
      podatku VAT, to czy sprzedaż lokalu 1 i lokalu 2 może zostać zwolniona od podatku na
      podstawie art. 43 ust. 1 pkt 10 u.p.t.u.?
    Pana stanowisko w sprawie
    Ad 1)

    W ocenie Wnioskodawcy, w sytuacji opisanej we wniosku, nie będzie on płatnikiem
    podatku od towarów i usług, ponieważ planowana sprzedaż nie będzie podlegała
    opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.
    Zgodnie z art. 18 u.p.t.u., organy egzekucyjne określone w ustawie z dnia 17 czerwca 1966
    r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2022 r. poz. 479) oraz komornicy
    sądowi wykonujący czynności egzekucyjne w rozumieniu przepisów Kodeksu
    postępowania cywilnego są płatnikami podatku od dostawy, dokonywanej w trybie
    egzekucji, towarów będących własnością dłużnika lub posiadanych przez niego z
    naruszeniem obowiązujących przepisów.
    W art. 18 u.p.t.u. mowa jest o dostawie towarów będących własnością dłużnika. Jednak w
    postępowaniu egzekucyjnym może dojść do sytuacji, w której przedmiotem sprzedaży
    egzekucyjnej jest majątek, który dłużnik - w toku postępowania - zbył na osoby trzecie. W
    takich przypadkach zastosowanie ma przepis art. 930 § 1 kodeksu postępowania
    cywilnego określający zasadę bezskuteczności transakcji dokonanej przez dłużnika w toku
    postępowania egzekucyjnego. Zgodnie bowiem z tym przepisem rozporządzenie
    nieruchomością po jej zajęciu nie ma wpływu na dalsze postępowanie, a czynności
    egzekucyjne są ważne tak w stosunku do dłużnika, jak i w stosunku do nabywcy.
    W konsekwencji wierzyciel, który skierował egzekucję do nieruchomości i doprowadził do
    jej zajęcia, może zaspokoić się z tej nieruchomości tak, jakby nadal należała ona do
    majątku dłużnika (skutek procesowy).
    Przepis art. 930 § 1 KPC nie podważa więc ważności umowy przeniesienia własności
    zajętej nieruchomości między dłużnikiem a nabywcą; powoduje jedynie bezskuteczność
    względną tej umowy w stosunku do wierzycieli, którzy wszczęli egzekucję. Po zbyciu
    nieruchomości w toku postępowania egzekucyjnego nowy właściciel traci własność tej
    nieruchomości. Jeżeli jednak cena uzyskana w toku egzekucji przekroczy wartość
    wierzytelności, nadwyżka, która pozostanie po zaspokojeniu wszystkich wierzytelności
    dłużnika powinna przypaść właścicielowi nieruchomości, czyli jej nabywcy od Dłużnika. Był
    on bowiem właścicielem zbytej nieruchomości, a jedynie w związku z treścią art. 930 § 1 k.
    p.c. utracił jej własność na potrzeby postępowania egzekucyjnego wobec dłużnika.
    Tak więc komornik, dokonując zbycia nieruchomości na podstawie art. 930 k.p.c.
    rozporządza własnością osoby trzeciej – nowego właściciela tej nieruchomości.
    W art. 18 u.p.t.u. mowa jest o dostawie towarów. Pojęcie „dostawy towarów” zostało
    zdefiniowane w art. 7 ust. 1 u.p.t.u. i obejmuje wszelkie czynności faktyczne i prawne,
    których skutkiem jest przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel.
    W sytuacji opisanej we wniosku własność obu lokali będących przedmiotem planowanej
    czynności egzekucyjnej została skutecznie przeniesiona na Nowych Właścicieli 20 stycznia
    2016 roku. Nowi Właściciele w wyniku tej dostawy uzyskali prawo do rozporządzania tymi
    lokalami „jak właściciel” i - co wynika z ich oświadczenia - z prawa tego korzystali
    faktycznie.
    Komornik dokonując sprzedaży obu lokali będących przedmiotem wniosku dokona
    kolejnego „przeniesienia prawa do rozporządzania lokalem jak właściciel”. Prawo to
    (własność) należy jednak do Nowych Właścicieli, a nie do Dłużnika. Czym innym jest
    bowiem bezskuteczność - w stosunku do wierzycieli - zbycia lokalu przez dłużnika w toku
    postępowania egzekucyjnego, czym innym zaś ważność umowy przenoszącej własność
    lokalu na Nowych Właścicieli. Tak więc, w przypadku sprzedaży przez Wnioskodawcę lokali
    1 i 2 dojdzie do dostawy lokali będących własnością Nowych Właścicieli.
    W związku z powyższym, w ocenie Wnioskodawcy, odpowiedź na pytanie o jego status
    jako płatnika podatku VAT w planowanej transakcji zależy od ustalenia, czy Nowi
    Właściciele wystąpią w niej w charakterze podatnika VAT. Nie każda bowiem czynność,
    która mieści się w pojęciu „dostawy towarów” podlega opodatkowaniu podatkiem od
    towarów i usług. Aby dana czynność była opodatkowana tym podatkiem musi być

    wykonana przez podmiot, który w związku z jej wykonaniem jest podatnikiem podatku od
    towarów i usług.
    Zgodnie z art. 15 ust. 1 u.p.t.u. podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne
    niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność
    gospodarczą, o której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności.
    Działalność gospodarcza zdefiniowana w ust. 2 obejmuje wszelką działalność
    producentów, handlowców lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby
    naturalne oraz rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody.
    Działalność gospodarcza obejmuje także czynności polegające na wykorzystywaniu
    towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych.
    Podatnikiem jest każdy, kto działa:
    1) jak producent,
    2) jak handlowiec,
    3) jak usługodawca, w tym podmiot wynajmujący nieruchomości.
    Warunkiem opodatkowania danej czynności podatkiem od towarów i usług jest więc
    spełnienie dwóch przesłanek łącznie:
    1) po pierwsze - czynność jest ujęta w katalogu czynności podlegających opodatkowaniu
      podatkiem od towarów i usług,
    2) po drugie – czynność została wykonana przez podmiot, który w związku z jej
      wykonaniem działa jak podatnik, tj. jak producent, handlowiec, usługodawca.
    W sytuacji będącej przedmiotem wniosku, Nowi Właściciele złożyli oświadczenie, że oba
    lokale nabyli do majątku osobistego, w celach wykorzystania rekreacyjnego przez nich
    oraz członków ich rodziny. Według ich oświadczenia oba lokale zostały użyczone członkom
    rodziny obojga właścicieli. Lokale nie były nikomu wynajmowane, a przy zakupie nie
    powstało prawo do odliczenia podatku naliczonego. W związku z tym, w ocenie
    Wnioskodawcy, Nowi Właściciele nie wystąpią w planowanej transakcji w charakterze
    podatników VAT.
    W konsekwencji Wnioskodawca nie wystąpi jako płatnik podatku od towarów i usług.
    Ad 2)
    Jeżeli jednak organ interpretacyjny uzna, że w sytuacji opisanej we wniosku,
    Wnioskodawca wystąpi w charakterze płatnika podatku VAT, to w ocenie Wnioskodawcy:
    1) dla lokalu 2 powinien On zastosować zwolnienie, o którym mowa w art. 43 ust. 1 pkt
      10 u.p.t.u.,
    2) dla lokalu 1 powinien On zastosować zwolnienie, o którym mowa w art. 43 ust. 1 pkt
      10 u.p.t.u., jeżeli do sprzedaży dojdzie po upływie 2 lat od daty oględzin, tj. od 25
      października 2023 roku.
    2.1. Zgodnie z art. 43 ust. 1 pkt 10 u.p.t.u., zwalnia się od podatku dostawę budynków,
    budowli lub ich części, z wyjątkiem gdy:
    a) dostawa jest dokonywana w ramach pierwszego zasiedlenia lub przed nim,
    b) pomiędzy pierwszym zasiedleniem a dostawą budynku, budowli lub ich części upłynął
      okres krótszy niż 2 lata.
    Pojęcie pierwszego zasiedlenia zostało zdefiniowane w art. 2 pkt 14 u.p.t.u. jako oddanie
    do użytkowania (używania, korzystania) pierwszemu nabywcy lub użytkownikowi albo
    rozpoczęcie użytkowania na potrzeby własne budynków, budowli lub ich części, po ich:
    a) wybudowaniu lub

    b) ulepszeniu, jeżeli wydatki poniesione na ulepszenie, w rozumieniu przepisów o
      podatku dochodowym, stanowiły co najmniej 30% wartości początkowej.
    Dla oceny, czy dostawa lokalu 2 będzie zwolniona od podatku, niezbędne jest ustalenie,
    czy będzie on w chwili dostawy uznany za „zasiedlony” przez okres co najmniej 2 lat
    liczonych od wybudowania albo od jego ulepszenia o wartość co najmniej 30% wartości
    początkowej. Warunkiem zwolnienia jest bowiem zasiedlenie obiektów budowlanych
    przez okres co najmniej 2 lat przed dostawą.
    W sytuacji będącej przedmiotem wniosku Nowi Właściciele nabyli lokal 20 stycznia 2016
    roku. Pierwsze zasiedlenie, o którym mowa w art. 2 pkt 14 u.p.t.u. nastąpiło więc wiele lat
    temu. Nowi Właściciele oświadczyli, że nie są w stanie określić, kiedy zakończono prace
    budowlano-remontowe w lokalu, jednak Wnioskodawca dokonując oględzin 25
    października 2023 roku stwierdził, iż wszelkie prace w lokalu są zakończone, a lokal jest
    całkowicie umeblowany i użytkowany. Można więc uznać, że prace remontowe zostały
    zakończone co najmniej we wrześniu 2023 roku, co oznacza, że sprzedaż lokalu po
    upływie 24 miesięcy od tej daty umożliwi zastosowanie zwolnienia od podatku. Ponadto,
    co wydaje się istotniejsze, podczas oględzin lokalu nie stwierdzono żadnych modernizacji
    lokalu, które zmieściłyby się w pojęciu ulepszenia lokalu, o którym mowa w art. 2 pkt 14 lit.
    b) u.p.t.u. Według oświadczenia Nowych Właścicieli doprowadzili Oni jedynie stan
    deweloperski do stanu, w jakim można z lokalu korzystać.
    Wykładni pojęcia „ulepszenia” w znaczeniu istotnym dla rozważanego zagadnienia
    dokonał TSUE w wyroku z 16 listopada 2017 r. (sygn. C-308/16). Wskazał on, że pojęcie
    „ulepszenia” zawarte w art. 2 pkt 14 lit. b) u.p.t.u. należy interpretować jako „przebudowę”,
    o której mowa w art. 12 ust. 2 zd. drugie Dyrektywy 2006/112/WE Rady z 28 listopada
    2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (dalej Dyrektywa
    VAT). TSUE wyjaśnił, że chodzi wyłącznie o prace polegające na przebudowie, wskazując,
    że: „Jakkolwiek termin «przebudowa» nie jest jednoznaczny (...), to jednak sugeruje on, że
    odnośny budynek powinien być przedmiotem istotnych zmian przeprowadzonych w celu
    zmiany jego wykorzystania lub w celu znaczącej zmiany warunków jego zasiedlenia.
    Pojęcie „«przebudowy» obejmuje zatem w szczególności przypadek, w którym zostały
    przeprowadzone pełne lub dostatecznie zaawansowane prace, po zakończeniu których
    odnośny budynek zostanie przeznaczony do innych celów”. Przy takim rozumieniu
    ulepszenia, jakie wskazał TSUE, trudno uznać, że zwykłe prace „wykończeniowe” lokalu
    mieszczą się w pojęciu „przebudowy”. Są to bowiem jedynie prace mające na celu
    umożliwienie korzystania z lokalu mieszkalnego.
    Gdyby jednak uznać ten zakres prac wykończeniowych za ulepszenie w rozumieniu art. 2
    pkt 14 lit. b) u.p.t.u., to trzeba uznać, że sprzedaż egzekucyjna dokonana w październiku
    2025 roku powinna zostać zwolniona od podatku VAT, zgodnie z art. 43 ust. 1 pkt 10 u.p.t.
    u., upłyną bowiem wtedy 2 pełne lata od oględzin lokalu, który w dniu oględzin był
    całkowicie wyremontowany i użytkowany.
    2.2. Wnioskodawca w podobny sposób ocenia sprzedaż lokalu 1. Z przeprowadzonych
    oględzin oraz z operatu sporządzonego na potrzeby postępowania egzekucyjnego wynika,
    że w lokalu 1 dokonano zmian w rozkładzie pomieszczeń: w lokalu wyodrębniono dwa
    niezależne lokale – każdy z lokali posiada pokój z aneksem kuchennym, pokój i łazienkę.
    Do lokali prowadzi korytarz wewnętrzny. Nowi Właściciele nie byli w stanie wskazać daty
    zakończenia tych prac, oświadczyli jedynie, iż ich wartość przekroczyła 30% wartości
    początkowej lokalu 1. Prace budowlane przeprowadzone w lokalu mogą mieścić się w
    pojęciu ulepszenia w znaczeniu wskazanym przez TSUE w przywołanym wyżej wyroku z 16
    listopada 2017 r. (sygn. C-308/16). Można bowiem uznać, że w lokalu 1 doszło do istotnych
    zmian przeprowadzonych w celu znaczącej zmiany warunków korzystania z tego lokalu: z
    jednego mieszkania zrobiono bowiem dwa (choć nie w sensie formalnym, a jedynie
    użytkowym). Po zakończeniu tych prac lokal został użyczony rodzinie, a więc doszło do
    jego kolejnego zasiedlenia. Podobnie, jak w przypadku lokalu 2, Wnioskodawca dokonując
    oględzin 25 października 2023 roku stwierdził, iż wszelkie prace w lokalu są zakończone, a

    lokal jest całkowicie umeblowany, przystosowany do korzystania i faktycznie użytkowany.
    Można więc uznać, że prace remontowe zostały zakończone co najmniej we wrześniu lub
    na początku października 2023 roku, co oznacza, że sprzedaż lokalu po upływie 24
    miesięcy od tej daty umożliwi zastosowanie zwolnienia od podatku, o którym mowa w art.
    43 ust. 1 pkt 10 u.p.t.u. 2.3.
    W związku z powyższym, w ocenie Wnioskodawcy, nie trzeba badać przesłanek do
    zwolnienia określonych w art. 43 ust. 1 pkt 10a oraz pkt 2 u.p.t.u. Przepis art. 43 ust. 1 pkt
    10a u.p.t.u. stosuje się bowiem jedynie wtedy, gdy do dostawy lokalu nie można
    zastosować zwolnienia określonego w pkt 10. Ponieważ jednak oba lokale będą w dacie
    sprzedaży egzekucyjnej zasiedlone przez okres 2 lat od daty pierwszego zasiedlenia, brak
    jest podstaw do rozważania możliwości (konieczności) zastosowania tego zwolnienia.
    Podobne uwagi dotyczą zastosowania zwolnienia określonego w art. 43 ust. 1 pkt 2 u.p.t.
    u. Zgodnie z nim zwalnia się od podatku dostawę towarów wykorzystywanych wyłącznie
    na cele działalności zwolnionej od podatku, jeżeli z tytułu nabycia, importu lub
    wytworzenia tych towarów nie przysługiwało dokonującemu ich dostawy prawo do
    obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego.
    Z uzyskanych informacji wynika, że oba lokale zostały nabyte na prywatne potrzeby i nigdy
    nie były wykorzystane do żadnych czynności podlegających podatkowi VAT. Trudno więc w
    takiej sytuacji rozważać istnienie prawa do odliczenia podatku naliczonego, skoro lokale
    trafiły do majątku prywatnego i są używane przez członków rodziny Nowych Właścicieli.
    Reasumując, nie można zastosować zwolnienia od podatku określonego w tym przepisie.
    Reasumując, w ocenie Wnioskodawcy jedynym przepisem, który mógłby mieć
    zastosowanie w sytuacji opisanej we wniosku jest art. 43 ust. 1 pkt 10 u.p.t.u.
    Zgodnie z art. 43 ust. 21 u.p.t.u., jeżeli udokumentowane działania komorników sądowych,
    o których mowa w art. 18 u.p.t.u, nie doprowadziły, na skutek braku możliwości uzyskania
    niezbędnych informacji od dłużnika, do potwierdzenia spełnienia warunków zastosowania
    do dostawy towarów, o której mowa w art. 18, zwolnień od podatku, o których mowa w
    ust. 1 pkt 2, 3 i 9-10a, przyjmuje się, że warunki zastosowania zwolnień od podatku nie są
    spełnione.
    Z art. 43 ust. 21 u.p.t.u. wynika, że zwolnienie od podatku można zastosować jedynie
    wówczas, gdy stan faktyczny zostanie ustalony w sposób jednoznaczny i niebudzący
    wątpliwości, a stwierdzone okoliczności wskazują, że należy zastosować zwolnienie od
    podatku określone w art. 43 ust. 1 pkt 2, 10 lub 10a u.p.t.u.
    Podobnie uznano w licznych interpretacjach prawa podatkowego w podobnych sprawach
    np. w interpretacji DKIS z 3 lutego 2023 r. nr 0111-KDIB3-3.4012.587.2022.2.PJ; z 16
    stycznia 2023 r., nr 0112-KDIL1-3.4012.505.2022.2.AKS. W ocenie Wnioskodawcy,
    informacje pozyskane przez Niego w toku czynności egzekucyjnych pozwalają
    jednoznacznie ocenić, że sprzedaż lokali 1 i 2 położonych przy ul. (...) powinna skorzystać
    ze zwolnienia od podatku VAT określonego w art. 43 ust. 1 pkt 10 u.p.t.u.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawił Pan we wniosku jest prawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 18 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t. j. Dz. U.
    z 2025 r. poz. 775), zwanej dalej „ustawą”:
      Organy egzekucyjne określone w ustawie z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu
      egzekucyjnym w administracji (Dz.U. z 2025 r. poz. 132 i 620) oraz komornicy sądowi
      wykonujący czynności egzekucyjne w rozumieniu przepisów Kodeksu postępowania

      cywilnego są płatnikami podatku od dostawy, dokonywanej w trybie egzekucji,
      towarów będących własnością dłużnika lub posiadanych przez niego z naruszeniem
      obowiązujących przepisów.
    Definicja płatnika została zawarta w art. 8 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja
    podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.):
      Płatnikiem jest osoba fizyczna, osoba prawna lub jednostka organizacyjna niemająca
      osobowości prawnej, obowiązana na podstawie przepisów prawa podatkowego do
      obliczenia i pobrania od podatnika podatku i wpłacenia go we właściwym terminie
      organowi podatkowemu.
    Natomiast zgodnie z art. 30 § 1 Ordynacji podatkowej:
      Płatnik, który nie wykonał obowiązków określonych w art. 8, odpowiada za podatek
      niepobrany lub podatek pobrany a niewpłacony.
    Przepis art. 18 ustawy wprowadza szczególną na gruncie przepisów ustawy regulację,
    kiedy to należny podatek pobierany jest i odprowadzany do urzędu skarbowego przez
    płatnika, a nie przez podatnika. Płatnik pełni w tym przypadku rolę pośrednika pomiędzy
    podatnikiem a organem podatkowym, przekazując organowi środki pieniężne podatnika.
    W świetle cyt. wyżej przepisów, płatnikami podatku od towarów i usług (czyli podmiotami
    zobowiązanymi do obliczania, poboru podatku od podatnika i wpłaty podatku na konto
    organu podatkowego) mogą być organy egzekucyjne oraz komornicy sądowi. Sytuacja
    taka ma miejsce, gdy w wykonaniu czynności egzekucyjnych organy te dokonują dostawy
    towarów należących do podatnika lub przez niego posiadanych z naruszeniem przepisów.
    Sformułowanie „płatnikami” oznacza, że organy te nie stają się z tytułu wykonania
    powyższych czynności podatnikami podatku od towarów i usług, lecz pełnią jedynie rolę
    płatnika w odniesieniu do podatku należnego z tytułu sprzedanych (zlicytowanych)
    towarów należących do podatnika, w stosunku do którego toczy się postępowanie
    egzekucyjne.
    Zaznaczenia wymaga, że komornik sądowy dokonuje transakcji w imieniu podatnika –
    dłużnika. Prowadzona przez niego sprzedaż towarów będących własnością dłużnika,
    będzie opodatkowana podatkiem od towarów i usług, gdy do rozliczenia tego podatku
    byłby zobowiązany dłużnik. Natomiast w przypadku, gdy powyższa czynność nie
    podlegałaby opodatkowaniu tym podatkiem lub byłaby od niego zwolniona, komornik
    sądowy nie będzie obowiązany do odprowadzenia podatku.
    Komornik sądowy pełni w tym przypadku rolę pośrednika pomiędzy podatnikiem a
    organem podatkowym, przekazując organowi środki pieniężne podatnika. Uzasadnione
    jest to charakterem odpłatnej dostawy następującej w ramach wykonywania czynności
    egzekucyjnych. Jeżeli bowiem dłużnik niesolidnie spłaca swoje zobowiązania i w celu
    wyegzekwowania należności wszczęto przeciwko niemu postępowanie egzekucyjne, to
    istnieją podstawy do uznania, że nie uiści również podatku należnego w związku z
    dostawą dokonaną w ramach egzekucji. Nie bez znaczenia jest także fakt, że podatnik,
    będący dłużnikiem, zazwyczaj nie otrzymuje kwot uzyskanych przez organ egzekucyjny ze
    sprzedaży towarów w wykonaniu czynności egzekucyjnych. Prawdopodobne jest zatem, że
    podatnik nie posiada innych środków finansowych umożliwiających uiszczenie należnego
    podatku. Ustanowienie organu egzekucyjnego płatnikiem zapewnia odprowadzenie
    należnego podatku przez organ przeprowadzający dostawę w ramach czynności
    egzekucyjnych.
    Zatem komornik sądowy zobowiązany jest do przestrzegania przepisów ustawy o podatku
    od towarów i usług i do uwzględnienia w trakcie sprzedaży licytacyjnej towarów
    okoliczności decydujących o jej opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.
    Stosownie zaś do treści art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy:

      Opodatkowaniu ww. podatkiem podlegają odpłatna dostawa towarów i odpłatne
      świadczenie usług na terytorium kraju.
    Z kolei przepis art. 2 pkt 6 ustawy:
      Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o towarach – rozumie się przez to rzeczy
      oraz ich części, a także wszelkie postacie energii.
    Należy zaznaczyć, że sprzedaż nieruchomości w trybie egzekucji stanowi odpłatną
    dostawę towarów, co oznacza, że zgodnie z przepisem art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy, objęta
    jest zakresem przedmiotowym opodatkowania podatkiem od towarów i usług.
    Natomiast zgodnie z art. 7 ust. 1 pkt 1 ustawy:
      Przez odpłatną dostawę towarów rozumie się przeniesienie prawa do
      rozporządzania towarami jak właściciel, w tym również przeniesienie z nakazu
      organu władzy publicznej lub podmiotu działającego w imieniu takiego organu lub
      przeniesienie z mocy prawa własności towarów w zamian za odszkodowanie.
    Interpretując zawarty w tym artykule zwrot „przeniesienie prawa do rozporządzania
    towarami jak właściciel” należy utożsamiać z czynnością, która daje otrzymującemu towar
    prawo do postępowania z nim jak właściciel. Należy przy tym uznać, że chodzi tutaj przede
    wszystkim o możliwość faktycznego dysponowania rzeczą, a nie rozporządzania nią w
    sensie prawnym. Istotą dostawy towarów nie jest bowiem przeniesienie prawa własności.
    Zwrotu „prawo do rozporządzania jak właściciel” nie można interpretować jako „prawo
    własności”. Istotny jest przede wszystkim aspekt ekonomiczny, a nie prawny transakcji, w
    ramach której podatnik przenosi na nabywcę prawo do rozporządzania towarami jak
    właściciel. Akcent sformułowanej definicji położony został głównie na podkreślenie
    przeniesienia ekonomicznego władztwa nad rzeczą w taki sposób, aby nabywca mógł nią
    dysponować podobnie jak właściciel.
    Wskazać także należy, że pojęcie „dostawa towarów” w ujęciu art. 7 ust. 1 ustawy,
    obejmuje wszelkie czynności, w ramach których następuje przeniesienie prawa do
    rozporządzania towarem jak właściciel, np.: sprzedaż, zamianę, darowiznę, przeniesienie
    własności w formie wkładu niepieniężnego, czyli aportu.
    Jak stanowi art. 2 pkt 22 ustawy:
      Przez sprzedaż rozumie się odpłatną dostawę towarów i odpłatne świadczenie usług
      na terytorium kraju, eksport towarów oraz wewnątrzwspólnotową dostawę towarów.
    Jednak nie każda czynność stanowiąca dostawę towarów lub świadczenie usług, w
    rozumieniu art. 7 i art. 8 ustawy podlega opodatkowaniu tym podatkiem. Określona
    czynność jest opodatkowana podatkiem VAT, jeśli zostanie wykonana przez podatnika, a
    więc osobę prowadzącą działalność gospodarczą w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy.
    Stosownie do treści art. 15 ust. 1 ustawy:
      Podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości
      prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o
      której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności.
    Stosownie do treści art. 15 ust. 2 ustawy:
      Działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców
      lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz
      rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność
      gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu
      towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów
      zarobkowych.

    Pana wątpliwości dotyczą m.in. ustalenia czy będzie Pan płatnikiem w rozumieniu art. 18
    ustawy o podatku od towarów i usług z tytułu sprzedaży licytacyjnej lokali 1 i 2, których
    właścicielem w chwili dokonywanej sprzedaży nie jest Dłużnik, wobec którego prowadzi
    Pan postępowanie egzekucyjne, a Nowi Właściciele.
    Z opisu sprawy wynika, że jest Pan komornikiem sądowym. Prowadzi Pan postępowanie
    egzekucyjne przeciwko A (Dłużnik). Przedmiotem egzekucji są dwa lokale mieszkalne 1 i 2.
    Oba lokale są usytuowane w budynku, który został wybudowany przez Dłużnika A w
    ramach prowadzonej działalności gospodarczej w roku 2014. 20 stycznia 2016 r. lokale
    zostały sprzedane do majątku wspólnego Nowych Właścicieli.
    Wskazać należy, że zgodnie z art. 930 § 1 ustawy z 17 listopada 1964 r. - Kodeks
    postępowania cywilnego (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1568 ze zm.):
      Rozporządzenie nieruchomością po jej zajęciu nie ma wpływu na dalsze
      postępowanie, a kolejni wierzyciele dłużnika mogą przyłączyć się do prowadzonej
      egzekucji. Nabywca może uczestniczyć w postępowaniu w charakterze dłużnika. W
      każdym razie czynności egzekucyjne są ważne tak w stosunku do dłużnika, jak i w
      stosunku do nabywcy.
    Jak wynika z powyższego przepisu, zbycie nieruchomości zajętej w postępowaniu
    egzekucyjnym jest ważne z punktu widzenia zasad prawa i nie wyklucza dalszego
    prowadzenia postępowania egzekucyjnego. Ponadto, w takich sytuacjach sam nabywca
    nieruchomości jest traktowany jak dłużnik (jednak wyłącznie w zakresie nabytego środka
    majątkowego).
    W kwestii zbycia zajętej nieruchomości przez dłużników wypowiedział się Sąd Najwyższy w
    wyroku z 7 lutego 2008 r. sygn. akt V CSK 426/07, w których stwierdził, że:
      „Artykuł 930 § 1 12/16 KPC stanowi, że rozporządzenie nieruchomością po jej zajęciu
      nie ma wpływu na dalsze postępowanie, a czynności egzekucyjne są ważne tak w
      stosunku do dłużnika, jak i w stosunku do nabywcy. Oznacza to, że wierzyciel, na
      rzecz którego nieruchomość została zajęta, może zaspokoić się ze sprzedanej
      nieruchomości tak, jakby nieruchomość ta należała w dalszym ciągu do majątku jego
      dłużnika, bez względu na zmianę właściciela. W wyroku z 3 lutego 1998 r. (OSP rok
      1998, nr 11, poz. 96) Sąd Najwyższy uznał, że w świetle art. 930 § 1 KPC umowa
      przeniesienia własności zajętej nieruchomości między zbywcą (dłużnikiem) a
      nabywcą jest ważna, ale całkowicie bezskuteczna w stosunku do wierzycieli, którzy
      wszczęli egzekucję i pozostaje bez wpływu na dalsze postępowanie egzekucyjne, co
      oznacza, że egzekucję prowadzi się tak, jak gdyby zbycie nieruchomości nie
      nastąpiło. Ratio legis tego przepisu stanowi ochrona wierzyciela przed nierzetelnymi
      działaniami dłużnika, podjętymi w celu udaremnienia zaspokojenia się wierzyciela z
      nieruchomości”.
    W rozpatrywanej sprawie, jak już wcześniej zostało wskazane, 20 stycznia 2016 r. lokale
    zostały sprzedane do majątku wspólnego Nowych Właścicieli. W okolicznościach sprawy,
    należy więc rozważyć kwestię, czy Nowi Właściciele, którzy nabyli lokale 1 i 2od Dłużnika,
    będą działać jako podatnicy podatku od towarów i usług w odniesieniu do sprzedaży lokali
    1 i 2.
    Przy tym podkreślić należy, że dostawa towarów podlegać będzie opodatkowaniu
    podatkiem od towarów i usług wyłącznie wówczas, gdy dokonywana będzie przez podmiot
    prowadzący opodatkowaną działalność gospodarczą w rozumieniu przepisów ustawy.
    Opodatkowanie danej czynności podatkiem od towarów i usług uwarunkowane jest
    łącznym spełnieniem dwóch przesłanek:
        po pierwsze – konkretna czynność winna być ujęta w katalogu czynności
        podlegających opodatkowaniu podatkiem VAT,

        po drugie – musi być dokonana przez podmiot, który w związku z jej wykonaniem
        jest podatnikiem podatku od towarów i usług.
    Na wstępie należy zauważyć, że w opisanym we wniosku przypadku, dokonującym
    dostawy towarów (lokali mieszkalnych) będą Nowi Właściciele. To ta transakcja sprzedaży
    stanowi opisane zdarzenie przyszłe, do którego znajdują zastosowanie powołane w
    interpretacji przepisy ustawy.
    Definicja działalności gospodarczej, zawarta w ustawie o podatku od towarów i usług ma
    charakter uniwersalny, pozwalający na objęcie pojęciem „podatnik” tych wszystkich
    podmiotów, które prowadzą określoną działalność, występując w profesjonalnym obrocie
    gospodarczym. Tym samym, nie jest działalnością handlową, a zatem i gospodarczą,
    sprzedaż majątku osobistego, który nie został nabyty ani też wykorzystany w trakcie jego
    posiadania w celu jego odsprzedaży i nie jest związany z prowadzoną działalnością
    gospodarczą. Właściwym jest zatem wykluczenie osób fizycznych z grona podatników w
    przypadku, gdy dokonują sprzedaży, przekazania, bądź darowizny towarów stanowiących
    część majątku osobistego, tj. majątku, który nie został nabyty w celu jego odsprzedaży,
    bądź wykonywania innych czynności w ramach działalności gospodarczej.
    W kontekście powyższych rozważań nie jest podatnikiem podatku od towarów i usług ten,
    kto jako osoba fizyczna dokonuje jednorazowych lub okazjonalnych transakcji, za które
    nie jest przewidziana ściśle regularna zapłata oraz nie prowadzi zorganizowanej, czy
    zarejestrowanej działalności gospodarczej, a tylko np. wyzbywa się majątku osobistego.
    Dokonywanie określonych czynności incydentalnie, poza sferą prowadzonej działalności
    gospodarczej, również nie pozwala na uznanie danego podmiotu za podatnika w zakresie
    tych czynności. Wykorzystywanie majątku prywatnego stanowi działalność gospodarczą
    wówczas, jeżeli jest dokonywane w sposób ciągły dla celów zarobkowych. Podstawowym
    kryterium dla opodatkowania sprzedaży nieruchomości jest ustalenie, czy działanie to
    można uznać za wykorzystywanie majątku w sposób ciągły do celów zarobkowych, czy
    majątek nabyty został i faktycznie wykorzystany na potrzeby własne, czy też z
    przeznaczeniem do działalności gospodarczej.
    W tym miejscu należy zaznaczyć, że pojęcie „majątku prywatnego” nie występuje na
    gruncie analizowanych przepisów ustawy, jednakże wynika z wykładni art. 15 ust. 2
    ustawy, w której zasadnym jest odwołanie się do treści orzeczenia TSUE w sprawie C-291
    /92 (Finanzamt Uelzen v. Dieter Armbrecht), które dotyczyło kwestii opodatkowania
    sprzedaży przez osobę będącą podatnikiem podatku od wartości dodanej, części majątku
    niewykorzystywanej do prowadzonej działalności gospodarczej, a służącej jej do celów
    prywatnych. Ze wskazanego orzeczenia wynika zatem, że podatnik musi w całym okresie
    posiadania danej nieruchomości wykazywać zamiar wykorzystywania części
    nieruchomości w ramach majątku osobistego. Przykładem takiego wykorzystania
    nieruchomości mogłoby być np. wybudowanie domu dla zaspokojenia własnych potrzeb
    mieszkaniowych. Potwierdzone to zostało również w wyroku TSUE z 21 kwietnia 2005 r.,
    sygn. akt C-25/03 Finanzamt Bergisch Gladbach v. HE, który stwierdził, że majątek
    prywatny to mienie wykorzystywane dla zaspokojenia potrzeb własnych.
    Jak wskazał Pan we wniosku, 20 stycznia 2016 roku oba lokale zostały sprzedane do
    majątku wspólnego Nowych Właścicieli. Według oświadczenia Nowych Właścicieli oba
    lokale zostały nabyte w celach wykorzystania rekreacyjnego przez Nowych Właścicieli oraz
    członków ich rodzin. Żaden z lokali nie jest wynajęty ani wydzierżawiony. Według
    oświadczenia Nowych Właścicieli złożonego w 27 września 2023 roku oboje zawarli
    umowy użyczenia obu lokali. Umowa użyczenia zawarta jest na czas nieokreślony z
    członkami rodziny Nowych Właścicieli.
    Zatem z opisu sprawy nie wynika taka aktywność Nowych Właścicieli, która wykraczałaby
    poza ramy czynności związanych ze zwykłym wykonywaniem prawa własności. Dostawa
    lokali 1 i 2 będzie więc dokonywana z majątku osobistego Nowych Właścicieli i brak jest

    przesłanek, aby w związku z tą transakcją uznać Nowych Właścicieli za podatników
    podatku od towarów i usług w rozumieniu art. 15 ust. 1 ustawy, prowadzących działalność
    gospodarczą w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy.
    Tym samym sprzedaż ww. lokali przez Pana – komornika sądowego – w drodze
    postępowania egzekucyjnego nie będzie podlegała opodatkowaniu podatkiem od
    towarów i usług na podstawie art. 5 ust. 1 ustawy.
    Zatem w przypadku sprzedaży lokali mieszkalnych 1 i 2 należących do Nowych Właścicieli
    nie będzie Pan działać jako płatnik podatku od towarów i usług, o którym mowa w art. 18
    ustawy - zobowiązany do odprowadzenia podatku VAT od tej dostawy.
    Pana stanowisko w zakresie pytania nr 1 jest prawidłowe.
    W konsekwencji uznania Pana stanowiska w zakresie pytania nr 1 za prawidłowe,
    odstępuję od odpowiedzi na pytanie nr 2, które zostało zadane warunkowo i oczekiwał
    Pan na nie odpowiedzi jedynie w przypadku uznania, że wystąpi Pan jako płatnik podatku
    VAT z tytułu sprzedaży lokalu.

## Dodatkowe informacje

Zgodnie z art. 14f § 2b pkt 3 ustawy Ordynacja podatkowa:
      Opłata za wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej podlega zwrotowi wyłącznie
      w przypadku uiszczenia jej w kwocie wyższej od należnej - w odpowiedniej części.
    W związku z powyższym, nienależną opłatę w kwocie 80 zł, zwrócę - stosownie do art. 14f
    § 2a Ordynacji podatkowej – na rachunek, z którego dokonano opłaty za wniosek, zgodnie
    z dyspozycją zawartą we wniosku.
    Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, które Pan przedstawił i stanu prawnego, który
    obowiązuje w dniu wydania interpretacji.
    Ponadto wskazuję, że interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko
    wtedy, gdy rzeczywiste zdarzenie przyszłe sprawy będącej przedmiotem interpretacji
    pokrywało się będzie ze zdarzeniem przyszłym podanym przez Pana w złożonym wniosku.
    W związku z powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego
    we wniosku opisu sprawy odpowiedź traci swą aktualność.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    · Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy
      z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.).
      Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pana sytuacja będzie zgodna
      (tożsama) z opisem zdarzenia przyszłego i zastosuje się Pan do interpretacji.
    · Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
      z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    · Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pan prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu
    Administracyjnego w (...). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa
    z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.
    U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
    · w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
    · w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP
      (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.