Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0112-KDSL1-2.4011.508.2025.1.PR
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-09-29
Teza: Opodatkowanie sprzedaży lokalu mieszkalnego, który został
włączony do majątku wspólnego małżonków w ramach
darowizny z majątku osobistego do majątku wspólnego
małżonków.
Słowa kluczowe: darowizna
małżonkowie-majątek wspólny małżonków
nieruchomości-sprzedaż nieruchomości
umowa-umowa darowizny
Zagadnienia: Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Źródła przychodów.-Specyfika źródeł przychodów.-
Odpłatne zbycie nieruchomości, prawa wieczystego
użytkowania gruntów i spółdzielczego własnościowego
prawa do lokalu.
Przepisy: [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 2-art. 10-ust. 1-pkt 8-lit. a

## Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

Szanowna Pani,
    stwierdzam, że Pani stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego stanu
    faktycznego w podatku dochodowym od osób fizycznych jest prawidłowe.

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

1 września 2025 r. wpłynął Pani wniosek z 1 września 2025 r. o wydanie interpretacji
    indywidualnej. Treść wniosku jest następująca:
    Opis stanu faktycznego
    (...) 2011 r. zawarła Pani związek małżeński, w którym obowiązuje ustawowa wspólność
    majątkowa. (...) 2012 r. Pani małżonek otrzymał w darowiźnie od rodziców stanowiący
    odrębną nieruchomość samodzielny lokal mieszkalny (na podstawie aktu notarialnego
    Repertorium A nr (...)). Następnie (...) 2021 r. Pani małżonek wspomniany lokal darował ze
    swojego majątku osobistego do majątku objętego małżeńską wspólnością ustawową (na
    podstawie aktu notarialnego Repertorium A nr (...)). (...) 2025 r. wspólnie z małżonkiem
    postanowiliście Państwo wspomniany lokal odpłatnie sprzedać (na podstawie aktu
    notarialnego Repertorium A nr (...)).
    Pytania
    Jak należy opodatkować sprzedaż wspomnianej nieruchomości?
    Czy określony w ustawie o podatku dochodowym od osób fizycznych okres pięciu lat,
    liczony od końca roku kalendarzowego, w którym nastąpiło nabycie nieruchomości, należy
    liczyć od daty otrzymania darowizny przez małżonka, kiedy to stał się właścicielem lokalu
    mieszkalnego, tj. (...) 2012 r., czy od daty (...) 2021 r., tj. daty objęcia nieruchomości
    wspólnością ustawową?
    Czy w związku ze sprzedażą (...) 2025 r. lokalu jest Pani zobowiązana do złożenia
    dokumentu PIT-39 oraz zapłacenia podatku? Jeśli podatek się należy, to czy powinien być
    liczony od całej kwoty czy od połowy ceny sprzedaży nieruchomości?
    Pani stanowisko w sprawie
    Pani zdaniem, w związku z faktem sprzedaży nieruchomości (...) 2025 r. nie jest Pani
    zobowiązana do zapłaty podatku dochodowego od osób fizycznych, ponieważ określony w
    art. 10 ust. 1 pkt 8 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych termin nabycia
    nieruchomości należy liczyć od otrzymania od rodziców w darowiźnie lokalu mieszkalnego
    przez Pani małżonka, tj. (...) 2012 r., kiedy to stał się właścicielem lokalu, a nie od daty
    darowania do majątku wspólnego wspomnianej nieruchomości, kiedy wspólność
    ustawową rozszerzył. Tym samym nieruchomość nie stanowi źródła Pani przychodu w
    rozumieniu przywołanego przepisu i nie powinna Pani być zobowiązana do złożenia
    dokumentu PIT-39. W ocenie Pani sytuacji wspomagała się Pani również wydaną
    interpretacją indywidualną nr ID 474610, sygn. 0113-KDIPT2-2.4011.1108.2021.1.MK,
    wydaną 17 grudnia 2021 r., widniejącą w systemie Eureka ze statusem aktualnej oraz
    przed sprzedażą lokalu konsultowała Pani swoje stanowisko w sprawie ze specjalistą
    infolinii KAS.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawiła Pani we wniosku jest prawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 9 ust. 1 ustawy z 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób
    fizycznych (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 163 ze zm.):

      Opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z
      wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od
      których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.
    W myśl art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a-c ww. ustawy:
      Źródłem przychodów jest odpłatne zbycie, z zastrzeżeniem ust. 2:
      a) nieruchomości lub ich części oraz udziału w nieruchomości,
      b) spółdzielczego własnościowego prawa do lokalu mieszkalnego lub użytkowego
        oraz prawa do domu jednorodzinnego w spółdzielni mieszkaniowej,
      c) prawa wieczystego użytkowania gruntów
      – jeżeli odpłatne zbycie nie następuje w wykonaniu działalności gospodarczej i
        zostało dokonane w przypadku odpłatnego zbycia nieruchomości i praw
        majątkowych określonych w lit. a-c – przed upływem pięciu lat, licząc od końca
        roku kalendarzowego, w którym nastąpiło nabycie lub wybudowanie.
    Powyższy przepis formułuje generalną zasadę, że odpłatne zbycie nieruchomości, jej
    części, udziału w nieruchomości lub prawa przed upływem pięciu lat, licząc od końca roku
    kalendarzowego, w którym nastąpiło nabycie lub wybudowanie, rodzi obowiązek zapłaty
    podatku dochodowego. Tym samym, jeżeli odpłatne zbycie nieruchomości, jej części,
    udziału w nieruchomości lub prawa nastąpiło po upływie pięciu lat licząc od końca roku
    kalendarzowego, w którym nastąpiło nabycie lub wybudowanie, nie jest źródłem
    przychodu w rozumieniu art. 10 ust. 1 pkt 8 ustawy o podatku dochodowym od osób
    fizycznych, a tym samym kwota uzyskana ze zbycia nieruchomości, jej części, udziału w
    nieruchomości lub prawa w ogóle nie podlega opodatkowaniu.
    W świetle powyższego, jeżeli odpłatne zbycie nieruchomości lub ww. praw majątkowych
    następuje przed upływem 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym nastąpiło
    nabycie i nie zostaje dokonane w wykonywaniu działalności gospodarczej stanowi źródło
    przychodu, o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 8 ustawy o podatku dochodowym od osób
    fizycznych.
    Wobec powyższego, w przypadku sprzedaży nieruchomości, jej części lub udziału w
    nieruchomości oraz praw określonych w art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a-c ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych decydujące znaczenie w kwestii opodatkowania
    podatkiem dochodowym od osób fizycznych uzyskanego z tego tytułu dochodu ma
    moment i sposób ich nabycia.
    Z informacji przedstawionych we wniosku wynika, że (...) 2011 r. zawarła Pani związek
    małżeński, w którym obowiązuje ustawowa wspólność majątkowa. (...) 2012 r. Pani
    małżonek otrzymał w darowiźnie od rodziców stanowiący odrębną nieruchomość
    samodzielny lokal mieszkalny, który (...) 2021 r. Pani małżonek darował ze swojego
    majątku osobistego do majątku objętego małżeńską wspólnością ustawową. (...) 2025 r.
    wspólnie z małżonkiem postanowiliście Państwo odpłatnie sprzedać ww. lokal mieszkalny.
    Zauważyć należy, że ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych nie precyzuje
    pojęcia „nabycie”, a także nie wskazuje, czy ma to być nabycie odpłatne czy nieodpłatne.
    Nie określa również, na podstawie jakiej czynności prawnej może nastąpić nabycie
    nieruchomości, ich części oraz udziału w nieruchomości lub praw majątkowych. Zatem
    pojęcie to należy rozumieć szeroko, co oznacza, że z nabyciem nieruchomości lub praw
    majątkowych wymienionych w art. 10 ust. 1 pkt 8 ustawy o podatku dochodowym od osób
    fizycznych mamy do czynienia z chwilą uzyskania prawa własności do nieruchomości lub
    tych praw, bez względu na charakter czynności prawnej, na podstawie której doszło do
    przysporzenia majątkowego w postaci własności rzeczy lub praw.
    Zgodnie z art. 155 § 1 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (t. j. Dz. U. z 2025 r.
    poz. 1071):

      Umowa sprzedaży, zamiany, darowizny lub inna umowa zobowiązująca do
      przeniesienia własności rzeczy co do tożsamości oznaczonej przenosi własność na
      nabywcę, chyba że przepis szczególny stanowi inaczej albo, że strony inaczej
      postanowiły.
    Zgodnie z art. 888 § 1 ustawy Kodeks cywilny:
      Przez umowę darowizny darczyńca zobowiązuje się do bezpłatnego świadczenia na
      rzecz obdarowanego kosztem swego majątku.
    Zgodnie z prawem cywilnym darowizna dochodzi do skutku w drodze umowy
    jednostronnie zobowiązującej, której treścią jest zarówno zobowiązanie darczyńcy do
    spełnienia świadczenia pod tytułem darmym na rzecz obdarowanego, czyli do
    dokonania rozporządzenia i wydania przedmiotu darowizny, jak i oświadczenie
    obdarowanego o przyjęciu darowizny. Jeżeli przedmiotem darowizny jest
    nieruchomość, to umowa darowizny pod rygorem nieważności, powinna mieć formę
    aktu notarialnego. Tym samym, zawarcie umowy darowizny nieruchomości powoduje
    przejście jej własności na obdarowanego z chwilą zawarcia aktu notarialnego, w którym
    darczyńca daruje tę nieruchomość obdarowanemu, a obdarowany darowiznę
    przyjmuje.
    Aby ustalić, czy sprzedaż nieruchomość będzie podlegać opodatkowaniu podatkiem
    dochodowym od osób fizycznych, istotne jest ustalenie, czy jej odpłatne zbycie nastąpi po
    upływie pięciu lat licząc od końca roku kalendarzowego, w którym nastąpiło jej nabycie.
    Wskazała Pani, że Pani mąż (...) listopada 2017 r. otrzymał lokal mieszkalny w darowiźnie
    od rodziców, który następnie (...) 2021 r. darował ze swojego majątku osobistego do
    majątku objętego małżeńską wspólnością ustawową. Zatem należy odnieść się do kwestii
    stosunków majątkowych pomiędzy małżonkami, które zostały uregulowane w ustawie z
    dnia 25 lutego 1964 r. Kodeks rodzinny i opiekuńczy (t. j. Dz. U. z 2023 r. poz. 2809 ze zm.).
    Przepis art. 31 § 1 Kodeksu stanowi, że:
      Z chwilą zawarcia małżeństwa powstaje między małżonkami z mocy ustawy
      wspólność majątkowa (wspólność ustawowa) obejmująca przedmioty majątkowe
      nabyte w czasie jej trwania przez oboje małżonków lub przez jednego z nich
      (majątek wspólny). Przedmioty majątkowe nieobjęte wspólnością ustawową należą
      do majątku osobistego każdego z małżonków.
    Na podstawie art. 33 pkt 2 Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego:
      Do majątku osobistego każdego z małżonków należą przedmioty majątkowe nabyte
      przez dziedziczenie, zapis lub darowiznę, chyba że spadkodawca lub darczyńca
      inaczej postanowił.
    Należy podkreślić, że przedmioty, o których mowa w art. 33 Kodeksu rodzinnego i
    opiekuńczego, tj. należące do majątku osobistego danego małżonka, pomimo istnienia
    wspólnoty majątkowej między małżonkami nie stanowią ich majątku wspólnego.
    Przedmioty takie stanowią majątek odrębny danego małżonka. Innymi słowy sam fakt,
    że między małżonkami istnieje wspólność ustawowa nie czyni małżonków
    współwłaścicielami majątku osobistego jednego z nich.
    Zatem zgodnie z przepisami prawa rodzinnego o zaliczeniu przedmiotów majątkowych
    do wspólnego, czy też odrębnego majątku decyduje przede wszystkim moment oraz
    sposób ich nabycia. Nieruchomości nabyte przed powstaniem wspólności ustawowej,
    czy też w drodze spadku/darowizny – zgodnie z art. 33 Kodeksu rodzinnego i
    opiekuńczego – stanowią wyłączną własność małżonka, którą może on swobodnie
    rozporządzać bez zgody drugiego z nich.
    Z kolei stosownie do art. 35 ww. Kodeksu:

      W czasie trwania wspólności ustawowej żaden z małżonków nie może żądać
      podziału majątku wspólnego. Nie może również rozporządzać ani zobowiązywać się
      do rozporządzania udziałem, który w razie ustania wspólności przypadnie mu w
      majątku wspólnym lub w poszczególnych przedmiotach należących do tego majątku.
    Ustrój wspólności ustawowej obejmujący dorobek obojga małżonków ukształtowany
    został przez ustawodawcę jako wspólność łączna, bezudziałowa. Wspólność ta
    charakteryzuje się tym, że w czasie jej trwania małżonkowie nie mają określonych
    udziałów w majątku wspólnym, nie mogą zatem rozporządzać udziałami, a także nie mogą
    żądać podziału majątku objętego wspólnością.
    W myśl art. 43 § 1 Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego:
      Oboje małżonkowie mają równe udziały w majątku wspólnym.
    Obojgu małżonkom przysługuje pełne prawo do całości majątku wspólnego. Zważywszy
    na tak ukształtowaną sytuację prawną małżonków objętych wspólnością ustawową,
    definitywne nabycie w czasie jej trwania nieruchomości oznacza nabycie przez każdego z
    małżonków tego prawa w całości, a nie w określonym ułamkowo udziale. Co do zasady
    wspólność majątkowa trwa tak długo jak małżeństwo.
    Przedmioty majątkowe nieobjęte wspólnością ustawową należą do majątku osobistego
    każdego z małżonków.
    Zgodnie z art. 47 § 1 ustawy Kodeks rodzinny i opiekuńczy:
      Małżonkowie mogą przez umowę zawartą w formie aktu notarialnego wspólność
      ustawową rozszerzyć lub ograniczyć albo ustanowić rozdzielność majątkową lub
      rozdzielność majątkową z wyrównaniem dorobków (umowa majątkowa). Umowa
      taka może poprzedzać zawarcie małżeństwa.
    Na podstawie powyższego przepisu stwierdzić należy, że małżonkowie poprzez zawarcie
    stosownej umowy (np. rozszerzającej lub ograniczającej wspólność ustawową bądź
    ustanawiającej rozdzielność majątkową) mogą ustanawiać ustrój majątkowy w sposób
    odmienny od przewidzianego w przepisach o wspólności ustawowej. Umowy takie w
    zakresie, w jakim ustanawiają zasadę kształtującą ustrój majątkowy, działają na przyszłość
    i mają charakter organizacyjny.
    Ponadto w doktrynie prawa rodzinnego podkreśla się, że w przypadku majątku osobistego
    małżonek pozostaje w stosunku do niego podmiotem wyłącznie uprawnionym, co
    oznacza, że jego uprawnienia do dysponowania przedmiotami wchodzącymi w skład
    majątku osobistego nie podlegają co do zasady żadnym ograniczeniom, w tym
    wynikającym z przepisów prawa rodzinnego, takim jak konieczność uzyskania zgody
    współmałżonka co do możliwości rozporządzania konkretnym składnikiem majątku
    osobistego. Możliwe jest więc swobodne dokonywanie pomiędzy małżonkami czynności
    rozporządzających prowadzących do przeniesienia określonego przedmiotu majątkowego
    z majątku osobistego do majątku wspólnego.
    Wspólność małżeńska jest szczególnym rodzajem współwłasności – tzw. „współwłasność
    łączna”. Jest to wspólność bezudziałowa, a w czasie jej trwania małżonkowie nie mogą
    rozporządzać swoimi prawami do majątku wspólnego jako całości. Wspólność ta jest
    wspólnością masy majątkowej i obejmuje cały zbiór praw majątkowych, takich jak
    własność i inne prawa rzeczowe czy wierzytelności. Współwłasność łączna, w tym wypadku
    wspólność majątkowa, różni się od ułamkowej tym, że nie można w niej określić ilości
    udziałów każdego współwłaściciela.
    Zgodnie z ukształtowaną linią orzeczniczą, w przypadku rozszerzenia wspólności
    majątkowej małżeńskiej poprzez włączenie do majątku wspólnego nieruchomości

    wchodzącej uprzednio w skład majątku osobistego jednego z małżonków, datą nabycia
    nieruchomości przez każdego z małżonków jest data nabycia nieruchomości przez tego
    małżonka, który nieruchomość włączył do majątku wspólnego.
    Analogiczne stanowisko zaprezentował Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 12
    lutego 2020 r., sygn. akt II FSK 933/18 dotyczącym darowizny nieruchomości z majątku
    osobistego jednego z małżonków do majątku objętego wspólnością ustawową. Zdaniem
    Sądu:
      Skoro z uwagi na wspólność majątkową nie można wyodrębnić udziałów, które
      małżonkowie posiadali w chwili nabycia nieruchomości w małżeństwie i przyjmuje
      się, że małżonkowie nabyli prawo majątkowe wspólnie w całości, to nie można liczyć
      terminu nabycia określonego w art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a-c) ustawy PIT od daty czy to
      ustania ustawowej majątkowej wspólności małżeńskiej, czy też przeniesienia
      pojedynczego składnika z majątku osobistego jednego z nich do wspólnego majątku
      małżonków. Nie ma zatem podstaw prawnych, aby w warunkach niniejszej sprawy
      termin nabycia przez Skarżącą nieruchomości liczyć od daty zawarcia umowy
      darowizny, a należy przyjąć jako datę nabycia przez Skarżącą nieruchomości datę jej
      nabycia przez męża, skoro została na mocy umowy darowizny objęta wspólnością
      małżeńską.
    W ocenie Sądu:
      Jakkolwiek darowizna polegająca na przesunięciu składników majątkowych z
      majątku osobistego jednego z nich do majątku wspólnego obojga małżonków jest
      czynnością prawną rozporządzającą nieodpłatną, to jednak nie powoduje nabycia w
      rozumieniu art. 10 ust. 1 pkt 8 ustawy PIT nieruchomości i innych praw majątkowych
      przez drugiego małżonka. Przepis art. 10 ust. 1 pkt 8 ustawy PIT nie powinien swoim
      zakresem obejmować takich zdarzeń jak darowizny dokonywane pomiędzy
      małżonkami, czy rozszerzenie wspólności majątkowej małżeńskiej, które w istocie
      nie stanowią obrotu nieruchomościami lub innymi przedmiotami majątkowymi, a
      mają tylko charakter organizacyjny, kształtujący i porządkujący małżeński ustrój
      majątkowy, podobnie jak ograniczenie wspólności ustawowej. W ocenie Sądu
      konsekwencje podatkowe darowizny z majątku odrębnego do majątku wspólnego
      winny być identyczne, jak w przypadku umownego rozszerzenia wspólności
      majątkowej małżeńskiej w trybie art. 48 Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego.
    Zarówno darowizna do majątku wspólnego małżonków, jak i umowa rozszerzająca
    wspólność małżeńską majątkową wywołuje takie same skutki na gruncie art. 10 ust. 1 pkt
    8 lit. a-c ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Włączenie do majątku
    wspólnego nieruchomości wchodzącej uprzednio w skład majątku osobistego jednego z
    małżonków nie stanowi nabycia tego prawa w rozumieniu art. 10 ust. 1 pkt 8 ww. ustawy.
    Datą nabycia nieruchomości przez każdego z małżonków jest data nabycia przez tego
    małżonka, który nieruchomość włączył do majątku wspólnego. W konsekwencji, od tej
    daty należy liczyć upływ 5-letniego terminu, o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 8 ww.
    ustawy, również w odniesieniu do małżonka, który nabył nieruchomość w drodze
    darowizny do majątku wspólnego.
    W związku z powyższym, datą nabycia przez Panią lokalu mieszkalnego, który został
    włączony do majątku wspólnego małżonków w ramach darowizny z majątku osobistego
    Pani męża do Państwa majątku wspólnego, jest data nabycia tej nieruchomości przez Pani
    męża w ramach darowizny od rodziców do jego majątku osobistego, tj. (...) 2012 r. Zatem
    pięcioletni termin, o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 8 ustawy niewątpliwie upłynął.
    Podsumowując, sprzedaż (...) 2025 r. lokalu mieszkalnego nie stanowi źródła przychodu, o
    którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 8 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych,
    podlegającego opodatkowaniu podatkiem dochodowym, gdyż sprzedaż została dokonana
    po upływie pięciu lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym nastąpiło nabycie
    tej nieruchomości przez Pani męża drogą darowizny do jego majątku osobistego. W

    konsekwencji, z tytułu sprzedaży nieruchomości opisanej we wniosku nie ma Pani
    obowiązku zapłaty podatku dochodowego od osób fizycznych oraz nie jest Pani
    zobowiązana do złożenia zeznania podatkowego PIT-39.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy zaistniałego stanu faktycznego przedstawionego przez Panią i stanu
    prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia.
    Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy
    rzeczywisty stan faktyczny sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie
    ze stanem faktycznym podanym przez wnioskodawcę w złożonym wniosku. W związku z
    powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we wniosku
    opisu sprawy, udzielona interpretacja traci swoją aktualność.
    W odniesieniu do powołanej przez Panią interpretacji wskazuję, że rozstrzygnięcie w niej
    zawarte dotyczy tylko konkretnej, indywidualnej sprawy i nie ma zastosowania ani
    konsekwencji wiążących w odniesieniu do żadnego innego zaistniałego stanu faktycznego
    czy też zdarzenia przyszłego.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    · Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z
    dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.).
    Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pani sytuacja będzie zgodna
    (tożsama) z opisem stanu faktycznego i zastosuje się Pani do interpretacji.
    · Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
        z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    · Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pani prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu
    Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z
    dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.
    U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):

    · w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
    · w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP
      (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.