Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0114-KDIP4-3.4012.184.2025.3.DS
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-06-18
Teza: Dokonując sprzedaży w wykonaniu umowy powierniczej,
działki powstałej wskutek podziału Nieruchomości,
Wnioskodawca będzie działał jako podatnik podatku od
towarów i usług, a sprzedaż ta będzie u Wnioskodawcy
stanowić odpłatną dostawę towarów, o której mowa w art. 5
ust. 1 pkt 1 ustawy w związku z art. 7 ust. 1 ustawy,
podlegającą opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.
Dostawa ta nie będzie podlegała zwolnieniu od podatku na
podstawie art. 43 ust. 1 pkt 9 ani pkt 2 ustawy, a zatem
Wnioskodawca będzie zobowiązany do wystawienia faktury
dokumentującej tą transakcję i dokonania rozliczenia podatku
VAT.
Słowa kluczowe: budowa-działka pod budowę
podatnik-podatnik podatku od towarów i usług
umowa-umowa powiernictwa
zwolnienie-zwolnienie przedmiotowe
Zagadnienia: Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III. Podatnicy,
płatnicy i przedstawiciele podatkowi-Rozdział 1.
Podatnicy i płatnicy-Podatnicy
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział VIII.
Wysokość opodatkowania -Rozdział 2. Zwolnienia -
Zwolnienia przedmiotowe-Dostawa terenów
niezabudowanych innych niż tereny budowlane
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział XI.
Dokumentacja -Rozdział 1. Faktury -Obowiązek
wystawienia faktury
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II-
Rozdział 1-art. 5
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II-
Rozdział 2-art. 7.
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III-
Rozdział 1-art. 15
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział
VIII-Rozdział 2-art. 43-ust. 1-pkt 9
1

## Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

Szanowny Panie,
    stwierdzam, że Pana stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego
    zdarzenia przyszłego w podatku od towarów i usług jest prawidłowe.

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

2 kwietnia 2025 r. wpłynął Pana wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej, który
    dotyczy opodatkowania sprzedaży w ramach zlecenia powierniczego działki powstałej z
    podziału nieruchomości oraz sposobu dokumentowania tej transakcji. Uzupełnił go Pan
    pismem z 22 maja 2025 r. (wpływ 27 maja 2025 r.).Treść wniosku jest następująca:

## Opis zdarzenia przyszłego

Wnioskodawca jest Polskim rezydentem podatkowym, którego dochody w całości
    podlegają opodatkowaniu w Polsce na zasadach określonych w art. 3 ust. 1 - 1a ustawy o
    podatku dochodowym od osób fizycznych. Wnioskodawca jest radcą prawnym i prowadzi
    indywidualną działalność gospodarczą, przy czym obecnie w przeważającym zakresie
    przedmiotem jego działalności gospodarczej jest pozostałe doradztwo w zakresie
    prowadzenia działalności gospodarczej i zarządzania (PKD 70.22.Z).
    Jako formę opodatkowania w roku 2023 oraz 2024 i 2025 Wnioskodawca wybrał ryczałt od
    przychodów ewidencjonowanych. Wnioskodawca jest również czynnym podatnikiem
    podatku od towarów i usług w związku z czynnościami wykonywanymi w ramach
    prowadzonej działalności gospodarczej.
    Umowa powiernicza i jej najważniejsze postanowienia
    Wnioskodawca zawarł 28 lipca 2023 r. umowę powierniczą z osobą fizyczną, obywatelem
    Polskim będącym jednak rezydentem podatkowym A. W relacji umownej Wnioskodawca
    jest Powiernikiem, natomiast druga strona (rezydent podatkowy A) jest Powierzającym. Na
    mocy zawartej umowy Powierzający zlecił Powiernikowi (Wnioskodawcy) realizację
    następujących czynności:
    1) Dokonanie zakupu w imieniu własnym i do majątku osobistego Powiernika, ale na
      rzecz i na rachunek Powierzającego wskazanej w umowie powierniczej
      niezabudowanej działki gruntu („Nieruchomości”) za określoną w tej umowie cenę, a
      następnie
    2) zbycia w imieniu własnym Powiernika, ale na rzecz i na rachunek Powierzającego ww.
      Nieruchomości po możliwie najwyższej cenie, celem maksymalizacji zysku ze

      sprzedaży, gdzie przez zysk strony umowy powierniczej rozumiały różnicę pomiędzy
      ceną uzyskaną przez Powiernika ze sprzedaży nieruchomości a ceną nabycia
      Nieruchomości przez Powiernika, pomniejszoną o koszty:
      a) związane z zawarciem i realizacją umowy powierniczej,
      b) zwiększeniem wartości Nieruchomości (np. koszty podziału nieruchomości -
        zagadnienie podziału zostanie wyjaśnione w dalszej części Wniosku) oraz
      c) wszelkie koszty podatkowe, a następnie
    3) dokonania zwrotnego przelewu na rzecz Powierzającego kwoty wpłaconej przez
      Powierzającego na rzecz Powiernika w celu zapłaty ceny za Nieruchomość,
      powiększonej o kwotę odpowiadającą 80% zysku ze sprzedaży Nieruchomości w
      terminie 7 dni od otrzymania przez Powiernika ceny za sprzedaną Nieruchomość.
    Ponadto strony umowy powierniczej postanowiły, że Powiernik nie jest uprawniony do
    zbycia Nieruchomości, po cenie niższej od ceny jej nabycia, chyba, że strony umowy
    powierniczej wyraźnie postanowią inaczej, co zostanie potwierdzone ich oświadczeniami
    co najmniej w formie dokumentowej pod rygorem nieważności. W pozostałym zakresie
    Powiernik jest uprawniony do zbycia Nieruchomości na zasadach wedle własnego uznania.
    W celu umożliwienia Powiernikowi realizacji jego zobowiązań wynikających z umowy w
    terminie 5 dni od jej zawarcia, Powierzający zobowiązał się wpłacić na rzecz Powiernika
    kwotę umożliwiającą dokonanie nabycia Nieruchomości.
    Powierzający i Powiernik ustalili ponadto w umowie powierniczej wysokość
    wynagrodzenia za realizację opisanego powyżej przedmiotu tej umowy w wysokości 20%
    zysku ze sprzedaży Nieruchomości, którą to kwotę Powiernik będzie mógł samodzielnie
    rozliczyć, tj. zatrzymać, dokonując wypłaty Powierzającemu 80% pozostałej części zysku.
    Ponadto strony umowy powierniczej zobowiązały się względem siebie do realizacji umowy
    powierniczej z najwyższą starannością, niezwłocznego podejmowania działań koniecznych
    do realizacji umowy, przestrzegania wszystkich obowiązków wynikających z umowy oraz
    niedokonywania jakiejkolwiek czynności prawnej, która mogłaby zaszkodzić skuteczności
    któregokolwiek z postanowień Umowy.
    Wnioskodawca pragnie zaznaczyć, że:
    A) W terminie wskazanym w treści umowy powierniczej i zgodnie z jej postanowieniami,
      Powierzający wpłacił na rzecz Powiernika kwotę umożliwiającą realizację przez
      Powiernika postanowień umowy w zakresie zakupu Nieruchomości w imieniu własnym
      i do majątku osobistego Powiernika, ale na rzecz i na rachunek Powierzającego,
    B) 27 lipca 2023 r. Wnioskodawca/Powiernik dokonał nabycia w imieniu własnym i do
      majątku osobistego Powiernika, ale na rzecz i na rachunek Powierzającego, opisanej w
      umowie powierniczej Nieruchomości. W dniu nabycia Nieruchomości przez Powiernika
      znajdowała się ona w trakcie rozpoczętego postępowania podziałowego, które jednak
      nie było zakończone (zakończenie postępowania podziałowego miało miejsce w czasie,
      w którym Wnioskodawca/Powiernik był już fiducjarnym właścicielem Nieruchomości),
    C) W najbliższym czasie Wnioskodawca planuje dokonanie zbycia (działając w imieniu
      własnym, ale na rzecz i na rachunek Powierzającego) jednej z działek gruntu
      powstałych po podziale Nieruchomości oraz udziałów w jednej (szóstej) działce gruntu
      stanowiącej po podziale Nieruchomości drogę dojazdową.
    D) Następnie Wnioskodawca/Powiernik w wykonaniu postanowień umowy powierniczej
      dokona zwrotnego przelewu na rzecz Powierzającego (na rachunek wskazany przez
      Powierzającego), kwoty wpłaconej przez Powierzającego na rzecz Powiernika w celu
      zapłaty ceny za Nieruchomość w proporcji przypadającej na sprzedaną działkę
      (powiększonej o zysk wypracowany na sprzedaży tej działki również w proporcji
      przypadającej na sprzedawaną działkę.

    W celu uniknięcia wątpliwości, Wnioskodawca (Powiernik) pragnie poinformować, iż
    Nieruchomość stanowiąca przedmiot Wniosku, (zarówno w momencie nabycia jak i
    obecnie) położona była (i jest nadal) na obszarze objętym Miejscowym Planem
    Zagospodarowania Przestrzennego w którym przeznaczona jest pod zabudowę.
    Niezależnie od tego Wnioskodawca/Powiernik pragnie wskazać na następujące
    okoliczności związane z realizacją przez niego postanowień umowy powierniczej:
        Zawierając umowę nabycia Nieruchomości, Powiernik nie ujawnił przed zbywcą
        stosunku powiernictwa, jako że przy zawieraniu umowy nabycia Nieruchomości
        występował (zgodnie z postanowieniami umowy powierniczej) w imieniu własnym,
        zaś okoliczność, iż działał on na rzecz i na rachunek Powierzającego wynikała z
        postanowień umowy powierniczej i czynności faktycznych, takich jak okoliczność
        wpłaty przez Powierzającego na rzecz Powiernika odpowiedniej kwoty na poczet
        transakcji (źródłem stosunku powiernictwa był stosunek wewnętrzny między
        Powierzającym a Powiernikiem wynikający z zawartej między nimi umowy).
        W rezultacie ze względu na upływ czasu między nabyciem Nieruchomości a jej
        sprzedażą, Powiernik został również ujawniony jako właściciel Nieruchomości
        nabytej w oparciu o postanowienia umowy powierniczej w księdze wieczystej
        prowadzonej dla tej Nieruchomości.
        Również dokonując transakcji sprzedaży działki zgodnie z pkt. C) powyżej,
        Wnioskodawca/Powiernik nie ujawni przed potencjalnym nabywcą stosunku
        powiernictwa, ponieważ podobnie jak w przypadku nabycia Nieruchomości, tak też
        przy zawieraniu planowanej umowy sprzedaży działki (pkt. C) powyżej), będzie
        występował w imieniu własnym (zaś okoliczność, iż działa na rzecz i na rachunek
        Powierzającego będzie wynikała jedynie z postanowień umowy powierniczej).
    W celu uniknięcia wątpliwości Wnioskodawca/Powiernik pragnie zaznaczyć, że kwestia
    opodatkowania wynagrodzenia Powiernika z tytułu realizacji umowy powierniczej, nie jest
    przedmiotem niniejszego Wniosku.
    Uzupełnienie i doprecyzowanie opisu zdarzenia przyszłego
    Nabycie Nieruchomości przez Wnioskodawcę (Powiernika) nie zostało udokumentowane
    fakturą ze wskazanym podatkiem VAT. Powiernik nabył bowiem Nieruchomość od osoby
    fizycznej, która nie dokonywała transakcji sprzedaży tej nieruchomości działając w
    charakterze podatnika VAT lecz w ramach rozporządzenia prywatnym majątkiem (co
    wynika z oświadczenia złożonego w akcie notarialnym). Przy transakcji nabycia w ogóle nie
    wystąpił zatem podatek naliczony do odliczenia.
    Nie doszło zatem do sytuacji w której można byłoby rozważać ewentualne uprawnienie
    Wnioskodawcy/Powiernika do odliczenia podatku, lub też brak takiego uprawnienia, jako
    że podatek taki (podatek naliczony do odliczenia) w ogóle nie wystąpił przy tej transakcji
    (transakcja poza VAT).
    Skoro bowiem przy nabyciu podatek VAT w ogóle nie wystąpił, to nie można mówić o
    braku prawa do odliczenia.
    Wnioskodawca (Powiernik) od momentu nabycia Nieruchomości, dokonał jej podziału na
    mniejsze działki z których jedna jest właśnie przedmiotem pytania (na marginesie
    Wnioskodawca (Powiernik) pragnie wskazać, że w najbliższej perspektywie będzie
    sprzedawał kolejne działki powstałe po podziale, ponieważ w okresie po złożeniu wniosku
    o wydanie interpretacji, zgłosili się kolejni kupcy).

    W związku z podziałem Nieruchomości, konieczne było poniesienie przez Wnioskodawcę
    (Powiernika), kosztów w postaci wynagrodzenia za usługi geodety (faktura VAT z
    podatkiem VAT naliczonym, który Wnioskodawca odliczył).
    Aby każda z podzielonych działek miała możliwość wjazdu na drogę publiczną
    Wnioskodawca (Powiernik) przeprowadził również postępowanie uzgodnieniowe z
    zarządcą drogi w celu uzyskania decyzji o zezwoleniu na lokalizację zjazdu (która to
    decyzję Powiernik uzyskał).
    Wszystkie te czynności miały na celu zwiększenie wartości Nieruchomości dla potrzeb jej
    sprzedaży (tj. sprzedaży poszczególnych działek powstałych po podziale w tym w
    szczególności działki stanowiącej przedmiot wniosku), w celu maksymalizacji zysku
    Powierzającego, gdyż od początku intencją Wnioskodawcy (Powiernika) było prowadzenie
    działań mających na celu zwiększenie wartości zbywczej gruntu tak aby uzyskać jak
    najwyższą cenę przy sprzedaży poszczególnych działek składających się na Nieruchomość.
    Wnioskodawca/Powiernik nadmienił, że zobowiązanie do takiego działania stanowi istotny
    element umowy jaką zawarł z Powierzającym.
    Z powyższych względów, Nieruchomość (przez co również Wnioskodawca/Powiernik
    rozumie wszystkie działki powstałe po jej podziale), nie była/nie będzie wykorzystywana
    przez Wnioskodawcę (Powiernika) wyłącznie do czynności zwolnionych od podatku w
    okresie jej/ich posiadania.
    Odpowiadając zaś ściśle na zadane pytanie można w świetle powyższych wyjaśnień
    odpowiedzieć, że w ogóle nie była wykorzystywana do czynności zwolnionych z VAT.

## Pytanie

Czy Wnioskodawca postąpi prawidłowo uznając, że dokonując transakcji sprzedaży
    opisanej w pkt. C) powyżej (sprzedaż w wykonaniu umowy powierniczej, działki powstałej
    wskutek podziału Nieruchomości), będzie działał jako podatnik podatku od towarów i
    usług (VAT) i w rezultacie dokumentując dokonaną transakcję sprzedaży poprzez
    wystawienie faktury VAT oraz odprowadzając do Urzędu Skarbowego podatek VAT
    należny?
    Pana stanowisko w sprawie
    Wnioskodawca stoi na stanowisku, że w opisanym stanie faktycznym postąpi prawidłowo
    uznając, że dokonując transakcji sprzedaży opisanej w pkt. C) wniosku (tj. sprzedaż w
    wykonaniu umowy powierniczej, działki powstałej wskutek podziału Nieruchomości),
    będzie działał jako podatnik podatku od towarów i usług (VAT) i w rezultacie postąpi
    prawidłowo dokumentując dokonaną transakcję sprzedaży poprzez wystawienie faktury
    VAT oraz odprowadzając do Urzędu Skarbowego podatek VAT należny z tego tytułu.
    Uzasadnienie stanowiska Wnioskodawcy:
    Powiernictwo w prawie cywilnym:
    Powiernictwo jako instytucja prawna nie jest uregulowane w prawie polskim. Podstawą do
                                        1konstruowania czynności powierniczych jest wyrażona w art. 353 ustawy z dnia 23
    kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny (tekst jedn.: Dz. U. z 2022 r. poz. 1360 ze zm.) zasada
    swobody kontraktowej.
    Zgodnie z tym przepisem strony zawierające umowę mogą ułożyć stosunek prawny
    według swego uznania, byleby jego treść lub cel nie sprzeciwiały się właściwości (naturze)
    stosunku, ustawie ani zasadom współżycia społecznego.
    Podstawą do skonstruowania umowy powierniczej najczęściej jest umowa zlecenia. Prawa
    i obowiązki stron tej umowy należy zasadniczo oceniać według przepisów o zleceniu choć
    przepisy te należy stosować do umowy powiernictwa odpowiednio. Jest tak dlatego że
    stosunek powierniczy, ze względu na wskazaną wyżej zasadę swobody zawierania umów,
    może zostać uformowany w bardzo różnorodny sposób zaś prawa i obowiązki wynikające

    z takiej umowy (w szczególności zaś obowiązki powiernika) mogą być zakreślone w sposób
    bardzo rozbudowany (tj. mieć rozbudowany i szczegółowy charakter) lub też sprowadzać
    się do wykonania jednej prostej czynności (np. nabycia określonego przedmiotu przez
    powiernika we własnym imieniu lecz na rzecz powierzającego).
    Zgodnie z art. 734 § 1 Kodeksu cywilnego przez umowę zlecenia przyjmujący zlecenie
    zobowiązuje się do dokonania określonej czynności prawnej dla dającego zlecenie. W myśl
    § 2 tego artykułu w braku odmiennej umowy zlecenie obejmuje umocowanie do
    wykonania czynności w imieniu dającego zlecenie. Przepis ten nie uchybia przepisom o
    formie pełnomocnictwa.
    Natomiast stosownie do art. 735 § 1 Kodeksu cywilnego, jeżeli ani z umowy, ani z
    okoliczności nie wynika, że przyjmujący zlecenie zobowiązał się wykonać je bez
    wynagrodzenia, za wykonanie zlecenia należy się wynagrodzenie.
    Wszelkie nabycie praw lub rzeczy w takim przypadku ma charakter powierniczy
    (fiduicjalny).
    Zgodnie z art. 740 Kodeksu cywilnego przyjmujący zlecenie powinien udzielać dającemu
    zlecenie potrzebnych wiadomości o przebiegu sprawy, a po wykonaniu zlecenia lub po
    wcześniejszym rozwiązaniu umowy złożyć mu sprawozdanie. Powinien mu wydać
    wszystko, co przy wykonaniu zlecenia dla niego uzyskał, chociażby w imieniu własnym.
    Władztwo nad nabytymi prawami, jakie można przypisać zleceniobiorcy wykonującemu
    zlecenie powiernicze, jest ograniczone w szczególności poprzez:
    1) ograniczenie czasowe - zleceniobiorca (w stosunku powiernictwa: powiernik)
      obowiązany jest przekazać nabyte prawa na pierwsze żądanie zleceniobiorcy
      (powierzającego) lub też (jak będzie miało to miejsce w opisywanym przypadku)
      wyzbyć się ich na jego żądanie;
    2) ustawowo wyłączoną możliwość rozporządzania tymi prawami na rzecz kogoś innego
      niż zleceniodawca (powierzający) lub wskazany przez niego podmiot (w tym
      przypadku: potencjalny nabywca działki), co powoduje wyłączenie możliwości
      efektywnego zwiększenia masy majątkowej zleceniobiorcy (powiernika) o prawa
      nabyte w wykonaniu powiernictwa;
    3) nieekwiwalentność dla zleceniobiorcy (powiernika) zbycia nabytych we własnym
      imieniu, lecz na rachunek zlecającego praw (zleceniobiorca/powiernik dokonując
      zbycia gruntu zgodnie z treścią umowy powierniczej, jest zobowiązany do przekazania
      środków uzyskanych ze sprzedaży, do majątku powierzającego).
    4) w przypadku przenoszenia powierniczo nabytych praw na wskazaną przez zlecającego
      osobę trzecią, cena zbycia stanowi należność zleceniodawcy (art. 740 Kodeksu
      cywilnego), czyli powierzającego w stosunku powiernictwa,
    5) przyjmującemu zlecenie (powiernikowi) nie wolno używać we własnym interesie
      rzeczy i pieniędzy dającego zlecenie (powierzającego); od sum pieniężnych
      zatrzymanych ponad potrzebę wynikającą z wykonywania zlecenia, powinien płacić
      dającemu zlecenie odsetki ustawowe (art. 741 Kodeksu cywilnego).
    Zgodnie z art. 742 Kodeksu cywilnego dający zlecenie powinien zwrócić przyjmującemu
    zlecenie wydatki, które ten poczynił w celu należytego wykonania zlecenia, wraz z
    odsetkami ustawowymi; powinien również zwolnić przyjmującego zlecenie od zobowiązań,
    które ten w powyższym celu zaciągnął w imieniu własnym.
    Umowa powiernicza na gruncie podatku VAT
    Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy o VAT, opodatkowaniu VAT podlegają m in. odpłatna
    dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju.

    W myśl art. 7 ust. 1 ustawy o VAT, przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1
    pkt 1, rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel, w tym
    również:
    1) przeniesienie z nakazu organu władzy publicznej lub podmiotu działającego w imieniu
      takiego organu lub przeniesienie z mocy prawa, prawa własności towarów w zamian
      za odszkodowanie;
    2) wydanie towarów na podstawie umowy dzierżawy, najmu, leasingu lub innej umowy o
      podobnym charakterze zawartej na czas określony lub umowy sprzedaży na
      warunkach odroczonej płatności, jeżeli umowa przewiduje, że w następstwie
      normalnych zdarzeń przewidzianych tą umową lub z chwilą zapłaty ostatniej raty
      prawo własności zostanie przeniesione;
    3) wydanie towarów na podstawie umowy komisu: między komitentem a komisantem,
      jak również wydanie towarów przez komisanta osobie trzeciej;
    4) wydanie towarów komitentowi przez komisanta na podstawie umowy komisu, jeżeli
      komisant zobowiązany był do nabycia rzeczy na rachunek komitenta;
    5) ustanowienie spółdzielczego lokatorskiego prawa do lokalu mieszkalnego,
      ustanowienie spółdzielczego własnościowego prawa do lokalu oraz przekształcenie
      spółdzielczego lokatorskiego prawa do lokalu mieszkalnego na spółdzielcze
      własnościowe prawo do lokalu, a także ustanowienie na rzecz członka spółdzielni
      mieszkaniowej odrębnej własności lokalu mieszkalnego lub lokalu o innym
      przeznaczeniu oraz przeniesienie na rzecz członka spółdzielni własności lokalu lub
      własności domu jednorodzinnego;
    6) oddanie gruntów w użytkowanie wieczyste;
    7) zbycie praw, o których mowa w pkt 5 i 6.
    Towary to rzeczy oraz ich części, a także wszelkie postaci energii (art. 2 pkt 6 ustawy o VAT).
    Zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy o VAT, podatnikami są osoby prawne, jednostki
    organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące
    samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub
    rezultat takiej działalności.
    Stosownie do ust. 2 tego przepisu, działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność
    producentów, handlowców lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby
    naturalne oraz rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody.
    Działalność gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające na
    wykorzystywaniu towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla
    celów zarobkowych.
    Jak wynika z powyższych przepisów, uznanie danej czynności jako podlegającej
    opodatkowaniu VAT uwarunkowane jest spełnieniem następujących przesłanek:
    A) czynność ta wykonywana jest w ramach działalności gospodarczej w rozumieniu
      przepisów VAT, tj. czynności tej dokonuje podmiot działający w odniesieniu do tej
      czynności w charakterze podatnika VAT (art. 15 ust. 2 w zw. z ust. 1 ustawy o VAT); oraz
    B) czynność ta mieści się w katalogu czynności objętych zakresem opodatkowania VAT
      (art. 5 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 7 ust. 1 oraz art. 8 ust. 1 ustawy o VAT).
    Czynności podatnika VAT realizowane w zakresie przedmiotowym VAT (dostawa towarów,
    świadczenie usług), lecz odnoszące się do sfery aktywności prywatnej podatnika VAT, nie
    podlegają opodatkowaniu, gdyż w zakresie tych czynności nie działa on w charakterze
    podatnika. Tym bardziej osoba, która nie posiada statusu podatnika VAT i dokonuje
    czynności objętej zakresem przedmiotowym VAT (dostawa towarów, albo świadczenie
    usług), lecz odnoszącej się do sfery aktywności prywatnej, nie staje się podatnikiem VAT, a
    podejmowana czynność nie prowadzi do skutków podatkowych w podatku VAT.

    Określony w ustawie zakres opodatkowania podatkiem od towarów i usług wskazuje, że
    aby faktycznie zaistniało opodatkowanie danej czynności konieczne jest, aby czynność
    podlegającą opodatkowaniu wykonał podmiot, który dla tej właśnie czynności będzie
    działał jako podatnik.
    Definicja działalności gospodarczej zawarta w ustawie ma na tyle uniwersalny charakter,
    że pozwala na objęcie pojęciem „podatnika” te wszystkie podmioty, które prowadzą
    określoną działalność występując w profesjonalnym obrocie gospodarczym.
    Zatem podstawowym kryterium dla opodatkowania sprzedaży jest ustalenie czy działanie
    to można uznać za wykorzystywanie towarów w sposób ciągły do celów zarobkowych, czy
    majątek nabyty został na potrzeby własne, czy też z przeznaczeniem do działalności
    gospodarczej.
    W opinii Wnioskodawcy/Powiernika, przedstawione w opisie zdarzenia przyszłego
    okoliczności wskazują jednoznacznie na profesjonalny charakter działań Wnioskodawcy
    związanych z zawarciem i realizacją umowy powierniczej. W wykonaniu tej umowy,
    Wnioskodawca/Powiernik, dokonał zakupu Nieruchomości w imieniu własnym i do
    majątku osobistego Powiernika, ale na rzecz i na rachunek Powierzającego w celu jej
    dalszej sprzedaży (w celach handlowych), a więc było to działanie w roli podatnika
    zdefiniowanego w art. 15 ust. 1 ustawy o VAT prowadzącego działalność gospodarczą, o
    której mowa w art. 15 ust. 2 ustawy o VAT.
    Zważywszy na przytoczoną powyżej definicję dostawy towarów na gruncie ustawy o VAT,
    Wnioskodawca/Powiernik pragnie również zwrócić uwagę na istotne (w jego ocenie) w
    kontekście umowy powierniczej pojęcie „przeniesienie prawa do rozporządzania towarem
    jak właściciel” co jest istotą dostawy towarów w myśl ww. definicji. Chodzi tu o taki rodzaj
    czynności, która daje otrzymującemu towar prawo do postępowania z nią jak właściciel.
    Należy przy tym uznać, że chodzi tutaj przede wszystkim o możliwość faktycznego
    dysponowania rzeczą, a nie rozporządzania nią w sensie prawnym. Istotą dostawy
    towarów nie jest bowiem przeniesienie prawa własności. Zwrotu „prawo do
    rozporządzania jak właściciel” nie można interpretować jako „prawa własności”. W
    orzecznictwie i praktyce ETS pojawił się w tym kontekście termin „własność ekonomiczna”
    - tak w orzeczeniu z 8 lutego 1990 r. (C-320/88 Staatssecretaris van Financien v. Shipping
    and Forwarding Enterprise Safe BV).
    Intuicyjnie należałoby rozumieć, że własność ekonomiczna to sytuacja, w której z punktu
    widzenia aspektów ekonomicznych oraz w rozumieniu potocznym należałoby uznać kogoś
    za właściciela rzeczy. W każdym razie w przypadku przejścia własności ekonomicznej ma
    miejsce dostawa towarów.
    Jak słusznie zauważył NSA w wyroku z 28 maja 2010 r. (I FSK 963/09 M. Pod. 2010/8, s. 3):
    „Przez dostawę towarów w VAT rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania
    towarami jak właściciel. Gdy sytuacja nabywcy jest porównywalna z pozycją właściciela, to
    nie jest istotne, czy jego prawo zostało nabyte według norm prawa cywilnego”.
    Należy w tym miejscu wskazać, że pojęcie „rozporządzanie towarami jak właściciel” należy
    rozumieć szeroko, jako obejmujące nie tylko uprawnienie do prawnego dysponowania
    towarem. Przepisy ustawy o VAT mają zastosowanie do każdego przeniesienia prawa na
    inną stronę, które to przeniesienie skutkuje tym, że nabywca uzyskuje możliwość
    korzystania z rzeczy jak właściciel, bez względu na intencje nabywcy w momencie zakupu.
    Na gruncie analizowanej sprawy oznacza to że okoliczność, iż Wnioskodawca nabywając
    Nieruchomość działał jako powiernik - jest na gruncie podatku VAT nieistotna. Nie ma
    wątpliwości, że Wnioskodawcy/Powiernikowi przysługiwało prawo do rozporządzania
    nabywaną Nieruchomością jak właściciel, skoro jako Powiernik był zobowiązany do
    nabycia tej Nieruchomości a następnie jej zbycia na określonych w umowie powierniczej
    warunkach (określonych zarówno co do nabycie jak i zbycia Nieruchomości) działając przy
    jednej jak i drugiej transakcji we własnym imieniu, lecz na rzecz Powierzającego.

    Podobnie zatem i dokonując zbycia przedmiotowej Nieruchomości (co stanowi przedmiot
    zadanego pytania), Wnioskodawca/Powiernik będzie realizował postulat przeniesienia
    prawa do rozporządzania towarem „jak właściciel”. Nie może bowiem być wątpliwości do
    skuteczności wyposażenia potencjalnego nabywcy działki powstałej po podziale
    Nieruchomości w uprawnienia tożsame z uprawnieniami właściciela. Przytoczone w opisie
    stanu faktycznego okoliczności dokonywania przez Wnioskodawcę/Powiernika tak nabycia
    jak i sprzedaży (dostawy) takie jak:
    a) okoliczność, iż zarówno sprzedający Nieruchomość (pkt. B opisu zdarzenia przyszłego)
      jak i potencjalny kupujący zawierający transakcję sprzedaży z Wnioskodawcą
      /Powiernikiem, odpowiednio nie miał/nie będzie miał świadomości odnośnie statusu
      Wnioskodawcy wynikającego z umowy powierniczej, oraz
    b) okoliczność ujawnienia Wnioskodawcy/Powiernika jako właściciela Nieruchomości w
      księdze wieczystej, która jest dla niej prowadzona wskazują na to, że w stosunkach
      zewnętrznych Wnioskodawca/Powiernik będzie występował jak właściciel.
    Zatem w stosunkach zewnętrznych to Powiernik jest wyłącznym właścicielem nabywanej
    Nieruchomości a obecnie zbywanej działki.
    Stosownie do powołanego wyżej art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy o podatku od towarów i usług,
    opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlega odpłatna dostawa towarów, czyli
    przeniesienie prawa do dysponowania towarem „jak właściciel”. W ocenie Wnioskodawcy
    /Powiernika, jego status ustanowiony opisaną umową powierniczą zawartą między
    Wnioskodawcą/Powiernikiem a Powierzającym, wpisuje się w takie właśnie rozumienie
    sformułowania „dysponowanie towarem jak właściciel”.
    Konkluzja: Przenosząc powyższe ustalenia na grunt zdarzenia przyszłego stanowiącego
    przedmiot Wniosku, Wnioskodawca stoi zatem na stanowisku, iż dokonując sprzedaży
    działki powstałej wskutek procedury podziału Nieruchomości nabytej przez Wnioskodawcę
    /Powiernika w wykonaniu opisanej umowy powierniczej (która to procedura podziału
    zakończyła się w okresie, w którym Nieruchomość była własnością fiducjarną Powiernika),
    będzie działał w zakresie tej czynności jako podatnik VAT.
    Dokonując przeniesienia prawa własności na nowego właściciela tej działki dokona
    przeniesienia prawa do rozporządzania towarem (działką) „jak właściciel”. W rezultacie zaś
    powyższego Wnioskodawca postąpi zatem prawidłowo dokonując opodatkowania takiej
    transakcji podatkiem VAT oraz dokumentując jej realizację poprzez wystawienie faktury
    VAT. Na powyższą konkluzję, nie ma wpływu okoliczność, iż w okresie w którym Powiernik
    był fiducjarnym właścicielem Nieruchomości, dokonał się jej podział (rozpoczęty przed
    dniem nabycia Nieruchomości). W pierwszej kolejności należy zauważyć, iż dokonany
    podział nie zmienił istoty praw i obowiązków stron wynikających z umowy powierniczej.
    Nie wpłynął również na status Nieruchomości na gruncie podatkowym. Przedmiot
    nabywany (Nieruchomość) oraz zbywany (działki powstałe wskutek podziału tej
    Nieruchomości, są bowiem w istocie tą samą rzeczą (rzecz nabywana/rzecz zbywana) z
    tym tylko zastrzeżeniem, że wskutek podziału transakcja sprzedaży jest rozłożona w czasie
    (ze względu na sprzedaż poszczególnych działek a nie całej Nieruchomości) oraz w efekcie
    dochodzi do proporcjonalnego a nie jednorazowego rozliczenia między Powierzającym a
    Powiernikiem w ramach stosunku powierniczego.
    Dodatkowo nie tylko Powiernik jak i Powierzający byli świadomi stanu prawnego
    Nieruchomości w momencie dokonywania transakcji jej fiducjarnego nabycia przez
    Powiernika ale również przewidywali w umowie powierniczej możliwość dokonania jej
    podziału w celu zwiększenia przewidywanego zysku ze sprzedaży.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawił Pan we wniosku jest prawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t.j.
    Dz. U. z 2025 r. poz. 775), zwanej dalej „ustawą”:
      Opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, podlegają odpłatna dostawa
      towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju.
    W myśl art. 7 ust. 1 ustawy:
      Przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się
      przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (...).
    Stosownie do art. 2 pkt 6 ustawy:
      Przez towary rozumie się rzeczy oraz ich części, a także wszelkie postacie energii.
    W świetle powyższego nieruchomości (grunty, budynki, budowle) spełniają definicję
    towaru określoną w art. 2 pkt 6 ustawy, a ich zbycie jest traktowane jako czynność
    odpłatnej dostawy towarów na terytorium kraju.
    Nie każda czynność stanowiąca dostawę towarów, w rozumieniu art. 7 ustawy, bądź
    świadczenie usług zdefiniowane w art. 8 ustawy, podlega opodatkowaniu podatkiem od
    towarów i usług, ponieważ aby dana czynność podlegała opodatkowaniu tym podatkiem,
    musi być wykonana przez podmiot, który w związku z jej wykonaniem jest podatnikiem
    podatku od towarów i usług.
    Pojęcia „podatnik” i „działalność gospodarcza”, na potrzeby podatku od towarów i usług,
    zostały określone w art. 15 ust. 1 i 2 ustawy.
    W myśl art. 15 ust. 1 ustawy:
      Podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości
      prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o
      której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności.
    Zgodnie z art. 15 ust. 2 ustawy:
      Działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców
      lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz
      rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność
      gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu
      towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów
      zarobkowych.
    Definicja działalności gospodarczej zawarta w ustawie ma na tyle uniwersalny charakter,
    że pozwala na objęcie pojęciem „podatnika” te wszystkie podmioty, które prowadzą
    określoną działalność występując w profesjonalnym obrocie gospodarczym.
    Zatem podstawowym kryterium dla opodatkowania sprzedaży, jest ustalenie, czy działanie
    to można uznać za wykorzystywanie towarów w sposób ciągły do celów zarobkowych, czy
    majątek nabyty został na potrzeby własne, czy też z przeznaczeniem do działalności
    gospodarczej.
    Określony w ustawie zakres opodatkowania podatkiem od towarów i usług wskazuje, że
    do tego, aby faktycznie zaistniało opodatkowanie danej czynności konieczne jest, aby
    czynność podlegającą opodatkowaniu wykonał podmiot, który dla tej właśnie czynności
    będzie działał jako podatnik. Definicja działalności gospodarczej zawarta w ustawie, ma
    charakter uniwersalny, pozwalający na objęcie pojęciem „podatnik” tych wszystkich
    podmiotów, które prowadzą określoną działalność, występując w profesjonalnym obrocie
    gospodarczym. Ponadto, działalność gospodarczą stanowi wykorzystywanie towarów w
    sposób ciągły dla celów zarobkowych.

    Przez ciągłe wykorzystywanie składników majątku należy rozumieć takie wykorzystywanie
    majątku, które charakteryzuje się powtarzalnością lub długim okresem trwania. Zatem
    czerpanie dochodów ze składnika majątku wskazuje na prowadzenie działalności
    gospodarczej.
    Analizując powyższe przepisy należy stwierdzić, że dostawa towarów podlegać będzie
    opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług wyłącznie wówczas, gdy dokonywana
    będzie przez podmiot mający status podatnika, a dodatkowo działającego w takim
    charakterze w odniesieniu do danej transakcji. Istotne dla określenia, że w odniesieniu do
    konkretnej dostawy mamy do czynienia z podatnikiem podatku VAT jest stwierdzenie, że
    prowadzi on działalność gospodarczą w rozumieniu przepisów ustawy.
    Właściwe zatem jest wykluczenie osób fizycznych z grona podatników w przypadku, gdy
    dokonują sprzedaży, przekazania bądź darowizny towarów stanowiących część majątku
    osobistego, tj. majątku, który nie został nabyty w celu jego odsprzedaży bądź
    wykonywania innych czynności w ramach działalności gospodarczej.
    W kontekście powyższych rozważań nie jest podatnikiem podatku od towarów i usług ten,
    kto jako osoba fizyczna dokonuje jednorazowych lub okazjonalnych transakcji, za które
    nie jest przewidziana ściśle regularna zapłata oraz nie prowadzi zorganizowanej, czy
    zarejestrowanej działalności gospodarczej, a tylko np. wyzbywa się majątku osobistego.
    Dokonywanie określonych czynności incydentalnie, poza sferą prowadzonej działalności
    gospodarczej, również nie pozwala na uznanie danego podmiotu za podatnika w zakresie
    tych czynności.
    W tym miejscu podkreślić należy, że pojęcie „majątku prywatnego” nie występuje na
    gruncie analizowanych przepisów ustawy, jednakże wynika z wykładni art. 15 ust. 2
    ustawy, w której zasadne jest odwołanie się do treści orzeczenia TSUE w sprawie C-291/92
    (Finanzamt Uelzen V. Dieter Armbrecht), które dotyczyło kwestii opodatkowania sprzedaży
    przez osobę, będącą podatnikiem podatku od wartości dodanej, części majątku
    niewykorzystywanej do prowadzonej działalności gospodarczej, a służącej jej do celów
    prywatnych. „Majątek prywatny” to zatem taka część majątku danej osoby fizycznej, która
    nie jest przez nią przeznaczona ani wykorzystywana dla potrzeb prowadzonej działalności
    gospodarczej. Ze wskazanego orzeczenia wynika zatem, że podatnik musi w całym okresie
    posiadania danej nieruchomości wykazywać zamiar wykorzystywania części
    nieruchomości w ramach majątku osobistego. Przykładem takiego wykorzystania
    nieruchomości mogłoby być, np. wybudowanie domu dla zaspokojenia własnych potrzeb
    mieszkaniowych. Potwierdzone to zostało również w wyroku TSUE z 21 kwietnia 2005 r.,
    sygn. akt C-25/03 Finanzamt Bergisch Gladbach v. HE, w którym TSUE stwierdził, że
    majątek prywatny to mienie wykorzystywane dla zaspokojenia potrzeb własnych.
    Mając powyższe na względzie należy stwierdzić, że uznanie, że dany podmiot w
    odniesieniu do konkretnej czynności działa jako podatnik podatku od towarów i usług,
    wymaga oceny każdorazowo odnoszącej się do okoliczności faktycznych danej sprawy.
    Ocenie podlegać muszą przede wszystkim działania, jakie podejmuje zbywca w celu
    dokonania sprzedaży.
    Z orzeczenia Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z 15 września 2011 r. w
    sprawach połączonych Jarosław Słaby przeciwko Ministrowi Finansów (C-180/10) oraz
    Emilian Kuć i Halina Jeziorska-Kuć przeciwko Dyrektorowi Izby Skarbowej w Warszawie (C-
    181/10) wynika, że czynności związane ze zwykłym wykonywaniem prawa własności nie
    mogą same z siebie być uznawane za prowadzenie działalności gospodarczej. Sama liczba
    i zakres transakcji sprzedaży nie mogą stanowić kryterium rozróżnienia między
    czynnościami dokonywanymi prywatnie, które znajdują się poza zakresem zastosowania
    Dyrektywy, a czynnościami stanowiącymi działalność gospodarczą. Podobnie – zdaniem
    Trybunału – okoliczność, że przed sprzedażą zainteresowany dokonał podziału gruntu na
    działki w celu osiągnięcia wyższej ceny łącznej. Całość powyższych elementów może
    bowiem odnosić się do zarządzania majątkiem prywatnym zainteresowanego.

    Inaczej jest natomiast – jak wyjaśnił Trybunał – w wypadku, gdy zainteresowany
    podejmuje aktywne działania w zakresie obrotu nieruchomościami, angażując środki
    podobne do wykorzystywanych przez producentów, handlowców i usługodawców w
    rozumieniu art. 9 ust. 1 akapit drugi Dyrektywy2006/112/WE.
    Zatem za podatnika należy uznać osobę, która w celu dokonania sprzedaży gruntów
    angażuje podobne środki wykazując aktywność w przedmiocie zbycia nieruchomości
    porównywalną do działań podmiotów zajmujących się profesjonalnie tego rodzaju
    obrotem, tj. działania wykraczające poza zakres zwykłego zarządu majątkiem prywatnym.
    Ponadto, w obrocie gospodarczym podmioty nie muszą działać osobiście, dopuszczalne
    jest działanie przez przedstawiciela. Istota przedstawicielstwa w prawie cywilnym polega
    na tym, że pewna osoba dokonuje w imieniu i na rzecz innego podmiotu czynności
    prawnych. Osoba, która dokonuje czynności, określana jest mianem przedstawiciela,
    natomiast osoba, w imieniu której czynność jest dokonywana – reprezentowanym.
    Jeżeli czynność dokonana przez przedstawiciela mieści się w granicach umocowania
    udzielonego przez reprezentowanego, wywołuje ona bezpośredni skutek dla podmiotu,
    który udzielił pełnomocnictwa. Powszechnie wskazuje się, że prawu cywilnemu znane są
    także inne podobne instytucje, które pełnią funkcje zbliżone do przedstawicielstwa. Taką
    instytucją jest instytucja powiernika, który na zewnątrz działa jako samodzielny podmiot
    prawa, jednak z mocy wewnętrznego porozumienia z inną osobą, na rzecz której działa,
    nie występuje we własnym interesie.
    Powiernictwo jako instytucja prawna nie jest uregulowane w prawie polskim. Podstawą do
                                        1konstruowania czynności powierniczych jest wyrażona w art. 353 ustawy z dnia 23
    kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1061 ze zm.) zasada swobody
    kontraktowej. Zgodnie z tym przepisem:
      Strony zawierające umowę mogą ułożyć stosunek prawny według swego uznania,
      byleby jego treść lub cel nie sprzeciwiały się właściwości (naturze) stosunku, ustawie
      ani zasadom współżycia społecznego.
    Podstawą do skonstruowania umowy powierniczej najczęściej jest umowa zlecenia. Prawa
    i obowiązki stron tej umowy należy zasadniczo oceniać według przepisów o zleceniu.
    Zgodnie z art. 734 § 1 Kodeksu cywilnego:
      Przez umowę zlecenia przyjmujący zlecenie zobowiązuje się do dokonania określonej
      czynności prawnej dla dającego zlecenie.
    W myśl § 2 tego artykułu:
      W braku odmiennej umowy zlecenie obejmuje umocowanie do wykonania czynności
      w imieniu dającego zlecenie. Przepis ten nie uchybia przepisom o formie
      pełnomocnictwa.
    Natomiast stosownie do art. 735 § 1 Kodeksu cywilnego:
      Jeżeli ani z umowy, ani z okoliczności nie wynika, że przyjmujący zlecenie zobowiązał
      się wykonać je bez wynagrodzenia, za wykonanie zlecenia należy się wynagrodzenie.
    Wszelkie nabycie praw lub rzeczy w takim przypadku ma charakter powierniczy
    (fiduicjalny).
    Zgodnie z art. 740 Kodeksu cywilnego:
      Przyjmujący zlecenie powinien udzielać dającemu zlecenie potrzebnych wiadomości
      o przebiegu sprawy, a po wykonaniu zlecenia lub po wcześniejszym rozwiązaniu
      umowy złożyć mu sprawozdanie. Powinien mu wydać wszystko, co przy wykonaniu
      zlecenia dla niego uzyskał, chociażby w imieniu własnym.
    Władztwo nad nabytymi prawami, jakie można przypisać zleceniobiorcy wykonującemu
    zlecenie powiernicze, jest ograniczone poprzez:

    1) ograniczenie czasowe – zleceniobiorca obowiązany jest przekazać nabyte prawa na
      pierwsze żądanie zleceniobiorcy;
    2) ustawowo wyłączoną możliwość rozporządzania tymi prawami na rzecz kogoś innego
      niż zleceniodawca lub wskazany przez niego podmiot, co powoduje wyłączenie
      możliwości efektywnego zwiększenia masy majątkowej zleceniobiorcy o prawa nabyte
      w wykonaniu powiernictwa;
    3) nieekwiwalentność dla zleceniobiorcy zbycia nabytych we własnym imieniu, lecz na
      rachunek zlecającego praw - prawa te przenoszone są na zlecającego nieodpłatnie.
    Zgodnie z art. 742 Kodeksu cywilnego:
      Dający zlecenie powinien zwrócić przyjmującemu zlecenie wydatki, które ten poczynił
      w celu należytego wykonania zlecenia, wraz z odsetkami ustawowymi; powinien
      również zwolnić przyjmującego zlecenie od zobowiązań, które ten w powyższym celu
      zaciągnął w imieniu własnym.
    Z opisu sprawy wynika, że jest Pan polskim rezydentem podatkowym, którego dochody w
    całości podlegają opodatkowaniu w Polsce a także czynnym podatnikiem podatku od
    towarów i usług w związku z czynnościami wykonywanymi w ramach prowadzonej
    działalności gospodarczej. Jest Pan radcą prawnym i prowadzi Pan indywidualną
    działalność gospodarczą, przy czym obecnie w przeważającym zakresie przedmiotem
    Pana działalności gospodarczej jest pozostałe doradztwo w zakresie prowadzenia
    działalności gospodarczej i zarządzania (PKD 70.22.Z)
    28 lipca 2023 zawarł Pan umowę powierniczą z osobą fizyczną, obywatelem Polskim
    będącym rezydentem podatkowym A. W relacji umownej jest Pan Powiernikiem,
    natomiast druga strona (rezydent podatkowy A) jest Powierzającym. Na mocy zawartej
    umowy Powierzający zlecił Powiernikowi (Panu) dokonanie zakupu w imieniu własnym i do
    Pana majątku osobistego (Powiernika), ale na rzecz i na rachunek Powierzającego
    wskazanej w umowie powierniczej niezabudowanej działki gruntu (Nieruchomości) za
    określoną w tej umowie cenę. Następnie zbycie w imieniu własnym Powiernika, ale na
    rzecz i na rachunek Powierzającego ww. Nieruchomości po możliwie najwyższej cenie,
    celem maksymalizacji zysku ze sprzedaży, gdzie przez zysk strony umowy powierniczej
    rozumiały różnicę pomiędzy ceną uzyskaną przez Powiernika ze sprzedaży nieruchomości
    a ceną nabycia Nieruchomości przez Powiernika, pomniejszoną o koszty związane z
    zawarciem i realizacją umowy powierniczej, zwiększeniem wartości Nieruchomości (np.
    koszty podziału nieruchomości oraz wszelkie koszty podatkowe. Następnie dokonania
    zwrotnego przelewu na rzecz Powierzającego kwoty wpłaconej przez Powierzającego na
    rzecz Powiernika w celu zapłaty ceny za Nieruchomość, powiększonej o kwotę
    odpowiadającą 80% zysku ze sprzedaży Nieruchomości w terminie 7 dni od otrzymania
    przez Pana ceny za sprzedaną Nieruchomość.
    Ponadto strony umowy powierniczej postanowiły, że nie jest Pan uprawniony do zbycia
    Nieruchomości, po cenie niższej od ceny jej nabycia, chyba, że strony umowy powierniczej
    wyraźnie postanowią inaczej, co zostanie potwierdzone ich oświadczeniami co najmniej w
    formie dokumentowej pod rygorem nieważności. W pozostałym zakresie jest Pan
    uprawniony do zbycia Nieruchomości na zasadach wedle własnego uznania. W celu
    umożliwienia Panu realizacji Pana zobowiązań wynikających z umowy w terminie 5 dniu
    od jej zawarcia Powierzający zobowiązał się wpłacić na Pana rzecz kwotę umożliwiającą
    dokonanie nabycia Nieruchomości.
    Powierzający i Pan ustalili ponadto w umowie powierniczej wysokość wynagrodzenia za
    realizację opisanego powyżej przedmiotu tej umowy w wysokości 20% zysku ze sprzedaży
    Nieruchomości, którą to kwotę będzie mógł Pan samodzielnie rozliczyć, tj. zatrzymać,
    dokonując wypłaty Powierzającemu 80% pozostałej części zysku. W terminie wskazanym w
    treści umowy powierniczej i zgodnie z jej postanowieniami, Powierzający wpłacił na Pana

    rzecz kwotę umożliwiającą realizację przez Pana postanowień umowy w zakresie zakupu
    Nieruchomości w imieniu własnym i do Pana majątku osobistego, ale na rzecz i na
    rachunek Powierzającego.
    27 lipca 2023 dokonał Pan nabycia w imieniu własnym i do majątku osobistego, ale na
    rzecz i na rachunek Powierzającego, opisanej w umowie powierniczej Nieruchomości. W
    dniu nabycia przez Pana Nieruchomości, znajdowała się ona w trakcie rozpoczętego
    postępowania podziałowego, (zakończenie postępowania podziałowego miało miejsce w
    czasie, w którym był Pan już właścicielem Nieruchomości). W najbliższym czasie planuje
    Pan dokonanie zbycia (działając w imieniu własnym, ale na rzecz i na rachunek
    Powierzającego) jednej z działek gruntu powstałych po podziale Nieruchomości oraz
    udziałów w jednej (szóstej) działce gruntu stanowiącej po podziale Nieruchomości drogę
    dojazdową. Następnie w wykonaniu postanowień umowy powierniczej dokona Pan
    zwrotnego przelewu na rzecz Powierzającego (na rachunek wskazany przez
    Powierzającego), kwoty wpłaconej przez Powierzającego na rzecz Powiernika w celu
    zapłaty ceny za Nieruchomość w proporcji przypadającej na sprzedaną działkę
    (powiększonej o zysk wypracowany na sprzedaży tej działki również w proporcji
    przypadającej na sprzedawaną działkę.
    Nieruchomość była i jest położona na obszarze objętym Miejscowym Planem
    Zagospodarowania Przestrzennego w którym przeznaczona jest pod zabudowę.
    Nabycie przez Pana Nieruchomości nie zostało udokumentowane fakturą ze wskazanym
    podatkiem VAT, bowiem nabył Pan Nieruchomość od osoby fizycznej, która nie
    dokonywała transakcji sprzedaży tej nieruchomości działając w charakterze podatnika VAT
    lecz w ramach rozporządzenia prywatnym majątkiem. Przy transakcji nabycia w ogóle nie
    wystąpił zatem podatek naliczony do odliczenia.
    Od momentu nabycia Nieruchomości, dokonał Pan jej podziału na mniejsze działki, z
    których jedna jest przedmiotem pytania.
    Aby każda z podzielonych działek miała możliwość wjazdu na drogę publiczną
    przeprowadził Pan również postępowanie uzgodnieniowe z zarządcą drogi w celu
    uzyskania decyzji o zezwoleniu na lokalizację zjazdu (która Pan uzyskał).
    Wszystkie te czynności miały na celu zwiększenie wartości Nieruchomości dla potrzeb jej
    sprzedaży (tj. sprzedaży poszczególnych działek powstałych po podziale w tym w
    szczególności działki stanowiącej przedmiot wniosku), w celu maksymalizacji zysku
    Powierzającego, gdyż od początku Pana intencją było prowadzenie działań mających na
    celu zwiększenie wartości gruntu tak aby uzyskać jak najwyższą cenę przy sprzedaży
    poszczególnych działek składających się na Nieruchomość. Nieruchomość (wszystkie
    działki powstałe po jej podziale), nie była/nie będzie wykorzystywana przez Pana
    (Powiernika) wyłącznie do czynności zwolnionych od podatku w okresie jej/ich posiadania.
    Przy tak przedstawionym opisie sprawy, Pana wątpliwości dotyczą ustalenia, czy
    dokonując transakcji sprzedaży w wykonaniu umowy powierniczej, działki powstałej
    wskutek podziału Nieruchomości, będzie Pan działał jako podatnik podatku od towarów i
    usług, w rezultacie czego będzie Pan zobowiązany udokumentować dokonaną transakcję
    sprzedaży poprzez wystawienie faktury VAT.
    W rozpatrywanej sprawie mamy do czynienia ze zleceniem zakupu Nieruchomości – jako
    Powiernik nabył Pan Nieruchomość we własnym imieniu, a następnie po podziale na
    mniejsze działki zamierza Pan sprzedać je z zyskiem a środki z tej sprzedaży, po odliczeniu
    poniesionych kosztów i Pana wynagrodzenia, przekazać Powierzającemu. Nabycie
    Nieruchomości we własnym imieniu, przez Pana jako Powiernika, skutkuje możliwością
    dysponowania tą Nieruchomością (rozporządzania) jak właściciel dopóki nie zostanie ona
    sprzedana, bez względu na to, że nabywa ją Pan jako powiernik.
    Pojęcie „rozporządzanie towarami jak właściciel” ma szerokie znaczenie, jako obejmujące
    nie tylko uprawnienie do prawnego dysponowania towarem. Przepisy ustawy o VAT mają

    zastosowanie do każdego przeniesienia prawa na inną stronę, które to przeniesienie
    skutkuje tym, że nabywca uzyskuje możliwość korzystania z rzeczy jak właściciel, bez
    względu na intencje nabywcy w momencie zakupu. Na gruncie analizowanej sprawy
    oznacza to, że fakt, że nabywając Nieruchomości będzie Pan działał jako Powiernik – jest
    nieistotny. Nie ma wątpliwości, że przysługuje Panu prawo do rozporządzania nabywaną
    Nieruchomością jak właściciel, mimo, że jako Powiernik jest Pan zobowiązany przekazać
    środki ze sprzedaży nieruchomości z powrotem na Powierzającego.
    W analizowanej sprawie, nabył Pan Nieruchomość z przeznaczeniem do dalszej
    odsprzedaży po przeprowadzeniu czynności maksymalizujących zysk z tej sprzedaży,
    takich jak: podział na mniejsze działki, czy uzyskanie decyzji o zezwoleniu na lokalizację
    zjazdu. Należy również podkreślić, że za wykonane czynności w ramach Umowy
    przysługuje Panu wynagrodzenie w wysokości 20% zysku ze sprzedaży Nieruchomości,
    którą to kwotę będzie Pan mógł samodzielnie rozliczyć, tj. zatrzymać, dokonując wypłaty
    Powierzającemu 80% pozostałej części zysku ze sprzedaży poszczególnych działek
    powstałych w ramach podziału Nieruchomości.
    W związku z tak przedstawionymi okolicznościami stwierdzić należy, że planowana przez
    Pana transakcja sprzedaży działki powstałej wskutek podziału Nieruchomości, będzie
    podlegała opodatkowaniu podatkiem VAT. Nieruchomość bowiem została przez Pana
    nabyta w ramach realizacji umowy powiernictwa w celach handlowych (dalszej
    odsprzedaży). Podjęte przez Pana czynności wykraczają zatem poza zakres zarządu
    majątkiem prywatnym i stanowią działalność gospodarczą w zakresie obrotu
    nieruchomościami. Podejmował Pan zorganizowane działania, zmierzające do nabycia i
    zbycia ze znacznym zyskiem ww. Nieruchomości. Ponadto, zgodnie z zawartą umową, nie
    jest Pan uprawniony do zbycia Nieruchomości, po cenie niższej od ceny jej nabycia, chyba,
    że strony umowy powierniczej wyraźnie postanowią inaczej, co zostanie potwierdzone ich
    oświadczeniami co najmniej w formie dokumentowej pod rygorem nieważności. Zatem,
    realizując postanowienia ww. umowy powierniczej i sprzedając działkę powstałą z
    podziału Nieruchomości będzie Pan działał w roli podatnika zdefiniowanego w art. 15 ust.
    1 ustawy prowadzącego działalność gospodarczą, o której mowa w art. 15 ust. 2 ustawy.
    W konsekwencji, mając na uwadze informacje przedstawione we wniosku oraz
    obowiązujące w tym zakresie przepisy należy stwierdzić, że z tytułu sprzedaży działki
    powstałej wskutek podziału Nieruchomości w ramach realizacji postanowień umowy
    powierniczej, będzie Pan podatnikiem w rozumieniu art. 15 ust. 1 ustawy, prowadzącym
    działalność gospodarczą, o której mowa w art. 15 ust. 2 ustawy. Sprzedaż niezabudowanej
    działki powstałej po podziale Nieruchomości będzie więc czynnością podlegającą
    opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług na podstawie art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy.
    Przepisy ustawy o podatku od towarów i usług oraz rozporządzeń wykonawczych do tej
    ustawy, przewidują dla niektórych towarów i usług zwolnienie od podatku.
    Zastosowanie zwolnienia od podatku, jako odstępstwo od zasady powszechności i
    równości opodatkowania, możliwe jest jedynie w przypadku wykonywania czynności ściśle
    określonych w ustawie oraz w przepisach wykonawczych wydanych na podstawie jej
    upoważnienia.
    Zakres i zasady zwolnienia od podatku od towarów i usług dostawy towarów lub
    świadczenia usług zostały określone m.in. w art. 43 ustawy.
    I tak, w myśl art. 43 ust. 1 pkt 9 ustawy:
      Zwalnia się od podatku dostawę terenów niezabudowanych innych niż tereny
      budowlane.
    Oznacza to, że zwolnienie przysługuje względem takiej dostawy, której przedmiotem jest
    grunt niezabudowany i jednocześnie o przeznaczeniu innym niż budowlane. Zatem ze
    zwolnienia od podatku korzystać będą dostawy gruntów o charakterze rolnym, leśnym, itp.
    Na podstawie art. 2 pkt 33 ustawy:

      Przez tereny budowlane rozumie się grunty przeznaczone pod zabudowę zgodnie z
      miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, a w przypadku braku
      takiego planu zgodnie z decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu,
      o których mowa w przepisach o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.
    Zgodnie z art. 135 ust. 1 lit. k Dyrektywy 2006/112/WE:
      Państwa członkowskie zwalniają transakcje dostawy terenów niezabudowanych, inne
      niż dostawy terenów budowlanych, o których mowa w art. 12 ust. 1 lit. b).
    W tym miejscu warto wyjaśnić, że stosownie do treści wyroku Trybunału Sprawiedliwości
    Unii Europejskiej z 28 marca 1996 r. w sprawie C-468/93 Gemeente Emmen przeciwko
    Belastingdienst Grote Ondernemingen
      „teren budowlany oznacza każdy nieuzbrojony lub uzbrojony teren uznany przez
      państwa członkowskie za teren z przeznaczeniem pod zabudowę”.
    Tym samym, również w świetle orzeczeń TSUE za teren budowlany uznać można jedynie
    taki, który regulacjami prawa krajowego został przeznaczony pod zabudowę.
    Opodatkowane są zatem dostawy, których przedmiotem są nieruchomości gruntowe
    niezabudowane, będące terenami budowlanymi w rozumieniu ww. art. 2 pkt 33 ustawy,
    pozostałe natomiast dostawy gruntów niezabudowanych, innych niż tereny budowlane –
    są zwolnione od podatku.
    Zgodnie z art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu
    przestrzennym (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1130 ze zm.):
      Kształtowanie i prowadzenie polityki przestrzennej na terenie gminy, w tym
      uchwalanie gminnych aktów planowania przestrzennego, z wyjątkiem morskich wód
      wewnętrznych, morza terytorialnego i wyłącznej strefy ekonomicznej oraz terenów
      zamkniętych ustalonych przez organ inny niż minister właściwy do spraw transportu,
      należy do zadań własnych gminy.
    Jak stanowi art. 4 ust. 1 ww. ustawy:
      Ustalenie przeznaczenia terenu, rozmieszczenie inwestycji celu publicznego oraz
      określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu następuje w
      miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego.
    W myśl art. 4 ust. 2 ww. ustawy:
      W przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego
      określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu następuje w
      drodze decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, przy czym:
        1) lokalizację inwestycji celu publicznego ustala się w drodze decyzji o lokalizacji
        inwestycji celu publicznego;
        2) sposób zagospodarowania terenu i warunki zabudowy dla innych inwestycji
        ustala się w drodze decyzji o warunkach zabudowy.
    O przeznaczeniu nieruchomości stanowią zatem akty prawa miejscowego: miejscowy plan
    zagospodarowania przestrzennego – jako źródło prawa miejscowego, a w przypadku jego
    braku, decyzja o warunkach zabudowy – jako akt indywidualny prawa administracyjnego.
    W związku z tym, ustawa o podatku od towarów i usług nakazuje oceniać przeznaczenie
    określonego gruntu wyłącznie w oparciu o istniejący plan zagospodarowania
    przestrzennego oraz wydane decyzje o warunkach zabudowy nieruchomości.
    Analiza powołanego wyżej przepisu art. 43 ust. 1 pkt 9 ustawy wskazuje jednoznacznie, że
    zwolnienie od podatku obejmuje zbycie nieruchomości niezabudowanych (gruntów)
    innych niż tereny budowlane.

    Jak wynika z informacji przedstawionych we wniosku Nieruchomość stanowi grunt
    niezabudowany, tym samym działka, które powstała po podziale tej Nieruchomości,
    będąca przedmiotem sprzedaży nie jest zabudowana. Wskazał Pan, że Nieruchomość
    stanowiąca przedmiot wniosku (zarówno w momencie nabycia jak i obecnie) położona
    była (i jest nadal) na obszarze objętym Miejscowym Planem Zagospodarowania
    Przestrzennego w którym przeznaczona jest pod zabudowę.
    W konsekwencji, dostawa działki powstałej wskutek podziału Nieruchomości, nie będzie
    objęta zwolnieniem od podatku VAT na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 9 ustawy, ponieważ
    działka ta na moment sprzedaży stanowić będzie teren budowlany zdefiniowany w art. 2
    pkt 33 ustawy.
    W tym miejscu należy wskazać, że jeżeli przy zbyciu nieruchomości wystąpią przesłanki
    uniemożliwiające zastosowanie zwolnienia od podatku VAT, o którym mowa w art. 43 ust.
    1 pkt 9 ustawy, to należy przeanalizować możliwość zwolnienia od podatku dostawy w
    oparciu o przepis art. 43 ust. 1 pkt 2 ustawy.
    Zgodnie z art. 43 ust. 1 pkt 2 ustawy:
      Zwalnia się od podatku dostawę towarów wykorzystywanych wyłącznie na cele
      działalności zwolnionej od podatku, jeżeli z tytułu nabycia, importu lub wytworzenia
      tych towarów nie przysługiwało dokonującemu ich dostawy prawo do obniżenia
      kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego.
    Dla zastosowania zwolnienia od podatku VAT, o którym mowa w art. 43 ust. 1 pkt 2
    ustawy, dla dostawy towarów (w tym nieruchomości), spełnione muszą być łącznie dwa
    warunki wskazane w tym przepisie, tj.:
        towary od momentu ich nabycia do momentu ich zbycia muszą służyć wyłącznie
        działalności zwolnionej, w żadnym momencie ich posiadania nie można zmienić ich
        przeznaczenia oraz sposobu wykorzystywania,
        brak prawa do odliczenia podatku VAT naliczonego przy nabyciu (imporcie,
        wytworzeniu) tych towarów.
    Niespełnienie choćby jednego z powyższych warunków daje podstawę do wyłączenia
    dostawy towarów ze zwolnienia od podatku VAT przewidzianego w ww. art. 43 ust. 1 pkt 2
    ustawy.
    NSA w wyroku z 28 lutego 2013 r., sygn. akt I FSK 627/12 wskazał, że:
      Zwolnienie, o którym mowa w art. 136 lit. b) dyrektywy 2006/112/WE, a więc również
      wynikające z art. 43 ust. 1 pkt 2 u.p.t.u., przysługuje tylko wtedy, gdy podatnik nie ma
      prawa do odliczenia podatku na skutek ograniczeń i zakazów przewidzianych
      przepisami dyrektywy lub u.p.t.u., co wynika np. ze związku ze sprzedażą zwolnioną
      od podatku (por. art. 86 i art. 88 ustawy), a więc nie ma zastosowania, gdy brak
      odliczenia podatku w poprzedniej fazie obrotu wynika z faktu, że dana czynność w
      ogóle nie podlegała opodatkowaniu (por. wyrok TSUE z 8 grudnia 2005 r. w sprawie
      C-280/04 Jyske Finanse A/S) oraz gdy podatnik, mając prawo do odliczenia podatku
      naliczonego, z uprawnienia tego nie skorzystał.
    W wyroku, na który powołuje się Naczelny Sąd Administracyjny, Trybunał Sprawiedliwości
    Unii Europejskiej stwierdził, że ze zwolnienia z VAT nie będzie korzystać dostawa towarów,
    w stosunku do których podatnik nie odliczył VAT naliczonego z powodów innych niż ściśle
    określone w art. 136 Dyrektywy 2006/112/WE. Tym samym, przepis art. 136 Dyrektywy
    2006/112/WE wskazuje, że w przypadkach, w których przy nabyciu towaru VAT w ogóle nie
    wystąpił, nie można uznać, że mamy do czynienia z brakiem prawa do odliczenia VAT.

    Oznacza to, że zwolnienie, o którym mowa w art. 43 ust. 1 pkt 2 ustawy nie może mieć
    zastosowania do zbycia towaru przez podatnika, jeżeli transakcja sprzedaży, w wyniku
    której nabył on wcześniej ten towar nie była opodatkowana podatkiem od towarów i usług.
    Z opisu sprawy wynika, że Nieruchomość z której wydzielona została działka będąca
    przedmiotem dostawy, nabył Pan od osoby fizycznej, która nie dokonywała transakcji
    sprzedaży tej Nieruchomości działając w charakterze podatnika VAT lecz w ramach
    rozporządzenia prywatnym majątkiem (co wynika z oświadczenia złożonego w akcie
    notarialnym). Przy transakcji nabycia w ogóle nie wystąpił zatem podatek naliczony do
    odliczenia. Ponadto, Nieruchomość (tym samym wszystkie działki powstałe po jej
    podziale), nie była/nie będzie wykorzystywana przez Pana wyłącznie do czynności
    zwolnionych od podatku w okresie jej/ich posiadania.
    Wobec tego, w omawianej sytuacji, zwolnienie od podatku VAT na podstawie przepisu art.
    43 ust. 1 pkt 2 ustawy nie będzie miało miejsca, z uwagi na fakt, że nie zostaną spełnione
    warunki zawarte w tym przepisie.
    Zatem dostawa działki powstałej wskutek podziału Nieruchomości będzie stanowiła
    czynność podlegającą opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, zgodnie z art. 5 ust.
    1 pkt 1 w powiązaniu z art. 7 ust. 1 ustawy, która nie będzie korzystała ze zwolnienia od
    podatku na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 9 ani pkt 2 ustawy, lecz będzie podlegała
    opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług wg właściwej dla tej czynności stawki.
    Dokumentowanie czynności podlegających opodatkowaniu regulują przepisy art. 106a-
    106q ustawy.
    W myśl art. 106b ust. 1 pkt 1 ustawy:
      Podatnik jest obowiązany wystawić fakturę dokumentującą sprzedaż, a także
      dostawę towarów i świadczenie usług, o których mowa w art. 106a pkt 2,
      dokonywane przez niego na rzecz innego podatnika podatku, podatku od wartości
      dodanej lub podatku o podobnym charakterze lub na rzecz osoby prawnej
      niebędącej podatnikiem.
    Jak wynika z powyższego przepisu – co do zasady – podatnik VAT jest zobowiązany
    wystawić fakturę dokumentującą sprzedaż towarów i usług na rzecz innego podatnika
    podatku lub na rzecz osoby prawnej niebędącej podatnikiem. Mając na uwadze powyższe
    należy stwierdzić, że dokonując dostawy działki powstałej wskutek podziału
    Nieruchomości będzie Pan zobowiązany udokumentować tę transakcję fakturą.
    Podsumowując, dokonując sprzedaży w wykonaniu umowy powierniczej, działki powstałej
    wskutek podziału Nieruchomości, będzie Pan działał jako podatnik podatku od towarów i
    usług, a sprzedaż ta będzie u Pana stanowić odpłatną dostawę towarów, o której mowa w
    art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy w związku z art. 7 ust. 1 ustawy, podlegającą opodatkowaniu
    podatkiem od towarów i usług. Dostawa ta nie będzie podlegała zwolnieniu od podatku
    na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 9 ani pkt 2 ustawy, a zatem będzie Pan zobowiązany do
    wystawienia faktury dokumentującej tą transakcję i dokonania rozliczenia podatku VAT.
    Pana stanowisko jest prawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, które Pan przedstawił i stanu prawnego, który
    obowiązuje w dniu wydania interpretacji.
    Niniejsza interpretacja rozstrzyga wyłącznie w zakresie podatku od towarów i usług. W
    zakresie podatku dochodowego od osób fizycznych zostanie wydane odrębne
    rozstrzygnięcie.

    Informuję, że wydana interpretacja dotyczy tylko sprawy będącej przedmiotem wniosku
    (zapytania). Inne kwestie przedstawione we wniosku, które nie zostały objęte pytaniem nie
    mogą być – zgodnie z art. 14b § 1 ustawy Ordynacja podatkowa – rozpatrzone.
    Jednocześnie wskazuję, że interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe
    tylko wtedy, gdy rzeczywisty stan sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się
    będzie ze zdarzeniem przyszłym podanym przez Pana w złożonym wniosku. W związku z
    powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we wniosku
    opisu sprawy, udzielona odpowiedź traci swoją aktualność
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
        Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb
        ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz.
        111 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, Pana sytuacja
        będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i
        zastosuje się Pan do interpretacji.
        Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
      z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
        Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pan prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu
    Administracyjnego w (...). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa
    z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.
    U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
        w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
        Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
        w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na
        adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS
        /SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.