Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0112-KDWL.4011.73.2025.1.WS
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-08-12
Teza: Obowiązki płatnika w związku z przekazywaniem prezentów
pracownikom.
Słowa kluczowe: obowiązek-obowiązek płatnika
podatek-podatek od spadków i darowizn
pracownik
prezent
Zagadnienia: Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Pobór podatku lub zaliczek na podatek przez płatników.-
Zakłady pracy.
Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 1-Podmiot i przedmiot opodatkowania-
Wyłączenia spod ustawy PIT.
Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Źródła przychodów.-Specyfika źródeł przychodów.-
Stosunek pracy.
Przepisy: [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 1-art. 2-ust. 1-pkt 3
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 2-art. 10-ust. 1-pkt 1
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 2-art. 12-ust. 1
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 7-art. 32-ust. 1

## Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

Szanowni Państwo,
    stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego
    stanu faktycznego i zdarzenia przyszłego w podatku dochodowym od osób fizycznych jest
    prawidłowe.

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

4 lipca 2025 r. wpłynął Państwa wniosek z 1 lipca 2025 r. o wydanie interpretacji
    indywidualnej. Treść wniosku jest następująca:
    Opis stanu faktycznego i zdarzenia przyszłego
    Sp. z o.o. (dalej: „Spółka”, „Wnioskodawca”) zajmuje się wynajem i dzierżawą samochodów
    osobowych.
    Spółka jest podatnikiem CIT i podlega w Rzeczypospolitej Polskiej nieograniczonemu
    obowiązkowi podatkowemu. Spółka jest również zarejestrowanym czynnym podatnikiem
    podatku VAT.
    Spółka zatrudnia pracowników i jest pracodawcą w rozumieniu ustawy Kodeks pracy. W
    związku z wypłatą wynagrodzeń na rzecz zatrudnionych pracowników, Spółka występuje w
    roli płatnika podatku dochodowego od osób fizycznych, o którym mowa w ustawie o PIT.
    Spółka przekazuje oraz planuje przekazywać w przyszłości pracownikom zatrudnionym na
    umowę o pracę różnego rodzaju prezenty z okazji np.
    • Świąt Bożego Narodzenia, Wielkanocy itd.,
    • jubileuszu pracy / stażu pracy (np. x-lecie zatrudnienia) – przykładowo vouchery do spa,
    kolacja, wycieczki do muzeum (...), vouchery (...), świadczenia jubileuszowe,
    • przejścia na emeryturę, odejścia z pracy,
    • jubileuszu Spółki.
    • różnych szczególnych dni np. mikołajek, dnia kobiet (...) czy dnia mężczyzny (...),
    • prezenty w formie gratulacji jako uhonorowanie ważnych okazji w życiu pracownika (np.
    ślub, narodziny dziecka, (...)) itd.
    Prezenty stanowią i będą stanowić świadczenia rzeczowe, w szczególności: różnego
    rodzaju vouchery, karty podarunkowe, zegarki, sprzęt itp., bony na towary lub usługi,
    słodycze, książki, kwiaty. Spółka nie wyklucza, że w przyszłości rzeczowe prezenty
    okolicznościowe mogą mieć również inną postać (związaną z okolicznością ich wręczenia).
    Prezenty są i będą finansowane ze środków obrotowych Spółki. Zajmowane stanowisko
    nie ma i nie będzie miało wpływu na wartość prezentu. Prezent jest i będzie formą
    gratulacji i podziękowania dla pracownika za lata pracy w spółce oraz ma i będzie miał na
    celu budowanie i podtrzymywanie dobrych relacji z pracownikami.
    Podkreślić należy, że prezenty nie stanowią i nie będą stanowiły dla pracowników
    dodatkowej formy gratyfikacji za wykonaną pracę. Przekazanie prezentów nie zależy i nie
    będzie zależało od osiąganych w pracy wyników, ocen rocznych czy wskaźników absencji.
    W umowie o pracę oraz w innych aktach wewnętrznych nie ma informacji o
    przekazywaniu prezentów. Pracownik nie może i nie będzie mógł dochodzić wydania

    prezentu na podstawie żadnego stosunku prawnego ani roszczenia, ponieważ wręczanie
    prezentów nie jest uregulowane pisemnie w obowiązujących przepisach
    wewnątrzzakładowych, uchwałach oraz w umowach o pracę.
    Przekazywane prezenty nie są i nie będą elementem wynagrodzenia, do zapłaty którego
    zobowiązana jest Spółka na podstawie zawartej umowy o pracę lub uchwały. Jest to zatem
    dobrowolne świadczenie ze strony Spółki jako pracodawcy, do którego nie jest
    zobowiązany na podstawie zapisów umownych lub postanowień uchwały. Celem Spółki
    jest sprawienie pracownikom przyjemności, a prezenty stanowią formę gratulacji,
    docenienia, uhonorowania danej osoby z okazji istotnego dnia. Przekazanie prezentu nie
    ma związku z wykonywaną przez pracowników pracą, czy jej rezultatami. Pracownik
    również w żaden sposób nie będzie zobowiązany przez Spółkę ani do przyjęcia prezentu,
    ani do jego późniejszej realizacji.
    Gdyby pracownicy nie otrzymali od Spółki prezentu prawdopodobieństwo, że sami
    wykupiliby określony prezent rzeczowy jest znikome.

## Pytanie

Czy w przedstawionym stanie faktycznym / zdarzeniu przyszłym prawidłowe jest
    stanowisko Wnioskodawcy, zgodnie z którym prezenty (w postaci rzeczowej, w tym
    vouchery), niestanowiące dodatkowego wynagrodzenia za pracę, nie stanowią / nie będą
    stanowiły dla pracowników przychodu ze stosunku pracy, o którym mowa w art. 12 ust. 1
    ustawy o PIT i w związku z tym na Spółce nie ciążą / nie będą ciążyły obowiązki płatnika
    związane z obliczeniem, pobraniem i odprowadzeniem zaliczki na PIT na podstawie art. 32
    ust. 1 ustawy o PIT?
    Państwa stanowisko w sprawie
    Wnioskodawca stoi na stanowisku, że w ramach opisanego w stanie faktycznym /
    zdarzeniu przyszłym w związku z przekazaniem pracownikom prezentów (w postaci
    rzeczowej, w tym voucherów), niestanowiących dla nich dodatkowego wynagrodzenia za
    pracę, nie powstaje / nie powstanie u nich przychód ze stosunku pracy, o którym mowa w
    art. 12 ust. 1 ustawy o PIT a tym samym na Spółce nie ciążą / nie będą ciążyły obowiązki
    płatnika związane z obliczeniem, pobraniem i odprowadzeniem zaliczki na PIT na
    podstawie art. 32 ust. 1 ustawy o PIT.
    Podstawową zasadą obowiązującą w przepisach ustawy o PIT jest zasada powszechności
    opodatkowania, zgodnie z którą opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób
    fizycznych podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z wyjątkiem dochodów wymienionych w
    art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od których na podstawie przepisów ordynacji
    podatkowej zaniechano poboru podatku (art. 9 ust. 1 ustawy o PIT).
    Z treści powyższego przepisu wynika, że opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób
    fizycznych podlegają wszelkiego rodzaju dochody uzyskane przez podatnika, z wyjątkiem
    tych, które zostały enumeratywnie wymienione w katalogu zwolnień przedmiotowych,
    zawartym w ustawie o podatku dochodowym od osób fizycznych, bądź co do których
    zaniechano poboru podatku.
    W myśl art. 10 ust. 1 pkt 1 ustawy o PIT źródłami przychodów są: stosunek służbowy,
    stosunek pracy, w tym spółdzielczy stosunek pracy, członkostwo w rolniczej spółdzielni
    produkcyjnej lub innej spółdzielni zajmującej się produkcją rolną praca nakładcza,
    emerytura lub renta.
    Należy zaznaczyć, że ustawa o PIT wyraźnie rozróżnia źródła przychodów oraz sposób
    opodatkowania dochodów z poszczególnych źródeł.

    Zgodnie z art. 11 ust. 1 ustawy o PIT: przychodami, z zastrzeżeniem art. 14-15, art. 17 ust.
    1 pkt 6, 9, 10 w zakresie realizacji praw wynikających z pochodnych instrumentów
    finansowych, pkt 11, art. 19, art. 25b, art. 30ca, art. 30da i art. 30f, są otrzymane lub
    postawione do dyspozycji podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i wartości
    pieniężne oraz wartość otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych
    świadczeń.
    Jak wynika z treści powołanego art. 11 ust. 1 ustawy o PIT, przychodem będzie każde
    przysporzenie majątkowe, mające konkretny wymiar finansowy, otrzymane jako
    świadczenie pieniężne, rzeczowe lub też jako świadczenie nieodpłatne lub częściowo
    odpłatne. Co do zasady, o zaliczeniu danego przysporzenia majątkowego do przychodów
    danego podatnika decyduje definitywny charakter tego przysporzenia w tym sensie, że w
    sposób ostateczny faktycznie powiększa on aktywa tej osoby. Konsekwencją przyjęcia tezy
    o charakterze przychodu, jako definitywnego przysporzenia w majątku podatnika jest
    uznanie, że za przychody podatkowe mogą być uznane tylko te przychody, które nie mają
    charakteru zwrotnego. W celu określenia, co stanowi przychód podatnika, należy
    zidentyfikować stosunek prawny leżący u podstaw danej czynności.
    Zgodnie z art. 12 ust. 1 ustawy o PIT: za przychody ze stosunku służbowego, stosunku
    pracy, pracy nakładczej oraz spółdzielczego stosunku pracy uważa się wszelkiego rodzaju
    wypłaty pieniężne oraz wartość pieniężną świadczeń w naturze bądź ich ekwiwalenty, beż
    względu na źródło finansowania tych wypłat i świadczeń, a w szczególności:
    wynagrodzenia zasadnicze, wynagrodzenia za godziny nadliczbowe, różnego rodzaju
    dodatki, nagrody, ekwiwalenty za niewykorzystany urlop i wszelkie inne kwoty niezależnie
    od tego, czy ich wysokość została z góry ustalona, a ponadto świadczenia pieniężne
    ponoszone za pracownika, jak również wartość innych nieodpłatnych świadczeń lub
    świadczeń częściowo odpłatnych.
    Podkreślić należy, że użyty w powyższym przepisie zwrot „w szczególności” oznacza, że
    wymieniane kategorie przychodów zostały wskazane jedynie przykładowo, a tym samym
    stanowią katalog otwarty. Przychodem ze stosunku pracy i stosunków pokrewnych są
    więc wszelkiego rodzaju wypłaty i świadczenia skutkujące u podatnika powstaniem
    przysporzenia majątkowego, mające swoje źródło w łączącym pracownika z pracodawcą
    stosunku pracy lub stosunku pokrewnym.
    Ponadto, z treści tego przepisu wynika, że do przychodów pracownika zaliczyć należy
    generalnie wszystkie otrzymane przez niego świadczenia, które mógł on otrzymać od
    pracodawcy. Są nimi bowiem nie tylko wynagrodzenia, czyli świadczenia wprost
    wynikające z zawartej umowy o pracę, ale również wszystkie inne przychody
    (świadczenia), niezależnie od podstawy ich wypłaty, jeżeli w jakikolwiek sposób wiążą się z
    faktem wykonywania pracy. Oznacza to, że do przychodów pracownika ustawodawca
    zaliczył nie tylko pieniądze, ale także wartość świadczeń w naturze, czy świadczeń
    nieodpłatnych otrzymanych od pracodawcy.
    Tak szerokie zdefiniowanie pojęcia przychodu pracownika wskazuje, że w każdym
    przypadku, w którym uzyska on realną korzyść, będzie powstawał obowiązek zwiększenia
    jego przychodu, z wyjątkiem świadczeń określonych w katalogu zwolnień
    przedmiotowych, zawartych w art. 21 ustawy o PIT. Ustawodawca do przychodów ze
    stosunku pracy zalicza bowiem nie tylko otrzymane pieniądze, ale i świadczenia, które
    przybrały postać rzeczy (produktu), wykonania usługi, bądź udostępnienia rzeczy lub praw.
    Należy również wskazać, że na podmiocie dokonującym ww. świadczeń (pracodawcy) ciążą
    natomiast obowiązki płatnika, określone w art. 32 ust. 1 ustawy o PIT, zgodnie z którym:
    zakłady pracy będące osobami fizycznymi, osobami prawnymi oraz jednostkami
    organizacyjnymi nieposiadającymi osobowości prawnej są obowiązane jako płatnicy
    obliczać i pobierać w ciągu roku zaliczki na podatek dochodowy od osób, które uzyskują
    od tych zakładów przychody ze stosunku służbowego, stosunku pracy, z pracy nakładczej

    lub ze spółdzielczego stosunku pracy, z zasiłków pieniężnych z ubezpieczenia społecznego
    wypłacanych przez zakłady pracy lub z tytułu udziału w nadwyżce bilansowej wypłacanej w
    spółdzielniach pracy.
    W tym miejscu należy również zaznaczyć, że niezależnie od powyższego, w ustawie o PIT,
    w art. 2, przewidziane zostały sytuacje, w których uzyskanie korzyści majątkowej zaliczanej
    do kategorii przychodu nie spowoduje powstania obowiązku podatkowego w podatku
    dochodowym od osób fizycznych. Zgodnie z art. 2 ust. 1 pkt 3 ustawy o PIT, przepisów
    ustawy o PIT nie stosuje się do przychodów podlegających przepisom ustawy o podatku
    od spadków i darowizn.
    Powyższy przepis dotyczy sytuacji podatników osiągających dochód (przychód), który co
    do zasady może podlegać opodatkowaniu PIT, a który uzyskany został przez nich w
    sposób nieodpłatny, na podstawie jednego z tytułów wymienionych w art. 1 ustawy o
    podatku od spadków i darowizn. Jego rolą jest zapobiegnięcie sytuacji, w której doszłoby
    do podwójnego opodatkowania tego samego przysporzenia majątkowego. Należy jednak
    zaznaczyć, że wyłączeniu temu podlega jedynie nabycie na podstawie jednego z tytułów
    wskazanych w art. 1 ustawy o podatku od spadków i darowizn, które faktycznie miało
    miejsce.
    Zgodnie z art. 1 ust. 1 pkt 2 ustawy o podatku od spadków i darowizn: podatkowi od
    spadków i darowizn, podlega nabycie przez osoby fizyczne własności rzeczy znajdujących
    się na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej lub praw majątkowych wykonywanych na
    terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, tytułem darowizny, polecenia darczyńcy.
    Zgodnie z art. 888 § 1 ustawy Kodeks cywilny: przez umowę darowizny darczyńca
    zobowiązuje się do bezpłatnego świadczenia na rzecz obdarowanego kosztem swego
    majątku.
    Mając powyższe rozważania na uwadze należy przyjąć, iż przekazywane prezenty (w
    postaci rzeczowej, w tym voucherów), niestanowiące dodatkowego wynagrodzenia za
    pracę, nie będą stanowiły dla pracowników przychodu ze stosunku pracy, o którym mowa
    w art. 12 ust. 1 ustawy o PIT. Otrzymanie upominków nie stanowi i nie będzie stanowiło
    dodatkowej formy wynagrodzenia pracownika, jak również nie jest i nie będzie związane z
    jego wynikami w pracy, a co więcej nie wynika i nie będzie wynikało ono z jakichkolwiek
    umów o pracę czy dokumentów wewnętrznych obowiązujących w Spółce. Celem
    wręczania upominków pracownikom jest sprawienie im przyjemności, a same w sobie
    upominki stanowią i będą stanowić formę gratulacji, podziękowań czy docenienia
    pracowników.
    W związku z tym, wręczenie upominków pracownikom przez pracodawcę należy
    traktować jako darowiznę, która nie stanowi przychodu w rozumieniu podatku
    dochodowego od osób fizycznych, bowiem podlega opodatkowaniu podatkiem od
    spadków i darowizn.
    W związku z powyższym, Spółka nie będzie pełniła funkcji płatnika.
    W tym miejscu wskazać należy, że kwestia opodatkowania nieodpłatnych świadczeń
    otrzymywanych przez pracowników od pracodawców budziła wątpliwości po stronie
    pracowników oraz pracodawców i prowadziła do sporów interpretacyjnych. Orzecznictwo
    sądów administracyjnych w tej materii również było niejednolite. Zagadnienie to zostało
    ostatecznie rozstrzygnięte przez Trybunał Konstytucyjny, w wyroku z 8 lipca 2014 r., sygn.
    akt K 7/13. W wyroku tym Trybunał Konstytucyjny wskazał, że nie wszystkie świadczenia
    otrzymywane przez pracowników od pracodawców można uznać za przychód w
    rozumieniu ustawy. „W ocenie Trybunału jest oczywiste, że pracodawcy (poza
    wyjątkowymi sytuacjami) nie dokonują darowizn na rzecz swoich pracowników.
    Jednocześnie jest oczywiste, że wynagrodzenie za pracę może przybierać nie tylko
    pieniężną postać lecz także postać różnego rodzaju świadczeń, które – nawet nieujęte w
    umowie o pracę – w praktyce są postrzegane jako jego element. Gdyby się zdarzyło, że
    pracodawca rzeczywiście chce obdarować konkretnego pracownika, np. z okazji jubileuszu

    zatrudnienia wręcza mu zegarek, wówczas korzyść tę należałoby potraktować jako
    podlegającą ustawie z dnia 28 lipca 1983 r. o podatku od spadków i darowizn (Dz. U. z
    2016 r., poz. 205)”.
    Powyższe stanowisko znajduje potwierdzenie w interpretacjach indywidualnych
    wydawanych przez Organy podatkowe:
    - Interpretacja indywidualna z dnia 4 września 2024 r., sygn. akt 0111-KDIB2-
    3.4015.161.2024.2JKU 0115-KDIT2.4011.346.2024.3.KC: „W realiach opisanej przez
    Państwa sprawy prezenty dla pracowników (w postaci rzeczowej, w tym vouchery) nie
    stanowiące dodatkowego wynagrodzenia za pracę oraz świadczenia w postaci wręczania
    dzieciom pracowników upominków z okazji niektórych świąt okolicznościowych, jak
    również podczas imprez integracyjnych, przekazywane tytułem darowizny, co do zasady
    będą podlegały opodatkowaniu podatkiem od spadków i darowizn. Zatem, z uwagi na
    wyłączenie z opodatkowania na podstawie art. 2 ust. 1 pkt 3 ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych, nie będą stanowiły one dla Państwa pracowników
    przychodu w rozumieniu art. 12 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.
    W związku z powyższym jako płatnik nie będą Państwo zobowiązani do obliczenia i
    pobrania zaliczki na podatek dochodowy od osób fizycznych, na podstawie art. 32 ust. 1
    ww. ustawy, zgodnie z którym: Zakłady pracy będące osobami fizycznymi, osobami
    prawnymi oraz jednostkami organizacyjnymi nieposiadającymi osobowości prawnej są
    obowiązane jako płatnicy obliczać i pobierać w ciągu roku zaliczki na podatek dochodowy
    od osób, które uzyskują od tych zakładów przychody ze stosunku służbowego, stosunku
    pracy, z pracy nakładczej lub ze spółdzielczego stosunku pracy, z zasiłków pieniężnych z
    ubezpieczenia społecznego wypłacanych przez zakłady pracy lub z tytułu udziału w
    nadwyżce bilansowej wypłacanej w spółdzielniach pracy”.
    - Interpretacja indywidualna z dnia 8 stycznia 2025 r., nr 0112-KDIL2-1.4011.895.2024.2.DJ:
    „W konsekwencji, z uwagi na wyłączenie z opodatkowania na podstawie art. 2 ust. 1 pkt 3
    ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, wartość wręczonego pracownikowi
    zegarka pamiątkowego w okolicznościach wskazanych we wniosku, nie stanowi dla niego
    przychodu ze stosunku pracy w rozumieniu ustawy o podatku dochodowym od osób
    fizycznych. Zatem z ww. tytułu nie ciążą na Państwu obowiązki płatnika związane z
    obliczeniem, pobraniem i odprowadzeniem zaliczki na podatek dochodowy od osób
    fizycznych na podstawie art. 32 ust. 1 ww. ustawy”.
    - Interpretacja indywidualna z dnia z dnia 9 grudnia 2024 r., nr 0112-KDIL2-
    1.4011.863.2024.3.DJ: „Biorąc pod uwagę przedstawiony we wniosku opis sprawy,
    powołane przepisy prawa podatkowego oraz wyrok Trybunału Konstytucyjnego z 8 lipca
    2014 r., sygn. akt K 7/13, uznać należy, że przekazywanie pracownikom z okazji Jubileuszu
    25-lecia zatrudnienia w (...) pamiątkowego, o którym mowa we wniosku, a który nie
    stanowi elementu wynagrodzenia wynikającego z zawartych umów o pracę, lecz jest
    formą gratulacji, uhonorowania pracownika z okazji istotnego dla niego jubileuszu, co do
    zasady podlega opodatkowaniu podatkiem od spadków i darowizn. W konsekwencji, z
    uwagi na wyłączenie z opodatkowania na podstawie art. 2 ust. 1 pkt 3 ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych, wartość wręczonego pracownikowi (...) pamiątkowego w
    okolicznościach wskazanych we wniosku, nie stanowi dla niego przychodu ze stosunku
    pracy w rozumieniu ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Zatem z ww.
    tytułu nie ciążą na Państwu obowiązki płatnika związane z obliczeniem, pobraniem i
    odprowadzeniem zaliczki na podatek dochodowy od osób fizycznych na podstawie art. 32
    ust. 1 ww. ustawy”.
    Podsumowując, Wnioskodawca stoi na stanowisku, że w ramach opisanego w stanie
    faktycznym / zdarzeniu przyszłym w związku z przekazaniem pracownikom prezentów (w
    postaci rzeczowej, w tym voucherów), niestanowiących dla nich dodatkowego
    wynagrodzenia za pracę, nie powstaje / nie powstanie u nich przychód ze stosunku pracy,

    o którym mowa w art. 12 ust. 1 ustawy o PIT a tym samym na Spółce nie ciążą / nie będą
    ciążyły obowiązki płatnika związane z obliczeniem, pobraniem i odprowadzeniem zaliczki
    na PIT na podstawie art. 32 ust. 1 ustawy o PIT.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest prawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Podstawową zasadą obowiązującą w przepisach ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku
    dochodowym od osób fizycznych (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 163 ze zm.) jest zasada
    powszechności opodatkowania, która wyrażona została w art. 9 ust. 1 tej ustawy.
    Zgodnie z treścią ww. art. 9 ust. 1 ustawy:
      Opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z
      wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od
      których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.
    Treść powyższego przepisu wskazuje, że opodatkowaniu podatkiem dochodowym od
    osób fizycznych podlegają wszelkiego rodzaju dochody uzyskane przez podatnika, z
    wyjątkiem tych, które zostały enumeratywnie wymienione w katalogu zwolnień
    przedmiotowych zawartym w powyższej ustawie bądź, od których zaniechano poboru
    podatku.
    W myśl art. 11 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Przychodami, z zastrzeżeniem art. 14-15, art. 17 ust. 1 pkt 6, 9, 10 w zakresie
      realizacji praw wynikających z pochodnych instrumentów finansowych, pkt 11, art.
      19, art. 25b, art. 30ca, art. 30da i art. 30f, są otrzymane lub postawione do dyspozycji
      podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość
      otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń.
    Przy czym, ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych wyraźnie rozróżnia źródła
    przychodów oraz sposób opodatkowania dochodów z poszczególnych źródeł.
    Stosownie do przepisów tej ustawy odrębnymi źródłami przychodów są m.in. określone w
    art. 10 ust. 1 pkt 1:
      Stosunek służbowy, stosunek pracy, w tym spółdzielczy stosunek pracy, członkostwo
      w rolniczej spółdzielni produkcyjnej lub innej spółdzielni zajmującej się produkcją
      rolną, praca nakładcza, emerytura lub renta.
    Zgodnie z art. 12 ust. 1 ww. ustawy:
      Za przychody ze stosunku służbowego, stosunku pracy, pracy nakładczej oraz
      spółdzielczego stosunku pracy uważa się wszelkiego rodzaju wypłaty pieniężne oraz
      wartość pieniężną świadczeń w naturze bądź ich ekwiwalenty, bez względu na źródło
      finansowania tych wypłat i świadczeń, a w szczególności: wynagrodzenia zasadnicze,
      wynagrodzenia za godziny nadliczbowe, różnego rodzaju dodatki, nagrody,
      ekwiwalenty za niewykorzystany urlop i wszelkie inne kwoty niezależnie od tego, czy
      ich wysokość została z góry ustalona, a ponadto świadczenia pieniężne ponoszone
      za pracownika, jak również wartość innych nieodpłatnych świadczeń lub świadczeń
      częściowo odpłatnych.
    Użyty w ww. przepisie zwrot „w szczególności” oznacza, że wymieniane kategorie
    przychodów stanowią katalog otwarty. Przychodem ze stosunku pracy i stosunków
    pokrewnych są więc wszelkiego rodzaju wypłaty i świadczenia skutkujące u podatnika
    powstaniem przysporzenia majątkowego, mające swoje źródło w łączącym pracownika z
    pracodawcą stosunku pracy lub stosunku pokrewnym. Ponadto treść tego przepisu

    wskazuje, że do przychodów pracownika zaliczyć należy praktycznie wszystkie otrzymane
    przez niego świadczenia, które mógł on otrzymać od pracodawcy. Są nimi bowiem nie
    tylko wynagrodzenia, czyli świadczenia wprost wynikające z zawartej umowy o pracę, ale
    również wszystkie inne przychody (świadczenia), niezależnie od podstawy ich wypłaty,
    jeżeli w jakikolwiek sposób wiążą się z faktem wykonywania pracy. Oznacza to, że do
    przychodów pracownika ustawodawca zaliczył nie tylko pieniądze, ale także wartość
    świadczeń w naturze, czy świadczeń nieodpłatnych otrzymanych od pracodawcy.
    Tak szerokie zdefiniowanie pojęcia przychodu pracownika wskazuje, że w każdym
    przypadku, w którym uzyska on realną korzyść, będzie powstawał obowiązek zwiększenia
    jego przychodu, z wyjątkiem świadczeń określonych w katalogu zwolnień
    przedmiotowych, zawartych w art. 21 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.
    Ustawodawca do przychodów ze stosunku pracy zalicza bowiem nie tylko otrzymane
    pieniądze, ale i świadczenia, które przybrały postać rzeczy (produktu), wykonania usługi,
    bądź udostępnienia rzeczy lub praw.
    Na podmiocie dokonującym ww. świadczeń (pracodawcy) ciążą natomiast obowiązki
    płatnika, wynikające z art. 32 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych,
    zgodnie z którym:
      Zakłady pracy będące osobami fizycznymi, osobami prawnymi oraz jednostkami
      organizacyjnymi nieposiadającymi osobowości prawnej są obowiązane jako płatnicy
      obliczać i pobierać w ciągu roku zaliczki na podatek dochodowy od osób, które
      uzyskują od tych zakładów przychody ze stosunku służbowego, stosunku pracy, z
      pracy nakładczej lub ze spółdzielczego stosunku pracy, z zasiłków pieniężnych z
      ubezpieczenia społecznego wypłacanych przez zakłady pracy lub z tytułu udziału w
      nadwyżce bilansowej wypłacanej w spółdzielniach pracy.
    Niezależnie od powyższego wyjaśnić należy, że w ustawie o podatku dochodowym od
    osób fizycznych, w art. 2, przewidziane zostały sytuacje, w których uzyskanie korzyści
    majątkowej mieszczącej się w definicji przychodu nie spowoduje powstania obowiązku
    podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych. Wśród wyłączeń wskazanych
    w tym przepisie w ust. 1 pkt 3 wskazane zostały:
      Przychody podlegające przepisom o podatku od spadków i darowizn.
    Przepis ten dotyczy sytuacji podatników osiągających dochód (przychód), który co do
    zasady może podlegać opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych, a
    który uzyskany został przez nich w sposób nieodpłatny, na podstawie jednego z tytułów
    wymienionych w art. 1 ustawy o podatku od spadków i darowizn. Jego rolą jest
    zapobieżenie sytuacji, w której to samo przysporzenie majątkowe powodowałoby
    powstanie obowiązku podatkowego w dwóch podatkach, czego skutkiem byłoby
    podwójne opodatkowanie tego samego przysporzenia majątkowego.
    Na mocy art. 1 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 28 lipca 1983 r. o podatku od spadków i
    darowizn (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1837 ze zm.):
      Podatkowi od spadków i darowizn, zwanemu dalej „podatkiem”, podlega nabycie
      przez osoby fizyczne własności rzeczy znajdujących się na terytorium
      Rzeczypospolitej Polskiej lub praw majątkowych wykonywanych na terytorium
      Rzeczypospolitej Polskiej, tytułem darowizny, polecenia darczyńcy.
    Umowa darowizny zdefiniowana natomiast została w art. 888 § 1 ustawy z dnia 23
    kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1061 ze zm.), w myśl którego:
      Przez umowę darowizny darczyńca zobowiązuje się do bezpłatnego świadczenia na
      rzecz obdarowanego kosztem swego majątku.
    W tym miejscu wskazać należy, że kwestia opodatkowania nieodpłatnych świadczeń
    otrzymywanych przez pracowników od pracodawców budziła wątpliwości po stronie
    pracowników oraz pracodawców i prowadziła do sporów interpretacyjnych. Orzecznictwo
    sądów administracyjnych w tej materii również było niejednolite. Zagadnienie to zostało

    ostatecznie rozstrzygnięte przez Trybunał Konstytucyjny, w wyroku z 8 lipca 2014 r., sygn.
    akt K 7/13. W wyroku tym Trybunał Konstytucyjny wskazał, że nie wszystkie świadczenia
    otrzymywane przez pracowników od pracodawców można uznać za przychód w
    rozumieniu ustawy.
      „W ocenie Trybunału jest oczywiste, że pracodawcy (poza wyjątkowymi sytuacjami)
      nie dokonują darowizn na rzecz swoich pracowników. Jednocześnie jest oczywiste,
      że wynagrodzenie za pracę może przybierać nie tylko pieniężną postać lecz także
      postać różnego rodzaju świadczeń, które – nawet nieujęte w umowie o pracę – w
      praktyce są postrzegane jako jego element. Gdyby się zdarzyło, że pracodawca
      rzeczywiście chce obdarować konkretnego pracownika, np. z okazji jubileuszu
      zatrudnienia wręcza mu zegarek, wówczas korzyść tę należałoby potraktować jako
      podlegającą ustawie z dnia 28 lipca 1983 r. o podatku od spadków i darowizn (Dz. U.
      z 2016 r., poz. 205). A zatem to nie zamiar obdarowania stanowi kryterium
      odróżnienia świadczeń pracodawcy, o których wartość należy podnieść podlegający
      opodatkowaniu dochód pracownika, od tych, które jego dochodu nie zwiększają.
      Kryterium tym musi być obiektywna ocena, czy świadczenie leżało w interesie
      pracownika, a jest tak wtedy, gdy stanowi ono realne przysporzenie majątkowe
      (korzyść), którego efekt jest uchwytny w jego majątku”.
    Podkreślić należy, że wskazali Państwo w opisie sprawy, że darowizna na rzecz Państwa
    pracowników w formie świadczeń rzeczowych, w szczególności: różnego rodzaju
    voucherów, kart podarunkowych, zegarków, różnego sprzętu, bonów na towary lub usługi,
    słodyczy, książek, kwiatów lub – ewentualnie w przyszłości - rzeczowych prezentów
    okolicznościowych w innej postaci, nie stanowią i nie stanowić będą dodatkowego
    wynagrodzenia za wykonaną pracę.
    Zgodnie z opisem, w umowie o pracę oraz w innych aktach wewnętrznych nie ma
    informacji o przekazywaniu prezentów. Pracownik nie może i nie będzie mógł dochodzić
    wydania prezentu na podstawie żadnego stosunku prawnego ani roszczenia, ponieważ
    wręczanie prezentów nie jest uregulowane pisemnie w obowiązujących przepisach
    wewnątrzzakładowych, uchwałach oraz w umowach o pracę. Ponadto, wskazali Państwo,
    że jest to dobrowolne świadczenie ze strony Spółki jako pracodawcy, do którego nie jest
    zobowiązany na podstawie zapisów umownych lub postanowień uchwały. Celem Spółki
    jest sprawienie pracownikom przyjemności, a prezenty stanowią formę gratulacji,
    docenienia, uhonorowania danej osoby z okazji istotnego dnia. Przekazanie prezentu nie
    ma związku z wykonywaną przez pracowników pracą, czy jej rezultatami. Pracownik
    również w żaden sposób nie będzie zobowiązany przez Spółkę ani do przyjęcia prezentu,
    ani do jego późniejszej realizacji. Gdyby pracownicy nie otrzymali od Spółki prezentu
    prawdopodobieństwo, że sami wykupiliby określony prezent rzeczowy jest znikome.
    Biorąc więc pod uwagę przedstawiony we wniosku opis sprawy, powołane przepisy prawa
    podatkowego oraz wyrok Trybunału Konstytucyjnego z 8 lipca 2014 r., sygn. akt K 7/13,
    uznać należy, że przekazywanie pracownikom różnego rodzaju prezentów z okazji świąt
    oraz istotnych dla nich dni (np. Świąt Bożego Narodzenia, jubileuszu pracy) co do zasady
    podlega opodatkowaniu podatkiem od spadków i darowizn.
    W konsekwencji, z uwagi na wyłączenie z opodatkowania na podstawie art. 2 ust. 1 pkt 3
    ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, wartość wręczonych pracownikom
    prezentów okolicznościowych wskazanych we wniosku nie stanowi dla nich przychodu ze
    stosunku pracy w rozumieniu ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.
    Zatem, z ww. tytułu nie ciążą na Państwu obowiązki płatnika związane z obliczeniem,
    pobraniem i odprowadzeniem zaliczki na podatek dochodowy od osób fizycznych na
    podstawie art. 32 ust. 1 ww. ustawy.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Państwo przedstawili i stanu prawnego,
    który obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia oraz dotyczy zdarzenia przyszłego, które
    Państwo przedstawili i stanu prawnego, który obowiązuje w dniu wydania interpretacji.
    Odnosząc się do powołanych przez Państwa interpretacji indywidualnych wskazuję, że
    zostały one wydane w indywidualnych sprawach i nie mają zastosowania ani konsekwencji
    wiążących w odniesieniu do żadnego innego zaistniałego stanu faktycznego bądź
    zdarzenia przyszłego.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    · Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z
    dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.).
    Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie
    zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosują się
    Państwo do interpretacji.
    · Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
      z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    · Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego
    Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa
    z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.
    U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
    · w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
    · w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP
      (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.