Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0114-KDIP3-2.4011.182.2025.2.JM
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-04-30
Teza: Ograniczony obowiązek podatkowy osoby fizycznej w latach
2020; 2024.
Słowa kluczowe: Arabia Saudyjska
Singapur
Zjednoczone Emiraty Arabskie
obowiązek-obowiązek podatkowy
obowiązek-obowiązek podatkowy-nieograniczony
obowiązek podatkowy
obowiązek-obowiązek podatkowy-ograniczony
obowiązek podatkowy
Zagadnienia: Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 1-Podmiot i przedmiot opodatkowania-
Nieograniczony i ograniczony obowiązek podatkowy.
Przepisy: [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 1-art. 3
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 1-art. 3-ust. 1
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 1-art. 3-ust. 1a
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 1-art. 3-ust. 2a

## Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

Szanowny Panie,
    stwierdzam, że Pana stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego stanu
    faktycznego w podatku dochodowym od osób fizycznych jest prawidłowe.

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

17 lutego 2025 r. wpłynął Pana wniosek z 14 lutego 2025 r. o wydanie interpretacji
    indywidualnej w zakresie obowiązku podatkowego.
    Uzupełnił Pan go – na wezwanie – pismem z 1 kwietnia 2025 r. (data wpływu 1 kwietnia
    2025 r.) oraz pismem z 1 kwietnia 2025 r. (data wpływu 1 kwietnia 2025 r.).
    Treść wniosku jest następująca:
    Opis stanu faktycznego
    A.A. (dalej – „Pan”, „Wnioskodawca” lub „Podatnik”) jest od urodzenia obywatelem
    polskim, który od 2020 r. na stałe mieszka poza granicami RP. W okresie od lutego 2020 r.
    do listopada 2021 r. mieszkał Pan w Singapurze. W listopadzie 2021 r. przeprowadził się
    Pan do Zjednoczonych Emiratów Arabskich, gdzie mieszkał Pan do maja 2023 r. Od tamtej
    pory po dzień dzisiejszy nieprzerwanie mieszka Pan w Arabii Saudyjskiej.
    Z tym, że zastrzegł Pan, że niniejszy wniosek dotyczy okresu od lutego 2020 r. do grudnia
    2024 r.
    We wszystkich wspomnianych powyżej państwach pracował Pan na podstawie umowy o
    pracę zawartej z lokalnym pracodawcą. Umowy zawarte były na czas nieokreślony
    (czasami poprzedzony 3-miesięcznym okresem próbnym), a wynagrodzenie z tytułu
    wykonywanej pracy trafiało na rachunek bankowy założony w kraju, w którym akurat Pan
    przebywał/przebywa.
    Posiada Pan singapurski certyfikat rezydencji za lata 2020 i 2021 oraz certyfikat rezydencji
    z Arabii Saudyjskiej za 2024 r.
    Dochód z tytułu umowy o pracę był opodatkowany w Singapurze. Natomiast dochód
    uzyskany w ZEA i Arabii Saudyjskiej nie podlegał opodatkowaniu, z uwagi na brak
    opodatkowania przychodów osób fizycznych w tych krajach.
    W każdym z państw, w których Pan przebywał wynajmował Pan mieszkanie, co ma
    udokumentowane zawartymi umowami i/lub potwierdzeniami przelewów czynszu najmu.
    We wszystkich tych krajach miał Pan ubezpieczenie zdrowotne. Pana aktywność
    społeczna, kulturalna realizowana była w Singapurze, ZEA i Arabii Saudyjskiej. W okresie
    objętym wnioskiem realizował Pan swoje zainteresowania i hobby w ww. krajach
    (zwiedzanie krajów, wizyty w muzeach, uprawianie sportu – siłownia, bieganie, jazda na
    rowerze). Wydatki związane z tymi aktywnościami (m.in. sprzęt sportowy) były ponoszone
    w tych krajach.
    Sporadycznie odwiedzał Pan Polskę. W poszczególnych latach liczba dni, które spędził Pan
    w RP wyglądała następująco: 2020 r. – 0 dni, 2021 r. – 0 dni, 2022 r. – 48 dni, 2023 r. – 18
    dni, 2024 r. – 12 dni. Wizyty te były głównie związane z odwiedzinami rodziny (rodzice i
    siostra) i przyjaciół.
    Poza umowami o pracę z podmiotami zagranicznymi, miał Pan podpisane umowy o dzieło
    z polskimi firmami na tworzenie treści publikowanych online, w czasopismach lub
    książkach. Umowy te realizował Pan zdalnie, z terytorium państwa, na którym aktualnie
    przebywał. W Polsce posiada Pan rachunek bankowy, na który otrzymywał Pan
    wynagrodzenie w związku z realizacją umowy o dzieło. Dochód ten opodatkowany był w
    całości w Polsce. W Polsce nie prowadził Pan działalności gospodarczej, nie był Pan
    również zatrudniony na podstawie umowy o pracę i nie prowadził Pan innej niż
    wspomnianej powyżej, działalności zarobkowej w Polsce. Nie był Pan również właścicielem

    ani nie posiadał Pan na innych zasadach nieruchomości ani samochodu w Polsce. Nie był
    Pan członkiem organów osób prawnych ani jednostek organizacyjnych niemających
    osobowości prawnej mających siedzibę lub zarząd na terytorium RP. Nie był Pan
    płatnikiem podatków w Polsce, ani nie był Pan płatnikiem składek na ubezpieczenia
    społeczne lub ubezpieczenia zdrowotnego w Polsce.
    Uzupełnienie opisu stanu faktycznego
    W okresie luty 2020 r. – grudzień 2024 r. posiadał Pan stałe miejsce zamieszkania
    odpowiednio w Singapurze, Zjednoczonych Emiratach Arabskich oraz Arabii Saudyjskiej.
    Z tym, że w tym miejscu pragnie Pan skorygować błędnie wskazane we wniosku okresy, w
    których mieszkał Pan w poszczególnych państwach. I tak, w okresie luty 2020 r. – styczeń
    2022 r. miejscem Pana zamieszkania był Singapur, następnie w okresie styczeń 2022 r. do
    maja 2024 r. mieszkał Pan w Zjednoczonych Emiratach Arabskich. Obecnie, od maja 2024
    r. miejscem Pana zamieszkania jest Arabia Saudyjska.
    Wyjechał Pan z Polski na stałe. W najbliższej przyszłości zdecydowanie odrzuca Pan
    pomysł powrotu do Polski. Nie może jednak Pan wykluczyć, że kiedyś wróci do kraju.
    W okresie od lutego 2020 r. do grudnia 2024 r. jedyne Pana powiązania z Polską to
    mieszkający tu rodzice i siostra. Przyjaciele w dużej części również mieszkają poza Polską.
    Singapur traktował Pana jako swojego rezydenta podatkowego, co potwierdzone jest
    otrzymanym certyfikatem rezydencji za lata 2020-2021.
    Nie posiada Pan certyfikatów rezydencji za okres, w którym mieszkał Pan w
    Zjednoczonych Emiratach Arabskich (styczeń 2022 - maj 2024). Nie ma Pan więc
    potwierdzenia, a co za tym idzie wiedzy, odnośnie tego, czy ZEA traktowały Pana jako
    swojego rezydenta podatkowego.
    Mieszka Pan w Arabii Saudyjskiej od maja 2024 r. i od tego czasu jest traktowany przez ten
    kraj jako rezydent podatkowy, co znajduje potwierdzenie w otrzymanym certyfikacie
    rezydencji za 2024 r.

## Pytanie

Czy w latach 2020-2024 posiadał Pan nieograniczony obowiązek podatkowy na terytorium
    Rzeczypospolitej Polskiej?
    Pana stanowisko w sprawie
    W Pana opinii, nie miał Pan w latach 2020-2024 nieograniczonego obowiązku
    podatkowego w Polsce.
    Zgodnie z przepisem art. 3 ust. 1 ustawy z 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od
    osób fizycznych (tekst jedn.: Dz. U. z 2024 r. poz. 226 z późn. zm.), osoby fizyczne, jeżeli
    mają miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, podlegają
    obowiązkowi podatkowemu od całości swoich dochodów (przychodów) bez względu na
    miejsce położenia źródeł przychodów (nieograniczony obowiązek podatkowy).
    Na podstawie art. 3 ust. 1a ww. ustawy, za osobę mającą miejsce zamieszkania na
    terytorium Rzeczypospolitej Polskiej uważa się osobę fizyczną, która:
    1) posiada na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej centrum interesów osobistych lub
      gospodarczych (ośrodek interesów życiowych) lub
    2) przebywa na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej dłużej niż 183 dni w roku
      podatkowym.
    Jak wskazuje natomiast art. 3 ust. 2a ww. ustawy osoby fizyczne, jeżeli nie mają na
    terytorium Rzeczypospolitej Polskiej miejsca zamieszkania, podlegają obowiązkowi
    podatkowemu tylko od dochodów (przychodów) osiąganych na terytorium
    Rzeczypospolitej Polskiej (ograniczony obowiązek podatkowy).

    Ustalenie miejsca zamieszkania podatnika decyduje zatem o zakresie ciążącego na nim
    obowiązku podatkowego. Inaczej mówiąc, od miejsca zamieszkania zależy czy podatnik
    podlega nieograniczonemu, czy ograniczonemu obowiązkowi podatkowemu w Polsce.
    Nieograniczonym obowiązkiem podatkowym objęci są podatnicy, którzy w Polsce mają
    miejsce zamieszkania. Podlegają oni obowiązkowi podatkowemu od całości swoich
    dochodów (przychodów) bez względu na miejsce położenia źródeł przychodów. Natomiast
    jeśli podatnik będzie miał miejsce zamieszkania za granicą, to w Polsce będzie płacił
    podatek tylko od dochodów (przychodów) uzyskanych w danym roku podatkowym w
    Polsce (ograniczony obowiązek podatkowy).
    Przepis art. 3 ust. 1a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych wskazuje na dwa
    warunki, od spełnienia których uzależnia się kwalifikację danej osoby jako mającej miejsce
    zamieszkania w Polsce. Powyższe przesłanki są rozdzielone spójnikiem "lub", co jest
    równoznaczne z tym, że wystarczy spełnienie którejkolwiek z nich, aby uznać, że osoba
    posiada miejsce zamieszkania w Polsce, a co za tym idzie - podlega w kraju
    nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu, czyli opodatkowaniu od wszystkich
    osiąganych dochodów.
    Jako pierwszy warunek pozwalający na uznanie osoby za mającą miejsce zamieszkania na
    terytorium RP przepis wskazuje posiadanie centrum interesów osobistych lub
    gospodarczych (ośrodek interesów życiowych). Przesłanka ta została skonstruowana w
    bardzo szeroki sposób, jeśli chodzi o zakreśloną grupę osób, które na potrzeby podatku
    dochodowego od osób fizycznych posiadają w Polsce ośrodek interesów życiowych.
    Wynikać może to z użycia w powołanym powyżej przepisie spójnika "lub" w
    sformułowaniu "centrum interesów osobistych lub gospodarczych" dla doprecyzowania,
    kiedy uznaje się daną osobę za mającą miejsce zamieszkania na terytorium RP.
    Tym samym, określona osoba, która ma ścisłe powiązania biznesowe czy też gospodarcze
    w Polsce, a całą rodzinę i znajomych w innym państwie, może w takiej sytuacji podlegać
    opodatkowaniu w Polsce od całości swoich dochodów.
    Za osobę mającą miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej uważa się również
    osobę fizyczną, która przebywa na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej dłużej niż 183 dni
    w roku podatkowym.
    W świetle art. 3 ust. 1a analizowany warunek stanowi samodzielną podstawę do
    uznawania określonej kategorii osób za rezydentów, niezależną od omówionego powyżej
    posiadania na terytorium RP centrum interesów życiowych.
    Co istotne, posiadanie miejsca zamieszkania dla celów podatkowych w Polsce w świetle
    ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych jest ściśle związane ze spełnieniem
    ww. przesłanek. Podatnik spełniający kryteria wymienione w art. 3 ust. 1a ww. ustawy, jest
    uznawany za osobę mającą nieograniczony obowiązek podatkowy w Polsce, natomiast
    podatnik, który tych kryteriów nie spełnia podlega w Polsce ograniczonemu obowiązkowi
    podatkowemu.
    Analizując powyższe warunki, stoi Pan na stanowisku, że na początku 2020 r. wyjechał Pan
    z Polski z zamiarem stałego pobytu poza granicami kraju. W momencie wyjazdu z Polski
    nie planował Pan powrotu do Polski. Najlepszym dowodem na realizację wspomnianych
    powyżej planów jest to, że w chwili obecnej wciąż mieszka Pan za granicą, a dokładnie w
    Arabii Saudyjskiej. Za 2024 r. dysponuje Pan saudyjskim certyfikatem rezydencji. Takie
    same certyfikaty posiada Pan wydane przez Singapur za lata 2020 i 2021.
    Po wyjeździe z Polski nie posiadał Pan na terytorium Polski ani centrum interesów
    osobistych. Co prawda zostawił Pan tutaj najbliższą rodzinę w postaci rodziców i siostry,
    ale jako osoba dorosła miał prawo wyboru miejsca, w którym zamieszka i w którym
    prowadzić będzie własne samodzielne gospodarstwo domowe.
    Po kolei w Singapurze, Zjednoczonych Emiratach Arabskich oraz Arabii Saudyjskiej
    zaspokajał Pan swoje potrzeby życiowe – w każdym z tych państw podlegał Pan

    ubezpieczeniom zdrowotnym, chodził do lekarza, uprawiał sport, zwiedzał muzea, robił
    zakupy, spotykał się ze znajomymi itp. Uprawnione jest więc stwierdzenie, że w każdym z
    tych państw uczestniczył Pan w życiu towarzyskim i kulturalnym.
    Nie posiadał Pan również centrum interesów gospodarczych w Polsce. Nie prowadził Pan
    bowiem działalności gospodarczej w Polsce. Nie był Pan również zatrudniony na
    podstawie umowy o pracę i nie prowadził innej niż wspomniana – w opisie stanu
    faktycznego – pracy zdalnej na podstawie umowy o dzieło, działalności zarobkowej w
    Polsce. Nie był Pan również właścicielem ani nie posiadał Pan na innych zasadach
    nieruchomości ani samochodu w Polsce. Nie przebywał Pan również w żadnym z lat
    objętych okresem 2020-2024 dłużej niż 183 dni w trakcie danego roku podatkowego.
    Wizyty w kraju były krótkie i sporadyczne.
    Mając na uwadze powyższe, stoi Pan na stanowisku, że w latach objętych niniejszym
    wnioskiem nie wystąpił u Pana nieograniczany obowiązek podatkowy w Polsce. Jako Pana
    kraje rezydencji podatkowej należy uważać, państwa w których w tym okresie długotrwale
    przebywał, tj.: w Singapurze, Zjednoczonych Emiratach Arabskich, Arabii Saudyjskiej.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawił Pan we wniosku jest prawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób
    fizycznych (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 163):
      Osoby fizyczne, jeżeli mają miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej
      Polskiej, podlegają obowiązkowi podatkowemu od całości swoich dochodów
      (przychodów) bez względu na miejsce położenia źródeł przychodów (nieograniczony
      obowiązek podatkowy).
    Na podstawie art. 3 ust. 1a ustawy:
      Za osobę mającą miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej
      uważa się osobę fizyczną, która:
      1) posiada na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej centrum interesów osobistych lub
        gospodarczych (ośrodek interesów życiowych) lub
      2) przebywa na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej dłużej niż 183 dni w roku
        podatkowym.
    W świetle art. 3 ust. 2a ustawy:
      Osoby fizyczne, jeżeli nie mają na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej miejsca
      zamieszkania, podlegają obowiązkowi podatkowemu tylko od dochodów
      (przychodów) osiąganych na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej (ograniczony
      obowiązek podatkowy).
    Przepis art. 3 ust. 1a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, wskazuje na dwa
    warunki, od spełnienia których uzależnia się kwalifikację danej osoby jako mającej miejsce
    zamieszkania w Polsce. Jako pierwszy warunek przepis wskazuje posiadanie centrum
    interesów osobistych lub gospodarczych (ośrodek interesów życiowych).
    Jako pierwszy warunek pozwalający na uznanie osoby za mającą miejsce zamieszkania na
    terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, przepis wskazuje posiadanie centrum interesów
    osobistych lub gospodarczych (ośrodek interesów życiowych). Przesłanka ta została
    skonstruowana w bardzo szeroki sposób, jeśli chodzi o zakreśloną grupę osób, które na
    potrzeby podatku dochodowego od osób fizycznych posiadają w Polsce ośrodek
    interesów życiowych. Wynikać może to z użycia w powołanym powyżej przepisie spójnika
    „lub” w sformułowaniu „centrum interesów osobistych lub gospodarczych” dla
    doprecyzowania, kiedy uznaje się daną osobę za mającą miejsce zamieszkania na
    terytorium RP.

    Przez „centrum interesów osobistych” należy rozumieć wszelkie powiązania rodzinne, tzn.
    ognisko domowe, aktywność społeczną, polityczną, kulturalną, obywatelską,
    przynależność do organizacji/ klubów, uprawiane hobby itp. Z kolei „centrum interesów
    gospodarczych” to przede wszystkim miejsce prowadzenia działalności zarobkowej, źródła
    dochodów, posiadane inwestycje, majątek nieruchomy i ruchomy, polisy
    ubezpieczeniowe, zaciągnięte kredyty, konta bankowe itd.
    Za osobę mającą miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej uważa się również
    osobę fizyczną, która przebywa na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej dłużej niż 183 dni
    w roku podatkowym. W świetle art. 3 ust. 1a ww. ustawy, analizowany warunek stanowi
    samodzielną podstawę do uznawania określonej kategorii osób za rezydentów, niezależną
    od omówionego powyżej posiadania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej centrum
    interesów życiowych.
    Z treści wniosku i uzupełnienia wynika, że jest Pan od urodzenia obywatelem polskim,
    który od lutego 2020 r. na stałe mieszka poza granicami RP. Wyjechał Pan z Polski na stałe.
    W najbliższej przyszłości zdecydowanie odrzuca Pan pomysł powrotu do Polski. W okresie
    luty 2020 r. – grudzień 2024 r. posiadał Pan stałe miejsce zamieszkania odpowiednio w
    Singapurze, Zjednoczonych Emiratach Arabskich oraz Arabii Saudyjskiej. W okresie od
    lutego 2020 r. do grudnia 2024 r. jedyne Pana powiązania z Polską to mieszkający tu
    rodzice i siostra. Przyjaciele w dużej części również mieszkają poza Polską. We wszystkich
    wspomnianych powyżej państwach pracował Pan na podstawie umowy o pracę zawartej z
    lokalnym pracodawcą. W każdym z państw, w których Pan przebywał wynajmował Pan
    mieszkanie. We wszystkich tych krajach miał Pan ubezpieczenie zdrowotne. Pana
    aktywność społeczna, kulturalna realizowana była w Singapurze, ZEA i Arabii Saudyjskiej.
    W okresie objętym wnioskiem realizował Pan swoje zainteresowania i hobby w ww.
    krajach (zwiedzanie krajów, wizyty w muzeach, uprawianie sportu – siłownia, bieganie,
    jazda na rowerze). Wydatki związane z tymi aktywnościami (m.in. sprzęt sportowy) były
    ponoszone w tych krajach. Poza umowami o pracę z podmiotami zagranicznymi, miał Pan
    podpisane umowy o dzieło z polskimi firmami na tworzenie treści publikowanych online,
    w czasopismach lub książkach. Umowy te realizował Pan zdalnie, z terytorium państwa, na
    którym aktualnie przebywał. W Polsce nie prowadził Pan działalności gospodarczej, nie był
    Pan również zatrudniony na podstawie umowy o pracę i nie prowadził Pan innej niż
    wspomnianej powyżej, działalności zarobkowej w Polsce. Nie był Pan również właścicielem
    ani nie posiadał Pan na innych zasadach nieruchomości ani samochodu w Polsce. Nie był
    Pan członkiem organów osób prawnych ani jednostek organizacyjnych niemających
    osobowości prawnej mających siedzibę lub zarząd na terytorium RP. Nie był Pan
    płatnikiem podatków w Polsce, ani nie był Pan płatnikiem składek na ubezpieczenia
    społeczne lub ubezpieczenia zdrowotnego w Polsce. Sporadycznie odwiedzał Pan Polskę.
    W poszczególnych latach liczba dni, które spędził Pan w RP wyglądała następująco: 2020 r.
    – 0 dni, 2021 r. – 0 dni, 2022 r. – 48 dni, 2023 r. – 18 dni, 2024 r. – 12 dni. Wizyty te były
    głównie związane z odwiedzinami rodziny (rodzice i siostra) i przyjaciół.
    Po analizie Pana powiązań osobistych i gospodarczych należy stwierdzić, że bez wątpienia
    ośrodek Pana interesów życiowych od momentu wyjazdu z Polski (luty 2020 r.) nie
    znajduje się w Polsce, ale odpowiednio w Singapurze, Zjednoczonych Emiratach
    Arabskich, Arabii Saudyjskiej. Przesłanka określona w art. 3 ust. 1a pkt 2 ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych również nie została przez Pana spełniona. W okresie od
    lutego 2020 r. do grudnia 2024 r. nie przebywał Pan na terytorium Rzeczypospolitej
    Polskiej dłużej niż 183 dni w roku podatkowym.
    W związku z powyższym, w świetle art. 3 ust. 1a ustawy o podatku dochodowym od osób
    fizycznych, w okresie od lutego 2020 r. do grudnia 2024 r. nie posiadał Pan w Polsce
    miejsce zamieszkania dla celów podatkowych, a zatem podlegał Pan w Polsce
    ograniczonemu obowiązkowi podatkowemu.
    Stosownie zaś do art. 4a ww. ustawy:

      Przepisy art. 3 ust. 1, 1a, 2a i 2b stosuje się z uwzględnieniem umów w sprawie
      unikania podwójnego opodatkowania, których stroną jest Rzeczpospolita Polska.
    Singapur traktował Pana jako swojego rezydenta podatkowego, co potwierdzone jest
    otrzymanym certyfikatem rezydencji za lata 2020-2021. Nie posiada Pan certyfikatów
    rezydencji za okres, w którym mieszkał Pan w Zjednoczonych Emiratach Arabskich
    (styczeń 2022 - maj 2024). Mieszka Pan w Arabii Saudyjskiej od maja 2024 r. i od tego
    czasu jest traktowany przez ten kraj jako rezydent podatkowy, co znajduje potwierdzenie
    w otrzymanym certyfikacie rezydencji za 2024 r.
    Na podstawie art. 4 ust. 1 Umowy między Rządem Rzeczypospolitej Polskiej a Rządem
    Republiki Singapuru w sprawie unikania podwójnego opodatkowania i zapobiegania
    uchylaniu się od opodatkowania w zakresie podatków od dochodu oraz protokół do tej
    umowy, podpisane w Singapurze dnia 4 listopada 2012 r., zmodyfikowanej przez
    Konwencję wielostronną implementującą środki traktatowego prawa podatkowego
    mające na celu zapobieganie erozji podstawy opodatkowania i przenoszeniu zysku,
    podpisaną przez Polskę i Singapur 7 czerwca 2017 r. (dalej: „Konwencja MLI”):
      W rozumieniu niniejszej Umowy, określenie "osoba mająca miejsce zamieszkania lub
      siedzibę w Umawiającym się Państwie" oznacza osobę, która według ustawodawstwa
      tego Państwa podlega tam opodatkowaniu ze względu na jej miejsce zamieszkania,
      miejsce stałego pobytu, siedzibę zarządu albo inne kryterium o podobnym
      charakterze i obejmuje również to Państwo oraz jego jednostkę terytorialną, władze
      lokalne lub organy ustawowe.
    Jednocześnie jak wynika z art. 4 ust. 2 polsko – singapurskiej umowy o unikaniu
    podwójnego opodatkowania:
      Jeżeli, stosownie do postanowień ustępu 1, osoba fizyczna ma miejsce zamieszkania
      w obu Umawiających się Państwach, wówczas jej status określa się według
      następujących zasad:
        a) uważa się ją za mającą miejsce zamieszkania tylko w tym Państwie, w którym ma
        ona stałe miejsce zamieszkania; jeżeli ma ona stałe miejsce zamieszkania w obu
        Państwach, wówczas uważa się ją za mającą miejsce zamieszkania tylko w tym
        Państwie, z którym ma ściślejsze powiązania osobiste i gospodarcze (ośrodek
        interesów życiowych);
        b) jeżeli nie jest możliwe ustalenie, w którym Państwie osoba ma ośrodek interesów
        życiowych albo nie ma ona stałego miejsce zamieszkania w żadnym z Państw,
        wówczas uważa się ją za mającą miejsce zamieszkania tylko w tym Państwie, w
        którym zazwyczaj przebywa;
        c) jeżeli przebywa ona zazwyczaj w obu Państwach lub nie przebywa zazwyczaj w
        żadnym z nich, wówczas uważa się ją za mającą miejsce zamieszkania tylko w
        tym Państwie, którego jest obywatelem;
        d) w każdym innym przypadku, właściwe organy Umawiających się Państw
        rozstrzygną sprawę w drodze wzajemnego porozumienia.
    Zgodnie z art. 4 ust. 1 Umowy między Rządem Rzeczypospolitej Polskiej a Rządem
    Zjednoczonych Emiratów Arabskich w sprawie unikania podwójnego opodatkowania i
    zapobiegania uchylaniu się od opodatkowania w zakresie podatków od dochodu,
    sporządzona w Abu Zabi dnia 31 stycznia 1993 r. (Dz. U. z 1994 r. Nr 81 poz. 373 ze zm.)
    zmodyfikowanej przez Konwencję wielostronną implementującą środki traktatowego
    prawa podatkowego mające na celu zapobieganie erozji podstawy opodatkowania i
    przenoszeniu zysku, podpisaną przez Polskę i Zjednoczone Emiraty Arabskie dnia 7
    czerwca 2017 r. (dalej: „Konwencja MLI”):
      Określenie „osoba mająca miejsce zamieszkania lub siedzibę w Umawiającym się
      Państwie” oznacza:

      a) w przypadku Polski, osobę, która zgodnie z prawem Polski podlega tam
      opodatkowaniu z uwagi na jej miejsce zamieszkania, miejsce stałego pobytu, siedzibę
      zarządu albo inne kryterium o podobnym charakterze i obejmuje również Polskę, jej
      jednostki terytorialne lub organy lokalne,
      b) w przypadku Zjednoczonych Emiratów Arabskich:
      (i) osobę fizyczną, która ma miejsce zamieszkania w Zjednoczonych Emiratach
      Arabskich i jest obywatelem Zjednoczonych Emiratów Arabskich oraz
      (ii) spółkę, która została utworzona w Zjednoczonych Emiratach Arabskich i ma tam
      miejsce faktycznego zarządu, pod warunkiem, że spółka może przedstawić dowód na
      to, że wyłącznym właścicielem jej kapitału są Zjednoczone Emiraty Arabskie i/lub
      instytucja rządowa Zjednoczonych Emiratów Arabskich i/lub federalny lub lokalny
      rząd i/lub osoby fizyczne mające miejsce zamieszkania w Zjednoczonych Emiratach
      Arabskich i spółka jest kontrolowana przez powyżej wymienione osoby mające
      miejsce zamieszkania lub faktyczny zarząd w Zjednoczonych Emiratach Arabskich.
    W myśl art. 4 ust. 3 ww. umowy:
      Jeżeli stosownie do postanowień ustępu 1 osoba fizyczna może być uznana za
      mającą miejsce zamieszkania w obu Umawiających się Państwach, to jej status
      będzie określony według następujących zasad:
      i) osobę uważa się za mającą miejsce zamieszkania w tym Państwie, w którym ma
      ona stałe miejsce zamieszkania. Jeżeli ma ona stałe miejsce zamieszkania w obu
      Umawiających się Państwach, to uważa się ją za mającą miejsce zamieszkania w tym
      Umawiającym się Państwie, w którym ma ona silniejsze powiązania osobiste lub
      gospodarcze (ośrodek interesów życiowych);
      ii) jeżeli nie można ustalić, w którym Umawiającym się Państwie osoba ma ośrodek
      interesów życiowych, albo jeżeli nie posiada ona stałego miejsca zamieszkania w
      żadnym z Umawiających się Państw, to uważa się ją za mającą miejsce zamieszkania
      w tym Umawiającym się Państwie, w którym zwykle przebywa;
      iii) jeżeli przebywa ona zazwyczaj w obydwu Państwach lub nie przebywa zazwyczaj
      w żadnym z nich, to będzie ona uważana za mającą miejsce zamieszkania w tym
      Umawiającym się Państwie, którego jest obywatelem;
      iv) jeżeli jest ona obywatelem obu Umawiających się Państw lub nie jest obywatelem
      żadnego z nich, właściwe władze Umawiających się Państw rozstrzygną zagadnienie
      w drodze wzajemnego porozumienia.
    Według art. 4 Konwencji między Rzecząpospolitą Polską a Królestwem Arabii Saudyjskiej w
    sprawie unikania podwójnego opodatkowania i zapobiegania uchylaniu się od
    opodatkowania w zakresie podatków od dochodu oraz Protokół do tej Konwencji,
    podpisane w Rijadzie dnia 22 lutego 2011 r., zmodyfikowanej przez Konwencję
    wielostronną implementującą środki traktatowego prawa podatkowego mające na celu
    zapobieganie erozji podstawy opodatkowania i przenoszeniu zysku, podpisaną przez
    Polskę i Arabię Saudyjską dnia 18 września 2018 r. (dalej: „Konwencja MLI”):
      W rozumieniu niniejszej Konwencji, określenie "osoba mająca miejsce zamieszkania
      lub siedzibę w Umawiającym się Państwie" oznacza każdą osobę, która według
      ustawodawstwa tego Państwa podlega tam opodatkowaniu ze względu na jej
      miejsce zamieszkania, miejsce stałego pobytu, miejsce utworzenia, siedzibę zarządu
      albo inne kryterium o podobnym charakterze i obejmuje również to Państwo oraz
      każdą jednostkę terytorialną lub organy władz lokalnych. Jednakże, określenie to nie
      obejmuje żadnej osoby, która podlega opodatkowaniu w tym Państwie tylko ze
      względu na dochód, jaki osiąga ze źródeł położonych w tym Państwie.
    W myśl art. 4 ust. 2 Konwencji:

      Jeżeli, stosownie do postanowień ustępu 1 niniejszego artykułu, osoba fizyczna ma
      miejsce zamieszkania w obu Umawiających się Państwach, wówczas jej status
      określa się według następujących zasad:
      a) uważa się ją za mającą miejsce zamieszkania tylko w tym Umawiającym się
      Państwie, w którym ma ona stałe miejsce zamieszkania; jeżeli ma ona stałe miejsce
      zamieszkania w obu Umawiających się Państwach, wówczas uważa się ją za mającą
      miejsce zamieszkania tylko w tym Umawiającym się Państwie, z którym ma ściślejsze
      powiązania osobiste i gospodarcze (ośrodek interesów życiowych);
      b) jeżeli nie jest możliwe ustalenie, w którym Umawiającym się Państwie osoba
      posiada ośrodek interesów życiowych albo nie ma ona stałego miejsca zamieszkania
      w żadnym z Umawiających się Państw, wówczas uważa się ją za mającą miejsce
      zamieszkania tylko w tym Umawiającym się Państwie, w którym zwykle przebywa;
      c) jeżeli przebywa ona zazwyczaj w obu Umawiających się Państwach lub nie
      przebywa zazwyczaj w żadnym z nich, wówczas uważa się ją za mającą miejsce
      zamieszkania tylko w tym Umawiającym się Państwie, którego jest obywatelem;
      d) jeśli osoba ta jest obywatelem obu Umawiających się Państw lub nie jest
      obywatelem żadnego z nich, właściwe organy Umawiających się Państw rozstrzygną
      sprawę w drodze wzajemnego porozumienia.
    Dla potrzeb dokonania interpretacji ww. przepisu, należy sięgnąć do Komentarza
    Modelowej Konwencji OECD. Przedtem jednak, wyjaśnienia wymaga, że głównym celem
    Modelowej Konwencji OECD jest umożliwienie rozwiązywania w sposób jednolity
    najczęściej występujących problemów w zakresie międzynarodowego prawnego
    podwójnego opodatkowania. Zgodnie z zaleceniami Rady OECD, państwa członkowskie
    przy zawieraniu lub rewizji dwustronnych konwencji powinny stosować się do Modelowej
    Konwencji i do interpretacji zawartej w Komentarzu do tej Konwencji. Postanowienia
    Konwencji zyskały powszechne (światowe) uznanie wyrażające się włączaniem ich do
    większości dwustronnych umów. Wiele umów w sprawie unikania podwójnego
    opodatkowania, które zawarła Polska z innymi krajami została sporządzona w zgodzie z
    postanowieniami Modelowej Konwencji OECD.
    Według Komentarza do Modelowej Konwencji OECD posiadanie stałego ogniska
    domowego oznacza, że osoba fizyczna urządziła je i zastrzegła dla swojego trwałego
    użytkowania, w przeciwieństwie do przebywania w konkretnym miejscu, ale w takich
    warunkach, z których wynika, że dany pobyt jest zamierzony na krótki czas. Zgodnie z
    Komentarzem, istotnym czynnikiem jest trwałość zamieszkania, dbałość o ognisko
    domowe, co należy rozumieć, że osoba zainteresowana czyni wszystko, co jest niezbędne,
    aby mieć to mieszkanie do własnej dyspozycji w każdym czasie, w sposób ciągły, a nie od
    czasu do czasu, na pobyt, który z różnych względów może mieć charakter krótkotrwały.
    Jeżeli osoba fizyczna posiada ognisko domowe w obu Umawiających się państwach,
    wówczas pierwszeństwo ma państwo, z którym osobiste i ekonomiczne powiązania danej
    osoby są ściślejsze.
    Przez takie powiązania, Komentarz nakazuje rozumieć ośrodek interesów życiowych, przy
    ustalaniu którego należy wziąć pod uwagę stosunki rodzinne i towarzyskie, zatrudnienie,
    działalność polityczną, kulturalną i wszelką inną, miejsce działalności gospodarczej i
    miejsce, z którego zarządza swoim mieniem. Wszystkie te okoliczności należy rozważyć w
    całości, uwzględniając indywidualne postępowanie danej osoby. Jeśli miejsca zamieszkania
    nie można ustalić na podstawie tego kryterium, należy ustalić je biorąc pod uwagę przede
    wszystkim miejsce, w którym osoba fizyczna zwykle przebywa, a następnie obywatelstwo
    danej osoby.
    Tekst Modelowej Konwencji stanowiącej wzór umów w sprawie unikania podwójnego
    opodatkowania zawieranych przez Polskę, jak i brzmienie Komentarza do niej, zostały
    wypracowane w drodze konsensusu przez wszystkie państwa członkowskie OECD, które
    zobowiązały się tym samym do stosowania zawartych w nich postanowień. Modelowa

    Konwencja, jak i Komentarz do niej, nie są źródłem powszechnie obowiązującego prawa,
    natomiast stanowią wskazówkę, jak należy interpretować zapisy umów w sprawie
    unikania podwójnego opodatkowania.
    Przechodząc do analizy Pana sprawy, wskazuję, że jeżeli podatnik zostaje uznany za
    rezydenta podatkowego drugiego państwa (na skutek spełnienia kryteriów
    przewidzianych w krajowym prawie podatkowym tego państwa), a w Polsce jest uznawany
    za rezydenta podatkowego na mocy opisanych wcześniej przepisów ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych, mamy do czynienia z podwójną rezydencją podatkową.
    Umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania przewidują specjalne reguły kolizyjne w
    przypadku podwójnej rezydencji podatkowej, pozwalające ustalić, w którym państwie
    dana osoba posiada miejsce zamieszkania dla celów podatkowych.
    Należy jednak podkreślić, że normy kolizyjne stosowane w przypadku podwójnej
    rezydencji podatkowej miałyby zastosowanie dopiero wówczas, gdyby został Pan uznany
    za rezydenta podatkowego zarówno w Polsce jak i odpowiednio w Singapurze, w
    Zjednoczonych Emiratach Arabskich, w Arabii Saudyjskiej (w świetle tamtejszych
    przepisów krajowych) w tym samym okresie.
    Mając na uwadze przedstawione przez Pana informacje oraz obowiązujące przepisy,
    stwierdzam, że nie istnieje konieczność ustalenia Pana miejsca zamieszkania w oparciu o
    przepisy wynikające z polsko – singapurskiej umowy o unikaniu podwójnego
    opodatkowania, polsko – emirackiej umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania oraz
    polsko – arabskiej Konwencji o unikaniu podwójnego opodatkowania.
    Jak wskazałem powyżej, w okresie od lutego 2020 r. do grudnia 2024 r. nie posiada Pan
    miejsca zamieszkania na terytorium Polski. Skoro w ww. okresie nie przebywał Pan na
    terytorium Rzeczypospolitej Polskiej dłużej niż 183 dni, a jednocześnie nie posiadał Pan na
    terytorium Rzeczypospolitej Polskiej ośrodka interesów życiowych (centrum interesów
    osobistych i gospodarczych), to brak jest przesłanek uprawniających do uznania Pana za
    osobę mającą miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, w rozumieniu
    cyt. art. 3 ust. 1a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.
    Zatem nie posiada Pan miejsca zamieszkania jednocześnie w dwóch krajach. W tym
    okresie nie posiadał Pan podwójnej rezydencji podatkowej.
    W konsekwencji, należy zgodzić się z Panem, że w okresie od lutego 2020 r. do grudnia
    2024 r. w Polsce podlegał Pan ograniczonemu obowiązkowi podatkowemu określonemu
    w art. 3 ust. 2a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, tj. podlegał Pan
    obowiązkowi podatkowemu w Polsce tylko od dochodów (przychodów) osiąganych na
    terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.
    Pana stanowisko jest prawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Pan przedstawił i stanu prawnego, który
    obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
        Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb
        ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz.
        111). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pana sytuacja będzie
        zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosuje
        się Pan do interpretacji.
        Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
      z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
        Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pan prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu
    Administracyjnego.
    Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002
    r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze
    zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
        w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
        Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
        w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na
        adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS
        /SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla odstąpienia od uzasadnienia interpretacji jest art. 14c § 1 Ordynacji
    podatkowej.