Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0114-KDIP4-1.4012.438.2021.2.SK
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2021-09-17
Teza: Brak zastosowania zwolnienia na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 9 dla transakcji sprzedaży prawa użytkowania wieczystego Nieruchomości (dopuszcza się zabudowę); prawo Nabywcy do odliczenia podatku naliczonego VAT.
Słowa kluczowe: czynności-czynności podlegające opodatkowaniu; nieruchomości-nieruchomość niezabudowana; odliczenia-prawo do odliczenia; teren-teren budowlany
Zagadnienia: Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział VIII. Wysokość opodatkowania -Rozdział 2. Zwolnienia -Zwolnienia przedmiotowe
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział IX-Rozdział 1-art. 86-ust. 1; [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział VIII-Rozdział 2-art. 43-ust. 1-pkt 9

**INTERPRETACJA INDYWIDUALNA**

Na podstawie art. 13 § 2a, art. 14b § 1, art. 14r ustawy z 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2021 r. poz. 1540 ze zm.) Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej stwierdza, że stanowisko Wnioskodawcy przedstawione we wniosku wspólnym z 5 lipca 2021 r. (data wpływu 5 lipca 2021 r.), uzupełnionym pismem z 7 września 2021 r. (data wpływu 7 września 2021 r.) na wezwanie tut. Organu z 1 września 2021 r. (doręczone 7 września 2021 r.) o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie:

\- zastosowania zwolnienia na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 9 dla transakcji sprzedaży prawa użytkowania wieczystego Nieruchomości **\-** **jest nieprawidłowe**.

\- prawa Nabywcy do odliczenia podatku naliczonego VAT wynikającego z nabycia Nieruchomości **\-** **jest prawidłowe**.

**UZASADNIENIE**

5 lipca 2021 r. wpłynął do tutejszego organu ww. wniosek wspólny o wydanie interpretacji indywidualnej dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie zastosowania zwolnienia na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 9 dla transakcji sprzedaży prawa użytkowania wieczystego Nieruchomości oraz prawa Nabywcy do odliczenia podatku naliczonego VAT wynikającego z nabycia Nieruchomości.

Złożony wniosek został uzupełniony pismem z 7 września 2021 r. (data wpływu 7 września 2021 r.) na wezwanie tut. Organu z 1 września 2021 r.

We wniosku złożonym przez:

\- Zainteresowaną będącą stroną postępowania:

A.

\- Zainteresowaną niebędącą stroną postępowania:

B.

**przedstawiono następujące zdarzenie przyszłe:**

A. (dalej „Spółka” lub „Wnioskodawca”) jest użytkownikiem wieczystym nieruchomości niezabudowanej położonej w Krynicy Zdrój (dalej „Nieruchomość”), dla której prowadzona jest księga wieczysta przez Sąd Rejonowy w (\`(...)\`), zamiejscowy Wydział Ksiąg Wieczystych z siedzibą w (\`(...)\`), o numerze (…). W skład Nieruchomości wchodzą działki ewidencyjne o numerach: 1, 2, 3 oraz 4. Zgodnie z księgą wieczystą i rejestrem gruntów, sposób korzystania z wszystkich działek ewidencyjnych wchodzących w skład Nieruchomości został oznaczony jako „PS – pastwiska trwałe”. Przedmiotowa Nieruchomość objęta jest również w całości miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego (dalej „MPZP”) obowiązującym dla (\`(...)\`). I tak, stosownie do MPZP, działki ewidencyjne o numerach 2 oraz 3 leżą w całości, zaś działki ewidencyjne o numerach 1 oraz 4 – częściowo, na terenach o symbolu 2.RZ/US.1, tj. terenach rolnych z dopuszczeniem ich użytkowania jako tereny rekreacyjno-sportowe.

Zgodnie z MPZP, dla działek oznaczonych tym symbolem obowiązują następujące zasady zagospodarowania terenów:

1\. Przeznaczenie podstawowe – tereny rolne użytkowane jako łąki i pastwiska z dopuszczeniem ich użytkowania jako tereny sportowo – rekreacyjne, w tym tereny sportów zimowych wraz z infrastrukturą towarzyszącą;

2\. Przeznaczenie dopuszczalne realizowane w ramach przeznaczenia podstawowego – obiekty budowlane infrastruktury technicznej;

3\. Dopuszcza się lokalizację tras dla narciarstwa zjazdowego oraz turystyki narciarskiej, pólek narciarskich do nauki jazdy;

4\. Dopuszcza się lokalizację ciągów spacerowych, szlaków pieszych i tras rowerowych;

5\. Na całym terenie obowiązuje zakaz lokalizacji obiektów budowlanych z wyjątkiem:

a. orczykowych wyciągów narciarskich,

b. obiektów związanych z instalacją sztucznego śnieżenia, odwodnienia i oświetlenia tras narciarskich,

c. obiektów budowlanych do magazynowania wody dla celów sztucznego śnieżenia tras narciarskich, lokalizowanych na zasadach określonych w przepisach odrębnych,

d. obiektów małej architektury związanych z funkcjonowaniem tras narciarskich,

e. wieży widokowej w rejonie wyznaczonego na rysunku planu punktu widokowego,

f. obiektów budowlanych infrastruktury technicznej;

6\. Dopuszcza się przełożenie istniejących linii elektroenergetycznych lub ich kablowanie, na zasadach określonych przez zarządzającego sieciami;

7\. Zabezpieczenie terenu przed erozją z zastosowaniem środków technicznych i biologicznych;

8\. Prowadzenie tras zjazdowych z maksymalnym wykorzystaniem naturalnej konfiguracji terenu dla zminimalizowania robót ziemnych;

9\. Niwelacja i zadarnienie terenów w celu niedopuszczenia do ich degradacji w wyniku prac ziemnych związanych z realizacją infrastruktury sportowo - rekreacyjnej. Zakres niwelacji terenu zdegradowanego w wyniku prac ziemnych związanych z realizacją infrastruktury sportowo - rekreacyjnej i sposób zabezpieczenia stoku przed erozją oraz zasady realizacji wyciągów narciarskich i tras zjazdowych na podstawie dokumentacji geologiczno-inżynierskiej;

10\. Zapewnienie drożności i ciągłości istniejących cieków wodnych (potoki, okresowe cieki wodne, rowy melioracyjne) i prawidłowego ich utrzymania. Dopuszcza się techniczne umocnienia brzegów cieków w zakresie wynikającym z realizacji zadań związanych z utrzymaniem wód oraz ochroną przeciwpowodziową, a dna cieków wodnych wyłącznie w celu zabezpieczenia obiektów budowlanych infrastruktury technicznej. Dopuszcza się lokalizację mostów i kładek na trasach szlaków turystycznych oraz dróg dojazdowych i przejścia tras narciarskich przez istniejące cieki kładkami o maksymalnej szerokości 5 m;

11\. Dostęp do terenów z ustalonych w planie dróg publicznych i wewnętrznych oraz poprzez ciągi komunikacyjne nie wyznaczone na rysunku planu.

Równocześnie, działka ewidencyjna nr 1 oznaczona jest częściowo jako teren o symbolu 2.ZL.1, natomiast działka ewidencyjna nr 4 jako teren o symbolu 2.ZL.2, a zatem tereny leśne, przy czym symbol 2.ZL.1 – odnosi się specyficznie do lasów glebochronnych i wodochronnych, uzdrowiskowo-klimatycznych. W tym zakresie, zgodnie z MPZP obowiązują następujące zasady zagospodarowania tych terenów:

1\. Dopuszcza się zagospodarowanie terenów jako parku leśnego;

2\. Dopuszcza się wykorzystanie dróg leśnych jako szlaków turystycznych (pieszych, rowerowych, narciarskich) i ciągów spacerowych;

3\. Zakaz zabudowy, z wyjątkiem budynków i budowli związanych z gospodarką leśną, w tym dróg leśnych i parkingów leśnych oraz urządzeń turystycznych, w tym jednorodnych stylistycznie obiektów małej architektury, urządzonych punktów widokowych, miejsc do wypoczynku, wiatro i deszczochronów, altan oraz zadaszonych miejsc na ognisko, realizowanych na zasadach określonych w przepisach odrębnych;

4\. Zakaz lokalizacji ogrodzeń, poza niezbędnymi dla bezpieczeństwa użytkowników terenów;

5\. Zakaz lokalizacji obiektów tymczasowych i prowizorycznych z wyjątkiem lokalizacji obiektów tymczasowych związanych z obsługą i organizacją imprez okolicznościowych;

6\. Zapewnienie drożności i ciągłości istniejących cieków wodnych (potoki, okresowe cieki wodne, rowy melioracyjne) i prawidłowego ich utrzymania. Dopuszcza się techniczne umocnienia brzegów cieków w zakresie wynikającym z realizacji zadań związanych z utrzymaniem wód oraz ochroną przeciwpowodziową, a dna cieków wodnych wyłącznie w celu zabezpieczenia obiektów budowlanych infrastruktury technicznej. Dopuszcza się lokalizację mostów i kładek na trasach dróg leśnych oraz na trasach szlaków turystycznych;

7\. Zabezpieczenie skarp powstałych w wyniku prac ziemnych z zastosowaniem materiałów naturalnych typu kamień i drewno oraz roślinności;

8\. Zakaz lokalizacji reklam i tablic informacyjnych z wyjątkiem związanych z historią Krynicy - Zdroju i okolicy oraz funkcjonowaniem uzdrowiska. Co ważne, w MPZP nie określono żadnych linii rozgraniczających tereny.

Tym samym, zgodnie z MPZP, podstawowym przeznaczeniem wszystkich działek ewidencyjnych wchodzących w skład Nieruchomości są tereny rolne i tereny rekreacyjno-sportowe oraz częściowo – tereny lasów (zgodnie z opisem powyżej). W praktyce, Nieruchomość (wszystkie działki wchodzące w jej skład) znajduje się na zboczu góry. Co ważne, Nieruchomość nie stanowi „działki budowlanej” w rozumieniu ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2021 r. poz. 741), ponieważ jej wielkość, cechy geometryczne, brak dostępu do drogi publicznej oraz brak wyposażenie w urządzenia infrastruktury technicznej nie spełniają wymogów realizacji obiektów budowlanych. Powyższe podyktowane jest również okolicznościami wskazanymi w MPZP obejmującym Nieruchomość zgodnie z którym:

• część działki ewidencyjnej nr 1 znajduje się w terenach osuwiskowych i potencjalnie osuwiskowych, oraz

• część działki ewidencyjnej nr 1 oraz część działki 4 znajduje się w terenach hydrogenicznych (innymi słowy, obszarach wodno-błotnych).

Nieruchomość została nabyta przez Wnioskodawcę w 2007 roku na podstawie umowy kupna-sprzedaży. Przedmiotowa transakcja została wówczas rozpoznana dla celów VAT jako dostawa terenów niezabudowanych innych niż tereny budowlane zwolniona od VAT. W okresie posiadania, Nieruchomość nie była wykorzystywana przez Wnioskodawcę do prowadzenia działalności gospodarczej. Tym samym, Wnioskodawca nie prowadził działalności gospodarczej z wykorzystaniem Nieruchomości, która podlegałaby opodatkowaniu podatkiem VAT. W chwili obecnej, Spółka planuje sprzedać Nieruchomość na rzecz B. (dalej „Nabywca”, łącznie z Wnioskodawcą jako „Zainteresowani”). Zbycie Nieruchomości zostanie dokonane w ramach prowadzonej działalności gospodarczej. Nabywca jest czynnym podatnikiem VAT i prowadzi działalność podlegającą opodatkowaniu podatkiem VAT.

W uzupełnieniu Wnioskodawca wskazał, że jest czynnym zarejestrowanym podatnikiem podatku VAT zidentyfikowanym pod numerem (…).

Nabywca będzie wykorzystywał nieruchomość (tj. wchodzące w jej skład działki ewidencyjne o numerach 1, 2, 3 oraz 4) do wykonywania czynności opodatkowanych podatkiem VAT.

**W związku z powyższym opisem zadano następujące pytanie:**

1\. Czy sprzedaż Nieruchomości będzie zwolniona od podatku VAT na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 9 ustawy o VAT?

2\. Jeżeli odpowiedź na pytanie oznaczone we wniosku numerem 1 jest negatywna, to czy w związku z nabyciem Nieruchomości podlegającej opodatkowaniu stawką podstawową VAT – 23%, Nabywca – w przypadku wykorzystania Nieruchomości do wykonania czynności opodatkowanych VAT – będzie uprawniony do odliczenia podatku VAT naliczonego wynikającego z nabycia Nieruchomości?

**Zdaniem Wnioskodawców:**

1\. Zdaniem Zainteresowanych, sprzedaż Nieruchomości będzie zwolniona od podatku VAT na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 9 ustawy o VAT.

2\. Zdaniem Zainteresowanych, jeżeli odpowiedź na pytanie oznaczone we wniosku numerem 1 jest negatywna, w związku z nabyciem Nieruchomości podlegającej opodatkowaniu stawką podstawową VAT – 23%, Nabywca – w przypadku wykorzystania Nieruchomości do wykonania czynności opodatkowanych VAT – będzie uprawniony do odliczenia podatku VAT naliczonego wynikającego z nabycia Nieruchomości.

Uzasadnienie stanowiska

Ad 1

Zgodnie z art. 43 ust. 1 pkt 9 ustawy o VAT, zwalnia się od podatku VAT dostawę terenów niezabudowanych innych niż „tereny budowlane”. W świetle powyższego, zastosowanie zwolnienia od podatku VAT, w przypadku dostawy gruntów uzależnione jest od tego, czy dany grunt niezabudowany stanowi „teren budowlany”. Przy czym, pojęcie to należy rozumieć ściśle w znaczeniu nadanym przez obowiązujące przepisy. Odpowiednia definicja legalna pojęcia „tereny budowlane” została ustanowiona w art. 2 pkt 33 ustawy o VAT, w świetle którego przez „tereny budowlane” rozumie się grunty przeznaczone pod zabudowę zgodnie z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, a w przypadku braku takiego planu – zgodnie z decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, o których mowa w przepisach o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (ustawy z 27 marca 2003 r.; Dz. U. z 2021 r. poz. 741, dalej „ustawa o PiZP”). W praktyce zatem, „terenem budowlanym” będzie więc tylko grunt przeznaczony pod zabudowę zgodnie z:

• miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, albo

• decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu.

Należy wskazać, że zgodnie z art. 15 ust. 2 pkt 1 ustawy o PiZP, w miejscowym planie obowiązkowo określa się przeznaczenie terenów oraz linie rozgraniczające tereny o różnym przeznaczeniu lub różnych zasadach zagospodarowania.

W przedstawionym zdarzeniu przyszłym, zgodnie z MPZP, działki ewidencyjne wchodzące w skład Nieruchomości zostały oznaczone symbolami „RZ/US” oraz „ZL” (częściowo działki ewidencyjne o numerach 1 i 4). Tym samym, zgodnie z obowiązującym MPZP, podstawowym przeznaczeniem działek są tereny rolne (symbol „RZ”) oraz tereny rekreacyjno-sportowe (symbol „US”) (w odniesieniu do wszystkich działek ewidencyjnych wchodzących w skład Nieruchomości) oraz tereny lasów (symbol „ZL”) (w odniesieniu częściowo do działek ewidencyjnych o numerach 1 oraz 4). Dlatego też, zdaniem Zainteresowanych, Nieruchomość nie stanowi „gruntu przeznaczonego pod zabudowę” zgodnie z MPZP i co za tym idzie, „terenu budowlanego”, o którym mowa w art. 2 pkt 33 ustawy o VAT.

Jak wskazano opisie zdarzenia przyszłego, Nieruchomość nie jest przeznaczona pod zabudowę zgodnie z MPZP (MPZP nie zawiera żadnego postanowienia/ wskazania/ oznaczenia, z którego wynikałoby właśnie takie przeznaczenie Nieruchomości). Co więcej, z MPZP – co do zasady – wynika zakaz lokalizacji budynków, budowli lub obiektów budowlanych na Nieruchomości. Dodatkowo, co również wskazano w opisie zdarzenia przyszłego, w księdze wieczystej prowadzonej przez Sąd Rejonowy w (\`(...)\`) oraz rejestrze gruntów, Nieruchomość (wszystkie działki ewidencyjne wchodzące w jej skład) została oznaczone jedynie symbolem właściwym dla pastwisk (PS), co również – zdaniem Zainteresowanych – wyklucza uznanie, że Nieruchomość jest przeznaczona pod zabudowę. W ocenie Zainteresowanych, bez znaczenia dla powyższego wniosku jest okoliczność, że MPZP przewiduje tzw. przeznaczenie dopuszczalne/ uzupełniające w zakresie wspomnianego powyżej przeznaczenia podstawowego Nieruchomości. Ewentualna lokalizacja tras narciarstwa zjazdowego, czy też turystyki narciarskiej, szlaków turystycznych pieszych lub rowerowych, ciągów spacerowych oraz ewentualne posadowienie na Nieruchomości obiektów budowlanych i obiektów budowlanych infrastruktury technicznej z tym związanych ma służyć wyłącznie możliwości wykorzystania Nieruchomości zgodnie z jej podstawowym przeznaczeniem wskazanym w MPZP (co również zostało wyraźnie podkreślone w MPZP). Innymi słowy, ewentualne obiekty budowlane lub obiekty infrastruktury technicznej posadowione na Nieruchomości muszą być ściśle związane z jej przeznaczeniem podstawowym (tj. użytkowaniem jako tereny rolne, tereny rekreacyjno-sportowe oraz służące gospodarce leśnej). Taki obowiązek wynika bezpośrednio z MPZP. Powyższa konkluzja, zdaniem Zainteresowanych, wynika również z literalnego brzmienia art. 43 ust. 1 pkt 9 ustawy o VAT w związku z art. 2 pkt 33 ustawy o VAT, w których ustawodawca wskazał na generalne przeznaczenie terenu jako zabudowanego, a nie możliwość zrealizowania jakiegokolwiek obiektu budowlanego. Gdyby bowiem intencją ustawodawcy było wyłączenie ze zwolnienia od VAT wszystkich gruntów, na których potencjalnie może zostać postawiony budynek, budowla, obiekty małej architektury albo infrastruktura towarzysząca, wówczas należałby uznać, że – w oparciu o zasadę racjonalnego ustawodawcy – prawodawca nie odwołałby się w przywołanych przepisach do przeznaczenia gruntu, lecz do możliwości zlokalizowania na nim obiektów budowlanych lub obiektów infrastruktury technicznej.

Z tego względu, zdaniem Zainteresowanych, dokonując wykładni art. 43 ust. 1 pkt 9 ustawy o VAT w związku z art. 2 pkt 33 ustawy o VAT, należy kierować się wyłącznie przeznaczeniem podstawowym gruntu wskazanym w MPZP, a nie przeznaczeniem dopuszczalnym/ uzupełniającym, ewentualną możliwością wzniesienia obiektów budowalnych/ obiektów infrastruktury technicznej służących realizacji przeznaczenia podstawowego określonego w MPZP. W ocenie Zainteresowanych, co również wynika z MPZP uchwalonego dla Nieruchomości, dodatkowe funkcje przypisane do gruntu poprzez określenie jego przeznaczenia uznanego za dopuszczalne (pomocnicze), służą jedynie uzupełnieniu zasadniczego sposobu zagospodarowania danego terenu, ale go nie zmieniają – nie skutkują tym, że przeznaczeniem gruntu jest jego zabudowa.

Zdaniem Zainteresowanych, o charakterze terenu jako terenu budowlanego w rozumieniu art. 43 ust. 1 pkt 9 ustawy o VAT w związku z art. 2 pkt 33 ustawy o VAT można mówić wyłącznie w sytuacji, gdy możliwość zabudowy ma dla terenu podstawowe, dominujące znaczenie, oznaczone wyraźnie w MPZP. Natomiast możliwość zabudowy nie jest istotna dla celów przywołanych przepisów, jeżeli ma ona charakter uzupełniający w stosunku do podstawowego przeznaczenia terenu – służy jego realizacji. Podejście, zgodnie z którym decydujące znaczenie ma podstawowe przeznaczenie gruntu, wynikające z zapisów miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, w kontekście ustalenia przeznaczenia gruntu pod zabudowę dla celu zastosowania zwolnienia od VAT, zostało wyrażone w znanych Zainteresowanym wyrokach Naczelnego Sądu Administracyjnego, w tym m.in. w wyroku z 30 stycznia 2019 r. (sygn. akt I FSK 1829/16), z 19 października 2018 r. (sygn. akt I FSK 1992/16), z 6 lipca 2017 r. (sygn. akt I FSK 1883/15), z 9 czerwca 2017 r. (sygn. akt I FSK 1650/15) oraz z 15 października 2014 r. (sygn. akt I FSK 1115/13). Mając powyższe na uwadze, Zainteresowani stoją na stanowisku, że sprzedaż Nieruchomości jako terenu niezabudowanego innego niż teren budowlany, będzie zwolniona od podatku VAT na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 9 ustawy o VAT.

Ad 2

Zgodnie z art. 86 ust. 1 ustawy o VAT, w zakresie, w jakim towary i usługi są wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych, podatnikowi, o którym mowa w art. 15, przysługuje prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego, z zastrzeżeniem art. 114, art. 119 ust. 4, art. 120 ust. 17 i 19 oraz art. 124.

Na podstawie art. 86 ust. 2 pkt 1 lit. a ustawy o VAT, kwotę podatku naliczonego stanowi suma kwot podatku wynikających z faktur otrzymanych przez podatnika z tytułu nabycia towarów i usług.

Mając na uwadze powyższe przepisy ustawy o VAT – w ocenie Zainteresowanych – w przypadku, w którym dostawa Nieruchomości podlegać będzie opodatkowaniu VAT, a Nieruchomość będzie wykorzystywane przez Nabywcę do wykonywania czynność opodatkowanych VAT, Nabywca będzie miał prawo do odliczenia podatku VAT naliczonego wynikającego z faktury dokumentującej nabycie Nieruchomości. W takiej sytuacji zostanie bowiem spełniony podstawowy warunek prawa do odliczenia podatku naliczonego określony w art. 86 ust. 1 ustawy o VAT, gdyż zakup Nieruchomości będzie miał związek z czynnościami opodatkowanymi Nabywcy. Mając na uwadze powyższe – w ocenie Zainteresowanych – jeśli przedstawiona w opisie zdarzenia dostawa Nieruchomości podlegać będzie opodatkowaniu podatkiem VAT, Nabywca – w przypadku wykorzystania Nieruchomości do wykonania czynności opodatkowanych VAT – będzie uprawniony do odliczenia podatku VAT naliczonego wynikającego z nabycia Nieruchomości.

**W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawców w sprawie oceny prawnej przedstawionego zdarzenia przyszłego jest nieprawidłowe w zakresie** **zastosowania zwolnienia na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 9 dla transakcji sprzedaży prawa użytkowania wieczystego Nieruchomości oraz prawidłowe w zakresie prawa Nabywcy do odliczenia podatku naliczonego VAT wynikającego z nabycia Nieruchomości.**

Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2021 r. poz. 685 ze zm.), zwanej dalej ustawą o VAT, opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, zwanym dalej „podatkiem”, podlegają odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju.

Przez towary - na mocy art. 2 pkt 6 ustawy - rozumie się rzeczy oraz ich części, a także wszelkie postacie energii.

W myśl art. 7 ust. 1 pkt 6 i 7 ustawy przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel, w tym również: oddanie gruntów w użytkowanie wieczyste oraz zbycie praw, o których mowa w pkt 5 i 6.

W świetle art. 2 pkt 22 ustawy, sprzedaż to odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju, eksport towarów oraz wewnątrzwspólnotowa dostawa towarów.

Zatem zgodnie z powołanymi przepisami, nieruchomość spełnia definicję towaru wynikającą z art. 2 pkt 6 ustawy, a jej sprzedaż jest traktowana jako czynność odpłatnej dostawy towarów na terytorium kraju.

Przepisy ustawy o podatku od towarów i usług oraz rozporządzeń wykonawczych do tej ustawy, przewidują dla niektórych towarów i usług zwolnienie od podatku.

Zakres i zasady zwolnienia od podatku od towarów i usług dostawy towarów lub świadczenia usług zostały określone m.in. w art. 43 ustawy.

Zgodnie z art. 43 ust. 1 pkt 9 ustawy, zwalnia się od podatku dostawę terenów niezabudowanych innych niż tereny budowlane.

Przy czym przez tereny budowlane - w myśl art. 2 pkt 33 ustawy - rozumie się grunty przeznaczone pod zabudowę zgodnie z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, a w przypadku braku takiego planu - zgodnie z decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, o których mowa w przepisach o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.

Opodatkowane są zatem dostawy, których przedmiotem są nieruchomości gruntowe niezabudowane, będące terenami budowlanymi w rozumieniu art. 2 pkt 33 ustawy, pozostałe natomiast dostawy gruntów niezabudowanych, innych niż tereny budowlane - są zwolnione od podatku.

Zgodnie z art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2021 r. poz. 741), ustawa określa:

1\. zasady kształtowania polityki przestrzennej przez jednostki samorządu terytorialnego i organy administracji rządowej,

2\. zakres i sposoby postępowania w sprawach przeznaczania terenów na określone cele oraz ustalania zasad ich zagospodarowania i zabudowy

– przyjmując ład przestrzenny i zrównoważony rozwój za podstawę tych działań.

Jak stanowi art. 4 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, ustalenie przeznaczenia terenu, rozmieszczenie inwestycji celu publicznego oraz określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu następuje w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego.

W przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego - w myśl zapisów ust. 2 powołanego przepisu - określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu następuje w drodze decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, przy czym:

1\. lokalizację inwestycji celu publicznego ustala się w drodze decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego;

2\. sposób zagospodarowania terenu i warunki zabudowy dla innych inwestycji ustala się w drodze decyzji o warunkach zabudowy.

O przeznaczeniu nieruchomości stanowią zatem akty prawa miejscowego. Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego - jako źródło prawa miejscowego, a w przypadku jego braku, decyzja o warunkach zabudowy - jako akt indywidualny prawa administracyjnego.

W tym miejscu warto wyjaśnić, że stosownie do treści wyroku Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z 28 marca 1996 r. w sprawie C-468/93 Gemeente Emmen – „teren budowlany oznacza każdy nieuzbrojony lub uzbrojony teren uznany przez państwa członkowskie za teren z przeznaczeniem pod zabudowę”.

Zatem także w świetle orzeczeń Trybunału Sprawiedliwości, za teren budowlany uznać można jedynie taki, który regulacjami prawa krajowego został przeznaczony pod zabudowę.

Wprowadzony do ustawy o VAT art. 2 pkt 33 w zgodny sposób odpowiada zatem także treści orzeczenia, gdyż cechę przeznaczenia pod zabudowę ustalić należy na podstawie określonych wprost w ustawie dokumentów prawa miejscowego.

Jak wynika z opisu sprawy, Wnioskodawca jest użytkownikiem wieczystym nieruchomości niezabudowanej, w której skład wchodzą działki ewidencyjne o numerach: 1, 2, 3 oraz 4. Przedmiotowa Nieruchomość objęta jest w całości miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. I tak, stosownie do MPZP, działki ewidencyjne o numerach 2 oraz 3 leżą w całości, zaś działki ewidencyjne o numerach 1 oraz 4 – częściowo, na terenach rolnych z dopuszczeniem ich użytkowania jako tereny rekreacyjno-sportowe.

Zgodnie z MPZP, dla działek oznaczonych tym symbolem obowiązują następujące zasady zagospodarowania terenów:

1\. Przeznaczenie podstawowe – tereny rolne użytkowane jako łąki i pastwiska z dopuszczeniem ich użytkowania jako tereny sportowo – rekreacyjne, w tym tereny sportów zimowych wraz z infrastrukturą towarzyszącą;

2\. Przeznaczenie dopuszczalne realizowane w ramach przeznaczenia podstawowego – obiekty budowlane infrastruktury technicznej;

3\. Dopuszcza się lokalizację tras dla narciarstwa zjazdowego oraz turystyki narciarskiej, pólek narciarskich do nauki jazdy;

4\. Dopuszcza się lokalizację ciągów spacerowych, szlaków pieszych i tras rowerowych;

5\. Na całym terenie obowiązuje zakaz lokalizacji obiektów budowlanych z wyjątkiem:

a. orczykowych wyciągów narciarskich,

b. obiektów związanych z instalacją sztucznego śnieżenia, odwodnienia i oświetlenia tras narciarskich,

c. obiektów budowlanych do magazynowania wody dla celów sztucznego śnieżenia tras narciarskich, lokalizowanych na zasadach określonych w przepisach odrębnych,

d. obiektów małej architektury związanych z funkcjonowaniem tras narciarskich,

e. wieży widokowej w rejonie wyznaczonego na rysunku planu punktu widokowego,

f. obiektów budowlanych infrastruktury technicznej;

6\. Dopuszcza się przełożenie istniejących linii elektroenergetycznych lub ich kablowanie, na zasadach określonych przez zarządzającego sieciami;

7\. Zabezpieczenie terenu przed erozją z zastosowaniem środków technicznych i biologicznych;

8\. Prowadzenie tras zjazdowych z maksymalnym wykorzystaniem naturalnej konfiguracji terenu dla zminimalizowania robót ziemnych;

9\. Niwelacja i zadarnienie terenów w celu niedopuszczenia do ich degradacji w wyniku prac ziemnych związanych z realizacją infrastruktury sportowo - rekreacyjnej. Zakres niwelacji terenu zdegradowanego w wyniku prac ziemnych związanych z realizacją infrastruktury sportowo - rekreacyjnej i sposób zabezpieczenia stoku przed erozją oraz zasady realizacji wyciągów narciarskich i tras zjazdowych na podstawie dokumentacji geologiczno-inżynierskiej;

10\. Zapewnienie drożności i ciągłości istniejących cieków wodnych (potoki, okresowe cieki wodne, rowy melioracyjne) i prawidłowego ich utrzymania. Dopuszcza się techniczne umocnienia brzegów cieków w zakresie wynikającym z realizacji zadań związanych z utrzymaniem wód oraz ochroną przeciwpowodziową, a dna cieków wodnych wyłącznie w celu zabezpieczenia obiektów budowlanych infrastruktury technicznej. Dopuszcza się lokalizację mostów i kładek na trasach szlaków turystycznych oraz dróg dojazdowych i przejścia tras narciarskich przez istniejące cieki kładkami o maksymalnej szerokości 5 m;

11\. Dostęp do terenów z ustalonych w planie dróg publicznych i wewnętrznych oraz poprzez ciągi komunikacyjne nie wyznaczone na rysunku planu.

Równocześnie, działka ewidencyjna nr 1 oznaczona jest częściowo jako teren o symbolu 2.ZL.1, natomiast działka ewidencyjna nr 4 jako teren o symbolu 2.ZL.2, a zatem tereny leśne, przy czym symbol 2.ZL.1 – odnosi się specyficznie do lasów glebochronnych i wodochronnych, uzdrowiskowo- klimatycznych. W tym zakresie, zgodnie z MPZP obowiązują następujące zasady zagospodarowania tych terenów:

1\. Dopuszcza się zagospodarowanie terenów jako parku leśnego;

2\. Dopuszcza się wykorzystanie dróg leśnych jako szlaków turystycznych (pieszych, rowerowych, narciarskich) i ciągów spacerowych;

3\. Zakaz zabudowy, z wyjątkiem budynków i budowli związanych z gospodarką leśną, w tym dróg leśnych i parkingów leśnych oraz urządzeń turystycznych, w tym jednorodnych stylistycznie obiektów małej architektury, urządzonych punktów widokowych, miejsc do wypoczynku, wiatro i deszczochronów, altan oraz zadaszonych miejsc na ognisko, realizowanych na zasadach określonych w przepisach odrębnych;

4\. Zakaz lokalizacji ogrodzeń, poza niezbędnymi dla bezpieczeństwa użytkowników terenów;

5\. Zakaz lokalizacji obiektów tymczasowych i prowizorycznych z wyjątkiem lokalizacji obiektów tymczasowych związanych z obsługą i organizacją imprez okolicznościowych;

6\. Zapewnienie drożności i ciągłości istniejących cieków wodnych (potoki, okresowe cieki wodne, rowy melioracyjne) i prawidłowego ich utrzymania. Dopuszcza się techniczne umocnienia brzegów cieków w zakresie wynikającym z realizacji zadań związanych z utrzymaniem wód oraz ochroną przeciwpowodziową, a dna cieków wodnych wyłącznie w celu zabezpieczenia obiektów budowlanych infrastruktury technicznej. Dopuszcza się lokalizację mostów i kładek na trasach dróg leśnych oraz na trasach szlaków turystycznych;

7\. Zabezpieczenie skarp powstałych w wyniku prac ziemnych z zastosowaniem materiałów naturalnych typu kamień i drewno oraz roślinności;

8\. Zakaz lokalizacji reklam i tablic informacyjnych z wyjątkiem związanych z historią Krynicy - Zdroju i okolicy oraz funkcjonowaniem uzdrowiska. Co ważne, w MPZP nie określono żadnych linii rozgraniczających tereny.

Tym samym, zgodnie z MPZP, podstawowym przeznaczeniem wszystkich działek ewidencyjnych wchodzących w skład Nieruchomości są tereny rolne i tereny rekreacyjno-sportowe oraz częściowo – tereny lasów (zgodnie z opisem powyżej). W praktyce, Nieruchomość (wszystkie działki wchodzące w jej skład) znajduje się na zboczu góry.

Nieruchomość została nabyta przez Wnioskodawcę w 2007 roku na podstawie umowy kupna-sprzedaży. Przedmiotowa transakcja została wówczas rozpoznana dla celów VAT jako dostawa terenów niezabudowanych innych niż tereny budowlane zwolniona od VAT. W okresie posiadania, Nieruchomość nie była wykorzystywana przez Wnioskodawcę do prowadzenia działalności gospodarczej. Tym samym, Wnioskodawca nie prowadził działalności gospodarczej z wykorzystaniem Nieruchomości, która podlegałaby opodatkowaniu podatkiem VAT. W chwili obecnej, Spółka planuje sprzedać Nieruchomość na rzecz B. Zbycie Nieruchomości zostanie dokonane w ramach prowadzonej działalności gospodarczej. Nabywca jest czynnym podatnikiem VAT i prowadzi działalność podlegającą opodatkowaniu podatkiem VAT.

Wnioskodawca jest czynnym zarejestrowanym podatnikiem podatku VAT.

Nabywca będzie wykorzystywał nieruchomość (tj. wchodzące w jej skład działki ewidencyjne o numerach 1, 2, 3 oraz 4) do wykonywania czynności opodatkowanych podatkiem VAT.

Wątpliwości Wnioskodawców dotyczą kwestii zastosowania zwolnienia na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 9 dla transakcji sprzedaży Nieruchomości.

Analiza wyżej powołanych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług wskazuje jednoznacznie, że zwolnienie od podatku VAT obejmuje zbycie nieruchomości niezabudowanych (gruntów) wyłącznie w sytuacji, gdy nie są one przeznaczone pod zabudowę. Elementem, który determinuje możliwość skorzystania ze zwolnienia od podatku VAT przy zbyciu gruntów jest przeznaczenie gruntu na cele inne niż budowlane.

W związku z tym, że ustawa o VAT nie precyzuje, o jakie tereny przeznaczone pod zabudowę chodzi, przyjąć trzeba, że pojęcie „tereny przeznaczone pod zabudowę” obejmuje obszary, na których przewidziane są różne formy zabudowy.

Rozpatrując pojęcie „grunty przeznaczone pod zabudowę” - do którego odnosi się przepis art. 2 pkt 33 ustawy - należy odwołać się do definicji zawartych w ustawie z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2020 r. poz. 1333 ze zm.).

Zgodnie z przepisem art. 3 pkt 1 ustawy - Prawo budowlane, przez obiekt budowlany należy rozumieć budynek, budowlę bądź obiekt małej architektury, wraz z instalacjami zapewniającymi możliwość użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem, wzniesiony z użyciem wyrobów budowlanych.

Na podstawie art. 3 pkt 2 ustawy - Prawo budowlane, przez budynek należy rozumieć taki obiekt budowlany, który jest trwale związany z gruntem, wydzielony z przestrzeni za pomocą przegród budowlanych oraz posiada fundamenty i dach.

Natomiast, na mocy art. 3 pkt 3 ustawy - Prawo budowlane, pod pojęciem budowli należy rozumieć każdy obiekt budowlany niebędący budynkiem lub obiektem małej architektury, jak: obiekty liniowe, lotniska, mosty, wiadukty, estakady, tunele, przepusty, sieci techniczne, wolno stojące maszty antenowe, wolno stojące trwale związane z gruntem tablice reklamowe i urządzenia reklamowe, budowle ziemne, obronne (fortyfikacje), ochronne, hydrotechniczne, zbiorniki, wolno stojące instalacje przemysłowe lub urządzenia techniczne, oczyszczalnie ścieków, składowiska odpadów, stacje uzdatniania wody, konstrukcje oporowe, nadziemne i podziemne przejścia dla pieszych, sieci uzbrojenia terenu, budowle sportowe, cmentarze, pomniki, a także części budowlane urządzeń technicznych (kotłów, pieców przemysłowych, elektrowni jądrowych, elektrowni wiatrowych, morskich turbin wiatrowych i innych urządzeń) oraz fundamenty pod maszyny i urządzenia, jako odrębne pod względem technicznym części przedmiotów składających się na całość użytkową.

Przez obiekty małej architektury należy rozumieć niewielkie obiekty, a w szczególności: kultu religijnego, jak: (kapliczki, krzyże przydrożne, figury), posągi, wodotryski i inne obiekty architektury ogrodowej, użytkowe służące rekreacji codziennej i utrzymaniu porządku, jak: piaskownice, huśtawki, drabinki, śmietniki (art. 3 pkt 4 ustawy - Prawo budowlane).

W myśl art. 3 pkt 9 ustawy - Prawo budowlane, przez urządzenie budowlane należy rozumieć urządzenia techniczne związane z obiektem budowlanym, zapewniające możliwość użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem, jak przyłącza i urządzenia instalacyjne, w tym służące oczyszczaniu lub gromadzeniu ścieków, a także przejazdy, ogrodzenia, place postojowe i place pod śmietniki.

Należy zauważyć, że w niniejszej sprawie funkcjonalnym przeznaczeniem przedmiotowych działek jest: zieleń objęta formami ochrony przyrody, zieleń leśna, wody powierzchniowe śródlądowe.

Jak wcześniej wskazano, elementem, który determinuje możliwość skorzystania ze zwolnienia od podatku VAT przy zbyciu gruntów jest przeznaczenie gruntu na cele inne niż budowlane. Przy ocenie czy przedmiotowy teren stanowi teren budowlany nie wystarczy analiza jego podstawowego przeznaczenia określonego w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego. Podkreślić należy, że w treść art. 2 pkt 33 ustawy, który definiuje pojęcie terenu budowlanego, ustawodawca odwołał się do przeznaczenia terenu, które są zawarte w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego w odniesieniu do konkretnej nieruchomości (działki), a nie do funkcji podstawowych przeznaczenia terenu, które są zawarte w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego w odniesieniu do konkretnej nieruchomości (działki).

Ustawodawca nie uzależnił więc charakteru terenu od głównego celu, który będący przedmiotem opodatkowania VAT teren ma spełniać, lecz zwolnienie od opodatkowania VAT zależy od braku możliwości dokonania zabudowy wskazanego terenu. Uwzględnić bowiem należy również zapisy dotyczące przeznaczenia dopuszczalnego tego terenu, w którym ustalono możliwość lokalizacji obiektów budowlanych (np. obiektów małej architektury, ciągów spacerowych, pomostów lub kładek, urządzeń służących gospodarce wodnej lub leśnej). Możliwość wybudowania na gruncie obiektów budowlanych oznacza, że grunt ten w rozumieniu art. 2 pkt 33 ustawy stanowi teren budowlany.

Uwzględniając treść wyżej powołanych przepisów w kontekście treści złożonego wniosku, z którego wynika, że miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego dopuszcza dla Nieruchomości (działek nr 1, 2, 3 oraz 4) możliwość lokalizacji obiektów budowlanych i urządzeń oraz obiektów małej architektury, stwierdzić należy, że grunt ten w całości stanowi teren przeznaczony pod zabudowę, zatem należy go uznać za teren budowlany w rozumieniu art. 2 pkt 33 ustawy.

W związku z tym, działki nr 1, 2, 3 oraz 4, dla których miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego przewiduje możliwość zabudowy, stanowi teren budowlany, a ich dostawa nie będzie korzystać ze zwolnienia od podatku na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 9 ustawy.

Z uwagi na fakt, że w przedmiotowej sprawie nie zaistniały przesłanki umożliwiające zastosowanie zwolnienia na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 9 ustawy, należy przeanalizować możliwość zastosowania dla dostawy tych działek zwolnienia od podatku VAT na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 2 ustawy.

Zgodnie z art. 43 ust. 1 pkt 2 ustawy, zwalnia się od podatku dostawę towarów wykorzystywanych wyłącznie na cele działalności zwolnionej od podatku, jeżeli z tytułu nabycia, importu lub wytworzenia tych towarów nie przysługiwało dokonującemu ich dostawy prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego.

Zwolnienie od podatku określone w art. 43 ust. 1 pkt 2 ustawy, dotyczy wszystkich towarów - zarówno nieruchomości, jak i ruchomości - przy nabyciu (imporcie lub wytworzeniu) których nie przysługiwało podatnikowi prawo do odliczenia podatku VAT i wykorzystywanych - niezależnie od okresu ich używania przez podatnika - wyłącznie na cele działalności zwolnionej od podatku VAT.

W konsekwencji, aby zastosować zwolnienie od podatku, o którym mowa w art. 43 ust. 1 pkt 2 ustawy, dla dostawy towarów, spełnione muszą być łącznie dwa warunki wskazane w tym przepisie, tj.:

§ towary muszą służyć wyłącznie działalności zwolnionej,

§ przy nabyciu (imporcie, wytworzeniu) tych towarów nie przysługiwało dokonującemu ich dostawy prawo do obniżenia podatku należnego o kwotę podatku naliczonego.

Niespełnienie jednego z powyższych warunków daje podstawę do wyłączenia dostawy towarów ze zwolnienia od podatku VAT przewidzianego w ww. art. 43 ust. 1 pkt 2 ustawy.

W analizowanej sprawie jedna z przesłanek uprawniająca do zastosowania zwolnienia od podatku od towarów i usług na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 2 ustawy nie została spełniona. Jak wskazał Wnioskodawca, Nieruchomość nie była wykorzystywana przez Wnioskodawcę do prowadzenia działalności gospodarczej. Tym samym, działki te nie były wykorzystywane przez Wnioskodawcę od momentu nabycia do momentu sprzedaży wyłącznie do działalności zwolnionej od podatku VAT.

Mając na uwadze powyższe, stwierdzić należy, że dostawa prawa użytkowania wieczystego Nieruchomości, tj. działek nr 1, 2, 3 oraz 4 nie będzie korzystać ze zwolnienia od podatku na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 2 ustawy, ponieważ nie zostały spełnione warunki, o których mowa w tym przepisie.

Skoro do omawianej dostawy prawa użytkowania wieczystego Nieruchomości, tj. działek nr 1, 2, 3 oraz 4, nie znajdzie zastosowanie zwolnienie z podatku wynikające z art. 43 ust. 1 pkt 9 ustawy oraz z art. 43 ust. 1 pkt 2 ustawy, przedmiotowa transakcja będzie podlegała opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług (nie będzie korzystała ze zwolnienia z tego podatku).

Tym samym stanowisko Wnioskodawców w zakresie pytania nr 1 należy uznać za **nieprawidłowe**.

Kolejne wątpliwości Wnioskodawców dotyczą możliwości odliczenia przez Nabywcę podatku naliczonego w związku z nabyciem prawa użytkowania wieczystego Nieruchomości.

Zgodnie z art. 86 ust. 1 ustawy, w zakresie, w jakim towary i usługi są wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych, podatnikowi, o którym mowa w art. 15, przysługuje prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego, z zastrzeżeniem art. 114, art. 119 ust. 4, art. 120 ust. 17 i 19 oraz art. 124.

W myśl art. 86 ust. 2 pkt 1 ustawy, kwotę podatku naliczonego stanowi suma kwot podatku wynikających z faktur otrzymanych przez podatnika z tytułu:

a. nabycia towarów i usług,

b. dokonania całości lub części zapłaty przed nabyciem towaru lub wykonaniem usługi.

Z powyższego wynika, że prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego przysługuje wówczas, gdy zostaną spełnione określone warunki, tzn. odliczenia tego dokonuje podatnik podatku od towarów i usług oraz gdy towary i usługi, z których nabyciem podatek został naliczony, są wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych, tzn. takich, których następstwem jest określenie podatku należnego (powstanie zobowiązania podatkowego).

Przedstawiona wyżej zasada wyklucza zatem możliwość dokonania obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego związanego z towarami i usługami, które nie są wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych, czyli w przypadku ich wykorzystania do czynności zwolnionych od podatku VAT oraz niepodlegających temu podatkowi.

Ponadto podkreślić należy, że ustawodawca zapewnił podatnikowi prawo do odliczenia podatku naliczonego w całości lub w części, pod warunkiem spełnienia przez niego zarówno przesłanek pozytywnych, wynikających z art. 86 ust. 1 ustawy oraz niezaistnienia przesłanek negatywnych, określonych w art. 88 ustawy. Przepis ten określa listę wyjątków, które pozbawiają podatnika prawa do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego.

I tak, zgodnie z art. 88 ust. 3a pkt 2 ustawy, nie stanowią podstawy do obniżenia podatku należnego oraz zwrotu różnicy podatku lub zwrotu podatku naliczonego faktury i dokumenty celne w przypadku gdy transakcja udokumentowana fakturą nie podlega opodatkowaniu albo jest zwolniona od podatku.

Oznacza to, że podatnik nie może skorzystać z prawa do odliczenia w odniesieniu do podatku, który jest należny wyłącznie z tego względu, że został wykazany na fakturze w sytuacji, gdy transakcja nie podlega opodatkowaniu albo jest zwolniona od podatku.

Natomiast na podstawie przepisu art. 88 ust. 4 ustawy, obniżenia kwoty lub zwrotu różnicy podatku należnego nie stosuje się również do podatników, którzy nie są zarejestrowani jako podatnicy VAT czynni, zgodnie z art. 96, z wyłączeniem przypadków, o których mowa w art. 86 ust. 2 pkt 7.

Zgodnie z powyższą regulacją, z prawa do odliczenia podatku skorzystać mogą wyłącznie podatnicy, którzy są zarejestrowani jako podatnicy VAT czynni.

Z treści cytowanych wyżej przepisów ustawy o podatku od towarów i usług wynika, że prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego przysługuje wówczas, gdy zostaną spełnione określone warunki, tzn. odliczenia tego dokonuje czynny podatnik podatku od towarów i usług oraz gdy towary i usługi, z których nabyciem podatek został naliczony, są wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych. Podstawę dokonania odliczenia stanowi faktura wystawiona przez uprawniony podmiot i dokumentująca czynność podlegającą opodatkowaniu podatkiem VAT.

Z okoliczności przedstawionych we wniosku wynika, że Nabywca jest zarejestrowanym, czynnym podatnikiem VAT. Ponadto, Nieruchomość będzie wykorzystywana przez Nabywcę do wykonywania czynności opodatkowanych podatkiem od towarów i usług.

Jak wyżej stwierdził tut. Organ, dostawa prawa użytkowania wieczystego Nieruchomości (działek nr 1, 2, 3 oraz 4) jako terenu budowlanego nie będzie korzystała ze zwolnienia wskazanego w art. 43 ust. 1 pkt 2 i pkt 9 ustawy, lecz będzie podlegała opodatkowaniu podatkiem VAT.

W konsekwencji, w rozpatrywanej sprawie należy stwierdzić, że Nabywca będzie miał prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego w związku z zakupem prawa użytkowanie wieczystego Nieruchomości. Wynika to z faktu, że w analizowanym przypadku będą spełnione - wskazane w art. 86 ust. 1 ustawy - przesłanki warunkujące prawo do odliczenia podatku naliczonego.

Wobec powyższego, stanowisko Wnioskodawców w zakresie pytania nr 2 należy uznać za **prawidłowe.**

W tym miejscu Organ wskazuje, że kwestia ustalenia wysokości stawki podatku VAT dla dostawy ww. Nieruchomości od dnia 1 lipca 2020 r. może być rozstrzygnięta tylko w ramach wydania wiążącej informacji stawkowej określonej w art. 42a ustawy. Wnioskodawca na podstawie art. 42b ust. 1 w powiązaniu z art. 42a ustawy może wystąpić do Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z odrębnym wnioskiem o wydanie wiążącej informacji stawkowej (WIS), która jest wydawana w formie decyzji na potrzeby opodatkowania podatkiem dostawy towarów, importu towarów, wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów albo świadczenia usług

Zaznaczenia wymaga, że organ podatkowy jest ściśle związany przedstawionym we wniosku opisem zdarzenia przyszłego. Wnioskodawca ponosi ryzyko związane z ewentualnym błędnym lub nieprecyzyjnym przedstawieniem we wniosku opisu zdarzenia przyszłego. Podkreślenia wymaga, że interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, o ile rzeczywisty stan sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie z opisem podanym przez Wnioskodawcę w złożonym wniosku. W związku z tym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we wniosku opisu sprawy, udzielona odpowiedź traci swą aktualność.

Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dniu wydania interpretacji.

Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej stanowi element czynności będących przedmiotem decyzji wydanej:

1) z zastosowaniem art. 119a;

2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;

3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.

Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych (art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej).

Powyższe unormowania należy odczytywać łącznie z przepisami art. 33 ustawy z 23 października 2018 r. o zmianie ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, ustawy – Ordynacja podatkowa oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 2193 ze zm.), wprowadzającymi regulacje intertemporalne.

Zainteresowanemu będącemu stroną postępowania (art. 14r § 2 Ordynacji podatkowej) przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, za pośrednictwem organu, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie albo aktu, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 4a (art. 53 § 1 ww. ustawy).

Skargę wnosi się w dwóch egzemplarzach (art. 47 § 1 ww. ustawy) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Teodora Sixta 17, 43-300 Bielsko-Biała lub drogą elektroniczną na adres Elektronicznej Skrzynki Podawczej Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/SkrytkaESP. W przypadku pism i załączników wnoszonych w formie dokumentu elektronicznego odpisów nie dołącza się (art. 47 § 3 ww. ustawy). W przypadku wnoszenia skargi w okresie obowiązywania stanu zagrożenia epidemicznego i stanu epidemii jako najwłaściwszy proponuje się kontakt z wykorzystaniem systemu teleinformatycznego ePUAP.

Jednocześnie, zgodnie z art. 57a ww. ustawy, skarga na pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego wydaną w indywidualnej sprawie, opinię zabezpieczającą i odmowę wydania opinii zabezpieczającej może być oparta wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd administracyjny jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną.