Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0114-KDIP2-2.4010.382.2025.2.ASK
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-09-19
Teza: Wydatki na zapłatę zryczałtowanego podatku dochodowego za
uczestników teleturnieju, nie mogą stanowić kosztów
uzyskania przychodów, o których mowa w art. 15 ust. 1
ustawy o CIT. Wydatki te nie mają związku przyczynowo; skutkowego z prowadzoną przez Spółkę działalnością
gospodarczą oraz nie służą zachowaniu czy zabezpieczeniu
źródła przychodów.
Słowa kluczowe: konkursy
koszt-koszty uzyskania przychodów
nagrody
nagrody-nagrody rzeczowe
Zagadnienia: Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 3. Koszty uzyskania przychodów-Ogólna zasada
zaliczania wydatków do kosztów uzyskania przychodów
Przepisy: [CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 3-art. 15-ust. 1
[CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 3-art. 16-ust. 1-pkt 28

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

25 lipca 2025 r. wpłynął Państwa wniosek z 24 lipca 2025 r. o wydanie interpretacji
    indywidualnej dotyczącej podatku dochodowego od osób prawnych w zakresie możliwości
    zaliczenia w ciężar kosztów uzyskania przychodów wydatków poniesionych przez Spółkę
    na zapłatę zryczałtowanego podatku dochodowego za uczestnika teleturnieju.
    Treść wniosku jest następująca:

## Opis zdarzenia przyszłego

A. spółka z ograniczoną odpowiedzialnością (dalej „Spółka”) prowadzi działalność
    gospodarczą, Spółka jest zarejestrowana w Krajowym Rejestrze Sądowym. Spółka jest na
    dzień złożenia Wniosku polskim rezydentem podatkowym w podatku dochodowym od
    osób prawnych („CIT”), tj. posiada siedzibę działalności gospodarczej oraz miejsce zarządu
    w Polsce. Spółka jest zarejestrowanym podatnikiem VAT.
    Wnioskodawca jest niezależną spółką zajmującą się produkcją filmową i telewizyjną,
    działającą na rynku mediów od wielu lat. Specjalizuje się w kompleksowej realizacji
    projektów audiowizualnych dla największych nadawców telewizyjnych i platform
    streamingowych, zarówno krajowych, jak i zagranicznych.
    Spółka realizuje produkcje telewizyjne, internetowe oraz transmisje na żywo. Zakres
    działalności obejmuje wszystkie etapy procesu produkcyjnego: od opracowania koncepcji i
    scenariusza, poprzez produkcję zdjęciową, montaż, oprawę graficzną, postprodukcję
    dźwięku i obrazu, aż po emisję programu.
    Wnioskodawca posiada własne zaplecze techniczne, w tym sprzęt do realizacji nagrań,
    kamery, oświetlenie, drony, mikrofony oraz profesjonalny wóz transmisyjny.
    Zespół spółki składa się z doświadczonych specjalistów - producentów, reżyserów,
    scenarzystów, operatorów kamer, montażystów, grafików oraz realizatorów dźwięku i
    obrazu. Dzięki temu możliwe jest szybkie skompletowanie odpowiedniej ekipy do
    konkretnej produkcji - zarówno małej, jak i wymagającej obsługi dużego planu
    zdjęciowego.
    Wnioskodawca zajmuje się także organizacją castingu, wyszukiwaniem lokalizacji,
    organizacją produkcji w różnorodnych miejscach oraz realizacją formatów własnych i
    adaptacji licencjonowanych.
    Spółka świadczy usługi produkcyjne zarówno na potrzeby zewnętrznych zleceniodawców
    (stacje TV, platformy VOD, agencje reklamowe), jak i na potrzeby własne.
    Obecnie spółka przygotowuje nowy teleturniej, który będzie emitowany przez
    ogólnopolską stację telewizyjną. Spółka będzie producentem tego programu i będzie
    odpowiadać m.in. za organizację castingów oraz realizację projektu. W ramach
    planowanego teleturnieju przewidziane są różnorodne nagrody dla uczestników,
    obejmujące zarówno nagrody pieniężne, jak i rzeczowe - od sprzętu AGD, przez wycieczki
    krajowe i zagraniczne, aż po nagrody o znacznej wartości, takie jak samochody osobowe,
    dalej „Nagrody Główne” Beneficjentem nagród w teleturnieju będą wyłącznie osoby
    fizyczne.
    Teleturniej, będzie spełniał przesłanki uznania go za grę organizowaną przez środki
    masowego przekazu, w rozumieniu art. 21 ust. 1 pkt 68 ustawy o PIT. W związku z tym
    nagrody rzeczowe oraz pieniężne o wartości do 2000 zł brutto korzystają ze zwolnienia z
    opodatkowania.
    Natomiast zgodnie z art. 30 ust. 1 pkt 2 ustawy o PIT, od nagród uzyskanych w
    konkursach, grach i zakładach wzajemnych organizowanych i emitowanych przez środki
    masowego przekazu, których wartość przekracza 2 000 zł, należy pobrać zryczałtowany

    podatek dochodowy w wysokości 10% wartości nagrody. Odpowiedzialność za prawidłowe
    ustalenie wysokości podatku, jego pobór oraz terminowe odprowadzenie do właściwego
    urzędu skarbowego spoczywa na płatniku, czyli w tym przypadku na Wnioskodawcy.
    Zgodnie z art. 41 ust. 4 i art. 42 ust. 1 ww. ustawy, obowiązki płatnika spoczywają na
    podmiocie wypłacającym lub wydającym nagrodę.
    Zgodnie z art. 41 ust. 7 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, przed
    wydaniem nagrody rzeczowej, zwycięzca (podatnik) zobowiązany jest do uiszczenia na
    rzecz płatnika należnego zryczałtowanego podatku dochodowego. W związku z tym
    nagroda pieniężna powinna zostać potrącona przez Wnioskodawcę - jako organizatora
    teleturnieju - i przeznaczona na pokrycie podatku z tytułu wygranej.
    W związku powyższym, Spółka analizuje możliwość przyjęcia na siebie ciężaru zapłaty
    podatku w imieniu uczestników, zarówno w przypadku nagród pieniężnych, jak i
    rzeczowych. Motywacją tej decyzji jest ryzyko organizacyjne, komunikacyjne i
    wizerunkowe, związane z oczekiwaniem, że uczestnik - często osoba bez przygotowania
    prawno-finansowego - samodzielnie i terminowo opłaci podatek dochodowy przed
    otrzymaniem nagrody. Spółka chce uniknąć sytuacji, w której uczestnicy nie będą mogli
    odebrać nagród ze względu na brak środków na zapłatę podatku, co mogłoby skutkować
    ich rezygnacją lub roszczeniami.
    Spółka planuje również, aby w przypadku Nagród Głównych niekorzystających ze
    zwolnienia z podatku, uczestnik otrzymał - oprócz nagrody głównej - również dodatkową
    nagrodę pieniężną w wysokości 11,11% wartości Nagrody Głównej, dalej „Dodatkowa
    Nagroda Pieniężna”. Dodatkowa Nagroda Pieniężna będzie przeznaczona na pokrycie
    zryczałtowanego podatku dochodowego, zgodnie z art. 30 ust. 1 pkt 2 ustawy o PIT.
    Wypłata tej dodatkowej nagrody pieniężnej nastąpi wyłącznie w formie potrącenia - tj.
    Spółka jako płatnik zatrzyma ją i wpłaci do urzędu skarbowego tytułem należnego podatku
    dochodowego uczestnika.
    W projekcie regulaminu programu Spółka chce umieścić jednoznaczny zapis, zgodnie z
    którym: „Jeżeli przepisy prawa powszechnie obowiązującego przewidują powstanie
    obowiązku podatkowego w związku z przyznaniem Nagrody Głównej o określonej
    wartości, do Nagrody Głównej zostanie dodana przez Organizatora Dodatkowa Nagroda
    Pieniężna w kwocie stanowiącej 11,11% wartości Nagrody. W takim przypadku, część
    nagrody, stanowiąca dodaną kwotę pieniężną, nie zostanie wypłacona Laureatowi, lecz
    zostanie pobrana przez Organizatora przed wydaniem Laureatowi Nagrody, jako 10%
    zryczałtowany podatek dochodowy od wartości Nagrody, o którym mowa w art. 30 ust. 1
    pkt 2 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych.”
    Spółka planuje również uzyskanie od uczestników jednoznacznej zgody na takie
    rozliczenie podatku poprzez podpisanie stosownego protokołu odbioru nagrody.
    W ocenie spółki, takie rozwiązanie zapewni:
        płynność organizacyjną programu,
        uproszczenie procesu przekazywania nagród,
        bezpieczeństwo podatkowe uczestników,
        uniknięcie ewentualnych sporów wynikających z nieporozumień co do zasad
        opodatkowania.
    Z tego względu spółka planuje odpowiednio zapisać powyższe zasady w regulaminie
    teleturnieju oraz w materiałach informacyjnych dla uczestników. Przygotowuje także
    odpowiednie dokumenty potwierdzające przyjęcie przez uczestników nagrody wraz ze
    zgodą na zastosowaną formę rozliczenia.
    Pytania

    1. Czy w przypadku organizacji teleturnieju, w ramach którego uczestnik otrzymuje
      Nagrodę Rzeczową oraz Dodatkową Nagrodę Pieniężną w wysokości 11,11% wartości
      Nagrody Rzeczowej (przeznaczoną na pokrycie zryczałtowanego podatku
      dochodowego, o którym mowa w art. 30 ust. 1 pkt 2 ustawy o PIT), Spółka jako płatnik
      będzie zobowiązana do pobrania i odprowadzenia 10% podatku dochodowego od
      łącznej wartości nagród (rzeczowej oraz pieniężnej), bez konieczności pobierania
      wpłaty pieniężnej od uczestnika - a także czy w takim przypadku będzie ciążył na
      Spółce obowiązek sporządzenia i przekazania informacji PIT-8AR?
    2. Czy w przypadku, gdy Wnioskodawca jako organizator teleturnieju przyznaje
      uczestnikowi Nagrodę Rzeczową oraz Dodatkową Nagrodę Pieniężną w wysokości
      11,11% jej wartości - przy czym nagroda pieniężna nie jest wypłacana uczestnikowi,
      lecz zatrzymywana i przeznaczona na zapłatę zryczałtowanego podatku dochodowego
      zgodnie z art. 30 ust. 1 pkt 2 ustawy o PIT - wartość Nagrody Rzeczowej oraz
      Dodatkowej Nagrody Pieniężnej, wykorzystanej na zapłatę podatku, może zostać
      uznana za koszt uzyskania przychodu przez Wnioskodawcę na podstawie art. 15 ust. 1
      ustawy o CIT?
    Przedmiotem niniejszej interpretacji jest odpowiedź na pytanie nr 2 w zakresie podatku
    dochodowego od osób prawnych. W zakresie pytania nr 1 w podatku dochodowym od
    osób fizycznych zostanie wydane odrębne rozstrzygnięcie.
    Państwa stanowisko w sprawie
    Wnioskodawca stoi na stanowisku, iż:
    2. Wartość zapłaconego zryczałtowanego podatku dochodowego (10% wartości nagrody
      rzeczowej i pieniężnej), sfinansowanego ze środków dodatkowej nagrody pieniężnej,
      może zostać uznana za koszt uzyskania przychodu na podstawie art. 15 ust. 1 ustawy
      o CIT. Wydatek ten pozostaje w związku przyczynowo-skutkowym z prowadzoną
      działalnością gospodarczą, służy promocji i budowaniu wizerunku Wnioskodawcy, a
      jego celem jest zwiększenie przychodów poprzez realizację projektu medialnego.
    Ad 2
    Stosownie do art. 15 ust. 1 ustawy o CIT, kosztami uzyskania przychodów są koszty
    poniesione w celu osiągnięcia przychodów ze źródła przychodów lub w celu zachowania
    albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 16 ust.
    1.
    Kosztem uzyskania przychodów jest wyłącznie taki koszt, który spełnia kumulatywnie
    warunki określone w cytowanym art. 15 ust. 1 ustawy o CIT, czyli:
        został poniesiony przez podatnika,
        jest definitywny, a więc bezzwrotny,
        pozostaje w związku z prowadzoną przez podatnika działalnością gospodarczą,
        jego poniesienie miało na celu uzyskanie przychodów lub zachowanie albo
        zabezpieczenie źródła przychodów, tj. istnieje związek przyczynowy pomiędzy
        poniesieniem kosztu a powstaniem lub realną szansą powstania przychodów
        podatkowych bądź też zachowaniem albo zabezpieczeniem źródła ich uzyskiwania;
        w momencie ponoszenia wydatku podatnik mógł, obiektywnie oceniając, oczekiwać
        skutku w postaci osiągnięcia przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia ich
        źródła,
        nie został wyłączony z kategorii kosztów podatkowych mocą art. 16 ust. 1 ustawy o
        CIT,
        został właściwie udokumentowany.

    Kosztami uzyskania przychodu są wszelkie racjonalne i gospodarczo uzasadnione wydatki
    związane z prowadzoną działalnością gospodarczą, których celem jest osiągnięcie,
    zabezpieczenie i zachowanie źródła przychodów. Koszty ponoszone przez podatnika
    należy oceniać pod kątem ich celowości, a więc dążenia do uzyskania przychodów. Aby
    określony wydatek można było uznać za koszt uzyskania przychodu, między tym
    wydatkiem a osiągnięciem przychodu musi zachodzić związek przyczynowy tego typu, że
    poniesienie wydatku ma wpływ na powstanie lub zwiększenie tego przychodu.
    Powyższe oznacza, że wszystkie poniesione wydatki, po wyłączeniu wydatków
    enumeratywnie wymienionych w przywołanym art. 16 ust. 1 ustawy CIT, stanowić mogą
    koszty uzyskania przychodu, o ile pozostają w związku przyczynowo-skutkowym z
    osiąganymi przychodami, w tym służą zachowaniu albo zabezpieczeniu funkcjonowania
    źródła przychodów.
    Opłacone podatki związane z działalnością gospodarczą wydają się bezsprzecznie spełniać
    pierwszy warunek zaliczenia ich do kosztów uzyskania przychodów. Jednakże niektóre z
    nich zostały wymienione w art. 16 ustawy CIT, co dyskwalifikuje je z możliwości zaliczenia
    do kosztów podatkowych.
    Dodatkowa nagroda pieniężna przyznawana uczestnikom teleturnieju - odpowiadająca
    kwocie 11,11% wartości nagrody rzeczowej - stanowi element związany bezpośrednio z
    realizacją zobowiązania Wnioskodawcy jako organizatora programu wobec uczestników.
    Jej celem jest zapewnienie efektywnej realizacji postanowień regulaminu programu,
    zgodnie z którym Wnioskodawca pokrywa zryczałtowany podatek dochodowy od osób
    fizycznych, o którym mowa w art. 30 ust. 1 pkt 2 ustawy o PIT.
    Organizacja teleturnieju oraz przyznanie nagród rzeczowych i dodatkowej nagrody
    pieniężnej służy zwiększeniu oglądalności programu, budowaniu marki i pozytywnego
    wizerunku Wnioskodawcy oraz zwiększeniu zainteresowania reklamodawców. Działania te
    mają zatem bezpośredni związek z generowaniem przychodów Wnioskodawcy.
    Poniesienie przez Wnioskodawcę ciężaru podatku poprzez wypłatę dodatkowej kwoty
    11,11% służy realizacji tych samych celów - zapewnieniu uczestnikowi pełnej wartości
    nagrody, bez konieczności samodzielnego regulowania podatku.
    Kwota 11,11% wypłacana uczestnikom stanowi świadczenie pieniężne, a nie wyłącznie
    podatek. Jest to element nagrody, którego celem jest pokrycie zobowiązania podatkowego
    wynikającego z art. 41 ust. 7 ustawy o PIT. Podlega ono - łącznie z wartością nagrody
    rzeczowej - opodatkowaniu zryczałtowanym podatkiem dochodowym.
    W sytuacji, w której płatnik decyduje się ponieść ciężar podatku za podatnika i wypłaca
    dodatkowe świadczenie w celu pokrycia podatku, wypłacona kwota ubruttowienia stanowi
    odrębny, rzeczywisty koszt, związany z przychodem, a nie podatek sensu stricto.
    Z powyższego wynika, że również w przypadku przyznania dodatkowej nagrody pieniężnej
    (mającej pokryć należny zryczałtowany podatek), mamy do czynienia z rzeczywistym
    kosztem ponoszonym przez Wnioskodawcę w związku z prowadzoną działalnością
    gospodarczą, który nie został wymieniony w katalogu wyłączeń z kosztów uzyskania
    przychodów.
    Zgodnie z art. 16 ust. 1 pkt 15 ustawy o CIT, nie uważa się za koszty uzyskania przychodów
    „kar, odszkodowań, grzywien oraz innych sankcji o charakterze publicznoprawnym”, ale
    przepis ten nie dotyczy podatków, które nie są naliczane wobec podatnika w trybie
    sankcyjnym, lecz jako normalny element konstrukcji opodatkowania świadczenia
    rzeczowego (nagrody).
    W związku z tym brak jest podstaw do uznania, że wypłata dodatkowej kwoty stanowiącej
    element nagrody, przeznaczonej na pokrycie należnego podatku, podlega wyłączeniu z
    kosztów.

    W analizowanym przypadku wydatek poniesiony przez Wnioskodawcę na pokrycie
    zryczałtowanego podatku dochodowego uczestników teleturnieju spełnia wszystkie
    przesłanki określone w art. 15 ust. 1 ustawy o CIT dodatkowo wydatek ten jest ponoszony
    w sposób celowy, racjonalny oraz pozostaje w bezpośrednim i funkcjonalnym związku z
    prowadzoną przez Wnioskodawcę działalnością gospodarczą w zakresie produkcji i
    realizacji programów telewizyjnych oraz działalności marketingowej i reklamowej.
    Pokrycie podatku przez Wnioskodawcę służy przede wszystkim zapewnieniu sprawnej
    realizacji przedsięwzięcia medialnego, jakim jest organizacja i emisja programu. Działanie
    to eliminuje ryzyko zakłóceń organizacyjnych wynikających z sytuacji, w których
    uczestnicy, zobowiązani do samodzielnego uregulowania podatku od wygranej, nie
    posiadają wystarczających środków finansowych, co mogłoby uniemożliwić odbiór
    nagrody i tym samym zakłócić planowany przebieg programu. Tym samym, działanie to
    przyczynia się do zapewnienia płynności organizacyjnej i terminowej realizacji projektu.
    Pokrycie przez Wnioskodawcę podatku dochodowego należnego od uczestników wpływa
    pozytywnie na postrzeganą atrakcyjność udziału w programie, co bezpośrednio przekłada
    się na większe zainteresowanie ze strony potencjalnych uczestników i widzów. Atrakcyjna
    formuła programu oraz jego przystępność (brak konieczności samodzielnego rozliczania
    podatku przez uczestnika) stanowi skuteczne narzędzie marketingowe wspierające
    budowanie zasięgu i popularności programu w grupie docelowej.
    Zastosowanie takiego rozwiązania wspiera budowanie pozytywnego wizerunku
    Wnioskodawcy jako organizatora programu, który dba o interesy uczestników i eliminuje
    dla nich ryzyka związane z ponoszeniem dodatkowych, nieprzewidzianych kosztów
    podatkowych. Działanie to ma wymierny walor promocyjny oraz reputacyjny, co w
    długofalowej perspektywie wpływa korzystnie na pozycję rynkową Wnioskodawcy i jego
    postrzegalność jako wiarygodnego partnera w branży medialnej.
    Kolejnym aspektem gospodarczym uzasadniającym omawiany wydatek jest ograniczenie
    ryzyk prawnych oraz wizerunkowych, które mogłyby wyniknąć z sytuacji, w których
    uczestnicy nie zostaliby uprzednio poinformowani o obowiązku samodzielnego
    poniesienia ciężaru podatku lub nie byliby w stanie go uiścić. Tego typu przypadki
    mogłyby skutkować negatywnymi reakcjami medialnymi, skargami uczestników, a nawet
    roszczeniami, co godziłoby w interesy Wnioskodawcy oraz w wartość jego marek.
    Wydatek ten będzie również należycie udokumentowany, w szczególności poprzez:
    dokumenty związane z organizacją i realizacją programu, regulamin programu zawierający
    jednoznaczne postanowienia w zakresie przejęcia ciężaru podatkowego przez
    organizatora, protokoły odbioru nagród podpisane przez uczestników, właściwe
    deklaracje podatkowe (w tym PIT-8AR) oraz dokumenty księgowe potwierdzające wypłatę i
    rozliczenie świadczeń.
    W konsekwencji, biorąc pod uwagę gospodarczy cel poniesienia wydatku, jego należyte
    udokumentowanie, związek z prowadzoną działalnością i brak podstaw do wyłączenia na
    gruncie art. 16 ust. 1 ustawy o CIT, należy uznać, że wydatek polegający na pokryciu przez
    Wnioskodawcę podatku dochodowego należnego od uczestników programu spełnia
    przesłanki do uznania go za koszt uzyskania przychodów w rozumieniu art. 15 ust. 1 tej
    ustawy.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest nieprawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Koszty, przez które najogólniej rozumie się wyrażone w jednostkach pieniężnych celowe
    nakłady poniesione przez przedsiębiorstwo są kategorią ekonomiczną występującą na
    gruncie prawa bilansowego i prawa podatkowego.

    Dla potrzeb podatku dochodowego od osób prawnych ustawodawca kwestie dotyczące
    kosztów podatkowych uregulował w ustawie z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku
    dochodowym od osób prawnych (t. j. Dz. U. z 2025 r., poz. 278 ze zm., dalej: „ustawa o
    CIT”), w której koszty sklasyfikował w zasadniczy sposób jako koszty uzyskania
    przychodów i jako niestanowiące kosztów uzyskania przychodów.
    Właściwe określenie kosztów uzyskania przychodów i określenie daty zaliczenia ich do
    rachunku podatkowego jest o tyle istotne, że rzutuje w danym momencie na wysokość
    podstawy opodatkowania podatkiem dochodowym od osób prawnych, której
    przedmiotem co do zasady jest - jak wynika z art. 7 ust. 1-2 cytowanej ustawy podatkowej
    - dochód oznaczający nadwyżkę sumy przychodów nad kosztami ich uzyskania.
    Kryteria pozwalające uznać określone wydatki za koszty uzyskania przychodów wskazuje
    art. 15 ust. 1 ustawy o CIT. Zgodnie z tym przepisem:
      Kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia
      przychodów ze źródła przychodów lub w celu zachowania albo zabezpieczenia
      źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 16 ust. 1. (...).
    Aby wydatek poniesiony przez podatnika stanowił dla niego koszt uzyskania przychodu,
    muszą być spełnione następujące warunki:
        został poniesiony przez podatnika, tj. w ostatecznym rozrachunku musi on zostać
        pokryty z zasobów majątkowych podatnika (nie stanowią kosztu uzyskania
        przychodu podatnika wydatki, które zostały poniesione na działalność podatnika
        przez osoby inne niż podatnik),
        jest definitywny (rzeczywisty), tj. wartość poniesionego wydatku nie została
        podatnikowi w jakikolwiek sposób zwrócona,
        pozostaje w związku z prowadzoną przez podatnika działalnością gospodarczą,
        poniesiony został w celu uzyskania, zachowania lub zabezpieczenia przychodów lub
        może mieć wpływ na wielkość osiągniętych przychodów,
        został właściwie udokumentowany,
        nie może znajdować się w grupie wydatków, których zgodnie z art. 16 ust. 1 ustawy
        o CIT, nie uważa się za koszty uzyskania przychodów lub wydatków, których
        wysokość zaliczenia w ciężar kosztów podatkowych została ustawowo ograniczona.
    Treść przywołanego art. 15 ust. 1 wskazuje, iż definicja kosztów uzyskania przychodów -
    dla celów podatku dochodowego - składa się z dwóch podstawowych elementów, które
    łącznie tworzą swego rodzaju normatywną klauzulę generalną.
    Pierwszy z tych elementów określić można mianem przesłanki pozytywnej, zakładającej
    spełnienie łączne dwóch warunków, tj.:
    1) konieczność faktycznego poniesienia wydatku,
    2) poniesienie wydatku musi nastąpić w celu osiągnięcia przychodu, względnie
      zabezpieczenia bądź zachowania źródła przychodów.
    Tak więc dany podmiot gospodarczy ma możliwość zaliczenia do kosztów uzyskania
    przychodów poniesionych wydatków po wyłączeniu tych, których możliwość odliczenia
    jest wprost ograniczona w ustawie - zarówno kosztów bezpośrednio związanych z
    uzyskiwanymi przychodami, jak i kosztów innych niż bezpośrednio związanych z
    przychodami - pod warunkiem, że ich poniesienie ma związek z prowadzoną działalnością
    gospodarczą, może mieć wpływ na wielkość osiągniętego przychodu, lub wiąże się z
    zachowaniem albo zabezpieczeniem źródła przychodów.

    Ustawodawca w omawianym przepisie nie zdefiniował pojęcia „koszty bezpośrednio
    związane z przychodami” oraz „koszty uzyskania przychodów inne niż koszty
    bezpośrednio związane z przychodami”. Co prawda, ogólne znaczenie tych pojęć można
    ustalić posługując się ich językowym znaczeniem. I tak, przez koszty uzyskania
    przychodów bezpośrednio związane z przychodami należy rozumieć te koszty, których
    poniesienie wpłynęło bezpośrednio na uzyskanie określonego przychodu, kosztami zaś
    innymi niż koszty bezpośrednio związane z przychodami są wszelkie koszty niebędące
    kosztami bezpośrednio związanymi z przychodami, w tym koszty dotyczące całokształtu
    działalności podatnika związane z jego funkcjonowaniem. W stosunku do tego rodzaju
    kosztów doszukiwanie się ich bezpośredniości w relacji z przychodami nie wchodzi w
    rachubę. Takie bowiem koszty, chociaż niewątpliwie związane z osiąganymi przychodami,
    nie pozostają w uchwytnym związku z konkretnymi przychodami.
    Jednakże należy mieć na względzie, że każda próba zdefiniowania tych pojęć „kosztowych”
    w danym przypadku musi opierać się na analizie uwzględniającej konkretne okoliczności
    sprawy. Innymi słowy taka analiza nie może być przeprowadzona in abstracto, lecz musi
    brać pod uwagę okoliczności każdego konkretnego przypadku. Ocena tej kwestii musi być
    dokonywana niezależnie, w każdym indywidualnym przypadku, nie ma bowiem jednej
    reguły kwalifikacji kosztów w różnych stanach faktycznych - uwzględnić przy tym trzeba
    warunki danej jednostki, jak również i to, że na charakter danego kosztu ma wpływ
    polityka w zakresie rachunkowości, będąca odzwierciedleniem rodzaju działalności
    wykonywanej przez podatnika.
    Jednak nie każdy wydatek ponoszony w związku z prowadzoną działalnością gospodarczą
    stanowić może koszt uzyskania przychodów i jako taki zmniejszać podstawę
    opodatkowania. Skoro bowiem ustawodawca wyraźnie wiąże koszty uzyskania
    przychodów z określonym celem, to musi być ten cel widoczny. Ponoszone koszty winny
    omawiany cel realizować lub co najmniej zakładać realność celu.
    Najwłaściwsza i zgodna z treścią ustawowej regulacji kwalifikacja kosztów uzyskania
    przychodów powinna brać pod uwagę:
        przeznaczenie wydatku (cel, zasadność wydatku dla funkcjonowania podmiotu). Ze
        względu na szeroki zakres celu, powinno poddawać się szczegółowej analizie
        czynniki wpływające na ten cel w postaci racjonalności i efektywności;
        potencjalną możliwość (analizowaną w dacie poniesienia wydatku na podstawie
        obiektywnych przesłanek) przyczynienia się danego wydatku do osiągnięcia
        przychodu, względnie zachowania albo zabezpieczeniem źródła przychodów.
    Ponadto obowiązkiem podatnika, jako odnoszącego ewidentną korzyść z faktu zaliczenia
    określonych wydatków w poczet kosztów uzyskania przychodów, jest wykazanie związku
    przyczynowo-skutkowego z osiąganymi przychodami (o związku takim można mówić, gdy
    wydatek bezpośrednio wpływa na osiągnięcie konkretnego przychodu), zgodnie z
    dyspozycją powołanego art. 15 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych.
    Drugi z elementów zawartych w omawianym przepisie stanowi przesłankę negatywną,
    zgodnie z którą, ponoszony wydatek nie może być ujęty w zawartym w art. 16 ust. 1
    ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych katalogu wydatków nieuznawanych za
    koszty uzyskania przychodów. Do tego katalogu należą m.in. wydatki, które nie są
    zaliczane do kosztów podatkowych.
    Przede wszystkim należy mieć na uwadze przepis art. 16 ust. 1 pkt 28 ustawy o CIT,
    zgodnie z którym:
      nie uważa się za koszty uzyskania przychodu kosztów reprezentacji, w szczególności
      wydatków poniesionych na usługi gastronomiczne, zakup żywności oraz napojów, w
      tym alkoholowych.

    Wykładnia gramatyczna użytego przez ustawodawcę pojęcia „koszty uzyskania
    przychodów”, nie pozostawia więc żadnych wątpliwości co do tego, że podatnik ma prawo
    zaliczyć do wspomnianych wyżej kosztów wszelkie poniesione wydatki (z enumeratywnym
    wyłączeniem kosztów wymienionych w art. 16 ust. 1 cyt. ustawy) jednakże tylko wtedy, gdy
    wykaże ich związek z prowadzoną działalnością gospodarczą, zarazem zaś
    przekonywająco uzasadni, że ich poniesienie bądź to miało wpływ na wysokość
    osiąganych przychodów, bądź też mogło wpłynąć na tę wysokość lub że służy zachowaniu
    bądź zabezpieczeniu źródła przychodów.
    A zatem organ podatkowy ma obowiązek uznać konkretny wydatek za koszt uzyskania
    przychodu, jeżeli podatnik faktycznie poniesie wydatek, wykaże związek wydatku z
    uzyskanym lub racjonalnie spodziewanym przychodem i przedstawi dowód umożliwiający
    obiektywną ocenę przez organy, że powyższe okoliczności miały miejsce.
    Należy także zaakcentować, że działania w celu osiągnięcia przychodu nie można
    utożsamiać z celowością tego działania, albowiem ustawa o CIT do tego pojęcia się nie
    odwołuje. O tym co jest celowe, potrzebne w prowadzonej działalności, decyduje podmiot
    prowadzący tę działalność, a nie organ podatkowy. Przyjęcie odmiennego poglądu
    prowadziłoby bowiem do sytuacji, że organy podatkowe oceniając celowość wydatku w
    istocie brałyby na siebie ryzyko wynikające z prowadzenia działalności gospodarczej (tak
    również NSA w wyroku z dnia 13 maja 1998 r., sygn. akt SA/Sz 1354/97, LEX nr 35944).
    Nie mniej jednak, mimo że podmioty gospodarcze mogą dowolnie i swobodnie
    podejmować decyzje finansowe w ramach prowadzonej działalności gospodarczej kierując
    się kryteriami własnego rachunku ekonomicznego - to kwalifikacja wydatków do kosztów
    podatkowych winna opierać się na przepisach prawa podatkowego. I jakkolwiek strony
    mogą w ramach kodeksowej zasady swobody kształtowania umów swobodnie kształtować
    swoje prawa i obowiązki w zawieranych umowach, które nie mogą być przedmiotem
    ingerencji organów podatkowych, w sytuacji, gdy skutki tych umów odnoszą się do
    zobowiązań podatkowych podatników, organ ma nie tylko prawo, lecz obowiązek dokonać
    oceny tych skutków opierając się na przepisach prawa podatkowego.
    W związku z powyższym, aby wydatek mógł być uznany za koszty uzyskania przychodów
    musi spełniać wyżej wskazane kryteria ustawowe. Nie ma w tym względzie dowolności i
    uznaniowości podyktowanej pozaustawowymi kryteriami.
    A zatem nie każdy wydatek z racji tylko samego jego poniesienia jest kosztem
    podatkowym.
    W rozpatrywanej sprawie Państwa wątpliwości budzi kwestia, czy Spółka jako organizator
    konkursu będzie uprawniona do zaliczenia w ciężar kosztów uzyskania przychodów na
    podstawie art. 15 ust. 1 ustawy o CIT, wartości przyznanej uczestnikowi Nagrody
    Rzeczowej oraz Dodatkowej Nagrody Pieniężnej w wysokości 11,11% , wykorzystanej na
    zapłatę zryczałtowanego podatku dochodowego.
    Aby ustosunkować się do zadanego przez Państwa pytania należy w pierwszej kolejności
    rozważyć, czy opisane przez Spółkę we wniosku wydatki spełniają kryteria uznania ich za
    koszty uzyskania przychodów.
    Z przedstawionego opisu zdarzenia przyszłego wynika, że są Państwo niezależną spółką
    zajmującą się produkcją filmową i telewizyjną, działającą na rynku mediów od wielu lat.
    Realizują Państwo produkcje telewizyjne, internetowe oraz transmisje na żywo. Obecnie
    Spółka przygotowuje nowy teleturniej, który będzie emitowany przez ogólnopolską stację
    telewizyjną. Spółka będzie producentem tego programu i będzie odpowiadać m.in. za
    organizację castingów oraz realizację projektu. W ramach planowanego teleturnieju
    przewidziane są różnorodne nagrody dla uczestników, obejmujące zarówno nagrody
    pieniężne, jak i rzeczowe - od sprzętu AGD, przez wycieczki krajowe i zagraniczne, aż po
    nagrody o znacznej wartości, takie jak samochody osobowe. Beneficjentem nagród w
    teleturnieju będą wyłącznie osoby fizyczne.

    Nagrody rzeczowe oraz pieniężne o wartości do 2000 zł brutto korzystają ze zwolnienia z
    opodatkowania. Natomiast, od nagród uzyskanych w konkursach, grach i zakładach
    wzajemnych organizowanych i emitowanych przez środki masowego przekazu, których
    wartość przekracza 2 000 zł, należy pobrać zryczałtowany podatek dochodowy w
    wysokości 10% wartości nagrody. Odpowiedzialność za prawidłowe ustalenie wysokości
    podatku, jego pobór oraz terminowe odprowadzenie do właściwego urzędu skarbowego
    spoczywa na Państwu jako płatniku. Przed wydaniem nagrody rzeczowej, zwycięzca
    (podatnik) zobowiązany jest do uiszczenia na rzecz płatnika należnego zryczałtowanego
    podatku dochodowego. W związku z tym nagroda pieniężna powinna zostać potrącona
    przez Spółkę (jako organizatora teleturnieju) i przeznaczona na pokrycie podatku z tytułu
    wygranej.
    Spółka analizuje możliwość przyjęcia na siebie ciężaru zapłaty podatku w imieniu
    uczestników, zarówno w przypadku nagród pieniężnych, jak i rzeczowych. Motywacją tej
    decyzji jest ryzyko organizacyjne, komunikacyjne i wizerunkowe, związane z
    oczekiwaniem, że uczestnik - często osoba bez przygotowania prawno-finansowego -
    samodzielnie i terminowo opłaci podatek dochodowy przed otrzymaniem nagrody. Spółka
    chce uniknąć sytuacji, w której uczestnicy nie będą mogli odebrać nagród ze względu na
    brak środków na zapłatę podatku, co mogłoby skutkować ich rezygnacją lub roszczeniami.
    Spółka planuje również, aby w przypadku Nagród Głównych niekorzystających ze
    zwolnienia z podatku, uczestnik otrzymał (oprócz nagrody głównej) również dodatkową
    nagrodę pieniężną w wysokości 11,11% wartości Nagrody Głównej. Dodatkowa Nagroda
    Pieniężna będzie przeznaczona na pokrycie zryczałtowanego podatku dochodowego.
    Wypłata tej dodatkowej nagrody pieniężnej nastąpi wyłącznie w formie potrącenia - tj.
    Spółka jako płatnik zatrzyma ją i wpłaci do urzędu skarbowego tytułem należnego podatku
    dochodowego uczestnika.
    W projekcie regulaminu programu Spółka chce umieścić jednoznaczny zapis, zgodnie z
    którym: „Jeżeli przepisy prawa powszechnie obowiązującego przewidują powstanie
    obowiązku podatkowego w związku z przyznaniem Nagrody Głównej o określonej
    wartości, do Nagrody Głównej zostanie dodana przez Organizatora Dodatkowa Nagroda
    Pieniężna w kwocie stanowiącej 11,11% wartości Nagrody. W takim przypadku, część
    nagrody, stanowiąca dodaną kwotę pieniężną, nie zostanie wypłacona Laureatowi, lecz
    zostanie pobrana przez Organizatora przed wydaniem Laureatowi Nagrody, jako 10%
    zryczałtowany podatek dochodowy od wartości Nagrody, o którym mowa w art. 30 ust. 1
    pkt 2 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych.”
    Spółka planuje również uzyskanie od uczestników jednoznacznej zgody na takie
    rozliczenie podatku poprzez podpisanie stosownego protokołu odbioru nagrody.
    Powyższe zasady zamierzają Państwo odpowiednio zapisać w regulaminie teleturnieju
    oraz w materiałach informacyjnych dla uczestników. Przygotowuje także odpowiednie
    dokumenty potwierdzające przyjęcie przez uczestników nagrody wraz ze zgodą na
    zastosowaną formę rozliczenia.
    Odnosząc powyższe do wyżej przedstawionych rozwiązań prawnych w ocenie tut. organu
    trudno przyznać, aby wydatki na zapłatę zryczałtowanego podatku dochodowego za
    uczestników teleturnieju nosiły przymiot kosztów związanych z przychodami Spółki bądź
    też kosztów służących zachowaniu czy zabezpieczeniu źródła przychodów. Zdaniem
    organu ponoszenie tego typu wydatków uszczupla źródło przychodów Spółki. Należy
    zwrócić uwagę, że bezspornym pozostaje fakt, że dzięki działaniom Spółki u uczestników
    teleturnieju dochodzi do przysporzenia majątku, gdyż inny podmiot ponosi za nich koszt
    finansowy w postaci zapłaty zryczałtowanego podatku dochodowego. Po stronie
    uczestników teleturnieju dochodzi więc do przysporzenia ich majątku, a po stronie Spółki
    natomiast zmniejszenie aktywów finansowych. Organ nie widzi ekonomicznego
    uzasadnienia do tego, aby Spółka finansowała za uczestników teleturnieju ich
    zobowiązania wobec budżetu i jednocześnie koszty tego finansowania przerzucała na
    własne skutki podatkowe.

    Nie jest przekonywująca dla możliwości uznania przedmiotowych wydatków do kosztów
    podatkowych Państwa argumentacja, że pokrycie przez Spółkę podatku dochodowego
    należnego od uczestników wpływa pozytywnie na postrzeganą atrakcyjność udziału w
    programie, co bezpośrednio przekłada się na większe zainteresowanie ze strony
    potencjalnych uczestników i widzów. Atrakcyjna formuła programu oraz jego
    przystępność (brak konieczności samodzielnego rozliczania podatku przez uczestnika)
    stanowi skuteczne narzędzie marketingowe wspierające budowanie zasięgu i
    popularności programu w grupie docelowej. Zdaniem organu tego rodzaju argumentacja
    jest zabiegiem na pozór marketingowym, reklamowym.
    Podsumowując, z treści wniosku nie wynika, aby w odniesieniu do wydatków na
    sfinansowanie zryczałtowanego podatku dochodowego za uczestników teleturnieju
    Spółka w sposób przekonywujący wyjaśniła wszystkie wątpliwości, jakie wyłaniają się na tle
    zakwalifikowania tych wydatków do kosztów uzyskania przychodów. Należy jednocześnie
    wskazać, że nie można oczekiwać od organu podatkowego wydającego w trybie art. 14b
    Ordynacji podatkowej interpretację indywidualną (który działając w ten sposób związany
    wyłącznie opisem stanu faktycznego przedstawionym przez wnioskodawcę i stanowiskiem
    wnioskodawcy) doszukiwania się faktów, potwierdzających związek przyczynowy
    pomiędzy oznaczonymi wydatkami a uzyskanym przychodem, czy też związku z
    zachowaniem lub zabezpieczeniem źródła przychodów, jeżeli dostatecznych dowodów w
    tym zakresie nie dostarczył sam podatnik, zaś z ustaleń organu podatkowego wynikają
    wnioski przeciwne do ogólnie sformułowanych twierdzeń podatnika, w tym przypadku
    Spółki.
    Uznanie za koszt uzyskania przychodu wydatków, o których mowa we wniosku a
    ponoszonych przez Spółkę za uczestników teleturnieju sprzeczne jest z analizowanymi
    przepisami ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, ich brzmieniem, jak i
    wyraźnie i jasno sprecyzowanym celem prawodawcy. Nie ulega wątpliwości, że ratio legis
    przytaczanych przepisów podatkowych, zwłaszcza art. 15 ust. 1 ustawy o CIT nie obejmuje
    przenoszenia na Skarb Państwa konsekwencji, które z tego tytułu zarówno w sferze
    faktów gospodarczych, jak i skutków prawnych wynikają dla podatnika.
    Ponosząc ryzyko ekonomiczne związane z podejmowanymi decyzjami w ramach
    działalności gospodarczej, Spółka nie może skutecznie oczekiwać, aby ciężar tych decyzji
    spoczywał na innym podmiocie, to jest niemającym żadnego związku z daną decyzją
    Skarbie Państwa. Przerzucanie na Budżet Państwa skutków finansowych własnych decyzji,
    gdy przeciwko temu świadczą przepisy podatkowe jest w ocenie tut. organu
    nieuprawnione.
    Kolejnym aspektem, który świadczy o tym, że nie mogą Państwo zaliczyć wydatków na
    zapłatę zryczałtowanego podatku dochodowego za uczestników teleturnieju do kosztów
    uzyskania przychodów jest to, że opisane we wniosku działania noszą znamiona
    reprezentacji, której wyłączenie z kosztów podatkowych przewiduje art. 16 ust. 1 pkt 28
    ustawy o CIT.
    Jak sami Państwo wskazali, pokrycie przez Spółkę zryczałtowanego podatku dochodowego
    należnego od uczestników teleturnieju wspiera budowanie pozytywnego wizerunku Spółki
    jako organizatora programu, który dba o interesy uczestników i eliminuje dla nich ryzyka
    związane z ponoszeniem dodatkowych, nieprzewidzianych kosztów podatkowych.
    Działanie to ma wymierny walor promocyjny oraz reputacyjny, co w długofalowej
    perspektywie wpływa korzystnie na pozycję rynkową Spółki i jego postrzegalność jako
    wiarygodnego partnera w branży medialnej. Aspektem gospodarczym uzasadniającym
    omawiany wydatek jest ograniczenie ryzyk prawnych oraz wizerunkowych, które mogłyby
    wyniknąć z sytuacji, w których uczestnicy nie zostaliby uprzednio poinformowani o
    obowiązku samodzielnego poniesienia ciężaru podatku lub nie byliby w stanie go uiścić.
    Tego typu przypadki mogłyby skutkować negatywnymi reakcjami medialnymi, skargami
    uczestników, a nawet roszczeniami, co godziłoby w interesy Spółki oraz w wartość jego
    marek.

    Biorąc powyższe pod uwagę, po analizie całokształtu okoliczności przedstawionego
    zdarzenia przyszłego należy stwierdzić, że poniesione przez Państwa wydatki na zapłatę
    zryczałtowanego podatku dochodowego za uczestników teleturnieju, nie mogą stanowić
    kosztów uzyskania przychodów, o których mowa w art. 15 ust. 1 ustawy o CIT. Wydatki te
    nie mają związku przyczynowo-skutkowego z prowadzoną przez Spółkę działalnością
    gospodarczą oraz nie służą zachowaniu czy zabezpieczeniu źródła przychodów. Ponadto
    charakter tych wydatków jest związany z kreowaniem określonego wizerunku firmy na
    zewnątrz. Koszty te zostały poniesione na cele reprezentacyjne, tj. kreowanie
    pozytywnego wizerunku, prestiżu Spółki zgodnie z art. 16 ust. 1 pkt 28 ustawy o CIT.
    Tym samym Państwa stanowisko jest nieprawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, które Państwo przedstawili i stanu prawnego,
    który obowiązuje w dniu wydania interpretacji.
    Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy
    rzeczywisty stan faktyczny sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie
    z opisem zdarzenia przyszłego podanego przez Państwa w złożonym wniosku. W związku
    z powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we
    wniosku opisu sprawy, udzielona odpowiedź traci swoją aktualność.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
        Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb
        ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz.
        111 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa
        sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia
        przyszłego i zastosują się Państwo do interpretacji.
        Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeżeli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej stanowi element
      czynności będących przedmiotem decyzji wydanej:
        1) z zastosowaniem art. 119a;
        2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5
          ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
        3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
        Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego
    Sądu Administracyjnego w (...). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje
    ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
    (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).

    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
        w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
        Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
        w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na
        adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS
        /SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.