Interpretacja indywidualna
Sygnatura: ILPB2/415-551/13-2/WS
Organ: Dyrektor Izby Skarbowej w Poznaniu
Data wydania: 2013-09-02
Teza: Sprzedaż udziału w lokalach mieszkalnych.
Słowa kluczowe: nieruchomości; sprzedaż; użytkowanie (używanie)-użytkowanie wieczyste
Przepisy: [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-Rozdział 2

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA

Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2012 r., poz. 749 ze zm.) oraz § 2 i § 6 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz. U. Nr 112, poz. 770 ze zm.) Dyrektor Izby Skarbowej w Poznaniu działając w imieniu Ministra Finansów stwierdza, że stanowisko, przedstawione we wniosku z dnia 9 maja 2013 r. (data wpływu 31 maja 2013 r.) o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie sprzedaży udziałów w lokalach – **jest prawidłowe.**

UZASADNIENIE

W dniu 31 maja 2013 r. został złożony ww. wniosek o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie sprzedaży udziałów w lokalach.

W przedmiotowym wniosku zostało przedstawione następujące zdarzenie przyszłe.

Nieruchomość budynkowa jest wybudowana na gruncie oddanym w użytkowanie wieczyste właścicielom wyodrębnionych lokali położonych w tej nieruchomości budynkowej. Właścicielami wyodrębnionych lokali oraz współużytkownikami wieczystymi gruntu są:

1.  (…) - data nabycia lokalu oraz prawa użytkowania wieczystego – 30 czerwca 1995 r.
2.  (…) - data nabycia lokalu oraz prawa użytkowania wieczystego 26 lutego 2003 r.
3.  (…) - data nabycia lokalu oraz prawa użytkowania wieczystego 10 kwietnia 2008 r.
4.  (…) - data nabycia lokalu oraz prawa użytkowania wieczystego 2009 r.
5.  (…) - data nabycia lokalu oraz prawa użytkowania wieczystego – 23 sierpnia 2012 r.

Wielkość udziałów poszczególnych współwłaścicieli:

1.  (…) 3992/10000 tj. 39%
2.  (…) 1426/10000 tj. 14%
3.  (…)1675/10000 tj.16%
4.  (…) 1462/10000 tj.14%
5.  (…) 1445/10000 tj.14%.

Pan X posiadając zgodę z 2006 r. ówczesnych właścicieli lokali wybudował przylegającą do nieruchomości budynkowej dobudówkę. Koszt wybudowania wyniósł 150 000 zł. Budowa została zakończona w 2007 roku. Pozwolenie na użytkowanie wydano 25 lipca 2011 r., natomiast zaświadczenie o samodzielności dwóch lokali powstałych w dobudówce wydano w 2012 r. Lokale znajdujące się w dobudówce zostaną wyodrębnione w dniu dokonania sprzedaży (na chwilę obecną nie posiadają odrębnej księgi wieczystej).

Do dnia dzisiejszego współwłaściciele lokali nie rozliczyli się z Wnioskodawcą w zakresie poniesionych przez niego kosztów budowy dobudówki. W celu umorzenia zobowiązania postanowili sprzedać przedmiotową dobudówkę (dwa samodzielne lokale) Panu X za kwotę 150 000 zł. Cena sprzedaży zostanie potrącona z wierzytelnością Wnioskodawcy wobec współwłaścicieli na kwotę 150 000 zł. Po sporządzeniu prywatnego operatu szacunkowego biegły wyliczył wartość nieruchomości na 230 000 zł. Udział właściciela nr 1 zostanie przeniesiony na Wnioskodawcę poprzez zawarcie umowy darowizny.

W związku z powyższym zadano następujące pytanie.

Czy Wnioskodawca, jako właściciel lokalu nr 2 w związku ze sprzedażą udziałów w lokalach powstałych w dobudówce, który nabył swój lokal po 31 grudnia 2008 r. zostanie opodatkowany podatkiem dochodowym od osób fizycznych na zasadach obowiązujących w ustawie o podatku dochodowym od osób fizycznych w brzmieniu obowiązującym od 1 stycznia 2009 r. tj. podatkiem (który fizycznie pokryje Pan X) w wysokości 19% dochodu stanowiącego różnicę pomiędzy przychodem z nabycia w kwocie 32 200 zł (230 000zł x 14 %) a kosztami wytworzenia w wysokości 21 000 zł (150 000 zł x 14%)?

Zdaniem Wnioskodawcy, nie ulega wątpliwości, iż po wybudowaniu dobudówki do wielorodzinnego domu, dobudówka ta stała się częścią wspólną nieruchomości budynkowej, a jej współwłaścicielami są osoby będące właścicielami odrębnych lokali położonych w budynku oraz współużytkownikami wieczystymi gruntu, na którym znajduje się budynek. Zgodnie bowiem z art. 48 kodeksu cywilnego z zastrzeżeniem wyjątków w ustawie przewidzianych, do części składowych gruntu należą w szczególności budynki i inne urządzenia trwale z gruntem związane, jak również drzewa i inne rośliny od chwili zasadzenia lub zasiania. Zgodnie natomiast z art. 235 § 1 kodeksu cywilnego budynki i inne urządzenia wzniesione na gruncie Skarbu Państwa lub gruncie należącym do jednostek samorządu terytorialnego bądź ich związków przez wieczystego użytkownika stanowią jego własność. Wielkość udziałów przysługujących współwłaścicielom w dobudówce odpowiada ich udziałom w pozostałych częściach wspólnych budynku ustalonych w zależności od wielkości ich lokalu.

Dla oceny zasad opodatkowania podatkiem dochodowym od osób fizycznych czynności polegającej na odpłatnym zbyciu nieruchomości znaczenie posiada data nabycia nieruchomości będącej przedmiotem obrotu.

Dobudówka stanie się dwiema odrębnymi nieruchomościami lokalowymi po zawarciu stosownej umowy przez współwłaścicieli, a następnie te dwa odrębne lokale zostaną sprzedane Wnioskodawcy.

Zdaniem Wnioskodawcy dla ustalenia, który reżim prawny będzie miał zastosowanie dla ustalenia zasad opodatkowania sprzedaży dobudówki (w postaci odrębnych lokali) znaczenie będzie miała data nabycia lokali przez współwłaścicieli, tj. lokali, w których owi współwłaściciele zamieszkują, a nie data wyodrębnienia lokali stanowiących uprzednio dobudówkę.

W tym wypadku zastosowanie znajdą przepisy ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny (Dz. U. Nr 16, poz. 93 ze zm.). Stosownie do art. 195 k.c. współwłasność istnieje wówczas, gdy własność tej samej rzeczy przysługuje niepodzielnie kilku osobom. Istota współwłasności polega bowiem na tym, że współwłaścicielom przysługują części wspólnego prawa własności (tzw. udziały), którymi mogą swobodnie rozporządzać. Dopóki więc istnieje współwłasność można mówić tylko o istnieniu udziałów w tym prawie, o ich nabywaniu i zbywaniu, nigdy - o prawie do części rzeczy, o jej zbywaniu bądź nabywaniu w częściach. Współwłaściciele mają swoje udziały w prawie, ale nie w rzeczy. Będąca przedmiotem współwłasności rzecz jest niepodzielna i każdemu ze współwłaścicieli przysługuje prawo do całej rzeczy w trakcie trwania współwłasności, a nie jedynie do jej części określonej wielkością jego udziału. Tym samym można też uznać, że prawo do całej rzeczy każdy ze współwłaścicieli nabywa w momencie nabycia udziału w prawie własności.

Kwestie ustanowienia odrębnej własności lokalu reguluje ustawa z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali (t.j. Dz. U. z 2000 r. Nr 80, poz. 903 ze zm.), gdzie ustawodawca w przepisie art. 2 ust. 1 ustawy stwierdza, iż samodzielny lokal mieszkalny, a także lokal o innym przeznaczeniu mogą stanowić odrębne nieruchomości. Pod pojęciem samodzielny lokal mieszkalny należy rozumieć wydzieloną trwałymi ścianami w obrębie budynku izbę lub zespół izb przeznaczonych na stały pobyt ludzi, które wraz z pomieszczeniami pomocniczymi służą zaspokajaniu ich potrzeb mieszkaniowych. Przepis ten stosuje się odpowiednio również do samodzielnych lokali wykorzystywanych zgodnie z przeznaczeniem na cele inne niż mieszkalne (art. 2 ust. 2 ustawy). Stosownie do art. 7 ust. 1 ww. ustawy odrębną własność lokalu można ustanowić w drodze umowy a także jednostronnej czynności prawnej właściciela nieruchomości albo orzeczenia sądu znoszącego współwłasność przy czym umowa o ustanowieniu odrębnej własności lokalu powinna być dokonana w formie aktu notarialnego, a do powstania tej własności niezbędny jest wpis do księgi wieczystej (ust. 2). W myśl art. 8 ust. 1 ustawy omawiana umowa powinna określać w szczególności: 1) rodzaj, położenie i powierzchnię lokalu oraz pomieszczeń do niego przynależnych, 2) wielkość udziałów przypadających właścicielom poszczególnych lokali w nieruchomości wspólnej.

Zatem ustanowienie odrębnej własności lokalu nie stanowi nabycia rzeczy (prawa lub przedmiotu materialnego), jeżeli wartość majątku uzyskanego w wyniku wyodrębnienia lokalu mieści się w ramach udziału w rzeczy wspólnej, jaki przypadał byłemu współwłaścicielowi i nie nastąpiły żadne spłaty i dopłaty.

Ponadto ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych nie zawiera definicji nieruchomości, stąd też należy również odnieść się do przepisów Kodeksu cywilnego. W myśl przepisu art. 46 Kodeksu, nieruchomościami są części powierzchni ziemskiej stanowiące odrębny przedmiot własności (grunty), jak również budynki trwale z gruntem związane lub części takich budynków, jeżeli na mocy przepisów szczególnych stanowią odrębny od gruntu przedmiot własności. Prawo rzeczowe rozróżnia więc trzy rodzaje nieruchomości: gruntowe, budynkowe, części budynków (lokalowe).

Zatem datą nabycia nieruchomości w opisanym stanie faktycznym jest data nabycia udziału w nieruchomości (tożsama z datą nabycia lokalu przez współwłaściciela, w którym on zamieszkuje), nie zaś data wyodrębnienia lokali powstałych w dobudówce.

Wnioskodawca, nabył lokal w którym zamieszkuje w 2009 r. zatem zostanie on opodatkowany na zasadach obowiązujących w ustawie o podatku dochodowym od osób fizycznych w brzmieniu obowiązującym od 1 stycznia 2009 r.

Zgodnie z art. 3 ust. 2b pkt 4 ustawy za dochody (przychody) osiągane na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej uważa się w szczególności dochody (przychody) z położonej na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej nieruchomości, w tym ze sprzedaży takiej nieruchomości.

Zgodnie natomiast z art. 19.1. ustawy, przychodem z odpłatnego zbycia nieruchomości lub praw majątkowych oraz innych rzeczy, o których mowa w art. 10 ust. 1 pkt 8, jest ich wartość wyrażona w cenie określonej w umowie, pomniejszona o koszty odpłatnego zbycia. Jeżeli jednak cena, bez uzasadnionej przyczyny, znacznie odbiega od wartości rynkowej tych rzeczy lub praw, przychód ten określa organ podatkowy lub organ kontroli skarbowej w wysokości wartości rynkowej. Przepis art. 14 ust. 1 zdanie drugie stosuje się odpowiednio.

Zatem podstawą opodatkowania sprzedaży przez właścicieli lokalu nr 4 udziału w nowowyodrębnionych w dobudówce lokalach będzie dochód stanowiący różnicę pomiędzy przychodem w wysokości 36 800 zł tj. 16 % z 230 000 zł stanowiących wartość rynkową lokali powstałych w dobudówce, a kosztami uzyskania przychodu w wysokości 24 000 zł (tj. 16% z 150 000 zł stanowiących koszt wybudowania dobudówki). Podatek zostanie pokryty przez kupującego lokale w dobudówce.

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego zdarzenia przyszłego uznaje się za prawidłowe.

Zgodnie z art. 10 ust. 1 pkt 8 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t. j. Dz. U. z 2012 r., poz. 361 ze zm.) źródłem przychodu jest – z zastrzeżeniem ust. 2 – odpłatne zbycie:

1.  nieruchomości lub ich części oraz udziału w nieruchomości,
2.  spółdzielczego własnościowego prawa do lokalu mieszkalnego lub użytkowego oraz prawa do domu jednorodzinnego w spółdzielni mieszkaniowej,
3.  prawa wieczystego użytkowania gruntów

– jeżeli odpłatne zbycie nie następuje w wykonaniu działalności gospodarczej i zostało dokonane przed upływem pięciu lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym nastąpiło nabycie lub wybudowanie.

Powyższy przepis formułuje generalną zasadę, że odpłatne zbycie nieruchomości, jej części lub udziału w nieruchomości przed upływem 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym nastąpiło nabycie lub wybudowanie rodzi obowiązek podatkowy w postaci zapłaty podatku dochodowego. Tym samym, jeżeli odpłatne zbycie nieruchomości, jej części lub udziału w nieruchomości następuje po upływie 5 lat licząc od końca roku kalendarzowego, w którym nastąpiło nabycie lub wybudowanie – nie jest źródłem przychodu w rozumieniu art. 10 ust. 1 pkt 8 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, a tym samym przychód uzyskany z odpłatnego zbycia nieruchomości, jej części lub udziału w nieruchomości w ogóle nie podlega opodatkowaniu.

Wobec wyżej powołanych regulacji ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych w przedstawionym opisie zdarzenia przyszłego dla opodatkowania przychodów z odpłatnego zbycia nieruchomości istotne znaczenie ma data nabycia przedmiotowej nieruchomości.

Z informacji wskazanych we wniosku wynika, że Wnioskodawca jest właścicielem wyodrębnionego lokalu w nieruchomości budynkowej wybudowanej na gruncie oddanym w użytkowanie wieczyste, a zarazem współużytkownikiem wieczystym gruntu od 2009 r.

Pan X posiadając zgodę z 2006 r. ówczesnych właścicieli lokali wybudował przylegającą do nieruchomości budynkowej dobudówkę. Koszt wybudowania wyniósł 150 000 zł. Budowa została zakończona w 2007 roku. Pozwolenie na użytkowanie wydano 25 lipca 2011 r., natomiast zaświadczenie o samodzielności dwóch lokali powstałych w dobudówce wydano w 2012 r. Lokale znajdujące się w dobudówce zostaną wyodrębnione w dniu dokonania sprzedaży (na chwilę obecną nie posiadają odrębnej księgi wieczystej).

Z uwagi na to, że ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych nie zawiera definicji nieruchomości, należy skorzystać z definicji zawartej w przepisach ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (Dz. U. Nr 16, poz. 93 ze zm.). Zgodnie z art. 46 § 1 ww. ustawy, nieruchomościami są części powierzchni ziemskiej stanowiące odrębny przedmiot własności (grunty), jak również budynki trwale z gruntem związane lub części takich budynków, jeżeli na mocy przepisów szczególnych stanowią odrębny od gruntu przedmiot własności. Sytuację taką przewidują przepisy o użytkowaniu wieczystym.

Pojęcie użytkowania wieczystego zawarte zostało w art. 232 Kodeksu cywilnego. Zgodnie z § 1 powołanego przepisu grunty stanowiące własność Skarbu Państwa położone w granicach administracyjnych miast oraz grunty Skarbu Państwa położone poza tymi granicami, lecz włączone do planu zagospodarowania przestrzennego miasta i przekazane do realizacji zadań jego gospodarki, a także grunty stanowiące własność jednostek samorządu terytorialnego lub ich związków mogą być oddawane w użytkowanie wieczyste osobom fizycznym i osobom prawnym.

Natomiast w myśl art. 235 § 1 wskazanego kodeksu, budynki i inne urządzenia wzniesione na gruncie Skarbu Państwa lub gruncie należącym do jednostek samorządu terytorialnego bądź ich związków przez wieczystego użytkownika stanowią jego własność. To samo dotyczy budynków i innych urządzeń, które wieczysty użytkownik nabył zgodnie z właściwymi przepisami przy zawarciu umowy o oddanie gruntu w użytkowanie wieczyste. Zgodnie jednak z § 2 cytowanego przepisu przysługująca wieczystemu użytkownikowi własność budynków i urządzeń na użytkowanym gruncie jest prawem związanym z użytkowaniem wieczystym.

Z powyższego wynika, że prawo własności budynku wybudowanego na gruncie oddanym w użytkowanie wieczyste jest ściśle związane z tym prawem, jednakże oba te prawa stanowią oddzielny przedmiot władania.

Kodeks cywilny nadał prawu wieczystego użytkowania gruntu nadrzędny charakter w stosunku do prawa własności budynków znajdujących się na tym gruncie. Prawem głównym jest w tym przypadku prawo wieczystego użytkowania, a prawem związanym jest prawo własności budynków i urządzeń. Jednakże żadne z nich nie może stanowić samodzielnie przedmiotu obrotu prawnego.

Ustawodawca w art. 10 ust. 1 pkt 8 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, ani w żadnym innym jej miejscu nie zawarł definicji „wybudowania”. Nie uprawnia to jednak do odwoływania się przy wykładni do przepisów prawa budowlanego, a w szczególności do instytucji pozwolenia na budowę bądź pozwolenia na użytkowanie budynku i przenoszenia ich na grunt ustawy podatkowej.

Skoro ww. przepis zawiera potoczne słowo języka polskiego, to należy użyte w tym przepisie słowo „wybudowanie” tłumaczyć w myśl sensu, jaki nadaje temu słowu słownik języka polskiego, czyli „postawienie, wzniesienie domu”. Jeżeli słowu „wybudowanie” przypisać czas przeszły dokonany, to musi ono oznaczać budynek, który został wybudowany w takim stanie, iż nadaje się on do zamieszkania.

Natomiast przepis ten jednoznacznie stanowi o 5-letnim okresie liczonym od końca roku kalendarzowego, w którym nastąpiło nabycie lub wybudowanie nieruchomości. Nie budzi zatem wątpliwości, że przy sprzedaży prawa wieczystego użytkowania nieruchomości zabudowanej termin 5-letni jest liczony odrębnie dla sprzedaży gruntu (od jego nabycia) i dla budynku (od jego wybudowania), gdy wybudowanie budynku nastąpiło w terminie późniejszym niż nabycie gruntu. Termin ten natomiast będzie biegł od daty nabycia równolegle dla gruntu i budynku, jeżeli w dniu nabycia nieruchomości zabudowanej budynek był już wybudowany.

Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych nie definiuje również pojęć „zbycie” i „nabycie”. W orzecznictwie sądowo-administracyjnym utrwalił się pogląd, że nie jest „nabyciem” zmiana formy własności, poprzez np. zniesienie współwłasności, przekształcenie współwłasności łącznej w ułamkową. W orzeczeniu z dnia 3 listopada 2009 r. Sygn. akt II FSK 1489/08 Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że „Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych nie zawiera definicji ustawowej pojęcia użytego w art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a) to jest nabycia nieruchomości. Zatem, aby ustalić, jaka czynność prawna wyznacza początek biegu pięcioletniego terminu, określonego w analizowanej normie prawnej, zasadnie Wojewódzki Sąd Administracyjny odwołał się do regulacji zawartych w prawie cywilnym. Niewątpliwie według Kodeksu cywilnego nabycie jest to uzyskanie prawa własności rzeczy. Zatem aktywa majątkowe ulegają zwiększeniu. Podmiot bowiem uzyskuje prawo rzeczowe w stosunku do rzeczy. W zasadzie to nabycie jest ekwiwalentne, a więc związane z koniecznością spełnienia świadczenia na rzecz zbywcy. Typowym przykładem nabycia rzeczy jest umowa sprzedaży (art. 535 i następne Kodeksu cywilnego). Reasumując należy stwierdzić, że przez pojęcie „nabycie” użyte w art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a) in fine updof, należy rozumieć każde zwiększenie aktywów majątku podatnika.”

W świetle ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t. j. Dz. U. z 2010 r. Nr 243, poz. 1623) dobudowanie dobudówki przylegającej do nieruchomości budynkowej jest traktowane na równi z budową. Artykuł 3 pkt 6 ww. ustawy stanowi bowiem, iż ilekroć w ustawie jest mowa o budowie, należy przez to rozumieć wykonywanie obiektu budowlanego w określonym miejscu a także odbudowę, rozbudowę, nadbudowę obiektu budowlanego.

Należy zauważyć, że dobudowanie dobudówki przylegającej do nieruchomości budynkowej – traktowane jako jeden ze sposobów zwiększenia powierzchni mieszkalnej – dokonywana jest w istniejących już obiektach budowlanych.

Biorąc pod uwagę przedstawiony we wniosku stan faktyczny oraz powołane powyżej przepisy, należy stwierdzić, iż w wyniku dokonanego dobudowania dobudówki powstały nowe lokale mieszkalne i uległa powiększeniu powierzchnia przedmiotowego budynku. W związku z powyższym zwiększyła się wartość udziału w budynku, jaki przysługiwał Wnioskodawcy przed dokonaniem dobudowy.

Z informacji wskazanych we wniosku wynika, że budowa przedmiotowych lokali zakończona została w 2007 r. Natomiast nabycie lokalu oraz prawa użytkowania wieczystego przez Wnioskodawcę nastąpiło w 2009 r. Zatem nabycie udziału w przedmiotowych lokalach przez Wnioskodawcę nastąpiło równolegle z nabyciem lokalu oraz prawa użytkowania wieczystego, czyli w roku 2009.

W związku z powyższym do przychodu z tytułu odpłatnego zbycia udziału w lokalach powstałych w dobudowanej dobudówce, z uwagi na to, iż sprzedaż nastąpi przed upływem pięcioletniego terminu, o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 8 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, będą miały zastosowanie przepisy ustawy w brzmieniu obowiązującym od dnia 1 stycznia 2009 r.

Zgodnie z art. 30e ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, od dochodu z odpłatnego zbycia nieruchomości i praw określonych w art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a)-c) podatek dochodowy wynosi 19% podstawy obliczenia podatku.

W myśl art. 30e ust. 4 ww. ustawy, po zakończeniu roku podatkowego podatnik jest obowiązany w zeznaniu podatkowym, o którym mowa w art. 45 ust. 1a pkt 3, wykazać:

1.  dochody uzyskane w roku podatkowym z odpłatnego zbycia nieruchomości i praw majątkowych określonych w art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a)-c) i obliczyć należny podatek dochodowy od dochodu, do którego nie ma zastosowania art. 21 ust. 1 pkt 131, lub
2.  dochody, o których mowa w art. 21 ust. 1 pkt 131.

Stosownie do ust. 2 artykułu 30e ww. ustawy, podstawą obliczenia podatku, o której mowa w ust. 1, jest dochód stanowiący różnicę pomiędzy przychodem z odpłatnego zbycia nieruchomości lub praw określonym zgodnie z art. 19, a kosztami ustalonymi zgodnie z art. 22 ust. 6c i 6d, powiększoną o sumę odpisów amortyzacyjnych, o których mowa w art. 22h ust. 1 pkt 1, dokonanych od zbywanych nieruchomości lub praw.

Art. 19 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych stanowi, iż przychodem z odpłatnego zbycia nieruchomości lub praw majątkowych oraz innych rzeczy, o których mowa w art. 10 ust. 1 pkt 8, jest ich wartość wyrażona w cenie określonej w umowie, pomniejszona o koszty odpłatnego zbycia. Jeżeli jednak cena, bez uzasadnionej przyczyny, znacznie odbiega od wartości rynkowej tych rzeczy lub praw, przychód ten określa organ podatkowy lub organ kontroli skarbowej w wysokości wartości rynkowej.

Natomiast zgodnie z art. 22 ust. 6c ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, za koszty uzyskania przychodu z tytułu odpłatnego zbycia, o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a)-c), z zastrzeżeniem ust. 6d, stanowią udokumentowane koszty nabycia lub udokumentowane koszty wytworzenia, powiększone o udokumentowane nakłady, które zwiększyły wartość rzeczy i praw majątkowych, poczynione w czasie ich posiadania.

Ponadto zgodnie z art. 22 ust. 6e ww. ustawy wysokość nakładów, o których mowa powyżej, ustala się na podstawie faktur VAT w rozumieniu przepisów o podatku od towarów i usług oraz dokumentów stwierdzających poniesienie opłat administracyjnych.

Z przedstawionego we wniosku opisu zdarzenia przyszłego wynika, że przylegającą do nieruchomości budynkowej dobudówkę wybudował Pan X posiadając zgodę ówczesnych właścicieli lokali. Koszt wybudowania wyniósł 150 000 zł. Do dnia dzisiejszego współwłaściciele lokali nie rozliczyli się z Wnioskodawcą w zakresie poniesionych przez niego kosztów budowy dobudówki. W celu umorzenia zobowiązania postanowili sprzedać przedmiotową dobudówkę (dwa samodzielne lokale) Panu X za kwotę 150 000 zł. Cena sprzedaży zostanie potrącona z wierzytelnością Wnioskodawcy wobec współwłaścicieli na kwotę 150 000 zł.

Zlanie się w jednej osobie praw przysługujących wierzycielowi i obowiązków dłużnika określane jest mianem „konfuzji”. Wówczas zobowiązanie przestaje istnieć. W wyniku pewnych zdarzeń prawnych może dojść do sytuacji, w której jeden podmiot stanie się jednocześnie dłużnikiem i wierzycielem. Taki stan rzeczy określa się mianem konfuzji zobowiązań, a jej skutkiem jest zawsze wygaśnięcie zobowiązania, ponieważ w rękach jednej osoby nie mogą pozostawać prawa dłużnika i wierzyciela.

W takiej sytuacji, skoro Wnioskodawca ostatecznie spłaci poniesione przez Pana X wydatki poniesione na wybudowanie dobudówki w części odpowiadającej przysługującemu mu udziałowi w lokalach, może zaliczyć je do kosztów uzyskania przychodów z tytułu odpłatnego zbycia tych udziałów.

Reasumując sprzedaż udziałów w lokalach nabytych w 2009 r. z uwagi na to, że będzie miała miejsce przed upływem pięciu lat licząc od końca roku kalendarzowego, w którym nastąpiło jej nabycie podlega opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych, na zasadach obowiązujących od dnia 1 stycznia 2009 r. tj. podatkiem w wysokości 19% od uzyskanego przez Wnioskodawcę stosownie do posiadanych udziałów dochodu, z uwzględnieniem poniesionych kosztów uzyskania przychodu.

Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dniu wydania interpretacji.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – t. j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy).

Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Poznaniu, Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Lesznie, ul. Dekana 6, 64-100 Leszno.