Interpretacja indywidualna
Sygnatura: IPPB3/4510-136/15-2/GJ
Organ: Dyrektor Izby Skarbowej w Warszawie
Data wydania: 2015-05-06
Teza: 1. Czy Wnioskodawca będzie uprawniony do zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów wypłaconej kwoty odszkodowania oraz kosztów procesu (obejmujących kwoty zasądzone w wyroku sądu rejonowego oraz w wyroku sądu II instancji? 2. Czy w odniesieniu do kwoty odszkodowania, zasądzonego na podstawie art. 56 § 1 i art. 58 Kodeksu pracy, wypłaconej byłemu pracownikowi na podstawie prawomocnego wyroku sądu II instancji, Wnioskodawca jest płatnikiem podatku dochodowego i zobowiązany jest do pobrania zaliczki na podatek dochodowy od osób fizycznych?
Słowa kluczowe: koszt-koszty procesowe; koszt-koszty uzyskania przychodów; odszkodowania; pracownik
Przepisy: [CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-Rozdział 3-art. 15; [CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-Rozdział 3-art. 16

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA

Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012 r., poz. 749 z późn. zm.) oraz § 7 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz. U. Nr 112, poz. 770 z późn. zm.) Dyrektor Izby Skarbowej w Warszawie działający w imieniu Ministra Finansów stwierdza, że stanowisko - przedstawione we wniosku z dnia 18 lutego 2015 r. (data wpływu 23 lutego 2015 r.), o wydanie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku dochodowego od osób prawnych w zakresie:

*   zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów odszkodowania wypłaconego na rzecz byłego pracownika - **jest nieprawidłowe,**
*   zaliczenia do kosztów podatkowych poniesionych kosztów procesowych - **jest prawidłowe.**

Uzasadnienie

W dniu 23 lutego 2015 r. został złożony ww. wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej dotyczącej podatku dochodowego od osób prawnych w zakresie kosztów uzyskania przychodów.

We wniosku przedstawiono następujące zdarzenie przyszłe

Wnioskodawca złożył pracownikowi oświadczenie o rozwiązaniu umowy o pracę bez wypowiedzenia z winy pracownika na zasadzie art. 52 § 1 pkt 1) Kodeksu pracy (ciężkie naruszenie podstawowych obowiązków pracowniczych) ze skutkiem na dzień otrzymania tego oświadczenia.

Pracownik zakwestionował zasadność rozwiązania umowy o pracę w tym trybie, dlatego też po rozwiązaniu umowy wystąpił na drogę postępowania sądowego celem dochodzenia roszczeń wobec wnioskodawcy.

Po przeprowadzeniu postępowania sądowego, w grudniu 2014 roku sąd rejonowy:

1.  zasądził od wnioskodawcy na rzecz byłego pracownika odszkodowanie na podstawie art. 56 § 1 oraz art. 58 Kodeksu pracy za rozwiązanie umowy o pracę bez wypowiedzenia z naruszeniem przepisów o rozwiązywaniu umów o pracę w tym trybie oraz odpowiednią kwotę tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego,
2.  nakazał pobrać od wnioskodawcy na rzecz Skarbu Państwa stosowną kwotę tytułem opłaty stosunkowej od pozwu, której były pracownik nie miał obowiązku uiścić,
3.  w pozostałym zakresie oddalił powództwo.

W lutym 2015 roku wnioskodawca wniósł apelację od wyroku sądu rejonowego zaskarżając go w tej części, która była dla niego niekorzystna. Do chwili obecnej nie zapadł wyrok sądu II instancji.

W związku z powyższym opisem zadano następujące pytania:

1.  Czy Wnioskodawca będzie uprawniony do zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów wypłaconej kwoty odszkodowania oraz kosztów procesu (obejmujących kwoty zasądzone w wyroku sądu rejonowego oraz w wyroku sądu II instancji?
2.  Czy w odniesieniu do kwoty odszkodowania, zasądzonego na podstawie art. 56 § 1 i art. 58 Kodeksu pracy, wypłaconej byłemu pracownikowi na podstawie prawomocnego wyroku sądu II instancji, Wnioskodawca jest płatnikiem podatku dochodowego i zobowiązany jest do pobrania zaliczki na podatek dochodowy od osób fizycznych?

Przedmiotem niniejszej interpretacji są przepisy ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych (pyt. nr 1). W zakresie podatku dochodowego od osób fizycznych zostanie wydane odrębne rozstrzygnięcie.

Zdaniem Wnioskodawcy w zakresie pytania 1 konieczne jest rozstrzygnięcie, czy zapłacone byłemu pracownikowi na podstawie wyroku sądu odszkodowanie z art. 56 § 1 oraz 58 Kodeksu pracy oraz uiszczone w sprawie koszty sądowe mogą być zaliczone do kosztów uzyskania przychodów w rozumieniu art. 15 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych.

Zgodnie z art. 15 u.p.d.o.p. kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów lub ubezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 16 ust. 1.

Zdaniem Wnioskodawcy, odszkodowanie zapłacone przez niego na mocy wyroku sądowego będzie miało swoją podstawę prawną w przepisach prawa pracy (art. 56 § 1 oraz art. 58 Kodeksu pracy) i będzie stanowiło ekwiwalent należności przysługującej pracownikowi od pracodawcy z tytułu rozwiązanej umowy o pracę. Wydatek poniesiony na pokrycie odszkodowania na rzecz byłego pracownika należy zatem traktować podobnie, jak wypłatę wynagrodzenia i innych należności wynikających z umowy o pracę. W zdarzeniu przyszłym przedstawionym przez Wnioskodawcę, między wypłatą odszkodowania a stosunkiem pracy będzie istniał bezpośredni związek, którego istnienie nakazuje przyjąć, że wydatki poniesione na wypłatę odszkodowania związanego z nieprawidłowym rozwiązaniem umowy o pracę, należy zaliczyć w poczet kosztów uzyskania przychodów na podstawie art. 15 ust. 1 u.p.d.o.p.

Do oceny charakteru wypłaconego odszkodowania i jego związku z należnościami wynikającymi z umowy o pracę nie ma znaczenia fakt, że wydatek poniesiony zostanie na rzecz byłego pracownika, jak również okoliczność, że wypłata odszkodowania nastąpi w wykonaniu wyroku sądu. Ma natomiast znaczenie to, że omawiany wydatek nie został wymieniony w katalogu wyłączeń z kosztów uzyskania przychodów, zawartym w art. 16 ust. 1 u.p.d.o.p. Należy wskazać, że powyższe stanowisko zostało potwierdzone w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 10 kwietnia 2014 r., sygn. II FSK 1122/12.

Jako że poniesione przez wnioskodawcę koszty sądowe będą pozostawały w ścisłym związku z prowadzeniem sprawy dotyczącej wspomnianego odszkodowania, również one mogą zostać zaliczone do kosztów uzyskania przychodów na podstawie art. 15 ust. 1 u.p.d.o.p. Należy zauważyć, że powództwo zostało częściowo oddalone, zatem podjęcie obrony przed sądem było zasadne i konieczne do zabezpieczenia źródła przychodów.

W świetle powyższego, odpowiedź na pytanie pierwsze przedstawia się następująco:

*   wnioskodawca będzie uprawniony do zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów kwoty odszkodowania oraz kosztów procesu, w przypadku gdy wypłaci je na podstawie prawomocnego wyroku sądu II instancji, utrzymującego w mocy wyrok sądu rejonowego (zakładając, że wyrok taki zapadnie).

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Spółki w sprawie oceny prawnej przedstawionego zdarzenia przyszłego w zakresie zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów odszkodowania na rzecz byłego pracownika - jest nieprawidłowe; w zakresie zaliczenia do kosztów podatkowych poniesionych kosztów sądowych - jest prawidłowe.

O możliwości obciążania podatkowych kosztów uzyskania przychodów przez podatników podatku dochodowego od osób prawnych decydują przepisy ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych ( Dz. U. z 2014 r., poz. 851 z późn. zm.) – dalej updop.

Zgodnie z art. 15 ust. 1 updop kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem wydatków wymienionych w art. 16 ust. 1 updop.

Powołany przepis ma charakter ogólny (tzw. klauzula generalna). Z tego względu, każdorazowy wydatek poniesiony przez podatnika powinien podlegać indywidualnej analizie w celu dokonania jego kwalifikacji prawnej. Kosztami uzyskania przychodów są wyłącznie takie koszty, które spełniają kumulatywnie warunki określone w cytowanym art. 15 ust. 1, tj.:

*   zostały poniesione przez podatnika,
*   ich poniesienie miało na celu uzyskanie przychodów lub zachowanie albo zabezpieczenie źródła przychodów,
*   nie zostały wyłączone z kategorii kosztów podatkowych mocą art. 16 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych.

Pierwsza z wymienionych przesłanek odnosi się do możliwości przypisania faktu poniesienia kosztu do osoby podatnika. Kosztem uzyskania przychodu mogą być wyłącznie koszty obciążające samego podatnika – wartość ciężarów, jakie ponosi podatnik w toku prowadzenia działalności (funkcjonowania). Poniesienie kosztu jest co do zasady związane z faktycznym i definitywnym przesunięciem określonej wartości z majątku podatnika do majątku innego podmiotu.

Przesłankę celowości kosztu uważa się za spełnioną, gdy istnieje związek przyczynowy pomiędzy poniesieniem danego kosztu a powstaniem lub realną szansą powstania przychodów podatkowych, bądź też zachowaniem albo zabezpieczeniem źródła ich uzyskiwania. Nie ma przy tym znaczenia, czy dany wydatek przyniósł oczekiwany skutek w postaci osiągnięcia przychodów lub zachowania albo zabezpieczenie ich źródła. Istotne jest, czy w momencie jego ponoszenia podatnik mógł – obiektywnie oceniając – oczekiwać takiego efektu.

Katalog wyłączeń z kategorii kosztów uzyskania przychodów zawarty w art. 16 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych ma charakter zamknięty. Ujęte w nim wyłączenia mają różny charakter i pełnią różne funkcje. W szczególności, część spośród nich prowadzi do bezwzględnego wyłączenia określonych rodzajów kosztów z kategorii kosztów podatkowych, część służy limitowaniu wysokości rozpoznawanych przez podatników rodzajów kosztów uzyskania przychodów (uniemożliwia zaliczenie do kosztów podatkowych wartości przewyższających ustalony przez ustawodawcę poziom wydatków), część – „przesunięciu” momentu rozpoznawania określonych kosztów, wykluczeniu ich związku albo powiązaniu ich z konkretnym przychodem lub momentem podatkowym.

Ze względu na powyższe stwierdzić należy, że koszt, który spełnia łącznie omówione powyżej przesłanki nosi miano kosztu uzyskania przychodów. Należy przy tym podkreślić, że ocena spełnienia ww. warunków może być dokonana wyłącznie w odniesieniu do konkretnego, ustalonego co do rodzaju i wartości, a zatem definitywnego kosztu podatnika.

W niniejszej sprawie, rozpoznaniu organu podlega kwestia zaliczenia w poczet kosztów uzyskania przychodów kosztów sądowych oraz odszkodowania na rzecz byłego pracownika z tytułu rozwiązania z nim umowy o pracę bez wypowiedzenia, które sąd w wyroku, wydanym w I instancji uznał, że nastąpiło z naruszeniem prawa.

Spółka wskazuje na możliwość zaliczenia powyższych kwot do kosztów podatkowych z następujących powodów:

1.  Odszkodowanie zapłacone przez nią na mocy wyroku sądowego będzie miało swoją podstawę prawną w przepisach prawa pracy (art. 56 § 1 oraz art. 58 Kodeksu pracy)
2.  Odszkodowanie będzie stanowiło ekwiwalent należności przysługującej pracownikowi od pracodawcy z tytułu rozwiązanej umowy o pracę. Wydatek poniesiony na pokrycie odszkodowania na rzecz byłego pracownika należy zatem traktować podobnie, jak wypłatę wynagrodzenia i innych należności wynikających z umowy o pracę.
3.  Między wypłatą odszkodowania a stosunkiem pracy będzie istniał bezpośredni związek,
4.  Wydatek nie został wymieniony w katalogu wyłączeń z kosztów uzyskania przychodów, zawartym w art. 16 ust. 1 u.p.d.o.p.

Odnosząc się do powyższej argumentacji Spółki, na wstępie należy wskazać, że zgodnie z przepisami ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. - Kodeks pracy – dalej k.p. (Dz. U. z 2014 r., poz. 1502 z późn. zm.) obowiązek wypłaty odszkodowania przez pracodawcę na ogół powstaje w przypadku naruszenia przez niego przepisów prawa pracy. Ma to miejsce m. in. w sytuacji uznania przez sąd, że rozwiązanie umowy o pracę bez wypowiedzenia nastąpiło z naruszeniem prawa; odszkodowanie, przysługuje wówczas w wysokości wynagrodzenia za okres wypowiedzenia (art. 56 i 58 k.p.)

Oceniając podatkowe skutki wypłaty odszkodowania w zakresie możliwości zaliczenia go do kosztów uzyskania przychodów w podatku dochodowym od osób prawnych należy uznać i w tym zakresie zgodzić się ze Spółką, że odszkodowanie za rozwiązanie umowy o pracę bez wypowiedzenia z naruszeniem przepisów prawa pracy nie zostało wymienione w art. 16 ust. 1 updop, wśród kosztów, które ustawodawca wyłączył z kosztów uzyskania przychodów.

Z kosztów podatkowych wprost zostały wyłączone kary, opłaty i odszkodowania oraz odsetki od tych zobowiązań z tytułu:

1.  nieprzestrzegania przepisów w zakresie ochrony środowiska,
2.  niewykonania nakazów właściwych organów nadzoru i kontroli dotyczących uchybień w dziedzinie bezpieczeństwa i higieny pracy ( art. 16 ust. 1 pkt 19 updop), oraz

kary umowne i odszkodowania z tytułu wad dostarczonych towarów, wykonanych robót i usług oraz zwłoki w dostarczeniu towaru wolnego od wad albo zwłoki w usunięciu wad towarów albo wykonanych robót i usług (art. 16 ust. 1 pkt 22 updop).

Powyższe oznacza, że kary umowne i odszkodowania wypłacane z tytułów innych niż określone w art. 16 ust. 1 pkt 19 i 22 updop - co do zasady, jeżeli tylko miałyby związek z przychodem lub miałyby na celu zachowanie lub zabezpieczenie źródła przychodów - będą stanowić koszt uzyskania przychodów.

Jak wskazano wyżej decydującym kryterium przy kwalifikacji prawnej danego kosztu (tu odszkodowania), jako kosztu uzyskania przychodów w rozumieniu art. 15 ust. 1 updop, pozostaje kryterium celu poniesienia kosztu. Kryterium to wiąże się z zamiarem działania podatnika zdeterminowanym na osiągnięcie przychodów lub zachowanie albo zabezpieczenie ich źródła, tym samym z istnieniem związku przyczynowego, który wyraża się we wpływie (bezpośrednim lub pośrednim) ponoszonego kosztu na powstanie lub zwiększenie osiąganego przychodu lub we wpływie na zachowanie albo zabezpieczenie jego źródła. W tym więc kontekście istotne jest, aby ocena zachowania podatnika, kwalifikującego określony koszt jako koszt podatkowy, dokonywana była również z perspektywy związku tego wydatku z prowadzoną działalnością gospodarczą oraz wiedzy o związkach przyczynowych, to jest: w tym zakresie, że dany wydatek (koszt) może obiektywnie przyczynić się do realizacji pożądanego celu (osiągnięcia przychodu lub zachowania albo zabezpieczenia jego źródła), co jednak oczywiście nie oznacza, że cel ten zostanie osiągnięty (por. uchwała NSA z 25 czerwca 2012 r., II FPS 2/12; dostępna na stronie internetowej: http://orzeczenia. nsa.goy.pl/).

W odniesieniu do zapłaty odszkodowania za naruszenie przepisów Kodeksu pracy trudno doszukać się związku pomiędzy poniesionym wydatkiem a przychodami podatnika oraz wpływu tego wydatku na osiągane przez niego przychody, jak również na zachowanie albo zabezpieczenie źródła przychodów.

Należy zauważyć, że w przypadku odszkodowania z tytułu rozwiązania umowy o pracę bez wypowiedzenia z naruszeniem przepisów prawa pracy, wydatek ten jest ponoszony w związku z winą pracodawcy. Działanie pracodawcy w stosunku do pracownika było działaniem niezgodnym z prawem. Wydatek w postaci odszkodowania będący konsekwencją takiego działania ma w pewnym sensie charakter sankcyjny. Jego celem jest naprawienie szkody wynikłej z niezgodnego z prawem działania Spółki-pracodawcy i zwolnienie się ze zobowiązania względem pracownika na podstawie wyroku sądowego.

Organ nie może zgodzić się ze stanowiskiem Spółki, że „Wydatek poniesiony na pokrycie odszkodowania na rzecz byłego pracownika należy zatem traktować podobnie, jak wypłatę wynagrodzenia i innych należności wynikających z umowy o pracę. (\`(...)\`) między wypłatą odszkodowania a stosunkiem pracy będzie istniał bezpośredni związek, którego istnienie nakazuje przyjąć, że wydatki poniesione na wypłatę odszkodowania związanego z nieprawidłowym rozwiązaniem umowy o pracę, należy zaliczyć w poczet kosztów uzyskania przychodów na podstawie art. 15 ust. 1 u.p.d.o.p”.

W tym miejscu organ pragnie powołać wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 4 grudnia 2014 r., sygn. akt II FSK 2704/12, w którym Sąd wykazał, dlaczego odszkodowania wypłaconego z tytułu rozwiązania umowy o pracę nie można traktować podobnie jak należności, świadczeń wynikających z umowy o pracę. Sąd zważył, że „(\`(...)\`) Określając charakter prawny wynagrodzenia za pracę, należy na gruncie rozpoznawanej sprawy skonfrontować go z charakterem prawnym odszkodowania należnego z tytułu nieprawidłowego rozwiązania z pracownikiem umowy o pracę, bowiem w ten sposób będzie możliwe ustalenie, czy do ww. odszkodowania jest możliwie zastosowanie art. 15 ust. 4g u.p.d.o.p. Z przepisów ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. - Kodeks pracy (Dz. U. z 2014 r., poz. 1502) wynika, jak stwierdziła dogmatyka prawa pracy, że wynagrodzenie za pracę jest nie tylko świadczeniem odwzajemniającym pracę, ale także ekwiwalentnym względem pracy, będącym jej równowartością wyrażoną w pieniądzu. Powszechne i podstawowe kryteria jego ustalania stanowią: (a) rodzaj pracy i kwalifikacje wymagane przy jej wykonywaniu oraz (b) ilość i jakość świadczonej pracy. Z zasad wzajemności oraz ekwiwalentności wynagrodzenia i pracy wynika reguła, że wynagrodzenie przysługuje za pracę wykonaną. Wyjątkowo, za czas niewykonywania pracy pracownik zachowuje prawo do wynagrodzenia wówczas, gdy przepisy prawa pracy tak stanowią. Nadto jest ono świadczeniem periodycznym "Okresowy jego charakter pozostaje w związku z ciągłym (trwałym) charakterem zobowiązania pracownika do świadczenia pracy. Podstawową funkcją wynagrodzenia jest funkcja alimentarna. Terminy jego wypłaty muszą więc być tak ustalone, by możliwe było wydatkowanie zarobku na zaspokojenie przede wszystkim bieżących potrzeb pracownika i jego rodziny" (w: R. Celeda, E. Chmielek-Łubióska, L. Florek, G. Goździewicz, A. Hintz, A. Kijowski, Ł. Pisarczyk, J. Skoczyński, B. Wagner, T. Zieliński, Kodeks pracy. Komentarz, Lex 2009). Jak trafnie podniósł Dyrektor IS w skardze kasacyjnej (s. 5), wypłata odszkodowania z tytułu rozwiązania stosunku pracy, nie spełnia powyższych warunków. W pierwszej kolejności należy wskazać, że jest ona dokonywana jednorazowo i następuje w związku z rozwiązaniem stosunku pracy przez pracodawcę. Nadto, nie wiąże się z pracą wykonaną, a zatem nie odwzajemnienia świadczonej przez pracownika pracy, pozbawiona jest ekwiwalentu w postaci pracy wytwarzającej dobra, których ciągłe i zorganizowane zbywanie wytwarza źródło przychodu pracodawcy. Odszkodowanie z tytułu rozwiązania umowy o pracę rekompensuje jedynie ujemne następstwa zakończenia stosunku pracy w przypadku rozwiązania go przez pracodawcę. W rozpatrywanej sprawie wypłata tego rodzaju świadczenia stanowi więc dla pracodawcy dolegliwość, rodzaj sankcji za niezgodne z przepisami prawa pracy działanie, a pracownikowi zapewnia stosowną ochronę zatrudnienia. (\`(...)\`)Tak skonkretyzowanego "odszkodowania", nie sposób więc uznać za jakiekolwiek ze wskazanych w art. 12 ust. 1 u.p.d.o.f. świadczeń, a tym samym za wynagrodzenia, różnego rodzaju dodatki, nagrody, ekwiwalenty za nie wykorzystany urlop i wszelkie inne kwoty niezależnie od tego, czy ich wysokość została z góry ustalona, a ponadto świadczenia pieniężne ponoszone za pracownika, jak również wartość innych nieodpłatnych świadczeń lub świadczeń częściowo odpłatnych. W konsekwencji nie można podzielić oceny Sądu pierwszej instancji, że "wpłata odszkodowania winna być zatem traktowana tak jak wypłata należności wynikających z umowy o pracę" (s. 7 uzasadnienie zaskarżonego wyroku). Wręcz przeciwnie, zestawienie charakteru prawnego świadczeń z tytułu umowy o pracę, które stanowią jeden z przychodów osoby fizycznej wskazanych w art. 12 ust. 1 u.p.d.o.f. (do którego odsyła art. 15 ust. 4g u.p.d.o.p.), z charakterem prawnym świadczenia – odszkodowania – wypłaconego z tytułu rozwiązania przez pracodawcę umowy o pracę, prowadzi do konkluzji, że oba typy świadczeń nie mogą być z sobą utożsamione. W konsekwencji przeprowadzona przez WSA w Olsztynie wykładnia art. 15 ust. 1 u.p.d.o.p. w kontekście systemowym wewnętrznym (art. 15 ust. 4g i 16 ust. 1 u.p.d.o.p.) oraz systemowym zewnętrznym (art. 12 ust. 1 u.p.d.o.f.) nie jest prawidłowa”.

Organ nie podziela więc wniosków wysnutych przez Spółkę w zakresie traktowania odszkodowania jak wypłaty wynagrodzenia i bezpośredniego związku odszkodowania ze stosunkiem pracy z pracownikiem. W realiach rozpoznawanej sprawy (w sprawie zapadł dopiero wyrok w I instancji od którego Spółka wniosła apelację) i przyjmując za Spółką założenie, że w prawomocnym wyroku, sąd II instancji utrzyma w mocy wyrok sądu I instancji, zapłata odszkodowania jest/będzie koniecznością. Obowiązek poniesienia tego wydatku wynika z wyroku sądowego. Tego rodzaju wydatek nie może pozostawać w jakimkolwiek związku z przesłankami działania, które można by uznać za ukierunkowane na osiągnięcie przychodów lub zachowanie albo zabezpieczenie źródła przychodów. Brak więc spełnienia kryterium celu poniesionego wydatku przesądza o tym, że poniesiony wydatek w postaci odszkodowania nie może być zakwalifikowany do kosztów podatkowych. Tym samym organ podatkowy nie podziela stanowiska NSA w wyroku z 10 kwietnia 2014 r. , sygn. akt 1122/12, że „(\`(...)\`)Wydatek poniesiony na pokrycie odszkodowania na rzecz byłego pracownika należy zatem traktować podobnie, jak wypłatę wynagrodzenia i innych należności wynikających z umowy o pracę”. Jak NSA wskazał w tym wyroku „Zagadnienie zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów wydatków poniesionych przez pracodawcę na wypłatę, na podstawie ugody, odszkodowania związanego z nieprawidłowym rozwiązaniem umowy o pracę, było już przedmiotem orzeczeń sądów administracyjnych, przy czym nie było ono rozstrzygane przez sądy jednolicie”.

Organ popiera prawomocny wyrok z dnia 19 kwietnia 2013 r. (I SA/Kr 205/13), w którym WSA w Krakowie zajął stanowisko, że "odszkodowanie za niezgodne z prawem rozwiązanie umowy o pracę nie stanowi kosztów uzyskania przychodów w rozumieniu art. 15 ust. 1 u.p.d.o.p. Z analizy treści tego przepisu wynika, że nie obejmuje on swoją dyspozycją działań , zmierzających do ograniczenie straty, lecz wyłącznie działania o charakterze pozytywnym, zmierzające do uzyskania przychodu ewentualnie do zachowania lub zabezpieczenia jego źródeł."

Podobnie wypowiedział się Naczelny Sąd Administracyjny w przytoczonym wyżej wyroku z dnia 4 grudnia 2014 r., sygn. akt II FSK 2704/12 oraz Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z dnia 28 stycznia 2015 r., sygn. akt III SA/Wa 1629/14.

Reasumując, Spółka nie będzie uprawniona do zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów wypłaconej kwoty odszkodowania na rzecz byłego pracownika.

Spółka natomiast może zaliczyć do kosztów uzyskania przychodów koszty sądowe. Choć nie mogą być one powiązane z konkretnym przychodem uzyskanym przez Spółkę - niewątpliwie wiążą się jednak z prowadzoną przez nią działalnością, zostały poniesione dla ochrony jej interesów. Z tych też względów wydatki z tego tytułu mogą zostać zaliczone do kosztów uzyskania przychodów - stanowią koszty pośrednie prowadzonej działalności.

Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dacie wydania interpretacji.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, ul. Jasna 2/4, 00-013 Warszawa po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. z 2012r. poz. 270 ze zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy).

Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Warszawie, Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Płocku, ul. 1 Maja 10, 09-402 Płock