Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0111-KDWB.4010.157.2025.2.KP
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-12-03
Teza: Wydanie interpretacji indywidualnej w zakresie ustalenia czy
Wnioskodawca ma prawo zaliczać do kosztów uzyskania
przychodów odpisy amortyzacyjne od sprzętu
przekazywanego klientom w ramach zawieranych umów.
Słowa kluczowe: amortyzacja-odpisy amortyzacyjne
koszt-koszty uzyskania przychodów
Zagadnienia: Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 3. Koszty uzyskania przychodów-Amortyzacja-
Środki trwałe
Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 3. Koszty uzyskania przychodów-Ogólna zasada
zaliczania wydatków do kosztów uzyskania przychodów
Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 3. Koszty uzyskania przychodów-Wydatki
niestanowiące kosztów uzyskania przychodów-Wydatki
1

dotyczące środków trwałych i wartości niematerialnych i
prawnych-Odpisy amortyzacyjne od składników
oddanych do nieodpłatnego używania
Przepisy: [CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 3-art. 15-ust. 1
[CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 3-art. 15-ust. 6
[CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 3-art. 16-ust. 1-pkt 63-lit. c
[CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 3-art. 16a-ust. 1

## Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

łowe
    Szanowni Państwo,
    stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego
    stanu faktycznego i zdarzenia przyszłego w podatku dochodowym od osób prawnych jest
    prawidłowe.

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

10 października 2025 r., wpłynął Państwa wniosek z 7 października 2025 r. o wydanie
    interpretacji indywidualnej. Uzupełnili go Państwo – w odpowiedzi na wezwania – pismem
    z 12 listopada 2025 r.
    Treść wniosku jest następująca:
    Opis stanu faktycznego i zdarzenia przyszłego
    A Polska Sp. z o.o. (dalej: „Spółka”) jest polskim rezydentem podatkowym oraz czynnym
    podatnikiem podatku od towar w i usług. Spółka należy do międzynarodowej grupy kapitał
    owej B, będącej (...) liderów w zakresie (...) oraz innych rozwiązań dla przemysłu (...) i (...).
    Spółka prowadzi działalność gospodarczą, której główny zakres obejmuje hurtową sprzeda
    ż (...). W ofercie Spółki znajduje się szeroki asortyment produktów, w szczególności: (...),
    (...), (...), (...), (...) oraz (...). Produkty te są sprzedawane głównie kontrahentom (klientom)
    zlokalizowanym na terenie Europy Środkowej i Wschodniej.
    W ramach prowadzonej działalności, Spółka zawiera z kontrahentami długoterminowe
    umowy, w których kontrahenci zobowiązują się do nabywania od Spółki określonych ilości
    (wolumenów) wskazanego asortymentu przez ustalony okres czasu. W celu zdobycia
    klienta i umożliwienia prawidłowego korzystania z oferowanego asortymentu, Spółka jako
    warunek zawarcia umowy dostarcza klientowi odpowiedni sprzęt. Sprzęt ten obejmuje w
    szczególności: (...), (...), (...), (...), (...) oraz (...). Bez spełnienia tego warunku umowa nie został
    aby zawarta. Spółka wspiera klientów w konfiguracji dostarczonego sprzętu, tak aby
    zapewnić efektywne i zgodne z przeznaczeniem użycie asortymentu. Spółka nie pobiera
    dodatkowego wynagrodzenia za udostępnienie sprzętu kontrahentom. W okresie
    obowiązywania umowy Spółka pozostaje właścicielem sprzętu, który został dostarczony
    klientowi. Sprzęt stanowi majątek trwały Spółki. Po wygaśnięciu umowy klient może,
    zgodnie z postanowieniami umowy, nabyć od Spółki sprzęt będący przedmiotem
    transakcji. Klient może również mieć możliwość nabycia sprzętu w przypadku
    wcześniejszego rozwiązania umowy. W przypadku, gdy kontrahent nie zdecyduje się na
    nabycie sprzętu, zostaje on zwrócony Spółce.
    Uzupełnienie
    Sprzęt udostępniany jest w na podstawie długoterminowych umów zawieranych z
    kontrahentami, w których kontrahenci zobowiązują się do nabywania od Spółki
    określonych ilości (wolumenów) wskazanego asortymentu przez ustalony okres czasu.
    Umowy te regulują zasady udostępnienia sprzętu kontrahentowi.
    Sprzęt udostępniany jest kontrahentom jedynie do efektywnego użycia asortymentu
    Spółki.

    Spółka nie przenosi na kontrahenta prawa do rozporządzania sprzętem jak właściciel tj.
    kontrahent nie może dokonać jego zbycia czy oddać do korzystania osobom trzecim bez
    zgody Spółki do momentu opcjonalnego skorzystania przez kontrahenta z możliwości
    nabycia sprzętu, po wygaśnięciu umowy.
    Cena sprzedawanego przez Spółkę asortymentu nie zawiera wliczonej bezpośrednio w
    siebie wartości wynagrodzenia za udostępnienie sprzętu jako odrębnej składowej
    kalkulacji ceny asortymentu. Udostępnienie sprzętu jest jednak warunkiem koniecznym
    do zawarcia umowy, a także argumentem negocjacyjnym w ustalaniu warunków umowy,
    w tym ceny sprzedawanego asortymentu.

## Pytanie

Czy w opisanej sytuacji Spółka ma prawo zaliczać do koszt w uzyskania przychodów w
    odpisy amortyzacyjne od sprzętu przekazywanego klientom w ramach zawieranych umów?
    Państwa stanowisko w sprawie
    Spółka stoi na stanowisku, że ma prawo zaliczać do kosztów uzyskania przychodów odpisy
    amortyzacyjne od sprzętu przekazywanego klientom w ramach zawieranych umów.
    Zgodnie z art. 15 ust. 1 Ustawy o CIT kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione
    w celu osiągnięcia przychodów ze źródła przychodów lub w celu zachowania albo
    zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 16 ust. 1
    Ustawy o CIT.
    Art. 15 ust. 6 ustawy o CIT, kosztami uzyskania przychodów są odpisy z tytułu zużycia ś
    rodków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych (odpisy amortyzacyjne)
    dokonywane zgodnie z art. 16a-16m, przy czym w przypadku spółek nieruchomościowych
    odpisy dotyczące środków trwałych zaliczonych do grupy 1 Klasyfikacji nie mogą być w
    roku podatkowym wyższe niż dokonywane zgodnie z przepisami o rachunkowości odpisy
    amortyzacyjne lub umorzeniowe z tytułu zużycia środków trwałych, obciążające w tym
    roku podatkowym wynik finansowy jednostki.
    W analizowanej sytuacji przekazanie sprzętu klientom następuje w ramach umów, których
    celem jest zwiększenie sprzedaży asortymentu Spółki oraz zapewnienie jego efektywnego
    i prawidłowego wykorzystania. Działanie to jest zatem bezpośrednio ukierunkowane na osi
    ąganie przychodów i zabezpieczenie ich źródła.
    Przekazywany sprzęt stanowi integralny element strategii sprzedażowej Spółki, mającej na
    celu budowanie trwałych relacji z kontrahentami, zwiększanie wolumenu zamówień oraz
    zapewnienie odpowiednich warunków technicznych dla użytkowania oferowanych
    produktów. Można uznać, że przekazanie sprzętu stanowi formę wynagrodzenia niepieni
    ężnego (ekwiwalentu), którego celem jest uzyskanie określonego zachowania kontrahenta,
    zgodnego z interesem gospodarczym Spółki.
    Przez zabezpieczenie źródła przychodów należy rozumieć działania, które zapewniają ciągł
    ość oraz właściwe warunki funkcjonowania działalności gospodarczej, w tym również
    prawidłowe i zgodne z przeznaczeniem użycie produktów oferowanych przez Spółkę.
    Przekazanie specjalistycznego sprzętu umożliwiającego prawidłowe wykorzystanie
    produktów Spółki minimalizuje ryzyko niewłaściwego zastosowania asortymentu, co mogł
    oby prowadzić do reklamacji, utraty klientów lub obniżenia reputacji Spółki. Tym samym
    działanie to zmierza do utrzymania zaufania kontrahentów oraz zapewnienia powtarzalnoś
    ci zamówień, co ma bezpośredni wpływ na stabilność przychodów.
    Ograniczenia przewidziane w art. 15 ust. 6 ustawy o CIT dotyczące spółek nieruchomoś
    ciowych oraz wynikające z art. 16 ust. 1 Ustawy o CIT nie mają zastosowania w opisanej
    sytuacji.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest prawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób
    prawnych (t.j. Dz. U. z 2025 r. poz. 278 ze zm., dalej: „ustawa o CIT”):
      Kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów
      ze źródła przychodów lub w celu zachowania albo zabezpieczenia źródła
      przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 16 ust. 1. Koszty poniesione
      w walutach obcych przelicza się na złote według kursu średniego ogłaszanego przez
      Narodowy Bank Polski z ostatniego dnia roboczego poprzedzającego dzień
      poniesienia kosztu.
    W myśl tego przepisu, podatnik ma możliwość odliczenia dla celów podatkowych
    wszelkich wydatków, pod tym jednak warunkiem, że wykaże ich związek z prowadzoną
    działalnością gospodarczą, a ich poniesienie ma lub może mieć wpływ na wielkość
    osiągniętego przychodu.
    W świetle powyższego, aby wydatek poniesiony przez podatnika stanowił dla niego koszt
    uzyskania przychodu, muszą być spełnione następujące warunki:
    · został poniesiony przez podatnika, tj. w ostatecznym rozrachunku musi on zostać
      pokryty z zasobów majątkowych podatnika (nie stanowią kosztu uzyskania przychodu
      podatnika wydatki, które zostały poniesione na działalność podatnika przez osoby
      inne niż podatnik),
    · jest definitywny (rzeczywisty), tj. wartość poniesionego wydatku nie została podatnikowi
      w jakikolwiek sposób zwrócona,
    · pozostaje w związku z prowadzoną przez podatnika działalnością gospodarczą,
    · poniesiony został w celu uzyskania, zachowania lub zabezpieczenia źródła przychodów
      lub może mieć wpływ na wielkość osiągniętych przychodów,
    · został właściwie udokumentowany,
    · nie może znajdować się w grupie wydatków, których zgodnie z art. 16 ust. 1 ustawy o
      CIT, nie uważa się za koszty uzyskania przychodów.
    W związku z powyższym należy stwierdzić, że kosztami uzyskania przychodów są wszelkie
    racjonalne i gospodarczo uzasadnione wydatki związane z prowadzoną działalnością
    gospodarczą, których celem jest osiągnięcie, zabezpieczenie i zachowanie źródła
    przychodów, które nie są wymienione w art. 16 ust. 1 ustawy o CIT. Koszty ponoszone
    przez podatnika należy oceniać pod kątem ich celowości, a więc dążenia do uzyskania
    przychodów. Aby określony wydatek można było uznać za koszt uzyskania przychodów,
    między tym wydatkiem, a osiągnięciem przychodu musi zachodzić związek przyczynowy
    tego typu, że poniesienie wydatku musi mieć wpływ na powstanie, zwiększenie lub
    zabezpieczenie tego przychodu. Jednocześnie, wydatki te nie mogą znajdować się w
    katalogu wydatków niestanowiących kosztów uzyskania przychodów, wymienionych w art.
    16 ust. 1 ustawy o CIT.
    Określona grupa wydatków, w tym związana z finansowaniem środków trwałych oraz
    wartości niematerialnych i prawnych może być zaliczana do kosztów uzyskania
    przychodów tylko poprzez odpisy amortyzacyjne. Wynika to z art. 15 ust. 6 ustawy o CIT,
    który stanowi, że:
      Kosztem uzyskania przychodów są odpisy z tytułu zużycia środków trwałych oraz
      wartości niematerialnych i prawnych (odpisy amortyzacyjne) dokonywane zgodnie z
      art. 16a-16m, przy czym w przypadku spółek nieruchomościowych odpisy dotyczące
      środków trwałych zaliczonych do grupy 1 Klasyfikacji nie mogą być w roku
      podatkowym wyższe niż dokonywane zgodnie z przepisami o rachunkowości odpisy
      amortyzacyjne lub umorzeniowe z tytułu zużycia środków trwałych, obciążające w
      tym roku podatkowym wynik finansowy jednostki.

    Z kolei w myśl art. 16a ust. 1 ustawy o CIT:
      Amortyzacji podlegają, z zastrzeżeniem art. 16c, stanowiące własność lub
      współwłasność podatnika, nabyte lub wytworzone we własnym zakresie, kompletne i
      zdatne do użytku w dniu przyjęcia do używania:
      1) budowle, budynki oraz lokale będące odrębną własnością,
      2) maszyny, urządzenia i środki transportu,
      3) inne przedmioty
      - o przewidywanym okresie używania dłuższym niż rok, wykorzystywane przez
      podatnika na potrzeby związane z prowadzoną przez niego działalnością
      gospodarczą albo oddane do używania na podstawie umowy najmu, dzierżawy lub
      umowy określonej w art. 17a pkt 1, zwane środkami trwałymi.
    Zgodnie z powyższym, wymienione w pkt 1-3 środki trwałe podlegają amortyzacji po
    spełnieniu następujących warunków:
    - zostały nabyte lub wytworzone we własnym zakresie,
    - stanowią własność lub współwłasność podatnika,
    - są kompletne i zdatne do użytku w dniu przyjęcia do używania,
    - przewidywany okres ich używania jest dłuższy niż rok,
    - są wykorzystywane przez podatnika na potrzeby związane z prowadzoną przez niego
      działalnością gospodarczą albo oddane do używania na podstawie umowy najmu,
      dzierżawy lub umowy leasingu,
    - nie są wymienione w katalogu środków trwałych wymienionych w art. 16c ustawy o CIT.
    Państwa wątpliwości dotyczą ustalenia czy w opisanej sytuacji Spółka ma prawo zaliczać
    do kosztów uzyskania przychodów odpisy amortyzacyjne od sprzętu przekazywanego
    klientom w ramach zawieranych umów.
    Analizując przedstawiony we wniosku opis sprawy należy mieć na uwadze brzmienie art.
    16 ust. 1 pkt 63 lit. c ustawy o CIT, zgodnie z którym:
      Nie uważa się za koszty uzyskania przychodów odpisów amortyzacyjnych od wartości
      początkowej środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych oddanych
      do nieodpłatnego używania – za miesiące, w których składniki te były oddane do
      nieodpłatnego używania.
    Pojęcie „nieodpłatny” w znaczeniu słownikowym oznacza „niewymagający opłaty” (Słownik
    języka polskiego PWN).
    Natomiast znaczenie w języku prawniczym pojęcia (nieodpłatnego) użyczenia określone
    jest w art. 710 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (t.j. Dz. U. z 2025 r. poz.
    1071 ze zm.), zgodnie z którym:
      Przez umowę użyczenia użyczający zobowiązuje się zezwolić biorącemu, przez czas
      oznaczony lub nieoznaczony, na bezpłatne używanie oddanej mu w tym celu rzeczy.
    Zatem istotą umowy użyczenia jest oddanie rzeczy do bezpłatnego używania, gdzie
    „bezpłatność” musi dotyczyć wszystkich elementów umowy.
    Zarówno wykładnia językowa, jak i systemowa art. 16 ust. 1 pkt 63 lit. c) ustawy o CIT
    wskazuje jednoznacznie, że poza zakresem hipotezy tej normy prawnej znajdują się
    prawnopodatkowe stany faktyczne, w których użyczenie środków trwałych związane jest z
    obowiązkiem jakiegokolwiek wzajemnego świadczenia.
    Art. 16 ust. 1 pkt 63 lit. c) ustawy o CIT wprowadza wyjątek od ogólnej zasady zaliczania
    odpisów amortyzacyjnych do kosztów uzyskania przychodów na podstawie art. 15 ust. 6 i
    art. 16a ust. 1 ustawy o CIT. Niemniej, w analizowanym przypadku w ocenie organu nie

    ma podstaw do stwierdzenia, że środki trwałe udostępnione przez Spółkę klientom na
    podstawie umów będą oddane do nieodpłatnego używania.
    Jak już wskazano z nieodpłatnym użyczeniem mamy bowiem do czynienia wówczas, gdy
    oddający nie czerpie z tego żadnych korzyści, odbywa się to kosztem jego majątku. W
    sytuacji zaś, gdy przekazanie sprzętu związane jest z dokonywaniem zakupów innych
    towarów, stanowi warunek konieczny zawarcia umowy a także jest argumentem
    negocjacyjnym w ustalaniu warunków umowy, w tym ceny sprzedawanego asortymentu,
    wówczas trudno mówić o braku odpłatności. Nawet, jeśli opłata za przekazanie nie jest
    ustalona jako odrębna pozycja w umowie, to ma niewątpliwie charakter cenotwórczy.
    Przekazanie sprzętu w ramach handlowej umowy współpracy zawsze jest związane z
    pewną formą „odpłatności”, przybiera ona jednak formę żądanego zachowania
    kontrahenta.
    Z opisu sprawy wynika, że w celu zdobycia klienta i umożliwienia prawidłowego
    korzystania z oferowanego asortymentu, jako warunek zawarcia umowy dostarczają
    Państwo klientowi odpowiedni sprzęt ((...), (...), (...), (...), (...) oraz (...), bez spełnienia tego
    warunku umowa z klientem nie zostałaby zawarta. Sprzęt udostępniany jest w na
    podstawie długoterminowych umów zawieranych z kontrahentami, w których kontrahenci
    zobowiązują się do nabywania od Spółki określonych ilości (wolumenów) wskazanego
    asortymentu przez ustalony okres czasu. Sprzęt udostępniany jest kontrahentom jedynie
    do efektywnego użycia asortymentu Spółki. W okresie obowiązywania umowy pozostają
    Państwo właścicielem sprzętu, który został dostarczony klientowi. Sprzęt stanowi Państwa
    majątek trwały. Nie przenoszą Państwo na kontrahenta prawa do rozporządzania
    sprzętem jak właściciel. Po wygaśnięciu umowy klient może, zgodnie z postanowieniami
    umowy, nabyć od Państwa sprzęt będący przedmiotem transakcji. Klient może również
    mieć możliwość nabycia sprzętu w przypadku wcześniejszego rozwiązania umowy. W
    przypadku, gdy kontrahent nie zdecyduje się na nabycie sprzętu, zostanie on Państwu
    zwrócony.
    W związku z powyższym w przedstawionym we wniosku stanie faktycznym i zdarzeniu
    przyszłym nie można mówić o nieodpłatnym udostępnianiu przedmiotowego sprzętu.
    Wobec powyższego, skoro w danej sprawie nie mamy do czynienia z nieodpłatnym
    udostępnieniem Państwa środków trwałych do używania w rozumieniu art. 16 ust. 1 pkt
    63 lit. c ww. ustawy, a koszty związane z amortyzacją przedmiotowego sprzętu
    przekazanego kontrahentom spełniają przesłanki określone w art. 15 ust. 1 ustawy (tj.
    powyższe działania polegające na udostępnieniu sprzętu klientom mają na celu zdobycie
    klienta i umożliwienie prawidłowego korzystania z oferowanego asortymentu), uznać
    należy, że w świetle przedstawionego opisu sprawy i powołanych przepisów prawa, mają
    Państwo prawo zaliczać do kosztów uzyskania przychodów odpisy amortyzacyjne od
    sprzętu przekazywanego klientom w ramach zawieranych umów.
    W konsekwencji, Państwa stanowisko należało uznać za prawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Państwo przedstawili i stanu prawnego,
    który obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia oraz zdarzenia przyszłego, które Państwo
    przedstawili i stanu prawnego, który obowiązuje w dniu wydania interpretacji.
    Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy
    rzeczywisty stan faktyczny sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie
    ze stanem faktycznym/z opisem zdarzenia przyszłego podanym przez Państwa w
    złożonym wniosku. W związku z powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek
    elementu przedstawionego we wniosku opisu sprawy, udzielona odpowiedź traci swoją
    aktualność.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

    · Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy
      z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.).
      Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie
      zgodna (tożsama) z opisem zdarzenia przyszłego i zastosują się Państwo do
      interpretacji.
    · Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe
      będące przedmiotem interpretacji indywidualnej stanowi element czynności
      będących przedmiotem decyzji wydanej:
        1) z zastosowaniem art. 119a;
        2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5
          ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
        3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    · Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego
    Sądu Administracyjnego w (...). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje
    ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
    (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
    · w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
    · w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP
      (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.