Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0112-KDIL1-1.4012.268.2025.1.DS
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-06-24
Teza: Niepodleganie opodatkowaniu planowanej sprzedaży prawa
własności nieruchomości gruntowych na rzecz
dotychczasowego użytkownika wieczystego oraz brak prawa
do odliczenia podatku naliczonego.
Słowa kluczowe: czynności-czynności niepodlegające opodatkowaniu
odliczenia-brak prawa do odliczenia
sprzedaż
użytkowanie (używanie)-użytkowanie wieczyste
Zagadnienia: Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II. Zakres
opodatkowania-Rozdział 1. Przepisy ogólne -Czynności
niepodlegające opodatkowaniu
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział IX. Odliczenie
i zwrot podatku. Odliczenie częściowe-Rozdział 1.
Odliczenie i zwrot podatku-Odliczenie podatku
naliczonego-Odliczenie podatku naliczonego z tytułu
nabycia towarów i usług
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II-
Rozdział 1-art. 5-ust. 1-pkt 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział IX-
Rozdział 1-art. 86-ust. 1

## Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

Szanowni Państwo,
    stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego
    zdarzenia przyszłego w podatku od towarów i usług jest prawidłowe.
    Zakres wniosku wspólnego o wydanie interpretacji indywidualnej
    25 kwietnia 2025 r. wpłynął Państwa wniosek wspólny z 15 kwietnia 2025 r. o wydanie
    interpretacji indywidualnej, który dotyczy niepodlegania opodatkowaniu podatkiem od
    towarów i usług sprzedaży prawa własności nieruchomości gruntowych na rzecz
    dotychczasowego użytkownika wieczystego oraz braku praw do odliczenia podatku
    naliczonego z tytułu tej transakcji.
    Treść wniosku wspólnego jest następująca:
    Zainteresowani, którzy wystąpili z wnioskiem
    1. Zainteresowany będący stroną postępowania: (...)
    2. Zainteresowana niebędąca stroną postępowania: (...)

## Opis zdarzenia przyszłego

Wnioskodawca 1 prowadzi działalność gospodarczą pod firmą (...) :
    1. (...).
    2. (...).
    Przeważająca działalność gospodarcza (PKD 13.95.Z) to produkcja włóknin i wyrobów
    wykonanych z włóknin, z wyłączeniem odzieży.
    Ponadto, jest Pan wspólnikiem w Spółce cywilnej: (...).
    Wnioskodawca 1 jest czynnym podatnikiem VAT, a w ramach prowadzonej działalności
    realizuje sprzedaż opodatkowaną podatkiem VAT i wszystkie opisane we wniosku
    nieruchomości wykorzystuje do działalności opodatkowanej podatkiem od towarów i
    usług.
    Wnioskodawca 1 jest użytkownikiem wieczystym nieruchomości gruntowych położonych
    w (...), składającej się z działek ewidencyjnych oznaczonych numerami: (...). Dla
    przedmiotowej nieruchomości Sąd Rejonowy w (...), V Wydział Ksiąg Wieczystych prowadzi
    księgę wieczystą pod numerem (...), w której w dziale l-Sp wpisany jest okres użytkowania
    wieczystego do 16 listopada 2091 r. Prawo użytkowania wieczystego wyżej wymienionej
    nieruchomości zostało nabyte przez Wnioskodawcę 1 na podstawie umowy sprzedaży z 7
    kwietnia 2021 r. od (...).
    Ponadto, Wnioskodawca 1 wraz z żoną na zasadach wspólności ustawowej są
    użytkownikami wieczystymi działek oznaczonych numerami: (...). Przy czym, działka (...)
    powstała w wyniku podziału w 2017 r. działki (...).
    Prawo użytkowania wieczystego działek nr (...) zostało nabyte na podstawie umowy
    sprzedaży z 11 grudnia 1992 r. od likwidatora (...), natomiast prawo wieczystego
    użytkowania działki nr (...) zostało nabyte na podstawie umowy sprzedaży z 25 maja 1993
    r. także od likwidatora (...). W działach l-Sp tych ksiąg wpisany jest okres użytkowania
    wieczystego do 16 listopada 2091 r.
    Jednocześnie Wnioskodawca 1 jest użytkownikiem wieczystym działki nr (...), dla której Sąd
    Rejonowy w (...), V Wydział Ksiąg Wieczystych prowadzi księgę wieczystą pod numerem
    (...). Prawo użytkowania wieczystego zostało nabyte na podstawie umowy sprzedaży z 18
    sierpnia 1994 r. od likwidatora (...). W dziale l-Sp wpisany jest okres użytkowania
    wieczystego do 26 maja 2093 r.
    Ponadto, prawo użytkowania wieczystego zostało ustanowione na wszystkich wyżej
    wymienionych nieruchomości przed dniem 1 maja 2004 r., a dokładnie:

    1) użytkowanie wieczyste działki nr: (...) – od 16 listopada 1992 r.,
    2) użytkowanie wieczyste działki nr: (...) – od dnia 26 maja 1994 r.,
    3) użytkowanie wieczyste działki nr: (...) – od dnia 16 listopada 1992 r.
    Właścicielem nieruchomości opisanych powyżej jest Gmina (...). Z dniem 1 stycznia 2025 r.
    Gmina (...) wraz z (...) Sp. z o.o. utworzyła grupę VAT pod nazwą „(...)”, zgodnie z podpisaną
    umową o zawiązaniu Grupy VAT w rozumieniu art. 15a ust. 1 ustawy o podatku od
    towarów i usług.
    Oznacza to, że od tej daty Gmina i Spółka są traktowane jako jeden podatnik VAT. W
    związku z powyższym 31 grudnia 2024 r. Gmina (...) została wykreślona z rejestru
    podatników VAT i białej listy (NIP (...)). Od 1 stycznia 2025 r. działalność jako nowy podatnik
    VAT kontynuuje Grupa VAT (...). Nowy numer NIP, który należy stosować od 1 stycznia
    2025 r. do rozliczeń z Gminą to: (...). Numer ten figuruje też na białej liście podatników.
    Przedstawicielem Grupy VAT jest Gmina (...).
    Przystąpienie Gminy do Grupy VAT w żaden sposób nie wpływa na uregulowania umowne
    czy prawne (w zakresie innym niż wystawianie faktur). Przepisy dotyczące grupy VAT mają
    zastosowanie jedynie w zakresie praw i obowiązków związanych ze stosowaniem ustawy o
    podatku od towarów i usług.
    Zarówno utworzenie Grupy VAT, jak i przepisy regulujące tą materię (ustawa o VAT) nie
    dotyczą ani charakteru świadczonych usług, ani postanowień umownych, czy też zakresu
    realizowanych świadczeń. Jest to pojęcie zdefiniowane jedynie na cele podatku VAT.
    Z tytułu planowanej sprzedaży prawa własności opisanych we wniosku działek,
    podatnikiem będzie Grupa VAT (...) (Wnioskodawca 2).
    Obecnie Wnioskodawca 1 planuje nabyć (w roku 2025 lub 2026) na własność wyżej
    opisane nieruchomości, w ten sposób, że Gmina (...) sprzeda na Jego rzecz, jako
    użytkownika wieczystego, własność nieruchomości gruntowych oddanych wcześniej w
    użytkowanie wieczyste za stosownym wynagrodzeniem. Umowa ta będzie podpisana w
    formie aktu notarialnego, a chwilą jej zawarcia Wnioskodawca 1 stanie się właścicielem
    działek gruntu opisanych we wniosku. Sprzedaż dokonywana będzie na podstawie art.
    198g i nast. ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami, a wnioski
    w tym zakresie zostały złożone do Wójta Gminy (...) 30 sierpnia 2024 r.
    Z tytułu planowanej transakcji Wnioskodawcy 1, jako nabywcy, nie będzie przysługiwało
    prawo do odliczenia od podatku należnego podatku naliczonego, ponieważ podatek
    naliczony z tytułu dokonania tej czynności nie wystąpi.
    Z tytułu nabycia prawa wieczystego użytkowania działek będących przedmiotem wniosku
    Wnioskodawcy 1 nie przysługiwało prawo do odliczenia podatku naliczonego, ponieważ
    od nabycia prawa wieczystego użytkowania gruntów od wcześniejszych użytkowników
    wieczystych podatek VAT nie występował. Po nabyciu przez Wnioskodawcę 1 – jako
    dotychczasowego użytkownika wieczystego – grunty będą wykorzystywane nadal do
    prowadzonej na Niego opodatkowanej podatkiem VAT działalności gospodarczej.
    Ponadto, również budynki i budowle stanowiące odrębny przedmiot własności
    wymienione poniżej, a znajdujące się na ww. działkach w użytkowaniu wieczystym w (...) są
    i będą wykorzystywane do opodatkowanej działalności Wnioskodawcy 1, a to:
    (...).
    Pytania
    1. Czy sprzedaż prawa własności nieruchomości gruntowych na rzecz dotychczasowego
      użytkownika wieczystego na podstawie art. 198g i następnych ustawy o gospodarce
      nieruchomościami, dla których prawo użytkowania wieczystego ustanowiono przed 1
      maja 2004 r., stanowi czynność podlegającą opodatkowaniu podatkiem VAT?

    2. Czy Wnioskodawcy 1 będzie przysługiwać prawo do odliczenia podatku naliczonego z
      tytułu sprzedaży nieruchomości będących w użytkowaniu wieczystym przez Gminę (...)
      na rzecz dotychczasowego użytkownika wieczystego?
    Państwa stanowisko w sprawie
    W ocenie Wnioskodawcy 2, sprzedaż użytkowania wieczystego opisanych we wniosku
    nieruchomości nie powinna podlegać opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.
    Stosownie do art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy o VAT, opodatkowaniu podatkiem od towarów i
    usług podlegają odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium
    kraju.
    Zgodnie z art. 2 pkt 6 ustawy, ilekroć w jej treści mowa o towarach – rozumie się przez to
    rzeczy oraz ich części, a także wszelkie postacie energii. Nie ma zatem wątpliwości, że w
    rozumieniu ustawy o VAT nieruchomość gruntowa stanowi towar, a jej dostawa może
    podlegać opodatkowaniu.
    Pojęcie odpłatnej dostawy towarów, zgodnie z treścią art. 7 ust. 1 ustawy o VAT, oznacza
    przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel, w tym również czynności
    wskazane w dalszej części przepisu (np. oddanie gruntów w użytkowanie wieczyste).
    Zaznaczenia wymaga, że ww. przepis art. 7 ust. 1 ustawy, definiujący pojęcie „dostawa
    towarów” nie odwołuje się do cywilistycznych pojęć sprzedaży, czy też przeniesienia prawa
    własności, stąd też nie można utożsamiać dostawy towarów w rozumieniu przepisów
    ustawy o podatku od towarów i usług z przeniesieniem prawa własności na gruncie prawa
    cywilnego. W celu właściwego zinterpretowania pojęcia „przeniesienie prawa do
    rozporządzania towarami jak właściciel” należy mieć na uwadze, że dotyczy ono tego
    rodzaju czynności, które dają nabywcy prawo do postępowania z nimi jak właściciel.
    Chodzi tutaj przede wszystkim o możliwość faktycznego dysponowania rzeczą, a nie
    rozporządzania nią w sensie prawnym. Istotą dostawy towarów nie jest bowiem
    przeniesienie prawa własności, zatem wyrażenia „prawo do rozporządzania jak właściciel”
    nie można interpretować jako „prawo własności”. Należy ponadto wskazać, że czynności
    przejęcia własności ekonomicznej nie musi towarzyszyć przejęcie własności w sensie
    prawnym, bowiem „dostawa towarów” nie ogranicza się wyłącznie do zbycia prawa
    własności rzeczy. W konsekwencji, pojęcie „dostawa towarów” oraz ekonomiczne aspekty
    transakcji, nie muszą wiązać się ze skutkami powstającymi na gruncie cywilistycznego
    prawa własności. Pozwala to na uznanie danej czynności za dostawę towarów, nawet w
    przypadkach nałożenia na nabywcę pewnych ograniczeń we władaniu towarem. Chwilą
    decydującą o przejściu na odbiorcę korzyści i ciężarów związanych z nabyciem towaru jest,
    co do zasady, wydanie towaru.
    Zgodnie z ugruntowanym orzecznictwem, sprzedaż nieruchomości gruntowej
    użytkownikowi wieczystemu nie jest uznawana za dostawę towarów, gdyż nie towarzyszy
    jej przeniesienie na nabywcę prawa do rozporządzania gruntami jak właściciel (użytkownik
    wieczysty dysponuje już bowiem takim prawem). Jak czytamy w wyroku NSA z 7 grudnia
    2017 r. (I FSK 1199/15): „sprzedaż prawa własności nieruchomości gruntowej na rzecz jej
    użytkownika wieczystego w trybie bezprzetargowym nie stanowi dostawy towarów, ani
    innej czynności opodatkowanej. Stanowi zmianę tytułu prawnego do nieruchomości,
    pozostającą bez wpływu na dotychczasowy zakres władztwa do rzeczy”.
    W przypadku gdyby oddanie działki w użytkowanie wieczyste podlegało opodatkowaniu
    podatkiem VAT jako dostawa towarów, pobierane z tytułu takiej sprzedaży opłaty mogłyby
    zostać potraktowane jako element tej dostawy i w konsekwencji skutkować koniecznością
    rozpoznania podatku należnego. Jednakże przed 1 maja 2004 r. oddanie gruntu w
    użytkowanie wieczyste nie podlegało opodatkowaniu podatkiem VAT, więc sprzedaż
    nieruchomości objętych wnioskiem nie powinna wywoływać żadnych skutków na gruncie
    podatku od towarów i usług.

    W orzecznictwie i literaturze przyjmuje się zatem słusznie, że sprzedaż użytkowania
    wieczystego ustanowionego przed 1 maja 2004 r. traktowana jest, jako forma
    przekształcenia w prawo własności. Czynność ta nie stanowi dostawy towarów w
    rozumieniu ustawy o podatku od towarów i usług, ani żadnej innej czynności podlegającej
    opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług i pozostaje poza zakresem tej ustawy.
    Skoro ustanowienie prawa użytkowania wieczystego datuje się na czas przed
    wprowadzeniem przepisów, którymi ustawodawca objął czynność opodatkowaniem i nie
    podlegało ono do tej pory opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług – to jego
    sprzedaż także nie będzie podlegać opodatkowaniu podatkiem VAT. Zawarta umowa nie
    wpłynie na władztwo nad rzeczą, którą użytkownik już uzyskał dawno.
    Na marginesie, warto zauważyć, że na gruncie zapadłego 25 lutego 2021 r. wyroku TSUE w
    sprawie C-604/19 wydana została interpretacja ogólna Ministra Finansów dotycząca
    przekształcenia prawa użytkowania wieczystego we własność. W treści interpretacji
    wskazano, że „konsekwencją podjętego przez TSUE rozstrzygnięcia jest natomiast
    konieczność zmiany sposobu traktowania na gruncie VAT czynności przekształcenia
    użytkowania wieczystego nieruchomości gruntowych we własność, ustanowionego przed
    1 maja 2004 r. (czyli uznania ich za odrębną dostawę towarów), które to czynności nie były
    dotąd uznawane za podlegające opodatkowaniu podatkiem VAT”.
    Należy jednak zauważyć, że wspomniana interpretacja nie miałaby zastosowania w
    opisanym we wniosku zdarzeniu przyszłym – zarówno interpretacja ogólna jak i
    wspomniany wyrok TSUE dotyczą bowiem przekształcenia użytkowania wieczystego we
    własność z mocy prawa, a nie na podstawie umowy sprzedaży. Powyższe potwierdzają
    liczne interpretacje indywidualne wydawane już po wydaniu opisanej wyżej interpretacji
    ogólnej np. interpretacja indywidualna z 22 stycznia 2025 r. 0114-KDIP4-3.4012.710.2024.2.
    DS oraz z 20 grudnia 2023 r. 0112-KDIL3.4012.617.2023.2.MC.
    Stanowisko 2
    Państwa zdaniem, z tytułu planowanej transakcji Wnioskodawcy 1 jako nabywcy, nie
    będzie przysługiwało prawo do odliczenia od podatku należnego podatku naliczonego,
    ponieważ podatek naliczony z tytułu dokonania tej czynności nie wystąpi, z racji
    wyłączenia jej spod rygoru przepisów ustawy o podatku od towarów i usług, bowiem
    czynność dostawy była zrealizowana przed dniem 1 maja 2004 r., a jej finalizacja w
    ramach umowy sprzedaży zostanie dokonana w roku 2025 lub 2026.
    Podstawowe zasady dotyczące odliczania podatku naliczonego zostały sformułowane w
    art. 86 ust. 1 ustawy. W myśl tego przepisu, w zakresie, w jakim towary i usługi są
    wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych, podatnikowi, o którym
    mowa w art. 15 ustawy, przysługuje prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o
    kwotę podatku naliczonego, z zastrzeżeniem art. 114, art. 119 ust. 4, art. 120 ust. 17 i 19
    oraz art. 124.
    Na mocy art. 86 ust. 2 pkt 1 ustawy, kwotę podatku naliczonego stanowi suma kwot
    podatku wynikających z faktur otrzymanych przez podatnika z tytułu:
    a) nabycia towarów i usług,
    b) dokonania całości lub części zapłaty przed nabyciem towaru lub wykonaniem usługi.
    Z powyższych regulacji prawnych wynika, że prawo do obniżenia kwoty podatku
    należnego o kwotę podatku naliczonego przysługuje wówczas, gdy zostaną spełnione
    określone warunki, tzn. odliczenia tego dokonuje podatnik podatku od towarów i usług
    oraz gdy towary i usługi, z których nabyciem podatek został naliczony, są wykorzystywane
    do czynności opodatkowanych, tzn. takich, których następstwem jest określenie podatku
    należnego.
    Przedstawiona wyżej zasada wyklucza zatem możliwość dokonania obniżenia kwoty
    podatku należnego o kwotę podatku naliczonego związanego z towarami i usługami, które

    nie są wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych, czyli w przypadku ich
    wykorzystywania do czynności zwolnionych od podatku VAT oraz niepodlegających temu
    podatkowi. Ponadto podkreślić należy, że ustawodawca zapewnił podatnikowi prawo do
    odliczenia podatku naliczonego w całości lub w części, pod warunkiem spełnienia przez
    niego zarówno przesłanek pozytywnych, wynikających z art. 86 ust. 1 ustawy oraz
    niezaistnienia przesłanek negatywnych, określonych w art. 88 ustawy. Przepis ten określa
    listę wyjątków, które pozbawiają podatnika prawa do obniżenia kwoty podatku należnego
    o kwotę podatku naliczonego.
    Jedno z takich ograniczeń zostało wskazane w art. 88 ust. 3a pkt 2 ustawy o VAT, zgodnie z
    którym nie stanowią podstawy do obniżenia podatku należnego oraz zwrotu różnicy
    podatku lub zwrotu podatku naliczonego faktury i dokumenty celne w przypadku gdy
    transakcja udokumentowana fakturą nie podlega opodatkowaniu albo jest zwolniona od
    podatku.
    Oznacza to, że podatnik nie może skorzystać z prawa do odliczenia w odniesieniu do
    podatku, który jest należny wyłącznie z tego względu, że został wykazany na fakturze w
    sytuacji, gdy transakcja nie podlega opodatkowaniu albo jest zwolniona od podatku.
    Z uwagi na to, że – jak stwierdzono powyżej – sprzedaż nieruchomości gruntowych
    będących w użytkowaniu wieczystym przez Gminę (...) na rzecz użytkownika wieczystego
    będzie czynnością niepodlegającą opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług w
    świetle przepisów ustawy o podatku od towarów i usług, to Wnioskodawcy 1 nie będzie
    przysługiwało prawo do odliczenia podatku naliczonego z tytułu nabycia na własność
    gruntu użytkowanego dotychczas jako prawo wieczystego użytkowania, ponieważ
    obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego nie stosuje się do
    nabywanych przez podatnika towarów i usług udokumentowanych fakturą, które nie
    podlegają opodatkowaniu albo są zwolnione od podatku VAT.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest prawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług
    (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 775), zwanej dalej „ustawą”:
      Opodatkowaniu podatkiem podlegają odpłatna dostawa towarów i odpłatne
      świadczenie usług na terytorium kraju.
    Na podstawie art. 2 pkt 6 ustawy:
      Przez towary rozumie się rzeczy oraz ich części, a także wszelkie postacie energii.
    Jak stanowi art. 7 ust. 1 ustawy:
      Przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się
      przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel, w tym również:
        1) przeniesienie z nakazu organu władzy publicznej lub podmiotu działającego w
          imieniu takiego organu lub przeniesienie z mocy prawa prawa własności
          towarów w zamian za odszkodowanie;
        2) wydanie towarów na podstawie umowy dzierżawy, najmu, leasingu lub innej
          umowy o podobnym charakterze zawartej na czas określony lub umowy
          sprzedaży na warunkach odroczonej płatności, jeżeli umowa przewiduje, że w
          następstwie normalnych zdarzeń przewidzianych tą umową lub z chwilą zapłaty
          ostatniej raty prawo własności zostanie przeniesione;
        3) wydanie towarów na podstawie umowy komisu: między komitentem a
          komisantem, jak również wydanie towarów przez komisanta osobie trzeciej;

        4) wydanie towarów komitentowi przez komisanta na podstawie umowy komisu,
          jeżeli komisant zobowiązany był do nabycia rzeczy na rachunek komitenta;
        5) ustanowienie spółdzielczego lokatorskiego prawa do lokalu mieszkalnego,
          ustanowienie spółdzielczego własnościowego prawa do lokalu oraz
          przekształcenie spółdzielczego lokatorskiego prawa do lokalu mieszkalnego na
          spółdzielcze własnościowe prawo do lokalu, a także ustanowienie na rzecz
          członka spółdzielni mieszkaniowej odrębnej własności lokalu mieszkalnego lub
          lokalu o innym przeznaczeniu oraz przeniesienie na rzecz członka spółdzielni
          własności lokalu lub własności domu jednorodzinnego;
        6) oddanie gruntów w użytkowanie wieczyste;
        7) zbycie praw, o których mowa w pkt 5 i 6.
    W świetle powołanych powyżej przepisów, grunt spełnia definicję towaru wynikającą z art.
    2 pkt 6 ustawy, a jego sprzedaż, jak również oddanie w użytkowanie wieczyste, stanowi
    dostawę towarów, o której mowa w art. 7 ust. 1 ustawy.
    Zaznaczenia wymaga, że ww. przepis art. 7 ust. 1 ustawy, definiujący pojęcie „dostawa
    towarów” nie odwołuje się do cywilistycznych pojęć sprzedaży, czy też przeniesienia prawa
    własności, stąd też nie można utożsamiać dostawy towarów w rozumieniu przepisów
    ustawy o podatku od towarów i usług z przeniesieniem prawa własności na gruncie prawa
    cywilnego.
    W celu właściwego zinterpretowania pojęcia „przeniesienie prawa do rozporządzania
    towarami jak właściciel” należy mieć na uwadze, że dotyczy ono tego rodzaju czynności,
    które dają nabywcy prawo do postępowania z nimi jak właściciel. Chodzi tutaj przede
    wszystkim o możliwość faktycznego dysponowania rzeczą, a nie rozporządzania nią w
    sensie prawnym. Istotą dostawy towarów nie jest bowiem przeniesienie prawa własności,
    zatem wyrażenia „prawo do rozporządzania jak właściciel” nie można interpretować jako
    „prawo własności”.
    Należy ponadto wskazać, że czynności przejęcia własności ekonomicznej nie musi
    towarzyszyć przejęcie własności w sensie prawnym, bowiem „dostawa towarów” nie
    ogranicza się wyłącznie do zbycia prawa własności rzeczy. W konsekwencji pojęcie
    „dostawa towarów” oraz ekonomiczne aspekty transakcji, nie muszą wiązać się ze
    skutkami powstającymi na gruncie cywilistycznego prawa własności. Pozwala to na
    uznanie danej czynności za dostawę towarów, nawet w przypadkach nałożenia na
    nabywcę pewnych ograniczeń we władaniu towarem. Chwilą decydującą o przejściu na
    odbiorcę korzyści i ciężarów związanych z nabyciem towaru jest, co do zasady, wydanie
    towaru.
    Wobec powyższego, uwzględniając szerokie, ekonomiczne, a nie cywilistyczne rozumienie
    pojęcia „przeniesienie prawa do rozporządzenia towarami jak właściciel”, ustawodawca
    uznał, że oddanie gruntu w użytkowanie wieczyste stanowi dostawę towarów,
    wymieniając tę czynność w art. 7 ust. 1 pkt 6 ustawy. W wyniku ustanowienia prawa
    użytkowania wieczystego dochodzi do ekonomicznego przeniesienia władztwa nad
    gruntem na rzecz użytkownika wieczystego, co sprawia, że może on rozporządzać nim jak
    właściciel. Znajduje to wyraz zarówno w swobodzie korzystania z gruntu i czerpania z
    niego pożytków w sposób niemalże taki, jak w przypadku właściciela tego gruntu, jak i w
    możliwości przeniesienia takiego władztwa na inny podmiot, jak przy dokonywaniu
    sprzedaży gruntu przez właściciela.
    W świetle zapisów art. 15 ust. 1 ustawy:
      Podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości
      prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o
      której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności.
    Zgodnie z art. 15 ust. 2 ustawy:

      Działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców
      lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz
      rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność
      gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu
      towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów
      zarobkowych.
    W myśl art. 15 ust. 6 ustawy:
      Nie uznaje się za podatnika organów władzy publicznej oraz urzędów obsługujących
      te organy w zakresie realizowanych zadań nałożonych odrębnymi przepisami prawa,
      dla realizacji których zostały one powołane, z wyłączeniem czynności wykonywanych
      na podstawie zawartych umów cywilnoprawnych.
    Aby określić możliwość zastosowania art. 15 ust. 6 ustawy, który wyłącza organy władzy
    publicznej z grona podatników podatku od towarów i usług, konieczne jest określenie, czy
    zadania realizowane przez te organy są zadaniami, dla których zostały powołane w
    ramach reżimu publicznoprawnego, czy też są to czynności wykonywane na podstawie
    zawartych umów cywilnoprawnych. Oznacza to, że decydującą przesłanką przesądzającą o
    uznaniu, bądź nieuznaniu organu władzy publicznej za podatnika tego podatku jest
    zachowanie się tego organu jako organu władzy publicznej, bądź jako podatnika w
    stosunku do określonych świadczeń.
    Wyłączenie organów władzy publicznej z kategorii podatników ma charakter wyłączenia
    podmiotowo-przedmiotowego.
    Aby to wyłączenie miało miejsce, muszą zostać spełnione łącznie następujące warunki:
    1) podmiotem jest wyłącznie organ władzy publicznej lub urząd obsługujący ten organ,
    2) wykonywane są czynności, które związane są wyłącznie z realizacją zadań nałożonych
      na ten podmiot przepisami prawa, do realizacji których został on powołany.
    Innymi słowy, organ będzie uznany za podatnika podatku od towarów i usług w dwóch
    przypadkach – gdy wykonuje czynności inne niż te, które mieszczą się w ramach jego
    zadań (co wynika z pierwszej części art. 15 ust. 6 ustawy) oraz gdy wykonuje czynności
    mieszczące się w ramach jego zadań, ale czyni to na podstawie umów cywilnoprawnych.
    Wyłączenie z grona podatników podatku od towarów i usług organów władzy publicznej
    jest możliwe tylko wtedy, gdy wykonują one czynności w ramach przypisanych im
    specyficznych zadań i funkcji państwowych, np. w zakresie administracji, sądownictwa,
    obrony narodowej. Wówczas wyłączenie z opodatkowania nie prowadzi do naruszenia
    zasady konkurencji.
    Ponadto, zgodnie z art. 15a ust. 12a ustawy:
      Grupa VAT wstępuje w prawa i obowiązki członków grupy VAT w zakresie podatku na
      okres, w jakim grupa ta posiada status podatnika.
    Zatem z chwilą uzyskania statusu podatnika grupa VAT wchodzi w prawa poszczególnych
    członków grupy VAT.
    Na podstawie art. 15a ust. 1 i 2 ustawy:
      Podatnikiem, o którym mowa w art. 15, może być również grupa podmiotów
      powiązanych finansowo, ekonomicznie i organizacyjnie, które zawrą umowę o
      utworzeniu grupy VAT.
      Grupę VAT mogą utworzyć podatnicy:
        1) posiadający siedzibę na terytorium kraju lub
        2) nieposiadający siedziby na terytorium kraju, w zakresie, w jakim prowadzą
          działalność gospodarczą na terytorium kraju za pośrednictwem oddziału
          położonego na terytorium kraju.

    Kwestie dotyczące prawa wieczystego użytkowania uregulowane zostały w ustawie z dnia
    23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1061 ze zm.), zwanej dalej
    Kodeksem cywilnym.
    Stosownie do treści art. 233 Kodeksu cywilnego:
      W granicach, określonych przez ustawy i zasady współżycia społecznego oraz przez
      umowę o oddanie gruntu Skarbu Państwa lub gruntu należącego do jednostek
      samorządu terytorialnego bądź ich związków w użytkowanie wieczyste, użytkownik
      może korzystać z gruntu z wyłączeniem innych osób. W tych samych granicach
      użytkownik wieczysty może swoim prawem rozporządzać.
    Przepis ten, a także następne Kodeksu cywilnego (art. 234, art. 235, art. 237) kształtujące
    uprawnienia użytkownika wieczystego na wzór uprawnień właściciela, jak również długi
    czas trwania użytkowania wieczystego (art. 236 § 1 i §2 Kodeksu cywilnego) wskazują, że
    oddanie gruntu w użytkowanie wieczyste stanowi przeniesienie prawa do rozporządzania
    tym gruntem jak właściciel. Zatem z regulacji zawartych w tej ustawie wynika, że
    użytkowanie wieczyste stanowi wprawdzie prawo do rzeczy cudzej, ale daje
    użytkownikowi wieczystemu uprawnienia do dysponowania rzeczą w sposób zbliżony do
    właściciela.
    Na podstawie art. 235 § 1 Kodeksu cywilnego:
      Budynki i inne urządzenia wzniesione na gruncie Skarbu Państwa lub gruncie
      należącym do jednostek samorządu terytorialnego bądź ich związków przez
      wieczystego użytkownika stanowią jego własność. To samo dotyczy budynków i
      innych urządzeń, które wieczysty użytkownik nabył zgodnie z właściwymi przepisami
      przy zawarciu umowy o oddanie gruntu w użytkowanie wieczyste.
    Stosownie do § 2 tego artykułu:
      Przysługująca wieczystemu użytkownikowi własność budynków i urządzeń na
      użytkowanym gruncie jest prawem związanym z użytkowaniem wieczystym.
    W myśl art. 237 ww. Kodeksu cywilnego:
      Do przeniesienia użytkowania wieczystego stosuje się odpowiednio przepisy o
      przeniesieniu własności nieruchomości.
    W świetle ww. przepisów użytkownik wieczysty jest właścicielem budynków i urządzeń
    znajdujących się na gruncie Skarbu Państwa lub gruncie należącym do gmin bądź ich
    związków, które sam wzniósł albo nabył zgodnie z właściwymi przepisami przy zawarciu
    umowy o oddanie gruntu w użytkowanie wieczyste.
    Zgodnie z art. 11 ust. 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (
    t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1145 ze zm.):
      Z zastrzeżeniem wyjątków wynikających z przepisów niniejszej ustawy oraz
      odrębnych ustaw, organem reprezentującym Skarb Państwa w sprawach
      gospodarowania nieruchomościami jest starosta, wykonujący zadanie z zakresu
      administracji rządowej, a organami reprezentującymi jednostki samorządu
      terytorialnego są ich organy wykonawcze.
    Przepis art. 27 ustawy o gospodarce nieruchomościami stanowi, że:
      Sprzedaż nieruchomości albo oddanie w użytkowanie wieczyste nieruchomości
      gruntowej wymaga zawarcia umowy w formie aktu notarialnego. Oddanie
      nieruchomości gruntowej w użytkowanie wieczyste i przeniesienie tego prawa w
      drodze umowy wymaga wpisu w księdze wieczystej.
    Na podstawie art. 31 ustawy o gospodarce nieruchomościami:

      Oddanie w użytkowanie wieczyste nieruchomości gruntowej zabudowanej następuje
      z równoczesną sprzedażą położonych na tej nieruchomości budynków i innych
      urządzeń.
    Na mocy art. 32 ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami:
      Nieruchomość gruntowa oddana w użytkowanie wieczyste może być sprzedana
      wyłącznie użytkownikowi wieczystemu, z zastrzeżeniem ust. 1a i ust. 3. Sprzedaż
      nieruchomości gruntowej na rzecz jej użytkownika wieczystego nie może nastąpić
      przed upływem 10 lat od dnia zawarcia umowy o oddanie nieruchomości gruntowej
      w użytkowanie wieczyste.
    W myśl art. 32 ust. 1a ustawy o gospodarce nieruchomościami:
      Nieruchomość gruntowa stanowiąca własność Skarbu Państwa może być sprzedana
      użytkownikowi wieczystemu za zgodą wojewody. Zgody wojewody nie wymaga
      sprzedaż na rzecz użytkownika wieczystego nieruchomości, o których mowa w art.
      51 ust. 2 i art. 57 ust. 1.
    Stosownie do art. 32 ust. 2 ustawy o gospodarce nieruchomościami:
      Z dniem zawarcia umowy sprzedaży nieruchomości wygasa, z mocy prawa,
      uprzednio ustanowione prawo użytkowania wieczystego. Przepisu art. 241 Kodeksu
      cywilnego nie stosuje się.
    W świetle art. 37 ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami:
      Z zastrzeżeniem ust. 2 i 3, nieruchomości są sprzedawane lub oddawane w
      użytkowanie wieczyste w drodze przetargu.
    Według art. 37 ust. 2 pkt 5 ustawy o gospodarce nieruchomościami:
      Nieruchomość jest zbywana w drodze bezprzetargowej, jeżeli sprzedaż
      nieruchomości następuje na rzecz jej użytkownika wieczystego.
    Na podstawie art. 69 ustawy o gospodarce nieruchomościami:
      1. Cenę nieruchomości gruntowej niewykorzystywanej do prowadzenia działalności
      gospodarczej, sprzedawanej jej użytkownikowi wieczystemu, ustala się jako
      dwudziestokrotność kwoty stanowiącej iloczyn dotychczasowej stawki procentowej
      opłaty rocznej z tytułu użytkowania wieczystego oraz wartości nieruchomości
      gruntowej określonej na dzień zawarcia umowy sprzedaży. Przepisy art. 68 i art. 68a
      stosuje się odpowiednio.
      2. Cenę nieruchomości gruntowej wykorzystywanej do prowadzenia działalności
      gospodarczej, sprzedawanej jej użytkownikowi wieczystemu, ustala się w wysokości
      nie niższej niż dwudziestokrotność kwoty stanowiącej iloczyn dotychczasowej stawki
      procentowej opłaty rocznej z tytułu użytkowania wieczystego oraz wartości
      nieruchomości gruntowej określonej na dzień zawarcia umowy sprzedaży, jednak nie
      wyższej niż wartość nieruchomości gruntowej określona na dzień zawarcia umowy
      sprzedaży.
      3. Jeżeli dotychczas nie obowiązywała opłata roczna z tytułu użytkowania wieczystego
      nieruchomości gruntowej, właściwy organ ustala cenę, o której mowa w ust. 1 i 2,
      przyjmując stawkę procentową określoną w art. 72 ust. 3 stosownie do celu
      wynikającego ze sposobu korzystania z nieruchomości gruntowej.
    Na mocy art. 71 ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami:
      Za oddanie nieruchomości gruntowej w użytkowanie wieczyste pobiera się pierwszą
      opłatę i opłaty roczne.
    Na podstawie art. 71 ust. 2 ustawy o gospodarce nieruchomościami:

      Pierwsza opłata za oddanie nieruchomości gruntowej w użytkowanie wieczyste w
      drodze przetargu podlega zapłacie jednorazowo, nie później niż do dnia zawarcia
      umowy o oddanie tej nieruchomości w użytkowanie wieczyste.
    Jak stanowi art. 71 ust. 3 ustawy o gospodarce nieruchomościami:
      Pierwszą opłatę za oddanie nieruchomości gruntowej w użytkowanie wieczyste w
      drodze bezprzetargowej można rozłożyć na oprocentowane raty. W sprawach tych
      stosuje się odpowiednio przepis art. 70 ust. 2-4.
    Zgodnie z art. 71 ust. 4 ustawy o gospodarce nieruchomościami:
      Opłaty roczne wnosi się przez cały okres użytkowania wieczystego, w terminie do
      dnia 31 marca każdego roku, z góry za dany rok. Opłaty rocznej nie pobiera się za
      rok, w którym zostało ustanowione prawo użytkowania wieczystego. Właściwy organ,
      na wniosek użytkownika wieczystego złożony nie później niż 14 dni przed upływem
      terminu płatności, może ustalić inny termin zapłaty, nieprzekraczający danego roku
      kalendarzowego.
    Na podstawie art. 3 pkt 14 ustawy z dnia 26 maja 2023 r. o zmianie ustawy o samorządzie
    gminnym, ustawy o społecznych formach rozwoju mieszkalnictwa, ustawy o gospodarce
    nieruchomościami, ustawy o podatku od czynności cywilnoprawnych oraz niektórych
    innych ustaw (t. j. Dz. U. z 2023 r. poz. 1463) zostały wprowadzone zmiany w ustawie o
    gospodarce nieruchomościami. W ustawie o gospodarce nieruchomościami dodano Dział
    Vla Przepisy epizodyczne dotyczące roszczenia o sprzedaż nieruchomości gruntowej na
    rzecz jej użytkownika wieczystego, tj. od art. 198g do art. 198l ustawy o gospodarce
    nieruchomościami.
    W myśl art. 198g ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami:
      Użytkownik wieczysty nieruchomości gruntowej w terminie 12 miesięcy od dnia
      wejścia w życie ustawy z dnia 26 maja 2023 r. o zmianie ustawy o samorządzie
      gminnym, ustawy o społecznych formach rozwoju mieszkalnictwa, ustawy o
      gospodarce nieruchomościami, ustawy o podatku od czynności cywilnoprawnych
      oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 1463) może wystąpić z żądaniem sprzedaży
      tej nieruchomości na jego rzecz.
    W świetle art. 198g ust. 2 ustawy o gospodarce nieruchomościami:
      Żądanie sprzedaży, o którym mowa w ust. 1, nie przysługuje:
      1) jeżeli nieruchomość została oddana w użytkowanie wieczyste po dniu 31 grudnia
      1997 r.;
      2) jeżeli użytkownik wieczysty nie wykonał zobowiązania określonego w umowie o
      oddanie nieruchomości gruntowej w użytkowanie wieczyste;
      3) w odniesieniu do gruntów położonych na terenie portów i przystani morskich w
      rozumieniu art. 2 pkt 2 ustawy z dnia 20 grudnia 1996 r. o portach i przystaniach
      morskich (Dz.U. z 2023 r. poz. 1796);
      4) jeżeli grunt jest wykorzystywany na prowadzenie rodzinnego ogrodu działkowego
      w rozumieniu art. 2 pkt 5 ustawy z dnia 13 grudnia 2013 r. o rodzinnych ogrodach
      działkowych;
      5) w odniesieniu do nieruchomości gruntowej niezabudowanej.
    Jak stanowi art. 198g ust. 3 ustawy o gospodarce nieruchomościami:
      Nie zawiera się umowy sprzedaży nieruchomości, o której mowa w ust. 1, jeżeli toczy
      się postępowanie o rozwiązanie umowy o oddanie tej nieruchomości w użytkowanie
      wieczyste.
    W myśl art. 198g ust. 4 ustawy o gospodarce nieruchomościami:

      Przepisy ust. 1-3 stosuje się odpowiednio do użytkowania wieczystego powstałego w
      inny sposób niż w drodze umowy zawartej w formie aktu notarialnego.
    Na podstawie art. 198h ust. 1 i 2 ustawy o gospodarce nieruchomościami:
      1. W odniesieniu do nieruchomości gruntowych stanowiących własność Skarbu
      Państwa cenę nieruchomości ustala się:
      1) w przypadku zapłaty ceny jednorazowo - jako dwudziestokrotność kwoty
      stanowiącej iloczyn dotychczasowej stawki procentowej opłaty rocznej z tytułu
      użytkowania wieczystego oraz wartości nieruchomości gruntowej określonej na
      dzień zawarcia umowy sprzedaży;
      2) w przypadku rozłożenia ceny na raty - jako dwudziestopięciokrotność kwoty
      stanowiącej iloczyn dotychczasowej stawki procentowej opłaty rocznej z tytułu
      użytkowania wieczystego oraz wartości nieruchomości gruntowej określonej na
      dzień zawarcia umowy sprzedaży.
      2. W odniesieniu do nieruchomości stanowiących własność jednostek samorządu
      terytorialnego cenę nieruchomości ustala się w wysokości nie niższej niż
      dwudziestokrotność kwoty stanowiącej iloczyn dotychczasowej stawki procentowej
      opłaty rocznej z tytułu użytkowania wieczystego oraz wartości nieruchomości
      gruntowej określonej na dzień zawarcia umowy sprzedaży, jednak nie wyższej niż
      wartość nieruchomości gruntowej określona na dzień zawarcia umowy sprzedaży.
    Stosownie do art. 198i ustawy o gospodarce nieruchomościami:
      1. Odpowiednia rada albo sejmik w terminie 4 miesięcy od dnia wejścia w życie
      ustawy z dnia 26 maja 2023 r. o zmianie ustawy o samorządzie gminnym, ustawy o
      społecznych formach rozwoju mieszkalnictwa, ustawy o gospodarce
      nieruchomościami, ustawy o podatku od czynności cywilnoprawnych oraz niektórych
      innych ustaw określi, w drodze uchwały, szczegółowe warunki sprzedaży
      nieruchomości gruntowych na rzecz ich użytkowników wieczystych albo zobowiąże,
      w drodze uchwały, organ wykonawczy do indywidualnego określania tych warunków
      w drodze zarządzenia.
      2. W razie niepodjęcia uchwał w terminie, o którym mowa w ust. 1, przepis art. 198h
      ust. 1 stosuje się odpowiednio.
    Zgodnie z art. 198j ustawy o gospodarce nieruchomościami:
      1. Jeżeli w okresie 12 miesięcy przed dniem wejścia w życie ustawy z dnia 26 maja
      2023 r. o zmianie ustawy o samorządzie gminnym, ustawy o społecznych formach
      rozwoju mieszkalnictwa, ustawy o gospodarce nieruchomościami, ustawy o podatku
      od czynności cywilnoprawnych oraz niektórych innych ustaw użytkownik wieczysty
      przyjął ofertę nowej wysokości opłaty rocznej z tytułu użytkowania wieczystego
      zawartą w wypowiedzeniu albo właściwy organ nie odmówił aktualizacji tej opłaty na
      żądanie użytkownika wieczystego, do ustalenia ceny nieruchomości gruntowej
      sprzedawanej jej użytkownikowi wieczystemu przyjmuje się wartość nieruchomości,
      która była podstawą ustalenia zaktualizowanej opłaty rocznej z tytułu użytkowania
      wieczystego.
      2. Przepis ust. 1 stosuje się także w przypadku, gdy w okresie 12 miesięcy przed
      dniem wejścia w życie ustawy z dnia 26 maja 2023 r. o zmianie ustawy o samorządzie
      gminnym, ustawy o społecznych formach rozwoju mieszkalnictwa, ustawy o
      gospodarce nieruchomościami, ustawy o podatku od czynności cywilnoprawnych
      oraz niektórych innych ustaw wartość nieruchomości została określona na potrzeby
      ustalenia opłaty rocznej z tytułu użytkowania wieczystego.

    Jak wynika z powołanych wyżej przepisów prawa, oddanie w użytkowanie wieczyste
    gruntu jest czynnością odpłatną, gdyż ustawodawca w ustawie o gospodarce
    nieruchomościami przewidział w tym zakresie dwa rodzaje odpłatności, tj. pierwszą opłatę
    oraz opłaty roczne.
    Przy czym podkreślenia wymaga, że ustanowienie prawa użytkowania wieczystego gruntu
    przed 1 maja 2004 r. nie podlegało opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, gdyż
    na podstawie obowiązującej przed tym dniem ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku
    od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym (Dz. U. Nr 11 poz. 50 ze zm.), grunt nie był
    towarem i ustanowienie prawa jego użytkowania wieczystego nie stanowiło dostawy
    towarów. Dopiero z chwilą wejścia w życie ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od
    towarów i usług, zmieniła się definicja towaru oraz zakres opodatkowania podatkiem od
    towarów i usług.
    W konsekwencji, od 1 maja 2004 r. ustanowienie prawa użytkowania wieczystego gruntu
    stanowi czynność podlegającą opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, na
    podstawie art. 5 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 7 ust. 1 pkt 6 ustawy.
    Potwierdza to m.in. treść uchwały Naczelnego Sądu Administracyjnego z 8 stycznia 2007
    r., sygn. akt I FPS 1/06, w której uznano, iż:
      „Konsekwencją stanowiska, że oddanie nieruchomości w użytkowanie wieczyste
      stanowi dostawę towarów będzie stwierdzenie, że w przypadku gdy taka czynność
      nastąpiła przed dniem 1 maja 2004 r. (tj. przed tym dniem dokonano wpisu prawa
      użytkowania wieczystego w księdze wieczystej na podstawie zawartej w formie aktu
      notarialnego umowy o ustanowieniu tego prawa) nie podlega ona obecnie
      podatkowi od towarów i usług. (...) Wobec powyższego należy uznać, że opłata roczna
      z tytułu użytkowania wieczystego gruntów, ustanowionego przed dniem 1 maja 2004
      r., gdy taka czynność nie podlegała podatkowi od towarów i usług po wejściu w życie
      ustawy z dnia 11 marca 2004 r. w sprawie podatku od towarów i usług (Dz. U. nr 54
      poz. 535 ze zm.) ani nie zawiera w sobie należnego podatku, ani też nie powinna być
      powiększona o taki podatek na podstawie przepisów tej ustawy”.
    Z opisu sprawy wynika, że:
    - Wnioskodawca 1 jest czynnym podatnikiem VAT, a wszystkie opisane we wniosku
      nieruchomości wykorzystuje do działalności opodatkowanej podatkiem od towarów i
      usług,
    - Wnioskodawca 1 jest użytkownikiem wieczystym nieruchomości gruntowych nr: (...) i nr
      (...), które zostało nabyte na podstawie umowy sprzedaży z 7 kwietnia 2021 r. od (...),
    - Wnioskodawca 1 wraz z żoną na zasadach wspólności ustawowej są użytkownikami
      wieczystymi działek nr: (...), przy czym, działka nr (...) powstała w wyniku podziału w
      roku 2017 działki nr (...),
    - Wnioskodawca 1 jest użytkownikiem wieczystym działki nr (...),
    - prawo użytkowania wieczystego zostało ustanowione na wszystkich wyżej
      wymienionych nieruchomości przed dniem 1 maja 2004 r., a dokładnie:
      · użytkowanie wieczyste działki nr: (...) – od 16 listopada 1992 r.,
      · użytkowanie wieczyste działki nr: (...) – od dnia 26 maja 1994 r.,
      · użytkowanie wieczyste działki nr: (...) – od dnia 16 listopada 1992 r.,
    - właścicielem ww. nieruchomości jest Gmina (...), która wraz (...) Sp. z o.o. utworzyła
      grupę VAT pod nazwą „(...)”,

    - Wnioskodawca 1 planuje nabyć (w roku 2025 lub 2026) na własność wyżej opisane
      nieruchomości, w ten sposób, że Gmina (...) sprzeda na Jego rzecz, jako użytkownika
      wieczystego własność nieruchomości gruntowych oddanych wcześniej w użytkowanie
      wieczyste za stosownym wynagrodzeniem,
    - umowa ta będzie podpisana w formie aktu notarialnego, a chwilą jej zawarcia
      Wnioskodawca 1 stanie się właścicielem ww. działek,
    - sprzedaż dokonywana będzie na podstawie art. 198g i następne ustawy z dnia 21
      sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami,
    - po nabyciu przez Wnioskodawcę 1 – jako dotychczasowego użytkownika wieczystego –
      grunty będą wykorzystywane nadal do prowadzonej na Niego opodatkowanej
      podatkiem VAT działalności gospodarczej.
    Państwa wątpliwości w pierwszej kolejności dotyczą ustalenia, czy sprzedaż prawa
    własności nieruchomości gruntowych na rzecz dotychczasowego użytkownika wieczystego
    na podstawie art. 198g i następnych ustawy o gospodarce nieruchomościami, dla których
    prawo użytkowania wieczystego ustanowiono przed 1 maja 2004 r., stanowi czynność
    podlegającą opodatkowaniu podatkiem VAT.
    Uwzględniając powołane wyżej przepisy stwierdzić należy, że w wyniku oddania gruntów
    w użytkowanie wieczyste (ustanowienie prawa użytkowania wieczystego gruntów)
    dochodzi do przeniesienia władztwa nad gruntami na rzecz użytkownika wieczystego, co
    pozwala mu rozporządzać nimi jak właściciel. Użytkownik wieczysty może więc swobodnie
    korzystać z gruntów oraz czerpać z nich pożytki w sposób taki, jak w przypadku właściciela
    gruntu, może również „przenieść władztwo na inny podmiot” w taki sam sposób, w jaki
    właściciel dokonuje sprzedaży gruntów.
    Na gruncie przepisów ustawy, opodatkowaniu podatkiem VAT może podlegać czynność
    (dostawa towarów lub świadczenie usług), a nie kwota należna z tytułu dokonania tej
    czynności.
    W Państwa sprawie, w odniesieniu do nieruchomości, o których mowa we wniosku,
    dostawą towaru w rozumieniu przepisów ustawy było ustanowienie prawa użytkowania
    wieczystego tych nieruchomości dla pierwotnego użytkownika wieczystego, tj.
    użytkowanie wieczyste działki nr: (...) – od 16 listopada 1992 r., użytkowanie wieczyste
    działki nr: (...)– od dnia 26 maja 1994 r. i użytkowanie wieczyste działki nr: (...) – od dnia 16
    listopada 1992 r. Zatem, z tą chwilą nastąpiło przeniesienie na użytkownika wieczystego
    prawa do rozporządzania nieruchomościami jak właściciel.
    Skoro zatem, prawo użytkowania wieczystego w odniesieniu do ww. nieruchomości
    gruntowych ustanowiono przed wprowadzeniem przepisów, którymi ustawodawca objął
    tę czynność opodatkowaniem, to nie podlegało ono opodatkowaniu podatkiem od
    towarów i usług, niemniej jednak nastąpiło przeniesienie prawa do rozporządzania
    towarem jak właściciel.
    Mając powyższe na uwadze, stwierdzić należy, że w odniesieniu do nieruchomości, o
    których mowa we wniosku, użytkownik wieczysty otrzymał już prawo do faktycznego
    dysponowania tymi nieruchomościami, jak gdyby był ich właścicielem, z chwilą
    ustanowienia tego prawa użytkowania wieczystego tych nieruchomości.
    Przepis art. 7 ust. 1 ustawy stanowi, że przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5
    ust. 1 pkt 1, rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel
    (...). Okoliczności faktyczne sprawy świadczą, że przeniesienie na użytkownika wieczystego
    prawa do rozporządzania nieruchomością jak właściciel w odniesieniu do przedmiotowych
    nieruchomości nastąpiło w chwili objęcia przez pierwotnego użytkownika prawa
    wieczystego użytkowania tych nieruchomości.
    Bez znaczenia w tej sytuacji pozostaje również fakt, że obecny użytkownik wieczysty nabył
    prawo użytkowania wieczystego nieruchomości od poprzednich użytkowników

    wieczystych. Aktualny użytkownik wieczysty nieruchomości nabywając prawo użytkowania
    wieczystego do tych nieruchomości w sensie ekonomicznym nabył też prawo do
    dysponowania tymi nieruchomościami jak właściciel.
    Jak już wcześniej wspomniano, czynność przekształcenia prawa użytkowania wieczystego
    gruntu, będącego wcześniej przedmiotem użytkowania wieczystego, dla którego prawo to
    ustanowiono do 30 kwietnia 2004 r. nie podlega opodatkowaniu jako ponowna dostawa
    towarów, ani jako żadna inna czynność podlegająca opodatkowaniu podatkiem VAT.
    Zatem sprzedaż nieruchomości gruntowych – działek nr (...) – na rzecz dotychczasowego
    użytkownika wieczystego nie może być traktowana jako ponowna dostawa tych samych
    nieruchomości, bowiem nie zostanie spełniona dyspozycja art. 7 ust. 1 ustawy, tj. w
    opisanej transakcji nie dojdzie do przeniesienia prawa do rozporządzania towarami jak
    właściciel. W świetle przepisów art. 7 ust. 1 pkt 6 i pkt 7 ustawy, doszło już do dostawy
    tych nieruchomości na rzecz dotychczasowego użytkownika wieczystego.
    Wobec tego, sprzedaż nieruchomości, o których mowa we wniosku, na rzecz
    dotychczasowego użytkownika wieczystego, będąca w istocie przekształceniem prawa
    wieczystego użytkowania w prawo własności nieruchomości, stanowi jedynie zmianę
    tytułu prawnego do tych nieruchomości, nie wpływa natomiast na „władztwo rzeczy”,
    które pierwotny użytkownik wieczysty uzyskał w dniu ustanowienia prawa użytkowania
    wieczystego gruntów, tj. przed 1 maja 2004 r. W konsekwencji, sprzedaż nieruchomości na
    rzecz aktualnego użytkownika wieczystego nie może być traktowana jako sprzedaż tego
    samego towaru.
    Podsumowanie
    Sprzedaż prawa własności nieruchomości gruntowych na rzecz dotychczasowego
    użytkownika wieczystego na podstawie art. 198g i następnych ustawy o gospodarce
    nieruchomościami, dla których prawo użytkowania wieczystego ustanowiono przed 1
    maja 2004 r., nie będzie stanowić czynności podlegającej opodatkowaniu podatkiem VAT.
    Tym samym, Państwa stanowisko w zakresie pytania nr 1 uznałem za prawidłowe.
    W dalszej kolejności, Państwa wątpliwości dotyczą również ustalenia, czy Wnioskodawcy 1
    będzie przysługiwać prawo do odliczenia podatku naliczonego z tytułu sprzedaży
    nieruchomości będących w użytkowaniu wieczystym przez Gminę (...) na rzecz
    dotychczasowego użytkownika wieczystego.
    Podstawowe zasady dotyczące odliczania podatku naliczonego zostały sformułowane w
    art. 86 ust. 1 ustawy:
      W zakresie, w jakim towary i usługi są wykorzystywane do wykonywania czynności
      opodatkowanych, podatnikowi, o którym mowa w art. 15, przysługuje prawo do
      obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego, z zastrzeżeniem
      art. 114, art. 119 ust. 4, art. 120 ust. 17 i 19 oraz art. 124.
    Stosownie do art. 86 ust. 2 pkt 1 ustawy:
      Kwotę podatku naliczonego stanowi suma kwot podatku wynikających z faktur
      otrzymanych przez podatnika z tytułu:
      a) nabycia towarów i usług,
      b) dokonania całości lub części zapłaty przed nabyciem towaru lub wykonaniem
      usługi.
    Jak wynika z powyższego, prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku
    naliczonego przysługuje wówczas, gdy zostaną spełnione określone warunki, tzn.
    odliczenia tego dokonuje podatnik podatku od towarów i usług oraz gdy towary i usługi, z
    których nabyciem podatek został naliczony, są wykorzystywane do wykonywania
    czynności opodatkowanych, tzn. takich, których następstwem jest określenie podatku
    należnego (powstanie zobowiązania podatkowego).

    Uprawnienie do dokonania obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku
    naliczonego nie przysługuje zatem w przypadku nabycia towarów i usług, które nie są
    wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych podatkiem od towarów i
    usług, czyli w przypadku ich wykorzystywania do czynności zwolnionych od podatku VAT
    oraz niepodlegających temu podatkowi.
    Należy zauważyć, że formułując w art. 86 ust. 1 ustawy, warunek związku ze sprzedażą
    opodatkowaną, ustawodawca nie uzależnia prawa do odliczenia od związku zakupu z
    obecnie wykonywanymi czynnościami opodatkowanymi. Wystarczającym jest, że z
    okoliczności towarzyszących nabyciu towarów lub usług przy uwzględnieniu rodzaju
    prowadzonej przez podatnika działalności gospodarczej wynika, że zakupy te dokonane są
    w celu ich wykorzystania w ramach jego działalności opodatkowanej.
    Ustawodawca zapewnił podatnikowi prawo do odliczenia podatku naliczonego w całości
    lub w części, pod warunkiem spełnienia przez niego zarówno przesłanek pozytywnych,
    wynikających z art. 86 ust. 1 ustawy oraz niezaistnienia przesłanek negatywnych,
    określonych w art. 88 ustawy. Przepis ten określa listę wyjątków, które pozbawiają
    podatnika prawa do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego.
    Jedno z takich ograniczeń zostało wskazane w art. 88 ust. 3a pkt 2 ustawy, zgodnie z
    którym:
      Nie stanowią podstawy do obniżenia podatku należnego oraz zwrotu różnicy
      podatku lub zwrotu podatku naliczonego faktury i dokumenty celne w przypadku,
      gdy transakcja udokumentowana fakturą nie podlega opodatkowaniu albo jest
      zwolniona od podatku.
    Oznacza to, że podatnik nie może skorzystać z prawa do odliczenia w odniesieniu do
    podatku, który jest należny wyłącznie z tego względu, że został wykazany na fakturze w
    sytuacji, gdy transakcja nie podlega opodatkowaniu albo jest zwolniona od podatku.
    Z informacji zawartych we wniosku wynika, że Wnioskodawca 1 – jest czynnym
    podatnikiem VAT, w ramach prowadzonej działalności realizuję sprzedaż opodatkowaną
    podatkiem VAT i wszystkie opisane we wniosku nieruchomości nadal będą
    wykorzystywane do prowadzenia na nich opodatkowanej podatkiem VAT działalności
    gospodarczej.
    Zgodnie z powołanymi wyżej przepisami, rozliczenie podatku naliczonego na zasadach
    określonych w art. 86 ustawy uwarunkowane jest tym, aby nabywane towary i usługi były
    wykorzystywane przez podatnika podatku VAT w ramach działalności gospodarczej do
    wykonywania czynności opodatkowanych podatkiem od towarów i usług.
    Jednakże z uwagi na to, że – jak stwierdzono powyżej – sprzedaż nieruchomości
    gruntowych będących własnością Wnioskodawcy 2 na rzecz dotychczasowego
    użytkownika wieczystego będzie czynnością niepodlegającą opodatkowaniu podatkiem od
    towarów i usług w świetle przepisów ustawy o podatku od towarów i usług, to
    Wnioskodawcy 1 nie będzie przysługiwało prawo do odliczenia podatku naliczonego z
    tytułu nabycia na własność gruntów użytkowanych dotychczas jako prawo wieczystego
    użytkowania, ponieważ obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego
    nie stosuje się do nabywanych przez podatnika towarów i usług udokumentowanych
    fakturą, które nie podlegają opodatkowaniu albo są zwolnione od podatku VAT.
    Zatem, w przedmiotowej sprawie znajdzie zastosowanie art. 88 ust. 3a pkt 2 ustawy,
    wyłączający możliwość obniżenia podatku z uwagi na fakt, że transakcja nie podlega
    opodatkowaniu podatkiem VAT.
    Podsumowanie

    Wnioskodawcy 1 nie będzie przysługiwało prawo do odliczenia podatku naliczonego z
    tytułu sprzedaży nieruchomości będących w użytkowaniu wieczystym przez
    Wnioskodawcę 2 na rzecz dotychczasowego użytkownika wieczystego, stosownie do art.
    88 ust. 3a pkt 2 ustawy.
    Tym samym, Państwa stanowisko w zakresie pytania nr 2 uznałem za prawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, które Państwo przedstawili i stanu prawnego,
    który obowiązuje w dniu wydania interpretacji.
    Należy zauważyć, że zgodnie z art. 14b § 3 Ordynacji podatkowej, składający wniosek o
    wydanie interpretacji indywidualnej obowiązany jest do wyczerpującego przedstawienia
    zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego. Organ jest ściśle związany
    przedstawionym we wniosku stanem faktycznym (opisem zdarzenia przyszłego).
    Zainteresowany ponosi ryzyko związane z ewentualnym błędnym lub nieprecyzyjnym
    przedstawieniem we wniosku opisu stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego).
    Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy
    rzeczywisty stan faktyczny sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie
    z opisem zdarzenia przyszłego podanym przez Państwa w złożonym wniosku. W związku z
    powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we wniosku
    opisu sprawy, udzielona odpowiedź traci swą aktualność.
    Jednocześnie podkreślam, że ta interpretacja została wydana na podstawie
    przedstawionego we wniosku zdarzenia przyszłego, co oznacza, że w przypadku gdy w
    toku postępowania podatkowego, kontroli podatkowej, kontroli celno-skarbowej zostanie
    określony odmienny stan sprawy, interpretacja nie wywoła w tym zakresie skutków
    prawnych.
    Informuję, iż wydana interpretacja dotyczy tylko sprawy będącej przedmiotem wniosku
    (zapytania). Inne kwestie przedstawione we wniosku, które nie zostały objęte pytaniem nie
    mogą być – zgodnie z art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej – rozpatrzone.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    · Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy
      z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.).
      Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie
      zgodna (tożsama) z opisem zdarzenia przyszłego i zastosują się Państwo do
      interpretacji.
    · Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
      z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    · Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Pan (...) (Zainteresowany będący stroną postępowania – art. 14r § 2 Ordynacji podatkowej)
    ma prawo wnieść skargę na tę indywidualną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego.
    Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002
    r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze
    zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
    · w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
    · w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP
      (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a, art. 14b § 1 i art. 14r
    ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze
    zm.).