Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0114-KDIP2-2.4010.490.2025.1.PK
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-12-05
Teza: Zaliczenie do kosztów uzyskania przychodów dodatku dla
pracowników z tytułu rezygnacji z samochodu służbowego.
Słowa kluczowe: dodatki
koszt-koszty uzyskania przychodów
pracownik-świadczenia na rzecz pracowników
rezygnacja
samochód-samochód służbowy
Zagadnienia: Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 3. Koszty uzyskania przychodów-Ogólna zasada
zaliczania wydatków do kosztów uzyskania przychodów
Przepisy: [CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 3-art. 15

## Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

Szanowni Państwo,
    stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego
    stanu faktycznego i zdarzenia przyszłego w podatku dochodowym od osób prawnych jest
    prawidłowe.

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

6 października 2025 r. wpłynął Państwa wniosek z 6 października 2025 r. o wydanie
    interpretacji indywidualnej dotyczący zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów
    wydatków na dodatek dla pracowników z tytułu rezygnacji z samochodu służbowego.
    Treść wniosku jest następująca:

    Opis stanu faktycznego i zdarzenia przyszłego
    A. sp. z o.o. (dalej: „Wnioskodawca” lub „Spółka”) prowadzi działalność gospodarczą w
    zakresie dystrybucji produktów leczniczych i wyrobów medycznych. Spółka podlega
    opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób prawnych od całości swoich dochodów
    w Polsce.
    Wnioskodawca zapewnia wybranym pracownikom samochody służbowe, które są przez
    nich wykorzystywane w celu realizowania obowiązków służbowych. W celu zapewnienia
    pojazdów pracownikom Spółka zawiera umowy leasingu operacyjnego i ponosi w związku
    z tym szereg wydatków. Oprócz kosztów związanych z obsługą leasingu, Spółka ponosi
    także koszty eksploatacji aut, takie jak zakup paliwa, naprawy, ubezpieczenia, opłaty
    serwisowe czy też opłaty za autostrady, myjnie, parkingi.
    Niewykluczone, że w przyszłości Spółka oprócz umów leasingu operacyjnego będzie
    zawierała również umowy najmu krótkoterminowego, w związku z czym będzie ponosić
    koszty związane z ich obsługą.
    W celu redukcji wydatków związanych z zapewnieniem pracownikom samochodów
    służbowych, w oparciu o Politykę Samochodową Spółki, wprowadziła ona możliwość
    rezygnacji przez pracowników z przyznania samochodu służbowego. W celu
    zrekompensowania pracownikom faktu, iż Spółka nie musi ponosić wydatków związanych
    z pozyskaniem i utrzymaniem samochodów, Spółka oferuje pracownikom dodatek za
    rezygnację z samochodu służbowego (dalej: „Dodatek#) w określonej stałej kwocie
    wynikającej z aktualnej Polityki Samochodowej Spółki, która jest niezależna m.in. od
    stopnia wykorzystania samochodu prywatnego do celów służbowych.
    Pracownicy, którym ze względu na pełnione stanowisko przysługuje samochód służbowy
    mogą zrezygnować z niego na swój wniosek, podpisując stosowny dokument stanowiący
    informację do umowy o pracę. Przyznana kwota Dodatku dla pracownika stanowi źródło
    przychodu ze stosunku pracy, jest opodatkowana oraz są od niej odprowadzone składki
    na ubezpieczenie społeczne i zdrowotne.
    W związku z rezygnacją z samochodu służbowego pracownik jest zobowiązany do
    wykonywania swoich obowiązków wymagających przemieszczania się, organizując
    transport we własnym zakresie. Może to być dowolny środek komunikacji, np. samochód
    prywatny, rower, skuter, motocykl, czy publiczny środek transportu.
    Należy podkreślić, że pracownikowi nie przysługuje zwrot poniesionych wydatków
    związanych z organizacją transportu, gdyż stanowią one wydatki prywatne pracownika.
    Jednocześnie Dodatek przysługujący pracownikom nie dotyczy wymienionych wyżej
    wydatków prywatnych, w szczególności nie jest formą ich zwrotu. Dodatek jest wypłacany
    wyłącznie z tytułu rezygnacji z przyznania pracownikom narzędzia pracy, jakim jest
    samochód służbowy.
    W szczególności, Spółka nie będzie zawierać umów najmu samochodów prywatnych do
    celów działalności Spółki. Nie będzie także prowadzona ewidencja przebiegu pojazdów.
    Kwotę zaoszczędzonych pieniędzy Spółka może dzięki opisanemu rozwiązaniu
    przeznaczać na bieżącą działalność oraz jej dalszy rozwój.

## Pytanie

Czy Spółka może zaliczać do kosztów uzyskania przychodów na podstawie art. 15 ust. 1 w
    zw. z art. 16 ust. 1 UPDOP całą kwotę Dodatku wypłacaną pracownikom z tytułu rezygnacji
    z samochodu służbowego?
    Państwa stanowisko w sprawie
    W ocenie Wnioskodawcy cała kwota Dodatku wypłacana pracownikowi z tytułu rezygnacji
    z samochodu służbowego stanowić będzie dla Spółki koszt uzyskania przychodu na
    podstawie art. 15 ust. 1 w zw. z art. 16 ust. 1 ustawy z 15 lutego 1992 r. o podatku

    dochodowym od osób prawnych (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 278 ze zm.; dalej: UPDOP lub
    ustawa o CIT).
    Uzasadnienie
    Zgodnie z art. 15 ust. 1 UPDOP kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w
    celu osiągnięcia przychodów ze źródła przychodów lub w celu zachowania albo
    zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 16 ust. 1.
    Aby wydatek mógł być uznany za koszt uzyskania przychodu, powinien zgodnie z
    przywołanym przepisem spełniać łącznie następujące warunki:
        pozostawać w związku przyczynowym z przychodem lub źródłem przychodu i być
        poniesiony w celu osiągnięcia przychodu lub zachowania albo zabezpieczenia
        źródła przychodu,
        nie może znajdować się w grupie wydatków, których zgodnie z art. 16 ust. 1 ustawy
        o CIT, nie uważa się za koszty uzyskania przychodów,
        być właściwie udokumentowany.
    Jednocześnie, jako iż UPDOP nie określa katalogu wydatków mogących stanowić koszt
    uzyskania przychodów, należy stwierdzić, że wszelkie koszty, które spełniają przesłankę
    celowości, zostały poniesione w sposób racjonalny, są związane z prowadzoną
    działalnością gospodarczą, służą osiągnięciu przychodów lub zabezpieczeniu albo
    zachowaniu źródła przychodów są prawidłowo udokumentowane i nie zostały
    wymienione w katalogu wydatków niebędących kosztem uzyskania przychodów, mogą być
    uznane za koszt uzyskania przychodów.
    Przenosząc powyższe na opisany stan faktyczny należy podkreślić, że Spółka podjęła
    racjonalną biznesowo decyzję, o zaoferowaniu pracownikom Dodatku do wynagrodzenia
    w zamian za rezygnację z prawa do otrzymania samochodu służbowego w związku z
    pełnionym stanowiskiem.
    Warto zaznaczyć, że przepisy prawa nie nakładają na Spółkę obowiązku zapewnienia
    pracownikom samochodów służbowych. Spółka ustanowiła pierwotnie taką możliwość dla
    wybranych pracowników, jednak w związku z wielkością ponoszonych wydatków,
    zdecydowała się na wprowadzenie możliwości rezygnacji z samochodu służbowego przez
    pracowników w zamian za Dodatek. Dodatek stanowi swego rodzaju benefit pracowniczy,
    a nie „rekompensatę” rozumianą jako wyrównanie pracownikom określonego uszczerbku
    za poniesioną szkodę w znaczeniu cywilnoprawnym (pracownik nie ponosi szkody w
    znaczeniu cywilnoprawnym w związku z faktem zrezygnowania samochodu). Zamiast
    benefitu pracowniczego w formie samochodu służbowego uprawnieni pracownicy mogą
    wybrać rezygnację z otrzymania narzędzia pracy, jakim jest samochód służbowy i benefit
    w formie wypłaty świadczenia wynikającego z wewnętrznych regulacji Spółki za
    niekorzystanie z przysługującego im uprawnienia.
    Biorąc pod uwagę orzecznictwo sądów administracyjnych, nie ulega wątpliwości, że
    zapłata Dodatku w zamian za możliwość nieponoszenia określonych wydatków, mieści się
    w definicji kosztu, w szczególności jako poniesionego w celu osiągnięcia, zabezpieczenia
    lub zachowania źródła przychodu.
    Orzecznictwo sądowo-administracyjne dotyczące podatku dochodowego od osób
    prawnych wskazuje, że aby wydatek stanowił koszt uzyskania przychodu nie musi on
    zawsze skutkować osiągnięciem przychodu, lecz powinien być związany z działalnością
    podatnika oraz racjonalnością działań mających na celu osiągnięcie tego przychodu.
    Zgodnie z wyrokiem NSA z 1 stycznia 2015 r. (sygn. akt II FSK 1447/13), odliczeniu
    podlegają wydatki faktycznie poniesione, związane z działalnością opodatkowaną oraz
    ukierunkowane na uzyskanie, zwiększenie lub zabezpieczenie jego źródła, a zwrot „w celu”

    oznacza, że nie zawsze wydatek przynieść musi skutek w postaci osiągnięcia przychodu,
    zachowania lub zabezpieczenia jego źródła. Podobnie w wyroku NSA z 16 października
    2012 r. (sygn. akt II FSK 430/11) wskazano, że tylko wydatki mające lub mogące mieć
    potencjalny wpływ (związek przyczynowo-skutkowy) na wielkość przychodów podlegają
    odliczeniu od podstawy opodatkowania, przy czym konieczne jest uwzględnienie
    charakteru i profilu działalności oraz ekonomicznej racjonalności poniesionego wydatku.
    Dodatkowo, w wyroku NSA z 5 maja 2015 r. (sygn. akt I SK 266/13) wskazane zostało, że
    „Ustawodawca posługując się zwrotem »koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodu«
    przypisuje temu określeniu cechę świadomego, zamierzonego, przemyślanego i
    logicznego działania podatnika podporządkowanego osiągnięciu przychodów, a nie
    odwołuje się do skutku będącego następstwem określonego działania. Wykładnia
    językowa użytego przez ustawodawcę pojęcia »koszty poniesione w celu osiągnięcia
    przychodu« oznacza, iż podatnik ma możliwość odliczenia dla celów podatkowych
    wszelkich wydatków pod tym wszakże warunkiem, iż wykaże, że świadomie poniósł
    określony wydatek, który ma bezpośredni związek z prowadzoną działalnością
    gospodarczą, a jego poniesienie miało lub mogło mieć bezpośredni wpływ na wielkość
    osiągniętego przychodu. Zależność między poniesionymi w danym czasie kosztami, a
    możliwością uzyskania w przyszłości z tego tytułu przychodu trzeba zatem rozpatrywać na
    podstawie adekwatnego związku przyczynowego. Przy kwalifikowaniu określonych
    wydatków poczynionych przez podatnika do kosztów podatkowych należy jednocześnie
    brać pod uwagę przeznaczenie wydatku (jego celowość), jak też potencjalną możliwość
    przyczynienia się wydatku do osiągnięcia przychodu podatnika”.
    Tym samym wykładnia językowa tego zwrotu powinna zmierzać, zdaniem Spółki, do
    konkluzji, że podatnik ma możliwość odliczenia wszelkich wydatków, jako kosztów
    podatkowych, pod warunkiem wykazania, że podatnik świadomie poniósł określony
    wydatek, który ma związek z prowadzoną działalnością gospodarczą, a jego poniesienie
    miało lub mogło mieć wpływ (choćby pośredni) na wielkość osiągniętego przychodu lub na
    zachowanie lub zabezpieczenie źródła przychodu (przy czym związek ten nie musi co do
    zasady doprowadzić do powstania rzeczywistego przychodu), z zachowaniem warunku, że
    określony wydatek nie został wprost wyłączony z kategorii kosztów podatkowych (art. 16
    ust. 1 UPDOP). Pomiędzy wydatkiem, a przychodem musi zatem zachodzić związek
    przyczynowo-skutkowy, przejawiający się tym, że podatnik poniósł określony wydatek „w
    celu” określonym w art. 15 ust. 1 ustawy CIT.
    Tymczasem Spółka w sposób świadomy zdecydowała o wprowadzeniu rozwiązania
    mającego na celu oszczędność wydatków przeznaczonych na nabycie i utrzymanie
    samochodów służbowych. Zdaniem Spółki takie działanie wpływa pozytywnie na
    zabezpieczenie źródła przychodów. Dodatek wypłacany pracownikom w opisywanym
    stanie faktycznym nie ma wprost przełożenia na powstanie przychodów, jednak służy
    zachowaniu lub zabezpieczeniu źródła przychodu.
    Wydatki, które Spółka ponosiłaby pozyskując i utrzymując samochody służbowe w
    prowadzonej działalności, byłyby bowiem znacznie wyższe niż kwota Dodatku
    wypłacanego pracownikom, którzy zdecydowali się zrezygnować z uprawnienia do
    samochodu służbowego. Pracownik nie ma również żadnych dodatkowych roszczeń w
    stosunku do Spółki w tym zakresie, co również przekłada się na redukcję wydatków
    Wnioskodawcy, które byłyby ponoszone w związku z ewentualnym rozliczaniem podróży
    służbowych czy użytku samochodów prywatnych do celów służbowych.
    Dodatkowo, wprowadzenie Dodatku w związku z rezygnacją z samochodu służbowego
    wpłynie pozytywnie na wizerunek Spółki jako pracodawcy. Dlatego też rozwiązanie to jest
    fakultatywne i dodatkowo pracownikom oferowany jest Dodatek do wynagrodzenia.
    Spółka ponosi wobec tego wydatek, który pozwala na uniknięcie wyższych kosztów i
    jednocześnie pozostaje atrakcyjnym pracodawcą w oczach obecnych jak i potencjalnych,
    przyszłych pracowników, co również przekłada się na bieżące i przyszłe przychody Spółki.

    W związku z powyższym, w ujęciu podatkowym, wprowadzone rozwiązanie przekłada się
    na wzrost deklarowanego dochodu podatkowego ze względu na niższe koszty podatkowe.
    „Zaoszczędzone” wydatki mogą być inwestowane przez Spółkę w bieżącą działalność, co
    natomiast może prowadzić do wzrostu przychodów podatkowych.
    Zaznaczyć należy, że przedmiotowe wydatki nie zostały także wyłączone z kosztów
    uzyskania przychodów na mocy art. 16 ust. 1 UPDOP.
    Podsumowując, Spółka stoi na stanowisku, że wydatki ponoszone w formie Dodatku
    wypłacanego pracownikowi za rezygnację z samochodu służbowego stanowią wydatek
    racjonalny i poniesiony w celu zabezpieczenie źródła przychodu. W związku z tym, jako iż
    spełnione zostały przesłanki wskazane w art. 15 ust. 1 UPDOP, a omawiane wydatki nie
    zostały wymienione w katalogu kosztów niebędących kosztem uzyskania przychodów
    zgodnie z art. 16 ust. 1 UPDOP wydatki te w całości stanowią koszt uzyskania przychodów.
    Należy podkreślić, że argumenty zaprezentowane przez Wnioskodawcę w niniejszym
    wniosku zostały podzielone w podobnym stanie faktycznym przez Dyrektora Izby
    Skarbowej w Katowicach w interpretacji indywidualnej z 25 sierpnia 2016 r., nr IBPB-1-3
    /4510-550/16-1/SK oraz w interpretacji indywidualnej z dnia 2 listopada 2016 r., nr 2461-
    IBPB-1-3.4510.891.2016.1.SK.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku, jest prawidłowe.
    Odstępuję od uzasadnienia prawnego tej oceny.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy:
        stanu faktycznego, który Państwo przedstawili i stanu prawnego, który
        obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia;
        zdarzenia przyszłego, które Państwo przedstawili i stanu prawnego, który
        obowiązuje w dniu wydania interpretacji.
    Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy
    rzeczywisty stan sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie z opisem
    stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego podanym przez Państwa w złożonym wniosku. W
    związku z powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we
    wniosku opisu sprawy, udzielona odpowiedź traci swoją aktualność.
    Wskazać należy, że powołane we wniosku interpretacje indywidualne oraz wyroki sądowe
    zostały wydane w indywidualnych sprawach innych podmiotów i nie wiążą organu w
    sprawie będącej przedmiotem wniosku.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
        Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb
        ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz.
        111 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa
        sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia
        przyszłego i zastosują się Państwo do interpretacji.
        Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe
      będące przedmiotem interpretacji indywidualnej stanowi element czynności
      będących przedmiotem decyzji wydanej:
        1) z zastosowaniem art. 119a;
        2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5
        ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
        3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
        Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego
    Sądu Administracyjnego (...). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje
    ustawa z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – t. j.
    Dz. U. z 2024 r. poz. 935 z późn. zm.; dalej jako „PPSA”). Skargę do Sądu wnosi się za
    pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA) w terminie trzydziestu dni od dnia
    doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):
        w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
        Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
        w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na
        adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS
        /SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.
    Podstawą prawną dla odstąpienia od uzasadnienia interpretacji jest art. 14c § 1 Ordynacji
    podatkowej.