Interpretacja indywidualna
Sygnatura: IBPP2/4512-1121/15/MG
Organ: Dyrektor Izby Skarbowej w Katowicach
Data wydania: 2016-03-14
Teza: opodatkowanie czynności udzielenia pożyczki (pożyczek)
Słowa kluczowe: podatek-podatek od towarów i usług-zwolnienia z podatku od towarów i usług
; pożyczka; świadczenie-świadczenie usług
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział VIII-Rozdział 2-art. 43

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA

Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2015 r., poz. 613 ze zm.) oraz § 2 i § 6 pkt 2 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 kwietnia 2015 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz. U. z 2015 r., poz. 643) Dyrektor Izby Skarbowej w Katowicach, działający w imieniu Ministra Finansów, stwierdza, że stanowisko Wnioskodawcy przedstawione we wniosku z 22 grudnia 2015 r. (data wpływu 29 grudnia 2015 r.) o wydanie interpretacji indywidualnej przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie opodatkowania czynności udzielania pożyczek - **jest prawidłowe.**

UZASADNIENIE

W dniu 29 grudnia 2015 r. został złożony ww. wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie opodatkowania czynności udzielania pożyczek.

W przedmiotowym wniosku przedstawiono następujący zaistniały stan faktyczny /zdarzenie przyszłe:

Wnioskodawca, spółka cywilna, jest zarejestrowanym czynnym podatnikiem podatku od towarów i usług (VAT).

W 2013 i 2014 roku Spółka, oprócz podstawowego zakresu prowadzonej działalności tj. działalności telekomunikacyjnej, z uzyskiwanych przez Spółkę i lokowanych na rachunkach bankowych Spółki środków rozpoczęła udzielanie odpłatnych umów pożyczek na rzecz innych, nie powiązanych z nią kapitałowo ani osobowo podmiotów, na cele związane z prowadzoną przez te podmioty działalnością gospodarczą. We wskazanym okresie Spółka udzieliła co najmniej dwóch takich pożyczek ze zgromadzonych nadwyżek finansowych, które częściowo były przeznaczane na rozwój potencjału osobowego i majątkowego Spółki, a częściowo na cele zarobkowe tj. odpłatne udzielanie pożyczek innym podmiotom, czynnym podatnikom VAT. Pomimo tego, że usługi pośrednictwa finansowego, w tym udzielanie pożyczek, nie są wprost wymienione w umowie spółki cywilnej jako przedmiot działalności jej wspólników, to wnioskodawca również w przyszłości ze zgromadzonych nadwyżek finansowych ma zamiar udzielać oprocentowanych pożyczek, w ramach odpłatnego świadczenia usług.

Działalność w zakresie udzielania pożyczek była nakierowana na wynagrodzenie (odsetki z umowy pożyczek) i uważana była za odpłatne świadczenie usług. Zgodnie z warunkami umów pożyczek, naliczane od pożyczki odsetki nie były kapitalizowane (tj. doliczane do udzielonej kwoty pożyczek), a ich zapłata w odniesieniu do zwróconych pożyczek następowała wraz ze zwrotem kwoty głównej pożyczki. W odniesieniu do pożyczek, których termin spłaty jeszcze nie nastąpił, zapłata odsetek nastąpi wraz ze zwrotem należności głównej.

Na kwotę otrzymanych przez Wnioskodawcę odsetek od zwróconych pożyczek wystawiona została faktura VAT, odpowiadająca wysokości należnych Wnioskodawcy i otrzymanych od pożyczkobiorców odsetek, w przypadku pożyczek, których termin spłaty jeszcze nie nastąpił faktura VAT będzie dopiero wystawiona. W każdym jednak przypadku udokumentowane fakturami transakcje Wnioskodawca zalicza jako zwolnienie z VAT na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 38 ustawy o podatku od towarów i usług.

W związku z powyższym Wnioskodawca zadał następujące:

Czy w opisanym stanie faktycznym Spółka udzielając pożyczek działa jako podatnik podatku od towarów i usług, o którym mowa w art. 15 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług oraz czy wobec tego czynności te podlegały oraz czy będą podlegały w przyszłości opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1) ww. ustawy jako odpłatne świadczenie usług, jednocześnie korzystając ze zwolnienia przedmiotowego od tego podatku, na mocy art. 43 ust. 1 pkt 38) ww. ustawy?

Stanowisko Wnioskodawcy:

Wnioskodawca stoi na stanowisku, iż w okolicznościach przedstawionych w stanie faktycznym, udzielanie pożyczek przez Spółkę, stanowi odpłatne świadczenie usług i zgodnie z art. 8 ust. 1 ustawy o VAT stanowi czynność podlegającą opodatkowaniu VAT.

Zgodnie bowiem z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy o VAT dla uznania, iż świadczenie usług podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług bezwzględnym warunkiem jest „odpłatność” za daną czynność. Aby uznać dane świadczenie za odpłatne musi istnieć stosunek prawny pomiędzy świadczącym usługę a odbiorcą, a w zamian za wykonanie usługi powinno zostać wypłacone wynagrodzenie. Musi istnieć bezpośredni związek pomiędzy świadczoną usługą i przekazanym za nią wynagrodzeniem. Oznacza to, że z danego stosunku prawnego, na podstawie którego wykonywana jest usługa, musi wynikać wyraźna, bezpośrednia korzyść na rzecz świadczącego usługę. Taką korzyścią były dla pożyczkodawcy (Wnioskodawcy) odsetki od udzielonych pożyczek.

Aby dana czynność podlegała opodatkowaniu podatkiem VAT musi być wykonana przez podatnika. Stosownie do art. 15 ust. 1 ustawy o VAT, podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w ust. 2 bez względu na cel lub rezultat takiej działalności. Podatnikiem podatku od towarów i usług jest również spółka cywilna, jako jednostka organizacyjna niemająca osobowości prawnej.

Na podstawie art. 15 ust. 2 ustawy o VAT, działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych.

Dostawa towarów lub świadczenie usług podlegać będą opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług wyłącznie wówczas, gdy dokonywane będą przez podmiot mający status podatnika, a dodatkowo działającego w takim charakterze w odniesieniu do danej transakcji. Istotnym dla określenia, że w odniesieniu do konkretnej dostawy towarów lub świadczenia usług, mamy do czynienia z podatnikiem podatku VAT jest stwierdzenie, że prowadzi on działalność gospodarczą w rozumieniu przepisów ustawy.

W stanie faktycznym przedstawionym w niniejszym wniosku pożyczkodawca był i jest zarejestrowanym czynnym podatnikiem podatku od towarów i usług. Co prawda usługi pośrednictwa finansowego, w tym udzielanie pożyczek, nie znajdują się w wprost w katalogu przedmiotu działalności pożyczkodawcy, jednakże nie stanowi to przeszkody dla uznania danej działalności za działalność gospodarczą na potrzeby VAT.

Działalność pożyczkodawcy (Wnioskodawcy) jest nakierowana na powtarzalność oraz cel zarobkowy, dlatego trudno nie uznać takiej działalności jako działalności gospodarczej, pomimo tego że nie są wprost wymienione w umowie spółki cywilnej jako główny przedmiot działalności.

Umowy pożyczek zawarte zostały na czas określony i były oprocentowane. Zgodnie z warunkami umowy, naliczane od pożyczki odsetki nie były kapitalizowane (tj. doliczane do udzielonej kwoty pożyczki), a ich zapłata nastąpiła lub nastąpi na podstawie wystawionej przez pożyczkodawcę (Wnioskodawcę) faktury VAT. Do spłaty odsetek dochodziło lub dojdzie wraz ze zwrotem kwoty głównej pożyczki.

Istota umowy pożyczki zawarta została w art. 720 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny. Zgodnie z art. 720 ust. 1 Kodeksu cywilnego, przez umowę pożyczki dający pożyczkę zobowiązuje się przenieść na własność biorącego określoną ilość pieniędzy albo rzeczy oznaczonych tylko co do gatunku, a biorący zobowiązuje się zwrócić tę samą ilość pieniędzy albo tę samą ilość rzeczy tego samego gatunku i tej samej jakości. W wyniku spełnienia świadczenia przez dającego pożyczkę, określone przedmioty majątkowe stają się własnością biorącego pożyczkę. Zasilają one jednak tylko czasowo majątek biorącego pożyczkę, który obowiązany jest do zwrotu tj. do przeniesienia na drugą stronę własności tej samej ilości pieniędzy albo rzeczy tego samego rodzaju.

Jak wskazano m.in. w interpretacji indywidualnej nr IBPP2/443-1228/14/KO z dnia 26 lutego 2015 roku oraz interpretacji indywidualnej nr IBPP2/4512-691/15/AB z dnia 12 października 2015 roku, w obu przypadkach wydanych przez Dyrektora Izby Skarbowej w Katowicach, udzielanie pożyczek przez podatnika podatku od towarów i usług spełnia przesłanki uznania tych czynności za podlegające opodatkowaniu, niezależnie od częstotliwości i celu ich udzielenia, czy statusu nabywcy.

W ww. interpretacjach organ ponadto zaprezentował istotne twierdzenie, zgodnie z którym „Udzielanie pożyczek przez podmiot prowadzący działalność gospodarczą, w związku z jej prowadzeniem, można identyfikować i zaliczać do zawodowej płaszczyzny jednostki, a więc uznać za rodzącą obowiązki w podatku od towarów i usług. Udzielenie pożyczki stanowi świadczenie na rzecz innego podmiotu, polegające na udostępnieniu kapitału na wskazany w umowie okres czasu. Czynność udzielenia pożyczki w ramach prowadzonej działalności gospodarczej w zamian za wynagrodzenie (odsetki), stanowi zatem odpłatne świadczenie usług, co do zasady, podlegające opodatkowaniu VAT. Zatem, odsetki otrzymane z tytułu udzielonej pożyczki stanowią wynagrodzenie z tytułu jej udzielenia”.

Podstawą opodatkowania zgodnie z art. 29a ust. 1 ustawy o VAT, w przypadku usług polegających na udzielaniu pożyczek jest zapłata, którą świadczeniodawca otrzyma lub ma otrzymać od usługobiorcy lub osoby trzeciej, czyli inaczej określając - odsetki od udzielonej pożyczki (otrzymane, jak również niezapłacone, których termin zapłaty upłynął - czyli odsetki, które stały się wymagalne).

Odsetki stanowią wynagrodzenie, które pobierane jest w związku z udzielonymi pożyczkami. Korzyści w postaci wynagrodzenia pozostają zatem w ścisłym związku z udzieloną pożyczką. Zaznaczyć należy, że skoro czynność udzielenia pożyczki jest na gruncie ustawy o VAT uznana za świadczenie usług podlegające tej ustawie, zatem wszelkie opłaty związane z zawartymi umowami pożyczki podlegają opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.

Mając na uwadze powyższe, udzielone przez Wnioskodawcę pożyczki w 2013 i 2014 roku, spełniały przesłanki uznania je za czynności podlegające opodatkowaniu podatkiem VAT. Udzielenie pożyczki przez podmiot prowadzący działalność gospodarczą, w związku z jej prowadzeniem, można identyfikować i zaliczać do zawodowej płaszczyzny jednostki, a więc uznać za rodzącą obowiązki w podatku od towarów i usług. Udzielenie pożyczki stanowi świadczenie na rzecz innego podmiotu, polegające na udostępnieniu kapitału na wskazany w umowie okres czasu.

W konsekwencji czynności udzielenia przez Wnioskodawcę pożyczek stanowi/będzie stanowiła odpłatne świadczenie usług, o którym mowa w art. 8 ust. 1 ustawy o VAT i powinny podlegać opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług na mocy przepisu art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy o VAT. Jednak z uwagi na fakt, iż powyższa usługa mieści się w zakresie czynności, o których mowa w art. 43 ust. 1 pkt 38 ustawy o VAT, dochodzi do zwolnienia od podatku usług udzielania kredytów lub pożyczek pieniężnych oraz usług pośrednictwa w świadczeniu usług udzielania kredytów lub pożyczek pieniężnych, a także zarządzania kredytami lub pożyczkami pieniężnymi przez kredytodawcę lub pożyczkodawcę.

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego zaistniałego stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego jest prawidłowe.

Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2011 r. Nr 177, poz. 1054, ze zm.), zwanej dalej ustawą lub ustawą o VAT, opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlegają odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju.

W myśl art. 7 ust. 1 ustawy, przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel.

Natomiast stosownie do art. 8 ust. 1 ustawy, przez świadczenie usług, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się każde świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu art. 7, w tym również:

1.  przeniesienie praw do wartości niematerialnych i prawnych, bez względu na formę, w jakiej dokonano czynności prawnej;
2.  zobowiązanie do powstrzymania się od dokonania czynności lub do tolerowania czynności lub sytuacji;
3.  świadczenie usług zgodnie z nakazem organu władzy publicznej lub podmiotu działającego w jego imieniu lub nakazem wynikającym z mocy prawa.

Z cytowanych wyżej przepisów jednoznacznie wynika, że każde odpłatne świadczenie polegające na działaniu, zaniechaniu lub tolerowaniu czy określonym zachowaniu mieści się w tak sformułowanej definicji usługi.

Aby uznać dane świadczenie za odpłatne, musi istnieć stosunek prawny pomiędzy świadczącym usługę a odbiorcą, a w zamian za wykonanie usługi powinno zostać wypłacone wynagrodzenie. Musi istnieć bezpośredni związek pomiędzy świadczoną usługą i przekazanym za nią wynagrodzeniem. Oznacza to, że z danego stosunku prawnego, na podstawie którego wykonywana jest usługa, musi wynikać wyraźna, bezpośrednia korzyść na rzecz świadczącego usługę.

Nie każda jednak czynność stanowiąca dostawę towarów lub świadczenie usługi w rozumieniu art. 7 ust. 1 oraz art. 8 ust. 1 ustawy, podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług. Aby dana czynność podlegała opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, musi być wykonana przez podatnika.

Jak stanowi art. 15 ust. 1 ustawy, podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności.

Pod pojęciem działalności gospodarczej – stosownie do art. 15 ust. 2 ustawy – rozumie się wszelką działalność producentów, handlowców lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych.

Istota umowy pożyczki została sformułowana w art. 720 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (t.j. Dz. U. z 2014 r., poz. 121, ze zm.). Stosownie do ww. przepisu, przez umowę pożyczki dający pożyczkę zobowiązuje się przenieść na własność biorącego określoną ilość pieniędzy albo rzeczy oznaczonych tylko co do gatunku, a biorący zobowiązuje się zwrócić tę samą ilość pieniędzy albo tę samą ilość rzeczy tego samego gatunku i tej samej jakości. W wyniku spełnienia świadczenia przez dającego pożyczkę, określone przedmioty majątkowe stają się własnością biorącego pożyczkę. Zasilają one jednak tylko czasowo majątek biorącego pożyczkę, który obowiązany jest do zwrotu, tj. do przeniesienia na drugą stronę własności tej samej ilości pieniędzy albo rzeczy tego samego rodzaju.

Czynności polegające na udzielaniu pożyczek pieniężnych podlegających oprocentowaniu stanowią odpłatne świadczenie usług i podlegają opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług. Udzielanie pożyczek przez podatnika podatku od towarów i usług spełnia przesłanki uznania tych czynności za podlegające opodatkowaniu, niezależnie od częstotliwości i celu ich udzielenia, czy statusu nabywcy. Udzielanie bowiem pożyczek przez podmiot prowadzący działalność gospodarczą, w związku z jej prowadzeniem, można identyfikować i zaliczać do zawodowej płaszczyzny jednostki, a więc uznać za rodzącą obowiązki w podatku od towarów i usług, nawet gdy te czynności nie znajdują się w jej zakresie przedmiotowym.

W rezultacie, udzielenie pożyczki stanowi świadczenie na rzecz innego podmiotu, polegające na udostępnianiu kapitału na wskazany w umowie okres. Czynność udzielenia pożyczki w zamian za wynagrodzenie w postaci odsetek lub prowizji z tytułu korzystania z cudzego kapitału traktowana jest jako świadczenie usług.

W przypadku usług polegających na udzielaniu pożyczek, podstawę opodatkowania zgodnie z art. 29a ust. 1 ustawy stanowi zapłata, którą świadczący usługę otrzymał lub ma otrzymać od usługobiorcy lub osoby trzeciej, czyli odsetki od udzielonej pożyczki.

Zaznaczyć należy, że skoro czynność udzielenia pożyczki jest na gruncie ustawy o podatku od towarów i usług uznana za świadczenie usług podlegające tej ustawie, zatem wszelkie opłaty związane z zawartą umową pożyczki podlegają opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.

Stosownie do art. 41 ust. 1 ustawy, stawka podatku wynosi 22%, z zastrzeżeniem ust. 2-12c, art. 83, art. 119 ust. 7, art. 120 ust. 2 i 3, art. 122 i art. 129 ust. 1.

Przy czym zgodnie z art. 146a pkt 1 ustawy, w okresie od dnia 1 stycznia 2011 r. do dnia 31 grudnia 2016 r., z zastrzeżeniem art. 146f stawka podatku, o której mowa w art. 41 ust. 1 i 13, art. 109 ust. 2 i art. 110, wynosi 23%.

Jednakże zarówno w treści ustawy, jak i przepisach wykonawczych, ustawodawca przewidział opodatkowanie niektórych czynności stawkami obniżonymi, bądź zwolnienie od podatku. Zakres i zasady zwolnienia od podatku od towarów i usług dostawy towarów lub świadczenia usług zostały określone między innymi w art. 43 ustawy.

W oparciu o art. 43 ust. 1 pkt 38 ustawy, zwolnione są od podatku usługi udzielania kredytów lub pożyczek pieniężnych oraz usługi pośrednictwa w świadczeniu usług udzielania kredytów lub pożyczek pieniężnych, a także zarządzanie kredytami lub pożyczkami pieniężnymi przez kredytodawcę lub pożyczkodawcę.

Natomiast zgodnie z art. 43 ust. 13 ustawy, zwolnienie od podatku stosuje się również do świadczenia usługi stanowiącej element usługi wymienionej w ust. 1 pkt 7 i 37-41 ustawy, który sam stanowi odrębną całość i jest właściwy oraz niezbędny do świadczenia usługi zwolnionej.

W myśl art. 43 ust. 15 ustawy zwolnienia, o których mowa w ust. 1 pkt 7, 12 i 37-41 oraz w ust. 13, nie mają zastosowania do:

1.  czynności ściągania długów, w tym factoringu,
2.  usług doradztwa,
3.  usług w zakresie leasingu.

Z opisu sprawy wynika, że Wnioskodawca w 2013 i w 2014 roku, oprócz podstawowego zakresu działalności gospodarczej rozpoczął udzielanie odpłatnych pożyczek na rzecz innych podmiotów niezwiązanych z Wnioskodawcą kapitałowo ani osobowo. Czynności te były nakierowane na osiągnięcie wynagrodzenia (odsetki) i uznawane były za odpłatne świadczenie usług. Odsetki od udzielonych pożyczek nie były kapitalizowane, a ich zapłata następowała wraz ze zwrotem kwoty głównej pożyczki. Również w odniesieniu do pożyczek, których termin spłaty jeszcze nie nastąpił, zapłata odsetek nastąpi wraz ze zwrotem należności głównej. Wnioskodawca ma zamiar udzielać oprocentowanych pożyczek także w przyszłości.

Pożyczki dokumentowane są fakturami VAT, na których transakcje Wnioskodawca zaliczał jako zwolnione z VAT na podstawie art. 43 ust.1 pkt 38 ustawy o VAT.

Biorąc pod uwagę przedstawiony opis sprawy a także powołane przepisy stwierdzić należy, że udzielanie pożyczek przez Wnioskodawcę na rzecz innych podmiotów stanowi odpłatne świadczenie usług, o którym mowa w art. 8 ust. 1 ustawy o VAT, podlegające opodatkowaniu podatkiem VAT. Jednocześnie z uwagi na fakt, że usługa udzielania pożyczek, mieści się w zakresie czynności, o których mowa w art. 43 ust. 1 pkt 38 ustawy, korzysta ona ze zwolnienia od podatku od towarów i usług na podstawie tego przepisu.

Reasumując czynności wykonywane przez Wnioskodawcę, polegające na udzieleniu pożyczek a także planowane w przyszłości udzielanie pożyczek, uznać należy za podlegające opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług i jednocześnie korzystające ze zwolnienia od podatku na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 38 ustawy.

W związku z powyższym stanowisko Wnioskodawcy jest prawidłowe.

Interpretacja dotyczy zaistniałego stanu faktycznego oraz zdarzenia przyszłego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia w przedstawionym stanie faktycznym, a w części dotyczącej zdarzenia przyszłego – stanu prawnego obowiązującego w dniu wydania interpretacji.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, ul. Prymasa S. Wyszyńskiego 2, 44-101 Gliwice, po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację – w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy).

Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Katowicach, Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Bielsku-Białej, ul. Traugutta 2a, 43-300 Bielsko-Biała.