Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0115-KDST2-2.4011.355.2025.2.PR
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-08-20
Teza: Skutki podatkowe zawarcia ugody z bankiem w związku z
kredytem hipotecznym.
Słowa kluczowe: kredyt-kredyt hipoteczny
ugody-ugoda sądowa
zaniechanie-zaniechanie poboru podatku
Zagadnienia: Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 1. Podmiot i przedmiot opodatkowania
Przepisy: [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 2-art. 10-ust. 1-pkt 9
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 2-art. 11-ust. 1
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 2-art. 20-ust. 1

## Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

łowe
    Szanowna Pani,
    stwierdzam, że Pani stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego
    zdarzenia przyszłego w podatku dochodowym od osób fizycznych jest:
    - nieprawidłowe – w zakresie możliwości skorzystania z instytucji zaniechania poboru
      podatku dochodowego w odniesieniu do umorzonej kwoty wierzytelności w części,

      dotyczącej kredytu zaciągniętego na refinansowanie zadatku wpłaconego na poczet
      ceny zakupu lokalu mieszkalnego oraz poniesienie opłat okołokredytowych w postaci
      kosztów notarialnych i składki z tytułu ubezpieczenia niskiego wkładu własnego,
    - prawidłowe – w pozostałym zakresie.

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

11 czerwca 2025 r. wpłynął Pani wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej, który
    dotyczy skutków podatkowych w zakresie podatku dochodowego od osób fizycznych z
    związku z umorzeniem przez bank wierzytelności z tytułu kredytu hipotecznego oraz
    wypłatą kwoty zwrotu w wyniku zawarcia ugody z bankiem. Uzupełniła go Pani pismem z
    22 lipca 2025 r. (data wpływu). Treść wniosku jest następująca:

## Opis zdarzenia przyszłego

Dnia (...) 2008 r. zawarła Pani z X. (aktualnie Y.) umowę kredytu indeksowanego kursem
    waluty CHF. Kwota kredytu wynosiła 365 000 zł (co stanowiło równowartość 169 232,20
    CHF) i została przeznaczona na:
    1) kwota 315 000 zł na finansowanie zakupu prawa własności lokalu mieszkalnego
      położonego w A przy ul. B1, przeznaczonego na zaspokajanie własnych potrzeb
      mieszkaniowych,
    2) kwota 20 000 zł na refinansowanie nakładów poniesionych w związku z zakupem ww.
      lokalu mieszkalnego, tj. szczegółowo zadatku uiszczonego przy zawarciu umowy
      przedwstępnej, zaliczonego na poczet ceny nabycia nieruchomości,
    3) kwota 30 000 zł na finansowanie opłat okołokredytowych, tj. szczegółowo: (1) kwota 10
      200 zł na opłaty notarialne, (2) kwota 730 zł na prowizję, (3) kwota 3395 zł składka na
      ubezpieczenie niskiego wkładu własnego, (4) kwota 5 471 zł składka na ubezpieczenie
      na życie i z tytułu niezdolności do pracy, (5) kwota 10 204 zł na wynagrodzenie
      pośrednika w obrocie nieruchomościami.
    Zamieszkuje Pani w ww. lokalu mieszkalnym od jego zakupu do dnia dzisiejszego. Kredyt
    zabezpieczony jest hipoteką. Twierdzi Pani, że umowa kredytu jest nieważna. Według
    stanu na dzień: 9 maja 2025 r. zapłaciła Pani na rzecz banku, w oparciu o nieważną
    umowę kredytu, następującą kwotę:
    1) 172 941,53 zł oraz
    2) 71 188,93 CHF po przeliczeniu wg kursu średniego NBP z dnia 9 maja 2025 r. w
      wysokości 4,5389 – 323 119,43 zł.
    Łączna wartość wpłat wynosi: 498 685,72 zł.
    Nie korzystała Pani z zaniechania poboru podatku od kwot umorzonych wierzytelności z
    tytułu kredytu mieszkaniowego zaciągniętego na realizację innej niż określona powyżej
    inwestycji mieszkaniowej.
    Według kredytodawcy Pani zadłużenie wynosi:
    1) 78 705,58 CHF z tytułu niespłaconego kapitału kredytu, po przeliczeniu według kursu
      średniego NBP z dnia 9 maja 2025 r. – 357 236,76 zł,
    2) 82,49 CHF z tytułu odsetek wymagalnych, po przeliczeniu wg kursu średniego NBP z
      dnia 9 maja 2025 r. – 374,41 zł.
    Y. zaproponował Pani zawarcie ugody dotyczącej ww. umowy kredytu, na podstawie której:
    1) strony zmieniają walutę zadłużenia na PLN i uzgadniają, że zadłużenie z tytułu salda
      kredytu i odsetek wynosi łącznie 357 611,17 zł,
    2) bank zwalnia Panią z długu w zakresie określonym powyżej i kredyt zostaje uznany za
      spłacony w całości.

    Zdarzenie przyszłe nr 1.
    Bank zwróci na Pani rzecz kwotę 106 000 zł (zwana dalej: „dodatkową kwotą”). W zakresie
    zwrotu dodatkowej kwoty, projekt ugody stanowi jedynie tyle, że kwota ta zostanie
    zwrócona w określonym terminie na Pani rachunek bankowy. Dodatkowa kwota nie
    przekracza kwoty wypłaconej podatnikowi na podstawie nieważnej umowy kredytu.
    Dodatkowa kwota nie przekracza różnicy między sumą wpłat uiszczonych na podstawie
    umowy kredytu a wypłaconym podatnikowi kapitałem kredytu.
    Zdarzanie przyszłe nr 2.
    Y. informuje swoich klientów poprzez komunikat na stronie internetowej, oraz w treści
    projektu ugody, iż otrzymał od Dyrektora Krajowej Izby Skarbowej indywidualną
    interpretację podatkową, w której stwierdzono, że w związku ze zwrotem dodatkowej
    kwoty po stronie podatnika (kredytobiorcy) nie powstaje przychód, a tym samym na
    banku nie ciąży obowiązek informacyjny, tj. obowiązek przygotowania informacji PIT-11.
    Uzupełnienie wniosku
    Zawarcie ugody uzależnione jest od skutków podatkowych dla podatnika. Podatnik
    rozważa zawarcie ugody, decyzję w tym zakresie podejmie po otrzymaniu interpretacji
    indywidualnej w niniejszej sprawie. Zawarcie ugody, jeżeli nastąpi, będzie miało miejsce
    po otrzymaniu interpretacji indywidualnej.
    W ramach ugody dojdzie do umorzenia wierzytelności w wysokości 357 611,17 zł, z czego
    kwota 357 236,76 zł stanowi kapitał, a kwota 374,41 zł odsetki. Kredyt został udzielony
    przez podmiot, którego działalność podlega nadzorowi państwowego organu nadzoru nad
    rynkiem finansowym, uprawniony do udzielania kredytów na podstawie odrębnych ustaw
    regulujących zasady funkcjonowania takich podmiotów. Kredyt mieszkaniowy został
    zaciągnięty na cele mieszkaniowe, o których mowa w art. 21 ust. 25 pkt 1 ustawy z dnia 26
    lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 163, ze
    zm.). Szczegółowe przeznaczenie środków uzyskanych z kredytu zostało opisane w
    wniosku.
    Kwota dodatkowa 106.000 zł będzie zwrotem na rzecz podatnika środków pieniężnych,
    które wcześniej, na mocy umowy kredytowej przekazano na rzecz banku w ramach spłaty
    rat kapitałowo- odsetkowych. Kwota 106.000 zł mieści się w kwocie wpłacanej przez
    podatnika podczas spłaty kredytu. Kwota dodatkowa nie została zdefiniowana w projekcie
    ugody, niemniej jednak biorąc pod uwagę okoliczności faktyczne oraz spór stron co do
    ważności umowy kredytu, wskazać należy, że kwota dodatkowa jest w istocie
    wynagrodzeniem za odstąpienie przez podatnika od dochodzenia roszczeń wobec banku
    na drodze sądowej. Kwota dodatkowa nie jest odszkodowaniem, zadośćuczynieniem ani
    innym świadczeniem.

## Pytanie

1. Czy w ramach przedstawionego stanu faktycznego/ zdarzenia przyszłego i w świetle
      przepisów § 1 ust. 1, 2, 3 Rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 11 marca 2022 r. w
      sprawie zaniechania poboru podatku dochodowego od niektórych dochodów
      (przychodów) związanych z kredytem hipotecznym udzielonym na cele mieszkaniowe
      (zwane dalej: „Rozporządzeniem”), podatnik spełnia wymogi do skorzystania z
      zaniechania poboru podatku dochodowego od umorzonej wierzytelności z tytułu
      kredytu mieszkaniowego w zakresie w jakim kredyt został przeznaczony na
      następujące wydatki:
        a) refinansowanie nakładów poniesionych w związku z zakupem lokalu
        mieszkalnego, tj. zadatku uiszczonego przy zawarciu przedwstępnej umowy
        sprzedaży, zaliczonego na poczet ceny nabycia lokalu mieszkalnego,
        b) finansowanie opłat okołokredytowych w postaci: (1) kosztów notarialnych, (2)
        prowizji oraz (3) ubezpieczenia niskiego wkładu własnego?

    2. Czy w opisanym stanie faktycznym/zdarzeniu przyszłym, dodatkowa kwota, którą bank
      wypłaci na rzecz podatnika w przypadku zawarcia ugody, stanowi przychód podatnika
      w rozumieniu art. 20 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób
      fizycznych (zwana dalej „UDOF”) oraz w konsekwencji czy podlega opodatkowaniu
      podatkiem dochodowym od osób fizycznych?
    Pani stanowisko w sprawie
    Ad 1.
    Pani zdaniem, spełnia wymogi do skorzystania z zaniechania poboru podatku w świetle
    przepisów § 1 ust. 1, 2, 3 Rozporządzenia od umorzonej wierzytelności z tytułu kredytu
    mieszkaniowego w zakresie w jakim kredyt został przeznaczony na wydatki:
    a) refinansowanie nakładów poniesionych w związku z zakupem lokalu mieszkalnego, tj.
      zadatku uiszczonego przy zawarciu przedwstępnej umowy sprzedaży, zaliczonego na
      poczet ceny nabycia lokalu mieszkalnego;
    b) finansowanie opłat okołokredytowych w postaci (1) kosztów notarialnych, (2) prowizji
      oraz (3) ubezpieczenia niskiego wkładu własnego.
    W ocenie podatnika wszystkie ww. wydatki stanowią wydatki na cele mieszkaniowe, o
    których mowa w art. 21 ust. 25 pkt 1 UDOF oraz w rozumieniu § 1 ust. 2 Rozporządzenia.
    Kwota 20 000 zł przeznaczona na refinansowanie zadatku uiszczonego przy zawarciu
    umowy przedwstępnej, następnie zaliczonego na poczet ceny nieruchomości, stanowi
    wydatek na cele mieszkaniowe, o którym wprost mowa w art. 21 ust. 25 pkt 1 lit a) UDOF.
    Zgodnie bowiem z przytoczonym przepisem, za wydatek na cele mieszkaniowe uważa się
    wydatek poniesiony na nabycie lokalu mieszkalnego stanowiącego odrębną własność.
    Skoro zatem, refinansowana kwota stanowiła część ceny nabycia lokalu mieszkalnego,
    podatnik może skorzystać z zaniechania poboru podatku od umorzonej wierzytelności, w
    zakresie, w jakim była ona przeznaczona na refinansowanie zadatku uiszczonego przy
    zawarciu umowy przedwstępnej.
    Zgodnie z art. 158 k.c. umowa zobowiązująca a do przeniesienia własności nieruchomości,
    a także umowa przenosząca jej własność – wymaga formy aktu notarialnego pod rygorem
    nieważności. Za sporządzenie aktu notarialnego notariusz pobiera opłaty. Opłaty te są
    wydatkiem niezbędnym do zakupu lokalu mieszkalnego. Wysokość opłat notarialnych przy
    zakupie nieruchomości jest znaczna i może stanowić istotne obciążenie budżetu
    konsumenta. Z tych przyczyn, częstą praktyką jest kredytowanie tych opłat przez bank, w
    ramach umowy kredytu na zakup danej nieruchomości.
    W niniejszej sprawie opłaty notarialne w łącznej kwocie 10 200 zł były wydatkiem
    niezbędnym dla zakupu lokalu mieszkalnego przez podatnika, a tym samym, stanowiły
    wydatek niezbędny do zawarcia umowy kredytu mieszkaniowego, o którym mowa w § 1
    ust. 2 pkt 3 Rozporządzenia. Tym samym, podatnik może skorzystać z zaniechania poboru
    podatku od umorzonej wierzytelności, w zakresie w jakim była ona przeznaczona na
    finansowanie opłat notarialnych.
    Prowizja została przez ustawodawcę wprost wymieniona w § 1 ust. 2 pkt 2
    Rozporządzenia, jako wierzytelność, z tytułu której umorzenia zarządza się zaniechanie
    poboru podatku dochodowego. Tym samym, może Pani skorzystać z zaniechania poboru
    podatku od umorzonej wierzytelności, w zakresie w jakim była ona przeznaczona na
    finansowanie prowizji.
    Opłata, nazwana w umowie kredytu „ubezpieczeniem niskiego wkładu własnego”
    (zwanego dalej: „UNWW’), stanowi opłatę, którą ponosi kredytobiorca, jeżeli nie posiada
    wystarczającego wkładu własnego na zakup nieruchomości. W takiej sytuacji udzielenie
    kredytu jest możliwe wyłącznie pod warunkiem poniesienia kosztów UNWW przez
    kredytobiorcę. Podkreślenia wymaga fakt, iż opisywane ubezpieczenie nie zabezpiecza w
    żaden sposób kredytobiorcy (kredytobiorca nie jest osobą ubezpieczoną ani uposażoną,

    kredytobiorca nie otrzymuje polisy ubezpieczeniowej, kredytobiorca nie korzysta w żaden
    sposób z tego ubezpieczenia). UNWW zabezpiecza interesy banku, a nie kredytobiorcy,
    jednak to na kredytobiorcę przerzucono koszty tego ubezpieczenia. UNWW różnie
    nazywane jest umowach kredytu z innymi bankami np. „opłatą manipulacyjną”, „opłatą z
    tytułu brakującego wkładu własnego” itp. Z tych przyczyn, w ocenie podatnika, poniesioną
    opłatę z tytułu UNWW należy zaliczyć do opłat niezbędnych do zawarcia umowy kredytu (
    § 1 ust. 2 pkt 3 Rozporządzenia) i nie należy w tym zakresie stosować wyłączenia, o którym
    mowa w przepisie § 1 ust. 2 pkt 3 in fine Rozporządzenia). UNWW nie jest bowiem
    dodatkową usługą świadczoną przez bank na rzecz kredytobiorcy, lecz opłatą uiszczaną na
    rzecz banku, konieczną do zawarcia umowy kredytu. Natomiast w cytowanym przepisie
    mowa jest o wyłączeniu kosztów usług dodatkowych, w szczególności ubezpieczeń, jednak
    pod tym pojęciem należy rozumieć umowy ubezpieczenia zawierane na rzecz
    kredytobiorcy np. ubezpieczenie nieruchomości, ubezpieczenia na życie, ubezpieczenie od
    ryzyka utraty pracy itp. Tym samym, podatnik może skorzystać z zaniechania poboru
    podatku od umorzonej wierzytelności, w zakresie w jakim była ona przeznaczona na
    finansowanie kosztów UNWW.
    Ad 2.
    Zgodnie z treścią art. 9 ust. 1 UPDOF, opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają
    wszelkiego rodzaju dochody, z wyjątkiem dochodów wymienionych w treści przepisu.
    Opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych podlega – co do zasady –
    każdy dochód osiągnięty przez osobę fizyczną. Zgodnie natomiast z definicją dochodu jest
    nim nadwyżka przychodów ze źródła nad kosztami jego uzyskania. Pojęciem pierwotnym
    dla dochodu jest więc pojęcie przychodu. Ten z kolei definiowany jest przez ustawodawcę
    w art. 11 ust. 1 UPDOF jako otrzymane lub postawione do dyspozycji podatnika w roku
    kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość otrzymanych świadczeń w
    naturze i innych nieodpłatnych świadczeń. Za przychody podatkowe mogą być uznane
    tylko takie świadczenia, które są określonym przyrostem majątkowym (zarówno
    zwiększającym aktywa, jak i zmniejszającym pasywa) o charakterze definitywnym,
    niemające charakteru zwrotnego. O uzyskaniu przychodu można więc mówić w każdej
    sytuacji gdy podatnik – czy to na skutek otrzymania określonych wartości majątkowych
    (środków pieniężnych, świadczeń w naturze czy też innych nieodpłatnych świadczeń), czy
    też gdy na skutek określonego zdarzenia powodującego zmniejszenie jego zobowiązań
    wobec innych podmiotów – uzyskuje określone przysporzenie majątkowe.
    Zgodnie z treścią art. 69 ust. 1 ustawy Prawo bankowe, przez umowę kredytu bank
    zobowiązuje się oddać do dyspozycji kredytobiorcy na czas oznaczony w umowie kwotę
    środków pieniężnych z przeznaczeniem na ustalony cel, a kredytobiorca zobowiązuje się
    do korzystania z niej na warunkach określonych w umowie, zwrotu kwoty wykorzystanego
    kredytu wraz z odsetkami w oznaczonych terminach spłaty oraz zapłaty prowizji od
    udzielonego kredytu. Ponadto, zgodnie z art. 917 k.c., przez ugodę strony czynią sobie
    wzajemne ustępstwa w zakresie istniejącego między nimi stosunku prawnego w tym celu,
    aby uchylić niepewność co do roszczeń wynikających z tego stosunku lub zapewnić ich
    wykonanie albo by uchylić spór istniejący lub mogący powstać. Zatem, elementami
    konstrukcyjnymi instytucji ugody są: po pierwsze, istnienie niepewności/ sporu co do
    stosunku prawnego między stronami, a także co do roszczeń wynikających z tego
    stosunku. Po drugie, celem zawarcia ugody jest uchylenie tej niepewności lub sporu. Po
    trzecie, strony dążą do osiągnięcia celu przez wzajemne ustępstwa. Tak więc
    nieodłącznym elementem ugody są wzajemne ustępstwa stron. Poza tym, zarówno w
    doktrynie, jak i w orzecznictwie podkreśla się szczególną przyczynę prawną ugody.
    Oznacza to, że ugoda nie tworzy nowego stosunku prawnego, a jedynie odnosi się do
    istniejącego stosunku prawnego stanowiącego podstawę powództwa, a tym samym
    podstawę zawarcia ugody.
    Biorąc pod uwagę powyższe, podatnik wskazuje, że:

    1) Wypłata dodatkowej kwoty nie doprowadzi do sytuacji, w której na skutek zmiany
      waluty zadłużenia i zwolnienia podatnika z długu w stosunku do całości istniejącego
      zadłużenia oraz w wyniku wypłaty dodatkowej kwoty podatnik uiściłby do banku
      mniej, niż opisana powyżej wypłacona mu kwota na podstawie umowy kredytu.
    2) Dodatkowa Kwota obejmuje jedynie część nadpłaty dokonanej przez podatnika ponad
      nominalną wartość kapitału wypłaconego podatnikowi przez bank. Wobec
      powyższego, skoro „dodatkowa kwota” wypłacana przez bank na rzecz podatnika w
      wyniku zawarcia ugody, jest niższa niż kwota wypłacona przez drugą stronę ugody, jej
      wypłacenie nie powoduje po stronie podatnika dodatkowego przysporzenia
      majątkowego.
    Tym samym, nie uzyskuje Pani przychodu z tytułu wypłaty na jej rzecz dodatkowej kwoty i
    nie jest zobowiązana do zapłaty podatku dochodowego od osób fizycznych.
    Tożsame stanowisko zostało wyrażone przez Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej w
    interpretacji indywidualnej z dnia 29 listopada 2024 r. 0112-KDIL2-1.4011.676.2024.2.TR.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawiła Pani we wniosku jest w części prawidłowe, a w części
    nieprawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Podstawową zasadą obowiązującą w przepisach ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku
    dochodowym od osób fizycznych (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 163 ze zm.) jest zasada
    powszechności opodatkowania, która wyrażona została w art. 9 ust. 1 tej ustawy. Zgodnie
    z jego treścią:
      Opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z
      wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od
      których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.
    Ogólne pojęcie przychodu zostało wyjaśnione w art. 11 ust. 1 ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych. Zgodnie z tym przepisem:
      Przychodami, z zastrzeżeniem art. 14-15, art. 17 ust. 1 pkt 6, 9, 10 w zakresie realizacji
      praw wynikających z pochodnych instrumentów finansowych, pkt 11, art. 19, art. 25b,
      art. 30ca, art. 30da i art. 30f, są otrzymane lub postawione do dyspozycji podatnika w
      roku kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość otrzymanych
      świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń.
    Za przychody należy zatem uznać każdą formę przysporzenia majątkowego, zarówno
    formę pieniężną jak i niepieniężną, w tym nieodpłatne świadczenia otrzymane przez
    podatnika.
    Dla celów podatkowych przyjmuje się, że nieodpłatne świadczenie obejmuje każde
    działanie lub zaniechanie na rzecz innej osoby oraz wszystkie zdarzenia prawne i
    zdarzenia gospodarcze w działalności podmiotów, których skutkiem jest przysporzenie
    majątku innej osoby, mające konkretny wymiar finansowy.
    Pojęcie nieodpłatnego świadczenia, o którym mowa w art. 11 ust. 1 ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych, ma szerszy zakres niż w prawie cywilnym. Obejmuje
    ono bowiem wszystkie zjawiska gospodarcze i zdarzenia prawne, których następstwem
    jest uzyskanie korzyści kosztem innego podmiotu, lub te wszystkie zdarzenia prawne i
    zdarzenia gospodarcze, których skutkiem jest nieodpłatne, to jest niezwiązane z kosztami
    lub inną formą ekwiwalentu, przysporzenie majątku tej osobie, mające konkretny wymiar
    finansowy.

    Za przychody podatkowe mogą być uznane tylko takie świadczenia, które są określonym
    przyrostem majątkowym (zarówno zwiększającym aktywa jak i zmniejszającym pasywa) o
    charakterze definitywnym, nie mające charakteru zwrotnego.
    Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych wyraźnie rozróżnia źródła
    przychodów oraz sposób opodatkowania dochodów z poszczególnych źródeł.
    Przepis art. 10 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych zawiera katalog źródeł
    przychodów podlegających opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych.
    Zgodnie z art. 10 ust. 1 pkt 9 ww. ustawy źródłem przychodów są:
      inne źródła.
    Stosownie do art. 20 ust. 1 ww. ustawy:
      Za przychody z innych źródeł, o których mowa w art. 10 ust. 1 pkt 9, uważa się w
      szczególności: kwoty wypłacone po śmierci członka otwartego funduszu emerytalnego
      wskazanej przez niego osobie lub członkowi jego najbliższej rodziny, w rozumieniu
      przepisów o organizacji i funkcjonowaniu funduszy emerytalnych, kwoty uzyskane z
      tytułu zwrotu z indywidualnego konta zabezpieczenia emerytalnego oraz wypłaty z
      indywidualnego konta zabezpieczenia emerytalnego, w tym także dokonane na rzecz
      osoby uprawnionej na wypadek śmierci oszczędzającego, zasiłki pieniężne z
      ubezpieczenia społecznego, alimenty, stypendia, świadczenia otrzymane z tytułu
      umowy o pomocy przy zbiorach, dotacje (subwencje) inne niż wymienione w art. 14,
      dopłaty, nagrody i inne nieodpłatne świadczenia nienależące do przychodów
      określonych w art. 12-14 i art. 17.
    Jak dowodzi użycie sformułowania „w szczególności” definicja przychodów z innych źródeł
    ma charakter otwarty i nie ma przeszkód, aby do tej kategorii zaliczyć również przychody
    inne niż wymienione wprost w przepisie art. 20 ust. 1 ustawy. W związku z tym każde
    świadczenie mające realną korzyść finansową, o ile nie stanowi konkretnej kategorii
    przychodu zaliczanego do jednego ze źródeł wymienionych w art. 10 ust. 1 pkt 1-8b ww.
    ustawy, jest dla świadczeniobiorcy przychodem z innych źródeł.
    Przystępując do oceny skutków podatkowych umorzenia przez Bank wierzytelności z
    tytułu zaciągniętego kredytu hipotecznego wyjaśnić należy, że instytucja kredytu
    uregulowana została przepisami ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Prawo bankowe (t. j. Dz.
    U. z 2024 r. poz. 1646 ze zm.). Zgodnie z treścią art. 69 ust. 1 tej ustawy:
      Przez umowę kredytu bank zobowiązuje się oddać do dyspozycji kredytobiorcy na czas
      oznaczony w umowie kwotę środków pieniężnych z przeznaczeniem na ustalony cel, a
      kredytobiorca zobowiązuje się do korzystania z niej na warunkach określonych w
      umowie, zwrotu kwoty wykorzystanego kredytu wraz z odsetkami w oznaczonych
      terminach spłaty oraz zapłaty prowizji od udzielonego kredytu.
    Z kolei umorzenie wierzytelności następuje w przypadku zwolnienia z długu, czyli
    zrzeczenia się przez wierzyciela przysługującej mu wierzytelności, bez uzyskania
    świadczenia ze strony dłużnika. Takie zrzeczenie się, pod warunkiem że dłużnik je
    przyjmie, powoduje, że zobowiązanie wygasa. Wedle bowiem instytucji zwolnienia z długu,
    uregulowanej w art. 508 ustawy z 23 kwietnia 1964 r. – Kodeks cywilny (t. j. Dz. U. z 2024 r.
    poz. 1061 ze zm.):
      Zobowiązanie wygasa, gdy wierzyciel zwalnia dłużnika z długu, a dłużnik zwolnienie
      przyjmuje.
    Otrzymanie kredytu i jego spłata na warunkach przewidzianych w umowie kredytowej są
    obojętne podatkowo. Przychód po stronie kredytobiorcy pojawia się w przypadku, kiedy
    dochodzi do umorzenia kredytu, jego części lub odsetek. Wtedy kredytobiorca osiąga
    konkretne przysporzenie majątkowe (przychód w rozumieniu ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych).

    O uzyskaniu przychodu w rozumieniu ustawy o podatku dochodowym do osób fizycznych
    można więc mówić gdy podatnik uzyskuje przysporzenie majątkowe – czy to na skutek
    otrzymania określonych wartości majątkowych (środków pieniężnych, świadczeń w
    naturze czy też innych nieodpłatnych świadczeń), czy też gdy na skutek określonego
    zdarzenia następuje zmniejszenie jego zobowiązań wobec innych podmiotów.
    Tym samym, kwotę wierzytelności umorzoną na podstawie ugody dotyczącej umowy o
    udzielenie kredytu hipotecznego należy zakwalifikować do przychodu z innych źródeł, o
    których mowa w art. 10 ust. 1 pkt 9 w zw. z art. 20 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym
    od osób fizycznych.
    Prawodawca przewidział przy tym szczególne rozwiązanie dla określonych sytuacji
    umorzeń kredytów mieszkaniowych. Umożliwił zaniechanie poboru podatku od dochodów
    z tytułu takich umorzeń.
    Kwestia zaniechania poboru podatku od kwoty umorzonych wierzytelności została
    uregulowana w rozporządzeniu Ministra Finansów z dnia 11 marca 2022 r. w sprawie
    zaniechania poboru podatku dochodowego od niektórych dochodów (przychodów)
    związanych z kredytem hipotecznym udzielonym na cele mieszkaniowe (Dz. U. z 2024 r.
    poz. 102 ze zm.).
    Zgodnie z § 1 ust. 1 tego rozporządzenia:
      Zarządza się zaniechanie poboru podatku dochodowego od osób fizycznych od kwot:
        1) umorzonych osobie fizycznej wierzytelności z tytułu kredytu mieszkaniowego, w
        przypadku gdy:
          a) kredyt mieszkaniowy został zaciągnięty na realizację jednej inwestycji
            mieszkaniowej, a w przypadku więcej niż jednego kredytu mieszkaniowego –
            gdy kredyty mieszkaniowe zostały zaciągnięte na realizację wyłącznie jednej
            inwestycji mieszkaniowej, oraz
          b) osoba fizyczna będąca stroną umowy kredytu mieszkaniowego nie
            korzystała z zaniechania poboru podatku od kwot umorzonych
            wierzytelności z tytułu kredytu mieszkaniowego zaciągniętego na realizację
            innej niż określona w lit. a inwestycji mieszkaniowej;
        2) otrzymanych przez osobę fizyczną świadczeń z tytułu kredytu mieszkaniowego
        udzielonego w walucie obcej lub w złotych, lecz nominowanego lub
        indeksowanego do waluty obcej, w związku z powstaniem przychodu z tytułu
        zastosowania ujemnego oprocentowania.
    Na gruncie § 1 ust. 2 wskazanego rozporządzenia:
      Kwoty wierzytelności, o których mowa w ust. 1 pkt 1, obejmują:
        1) kwoty kredytu mieszkaniowego (kapitału);
        2) odsetki, w tym odsetki skapitalizowane, i prowizje;
        3) opłaty, jeżeli ich poniesienie przez kredytobiorcę było niezbędne do zawarcia
        umowy kredytu mieszkaniowego, z wyjątkiem kosztów usług dodatkowych, w
        szczególności ubezpieczeń.
    Jak stanowi § 1 ust. 3 rozporządzenia:
      W przypadku gdy kredyt mieszkaniowy został zaciągnięty również na wydatki inne niż
      określone w art. 21 ust. 25 pkt 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku
      dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2022 r. poz. 2647, z późn. zm.), zaniechanie,
      o którym mowa w ust. 1 pkt 1, obejmuje kwotę wierzytelności z tytułu kredytu
      mieszkaniowego w części, w jakiej kwota kredytu mieszkaniowego zaciągniętego na
      wydatki określone w art. 21 ust. 25 pkt 1 tej ustawy pozostaje do całkowitej kwoty
      zaciągniętego kredytu mieszkaniowego.

    Zgodnie z § 1 ust. 4 rozporządzenia:
      W przypadku gdy kredyt mieszkaniowy został zastąpiony kredytem refinansowym lub
      gdy na jego spłatę został zaciągnięty kredyt konsolidacyjny, zaniechanie, o którym
      mowa w ust. 1 pkt 1, obejmuje odpowiednio kwotę wierzytelności z tytułu kredytu
      refinansowego lub konsolidacyjnego w części odpowiadającej kwocie wierzytelności z
      tytułu kredytu mieszkaniowego.
    Według § 1 ust. 5 przywołanego rozporządzenia:
      Przez jedną inwestycję mieszkaniową, o której mowa w ust. 1 pkt 1 lit. a, rozumie się
      inwestycję, której celem jest zaspokojenie potrzeb mieszkaniowych:
        1) jednego gospodarstwa domowego albo
        2) więcej niż jednego gospodarstwa domowego, w przypadku gdy osoby fizyczne
        mające zajmować wspólnie jeden budynek mieszkalny, nie mniej niż jedna osoba
        fizyczna z każdego takiego gospodarstwa, są osobami zaliczonymi do I grupy
        podatkowej w rozumieniu art. 14 ust. 3 pkt 1 ustawy z dnia 28 lipca 1983 r. o
        podatku od spadków i darowizn (Dz. U. z 2023 r. poz. 1774 i 1843).
    Zgodnie § 1 ust. 6 przywołanego rozporządzenia:
      Przez jedno gospodarstwo domowe, o którym mowa w ust. 5, rozumie się
      gospodarstwo prowadzone przez osobę fizyczną zajmującą jeden lokal mieszkalny
      albo jeden budynek mieszkalny jednorodzinny, samodzielnie lub wspólnie z innymi
      osobami stale z nią zamieszkującymi i gospodarującymi.
    W myśl § 1 ust. 7 rozporządzenia:
      W przypadku gdy stroną umowy kredytu mieszkaniowego na realizację jednej
      inwestycji mieszkaniowej, o której mowa w ust. 1 pkt 1 lit. a, są co najmniej dwie osoby
      fizyczne, zaniechanie poboru podatku, o którym mowa w ust. 1 pkt 1, ma
      zastosowanie wyłącznie do osób, o których mowa w ust. 1 pkt 1 lit. b.
    Z § 3 komentowanego rozporządzenia wynika, że:
      Ilekroć w rozporządzeniu jest mowa o kredycie mieszkaniowym, należy przez to
      rozumieć kredyt, który został:
        1) udzielony przed dniem 15 stycznia 2015 r. przez podmiot, którego działalność
        podlega nadzorowi państwowego organu nadzoru nad rynkiem finansowym,
        uprawniony do udzielania kredytów na podstawie odrębnych ustaw regulujących
        zasady funkcjonowania takich podmiotów, oraz
        2) zabezpieczony w postaci hipoteki ustanowionej na nieruchomości lub udziale w
        nieruchomości lub prawie wieczystego użytkowania gruntu lub udziale w takim
        prawie, lub spółdzielczym własnościowym prawie do lokalu mieszkalnego lub
        udziale w takim prawie, lub prawie do domu jednorodzinnego w spółdzielni
        mieszkaniowej lub udziale w takim prawie, oraz
        3) zaciągnięty na wydatki, o których mowa w art. 21 ust. 25 pkt 1 ustawy z dnia 26
        lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych.
    W myśl § 4 ww. rozporządzenia:
      Zaniechanie, o którym mowa w § 1 i § 2 ma zastosowanie do dochodów (przychodów)
      uzyskanych od dnia 1 stycznia 2022 r. do dnia 31 grudnia 2026 r.
    Artykuł 21 ust. 25 pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych stanowi, że:
      Za wydatki poniesione na cele, o których mowa w ust. 1 pkt 131, uważa się wydatki
      poniesione na:
        a) nabycie budynku mieszkalnego, jego części lub udziału w takim budynku, lokalu
        mieszkalnego stanowiącego odrębną nieruchomość lub udziału w takim lokalu, a

        także na nabycie gruntu lub udziału w gruncie albo prawa użytkowania
        wieczystego gruntu lub udziału w takim prawie, związanych z tym budynkiem lub
        lokalem,
        b) nabycie spółdzielczego własnościowego prawa do lokalu mieszkalnego lub
        udziału w takim prawie, prawa do domu jednorodzinnego w spółdzielni
        mieszkaniowej lub udziału w takim prawie,
        c) nabycie gruntu pod budowę budynku mieszkalnego lub udziału w takim gruncie,
        prawa użytkowania wieczystego takiego gruntu lub udziału w takim prawie, w
        tym również z rozpoczętą budową budynku mieszkalnego, oraz nabycie innego
        gruntu lub udziału w gruncie, prawa użytkowania wieczystego gruntu lub udziału
        w takim prawie, jeżeli w okresie, o którym mowa w ust. 1 pkt 131, grunt ten
        zmieni przeznaczenie na grunt pod budowę budynku mieszkalnego,
        d) budowę, rozbudowę, nadbudowę, przebudowę lub remont własnego budynku
        mieszkalnego, jego części lub własnego lokalu mieszkalnego,
        e) rozbudowę, nadbudowę, przebudowę lub adaptację na cele mieszkalne własnego
        budynku niemieszkalnego, jego części, własnego lokalu niemieszkalnego lub
        własnego pomieszczenia niemieszkalnego
      – położonych w państwie członkowskim Unii Europejskiej lub w innym państwie
      należącym do Europejskiego Obszaru Gospodarczego albo w Konfederacji
      Szwajcarskiej.
    Zaniechanie poboru podatku znajduje zastosowanie do umorzonych osobom fizycznym
    kwot wierzytelności z tytułu kredytów zaciągniętych na cele mieszkaniowe i
    zabezpieczonych hipotecznie, udzielonych przed 15 stycznia 2015 r. przez podmioty
    uprawnione do udzielania kredytów na podstawie odrębnych ustaw, w przypadku, gdy
    osoba fizyczna będąca stroną umowy hipotecznego kredytu mieszkaniowego nie
    korzystała z zaniechania poboru podatku od kwot umorzonych wierzytelności z tytułu
    kredytu mieszkaniowego zaciągniętego na realizację innej inwestycji mieszkaniowej.
    Istotne jest, żeby kredyt mieszkaniowy został zaciągnięty na wydatki, o których mowa w
    art. 21 ust. 25 pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.
    W przypadku, gdy kredyt mieszkaniowy został zaciągnięty również na wydatki inne niż
    określone w art. 21 ust. 25 pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych,
    zaniechanie obejmuje kwotę wierzytelności z tytułu kredytu mieszkaniowego w części, w
    jakiej kwota kredytu mieszkaniowego zaciągniętego na wydatki określone w art. 21 ust. 25
    pkt 1 tej ustawy pozostaje do całkowitej kwoty zaciągniętego kredytu mieszkaniowego.
    Prawo do zaniechania poboru podatku jest wyjątkiem od zasady powszechności
    opodatkowania, dlatego do interpretacji przepisów ustanawiających to prawo należy
    stosować wykładnię ścisłą, która nie wychodzi poza literalne brzmienie przepisów.
    Z treści wniosku wynika, że (...) 2008 r. zaciągnęła Pani w banku kredyt hipoteczny
    indeksowany w CHF w wysokości 365 000 zł. Działalność banku podlegała nadzorowi
    państwowego organu nadzoru nad rynkiem finansowym. Środki z kredytu zostały
    przeznaczone na zakup lokalu mieszkalnego, pokrycie kosztów ubezpieczenia niskiego
    wkładu własnego, prowizję należną bankowi od udzielenia kredytu, opłaty notarialne oraz
    refinansowanie kosztów zadatku wpłaconego na poczet ceny zakupu przedmiotowego
    lokalu. Kredyt zabezpieczony jest hipoteką. Nie korzystała Pani z zaniechania poboru
    podatku od kwot umorzonych wierzytelności z tytułu kredytu mieszkaniowego
    zaciągniętego na realizację innej niż określona powyżej inwestycji mieszkaniowej. Łącznie
    wpłaciła Pani na rzecz banku z tytułu spłaty kredytu kwotę 498 685,72 zł.
    Bank proponuje zawarcie ugody pozasądowej polegającej na umorzeniu aktualnego
    zadłużenia wynikającego z umowy kredytu. W propozycji ugody wskazano, że umorzone

    przez bank zadłużenie będzie obejmować kapitał oraz odsetki umowne od kapitału
    kredytu w łącznej wysokości 357 611,17 zł, ponadto bank wypłaci na Pani rzecz kwotę
    dodatkową w wysokości 106 000 zł.
    Mając na uwadze przedstawione zdarzenie przyszłe oraz powołane przepisy prawa
    stwierdzić należy, że umorzona przez bank wierzytelność z tytułu kredytu zaciągniętego
    (...) 2008 r. będzie stanowić dla Pani przychód w rozumieniu art. 11 ust. 1 ustawy o
    podatku dochodowym od osób fizycznych, z tytułu nieodpłatnych świadczeń,
    klasyfikowany do źródła, o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 9 w zw. z art. 20 ust. 1 ww.
    ustawy.
    Jak już wspomniano, w przypadku, gdy kredyt mieszkaniowy został zaciągnięty również na
    wydatki inne niż określone w art. 21 ust. 25 pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od osób
    fizycznych, zaniechanie obejmuje kwotę wierzytelności z tytułu kredytu mieszkaniowego w
    części, w jakiej kwota kredytu mieszkaniowego zaciągniętego na wydatki określone w art.
    21 ust. 25 pkt 1 tej ustawy pozostaje do całkowitej kwoty zaciągniętego kredytu
    mieszkaniowego.
    W tym miejscu wskazać należy, że zaciągnięcie kredytu na refinansowanie jest to
    zdarzenie rozumiane jako operacja pieniężna polegająca na wykorzystaniu zewnętrznych
    funduszy pieniężnych w celu zastąpienia środków pierwotnie wydatkowanych na jakiś cel.
    Pojęcia kredyt refinansowy i kredyt na refinansowanie nie są tożsame. Pojęcie kredyt
    refinansowy implikuje konieczność wcześniejszego zaciągnięcia kredytu, aby później
    możliwym było zaciągnięcie kredytu refinansowego na jego spłatę. Zatem czynność
    refinansowania zakupu kredytem hipotecznym należy odróżnić od zaciągnięcia kredytu
    refinansowego.
    Kredyt refinansowy przeznaczony jest na spłatę wcześniej zaciągniętego kredytu
    hipotecznego i jest on zabezpieczony na podstawie wartości aktualnie posiadanej
    nieruchomości. Natomiast zwrot „refinansowanie” oznacza operację pieniężną polegającą
    na uzyskaniu zewnętrznych źródeł finansowania w celu zastąpienia środków własnych,
    które zostały wydatkowane na jakiś cel. W rezultacie pierwotnie wydatkowane środki
    pieniężne mogą być niejako „ponownie” wykorzystane na dowolny cel. Środki z kredytu na
    refinansowanie niejako zastępują środki uprzednio wydatkowane z własnych zasobów.
    W tym kontekście, kredyt udzielony na refinansowanie kosztów zadatku wpłaconego na
    poczet ceny zakupu lokalu mieszkalnego, pokrycie składki z tytułu ubezpieczenia od
    niskiego wkładu własnego oraz opłat notarialnych stanowił kredyt na wydatki inne niż
    określone w art. 21 ust. 25 pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.
    Dlatego też zaniechanie poboru podatku dochodowego nie będzie miało zastosowania,
    stosownie do dyspozycji § 1 ust. 3 w zw. z § 1 ust. 2 ww. rozporządzenia, do tej części
    kwoty umorzenia wierzytelności, która odpowiada udziałowi udzielonego kredytu
    zaciągniętego na wydatki inne niż określone w art. 21 ust. 25 pkt 1 ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych (tj. na refinansowanie kosztów zadatku wpłaconego na
    poczet ceny zakupu lokalu mieszkalnego, pokrycie składki z tytułu ubezpieczenia od
    niskiego wkładu własnego oraz opłat notarialnych) w całkowitej kwocie zaciągniętego
    kredytu.
    Natomiast zaniechanie poboru podatku dochodowego od osób fizycznych będzie miało
    zastosowanie na zasadach wynikających § 1 ust. 3 rozporządzenia w odniesieniu do
    będącej przedmiotem zapytania kwoty umorzonej wierzytelności dotyczącej prowizji
    należnej bankowi od udzielenia kredytu. Tym samym nie będzie Pani zobowiązana do
    zapłaty podatku dochodowego z tytułu planowanego umorzenia przez bank wierzytelności
    z tytułu kredytu hipotecznego do tej części kwoty umorzenia, która odpowiada udziałowi
    udzielonego kredytu zaciągniętego na cele określone w art. 21 ust. 25 pkt 1 ustawy o
    podatku dochodowym od osób fizycznych w całkowitej kwocie zaciągniętego kredytu.
    Z tego względu, stanowisko Państwa w tym zakresie uznano za nieprawidłowe.

    Odpowiadając na Pani wątpliwości zawarte w drugim pytaniu wskazać należy, że
    otrzymanie przez Panią wynikającej z zawartej ugody kwoty w wysokości 106 000 zł, której
    charakter co prawda nie został zdefiniowany w treści projektowanej ugody, niemniej
    jednak – jak wynika z treści wniosku – jej wysokość nie przekracza różnicy między sumą
    wpłat uiszczonych na podstawie umowy kredytu a wypłaconym Pani kapitałem kredytu i
    stanowi zwrot środków pieniężnych, które wcześniej, na mocy umowy kredytowej
    przekazano na rzecz banku w ramach spłaty rat kapitałowo-odsetkowych, nie spowoduje
    dodatkowego przysporzenia majątkowego po Pani stronie. Tym samym, w związku z
    wypłatą przez bank opisanej kwoty, po Pani stronie nie powstanie przychód w rozumieniu
    przepisów ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych i w konsekwencji nie
    wystąpi również obowiązek zapłaty podatku z tego tytułu.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, które Pani przedstawiła i stanu prawnego,
    który obowiązuje w dniu wydania interpretacji.
    Niniejsza interpretacja rozstrzyga wyłącznie zagadnienia objęte pytaniami. Inne kwestie
    poruszane we wniosku nie były przedmiotem oceny przez tut. organ.
    Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy
    rzeczywisty stan faktyczny sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie
    ze stanem faktycznym podanym przez wnioskodawcę w złożonym wniosku. W związku z
    powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we wniosku
    opisu sprawy, udzielona interpretacja traci swoją aktualność.
    Rolą postępowania w sprawie wydania indywidualnej interpretacji przepisów
    podatkowych nie jest ustalanie stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego), stanowi to
    bowiem domenę ewentualnego postępowania podatkowego. To na podatniku ciąży
    obowiązek udowodnienia w toku tego postępowania okoliczności faktycznych, z których
    wywodzi on dla siebie korzystne skutki prawne. Organ nie prowadzi postępowania
    dowodowego, ograniczając się do analizy okoliczności podanych we wniosku. W stosunku
    do tych okoliczności wyraża swoje stanowisko, które zawsze musi być jednak
    ustosunkowaniem się do poglądu (stanowiska) prezentowanego w danej sprawie przez
    wnioskodawcę. Jeżeli w toku ewentualnego postępowania organ uzna, że zdarzenie
    opisane we wniosku różni się od zdarzenia występującego w rzeczywistości, wówczas
    wydana interpretacja nie będzie Pani chroniła.
    W odniesieniu do powołanej przez Panią interpretacji należy stwierdzić, że zapadła ona w
    indywidualnej sprawie i nie jest wiążąca dla organu wydającego niniejszą interpretację.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    · Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy
      z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.).
      Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli: Pani sytuacja będzie zgodna
      (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosuje się Pani do
      interpretacji.
    · Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
        1) z zastosowaniem art. 119a;
        2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5
        ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;

        3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    · Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki
      interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pani prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu
    Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z
    dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.
    U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
    · w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
    · w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP
      (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.