Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0114-KDIP1-3.4012.494.2025.5.KF
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-08-01
Teza: Opodatkowania sprzedaży udziału w nieruchomości.
Słowa kluczowe: działki
podatnik
udział
Zagadnienia: Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III. Podatnicy,
płatnicy i przedstawiciele podatkowi-Rozdział 1.
Podatnicy i płatnicy-Działalność gospodarcza
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III. Podatnicy,
płatnicy i przedstawiciele podatkowi-Rozdział 1.
Podatnicy i płatnicy-Podatnicy
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III-
Rozdział 1-art. 15-ust. 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III-
Rozdział 1-art. 15-ust. 2

## Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

łowe
    Szanowni Państwo,
    stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego
    zdarzenia przyszłego w podatku od towarów i usług jest prawidłowe.
    Zakres wniosku wspólnego o wydanie interpretacji indywidualnej

    11 czerwca 2025 r. wpłynął Państwa wniosek wspólny z 11 czerwca 2025 r. o wydanie
    interpretacji indywidualnej, który dotyczy opodatkowania podatkiem VAT sprzedaży
    udziału ½ w nieruchomości gruntowej. Uzupełnili go Państwo pismem z 11 czerwca 2025 r.
    (wpływ 11 czerwca 2025 r.) oraz pismem z 18 lipca 2025 r. (wpływ 18 lipca 2025 r.) – w
    odpowiedzi na wezwanie.
    Treść wniosku wspólnego jest następująca:
    Zainteresowani, którzy wystąpili z wnioskiem
    1. Zainteresowany będący stroną postępowania:
        A. A.
    2. Zainteresowana niebędąca stroną postępowania:
        A. B.

## Opis zdarzenia przyszłego

A. A. (dalej „Wnioskodawca 1”) oraz A. B. (dalej „Wnioskodawca 2”), dalej określani jako
    „Sprzedający”, są właścicielami w ramach współwłasności ustawowej małżeńskiej udziału
    ułamkowego (1/2) w nieruchomości gruntowej położonej w (...) (dalej „Nieruchomość”).
    Sprzedający nabyli Nieruchomość w 2013 r. (wówczas jako prawo użytkowania
    wieczystego). Najistotniejszym motywem zakupu była chęć ochrony posiadanych
    oszczędności przed inflacją. Z perspektywy czasu działanie to okazało się słuszne,
    ponieważ w latach 2017 – 2024 inflacja wyniosła: 2017 r. 2%, 2018 r. 1,6%, 2019 r. 2,3%,
    2020 r. 3,4%, 2021 r. 5,1%, 2022 r. 14,4%. 2023 r. 11,4%, 2024 r. 3,6%.
    Jeszcze w 2013 r. prawo wieczystego użytkowania zostało przekształcone w prawo
    własności. Nieruchomość nie była dotychczas przez Sprzedających wykorzystywana na
    własne potrzeby, ani oddawana w najem, dzierżawę.
    W 2015 r. z całości Nieruchomości została wydzielona niewielka działka, która została
    odsprzedana na rzecz właściciela nieruchomości sąsiedniej na jej powiększenie.
    Transakcja ta oraz niezbędny w tym celu wcześniejszy podział działki nastąpiły z inicjatywy
    właściciela sąsiedniej nieruchomości. Po tej transakcji, a więc od około 10 lat,
    Nieruchomość nie była przedmiotem żadnych transakcji.
    Nieruchomość nie jest objęta planem zagospodarowania przestrzennego ani też nie
    zostały dla niej wydane warunki zabudowy i zagospodarowania. Obecnie Sprzedający oraz
    pozostali współwłaściciele Nieruchomości planują jej Sprzedaż na rzecz podmiotu
    trzeciego (dalej: „Kupujący”).
    Warunkiem transakcji sprzedaży jest uzyskanie przez Kupującego warunków zabudowy
    dla Nieruchomości. O wydanie decyzji w sprawie warunków zabudowy wystąpi Kupujący
    we własnym imieniu.
    Sprzedający jak i pozostali współwłaściciele nie ponosili nakładów na Nieruchomość, w
    szczególności nie ponosili wydatków związanych z doprowadzeniem do niej mediów
    takich jak energia elektryczna, woda, gaz itd. Nie były również dokonywane inne podziały
    działki stanowiącej Nieruchomość. W momencie zawierania umowy sprzedaży
    Nieruchomość będzie objęta decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu z
    przeznaczeniem pod budowę mieszkaniową, uzyskaną na wniosek Kupującego.
    Wnioskodawca 1 jest czynnym zarejestrowanym podatnikiem podatku od towarów i usług
    (dalej „VAT”) z tytułu prowadzonej działalności gospodarczej, innej niż działalność w
    zakresie obrotu nieruchomościami. Wnioskodawca 1 jest wspólnikiem w spółce cywilnej
    wraz z jednym z pozostałych współwłaścicieli Nieruchomości. W ramach tej spółki cywilnej

    nabyli inną nieruchomość, na której został wybudowany budynek użytkowy przeznaczony
    na wynajem. Wnioskodawca 1 już zatem w momencie zakupu podejmował decyzję, które
    składniki majątku zalicza do majątku prywatnego (tu została zaliczona Nieruchomość,
    która stanowi zabezpieczenie finansowe i ochronę majątku przed inflacją), a które
    zamierza wykorzystać do działalności gospodarczej (nieruchomość wykorzystywana w
    ramach spółki cywilnej). Wnioskodawca 2 nie jest czynnym zarejestrowanym podatnikiem
    VAT.
    Uzupełnienie i doprecyzowanie opisu sprawy
    Wnioskodawcy nie podejmowali żadnych działań zmierzających do pozyskania nabywcy
    ww. nieruchomości. Osoba zainteresowana nabyciem ww. nieruchomości sama zgłosiła
    się do Wnioskodawców z zapytaniem, czy są zainteresowani sprzedażą.
    Oprócz sprzedaży nieruchomości opisanej we wniosku Wnioskodawcy nie dokonywali
    wcześniej sprzedaży innych nieruchomości.
    Nieruchomość nie była i nie jest wykorzystywana dla celów zarobkowych, ani też
    Wnioskodawcy nie planują jej wykorzystywania w taki sposób do momentu ewentualnej
    sprzedaży. Nieruchomość była wykorzystywana jedynie przez właścicieli dla celów
    prywatnych jako teren rekreacyjny (miejsce biwakowania, weekendowych spotkań
    rodzinnych przy grillu, miejsce na gry i zabawy dla dzieci).
    Nieruchomość, o której mowa we wniosku Wnioskodawcy kupili.
    Wnioskodawcy podjęli decyzję o sprzedaży ze względu na nasilające się problemy
    zdrowotne, które najprawdopodobniej uniemożliwią Im dalsze korzystanie z działki.
    Przed sprzedażą nieruchomości Wnioskodawcy nie będą podejmować żadnych aktywnych
    działań marketingowych w zakresie obrotu nieruchomościami.
    Wnioskodawcy nie posiadają innych nieruchomości przeznaczonych w przyszłości do
    sprzedaży.
    Wnioskodawcy nie udzielali i nie zamierzają udzielać żadnemu innemu podmiotowi
    pełnomocnictwa do działania w ich imieniu w związku z transakcją sprzedaży
    nieruchomości.
    Wnioskodawca 2 nie prowadzi działalności gospodarczej w zakresie obrotu
    nieruchomościami.
    Wnioskodawca 2 nie wykorzystywał i nie wykorzystuje nieruchomości, którą
    Wnioskodawcy zamierzają sprzedać w działalności gospodarczej.
    Wnioskodawcy dotychczas nie zawarli umowy przedwstępnej z potencjalnym nabywcą
    ww. nieruchomości, ale umowa taka zostanie zawarta w celu zabezpieczenia interesów
    nabywcy, który uzależnia decyzję o zakupie ww. nieruchomości od uzyskania decyzji o
    warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. O wydanie takiej decyzji
    zainteresowany zakupem ww. nieruchomości ma zamiar wystąpić po zawarciu umowy
    przedwstępnej.
    Działania te podejmie we własnym imieniu i na własny rachunek (ponosząc w pełni ryzyko
    gospodarcze, w tym w pełni finansując te działania).
    Zawarcie umowy przenoszącej własność będzie uzależnione od tego, czy Nabywca uzyska
    dla Nieruchomości decyzję o warunkach zabudowy – stosowne postanowienia w tym
    zakresie zostaną zawarte w umowie przedwstępnej. Poza tym umowa przedwstępna
    będzie zawierać elementy typowe dla tego typu umów, np. wskazanie Nieruchomości,
    cenę, termin zawarcia umowy przenoszącej własność.
    Pytania
    1. Czy sprzedaż Nieruchomości będzie podlegać opodatkowaniu VAT? (pytanie nr 2 we
      wniosku)

    2. W przypadku uznania, że sprzedaż Nieruchomości podlega VAT – kto jest podatnikiem
      z tytułu tej transakcji oraz kto powinien wystawić fakturę/faktury? (pytanie nr 3 we
      wniosku)
    Państwa stanowisko w sprawie
    Katalog czynności opodatkowanych VAT został określony w art. 5 ust. 1 Ustawy o VAT.
    Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy VAT opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług
    podlegają m.in. odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium
    kraju.
    Z art. 7 ust. 1 ustawy o VAT wynika, że przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust.
    1 pkt 1, rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel.
    W konsekwencji należy uznać, że Ustawa o VAT obejmuje swoim zakresem
    przedmiotowym sprzedaż nieruchomości. Powyższe nie przesądza jednak, że transakcja
    sprzedaży podlega opodatkowaniu. Istotny jest bowiem nie tylko zakres przedmiotowy
    ustawy o VAT, ale także jej zakres podmiotowy. Należy zatem przeprowadzić analizę, czy w
    analizowanym stanie faktycznym Wnioskodawca, sprzedając Nieruchomości będzie działał
    w charakterze podatnika VAT.
    Zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy o VAT: „Podatnikami są osoby prawne, jednostki
    organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące
    samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub
    rezultat takiej działalności”.
    Z kolei art. 15 ust. 2 ustawy o VAT stanowi, że: „działalność gospodarcza obejmuje wszelką
    działalność producentów, handlowców lub usługodawców, w tym podmiotów
    pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a także działalność osób wykonujących
    wolne zawody.
    Działalność gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające na
    wykorzystywaniu towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla
    celów zarobkowych”.
    Z orzecznictwa wynika, że nawet jeśli jakaś osoba jest zarejestrowanym czynnym
    podatnikiem VAT, to nie powoduje to, że wszelka dokonywana przez taką osobę sprzedaż
    podlega opodatkowaniu VAT.
    Wskazuje na to m.in. wyrok składu siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego
    (dalej „NSA”) z 29 października 2007 r. (I FPS 3/07), w którym wskazano, że: „przepisy art.
    15 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. 2004 r.
    Nr 54 poz. 535 ze zm.) powinny być rozumiane w ten sposób, że warunkiem sine qua non
    uznania, iż dany podmiot działa w charakterze podatnika podatku od towarów i usług, jest
    ustalenie, że działa on jako producent, handlowiec, usługodawca, pozyskujący zasoby
    naturalne, rolnik lub jako osoba wykonująca wolny zawód”.
    Sąd podkreślił również, że: „ani formalny status danego podmiotu jako podatnika
    zarejestrowanego, ani okoliczność, że dana czynność została wykonana wielokrotnie lub
    jednorazowo, lecz z zamiarem częstotliwości, nie mogą przesądzać o opodatkowaniu tej
    czynności bez każdorazowego ustalenia, że w odniesieniu do konkretnej czynności
    podmiot ten występował w charakterze podatnika podatku od towarów i usług”.
    Fakt, że Wnioskodawca 1 jest czynnym zarejestrowanym podatnikiem VAT z tytułu
    prowadzonej działalności gospodarczej, nie przesądza zatem, że sprzedaż Nieruchomości
    również podlega opodatkowaniu. Zawsze należy bowiem zbadać, czy są podstawy do
    uznania, że transakcja jest dokonywana w charakterze podatnika.
    W analizowanej sytuacji Wnioskodawca 1 jest zarejestrowanym czynnym podatnikiem
    VAT. Prowadzi on bowiem działalność gospodarczą w rozumieniu ustawy o VAT
    (niezwiązaną z obrotem nieruchomościami).

    W ocenie Wnioskodawcy okoliczności transakcji jednoznacznie wskazują, że sprzedając
    Nieruchomości Sprzedający nie działają w charakterze podatnika VAT.
    Stanowisko to znajduje potwierdzenie w dotyczącym polskich przepisów wyroku
    Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej (dalej „TSUE”) z 15 września 2011 r. w
    połączonych sprawach Kuć, Słaby (C-180/10 i C-181/10 - dalej „Wyrok TSUE”). W tym
    orzeczeniu TSUE wskazał, że: „Osoby fizycznej, która prowadziła działalność rolniczą na
    gruncie nabytym ze zwolnieniem z podatku VAT i przekształconym wskutek zmiany planu
    zagospodarowania przestrzennego niezależnej od woli tej osoby w grunt przeznaczony
    pod zabudowę, nie można uznać za podatnika podatku VAT w rozumieniu art. 9 ust. 1 i
    art. 12 ust. 1 dyrektywy VAT, kiedy dokonuje ona sprzedaży tego gruntu, jeżeli sprzedaż ta
    następuje w ramach zarządu majątkiem prywatnym tej osoby. Natomiast jeżeli osoba ta w
    celu dokonania wspomnianej sprzedaży podejmuje aktywne działania w zakresie obrotu
    nieruchomościami, angażując środki podobne do wykorzystywanych przez producentów,
    handlowców i usługodawców w rozumieniu art. 9 ust. 1 akapit drugi dyrektywy VAT,
    należy uznać ją za podmiot prowadzący „działalność gospodarczą” w rozumieniu tego
    przepisu, a więc za podatnika podatku VAT.
    Okoliczność, iż osoba ta jest „rolnikiem ryczałtowym” w rozumieniu art. 295 ust. 1 pkt 3
    dyrektywy VAT jest w tym zakresie bez znaczenia”.
    W Wyroku TSUE znalazło się jeszcze jedno istotne stwierdzenie: „Należy dodać, że sama
    liczba i zakres transakcji sprzedaży dokonanych w niniejszej sprawie nie ma charakteru
    decydującego. Jak orzekł Trybunał, zakres transakcji sprzedaży nie może stanowić
    kryterium rozróżnienia między czynnościami dokonywanymi prywatnie, które znajdują się
    poza zakresem zastosowania dyrektywy, a czynnościami stanowiącymi działalność
    gospodarczą. Trybunał stwierdził, że dużych transakcji sprzedaży można dokonywać
    również jako czynności osobistych (zob. podobnie ww. wyrok w sprawie Wellcome Trust,
    pkt 37)”.
    W Wyroku TSUE wskazano, że: „podobnie okoliczność, iż przed sprzedażą zainteresowany
    dokonał podziału gruntu na działki w celu osiągnięcia wyższej ceny łącznej sama z siebie
    nie jest decydująca. Nie ma takiego charakteru również długość okresu, w jakim te
    transakcje następowały, ani wysokość osiągniętych z nich przychodów. Całość powyższych
    elementów może bowiem odnosić się do zarządzania majątkiem prywatnym
    zainteresowanego”.
    Oznacza to, że TSUE wprost wskazał, że podział działki w celu osiągnięcia wyższej ceny nie
    powoduje, że sprzedający powinien być uznany, w zakresie sprzedaży Nieruchomości, za
    podatnika w rozumieniu art. 15 ust. 1 ustawy o VAT.
    Sprzedający kilkanaście lat temu nabyli Nieruchomość do majątku prywatnego w celu jego
    ochrony przed inflacją. Jedyne działania, jakie zostały wykonane w odniesieniu do
    Nieruchomości to przekształcenie użytkowania wieczystego w prawo własności oraz
    sprzedaż części działki na wniosek właściciela sąsiedniej nieruchomości.
    Przez ostatnie 10 lat Nieruchomość nie była przedmiotem jakichkolwiek transakcji czy
    innych operacji.
    Zgodnie z art. 15 ust. 2 ustawy o VAT: „działalność gospodarcza obejmuje wszelką
    działalność producentów, handlowców lub usługodawców, w tym podmiotów
    pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a także działalność osób wykonujących
    wolne zawody. Działalność gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające
    na wykorzystywaniu towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla
    celów zarobkowych”.
    W okolicznościach niniejszej sprawy Sprzedający z pewnością nie spełniają tej definicji. W
    szczególności nie sposób uznać Sprzedających za podmiot zajmujący się obrotem

    nieruchomościami. Dowodzi tego przede wszystkim długi okres, jaki nastąpił od dnia
    zakupu, cel tego zakupu oraz brak podejmowania działań typowych dla osoby uznawanej
    za handlowca.
    Co istotne, w Wyroku TSUE wprost stwierdzono, że na ocenę działań sprzedającego nie
    ma wpływu wielkość nieruchomości czy też wysokość uzyskanego przychodu. W wyroku
    Kuć, Słaby TSUE wyjaśnił, że sprzedaż nieruchomości należy uznać za działalność
    gospodarczą w rozumieniu VAT: „gdy zainteresowany podejmuje aktywne działania w
    zakresie obrotu nieruchomościami, angażując środki podobne do wykorzystywanych
    przez producentów, handlowców i usługodawców w rozumieniu art. 9 ust. 1 akapit drugi
    dyrektywy VAT.
    Takie aktywne działania mogą polegać na przykład na uzbrojeniu terenu albo na
    działaniach marketingowych”. Należy zatem podkreślić, że Sprzedający wskazanych
    działań nie podejmowali. Nieruchomości nie były przez Wnioskodawców wykorzystywane
    w jakikolwiek sposób w celach zarobkowych w sposób ciągły. Żadna z okoliczności nie
    wskazuje zatem na prowadzenie przez Wnioskodawcę działalności gospodarczej w
    zakresie obrotu nieruchomościami. Wręcz przeciwnie - wszystkie okoliczności
    potwierdzają, że transakcja nie została dokonana w ramach działalności gospodarczej w
    rozumieniu art. 15 ust. 2 Ustawy o VAT.
    Stanowisko takie znajduje również potwierdzenie w orzecznictwie Naczelnego Sądu
    Administracyjnego. W wyroku z 10 listopada 2011 r. (I FSK 1665/11) NSA wskazał, że:
    „podzielić należy stanowisko wyrażone w wyroku NSA z dnia 18 października 2011 r. (sygn.
    akt I FSK 1536/10), że brak w ustawie z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i
    usług (Dz. U. Nr 54 poz. 535 ze zm.) unormowań, które w sposób jasny i precyzyjny
    wskazywałyby na fakt transpozycji do tej ustawy możliwości (opcji) określonej w art. 12
    ust. 1 i ust. 3 dyrektywy 2006/112/WE (poprzednio art. 4 ust. 3 VI dyrektywy), co do
    uznania za podatnika każdego kto okazjonalnie dokonuje transakcji związanej z
    działalnością gospodarczą, w zakresie pojedynczej dostawy terenu budowlanego nie
    pozwala na stwierdzenie, że Polska skorzystała z tej opcji”.
    Wyrok ten potwierdza, że Polska nie przyjęła do porządku prawnego rozwiązania
    polegającego na uznaniu za podatnika każdego, kto dokonuje pojedynczej transakcji
    sprzedaży terenu budowlanego. Nie ulega zatem wątpliwości, że sprzedaż Nieruchomości
    kilkanaście lat po ich zakupie to transakcja, która ma charakter incydentalny. Biorąc pod
    uwagę okoliczności stanowi ona zarządzanie majątkiem prywatnym.
    W wyroku z 23 kwietnia 2013 r. (I FSK 686/12) NSA wyjaśnił, że: „Jak wskazał Trybunał
    Sprawiedliwości w wyroku z dnia 15 września 2011 r. w sprawach połączonych C-180/10 i
    C-181/10, nie jest działalnością handlową sprzedaż majątku osobistego (prywatnego),
    który nie został nabyty w celach odsprzedaży (w celach handlowych), lecz spożytkowania
    w celach prywatnych. Liczba i zakres transakcji sprzedaży gruntów nie może stanowić
    kryterium rozróżnienia między czynnościami dokonywanymi prywatnie, które znajdują się
    poza zakresem opodatkowania, a czynnościami stanowiącymi działalność gospodarczą.
    Także sama okoliczność, iż przed sprzedażą zainteresowany dokonał podziału gruntu na
    działki w celu osiągnięcia wyższej ceny łącznej, nie może być dla kwalifikacji danej
    transakcji decydująca.
    Dla ustalenia zawodowego charakteru działalności istotne będą takie okoliczności, jak
    ewentualne uzbrojenie terenu, wydzielenie dróg wewnętrznych oraz działania
    marketingowe podjęte w celu sprzedaży działek, wykraczające poza zwykłe formy
    ogłoszenia. Wskazywać mogą one bowiem na aktywność w zakresie obrotu
    nieruchomościami, przybierającą formę zawodową (profesjonalną), a w konsekwencji
    zorganizowaną.
    Na taki rodzaj działalności wskazywać mogą także takie działania, jak uzyskanie przed
    sprzedażą decyzji o warunkach zagospodarowania terenu (zabudowy), czy wystąpienie o
    opracowanie planu zagospodarowania przestrzennego dla sprzedawanego obszaru,

    zwłaszcza w sytuacji, gdy sprzedawca jest już podatnikiem w zakresie usług budowlanych,
    developerskich, czy innych tego rodzaju usług o zbliżonym charakterze”.
    W wyroku z 3 czerwca 2014 r. (I FSK 955/13) NSA wskazał, że „Należy w pełni zgodzić się z
    oceną Sądu, który powołując się na wyrok Trybunału Sprawiedliwości UE z dnia 15
    września 2011 r. w sprawach połączonych C-180/10 i C-181/10, stwierdził, że w
    przedstawionych we wniosku o interpretację okolicznościach sprawy stanowisko organu
    podatkowego nie jest uzasadnione.
    Prawidłowo bowiem Sąd uznał, że przedstawione we wniosku okoliczności faktyczne,
    które mają towarzyszyć sprzedaży w odniesieniu do wskazanych działek, w żadnym
    stopniu nie wskazują, że aktywność skarżącej w przedmiocie zbycia przedmiotowych
    gruntów jest porównywalna do działań podmiotów zajmujących się profesjonalnie tego
    rodzaju obrotem.
    W szczególności w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku Sąd I instancji zwrócił uwagę na
    brak związku czasowego pomiędzy nabyciem nieruchomości (2001 r.), wydaniem decyzji o
    warunkach zabudowy (2007 r.) i decyzją o podziale nieruchomości (2012 r.) oraz, że
    planowany podział nieruchomości i wydzielenie dwóch działek na jedną wewnętrzną
    drogę dojazdową o nr ewidencyjnych 3/12 i 3/16 motywowane jest koniecznością
    zapewnienia dostępu planowanych działek do drogi, a nie budową infrastruktury
    drogowej. Zasadnie również Sąd I instancji ocenił argument organu, że zlecenie sprzedaży
    wskazanych we wniosku działek profesjonalnemu pośrednikowi zajmującemu się obrotem
    nieruchomościami świadczyło o podjęciu przez stronę czynności o charakterze
    zawodowym (profesjonalnym), przeczy logice oraz doświadczeniu życiowemu. Z
    okoliczności tych Sąd wywiódł, że prawidłowe wnioskowanie organu powinno przebiegać
    w ten sposób, że skoro strona zleca sprzedaż działek pośrednikowi w obrocie
    nieruchomościami oznacza, iż sama nie działa w tym zakresie zawodowo (profesjonalnie)”.
    Orzeczenia te wskazują, że w ramach zarządzania majątkiem prywatnym właściciel może
    podejmować pewne działania. Jeśli ich charakter i skala nie są takie same, jak w przypadku
    podmiotów zajmujących się profesjonalnie obrotem nieruchomościami, to działania te nie
    powodują, że właściciel staje się, w ich zakresie, podatnikiem VAT wykonującym
    działalność gospodarczą.
    W wyroku z 29 października 2020 r. (I FSK 190/18) NSA wskazał, że „Biorąc pod uwagę
    przedstawiony we wniosku o interpretację opis zdarzenia przyszłego, rację należy
    przyznać Sądowi pierwszej instancji, który stwierdził, że na tle stanu faktycznego
    podanego przez skarżącą nie można przyjąć, że w celu dokonania planowanej sprzedaży
    gruntów podjęła aktywne działania w zakresie obrotu nieruchomościami, angażując środki
    podobne do wykorzystywanych przez producentów, handlowców i usługodawców w
    rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy o VAT, co skutkowałoby koniecznością uznania ją za
    podmiot prowadzący „działalność gospodarczą” w rozumieniu tego przepisu, a więc za
    podatnika podatku od wartości dodanej. Z opisu tego nie wynika bowiem, aby skarżąca
    podejmowała wskazane w wyroku Trybunału Sprawiedliwości, jako tzw. „minimum”,
    działania polegające na uzbrojeniu terenu albo na działaniach marketingowych,
    pozwalające na ustalenie, że działa jako handlowiec. W świetle powyższego wyroku
    przywołane w uzasadnieniu skargi kasacyjnej takie okoliczności, jak: zamiar podziału
    gruntu i że w efekcie sprzedaży będą podlegały poszczególne działki oddzielnie, już po
    wydzieleniu, uzyskanie przez skarżącą „na swój wniosek” decyzji o warunkach zabudowy
    dla budynku wraz z garażem oraz zamiar uporządkowania terenu, tj. pozostałości po
    szklarni przez rozbiórkę zabudowań „swój koszt”, przed podziałem nieruchomości na
    działki (str. 8 uzasadnienia skargi kasacyjnej) jeszcze nie przesądzają o tym, że skarżąca
    podjęła zawodową aktywność w zakresie obrotu nieruchomościami”.
    W wyroku z 28 października 2020 r. (I FSK 245/18) NSA wskazał, że: „W zakresie
    zarządzania majątkiem prywatnym mieści się też aktywność polegająca na podziale
    działek na mniejsze działki. Zarządzenie majątkiem prywatnym nie wyklucza
    podejmowania takich kroków, aby w razie zbywania majątku uzyskać jak najlepszą cenę. Z

    treści przedstawionego wniosku wynika, że podjęcie decyzji o podziale gruntu na mniejsze
    działki w kilku przypadkach implikowało konieczność wcześniejszego uzyskania decyzji o
    warunkach zabudowy, gdyż teren, na którym są położone te działki, nie jest objęty planem
    zagospodarowania przestrzennego. Poza tym skarżący nie podejmował ani nie planuje
    działań marketingowych, nie uzbrajał działek, nie utwardzał drogi wewnętrznej, nie
    doprowadzał mediów lub załatwiał jakichkolwiek formalności związanych z zabudową”.
    W wyroku z 28 sierpnia 2020 r. (I FSK 2037/17) NSA wskazał, że „Na tle oceny przyjętej
    przez Sąd pierwszej instancji podkreślić można, że wykładnia art. 15 ust. 2 ustawy o VAT
    nie pozwala jednoznacznie sprecyzować sytuacji, w których aktywność danej osoby można
    kwalifikować jako zwykłe odpłatne zbycie majątku prywatnego, a w jakim momencie
    działania te przeradzają się w działalność gospodarczą podlegającą opodatkowaniu VAT.
    Przed sprzedażą nieruchomości właściciel może podejmować działania przygotowawcze,
    np. w przypadku braku planu zagospodarowania przestrzennego wystąpić o wydanie
    decyzji w sprawie warunków zagospodarowania nieruchomości, wystąpić o zatwierdzenie
    podziału nieruchomości na mniejsze działki budowlane i doprowadzenie do wydzielenia
    działki pod drogę, oraz inicjowania postępowania administracyjne w sprawie zmiany
    funkcji nieruchomości z rolnej na budowlaną. Tego rodzaju działania oraz ilość
    wydzielonych działek, same przez się nie dają podstaw do kwalifikowania, że są one
    typowe dla działań „handlowca”, tj. podatnika podatku od towarów i usług”.
    W wyroku z 30 lipca 2020 r. (I FSK 357/19) NSA wskazał, że: „W orzecznictwie Naczelnego
    Sądu Administracyjnego po wspomnianym wyżej wyroku TSUE przyjmuje się, że przy
    ocenie działalności osoby sprzedającej nieruchomości należy uwzględniać działania na
    poszczególnych etapach aktywności sprzedającego w ich całokształcie, a nie wyłącznie
    osobno. Należy przede wszystkim mieć na uwadze te elementy, które łączą się z
    nakładami inwestycyjnymi wykraczającymi poza standardowe działania zarządu
    majątkiem prywatnym (por. wyroki NSA z 9 października 2014 r., sygn. akt I FSK 2145/13; 3
    marca 2015 r., sygn. akt I FSK 1859/13; 11 czerwca 2015 r., sygn. akt I FSK 716/14 i 29
    listopada 2016 r., sygn. akt I FSK 636/15). Nie mają znaczenia zamiar, czy motywy jakimi
    kieruje się podmiot rozpoczynając działalność gospodarczą, ani jakie potrzeby zaspokaja z
    uzyskanych środków pieniężnych. Istotne znaczenie mają obiektywne, a nie subiektywne
    przesłanki pozwalające odróżnić działania o cechach zawodowych, od tych które mieszczą
    się w granicach dysponowania majątkiem prywatnym.
    Przy takim rozumieniu przepisów stanowiących materialnoprawną podstawę za
    prawidłową należało uznać ocenę dokonaną przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w
    Szczecinie, że aktywności skarżącego w zakresie przedstawionego we wniosku zamiaru
    zbycia kilku działek budowlanych nie można uznać za aktywność porównywalną do
    aktywności przedsiębiorcy zajmującego się obrotem nieruchomościami. Trafnie ocenił Sąd
    pierwszej instancji, że planowane przez skarżącego transakcje nie będą miały charakteru
    działalności stałej i oceny tej nie zmienia fakt, że transakcji będzie kilka.
    Z wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej wynika, że skarżący zamierza skorzystać
    okazjonalnie z możliwości zbycia zgromadzonego wcześniej majątku prywatnego, nie
    wykorzystywanego wcześniej do prowadzenia jakiejkolwiek działalności gospodarczej. W
    zakresie zarządzania majątkiem prywatnym mieści się też aktywność polegająca na
    podziale działek na mniejsze działki również o charakterze rolnym. Zarządzenie majątkiem
    prywatnym nie wyklucza bowiem podejmowania takich kroków, aby w razie zbywania
    majątku uzyskać jak najlepszą cenę. Z treści przedstawionego wniosku wynika, że podjęcie
    decyzji o podziale gruntu na działki budowlane implikowało konieczność wcześniejszego
    uzyskania decyzji o warunkach zabudowy, gdyż teren, na którym są położone działki nie
    jest objęty planem zagospodarowania przestrzennego. Poza tym skarżący nie podejmował
    ani nie planuje podjęcia innych działań podejmowanych zwykle przez podmioty zajmujące
    się profesjonalnie handlem działkami budowlanymi, a więc nie zamierza podejmować

    działań marketingowych, a poprzestanie na zwykłych ogłoszeniach o sprzedaży, nie będzie
    uzbrajał działek, nie będzie utwardzał drogi wewnętrznej, nie będzie doprowadzał mediów
    lub załatwiał jakichkolwiek formalności związanych z zabudową.”
    W wyroku z 24 listopada 2023 r. (I FSK 817/20) NSA wskazał, że: „Jak już wskazano, dla
    uznania działalności związanej ze sprzedażą nieruchomości za działalność gospodarczą
    istotne i decydujące znaczenie mają okoliczności faktyczne towarzyszące tej działalności.
    Okoliczności te muszą wskazywać na zaangażowanie gospodarcze podmiotu
    dokonującego czynności oraz wskazywać, że wystąpił pewien zorganizowany zespół
    czynności, świadczący o profesjonalnym charakterze tych działań. Oznacza to, że przy
    ocenie działalności sprzedawcy nieruchomości pod kątem kwalifikacji jej jako działalności
    gospodarczej przede wszystkim znaczenie ma aspekt faktyczny tych czynności. Zatem
    omawiana okoliczność udzielenia kupującemu pełnomocnictwa do wykonywania szeregu
    okoliczności wskazanych we wniosku o udzielenie interpretacji nie może być uznana za
    świadcząca o tym, że podmiot dokonując sprzedaży działek, działać będzie w charakterze
    podatnika podatku od towarów i usług (podobnie NSA w wyroku z 3 marca 2023 r., sygn.
    akt I FSK 48/20). W tej sytuacji skarżąca nie mogła zostać uznana za podatnika VAT tylko z
    tego tytułu, że kupujący po podpisaniu umowy przedwstępnej sprzedaży nieruchomości
    rozpoczął przygotowania ww. nieruchomości do przyszłej inwestycji.”
    Wyrok ten (a także wskazane w nim orzeczenie NSA z 3 marca 2023 r., sygn. akt I FSK 48
    /20) jednoznacznie potwierdzają, że rozpoczęcie przygotowań do przyszłej inwestycji przez
    Kupującego nie wpływa na status Sprzedających z punktu widzenia przepisów o VAT,
    ponieważ decydujące jest podejmowanie (bądź nie) czynności faktycznych przez samego
    sprzedającego.
    Podsumowując, orzecznictwo jednoznacznie potwierdza, że planowana przez
    Sprzedających sprzedaż Nieruchomości nie podlega opodatkowaniu VAT, ponieważ w tym
    zakresie Sprzedający nie działają w charakterze podatnika VAT w rozumieniu Ustawy o
    VAT (a jedynie zarządzają swoim prywatnym majątkiem).

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest prawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług
    (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 775) – zwanej dalej „ustawą”:
      Opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, zwanym dalej „podatkiem”,
      podlegają odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium
      kraju.
    Stosownie do art. 2 pkt 6 ustawy:
      Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o towarach - rozumie się przez to rzeczy
      oraz ich części, a także wszelkie postacie energii.
    W myśl art. 7 ust. 1 ustawy:
      Przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się
      przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (...).
    Towarem jest także udział w prawie własności. Jest to zgodne z normami unijnymi,
    bowiem w myśl art. 15 ust. 2 Dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w
    sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. Urz. UE L Nr 347 z 11
    grudnia 2006 r. s. 1 ze zm.), zwanej dalej „2006/112/WE”:
      Państwa członkowskie mogą uznać za rzeczy:
      1) określone udziały w nieruchomości,
      2) prawa rzeczowe dające ich posiadaczowi prawo do korzystania z nieruchomości,

      3) udziały i inne równoważne udziałom tytuły prawne dające ich posiadaczowi
        prawne lub faktyczne prawo własności lub posiadania nieruchomości lub jej części.
    Należy więc przyjąć, że w oparciu o definicję zawartą w art. 2 pkt 6 ustawy, zbycie
    nieruchomości gruntowych (działki, jak również udziału w działce), traktowane jest jako
    czynność odpłatnej dostawy towarów, o której mowa w art. 7 ust. 1 ustawy.
    W tym miejscu należy także zauważyć, że kwestie dotyczące stosunków majątkowych
    pomiędzy małżonkami reguluje ustawa z dnia 25 lutego 1964 r. Kodeks Rodzinny i
    Opiekuńczy (t. j. Dz. U. z 2023 r. poz. 2809 ze zm.), zwanej dalej Kodeksem rodzinnym i
    opiekuńczym.
    Stosownie do art. 31 § 1 Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego:
      Z chwilą zawarcia małżeństwa powstaje między małżonkami z mocy ustawy
      wspólność majątkowa (wspólność ustawowa) obejmująca przedmioty majątkowe
      nabyte w czasie jej trwania przez obojga małżonków lub przez jednego z nich
      (majątek wspólny). Przedmioty majątkowe nieobjęte wspólnością ustawową należą
      do majątku osobistego każdego z małżonków.
    Zatem, istotą wspólności majątkowej małżeńskiej, zarówno ustawowej, jak i umownej, jest
    to, że każdy z małżonków jest współwłaścicielem poszczególnych składników majątku
    wspólnego (dorobkowego) na zasadach współwłasności łącznej (bezudziałowej).
    W świetle art. 35 Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego:
      W czasie trwania wspólności ustawowej żaden z małżonków nie może żądać
      podziału majątku wspólnego. Nie może również rozporządzać ani zobowiązywać się
      do rozporządzania udziałem, który w razie ustania wspólności przypadnie mu w
      majątku wspólnym lub w poszczególnych przedmiotach należących do tego majątku.
    Jak stanowi art. 36 § 1 Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego:
      Oboje małżonkowie są obowiązani współdziałać w zarządzie majątkiem wspólnym, w
      szczególności udzielać sobie wzajemnie informacji o stanie majątku wspólnego, o
      wykonywaniu zarządu majątkiem wspólnym i o zobowiązaniach obciążających
      majątek wspólny.
    W myśl natomiast art. 36 § 2 Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego:
      Każdy z małżonków może samodzielnie zarządzać majątkiem wspólnym, chyba że
      przepisy poniższe stanowią inaczej. Wykonywanie zarządu obejmuje czynności, które
      dotyczą przedmiotów majątkowych należących do majątku wspólnego, w tym
      czynności zmierzające do zachowania tego majątku.
    Zgodnie z art. 37 § 1 pkt 1 Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego:
      Zgoda drugiego małżonka jest potrzebna do dokonania czynności prawnej
      prowadzącej do zbycia, obciążenia, odpłatnego nabycia nieruchomości lub
      użytkowania wieczystego, jak również prowadzącej do oddania nieruchomości do
      używania lub pobierania z niej pożytków.
    Z uwagi na powyższe regulacje prawne w akcie notarialnym dokumentującym tego
    rodzaju nabycie nieruchomości wymieniani są oboje małżonkowie, jeżeli istnieje między
    nimi ustawowa wspólność majątkowa. Wspólność wynikająca ze stosunku małżeństwa jest
    współwłasnością łączną uprawniającą do współposiadania rzeczy wchodzących w skład
    majątku wspólnego, a w czasie jej trwania żaden z małżonków nie może żądać podziału
    majątku wspólnego.
    Na mocy zapisu zawartego w art. 43 § 1 Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego:
      Oboje małżonkowie mają równe udziały w majątku wspólnym.
    Małżeństwo nie należy do żadnej kategorii podmiotów wymienionych w art. 15 ust. 1
    ustawy. Powyższe stwarza dla małżonków prowadzących działalność gospodarczą

    szczególną sytuację prawną. Należy zauważyć, że żaden z przepisów ustawy nie zabrania
    małżonkom prowadzenia działalności gospodarczej jako odrębnym podatnikom. Nie ma
    przy tym przeszkód, aby pomiędzy małżonkami prowadzącymi odrębne działalności
    istniała ustawowa wspólność majątkowa.
    Wskazać jednak należy, że nie każda czynność stanowiąca dostawę towarów, w
    rozumieniu art. 7 ustawy, podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług,
    ponieważ aby dana czynność podlegała opodatkowaniu tym podatkiem, musi być
    wykonana przez podmiot, który w związku z jej wykonaniem jest podatnikiem podatku od
    towarów i usług.
    Pojęcia „podatnik” i „działalność gospodarcza”, na potrzeby podatku od towarów i usług,
    zostały określone w art. 15 ust. 1 i 2 ustawy.
    Na mocy art. 15 ust. 1 ustawy:
      Podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości
      prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o
      której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności.
    Jak wynika natomiast z art. 15 ust. 2 ustawy:
      Działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców
      lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz
      rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność
      gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu
      towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów
      zarobkowych.
    Określony w ustawie zakres opodatkowania podatkiem od towarów i usług wskazuje, że
    do tego, aby faktycznie zaistniało opodatkowanie danej czynności, konieczne jest, aby
    czynność podlegającą opodatkowaniu wykonał podmiot, który dla tej właśnie czynności
    będzie działał jako podatnik. Definicja działalności gospodarczej zawarta w ustawie, ma
    charakter uniwersalny, pozwalający na objęcie pojęciem „podatnik” tych wszystkich
    podmiotów, które prowadzą określoną działalność, występując w profesjonalnym obrocie
    gospodarczym. Ponadto, działalność gospodarczą stanowi wykorzystywanie towarów w
    sposób ciągły dla celów zarobkowych.
    Przez ciągłe wykorzystywanie składników majątku należy rozumieć takie wykorzystywanie
    majątku, które charakteryzuje się powtarzalnością lub długim okresem trwania. Zatem,
    czerpanie dochodów ze składnika majątku wskazuje na prowadzenie działalności
    gospodarczej.
    Analizując powyższe przepisy stwierdzić należy, że dostawa towarów podlegać będzie
    opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług wyłącznie wówczas, gdy dokonywana
    będzie przez podmiot mający status podatnika, a dodatkowo działającego w takim
    charakterze w odniesieniu do danej transakcji. Istotnym dla określenia, że w odniesieniu
    do konkretnej dostawy, mamy do czynienia z podatnikiem podatku od towarów i usług
    jest stwierdzenie, że prowadzi on działalność gospodarczą w rozumieniu przepisów
    ustawy.
    Na podstawie art. 9 ust. 1 Dyrektywy 2006/112/WE:
      „Podatnikiem” jest każda osoba prowadząca samodzielnie w dowolnym miejscu
      jakąkolwiek działalność gospodarczą, bez względu na cel czy też rezultaty takiej
      działalności. „Działalność gospodarcza” obejmuje wszelką działalność producentów,
      handlowców lub usługodawców, włącznie z górnictwem, działalnością rolniczą i
      wykonywaniem wolnych zawodów lub uznanych za takie. Za działalność
      gospodarczą uznaje się w szczególności wykorzystywanie w sposób ciągły, majątku
      rzeczowego lub wartości niematerialnych w celu uzyskania z tego tytułu dochodu.

    Z przytoczonych regulacji prawa wspólnotowego wynika, że podatnikiem podatku od
    towarów i usług może być każda osoba, która okazjonalnie dokonuje czynności
    opodatkowanych, przy czym czynności te winny być związane z działalnością zdefiniowaną
    jako działalność gospodarcza, tj. wszelką działalnością producentów, handlowców i osób
    świadczących usługi, włącznie z górnictwem, działalnością rolniczą i wykonywaniem
    wolnych zawodów lub uznanych za takie.
    Warunkiem opodatkowania danej czynności podatkiem od towarów i usług w świetle
    powyższych przepisów jest spełnienie dwóch przesłanek łącznie: po pierwsze dana
    czynność ujęta jest w katalogu czynności podlegających opodatkowaniu podatkiem od
    towarów i usług, po drugie – czynność została wykonana przez podmiot, który w związku z
    jej wykonaniem jest podatnikiem podatku od towarów i usług.
    Właściwym zatem jest wykluczenie osób fizycznych z grona podatników w przypadku, gdy
    dokonują sprzedaży, przekazania, bądź darowizny towarów stanowiących część majątku
    osobistego, tj. majątku, który nie został nabyty w celu jego odsprzedaży, bądź
    wykonywania innych czynności w ramach działalności gospodarczej ani też nie został
    wykorzystany w trakcie jego posiadania na cele działalności gospodarczej.
    W kontekście powyższych rozważań nie jest podatnikiem podatku od towarów i usług ten,
    kto jako osoba fizyczna dokonuje jednorazowych lub okazjonalnych transakcji, za które
    nie jest przewidziana ściśle regularna zapłata oraz nie prowadzi zorganizowanej, czy
    zarejestrowanej działalności gospodarczej, a tylko np. wyzbywa się majątku osobistego.
    Dokonywanie określonych czynności incydentalnie, poza sferą prowadzonej działalności
    gospodarczej, również nie pozwala na uznanie danego podmiotu za podatnika w zakresie
    tych czynności.
    Pojęcie „majątku prywatnego” nie występuje na gruncie analizowanych przepisów ustawy
    o VAT, jednakże wynika z wykładni art. 15 ust. 2 ustawy o VAT, w której zasadnym jest
    odwołanie się do treści orzeczenia TSUE w sprawie C-291/92 (Finanzamt Uelzen v. Dieter
    Armbrecht), które dotyczyło kwestii opodatkowania sprzedaży przez osobę będącą
    podatnikiem podatku od wartości dodanej, części majątku niewykorzystywanej do
    prowadzonej działalności gospodarczej, a służącej jej do celów prywatnych. „Majątek
    prywatny” to zatem taka część majątku danej osoby fizycznej, która nie jest przez nią
    przeznaczona ani wykorzystywana dla potrzeb prowadzonej działalności gospodarczej. Ze
    wskazanego orzeczenia wynika zatem, że podatnik musi w całym okresie posiadania danej
    nieruchomości wykazywać zamiar wykorzystywania części nieruchomości w ramach
    majątku osobistego. Przykładem takiego wykorzystania nieruchomości mogłoby być np.
    wybudowanie domu dla zaspokojenia własnych potrzeb mieszkaniowych. Potwierdzone to
    zostało również w wyroku TSUE z 21 kwietnia 2005 r., sygn. akt C-25/03 Finanzamt
    Bergisch Gladbach v. HE, który stwierdził, że majątek prywatny to mienie wykorzystywane
    dla zaspokojenia potrzeb własnych.
    Ze wskazanych powyżej orzeczeń wynika zatem, że podatnik musi w całym okresie
    posiadania danej nieruchomości wykazywać zamiar wykorzystywania nieruchomości w
    ramach majątku osobistego.
    Z orzeczenia Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z 15 września 2011 r. w
    sprawach połączonych Jarosław Słaby przeciwko Ministrowi Finansów (C-180/10) oraz
    Emilian Kuć i Halina Jeziorska-Kuć przeciwko Dyrektorowi Izby Skarbowej w Warszawie (C-
    181/10) wynika, że czynności związane ze zwykłym wykonywaniem prawa własności nie
    mogą same z siebie być uznawane za prowadzenie działalności gospodarczej. Sama liczba
    i zakres transakcji sprzedaży nie mogą stanowić kryterium rozróżnienia między
    czynnościami dokonywanymi prywatnie, które znajdują się poza zakresem zastosowania
    dyrektywy, a czynnościami stanowiącymi działalność gospodarczą. Podobnie – zdaniem
    Trybunału – okoliczność, że przed sprzedażą zainteresowany dokonał podziału gruntu na

    działki w celu osiągnięcia wyższej ceny łącznej sama z siebie nie jest decydująca. Całość
    powyższych elementów może bowiem odnosić się do zarządzania majątkiem prywatnym
    zainteresowanego.
    Inaczej jest natomiast – wyjaśnił Trybunał – w wypadku, gdy zainteresowany podejmuje
    aktywne działania w zakresie obrotu nieruchomościami, angażując środki podobne do
    wykorzystywanych przez producentów, handlowców i usługodawców w rozumieniu art. 9
    ust. 1 akapit drugi Dyrektywy 2006/112/WE. Przykładowo podane zostały działania
    polegające na uzbrojeniu terenu albo na działaniach marketingowych. Działania takie nie
    należą do zakresu zwykłego zarządu majątkiem prywatnym.
    Przyjęcie, że dany podmiot sprzedając grunt działa w charakterze podatnika
    prowadzącego działalność gospodarczą wymaga ustalenia, czy jego działalność w tym
    zakresie przybiera formę zawodową (profesjonalną). Przejawem zaś takiej aktywności
    określonej osoby w zakresie obrotu nieruchomościami, która może wskazywać, że jej
    czynności przybierają formę zorganizowaną może być np.: nabycie terenu
    przeznaczonego pod zabudowę, jego uzbrojenie, wydzielenie dróg wewnętrznych,
    działania marketingowe podjęte w celu sprzedaży działek, wykraczające poza zwykłe
    formy ogłoszenia, uzyskanie decyzji o warunkach zabudowy terenu, czy wystąpienie o
    opracowanie planu zagospodarowania przestrzennego dla sprzedawanego obszaru,
    prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie usług deweloperskich lub innych tego
    rodzaju usług o zbliżonym charakterze. Przy czym, na tego rodzaju aktywność
    „gospodarczą” wskazywać musi ciąg powyżej przytoczonych okoliczności, a nie
    stwierdzenie jedynie faktu wystąpienia pojedynczych z nich.
    Zatem, w kwestii podlegania opodatkowaniu sprzedaży przez Państwa udziału ½ w
    nieruchomości gruntowej, istotne jest, czy w celu dokonania jej dostawy podjęli Państwo
    aktywne działania w zakresie obrotu nieruchomościami, angażując środki podobne do
    wykorzystywanych przez producenta, handlowca i usługodawcę w rozumieniu art. 15 ust.
    2 ustawy. Skutkowałoby to koniecznością uznania Państwa za podmiot prowadzący
    działalność gospodarczą w rozumieniu tego przepisu, a więc za podatnika podatku od
    towarów i usług.
    Dodatkowo należy wskazać, że działalność gospodarcza powinna cechować się stałością,
    powtarzalnością i niezależnością jej wykonywania, bowiem związana jest z profesjonalnym
    obrotem gospodarczym. Nie jest natomiast działalnością handlową, a zatem i
    gospodarczą, sprzedaż majątku osobistego, który nie został nabyty w celu jego
    odsprzedaży, czy też prowadzenia działalności, ani też w trakcie posiadania nie został
    wykorzystany do działalności gospodarczej.
    Uznanie, że dany podmiot w odniesieniu do konkretnej czynności działa jako podatnik
    podatku od towarów i usług, wymaga oceny każdorazowo odnoszącej się do okoliczności
    faktycznych danej sprawy. W przypadku osób fizycznych, które dokonują sprzedaży,
    przekazania, bądź darowizny towarów stanowiących część majątku osobistego, tj.
    majątku, który nie został nabyty w celu jego odsprzedaży bądź wykonywania innych
    czynności w ramach działalności gospodarczej, należy szczególnie wnikliwie
    przeanalizować okoliczności, w jakich będzie realizowana transakcja. Co do zasady
    bowiem osoby fizyczne, które dokonują transakcji w ramach zarządu majątkiem
    prywatnym, wykluczone są z grona podatników VAT.
    Z przedstawionych okoliczności sprawy wynika, że skala Państwa zaangażowania, w
    odniesieniu do sprzedaży udziału w nieruchomości, nie wykracza poza ramy czynności
    związanych ze zwykłym wykonywaniem prawa własności. W analizowanej sprawie brak
    jest przesłanek świadczących o takiej Państwa aktywności w przedmiocie sprzedaży
    udziału w ww. nieruchomości, która byłaby porównywalna do działań podmiotów
    zajmujących się profesjonalnie tego rodzaju obrotem (brak przesłanek zawodowego –
    stałego i zorganizowanego charakteru takiej działalności). Nie wystąpił bowiem taki ciąg
    zdarzeń, który jednoznacznie przesądziłby, że sprzedaż przez Państwa udziału w
    nieruchomości wypełni przesłanki działalności gospodarczej. Nieruchomość nie była i nie

    jest w żaden sposób wykorzystywana/użytkowana dla celów zarobkowych. Nie
    podejmowali Państwo żadnych działań zmierzających do pozyskania nabywcy ww.
    nieruchomości. W związku ze sprzedażą nie będą podejmowali Państwo działań
    marketingowych. Osoba zainteresowana nabyciem ww. nieruchomości sama
    skontaktowała się z Państwem informując o swoim zainteresowaniu jej zakupem.
    Dotychczas nie zawarli Państwo umowy przedwstępnej z potencjalnym nabywcą ww.
    nieruchomości. Sprzedający jak i pozostali współwłaściciele nie ponosili nakładów na
    Nieruchomość, w szczególności nie ponosili wydatków związanych z doprowadzeniem do
    niej mediów takich jak energia elektryczna, woda, gaz itd. Nie były również dokonywane
    inne podziały działki stanowiącej Nieruchomość. Nieruchomość nie była dotychczas przez
    Sprzedających oddawana w najem, dzierżawę.
    W związku z powyższym stwierdzić należy, że w tym konkretnym przypadku nie podjęli
    Państwo aktywnych działań w zakresie obrotu nieruchomościami, które świadczyłyby o
    angażowaniu środków w sposób podobny do wykorzystywanych przez handlowców.
    Działania, takie jak podział nieruchomości, które były podjęte przez Państwa należą do
    zakresu zwykłego zarządu majątkiem prywatnym.
    Tym samym, analiza sprawy w kontekście powołanych przepisów oraz wyroku TSUE z 15
    września 2011 r. w sprawach C-180/10 i C-181/10 prowadzi do wniosku, że planowana
    przez Państwa sprzedaż udziału w nieruchomości nie będzie podlegała opodatkowaniu
    podatkiem od towarów i usług, gdyż brak jest przesłanek, aby w związku z tą transakcją
    uznać Państwa za podatników tego podatku.
    Wobec powyższego należy uznać, że w okolicznościach wskazanych w opisie zdarzenia
    przyszłego, dokonując omawianej transakcji, będą Państwo korzystać z przysługującego
    Im prawa do rozporządzania własnym majątkiem, która to czynność oznacza działanie w
    sferze prywatnej, co nie jest wykonywaniem działalności gospodarczej w rozumieniu art.
    15 ust. 2 ustawy. Brak tego statusu pozbawia Państwa cech podatnika podatku VAT, o
    którym mowa w art. 15 ust. 1 ustawy, w zakresie sprzedaży ww. nieruchomości, a opisaną
    dostawę - cech czynności podlegających opodatkowaniu, o którym mowa w art. 5 ust. 1
    pkt 1 ustawy.
    Tym samym, ww. sprzedaż nie będzie podlegała ustawie o podatku od towarów i usług, a
    w związku z tym, nie będą Państwo podatnikami z tytułu tej transakcji i nie będą mieli
    Państwo obowiązku wystawienia faktury.
    W konsekwencji, Państwa stanowisko uznaję za prawidłowe.
    Odnosząc się do przywołanych przez Państwa w uzasadnieniu własnego stanowiska
    wyroków, należy zaznaczyć, że każdy z wyroków zapada na gruncie unikalnego zdarzenia
    przyszłego/stanu faktycznego i w zasadzie wyłącznie do niego się ogranicza. Ocena
    omawianej kwestii, tj. skutków sprzedaży nieruchomości nie jest kwestią uniwersalną,
    dającą się odnieść do ogólnych okoliczności w analizowanych sprawach, lecz opiera się na
    wielu przesłankach podnoszonych wyżej przez organ podatkowy i powinna być
    dokonywana z punktu widzenia każdego odrębnego stanu faktycznego. Specyfika
    działalności podmiotów jest na tyle różnorodna, że niekiedy z pozoru nawet podobne
    okoliczności faktyczne nie spowodują analogicznych konsekwencji prawnopodatkowych, a
    tym samym nie mogą być tożsamo traktowane. Zatem z uwagi na różnorodność i
    odmienność okoliczności faktycznych występujących w każdej z indywidualnych spraw,
    powołane przez Państwa orzeczenia sądowe, choć stanowią element argumentacji, to nie
    mogą stanowić podstawy do rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie.

## Dodatkowe informacje

Niniejsza interpretacja dotyczy rozstrzygnięcia w zakresie podatku od towarów i usług,
    natomiast w zakresie podatku dochodowego od osób fizycznych, zostanie wydane
    odrębne rozstrzygnięcie.

    Należy wskazać, że niniejsza interpretacja rozstrzyga kwestie skutków podatkowych
    sprzedaży udziału we wspólności nieruchomości gruntowej, wyłącznie dla Państwa, nie
    rozstrzyga kwestii skutków podatkowych dla pozostałych współwłaścicieli.
    Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, które Państwo przedstawili i stanu prawnego,
    który obowiązuje w dniu wydania interpretacji.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    · Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy
      z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.).
      Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie
      zgodna (tożsama) z opisem zdarzenia przyszłego. Z funkcji ochronnej będą mogli
      skorzystać Ci z Państwa, którzy zastosują się do interpretacji.
    · Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
      z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    · Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

przez Zainteresowanego, który
    jest stroną postępowania
    Pan A. A. (Zainteresowany będący stroną postępowania – art. 14r § 2 Ordynacji
    podatkowej) ma prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego
    Sądu Administracyjnego w (...). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje
    ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
    (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
    · w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
    · w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP
      (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a, art. 14b § 1 i art. 14r
    Ordynacji podatkowej.