Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0114-KDIP4-3.4012.407.2025.1.DG
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-09-10
Teza: Brak prawa do odliczenia podatku VAT naliczonego w związku
z realizacją projektu.
Słowa kluczowe: budowa-budowa drogi
drogi-drogi publiczne
odliczenia-brak prawa do odliczenia
projekt
Zagadnienia: Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział IX. Odliczenie
i zwrot podatku. Odliczenie częściowe-Rozdział 1.
Odliczenie i zwrot podatku-Odliczenie podatku
naliczonego-Odliczenie podatku naliczonego z tytułu
nabycia towarów i usług
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział IX-
Rozdział 1-art. 86-ust. 1

## Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

Szanowni Państwo,
    stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego
    stanu faktycznego w podatku od towarów i usług jest prawidłowe.

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

11 lipca 2025 r. wpłynął Państwa wniosek z 10 lipca 2025 r. o wydanie interpretacji
    indywidualnej, który dotyczy braku prawa do odliczenia podatku VAT naliczonego w
    związku z realizacją projektu pn.: „(...)”. Uzupełnili go Państwo pismem z 11 sierpnia 2025
    r. (wpływ 11 sierpnia 2025 r.). Treść wniosku jest następująca:
    Opis stanu faktycznego
    A. w (...) jest realizatorem projektu pn.: „(...)” - dofinansowanego w ramach programu
    Fundusze Europejskie dla (...) 2021-2027; Priorytet IV: Fundusze Europejskie dla lepiej
    połączonego i dostępnego (...); Działanie 4.1. - Transport regionalny i lokalny.
    A. w (...) jest wojewódzką jednostką budżetową finansowaną przez Samorząd
    Województwa i jako samorządowa jednostka organizacyjna, zgodnie ze statutem,
    wykonuje zadania w zakresie planowania budowy, przebudowy, remontu, utrzymania i
    ochrony dróg na podstawie ustawy o drogach publicznych. Przedmiotem działania
    jednostki jest wykonywanie obowiązków oraz zadań zarządcy dróg wojewódzkich.
    W związku z centralizacją podatku VAT, płatnikiem jest Województwo, natomiast A. w (...)
    prowadzi działalność podlegającą opodatkowaniu, ale tylko w wybranych obszarach, np.
    wynajem pomieszczeń lub nieruchomości gruntowych, refakturowanie poniesionych
    kosztów (energia elektryczna, woda, ścieki, ogrzewanie), sprzedaż drewna pozyskanego z
    wycinki w pasie drogowym.
    Natomiast w stosunku do działalności statutowej jednostka nie prowadzi sprzedaży
    opodatkowanej.

## Pytanie

Czy Województwo jako jednostka samorządu terytorialnego, w imieniu i na rzecz którego
    swoje zadania realizuje wojewódzka jednostka budżetowa jaką jest A. w (...), ma prawo do
    odliczania VAT-u naliczonego w stosunku do ww. działalności statutowej, jeśli nie prowadzi
    sprzedaży opodatkowanej w odniesieniu do tej działalności, w ramach projektu: „(...)”?
    Państwa stanowisko w sprawie
    Zakupy towarów i usług dokonywane przez A. w (...) służą wyłącznie realizacji tych zadań
    statutowych, takich jak utrzymanie, modernizacja i ochrona dróg wojewódzkich, a nie
    działalności gospodarczej podlegającej opodatkowaniu VAT. Oznacza to, że nabywane
    towary i usługi nie są wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych, o
    których mowa w art. 86 ust. 1 ustawy o VAT.
    W konsekwencji, w świetle powyższego przepisu, nie jest spełniona podstawowa
    przesłanka warunkująca możliwość odliczenia podatku naliczonego, tj. związek zakupów z
    czynnościami opodatkowanymi. Wydatki ponoszone na realizację zadań statutowych,
    które nie generują sprzedaży opodatkowanej VAT, nie dają prawa do odliczenia podatku
    naliczonego, nawet jeżeli jednostka samorządu terytorialnego jest zarejestrowana jako
    podatnik VAT.
    Podsumowując, Województwo, działając przez A. w (...), nie ma możliwości obniżenia
    podatku należnego o podatek naliczony od zakupów towarów i usług służących realizacji
    zadań statutowych w zakresie budowy, przebudowy, remontu, utrzymania i ochrony dróg,
    ponieważ zakupy te nie są związane z wykonywaniem czynności opodatkowanych VAT, co
    wynika wprost z art. 86 ust. 1 ustawy o VAT.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest prawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z przepisem art. 86 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i
    usług (t.j. Dz. U. z 2025 r. poz. 775 ze zm.), zwanej dalej „ustawą”:

      W zakresie, w jakim towary i usługi są wykorzystywane do wykonywania czynności
      opodatkowanych, podatnikowi, o którym mowa w art. 15, przysługuje prawo do
      obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego, z zastrzeżeniem
      art. 114, art. 119 ust. 4, art. 120 ust. 17 i 19 oraz art. 124.
    Zgodnie z art. 86 ust. 2 pkt 1 ustawy:
      Kwotę podatku naliczonego stanowi suma kwot podatku wynikających z faktur
      otrzymanych przez podatnika z tytułu:
      a) nabycia towarów i usług,
      b) dokonania całości lub części zapłaty przed nabyciem towaru lub wykonaniem
      usługi.
    Z powołanych przepisów wynika, że prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o
    kwotę podatku naliczonego przysługuje wówczas, gdy zostaną spełnione określone
    warunki, tzn. odliczenia tego dokonuje podatnik podatku od towarów i usług oraz gdy
    towary i usługi, z których nabyciem podatek został naliczony, są wykorzystywane do
    wykonywania czynności opodatkowanych, tzn. takich, których następstwem jest
    określenie podatku należnego.
    Zasada ta wyklucza zatem możliwość dokonania obniżenia kwoty podatku należnego o
    kwotę podatku naliczonego związanego z towarami i usługami, które nie są
    wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych, czyli w przypadku ich
    wykorzystania do czynności zwolnionych od podatku VAT oraz niepodlegających temu
    podatkowi.
    Ustawodawca przyznał podatnikowi prawo do odliczenia podatku naliczonego w całości
    lub w części, pod warunkiem spełnienia przez niego przesłanek pozytywnych,
    wynikających z art. 86 ust. 1 ustawy, oraz niezaistnienia przesłanek negatywnych,
    określonych w art. 88 ustawy. Przepis ten określa listę wyjątków, które pozbawiają
    podatnika prawa do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego.
    Jedno z takich ograniczeń zostało wskazane w art. 88 ust. 3a pkt 2 ustawy, zgodnie z
    którym:
      Nie stanowią podstawy do obniżenia podatku należnego oraz zwrotu różnicy
      podatku lub zwrotu podatku naliczonego faktury i dokumenty celne w przypadku
      gdy transakcja udokumentowana fakturą nie podlega opodatkowaniu albo jest
      zwolniona od podatku.
    Oznacza to, że podatnik nie może skorzystać z prawa do odliczenia w odniesieniu do
    podatku, który jest należny wyłącznie z tego względu, że został wykazany na fakturze w
    sytuacji, gdy transakcja nie podlega opodatkowaniu albo jest zwolniona od podatku.
    Na mocy art. 88 ust. 4 ustawy:
      Obniżenia kwoty lub zwrotu różnicy podatku należnego nie stosuje się również do
      podatników, którzy nie są zarejestrowani jako podatnicy VAT czynni, zgodnie z art.
      96, z wyłączeniem przypadków, o których mowa w art. 86 ust. 2 pkt 7.
    Zgodnie z ww. regulacją, z prawa do odliczenia podatku skorzystać mogą wyłącznie
    podatnicy, którzy są zarejestrowani jako podatnicy VAT czynni.
    Na zakres prawa do odliczeń w sposób bezpośredni wpływa pojmowanie statusu danego
    podmiotu jako podatnika podatku od towarów i usług wykonującego czynności
    opodatkowane. Tylko podatnik ma prawo do odliczenia podatku naliczonego. Co do
    zasady, status podatnika związany jest z prowadzeniem przez dany podmiot działalności
    gospodarczej w rozumieniu ustawy.
    Na mocy art. 15 ust. 1 ustawy:

      Podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości
      prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o
      której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności.
    Stosownie do art. 15 ust. 2 ustawy:
      Działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców
      lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz
      rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność
      gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu
      towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów
      zarobkowych.
    Jak stanowi art. 15 ust. 6 ustawy o VAT:
      Nie uznaje się za podatnika organów władzy publicznej oraz urzędów obsługujących
      te organy w zakresie realizowanych zadań nałożonych odrębnymi przepisami prawa,
      dla realizacji których zostały one powołane, z wyłączeniem czynności wykonywanych
      na podstawie zawartych umów cywilnoprawnych.
    Powyższy zapis jest odzwierciedleniem art. 13 ust. 1 Dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia
    28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej – (Dz.
    Urz. UE. L. Nr 347 z 11 grudnia 2006 r. s. 1 ze zm.), zgodnie z którym:
      Krajowe, regionalne i lokalne organy władzy oraz inne podmioty prawa publicznego
      nie są uważane za podatników w związku z działalnością, którą podejmują lub
      transakcjami, których dokonują jako organy władzy publicznej, nawet jeśli pobierają
      należności, opłaty, składki lub płatności w związku z takimi działaniami lub
      transakcjami.
      Jednakże w przypadku gdy podejmują one takie działania lub dokonują takich
      transakcji, są uważane za podatników w odniesieniu do tych działań lub transakcji,
      gdyby wykluczenie ich z kategorii podatników prowadziło do znaczących zakłóceń
      konkurencji.
      W każdych okolicznościach podmioty prawa publicznego są uważane za podatników
      w związku z czynnościami określonymi w załączniku I, chyba że niewielka skala tych
      działań sprawia, że mogą być one pominięte.
    Na mocy art. 2 ust. 1 i ust. 2 ustawy z dnia 5 czerwca 1998 r. o samorządzie województwa
    (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 581):
      1. Organy samorządu województwa działają na podstawie i w granicach określonych
      przez ustawy.
      2. Do zakresu działania samorządu województwa należy wykonywanie zadań
      publicznych o charakterze wojewódzkim, niezastrzeżonych ustawami na rzecz
      organów administracji rządowej.
    Zgodnie z art. 6 ust. 1 ustawy o samorządzie województwa:
      Samorząd województwa:
      1) wykonuje określone ustawami zadania publiczne w imieniu własnym i na własną
      odpowiedzialność;
      2) dysponuje mieniem wojewódzkim;
      3) prowadzi samodzielnie gospodarkę finansową na podstawie budżetu.
    Jak wynika z art. 8 ust. 1 powołanej wyżej ustawy o samorządzie województwa:
      W celu wykonywania zadań województwo tworzy wojewódzkie samorządowe
      jednostki organizacyjne oraz może zawierać umowy z innymi podmiotami.
    Natomiast art. 14 ust. 1 pkt 10 ustawy o samorządzie województwa stanowi, że:

      Samorząd województwa wykonuje zadania o charakterze wojewódzkim określone
      ustawami, w szczególności w zakresie transportu zbiorowego i dróg publicznych.
    Z powołanych wyżej przepisów wynika, że jednostki samorządu terytorialnego są
    podatnikami podatku od towarów i usług jedynie w zakresie wszelkich czynności, które
    mają charakter cywilnoprawny, tzn. są przez nie realizowane na podstawie umów
    cywilnoprawnych. Będą to zatem wszystkie realizowane przez te jednostki (urzędy)
    czynności w sferze ich aktywności cywilnoprawnej np. czynności sprzedaży, zamiany
    (nieruchomości i ruchomości), wynajmu, dzierżawy itd., umów prawa cywilnego
    (nazwanych i nienazwanych).
    Oznacza to, że organ władzy publicznej będzie uznany za podatnika podatku od towarów i
    usług w dwóch przypadkach, tj. gdy wykonuje czynności inne niż te, które mieszczą się w
    ramach jego zadań, oraz gdy wykonuje czynności mieszczące się w ramach zadań, ale
    czyni to na podstawie umów cywilnoprawnych.
    Jak wynika z powyższego, wyłączenie organów władzy publicznej z kategorii podatnika ma
    charakter wyłącznie podmiotowo-przedmiotowy.
    Kryterium podziału stanowi charakter wykonywanych czynności: czynności o charakterze
    publicznoprawnym wyłączają te podmioty z kategorii podatników, natomiast czynności o
    charakterze cywilnoprawnym skutkują uznaniem tych podmiotów za podatników podatku
    od towarów i usług, a realizowane przez nie odpłatne dostawy towarów i świadczenie
    usług podlegają opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.
    Stosownie do art. 1 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (t. j. Dz. U. z
    2025 r. poz. 889):
      Drogą publiczną jest droga zaliczona na podstawie niniejszej ustawy do jednej z
      kategorii dróg, z której może korzystać każdy, zgodnie z jej przeznaczeniem, z
      ograniczeniami i wyjątkami określonymi w tej ustawie lub innych przepisach
      szczególnych.
    W myśl art. 2 ust. 1 ww. ustawy o drogach publicznych:
      Drogi publiczne ze względu na funkcje w sieci drogowej dzielą się na następujące
      kategorie:
      1) drogi krajowe;
      2) drogi wojewódzkie;
      3) drogi powiatowe;
      4) drogi gminne.
    Na podstawie art. 2a ust. 1 i ust. 2 ustawy o drogach publicznych:
      1. Drogi krajowe stanowią własność Skarbu Państwa.
      2. Drogi wojewódzkie, powiatowe i gminne stanowią własność właściwego
      samorządu województwa, powiatu lub gminy.
    Przepis art. 6 ust. 1 ustawy o drogach publicznych określa, że:
      Do dróg wojewódzkich zalicza się drogi inne niż określone w art. 5 ust. 1, stanowiące
      połączenia między miastami lub mające znaczenie dla województwa.
    W myśl art. 6 ust. 2 i ust. 3 ustawy o drogach publicznych:
      2. Zaliczenie do kategorii dróg wojewódzkich następuje w drodze uchwały sejmiku
      województwa w porozumieniu z ministrami właściwymi do spraw transportu oraz
      obrony narodowej.
      3. Ustalenie przebiegu istniejących dróg wojewódzkich następuje w drodze uchwały
      sejmiku województwa, po zasięgnięciu opinii zarządów powiatów i zarządów

      związków metropolitalnych, na obszarze których przebiega droga, a w miastach na
      prawach powiatu – opinii prezydentów miast.
    W myśl art. 19 ust. 1 ustawy o drogach publicznych:
      Organ administracji rządowej lub jednostki samorządu terytorialnego, do którego
      właściwości należą sprawy z zakresu planowania, budowy, przebudowy, remontu,
      utrzymania i ochrony dróg, jest zarządcą drogi.
    Zgodnie z art. 19 ust. 2 ww. ustawy o drogach publicznych:
      Zarządcami dróg, z zastrzeżeniem ust. 3, 5, 5a i 8, są dla dróg:
      1) krajowych – Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad;
      2) wojewódzkich – zarząd województwa;
      3) powiatowych – zarząd powiatu;
      4) gminnych – wójt (burmistrz, prezydent miasta).
    Stosownie do zapisu art. 20 pkt. 1, 2, 3, 4 i 11 ustawy o drogach publicznych:
      Do zarządcy drogi należy w szczególności:
            opracowywanie projektów planów rozwoju sieci drogowej oraz bieżące
            informowanie o tych planach organów właściwych do sporządzania
            miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego (pkt 1);
            opracowywanie projektów planów finansowania budowy, przebudowy,
            remontu, utrzymania i ochrony dróg oraz drogowych obiektów
            inżynierskich (pkt 2);
            pełnienie funkcji inwestora (pkt 3);
            utrzymanie części drogi, urządzeń drogi, budowli ziemnych, drogowych
            obiektów inżynierskich, znaków drogowych, sygnałów drogowych i
            urządzeń bezpieczeństwa ruchu drogowego, z wyjątkiem części pasa
            drogowego, o których mowa w art. 20f pkt 2 (pkt 4);
            wykonywanie robót interwencyjnych, robót utrzymaniowych i
            zabezpieczających (pkt 11).
    Na podstawie art. 21 ust. 1 ustawy o drogach publicznych:
      Zarządca drogi, o którym mowa w art. 19 ust. 2 pkt 2-4 i ust. 5, może wykonywać
      swoje obowiązki przy pomocy jednostki organizacyjnej będącej zarządem drogi,
      utworzonej odpowiednio przez sejmik województwa, radę powiatu lub radę gminy.
      Jeżeli jednostka taka nie została utworzona, zadania zarządu drogi wykonuje
      zarządca.
    Co do zasady określonej w ww. art. 2a oraz art. 19 ust. 2 ustawy o drogach publicznych,
    drogi wojewódzkie stanowią własność samorządu województwa, a zarządcą tej kategorii
    dróg jest zarząd województwa.
    Przywołane powyżej regulacje prawne w sposób jednoznaczny wskazują, że budowa,
    przebudowa, remont, utrzymanie, ochrona i oznakowanie dróg oraz zarządzanie nimi
    należy do zarządcy terenu, na którym jest zlokalizowana droga.
    Działania zarządców dróg mieszczą się w zakresie czynności o charakterze
    publicznoprawnym i wynikają z wykonywania przez te jednostki władztwa
    publicznoprawnego.

    Z okoliczności przedstawionych we wniosku wynika, że jako jednostka samorządu
    terytorialnego realizują Państwo, przy pomocy jednostki budżetowej jaką jest A w (...),
    projekt pn.: „(...)”. Jednostka wykonuje Państwa obowiązki oraz zadania jako zarządcy dróg
    wojewódzkich, w szczególności w zakresie: planowania budowy, przebudowy, remontu,
    utrzymania i ochrony dróg na podstawie ustawy o drogach publicznych.
    Państwa wątpliwości dotyczą określenia, czy w związku z realizacją projektu pn.: „(...)”
    mogą Państwo odliczyć podatek VAT naliczony.
    Mając na uwadze powyższe uregulowania, należy stwierdzić, że w przypadku
    udostępniania dróg publicznych ogółowi użytkowników, nie użytkują ich Państwo do
    działalności gospodarczej w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy i tym samym w powyższym
    zakresie nie działają Państwo jako podatnik, o którym mowa w art. 15 ust. 1 ustawy. W
    konsekwencji, powyższa czynność jest wyłączona z systemu podatku VAT i z tego względu
    stanowi czynność niepodlegającą opodatkowaniu podatkiem VAT.
    Rozliczenie podatku naliczonego na zasadach określonych w art. 86 ust. 1 ustawy jest
    uwarunkowane tym, aby nabywane towary i usługi były wykorzystywane przez
    zarejestrowanego, czynnego podatnika podatku VAT, w ramach działalności gospodarczej,
    do wykonywania czynności opodatkowanych podatkiem od towarów i usług. Zasada ta
    wyłącza tym samym możliwość odliczenia podatku naliczonego związanego z towarami i
    usługami, które są wykorzystywane do czynności zwolnionych od podatku lub
    niepodlegających opodatkowaniu. Oznacza to, że podstawowym warunkiem, który
    uprawnia do odliczenia podatku naliczonego, jest związek nabywanych towarów i usług ze
    sprzedażą generującą podatek należny.
    W omawianych okolicznościach sprawy nie występuje więc związek przyczynowo-
    skutkowy, który decydowałby o prawie do odliczenia podatku, związanego z Państwa
    wydatkami. Ponoszą Państwo bowiem wydatki związane z rozbudową drogi wojewódzkiej,
    która będzie służyć realizacji zadań publicznych.
    W świetle powyższego, nie maja Państwo możliwości odliczenia podatku VAT w związku z
    realizacją projektu pn.: „(...)”, ponieważ efekty projektu są wykorzystywane do czynności
    niepodlegających opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.
    Państwa stanowisko jest prawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Państwo przedstawili i stanu prawnego,
    który obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia.
    Zgodnie z art. 14b § 3 Ordynacji podatkowej, składający wniosek o wydanie interpretacji
    indywidualnej obowiązany jest do wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu
    faktycznego albo zdarzenia przyszłego. Organ jest ściśle związany przedstawionym we
    wniosku stanem faktycznym albo opisem zdarzenia przyszłego. Zainteresowany ponosi
    ryzyko związane z ewentualnym błędnym lub nieprecyzyjnym przedstawieniem we
    wniosku opisu stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego. Interpretacja indywidualna
    wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy rzeczywisty stan sprawy będącej
    przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie z opisem zdarzenia przyszłego podanym
    przez Państwa w złożonym wniosku. W związku z powyższym, w przypadku zmiany
    któregokolwiek elementu przedstawionego we wniosku opisu sprawy, udzielona
    odpowiedź traci swą aktualność.
    Jednocześnie należy podkreślić, że niniejsza interpretacja została wydana na podstawie
    przedstawionego we wniosku opisu sprawy co oznacza, że w przypadku gdy w toku
    postępowania podatkowego, kontroli podatkowej, kontroli celno-skarbowej zostanie
    określony odmienny stan sprawy, interpretacja nie wywoła w tym zakresie skutków
    prawnych.

    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
        Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb
        ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz.
        111 ze zm). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa
        sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia
        przyszłego i zastosują się Państwo do interpretacji.
        Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
        z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
        Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego
    Sądu Administracyjnego w (...). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje
    ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
    (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
        w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
        Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
        w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na
        adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS
        /SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.