Interpretacja indywidualna
Sygnatura: ITPP2/443-1576/11/KT
Organ: Dyrektor Izby Skarbowej w Bydgoszczy
Data wydania: 2011-12-21
Teza: Prawo do odzyskania podatku naliczonego związanego z realizacją operacji.
Słowa kluczowe: dofinansowanie; fundusz-fundusz unijny; odliczenia-odliczenie podatku; odliczenia-prawo do odliczenia; podatek-podatek naliczony-odzyskanie podatku naliczonego; projekt-projekt pomocowy; świadczenie-świadczenie nieodpłatne
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział IX-Rozdział 1-art. 86

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA

Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 roku Ordynacja podatkowa (t. j. z 2005 roku Dz. U. Nr 8, poz. 60 ze zm.) oraz § 4 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz. U. Nr 112, poz. 770 ze zm.), Dyrektor Izby Skarbowej w Bydgoszczy działając w imieniu Ministra Finansów stwierdza, że stanowisko przedstawione we wniosku z dnia 4 listopada 2011 r. (data wpływu 9 listopada 2011 r.), o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie prawa do odzyskania podatku naliczonego związanego z realizacją operacji pn. „W.” – **jest prawidłowe.**

UZASADNIENIE

W dniu 9 listopada 2011 r. został złożony wniosek o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie prawa do odzyskania podatku naliczonego związanego z realizacją operacji pn. „W.”.

W przedmiotowym wniosku przedstawiono następujący stan faktyczny.

W dniu 2 czerwca 2011 r. Klub zawarł z Samorządem umowę przyznania pomocy na realizację operacji z zakresu „Małych projektów”, w ramach działania 413 „Wdrażanie lokalnych strategii rozwoju” objętego PROW na lata 2007-2013, pod nazwą „W.”, której celem było zaspokojenie potrzeb społecznych mieszkańców obszarów wiejskich, poprzez stworzenie atrakcyjnej propozycji wypoczynku letniego skierowanej do dzieci i młodzieży z terenu gminy wiejskiej. Projekt zakładał organizację wypoczynku letniego w formie nieodpłatnej półkolonii letniej o tematyce „S” w lipcu 2011 r. dla grupy 40 dzieci w wieku 7-18 lat. Półkolonię zorganizowano na terenie przystani wodnej zlokalizowanej nad jeziorem, co sprzyjało jednocześnie promowaniu walorów turystycznych regionu bogatego w akweny wodne.

Klub nie jest podatnikiem podatku od towarów i usług i nie figuruje w ewidencji podatników tego podatku. Nie prowadzi działalności gospodarczej ani innych form odpłatnej działalności - nie dokonuje sprzedaży opodatkowanej ani nieopodatkowanej. W ramach realizacji ww. projektu, Klub dokonał zakupów towarów i usług: paliwa do motorówek, materiałów biurowych, wyposażenia łodzi, drobnego sprzętu sportowego oraz wyżywienia dla uczestników, a także zlecił wykonanie plakatów i ulotek, wypłacił wynagrodzenia dla koordynatora, opiekunów/instruktorów i specjalisty ds. rozliczeń finansowych oraz opłacił ubezpieczenie dla uczestników. Zakupione materiały i usługi nie podlegają dalszej odsprzedaży, działalność Klubu ma charakter niekomercyjny.

W związku z powyższym zadano następujące pytanie:

Czy podatek naliczony zawarty w cenie towarów i usług zakupionych przez Klub dla celów realizowanego projektu, jest tzw. kosztem kwalifikowanym - tzn. nie może zostać w żaden sposób odliczony lub zwrócony na Jego rzecz, w świetle obowiązujących przepisów prawa podatkowego?

Zdaniem Wnioskodawcy, wskazującego, iż nie prowadzi jakiejkolwiek odpłatnej działalności i nie posiada statusu podatnika VAT czynnego, w przedmiotowej sprawie - na gruncie przepisów o podatku od towarów i usług - nie przysługuje prawo do odzyskania w żaden sposób podatku od towarów i usług, uiszczonego w cenie zakupionych towarów i usług. Uzasadniając powyższe stanowisko, Klub powołał się na treść przepisów art. 86 ust. 1 w związku z art. 88 ust. 4 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 54, poz. 535 ze zm.).

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego stanu faktycznego uznaje się za prawidłowe.

Zgodnie z dyspozycją zawartą w art. 86 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t. j. Dz. U. z 2011 r. Nr 177, poz. 1054), w zakresie, w jakim towary i usługi są wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych, podatnikowi, o którym mowa w art. 15, przysługuje prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego, z zastrzeżeniem art. 114, art. 119 ust. 4, art. 120 ust. 17 i 19 oraz art. 124.

Stosownie do art. 88 ust. 4 powołanej ustawy, obniżenia kwoty lub zwrotu różnicy podatku należnego nie stosuje się również do podatników, którzy nie są zarejestrowani jako podatnicy VAT czynni, zgodnie z art. 96, z wyłączeniem przypadków, o których mowa w art. 86 ust. 20.

Z powyższych przepisów wynika, że prawo do odliczenia podatku naliczonego przysługuje tylko czynnym podatnikom podatku od towarów i usług w takim przypadku, gdy dokonywane zakupy mają związek z czynnościami opodatkowanymi. Odliczyć zatem można podatek naliczony, który jest związany z transakcjami opodatkowanymi podatnika, tzn. których następstwem jest określenie podatku należnego. Wskazana norma prawna wyraża zasadę neutralności podatku od towarów i usług, w następstwie której podatnicy realizujący czynności zwolnione, są w podobnej sytuacji jak ostateczny nabywca (konsument) towaru lub usługi, z wyjątkiem przypadków jednoznacznie wskazanych w ustawie o podatku od towarów i usług. Ustawa wyłącza zatem możliwość dokonywania odliczeń podatku naliczonego związanego z towarami i usługami, które nie są wykorzystywane do czynności opodatkowanych, czyli w przypadku ich wykorzystania do czynności zwolnionych od podatku oraz niepodlegających opodatkowaniu.

W rozdziale 9 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 4 kwietnia 2011 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 73, poz. 392 ze zm.), przewidziano przypadki, w których kwota podatku naliczonego może być zwrócona jednostce dokonującej nabycia (importu) towarów lub usług finansowanego ze środków bezzwrotnej pomocy zagranicznej, oraz warunki i tryb dokonywania tego zwrotu.

Przepisy powołanego rozporządzenia określają katalog środków, które stanowią ww. środki bezzwrotnej pomocy zagranicznej (§ 8 ust. 3 i 4). Uzyskanie pomocy finansowej pochodzącej ze źródeł, o których mowa w tych przepisach daje prawo do ubiegania się o zwrot podatku w oparciu o przepisy zawarte w rozdziale 9 tego rozporządzenia.

Biorąc pod uwagę przedstawiony we wniosku stan faktyczny oraz treść powołanych przepisów należy stwierdzić, że Klubowi nie przysługuje prawo do odliczenia podatku naliczonego, gdyż poniesione w ramach realizacji operacji wydatki, nie mają związku z wykonywaniem czynności opodatkowanych. Wnioskodawcy nie przysługuje również prawo otrzymania zwrotu tego podatku, gdyż dofinansowanie, o którym mowa we wniosku, nie stanowi środków wskazanych w § 8 ust. 3 i 4 powołanego wyżej rozporządzenia Ministra Finansów.

Jednocześnie należy zaznaczyć, że organy podatkowe nie są kompetentne do rozstrzygania kwestii możliwości zaliczania wartości podatku od towarów i usług do kosztów kwalifikowanych, ponieważ kwestię tę rozstrzygają przepisy regulujące zasady korzystania ze środków bezzwrotnej pomocy zagranicznej.

Interpretacja dotyczy stanu faktycznego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dniu zaistnienia zdarzenia.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku, Al. Zwycięstwa 16/17, 80-219 Gdańsk, po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy).

Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Bydgoszczy Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Toruniu, ul. Św. Jakuba 20, 87-100 Toruń.