Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0111-KDIB2-1.4010.218.2025.1.ED
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-07-08
Teza: Uczelnia nie jest zobowiązana do zapłaty podatku od
przychodów ze środka trwałego będącego budynkiem, o
którym mowa w art. 24b ustawy o PDOP.
Słowa kluczowe: akademik
budynek-budynek mieszkalny-usługowy budynek
mieszkalny
bursa-zakwaterowanie w bursach (akademikach i
internatach)
usługi-usługi noclegowe
zakwaterowanie
środek-środek trwały
Zagadnienia: Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 5, 5a, 5b, 6b. Podstawa opodatkowania i
wysokość podatku
Przepisy: [CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 5-art. 24b

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

7 maja 2025 r. za pośrednictwem platformy ePUAP wpłynął Państwa wniosek z tego
    samego dnia o wydanie interpretacji indywidualnej, który dotyczy podatku dochodowego
    od osób prawnych w zakresie ustalenia, czy Uczelnia jest zobowiązana do zapłaty podatku
    od przychodów ze środka trwałego będącego budynkiem, o którym mowa w art. 24b
    ustawy o PDOP, od części budynków wykorzystywanych jako domy studenckie.
    Treść wniosku jest następująca:
    Opis stanu faktycznego
    X (zwana dalej także: „Uczelnią” lub „Akademią”) jest uczelnią publiczną, działającą na
    podstawie ustawy z dnia 20 lipca 2018 r. - Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce (t.j. Dz. U.
    z 2024 r. poz. 1571 z późn. zm., zwanej dalej „PSWN”). Akademia jest czynnym
    podatnikiem podatku od towarów i usług. Uczelnia jest osobą prawną, podatnikiem
    podatku dochodowego od osób prawnych. Akademia jest właścicielem budynków
    stanowiących domy studenckie. Budynki te położone są na terytorium Polski i stanowią
    środki trwałe Uczelni. Zgodnie z art. 104 i 211 PSWN o zakwaterowanie w domu
    studenckim uczelni może ubiegać się student i doktorant oraz ich małżonkowie i dzieci.
    Zgodnie natomiast z art. 79 ust. 2 pkt 6 PSWN uczelnia publiczna może pobierać opłaty za
    korzystanie z domów studenckich, przy czym jest ona obowiązana do ustalenia warunków
    i trybu zwalniania z tych opłat (art. 79 ust. 3 PSWN). Zgodnie z art. 365 pkt 1 lit. b) w
    związku z art. 366 ust. 2 PSWN, na utrzymanie i rozwój domów studenckich przeznaczane
    są środki publiczne pochodzące z subwencji. Aktywność Uczelni w obszarze udostępniania
    miejsc w domach studenckich z przeznaczeniem na zaspokojenie potrzeb mieszkaniowych
    studentów (doktorantów) nie jest ukierunkowana na uzyskanie dochodu. Związana jest
    bowiem z organizacją procesu kształcenia, stanowiącego podstawowe zadanie Uczelni,
    zgodnie z PSWN i jej statutem.
    Uczelnia posiada dwa domy studenckie, każdy z nich umieszczony w budynku, który
    posiada wiele funkcji:
      - dom studencki 1 (dalej: „DS1”), który jest umiejscowiony w jednym budynku razem z
        (...),
      - dom studencki 2 (dalej: „DS2”), który jest umiejscowiony w jednym budynku razem z
        częścią dydaktyczną - (...).
    Akademia jest w trakcie budowy domu studenckiego 3 (dalej: „DS3”). DS3 będzie
    połączony z częścią dydaktyczną łącznikiem. W części dydaktycznej mają być umieszczone:
    (...). Zasady zakwaterowania w DS3 będą identyczne, jak w przypadku DS1 oraz DS2.
    Dom studencki 1, dom studencki 2 i dom studencki 3 dalej będą zwane łącznie jako „DS”.
    Zasady korzystania z DS doprecyzowują akty wewnętrzne Uczelni - Zarządzenie nr (...)
    Rektora X z dnia (...) 2024 roku w sprawie: wprowadzenia zmian i przyjęcia tekstu
    jednolitego regulaminu domów studenta X (dalej: „Zarządzenie nr (...)”). W załączniku do
    Zarządzenia nr (...) znajduje się Regulamin Domów Studenta X (dalej „Regulamin DS”).
    Zasady przyznawania miejsc w DS reguluje natomiast Zarządzenie nr (...) Rektora X z dnia
    (...) 2024 roku w sprawie: wprowadzenia zmian i przyjęcia tekstu jednolitego regulaminu
    przyznawania miejsc w domach studenta X (dalej: „Zarządzenie nr (...)”). W załączniku do
    Zarządzenia nr (...) znajduje się Regulamin przyznawania miejsc w domach studenta X
    (dalej: „Regulamin przyznawania miejsc w DS”).
    Zgodnie z § 1 ust. 1 i 2 Regulaminu DS domy studenta są miejscem zamieszkania, nauki i
    wypoczynku studentów do tego uprawnionych. DS stanowią własność Akademii.
    § 2 ust. 1 Regulaminu DS stanowi, iż prawo do zakwaterowania w DS przyznaje się na
    okres do 9 miesięcy od 1 października danego roku akademickiego.
    Natomiast § 2 ust. 7 Regulaminu DS stanowi, iż szczegółowe zasady przyznawania miejsc
    w DS określa Regulamin przyznawania miejsc w DS.

    Zgodnie z § 3 ust. 1 Regulaminu DS opłaty za miejsce w DS ustala rektor Uczelni w
    odrębnym zarządzeniu. Załącznik nr (...) do Zarządzenia nr (...) stanowi wzór umowy
    określającej warunki zakwaterowania w DS, jaką Akademia zawiera ze studentem.
    Zgodnie natomiast z § 1 ust. 1 i 4 Regulaminu przyznawania miejsc w DS o przyznanie
    miejsca w DS mogą ubiegać się studenci oraz kandydaci na studia. Student może ubiegać
    się o zakwaterowanie w DS współmałżonka i dzieci. Organem uprawnionym do
    przyznawania miejsc w DS jest komisja ds. przyznawania miejsc w DS powołana przez
    rektora (dalej: „Komisja”).
    Zgodnie z § 2 ust. 1 i 2 Regulaminu przyznawania miejsc w DS pierwszeństwo w
    przyznawaniu miejsca w DS przysługuje studentowi Uczelni, któremu codzienny dojazd do
    Uczelni uniemożliwiałby lub w znacznym stopniu utrudniał studiowanie i/lub który
    znajduje się w trudnej sytuacji materialnej. Miejsce w DS przyznawane jest na podstawie
    listy rankingowej na zasadach określonych Regulaminem przyznawania miejsc w DS.
    § 3 ust. 1 Regulaminu przyznawania miejsc w DS wskazuje, iż miejsce w DS przyznawane
    jest na wniosek:
      1) studenta, wygenerowany na stronie wirtualnej Uczelni,
      2) kandydata na studia, wygenerowany w systemie IRK.
    Zgodnie z § 4 ust. 1 Regulaminu przyznawania miejsc w DS Komisja ustala listę
    rankingową przyznając liczbę punktów odrębnie dla osób z obywatelstwem polskim i
    cudzoziemców.
    § 4 ust. 2, 3 i 4 Regulaminu przyznawania miejsc w DS stanowią, iż w terminie do dnia 16
    sierpnia bieżącego roku kalendarzowego Komisja rozdysponowuje 63% miejsc w DS
    wśród studentów starszych roczników. W terminie do dnia 15 września bieżącego roku
    kalendarzowego rozdysponowuje 35% miejsc w DS wśród studentów nowo przyjętych.
    Pozostałe 2% miejsc pozostaje w dyspozycji rektora.
    W uzasadnionych przypadkach istnieje możliwość odwołania się od decyzji Komisji
    poprzez złożenie wniosku do rektora w terminie do 7 dni od ogłoszenia wyników na
    stronie internetowej Uczelni. Decyzja rektora jest ostateczna (por. § 4 ust. 10 i 11
    Regulaminu przyznawania miejsc w DS).
    Zgodnie z § 5 ust. 1 i 2 Regulaminu przyznawania miejsc w DS, miejsca w DS,
    nierozdysponowane dla studentów uczelni oraz członków ich rodzin, mogą być
    przyznawane w trakcie roku akademickiego doktorantom i stażystom, uczestnikom
    programu Erasmus plus, uczestnikom studiów podyplomowych, pracownikom uczelni,
    osobom zatrudnionym przez Uczelnię przy realizacji grantów, osobom wykonującym
    umowę zlecenia lub o dzieło. Miejsca w DS nierozdysponowane między wskazane osoby,
    w okresie wakacyjnym mogą być oddawane w najem innym osobom, na mocy odrębnie
    zawieranych umów najmu. W takim przypadku decyzję o przyznaniu miejsca podejmuje
    rektor. W czasie wakacji DS może być wykorzystywany jako baza hotelowa. Zasady i
    wysokość opłat za korzystanie z miejsc noclegowych regulowana jest zarządzeniem
    rektora. Zakwaterowanie w DS reguluje wzór umowy określającej warunki
    zakwaterowania w domu studenta X, stanowiący załącznik nr 2 do Zarządzenia nr (...)
    (dalej: „Umowa zakwaterowania”). Umowa zawierana jest pomiędzy Akademią a
    studentem (określanym w umowie także jako „mieszkaniec DS”).
    Zgodnie z § 1 ust. 1 Umowy zakwaterowania, Uczelnia oświadcza, że zgodnie z
    postanowieniami art. 11 ust. 5 ustawy z dnia 20 lipca 2018 roku Prawo o szkolnictwie
    wyższym i nauce w celu zaspokojenia potrzeb mieszkaniowych studentów uczelni,
    prowadzi dom studenta nr [...] w budynku położonym (...).
    W myśl § 1 ust. 2 Umowy zakwaterowania w budynku domu studenta Uczelnia
    zorganizowała pokój mieszkalny/w segmencie trzypokojowym wraz z wyposażeniem

    wymienionym szczegółowo w karcie wyposażenia i stanu technicznego, będący częścią
    budynku - oznaczony nr [...] położony na [...] piętrze, składający się z pokoju [...]-
    osobowego, segmentu nr [...] oraz łazienki.
    § 2 ust. 1 i 2 Umowy zakwaterowania wskazują, że Uczelnia oddaje do wspólnego
    użytkowania pokój, o którym mowa w § 1 ust. 2 Umowy zakwaterowania, a student pokój
    ten przyjmuje w użytkowanie. Użytkowany pokój przeznaczony jest wyłącznie na cele
    mieszkaniowe i tylko w takim celu student może go używać.
    § 3 ust. 1 Umowy zakwaterowania wskazuje, że Umowa zakwaterowania obowiązuje przez
    czas określony od [...] do [...] z zastrzeżeniem, iż może zostać rozwiązana przed upływem
    oznaczonego terminu w sytuacjach wymienionych w § 7.
    W § 4 Umowy zakwaterowania określono uprawnienia i obowiązki mieszkańca DS.
    Mieszkaniec DS zobowiązuje się do używania zajmowanego pokoju zgodnie z jego
    przeznaczeniem, umową oraz regulaminem DS. Bez zgody Akademii mieszkaniec DS nie
    może zmienić przeznaczenia użytkowanego pokoju, a w szczególności dokonywać
    przebudowy pomieszczeń oraz innych przeróbek i adaptacji. Mieszkaniec DS nie może
    oddać przedmiotu użytkowania w podnajem ani do bezpłatnego użytkowania osobom
    trzecim. Mieszkaniec DS odpowiada za sprzęt, który jest na wyposażeniu pokoju
    /segmentu, solidarnie z innymi użytkownikami tego pokoju/segmentu.
    Z kolei § 5 precyzuje uprawnienia i obowiązki Uczelni. W szczególności Akademia
    zobowiązuje się wydać mieszkańcowi DS przedmiot użytkowania określony w § 1 Umowy
    zakwaterowania w stanie przydatnym do użytku i utrzymywać go w takim stanie przez cały
    czas trwania tej umowy.
    Jak stanowi § 5 ust. 2 Umowy zakwaterowania, Uczelnia dokonuje bieżących napraw
    przedmiotu użytkowania, które powstały w wyniku niewłaściwego użytkowania na koszt
    mieszkańca DS. Należności z tytułu bieżących napraw pobierane są z kaucji, o której mowa
    w § 6 ust 5 Umowy zakwaterowania.
    W myśl § 6 ust. 1 Umowy zakwaterowania mieszkaniec DS zobowiązuje się płacić
    miesięczną opłatę w kwocie: [...] zł. Akademia zastrzega sobie prawo do zmiany opłaty za
    miejsce w DS, o której mowa w ust.1. w trakcie trwania umowy (§ 6 ust. 4 Umowy
    zakwaterowania).
    Natomiast § 6 ust. 5 Umowy zakwaterowania wskazuje, iż w celu zabezpieczenia pokrycia
    kosztów zniszczeń spowodowanych w zajmowanym pokoju, a także pozostałych
    zobowiązań mieszkańca DS, Uczelnia pobiera opłatę jednorazową - kaucję zwrotną w
    wysokości jednomiesięcznej opłaty za dane miejsce w pokoju, tj. [...].
    Zgodnie natomiast z § 7 ust. 1-4 Umowy zakwaterowania ulega ona rozwiązaniu po
    upływie okresu, na który została zawarta. Dodatkowo Uczelnia ma prawo rozwiązać
    Umowę zakwaterowania z mieszkańcem DS z zachowaniem 7-dniowego okresu
    wypowiedzenia w przypadku:
      1) skreślenia mieszkańca DS z listy studentów,
      2) ostatecznego cofnięcia przez rektora decyzji o przyznaniu miejsca w DS,
      3) zalegania przez mieszkańca DS z opłatą za korzystanie z miejsca w DS przez okres 1
        miesiąca i nieopłacenia należności wraz z odsetkami w dodatkowym 14-dniowym
        terminie, od ostatniego dnia miesiąca, za który mieszkaniec DS nie uiścił opłaty.
    Jeżeli mieszkaniec DS wykracza w sposób rażący lub uporczywy przeciwko
    obowiązującemu Regulaminowi DS, albo przez swoje niewłaściwe zachowanie czyni
    uciążliwym korzystanie z pokoju przez współlokatora lub mieszkańców innych pokoi w
    budynku, Uczelnia może rozwiązać umowę bez zachowania terminów wypowiedzenia.
    Mieszkaniec DS ma prawo wypowiedzieć Umowę zakwaterowania w każdym czasie z
    zachowaniem 14-dniowego okresu wypowiedzenia, bez wskazania uzasadnienia.
    Reasumując, DS są przeznaczone do zakwaterowania przede wszystkim studentów
    Uczelni (kandydatów na Studentów, którzy po przyjęciu na studia staną się Studentami),

    dalej: „Studenci”, którzy mają pierwszeństwo w przydziale miejsc w DS. Zakwaterowanie
    następuje w celach mieszkaniowych na cały lub część roku akademickiego oraz może
    obowiązywać w okresie wakacyjnym. Ze Studentami zawierane są Umowy
    zakwaterowania.
    Dodać należy, że zakwaterowanie studentów Akademii może mieć także miejsce na
    podstawie umów zawieranych z placówkami opiekuńczo-wychowawczymi bądź domami
    dziecka (dalej „Placówka”) na zakwaterowanie w DS ich wychowanków (umowy takie mogą
    mieć także charakter trójstronny - gdy wychowanek Placówki także jest wskazany jako
    strona umowy). Na podstawie wskazanych umów Uczelnia oddaje Placówce do
    użytkowania określony pokój, zlokalizowany w DS, a Placówka pokój ten przyjmuje w
    użytkowanie dla swojego wychowanka, będącego studentem Akademii. Użytkowany pokój
    jest przeznaczony na cele mieszkaniowe i tylko w taki sposób może być używany.
    Płatnikiem za korzystanie z pokoju jest Placówka. Umowa obowiązuje, co do zasady, w
    okresie roku akademickiego. Wychowanek Placówki zobowiązuje się do używania
    zajmowanego pokoju zgodnie z jego przeznaczeniem, umową oraz Regulaminem DS,
    zapewnienia porządku, przestrzegania przepisów bhp i p.poż. Nie jest uprawniony do
    oddania używanego pokoju w podnajem ani do bezpłatnego używania osobom trzecim,
    zmiany przeznaczenia używanego pokoju, dokonywania przebudowy, przeróbek,
    adaptacji. Odpowiada za sprzęt, który jest na wyposażeniu pokoju. Uczelnia zobowiązuje
    się wydać wychowankowi Placówki przedmiot użytkowania w stanie przydatnym do
    użytku i utrzymywać go w takim stanie przez czas trwania umowy.
    Jak wskazywano, uprawnieni do korzystania z DS są także doktoranci Uczelni. Zgodnie z
    powołanym art. 211 PSWN doktorant może ubiegać się o zakwaterowanie w domu
    studenckim uczelni lub wyżywienie w stołówce studenckiej uczelni, a także
    zakwaterowanie małżonka lub dziecka w domu studenckim uczelni - na zasadach i w
    trybie określonych w regulaminie świadczeń dla studentów. Co podkreślano, w myśl
    Regulaminu przyznawania miejsc w DS, miejsca w DS, nierozdysponowane dla studentów
    uczelni oraz członków ich rodzin, mogą być przyznawane w trakcie roku akademickiego m.
    in. doktorantom. Z doktorantem zostaje przez Akademię zawarta umowa analogiczna do
    tej, jaką Akademia zawiera ze Studentem (z wykorzystaniem wzoru Umowy
    zakwaterowania).
    Zakwaterowanie ma miejsce w celach mieszkaniowych, na cały lub część roku
    akademickiego oraz może obowiązywać w okresie wakacyjnym.
    Możliwym wariantem zakwaterowania w DS osób innych niż Studenci lub doktoranci jest
    zakwaterowanie członków rodzin Studentów lub doktorantów (małżonkowie oraz dzieci
    Studentów lub doktorantów). Zakwaterowanie następuje wraz ze Studentem lub
    doktorantem, na podstawie Umowy zakwaterowania, w celach mieszkaniowych na cały
    lub część roku akademickiego oraz może obowiązywać w okresie wakacyjnym.
    Uczelnia dopuszcza zakwaterowanie studentów programu Erasmus plus. Zakwaterowanie
    następuje w celach mieszkaniowych na cały lub część roku akademickiego z wyłączeniem
    okresu wakacyjnego. W ramach zakwaterowania zawierane są Umowy zakwaterowania.
    Studenci programu Erasmus plus mają pierwszeństwo w przydziale miejsc w DS na równi
    ze Studentami.
    O zakwaterowanie ubiegać mogą się także stażyści Akademii i uczestnicy studiów
    podyplomowych, prowadzonych przez Uczelnię. Zakwaterowanie następuje w celach
    mieszkaniowych. Ze wskazanymi osobami zostają zawarte umowy z wykorzystaniem
    wzoru Umowy zakwaterowania, jaką Akademia zawiera ze Studentem.
    Możliwym wykorzystaniem DS jest również zakwaterowanie pracowników Uczelni na
    podstawie umów długoterminowych oraz krótkoterminowych, krótszych niż jeden
    miesiąc. Zakwaterowanie następuje w celach mieszkaniowych. Ze wskazanymi osobami
    zostają zawarte umowy z wykorzystaniem wzoru Umowy zakwaterowania, jaką Akademia
    zawiera ze Studentem. Podobnie, może mieć miejsce zakwaterowanie na podstawie

    umów długoterminowych oraz krótkoterminowych, krótszych niż jeden miesiąc osób
    zatrudnionych przez Uczelnię przy realizacji grantów. Również w tym przypadku
    zakwaterowanie następuje w celach mieszkaniowych. Ze wskazanymi osobami zostają
    zawarte umowy z wykorzystaniem wzoru Umowy zakwaterowania, jaką Akademia zawiera
    ze Studentem. Analogicznie, Uczelnia dopuszcza zakwaterowanie na podstawie umów
    długoterminowych oraz krótkoterminowych, krótszych niż jeden miesiąc, osób
    zatrudnionych przez Uczelnię na podstawie umowy zlecenia lub o dzieło. Zakwaterowanie
    takich osób także następuje w celach mieszkaniowych. Ze wskazanymi osobami zostają
    zawarte umowy z wykorzystaniem wzoru Umowy zakwaterowania, jaką Akademia zawiera
    ze Studentem.
    Innym przypadkiem zakwaterowania jest zakwaterowanie osób spoza Uczelni,
    szukających noclegu (...) (oparte na umowach komercyjnych) w ramach pobytu
    krótkotrwałego (doraźnego), trwającego krócej niż jeden miesiąc. Zakwaterowanie
    następuje w celach mieszkaniowych.
    Uczelnia zawiera ponadto umowy z organizacjami sportowymi (klubami sportowymi,
    stowarzyszeniami, fundacjami), których celem jest zapewnienie zakwaterowania w
    ramach obozów sportowych, z wykorzystaniem posiadanej przez Akademię sportowej
    bazy dydaktycznej. Zgodnie z postanowieniami takich umów, określanych jako umowy
    najmu, Akademia oddaje, a organizacja sportowa bierze w najem określoną ilość miejsc
    noclegowych w DS w pokojach dwuosobowych wraz z możliwością odpłatnego korzystania
    z obiektów sportowych, jak m.in. hala sportowa czy basen. Organizacja sportowa
    zobowiązuje się do korzystania z obiektów (w tym miejsc noclegowych) w dniach i
    godzinach określonych umową, na zasadach w niej określonych. Punktem wyjścia dla
    określenia odpłatności za nocleg zakwaterowanych jest cena za jeden osobodzień. Cena
    zawiera usługi dodatkowe, jak sprzątanie, korzystanie z mediów, itp.
    Dodatkowo w ramach współpracy z Uniwersytetem (...), Uczelnia zapewnia
    zakwaterowanie, uczestnikom programowych praktyk terenowych (...). Pomiędzy
    Akademią a Uniwersytetem zawierana jest umowa świadczenia usług krótkoterminowego
    zakwaterowania, na mocy której Uczelnia oddaje do używania pomieszczenia DS (pokoje
    wraz z łazienkami, z liczbą miejsc odpowiadającą ilości uczestników praktyk) w celu
    zapewnienia miejsc noclegowych za odpłatnością. Umowa obejmuje pobyt dydaktyków, za
    który płaci Uniwersytet (...) (na podstawie wystawionej faktury), natomiast studenci
    Uniwersytetu (...) sami opłacają swój pobyt (na podstawie paragonu z kasy fiskalnej).
    Punktem wyjścia dla określenia odpłatności za nocleg zakwaterowanych jest dobowy koszt
    zakwaterowania. Cena zawiera usługi dodatkowe, jak sprzątanie, korzystanie z mediów,
    itp.
    Pytania
    1. Czy Uczelnia jest zobowiązana do zapłaty podatku od przychodów ze środka trwałego
      będącego budynkiem, o którym mowa w art. 24b ustawy o PDOP, od części budynków
      wykorzystywanych jako DS, udostępnianych Studentom lub doktorantom?
    2. Czy Uczelnia jest zobowiązana do zapłaty podatku od przychodów ze środka trwałego
      będącego budynkiem, o którym mowa w art. 24b ustawy o PDOP, od części budynków
      wykorzystywanych jako DS, udostępnianych rodzinom Studentów lub doktorantów
      (małżonkowie oraz dzieci Studentów lub doktorantów)?
    3. Czy Uczelnia jest zobowiązana do zapłaty podatku od przychodów ze środka trwałego
      będącego budynkiem, o którym mowa w art. 24b ustawy o PDOP, od części budynku
      wykorzystywanych jako DS, udostępnianych studentom programu Erasmus plus na rok
      akademicki (część roku akademickiego)?
    4. Czy Uczelnia jest zobowiązana do zapłaty podatku od przychodów ze środka trwałego
      będącego budynkiem, o którym mowa w art. 24b ustawy o PDOP, od części budynku
      wykorzystywanych jako DS, udostępnianych wychowankom Placówki, będącym
      studentami Uczelni, na rok akademicki?
    5. Czy Uczelnia jest zobowiązana do zapłaty podatku od przychodów ze środka trwałego
      będącego budynkiem, o którym mowa w art. 24b ustawy o PDOP, od części budynku

      wykorzystywanych jako DS, udostępnianych stażystom i uczestnikom studiów
      podyplomowych?
    6. Czy Uczelnia jest zobowiązana do zapłaty podatku od przychodów ze środka trwałego
      będącego budynkiem, o którym mowa w art. 24b ustawy o PDOP, od części budynku
      wykorzystywanych jako DS, udostępnianych pracownikom Uczelni?
    7. Czy Uczelnia jest zobowiązana do zapłaty podatku od przychodów ze środka trwałego
      będącego budynkiem, o którym mowa w art. 24b ustawy o PDOP, od części budynku
      wykorzystywanych jako DS, udostępnianych osobom zatrudnionym przez Uczelnię przy
      realizacji grantów?
    8. Czy Uczelnia jest zobowiązana do zapłaty podatku od przychodów ze środka trwałego
      będącego budynkiem, o którym mowa w art. 24b ustawy o PDOP, od części budynku
      wykorzystywanych jako DS, udostępnianych osobom zatrudnionym przez Uczelnię na
      podstawie umowy zlecenia lub o dzieło?
    9. Czy Uczelnia jest zobowiązana do zapłaty podatku od przychodów ze środka trwałego
      będącego budynkiem, o którym mowa w art. 24b ustawy o PDOP, od części budynku
      wykorzystywanych jako DS, udostępnianych osobom spoza Uczelni, szukającym
      noclegu (...)?
    10. Czy Uczelnia jest zobowiązana do zapłaty podatku od przychodów ze środka trwałego
      będącego budynkiem, o którym mowa w art. 24b ustawy o PDOP, od części budynku
      wykorzystywanych jako DS, udostępnianych organizacjom sportowym?
    11. Czy Uczelnia jest zobowiązana do zapłaty podatku od przychodów ze środka trwałego
      będącego budynkiem, o którym mowa w art. 24b ustawy o PDOP, od części budynku
      wykorzystywanych jako DS, udostępnianych uczestnikom programowych praktyk
      terenowych (...) Uniwersytetu (...) (studentom i dydaktykom)?
    Państwa stanowisko w sprawie
    Ad 1.
    Zdaniem Uczelni nie jest ona zobowiązana do zapłaty podatku od przychodów ze środka
    trwałego będącego budynkiem, o którym mowa w art. 24b ustawy o PDOP, od części
    budynków wykorzystywanych jako DS, udostępnianych w ramach zakwaterowania
    Studentów lub doktorantów.
    Zakres opodatkowania podatkiem od przychodów z budynków wyznacza art. 24b ust. 1
    ustawy o PDOP. Podatek ten jest podatkiem od przychodu ze środka trwałego będącego
    budynkiem, który:
      1) stanowi własność albo współwłasność podatnika,
      2) został oddany w całości albo w części do używania na podstawie umowy najmu,
        dzierżawy lub innej umowy o podobnym charakterze,
      3) jest położony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.
    Wskazane w przytoczonym przepisie przesłanki opodatkowania muszą być spełnione
    łącznie. W przypadku DS Uczelni nie budzi wątpliwości spełnienie przesłanek
    wymienionych w pkt. 1 oraz 3 powołanej regulacji. Natomiast, w opinii Akademii, nie jest
    spełniona przesłanka określona w pkt 2. Zdaniem Uczelni nie można stosunku prawnego,
    który zostaje zawiązany pomiędzy Uczelnią a Studentem lub doktorantem,
    zakwaterowanym w DS, uznać za umowę najmu, dzierżawy, ani umowę o podobnym
    charakterze.
    Ustawodawca określając zakres umów, których zawarcie powoduje objęcie budynku
    opodatkowaniem, wskazał wprost dwie umowy nazwane (uregulowane w ustawie z dnia
    23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny, t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1061 z późn. zm., dalej zwanej
    „Kodeksem cywilnym”). Umowę najmu definiuje art. 659 § 1 Kodeksu cywilnego, zgodnie z
    którym przez umowę najmu wynajmujący zobowiązuje się oddać najemcy rzecz do
    używania przez czas oznaczony lub nieoznaczony, a najemca zobowiązuje się płacić
    wynajmującemu umówiony czynsz. Przez umowę dzierżawy, stosownie do art. 693 § 1
    Kodeksu cywilnego, rozumie się umowę, na mocy której wydzierżawiający zobowiązuje się
    oddać dzierżawcy rzecz do używania i pobierania pożytków przez czas oznaczony lub
    nieoznaczony, a dzierżawca zobowiązuje się płacić wydzierżawiającemu umówiony czynsz.

    Przedmiotowo istotnymi elementami zarówno treści umowy najmu, jak i dzierżawy, jest
    zatem oddanie rzeczy będących przedmiotem umowy do używania oraz odpłatność (w
    postaci czynszu). Ustawa wyraźnie zaznacza przy tym, że czynsz powinien być ,,
    umówiony”. Umowa podobna do wymienionych umów nazwanych powinna się zatem
    cechować tym, że na jej podstawie korzystający uzyskuje prawo do używania budynku (w
    całości lub w części) w zamian za umówione świadczenie wzajemne (określone w
    pieniądzu, ale też w formie rzeczy, czy też usług).
    Jak wskazano szczegółowo w stanie faktycznym, przyznanie Studentom Uczelni miejsca w
    DS jest poprzedzone sformalizowaną procedurą wynikającą z aktów wewnętrznych
    Uczelni, ale mających umocowanie w przepisach powszechnie obowiązującego prawa
    (PSWN). Procedura przyznawania miejsca ma na celu realizację przyznanego Studentom
    ustawowego uprawnienia do ubiegania się o zakwaterowanie w DS Uczelni (art. 104
    PSWN). Analogicznie, w przypadku doktorantów Akademii, zastosowanie znajduje art. 211
    PSWN, przewidujący możliwość ubiegania się o zakwaterowanie doktoranta w domu
    studenckim uczelni na zasadach i w trybie określonych w regulaminie świadczeń dla
    studentów, co potwierdza także Regulamin przyznawania miejsc w DS. Z doktorantem
    zostaje przez Akademię zawarta umowa analogiczna do tej, jaką Akademia zawiera ze
    Studentem (z wykorzystaniem wzoru Umowy zakwaterowania).
    W konsekwencji podstawowy stosunek prawny, łączący Uczelnię ze Studentem (oraz
    doktorantem) ma przede wszystkim charakter administracyjnoprawny. Zawarcie Umowy
    zakwaterowania pomiędzy Uczelnią a Studentem lub doktorantem jest konsekwencją
    wskazanej relacji administracyjnoprawnej i ma na celu wyłącznie doprecyzowanie
    warunków zakwaterowania w DS. Umowy zakwaterowania nie należy więc rozpatrywać
    samodzielnie, ale we wskazanym szerszym kontekście realizacji prawnie gwarantowanej
    studentom (doktorantom) możliwości ubiegania się o zakwaterowanie w DS. W
    szczególności nie stanowi ona umowy zawieranej w sposób przewidziany w przepisach
    art. 66-72 Kodeksu cywilnego (t.j. w jednym z podstawowych trybów zawarcia umowy). Już
    z tego powodu nie można uznać jej za kreującą stosunek prawny podobny do umowy
    najmu czy dzierżawy. Co dodatkowo istotne, Student (doktorant) może zostać - niezależnie
    od swej preferencji - zakwaterowany w pokoju jedno- lub wieloosobowym. W przypadku
    zakwaterowania w pokoju wieloosobowym mieszkaniec nie ma wpływu na dobór
    współlokatorów. Powyższe elementy wskazują na to, że osoba zakwaterowana w DS nie
    ma w istocie części budynku (pomieszczenia) oddanego do swego używania (tak jak to
    następuje w przypadku umowy najmu lub dzierżawy). Zarówno w świetle art. 104 PSWN
    (odpowiednio 211 PSWN), jak i aktów wewnętrznych Uczelni - przedmiotem stosunku
    prawnego łączącego osobę zakwaterowaną w DS z Uczelnią jest przyznanie jej miejsca, nie
    zaś oddanie jej do używania określonej powierzchni użytkowej.
    W przypadku zakwaterowania Studentów (doktorantów) Uczelni w DS będących jej
    własnością nie występuje również element, który określić można jako ,,umówiony czynsz”.
    Odpłatność za przyznane miejsce nie jest przedmiotem negocjacji. Nie jest ona określana
    przez strony w sposób swobodny. Odpłatność ta jest określona w aktach wewnętrznych
    Uczelni. Jak wskazano w opisie stanu faktycznego, wysokość opłat za zamieszkanie w DS
    ustala rektor. Akademia zastrzega sobie prawo do zmiany opłaty za miejsce w DS w
    trakcie trwania Umowy zakwaterowania. Student (doktorant) ubiegający się o
    zakwaterowanie nie ma zatem wpływu na określenie wysokości należnych opłat.
    Wnoszone przez Studentów (doktorantów) opłaty za miejsca w DS nie mają więc
    charakteru umówionego czynszu.
    Najem oraz dzierżawę odróżnia od stosunku nawiązywanego pomiędzy Uczelnią a jej
    Studentami lub doktorantami jeszcze jeden istotny element. Najemca lub dzierżawca, w
    szczególności na mocy art. 662 § 2, art. 697 Kodeksu cywilnego obowiązani są do
    dokonywania nakładów na przedmiot najmu (jego utrzymania w stanie niepogorszonym).
    Jednocześnie najemca, na mocy art. 663 Kodeksu cywilnego, jest uprawniony do
    wyznaczenia wynajmującemu terminu do dokonania koniecznych napraw lub wykonania

    ich na koszt tej strony umowy. Na osobach zakwaterowanych w domach studenckich nie
    spoczywa obowiązek dokonywania napraw, ponoszenia kosztów wymiany zużytych
    elementów, dokonywania nawet drobnych nakładów. Z drugiej strony najemcy lub
    dzierżawcy, o ile nie zostanie to postanowione inaczej w umowie, zgodnie z art. 668
    Kodeksu cywilnego przyznaje się prawo do oddania najętej rzeczy w całości lub części
    osobie trzeciej do bezpłatnego używania albo w podnajem. Jest to zatem uprawnienie do
    dysponowania rzeczą w pewnym zakresie. Osoba zakwaterowana w DS nie ma
    uprawnienia do odstąpienia komuś przydzielonego jej miejsca (odpłatnie lub
    nieodpłatnie). Zasady obowiązujące w zakresie zakwaterowania są zatem również w tym
    obszarze odmienne od reguł przyjętych w odniesieniu do najmu lub dzierżawy.
    Co podkreślano w stanie faktycznym, Uczelnia nie udostępnia miejsc w DS w celach
    zarobkowych, ale po to, aby umożliwić korzystanie z usług edukacyjnych także osobom
    zamieszkującym w oddaleniu od siedziby Uczelni i/lub znajdującym się w trudnej sytuacji
    materialnej. Wniosek ten znajduje zresztą potwierdzenie w przepisach PSWN. W art. 11
    PSWN, który reguluje zakres zadań uczelni, zawarto także ust. 5 stwierdzający, że uczelnia
    może prowadzić domy studenckie. Art. 12 PSWN stanowi z kolei, że uczelnia może
    prowadzić działalność gospodarczą wyodrębnioną organizacyjnie i finansowo od
    działalności polegającej na wykonywaniu zadań, o których mowa w art. 11 PSWN, w
    zakresie i formach określonych w statucie, w szczególności przez tworzenie spółek
    kapitałowych. Łączna wykładnia przytoczonych przepisów prowadzi zatem do wniosku, że
    prowadzenie przez Uczelnię DS nie stanowi wykonywania działalności gospodarczej.
    Na niezarobkowy cel wykorzystywania domów studenckich wskazuje również to, że
    zgodnie z art. 365 pkt 1 lit. b) w związku z art. 366 ust. 2 PSWN, na utrzymanie i rozwój
    domów studenckich mogą być przeznaczane środki publiczne pochodzące z subwencji
    przyznanej uczelni publicznej.
    Działalność DS jest zatem realizacją celu publicznego, korzysta z publicznego finansowania
    i nie może być utożsamiana z działalnością gospodarczą.
    Zdaniem Uczelni, budynki, które stanowią DS Uczelni i w których są zakwaterowani
    Studenci (doktoranci), zgodnie z PSWN oraz jej aktami wewnętrznymi (stosowne
    zarządzenia, regulaminy itp.) nie można uznać za oddane w całości albo w części do
    używania na podstawie umowy najmu, dzierżawy lub innej umowy o podobnym
    charakterze. Problem ten był rozpatrywany w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego
    z dnia 6 września 2023 r., sygn. akt II FSK 2628/20. Ocenie podlegała sytuacja, w której
    publiczna uczelnia udostępnia swoim studentom miejsca w domach studenckich uczelni.
    Naczelny Sąd Administracyjny w swoim rozstrzygnięciu podkreślił, że w zakresie
    korzystania przez studentów z miejsc w domu studenckim - w odniesieniu do
    analizowanego stanu faktycznego - istnieje stosunek prawny o charakterze mieszanym,
    zawierający elementy administracyjnoprawne i cywilnoprawne. Podstawowy stosunek
    prawny łączący uczelnię i studenta ma przede wszystkim charakter
    administracyjnoprawny, niemniej poprzez stosunek wewnątrzzakładowy student oraz
    uczelnia wchodzą w szczegółową relację cywilnoprawną. Zdaniem sądu okoliczność ta
    uniemożliwia zastosowanie art. 24b ustawy o PDOP, gdyż oddanie budynku do używania
    nie następuje na podstawie umowy, w tym umowy o podobnym charakterze do umowy
    najmu.
    Analogicznie kwestię zakwaterowania studentów (doktorantów) w domach studenckich
    ocenił także Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w prawomocnym wyroku z
    dnia 7 kwietnia 2021 r., sygn. akt I SA/Bd 88/21. Nawiązaną relację na linii student -
    uczelnia uznał - w odniesieniu do analizowanego stanu faktycznego - za stosunek
    wewnątrzzakładowy, który nie wykazuje podobieństwa do umów wskazanych expressis
    verbis w art. 24b ust. 1 pkt 2 ustawy o PDOP.
    Stanowisko to utrzymał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 17 kwietnia 2024
    r., sygn. akt II FSK 905/21. Zgodnie z tym wyrokiem „Wszystkie te podnoszone przez obie
    strony sporu okoliczności przemawiają za tym, że w zakresie korzystania przez studentów

    z miejsc w domu studenckim mamy do czynienia ze stosunkiem prawnym o charakterze
    mieszanym zawierającym elementy administracyjnoprawne oraz cywilnoprawne, co w
    konsekwencji nie pozwala przyjąć, że w opisanym we wniosku stanie faktycznym
    zastosowanie znajdzie art. 24b ust. 1 pkt 2 updop.[...] Skoro bezsporne jest, że
    podstawowy stosunek prawny łączący Uniwersytet ze studentami, doktorantami
    Uniwersytetu, uczestnikami programu Erasmus oraz innych programów ma przede
    wszystkim administracyjnoprawny, to brak jest podstaw do wniosku, że ów stosunek
    administracyjnoprawny należy utożsamiać ze stosunkiem cywilnoprawnym o charakterze
    szczególnym, jakim jest umowa zawierana w sposób przewidziany w przepisach art. 66-72
    Kc. Zawarcia umowy w rozumieniu art. 24 ust. 1 pkt 2 updop nie można domniemywać”.
    Powyższe potwierdza również interpretacja indywidualna z dnia 17 września 2024 r.
    Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej, sygn. 0111-KDIB2-1.4010.364.2020.10.MK,
    wydana w wykonaniu cytowanego wyżej wyroku, która w całości potwierdza stanowisko
    podatnika, iż prawidłowa wykładnia ustawy art. 24b ust. 2 ustawy o PDOP z
    uwzględnieniem całokształtu systemu prawnego prowadzi do wniosku, że zakresem tego
    przepisu nie jest objęty przypadek przyznania miejsca studentowi lub doktorantowi w
    domu studenckim.
    Podobnie wypowiedział się Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w
    nieprawomocnym wyroku z dnia 18 kwietnia 2023 r. sygn. akt I SA/Bd 109/23 w sprawie
    dotyczącej zakwaterowania uczniów akademickiego liceum ogólnokształcącego w
    internatach: „Udostępnianie miejsc w internacie nie następuje na podstawie jakiejkolwiek
    umowy, lecz w ramach stosunku wewnątrzzakładowego łączącego ucznia z zakładem
    prawa administracyjnego, jakim jest Uniwersytet. W ramach tego stosunku organy zakładu
    mają kompetencję do kształtowania jego treści. Powyższe wyklucza uznanie tego stosunku
    za stosunek podobny do umów wskazanych expressis verbis w art. 24b ust. 1 pkt 2 u.p.d.o.
    p.”.
    Ponadto, w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 11 czerwca 2024 r., sygn.
    akt II FSK 1190/21 sąd, w zbliżonym stanie faktycznym do tego objętego niniejszym
    wnioskiem, stwierdził, iż „Po pierwsze wnioskodawca wskazał, że o skierowaniu danej
    osoby do domu studenckiego decyduje Uczelniana Komisja (...) (nie jest ona organem
    uczelni) na podstawie kryteriów określonych w zarządzeniu rektora. Na podstawie tego
    skierowania wnioskodawca musi udostępnić wskazanej w nim osobie miejsce w domu
    studenckim. Nie ma tu zatem swobody co do przydziału takiego miejsca lub odmowie
    przydziału. Nie ma też swobodnego wyboru kontrahenta - to uczelnia jest dysponentem
    miejsc w domach studenckich, a jednocześnie może je udostępnić tylko określonym
    osobom - studentom, doktorantom, stażystom. Nie ma też swobody w ustalaniu
    warunków umowy - dotyczy ona roku akademickiego, opłata za miejsce także nie podlega
    negocjacjom. Sposób korzystania z miejsca również nie zależy od woli studenta i uczelni,
    wynika ona bowiem z regulaminów, uchwalonych przez uczelnię. Tym samym
    przydzielenie miejsca w domu studenckim w trakcie roku akademickiego nie następuje na
    podstawie stosunku zobowiązaniowego, a tym samym miejsce to nie jest udostępnione na
    podstawie umowy (w tym także zbliżonej do najmu, choć w wyniku skierowania i
    wnoszenia opłat student, doktorant, stażysta może korzystać z części nieruchomości w
    celu zaspokojenia swoich potrzeb mieszkaniowych. Tym samym do tego rodzaju budynku
    w części zajmowanej przez studentów, doktorantów i stażystów nie ma zastosowania art.
    24b u.p.d.o.p., nie są bowiem spełnione warunki z art. 24b ust. 1 pkt 2 tej ustawy”.
    Istotna jest również ocena stanu faktycznego z punktu widzenia celowościowej wykładni
    art. 24b ustawy o PDOP. Skoro bowiem w treści tego przepisu ustawodawca wymienił dwa
    typy umów o używanie rzeczy, których cechą jest odpłatność, to taki zabieg jasno
    wskazuje, że zamiarem ustawodawcy (a więc celem ustawy) było doprowadzenie do
    rzeczywistego opodatkowania tych podmiotów, które czerpią korzyści ekonomiczne z
    nieruchomości. Celem tym nie było zaś objęcie zakresem opodatkowania
    niekomercyjnego wykorzystywania nieruchomości (w szczególności zaś DS).

    Tak zdefiniowany cel wprowadzenia podatku od przychodów z budynków znajduje
    potwierdzenie w treści uzasadnienia autopoprawki rządowego projektu ustawy o zmianie
    ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, ustawy o podatku dochodowym od
    osób prawnych oraz ustawy o zryczałtowanym podatku dochodowym od niektórych
    przychodów osiąganych przez osoby fizyczne (zawartego w druku sejmowym nr 2291-A,
    zwanego dalej „Uzasadnieniem”).
    W Uzasadnieniu wskazano m.in., że: ,,Podkreślić należy, iż podatek od przychodów z
    budynków będzie płacony od tych środków trwałych w postaci budynków, które generują
    przychody z ich najmu (dzierżawy itp.). W przypadku podatników podatku PIT podatek
    minimalny nie będzie dotyczył umów najmu zawieranych poza działalnością gospodarczą
    (tzw. najem prywatny).” Wolą ustawodawcy nie było zatem objęcie opodatkowaniem tych
    przypadków, gdy oddanie budynku do używania nie ma celu zarobkowego.
    W dalszej części Uzasadnienia wskazano również: ,,Rozwiązanie takie wpisuje się w cel
    minimalnego podatku, jakim jest przeciwdziałanie stosowania przez podatników
    optymalizacji podatkowej. Nie jest natomiast celem tego podatku „karanie” podatników,
    którzy z przyczyn obiektywnych, ekonomicznie uzasadnionych płacą niski podatek
    dochodowy lub wykazują stratę”. I dalej: ,,Celem wprowadzenia minimalnego podatku
    dochodowego było ograniczenie działań optymalizacyjnych, które z racji posiadanych
    środków stosują przede wszystkim duże podmioty gospodarcze”.
    Jest zatem jasne, że wprowadzając podatek od przychodów z budynków ustawodawca
    chciał osiągnąć sprecyzowany cel - opodatkować przychody z nieruchomości
    komercyjnych, które w innym przypadku mogłyby pozostać nieopodatkowane ze względu
    na korzystanie z metod optymalizacji podatkowej. Cel ten w oczywisty sposób nie
    przystaje do efektu w postaci opodatkowania domów studenckich uczelni publicznej.
    Podkreślić należy, że identycznie ocenił tę kwestię Naczelny Sąd Administracyjny w
    powołanym wcześniej wyroku, sygn. akt II FSK 2628/20: „[...]wskazania stanowiące o celu
    wprowadzonych uregulowań trudno jest jednak odnieść do przychodów uzyskiwanych
    przez Uniwersytet jako uczelnię publiczną z tytułu udostępniania studentom do
    zamieszkania miejsc w domu studenckim prowadzonym przez Uniwersytet, zwłaszcza w
    świetle przepisów ustawy z dnia 20 lipca 2018 r. Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce
    (Dz. U. z 2020 r. poz. 85 z późn. zm.). Nie sposób bowiem przyjąć, że wykonując jedno ze
    swoich ustawowych zadań, którym jest prowadzenie domów studenckich Uniwersytet
    uczestniczył w tzw. optymalizacji podatkowej[...]”.
    Dodatkowo odnotować należy ukształtowany w orzecznictwie pogląd, negujący
    stosowanie regulacji przewidującej podatek od przychodów z budynków do usług
    hotelarskich, z uwagi na brak podobieństwa takich usług do umów najmu czy dzierżawy:
    „Fundamentalną zasadą prawa podatkowego w demokratycznym państwie prawa jest to,
    że przedmiot opodatkowania musi być precyzyjnie określony w ustawie podatkowej, a
    interpretacja jej przepisów w tym zakresie nie może być rozszerzająca. [...] Założenie
    poddania materii podatkowej wyłącznej kompetencji ustawodawcy wynika wprost z zasad
    państwa prawnego. Zasady te przewidują nadrzędną i wyłączną rolę ustaw dla
    regulowania m.in. tych materii, w których należy zapobiegać niebezpieczeństwu
    dowolności i arbitralności działań administracji. Dowolność ta może się przejawiać
    zarówno w sferze normotwórstwa administracji jak i w dowolnej interpretacji ustawy
    przez administrację. Skoro przedmiot opodatkowania określa ten element zmienny
    podatku, od którego zależy wysokość należności publicznoprawnej oznacza to, że jego
    normatywne ujęcie powinno być precyzyjne i przejrzyste. Stanowi to bowiem podstawowy
    warunek prawidłowego obliczania podatku przez samego podatnika.” (por. wyroki
    Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 4 lipca 2023 r., sygn. akt II FSK 71/21, z dnia 12
    lipca 2023 r., sygn. akt II FSK 372/23, z dnia 4 lipca 2023 r., sygn. akt II FSK 71/21). Mając na
    względzie tak ukształtowane stanowisko uznać należy, że także w przypadku
    udostępnienia Studentom miejsc w akademikach, uznanie łączącego Uczelnię z tymi
    osobami stosunku prawnego za umowę o podobnym do najmu lub dzierżawy charakterze

    stanowiłoby wykładnię rozszerzającą art. 24b ust. 1 pkt 2 ustawy o PDOP, z uwagi na
    istotne odmienności tej relacji względem najmu czy dzierżawy, szeroko wcześniej
    omówione w niniejszym uzasadnieniu stanowiska Akademii.
    Nie ma przy tym znaczenia, czy zakwaterowanie Studenta (doktoranta) dotyczy całego
    roku akademickiego, części roku akademickiego czy okresu wakacyjnego, gdyż, jak
    wskazywano w opisie stanu faktycznego, w przypadku każdego pobytu długotrwałego
    zastosowanie znajdują tożsame reguły zakwaterowania.
    Prawidłowa wykładnia ustawy art. 24b ust. 1 pkt 2 ustawy o PDOP, z uwzględnieniem
    całokształtu systemu prawnego, prowadzi zatem do wniosku, że zakresem tego przepisu
    nie jest objęty przypadek przyznania miejsca w DS Studentowi lub doktorantowi Uczelni.
    Ad 2.
    Zdaniem Uczelni, nie jest ona zobowiązana do zapłaty podatku od przychodów ze środka
    trwałego będącego budynkiem, o którym mowa w art. 24b ustawy o PDOP, od części
    budynków wykorzystywanych jako DS, udostępnianych rodzinom Studentów lub
    doktorantów (małżonkom oraz dzieciom Studentów lub doktorantów).
    Jak wskazywano w opisie stanu faktycznego, uprawnienie do zakwaterowania małżonka
    lub dziecka studenta w domu studenckim wynika wprost z art. 104 pkt 2 PSWN. Zgodnie z
    brzmieniem § 1 ust. 1 i 4 Regulaminu przyznawania miejsc w DS o przyznanie miejsca w
    DS mogą ubiegać się Studenci oraz kandydaci na studia. Student może ubiegać się o
    zakwaterowanie w DS współmałżonka i dzieci. Organem uprawnionym do przyznawania
    miejsc w DS jest komisja ds. przyznawania miejsc w DS powołana przez rektora. Zatem
    zarówno PSWN, jak i Regulamin nie różnicują sytuacji Studenta i członków jego najbliższej
    rodziny (małżonka, dzieci). W przypadku doktoranta, podstawę prawną ubiegania się o
    zakwaterowanie małżonka lub dzieci wraz z doktorantem wyznacza wprost art. 211 PSWN.
    W konsekwencji zakwaterowanie członków rodziny Studenta (lub doktoranta) należy
    traktować tak samo, jak zakwaterowanie Studenta lub doktoranta. Jedynie okoliczność
    pobierania nauki jako Student (doktorant) umożliwia członkom najbliższej rodziny takiej
    osoby zakwaterowanie w DS (wraz ze Studentem/doktorantem, na podstawie Umowy
    zakwaterowania). W opinii Akademii, argumenty, powołane wyżej, dotyczące
    zakwaterowania jej Studentów (doktorantów), zachowują w pełni aktualność w
    odniesieniu do sytuacji małżonka oraz dzieci Studenta (doktoranta). Nie ma przy tym
    znaczenia, czy zakwaterowanie małżonka lub dzieci Studenta (doktoranta) dotyczy całego
    roku akademickiego, części roku akademickiego, czy okresu wakacyjnego, gdyż, jak
    wskazywano w opisie stanu faktycznego, w przypadku każdego pobytu długotrwałego
    zastosowanie znajdują tożsame reguły zakwaterowania.
    Zatem prawidłowa wykładnia ustawy art. 24b ust. 1 pkt 2 ustawy o PDOP, z
    uwzględnieniem całokształtu systemu prawnego, prowadzi do konkluzji, że zakresem tego
    przepisu nie jest objęty przypadek przyznania miejsca w DS, wraz ze Studentem
    (doktorantem), małżonkowi oraz dzieciom Studenta (doktoranta) Uczelni.
    Ad 3.
    Zdaniem Uczelni nie jest ona zobowiązana do zapłaty podatku od przychodów ze środka
    trwałego będącego budynkiem, o którym mowa w art. 24b ustawy o PDOP, od części
    budynku wykorzystywanych jako DS, udostępnianych studentom programu Erasmus plus
    na rok akademicki (część roku akademickiego).
    Zgodnie z art. 323 ust. 1 PSWN, cudzoziemcy mogą podejmować i odbywać studia,
    kształcenie w szkołach doktorskich, studia podyplomowe, kształcenie specjalistyczne i
    inne formy kształcenia oraz uczestniczyć w prowadzeniu działalności naukowej lub w
    prowadzeniu kształcenia, na podstawie:
    1) umów międzynarodowych, na zasadach określonych w tych umowach;
    2) umów zawieranych z podmiotami zagranicznymi przez uczelnie, na zasadach
      określonych w tych umowach;

    3) decyzji ministra;
    4) decyzji dyrektora NAWA w odniesieniu do jej stypendystów;
    5) decyzji dyrektora NCN o przyznaniu środków finansowych na realizację badań
      podstawowych w formie projektu badawczego, stażu lub stypendium,
      zakwalifikowanych do finansowania w drodze konkursu;
    6) decyzji administracyjnej rektora, dyrektora instytutu PAN, dyrektora instytutu
      badawczego lub dyrektora instytutu międzynarodowego.
    Z powyższego wynika, że przepisy powszechnie obowiązującego prawa dopuszczają, aby
    studentem Uczelni był także cudzoziemiec. Do osoby będącej studentem - niezależnie od
    jej przynależności państwowej - oraz do stosunków pomiędzy tą osobą, a Uczelnią
    zastosowanie mają przepisy PSWN oraz innych ustaw, wskazane w stanowisku
    dotyczącym pytania oznaczonego numerem 1. Studenci programu Erasmus plus mają
    pierwszeństwo w przydziale miejsce w DS na równi ze Studentami. Ze studentem
    programu Erasmus plus zawierana jest Umowa zakwaterowania. Skoro tak, to aktualne
    jest również w tym zakresie stanowisko Uczelni, że przyznanie studentowi miejsca w DS
    Uczelni nie wywołuje skutków w podatku od przychodów z budynków, również w
    przypadku, gdy ten student korzysta z usługi edukacyjnej Uczelni na podstawie
    odpowiedniego programu współpracy międzynarodowej. Aktualność w odniesieniu do
    studentów Erasmus plus zachowuje argumentacja Wnioskodawcy zawarta w jego
    własnym stanowisku w zakresie pytania 1.
    Ad 4.
    W opinii Wnioskodawcy, nie jest on zobligowany do zapłaty podatku od przychodów ze
    środka trwałego będącego budynkiem, o którym mowa w art. 24b ustawy o PDOP, od
    części budynku wykorzystywanych jako DS, udostępnianych wychowankom Placówki,
    będącym studentami Uczelni. Jak wskazywano w opisie stanu faktycznego, Uczelnia
    zawiera umowę z Placówką (lub umowę trójstronną, także z wychowankiem Placówki) na
    zakwaterowanie wychowanka tej Placówki, będącego studentem Akademii w DS.
    Konieczność odmiennego uregulowania zakwaterowania takich studentów Uczelni
    (włączenia Placówki jako strony umowy) wynika z faktu, że nie ponoszą oni odpłatności za
    zakwaterowanie (płatnikiem jest Placówka). Zakwaterowanie studentów, będących
    wychowankami Placówki, na podstawie umowy z Placówką, nie konstytuuje jednak
    stosunku prawnego, który ma charakter umowy najmu, dzierżawy albo umowy o
    podobnym charakterze. Przede wszystkim podkreślenia wymaga okoliczność, iż
    kwaterowani są studenci Akademii, zatem osoby, którym art. 104 PSWN gwarantuje
    prawo do ubiegania się o zakwaterowanie w DS Uczelni. W tym względzie sytuacja
    wychowanków Placówek, będących studentami, nie różni się od sytuacji innych
    studentów. Z Uczelnią łączy ich przede wszystkim stosunek administracyjnoprawny.
    Zawarcie umowy, dotyczącej zakwaterowania będącego studentem wychowanka Placówki
    jest konsekwencją wskazanej relacji administracyjnoprawnej i ma na celu wyłącznie
    doprecyzowanie warunków zakwaterowania takiej osoby w DS (gdy płatnikiem opłaty jest
    Placówka). Umowy zawartej z Placówką nie należy więc rozpatrywać samodzielnie, ale we
    wskazanym szerszym kontekście realizacji prawnie gwarantowanej studentom możliwości
    ubiegania się o zakwaterowanie w DS. Już z tego powodu nie można uznać jej za kreującą
    stosunek prawny podobny do umowy najmu czy dzierżawy.
    W przypadku zakwaterowania wychowanków Placówki, będących studentami Uczelni w
    DS będących jej własnością nie występuje również element, który określić można jako ,,
    umówiony czynsz”. Odpłatność za przyznane miejsce nie jest przedmiotem negocjacji. Nie
    jest ona określana przez strony w sposób swobodny. Odpłatność ta jest określona w
    aktach wewnętrznych Uczelni. Jak wskazano w opisie stanu faktycznego, wysokość opłat
    za zamieszkanie w DS ustala rektor.
    Wnoszone przez Placówkę opłaty za miejsca w DS dla studiującego w Akademii
    wychowanka nie mają więc charakteru umówionego czynszu.

    Najem oraz dzierżawę odróżnia od stosunku nawiązywanego pomiędzy Uczelnią a
    Placówką (oraz ewentualnie wychowankiem Placówki) jeszcze jeden istotny element.
    Najemca lub dzierżawca, w szczególności na mocy art. 662 § 2, art. 697 Kodeksu cywilnego
    obowiązani są do dokonywania nakładów na przedmiot najmu (jego utrzymania w stanie
    niepogorszonym). Jednocześnie najemca, na mocy art. 663 Kodeksu cywilnego, jest
    uprawniony do wyznaczenia wynajmującemu terminu do dokonania koniecznych napraw
    lub wykonania ich na koszt tej strony umowy. Na osobach zakwaterowanych w domach
    studenckich nie spoczywa obowiązek dokonywania napraw, ponoszenia kosztów wymiany
    zużytych elementów, dokonywania nawet drobnych nakładów. Z drugiej strony najemcy
    lub dzierżawcy, o ile nie zostanie to postanowione inaczej w umowie, zgodnie z art. 668
    Kodeksu cywilnego przyznaje się prawo do oddania najętej rzeczy w całości lub części
    osobie trzeciej do bezpłatnego używania albo w podnajem. Jest to zatem uprawnienie do
    dysponowania rzeczą w pewnym zakresie. Wychowanek Placówki zakwaterowany w DS
    nie ma uprawnienia do odstąpienia komuś przydzielonego jej miejsca (odpłatnie lub
    nieodpłatnie). Zasady obowiązujące w zakresie zakwaterowania są zatem również w tym
    obszarze odmienne od reguł przyjętych w odniesieniu do najmu lub dzierżawy.
    Argumenty, dotyczące niezarobkowego ukierunkowania Uczelni w zakresie udostępniania
    miejsc w DS studentom, powołane w uzasadnieniu stanowiska Wnioskodawcy w zakresie
    pytania 1 zachowują aktualność także w przypadku studentów - wychowanków Placówki.
    Analogicznie za adekwatne uznać należy tezy stawiane w przywoływanych tam wyrokach
    sądów administracyjnych, dotyczących zakwaterowania studentów w domach
    studenckich, a także opierających się na wykładni celowościowej art. 24b ust. 1 pkt 2
    ustawy o PDOP.
    Prawidłowa wykładnia ustawy art. 24b ust. 1 pkt 2 ustawy o PDOP, z uwzględnieniem
    całokształtu systemu prawnego, prowadzi zatem do wniosku, że zakresem tego przepisu
    nie jest objęty przypadek przyznania miejsca w DS studentowi Uczelni, będącemu
    wychowankiem Placówki.
    Ad 5.
    Zdaniem Uczelni nie jest ona zobowiązana do zapłaty podatku od przychodów ze środka
    trwałego będącego budynkiem, o którym mowa w art. 24b ustawy o PDOP, od części
    budynku wykorzystywanych jako DS, udostępnianych stażystom i uczestnikom studiów
    podyplomowych. Ze stażystami lub studentami studiów podyplomowych zostają zawarte
    umowy z wykorzystaniem wzoru Umowy zakwaterowania, jaką Akademia zawiera ze
    studentem. Zakwaterowanie wskazanych osób w domu studenckim nie różni się od
    sytuacji zakwaterowania Studentów, szczegółowo opisanej we własnym stanowisku
    Wnioskodawcy w zakresie pytania nr 1. Podstawą zakwaterowania tej kategorii osób nie
    jest umowa nosząca znamiona umowy najmu, dzierżawy czy umowy o podobnym
    charakterze. Zatem argumenty, dotyczące zakwaterowania Studentów, powołane przez
    Wnioskodawcę w uzasadnieniu jego stanowiska w zakresie pytania oznaczonego nr 1,
    zachowują aktualność w przypadku stażystów oraz studentów studiów podyplomowych.
    Naczelny Sąd Administracyjny w przytaczanym wyroku z dnia 17 kwietnia 2024 r., sygn.
    akt II FSK 905/21 wprost zakwestionował opodatkowanie podatkiem od przychodów z
    budynków części DS, w których kwaterowani są stażyści. W opinii Wnioskodawcy tezy tego
    wyroku znajdują zastosowanie także względem studentów studiów podyplomowych.
    Mając powyższe na uwadze, zdaniem Uczelni, zakwaterowanie w DS osób, których dotyczy
    niniejsze pytanie, nie powoduje objęcia odpowiednich części tych budynków zakresem
    opodatkowania podatkiem od przychodów z budynków.
    Ad 6.
    Zdaniem Uczelni nie jest ona zobowiązana do zapłaty podatku od przychodów ze środka
    trwałego będącego budynkiem, o którym mowa w art. 24b ustawy o PDOP, od części
    budynku wykorzystywanych jako DS, udostępnianych pracownikom Uczelni.

    Jak wskazywano, z pracownikami zostają zawarte umowy z wykorzystaniem wzoru Umowy
    zakwaterowania, jaką Akademia zawiera ze Studentem. Zakwaterowanie wskazanych
    osób, którym przydzielane jest miejsce w domu studenckim, nie różni się od sytuacji
    kwaterowania Studentów, szczegółowo opisanej we własnym stanowisku Wnioskodawcy
    w zakresie pytania nr 1. W szczególności nie można uznać, aby łączący Uczelnię i
    zakwaterowanego pracownika łączył stosunek prawny, który można określić jako umowę
    najmu, dzierżawy lub umowę o podobnym charakterze W konsekwencji argumenty,
    dotyczące zakwaterowania studentów, powołane przez Wnioskodawcę w jego własnym
    stanowisku w zakresie pytania nr 1, zachowują aktualność w przypadku zakwaterowania
    pracowników.
    Mając powyższe na uwadze, zdaniem Uczelni, zakwaterowanie w DS osób, których dotyczy
    niniejsze pytanie, nie powoduje objęcia odpowiednich części tych budynków zakresem
    opodatkowania podatkiem od przychodów z budynków.
    Ad 7.
    Zdaniem Uczelni nie jest ona zobowiązana do zapłaty podatku od przychodów ze środka
    trwałego będącego budynkiem, o którym mowa w art. 24b ustawy o PDOP, od części
    budynku wykorzystywanych jako DS, udostępnianych osobom zatrudnionym przez
    Uczelnię przy realizacji grantów.
    Co podkreślano w opisie stanu faktycznego, z osobami zatrudnionymi przez Uczelnię przy
    realizacji grantów zostają zawarte umowy z wykorzystaniem wzoru Umowy
    zakwaterowania, jaką Akademia zawiera ze Studentem. Zakwaterowanie wskazanych
    osób, którym przydzielane jest miejsce w domu studenckim, nie różni się od sytuacji
    kwaterowania Studentów, szczegółowo opisanej we własnym stanowisku Wnioskodawcy
    w zakresie pytania nr 1. W szczególności nie można uznać, aby łączący Uczelnię i
    zakwaterowanego, zatrudnionego przez Uczelnię przy realizacji grantów, łączył stosunek
    prawny, który można określić jako umowę najmu, dzierżawy lub umowę o podobnym
    charakterze. W konsekwencji argumenty, dotyczące zakwaterowania studentów,
    powołane przez Wnioskodawcę w jego własnym stanowisku w zakresie pytania nr 1,
    zachowują aktualność w przypadku zakwaterowania osób, zatrudnionych przez Akademię
    przy realizacji grantów.
    Mając powyższe na uwadze, zdaniem Uczelni, zakwaterowanie w DS osób, których dotyczy
    niniejsze pytanie, nie powoduje objęcia odpowiednich części tych budynków zakresem
    opodatkowania podatkiem od przychodów z budynków.
    Ad 8.
    Zdaniem Uczelni nie jest ona zobowiązana do zapłaty podatku od przychodów ze środka
    trwałego będącego budynkiem, o którym mowa w art. 24b ustawy o PDOP, od części
    budynku wykorzystywanych jako DS, udostępnianych osobom zatrudnionym przez
    Uczelnię na podstawie umowy zlecenia lub o dzieło.
    Podnoszono w opisie stanu faktycznego, że z osobami zatrudnionymi przez Uczelnię na
    podstawie umowy zlecenia lub o dzieło zostają zawarte umowy z wykorzystaniem wzoru
    Umowy zakwaterowania, jaką Akademia zawiera ze Studentem. Zakwaterowanie takich
    osób nie różni się od sytuacji kwaterowania Studentów, szczegółowo opisanej we własnym
    stanowisku Wnioskodawcy w zakresie pytania nr 1. W szczególności nie można uznać, aby
    łączący Uczelnię i zakwaterowanego, zatrudnionego przez Uczelnię na podstawie umowy
    zlecenia lub umowy o dzieło, łączył stosunek prawny, który można określić jako umowę
    najmu, dzierżawy lub umowę o podobnym charakterze. W konsekwencji argumenty,
    dotyczące zakwaterowania studentów, powołane przez Wnioskodawcę w jego własnym
    stanowisku w zakresie pytania nr 1, zachowują aktualność w przypadku zakwaterowania
    osób, zatrudnionych przez Akademię na podstawie umów cywilnoprawnych.

    Zdaniem Uczelni, zakwaterowanie w DS osób, których dotyczy niniejsze pytanie, nie
    powoduje objęcia odpowiednich części tych budynków zakresem opodatkowania
    podatkiem od przychodów z budynków.
    Ad 9.
    Zdaniem Uczelni nie jest ona zobowiązana do zapłaty podatku od przychodów ze środka
    trwałego będącego budynkiem, o którym mowa w art. 24b ustawy o PDOP, od części
    budynku wykorzystywanych jako DS, udostępnianych osobom spoza Uczelni, szukającym
    noclegu (...).
    Jak wskazywano, z osobami spoza Uczelni, szukającymi noclegu (...) (pobyt krótkotrwały),
    zostają zawarte umowy komercyjne. Nie mają one jednak cech umów najmu, dzierżawy
    lub umów o podobnym charakterze. Co podkreślano, umowa dzierżawy charakteryzuje
    się tym, że wydzierżawiający zobowiązuje się oddać dzierżawcy rzecz do używania i
    pobierania pożytków przez czas oznaczony lub nieoznaczony, a dzierżawca zobowiązuje
    się płacić wydzierżawiającemu umówiony czynsz. Osoba korzystająca z zakwaterowania w
    ramach noclegów krótkotrwałych (doraźnych) nie jest uprawniona do pobierania
    pożytków. W opinii Akademii nie można uznać, że zakwaterowanie w DS w ramach pobytu
    krótkotrwałego osób spoza uczelni, szukających noclegu (...), stanowi umowę dzierżawy
    lub umowę o podobnym charakterze. Jednocześnie podnieść należy istotne różnice relacji
    łączącej Uczelnię z osobą zakwaterowaną na pobyt doraźny w stosunku do umowy najmu,
    którą cechuje oddanie najemcy rzeczy do używania przez czas oznaczony lub
    nieoznaczony w zamian za umówiony czynsz (nawet jeżeli strony określają taką umowę
    jako umowę komercyjną). W przypadku wynajmu nieruchomości czynsz typowo
    kalkulowany jest w oparciu o jej powierzchnię. Jednocześnie, o ile strony nie postanowią
    inaczej, nie zawiera on wynagrodzenia za dodatkowe świadczenia. W przypadku
    zakwaterowania doraźnego w DS opłata nie opiera się o udostępniany metraż
    pomieszczeń.
    Dodatkowo jej składowe zawierają także wynagrodzenie za inne świadczenia, jak
    sprzątanie, zmiana pościeli czy zużycie mediów. Wskazana kompleksowość usługi
    zakwaterowania na pobyt krótkotrwały stanowi istotny element odróżniający
    zakwaterowanie doraźne od najmu pomieszczeń, skoro mają one charakter kompleksowy.
    Najem oraz dzierżawę odróżnia od zakwaterowania krótkotrwałego także okoliczność, że
    na osobach zakwaterowanych nie spoczywa obowiązek dokonywania napraw, ponoszenia
    kosztów wymiany zużytych elementów, dokonywania nawet drobnych nakładów.
    Jednocześnie nie mają one prawa do oddania rzeczy w całości lub części osobie trzeciej do
    bezpłatnego używania albo w podnajem. Osoba zakwaterowana w DS na pobyt
    krótkotrwały nie ma uprawnienia do odstąpienia komuś przydzielonego jej miejsca
    (odpłatnie lub nieodpłatnie). Zasady obowiązujące w zakresie zakwaterowania doraźnego
    są zatem również w tym obszarze odmienne od reguł przyjętych w odniesieniu do najmu
    lub dzierżawy.
    W kontekście podatku od przychodów z budynków orzecznictwo zwraca uwagę, że umowa
    najmu jest ustawowo bardzo obszernie uregulowana. Regulacje dotyczące umów najmu
    znajdują się również poza Kodeksem cywilnym w innych ustawach np., „[...]w ustawie o
    dodatkach mieszkaniowych z 21 czerwca 2001 r (Dz.U. z 2001 r. poz. 734 ze zm.).; o
    ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie Kodeksu cywilnego
    (Dz. U. z 2001 r. poz. 733 ze zm). W tej ostatniej ustawie uregulowano np. najem
    okazjonalny (art. 19a), najem instytucjonalny (art. 19f), najem instytucjonalny z dojściem
    do własności (art. 19k), do obydwu tych rodzajów najmu nie stosuje się art. 661 § 1
    Kodeksu cywilnego. Ustawa ta przewiduje możliwość ujawnienia w księdze wieczystej
    roszczenia najemcy o przeniesienie prawa własności lokalu mieszkalnego, ustanowienie
    hipoteki zabezpieczającej wierzytelność najemcy (art. 19l). Do ochrony praw lokatorów
    stosuje się przepisy o ochronie własności (art. 19), ograniczenia czasowe w zakresie
    eksmisji (art. 16). Także regulacja dotycząca umowy najmu w Kodeksie cywilnym określa

    np. ustawowe prawo zastawu (art. 670), podnajem jeśli umowa najmu tego nie zabrania
    (art. 668 § 1). Z art. 691 § 1 Kodeksu cywilnego wynika, że w razie śmierci najemcy lokalu
    mieszkalnego w stosunek najmu wstępują: małżonek niebędący współnajemcą lokalu,
    dzieci najemcy i jego współmałżonka, inne osoby, wobec których, najemca był obowiązany
    do świadczeń alimentacyjnych, oraz osoba, która pozostawała faktycznie we wspólnym
    pożyciu z najemcą. W sytuacji gdy nie ma osób wstępujących w stosunek najmu lokalu
    mieszkalnego po śmierci najemcy w stosunek ten wstępują jego spadkobiercy (zob.
    uchwała SN z 16 maja 1996 r., sygn. akt III CZP 40/96). Zgodnie z art. 16 ust. 2 pkt 1 ustawy
    z dnia 6 lipca 1982 r. o księgach wieczystych i hipotece (t.j. Dz. U. z 2025 r. poz. 341; dalej
    jako „u.k.w.h.”) w księdze wieczystej w szczególności mogą być ujawnione: prawo najmu
    lub dzierżawy ( ...). Przez taki wpis prawo najmu uzyskuje skuteczność względem praw
    nabytych przez czynność prawną po jego ujawnieniu (art. 17 u.k.w.h.) oraz pierwszeństwo
    przed ograniczonym prawem rzeczowym nieujawnionym w księdze [art. 20 w zw. z art. 11
    u.k.w.h.; zob. Gudowski Jacek (red.) Kodeks cywilny. Komentarz. Tom IV Zobowiązania
    część szczegółowa, wyd. III].”(por. wzmiankowany wyrok Naczelnego Sądu
    Administracyjnego z dnia 4 lipca 2023 r., sygn. akt II FSK 71/21 oraz inne powoływane inne
    wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego odnoszące się do usług hotelarskich).
    Wskazane przez sąd regulacje, dotyczące najmu, nie znajdują żadnego odniesienia do
    zakwaterowania doraźnego w DS. Nie można zatem uznać, że zakwaterowanie takie
    stanowi umowę najmu lub umowę o podobnym charakterze do umowy najmu.
    Dyrektywa dotycząca precyzji i przejrzystości określenia przedmiotu opodatkowania w
    ustawach podatkowych wymaga, aby nie opierać poglądu o podobieństwie do umowy
    najmu lub dzierżawy jedynie na elemencie udostępnienia pomieszczenia w domu
    studenckim zakwaterowanemu na pobyt krótkotrwały, z pominięciem pozostałych
    elementów ustawowych regulacji dzierżawy czy najmu, które istotnie odbiegają od
    kluczowych cech relacji łączących Akademię i zakwaterowanego w ramach
    zakwaterowania doraźnego osób spoza Uczelni, szukających noclegu (...). Jeżeli już
    dokonywać porównań, to zakwaterowanie takie wykazuje największe podobieństwo do
    usług hotelarskich, zdefiniowanych w ustawie z dnia 29 sierpnia 1997 r. o usługach
    hotelarskich oraz usługach pilotów wycieczek i przewodników turystycznych (Dz. U. z 2023
    r., poz. 1944). Stosownie do art. 3 ust. 1 pkt 8 tej regulacji, przez usługi hotelarskie
    rozumie się krótkotrwałe, ogólnie dostępne wynajmowanie domów, mieszkań, pokoi,
    miejsc noclegowych, a także miejsc na ustawienie namiotów lub przyczep
    samochodowych oraz świadczenie, w obrębie obiektu, usług z tym związanych. Jak
    natomiast podkreśla się w orzecznictwie, z porównania regulacji prawnych umów najmu i
    usług hotelarskich wynika, że nie są to umowy podobne.
    Jak podkreślano w powoływanych wyrokach Naczelnego Sądu Administracyjnego,
    odnoszących się do usług hotelarskich, art. 24b ust. 1 pkt 2 ustawy o PDOP nie można
    zastosować do takich usług, gdyż nie są one podobne do najmu lub dzierżawy. Wskazane
    wyroki stanowią także mocne oparcie dla tezy, że zarysowane cechy charakterystyczne
    zakwaterowania doraźnego w domu studenckim uniemożliwiają potraktowanie tego
    zakwaterowania jako umowę najmu, dzierżawy lub umowę do nich podobną.
    Zgodnie z nieprawomocnym wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w
    Białymstoku z dnia 4 grudnia 2024 r., sygn. akt I SA/Bk 327/24 „W zakresie udostępniania
    pokoi na pobyt krótkoterminowy, w tym grupom zorganizowanym, w ocenie sądu
    stosunek uczelni z osobami korzystającymi krótkoterminowo z miejsca w domu
    studenckim niezasadnie uznano, że jest to stosunek umowy o podobnym do najmu
    charakterze. W świetle stanu faktycznego przedstawionego we wniosku bez wątpienia
    można mówić o świadczeniu usługi hotelarskiej, gdyż z zapewnieniem zakwaterowania
    wiążą się też usługi sprzątania czy też zmiany pościeli. Zgodnie z art. 3 pkt 8 ustawy z dnia
    29 sierpnia 1997 r. o usługach hotelarskich oraz usługach pilotów wycieczek i
    przewodników turystycznych (Dz. U. z 2023 r. poz. 1944) usługi hotelarskie to
    krótkotrwałe, ogólnie dostępne wynajmowanie domów, mieszkań, pokoi, miejsc
    noclegowych, a także miejsc na ustawienie namiotów lub przyczep samochodowych oraz

    świadczenie, w obrębie obiektu, usług z tym związanych. Jak zasadnie podnosi się w
    orzecznictwie, z porównania regulacji prawnych umów najmu i usług hotelarskich wynika,
    że nie są to umowy podobne (por. wyrok NSA z dnia 17 kwietnia 2024 r., sygn. akt II FSK
    905/21 i powołane tam orzecznictwo, wszystkie powołane w uzasadnieniu orzeczenia
    sądów administracyjnych są dostępne na internetowej stronie bazy orzeczeń:
    http://orzeczenia.nsa.gov.pl)”.
    Reasumując, w opinii Uczelni, prawidłowa wykładnia ustawy art. 24b ust. 1 pkt 2 ustawy o
    PDOP, z uwzględnieniem całokształtu systemu prawnego, prowadzi do rezultatu, że
    zakresem tego przepisu nie jest objęty przypadek zakwaterowania krótkotrwałego
    (doraźnego) takiego jak zakwaterowanie osób spoza Uczelni, szukających noclegu (...).
    Ad 10.
    Zdaniem Uczelni nie jest ona zobowiązana do zapłaty podatku od przychodów ze środka
    trwałego będącego budynkiem, o którym mowa w art. 24b ustawy o PDOP, od części
    budynku wykorzystywanych jako DS, udostępnianych organizacjom sportowym, celem
    zakwaterowania uczestników obozów sportowych.
    Jak wskazywano, z organizacjami sportowymi zostają zawarte umowy, określone jako
    umowy najmu. Niemniej zwrócić należy uwagę, że ich przedmiotem jest w szczególności
    zakwaterowanie w DS uczestników obozów sportowych na czas trwania takich obozów.
    Podnieść należy istotne różnice relacji łączącej Uczelnię z organizacją sportową w
    stosunku do umowy najmu, którą cechuje oddanie najemcy rzeczy do używania przez czas
    oznaczony lub nieoznaczony w zamian za umówiony czynsz, typowo kalkulowany w
    oparciu o udostępnianą powierzchnię. Jednocześnie, o ile strony nie postanowią inaczej,
    nie zawiera on wynagrodzenia za dodatkowe świadczenia. W przypadku zakwaterowania
    doraźnego uczestników obozów sportowych w DS opłata nie opiera się o udostępniany
    metraż pomieszczeń. Dodatkowo jej składowe zawierają także wynagrodzenie za inne
    świadczenia, jak sprzątanie czy zużycie mediów. Wskazana kompleksowość usługi
    zakwaterowania na pobyt krótkotrwały stanowi istotny element odróżniający
    zakwaterowanie doraźne od najmu pomieszczeń.
    Jak wskazywano, umowa dzierżawy charakteryzuje się tym, że wydzierżawiający
    zobowiązuje się oddać dzierżawcy rzecz do używania i pobierania pożytków przez czas
    oznaczony lub nieoznaczony, a dzierżawca zobowiązuje się płacić wydzierżawiającemu
    umówiony czynsz. Organizacja sportowa nie jest uprawniona do pobierania pożytków. W
    opinii Akademii nie można uznać, że zakwaterowanie w DS w ramach pobytu
    krótkotrwałego osób z organizacji sportowych, stanowi umowę dzierżawy lub umowę o
    podobnym charakterze.
    Najem oraz dzierżawę odróżnia od zakwaterowania krótkotrwałego także okoliczność, że
    na organizacji sportowej, w odniesieniu do pokoi udostępnionych uczestnikom obozów
    sportowych, nie spoczywa obowiązek dokonywania napraw, ponoszenia kosztów wymiany
    zużytych elementów, dokonywania nawet drobnych nakładów. Jednocześnie nie ma ona
    prawa do oddania rzeczy w całości lub części osobie trzeciej do bezpłatnego używania
    albo w podnajem bez zgody Akademii. Osoba zakwaterowana w DS na pobyt krótkotrwały
    nie ma uprawnienia do odstąpienia komuś przydzielonego jej miejsca (odpłatnie lub
    nieodpłatnie). Zasady obowiązujące w zakresie zakwaterowania doraźnego są zatem
    również w tym obszarze odmienne od reguł przyjętych w odniesieniu do najmu lub
    dzierżawy.
    W kontekście podatku od przychodów z budynków orzecznictwo zwraca uwagę, że umowa
    najmu jest ustawowo bardzo obszernie uregulowana. Regulacje dotyczące umów najmu
    znajdują się również poza Kodeksem cywilnym w innych ustawach np., „[...]w ustawie o
    dodatkach mieszkaniowych z 21 czerwca 2001 r (Dz.U. z 2001 r. poz. 734 ze zm.).; o
    ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie Kodeksu cywilnego
    (Dz. U. z 2001 r. poz. 733 ze zm). W tej ostatniej ustawie uregulowano np. najem
    okazjonalny (art. 19a), najem instytucjonalny (art. 19f), najem instytucjonalny z dojściem

    do własności (art. 19k), do obydwu tych rodzajów najmu nie stosuje się art. 661 § 1
    Kodeksu cywilnego. Ustawa ta przewiduje możliwość ujawnienia w księdze wieczystej
    roszczenia najemcy o przeniesienie prawa własności lokalu mieszkalnego, ustanowienie
    hipoteki zabezpieczającej wierzytelność najemcy (art. 19l). Do ochrony praw lokatorów
    stosuje się przepisy o ochronie własności (art. 19), ograniczenia czasowe w zakresie
    eksmisji (art. 16). Także regulacja dotycząca umowy najmu w Kodeksie cywilnym określa
    np. ustawowe prawo zastawu (art. 670), podnajem jeśli umowa najmu tego nie zabrania
    (art. 668 § 1). Z art. 691 § 1 Kodeksu cywilnego wynika, że w razie śmierci najemcy lokalu
    mieszkalnego w stosunek najmu wstępują: małżonek niebędący współnajemcą lokalu,
    dzieci najemcy i jego współmałżonka, inne osoby, wobec których, najemca był obowiązany
    do świadczeń alimentacyjnych, oraz osoba, która pozostawała faktycznie we wspólnym
    pożyciu z najemcą. W sytuacji gdy nie ma osób wstępujących w stosunek najmu lokalu
    mieszkalnego po śmierci najemcy w stosunek ten wstępują jego spadkobiercy (zob.
    uchwała SN z 16 maja 1996 r., sygn. akt III CZP 40/96). Zgodnie z art. 16 ust. 2 pkt 1 ustawy
    z dnia 6 lipca 1982 r. o księgach wieczystych i hipotece (t.j. Dz. U. z 2025 r. poz. 341; dalej
    jako „u.k.w.h.”) w księdze wieczystej w szczególności mogą być ujawnione: prawo najmu
    lub dzierżawy (...). Przez taki wpis prawo najmu uzyskuje skuteczność względem praw
    nabytych przez czynność prawną po jego ujawnieniu (art. 17 u.k.w.h.) oraz pierwszeństwo
    przed ograniczonym prawem rzeczowym nieujawnionym w księdze [art. 20 w zw. z art. 11
    u.k.w.h.; zob. Gudowski Jacek (red.) Kodeks cywilny. Komentarz. Tom IV Zobowiązania
    część szczegółowa, wyd. III].”(por. wzmiankowany wyrok Naczelnego Sądu
    Administracyjnego z dnia 4 lipca 2023 r., sygn. akt II FSK 71/21 oraz inne powoływane inne
    wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego odnoszące się do usług hotelarskich).
    Wskazane przez sąd regulacje, dotyczące najmu, nie znajdują żadnego odniesienia do
    zakwaterowania doraźnego w DS. Nie można zatem uznać, że zakwaterowanie takie
    stanowi umowę najmu lub umowę o podobnym charakterze do umowy najmu.
    Dyrektywa dotycząca precyzji i przejrzystości określenia przedmiotu opodatkowania w
    ustawach podatkowych wymaga, aby nie opierać poglądu o podobieństwie do umowy
    najmu lub dzierżawy jedynie na elemencie udostępnienia pomieszczenia w domu
    studenckim zakwaterowanemu na pobyt krótkotrwały, z pominięciem pozostałych
    elementów ustawowych regulacji dzierżawy czy najmu, które istotnie odbiegają od
    kluczowych cech relacji łączących Akademię i organizację sportową.
    Jeżeli już dokonywać porównań, to zakwaterowanie uczestników obozów sportowych
    wykazuje największe podobieństwo do usług hotelarskich, zdefiniowanych w ustawie z
    dnia 29 sierpnia 1997 r. o usługach hotelarskich oraz usługach pilotów wycieczek i
    przewodników turystycznych (Dz. U. z 2023 r., poz. 1944). Stosownie do art. 3 ust. 1 pkt 8
    tej regulacji, przez usługi hotelarskie rozumie się krótkotrwałe, ogólnie dostępne
    wynajmowanie domów, mieszkań, pokoi, miejsc noclegowych, a także miejsc na
    ustawienie namiotów lub przyczep samochodowych oraz świadczenie, w obrębie obiektu,
    usług z tym związanych. Jak natomiast podkreśla się w orzecznictwie, z porównania
    regulacji prawnych umów najmu i usług hotelarskich wynika, że nie są to umowy podobne.
    Jak podkreślano w powoływanych wyrokach Naczelnego Sądu Administracyjnego,
    odnoszących się do usług hotelarskich, art. 24b ust. 1 pkt 2 ustawy o PDOP nie można
    zastosować do takich usług, gdyż nie są one podobne do najmu lub dzierżawy. Wskazane
    wyroki stanowią także mocne oparcie dla tezy, że zarysowane cechy charakterystyczne
    zakwaterowania doraźnego w domu studenckim uniemożliwiają potraktowanie tego
    zakwaterowania jako umowę najmu, dzierżawy lub umowę do nich podobną.
    Zgodnie z nieprawomocnym wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w
    Białymstoku z dnia 4 grudnia 2024 r., sygn. akt I SA/Bk 327/24 „W zakresie udostępniania
    pokoi na pobyt krótkoterminowy, w tym grupom zorganizowanym, w ocenie sądu
    stosunek uczelni z osobami korzystającymi krótkoterminowo z miejsca w domu
    studenckim niezasadnie uznano, że jest to stosunek umowy o podobnym do najmu
    charakterze. W świetle stanu faktycznego przedstawionego we wniosku bez wątpienia

    można mówić o świadczeniu usługi hotelarskiej, gdyż z zapewnieniem zakwaterowania
    wiążą się też usługi sprzątania czy też zmiany pościeli. Zgodnie z art. 3 pkt 8 ustawy z dnia
    29 sierpnia 1997 r. o usługach hotelarskich oraz usługach pilotów wycieczek i
    przewodników turystycznych (Dz. U. z 2023 r. poz. 1944) usługi hotelarskie to
    krótkotrwałe, ogólnie dostępne wynajmowanie domów, mieszkań, pokoi, miejsc
    noclegowych, a także miejsc na ustawienie namiotów lub przyczep samochodowych oraz
    świadczenie, w obrębie obiektu, usług z tym związanych. Jak zasadnie podnosi się w
    orzecznictwie, z porównania regulacji prawnych umów najmu i usług hotelarskich wynika,
    że nie są to umowy podobne (por. wyrok NSA z dnia 17 kwietnia 2024 r., sygn. akt II FSK
    905/21 i powołane tam orzecznictwo, wszystkie powołane w uzasadnieniu orzeczenia
    sądów administracyjnych są dostępne na internetowej stronie bazy orzeczeń:
    http://orzeczenia.nsa.gov.pl)”.
    Reasumując, w opinii Uczelni, prawidłowa wykładnia ustawy art. 24b ust. 1 pkt 2 ustawy o
    PDOP, z uwzględnieniem całokształtu systemu prawnego, prowadzi do rezultatu, że
    zakresem tego przepisu nie jest objęty przypadek zakwaterowania krótkotrwałego
    (doraźnego), takiego jak zakwaterowanie uczestników obozów sportowych w ramach
    umów łączących Akademię z organizacjami sportowymi.
    Ad 11.
    Zdaniem Uczelni nie jest ona zobowiązana do zapłaty podatku od przychodów ze środka
    trwałego będącego budynkiem, o którym mowa w art. 24b ustawy o PDOP, od części
    budynku wykorzystywanych jako DS, udostępnianych uczestnikom programowych praktyk
    terenowych (...) Uniwersytetu (...) (studentom i dydaktykom).
    Jak wskazywano, Akademię łączy z Uniwersytetem (...) umowa świadczenia usług
    krótkoterminowego zakwaterowania, na mocy której Uczelnia oddaje do używania
    pomieszczenia DS (pokoje wraz z łazienkami, z liczbą miejsc odpowiadającą ilości
    uczestników praktyk) w celu zapewnienia miejsc noclegowych uczestnikom praktyk, za
    odpłatnością. Podnieść należy istotne różnice relacji łączącej Uczelnię z Uniwersytetem (...)
    w stosunku do umowy najmu, którą cechuje oddanie najemcy rzeczy do używania przez
    czas oznaczony lub nieoznaczony w zamian za umówiony czynsz, typowo kalkulowany w
    oparciu o udostępnianą powierzchnię. Jednocześnie, o ile strony nie postanowią inaczej,
    nie zawiera on wynagrodzenia za dodatkowe świadczenia. W przypadku zakwaterowania
    doraźnego uczestników praktyk terenowych w DS opłata nie opiera się o udostępniany
    metraż pomieszczeń. Dodatkowo jej składowe zawierają także wynagrodzenie za inne
    świadczenia, jak sprzątanie, zmiana pościeli czy zużycie mediów. Wskazana
    kompleksowość usługi zakwaterowania na pobyt krótkotrwały stanowi istotny element
    odróżniający zakwaterowanie doraźne od najmu pomieszczeń.
    Jak wskazywano, umowa dzierżawy charakteryzuje się tym, że wydzierżawiający
    zobowiązuje się oddać dzierżawcy rzecz do używania i pobierania pożytków przez czas
    oznaczony lub nieoznaczony, a dzierżawca zobowiązuje się płacić wydzierżawiającemu
    umówiony czynsz. Uniwersytet (...) nie jest uprawniony do pobierania pożytków. W opinii
    Akademii nie można uznać, że zakwaterowanie w DS w ramach pobytu krótkotrwałego
    uczestników praktyk terenowych następuje na podstawie umowy dzierżawy lub umowy o
    podobnym charakterze.
    Najem oraz dzierżawę odróżnia od zakwaterowania krótkotrwałego także okoliczność, że
    na Uniwersytecie (...) nie spoczywa obowiązek dokonywania napraw, ponoszenia kosztów
    wymiany zużytych elementów, dokonywania nawet drobnych nakładów. Jednocześnie nie
    ma on prawa do oddania rzeczy w całości lub części osobie trzeciej do bezpłatnego
    używania albo w podnajem. Osoba zakwaterowana w DS na pobyt krótkotrwały nie ma
    uprawnienia do odstąpienia komuś przydzielonego jej miejsca (odpłatnie lub
    nieodpłatnie). Zasady obowiązujące w zakresie zakwaterowania doraźnego są zatem
    również w tym obszarze odmienne od reguł przyjętych w odniesieniu do najmu lub
    dzierżawy.

    W kontekście podatku od przychodów z budynków orzecznictwo zwraca uwagę, że umowa
    najmu jest ustawowo bardzo obszernie uregulowana. Regulacje dotyczące umów najmu
    znajdują się również poza Kodeksem cywilnym w innych ustawach np., „[...]w ustawie o
    dodatkach mieszkaniowych z 21 czerwca 2001 r (Dz.U. z 2001 r. poz. 734 ze zm.).; o
    ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie Kodeksu cywilnego
    (Dz. U. z 2001 r. poz. 733 ze zm). W tej ostatniej ustawie uregulowano np. najem
    okazjonalny (art. 19a), najem instytucjonalny (art. 19f), najem instytucjonalny z dojściem
    do własności (art. 19k), do obydwu tych rodzajów najmu nie stosuje się art. 661 § 1
    Kodeksu cywilnego. Ustawa ta przewiduje możliwość ujawnienia w księdze wieczystej
    roszczenia najemcy o przeniesienie prawa własności lokalu mieszkalnego, ustanowienie
    hipoteki zabezpieczającej wierzytelność najemcy (art. 19l). Do ochrony praw lokatorów
    stosuje się przepisy o ochronie własności (art. 19), ograniczenia czasowe w zakresie
    eksmisji (art. 16). Także regulacja dotycząca umowy najmu w Kodeksie cywilnym określa
    np. ustawowe prawo zastawu (art. 670), podnajem jeśli umowa najmu tego nie zabrania
    (art. 668 § 1). Z art. 691 § 1 Kodeksu cywilnego wynika, że w razie śmierci najemcy lokalu
    mieszkalnego w stosunek najmu wstępują: małżonek niebędący współnajemcą lokalu,
    dzieci najemcy i jego współmałżonka, inne osoby, wobec których, najemca był obowiązany
    do świadczeń alimentacyjnych, oraz osoba, która pozostawała faktycznie we wspólnym
    pożyciu z najemcą. W sytuacji gdy nie ma osób wstępujących w stosunek najmu lokalu
    mieszkalnego po śmierci najemcy w stosunek ten wstępują jego spadkobiercy (zob.
    uchwała SN z 16 maja 1996 r., sygn. akt III CZP 40/96). Zgodnie z art. 16 ust. 2 pkt 1 ustawy
    z dnia 6 lipca 1982 r. o księgach wieczystych i hipotece (t.j. Dz. U. z 2025 r. poz. 341; dalej
    jako „u.k.w.h.”) w księdze wieczystej w szczególności mogą być ujawnione: prawo najmu
    lub dzierżawy (...). Przez taki wpis prawo najmu uzyskuje skuteczność względem praw
    nabytych przez czynność prawną po jego ujawnieniu (art. 17 u.k.w.h.) oraz pierwszeństwo
    przed ograniczonym prawem rzeczowym nieujawnionym w księdze [art. 20 w zw. z art. 11
    u.k.w.h.; zob. Gudowski Jacek (red.) Kodeks cywilny. Komentarz. Tom IV Zobowiązania
    część szczegółowa, wyd. III].”(por. wzmiankowany wyrok Naczelnego Sądu
    Administracyjnego z dnia 4 lipca 2023 r., sygn. akt II FSK 71/21 oraz inne powoływane inne
    wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego odnoszące się do usług hotelarskich).
    Wskazane przez sąd regulacje, dotyczące najmu, nie znajdują żadnego odniesienia do
    zakwaterowania doraźnego w DS. Nie można zatem uznać, że zakwaterowanie takie
    stanowi umowę najmu lub umowę o podobnym charakterze do umowy najmu.
    Dyrektywa dotycząca precyzji i przejrzystości określenia przedmiotu opodatkowania w
    ustawach podatkowych wymaga, aby nie opierać poglądu o podobieństwie do umowy
    najmu lub dzierżawy jedynie na elemencie udostępnienia pomieszczenia w domu
    studenckim zakwaterowanemu na pobyt krótkotrwały, z pominięciem pozostałych
    elementów ustawowych regulacji dzierżawy czy najmu, które istotnie odbiegają od
    kluczowych cech relacji łączących Akademię i Uniwersytet (...). Jeżeli już dokonywać
    porównań, to zakwaterowanie uczestników praktyk terenowych wykazuje największe
    podobieństwo do usług hotelarskich, zdefiniowanych w ustawie z dnia 29 sierpnia 1997 r.
    o usługach hotelarskich oraz usługach pilotów wycieczek i przewodników turystycznych
    (Dz. U. z 2023 r., poz. 1944). Stosownie do art. 3 ust. 1 pkt 8 tej regulacji, przez usługi
    hotelarskie rozumie się krótkotrwałe, ogólnie dostępne wynajmowanie domów, mieszkań,
    pokoi, miejsc noclegowych, a także miejsc na ustawienie namiotów lub przyczep
    samochodowych oraz świadczenie, w obrębie obiektu, usług z tym związanych. Jak
    natomiast podkreśla się w orzecznictwie, z porównania regulacji prawnych umów najmu i
    usług hotelarskich wynika, że nie są to umowy podobne.
    Jak podkreślano w powoływanych wyrokach Naczelnego Sądu Administracyjnego,
    odnoszących się do usług hotelarskich, art. 24b ust. 1 pkt 2 ustawy o PDOP nie można
    zastosować do takich usług, gdyż nie są one podobne do najmu lub dzierżawy. Wskazane
    wyroki stanowią także mocne oparcie dla tezy, że zarysowane cechy charakterystyczne
    zakwaterowania doraźnego w domu studenckim uniemożliwiają potraktowanie tego
    zakwaterowania jako umowę najmu, dzierżawy lub umowę do nich podobną.

    Zgodnie z nieprawomocnym wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w
    Białymstoku z dnia 4 grudnia 2024 r., sygn. akt I SA/Bk 327/24 „W zakresie udostępniania
    pokoi na pobyt krótkoterminowy, w tym grupom zorganizowanym, w ocenie sądu
    stosunek uczelni z osobami korzystającymi krótkoterminowo z miejsca w domu
    studenckim niezasadnie uznano, że jest to stosunek umowy o podobnym do najmu
    charakterze. W świetle stanu faktycznego przedstawionego we wniosku bez wątpienia
    można mówić o świadczeniu usługi hotelarskiej, gdyż z zapewnieniem zakwaterowania
    wiążą się też usługi sprzątania czy też zmiany pościeli. Zgodnie z art. 3 pkt 8 ustawy z dnia
    29 sierpnia 1997 r. o usługach hotelarskich oraz usługach pilotów wycieczek i
    przewodników turystycznych (Dz. U. z 2023 r. poz. 1944) usługi hotelarskie to
    krótkotrwałe, ogólnie dostępne wynajmowanie domów, mieszkań, pokoi, miejsc
    noclegowych, a także miejsc na ustawienie namiotów lub przyczep samochodowych oraz
    świadczenie, w obrębie obiektu, usług z tym związanych. Jak zasadnie podnosi się w
    orzecznictwie, z porównania regulacji prawnych umów najmu i usług hotelarskich wynika,
    że nie są to umowy podobne (por. wyrok NSA z dnia 17 kwietnia 2024 r., sygn. akt II FSK
    905/21 i powołane tam orzecznictwo, wszystkie powołane w uzasadnieniu orzeczenia
    sądów administracyjnych są dostępne na internetowej stronie bazy orzeczeń:
    http://orzeczenia.nsa.gov.pl)”.
    Reasumując, w opinii Uczelni, prawidłowa wykładnia ustawy art. 24b ust. 1 pkt 2 ustawy o
    PDOP, z uwzględnieniem całokształtu systemu prawnego, prowadzi do rezultatu, że
    zakresem tego przepisu nie jest objęty przypadek zakwaterowania krótkotrwałego
    (doraźnego) takiego jak zakwaterowanie uczestników programowych praktyk terenowych.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest nieprawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 24b ust. 1 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób
    prawnych (t. j. Dz.U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.; dalej: „updop”), podatek dochodowy od
    przychodu ze środka trwałego będącego budynkiem, który:
      1) stanowi własność albo współwłasność podatnika,
      2) został oddany w całości albo w części do używania na podstawie umowy najmu,
      dzierżawy lub innej umowy o podobnym charakterze,
      3) jest położony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej
        - zwany dalej "podatkiem od przychodów z budynków", wynosi 0,035% podstawy
        opodatkowania za każdy miesiąc.
    Stosownie do art. 24b ust. 2 updop,
      zwalnia się od podatku od przychodów z budynków przychód ze środka trwałego
      będącego budynkiem mieszkalnym oddanym do używania w ramach realizacji
      programów rządowych i samorządowych dotyczących budownictwa społecznego,
      jeżeli zwolnienie to stanowi rekompensatę spełniającą warunki określone w decyzji
      Komisji z dnia 20 grudnia 2011 r. w sprawie stosowania art. 106 ust. 2 Traktatu o
      funkcjonowaniu Unii Europejskiej do pomocy państwa w formie rekompensaty z
      tytułu świadczenia usług publicznych, przyznawanej przedsiębiorstwom
      zobowiązanym do wykonywania usług świadczonych w ogólnym interesie
      gospodarczym (Dz.Urz. UE L 7 z 11.01.2012, str. 3).
    W myśl art. 24b ust. 3 updop,
      przychód, o którym mowa w ust. 1, stanowi ustalona na pierwszy dzień każdego
      miesiąca wartość początkowa podlegającego opodatkowaniu środka trwałego
      wynikająca z prowadzonej ewidencji, a w miesiącu, w którym środek trwały został
      wprowadzony do ewidencji - wartość początkowa ustalona na dzień wprowadzenia
      środka trwałego do ewidencji.

    Zgodnie z art. 24b ust. 6 updop,
      w przypadku gdy budynek został oddany do używania w części, przychód ustala się
      proporcjonalnie do udziału powierzchni użytkowej oddanej do używania w całkowitej
      powierzchni użytkowej tego budynku. Proporcję, o której mowa w zdaniu
      pierwszym, ustala się na dzień określony w ust. 3.
    Na podstawie art. 24b ust. 7 updop,
      nie ustala się przychodu, o którym mowa w ust. 1, w przypadku, gdy ustalony na
      dzień określony w ust. 3, łączny udział oddanej do używania powierzchni użytkowej
      budynku nie przekracza 5% całkowitej powierzchni użytkowej tego budynku.
    W myśl art. 24b ust. 9 updop,
      odstawę opodatkowania stanowi suma przychodów, o których mowa w ust. 1, z
      poszczególnych budynków, pomniejszona o kwotę 10 000 000 zł.
    Stosownie do art. 24b ust. 11 updop,
      podatnicy są obowiązani za każdy miesiąc obliczać podatek od przychodów z
      budynków i wpłacać go na rachunek urzędu skarbowego w terminie do 20. dnia
      miesiąca następującego po miesiącu, za który płacony jest podatek. Jeżeli podatnik
      przed upływem terminu, o którym mowa w zdaniu pierwszym, złoży zeznanie, o
      którym mowa w art. 27 ust. 1, podatek od przychodów z budynków za ostatni
      miesiąc roku podatkowego wpłaca nie później niż w terminie złożenia tego zeznania.
    W myśl art. 24b ust. 12 updop,
      kwotę zapłaconego za dany miesiąc podatku od przychodów z budynków podatnicy
      odliczają od zaliczki na podatek, o której mowa w art. 25. W przypadku gdy
      podatnicy wpłacają zaliczki kwartalne, odliczeniu podlega podatek od przychodów z
      budynków zapłacony za miesiące przypadające na dany kwartał.
    Podatnicy mogą nie wpłacać podatku od przychodów z budynków, jeżeli jest on niższy od
    kwoty zaliczki na podatek, o której mowa w art. 25, za dany miesiąc - art. 24b ust. 13
    updop.
    Jednocześnie, na podstawie art. 24b ust. 14 updop,
      kwotę zapłaconego i nieodliczonego w roku podatkowym podatku od przychodów z
      budynków odlicza się od podatku obliczonego zgodnie z art. 19 za rok podatkowy.
      Odliczenia dokonuje się w zeznaniu, o którym mowa w art. 27 ust. 1.
    W myśl art. 24b ust. 15 updop,
      kwota podatku od przychodów z budynków nieodliczona na podstawie ust. 14
      podlega zwrotowi na wniosek podatnika bez wydawania decyzji o zwrocie podatku,
      jeżeli wniosek nie budzi wątpliwości.
    Biorąc pod uwagę powyższe przepisy oraz opis sprawy wskazać należy, że w wyniku
    nowelizacji ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych od dnia 1 stycznia 2019 r.,
    minimalnym podatkiem dochodowym zostały objęte wszystkie nieruchomości - budynki,
    niezależnie od ich klasyfikacji (m.in. mieszkalne, niemieszkalne, przemysłowe,
    magazynowe) położone na terytorium Polski, jeżeli generują przychody z najmu,
    dzierżawy lub innej umowy o podobnym charakterze. Z zakresu tego podatku zostały
    wyłączone jedynie przychody z budynków mieszkalnych, jeżeli zostały oddane do
    używania w ramach rządowych (samorządowych) programów dotyczących budownictwa
    społecznego, przy spełnieniu warunków określonych w ustawie.
    Z uzasadnienia do projektu ustawy nowelizującej [druk sejmowy 2291-A], tj. ustawy z dnia
    15 czerwca 2018 r. o zmianie ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, ustawy
    o podatku dochodowym od osób prawnych oraz ustawy o zryczałtowanym podatku
    dochodowym od niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne (Dz.U. poz.

    1291) wynika, że regulacje dotyczące tzw. minimalnego podatku dochodowego
    skierowane są do podatników posiadających określone nieruchomości komercyjne w
    postaci budynków biurowych oraz budynków handlowo-usługowych, których wartość
    początkowa przekracza 10 mln zł. Celem nowelizowanej regulacji jest natomiast
    przeciwdziałanie stosowaniu przez podatników optymalizacji podatkowej.
    Państwa wątpliwości budzi kwestia, czy Uczelnia jest zobowiązana do zapłaty podatku od
    przychodów ze środka trwałego będącego budynkiem, o którym mowa w art. 24b updop,
    od części budynku wykorzystywanego jako dom studencki, osobom wskazanym we
    wniosku.
    Zauważyć należy, że jedną z podstawowych zasad prawa cywilnego jest zasada swobody
    umów. Zakłada ona, że strony mogą w granicach wyznaczonych przez prawo swobodnie
    kształtować treść łączącego je stosunku prawnego. Jedynie, wyjątkowo ustawodawca
    wprowadza przepisy o charakterze bezwzględnie obowiązującym, których strony własną,
    nawet zgodną wolą, zmienić nie mogą.
    Zgodnie z art. 659 § 1 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (t. j. Dz.U. z 2024 r.
    poz. 1061, dalej: „k.c.”),
      przez umowę najmu wynajmujący zobowiązuje się oddać najemcy rzecz do używania
      przez czas oznaczony lub nieoznaczony, a najemca zobowiązuje się płacić
      wynajmującemu umówiony czynsz.
    Natomiast, w myśl art. 660 k.c.
      umowa najmu nieruchomości lub pomieszczenia na czas dłuższy niż rok powinna
      być zawarta na piśmie. W razie niezachowania tej formy poczytuje się umowę za
      zawartą na czas nieoznaczony.
    Zgodnie z zapisem art. 662 k.c.
      wynajmujący powinien wydać najemcy rzecz w stanie przydatnym do umówionego
      użytku i utrzymywać ją w takim stanie przez czas trwania najmu.
    Zauważyć należy, że zgodnie z ww. przepisami k.c. i zgodnie z ugruntowaną praktyką, nie
    ma konieczności zawierania umowy najmu w formie pisemnej jeśli umowa ta nie jest
    dłuższa niż rok pod warunkiem, że strona umowy zapoznana została z regulaminem
    korzystania przedmiotu najmu oraz wpłaciła zabezpieczenie finansowe w razie zniszczenia
    rzeczy oddanej w najem (kaucja).
    Jak wynika z powołanego wcześniej art. 659 § 1 k.c., istotną cechą umowy najmu jest z
    jednej strony oddanie najemcy rzeczy do używania oraz (z drugiej strony) zobowiązanie do
    płacenia wynajmującemu umówionego czynszu.
    Ponadto, w art. 661 k.c., ustawodawca nakazał, aby najem zawarty na czas dłuższy niż lat
    dziesięć traktować po upływie tego terminu za zawarty na czas nieoznaczony (w
    przypadku najmu zawartego między przedsiębiorcami skutek taki dotyczył będzie najmu
    zawartego na czas dłuższy niż lat trzydzieści).
    Kwestia okresu, na jaki umowa najmu została zawarta, ma też znaczenie dla terminów
    płatności czynszu. Jak bowiem wynika z art. 669 § 1 i § 2 k.c.,
      najemca obowiązany jest uiszczać czynsz w terminie umówionym. Jeżeli termin
      płatności czynszu nie jest w umowie określony, czynsz powinien być płacony z góry,
      a mianowicie: gdy najem ma trwać nie dłużej niż miesiąc - za cały czas najmu, a gdy
      najem ma trwać dłużej niż miesiąc albo gdy umowa była zawarta na czas
      nieoznaczony - miesięcznie, do dziesiątego dnia miesiąca.
    Czas trwania najmu ma znacznie z punktu widzenia terminów wypowiedzenia umowy.
    Zgodnie bowiem z treścią art. 688 k.c.,

      jeżeli czas trwania najmu lokalu nie jest oznaczony, a czynsz jest płatny miesięcznie,
      najem można wypowiedzieć najpóźniej na trzy miesiące naprzód na koniec miesiąca
      kalendarzowego.
    W myśl art. 662 k.c.
      wynajmujący powinien wydać najemcy rzecz w stanie przydatnym do umówionego
      użytku i utrzymywać ją w takim stanie przez czas trwania najmu.
    Wobec braku legalnej definicji pojęcia „czynsz” konieczne jest odwołanie się do
    językowego rozumienia tego terminu. „Czynsz” wg słownika języka (https://sjp.pwn.pl) jest
    to „opłata za wynajem lokalu lub innej nieruchomości, wnoszona w określonych
    terminach”. Z definicji tej wynika że słowo „czynsz” może być używane zamiennie ze
    słowem „opłata”, znaczenie ma bowiem jej charakter.
    Opłaty ponoszone przez wskazane we wniosku osoby w ramach korzystania z miejsca w
    Domach studenckich spełniają kryteria uznania ich za czynsz w rozumieniu przepisu art.
    659 k.c.
    Podejmując decyzję o przyznaniu miejsca w domu studenckim zobowiązują się Państwo
    do wydania rzeczy (miejsca w Domu studenckim), korzystający natomiast zobowiązuje się
    m.in. do zapłaty umówionej/określonej kwoty (opłaty). Stosunek prawny łączący Państwa z
    korzystającym jest zatem zbliżony do kodeksowej umowy najmu.
    Biorąc powyższe pod uwagę nie sposób zgodzić się z Państwa stanowiskiem, że decyzja o
    przyznaniu miejsca w domu studenckim nie jest umową a tym samym nie ma cech umowy
    o podobnym charakterze do umowy najmu lub umowy dzierżawy.
    Zauważyć należy, że na podstawie odpowiednich Regulaminów/Zarządzeń ustalają
    Państwo warunki, na jakich odpłatne udostępnianie miejsc w Domach studenckich będzie
    się odbywało, natomiast druga strona, tj. korzystający spełniając wymogi wskazane w
    stosownych aktach, otrzymuje miejsce w Domu studenckim, co z kolei obliguje go do
    uiszczania z tego tytułu opłat, wysokość których określa cennik, który ustalany jest przez
    rektora w porozumieniu z uczelnianym organem samorządu studentów i samorządu
    doktorantów oraz zastępcę kanclerza.
    W omawianej sprawie mamy zatem do czynienia z sytuacją, w której Państwo odpłatnie
    udostępniają korzystającemu miejsce w Domu studenckim, a zatem trudno twierdzić, że
    nie mamy tutaj do czynienia z sytuacją podobną do najmu, w której to „(...) wynajmujący
    zobowiązuje się oddać najemcy rzecz do używania przez czas oznaczony lub
    nieoznaczony, a najemca zobowiązuje się płacić wynajmującemu umówiony czynsz” (art.
    659 § 1 k.c). Udostępnienie miejsca w Domach studenckich są innymi umowami o
    podobnym charakterze do umów najmu czy dzierżawy.
    W przedmiotowej sprawie, czynność przydziału miejsca w Domu studenckim jest
    czynnością o charakterze administracyjnoprawnym, podczas gdy umowa najmu ma
    charakter cywilnoprawny. Zatem, w sprawie mamy do czynienia z dwiema czynnościami o
    różnym charakterze. Pierwszą jest decyzja o przydziale miejsca w Domu studenckim,
    drugą natomiast umowa (nawet jeżeli nie została zawarta w formie pisemnej) dotycząca
    jego najmu.
    W tym miejscu jako przykład należy wskazać, w jaki sposób w prawnym ujęciu
    przedstawiana jest umowa hotelowa pod wieloma względami tożsama z umową o jakiej
    mowa w przedmiotowej sprawie, a mianowicie udostępnienie miejsc w domach
    akademickich w celu zaspokajania potrzeb mieszkaniowych. Jak wskazuje się w
    orzecznictwie sądów administracyjnych dominującym elementem umowy hotelowej, czy
    też usługi hotelowej, jest najem, natomiast usługi świadczone w obrębie obiektu, mają
    charakter dodatkowy wobec głównej funkcji usługi, jakim jest wynajem (por. wyrok WSA z
    22 marca 2017 r., sygn. akt II SA/Go 999/16). Umowa hotelowa ma zatem charakter
    umowy mieszanej łączącej elementy treści różnych typów umów. Należy przyjąć, że jeżeli

    świadczeniem głównym umowy mieszanej tzw. hotelowej jest korzystanie z rzeczy
    (oddanie części nieruchomości do używania), to taka umowa nienazwana ma charakter
    podobny do kodeksowej umowy najmu. W celu ustalenia skutków podatkowo-prawnych
    konkretnej zawartej przez podatnika umowy (tzw. hotelowej), niezbędna jest analiza jej
    zapisów, przy uwzględnieniu przedmiotowo istotnych elementów treści czynności prawnej
    w postaci umowy najmu oraz dzierżawy, określonych w odpowiednich regulacjach prawa
    cywilnego.
    Państwa stanowisko, w zakresie ustalenia czy Uczelnia jest zobowiązana do zapłaty
    podatku od przychodów ze środka trwałego będącego budynkiem, o którym mowa w art.
    24b ustawy o PDOP, od części budynków wykorzystywanych jako dom studencki,
    udostępnianych:
      - Studentom lub doktorantom;
      - rodzinom Studentów lub doktorantów (małżonkowie oraz dzieci Studentów lub
        doktorantów);
      - studentom programu Erasmus plus na rok akademicki (część roku akademickiego);
      - wychowankom Placówki, będącym studentami Uczelni, na rok akademicki;
      - stażystom i uczestnikom studiów podyplomowych;
      - pracownikom Uczelni;
      - osobom zatrudnionym przez Uczelnię przy realizacji grantów;
      - osobom zatrudnionym przez Uczelnię na podstawie umowy zlecenia lub o dzieło;
      - osobom spoza Uczelni, szukającym noclegu (...);
      - organizacjom sportowym;
      - uczestnikom programowych praktyk terenowych (...) Uniwersytetu (...) (studentom i
        dydaktykom);
    - jest nieprawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który przedstawili Państwo we wniosku i stanu
    prawnego, który obowiązuje w dacie zaistnienia zdarzenia.
    Odnosząc się do powołanej przez Państwa interpretacji indywidualnej wskazać należy, iż
    rozstrzygnięcie w niej zawarte nie jest wiążące dla Organu. Interpretacje organów
    podatkowych dotyczą tylko konkretnych, indywidualnych spraw podatników, osadzonych
    w określonym stanie faktycznym lub zdarzeniu przyszłym i tylko w tych sprawach
    rozstrzygnięcia w każdej z nich zawarte są wiążące.
    Odnosząc się z kolei do przywołanych przez Państwa wyroków sądów administracyjnych
    stwierdzić należy, że orzeczenia sądowe nie są źródłem powszechnie obowiązującego
    prawa i są wiążące jedynie w sprawach, w których zapadły. Natomiast Organ, mimo że w
    ocenie indywidualnych spraw podatników posiłkują się wydanymi rozstrzygnięciami
    sądów i innych organów, to nie ma możliwości zastosowania ich wprost, ponieważ nie
    stanowią materialnego prawa podatkowego.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    - Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb
    ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111
    ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja
    będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego. Z
    funkcji ochronnej będą mogli skorzystać Ci z Państwa, którzy zastosują się do
    interpretacji.
    - Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeżeli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej stanowi element
      czynności będących przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
        z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    - Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego
    Sądu Administracyjnego (...). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje
    ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami
    administracyjnymi - (t. j. Dz. U z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
    - w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
    - w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP
      (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie
    naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej
    oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami
    skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 ustawy z
    dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa.