Interpretacja indywidualna
Sygnatura: ITPB2/415-765/09/BK
Organ: Dyrektor Izby Skarbowej w Bydgoszczy
Data wydania: 2009-12-03
Teza: Koszty uzyskania przychodów a zasiłek chorobowy.
Słowa kluczowe: koszt-koszty uzyskania przychodów; płatnik
Przepisy: [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-Rozdział 4-art. 22

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA

Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t. jedn. Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zmianami) oraz § 4 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz. U. Nr 112, poz. 770 ze zmianami) Dyrektor Izby Skarbowej w Bydgoszczy działając w imieniu Ministra Finansów stwierdza, że stanowisko Spółki, przedstawione we wniosku z dnia 15 września 2009 r. (data wpływu 17 września 2009 r.) uzupełnionym pismem z dnia 3 listopada 2009 r. (data wpływu 6 listopada 2009 r.) o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie zastosowania przez płatnika zryczałtowanych miesięcznych kosztów uzyskania przychodu - **jest prawidłowe.**

UZASADNIENIE

W dniu 17 września 2009 r. został złożony ww. wniosek uzupełniony pismem z dnia 3 listopada 2009 r. o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie zastosowania przez płatnika zryczałtowanych miesięcznych kosztów uzyskania przychodu.

W przedmiotowym wniosku oraz uzupełnieniu przedstawiono następujący stan faktyczny.

Pracownik przez 30 dni sierpnia 2009 r. przebywał na zwolnieniu lekarskim i otrzymał za ten okres zasiłek chorobowy w wysokości 998,51 zł. Jednocześnie przez 1 dzień pracował i otrzymał za ten dzień wynagrodzenie w kwocie 81,12 zł. Pracownikowi przysługują podstawowe koszty uzyskania przychodu, a pracodawca ma prawo do zmniejszenia zaliczki o kwotę 46,33 zł. Pracodawca pobrał zaliczkę zgodnie z wyliczeniem:

81,12 -11,12 (składki na bezp. społ.) = 70,00 zł

(70 zł – 70 zł) + 998,51 zł = po zaokrąglaniu 999 zł

999 zł x 18% -46,33 zł = 133,49 zł, po zaokrągleniu 133 zł

Pracownikowi wypłacił 935,51 (81,12 -11,12) + 998,51-133 zł

Pomimo, iż koszty uzyskania przychodu wynoszą 111,25 zł, to jednak zostały one ograniczone do kwoty przychodu ze stosunku pracy.

Końcowo wskazano, iż zasiłek chorobowy jest wypłacany przez firmę. Podlega on rozliczeniu z ZUS w deklaracji DRA.

Wobec powyższego zadano następujące pytanie.

W jakiej wysokości należy uwzględnić koszty uzyskania przychodu, czy w wysokości uzyskanego przychodu ze stosunku pracy po potrąceniu składek na ubezpieczenie społeczne, tj. 70 zł, czy w wysokości 111,25 zł?

Zdaniem Spółki, zasiłki z ubezpieczenia społecznego (chorobowego wypłacone przez pracodawcę, także przez ZUS) zgodnie z art. 20 ust. 1 i 2 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, są przychodem z tzw. innych źródeł. Tym samym do zasiłku chorobowego, będącego przychodem z innych źródeł nie stosuje się „pracowniczych” kosztów uzyskania przychodów. Zdaniem Wnioskodawcy, jeżeli w danym miesiącu pracownik uzyskał, obok zasiłku z ubezpieczeń społecznych, przychód ze stosunku pracy w wysokości niższej od miesięcznych kosztów uzyskania przychodów, to przy ustalaniu zaliczki na podatek dochodowy pracodawca powinien ograniczyć koszty uzyskania przychodów do wysokości uzyskanego przychodu ze stosunku pracy.

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego zdarzenia przyszłego uznaje się za prawidłowe.

Zgodnie z art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t. jedn. Dz. U. z 2000 r. Nr 14, poz. 176 ze zmianami), opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.

W myśl art. 11 ust. 1 ww. ustawy przychodami, z zastrzeżeniem art. 14-15, art. 17 ust. 1 pkt 6, 9 i 10 w zakresie realizacji praw wynikających z pochodnych instrumentów finansowych, art. 19 i art. 20 ust. 3, są otrzymane lub postawione do dyspozycji podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń.

Natomiast art. 12 ust. 1 powołanej ustawy stanowi, iż za przychody ze stosunku służbowego, stosunku pracy, pracy nakładczej oraz spółdzielczego stosunku pracy uważa się wszelkiego rodzaju wypłaty pieniężne oraz wartość pieniężną świadczeń w naturze bądź ich ekwiwalenty, bez względu na źródło finansowania tych wypłat i świadczeń, a w szczególności: wynagrodzenia zasadnicze, wynagrodzenia za godziny nadliczbowe, różnego rodzaju dodatki, nagrody, ekwiwalenty za niewykorzystany urlop i wszelkie inne kwoty niezależnie od tego, czy ich wysokość została z góry ustalona, a ponadto świadczenia pieniężne ponoszone za pracownika, jak również wartość innych nieodpłatnych świadczeń lub świadczeń częściowo odpłatnych.

Stosownie do art. 31 cytowanej wyżej ustawy osoby fizyczne, osoby prawne oraz jednostki organizacyjne nieposiadające osobowości prawnej zwane dalej „zakładami pracy”, są obowiązane jako płatnicy obliczać i pobierać w ciągu roku zaliczki na podatek dochodowy od osób, które uzyskują od tych zakładów przychody ze stosunku służbowego, stosunku pracy, pracy nakładczej lub spółdzielczego stosunku pracy, zasiłki pieniężne z ubezpieczenia społecznego wypłacane przez zakłady pracy, a w spółdzielniach pracy -wypłaty z tytułu udziału w nadwyżce bilansowej.

Z kolei art. 32 ust. 2 powyższej ustawy, za dochód stanowiący podstawę obliczenia zaliczki na podatek, uważa uzyskane w ciągu miesiąca przychody w rozumieniu art. 12 oraz zasiłki pieniężne z ubezpieczenia społecznego wypłacane przez płatnika, po odliczeniu kosztów uzyskania w wysokości określonej w art. 22 ust. 2 pkt 1 lub 3 oraz po odliczeniu potrąconych przez płatnika w danym miesiącu składek na ubezpieczenie społeczne, o których mowa w art. 26 ust. 1 pkt 2 lit. b) (…).

Art. 22 ust. 2 stanowi, iż koszty uzyskania przychodów z tytułu stosunku służbowego, stosunku pracy, spółdzielczego stosunku pracy oraz pracy nakładczej:

1.  wynoszą 111 zł 25 gr miesięcznie, a za rok podatkowy nie więcej niż 1.335 zł, w przypadku gdy podatnik uzyskuje przychody z tytułu jednego stosunku służbowego, stosunku pracy, spółdzielczego stosunku pracy oraz pracy nakładczej,
2.  nie mogą przekroczyć łącznie 2.002 zł 05 gr za rok podatkowy, w przypadku gdy podatnik uzyskuje przychody równocześnie z tytułu więcej niż jednego stosunku służbowego, stosunku pracy, spółdzielczego stosunku pracy oraz pracy nakładczej,
3.  wynoszą 139 zł 06 gr miesięcznie, a za rok podatkowy łącznie nie więcej niż 1.668 zł 72 gr, w przypadku gdy miejsce stałego lub czasowego zamieszkania podatnika jest położone poza miejscowością, w której znajduje się zakład pracy, a podatnik nie uzyskuje dodatku za rozłąkę,
4.  nie mogą przekroczyć łącznie 2.502 zł 56 gr za rok podatkowy, w przypadku gdy podatnik uzyskuje przychody równocześnie z tytułu więcej niż jednego stosunku służbowego, stosunku pracy, spółdzielczego stosunku pracy oraz pracy nakładczej, a miejsce stałego lub czasowego zamieszkania podatnika jest położone poza miejscowością, w której znajduje się zakład pracy, a podatnik nie uzyskuje dodatku za rozłąkę.

Analiza treści zacytowanych przepisów wskazuje, że przy ustalaniu zaliczek na podatek dochodowy pracownicze koszty uzyskania przychodów stosuje się tylko do przychodów ze stosunku pracy.

Zasiłki pieniężne z ubezpieczenia społecznego wypłacane przez zakład pracy jak i organ rentowy stanowią natomiast przychody z innych źródeł.

Zgodnie bowiem z art. 20 ust. 1, za przychody z innych źródeł, o których mowa w art. 10 ust. 1 pkt 9, uważa się w szczególności: kwoty wypłacone po śmierci członka otwartego funduszu emerytalnego wskazanej przez niego osobie lub członkowi jego najbliższej rodziny w rozumieniu przepisów o organizacji i funkcjonowaniu funduszy emerytalnych, zasiłki pieniężne z ubezpieczenia społecznego, alimenty, stypendia, dotacje (subwencje) inne niż wymienione w art. 14, dopłaty, nagrody i inne nieodpłatne świadczenia nie należące do przychodów określonych w art. 12 - 14 i 17 oraz przychody nieznajdujące pokrycia w ujawnionych źródłach.

W myśl art. 20 ust. 2 ww. ustawy, za zasiłki pieniężne z ubezpieczenia społecznego, o których mowa w ust. 1, uważa się kwoty wypłacanych przez zakład pracy lub organ rentowy zasiłków chorobowych, wyrównawczych, macierzyńskich, opiekuńczych oraz świadczeń rehabilitacyjnych.

Powyższe oznacza, że przy ustalaniu zaliczek na podatek dochodowy od zasiłku chorobowego wypłacanego przez zakład pracy nie stosuje się kosztów uzyskania przychodu.

Z przedstawionego stanu faktycznego wynika, iż pracownik Spółki przebywał na zwolnieniu lekarskim przez 30 dni sierpnia 2009 r. i za ten okres otrzymał zasiłek chorobowy z ZUS w kwocie 998,51 zł natomiast za jeden dzień pracy otrzymał wynagrodzenie w wysokości 81,12 zł. Spółka jako pracodawca, obliczając zaliczkę na podatek za dany miesiąc ograniczyła koszty uzyskania do kwoty uzyskanego przychodu z tytułu stosunku pracy pomniejszonego o składkę na ubezpieczenie społeczne, tj. do kwoty 70,00 zł.

Uwzględniając obowiązujące przepisy prawa należy stwierdzić, że jeżeli w danym miesiącu kalendarzowym pracownik otrzymuje przychody ze stosunku pracy jak również zasiłek chorobowy, zaliczkę na podatek dochodowy pracodawca ustala od łącznej kwoty przychodu, jednakże koszty uzyskania przychodu odlicza tylko od podlegających opodatkowaniu przychodów z pracy, tj. w sytuacji przedstawionej we wniosku w kwocie 81,12 zł.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy, ul. Jana Kazimierza 5, 85-035 Bydgoszcz po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zmianami). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy).

Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Bydgoszczy Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Toruniu, ul. Św. Jakuba 20, 87-100 Toruń.