Interpretacja indywidualna
Sygnatura: ITPP3/4512-582/15/JC
Organ: Dyrektor Izby Skarbowej w Bydgoszczy
Data wydania: 2016-02-01
Teza: Opodatkowanie dostawy nieruchomości gruntowej.
Słowa kluczowe: dostawa; gmina; grunty; nieruchomości
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II-Rozdział 1-art. 5; [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział VIII-Rozdział 2-art. 43

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA

Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2015 r., poz. 613 z późn. zm.) oraz § 6 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 kwietnia 2015 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz. U. poz. 643) Dyrektor Izby Skarbowej w Bydgoszczy działający w imieniu Ministra Finansów stwierdza, że stanowisko – przedstawione we wniosku z dnia 15 października 2015 r. (data wpływu 23 października 2015 r.), uzupełnionym w dniach 5 stycznia 2016 r. i 26 stycznia 2016 r. (daty wpływu), o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie opodatkowania dostawy nieruchomości gruntowej - **jest nieprawidłowe.**

UZASADNIENIE

W dniu 23 października 2015 r. wpłynął do tutejszego organu wniosek, uzupełniony w dniach 5 stycznia 2016 r. i 26 stycznia 2016 r., o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie opodatkowania dostawy nieruchomości gruntowej.

W przedmiotowym wniosku oraz jego uzupełnieniu, przedstawiono następujący stan faktyczny.

Przedmiotem sprzedaży była nieruchomość gruntowa złożona z dwóch działek. W ewidencji gruntów zapisana jako: Działka 1 (PS III cała działka), Działka 2 (PSIII część działki i BI część działki).

Na działce 2 znajduje się budynek po byłym sklepie, stanowiący nakład osób trzecich, niebędący przedmiotem przetargu.

Gmina nie posiada obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, przeznaczenie terenu ustala się na podstawie decyzji o warunkach zabudowy.

Dla przedmiotowej nieruchomości decyzja o warunkach zabudowy nie była wydana. W byłym MPZP Gminy teren przeznaczony był pod istniejący sklep – pozostawia się w dotychczasowym użytkowaniu.

W studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania Gminy nieruchomość położona w strefie intensywnego rozwoju mieszkalnictwa, usług i strefy gospodarczej.

W uzupełnieniu wniosku z dnia 5 stycznia 2016 r. Gmina wskazała, że:

*   zgodnie z ustawą Prawo budowlane obiekt posadowiony na sprzedawanej nieruchomości jest budynkiem,
*   właścicielem obiektu jest osoba fizyczna,
*   osoba fizyczna nabyła obiekt (budynek) od Gminnej Spółdzielni na podstawie umowy sprzedaży,
*   nabywcą nieruchomości gruntowej był właściciel obiektu,
*   w rozumieniu art. 2 pkt 33 ustawy o podatku od towarów i usług działka 1 (niezabudowana) nie stanowi terenu budowlanego - brak miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i nie była wydawana decyzja o warunkach zabudowy zagospodarowania terenu.

W związku z powyższym zadano następujące pytanie:

Czy przy sprzedaży Gmina powinna pobrać podatek VAT?

Zdaniem Wnioskodawcy, budynek znajdujący się na przedmiotowej działce w chwili sprzedaży pozostaje w dotychczasowym użytkowaniu.

W ewidencji środków trwałych Gminy istnieje tylko grunt, natomiast nieruchomość (budynek sklepu) nie była przyjęta na stan ponieważ stanowi nakład osób trzecich.

W związku z powyższym przyjęto, że o podatku VAT decyduje status gruntu i jego stan naniesień.

Przy sprzedaży działki nie został naliczony podatek VAT.

Stanowisko Wnioskodawcy, doprecyzowane ostatecznie w uzupełnieniu wniosku z dnia 26 stycznia 2016 r.

Zdaniem Gminy przy sprzedaży opisanej nieruchomości złożonej z dwóch działek:

*   działka 1 niezabudowana podlega opodatkowaniu 23 % podatkiem VAT, ponieważ uznajemy ją za działkę budowlaną z możliwością zabudowy po otrzymaniu decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu,
*   działka 2 zabudowana nie podlega opodatkowaniu podatkiem VAT.

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego stanu faktycznego jest nieprawidłowe.

Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2011 r. Nr 177, poz. 1054, z późn. zm.), opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlegają odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju

W myśl art. 7 ust. 1 cyt. ustawy, przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (…).

Przez towary rozumie się rzeczy oraz ich części, a także wszelkie postacie energii, o czym stanowi art. 2 pkt 6 ww. ustawy.

Stawka podatku – zgodnie z art. 41 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług – wynosi 22%, z zastrzeżeniem ust. 2-12c, art. 83, art. 119 ust. 7, art. 120 ust. 2 i 3, art. 122 i art. 129 ust. 1.

Jednakże w myśl art. 146a pkt 1 tej ustawy, w okresie od dnia 1 stycznia 2011 r. do dnia 31 grudnia 2016 r., z zastrzeżeniem art. 146f, stawka podatku, o której mowa w art. 41 ust. 1 i 13, art. 109 ust. 2 i art. 110, wynosi 23%.

Od zasady opodatkowania według stawki podstawowej przewidziano jednak pewne wyjątki. Zakres i zasady zwolnienia od podatku od towarów i usług dostawy towarów lub świadczenia usług ujęte zostały w art. 43 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług.

Zgodnie z art. 43 ust. 1 pkt 9 ustawy, zwalnia się od podatku dostawę terenów niezabudowanych innych niż tereny budowlane.

Przez tereny budowlane – zgodnie z art. 2 pkt 33 ustawy – rozumie się przez to grunty przeznaczone pod zabudowę zgodnie z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, a w przypadku braku takiego planu – zgodnie z decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, o których mowa w przepisach o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.

Z powołanego powyżej przepisu art. 2 pkt 33 ustawy wynika, że dla oceny, czy grunt ma charakter budowlany istotnym jest jego przeznaczenie wynikające z dokumentów wydanych na podstawie przepisów ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2015 r., poz. 199) - miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego lub decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Inne dokumenty zawierające w swojej treści informacje dotyczące przeznaczenia gruntów, takie jak ewidencja gruntów, czy też zapisy zawarte w studium uwarunkowań zagospodarowania terenu, nie stanowią podstawy, na gruncie ustawy o podatku od towarów i usług do uznania, czy grunt mający być przedmiotem sprzedaży jest terenem budowlanym, czy też nim nie jest.

Analiza przedstawionego zaistniałego stanu faktycznego oraz treści przywołanych przepisów prawa prowadzi do stwierdzenia, że zbycie nieruchomość gruntowej złożonej z dwóch działek, o których mowa we wniosku – wbrew stanowisku Wnioskodawcy – w przypadku działki 1 jest zwolnione od podatku na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 9 ustawy o podatku od towarów i usług, natomiast w przypadku działki 2 podlegało opodatkowaniu, gdyż nie będzie podstaw do zastosowania zwolnienia z podatku.

Z treści wniosku wynika, że Gmina sprzedała nieruchomość gruntową złożona z dwóch działek, w tym działkę 1, która nie była zabudowana budynkiem/budowlą w rozumieniu ustawy Prawo budowlane, dla terenu tego nie istnieje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego i nie wydano dla tej działki decyzji o warunkach zabudowy, a zatem należy uznać, że nie jest to teren budowlany w rozumieniu art. 2 pkt 33 ustawy. Tym samym, przy sprzedaży tej części nieruchomości gruntowej miał zastosowanie przepis art. 43 ust. 1 pkt 9 ustawy, co oznacza, że sprzedaż była zwolniona od podatku.

Ponadto, Gmina dokonała sprzedaży działki 2 zabudowanej budynkiem, którego właścicielem jest osoba fizyczna, a nie Gmina. Budynek po byłym sklepie, stanowiący nakład osób trzecich, niebędący przedmiotem przetargu.

W konsekwencji przedmiotem dostawy był sam grunt, na którym usytuowany jest budynek – w świetle ustawy o podatku od towarów i usług – nie doszło do przeniesienia prawa do rozporządzania budynkiem jak właściciel (zarówno w sensie ekonomicznym, jak i w sensie prawnym), a zatem przedmiotem dostawy mógł być tylko grunt.

Biorąc pod uwagę powyższe uznać należy, że w sytuacji gdy na działce 2 znajduje się budynek, to sprzedaż ww. działki powinna być traktowana jako odpłatna dostawa nieruchomości zabudowanej.

Powyższe oznacza również, że skoro na działce 2 która była przedmiotem sprzedaży znajduje się budynek, to nie ma podstaw do przyjęcia, że Gmina dokonując sprzedaży tego gruntu dokonywała dostawy gruntu niezabudowanego. Tym samym w rozpatrywanej sprawie nie może mieć miejsca zastosowanie zwolnienia od podatku na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 9 ustawy.

W rozpatrywanej sprawie nie będzie miał więc również zastosowania art. 29a ust. 8 ustawy, zgodnie z którym, w przypadku dostawy budynków lub budowli trwale z gruntem związanych albo części takich budynków lub budowli z podstawy opodatkowania nie wyodrębnia się wartości gruntu, ponieważ dostawa budynku w tym przypadku nie będzie miała miejsca.

Podsumowując, w opisanym stanie faktycznym odpłatna dostawa działki nr 1 korzystała ze zwolnienia od podatku od towarów i usług na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 9 ustawy, natomiast działki nr 2 podlegała opodatkowaniu. Zatem stanowisko Wnioskodawcy należało uznać za nieprawidłowe.

Interpretacja dotyczy zaistniałego stanu faktycznego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku, ul. Henryka Sienkiewicza 84,15-950 Białystok, po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację – w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. z 2012 r., poz. 270, z późn. zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy). Jednocześnie, zgodnie z art. 57a ww. ustawy, skarga na pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego wydaną w indywidualnej sprawie może być oparta wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd administracyjny jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Bydgoszczy, Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Toruniu, ul. Św. Jakuba 20, 87-100 Toruń.