Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0112-KDIL2-1.4011.782.2025.2.MB
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-11-18
Teza: Skutki podatkowe umorzenia pozostałej do spłaty kwoty
kredytu i wypłaty kwoty dodatkowej w związku z zawartą
ugodą.
Słowa kluczowe: banki
kredyt-kredyt hipoteczny
kwota-kwota dodatkowa
ugody
wierzytelność-umorzenie wierzytelności
Zagadnienia: Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Źródła przychodów.
Przepisy: [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 1-art. 9-ust. 1
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 2-art. 11-ust. 1
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 3-art. 21-ust. 1-pkt 25

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

23 września 2025 r. wpłynął Pani wniosek z 23 września 2025 r. o wydanie interpretacji
    indywidualnej. Uzupełniła go Pani pismem z 23 października 2025 r. (wpływ 24
    października 2025 r.) – w odpowiedzi na wezwanie. Treść wniosku jest następująca:

## Opis zdarzenia przyszłego

W dniu (...) stycznia 2009 r. zawarliście Państwo wraz z mężem i córką (dalej
    „Kredytobiorcy”) z Bankiem umowę o kredyt mieszkaniowy w kwocie (...) CHF. Kredyt
    został udzielony przez Bank, którego działalność podlega nadzorowi państwowego organu
    nadzoru nad rynkiem finansowym i podmiot ten jest uprawniony do udzielania kredytów
    na podstawie odrębnych ustaw regulujących zasady funkcjonowania takich podmiotów.
    Kredyt był przeznaczony na finansowanie przedpłat na poczet nabycia od X na własne
    potrzeby lokalu mieszkalnego wraz z miejscem postojowym w garażu
    wielostanowiskowym znajdującym się w (...). Fakt ten potwierdziliście Państwo w dniu (...)
    stycznia 2016 r. przesyłając oświadczenie o zaciągnięciu kredytu na własne cele
    mieszkaniowe w związku z pismami z Banku z dnia (...) stycznia 2016 r. (...).
    Zgodnie z rozporządzeniem Ministra Finansów z dnia 22 maja 2015 r., wprowadzona
    została preferencja podatkowa polegająca na zaniechaniu poboru podatku dochodowego
    od osób fizycznych od osiągniętych przez Kredytobiorców przychodów z tytułu
    zastosowania przez Bank ujemnego oprocentowania kredytu w sytuacji, gdy spełnione
    zostały przesłanki określone w ww. rozporządzeniu MF. Bank w dniu (...) stycznia 2016 r.
    potwierdził przyjęcie Państwa oświadczeń. Kwota uruchomionego kredytu (...) PLN ((...)
    CHF). Reasumując, w wyniku ww. umowy kredytowej otrzymaliście Państwo z Banku
    kwotę (...) PLN.
    W związku z uznaniem, że umowa kredytowa zawiera niedozwolone klauzule umowne i
    jest sprzeczna z zasadami współżycia społecznego, w lipcu 2023 r. działając przy udziale
    pełnomocnika złożyłyście Państwo w Sądzie Okręgowym pozew przeciwko Bankowi, o
    ustalenie nieważności umowy oraz zapłatę.
    W dniu (...) lipca 2025 r. pełnomocnik Banku zaproponował ugodę, informując, że Bank
    jest skłonny zakończyć spór, zawierając ugodę zakładającą zmianę waluty zadłużenia na
    PLN na poniższych warunkach: 1. umorzenie pozostałego do spłaty salda kredytu ((...)
    CHF); 2. wypłata na rzecz Powódki kwoty (...) zł.
    W ww. drafcie Umowy Ugody (dalej Ugoda) znajduje się zapis, w którym Bank informuje o
    sporządzeniu informacji PIT-11. (...) „ (...) ” (...) Z powyższego nie wynika jednoznacznie, czy
    kwota, o której mowa w § 5 Ugody określona jako „dodatkowa” podlega opodatkowaniu.
    W Ugodzie Bank nie wskazał podstawy wypłacenia ww. zwrotu. Wzór Ugody został
    stworzony przez Bank i nie podlega negocjacji. Bank nie przedstawił kalkulacji z czego
    wynika wartości „kwoty dodatkowej”. W Ugodzie nie ma informacji dotyczącej sumy wpłat
    dokonanych przez Kredytobiorcę.
    (...).
    Poniżej obliczenia potwierdzające, że suma wpłat, których dokonano na rzecz Banku z
    tytułu umowy kredytu mieszkaniowego (zaciągniętego w dniu (...) stycznia 2009 r.)
    pomniejszona o kwotę proponowaną przez Bank w ramach Ugody, jest większa o (...) PLN
    niż kwota proponowana jako „dodatkowa”. Przewalutowanie kredytu będzie polegało
    wyłącznie na zmianie sposobu wykonania zobowiązania.
    Dotychczas sposób wykonania zobowiązania polegał na wskazaniu przez Bank w
    harmonogramie spłaty kredytu raty kapitałowo-odsetkowej we frankach szwajcarskich

    (CHF), zaś środki pieniężne na spłatę były pobierane z rachunku ROR w walucie polskiej w
    wysokości stanowiącej równowartość kwoty kredytu, przy zastosowaniu kursu sprzedaży
    dewiz obowiązującego w Banku w dniu spłaty kredytu.
    (...) Po przewalutowaniu rata kapitałowo-odsetkowa byłaby podawana w harmonogramie
    w walucie polskiej i w walucie polskiej byłaby pobierana kwota z rachunku ROR.
    Przewalutowanie będzie w ramach Umowy Ugody.
    (...).
    Kredyt mieszkaniowy był obsługiwany prawidłowo (terminowo), i do dnia (...) lipca 2025 r.
    nie było żadnego zadłużenia Kredytobiorcy z tytułu niezapłaconych kosztów i opłat
    związanych z przedmiotową Umową. A zatem umorzenie będzie dotyczyło tylko kwoty
    kapitału i odsetek. Zostało to potwierdzone przez Bank, umorzenie będzie dotyczyć
    kapitału i odsetek.
    Mieszkanie i miejsce postojowe mają oddzielne księgi wieczyste, pomimo że były
    zakupione jednocześnie na mocy umowy sprzedaży sporządzonej w formie aktu
    notarialnego, tj. jednym aktem notarialnym z (...) sierpnia 2010 r. Sposób, w jaki jest to
    wykazywane w Księgach Wieczystych prawdopodobnie został określony na etapie aktu
    notarialnego, na kształt którego nie mieliście Państwo wpływu (warunki nie podlegały
    negocjacji), było to po stronie sprzedającego.
    Strona sprzedająca, zbyła lokal mieszkalny poprzez ustanowienie odrębnej własności,
    natomiast miejsce postojowe zbyła jako udział we współwłasności lokalu niemieszkalnego
    – garażu.
    Z uwagi na powyższe, mają one oddzielne księgi wieczyste. Z uwagi na fakt, że Umowa
    kredytu mieszkaniowego zawierała niedozwolone klauzule umowne (w rozumieniu art.
    385 (1) § 1 k.c.) i była sprzeczna z zasadami współżycia społecznego, wniosłyście Panie o
    ustalenie nieważności umowy.
    W przypadku, gdyby doszło do ustalenia nieważności umowy kredytowej przez Sąd, Bank
    byłby zobowiązany do zwrotu zapłaconych rat kredytowych oraz opłat i prowizji jako
    nienależnie zapłaconych przez Kredytobiorcę ww. Umowy jako świadczeń nienależnie
    uiszczonych na rzecz pozwanego Banku tytułem spłaty rat kapitałowo-odsetkowych (na
    podstawie art. 410 § 1 k.c. w zw. z art. 405 k.c.) za okres od dnia uruchomienia kredytu tj.
    od (...) stycznia 2009 r. do (...) lipca 2025 r., tj.: kwoty (...) zł, w tym: – spłacony kapitał w
    wysokości (...) zł, – spłacone odsetki umowne w wysokości (...) zł.
    Rozliczenie tego kredytu przez strony postępowania sądowego polega na tym, że strony
    oddają sobie otrzymane wzajemnie świadczenia. Czyli Kredytobiorca zwraca Bankowi
    kwotę wypłaconego kredytu (kapitał w kwocie (...) PLN) a Bank zwraca Kredytobiorcy
    całkowitą kwotę dokonanych wpłat i poniesionych kosztów kredytu (do (...) lipca 2025 r.) –
    (...) PLN.
    W świetle powyższego „kwota dodatkowa” jest to część kwoty, którą wcześniej
    przekazaliście Państwo na rzecz Banku w ramach spłaty udzielonego kredytu
    mieszkaniowego.
    Reasumując, kwota (...) PLN stanowi część sumy wpłat na poczet umowy kredytowej i jest
    niższa o (...) PLN niż kwota wniesionych na rzecz Banku wpłat (według stanu na dzień (...)
    września 2025 r. jest niższa o (...) PLN).
    Poniżej szczegóły: Całkowita suma wpłat na dzień (...) lipca 2025 r. – (...) PLN kwota
    otrzymanego kredytu – (...) PLN różnica pomiędzy kwotą wpłat a kwotą wypłaconą – (...)
    PLN według stanu na dzień (...) września 2025 r. Całkowita suma wpłat – (...) PLN kwota
    otrzymanego kredytu – (...) PLN różnica pomiędzy kwotą wpłat a kwotą wypłaconą – (...)
    PLN.
    Ponadto wskazała Pani, że zgodnie z zawartą umową kredytową odpowiadaliście Państwo
    i odpowiadacie za spłatę kredytu solidarnie, tj. do pełnej wysokości.

    Zgodnie z aneksem nr 1 do umowy kredytu, jest Pani wraz z córką kredytobiorcą i
    współwłaścicielem ww. nieruchomości (przedmiotem aneksu jest zmiana oznaczenia
    strony umowy w związku ze śmiercią kredytobiorcy).
    Jednocześnie pragnie Pani podkreślić, iż kancelaria sporządzając pozew umieściła w nim
    jako powódkę na równi z Państwem Kredytobiorcami, również Pani drugą córkę C jako
    spadkobiercę pomimo tego, że były przekazane/udostępnione dokumenty zawarte z
    Bankiem tj.:
    (...).
    Zgodnie z draftem Umowy Ugody, bank umorzy część kredytu wszystkim kredytobiorcom.
    Nadmienia Pani, że Umowa Ugody uwzględnia stan z pozwu i wskazuje AA, BB i CA (...)”
    „zwanymi dalej „Kredytobiorcą” (...).
    Jak wspomniała Pani powyżej, kancelaria sporządzając pozew umieściła w nim jako
    powódkę na równi z Państwem Kredytobiorcami, również Pani drugą córkę C jako
    spadkobiercę, pomimo tego, że były przekazane/udostępnione dokumenty zawarte z
    Bankiem potwierdzające fakt w zakresie oznaczenia stron umowy i zwolnienia z długu
    jednego ze Spadkobiorców.
    Potwierdza to postanowienie zawarte w § 1 ust. 9 Umowy Ugody w brzmieniu: „Bank
    zwalnia Kredytobiorcę z długu (umarza zadłużenie Kredytobiorcy) w kwocie <<KWOTA>>
    złotych stanowiącej różnicę między kwotą zadłużenia wskazaną w § 1 ust. 3, a kwotą
    zadłużenia wskazaną w § 1 ust. 8, a Kredytobiorca dokonane zwolnienie z długu
    przyjmuje.” (...).
    Kredyt był przeznaczony na finansowanie przedpłat na poczet nabycia od X na własne
    potrzeby lokalu mieszkalnego wraz z miejscem postojowym w garażu
    wielostanowiskowym znajdującym się w (...). Fakt ten potwierdziliście Państwo w dniu (...)
    stycznia 2016 r. przesyłając Oświadczenie o zaciągnięciu kredytu na własne cele
    mieszkaniowe w związku z pismami Banku z dnia (...) stycznia 2016 r. (...)). Bank w dniu (...)
    stycznia 2016 r. potwierdził przyjęcie Państwa oświadczeń.
    W treści umowy kredytowej paragraf 2 pkt 2 stanowi: „Przeznaczenie kredytu: Na
    potrzeby własne Cel: budowa lokalu mieszkalnego wraz z miejscem postojowym”.
    Finansowanie zakupu lokalu mieszkalnego i miejsca postojowego było realizowane ze
    środków własnych w wysokości 25% i środków pozyskanych w ramach kredytu.
    (...).
    Zgodnie z fakturami wystawionymi przez X (...) transze kredytu zostały zaksięgowane jako
    zaliczka na wkład budowlany (...). Z tego wynika, że zaliczka na wkład budowlany (...) MSC
    POSTOJOWE zostało sfinansowane ze środków własnych – łącznie (...) zł.
    Kredyt jest zabezpieczony na nieruchomości położonej w (...). Dla ww. nieruchomości Sąd
    Rejonowy prowadzi księgę wieczystą.
    Kredyt jest zabezpieczony hipotecznie i w całości został wykorzystany na realizację tej
    inwestycji.
    Nie korzystała Pani, podobnie jak, współkredytobiorca z zaniechania poboru podatku od
    kwot umorzonych wierzytelności z tytułu innego kredytu zaciągniętego na realizację innej
    inwestycji mieszkaniowej.
    Draft Umowy Ugody w § 5 stanowi: „(...)”.
    Kwota udzielonego kredytu przez Bank to (...) PLN, a kwota spłacona przez kredytobiorców
    do dnia (...) lipca 2025 r. to (...) PLN (według stanu na dzień (...) września 2025 r. całkowita
    suma wpłat wynosi (...) PLN).

    A zatem, kwota (...) PLN stanowi część sumy wpłat na poczet umowy kredytowej i jest
    niższa o (...) PLN niż kwota wniesionych na rzecz Banku wpłat przez kredytobiorców
    (według stanu na dzień (...) września 2025 r. ).
    Bank nie przedstawił kalkulacji z czego wynika wartość „kwoty dodatkowej”. W projekcie
    Umowy Ugody Bank nie wskazał podstawy wypłacenia ww. zwrotu.
    W Pani ocenie będzie to zwrot środków pieniężnych, które wcześniej, na mocy umowy
    finansowania hipotecznego walutowego zostały przekazane na rzecz Banku w ramach
    spłaty rat kapitałowo-odsetkowych.
    Mając na uwadze fakt, że Umowa kredytu mieszkaniowego Własny Kąt hipoteczny
    zawierała niedozwolone klauzule umowne (w rozumieniu art. 385 (1) § 1 k.c.) i była
    sprzeczna z zasadami współżycia społecznego, wniosła Pani o ustalenie nieważności
    umowy.
    Rozliczenie tego kredytu przez strony postępowania sądowego polega na tym, że strony
    oddają sobie otrzymane wzajemnie świadczenia. Czyli kredytobiorca zwraca Bankowi
    kwotę wypłaconego kredytu (kapitał w kwocie (...) PLN) a Bank zwraca kredytobiorcy
    całkowitą kwotę dokonanych wpłat i poniesionych kosztów kredytu (do dnia (...) lipca 2025
    r.: (...) PLN).
    Reasumując, kwota (...) PLN stanowi część sumy wpłat na poczet umowy kredytowej, którą
    zakwestionowałyście Panie jako nienależną ze względu na fakt, że umowa kredytowa
    zawierała niedozwolone klauzule umowne i była sprzeczna z zasadami współżycia
    społecznego.
    W przypadku, gdyby doszło do ustalenia nieważności umowy kredytowej przez Sąd, Bank
    byłby zobowiązany do zwrotu zapłaconych rat kredytowych oraz opłat i prowizji jako
    nienależnie zapłaconych przez kredytobiorców. Zgodnie ze stanem na dzień (...) lipca 2025
    r., wpłaciłyście Panie na poczet umowy kredytowej kwotę o (...) PLN wyższą niż kwota,
    którą proponuje wypłacić Bank (według stanu na dzień (...) września 2025 r. wpłaciliście
    Państwo kwotę o (...) PLN wyższą niż kwota, którą proponuje wypłacić Bank).
    Poniżej przedstawia Pani obliczenia potwierdzające fakt, że jest to zwrot wcześniej
    wpłaconej kwoty.
    Całkowita kwota wpłat do dnia (...) lipca 2025 r.: (...) PLN.
    Kwota otrzymanego kredytu: (...) PLN.
    Różnica pomiędzy kwotą wpłat a kwota wypłaconą: (...) PLN.
    Natomiast według stanu na dzień (...) września 2025 r.
    Całkowita suma wpłat – (...) PLN.
    Kwota otrzymanego kredytu – (...) PLN.
    Różnica pomiędzy kwotą wpłat a kwotą wypłaconą – (...) PLN.

## Pytanie

Czy kwota w wyniku zwolnienia z części długu (umorzenia) zgodnie z § 1 ust. 9 Ugody jest
    dla Pani przychodem podlegający opodatkowaniu?
    Czy kwota wymieniona w § 5 Ugody podlega opodatkowaniu?
    Pani stanowisko w sprawie
    Ad. 1
    W Pani ocenie, spełnia Pani wymagania zapisane w rozporządzeniu Ministra Finansów z
    dnia 11 marca 2022 r. w sprawie zaniechania poboru podatku dochodowego od
    niektórych dochodów (przychodów) związanych z kredytem hipotecznym udzielonym na
    cele mieszkaniowe (Dz. U. z 2022r., poz. 592 ze zm.) pozwalające na zaniechanie poboru

    podatku od kwoty zapisanej w § 1 ust. 9 ugody m.in.: kredyt sfinansował w całości nabycie
    lokalu mieszkalnego, kredyt jest zabezpieczony na nieruchomości położonej w (...). Dla
    ww. nieruchomości Sąd Rejonowy prowadzi księgę wieczystą.
    Zgodnie z aneksem nr 1 do umowy ww. kredytu jest Pani wraz z córką Kredytobiorcą i
    współwłaścicielem ww. nieruchomości (przedmiotem aneksu jest zmiana oznaczenia
    strony umowy w związku ze śmiercią Kredytobiorcy).
    Zgodnie z zawartą umową kredytową odpowiadaliście Państwo i odpowiadacie za spłatę
    kredytu solidarnie, tj. do pełnej wysokości. Nie korzystała Pani, podobnie jak
    współkredytobiorca z zaniechania poboru podatku od kwot umorzonych wierzytelności, o
    których mowa w §1 ust.1 pkt 1 lit. b) rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 11 marca
    2022 r. ze zm.
    Kancelaria sporządzając pozew umieściła w nim jako powódkę na równi z Państwem
    Kredytobiorcami, również Pani drugą córkę C jako spadkobiercę pomimo tego, że były
    przekazane/udostępnione dokumenty zawarte z Bankiem potwierdzające: aneks nr 1 do
    umowy kredytu Kredyt mieszkaniowy, w którym art. 1 ust. 1 stanowi: (...).
    (...).
    Reasumując, w tej sytuacji z uwagi na fakt, że umowa ugody uwzględnia stan z pozwu i
    wskazuje AA, BB i CA jako Kredytobiorców, składa Pani oświadczenie, że nie skorzystała
    dotychczas (zgodnie ze stanem faktycznym) z zaniechania poboru podatku od kwot
    umorzonych wierzytelności z tytułu kredytu mieszkaniowego zaciągniętego na realizację
    innej inwestycji mieszkaniowej niż ta, która była finansowana przedmiotowym kredytem.
    Kredyt jest zabezpieczony hipotecznie i w całości został wykorzystany na realizację tej
    inwestycji. Finansowanie zakupu lokalu mieszkalnego i miejsca postojowego było
    realizowane ze środków własnych w wysokości 25% i środków pozyskanych w ramach
    kredytu. Szczegóły w załączniku źródła finansowania.
    Ad. 2
    W Pani ocenie, otrzymane pieniądze nie stanowią przysporzenia majątkowego, ponieważ
    jest to zwrot środków pieniężnych, które wcześniej przekazała Pani na rzecz Banku w
    ramach spłaty udzielonego kredytu hipotecznego.
    Otrzymana kwota (...) PLN nie jest przychodem w rozumieniu ustawy z dnia (...) lipca 1991
    r. o podatku dochodowym od osób fizycznych. Świadczenie to nie jest przychodem,
    ponieważ ma charakter zwrotny.
    Takie stanowisko zostało również zawarte przez Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej w
    innych interpretacjach podatkowych, przykładowo interpretacje indywidualne:
    z 28 kwietnia 2023 r. nr 0114-KDIP3-2.4011.243.2023.1.MN,
    z 28 sierpnia 2023 r. nr 0114-KDIP3-2.4011.607.2023.2.MN,
    z 29 lipca 2024 r. nr 0112-KDIL2-1.4011.514.2024.2.DJ,
    z 1 sierpnia 2024 r.nr 0112-KDIL2-1.4011.535.2024.3.DJ
    oraz 0114-KDIP3-2.4011.345.2025.2.MN.
    Kwota (...) PLN stanowi część sumy wpłat na poczet umowy kredytowej, którą
    zakwestionowałyście Panie jako nienależną ze względu na fakt, że umowa kredytowa
    zawierała niedozwolone klauzule umowne i była sprzeczna z zasadami współżycia
    społecznego.
    W przypadku, gdyby doszło do ustalenia nieważności umowy kredytowej przez Sąd, Bank
    byłby zobowiązany do zwrotu zapłaconych rat kredytowych oraz opłat i prowizji jako
    nienależnie zapłaconych przez Kredytobiorcę. Zgodnie ze stanem na dzień (...) lipca 2025
    r., wpłaciłyście Panie na poczet umowy kredytowej kwotę o (...) PLN wyższą niż kwota,
    którą proponuje wypłacić Bank.

    Poniżej przedstawia Pani obliczenia potwierdzające fakt, że jest to zwrot wcześniej
    wpłaconej kwoty. Całkowita kwota wpłat do dnia (...) lipca 2025 r.: (...) PLN.
    Kwota otrzymanego kredytu: (...) PLN.
    Różnica pomiędzy kwotą wpłat a kwota wypłaconą: (...) PLN.
    Natomiast według stanu na dzień (...) września 2025 r. całkowita suma wpłat – (...) PLN
    kwota otrzymanego kredytu – (...) PLN różnica pomiędzy kwotą wpłat a kwotą wypłaconą –
    (...) PLN.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawiła Pani we wniosku jest w części prawidłowe i w części
    nieprawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z treścią art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od
    osób fizycznych (t.j. Dz. U. z 2025 r. poz. 163 ze zm.):
      Opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z
      wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od
      których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.
    W myśl art. 9 ust. 1a ww. ustawy:
      Jeżeli podatnik uzyskuje dochody z więcej niż jednego źródła, przedmiotem
      opodatkowania w danym roku podatkowym jest, z zastrzeżeniem art. 25e, art. 29-
      30cb, art. 30da-30dh, art. 30e-30g, art. 30j-30p oraz art. 44 ust. 7e i 7f, suma
      dochodów ze wszystkich źródeł przychodów.
    Stosownie do art. 9 ust. 2 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Dochodem ze źródła przychodów, jeżeli przepisy art. 23o, art. 23u, art. 24-24b, art.
      24c, art. 24e, art. 30ca, art. 30da oraz art. 30f nie stanowią inaczej, jest nadwyżka
      sumy przychodów z tego źródła nad kosztami ich uzyskania osiągnięta w roku
      podatkowym. Jeżeli koszty uzyskania przekraczają sumę przychodów, różnica jest
      stratą ze źródła przychodów.
    Jak stanowi art. 11 ust. 1 ww. ustawy:
      Przychodami, z zastrzeżeniem art. 14-15, art. 17 ust. 1 pkt 6, 9, 10 w zakresie
      realizacji praw wynikających z pochodnych instrumentów finansowych, pkt 11, art.
      19, art. 25b, art. 30ca, art. 30da i art. 30f, są otrzymane lub postawione do dyspozycji
      podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość
      otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń.
    Z przedstawionych przepisów wynika, że opodatkowaniu podatkiem dochodowym od
    osób fizycznych podlega – co do zasady – każdy dochód osiągnięty przez osobę fizyczną.
    Zgodnie natomiast z definicją dochodu jest nim nadwyżka przychodów ze źródła nad
    kosztami jego uzyskania. Pojęciem pierwotnym dla dochodu jest więc pojęcie przychodu.
    Ten z kolei definiowany jest przez ustawodawcę, czemu dał wyraz w art. 11 ust. 1 ww.
    ustawy, jako otrzymane lub postawione do dyspozycji podatnika w roku kalendarzowym
    pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość otrzymanych świadczeń w naturze i innych
    nieodpłatnych świadczeń. Niemniej jednak z definicji tej wywieść można również, że za
    przychody podatkowe mogą być uznane tylko takie świadczenia, które są określonym
    przyrostem majątkowym (zarówno zwiększającym aktywa, jak i zmniejszającym pasywa) o
    charakterze definitywnym, niemające charakteru zwrotnego.
    O uzyskaniu przychodu w rozumieniu ustawy o podatku dochodowym do osób fizycznych
    można więc mówić w każdej sytuacji gdy podatnik – czy to na skutek otrzymania
    określonych wartości majątkowych (środków pieniężnych, świadczeń w naturze czy też
    innych nieodpłatnych świadczeń), czy też gdy na skutek określonego zdarzenia

    powodującego zmniejszenie jego zobowiązań wobec innych podmiotów – uzyskuje
    określone przysporzenie majątkowe.
    Dla celów podatkowych przyjmuje się – co znajduje potwierdzenie w orzecznictwie – że
    pojęcie nieodpłatnego świadczenia, o którym mowa w art. 11 ust. 1 ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych, ma szerszy zakres niż w prawie cywilnym. Obejmuje
    ono bowiem wszystkie zjawiska gospodarcze i zdarzenia prawne, których następstwem
    jest uzyskanie korzyści kosztem innego podmiotu, lub te wszystkie zdarzenia prawne i
    zdarzenia gospodarcze, których skutkiem jest nieodpłatne, to jest niezwiązane z kosztami
    lub inną formą ekwiwalentu, przysporzenie majątku tej osobie, mające konkretny wymiar
    finansowy.
    Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych wyraźnie rozróżnia źródła
    przychodów oraz sposób opodatkowania dochodów z poszczególnych źródeł.
    Stosownie do przepisów tej ustawy odrębnym źródłem przychodów są określone w art. 10
    ust. 1 pkt 9 – inne źródła.
    W myśl art. 20 ust. 1 ww. ustawy:
      Za przychody z innych źródeł, o których mowa w art. 10 ust. 1 pkt 9, uważa się w
      szczególności: kwoty wypłacone po śmierci członka otwartego funduszu
      emerytalnego wskazanej przez niego osobie lub członkowi jego najbliższej rodziny, w
      rozumieniu przepisów o organizacji i funkcjonowaniu funduszy emerytalnych, kwoty
      uzyskane z tytułu zwrotu z indywidualnego konta zabezpieczenia emerytalnego oraz
      wypłaty z indywidualnego konta zabezpieczenia emerytalnego, w tym także
      dokonane na rzecz osoby uprawnionej na wypadek śmierci oszczędzającego, zasiłki
      pieniężne z ubezpieczenia społecznego, alimenty, stypendia, świadczenia otrzymane
      z tytułu umowy o pomocy przy zbiorach, dotacje (subwencje) inne niż wymienione w
      art. 14, dopłaty, nagrody i inne nieodpłatne świadczenia nienależące do przychodów
      określonych w art. 12-14 i art. 17.
    Użycie w powyższym przepisie sformułowania „w szczególności”, wskazuje, że definicja
    przychodów z innych źródeł ma charakter otwarty i nie ma przeszkód, aby do tej kategorii
    zaliczyć również przychody inne niż wymienione wprost w przepisie art. 20 ust. 1 ustawy.
    O przychodzie podatkowym z innych źródeł będziemy mówić w każdym przypadku, kiedy
    u podatnika wystąpią realne korzyści majątkowe.
    Przystępując do oceny skutków podatkowych umorzenia przez bank wierzytelności od
    kredytu hipotecznego, zaciągniętego przez Panią, wskazuję, że instytucja kredytu
    uregulowana została przepisami ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Prawo bankowe (t. j. Dz.
    U. z 2024 r. poz. 1646 ze zm.).
    Zgodnie z treścią art. 69 ust. 1 ww. ustawy:
      Przez umowę kredytu bank zobowiązuje się oddać do dyspozycji kredytobiorcy na
      czas oznaczony w umowie kwotę środków pieniężnych z przeznaczeniem na ustalony
      cel, a kredytobiorca zobowiązuje się do korzystania z niej na warunkach określonych
      w umowie, zwrotu kwoty wykorzystanego kredytu wraz z odsetkami w oznaczonych
      terminach spłaty oraz zapłaty prowizji od udzielonego kredytu.
    Z kolei umorzenie wierzytelności następuje w przypadku zwolnienia z długu, czyli
    zrzeczenia się przez wierzyciela prawa do wierzytelności, bez uzyskania świadczenia ze
    strony dłużnika. Takie zrzeczenie się, pod warunkiem, że dłużnik je przyjmie, powoduje, że
    zobowiązanie wygasa.
    Zgodnie bowiem z instytucją zwolnienia z długu uregulowaną w art. 508 ustawy z dnia 23
    kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 1071 ze zm.):
      Zobowiązanie wygasa, gdy wierzyciel zwalnia dłużnika z długu, a dłużnik zwolnienie
      przyjmuje.

    Tak więc, dla umorzenia wierzytelności konieczna jest zgoda dłużnika (np. uzyskana w
    wyniku ugody, czy poprzez oświadczenie).
    Otrzymanie kredytu i jego spłata na warunkach przewidzianych w umowie kredytowej są
    obojętne podatkowo. Przychód po stronie kredytobiorcy pojawia się w przypadku, kiedy
    dochodzi do umorzenia kredytu, jego części lub odsetek. Wtedy bowiem kredytobiorca
    osiąga konkretne przysporzenie majątkowe (przychód w rozumieniu ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych).
    Tym samym, umorzoną kwotę wierzytelności z tytułu kredytu hipotecznego należy
    zakwalifikować do przychodu z innych źródeł, o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 9 w zw. z
    art. 20 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.
    W tym miejscu wskazuję na rozporządzenie Ministra Finansów z dnia 11 marca 2022 r. w
    sprawie zaniechania poboru podatku dochodowego od niektórych dochodów
    (przychodów) związanych z kredytem hipotecznym udzielonym na cele mieszkaniowe (t. j.
    Dz. U. z 2024 r. poz. 102 ze zm.).
    Zgodnie z § 1 ww. rozporządzenia Ministra Finansów:
      1. Zarządza się zaniechanie poboru podatku dochodowego od osób fizycznych od
        kwot:
      1) umorzonych osobie fizycznej wierzytelności z tytułu kredytu mieszkaniowego, w
        przypadku gdy:
      a) kredyt mieszkaniowy został zaciągnięty na realizację jednej inwestycji
        mieszkaniowej, a w przypadku więcej niż jednego kredytu mieszkaniowego – gdy
        kredyty mieszkaniowe zostały zaciągnięte na realizację wyłącznie jednej inwestycji
        mieszkaniowej, oraz
      b) osoba fizyczna będąca stroną umowy kredytu mieszkaniowego nie korzystała z
        zaniechania poboru podatku od kwot umorzonych wierzytelności z tytułu kredytu
        mieszkaniowego zaciągniętego na realizację innej niż określona w lit. a inwestycji
        mieszkaniowej;
      2) otrzymanych przez osobę fizyczną świadczeń z tytułu kredytu mieszkaniowego
        udzielonego w walucie obcej lub w złotych, lecz nominowanego lub
        indeksowanego do waluty obcej, w związku z powstaniem przychodu z tytułu
        zastosowania ujemnego oprocentowania.
      2. Kwoty wierzytelności, o których mowa w ust. 1 pkt 1, obejmują:
      1) kwoty kredytu mieszkaniowego (kapitału);
      2) odsetki, w tym odsetki skapitalizowane, i prowizje;
      3) opłaty, jeżeli ich poniesienie przez kredytobiorcę było niezbędne do zawarcia
        umowy kredytu mieszkaniowego, z wyjątkiem kosztów usług dodatkowych, w
        szczególności ubezpieczeń.
      3. W przypadku gdy kredyt mieszkaniowy został zaciągnięty również na wydatki inne
        niż określone w art. 21 ust. 25 pkt 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku
        dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2022 r. poz. 2647, z późn. zm.),
        zaniechanie, o którym mowa w ust. 1 pkt 1, obejmuje kwotę wierzytelności z tytułu
        kredytu mieszkaniowego w części, w jakiej kwota kredytu mieszkaniowego
        zaciągniętego na wydatki określone w art. 21 ust. 25 pkt 1 tej ustawy pozostaje do
        całkowitej kwoty zaciągniętego kredytu mieszkaniowego.
      4. W przypadku gdy kredyt mieszkaniowy został zastąpiony kredytem refinansowym
        lub gdy na jego spłatę został zaciągnięty kredyt konsolidacyjny, zaniechanie, o
        którym mowa w ust. 1 pkt 1, obejmuje odpowiednio kwotę wierzytelności z tytułu
        kredytu refinansowego lub konsolidacyjnego w części odpowiadającej kwocie
        wierzytelności z tytułu kredytu mieszkaniowego.

      5. Przez jedną inwestycję mieszkaniową, o której mowa w ust. 1 pkt 1 lit. a, rozumie
        się inwestycję, której celem jest zaspokojenie potrzeb mieszkaniowych:
      1) jednego gospodarstwa domowego albo
      2) więcej niż jednego gospodarstwa domowego, w przypadku gdy osoby fizyczne
        mające zajmować wspólnie jeden budynek mieszkalny, nie mniej niż jedna osoba
        fizyczna z każdego takiego gospodarstwa, są osobami zaliczonymi do I grupy
        podatkowej w rozumieniu art. 14 ust. 3 pkt 1 ustawy z dnia 28 lipca 1983 r. o
        podatku od spadków i darowizn (Dz. U. z 2023 r. poz. 1774 i 1843).
      6. Przez jedno gospodarstwo domowe, o którym mowa w ust. 5, rozumie się
        gospodarstwo prowadzone przez osobę fizyczną zajmującą jeden lokal mieszkalny
        albo jeden budynek mieszkalny jednorodzinny, samodzielnie lub wspólnie z
        innymi osobami stale z nią zamieszkującymi i gospodarującymi.
      7. W przypadku gdy stroną umowy kredytu mieszkaniowego na realizację jednej
        inwestycji mieszkaniowej, o której mowa w ust. 1 pkt 1 lit. a, są co najmniej dwie
        osoby fizyczne, zaniechanie poboru podatku, o którym mowa w ust. 1 pkt 1, ma
        zastosowanie wyłącznie do osób, o których mowa w ust. 1 pkt 1 lit. b.
    Natomiast z § 3 ust. 1 ww. rozporządzenia wynika, że:
      Ilekroć w rozporządzeniu jest mowa o kredycie mieszkaniowym, należy przez to
      rozumieć kredyt, który został:
      1) udzielony przed dniem 15 stycznia 2015 r. przez podmiot, którego działalność
        podlega nadzorowi państwowego organu nadzoru nad rynkiem finansowym,
        uprawniony do udzielania kredytów na podstawie odrębnych ustaw regulujących
        zasady funkcjonowania takich podmiotów, oraz
      2) zabezpieczony w postaci hipoteki ustanowionej na nieruchomości lub udziale w
        nieruchomości lub prawie wieczystego użytkowania gruntu lub udziale w takim
        prawie, lub spółdzielczym własnościowym prawie do lokalu mieszkalnego lub
        udziale w takim prawie, lub prawie do domu jednorodzinnego w spółdzielni
        mieszkaniowej lub udziale w takim prawie, oraz
      3) zaciągnięty na wydatki, o których mowa w art. 21 ust. 25 pkt 1 ustawy z dnia 26
        lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych.
    Z kolei § 4 ww. rozporządzenia stanowi, że:
      Zaniechanie, o którym mowa w § 1 i § 2, ma zastosowanie do dochodów
      (przychodów) uzyskanych od dnia 1 stycznia 2022 r. do dnia 31 grudnia 2026 r.
    Zgodnie z treścią ww. art. 21 ust. 25 pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od osób
    fizycznych:
      Za wydatki poniesione na cele, o których mowa w ust. 1 pkt 131, uważa się wydatki
      poniesione na:
      a) nabycie budynku mieszkalnego, jego części lub udziału w takim budynku, lokalu
        mieszkalnego stanowiącego odrębną nieruchomość lub udziału w takim lokalu, a
        także na nabycie gruntu lub udziału w gruncie albo prawa użytkowania
        wieczystego gruntu lub udziału w takim prawie, związanych z tym budynkiem lub
        lokalem,
      b) nabycie spółdzielczego własnościowego prawa do lokalu mieszkalnego lub udziału
        w takim prawie, prawa do domu jednorodzinnego w spółdzielni mieszkaniowej lub
        udziału w takim prawie,
      c) nabycie gruntu pod budowę budynku mieszkalnego lub udziału w takim gruncie,
        prawa użytkowania wieczystego takiego gruntu lub udziału w takim prawie, w tym
        również z rozpoczętą budową budynku mieszkalnego, oraz nabycie innego gruntu

        lub udziału w gruncie, prawa użytkowania wieczystego gruntu lub udziału w takim
        prawie, jeżeli w okresie, o którym mowa w ust. 1 pkt 131, grunt ten zmieni
        przeznaczenie na grunt pod budowę budynku mieszkalnego,
      d) budowę, rozbudowę, nadbudowę, przebudowę lub remont własnego budynku
        mieszkalnego, jego części lub własnego lokalu mieszkalnego,
      e) rozbudowę, nadbudowę, przebudowę lub adaptację na cele mieszkalne własnego
        budynku niemieszkalnego, jego części, własnego lokalu niemieszkalnego lub
        własnego pomieszczenia niemieszkalnego
      - położonych w państwie członkowskim Unii Europejskiej lub w innym państwie
        należącym do Europejskiego Obszaru Gospodarczego albo w Konfederacji
        Szwajcarskiej.
    Dochody, od których zaniechano poboru podatku nie są wykazywane w zeznaniach
    rocznych i nie podlegają opodatkowaniu oraz zgłoszeniu do urzędu skarbowego.
    Zatem zaniechanie poboru podatku do umorzonych osobom fizycznym kwot
    wierzytelności z tytułu kredytów znajdzie zastosowanie, jeżeli zostaną spełnione łącznie
    następujące przesłanki:
    1. kredyt był zaciągnięty na realizację inwestycji mieszkaniowej;
    2. kredyt był udzielony przed dniem (...) stycznia 2015 r. przez podmioty uprawnione do
      udzielania kredytów na podstawie odrębnych ustaw;
    3. kredyt był zabezpieczony hipotecznie;
    4. kredytobiorca nie korzystał wcześniej z umorzenia zobowiązania z tytułu innego
      kredytu na własne cele mieszkaniowe zabezpieczonego hipotecznie.
    Jedną z przesłanek do skorzystania z zaniechania poboru podatku jest przeznaczenie
    kredytu na wydatki, o których mowa w art. 21 ust. 25 pkt 1 ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych.
    Z opisu sprawy wynika, że kredyt został przeznaczony na nabycie lokalu mieszkalnego
    wraz z miejscem postojowym.
    Zgodnie z ww. art. 21 ust. 25 omawianej ustawy, wydatkiem uznawanym za cel
    mieszkaniowy jest m.in. nabycie lokalu mieszkalnego.
    Przepisy ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych nie definiują pojęcia lokalu
    mieszkalnego, zatem dla zdefiniowania tego pojęcia należy odwołać się do przepisów
    ustawy z 24 czerwca 1994 r. o własności lokali (t.j. Dz. U. z 2021 r. poz. 1048 ze zm.).
    Zgodnie z art. 2 ust. 2 tej ustawy:
      Samodzielnym lokalem mieszkalnym, w rozumieniu ustawy, jest wydzielona trwałymi
      ścianami w obrębie budynku izba lub zespół izb przeznaczonych na stały pobyt ludzi,
      które wraz z pomieszczeniami pomocniczymi służą zaspokajaniu ich potrzeb
      mieszkaniowych. Przepis ten stosuje się odpowiednio również do samodzielnych
      lokali wykorzystywanych zgodnie z przeznaczeniem na cele inne niż mieszkalne.
    Natomiast w myśl art. 2 ust. 4 ww. ustawy:
      Do lokalu mogą przynależeć, jako jego części składowe, pomieszczenia, choćby
      nawet do niego bezpośrednio nie przylegały lub były położone w granicach
      nieruchomości gruntowej poza budynkiem, w którym wyodrębniono dany lokal, a w
      szczególności: piwnica, strych, komórka, garaż, zwane dalej "pomieszczeniami
      przynależnymi".
    Z powyższego wynika, że do lokalu mieszkalnego mogą przynależeć inne pomieszczenia.
    W sytuacji, gdy pomieszczenia typu miejsce postojowe, garaż czy np. komórka lokatorska
    są ściśle powiązane z lokalem mieszkalnym i nie stanowią odrębnej nieruchomości

    uregulowanej odrębną księgą wieczystą, wówczas można przyjąć, że jako całość stanowią
    lokal mieszkalny mieszczący się w katalogu wydatków, o którym mowa w art. 21 ust. 25
    ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.
    Z przedstawionego przez Panią opisu sprawy wynika, że mieszkanie i miejsce postojowe
    mają oddzielne księgi wieczyste. Nie można więc uznać, że miejsce postojowe spełnia
    definicję „pomieszczenia przynależnego” nierozerwalnie związanego z zakupionym
    odrębnie lokalem mieszkalnym. Samo miejsce postojowe nie jest lokalem mieszkalnym, a
    więc nie służy zaspokajaniu potrzeb mieszkaniowych.
    Wobec powyższego, w rozpatrywanej sprawie, wydatkiem na cele mieszkaniowe jest
    wyłącznie ta część należności, która została zaciągnięta i przeznaczona na zakup lokalu
    mieszkalnego.
    Skoro, jak wynika z treści wniosku i jego uzupełnienia:
    - kredyt został udzielony w styczniu 2009 r. z bankiem, którego działalność podlega
      nadzorowi państwowego organu nadzoru nad rynkiem finansowym,
    - kredyt na zakup mieszkania został zabezpieczony w postaci hipoteki ustanowionej na
      ww. nieruchomości,
    - nie korzystała Pani z umorzenia wierzytelności z tytułu innego kredytu zaciągniętego na
      realizację innej inwestycji mieszkaniowej,
    - umorzenie kredytu będzie dotyczyło tylko kapitału i odsetek
    to w przedmiotowej sprawie znajdzie zastosowanie zaniechanie poboru podatku
    dochodowego od osób fizycznych do tej części kredytu, która została zaciągnięta na zakup
    lokalu mieszkalnego.
    W tej części w zakresie pytania nr 1 Pani stanowisko jest prawidłowe.
    Z kolei, skoro w treści wniosku wskazała Pani, że kredyt został przeznaczony na
    sfinansowanie nabycia lokalu mieszkalnego wraz z miejscem postojowym w garażu
    wielostanowiskowym, to nie można przyjąć, że miejsce postojowe zostało sfinansowane
    ze środków własnych. Zatem, umorzenie kredytu w części, w jakiej został on zaciągnięty na
    zakup miejsca postojowego, nie będzie korzystało z zaniechania poboru podatku i od tej
    części dochodu z tytułu umorzenia będzie Pani zobowiązana do zapłaty podatku
    dochodowego od osób fizycznych.
    W tej części w zakresie pytania nr 1 Pani stanowisko jest więc nieprawidłowe.
    Odnosząc się natomiast do skutków podatkowych wypłaty ustalonej w ugodzie kwoty
    dodatkowej wyjaśniam, że z definicji przychodu zawartej w art. 11 ust. 1, wywieść można,
    że za przychody podatkowe mogą być uznane tylko takie świadczenia, które są
    określonym przyrostem majątkowym o charakterze definitywnym, nie mające charakteru
    zwrotnego.
    O uzyskaniu przychodu w rozumieniu ustawy o podatku dochodowym do osób fizycznych
    – co już wcześniej zauważono – można więc mówić w każdej sytuacji, gdy podatnik, czy to
    na skutek otrzymania określonych wartości majątkowych (środków pieniężnych,
    świadczeń w naturze czy też innych nieodpłatnych świadczeń), czy też gdy na skutek
    określonego zdarzenia powodującego zmniejszenie jego zobowiązań wobec innych
    podmiotów, uzyskuje określone przysporzenie majątkowe.
    We wniosku wskazała Pani, że w ramach ugody bank zaproponował wypłatę na Pani rzecz
    kwoty dodatkowej, będzie to zwrot środków pieniężnych, które wcześniej, na mocy
    umowy finansowania hipotecznego walutowego zostały przekazane na rzecz banku w
    ramach spłaty rat kapitałowo-odsetkowych.
    Zatem w analizowanej sprawie po Pani stronie nie dojdzie do powstania przysporzenia
    majątkowego. W związku z zawarciem ugody otrzyma Pani zwrot środków pieniężnych,
    które wcześniej na mocy umowy przekazała Pani na rzecz banku w ramach spłaty części

    rat udzielonego kredytu mieszkaniowego. A zatem otrzyma Pani środki będące
    ekwiwalentem wydatków, które były uprzednio poniesione z Pani własnych środków.
    Kwota otrzymana na podstawie ugody z bankiem nie spowoduje więc faktycznego
    przyrostu w Pani majątku. Wypłata ta będzie dla Pani neutralna podatkowo.
    W konsekwencji, wypłata przez bank ww. kwoty nie będzie stanowić dla Pani przychodu w
    rozumieniu art. 11 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych,
    klasyfikowanego do źródła, o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 9 w zw. z art. 20 ust. 1 ww.
    ustawy, podlegającego opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych.
    Zatem nie będzie Pani miała obowiązku zapłaty podatku od zwróconej przez bank kwoty.
    Pani stanowisko w zakresie pytania nr 2 jest więc prawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, które Pani przedstawiła i stanu prawnego,
    który obowiązuje w dniu wydania interpretacji.
    Zgodnie ze wskazaniem we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej Pani jest
    wnioskodawcą w niniejszej sprawie. Tym samym wystąpiła Pani o interpretację przepisów
    ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych jako jeden ze współkredytobiorców.
    Dlatego niniejsza interpretacja stanowi odpowiedź na pytania w niej zawarte tylko w
    odniesieniu do Pani osoby. Nie wywiera ona skutku prawnego dla pozostałych
    współkredytobiorców.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    · Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy
      z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.).
      Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pani sytuacja będzie zgodna
      (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosuje się Pani do
      interpretacji.
    · Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      2) z zastosowaniem art. 119a;
      3) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
        z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      4) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    · Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pani prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu
    Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z
    dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U.
    z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):

    · w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
    · w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP
      (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.