Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0111-KDIB3-3.4013.26.2025.2.JSU
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-04-15
Teza: Opodatkowanie podatkiem akcyzowym samochodu
osobowego, od którego nie została zapłacona akcyza.
Słowa kluczowe: akcyza
deklaracje-złożenie deklaracji
nabycie-nabycie wewnątrzwspólnotowe
podatek-podatek akcyzowy
postępowanie-postępowanie egzekucyjne
samochód
[AKCYZA] Ustawa o podatku akcyzowym-Dział I-art. 2.-
ust. 1-pkt 9
[AKCYZA] Ustawa o podatku akcyzowym-Dział V-art. 100-
ust. 1
[AKCYZA] Ustawa o podatku akcyzowym-Dział V-art. 100-
ust. 1a
[AKCYZA] Ustawa o podatku akcyzowym-Dział V-art. 100-
ust. 2
[AKCYZA] Ustawa o podatku akcyzowym-Dział V-art. 100-
ust. 3
[AKCYZA] Ustawa o podatku akcyzowym-Dział V-art. 100-
ust. 4
[AKCYZA] Ustawa o podatku akcyzowym-Dział V-art. 100-
ust. 5
[AKCYZA] Ustawa o podatku akcyzowym-Dział V-art. 101-
ust. 2
[AKCYZA] Ustawa o podatku akcyzowym-Dział V-art. 101-
ust. 2a
1
Zagadnienia: Podatek akcyzowy-Opodatkowanie akcyzą samochodów
osobowych.
Przepisy: [AKCYZA] Ustawa o podatku akcyzowym-Dział V-art. 101-
ust. 3
[AKCYZA] Ustawa o podatku akcyzowym-Dział V-art. 101-
ust. 4
[AKCYZA] Ustawa o podatku akcyzowym-Dział V-art. 101-
ust. 4a
[AKCYZA] Ustawa o podatku akcyzowym-Dział V-art. 101-
ust. 5
[AKCYZA] Ustawa o podatku akcyzowym-Dział V-art. 102
[AKCYZA] Ustawa o podatku akcyzowym-Dział V-art. 106-
ust. 1
[AKCYZA] Ustawa o podatku akcyzowym-Dział V-art. 106-
ust. 2
[AKCYZA] Ustawa o podatku akcyzowym-Dział V-art. 106-
ust. 3
[AKCYZA] Ustawa o podatku akcyzowym-Dział V-art. 106-
ust. 3c
[AKCYZA] Ustawa o podatku akcyzowym-Dział V-art. 106-
ust. 3f
[AKCYZA] Ustawa o podatku akcyzowym-Dział V-art. 109-
ust. 1
[AKCYZA] Ustawa o podatku akcyzowym-Dział V-art. 109-
ust. 3

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku, w zakresie pytań nr 1 i 2
    (sformułowanych ostatecznie w uzupełnieniu wniosku) jest nieprawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 6 grudnia 2008 r. o podatku akcyzowym (t. j. Dz. U. z
    2025 r. poz. 126, ze zm.) zwanej dalej „ustawą”:
      Ustawa określa opodatkowanie podatkiem akcyzowym, zwanym dalej „akcyzą”,
      wyrobów akcyzowych oraz samochodów osobowych, organizację obrotu wyrobami
      akcyzowymi, a także oznaczanie znakami akcyzy.
    W myśl art. 5 ustawy:
      Czynności lub stany faktyczne, o których mowa w art. 8 ust. 1-5a, art. 9 ust. 1, art. 9a
      ust. 1 i 2, art. 9b ust. 1 i 2, art. 9c ust. 1 i 2 oraz art. 100 ust. 1-2, są przedmiotem
      opodatkowania akcyzą niezależnie od tego, czy zostały wykonane lub powstały z
      zachowaniem warunków oraz form określonych przepisami prawa.
    W myśl art. 100 ust. 4 ustawy:
      Samochody osobowe są to pojazdy samochodowe i pozostałe pojazdy mechaniczne
      objęte pozycją CN 8703 przeznaczone zasadniczo do przewozu osób, inne niż objęte
      pozycją 8702, włącznie z samochodami osobowo-towarowymi (kombi) oraz
      samochodami wyścigowymi, z wyłączeniem pojazdów samochodowych i pozostałych
      pojazdów, które nie wymagają rejestracji zgodnie z przepisami o ruchu drogowym.
    Zgodnie z art. 100 ust. 1 ustawy:
      W przypadku samochodu osobowego przedmiotem opodatkowania akcyzą jest:
      1) import samochodu osobowego niezarejestrowanego wcześniej na terytorium
        kraju zgodnie z przepisami o ruchu drogowym, z wyłączeniem przypadków, gdy
        dług celny wygasł na podstawie art. 124 ust. 1 lit. e-g lub k unijnego kodeksu
        celnego;
      2) nabycie wewnątrzwspólnotowe samochodu osobowego niezarejestrowanego
        wcześniej na terytorium kraju zgodnie z przepisami o ruchu drogowym;
      3) pierwsza sprzedaż na terytorium kraju samochodu osobowego
        niezarejestrowanego na terytorium kraju zgodnie z przepisami o ruchu
        drogowym:
          a) wyprodukowanego na terytorium kraju,
          b) od którego nie została zapłacona akcyza z tytułu czynności, o których mowa
            w pkt 1 albo 2.
    Natomiast według art. 100 ust. 1a ustawy:
      Przedmiotem opodatkowania akcyzą jest również:
      1) dokonanie w pojeździe samochodowym, innym niż samochód osobowy,
        zarejestrowanym na terytorium kraju zgodnie z przepisami o ruchu drogowym,
        zmian konstrukcyjnych zmieniających rodzaj tego pojazdu na samochód osobowy;
      2) nabycie lub posiadanie samochodu osobowego niezarejestrowanego wcześniej na
        terytorium kraju zgodnie z przepisami o ruchu drogowym, jeżeli nie można
        ustalić podmiotu, który dokonał wcześniejszej czynności podlegającej
        opodatkowaniu, o której mowa w ust. 1 pkt 3 lit. b albo ust. 2, a w wyniku kontroli
        podatkowej, kontroli celno-skarbowej albo postępowania podatkowego nie
        ustalono, że podatek został zapłacony.
    Art. 100 ust. 2 ustawy:
      W przypadku samochodu osobowego przedmiotem opodatkowania akcyzą jest
      również sprzedaż na terytorium kraju samochodu osobowego niezarejestrowanego
      na terytorium kraju, następująca po sprzedaży, o której mowa w ust. 1 pkt 3, jeżeli
      wcześniej akcyza nie została zapłacona w należnej wysokości, a w wyniku kontroli

      podatkowej, kontroli celno-skarbowej albo postępowania podatkowego nie
      ustalono, że podatek został zapłacony.
    Stosownie do art. 100 ust. 3 ustawy:
      Jeżeli w stosunku do samochodu osobowego powstał obowiązek podatkowy w
      związku z wykonaniem jednej z czynności podlegającej opodatkowaniu to nie
      powstaje obowiązek podatkowy na podstawie innej czynności podlegającej
      opodatkowaniu, jeżeli kwota akcyzy została określona lub zadeklarowana w należnej
      wysokości.
    Zgodnie z art. 100 ust. 5 ustawy:
      Na potrzeby niniejszego działu za sprzedaż samochodu osobowego uznaje się jego:
      1) sprzedaż, w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks
        cywilny;
      2) zamianę, w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks
        cywilny;
      3) wydanie w zamian za wierzytelności;
      4) wydanie w miejsce świadczenia pieniężnego;
      5) darowiznę, w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks
        cywilny;
      6) wydanie w zamian za dokonanie określonej czynności;
      7) przekazanie lub wykorzystanie na potrzeby reprezentacji albo reklamy;
      8) przekazanie przez podatnika na potrzeby osobiste podatnika, wspólników,
        udziałowców, akcjonariuszy, członków spółdzielni i ich domowników, członków
        organów stanowiących osób prawnych, członków stowarzyszenia, a także
        zatrudnionych przez niego pracowników oraz byłych pracowników;
      9) użycie na potrzeby prowadzonej działalności gospodarczej.
    W myśl art. 101 ust. 2 ustawy:
      Obowiązek podatkowy z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego samochodu
      osobowego niezarejestrowanego wcześniej na terytorium kraju zgodnie z przepisami
      o ruchu drogowym powstaje z dniem:
      1) przemieszczenia samochodu osobowego z terytorium państwa członkowskiego na
        terytorium kraju - jeżeli nabycie prawa rozporządzania samochodem osobowym
        jak właściciel nastąpiło przed przemieszczeniem samochodu na terytorium kraju;
      2) nabycia prawa rozporządzania samochodem osobowym jak właściciel - jeżeli
        nabycie prawa rozporządzania samochodem osobowym jak właściciel nastąpiło
        po przemieszczeniu samochodu osobowego na terytorium kraju;
      3) złożenia wniosku o rejestrację samochodu osobowego na terytorium kraju
        zgodnie z przepisami o ruchu drogowym - jeżeli podmiot występujący z
        wnioskiem o rejestrację na terytorium kraju nabytego wewnątrzwspólnotowo
        samochodu osobowego nie jest jego właścicielem.
    Jak stanowi art. 101 ust. 2a ustawy:
      Obowiązek podatkowy z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego samochodu
      osobowego albo sprzedaży, o której mowa w art. 100 ust. 1 pkt 3 lit. a, nie powstaje,
      jeżeli ten samochód osobowy został dostarczony wewnątrzwspólnotowo lub
      wyeksportowany w terminie 30 dni od dnia nabycia wewnątrzwspólnotowego albo
      sprzedaży, o której mowa w art. 100 ust. 1 pkt 3 lit. a. Fakt dostawy
      wewnątrzwspólnotowej lub eksportu jest potwierdzany przez dokumenty, o których
      mowa w art. 107 ust. 3.
    Z kolei stosownie do art. 101 ust. 3 ustawy:
      Obowiązek podatkowy z tytułu sprzedaży na terytorium kraju samochodu
      osobowego niezarejestrowanego na terytorium kraju zgodnie z przepisami o ruchu
      drogowym powstaje z dniem wydania, a w przypadkach, o których mowa w art. 100
      ust. 5 pkt 2-9, z dniem wykonania tych czynności.
    Natomiast wg art. 101 ust. 4 ustawy:

      Jeżeli sprzedaż samochodu osobowego powinna być potwierdzona fakturą,
      obowiązek podatkowy powstaje z dniem wystawienia faktury, nie później jednak niż
      w 7. dniu, licząc od dnia wydania, a w przypadkach, o których mowa w art. 100 ust. 5
      pkt 2-9, z dniem wykonania tych czynności. Sprzedawca jest obowiązany do
      wykazania na wystawionej fakturze kwoty akcyzy od dokonanej sprzedaży.
    W myśl art. 101 ust. 4a ustawy:
      Obowiązek podatkowy z tytułu:
      1) dokonania czynności, o której mowa w art. 100 ust. 1a pkt 1, powstaje z dniem
        dokonania tej czynności;
      2) nabycia lub posiadania samochodu osobowego, o którym mowa w art. 100 ust. 1a
        pkt 2, powstaje z dniem nabycia lub wejścia w posiadanie tego samochodu.
    Według art. 101 ust. 5 ustawy:
      Jeżeli nie można określić dnia, w którym powstał obowiązek podatkowy z tytułu
      dokonania danej czynności lub wystąpienia stanu faktycznego podlegających
      opodatkowaniu, o których mowa w art. 100 ust. 1, 1a lub 2, za dzień jego powstania
      uznaje się dzień, w którym uprawniony organ podatkowy stwierdził dokonanie
      czynności lub wystąpienie stanu faktycznego podlegających opodatkowaniu.
    Stosownie do art. 2 ust. 1 pkt 9 ustawy:
      Przez nabycie wewnątrzwspólnotowe należy rozumieć przemieszczenie wyrobów
      akcyzowych lub samochodów osobowych z terytorium państwa członkowskiego na
      terytorium kraju.
    Na podstawie art. 102 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy:
      Podatnikiem jest osoba fizyczna, osoba prawna oraz jednostka organizacyjna
      niemająca osobowości prawnej:
      1) która dokonuje czynności, o których mowa w art. 100 ust. 1 lub 2, lub
      2) która nabyła lub posiada samochód osobowy, o którym mowa w art. 100 ust. 1a
        pkt 2.
    Stosownie do art. 102 ust. 2, 3 i 4 ustawy:
      2. W przypadkach, o których mowa w art. 101 ust. 2 pkt 1 i 2, jeżeli przemieszczenia
        samochodu osobowego z terytorium państwa członkowskiego na terytorium
        kraju dokonał inny podmiot niż podmiot, który nabył prawo rozporządzania
        samochodem osobowym jak właściciel, podatnikiem jest osoba fizyczna, osoba
        prawna oraz jednostka organizacyjna niemająca osobowości prawnej, która
        nabyła prawo rozporządzania samochodem osobowym jak właściciel.
      3. W przypadku, o którym mowa w art. 101 ust. 2 pkt 3, podatnikiem jest osoba
        fizyczna, osoba prawna oraz jednostka organizacyjna niemająca osobowości
        prawnej, która wystąpiła o rejestrację tego samochodu na terytorium kraju,
        zgodnie z przepisami o ruchu drogowym.
      4. W przypadku gdy samochód osobowy stanowi przedmiot współwłasności, za
        podatników uznaje się wszystkich współwłaścicieli, nawet gdy czynności
        podlegających opodatkowaniu dokonał jeden ze współwłaścicieli.
        Współwłaściciele ponoszą solidarną odpowiedzialność za zobowiązanie
        podatkowe.
    Zgodnie z art. 106 ust. 1 i 2 ustawy:
      1. Podatnik z tytułu sprzedaży na terytorium kraju samochodu osobowego jest
        obowiązany, bez wezwania organu podatkowego:
        1) składać właściwemu naczelnikowi urzędu skarbowego deklaracje podatkowe
          w sprawie akcyzy, według ustalonego wzoru,
        2) obliczać i wpłacać akcyzę na rachunek właściwego urzędu skarbowego
        - za miesięczne okresy rozliczeniowe, w terminie do 25. dnia miesiąca
          następującego po miesiącu, w którym powstał obowiązek podatkowy.
      2. Podatnik z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego samochodu osobowego jest
        obowiązany po dokonaniu jego przemieszczenia na terytorium kraju, bez

        wezwania organu podatkowego złożyć deklarację uproszczoną, według
        ustalonego wzoru, właściwemu naczelnikowi urzędu skarbowego w terminie 14
        dni, licząc od dnia powstania obowiązku podatkowego, nie później jednak niż w
        dniu rejestracji samochodu osobowego na terytorium kraju zgodnie z przepisami
        o ruchu drogowym.
    Jak stanowi art. 106 ust. 3 ustawy:
      Podatnik z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego samochodu osobowego jest
      obowiązany po dokonaniu jego przemieszczenia na terytorium kraju, bez wezwania
      organu podatkowego dokonać obliczenia i zapłaty na rachunek właściwego urzędu
      skarbowego akcyzy w terminie 30 dni, licząc od dnia powstania obowiązku
      podatkowego, nie później jednak niż w dniu rejestracji samochodu osobowego na
      terytorium kraju zgodnie z przepisami o ruchu drogowym.
    Jak stanowi art. 106 ust. 3c ustawy:
      W przypadku, o którym mowa w art. 100 ust. 1a pkt 2, podatnik jest obowiązany, bez
      wezwania organu podatkowego:
      1) złożyć deklarację uproszczoną, według ustalonego wzoru, właściwemu
        naczelnikowi urzędu skarbowego w terminie 14 dni, licząc od dnia powstania
        obowiązku podatkowego,
      2) dokonać obliczenia i zapłaty akcyzy na rachunek właściwego urzędu skarbowego
        w terminie 30 dni, licząc od dnia powstania obowiązku podatkowego
          - nie później jednak niż w dniu rejestracji samochodu osobowego na terytorium
          kraju zgodnie z przepisami o ruchu drogowym.
    Zgodnie z art. 106 ust. 3f ustawy:
      W przypadku gdy samochód osobowy stanowi przedmiot współwłasności, jeden ze
      współwłaścicieli składa deklarację uproszczoną, obejmującą całkowitą kwotę akcyzy
      do zapłaty oraz złożone pod rygorem odpowiedzialności karnej za fałszywe zeznania
      oświadczenie, zawarte w tej deklaracji, o następującej treści: ,,Świadomy
      odpowiedzialności karnej za złożenie fałszywego oświadczenia oświadczam, że
      zostałem upoważniony przez pozostałych współwłaścicieli do złożenia tej
      deklaracji.''. Klauzula ta zastępuje pouczenie organu uprawnionego do odebrania
      oświadczenia o odpowiedzialności karnej za złożenie fałszywego oświadczenia.
    W myśl art. 109 ust. 1 ustawy:
      W przypadku nabycia wewnątrzwspólnotowego samochodu osobowego
      niezarejestrowanego wcześniej na terytorium kraju zgodnie z przepisami o ruchu
      drogowym, właściwy naczelnik urzędu skarbowego jest obowiązany, dla celów
      związanych z rejestracją samochodu osobowego na terytorium kraju, do wydania
      podatnikowi, na jego wniosek, dokumentu potwierdzającego zapłatę akcyzy na
      terytorium kraju, z zastrzeżeniem art. 109a ust. 2, art. 110 ust. 6, art. 110a ust. 2a,
      art. 111 ust. 4 i art. 112 ust. 3a.
    Art. 109 ust. 3 ustawy, stanowi że:
      W przypadku sprzedaży nabytego wewnątrzwspólnotowo samochodu osobowego,
      niezarejestrowanego wcześniej na terytorium kraju, sprzedawca jest obowiązany
      przekazać nabywcy dokument potwierdzający zapłatę akcyzy na terytorium kraju lub
      dokument potwierdzający brak obowiązku zapłaty akcyzy na terytorium kraju, z
      zastrzeżeniem ust. 3a-3c.
    W analizowanej sprawie, zgodnie z przedstawionym przez Państwa opisem stanu
    faktycznego, w dniu (...) r. nabyli Państwo pojazd marki (...), rok produkcji (...), pojemność
              3silnika do 2000 cm, od sprzedającego, który sprowadził pojazd z Niemiec (...) r. W chwili
    zawarcia umowy tj. (...) r. sprzedający zadeklarował, że złoży deklarację AKC-US i opłaci
    należną akcyzę. Sprzedający złożył deklarację AKC-US w dniu (...) r. i uiścił kwotę akcyzy w

    wysokości (...) zł. Jednakże, z uwagi na toczące się postępowanie egzekucyjne wobec
    sprzedającego, wpłacona kwota została zablokowana przez Urząd Skarbowy na poczet
    jego zaległości podatkowych.
    Nie mogą Państwo zarejestrować pojazdu (wskazali Państwo, że (...) r. zarejestrowali
    Państwo pojazd czasowo na 30 dni), ponieważ akcyza nie została zaksięgowana w
    systemie na ten konkretny cel. Są Państwo gotowi uregulować zaległą kwotę akcyzy,
    jednak Urząd Skarbowy odmawia przyjęcia płatności, argumentując, że deklaracja została
    już złożona przez sprzedającego, a obowiązek podatkowy nie może być przeniesiony na
    kupujących.
    Państwa wątpliwości dotyczą w pierwszej kolejności ustalenia czy w opisanym stanie
    faktycznym, czynnością podlegającą opodatkowaniu podatkiem akcyzowym będzie
    pierwsza sprzedaż na terytorium kraju samochodu osobowego niezarejestrowanego na
    terytorium kraju, o której mowa w art. 100 ust. 1 pkt 3 lit. b ustawy o podatku akcyzowym,
    z tytułu którego będą Państwo podatnikiem (pytanie oznaczone nr 1).
    W myśl art. 4 ustawy Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111):
      Obowiązkiem podatkowym jest wynikająca z ustaw podatkowych
      nieskonkretyzowana powinność przymusowego świadczenia pieniężnego w związku
      z zaistnieniem zdarzenia określonego w tych ustawach.
    Podkreślenia wymaga, że obowiązek podatkowy jest instytucją obiektywną w tym
    znaczeniu, że o jego powstaniu nie decyduje wola podmiotów nim objętych. Na powstanie
    obowiązku podatkowego nie ma więc wpływu żadna umowa cywilnoprawna, ani też wola
    lub działanie podmiotów. Podmioty nie mogą w sposób dowolny kształtować sytuacji
    prawnopodatkowej i dokonywać ustalenia, który z nich będzie podatnikiem
    zobowiązanym do zapłaty podatku w związku z dokonaniem przez jeden z podmiotów
    czynności podlegającej opodatkowaniu. Nie jest zatem możliwa sytuacja, w której jeden z
    podmiotów niejako „przyjmie” na siebie powstanie obowiązku podatkowego.
    Również organ podatkowy nie jest uprawniony do tego, aby selektywnie wybierać
    podmiot zobowiązany do uiszczenia należnego podatku. Ustawodawca ściśle łączy
    bowiem w prawie podatkowym powstanie obowiązku oraz zobowiązania podatkowego ze
    zdarzeniem (dokonaniem czynności opodatkowanej) – a nie z zaistnieniem świadomości
    podmiotu co do takiego zdarzenia dokonanego przez inny podmiot.
    Powstanie obowiązku podatkowego jest zatem zależne wprost od zaistnienia określonych
    zdarzeń, które – w odniesieniu do przedmiotowej sprawy – wynikają z przepisów ustawy o
    podatku akcyzowym, o czym przesądza także treść art. 5 tej ustawy, który w świetle
    orzecznictwa sądów administracyjnych wskazuje specyfikę podatku akcyzowego, gdzie
    opodatkowaniu podlegają określone czynności lub stany faktyczne, których przedmiotem
    są wyroby akcyzowe lub samochody osobowe. W efekcie czego, opodatkowaniu akcyzą co
    do zasady nie podlegają transakcje w rozumieniu cywilnoprawnym, takie jak chociażby
    sprzedaż, lecz określone czynności jak np. produkcja czy też jak w niniejszej sprawie
    nabycie wewnątrzwspólnotowe samochodu osobowego (por. m.in. wyrok WSA w Lublinie
    29 kwietnia 2015 r., sygn. akt I SA/Lu 249/15).
    Należy również wskazać, że z powstaniem obowiązku podatkowego wiążą się określone
    konsekwencje praktyczne dla podmiotu będącego podatnikiem. Podmiot ten może być w
    takim przypadku zobowiązany do składania deklaracji podatkowych, uiszczania zaliczek na
    podatek, czy wreszcie do zapłaty należnego podatku.
    Z kolei, w myśl art. 5 ustawy Ordynacja podatkowa:
      Zobowiązaniem podatkowym jest wynikające z obowiązku podatkowego
      zobowiązanie podatnika do zapłacenia na rzecz Skarbu Państwa, województwa,
      powiatu albo gminy podatku w wysokości, w terminie oraz w miejscu określonych w
      przepisach prawa podatkowego.

    Wskazać należy, że zobowiązanie podatkowe to wyraz konkretyzacji uprawnień i
    obowiązków wynikających z przepisów prawa podatkowego, wskazujący na ich
    wymagalność, tj. na obowiązek spełnienia świadczenia i wykonania ciążącego
    zobowiązania. Treść art. 5 Ordynacji podatkowej przesądza o tym, że z zobowiązaniem
    podatkowym mamy do czynienia wtedy, gdy na podstawie regulacji zawartej w ustawach
    podatkowych dokonuje się konkretyzacja powinności danego podatnika do zapłacenia
    podatku na rzecz m.in. Skarbu Państwa, co do trzech następujących elementów:
    wysokości świadczenia, terminu płatności i miejsca spełnienie świadczenia.
    Innymi słowy, zobowiązanie podatkowe zaistnieje wówczas, gdy można określić podmiot
    podatkowy, przedmiot i podstawę opodatkowania, skalę i stawki podatkowe oraz warunki
    techniczne związane z jego poborem - a więc wtedy, gdy można wskazać podatnika,
    wszystkie elementy techniczne podatku oraz jego wysokość.
    Zauważyć dalej należy, że ustawa o podatku akcyzowym jednoznacznie wskazuje
    czynności podlegające opodatkowaniu akcyzą, których przedmiotem są samochody
    osobowe niezarejestrowane wcześniej na terytorium kraju zgodnie z przepisami o ruchu
    drogowym. Przedmiotem opodatkowania akcyzą zgodnie z art. 100 ust. 1 ustawy jest
    zatem import oraz nabycie wewnątrzwspólnotowe samochodu osobowego
    niezarejestrowanego wcześniej na terytorium kraju zgodnie z przepisami o ruchu
    drogowym, a także pierwsza sprzedaż na terytorium kraju samochodu osobowego
    niezarejestrowanego wcześniej na terytorium kraju zgodnie z przepisami o ruchu
    drogowym:
      a) wyprodukowanego na terytorium kraju,
      b) od którego nie została zapłacona akcyza z tytułu czynności, o których mowa w pkt 1
      albo 2.
    Przedmiotem opodatkowania, na podstawie art. 100 ust. 1a ustawy jest również
    dokonanie w pojeździe samochodowym, innym niż samochód osobowy, zarejestrowanym
    na terytorium kraju zgodnie z przepisami o ruchu drogowym, zmian konstrukcyjnych
    zmieniających rodzaj tego pojazdu na samochód osobowy oraz nabycie lub posiadanie
    samochodu osobowego niezarejestrowanego wcześniej na terytorium kraju zgodnie z
    przepisami o ruchu drogowym, jeżeli nie można ustalić podmiotu, który dokonał
    wcześniejszej czynności podlegającej opodatkowaniu, o której mowa w ust. 1 pkt 3 lit. b
    albo ust. 2, a w wyniku kontroli podatkowej, kontroli celno-skarbowej albo postępowania
    podatkowego nie ustalono, że podatek został zapłacony.
    Ponadto, przedmiot opodatkowania pojawia się również w przypadku, gdy dokonywana
    jest sprzedaż na terytorium kraju samochodu osobowego niezarejestrowanego na
    terytorium kraju, następująca po sprzedaży, o której mowa w art. 100 ust. 1 pkt 3, jeżeli
    wcześniej akcyza nie została zapłacona w należnej wysokości, a w wyniku kontroli
    podatkowej, postępowania kontrolnego albo postępowania podatkowego nie ustalono, że
    podatek został zapłacony.
    Dokonanie jednej z powyższych czynności powoduje u podmiotu co do zasady powstanie
    obowiązku podatkowego. Podatnikiem, stosownie do art. 102 ustawy, jest osoba fizyczna,
    osoba prawna oraz jednostka organizacyjna niemająca osobowości prawnej, która
    dokonuje czynności z którymi ustawa wiąże powstanie obowiązku podatkowego.
    Dokonując analizy postanowień art. 100 ust. 1, 1a oraz ust. 2 ustawy należy dojść do
    wniosku, że przepisy te konstruują szczególny schemat odmiennych, jednakże
    powiązanych sytuacji, w których powstaje przedmiot opodatkowania (przedmioty
    opodatkowania).
    W orzecznictwie prezentowany jest jednolity pogląd (por. m.in. wyrok NSA z 16 grudnia
    2015 r., sygn. akt I GSK 998/14; wyrok z 7 listopada 2017 r., sygn. akt I GSK 1823/15; wyrok

    z dnia 20 maja 2016 r., sygn. akt I GSK 1616/14; wyrok z dnia 20 maja 2016 r., sygn. akt I
    GSK 27/15; prawomocny wyrok WSA we Wrocławiu z 24 lutego 2022 r., sygn. akt I SA/Wr
    429/21), że ustawodawca skonstruował tzw. kaskadową konstrukcję przedmiotu
    opodatkowania, a w konsekwencji również kaskadową konstrukcję podatników tego
    podatku. W odniesieniu do tego samego samochodu osobowego, a zatem do tego
    samego „obiektu”, ustawodawca wskazał na różne, następujące po sobie czynności, które
    powodują powstanie obowiązku podatkowego; przy czym – co należy podkreślić –
    obowiązek podatkowy może dotyczyć różnych podmiotów, a zatem różnych podatników.
    Taką, jak zauważa wskazane wyżej orzecznictwo sądów administracyjnych, kaskadową
    konstrukcję przedmiotu opodatkowania w pewnym sensie łączy wyrażona w art. 100 ust.
    3 ustawy zasada jednofazowości podatku akcyzowego, zgodnie z którą jeżeli w stosunku
    do samochodu osobowego powstał obowiązek podatkowy w związku z wykonaniem
    jednej z czynności podlegającej opodatkowaniu, to nie powstaje obowiązek podatkowy na
    podstawie innej czynności podlegającej opodatkowaniu, jeżeli kwota akcyzy została
    określona lub zadeklarowana w należnej wysokości. Wskazana zasada (która jest w istocie
    przedmiotem Państwa wątpliwości objętych pytaniem nr 2), umożliwia odkodowanie
    właściwych relacji pomiędzy przedmiotami opodatkowania i podatnikami uregulowanymi
    w art. 100 ust. 1 i ust. 2 ustawy. Przepisy te uzupełniają się wzajemnie i tworzą konstrukcję
    prawną zapewniającą szczelność i spójność podatku akcyzowego.
    Zauważyć należy, że art. 100 ust. 3 ustawy reguluje sytuację, w której w ogóle nie powstaje
    obowiązek podatkowy, pomimo zaistnienia zdarzeń, które generują powstanie takiego
    obowiązku, jeżeli tylko kwota akcyzy związana z inną czynnością dotyczącą tego samego
    samochodu została określona lub zadeklarowana w należnej wysokości. Niepowstanie
    obowiązku podatkowego oznacza, że podmiot dokonujący czynności w ogóle nie jest
    podatnikiem.
    Jak wskazuje orzecznictwo sądów administracyjnych (na które się Państwo również w
    części powołują, wyciągając jednak odmienne wnioski), konstrukcja przepisów ustawy nie
    pozostawia organom podatkowym żadnej swobody w ustaleniu, kto jest podatnikiem,
    mając na uwadze następujące po sobie czynności rodzące obowiązek podatkowy. Co do
    zasady organ podatkowy nakładając podatek w związku z którąkolwiek z czynności
    wskazanych w art. 100 nie działa w ramach uznania administracyjnego. Nie mamy tu
    również do czynienia z tzw. opcją podatkową, co oznaczałoby możliwość wyboru skutków
    prawnopodatkowych przez stronę stosunku podatkowoprawnego, ani też z konstrukcją
    solidarnego obowiązku podatkowego.
    W orzecznictwie zwraca się uwagę na zwrot „jeżeli kwota akcyzy została określona lub
    zadeklarowana w należytej wysokości”, poprzez który ustawodawca w sposób precyzyjny
    określił przesłanki determinujące status podatnika podatku akcyzowego.
    W związku z powyższym, w sytuacji gdy kwota akcyzy została już określona lub
    zadeklarowana w należnej wysokości przez podmiot, u którego powstał na wcześniejszym
    etapie obowiązek podatkowy i zobowiązanie podatkowe w stosunku do samochodu
    osobowego – z tytułu dokonania importu, nabycia wewnątrzwspólnotowego lub pierwszej
    sprzedaży, to wówczas organ podatkowy nie ma podstaw do nałożenia podatku na
    podmiot dokonujący kolejnej czynności.
    Postanowienia art. 100 ust. 1, ust. 1a, 2 i 3 ustawy wprowadzają co do zasady konstrukcję
    subsydiarnego obowiązku podatkowego, a zatem subsydiarnej podmiotowości ujętej w
    ramach instytucji podatnika podatku akcyzowego, lecz z brzmienia tej ustawy wynika, że
    przesłanką powstania i realizacji obowiązku podatkowego jest uprzedni brak uiszczenia
    podatku (niewykazanie tego faktu w toku postępowania) w związku z określonymi
    czynnościami dotyczącymi samochodów osobowych, ale dopiero w sytuacji, w której nie
    zostaje spełniona przesłanka z art. 100 ust. 3 – tj. kwota akcyzy nie zostaje określona lub
    zadeklarowana w należytej wysokości na poprzednim etapie. Tak przyjęta konstrukcja
    opodatkowania, zdaniem orzecznictwa, jest realizacją zabezpieczenia interesów fiskalnych
    państwa z uwzględnieniem stanów faktycznych, które mogą być obiektywnie łatwo

    ustalone przez organy podatkowe w związku z weryfikacją samoobliczenia podatku przez
    podatnika.
    Warto w tym miejscu zacytować szerzej przywołany wcześniej prawomocny wyrok WSA we
    Wrocławiu z 24 lutego 2022 r., sygn. akt I SA/Wr 429/21, w którym sąd podzielając
    stanowisko Organu w adekwatnej sprawie wyjaśnił:
    „Należy zauważyć, że w stanie faktycznym sprawy mamy do czynienia z sytuacją w której
    importer z tytułu wewnątrzwspólnotowego nabycia samochodu osobowego zadeklarował
    kwotę akcyzy w deklaracji złożonej do właściwego naczelnika urzędu skarbowego lecz nie
    dokonał zapłaty podatku. Należy zatem podzielić stanowisko organu podatkowego, że to
    właśnie na tym podmiocie spoczywa obowiązek podatkowy oraz zobowiązanie podatkowe
    z tego tytułu. Taki obowiązek nie spoczywa na Skarżącym i nie wynika jak to próbuje
    dowodzić Skarżący z treści art. 100 ust. 2 u.p.a. Przepis ten bowiem dotyczy sytuacji w
    której organ podatkowy wszczął jedną z procedur umożliwiających weryfikację rozliczenia.
    Tymczasem w sprawie mieliśmy do czynienia z samoobliczeniem zobowiązania
    podatkowego przez importera po myśli art. 21 § 2 O.p. zgodnie z którym jeżeli przepisy
    prawa podatkowego nakładają na podatnika obowiązek złożenia deklaracji, a
    zobowiązanie podatkowe powstaje w sposób określony w § 1 pkt 1, podatek wykazany w
    deklaracji jest podatkiem do zapłaty, z zastrzeżeniem § 3. Zatem w okolicznościach
    przedmiotowej sprawy zaistniały bowiem przesłanki wynikające z treści art. 100 ust. 3 u.p.
    a. Czynność podlegająca opodatkowaniu podatkiem akcyzowym została zadeklarowana w
    należnej wysokości przez importera i nie zachodzi zatem możliwość powstania
    subsydiarnego obowiązku podatkowego. Przepis art. 100 ust. 3 u.p.a. reguluje zasadę
    jednofazowości podatku akcyzowego. Jak słusznie zauważył NSA w swoim wyroku z dnia
    16 grudnia 2015 r. sygn. akt I GSK 998/14, CBOSA, wskazana zasada umożliwia
    odkodowanie właściwych relacji pomiędzy przedmiotami opodatkowania i podatnikami
    uregulowanymi w art. 100 ust. 1 i ust. 2 u.p.a. Przepisy te uzupełniają się wzajemnie i
    tworzą konstrukcję prawną zapewniającą "szczelność" podatku akcyzowego. Artykuł 100
    ust. 3 u.p.a. reguluje sytuację, w której w ogóle nie powstaje obowiązek podatkowy,
    pomimo zaistnienia zdarzeń, które generują powstanie takiego obowiązku, jeżeli tylko
    kwota akcyzy związana z inną czynnością dotyczącą tego samego samochodu została
    określona lub zadeklarowana w należnej wysokości. Podkreślić należy, że organ
    podatkowy nakładając podatek w związku z którąkolwiek z czynności wskazanych w art.
    100 ust. 2 u.p.a. nie działa w ramach uznania administracyjnego. Nie mamy tu również do
    czynienia z tzw. opcją podatkową, co oznaczałoby możliwość wyboru skutków
    prawnopodatkowych przez stronę stosunku podatkowoprawego, ani też z konstrukcją
    solidarnego obowiązku podatkowego. Na gruncie art. 100 ust. 2 u.p.a. należy zwrócić
    uwagę na zwrot "jeżeli kwota akcyzy została określona lub zadeklarowana w należytej
    wysokości". Poprzez to sformułowanie ustawodawca, w sposób precyzyjny określił
    przesłanki determinujące status podatnika podatku akcyzowego. W związku z powyższym
    organ podatkowy nie miał podstaw prawnych do nałożenia podatku na Skarżącego. Co
    więcej, działanie takie pozostawałoby w sprzeczności z postanowieniami art. 100 ust. 1, 2 i
    3 u.p.a. (...)
    Przyjęta zatem przez Skarżącego wykładnia ww. przepisów pozwoliłaby w istocie na
    uwolnienie się od tej bardzo niekorzystnej dla Skarżącego sytuacji. Jednakże jak wynika z
    powyższego odkodowanie normy prawnej z ww. przepisów nie pozwala na
    zaakceptowanie stanowiska Skarżącego. Tym bardziej, że obowiązek podatkowy powinien
    w sposób wyraźny wynikać z treści przepisów ustawy, stosownie do treści art. 217
    Konstytucji RP i art. 7 § 1 O.p. W myśl art. 217 Konstytucji RP nakładanie podatków, innych
    danin publicznych, określanie podmiotów, przedmiotów opodatkowania i stawek
    podatkowych, a także zasad przyznawania ulg i umorzeń oraz kategorii podmiotów
    zwolnionych od podatków następuje w drodze ustawy. Stosownie do treści art. 7 § 1 O.p.
    podatnikiem jest osoba fizyczna, osoba prawna lub jednostka organizacyjna niemająca
    osobowości prawnej, podlegająca na mocy ustaw podatkowych obowiązkowi
    podatkowemu”.

    Zgodnie z przedstawionymi przez Państwa okolicznościami stanu faktycznego, które wiążą
    Organ w ramach postępowania o wydanie interpretacji indywidualnej, w sprawie miało
    miejsce nabycie wewnątrzwspólnotowe samochodu, od której to czynności, określonej w
    art. 100 ust. 1 pkt 2 ustawy, została już zadeklarowana przez podmiot dokonujący nabycia
    wewnątrzwspólnotowego akcyza, tj. sprzedawcę, od którego kupili Państwo pojazd.
    Zatem wbrew Państwa stanowisku, w sprawie z uwagi na treść art. 100 ust. 3 ustawy,
    czynnością podlegającą opodatkowaniu podatkiem akcyzowym nie jest pierwsza sprzedaż
    na terytorium kraju samochodu osobowego niezarejestrowanego na terytorium kraju, o
    której mowa w art. 100 ust. 1 pkt 3 lit. b ustawy o podatku akcyzowym, z tytułu której są
    Państwo podatnikiem. Tym samym w opisanym stanie faktycznym nie powstał obowiązek
    podatkowy na podstawie innej czynności, albowiem zgodnie z tym opisem doszło do
    zadeklarowania podatku w należnej wysokości przez podmiot, który dokonał pierwszej
    czynności podlegającej opodatkowaniu akcyzą – nabycia wewnątrzwspólnotowego.
    Niebudzący w sprawie wątpliwości fakt zadeklarowania podatku akcyzowego przez
    sprzedawcę, od którego nabyli Państwo pojazd, a który to sprzedawca dokonał pierwszej
    czynności podlegającej opodatkowaniu akcyzą, wypełnia przesłanki które ustawodawca
    ujął w treści art. 100 ust. 3 ustawy, tj. jednej z podstawowych zasad dotyczących podatku
    akcyzowego, w świetle której każda kolejna czynność następująca już po pierwszej
    czynności podlegającej opodatkowaniu akcyzą, od której akcyzy została określona lub
    zadeklarowana w należnej wysokości, nie może skutkować opodatkowaniem.
    W świetle przedstawionego stanu faktycznego nie można zgodzić się Państwa
    argumentacją, że ciąży na Państwu obowiązek podatkowy na podstawie art. 100 ust. 1 pkt
    3 lit. b ustawy, gdyż doszło do przejścia obowiązku podatkowego na Państwa. Na taką
    ocenę nie ma także wpływu brak rejestracji pojazdu przez sprzedawcę, ponieważ w
    przypadku nabycia wewnątrzwspólnotowego rejestracja na terytorium kraju jest tylko
    jednym z trzech różnych zdarzeń służących do określenia dnia, w którym może powstać
    obowiązek podatkowy (art. 101 ust. 2 ustawy). Przy czym przypadek, o którym mowa w
    art. 101 ust. 2 pkt 3 nie ma zastosowania w przedstawionych okolicznościach faktycznych.
    Jak wynika bowiem z treści tego przepisu, obowiązek podatkowy z tytułu nabycia
    wewnątrzwspólnotowego samochodu osobowego niezarejestrowanego wcześniej na
    terytorium kraju zgodnie z przepisami o ruchu drogowym powstaje z dniem złożenia
    wniosku o rejestrację samochodu osobowego na terytorium kraju zgodnie z przepisami o
    ruchu drogowym, ale tylko w przypadku jeżeli podmiot występujący z wnioskiem o
    rejestrację na terytorium kraju nabytego wewnątrzwspólnotowo samochodu osobowego
    nie jest jego właścicielem. Z tym przypadkiem mamy do czynienia np. w sytuacji, w której
    pośrednik dokonał w imieniu podmiotu nabycia samochodu osobowego na jego rzecz, a
    następnie złożył wniosek o zarejestrowanie go na terytorium kraju, przy czym właścicielem
    tego pojazdu ma być jego mocodawca (por. M. Zimny, komentarz do art. 101 ustawy -
    Akcyza. Komentarz. Wyd. 2, Warszawa 2020).
    Przedstawione przez Państwa okoliczności wskazują, że właścicielem pojazdu był
    sprzedawca, który sprowadził samochód z Niemiec, co w konsekwencji wskazuje na brak
    zasadności do zastosowania art. 101 ust. 2 pkt 3 ustawy i w konsekwencji na
    argumentowanie przez Państwa faktu braku rejestracji przez tego sprzedawcę jako
    przesłanki do zastosowania art. 100 ust. 1 pkt 3 lit. b ustawy oraz przejścia obowiązku
    podatkowego na Państwa.
    Dla rozstrzygnięcia nie ma także znaczenia fakt, że sprzedający złożył deklarację dopiero
    (...) r. Co prawda w świetle zasad wynikających z art. 106 ust. 2 ustawy podatnik z tytułu
    nabycia wewnątrzwspólnotowego samochodu osobowego jest obowiązany po dokonaniu
    jego przemieszczenia na terytorium kraju, bez wezwania organu podatkowego złożyć
    deklarację uproszczoną w terminie 14 dni licząc od dnia powstania obowiązku
    podatkowego, niemniej złożenie jej nawet po terminie nie może skutkować przyjęciem, że
    do jej złożenia i zadeklarowania podatku nie doszło skutecznie.

    Podsumowując, zdaniem Organu w świetle przedstawionych okoliczności faktycznych
    brak jest podstaw aby przyjąć, że sprzedawca, od którego nabyli Państwo samochód
    osobowy nie zadeklarował podatku akcyzowego, co wynika w sposób jednoznaczny z
    treści przestawionego przez Państwa opisu sprawy. Konsekwencją takiego stanu
    faktycznego jest brak podstaw do aprobaty Państwa stanowiska w świetle którego w
    opisanym stanie faktycznym powstał obowiązek podatkowy na podstawie innej czynności
    podlegającej opodatkowaniu, tj. w oparciu o art. 100 ust. 1 pkt 3 lit. b ustawy o podatku
    akcyzowym, z tytułu której są Państwo podatnikiem.
    Państwa stanowisko w zakresie pytań nr 1 i 2 należy zatem uznać za nieprawidłowe.
    Końcowo odnosząc się raz jeszcze do powołanych przez Państwa we własnym stanowisku
    wyroków NSA, Organ wskazuje że te orzeczenia potwierdzają w istocie przedstawioną w
    niniejszej interpretacji argumentację Organu. Analiza tych orzeczeń w sposób
    jednoznaczny wskazuje, że organy podatkowe nie mają podstaw prawnych do nałożenia
    podatku na inny podmiot w ramach uznania administracyjnego na podstawie innej
    czynności podlegającej opodatkowaniu, jeżeli kwota akcyzy została już określona lub
    zadeklarowana w należnej wysokości.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Państwo przedstawili i stanu prawnego,
    który obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia.
    Niniejsze rozstrzygnięcie dotyczy wyłącznie pytań oznaczonych nr 1 i 2 (sformułowanych
    ostatecznie w uzupełnieniu wniosku), natomiast w zakresie pytania nr 3 (sformułowanego
    ostatecznie w uzupełnieniu wniosku) wydane zostanie odrębne rozstrzygnięcie.
    Zgodnie z art. 14b § 3 Ordynacji podatkowej, składający wniosek o wydanie interpretacji
    indywidualnej obowiązany jest do wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu
    faktycznego albo zdarzenia przyszłego. Organ podatkowy jest ściśle związany
    przedstawionym we wniosku stanem faktycznym (opisem zdarzenia przyszłego).
    Zainteresowany ponosi ryzyko związane z ewentualnym błędnym lub nieprecyzyjnym
    przedstawieniem we wniosku opisu sprawy. Interpretacja indywidualna wywołuje skutki
    prawnopodatkowe tylko wtedy, o ile rzeczywisty stan sprawy będącej przedmiotem
    interpretacji pokrywał się będzie ze stanem podanym przez Wnioskodawcę w złożonym
    wniosku.
    W związku z powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu
    przedstawionego we wniosku opisu sprawy, udzielona odpowiedź traci swą aktualność.
    Równocześnie w przypadku, gdy w toku postępowania podatkowego, kontroli
    podatkowej, bądź kontroli celno-skarbowej zostanie określony odmienny stan sprawy,
    interpretacja nie wywoła w tym zakresie skutków prawnych.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    - Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy
    Ordynacja podatkowa. Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli

    Państwa sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia
    przyszłego. Z funkcji ochronnej będą mogli skorzystać Ci z Państwa, którzy zastosują się
    do interpretacji.
    - Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
        1) z zastosowaniem art. 119a;
        2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5
        ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
        3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    - Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

przez Zainteresowanego, który
    jest stroną postępowania
    Pan A (Zainteresowany będący stroną postępowania – art. 14r § 2 Ordynacji podatkowej)
    ma prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu
    Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z
    dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.
    U. z 2024 r. poz. 935, ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
      - w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
        Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
      - w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
        Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS
        /SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a, art. 14b § 1 i art. 14r
    Ordynacji podatkowej.