Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0114-KDIP3-2.4011.462.2025.3.MG
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-07-08
Teza: Możliwość zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów
niezamortyzowanej części poniesionych nakładów
inwestycyjnych.
Słowa kluczowe: budowa-budowa budynków
budynek-budynek użytkowy
koszt-koszty uzyskania przychodów
nakłady
zwrot-zwrot nakładów
środek-środek trwały-obcy środek trwały
Zagadnienia: Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Koszty uzyskania przychodów.-Odpisy amortyzacyjne.-
Inwestycje w obcym środku trwałym, budynki i budowle
wybudowane na cudzym gruncie.
Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Koszty uzyskania przychodów.-Wyłączenia z kosztów
uzyskania przychodów.- Środki trwałe i wartości
niematerialne i prawne, inwestycje.
1
Przepisy: [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 4-art. 22-ust. 1
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 4-art. 22-ust. 8
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 4-art. 22a-ust. 2-pkt 2
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 4-art. 23-ust. 1-pkt 1-lit. b

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

25 kwietnia 2025 r. wpłynął Pana wniosek z 25 kwietnia 2025 r. o wydanie interpretacji
    indywidualnej. Uzupełnił go Pan – w odpowiedzi na wezwanie – pismem z 6 czerwca 2025
    r. (wpływ 6 czerwca 2025 r.).
    Treść wniosku jest następująca:
    Opis stanu faktycznego i zdarzenia przyszłego
    Prowadzi Pan jednoosobową działalność gospodarczą pod firmą A. (dalej: "A.") i jest Pan
    polskim rezydentem podatkowym. A. jest zarejestrowana w Polsce jako czynny podatnik
    podatku od towarów i usług (dalej również: „VAT”).
    A. specjalizuje się w produkcji artykułów (...). Dochody z A. opodatkowuje Pan podatkiem
    liniowym, zgodnie z art. 30c ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od
    osób fizycznych (dalej: „ustawa o PIT”). A. prowadzi działalność produkcyjną i magazynową
    w nieruchomościach własnych jak i wynajmowanych.
    Natomiast B.B. prowadzi jednoosobową działalność gospodarczą pod firmą C. (dalej: „C.”).
    B.B. jest polskim rezydentem podatkowym. C. jest zarejestrowana w Polsce jako czynny
    podatnik podatku od towarów i usług. C. specjalizuje się w handlu (...). Dochody z C. są
    opodatkowane według skali podatkowej, zgodnie z art. 27 ustawy o PIT.
    A. i C. określane dalej będą łącznie jako: „Strony”. A. planuje rozszerzenie dotychczas
    prowadzonej działalności, w związku z czym planuje wynajęcie (lub wydzierżawienie)
    budynku hali, której budowa jest prowadzona na gruncie będącym własnością C. (dalej:
    „Budynek”). Umowa najmu (lub dzierżawy) będzie w szczególności dawała A. tytuł prawny
    do korzystania Budynku, na potrzeby działalności gospodarczej prowadzonej przez A.
    (podlegającej opodatkowaniu PIT oraz VAT). Czynsz najmu będzie płatny przez A. na
    podstawie wystawianych przez C. faktur VAT.
    Obecnie Budynek jest w trakcie budowy, w szczególności nie został jeszcze oddany do
    użytkowania. Dotychczas inwestorem (m.in. na mocy decyzji o pozwoleniu na budowę)
    przy realizacji Budynku jest wyłącznie C. Budynek, po zakończeniu jego budowy i oddaniu
    go do użytkowania - będzie w przyszłości wykorzystywany - na podstawie stosownej
    umowy najmu lub dzierżawy – do działalności produkcyjnej i magazynowej dotychczas
    prowadzonej przez A. – jak już była mowa powyżej - opodatkowanej VAT oraz PIT. Nie
    wyklucza Pan używania Budynku także do innej swej działalności gospodarczej, ale w
    każdym razie opodatkowanej VAT oraz PIT.
    A. ma w zamiarze włączyć się w proces budowlano-inwestycyjny dot. Budynku. W tym celu
    A. m.in. wystąpi do właściwego organu o zmianę decyzji o pozwoleniu na budowę
    Budynku - w ten sposób, że na jej mocy inwestorem będzie już nie tylko C., ale również A.
    Będąc już pełnoprawnym inwestorem, A. zamierza z własnych środków pokrywać koszty
    dalszych prac budowalnych, niezbędnych do prawidłowego zakończenia budowy (zgodnie
    z zatwierdzonym przez właściwy organ projektem budowlanym dot. Budynku) i oddania

    do użytkowania Budynku. W związku z tym Strony planują podpisanie „umowy
    inwestycyjnej”, na podstawie której zostanie określony zakres dalszych prac budowalnych
    dot. Budynku, których koszty pokryje A., a które są niezbędne do prawidłowego
    zakończenia budowy Budynku i oddania go do użytkowania.
    Tak jak była już o tym mowa, A. przystąpi do dalszej budowy Budynku jako inwestor
    (współinwestor) w rozumieniu ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. 2025
    poz. 418, dalej: „Prawo budowlane”). Tym samym zarówno A. jak i C. będą pełnić rolę
    inwestora w rozumieniu Prawa budowlanego.
    W rezultacie podstawą ponoszenia ww. kosztów przez A. na rzecz budowy Budynku będą
    „umowa inwestycyjna” oraz okoliczność, że A. formalnie będzie pełniła rolę inwestora.
    Wiadomo już dzisiaj, że A. poniesie nakłady (w rozumieniu przepisów ustawy o PIT) na
    prace budowlane dot. Budynku w działalności gospodarczej A., których łączna kwota
    będzie wyższa niż 15 000 zł.
    W ramach dalszych prac budowlanych dot. Budynku, których koszty zamierza ponosić A. i
    które będą dokonywane zgodnie z projektem budowlanym dot. Budynku, stanie się
    możliwym oddanie Budynku do użytkowania zgodnie z jego przeznaczeniem.
    C., w całym okresie trwania dalszych prac budowlanych, których koszty zamierza na
    podstawie „umowy inwestycyjnej” pokrywać A., jak i późniejszym okresie, w trakcie
    obowiązywania umowy najmu (lub dzierżawy) Budynku, będzie miała prawo własności do
    gruntu i posadowionego na nim Budynku.
    W toku prowadzonej działalności nie wyklucza Pan, że z przyczyn obiektywnych, leżących
    poza kontrolą i wolą Stron, prowadzenie działalności gospodarczej w Budynku może
    okazać się nierentowne i ekonomicznie nieuzasadnione.
    W sytuacji, gdy prowadzenie działalności gospodarczej w Budynku okaże się nieopłacalne:
        po wygaśnięciu umowy najmu/dzierżawy (rozwiązaniu na skutek upływu okresu na
        jaki zawarto umowę najmu) nie zawrze Pan kolejnej umowy najmu Budynku (nie
        przedłuży najmu/dzierżawy); albo
        wypowie Pan umowę najmu lub rozwiąże ją w drodze porozumienia stron przed
        upływem okresu na jaki zawarto umowę najmu/dzierżawy.
    Skutkiem powyższego możliwym jest, że A. zda Budynek wynajmującemu/
    wydzierżawiającemu (czyli C.) przed upływem okresu korekty, o którym mowa w art. 91
    ust. 2 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (dalej: „ustawa o VAT”).
    Przed zdaniem Budynku wynajmującemu/wydzierżawiającemu (czyli C.) przeniesie Pan
    zakupione na swój koszt ruchome wyposażenie Budynku oraz dające się zdemontować
    elementy aranżacyjne/wykończeniowe Budynku do innej nieruchomości, w której będzie
    prowadził działalność gospodarczą lub do magazynu z zamiarem ich wykorzystania w
    przyszłości do działalności gospodarczej. Część zaś nakładów (związanych z włączeniem
    się przez A., jako inwestora, w proces budowy Budynku, aż do ukończenia robót
    budowlanych i oddania Budynku do użytkowania, - tak jak to będzie przewidywać „umowa
    inwestycyjna”), z uwagi na ich trwałe związanie z substancją Budynku, nie będzie mogła
    zostać zdemontowana i wykorzystana w przyszłości w ramach działalności A.
    W takiej sytuacji, po zakończeniu umowy najmu/dzierżawy Budynku, A. nie będzie
    zobowiązana do przywrócenia stanu poprzedniego lub odnowienia Budynku. Przy czym
    Strony będą mogły indywidualnie uzgodnić sposób rozliczenia nakładów poniesionych
    przez A. na budowę Budynku (wysokość wynagrodzenia za przeniesienie nakładów).
    Uzupełnienie

    Nakłady na roboty budowlane dotyczące Budynku będą udokumentowane fakturami
    wystawionymi na Pana.
    Nakłady na roboty budowlane dotyczące Budynku będą wykorzystywane wyłącznie do
    czynności opodatkowanych podatkiem od towarów i usług niekorzystających ze
    zwolnienia od podatku.
    Umowa najmu/dzierżawy będzie zawierała postanowienia dotyczące zasad rozliczenia
    poniesionych przez Pana nakładów na budowę Budynku.
    W przypadku wygaśnięcia/rozwiązania umowy najmu/dzierżawy nastąpi rozliczenie
    poniesionych przez Pana nakładów na budowę Budynku.
    W przypadku wygaśnięcia/rozwiązania umowy najmu/dzierżawy nastąpi rozliczenie
    poniesionych przez Pana nakładów na budowę Budynku. Otrzyma Pan od C. określoną,
    rynkową kwotę wynagrodzenia za rozliczane nakłady.
    Wartość ta zostanie określona na moment rozliczenia nakładów.
    Pozostawi Pan poczynione nakłady C. i dzięki rozliczeniu nie będzie Pan zobowiązany do
    przywrócenia lokalu do stanu pierwotnego. Natomiast C. będzie zobowiązana do zapłaty
    Panu ww. wynagrodzenia za pozostawione nakłady.
    Podstawą prawną rozliczenia będzie umowa najmu/dzierżawy oraz art. 676 Kodeksu
    cywilnego (Dz. U. 2024 poz. 1061), zgodnie z którym jeżeli najemca ulepszył rzecz najętą,
    wynajmujący, w braku odmiennej umowy, może według swego wyboru albo zatrzymać
    ulepszenia za zapłatą sumy odpowiadającej ich wartości w chwili zwrotu, albo żądać
    przywrócenia stanu poprzedniego.
    Pytania
    1. Czy w opisanym stanie faktycznym i zdarzeniu przyszłym nakłady na Budynek, które A.
      zamierza ponieść na podstawie „umowy inwestycyjnej”, będą traktowane jako
      inwestycje A. w obcych środkach trwałych i zaliczone do kosztów uzyskania
      przychodów A. poprzez odpisy amortyzacyjne?
    2. Czy w przypadku rozwiązania lub po zakończeniu stosunku najmu i rozliczenia z C.
      nakładów poniesionych przez A. na Budynek, A. może rozpoznać przychód ze zbycia
      inwestycji w obcym środku trwałym, a kosztem uzyskania przychodów będą
      niezamortyzowane nakłady na inwestycję w obcym środku trwałym?
    3. Czy A. ma prawo odliczyć podatek naliczony od nakładów na roboty budowlane dot.
      Budynku?
    4. Czy w przypadku, gdy A. - z przyczyn obiektywnych leżących poza kontrolą i wolą Stron -
      przed upływem okresu korekty, o którym mowa w art. 91 ust. 2 ustawy o VAT,
      pozostawia niezamortyzowane nakłady w obcym środku trwałym wraz z ich
      rozliczeniem z C. (tj. za wynagrodzeniem), A. powinna dokonać korekty kwoty podatku
      VAT naliczonego, odliczonego w związku z poczynionymi nakładami budowlanymi na
      Budynek?
    5. Jak w niniejszej sprawie należy liczyć pięcioletni okres korekty, o którym mowa w art. 91
      ust. 2 ustawy o VAT?
    Przedmiotem niniejszej interpretacji jest odpowiedź na pytania oznaczone we wniosku Nr
    1 i 2. W zakresie pytań Nr 3-5 zostało wydane odrębne rozstrzygnięcie.
    Pana stanowisko w sprawie
    Własne stanowisko do pytania nr 1:

    Pana zdaniem, w opisanym stanie faktycznym i zdarzeniu przyszłym nakłady na Budynek,
    które A. zamierza ponieść na podstawie „umowy inwestycyjnej”, będą traktowane jako
    inwestycje A. w obcych środkach trwałych i zaliczone do kosztów uzyskania przychodów A.
    poprzez odpisy amortyzacyjne.
    Uzasadnienie do pytania nr 1:
    Pierwszym z obszarów Pana wątpliwości jest sposób podatkowej kwalifikacji wydatków
    ponoszonych na nakładów na Budynek na podstawie „umowy inwestycyjnej”.
    Pana zdaniem, zasadne jest, że ww. nakłady będą traktowane jako inwestycje w obcych
    środkach trwałych i zaliczane przez A. do kosztów uzyskania przychodów poprzez odpisy
    amortyzacyjne.
    Zgodnie z art. 5a pkt 1 ustawy o PIT za inwestycje uważa się środki trwałe w budowie w
    rozumieniu art. 3 ust. 1 pkt 16 ustawy z dnia 29 września 1994 r. o rachunkowości (Dz. U. z
    2023 r. poz. 120, 295 i 1598 oraz z 2024 r. poz. 619, 1685 i 1863), czyli zaliczane do
    aktywów trwałych środki trwałe w okresie ich budowy, montażu lub ulepszenia już
    istniejącego środka trwałego.
    W myśl art. 22a ust. 2 pkt 1 ustawy o PIT przyjęte do używania inwestycje w obce środki
    trwałe podlegają amortyzacji. Regulacje dotyczące PIT nie zawierają definicji legalnej
    inwestycji w obcy środek trwały.
    Zgodnie z podejściem przyjętym przez sądy administracyjne i organy podatkowe, za
    inwestycję w obcym środku trwałym przyjmuje się ogół działań (nakładów) podatnika,
    odnoszących się do niestanowiącego jego własności środka trwałego, które zmierzają do
    jego ulepszenia, przebudowy, rozbudowy, adaptacji czy modernizacji (np. wyrok WSA w
    Opolu z 7 października 2020 r., sygn. akt I SA/Op 87/20; interpretacja indywidualna z 9
    kwietnia 2020 r., sygn. 0111- KDIB1-1.4010.33.2020.2.NL).
    Dalej, dla potrzeb stosowania pojęcia inwestycji w obcy środek trwały samo wyrażenie
    "środek trwały" powinno być rozumiane zgodnie z art. 22a ust. 1 ustawy o PIT. W
    szczególności, środek trwały powinien być kompletny i zdatny do użytku.
    W opisanym stanie faktycznym i zdarzeniu przyszłym, po dokonaniu przez A. jako
    współinwestora nakładów na Budynek, będzie on gotowy do prowadzenia w nim
    działalności gospodarczej – przede wszystkim produkcyjnej i magazynowej.
    Jednocześnie, za inwestycje w obcym środku trwałym nie są uważane remonty środków
    trwałych, a więc przywrócenie pierwotnego stanu technicznego i użytkowego środka
    trwałego (również z wymianą zużytych składników technicznych), nie zmieniające jego
    charakteru i funkcji, a następujące w trakcie eksploatacji środka trwałego i wynikające z tej
    eksploatacji.
    Podkreśla się, że nakłady na remont zmierzają do podtrzymania lub odtworzenia wartości
    użytkowej środków trwałych, podczas gdy nakłady na modernizację środków trwałych
    (inwestycje w obcych środkach trwałych) mają na celu podwyższenie wartości lub istotnej
    zmiany cech użytkowych środka trwałego (np. interpretacja indywidualna z 5 października
    2020 r., sygn. 0111- KDIB2-1.4010.246.2020.4.PB, z 28 marca 2018 r., sygn. 0114-KDIP2-
    1.4010.29.2018.1.JS).
    Zgodnie z art. 22a ust. 2 pkt 1 ustawy o PIT, amortyzacji podlegają jedynie przyjęte do
    używania inwestycje w obcych środkach trwałych. Z tego względu podkreśla się, że za
    inwestycje w obcych środkach trwałych należy rozumieć nakłady ponoszone na ulepszenie
    istniejącego już środka trwałego, który nie stanowi własności (współwłasności) podatnika,
    jest jednak przez niego wykorzystywany na podstawie stosownej umowy (np. dzierżawy).
    W tym kontekście, czynione przez A. nakłady na Budynek będą spełniać podstawową
    definicję podlegającej amortyzacji inwestycji w obcym środku trwałym, gdyż: nakłady będą
    odnosić się do środka trwałego niebędącego własnością A., a Budynek pozostanie przez
    cały czas trwania „umowy Inwestycyjnej” i umowy najmu/dzierżawy własnością C. Co

    istotne nakłady będą miały charakter budowalny/modernizacyjny, a nie będą stanowić
    remontu.
    Przechodząc natomiast do wykładni językowej zwrotu "przyjęcia do używania" czy jak w
    art. 22d ust. 2 ustawy o PIT "przekazania do używania" należy wskazać, że środek trwały
    czy wartość niematerialna i prawna zostaną przyjęte/przekazane do używania, jeśli
    podatnik rozpocznie ich faktyczne używanie (wykorzystywanie) w związku z prowadzoną
    działalnością gospodarczą (tj. rozpocznie wykorzystywanie w prowadzonej działalności
    gospodarczej). Wobec tego, nakłady na Budynek powinny móc zostać uznane za "przyjęte
    do używania" przez A. – z momentem, gdy zostanie ukończona budowa Budynku i będzie
    mógł on stanowić przedmiot umowy najmu/ dzierżawy zawartej przez Strony. W
    konsekwencji, mając na uwadze przedstawiony stan faktyczny i zdarzenie przyszłe, a w
    szczególności:
    1) charakter ponoszonych nakładów (budowa/modernizacja, a nie remont);
    2) okoliczność, że Budynek będzie stanowił własność C.;
    3) okoliczność, że możliwość dokonywania nakładów na Budynek oraz późniejszego
    korzystania z obiektu będą regulować m.in. „umowa inwestycyjna” oraz umowa najmu
    /dzierżawy
    - stoi Pan na stanowisku, że zasadne będzie uznanie, iż nakłady na Budynek spełnią
    podstawową definicję podlegającej amortyzacji inwestycji w obcym środku trwałym.
    Inwestycje w obcych środkach trwałych a koszty uzyskania przychodu
    Co do zasady, zgodnie z art. 22 ust. 1 ustawy o PIT, kosztami uzyskania przychodów są
    koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów ze źródła przychodów lub w celu
    zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów, których nie
    uważa się za koszty uzyskania przychodów, wymienionych w art. 23 ustawy o PIT.
    W opisanym stanie faktycznym i zdarzeniu przyszłym poniesienie wydatków na inwestycję
    w obcy środek trwały (Budynek), będzie miało na celu osiągnięcie przychodów z
    działalności magazynowej, produkcyjnej lub innej działalności opodatkowanej PIT.
    Rozwijając normę wyrażoną w art. 22 ust. 1 i art. 23 ustawy o PIT, w praktyce sądów
    administracyjnych i organów podatkowych przyjmuje się, że wydatek poniesiony przez
    podatnika może stanowić koszt uzyskania przychodów pod warunkiem łącznego
    spełnienia poniższych przesłanek:
    1) wydatek jest poniesiony przez podatnika,
    2) wydatek ma charakter definitywny (rzeczywisty),
    3) wydatek jest poniesiony w celu uzyskania przychodów lub zachowania lub
    zabezpieczenia źródła przychodów lub może mieć wpływ na wielkość osiągniętych
    przychodów,
    4) wydatek jest właściwie udokumentowany,
    5) wydatek nie jest wymieniony wśród wydatków określonych w art. 23 ustawy o PIT,
    wobec których możliwość zaliczenia wydatku do kosztów uzyskania przychodu została
    wyłączona.
    Odpisy amortyzacyjne z tytułu inwestycji w obcych środkach trwałych mogą zostać ujęte
    do kosztów uzyskania przychodu na podstawie art. 22 ust. 8 ustawy o PIT, o ile wydatek
    spełnia wymienione powyżej przesłanki.
    W odniesieniu do inwestycji w obcy środek trwały o wartości powyżej 10 000 zł,
    dokonywanie odpisów amortyzacyjnych jest jedyną możliwością ujęcia wydatku w
    kosztach uzyskania przychodu. Natomiast kwota nakładów na Budynek będzie wyższa niż
    10 000 zł.

    Pana zdaniem, do momentu rozliczenia nakładów (sprzedaży inwestycji w obcym środku
    trwałym) A. będzie uprawniona do zaliczania odpisów amortyzacyjnych związanych z
    inwestycją w obce środki trwałe do kosztów uzyskania przychodu. Wydatek będzie
    poniesiony ze środków A. i będzie miał definitywny charakter. Nakłady na Budynek mają
    przełożenie na uzyskanie przychodów (a przynajmniej będą miały – od momentu kiedy A.
    rozpocznie w Budynku planowaną tam działalność gospodarczą). Jednocześnie nie
    znajdzie zastosowania żadne z ograniczeń możliwości zaliczenia wydatków do kosztów
    uzyskania przychodów z art. 23 ustawy o PIT.
    Inwestycje w obcych środkach trwałych podlegają amortyzacji na podstawie art. 22a ust. 2
    pkt 1 ustawy o PIT niezależnie od przewidywanego okresu użytkowania. Zgodnie z art. 22j
    ust. 4 pkt 1 ustawy o PIT, możliwe jest ustalenie indywidualnych stawek amortyzacyjnych
    dla przyjętych do używania inwestycji w obcych środkach trwałych, przy czym w
    odniesieniu do inwestycji w budynku, okres amortyzacji nie może być krótszy niż 10 lat.
    Pana zdaniem, prawidłowe jest zatem stanowisko, zgodnie z którym w opisanym stanie
    faktycznym i zdarzeniu przyszłym nakłady A. na Budynek będą traktowane jako inwestycje
    w obcych środkach trwałych i zaliczone przez A. do kosztów uzyskania przychodów
    poprzez odpisy amortyzacyjne.
    Własne stanowisko do pytania nr 2
    W przypadku rozwiązania lub po zakończeniu stosunku najmu i rozliczenia z C. nakładów
    poniesionych przez A. na Budynek, A. może rozpoznać przychód ze zbycia inwestycji w
    obcym środku trwałym, a kosztem uzyskania przychodów będą niezamortyzowane
    nakłady na inwestycję w obcym środku trwałym.
    Uzasadnienie do pytania nr 2:
    Ustawa o PIT nie zawiera definicji przychodu podatkowego z pozarolniczej działalności
    gospodarczej. Ustawodawca ograniczył się w tym zakresie do wskazania w art. 14 ust. 2
    przykładowych przysporzeń, zaliczanych do tej kategorii. Co istotne zgodnie z art. 14 ust. 1
    ustawy o PIT za przychód z działalności, o której mowa w art. 10 ust. 1 pkt 3, uważa się
    kwoty należne, choćby nie zostały faktycznie otrzymane, po wyłączeniu wartości
    zwróconych towarów, udzielonych bonifikat i skont. Na podstawie powołanego art. 14 ust.
    1 ustawy o PIT można stwierdzić, że PIT obejmuje swoim zakresem wszelkie wpływy
    majątkowe, powstałe przy prowadzeniu działalności gospodarczej, a także otrzymane z
    innych tytułów. Jednocześnie stwierdzić należy, że PIT posiada cechy podatku
    powszechnego, tj. podatku, który jest ciężarem publicznoprawnym od przyrostu
    majątkowego (dochodu), a zatem przychodem - jako źródłem dochodu – jest tylko ta
    wartość, która wchodząc do majątku podatnika może powiększyć jego aktywa.
    W związku z powyższym należy stwierdzić, że co do zasady przychodem jest każda wartość
    wchodząca do majątku podatnika, powiększająca jego aktywa, mająca definitywny
    charakter, którą może on rozporządzać jak własną.
    W myśl art. 14 ust. 3 pkt 3a ustawy o PIT, do przychodów nie zalicza się zwróconych
    innych wydatków niezaliczonych do kosztów uzyskania przychodów. Co istotne, aby
    zwrócone podatnikowi wydatki zostały wyłączone z przychodów podatkowych, muszą być
    wydatkami niepodlegającymi zaliczeniu do kosztów uzyskania przychodów na podstawie
    przepisu art. 23 ustawy o PIT. Zgodnie z art. 22 ust. 1 ustawy o PIT, kosztami zyskania
    przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów ze źródła przychodów
    lub w celu zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów
    wymienionych w art. 23. Definicja sformułowana przez ustawodawcę ma charakter
    ogólny. Z tego względu, każdorazowy wydatek poniesiony przez podatnika powinien
    podlegać indywidualnej ocenie w celu dokonania jego kwalifikacji prawnej. Wyjątkiem jest
    jedynie sytuacja, gdy ustawa wyraźnie wskazuje jego przynależność do kategorii kosztów
    uzyskania przychodów lub wyłącza możliwość zaliczenia go do tego rodzaju kosztów. W
    pozostałych przypadkach należy natomiast zbadać istnienie związku pomiędzy

    poniesionym kosztem a powstaniem przychodu lub zabezpieczeniem źródła uzyskiwania
    przychodów. Kosztem uzyskania przychodów będą przy tym zarówno wydatki, których
    poniesienie bezpośrednio przekłada się na uzyskanie konkretnych przychodów, jak i te,
    których nie można w taki sposób przypisać do określonych przychodów, ale są racjonalnie
    uzasadnione jako prowadzące do ich osiągnięcia. A zatem, warunkiem uznania wydatku
    poniesionego przez podatnika za koszt uzyskania przychodów jest, aby wydatek łącznie
    spełniał następujące przesłanki:
        został poniesiony przez podatnika, tj. w ostatecznym rozrachunku musi on zostać
        pokryty z zasobów majątkowych podatnika (nie stanowią kosztu uzyskania
        przychodu podatnika wydatki, które zostały poniesione na działalność podatnika
        przez osoby inne niż podatnik),
        jest definitywny (rzeczywisty), tj. wartość poniesionego wydatku nie została
        podatnikowi w jakikolwiek sposób zwrócona,
        pozostaje w związku z prowadzoną przez podatnika działalnością gospodarczą,
        poniesiony został w celu uzyskania, zachowania lub zabezpieczenia przychodów lub
        może mieć wpływ na wielkość osiągniętych przychodów,
        został właściwie udokumentowany,
        nie może znajdować się w grupie wydatków, których zgodnie z art. 23 ustawy o PIT,
        nie uważa się za koszty uzyskania przychodów.
    Stosownie do art. 22 ust. 8 ustawy o PIT: kosztem uzyskania przychodów są odpisy z tytułu
    zużycia środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych (odpisy
    amortyzacyjne) dokonywane wyłącznie zgodnie z art. 22a-22o, z uwzględnieniem art. 23.
    W myśl art. 23 ust. 1 pkt 1 ustawy o PIT: nie uważa się za koszty uzyskania przychodów
    wydatków na:
    a) nabycie gruntów lub prawa wieczystego użytkowania gruntów, z wyjątkiem opłat za
    wieczyste użytkowanie gruntów,
    b) nabycie lub wytworzenie we własnym zakresie innych niż wymienione w lit. a środków
    trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych, w tym również wchodzących w skład
    nabytego przedsiębiorstwa lub jego zorganizowanych części,
    c) ulepszenie środków trwałych, które zgodnie z art. 22g ust. 17 powiększają wartość
    środków trwałych, stanowiącą podstawę naliczania odpisów amortyzacyjnych
    - wydatki te, zaktualizowane zgodnie z odrębnymi przepisami, pomniejszone o sumę
    odpisów amortyzacyjnych, o których mowa w art. 22h ust. 1 pkt 1, są jednak kosztem
    uzyskania przychodów przy określaniu dochodu z odpłatnego zbycia rzeczy określonych w
    art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. d, oraz gdy odpłatne zbycie rzeczy i praw jest przedmiotem
    działalności gospodarczej, a także w przypadku odpłatnego zbycia składników majątku
    związanych z działalnością gospodarczą, o których mowa w art. 14 ust. 2 pkt 1, bez
    względu na czas ich poniesienia.
    Zgodnie z art. 23 ust. 1 pkt 45 ustawy o PIT nie uważa się za koszty uzyskania przychodów:
    odpisów z tytułu zużycia środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych
    dokonywanych, według zasad określonych w art. 22a-22o, od tej części ich wartości, która
    odpowiada poniesionym wydatkom na nabycie lub wytworzenie we własnym zakresie tych
    środków lub wartości niematerialnych i prawnych, odliczonym od podstawy
    opodatkowania podatkiem dochodowym albo zwróconym podatnikowi w jakiejkolwiek
    formie.

    Dalej, amortyzacji podatkowej podlegają nie tylko budowle, budynki oraz lokale będące
    odrębną własnością stanowiące własność bądź współwłasność podatnika, lecz także te
    budowle, budynki oraz lokale będące odrębną własnością, które są użytkowane przez
    podatnika na podstawie zawartych umów bądź wybudowane na cudzym gruncie.
    Kwestia ta została rozwinięta w uzasadnieniu do własnego stanowiska na pytanie nr 1. Co
    więcej, zgodnie z art. 23 ust. 1 pkt 5 ustawy o PIT, nie uważa się za koszty uzyskania
    przychodów strat w środkach trwałych oraz wartościach niematerialnych i prawnych w
    części pokrytej sumą odpisów amortyzacyjnych, o których mowa w art. 22h ust. 1 pkt 1.
    Mając na uwadze powyższe, Pana zdaniem, w przypadku rozwiązania lub po zakończeniu
    stosunku najmu i rozliczenia z C. nakładów poniesionych przez A. na Budynek, A. może
    rozpoznać przychód ze zbycia inwestycji w obcym środku trwałym, a kosztem uzyskania
    przychodów będą niezamortyzowane nakłady na inwestycję w obcym środku trwałym.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawił Pan we wniosku jest nieprawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

W myśl art. 22 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób
    fizycznych (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 163 ze zm.):
      Kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia
      przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem
      kosztów wymienionych w art. 23.
    W świetle powyższego, aby wydatek poniesiony przez podatnika stanowił dla niego koszt
    uzyskania przychodu, muszą być spełnione następujące warunki:
        został poniesiony przez podatnika, tj. w ostatecznym rozrachunku musi on zostać
        pokryty z zasobów majątkowych podatnika (nie stanowią kosztu uzyskania
        przychodu podatnika wydatki, które zostały poniesione na działalność podatnika
        przez osoby inne niż podatnik),
        jest definitywny (rzeczywisty), tj. wartość poniesionego wydatku nie została
        podatnikowi w jakikolwiek sposób zwrócona,
        pozostaje w związku z prowadzoną przez podatnika działalnością gospodarczą,
        poniesiony został w celu uzyskania, zachowania lub zabezpieczenia przychodów lub
        może mieć wpływ na wielkość osiągniętych przychodów,
        został właściwie udokumentowany,
        nie może znajdować się w grupie wydatków, których zgodnie z art. 23 ustawy o
        podatku dochodowym od osób fizycznych nie uważa się za koszty uzyskania
        przychodów.
    Należy zatem przyjąć, iż kosztami uzyskania przychodów są wszelkie racjonalnie i
    gospodarczo uzasadnione wydatki związane z prowadzoną działalnością gospodarczą,
    których celem jest osiągnięcie, zabezpieczenie i zachowanie tego źródła przychodów. Aby
    zatem wydatek mógł zostać zaliczony do kosztów uzyskania przychodów należy ocenić
    jego związek z prowadzoną działalnością gospodarczą. Z oceny tego związku powinno
    wynikać, że poniesiony wydatek obiektywnie może przyczynić się do osiągnięcia
    przychodu bądź służyć zachowaniu lub zabezpieczeniu źródła przychodów – w okresie
    ponoszenia kosztów lub w przyszłości.
    Zgodnie z art. 22 ust. 8 ww. ustawy stanowi, iż:

      Kosztem uzyskania przychodów są odpisy z tytułu zużycia środków trwałych oraz
      wartości niematerialnych i prawnych (odpisy amortyzacyjne) dokonywane wyłącznie
      zgodnie z art. 22a-22o, z uwzględnieniem art. 23. (...).
    Stosownie do treści art. 23 ust. 1 pkt 1 lit. b ww. ustawy:
      Nie uważa się za koszty uzyskania przychodów wydatków na nabycie lub
      wytworzenie we własnym zakresie innych niż wymienione w lit. a środków trwałych
      oraz wartości niematerialnych i prawnych, w tym również wchodzących w skład
      nabytego przedsiębiorstwa lub jego zorganizowanych części – wydatki te,
      zaktualizowane zgodnie z odrębnymi przepisami, pomniejszone o sumę odpisów
      amortyzacyjnych, o których mowa w art. 22h ust. 1 pkt 1, są jednak kosztem
      uzyskania przychodów przy określaniu dochodu z odpłatnego zbycia rzeczy
      określonych w art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. d, oraz gdy odpłatne zbycie rzeczy i praw jest
      przedmiotem działalności gospodarczej, a także w przypadku odpłatnego zbycia
      składników majątku związanych z działalnością gospodarczą, o których mowa w art.
      14 ust. 2 pkt 1, bez względu na czas ich poniesienia.
    Jak stanowi bowiem art. 22a ust. 2 pkt 1-2 ustawy o podatku dochodowym od osób
    fizycznych:
      Amortyzacji podlegają również, z zastrzeżeniem art. 22c, niezależnie od
      przewidywanego okresu używania:
      1) przyjęte do używania inwestycje w obcych środkach trwałych, zwane dalej
      „inwestycjami w obcych środkach trwałych”,
      2) budynki i budowle wybudowane na cudzym gruncie,
      – zwane także środkami trwałymi.
    Z powyższego wynika, że (co do zasady) wydatki poniesione przez podatnika na nabycie
    lub wytworzenie środków trwałych, w tym również stanowiące inwestycję w obcych
    środkach trwałych, są rozliczane w czasie i podlegają zaliczeniu do kosztów uzyskania
    przychodu prowadzonej przez podatnika pozarolniczej działalności gospodarczej
    pośrednio, poprzez odpisy amortyzacyjne dokonywane od wartości początkowej tych
    środków.
    Należy jednak zaznaczyć, że ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych nie
    definiuje wprost, co należy rozumieć przez inwestycję w obcych środkach trwałych.
    W ustawie o podatku dochodowym od osób fizycznych znajduje się natomiast definicja
    pojęcia „inwestycji”.
    Zgodnie z art. 5a pkt 1 tej ustawy:
      Ilekroć w ustawie jest mowa o inwestycjach - oznacza to środki trwałe w budowie w
      rozumieniu ustawy z dnia 29 września 1994 r. o rachunkowości (Dz.U. z 2023 r. poz.
      120, 295 i 1598), zwanej dalej ,,ustawą o rachunkowości”.
    W myśl art. 3 ust. 1 pkt 16 ustawy z dnia 29 września 1994 r. o rachunkowości (t. j. Dz. U. z
    2023 r. poz. 120 ze zm.):
      Ilekroć w ustawie jest mowa o środkach trwałych w budowie - rozumie się przez to
      zaliczane do aktywów trwałych środki trwałe w okresie ich budowy, montażu lub
      ulepszenia już istniejącego środka trwałego.
    Zgodnie z przyjętą linią orzecznictwa sądowego przez „inwestycje w obcych środkach
    trwałych” należy rozumieć nakłady ponoszone na ulepszenie istniejącego już środka
    trwałego, który nie stanowi własności (współwłasności) podatnika, jest jednak przez niego
    wykorzystywany, na podstawie stosownej umowy (najmu, dzierżawy, użyczenia, itp.). Przy
    czym wszystkie nakłady poniesione przed oddaniem składnika majątku do używania
    (również o charakterze odtworzeniowym - remontowym) należy zaliczyć do inwestycji w

    obcym środku trwałym. Przykładem nakładów o charakterze ulepszającym obcy środek
    trwały jest konieczność dostosowania używanych na podstawie umowy najmu, dzierżawy
    lub umowy użyczenia, obcych budynków do potrzeb prowadzonej działalności
    gospodarczej użytkownika. Podejmując inwestycję w obcym środku trwałym podatnik
    powinien dysponować zezwoleniem uzyskanym od właściciela ulepszanego środka
    trwałego. Mając powyższe na względzie stwierdzić należy, że wydatki poniesione na
    inwestycję w obcym środku trwałym podlegają zaliczeniu do kosztów uzyskania
    przychodów poprzez odpisy amortyzacyjne dokonywane od wartości początkowej tej
    inwestycji.
    Natomiast budynek wybudowany na cudzym gruncie (wytworzony), mimo że z
    ekonomicznego punktu widzenia jest szczególnego rodzaju inwestycją, to na gruncie
    przepisów ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych stanowi odrębną kategorię
    środka trwałego, podlegającego (po spełnieniu ustawowych przesłanek) amortyzacji przez
    podatnika, który wybudował ten budynek, niezależnie od posiadania tytułu własności do
    gruntu, na którym budynek ten jest posadowiony i przewidywanego okresu jego
    używania.
    Zatem, nowe budynki i budowle na cudzym gruncie są specyficznym środkiem trwałym.
    Jest to spowodowane faktem, że może istnieć sytuacja, w której właścicielem gruntu jest
    jeden podmiot, ale budynek bądź budowla została wybudowana przez inny podmiot, przy
    czym właścicielem całej nieruchomości pozostaje ten pierwszy podmiot, zgodnie z zasadą,
    że wszystko, co trwale stoi na gruncie, jest własnością właściciela gruntu.
    Zatem, inwestycje w obcych środkach trwałych to ogół działań podatnika zmierzających do
    przystosowania niestanowiących jego własności środków trwałych do używania przez tego
    podatnika.
    Dotyczy to przy tym takich działań, które mają na celu ulepszenie środka trwałego.
    Natomiast odrębną kategorię od inwestycji w obcych środkach trwałych stanowią budynki
    i budowle wybudowane na cudzym gruncie. Zakresy tych pojęć zostały ustawowo
    rozłączone. Oznacza to, że budowle i budynki wybudowane na cudzym gruncie nie mogą
    być uznane za inwestycje w obcym środku trwałym.
    Z treści wniosku wynika, że prowadzi Pan jednoosobową działalność gospodarczą i
    specjalizuje się w produkcji (...). Dochody opodatkowuje Pan podatkiem liniowym.
    Prowadzi Pan działalność produkcyjną i magazynową w nieruchomościach własnych jak i
    wynajmowanych. Planuje Pan rozszerzenie dotychczas prowadzonej działalności, w
    związku z czym planuje wynajęcie (lub wydzierżawienie) budynku hali, której budowa jest
    prowadzona na gruncie będącym własnością innej osoby fizycznej prowadzącej
    działalność gospodarczą. Umowa najmu (lub dzierżawy) będzie w szczególności dawała
    Panu tytuł prawny do korzystania Budynku, na potrzeby działalności gospodarczej
    prowadzonej przez Pana. Obecnie Budynek jest w trakcie budowy, w szczególności nie
    został jeszcze oddany do użytkowania. Dotychczas inwestorem przy realizacji Budynku
    jest wyłącznie właściciel gruntu. Budynek, po zakończeniu jego budowy i oddaniu go do
    użytkowania - będzie w przyszłości wykorzystywany - na podstawie stosownej umowy
    najmu lub dzierżawy – do działalności produkcyjnej i magazynowej dotychczas
    prowadzonej przez Pana. Nie wyklucza Pan używania Budynku także do innej swej
    działalności gospodarczej. Ma Pan w zamiarze włączyć się w proces budowlano-
    inwestycyjny dot. Budynku. Będąc już pełnoprawnym inwestorem, zamierza Pan z
    własnych środków pokrywać koszty dalszych prac budowalnych, niezbędnych do
    prawidłowego zakończenia budowy i oddania do użytkowania Budynku. W związku z tym
    Strony planują podpisanie „umowy inwestycyjnej”, na podstawie której zostanie określone
    zakres dalszych prac budowalnych dot. Budynku, których koszty pokryje Pan, a które są
    niezbędne do prawidłowego zakończenia budowy Budynku i oddania go do użytkowania.
    Z analizy wniosku wynika, że błędnie chce Pan zakwalifikować nakłady - związane z
    budową Budynku – jako inwestycję w obcym środku trwałym. Jak wskazano wyżej, za

    inwestycję w obcym środku trwałym można uznać jedynie te nakłady, które są ponoszone
    na składnik majątku, który już istnieje.
    Wobec tego, Budynek, na którego budowę poniesie Pan nakłady, powinien Pan
    zakwalifikować dla celów podatkowych jako budynki i budowle wybudowane na cudzym
    gruncie, zwane także środkami trwałym.
    Zatem Pana stanowisko w zakresie możliwości rozliczenia wydatków poniesionych na
    budowę Budynku na cudzym gruncie, jako inwestycji w obcym środku trwałym jest
    nieprawidłowe.
    Przedmiotem Pana wątpliwości są również skutki podatkowe rozwiązania lub zakończenia
    stosunku najmu/dzierżawy i rozliczenia nakładów poniesionych przez Pana na Budynek
    wybudowany na cudzym gruncie. Planuje Pan rozpoznać przychód ze zbycia inwestycji w
    obcym środku trwałym i uznać za koszt uzyskania przychodów niezamortyzowane nakłady
    na inwestycję w obcym środku trwałym.
    Z uzupełnienia wynika, że w przypadku wygaśnięcia/rozwiązania umowy najmu/dzierżawy
    nastąpi rozliczenie poniesionych przez Pana nakładów na budowę Budynku. Otrzyma Pan
    od właściciela gruntu określoną, rynkową kwotę wynagrodzenia za rozliczane nakłady.
    Wartość ta zostanie określona na moment rozliczenia nakładów. Pozostawi Pan
    poczynione nakłady właścicielowi gruntu i dzięki rozliczeniu nie będzie Pan zobowiązany
    do przywrócenia nieruchomości do stanu pierwotnego. Natomiast właściciel gruntu
    będzie zobowiązany do zapłaty Panu ww. wynagrodzenia za pozostawione nakłady.
    Podstawą prawną rozliczenia będzie umowa najmu/dzierżawy oraz art. 676 Kodeksu
    cywilnego, zgodnie z którym jeżeli najemca ulepszył rzecz najętą, wynajmujący, w braku
    odmiennej umowy, może według swego wyboru albo zatrzymać ulepszenia za zapłatą
    sumy odpowiadającej ich wartości w chwili zwrotu, albo żądać przywrócenia stanu
    poprzedniego.
    W odniesieniu do powyższego tutejszy Organ zauważa, że opisana czynność stanowi w
    istocie zwrot przez właściciela gruntu nakładów, które zostały pierwotnie poniesione przez
    Pana jako najemcę/dzierżawcę.
    Podstawą prawną opisanej czynności, jest w tym przypadku art. 676 w zw. z art. 694
    ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. – Kodeks cywilny (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1061 ze zm.),
    zgodnie z którym:
      Jeżeli najemca ulepszył rzecz najętą, wynajmujący, w braku odmiennej umowy, może
      według swego wyboru albo zatrzymać ulepszenia za zapłatą sumy odpowiadającej
      ich wartości w chwili zwrotu, albo żądać przywrócenia stanu poprzedniego.
    Poniesienie nakładów może zatem powodować powstanie po Pana stronie roszczenia
    względem właściciela gruntu, o zwrot dokonanych nakładów. Właściciel gruntu
    (wynajmujący/ wydzierżawiający) zwraca więc nakłady inwestycyjne, które Pan (najemca
    /dzierżawca) poniósł na gruncie (dzierżawca).
    Powołany wyżej przepis Kodeksu cywilnego ma charakter względnie obowiązujący. W
    umowie najmu/dzierżawy strony mogą ustanowić inne zasady dotyczące zwrotu nakładów
    po ustaniu stosunku najmu (dzierżawy).
    Uwzględniając powyższe należy zauważyć, że zgodnie z wyrażoną w art. 48 Kodeksu
    cywilnego zasadą superficies solo cedit, wszystko, co znajduje się na gruncie, stanowi jego
    część składową. Jednocześnie, na podstawie art. 47 Kodeksu cywilnego, nie jest możliwe
    istnienie prawa własności budynku (budowli) całkowicie oderwanego od prawa własności
    gruntu, na którym ten budynek jest posadowiony. Właściciel gruntu jest bowiem także
    właścicielem budynku (budowli), który się na nim znajduje.
    Skoro zatem w omawianej sytuacji Pan jako najemca/dzierżawca gruntu nie jest prawnym
    właścicielem Budynku wybudowanego na cudzym gruncie, to nie może ich Pan też
    odpłatnie zbyć na rzecz rzeczywistego właściciela. Mimo, że dla celów amortyzacji

    podatkowej ww. Budynek stanowi w tym przypadku dla Pana środek trwały (art. 22a ust. 2
    pkt 2 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych), to jednak nie posiada Pan w
    stosunku do niego prawa własności. W sprawie nie może więc dojść do odpłatnego zbycia
    przez Pana środka trwałego (Budynku), co oznacza tym samym brak możliwości zaliczenia
    niezamortyzowanej części nakładów na nabycie/wytworzenie środka trwałego do kosztów
    podatkowych w oparciu o art. 23 ust. 1 pkt 1 lit. b ww. ustawy. Przepis ten uprawnia do
    rozpoznania kosztów podatkowych jedynie w przypadkach odpłatnego zbycia środków
    trwałych lub wartości niematerialnych i prawnych.
    Skutki podatkowe związane z otrzymaniem środków pieniężnych w ramach zwrotu
    poniesionych przez Pana nakładów inwestycyjnych należy oceniać z perspektywy
    powstania przychodów podatkowych.
    Zgodnie z art. 11 ust. 1 ww. ustawy:
      Przychodami, z zastrzeżeniem art. 14-15, art. 17 ust. 1 pkt 6, 9 i 10 w zakresie
      realizacji praw wynikających z pochodnych instrumentów finansowych, pkt 11, art.
      19, art. 25b, art. 30ca, art. 30da i art. 30f, są otrzymane lub postawione do dyspozycji
      podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość
      otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń.
    W myśl natomiast art. 14 ust. 3 pkt 3a updop:
      Do przychodów, o których mowa w ust. 1 i 2 nie zalicza się zwróconych innych
      wydatków niezaliczonych do kosztów uzyskania przychodów.
    Na podstawie powołanych przepisów (na tle przedstawionego we wniosku opisu stanu
    faktycznego i zdarzenia przyszłego) nie będzie zatem stanowiła przychodu podatkowego
    ta część wartości zwróconych Panu nakładów na budowę Budynku, która nie została przez
    Pana zaliczona dotychczas do kosztów podatkowych poprzez odpisy amortyzacyjne.
    Pozostała część otrzymanej kwoty, powinna stanowić przychód podatkowy.
    W konsekwencji, Pana stanowisko, zgodnie z którym ma Pan możliwość zaliczenia do
    kosztów uzyskania przychodów niezamortyzowanej części poniesionych nakładów
    inwestycyjnych jest nieprawidłowe.
    Końcowo tutejszy Organ zwraca uwagę, że błędna kwalifikacja przez Pana poniesionych
    nakładów jako inwestycje w obcym środku trwałym (art. 22a ust. 2 pkt 1 ww. ustawy) może
    mieć znaczenie w kwestii wysokości zaliczanych do kosztów podatkowych odpisów
    amortyzacyjnych od tych nakładów.
    Zgodnie z art. 22j ust. 4 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Podatnicy mogą indywidualnie ustalić stawki amortyzacyjne dla przyjętych do
      używania inwestycji w obcych środkach trwałych, z tym że dla:
      1) inwestycji w obcych budynkach (lokalach) lub budowlach – okres amortyzacji nie
        może być krótszy niż 10 lat.
      2) inwestycji w obcych środkach trwałych innych niż wymienione w pkt 1 - okres
        amortyzacji ustala się według zasad określonych w ust. 1 pkt 1 i 2.
    Analogicznej regulacji nie przewidziano natomiast w odniesieniu do budynków i budowli
    wybudowanych na cudzym gruncie. Z kolei wysokość dokonanych odpisów
    amortyzacyjnych może mieć przełożenie na ostateczną wysokość rozpoznawanego
    przychodu z tytułu zwrotu nakładów (mając na uwadze treść art. 14 ust. 3 pkt 3a ww.
    ustawy).

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy:

        stanu faktycznego, który Pan przedstawił i stanu prawnego obowiązującego w dacie
        zaistnienia zdarzenia;
        zdarzenia przyszłego, które Pan przedstawił, i stanu prawnego, który obowiązuje w
        dniu wydania interpretacji.
    Przedmiotem interpretacji indywidualnych wydawanych na podstawie art. 14b Ordynacji
    podatkowej jest – co do zasady – sam przepis prawa podatkowego. Dlatego też, wydając
    tę interpretację indywidualną dokonałem wyłącznie wykładni przepisów materialnego
    prawa podatkowego znajdujących zastosowanie w sprawie.
    Wyjaśniam też, że interpretację indywidualną wydaję w oparciu o opis przedstawiony we
    wniosku. Rolą postępowania w sprawie wydania indywidualnej interpretacji przepisów
    podatkowych nie jest bowiem ustalanie tła faktycznego sprawy, stanowi to bowiem
    domenę ewentualnego postępowania podatkowego. W postępowaniu o wydanie
    interpretacji indywidualnej Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej nie prowadzi
    postępowania dowodowego, ograniczając się do analizy okoliczności podanych we
    wniosku. W stosunku do tych okoliczności wyraża swoje stanowisko, które zawsze musi
    być jednak ustosunkowaniem się do poglądu (stanowiska) prezentowanego w danej
    sprawie przez Wnioskodawcę. Jeżeli w toku ewentualnego postępowania organ uzna, że
    zdarzenie opisane we wniosku różni się od zdarzenia występującego w rzeczywistości,
    wówczas wydana interpretacja nie będzie Pana chroniła.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
        Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb
        ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz.
        111 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pana sytuacja
        będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i
        zastosuje się Pan do interpretacji.
        Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
      z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
        Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pan prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu
    Administracyjnego (...). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z
    dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.

    U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”). Skargę do Sądu wnosi się za
    pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie
    trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):
        w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
        Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
        w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na
        adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS
        /SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.