Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0114-KDIP3-2.4011.857.2024.5.JM
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-02-07
Teza: Skoro kwota, która będzie wypłacona na rzecz właściciela lokalu tytułem zwrotu poniesionych wydatków na remont balkonu nie podlega opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych, to wypłacone z tego tytułu odsetki także nie będą podlegały opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych na mocy zwolnienia wynikającego z art. 21 ust. 1 pkt 95b ustawy.
Słowa kluczowe: fundusz-fundusz remontowy; koszt-zwrot kosztów; lokal-lokal mieszkalny; nieruchomości-właściciel nieruchomości; odsetki; remonty; wspólnoty-wspólnota mieszkaniowa
Zagadnienia: Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-Źródła przychodów.-Przychody z innych źródeł.
Przepisy: [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-Rozdział 2-art. 20-ust. 1; [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-Rozdział 3-art. 21-ust. 1-pkt 95b

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

4 listopada 2024 r. wpłynął Państwa wniosek z 11 października 2024 r. o wydanie
    interpretacji. Uzupełnili go Państwo pismem z 13 stycznia 2025 r. (wpływ 15 stycznia 2025
    r.) - w odpowiedzi na wezwania. Treść wniosku jest następująca:
    Opis stanu faktycznego i zdarzenia przyszłego
    Wspólnota Mieszkaniowa „A.” powstała 15 marca 2006 roku i jest odrębnym podmiotem
    w ramach osiedla o nazwie „(...)". Osiedle tworzą budynki wielorodzinne z mocy prawa
    zawiązane w dwie wspólnoty mieszkaniowe oraz szeregowe budynki jednorodzinne.
    Zasoby mieszkaniowe Wspólnoty to:
        cztery budynki wielorodzinne wolnostojące oznaczone literami G, H, I oraz J - każdy
        z 10 lokalami mieszkalnymi,
        dwa budynki wielorodzinne zespolone oznaczone jako K/L z 24 lokalami
        mieszkalnymi.
    Dla tych nieruchomości jest prowadzona księga wieczysta nr (...) obejmująca działkę
                      2gruntu nr 1 o powierzchni (...) m na której znajduje się 6 budynków o nr (...), o
                    2powierzchni użytkowej (...) m. W budynkach mieszczą się 64 lokale mieszkalne.
    Od chwili zawiązania Wspólnoty za pośrednictwem Administratorów zgłaszane były
    deweloperowi B. - usterki budowalne w częściach wspólnych jak i lokali mieszkalnych.
    Pierwsza ekspertyza - niezależnych instytucji badawczych - została przeprowadzona w
    roku 2009 i było to badanie kamerą termowizyjną. Administratorem Wspólnoty była
    wówczas firma C. Sp. z o.o. która bezskutecznie dochodziła od dewelopera usunięcia wad
    w częściach wspólnych i mieszkań - brak dociepleń mieszkań poddaszowych, parterowych
    jak i pozostałych.
    W wyniku bezskutecznego działania Administratora w dochodzeniu od dewelopera
    naprawienia usterek budowlanych w częściach wspólnych budynków - w roku 2010
    dochodzi do zmiany Administratora, z którego inicjatywy - po uzyskaniu zgody Zarządu
    Wspólnoty w roku 2011 wykonane zostały ekspertyzy oceny stanu technicznego
    uszkodzeń w budynkach G, H, I, J, K/L. Ocena dotyczyła stanu technicznego dachów wraz z
    wykonaną ich obróbką blacharską, stanu technicznego izolacji poziomej i pionowej
    budynków, stanu technicznego balkonów, uszkodzeń mieszkań zgłoszonych w trakcie
    wydawania tej opinii. Opracowanie to zawierało konkretne propozycje wykonania napraw
    przez dewelopera pod nadzorem sporządzającego tę opinię. Odbyło się w tym temacie
    spotkanie w którym uczestniczyli przedstawiciele: dewelopera, Administratora, tj. firmy
    „D.”, Zarządu Wspólnoty oraz sporządzającego opinię. Ostatecznie po wielu spotkaniach i
    uchybieniach w naprawach dokonywanych przez dewelopera - zdecydowano o
    wystąpieniu na drogę postępowania sądowego.
    W związku z tym w roku 2011 we Wspólnocie podjęto:
        uchwałę nr (...)/2011 w której zostały określone szacowane koszty sądowe, które
        Wspólnota Mieszkaniowa musi ponieść wszczynając proces oraz wskazane zostało
        źródło finansowania tych kosztów, w tym przypadku kwota nadwyżki bilansowej,
        która została wygenerowana we Wspólnocie w roku 2010.

        Uchwałę nr (...)/2011 po to, aby Wspólnota mogła skutecznie dochodzić roszczeń z
        tytułu wad fizycznych w częściach wspólnych nieruchomości. W związku z tym,
        Zarząd Wspólnoty został upoważniony do prowadzenia sprawy przeciwko
        deweloperowi samodzielnie albo udzielenia pełnomocnictwa procesowego
        kancelarii prawnej. W tej samej uchwale Zarząd został upoważniony do zawierania
        z członkami Wspólnoty umów cesji roszczeń przysługujących członkom Wspólnoty
        w stosunku do dewelopera z tytułu wad fizycznych istniejących w nieruchomości
        wspólnej.
        Uchwałę nr (...)/2011 w sprawie: sposobu pokrycia kosztów usunięcia wad
        nieruchomości wspólnej położonej przy ul. (...) wybiegającą w przyszłość związaną z
        zakończeniem procesu sądowego. W myśl tej Uchwały - po zakończonym procesie
        po oszacowaniu kosztów naprawy w przypadku, gdy kwota napraw nie pozwoli na
        naprawę zgłoszonych wad w całości, zostanie podjęta odrębna uchwała Wspólnoty,
        która ustali wysokość naliczeń dla wszystkich Członków Wspólnoty na „Fundusz
        remontowy” lub inny właściwy „Fundusz celowy”.
        W trakcie toczącego się procesu Wspólnota jako strona pozywająca musiała
        ponosić koszty tego procesu. Najpoważniejszym wydatkiem, który stawiał
        Wspólnotę przed bardzo poważnym wyzwaniem był koszt dodatkowych ekspertyz i
        wycen który miał być wykonany przez Instytut (...) [w skrócie (...)] w roku 2018. Sąd
        zwrócił się do tego Instytutu o podanie przybliżonego kosztu sporządzenia
        oględzin, inwentaryzacji, obmiarów wad i dokumentacji naprawczej wykazanych
        deweloperowi wad budowlanych. Instytut koszt wykonania tych prac określił w
        wysokości (...) zł i z terminem wykonania tych prac do 15 maja 2019 roku. W tym
        miejscu należy wyjaśnić, że w trakcie procesu zostało powołanych przez Sąd dwóch
        biegłych. Biegły Sądowy mgr inż. (...) oraz (...). Opinia biegłego (...) została przez
        Wspólnotę zakwestionowana w całości, stąd drugi biegły, tj. (...).
    Pozew wniesiony przez Wspólnotę poprzez E.E. początkowo oszacowany został na kwotę
    (...) zł. Następnie w trakcie procesu rozszerzony został o kwotę (...) zł co było wynikiem:
        sporządzonych kosztorysów przez Biegłego Sądowego - (...),
        zebranych umów cesji - cesji 92,30%, tj. 59 właścicieli lokali,
        wykonanych przez Wspólnotę doraźnych napraw w częściach wspólnych,
        poniesionych przez Wspólnotę kosztów ekspertyz niezbędnych do wystąpienia na
        drogę sądową
        wystąpienia przez Wspólnotę o wynagrodzenie dla Inspektora Nadzoru
        Budowlanego za przeprowadzenie napraw zgodnie z kosztorysami Biegłego
        Sądowego.
    Wyrok w I Instancji zapadł 19 stycznia 2021 roku (zmieniony na korzyść Wspólnoty na
    podstawie wniesionego zażalenia przez Wspólnotę do Sądu Apelacyjnego w dniu 17 maja
    2021 roku).

    Ostateczny wyrok (w Sądzie Apelacyjnym) zapadł 8 kwietnia 2024 roku. Wpłata
    zasądzonych kwot wraz z odsetkami nastąpiła w dniach 19 kwietnia i 15 maja 2024 roku.
    Od kwoty (...) zł zasądzono odsetki od dnia 29 września 2012 roku do dnia zapłaty. A od
    kwoty (...) zł od dnia 7 lipca 2020 roku.
    Dane szczegółowe:
    (...)
    Uzupełnienie opisu stanu faktycznego i zdarzenia przyszłego
    Istotą tematyki dotyczącej zarządzania budynkami wielorodzinnymi jest rozgraniczenie
    pomiędzy częściami wspólnymi budynku oraz lokalami, w tym również o kwalifikację
    balkonów jako części wspólnych bloku albo elementów mieszkania. Taka kwalifikacja ma
    spore znaczenie przede wszystkim w kontekście remontów i kosztów z nimi związanych.
    Balkon występuje w obszarze mieszkań ponad parterowych - elementem nierozerwalnie
    związanym z budynkiem jest konstrukcja płyty balkonowej. Płyta tarasu na parterze
    osadzona jest w gruncie przylegającym do mieszkań parterowych.
    We wniosku Wnioskodawcy do Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej na stronach od 6
    do 8 Wspólnota przedstawiła zróżnicowane wyroki setowe dotyczące statusu prawnego
    balkonów i tarasów odnośnie do ich części wspólnej. W wyroku NSA z dnia 10 marca 2022
    r. o sygnaturze akt II OSK 835/19 Sędziowie NSA podobnie jak sędziowie Sądu
    Apelacyjnego w Łodzi (patrz sygn. akt I ACa 168/15) stwierdzili to, że kluczowe znaczenie
    mają kwestie typowo praktyczne. Marcowy wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego
    mówi, że „jeśli przemawiają za tym względy natury architektonicznej lub estetycznej, to
    balkony, tarasy lub ich elementy mogą być uznane za wchodzące w skład nieruchomości
    wspólnej, choćby służyły one do wyłącznego użytku osób zajmujących określony lokal".
    Zarządca/administrator „D.” w roku 2014 stał na stanowisku, że wspólnotę mieszkaniową
    obciążają wydatki na remonty oraz bieżącą konserwację tych części, które są elementem
    konstrukcji balkonu trwale połączonym z budynkiem. Pozostałe wydatki powinny zostać
    poczynione przez właściciela mieszkania, tj. utrzymanie balkonu w dobrym stanie (dotyczy
    to nawierzchni balkonu np. usuwanie śniegu w zimie, uzupełnienie fug pomiędzy płytkami
    w przypadku ich zaniku, wymiana uszkodzonej płytki).
    Jeden z właścicieli zwrócił się o naprawę uszkodzonej nawierzchni balkonu do
    Administratora i otrzymał od niego właśnie taką interpretację, aby naprawił to we
    własnym zakresie i na własny koszt. Właściciel to wykonał.
    Niezależnie od stanowiska Administratora Zarząd Wspólnoty uznał, że sprawa balkonów i
    tarasów musi być rozstrzygnięta przez Sąd w procesie wytyczonym przez Wspólnotę
    deweloperowi co do kwestii wad ukrytych w balkonach i tarasach. I w tej kwestii
    wypowiedział się Biegły powołany przez Sąd tj. Instytut (...) [w skrócie (...)].
    Instytut (...) ocenili zgromadzone w sprawie dokumenty. W swojej opinii Instytut stwierdził,
    że zasadnicze wady i usterki wykonawcze balkonów i tarasów są skutkiem wad
    wykonawczych jak również wad projektowych, tj. braku całkowitego ocieplenia balkonów,
    czego skutkiem jest występowanie mostków termicznych, co ma wpływ na całość
    zachowania się warstw wykończeniowych balkonu, podatnych na cykle przemarzania.
    Instytut wykazał, że warstwy wykończeniowe to nie tylko elementy wierzchnie, które
    użytkuje właściciel mieszkania (płytki ceramiczne, fugi), ale również znajdujące się poniżej
    izolacje przeciwwilgociowe i termiczne oraz beton spadkowy. Na stan zachowania tych
    elementów ma przede wszystkim wpływ poprawność ich wykonania j zgodność
    materiałowa - za co odpowiedzialny jest wykonawca (deweloper). Odpadające płytki i
    wykruszone fugi są następstwem braku
        przeciwwilgociowej pod-płytkowej,

        izolacji termicznej.
    W wyniku tego płyty balkonowe są spękane na płaszczyznach czołowych i bocznych na
    skutek nie zawilgoconych ale wprost mokrych warstw wykończeniowych balkonów (woda
    uwięziona w elementach betonowych - na skutek nieprzestrzegania reżimu
    technologicznego). Nie został też zachowany reżim technologiczny pod względem
    konsystencji i elastyczności zaprawy uszczelniającej - jastrych cementowy w swojej
    spodniej części (w wyniku dokonanych odkrywek) składał się w zasadzie z piasku.
    Wykazano więc, że balkony i tarasy mają wady ukryte, niemożliwe do stwierdzenia w
    momencie kupna mieszkania co w stanie faktycznym całkowicie wyłącza właściciela
    mieszkania z procesu remontu balkonu/tarasu. Sąd uwzględnił argumentację (...) i
    przyznał Wspólnocie odszkodowanie zgodne z ekspertyzą (...) obejmujące m.in.
    przywrócenie stanu balkonów i tarasów w ramach działań naprawczych podejmowanych
    przez Wspólnotę z zasądzonego odszkodowania.
    Do tej pory właścicielowi, który dokonał naprawy balkonu nie zwrócono kosztów naprawy
    balkonu wraz z odsetkami. Jest to zdarzenie przyszłe. Zgodnie z obowiązującym we
    Wspólnocie Regulaminem Funduszu Remontowego - wszelkie wydatki muszą być
    udokumentowane Uchwałą Wspólnoty, także w przypadku zwrotu kosztów naprawy
    balkonu wraz z odsetkami - wówczas wydatek ten będzie zaksięgowany na subkoncie 851-
    3. Zwrot ten nie zostanie rozliczony z odszkodowania.
    Otrzymane odszkodowanie wraz z odsetkami zostało zaksięgowane na Zespole kont 8
    Fundusz Remontowy Podstawowy - konto 851. W ramach tego konta księgowane są
    naliczenia subkonto 851-1. Odsetki pożytki subkonto 851-2. Wydatki subkonto 851-3.
    Fundusz remontowy - wydatki związane z pozwem przeciwko deweloperowi - subkonto
    851-5. Na tym subkoncie zostało zaksięgowane zasądzone i otrzymane już odszkodowanie
    wraz z odsetkami.
    Z przepisów ustawy o własności lokali wynika, że Wspólnota Mieszkaniowa nie jest
    właścicielem budynku, w którym znajdują się lokale będące własnością osób fizycznych i
    prawnych z udziałami ułamkowymi w częściach wspólnych i gruncie. Budynek Wspólnoty
    nie jest zatem jego środkiem trwałym podlegającym amortyzacji.
    W budynku Wspólnoty znajdują się tylko lokale mieszkalne. Zasoby mieszkaniowe
    Wspólnoty to:
        cztery budynki wielorodzinne wolnostojące oznaczone literami G, H, I oraz J - każdy
        z 10 lokalami mieszkalnymi,
        dwa budynki wielorodzinne zespolone oznaczone jako K/L z 24 lokalami
        mieszkalnymi.
    Dla tych nieruchomości jest prowadzona księga wieczysta nr (...) obejmująca działkę
                      2gruntu nr 1 o powierzchni (...) m, na której znajduje się 6 budynków o nr 12G-L, o
                    2powierzchni użytkowej (...) m. W budynkach mieszczą się 64 lokale mieszkalne.
    Odszkodowanie zostanie przeznaczone tylko na utrzymanie zasobów Wspólnoty - (1)
    naprawę dachów, którą już częściowo wykonano (pozostaje do naprawy dach w budynku K
    /L), (2) naprawę fundamentów (prace trwają), (3) tarasów (prace trwają), (4) balkonów
    (nastąpią).
    Pytania
    1) Czy odszkodowanie wraz z odsetkami zasądzonymi przez Sąd w wyniku wniesionego
      przez Wspólnotę Pozwu przeciwko deweloperowi są przychodami zwolnionymi z
      podatku dochodowego od osób prawnych?

    2) Czy zwrócony właścicielowi koszt remontu balkonu wraz z odsetkami liczonymi od
      kosztu wykonanego przez właściciela remontu balkonu są przychodami zwolnionymi z
      podatku dochodowego od osób fizycznych ?
    Przedmiotem niniejszej interpretacji jest odpowiedź na pytanie Nr 2 dotyczące podatku
    dochodowego od osób fizycznych. W zakresie podatku dochodowego od osób prawnych
    zostanie wydane odrębne rozstrzygnięcie.
    Państwa stanowisko w sprawie
    Na bazie szczegółowo opisanego procesu związanego z balkonami jak i zmieniającej się
    interpretacji prawnej - pouczony o naprawie balkonu właściciel lokalu dokonał tej
    naprawy. Biegli Sądowi wyraźnie potwierdzili to, że balkony i tarasy mają wady ukryte,
    niemożliwe do stwierdzenia w momencie kupna mieszkania co automatycznie wyłącza
    właściciela mieszkania z procesu remontu balkonu/tarasu.
    Wypłacony właścicielowi lokalu koszt wyremontowanego przez Niego balkonu, zdaniem
    Wspólnoty, nie podlega podatkowi PIT, bo nie jest dla Niego przychodem tylko zwrotem
    wydatkowanych przez Niego własnych środków pieniężnych.
    Kwestią elementarną jest ustalenie, czy ewentualnie naliczone do tej kwoty odsetki - z
    tytułu znacznego upływu czasu od dnia dokonania tej naprawy i wydatkowania własnych
    środków pieniężnych stanowią dla właściciela lokalu przychód podatkowy, a jeżeli tak, to
    do jakiego źródła powinny zostać zaliczone.
    W ocenie Wspólnoty, odsetki te stanowią formę wynagrodzenia za możliwość korzystania
    z obcego kapitału i podlegają podatkowi ryczałtowemu zgodnie z art. 30a ust. 1 ustawy z
    dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest w części nieprawidłowe i w części
    prawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób
    fizycznych (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 226 ze zm.):
      Opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z
      wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od
      których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.
    W świetle art. 10 ust. 1 pkt 9 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Źródłami przychodów są inne źródła.
    W myśl art. 11 ust. 1 ww. ustawy:
      Przychodami, z zastrzeżeniem art. 14-15, art. 17 ust. 1 pkt 6, 9, 10 w zakresie
      realizacji praw wynikających z pochodnych instrumentów finansowych, pkt 11, art.
      19, art. 25b, art. 30ca, art. 30da i art. 30f, są otrzymane lub postawione do dyspozycji
      podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość
      otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń.
    Przepis art. 11 ust. 2 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych stanowi, że:
      Wartość pieniężną świadczeń w naturze, z zastrzeżeniem ust. 2c oraz art. 12 ust. 2-
      2c, określa się na podstawie cen rynkowych stosowanych w obrocie rzeczami lub
      prawami tego samego rodzaju i gatunku, z uwzględnieniem w szczególności ich
      stanu i stopnia zużycia oraz czasu i miejsca ich uzyskania.
    Stosownie do art. 11 ust. 2a ww. ustawy:
      Wartość pieniężną innych nieodpłatnych świadczeń ustala się:

        1) jeżeli przedmiotem świadczenia są usługi wchodzące w zakres działalności
          gospodarczej dokonującego świadczenia - według cen stosowanych wobec
          innych odbiorców;
        2) jeżeli przedmiotem świadczeń są usługi zakupione - według cen zakupu;
        3) jeżeli przedmiotem świadczeń jest udostępnienie lokalu lub budynku - według
          równowartości czynszu, jaki przysługiwałby w razie zawarcia umowy najmu tego
          lokalu lub budynku;
        4) w pozostałych przypadkach - na podstawie cen rynkowych stosowanych przy
          świadczeniu usług lub udostępnianiu rzeczy lub praw tego samego rodzaju i
          gatunku, z uwzględnieniem w szczególności ich stanu i stopnia zużycia oraz
          czasu i miejsca udostępnienia.
    Za przychody należy zatem uznać każdą formę przysporzenia majątkowego, zarówno
    formę pieniężną jak i niepieniężną, w tym świadczenia w naturze i nieodpłatne
    świadczenia otrzymane przez podatnika.
    Dla celów podatkowych nieodpłatne świadczenie obejmuje każde działanie lub
    zaniechanie na rzecz innej osoby oraz wszystkie zjawiska gospodarcze i zdarzenia prawne,
    których następstwem jest uzyskanie korzyści kosztem innego podmiotu lub te wszystkie
    zdarzenia prawne i zdarzenia gospodarcze w działalności osób, których skutkiem jest
    nieodpłatne - to jest niezwiązane z kosztami lub inną formą ekwiwalentu - przysporzenie
    majątku innej osobie, mające konkretny wymiar finansowy.
    O uzyskaniu przychodu w rozumieniu ustawy o podatku dochodowym do osób fizycznych
    można więc mówić w każdej sytuacji, gdy podatnik, czy to na skutek otrzymania
    określonych wartości majątkowych (środków pieniężnych, świadczeń w naturze czy też
    innych nieodpłatnych świadczeń), czy też gdy na skutek określonego zdarzenia
    powodującego zmniejszenie jego zobowiązań wobec innych podmiotów, uzyskuje
    określone przysporzenie majątkowe.
    Na podstawie art. 20 ust. 1 ww. ustawy:
      Za przychody z innych źródeł, o których mowa w art. 10 ust. 1 pkt 9, uważa się w
      szczególności: kwoty wypłacone po śmierci członka otwartego funduszu
      emerytalnego wskazanej przez niego osobie lub członkowi jego najbliższej rodziny, w
      rozumieniu przepisów o organizacji i funkcjonowaniu funduszy emerytalnych, kwoty
      uzyskane z tytułu zwrotu z indywidualnego konta zabezpieczenia emerytalnego oraz
      wypłaty z indywidualnego konta zabezpieczenia emerytalnego, w tym także
      dokonane na rzecz osoby uprawnionej na wypadek śmierci oszczędzającego, zasiłki
      pieniężne z ubezpieczenia społecznego, alimenty, stypendia, świadczenia otrzymane
      z tytułu umowy o pomocy przy zbiorach, dotacje (subwencje) inne niż wymienione w
      art. 14, dopłaty, nagrody i inne nieodpłatne świadczenia nienależące do przychodów
      określonych w art. 12-14 i art. 17.
    Na podstawie art. 42a ust. 1 ww. ustawy:
      Osoby fizyczne prowadzące działalność gospodarczą, osoby prawne i ich jednostki
      organizacyjne oraz jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej, które
      dokonują wypłaty należności lub świadczeń, o których mowa w art. 20 ust. 1, z
      wyjątkiem dochodów (przychodów) wymienionych w art. 21, art. 52, art. 52a i art. 52c
      oraz dochodów, od których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej
      zaniechano poboru podatku, od których nie są obowiązane pobierać zaliczki na
      podatek lub zryczałtowanego podatku dochodowego, są obowiązane sporządzić
      informację według ustalonego wzoru o wysokości przychodów i przesłać ją
      podatnikowi oraz urzędowi skarbowemu, przy pomocy którego naczelnik urzędu
      skarbowego właściwy według miejsca zamieszkania podatnika wykonuje swoje

      zadania, a w przypadku podatników, o których mowa w art. 3 ust. 2a, urzędowi
      skarbowemu, przy pomocy którego naczelnik urzędu skarbowego właściwy w
      sprawach opodatkowania osób zagranicznych wykonuje swoje zadania.
    Wspólnota mieszkaniowa jest jednostką organizacyjną niemającą osobowości prawnej,
    która funkcjonuje na podstawie przepisów ustawy z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności
    lokali (t. j. Dz. U. z 2021 r. poz. 1048 ze zm.).
    Zgodnie z art. 6 tej ustawy:
      Ogół właścicieli, których lokale wchodzą w skład określonej nieruchomości, tworzy
      wspólnotę mieszkaniową. Wspólnota mieszkaniowa może nabywać prawa i zaciągać
      zobowiązania, pozywać i być pozwana.
    W myśl art. 3 ust. 2 i 3 ww. ustawy:
      Nieruchomość wspólną stanowi grunt oraz części budynku i urządzenia, które nie
      służą wyłącznie do użytku właścicieli lokali.
      Udział właściciela lokalu wyodrębnionego w nieruchomości wspólnej odpowiada
      stosunkowi powierzchni użytkowej lokalu wraz z powierzchnią pomieszczeń
      przynależnych do łącznej powierzchni użytkowej wszystkich lokali wraz z
      pomieszczeniami do nich przynależnymi. Udział właściciela samodzielnych lokali
      niewyodrębnionych w nieruchomości wspólnej odpowiada stosunkowi powierzchni
      użytkowej tych lokali wraz z powierzchnią pomieszczeń przynależnych do łącznej
      powierzchni użytkowej wszystkich lokali wraz z pomieszczeniami do nich
      przynależnymi.
    Według art. 12 ust. 2 ustawy:
      Pożytki i inne przychody z nieruchomości wspólnej służą pokrywaniu wydatków
      związanych z jej utrzymaniem, a w części przekraczającej te potrzeby przypadają
      właścicielom lokali w stosunku do ich udziałów. W takim samym stosunku właściciele
      lokali ponoszą wydatki i ciężary związane z utrzymaniem nieruchomości wspólnej w
      części nieznajdującej pokrycia w pożytkach i innych przychodach.
    Ponadto, zgodnie z art. 13 ust. 1 ww. ustawy:
      Właściciel ponosi wydatki związane z utrzymaniem jego lokalu, jest obowiązany
      utrzymywać swój lokal w należytym stanie, przestrzegać porządku domowego,
      uczestniczyć w kosztach zarządu związanych z utrzymaniem nieruchomości
      wspólnej, korzystać z niej w sposób nieutrudniający korzystania przez innych
      współwłaścicieli oraz współdziałać z nimi w ochronie wspólnego dobra.
    Stosownie do art. 14 ww. ustawy:
      Na koszty zarządu nieruchomością wspólną składają się w szczególności:
        1) wydatki na remonty i bieżącą konserwację;
        2) opłaty za dostawę energii elektrycznej i cieplnej, gazu i wody, w części
          dotyczącej nieruchomości wspólnej, oraz opłaty za antenę zbiorczą i windę;
        3) ubezpieczenia, podatki i inne opłaty publicznoprawne, chyba że są pokrywane
          bezpośrednio przez właścicieli poszczególnych lokali;
        4) wydatki na utrzymanie porządku i czystości;
        5) wynagrodzenie członków zarządu lub zarządcy.
    Przy tym, w art. 15 ust. 1 rozdziału trzeciego ww. ustawy o własności lokali, zatytułowanym
    Prawa i obowiązki właścicieli lokali ustawodawca jednoznacznie określił, że:
      Na pokrycie kosztów zarządu właściciele lokali uiszczają zaliczki w formie bieżących
      opłat, płatne z góry do dnia 10 każdego miesiąca.

    Obowiązek właścicieli lokali uiszczania ww. zaliczek jest zatem ustawowo określonym
    sposobem uczestniczenia przez właścicieli lokali w pokrywaniu kosztów zarządu
    nieruchomością wspólną, na które składają się w szczególności wydatki i ciężary
    wymienione w art. 14 tejże ustawy.
    Zgodnie natomiast z art. 22 ust. 2 ustawy o własności lokali:
      Do podjęcia przez zarząd czynności przekraczającej zakres zwykłego zarządu
      potrzebna jest uchwała właścicieli lokali wyrażająca zgodę na dokonanie tej
      czynności oraz udzielająca zarządowi pełnomocnictwa do zawierania umów
      stanowiących czynności przekraczające zakres zwykłego zarządu w formie prawem
      przewidzianej.
    Jak wynika z art. 22 ust. 3 ww. ustawy:
      Czynnościami przekraczającymi zakres zwykłego zarządu są w szczególności:
        1) ustalenie wynagrodzenia zarządu lub zarządcy nieruchomości wspólnej;
        2) przyjęcie rocznego planu gospodarczego;
        3) ustalenie wysokości opłat na pokrycie kosztów zarządu;
        4) zmiana przeznaczenia części nieruchomości wspólnej;
        5) udzielenie zgody na nadbudowę lub przebudowę nieruchomości wspólnej, na
          ustanowienie odrębnej własności lokalu powstałego w następstwie nadbudowy
          lub przebudowy i rozporządzenie tym lokalem oraz na zmianę wysokości
          udziałów w następstwie powstania odrębnej własności lokalu nadbudowanego
          lub przebudowanego;
        5a) udzielenie zgody na zmianę wysokości udziałów we współwłasności
        nieruchomości wspólnej;
        6) dokonanie podziału nieruchomości wspólnej;
        6a) nabycie nieruchomości;
        7) wytoczenie powództwa, o którym mowa w art. 16;
        8) ustalenie, w wypadkach nieuregulowanych przepisami, części kosztów
          związanych z eksploatacją urządzeń lub części budynku służących zarówno do
          użytku poszczególnych właścicieli lokali, jak i do wspólnego użytku właścicieli co
          najmniej dwóch lokali, które zaliczane będą do kosztów zarządu
          nieruchomością wspólną;
        9) udzielenie zgody na podział nieruchomości gruntowej zabudowanej więcej niż
          jednym budynkiem mieszkalnym i związane z tym zmiany udziałów w
          nieruchomości wspólnej oraz ustalenie wysokości udziałów w nowo powstałych,
          odrębnych nieruchomościach wspólnych;
        10) określenie zakresu i sposobu prowadzenia przez zarząd lub zarządcę, któremu
          zarząd nieruchomością wspólną powierzono w sposób określony w art. 18 ust.
          1, ewidencji pozaksięgowej kosztów zarządu nieruchomością wspólną, zaliczek
          uiszczanych na pokrycie tych kosztów, a także rozliczeń z innych tytułów na
          rzecz nieruchomości wspólnej.
    Z przedstawionego we wniosku stanu faktycznego wynika, że jeden z właścicieli zwrócił się
    o naprawę uszkodzonej nawierzchni balkonu. Administrator uznał, że wydatki powinny
    być poczynione przez właściciela mieszkania. Jednakże od chwili zawiązania Wspólnoty za
    pośrednictwem Administratorów zgłaszane były deweloperowi usterki budowlane w
    częściach wspólnych jak i lokali mieszkalnych. Po bezskutecznym działaniu Administratora
    Wspólnota wystąpiła na drogę sądową.

    W związku z tym, we Wspólnocie podjęto uchwałę w sprawie sposobu pokrycia kosztów
    usunięcia wad nieruchomości wspólnej położonej przy ul. (...) wybiegającą w przyszłość
    związaną z zakończeniem procesu sądowego. W myśl tej Uchwały - po zakończonym
    procesie po oszacowaniu kosztów naprawy w przypadku, gdy kwota napraw nie pozwoli
    na naprawę zgłoszonych wad w całości, zostanie podjęta odrębna uchwała Wspólnoty,
    która ustali wysokość naliczeń dla wszystkich Członków Wspólnoty na „Fundusz
    remontowy” lub inny właściwy „Fundusz celowy”. Biegły sądowy stwierdził, że balkony i
    tarasy mają wady ukryte, tj. brak całkowitego ocieplenia balkonów, czego skutkiem jest
    występowanie mostków termicznych, brak przeciwwilgociowej izolacji pod-płytkowej oraz
    brak izolacji termicznej. Wady te były niemożliwe do stwierdzenia w momencie kupna
    mieszkania przez obecnego właściciela, co w stanie faktycznym całkowicie wyłącza
    właściciela mieszkania z procesu remontu balkonu i tarasu.
    Balkon występuje w obszarze mieszkań ponad parterowych - elementem nierozerwalnie
    związanym z budynkiem jest konstrukcja płyty balkonowej. Płyta tarasu na parterze
    osadzona jest na gruncie przylegającym do mieszkań parterowych. Wspólnota przyjęła
    interpretację NSA, który w wyroku stwierdził, że „jeśli przemawiają za tym względy natury
    architektonicznej lub estetycznej, to balkony, tarasy lub ich elementy mogą być uznane za
    wchodzące w skład nieruchomości wspólnej choćby służyły one do wyłącznego użytku
    osób zajmujących określony lokal”.
    W wyniku wyroku Sądu 19 kwietnia i 15 maja 2024 r. nastąpiła wypłata na rzecz Wspólnoty
    odszkodowania wraz z odsetkami. Do tej pory właścicielowi, który dokonał naprawy
    balkonu nie zwrócono kosztów naprawy balkonu wraz z odsetkami. Zgodnie z
    obowiązującym we Wspólnocie Regulaminem Funduszu Remontowego - wszelkie wydatki
    muszą być udokumentowane Uchwałą Wspólnoty, także w przypadku zwrotu kosztów
    naprawy balkonu wraz z odsetkami. Zwrot ten nie zostanie rozliczony z odszkodowania.
    Ustawa o własności lokali nie zawiera regulacji określających szczegółowe zasady
    tworzenia i gospodarowania środkami funduszu remontowego przez Wspólnotę. Nie
    oznacza to jednak, że właściciele lokali tworzący wspólnotę mieszkaniową nie mogą
    utworzyć funduszu remontowego i określić zasady gromadzenia środków oraz
    dysponowania nimi na podstawie uchwały.
    Uwzględniając powyższe stwierdzić należy, że w sytuacji gdy właściciele lokali
    mieszkalnych tworzący wspólnotę dokonują wpłat na fundusz remontowy, na podstawie
    podjętej przez nich uchwały, to skutkiem finansowania zwrotu z tego funduszu kosztów
    remontu balkonów osobom, które wyremontowały je za własne środki finansowe, nie
    powstanie, po stronie tych osób, przysporzenia majątkowego podlegającego
    opodatkowaniu. W przypadku zwrotu wcześniej poniesionych środków pieniężnych przez
    właściciela lokalu mieszkalnego - taka operacja nie spełnia celu przychodu jakim jest
    zwiększenie majątku podatnika - ani poprzez zwiększenie aktywów ani poprzez
    zmniejszenie jego pasywów. Po stronie właściciela nie dochodzi do powstania
    przysporzenia majątkowego, bowiem otrzymuje on z powrotem zwrot swoich własnych
    środków, które wcześniej wydał na remont balkonu. Taka wypłata (zwrot) będzie więc dla
    właściciela lokalu neutralna podatkowo.
    W związku z tym, wartość tego finansowania nie stanowi dla właściciela lokalu przychodu z
    innych źródeł określonych w art. 10 ust. 1 pkt 9 w związku z art. 20 ust. 1 ustawy o
    podatku dochodowym od osób fizycznych, niezależnie od sposobu dokonania zwrotu.
    Tym samym, Wspólnota Mieszkaniowa nie ma obowiązku sporządzenia informacji PIT-11,
    a na właścicielach lokali mieszkalnych nie ciąży obowiązek wykazania otrzymanego zwrotu
    poniesionych kosztów w zeznaniu rocznym.
    W związku z powyższym, zwrócony właścicielowi koszt remontu balkonu nie stanowi
    przychodu podlegającego opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych.
    W tej części Państwa stanowisko jest prawidłowe.

    Ustosunkowując się natomiast do kwestii opodatkowania odsetek za opóźnienie w
    zwrocie środków pieniężnych poniesionych przez właściciela lokalu na remont balkonu,
    należy wskazać, że instytucję prawną odsetek za zwłokę reguluje art. 481 § 1 ustawy z dnia
    23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (Dz. U. z 2024 r. poz. 1061), zgodnie z którym:
      Jeżeli dłużnik opóźnia się ze spełnieniem świadczenia pieniężnego, wierzyciel może
      żądać odsetek za czas opóźnienia, chociażby nie poniósł żadnej szkody i chociażby
      opóźnienie było następstwem okoliczności, za które dłużnik odpowiedzialności nie
      ponosi.
    Na podstawie art. 481 § 2 Kodeksu cywilnego:
      Jeżeli stopa odsetek za opóźnienie nie była oznaczona, należą się odsetki ustawowe
      za opóźnienie w wysokości równej sumie stopy referencyjnej Narodowego Banku
      Polskiego i 5,5 punktów procentowych. Jednakże gdy wierzytelność jest
      oprocentowana według stopy wyższej, wierzyciel może żądać odsetek za opóźnienie
      według tej wyższej stopy.
    Stosownie do przepisu art. 11 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Przychodami, z zastrzeżeniem art. 14-15, art. 17 ust. 1 pkt 6, 9, 10 w zakresie
      realizacji praw wynikających z pochodnych instrumentów finansowych, pkt 11, art.
      19, art. 25b, art. 30ca, art. 30da i art. 30f, są otrzymane lub postawione do dyspozycji
      podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość
      otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń.
    W związku z tym, świadczenie mające realną korzyść finansową, o ile nie stanowi
    konkretnej kategorii przychodu zaliczanego do jednego ze źródeł wymienionych w art. 10
    ust. 1 pkt 1-8b ww. ustawy, jest dla świadczeniobiorcy przychodem z innych źródeł.
    Na podstawie art. 20 ust. 1 ww. ustawy:
      Za przychody z innych źródeł, o których mowa w art. 10 ust. 1 pkt 9, uważa się w
      szczególności: kwoty wypłacone po śmierci członka otwartego funduszu
      emerytalnego wskazanej przez niego osobie lub członkowi jego najbliższej rodziny, w
      rozumieniu przepisów o organizacji i funkcjonowaniu funduszy emerytalnych, kwoty
      uzyskane z tytułu zwrotu z indywidualnego konta zabezpieczenia emerytalnego oraz
      wypłaty z indywidualnego konta zabezpieczenia emerytalnego, w tym także
      dokonane na rzecz osoby uprawnionej na wypadek śmierci oszczędzającego, zasiłki
      pieniężne z ubezpieczenia społecznego, alimenty, stypendia, świadczenia otrzymane
      z tytułu umowy o pomocy przy zbiorach, dotacje (subwencje) inne niż wymienione w
      art. 14, dopłaty, nagrody i inne nieodpłatne świadczenia nienależące do przychodów
      określonych w art. 12-14 i art. 17.
    Przychód podatkowy jest w istocie określonym przyrostem majątkowym i jego otrzymanie
    musi mieć charakter definitywny. O zaliczeniu danego przysporzenia majątkowego do
    przychodów danej osoby decyduje definitywny charakter tego przysporzenia w tym
    sensie, że w sposób ostateczny faktycznie powiększa ono aktywa podatnika, którymi może
    on rozporządzać.
    Zatem, co do zasady odsetki stanową przychód z innych źródeł, o których mowa w art. 20
    ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.
    Jednakże nie każde odsetki otrzymane przez osoby fizyczne podlegają opodatkowaniu.
    Ustawodawca przewidział w niektórych sytuacjach, w odniesieniu do odsetek, możliwość
    zwolnienia od podatku dochodowego. Takie zwolnienie przysługuje wyłącznie wówczas,
    gdy przepis omawianej ustawy zawiera w tym przedmiocie wyraźne postanowienie.
    Na podstawie art. 21 ust. 1 pkt 95b ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Wolne od podatku dochodowego są odsetki z tytułu nieterminowej wypłaty
      należności niepodlegających opodatkowaniu podatkiem dochodowym, wolnych od

      podatku dochodowego lub od których na podstawie przepisów Ordynacji
      podatkowej zaniechano poboru podatku.
    Skoro kwota, która będzie wypłacona na rzecz właściciela lokalu tytułem zwrotu
    poniesionych wydatków na remont balkonu nie podlega opodatkowaniu podatkiem
    dochodowym od osób fizycznych, to wypłacone z tego tytułu odsetki także nie będą
    podlegały opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych na mocy
    zwolnienia wynikającego z art. 21 ust. 1 pkt 95b ustawy.
    Zatem, do wypłaconych odsetek nie ma zastosowania wskazany przez Państwa art. 30a
    ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych dotyczący opodatkowania
    odsetek zryczałtowanym podatkiem dochodowym w wysokości 19%.
    Państwa stanowisko w tym zakresie uznano nieprawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Odnosząc się do powołanych wyroków sądów administracyjnych wskazać należy, że
    niewątpliwie rozstrzygnięcia te kształtują pewną linię wykładni obowiązującego prawa,
    jednak dotyczą wyłącznie konkretnych spraw, w danym stanie prawnym. Należy
    podkreślić, że rozstrzygnięcia te zapadły w indywidualnych sprawach i w świetle art. 87
    Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej nie są źródłem powszechnie obowiązującego prawa i
    tym samym nie mogą być wiążące dla organu wydającego przedmiotową interpretację.
    Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy:
        stanu faktycznego, który Państwo przedstawili i stanu prawnego, który
        obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia,
        zdarzenia przyszłego, który Państwo przedstawili i stanu prawnego, który
        obowiązuje w dacie wydania interpretacji.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
        Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb
        ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz.
        111). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja
        będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i
        zastosują się Państwo do interpretacji.
        Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
      z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
        Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego
    Sądu Administracyjnego (...). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje
    ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
    (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
        w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
        Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
        w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na
        adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS
        /SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.