Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 2461-IBPP3.4512-587.16-1.KG
Organ: Dyrektor Izby Skarbowej w Katowicach
Data wydania: 2016-09-30
Teza: Wyłączenie z opodatkowania wniesienie aportu do spółki prawa handlowego.
Słowa kluczowe: aport; przedsiębiorstwa-zorganizowana część przedsiębiorstwa
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II-Rozdział 1-art. 5; [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II-Rozdział 1-art. 6

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA

Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2015 r. poz. 613 ze zm.) oraz § 2 i § 6 pkt 2 rozporządzenia Ministra Finansów w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego z dnia 22 kwietnia 2015 r. (Dz.U. z 2015 r. poz. 643) – Dyrektor Izby Skarbowej w Katowicach działający w imieniu Ministra Finansów stwierdza, że stanowisko Wnioskodawcy, przedstawione we wniosku z 30 sierpnia 2016 r. (data wpływu 30 sierpnia 2016 r.), uzupełnionym pismem z 5 września 2016 r. (data wpływu 9 września 2016 r.) o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie wyłączenia z opodatkowania wniesienia aportu do spółki prawa handlowego – **jest prawidłowe.**

UZASADNIENIE

W dniu 30 sierpnia 2016 r. wpłynął ww. wniosek, o wydanie interpretacji prawa podatkowego dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie wyłączenia z opodatkowania wniesienia aportu do spółki prawa handlowego. Ww. wniosek został uzupełniony pismem z 5 września 2016 r. (data wpływu 9 września 2016 r.).

W przedmiotowym wniosku przedstawiono następujące zdarzenie przyszłe:

Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością jest zarejestrowana jako czynny podatnik podatku od towarów i usług. Głównym przedmiotem działalności Spółki jest działalność w zakresie badań środowiska pracy i środowiska naturalnego oraz wykonywaniem prac projektowych z tego zakresu. Spółka oferuje szeroki zakres usług związanych z ochroną i badaniem stanu środowiska. Spółka posiada własne, wyposażone w nowoczesny sprzęt pomiarowo-analityczny laboratorium.

W toku działalność Spółka rozpoczęła prowadzenie drugiego rodzaju działalności – działalności inwestycyjnej. W ramach Spółki utworzono i wyodrębniono Dział Nadzoru Holdingowego, związany z prowadzeniem transakcji nabycia akcji oraz udziałów Spółek oferowanych do sprzedaży głównie przez Skarb Państwa, kontroli właścicielskiej nad nabytymi Spółkami (dalej Spółki zależne), decyzjami właścicielskimi, pomocy w ich zarządzaniu. W związku z rozwojem działalności inwestycyjnej zaszła potrzeba jej wyodrębnienia w odrębny podmiot prawny.

Dział Nadzoru Holdingowego – jako jednostka organizacyjna wyodrębniona w ramach Spółki nadzorowany jest przez członka Zarządu posiadającego wiedzę i wykształcenie, w tym licencję maklera giełdowego. Dział ten wyposażony jest w majątek – głównie niskocenne środki trwałe jak środki komunikacji w tym internetowej, komputery, ale także wydzielone pokoje biurowe wraz z wyposażeniem, środki transportu. Znacznym majątkiem przypisanym do Działu Nadzoru Holdingowego są akcje oraz udziały w Spółkach nabytych w ramach działalności inwestycyjnej. Przychodami jakie można przypisać Działowi Nadzoru Holdingowego są przychody z posiadanych udziałów i akcji (np. dywidendy), oraz przychody z działalności doradczej czy związanej z zarządzaniem, świadczone na rzecz Spółek zależnych. Zobowiązaniami związanymi z Działem Nadzoru Holdingowego są przede wszystkim zobowiązania kredytowe lub z tytułu pożyczek zaciągnięte na zakup udziałów lub akcji, a także te powstające w toku wykonywania czynności gospodarczych.

Dla Działu Nadzoru Holdingowego prowadzone są wyodrębnione księgowania w urządzeniach rachunkowych Spółki, tak aby można było wyodrębnić koszty i przychody dotyczące Działu oraz majątek mu przypisany.

Zamiarem Spółki jest wyodrębnienie w odrębną Spółkę Działu Nadzoru Holdingowego ze względu na zaangażowanie oraz wysokość aktywów Działu Nadzoru Holdingowego, a także różnice w zakresie przedmiotu głównej działalności Spółki, a rodzajem działalności prowadzonej przez Dział Nadzoru Holdingowego. Zamiarem Spółki jest przeniesienie majątku Działu Nadzoru Holdingowego na inną Spółkę kapitałową założoną w tym celu, w tym wszystkich aktywów i pasywów w celu kontynuowania tożsamej przedmiotowo działalności przez tą Spółkę, jaką prowadzi Dział Nadzoru Holdingowego. Wraz z przeniesieniem Działu Nadzoru Holdingowego, przeniesieni do nowej Spółki zostaną pracownicy wykonujący obowiązki związane z nadzorem właścicielskim nad Spółkami zależnymi.

W związku z powyższym opisem zadano następujące pytanie:

Czy przeniesienie aktywów i pasywów wraz z zobowiązaniami Działu Nadzoru Holdingowego stanowi zbycie zorganizowanej części przedsiębiorstwa w rozumieniu art. 6 pkt 1 i art. 2 pkt 27e VATU i w konsekwencji nie mieści się w zakresie przedmiotowym podatku od towarów i usług?

Zdaniem Wnioskodawcy, przeniesienie składników majątkowych opisanych powyżej składających się na Dział Nadzoru Holdingowego stanowi zbycie zorganizowanej części przedsiębiorstwa i jako takie podlega wyłączeniu z zakresu przedmiotowego podatku od towarów i usług.

Wyłączeniu od opodatkowania podatkiem od towarów i usług podlega zbycie przedsiębiorstwa lub zorganizowanej części przedsiębiorstwa. Definicja zorganizowanej części przedsiębiorstwa zawarta w art. 2 pkt 27e VAT opiera się na założeniu, że zespół składników materialnych i niematerialnych, w tym zobowiązań, mogących służyć do realizacji dowolnego celu gospodarczego, mogących stanowić w swej istocie odrębne przedsiębiorstwo – może być uznane za ZCP.

Pierwszy warunek istnienia ZCP to wyodrębnienie organizacyjne i finansowe składników majątkowych w istniejącym przedsiębiorstwie. Ustawodawca nie wymaga, aby zespół składników przybrał postać czy to oddziału czy zakładu, niemniej musi zostać wyodrębniony na dwóch płaszczyznach organizacyjnej oraz finansowej. Wyodrębnienie organizacyjne należy odnieść do sytuacji w której w ramach istniejącego przedsiębiorstwa funkcjonuje struktura majątkowa, oparta o określone składniki majątkowe, posiadająca do realizacji określone cele w ramach przedsiębiorstwa. Z kolei wyodrębnienie finansowe polega na przypisaniu takiej strukturze majątkowej w księgach rachunkowych związanych z nią składników majątkowych, zobowiązań a także kosztów oraz przychodów. Warunkiem wyodrębnienia finansowego nie musi być osiąganie przez strukturę określonych przychodów, bowiem może ona działać w ramach przedsiębiorstwa na jego cele, a dopiero po wyodrębnieniu w odrębny podmiot bądź sprzedaży może rozpocząć generować przychody. Jak zasadnie wskazał A. Bartosiewicz, R. Kubacki „VAT. Komentarz LEX” Warszawa 2014 rok, str. 68 „To wyodrębnienie nie musi oznaczać samodzielności finansowej, ale może oznaczać sytuację, w której przez odpowiednią ewidencję zdarzeń gospodarczych możliwe jest przyporządkowanie przychodów i kosztów oraz należności i zobowiązań do zorganizowanej części przedsiębiorstwa (podobnie WSA w Krakowie w wyroku z dnia 15 kwietnia 2010 r. I SA/Kr 29/10, LEX nr 585251).”.

Podsumowując, z wyodrębnieniem w ramach przedsiębiorstwa będziemy mieli do czynienia wtedy, gdy w ramach już funkcjonującego przedsiębiorstwa można wyodrębnić pewną masę majątkową, wyodrębnioną także dla celów finansowych, posiadającą strukturę także kierownictwo, charakteryzującą się określoną samodzielnością, która pełni określoną rolę w przedsiębiorstwie realizując cele na potrzeby przedsiębiorstwa lub cele przedsiębiorstwa wobec podmiotów zewnętrznych, co może być związane z osiąganiem przychodów.

Mając na uwadze, że w ramach przedsiębiorstwa wyodrębniony został Dział Nadzoru Holdingowego, wyposażony w majątek adekwatny do realizowanych działań, wydzielony w ramach prowadzonych ksiąg rachunkowy – należy uznać, że warunki te zostały spełnione.

Zorganizowana część przedsiębiorstwa musi zostać stworzona przez zespół składników materialnych i niematerialnych w tym zobowiązania. Ustawodawca nie wskazał wprost o jakie składniki chodzi, zaznaczając że mają to być składniki różnego charakteru, ich skład zależy od konkretnej sytuacji – niemniej muszą to być składniki tego typu, aby pozwalały realizować określony cel gospodarczy. Jak wskazują A. Bartosiewicz, R. Kubacki „VAT. Komentarz LEX” Warszawa 2014 rok, str. 68 „W każdym razie zorganizowana część przedsiębiorstwa nie musi zawierać wszystkich elementów przedsiębiorstwa (określonych w art. 551 k.c.). Nawet w razie braku któregoś z tych elementów określone składniki majątkowe funkcjonalnie związane ze sobą powiązane mogą stanowić zorganizowaną część przedsiębiorstwa (zob. także wyrok WSA w Warszawie z dnia 28 kwietnia 2011 r., III SA/Wa 1767/10. M. Pod. 2011, nr 7 s. 40).”.

W definicji ZCP ustawodawca kładzie nacisk, na istnienie zobowiązań funkcjonalnie związanych z istniejącą masą majątkową, co jest podkreśleniem, że określona struktura majątkowa winna mieć przypisane koszty które powstają przy realizacji określonego celu gospodarczego.

Dział Nadzoru Holdingowego posiada masę majątkową, zarówno w postaci składników materialnych, a także składników niematerialnych w postaci udziałów i akcji. Ponadto Dział ma przypisane zobowiązania funkcjonalnie związane z tak wyodrębnioną masą majątkową, oraz przypisane w ewidencji przychody i koszty jakie Dział pozyskuje i ponosi w związku z prowadzoną działalnością inwestycyjną i zarządczą nad nabytymi Spółkami, stąd także ten warunek należy uznać za spełniony.

Ostatnim warunkiem jest możliwość realizacji określonych zadań gospodarczych. Warunek ten dotyczy takiego stopnia zorganizowania masy majątkowej, aby za jej pomocą można było osiągnąć cel gospodarczy. Użyte przez ustawodawcę pojęcie „zadań gospodarczych” oznacza, że masa majątkowa stanowi wtedy ZCP gdy można ją wykorzystać do osiągnięcia dowolnego celu związanego z produkcją, usługami bądź innym przejawem aktywności ekonomicznej przedsiębiorcy – a więc celu gospodarczego. Za cel gospodarczy należy uznać działalność inwestycyjną oraz świadczone w jej ramach usługi związane z zarządzaniem oraz doradztwem spółką zależnym.

Konkludując, z ZCP mamy do czynienia gdy w ramach funkcjonującego przedsiębiorstwa istnieje taka masa majątkowa, która :

*   posiada wyodrębnienie organizacyjne i finansowe;
*   jest przeznaczona do realizacji określonych zadań gospodarczych;
*   możliwe jest funkcjonowanie takiej masy majątkowej jako odrębnego przedsiębiorstwa.

Podsumowując, mając na uwadze stan faktyczny, Spółka posiada wyodrębnioną masę majątkową, w strukturę Działu Nadzoru Holdingowego, posiadającego swój majątek oraz związane z nim zobowiązania, wydzieloną finansowo w ramach prowadzonych ewidencji rachunkowych. Tak wyodrębniony Dział został powołany do realizacji określonego celu gospodarczego i może funkcjonować także po jego zbyciu jako odrębne przedsiębiorstwo. W tym stanie rzeczy strona wnosi o uznanie stanowiska za prawidłowe.

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego zdarzenia przyszłego jest prawidłowe.

Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t.j. Dz.U. z 2016 r. poz. 710 ze zm.), zwanej dalej ustawą, opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlegają odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju.

W świetle art. 7 ust. 1 ustawy – przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (…). Natomiast stosownie do treści art. 2 pkt 6 ustawy – przez towary rozumie się rzeczy oraz ich części, a także wszelkie postaci energii.

Na mocy art. 6 pkt 1 ustawy, przepisów ustawy nie stosuje się do transakcji zbycia przedsiębiorstwa lub zorganizowanej części przedsiębiorstwa.

Ustawodawca w ww. przepisie nie zdefiniował, co należy rozumieć pod pojęciem „transakcji zbycia”. Uwzględniając zakres przedmiotowy ustawy o podatku od towarów i usług pojęcie to należy rozumieć w sposób zbliżony do pojęcia „dostawy towarów” w ujęciu art. 7 ust. 1 ustawy, tzn. zbycie przedsiębiorstwa obejmuje wszelkie czynności w ramach których następuje przeniesienie prawa do rozporządzania przedmiotem tych czynności, jak właściciel np. sprzedaż, zamianę, darowiznę, nieodpłatne przekazanie, przeniesienie własności w formie wkładu niepieniężnego (aport).

Ze względu na szczególny charakter przepisu art. 6 pkt 1 ustawy o podatku od towarów i usług, winien on być interpretowany ściśle, co oznacza, że ma on zastosowanie wyłącznie w przypadku zbycia (a zatem wszelkich czynności, w ramach których następuje przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel) przedsiębiorstwa (w rozumieniu Kodeksu cywilnego) lub zorganizowanej jego części, zdefiniowanej w art. 2 pkt 27e ustawy.

Przepis art. 2 pkt 27e ustawy o podatku od towarów i usług stanowi, że pod pojęciem zorganizowanej części przedsiębiorstwa rozumie się organizacyjnie i finansowo wyodrębniony w istniejącym przedsiębiorstwie zespół składników materialnych i niematerialnych, w tym zobowiązania, przeznaczonych do realizacji określonych zadań gospodarczych, który zarazem mógłby stanowić niezależne przedsiębiorstwo samodzielnie realizujące te zadania.

Zorganizowana część przedsiębiorstwa, jako przedmiot zbycia, musi zatem stanowić całość pod względem organizacyjnym i funkcjonalnym, co oznacza, że najistotniejsze dla przedmiotowego zagadnienia jest ustalenie, czy przenoszony majątek stanowi na tyle zorganizowany kompleks praw, obowiązków i rzeczy, że zdolny jest do realizacji zadań gospodarczych przypisywanych przedsiębiorstwu.

Podstawowym wymogiem dla uznania, że transakcja dotyczy zorganizowanej części przedsiębiorstwa jest więc to, aby stanowiła ona zespół składników materialnych i niematerialnych (w tym zobowiązań). Kolejnym warunkiem jest wydzielenie tego zespołu w istniejącym przedsiębiorstwie. Wydzielenie to ma zachodzić na trzech płaszczyznach: organizacyjnej, finansowej i funkcjonalnej (przeznaczenie do realizacji określonych zadań gospodarczych).

Wyodrębnienie organizacyjne oznacza, że zorganizowana część przedsiębiorstwa ma swoje miejsce w strukturze organizacyjnej podatnika jako dział, wydział, oddział itp. Przy czym, w doktrynie zwraca się uwagę, że organizacyjne wyodrębnienie powinno być dokonane na bazie statutu, regulaminu lub innego aktu o podobnym charakterze. Organizacyjny aspekt wyodrębnienia oznacza, że składniki tworzące „część przedsiębiorstwa” powinny posiadać cechę zorganizowania. Cecha ta powinna występować w „istniejącym przedsiębiorstwie”, a więc w ramach prowadzonej działalności i dotyczyć określonego zespołu składników tworzących część tego przedsiębiorstwa.

Wyodrębnienie finansowe nie oznacza samodzielności finansowej, ale sytuację, w której przez odpowiednią ewidencję zdarzeń gospodarczych możliwe jest przyporządkowanie przychodów i kosztów oraz należności i zobowiązań do zorganizowanej części przedsiębiorstwa.

Ponadto, wymagane jest, aby zorganizowana część przedsiębiorstwa mogła stanowić potencjalnie niezależne przedsiębiorstwo samodzielnie realizujące zadania gospodarcze, których realizacji służy w istniejącym przedsiębiorstwie. Powyższe oznacza, że przez zorganizowaną część przedsiębiorstwa można rozumieć wyłącznie tę część przedsiębiorstwa, która jest przede wszystkim wyodrębniona organizacyjnie, ale także posiada wewnętrzną samodzielność finansową.

Natomiast wyodrębnienie funkcjonalne należy rozumieć jako przeznaczenie do realizacji określonych zadań gospodarczych. Zorganizowana część przedsiębiorstwa musi stanowić funkcjonalnie odrębną całość – obejmować elementy niezbędne do samodzielnego prowadzenia działań gospodarczych, którym służy w strukturze przedsiębiorstwa. Aby zatem część mienia przedsiębiorstwa mogła być uznana za jego zorganizowaną część, musi ona – obiektywnie oceniając – posiadać potencjalną zdolność do funkcjonowania jako samodzielny podmiot gospodarczy. Składniki majątkowe materialne i niematerialne wchodzące w skład zorganizowanej części przedsiębiorstwa muszą zatem umożliwić nabywcy podjęcie działalności gospodarczej w ramach odrębnego przedsiębiorstwa.

W związku z powyższym, w rozumieniu przepisów podatkowych, aby określony zespół składników majątkowych mógł zostać zakwalifikowany jako zorganizowana część przedsiębiorstwa, nie jest wystarczające jakiekolwiek zorganizowanie masy majątkowej, ale musi się ona odznaczać pełną odrębnością niezbędną do samodzielnego funkcjonowania w obrocie gospodarczym.

Zorganizowaną część przedsiębiorstwa tworzą więc składniki, będące we wzajemnych relacjach, takich by można było mówić o nich jako o zespole, a nie o zbiorze przypadkowych elementów, których jedyną cechą wspólną jest własność jednego podmiotu gospodarczego.

Reasumując, na gruncie ustawy o podatku od towarów i usług mamy do czynienia ze zorganizowaną częścią przedsiębiorstwa, jeżeli spełnione są łącznie następujące przesłanki:

1.  istnieje zespół składników materialnych i niematerialnych, w tym zobowiązania;
2.  zespół ten jest organizacyjnie i finansowo wyodrębniony w istniejącym przedsiębiorstwie;
3.  składniki te przeznaczone są do realizacji określonych zadań gospodarczych;
4.  zespół tych składników mógłby stanowić niezależne przedsiębiorstwo samodzielnie realizujące ww. zadania gospodarcze.

Zaznaczenia wymaga, że definicja zorganizowanej części przedsiębiorstwa zawarta w przepisie art. 2 pkt 27e ustawy o podatku od towarów i usług, nie jest definicją samoistną, lecz należy rozpatrywać ją m.in. w kontekście uregulowań art. 6 pkt 1 ustawy, który wyłącza z opodatkowania podatkiem od towarów i usług zbycie składników majątkowych i niemajątkowych uprzednio wyodrębnionych organizacyjnie i finansowo w istniejącym przedsiębiorstwie, przeznaczonych do realizacji określonych zadań gospodarczych, nie dotyczy zaś zbycia poszczególnych składników majątkowych przedsiębiorstwa.

O tym, czy nastąpiło zbycie zorganizowanej części przedsiębiorstwa decydują każdorazowo okoliczności faktyczne związane z konkretną transakcją. Podatnik obowiązany jest do prawidłowego określenia przedmiotu opodatkowania, co wiąże się z koniecznością prawidłowego zdefiniowania dokonywanej czynności.

Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej w wyroku z 27 listopada 2003 r. sprawa C-497/01, Zita Modes Sarl stwierdził, że celem ww. opcji jest uproszczenie rozliczeń związanych z przeniesieniem majątku przedsiębiorstwa lub jego części, bądź wniesieniem ich aportem. W wyroku tym przyjęto, że jeżeli państwo członkowskie wprowadziło do swojego systemu VAT opcję zawartą w pierwszym zdaniu art. 5 ust. 8 Szóstej Dyrektywy uznając, że w przypadku wydania całości majątku nie ma miejsca dostawa towarów w rozumieniu regulacji VAT, to zasada ta ma zastosowanie – nie wyłączając możliwości ograniczenia jej stosowania do okoliczności zawartych w zdaniu drugim tego samego paragrafu – do każdego wydania przedsiębiorstwa lub samodzielnej części przedsiębiorstwa, włączając składniki materialne i niematerialne, które łącznie stanowią przedsiębiorstwo lub część przedsiębiorstwa, mogącego samodzielnie prowadzić działalność gospodarczą. Nabywca musi jednak wyrazić zamiar dalszego prowadzenia nabytego przedsiębiorstwa lub jego części, a nie jego bezpośredniej likwidacji i sprzedaży zapasów.

Mając na uwadze powyższe orzeczenie Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości należy stwierdzić, że zawarta w art. 2 pkt 27e ustawy definicja legalna zorganizowanej części przedsiębiorstwa musi być interpretowana przez pryzmat treści art. 19 Dyrektywy 2006/112/WE i w powiązaniu z rozumieniem pojęcia „przekazania całości lub części majątku”, wyłożonym przez Trybunał w ww. orzeczeniu. Trybunał Sprawiedliwości główny nacisk kładzie na badanie konkretnego przypadku, dopuszczając w pewnych przypadkach zbycie samych składników rzeczowych. Tym samym, w myśl orzecznictwa Trybunału, składniki niematerialne nie stanowią konstytutywnego elementu uznania części majątku za zorganizowaną część przedsiębiorstwa w każdym przypadku. Trybunał uznał, że pojęcie zbycia całości lub części majątku należy interpretować tak, że obejmuje ono zbycie przedsiębiorstwa lub niezależnej części przedsiębiorstwa, które łącznie stanowią przedsiębiorstwo lub jego część zdolną do prowadzenia niezależnej działalności gospodarczej.

Ustawodawca w ww. przepisie nie zdefiniował, co należy rozumieć pod pojęciem „transakcji zbycia”. Uwzględniając zakres przedmiotowy ustawy o podatku od towarów i usług pojęcie to należy rozumieć w sposób zbliżony do pojęcia „dostawy towarów” w ujęciu art. 7 ust. 1 ustawy, tzn. zbycie przedsiębiorstwa lub jego zorganizowanej części obejmuje wszelkie czynności w ramach których następuje przeniesienie prawa do rozporządzania przedmiotem tych czynności, jak właściciel np. sprzedaż, zamianę, darowiznę, nieodpłatne przekazanie, przeniesienie własności w formie wkładu niepieniężnego (aport). Zbycie przedsiębiorstwa lub jego zorganizowanej części podlega zasadzie swobody umów, a więc może nastąpić na podstawie każdej czynności rozporządzającej.

Jak wynika z okoliczności sprawy, zamiarem Wnioskodawcy jest przeniesienie majątku Działu Nadzoru Holdingowego zajmującego się działalnością inwestycyjną na inną Spółkę kapitałową założoną w tym celu, w tym wszystkich aktywów i pasywów w celu kontynuowania tożsamej przedmiotowo działalności przez tą Spółkę, jaką prowadzi Dział Nadzoru Holdingowego. Wraz z przeniesieniem Działu Nadzoru Holdingowego, przeniesieni do nowej Spółki zostaną pracownicy wykonujący obowiązki związane z nadzorem właścicielskim nad Spółkami zależnymi. Wnioskodawca podał, że Dział Nadzoru Holdingowego – jako jednostka organizacyjna wyodrębniona w ramach Spółki nadzorowany jest przez członka Zarządu posiadającego wiedzę i wykształcenie, w tym licencję maklera giełdowego. Dział ten wyposażony jest w majątek – głównie niskocenne środki trwałe jak środki komunikacji w tym internetowej, komputery, ale także wydzielone pokoje biurowe wraz z wyposażeniem, środki transportu. Znacznym majątkiem przypisanym do Działu Nadzoru Holdingowego są akcje oraz udziały w Spółkach nabytych w ramach działalności inwestycyjnej. Przychodami jakie można przypisać Działowi Nadzoru Holdingowego są przychody z posiadanych udziałów i akcji (np. dywidendy), oraz przychody z działalności doradczej czy związanej z zarządzaniem, świadczone na rzecz Spółek zależnych. Zobowiązaniami związanymi z Działem Nadzoru Holdingowego są przede wszystkim zobowiązania kredytowe lub z tytułu pożyczek zaciągnięte na zakup udziałów lub akcji, a także te powstające w toku wykonywania czynności gospodarczych. Dla Działu Nadzoru Holdingowego prowadzone są wyodrębnione księgowania w urządzeniach rachunkowych Spółki, tak aby można było wyodrębnić koszty i przychody dotyczące Działu oraz majątek mu przypisany.

Konfrontując zaprezentowany opis sprawy z powołanymi regulacjami prawnymi, zdaniem Organu składniki majątkowe tworzące w istniejącym przedsiębiorstwie Wnioskodawcy Dział Nadzoru Holdingowego zajmujący się działalnością inwestycyjną, będący przedmiotem wskazanej we wniosku transakcji, stanowi zorganizowaną część przedsiębiorstwa, o której mowa w art. 2 pkt 27e ustawy. Przedstawione przez Wnioskodawcę okoliczności sprawy wskazują, że część przedsiębiorstwa w postaci Działu Nadzoru Holdingowego stanowi zespół składników materialnych i niematerialnych (w tym zobowiązań), przeznaczonych do realizacji określonych zadań gospodarczych (działalność inwestycyjna), który zarazem mógłby stanowić niezależne przedsiębiorstwo samodzielnie realizujące te zadania.

W świetle powyższego, część przedsiębiorstwa – Dział Nadzoru Holdingowego – mająca być przedmiotem planowanego przeniesienia, stanowi zorganizowaną część przedsiębiorstwa w rozumieniu art. 2 pkt 27 ustawy o VAT.

W konsekwencji, planowana czynność przeniesienia (wyodrębnienia w spółkę) Działu Nadzoru Holdingowego stanowiącego w ramach funkcjonującego przedsiębiorstwa Wnioskodawcy zorganizowaną część przedsiębiorstwa będzie – zgodnie z cytowanym powyżej art. 6 pkt 1 – wyłączona spod działania ustawy o VAT jako czynność niepodlegająca przepisom ustawy.

W konsekwencji, stanowisko Wnioskodawcy, zgodnie z którym przeniesienie składników majątkowych opisanych składających się na Dział Nadzoru Holdingowego stanowi zbycie zorganizowanej części przedsiębiorstwa i jako takie podlega wyłączeniu z zakresu przedmiotowego podatku od towarów i usług, jest prawidłowe.

Podkreślić należy, że Organ podatkowy jest ściśle związany przedstawionym we wniosku opisem zdarzenia przyszłego. Wnioskodawca ponosi ryzyko związane z ewentualnym błędnym lub nieprecyzyjnym przedstawieniem we wniosku opisu zdarzenia przyszłego. Niniejsza interpretacja została wydana w oparciu o przedstawione we wniosku zdarzenie przyszłe, co oznacza, że w przypadku, gdy w toku postępowania podatkowego, kontroli podatkowej, bądź skarbowej zostanie określony odmienny stan sprawy, interpretacja nie wywoła w tym zakresie skutków prawnych.

Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dniu wydania interpretacji.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację – w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. z 2016 r., poz. 718). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy). Jednocześnie, zgodnie z art. 57a ww. ustawy, skarga na pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego wydaną w indywidualnej sprawie może być oparta wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd administracyjny jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy). Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Katowicach, Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Bielsku-Białej, ul. Traugutta 2a 43-300 Bielsko-Biała.