Interpretacja indywidualna
Sygnatura: IPPB2/415-938/10-4/AS
Organ: Dyrektor Izby Skarbowej w Warszawie
Data wydania: 2011-01-12
Teza: Ustalenie przychodu dla pracowników z tytułu korzystania przez nich ze środków transportu wewnętrznego funkcjonującego na terenie zakładu produkcyjnego.
Słowa kluczowe: pracownik; przychód-przychód ze stosunku pracy; spółki-spółka z ograniczoną odpowiedzialnością; transport-środek transportu
Przepisy: [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-Rozdział 2-art. 11; [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-Rozdział 2-art. 12

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA

Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.) oraz § 7 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz. U. z 2007 r. Nr 112, poz. 770 ze zm.) Dyrektor Izby Skarbowej w Warszawie działając w imieniu Ministra Finansów stwierdza, że stanowisko Spółki, przedstawione we wniosku z dnia 08.11.2010 r. (data wpływu 15.11.2010 r.) uzupełnionym pismem z dnia 03.01.2011 r. (data wpływu 03.01.2011 r.) na wezwanie Nr IPPB2/415-938/10-2/AS z dnia 30.12.2010 r. o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie ustalenia przychodu dla pracowników z tytułu korzystania przez nich ze środków transportu wewnętrznego funkcjonującego na terenie zakładu produkcyjnego - **jest prawidłowe.**

UZASADNIENIE

W dniu 15.11.2010 r. został złożony ww. wniosek o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych, w zakresie ustalenia przychodu dla pracowników z tytułu korzystania przez nich ze środków transportu wewnętrznego funkcjonującego na terenie zakładu produkcyjnego.

Wniosek nie spełniał wymogów formalnych, o których mowa w art. 14b § 3 ustawy Ordynacja podatkowa, w związku z czym pismem z dnia 30.12.2010 r. Nr IPPB2/415-938/10-2/AS na podstawie art. 169 § 1 tej ustawy wezwano Wnioskodawcę do uzupełnienia tego wniosku w zakresie:

Przedstawienia dokumentu (oryginał lub urzędowo poświadczona kopia za zgodność z oryginałem), z którego wynika sposób reprezentacji Spółki w zakresie oświadczeń woli i podpisywania dokumentów, tj. stosowne umocowanie dla Pana, który przedmiotowy wniosek podpisał - ponadto, jeżeli sposób reprezentacji Spółki jest inny, np. upoważnieni są dwaj członkowie zarządu działający łącznie, należy dokonać uzupełnienia poprzez złożenie wniosku na druku ORD-IN z zaznaczeniem kwadratu Nr 2 w części A.2 „uzupełnienie wniosku” z właściwymi podpisami osób upoważnionych, w terminie 7 dni pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpatrzenia.

Wniosek uzupełniono w terminie, tj. pismem z dnia 03.01.2011 r. (data wpływu 03.01.2011 r.) na druku ORD-IN oraz w dniu 09.11.2010 r. uiszczono należną od wniosku opłatę.

W przedmiotowym wniosku zostało przedstawione następujące zdarzenie przyszłe.

Pracownicy Spółki z o.o. zatrudnieni są w laboratoriach na terenie zamkniętym (ogrodzonym bramami) zakładu produkcyjnego. Pracownicy Spółki z miejsca zamieszkania do bramy zakładu produkcyjnego dojeżdżają na własny koszt. Po przekroczeniu bramy zakładu pracownicy w celu dojazdu do faktycznego miejsca pracy (laboratorium) korzystają z wewnętrznego transportu autobusowego funkcjonującego na terenie zakładu produkcyjnego. Obecnie Spółka nie partycypuje w kosztach przewozu pracowników na terenie zakładu produkcyjnego. Koszty przewozu wewnętrznego w całości pokrywają pracownicy. Z uwagi na stanowisko Państwowej Inspekcji Pracy wyrażający pogląd, iż pracodawca powinien ponosić koszty transportu wewnętrznego, Spółka rozważa możliwość pokrycia całości kosztów związanych z transportem wewnętrznym pracowników. Korzystanie przez pracowników z takiego środka transportu podyktowane jest względami racjonalnymi i organizacyjnymi - odległość od bramy zakładu do poszczególnych laboratoriów wynosi średnio 4 km - nie jest więc możliwe aby pracownicy taką odległość pokonywali pieszo. Ze względu na wewnętrzne uregulowania i bezpieczeństwo zakładu produkcyjnego pracownicy nie mają także możliwości korzystania na terenie zakładu z własnego lub też innego zorganizowanego transportu.

W związku z powyższym zadano następujące pytanie:

Czy korzystanie przez pracowników ze środków transportu wewnętrznego funkcjonującego na terenie zakładu produkcyjnego stanowi dla nich przychód w rozumieniu art. 12 ust 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych?

Zdaniem Wnioskodawcy:

W ocenie Spółki korzystanie przez pracowników z transportu w sposób opisany w stanie faktycznym nie skutkuje powstaniem po ich stronie przychodu. Zgodnie z art. 12 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych za przychody ze stosunku służbowego, stosunku pracy, pracy nakładczej oraz spółdzielczego stosunku pracy uważa się wszelkiego rodzaju wypłaty pieniężne oraz wartość pieniężna świadczeń w naturze bądź ekwiwalenty, bez względu na źródło finansowania tych wypłat i świadczeń, a w szczególności: wynagrodzenia zasadnicze, wynagrodzenia za godziny nadliczbowe, różnego rodzaju dodatki, nagrody, ekwiwalenty za nie wykorzystany urlop i wszelkie inne kwoty niezależnie od tego, czy ich wysokość została z góry ustalona, a ponadto świadczenia pieniężne ponoszone przez pracownika, jak również wartość innych nieodpłatnych świadczeń lub świadczeń częściowo odpłatnych.

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego zdarzenia przyszłego uznaje się za prawidłowe.

Zgodnie z art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t. j. Dz. U. z 2010 r. Nr 51 poz. 307 ze zm.) opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.

Opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych podlegają zatem wszelkie dochody osiągane przez podatnika, z wyjątkiem tych dochodów, które zostały enumeratywnie wymienione przez ustawodawcę jako zwolnione od podatku, bądź od których zaniechano poboru podatku, w drodze rozporządzenia wydanego przez Ministra Finansów.

W art. 10 wyżej cytowanej ustawy zostały określone źródła przychodów, gdzie między innymi wymienia się: stosunek służbowy, stosunek pracy, członkostwo w rolniczej spółdzielni produkcyjnej lub innej spółdzielni zajmującej się produkcją rolną, praca nakładcza, emerytura lub renta.

Zgodnie z art. 11 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, przychodami z zastrzeżeniem art. 14–15, art. 17 ust. 1 pkt 6, 9, i 10 w zakresie realizacji praw wynikających z pochodnych instrumentów finansowych, art. 19 i art. 20 ust. 3 - są otrzymane lub postawione do dyspozycji podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń.

Stosownie do art. 12 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, za przychody ze stosunku służbowego, stosunku pracy, pracy nakładczej oraz spółdzielczego stosunku pracy uważa się wszelkiego rodzaju wypłaty pieniężne oraz wartość pieniężną świadczeń w naturze bądź ich ekwiwalenty, bez względu na źródło finansowania tych wypłat i świadczeń, a w szczególności: wynagrodzenia zasadnicze, wynagrodzenia za godziny nadliczbowe, różnego rodzaju dodatki, nagrody, ekwiwalenty za nie wykorzystany urlop i wszelkie inne kwoty niezależnie od tego, czy ich wysokość została z góry ustalona, a ponadto świadczenia pieniężne ponoszone za pracownika, jak również wartość innych nieodpłatnych świadczeń lub świadczeń częściowo odpłatnych.

Użyty powyżej zwrot „w szczególności” oznacza, ze wymienione w art. 12 ust. 1 cytowanej ustawy kategorie przychodów stanowią katalog otwarty.

Przychodem ze stosunku pracy są więc wszelkiego rodzaju wypłaty i świadczenia, a więc każda forma przysporzenia majątkowego (tzn. zarówno pieniężna jak i niepieniężna) mająca swoje źródło w łączącym pracownika z pracodawcą stosunku pracy.

Za przychody należy zatem uznać każdą formę przysporzenia majątkowego, zarówno formę pieniężną jak i niepieniężną, w tym nieodpłatne świadczenia otrzymane przez podatnika.

Dla celów podatkowych nieodpłatne świadczenie obejmuje działanie lub zaniechanie na rzecz innej osoby oraz wszystkie zjawiska gospodarcze i zdarzenia prawne, których następstwem jest uzyskanie korzyści kosztem innego podmiotu, lub te wszystkie zdarzenia prawne i zdarzenia gospodarcze w działalności osób, których skutkiem jest nieodpłatne - to jest niezwiązane z kosztami lub inną formą ekwiwalentu - przysporzenie majątku innej osobie, mające konkretny wymiar finansowy. Do takich korzyści należałoby zaliczyć np. wartość zindywidualizowanego świadczenia w postaci dowozu pracownika z miejsca zamieszkania do pracy jak i z pracy do miejsca zamieszkania na koszt pracodawcy.

Jak wynika z przedstawionego zdarzenia przyszłego pracownicy Spółki z o.o. zatrudnieni są w laboratoriach na terenie zamkniętym zakładu produkcyjnego. Pracownicy Spółki z miejsca zamieszkania do bramy zakładu produkcyjnego dojeżdżają na własny koszt. Po przekroczeniu bramy zakładu pracownicy w celu dojazdu do faktycznego miejsca pracy (laboratorium) korzystają z wewnętrznego transportu autobusowego funkcjonującego na terenie zakładu produkcyjnego. Spółka rozważa możliwość pokrycia całości kosztów związanych z transportem wewnętrznym pracowników. Ponadto, pracownicy nie mają także możliwości korzystania na terenie zakładu z własnego lub też innego zorganizowanego transportu.

Korzystanie przez pracowników z transportu wewnętrznego i w sposób opisany we wniosku nie skutkuje powstaniem po ich stronie przychodu ze stosunku pracy. W świetle art. 12 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych za przychody ze stosunku pracy, świadczenia pieniężne ponoszone za pracownika skutkują powstaniem przychodu po jego stronie. W rozpatrywanej sprawie przewóz zatrudnionych osób nie spowoduje jednak powstania tego rodzaju przysporzenia. Należy bowiem odróżnić przewóz pracowników z miejsca ich zamieszkania do miejsca pracy od przejazdów odbywających się na terenie objętym realizacją zadań wynikających ze stosunku pracy. Specyfika pracy powoduje, że przejazdy pracowników mają na celu zapewnienie właściwej jej organizacji. Brak jest również interesu osobistego pracowników w korzystaniu z funkcjonujących środków transportu (pracownicy nie mają także możliwości korzystania na terenie zakładu z własnego lub też innego zorganizowanego transportu).

Tak więc bezpłatne przejazdy zatrudnionych po obszarze objętym wykonywaniem przez nich pracy są nieodłącznym jej elementem i nie stanowią realizacji ich celów osobistych. Takie działanie jest natomiast podyktowane względami racjonalnymi i potrzebą zapewnienia odpowiedniej organizacji pracy. Wobec powyższego po stronie pracowników korzystających z przewozu - transportu wewnętrznego pracowników nie powstaje przychód w podatku dochodowym od osób fizycznych.

Przewóz pracownika na terenie zakładu pracy nie stanowi świadczenia na rzecz tego pracownika. Przewóz wiąże się z lokalizacją zakładu pracy i potrzebą pracodawcy.

Biorąc powyższe pod uwagę należy stwierdzić, iż po stronie pracowników korzystających z przewozu opisanego w stanie faktycznym nie powstaje przychód w rozumieniu art. 12 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego przedstawionego przez wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia w przedstawionym stanie faktycznym.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, ul. Jasna 2/4, 00-013 Warszawa po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy).

Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Warszawie, Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Płocku, ul. 1 Maja Nr 10, 09-402 Płock.