Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0111-KDIB1-1.4010.689.2024.1.AND
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-01-15
Teza: W przypadku rozwiązania umowy najmu przed zakończeniem
amortyzacji inwestycji w obcy środek trwały, Wnioskodawca
ma prawo ująć w kosztach uzyskania przychodów
niezamortyzowaną podatkowo część wartości początkowej
nakładów.
Słowa kluczowe: amortyzacja
nakłady
wartość-wartość początkowa-wartość początkowa
środka trwałego
środek-środek trwały-obcy środek trwały
Zagadnienia: niematerialnych i prawnych-Nabycie przedsiębiorstwa
lub jego zorganizowanej części w drodze wkładu
niepieniężnego
Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 3. Koszty uzyskania przychodów-Amortyzacja-
Zasady dokonywania odpisów amortyzacyjnych-Odpisy
amortyzacyjne w razie nabycia przedsiębiorstwa lub jego
zorganizowanej części w drodze wkładu niepieniężnego
Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 3. Koszty uzyskania przychodów-Amortyzacja-
Środki trwałe-Inwestycje w obcych środkach trwałych
Przepisy: [CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 3-art. 15-ust. 1
[CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 3-art. 15-ust. 6
[CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 3-art. 16-ust. 1-pkt 1
[CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 3-art. 16-ust. 1-pkt 5
[CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 3-art. 16-ust. 1-pkt 6
Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 3. Koszty uzyskania przychodów-Amortyzacja-
Wartość początkowa środków trwałych i wartości
1

## Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

dłowe
    Szanowni Państwo,
    stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego
    zdarzenia przyszłego w podatku dochodowym od prawnych jest prawidłowe.

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

14 listopada 2024 r. wpłynął Państwa wniosek z tego samego dnia o wydanie interpretacji
    indywidualnej. Treść wniosku jest następująca:

## Opis zdarzenia przyszłego

E. Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością Spółka komandytowa (dalej: „Spółka
    komandytowa”) jest polskim rezydentem podatkowym, ma nieograniczony obowiązek
    podatkowy w Polsce w rozumieniu art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku
    dochodowym od osób prawnych (t.j. Dz.U. z 2023 r. poz. 2805 ze zm., dalej: „Ustawa o
    CIT”).
    W ramach prowadzonej działalności, Spółka komandytowa prowadzi działalność (...), która
    obejmuje (...). W ramach tej działalności, firma zajmuje się (...). Ze względu na charakter
    działalności, przedsiębiorstwo jest zaangażowane w realizację skomplikowanych
    projektów, wymagających odpowiedniej przestrzeni zarówno do pracy biurowej, jak i
    operacyjnej.
    Dla prowadzenia takiej działalności kluczowe znaczenie ma posiadanie odpowiedniej
    nieruchomości, która zapewni niezbędne zaplecze. Oprócz działu biurowego,
    nieruchomość musi przede wszystkim pomieścić magazyny oraz pomieszczenia
    warsztatowe. Warsztaty i magazyny są niezbędne do efektywnej obsługi realizowanych

    (...), w tym (...), takich jak (...). Optymalne zaplecze warsztatowe pozwala na zwiększenie
    zdolności produkcyjnych firmy oraz realizację większej ilości zleceń w krótszym czasie, co
    jest kluczowe dla dalszego rozwoju przedsiębiorstwa.
    Wnioskodawca otrzymał w ramach zorganizowanej części przedsiębiorstwa aktywa, w tym
    wynajmowane pomieszczenia przy (...) . Nieruchomość ta należała do majątku prywatnego
    G.S., która była współwłaścicielem budynku. Na podstawie umowy najmu zawartej (...)
    pomiędzy G.S. a Przedsiębiorstwem (...) (dalej: „PHU”), wynajmowano pomieszczenia
    biurowe, magazynowe oraz warsztatowe. Umowa najmu nie zawierała zapisów
    dotyczących zasad rozliczeń z tytułu inwestycji w budynek. Przeniesienie zorganizowanej
    części przedsiębiorstwa PHU do Wnioskodawcy, pozwoliło na kontynuację działalności
    gospodarczej.
    Z uwagi na rozwój działalności w PHU, podjęto decyzję o dobudowie skrzydła budynku z
    przeznaczeniem na dodatkową powierzchnię warsztatową i biurową. Koszty inwestycji
    zostały zakwalifikowane jako nakłady w obcy środek trwały i włączone do środków
    trwałych przedsiębiorstwa. Budowa nowego skrzydła rozpoczęła się w (...) roku, a
    zakończyła w (...) roku. Od poniesionych nakładów PHU został odliczony podatek VAT.
    W trakcie realizacji tej inwestycji, dokładnie (...) roku, nastąpiło przeniesienie
    zorganizowanej części przedsiębiorstwa PHU do E. Sp. z o.o. Sp.k. W związku z tym,
    kontynuację i zakończenie inwestycji w latach (...) przeprowadziła już Spółka
    komandytowa, która również dokonała odliczenia podatku VAT od poniesionych
    nakładów. Łączna kwota odliczenia VAT w PHU wyniosła (...) zł, natomiast w E. Sp. z o.o. Sp.
    k. odliczono (...) zł. W (...) roku zakończono inwestycję, a całkowita wartość nakładów w
    obcy środek trwały wyniosła (...) zł. Zastosowano amortyzację liniową według stawki 2,5%.
    W (...) roku rozpoczęto kolejną inwestycję, polegającą na modernizacji klatki schodowej,
    która zakończyła się w tym samym roku. Wartość nakładów wyniosła (...) zł, a także
    odliczono VAT w kwocie (...) zł. Ta inwestycja również była amortyzowana liniowo według
    stawki 2,5%.
    Pomimo znacznych nakładów związanych z dobudową skrzydła oraz modernizacją,
    przestrzeń warsztatowa okazała się niewystarczająca, co wpłynęło na ograniczenie
    zdolności produkcyjnych oraz innowacyjności przedsiębiorstwa. Dodatkowym problemem
    był brak miejsca do magazynowania (...), takich jak (...), co powodowało opóźnienia w (...) i
    blokowało realizację zleceń. Zarząd podjął decyzję o zmianie lokalizacji działalności,
    wybierając miejsce z większym zapleczem warsztatowym, które miało umożliwić realizację
    większej ilości zleceń.
    W związku z powyższym, rozwiązanie umowy wynikało przede wszystkim z uwarunkowań
    gospodarczych, w tym oceny rentowności jej dalszego utrzymywania. Decyzja o
    zakończeniu wynajmu powierzchni została podjęta za porozumieniem stron, mając na
    uwadze, że kontynuacja wynajmu powierzchni nie spełniała dalej oczekiwań
    ekonomicznych. Spółka komandytowa podjęła decyzję racjonalną, uzasadnioną z
    finansowego oraz biznesowego punktu widzenia.
    W nowej lokalizacji, pod adresem (...), Spółka komandytowa wynajmować będzie
                        2  2powierzchnię o łącznej wielkości (...) m, z czego (...) m stanowi powierzchnia
    warsztatowa. Koszt wynajmu tej powierzchni wynosi (...) zł netto miesięcznie, co jest
    wyższą kwotą w porównaniu do poprzedniej lokalizacji przy (...), ponieważ miesięczny
                                    2koszt wynajmu wynosił (...) zł netto za powierzchnię (...) m. W tym metrażu warsztat
                    2stanowił powierzchnię (...) m. Dodatkowo należy zaznaczyć, że Spółka komandytowa
                            2podnajmowała część tej powierzchni ((...) m) za kwotę netto (...) zł, więc faktycznie
                            2  2wykorzystywana powierzchnia wynosiła (...) m, z czego warsztat obejmował (...) m.
    Amortyzacja obu inwestycji była naliczana na bieżąco do momentu rozwiązania umowy
    najmu z dniem (...) 2024 roku.

## Pytanie

Czy w przypadku rozwiązania umowy najmu przed zakończeniem amortyzacji inwestycji w
    obcy środek trwały, Wnioskodawca ma prawo ująć w kosztach uzyskania przychodów
    niezamortyzowaną podatkowo część wartości początkowej nakładów pozostawionych
    nieodpłatnie u Wynajmującego, jeżeli Wnioskodawca kontynuuje działalność gospodarczą
    w nowej lokalizacji?
    Państwa stanowisko w sprawie
    W opinii Wnioskodawcy, w przypadku rozwiązania umowy najmu przed zakończeniem
    amortyzacji inwestycji w obcy środek trwały, Wnioskodawca ma prawo ująć w kosztach
    uzyskania przychodów niezamortyzowaną podatkowo część wartości początkowej
    nakładów.
    Zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób
    prawnych (t.j. Dz.U. z 2023 r. poz. 2805, dalej: "Ustawa o CIT"), kosztami uzyskania
    przychodów są wszelkie koszty poniesione w celu uzyskania przychodów lub
    zabezpieczenia ich źródła, z wyjątkiem kosztów określonych w art. 16 ust. 1 tej ustawy.
    Z kolei art. 15 ust. 6 Ustawy o CIT precyzuje, że kosztem uzyskania przychodów są odpisy
    amortyzacyjne dokonywane zgodnie z przepisami art. 16a-16m, przy uwzględnieniu
    ograniczeń określonych w art. 16, który stanowi, że amortyzacji podlegają zarówno środki
    trwałe, jak i inwestycje w obcych środkach trwałych wykorzystywane przez podatnika w
    prowadzonej działalności gospodarczej.
    Art. 16a ust. 1 Ustawy o CIT precyzuje, że amortyzacji podlegają stanowiące własność lub
    współwłasność podatnika, nabyte lub wytworzone we własnym zakresie środki trwałe, w
    tym budynki, budowle, maszyny i urządzenia o przewidywanym okresie użytkowania
    dłuższym niż rok, wykorzystywane w działalności gospodarczej lub oddane do używania
    na podstawie umów, takich jak najem czy dzierżawa.
    Art. 16a ust. 2 pkt 1-3 Ustawy o CIT wskazuje, że amortyzacji podlegają również,
    niezależnie od okresu używania, inwestycje w obcych środkach trwałych, budynki
    wybudowane na cudzym gruncie oraz inne składniki majątku wykorzystywane na potrzeby
    prowadzonej działalności gospodarczej, pod warunkiem, że podatnik dokonuje odpisów
    amortyzacyjnych zgodnie z przepisami.
    Zgodnie z art. 16g ust. 9 Ustawy o CIT, w przypadku nabycia przedsiębiorstwa lub jego
    zorganizowanej części w drodze wkładu niepieniężnego, wartość początkową środków
    trwałych i wartości niematerialnych ustala się według wartości początkowej określonej w
    ewidencji podmiotu wnoszącego wkład. W myśl art. 16h ust. 3, podmioty przejmujące
    majątek przedsiębiorstwa kontynuują zasady amortyzacji stosowane przez podmiot
    wnoszący wkład, co obejmuje zarówno metodę amortyzacji, jak i wysokość odpisów
    amortyzacyjnych.
    Pojęcie zorganizowanej części przedsiębiorstwa (dalej: „ZCP”), zgodnie z art. 4a pkt 4
    Ustawy o CIT, oznacza organizacyjnie i finansowo wyodrębniony w ramach
    przedsiębiorstwa zespół składników materialnych i niematerialnych, który może stanowić
    samodzielną jednostkę zdolną do realizacji określonych zadań gospodarczych. ZCP musi
    być wyodrębniona zarówno organizacyjnie, finansowo, jak i funkcjonalnie, co oznacza, że
    przenoszony majątek stanowi zespół składników zdolny do prowadzenia działalności
    gospodarczej, a nie przypadkowy zbiór aktywów.

    Aktywa przekazane Wnioskodawcy, w tym środki trwałe oraz wartości niematerialne i
    prawne, stanowiły zorganizowaną część przedsiębiorstwa. Dzięki temu transferowi
    możliwe było kontynuowanie działalności gospodarczej prowadzonej wcześniej przez
    spółkę komandytową. W związku z tym, amortyzacja tych środków podlega przepisom o
    kontynuacji amortyzacji, zgodnie z art. 16h ust. 3 i 3a oraz art. 16g ust. 9 Ustawy o CIT, co
    oznacza, że przekazanie ZCP nie wpływa na zmianę skutków podatkowych w stanie
    faktycznym, ponieważ obowiązuje zasada kontynuacji.
    Wnioskodawca podkreśla, że powyższe stanowisko jest zgodne z interpretacjami organów
    podatkowych, m.in. w indywidualnych interpretacjach z 6 kwietnia 2018 r. (Znak: IPPB5
    /423-174/14-3/S/AJ) oraz z 30 czerwca 2017 r. (Znak: 0114-KDIP2-1.4010.90.2017.2.JF).
    Ustalając na podstawie art. 15 ust. 1 Ustawy o CIT warunki, jakie muszą zostać spełnione,
    aby dany wydatek można było uznać za koszt uzyskania przychodu, należy uwzględnić fakt:
      1) wydatek musi być poniesiony przez podatnika, czyli finansowany z jego środków,
      2) wydatek powinien mieć trwały charakter, co oznacza, że nie będzie zwracany
        podatnikowi,
      3) wydatek musi być poniesiony w celu uzyskania przychodów lub zabezpieczenia
        źródła przychodów,
      4) wydatek nie może być wymieniony w katalogu wydatków wyłączonych z kosztów
        uzyskania przychodów, określonym w art. 16 ust. 1 Ustawy o CIT.
    Wnioskodawca uważa, że warunek pierwszy został spełniony, ponieważ to Spółka
    komandytowa poniosła wydatki związane z inwestycjami w obcym środku trwałym. Koszty
    te zostały w pełni sfinansowane przez Spółkę.
    Warunek drugi również został spełniony, ponieważ inwestycje te mają trwały charakter i
    nie zostaną zwrócone Wnioskodawcy, w szczególności przez najmującego.
    Warunek trzeci, który odnosi się do związku poniesionych wydatków z działalnością
    gospodarczą oraz uzyskiwanymi przychodami, według Wnioskodawcy również został
    spełniony. Spółka komandytowa zawarła umowę najmu i poniosła nakłady inwestycyjne
    na nieruchomość, która była wykorzystywana w działalności gospodarczej Spółki
    komandytowej. Inwestycja ta ma zatem bezpośredni związek z działalnością gospodarczą i
    osiąganymi przychodami. Ponadto, zakończenie najmu w opisanych okolicznościach było
    podyktowane racjonalnymi względami ekonomicznymi, biznesowymi, niezależnymi od
    Spółki. Likwidacja inwestycji w obcym środku trwałym wynika z rozwiązania umowy
    najmu, co oznacza, że działanie to było uzasadnione ekonomicznie.
    Ostatni warunek także został spełniony, ponieważ wydatek ten nie jest wymieniony w art.
    16 ust. 1 Ustawy o CIT, który definiuje wydatki niezaliczane do kosztów uzyskania
    przychodów. W szczególności, nie ma tu zastosowania art. 16 ust. 1 pkt 6. Strata powstała
    w wyniku likwidacji inwestycji w obcym środku trwałym, która nie jest efektem zmiany
    rodzaju działalności, lecz wynika z rozwiązania umowy najmu i niemożności dalszego
    korzystania z nieruchomości, a przede wszystkim rozwoju Spółki poprzez zwiększenie
    potrzeb powierzchni najmu. Stanowisko Wnioskodawcy zostało potwierdzone w
    interpretacji Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z 31 marca 2022 r., Znak: 0111-
    KDIB2-1.4010.640.2021.1.PB. W tej interpretacji uznano, że Spółka ma prawo jednorazowo
    zaliczyć niezamortyzowaną część inwestycji w obcym środku trwałym jako koszt uzyskania
    przychodu, gdy likwidacja tej inwestycji jest wynikiem rozwiązania umowy dzierżawy z
    powodów ekonomicznych, a nie zmiany działalności.
    Podobne stanowisko zostało wyrażone m.in. w uzgodnieniu z 1 stycznia 2021 r., pt.
    „Inwestycje w obcych środkach trwałych – ustawa o CIT” wydane przez Krajową Informację
    Skarbową, w którym zostało wskazane:
    „(...) W przypadku nabycia przez podatnika środka trwałego, w którym dokonał on
    inwestycji, istnieje możliwość:

      - kontynuacji amortyzacji inwestycji w obcym środku trwałym według zasad
        dotychczasowych, pomimo iż po nabyciu środka trwałego nie będzie to już obcy
        środek trwały, lecz własny albo
      - powiększenia wartości początkowej nabytego środka trwałego o niezamortyzowaną
        wartość inwestycji w obcym środku trwałym. Jeśli podatnik nie nabywa środka
        trwałego, na który poniósł nakłady, niezamortyzowana część inwestycji w obcym
        środku trwałym może zostać zaliczona do kosztów uzyskania przychodów jako
        strata. Warunkiem zaliczenia straty do kosztów jest wykazanie przez podatnika, że
        podjął on decyzję o zaniechaniu używania składnika majątku w celu zabezpieczenia
        źródła przychodu. Nie stanowią kosztów straty powstałe w wyniku likwidacji nie w
        pełni umorzonych środków trwałych, jeżeli środki te utraciły przydatność
        gospodarczą na skutek zmiany rodzaju działalności.
    Skutki podatkowe zwrotu nakładów przez wynajmującego w związku z rozwiązaniem
    umowy najmu zależą od sposobu postępowania stron umowy.
    Jeżeli przed otrzymaniem zwrotu nakładów zostanie przez podatnika wykazana i zaliczona
    do kosztów podatkowych strata, to wówczas powinien on do przychodów zaliczyć tę część
    kwoty z tytułu zwrotu nakładów, która odpowiada kwocie zakwalifikowanej do kosztów
    podatkowych (zarówno poprzez odpisy amortyzacyjne, jak i stratę odpowiadającą
    niezamortyzowanej wartości inwestycji w obcym środku trwałym).
    Przykład 2.
    Jeśli najemca inwestycję w obcym środku trwałym o wartości 100 tys. zł zamortyzował w
    50% i umowa najmu została rozwiązana, to najemca może zaliczyć do kosztów stratę w
    wysokości 50 tyś. zł. Jeżeli później wynajmujący zwróci najemcy nakłady w wysokości 20
    tys. zł, to najemca powinien rozpoznać przychód w wysokości 20 tys. zł.
    Jeżeli zwrot nakładów nastąpi w tym samym okresie co likwidacja inwestycji w obcym
    środku trwałym, wówczas ewentualna strata zaliczana do kosztów podatkowych powinna
    zostać wykazana w różnicy pomiędzy niezamortyzowaną wartością a kwotą tego zwrotu
    (...)”.
    Dodatkowo Interpretacja Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z 19 sierpnia 2024 r.,
    Znak: 0114-KDIP2-1.4010.342.2024.2.PK wskazuje:
    „(...) Mając na uwadze powołane powyżej przepisy prawa podatkowego oraz
    przedstawiony opis zdarzenia przyszłego stwierdzić należy, że możliwość zaliczenia do
    kosztów uzyskania przychodów straty z tytułu niezamortyzowanej wartości inwestycji w
    obcym środku trwałym, należy oceniać przez pryzmat kryterium racjonalnego i
    ekonomicznego działania Spółki oraz z punktu widzenia realizacji celów wskazanych w art.
    15 ust. 1 updop, a więc osiągania przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła
    przychodów. Zatem, skoro art. 16 ust. 1 updop, zawiera zamknięty katalog wydatków,
    które nie podlegają zaliczeniu do kosztów uzyskania przychodów, a wśród tych wydatków
    ustawodawca nie wymienia strat powstałych w związku z likwidacją nie w pełni
    zamortyzowanych środków trwałych, jeżeli środki te zostały zlikwidowane z innych
    przyczyn aniżeli wskazane w treści art. 16 ust. 1 pkt 6 updop, w przedmiotowym
    przypadku nastąpi pozostawienie poniesionych nakładów, oznacza to, że straty te
    podlegają zaliczeniu do kosztów uzyskania przychodów z uwzględnieniem przesłanek
    wskazanych w art. 15 ust. 1 updop. Zatem zgodzić się należy, że mogą Państwo zaliczyć do
    kosztów uzyskania przychodów niezamortyzowaną część inwestycji w obcym środku
    trwałym w przypadku rozwiązania umowy dzierżawy i zaprzestania korzystania z
    inwestycji (...)”.
    Wnioskodawca stoi na stanowisku, że w przedstawionym stanie faktycznym (winno być:
    „zdarzeniu przyszłym”) strata wynikająca z likwidacji nie w pełni zamortyzowanej inwestycji
    w obcym środku trwałym powinna zostać zaliczona do kosztów uzyskania przychodu.
    Zgodnie z art. 15 ust. 1 Ustawy o CIT, koszty uzyskania przychodów to wydatki poniesione

    w celu osiągnięcia przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów. W
    tym kontekście należy uznać, że likwidacja środka trwałego, jakim jest inwestycja w obcej
    nieruchomości, była działaniem racjonalnym i podyktowanym względami ekonomicznymi,
    co spełnia kryteria art. 15 ust. 1 Ustawy o CIT.
    Zgodnie z art. 16 ust. 1 Ustawy o CIT, ustawodawca wskazał zamknięty katalog wydatków,
    które nie mogą być uznane za koszty uzyskania przychodów. Wśród nich nie wymienia się
    strat wynikających z likwidacji nie w pełni zamortyzowanych środków trwałych, pod
    warunkiem, że ich likwidacja nie wynika ze zmiany rodzaju działalności, co ma miejsce w
    przedmiotowym przypadku. Biorąc powyższe pod uwagę, Wnioskodawca uważa, że strata
    wynikająca z likwidacji inwestycji w obcym środku trwałym powinna zostać zaliczona do
    kosztów uzyskania przychodu, zgodnie z przepisami art. 15 ust. 1 Ustawy o CIT.
    Podsumowując, Wnioskodawca zajmuje stanowisko, że w przypadku rozwiązania umowy
    najmu przed zakończeniem amortyzacji inwestycji w obcy środek trwały, ma prawo
    zaliczyć niezamortyzowaną część wartości początkowej tych nakładów do kosztów
    uzyskania przychodu. Swoje stanowisko opiera na przepisach Ustawy o CIT, wskazując, że
    kosztami uzyskania przychodów są wszelkie wydatki poniesione w celu uzyskania
    przychodów lub zabezpieczenia ich źródła, z wyjątkiem wydatków wyraźnie wyłączonych
    przez ustawę. W ocenie Wnioskodawcy, inwestycje w obce środki trwałe jako poniesione w
    związku z prowadzoną działalnością gospodarczą, stanowią uzasadniony koszt, który
    można rozliczyć w kosztach podatkowych w przypadku likwidacji inwestycji z przyczyn
    niezależnych od Wnioskodawcy. Wnioskodawca podkreśla, że przepisy Ustawy o CIT nie
    wykluczają możliwości zaliczenia strat z tytułu likwidacji nie w pełni zamortyzowanych
    inwestycji do kosztów uzyskania przychodów, o ile likwidacja ta nie jest związana ze
    zmianą rodzaju działalności gospodarczej.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest prawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób
    prawnych (t.j. Dz.U. z 2023 r. poz. 2805 ze zm.; dalej: „ustawa o CIT”),
      kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów
      ze źródła przychodów lub w celu zachowania albo zabezpieczenia źródła
      przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 16 ust. 1. (...).
    Przepis ten oznacza, że podatnik ma możliwość zaliczenia do kosztów uzyskania
    przychodów wszelkich kosztów, po wyłączeniu zastrzeżonych w ustawie, zarówno
    bezpośrednio, jak i pośrednio związanych z uzyskiwanymi przychodami, pod tym jednak
    warunkiem, że wykaże ich związek z prowadzoną działalnością gospodarczą, a ich
    poniesienie ma lub może mieć wpływ na wielkość osiągniętego przychodu lub wiąże się z
    zachowaniem albo zabezpieczeniem źródła przychodów. Zatem, kosztem uzyskania
    przychodu są wszelkie racjonalnie i gospodarczo uzasadnione wydatki związane z
    działalnością gospodarczą, których celem jest osiągnięcie, zabezpieczenie lub zachowanie
    źródła przychodów.
    Aby wydatek poniesiony przez podatnika stanowił dla niego koszt uzyskania przychodu,
    muszą być spełnione następujące warunki:

      1) został poniesiony przez podatnika, tj. w ostatecznym rozrachunku musi on zostać
        pokryty z zasobów majątkowych podatnika (nie stanowią kosztu uzyskania
        przychodu podatnika wydatki, które zostały poniesione na działalność podatnika
        przez osoby inne niż podatnik),
      2) jest definitywny (rzeczywisty), tj. wartość poniesionego wydatku nie została
        podatnikowi w jakikolwiek sposób zwrócona,
      3) pozostaje w związku z prowadzoną przez podatnika działalnością gospodarczą,
      4) poniesiony został w celu uzyskania, zachowania lub zabezpieczenia przychodów lub
        może mieć wpływ na wielkość osiągniętych przychodów,
      5) został właściwie udokumentowany,
      6) nie może znajdować się w grupie wydatków, których nie uważa się za koszty
        uzyskania przychodów.
    Koszty ponoszone przez podatnika należy ocenić pod kątem ich celowości, a więc dążenia
    do uzyskania przychodów, zabezpieczenia lub zachowania źródła przychodów. Aby
    określony wydatek można było uznać za koszt uzyskania przychodu, między tym
    wydatkiem a osiągnięciem przychodu musi zachodzić związek przyczynowy tego typu, że
    poniesienie wydatku ma wpływ na powstanie lub zwiększenie tego przychodu. Kosztami
    będą zarówno koszty pozostające w bezpośrednim związku z uzyskiwanymi przychodami,
    jak i pozostające w związku pośrednim, jeżeli zostanie wykazane, że zostały w sposób
    racjonalny poniesione w celu osiągnięcia przychodów, nawet wówczas, gdy z
    obiektywnych powodów przychód nie zostanie osiągnięty. Podkreślić przy tym należy, że
    to obowiązkiem podatnika, jako odnoszącego korzyść z faktu zaliczenia określonych
    wydatków w poczet kosztów uzyskania przychodów jest wykazanie – w oparciu o
    zgromadzone dowody – związku pomiędzy poniesieniem kosztu a uzyskaniem przychodu
    (w tym zachowaniem albo zabezpieczeniem źródła przychodów), zgodnie z dyspozycją
    powołanego art. 15 ust. 1 ustawy o CIT.
    Należy jednak mieć na uwadze zamknięty katalog wydatków zawarty w art. 16 ust. 1
    ustawy o CIT, które nie podlegają zaliczeniu do kosztów uzyskania przychodów, mimo że
    pozostają w związku z prowadzoną przez podatnika działalnością i zostały przez niego
    poniesione w celu uzyskania przychodu.
    Z uwagi na fakt, że składniki majątku wykorzystywane są przez podatników w dłuższym
    okresie, a nie tylko w roku ich nabycia/wytworzenia, ustawodawca przyjął zasadę, że
    wydatki na ich nabycie lub wytworzenie zalicza się do kosztów uzyskania przychodów
    sukcesywnie, w miarę ich zużycia.
    Stosownie do art. 15 ust. 6 ustawy o CIT,
      kosztem uzyskania przychodów są odpisy z tytułu zużycia środków trwałych oraz
      wartości niematerialnych i prawnych (odpisy amortyzacyjne) dokonywane zgodnie z
      art. 16a-16m, przy czym w przypadku spółek nieruchomościowych odpisy dotyczące
      środków trwałych zaliczonych do grupy 1 Klasyfikacji nie mogą być w roku
      podatkowym wyższe niż dokonywane zgodnie z przepisami o rachunkowości odpisy
      amortyzacyjne lub umorzeniowe z tytułu zużycia środków trwałych, obciążające w
      tym roku podatkowym wynik finansowy jednostki.
    W myśl art. 16 ust. 1 pkt 1 ustawy o CIT,
      nie uważa się za koszty uzyskania przychodów wydatków na:
      a) nabycie gruntów lub prawa wieczystego użytkowania gruntów, z wyjątkiem opłat
        za wieczyste użytkowanie gruntów,

      b) nabycie lub wytworzenie we własnym zakresie innych niż wymienione w lit. a
        środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych, w tym również
        wchodzących w skład nabytego przedsiębiorstwa lub jego zorganizowanych
        części,
      c) ulepszenie środków trwałych, które zgodnie z art. 16g ust. 13 powiększają wartość
        środków trwałych, stanowiącą podstawę naliczania odpisów amortyzacyjnych
      - wydatki te, zaktualizowane zgodnie z odrębnymi przepisami, pomniejszone o sumę
      odpisów amortyzacyjnych, o których mowa w art. 16h ust. 1 pkt 1, są jednak kosztem
      uzyskania przychodów, w przypadku odpłatnego zbycia środków trwałych lub
      wartości niematerialnych i prawnych, bez względu na czas ich poniesienia.
    Zgodnie z art. 16 ust. 1 pkt 5 ustawy o CIT,
      nie uważa się za koszty uzyskania przychodów strat w środkach trwałych oraz
      wartościach niematerialnych i prawnych w części pokrytej sumą odpisów
      amortyzacyjnych, o których mowa w art. 16h ust. 1 pkt 1.
    Tak więc kosztem uzyskania przychodów, co do zasady, będzie strata w środkach trwałych
    w części, która nie została pokryta odpisami amortyzacyjnymi.
    Stosownie do art. 16a ust. 2 pkt 1 ustawy o CIT,
      amortyzacji podlegają również, z zastrzeżeniem art. 16c, niezależnie od
      przewidywanego okresu używania, przyjęte do używania inwestycje w obcych
      środkach trwałych, zwane dalej „inwestycjami w obcych środkach trwałych”.
    Natomiast zgodnie z art. 16 ust. 1 pkt 6 ustawy o CIT,
      nie uważa się za koszty uzyskania przychodów strat powstałych w wyniku likwidacji
      nie w pełni umorzonych środków trwałych, jeżeli środki te utraciły przydatność
      gospodarczą na skutek zmiany rodzaju działalności.
    Ograniczenie zawarte w art. 16 ust. 1 pkt 6 ustawy o CIT dotyczy wyłącznie środków
    trwałych zlikwidowanych, których utrata przydatności gospodarczej była skutkiem zmiany
    rodzaju działalności. Kosztem uzyskania przychodów, co do zasady, będzie zatem strata
    powstała w wyniku likwidacji nie w pełni umorzonych środków trwałych, jeżeli utraciły one
    przydatność gospodarczą z przyczyn innych niż zmiana rodzaju działalności, tj. nie były
    zdeterminowane zmianą rodzaju działalności gospodarczej, a co za tym idzie, utratą przez
    likwidowany środek trwały jego przydatności gospodarczej.
    Przepisy ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych nie zawierają definicji pojęcia
    „likwidacja”, a zatem zasadne jest odwołanie się w tym zakresie do reguł wykładni
    językowej.
    Zgodnie z definicją słownikową „likwidować to dokonywać likwidacji, usuwać coś,
    pozbywać się czegoś, uwalniać się od czegoś” (Słownik języka polskiego, pod red. M.
    Szymczaka, PWN, Warszawa 1979, t. II, str. 35). W związku z takim rozumieniem tego
    pojęcia – likwidacją będzie definitywne pozbycie się środka trwałego (wykreślenie z
    ewidencji), np. poprzez jego zniszczenie, usunięcie, a także zwrot wynajmującemu
    inwestycji w obcym środku trwałym przed upływem okresu najmu lub dzierżawy (czy
    okresu pełnej amortyzacji).
    Z opisu sprawy wynika, że Spółka, w celu prowadzenia działalności gospodarczej, do (...)
    2024 r. wynajmowała nieruchomość, składającą się z pomieszczeń biurowych,
    magazynowych oraz warsztatowych. W latach (...) i w roku (...), Spółka dokonała inwestycji
    w obcym środku trwałym, polegających na dobudowie skrzydła i modernizacji klatki
    schodowej. Inwestycje te Spółka amortyzowała liniowo, według stawiki 2,5%. Mimo
    znacznych nakładów związanych z dobudową skrzydła oraz modernizacją, przestrzeń
    warsztatowa okazała się niewystarczająca, co wpłynęło na ograniczenie zdolności
    produkcyjnych oraz innowacyjności przedsiębiorstwa. Dodatkowym problemem był brak
    miejsca do magazynowania (...), takich jak rozdzielnie elektryczne, co powodowało

    opóźnienia w (...) i blokowało realizację zleceń. W związku z tym, Zarząd Spółki podjął
    decyzję o zmianie lokalizacji działalności. Rozwiązanie umowy wynikało przede wszystkim
    z uwarunkowań gospodarczych, w tym oceny rentowności jej dalszego utrzymywania.
    Decyzja o zakończeniu wynajmu powierzchni została podjęta za porozumieniem stron,
    mając na uwadze, że kontynuacja wynajmu powierzchni nie spełniała dalej oczekiwań
    ekonomicznych. Umowa najmu nie zawierała zapisów dotyczących zasad rozliczeń z tytułu
    inwestycji w obcy środek trwały.
    Państwa wątpliwości dotyczą kwestii ustalenia czy w przypadku rozwiązania umowy
    najmu przed zakończeniem amortyzacji inwestycji w obcy środek trwały, mają Państwo
    prawo ująć w kosztach uzyskania przychodów niezamortyzowaną podatkowo część
    wartości początkowej nakładów pozostawionych nieodpłatnie u Wynajmującego, jeżeli
    Spółka kontynuuje działalność gospodarczą w nowej lokalizacji.
    Przenosząc wyżej powołane przepisy na grunt Państwa sprawy stwierdzić należy, że
    możliwość zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów straty z tytułu niezamortyzowanej
    wartości inwestycji w obcym środku trwałym należy oceniać przez pryzmat kryterium
    racjonalnego i ekonomicznego działania Spółki oraz z punktu widzenia realizacji celów
    wskazanych w art. 15 ust. 1 ustawy o CIT, a więc osiągania przychodów lub zachowania
    albo zabezpieczenia źródła przychodów.
    Zatem, skoro art. 16 ust. 1 ustawy o CIT zawiera zamknięty katalog wydatków, które nie
    podlegają zaliczeniu do kosztów uzyskania przychodów, a wśród tych wydatków
    ustawodawca nie wymienia strat powstałych w związku z likwidacją nie w pełni
    zamortyzowanych środków trwałych, jeżeli środki te zostały zlikwidowane z innych
    przyczyn aniżeli wskazane w treści art. 16 ust. 1 pkt 6 ustawy o CIT, oznacza to, że straty te
    podlegają zaliczeniu do kosztów uzyskania przychodów z uwzględnieniem przesłanek
    wskazanych w art. 15 ust. 1 ustawy o CIT.
    W rozpatrywanej sprawie, wykorzystywana dotychczas w działalności Spółki inwestycja w
    obcym środku trwałym uległa likwidacji, rozumianej na potrzeby analizowanej sprawy
    szerzej, jako pozostawienie poniesionych nakładów u wynajmującego. Jak Państwo
    wskazali we wniosku, decyzja o rozwiązaniu umowy najmu była racjonalna i uzasadniona z
    finansowego oraz biznesowego punktu widzenia. Z wniosku wynika również, że Spółka nie
    zmieni rodzaju działalności, tylko przeniesie ją do nowej lokalizacji, która zapewni Spółce
    niezbędne zaplecze do prowadzenia dotychczasowej działalności (...), obejmującej (...).
    Mając na uwadze powyższe, Państwa stanowisko, zgodnie z którym w przypadku
    rozwiązania umowy najmu przed zakończeniem amortyzacji inwestycji w obcy środek
    trwały, Spółka będzie miała prawo ująć w kosztach uzyskania przychodów
    niezamortyzowaną podatkowo część wartości początkowej nakładów jest prawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, które Państwo przedstawili i stanu prawnego,
    który obowiązuje w dniu wydania interpretacji.
    Odnosząc się do powołanych we wniosku interpretacji indywidualnych stwierdzić należy,
    że zostały one wydane w indywidualnych sprawach innych podmiotów i nie wiążą organu
    w sprawie będącej przedmiotem wniosku.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

    - Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z
    dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2023 r. poz. 2383 ze zm.).
    Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie
    zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosuje się
    Pani do interpretacji.
    - Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
        z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    - Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego
    Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa
    z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.
    U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
    - w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
    - w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP
      (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.