Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0114-KDIP1-1.4012.188.2020.15.S.KOM
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-07-30
Teza: Nieuznanie Wnioskodawcy za podatnika podatku VAT z tytułu
wykonywania czynności prowadzącego aukcję (Aukcjonera),
nieuznanie wykonywanych czynności za odpłatne świadczenie
usług opodatkowane podatkiem VAT, brak obowiązku
dokumentowania wykonywanych czynności fakturą.
Słowa kluczowe: aukcja
działalność-działalność gospodarcza
emisja
faktura
podatnik-podatnik podatku od towarów i usług
uprawnienie
świadczenie-świadczenie usług
Zagadnienia: Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II. Zakres
opodatkowania-Rozdział 2. Dostawa towarów i
świadczenie usług -Świadczenie usług
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III. Podatnicy,
płatnicy i przedstawiciele podatkowi-Rozdział 1.
Podatnicy i płatnicy-Działalność gospodarcza
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III. Podatnicy,
płatnicy i przedstawiciele podatkowi-Rozdział 1.
Podatnicy i płatnicy-Podatnicy
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział XI.
Dokumentacja -Rozdział 1. Faktury -Brak obowiązku
wystawienia faktury
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II-
Rozdział 1-art. 5-ust. 1-pkt 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II-
Rozdział 2-art. 8-ust. 1-pkt 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III-
Rozdział 1-art. 15-ust. 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III-
Rozdział 1-art. 15-ust. 2
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział XI-
Rozdział 1-art. 106b-ust. 1-pkt 1
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II. Zakres
opodatkowania-Rozdział 1. Przepisy ogólne -Czynności
niepodlegające opodatkowaniu
1

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

24 marca 2020 r. wpłynął Państwa wniosek z 18 marca 2020 r. o wydanie interpretacji
    indywidualnej dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie obowiązków
    podatkowych związanych ze sprzedażą przez Y. uprawnień do emisji CO w trybie aukcji 2
    pierwotnej.
    Treść wniosku jest następująca:
    Opis stanu faktycznego
    Przedmiotem wniosku jest ocena zastosowania przepisów ustawy z dnia 11 marca 2004 r.
    o podatku od towarów i usług (dalej również „ustawa z dnia 11 marca 2004 r.”) do
    zbywania przez Y. uprawnień do emisji CO w trybie aukcji (obrót pierwotny) 2
    prowadzonych na podstawie rozporządzenia Komisji Europejskiej nr 1031/2010 z dnia 12
    listopada 2010 r. w sprawie harmonogramu, kwestii administracyjnych oraz pozostałych
    aspektów sprzedaży na aukcji uprawnień do emisji gazów cieplarnianych na mocy
    dyrektywy 2003/87/WE Parlamentu Europejskiego i Rady ustanawiającej system handlu
    przydziałami emisji gazów cieplarnianych w Unii (Dz. U. UE. L. z 2010 r. Nr 302, str. 1 ze
    zm.). (dalej „Rozporządzenie”), oraz obowiązków podatkowych w podatku od towarów i

    usług Wnioskodawca (dalej „C.”), w zakresie obrotu w/w uprawnieniami od dnia 1
    listopada 2019 r.
    1. Ogólna charakterystyka sprzedaży uprawnień do emisji na aukcjach pierwotnych
    1.1. Uprawnienia do emisji
    Uprawnienia do emisji CO stanowią narzędzie zmierzające do redukcji emisji gazów 2
    cieplarnianych. Niniejszy wniosek dotyczy zbywania uprawnień do emisji ogólnych
    przeznaczonych dla operatorów instalacji stacjonarnych (dalej również we wniosku „EUA”
    (ang. European Union Allowances) oraz uprawnień do emisji lotniczych przeznaczonych
    dla operatorów statków powietrznych (dalej we wniosku „EUAA”) (ang. European Union
    Aviation Allowances). EUA oraz EUAA są również określane dalej we wniosku łącznie jako
    „uprawnienia do emisji” lub „uprawnienia”.
    System handlu uprawnieniami do emisji zakłada, że każdy podmiot prowadzący
    działalność gospodarczą (art. 1 ustawy z dnia 12 czerwca 2015 r. o systemie handlu
    uprawnieniami do emisji gazów cieplarnianych (t.j. Dz. U. z 2020 r. poz. 136 ze zmianami,
    dalej również „ustawa z dnia 12 czerwca 2015 r.”), w razie wprowadzania do atmosfery
    gazów cieplarnianych z instalacji, która spełnia określone kryteria progowe (są one
    określone w załączniku 1 do ustawy) albo z operacji lotniczych objętych systemem, ma
    obowiązek uzyskać uprawnienia do emisji (European Union Allowance - EUA lub European
    Union Aviation Allowances EUAA), w celu rozliczenia wielkości emisji gazów cieplarnianych,
    które zostały wprowadzone do atmosfery w wyniku działalności tej instalacji.
    Rozliczenie wielkości emisji polega na umorzeniu odpowiedniej liczby uprawnień do emisji
    za pośrednictwem rachunku powiązanego z daną instalacją (lub z danym operatorem
    lotniczym) w Rejestrze Unii. Rozliczenia wielkości emisji dokonuje się w terminie do dnia
    30 kwietnia następnego roku w stosunku do emisji z poprzedniego roku kalendarzowego.
    System ten ma na celu stymulowanie podmiotów eksploatujących instalacje oraz
    operatorów statków powietrznych do redukcji emisji, który to skutek osiąga się poprzez
    stałe zmniejszanie liczby uprawnień do emisji wprowadzanych na rynek, z kolei rosnący
    deficyt uprawnień i ich wysoka cena dostarczają coraz większych zachęt do ograniczania
    emisji.
    Jak wynika z preambuły do dyrektywy 2003/87/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia
    13 października 2003 r. ustanawiającej system handlu przydziałami emisji gazów
    cieplarnianych w Unii oraz zmieniająca dyrektywę Rady 96/61/WE (Dz. U. UE. U z 2003 r.
    Nr 275, str. 32 ze zm.) Unia oraz jej Państwa Członkowskie uzgodniły, iż będą wspólnie
    spełniać swoje zobowiązania w celu zmniejszenia antropogenicznych emisji gazów
    cieplarnianych na podstawie Protokołu z Kioto, zgodnie z decyzją 2002/358/WE.
    Niniejsza dyrektywa ma na celu przyczynienie się do spełniania zobowiązań Unii
    Europejskiej oraz jej Państw Członkowskich bardziej skutecznie, przez skuteczny
    europejski obrót przydziałami emisji gazów cieplarnianych, z najmniejszym możliwym
    zmniejszeniem rozwoju gospodarczego oraz zatrudnienia.
    Zgodnie z art. 1 dyrektywa ustanawia system handlu przydziałami emisji gazów
    cieplarnianych w Unii (zwany dalej „EU ETS”) w celu wspierania zmniejszania emisji gazów
    cieplarnianych w efektywny pod względem kosztów oraz skuteczny gospodarczo sposób.
    Niniejsza dyrektywa przewiduje również dalszą redukcję emisji gazów cieplarnianych, aby
    przyczynić się do osiągnięcia takich poziomów redukcji, które według naukowców
    uważane są za konieczne do uniknięcia groźnych zmian klimatu.
    W III okresie EU ETS Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/29/WE z dnia 23
    kwietnia 2009 r. zmieniająca dyrektywę 2003/87/WE w celu usprawnienia i rozszerzenia
    wspólnotowego systemu handlu uprawnieniami do emisji gazów cieplarnianych (tzw.
    dyrektywa EU ETS), zgodnie z art. 10 ust. 1, ustanawia aukcję jako podstawową metodę
    dystrybucji uprawnień do emisji.
    Przepisy dyrektywy 2003/87/WE pozwalały państwom członkowskim UE w I oraz II okresie
    EU ETS na sprzedaż uprawnień za pośrednictwem aukcji pierwotnych, ale były to

    niewielkie ilości jednostek - maksymalnie do: odpowiednio 5% i 10% przydzielonego limitu
    uprawnień. Z powyższej możliwości w okresie 2008-2012 skorzystało 10 państw
    członkowskich UE, tj.: Niemcy, Wielka Brytania, Węgry, Holandia, Austria, Irlandia, Litwa,
    Grecja, Czechy oraz Polska, która sprzedała swoją część uprawnień EUA pochodzącą z
    niewykorzystanej rezerwy na projekty wspólnych wdrożeń (tzw. Projekty JI). W sumie,
    podczas dwóch rund sesji aukcji w dniach 2 i 23 kwietnia 2013 r., Polska sprzedała za
    pośrednictwem internetowej Platformy aukcyjnej (...) uprawnień do emisji EUA.
    W bieżącym okresie rozliczeniowym (2013-2020) system bezpłatnego przydziału
    uprawnień do emisji dla określonych kategorii instalacji utrzymuje się w dalszym ciągu,
    jednak przydział ten ma charakter rozwiązania przejściowego, a liczba uprawnień
    rozdysponowywanych w ten sposób corocznie stale się zmniejsza w kierunku
    stopniowego wygaszenia bezpłatnego przydziału (w odniesieniu do niektórych instalacji
    przydział darmowych uprawnień do emisji wygaśnie w roku 2030).
    W okresie 2013-2020 uprawnienia EUA nieprzydzielone podmiotom bezpłatnie są im
    sprzedawane w drodze aukcji (w przypadku uprawnień do emisji lotniczych (EUAA) udział
    uprawnień sprzedawanych na aukcjach wynosi 15% przydziałów uprawnień do emisji - art.
    3d ust. 1 dyrektywy EU ETS).
    Od 2019 r. część uprawnień z aukcji pierwotnych może być przenoszona do rezerwy
    stabilizacyjnej (MSR) po to, żeby stymulować cenę na uprawnienia na rynku - zarówno w
    obrocie pierwotnym (tj. na aukcji pierwotnej, o której mowa w niniejszym wniosku), jak i
    wtórnym, aby w jeszcze większym stopniu dostarczała ona zachęt do ograniczania emisji.
    Komisja Europejska szacuje, że w obecnym okresie rozliczeniowym 2013-2020 państwa
    członkowskie UE za pośrednictwem aukcji pierwotnej sprzedadzą ok. 50% ogólnej puli
    uprawnień.
    Reszta uprawnień jest zasadniczo rozdzielana bezpłatnie pomiędzy: operatorów statków
    powietrznych, energochłonne sektory przemysłu (narażone na zjawisko tzw. ucieczki
    emisji), pozostałe sektory przemysłu (wg zasady stopniowego odchodzenia od przydziałów
    bezpłatnych), a także sektor wytwórców energii elektrycznej, który zasadniczo zaspokaja
    swoje potrzeby emisyjne nabywając uprawnienia na aukcjach, jednak w niektórych
    państwach członkowskich, w tym w Polsce, otrzymywał uprawnienia do emisji jako pomoc
    publiczną m.in. na inwestycje w zakresie modernizacji tego wytwarzania energii (derogacja
    art. 10c dyr. dyrektywa 2003/87/WE2009/29/WE). Całkowita liczba uprawnień do emisji
    (EUA), które zostaną w latach 2013-2020 przeznaczone do sprzedaży w drodze aukcji jest
    udostępniona w tabeli na stronach Komisji Europejskiej. Pula została rozdzielona
    pomiędzy państwa członkowskie w oparciu o klucz 88%/10%/2% (art. 10a ust. 2 dyrektywy
    EU ETS), gdzie:
    - 88% to liczba uprawnień rozdysponowana w oparciu o udział emisji z poszczególnych
      państw członkowskich w zweryfikowanej emisji z EU ETS w 2005 lub 2005-2007
      (przyjmowana jest wyższa z wartości);
    - 10% to liczba uprawnień podlegająca redystrybucji w oparciu o kryterium PKB
      /mieszkańca, zgodnie z wartościami określonymi w załączniku II a dyrektywy EU ETS;
    - 2% to liczba uprawnień podlegająca redystrybucji w oparciu o dotychczasowe wysiłki
      redukcyjne, zgodnie z wartościami w załączniku II b dyrektywy EU ETS.
    Kluczowym aktem prawnym regulującym sprzedaż uprawnień w drodze aukcji jest
    Rozporządzenie.
    Powyższy akt prawny zapewnia:
    · operatorom, a w szczególności wszystkim małym i średnim przedsiębiorcom objętym
      EU ETS, swobodny, sprawiedliwy i równy dostęp do aukcji;
    · wszystkim uczestnikom dostęp do tych samych informacji, w tym samym czasie, aby
      zapobiec zakłóceniu przebiegu aukcji przez tychże uczestników;
    · opłacalność aukcji, unikając zbytnich kosztów administracyjnych;

    · gwarancję dostępu do aukcji dla mniejszych podmiotów.
    Rozporządzenie narzuca wymóg, aby każda aukcja odbywała się na tzw. rynku
    regulowanym. Oznacza to, że każda platforma aukcyjna musi zapewnić szereg środków
    bezpieczeństwa w procesie sprzedaży uprawnień w drodze aukcji na mocy europejskich
    dyrektyw związanych z rynkami finansowymi. W związku z powyższym można stwierdzić,
    że zakres prawny aukcji wykracza poza zakres Rozporządzenia oraz dyrektywy EU ETS i
    obejmuje również dyrektywy związane z rynkami finansowymi.
    Środki bezpieczeństwa stosowane na rynku regulowanym obejmują ustalenia mające na
    celu:
    · identyfikację konfliktów interesów, które mogłyby mieć potencjalnie niekorzystne skutki
      dla funkcjonowania rynku regulowanego bądź jego uczestników i zarządzanie nimi;
    · identyfikację ryzyka, na które rynek ten bądź jego uczestnicy są narażeni oraz
      zarządzanie nim, a także wdrożenie skutecznych środków mających na celu jego
      ograniczenie;
    · zapewnienie prawidłowego zarządzania technicznymi operacjami ich systemów poprzez
      ustanowienie skutecznych procedur awaryjnych określających postępowanie w
      przypadku groźby wystąpienia zakłóceń systemów;
    · posiadanie przejrzystych i nieuznaniowych zasad i procedur sprawiedliwego i
      prawidłowego handlu oraz ustanowienie obiektywnych kryteriów sprawnej obsługi
      zleceń;
    · ułatwienie wydajnej i terminowej finalizacji transakcji przeprowadzanych w ramach ich
      systemów;
    · posiadanie wystarczających zasobów finansowych, aby mogły one prawidłowo
      funkcjonować, uwzględniając charakter i zakres transakcji zawieranych na rynku oraz
      zasięg i stopień ryzyka, na które są one narażone.
    Ponadto, przepisy o rynku regulowanym pozwalają na skorzystanie z infrastruktury
    organizacyjnej, doświadczenia, zdolności i przejrzystych obowiązkowych zasad
    operacyjnych dotyczących rynku regulowanego. Ma to znaczenie dla m.in. rozliczania i
    rozrachunku transakcji, a także kontrolowania zgodności z własnymi zasadami rynku i z
    innymi zobowiązaniami prawnymi, takimi jak zakaz nadużyć na rynku i ustanowienie
    mechanizmu pozasądowego rozstrzygania sporów. Jest to efektywne pod względem
    kosztów i pozwala chronić rzetelny charakter aukcji pod względem operacyjnym. Wielu
    potencjalnych uczestników aukcji będzie już członkami lub uczestnikami różnych
    regulowanych rynków działających na rynku wtórnym.
    Oprócz uprawnień do emisji ogólnych (EUA) przedmiotem aukcji jest również określony
    udział uprawnień do emisji lotniczych (EUAA). Zgodnie z art. 3d dyrektywy EU ETS, w
    okresie od 1 stycznia 2013 r. do 31 grudnia 2020 r. 15% uprawnień lotniczych EUAA będzie
    sprzedawanych na aukcjach.
    W konsekwencji przyjęcia Decyzji Parlamentu Europejskiego i Rady wprowadzającej
    tymczasowe odstępstwo od dyrektywy 2003/87/WE ustanawiającej system handlu
    przydziałami emisji gazów cieplarnianych we Wspólnocie (COM(2012) 697) przygotowanej
    przez Komisję Europejską (tzw. 77 decyzja „Stop the clock”) oraz w związku z
    przesunięciem terminu rozliczenia emisji za 2013 i 2014 r. na 30 kwietnia 2015 r., aukcje
    uprawnień lotniczych są przeprowadzane od 1 stycznia 2015 r.
    Wnioskodawca wyjaśnia, że poprzez aukcje pierwotne następuje pierwotne wprowadzenie
    do obrotu praw do emisji. Y. otrzymuje uprawnienia do emisji w ramach przydziału
    dokonywanego przez Komisję Europejską (która kreuje pulę praw dla danego państwa
    członkowskiego), a następnie - poprzez mechanizm aukcji pierwotnej - dokonuje ich
    dystrybucji do prowadzących instalacje i operatorów statków powietrznych (lub innych
    podmiotów biorących udział w aukcjach). Podmioty te wykorzystują nabyte uprawnienia m.
    in. dla realizacji obowiązku rozliczenia wielkości emisji wynikającego z ustawy o systemie
    handlu uprawnieniami do emisji. Rozliczenie emisji odbywa się poprzez umorzenie

    uprawnień na rachunku danego podmiotu w Rejestrze Unii, w liczbie odpowiadającej
    wielkości emisji (1 uprawnienie odpowiada 1 tonie CO). Obowiązek rozliczenia emisji jest 2
    zagrożony administracyjnymi karami pieniężnymi (w wys. równowartości ok. 104 euro za
    jedną tonę wyemitowanego a nierozliczonego CO). Podmiot, który rozliczy wielkość emisji 2
    korzysta ze zwolnienia z obowiązku ponoszenia opłat środowiskowych za wprowadzanie
    do powietrza gazów cieplarnianych objętych systemem ETS.
    Z praktycznego punktu widzenia, prowadzący instalację lub operator statku powietrznego
    ma zatem obowiązek rozliczenia emisji gazów poprzez umorzenie uprawnień do emisji, w
    liczbie odpowiadającej ilości wyemitowanych gazów. W przypadku natomiast, gdy nie
    dokona rozliczenia wielkości emisji, w sposób opisany wyżej, oprócz uiszczenia
    przewidzianej przepisami kary pieniężnej podmiot ten zobowiązany jest do zapłaty opłat
    środowiskowych przewidzianych przepisami Prawa ochrony środowiska.
    Wnioskodawca zwraca również uwagę, że także w odniesieniu do uprawnień otrzymanych
    przez prowadzącego instalację nieodpłatnie, ciąży na nim obowiązek zapłaty opłaty
    środowiskowej za wydane uprawnienia do emisji na zasadach określonych w ustawie z
    dnia 12 czerwca 2015 r. o systemie handlu uprawnieniami do emisji gazów cieplarnianych
    (uprawnienia wydane nieodpłatnie).
    Zatem, niezależnie od sposobu pozyskania uprawnień do emisji (wydane nieodpłatnie na
    podstawie ustawy z dnia 12 czerwca 2015 r., czy też nabyte na aukcji) - prowadzący
    instalację lub operator lotniczy ponosi koszt uzyskania uprawnień (opłatę za wydane
    uprawnienia albo cenę nabycia uprawnień na aukcji pierwotnej lub w obrocie wtórnym).
    Wykonanie obowiązku rozliczenia emisji przez uczestnika systemu ETS może nastąpić przy
    użyciu uprawnień, które może pozyskać z następujących źródeł:
    1) przydział (wydanie) nieodpłatny,
    2) aukcje pierwotne uprawnień do emisji (docelowy sposób dystrybucji uprawnień),
    3) nabycie na rynku wtórnym (giełdy towarowe, obrót pozagiełdowy).
    Jeśli prowadzący instalację nie jest w stanie pozyskać odpowiedniej liczby uprawnień, musi
    ograniczyć wielkość emisji poprzez ograniczenie produkcji lub - w skrajnych przypadkach -
    zaprzestaje działalności.
    Z powyższego wynika, że poprzez mechanizm dystrybucji uprawnień do emisji (regulacja
    liczby uprawnień dostępnych na rynku oraz ich ceny), jest realizowana polityka
    klimatyczna UE w zakresie stymulowania podmiotów do ograniczenia emisji gazów
    cieplarnianych.
    1.2. Rodzaje uprawnień do emisji
    Przedmiotem sprzedaży każdej aukcji są uprawnienia ważne w III okresie EU ETS, które z
    uwagi na włączenie przemysłu lotniczego do systemu EU ETS można podzielić na dwie
    grupy:
    · Uprawnienia do emisji zwane także uprawnieniami do emisji ogólnych przeznaczone dla
      operatorów instalacji stacjonarnych - EUA (ang. European Union Allowances),
    · Uprawnienia do emisji lotniczych przeznaczone dla operatorów statków powietrznych -
      EUAA (ang. European Union Aviation Allowances).
    Oznacza to, że przedmiotem obrotu na rynku aukcji w III okresie EU ETS są dwie wyżej
    wymienione grupy uprawnień, które spełniają te same cele środowiskowe, tj. służą do
    rozliczenia się podmiotów z emisji gazów cieplarnianych objętych systemem. Zarówno
    EUA, jak i EUAA mogą być nabywane przez wszystkich uczestników aukcji. Jednakże EUAA
    służą do rozliczania emisji pochodzącej wyłącznie z lotnictwa. Natomiast EUA mogą być
    wykorzystane przez wszystkie podmioty objęte EU ETS do rozliczenia własnych emisji
    (łącznie z operatorami statków powietrznych). Sprzedaż uprawnień EUA i EUAA jest
    przeprowadzana na oddzielnych sesjach aukcyjnych, ale w ramach tej samej aukcji. Z

    uwagi na niewielką liczbę uprawnień EUAA, przewiduje się mniejszą liczbę aukcji w roku, w
    stosunku do tych sesji, których przedmiotem będą uprawnienia EUA.
    1.3. Platformy aukcyjne
    Zgodnie z Rozporządzeniem sprzedaż uprawnień do emisji powinna odbywać się na
    jednej zharmonizowanej platformie aukcyjnej, jednak istnieje możliwość odstępstwa od
    powyższej zasady i sprzedaży uprawnień jako państwo z grupy „opt-out” na oddzielnej
    platformie aukcyjnej. Z takiej możliwości skorzystały Niemcy, Wielka Brytania oraz Polska.
    Obecnie tylko dwie platformy aukcyjne prowadzą sprzedaż uprawnień w drodze aukcji -
    Europejska Giełda Energii X. z siedzibą w (...) wygrała kontrakt na organizację aukcji
    wspólnotowej (w tej chwili korzysta z niej 25 państw UE oraz Polska i Niemcy) oraz aukcji
    niemieckiej, natomiast giełda ICE/ECX z siedzibą w Londynie prowadzi aukcję dla Wielkiej
    Brytanii. Polska, jako państwo z grupy „opt-out”, do czasu wyłonienia docelowej platformy
    realizuje sprzedaż uprawnień za pośrednictwem giełdy X.
    1.4. Dostęp do aukcji
    Zgodnie z dyrektywą EU ETS dostęp do aukcji musi być otwarty. Oznacza to, że prawo do
    zakupu uprawnień posiada szeroka grupa zainteresowanych podmiotów niezależnie od
    państwa pochodzenia, w tym: operatorzy instalacji oraz operatorzy statków powietrznych
    uczestniczący w EU ETS, pośrednicy i instytucje finansowe, pod warunkiem, że dopełnią
    odpowiednich procedur rejestracyjnych na platformie aukcyjnej. W trakcie procedury
    rejestracyjnej prowadzi się weryfikację uczestnika aukcji, co ma zapobiegać ewentualnym
    nadużyciom i jest głównie związane z dopełnieniem obowiązków wynikających z dyrektywy
    dotyczących obrotu na rynkach finansowych. Organizator aukcji ma obowiązek sprawdzić
    każdy podmiot, biorący udział w aukcji.
    1.5. Cena rozliczeniowa
    Każda aukcja jest organizowana w systemie jedno-rundowym (ang. single-round). Oznacza
    to, że zostaje otwarte tylko jedno okno ofertowe (w ramach jednej rundy), a w trakcie
    trwania rundy (w ciągu ok. 2 godzin) każdy oferent ma prawo złożyć kilka ofert kupna
    uprawnień po ustalonej przez siebie cenie. Wszystkie złożone oferty są utajnione (ang.
    sealed-bid) i nikt oprócz oferenta nie wie, jaka oferta została złożona. Po zakończeniu
    rundy operator platformy aukcyjnej określa i ujawnia cenę rozliczenia (ang. clearing price),
    która jest ustalana według poniższego schematu:
        · Uczestnicy przesyłają organizatorowi swoje zapotrzebowanie na uprawnienia
        (wolumen) po cenie, po której zamierzają kupić;
        · Organizator aukcji szereguje oferty od najwyższej do najniższej cenowo (kumulacja
        malejąca) wraz ze zgłaszanym wolumenem uprawnień;
        · Powstaje krzywa zagregowanego popytu, której przecięcie z linią podaży ustala
        cenę rozliczenia;
        · Wszystkie oferty nabycia znajdujące się powyżej ceny rozliczeniowej są
        akceptowane, natomiast wszystkie pozostałe są odrzucane.
    Zwycięzcami aukcji są te podmioty, które zaoferowały cenę równą, bądź wyższą od ceny
    rozliczenia. Niezależnie od zaproponowanej ceny w ofercie (nawet bardzo wysokiej)
    zapłacą oni dokładnie tyle, ile wynosi cena rozliczeniowa (ang. uniform-price).
    1.6. Prowadzący aukcje
    Prowadzący aukcje (dalej we wniosku zwany również „Aukcjonerem”) w III okresie EU ETS
    zgodnie z Rozporządzeniem jest odpowiedzialny za wykonanie trzech podstawowych
    zadań:
    1) sprzedaż uprawnień za pośrednictwem platformy aukcyjnej, w imieniu wyznaczającego
      ten podmiot państwa członkowskiego;
    2) otrzymywanie wpływów z aukcji;

    3) wypłacenie wpływów z aukcji państwu członkowskiemu, które go do tego wyznaczyło.
    Wymagania, jakie musi spełniać prowadzący aukcję określono w Rozporządzeniu. Zgodnie
    z definicją zawartą w art. 3 pkt 20 Rozporządzenia (...) „prowadzący aukcje oznacza
    podmiot publiczny lub prywatny wyznaczony przez państwo członkowskie do sprzedaży
    uprawnień na aukcji w jego imieniu (...)”.
    2. Status formalno-prawny A. w strukturze Wnioskodawcy
    C. posiada status państwowego C. badawczego w rozumieniu ustawy z dnia 30 kwietnia
    2010 r. o instytutach badawczych i posiada osobowość prawną (państwowa osoba
    prawna). C. jest zarejestrowanym podatnikiem VAT czynnym.
    Zgodnie z art. 49 ust. 4 ustawy z dnia 12 czerwca 2015 r. funkcję prowadzącego aukcję
    uprawnień sprzedawanych w imieniu Rzeczpospolitej Polskiej (prowadzący aukcję w
    rozumieniu art. 3 pkt 20 Rozporządzenia) pełni A. (dalej także „A.” lub „Krajowy ośrodek”),
    którego zadania na mocy art. 4 ustawy z dnia 17 lipca 2009 r. o systemie zarządzania
    emisjami gazów cieplarnianych i innych substancji (Dz. U. z 2019 r. poz. 1447, ze
    zmianami) powierzono C.
    A. jest jednostką organizacyjną w strukturach Wnioskodawcy i jako taka jednostka nie
    posiada osobowości prawnej. A. nie jest oddziałem Wnioskodawcy. Do zadań A. należy
    pełnienie funkcji prowadzącego aukcję uprawnień do emisji w rozumieniu art. 3 pkt 20
    Rozporządzenia.
    W 2017 r. Y. reprezentowany przez ministra (...), na (...), zawarł umowę z niemiecką giełdą
    X. (...) i obsługującą ją izbą rozliczeniową E. (...) - oba podmioty z siedzibą działalności
    gospodarczej w Niemczech - jako podmiotami świadczącymi usługę sprzedaży uprawnień
    do emisji w ramach tzw. wspólnego działania, na podstawie umowy zawartej z Komisją
    Europejską. Umowa z X. i E. została zawarta pod prawem niemieckim. Przedmiotem
    umowy jest prowadzenie przez X. aukcji praw do emisji zgodnie z Rozporządzeniem oraz
    wykonywanie usług rozliczeniowych (przez izbę rozliczeniową - E.).
    Wnioskodawca jest od 2013 r. uczestnikiem E. Pierwotnie Wnioskodawca wykonywał
    zadania prowadzącego aukcję na podstawie wyznaczenia przez Ministra (...) na podstawie
    Rozporządzenia. Rada Ministrów w dniu 31 października 2013 r. przyjęła wniosek ministra
    (...) „dotyczący wyznaczenia prowadzącego aukcję uprawnień do emisji gazów
    cieplarnianych na potrzeby aukcyjnej sprzedaży uprawnień do emisji gazów
    cieplarnianych przyznanych Polsce na III okres rozliczeniowy systemu handlu
    uprawnieniami do emisji gazów cieplarnianych”.
    Pismo z informacją w tej sprawie zostało przekazane również do KE - jako formalne
    zgłoszenie aukcjonera. Od 2015 r. wyznaczenie C. na prowadzącego aukcję wynika z
    ustawy z dnia 12 czerwca 2015 r.
    Za realizację zadań prowadzącego aukcję (które to zadanie wykonuje A. w ramach C.) C.
    nie otrzymuje wynagrodzenia. Finansowanie czynności prowadzącego aukcję, tak jak
    pozostałych ustawowych zadań A. następuje na podstawie ustawy Prawo ochrony
    środowiska (art. 401c ust. 8). Na podstawie tego przepisu - zawierane jest porozumienie
    trójstronne o finansowaniu ustawowych zadań A. pomiędzy Ministrem (...) (obecnie
    Ministrem (...)),Funduszem (...) oraz Wnioskodawcą.
    3. Podstawy prawne działania A.
    3. 1. Ramy prawne
    Sprzedaż uprawnień do emisji na aukcji regulują w szczególności:
    (...)
    Ustawa z dnia 12 czerwca 2015 r. określa zasady funkcjonowania systemu handlu
    uprawnieniami do emisji gazów cieplarnianych. System handlu uprawnieniami do emisji
    gazów cieplarnianych, zwany dalej „Systemem”, obejmuje emisję gazów cieplarnianych z:
    1) instalacji;

    2) operacji lotniczej.
    Zgodnie z art. 8 ustawy z dnia 12 czerwca 2015 r. Rejestr Unii działa na zasadach
    określonych w rozporządzeniu nr (...), a krajowy administrator tego rejestru zarządza
    zbiorem rachunków w rejestrze Unii podlegających jurysdykcji Rzeczypospolitej Polskiej.
    Prowadzący instalację jest obowiązany do posiadania w rejestrze Unii rachunku
    posiadania operatora, o którym mowa w art. 16 rozporządzenia Komisji (UE) nr (...).
    Operator statku powietrznego jest obowiązany do posiadania w rejestrze Unii rachunku
    posiadania operatora statków powietrznych o którym mowa w art. 17 rozporządzenia
    Komisji (UE) nr (...). Rachunki prowadzone w rejestrze Unii nie służą do przeprowadzania
    jakichkolwiek operacji płatniczych.
    A. - w ramach działania jako krajowy administrator - otwiera w rejestrze Unii rachunki, o
    których mowa w rozporządzeniu nr (...), i zarządza nimi na zasadach określonych w tym
    rozporządzeniu i ustawie. A. wykonuje prawomocne orzeczenia sądów lub innych
    uprawnionych organów i ostateczne decyzje, których przedmiotem jest rozporządzanie
    uprawnieniami do emisji utrzymywanymi na rachunkach w rejestrze Unii podlegających
    jurysdykcji Rzeczypospolitej Polskiej lub ograniczenie prawa posiadacza rachunku do
    rozporządzania tymi uprawnieniami.
    Wnioskodawca wyjaśnia w powyższym kontekście, że uprawnienia do emisji przeznaczone
    do sprzedaży na aukcji są zapisane na unijnym rachunku aukcyjnym (tj. rachunku, którym
    A. nie administruje i nie ma do niego żadnego dostępu), prowadzonym przez Centralnego
    Administratora (podmiot wyznaczony przez Komisję Europejską). Centralny Administrator
    - na polecenie Komisji - przed aukcją przenosi uprawnienia do emisji na odpowiedni
    rachunek aukcyjny do celów dostawy (prowadzony dla odpowiedniej izby rozliczeniowej).
    Po rozliczeniu aukcji uprawnienia do emisji trafiają na rachunki prowadzone przez A.
    (działającego jako krajowy administrator rejestru), jeśli zwycięski oferent ma siedzibę na
    terytorium Polski. Jeśli nabywcą uprawnień do emisji będzie podmiot z innego państwa
    UE, wówczas po aukcji uprawnienia trafią na rachunki administrowane przez właściwego
    dla danego państwa członkowskiego krajowego administratora. Wnioskodawca (A.) nie
    uczestniczy zatem ani w przekazywaniu uprawnień przed aukcją na unijny rachunek do
    celów dostawy, ani w przenoszeniu uprawnień z rachunku aukcyjnego do celów dostawy
    na rachunki zwycięskich oferentów.
    Dopiero gdy - zgodnie z opisanymi niżej zasadami - E. dokona rozliczenia aukcji i wyda
    odpowiednie dyspozycje do rejestru Unii, nastąpi (jeśli zwycięski oferent ma siedzibę na
    terytorium Polski) przeniesienie uprawnień na rachunki administrowane przez A. (jako
    polskiego krajowego administratora).
    Zgodnie z ustawą z dnia 12 czerwca 2015 r. (art. 15) uprawnieniami do emisji można
    swobodnie rozporządzać, chyba że przepisy ustawy lub przepisy Unii Europejskiej
    dotyczące handlu uprawnieniami do emisji gazów cieplarnianych stanowią inaczej.
    Czynności rozporządzające uprawnieniami do emisji mogą być dokonywane między
    osobami fizycznymi, osobami prawnymi lub jednostkami organizacyjnymi nie będącym i
    osobami prawnymi, które posiadają rachunek w rejestrze Unii.
    Zgodnie z art. 49 ust. 1 ustawy z dnia 12 czerwca 2015 r., liczbę uprawnień do emisji
    przeznaczonych do sprzedaży w drodze aukcji określa i ogłasza Komisja Europejska,
    zgodnie z art. 10 oraz art. 12 Rozporządzenia. Środki uzyskane ze sprzedaży w drodze
    aukcji uprawnień do emisji stanowią dochód budżetu państwa (ust. 2). Zgodnie z ust. 3
    środki uzyskane ze sprzedaży w drodze aukcji uprawnień do emisji, o których mowa w art.
    27 ust. 3 zdanie drugie, przekazuje się w wysokości:
    1) 20% na wyodrębnione subkonto, o którym mowa w art. 23 ust. 1a ustawy z dnia 17
      lipca 2009 r. o systemie zarządzania emisjami gazów cieplarnianych i innych substancji;
    2) 80% do Funduszu Wypłaty Różnicy Ceny, o którym mowa w art. 11 ust. 1 ustawy z dnia
      28 grudnia 2018 r. o zmianie ustawy o podatku akcyzowym oraz niektórych innych
      ustaw (Dz. U. poz. 2538).

    Zgodnie z ust. 2b, środki uzyskane ze sprzedaży w drodze aukcji uprawnień do emisji, w
    wysokości 8 000 000 zł, stanowią przychód Narodowego Funduszu, 25% środków
    uzyskanych ze sprzedaży w drodze aukcji uprawnień do emisji, z wyłączeniem środków, o
    których mowa w ust. 2a, począwszy od dnia 1 stycznia 2020 r., nie więcej niż 1766,9 mln zł
    w 2020 r. i nie więcej niż 988,18 mln zł w 2021 r., przekazuje się do Funduszu
    Rekompensat Pośrednich Kosztów Emisji, o którym mowa w art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 19
    lipca 2019 r. o systemie rekompensat dla sektorów i podsektorów energochłonnych (Dz.
    U. poz. 1532) (ust. 2c).
    Przepis art. 49 ust. 3 stanowi, że zasady sprzedaży uprawnień do emisji w drodze aukcji
    określa rozporządzenie Komisji (UE) nr 1031/2010.
    Zgodnie z art. 49 ust. 5 ustawy z dnia 12 czerwca 2015 r., uprawnienia właścicielskie Y. w
    stosunku do uprawnień do emisji sprzedawanych w drodze aukcji wykonuje minister (...).
    Zgodnie z art. 49 ust. 6 tej ustawy co najmniej połowę środków pieniężnych uzyskanych z
    aukcji uprawnień do emisji ogólnych (EUA) w danym roku kalendarzowym lub ich
    równowartość przeznacza się przynajmniej na jeden spośród następujących celów:
    1) redukcję emisji gazów cieplarnianych, w tym przez wkład na rzecz Globalnego
      Funduszu Efektywności Energetycznej oraz Energii Odnawialnej oraz na rzecz
      Funduszu Adaptacyjnego wprowadzonego w życie na konferencji w sprawie zmian
      klimatu w Poznaniu (COP 14 i COP/MOP 4), adaptację do skutków zmian klimatu oraz
      finansowanie prac badawczo-rozwojowych oraz projektów demonstracyjnych w
      zakresie zmniejszenia emisji i adaptacji do skutków zmian klimatu, w tym udział w
      inicjatywach realizowanych w ramach europejskiego strategicznego planu w dziedzinie
      technologii energetycznych i Europejskich Platform Technologicznych;
    2) rozwój energii ze źródeł odnawialnych w celu realizacji zobowiązania Unii Europejskiej
      dotyczącego energii ze źródeł odnawialnych, jak również rozwój innych technologii
      przyczyniających się do przejścia do bezpiecznej i zrównoważonej gospodarki
      niskoemisyjnej oraz pomoc w realizacji zobowiązania Unii Europejskiej dotyczącego
      zwiększenia efektywności energetycznej do poziomu ustalonego w przepisach prawa
      Unii Europejskiej;
    3) unikanie wylesiania oraz zwiększenie zalesiania i ponownego zalesiania w krajach
      rozwijających się, które ratyfikowały Ramową konwencję Narodów Zjednoczonych W
      sprawie zmian klimatu, sporządzoną w Nowym Jorku dnia 9 maja 1992 r. (Dz. U. z 1996
      r., poz. 238); transfer technologii i ułatwienie adaptacji do niekorzystnych skutków
      zmian klimatu w tych krajach;
    4) pochłanianie dwutlenku węgla (CO) związane z zalesianiem oraz antropogenicznymi 2
      działaniami z zakresu gospodarki leśnej w Unii Europejskiej;
    5) bezpieczne dla środowiska wychwytywanie i geologiczne składowanie dwutlenku węgla
      (CO), w szczególności pochodzącego z elektrowni opalanych stałym paliwem 2
      kopalnym oraz z sektorów i podsektorów przemysłu, również w krajach trzecich;
    6) finansowanie rozwiązań zachęcających do wprowadzania niskoemisyjnych oraz
      publicznych środków transportu;
    7) finansowanie badań i rozwoju w zakresie efektywności energetycznej oraz czystych
      technologii w sektorach objętych systemem;
    8) działania służące zwiększeniu efektywności energetycznej, finansowaniu modernizacji i
      rozbudowy systemów sieci ciepłowniczych i termo modernizacji budynków lub
      dostarczeniu wsparcia finansowego w celu uwzględnienia aspektów społecznych w
      przypadku gospodarstw domowych o niskich i średnich dochodach;
    9) pokrywanie wydatków administracyjnych związanych z administrowaniem systemem
      przez A. (w formie dotacji);

    10) finansowanie działań w związku ze zmianami klimatu, w tym działań związanych z
      przystosowaniem się do skutków tych zmian, w państwach trzecich wrażliwych na
      skutki zmian klimatu;
    11) wspieranie, we współpracy z partnerami społecznymi, nabywania umiejętności i
      poszukiwania nowych miejsc pracy przez pracowników w celu niwelowania skutków
      przejścia do gospodarki niskoemisyjnej, w szczególności w regionach, których
      najbardziej dotyczy transformacja miejsc pracy.
    Zgodnie z art. 49 ust. 6a środki pieniężne uzyskane z aukcji uprawnień do emisji lotniczych
    (EU AA) w danym roku kalendarzowym lub ich równowartość przeznacza się przynajmniej
    na jeden spośród następujących celów:
    1) redukcję emisji gazów cieplarnianych, w tym przez wkład na rzecz Globalnego
      Funduszu Efektywności Energetycznej oraz Energii Odnawialnej oraz na rzecz
      Funduszu Adaptacyjnego wprowadzonego w życie na konferencji w sprawie zmian
      klimatu w Poznaniu (COP14 i COP/MOP4), adaptację do skutków zmian klimatu oraz
      finansowanie prac badawczo-rozwojowych oraz projektów demonstracyjnych w
      zakresie zmniejszenia emisji i adaptacji do skutków zmian klimatu, w tym udział w
      inicjatywach realizowanych w ramach europejskiego strategicznego planu w dziedzinie
      technologii energetycznych i Europejskich Platform Technologicznych;
    2) unikanie wylesiania;
    3) finansowanie rozwiązań zachęcających do wprowadzania niskoemisyjnych oraz
      publicznych środków transportu;
    4) finansowanie badań i rozwoju w zakresie łagodzenia zmian klimatu i adaptacji do
      skutków tych zmian w dziedzinie aeronautyki i transportu lotniczego;
    5) pokrywanie wydatków administracyjnych związanych z administrowaniem systemem
      przez A. (w formie dotacji).
    Zgodnie z art. 49 ust. 7 za realizację zasady wyrażonej w ust. 6 uznaje się również
    stosowanie polityk wsparcia podatkowego lub finansowego oraz polityk regulacyjnych
    wywierających wpływ na wsparcie finansowe działań wymienionych w ust. 6.
    Zgodnie z Rozporządzeniem (motyw 27) każde państwo członkowskie powinno wyznaczyć
    prowadzącego aukcję, który byłby odpowiedzialny za sprzedaż uprawnień na aukcji w
    imieniu państwa członkowskiego, które go wyznaczyło. Należy przewidzieć możliwość
    wyznaczenia tego samego prowadzącego aukcje przez więcej niż jedno państwo
    członkowskie. Prowadzący aukcje powinien działać oddzielnie w imieniu każdego państwa
    członkowskiego, które go wyznaczyło. Prowadzący aukcje powinien odpowiadać za
    sprzedaż uprawnień na aukcji za pośrednictwem platformy aukcyjnej oraz za
    otrzymywanie i wypłatę wpływów z aukcji dotyczących każdego państwa członkowskiego,
    które go wyznaczyło, na rzecz tego państwa członkowskiego. Istotne jest, by umowa(-y)
    pomiędzy państwami członkowskimi a wyznaczonym przez nie prowadzącym aukcje była(-
    y) zgodna(-e) z umową(-ami) pomiędzy prowadzącym aukcje a platformą aukcyjną oraz by
    w przypadku konfliktu rozstrzygające były postanowienia tej ostatniej umowy. W motywie
    29 Rozporządzenia wskazano, że wymóg określający, że platforma aukcyjna jest rynkiem
    regulowanym, wynika z zamiaru wykorzystywania infrastruktury organizacyjnej dostępnej
    na rynku wtórnym na potrzeby zarządzania aukcjami. Rynki regulowane są zobowiązane
    w szczególności do zapewnienia szeregu środków bezpieczeństwa w prowadzonej przez
    nie działalności na mocy dyrektywy 2004/39/WE oraz dyrektywy 2003/6/WE Parlamentu
    Europejskiego i Rady z dnia 28 stycznia 2003 r. w sprawie wykorzystywania poufnych
    Informacji i manipulacji na rynku (nadużyć na rynku).
    Środki te obejmują ustalenia mające na celu: identyfikację konfliktów interesów, które
    mogłyby mieć potencjalnie niekorzystne skutki dla funkcjonowania rynku regulowanego
    bądź jego uczestników i zarządzanie nimi; identyfikację ryzyka, na które rynek ten bądź
    jego uczestnicy są narażeni oraz zarządzanie nim, a także wdrożenie skutecznych środków
    mających na celu jego ograniczenie; zapewnienie prawidłowego zarządzania technicznymi
    operacjami ich systemów poprzez ustanowienie skutecznych procedur awaryjnych

    określających postępowanie w przypadku groźby wystąpienia zakłóceń systemów;
    posiadanie przejrzystych i nieuznaniowych zasad i procedur sprawiedliwego i
    prawidłowego handlu oraz ustanowienie obiektywnych kryteriów sprawnej obsługi zleceń;
    ułatwienie wydajnej i terminowej finalizacji transakcji przeprowadzanych w ramach ich
    systemów; posiadanie wystarczających zasobów finansowych, aby mogły one prawidłowo
    funkcjonować, uwzględniając charakter i zakres transakcji zawieranych na rynku oraz
    zasięg i stopień ryzyka, na które są one narażone.
    Zgodnie z motywem 30 Rozporządzenia, wymóg określający, że platforma aukcyjna jest
    rynkiem regulowanym, ma szereg dalszych zalet. Pozwala na skorzystanie z infrastruktury
    organizacyjnej, doświadczenia, zdolności i przejrzystych obowiązkowych zasad
    operacyjnych dotyczących rynku regulowanego. Ma to znaczenie dla m.in. rozliczania i
    rozrachunku transakcji, a także kontrolowania zgodności z własnymi zasadami rynku i z
    innymi zobowiązaniami prawnymi, takimi jak zakaz nadużyć na rynku i ustanowienie
    mechanizmu pozasądowego rozstrzygania sporów. Jest to efektywne pod względem
    kosztów i pozwala chronić rzetelny charakter aukcji pod względem operacyjnym. Wiążąco
    dla rynków regulowanych zasady dotyczące konfliktu interesów wymagałyby od
    prowadzącego aukcje zachowania niezależności od platformy aukcyjnej, jej właścicieli
    bądź podmiotu gospodarczego, tak aby nie stwarzać zagrożenia dla prawidłowego
    funkcjonowania rynku regulowanego. Ponadto wielu potencjalnych uczestników aukcji
    będzie już członkami lub uczestnikami różnych regulowanych rynków działających na
    rynku wtórnym.
    Motyw 31 przewiduje, że na mocy dyrektywy 2004/33/WE (obecnie uchylona) rynki
    regulowane i ich podmioty gospodarcze uzyskują zezwolenie od właściwych organów
    krajowych państwa członkowskiego, w którym rynek regulowany lub jego podmiot
    gospodarczy jest zarejestrowany lub ma siedzibę (tj. macierzystego państwa
    członkowskiego) i są przez nie nadzorowane. Nie naruszając stosownych przepisów
    dyrektywy 2003/6/WE (obecnie uchylona), a w szczególności sankcji karnych
    przewidzianych w przepisach krajowych dotyczących nadużyć na rynku, prawem mającym
    zastosowanie do rynków regulowanych jest prawo publiczne macierzystego państwa
    członkowskiego. A zatem podlegają one jurysdykcji sądów administracyjnych tego
    państwa, jak przewidziano w prawie krajowym. Powyższe ramy prawne mają
    zastosowanie do obrotu giełdowego, a nie do sprzedaży na aukcji, i wyłącznie do
    instrumentów finansowych, a nie do kontraktów na rynku kasowym. W związku z tym w
    celu zapewnienia pewności prawa w niniejszym rozporządzeniu należy przewidzieć, że
    macierzyste państwo członkowskie rynku regulowanego wyznaczonego na platformę
    aukcyjną dopilnowuje, by prawo krajowe tego państwa członkowskiego rozszerzało
    odpowiednie części wspomnianych ram prawnych na aukcje prowadzone przez platformę
    aukcyjną podlegającą jego jurysdykcji. Ponadto w niniejszym rozporządzeniu należy
    zobowiązać platformę aukcyjną do zapewnienia mechanizmu pozasądowego
    rozstrzygania sporów.
    Oprócz tego właściwe państwo członkowskie powinno również przyznać prawo do
    odwołania się od decyzji podjętych w ramach tego mechanizmu, niezależnie od tego, czy
    produkt sprzedawany na aukcji jest instrumentem finansowym, czy kontraktem na rynku
    kasowym.
    W motywie 39 Rozporządzenie stanowi, że podczas sprzedaży na aukcji państwa
    członkowskie nie powinny być zobowiązane do złożenia zabezpieczenia innego niż same
    uprawnienia, gdyż jedyne zobowiązania państw członkowskich dotyczą dostawy
    uprawnień. W związku z tym w niniejszym rozporządzeniu należy przewidzieć, że jedynym
    zobowiązaniem państw członkowskich podczas sprzedaży na aukcji dwudniowych
    kontraktów na rynku kasowym bądź pięciodniowych kontraktów terminowych typu futurę
    - zdefiniowanych w niniejszym rozporządzeniu - jest wcześniejsze zdeponowanie
    sprzedawanych na aukcji uprawnień na rachunku powierniczym prowadzonym w
    rejestrze Unii przez system rozliczeniowy lub rozrachunkowy działający jako powiernik.
    Zgodnie z motywem 40 platforma aukcyjna, a także każdy system rozliczeniowy lub
    rozrachunkowy z nią połączony, powinny jednak stosować odpowiednie procedury
    dotyczące zabezpieczeń i wszelkie inne procedury zarządzania ryzykiem konieczne do

    dopilnowania, aby prowadzący aukcje uzyskał pełną zapłatę za sprzedane na aukcji
    uprawnienia po cenie rozliczenia aukcji niezależnie od ewentualnego niewywiązania się z
    płatności przez zwycięskiego oferenta lub jego następcy prawnego.
    W motywie 55 Rozporządzenia wskazano również, że „Do celów niniejszego
    rozporządzenia przedsiębiorstwa inwestycyjne składające oferty dotyczące instrumentów
    finansowych na własny rachunek bądź w imieniu klientów należy uznać za świadczące
    usługę inwestycyjną bądź prowadzące działalność inwestycyjną”.
    Rozporządzenie określa zasady przeprowadzenia aukcji. Zgodnie z art. 4 uprawnienia są
    oferowane do sprzedaży na platformie aukcyjnej za pomocą standaryzowanych
    kontraktów elektronicznych („produkty sprzedawane na aukcji”). Każde państwo
    członkowskie sprzedaje na aukcji uprawnienia w formie dwudniowych kontraktów na
    rynku kasowym lub pięciodniowych kontraktów terminowych typu futurę.
    Jak stanowi art. 5 Rozporządzenia aukcje są przeprowadzane w systemie, w którym
    oferenci składają swoje oferty podczas jednego okresu składania ofert, nie widząc ofert
    składanych przez innych oferentów. Każdy zwycięski oferent płaci tę samą cenę rozliczenia
    aukcji, o której mowa w art. 7, za każde uprawnienie niezależnie od tego, jaką cenę podał
    w swojej ofercie.
    Zgodnie z art. 6 każda oferta zawiera następujące informacje:
    1) tożsamość oferenta oraz informację, czy oferent bierze udział w aukcji na własny
      rachunek czy w imieniu klienta;
    2) w przypadku, gdy oferent składa ofertę w imieniu klienta - tożsamość tego klienta;
    3) wolumen oferty podany jako liczba uprawnień wyrażona poprzez całkowitą
      wielokrotność partii 500;
    4) cenę oferty w euro za każde uprawnienie podaną z dokładnością do dwóch miejsc po
      przecinku.
    Jak stanowi art. 6 ust. 5 Rozporządzenia, przyjęcie, przekazanie i złożenie oferty przez
    przedsiębiorstwo inwestycyjne lub instytucję kredytową na dowolnej platformie aukcyjnej
    uznaje się za usługę inwestycyjną w rozumieniu art. 4 ust. 1 pkt 2 dyrektywy 2014/65/UE.
    Art. 7 Rozporządzenia stanowi, że cena rozliczenia aukcji ustalana jest po zamknięciu
    okresu składania ofert. Platforma aukcyjna szereguje złożone oferty według podanej w
    nich ceny. W przypadku gdy w kilku ofertach podana jest taka sama cena, kolejność tych
    ofert ustalana jest losowo, zgodnie z algorytmem określonym przez platformę aukcyjną
    przed aukcją. Wolumeny ofert są sumowane, począwszy od najwyższej oferty cenowej.
    Cena oferty, przy której suma wolumenu ofert jest równa lub przekracza wolumen
    uprawnień sprzedawanych na danej aukcji jest ceną rozliczenia aukcji. Wszystkie oferty
    składające się na sumę wolumenu ofert określoną na podstawie art. 7 ust. 2 otrzymują
    przydział po cenie rozliczenia aukcji. W przypadku, gdy całkowity wolumen zwycięskich
    ofert określony na podstawie art. 7 ust. 2 przekracza wolumen uprawnień sprzedawanych
    na danej aukcji, ostatniej ofercie dopełniającej sumę wolumenu ofert przydzielany jest
    pozostały wolumen uprawnień sprzedawanych na danej aukcji.
    Zgodnie z art. 22 ust. 1 Rozporządzenia („Wyznaczenie prowadzącego aukcje”) każde
    państwo członkowskie wyznacza prowadzącego aukcje. Żadne państwo członkowskie nie
    może sprzedawać uprawnień na aukcji bez wyznaczenia prowadzącego aukcje. Kilka
    państw członkowskich może wyznaczyć tego samego prowadzącego aukcje. Prowadzący
    aukcje jest wyznaczany przez wyznaczające państwo członkowskie odpowiednio wcześnie
    przed rozpoczęciem aukcji, tak aby zawarł i wdrożył niezbędne uzgodnienia z platformą
    aukcyjną wyznaczoną lub która ma być wyznaczona przez dane państwo członkowskie, jak
    również z połączonym z nią systemem rozliczeniowym i systemem rozrachunkowym, co
    pozwoli prowadzącemu aukcje na sprzedawanie na aukcji uprawnień w imieniu
    wyznaczającego państwa członkowskiego na wspólnie uzgodnionych warunkach (ust. 2).
    Na mocy przepisu art. 22 ust. 3, w przypadku państw członkowskich nieuczestniczących
    we wspólnych działaniach określonych w art. 26 ust. 1 prowadzący aukcje jest wyznaczany

    przez wyznaczające państwo członkowskie w celu zawarcia i wdrożenia niezbędnych
    uzgodnień z platformami aukcyjnymi wyznaczonymi na mocy art. 26 ust. 1, jak również z
    połączonym z nimi systemem rozliczeniowym i systemem rozrachunkowym, aby
    umożliwić prowadzącemu aukcje sprzedawanie na aukcji uprawnień w imieniu
    wyznaczającego państwa członkowskiego na wspomnianych platformach aukcyjnych, na
    wspólnie uzgodnionych warunkach, na podstawie art. 30 ust. 7 akapit drugi i art. 30 ust. 8
    akapit pierwszy.
    Państwa członkowskie powiadamiają Komisję o tożsamości prowadzącego aukcje i
    przekazują jej jego dane kontaktowe. Tożsamość i dane kontaktowe prowadzącego aukcje
    są publikowane na stronie internetowej Komisji (ust 7).
    Zgodnie z art. 23 Rozporządzenia, prowadzący aukcje pełni następujące funkcje:
        a) sprzedaje na aukcji wolumen uprawnień, które mają być sprzedane na aukcji
        przez każde państwo członkowskie wyznaczające go;
        b) otrzymuje wpływy z aukcji należne każdemu wyznaczającemu go państwu
        członkowskiemu;
        c) wypłaca wpływy z aukcji należne każdemu wyznaczającemu go państwu
        członkowskiemu.
    Zgodnie z przepisem art. 23 ust. 2 prowadzący aukcje każdego państwa członkowskiego
    prowadzącego sprzedaż na aukcji uprawnień na podstawie art. 10 ust. 5 otrzymuje
    wpływy ze sprzedaży na aukcji tych uprawnień na rachunek bankowy wyznaczony przez
    prowadzącego aukcje nie później niż dnia 1 października 2019 r. w przypadku
    otrzymanych płatności należnych na mocy art. 10 ust 5. Prowadzący aukcje zapewnia, aby
    wpływy z aukcji zostały wypłacone na rachunek zgłoszony mu przez Komisję do celów art.
    10a ust. 8 dyrektywy 2003/87/WE nie później niż w terminie 15 dni od końca miesiąca, w
    którym wpływy z aukcji zostały uzyskane. Prowadzący aukcje może odliczyć od wypłaty
    wszelkie dodatkowe opłaty za posiadanie i wypłatę, pod warunkiem, że jego państwo
    członkowskie uprzednio powiadomi Komisję i wszystkie pozostałe państwa członkowskie o
    kwotach i uzasadnieniu tych opłat.
    Wnioskodawca (A.) wyjaśnia przy tym, że nie ma dostępu do sprzedawanych uprawnień
    do emisji i nie przekazuje ich na rachunek zwycięzcy aukcji, na rachunek platformy
    aukcyjnej, czy rachunek do celów dostawy izby rozliczeniowej (uprawnienia te na ostatni z
    rachunków przekazuje Komisja Europejska) zgodnie z ustalonym przy jej udziale
    kalendarzem aukcyjnym. Wpływy z tytułu sprzedaży uprawnień do emisji nie są
    przyjmowane przez C., ale są kierowane przez E. - izbę rozliczeniową giełdy X.,
    bezpośrednio na rachunek bankowy Y., którego dysponentem obecnie jest minister (...).
    Wnioskodawca nie ma dostępu do tego rachunku bankowego (i nie jest w stanie
    zweryfikować, czy i jaka kwota ze sprzedaży uprawnień wpłynęła na rachunek).
    Rozporządzenie w art. 44 stanowi, że każdy zwycięski oferent lub jego następca(-y) prawny
    (-i), w tym pośrednicy działający w ich imieniu, wpłacają należną kwotę, o której zostali
    powiadomieni na podstawie art. 61 ust. 3 lit. c), za zakupione uprawnienia, o których
    zostali powiadomieni na podstawie art. 61 ust. 3 lit. a), dokonując transferu lub zlecając
    transfer należnej kwoty za pomocą systemu rozliczeniowego lub rozrachunkowego na
    wyznaczony rachunek bankowy prowadzącego aukcje w postaci rozliczonych środków,
    przed dostarczeniem uprawnień albo najpóźniej w momencie ich dostarczenia na
    wyznaczony rachunek posiadania oferenta lub wyznaczony rachunek posiadania jego
    następcy prawnego. Platforma aukcyjna, w tym połączony(-e) z nią system(-y) rozliczeniowy
    (-e) lub rozrachunkowy(-e), dokonuje transferu płatności dokonanych przez oferentów lub
    ich następców prawnych, wynikających ze sprzedaży na aukcji uprawnień objętych
    przepisami rozdziałów II i III dyrektywy 2003/87/WE prowadzącym aukcje, którzy sprzedali
    na aukcji dane uprawnienia, z wyjątkiem kwot, w odniesieniu do których została ona
    poproszona o działanie jako podmiot wypłacający w odniesieniu do monitorującego
    aukcje.
    Płatności na rzecz prowadzących aukcje dokonywane są w euro lub w walucie państwa
    członkowskiego, które ich wyznaczyło, w przypadku gdy dane państwo członkowskie nie

    należy do strefy euro, zgodnie z wyborem tego państwa członkowskiego, niezależnie od
    tego, w jakiej walucie zostały dokonane płatności przez oferentów, pod warunkiem, że
    właściwy system rozliczeniowy lub rozrachunkowy jest w stanie obsługiwać operacje w
    danej walucie krajowej. Przy czym jak wskazano powyżej, C. jako prowadzący aukcje w
    imieniu RP takich płatności nie otrzymuje. Kursem walutowym jest kurs opublikowany
    bezpośrednio po zamknięciu okresu składania ofert przez uznany informacyjny serwis
    finansowy, określony w umowie wyznaczającej daną platformę aukcyjną.
    Art. 45 Rozporządzenia stanowi, że zwycięski oferent lub jego następcy prawni otrzymują
    uprawnienia, o których zwycięski oferent został powiadomiony na podstawie art. 61 ust. 3
    lit. a), tylko wówczas, gdy cała kwota należna, o której został powiadomiony na podstawie
    art. 61 ust. 3 lit. c), została zapłacona prowadzącemu aukcje zgodnie z art. 44 ust. 1.
    Zwycięskiego oferenta lub jego następców prawnych, którzy nie wywiązują się w pełni z
    obowiązków wynikających z ust. 1 niniejszego artykułu w odpowiednim terminie, o którym
    zwycięski oferent został powiadomiony na podstawie art. 61 ust. 3 lit. d), uważa się za
    zalegających z płatnością.
    Na oferenta zalegającego z płatnością może zostać nałożona jedna z poniższych sankcji
    lub obie:
        a) odsetki za każdy dzień za okres od dnia, w którym płatność stała się należna na
        podstawie art. 61 ust. 3 lit. d), do dnia, w którym dokonano płatności, według
        stopy procentowej określonej w umowie wyznaczającej daną platformę aukcyjną,
        naliczane dziennie;
        b) kara pieniężna, która przypada prowadzącemu aukcje w wysokości
        pomniejszonej o koszty odliczone przez system rozliczeniowy lub rozrachunkowy.
    Nie naruszając powyższych postanowień, w przypadku gdy zwycięski oferent zalega z
    płatnością, skutkuje to jedną z poniższych sytuacji:
        a) kontrahent centralny interweniuje, przejmując dostawę uprawnień oraz
        dokonując płatności kwoty należnej prowadzącemu aukcje;
        b) agent rozrachunkowy wykorzystuje zabezpieczenie otrzymane od oferenta do
        realizacji płatności kwoty należnej prowadzącemu aukcje.
    W przypadku niedokonania rozrachunku, uprawnienia sprzedaje się na aukcji na dwóch
    najbliższych aukcjach zaplanowanych na danej platformie aukcyjnej.
    W odniesieniu do transferu uprawnień art. 46 Rozporządzenia stanowi, że transferu
    uprawnień sprzedawanych na aukcji prowadzonej przez każdą platformę aukcyjną
    dokonuje się przez rejestr Unii, przed otwarciem okresu składania ofert, na wyznaczony
    rachunek posiadania, gdzie są przechowywane w depozycie przez system rozliczeniowy
    lub rozrachunkowy działający jako powiernik do czasu ich dostarczenia zwycięskim
    oferentom lub ich następcom prawnym, na podstawie wyników aukcji, zgodnie z
    mającymi zastosowanie aktami delegowanymi przyjętymi na podstawie art. 19 ust. 3
    dyrektywy 2003/87/WE.
    Jak wspomniano wyżej, transferu uprawnień do emisji na rachunek do celów dostawy
    prowadzany na rzecz platformy aukcyjnej dokonuje Komisja Europejska.
    Jak stanowi art. 47 Rozporządzenia, każde uprawnienie sprzedawane przez państwo
    członkowskie jest przydzielane zwycięskiemu oferentowi przez system rozliczeniowy lub
    rozrachunkowy do czasu, gdy całkowity wolumen przydzielonych uprawnień odpowiadać
    będzie wolumenowi, o którym oferent został powiadomiony na podstawie art. 61 ust. 3 lit.
    a).
    Po zapłaceniu należnej kwoty, na podstawie art. 44 ust. 1, każdemu zwycięskiemu
    oferentowi lub jego następcom prawnym dostarcza się uprawnienia przydzielone danemu
    oferentowi tak szybko, jak jest to wykonalne, a w każdym razie nie później niż w terminie
    wyznaczonym na ich dostawę, w drodze transferu całości lub części uprawnień, o których
    oferent został powiadomiony na podstawie art. 61 ust. 3 lit. a), z wyznaczonego rachunku

    posiadania prowadzonego przez system rozliczeniowy lub rozrachunkowy działający jako
    powiernik, na wyznaczony rachunek posiadania lub wyznaczone rachunki posiadania
    zwycięskiego oferenta lub jego następców prawnych, bądź na wyznaczony rachunek
    posiadania prowadzony przez system rozliczeniowy lub rozrachunkowy działający jako
    powiernik na rzecz zwycięskiego oferenta lub jego następców prawnych. C. wskazuje, że to
    oznacza, iż prowadzący aukcję nie przekazuje uprawnień na rachunek oferenta.
    Jak stanowi art. 48 ust. 1 w przypadku gdy system rozliczeniowy lub rozrachunkowy nie
    dostarczy całości lub części uprawnień sprzedawanych na aukcji ze względu na
    okoliczności, na które nie ma wpływu, system rozliczeniowy lub rozrachunkowy dostarcza
    uprawnienia tak szybko, jak jest to możliwe, a zwycięscy oferenci lub ich następcy prawni
    akceptują dostarczenie uprawnień w tym późniejszym terminie. Środek zaradczy
    przewidziany w ust. 1 jest jedynym środkiem zaradczym przysługującym zwycięskiemu
    oferentowi lub jego następcom prawnym w przypadku niedostarczenia uprawnień
    sprzedawanych na aukcji ze względu na okoliczności, na które dany system rozliczeniowy
    lub rozrachunkowy nie ma wpływu.
    W odniesieniu do zarządzania zabezpieczeniem art. 49 Rozporządzenia przewiduje, że
    przed otwarciem okresu składania ofert dotyczących sprzedaży na aukcji dwudniowych
    kontraktów na rynku kasowym lub pięciodniowych kontraktów terminowych typu futurę
    oferenci lub pośrednicy działający w ich imieniu są zobowiązani do wniesienia
    zabezpieczenia. Na żądanie oferenta, niebędącego zwycięskim oferentem wszystkie
    wniesione przez niego zabezpieczenia, które nie zostały wykorzystane, są zwracane, wraz
    z odsetkami naliczonymi od zabezpieczeń gotówkowych, tak szybko, jak jest to wykonalne
    po zamknięciu okresu składania ofert. Na żądanie zwycięskiego oferenta wszystkie
    wniesione przez niego zabezpieczenia, które nie zostały wykorzystane do celów
    rozrachunku, są zwracane, wraz z odsetkami naliczonymi od zabezpieczeń gotówkowych,
    tak szybko, jak jest to wykonalne po dokonaniu rozrachunku. C. wyjaśnia, że finansowe
    zabezpieczenie jest wnoszone przez oferentów do izby rozliczeniowej (E.).
    Jak stanowi art. 50 ust. 1 Rozporządzenia, przed otwarciem okresu składania ofert
    dotyczących sprzedaży na aukcji dwudniowych kontraktów na rynku kasowym lub
    pięciodniowych kontraktów terminowych typu future, prowadzący aukcje jest
    zobowiązany jedynie do wniesienia zabezpieczenia w postaci uprawnień, które będą
    przechowywane w depozycie przez system rozliczeniowy lub rozrachunkowy działający
    jako powiernik do czasu ich dostarczenia. Jeżeli uprawnienia wniesione tytułem
    zabezpieczenia na podstawie ust. 1 nie zostały wykorzystane, system rozliczeniowy lub
    rozrachunkowy może zatrzymać je, zgodnie z wyborem sprzedającego na aukcji państwa
    członkowskiego, na wyznaczonym rachunku posiadania, gdzie będą przechowywane w
    depozycie przez system rozliczeniowy lub rozrachunkowy działający jako powiernik do
    czasu ich dostarczenia.
    C. wyjaśnia, że nie decyduje o sposobie zadysponowania uprawnieniami do emisji, które
    nie zostały sprzedane na aukcji.
    Zasady ogłaszania wyników aukcji, powiadamiania o nich oraz zakres informacji poufnych
    regulują art. 60 - 62 Rozporządzenia.
    Zgodnie z art. 60 ust. 3 Rozporządzenia wykaz nazw, adresów, numerów telefonów i
    telefaksów, adresów poczty elektronicznej, a także stron internetowych wszystkich osób
    dopuszczonych do składania w imieniu innych podmiotów ofert na aukcjach
    prowadzonych przez platformę wyznaczoną publikuje się na stronie internetowej
    prowadzonej przez daną platformę aukcyjną.
    Artykuł 61 przewiduje, że platforma aukcyjna ogłasza wyniki każdej przeprowadzonej
    aukcji, w tym co najmniej następujące informacje:
        a) wolumen uprawnień sprzedawanych na aukcji;
        b) cena rozliczenia aukcji w euro;
        c) całkowity wolumen złożonych ofert;

        d) całkowita liczba oferentów oraz liczba zwycięskich oferentów;
        e) w przypadku unieważnienia aukcji - aukcje, na które zostanie przeniesiony dany
        wolumen uprawnień;
        f) całkowite dochody z aukcji;
        g) podział dochodów między państwa członkowskie w przypadku platform
        aukcyjnych wyznaczonych na podstawie art. 26 ust. 1.
    Zgodnie z art. 61 ust. 3 w tym samym czasie, gdy platforma aukcyjna ogłasza zgodnie z
    ust. 2 informacje wymienione w ust. 1 lit. a) i b), Platforma powiadamia również każdego
    zwycięskiego oferenta składającego oferty za pośrednictwem jej systemów:
        a) o całkowitej liczbie uprawnień, jaka zostanie przydzielona temu oferentowi;
        b) ewentualnie o tym, które z jego ofert z taką samą ceną, zostały wybrane losowo;
        c) o płatności należnej w euro albo w walucie państwa członkowskiego
        nienależącego do strefy euro wybranej przez oferenta, pod warunkiem, że
        system rozliczeniowy lub rozrachunkowy jest w stanie obsługiwać operacje w
        danej walucie krajowej;
        d) o dacie, do której należy dokonać płatności w rozliczonych środkach na
        wyznaczony rachunek bankowy prowadzącego aukcje.
    Ponadto, zgodnie z art. 61 ust. 5 platforma aukcyjna powiadamia właściwy system
    rozliczeniowy i system rozrachunkowy połączone z nią o informacjach, o których został
    powiadomiony każdy zwycięski oferent na podstawie ust 3.
    Zgodnie z art. 62 ust 1 Rozporządzenia (ochrona informacji poufnych), informacjami
    poufnymi są następujące informacje:
        a. treść oferty;
        b. treść wszelkich instrukcji dotyczących składania ofert, nawet jeżeli nie złożono
        żadnej oferty;
        c. informacje, które ujawniają tożsamość danego oferenta, oraz informacje, na
        podstawie których można tę tożsamość ustalić, a także każda z poniższych
        informacji:
    i. liczba uprawnień, jaką oferent zamierza nabyć na aukcji;
    ii. cena, jaką oferent jest gotowy zapłacić za te uprawnienia;
        d. informacje dotyczące lub pochodzące z pojedynczej oferty lub instrukcji do
        składania ofert lub większej ich liczby, które oddzielnie albo łącznie mogłyby:
    i. dostarczać wskazówkę odnośnie do popytu na uprawnienia przed aukcją;
    ii. dostarczać wskazówkę odnośnie do ceny rozliczenia aukcji przed aukcją;
        e. informacje przedstawione przez osoby w ramach ustanowienia bądź
        utrzymywania relacji z oferentami lub w ramach monitorowania tej relacji na
        podstawie art. 19, 20 i 21 oraz art. 54;
        f. tajemnice handlowe przekazane przez osoby uczestniczące w konkurencyjnej
        procedurze udzielania zamówień publicznych mającej na celu wyznaczenie
        platformy aukcyjnej;
        g. informacje o algorytmie zastosowanym do celów losowego wyboru ofert z taką
        samą ceną, o którym mowa w art. 7 ust. 2;
        h. informacje dotyczące metodyki ustalenia tego, jaka cena stanowi cenę rozliczenia
        aukcji znacznie niższą od cen obowiązujących na rynku wtórnym przed aukcją
        oraz w jej trakcie, o której mowa w art. 7 ust. 6.

    Zgodnie z art. 62 ust. 2 informacje poufne nie są ujawniane przez żadną z osób, które
    uzyskały te informacje, bezpośrednio lub pośrednio, inaczej niż zgodnie z ust. 3.
    Jak stanowi przepis art. 62 ust. 3 przepisy ust. 2 nie zakazują ujawniania informacji
    poufnych, które:
        a) zostały już zgodnie z prawem upublicznione;
        b) są podawane do wiadomości publicznej za pisemną zgodą oferenta, osoby
        dopuszczonej do składania ofert lub osoby ubiegającej się o dopuszczenie do
        składania ofert;
        c) muszą być ujawnione lub podane do wiadomości publicznej ze względu na
        obowiązek nałożony przez prawo Unii;
        d) są podawane do wiadomości publicznej na podstawie nakazu sądowego;
        e) są ujawniane lub podawane do wiadomości publicznej na potrzeby dochodzeń
        lub postępowań karnych, administracyjnych bądź sądowych prowadzonych w
        Unii;
        f) (skreślona);
        g) zostały zagregowane lub zredagowane przed ich ujawnieniem w sposób, który
        sprawia, że nie jest prawdopodobne rozpoznanie informacji dotyczących
        następujących kwestii:
    i. poszczególnych ofert lub instrukcji dotyczących składania ofert;
    ii. poszczególnych aukcji;
    iii. poszczególnych oferentów, potencjalnych oferentów lub osób ubiegających się o
            dopuszczenie do składania ofert;
    iv. poszczególnych wniosków o dopuszczenie do składania ofert;
    v. poszczególnych relacji z oferentami;
        h) są informacjami, o których mowa w art. 62 ust. 1 lit. g), pod warunkiem, że są
        ujawniane osobom pracującym dla państw członkowskich lub Komisji,
        uczestniczącym w konkurencyjnej procedurze udzielania zamówienia
        publicznego, o której mowa w ust. 1 lit. g), które są same związane obowiązkiem
        przestrzegania tajemnicy zawodowej na mocy warunków ich zatrudnienia;
        i) są podawane do wiadomości publicznej po upływie okresu 30 miesięcy, licząc od
        jednego z poniższych terminów, z zastrzeżeniem wszelkich utrzymujących się
        obowiązków dotyczących tajemnicy zawodowej nałożonych przez prawo Unii:
        (i) daty otwarcia okresu składania ofert dotyczącego aukcji, w której Informacje
          poufne zostały po raz pierwszy ujawnione - w odniesieniu do informacji
          poufnych, o których mowa w ust. 1 lit. a) -d);
        (ii) daty zakończenia relacji z oferentem - w odniesieniu do informacji poufnych,
          o których mowa w art. 62 ust. 1 lit. e);
        (iii) daty przedstawienia informacji w ramach konkurencyjnej procedury
          udzielania zamówienia publicznego - w odniesieniu do informacji poufnych, o
          których mowa w art. 62 ust. 1 lit. g).
    Z powyższego wynika, że C., jako prowadzący aukcję, nie posiada i nie może posiadać
    informacji dotyczących danych identyfikujących oferentów, ani pozwalających na ustalenie
    liczby i ceny praw do emisji nabytych na aukcji przez konkretnego kupującego. Informacje
    taki posiada wyłącznie giełda X. oraz izba rozliczeniowa E.
    3.2. Ramy umowne

    Uczestnictwo Rzeczypospolitej Polskiej w aukcji uprawnień, a także udział w tych aukcjach
    Wnioskodawcy (A. - jako Aukcjonera/prowadzącego aukcję), jak wyżej wskazano,
    wymagało zawarcia przez Y. umów z X. (w 2013 i 2017 r.) oraz E. Wnioskodawca, jako
    podmiot wyznaczony na prowadzącego aukcję, złożył wniosek o przyznanie dostępu jako
    Aukcjoner (prowadzący aukcję) do Europejskiej Giełdy Energii (European Energy Exchange)
    oraz Europejskiej Izby Rozliczeniowej (European (...) AG).
    Jako załącznik do wspomnianego wniosku dołączono dokumenty potwierdzające
    wyznaczenie Wnioskodawcy (upoważnienie od państwa członkowskiego - akt powołania
    na prowadzącego aukcję). Ponadto wniosek zawiera wskazanie rachunku bankowego w T.
    (T.) - Europejski system płatności, którego właścicielem i operatorem jest Eurosystem. T.
    stanowi platformę do obsługi płatności wysokokwotowych w euro w czasie rzeczywistym,
    z której korzystają banki centralne i komercyjne) oraz upoważnienie dla X. i E. do
    wykonania wszelkich niezbędnych środków w celu zapewnienia rozliczania transakcji i
    przekazywania uprawnień zwycięskim oferentom i wpływów z aukcji na wskazany
    rachunek bankowy (rachunek T.) zgodnie z Regulaminem rozliczeń E.
    We wniosku wskazano numer rachunku bankowego prowadzonego dla Ministerstwa (...)
    (obecnie Ministerstwa (...)) - posiadacza rachunku w Narodowym Banku Polskim
    (uczestniczącym w systemie T.).
    Zgodnie z regulaminem giełdy X. (dalej również „Regulamin Giełdy”), dostęp do aukcji mają
    podmioty prawne utworzone na podstawie prawa prywatnego lub podmioty prawne
    utworzone na podstawie prawa publicznego, przyjęte jako Aukcjoner przez Giełdę w celu
    reprezentowania państwa wyznaczającego w pierwotnej aukcji uprawnień zgodnie z
    Rozporządzeniem. Aukcjonerzy są przyjmowani wyłącznie jako mianowani przedstawiciele
    państw członkowskich bez przyjęcia na członka giełdy. Aukcja pierwotna jest
    przeprowadzana dla państw członkowskich, które zawarły umowę z X., dotyczące
    wyznaczenia go jako platformy aukcyjnej zgodnie z art. 26 ust. 1 lub art. 30 ust. 1
    Rozporządzenia lub korzystanie z niego zgodnie z art. 30 ust. 7 Rozporządzenia („umowa o
    świadczenie usług”).
    Dopuszczenie do udziału w aukcji podlega następującym wymogom:
          a) podmiot publiczny lub prywatny został wyznaczony jako podmiot
            prowadzący aukcje przez co najmniej jedno państwo zgadnie z art. 22 ust. 1
            Rozporządzenia i ma mandat do licytacji uprawnień i otrzymania wpływów z
            aukcji w imieniu państwa członkowskiego, zgodnie z art. 23 lit. a) i b)
            Rozporządzenia;
          b) podmiot publiczny lub prywatny musi zostać uznany za podmiot
            prowadzący aukcje przez European (...) AG (E.) zgodnie z warunkami
            rozliczeń E.
    Zgodnie z Regulaminem Giełdy, w ramach dopuszczenia jako Aukcjoner, reprezentujący
    wyznaczające państwo członkowskie, będzie działał jako sprzedający uprawnienia na
    aukcjach pierwotnych (aukcja jednostronna). Wszelkie inne uczestnictwo Aukcjonera w
    handlu na X. jest zabronione.
    Wniosek o dopuszczenie do udziału w aukcji pociąga za sobą przyjęcie wszystkich
    kalendarzy aukcji określonych i opublikowanych przez X. zgodnie z rozdziałem III 12
    Rozporządzenia i odpowiednią umową o świadczenie usług, ustalonych po zasięgnięciu
    opinii Komisji zgodnie z art. 11 ust. 1, art. 13 ust. 1, art. 14 ust. 2 i art. 32 ust. 4
    Rozporządzenia. Taka akceptacja obejmie wszystkie korekty wprowadzone do ustalonego
    kalendarza aukcji, które są dozwolone na mocy Rozporządzenia, bez konieczności
    uzyskiwania przez X. dalszej zgody lub opinii od Komisji. Aukcjoner nie jest uprawniony do
    wprowadzania zleceń sprzedaży do systemu aukcyjnego. Na mocy przyjęcia kalendarza
    aukcji, o którym mowa w poprzednim akapicie, kalendarz aukcji ustanowiony zgodnie z
    rozdziałem III Rozporządzenia w sprawie aukcji, odpowiednio dostosowywany, zgodnie z
    art. 14 Rozporządzenia w sprawie aukcji, stanowi zamówienie złożone przez
    prowadzącego aukcje do X. w celu uzyskania uprawnień na aukcje dla państwa
    członkowskiego wyznaczającego prowadzącego aukcje. Zgodnie z Regulaminem Giełdy

    Aukcjoner upoważnia X. do wprowadzania ofert sprzedaży w imieniu Aukcjonera
    reprezentującego wyznaczające państwo członkowskie, do systemu aukcyjnego na
    początku licytacji, zgodnie z ustalonym kalendarzem aukcyjnym.
    Zgodnie z Regulaminem Giełdy pierwotna aukcja uprawnień odbywa się jako element
    obrotu giełdowego na rynku kasowym X. Zgodnie z Rozporządzeniem X. jest rynkiem
    regulowanym prowadzącym pierwotną aukcję uprawnień przy pomocy platformy
    aukcyjnej zgodnie z art. 35 ust. 1 Rozporządzenia.
    E. to system rozliczeniowy połączony z platformą aukcyjną zgodnie z art. 27 ust. 2
    Rozporządzenia. Aukcja pierwotna jest przeprowadzana dla państw członkowskich, które
    wyznaczyły lub wybrały X. jako odpowiednią platformę aukcyjną dla pierwotnej aukcji
    uprawnień. Państwa członkowskie lub wyznaczone przez nie osoby trzecie (prowadzący
    aukcje) zapewniają uprawnienia, które mają zostać sprzedane na aukcji.
    Zgodnie z Regulaminem Giełdy udział w aukcjach pierwotnych może być prowadzony
    wyłącznie przez uczestników giełdy dopuszczonych do składania ofert na aukcjach zgodnie
    z rozdziałem IV Rozporządzenia oraz osoby dopuszczone do aukcji w ramach uprawnień
    aukcyjnych w imieniu wyznaczających państw członkowskich zgodnie z regulaminem
    aukcji. Regulamin stanowi też, że tylko Aukcjonerzy reprezentujący wyznaczające państwa
    członkowskie są uprawnieni do zawierania transakcji sprzedaży w ramach aukcji
    pierwotnej.
    Pierwotna aukcja uprawnień odbywa się w drodze aukcji zamkniętej na rynku kasowym X..
    Giełda publikuje kalendarz aukcji, który określa między innymi daty aukcji (dzień i
    godzinę), a także odpowiednią liczbę uprawnień, które zostaną sprzedane na aukcji
    podczas danej aukcji. Pierwsza aukcja uprawnień obejmuje zarówno uprawnienia EUA, jak
    i EUAA.
    Proces rozliczania transakcji przez izbę rozliczeniową E. przebiega w sposób opisany w
    regulaminie izby rozliczeniowej E. („Clearing (...) AG”) w części dedykowanej prowadzącym
    aukcje (Pkt 5.4.5.2. „Transactions of Auctioneers”) (dalej „Regulamin E.”). E. przekazuje
    wpływy z aukcji zgodnie z art. 44 ust. 2 Rozporządzenia, niezwłocznie po odbiorze gotówki
    od członków rozliczających wybranych oferentów w pierwszym dniu roboczym
    następującym po dniu aukcji (T + 1) około 8:15 rano (ale nie później niż na koniec danego
    dnia roboczego) na odpowiedni rachunek bankowy wskazany przez prowadzącego aukcję
    bez żadnych potrąceń (netto) i bez pobierania opłat. Wszystkie płatności będą
    dokonywane w EUR. Oznacza to, że przychody ze sprzedaży uprawnień EUA są
    bezpośrednio transferowane przez izbę rozliczeniową E. (która wcześniej otrzymuje
    wszystkie płatności od zwycięskich oferentów biorących udział w aukcji) na specjalne
    konto bankowe do otrzymywania przychodów z aukcji.
    Należy przy tym zastrzec, że C. realizujący zadania A., mimo że jest prowadzącym aukcję,
    nie jest posiadaczem tego konta.
    Z Regulaminu E. z dnia 18 września 2017 r. wynika, że E. działa jako centralny kontrpartner
    (CCP) w rozumieniu rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 648/2012 z
    dnia 4 lipca 2012 r. w sprawie instrumentów pochodnych będących przedmiotem obrotu
    poza rynkiem regulowanym, kontrahentów centralnych i repozytoriów transakcji (Dz. U.
    UE. L. z 2012 r. Nr 201, str. 1 ze zm.).
    Zgodnie z art. 2 pkt 1 tego rozporządzenia, „CCP” oznacza osobę prawną, która działa
    pomiędzy kontrahentami kontraktów będących w obrocie na co najmniej jednym rynku
    finansowym, stając się nabywcą dla każdego sprzedawcy i sprzedawcą dla każdego
    nabywcy.
    Zgodnie z pkt 5.1.3.1 Regulaminu E. („Warunki wstępne uczestnictwa w rozliczeniu jako
    prowadzący aukcje”), zgodnie z art. 22 ust. 1 i 2 Rozporządzenia każde państwo
    członkowskie wyznacza prowadzącego aukcje, który będzie reprezentował wyznaczające
    państwo (państwa) członkowskie na aukcji uprawnień w jego (ich) imieniu (Aukcjoner).
    Państwa członkowskie uczestniczą w aukcji uprawnień na X. oraz w rozliczaniu i
    rozrachunku uprawnień sprzedawanych na aukcji w E. przez prowadzącego aukcję, którzy
    są dopuszczani wyłącznie jako przedstawiciele mianujących państw członkowskich.

    Dopuszczenie przez E. do udziału w aukcjach wymaga spełnienia następujących warunków:
        a. prowadzący aukcje musi być podmiotem publicznym lub prywatnym
        wyznaczonym na prowadzącego aukcje przez umawiające się państwo
        członkowskie, które reprezentuje, zgodnie z art. 22 ust. 1 Rozporządzenia,
        posiadając mandat do licytowania i otrzymywania wpływów z aukcji w jego
        imieniu zgodnie z art. 23 lit. a) i b) Rozporządzenia. Prowadzący aukcje musi
        zostać zidentyfikowany na X. jako przedstawiciel wyznaczającego państwa
        członkowskiego (państw członkowskich), wyłącznie w celu sprzedaży uprawnień
        na aukcji pierwotnej i otrzymania wpływów z aukcji w imieniu tego państwa
        członkowskiego zgodnie z art. 23 lit. a) i b) Rozporządzenia w sprawie aukcji;
        b. podmiot wyznaczony przez odpowiednie umawiające się państwo (państwa)
        członkowskie jako podmiot prowadzący aukcje musi być „uczestnikiem” w
        rozumieniu art. 2 lit. f) dyrektywy w sprawie ostateczności rozliczenia (,,SFD”), co
        oznacza, że będzie to albo:
        - instytucja w rozumieniu art. 2 lit. b) SFD;
        - kontrahent centralny w rozumieniu art. 2 lit. c) SFD;
        - agent rozrachunkowy w rozumieniu art. 2 lit. d) SFD;
        - izba rozliczeniowa w rozumieniu art. 2 lit. e) SFD; lub
        - operator systemu w rozumieniu art. 2 lit. p) SFD;
        c. Aukcjoner musi zapewnić odpowiedni rachunek rozliczeniowy (Konto T.), który
        jest również uznawany przez E. i na który E. może wypłacić wpływy z aukcji po
        zakończeniu aukcji („Nominowany rachunek bankowy” zgodnie z art. 44 ust. 1)
        Rozporządzenia).
    Zgodnie z pkt 5.1.3.2 Regulaminu E. („Zakres dopuszczenia jako prowadzący aukcje;
    Obowiązujące zasady”), Aukcjoner może działać wyłącznie w ramach wyznaczenia go
    zgodnie z art. 22 ust. 1 Rozporządzenia w sprawie sprzedaży na aukcji oraz mandatu do
    sprzedaży na aukcji wolumenu uprawnień, które mają zostać sprzedane na aukcji przez
    każde państwo członkowskie, które go mianuje, i do otrzymania należnych wpływów z
    aukcji w imieniu państwa członkowskiego, przez które został wyznaczony, zgodnie z art. 23
    lit. a) i b) Rozporządzenia. Po przyjęciu przez E. Aukcjoner może uczestniczyć w Aukcjach
    Podstawowych wyłącznie jako sprzedawca.
    Zgodnie z art. 50 ust. 1 Rozporządzenia Aukcjoner jest zobowiązany do zapewnienia
    uprawnień jako zabezpieczenia przed otwarciem licytacji aukcji. Uprawnienia będą
    przechowywane w depozycie przez E. jako zabezpieczenie („Sicher-ungstreuhand”), przez
    E. działającego jako powiernik, do czasu ich dostarczenia. Od Aukcjonerów nie można
    żądać żadnych innych zabezpieczeń ani wkładów w celu ich uczestnictwa w systemie E.
    Jakikolwiek udział Aukcjonera w Aukcji jest wykluczony, jeżeli uprawnienia, które mają być
    sprzedane na aukcji, nie zostały przesłane na rachunek aukcyjny do celów dostawy we
    właściwym czasie przed rozpoczęciem danej aukcji. E. ma prawo odwołać lub zawiesić
    dopuszczenie do udziału w aukcji w dowolnym momencie, jeżeli warunki wstępne
    dotyczące dopuszczenia do udziału w aukcji przestały być spełniane lub jeśli Aukcjoner w
    istotny sposób naruszy swoje zobowiązania wynikające z niniejszych warunków
    rozliczeniowych, które nie zostały spełnione lub nie mogą być spełnione w ciągu 20 dni
    roboczych od otrzymania żądania od E.
    Zgodnie z pkt 5.4 Regulaminu E. („Rozliczanie i rozliczanie pierwotnych aukcji uprawnień” -
    ppkt 5.4.1 - „Przeniesienie uprawnień, które mają zostać sprzedane na aukcji”) -
    odpowiednio do regulacji art. 15 rozporządzenia (UE) (...) - E. prowadzi osobne rachunki
    aukcyjne do celów dostawy w rejestrze Unii w imieniu państw członkowskich nie
    uczestniczących we wspólnych działaniach, o których mowa w art. 30 Rozporządzenia oraz
    w imieniu państw członkowskich uczestniczących we wspólnym działaniu zgodnie z art. 26
    Rozporządzenia. Z rachunków aukcyjnych do celów dostawy można korzystać wyłącznie w

    przypadku aukcji pierwotnych. E. i X. określają tabelę aukcji zgodnie z kalendarzem aukcji
    oraz jego zmianami, oraz zgodnie z art. 62 i 63 Rozporządzenia (...).
    Zgodnie z art. 64 Rozporządzenia (...) uprawnienia, które mają zostać sprzedane na aukcji,
    zostaną przekazane dla Aukcjonerów na wyznaczony rachunek aukcyjny do celów
    dostawy, prowadzony przez E. zgodnie z odpowiednimi ważnymi tabelami aukcyjnymi, w
    odpowiednim czasie przed aukcją. Jeśli w odpowiednim czasie przed rozpoczęciem aukcji
    nie nastąpi przeniesienie, E. poprosi X. o anulowanie odpowiedniej aukcji.
    Zgodnie z regulaminem E. (pkt 5.4.1 Przeniesienie uprawnień do licytacji) zgodnie z art. 15
    rozporządzenia (UE) (...) E. prowadzi oddzielne rachunki aukcyjne do celów dostawy w
    rejestrze Unii w imieniu państw członkowskich nieuczestniczących we wspólnym działaniu
    przewidzianym w art. 30 Rozporządzenia oraz w imieniu państwa członkowskiego
    uczestniczące we wspólnym działaniu zgodnie z art. 26 Rozporządzenia. Rachunki
    aukcyjne do celów dostawy mogą być wykorzystywane wyłącznie w przypadku aukcji
    pierwotnych.
    C. wyjaśnia, że w przypadku C. dysponentem uprawnień jest podmiot, dla którego otwarto
    rachunek aukcyjny do celów dostawy, tj. E..
    Przepisy rozporządzenia 389 (art. 15) wskazuje, że rachunek taki mogą otworzyć trzy
    podmioty: organizator aukcji (Aukcjoner), izba rozliczeniowa albo platforma.
    W przypadku C. z racji tego, że Rzeczypospolita Polska korzysta z platformy niemieckiej
    działającej w ramach wspólnego działania, rachunek aukcyjny do celów dostawy został
    otwarty dla izby rozliczeniowej obsługującej platformę aukcyjną.
    Dla każdego zbiorczego rachunku aukcyjnego do celów dostawy prowadzonego przez E. w
    Rejestrze, E. prowadzi osobne wewnętrzne rachunki dla każdego państwa członkowskiego
    reprezentowanego przez jego odpowiedniego Aukcjonera jako rachunki powiernicze, na
    które przenoszone są uprawnienia. Po każdym przekazaniu uprawnień na rachunek
    aukcyjny do celów dostawy prowadzony przez E. w Rejestrze Unii, E. przystępuje do
    uzgodnienia zapisów księgowych uprawnień na rachunkach powierniczych każdego
    Państwa Członkowskiego reprezentowanego przez odpowiedniego Aukcjonera.
    Uprawnienia zapisane na rachunkach powierniczych są przechowywane w depozycie
    przez E. działające jako powiernik i agent depozytowy, zgodnie z art. 50 Rozporządzenia.
    Uprawnienia przechowywane przez E. zgodnie z niniejszym rozdziałem są ujmowane
    pozabilansowe w E. i stanowią zabezpieczenie wnoszone do systemu w rozumieniu art. 2
    lit. m SFD, oraz korzystają z ochrony na mocy art. 9 ust. 1 SFD, w szczególności art. 166
    ust. 3 niemieckiej ustawy o niewypłacalności. E. przechowuje uprawnienia jako
    zabezpieczenie dostarczone przez Aukcjonera na rzecz E. w celu pokrycia jego
    potencjalnych zobowiązań, powstałych w wyniku zobowiązania E. do dostarczenia
    uprawnień na aukcji zwycięskim oferentom, po dokonaniu płatności z tytułu należności z
    aukcji.
    Pkt 5.4.2 Regulaminu E. („Zawarcie transakcji”) stanowi, że stosunki umowne wynikające z
    aukcji pierwotnych (Transakcje) zawierane są między państwem członkowskim
    reprezentowanym przez jego odpowiedniego prowadzącego aukcje jako sprzedającego, a
    E. jako nabywcą, a jednocześnie między E. jako sprzedającym a oferentem jako nabywcą w
    momencie ustalenia ceny rozliczeniowej aukcji przez X. zgodnie z art. 7 ust. 2
    Rozporządzenia.
    Zgodnie z pkt 5.4.3 Regulaminu („Zobowiązania umowne wynikające z transakcji na
    aukcjach pierwotnych”), po zawarciu Transakcji na Aukcji, E. jest zobowiązana do
    wypłacenia wpływów z aukcji Aukcjonerowi oraz dostarczenia licytowanych uprawnień
    zwycięskim oferentom. Członkowie rozliczający wyznaczeni przez wybranych oferentów
    ponoszą odpowiedzialność zgodnie z Regulaminem E., za zobowiązania płatnicze
    wynikające ze zwycięskich ofert. Uczestnik rozliczający działający jako oferent ma
    obowiązek spełnić swoje zobowiązania płatnicze wynikające ze zwycięskich ofert zgodnie z
    Regulaminem.

    Pkt 5.4.4 Regulaminu E. określa zasady rozliczania transakcji i raportowanie. Transakcje
    podane w potwierdzeniach handlowych przez X. powiększone o podatki ustawowe
    stanowią podstawę rozliczenia. Raporty dostawy i handlu dotyczące Transakcji zostaną
    niezwłocznie przekazane przez E. Aukcjonerom, zwykle w dniu Aukcji lub będą
    dostarczone w ramach platformy X..
    C. wyjaśnia, że informacje te nie obejmują danych identyfikujących zwycięskie oferty
    (osoby kupującego, ilości i wartości nabytych uprawnień przez kupującego).
    Pkt 5.4.5 Regulaminu reguluje rozliczenie finansowe (płatność i przekazanie wpływów z
    aukcji). Zgodnie z pkt 5.4.5.1 (Transakcje oferentów) wszystkie płatności, w tym należne
    podatki, obciążają konto rozliczeniowe członka rozliczającego podczas przetwarzania na
    koniec dnia handlowego. Jak stanowi pkt 5.4.5.2 Regulaminu (Transakcje Aukcjonerów), E.
    przekazuje wpływy z aukcji zgodnie z art. 44 ust. 2 Rozporządzenia, niezwłocznie po
    pobraniu należności od członków rozliczających wybranych oferentów w pierwszym dniu
    roboczym następującym po dniu aukcji (T+1) około 8:15 (ale nie później niż na koniec
    danego dnia roboczego) na odpowiedni wskazany przez Aukcjonera rachunek bankowy,
    bez żadnych potrąceń (netto) i bez pobierania opłat. Wszystkie płatności będą
    dokonywane w EUR.
    W przypadku niepowodzenia w pobraniu należnych kwot przez E. od jednego lub większej
    liczby członków rozliczających, E. dokonuje transferu wpływów z aukcji, stosując
    postanowienia dotyczące niewykonania zobowiązania i wykorzystując zabezpieczenia i
    wkłady z Funduszu Zabezpieczeń na wypadek niewykonania zobowiązania, jak określono
    w Regulaminie.
    Kwota przekazana każdemu Aukcjonerowi będzie równa liczbie uprawnień zbytych przez
    tego Aukcjonera, pomnożonej przez cenę rozliczeniową aukcji ogłoszoną w wynikach
    aukcji. W przypadku przekazania wpływów z aukcji przez E., E. zostaje zwolniona z
    zobowiązań płatniczych.
    Zgodnie z pkt 5.4.6 Regulaminu E. (Opodatkowanie transakcji podatkiem od wartości
    dodanej), Transakcje określone w potwierdzeniach handlowych stanowią podstawę
    obliczenia podatku od wartości dodanej. Na tej podstawie i biorąc pod uwagę informacje
    dostarczone przez uczestników obrotu dotyczące traktowania podatkowego, E. osobno
    oblicza powstały podatek od wartości dodanej w odniesieniu do Transakcji. Potwierdzenia
    transakcji dostarczone przez X. powiększone lub zmniejszone o naliczone opłaty
    transakcyjne stanowią podstawę wymiaru podatku od wartości dodanej. Kwota
    ustalonego podatku od wartości dodanej będzie fakturowana lub uznawana osobno dla
    każdego uczestnika obrotu.
    Zgodnie z pkt 5.4.7 Regulaminu E. (Dostawa uprawnień sprzedawanych na aukcji
    zwycięskim oferentom), po wypłaceniu wpływów z aukcji Aukcjonerom, sprzedawane na
    aukcji uprawnienia są uwalniane z depozytu i dostarczane zwycięskim oferentom zgodnie
    z art. 47 Rozporządzenia przez:
        · obciążanie rachunku powierniczego państwa członkowskiego reprezentowanego
        przez Jego odpowiednich Aukcjonerów i zapisywanie ich na wewnętrznych
        rachunkach posiadania prowadzonych przez E., jako rachunki powiernicze dla
        zwycięskich oferentów w pierwszym dniu roboczym następującym po dniu aukcji
        pierwotnej;
        · potwierdzenie przeniesienia odpowiednich uprawnień z aukcyjnego rachunku
        dostawy na rachunek handlowy E. w rejestrze Unii w rozumieniu art 39 ust. 1
        oraz ust. 2 rozporządzenia (...) (rachunki obejmują jedynie ilość uprawnień do
        emisji, bez informacji o ich cenach nabycia).
    E. podejmuje niezbędne działania w celu potwierdzenia przeniesienia odpowiednich
    uprawnień z rachunku aukcyjnego do celów dostawy na rachunek handlowy E. w rejestrze
    Unii natychmiast po uznaniu wewnętrznych kont posiadania prowadzonych przez E. jako
    rachunki powiernicze dla zwycięskich oferentów, o których mowa w poprzednim akapicie.

    Potwierdzenie przeniesienia zostanie dokonane bezzwłocznie. Po potwierdzeniu
    przeniesienie zostanie sfinalizowane zgodnie z 26-godzinnym opóźnieniem określonym w
    art. 39 ust. 3 rozporządzenia (...).
    Dostawa przez uznanie wewnętrznych kont posiadania zwycięskich oferentów oraz
    dostawa przez uznanie wewnętrznych kont posiadania prowadzonych przez E. jest
    uwarunkowana potwierdzeniem, w rozumieniu art. 39 ust. 1 i 2 Rozporządzenia (...),
    dotyczącym przeniesienia odpowiednich uprawnień z rachunku aukcyjnego do celów
    dostawy na odpowiedni rachunek E. w rejestrze Unii oraz odpowiednie uznania
    uprawnień na wewnętrznych kontach posiadania zwycięskich oferentów lub E., gdy
    zostaną ostatecznie rozliczone po potwierdzeniu w rejestrze Unii. Po dokonaniu dostawy
    zgodnie z sekcją 4.9.2 Regulaminu E., zwycięski oferent może zażądać przeniesienia
    wylicytowanych uprawnień z rachunku aukcyjnego E. na wyznaczony rachunek oferenta.
    E. wykona takie przeniesienie, jeżeli nie istnieją sprzeczne prawa do takiego przeniesienia.
    4. Zasady działania Rejestru Unii
    Rejestr Unii jest prowadzony zgodnie z rozporządzeniem nr (...). Zgodnie z art. 8 tego
    rozporządzenia, każde państwo członkowskie wyznacza krajowego administratora.
    Niezależnie od przepisów art. 13 ust. 2, państwo członkowskie zgodnie z art. 11
    rozporządzenia nr (...) ma dostęp do swoich rachunków i rachunków w rejestrze Unii
    podlegających jego jurysdykcji oraz zarządza nimi za pośrednictwem krajowego
    administratora zgodnie z załącznikiem I.
    Krajowy administrator każdego państwa członkowskiego działa również jako administrator
    jego rejestru PzK-zgodnie z przepisami niniejszego rozporządzenia.
    Krajowym administratorem wyznaczonym przez Rzeczpospolitą Polską jest A..
    Artykuł 9 rozporządzenia (...) stanowi, że państwa członkowskie i centralny administrator
    zapewniają, by każdy rejestr PzK i rejestr Unii obejmował rachunki określone w załączniku
    I.
    W załączniku I przewidziano:
        I. Rachunki zarządzania ETS w rejestrze Unii, w tym:
          1) Unijny rachunek uprawnień do emisji poszczególnych typów uprawnień,
            których posiadaczem jest UE, zaś administratorem Centralny administrator.
          2) Rachunek aukcyjny do celów dostawy, którego posiadaczem jest organizator
            aukcji, platforma aukcyjna, system rozliczeń lub system rozrachunkowy, zaś
            administratorem Krajowy administrator, który otworzył rachunek.
        II. Rachunki posiadania w ETS w rejestrze Unii, w tym:
          1) Rachunek posiadania operatora, którego posiadaczem jest operator, zaś
            administratorem Krajowy administrator państwa członkowskiego, w którym
            znajduje się instalacja (jeden dla każdej instalacji).
          2) Rachunek posiadania operatora statków powietrznych, którego
            posiadaczem jest operator statków powietrznych, zaś administratorem
            Krajowy administrator państwa członkowskiego, dla którego państwo to jest
            tzw. administrującym państwem członkowskim (jeden dla każdego
            operatora statków powietrznych).
          3) Krajowy rachunek posiadania, którego posiadaczem jest Państwo
            członkowskie, zaś administratorem Krajowy administrator państwa
            członkowskiego posiadającego rachunek.
    Rachunek aukcyjny do celów dostawy jest specjalnym rachunkiem, na którym
    deponowane są uprawnienia, które mają być przedmiotem sprzedaży na najbliższej
    aukcji. Rachunek ten jest prowadzony w Rejestrze Unii dla E., zaś administratorem tego
    rachunku jest niemiecki administrator Rejestru Unii, rachunek ten znajduje się w
    jurysdykcji Republiki Federalnej Niemiec.

    Zgodnie z artykułem 64 rozporządzenia (...) „Sprzedaż uprawnień na aukcji” Komisja w
    odpowiednim czasie poleca centralnemu administratorowi, aby na wniosek
    odpowiedniego organizatora aukcji wyznaczonego zgodnie z rozporządzeniem (UE) nr
    1031/2010 dokonał przekazu uprawnień do emisji ogólnych z unijnego rachunku
    aukcyjnego lub uprawnień do emisji lotniczych z unijnego rachunku aukcyjnego
    uprawnień do emisji lotniczych na odpowiedni rachunek aukcyjny do celów dostawy
    zgodnie z tabelami aukcyjnymi. W przypadku uprawnień utworzonych w związku z
    aukcjami zgodnie z art. 10 ust. 1 rozporządzenia (UE) nr 1031/2010 Komisja w
    odpowiednim czasie poleca centralnemu administratorowi, aby na wniosek
    odpowiedniego organizatora aukcji dokonał przekazu uprawnień z rachunku, na którym
    utworzono te uprawnienia, na rachunek aukcyjny do celów dostawy, jak wskazano w
    odpowiedniej tabeli aukcyjnej.
    Przedłożenie tabeli aukcyjnej przez platformę aukcyjną zgodnie z art. 62 stanowi
    wspomniany wniosek. Posiadacz odpowiedniego rachunku aukcyjnego do celów dostawy
    zapewnia przekaz uprawnień będących przedmiotem aukcji na rzecz zwycięskich
    oferentów lub ich następców prawnych zgodnie z rozporządzeniem (UE) nr 1031/2010.
    C. wyjaśnia w tym miejscu, że posiadaczem rachunku aukcyjnego do celów dostawy w
    analizowanym przypadku jest E..
    Po opublikowaniu kalendarza aukcji to platforma aukcyjna (bez udziału prowadzącego
    aukcję) przedkłada Komisji Europejskiej odpowiednie tabele aukcyjne (uprawnienia ogólne
    i uprawnienia
    lotnicze). Tabele te są weryfikowane przez Komisję i jeśli są one zgodne z
    Rozporządzeniem Centralny administrator Rejestru Unii na polecenie Komisji wprowadza
    te tabele do Rejestru. Wydanie uprawnień na rachunki aukcyjne do celów dostawy
    następuje w sposób zautomatyzowany w terminach i liczbie określonej we wprowadzonej
    do rejestru tabeli aukcyjnej. Zmiany tabel aukcyjnych również odbywają się bez udziału
    prowadzącego aukcje - w relacjach Komisja Europejska - platforma aukcyjna - Komisja
    Europejska - Centralny administrator.
    Zgodnie z art. 3 ust. 2 w zw. z art. 4 ustawy z dnia 17 lipca 2009 r. o systemie zarządzania
    emisjami gazów cieplarnianych i innych substancji do zadań A. (którego zadania realizuje
    C.) należy w szczególności:
          1) zarządzanie zbiorem rachunków w rejestrze Unii podlegających jurysdykcji
            Rzeczypospolitej Polskiej, o którym mowa w art. 3 pkt 17 ustawy z dnia 12
            czerwca 2015 r. o systemie handlu uprawnieniami do emisji gazów
            cieplarnianych (Dz. U. z 2018 r., poz. 1201);
          2) administrowanie systemem handlu uprawnieniami do emisji gazów
            cieplarnianych, o którym mowa w ustawie z dnia 12 czerwca 2015 r. o
            systemie handlu uprawnieniami do emisji gazów cieplarnianych, w
            szczególności:
          a. pełnienie funkcji prowadzącego aukcję uprawnień do emisji w rozumieniu
            art. 3 pkt 20 rozporządzenia Komisji (UE) nr 1031/2010 z dnia 12 listopada
            2010 r. w sprawie harmonogramu, kwestii administracyjnych oraz
            pozostałych aspektów sprzedaży na aukcji uprawnień do emisji gazów
            cieplarnianych na mocy dyrektywy 2003/87/WE Parlamentu Europejskiego
            i Rady ustanawiającej system handlu przydziałami do emisji gazów
            cieplarnianych we Wspólnocie (Dz. Urz. UE L 302 z 18.11.2010, str. 1, ze
            zm.),
          b. obliczanie całkowitej rocznej liczby uprawnień do emisji dla instalacji, o
            której mowa w art. 25 ust. 2 ustawy z dnia 12 czerwca 2015 r. o systemie
            handlu uprawnieniami do emisji gazów cieplarnianych.
    Wnioskodawca wyjaśnia, że nie ma wpływu na ustalenie ilości uprawnień do sprzedaży w
    ramach konkretnych aukcji. Nie inicjuje również procesu przekazania uprawnień z
    unijnego rachunku aukcyjnego na rachunek aukcyjny do celów dostawy E. Takie transfery

    - zgodnie z ustalonym przez Komisję kalendarzem aukcji - są dokonywane bez udziału C.
    (A.). Proces ten reguluje rozporządzenie (...) i procedury wdrożone przez E. i X. bez udziału
    C.
    5. Pozostałe zagadnienia
    C. wyjaśnia również, że:
          1) E. wystawia - w ramach samofakturowania - faktury wskazując w ich treści C.
            jako zbywcę praw do emisji; faktury są wystawiane za okresy miesięczne. C.
            wyjaśnia w tym miejscu, że nie udzielał E. żadnego upoważnienia do takiego
            wystawiania faktur.
          2) E. w wystawionych fakturach wskazuje, że ujęta w nich wartość i liczba
            uprawnień do emisji została nabyta przez E. (w treści faktury wskazano, że
            adresat, tj. C., jest upoważniony za usługodawcę usług wymienionych w
            fakturze).
          3) w dokumentach aplikacyjnych w 2013 r. A. jako prowadzącego aukcję
            (podmiot publiczny) wskazano, że C. nie działa jako podatnik podatku od
            towarów i usług (podano numer identyfikacji podatkowej C., ale wskazano,
            że podatek VAT nie ma zastosowania). Po aktualizacji danych na prośbę E.
            od lipca 2019 r. - na fakturach w obu polach jest informacja „not applicable”
            Vat id: n/a Tax id: n/a.
          4) przedmiotem wniosku są usługi w zakresie przenoszenia uprawnień do
            emisji gazów cieplarnianych, o których mowa w ustawie z dnia 12 czerwca
            2015 r., wymienione w poz. 97 załącznika nr 15 do ustawy z dnia 11 marca
            2004 r., których wartość ujęta w jednej fakturze przekracza kwotę 15 tys. zł
            brutto,
          5) E. jest podatnikiem podatku od wartości dodanej, zarejestrowanym dla
            celów niemieckiego podatku od wartości dodanej z siedzibą działalności
            gospodarczej w Niemczech,
          6) X. oraz E. nie obciąża C. żadnymi opłatami z tytułu uczestnictwa w aukcji lub
            izbie rozliczeniowej,
          7) dla celów realizacji zadań Aukcjonera (prowadzącego aukcję), C. (realizujący
            zadania A.) zapewnia odpowiedni personel oraz infrastrukturę techniczną
            do realizacji zadań prowadzącego aukcję,
          8) udział w aukcji oraz izbie rozliczeniowej (E.) jest regulowany prawem
            niemieckim,
          9) oprócz sprzedaży uprawnień na rynku pierwotnym (tj. na aukcji uprawień do
            emisji, które są przedmiotem niniejszego wniosku), funkcjonuje również
            rynek wtórny, tj. obrót uprawnieniami przez podmioty prowadzące
            instalacje lub inne podmioty zajmujące się działalnością handlową w
            zakresie obrotu uprawnieniami do emisji; rynek wtórny obejmuje transakcje
            w zakresie przenoszenia uprawnień do emisji zawierane na giełdach
            towarowych albo w ramach umów dwustronnych (poza giełdą),
          10) uprawnienia do emisji na aukcjach nabywają wszystkie podmioty z całej UE i
            spoza niej, jeśli tylko posiadają rachunek w rejestrze Unii; państwo
            członkowskie na aukcji nie zbywa uprawnień tylko na rzecz swoich
            podmiotów, ale każdego kto przystąpi do aukcji.
    W konsekwencji uprawnienia te mogą zostać wykorzystane do rozliczenia emisji w danym
    państwie sprzedającym lub innym państwie członkowskim. Jeśli uprawnienia nabędą
    brokerzy (podmioty nabywające w celu odprzedaży), nie są one nabywane bezpośrednio
    w celu rozliczenia emisji, ale do celów handlowych tych brokerów.
    (...)

    Pytania
          1) Czy C. - jako prowadzący aukcję - działa jako podatnik podatku od towarów i
            usług wykonując czynności prowadzącego aukcję (Aukcjonera) sprzedaży
            uprawnień do emisji w imieniu Y., na zasadach opisanych w stanie
            faktycznym wniosku?
          2) Czy czynności C. związane z pełnieniem funkcji prowadzącego aukcję
            uprawnień do emisji stanowią przedmiot opodatkowania podatkiem od
            towarów i usług i w związku z tym podlegają opodatkowaniu i w jakim
            zakresie?
          3) Czy C. ma obowiązek wystawiania faktur dokumentujących zbycie
            uprawnień do emisji oraz opatrzenia ich adnotacją „mechanizm podzielonej
            płatności”, a także ujęcia obrotu z tego tytułu w ewidencji dla celów podatku
            od towarów i usług oraz deklaracji?
          4) Czy faktura sprzedaży uprawnień do emisji winna wskazywać jako nabywcę
            giełdę X. lub izbę rozliczeniową E.?
          5) Czy do przyjmowania należności z tytułu zbycia uprawnień do emisji ma
            zastosowanie obowiązkowy mechanizm płatności podzielonej?
          6) Jaka jest podstawa opodatkowania transakcji sprzedaży uprawnień do emisji
            na aukcji?
          7) Gdzie znajduje się miejsce świadczenia usług w zakresie sprzedaży na aukcji
            praw do emisji?
          8) Kiedy powstaje obowiązek podatkowy z tytułu zbycia uprawnień do emisji?
    Państwa stanowisko w sprawie
    Ad. 1-2
    C. uważa, że wykonując obowiązki prowadzącego aukcję nie działa jako podatnik podatku
    od towarów i usług, zaś czynności C. związane z pełnieniem funkcji prowadzącego aukcję
    uprawnień do emisji nie stanowią przedmiotu opodatkowania podatkiem od towarów i
    usług i w związku z tym nie podlegają opodatkowaniu.
    Powyższe wynika z okoliczności, że C.:
          1) w ramach wykonywania czynności prowadzącego aukcje realizuje zadania
            publiczne, określone ustawą z dnia 12 czerwca 2015 r. oraz
            Rozporządzeniem,
          2) C. - zgodnie z Rozporządzeniem - działa w imieniu i na rzecz Y.,
          3) z tytułu realizacji zdań publicznych prowadzącego aukcje nie otrzymuje
            żadnego wynagrodzenia,
          4) nie jest posiadaczem, ani uprawnionym z uprawnień do emisji będących
            przedmiotem sprzedaży na aukcji pierwotnej (przypadająca na państwo
            członkowskie pula uprawnień do emisji jest przekazywana nieodpłatnie
            przez Komisję Europejską państwu członkowskiemu; C. w żadnym
            momencie nie dysponuje tymi uprawnieniami),
          5) nie otrzymuje wynagrodzenia z tytułu zbycia uprawnień do emisji,
          6) nie jest stroną umowy między Y. a X., na podstawie której następuje
            sprzedaż uprawnień do emisji na aukcji.
    Ponadto Y., w imieniu którego działa C., zbywając na aukcji pierwotnej uprawnienia do
    emisji nie wykonuje samodzielnie działalności gospodarczej, ale realizuje zadania

    publiczne w zakresie ochrony środowiska i przeciwdziałania emisji do atmosfery CO. W 2
    pewnym uproszczeniu uprawnienia do emisji stanowią surogat opłat za korzystanie ze
    środowiska.
    Sam fakt, że A. działa jako jednostka organizacyjna C., zarejestrowanego podatnika VAT
    czynnego, nie przesądza o konieczności opodatkowania przedmiotowych czynności.
    Zgodnie z art. 15 ust. 6 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. nie uznaje się za podatnika
    organów władzy publicznej oraz urzędów obsługujących te organy w zakresie
    realizowanych zadań nałożonych odrębnymi przepisami prawa, dla realizacji których
    zostały one powołane, z wyłączeniem czynności wykonywanych na podstawie zawartych
    umów cywilnoprawnych. Oznacza to, że podmiot publiczny, który jest zarejestrowany jako
    podatnik VAT czynny, mimo tej rejestracji, może wykonywać czynności, nie działając jako
    podatnik.
    Jak wskazano w wyroku 7 sędziów NSA z dnia 29 października 2007 r. I FPS 3/07 „Przepisy
    art. 15 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. powinny być rozumiane w ten sposób, że
    warunkiem sine qua non uznania, iż dany podmiot działa w charakterze podatnika
    podatku od towarów i usług, jest ustalenie, że działa on jako producent, handlowiec,
    usługodawca, pozyskujący zasoby naturalne, rolnik lub jako osoba wykonująca wolny
    zawód. (...) Ani formalny status danego podmiotu jako podatnika zarejestrowanego, ani
    okoliczność, że dana czynność została wykonana wielokrotnie lub jednorazowo, lecz z
    zamiarem częstotliwości, nie mogą przesądzać o opodatkowaniu tej czynności bez
    każdorazowego ustalenia, że w odniesieniu do konkretnej czynności podmiot ten
    występował w charakterze podatnika podatku od towarów i usług”.
    W odniesieniu do zadań prowadzącego aukcję, C. nie spełnia warunków dla uznania go
    (ani Y., za który działa) za handlowca w zakresie zbywania uprawnień do emisji.
    Zgodnie z art. 15 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. opodatkowanie czynności jest
    uzależnione od stwierdzenia, że dana czynność jest wykonywana przez podmiot, który w
    związku z jej wykonywaniem działa jako podatnik.
    W kontekście art. 15 ust. 6 ustawy z dnia 11 marca 2004 r., sam fakt, że dany podmiot
    publiczny wykonuje swoje zadania z wykorzystaniem umów cywilnoprawnych nie oznacza
    jeszcze, że nie działa w zakresie wyłączenia z opodatkowania.
    W wyroku z 7 września 2018 r. sygn. I FSK 988/16 NSA wskazał, że „(...) trzeba zgodzić się
    ze stanowiskiem wnioskodawcy, że absolutyzowanie znaczenia umów cywilnoprawnych
    dla oceny statusu gminy przy realizowaniu zadań publicznoprawnych, prowadzi do
    naruszenia regulacji europejskiego prawa podatkowego, w tym w szczególności art. 13
    ust. 1 dyrektywy 2006/112. Sąd powołał się przy tym na wcześniejszą linię orzeczniczą,
    dotyczącą pobierania opłat przez podmioty publiczne, w tym wyrok NSA z dnia 26 marca
    2015 r. sygn. akt I FSK 472/14, dotyczący pobierania przez gminę opłat za korzystanie z
    przystanków komunikacyjnych (a w konsekwencji bycia przez gminę podatnikiem podatku
    VAT z tego tytułu).
    Artykułowi 15 ust. 6 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. odpowiada regulacja art. 13 dyrektywy
    Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od
    wartości dodanej (Dz. U. UE. L z 2006 r. Nr 347, str. 1 ze zm., dalej „Dyrektywa 112”),
    zgodnie z którą „krajowe, regionalne i lokalne organy władzy oraz inne podmioty prawa
    publicznego nie są uważane za podatników w związku z działalnością, którą podejmują lub
    transakcjami, których dokonują jako organy władzy publicznej, nawet jeśli pobierają
    należności, opłaty, składki lub płatności w związku z takimi działaniami lub transakcjami.
    Jednakże w przypadku, gdy podejmują one takie działania lub dokonują takich transakcji,
    są uważane za podatników w odniesieniu do tych działań lub transakcji, gdyby
    wykluczenie ich z kategorii podatników prowadziło do znaczących zakłóceń konkurencji. W
    każdych okolicznościach podmioty prawa publicznego są uważane za podatników w
    związku z czynnościami określonymi w załączniku I, chyba że niewielka skala tych działań
    sprawia, że mogą być one pominięte”.
    Załącznik nr I do dyrektywy 112 nie wymienia przenoszenia uprawnień do

    emisji jako czynności, w odniesieniu do których podmiot publiczny co do zasady jest
    uważany za
    podatnika.
    Załącznik I wymienia:
          1) usługi telekomunikacyjne;
          2) dostawa wody, gazu, energii elektrycznej i energii cieplnej;
          3) transport towarów;
          4) świadczenie usług przez porty morskie i porty lotnicze;
          5) przewóz osób;
          6) dostawa nowych towarów wytworzonych na sprzedaż;
          7) transakcje dotyczące produktów rolnych dokonywane przez rolne agencje
            skupu interwencyjnego zgodnie z rozporządzeniami w sprawie wspólnej
            organizacji rynku w odniesieniu do tych produktów;
          8) organizacja targów i wystaw o charakterze komercyjnym;
          9) magazynowanie;
          10) działalność komercyjnych agencji reklamowych;
          11) działalność biur podróży;
          12) prowadzenie stołówek pracowniczych, bufetów, kantyn i innych podobnych
            instytucji;
          13) działalność stacji radiowych i telewizyjnych, o ile nie są one zwolnione na
            mocy art. 132 ust. 1 lit. q).
    Jak wynika z powyższego, wyłączeniu z zakresu podmiotowego podatników podlegają nie
    tylko organy władzy publicznej sensu stricto, ale również podmioty prawa publicznego i to
    nawet wówczas, gdy w związku z wykonywanymi działaniami lub transakcjami pobierają
    opłaty, składki lub płatności. Językowa wykładnia art. 15 ust. 6 w zw. z art. 13 Dyrektywy
    112 wskazuje, że sam fakt, że dane czynności wyczerpują znamiona świadczenia usług
    („transakcja”) i są wykonywane za odpłatnością, nie przesądza o statusie podatnika
    podatku od towarów i usług. W orzecznictwie TSUE wskazuje się, że nawet wówczas, gdy
    czynności są wykonywane w podobny sposób do czynności prywatnych przedsiębiorców,
    mogą korzystać z wyłączenia przewidzianego powyższą regulacją (wyrok Trybunału
    Sprawiedliwości z dnia 6 lutego 1997 r. C-247/95).
    Zgodnie z orzecznictwem krajowym, dla zakwalifikowania danego podmiotu do wyłączenia
    na podstawie art. 15 ust. 6 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. konieczne jest spełnienie
    przesłanek podmiotowo-przedmiotowych. Dany podmiot powinien być podmiotem
    publicznym, zaś realizowane zadania powinny również mieścić się w reżimie
    publicznoprawnym, co nie musi wiązać się z władztwem administracyjnym, ale realizacją
    zadań określonych ustawą.
    Art. 13 Dyrektywy 112 jako zasadę przyjmuje wykluczenie podmiotów publicznych z
    zakresu podmiotowego opodatkowania. Co więcej, zakres wyłączeń (treść załącznik nr 1
    do Dyrektywy 112) potwierdza, że nawet jeśli podstawą wykonywania działalności jest
    umowa prawa prywatnego, to zasadniczo podmiot publiczny nie jest podatnikiem, chyba
    że działa w wymienionych w załączniku zakresach.
    W wyroku z 8 lutego 2013 r. sygn. I FSK 520/12 NSA wskazał, że „Generalną zasadą
    regulacji wspólnotowych jest wyłączenie wszelkich organów władzy publicznej oraz innych
    organów podlegających prawu publicznemu z opodatkowania VAT w odniesieniu do
    czynności wykonywanych przez te podmioty w charakterze władz publicznych. Pobieranie
    przez samorząd opłat za zezwolenie na sprzedaż alkoholu jest bez wątpienia przejawem

    wykonywania władztwa publicznego”. Wynika z tego, że okoliczność pobierania opłat nie
    jest równoznaczna z odpłatnym wykonywaniem czynności podlegających opodatkowaniu.
    NSA podobnie wypowiedział się w wyroku w sprawie o sygn. I FSK 1271/15 z dnia 9
    czerwca 2017 r. „Stosownie do art. 15 ust. 6 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od
    towarów i usług (Dz. U. z 2011 r. Nr 177, poz. 1054, ze zm.) gmina nie będzie podatnikiem
    podatku VAT realizując zadania w zakresie edukacji w postaci organizacji: stołówek
    szkolnych, wypoczynku dzieci i młodzieży, uczestnictwa dzieci i młodzieży w widowiskach
    artystycznych i nauce pływania oraz uczestnictwa dzieci i młodzieży w wymianie
    międzynarodowej”.
    Powyższa linia orzecznicza jest utrwalona. NSA akcentuje, że w przypadku podmiotów
    publicznych, nie każdy przejaw ich działalności stanowi działalność gospodarczą. W
    wyroku z 6 lipca 2017 r. sygn. I FSK 2276/15 wskazano, że „Skoro ośrodek ruchu
    drogowego ma zamiar sprzedać samochody osobowe, stanowiące należące do niego
    środki trwałe, nabyte w celu realizacji działalności ó charakterze publicznym, pozostającej
    poza zakresem opodatkowania podatkiem od towarów i usług, nie zaś za potrzeby
    prowadzenia działalności gospodarczej, to nie ma podstaw do uznania, że sprzedaży tej
    ośrodek dokona działając jako podatnik podatku od towarów i usług. W rezultacie zaś
    sprzedaż nie podlega opodatkowaniu tym podatkiem”.
    W praktyce interpretacyjnej organów podatkowych wskazuje się również, że użyte w art.
    15 ust. 6 ustawy z 11 marca 2004 r. pojęcie organy władzy publicznej, nie może być
    zawężane jedynie do działania w charakterze organu (działań władczych), ale dotyczy
    również realizacji zadań publicznych. Dyrektor Izby Skarbowej w Warszawie w interpretacji
    z 6 maja 2016 r. sygn. IPPP2/4512-94/16-5/DG oceniał czynności organizacji zawodowej w
    zakresie wykonywania czynności określonych ustawą.
    W interpretacji wskazano, że „Ustawa o podatku od towarów i usług nie definiuje pojęcia
    „organu władzy publicznej”, jak i „urzędów obsługujących te organy” odwołując się jedynie
    do odrębnych przepisów nakładających obowiązek realizacji zadań o charakterze
    publicznym na te organy. Jak wskazał Trybunał Konstytucyjny w wyroku z dnia 4 grudnia
    2001 r. sygn. akt SK 18/00 pojęcie „władzy publicznej” w rozumieniu art. 77 ust. 1
    Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. (Dz. U. Nr 78, poz. 483)
    obejmuje wszystkie władze w sensie konstytucyjnym - ustawodawczą, wykonawczą i
    sądowniczą. Należy podkreślić, że pojęcia „organ państwa” oraz „organ władzy publicznej”
    nie są tożsame. W pojęciu „władzy publicznej” mieszczą się bowiem także inne instytucje
    niż państwowe lub samorządowe, o ile wykonują funkcje władzy publicznej w wyniku
    powierzenia czy przekazania im tych funkcji przez organ władzy państwowej lub
    samorządowej. Wykonywanie władzy publicznej dotyczy wszelkich form działalności
    państwa, samorządu terytorialnego i innych instytucji publicznych, które obejmują bardzo
    zróżnicowane formy aktywności.
    C. podkreśla, że ustawa z dnia 17 lipca 2009 r. o systemie zarządzania emisjami gazów
    cieplarnianych i innych substancji umiejscawia wyraźnie pełnienie funkcji prowadzącego
    aukcję, jako zadanie publiczne z zakresu administrowania systemem handlu
    uprawnieniami do emisji gazów cieplarnianych, o którym mowa w ustawie z dnia 12
    czerwca 2015 r. o systemie handlu uprawnieniami do emisji gazów cieplarnianych (obok
    prowadzenia bazy danych zawierającej informacje o instalacjach, z których emisja gazów
    cieplarnianych jest objęta systemem).
    W świetle art. 15 ust. 6 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. w zw. z art. 13 dyrektywy 112,
    wyłączenie z opodatkowania podmiotu publicznego jest uwarunkowane ustaleniem, że
    wyłączenie to nie spowoduje zakłócenia konkurencji.
    W wyroku z 19 stycznia 2017 r. w sprawie C-344/15 National Roads Authority przeciwko
    Revenue Commissioners TSUE oceniał możliwość wyłączenia z zakresu podatników
    podmiotu publicznego (zarządcy dróg), który pobierał opłaty za korzystanie z tych dróg od
    użytkowników. TSUE ocenił, że objęcie takich opłat - pobieranych w reżimie
    publicznoprawnym - opodatkowaniem byłoby uzasadnione, wyłącznie w razie zaistnienia
    realnego zagrożenia konkurencji. „51 W świetle całokształtu powyższych rozważań na
    przedstawione pytania należy odpowiedzieć, że art. 13 ust. 1 akapit drugi dyrektywy VAT

    należy interpretować w ten sposób, iż w sytuacji takiej jak stanowiąca przedmiot
    postępowania głównego, podmiotu prawa publicznego - prowadzącego działalność
    polegającą na umożliwieniu korzystania z drogi w oparciu o pobór opłaty z tytułu jej
    użytkowania - nie należy uznawać za podmiot stanowiący konkurencję dla podmiotów
    prywatnych, które pobierają opłaty drogowe z tytułu użytkowania innych dróg płatnych na
    podstawie umowy zawartej z owym podmiotem prawa publicznego zgodnie z krajowymi
    przepisami ustawowymi”.
    C. podkreśla w tym kontekście, że jak wynika z opisu stanu faktycznego wniosku,
    zagrożenie takie nie zachodzi. Sprzedaż uprawnień na aukcji stanowi formę pierwotnego
    wprowadzenia ich do obrotu. Y. w tym obszarze nie konkuruje z innymi uczestnikami
    rynku. Zagrożenie zakłócenia konkurencji może być analizowane dopiero w obrocie
    wtórnym.
    Należy zauważyć, że pierwotną formą wprowadzania na rynek uprawnień jest także ich
    przydział (wydanie nieodpłatnie), którego beneficjentami są niektóre podmioty
    prowadzące instalacje i operatorzy statków powietrznych. Przydział uprawnień do emisji
    wiąże się jednak z obciążeniem tych podmiotów opłatami administracyjnymi zgodnie z
    przepisami ustawy Prawo ochrony środowiska (zob. niżej). Stosunek uprawnień
    przydzielanych do zbywanych na aukcjach przesuwa się w kierunku zwiększania puli
    uprawnień aukcyjnych (dlatego przydział nosi znamiona „przejściowej” formy
    zaopatrywania podmiotów w uprawnienia).
    Jak wynika ze stanu faktycznego, C. realizuje zadania nałożone ustawą z dnia 12 czerwca
    2015 r. Zadania te określone zostały ustawą (a nie w drodze umowy cywilnoprawnej), zaś
    za ich wykonywanie C. nie otrzymuje żadnego wynagrodzenia (finasowanie z dotacji
    celowej). Co więcej, uprawnienia do emisji nie są w żadnym momencie własnością C., zaś
    C. nie prowadzi żadnej instalacji, której eksploatacja wiązałaby się koniecznością
    rozliczania emisji. C. nie nabywa uprawnień do emisji w celu ich dalszej odsprzedaży.
    Jak wyżej wskazano, całkowitą pulę uprawnień do emisji dostępnych w systemie ETS
    tworzy uprawnienia w rejestrze Unii Komisja Europejska, która również przekazuje
    przypadający na dane państwo członkowskie udział w tej puli, w celu jego sprzedaży na
    aukcjach pierwotnych. Podobnie Y. nie otrzymuje uprawnień do emisji w celu
    prowadzenia działalności handlowej. Sprzedaż uprawnień na aukcji ma na celu
    wprowadzenie ich pierwotnie do obrotu gospodarczego, jednak stanowi to realizację
    polityki klimatycznej (ma na celu wymuszenie na emitentach (prowadzących instalacje i
    operatorach lotniczych) redukcji emisji, zaś uzyskane środki muszą być przeznaczane na
    ochronę środowiska - zob. niżej). W przypadku aukcji EUA 50% środków powinno być
    przeznaczone na takie cele. Ponadto, zgodnie z art. 49 ust. 6a ustawy z dnia 12 czerwca
    2015 r. środki pieniężne uzyskane z aukcji uprawnień do emisji lotniczych (EUAA) w danym
    roku kalendarzowym lub ich równowartość przeznacza się na redukcję emisji gazów
    cieplarnianych, unikanie wylesiania, finansowanie rozwiązań zachęcających do
    wprowadzania niskoemisyjnych oraz publicznych środków transportu; finansowanie
    badań i rozwoju w zakresie łagodzenia zmian klimatu i adaptacji do skutków tych zmian w
    dziedzinie aeronautyki i transportu lotniczego; pokrywanie wydatków administracyjnych
    związanych z administrowaniem systemem przez A. (w formie dotacji).
    Ustanowiony w UE system redukcji emisji gazów cieplarnianych jest narzędziem realizacji
    polityki ochrony środowiska. Jak wynika z preambuły do dyrektywy 2003/87/WE
    Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 13 października 2003 r. ustanawiającej system
    handlu przydziałami emisji gazów cieplarnianych w Unii oraz zmieniającej dyrektywę Rady
    96/61/WE, system praw do emisji jest narzędziem ochrony środowiska. Zgodnie z art. 1
    dyrektywa ustanawia system handlu przydziałami emisji gazów cieplarnianych w Unii w
    celu wspierania zmniejszania emisji gazów cieplarnianych w efektywny pod względem
    kosztów oraz skuteczny gospodarczo sposób. Dyrektywa przewiduje również dalszą
    redukcję emisji gazów cieplarnianych, aby przyczynić się do osiągnięcia takich poziomów
    redukcji, które według naukowców uważane są za konieczne do uniknięcia groźnych
    zmian klimatu.

    Jak wskazano w opisie stanu faktycznego, poprzez aukcje następuje pierwotne
    wprowadzenie do obrotu uprawnień do emisji. Y. otrzymuje uprawnienia do emisji w
    ramach przydziału dokonywanego przez Komisję Europejską (która kreuje ogólnounijną
    pulę praw oraz przekazuje udziały w tej puli dla poszczególnych państw członkowskich), a
    następnie - poprzez mechanizm aukcji - dokonuje ich dystrybucji m.in. do prowadzących
    instalacje i operatorów statków powietrznych (lub innych podmiotów). Prowadzący
    instalacje i operatorzy statków powietrznych wykorzystują nabyte uprawnienia do
    realizacji obowiązku rozliczenia wielkości emisji. Rozliczenie emisji odbywa się poprzez
    umoczenie uprawnień na rachunku danego podmiotu w Rejestrze Unii, w liczbie
    odpowiadającej wielkości emisji (1 uprawnienie odpowiada 1 tonie CO). Obowiązek 2
    rozliczenia emisji jest zagrożony administracyjnymi karami pieniężnymi (w wys.
    równowartości ok. 104 euro za jedną tonę wyemitowanego a nierozliczonego CO). W 2
    Polsce podmiot, który rozliczy wielkości emisji korzysta ze zwolnienia z obowiązku
    ponoszenia opłat środowiskowych za wprowadzanie do powietrza gazów cieplarnianych
    objętych systemem ETS.
    Art. 1 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska stanowi, że ustawa
    określa zasady ochrony środowiska oraz warunki korzystania z jego zasobów, z
    uwzględnieniem wymagań zrównoważonego rozwoju, a w szczególności zasady ustalania:
    a) warunków ochrony zasobów środowiska, b) warunków wprowadzania substancji lub
    energii do środowiska, c) kosztów korzystania ze środowiska.
    Zgodnie z art. 273 Prawa ochrony środowiska (ust. 1) opłata za korzystanie ze środowiska
    jest ponoszona za: 1) wprowadzanie gazów lub pyłów do powietrza; 1a) wydane
    uprawnienia do emisji na zasadach określonych w ustawie z dnia 12 czerwca 2015 r. o
    systemie handlu uprawnieniami do emisji gazów cieplarnianych (Dz. U. z 2018 r. poz. 1201
    i 2538 oraz z 2019 r. poz. 7301 1501).
    Zgodnie zaś z przepisem ust. 4 prowadzący instalację albo operator statku powietrznego,
    który rozliczył emisję gazów cieplarnianych objętych systemem handlu uprawnieniami,
    zgodnie z przepisami ustawy z dnia 12 czerwca 2015 r. o systemie handlu uprawnieniami
    do emisji gazów cieplarnianych nie ponosi opłaty za wprowadzanie gazów lub pyłów do
    powietrza, w zakresie, w jakim emisja tych gazów została rozliczona uprawnieniami do
    emisji. Art. 285a tej ustawy przewiduje w ust. 1, że prowadzący instalację albo operator
    statku powietrznego, który nie rozliczył wielkości emisji gazów cieplarnianych objętych
    systemem handlu uprawnieniami do emisji zgodnie z art. 92 ust. 1 ustawy z dnia 12
    czerwca 2015 r. o systemie handlu uprawnieniami do emisji gazów cieplarnianych, wnosi
    opłatę za wprowadzanie gazów lub pyłów do powietrza w zakresie emisji tych gazów w
    danym roku kalendarzowym do dnia 30 kwietnia następnego roku albo w terminie 14 dni,
    licząc od dnia następującego po upływie terminu rozliczenia wielkości emisji, o którym
    mowa w art. 92 ust. 5 tej ustawy.
    Z powyższego wynika, że nabycie i umorzenie uprawnień do emisji CO realizuje te same 2
    cele co opłata za gospodarcze korzystanie ze środowiska (opłaty te nie podlegają
    opodatkowaniu - por. interpretację z 30 grudnia 2011 r. znak ILPP1/443-1280/11-2/NS: „W
    świetle powyższego stwierdzić należy, że opłata za korzystanie ze środowiska ponoszona
    przez posiadacza odpadów (w przedmiotowej sprawie Wnioskodawcę) i wnoszona na
    rachunek Urzędu Marszałkowskiego znajduje się poza zakresem obowiązywania ustawy o
    podatku od towarów i usług, gdyż jej istota wskazuje na inny niż cywilnoprawny charakter
    czynności”, podobnie interpretacja z 27 kwietnia 2010 r. znak IBPP1/443-95/10/AZb).
    W powyższym kontekście podkreślić należy, że poprzez aukcje następuje pierwotne
    wprowadzenie do obrotu uprawnień do emisji. Y. otrzymuje uprawnienia do emisji w
    ramach podziału dokonywanego przez Komisję Europejską (która kreuje pulę praw dla
    danego państwa członkowskiego), a następnie - poprzez mechanizm aukcji - dokonuje ich
    dystrybucji do operatorów statków powietrznych. Podmioty te wykorzystują nabyte
    uprawnienia dla realizacji obowiązku rozliczenia emisji. Na gruncie polskich przepisów
    obowiązek ten definiuje ustawa z 2015 r.

    Dopiero gdy prowadzący instalację, lub inny podmiot, nabędzie uprawnienia do emisji np.
    w drodze aukcji, może następować dalszy, wtórny obrót tymi prawami (jako że stanowią
    instrumenty finansowe, którymi można rozporządzać).
    Inaczej jest jednak w przypadku Y., któremu uprawnienia są przekazywane przez Komisję
    Europejską, zaś zbycie ich na aukcji (obrót pierwotny) ma na celu:
          1) wprowadzenie ich po raz pierwszy do obrotu,
          2) uzyskanie środków, które są przeznaczane na realizację zadań publicznych
            związanych z ochroną klimatu.
    Jak wynika z powyższego, pierwotny obrót prawami do emisji w wymiarze finansowym
    zapewnia realizację zadań publicznych w zakresie ochrony klimatu bo na te cele
    przeznaczane są przychody Y. ze zbycia praw do emisji.
    Ważne jest również przeznaczenie środków pozyskanych przez Y. ze zbycia uprawnień.
    Art. 401 ust. 1 pkt 7b Prawa ochrony środowiska stanowi, że przychodami Narodowego
    Funduszu są także środki uzyskane ze sprzedaży w drodze aukcji uprawnień do emisji, o
    których mowa w art. 49 ust. 2b ustawy z dnia 12 czerwca 2015 r. o systemie handlu
    uprawnieniami do emisji gazów cieplarnianych. Zgodnie z ust. 7a przychody, o których
    mowa w ust. 7 pkt 14, przeznacza się wyłącznie na cele związane z ochroną środowiska.
    Cele na jakie mogą zostać wydatkowane środki uzyskane przez Y. ze zbycia uprawnień
    określa art. 49 ust. 6 i 6a ustawy z dnia 12 czerwca 2015 r., tj. w szczególności redukcję
    emisji gazów cieplarnianych, rozwój energii ze źródeł odnawialnych w celu realizacji
    zobowiązania Unii Europejskiej dotyczącego energii ze źródeł odnawialnych, unikanie
    wylesiania oraz zwiększenie zalesiania i ponownego zalesiania w krajach rozwijających się,
    pochłanianie dwutlenku węgla (CO) związane z zalesianiem oraz antropogenicznymi 2
    działaniami z zakresu gospodarki leśnej w Unii Europejskiej, bezpieczne dla środowiska
    wychwytywanie i geologiczne składowanie dwutlenku węgla (CO), w szczególności 2
    pochodzącego z elektrowni opalanych stałym paliwem kopalnym oraz z sektorów i
    podsektorów przemysłu, również w krajach trzecich; finansowanie rozwiązań
    zachęcających do wprowadzania niskoemisyjnych oraz publicznych środków transportu;
    finansowanie badań i rozwoju w zakresie efektywności energetycznej oraz czystych
    technologii w sektorach objętych systemem; działania służące zwiększeniu efektywności
    energetycznej, finansowaniu modernizacji i rozbudowy, systemów sieci ciepłowniczych i
    termomodernizacji budynków lub dostarczeniu wsparcia finansowego w celu
    uwzględnienia aspektów społecznych w przypadku gospodarstw domowych o niskich i
    średnich dochodach.
    C. wskazuje przy tym, że w najnowszej praktyce interpretacyjnej DKIS przyjmuje, że
    realizacja zadań ustawowych przez podmioty publiczne jest wyłączona z opodatkowania,
    nawet jeśli wiąże się z pobieraniem opłat.
    W interpretacji z 17 sierpnia 2018 r. znak 0114-KDIP4.4012.272.2018.2.IT oceniano
    opodatkowanie poboru należności za korzystanie z dróg wodnych: „Z powołanych wyżej
    przepisów wynika, że podmiot uprawniony do poboru należności za korzystanie odcinków
    oraz urządzeń wodnych stanowiących własność Y., usytuowanych na śródlądowych
    wodach powierzchniowych, które nie są pobierane na podstawie umów cywilnoprawnych,
    a ich stawki zostały określone w rozporządzeniu Ministra Gospodarki Morskiej i Żeglugi
    Śródlądowej, nie będzie uznany za podatnika VAT w rozumieniu art. 15 ust. 1 ustawy o
    VAT z tytułu ich poboru. W przypadku poboru tych opłat zastosowanie ma art. 15 ust. 6
    ustawy o VAT, wyłączający możliwość uznania Wnioskodawcy za podatnika. W odniesieniu
    do tych należności nie występuje w roli zwykłego uczestnika obrotu gospodarczego, lecz w
    roli organu władzy, a pobierane opłaty (kwestia ich poboru, czy ich wysokości) nie mogą
    być przedmiotem zawieranych umów cywilnoprawnych.
    Również w stosunku do pobieranych należności za korzystanie ze śluz lub pochylni przez
    statki przeznaczone do uprawiania sportu lub rekreacji i inne małe statki (statki do 15 ton
    nośności lub służące do przewozu nie więcej niż 12 pasażerów), które nie są pobierane na
    podstawie umów cywilnoprawnych, a ich stawki zostały określone w rozporządzeniu

    Ministra Gospodarki Morskiej i Żeglugi Śródlądowej, Wnioskodawca nie będzie uznany za
    podatnika VAT. Pomimo, że należności te pobierane są w inny sposób niż pozostałe
    należności określone w art. 306 ust. 1 Prawa wodnego, nie wpływa to na fakt, że
    Wnioskodawca także w odniesieniu do tych należności nie występuje w roli zwykłego
    uczestnika obrotu gospodarczego, lecz w roli organu władzy.
    W związku z powyższym stwierdzić należy, że Wnioskodawca nie jest podatnikiem podatku
    VAT z tytułu poboru wszystkich należności wymienionych w art. 306 ust. 1 pkt 1-5 Prawa
    wodnego oraz należności za korzystanie ze śluz lub pochylni przez statki przeznaczone do
    uprawiania sportu lub rekreacji i inne małe statki (statki do 15 ton nośności lub służące do
    przewozu nie więcej niż 12 pasażerów) i należności te nie podlegają opodatkowaniu
    podatkiem VAT.
    Tym samym w przedstawionym stanie faktycznym W. w zakresie pobieranych w imieniu Y.
    opłat za korzystanie ze śródlądowych dróg wodnych i ich odcinków oraz urządzeń
    wodnych stanowiących własność Y., usytuowanych na śródlądowych wodach
    powierzchniowych oraz w zakresie należności za korzystanie ze śluz i pochylni, w tym
    również przez statki przeznaczone do uprawiania sportu lub rekreacji lub inne małe statki
    (statki do 15 ton nośności lub służące do przewozu nie więcej niż 12 pasażerów), nie
    występuje w charakterze podatnika podatku VAT”.
    Podobnie oceniono zagadnienie partycypowania przez podmioty prywatne w kosztach
    utrzymania urządzeń wodnych.
    W interpretacji z 11 kwietnia 2019 r. sygn. 0114-KDIP4.4012.35.2019.1.MP oceniono, że
    „Obowiązek utrzymywania wód i urządzeń wodnych obciąża właściciela. Jeśli jednak z wód
    lub urządzeń korzystają osoby trzecie, które przyczyniają się do wzrostu kosztów ich
    utrzymania lub odnoszą korzyści z korzystania z tych wód i urządzeń, mają obowiązek
    uczestniczyć w ich finansowaniu. Ustawa z 2001 r. ani Prawo wodne nie narzucają przy
    tym obowiązku ustalenia podziału kosztów decyzją administracyjną, zaś współużytkownicy
    mogą porozumieć się co do podziału kosztów samodzielnie, w graniach swobody umów.
    Uzyskiwane przez P. przychody z tytułu Partycypacji wynikają jednak co do zasady z decyzji
    administracyjnych wydanych na podstawię przepisów ustawy z 2001 r. lub Prawa
    Wodnego.
    P. co do zasady nie ma swobody działania w zakresie ustalania wysokości partycypacji,
    bowiem w zakresie utrzymania wód i urządzeń wodnych nie może prowadzić działalności
    gospodarczej. Obowiązek partycypacji w kosztach powstaje zaś często na skutek
    uzyskania przez osobę trzecią pozwolenia wodnoprawnego (np. na budowę ujęcia wody).
    Partycypantami są jednostki samorządu terytorialnego oraz ich jednostki organizacyjne i
    przedsiębiorcy. Partycypacja może mieć postać finansową (obowiązek zapłaty określonej
    kwoty) lub rzeczowej (obowiązek wykonania robót, np. koszenie skarp zapory i
    obwałowania zbiornika, konserwacja barier mostowych, wykaszanie skarp rzeki, likwidacja
    odsypisk i zatorów, odmulanie). Wysokość Partycypacji jest określona w szczególności jako
    procent kosztów utrzymania cieku/urządzenia albo jako określony procent wartości
    uzyskanych przez Partycypanta przychodów (np. ze sprzedaży energii elektrycznej przez
    Partycypanta) lub procentowa wartość odpisu amortyzacyjnego zbiornika wodnego.
    Oprócz decyzji administracyjnej, z której wynika obowiązek partycypacji, w niektórych
    przypadkach z partycypantem zawarte zostało dodatkowe porozumienie/u mowa.
    Zasadniczo podstawą do obciążenia zobowiązanego jest:
            1. decyzja właściwego organu (pozwolenie wodnoprawne lub decyzja
              podziałowa, ustalająca zasady partycypacji, w tym procentowy lub
              kwotowy udział),
            2. zawarta w związku z tą decyzją umowa, która precyzuje zasady
              ustalenia kwot należnych z tytułu partycypacji.
    (...) Z analizy powołanych przepisów prawa oraz przedstawionych okoliczności sprawy
    wynika, że z tytułu realizacji zadań związanych z utrzymywaniem wód i urządzeń wodnych
    Wnioskodawca nie będzie uznany za podatnika VAT w rozumieniu art. 15 ust. 1 ustawy o

    podatku od towarów i usług. P. (Wnioskodawca) jest państwową osobą prawną, działającą
    na podstawie ustawy.... W ramach powierzonych zadań, Wnioskodawca wykonuje prawa
    właścicielskie w stosunku do wód publicznych, stanowiących własność Y.. Ponoszenie
    wydatków związanych z utrzymaniem wód i urządzeń wodnych stanowi realizację zadań
    publicznych.
    Przychody Wnioskodawcy w postaci m.in. wpływów z tytułu partycypacji w kosztach
    utrzymania wód lub urządzeń wodnych, ponoszone przez partycypantów (jednostki
    samorządu terytorialnego i ich jednostki organizacyjne oraz przedsiębiorców) nie
    stanowią wynagrodzenia za świadczenie przez Wnioskodawcę jakichkolwiek usług na rzecz
    partycypantów. Źródłem tych przychodów jest wynikający z przepisów prawa obowiązek
    udziału w kosztach ponoszonych przez P. przez podmioty, które poprzez swoją działalność
    powodują zwiększenie kosztów utrzymania, albo czerpią korzyści z wód i urządzeń
    wodnych, nie będąc jednocześnie ich właścicielami.
    Wnioskodawca nie ma swobody działania w zakresie ustalania wysokości tych opłat,
    podstawą obciążenia jest decyzja administracyjna, wydawana przez ministra (...).
    Zawierane w związku z tą decyzją umowy dotyczą wyłącznie warunków i form rozliczeń. W
    odniesieniu do należności z tytułu partycypacji Wnioskodawca nie występuje więc w roli
    zwykłego uczestnika obrotu gospodarczego, lecz w roli organu władzy, a pobierane opłaty
    (kwestia ich poboru, czy ich wysokości) nie mogą być przedmiotem zawieranych umów
    cywilnoprawnych.
    Środki przekazane Wnioskodawcy z tytułu partycypacji mogą być wykorzystane jedynie na
    realizację zadań ustawowych z zakresu utrzymania wód i urządzeń wodnych. W związku z
    powyższym stwierdzić należy, że Wnioskodawca nie jest podatnikiem podatku VAT z tytułu
    należności wynikających z partycypacji w kosztach utrzymania wód lub urządzeń wodnych,
    tym samym, uzyskiwane przychody z tytułu partycypacji nie podlegają opodatkowaniu
    podatkiem od towarów i usług”.
    C. zwraca również uwagę na interpretację z 18 lipca 2018 r. sygn. 0114-KDIP4.
    4012.342.2018.1.EK, w której oceniono: „W analizowanej sprawie, Wnioskodawca (C.)
    posiada statut instytutu badawczego. Wnioskodawca prowadzi przede wszystkim
    działalność w zakresie świadczenia usług zdrowotnych w ramach kontraktu z Narodowym
    Funduszem Zdrowia. W ramach swej działalności C. prowadzi również działalność
    dotyczącą badań naukowych i prac rozwojowych w zakresie nauk medycznych, działalność
    dydaktyczną i inne. U Wnioskodawcy funkcjonuje również Komisja (...). Komisja (...) działa
    na podstawie przepisów ustawy o zawodzie lekarza i lekarza dentysty oraz § 2 ust. 2 i § 3
    ust. 4 rozporządzenia Ministra Zdrowia i Opieki Społecznej z dnia 11 maja 1999 r. w
    sprawie szczegółowych zasad powoływania i finansowania oraz trybu działania komisji
    bioetycznych, a także przepisów Regulaminu działania Komisji (...) przy Wnioskodawcy.
    Celem działania Komisji jest wydawanie opinii o eksperymentach medycznych
    (badawczych i leczniczych) dotyczących ludzi, przedkładanych przez pracowników lub
    jednostkę organizacyjną C. Eksperyment medyczny może być wykonywany wyłącznie po
    wyrażeniu przez Komisję (lub inne Komisje (...) powołane na podstawie obowiązujących
    przepisów) pozytywnej opinii o projekcie. Ponadto, Komisja może opiniować projekty
    zgłoszone przez badaczy pod względem ich merytorycznej zgodności z zasadami
    eksperymentów medycznych, Komisja rozpatruje i wydaje zgodę na realizację projektów
    badań sponsorowanych i zleconych przez podmioty zewnętrzne przeznaczonych do
    realizacji całkowicie lub częściowo na swoim obszarze działania, w tym również projekty
    przekazane przez inne Komisje (...). Ostatecznie Komisja (...) podejmuje uchwałę
    wyrażającą opinię w drodze głosowania tajnego przy udziale w głosowaniu ponad połowy
    składu Komisji, w tym Przewodniczącego lub jego zastępcy i co najmniej dwóch członków
    Komisji niebędących lekarzami. Za wydanie opinii o projekcie eksperymentu medycznego,
    są pobierane opłaty, w zależności od liczby osób objętej eksperymentem, w wysokości od
    1 do 5 średnich krajowych stanowiących wysokość średniego miesięcznego
    wynagrodzenia w gospodarce narodowej za ostatni kwartał poprzedniego roku
    rozrachunkowego, określonego w komunikacie Prezesa GUS. Wątpliwości Wnioskodawcy

    dotyczą opodatkowania podatkiem od towarów i usług czynności wydania opinii przez
    Komisję (...). Jak wynika z przedstawionych okoliczności sprawy, Komisja (...) wydaje opinie
    o projekcie eksperymentu medycznego na podstawie ściśle określonych przepisów.
    Eksperyment medyczny może być przeprowadzony, stosownie do art. 29 ust. 1 i ust 2
    ustawy z dnia 5 grudnia 1996 r. o zawodzie lekarza | lekarza dentysty (Dz. U. z 2018 r.,
    poz. 617 ze zm.), wyłącznie po wyrażeniu pozytywnej opinii o projekcie przez niezależną
    komisję (...). Do składu komisji powołuje się osoby posiadające wysoki autorytet moralny i
    wysokie kwalifikacje specjalistyczne. Komisja (...) wyraża opinię o projekcie eksperymentu
    medycznego, w drodze uchwały, przy uwzględnieniu kryteriów etycznych oraz celowości i
    wykonalności projektu. Kwestia powołania komisji bioetycznych jest również ściśle
    określona przepisami. Mianowicie na podstawie art. 29 ust. 3 ustawy o zawadzie lekarza i
    lekarza dentysty komisje bioetyczne powołują:
            1. okręgowa rada lekarska na obszarze swojego działania, z wyłączeniem
              podmiotów, o których mowa w pkt 2 i 3;
            2. rektor wyższej uczelni medycznej lub wyższej uczelni z wydziałem
              medycznym;
            3. dyrektor medycznej jednostki badawczo-rozwojowej.
    Ponadto w myśl § 2 ust. 2 rozporządzenia Ministra Zdrowia i Opieki Społecznej z dnia 11
    maja 1999 r. w sprawie szczegółowych zasad powoływania i finansowania oraz trybu
    działania komisji (...), komisje (...) przy uczelni albo przy medycznej jednostce badawczo-
    rozwojowej powoływane są w drodze zarządzenia wewnętrznego rektora uczelni albo
    dyrektora jednostki badawczo-rozwojowej. W § 4 ust. 1 tego rozporządzenia stwierdza się,
    że osoba lub inny podmiot zamierzający przeprowadzić eksperyment medyczny składa do
    komisji (...) wniosek o wyrażenie opinii o projekcie eksperymentu medycznego, zwanej
    dalej „opinią”.
    Kwestie związane z finansowaniem działalności komisji (...) zostały uregulowane w § 10
    ww. rozporządzenia. Zgodnie z § 10 ust. 1 i ust. 2 cyt. rozporządzenia, środki finansowe
    przeznaczone na finansowanie działalności komisji (...) pochodzą z opłat wnoszonych
    przez podmiot zamierzający przeprowadzić eksperyment medyczny i obejmują koszty
    działalności komisji (...), składające się z:
            1. kosztów równowartości zarobków utraconych przez członków komisji
              (...) w związku z udziałem w posiedzeniach komisji oraz innych
              należności na zasadach określonych przepisami w sprawie zasad
              ustalania oraz wysokości należności przysługujących pracownikom z
              tytułu podróży służbowej na obszarze kraju,
            2. należności za przygotowanie projektu opinii,
            3. innych kosztów, które podmiot powołujący komisję (...) zaliczył do
              kosztów bezpośrednio związanych z działalnością komisji (...).
    Opłaty, o których mowa w ust. 1, podmiot zamierzający przeprowadzić eksperyment
    medyczny wnosi do podmiotu powołującego komisję (...) na jego wezwanie przed
    podjęciem uchwały wyrażającej opinię.
    Analiza powyższych przepisów prowadzi do wniosku, że zadaniem ustawowym
    powierzonym dyrektorowi medycznej jednostki badawczo-rozwojowej, realizowanym
    poprzez komisję (...), jest wyrażanie opinii o projektach eksperymentów medycznych.
    Opinie wyrażane są w drodze uchwał, przy uwzględnieniu kryteriów etycznych oraz
    celowości i wykonalności projektu.
    Jak wyżej wskazano, na podstawie art. 15 ust. 6 wyłącza się z kategorii podatników
    podatku od towarów i usług podmioty, które spełniają przesłanki: są podmiotami
    dokonującym czynności jest organ władzy publicznej lub urząd obsługujący ten organ oraz
    czynność mieści się w zakresie zadań nałożonych odrębnymi przepisami na ten podmiot,
    dla realizacji których został on powołany i jednocześnie czynność ta nie jest wykonywana
    na podstawie zawartych umów cywilnoprawnych. W odniesieniu do powyższego zauważyć

    należy, że czynności wykonywane przez komisję (...) są realizacją powierzonych przez
    państwo, ściśle określonych przepisami, zadań o charakterze publicznym. Komisja
    działająca przy uczelniach, bądź jednostkach badawczych wykonuje jedynie działalność
    opiniodawczą. Samo zaś wydawanie opinii jest zadaniem nałożonym przez ustawodawcę.
    Zatem Wnioskodawca w zakresie, w jakim realizuje zadania (odpłatne bądź nie) nałożone
    odrębnymi przepisami prawa, tj. wyrażanie opinii przez komisję (...) w sprawie
    prowadzenia badania klinicznego i opinii w sprawie eksperymentów medycznych, jest
    objęty regulacją przepisu art. 15 ust. 6 ustawy o podatku od towarów i usług. Czynności, o
    których mowa mają bowiem charakter publicznoprawny, a nie cywilnoprawny, są one
    realizacją zadań nałożonych odrębnymi przepisami prawa, dla których komisja została
    powołana, ponadto wysokość opłat jest określona w przepisach prawa.
    Z uwagi na powyższe okoliczności stwierdzić należy, że stosownie do art. 15 ust. 6 ustawy,
    Wnioskodawca nie występuje w charakterze podatnika podatku od towarów i usług w
    zakresie wydawania opinii przez Komisję (...), powołaną na mocy art. 29 ustawy o
    zawodach lekarza i lekarza dentysty oraz § 2 ust. 2 rozporządzenia Ministra Zdrowia i
    Opieki Społecznej w sprawie szczegółowych zasad powoływania i finansowania oraz trybu
    działania komisji bioetycznych. W konsekwencji czynności wydawania opinii przez Komisję
    (...) nie podlegają opodatkowaniu VAT”.
    Z przytoczonej wyżej praktyki wynika, że dla oceny statusu danego podmiotu publicznego
    w podatku, znaczenie ma w szczególności określenie zakresu zadań ustawą, ograniczenie
    w swobodzie podejmowania określonych działań, a także przeznaczenie pozyskanych
    środków. C. wskazuje, że podobnie jak podmioty wskazane w powyższych przypadkach,
    realizuje zadania nałożone ustawą z dnia 12 czerwca 2015 r. oraz Rozporządzeniem w
    zakresie administrowania systemem handlu uprawnieniami do emisji w celu realizacji
    założeń polityki klimatycznej. Sam fakt pobierania odpłatności (co ważne: przez Y., a nie C.)
    za zbywane uprawnienia do emisji, nie skutkuje nabyciem przez C. lub Y. statusu
    podatnika w odniesieniu do analizowanych czynności. Wykonując obowiązki
    prowadzącego aukcję, C. realizuje zadania publiczne. Jak wyżej wskazano, sam fakt, że
    zbycie uprawnień następuje na podstawie zawartej między Y. a X. oraz E. umowy nie
    wyklucza uznania, że jest to przejaw wykonywania zdań publicznych przez C.. Istotne
    znaczenie ma również okoliczność, że środki pozyskane przez Y. ze sprzedaży uprawnień
    do emisji:
          1) nie są otrzymywane przez C.,
          2) mają być przeznaczone - zgodnie z przepisami - na zadania w zakresie
            ochrony środowiska, a w szczególności polityki ochrony klimatu.
    C. wskazuje również, w ramach dodatkowego uzasadnienia stanowiska do pytania nr 2
    wniosku, że nawet jeśli w odniesieniu do danego podmiotu publicznego nie znajduje
    zastosowania art. 15 ust. 6 ustawy z dnia 11 marca 2004 r., to stwierdzenie, że
    wykonywane przez ten podmiot czynności są opodatkowane wymaga jeszcze ustalenia, że
    podmiot ten działa w charakterze podatnika w rozumieniu art. 15 ust. 2. Zgodnie z art. 15
    ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. podatnikami są osoby prawne, jednostki
    organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące
    samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub
    rezultat takiej działalności. Zgodnie z ust. 2 działalność gospodarcza obejmuje wszelką
    działalność producentów, handlowców lub usługodawców, w tym podmiotów
    pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a także działalność osób wykonujących
    wolne zawody. Działalność gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające
    na wykorzystywaniu towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla
    celów zarobkowych.
    Czynności odpłatne, wykonywane na podstawie umowy cywilnoprawnej, podlegają
    opodatkowaniu pod warunkiem, że są wykonywane w ramach działalności gospodarczej,
    tj. że świadczący działa jako producent, handlowiec lub usługodawca. W świetle
    prawidłowej wykładni art. 15 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 11 marca 2004 r, nie jest
    wystarczające ustalenie, że w ramach umowy cywilnoprawnej dochodzi do wykonania za
    wynagrodzeniem usługi lub dostawy towaru. Konieczne jest zbadanie jakie działania

    podejmuje podmiot publiczny, czy podejmuje działania podobne do podmiotów
    prywatnych w zakresie organizacji działalności. W szczególności czy nabywa towary lub
    usługi celem odsprzedaży, co jest charakterystyczne dla działalności handlowca lub
    nabywa towary lub usługi niezbędne do produkcji lub wykonania usługi.
    Powyższe stanowisko znajduje poparcie w orzecznictwie. W wyroku z 6 lipca 2017 r. sygn. I
    FSK 2276/15 NSA wskazał, że „Skoro ośrodek ruchu drogowego ma zamiar sprzedać
    samochody osobowe, stanowiące należące do niego środki trwałe, nabyte w celu realizacji
    działalności o charakterze publicznym, pozostającej poza zakresem opodatkowania
    podatkiem od towarów i usług, nie zaś za potrzeby prowadzenia działalności
    gospodarczej, to nie ma podstaw do uznania, że sprzedaży tej ośrodek dokona działając
    jako podatnik podatku od towarów i usług. W rezultacie zaś sprzedaż nie podlega
    opodatkowaniu tym podatkiem”. Podobnie w wyroku z dnia 1 czerwca 2017 r. sygn. I FSK
    400/17 podkreślono, że „To, czy dany podmiot działa jako podatnik podatku VAT wymaga
    oceny odnoszącej się do okoliczności faktycznych danej sprawy. Każdorazowo należy
    zatem zbadać, jakie środki angażuje sprzedający w celu sprzedaży gruntu. Jeżeli środki te
    są podobne do tych, które wykorzystują handlowcy, wówczas strona sprzedając grunt,
    zachowuje się jak handlowiec. Przy ocenie działalności osoby sprzedającej nieruchomości
    należy uwzględniać działania na poszczególnych etapach aktywności sprzedającego w ich
    całokształcie, a nie wyłącznie osobno. Należy przede wszystkim mieć na uwadze te
    elementy, które łączą się z nakładami inwestycyjnymi wykraczającymi poza standardowe
    działania zarządu majątkiem prywatnym”.
    W orzeczeniu z 21 kwietnia 2017 r. sygn. I FSK 2077/15 NSA orzekł, że „Stwierdzenie, czy
    dany podmiot w odniesieniu do konkretnej czynności działa jako podatnik VAT wymaga
    każdorazowo oceny dokonanej na gruncie stanu faktycznego konkretnej sprawy,
    albowiem odmienność stanów faktycznych zezwala jedynie na sformułowanie pewnych
    wskazań, bez możliwości tworzenia uniwersalnych wzorców kontroli. W każdej sprawie
    konieczne jest ustalenie, że w odniesieniu do danej czynności podmiot występował w
    charakterze podatnika, tj. jako osoba angażująca środki podobne do wykorzystywanych
    przez handlowca, a nie osoba wykonująca prawo własności w stosunku do tego gruntu.
    Istotna jest więc - ocena, czy z dokonanych w danej sprawie ustaleń wynika, że strona
    dokonując sprzedaży gruntów zachowywała się tak jak handlowiec”.
    C. wskazuje również, że w analogicznych sprawach, tj. mających za przedmiot zbycie
    majątku nabytego nie w celu wykonywania działalności gospodarczej, przez podmioty
    publiczne (realizujące zadania publiczne), na podstawie umów cywilnoprawnych,
    przyjmowano, że nie stanowi to działalności gospodarczej opodatkowanej podatkiem od
    towarów i usług (choć - jak wyżej wskazano - C. uprawnień do emisji nigdy nie nabywa).
    Dla przykładu można wskazać na interpretacje z:
    1) 19 lipca 2017 r. sygn. 0112-KDIL2-3.4012.162.2017.1.IP: „Powyższe wynika z faktu, że
      przedmiotowy samochód - po pierwsze - nie został zakupiony na potrzeby działalności
      gospodarczej w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy, a po drugie, pojazd służył wyłącznie
      do bezpłatnego transportu osób niepełnosprawnych na zajęcia w Warsztacie, a zatem
      pojazd był wykorzystywany do celów publiczno-prawnych, pozostających wyłącznie
      poza zakresem ustawy o VAT. Podsumowując, Wnioskodawca dokonując sprzedaży
      samochodu osobowego wykorzystywanego na potrzeby przewozu osób
      niepełnosprawnych na zajęcia Warsztatu, którego Gmina jest organizatorem na mocy
      umowy zawartej z Powiatem, Wnioskodawca korzysta z wyłączenia od opodatkowania
      na podstawie art. 15 ust. 6 ustawy, a zatem nie działa jako podatnik podatku od
      towarów i usług. Czynność tą należy więc traktować jako czynność niepodlegającą
      opodatkowaniu podatkiem VAT”. (...) Podsumowując, odpowiadając na sformułowane
      we wniosku pytania należy stwierdzić, że w związku ze sprzedażą samochodu
      osobowego wykorzystywanego do przewozu osób niepełnosprawnych na zajęcia
      Warsztatu, Gmina - zgodnie z art. 15 ust. 6 ustawy - działa jako organ władzy, a zatem
      czynność ta nie podlega opodatkowaniu podatkiem VAT. Zatem z tytułu dokonania
      ww. czynności Wnioskodawca nie jest zobowiązany do wystawiania faktury oraz nie

      powinien ujmować tej czynności w deklaracji podatkowej. Przy czym nie ma
      przeciwwskazań do udokumentowania przedmiotowej transakcji sprzedaży
      rachunkiem”.
    2) 22 lutego 2017 r. sygn. 3063-ILPP2-3.4512.207.2016.1.WB:
      „Biorąc pod uwagę przedstawiony opis sprawy w kontekście powołanych przepisów
      oraz orzecznictwa Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej należy stwierdzić, że po
      centralizacji rozliczeń VAT Województwa i jego jednostek budżetowych od 1 stycznia
      2017 r., Wnioskodawca dokonując sprzedaży towarów używanych, tj. środków
      trwałych w postaci sprzętu wykorzystywanego przez jednostkę budżetową
      Województwa - A nie będzie występował w charakterze podatnika, o którym mowa w
      art. 15 ust. 1 ustawy, a zatem sprzedaż ta nie będzie podlegała opodatkowaniu
      podatkiem od towarów i usług. Powyższe wynika z faktu, że przedmiotowe towary nie
      zostały nabyte na potrzeby działalności gospodarczej w rozumieniu ustawy VAT, w
      związku z tym A nie przysługiwało z tytułu ich nabycia prawo do odliczenia podatku
      VAT. Przedmiotowe środki - jak wskazał Wnioskodawca - użytkowane były przez A w
      ramach realizacji zadań własnych Województwa (powierzonych przez Województwo)
      do realizacji celów, które stanowią działalność publicznoprawną (pozostającą poza
      zakresem opodatkowania podatkiem VAT).
    3) 21 marca 2017 r. sygn. 2461-IBPP1.4512.103.2017.1.AP:
      „Analizując okoliczności faktyczne sprawy w kontekście obowiązujących w tym
      zakresie przepisów prawa, należy stwierdzić, że skoro samochody specjalne o
      przeznaczeniu pożarniczym STAR 266 oraz 2UK A-151B są używane przez
      Wnioskodawcę w ramach realizacji zadań własnych Gminy, nie zostały zakupione na
      potrzeby działalności gospodarczej w rozumieniu VAT, były faktycznie użytkowane dla
      realizacji celów, które stanowią działalność niepodlegającą opodatkowaniu (realizacja
      celów zadań własnych Gminy) i Wnioskodawcy przy nabyciu przedmiotowych
      samochodów nie przysługiwało prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę
      podatku naliczonego, to w świetle orzecznictwa Trybunału Sprawiedliwości Unii
      Europejskiej należy uznać, że Gmina sprzedając powyższe samochody pożarnicze nie
      działa w charakterze podatnika w rozumieniu art. 15 ust. 1 ustawy, zatem sprzedaż
      tych samochodów nie podlega opodatkowaniu VAT”,
    4) 8 listopada 2017 r. sygn. 0112-KDIL1-1.4012.407.2017.1.AK:
      „W oparciu o przedstawiony stan faktyczny oraz obowiązujący w tym zakresie stan
      prawny, należy stwierdzić, że składniki rzeczowe majątku ruchomego, tj. samochód
      ciężarowy do wywozu śmieci, używany przez Zakład Gospodarki Komunalnej Sp. z o.o.
      w ramach realizacji zadań własnych Gminy, nie został nabyty na potrzeby działalności
      gospodarczej w rozumieniu VAT, a Gminie nie przysługiwało z tytułu jego nabycia
      prawo do odliczenia podatku VAT, W kontekście okoliczności, że przedmiotowy
      samochód był faktycznie użytkowany dla realizacji celów, które stanowią działalność
      publicznoprawną (pozostającą poza zakresem opodatkowania podatkiem VAT), w
      świetle orzecznictwa Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej należy uznać, że
      Gmina sprzedając przedmiotowy samochód nie działała w charakterze podatnika, w
      rozumieniu art. 15 ust. 1 ustawy, zatem jego sprzedaż nie podlega opodatkowaniu
      podatkiem od towarów i usług. Reasumując, Gmina powinna potraktować sprzedaż
      samochodu ciężarowego do wywozu śmieci jako czynność niepodlegającą
      opodatkowaniu podatkiem VAT i nie wykazywać tej transakcji w deklaracji za miesiąc
      marzec 2017 r.”.
    Również w orzecznictwie sądowym przyjmuje się, że zbycie majątku na podstawie umów
    cywilnoprawnych przez podmioty publiczne nie powoduje uzyskania przez te podmioty
    statusu podatnika w odniesieniu do tych czynności.
    W wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z 10 października 2018 r.
    sygn. I SA/Lu 435/18 oceniono, że „Czynności sprzedaży makulatury wykonywane w
    ramach edukacji publicznej mieszczą się w zadaniach gminy określonych w art. 7 ust. 1 pkt
    8 u.s.g. Niewielkie środki uzyskiwane z ww. tytułu, przekazywane na bieżące potrzeby

    działalności statutowej jednostek oświatowych, nie mogą uczynić z gminy podatnika
    podatku od towarów i usług, w sytuacji, gdy nie sposób tu mówić o jakichkolwiek
    zakłóceniach konkurencji na rynku, nie mówiąc już o znaczących, zaś sama gmina nie jest
    ukierunkowana na uzyskiwanie dochodu o charakterze stałym, w sposób ciągły i za
    wynagrodzenie”.
    Taki pogląd przyjęto w wyroku NSA z 6 lipca 2017 r. (sygn. akt I FSK 2276/15): „W rezultacie
    Minister Finansów nie podważył stanowiska Sądu pierwszej instancji sprowadzającego się
    to tego, że sprzedaż przedmiotowych samochodów nie stanowi działalności gospodarczej,
    umożliwiając jedynie Ośrodkowi wywiązywanie się z obowiązku nałożonego nań
    przepisami ustawy, do realizacji którego został powołany. Naczelny Sąd Administracyjny
    stanowisko to uznał za prawidłowe. Tym samym Ośrodek działając jak podmiot władzy
    publicznej (samodzielna jednostka samorządowa) w rozumieniu art. 15 ust. 6 u.p.t.u.,
    wykonuje czynności, które - co do zasady - nie podlegają opodatkowaniu. Ośrodek mógłby
    być uznany za podatnika z tytułu przedmiotowej sprzedaży, gdyby wykazane zostało, że
    skutkiem nieopodatkowania tej sprzedaży są znaczące zakłócenia konkurencji. Tego zaś
    Minister Finansów nie uczynił” (podobnie wyrok z 25 stycznia 2018 r., sygn. akt I FSK483
    /16).
    Dla stwierdzenia, iż mamy do czynienia z opodatkowana działalnością gospodarczą
    znaczenie ma cel nabycia praw do emisji oraz okoliczności nabycia. W świetle okoliczności
    przedstawionych we wniosku nie ulega wątpliwości, że Rzeczypospolita Polska (działający
    w sferze majątkowej za Y. minister właściwy ds. środowiska, działający za pośrednictwem
    A.), nie nabył praw do emisji w celu prowadzenia działalności handlowej. Trudno również
    mówić o nabyciu, skoro pulę praw dla danego państwa ustala i przekazuje Komisja
    Europejska. KE decyduje również o puli i czasie zbycia określonych ilości uprawnień do
    emisji (wskazany we wniosku kalendarz aukcji).
    Uprawnienia te zostały przyznane państwu członkowskiemu w celu realizacji polityk
    ochrony środowiska, zaś aukcja stanowi formę - co istotne - pierwotnego wprowadzenia
    ich do obrotu. Jak wyżej wskazano, uprawnienia do emisji są wykorzystywane w celu
    realizacji obowiązków wynikających z ustawy z dnia 12 czerwca 2015 r. Zbywanie praw
    przez Y. nie ma na celu prowadzenia działalności gospodarczej (działanie jako
    handlowiec), ale wykonywanie zobowiązań wynikających z prawa unijnego w zakresie
    redukcji emisji w ramach realizowanej przez UE polityki ochrony klimatu. Obrót pierwotny
    na aukcji - oceniając z perspektywy pierwszego wprowadzenia uprawnień - nie ma zatem
    na celu prowadzenia działalności gospodarczej (handlowej). Nie może być oceniany w ten
    sposób również z perspektywy podatku od towarów i usług.
    Uprawnienia do emisji zbywane na aukcji Rzeczypospolita Polska otrzymuje bezpłatnie, w
    celu realizacji zobowiązań wspólnotowych. Nabycie tych uprawnień następuje zatem w
    celu realizacji zadań publicznych (podobnie jak w cytowanym wyżej przypadku nabycia
    przez word pojazdów egzaminacyjnych), a w konsekwencji nie ma na celu działalności
    gospodarczej. Z tych też powodów sprzedaż uprawnień (nie w celu handlowym, ale
    pierwotnego wprowadzenia do obrotu) nie może być uznawana za działalność
    gospodarczą.
    Biorąc powyższe pod uwagę C. uważa, że wykonując obowiązki prowadzącego aukcję nie
    działa jako podatnik podatku od towarów i usług, zaś czynności C. związane z pełnieniem
    funkcji prowadzącego aukcję uprawnień do emisji nie stanowią przedmiotu
    opodatkowania podatkiem od towarów i usług i w związku z tym nie podlegają
    opodatkowaniu.
    C. wskazuje również, że dla uznania danej czynności za opodatkowaną, w świetle
    prawidłowej wykładni art. 5 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 8 ust. 1, art. 15 ust. 1 i 2 w zw. art 29a
    ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r., wynagrodzenie za świadczenie usług musi być
    należne podatnikowi, który wykonał czynność (wyświadczył usługę), a nie osobie trzeciej.
    Zgodnie z art. 29a ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. podstawą opodatkowania, z
    zastrzeżeniem ust. 2-5, art. 30a-30c, art. 32, art. 119 oraz art. 120 ust. 4 i 5, jest wszystko,
    co stanowi zapłatę, którą dokonujący dostawy towarów lub usługodawca otrzymał lub ma
    otrzymać z tytułu sprzedaży od nabywcy, usługobiorcy lub osoby trzeciej.

    Jeśli zestawić powyższy przepis z treścią przepisu ust. 7 oczywistym jest, że jeśli dany
    podmiot ma odebrać wynagrodzenie w imieniu osoby trzeciej, wówczas to wynagrodzenie
    nie stanowi podstawy opodatkowania dla odbierającego.
    Zgodnie z art. 29a ust. 7 pkt 3 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. podstawa opodatkowania
    nie obejmuje kwot otrzymanych od nabywcy lub usługobiorcy jako zwrot
    udokumentowanych wydatków poniesionych w imieniu i na rzecz nabywcy lub
    usługobiorcy i ujmowanych przejściowo przez podatnika w prowadzonej przez niego
    ewidencji na potrzeby podatku.
    Aby dany podmiot (publiczny) mógł być uważany za podatnika w odniesieniu do
    otrzymanej kwoty, ta kwota musi być należna z tytułu świadczenia (wykonania czynności)
    przez tego właśnie podatnika (a nie osobę trzecią). Rozróżnienie to jest tym bardziej
    istotne, jeśli zważyć na treść art. 8 ust. 2a ustawy z dnia 11 marca 2004 r., zakładającego
    fikcję prawną świadczenia usług (działanie we własnym imieniu, ale na rzecz osoby
    trzeciej).
    Innymi słowy, aby w opisanym stanie faktycznym C. (osoba prawna, w ramach której
    działa A., czyli prowadzący aukcję/Aukcjoner), mógł być uważany za podatnika
    (zbywającego uprawnienia do emisji), konieczne byłoby wykazanie, że:
          1) prowadzi działalność handlową w tym zakresie,
          2) przysługują mu uprawnienia do emisji, które może sprzedać,
          3) otrzymuje wynagrodzenie za zbycie praw do emisji.
    Tymczasem ze stanu faktycznego wynika, że Y., w którego imieniu działa C. nie korzysta w
    ramach aukcji ze swobody działalności gospodarczej; liczba uprawnień do sprzedaży, a
    także sposób ich sprzedaży określa Rozporządzenie (szczególne uprawnienia decyzyjne i
    kontrolne przysługują tu Komisji Europejskiej). A. funkcjonuje jako jednostka
    organizacyjna podatnika (instytutu badawczego) odrębnego od Y. (A. nie działa jako statio
    fisci Y. w przedmiotowej sprawie). A. działa w imieniu Y. (państwa członkowskiego) i nie
    jest beneficjentem środków otrzymanych od faktycznych nabywców uprawnień do emisji.
    Wynika to nie tylko z faktycznego przepływu środków ze sprzedaży uprawnień, ale również
    z Regulaminu E., a także przepisów Rozporządzenia.
    Zgodnie z art. 49 ustawy z dnia 12 czerwca 2015 r. liczbę uprawnień do emisji
    przeznaczonych do sprzedaży w drodze aukcji określa i ogłasza Komisja Europejska.
    Okoliczność ta ma istotne znaczenie dla sprawy, bowiem wyraźnie wskazuje na brak
    swobody państwa członkowskiego w zakresie decydowania o liczbie oraz terminie zbycia
    uprawnień do emisji. Ponadto już z tego przepisu wynika, że uprawnienia zbywane na
    aukcji nie są nabyte przez państwo członkowskie w celu odprzedaży, ale pochodzą z puli
    określonej przez Komisję.
    Okoliczność tę podkreśla również motyw 2 Rozporządzenia: „(2) Artykuł 10 ust. 1
    dyrektywy 2003/87/WE zobowiązuje państwa członkowskie do sprzedaży na aukcji
    uprawnień objętych przepisami rozdziału III tej dyrektywy, które nie są przydzielone jako
    bezpłatne uprawnienia, Państwa członkowskie mają zatem obowiązek sprzedawać na
    aukcji uprawnienia, które nie są przydzielone jako bezpłatne uprawnienia. Państwa
    członkowskie nie mogą stosować innych sposobów przydziału ani wstrzymywać bądź
    anulować uprawnień nieprzydzielonych jako bezpłatne uprawnienia zamiast sprzedawać
    je na aukcji”.
    Co ważne, również motyw 38 Rozporządzenia eksponuje tę okoliczność: „(38)
    Uwzględniając fakt, że sprzedaż uprawnień na aukcji polega na ich pierwszym
    wprowadzeniu od razu na rynek wtórny zamiast bezpośredniego przydziału bezpłatnych
    uprawnień na rzecz operatorów i operatorów statków powietrznych, na systemie(-ach)
    rozliczeniowym(-ych) lub rozrachunkowym(-ych) nie powinno spoczywać zobowiązanie do
    określonego świadczenia w postaci dostawy uprawnień zwycięskim oferentom lub ich
    następcom prawnym w przypadkach ich niedostarczenia z przyczyn niezależnych od
    systemu”.

    Z powyższego wyraźnie wynika, że uprawnienia nie są - oceniając z perspektywy
    właściciela - Państwa Członkowskiego (Y.), przedmiotem obrotu handlowego. Y. nie
    nabywa praw do emisji w celu obrotu tymi prawami (handlu) - sprzedaż na aukcji stanowi
    realizację obowiązków wynikających z prawa publicznego (Rozporządzenia).
    A., którego zadania realizuje C., w procesie sprzedaży uprawnień do emisji na giełdzie X.
    nie ma dostępu do sprzedawanych uprawnień do emisji i nie przekazuje ich na rachunek
    zwycięzcy aukcji, na rachunek platformy aukcyjnej czy rachunek do celów dostawy izby
    rozliczeniowej (uprawnienia te na ostatni z rachunków przekazuje Komisja Europejska).
    Wpływy z tytułu sprzedaży uprawnień do emisji również nie są przyjmowane przez C..
    Należne Skarbowi Państwa środki ze sprzedaży uprawnień (pobrane przez E. od
    zwycięskich oferentów) są kierowane przez E. - izbę rozliczeniową giełdy X., bezpośrednio
    na rachunek bankowy Y. (w EURO w systemie T.), którego dysponentem obecnie jest
    Minister (...).
    C. nie otrzymuje zatem ani praw do emisji, ani wynagrodzenia za ich sprzedaż. Składając
    aplikację do systemu rozliczeniowego E. C. zobowiązany był wskazać rachunek, którego
    posiadaczem jest Y., a także udzielić E. upoważnienia do przekazywania środków na ten
    rachunek.
    Kluczowe znaczenie ma zatem okoliczność, że C. działa w ramach aukcji w imieniu i na
    rzecz państwa członkowskiego. Nie może być zatem uważany za podatnika, w tym także
    organizatora aukcji w rozumieniu art. 311 i następnych dyrektywy 112. Należy podkreślić,
    że zgodnie z Pkt 5.4.2 Regulaminu E. („Zawarcie transakcji”) stosunki umowne wynikające z
    aukcji pierwotnych (Transakcje) zawierane są między państwem członkowskim
    reprezentowanym przez jego odpowiedniego prowadzącego aukcje jako sprzedającego, a
    E. jako nabywcą, a jednocześnie między E. jako sprzedającym a oferentem jako nabywcą w
    momencie ustalenia ceny rozliczeniowej aukcji przez X. zgodnie z art. 7 ust. 2
    Rozporządzenia.
    Odnosząc się do Regulamin X. i Regulaminu E., C. stoi na stanowisku, że przytoczone w
    opisie stanu faktycznego postanowienia tych aktów, a także okoliczność wystawiania przez
    E. faktur wskazujących C. jako sprzedawcę uprawnień nie mogą wpływać na ocenę, czy w
    polskim systemie prawnym C. działa jako podatnik w ramach pełnienia obowiązków
    prowadzącego aukcję.
    Co prawda:
    1) z Regulaminu X. wynika, że tylko Aukcjonerzy reprezentujący wyznaczające państwa
      członkowskie są uprawnieni do zawierania transakcji sprzedaży w ramach aukcji
      pierwotnej,
    2) z Regulaminu E. wynika, że:
    a) uprawnienia, które mają zostać sprzedane na aukcji, zostaną przekazane dla
      Aukcjonerów na wyznaczony rachunek aukcyjny do celów dostawy, prowadzony przez
      E. w imieniu państwa członkowskiego,
    b) E. przechowuje uprawnienia jako zabezpieczenie dostarczone przez Aukcjonera na
      rzecz E. w celu pokrycia jego potencjalnych zobowiązań, powstałych w wyniku
      zobowiązania E. do dostarczenia uprawnień na aukcji zwycięskim oferentom, po
      dokonaniu płatności z tytułu należności z aukcji,
    c) E. jest zobowiązana do wypłacenia wpływów z aukcji Aukcjonerowi,
    d) kwota przekazana każdemu Aukcjonerowi będzie równa liczbie uprawnień zbytych
      przez tego Aukcjonera, pomnożonej przez cenę rozliczeniową aukcji ogłoszoną w
      wynikach aukcji,
    - to postanowienia tych regulaminów muszą być interpretowane w kontekście pkt 5.4.2
    Regulaminu E., Rozporządzenia oraz rozporządzenia (...).

    Z przytoczonych wyżej obszernie przepisów tych rozporządzeń wynika wyraźnie i
    jednoznacznie, że prowadzący aukcję działa „w imieniu” państwa członkowskiego. Działa
    zatem wyłącznie jako pełnomocnik (ustawowy) Y.. Sam fakt, że E. wskazuje jako
    sprzedawcę C. pozostaje bez znaczenia prawnego, bowiem treść faktury musi
    odzwierciedlać rzeczywisty przebieg zdarzenia gospodarczego w aspekcie podmiotowym.
    Z przepisów prawa krajowego i UE wynika zaś jednoznacznie, że:
          1) C. działa w Imieniu Y.,
          2) uprawnienia właścicielskie Y. wykonuje Minister (...).
    Sprzedającym uprawnienia winna być zatem wskazana przez Ministra (...) jednostka
    organizacyjna (statio fisci), które w tym zakresie reprezentowałaby interesy majątkowe Y.
    (Ministerstwo Klimatu). Wyeksponowania wymaga okoliczność, że w formularzu
    aplikacyjnym o dopuszczenie C. do X. oraz E. jako Aukcjonera wskazano numer rachunku
    bankowego prowadzonego dla Ministerstwa środowiska (obecnie Klimatu) (posiadacza
    rachunku) w Narodowym Banku Polskim (uczestniczącym w systemie T.).
    Z powyższych powodów C. nie może być uważany za sprzedającego uprawnienia na aukcji.
    W kontekście oceny zastosowania w sprawie art. 15 ust. 1, ust. 2 i ust. 6 ustawy z dnia 11
    marca 2004 r. należy zatem zauważyć, że:
    1) Y. jest zbywającym uprawnienia do emisji na aukcji, w której uczestniczy za
      pośrednictwem A. działającego w ramach C. (zbywającym jest Y., a nie A.; A. jest
      jedynie pełnomocnikiem ustawowym Y.),
    2) Y. nie prowadzi działalności gospodarczej (nie działa jako handlowiec, producent lub
      usługodawca) w zakresie uprawnień zbywanych na aukcji,
    3) Y. w zakresie obrotu prawami do emisji nie jest podatnikiem podatku od towarów i
      usług z uwagi na wykonywanie zadań publicznych,
    4) C. (wykonujący w ramach A. obowiązki prowadzącego aukcje), wykonuje zadania
      publiczne w zakresie administrowania systemem handlu uprawnieniami do emisji
      gazów cieplarnianych, o którym mowa w ustawie z dnia 12 czerwca 2015 r. o systemie
      handlu uprawnieniami do emisji gazów cieplarnianych,
    5) uprawnienia właścicielskie Y. w stosunku do uprawnień do emisji sprzedawanych w
      drodze aukcji wykonuje minister (...), a nie A.,
    6) wyłączenie z opodatkowania sprzedaży przez państwo członkowskie praw do emisji na
      aukcji (za pośrednictwem A.) nie będzie skutkowało znaczącym zakłóceniem
      konkurencji, bowiem jest to pierwotne wprowadzenie tych praw na rynek (Y. nie
      konkuruje z innymi uczestnikami rynku w tym zakresie).
    C. ponownie podkreśla, że zgodnie z motywem 2, motywem 27 Rozporządzenia, art. 49
    ustawy z dnia 12 czerwca 2015 r. art. 3 ust. 2 w zw. z art. 4 ustawy z dnia 17 lipca 2009 r.)
    A. pełniąc funkcje prowadzącego aukcję uprawnień do emisji w rozumieniu
    Rozporządzenia, realizuje zadania publiczne w imieniu i na rachunek Y., nie zaś wykonuje
    działalność gospodarczą. Trudno również uznać, że wyłączenie z opodatkowania
    sprzedaży uprawnień emisji poprzez aukcję, jako narzędzie służące wykonaniu
    obowiązków wynikających z dyrektywy 2003/87/WE, stanowi naruszenie warunków
    konkurencji w rozumieniu art. 13 Dyrektywy 112. Jak wynika z przytoczonych wyżej
    regulacji prawa UE, aukcja stanowi sposób pierwotnego wprowadzenia praw na rynek -
    nie może zatem zakłócać panującej na tym rynku konkurencji. Nie ma bowiem innego
    pierwotnego rynku, na którym wprowadzano by pierwotnie uprawnienia do emisji (poza
    nieodpłatnym przydziałem w okresie przejściowym). Animatorem rynku pierwotnego jest
    Komisja Europejska, która poprzez liczbę dostępnych uprawnień oraz rezerwę
    stabilizacyjną (tzw. rezerwa MSR), reguluje ich cenę.

    Eksponuje to również definicja rynku wtórnego, zawarta w art 3 pkt 11 Rozporządzenia;
    „rynek wtórny” oznacza rynek, na którym osoby kupują lub sprzedają uprawnienia przed
    lub po ich nieodpłatnym przydziale albo przydziale w drodze sprzedaży na aukcji.
    Reasumując nie ma podstaw do uznania, że wykonując obowiązki prowadzącego aukcją C.
    działa w charakterze podatnika, a także, że czynności te wywołują obowiązek podatkowy w
    podatku od towarów i usług.
    Ad 3-7
    Jeżeli zdaniem DKIS - czynności w zakresie pełnienia funkcji prowadzącego aukcję
    podlegają podatkowi od towarów i usług, C. uważa, że:
    - pytanie nr 3) - nie ma obowiązku wystawiania faktur dokumentujących zbycie
      uprawnień do emisji, bowiem izba E. nie jest nabywcą uprawnień, zaś C. nie zna
      danych zwycięskich oferentów; C. nie jest obowiązany do opatrzenia faktur adnotacją
      „mechanizm podzielonej płatności”, a w konsekwencji ujmowania takich faktur w
      ewidencji dla celów podatku od towarów i usług oraz w deklaracji,
    - pytanie nr 4) - jeśli DKIS oceni, że C. jest obowiązany do wystawienia faktury, wówczas
      faktura jako nabywcę winna wskazywać E.,
    - pytanie nr 5) C. nie jest obowiązany do przyjmowania wynagrodzenia w mechanizmie
      podzielonej płatności,
    - pytanie nr 6) - podstawą opodatkowania będzie kwota ustalona w wyniku przemnożenia
      ceny rozliczeniowej na aukcji oraz liczby uprawnień do emisji sprzedanych na danej
      aukcji,
    - pytanie nr 7) - miejsce opodatkowania usługi w zakresie zbycia praw do emisji należy
      ustalić zgodnie z art. 28b ust. 1 i 2 ustawy z dnia 11 marca 2004 r., tj. w miejscu
      siedziby działalności gospodarczej usługobiorcy (E.).
    Odnośnie stanowiska do pytania nr 3), zdaniem C., jak wynika z opisu zasad rozliczania
    obrotu uprawnieniami do emisji, prawa te przed aukcją są powierniczo przenoszone na
    rachunek E. (rachunek aukcyjny do celów dostawy). Nie jest to czynność dostawy
    uprawnień na rzecz E., bowiem jak wynika z Regulaminu E. i Rozporządzenia przeniesienie
    uprawnień ma na celu wyłącznie zabezpieczenie zobowiązań państwa członkowskiego z
    tytułu dostawy uprawnień.
    Następnie E. - po przeprowadzeniu rozliczenia - spowoduje przeniesienie uprawnień z
    rachunku aukcyjnego do celów dostawy na rachunki zwycięskich oferentów.
    Artykuł 9 rozporządzenia (...) stanowi, że państwa członkowskie i centralny administrator
    zapewniają, by każdy rejestr PzK i rejestr Unii obejmował rachunki określone w załączniku
    I. Rachunek aukcyjny do celów dostawy jest specjalnym rachunkiem, na którym
    deponowane są uprawnienia, które mają być przedmiotem sprzedaży na najbliższej
    aukcji. Przeniesienie przed aukcją uprawnień na rachunek aukcyjny E. nie ma tego samego
    skutku, co przeniesienie uprawnień na rachunek posiadania w rozumieniu art. 9
    rozporządzenia (...).
    Zgodnie z artykułem 64 rozporządzenia (...) „Sprzedaż uprawnień na aukcji”, Komisja w
    odpowiednim czasie poleca centralnemu administratorowi, aby na wniosek
    odpowiedniego organizatora aukcji wyznaczonego zgodnie z rozporządzeniem (UE) nr
    1031/2010 dokonał przekazu uprawnień do emisji ogólnych z unijnego rachunku
    aukcyjnego lub uprawnień do emisji lotniczych z unijnego rachunku aukcyjnego
    uprawnień do emisji lotniczych na odpowiedni rachunek aukcyjny do celów dostawy
    zgodnie z tabelami aukcyjnymi.
    W przypadku uprawnień utworzonych w związku z aukcjami zgodnie z art. 10 ust. 1
    rozporządzenia (UE) nr 1031/2010 Komisja w odpowiednim czasie poleca centralnemu
    administratorowi, aby na wniosek odpowiedniego organizatora aukcji dokonał przekazu
    uprawnień z rachunku, na którym utworzono te uprawnienia, na rachunek aukcyjny do
    celów dostawy, jak wskazano w odpowiedniej tabeli aukcyjnej. Przedłożenie tabeli

    aukcyjnej zgodnie z art. 62 stanowi wspomniany wniosek. Posiadacz odpowiedniego
    rachunku aukcyjnego do celów dostawy zapewnia przekaz uprawnień będących
    przedmiotem aukcji na rzecz zwycięskich oferentów lub ich następców prawnych zgodnie
    z rozporządzeniem (UE) nr 1031/2010. Charakter rachunku aukcyjnego do celów dostawy
    pozostaje w związku również z charakterem transferu uprawnień jaki jest za jego
    pośrednictwem dokonywany. Uprawnienia są zapisywane na rachunku aukcyjnym do
    celów dostawy (który faktycznie jest rachunkiem E. w rejestrze Unii) - tylko powierniczo. W
    odniesieniu do transferu uprawnień art. 46 Rozporządzenia stanowi, że transferu
    uprawnień sprzedawanych na aukcji prowadzonej przez każdą platformę aukcyjną
    dokonuje się przez rejestr Unii, przed otwarciem okresu składania ofert, na wyznaczony
    rachunek posiadania, gdzie są przechowywane w depozycie przez system rozliczeniowy
    lub rozrachunkowy działający jako powiernik do czasu ich dostarczenia zwycięskim
    oferentom lub ich następcom prawnym, na podstawie wyników aukcji, zgodnie z mającym
    zastosowanie rozporządzeniem Komisji przyjętym na podstawie art. 19 ust. 3 dyrektywy
    2003/87/WE.
    Po zapłaceniu należnej kwoty, na podstawie art. 44 ust. 1, każdemu zwycięskiemu
    oferentowi lub jego następcom prawnym dostarcza się uprawnienia przydzielone danemu
    oferentowi tak szybko, jak jest to wykonalne, a w każdym razie nie później niż w terminie
    wyznaczonym na ich dostawę, w drodze transferu całości lub części uprawnień, o których
    oferent został powiadomiony na podstawie art. 61 ust. 3 lit. a), z wyznaczonego rachunku
    posiadania prowadzonego przez system rozliczeniowy łub rozrachunkowy działający jako
    powiernik, na wyznaczony rachunek posiadania lub wyznaczone rachunki posiadania
    zwycięskiego oferenta lub jego następców prawnych, bądź na wyznaczony rachunek
    posiadania prowadzony przez system rozliczeniowy lub rozrachunkowy działający jako
    powiernik na rzecz zwycięskiego oferenta lub jego następców prawnych”.
    Art. 50 Rozporządzenia przewiduje, że przed otwarciem okresu składania ofert
    dotyczących sprzedaży na aukcji dwudniowych kontraktów na rynku kasowym lub
    pięciodniowych kontraktów terminowych typu future prowadzący aukcje jest zobowiązany
    jedynie do wniesienia zabezpieczenia w postaci uprawnień, które będą przechowywane w
    depozycie przez system rozliczeniowy lub rozrachunkowy działający jako powiernik do
    czasu ich dostarczenia. Jeżeli uprawnienia wniesione tytułem zabezpieczenia na podstawie
    ust, 1 nie zostały wykorzystane, system rozliczeniowy lub rozrachunkowy może zatrzymać
    je, zgodnie z wyborem sprzedającego na aukcji państwa członkowskiego, na wyznaczonym
    rachunku posiadania, gdzie będą przechowywane w depozycie przez system rozliczeniowy
    lub rozrachunkowy działający jako powiernik do czasu ich dostarczenia. Odpowiednie
    postanowienia w powyższym zakresie przewiduje również Regulamin E..
    Jak wynika z powyższych okoliczności, E. w żadnym momencie nie staje się podmiotem
    uprawnionym (nie nabywa uprawnień do emisji od Y. działającego przez A.). Z uwagi na
    ramy prawne E. nie może tych praw nabyć, ponieważ otrzymuje je - w świetle prawa UE -
    wyłącznie jako powiernik (zabezpieczenie) w celu przekazania ich (spowodowania zmian
    zapisów w rejestrze Unii w wykonaniu usługi izby rozliczeniowej) na rachunki posiadania
    oferenta, którego oferta została przyjęta w ramach rozliczenia aukcji. Znajduje to również
    odzwierciedlenie w rejestrze Unii. Prawa nie są bowiem przekazywane na rachunek
    posiadania jak w przypadku operatora statku powietrznego lub rachunku instalacji, ale na
    rachunek aukcyjny do celów dostawy, którego posiadaczem jest organizator aukcji;
    platforma aukcyjna, system rozliczeń lub system rozrachunkowy, zaś administratorem
    krajowy administrator, który otworzył rachunek.
    Zdaniem C., E. nie jest nabywcą (usługobiorcą) uprawnień do emisji od Y. (w którego
    imieniu i na rzecz działa C. w ramach A.). Sam fakt, że dla celów rozliczenia transakcji, E.
    działa jako CCP (centralny kontrpartner), nie oznacza, że w rozumieniu podatku od
    towarów i usług staje się nabywcą (i zbywcą) uprawnień do emisji.
    Jak wynika z przytoczonych regulacji Rozporządzenia, udział E. ma jedynie zagwarantować
    otrzymanie przez państwo członkowskie przychodów ze sprzedaży uprawnień, zaś
    uczestnikowi aukcji, nabycie uprawnień do emisji. Izba rozliczeniowa nie jest w tych
    okolicznościach uczestnikiem obrotu prawami do emisji, a jedynie podmiotem, który ma
    zagwarantować każdemu z uczestników wykonanie zobowiązania drugiej strony

    transakcji. Wynika to bezpośrednio z motywów 30, 39, 40 oraz art. 22, 45, 47 - 50, art. 62
    Rozporządzenia, a także zasad funkcjonowania Rejestru Unii (art. 9 rozporządzenia (...)).
    Jak wynika z opisu stanu faktycznego, E. nie ujawnia A. danych zwycięskich oferentów.
    Chcąc wystawić fakturę - zgodnie z art. 106e ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. - C. nie
    ma możliwości wskazania danych nabywcy, jego adresu oraz numeru identyfikacji
    podatkowej. Ponadto - jak wynika z Rozporządzenia - C. nie może domagać się podania
    przez E. danych uczestników aukcji, którzy nabyli uprawnienia do emisji, ani informacji co
    do wartości uprawnień nabytych przez poszczególnych uczestników aukcji (informacje te -
    zgodnie z Rozporządzeniem - są poufne).
    Odnośnie stanowiska do pytania nr 4), zdaniem C., jeżeli DKIS przyjmie, że stroną
    transakcji jest E. (z uwagi na działanie jako CCP, tj. centralny kontrpatner), w treści faktury
    sprzedaży, jako nabywca C. winien wskazać E..
    Odnośnie stanowiska dla pytania nr 5) i nr 7), zdaniem C. zbycie praw do emisji nie
    powoduje obowiązku oznaczenia faktur sprzedaży wyrażeniem „mechanizm podzielonej
    płatności MPP”), a w konsekwencji przyjmowania płatności w MPP, bowiem miejsce
    opodatkowania czynności przeniesienia uprawnień do emisji znajduje się poza terytorium
    kraju.
    Powyższe stanowisko wynika z następujących okoliczności.
    Zgodnie z art. 106e ust. 1 pkt 18a ustawy z dnia 11 marca 2004 r., faktura - w przypadku w
    którym kwota należności ogółem stanowi kwotę, o której mowa w art. 19 pkt 2 ustawy z
    dnia 6 marca 2018 r. - Prawo przedsiębiorców, obejmujących dokonaną na rzecz
    podatnika dostawę towarów lub świadczenie usług, o których mowa w załączniku nr 15 do
    ustawy - powinna zawierać wyrazy „mechanizm podzielonej płatności”.
    Art. 108a ust. 1 tej ustawy stanowi, że przy dokonywaniu płatności za nabyte towary lub
    usługi wymienione w załączniku nr 15 do ustawy, udokumentowane fakturą, w której
    kwota należności ogółem stanowi kwotę, o której mowa w art. 19 pkt 2 ustawy z dnia 6
    marca 2018 r. - Prawo przedsiębiorców, podatnicy są obowiązani zastosować mechanizm
    podzielonej płatności. Jednocześnie podatnik obowiązany do wystawienia faktury, o której
    mowa w art. 106e ust. 1 pkt 18a, jest obowiązany do przyjęcia płatności kwoty należności
    wynikającej z tej faktury z zastosowaniem mechanizmu podzielonej płatności.
    Art. 108 ust. 2 przewiduje, że zastosowanie mechanizmu podzielonej płatności polega na
    tym, że:
          1) zapłata kwoty odpowiadającej całości albo części kwoty podatku wynikającej
            z otrzymanej faktury jest dokonywana na rachunek VAT;
          2) zapłata całości albo części kwoty odpowiadającej wartości sprzedaży netto
            wynikającej z otrzymanej faktury jest dokonywana na rachunek bankowy
            albo na rachunek w spółdzielczej kasie oszczędnościowo-kredytowej, dla
            których jest prowadzony rachunek VAT, albo jest rozliczana w inny sposób.
    Jak wynika z powyższego, obowiązek zastosowania płatności podzielonej powstaje, gdy:
    1) sprzedawcą uprawnień do emisji jest podatnik podatku od towarów i usług,
    2) wystawiona faktura zawiera kwotę podatku od towarów i usług,
    3) faktura, w której kwota należności ogółem stanowi kwotę, o której mowa w art. 19 pkt
      2 ustawy z dnia 6 marca 2018 r. - Prawo przedsiębiorców, obejmuje dokonaną na
      rzecz podatnika dostawę towarów lub świadczenie usług, o których mowa w
      załączniku nr 15 do ustawy.
    Jeśli zatem faktura nie zawiera kwoty podatku od towarów i usług, lub nabywcą uprawnień
    jest podatnik podatku od wartości dodanej (a nie podatnik), wówczas C. nie ma obowiązku
    oznaczenia faktury „mechanizm podzielonej płatności”, a w konsekwencji przyjęcia
    należności w płatności podzielonej.

    C. wskazuje przy tym, że zgodnie z art. 2 pkt 11 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. przez
    podatek od wartości dodanej rozumie się podatek od wartości dodanej nakładany na
    terytorium państwa członkowskiego, z wyjątkiem podatku od towarów i usług
    nakładanego tą ustawą. Ustawa odróżnia zatem podatnika od podatnika podatku od
    wartości dodanej.
    Przyjmując, że usługobiorcą (nabywcą uprawnień do emisji) jest E. (działający jako
    centralny kontrpartner), zdaniem C. czynność zbycia uprawnień do emisji nie będzie
    podlegała opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług z uwagi na siedzibę E. (Niemcy).
    Zbycie uprawnień do emisji stanowi usługę, dla której miejsce świadczenia należy ustalić
    zgodnie z art. 28b ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. Zgodnie z tym przepisem
    miejscem świadczenia usług w przypadku świadczenia usług na rzecz podatnika jest
    miejsce, w którym podatnik będący usługobiorcą posiada siedzibę działalności
    gospodarczej, z zastrzeżeniem ust. 2-4 oraz art. 28e, art. 28f ust. 1 i 1a, art. 28g ust. 1, art.
    28i, art. 28j ust. 1 i 2 oraz art. 28n (tak również interpretacja z dnia 1 kwietnia 2019 r. sygn.
    0115-KDIT1-3.4012.77.2019.1.AT).
    W konsekwencji, przyjmując że usługobiorcą uprawnień do emisji jest E., podatnik
    podatku od wartości dodanej z siedzibą w Niemczech, usługa zbycia uprawnień do emisji
    nie podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, z uwagi na prawne miejsce
    świadczenia. W tym przypadku - zgodnie z art. 106e ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. -
    faktura nie zawiera kwoty i stawki podatku, a w konsekwencji, nie powinna być opatrzona
    adnotacją „mechanizm podzielonej płatności”. Faktura nie zawiera bowiem kwoty
    podatku, która mogłaby zostać uregulowana w płatności podzielonej.
    Reasumując, zdaniem C., w razie oceny przez DKIS, że czynności C. podlegają
    opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, z tytułu zbycia uprawnień do emisji C.:
    1) ma obowiązek wystawienia faktury,
    2) jako usługobiorcę C. wskazuje E. (podatnika podatku od wartości dodanej),
    3) miejsce opodatkowania usługi zbycia uprawnień do emisji znajduje się poza terytorium
      Polski (siedziba E., Niemcy),
    4) w wystawionej fakturze nie wskazuje stawki ani kwoty podatku oraz nie zawiera
      adnotacji „mechanizm podzielonej płatności”,
    5) nie ma obowiązku przyjęcia należności w mechanizmie podzielonej płatności,
    6) obrót z tytułu sprzedaży uprawnień do emisji ujmuje w ewidencji sprzedaży oraz
      składanej przez C. deklaracji dla celów podatku od towarów i usług.
    W odniesieniu do pytania nr 6), zdaniem C. podstawą opodatkowania będzie kwota
    ustalona w wyniku przemnożenia ceny rozliczeniowej na aukcji oraz liczby uprawnień do
    emisji sprzedanych na danej aukcji (wartości te ustala E. i komunikuje A.). Zgodnie z art.
    29a ust. 1 podstawą opodatkowania, z zastrzeżeniem ust. 2-5, art. 30a-30c, art. 32, art.
    119 oraz art. 120 ust. 4 i 5, jest wszystko, co stanowi zapłatę, którą dokonujący dostawy
    towarów lub usługodawca otrzymał lub ma otrzymać z tytułu sprzedaży od nabywcy,
    usługobiorcy lub osoby trzeciej, włącznie z otrzymanymi dotacjami, subwencjami i innymi
    dopłatami o podobnym charakterze mającymi bezpośredni wpływ na cenę towarów
    dostarczanych lub usług świadczonych przez podatnika.
    C. podkreśla ponownie jednak, że jest osobą trzecią, która wykonuje jedynie zadania
    publiczne określone ustawą z dnia 12 czerwca 2015 r. i nie otrzymuje, ani nie pośredniczy
    w przekazaniu środków z E. na rachunek bankowy Y..
    Zadania A. w tym zakresie są finansowane na podstawie wskazanej w stanie faktycznym
    trójstronnej umowy.
    W odniesieniu do pytania nr 8), zdaniem C. obowiązek podatkowy powstanie w dniu
    ustalenia ceny rozliczeniowej aukcji.

    Zgodnie z pkt 5.4.2 Regulaminu („Zawarcie transakcji”) stosunki umowne wynikające z
    aukcji pierwotnych (Transakcje) zawierane są między państwem członkowskim
    reprezentowanym przez jego odpowiedniego prowadzącego aukcje jako sprzedającego, a
    E. jako nabywcą, a jednocześnie między E. jako sprzedającym a oferentem jako nabywcą w
    momencie ustalenia ceny rozliczeniowej aukcji przez X. zgodnie z art. 7 ust. 2
    Rozporządzenia.
    Zgodnie z art. 19a ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. obowiązek podatkowy powstaje z
    chwilą dokonania dostawy towarów lub wykonania usługi, z zastrzeżeniem ust. 1a, 5 i 7-
    11, art. 14 ust. 6, art. 20 i art. 21 ust. 1. Wniesienie uprawnień do emisji na poczet
    depozytu zabezpieczającego (przeniesienie uprawnień na rachunek aukcyjny do celów
    dostawy) nie może być traktowane jako zbycie uprawnień. Przeniesienie uprawnień na
    rachunek aukcyjny do celów dostawy następuje przed aukcją i do czasu jej zakończenia,
    nie można uznać że doszło do skutecznego przeniesienia tych praw. Jak wynika z
    Rozporządzenia, E. działa jako powiernik. Transfer uprawnień do emisji powinien nastąpić
    przed rozpoczęciem aukcji zgodnie z kalendarzem aukcji.
    Zgodnie z utrwaloną praktyką interpretacyjną, zawarcie umowy przewłaszczenia na
    zabezpieczenie nie skutkuje powstaniem obowiązku podatkowego (por. interpretacja z 11
    marca 2019 r. sygn. 0113-KDIPT1-3.4012.6.2019.3.MK, podobnie interpretacja z 5 marca
    2019 r. sygn. 0113-KDIPT1-3.4012.5.2019.1.MK, z 7 listopada 2018 r. sygn. 0115-KDIT1-
    1.4012.666.2018.1.MN).
    Obowiązek podatkowy nie powstaje zatem z chwilą przeniesienia uprawnień na rachunek
    aukcyjny do celów dostawy (prowadzony w Rejestrze Unii dla E.), ale z chwilą rozliczenia
    aukcji, o którym mowa w pkt 5.4.2 Regulaminu („Zawarcie transakcji”). Postanowienie to
    stanowi, że stosunki umowne wynikające z aukcji pierwotnych (Transakcje) zawierane są
    między państwem członkowskim reprezentowanym przez jego odpowiedniego
    prowadzącego aukcje jako sprzedającego, a E. jako nabywcą, a jednocześnie między E.
    jako sprzedającym a oferentem jako nabywcą w momencie ustalenia ceny rozliczeniowej
    aukcji przez X. zgodnie z art. 7 ust. 2 Rozporządzenia.
    Interpretacja indywidualna
    Rozpatrzyłem Państwa wniosek - 9 lipca 2020 r. wydałem interpretację indywidualną znak
    0114-KDIP1-1.4012.188.2020.5.KOM, w której uznałem Państwa stanowisko za:
    - nieprawidłowe - w zakresie nieuznania Wnioskodawcy za podatnika podatku VAT z
      tytułu wykonywania czynności prowadzącego aukcję (Aukcjonera), nieuznania
      wykonywanych czynności za odpłatne świadczenie usług opodatkowane podatkiem
      VAT, braku obowiązku dokumentowania wykonywanych czynności fakturą (pytania 1-
      3),
    - prawidłowe - w zakresie miejsca świadczenia usług, umieszczania danych na fakturze,
      stosowania mechanizmu podzielonej płatności, podstawy opodatkowania i określenia
      momentu powstania obowiązku podatkowego (pytania 4-8).
    Interpretację doręczono Państwu 14 lipca 2020 r.
    Skarga na interpretację indywidualną
    11 sierpnia 2020 r. wnieśli Państwo skargę na tę interpretację do Wojewódzkiego Sądu
    Administracyjnego w Warszawie. Skarga wpłynęła 14 sierpnia 2020 r.
    Wnieśli Państwo o uchylenie w całości zaskarżonej interpretacji.
    Postępowanie przed sądami administracyjnymi
    Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uchylił zaskarżoną interpretację - wyrokiem
    z 31 sierpnia 2021 r. sygn. akt III SA/Wa 1708/20.
    Wniosłem skargę kasacyjną od tego wyroku do Naczelnego Sądu Administracyjnego.
    Naczelny Sąd Administracyjny - wyrokiem z 30 stycznia 2025 r. sygn. akt I FSK 278/22
    oddalił skargę kasacyjną.

    Wyrok, który uchylił interpretację indywidualną, stał się prawomocny od 30 stycznia 2025 r.
    Prawomocny wyrok WSA wraz z aktami sprawy wpłynął 30 maja 2025 r.
    Ponowne rozpatrzenie wniosku - wykonanie wyroku
    Zgodnie z art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami
    administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.):
      Ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu
      sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe
      prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że
      przepisy prawa uległy zmianie.
    Wykonuję obowiązek, który wynika z tego przepisu, tj.:
    • uwzględniam ocenę prawną i wskazania dotyczące postępowania, które wyraził
      Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oraz Naczelny Sąd Administracyjny w
      ww. wyrokach;
    • ponownie rozpatruję Państwa wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej -
      stwierdzam, że stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku w zakresie
      nieuznania Wnioskodawcy za podatnika podatku VAT z tytułu wykonywania czynności
      prowadzącego aukcję (Aukcjonera), nieuznania wykonywanych czynności za odpłatne
      świadczenie usług opodatkowane podatkiem VAT, braku obowiązku dokumentowania
      wykonywanych czynności fakturą (pytania nr 1-3) jest prawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Należy zaznaczyć, że niniejszą interpretację oparto na przepisach prawa podatkowego
    obowiązujących w dniu wydania interpretacji indywidualnej znak 0114-KDIP1-
    1.4012.188.2020.5.KOM, bowiem niniejsza interpretacja stanowi ponowne
    rozstrzygnięcie tej samej sprawy w wyniku prawomocnego orzeczenia Wojewódzkiego
    Sądu Administracyjnego w Warszawie z 31 sierpnia 2021 r. sygn. akt III SA/Wa 1708/20
    oraz Naczelnego Sądu Administracyjnego z 30 stycznia 2025 r. sygn. akt I FSK 278/22.
    Zgodnie z art. 5 ust. 1 ustawy z 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t. j. Dz. U.
    z 2020 r., poz. 106 ze zm.), zwanej dalej „ustawą”:
      Opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlega:
        1) odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju;
        2) eksport towarów;
        3) import towarów na terytorium kraju;
        4) wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów za wynagrodzeniem na terytorium
          kraju;
        5) wewnątrzwspólnotowa dostawa towarów.
    Z powyższego przepisu wynika tzw. zasada terytorialności, zgodnie z którą opodatkowaniu
    podatkiem od towarów i usług podlegają wymienione czynności, ale tylko w sytuacji, gdy
    miejscem ich świadczenia (określanym na podstawie przepisów ustawy) jest terytorium
    kraju, przez które w myśl definicji zawartej w art. 2 pkt 1 ustawy:
      Rozumie się terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, z zastrzeżeniem art. 2a.
    Stosownie do art. 7 ust. 1 ustawy:
      Przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się
      przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel.
    W myśl art. 2 pkt 6 ustawy:
      Towarami są rzeczy oraz ich części, a także wszelkie postacie energii.
    Z kolei art. 8 ust. 1 ustawy wskazuje, że:

      Przez świadczenie usług, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się każde
      świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej
      niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu
      art. 7, w tym również:
        1) przeniesienie praw do wartości niematerialnych i prawnych, bez względu na
          formę, w jakiej dokonano czynności prawnej;
        2) zobowiązanie do powstrzymania się od dokonania czynności lub do tolerowania
          czynności lub sytuacji;
        3) świadczenie usług zgodnie z nakazem organu władzy publicznej lub podmiotu
          działającego w jego imieniu lub nakazem wynikającym z mocy prawa.
    Dostawa towarów i świadczenie usług na terytorium kraju, co do zasady, podlegają
    opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług. Przy czym, świadczenie usług na gruncie
    podatku od towarów i usług ma szersze znaczenie niż świadczenie usług w rozumieniu
    potocznym. Z cytowanych przepisów ustawy wynika bowiem, że usługą jest każde
    świadczenie na rzecz danego podmiotu niebędące dostawą towarów. Zatem pod
    pojęciem usługi należy rozumieć każde zachowanie, na które składać się może zarówno
    działanie (uczynienie, wykonanie czegoś na rzecz innej osoby), jak i zaniechanie
    (nieczynienie bądź też tolerowanie). Przy ocenie charakteru świadczenia jako usługi należy
    mieć na względzie, że ustawa zalicza do grona usług każde świadczenie, które nie jest
    dostawą towarów w myśl art. 7 ustawy.
    Każde świadczenie niebędące dostawą towarów polegające na działaniu, zaniechaniu lub
    tolerowaniu czyjegoś zachowania stanowi więc co do zasady usługę w rozumieniu ustawy,
    niemniej jednak muszą być przy tym spełnione łącznie następujące warunki:
    - w następstwie zobowiązania, w wykonaniu którego usługa jest świadczona, nabywca
      jest bezpośrednim beneficjentem świadczenia,
    - świadczonej usłudze odpowiada świadczenie wzajemne ze strony nabywcy
      (wynagrodzenie).
    Z treści powołanego wyżej art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy jednoznacznie wynika, że świadczenie
    usług podlega opodatkowaniu VAT wówczas, gdy jest wykonywane odpłatnie. Aby uznać
    dane świadczenie za odpłatne, musi istnieć stosunek prawny pomiędzy świadczącym
    usługę a odbiorcą, a w zamian za wykonanie usługi powinno zostać wypłacone
    wynagrodzenie. Przepisy ustawy nie określają przy tym postaci tego wynagrodzenia.
    Dana usługa podlega zatem opodatkowaniu podatkiem VAT wówczas, gdy wykonywana
    jest w ramach umowy zobowiązaniowej, a jedna ze stron transakcji może zostać uznana
    za bezpośredniego beneficjenta tej czynności. Musi istnieć bezpośredni związek pomiędzy
    świadczoną usługą, a otrzymanym świadczeniem wzajemnym, w ten sposób, że zapłacone
    kwoty stanowią rzeczywiste wynagrodzenie za wyodrębnioną usługę świadczoną w
    ramach stosunku prawnego lub dochodzi do wymiany świadczeń wzajemnych.
    Powyższa definicja świadczenia usług ma charakter dopełniający definicję dostawy
    towarów i jest wyrazem realizacji powszechności opodatkowania podatkiem VAT
    wszelkich transakcji wykonywanych przez podatników w ramach ich działalności
    gospodarczej.
    Ponadto, w przypadku świadczenia usług istotnym dla prawidłowego rozliczenia podatku
    od towarów i usług jest określenie miejsca świadczenia danej usługi. Od poprawności
    określenia miejsca świadczenia zależeć będzie, czy dana usługa podlegać będzie
    opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług w Polsce, czy też nie.
    Dla celów określenia miejsca świadczenia usług ustawodawca w art. 28a ustawy odrębnie
    zdefiniował pojęcie podatnika. Zgodnie z tym przepisem:
      Na potrzeby stosowania niniejszego rozdziału:
      1) ilekroć jest mowa o podatniku - rozumie się przez to:

      a) podmioty, które wykonują samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w
      art. 15 ust. 2, lub działalność gospodarczą odpowiadającą tej działalności, bez
      względu na cel czy rezultat takiej działalności, z uwzględnieniem art. 15 ust. 6,
      b) osobę prawną niebędącą podatnikiem na podstawie lit. a, która jest
      zidentyfikowana lub obowiązana do identyfikacji do celów podatku lub podatku od
      wartości dodanej;
      2) podatnika, który prowadzi również działalność lub dokonuje transakcji
      nieuznawanych za podlegające opodatkowaniu dostawy towarów lub świadczenia
      usług zgodnie z art. 5 ust. 1, uznaje się za podatnika w odniesieniu do wszystkich
      świadczonych na jego rzecz usług.
    Powyższa definicja podatnika ma zastosowanie tylko w przypadku ustalenia miejsca
    świadczenia usług. Podatnikiem według tej regulacji jest osoba wykonująca samodzielnie
    działalność gospodarczą. Ustawodawca odwołuje się w tym celu do definicji działalności
    gospodarczej ustalonej w art. 15 ust. 2 ustawy. Za podatników są uznawane również
    podmioty wykonujące działalność gospodarczą zgodnie z regulacjami innych państw
    członkowskich oraz państw trzecich.
    Ogólna reguła dotycząca miejsca świadczenia usług została określona w art. 28b ust. 1
    ustawy, zgodnie z którym:
      Miejscem świadczenia usług w przypadku świadczenia usług na rzecz podatnika jest
      miejsce, w którym podatnik będący usługobiorcą posiada siedzibę działalności
      gospodarczej, z zastrzeżeniem ust. 2-4 oraz art. 28e, art. 28f ust. 1 i 1a, art. 28g ust.
      1, art. 28i, art. 28j ust. 1 i 2 oraz art. 28n.
    W myśl art. 28b ust. 2 ustawy:
      W przypadku gdy usługi są świadczone dla stałego miejsca prowadzenia działalności
      gospodarczej podatnika, które znajduje się w innym miejscu niż jego siedziba
      działalności gospodarczej, miejscem świadczenia tych usług jest to stałe miejsce
      prowadzenia działalności gospodarczej.
    Z powołanych przepisów ustawy wynika zatem, że co do zasady usługa świadczona na
    rzecz podatnika, inna niż wskazana w art. 28e, art. 28f ust. 1 i 1a, art. 28g ust. 1, art. 28i,
    art. 28j ust. 1 i 2 oraz art. 28n ustawy, podlega opodatkowaniu w miejscu siedziby
    działalności gospodarczej usługobiorcy, chyba że jest świadczona dla stałego miejsca
    prowadzenia działalności gospodarczej usługobiorcy, które znajduje się w innym miejscu
    niż jego siedziba działalności gospodarczej, wówczas miejscem świadczenia tej usługi jest
    stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej, dla którego ta usługa jest
    świadczona.
    Warunkiem opodatkowania danej czynności podatkiem od towarów i usług - w świetle
    powołanych przepisów - jest łączne spełnienie dwóch przesłanek: po pierwsze czynność
    winna być ujęta w katalogu czynności podlegających opodatkowaniu podatkiem od
    towarów i usług, po drugie - musi być zrealizowana przez podmiot, który w związku z jej
    wykonaniem jest podatnikiem podatku od towarów i usług.
    Na podstawie art. 15 ust. 1 ustawy:
      Podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości
      prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o
      której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności.
    Zgodnie z art. 15 ust. 2 ustawy:
      Działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców
      lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz
      rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność
      gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu
      towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów
      zarobkowych.
    Stosownie do art. 15 ust. 6 ustawy:

      Nie uznaje się za podatnika organów władzy publicznej oraz urzędów obsługujących
      te organy w zakresie realizowanych zadań nałożonych odrębnymi przepisami prawa,
      dla realizacji których zostały one powołane, z wyłączeniem czynności wykonywanych
      na podstawie zawartych umów cywilnoprawnych.
    Regulacja ta jest odzwierciedleniem art. 13 ust. 1 i ust. 2 dyrektywy 2006/112/WE Rady z
    dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz.
    Urz. UE L 347 z 11 grudnia 2006 r., str. 1, ze zm.), zgodnie z którym:
      1. Krajowe, regionalne i lokalne organy władzy oraz inne podmioty prawa
      publicznego nie są uważane za podatników w związku z działalnością, którą
      podejmują lub transakcjami, których dokonują jako organy władzy publicznej, nawet
      jeśli pobierają należności, opłaty, składki lub płatności w związku z takimi działaniami
      lub transakcjami.
      Jednakże w przypadku gdy podejmują one takie działania lub dokonują takich
      transakcji, są uważane za podatników w odniesieniu do tych działań lub transakcji,
      gdyby wykluczenie ich z kategorii podatników prowadziło do znaczących zakłóceń
      konkurencji.
      W każdych okolicznościach podmioty prawa publicznego są uważane za podatników
      w związku z czynnościami określonymi w załączniku I, chyba że niewielka skala tych
      działań sprawia, że mogą być one pominięte.
      2. Państwa członkowskie mogą uznać działalność podmiotów prawa publicznego,
      zwolnioną na podstawie art. 132, 135, 136 i 371, art. 374-377, art. 378 ust. 2, art. 379
      ust. 2 lub art. 380-390c, za działalność, którą podmioty te wykonują jako organy
      władzy publicznej.
    Przepisy Dyrektywy nakazują traktowanie organów władzy publicznej jako podatników
    podatku w sytuacjach świadczenia przez nich określonych czynności o charakterze
    zasadniczo gospodarczym, wymienionych w załączniku I. Załącznik ten wymienia: usługi
    telekomunikacyjne, dostawa wody, gazu, energii elektrycznej i energii cieplnej, transport
    towarów, świadczenie usług przez porty morskie i porty lotnicze, przewóz osób, dostawa
    nowych towarów wytworzonych na sprzedaż, transakcje dotyczące produktów rolnych
    dokonywane przez rolne agencje skupu interwencyjnego zgodnie z rozporządzeniami w
    sprawie wspólnej organizacji rynku w odniesieniu do tych produktów, organizacja targów i
    wystaw o charakterze komercyjnym, magazynowanie, działalność komercyjnych agencji
    reklamowych, działalność biur podróży, prowadzenie stołówek pracowniczych, bufetów,
    kantyn i innych podobnych instytucji, działalność stacji radiowych i telewizyjnych, o ile nie
    są one zwolnione na mocy art. 132 ust. 1 lit. q). Natomiast w pozostałych przypadkach
    organy władzy publicznej nie są uważane za podatników VAT w związku z działalnością i
    transakcjami podejmowanymi jako władze publiczne, nawet wówczas, gdy pobierają one
    opłaty lub inne płatności związane z tą działalnością.
    Polski ustawodawca poprzez sformułowanie w art. 15 ust. 6 ustawy „(...) w zakresie
    realizowanych zadań nałożonych odrębnymi przepisami prawa, dla realizacji których
    zostały one powołane” wyraźnie odnosi się do ustawowych zadań i działań organu, które
    wynikają z przepisów szczególnych. I w tym zakresie, organy władzy publicznej oraz
    organy je obsługujące, co do zasady, nie występują w charakterze podatników.
    Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej dokonując wykładni art. 13 ust. 1 Dyrektywy
    2006/112/WE wielokrotnie wskazywał, że dla zastosowania ww. przepisu, konieczne jest
    spełnienie łącznie dwóch warunków - działalność musi być wykonywana przez podmiot
    prawa publicznego i musi być ona wykonywana jako organ władzy publicznej (m.in. wyroki
    w sprawach C-202/90 i C-288/07). Spełnienie w niniejszej sprawie pierwszej ze wskazanych
    przesłanek nie jest sporne. Odnosząc się do drugiej z wymienionych przesłanek, TSUE
    stwierdził, że działalnością wykonywaną w charakterze organu władzy publicznej w
    rozumieniu tego przepisu jest działalność wykonywana przez podmioty prawa
    publicznego w ramach właściwego dla nich reżimu prawnego, z wyłączeniem tej

    działalności, która jest wykonywana przez nie na tych samych warunkach prawnych, co
    prywatni przedsiębiorcy (np. wyroki C-107/84, 235/85, C-446/98, C-288/07, C-260/98, C-408
    /97).
    W wyroku z 19 stycznia 2017 r. w sprawie C-344/15 National Roads Authority przeciwko
    Revenue Commissioners, TSUE oceniał możliwość wyłączenia z zakresu podatników
    podmiotu publicznego (zarządcy dróg), który pobierał opłaty za korzystanie z tych dróg od
    użytkowników. TSUE ocenił, że objęcie takich opłat - pobieranych w reżimie
    publicznoprawnym - opodatkowaniem byłoby uzasadnione, wyłącznie w razie zaistnienia
    realnego zagrożenia konkurencji. W świetle całokształtu powyższych rozważań na
    przedstawione pytania TSUE uznał, że należy odpowiedzieć, iż art. 13 ust. 1 akapit drugi
    dyrektywy 2006/112/WE należy interpretować w ten sposób, iż w sytuacji takiej, jak
    stanowiąca przedmiot postępowania głównego, podmiotu prawa publicznego -
    prowadzącego działalność polegającą na umożliwieniu korzystania z drogi w oparciu o
    pobór opłaty z tytułu jej użytkowania - nie należy uznawać za podmiot stanowiący
    konkurencję dla podmiotów prywatnych, które pobierają opłaty drogowe z tytułu
    użytkowania innych dróg płatnych na podstawie umowy zawartej z owym podmiotem
    prawa publicznego zgodnie z krajowymi przepisami ustawowymi.
    Z okoliczności przedstawionych we wniosku wynika, że w okresie 2013-2020 (tj. w III
    okresie EU ETS, czyli systemu handlu przydziałami emisji gazów cieplarnianych w Unii)
    uprawnienia EUA (tj. uprawnienia do emisji ogólnych przeznaczonych dla operatorów
    instalacji stacjonarnych) nieprzydzielone podmiotom w poprzednich okresach bezpłatnie
    są im sprzedawane w drodze aukcji (natomiast w przypadku uprawnień do emisji
    lotniczych - EUAA udział uprawnień sprzedawanych na aukcjach wynosi w ww. okresie
    15% przydziałów uprawnień do emisji). Komisja Europejska szacuje, że w przedmiotowym
    okresie państwa członkowskie UE za pośrednictwem aukcji pierwotnej dokonają zbycia ok.
    50% ogólnej puli uprawnień. Reszta uprawnień jest zasadniczo rozdzielana bezpłatnie m.
    in. pomiędzy operatorów statków powietrznych, energochłonne sektory przemysłu i
    sektor wytwórców energii elektrycznej.
    Każda aukcja, w ramach której jest dokonywana sprzedaż uprawnień do emisji dwutlenku
    węgla, musi odbywać się na tzw. rynku regulowanym (w celu zapewnienia bezpieczeństwa
    w procesie sprzedaży ww. uprawnień w drodze aukcji, w szczególności w celu
    dopilnowania, aby prowadzący aukcje uzyskał pełną zapłatę za sprzedane na aukcji
    uprawnienia po cenie rozliczenia aukcji). Obecnie tylko dwie platformy aukcyjne prowadzą
    sprzedaż ww. uprawnień do emisji w drodze aukcji, tj. Europejska Giełda Energii (X.) z
    siedzibą w (...) i giełda ICE/ECX z siedzibą w Londynie prowadząca aukcje dla Wielkiej
    Brytanii. Polska do czasu wyłonienia docelowej platformy aukcyjnej realizuje sprzedaż
    uprawnień za pośrednictwem giełdy X.. W 2013 r. i 2017 r. Y. reprezentowany przez
    ministra (...) zawarł umowę z niemiecką giełdą X. i obsługującą ją izbą rozliczeniową E. (oba
    podmioty posiadają siedzibę działalności gospodarczej w Niemczech). Umowa ta została
    zawarta pod prawem niemieckim, a jej przedmiotem jest prowadzenie przez X. aukcji
    praw do emisji oraz wykonywanie usług rozliczeniowych (przez izbę rozliczeniową - E.).
    Każde państwo członkowskie uczestniczące w obrocie uprawnieniami do emisji dwutlenku
    węgla na ww. giełdzie wyznacza prowadzącego aukcje - żadne państwo członkowskie nie
    może bowiem sprzedawać uprawnień na aukcji bez wyznaczania prowadzącego aukcje (o
    czym stanowi art. 22 rozporządzenia Komisji UE nr 1031/2010 z dnia 12 listopada 2010 r.
    w sprawie harmonogramu, kwestii administracyjnych oraz pozostałych aspektów
    sprzedaży na aukcji uprawnień do emisji gazów cieplarnianych na mocy dyrektywy 2003
    /87/WE Parlamentu Europejskiego i Rady ustanawiającej system handlu przydziałami do
    emisji gazów cieplarnianych we Wspólnocie). Prowadzący aukcje jest wyznaczany przez
    dane państwo członkowskie odpowiednio wcześnie przed rozpoczęciem aukcji, tak aby
    zawarł i wdrożył niezbędne uzgodnienia z platformą aukcyjną wyznaczoną lub która ma
    być wyznaczona przez dane państwo członkowskie, jak również z połączonym z nią
    systemem rozliczeniowym i systemem rozrachunkowym, co pozwoli prowadzącemu
    aukcje na sprzedawanie na aukcji uprawnień w imieniu wyznaczającego państwa
    członkowskiego na wspólnie uzgodnionych warunkach (art. 22 ust. 2 ww. rozporządzenia).

    Dostęp do aukcji (a więc prawo do zakupu przedmiotowych uprawnień) posiada szeroka
    grupa zainteresowanych podmiotów niezależnie od państwa pochodzenia, w tym
    operatorzy instalacji, operatorzy statków powietrznych uczestniczący w EU ETS,
    pośrednicy i instytucje finansowe, pod warunkiem dopełnienia odpowiednich procedur
    rejestracyjnych na platformie aukcyjnej. Każda aukcja jest organizowana w systemie
    jednorundowym, co oznacza że zostaje otwarte tylko jedno okno ofertowe (w ramach
    jednej rundy), a w trakcie trwania rundy (w ciągu ok. 2 godzin) każdy oferent ma prawo
    złożyć kilka ofert kupna uprawnień po ustalonej przez siebie cenie (wszystkie złożone
    oferty są utajnione, oferenci składając swoje oferty nie widzą ofert składanych przez
    innych oferentów). Po zakończeniu rundy operator platformy aukcyjnej określa i ujawnia
    cenę rozliczenia, a zwycięzcami aukcji są podmioty, które zaoferowały cenę równą bądź
    wyższą od ceny rozliczenia. Niezależnie od zaproponowanej ceny w ofercie zwycięscy
    oferenci płacą za nabyte uprawnienia dokładnie tyle, ile wynosi cena rozliczenia (a więc
    każdy zwycięski oferent płaci tę samą cenę rozliczenia aukcji).
    Poprzez aukcje pierwotne następuje pierwotne wprowadzenie do obrotu praw do emisji
    gazów cieplarnianych uzyskanych przez Y. w ramach przydziału dokonywanego przez
    Komisję Europejską (stosownie do art. 49 ust. 1 ustawy z dnia 12 czerwca 2015 r. o
    systemie handlu uprawnieniami do emisji gazów cieplarnianych - t. j. Dz. U. z 2020 roku,
    poz. 136 ze zm.). Uprawnienia do emisji przeznaczone do sprzedaży na aukcji są zapisane
    na prowadzonym przez Centralnego Administratora wyznaczonego przez Komisję
    Europejską unijnym rachunku aukcyjnym. Centralny Administrator - na polecenie Komisji
    Europejskiej - przed aukcją przenosi uprawnienia do emisji na odpowiedni rachunek
    aukcyjny do celów dostawy (prowadzony dla odpowiedniej izby rozliczeniowej).
    Po rozliczeniu aukcji uprawnienia do emisji trafiają na rachunki zwycięskich oferentów
    prowadzone przez A. (działającego jako krajowy administrator rejestru), jeśli zwycięski
    oferent ma siedzibę na terytorium Polski. Z tym, że zwycięski oferent otrzymuje
    przedmiotowe uprawnienia tylko wówczas, gdy cała kwota należna z tego tytułu została
    zapłacona prowadzącemu aukcje - zgodnie bowiem z Pkt 5.4.7 Regulaminu E. po
    wypłaceniu wpływów z aukcji Aukcjonerom sprzedawane na aukcji uprawnienia są
    uwalniane z depozytu i dostarczane zwycięskim oferentom.
    Jak wynika bowiem z opisu sprawy, państwa członkowskie podczas sprzedaży uprawnień
    na aukcji są zobowiązane do wcześniejszego zdeponowania sprzedawanych na aukcji
    uprawnień na rachunku powierniczym prowadzonym w Rejestrze Unii przez system
    rozliczeniowy lub rozrachunkowy działający jako powiernik (uprawnienia te będą
    przechowywane w depozycie przez system rozliczeniowy lub rozrachunkowy do czasu ich
    dostarczenia - stosownie do brzmienia art. 50 ust. 1 ww. rozporządzenia Komisji).
    Natomiast oferenci lub pośrednicy działający w ich imieniu są zobowiązani do wniesienia
    finansowego zabezpieczenia do izby rozliczeniowej E. przed otwarciem okresu składania
    ofert dotyczących sprzedaży na aukcji uprawnień do emisji dwutlenku węgla (o czym
    mowa w art. 49 ust. 1 ww. rozporządzenia unijnego).
    Środki uzyskane ze sprzedaży uprawnień do emisji dwutlenku węgla w drodze aukcji
    stanowią dochód budżetu państwa (w myśl art. 49 ust. 2 ww. ustawy o systemie handlu
    uprawnieniami do emisji gazów cieplarnianych).
    W związku z przedstawiony opisem sprawy Wnioskodawca ma wątpliwości (pytania nr 1-
    3), czy jako prowadzący aukcję działa jako podatnik podatku od towarów i usług
    wykonując czynności prowadzącego aukcję (Aukcjonera) sprzedaży uprawnień do emisji w
    imieniu Y., czy czynności Wnioskodawcy związane z pełnieniem funkcji prowadzącego
    aukcję uprawnień do emisji stanowią przedmiot opodatkowania podatkiem od towarów i
    usług i w związku z tym podlegają opodatkowaniu i w jakim zakresie oraz czy
    Wnioskodawca ma obowiązek wystawiania faktur dokumentujących zbycie uprawnień do
    emisji.
    Jak wynika z opisu zdarzenia przyszłego przedmiotem sprzedaży w trybie aukcji
    pierwotnych są prawa majątkowe - polegające na uprawnieniu nabywcy do emitowania do
    atmosfery gazów cieplarnianych (CO). Na aukcjach następuje - na zasadach rynkowych - 2
    sprzedaż uprawnień przez A. (prowadzącego aukcję/Aukcjonera) oferentom na podstawie

    złożonych ofert. Prawa do emisji CO stanowią własność Y. (uprawnienia właścicielskie Y. 2
    w stosunku do uprawnień sprzedawanych na aukcji wykonuje obecnie minister właściwy
    ds. klimatu), a środki uzyskane z ich sprzedaży stanowią dochód budżetu państwa.
    Zasady funkcjonowania systemu handlu uprawnieniami do emisji gazów cieplarnianych
    określa ustawa z dnia 12 czerwca 2015 r. o systemie handlu uprawnieniami do emisji
    gazów cieplarnianych (Dz. U. z 2018 r. poz. 1201, ze zm.). Zgodnie z art. 8 tej ustawy:
      Rejestr Unii działa na zasadach określonych w rozporządzeniu Komisji (UE) nr (...).
    Systemem handlu uprawnieniami do emisji gazów cieplarnianych administruje A. (A.)
    powołany do życia ustawą z dnia 17 lipca 2009 r. o systemie zarządzania emisjami gazów
    cieplarnianych i innych substancji (Dz. U. z 2019 r. poz. 1447, ze zm.). A. został wyznaczony
    przez Rzeczpospolitą Polską jako pełniący obowiązki krajowego administratora, w
    rozumieniu art. 3 pkt 22 rozporządzenia Komisji (UE) nr (...), i zarządza zbiorem rachunków
    w rejestrze Unii podlegających jurysdykcji Rzeczypospolitej Polskiej, na zasadach
    określonych w tym rozporządzeniu i ustawie. Uprawnienia do emisji utrzymywane na
    krajowych rachunkach posiadania stanowią własność Y. Wykonywanie zadań (A.)
    powierzono Wnioskodawcy, który realizując zadania A. pełni funkcję prowadzącego aukcję
    polskich uprawnień do emisji na podstawie ww. ustawy o systemie handlu uprawnieniami
    do emisji gazów cieplarnianych. Wpływy z tytułu sprzedaży uprawnień do emisji nie są
    przyjmowane przez Wnioskodawcę, ale są kierowane przez E. - izbę rozliczeniową giełdy
    X., bezpośrednio na rachunek bankowy Y., którego dysponentem obecnie minister
    właściwy ds. klimatu.
    W myśl ustawy z dnia 17 lipca 2009 r., do zadań A. (Wnioskodawcy) należy w szczególności:
    - wykonywanie zadań związanych z funkcjonowaniem Krajowego systemu bilansowania i
      prognozowania emisji, w tym prowadzenie Krajowej bazy o emisjach gazów
      cieplarnianych i innych substancji;
    - zarządzanie zbiorem rachunków w rejestrze Unii podlegających jurysdykcji
      Rzeczypospolitej Polskiej, o którym mowa w ustawie z dnia 12 czerwca 2015 r. o
      systemie handlu uprawnieniami do emisji gazów cieplarnianych;
    - administrowanie systemem handlu uprawnieniami do emisji gazów cieplarnianych, o
      którym mowa w ustawie z dnia 12 czerwca 2015 r. o systemie handlu uprawnieniami
      do emisji gazów cieplarnianych, w szczególności:
      · pełnienie funkcji prowadzącego aukcję uprawnień do emisji w rozumieniu art. 3 pkt
        20 rozporządzenia Komisji (UE) nr 1031/2010 z dnia 12 listopada 2010 r. w sprawie
        harmonogramu, kwestii administracyjnych oraz pozostałych aspektów sprzedaży na
        aukcji uprawnień do emisji gazów cieplarnianych na mocy dyrektywy 2003/87/WE
        Parlamentu Europejskiego i Rady ustanawiającej system handlu przydziałami do
        emisji gazów cieplarnianych we Wspólnocie (Dz. Urz. UE L 302 z 18.11.2010 r., str. 1,
        ze zm.);
    - obliczanie całkowitej rocznej liczby uprawnień do emisji dla instalacji, o której mowa w
      art. 25 ust. 2 ustawy z dnia 12 czerwca 2015 r. o systemie handlu uprawnieniami do
      emisji gazów cieplarnianych.
    Zgodnie z wyżej powołanym art. 15 ust. 1 i 2 ustawy, opodatkowanie czynności jest
    uzależnione od stwierdzenia, że dana czynność jest wykonywana przez podmiot, który w
    związku z jej wykonywaniem działa jako podatnik. W kontekście art. 15 ust. 6 ww. ustawy,
    sam fakt, że dany podmiot publiczny wykonuje swoje zadania z wykorzystaniem umów
    cywilnoprawnych nie oznacza jeszcze, że nie działa w zakresie wyłączenia z
    opodatkowania.
    NSA w wyroku 7 sędziów z 29 października 2007 r., sygn. akt I FPS 3/07 wskazał, że
    przepisy art. 15 ust. 1 i 2 ustawy o VAT, powinny być rozumiane w ten sposób, że
    warunkiem sine qua non uznania, iż dany podmiot działa w charakterze podatnika
    podatku od towarów i usług, jest ustalenie, że działa on jako producent, handlowiec,
    usługodawca, pozyskujący zasoby naturalne, rolnik lub jako osoba wykonująca wolny

    zawód. Ani formalny status danego podmiotu jako podatnika zarejestrowanego, ani
    okoliczność, że dana czynność została wykonana wielokrotnie lub jednorazowo, lecz z
    zamiarem częstotliwości, nie mogą przesądzać o opodatkowaniu tej czynności bez
    każdorazowego ustalenia, że w odniesieniu do konkretnej czynności podmiot ten
    występował w charakterze podatnika podatku od towarów i usług.
    W odniesieniu do zadań prowadzącego aukcję, Wnioskodawca nie spełnia warunków dla
    uznania go za handlowca w zakresie zbywania uprawnień do emisji. Wnioskodawca -
    wykonując obowiązki prowadzącego aukcję - nie działa jako podatnik podatku od towarów
    i usług, zaś czynności Wnioskodawcy związane z pełnieniem funkcji prowadzącego aukcję
    uprawnień do emisji nie stanowią przedmiotu opodatkowania podatkiem od towarów i
    usług i w związku z tym nie podlegają opodatkowaniu. Należy w tym miejscy zwrócić
    bowiem uwagę, że Wnioskodawca:
          1) w ramach wykonywania czynności prowadzącego aukcje realizuje zadania
            publiczne, określone ustawą z 12 czerwca 2015 r. oraz Rozporządzeniem,
          2) zgodnie z Rozporządzeniem - działa w imieniu i na rzecz Y.,
          3) z tytułu realizacji zdań publicznych prowadzącego aukcje nie otrzymuje
            żadnego wynagrodzenia,
          4) nie jest posiadaczem, ani uprawnionym do emisji uprawnień będących
            przedmiotem sprzedaży na aukcji pierwotnej (przypadająca na państwo
            członkowskie pula uprawnień do emisji jest przekazywana nieodpłatnie
            przez Komisję Europejską państwu członkowskiemu; Wnioskodawca w
            żadnym momencie nie dysponuje tymi uprawnieniami),
          5) nie otrzymuje wynagrodzenia z tytułu zbycia uprawnień do emisji,
          6) nie jest stroną umowy między Y. a X., na podstawie której następuje
            sprzedaż uprawnień do emisji na aukcji.
    Z treści powołanego przepisu art. 15 ust. 6 ustawy wynika, że wyłączenie z kategorii
    podatników VAT organów władzy publicznej oraz urzędów obsługujących te organy ma
    miejsce wówczas, gdy spełnione zostaną łącznie dwie przesłanki:
        a) podmiotem dokonującym czynności jest organ władzy publicznej lub urząd
        obsługujący ten organ oraz
        b) czynność mieści się w zakresie zadań nałożonych odrębnymi przepisami na ten
        podmiot (wymieniony w pkt 1), dla realizacji których został on powołany i
        jednocześnie czynność ta nie jest wykonywana na podstawie zawartych umów
        cywilnoprawnych.
    Przepis ten nakazuje uznać, że w przypadku czynności wykonywanych na podstawie
    umów cywilnoprawnych dany podmiot nie działa w charakterze organu, lecz występuje
    jako zwykły uczestnik obrotu gospodarczego. Wykonywanie bowiem czynności na
    podstawie umów cywilnoprawnych mogłoby prowadzić do nierówności konkurencyjnej
    podmiotów działających na rynku oraz „organu władzy”, który korzystałby z wyłączenia z
    opodatkowania na podstawie ww. przepisu. Natomiast rozstrzygnięcie, czy dana czynność
    stanowi realizację zadania nałożonego przepisami prawa, dla wypełniania których organ
    czy też urząd zostały powołane, powinno następować przede wszystkim w oparciu o
    prawo ustrojowe, tj. przepisy powołujące dany organ (urząd) i określające zakres jego
    działania.
    W zapadłym w przedmiotowej sprawie wyroku WSA w Warszawie z 31 sierpnia 2021 r.
    sygn. akt III SA/Wa 1708/20 wskazał, że:
      „(...) Podkreślić należy, że ustawa z 17 lipca 2009 r. o systemie zarządzania emisjami
      gazów cieplarnianych i innych substancji, umiejscawia wyraźnie pełnienie funkcji
      prowadzącego aukcję, jako zadanie publiczne z zakresu administrowania systemem
      handlu uprawnieniami do emisji gazów cieplarnianych, o którym mowa w ustawie z
      12 czerwca 2015 r. o systemie handlu uprawnieniami do emisji gazów cieplarnianych

      (obok prowadzenia bazy danych zawierającej informacje o instalacjach, z których
      emisja gazów cieplarnianych jest objęta systemem). W świetle art. 15 ust. 6 ustawy o
      VAT w zw. z art. 13 dyrektywy 2006/112/WE, wyłączenie z opodatkowania podmiotu
      publicznego jest uwarunkowane ustaleniem, że wyłączenie to nie spowoduje
      zakłócenia konkurencji. (...)
    W niniejszej sprawie sprzedaż uprawnień na aukcji stanowi formę pierwotnego
    wprowadzenia ich do obrotu. Y. w tym obszarze nie konkuruje z innymi uczestnikami
    rynku. Zagrożenie zakłócenia konkurencji może być analizowane dopiero w obrocie
    wtórnym. Pierwotny obrót prawami do emisji w wymiarze finansowym zapewnia realizację
    zadań publicznych w zakresie ochrony klimatu, bo na te cele przeznaczane są przychody
    Y. ze zbycia praw do emisji. Istotne jest również przeznaczenie środków pozyskanych
    przez Y. ze zbycia uprawnień. Cele na jakie mogą zostać wydatkowane środki uzyskane
    przez Y. ze zbycia uprawnień określa art. 49 ust. 6 i 6a ustawy z dnia 12 czerwca 2015 r. i
    są to w szczególności redukcja emisji gazów cieplarnianych, rozwój energii ze źródeł
    odnawialnych w celu realizacji zobowiązania Unii Europejskiej dotyczącego energii ze
    źródeł odnawialnych, unikanie wylesiania oraz zwiększenie zalesiania i ponownego
    zalesiania w krajach rozwijających się, pochłanianie dwutlenku węgla (CO) związane z 2
    zalesianiem oraz antropogenicznymi działaniami z zakresu gospodarki leśnej w Unii
    Europejskiej, itp. Tak więc uzyskane środki przekazywane są wyłącznie na cele związane z
    ochroną środowiska.
    C. realizuje zadania nałożone ustawą z 12 czerwca 2015 r. oraz Rozporządzeniem w
    zakresie administrowania systemem handlu uprawnieniami do emisji w celu realizacji
    założeń polityki klimatycznej. Sam fakt pobierania odpłatności (przez Y., a nie przez
    Wnioskodawcę) za zbywane uprawnienia do emisji, nie skutkuje nabyciem przez C. (lub Y.)
    statusu podatnika w odniesieniu do analizowanych czynności. Wykonując obowiązki
    prowadzącego aukcję, C. realizuje zadania publiczne. Podkreślić należy, że sam fakt, iż
    zbycie uprawnień następuje na podstawie zawartej między Y. a X. oraz E. umowy, nie
    wyklucza uznania, że jest to przejaw wykonywania zdań publicznych przez C.. Istotne
    znaczenie ma również okoliczność, że środki pozyskane przez Y. ze sprzedaży uprawnień
    do emisji nie są otrzymywane przez C. i mają być przeznaczone - zgodnie z przepisami - na
    zadania w zakresie ochrony środowiska, a w szczególności polityki ochrony klimatu.
    W sprawie znaczenie ma też cel nabycia praw do emisji oraz okoliczności nabycia. Nie
    ulega wątpliwości, że Rzeczypospolita Polska (działający w sferze majątkowej za Y. minister
    właściwy ds. środowiska, działający za pośrednictwem A.), nie nabył praw do emisji w celu
    prowadzenia działalności handlowej. Nie można mówić o nabyciu, skoro pulę praw dla
    danego państwa ustala i przekazuje Komisja Europejska, która decyduje również o puli i
    czasie zbycia określonych ilości uprawnień do emisji (zgodnie z kalendarzem aukcji).
    W niniejszej sprawie Y., w którego imieniu działa Wnioskodawca, nie korzysta w ramach
    aukcji ze swobody działalności gospodarczej, bowiem liczbę uprawnień do sprzedaży, a
    także sposób ich sprzedaży określa Rozporządzenie (szczególne uprawnienia decyzyjne i
    kontrolne przysługują tu Komisji Europejskiej). A. funkcjonuje jako jednostka
    organizacyjna Wnioskodawcy (instytutu badawczego) podatnika odrębnego od Y. A. działa
    w imieniu Y. (państwa członkowskiego) i nie jest beneficjentem środków otrzymanych od
    faktycznych nabywców uprawnień do emisji. Wynika to nie tylko z faktycznego przepływu
    środków ze sprzedaży uprawnień, ale również z Regulaminu E., a także przepisów
    Rozporządzenia.
    Zgodnie z art. 49 ust. 1 ustawy z 12 czerwca 2015 r. o systemie handlu uprawnieniami do
    emisji gazów cieplarnianych:
      Liczbę uprawnień do emisji przeznaczonych do sprzedaży w drodze aukcji określa i
      ogłasza Komisja Europejska, zgodnie z art. 10 oraz art. 12 rozporządzenia Komisji
      (UE) nr 1031/2010.
    Okoliczność ta wyraźnie wskazuje na brak swobody państwa członkowskiego w zakresie
    decydowania o liczbie oraz terminie zbycia uprawnień do emisji. Ponadto już z tego
    przepisu wynika, że uprawnienia zbywane na aukcji nie są nabyte przez państwo
    członkowskie w celu odprzedaży, ale pochodzą z puli określonej przez Komisję. W

    rezultacie, z perspektywy właściciela - Państwa Członkowskiego (Y.), uprawnienia nie są
    przedmiotem obrotu handlowego. gdyż Y. nie nabywa praw do emisji w celu obrotu tymi
    prawami (handlu) - sprzedaż na aukcji stanowi realizację obowiązków wynikających z
    prawa publicznego (Rozporządzenia).
    Trzeba zauważyć, że w procesie sprzedaży uprawnień do emisji na giełdzie X. - A., którego
    zadania realizuje Wnioskodawca - nie ma dostępu do sprzedawanych uprawnień do emisji
    i nie przekazuje ich na rachunek zwycięzcy aukcji, na rachunek platformy aukcyjnej czy
    rachunek do celów dostawy izby rozliczeniowej (uprawnienia te na ostatni z rachunków
    przekazuje Komisja Europejska). Wpływy z tytułu sprzedaży uprawnień do emisji również
    nie są przyjmowane przez Wnioskodawcę, gdyż należne Skarbowi Państwa środki ze
    sprzedaży uprawnień (pobrane przez E. od zwycięskich oferentów) są kierowane przez E. -
    izbę rozliczeniową giełdy X., bezpośrednio na rachunek bankowy Y. (w EURO w systemie
    T.), którego dysponentem obecnie jest Minister (...). Wnioskodawca nie otrzymuje więc ani
    praw do emisji, ani wynagrodzenia za ich sprzedaż. Składając aplikację do systemu
    rozliczeniowego E. Wnioskodawca zobowiązany jest wskazać rachunek, którego
    posiadaczem jest Y., a także udzielić E. upoważnienia do przekazywania środków na ten
    rachunek.
    Z uwagi na przedstawiony opis sprawy, obowiązujące przepisy oraz powołane
    rozstrzygnięcia sądów w niniejszej sprawie, należy stwierdzić, że Wnioskodawca działający
    w imieniu Y., któremu powierzono wykonywanie zadań A. wykonując czynności
    prowadzącego aukcję sprzedaży uprawnień do emisji CO na rynku pierwotnym nie jest 2
    usługodawcą usługi zbycia praw do emisji, który działa jako podatnik podatku od towarów
    i usług, o którym mowa w art. 15 ust. 1 ustawy, wykonujący samodzielnie działalność
    gospodarczą w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy. Tak więc czynności wykonywane przez
    Wnioskodawcę w zakresie prowadzącego aukcję sprzedaży uprawnień do emisji CO na 2
    rynku pierwotnym nie będą stanowić odpłatnego świadczenia usług, o którym mowa w
    art. 8 ust. 1 ustawy, podlegającego opodatkowaniu w myśl art. 5 ust. 1 ustawy.
    W kwestii dotyczącej obowiązku wystawienia faktury należy wskazać, że na podstawie art.
    106b ust. 1 pkt 1 ustawy:
      Podatnik jest obowiązany wystawić fakturę dokumentującą sprzedaż, a także
      dostawę towarów i świadczenie usług, o których mowa w art. 106a pkt 2,
      dokonywane przez niego na rzecz innego podatnika podatku, podatku od wartości
      dodanej lub podatku o podobnym charakterze lub na rzecz osoby prawnej
      niebędącej podatnikiem.
    Podmiotem zobowiązanym do wystawienia faktury z tytułu danej czynności podlegającej
    opodatkowaniu VAT jest podatnik, o którym mowa w art. 15 ustawy, który jest
    podatnikiem w odniesieniu do danej czynności. Skoro w niniejszej sprawie Wnioskodawca
    nie jest podatnikiem podatku VAT z tytułu wykonywania czynności prowadzącego aukcję
    (Aukcjonera) praw do emisji CO, a wykonywane czynności nie stanowią odpłatnych 2
    czynności świadczenia usług opodatkowanych podatkiem VAT, to nie jest zobowiązany do
    wystawienia z tego tytułu faktury.
    Wobec powyższego, stanowisko Wnioskodawcy w zakresie pytań nr 1-3 jest prawidłowe.
    Przedstawione we wniosku wątpliwości Wnioskodawcy dotyczą również ustalenia:
    - czy jeśli C. jest obowiązany do wystawienia faktury, to czy faktura jako nabywcę winna
      wskazywać E. (pytanie nr 4);
    - czy C. nie jest obowiązany do przyjmowania wynagrodzenia w mechanizmie podzielonej
      płatności (pytanie nr 5);
    - czy podstawą opodatkowania będzie kwota ustalona w wyniku przemnożenia ceny
      rozliczeniowej na aukcji oraz liczby uprawnień do emisji sprzedanych na danej aukcji
      (pytanie nr 6);

    - czy miejsce opodatkowania usługi w zakresie zbycia praw do emisji należy ustalić
      zgodnie z art. 28b ust. 1 i 2 ustawy z dnia 11 marca 2004 r., tj. w miejscu siedziby
      działalności gospodarczej usługobiorcy (E.) (pytanie nr 7);
    - kiedy powstaje obowiązek podatkowy z tytułu zbycia uprawnień do emisji (pytanie nr 8).
    Uzasadnienie do ww. wątpliwości Wnioskodawca odniósł do sytuacji, w której zostałoby
    uznane, że czynności w zakresie pełnienia funkcji prowadzącego aukcję podlegają
    podatkowi od towarów i usług. Jak wynika z rozstrzygnięcia przyjętego w niniejszej
    interpretacji, Wnioskodawca działający w imieniu Y., któremu powierzono wykonywanie
    zadań A. wykonując czynności prowadzącego aukcję sprzedaży uprawnień do emisji CO 2
    na rynku pierwotnym nie jest usługodawcą usługi zbycia praw do emisji, który działa jako
    podatnik podatku od towarów i usług, o którym mowa w art. 15 ust. 1 ustawy, wykonujący
    samodzielnie działalność gospodarczą w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy, w związku z tym
    odpowiedź na powyższe wątpliwości Wnioskodawcy (pytania nr 4-8) stała się bezzasadna.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Państwo przedstawili i stanu prawnego,
    który obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia w przedstawionym w pierwotnym
    wniosku stanie faktycznym.
    Zaznaczenia wymaga, że organ podatkowy jest ściśle związany przedstawionym we
    wniosku opisem stanu faktycznego. Ponoszą Państwo ryzyko związane z ewentualnym
    błędnym lub nieprecyzyjnym przedstawieniem we wniosku opisu stanu faktycznego.
    Podkreślenia wymaga, że interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe
    tylko wtedy, o ile rzeczywisty stan sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się
    będzie z opisem podanym przez Państwa w złożonym wniosku. W związku z tym, w
    przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we wniosku opisu sprawy,
    udzielona odpowiedź traci swą aktualność.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    · Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy
      z 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.).
      Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie
      zgodna (tożsama) z opisem zdarzenia przyszłego i zastosują się Państwo do
      interpretacji.
    · Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
      z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    · Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego
    Sądu Administracyjnego w (...). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje
    ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
    (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).

    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
    · w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
    · w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP
      (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.