Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0111-KDIB1-1.4010.21.2020.4.NL
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2020-03-25
Teza: ustalenie, czy podatek VAT niepodlegający odliczeniu u podatnika przedmiotowo zwolnionego z podatku VAT stanowi koszt uzyskania przychodu oraz czy podatek VAT niepodlegający odliczeniu od zakupu środków trwałych u podatnika przedmiotowo zwolnionego z podatku VAT podnosi wartość środków trwałych.
Słowa kluczowe: koszt-koszty uzyskania przychodów; odliczenia; podatek-podatek od towarów i usług; zakup; zwolnienie; środek-środek trwały
Przepisy: [CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA

Na podstawie art. 13 § 2a, art. 14b § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2019 r., poz. 900 z późn. zm.), Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej stwierdza, że stanowisko Wnioskodawcy przedstawione we wniosku z 10 stycznia 2020 r. (data wpływu 16 stycznia 2020 r.), uzupełnionym 18 marca 2020 r., o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku dochodowego od osób prawnych, w zakresie ustalenia, czy:

*   podatek VAT niepodlegający odliczeniu u podatnika przedmiotowo zwolnionego z podatku VAT stanowi koszt uzyskania przychodu,
*   podatek VAT niepodlegający odliczeniu od zakupu środków trwałych u podatnika przedmiotowo zwolnionego z podatku VAT podnosi wartość środków trwałych

–**jest prawidłowe.**

UZASADNIENIE

W dniu 16 stycznia 2020 r. do Organu wpłynął ww. wniosek o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej m.in. podatku dochodowego od osób prawnych, w zakresie ustalenia, czy podatek VAT niepodlegający odliczeniu u podatnika przedmiotowo zwolnionego z podatku VAT stanowi koszt uzyskania przychodu oraz czy podatek VAT niepodlegający odliczeniu od zakupu środków trwałych u podatnika przedmiotowo zwolnionego z podatku VAT podnosi wartość środków trwałych.

Wniosek powyższy nie spełniał wymogów formalnych, dlatego tez pismem z 9 lutego 2020 r., Znak: 0113-KDIPT1-3.4012.35.2020.2.MWJ, 0111-KDIB1-1.4010.21.2020.3.NL wezwano do ich uzupełnienia, co też nastąpiło 18 marca 2020 r.

We wniosku przedstawiono następujący stan faktyczny:

Wnioskodawca jest Spółką z ograniczoną odpowiedzialnością, prowadzi działalność medyczną zwolnioną przedmiotowo z podatku od towarów i usług na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 18, 18a, 19 i 19a ustawy o podatku od towarów i usług.

W związku z tym faktury obciążeniowe jakie otrzymuje Wnioskodawca od kontrahentów stanowią koszt w kwocie brutto, ponieważ zgodnie z przepisami podatek od towarów i usług u podatnika przedmiotowo zwolnionego z podatku od towarów i usług stanowi koszt podatkowy bądź powiększa wartość środka trwałego i wartości niematerialnych i prawnych. Nie podlega odliczeniu, ponieważ towary i usługi nabyte zostały w celu świadczenia usług zwolnionych z podatku od towarów i usług.

Na potrzeby otrzymania finansowania z Funduszy Europejskich projektu (…) o tytule (…), w przypadku gdy podatek od towarów i usług jest wydatkiem kwalifikowanym w projekcie, konieczna jest indywidualna interpretacja przepisów prawa podatkowego, że podatek od towarów i usług, który zgodnie z przepisami nie podlega odliczeniu stanowi koszt podatkowy bądź powiększa wartość środka trwałego.

W uzupełnieniu wniosku ujętym w piśmie z 18 marca 2020 r. Wnioskodawca wskazał, że:

*   faktury obciążeniowe dotyczą zakupu sieci komputerowej, serwera, oprogramowania oraz kosztów szkolenia dla personelu, jest to ściśle związane z działalnością Wnioskodawcy, ponieważ dotyczy e-rejestracji pacjentów oraz wystawiania e-recept.
*   Wnioskodawca nie jest zarejestrowanym podatnikiem podatku od towarów i usług.
*   projekt, o którym mowa we wniosku obejmuje wydatki na sprzęt komputerowy, serwer, oprogramowanie i szkolenie na wdrożenie platformy elektronicznej obsługi przychodni (e-rejestracji, e-recepty, faktury wystawiane elektronicznie).
*   wszystkie poniesione wydatki potwierdzone zostały fakturami wystawionymi na rzecz Wnioskodawcy.
*   efekty projektu Wnioskodawca wykorzystuje do czynności zwolnionych z podatku od towarów i usług (usługi medyczne).
*   zakupione środki trwałe wprowadzone zostały do ewidencji środków trwałych w miesiącu grudniu 2019 r.

W związku z powyższym opisem zadano m.in. następujące pytania (ostatecznie sformułowane w uzupełnieniu wniosku z 18 marca 2020 r.):

1.  Czy podatek VAT niepodlegający odliczeniu u podatnika przedmiotowo zwolnionego z podatku VAT stanowi koszt uzyskania przychodu?
2.  Czy podatek VAT niepodlegający odliczeniu od zakupu środków trwałych u podatnika przedmiotowo zwolnionego z podatku VAT podnosi wartość tych środków trwałych?

(pytanie oznaczone w uzupełnieniu wniosku Nr 2 i 3)

Zdaniem Wnioskodawcy, podatek VAT u podatnika przedmiotowo zwolnionego z podatku od towarów i usług stanowi koszt podatkowy bądź powiększa wartość środka trwałego.

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego stanu faktycznego jest prawidłowe.

Zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (t.j. Dz.U. z 2019 r., poz. 865 z późn. zm.), kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów ze źródła przychodów lub w celu zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 16 ust. 1.

Powyższe oznacza, że wszystkie poniesione wydatki związane z prowadzoną działalnością gospodarczą, po wyłączeniu zastrzeżonych w ustawie, są kosztami uzyskania przychodów, o ile pozostają w związku przyczynowo-skutkowym z osiąganymi przychodami.

Kosztami uzyskania przychodów są więc wszelkie racjonalnie i gospodarczo uzasadnione wydatki związane z działalnością gospodarczą, których celem jest osiągnięcie, zabezpieczenie lub zachowanie źródła przychodów.

Zatem do kosztów uzyskania przychodów podatnik ma prawo zaliczyć wszystkie koszty, zarówno te bezpośrednio, jak i pośrednio związane z przychodami, o ile zostały prawidłowo udokumentowane, za wyjątkiem kosztów ustawowo uznanych za niestanowiące kosztów uzyskania przychodów.

W świetle powyższego, aby wydatek poniesiony przez podatnika stanowił dla niego koszt uzyskania przychodu, muszą być spełnione następujące warunki:

*   został poniesiony przez podatnika, tj. w ostatecznym rozrachunku musi on zostać pokryty z zasobów majątkowych podatnika (nie stanowią kosztu uzyskania przychodu podatnika wydatki, które zostały poniesione na działalność podatnika przez osoby inne niż podatnik),
*   jest definitywny (rzeczywisty), tj. wartość poniesionego wydatku nie została podatnikowi w jakikolwiek sposób zwrócona,
*   pozostaje w związku z prowadzoną przez podatnika działalnością gospodarczą,
*   poniesiony został w celu uzyskania, zachowania lub zabezpieczenia przychodów lub może mieć wpływ na wielkość osiągniętych przychodów,
*   został właściwie udokumentowany,
*   nie może znajdować się w grupie wydatków, których zgodnie z art. 16 ust. 1 ww. ustawy nie uważa się za koszty uzyskania przychodów.

Niespełnienie którejkolwiek z wyżej wskazanych przesłanek wyklucza możliwość zaliczenia wydatku w ciężar kosztów uzyskania przychodów prowadzonej działalności gospodarczej.

Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych nie zawiera wykazu wydatków, który przesądzałby o ich zaliczeniu do kosztów uzyskania przychodów, zatem przyjmuje się, że kosztami uzyskania przychodów są wszelkie racjonalnie uzasadnione wydatki związane z prowadzoną działalnością, których celem jest osiągnięcie, zabezpieczenie i zachowanie źródła przychodów tak, aby to źródło przynosiło przychody także w przyszłości, które nie zostały wykazane w katalogu wydatków niestanowiących kosztów uzyskania przychodów.

Właściwa i zgodna z treścią ustawowej regulacji kwalifikacja kosztów uzyskania przychodów powinna więc brać pod uwagę:

*   przeznaczenie wydatku (jego celowość, zasadność dla funkcjonowania podmiotu, racjonalność i niezbędność) oraz
*   potencjalną możliwość (analizowaną w dacie poniesienia wydatku na podstawie obiektywnych przesłanek) przyczynienia się danego wydatku do osiągnięcia przychodu lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów.

Zgodnie z art. 16 ust. 1 pkt 46 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, nie uważa się za koszt uzyskania przychodów podatku od towarów i usług, z tym że jest kosztem uzyskania przychodów:

1.  podatek naliczony:
    *   jeżeli podatnik zwolniony jest od podatku od towarów i usług lub nabył towary i usługi w celu wytworzenia albo odprzedaży towarów lub świadczenia usług zwolnionych od podatku od towarów i usług,
    *   w tej części, w której zgodnie z przepisami o podatku od towarów i usług podatnikowi nie przysługuje obniżenie kwoty lub zwrot różnicy podatku od towarów i usług – jeżeli naliczony podatek od towarów i usług nie powiększa wartości środka trwałego lub wartości niematerialnej i prawnej,
2.  podatek należny:
    *   w przypadku importu usług oraz wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów, jeżeli nie stanowi on podatku naliczonego w rozumieniu przepisów o podatku od towarów i usług; kosztem uzyskania przychodów nie jest jednak podatek należny w części przekraczającej kwotę podatku od nabycia tych towarów i usług, która mogłaby stanowić podatek naliczony w rozumieniu przepisów o podatku od towarów i usług,
    *   w przypadku przekazania lub zużycia przez podatnika towarów lub świadczenia usług na potrzeby reprezentacji i reklamy, obliczony zgodnie z odrębnymi przepisami,
    *   od nieodpłatnie przekazanych towarów, obliczony zgodnie z odrębnymi przepisami, w przypadku gdy wyłącznym warunkiem ich przekazania jest uprzednie nabycie przez otrzymującego towarów lub usług od przekazującego w określonej ilości lub wartości,
3.  kwota podatku od towarów i usług, nieuwzględniona w wartości początkowej środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych, podlegających amortyzacji zgodnie z art. 16a-16m, lub dotycząca innych rzeczy lub praw niebędących środkami trwałymi lub wartościami niematerialnymi i prawnymi podlegającymi tej amortyzacji – w tej części, w jakiej dokonano korekty powodującej zmniejszenie podatku odliczonego zgodnie z przepisami ustawy o podatku od towarów i usług.

Jednocześnie wskazać należy, że jeżeli wydatek opodatkowany podatkiem od towarów i usług spełnia ogólną zasadę wyrażoną w art. 15 ust. 1 ww. ustawy (co nie było przedmiotem rozstrzygnięcia Organu), tzn. między tym wydatkiem a osiągnięciem przychodu zachodzi związek przyczynowo-skutkowy tego typu, że poniesienie wydatku ma lub może mieć wpływ na powstanie przychodu lub na zachowanie albo zabezpieczenie źródła przychodu, wówczas podatnik jest uprawniony do zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów podatku naliczonego. W razie braku spełnienia przesłanek, o których mowa w art. 15 ust. 1 ww. ustawy, również podatek od towarów i usług nie jest rozpatrywany w kwestii możliwości zaliczenia tego podatku do kosztów uzyskania przychodów na podstawie art. 16 ust. 1 pkt 46 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych.

Natomiast stosownie do art. 16f ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, podatnicy, z wyjątkiem tych, którzy ze względu na ogłoszoną upadłość nie prowadzą działalności gospodarczej, dokonują odpisów amortyzacyjnych od wartości początkowej środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych, o których mowa w art. 16a ust. 1 i ust. 2 pkt 1-3 oraz w art. 16b.

Jak wynika z powyższego przepisu, amortyzacji dokonuje się od wartości początkowej środka trwałego, którą ustala się w zależności od tego w jaki sposób nastąpiło nabycie podlegającego amortyzacji składnika majątkowego.

Z opisu sprawy wynika, że Wnioskodawca otrzymuje od kontrahentów faktury obciążeniowe, które stanowią koszt w kwocie brutto. Faktury te dotyczą zakupu sieci komputerowej, serwera, oprogramowania oraz kosztów szkolenia dla personelu, co ściśle wiąże się z działalnością Wnioskodawcy, ponieważ dotyczy e-rejestracji pacjentów oraz wystawiania e-recept.

W związku z powyższym wartość początkowa nabywanych w drodze zakupu środków trwałych winna zostać ustalona na podstawie art. 16g ust. 3 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych zgodnie z którym, cenę nabycia uważa się kwotę należną zbywcy, powiększoną o koszty związane z zakupem naliczone do dnia przekazania środka trwałego lub wartości niematerialnej i prawnej do używania, a w szczególności o koszty transportu, załadunku i wyładunku, ubezpieczenia w drodze, montażu, instalacji i uruchomienia programów oraz systemów komputerowych, opłat notarialnych, skarbowych i innych, odsetek, prowizji, oraz pomniejszoną o podatek od towarów i usług, z wyjątkiem przypadków, gdy zgodnie z odrębnymi przepisami podatek od towarów i usług nie stanowi podatku naliczonego albo podatnikowi nie przysługuje obniżenie kwoty należnego podatku o podatek naliczony albo zwrot różnicy podatku w rozumieniu ustawy o podatku od towarów i usług. W przypadku importu cena nabycia obejmuje cło i podatek akcyzowy od importu składników majątku.

Brzmienie powołanego przepisu art. 16g ust. 3 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych wskazuje, że w sytuacji gdy podatnikowi nie przysługuje obniżenie kwoty należnego podatku o podatek naliczony to podatek od towarów i usług może być elementem wartości początkowej zakupionego środka trwałego lub wartości niematerialnej i prawnej.

Wobec powyższego, w świetle powołanych wyżej przepisów stwierdzić należy, że skoro jak wynika z wniosku Wnioskodawca jest podatnikiem zwolnionym od podatku od towarów i usług wówczas zgodnie z art. 16 ust. 1 pkt 46 lit. a ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, podatek naliczony stanowi dla Wnioskodawcy koszt uzyskania przychodu.

Przy czym w przypadku nabycia środka trwałego lub wartości niematerialnych i prawnych podatek naliczony, w stosunku do którego nie przysługiwało Wnioskodawcy obniżenie kwoty należnego podatku nad naliczonym, z uwagi na fakt, że Wnioskodawca jest zwolniony od podatku od towarów i usług, podatek ten winien zwiększać wartość początkową środków trwałych lub wartości niematerialnych i prawnych.

W związku z powyższym stanowisko Wnioskodawcy uznano za prawidłowe.

Jednocześnie należy wskazać, że stanowisko Wnioskodawcy uznano za prawidłowe bowiem przedmiotem niniejszej interpretacji, zgodnie ze wskazaniem Wnioskodawcy, jest zaistniały stan faktyczny, z którego wynika, że Wnioskodawca ubiega się o dofinansowanie z Funduszu Europejskiego w związku z wdrożeniem elektronicznej dokumentacji medycznej oraz e-usług. Zatem niniejsza interpretacja odnosi się do sytuacji, gdy Wnioskodawca nie otrzymał jeszcze dofinansowania na pokrycie wskazanych we wniosku wydatków.

Natomiast w sytuacji, gdy Wnioskodawca otrzymałby ww. dofinansowanie na pokrycie wydatków, o których mowa we wniosku, to zgodnie z art. 16 ust. 1 pkt 48 i 58 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, wydatki te w części w jakiej zostałyby pokryte dofinansowaniem nie stanowiłyby kosztów uzyskania przychodów Wnioskodawcy.

Zgodnie z art. 16 ust. 1 pkt 48 i 58 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, nie uważa się za koszty uzyskania przychodów:

*   odpisów z tytułu zużycia środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych dokonywanych, według zasad określonych w art. 16a-16m, od tej części ich wartości, która odpowiada poniesionym wydatkom na nabycie lub wytworzenie we własnym zakresie tych środków lub wartości niematerialnych i prawnych, odliczonym od podstawy opodatkowania podatkiem dochodowym albo zwróconym podatnikowi w jakiejkolwiek formie;
*   wydatków i kosztów bezpośrednio sfinansowanych z dochodów (przychodów), o których mowa w art. 17 ust. 1 pkt 14a, 23, 24, 42, 47, 48, 52, 53, 54a, 55, 56 i 59.

Interpretacja dotyczy stanu faktycznego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia.

Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy rzeczywisty stan faktyczny sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie ze stanem faktycznym podanym przez Wnioskodawcę w złożonym wniosku. W związku z powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we wniosku opisu sprawy, udzielona odpowiedź traci swoją aktualność.

Nadmienić należy, że w pozostałym zakresie objętym wnioskiem wydane zostanie odrębne rozstrzygnięcie.

Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej, przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej stanowi element czynności będących przedmiotem decyzji wydanej:

1.  z zastosowaniem art. 119a;
2.  w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
3.  z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.

Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych (art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej).

Powyższe unormowania należy odczytywać łącznie z przepisami art. 33 ustawy z 23 października 2018 r. o zmianie ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, ustawy – Ordynacja podatkowa oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. poz. 2193), wprowadzającymi regulacje intertemporalne.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w …, za pośrednictwem organu, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – t.j. Dz.U. z 2019 r., poz. 2325 z późn. zm.). Skargę wnosi się w dwóch egzemplarzach (art. 47 § 1 ww. ustawy) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Teodora Sixta 17, 43-300 Bielsko-Biała lub drogą elektroniczną na adres Elektronicznej Skrzynki Podawczej Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/SkrytkaESP (art. 54 § 1a ww. ustawy), w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie albo aktu, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 4a (art. 53 § 1 ww. ustawy). W przypadku pism i załączników wnoszonych w formie dokumentu elektronicznego odpisów nie dołącza się (art. 47 § 3 ww. ustawy).

Jednocześnie, zgodnie z art. 57a ww. ustawy, skarga na pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego wydaną w indywidualnej sprawie, opinię zabezpieczającą i odmowę wydania opinii zabezpieczającej może być oparta wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd administracyjny jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną.