Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0112-KDIL1-2.4012.321.2025.1.DM
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-07-22
Teza: Zwolnienia przedmiotowe z art. 43 ust. 1 pkt. 33 lit. b
świadczonych przez Wnioskodawcę usług.
Słowa kluczowe: działalność-działalność artystyczna
twórczość-twórczość artystyczna
usługi-usługi artystyczne
usługi-usługi kulturalne
usługi-usługi zwolnione
utwory-utwór artystyczny
Zagadnienia: Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział VIII.
Wysokość opodatkowania -Rozdział 2. Zwolnienia -
Zwolnienia przedmiotowe-Usługi kulturalne świadczone
przez indywidualnych twórców i artystów wykonawców
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział
VIII-Rozdział 2-art. 43-ust. 1-pkt 33-lit. b

## Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

Szanowny Panie,
    stwierdzam, że Pana stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego stanu
    faktycznego w podatku od towarów i usług jest prawidłowe.

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

26 maja 2025 r. wpłynął Pana wniosek z 20 maja 2025 r. o wydanie interpretacji
    indywidualnej, który dotyczy zwolnienia od podatku VAT świadczonych usług na podstawie
    art. 43 ust. 1 pkt 33 lit. b ustawy.
    Treść wniosku jest następująca:
    Opis stanu faktycznego
    Wnioskodawca (dalej również jako: Podatnik) prowadzi pozarolniczą jednoosobową
    działalność gospodarczą od 2 października 2024 r.
    Kod PKD, który dotyczy prowadzonej przez niego działalności to głównie 90.01.Z –
    Działalność związana z wystawianiem przedstawień artystycznych.
    Wnioskodawca wykonuje usługi, które polegają na zapewnieniu oprawy muzycznej i
    artystycznej imprez okolicznościowych/wesel. W ramach świadczonych usług
    Wnioskodawca zapewnia animację imprezy jako wodzirej i konferansjer oraz oprawę
    muzyczną jako DJ. Na imprezie Wnioskodawca zapewnia klientom cały sprzęt muzyczny
    wraz z oświetleniem i innymi akcesoriami niezbędnymi do prawidłowego wykonania
    usługi. Animacja uroczystości przez Wnioskodawcę polega na stworzeniu autorskiego
    scenariusza, powstałego po konsultacji z klientami, w którego powstaniu rola
    Wnioskodawcy jest przeważająca.
    Scenariusz polega na odpowiednim doborze elementów muzycznych i choreograficznych i
    uszeregowaniu ich we właściwej kolejności. Każdy scenariusz jest kwestią indywidualną w
    zależności od preferencji klientów. W skład scenariusza wchodzą tematyczne tańce,
    przedstawienia lub inne atrakcje ustalone z klientami.
    Rolą wodzireja oraz konferansjera oprócz realizacji scenariusza, jest także komunikacja z
    uczestnikami oraz zapewnienie odpowiedniej atmosfery na imprezie.
    Rolą DJ-a natomiast jest poprowadzenie imprezy od strony muzycznej, poprzez
    odtwarzanie określonych utworów i łączenie ich ze sobą w autorskie zestawienie poprzez
    miksowanie jej na żywo używając do tego techniki zdobywanej przez lata na wielu
    szkoleniach oraz własnej wiedzy i pomysłów. Takie zestawienie utworów muzycznych
    powstaje według określonego scenariusza i zawiera różne typy muzyczne.
    Dobór utworów jest zestawieniem autorskim, które jest odpowiednio dopasowane do
    scenariusza całej imprezy.
    Usługi świadczone przez Wnioskodawcę obejmują także organizowanie zabaw
    stanowiących Jego własność intelektualną. Bardzo ważny jest również autorski plan
    czasowy na przebieg każdego wydarzenia.
    Do zakresu obowiązków Wnioskodawcy należy także prowadzenie marketingu oraz
    sprzedaży (spotkania z klientami).
    Na imprezie Wnioskodawca występuje jednocześnie jako DJ, wodzirej i konferansjer. Role,
    w których Wnioskodawca występuje na imprezie są ze sobą połączone i wchodzą w skład
    jednej, ogólnej usługi jaką jest oprawa artystyczna i muzyczna imprezy.
    Wnioskodawca zastanawia się, czy świadcząc tego rodzaju usługi może stosować
    zwolnienie z art. 43 ust. 1 pkt 33 lit. b ustawy o podatku VAT.
    Świadcząc opisane we wniosku usługi Wnioskodawca działa jako indywidualny twórca lub
    artysta wykonawca w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 4 lutego 1994 r. o prawie
    autorskim i prawach pokrewnych.
    Na gruncie ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (dalej: ustawa o
    VAT) nie zdefiniowano pojęcia „usługi kulturalne”. W związku z tym definicję „usług
    kulturalnych” należy ustalić w oparciu o dostępne metody wykładni. W polskim prawie

    podatkowym pierwszorzędne znaczenie odgrywa wykładnia językowa. Zgodnie z jej
    regułami, pod pojęciem „usług kulturalnych” należy rozumieć usługi odnoszące się do
    kultury, w zakresie kultury itp.
    Encyklopedia Popularna PWN, pod pojęciem „kultura” rozumie całokształt materialnego i
    duchowego dorobku ludzkości gromadzony, utrwalany i wzbogacany w ciągu jej dziejów
    oraz przekazywany z pokolenia na pokolenie. W skład tak pojętej kultury wchodzą nie
    tylko wytwory materialne i instytucje społeczne, ale także zasady współżycia społecznego,
    sposoby postępowania, wzory, kryteria ocen estetycznych i moralnych przyjęte w danej
    zbiorowości i wyznaczające obowiązujące zachowania. Podobnie „kulturę” zdefiniował w
    wyroku z 1 czerwca 2009 r. WSA w Gliwicach (sygn. akt. III SA/GI 259/09).
    Należy zatem uznać, że Wnioskodawca, świadcząc usługi wskazane we wniosku, utrwala
    dorobek kulturalny oraz zaznajamia z nim publiczność, jego usługi są zatem usługami
    kulturalnymi.
    Wykonywane przez Wnioskodawcę usługi przyczyniają się do upowszechniania dorobku
    kulturalnego. Na wesela i inne imprezy okolicznościowe, które prowadzi, przychodzi
    bardzo dużo osób, które w trakcie tych imprez zapoznają się z usługami kulturalnymi
    świadczonymi przez Wnioskodawcę.
    W wyniku zrealizowania opisanych usług powstaje „utwór” w rozumieniu ustawy z dnia 4
    lutego 1994 r. o prawie autorskim i prawach pokrewnych. Jako że jest to utwór
    niematerialny to na jego egzemplarzach nie ma danych Wnioskodawcy.
    Za wykonane usługi Wnioskodawca pobiera honorarium.
    Świadcząc opisane we wniosku usługi Wnioskodawca nie wykonuje usług, o których mowa
    w art. 43 ust. 19 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług.

## Pytanie

Czy świadczone przez Wnioskodawcę usługi wymienione we wniosku mogą korzystać ze
    zwolnienia przedmiotowego od podatku VAT, określonego w art. 43 ust. 1 pkt 33 lit. b
    ustawy o podatku VAT?
    Pana stanowisko w sprawie
    Zdaniem Wnioskodawcy opisane usługi są zwolnione od podatku VAT ze względu na fakt,
    iż świadczone są przez indywidualnego twórcę i artystę wykonawcę w rozumieniu
    przepisów o prawie autorskim i prawach pokrewnych wynagradzanych w formie
    honorarium.
    Zgodnie z art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 4 lutego 1994 r. o prawie autorskim i prawach
    pokrewnych, przedmiotem prawa autorskiego jest każdy przejaw działalności twórczej o
    indywidualnym charakterze, ustalony w jakiejkolwiek postaci, niezależnie od wartości,
    przeznaczenia i sposobu wyrażenia (utwór). Na gruncie prawa autorskiego uznaje się za
    utwór każdy efekt działalności człowieka niezależnie od jego wartości, przeznaczenia byle
    by tylko była to działalność charakteryzująca się zawartością elementów twórczych.
    Utworem jest zatem to wszystko, co nie powstaje z wiernego odwzorowania
    rzeczywistości czy przedmiotów już istniejących.
    Przedmiotem prawa autorskiego są w szczególności utwory wymienione w otwartym
    katalogu zawartym w art. 1 ust. 2 upapp, tzn.:
    1. wyrażone słowem, symbolami matematycznymi, znakami graficznymi (literackie,
      publicystyczne, naukowe, kartograficzne oraz programy komputerowe);
    2. plastyczne;
    3. fotograficzne;
    4. lutnicze;

    5. wzornictwa przemysłowego;
    6. architektoniczne, architektoniczno-urbanistyczne i urbanistyczne;
    7. muzyczne i słowno-muzyczne;
    8. sceniczne, sceniczno-muzyczne, choreograficzne i pantomimiczne;
    9. audiowizualne (w tym filmowe).
    W ramach wykonywanych świadczeń w zakresie obsługi muzyczno-artystycznej
    Wnioskodawca wykonuje własne i cudze utwory wyrażone słowem, muzyczne i słowno-
    muzyczne.
    Ponadto przedmiotem prawa autorskiego są, zgodnie z art. 3 ustawy o prawach
    autorskich zbiory, antologie, wybory, bazy danych spełniające cechy utworu są
    przedmiotem prawa autorskiego, nawet jeżeli zawierają niechronione materiały, o ile
    przyjęty w nich dobór, układ lub zestawienie ma twórczy charakter, bez uszczerbku dla
    praw do wykorzystanych utworów. Na gruncie prawa autorskiego dla oceny, czy dane
    dzieło, w tym zbiór w rozumieniu art. 3 ustawy o prawach autorskich, stanowi utwór i
    podlega z tego tytułu ochronie, nie mają znaczenia okoliczności dotyczące osoby twórcy, a
    także nie jest istotna wartość naukowa, artystyczna czy przeznaczenie utworu. Istotny jest
    twórczy i indywidualny charakter utworu.
    Scenariusz muzyczny i konferansjerski każdej imprezy jest inny, przygotowywany przez
    Wnioskodawcę z rozmaitych elementów, dobranych do charakteru danej imprezy i
    zestawionych w różnorodny sposób, który odzwierciedla zamysł artystyczny i całościową
    koncepcję twórcy scenariusza. Tworzone przez Wnioskodawcę scenariusze oprawy
    artystyczno-muzycznej opisane w stanie faktycznym są zatem przedmiotem prawa
    autorskiego, bowiem stanowią one oryginalną i indywidualną kompozycję. Ich twórczy
    charakter polega na uszeregowaniu rozlicznych elementów muzycznych i słownych
    uzewnętrzniających konkretny pomysł. Uszeregowanie przez Wnioskodawcę rozmaitych
    elementów odzwierciedla zamysł i program artystyczny tworzony przez niego
    indywidualnie na potrzeby każdej imprezy.
    Na potrzeby oprawy muzyczno-artystycznej imprez Wnioskodawca tworzy zatem utwory
    słowne, muzyczne i słowno-muzyczne, podlegające ochronie prawnej zbiory utworów w
    rozumieniu art. 3 ustawy o prawach autorskich, czyli indywidualne scenariusze muzyczno-
    artystyczne. Wnioskodawca jest zatem artystą w rozumieniu ustawy o prawach autorskich.
    Zgodnie z art. 85 ust. 1 ustawy o prawach autorskich, każde artystyczne wykonanie
    utworu lub dzieła sztuki ludowej pozostaje pod ochroną niezależnie od jego wartości,
    przeznaczenia i sposobu wyrażenia. Natomiast artystycznymi wykonaniami, w rozumieniu
    tego przepisu, są w szczególności: działania aktorów, recytatorów, dyrygentów,
    instrumentalistów, wokalistów, tancerzy i mimów oraz innych osób w sposób twórczy
    przyczyniających się do powstania wykonania. Konferansjerzy, didżeje, wodzireje i
    wokaliści oprócz wykonywania utworów bądź twórczego ich przekształcania przyczyniają
    się w sposób ewidentny i istotny do powstania wykonania utworu w postaci scenariusza
    artystyczno-muzycznego.
    Zatem, realizując scenariusz muzyczno-artystyczny, stanowiący utwór w rozumieniu
    ustawy o prawach autorskich, Wnioskodawca jest artystą wykonawcą i przysługuje mu
    ochrona prawna płynąca z ustawy o prawie autorskim.
    Za swoją pracę Wnioskodawca otrzymuje honorarium, które zgodnie ze Słownikiem Języka
    Polskiego PWN jest wynagrodzeniem za pracę w wolnych zawodach, a zawód artysty
    można za taki uznać.

    Wnioskodawca nie przekazuje ani nie udziela licencji do praw autorskich lub praw do
    artystycznego wykonania utworów. Aby być indywidualnym twórcą i artystą wykonawcą w
    rozumieniu przepisów o prawie autorskim i prawach pokrewnych Wnioskodawca nie ma
    obowiązku przenosić praw autorskich ani udzielać licencji do swoich utworów.
    Wymogiem jest, aby był on wynagradzany w formie honorarium. Ustawy nie regulują
    definicji honorarium, należy zatem przyjąć definicję ze słownika języka polskiego PWN,
    czyli wynagrodzenie za pracę w wolnych zawodach.
    Mimo że w ustawie o VAT nie ma definicji wolnego zawodu to w myśl regulacji umów o
    unikaniu podwójnego opodatkowania określenie „wolny zawód” obejmuje w szczególności
    samodzielnie wykonywaną działalność naukową, literacką, artystyczną, wychowawczą lub
    oświatową, jak również samodzielnie wykonywaną działalność lekarzy, prawników,
    inżynierów, architektów oraz dentystów i księgowych. DJ, który jest artystą, wykonuje
    wolny zawód, a za świadczone usługi Wnioskodawca otrzymuje wynagrodzenie, otrzymuje
    zatem honorarium.
    Jak wykazano powyżej Wnioskodawca jest zarówno indywidualnym twórcą, jak i
    wykonawcą utworów w rozumieniu ustawy o prawach autorskich oraz otrzymuje
    honorarium. Spełnione są zatem wszystkie warunki zwolnienia od podatku VAT wskazane
    w art. 43 ust. 1 pkt 33 lit. b ustawy o podatku VAT.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawił Pan we wniosku jest prawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług
    (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 775), zwanej dalej „ustawą”:
      Opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, zwanym dalej „podatkiem” podlegają
      odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju.
    Na podstawie art. 7 ust. 1 ustawy:
      Przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się
      przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (...).
    W świetle art. 8 ust. 1 ustawy:
      Przez świadczenie usług, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się każde
      świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej
      niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu
      art. 7, w tym również:
        1) przeniesienie praw do wartości niematerialnych i prawnych, bez względu na
          formę, w jakiej dokonano czynności prawnej;
        2) zobowiązanie do powstrzymania się od dokonania czynności lub do tolerowania
          czynności lub sytuacji;
        3) świadczenie usług zgodnie z nakazem organu władzy publicznej lub podmiotu
          działającego w jego imieniu lub nakazem wynikającym z mocy prawa.
    Przepisy ustawy o podatku od towarów i usług oraz rozporządzeń wykonawczych do tej
    ustawy, przewidują dla niektórych towarów i usług zwolnienia od podatku. Zakres i zasady
    zwolnienia od podatku od towarów i usług dostawy towarów lub świadczenia usług zostały
    określone m.in. w art. 43 ustawy.
    Stosownie do treści art. 43 ust. 1 pkt 33 ustawy:
      Zwalnia się od podatku usługi kulturalne świadczone przez:

        a) podmioty prawa publicznego lub inne podmioty uznane na podstawie
          odrębnych przepisów za instytucje o charakterze kulturalnym lub wpisane do
          rejestru instytucji kultury, prowadzonego przez organizatora będącego
          podmiotem tworzącym instytucje kultury w rozumieniu przepisów o
          organizowaniu i prowadzeniu działalności kulturalnej, oraz dostawę towarów
          ściśle z tymi usługami związaną,
        b) indywidualnych twórców i artystów wykonawców, w rozumieniu przepisów o
          prawie autorskim i prawach pokrewnych, wynagradzane w formie honorariów,
          w tym za przekazanie lub udzielenie licencji do praw autorskich lub praw do
          artystycznego wykonania utworów.
    Na mocy art. 43 ust. 19 ustawy:
      Zwolnienie, o którym mowa w ust. 1 pkt 33, nie ma zastosowania do:
        1) usług związanych z filmami i nagraniami na wszelkich nośnikach;
        2) wstępu:
        a) na spektakle, koncerty, przedstawienia i imprezy w zakresie twórczości i
          wykonawstwa artystycznego i literackiego,
        b) do wesołych miasteczek, parków rozrywki, cyrków, dyskotek, sal balowych,
        c) do parków rekreacyjnych, na plaże i do innych miejsc o charakterze kulturalnym;
        3) wstępu oraz wypożyczania wydawnictw w zakresie usług świadczonych przez
          biblioteki, archiwa, muzea i innych usług związanych z kulturą;
        4) usług związanych z produkcją filmów i nagrań na wszelkich nośnikach;
        5) działalności agencji informacyjnych;
        6) usług wydawniczych;
        7) usług radia i telewizji, z zastrzeżeniem ust. 1 pkt 34;
        8) usług ochrony praw.
    Warunkiem zastosowania zwolnienia wynikającego z art. 43 ust. 1 pkt 33 ustawy jest
    zatem spełnienie przesłanki o charakterze przedmiotowym, dotyczącej rodzaju
    świadczonych usług (kulturalnych), ale także przesłanki podmiotowej odnoszącej się do
    usługodawcy.
    W skład grupy podmiotów uprawnionych do zwolnienia weszli indywidualni twórcy i
    artyści wykonawcy, w rozumieniu przepisów o prawie autorskim i prawach pokrewnych,
    wynagradzani w formie honorariów, w tym za przekazanie lub udzielenie licencji do praw
    autorskich lub praw do artystycznego wykonania utworów.
    Ustawa o podatku od towarów i usług oraz przepisy wykonawcze nie definiują pojęć
    „kultura” i „usługa kulturalna”. Zatem, przy dokonywaniu interpretacji przepisu art. 43 ust.
    1 pkt 33 lit. b ustawy posłużyć się należy wykładnią literalną, odwołując się do językowego
    znaczenia tych pojęć.
    Zatem, kultura oznacza „materialną i umysłową działalność społeczeństw oraz jej
    wytwory”, zaś usługa to „pomoc okazana komuś”, „działalność gospodarcza służąca do
    zaspokajania potrzeb ludzi”. Natomiast określenie kulturalny oznacza „odnoszący się do
    tworzenia i upowszechniania kultury lub stanowiący jej składnik”.
    Właściwym więc wydaje się przyjęcie, że kultura to ogół wytworów i osiągnięć z dziedziny
    sztuki, funkcjonujących w postaci np. dzieł artystycznych, związanych z twórczością
    artystyczną (np. o charakterze literackim, naukowym, plastycznym, muzycznym).

    Zgodnie z art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 25 października 1991 r. o organizowaniu i
    prowadzeniu działalności kulturalnej (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 87):
      Działalność kulturalna w rozumieniu niniejszej ustawy polega na tworzeniu,
      upowszechnianiu i ochronie kultury.
    Analizując możliwość zwolnienia świadczonych usług na gruncie przepisów art. 43 ust. 1
    pkt 33 lit. b ustawy, należy wskazać, że art. 1 ustawy z dnia 4 lutego 1994 r. o prawie
    autorskim i prawach pokrewnych (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 24 ze zm.), do której odwołuje
    się ustawodawca w treści art. 43 ust. 1 pkt 33 lit. b ustawy stanowi, że:
      Przedmiotem prawa autorskiego jest każdy przejaw działalności twórczej o
      indywidualnym charakterze, ustalony w jakiejkolwiek postaci, niezależnie od
      wartości, przeznaczenia i sposobu wyrażenia (utwór).
    W myśl art. 1 ust. 2 ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych:
      W szczególności przedmiotem prawa autorskiego są utwory:
          1) wyrażone słowem, symbolami matematycznymi, znakami graficznymi
            (literackie, publicystyczne, naukowe, kartograficzne oraz programy
            komputerowe);
          2) plastyczne;
          3) fotograficzne;
          4) lutnicze;
          5) wzornictwa przemysłowego;
          6) architektoniczne, architektoniczno-urbanistyczne i urbanistyczne;
          7) muzyczne i słowno-muzyczne;
          8) sceniczne, sceniczno-muzyczne, choreograficzne i pantomimiczne;
          9) audiowizualne (w tym filmowe).
    Na podstawie art. 8 ust. 2 ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych:
      Domniemywa się, że twórcą jest osoba, której nazwisko w tym charakterze
      uwidoczniono na egzemplarzach utworu lub której autorstwo podano do publicznej
      wiadomości w jakikolwiek inny sposób w związku z rozpowszechnianiem utworu.
    Stosownie do art. 85 ust. 1 ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych:
      Każde artystyczne wykonanie utworu lub dzieła sztuki ludowej pozostaje pod
      ochroną niezależnie od jego wartości, przeznaczenia i sposobu wyrażenia.
    Zgodnie z art. 85 ust. 2 ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych:
      Artystycznymi wykonaniami, w rozumieniu ust. 1, są w szczególności: działania
      aktorów, recytatorów, dyrygentów, instrumentalistów, wokalistów, tancerzy i mimów
      oraz innych osób w sposób twórczy przyczyniających się do powstania wykonania.
    Stosownie do art. 86 ust. 1 ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych:
      Artyście wykonawcy przysługuje, w granicach określonych przepisami ustawy,
      wyłączne prawo do:
        1) ochrony dóbr osobistych, w szczególności w zakresie:
        a) wskazywania go jako wykonawcy, z wyłączeniem przypadków, gdy pominięcie
          jest zwyczajowo przyjęte,

        b) decydowania o sposobie oznaczenia wykonawcy, w tym zachowania
          anonimowości albo posłużenia się pseudonimem,
        c) sprzeciwiania się jakimkolwiek wypaczeniom, przeinaczeniom i innym zmianom
          wykonania, które mogłyby naruszać jego dobre imię;
        2) korzystania z artystycznego wykonania i rozporządzania prawami do niego na
          następujących polach eksploatacji:
        a) w zakresie utrwalania i zwielokrotniania – wytwarzania określoną techniką
          egzemplarzy artystycznego wykonania, w tym zapisu magnetycznego oraz
          techniką cyfrową,
        b) w zakresie obrotu egzemplarzami, na których artystyczne wykonanie utrwalono
          – wprowadzania do obrotu, użyczania lub najmu egzemplarzy,
        c) w zakresie rozpowszechniania artystycznego wykonania w sposób inny niż
          określony w lit. b – nadawania, reemitowania oraz odtwarzania, chyba że są one
          dokonywane za pomocą wprowadzonego do obrotu egzemplarza, a także
          publicznego udostępniania utrwalenia artystycznego wykonania w taki sposób,
          aby każdy mógł mieć do niego dostęp w miejscu i w czasie przez siebie
          wybranym.
    Z treści ww. przepisów można zatem wywieść, że twórcą w rozumieniu ustawy jest każda
    osoba prowadząca faktycznie działalność twórczą, czyli działalność, której efektem jest
    powstanie utworu w rozumieniu art. 1 ust. 1 ustawy o prawie autorskim i prawach
    pokrewnych. Użyte w tym przepisie określenie „przejaw działalności twórczej”, należy
    rozumieć jako uzewnętrzniony rezultat działalności człowieka o charakterze kreacyjnym.
    W myśl art. 86 ust. 2 ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych:
      Artyście wykonawcy służy prawo do wynagrodzenia za korzystanie z artystycznego
      wykonania lub za rozporządzanie prawami do takiego wykonania określone w
      umowie albo przyznane w przepisach ustawy.
    Jak wynika z opisu sprawy, prowadzi Pan pozarolniczą jednoosobową działalność
    gospodarczą od 2 października 2024 r. Kod PKD, który dotyczy prowadzonej przez niego
    działalności to głównie 90.01.Z – Działalność związana z wystawianiem przedstawień
    artystycznych. Wykonuje Pan usługi, które polegają na zapewnieniu oprawy muzycznej i
    artystycznej imprez okolicznościowych/wesel. W ramach świadczonych usług zapewnia
    Pan animację imprezy jako wodzirej i konferansjer oraz oprawę muzyczną jako DJ.
    Zapewnia Pan klientom cały sprzęt muzyczny wraz z oświetleniem i innymi akcesoriami
    niezbędnymi do prawidłowego wykonania usługi. Animacja uroczystości przez Pana
    polega na stworzeniu autorskiego scenariusza, powstałego po konsultacji z klientami, w
    którego powstaniu Pana rola jest przeważająca. Scenariusz polega na odpowiednim
    doborze elementów muzycznych i choreograficznych i uszeregowaniu ich we właściwej
    kolejności. Każdy scenariusz jest kwestią indywidualną w zależności od preferencji
    klientów. W skład scenariusza wchodzą tematyczne tańce, przedstawienia lub inne
    atrakcje ustalone z klientami. Pana rolą jako wodzireja oraz konferansjera oprócz realizacji
    scenariusza, jest także komunikacja z uczestnikami oraz zapewnienie odpowiedniej
    atmosfery na imprezie. Pana rolą jako DJ-a natomiast jest poprowadzenie imprezy od
    strony muzycznej, poprzez odtwarzanie określonych utworów i łączenie ich ze sobą w
    autorskie zestawienie poprzez miksowanie jej na żywo używając do tego techniki
    zdobywanej przez lata na wielu szkoleniach oraz własnej wiedzy i pomysłów. Takie
    zestawienie utworów muzycznych powstaje według określonego scenariusza i zawiera
    różne typy muzyczne. Dobór utworów jest zestawieniem autorskim, które jest
    odpowiednio dopasowane do scenariusza całej imprezy. Świadczone przez Pana usługi
    obejmują także organizowanie zabaw stanowiących Pana własność intelektualną. Bardzo
    ważny jest również autorski plan czasowy na przebieg każdego wydarzenia. Do zakresu

    Pana obowiązków należy także prowadzenie marketingu oraz sprzedaży (spotkania z
    klientami). Na imprezie występuje Pan jednocześnie jako DJ, wodzirej i konferansjer. Role,
    w których Pan występuje na imprezie są ze sobą połączone i wchodzą w skład jednej,
    ogólnej usługi jaką jest oprawa artystyczna i muzyczna imprezy. Wskazał Pan również w
    opisie sprawy, że świadcząc opisane we wniosku usługi działa Pan jako indywidualny
    twórca lub artysta wykonawca w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 4 lutego 1994 r. o
    prawie autorskim i prawach pokrewnych. Świadcząc usługi wskazane we wniosku, utrwala
    Pan dorobek kulturalny oraz zaznajamia z nim publiczność, Pana usługi są zatem – w Pana
    ocenie – usługami kulturalnymi. Wykonywane przez Pana usługi przyczyniają się do
    upowszechnienia dorobku kulturalnego. W wyniku zrealizowania opisanych usług
    powstaje „utwór” w rozumieniu ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych. Jako,
    że jest to utwór niematerialny to na jego egzemplarzach nie ma Pana danych. Za
    świadczone usługi pobiera Pan honorarium. Ponadto, świadcząc opisane we wniosku
    usługi nie wykonuje Pan usług, o których mowa w art. 43 ust. 19 ustawy.
    Pana wątpliwości dotyczą zwolnienia od podatku VAT świadczonych przez Pana usług na
    podstawie art. 43 ust. 1 pkt 33 lit. b ustawy.
    Mając zatem na uwadze przedstawiony opis sprawy oraz powołane przepisy prawa, należy
    stwierdzić, że skoro świadczone przez Pana usługi opisane we wniosku stanowią usługi
    kulturalne, do których nie znajdzie zastosowania art. 43 ust. 19 ustawy oraz świadczy je
    Pan jako indywidualny twórca i artysta wykonawca, w rozumieniu przepisów o prawie
    autorskim i prawach pokrewnych, otrzymując wynagrodzenie w formie honorarium, to
    usługi te korzystają ze zwolnienia na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 33 lit. b ustawy.
    Podsumowując, stwierdzam, że świadczone przez Pana usługi korzystają ze zwolnienia od
    podatku VAT, określonego w art. 43 ust. 1 pkt 33 lit. b ustawy.
    W konsekwencji Pana stanowisko należało uznać za prawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Pan przedstawił i stanu prawnego, który
    obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia.
    Ponadto, zauważyć należy, że w myśl art. 14b § 3 Ordynacji podatkowej:
      Składający wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej obowiązany jest do
      wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia
      przyszłego oraz do przedstawienia własnego stanowiska w sprawie oceny prawnej
      tego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego.
    Jestem ściśle związany przedstawionym we wniosku stanem faktycznym. Ponosi Pan
    ryzyko związane z ewentualnym błędnym lub nieprecyzyjnym przedstawieniem we
    wniosku opisu stanu faktycznego. Interpretacja indywidualna wywołuje skutki
    prawnopodatkowe tylko wtedy, o ile rzeczywisty stan sprawy będącej przedmiotem
    interpretacji pokrywał się będzie ze stanem faktycznym podanym przez Pana w złożonym
    wniosku. Zatem, należy zaznaczyć, że wydając przedmiotową interpretację oparłem się na
    wynikającym z treści wniosku opisie stanu faktycznego.
    W konsekwencji w przypadku, gdy w toku postępowania podatkowego, kontroli
    podatkowej, bądź celno-skarbowej zostanie określony odmienny stan faktyczny,
    interpretacja nie wywoła w tym zakresie skutków prawnych. Ponadto, w sytuacji zmiany
    któregokolwiek elementu przedstawionego we wniosku w opisie sprawy, udzielona
    odpowiedź traci swoją aktualność.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    · Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy
      z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz.U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.).

      Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pana sytuacja będzie zgodna
      (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosuje się Pan do
      interpretacji.
    · Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
        1) z zastosowaniem art. 119a;
        2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5
          ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
        3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    · Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pan prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu
    Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z
    dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.U.
    z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
    · w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
    · w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP
      (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.