Interpretacja indywidualna
Sygnatura: IPPP3/4513-53/15-4/SM
Organ: Dyrektor Izby Skarbowej w Warszawie
Data wydania: 2015-09-17
Teza: uznanie Spółki za podatnika z tytułu wewnątrzwspólnotowego nabycia surowca i prawo do zastosowania stawki 0 zł
Słowa kluczowe: cel-cel opałowy; gaz; nabywca; stawka
Przepisy: [AKCYZA] Ustawa o podatku akcyzowym-Dział II-Rozdział 1-art. 9; [AKCYZA] Ustawa o podatku akcyzowym-Dział IV-Rozdział 1-art. 89

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA

Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2015 r., poz. 613) oraz § 7 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz. U. Nr 112, poz. 770, z późn. zm.) Dyrektor Izby Skarbowej w Warszawie działający w imieniu Ministra Finansów stwierdza, że stanowisko Spółki przedstawione we wniosku z dnia 12 czerwca 2015 r. (data wpływu 17 czerwca 2015 r.), uzupełnionym w dniu 16 lipca 2015 r. (data wpływu 20 lipca 2015 r.) w odpowiedzi na wezwanie nr IPPP3/4513-53/15-2/SM z dnia 8 lipca 2015 r. (skutecznie doręczone w dniu 13 lipca 2015 r.), o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku akcyzowego w zakresie i uznania Spółki za podatnika z tytułu wewnątrzwspólnotowego nabycia surowca i prawa do zastosowania stawki 0 zł - **jest prawidłowe.**

UZASADNIENIE

W dniu 17 czerwca 2015 r. wpłynął ww. wniosek o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku akcyzowego w zakresie uznania Spółki za podatnika z tytułu wewnątrzwspólnotowego nabycia surowca i prawa do zastosowania stawki 0 zł.

Wniosek został uzupełniony pismem z dnia 16 lipca 2015 r. w dniu 16 lipca 2015 r. (data wpływu 20 lipca 2015 r.).

We wniosku przedstawiono następujące zdarzenia przyszłe:

Sp. z o.o. (dalej: „Spółka” lub „Wnioskodawca”) nie jest zarejestrowanym podatnikiem podatku akcyzowego. Posiada natomiast status podatnika VAT czynnego. Obecnie Spółka rozważa rozszerzenie zakresu swojej działalności na pośrednictwo w sprzedaży nawozów sztucznych poprzez wykorzystanie kontaktów handlowych wśród zagranicznych dostawców podstawowego surowca, tj. gazu ziemnego oraz krajowych producentów nawozów sztucznych. Wnioskodawca nie posiada koncesji na wytwarzanie, dystrybucję, magazynowanie, obrót lub przesył paliw gazowych. Wnioskodawca nie posiada również ani koncesji na obrót gazem ziemnym z zagranicą, ani na skraplanie i regazyfikację gazu ziemnego. Spółka nie posiada przy tym własnego zaplecza technicznego, aby samodzielnie wytwarzać nawozy sztuczne na zaawansowanym poziomie.

W związku z powyższym, Spółka zamierza wyprowadzić poza swoją strukturę (zawrzeć umowę z podwykonawcą) działalność polegającą na wytwarzaniu nawozów sztucznych z wykorzystaniem m.in. gazu ziemnego (w stanie gazowym) wysokometanowego grupy E oznaczonego kodem wg nomenklatury scalonej CN 2711 21 00 (dalej: „Surowiec”). W tym celu Spółka zawrze z polskim producentem nawozów sztucznych (dalej: „Kontrahent”), mającym status pośredniczącego podmiotu gazowego w rozumieniu przepisów akcyzowych, umowę przerobu w ramach tzw. toolingu (dalej: „Umowa”). Zgodnie z Umową, Wnioskodawca będzie zawierał umowy z dostawcami Surowca mającymi siedzibę w innych krajach UE. Surowiec pozostający własnością Spółki (przejście własności w momencie nabycia za granicą) będzie fizycznie dostarczany z innego kraju Unii Europejskiej do Polski bezpośrednio do zakładów produkcyjnych Kontrahenta. Z uwagi na brak stosownych koncesji, m.in. na magazynowanie gazu ziemnego, Spółka dokona fizycznego przywozu (przemieszczenia) Surowca na terytorium Polski (wprowadzi go na rynek Polski), a dostawy z granicy do zakładów produkcyjnych dokona już Kontrahent.

Surowiec będzie następnie przez Kontrahenta zużywany w procesach produkcyjnych wyrobów chemicznych, w tym nawozów (będących produktem przetworzenia amoniaku, który uzyskiwany jest z kolei z przetworzenia gazu ziemnego), dalej: „Produkt”. Umowa zakłada więc przerób Surowca na Produkt przez Kontrahenta na zlecenie Spółki. Przerób Surowca, którym jest gaz ziemny polega na szeregu procesów jednostkowych (chemicznych i technologicznych), w wyniku których otrzymuje się następujące półprodukty: amoniak i kwas azotowy, które hipotetycznie mogą podlegać sprzedaży, ale w większości są przetwarzane na Produkty, głównie nawozów sztucznych, np. mocznik, saletra amonowa, RSM.

Produkt po jego wytworzeniu przez Spółkę będzie własnością Wnioskodawcy i czasowo nie będzie podlegał fizycznemu wydaniu na rzecz Wnioskodawcy. Produkt będzie pozostawał w dzierżeniu Kontrahenta i będzie przez niego magazynowany/przemieszczany w inną lokalizację docelową niż miejsce wytworzenia w celu magazynowania, sprzedaży lub do czasu odbioru przez Wnioskodawcę lub innego kontrahenta Wnioskodawcy (nabywcę Produktu). Kontrahent będzie odpowiedzialny za transport Surowca do własnych zakładów, choć nie on będzie prawnym nabywcą (właścicielem) Surowca od dostawców z UE. Wewnętrzna sieć zakładowa gazu ziemnego w zakładzie Kontrahenta będzie bezpośrednio podłączona do krajowej sieci przesyłowej wysokich ciśnień, za której ruch sieciowy odpowiedzialny jest operator systemu przesyłowego. Operatorem tym, zgodnie z decyzją Prezesa URE jest przedsiębiorstwo energetyczne.

Dodatkowo, Wnioskodawca dysponuje opinią ekspercką z zakresu chemii, dotyczącą zużycia gazu ziemnego do produkcji amoniaku u Kontrahenta (dalej: „Opinia”). Opinia została przygotowana przez dr inż. - głównego specjalistę badawczo-technicznego z instytutu prowadzącego badania naukowe i prace badawczo-rozwojowe w dziedzinie nauk chemicznych i biologicznych, ze szczególnym uwzględnieniem problemów z dziedziny inżynierii chemicznej, w zakresie m.in.:

*   syntezy i technologii nieorganicznej gazów syntezowych, wodoru, amoniaku, kwasu azotowego i związków azotowych, kwasu fosforowego i związków fosforowych, nawozów mineralnych, mineralnych środków paszowych;

*   syntezy i technologii organicznej pochodnych mocznika i metanolu, biodegradowalnych polimerów na bazie surowców roślinnych, pianek poliuretanowych na bazie melaminy.

Zgodnie z Opinią, „cały strumień gazu ziemnego zużywanego przez wytwórnię amoniaku powinien być traktowany jako gaz zużywany do celów technologicznych”. W zasadniczych tezach Opinii wskazano, że „Współspalanie części strumienia gazu ziemnego w procesie parowej konwersji metanu do wodoru jest integralnym elementem procesu technologicznego wytwarzania nawozów azotowych na bazie syntetycznego amoniaku. (\`(...)\`)”.

Proces przerobu (toolingu) gazu ziemnego nie obejmuje wytwarzania lub przetwarzania wyrobów energetycznych. Z uwagi na fakt, że Produkt nie będzie wyrobem energetycznym, proces ten należy klasyfikować nie jako wytwarzanie/przetwarzanie wyrobów energetycznych, lecz zużycie wyrobów energetycznych w ramach produkcji wyrobu nieakcyzowego.

Co więcej, mając na względzie grupowania określone w Polskiej Klasyfikacji Wyrobów i Usług zgodnie z Rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 29 października 2008 r. w sprawie Polskiej Klasyfikacji Wyrobów i Usług (PKWiU) (Dz. U. z 2008 r. Nr 207, poz. 1293, z późn. zm.) oraz Nomenklatury Scalonej, należy zdaniem Wnioskodawcy, dokonać następującej klasyfikacji:

1.  usługa przerobu Surowca: PKWiU 20.15.9.
2.  Produkt:
    1.  Amoniak - PKWiU 20.15.10.0 oraz CN 2814 10 00;
    2.  Kwas azotowy - PKWiU 20.15.10.0 oraz CN 2808 00 00;
    3.  Saletra amonowa - PKWiU 20.15.33.0 oraz CN 3102 30 90;
    4.  Mocznik - PKWiU 20.15.31.0 oraz CN 3102 10 10;
    5.  RSM - PKWiU 20.15.39.0 oraz CN 3102 80 00.

Wnioskodawca nie będzie zawierać z Kontrahentem umowy sprzedaży gazu, w związku z czym strony nie będą podpisywać umowy sprzedaży z deklaracją przeznaczenia Surowca (art. 31b ust. 5 ustawy o podatku akcyzowym). Niemniej jednak, z zapisów Umowy wynikać będzie przeznaczenie Surowca, tj. cele technologiczne, zgodnie z Opinią.

Nadto należy wskazać, iż Kontrahent wprowadził u siebie systemy prowadzące do osiągania celów dotyczących ochrony środowiska lub do podwyższania efektywności energetycznej, w tym m.in.:

*   uczestniczy w unijnym systemie handlu uprawnieniami do emisji CO2 (EU ETS), który obejmuje wszystkie instalacje zużywające Surowiec,

*   przyjął Politykę Jakości, Środowiska i Bezpieczeństwa oraz działa zgodnie z Zintegrowanym Systemem Zarządzania Jakością, Środowiskiem i Bezpieczeństwem pracy wg odpowiednich norm ISO,

*   bierze udział w Międzynarodowym Programie Przemysłu Chemicznego „B.” (Responsible Care),

*   uczestniczy w Systemie Pomocy w Transporcie Materiałów Niebezpiecznych SPOT,

*   uczestniczy w Systemie Pomocy w Transporcie Materiałów Niebezpiecznych SPOT, a także wydaje „Raporty Środowiskowe”.

W 2014 r. udział zakupu wyrobów gazowych w wartości produkcji sprzedanej wyniósł u Kontrahenta nie mniej niż 5%. Zakłady Kontrahenta, w których znajdują się instalacje zużywające Surowiec nie są mniejsze niż zorganizowana część przedsiębiorstwa rozumiana jako organizacyjnie i finansowo wyodrębniony w istniejącym przedsiębiorstwie zespół składników materialnych i niematerialnych, w tym zobowiązania, przeznaczonych do realizacji określonych zadań gospodarczych, który zarazem mógłby stanowić niezależne przedsiębiorstwo samodzielnie realizujące te zadania. Wszystkie te instalacje są stacjonarne, a bez Surowca powstanie Produktu jest wykluczone.

W uzupełnieniu z dnia 16 lipca 2015 r. o precyzyjne i szczegółowe przedstawienie zdarzenia przyszłego w zakresie przerobu gazu zimnego (Surowca) w procesach produkcyjnych wyrobów chemicznych, w tym nawozów (produktów), ze szczególnym uwzględnieniem faktu, czy gaz ten jest w tych procesach spalany, Spółka wyjaśniła co następuje:

W ocenie Spółki, procesy chemiczne (w tym również spalanie), jakie zachodzą podczas przerobu gazu ziemnego (Surowca) na Produkt, należy odróżnić od klasycznego wytwarzania energii cieplnej w celach grzewczych związanego ze spalaniem wyrobów energetycznych.

Jak wskazano w opinii eksperckiej, o której mowa we Wniosku:

1.  Amoniak syntetyczny w skali przemysłowej wytwarza się z gazu syntezowego - mieszaniny azotu i wodoru - zgodnie z reakcją: N2 + 3H2 = 2NH3. Surowcami podstawowymi do wytwarzania gazu syntezowego są:
    *   powietrze - źródło azotu;
    *   woda - źródło wodoru;
    *   gaz ziemny (lub inne węglowodory) - nośnik energii cieplnej i drugie źródło wodoru.
2.  Wodór powstaje w konwertorze w reakcji gazu ziemnego (lub innych węglowodorów) z parą wodną, zgodnie z reakcją: CH4 + H2O = CO + 3H2. Z jednej cząsteczki metanu powstaje jedna cząsteczka tlenku węgla (CO) i trzy cząsteczki wodoru (H2). Przemiana gazu ziemnego do wodoru (konwersja metanu) jest procesem silnie endotermicznym (ciepło reakcji Q1 wynosi 206 kJ/mol CH4) co oznacza konieczność dostarczenia znacznej ilości ciepła do
3.  We wszystkich znanych i stosowanych w praktyce przemysłowej rozwiązaniach technicznych procesu wytwarzania wodoru na bazie węglowodorów ciepło niezbędne do przeprowadzenia konwersji gazu ziemnego pochodzi z egzotermicznej (tj. przebiegającej z wydzieleniem ciepła) reakcji metanu z tlenem, doprowadzanym wraz z powietrzem stanowiącym jednocześnie źródło azotu - drugiego podstawowego składnika gazu syntezowego.
4.  Równoległe prowadzenie endotermicznej reakcji jednej części metanu z parą wodną i egzotermicznej reakcji drugiej części metanu z tlenem (współspalanie) jest praktycznym rozwiązaniem problemu dostarczenia niezbędnej ilości ciepła do środowiska reakcji koniecznego dla skutecznej konwersji gazu ziemnego do wodoru i stanowi istotę technologii wytwarzania wodoru przez parową konwersję gazu ziemnego.
5.  Wykorzystanie paliwa (węgiel, gaz ziemny, inne węglowodory) do celów opałowych ma miejsce wówczas, gdy produktem spalania paliwa jest ciepło, oddawane na zewnątrz w postaci użytecznej dla odbiorcy takiej jak woda grzewcza, woda ciepła użytkowa, para grzewcza lub para energetyczna albo w postaci wyżej przetworzonej, np. energia elektryczna.
6.  Inaczej jest w przypadku „współspalania” części gazu ziemnego doprowadzanego do reaktorów konwersji metanu, co ma miejsce w procesie wytwarzania gazu syntezowego (\`(...)\`). Ciepło generowane w wyniku spalenia części gazu ziemnego w konwertorach dających początek linii wytwarzania gazu do syntezy amoniaku jest zużywane w całości w procesie konwersji pozostałej części gazu i nie wychodzi poza granice wytwórni, a jedynym produktem (pomijając niewielką różnicę bilansową strumieni pary wodnej pobieranej i odprowadzanej do ogólnozakładowej sieci parowej) jest syntetyczny amoniak, przetwarzany dalej na nawozy azotowe. Stąd też, (\`(...)\`) przez „zużycie do opału” należy rozumieć tylko takie wykorzystanie gazu ziemnego, którego efektem jest energia cieplna odprowadzana poza granicę rozpatrywanego układu technologicznego.
7.  Współspalanie części strumienia gazu ziemnego w procesie parowej konwersji metanu do wodoru jest integralnym elementem procesu technologicznego wytwarzania nawozów azotowych na bazie syntetycznego amoniaku. Ciepło wytwarzane w wyniku spalenia części gazu ziemnego w strumieniu gazów procesowych lub w komorze pieca rurowego jest zużywane w całości na potrzeby przeprowadzenia konwersji pozostałej części gazu z wytworzeniem wodoru. Nie ma więc dostatecznej podstawy do formalnego dzielenia strumienia gazu ziemnego zasilającego wytwórnię amoniaku na gaz do procesu i gaz do opału. Zatem cały strumień gazu ziemnego zużywanego przez instalację do produkcji amoniaku powinien być traktowany jako gaz zużywany do celów technologicznych”.

Wytwarzanie gazu syntezowego u Kontrahenta opiera się na dwóch procesach technologicznych, różniących się przede wszystkim sposobem konwersji gazu ziemnego:

1.  Półspalanie powietrzno-tlenowe (reforming autotermiczny),
2.  Parowy reforming rurowy gazu ziemnego.

Wskazane wyżej dwa różne rozwiązania techniczne procesu konwersji metanu z parą wodną (a. półspalanie oraz b. reforming rurowy), wykorzystywane do produkcji Produktu u Kontrahenta, niczym nie różnią się pod względem mechanizmu reakcji chemicznych, prowadzących jednakowo w obu przypadkach do przemiany metanu do wodoru. W obu przypadkach porównywalna część Surowca ulega konwersji z parą wodną z wytworzeniem wodoru a pozostała część reaguje z tlenem dostarczając niezbędną ilość ciepła, potrzebnego dla skutecznego przeprowadzenia reakcji konwersji. Cechą odróżniającą oba opisane wyżej sposoby przeprowadzenia konwersji metanu (półspalanie lub reforming rurowy) jest sposób dostarczenia ciepła do środowiska reakcji.

Półspalanie - ciepło niezbędne dla przeprowadzenia konwersji metanu wprowadza się bezprzeponowo do środowiska reakcji. Do reaktora półspalania doprowadza się jednocześnie gaz ziemny, parę wodną i powietrze wzbogacone w tlen. W warunkach prowadzenia procesu część metanu reaguje z tlenem z wytworzeniem ciepła, które jest zużywane na potrzeby reakcji konwersji pozostałej części gazu z parą wodną, w wyniku której powstaje wodór. Nieznaczna część gazu ziemnego spala się w podgrzewaczach ogniowych podnosząc temperaturę strumieni technologicznych wprowadzonych do reaktora do poziomu wymaganego technologią.

Reforming rurowy - część ciepła niezbędnego dla przeprowadzenia konwersji strumienia metanu zmieszanego z parą wodną przepływającego przez rury wypełnione katalizatorem, doprowadza się do środowiska reakcji przeponowo. Jedna część gazu ziemnego, zmieszanego z parą wodną i wstępnie podgrzanego w wymiennikach w sekcji utylizacji ciepła spalin przepływa przez rury reformera wypełnione katalizatorem niklowym, gdzie zachodzi częściowa konwersja metanu z wytworzeniem wodoru. Druga część gazu ziemnego spala się z powietrzem w komorze reformera po zewnętrznej stronie rur katalitycznych a wytworzone tym sposobem ciepło jest przenoszone do środowiska reakcji przeponowo poprzez ścianki rur katalitycznych. Pozostałą ilość ciepła niezbędnego dla doprowadzenia reakcji konwersji metanu do końca uzyskuje się ze spalenia części gazu procesowego ze strumieniem powietrza technologicznego w dopalaczu. Ciepło gazu procesowego po dopalaczu i konwersji CO wykorzystuje się do produkcji pary, większości zużywanej w wytwórni do celów technologicznych i napędu maszyn; ciepło gazów spalinowych opuszczających komorę pieca rurowego wykorzystuje się do podgrzewania strumieni technologicznych oraz do przegrzewania pary.

W obu przedstawionych wyżej sposobach parowej konwersji gazu ziemnego około 59-62% całkowitego strumienia gazu ziemnego (Surowca) zasilającego wytwórnię ulega konwersji z parą wodną do wodoru. Pozostała część surowca reaguje z tlenem z wytworzeniem ciepła, zużywanego prawie w całości na potrzeby technologii, to jest dla skutecznego przereagowania metanu z parą wodną z utworzeniem wodoru. Tylko niewielka część energii cieplnej (2,8-8,2%), doprowadzonej do wytwórni w postaci gazu ziemnego odprowadza się na zewnątrz instalacji w postaci bilansowego strumienia pary wodnej, kierowanej do sieci ogólnozakładowej.

Jak wynika z opinii eksperckiej, przywołanej we Wniosku: „Szacunkowo ocena stopnia wykorzystania energii gazu ziemnego pokazała, że około 92-97% energii dostarczanej w postaci gazu ziemnego zasilającego wytwórnię amoniaku zużywa się na wytwarzanie gazu do syntezy amoniaku. Tylko 3-8% całkowitej energii jest przetwarzane w parę wodną, oddawaną do ogólnozakładowej sieci parowej”.

W związku z powyższym opisem zadano następujące pytania:

1.  Czy dostawa (przemieszczenie) Surowca będącego własnością Wnioskodawcy bezpośrednio z innego kraju UE stanowić będzie dokonane przez finalnego nabywcę gazowego wewnątrzwspólnotowe nabycie Surowca i na podstawie art. 9c ust. 1 pkt 1) ustawy o podatku akcyzowym podatnikiem podatku akcyzowego będzie Wnioskodawca?
2.  Czy wewnątrzwspólnotowe nabycie Surowca, którego dotyczy usługa przerobu, należy opodatkować stawką akcyzy w wysokości 0 zł stosownie do art. 89 ust. 2 ustawy o podatku akcyzowym?

Zdaniem Wnioskodawcy:

Ad 1)

Zdaniem Wnioskodawcy, dostawa (przemieszczenie) Surowca będącego własnością Wnioskodawcy bezpośrednio z innego kraju UE stanowić będzie dokonane przez finalnego nabywcę gazowego wewnątrzwspólnotowe nabycie Surowca i na podstawie art. 9c ust. 1 pkt 1) ustawy o podatku akcyzowym podatnikiem podatku akcyzowego będzie Wnioskodawca.

Ad 2)

Zdaniem Wnioskodawcy, wewnątrzwspólnotowe nabycie Surowca, którego dotyczy usługa przerobu, należy opodatkować stawką akcyzy w wysokości 0 zł stosownie do art. 89 ust. 2 ustawy o podatku akcyzowym.

Ad 1)

Spółka zwraca uwagę, że ze względu na jej status finalnego nabywcy gazowego, dojdzie po jej stronie do czynności opodatkowanej akcyzą w związku z nabyciem wewnątrzwspólnotowym Surowca. Zgodnie z art. 9c ust. 1 pkt 1 ustawy o podatku akcyzowym przedmiotem opodatkowania jest nabycie wewnątrzwspólnotowe wyrobów gazowych przez finalnego nabywcę gazowego. Finalnym nabywcą gazowym, stosownie do art. 2 ust. 1 pkt 19a ustawy o podatku akcyzowym, jest z kolei podmiot, który:

1.  nabywa na terytorium kraju, importuje lub nabywa wewnątrzwspólnotowo wyroby gazowe, lub
2.  posiada uzyskane w sposób inny niż w drodze nabycia wyroby gazowe

\- niebędący pośredniczącym podmiotem gazowym.

Jak wynika z opisu zdarzenia przyszłego, Spółka nie posiada statusu pośredniczącego podmiotu gazowego i z tytułu nabycia wyrobu gazowego stanie się tzw. finalnym nabywcą gazowym.

W konsekwencji, Wnioskodawca jako finalny nabywca gazowy niebędący pośredniczącym podmiotem gazowym będzie podatnikiem akcyzy z tytułu wewnątrzwspólnotowego nabycia Surowca, gdyż w ramach planowanego modelu dostawy Surowca, będzie odpowiedzialny za jego zakup i faktycznie dokona jego nabycia w innych krajach UE. Co więcej, Spółka dokona fizycznego i prawnego przemieszczenia Surowca na terytorium Polski.

Zgodnie z art. 2 ust. 1 pkt 9 ustawy o podatku akcyzowym, przez nabycie wewnątrzwspólnotowe rozumie się przemieszczenie wyrobów akcyzowych lub samochodów osobowych z terytorium państwa członkowskiego na terytorium kraju. Wewnątrzwspólnotowe nabycie wyrobów akcyzowych jest więc czynnością faktyczną, z którą ustawa o podatku akcyzowym wiąże pewne skutki prawne. Sam fakt przemieszczenia Surowca (gazu) do Polski z innego kraju UE przez podmiot inny niż pośredniczący podmiot gazowy stanowi czynność podlegającą opodatkowaniu akcyzą.

Z uwagi na fakt, że transakcja towarowa związana z nabyciem gazu od kontrahentów z innych krajów UE nie dotyczy Kontrahenta (Wnioskodawca nabywa Surowiec), o transakcji wewnątrzwspólnotowego nabycia możemy mówić wyłącznie po stronie Wnioskodawcy. W ocenie Wnioskodawcy, czynnością opodatkowaną akcyzą będzie w przypadku opisanym w zdarzeniu przyszłym wewnątrzwspólnotowe nabycie Surowca przez Wnioskodawcę, który będzie podatnikiem podatku akcyzowego na podstawie art. 9c ust. 1 pkt 1) ustawy o podatku akcyzowym.

To Wnioskodawca będzie podatnikiem akcyzy, mimo że działalność gospodarczą z wykorzystaniem Surowca - co jest charakterystyczne dla umów tzw. toolingu - prowadził będzie Kontrahent (por. interpretacja indywidualna Dyrektora Izby Skarbowej w Warszawie z 14 sierpnia 2014 r., sygn. IPPP3/443-417/14-5/IG).

Ad 2)

Jak zostało przez Wnioskodawcę wskazane w opisie zdarzenia przyszłego Surowiec to gaz ziemny o kodzie CN 2711 21 00.

Zgodnie z art. 86 ust. 1 pkt 2) ustawy o podatku akcyzowym do wyrobów energetycznych w rozumieniu tej ustawy zalicza się wyroby objęte pozycjami CN 2701, 2702 oraz od 2704 do 2715. Tym samym Surowiec należy uznać za wyrób energetyczny w rozumieniu ustawy akcyzowej.

Zasadniczo, użycie wyrobów gazowych oznaczonych kodem CN 2711 21 00 (Surowca) do celów opałowych podlega opodatkowaniu w wysokości 1,28 zł/1 GJ Surowca (art. 89 ust. 1 pkt 13 ustawy o podatku akcyzowym), zaś użycie go do celów innych niż opałowe lub napędowe oznacza opodatkowanie stawką 0 zł (art. 89 ust. 2 ustawy o podatku akcyzowym).

Zgodnie z definicją słownikową PWN, przez „opał” należy rozumieć „to, czym się ogrzewa pomieszczenie, czym pali się w piecu, w kuchni itp.” (http://sjp.pwn.pl/szukaj/opał.html). Z kolei, przez „grzewczy” należy rozumieć „związany z ogrzewaniem budynków” (http://sjp.pwn.pl/szukaj/grzewczy.html). W innym słowniku wskazano, że pojęcie „opał” oznaczało „czym się pali (np. w piecu), materiał do ogrzewania”, natomiast pojęcie „opałowy” oznacza „dotyczący opału, handlu opałem, służący do opalania” (B. Dunaj, Język polski: współczesny słownik języka polskiego. Warszawa 2007, t. 2, s. 1115). Na podstawie tych definicji uznać należy, iż „cel opałowy”, o którym mowa w ustawie o podatku akcyzowym zostanie spełniony, gdy zużywana substancja służyć będzie wyłącznie otrzymywaniu energii cieplnej służącej do ogrzewania, opalania etc. Istotny jest fakt, iż w przypadku otrzymywania tej energii mamy do czynienia z procesem technologicznym polegającym na spalaniu tej substancji w celu wytworzenia energii cieplnej służącej do celów grzewczych. Zdaniem Dyrektora Izby Skarbowej w Warszawie w interpretacji indywidualnej z dnia 5 kwietnia 2011 r. (sygn. IPPP3/443-11/11-4/JK) wiąże się to z użyciem do tego celu urządzeń grzewczych, przez które należy rozumieć urządzenia zasilane np. olejem opałowym, służące do wytwarzania energii cieplnej, jak i wszystkie połączone z nim urządzenia, poprzez które rozprowadzana jest energia cieplna, w szczególności przewody ciepłownicze, grzejniki etc. (interpretacja indywidualna Dyrektora Izby Skarbowej w Warszawie z dnia 5 kwietnia 2011 r. sygn. IPPP3/443-11/11-4/JK).

W wyroku Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości z 29 kwietnia 2004 r. C-240/01 w sprawie Komisja Europejska v. Republika Federalna Niemiec, ECR \[2004\] s. I-4733, odniesiono się do rozumienia zwrotu „zużycie w celach opałowych”. W wyroku tym Trybunał akcentował, że „zużycie wyrobu energetycznego do celów grzewczych” dla potrzeb akcyzy oznacza jego wykorzystanie jako paliwo, źródło energii cieplnej. Zużycie Surowca do celów opałowych oznaczać powinno jego wykorzystanie do podgrzania urządzeń, maszyn etc., a nie sytuację, gdzie Surowiec stanowi składnik niezbędny dla zajścia reakcji chemicznej (element środowiska reakcji). Wyłącznie w przypadku, gdy Surowiec ulegałby spalaniu i wytworzona w ten sposób energia cieplna byłaby używana do ogrzewania, można by mówić o możliwości stosowania stawki akcyzy, o której mowa w art. 89 ust. 1 pkt 13 ustawy o podatku akcyzowym.

Spółka zwraca uwagę, że w interpretacjach indywidualnych potwierdzano „wąskie” rozumienie procesu spalania dla potrzeb opodatkowania akcyzą. Przykładowo w interpretacji indywidualnej z dnia 21 maja 2012 r. Dyrektor Izby Skarbowej w Łodzi (sygn. IPTPP3/443A-62/12-2/BJ) uznał, że „wykorzystywane przez Wnioskodawcę podczas produkcji mieszanki bentonitowo - kormiksowej oraz kormixu wyroby węglonośne nie stanowią wyrobów akcyzowych i nie podlegają ustawie o podatku akcyzowym, o ile nie służą celom opałowym, to jest nie są wykorzystywane jako paliwo opałowe do spalania. Tym samym w powyższym zakresie Wnioskodawca nie powinien rejestrować się do podatku akcyzowego i składać zgłoszenia rejestracyjnego AKC-R”. W innej interpretacji indywidualnej (z dnia 24 maja 2012 r., sygn. IBPP4/443-93/12/PK) Dyrektor Izby Skarbowej w Katowicach stwierdził, że „W sytuacji opisanej przez Spółkę, nabywa ona wyroby węglowe tj. antracyt (kod CN 2701), koks metalurgiczny (kod CN 2704 i lignit (kod CN 2704) celem zużycia w procesie produkcji przedstawionym w stanie faktycznym/zdarzeniu przyszłym wyrobów, w którym to procesie, w ocenie tut. organu, wyroby te stosownie do przedstawionego opisu nie są zużywane do celów opałowych”.

Z uwagi na fakt, że Produkt nie będzie wyrobem energetycznym (oznaczony jest kodem CN 2814; CN 2808; CN 3102 30 90; CN 3102 10 10; CN 3102 80 00), proces jego powstania należy klasyfikować nie jako wytwarzanie/przetwarzanie wyrobów energetycznych, lecz zużycie wyrobów energetycznych w ramach produkcji wyrobu nieakcyzowego. Z uwagi jednak na fakt, że pierwszą czynnością opodatkowaną będzie wewnątrzwspólnotowe nabycie Surowca przez Wnioskodawcę będącego finalnym nabywcą gazowym, zużycie Surowca przez Kontrahenta nie będzie podlegało opodatkowaniu zgodnie z zasadą jednofazowości opodatkowania akcyzą wyrobów gazowych. Stosownie bowiem do art. 9c ust. 3 ustawy o podatku akcyzowym, jeżeli w stosunku do wyrobów gazowych powstał obowiązek podatkowy w związku z wykonaniem jednej z czynności, o której mowa w ust. 1, to nie powstaje obowiązek podatkowy na podstawie innej czynności podlegającej opodatkowaniu akcyzą, jeżeli kwota akcyzy została określona lub zadeklarowana w należnej wysokości.

W przypadku wewnątrzwspólnotowego nabycia Surowca przez Spółkę kwota akcyzy w ogóle nie będzie deklarowana w deklaracji AKC, gdyż wyniesie ona 0 zł. Jednocześnie, późniejsze użycie tego Surowca w tych samych celach, dla których dokonano wewnątrzwspólnotowego nabycia (wytworzenie wyrobu nieakcyzowego - Produktu), nie będzie podlegało opodatkowaniu akcyzą.

Jak już wspomniano, w ocenie Wnioskodawcy, wewnątrzwspólnotowe nabycie Surowca, którego dotyczy usługa przerobu (toolingu - przetworzenia na produkty nawozowe), należy opodatkować stawką akcyzy w wysokości 0 zł stosownie do art. 89 ust. 2 ustawy o podatku akcyzowym. Zgodnie z tym przepisem, stawka akcyzy na wyroby energetyczne inne niż określone w ust. 1 pkt 1-13 powołanego przepisu (do których zalicza się Surowiec), przeznaczone do celów innych niż opałowe, jako dodatki lub domieszki do paliw opałowych, do napędu silników spalinowych albo jako dodatki lub domieszki do paliw silnikowych, wynosi 0 zł. Zdaniem Spółki, proces zużycia Surowca przez Kontrahenta nie polega na jego spalaniu, lecz poddaniu go szeregowi reakcji chemicznych niezwiązanych z celami opałowymi.

W ocenie Spółki, proces półspalania, jaki zachodzi przy produkcji amoniaku nie może być uznany za spalanie w ramach procesów grzewczych w rozumieniu akcyzy.

Jak już wskazano w stanie faktycznym, w celu potwierdzenia powyższej tezy Wnioskodawca uzyskał Opinię ekspercką dotycząca zużycia gazu ziemnego do produkcji amoniaku. Opinia została sporządzona przez niezależnego eksperta - naukowca i głównego specjalistę badawczo-technicznego jednego z instytutów zajmujących się m.in. badaniem procesów chemicznych zachodzących podczas produkcji/wytwarzania nawozów sztucznych. Zgodnie z Opinią, „cały strumień gazu ziemnego zużywanego przez wytwórnię amoniaku powinien być traktowany jako gaz zużywany do celów technologicznych”. W zasadniczych tezach Opinii wskazano, że „Współspalanie części strumienia gazu ziemnego w procesie parowej konwersji metanu do wodoru jest integralnym elementem procesu technologicznego wytwarzania nawozów azotowych na bazie syntetycznego amoniaku. (\`(...)\`)”.

Zużycie substancji na cele opałowe oznacza zatem zużycie go bezpośrednio w urządzeniu grzewczym, to znaczy takim, który przetwarza energię uzyskaną w wyniku spalania.

Dyrektywa Rady 2003/96/WE z dnia 27 października 2003 r. (Dyrektywa Rady 2003/96/WE z dnia 27 października 2003 r. w sprawie i restrukturyzacji wspólnotowych przepisów ramowych dotyczących opodatkowania produktów energetycznych i energii elektrycznej, tekst mający znaczenie dla EOG z dnia 27 października 2003 r., Dz. Urz. UE L 2003 Nr 283, str. 51, z późn. zm., dalej: „Dyrektywa Energetyczna”) jest jednym z aktów prawnych regulujących na szczeblu wspólnotowym sposób opodatkowania zharmonizowaną akcyzą produktów energetycznych oraz energii elektrycznej.

Zgodnie z treścią art. 2 Dyrektywy Energetycznej, dla celów niniejszej dyrektywy, pojęcie „produkty energetyczne” stosuje się do produktów wymienionych w podpunkcie b) tego przepisu, objętych kodami CN 2701, 2702 i 2704 do 2715, w tym Surowiec oznaczony kodem 2711 21. Biorąc pod uwagę powyższe przepisy, kluczowe staje się ustalenie, co należy rozumieć pod sformułowaniem: „przeznaczone do użycia, oferowane na sprzedaż lub używane do celów opałowych”. Należy wyraźnie stwierdzić, iż w przepisach wspólnotowych brak jest również definicji ustawowej, która precyzowałaby sformułowanie „do celów opałowych”, które ma decydujące znaczenie dla ustalenia stawki podatku na podany we wniosku o interpretację gaz ziemny.

Zgodnie z art. 2 ust. 4 lit. b tiret 1 Dyrektywy Energetycznej, jej przepisy nie mają zastosowania do produktów energetycznych wykorzystywanych do celów innych niż paliwo silnikowe lub paliwo do ogrzewania. Brak zastosowania przepisów Dyrektywy Energetycznej nie oznacza, że państwo członkowskie nie może objąć akcyzą wyrobów energetycznych. Tak jest w przypadku np. olejów smarowych (Por. K. Lasiński-Sulecki (red.) - „Akcyza w prawie Unii Europejskiej. Komentarz”, wyd. Wolters Kluwer, Warszawa 2014 r., s. 537-545) lub właśnie wyrobów energetycznych objętych stawką 0 zł.

Wnioskodawca zwraca uwagę, że w przypadku przyjęcia, że nabycie wewnątrzwspólnotowe Surowca nie korzysta ze stawki 0 zł, o której mowa w art. 89 ust. 2 ustawy o podatku akcyzowym, gdyż jest on wykorzystywany do celów opałowych, zastosowanie znalazłoby zwolnienie z akcyzy, o którym mowa w art. 31b ust. 1 pkt 5 ustawy o podatku akcyzowym. Zgodnie z tym przepisem, zwalnia się od akcyzy czynności podlegające opodatkowaniu (np. wewnątrzwspólnotowe nabycie Surowca przez finalnego nabywcę gazowego lub użycie Surowca przez pośredniczący podmiot gazowy), których przedmiotem są wyroby gazowe przeznaczone do celów opałowych przez zakład energochłonny wykorzystujący wyroby gazowe, w którym wprowadzony został w życie system prowadzący do osiągania celów dotyczących ochrony środowiska lub do podwyższenia efektywności energetycznej. Jak wynika z opisu zdarzenia przyszłego, Kontrahent wprowadził u siebie systemy prowadzące do osiągania celów dotyczących ochrony środowiska lub do podwyższania efektywności energetycznej (m.in. EU ETS), a zakłady, w których będzie zużywany spełniają kryteria uznania ich za tzw. zakład energochłonny, o którym mowa w art. 31b ust. 10 ustawy o podatku akcyzowym.

Reasumując, wewnątrzwspólnotowe nabycie Surowca, którego dotyczy usługa przerobu, należy opodatkować stawką akcyzy w wysokości 0 zł stosownie do art. 89 ust. 2 ustawy o podatku akcyzowym.

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionych zdarzeń przyszłych jest prawidłowe.

Ad. 1.

Zgodnie z art. 9c ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 6 grudnia 2008 r. o podatku akcyzowym (Dz. U. z 2014r, poz. 752, z późn. zm., zwanej dalej „ustawą”), w przypadku wyrobów gazowych przedmiotem opodatkowania akcyzą jest nabycie wewnątrzwspólnotowe wyrobów gazowych przez finalnego nabywcę gazowego.

Nabycie wewnątrzwspólnotowe to przemieszczenie wyrobów akcyzowych lub samochodów osobowych z terytorium państwa członkowskiego na terytorium kraju (art. 2 ust. 1 pkt 9 ustawy).

Stosownie do art. 2 ust. 1 pkt 19a ustawy, finalny nabywca gazowy to podmiot, który:

1.  nabywa na terytorium kraju, importuje lub nabywa wewnątrzwspólnotowo wyroby gazowe, lub
2.  posiada uzyskane w sposób inny niż w drodze nabycia wyroby gazowe

\- niebędący pośredniczącym podmiotem gazowym.

Z opisu zdarzenia przyszłego przedstawionego w złożonym wniosku wynika, że Spółka rozważa rozszerzenie zakresu swojej działalności na pośrednictwo w sprzedaży nawozów sztucznych poprzez wykorzystanie kontaktów handlowych wśród zagranicznych dostawców podstawowego surowca, tj. gazu ziemnego oraz krajowych producentów nawozów sztucznych. Spółka nie jest zarejestrowanym podatnikiem podatku akcyzowego. Posiada natomiast status podatnika VAT czynnego. Wnioskodawca nie posiada koncesji na wytwarzanie, dystrybucję, magazynowanie, obrót lub przesył paliw gazowych. Wnioskodawca nie posiada również ani koncesji na obrót gazem ziemnym z zagranicą, ani na skraplanie i regazyfikację gazu ziemnego. Spółka nie posiada przy tym własnego zaplecza technicznego, aby samodzielnie wytwarzać nawozy sztuczne na zaawansowanym poziomie.

W związku z powyższym, Spółka zamierza wyprowadzić poza swoją strukturę (zawrzeć umowę z podwykonawcą) działalność polegającą na wytwarzaniu nawozów sztucznych z wykorzystaniem m.in. gazu ziemnego (w stanie gazowym) wysokometanowego grupy E oznaczonego kodem wg nomenklatury scalonej CN 2711 21 00 („Surowiec”). W tym celu Spółka zawrze z polskim producentem nawozów sztucznych („Kontrahent”), mającym status pośredniczącego podmiotu gazowego w rozumieniu przepisów akcyzowych, umowę przerobu w ramach tzw. toolingu („Umowa”). Zgodnie z Umową, Wnioskodawca będzie zawierał umowy z dostawcami Surowca mającymi siedzibę w innych krajach UE. Surowiec pozostający własnością Spółki (przejście własności w momencie nabycia zagranicą) będzie fizycznie dostarczany z innego kraju Unii Europejskiej do Polski bezpośrednio do zakładów produkcyjnych Kontrahenta. Z uwagi na brak stosownych koncesji, m.in. na magazynowanie gazu ziemnego, Spółka dokona fizycznego przywozu (przemieszczenia) Surowca na terytorium Polski (wprowadzi go na rynek Polski), a dostawy z granicy do zakładów produkcyjnych dokona już Kontrahent.

Wątpliwości Spółki dotyczą m.in. uznania Jej za podatnika podatku akcyzowego z tytułu przemieszczenia ww. Surowca w opisanej sytuacji.

Jak zauważa Spółka, nie będzie ona posiadać statusu pośredniczącego podmiotu gazowego.

Zgodnie z art. 2 ust. 1 pkt 23d ustawy, pośredniczący podmiot gazowy - podmiot mający siedzibę lub miejsce zamieszkania na terytorium kraju lub posiadający koncesję na obrót gazem ziemnym na terytorium kraju (\`(...)\`) który pisemnie powiadomił właściwego naczelnika urzędu celnego o tej działalności.

Spółka nie jest natomiast zarejestrowanym podatnikiem podatku akcyzowego, nie posiada koncesji na wytwarzanie, dystrybucję, magazynowanie, obrót lub przesył paliw gazowych, nie posiada również ani koncesji na obrót gazem ziemnym z zagranicą, ani na skraplanie i regazyfikację gazu ziemnego.

Spółka będzie zatem finalnym nabywcą gazowym, zgodnie bowiem z ww. art. 2 ust. 1 pkt 19a ustawy, finalny nabywca gazowy to to podmiot, który m.in. nabywa wewnątrzwspólnotowo wyroby gazowe, niebędący pośredniczącym podmiotem gazowym.

Z uwagi zatem na fakt, że:

*   zgodnie z Umową, to Wnioskodawca będzie zawierał umowy z dostawcami Surowca mającymi siedzibę w innych krajach UE,

*   surowiec pozostający własnością Spółki (przejście własności w momencie nabycia zagranicą) będzie fizycznie dostarczany z innego kraju Unii Europejskiej do Polski bezpośrednio do zakładów produkcyjnych Kontrahenta,

*   z uwagi na brak stosownych koncesji, m.in. na magazynowanie gazu ziemnego, Spółka dokona fizycznego przywozu (przemieszczenia) Surowca na terytorium Polski (wprowadzi go na rynek Polski), a dostawy z granicy do zakładów produkcyjnych dokona już Kontrahent

to Spółka, jako finalny nabywca gazowy, dokonujący nabycia wewnątrzwspólnotowego Surowca, będzie w myśl art. 9c ust. 1 pkt 1 ustawy podatnikiem podatku akcyzowego z tego tytułu.

Stanowisko w zakresie pytania nr 1 jest prawidłowe.

Ad. 2.

Zgodnie z art. 2 ust. 1 pkt 1 ustawy, użyte w ustawie określenia oznaczają: wyroby akcyzowe - wyroby energetyczne, energię elektryczną, napoje alkoholowe, wyroby tytoniowe oraz susz tytoniowy, określone w załączniku nr 1 do ustawy.

W myśl art. 2 ust. 1 pkt 1b ustawy, wyroby gazowe to wyroby energetyczne o kodach CN 2705 00 00, 2711 11 00, 2711 21 00, 2711 29 00 i pozostałe paliwa opałowe, o których mowa w art. 89 ust. 1 pkt 15 lit. b, z wyłączeniem wyrobów energetycznych o kodzie CN 2901 10 00.

Stosownie do art. 89 ust. 1 pkt 13 ustawy, stawki akcyzy na wyroby energetyczne wynoszą dla gazu ziemnego (mokrego) i pozostałych węglowodorów gazowych objętych pozycją CN 2711, przeznaczonych do celów opałowych - 1,28 zł/1 gigadżul (GJ).

Zgodnie z art. 89 ust. 2 ustawy, stawka akcyzy na wyroby energetyczne inne niż określone w ust. 1 pkt 1-13, przeznaczone do celów innych niż opałowe, jako dodatki lub domieszki do paliw opałowych, do napędu silników spalinowych albo jako dodatki lub domieszki do paliw silnikowych, wynosi 0 zł.

Kluczowe dla sprawy jest zatem rozstrzygnięcie czy gaz ziemny wysokometanowy grupy E o kodzie CN 2711 21 00 zużywany w opisanych procesach produkcyjnych wyrobów chemicznych, w tym nawozów, jest wyrobem przeznaczonym (zużywanym) do celów opałowych.

W ustawie o podatku akcyzowym, jak i w przepisach wspólnotowych brak jest definicji ustawowej, która precyzowałaby sformułowanie „do celów opałowych”.

Zgodnie zaś z „Nowym słownikiem języka polskiego PWN” (Wydawnictwo Naukowe PWN, Warszawa 2002): opał to „materiał służący do opalania, to czym się pali”, a opałowy to „nadający się na opał, służący do opalania”. W potocznym znaczeniu cel opałowy oznacza wytworzenie ciepła w określony sposób, tj. przez spalanie różnego rodzaju materiałów (stałych, ciekłych lub gazowych). Tylko zatem tak użyty materiał jest wykorzystywany na cele opałowe.

Biorąc zatem pod uwagę powyższe definicje uznać należy, że „cel opałowy” spełniony zostanie w każdym przypadku, gdy zużywany gaz służyć będzie otrzymywaniu energii cieplnej. Wykładnia literalna omawianych przepisów każe przyjąć, że mamy tu do czynienia z procesem polegającym na spalaniu paliwa opałowego w celu wytworzenia energii cieplnej.

W tej kwestii wypowiedział się również Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej w wyroku z dnia 30 kwietnia 2004 r. w sprawie C-240/01 Komisja Europejska vs. Republika Federalna Niemiec.

W uzasadnieniu wyroku TSUE wskazał, że pomimo braku w przepisach unijnych definicji celu opałowego, państwa członkowskie nie mają prawa do formułowania własnych definicji tego pojęcia, gdyż mogłoby to doprowadzić do rozbieżności w definiowaniu tego pojęcia przez poszczególne państwa członkowskie. Taka sytuacja z kolei mogłaby prowadzić do naruszenia zasady równości oraz uczciwej konkurencji w ramach Unii Europejskiej. Ponadto, TSUE w rozpatrywanym stanie faktycznym, dotyczącym wykorzystania olejów w celach opałowych stwierdził, że zużycie w celach opałowych odnosi się do sytuacji, w których energia cieplna uzyskiwana w następstwie spalania wyrobu jest używana w celach grzewczych niezależnie od ostatecznego celu procesu ogrzewania. TSUE wskazał, że „cel nakładania na oleje mineralne podatku akcyzowego jako podatku konsumpcyjnego przemawia za interpretowaniem wyrażenia „użycie jako paliwo opałowe”, jako wyrażenia odnoszącego się do wszystkich przypadków, w których oleje mineralne ulegają spalaniu i wytworzona w ten sposób energia cieplna jest używana do ogrzewania, niezależnie od ostatecznego celu procesu ogrzewania, w tym przekształcenia lub rozpadu substancji absorbującej energię cieplną w trakcie procesu chemicznego lub przemysłowego”. Zgodnie z wyrokiem TSUE, zużycie wyrobów akcyzowych w celach opałowych występuje zawsze wtedy, gdy spalanie wyrobów akcyzowych prowadzi do powstania energii cieplnej bez względu na sposób jej wykorzystania.

Z taką sytuacją (zużyciem do celów opałowych) nie mamy do czynienia w przypadku opisanym we wniosku.

Jak zauważa Spółka, powołując się na opinię ekspercką z zakresu chemii, „Współspalanie części strumienia gazu ziemnego w procesie parowej konwersji metanu do wodoru jest integralnym elementem procesu technologicznego wytwarzania nawozów azotowych na bazie syntetycznego amoniaku. (\`(...)\`)”.

Ponadto należy zauważyć, że zgodnie z tą opinią:

„(\`(...)\`)

4\. Równoległe prowadzenie endotermicznej reakcji jednej części metanu z parą wodną i egzotermicznej reakcji drugiej części metanu z tlenem (współspalanie) jest praktycznym rozwiązaniem problemu dostarczenia niezbędnej ilości ciepła do środowiska reakcji koniecznego dla skutecznej konwersji gazu ziemnego do wodoru i stanowi istotę technologii wytwarzania wodoru przez parową konwersję gazu ziemnego.

(\`(...)\`)

6\. Inaczej jest w przypadku „współspalania” części gazu ziemnego doprowadzanego do reaktorów konwersji metanu, co ma miejsce w procesie wytwarzania gazu syntezowego (\`(...)\`). Ciepło generowane w wyniku spalenia części gazu ziemnego w konwertorach dających początek linii wytwarzania gazu do syntezy amoniaku jest zużywane w całości w procesie konwersji pozostałej części gazu i nie wychodzi poza granice wytwórni, a jedynym produktem (pomijając niewielką różnicę bilansową strumieni pary wodnej pobieranej i odprowadzanej do ogólnozakładowej sieci parowej) jest syntetyczny amoniak, przetwarzany dalej na nawozy azotowe. Stąd też, (\`(...)\`) przez „zużycie do opału” należy rozumieć tylko takie wykorzystanie gazu ziemnego, którego efektem jest energia cieplna odprowadzana poza granicę rozpatrywanego układu technologicznego.

7\. Współspalanie części strumienia gazu ziemnego w procesie parowej konwersji metanu do wodoru jest integralnym elementem procesu technologicznego wytwarzania nawozów azotowych na bazie syntetycznego amoniaku. Ciepło wytwarzane w wyniku spalenia części gazu ziemnego w strumieniu gazów procesowych lub w komorze pieca rurowego jest zużywane w całości na potrzeby przeprowadzenia konwersji pozostałej części gazu z wytworzeniem wodoru. Nie ma więc dostatecznej podstawy do formalnego dzielenia strumienia gazu ziemnego zasilającego wytwórnię amoniaku na gaz do procesu i gaz do opału. Zatem cały strumień gazu ziemnego zużywanego przez instalację do produkcji amoniaku powinien być traktowany jako gaz zużywany do celów technologicznych”.

Zgodzić się zatem trzeba ze Spółką, że zużyciem surowca (gazu ziemnego wysokometanowego grupy E) do celów opałowych nie będzie sytuacja, gdy surowiec ten stanowi składnik niezbędny dla zajścia reakcji chemicznej (element środowiska reakcji). Proces zużycia surowca przez Kontrahenta nie polega na jego spalaniu, lecz poddaniu go szeregowi reakcji chemicznych niezwiązanych z celami opałowymi. Jak wynika z opisu stanu, proces konwersji metanu z parą wodną i wykorzystywanie go do produkcji produktu (wyrobów chemicznych – nawozów) w procesie reakcji chemicznych prowadzi do przemiany metanu do wodoru. W opisanym przypadku porównywalna część surowca ulega konwersji z parą wodną z wytworzeniem wodoru, a pozostała część reaguje z tlenem dostarczając niezbędną ilość ciepła, potrzebnego dla skutecznego przeprowadzenia reakcji konwersji.

Zatem proces półspalania, jaki zachodzi przy produkcji amoniaku nie będzie uznany za zużycie gazu ziemnego do celów opałowych, a co za tym idzie wewnątrzwspólnotowe nabycie Surowca, którego dotyczy usługa przerobu, będzie podlegać opodatkowaniu stawką podatku, o której mowa w art. 89 ust. 2 ustawy, tj. 0 zł.

Stanowisko Spółki w zakresie pytania nr 2 jest zatem prawidłowe.

Tut. Organ informuje, że wydana interpretacja w zakresie pytania nr 2 dotyczy tylko sprawy będącej przedmiotem wniosku (zapytania) Wnioskodawcy. Inne kwestie przedstawione we własnym stanowisku, które nie zostały objęte pytaniem w sprawie oceny prawnej zdarzenia przyszłego – nie mogą być zgodnie z art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej – rozpatrzone. Tym samym niniejsza interpretacja w zakresie pytania nr 2 rozstrzyga jedynie w zakresie prawa do zastosowania przez Wnioskodawcę stawki akcyzy w wysokości 0 zł przy wewnątrzwspólnotowym nabyciu surowca. Należy również zwrócić uwagę, że kwestia ewentualnego zwolnienia zużywanego gazu ziemnego, o którym mowa w art. 31b ust. 1 pkt 5 ustawy, poruszona we własnym stanowisku Wnioskodawcy, nie jest jego indywidualną sprawą, a sprawą odrębnego podmiotu – kontrahenta produkującego wyroby chemiczne.

Interpretacja dotyczy zdarzeń przyszłych przedstawionych przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dniu wydania interpretacji.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, ul. Jasna 2/4, 00-013 Warszawa po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. z 2012 r., poz. 270, z późn. zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy).

Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Warszawie Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Płocku, ul. 1-go Maja 10, 09-402 Płock.