Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0112-KDIL1-2.4012.122.2022.2.PM
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2022-07-04
Teza: Czynności polegające na prowadzeniu przez Wspólników spraw Spółki komandytowej, wykonywane za wynagrodzeniem, podlegają opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług i powinny być udokumentowane fakturami VAT wystawionymi przez Wspólników na rzecz Spółki komandytowej. Spółce komandytowej przysługuje prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego wynikającego z faktur VAT wystawionych na rzecz Spółki komandytowej przez jej Wspólników z tytułu prowadzenia przez nich spraw Spółki komandytowej za wynagrodzeniem.
Słowa kluczowe: czynności-czynności opodatkowane; czynności-czynności podlegające opodatkowaniu; odliczenia-prawo do odliczenia; spółki-spółka komandytowa
Zagadnienia: Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II. Zakres opodatkowania-Rozdział 1. Przepisy ogólne  -Czynności podlegające opodatkowaniu; Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II. Zakres opodatkowania-Rozdział 2. Dostawa towarów i świadczenie usług -Świadczenie usług; Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział IX. Odliczenie i zwrot podatku. Odliczenie częściowe-Rozdział 1. Odliczenie i zwrot podatku-Odliczenie podatku naliczonego-Odliczenie podatku naliczonego z tytułu nabycia towarów i usług  
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II-Rozdział 1-art. 5-ust. 1; [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II-Rozdział 2-art. 8-ust. 1; [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział IX-Rozdział 1-art. 86-ust. 1

Interpretacja indywidualna
==========================

– stanowisko prawidłowe
=======================

Szanowni Państwo,

stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego stanu faktycznego w podatku od towarów i usług – **jest nieprawidłowe.**

Zakres wniosku wspólnego o wydanie interpretacji indywidualnej
--------------------------------------------------------------

18 marca 2022 r. wpłynął Państwa wniosek wspólny z 16 marca 2022 r. o wydanie interpretacji indywidualnej, który dotyczy:

· podlegania opodatkowaniu czynności polegających na prowadzeniu przez Wspólników spraw Spółki komandytowej wykonywanych za wynagrodzeniem oraz sposobu ich dokumentowania,

· prawa do odliczenia podatku naliczonego przysługującego Spółce wynikającego z faktur wystawionych przez jej wspólników z tytułu prowadzenia przez nich spraw Spółki za wynagrodzeniem.

Uzupełnili go Państwo – w odpowiedzi na wezwanie – pismem z 13 maja 2022 r. (wpływ 19 maja 2022 r.).

Treść wniosku wspólnego jest następująca:

### Zainteresowani, którzy wystąpili z wnioskiem

1) Zainteresowana będąca stroną postępowania:

KP

2) Zainteresowani niebędący stroną postępowania:

· K

· A

· J

· T

· P

### Opis stanu faktycznego

KP (zwana dalej „Spółką komandytową”) jest zarejestrowana jako podatnik VAT czynny i wykonuje czynności podlegające opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.

Wspólnikami Spółki komandytowej są A, J, K, T i P (dalej łącznie jako „Wspólnicy”, a każdy z osobna jako „Wspólnik”). Wspólnicy są polskimi rezydentami podatkowymi.

Komplementariuszami Spółki komandytowej są A, J i K (dalej łącznie jako „Komplementariusze”, a każdy z osobna jako „Komplementariusz”), a komandytariuszami Spółki komandytowej są T i P (dalej łącznie jako „Komandytariusze”, a każdy z osobna jako „Komandytariusz”).

Zgodnie z postanowieniami umowy Spółki komandytowej, każdy Wspólnik ma prawo i obowiązek prowadzenia spraw Spółki komandytowej. Umowa Spółki komandytowej przewiduje ponadto, że za prowadzenie spraw Spółki komandytowej Wspólnik może otrzymywać wynagrodzenie w wysokości i na zasadach określonych w uchwale Wspólników.

Uchwałą Wspólników przyznano każdemu ze Wspólników określone wynagrodzenie za prowadzenie spraw Spółki komandytowej. Wynagrodzenie to będzie wypłacane comiesięcznie przez czas nieoznaczony do czasu ewentualnego uchylenia uchwały wspólników w tym przedmiocie. Wynagrodzenie przyznane Wspólnikom za prowadzenie spraw Spółki komandytowej jest niezależne od zysku przysługującego Wspólnikom z tytułu udziału w Spółce komandytowej.

Podstawą do prowadzenia przez Wspólników spraw Spółki komandytowej jest umowa spółki komandytowej. Pomiędzy Spółką komandytową a Wspólnikami nie została zawarta żadna odrębna umowa o zarządzanie spółką komandytową czy o prowadzenie jej spraw.

**Uzupełnienie opisu stanu faktycznego**

Wynagrodzenie uzyskiwane przez Wspólników z tytułu wykonywania czynności w ramach umowy spółki komandytowej jest przychodem z innych źródeł w rozumieniu art. 10 ust. 1 pkt 9 w związku z art. 20 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Zawarta umowa spółki komandytowej nie przewiduje odpowiedzialności Komandytariusza wobec osób trzecich za szkody wyrządzone w związku z prowadzeniem przez niego spraw spółki – z tym zastrzeżeniem, że Komandytariusze odpowiadają za zobowiązania Spółki wobec jej wierzycieli do wysokości sumy komandytowej (co znajduje potwierdzenie w treści umowy spółki i art. 111 Kodeksu spółek handlowych).

Umowa spółki komandytowej nie przewiduje dla Komandytariusza innego rodzaju odpowiedzialności niż ta, która wynika z przepisów powszechnie obowiązującego prawa, w tym Kodeksu spółek handlowych

Odpowiedzialność wobec osób trzecich za czynności wykonywane przez Komandytariusza w ramach prowadzenia spraw Spółki komandytowej ponoszą: sama Spółka komandytowa (bez ograniczenia), Komplementariusze (bez ograniczenia) oraz Komandytariusze (z ograniczeniem do wysokości sumy komandytowej). Odpowiedzialność ta wynika z przepisów Kodeksu spółek handlowych, a zapisy umowy spółki komandytowej nie odbiegają w tym zakresie od przedmiotowych przepisów. W umowie spółki komandytowej zostało zapisane, że Komplementariusze odpowiadają za zobowiązania Spółki wobec jej wierzycieli bez ograniczeń, a Komandytariusze odpowiadają za zobowiązania Spółki wobec jej wierzycieli do wysokości sumy komandytowej.

W umowie spółki komandytowej nie zostało zapisane, że Komandytariusz świadcząc czynności prowadzenia spraw Spółki wykorzystuje infrastrukturę i organizację wewnętrzną Spółki czy inne zasoby, którymi dysponuje Spółka. W praktyce przy świadczeniu czynności prowadzenia spraw Spółki Komandytariusz ma natomiast prawo do wykorzystywania infrastruktury i organizacji wewnętrznej Spółki oraz innych zasobów, którymi dysponuje Spółka.

Wynagrodzenie otrzymywane przez Komandytariusza z tytułu wykonywanych czynności prowadzenia spraw Spółki komandytowej jest wynagrodzeniem stałym, wypłacanym comiesięcznie.

Usługi nabywane przez Spółkę komandytową od Wspólników, polegające na prowadzeniu przez Wspólników spraw Spółki komandytowej, są wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych VAT.

**Pytania**

1\. Czy czynności polegające na prowadzeniu przez Wspólników spraw Spółki komandytowej, wykonywane za wynagrodzeniem, podlegają opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług i powinny być udokumentowane fakturami VAT wystawionymi przez Wspólników na rzecz Spółki komandytowej?

2\. Czy Spółce komandytowej przysługuje prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego wynikającego z faktur VAT wystawionych na rzecz Spółki komandytowej przez jej Wspólników z tytułu prowadzenia przez nich spraw Spółki komandytowej za wynagrodzeniem?

**Stanowisko Zainteresowanych w sprawie**

Czynności polegające na prowadzeniu spraw Spółki komandytowej przez Komplementariuszy, wykonywane za wynagrodzeniem, podlegają opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług i powinny być udokumentowane fakturami VAT wystawionymi przez Komplementariuszy na rzecz Spółki komandytowej. Czynności polegające na prowadzeniu spraw Spółki komandytowej przez Komandytariuszy, wykonywane za wynagrodzeniem, nie podlegają opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług i tym samym nie powinny być udokumentowane fakturami VAT.

Spółce komandytowej przysługuje prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego wynikającego z faktur VAT wystawionych na rzecz Spółki komandytowej przez jej Komplementariuszy z tytułu prowadzenia przez nich spraw Spółki komandytowej za wynagrodzeniem. Skoro czynności polegające na prowadzeniu spraw Spółki komandytowej przez Komandytariuszy, wykonywane za wynagrodzeniem, nie podlegają opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług i tym samym nie powinny być udokumentowane fakturami VAT, to z tytułu wykonywania tych czynności nie powstaje podatek naliczony, o którego kwotę mogłaby zostać obniżona kwota podatku należnego obciążającego Spółkę komandytową.

Uzasadniając przedstawione tu stanowisko Zainteresowanych należy wskazać, że warunkiem opodatkowania danej czynności podatkiem od towarów i usług jest kumulatywne spełnienie dwóch przesłanek:

· czynność mieści się w katalogu czynności podlegających opodatkowaniu tym podatkiem,

· czynność jest wykonywana przez podmiot, który w związku z jej wykonywaniem jest podatnikiem podatku od towarów i usług.

Stosownie do art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług („ustawa”), opodatkowaniu tym podatkiem podlegają odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju.

Przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy, rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (art. 7 ust. 1 ustawy).

W myśl art. 8 ust. 1 ustawy, przez świadczenie usług, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy, rozumie się każde świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu art. 7 ustawy.

Pod pojęciem usługi (świadczenia) należy rozumieć każde zachowanie, na które składać się może zarówno działanie (uczynienie, wykonanie czegoś na rzecz innej osoby), jak i zaniechanie (nieczynienie bądź też tolerowanie).

Świadczenie można uznać za odpłatne, jeśli istnieje stosunek prawny pomiędzy świadczącym usługę a odbiorcą, a w zamian za wykonanie usługi powinno zostać wypłacone wynagrodzenie.

Zainteresowani są zdania, że w sytuacji przedstawionej w opisie stanu faktycznego Wspólników i Spółkę komandytową łączy stosunek prawny, którego treścią jest prowadzenie przez Wspólników spraw Spółki komandytowej w zamian za wynagrodzenie. Należy zatem stwierdzić, że prowadzenie przez Wspólników spraw Spółki komandytowej za wynagrodzeniem stanowi odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju w rozumieniu ustawy. Czynność ta mieści się w katalogu czynności podlegających opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.

Powyższe nie przesądza jednak o opodatkowaniu wspomnianej czynności podatkiem od towarów i usług. Aby dana czynność podlegała opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, musi być wykonana przez podmiot, który w związku z jej wykonaniem jest podatnikiem podatku od towarów i usług.

Zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy, podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w art. 15 ust. 2 ustawy, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności.

Działalność gospodarcza – w świetle art. 15 ust. 2 ustawy – obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych.

Zgodnie z art. 102 kodeksu spółek handlowych, spółką komandytową jest spółka osobowa mająca na celu prowadzenie przedsiębiorstwa pod własną firmą, w której wobec wierzycieli za zobowiązania spółki co najmniej jeden wspólnik odpowiada bez ograniczenia (komplementariusz), a odpowiedzialność co najmniej jednego wspólnika (komandytariusza) jest ograniczona.

Z mocy powyższego przepisu, komplementariusz odpowiada za zobowiązania spółki komandytowej bez ograniczeń. Odpowiedzialność komandytariusza za zobowiązania spółki komandytowej jest natomiast ograniczona.

Wskazane rozróżnienie jest istotne, bowiem kwestia ponoszenia ryzyka ekonomicznego jest jednym z wyróżników prowadzenia działalności gospodarczej. Art. 15 ust. 1 ustawy wskazuje, że podatnikami podatku od towarów i usług są jedynie takie podmioty, które wykonują działalność gospodarczą samodzielnie. W pojęciu samodzielności, o którym mowa w art. 15 ust. 1 ustawy, mieści się prawo do podejmowania decyzji w ramach działalności, odnoszenie korzyści z jej prowadzenia, ryzyko oraz ponoszenie odpowiedzialności wobec osób trzecich (wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z 12 maja 2016 r. sygn. akt I SA/Łd 228/16).

W świetle przytoczonych regulacji prawnych i przedstawionego opisu stanu faktycznego należy zatem stwierdzić, że czynności polegające na prowadzeniu spraw Spółki komandytowej przez Komplementariuszy, wykonywane za wynagrodzeniem, stanowią samodzielną działalność gospodarczą w rozumieniu ustawy. Komplementariusze ponoszą bowiem nieograniczoną odpowiedzialność za zobowiązania Spółki komandytowej, co jest właściwe dla wykonywania działalności gospodarczej w sposób samodzielny. W konsekwencji, prowadząc sprawy Spółki komandytowej za wynagrodzeniem Komplementariusze działają w charakterze podatników podatku od towarów i usług. Opisane tu czynności Komplementariuszy podlegają wobec tego opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług i powinny być udokumentowane fakturami VAT wystawionymi przez Komplementariuszy na rzecz Spółki komandytowej (takie stanowisko zajęto w interpretacji indywidualnej z 31 października 2018 r. nr 0112-KDIL2-3.4012.423.2018.3.WB).

Skoro – jak wskazano w opisie stanu faktycznego – Spółka komandytowa wykonuje czynności podlegające opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, to usługi Komplementariuszy polegające na prowadzeniu spraw Spółki komandytowej są związane z działalnością opodatkowaną wykonywaną przez Spółkę komandytową. W oparciu o art. 86 ust. 1 ustawy należy wobec tego uznać, iż spółce komandytowej przysługuje prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego wynikającego z faktur VAT wystawionych na rzecz Spółki komandytowej przez jej Komplementariuszy z tytułu prowadzenia przez nich spraw Spółki komandytowej za wynagrodzeniem (takie stanowisko zajęto w interpretacji indywidualnej z 2 lipca 2015 r. nr IPPP1/4512-622/15-2/BS).

Jeżeli natomiast chodzi o czynności polegające na prowadzeniu spraw Spółki komandytowej przez Komandytariuszy, wykonywane za wynagrodzeniem, to nie będą stanowiły one samodzielnej działalności gospodarczej w rozumieniu ustawy. Odpowiedzialność Komandytariuszy za zobowiązania Spółki komandytowej jest bowiem ograniczona, co nie jest właściwe dla wykonywania działalności gospodarczej w sposób samodzielny. W interpretacji indywidualnej z 10 lipca 2017 r. nr 0114-KDIP1-1.4012.175.2017.1.IZ organ podatkowy nie uznał komandytariusza prowadzącego sprawy spółki komandytowej za podatnika podatku od towarów i usług prowadzącego samodzielną działalność gospodarczą. Organ wydający powyższą interpretację zwrócił uwagę, iż komandytariusz nie ponosi odpowiedzialności za własne działania, ponieważ odpowiedzialność tę ponosi subsydiarnie spółka komandytowa i komplementariusz. Wobec tego należy stwierdzić, prowadząc sprawy spółki komandytowej za wynagrodzeniem Komandytariusze nie działają w charakterze podatników podatku od towarów i usług.

Opisane tu czynności Komandytariuszy nie podlegają zatem opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług oraz nie powinny być udokumentowane fakturami VAT. W takiej sytuacji z tytułu wykonywania przedmiotowych czynności przez komandytariuszy nie powstaje podatek naliczony, o którego kwotę mogłaby zostać obniżona kwota podatku należnego obciążającego Spółkę komandytową.

**Ocena stanowiska**

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku **– jest nieprawidłowe.**

**Uzasadnienie interpretacji indywidualnej**

Zgodnie z przepisem art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2022 r. poz. 931 ze zm.), zwanej dalej ustawą:

Opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlegają odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju.

W świetle art. 7 ust. 1 ustawy:

Przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (…).

Stosownie do art. 8 ust. 1 ustawy:

Przez świadczenie usług, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się każde świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu art. 7, w tym również:

1) przeniesienie praw do wartości niematerialnych i prawnych, bez względu na formę, w jakiej dokonano czynności prawnej;

2) zobowiązanie do powstrzymania się od dokonania czynności lub do tolerowania czynności lub sytuacji;

3) świadczenie usług zgodnie z nakazem organu władzy publicznej lub podmiotu działającego w jego imieniu lub nakazem wynikającym z mocy prawa.

Przez świadczenie należy zatem rozumieć każde zachowanie niebędące dostawą towarów i świadczone na rzecz innego podmiotu. Powołane przepisy wskazują, że pojęcie świadczenia usług ma bardzo szeroki zakres, gdyż nie obejmuje wyłącznie działań podatnika, lecz również zobowiązanie do powstrzymania się od dokonywania czynności lub do tolerowania czynności lub sytuacji. Pod pojęciem usługi (świadczenia) należy rozumieć każde zachowanie, na które składać się może zarówno działanie (uczynienie, wykonanie czegoś), jak i zaniechanie (nieczynienie bądź tolerowanie, znoszenie określonych stanów rzeczy).

Z treści powołanego art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy jednoznacznie wynika, że dostawa towarów i świadczenie usług co do zasady podlegają opodatkowaniu VAT wówczas, gdy są wykonywane odpłatnie. Aby uznać dane świadczenie za odpłatne, musi istnieć stosunek prawny pomiędzy świadczącym usługę a odbiorcą, a w zamian za wykonanie usługi powinno zostać wypłacone wynagrodzenie. Przy czym przepisy ustawy nie określają postaci wynagrodzenia.

Należy zatem stwierdzić, że ze świadczeniem usług w rozumieniu art. 8 ust. 1 ustawy mamy do czynienia w sytuacji, w której dana czynność/zachowanie/zdarzenie posiada następujące cechy:

· stanowi świadczenie dające się wyodrębnić spośród innych czynności dokonywanych przez dany podmiot;

· świadczenie to może mieć charakter czynny lub bierny ‒ tj. może polegać zarówno na podejmowaniu danych czynności/działań jak również na powstrzymywaniu/zaniechaniu tych czynności/działań czy też ich tolerowaniu.

Przy określeniu, czy miała miejsce czynność podlegająca opodatkowaniu istotne jest zatem określenie, czy wykonywano świadczenie i czy wynagrodzenie z tytułu wykonywania tego świadczenia miało być wypłacone.

Niemniej muszą być przy tym spełnione następujące warunki:

· w następstwie zobowiązania, w wykonaniu którego usługa jest świadczona, druga strona (nabywca) jest bezpośrednim beneficjentem świadczenia,

· świadczonej usłudze odpowiada świadczenie wzajemne ze strony nabywcy (wynagrodzenie).

Należy przy tym podkreślić, że oba ww. warunki powinny być spełnione łącznie, aby świadczenie podlegało – jako usługa – opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.

Warto w tym miejscu wskazać, że kwestia odpłatności była wielokrotnie przedmiotem rozstrzygnięć Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej. I tak, przykładowo w wyroku z 8 marca 1988 r. w sprawie C-102/86 Appleand Pear Development Council przeciwko Commissioners of Customs and Excise, TSUE uznał, że określoną czynność można uznać za wykonaną odpłatnie, jeśli istnieje bezpośrednia i jasno zindywidualizowana korzyść po stronie dostawcy towaru lub usługi, a ponadto gdy odpłatność za otrzymane świadczenie pozostaje w bezpośrednim związku z czynnością, która miała być opodatkowana VAT.

Na uwagę zasługuje także orzeczenie z 3 marca 1994 r. w sprawie C-16/93 R. J. Tolsma przeciwko Inspecteur der Omzetbelasting Leeuwarden, gdzie podkreślono, że usługi świadczone są za wynagrodzeniem, wyłącznie jeżeli istnieje stosunek prawny pomiędzy świadczącym usługę a jej odbiorcą, na mocy którego występuje świadczenie wzajemne, przy czym wynagrodzenie otrzymane przez świadczącego usługę stanowi wartość przekazywaną w istocie w zamian za usługę wyświadczoną jej odbiorcy.

Powołany przepis wskazuje, że pojęcie „świadczenia usług” ma bardzo szeroki zakres, gdyż nie obejmuje wyłącznie działań podatnika, lecz również zobowiązanie do powstrzymania się od dokonywania czynności lub do tolerowania czynności bądź sytuacji. Przez świadczenie usług należy zatem rozumieć każde zachowanie się podatnika – niebędące dostawą towarów – na rzecz innego podmiotu.

Ponadto dostawa towarów i świadczenie usług, co do zasady, podlegają opodatkowaniu jedynie wówczas, gdy czynności te są wykonywane odpłatnie.

Aby uznać dane świadczenie za odpłatne, musi istnieć stosunek prawny pomiędzy świadczącym usługę a odbiorcą, a w zamian za wykonanie usługi powinno zostać wypłacone wynagrodzenie. Musi istnieć bezpośredni związek pomiędzy świadczoną usługą i przekazanym za nią wynagrodzeniem.

W myśl art. 15 ust. 1 ustawy:

Podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności.

Zgodnie z art. 15 ust. 2 ustawy:

Działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych.

Z powyższego wynika, że opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług zgodnie z zasadą powszechności opodatkowania podlegają wszelkie transakcje, których przedmiotem jest dostawa towarów lub świadczenie usług, pod warunkiem, że są one realizowane przez „podatników” w rozumieniu ustawy i wykonywane w ramach działalności gospodarczej.

Szczegółowe zasady tworzenia, organizacji oraz funkcjonowania spółki komandytowej regulują natomiast przepisy art. 102-124 ustawy z dnia 15 września 2000 r. Kodeks spółek handlowych (Dz. U. z 2020 r. poz. 1526 ze zm.), zwanej dalej ,,ksh”.

Zgodnie z art. 102 ksh:

Spółką komandytową jest spółka osobowa mająca na celu prowadzenie przedsiębiorstwa pod własną firmą, w której wobec wierzycieli za zobowiązania spółki co najmniej jeden wspólnik odpowiada bez ograniczenia (komplementariusz), a odpowiedzialność co najmniej jednego wspólnika (komandytariusza) jest ograniczona.

Stosownie do treści art. 117 ww. ustawy:

Spółkę reprezentują komplementariusze, których z mocy umowy spółki albo prawomocnego orzeczenia sądu nie pozbawiono prawa reprezentowania spółki.

Jak stanowi art. 121 § 1 ksh:

Komandytariusz nie ma prawa ani obowiązku prowadzenia spraw spółki, chyba że umowa spółki stanowi inaczej.

Natomiast w myśl art. 121 § 1 ksh:

W sprawach przekraczających zakres zwykłych czynności spółki wymagana jest zgoda komandytariusza, chyba że umowa spółki stanowi inaczej.

Zgodnie z art. 103 ww. ustawy:

W sprawach nieuregulowanych w Dziale III Tytułu II Kodeksu spółek handlowych poświęconym spółce komandytowej, do spółki komandytowej stosuje się odpowiednio przepisy o spółce jawnej, chyba że ustawa stanowi inaczej.

Na podstawie art. 37 § 1 ksh, przepisy rozdziału dotyczącego stosunków wewnętrznych spółki jawnej mają zastosowanie, jeżeli umowa spółki nie stanowi inaczej, zgodnie natomiast z § 2 umowa spółki nie może ograniczyć lub wyłączyć przepisów art. 38.

W myśl art. 38 § 1 ksh:

Nie można powierzyć prowadzenia spraw spółki osobom trzecim z wyłączeniem wspólników.

Jak stanowi art. 38 § 2 ww. ustawy:

Nieważne jest umowne ograniczenie prawa wspólnika do osobistego zasięgania informacji o stanie majątku i interesów spółki oraz umowne ograniczenie prawa do osobistego przeglądania ksiąg i dokumentów spółki.

Z kolei zgodnie z art. 39 ksh:

§ 1. Każdy wspólnik ma prawo i obowiązek prowadzenia spraw spółki.

§ 2. Każdy wspólnik może bez uprzedniej uchwały wspólników prowadzić sprawy nieprzekraczające zakresu zwykłych czynności spółki.

§ 3. Jeżeli jednak przed załatwieniem sprawy, o której mowa w § 2, choćby jeden z pozostałych wspólników sprzeciwi się jej przeprowadzeniu, wymagana jest uprzednia uchwała wspólników.

Z przywołanych uregulowań wynika, że Kodeks spółek handlowych przyznaje komplementariuszom prawo i obowiązek prowadzenia spraw spółki.

Stosownie do art. 31 § 1 ksh:

Wierzyciel spółki może prowadzić egzekucję z majątku wspólnika w przypadku, gdy egzekucja z majątku spółki okaże się bezskuteczna (subsydiarna odpowiedzialność wspólnika).

Powyższe oznacza, że komplementariusz odpowiada wobec osób trzecich za zobowiązania spółki solidarnie w sposób subsydiarny, lecz bez ograniczeń (stosownie do cytowanego wyżej art. 102 ksh), ponosząc ryzyko ekonomiczne.

Zważywszy na taki sposób uregulowania odpowiedzialności w Kodeksie spółek handlowych stwierdzić należy, że działalność usługodawcy będącego komplementariuszem powoduje odpowiedzialność u niego wobec osób trzecich za zobowiązania spółki komandytowej. Wskazanie na powyższe jest istotne, bowiem kwestia ponoszenia ryzyka ekonomicznego jest jednym z wyróżników prowadzenia działalności gospodarczej.

Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej w wyroku z 27 stycznia 2000 r. w sprawie C-23/98 Staatssecretaris van Financiën and J. Heerma ECLI:EU:C:2000:46 poddał analizie zagadnienie, czy wynajem części majątku przez partnera spółki tej spółce jest działalnością gospodarczą. Skład orzekający nie miał wątpliwości w tym zakresie i odpowiedział pozytywnie na przedstawione pytanie, uznając że mimo wszystko pomiędzy dwoma podmiotami – partnerem i spółką występuje ekonomiczna niezależność, a ich wzajemna relacja nie ma charakteru zbliżonego do charakteru występującego w stosunku pracy.

Z przedstawionego opisu sprawy wynika, że Wnioskodawca jest spółką komandytową, zarejestrowaną jako podatnik VAT czynny. Zgodnie z postanowieniami umowy Spółki komandytowej, każdy Wspólnik ma prawo i obowiązek prowadzenia spraw Spółki komandytowej. Umowa Spółki komandytowej przewiduje ponadto, że za prowadzenie spraw Spółki komandytowej Wspólnik może otrzymywać wynagrodzenie w wysokości i na zasadach określonych w uchwale wspólników. Uchwałą wspólników przyznano każdemu ze Wspólników określone wynagrodzenie za prowadzenie spraw Spółki komandytowej. Wynagrodzenie to będzie wypłacane comiesięcznie przez czas nieoznaczony do czasu ewentualnego uchylenia uchwały wspólników w tym przedmiocie. Wynagrodzenie przyznane Wspólnikom za prowadzenie spraw Spółki komandytowej jest niezależne od zysku przysługującego wspólnikom z tytułu udziału w Spółce komandytowej. Podstawą do prowadzenia przez Wspólników spraw Spółki komandytowej jest umowa spółki komandytowej. Pomiędzy Spółką komandytową a Wspólnikami nie została zawarta żadna odrębna umowa o zarządzanie spółką komandytową czy o prowadzenie jej spraw. Wynagrodzenie uzyskiwane przez Wspólników z tytułu wykonywania czynności w ramach umowy spółki komandytowej jest przychodem z innych źródeł w rozumieniu art. 10 ust. 1 pkt 9 w związku z art. 20 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Zawarta umowa spółki komandytowej nie przewiduje odpowiedzialności Komandytariusza wobec osób trzecich za szkody wyrządzone w związku z prowadzeniem przez niego spraw spółki – z tym zastrzeżeniem, że Komandytariusze odpowiadają za zobowiązania Spółki wobec jej wierzycieli do wysokości sumy komandytowej (co znajduje potwierdzenie w treści umowy spółki i art. 111 Kodeksu spółek handlowych). Umowa spółki komandytowej nie przewiduje dla Komandytariusza innego rodzaju odpowiedzialności niż ta, która wynika z przepisów powszechnie obowiązującego prawa, w tym Kodeksu spółek handlowych. Odpowiedzialność wobec osób trzecich za czynności wykonywane przez Komandytariusza w ramach prowadzenia spraw Spółki komandytowej ponoszą: sama Spółka komandytowa (bez ograniczenia), Komplementariusze (bez ograniczenia) oraz Komandytariusze (z ograniczeniem do wysokości sumy komandytowej). Odpowiedzialność ta wynika z przepisów Kodeksu spółek handlowych, a zapisy umowy spółki komandytowej nie odbiegają w tym zakresie od przedmiotowych przepisów. W umowie spółki komandytowej zostało zapisane, że Komplementariusze odpowiadają za zobowiązania Spółki wobec jej wierzycieli bez ograniczeń, a Komandytariusze odpowiadają za zobowiązania Spółki wobec jej wierzycieli do wysokości sumy komandytowej. W umowie spółki komandytowej nie zostało zapisane, że Komandytariusz świadcząc czynności prowadzenia spraw Spółki wykorzystuje infrastrukturę i organizację wewnętrzną Spółki czy inne zasoby, którymi dysponuje Spółka. W praktyce przy świadczeniu czynności prowadzenia spraw Spółki Komandytariusz ma natomiast prawo do wykorzystywania infrastruktury i organizacji wewnętrznej Spółki oraz innych zasobów, którymi dysponuje Spółka. Wynagrodzenie otrzymywane przez Komandytariusza z tytułu wykonywanych czynności prowadzenia spraw Spółki komandytowej jest wynagrodzeniem stałym, wypłacanym comiesięcznie. Usługi nabywane przez Spółkę komandytową od Wspólników, polegające na prowadzeniu przez Wspólników spraw Spółki komandytowej, są wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych VAT.

Wątpliwości Zainteresowanych dotyczą kwestii podlegania opodatkowaniu czynności polegających na prowadzeniu przez Wspólników spraw Spółki komandytowej wykonywanych za wynagrodzeniem oraz sposobu ich dokumentowania (pytanie oznaczone we wniosku nr 1).

W świetle powyższych przepisów oraz odnosząc się do stanu sprawy należy stwierdzić, że czynności wykonywane przez Komplementariuszy na rzecz Spółki komandytowej, za które Spółka płaci Komplementariuszom wynagrodzenie – stanowi działalność gospodarczą zdefiniowaną w art. 15 ust. 2 ustawy.

W konsekwencji, czynności polegające na prowadzeniu spraw Spółki komandytowej przez Komplementariuszy, wykonywane za wynagrodzeniem (bez względu na sposób jego ustalenia), są usługami w rozumieniu art. 8 ust. 1 ustawy, świadczonymi przez podatnika prowadzącego samodzielnie działalność gospodarczą i podlegają opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług na podstawie art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy.

Odnosząc się do kwestii podlegania opodatkowaniu VAT czynności polegających na prowadzeniu przez Komandytariuszy spraw Spółki komandytowej wykonywanych za wynagrodzeniem, należy w pierwszej kolejności powołać treść przepisu art. 15 ust. 3 ustawy, który stanowi:

Za wykonywaną samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w ust. 1, nie uznaje się czynności:

1) z tytułu których przychody zostały wymienione w art. 12 ust. 1–6 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych;

2) (uchylony)

3) z tytułu których przychody zostały wymienione w art. 13 pkt 2-9 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych, jeżeli z tytułu wykonania tych czynności osoby te są związane ze zlecającym wykonanie tych czynności prawnymi więzami tworzącymi stosunek prawny pomiędzy zlecającym wykonanie czynności i wykonującym zlecane czynności co do warunków wykonywania tych czynności, wynagrodzenia i odpowiedzialności zlecającego wykonanie tych czynności wobec osób trzecich.

Z przywołanego wyżej przepisu art. 15 ust. 3 ustawy wynika, że podstawowym warunkiem dla uznania, że określone czynności wykonywane przez osobę fizyczną nie stanowią samodzielnie wykonywanej działalności gospodarczej i tym samym pozostają poza regulacjami ustawy o podatku od towarów i usług, jest uznanie przychodów osiąganych z tytułu wykonywanych czynności za przychody wymienione w art. 12 ust. 1-6 (przychody z wykonywanej pracy) lub w art. 13 pkt 2-9 (przychody z działalności wykonywanej osobiście) ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2021 r., poz. 1128 ze zm.).

Z powyższego wynika, że dla uznania, że określone czynności wykonywane przez osobę fizyczna nie stanowią samodzielnie wykonywanej działalności gospodarczej i tym samym pozostają poza regulacjami ustawy o podatku od towarów i usług, istotne jest łączne spełnienie wszystkich elementów wymienionych w tym przepisie, tj. związanie zleceniobiorcy ze zlecającym wykonanie tych czynności prawnymi więzami tworzącymi stosunek prawny pomiędzy zlecającym a wykonującym zlecane czynności co do warunków:

· wykonywania tych czynności,

· wynagrodzenia, oraz

· odpowiedzialności zlecającego wykonanie tych czynności wobec osób trzecich.

Odnośnie dwóch pierwszych warunków stwierdzić należy, że każdy w zasadzie stosunek prawny o charakterze odpłatnym istniejący pomiędzy podmiotem zlecającym wykonanie danej czynności a podmiotem, który daną czynność wykonuje jest w jakimś sensie określony co do warunków wykonywania danych czynności oraz wynagrodzenia.

Jednakże nie w każdym stosunku cywilnoprawnym określony jest zakres odpowiedzialności zlecającego za wykonanie zlecanych czynności. Należy przy tym zauważyć, że sformułowanie art. 15 ust. 3 pkt 3 ustawy, odnoszące się do odpowiedzialności należy rozumieć jako odpowiedzialność zleceniodawcy w stosunku do osób trzecich, za czynności realizowane przez zleceniobiorcę w ramach wykonywania zlecenia. Tylko w takim przypadku ryzyko wykonania czynności zleconych przechodzi z faktycznego wykonawcy na osobę zlecającą ich wykonanie, co wyklucza samodzielny charakter działalności zleceniobiorcy.

Tak bowiem rozumiana odpowiedzialność za wykonanie czynności wskazuje, kto ponosi ryzyko prowadzonej działalności, a tym samym wskazuje na wyłączenie ze sfery samodzielności (i z grona podatników podatku od towarów i usług) tego podmiotu, który nie odpowiada za efekt wykonywanej pracy wobec osób trzecich.

Nie będzie więc podatnikiem w rozumieniu ustawy o podatku od towarów i usług osoba, która w ramach podpisanej umowy, tworzyć będzie ze zlecającym więzi analogiczne ze stosunkiem pracy, nie ponosząc tym samym ryzyka ekonomicznego w związku z wykonywanymi czynnościami.

Tylko spełnienie wymogów wyłączających samodzielność działania poprzez zawarcie więzi prawnej między zleceniodawcą a zleceniobiorcą co do warunków wykonywania zleconych czynności, wynagrodzenia i odpowiedzialności zlecającego wykonanie tych czynności wobec osób trzecich, pozwala jednocześnie wyłączyć wykonywane czynności z opodatkowania podatkiem od towarów i usług.

Przedmiotowe zagadnienie było również przedmiotem rozważań Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej (orzeczenia w sprawie C-202/90 Ayuntamiento de Sevilla przeciwko Recaudadores de Tributos de las Zonas primera y segunda, C-235/85 Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Królestwu Niderlandów). TSUE w ww. orzeczeniach wskazał, że za samodzielną nie będzie mogła być uznana działalność gospodarcza, która wykonywana jest przy wykorzystaniu infrastruktury i organizacji wewnętrznej podmiotu, na rzecz którego jest prowadzona, nie powoduje żadnego ryzyka ekonomicznego po stronie usługodawcy, a nadto nie powoduje odpowiedzialności usługodawcy wobec osób trzecich za szkody wyrządzone w związku z prowadzoną działalnością. Zatem wyłączone z opodatkowania VAT są stosunki, które pod względem warunków wykonywania czynności, wynagrodzenia oraz odpowiedzialności zlecającego tożsame są ze stosunkiem pracy. Chodzi tutaj w szczególności o element podporządkowania zlecającemu, który jest charakterystyczny dla stosunku pracy.

Zważywszy na to, że – jak wskazał Zainteresowany – w przedmiotowej sprawie wynagrodzenie za czynności polegające na prowadzeniu spraw Spółki komandytowej jest przychodem z innych źródeł w rozumieniu art. 10 ust. 1 pkt 9 w związku z art. 20 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, przesłanki zawarte w art. 15 ust. 3 pkt 1 i pkt 3 ustawy o podatku od towarów i usług nie zostały spełnione.

Tym samym należy stwierdzić, że wykonywane przez Komandytariuszy czynności prowadzenia spraw Spółki należy oceniać według zasad ogólnych. Zatem, skoro Komandytariusze wykonują czynności, w zamian za które otrzymują wynagrodzenie, stanowiące przychód z innych źródeł w rozumieniu art. 10 ust. 1 pkt 9 w związku z art. 20 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, to działalność taka stanowi działalność gospodarczą. Czynności te są usługami w rozumieniu art. 8 ust. 1 ustawy, świadczonymi przez podatnika prowadzącego samodzielnie działalność gospodarczą i podlegają opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług na podstawie art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy.

Zarówno w treści ustawy, jak i w przepisach wykonawczych do niej, ustawodawca wskazał zwolnienia od podatku VAT.

Świadczenie usług prowadzenia spraw spółki komandytowej przez jej wspólników za wynagrodzeniem nie zostało przez ustawodawcę wymienione wśród usług zwolnionych od podatku, w konsekwencji stanowią one usługi opodatkowane podatkiem od towarów i usług.

Odnosząc się do kwestii dokumentowania czynności wykonywanych przez Wspólników (Komandytariuszy i Komplementariuszy) należy wskazać, że zasady dokumentowania czynności podlegających opodatkowaniu regulują przepisy art. 106a-106q ustawy.

Zgodnie z art. 106b ust. 1 ustawy:

Podatnik jest obowiązany wystawić fakturę dokumentującą:

1) sprzedaż, a także dostawę towarów i świadczenie usług, o których mowa w art. 106a pkt 2, dokonywane przez niego na rzecz innego podatnika podatku, podatku od wartości dodanej lub podatku o podobnym charakterze lub na rzecz osoby prawnej niebędącej podatnikiem;

2) wewnątrzwspólnotową sprzedaż towarów na odległość, chyba że podatnik korzysta z procedury szczególnej, o której mowa w dziale XII w rozdziale 6a;

3) wewnątrzwspólnotową dostawę towarów na rzecz podmiotu innego niż wskazany w pkt 1;

4) otrzymanie przez niego całości lub części zapłaty przed dokonaniem czynności, o których mowa w pkt 1 i 2, z wyjątkiem przypadku, gdy zapłata dotyczy:

a) wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów,

b) czynności, dla których obowiązek podatkowy powstaje zgodnie z art. 19a ust. 5 pkt 4,

c) dostaw towarów, dla których obowiązek podatkowy powstaje zgodnie z art. 19a ust. 1b.

Przepis art. 106b ust. 2 ustawy stanowi, że:

Podatnik nie jest obowiązany do wystawienia faktury w odniesieniu do sprzedaży zwolnionej od podatku na podstawie art. 43 ust. 1, art. 113 ust. 1 i 9 lub przepisów wydanych na podstawie art. 82 ust. 3.

Stosownie do treści art. 106b ust. 3 ustawy:

Na żądanie nabywcy towaru lub usługi podatnik jest obowiązany wystawić fakturę dokumentującą:

1) czynności, o których mowa w ust. 1 pkt 1, jeżeli obowiązek wystawienia faktury nie wynika z ust. 1, z wyjątkiem:

a) czynności, o których mowa w art. 19a ust. 5 pkt 4,

b) czynności, o których mowa w art. 106a pkt 3 i 4,

1a) otrzymanie całości lub części zapłaty przed wykonaniem czynności, o których mowa w ust. 1 pkt 1, jeżeli obowiązek wystawienia faktury nie wynika z ust. 1, z wyjątkiem:

a) przypadku, gdy zapłata dotyczy czynności, o których mowa w art. 19a ust. 1b i ust. 5 pkt 4 oraz art. 106a pkt 3 i 4,

b) wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów,

2) sprzedaż zwolnioną, o której mowa w ust. 2, z zastrzeżeniem art. 117 pkt 1 i art. 118

– jeżeli żądanie jej wystawienia zostało zgłoszone w terminie 3 miesięcy, licząc od końca miesiąca, w którym dostarczono towar lub wykonano usługę bądź otrzymano całość lub część zapłaty.

Na mocy art. 2 pkt 22 ustawy, przez sprzedaż rozumie się odpłatną dostawę towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju, eksport towarów oraz wewnątrzwspólnotową dostawę towarów.

Jak wynika z przywołanych wyżej przepisów – co do zasady – podatnik VAT jest zobowiązany wystawiać fakturę dokumentującą sprzedaż towarów i usług na rzecz innego podatnika. Generalnie ustawodawca nie nakłada na podatników obowiązku wystawiania faktur dokumentujących sprzedaż zwolnioną od podatku na podstawie przepisów ustawy lub rozporządzeń wykonawczych do niej oraz sprzedaż realizowaną na rzecz podmiotów niebędących podatnikami VAT. Jednakże nie ma przeszkód, aby w powyższych sytuacjach podatnik wystawiał fakturę.

Mając zatem na uwadze okoliczności sprawy oraz obowiązujące w tym zakresie przepisy należy stwierdzić, że czynności prowadzenia spraw Spółki komandytowej przez jej Wspólników powinny być dokumentowane fakturami VAT.

**Podsumowując, czynności polegające na prowadzeniu przez Wspólników spraw Spółki komandytowej, wykonywane za wynagrodzeniem, podlegają opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług i powinny być udokumentowane fakturami VAT wystawionymi przez Wspólników na rzecz Spółki komandytowej.**

Zatem oceniając w sposób całościowy należało uznać stanowisko Zainteresowanych – w kwestii dotyczącej pytania oznaczonego we wniosku nr 1 – jako nieprawidłowe.

Wątpliwości Zainteresowanych dotyczą również kwestii prawa do odliczenia podatku naliczonego przysługującego Spółce wynikającego z faktur wystawionych przez jej Wspólników z tytułu prowadzenia przez nich spraw Spółki za wynagrodzeniem – pytanie oznaczone we wniosku nr 2.

W świetle art. 86 ust. 1 ustawy:

W zakresie, w jakim towary i usługi są wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych, podatnikowi, o którym mowa w art. 15, przysługuje prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego, z zastrzeżeniem art. 114, art. 119 ust. 4, art. 120 ust. 17 i 19 oraz art. 124.

W myśl art. 86 ust. 2 pkt 1 lit. a ustawy:

Kwotę podatku naliczonego stanowi suma kwot podatku wynikających z faktur otrzymanych przez podatnika z tytułu nabycia towarów i usług.

Z cytowanych wyżej przepisów wynika, że prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego przysługuje wówczas, gdy zostaną spełnione określone warunki, tzn. odliczenia tego dokonuje zarejestrowany, czynny podatnik podatku od towarów i usług oraz gdy towary i usługi, z których nabyciem podatek został naliczony, są wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych. Warunkiem umożliwiającym podatnikowi skorzystanie z prawa do odliczenia podatku naliczonego jest związek zakupów z wykonywanymi czynnościami opodatkowanymi.

Przedstawiona wyżej zasada wyklucza zatem możliwość dokonania obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego związanego z towarami i usługami, które nie są wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych, czyli w przypadku ich wykorzystania do czynności zwolnionych od podatku VAT oraz niepodlegających temu podatkowi.

Podkreślić należy, że ustawodawca zapewnił podatnikowi prawo do odliczenia podatku naliczonego w całości lub w części, pod warunkiem spełnienia przez niego zarówno przesłanek pozytywnych, wynikających z art. 86 ust. 1 ustawy oraz niezaistnienia przesłanek negatywnych, określonych w art. 88 ustawy. Przepis ten określa listę wyjątków, które pozbawiają podatnika prawa do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego.

Jedno z takich ograniczeń zostało wskazane w art. 88 ust. 3a pkt 2 ustawy, zgodnie z którym:

Nie stanowią podstawy do obniżenia podatku należnego oraz zwrotu różnicy podatku lub zwrotu podatku naliczonego faktury i dokumenty celne w przypadku, gdy transakcja udokumentowana fakturą nie podlega opodatkowaniu albo jest zwolniona od podatku.

Oznacza to, że podatnik nie może skorzystać z prawa do odliczenia w odniesieniu do podatku, który jest należny wyłącznie z tego względu, że został wykazany na fakturze w sytuacji, gdy transakcja nie podlega opodatkowaniu albo jest zwolniona od podatku.

W świetle art. 88 ust. 4 ustawy:

Obniżenia kwoty lub zwrotu różnicy podatku należnego nie stosuje się również do podatników, którzy nie są zarejestrowani jako podatnicy VAT czynni, zgodnie z art. 96, z wyłączeniem przypadków, o których mowa w art. 86 ust. 2 pkt 7.

Zgodnie z powyższą regulacją, z prawa do odliczenia podatku skorzystać mogą wyłącznie podatnicy, którzy są zarejestrowani jako podatnicy VAT czynni.

Jak wynika z opisu sprawy, Spółka jest zarejestrowanym, czynnym podatnikiem podatku VAT, a usługi nabywane przez Spółkę komandytową od Wspólników, polegające na prowadzeniu przez Wspólników spraw Spółki komandytowej, są wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych VAT.

**Podsumowując, Spółce komandytowej przysługuje prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego wynikającego z faktur VAT wystawionych na rzecz Spółki komandytowej przez jej Wspólników z tytułu prowadzenia przez nich spraw Spółki komandytowej za wynagrodzeniem.**

Zatem stanowisko Zainteresowanych w kwestii dotyczącej pytania oznaczonego we wniosku nr 2 należało całościowo ocenić jako nieprawidłowe.

**Dodatkowe informacje**

### Odnosząc się do powołanych przez Zainteresowanych interpretacji indywidualnych, tutejszy Organ informuje, że zostały one wydane w indywidualnych sprawach i nie mają zastosowania ani konsekwencji wiążących w odniesieniu do żadnego innego zaistniałego stanu faktycznego, czy też zdarzenia przyszłego.

### Informacja o zakresie rozstrzygnięcia

Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Państwo przedstawili i stanu prawnego, który obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia.

Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy rzeczywisty stan faktyczny sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie z opisem zdarzenia przyszłego podanym przez Zainteresowanych w złożonym wniosku. W związku z powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we wniosku opisu sprawy, udzielona odpowiedź traci swoją aktualność.

### Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

· Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2021 r. poz. 1540 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego. Z funkcji ochronnej będą mogli skorzystać Ci z Państwa, którzy zastosują się do interpretacji.

· Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:

1) z zastosowaniem art. 119a;

2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;

3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.

Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację przez Zainteresowanego, który jest stroną postępowania
---------------------------------------------------------------------------------------------------------------

Zainteresowany będący stroną postępowania – art. 14r § 2 Ordynacji podatkowej ma prawo wnieść skargę na tę interpretację indywidualną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. z 2022 r. poz. 329; dalej jako „PPSA”.

Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):

· w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Teodora Sixta 17, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo

· w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Elektronicznej Skrzynki Podawczej Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

Podstawa prawna dla wydania interpretacji
-----------------------------------------

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a, art. 14b § 1 i art. 14r ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2021 r. poz. 1540 ze zm.).