Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0115-KDIT2.4011.266.2020.1.MU
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2020-06-05
Teza: Ulga prorodzinna.
Słowa kluczowe: dochód; dzieci i młodzież; odliczenia; rodzice; ulga-ulga prorodzinna
Przepisy: [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA

Na podstawie art. 13 § 2a, art. 14b § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2019 r., poz. 900, z późn. zm.) Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej stwierdza, że stanowisko Wnioskodawczyni przedstawione we wniosku z dnia 20 lutego 2020 r. (data wpływu 5 marca 2020 r.) o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie ulgi prorodzinnej – **jest nieprawidłowe.**

UZASADNIENIE

W dniu 5 marca 2020 r. wpłynął do tutejszego organu ww. wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie ulgi prorodzinnej.

We wniosku tym przedstawiono następujący stan faktyczny.

Wnioskodawczyni w 2019 r. przysługiwała ulga podatkowa na dwoje dzieci w wieku 18 lat: N. urodzoną xxx 2001 r. oraz W. urodzoną xxx 2001 r.

Wyrokiem Sądu Okręgowego w 2016 r. przez rozwód rozwiązano małżeństwo Wnioskodawczyni. Wykonywanie władzy rodzicielskiej nad dziećmi powierzono Wnioskodawczyni. Byłemu mężowi ograniczono władzę rodzicielską do współdecydowania o istotnych sprawach dzieci m.in. o wyborze szkoły, leczenia. Powyższym wyrokiem zostały ustalone kontakty byłego męża z dziećmi w następujący sposób:

*   drugi i czwarty weekend miesiąca, poczynając od godz. 18:00 w piątek do godz. 17:00 w niedzielę;
*   Święta Bożego Narodzenia – w latach nieparzystych: w pierwszy dzień Świąt od godz. 10:00 do godz. 19:00;
*   w Święta Wielkanocne – w latach nieparzystych: w pierwszy dzień Świąt od godz. 10:00 do godz. 19:00;
*   w Święta Bożego Narodzenia w latach parzystych: w drugi dzień Świąt od godz. 10:00 do godz. 19:00;
*   w Święta Wielkanocne w latach parzystych: w drugi dzień Świąt od godz. 10:00 do godz. 19:00;
*   tydzień ferii zimowych każdego roku, dwa tygodnie lipca każdego roku.

Od chwili rozwodu dzieci Wnioskodawczyni i jej byłego męża nie spędzały czasu ze swoim ojcem zgodnie z ustaleniami Sądu. W 2019 r. wyłącznie Wnioskodawczyni uczestniczyła w wychowywaniu dzieci, sprawowaniu nad nimi opieki. Wnioskodawczyni troszczyła się o ich rozwój fizyczny i duchowy, zabezpieczała: ich rozwój, potrzeby bytowe, zdrowotne, edukacyjne, pomagała w nauce, interesowała się ich życiem szkolnym i pozaszkolnym, ponosiła koszty ich utrzymania.

W 2019 r. były mąż zaprzestał praktycznie kontaktować się z córkami. Swoje kontakty z córkami ograniczył do wysyłania wiadomości sms z okazji ich urodzin oraz Świąt. Były mąż w żadnym stopniu nie angażuje się w opiekę nad dziećmi i w proces wychowawczy córek. Nie podejmuje żadnych działań mających na celu zapewnienie ich potrzeb edukacyjnych, zdrowotnych, nie zabiega o ich rozwój fizyczny, emocjonalny i intelektualny. Wyłącznie na Wnioskodawczyni spoczywają obowiązki związane z zaspokojeniem wszystkich potrzeb dzieci. W 2019 r. były mąż Wnioskodawczyni nie zapewnił dzieciom ani jednego dnia wypoczynku zarówno w okresie ferii zimowych jak i w okresie wakacji. Kontakty osobiste byłego męża nigdy nie były ograniczone przez Wnioskodawczynię. Ojciec dzieci regularnie płaci alimenty (systematycznie wywiązuje się z obowiązku alimentacyjnego). Córki w 2019 r. były uczennicami Liceum Ogólnokształcącego. W 2019 r. w stosunku do Wnioskodawczyni oraz jej córek nie miały zastosowania przepisy art. 30c ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Dzieci Wnioskodawczyni nie otrzymywały zasiłku pielęgnacyjnego oraz renty socjalnej. W 2019 r. dzieci nie były umieszczone w żadnej placówce całodobowej. W 2019 r. dzieci nie uzyskały żadnego dochodu. Córki Wnioskodawczyni nie pozostawały w związkach małżeńskich. W 2019 r. Wnioskodawczyni uzyskała wynagrodzenie za pracę oraz dochód z upraw, chowu i hodowli. W 2019 r. Wnioskodawczyni nie pozostawała w związku małżeńskim. Wnioskodawczyni nigdy nie zawierała z byłym mężem porozumienia dotyczącego sposobu korzystania z ulgi na dzieci.

W związku z powyższym opisem zadano następujące pytanie.

Czy wobec przedstawionego stanu faktycznego Wnioskodawczyni ma prawo do odliczenia ulgi na dzieci na podstawie art. 27f ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych w pełnej wysokości, tj. 100%?

Zdaniem Wnioskodawczyni, biorąc pod uwagę fakt, że wyłącznie na niej spoczywają obowiązki związane z zaspokajaniem wszystkich potrzeb jej dzieci, podejmowaniem działań mających na celu ich właściwy rozwój fizyczny, intelektualny, emocjonalny, zapewnieniem ich potrzeb zdrowotnych, edukacyjnych oraz wypoczynku, może skorzystać z odliczenia ulgi na dzieci na podstawie art. 27f ust. 1 pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych w pełnej wysokości 100%. Ministerstwo Finansów w odpowiedzi na interpelację Nr 25045 zwróciło uwagę, że posiadanie władzy rodzicielskiej, bez jej faktycznego wykonywania nie wystarcza do zastosowania ulgi podatkowej na dzieci. Zgodnie ze stanowiskiem MF, aby skorzystać z odliczenia nie wystarczy ograniczyć się do płacenia alimentów.

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawczyni w sprawie oceny prawnej przedstawionego stanu faktycznego jest nieprawidłowe.

Zgodnie z przepisem art. 27f ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2019 r., poz. 1387, z późn. zm.) od podatku dochodowego obliczonego zgodnie z art. 27, pomniejszonego o kwotę składki, o której mowa w art. 27b, podatnik ma prawo odliczyć kwotę obliczoną zgodnie z ust. 2 na każde małoletnie dziecko, w stosunku do którego w roku podatkowym:

1.  wykonywał władzę rodzicielską;
2.  pełnił funkcję opiekuna prawnego, jeżeli dziecko z nim zamieszkiwało;
3.  sprawował opiekę poprzez pełnienie funkcji rodziny zastępczej na podstawie orzeczenia sądu lub umowy zawartej ze starostą.

Natomiast w myśl art. 27f ust. 2 ww. ustawy, odliczeniu podlega za każdy miesiąc kalendarzowy roku podatkowego, w którym podatnik wykonywał władzę, pełnił funkcję albo sprawował opiekę, o których mowa w ust. 1, w stosunku do:

1.  jednego małoletniego dziecka - kwota 92,67 zł, jeżeli dochody podatnika:
    1.  pozostającego przez cały rok podatkowy w związku małżeńskim i jego małżonka, nie przekroczyły w roku podatkowym kwoty 112.000 zł,
    2.  niepozostającego w związku małżeńskim, w tym również przez część roku podatkowego, nie przekroczyły w roku podatkowym kwoty 56.000 zł, za wyjątkiem podatnika samotnie wychowującego małoletnie dziecko wymienionego w art. 6 ust. 4, do którego ma zastosowanie kwota dochodu określona w lit. a;
2.  dwojga małoletnich dzieci - kwota 92,67 zł na każde dziecko;
3.  trojga i więcej małoletnich dzieci - kwota:
    1.  92,67 zł odpowiednio na pierwsze i drugie dziecko,
    2.  166,67 zł na trzecie dziecko,
    3.  225 zł na czwarte i każde kolejne dziecko.

Za dochody, o których mowa w ust. 2 pkt 1, uważa się dochody uzyskane łącznie w danym roku podatkowym, do których mają zastosowanie zasady opodatkowania określone w art. 27, art. 30b i art. 30c, pomniejszone o kwotę składek, o których mowa w art. 26 ust. 1 pkt 2 i 2a (art. 27f ust. 2a).

Odliczenie, o którym mowa w ust. 2 pkt 2 lub 3, przysługuje podatnikowi określonemu w ust. 1, który co najmniej przez jeden dzień roku podatkowego wykonywał władzę, pełnił funkcję lub sprawował opiekę, o których mowa w ust. 1, w stosunku do więcej niż jednego dziecka (art. 27f ust. 2b).

W przypadku, gdy w tym samym miesiącu kalendarzowym w stosunku do dziecka wykonywana jest władza, pełniona funkcja lub sprawowana opieka, o których mowa w ust. 1, każdemu z podatników przysługuje odliczenie w kwocie stanowiącej 1/30 kwoty obliczonej zgodnie z ust. 2 za każdy dzień sprawowania pieczy nad dzieckiem (art. 27f ust. 3).

Stosownie do art. 27f ust. 4 analizowanej ustawy, odliczenie dotyczy łącznie obojga rodziców, opiekunów prawnych dziecka albo rodziców zastępczych pozostających w związku małżeńskim. Kwotę tę mogą odliczyć od podatku w częściach równych lub w dowolnej proporcji przez nich ustalonej.

Stosownie do art. 27f ust. 5 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, odliczenia dokonuje się w zeznaniu, o którym mowa w art. 45 ust. 1, podając liczbę dzieci i ich numery PESEL, a w przypadku braku tych numerów - imiona, nazwiska oraz daty urodzenia dzieci. Na żądanie organów podatkowych, podatnik jest obowiązany przedstawić zaświadczenia, oświadczenia oraz inne dowody niezbędne do ustalenia prawa do odliczenia, w szczególności:

1.  odpis aktu urodzenia dziecka;
2.  zaświadczenie sądu rodzinnego o ustaleniu opiekuna prawnego dziecka;
3.  odpis orzeczenia sądu o ustaleniu rodziny zastępczej lub umowę zawartą między rodziną zastępczą a starostą;
4.  zaświadczenie o uczęszczaniu pełnoletniego dziecka do szkoły.

Jednocześnie, jak stanowi art. 27f ust. 6 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych przepisy ust. 1-5 stosuje się odpowiednio do podatników utrzymujących pełnoletnie dzieci, o których mowa w art. 6 ust. 4 pkt 2 i 3, w związku z wykonywaniem przez tych podatników ciążącego na nich obowiązku alimentacyjnego oraz w związku ze sprawowaniem funkcji rodziny zastępczej.

Do dzieci o których mowa w art. 6 ust. 4 pkt 3 ww. ustawy zalicza się dzieci do ukończenia 25 roku życia uczące się w szkołach, o których mowa w przepisach o systemie oświaty, przepisach o szkolnictwie wyższym i nauce lub w przepisach regulujących system oświatowy lub szkolnictwo wyższe obowiązujących w innym niż Rzeczpospolita Polska państwie, jeżeli w roku podatkowym nie uzyskały dochodów podlegających opodatkowaniu na zasadach określonych w art. 27 lub art. 30b lub uzyskały przychody, o których mowa w art. 21 ust. 1 pkt 148, w łącznej wysokości przekraczającej kwotę stanowiącą iloraz kwoty zmniejszającej podatek określonej w art. 27 ust. 1b pkt 1 oraz stawki podatku, określonej w pierwszym przedziale skali, o której mowa w art. 27 ust. 1, z wyjątkiem renty rodzinnej.

Z art. 27f ust. 7 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych wynika natomiast, że przepisy art. 6 ust. 8 i 9 stosuje się odpowiednio do dzieci, o których mowa w ust. 1 i 6.

Wedle art. 6 ust. 8 przywołanej ustawy sposób opodatkowania, o którym mowa w ust. 2 i 4, nie ma zastosowania w sytuacji, gdy chociażby do jednego z małżonków, osoby samotnie wychowującej dzieci lub do jej dziecka mają zastosowanie przepisy art. 30c, ustawy o zryczałtowanym podatku dochodowym, ustawy z dnia 24 sierpnia 2006 r. o podatku tonażowym lub ustawy z dnia 6 lipca 2016 r. o aktywizacji przemysłu okrętowego i przemysłów komplementarnych.

W myśl art. 6 ust. 9 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych zasada określona w ust. 8 nie dotyczy osób, o których mowa w art. 1 pkt 2 ustawy o zryczałtowanym podatku dochodowym, niekorzystających jednocześnie z opodatkowania przychodów z pozarolniczej działalności gospodarczej lub z działów specjalnych produkcji rolnej na zasadach określonych w art. 30c, w ustawie o zryczałtowanym podatku dochodowym, w ustawie z dnia 24 sierpnia 2006 r. o podatku tonażowym albo w ustawie z dnia 6 lipca 2016 r. o aktywizacji przemysłu okrętowego i przemysłów komplementarnych.

Zgodnie z zacytowanymi wyżej przepisami ulga prorodzinna, przy spełnieniu określonych wymogów, przysługuje podatnikowi:

*   wykonującemu władzę rodzicielską w stosunku do małoletniego dziecka/małoletnich dzieci, a także
*   utrzymującemu pełnoletnie dziecko/pełnoletnie dzieci w związku z wykonywaniem przez podatnika ciążącego na nim obowiązku alimentacyjnego oraz w związku ze sprawowaniem funkcji rodziny zastępczej.

Wobec powyższego wyjaśnić należy, że stosownie do art. 92 ustawy z dnia 25 lutego 1964 r. Kodeks rodzinny i opiekuńczy (Dz. U. z 2019 r., poz. 2086, z późn. zm.), dziecko pozostaje aż do pełnoletności pod władzą rodzicielską.

Władza rodzicielska – zgodnie z art. 93 § 1 ustawy z dnia 25 lutego 1964 r. Kodeks rodzinny i opiekuńczy (Dz. U. z 2019 r., poz. 2086, z późn. zm.) przysługuje obojgu rodzicom, a stosownie do art. 97 § 1 tejże ustawy – jeżeli władza rodzicielska przysługuje obojgu rodzicom, każde z nich jest obowiązane i uprawnione do jej wykonywania. W rozumieniu przepisów prawa rodzinnego władza rodzicielska obejmuje w szczególności obowiązek i prawo rodziców do wykonywania pieczy nad osobą i majątkiem dziecka oraz do wychowywania dziecka, z poszanowaniem jego godności i praw (art. 95 § 1 k.r.o.).

W konsekwencji, jeżeli w stosunku do dzieci obojgu rodzicom przysługuje władza rodzicielska, i władza ta jest wykonywana przez obojga rodziców, to każdy z rodziców ma prawo do odliczenia, w granicach przysługującego na dzieci limitu. Kwotę tę rodzice mogą odliczyć od podatku w częściach równych lub w dowolnej proporcji przez nich ustalonej. Dotyczy to zarówno rodziców pozostających w związku małżeńskim lub partnerskim, jak i rodziców rozwiedzionych czy będących w separacji.

Porozumienie rodziców co do wysokości dokonywanego odliczenia nie jest jednak wymagane w przypadku, gdy tylko jeden rodzic spełnia warunki do zastosowania ulgi.

Podkreślić należy, że zgodnie z art. 27f ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, prawo do ulgi przysługuje rodzicowi, który w roku podatkowym wykonywał władzę rodzicielską w stosunku do małoletnich dzieci. Dla nabycia praw do przedmiotowej ulgi nie wystarczy więc posiadanie władzy rodzicielskiej. Prawo takie daje dopiero wykonywanie takiej władzy. Wykonywanie władzy rodzicielskiej polega na sprawowaniu faktycznej pieczy nad małoletnim dzieckiem w sposób zapewniający jego prawidłowy rozwój, a w szczególności podejmowanie przez rodzica (rodziców) obowiązków w zakresie zaspokojenia potrzeb fizycznych, edukacyjnych i duchowych dziecka.

„Wykonywanie władzy rodzicielskiej należy zatem odnieść do konkretnych okoliczności faktycznych, w oparciu o zachowania i konkretną aktywność rodziców wobec dziecka. Samo tylko uiszczanie alimentów na rzecz niepełnoletniego dziecka (nierzadko wymuszonych orzeczeniem sądowym) czy też sporadyczne spotkania z dzieckiem nie wypełniają tak rozumianego określenia wykonywanie władzy rodzicielskiej” (wyrok NSA z dnia 27 lipca 2016 r., sygn. akt II FSK 2360/15).

Wykonywać pieczę (zgodnie z def. Wielkiego Słownika Języka Polskiego oraz słownika synonimów) - to m.in. sprawować nad kimś lub czymś bezpośrednią, osobistą opiekę, troszczyć się, baczyć, czuwać, nadzorować.

W konsekwencji, samo płacenie alimentów na dziecko oraz sporadyczne spotkania z małoletnim dzieckiem nie jest rozstrzygające dla uznania, że rodzic wykonuje władzę rodzicielską.

Natomiast obowiązek alimentacyjny względem dzieci pełnoletnich, o których mowa w art. 27 ust. 6 i art. 6 ust. 4 pkt 2 i 3 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, wynika wprost z przepisów ustawy Kodeks rodzinny i opiekuńczy - art. 128 i następne. Zgodnie z definicją zawartą w Kodeksie rodzinnym i opiekuńczym, obowiązek alimentacyjny to obowiązek dostarczania środków utrzymania, a w miarę potrzeby także środków wychowania.

Z ww. ustawy wynika, że rodzice obowiązani są do świadczeń alimentacyjnych względem dziecka, które nie jest jeszcze w stanie utrzymać się samodzielnie, chyba że dochody z majątku dziecka wystarczają na pokrycie kosztów jego utrzymania i wychowania.

Zakres obowiązku alimentacyjnego rodziców wobec dzieci zależy od usprawiedliwionych potrzeb uprawnionego oraz od zarobkowych i majątkowych możliwości zobowiązanego.

W przypadku dziecka pełnoletniego, jednym z wymogów warunkujących dokonywanie odliczeń w ramach ulgi prorodzinnej jest utrzymywanie dziecka w związku z wykonywaniem, nawet przymusowo, obowiązku alimentacyjnego. Jeżeli oboje rodzice utrzymują pełnoletnie dziecko, tzn. wypełniają swoje obowiązki alimentacyjne, wówczas ulga przysługuje każdemu z rodziców w częściach równych, tj. po 50% lub w dowolnie ustalonej przez nich proporcji. Kwota odliczona przez obojga rodziców nie może jednak przekroczyć rocznego limitu ulgi określonego ustawą.

W celu ustalenia proporcji odliczenia przysługującego każdemu z rodziców, niezbędne jest w tym zakresie porozumienie pomiędzy rodzicami, gdyż to im ustawodawca pozostawił decyzję w tym względzie.

Jak wynika z wniosku Wnioskodawczyni w 2019 r. przysługiwała ulga podatkowa na dwoje dzieci w wieku 18 lat: N. urodzoną xxx 2001 r. oraz W. urodzoną xxx 2001 r.

Wyrokiem Sądu Okręgowego w 2016 r. przez rozwód rozwiązano małżeństwo Wnioskodawczyni. Wykonywanie władzy rodzicielskiej nad dziećmi powierzono Wnioskodawczyni. Byłemu mężowi ograniczono władzę rodzicielską do współdecydowania o istotnych sprawach dzieci m.in. o wyborze szkoły, leczenia. Powyższym wyrokiem zostały ustalone kontakty byłego męża z dziećmi w następujący sposób:

*   drugi i czwarty weekend miesiąca, poczynając od godz. 18:00 w piątek do godz. 17:00 w niedzielę;
*   Święta Bożego Narodzenia – w latach nieparzystych: w pierwszy dzień Świąt od godz. 10:00 do godz. 19:00;
*   w Święta Wielkanocne – w latach nieparzystych: w pierwszy dzień Świąt od godz. 10:00 do godz. 19:00;
*   w Święta Bożego Narodzenia w latach parzystych: w drugi dzień Świąt od godz. 10:00 do godz. 19:00;
*   w Święta Wielkanocne w latach parzystych: w drugi dzień Świąt od godz. 10:00 do godz. 19:00;
*   tydzień ferii zimowych każdego roku, dwa tygodnie lipca każdego roku.

Od chwili rozwodu dzieci Wnioskodawczyni i jej byłego męża nie spędzały czasu ze swoim ojcem zgodnie z ustaleniami Sądu. W 2019 r. wyłącznie Wnioskodawczyni uczestniczyła w wychowywaniu dzieci, sprawowaniu nad nimi opieki. Wnioskodawczyni troszczyła się o ich rozwój fizyczny i duchowy, zabezpieczała ich rozwój, potrzeby bytowe, zdrowotne, edukacyjne, pomagała w nauce, interesowała się ich życiem szkolnym i pozaszkolnym, ponosiła koszty ich utrzymania.

W 2019 r. były mąż zaprzestał praktycznie kontaktować się z córkami. Swoje kontakty z córkami ograniczył do wysyłania wiadomości sms z okazji ich urodzin oraz Świąt. Były mąż w żadnym stopniu nie angażuje się w opiekę nad dziećmi i w proces wychowawczy córek. Nie podejmuje żadnych działań mających na celu zapewnienie ich potrzeb edukacyjnych, zdrowotnych, nie zabiega o ich rozwój fizyczny, emocjonalny i intelektualny. Wyłącznie na Wnioskodawczyni spoczywają obowiązki związane z zaspokojeniem wszystkich potrzeb dzieci. W 2019 r. były mąż Wnioskodawczyni nie zapewnił dzieciom ani jednego dnia wypoczynku zarówno w okresie ferii zimowych jak i w okresie wakacji. Kontakty osobiste byłego męża nigdy nie były ograniczone przez Wnioskodawczynię. Ojciec dzieci regularnie płaci alimenty (systematycznie wywiązuje się z obowiązku alimentacyjnego). Córki w 2019 r. były uczennicami Liceum Ogólnokształcącego. W 2019 r. w stosunku do Wnioskodawczyni oraz jej córek nie miały zastosowania przepisy art. 30c ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Dzieci Wnioskodawczyni nie otrzymywały zasiłku pielęgnacyjnego oraz renty socjalnej. W 2019 r. dzieci nie były umieszczone w żadnej placówce całodobowej. W 2019 r. dzieci nie uzyskały żadnego dochodu. Córki Wnioskodawczyni nie pozostawały w związkach małżeńskich. W 2019 r. Wnioskodawczyni uzyskała wynagrodzenie za pracę oraz dochód z upraw, chowu i hodowli. W 2019 r. Wnioskodawczyni nie pozostawała w związku małżeńskim. Wnioskodawczyni nigdy nie zawierała z byłym mężem porozumienia dotyczącego sposobu korzystania z ulgi na dzieci.

Biorąc zatem pod uwagę okoliczności przedstawione we wniosku, a w szczególności, że tylko Wnioskodawczyni w okresie od miesiąca stycznia do miesiąca lutego 2019 r. (tj. do uzyskania przez obie córki pełnoletności) uczestniczyła w wychowywaniu dzieci, w sprawowaniu nad nimi opieki, troszczyła się o ich rozwój fizyczny i duchowy, zabezpieczała ich rozwój, potrzeby bytowe, zdrowotne, edukacyjne, pomagała w nauce, interesowała się ich życiem szkolnym i pozaszkolnym, ponosiła koszty ich utrzymania, natomiast ojciec dzieci - jak twierdzi Wnioskodawczyni - zaprzestał praktycznie kontaktować się z córkami, swoje kontakty z córkami ograniczył do wysyłania wiadomości sms z okazji ich urodzin oraz Świąt, w żadnym stopniu nie angażował się w opiekę nad dziećmi i w proces wychowawczy córek, nie podejmował żadnych działań mających na celu zapewnienie ich potrzeb edukacyjnych, zdrowotnych, nie zabiegał o ich rozwój fizyczny, emocjonalny i intelektualny uznać należy, że Wnioskodawczyni przysługuje za te miesiące w pełnym wymiarze prawo do dokonania odliczenia w ramach ulgi prorodzinnej, wynikającej z art. 27f ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, na małoletnie córki.

Warunkiem natomiast dla skorzystania z ulgi prorodzinnej po osiągnięciu przez obie córki pełnoletności, tj. w okresie od miesiąca marca do miesiąca grudnia 2019 r. nie jest wykonywanie władzy rodzicielskiej a utrzymywanie pełnoletniego dziecka w związku z wykonywaniem, nawet przymusowo obowiązku alimentacyjnego. Skoro zatem były mąż regularnie płacił na obie córki alimenty to wskazać należy, że zarówno Wnioskodawczyni, jak i były mąż, spełniali w okresie od miesiąca marca do miesiąca grudnia 2019 r. obowiązek alimentacyjny wobec pełnoletnich już córek.

Jak wykazano powyżej, jeżeli oboje rodzice wypełniają ciążący na nich obowiązek alimentacyjny wobec pełnoletnich dzieci, wówczas ulga przysługuje każdemu z rodziców w częściach równych, tj. po 50% lub w dowolnie ustalonej przez nich proporcji, przy czym w tej sytuacji pomiędzy rodzicami niezbędne jest w tym zakresie porozumienie. W związku z tym, że – jak wskazano we wniosku - Wnioskodawczyni nigdy nie zawierała z byłym mężem porozumienia dotyczącego sposobu korzystania z ulgi na dzieci to, nie można się zgodzić z Wnioskodawczynią, że przysługuje jej prawo do odliczenia ulgi prorodzinnej na już pełnoletnie córki w pełnej wysokości tj. 100%.

Końcowo wyjaśnić należy, że w toku postępowania w sprawie wydania interpretacji upoważniony organ nie przeprowadza jakiegokolwiek postępowania dowodowego, a informacje niezbędne do wydania interpretacji wywodzi wyłącznie z przedstawionego przez stronę opisu stanu faktycznego. Jeżeli przedstawiony we wniosku stan faktyczny będzie się różnił od stanu występującego w rzeczywistości, wówczas wydana interpretacja nie będzie chroniła Wnioskodawczyni w zakresie dotyczącym rzeczywiście zaistniałego stanu faktycznego. Należy też zauważyć, że na podatniku spoczywa obowiązek udowodnienia w toku ewentualnego postępowania podatkowego okoliczności faktycznych, z których wywodzi on dla siebie korzystne skutki prawne. W rezultacie w wydanej interpretacji upoważniony organ nie rozstrzyga, który z rodziców i w jakim zakresie wykonuje władzę rodzicielską. Poczynienie pełnych ustaleń faktycznych na okoliczność, czy rodzic małoletniego dziecka faktycznie wykonywał w stosunku do dziecka władzę rodzicielską i ewentualnie w jakim okresie, jest możliwe wyłącznie w postępowaniu podatkowym.

Wobec powyższego stanowisko Wnioskodawczyni należało uznać za nieprawidłowe.

Interpretacja dotyczy zaistniałego stanu faktycznego przedstawionego przez Wnioskodawczynię i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia.

Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy rzeczywisty stan faktyczny sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie ze stanem faktycznym podanym przez Wnioskodawczynię w złożonym wniosku. W związku z powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we wniosku opisu sprawy, udzielona interpretacja traci swoją aktualność.

Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej stanowi element czynności będących przedmiotem decyzji wydanej:

1.  z zastosowaniem art. 119a;
2.  w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
3.  z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.

Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych (art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej).

Powyższe unormowania należy odczytywać łącznie z przepisami art. 33 ustawy z 23 października 2018 r. o zmianie ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, ustawy – Ordynacja podatkowa oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 2193), wprowadzającymi regulacje intertemporalne.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego xxx, za pośrednictwem organu, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. z 2019 r., poz. 2325, z późn. zm.).

Skargę wnosi się w dwóch egzemplarzach (art. 47 § 1 ww. ustawy) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Teodora Sixta 17, 43-300 Bielsko-Biała lub drogą elektroniczną na adres Elektronicznej Skrzynki Podawczej Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/SkrytkaESP (art. 54 § 1a ww. ustawy), w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie albo aktu, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 4a (art. 53 § 1 ww. ustawy). W przypadku pism i załączników wnoszonych w formie dokumentu elektronicznego odpisów nie dołącza się (art. 47 § 3 ww. ustawy).

Jednocześnie, zgodnie z art. 57a ww. ustawy, skarga na pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego wydaną w indywidualnej sprawie, opinię zabezpieczającą i odmowę wydania opinii zabezpieczającej może być oparta wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd administracyjny jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

W przypadku wnoszenia skargi w okresie obowiązywania stanu zagrożenia epidemicznego i stanu epidemii jako najwłaściwszy proponuje się kontakt z wykorzystaniem systemu teleinformatycznego ePUAP.