Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0114-KDIP1-2.4012.279.2020.1.ŁN
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2020-10-15
Teza: Możliwość zastosowania stawki 0% dla WDT na podstawie posiadanych dokumentów.
Słowa kluczowe: dokumenty; dostawa-dostawa wewnątrzwspólnotowa towarów; stawka
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział VIII-Rozdział 1-art. 42

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA

Na podstawie art. 13 § 2a, art. 14b § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2020 r. poz. 1325 z późn. zm.) Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej stwierdza, że stanowisko Wnioskodawcy przedstawione we wniosku z dnia 13 lipca 2020 r. (data wpływu 15 lipca 2020 r.), uzupełnionym w dniu 15 lipca 2020 r. (data wpływu 20 lipca 2020 r.) o wydanie interpretacji indywidualnej dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie możliwości zastosowania stawki 0% dla wewnątrzwspólnotowych dostaw towarów na podstawie posiadanych dokumentów – **jest prawidłowe.**

UZASADNIENIE

W dniu 15 lipca 2020 r. wpłynął ww. wniosek o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie możliwości zastosowania stawki 0% dla wewnątrzwspólnotowych dostawy towarów na podstawie posiadanych dokumentów

We wniosku przedstawiono następujące zdarzenia przyszłe:

Wnioskodawca (dalej: Spółka) jest polskim rezydentem podatkowym z siedzibą w (…) . Spółka jest czynnym podatnikiem VAT, a także podatnikiem VAT-UE, zarejestrowanym dla celu dokonywania transakcji wewnątrzwspólnotowych.

Przedmiotem działalności Spółki jest wydobywanie (… ).

W ramach prowadzonej działalności, Spółka dokonuje niekiedy dostaw towarów na rzecz podmiotów z innych państw członkowskich Unii Europejskiej. Dostawy te traktowane są jako wewnątrzwspólnotowe dostawy towarów i dokumentowane są fakturami ze stawką 0%.

Przedmiotowe dostawy zachodzą zazwyczaj na jeden z następujących sposobów:

1.  Towar jest wysyłany przy wykorzystaniu usług przedsiębiorcy - spedytora, natomiast międzynarodowy dokument przewozowy CMR wystawiony jest przez Spółkę. W takim przypadku, dostawa dokumentowana jest w następujący sposób:
    1.  fakturą, zawierającą wszystkie niezbędne elementy wskazane w art. 106e ust. 1 ustawy o VAT, a ponadto numery identyfikacji podatkowej, przyznane dla celów transakcji wewnątrzwspólnotowych, nadane Spółce oraz nabywcy;
    2.  dokumentem przewozowym wystawionym przez Spółkę, zawierającym nazwy oraz dane adresowe Spółki oraz nabywcy, identyfikację towaru wraz z ilością sztuk, a także pieczątkę odbiorcy;
    3.  listem przewozowym wystawionym przez przedsiębiorcę-spedytora, zawierającym pokwitowanie przesyłki;
    4.  dokumentem magazynowym, podpisanym przez pracownika nabywcy towaru, potwierdzającym odbiór towaru.
2.  Towar wysyłany jest przy wykorzystaniu usług przedsiębiorcy - spedytora, natomiast międzynarodowy dokument przewozowy CMR wystawiony jest przez przewoźnika. W takim przypadku, dostawa dokumentowana jest w następujący sposób:
    1.  fakturą, zawierającą wszystkie niezbędne elementy wskazane w art. 106e ust. 1 ustawy o VAT, a ponadto numery identyfikacji podatkowej, przyznane dla celów transakcji wewnątrzwspólnotowych, nadane Spółce oraz nabywcy;
    2.  dokumentem WZ (wydania zewnętrznego), wystawianym przez Spółkę, na którym widnieją nazwy oraz dane adresowe Spółki oraz nabywcy, identyfikacja towaru wraz z ilością sztuk, a także pieczątka odbiorcy;
    3.  listą załadunkową, wydawaną przez spedytora, która zawiera dane identyfikacyjne i adresowe dostawcy oraz nabywcy, datę załadunku towarów, planowaną datę dokonania dostawy;
    4.  listem przewozowym CMR wystawionym przez spedytora zawierającym dane dostawy oraz nabywcy a także podpis i pieczątkę pracownika nabywcy towaru,
    5.  polisą ubezpieczeniową wystawioną przez ubezpieczyciela na rzecz nabywcy;
    6.  dokumentem magazynowym, podpisanym przez pracownika magazynu należącego do nabywcy towaru, potwierdzającym odbiór towaru.
3.  Transport jest dokonywany w sposób wskazany w numerach 1-2, jednak przewoźnik (spedytor) jest podmiotem powiązanym z dostawcą. W takim przypadku dostawa dokumentowana jest zatem za pomocą analogicznych dokumentów, tj.:
    1.  fakturą, zawierającą wszystkie niezbędne elementy wskazane w art. 106e ust. 1 ustawy o VAT, a ponadto numery identyfikacji podatkowej, przyznane dla celów transakcji wewnątrzwspólnotowych, nadane Spółce oraz nabywcy;
    2.  dokumentem przewozowym wystawionym przez Spółkę, zawierającym nazwy oraz dane adresowe Spółki oraz nabywcy, identyfikację towaru wraz z ilością sztuk, a także pieczątkę odbiorcy;
    3.  listem przewozowym wystawionym przez przedsiębiorcę-spedytora, zawierającym pokwitowanie przesyłki;
    4.  dokumentem magazynowym, podpisanym przez pracownika nabywcy towaru, potwierdzającym odbiór towaru. lub:
    5.  fakturą, zawierającą wszystkie niezbędne elementy wskazane w art. 106e ust. 1 ustawy o VAT, a ponadto numery identyfikacji podatkowej, przyznane dla celów transakcji wewnątrzwspólnotowych, nadane Spółce oraz nabywcy;
    6.  dokumentem WZ (wydania zewnętrznego), wystawianym przez Spółkę, na którym widnieją nazwy oraz dane adresowe Spółki oraz nabywcy, identyfikacja towaru wraz z ilością sztuk, a także pieczątka odbiorcy;
    7.  listą załadunkową, wydawaną przez spedytora, która zawiera dane identyfikacyjne i adresowe dostawcy oraz nabywcy, datę załadunku towarów, planowaną datę dokonania dostawy;
    8.  listem przewozowym CMR wystawionym przez spedytora zawierającym dane dostawy oraz nabywcy a także podpis i pieczątkę pracownika nabywcy towaru;
    9.  polisą ubezpieczeniową wystawioną przez ubezpieczyciela na rzecz nabywcy;
    10.  dokumentem magazynowym, podpisanym przez pracownika magazynu należącego do nabywcy towaru, potwierdzającym odbiór towaru.Przewoźnik/spedytor jest jednak podmiotem powiązanym z dostawcą
4.  Transport dokonywany jest przez nabywcę jego własnym środkiem transportu. W takim wypadku dokładna dokumentacja uzależniona jest od indywidualnych warunków transakcji. Zasadniczo jednak dostawa taka dokumentowana jest co najmniej w następujący sposób:
    1.  fakturą, zawierającą wszystkie niezbędne elementy wskazane w art. 106e ust. 1 ustawy o VAT, a ponadto numery identyfikacji podatkowej, przyznane dla celów transakcji wewnątrzwspólnotowych, nadane Spółce oraz nabywcy;
    2.  dokumentem WZ (wydania zewnętrznego), wystawianym przez Spółkę, na którym widnieją nazwy oraz dane adresowe Spółki oraz nabywcy, identyfikacja towaru wraz z ilością sztuk, a także pieczątka odbiorcy;
    3.  dokumentem przewozowym wystawionym przez Spółkę, zawierającym nazwy oraz dane adresowe Spółki oraz nabywcy, identyfikację towaru wraz z ilością sztuk, a także pieczątkę odbiorcy;
    4.  dokumentem magazynowym, podpisanym przez pracownika magazynu należącego do nabywcy towaru, potwierdzającym odbiór towaru;
    5.  oświadczeniem, o którym mowa w art. 45a ust. 1 lit. b) ppkt (i) Rozporządzenia UE 2018/1912.

Odbiorcy towarów mogą być zarówno podmiotami niezależnymi, jak i podmiotami powiązanymi.

Na podstawie powyższych dokumentów, w stanie prawnym funkcjonującym do dnia 31 grudnia 2019 r., Spółka wykazywała WDT ze stawką 0%.

Obecnie Spółka kontynuuje dokonywanie dostaw w oparciu o opisane powyżej schematy wysyłki oraz jej dokumentacji. Wobec tych dostaw Spółka również planuje stosowanie stawki 0%.

Jednocześnie Spółka zdaje sobie sprawę, iż od 1 stycznia 2020 roku w życie weszły przepisy dot. sposobu dokumentowania Wewnątrzwspólnotowej Dostawy Towarów, które uzupełniają w tym zakresie Dyrektywę 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (dalej: Dyrektywa VAT) oraz Rozporządzenie wykonawcze Rady UE 282/2011 z 15 marca 2011 r. (dalej: Rozporządzenie).

W związku z powyższym opisem zadano następujące pytania:

1.  Czy mając na uwadze obowiązujące od 1 stycznia 2020 r., przepisy art. 45a Rozporządzenia, Wnioskodawca posiadając dokumenty wskazane w sytuacjach 1-4, przy spełnieniu pozostałych przesłanek z art. 42 ustawy o VAT, będzie uprawniony do zastosowania stawki 0% dla WDT?
2.  Czy w przypadku opisanego zdarzenia nr 2, mając na uwadze obowiązujące od 1 stycznia 2020 r. przepisy art. 45a ust 3 lit. b) Rozporządzenia, przy posiadaniu dokumentu magazynowego podpisanego przez pracownika magazynu, do którego dostarczane są towary, Wnioskodawca będzie uprawniony do zastosowania stawki 0% dla WDT?
3.  Czy w przypadku opisanego zdarzenia nr 2, mając na uwadze obowiązujące od 1 stycznia 2020 r. przepisy art. 45a ust. 3 lit. b) Rozporządzenia, przy posiadaniu polisy ubezpieczeniowej wystawionej przez ubezpieczyciela na rzecz nabywcy, Wnioskodawca będzie uprawniony do zastosowania stawki 0% dla WDT?
4.  Czy w przypadku opisanego zdarzenia nr 3, mając na uwadze obowiązujące od 1 stycznia 2020 r. przepisy art. 45a ust. 3 lit. b) Rozporządzenia, przy posiadaniu listu przewozowego wystawionego przez przewoźnika, będącego podmiotem powiązanym z dostawcą w rozumieniu art. 32 ust. 2 pkt 1 ustawy o VAT, Wnioskodawca będzie uprawniony do zastosowania stawki 0% dla WDT?
5.  W przypadku oznaczonym jako nr 4: czy dla celów zastosowania stawki 0% dla WDT, do podpisania oświadczenia, o którym mowa w art. 45a ust. 1 lit. b) ppkt (i) Rozporządzenia UE 2018/1912 w brzmieniu od 1 stycznia 2020 r. wystarczające jest uzyskanie podpisu osoby upoważnionej, takiej jak pracownik nabywcy?
6.  Czy w sytuacji, gdy transport dokonywany jest własnymi środkami transportu nabywcy (sytuacja opisana jako przypadek nr 4), mając na uwadze obowiązujące od 1 stycznia 2020 r. przepisy art. 45a ust. 3 lit. b) Rozporządzenia, Spółka będzie mogła skorzystać z stawki 0% dla WDT na podstawie posiadanych przez nią dokumentów?
7.  Dla przypadku nr 4: mając na uwadze obowiązujące od 1 stycznia 2020 r. przepisy Rozporządzenia, czy w sytuacji, w której oświadczenie nabywcy, o którym mowa w art. 45a ust. 1 lit. b) ppkt (i) Rozporządzenia, zostanie otrzymane upływie 10. dnia miesiąca, następującego po miesiącu dokonania dostawy, Spółka będzie mogła skorzystać ze stawki 0% dla WDT?

Zdaniem Wnioskodawcy:

Ad. 1

Zgodnie z art. 13 ust. 1 ustawy o VAT, przez wewnątrzwspólnotową dostawę towarów rozumie się wywóz towarów z terytorium kraju w wykonaniu czynności określonych podlegających opodatkowaniu, na terytorium państwa członkowskiego inne niż terytorium kraju.

Jak stanowi art. 13 ust. 2 ustawy o VAT, ust. 1 stosuje się pod warunkiem, że nabywca towarów jest:

1.  podatnikiem podatku od wartości dodanej zidentyfikowanym na potrzeby transakcji wewnątrzwspólnotowych na terytorium państwa członkowskiego innym niż terytorium kraju;
2.  osobą prawną niebędącą podatnikiem podatku od wartości dodanej, która jest zidentyfikowana na potrzeby transakcji wewnątrzwspólnotowych na terytorium państwa członkowskiego innym niż terytorium kraju;
3.  podatnikiem podatku od wartości dodanej lub osobą prawną niebędącą podatnikiem podatku od wartości dodanej, działającymi w takim charakterze na terytorium państwa członkowskiego innym niż terytorium kraju, niewymienionymi w pkt 1 i 2, jeżeli przedmiotem dostawy są wyroby akcyzowe, które, zgodnie z przepisami o podatku akcyzowym, są objęte procedurą zawieszenia poboru akcyzy lub procedurą przemieszczania wyrobów akcyzowych z zapłaconą akcyzą;
4.  podmiotem innym niż wymienione w pkt 1 i 2, działającym (zamieszkującym) w innym niż Rzeczpospolita Polska państwie członkowskim, jeżeli przedmiotem dostawy są nowe środki transportu.

Jednocześnie art. 42 ust. 1 ustawy o VAT stanowi, iż wewnątrzwspólnotowa dostawa towarów podlega opodatkowaniu według stawki podatku 0%, pod warunkiem że:

1.  podatnik dokonał dostawy na rzecz nabywcy posiadającego właściwy i ważny numer identyfikacyjny dla transakcji wewnątrzwspólnotowych, nadany przez państwo członkowskie właściwe dla nabywcy, zawierający dwuliterowy kod stosowany dla podatku od wartości dodanej;
2.  podatnik przed upływem terminu do złożenia deklaracji podatkowej za dany okres rozliczeniowy, posiada w swojej dokumentacji dowody, że towary będące przedmiotem wewnątrzwspólnotowej dostawy zostały wywiezione z terytorium kraju i dostarczone do nabywcy na terytorium państwa członkowskiego inne niż terytorium kraju;
3.  podatnik składając deklarację podatkową, w której wykazuje tę dostawę towarów, jest zarejestrowany jako podatnik VAT UE.

Ustawa o VAT wskazuje dokumenty służące w celu udowodnienia dokonania dostawy w art. 42 ust. 3.

Jednocześnie począwszy od 1 stycznia 2020 r. funkcjonują także nowe regulacje przewidziane w rozporządzeniu wykonawczym Rady (UE) 2018/1912 z dnia 4 grudnia 2018 r., zmieniającym Rozporządzenie Wykonawcze (UE) nr 282/2011 (dalej: Rozporządzenie) w odniesieniu do niektórych zwolnień związanych z transakcjami wewnątrzwspólnotowymi (Dziennik Urzędowy UE, seria L 311/10).

Rozporządzenie Wykonawcze (UE) nr 2018/1912 dodaje do Rozporządzenia, Sekcję 2A „Zwolnienia związane z transakcjami wewnątrzwspólnotowymi”, zawierającą art. 45a, który wprowadza nowe wymogi dokumentacyjne, związane z zastosowaniem stawki 0% w przypadku WDT.

Zgodnie ze wspomnianym przepisem:

1.  Do celów stosowania zwolnień ustanowionych w art. 138 dyrektywy 2006/112/WE domniemywa się, że towary zostały wysłane lub przetransportowane z państwa członkowskiego do miejsca przeznaczenia znajdującego się poza jego terytorium, ale na terytorium Wspólnoty, w którymkolwiek z następujących przypadków:
    1.  sprzedawca wskazuje, że towary zostały wysłane lub przetransportowane przez niego lub przez osobę trzecią działającą na jego rzecz, oraz sprzedawca jest w posiadaniu co najmniej dwóch niebędących ze sobą w sprzeczności dowodów, o których mowa w ust. 3 lit. a), które zostały wydane przez dwie różne strony, które są niezależne od siebie nawzajem, od sprzedawcy i od nabywcy, albo sprzedawca jest w posiadaniu jakichkolwiek pojedynczych dowodów, o których mowa w ust. 3 lit. a), wraz z jakimikolwiek pojedynczymi niebędącymi ze sobą w sprzeczności dowodami, o których mowa w ust. 3 lit. b), potwierdzających wysyłkę lub transport, które zostały wydane przez dwie różne strony, które są niezależne od siebie nawzajem, od sprzedawcy i od nabywcy;
    2.  sprzedawca jest w posiadaniu następujących dokumentów:
        1.  pisemnego oświadczenia nabywcy potwierdzającego, że towary zostały wysłane lub przetransportowane przez nabywcę lub przez osobę trzecią działającą na rzecz nabywcy, oraz wskazującego państwo członkowskie przeznaczenia towarów; takie pisemne oświadczenie określa: datę wystawienia; nazwę lub imię i nazwisko oraz adres nabywcy; ilość i rodzaj towarów; datę i miejsce przybycia towarów; w przypadku dostawy środków transportu, numer identyfikacyjny środków transportu; oraz identyfikację osoby przyjmującej towary na rzecz nabywcy; oraz
        2.  co najmniej dwóch niebędących ze sobą w sprzeczności dowodów, o których mowa w ust. 3 lit. a), które zostały wydane przez dwie różne strony, które są niezależne od siebie nawzajem, od sprzedawcy i nabywcy, lub jakichkolwiek pojedynczych dowodów, o których mowa w ust. 3 lit. a), wraz z jakimikolwiek pojedynczymi niebędącymi ze sobą w sprzeczności dowodami, o których mowa w ust. 3 lit. b), potwierdzających transport lub wysyłkę, które zostały wydane przez dwie różne strony, które są niezależne od siebie nawzajem, od sprzedawcy i od nabywcy.Nabywca dostarcza sprzedawcy pisemne oświadczenie, o którym mowa w lit. b) ppkt (i), do dziesiątego dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym nastąpiła dostawa.
2.  Organ podatkowy może obalić domniemanie przyjęte na podstawie ust. 1.
3.  Do celów ust. 1 następujące dokumenty są akceptowane jako dowód wysyłki lub transportu:
    1.  dokumenty odnoszące się do wysyłki lub transportu towarów, takie jak podpisany list przewozowy CMR, konosament, faktura za towarowy przewóz lotniczy lub faktura od przewoźnika towarów;
    2.  następujące dokumenty:
        1.  polisa ubezpieczeniowa w odniesieniu do wysyłki lub transportu towarów lub dokumenty bankowe potwierdzające zapłatę za wysyłkę lub transport towarów;
        2.  dokumenty urzędowe wydane przez organ władzy publicznej, na przykład notariusza, potwierdzające przybycie towarów do państwa członkowskiego przeznaczenia;
        3.  poświadczenie odbioru wystawione przez prowadzącego magazyn w państwie członkowskim przeznaczenia, potwierdzające składowanie towarów w tym państwie członkowskim.

Spółka pragnie wskazać, iż z racji wielojęzyczności prawa Unii Europejskiej - każdy akt prawny posiada kilka wersji językowych, z których każda traktowana jest jako równorzędna wersja oficjalna - znaczenie wykładni językowej zmniejsza się na rzecz pozostałych dyrektyw wykładni, w szczególności wykładni celowościowej: „Dyrektywy wykładni językowej w przypadku prawa wspólnotowego są, jak wiadomo, mało skuteczne. W związku z tym interpretator jest zmuszony posługiwać się dyrektywami pozajęzykowymi. Praktyka orzecznicza ETS wskazuje, iż najskuteczniejszym w tym zakresie instrumentem wykładni jest poszukiwanie celu regulacji. Strategia wykładni prawa wspólnotowego, jaką ETS posłużył się w sprawie Van Gend en Loos, ukazuje szczególną rolę wartości pozajęzykowych jako wyznacznika sposobu rozumienia przepisów wspólnotowego prawa podatkowego. W pierwszej kolejności Trybunał wskazuje bowiem na kontekst funkcjonalny, a więc "ducha" prawa wspólnotowego, następnie na kontekst systemowy - «ogólny schemat», oraz - jako najmniej pewne - «brzmienie postanowień traktatu».” (tak: Antonów D.. 4. Podsumowanie. W: Wykładnia prawa podatkowego po wstąpieniu Polski do Unii Europejskiej \[online\]. Oficyna, 2019-09-29 14:30 \[dostęp: 2019-12-13 09:17\], Dostępny w Internecie: (…)).

Co więcej, prawo Unii Europejskiej musi być interpretowane w taki sposób, by zapewnić jego efektywność (wykładnia prounijna prawa).

Jak wynika bezpośrednio z treści art. 288 ust. 2 Traktatu o Funkcjonowania Unii Europejskiej, rozporządzenie ma zasięg ogólny, wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich. Rozporządzenie UE stosowane ma być zatem w porządku krajowym bezpośrednio, bez potrzeby jego implementacji w przepisach krajowych i z dniem wejścia w życie staje się częścią krajowego porządku prawego.

Jednocześnie z art. 91 ust. 2 Konstytucji RP wynika, że „umowa międzynarodowa ratyfikowana za uprzednią zgodą wyrażoną w ustawie ma pierwszeństwo przed ustawą, jeżeli ustawy tej nie da się pogodzić z umową”. Ponadto art. 91 ust. 3 Konstytucji RP, który stanowi, że „jeżeli wynika to z ratyfikowanej przez Rzeczpospolitą Polską umowy konstytuującej organizację międzynarodową, prawo przez nią stanowione jest stosowane bezpośrednio, mając pierwszeństwo”.

Należy wskazać, że wprowadzenie nowych regulacji w postaci art. 45a Rozporządzenia w żaden sposób nie wpłynęło do tej pory na krajowy zakres regulacji dot. dokumentowania WDT do celów zastosowania stawki 0%. Zmiany dokonane w Rozporządzeniu nie unieważniły ani nie zmodyfikowały wymogów wskazanych w art. 42 ust. 2 ustawy o VAT. Nie zostały one także uchylone ani zmienione przez ustawodawcę krajowego.

Nie to z resztą było intencją unijnego prawodawcy, co wynika z treści preambuły do Rozporządzenia: „Zróżnicowane podejście państw członkowskich do stosowania tych zwolnień w odniesieniu do transakcji transgranicznych doprowadziło jednak do pojawienia się trudności oraz braku pewności prawa dla przedsiębiorstw. Jest to sprzeczne z celem wzmocnienia handlu wewnątrzwspólnotowego oraz zniesieniem granic fiskalnych. Dlatego też ważne jest sprecyzowanie i zharmonizowanie warunków, na jakich można stosować zwolnienia.”.

Zgodnie z treścią wyroku C-26/62 w sprawie Van Gend en Loos, przy wykładni prawa UE należy w pierwszej kolejności zwrócić uwagę na kontekst funkcjonalny, który wyrażony został właśnie we wspomnianej preambule.

Pokazuje to, że celem regulacji było jedynie doprecyzowanie warunków stosowania stawki 0% (w nomenklaturze Dyrektywy UE - zwolnienia), celem zapewnienia odpowiednich gwarancji podatnikom dokonujących transakcji wewnątrzwspólnotowych. Przepisy wprowadzane Rozporządzeniem mają mieć zatem charakter czysto pomocniczy i być stosowane obok funkcjonujących przepisów krajowych.

Podobne wnioski nasuwają się po lekturze wyjaśnień do ww. regulacji, przygotowanej przez Departament Podatków i Ceł Komisji Europejskiej (…).

Jak wynika z przedstawionych tam wyjaśnień (przedstawionych w formie odpowiedzi na pytania):

Pytanie: „Co się stanie z funkcjonującymi zasadami państw członkowskich, dotyczącymi dowodów transportu po wejściu w życie art. 45a? Czy zasady państw członkowskich dalej będą stosowane?”

Odpowiedź: „Państwa członkowskie są zobowiązane do stosowania art. 45a. To oznacza, że kiedy warunki zawarte w tych przepisach są spełnione, dostawca będzie upoważniony do skorzystania z ważnego domniemania. Co więcej, państwa członkowskie mogą stosować w swoim prawodawstwie inne domniemania dotyczące dowodów transportu, tak długo, jak są zgodne z prawem UE i nie niweczą skutków art. 45a. W takim wypadku, dostawca może korzystać z dobrodziejstw domniemania zawartego w art. 45a i/albo tych z krajowego ustawodawstwa dot. VAT, pod warunkiem, że spełnione zostały odpowiednie warunki.

Pytanie: „Co się stanie, jeśli warunki dot. domniemania transportu zwarte w art. 45a nie zostały spełnione? Czy to znaczy, że w takim wypadku, zwolnienie z art. 138 Dyrektywy VAT nie będzie miało zastosowania?”

Odpowiedź: „Fakt, że warunki dla jednego z przypadków wskazanych w punktach a) lub b) ust. 1 art. 45a, nie są spełnione, nie oznacza automatycznie, że zwolnienie z art. 138 Dyrektywy VAT nie będzie stosowane. W takim wypadku pozostanie w gestii dostawcy dowieść, w sposób satysfakcjonujący organy podatkowe, że warunki zwolnienia (w tym transportu) z art. 138 Dyrektywy VAT, zostały spełnione”.

Ponadto, 31 grudnia 2019 r. wydany został Komunikat w sprawie implementacji dyrektywy 2018/1910, tzw. pakiet Quick Fixes (…). Zgodnie z jego treścią: „Niespełnienie warunków wprowadzonych ww. rozporządzeniem nie oznacza, że stawka 0% nie będzie miała zastosowania. W takiej sytuacji dostawca będzie musiał udowodnić w inny sposób, zgodnie z dotychczasowymi przepisami ustawy o VAT, że warunki zastosowania stawki 0% zostały spełnione. Sytuacja taka nie ulegnie zmianie po wejściu w życie ustawy implementującej prawo unijne".

Analiza powyższych przepisów oraz materiałów wskazuje wprost, że intencją europejskiego prawodawcy było dokonanie jedynie dodatkowego, uzupełniającego uregulowania przepisów o VAT w zakresie dokumentacji niezbędnej do zastosowania stawki 0%. Oznacza to, że treść art. 45a Rozporządzenia nie zmienia wymogów, sformułowanych w przepisach krajowych. Jest to jedynie jednolity, pomocniczy standard wprowadzony w celu stworzenia pewnych gwarancji dla podatników z tych krajów, które nie zawierają tak szczegółowych rozwiązań na ten temat, jak np. przepisy polskie. Nie zmieniają one zatem ani nie pozbawiają mocy prawa krajowego, pod warunkiem, że nie występuje wyraźna kolizja między przepisami prawa krajowego dot. dokumentowania transportu a przepisami unijnymi.

Krajowe warunki, określone w art. 42 ust. 3 ustawy o VAT w żaden sposób nie zostały do tej pory uznane za sprzeczne z prawem Unii Europejskiej, co mogłoby wynikać z wyroku Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej.

W obrocie gospodarczym, w ramach stosowanych przez Spółkę sposobów dokumentacji WDT możliwe jest, iż któryś z wymienionych tam dowodów nie będzie spełniał warunków wskazanych w Rozporządzeniu lub dostarczony zostanie po terminie. Jednocześnie, w takich sytuacjach Spółka może znajdować się w posiadaniu jednego z dokumentów, które zostały wskazane w art. 42 ust. 3 (oraz art. 42 ust. 4, gdy towary były transportowane przez nabywcę lub na jego rzecz) i któregoś z pomocniczych dokumentów wskazanych w art. 42 ust. 11 ustawy o VAT.

W takich wypadkach, w dalszym ciągu Spółka może korzystać ze standardów krajowych, stanowiących alternatywę wobec standardów wskazanych w Rozporządzeniu. Przepisy te nie mają pierwszeństwa przed standardem krajowym ani nie zostały w żaden sposób uchylone.

Stanowisko to potwierdza także Interpretacja Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z 10 lutego 2020 r., nr 0112-KDIL4.4012.523.2019.2.TKU.

Podsumowując, w stanie prawnym funkcjonującym od 1 stycznia 2020, Spółka dalej będzie mogła korzystać ze stawki 0% na podstawie art. 42 ustawy o VAT, jeżeli dokumentacja wskazana w sytuacjach 1-4 będzie spełniać warunki wskazane w tym przepisie.

Ad. 2

W przypadku gdy towary transportowane są przez nabywcę lub przez osobę trzecią, działającą na rzecz nabywcy, dla bytu domniemania niezbędne jest, oprócz posiadania Oświadczenia, także dowodów należących do jednej z grup dokumentów wskazanych w art. 45a ust. 3 Rozporządzenia.

Wskazany w przepisach Rozporządzenia katalog dokumentów ma charakter otwarty. Nie stanowi wyczerpującego zestawienia dokumentów, które mogą być podstawą do domniemania, iż towar został przetransportowany do nabywcy, wymienia jedynie przykłady takich dokumentów. Nie wskazuje też w każdym przypadku, kto ma wystawiać wskazane dokumenty, poza tym, że muszą to być podmioty od siebie „niezależne” od siebie nawzajem, a także od sprzedawcy i od nabywcy. Jak zostało też wspomniane, nie oznacza, że nie można udowodnić dostawy w inny sposób.

W sytuacji, gdy transport dokonywany jest przez nabywcę, lub na jego rzecz oraz gdy Spółka posiada list przewozowy CMR wystawiony przez przewoźnika (będącego podmiotem niezależnym od dostawcy i nabywcy), Spółka zastanawia się, co może być traktowane jako uzupełniający dowód, niezbędny do udokumentowania transakcji stosownie do treści art. 45a Rozporządzenia.

Według Spółki za dokument uzupełniający, dopuszczający domniemanie, o którym mowa w art. 45a Rozporządzenia, można uznać dokument magazynowy wystawiony przez pracownika magazynu nabywcy oraz przez niego podpisany - pod warunkiem jego niesprzeczności z dokumentem, wymienionym w art. 45a ust. 3 lit. a) Rozporządzenia, np. międzynarodowym dokumentem przewozowym CMR.

Zdaniem Spółki, skoro dokumentem potwierdzającym dokonanie transportu towaru może być poświadczenie odbioru wystawione przez prowadzącego magazyn w państwie członkowskim przeznaczenia, potwierdzające składowanie towarów w tym państwie członkowskim, to może być to również potwierdzenie przyjęcia magazynowego wydane przez pracownika magazynu nabywcy - będzie to w stopniu satysfakcjonującym potwierdzać dokonanie dostawy. Spółka raz jeszcze pragnie przytoczyć treść odpowiedzi Departamentu podatków i ceł. Zgodnie z nią: „Fakt, że warunki dla jednego z przypadków wskazanych w punktach a) lub b) ust. 1 art. 45a, nie są spełnione, nie oznacza automatycznie, że zwolnienie z art. 138 Dyrektywy VAT nie będzie stosowane. W takim wypadku pozostanie w gestii dostawcy dowieść, w sposób satysfakcjonujący organy podatkowe, że warunki zwolnienia (w tym transportu) z art. 138 Dyrektywy VAT, zostały spełnione”.

Podsumowując, w sytuacji oznaczonej w niniejszym wniosku jako 2, potwierdzenie uzyskane od pracownika magazynu nabywcy może być traktowane jako dowód dostawy, pozwalający na zastosowanie domniemania, opisanego w art. 45a Rozporządzenia, funkcjonującego od 1 stycznia 2020 r. Zatem, w sytuacji opisanej w punkcie 2, Spółka znajdzie się w posiadaniu dokumentów, uprawniających ją do zastosowania stawki 0% na podstawie przepisów Rozporządzenia. Spółka będzie posiadała bowiem niesprzeczne ze sobą dokumenty magazynowe oraz list przewozowy.

Ad. 3

Nawiązując do analizy dokonanej w pytaniu nr 2, Spółka pragnie odnieść się także do kolejnego rodzaju dowodu: polisy ubezpieczeniowej.

W sytuacji wskazanej we wniosku o interpretację jako nr 2, nabywca może dostarczyć Spółce polisę ubezpieczeniową, z której wynika ubezpieczenie transportu. Podmiotem ubezpieczonym i uprawnionym do uzyskania świadczenia z tytułu ubezpieczenia będzie w takiej sytuacji nabywca, a nie Spółka.

Nowe przepisy Rozporządzenia, wskazują także jako jeden z możliwych dowodów „polisę ubezpieczeniową, w odniesieniu do wysyłki lub transportu towarów”. Nie wskazują jednak na to, kto musi ubezpieczonym z tytułu tej dostawy (dostawca czy nabywca). Polisa ubezpieczeniowa jako potwierdzenie umowy zawartej miedzy ubezpieczonym a ubezpieczycielem, wystawiana jest w istocie przez ubezpieczyciela. W związku z tym, nie powinno mieć znaczenia, dla kogo jest wystawiana - dostawcy czy nabywcy. Jeżeli zatem polisa ubezpieczeniowa wystawiona zostanie dla nabywcy przez podmiot niezależny od nabywcy, dostawcy oraz przewoźnika, może stanowić dowód, o którym mowa w art. 45a ust. 3 lit. b) Rozporządzenia, pod warunkiem niesprzeczności z treścią listu przewozowego.

Podsumowując, w ramach sytuacji wskazanej we wniosku o interpretację jako nr 2, polisa ubezpieczeniowa wystawiona na rzecz nabywcy, może być traktowane jako jeden z dowodów dostawy, pozwalający na zastosowanie domniemania, opisanego w art. 45a Rozporządzenia, funkcjonującego od 1 stycznia 2020 r. Tym samym, w sytuacji opisanej w punkcie 2, Spółka znajdzie się w posiadaniu dokumentów, uprawniających ją do zastosowania stawki 0% na podstawie przepisów Rozporządzenia (listu przewozowego oraz polisy ubezpieczeniowej).

Ad. 4

W przypadku gdy towary transportowane są przez nabywcę lub przez osobę trzecią, działającą na rzecz nabywcy, dla zastosowania domniemania niezbędne jest, oprócz posiadania Oświadczenia nabywcy, posiadanie także dowodów, które nie znajdują się ze sobą w sprzeczności, zostały wydane przez dwie różne strony, które są niezależne od siebie nawzajem, od sprzedawcy i nabywcy. Wskazana ww. przepisie przesłanka „niezależności” nie została nigdzie wyjaśniona i nie jest pewne, jak należy ją rozumieć. Wersja angielska tekstu posługuje się przy tym określeniem „independent”.

Przepisy Dyrektywy VAT nie pozwalają na wskazanie odpowiedniego rozumienia słowa „niezależny”, nie definiując go w żaden sposób.

Artykuł 10 dyrektywy VAT wskazuje, że warunek, o którym mowa w art. 9 ust. 1, przewidujący, że działalność gospodarcza jest prowadzona samodzielnie wyklucza opodatkowanie VAT pracowników i innych osób, o ile są one związane z pracodawcą umową o pracę lub jakimikolwiek innymi więzami prawnymi tworzącymi stosunek prawny między pracodawcą a pracownikiem w zakresie warunków pracy, wynagrodzenia i odpowiedzialności pracodawcy. Polska wersja posługuje się słowem „samodzielny”, natomiast wersja angielska Dyrektywy słowem „independent”, podobnie jak opisywane tu przepisy Rozporządzenia.

Jak głosi z kolei art. 11 dyrektywy VAT, po konsultacji z komitetem doradczym ds. podatku od wartości dodanej (zwanym dalej „Komitetem ds. VAT”), każde państwo członkowskie może uznać za jednego podatnika osoby mające siedzibę na terytorium tego samego państwa członkowskiego, które będąc niezależnymi pod względem prawnym, są ściśle powiązane pod względem finansowym, ekonomicznym i organizacyjnym.

Pewną wskazówką może być art. 72 Dyrektywy VAT, zgodnie z którym do celów Dyrektywy "wartość wolnorynkowa" oznacza całkowitą kwotę jaką, w celu uzyskania w danym momencie danych towarów lub usług, nabywca lub usługobiorca na takim samym etapie sprzedaży jak ten, na którym dokonywana jest dostawa towarów lub świadczenie usług, musiałby, w warunkach uczciwej konkurencji, zapłacić niezależnemu dostawcy lub usługodawcy na terytorium państwa członkowskiego, w którym transakcja podlega opodatkowaniu.

Językowy kontekst przepisu wskazuje zatem, na to, że niezależność podmiotów powinna być rozumiana jako brak powiązań osobowych lub kapitałowych między nimi. Oznacza to, że byłyby to w istocie dwa niezależne od siebie podmioty, które układają relacje między sobą na zasadach rynkowych. Zgodnie z art. 32 ust. 2 ustawy o VAT, Przez powiązania, rozumie się powiązania:

1.  w rozumieniu art. 23m ust. 1 pkt 5 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych i art. 11a ust. 1 pkt 5 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych;
2.  wynikające ze stosunku pracy;
3.  wynikające z tytułu przysposobienia.

Jak jednak zostało już wskazane, przepisy prawa Unii Europejskiej powinny być interpretowane przy uwzględnieniu przede wszystkim ich funkcjonalnego i systemowego kontekstu. Ponadto, wziąć należy pod uwagę zasadę efektywności prawa UE. Zgodnie z treścią tej zasady, państwo powinno interpretować i stosować prawo Unii Europejskiej w taki sposób, by osiągnąć cele danej regulacji. Co więcej, zasada wykładni efektywnej prowadzić ma do maksymalizacji szans danego podmiotu, na uzyskanie realnej ochrony prawnej, wynikającej z prawa unijnego w relacji z władzami państwa członkowskiego, na możliwie wczesnym etapie stosowania tego prawa. Nie można zatem interpretować ani stosować prawa UE w sposób, który niweczyłby zamierzone cele Rozporządzenia lub Dyrektywy UE.

Obowiązek przestrzegania zasady efektywności ciąży na wszystkich organach państwa członkowskiego, stosujących prawo UE.

Jednak w przypadku przyjęcia rozumienia, zgodnie z którym przez podmiot niezależny należy rozumieć niepowiązany w rozumieniu art. 32 ust. 2 ustawy o VAT, w wielu przypadkach przepisy Rozporządzenia nie mogłyby być w istocie stosowane, lub też wymagałyby one tworzenia sztucznych konstrukcji, celem uzyskania udziału dodatkowych podmiotów w ramach dostawy (np. kilku przewoźników albo dodatkowych ubezpieczycieli).

Zazwyczaj bowiem, w procesie dostawy biorą udział trzy podmioty: dostawca, nabywca oraz przewoźnik. Niekiedy jednak przewoźnikiem jest podmiot powiązany z dostawcą. Dokument CMR lub list przewozowy wystawiany jest zaś zazwyczaj przez nadawcę, którym najczęściej są dostawca lub nabywca.

W takim wypadku, wskazanym we wniosku o interpretację jako nr 3, niemożliwe byłoby uzyskanie przez dostawcę żadnych dowodów, o których mowa w art. 45a ust. pkt b) lit (i) Rozporządzenia: nie byłby w stanie uzyskać ich od dwóch podmiotów, niezależnych od siebie nawzajem oraz sprzedawcy i nabywcy. Ani list przewozowy ani inne dokumenty potwierdzające transakcję nie byłyby bowiem dokumentami wystawianymi przez podmioty „niezależne od siebie nawzajem, od sprzedawcy oraz od nabywcy”.

Taka interpretacja nakładałaby z resztą na dostawcę nieproporcjonalny obowiązek badania powiązań pomiędzy podmiotami, takimi jak np. nabywca, przewoźnik, podmiot prowadzący magazyn czy ubezpieczyciel, w celu określenia tego, czy są to podmioty powiązane w rozumieniu ustawy o VAT.

W istocie takie rozumienie regulacji uniemożliwiałoby zastosowanie nowych przepisów, tym samym niwecząc cele Rozporządzenia i dyskryminując podmioty, dokonujące transakcji z podmiotami powiązanymi - w wielu przypadkach nie mogłyby one skorzystać z dobrodziejstw domniemania, określonego w art. 45a Rozporządzenia.

W związku z powyższym, zdaniem Spółki przez podmiot niezależny w rozumieniu art. 45a Rozporządzenia, należy rozumieć podmiot, który jest innym podmiotem, niż dostawca lub nabywca, tj. nie jest jego jednostką organizacyjną, oddziałem ani podmiotem, do którego stosuje się art. 10 Dyrektywy VAT (takim, jak pracownik). W takim wypadku podmiot powiązany z dostawcą w rozumieniu art. 32 ust. 1 ustawy o VAT mógłby być traktowany jako podmiot „niezależny" od dostawcy i nabywcy. Pozwalałoby to na uzyskanie dwóch dowodów, o których mowa w art. 45a Rozporządzenia.

Innymi słowy, w sytuacji wskazanej jako nr 3, Spółka może traktować jako dokument wystawiony przez podmiot niezależny w rozumieniu art. 45a Rozporządzenia, list przewozowy wystawiony przez przewoźnika, będącego spółką powiązaną z dostawcą w rozumieniu art. 32 ust. 2 pkt 1 ustawy o VAT. W takim wypadku spełnione zostałyby warunki przewidziane dla dokumentów w przepisach Rozporządzenia, co umożliwiłoby jej zastosowanie stawki 0% dla WDT.

Ad. 5

Zgodnie z art. 45a ust. 1 lit. b) ppkt (i) Rozporządzenia, pisemne oświadczenie nabywcy potwierdzające, że towary zostały wysłane lub przetransportowane przez nabywcę lub osobę trzecią, działającą na rzecz nabywcy, powinno określać:

*   państwo członkowskie przeznaczenia towarów;

*   datę wystawienia;

*   nazwę lub imię i nazwisko oraz adres nabywcy;

*   ilość i rodzaj towarów; datę i miejsce przybycia towarów;

*   w przypadku dostawy środków transportu, numer identyfikacyjny środków transportu;

*   identyfikację osoby przyjmującej towary na rzecz nabywcy.

Przepis ten wskazuje, że oświadczenie powinno zostać wystawione przez nabywcę. Jednocześnie nie wskazuje, przez kogo oświadczenie to powinno zostać podpisane. Fakt, że ma być ona wystawiona przez nabywcę sugerowałby osobę, upoważnioną do reprezentacji danego podmiotu, takich jak członkowie zarządu.

Jednak biorąc pod uwagę zasady proporcjonalności, wynikającą z art. 5 ust. 4 Traktatu o Unii Europejskiej (zgodnie z którym zakres i forma działania Unii nie wykraczają poza to, co jest konieczne do osiągnięcia celów Traktatów) oraz praktykę gospodarczą, interpretacja taka może budzić poważne wątpliwości. Duża ilość transakcji zachodzących w obrocie gospodarczym, nie pozwala na to, by oświadczenie takie było za każdym razem podpisywane przez osobę upoważnioną do reprezentowania przedsiębiorcy, wskazaną w odpowiednim rejestrze handlowym. Sformułowanie takiego wymogu powodowałoby nałożenie obowiązku nieproporcjonalnego względem celu, któremu ma służyć. Co więcej, niweczyłoby też cel zmian, którym było także zwiększenie pewności prawa dla stron transakcji wewnątrzwspólnotowej: w istocie Dostawca musiałby liczyć, że do 10. Dnia miesiąca, następującego po dostawie, osoba upoważniona do reprezentacji nabywcy będzie w stanie wystawić ww. Oświadczenie.

Z tego względu, zdaniem Spółki, dla celów oświadczenia wystarczający jest podpis upoważnionej osoby, np. pracownika Nabywcy. Świadczy o tym wspomnienie wprost w przepisach Rozporządzenia o wskazaniu danych osoby, która odebrała towar, co wskazuje na jej istotną rolę w całym procesie. Zgodnie z zasadą proporcjonalności, a także cele przepisu, rozsądne byłoby takie ukształtowanie oświadczenia, by mógł je podpisać także upoważniony pracownik nabywcy, który i tak zostaje zidentyfikowany na oświadczeniu.

Ponadto, jak wskazują wspomniane już wyjaśnienia do Rozporządzenia: „Nie ma określonych zasad w Rozporządzeniu dot. formy, w której należy dostarczyć pisemne oświadczenie. Jest rozsądnym oczekiwać, że państwa członkowskie będą elastyczne w tym zakresie i nie wprowadzą ścisłych wymogów, np. jedynie papierowych dokumentów ale mogą też akceptować wersję elektroniczną, tak długo, jak zawiera ona wszystkie informacje wymagane w art. 45a ust. 1 lit. b) ppkt (i) Rozporządzenia.”.

Zatem wykładnia autentyczna (dokonana przez podmiot, będący twórcą przepisów) wskazuje na to, że państwa członkowskie powinny być elastyczne, jeżeli chodzi o akceptację oświadczeń - jeżeli oświadczenie zawiera wszystkie elementy wskazane w omawianym przepisie. Oznacza to, że dla celów Dyrektywy nie jest istotne, by oświadczenie było podpisane przez podmiot upoważniony do reprezentacji nabywcy, a wystarczające powinno być jego podpisanie przez jego pracownika.

Podsumowując, zdaniem Spółki, w przypadku wskazanym jako punkt 4, oświadczenie o którym mowa w art. 45a ust. 1 lit. b) ppkt (i) Rozporządzenia, może być podpisane również przez upoważnioną osobę, taką jak pracownik nabywcy. Zatem, w sytuacji opisanej w punkcie 3, Spółka znajdzie się w posiadaniu dokumentów, uprawniających ją do zastosowania stawki 0% na podstawie przepisów Rozporządzenia.

Ad. 6

Jak już zostało wskazane, dowody potwierdzające dokonanie dostawy, mają być ze sobą niesprzeczne i wystawione przez podmioty niezależne od siebie, od dostawy i od nabywcy. Jeżeli towary będą transportowane za pomocą własnego środka transportu nabywcy, niemożliwe będzie uzyskana od podmiotu niezależnego od niego dowodu, o którym mowa w art. 45a ust. 3 lit a).

Z samej natury takiej organizacji transportu wynika bowiem, że w wysyłce towaru uczestniczą tylko nabywca i dostawca, bez udziału podmiotu trzeciego. Wszelkie dokumenty potwierdzające transport mogą pochodzić jedynie od dostawcy lub nabywcy. Wyklucza to możliwość spełnienia jednego z warunków, wskazanych w art. 45a ust. 1 lit. a) i lit. b). Nawet w przypadku ubezpieczenia towaru u podmiotu trzeciego lub uzyskania potwierdzenia jego przyjazdu przez organ władzy publicznej, wciąż niemożliwe będzie uzyskanie od niezależnego podmiotu jakiegokolwiek dokumentu odnoszącego się do wysyłki lub transportu towarów wskazanego w art. 45a ust. 1 lit. b) ppkt (i) Rozporządzenia.

W przypadku, gdy to nabywca dokonuje transportu za pomocą swoich środków transportu (mowa o transporcie drogą lądową), wszelkie dokumenty potwierdzające wysyłkę lub transport pochodzić mogą jedynie od dostawcy lub od nabywcy, a nie od podmiotu trzeciego, odpowiedzialnego za transport (poza ew. dokumentem potwierdzającym ubezpieczenie).

We wskazanych sytuacjach nie może być zatem mowy o wystawieniu takiego dokumentu przez podmiot niezależny od dostawcy i od nabywcy. Zatem w przyszłości Spółka może nie posiadać dokumentów spełniających wymogi wskazane w art. 45a Rozporządzenia.

Oznacza to, że w przypadku dokonywania przewozu towarów za pomocą środka transportu należącego do nabywcy (sytuacja wskazana we wniosku jako nr 4) i braku dokumentów wskazanych w art. 45a Rozporządzenia, Spółka będzie mogła skorzystać jedynie z przepisów krajowych dot. dokumentowania WDT tj. art. 42 ustawy o VAT i w celu udokumentowania prawa do zastosowana stawki 0%, skorzystać z listu przewozowego lub specyfikacji sztuk ładunku.

Ad. 7

Zgodnie z art. 45a ust. 1 pkt b) Rozporządzenia, nabywca dostarcza sprzedawcy pisemne oświadczenie, o którym mowa w lit. b) ppkt (i), do dziesiątego dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym nastąpiła dostawa.

Jednocześnie, zgodnie z art. 42 ust. 4 ustawy o VAT, w przypadku wywozu towarów będących przedmiotem wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów bezpośrednio przez podatnika dokonującego takiej dostawy lub przez ich nabywcę, przy użyciu własnego środka transportu podatnika lub nabywcy, podatnik oprócz dokumentu, o którym mowa w ust. 3 pkt 3, powinien posiadać dokument zawierający co najmniej:

1.  imię i nazwisko lub nazwę oraz adres siedziby działalności gospodarczej lub miejsca zamieszkania podatnika dokonującego wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów oraz nabywcy tych towarów;
2.  adres, pod który są przewożone towary, w przypadku gdy jest inny niż adres siedziby działalności gospodarczej lub miejsca zamieszkania nabywcy;
3.  określenie towarów i ich ilości;
4.  potwierdzenie przyjęcia towarów przez nabywcę do miejsca, o którym mowa w pkt 1 lub 2, znajdującego się na terytorium państwa członkowskiego innym niż terytorium kraju;
5.  rodzaj oraz numer rejestracyjny środka transportu, którym są wywożone towary, lub numer lotu - w przypadku gdy towary przewożone są środkami transportu lotniczego.

Odnośnie zastosowania stawki 0%, art. 42 ust. 12 ustawy o VAT stanowi, iż jeżeli warunek, o którym mowa w ust. 1 pkt 2, nie został spełniony przed upływem terminu do złożenia deklaracji podatkowej za:

1.  okres kwartalny - podatnik nie wykazuje tej dostawy w ewidencji VAT, za ten okres; podatnik wykazuje tę dostawę w ewidencji VAT za następny okres rozliczeniowy ze stawką właściwą dla dostawy danego towaru na terytorium kraju, jeżeli przed upływem terminu do złożenia deklaracji podatkowej za ten następny okres rozliczeniowy nie posiada dowodów, o których mowa w ust. 1 pkt 2;
2.  okres miesięczny - podatnik nie wykazuje tej dostawy w ewidencji VAT za ten okres; podatnik wykazuje tę dostawę w ewidencji VAT za kolejny po następnym okresie rozliczeniowym okres rozliczeniowy ze stawką właściwą dla dostawy danego towaru na terytorium kraju, jeżeli przed upływem terminu do złożenia deklaracji podatnik za ten kolejny po następnym okresie rozliczeniowym okres rozliczeniowy nie posiada dowodów, o których mowa w ust. 1 pkt 2.

W przypadkach, o których mowa w art. 42 ust. 12 ustawy o VAT, otrzymanie dowodów, o których mowa w ust. 1 pkt 2, upoważnia podatnika do wykazania wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów ze stawką 0% w ewidencji VAT za okres rozliczeniowy, w którym dostawa ta została dokonana, i dokonania korekty deklaracji podatkowej oraz odpowiednio informacji podsumowującej. Należy wskazać, że polskie przepisy nie tworzą wzruszalnego domniemania jak unijne, ale wprost nakazują organom podatkowym uznać za uprawnione korzystanie przez podatnika ze stawki 0%.

Jak wynika z przedstawionych powyżej przepisów, regulacje ustawy o VAT oraz Rozporządzenia w sposób odmienny określają terminy do uzyskania od nabywcy oświadczenia o tym, że otrzymał on towary, w przypadku, gdy towary te były transportowane przez nabywcę lub na jego rzecz.

Polskie przepisy wskazują bowiem, iż w celu uznania, że do transportu doszło, a zatem, że możliwe jest zastosowanie stawki 0%, wystarczające jest uzyskanie tego potwierdzenia w terminie do dnia złożenia deklaracji podatkowej. W przypadku uzyskania tego dokumentu w bieżącym okresie, WDT ze stawką 0% nie musi zostać wykazane w okresie rozliczeniowym, w którym nastąpiła dostawa, lecz możliwe jest dokonanie tego w kolejnych miesiącach, po wykazaniu dostawy ze stawką krajową oraz późniejszym jej skorygowaniu.

Jednocześnie, przepisy Rozporządzenia, które funkcjonują od 1 stycznia 2020 r., są w tym względzie bardziej restrykcyjne. Przewidują one bowiem, że oświadczenie musi zostać uzyskane do 10. dnia miesiąca, następującego po miesiącu dostawy. W innym przypadku, domniemanie nie znajdzie zastosowania.

Ponadto, treść oświadczenia nieco różni się w przepisach krajowych oraz europejskich. Przepisy europejskie nie wymagają m.in. konieczności zawarcia w nich rodzaju oraz numeru rejestracyjnego środka transportu, którym są wywożone towary, lub numeru lotu - w przypadku gdy towary przewożone są środkami transportu lotniczego.

Na gruncie sytuacji opisanej we wniosku jako nr 4, towar przewożony jest przez nabywcę własnymi środkami transportu. Prowadzi to do konieczności dostarczenia (poza odpowiednimi dowodami wskazanymi alternatywnie: w art. 45a Rozporządzenia lub art. 42 ustawy o VAT) oświadczenia potwierdzającego odbiór towarów.

Jeżeli zatem Spółka uzyska od nabywcy dokonującego przemieszczenia towarów własnymi środkami transportu w odpowiednim terminie oświadczenie, spełniające warunki określone w art. 45a Rozporządzenia, lecz jednocześnie niespełniające warunków wskazanych w art. 42 ust. 3 ustawy o VAT, wraz z odpowiednimi, niesprzecznymi dowodami, o których mowa w art. 45a Rozporządzenia, będzie mogła skorzystać z domniemania, iż transport nastąpił.

Jeżeli jednak, nie uzyskała takiego oświadczenia w terminie przewidzianym Rozporządzeniem, będzie mogła wciąż skorzystać z regulacji krajowej, pozwalającą na uzyskanie stosownego oświadczenia do terminu złożenia deklaracji podatkowej za dany okres, a także z przepisów pozwalających na zadeklarowanie dostawy ze stawką krajową, a później - po otrzymaniu specyfikacji towarów lub listów przewozowych - do korekty stawki podatkowej (pod warunkiem posiadania pozostałych dokumentów wskazanych w art. 42 ust. 3 i ust. 11 ustawy o VAT).

Jak zostało już wskazane w stanowisku względem pytania nr 1, nowe przepisy nie mają za zadanie zastąpienia rozwiązań krajowych, ale stworzenie uzupełniającej regulacji, która znajdzie zastosowanie alternatywnie z przepisami krajowymi. Oznacza to możliwość ich alternatywnego stosowania, co może mieć duże znaczenie zwłaszcza w sytuacji, gdy dostawa dokonywana jest za pomocą własnych środków transportu dostawcy lub odbiorcy.

Podsumowując, w sytuacji oznaczonej we wniosku o interpretację nr 4, w przypadku, gdy Spółka nie otrzyma Oświadczenia nabywcy transportującego towary własnym środkiem transportu do 10. dnia następującego, po miesiącu dokonania dostawy, będzie mogła w dalszym ciągu udowodnić dostawę na podstawie Oświadczenia, o którym mowa w art. 42 ust. 4 ustawy o VAT, jeżeli zostanie ono dostarczone w termiach przewidzianych prawem krajowym oraz spełniać będzie odpowiednie wymogi (pod warunkiem posiadania odpowiednich dowodów wskazanych w ustawie o VAT, takich jak specyfikacja sztuk ładunku). Pozwoli to na zastosowanie stawki 0% dla WDT.

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionych zdarzeń przyszłych jest prawidłowe.

Zgodnie z przepisem art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz.U. z 2020 r., poz. 106 z późn. zm.), zwanej dalej ustawą, opodatkowaniu ww. podatkiem podlegają:

1.  odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju;
2.  eksport towarów;
3.  import towarów na terytorium kraju;
4.  wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów za wynagrodzeniem na terytorium kraju;
5.  wewnątrzwspólnotowa dostawa towarów.

W myśl art. 7 ust. 1 ustawy przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (\`(...)\`).

Jak stanowi art. 2 pkt 6 ustawy, przez towary rozumie się rzeczy oraz ich części, a także wszelkie postacie energii.

Według art. 13 ust. 1 ustawy, przez wewnątrzwspólnotową dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 5, rozumie się wywóz towarów z terytorium kraju w wykonaniu czynności określonych w art. 7 na terytorium państwa członkowskiego inne niż terytorium kraju, z zastrzeżeniem ust. 2- 8.

Zgodnie z art. 13 ust. 2 ustawy, przepis ust. 1 stosuje się pod warunkiem, że nabywca towarów jest:

1.  podatnikiem podatku od wartości dodanej zidentyfikowanym na potrzeby transakcji wewnątrzwspólnotowych na terytorium państwa członkowskiego innym niż terytorium kraju;
2.  osobą prawną niebędącą podatnikiem podatku od wartości dodanej, która jest zidentyfikowana na potrzeby transakcji wewnątrzwspólnotowych na terytorium państwa członkowskiego innym niż terytorium kraju;
3.  podatnikiem podatku od wartości dodanej lub osobą prawną niebędącą podatnikiem podatku od wartości dodanej, działającymi w takim charakterze na terytorium państwa członkowskiego innym niż terytorium kraju, niewymienionymi w pkt 1 i 2, jeżeli przedmiotem dostawy są wyroby akcyzowe, które, zgodnie z przepisami o podatku akcyzowym, są objęte procedurą zawieszenia poboru akcyzy lub procedurą przemieszczania wyrobów akcyzowych z zapłaconą akcyzą;
4.  podmiotem innym niż wymienione w pkt 1 i 2, działającym (zamieszkującym) w innym niż Rzeczpospolita Polska państwie członkowskim, jeżeli przedmiotem dostawy są nowe środki transportu.

Na podstawie art. 13 ust. 6 ustawy, wewnątrzwspólnotowa dostawa towarów występuje, jeżeli dokonującym dostawy jest podatnik, o którym mowa w art. 15, u którego sprzedaż nie jest zwolniona od podatku na podstawie art. 113 ust. 1 i 9, z zastrzeżeniem ust. 7.

Z opisu sprawy wynika, że Spółka ma siedzibę na terenie Polski. Wnioskodawca jest czynnym podatnikiem podatku od towarów i usług, a także podatnikiem VAT-UE zarejestrowanym dla celu dokonywania transakcji wewnątrzwspólnotowych. Przedmiotem działalności Spółki jest wydobycie … . W ramach prowadzonej działalności Spółka niekiedy sprzedaje towary na rzecz zagranicznych kontrahentów z państw członkowskich, które traktowane są jako wewnątrzwspólnotowe dostawy towarów (WDT). Przedmiotowe dostawy zachodzą zazwyczaj na jeden z następujących sposobów:

1.  w przypadku/sytuacji 1, gdy towar jest wysyłany przy wykorzystaniu usług przedsiębiorcy – spedytora, natomiast międzynarodowy dokument przewozowy CMR wystawiony jest przez Spółkę, gromadzone dokumenty są w postaci:
    *   faktury, zawierającej wszystkie niezbędne elementy wskazane w art. 106e ust. 1 ustawy o VAT, a ponadto numery identyfikacji podatkowej, przyznane dla celów transakcji wewnątrzwspólnotowych, nadane Spółce oraz nabywcy;
    *   dokumentu przewozowego wystawionego przez Spółkę, zawierającego nazwy oraz dane adresowe Spółki oraz nabywcy, identyfikację towaru wraz z ilością sztuk, a także pieczątkę odbiorcy;
    *   listu przewozowego wystawionego przez przedsiębiorcę-spedytora, zawierającego pokwitowanie przesyłki;
    *   dokumentu magazynowego, podpisanego przez pracownika nabywcy towaru, potwierdzającego odbiór towaru.
2.  w przypadku/sytuacji 2, gdy towar wysyłany jest przy wykorzystaniu usług przedsiębiorcy - spedytora, natomiast międzynarodowy dokument przewozowy CMR wystawiony jest przez przewoźnika, gromadzone dokumenty są w postaci:
    *   faktury, zawierającej wszystkie niezbędne elementy wskazane w art. 106e ust. 1 ustawy o VAT, a ponadto numery identyfikacji podatkowej, przyznane dla celów transakcji wewnątrzwspólnotowych, nadane Spółce oraz nabywcy;
    *   dokumentu WZ (wydania zewnętrznego), wystawianego przez Spółkę, na którym widnieją nazwy oraz dane adresowe Spółki oraz nabywcy, identyfikacja towaru wraz z ilością sztuk, a także pieczątka odbiorcy;
    *   listy załadunkowej, wydawanej przez spedytora, która zawiera dane identyfikacyjne i adresowe dostawcy oraz nabywcy, datę załadunku towarów, planowaną datę dokonania dostawy;
    *   listu przewozowego CMR wystawionego przez spedytora zawierającego dane dostawy oraz nabywcy a także podpis i pieczątkę pracownika nabywcy towaru,
    *   polisy ubezpieczeniowej wystawionej przez ubezpieczyciela na rzecz nabywcy;
    *   dokumentu magazynowego, podpisanego przez pracownika magazynu należącego do nabywcy towaru, potwierdzającego odbiór towaru.
3.  w przypadku/sytuacji 3, gdy: - towar jest wysyłany przy wykorzystaniu usług przedsiębiorcy – spedytora, natomiast międzynarodowy dokument przewozowy CMR wystawiony jest przez Spółkę, gromadzone dokumenty są w postaci:
    
    *   faktury, zawierającej wszystkie niezbędne elementy wskazane w art. 106e ust. 1 ustawy o VAT, a ponadto numery identyfikacji podatkowej, przyznane dla celów transakcji wewnątrzwspólnotowych, nadane Spółce oraz nabywcy;
    *   dokumentu przewozowego wystawionego przez Spółkę, zawierającego nazwy oraz dane adresowe Spółki oraz nabywcy, identyfikację towaru wraz z ilością sztuk, a także pieczątkę odbiorcy;
    *   listu przewozowego wystawionego przez przedsiębiorcę – spedytora, zawierającego pokwitowanie przesyłki;
    *   dokumentu magazynowego, podpisanego przez pracownika nabywcy towaru, potwierdzającego odbiór towaru;
    
    \- towar wysyłany jest przy wykorzystaniu usług przedsiębiorcy - spedytora, natomiast międzynarodowy dokument przewozowy CMR wystawiony jest przez przewoźnika, gromadzone dokumenty są w postaci:
    *   faktury, zawierającej wszystkie niezbędne elementy wskazane w art. 106e ust. 1 ustawy o VAT, a ponadto numery identyfikacji podatkowej, przyznane dla celów transakcji wewnątrzwspólnotowych, nadane Spółce oraz nabywcy;
    *   dokumentu WZ (wydania zewnętrznego), wystawianego przez Spółkę, na którym widnieją nazwy oraz dane adresowe Spółki oraz nabywcy, identyfikacja towaru wraz z ilością sztuk, a także pieczątka odbiorcy;
    *   listy załadunkowej, wydawanej przez spedytora, która zawiera dane identyfikacyjne i adresowe dostawcy oraz nabywcy, datę załadunku towarów, planowaną datę dokonania dostawy;
    *   listu przewozowego CMR wystawionego przez spedytora zawierającego dane dostawy oraz nabywcy a także podpis i pieczątkę pracownika nabywcy towaru;
    *   polisy ubezpieczeniowej wystawionej przez ubezpieczyciela na rzecz nabywcy;
    *   dokumentu magazynowego, podpisanego przez pracownika magazynu należącego do nabywcy towaru, potwierdzającego odbiór towaru.
4.  w przypadku/sytuacji 4, gdy transport dokonywany jest przez nabywcę jego własnym środkiem transportu, gromadzone dokumenty są w postaci:
    *   faktury, zawierającej wszystkie niezbędne elementy wskazane w art. 106e ust. 1 ustawy o VAT, a ponadto numery identyfikacji podatkowej, przyznane dla celów transakcji wewnątrzwspólnotowych, nadane Spółce oraz nabywcy;
    *   dokumentu WZ (wydania zewnętrznego), wystawianego przez Spółkę, na którym widnieją nazwy oraz dane adresowe Spółki oraz nabywcy, identyfikacja towaru wraz z ilością sztuk, a także pieczątka odbiorcy;
    *   dokumentu przewozowego wystawionego przez Spółkę, zawierającego nazwy oraz dane adresowe Spółki oraz nabywcy, identyfikację towaru wraz z ilością sztuk, a także pieczątkę odbiorcy;
    *   dokumentu magazynowego, podpisanego przez pracownika magazynu należącego do nabywcy towaru, potwierdzającego odbiór towaru;
    *   oświadczenia, o którym mowa w art. 45a ust. 1 lit. b) ppkt (i) Rozporządzenia UE 2018/1912.

Wątpliwości Wnioskodawcy budzi kwestia, czy mając na uwadze obowiązujące od 1 stycznia 2020 r. przepisy rozporządzenia może stosować stawkę 0% dla transakcji stanowiących WDT posiadając wskazane w przypadkach/sytuacjach 1-4 dokumenty (przy spełnieniu pozostałych przesłanek z art. 42 ustawy).

W kwestii dokumentacji uprawniającej do zastosowania stawki podatku w wysokości 0% dla wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów od dnia 1 stycznia 2020 r. zastosowanie mają przepisy rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) 2018/1912 z dnia 4 grudnia 2018 r. zmieniającego rozporządzenie wykonawcze (UE) nr 282/2011 w odniesieniu do niektórych zwolnień związanych z transakcjami wewnątrzwspólnotowymi (Dz. Urz. UE L Nr 311 z 7.12.2018, s. 10), zwanego dalej rozporządzeniem 2018/1912. Rozporządzenie 2018/1912 ma zasięg ogólny, wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich. Rozporządzenie 2018/1912 wprowadza m.in. domniemania wzruszalne odnoszące się do dowodów wymaganych do zastosowania zwolnienia z prawem do odliczenia (stawki 0%) z tytułu wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów.

I tak, zgodnie z treścią art. 45a wprowadzonego rozporządzeniem 2018/1912:

1.  Do celów stosowania zwolnień ustanowionych w art. 138 dyrektywy 2006/112/WE domniemywa się, że towary zostały wysłane lub przetransportowane z państwa członkowskiego do miejsca przeznaczenia znajdującego się poza jego terytorium, ale na terytorium Wspólnoty, w którymkolwiek z następujących przypadków:
    1.  sprzedawca wskazuje, że towary zostały wysłane lub przetransportowane przez niego lub przez osobę trzecią działającą na jego rzecz, oraz sprzedawca jest w posiadaniu co najmniej dwóch niebędących ze sobą w sprzeczności dowodów, o których mowa w ust. 3 lit. a), które zostały wydane przez dwie różne strony, które są niezależne od siebie nawzajem, od sprzedawcy i od nabywcy, albo sprzedawca jest w posiadaniu jakichkolwiek pojedynczych dowodów, o których mowa w ust. 3 lit. a) wraz z jakimikolwiek pojedynczymi niebędącymi ze sobą w sprzeczności dowodami, o których mowa w ust. 3 lit. b), potwierdzających wysyłkę lub transport, które zostały wydane przez dwie różne strony, które są niezależne od siebie nawzajem, od sprzedawcy i od nabywcy;
    2.  sprzedawca jest w posiadaniu następujących dokumentów:
        1.  pisemnego oświadczenia nabywcy potwierdzającego, że towary zostały wysłane lub przetransportowane przez nabywcę lub przez osobę trzecią działającą na rzecz nabywcy, oraz wskazującego państwo członkowskie przeznaczenia towarów; takie pisemne oświadczenie określa: datę wystawienia; nazwę lub imię i nazwisko oraz adres nabywcy; ilość i rodzaj towarów; datę i miejsce przybycia towarów; w przypadku dostawy środków transportu, numer identyfikacyjny środków transportu; oraz identyfikację osoby przyjmującej towary na rzecz nabywcy; oraz
        2.  co najmniej dwóch niebędących ze sobą w sprzeczności dowodów, o których mowa w ust. 3 lit. a), które zostały wydane przez dwie różne strony, które są niezależne od siebie nawzajem, od sprzedawcy i nabywcy, lub jakichkolwiek pojedynczych dowodów, o których mowa w ust. 3 lit. a), wraz z jakimikolwiek pojedynczymi niebędącymi ze sobą w sprzeczności dowodami, o których mowa w ust. 3 lit. b), potwierdzających transport lub wysyłkę, które zostały wydane przez dwie różne strony, które są niezależne od siebie nawzajem, od sprzedawcy i od nabywcy.Nabywca dostarcza sprzedawcy pisemne oświadczenie, o którym mowa w lit. b) ppkt (i), do dziesiątego dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym nastąpiła dostawa.
2.  Organ podatkowy może obalić domniemanie przyjęte na podstawie ust. 1.
3.  Do celów ust. 1 następujące dokumenty są akceptowane jako dowód wysyłki lub transportu:
    1.  dokumenty odnoszące się do wysyłki lub transportu towarów, takie jak podpisany list przewozowy CMR, konosament, faktura za towarowy przewóz lotniczy lub faktura od przewoźnika towarów;
    2.  następujące dokumenty:
        1.  polisa ubezpieczeniowa w odniesieniu do wysyłki lub transportu towarów lub dokumenty bankowe potwierdzające zapłatę za wysyłkę lub transport towarów;
        2.  dokumenty urzędowe wydane przez organ władzy publicznej, na przykład notariusza, potwierdzające przybycie towarów do państwa członkowskiego przeznaczenia;
        3.  poświadczenie odbioru wystawione przez prowadzącego magazyn w państwie członkowskim przeznaczenia, potwierdzające składowanie towarów w tym państwie członkowskim.

Jednakże wskazać należy, że niespełnienie warunków wprowadzonych rozporządzeniem 2018/1912 nie oznacza, że stawka 0% nie ma zastosowania. W takiej sytuacji dostawca może udowodnić w inny sposób, zgodnie z dotychczasowymi przepisami ustawy, że warunki zastosowania stawki 0% zostały spełnione.

Zgodnie z art. 41 ust. 3 ustawy w wewnątrzwspólnotowej dostawie towarów stawka podatku wynosi 0%, z zastrzeżeniem art. 42.

Stosownie do art. 42 ust. 1 ustawy, w brzmieniu obowiązującym do dnia 30 czerwca 2020 r., wewnątrzwspólnotowa dostawa towarów podlega opodatkowaniu według stawki podatku 0%, pod warunkiem że:

1.  podatnik dokonał dostawy na rzecz nabywcy posiadającego właściwy i ważny numer identyfikacyjny dla transakcji wewnątrzwspólnotowych, nadany przez państwo członkowskie właściwe dla nabywcy, zawierający dwuliterowy kod stosowany dla podatku od wartości dodanej;
2.  podatnik przed upływem terminu do złożenia deklaracji podatkowej za dany okres rozliczeniowy, posiada w swojej dokumentacji dowody, że towary będące przedmiotem wewnątrzwspólnotowej dostawy zostały wywiezione z terytorium kraju i dostarczone do nabywcy na terytorium państwa członkowskiego inne niż terytorium kraju;
3.  podatnik składając deklarację podatkową, w której wykazuje tę dostawę towarów, jest zarejestrowany jako podatnik VAT UE.

Natomiast w myśl art. 42 ust. 1 ustawy, w brzmieniu obowiązującym od dnia 1 lipca 2020 r., wewnątrzwspólnotowa dostawa towarów podlega opodatkowaniu według stawki podatku 0%, pod warunkiem że:

1.  podatnik dokonał dostawy na rzecz nabywcy posiadającego właściwy i ważny numer identyfikacyjny dla transakcji wewnątrzwspólnotowych, nadany przez państwo członkowskie właściwe dla nabywcy, zawierający dwuliterowy kod stosowany dla podatku od wartości dodanej, który nabywca podał podatnikowi;
2.  podatnik przed upływem terminu do złożenia deklaracji podatkowej za dany okres rozliczeniowy, posiada w swojej dokumentacji dowody, że towary będące przedmiotem wewnątrzwspólnotowej dostawy zostały wywiezione z terytorium kraju i dostarczone do nabywcy na terytorium państwa członkowskiego inne niż terytorium kraju;
3.  podatnik składając deklarację podatkową, w której wykazuje tę dostawę towarów, jest zarejestrowany jako podatnik VAT UE.

Warunki te muszą być spełnione łącznie. Spełnienie pierwszego z nich ma zagwarantować, że czynność zostanie potraktowana jako wewnątrzwspólnotowe nabycie w kraju odbiorcy i zostanie tam faktycznie opodatkowana, a drugi wskazuje, że istotnie nastąpił wywóz towarów z jednego państwa członkowskiego (z kraju) i jego transport (przemieszczenie) do innego państwa członkowskiego niż terytorium kraju. Istotą transakcji wewnątrzwspólnotowych jest faktyczne opodatkowanie dostawy towaru w państwie przeznaczenia (do którego towar jest docelowo przemieszczany). Dostawa, która następuje na terytorium państwa dostawcy towarów, jest opodatkowana stawką 0%, a w państwie nabywcy następuje opodatkowanie tej dostawy według stawki podatku tam właściwej. Transakcja opodatkowana w ten sposób ma na celu uniknięcie zakłócania konkurencji, powodowanego podwójnym opodatkowaniem lub brakiem opodatkowania.

Należy zaznaczyć, że w myśl art. 42 ust. 1a ustawy, dodanym z dniem 1 lipca 2020 r., stawka podatku, o której mowa w ust. 1, nie ma zastosowania, jeżeli:

1.  podatnik nie dopełnił obowiązku, o którym mowa w art. 100 ust. 1 pkt 1 lub ust. 3 pkt 1; lub
2.  złożona informacja podsumowująca nie zawiera prawidłowych danych dotyczących wewnątrzwspólnotowych dostaw towarów zgodnie z wymogami, o których mowa w art. 100 ust. 8

\- chyba że podatnik należycie na piśmie wyjaśnił uchybienie naczelnikowi urzędu skarbowego.

Natomiast zgodnie z art. 42 ust. 3 ustawy dowodami, o których mowa w ust. 1 pkt 2 są następujące dokumenty, jeżeli łącznie potwierdzają dostarczenie towarów będących przedmiotem wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów do nabywcy znajdującego się na terytorium państwa członkowskiego innym niż terytorium kraju:

1.  dokumenty przewozowe otrzymane od przewoźnika (spedytora) odpowiedzialnego za wywóz towarów z terytorium kraju, z których jednoznacznie wynika, że towary zostały dostarczone do miejsca ich przeznaczenia na terytorium państwa członkowskiego inne niż terytorium kraju – w przypadku gdy przewóz towarów jest zlecany przewoźnikowi (spedytorowi),
2.  (uchylony),
3.  specyfikacja poszczególnych sztuk ładunku,
4.  (uchylony),

– z zastrzeżeniem ust. 4 i 5.

Przy tym w myśl art. 42 ust. 11 ustawy, w przypadku gdy dokumenty, o których mowa w ust. 3-5, nie potwierdzają jednoznacznie dostarczenia do nabywcy znajdującego się na terytorium państwa członkowskiego innym niż terytorium kraju towarów, dowodami, o których mowa w ust. 1 pkt 2, mogą być również inne dokumenty wskazujące, że nastąpiła dostawa wewnątrzwspólnotowa, w szczególności:

1.  korespondencja handlowa z nabywcą, w tym jego zamówienie;
2.  dokumenty dotyczące ubezpieczenia lub kosztów frachtu;
3.  dokument potwierdzający zapłatę za towar, z wyjątkiem przypadków, gdy dostawa ma charakter nieodpłatny lub zobowiązanie jest realizowane w innej formie, w takim przypadku inny – dokument stwierdzający wygaśnięcie zobowiązania;
4.  dowód potwierdzający przyjęcie przez nabywcę towaru na terytorium państwa członkowskiego innym niż terytorium kraju.

Należy wskazać, że jeżeli wywóz towarów z terytorium kraju na terytorium innego państwa członkowskiego niż terytorium kraju następuje w wyniku dokonania transakcji z ustalonym nabywcą, w celu dostawy (tj. przeniesienia na konkretny podmiot prawa do rozporządzania wywożonym towarem jak właściciel) zachodzi wówczas wewnątrzwspólnotowa dostawa towarów, której po stronie nabywcy odpowiada wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów w zakupie. Podkreślić należy, że zakwalifikowanie danej transakcji jako dostawy wewnątrzwspólnotowej, na podstawie art. 13 ust. 1 ustawy, wymaga czasowego i materialnego związku pomiędzy dostawą danego towaru i jego transportem.

Brzmienie art. 42 ust. 3 ustawy wskazuje na podstawowy katalog dokumentów, potwierdzających dokonanie wywozu towarów i ich dostawę do nabywcy na terytorium innego państwa członkowskiego niż terytorium kraju, który może być uzupełniony dodatkowymi dokumentami określonymi w art. 42 ust. 11 ustawy. Nie oznacza to jednak, że dla potwierdzenia tej okoliczności wymagane jest „łączne” posiadanie wszystkich typów dokumentów wymienionych w powyższych przepisach, o ile posiadane dokumenty jednoznacznie potwierdzają dostarczenie nabywcy towarów na terytorium innego państwa członkowskiego. Przepisy te określają rodzaje dokumentów, których posiadanie gwarantuje podatnikom bezpieczne stosowanie stawki preferencyjnej w dostawach wewnątrzwspólnotowych. Istotne jest aby dokumenty zawierały informacje, z których wynika, że określony towar został faktycznie dostarczony nabywcy do innego państwa członkowskiego niż terytorium kraju. Dokumenty mają łącznie potwierdzać określony fakt, co oznacza, że zebrane razem mają dać jednoznaczną informację, że określony towar został faktycznie dostarczony nabywcy do innego państwa członkowskiego niż terytorium kraju.

Powyższe rozważania potwierdza uchwała Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 11 października 2010 r., sygn. akt I FPS 1/10, w której Sąd podkreślił, że wewnątrzwspólnotowa dostawa towarów jest przede wszystkim jedną z czynności opodatkowanych podatkiem od towarów i usług, o czym stanowi art. 5 ust. 1 pkt 5 ustawy. Co do zasady, polega ona na wywozie towarów z terytorium kraju (Polski), w wykonaniu czynności określonych w art. 7, czyli dostawy towarów, na terytorium innego państwa członkowskiego, w określonych w ustawie warunkach. Wewnątrzwspólnotowa dostawa towarów, przy spełnieniu określonych w ustawie przesłanek, podlega opodatkowaniu według stawki 0% (tzw. wspólnotowe zwolnienie z prawem do odliczenia), co z jednej strony powoduje, że transakcja wywozu towaru z Polski do innego kraju członkowskiego nie jest obciążana podatkiem, a jednocześnie dostawcy pozwala na odzyskanie podatku uiszczonego przy nabyciu tego towaru, co zapewnia realizację zasady neutralności podatku od towarów i usług. Zasada ta obowiązuje jednak tylko wówczas, gdy w wyniku tej transakcji (wywozu) obowiązek naliczenia podatku ciąży na nabywcy towaru (w innym państwie członkowskim), w wyniku wewnątrzwspólnotowego nabycia towaru (WNT) na terenie jego kraju (zasada opodatkowania w kraju przeznaczenia, konsumpcji). NSA stwierdził, że samo brzmienie art. 42 ust. 3 i 4 ustawy wskazuje na podstawowy katalog dokumentów potwierdzających dokonanie wywozu towarów i ich dostawę na terytorium innego państwa członkowskiego, który może być uzupełniony dodatkowymi dokumentami określonymi w art. 42 ust. 11 ustawy. Tym samym, zdaniem Sądu, w świetle art. 42 ust. 1, 3 i 11 ustawy dla zastosowania stawki 0% przy wewnątrzwspólnotowej dostawie towarów wystarczającym jest, aby podatnik posiadał jedynie niektóre dowody, o jakich mowa w art. 42 ust. 3 ustawy, uzupełnione dokumentami, wskazanymi w art. 42 ust. 11 ustawy lub innymi dowodami w formie dokumentów, o których mowa w art. 180 § 1 Ordynacji podatkowej, o ile łącznie potwierdzają fakt dostawy do nabywcy znajdującego się na terytorium państwa członkowskiego innym niż terytorium kraju.

Ponadto należy zauważyć, że ustawa nie zawiera definicji „dokumentu przewozowego”. Nawiązując do art. 42 ust. 1 pkt 2 ustawy, dokument ten powinien być dowodem potwierdzającym, że towar będący przedmiotem wewnątrzwspólnotowej dostawy został wywieziony z terytorium kraju i dostarczony do nabywcy na terytorium państwa członkowskiego inne niż terytorium kraju. List przewozowy opisany w Rozdziale III Konwencji Genewskiej o umowie międzynarodowego przewozu drogowego towarów (CMR) z dnia 19 maja 1956 r. (Dz. U. z 1962 r. Nr 49, poz. 238, z późn. zm.), jest niewątpliwie dowodem zawarcia umowy przewozu. Zgodnie z art. 4 oraz art. 9 Konwencji Genewskiej list przewozowy stanowi dowód zawarcia umowy przewozu, warunków tej umowy oraz przyjęcia towaru przez przewoźnika, o ile nie zostanie przeprowadzony dowód przeciwny. Brak, nieprawidłowość lub utrata listu przewozowego nie wpływa na istnienie ani na ważność umowy przewozu, która mimo to podlega przepisom Konwencji. Zatem, sama Konwencja również nie ogranicza możliwości przeprowadzania dowodu w zakresie przewozu towarów tylko do listu przewozowego.

Wobec tego, nie należy utożsamiać pojęcia „dokumentu przewozowego”, o którym mowa w art. 42 ust. 3 pkt 1 ustawy, tylko i wyłącznie z listem przewozowym. Za taki dokument uznać należy każdy dokument potwierdzający powierzenie przewoźnikowi lub spedytorowi przewozu lub spedycji towaru, zgodnego ze specyfikacją, poza terytorium kraju i dostarczenie tego towaru do nabywcy na terytorium państwa członkowskiego innego niż terytorium kraju. Jeżeli dokument taki potwierdza essentialia negotii umowy przewozu (obowiązkiem kontrahenta przewoźnika jest wydanie towaru i zapłata wynagrodzenia za przewóz, natomiast podstawowym obowiązkiem przewoźnika jest przewiezienie towaru do miejsca przeznaczenia i wydanie go odbiorcy), nie można mu odmówić mocy dowodowej i uznać, że nie jest on dokumentem, o którym mowa w art. 42 ust. 3 pkt 1 ustawy (chyba, że istnieje dowód przeciwny).

W konsekwencji dokumentem przewozowym, o którym mowa w art. 42 ust. 3 pkt 1 ustawy, może być każdy dokument otrzymany od przewoźnika (spedytora), z którego jednoznacznie wynika, że towary będące przedmiotem dostawy zostały wywiezione i dostarczone nabywcy do miejsca ich przeznaczenia na terytorium państwa członkowskiego innego niż terytorium kraju. Dokumentem tym może być więc zarówno tradycyjny list przewozowy, jak i każdy inny dokument spełniający warunki formalne i potwierdzający dokonanie dostawy towaru do nabywcy.

Zatem mając na uwadze powołane powyżej przepisy oraz uchwałę Naczelnego Sądu Administracyjnego, należy stwierdzić, że dla zastosowania stawki 0% dla wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów wystarczającym jest na gruncie polskich przepisów, aby podatnik posiadał jedynie niektóre dowody, o jakich mowa w art. 42 ust. 3 ustawy, uzupełnione dokumentami wskazanymi w art. 42 ust. 11 ustawy. Dla udokumentowania takiej dostawy podatnik może także posiadać inne dowody w formie dokumentów, o których mowa w art. 180 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2020 r., poz. 1325 z późn. zm.), zgodnie z którym jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem.

Podsumowując, dla zastosowania stawki podatku w wysokości 0% podatnik musi posiadać w swojej dokumentacji dowody, które łącznie potwierdzą fakt wywiezienia z terytorium kraju i dostarczenia towarów będących przedmiotem wewnątrzwspólnotowej dostawy do nabywcy znajdującego się na terytorium państwa członkowskiego innym niż terytorium kraju.

Należy wskazać, że przepisy ustawy nie uzależniają zastosowania stawki 0% od posiadania oryginałów dokumentów w formie papierowej. Skoro przepisy nie stanowią o ich formie, każda forma jest dopuszczalna, pod warunkiem, że autentyczność tych dokumentów została uprawdopodobniona. W dobie szeroko rozwiniętych technik komunikacji nie ma podstaw, aby odmawiać mocy dowodowej dokumentowi sporządzonemu i przesłanemu w formie elektronicznej. Jeżeli zatem jest to dokument udostępniony w formie elektronicznej, email, ksero, skan lub faks dokumentu, niebudzący wątpliwości co do jego autentyczności, może on stanowić dowód, o którym mowa w powołanych przepisach ustawy.

Zatem posiadanie przez dostawcę dokumentów, o których mowa w art. 42 ust. 3 i 11 ustawy uprawnia – również od dnia 1 stycznia 2020 r. – do zastosowania stawki podatku w wysokości 0% dla wewnątrzwspólnotowych dostaw towarów.

W odniesieniu do przypadku/sytuacji 1 Wnioskodawca powziął wątpliwości, czy mając na uwadze obowiązujące od 1 stycznia 2020 r. przepisy rozporządzenia, posiadając wskazane dokumenty (przy spełnieniu pozostałych przesłanek z art. 42 ustawy) jest uprawniony do zastosowania stawki 0% dla transakcji stanowiących WDT (pytanie nr 1).

Odnosząc powyższe przepisy do wątpliwości Wnioskodawcy należy uznać, że w przypadku/sytuacji 1, gdy towar jest wysyłany przy wykorzystaniu usług przedsiębiorcy - spedytora, natomiast międzynarodowy dokument przewozowy CMR wystawiony jest przez Spółkę, gromadzone dokumenty w postaci:

*   faktury, zawierającej wszystkie niezbędne elementy wskazane w art. 106e ust. 1 ustawy, a ponadto numery identyfikacji podatkowej, przyznane dla celów transakcji wewnątrzwspólnotowych, nadane Wnioskodawcy oraz nabywcy;

*   dokumentu przewozowego wystawionego przez Spółkę, zawierającego nazwy oraz dane adresowe Spółki oraz nabywcy, identyfikację towaru wraz z ilością sztuk, a także pieczątkę odbiorcy;

*   listu przewozowego wystawionego przez przedsiębiorcę-spedytora, zawierającego pokwitowanie przesyłki;

*   dokumentu magazynowego, podpisanego przez pracownika nabywcy towaru, potwierdzającego odbiór towaru

stanowią/będą stanowiły dowody dokonania dostawy wewnątrzwspólnotowej, które łącznie potwierdzają/będą potwierdzały dostarczenie towarów będących przedmiotem wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów do nabywcy na terytorium państwa członkowskiego innym niż terytorium kraju i tym samym (przy spełnieniu pozostałych warunków z art. 42 ust. 1 ustawy) upoważniają/będą upoważniały Wnioskodawcę do stosowania stawki podatku w wysokości 0% w odniesieniu do tych wewnątrzwspólnotowych dostaw towarów.

W odniesieniu do przypadku/sytuacji 2 Wnioskodawca powziął wątpliwości, czy mając na uwadze obowiązujące od 1 stycznia 2020 r. przepisy rozporządzenia, posiadając wskazane dokumenty (przy spełnieniu pozostałych przesłanek z art. 42 ustawy) jest uprawniony do zastosowania stawki 0% dla transakcji stanowiących WDT (pytanie nr 1). Czy w przypadku/sytuacji 2, mając na uwadze obowiązujące od 1 stycznia 2020 r. przepisy rozporządzenia, przy posiadaniu dokumentu magazynowego podpisanego przez pracownika magazynu, do którego są dostarczane towary Wnioskodawca jest uprawniony do zastosowania stawki 0% dla WDT (pytanie nr 2). Czy w przypadku/sytuacji 2, mając na uwadze obowiązujące od 1 stycznia 2020 r. przepisy rozporządzenia, przy posiadaniu polisy ubezpieczeniowej wystawionej przez ubezpieczyciela na rzecz nabywcy, Wnioskodawca jest uprawniony do zastosowania stawki 0% dla WDT (pytanie nr 3).

Odnosząc powyższe przepisy do wątpliwości Wnioskodawcy należy uznać, że w przypadku/sytuacji 2, gdy towar wysyłany jest przy wykorzystaniu usług przedsiębiorcy -spedytora natomiast międzynarodowy dokument przewozowy CMR wystawiony jest przez przewoźnika, gromadzone dokumenty w postaci:

*   faktury, zawierającej wszystkie niezbędne elementy wskazane w art. 106e ust. 1 ustawy, a ponadto numery identyfikacji podatkowej, przyznane dla celów transakcji wewnątrzwspólnotowych, nadane Wnioskodawcy oraz nabywcy;

*   dokumentu WZ (wydania zewnętrznego), wystawionego przez Spółkę, na którym widnieją nazwy oraz dane adresowe Spółki oraz nabywcy, identyfikacja towaru wraz z ilością sztuk, a także pieczątka odbiorcy;

*   listy załadunkowej, wydanej przez spedytora, która zawiera dane identyfikacyjne i adresowe dostawcy oraz nabywcy, datę załadunku towarów, planowaną datę dokonania dostawy;

*   listu przewozowego CMR wystawionego przez spedytora, zawierającego dane dostawcy oraz nabywcy, a także podpis i pieczątkę pracownika nabywcy towaru;

*   polisy ubezpieczeniowej wystawionej przez ubezpieczyciela na rzecz nabywcy;

*   dokumentu magazynowego, podpisanego przez pracownika magazynu należącego do nabywcy towaru, potwierdzającego odbiór towaru;

stanowią/będą stanowiły dowody dokonania dostawy wewnątrzwspólnotowej, które łącznie potwierdzają/będą potwierdzały dostarczenie towarów będących przedmiotem wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów do nabywcy na terytorium państwa członkowskiego innym niż terytorium kraju i tym samym (przy spełnieniu pozostałych warunków z art. 42 ust. 1 ustawy) upoważniają/będą upoważniały Wnioskodawcę do stosowania stawki podatku w wysokości 0% w odniesieniu do tych wewnątrzwspólnotowych dostaw towarów.

Tym samym mając na uwadze obowiązujące od 1 stycznia 2020 r. przepisy rozporządzenia, należy stwierdzić, że przy posiadaniu dokumentu magazynowego podpisanego przez pracownika magazynu, do którego dostarczane są towary (posiadając pozostałe wskazane w przypadku/sytuacji 2 dokumenty oraz przy spełnieniu pozostałych warunków z art. 42 ust. 1 ustawy), Wnioskodawca jest uprawniony do zastosowania stawki 0% dla transakcji stanowiących WDT.

Również mając na uwadze obowiązujące od 1 stycznia 2020 r. przepisy rozporządzenia, Wnioskodawca przy posiadaniu polisy ubezpieczeniowej wystawionej przez ubezpieczyciela na rzecz nabywcy (posiadając pozostałe wskazane w przypadku/sytuacji 2 dokumenty oraz przy spełnieniu pozostałych warunków z art. 42 ust. 1 ustawy) jest uprawniony do zastosowania stawki 0% dla WDT.

W odniesieniu do przypadku/sytuacji 3 Wnioskodawca powziął wątpliwości czy mając na uwadze obowiązujące od 1 stycznia 2020 r. przepisy rozporządzenia, posiadając wskazane dokumenty (przy spełnieniu pozostałych przesłanek z art. 42 ustawy) jest uprawniony do zastosowania stawki 0% dla transakcji stanowiących WDT (pytanie nr 1). Czy w przypadku/sytuacji 3 mając na uwadze obowiązujące od 1 stycznia 2020 r. przepisy rozporządzenia, przy posiadaniu listu przewozowego wystawionego prze przewoźnika, będącego podmiotem powiązanym z dostawcą w rozumieniu art. 32 ust. 2 pkt 1 ustawy, Wnioskodawca jest uprawniony do zastosowania stawki 0% dla WDT (pytanie nr 4).

Odnosząc powyższe przepisy do wątpliwości Wnioskodawcy należy uznać, że w przypadku/sytuacji 3, gdy:

*   towar jest wysyłany przy wykorzystaniu usług przedsiębiorcy – spedytora, natomiast międzynarodowy dokument przewozowy CMR wystawiony jest przez Spółkę, gromadzone dokumenty są w postaci:
    *   faktury, zawierającej wszystkie niezbędne elementy wskazane w art. 106e ust. 1 ustawy o VAT, a ponadto numery identyfikacji podatkowej, przyznane dla celów transakcji wewnątrzwspólnotowych, nadane Spółce oraz nabywcy;
    *   dokumentu przewozowego wystawionego przez Spółkę, zawierającego nazwy oraz dane adresowe Spółki oraz nabywcy, identyfikację towaru wraz z ilością sztuk, a także pieczątkę odbiorcy;
    *   listu przewozowego wystawionego przez przedsiębiorcę – spedytora, zawierającego pokwitowanie przesyłki;
    *   dokumentu magazynowego, podpisanego przez pracownika nabywcy towaru, potwierdzającego odbiór towaru;
*   towar wysyłany jest przy wykorzystaniu usług przedsiębiorcy - spedytora, natomiast międzynarodowy dokument przewozowy CMR wystawiony jest przez przewoźnika, gromadzone dokumenty są w postaci:
    *   faktury, zawierającej wszystkie niezbędne elementy wskazane w art. 106e ust. 1 ustawy o VAT, a ponadto numery identyfikacji podatkowej, przyznane dla celów transakcji wewnątrzwspólnotowych, nadane Spółce oraz nabywcy;
    *   dokumentu WZ (wydania zewnętrznego), wystawianego przez Spółkę, na którym widnieją nazwy oraz dane adresowe Spółki oraz nabywcy, identyfikacja towaru wraz z ilością sztuk, a także pieczątka odbiorcy;
    *   listy załadunkowej, wydawanej przez spedytora, która zawiera dane identyfikacyjne i adresowe dostawcy oraz nabywcy, datę załadunku towarów, planowaną datę dokonania dostawy;
    *   listu przewozowego CMR wystawionego przez spedytora zawierającego dane dostawy oraz nabywcy a także podpis i pieczątkę pracownika nabywcy towaru;
    *   polisy ubezpieczeniowej wystawionej przez ubezpieczyciela na rzecz nabywcy;
    *   dokumentu magazynowego, podpisanego przez pracownika magazynu należącego do nabywcy towaru, potwierdzającego odbiór towaru.

stanowią/będą stanowiły dowody dokonania dostawy wewnątrzwspólnotowej, które łącznie potwierdzają/będą potwierdzały dostarczenie towarów będących przedmiotem wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów do nabywcy na terytorium państwa członkowskiego innym niż terytorium kraju i tym samym (przy spełnieniu pozostałych warunków z art. 42 ust. 1 ustawy) upoważniają/będą upoważniały Wnioskodawcę do stosowania stawki podatku w wysokości 0% w odniesieniu do tych wewnątrzwspólnotowych dostaw towarów.

Tym samym mając na uwadze przepisy art. 45a ust. 3 lit b) rozporządzenia, przy posiadaniu listu przewozowego wystawionego przez przewoźnika, będącego podmiotem powiązanym z nabywcą w rozumieniu art. 32 ust. 2 pkt 1 ustawy (posiadając pozostałe wskazane w przypadku/sytuacji 3 dokumenty oraz przy spełnieniu pozostałych warunków z art. 42 ust. 1 ustawy) Wnioskodawca jest uprawniony do zastosowania stawki 0% dla transakcji stanowiących WDT.

W odniesieniu do przypadku/sytuacji 4 Wnioskodawca powziął wątpliwości czy mając na uwadze obowiązujące od 1 stycznia 2020 r. przepisy rozporządzenia, posiadając wskazane dokumenty (przy spełnieniu pozostałych przesłanek z art. 42 ustawy) jest uprawniony do zastosowania stawki 0% dla transakcji stanowiących WDT (pytanie nr 1). Czy w przypadku/sytuacji 4 mając na uwadze przepisy art. 45a ust. 3 lit b) rozporządzenia, do zastosowania stawki 0% dla WDT wystarczające jest posiadanie oświadczenia, o którym mowa w art. 45a ust. 1 lit. b) ppkt (i) rozporządzenia przez osobę upoważnioną, taką jak pracownik nabywcy (pytanie nr 5). Czy w przypadku/sytuacji 4 mając na uwadze przepisy art. 45a ust. 3 lit. b) rozporządzenia, dokonując transportu własnymi środkami transportu, Wnioskodawca jest uprawniony do zastosowania stawki 0% dla transakcji stanowiących WDT (pytanie nr 6). Czy w przypadku/sytuacji 4 gdy oświadczenie nabywcy, o którym mowa w art. 45a ust. 1 lit. b) ppkt (i) rozporządzenia, zostanie otrzymane po upływie 10. dnia miesiąca, następującego po miesiącu dokonania dostawy, Wnioskodawca jest uprawniony do zastosowania stawki 0% dla transakcji stanowiących WDT (pytanie nr 7).

Odnosząc powyższe przepisy do wątpliwości Wnioskodawcy należy uznać, że w przypadku/sytuacji 4, gdy transport dokonywany jest przez nabywcę jego własnym środkiem transportu, gromadzone dokumenty w postaci:

*   faktury, zawierającej wszystkie niezbędne elementy wskazane w art. 106e ust. 1 ustawy, a ponadto numery identyfikacji podatkowej, przyznane dla celów transakcji wewnątrzwspólnotowych, nadane Wnioskodawcy oraz nabywcy;

*   dokumentu WZ (wydania zewnętrznego), wystawionego przez Spółkę, na którym widnieją nazwy oraz dane adresowe Spółki oraz nabywcy, identyfikacja towaru wraz z ilością sztuk, a także pieczątka odbiorcy;

*   dokumentu przewozowego wystawionego przez Spółkę, zawierającego nazwy oraz dane adresowe Spółki oraz nabywcy, identyfikację towaru wraz z ilością sztuk, a także pieczątkę odbiorcy;

*   dokumentu magazynowego, podpisanego przez pracownika magazynu należącego do nabywcy towaru, potwierdzającego odbiór towaru;

*   oświadczenia, o którym mowa w art. 45a ust. 1 lit b) ppkt (i) rozporządzenia

stanowią/będą stanowiły dowody dokonania dostawy wewnątrzwspólnotowej, które łącznie potwierdzają/będą potwierdzały dostarczenie towarów będących przedmiotem wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów do nabywcy na terytorium państwa członkowskiego innym niż terytorium kraju i tym samym (przy spełnieniu pozostałych warunków z art. 42 ust. 1 ustawy) upoważniają/będą upoważniały Wnioskodawcę do stosowania stawki podatku w wysokości 0% w odniesieniu do tych wewnątrzwspólnotowych dostaw towarów.

Jednocześnie w przypadku/sytuacji 4 dla celów zastosowania stawki 0% dla transakcji stanowiących WDT (przy spełnieniu pozostałych warunków z art. 42 ust. 1 ustawy), do podpisania oświadczenia, o którym mowa w art. 45a ust. 1 lit. b) ppkt (i) rozporządzenia wystarczające jest uzyskanie podpisu osoby upoważnionej, takiej jak pracownik nabywcy.

Ponadto należy uznać, że w przypadku/sytuacji 4 gdy transport dokonywany jest własnymi środkami transportu nabywcy, Wnioskodawca jest/będzie uprawniony do zastosowania stawki 0% dla transakcji stanowiących WDT (przy spełnieniu pozostałych warunków z art. 42 ust. 1 ustawy).

Należy również wskazać, że w przypadku/sytuacji 4 gdy oświadczenie nabywcy, o którym mowa w art. 45a ust. 1 lit. b) ppkt (i) rozporządzenia, zostanie otrzymane po upływie 10. dnia miesiąca, następującego po miesiącu dokonania dostawy (przy spełnieniu pozostałych warunków z art. 42 ust. 1 ustawy) Wnioskodawca jest uprawniony do zastosowania stawki 0% dla transakcji stanowiących WDT.

W konsekwencji mając na uwadze obowiązujące od 1 stycznia 2020 r. przepisy rozporządzenia Wnioskodawca może stosować stawkę 0% dla transakcji stanowiących WDT posiadając wskazane w przypadkach/sytuacjach 1-4 dokumenty (przy spełnieniu pozostałych przesłanek z art. 42 ustawy).

Zatem stanowisko Wnioskodawcy należy uznać za prawidłowe.

Organ zastrzega, że rozstrzygnięcie czy dokumenty, którymi dysponuje podatnik rzeczywiście potwierdzają dokonanie wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów może być stwierdzone ostatecznie jedynie w toku postępowania podatkowego, kontroli podatkowej, bądź kontroli celnoskarbowej, przeprowadzonej przez właściwy organ podatkowy, a nie w postępowaniu dotyczącym wydania interpretacji indywidualnej.

Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej przepisów art. 14k-14n nie stosuje się jeżeli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej stanowi element czynności będących przedmiotem decyzji wydanej:

1.  z zastosowaniem art. 119a;
2.  w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
3.  z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.

Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych (art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej).

Powyższe unormowania należy odczytywać łącznie z przepisami art. 33 ustawy z 23 października 2018 r. o zmianie ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, ustawy – Ordynacja podatkowa oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 2193 z późn. zm.), wprowadzającymi regulacje intertemporalne.

Tut. Organ informuje, że interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy rzeczywiste zdarzenie przyszłe sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywało się będzie ze zdarzeniem przyszłym podanym przez Wnioskodawcę w złożonym wniosku. W związku z powyższym w przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we wniosku opisu sprawy udzielona odpowiedź traci swą aktualność.

Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dacie wydania interpretacji.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego … , za pośrednictwem organu, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. z 2019 r., poz. 2325, z późn. zm.).

Skargę wnosi się w dwóch egzemplarzach (art. 47 § 1 ww. ustawy) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Teodora Sixta 17, 43-300 Bielsko-Biała lub drogą elektroniczną na adres Elektronicznej Skrzynki Podawczej Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/SkrytkaESP lub /KIS/wnioski (art. 54 § 1a ww. ustawy), w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie albo aktu, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 4a (art. 53 § 1 ww. ustawy). W przypadku pism i załączników wnoszonych w formie dokumentu elektronicznego odpisów nie dołącza się (art. 47 § 3 ww. ustawy). W przypadku wnoszenia skargi w okresie obowiązywania stanu zagrożenia epidemicznego i stanu epidemii jako najwłaściwszy proponuje się kontakt z wykorzystaniem systemu teleinformatycznego ePUAP.

Jednocześnie, zgodnie z art. 57a ww. ustawy, skarga na pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego wydaną w indywidualnej sprawie, opinię zabezpieczającą i odmowę wydania opinii zabezpieczającej może być oparta wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd administracyjny jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną.