Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0114-KDIP4-2.4012.517.2025.2.AA
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-09-19
Teza: Usługi w zakresie opieki nad dziećmi w ramach obozów
korzystają ze zwolnienia na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 24 lit.
a ustawy o podatku od towarów i usług. Przy czym zwolnienie
to nie znajdzie zastosowania w odniesieniu do całej usługi
organizacji obozów artystycznych, a jedynie do świadczonej w
ich ramach usługi w zakresie opieki nad uczestnikami.
Słowa kluczowe: fundacje
kolonie i obozy
podatek-podatek od towarów i usług-zwolnienia z
podatku od towarów i usług
wypoczynek
Zagadnienia: Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział VIII.
Wysokość opodatkowania -Rozdział 2. Zwolnienia -
Zwolnienia przedmiotowe-Usługi w zakresie opieki nad
dziećmi i młodzieżą wykonywane w formach i na
zasadach określonych w przepisach: o pomocy
społecznej, o systemie oświaty oraz ustawy Prawo
oświatowe
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział
VIII-Rozdział 2-art. 43-ust. 1-pkt 24-lit. a

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

10 lipca 2025 r. wpłynął Państwa wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej, który
    dotyczy zwolnienia od podatku VAT usług organizowania obozów artystycznych dla dzieci.
    Uzupełnili go Państwo - w odpowiedzi na wezwanie - pismem z 18 sierpnia 2025 r. (wpływ
    19 sierpnia 2025 r.). Treść wniosku jest następująca:
    Opis stanu faktycznego
    Wnioskodawcą jest fundacja (dalej jako: „Fundacja” bądź „Wnioskodawca”) działająca na
    podstawie ustawy z dnia 6 kwietnia 1984 r. o fundacjach (t. j. Dz. U. z 2023 r. poz. 166).
    Wnioskodawca posiada osobowość prawną, jest również zarejestrowanym czynnym
    podatnikiem podatku VAT.
    Fundacja opiera swoją działalność przede wszystkim o jej statut, w myśl którego nie
    prowadzi działalności gospodarczej. Nadzór nad Fundacją sprawuje (...) oraz (...).
    Zgodnie z treścią dokumentu założycielskiego Wnioskodawcy, celem działania podmiotu
    jest:
    1. (...).
    2. (...).
    3. (...).
    4. (...).
    5. (...).
    6. (...).
    Fundacja wypełnia swoje cele poprzez różnego rodzaju formy dozwolone prawem. Swoją
    misję w zakresie wspierania oraz promocji rozwoju talentów dzieci i młodzieży,
    Wnioskodawca realizuje m.in. poprzez organizację (we własnym imieniu i na własny
    rachunek) wydarzeń artystycznych dla dzieci i młodzieży, w postaci obozów, kolonii,
    półkolonii i zielonych szkół, dalej: „obozy artystyczne dla dzieci” w trakcie ferii letnich i
    zimowych. W obozach artystycznych dla dzieci uczestniczą dzieci powyżej 3 roku życia.
    Przykładowo, raz w roku Fundacja organizuje wyjazdowy, 10-dniowy obóz artystyczny dla
    dzieci. W programie, uczestnicy mają zapewnione zajęcia artystyczne: wokalne, aktorskie,
    taneczne i akrobatyczne oraz inne atrakcje związane z formą wypoczynku.
    Uczestnictwo w organizowanych przez Fundację obozach artystycznych dla dzieci jest
    odpłatne. Wpłaty dokonywane na rzecz Fundacji przez uczestników obozu są księgowane
    są jako przychody z działalności statutowej Fundacji, natomiast koszty kwalifikowane są
    analogicznie jako koszty związane z prowadzeniem działalności statutowej. Cały dochód
    służy realizacji celów statutowych Fundacji, o czym świadczy chociażby stanowiący o tym
    zapis w jej statucie.
    Zaznaczyć należy, że ww. obozy są organizowane są z zachowaniem wszelkich wymagań
    określonych przez przepisy ustawy z dnia 7 września 1991 r. o systemie oświaty (t. j. Dz. U.
    z 2024 r. poz. 750 ze zm.), dalej jako: ustawa o systemie oświaty, a także są za każdym
    razem zgłaszane właściwemu kuratorowi oświaty, zgodnie z zasadami jak i terminami
    przewidzianymi na łamach art. 92d ust. 1 ustawy o systemie oświaty.
    W związku z organizacją przedmiotowych obozów, Wnioskodawca ponosi szereg różnego
    rodzaju kosztów. Na czas organizowanych obozów Fundacja zatrudnia wykwalifikowaną
    kadrę instruktorską oraz wychowawców/opiekunów na podstawie umów zlecenia i o
    dzieło (w zależności od rodzaju wykonywanych zadań).

    Wnioskodawca nie posiada własnej bazy noclegowej, dlatego też obozy artystyczne dla
    dzieci organizowane są w ośrodkach/hotelach, które na koniec pobytu wystawiają fakturę
    za świadczoną usługę hotelową wraz z wyżywieniem.
    Wnioskodawca organizuje także transport dzieci do miejsca pobytu za pomocą
    wynajętego autokaru, usługa ta również jest udokumentowana wystawioną na rzecz
    Fundacji fakturą. Oprócz wspomnianego wyżej zakwaterowania, wyżywienia i przejazdu, w
    ramach ceny, którą ponoszą uczestnicy obozu, wliczone są np.
        woda do picia,
        podstawowe zaopatrzenie apteczki,
        drobne artykuły spożywcze w celu poczęstunku dzieci (owoce, słodycze),
        materiały służące jako rekwizyty/ kostiumy do kończącego obóz nagrania video,
        materiały służące jako rekwizyty, sprzęty wykorzystywane podczas organizacji zajęć
        sportowych, plastycznych podczas codziennych aktywności z opiekunami,
        koszty związane z realizacją nagrań dźwięku oraz video,
        ubezpieczenie dzieci NNW.
    Wyżej wymienione, nabywane przez Wnioskodawcę towary i usługi od innych podmiotów
    stanowią element składowy usługi organizacji obozów. Usługą podstawową jest usługa
    organizacji obozów, natomiast wszystkie wskazane świadczenia są niezbędne i ściśle
    związane z usługą organizacji obozów artystycznych dla dzieci - bez zapewnienia
    uczestnikom obozu nabywanych od podmiotów zewnętrznych towarów i usług nie jest
    możliwe poprawne wykonanie usługi organizacji obozu. Z punktu widzenia uczestników
    obozów (ich rodziców), jest to jedno kompleksowe świadczenie. Dostawa wszystkich
    towarów i usług w ramach organizacji obozów artystycznych dla dzieci jest ściśle związana
    z usługą organizacji wypoczynku dla dzieci, są one niezbędne do wykonania usług
    podstawowej, jaką jest organizacja obozów artystycznych dla dzieci (organizacja
    wypoczynku dla dzieci). Towary i usługi nie są nabywane od innych podatników dla
    bezpośredniej korzyści uczestników obozów artystycznych dla dzieci. Głównym celem
    dostaw towarów i świadczonych usług ściśle związanych z usługą organizacji obozów
    artystycznych nie jest osiągnięcie dodatkowego dochodu, przez konkurencyjne
    wykonywanie tych czynności w stosunku do podatników niekorzystających z takiego
    zwolnienia.
    Wnioskodawca nie jest podmiotem wpisanym do rejestru organizatorów turystyki i
    przedsiębiorców ułatwiających nabywanie powiązanych usług turystycznych, o którym
    mowa w art. 22 ust. 2 ustawy z dnia 24 listopada 2017 r. o imprezach turystycznych i
    powiązanych usługach turystycznych (t. j. Dz. U. z 2023 r. poz. 2211 ze zm.), gdyż jak już
    wyżej wskazywano - organizuje on obozy artystyczne dla dzieci w ramach swojej
    działalności statutowej, na zasadach i na podstawie zgłoszeń przewidzianych w przepisach
    o systemie oświaty.
    Niniejszym wnioskiem o interpretację Wnioskodawca zamierza potwierdzić czy opisana
    powyżej organizacja obozów artystycznych dla dzieci stanowi opiekę nad dziećmi
    wykonywaną w formach i na zasadach określonych w przepisach o pomocy społecznej
    oraz w przepisach o systemu oświaty i w przepisach ustawy z dnia 14 grudnia 2016 r.
    Prawo oświatowe (t. j. Dz. U. 2024 poz. 737 ze zm.).
    Końcowo Wnioskodawca wskazuje, że przedmiotowy wniosek był już rozpatrywany przez
    organ podatkowy, jednakże z uwagi na nieprawidłowe podpisanie załącznika do
    odpowiedzi na wezwanie, postanowieniem z 12 czerwca 2025 r., nr 0114-KDIP4-
    2.4012.265.2025.2.MŻA Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej pozostawił wniosek bez
    rozpatrzenia.

    W tym miejscu Wnioskodawca wskazuje również, że jednym z pytań organu podatkowego
    było to czy opieka nad dziećmi i młodzieżą świadczona w ramach organizacji obozów
    artystycznych jest organizowana w formach i na zasadach określonych w przepisach o
    pomocy społecznej, w przepisach o systemie oświaty, przepisach ustawy z dnia 14 grudnia
    2016 r. Prawo oświatowe (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 737 ze zm.). Wnioskodawca wskazuje, ta
    kwestia jest jego elementem oceny prawnej, którą powinien ocenić organ podatkowy.
    Niedopuszczalne jest przerzucanie na wnioskodawcę obowiązku de facto rozstrzygnięcia
    kwestii, od której uzależnione jest zwolnienie podatkowe. Wydana wówczas interpretacja
    pozbawiona byłaby funkcji gwarancyjnej. Taka praktyka organów podatkowych stale
    negowana jest przez sądy administracyjne. Przykładowo Wojewódzki Sąd Administracyjny
    w Łodzi z 13 sierpnia 2024 r., sygn. I SA/Łd 403/24 wskazał, że „Nie można żądać od
    wnioskodawcy, aby we własnym zakresie rozstrzygnął w opisie stanu faktycznego, czy
    zrealizowane przez niego przedsięwzięcia termomodernizacyjne prowadzą do ulepszenia
    budynku w trybie art. 22g ust. 17 updof, czy też stanowi remont zaliczany bezpośrednio
    do kosztów uzyskania przychodów”. W podobnym tonie wypowiedział się Wojewódzki Sąd
    Administracyjny w wyroku z 18 lutego 2025 r., sygn. akt I SA/Gd 1020/24 wskazując: ,,To
    wnioskodawca zaznaczył, że oczekuje od organu udzielenia odpowiedzi na pytanie, czy
    usługi przez niego świadczone korzystają ze zwolnienia podatkowego. Organ nie był więc
    uprawniony do uzależnienia wydania interpretacji od uzupełnienia przez skarżącego
    wniosku o „jednoznaczne” wskazanie przez niego samego czy usługi, które świadczy
    podlegają zwolnieniu określonego w art. 43 ust. 1 pkt 33 lit. b uptu i usług oraz czy należą
    do którejkolwiek kategorii czynności wymienionych w art. 43 ust. 19 tej ustawy, a więc
    wyłączających zwolnienie”. W ocenie Wnioskodawcy odpowiedź na powyższe pytanie jest
    twierdząca, jednak Wnioskodawca nie może tego wskazać jako element stanu faktycznego.
    Uzupełnienie i doprecyzowanie opisu stanu faktycznego
    Wnioskodawcą jest fundacja działająca na podstawie ustawy o fundacjach. Wnioskodawca
    posiada osobowość prawną, jest również zarejestrowanym czynnym podatnikiem podatku
    VAT, co zostało wskazane w treści wniosku o interpretację.
    Wnioskodawca nie jest więc ani szkołą ani placówką. Wnioskodawca nie jest również
    podmiotem wpisanym do rejestru organizatorów turystyki i przedsiębiorców
    ułatwiających nabywanie powiązanych usług turystycznych, o którym mowa w art. 22 ust.
    2 ustawy z dnia 24 listopada 2017 r. o imprezach turystycznych i powiązanych usługach
    turystycznych (t. j. Dz. U. z 2023 r. poz. 2211 ze zm.), gdyż jak już wskazywano - organizuje
    on obozy artystyczne dla dzieci w ramach swojej działalności statutowej, na zasadach i na
    podstawie zgłoszeń przewidzianych w przepisach o systemie oświaty.
    Jak wskazano w opisie stanu faktycznego, za uczestnictwo w obozach Fundacja otrzymuje
    odpłatność od ich uczestników. Można zatem uznać, że Wnioskodawca jest osobą prawną,
    inną niż wymienione w literach a i b, organizującą wypoczynek w celu zarobkowym, ale
    organizowany wypoczynek nie stanowi imprezy turystycznej, o której mowa w art. 4 pkt 2
    ustawy z dnia 24 listopada 2017 r. o imprezach turystycznych i powiązanych usługach
    turystycznych, chyba, że organ rozpatrując wniosek Wnioskodawcy uzna inaczej. To czy
    opisany w stanie faktycznym wypoczynek można uznać za imprezę turystyczną, a w
    konsekwencji czy Wnioskodawca jest organizatorem wypoczynku, o którym mowa w art.
    92c ust. 1 ustawy z dnia 7 września 1991 r. o systemie oświaty czy nie, pozostaje do
    rozstrzygnięcia przez organ podatkowy, gdyż od tego uzależnione jest zwolnienie
    podatkowe, a organ nie ma prawa do przerzucania na Wnioskodawcę obowiązku
    rozstrzygnięcia tej kwestii.
    Usługą własną świadczoną przez Wnioskodawcę na rzecz uczestników obozu jest cała
    organizacja ,,obozów artystycznych dla dzieci’’, w której wszystkie elementy dodatkowe
    (hotel, wyżywienie, transport) mają charakter pomocniczy i są nierozerwalnie związane ze
    świadczeniem głównym. Jak wskazano w opisie stanu faktycznego, nabywane przez
    Wnioskodawcę towary i usługi od innych podmiotów stanowią element składowy usługi
    organizacji obozów. Usługą podstawową jest usługa organizacji obozów, natomiast

    wszystkie wskazane świadczenia są niezbędne i ściśle związane z usługą organizacji
    obozów artystycznych dla dzieci - bez zapewnienia uczestnikom obozu nabywanych od
    podmiotów zewnętrznych towarów i usług nie jest możliwe poprawne wykonanie usługi
    organizacji obozu. Z punktu widzenia uczestników obozów (ich rodziców), jest to jedno
    kompleksowe świadczenie. Odpowiadając zatem wprost na pytanie organu, wskazać
    należy, w niniejszym stanie faktycznym występuje jedna usługa własna świadczona na
    rzecz uczestników obozu i jest nią organizacja obozów artystycznych dla dzieci.
    Na pytanie: „czy w ramach usług własnych świadczą Państwo usługę opieki nad dziećmi?
    Jeśli tak, proszę żeby wskazali Państwo, czy opiekę tą organizują Państwo w formach i na
    zasadach określonych w: przepisach o pomocy społecznej lub przepisach o systemie
    oświaty lub przepisach ustawy z dnia 14 grudnia 2016 r. Prawo oświatowe”, odpowiedzieli
    Państwo:
    To, czy opieka nad dziećmi i młodzieżą świadczona w ramach organizacji obozów
    artystycznych jest organizowana w formach i na zasadach określonych w przepisach o
    pomocy społecznej, w przepisach o systemie oświaty, w przepisach ustawy z dnia 14
    grudnia 2016 r. Prawo oświatowe (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 737 ze zm.) jest elementem
    oceny prawnej Wnioskodawcy, którą powinien ocenić organ podatkowy. Niedopuszczalne
    jest przerzucanie na wnioskodawcę obowiązku de facto rozstrzygnięcia kwestii, od której
    uzależnione jest zwolnienie podatkowe. Wydana wówczas interpretacja pozbawiona
    byłaby funkcji gwarancyjnej.
    Taka praktyka organów podatkowych stale negowana jest przez sądy administracyjne.
    Przykładowo Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi z 13 sierpnia 2024 r., sygn. I SA/Łd
    403/24 wskazał, że „Nie można żądać od wnioskodawcy, aby we własnym zakresie
    rozstrzygnął w opisie stanu faktycznego, czy zrealizowane przez niego przedsięwzięcia
    termomodernizacyjne prowadzą do ulepszenia budynku w trybie art. 22g ust. 17 updof,
    czy też stanowi remont zaliczany bezpośrednio do kosztów uzyskania przychodów.’’ W
    podobnym tonie wypowiedział się Wojewódzki Sąd Administracyjny w wyroku z 18 lutego
    2025 r., sygn. akt I SA/Gd 1020/24 wskazując: ,,To wnioskodawca zaznaczył, że oczekuje od
    organu udzielenia odpowiedzi na pytanie, czy usługi przez niego świadczone korzystają ze
    zwolnienia podatkowego. Organ nie był więc uprawniony do uzależnienia wydania
    interpretacji od uzupełnienia przez skarżącego wniosku o „jednoznaczne” wskazanie przez
    niego samego czy usługi, które świadczy podlegają zwolnieniu określonego w art. 43 ust. 1
    pkt 33 lit. b uptu i usług oraz czy należą do którejkolwiek kategorii czynności
    wymienionych w art. 43 ust. 19 tej ustawy, a więc wyłączających zwolnienie”.
    Podsumowując, to do oceny Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej, Wnioskodawca
    pozostawia kwestię, czy w okolicznościach szczegółowo opisanych w stanie faktycznym,
    opieka nad dziećmi i młodzieżą świadczona w ramach organizacji obozów artystycznych
    jest organizowana w formach i na zasadach określonych w przepisach o pomocy
    społecznej, w przepisach o systemie oświaty, w przepisach ustawy z dnia 14 grudnia 2016
    r. Prawo oświatowe (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 737 ze zm.). W ocenie Wnioskodawcy
    odpowiedź na powyższe pytanie jest twierdząca, jednak Wnioskodawca nie może tego
    wskazać jako element stanu faktycznego.

## Pytanie

Czy opisane usługi organizowania obozów artystycznych dla dzieci podlegają zwolnieniu z
    podatku VAT, o którym mowa w art. 43 ust. 1 pkt 24 lit. a) ustawy o VAT?
    Państwa stanowisko w sprawie
    W ocenie Wnioskodawcy, opisane usługi organizowania obozów artystycznych dla dzieci
    podlegają zwolnieniu z podatku VAT, o którym mowa w art. 43 ust. 1 pkt 24 lit. a) ustawy o
    VAT.
    Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy o VAT, opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług,
    podlegają odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju.

    W myśl art. 7 ust. 1 ustawy przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1,
    rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (...).
    Natomiast na podstawie art. 8 ust. 1 ustawy przez świadczenie usług, o którym mowa w
    art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się każde świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej
    lub jednostki organizacyjnej niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy
    towarów w rozumieniu art. 7 (...).
    W treści ustawy, jak i w przepisach wykonawczych do niej, ustawodawca przewidział dla
    niektórych czynności zwolnienie od podatku. Jak stanowi art. 43 ust. 1 pkt 24) ustawy o
    VAT, zwalnia się od podatku m.in. usługi w zakresie opieki nad dziećmi i młodzieżą oraz
    dostawę towarów i świadczenie usług ściśle z tymi usługami związane, wykonywane:
    a) w formach i na zasadach określonych w przepisach o pomocy społecznej, w przepisach
      o systemie oświaty oraz w przepisach ustawy z dnia 14 grudnia 2016 r. - Prawo
      oświatowe (Dz. U. z 2023 r. poz. 900, 1672, 1718 i 2005),
    b) przez podmioty sprawujące opiekę nad dziećmi w wieku do 3 lat.
    Wnioskodawca nie stanowi podmiotu sprawującego opiekę nad dziećmi w wieku do 3 lat,
    o którym mowa w lit. b) wyżej cytowanego przepisu, zatem przeanalizować należy czy
    wypełnia on przesłanki określone pod lit. a). Dla zastosowania ww. zwolnienia od podatku
    istotne jest spełnienie wskazanych tam warunków. Zwrócić należy uwagę, że powyższe
    uregulowania odsyłają bezpośrednio do przepisów o systemie oświaty.
    Zgodnie z art. 92a ust. 1 ustawy o systemie oświaty, ilekroć w art. 92b-92t i art. 96a jest
    mowa o wypoczynku, należy przez to rozumieć wypoczynek organizowany dla dzieci i
    młodzieży w celach rekreacyjnych lub regeneracji sił fizycznych i psychicznych, połączony
    ze szkoleniem lub pogłębianiem wiedzy, rozwijaniem zainteresowań, uzdolnień lub
    kompetencji społecznych dzieci i młodzieży, trwający nieprzerwanie co najmniej 2 dni, w
    czasie ferii letnich i zimowych oraz wiosennej i zimowej przerwy świątecznej, w kraju lub
    za granicą, w szczególności w formie kolonii, półkolonii, zimowiska, obozu i biwaku.
    Jak wynika z przedstawianego na łamach stanu faktycznego opisu, organizowane przez
    Fundację wyjazdy wypełniać będą ww. cechy „wypoczynku” w myśl ustawy o systemie
    oświaty, gdyż: obozy organizowane są dla dzieci, w celach rekreacyjnych a także są
    połączone z rozwijaniem zainteresowań i uzdolnień w obszarze wokalnym, aktorskim,
    tanecznym oraz akrobatycznym. Ponadto, trwają one nieprzerwanie przez okres dłuższy
    niż 2 dni (10 dni) i mają miejsce w czasie ferii letnich/zimowych. Wobec tego, nie ulega
    wątpliwości, że organizowane przez Wnioskodawcę wydarzenia wypełniają definicję
    wypoczynku w rozumieniu art. 92a ust. 1 ustawy o systemie oświaty.
    Analizy wymaga także, jakie podmioty mogą zostać uznane za organizatorów wypoczynku
    w powyższym rozumieniu. Zgodnie z art. 92c ust. 1 pkt 3) ustawy o systemie oświaty,
    organizatorami wypoczynku mogą być m.in. osoby fizyczne, osoby prawne i jednostki
    organizacyjne nieposiadające osobowości prawnej, inne niż wymienione w pkt 1 i 2,
    organizujące wypoczynek w celu:
    a) niezarobkowym albo
    b) zarobkowym, jeżeli organizowany wypoczynek nie stanowi imprezy turystycznej, o
      której mowa w art. 4 pkt 2 ustawy z dnia 24 listopada 2017 r. o imprezach
      turystycznych i powiązanych usługach turystycznych (dalej jako: ustawa o imprezach
      turystycznych).
    Jak już zostało wskazane w opisie stanu faktycznego, za uczestnictwo w obozach Fundacja
    otrzymuje odpłatność od ich uczestników, po czym środki te są księgowane (zgodnie z
    treścią statutu) jako przychody z działalności statutowej, jednak organizowany
    wypoczynek nie stanowi imprezy turystycznej, co potwierdzają m.in. przepisy ustawy o
    imprezach turystycznych.

    Jak stanowi art. 4 pkt 2) ustawy o imprezach turystycznych, imprezą turystyczną jest
    połączenie co najmniej dwóch różnych rodzajów usług turystycznych na potrzeby tej
    samej podróży lub wakacji, spełniające warunki, o których mowa w art. 5 ust. 1.
    Natomiast w myśl przywołanego wyżej art. 5 ust. 1 pkt 1) ustawy o imprezach
    turystycznych, do utworzenia imprezy turystycznej dochodzi, jeżeli usługi turystyczne
    zostały połączone przez jednego przedsiębiorcę turystycznego, w tym na prośbę
    podróżnego lub zgodnie z jego wyborem, przed zawarciem umowy obejmującej wszystkie
    usługi.
    Mając na uwadze treść powyższych przepisów, wskazać należy, że w rozpatrywanym na
    łamach wniosku przypadku nie dochodzi do utworzenia imprezy turystycznej w myśl
    ustawy o imprezach turystycznych z uwagi na fakt, iż Fundacji nie sposób przypisać status
    przedsiębiorcy turystycznego.
    Według art. 4 pkt 7) ustawy o imprezach turystycznych, przedsiębiorcą turystycznym jest
    organizator turystyki, przedsiębiorca ułatwiający nabywanie powiązanych usług
    turystycznych, agent turystyczny lub dostawca usług turystycznych, będący przedsiębiorcą
    w rozumieniu art. 431 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny albo prowadzący
    działalność odpłatną.
    Przede wszystkim, jak już zostało wskazane na łamach opisu stanu faktycznego,
    Wnioskodawca nie jest podmiotem wpisanym do rejestru organizatorów turystyki i
    przedsiębiorców ułatwiających nabywanie powiązanych usług turystycznych.
    Ponadto, Wnioskodawca nie jest przedsiębiorcą w rozumieniu przepisów Kodeksu
    cywilnego. Nie można zatem mówić o jakichkolwiek usługach nabywanych dla
    bezpośredniej korzyści uczestników, które stanowią kategorię usług związanych ze
    świadczeniem usług turystycznych.
    Wobec powyższego, mimo że organizowane obozy mają charakter odpłatny, Fundacja
    wypełnia cechy organizatora wypoczynku w rozumieniu art. 92c ust. 1 pkt 3) lit. b) ustawy
    o systemie oświaty, z uwagi na fakt, iż obozy te nie wypełniają definicji imprezy
    turystycznej w rozumieniu ustawy o usługach turystycznych.
    Ponownie przechodząc do przepisów ustawy o systemie oświaty, podkreślić należy, że w
    myśl art. 92d ust. 1, organizator wypoczynku jest obowiązany zgłosić kuratorowi oświaty
    właściwemu ze względu na siedzibę lub miejsce zamieszkania organizatora wypoczynku
    zamiar zorganizowania wypoczynku, z zastrzeżeniem art. 92e ust. 1 - co jak już wskazano
    na łamach opisu stanu faktycznego niniejszego wniosku - Fundacja każdorazowo czyni.
    W tym miejscu, przytoczyć należy także treść art. 43 ust. 17 ustawy o VAT, zgodnie z
    którym zwolnienia, o których mowa w ust. 1 pkt 18, 18a, 22-24, 26, 28, 29, 31, 32 i 33 lit. a,
    nie mają zastosowania do dostawy towarów lub świadczenia usług ściśle związanych z
    usługami podstawowymi, jeżeli:
    1) nie są one niezbędne do wykonania usługi podstawowej, zwolnionej zgodnie z ust. 1
      pkt 18, 18a, 22-24, 26, 28, 29, 31, 32 i 33 lit. a lub
    2) ich głównym celem jest osiągnięcie dodatkowego dochodu przez podatnika, przez
      konkurencyjne wykonywanie tych czynności w stosunku do podatników
      niekorzystających z takiego zwolnienia.
    Jak już zostało wyjaśnione na łamach opisu stanu faktycznego, wszelkie nabywane przez
    Fundację w związku z organizacją obozów towary/usługi w postaci, np. transportu czy też
    noclegu są niezbędne do wykonania usługi podstawowej, którą stanowi organizacja obozu
    artystycznego dla dzieci. Ponadto, celem wykonywanych przez Wnioskodawcę działań w
    żadnym wypadku nie jest chęć osiągnięcia dodatkowego dochodu poprzez konkurencyjne
    świadczenie takich usług w stosunku do podatników niekorzystających ze zwolnienia, gdyż
    opisywana forma wypoczynku, stanowi wydarzenie realizujące jeden z celów statutowych
    Wnioskodawcy a nie przedsięwzięcie skierowane na uzyskanie przez nią dodatkowych

    przychodów. Fundacja nie jest podmiotem nastawionym na zysk - o czym świadczy
    chociażby zapis w statucie, iż nie prowadzi ona działalności gospodarczej.
    Wobec powyższego, w niniejszym przypadku niewątpliwie nie znajdzie zastosowania
    wyłączenie uregulowane na łamach art. 43 ust. 17 ustawy o VAT.
    Potwierdzeniem stanowiska Wnioskodawcy jest m.in. interpretacja indywidualna z 24
    kwietnia 2024 roku, znak: 0114-KDIP4-2.4012.125.2024.1.AA, gdzie Dyrektor KIS wskazuje,
    iż:
    „Świadczone przez Państwa usługi organizacji półkolonii obejmują swym zakresem usługi
    w zakresie opieki nad dziećmi i młodzieżą wykonywane w formach i na zasadach
    określonych w przepisach o systemie oświaty. Jak Państwo wskazali - w czasie trwania
    półkolonii zapewniają Państwo opiekę nad uczestnikami, usługa półkolonii będzie
    wykonywana w formach i na zasadach określonych w przepisach o systemie oświaty, w
    przepisach ustawy - Prawo oświatowe oraz rozporządzeniu Ministra Edukacji Narodowej z
    dnia 30 marca 2016 r. w sprawie wypoczynku dzieci i młodzieży. Półkolonie są zgłaszane
    kuratorowi oświaty i ich realizacja podlegała nadzorowi i kontroli przez kuratorium.
    Zatem, organizowane przez Państwa półkolonie korzystają ze zwolnienia od podatku na
    podstawie art. 43 ust. 1 pkt 24 lit. a ustawy”.
    Analogiczne jak powyżej wniosku, zajął także Dyrektor KIS w interpretacji indywidualnej z 1
    września 2022 roku, znak: 0114-KDIP4-2.4012.320.2022.2.AA:
    „Z treści powyższego przepisu wynika także, że zakresem określonego w nim zwolnienia
    jest objęta nie tylko opieka nad dziećmi i młodzieżą, ale również dostawa towarów i
    świadczenie usług ściśle z tymi usługami związanych - pod warunkiem jednak, że są one
    niezbędne do wykonania usługi podstawowej i ich głównym celem nie jest osiągnięcie
    dodatkowego dochodu przez Wnioskodawcę, przez konkurencyjne wykonywanie tych
    czynności, w stosunku do podatników niekorzystających z takiego zwolnienia.
    Z okoliczności sprawy wynika, że usługi półkolonii stanowią usługę kompleksową i
    obejmują opiekę nad dziećmi, wyżywienie i zajęcia sportowe. Wskazała Pani, że zakupione
    usługi (catering, transport, zakup biletów wstępu czy wynajem pomieszczeń) są ściśle
    związane z organizacją półkolonii i służą finalnie do świadczenia przez Panią usługi
    własnej. Usługi dodatkowe stanowią elementy składowe świadczonej przez Panią usługi
    całościowej w zakresie organizacji półkolonii i ich zakup jest niezbędny do jej realizacji.
    Ponadto wskazała Pani, że zakupione usługi dodatkowe nie stanowią usług, z których
    osiąga Pani dodatkowy dochód oraz nie wykonuje Pani tych usług jako działanie
    konkurencyjne w stosunku do podmiotów niekorzystających ze zwolnienia od podatku
    VAT.
    Analiza powyższego prowadzi do wniosku, że w przedmiotowej sprawie nie wystąpią
    przesłanki, o których mowa w art. 43 ust. 17 ustawy, wyłączające zwolnienie od podatku.
    Tym samym ww. świadczenia dodatkowe takie jak: catering, transport, zakup biletów
    wstępu czy wynajem pomieszczeń, które są zapewniane przez Panią w ramach organizacji
    półkolonii, również korzystają ze zwolnienia określonego w art. 43 ust. 1 pkt 24 lit. a
    ustawy”.
    Podsumowując, w ocenie Wnioskodawcy opisane usługi organizowania obozów
    artystycznych dla dzieci podlegają zwolnieniu z podatku VAT, o którym mowa w art. 43 ust.
    1 pkt 24 lit. a) ustawy o VAT.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest nieprawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług
    (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 775), zwanej dalej ustawą lub ustawą o VAT:

      opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, zwanym dalej „podatkiem”, podlegają
      odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju.
    Zgodnie z art. 7 ust. 1 ustawy:
      przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się przeniesienie
      prawa do rozporządzania towarami jak właściciel.
    Natomiast stosownie do art. 8 ust. 1 ustawy:
      przez świadczenie usług, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się każde
      świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej
      niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu
      art. 7.
    W treści ustawy, jak i w przepisach wykonawczych do niej, ustawodawca przewidział dla
    niektórych czynności zwolnienie od podatku.
    Zwolnienie od podatku, jako odstępstwo od zasady powszechności i równości
    opodatkowania, możliwe jest jedynie w przypadku wykonywania czynności ściśle
    określonych w ustawie oraz w przepisach wykonawczych wydanych na podstawie jej
    upoważnienia.
    Zakres i zasady zwolnienia od podatku dostaw towarów lub świadczenia usług zostały
    określone m.in. w art. 43 ustawy.
    Zgodnie z art. 43 ust. 1 pkt 24 ustawy:
      zwalnia się od podatku usługi w zakresie opieki nad dziećmi i młodzieżą oraz dostawę
      towarów i świadczenie usług ściśle z tymi usługami związane, wykonywane:
      a) w formach i na zasadach określonych w przepisach o pomocy społecznej, w
        przepisach o systemie oświaty oraz w przepisach ustawy z dnia 14 grudnia 2016 r. -
        Prawo oświatowe (Dz.U. z 2024 r. poz. 737, z późn. zm.),
      b) przez podmioty sprawujące opiekę nad dziećmi w wieku do 3 lat.
    Zgodnie z art. 43 ust. 17 ustawy:
      zwolnienia, o których mowa w ust. 1 pkt 18, 18a, 22-24, 26, 28, 29, 31, 32 i 33 lit. a, nie
      mają zastosowania do dostawy towarów lub świadczenia usług ściśle związanych z
      usługami podstawowymi, jeżeli:
      1) nie są one niezbędne do wykonania usługi podstawowej, zwolnionej zgodnie z ust. 1
        pkt 18, 18a, 22-24, 26, 28, 29, 31, 32 i 33 lit. a lub
      2) ich głównym celem jest osiągnięcie dodatkowego dochodu przez podatnika, przez
        konkurencyjne wykonywanie tych czynności w stosunku do podatników
        niekorzystających z takiego zwolnienia.
    W świetle ww. przepisu art. 43 ust. 1 pkt 24 ustawy należy stwierdzić, że jeżeli świadczone
    usługi będą stanowiły usługi opieki nad dziećmi i młodzieżą i opieka ta sprawowana
    będzie w formach i na zasadach określonych w przepisach o pomocy społecznej, o
    systemie oświaty oraz w przepisach ustawy Prawo oświatowe, to usługi opieki będą objęte
    zwolnieniem od podatku na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 24 lit. a ustawy o VAT.
    Dla zastosowania zwolnienia od podatku na podstawie ww. przepisów istotne jest
    spełnienie zawartych w tych przepisach warunków. Zwrócić należy uwagę, że powyższe
    uregulowania odsyłają bezpośrednio do przepisów o systemie oświaty.
    Zgodnie z art. 92a ust. 1 ustawy z dnia 7 września 1991 r. o systemie oświaty (t. j. Dz. U. z
    2025 r. poz. 881):
      ilekroć w art. 92b-92t i art. 96a jest mowa o wypoczynku, należy przez to rozumieć
      wypoczynek organizowany dla dzieci i młodzieży w celach rekreacyjnych lub
      regeneracji sił fizycznych i psychicznych, połączony ze szkoleniem lub pogłębianiem

      wiedzy, rozwijaniem zainteresowań, uzdolnień lub kompetencji społecznych dzieci i
      młodzieży, trwający nieprzerwanie co najmniej 2 dni, w czasie ferii letnich i zimowych
      oraz wiosennej i zimowej przerwy świątecznej, w kraju lub za granicą, w szczególności
      w formie kolonii, półkolonii, zimowiska, obozu i biwaku.
    Stosownie do art. 92c ust. 1 ustawy o systemie oświaty:
      organizatorami wypoczynku mogą być:
      1) szkoły i placówki;
      2) przedsiębiorcy wpisani do rejestru organizatorów turystyki i przedsiębiorców
        ułatwiających nabywanie powiązanych usług turystycznych, o którym mowa w art.
        22 ust. 2 ustawy z dnia 24 listopada 2017 r. o imprezach turystycznych i
        powiązanych usługach turystycznych (Dz.U. z 2023 r. poz. 2211);
      3) osoby fizyczne, osoby prawne i jednostki organizacyjne nieposiadające osobowości
        prawnej, inne niż wymienione w pkt 1 i 2, organizujące wypoczynek w celu:
      a) niezarobkowym albo
      b) zarobkowym, jeżeli organizowany wypoczynek nie stanowi imprezy turystycznej, o
        której mowa w art. 4 pkt 2 ustawy z dnia 24 listopada 2017 r. o imprezach
        turystycznych i powiązanych usługach turystycznych.
    Zgodnie z art. 92c ust. 2 ustawy o systemie oświaty:
      organizator wypoczynku zapewnia:
      1) bezpieczne i higieniczne warunki wypoczynku, w szczególności organizuje
        wypoczynek w obiekcie lub na terenie spełniającym wymagania ochrony
        przeciwpożarowej, ochrony środowiska oraz warunki higieniczno-sanitarne,
        określone w przepisach o ochronie przeciwpożarowej, ochronie środowiska i
        Państwowej Inspekcji Sanitarnej, a w przypadku wypoczynku z udziałem dzieci i
        młodzieży niepełnosprawnej - organizuje wypoczynek w obiekcie lub na terenie
        dostosowanym do potrzeb wynikających z rodzaju niepełnosprawności uczestników
        wypoczynku;
      2) kadrę wypoczynku, którą stanowią:
      a) kierownik wypoczynku i wychowawcy wypoczynku spełniający warunki, o których
        mowa w art. 92p ust. 1-6; liczba wychowawców wypoczynku jest odpowiednia do
        liczby uczestników wypoczynku,
      b) w zależności od programu wypoczynku i realizowanych zajęć - trenerzy i
        instruktorzy sportu, rekreacji, animacji kulturalno-oświatowej, lektorzy języka i inne
        osoby prowadzące zajęcia podczas wypoczynku, które spełniają następujące
        warunki:
      - mają ukończone 18 lat,
      - posiadają co najmniej wykształcenie średnie lub średnie branżowe,
      - posiadają wiedzę, doświadczenie i umiejętności niezbędne do realizowanych zajęć;
      3) dostęp do opieki medycznej:
      a) w ramach świadczeń opieki zdrowotnej udzielanych na zasadach określonych w
        ustawie z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej
        finansowanych ze środków publicznych (Dz.U. z 2024 r. poz. 146, z późn. zm.) lub
      b) na podstawie umowy zawartej z lekarzem, pielęgniarką lub ratownikiem
        medycznym;
      4) program wypoczynku i zajęcia dostosowane do wieku, zainteresowań i potrzeb
        uczestników, ich stanu zdrowia, sprawności fizycznej i umiejętności;

      5) żywienie zgodne z zasadami higieny żywienia określonymi w ustawie z dnia 25
        sierpnia 2006 r. o bezpieczeństwie żywności i żywienia (Dz.U. z 2023 r. poz. 1448);
      6) bezpieczne korzystanie z wyznaczonego obszaru wodnego zgodnie z ustawą z dnia
        18 sierpnia 2011 r. o bezpieczeństwie osób przebywających na obszarach wodnych
        (Dz.U. z 2023 r. poz. 714);
      7) bezpieczne przebywanie w górach oraz na zorganizowanych terenach narciarskich
        zgodnie z ustawą z dnia 18 sierpnia 2011 r. o bezpieczeństwie i ratownictwie w
        górach i na zorganizowanych terenach narciarskich (Dz.U. z 2023 r. poz. 1154).
    Należy w tym miejscu zauważyć, że ww. ustawa nie określa żadnych szczególnych
    wymagań co do formy prawnej, ani też warunków organizacyjno-finansowych, które
    powinien spełnić organizator. Ustala się jedynie wymagania dotyczące samych form
    wypoczynku: obowiązkiem organizatorów jest zapewnienie bezpiecznych i higienicznych
    warunków wypoczynku i właściwej opieki wychowawczej, a także zatrudnienie
    odpowiednio przygotowanej kadry pedagogicznej.
    W myśl art. 92d ust. 1 ustawy o systemie oświaty:
      organizator wypoczynku jest obowiązany zgłosić kuratorowi oświaty właściwemu ze
      względu na siedzibę lub miejsce zamieszkania organizatora wypoczynku zamiar
      zorganizowania wypoczynku, z zastrzeżeniem art. 92e ust. 1.
    W świetle art. 92t pkt 1 ustawy o systemie oświaty:
      minister właściwy do spraw oświaty i wychowania określi, w drodze rozporządzenia
      termin złożenia zgłoszenia wypoczynku, o którym mowa w art. 92d ust. 1, jego formę,
      dokumenty dołączane do zgłoszenia oraz wzór tego zgłoszenia, mając na uwadze
      potrzebę prawidłowego realizowania przez kuratora oświaty obowiązków związanych
      z umieszczeniem zgłoszenia wypoczynku w bazie wypoczynku.
    Zgodnie z § 2 ust. 1 rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej z dnia 30 marca 2016 r.
    w sprawie wypoczynku dzieci i młodzieży (t. j. Dz. U. z 2016 r. poz. 452 ze zm.):
      organizator wypoczynku zgłasza kuratorowi oświaty zamiar zorganizowania
      wypoczynku:
      1) w przypadku wypoczynku organizowanego w okresie ferii letnich oraz wiosennej
        przerwy świątecznej - od dnia 1 marca w roku szkolnym, w którym organizowany
        jest wypoczynek, jednak nie później niż na 21 dni przed terminem rozpoczęcia
        wypoczynku, a w przypadku organizowania półkolonii lub wypoczynku za granicą -
        nie później niż na 14 dni przed terminem rozpoczęcia wypoczynku;
      2) w przypadku wypoczynku organizowanego w okresie ferii zimowych oraz zimowej
        przerwy świątecznej - od dnia 1 października w roku szkolnym, w którym
        organizowany jest wypoczynek, jednak nie później niż na 21 dni przed terminem
        rozpoczęcia wypoczynku, a w przypadku organizowania półkolonii lub wypoczynku
        za granicą - nie później niż na 14 dni przed terminem rozpoczęcia wypoczynku.
    Dodatkowo w myśl § 2 ust. 2 rozporządzenia w sprawie wypoczynku dzieci i młodzieży:
      w przypadkach uzasadnionych względami społecznymi organizator wypoczynku może
      zgłosić kuratorowi oświaty zamiar zorganizowania wypoczynku po upływie terminu, o
      którym mowa w ust. 1, nie później jednak niż na 7 dni przed terminem rozpoczęcia
      wypoczynku.
    W opisie sprawy podali Państwo informacje, z których wynika, że:
        są Państwo fundacją. Swoją działalność opierają Państwo przede wszystkim o statut;
        swoją misję w zakresie wspierania oraz promocji rozwoju talentów dzieci i
        młodzieży, realizują Państwo m.in. poprzez organizację (we własnym imieniu i na

        własny rachunek) wydarzeń artystycznych dla dzieci i młodzieży w postaci obozów,
        kolonii, półkolonii i zielonych szkół w trakcie ferii letnich i zimowych;
        w obozach artystycznych dla dzieci uczestniczą dzieci powyżej 3 roku życia;
        raz w roku Fundacja organizuje wyjazdowy, 10-dniowy obóz artystyczny dla dzieci;
        w programie, uczestnicy mają zapewnione zajęcia artystyczne: wokalne, aktorskie,
        taneczne i akrobatyczne oraz inne atrakcje związane z formą wypoczynku;
        cały dochód służy realizacji celów statutowych Fundacji;
        obozy są organizowane są z zachowaniem wszelkich wymagań określonych przez
        przepisy ustawy o systemie oświaty, a także są za każdym razem zgłaszane
        właściwemu kuratorowi oświaty, zgodnie z zasadami jak i terminami
        przewidzianymi na łamach art. 92d ust. 1 ustawy o systemie oświaty;
        nie posiadają Państwo własnej bazy noclegowej dlatego też obozy artystyczne dla
        dzieci organizowane są w ośrodkach/hotelach, które na koniec pobytu wystawiają
        fakturę za świadczoną usługę hotelową wraz z wyżywieniem;
        organizują Państwo także transport dzieci do miejsca pobytu za pomocą
        wynajętego autokaru, usługa ta również jest udokumentowana wystawioną na
        Państwa rzecz fakturą;
        w ramach ceny, którą ponoszą uczestnicy obozu, wliczone są np. woda do picia,
        podstawowe zaopatrzenie apteczki, drobne artykuły spożywcze w celu poczęstunku
        dzieci (owoce, słodycze), materiały służące jako rekwizyty/ kostiumy do kończącego
        obóz nagrania video, materiały służące jako rekwizyty, sprzęty wykorzystywane
        podczas organizacji zajęć sportowych, plastycznych podczas codziennych
        aktywności z opiekunami, koszty związane z realizacją nagrań dźwięku oraz video,
        ubezpieczenie dzieci NNW;
        wyżej wymienione, nabywane przez Państwa towary i usługi od innych podmiotów
        stanowią element składowy usługi organizacji obozów;
        usługą podstawową jest usługa organizacji obozów, natomiast wszystkie wskazane
        świadczenia są niezbędne i ściśle związane z usługą organizacji obozów
        artystycznych dla dzieci;
        z punktu widzenia uczestników obozów (ich rodziców), jest to jedno kompleksowe
        świadczenie;
        dostawa wszystkich towarów i usług w ramach organizacji obozów artystycznych
        dla dzieci jest ściśle związana z usługą organizacji wypoczynku dla dzieci, są one
        niezbędne do wykonania usług podstawowej, jaką jest organizacja obozów
        artystycznych dla dzieci (organizacja wypoczynku dla dzieci);
        towary i usługi nie są nabywane od innych podatników dla bezpośredniej korzyści
        uczestników obozów artystycznych dla dzieci;
        głównym celem dostaw towarów i świadczonych usług ściśle związanych z usługą
        organizacji obozów artystycznych nie jest osiągnięcie dodatkowego dochodu, przez
        konkurencyjne wykonywanie tych czynności w stosunku do podatników
        niekorzystających z takiego zwolnienia;

        nie są Państwo podmiotem wpisanym do rejestru organizatorów turystyki i
        przedsiębiorców;
        są Państwo osobą prawną, organizującą wypoczynek w celu zarobkowym;
        usługą własną świadczoną przez Wnioskodawcę na rzecz uczestników obozu jest
        cała organizacja ,,obozów artystycznych dla dzieci’’, w której wszystkie elementy
        dodatkowe (hotel, wyżywienie, transport) mają charakter pomocniczy i są
        nierozerwalnie związane ze świadczeniem głównym.
    Wskazać należy, że w art. 119 ustawy o podatku od towarów i usług zostały przewidziane
    szczególne zasady opodatkowania dla usług turystyki.
    Zgodnie z art. 119 ust. 1 ustawy:
      podstawą opodatkowania przy wykonywaniu usług turystyki jest kwota marży
      pomniejszona o kwotę należnego podatku, z zastrzeżeniem ust. 5.
    W świetle art. 119 ust. 2 ustawy:
      przez marżę, o której mowa w ust. 1, rozumie się różnicę między kwotą, którą ma
      zapłacić nabywca usługi, a faktycznymi kosztami poniesionymi przez podatnika z
      tytułu nabycia towarów i usług od innych podatników dla bezpośredniej korzyści
      turysty; przez usługi dla bezpośredniej korzyści turysty rozumie się usługi stanowiące
      składnik świadczonej usługi turystyki, a w szczególności transport, zakwaterowanie,
      wyżywienie, ubezpieczenie.
    Powyższe regulacje odnoszą się do usług, które w całości składają się na usługę
    turystyczną. Użyte w tym przepisie słowa „w szczególności” oznaczają, że jest to katalog
    otwarty. Konsekwentnie, inne usługi stanowiące składnik usługi turystycznej również
    powinny być uwzględnione. Czynnikiem wyróżniającym konkretną czynność jako usługę
    jest przede wszystkim to, że świadczenie tej czynności zmierza do zaspokojenia określonej
    potrzeby zamawiającego.
    Ponieważ ustawa o podatku od towarów i usług nie określa jednoznacznie jakiego rodzaju
    usługi są usługami nabywanymi dla bezpośredniej korzyści, to na podstawie przepisu art.
    119 ust. 2 ustawy przyjąć należy, iż nabycie tych usług i towarów, które zaspokajają
    potrzeby i oczekiwania turysty w trakcie korzystania z usługi turystycznej, będzie w
    przypadku wykonywania usług turystyki stanowić element kalkulacyjny do określenia
    marży.
    W myśl art. 119 ust. 3 pkt 2 i 3 ustawy:
      przepis ust. 1 stosuje się bez względu na to, kto nabywa usługę turystyki, w przypadku
      gdy podatnik działa na rzecz nabywcy usługi we własnym imieniu i na własny rachunek
      (pkt 2), przy świadczeniu usługi nabywa towary i usługi od innych podatników dla
      bezpośredniej korzyści turysty (pkt 3).
    Łączne spełnienie powyższych przesłanek przesądza o obligatoryjności zastosowania
    szczególnej procedury opodatkowania marżą usług turystyki.
    Według art. 119 ust. 3a ustawy:
      podatnicy, o których mowa w ust. 3, są obowiązani prowadzić ewidencję, o której
      mowa w art. 109 ust. 3, z uwzględnieniem kwot wydatkowanych na nabycie towarów i
      usług od innych podatników dla bezpośredniej korzyści turysty oraz posiadać
      dokumenty, z których wynikają te kwoty.
    Przedmiotowa regulacja w sposób kategoryczny zobowiązuje podatników świadczących
    usługi turystyki do prowadzenia specyficznej dla tego rodzaju działalności ewidencji.

    Podstawowym obowiązkiem podatnika podatku od towarów i usług jest prawidłowe
    opodatkowanie wykonywanych czynności podlegających opodatkowaniu. Tak więc dla
    prawidłowego ustalenia podstawy opodatkowania usług turystycznych, opodatkowanych
    wg szczególnej procedury, określonej przepisem art. 119 ust. 1, konieczne jest
    prowadzenie ewidencji, o której mowa w art. 119 ust. 3a ustawy.
    Art. 119 ust. 5 ustawy stanowi, że:
      W przypadku gdy przy świadczeniu usługi turystyki, oprócz usług nabywanych od
      innych podatników dla bezpośredniej korzyści turysty, podatnik wykonuje we własnym
      zakresie część świadczeń w ramach tej usługi, zwanych dalej „usługami własnymi”,
      odrębnie ustala się podstawę opodatkowania dla usług własnych i odrębnie w
      odniesieniu do usług nabytych od innych podatników dla bezpośredniej korzyści
      turysty. W celu określenia podstawy opodatkowania dla usług własnych stosuje się
      odpowiednio przepisy art. 29a.
    Na podstawie art. 119 ust. 6 ustawy:
      W przypadkach, o których mowa w ust. 5, podatnik obowiązany jest do wykazania w
      prowadzonej ewidencji, jaka część należności za usługę przypada na usługi nabyte od
      innych podatników dla bezpośredniej korzyści turysty, a jaka na usługi własne.
    Wskazać należy, że ustawa nie zawiera definicji „usług turystyki”. Nie zawiera także
    odesłań do definicji zawartych w innych aktach normatywnych. Definicji legalnej usług
    turystyki nie odnajdujemy również w innych ustawach podatkowych. Odnajdujemy ją
    natomiast w treści art. 307 Dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w
    sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (t. j. Dz. Urz. UE. L. Nr 347 z 11
    grudnia 2006 r. s. 1 ze zm.) - poprzednio art. 26 ust. 2 zdanie pierwsze Szóstej Dyrektywy
    Rady z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji przepisów Państw Członkowskich,
    dotyczących podatków obrotowych - Wspólny system podatku od wartości dodanej:
    ujednolicona podstawa opodatkowania (77/388/EEC ze zm.). Stosownie do powołanego
    przepisu, transakcje dokonywane przez biura podróży w zakresie realizacji podróży
    uznawane są za pojedynczą usługę świadczoną przez biuro podróży na rzecz turysty.
    Odnosząc się do treści tekstu Dyrektywy w języku francuskim - „Les opérations effectuées
    par lagence de voyages pour la réalisation du voyage sont considérées comme une
    prestation de service unique de lagence de voyages au voyageur”, jak też w języku
    angielskim - „All transactions performed by the travel agent in respect of a journey shall
    be treated as a single service supplied by the travel agent to the traveller”, należy
    stwierdzić, że zdanie to powinno być przetłumaczone jako „Wszystkie transakcje
    dokonywane przez biura podróży w związku z realizacją podróży (imprezy turystycznej)
    uznawane są za jedną usługę świadczoną przez biuro podróży na rzecz podróżnego”.
    Należy zaznaczyć, że wprowadzenie Dyrektywy 2006/112/WE miało na celu m.in. jasne
    przedstawienie przepisów dyrektyw dotyczących podatku od wartości dodanej.
    Zgodnie z definicją Słownika języka polskiego, Wydawnictwo Naukowe PWN, Warszawa
    2005, str. 1052 „turystyka” to zorganizowane wyjazdy poza miejsce stałego zamieszkania
    na dłuższy lub krótszy pobyt, wędrówki po obcym terenie w celach krajoznawczych lub
    zdrowotnych.
    Definicję usług turystycznych odnajdujemy także w szeregu publikacji dotyczących
    turystyki. I tak, usługi turystyczne są to, podobnie jak inne usługi, wszelkie wymienne,
    zbywalne czynności, będące wynikiem pracy, związane bezpośrednio lub pośrednio z
    zaspokajaniem potrzeb przed i w czasie podróży oraz pobytu turystycznego, ale
    niesłużące bezpośrednio do wytwarzania przedmiotów (por. A. S. Kornak „Ekonomika
    turystyki” PWN, Warszawa 1979, s. 159).
    Inną definicję proponuje S. Wodejko, według którego do usług turystycznych należy
    zaliczyć wszelkiego rodzaju usługi, których świadczenie jest niezbędne dla turysty w celu
    umożliwienia dojazdu do miejsca występowania podstawowego dobra (lub dóbr)

    turystycznego, pobytu w tym miejscu oraz powrotu do stałego miejsca zamieszkania (S.
    Wodejko „Czynniki wpływające na rozwój turystyki międzynarodowej”, Ruch turystyczny -
    Monografie, Warszawa 1975, z. 15, s. 83).
    Pakietem usług nazywa się w turystyce zestaw usług turystycznych służących zaspokojeniu
    kompleksowych potrzeb. Pakiet usług bywa kombinacją dwóch (np. hotel i wyżywienie,
    przejazd i nocleg) lub więcej elementów oferowanych przez sprzedawcę jako jeden
    produkt po określonej cenie (por. J. Altkorn „Marketing w turystyce”, Warszawa 2002 r., s.
    99).
    Zatem usługa turystyki to kompleksowa usługa świadczona na rzecz turysty, która
    obejmuje swym zakresem cząstkowe usługi, bez których dana impreza turystyczna nie
    mogłaby się odbyć. Za usługi turystyki należy więc uznać zorganizowane lub indywidualne
    wyjazdy wypoczynkowe połączone z rekreacją i rozrywką (tzn. kompleksowym programem
    imprez).
    Z powyższego wynika, że usługi nabyte stanowią elementy składowe określonej usługi
    turystycznej.
    Biorąc pod uwagę przedstawione rozważania, stwierdzić należy, że procedura
    opodatkowania określona w art. 119 jest procedurą szczególną, przewidującą
    uregulowania specyficzne dla działalności turystycznej i stanowiąca odstępstwo od
    ogólnych zasad opodatkowania podatkiem VAT.
    Podkreślenia wymaga fakt, iż cytowane przepisy art. 119 ustawy o podatku od towarów i
    usług są zbieżne z przepisami Dyrektywy. I tak, zgodnie z art. 306 Dyrektywy:
      państwa członkowskie stosują procedurę szczególną VAT, do transakcji dokonywanych
      przez biura podróży, o ile biura te występują we własnym imieniu wobec nabywców
      oraz gdy wykorzystują one do realizacji podróży towary dostarczane i usługi
      świadczone przez innych podatników.
    Z brzmienia powyższego przepisu wynika jednoznacznie, że dotyczy on świadczeń
    nabywanych od innych podatników.
    Zgodnie z art. 307 Dyrektywy:
      transakcje dokonywane na warunkach przewidzianych w art. 306 Dyrektywy przez
      biura podróży w zakresie realizacji podróży uznawane są za pojedynczą usługę
      świadczoną przez biuro podróży na rzecz turysty (...).
    Z kolei, na mocy art. 308 Dyrektywy:
      w odniesieniu do pojedynczej usługi świadczonej przez biuro podróży, za podstawę
      opodatkowania i cenę z wyłączeniem VAT w rozumieniu art. 226 pkt 8 uznaje się
      marżę biura podróży, czyli różnicę między całkowitą kwotą, z wyłączeniem VAT, do
      zapłaty przez turystę a faktycznymi kosztami poniesionymi przez biuro podróży z
      tytułu dostaw towarów i usług świadczonych przez innych podatników, w przypadku
      gdy transakcje te służą bezpośredniej korzyści turysty.
    W tym miejscu warto przytoczyć wyrok Trybunału Sprawiedliwości UE z 25 października
    2012 r. w sprawie C-557/11 mającej za przedmiot wniosek o wydanie, na podstawie art.
    267 TFUE, orzeczenia w trybie prejudycjalnym, złożony przez Naczelny Sąd
    Administracyjny (Polska). W pkt 19 tego wyroku Trybunał wskazał, że:
      głównym celem wprowadzenia uregulowań składających się na szczególną procedurę
      opodatkowania podatkiem VAT biur podróży było uniknięcie trudności, jakie
      wynikałyby dla podmiotów gospodarczych ze stosowania ogólnych zasad dyrektywy o
      podatku VAT do transakcji obejmujących świadczenia nabywane od podmiotów
      trzecich (zob. podobnie wyrok z dnia 22 października 1998 r. w sprawach połączonych
      C-308/96 i C-94/97 Madgett i Baldwin, Rec. s. I 6229, pkt 33). Zastosowanie zasad
      ogólnych w odniesieniu do miejsca i podstawy opodatkowania oraz odliczenia

      podatku naliczonego powodowałoby bowiem praktyczne trudności dla
      przedsiębiorstw z powodu wielości i lokalizacji świadczonych usług, co mogłoby
      stanowić dla nich przeszkodę w prowadzeniu działalności (zob. wyrok z dnia 12
      listopada 1992 r. w sprawie C-163/91 Van Ginkel, Rec. s. I 5723, pkt 14).
    W cytowanym wyroku TSUE podkreślił, iż Trybunał już w przeszłości orzekł, że szczególna
    procedura opodatkowania biur podróży znajduje zastosowanie wyłącznie do świadczeń
    nabywanych od podmiotów trzecich. Ta sama linia rozumowania doprowadziła Trybunał
    do orzeczenia, że procedura ta nie dotyczy usług przewozu świadczonych bez
    pośredników, które podlegają przepisom ogólnym mającym zastosowanie do
    przedsiębiorstw transportowych (wyrok z dnia 27 października 1992 r. w sprawie C-74/91
    Komisja przeciwko Niemcom, Rec. s. I 5437, pkt 26). Trybunał wywiódł stąd, że w sytuacji
    gdy podmiot gospodarczy podlegający przepisom o szczególnej procedurze
    opodatkowania biur podróży świadczy za cenę ryczałtową usługi złożone w części z jego
    własnych usług, a w części ze świadczeń innych podatników, procedura szczególna
    znajduje zastosowanie tylko do świadczeń podmiotów trzecich (zob. podobnie ww. wyrok
    w sprawach połączonych Madgett i Baldwin, pkt 47).
    W tym też kontekście należy rozpatrywać pojęcie „pojedynczej usługi” zawarte w art. 307 i
    308 Dyrektywy. Pojęcie to obejmuje tylko świadczenia nabywane od innych podatników.
    Natomiast zasada dotycząca pojedynczej usługi znajduje zastosowanie w ramach
    ogólnych zasad opodatkowania podatkiem VAT i nie wpływa na interpretację tego pojęcia
    w ramach szczególnej procedury opodatkowania biur podróży.
    Należy również wskazać, że Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej w wyroku z 13
    października 2005 r. (C-200/04, Finanzamt Heidelberg v. iSt internationale Sprach - und
    Studienreisen GmbH), badając zakres świadczenia usług turystycznych zwrócił uwagę, że
    definicji podróży nie można ograniczyć ze względu na jej cel. Usługa turystyczna może
    bowiem obejmować także wyjazd edukacyjny. W wyroku tym Trybunał stwierdził, że:
      artykuł 26 szóstej dyrektywy Rady 77/388/EWG z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie
      harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do podatków
      obrotowych - wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa
      wymiaru podatku (Dz. U. L. 77/388/WE, obecnie art. 306 Dyrektywy Rady 2006/112
      /WE) należy interpretować w ten sposób, że ma on zastosowanie do podmiotu
      gospodarczego, który oferuje usługi takie jak programy „High School” i „College”
      polegające na organizacji wyjazdów językowych i studiów zagranicznych oraz który za
      zapłatą ceny ryczałtowej we własnym imieniu zapewnia swoim klientom pobyt za
      granicą przez okres od trzech do dziesięciu miesięcy i w tym celu powierza
      świadczenie usług innym podatnikom.
    W uzasadnieniu rozstrzygnięcia Trybunał zwrócił uwagę, że nawet jeżeli usługa ma
    charakter edukacyjny, podróż może stanowić jej istotny i znaczący element. Tym bardziej,
    że pojęcia opisujące zwolnienia podatkowe należy interpretować ściśle.
    Jak wskazał również NSA w wyroku z 4 lutego 2016 r. sygn. akt I FSK 1768/14:
      jeżeli Spółdzielnia w ramach świadczonej przez nią usługi zapewnia nie tylko dojazd,
      nocleg, wyżywienie, opiekę sprawowaną przez osoby spełniające wymagania
      określone przez Ministra Edukacji Narodowej, ale również usługi o charakterze
      rekreacyjnym i sportowym, między innymi naukę gry w tenisa, jeździectwa, żeglarstwa,
      tańca, windsurfingu, narciarstwa. Tego typu wyjazdy wykraczają poza zakres pojęcia
      sprawowania opieki i nabierają cech charakterystycznych dla usług turystycznych, o
      których jest mowa w art. 119 ust. 1 u.p.t.u.
    A zatem, usługa turystyki, o której mowa w art. 119 ustawy, to świadczenie złożone, na
    które składa się szereg usług takich jak np. hotel, wyżywienie, transport, mających na celu
    zorganizowanie pobytu klientowi poza miejscem jego zamieszkania. Usługi te są tak ściśle
    powiązane, że obiektywnie tworzą one w aspekcie gospodarczym jedną całość (jedną
    usługę, jeden produkt). Wobec tego, aby daną usługę uznać za usługę turystyki, powinna

    ona być usługą składającą się z więcej niż jednego świadczenia, świadczący usługę musi
    działać na rzecz nabywcy we własnym imieniu i na własny rachunek, oraz przy
    świadczeniu usługi musi nabywać towary i usługi od innych podmiotów dla bezpośredniej
    korzyści turysty.
    W tym miejscu należy również wskazać, że ustawa o podatku od towarów i usług, jak
    również Dyrektywa 112 nie zawierają definicji pojęć „biuro podróży” oraz „organizator
    wycieczek turystycznych”. W sprawach połączonych C-308/96 i C-94/97 Commissioners of
    Customs and Excise v T.P. Madgett, R.M. Baldwin and The Howden Court Hotel Trybunał
    Sprawiedliwości Unii Europejskiej (TSUE) uznał, że specjalne zasady opodatkowania
    agentów turystycznych i biur podróży, określone w artykule 26 VI Dyrektywy 77/388, mają
    zastosowanie do podmiotów gospodarczych, nawet jeśli nie są one formalnie agentami
    turystycznymi ani biurami podróży, o ile organizują one wycieczki lub wyjazdy
    zorganizowane we własnym imieniu i powierzają innym podatnikom wykonanie usług
    związanych z tą działalnością. To stanowisko podtrzymano następnie w wyroku w sprawie
    C-200/04 ISt internationale Sprach und Studienreisen GmbH (pkt 22). Szeroka wykładnia
    art. 306 i n. dyrektywy 112 popierana jest także w orzecznictwie krajowym (wyrok NSA z 4
    lutego 2016 r., I FSK 1768/14, a także wyrok WSA w Gliwicach z 28 marca 2011 r., III SA/Gl
    2746/10, CBOSA).
    Zatem, procedura szczególna wynikająca z art. 119 ustawy o podatku od towarów i usług
    ma zastosowanie nie tylko w stosunku do typowych biur podróży, ale także w stosunku do
    innych podmiotów, które dokonują podobnych czynności w ramach swojej działalności
    gospodarczej.
    Z okoliczności sprawy wynika, że organizowane przez Państwa obozy artystyczne dla
    dzieci mają charakter usługi organizacji wypoczynku w formie obozów artystycznych dla
    dzieci.
    W opisie sprawy wskazali Państwo, że nie są Państwo podmiotem wpisanym do rejestru
    organizatorów turystyki i przedsiębiorców ułatwiających nabywanie powiązanych usług
    turystycznych. Nie są Państwo także szkołą, ani placówką. Natomiast wskazali Państwo, że
    obozy są organizowane są z zachowaniem wszelkich wymagań określonych przez przepisy
    ustawy o systemie oświaty. W konsekwencji należy stwierdzić, że są Państwo
    organizatorem wypoczynku, jako osoba prawna organizująca wypoczynek o charakterze
    zarobkowym.
    W związku z organizacją opisanych obozów, ponoszą Państwo szereg różnego rodzaju
    kosztów. W programie, uczestnicy mają zapewnione zajęcia artystyczne: wokalne,
    aktorskie, taneczne i akrobatyczne oraz inne atrakcje związane z formą wypoczynku. Na
    czas organizowanych obozów zatrudniają Państwo wykwalifikowaną kadrę instruktorską
    oraz wychowawców/opiekunów. Z uzupełnienia opisu sprawy wynika, że w ramach
    organizacji obozów świadczą Państwo również usługę opieki nad dziećmi.
    Nie posiadają Państwo własnej bazy noclegowej dlatego też obozy artystyczne dla dzieci
    organizowane są w ośrodkach/hotelach, które na koniec pobytu wystawiają fakturę za
    świadczoną usługę hotelową wraz z wyżywieniem. Organizują Państwo także transport
    dzieci do miejsca pobytu za pomocą wynajętego autokaru, usługa ta również jest
    udokumentowana wystawioną na rzecz Fundacji fakturą. W związku z organizacją obozów
    dla dzieci nabywają Państwo od innych podmiotów towary i usługi takie jak: woda do picia,
    podstawowe zaopatrzenie apteczki, drobne artykuły spożywcze w celu poczęstunku dzieci
    (owoce, słodycze), materiały służące jako rekwizyty/ kostiumy do kończącego obóz
    nagrania video, materiały służące jako rekwizyty, sprzęty wykorzystywane podczas
    organizacji zajęć sportowych, plastycznych podczas codziennych aktywności z opiekunami,
    koszty związane z realizacją nagrań dźwięku oraz video, ubezpieczenie dzieci NNW.
    W opisie sprawy wskazali Państwo, że towary i usługi nie są nabywane od innych
    podatników dla bezpośredniej korzyści uczestników obozów artystycznych.

    Jak już wcześniej wskazano, zgodnie z art. 119 ust. 2 ustawy, przez usługi dla
    bezpośredniej korzyści turysty rozumie się usługi stanowiące składnik świadczonej usługi
    turystyki, a w szczególności transport, zakwaterowanie, wyżywienie, ubezpieczenie. Użycie
    w ww. przepisie słowa „w szczególności” oznacza, że jest to katalog otwarty.
    Konsekwentnie, inne usługi stanowiące składnik usługi turystyki również objęte są tym
    przepisem.
    W przedstawionych okolicznościach sprawy nabywane przez Państwa usługi hotelowe
    wraz z wyżywieniem, transport oraz ubezpieczenie dzieci NNW stanowią składniki
    świadczonej usługi turystyki - nabywają je Państwo we własnym imieniu i na własną rzecz
    od innych podmiotów, aby następnie odsprzedać je uczestnikom jako element usługi
    organizowania obozów artystycznych. W konsekwencji ww. usługi powinni Państwo
    zakwalifikować jako nabywane dla bezpośredniej korzyści uczestników obozów
    artystycznych.
    Zatem należy stwierdzić, że świadczone przez Państwa usługi organizacji obozów
    artystycznych dla dzieci składają się z Państwa usług własnych oraz usług nabywanych od
    innych podatników, dla bezpośredniej korzyści uczestników wypoczynku. W konsekwencji,
    w opisanej sprawie zastosowanie znajdzie art. 119 ustawy.
    W zakresie usług własnych wskazali Państwo, że występuje tylko jedna usługa własna
    świadczona na rzecz uczestników obozu i jest nią organizacja obozów artystycznych dla
    dzieci. Wskazali Państwo, że wszystkie elementy dodatkowe (hotel, wyżywienie, transport)
    mają charakter pomocniczy i są nierozerwalnie związane ze świadczeniem głównym.
    Nabywane przez Państwa towary i usługi od innych podmiotów stanowią element
    składowy usługi organizacji obozów. Usługą podstawową jest usługa organizacji obozów,
    natomiast wszystkie wskazane świadczenia są niezbędne i ściśle związane z usługą
    organizacji obozów artystycznych dla dzieci - bez zapewnienia uczestnikom obozu
    nabywanych od podmiotów zewnętrznych towarów i usług nie jest możliwe poprawne
    wykonanie usługi organizacji obozu. Wskazali Państwo, że z punktu widzenia uczestników
    obozów (ich rodziców), jest to jedno kompleksowe świadczenie.
    Odnosząc się do powyższego należy ponownie wskazać, że usługa turystyki to
    kompleksowa usługa świadczona na rzecz turysty, która obejmuje swym zakresem
    cząstkowe usługi, bez których dana impreza turystyczna nie mogłaby się odbyć. Za usługi
    turystyki należy więc uznać zorganizowane lub indywidualne wyjazdy wypoczynkowe
    połączone z rekreacją i rozrywką. Usługi nabyte stanowią elementy składowe określonej
    usługi turystycznej.
    Zatem, pomimo, że z punktu widzenia uczestników nabywają oni jedno świadczenie
    kompleksowe, to obowiązkiem podatnika w odniesieniu do usług turystyki jest
    zastosowanie określonej w art. 119 ustawy, procedury szczególnej, przewidującej
    uregulowania specyficzne dla działalności turystycznej i stanowiącej odstępstwo od
    ogólnych zasad opodatkowania podatkiem VAT
    W związku z tym, że z opisu sprawy wynika, że świadczone przez Państwa usługi
    organizowania wypoczynku w zakresie obozów artystycznych dla dzieci składają się
    również z usług nabywanych od innych podatników, dla bezpośredniej korzyści
    uczestników wypoczynku, zastosowanie znajdzie art. 119 ustawy. Zatem organizacja
    opisanych obozów artystycznych dla dzieci, w ramach których uczestnikom zostaną
    zapewnione usługi hotelowe wraz z wyżywieniem, transport oraz ubezpieczenie dzieci
    NNW oraz usługa opieki i zajęcia artystyczne - jest świadczeniem złożonym, składającym
    się w przeważającej części z towarów i usług nabytych dla bezpośredniej korzyści
    uczestników, co w konsekwencji stanowi usługi turystyki opodatkowane według
    szczególnej procedury określonej w art. 119 ustawy na zasadzie marży przy zastosowaniu
    właściwej stawki podatku VAT.
    Jak wyżej wskazano, w przypadku gdy przy świadczeniu usługi turystyki, oprócz usług
    nabywanych od innych podatników dla bezpośredniej korzyści turysty, podatnik wykonuje

    we własnym zakresie część świadczeń w ramach tej usługi, zwanych dalej „usługami
    własnymi”, odrębnie ustala się podstawę opodatkowania dla usług własnych i odrębnie w
    odniesieniu do usług nabytych od innych podatników dla bezpośredniej korzyści turysty.
    W celu określenia podstawy opodatkowania dla usług własnych stosuje się odpowiednio
    przepisy art. 29a ustawy.
    Należy podkreślić, że do towarów i usług nabytych dla bezpośredniej korzyści turysty
    można zaliczyć jedynie takie towary i usługi, które nabywają Państwo od innych
    podatników dla bezpośredniej korzyści uczestników obozu i nie stanowią one
    jednocześnie „środków” do wyświadczenia usługi własnej, która następnie staje się
    elementem kompleksowej usługi turystycznej.
    Natomiast wszelkie towary i usługi nabywane przez Państwa dla wyświadczenia usługi
    własnej, stanowiącej następnie element usługi turystyki, należy uznać za wydatki
    dotyczące usług własnych.
    W tym miejscu wskazać należy, że ze zwolnienia na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 24 lit. a
    ustawy korzystają świadczone usługi opieki, jeżeli stanowią usługi opieki nad dziećmi i
    młodzieżą i opieka ta sprawowana jest w formach i na zasadach określonych w przepisach
    o systemie oświaty.
    W opisie sprawy wskazali Państwo, że obozy są organizowane są z zachowaniem wszelkich
    wymagań określonych przez przepisy ustawy o systemie oświaty, a także są za każdym
    razem zgłaszane właściwemu kuratorowi oświaty, zgodnie z zasadami, jak i terminami
    przewidzianymi na łamach art. 92d ust. 1 ustawy o systemie oświaty
    Przenosząc powyższą analizę na grunt niniejszej sprawy wskazać należy, że ze zwolnienia
    przewidzianego w art. 43 ust. 1 pkt 24 lit. a ustawy może korzystać jedynie świadczona
    przez Państwa w ramach ww. usługi organizacji obozów artystycznych usługa w zakresie
    opieki nad dziećmi, wykonywana w formach i na zasadach określonych w przepisach
    ustawy o systemie oświaty.
    Ze zwolnienia od podatku nie korzysta natomiast - jako całość - usługa organizacji
    wypoczynku, gdzie m.in. świadczenie opieki nad uczestnikami jest elementem opisanej
    usługi złożonej.
    Natomiast pozostałe usługi realizowane w ramach organizacji obozów artystycznych, tj.
    zajęcia artystyczne, które nie stanowią usługi opieki i których zasadniczym celem jest
    wypoczynek, nie mogą korzystać ze zwolnienia od podatku przewidzianego w art. 43 ust. 1
    pkt 24 lit. a ustawy. Przepisy dotyczące zwolnień nie powinny być stosowane rozszerzająco.
    Podsumowując, świadczone przez Państwa usługi w zakresie opieki nad dziećmi w ramach
    obozów, wykonywane w formach i na zasadach określonych w przepisach ustawy o
    systemie oświaty oraz Prawo oświatowe korzystają ze zwolnienia na podstawie art. 43 ust.
    1 pkt 24 lit. a ustawy o podatku od towarów i usług. Przy czym zwolnienie to nie znajdzie
    zastosowania w odniesieniu do całej usługi organizacji obozów artystycznych, a jedynie do
    świadczonej w ich ramach usługi w zakresie opieki nad uczestnikami.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Państwo przedstawili i stanu prawnego,
    który obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia.
    Odnosząc się do wskazanych przez Państwa we własnym stanowisku interpretacji
    indywidualnych należy zaznaczyć, że dotyczą one usług organizacji półkolonii, które nie
    mają charakteru usług turystycznych. Zatem rozstrzygnięcia zawarte we wskazanych
    interpretacjach dotyczą odmiennych okoliczności i nie znajdują zastosowania w niniejszej
    sprawie.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

        Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb
        ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz.
        111 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa
        sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego i zastosują się
        Państwo do interpretacji.
        Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z
        dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
        Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki
      interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego
    Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa
    z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.
    U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
        w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
        Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
        w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na
        adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS
        /SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.