Interpretacja indywidualna
Sygnatura: IPPP2/443-169/07-7/BM
Organ: Dyrektor Izby Skarbowej w Warszawie
Data wydania: 2008-10-01
Teza: obniżenie podatku należnego o podatek naliczony od nabytych paliw silnikowych
Słowa kluczowe: dyrektywy; faktura; odliczenia; paliwo; podatek-podatek naliczony; samochód
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział IX-Rozdział 1-art. 86

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA

Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.) oraz § 7 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz. U. z 2007 r. Nr 112, poz. 770) Dyrektor Izby Skarbowej w Warszawie działając w imieniu Ministra Finansów stwierdza, że stanowisko Wnioskodawcy, przedstawione we wniosku z dnia 24 sierpnia 2007r. (data wpływu 24 sierpnia 2007r.) o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie obniżenia podatku należnego o podatek naliczony od nabytych paliw silnikowych (interpretacja wydana w dniu 23 października 2007r. nr IP-PP2-443-169/07-2/BM została uchylona wyrokiem Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego w Warszawie z dnia 11 kwietnia 2008r. sygn. akt III SA/Wa263/08, doręczonym w dniu 03.07.2008r.) - **jest nieprawidłowe.**

UZASADNIENIE

W dniu 24 sierpnia 2007r. został złożony wniosek o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie obniżenia podatku należnego o podatek naliczony od nabytych paliw silnikowych. Interpretacja wydana w dniu 23 października 2007r. nr IP-PP2-443-169/07-2/BM została uchylona wyrokiem Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego w Warszawie z dnia 11 kwietnia 2008r. sygn. akt III SA/Wa263/08, doręczonym w dniu 03.07.2008r.

W przedmiotowym wniosku został przedstawiony następujący stan faktyczny.

X Sp. z o. o. jest podatnikiem podatku od towarów i usług, wykonuje działalność w zakresie sprzedaży produktów medycznych na terenie Polski. Dla celów w/w działalności Podatnik wykorzystuje samochody będące własnością Spółki. Samochody te spełniają warunki określone w art. 86 ust. 3 ustawy z dnia 11 marca 2004r. o podatku od towarów i usług (zarówno w brzmieniu sprzed jak i po 22 sierpnia 2005r.) - pojazdy te uznawane są za samochody osobowe lub inne pojazdy, przy nabyciu których zgodnie z przepisami w/w ustawy odliczenie podatku naliczonego jest ograniczone. W konsekwencji, powyższego, zgodnie z art. 88 ust. 1 pkt 3 od dnia 01 maja 2004r., Spółka nie odlicza podatku naliczonego od zakupu paliw do tych samochodów.

Część samochodów użytkowanych przez Podatnika w okresie po dniu 1 maja 2004r. spełnia warunki odliczenia VAT od paliwa przewidziane w art. 25 ust. 1 pkt 3a uchylonej ustawy z dnia 8 stycznia 1993r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym, tj. posiada świadectwo homologacji jako samochód ciężarowy oraz dopuszczalną ładowność nie mniejszą niż 500kg.

W związku z powyższym zadano następujące pytanie.

Czy X Polska Sp. z o. o. w okresie po dniu 01 maja 2004r. miała prawo do odliczenia VAT od zakupu paliwa do samochodów w stosunku do których, na podstawie „starej” ustawy z dnia 8 stycznia 1993r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym, przysługiwało prawo do odliczenia podatku naliczonego przy zakupach paliw, tj. samochodów uznanych za ciężarowe o ładowności nie mniejszej niż 500kg?

Zdaniem Wnioskodawcy Spółka w okresie po dniu 01 maja 2004r. miała prawo do odliczenia VAT od zakupu paliwa do samochodów w stosunku do których, na podstawie przepisów „starej” ustawy o VAT, przysługiwało prawo do odliczenia tego podatku, tj. samochodów uznanych za ciężarowe o ładowności nie mniejszej niż 500kg, ponieważ wg Podatnika regulacje art. 88 ust.1 pkt 3 w zw. z art. 86 ust. 3 ustawy o VAT są niezgodne z art. 168 pkt (a) oraz art. 176 Dyrektywy Rady Europy 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006r.

Od momentu wejścia Polski do Unii Europejskiej, tj. od dnia 01.05.2004r. dorobek prawny Wspólnoty stał się częścią krajowego porządku prawnego.

Zgodnie z art. 94 Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską (TWE) instrumentem harmonizacji ustawodawstwa Państw Członkowskich są dyrektywy. W myśl art. 249 TWE dyrektywy wiążą każde Państwo Członkowskie do którego są kierowane, w odniesieniu do rezultatu, który ma być osiągnięty, pozostawia się jednak organom krajowym swobodę wyboru formy środków jej implementacji. W przypadku gdy zachodzi konieczność dokonania wykładni przepisów krajowych będących odzwierciedleniem dyrektyw Wspólnot, wykładnia prowspólnotowa ( tj. interpretacja prawa krajowego w świetle tekstu oraz celu dyrektyw) stanowi obowiązek nie tylko sądów krajowych, ale i organów administracji. Wykładnia powinna iść tak daleko , jak to jest możliwe, aby osiągnąć rezultat założony w dyrektywie.

Zgodnie z art. 168 pkt(a) Dyrektywy 2006/112/WE oraz art. 86 ustawy o podatku od towarów i usług podatnik ma prawo do odliczenia podatku naliczonego od zakupów wykorzystywanych do wykonywania czynności opodatkowanych. Natomiast art. 176 w/powołanej Dyrektywy stanowi, iż Rada powinna podjąć decyzję, które wydatki nie kwalifikują się do odliczenia podatku od wartości dodanej. Do czasu ustalenia przez Radę takiej listy, Państwa Członkowskie mogą zachować wyłączenia przewidziane przepisami krajowymi w dniu 01 stycznia 1979r. lub, w przypadku państw które dołączyły do Wspólnot później, w dacie ich akcesji. Do dnia dzisiejszego Rada nie ustaliła powyższej listy.

Ustawa o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym obowiązująca do dnia 30 kwietnia 2004r. w art. 25 ust. 1 pkt 3 wykluczała prawo do odliczenia VAT od nabycia paliwa do napędu samochodów osobowych lub innych samochodów o dopuszczalnej ładowności do 500kg.

Ustawa o VAT, która weszła w życie z dniem 01 maja 2004r. w art. 88 ust. 3 pkt 1 w zw. z art. 86 ust. 3 i 5 zmieniała warunki odliczenia VAT od paliwa. Od tej daty nie mógł być odliczany podatek od nabycia paliw do samochodów osobowych oraz innych pojazdów samochodowych o dopuszczalnej ładowności mniejszej niż określona według tzw. Wzoru Lisaka.

W dniu 22 sierpnia 2005r. nowelizacją ustawy o VAT w/w art. 86 ust. 3 i ust. 5 został ponownie zmieniony. Od tej pory, zgodnie z brzmieniem ustawy, nie podlega odliczeniu VAT naliczony od nabycia paliwa do samochodów osobowych oraz innych pojazdów samochodowych o dopuszczalnej masie całkowitej nieprzekraczającej 3,5 tony (z wyjątkami).

Zdaniem Podatnika zarówno przepisy wprowadzone w dniu 1 maja 2004r. jak i w dniu 22 sierpnia 2005r. są niezgodne z art. 176 oraz art. 295 Dyrektywy 2006/112/WE.

Stosownie do art. 176 w/cyt. Dyrektywy Państwo Członkowskie może jedynie zachować w mocy przepisy dotyczące ograniczeń w prawie do odliczenia obowiązujące na dzień przystąpienia do Wspólnot, a po dacie akcesji nie ma możliwości dalszego ograniczenia tego prawa. W związku z uchyleniem poprzedniej ustawy o VAT z dniem przystąpienia Polski do Unii Europejskiej, władza ustawodawcza Polski zrezygnowała z ograniczania prawa do odliczania VAT od zakupu paliwa do niektórych pojazdów samochodowych, pozostawiając w mocy ogólne przepisy regulujące prawo do odliczania podatku naliczonego.

W konsekwencji Spółka uważa, iż wprowadzenie w dniu akcesji nowych ograniczeń odliczenia VAT stanowiło środek specjalny o którym mowa w art. 395 Dyrektywy 2006/112/WE. Zgodnie z tym przepisem Rada Europejska działając jednomyślnie na podstawie propozycji Komisji, może upoważnić każde z państw Członkowskich do wprowadzenia środków specjalnych, stanowiących wyjątek od przepisów Dyrektywy, w celu uproszczenia procedury naliczania podatku lub zapobieżenia pewnym rodzajom uchylania się lub unikania opodatkowania. Zgodnie z ust. 2 w/w artykułu Państwo Członkowskie, które zamierza wprowadzić środki specjalne jest zobowiązane powiadomić o tym Komisję, które informuje o proponowanym środku specjalnym inne Państwa Członkowskie. Jeżeli w ciągu 2 miesięcy od przekazania tej informacji Komisja ani żadne państwo nie wystąpi z żądaniem omówienia sprawy przez Radę, decyzję Rady uznaje się za przyjętą, a Państwo Członkowskie, które wystąpiło z propozycją stosowania środka specjalnego może go stosować.

Należy zauważyć, że Polska nie wystąpiła dotąd do Komisji o możliwość skorzystania ze środka specjalnego w postaci ograniczenia odliczenia VAT od paliwa do samochodów osobowych i niektórych innych pojazdów samochodowych. Tym samym nie ma, zdaniem Spółki, podstawy prawnej do ograniczenia odliczenia VAT przy zakupie paliw do niektórych pojazdów samochodowych.

Podobny pogląd wyraził Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w postanowieniu z dnia 17 maja 2007r. (I SA/Kr/603/03) oraz Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w wyroku z dnia 4 kwietna 2007r. (I SA/Wr/1852/06).

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego stanu faktycznego uznaje się za nieprawidłowe.

Od dnia 01 maja 2004 r. Polska stała się stroną Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską, wobec czego zobowiązała się przestrzegać postanowień traktatów założycielskich i aktów przyjętych przez Instytucje Wspólnoty na zasadach określonych w tych traktatach. System prawny Wspólnoty Europejskiej obejmuje prawo pierwotne czyli traktaty założycielskie i podstawowe zasady prawne oraz prawo pochodne tworzone przez organy Wspólnoty. W stosunku do prawa pierwotnego zastosowanie ma zasada pierwszeństwa oraz bezpośredniego stosowania. Jednakże przepisy takie jak dyrektywy, które nie są wystarczająco precyzyjne i bezwarunkowe, nie odznaczają się bezpośrednią skutecznością. Adresatami dyrektyw są wyłącznie państwa i nie mogą być one kierowane do innych podmiotów prawa – osób fizycznych i prawnych. Zasadą jest, że dyrektywy nie obowiązują bezpośrednio w wewnętrznych porządkach prawnych, a ich istotą jest to, że wyznaczają rezultat, jaki ma zostać osiągnięty, natomiast wybór środków mających służyć jego realizacji został pozostawiony swobodnej decyzji państw członkowskich.

W myśl art. 168 pkt (a) VI Dyrektywy Rady Europy z dnia 17 maja 1977r. obowiązującej na dzień wejścia w życie ustawy z dnia 11 marca 2004r. o podatku od towarów i usług jeżeli towary i usługi wykorzystywane są na potrzeby opodatkowanych transakcji podatnika, podatnik jest uprawniony, w państwie członkowskim, w którym dokonuje tych transakcji, do odliczenia VAT należnego lub zapłaconego w tym państwie członkowskim od towarów i usług, które zostały mu dostarczone lub które mają być mu dostarczone przez innego podatnika.

Stosownie do art. 17 ust. 6 VI Dyrektywy (obecnie art. 176 Dyrektywy 2006/112/WE), Rada powinna podjąć decyzję, które wydatki nie kwalifikują się do odliczenia podatku od wartości dodanej. Do czasu ustalenia przez Radę takiej listy, Państwa Członkowskie mogą zachować wyłączenia przewidziane przepisami krajowymi w dniu 01 stycznia 1979r. lub, w przypadku państw które dołączyły do Wspólnot później, w dacie ich akcesji. Do dnia dzisiejszego Rada Unii Europejskiej nie ustaliła powyższej listy.

Traktat dotyczący przystąpienia Polski do Unii Europejskiej podpisany w Atenach dnia 16 kwietnia 2003r. (Dz. U. z 2004r. Nr 90, poz. 864 oraz Dz. U. UE.L.03.236.17, Dz. U. UE.L.03.236.33 i Dz.Urz.UE.C.03.227E.1) został ogłoszony w dniu 30 kwietnia 2004r., a wszedł w życie w Polsce - w myśl art. 2 ust. 2- dnia 01 maja 2004r. Ustawa o podatku od towarów i usług z dnia 11 marca 2004 r. (Dz. U. Nr 54, poz. 535) została ogłoszona dnia 05 kwietnia 2004 r. weszła w życie, na mocy art. 176, po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia, z tym że:

*   art. 23 ust. 5, 6 i 17, art. 24 ust. 4 i 5, art. 114 ust. 1 i art. 159 stosuje się od dnia ogłoszenia ustawy;

*   art. 96-98, art. 157 i art. 158 stosuje się po upływie 7 dni od dnia ogłoszenia ustawy;

*   art. 1-14, art. 15 ust. 1-6, art. 16-22, art. 23 ust. 1-4 i ust. 7-16, art. 24 ust. 1-3 i ust. 6-12, art. 25-40, art. 41 ust. 1-11 i 13-16, art. 42-95, art. 99-113, art. 114 ust. 2-5, art. 115-146, art. 148-151, art. 153, art. 156 i art. 162-171 stosuje się od dnia 1 maja 2004 r.;

*   art. 41 ust. 12 stosuje się od dnia 1 stycznia 2008 r.

Z powyższego wynika więc, ze ustawa o podatku od towarów i usług oraz traktat akcesyjny weszły w życie i zaczęły obowiązywać w tym samym momencie, tj. od dnia 01 maja 2004r. – wskazuje na to art. 176 ustawy o podatku od towarów i usług oraz z art. 2 ust. 2 traktatu akcesyjnego. Należy więc zauważyć, że ograniczenie odliczenia wynikające z art. 86 i art. 88 ustawy o VAT było przewidziane w prawie polskim przed datą przystąpienia do Unii Europejskiej. Powyższa teza wynika po pierwsze z faktu, iż tekst ustawy o podatku od towarów i usług z dnia 11 marca 2004r. został ogłoszony dnia 05 kwietnia 2004r., zatem sporne uregulowania z art. 86 i art. 88 ustawy zostały już przewidziane w jej treści, skutkiem czego było formalne wypełnienie wymagań z art. 17 ust. 6 zd. 2 VI Dyrektywy. Po drugie, nawet, gdyby utożsamić prawo do zachowania wyłączeń przewidzianych w prawie krajowym w momencie wejścia w życie VI Dyrektywy z rozpoczęciem stosowania wyłączeń z ustawy z dnia 11 marca 2004 r., to nie można przyjąć, że VI Dyrektywa weszła w życie w Polsce przed wejściem w życie art. 86 i art. 88 ustawy o VAT.

Zasadnicza konstrukcja obecnie obowiązujących polskich przepisów o podatku od towarów i usług jest więc zgodna z przepisami dyrektyw Unii Europejskiej, natomiast wielokrotna nowelizacja przepisów ww. ustawy ma związek z ciągłym dostosowywaniem szczegółowych przepisów do regulacji unijnych.

Stosownie do powołanego już art. 17 ust. 6 VI Dyrektywy Państwo Członkowskie może jedynie zachować w mocy przepisy dotyczące ograniczeń w prawie do odliczenia obowiązujące na dzień przystąpienia do Wspólnot, a po dacie akcesji nie ma możliwości dalszego ograniczenia tego prawa. A więc za niedozwoloną, w rozumieniu powołanego wyżej przepisu, należy uznać tylko zmianę dokonaną po wejściu w życie VI Dyrektywy, która zwiększa zakres wyłączeń, obowiązujących bezpośrednio przed tą zmianą. Należy zauważyć, iż reżim odliczania podatku naliczonego, dotyczący analizowanej sprawy, był przed dniem akcesji mniej korzystny dla Podatnika, niż ten, który obowiązuje po wejściu Polski do Unii. Przepisów wspólnotowych nie narusza również nowelizacja analizowanych unormowań z dnia 22 sierpnia 2005r. - zwiększyła ona tylko uprawnienia Podatnika (ustawodawca nie rozszerzył bowiem ograniczeń w odliczeniu podatku od towarów i usług), a więc nie stanowiła naruszenia art. 17 ust. 6 w/cyt. Dyrektywy. W noweli tej nastąpiło jedynie odejście od uważanej za skomplikowaną formułę kwalifikowania innych pojazdów do kategorii samochodów objętych pełnym lub częściowym odliczeniem podatku w oparciu o dokumenty homologacji, które w wielu przypadkach (zwłaszcza na kolejnych etapach obrotu samochodem), były praktycznie dla Podatnika trudne do zdobycia. Zatem zamiast odwoływać się do tych dokumentów i aby nie utrudniać Podatnikom właściwego rozliczania podatku, dokonano opisu tych pojazdów bezpośrednio w ustawie. Zmianą tą, mającą co do zasady charakter techniczny, generalnie rozszerzono zakres odliczenia podatku naliczonego od samochodów osobowych i innych pojazdów samochodowych o dopuszczalnej masie całkowitej nieprzekraczającej 3,5 tony, a nie ograniczono ich zakresu. Określono bowiem, że w przypadku nabycia samochodów osobowych i innych pojazdów samochodowych o dopuszczalnej masie całkowitej nieprzekraczającej 3,5 tony kwotę podatku naliczonego stanowi 60 % (było 50 % w poprzednim stanie prawnym obowiązującym od 01 maja 2004r. do 21 sierpnia 2005r.) kwoty podatku określonej w fakturze lub kwoty podatku należnego z tytułu wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów lub kwoty podatku należnego do dostawy towarów, dla której podatnikiem jest ich nabywca — nie więcej jednak niż 6000 zł (było 5000 zł w poprzednim stanie prawnym).

Podobny pogląd wyraził Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z dnia 18 kwietnia 2008r. (sygn. akt. III SA/Wa 2073/07).

W myśl obowiązującego od dnia 22 sierpnia 2005r. art. 86 ust. 3 w/powołanej ustawy w przypadku nabycia samochodów osobowych oraz innych pojazdów samochodowych o dopuszczalnej masie całkowitej nieprzekraczającej 3,5 tony kwotę podatku naliczonego stanowi 60% kwoty podatku określonej w fakturze lub kwoty podatku należnego z tytułu wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów lub kwoty podatku należnego od dostawy towarów, dla której podatnikiem jest ich nabywca – nie więcej jednak niż 6000 zł.

Powyższe ograniczenie prawa do odliczenia nie dotyczy pojazdów samochodowych, o których mowa w art. 86 ust. 4 ustawy. Spełnienie wymagań dla pojazdów samochodowych określonych w art. 86 ust. 4 pkt 1-4 stwierdza się na podstawie dodatkowego badania technicznego przeprowadzonego przez okręgowa stację kontroli pojazdów, potwierdzonego zaświadczeniem wydanym przez tę stację oraz dowodu rejestracyjnego pojazdu, zawierającego właściwą adnotację o spełnieniu tych wymagań (art. 86 ust. 5 ustawy o podatku od towarów i usług w związku z art. 5 ustawy z dnia 21 kwietnia 2005r. o zmianie ustawy o podatku od towarów i usług oraz o zmianie niektórych innych ustaw /Dz. U. z 2005r. nr 90, poz. 756/ - w stosunku do samochodów nabytych przed dniem wejścia w życie ustawy zmieniającej).

Przepisy art. 88 ust. 1 pkt 3 ustawy o VAT zawierają zakaz odliczania podatku naliczonego od nabywanych paliw do określonej kategorii samochodów. Obniżenia kwoty lub zwrotu różnicy podatku należnego nie stosuje się do nabywanych przez podatnika paliw silnikowych, oleju napędowego oraz gazu, wykorzystywanych do napędu samochodów osobowych i innych pojazdów samochodowych, o których mowa w art. 86 ust. 3 ustawy. Zatem, pełne odliczenie podatku naliczonego od zakupionego paliwa dotyczy wyłącznie samochodów, których dopuszczalna masa całkowita przekracza 3,5 tony oraz innych pojazdów samochodowych wymienionych w art. 86 ust.4 ustawy.

Reasumując należy więc stwierdzić, iż to do ustawodawcy należy kształtowanie systemu podatkowego. Ustawodawca ma prawo określać jakie warunki musi spełniać dany pojazd, aby uzyskał on prawo do skorzystania z odliczenia częściowego lub w pełnej wysokości. Oznacza to, że o kwestii, czy dany samochód spełnia wymogi pozwalające jego właścicielowi na skorzystanie z prawa do odliczenia, decydują tylko i wyłącznie cytowane powyżej przepisy, pod warunkiem, że nie są one sprzeczne z unormowaniami prawa unijnego. W opinii tutejszego organu podatkowego przepisy obowiązujące w porządku krajowym, ograniczające prawo do odliczenia VAT, są zgodne z art. 17 ust. 6 VI Dyrektywy (obecnie art. 176 Dyrektywy 2006/112/WE), dlatego tez stanowisko Wnioskodawcy o zastosowaniu w powołanej sytuacji faktycznej przepisów Dyrektywy, z uwagi na sprzeczność z nimi unormowań krajowych, jest nieprawidłowe. Jak wykazano powyżej, treść przepisu art. 88 ust. 1 pkt 3 ustawy o podatku od towarów i usług ograniczającego odliczenia podatku naliczonego od paliwa, oleju i gazu do napędu samochodów osobowych i innych pojazdów samochodowych, o których mowa w art. 86 ust. 3, co do zasady pozostała niezmieniona i obowiązywała zarówno przed wejściem Polski do Unii Europejskiej, jak i po tym dniu.

Należy też pamiętać, iż prawo do odliczenia podatku od towarów i usług z tytułu zakupu paliwa nie ma charakteru prawa nabytego, uzależnione jest bowiem wyłącznie od spełnienia określonych wymogów wynikających z przepisów w zakresie VAT obowiązujących w okresie rozliczeniowym, w którym dokonano zakupu.

W związku z powyższym samochody będące przedmiotem zapytania nie spełniają wymagań określonych w art. 86 ust. 4 pkt 1-4 ustawy z dnia 11 marca 2004r. o podatku od towarów i usług. W konsekwencji powyższego Podatnikowi nie przysługuje więc prawo do odliczenia VAT od zakupu paliwa do tych samochodów jako prawo nabyte na podstawie poprzednio obowiązującej ustawy.

Interpretacja dotyczy stanu faktycznego przyszłego przedstawionego przez wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dniu wydania interpretacji.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, ul. Jasna 2/4, 00-013 Warszawa po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy).

Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Warszawie Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Płocku ul. 1Maja 10,09-402 Płock.