Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0114-KDIP2-1.4010.258.2025.3.PP
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-07-30
Teza: Ustalenie, czy Spółka nie była, nie jest i nie będzie
zobowiązana do pobrania oraz uiszczenia podatku u źródła
tytułem dokonywanych na rzecz nierezydentów płatności z
tytułu nabywania usług informatycznych oraz czy nie ma
obowiązku posiadania certyfikatu rezydencji Kontraktorów.
Słowa kluczowe: pobór-pobór podatku u źródła
podatek-podatek pobierany u źródła
rezydencja-certyfikat rezydencji
usługi-usługi informatyczne
Zagadnienia: Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 6. Pobór podatku-Pobór podatku przez płatnika
(podatek u źródła)
Przepisy: [CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 5-art. 21-ust. 1-pkt 1
[CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 5-art. 21-ust. 1-pkt 2a

## Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

dłowe
    Szanowni Państwo,

    stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego
    stanu faktycznego oraz zdarzenia przyszłego w zakresie podatku dochodowego od osób
    prawnych jest prawidłowe.

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

11 maja 2025 r. wpłynął Państwa wniosek z 11 maja 2025 r. o wydanie interpretacji
    indywidualnej dotyczącej podatku dochodowego od osób prawnych w zakresie
    ustalenia czy Spółka nie była, nie jest i nie będzie zobowiązana do pobrania oraz
    uiszczenia podatku u źródła tytułem dokonywanych na rzecz nierezydentów płatności z
    tytułu nabywania usług informatycznych oraz czy nie ma obowiązku posiadania
    certyfikatu rezydencji Kontraktorów.
    Uzupełnili go Państwo – w odpowiedzi na wezwanie – pismem z 25 czerwca 2025 r. (data
    wpływu 25 czerwca 2025 r.).
    Treść wniosku jest następująca:
    Opis stanu faktycznego oraz zdarzenia przyszłego
    Wnioskodawca będący osobą prawną - A spółka z ograniczoną odpowiedzialnością, o
    kapitale zakładowym w wysokości (...) złotych (dalej: „Spółka”) od 2022 r. prowadzi
    działalność gospodarczą polegającą na tworzeniu i rozwijaniu oprogramowania -
    przedmiotem jej przeważającej działalności jest PKD 62.01.Z (działalność związana z
    oprogramowaniem). Spóła zajmuje się (...). Celem Spółki jest uzyskiwanie dochodów z
    wytwarzania i sprzedaży wytworzonego przez nią oprogramowania komputerowego na
    zamówienie.
    W imieniu Spółki wniosek składa osoba uprawniona do jej samodzielnego
    reprezentowania - Członek Zarządu, reprezentowany przez profesjonalnego
    pełnomocnika. Do składania oświadczeń w imieniu Spółki upoważniony jest każdy z
    członków jej zarządu samodzielnie. Spółka posiada na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej
    obowiązek podatkowy w świetle art. 3 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób
    prawnych (zwanej dalej: updop).
    Spółka zawiera z kontraktorami (usługobiorcami), w tym z kontraktorami z zagranicy
    (nierezydentami) z terytorium m.in.: USA, UK, Serbii, Chorwacji, Austrii, Holandii, Mongolii
    umowy ramowe o świadczenie usług informatycznych, w szczególności w (...).
    Kontraktorami są zarówno osoby fizyczne prowadzące działalność gospodarczą jak i spółki.
    Umowy zawierane z kontraktorami zawierają również zapisy dotyczące przeniesienia na
    Wnioskodawcę praw autorskich do oprogramowania/utworu powstałych w ramach
    świadczonych przez kontraktorów usług informatycznych, których celem jest opracowanie
    przez kontraktorów oprogramowania dostosowanego do potrzeb klientów Wnioskodawcy.
    Są to standardowe zapisy, gdyż przeniesienie praw autorskich nie stanowi dla
    Wnioskodawcy odrębnych świadczeń, lecz nieodłączne czynności pomocnicze w stosunku
    do usługi zasadniczej, jaką jest świadczenie usługi informatycznej na potrzeby klienta
    końcowego.
    W związku z powyższym kontraktorzy nie otrzymują osobnego czy też dodatkowego
    wynagrodzenia za przeniesienie praw autorskich, lecz otrzymują jedno wynagrodzenie za
    świadczenie usług informatycznych oraz za ewentualne przeniesienie praw autorskich.
    Wnioskodawca nie jest w stanie wyodrębnić części wynagrodzenia przypadającego za
    wykonanie usług informatycznych oraz za przeniesienie praw autorskich.
    Głównym zakresem umowy zawartej z danym kontraktorem jest świadczenie usługi
    informatycznej. Ewentualne przeniesienie praw majątkowych do utworów nie stanowi dla
    Wnioskodawcy odrębnych świadczeń, lecz nieodłączne czynności pomocnicze w stosunku
    do usługi zasadniczej, jaką jest świadczenie usługi informatycznej na potrzeby klienta
    końcowego.

    Jak już wskazano powyżej Wnioskodawca świadczy na rzecz swoich klientów usługi
    wytwarzania oprogramowania na zamówienie w zakresie (...). W celu realizacji umów
    zawartych ze swoimi klientami, Wnioskodawca zawiera umowy z kontraktorami.
    Zasadniczym celem zawartych z kontraktorami umów jest opracowanie dedykowanego
    oprogramowania dostosowanego do potrzeb klientów Wnioskodawcy. Elementy
    świadczenia kontraktorów niezbędne dla realizacji zasadniczego celu umowy - czyli
    opracowania oprogramowania dostosowanego do potrzeb klientów wnioskodawcy - są
    elementami dominującymi. Ewentualne pozostałe elementy świadczenia, w tym np.
    przeniesienie przez kontraktorów praw majątkowych do utworów, nie realizujące
    zasadniczego celu umowy, lecz są elementami pobocznymi świadczenia. Ewentualne
    elementy poboczne świadczenia kontraktorów, w tym przeniesienie praw majątkowych do
    utworów, nie stanową celu samego w sobie. Ich celem jest lepsze wykorzystanie przez
    Wnioskodawcę - przy wykonaniu umów zawartych przez Wnioskodawcę ze swoimi
    klientami - usługi zasadniczej świadczonej przez kontraktorów (tj. opracowania
    dedykowanego oprogramowania dostosowanego do potrzeb klientów Wnioskodawcy).
    Łączna kwota dokonanych temu samemu kontraktorowi (podatnikowi) wypłat (świadczeń)
    lub postawionych do jego dyspozycji pieniędzy lub wartości pieniężnych nie przekracza
    /nie będzie przekraczała w roku podatkowym 2.000.000 zł.
    Podmioty zagraniczne, od których nabywane są usługi informatyczne nie prowadzą
    pozarolniczej działalności gospodarczej poprzez położony na terytorium Rzeczypospolitej
    Polskiej zagraniczny zakład w rozumieniu art. 5a pkt 22 updof lub w rozumieniu art. 4a pkt
    11 updop. Wypłacane wynagrodzenia nie są/nie będą związane z działalnością podmiotów
    zagranicznych prowadzoną przez zakład w Polsce.
    Podmioty zagraniczne, od których nabywane są usługi informatyczne są rzeczywistymi
    właścicielami należności w rozumieniu art. 5a pkt 33d updof lub w rozumieniu art. 4a pkt
    29 updop.
    Jak wskazano wyżej, nie wszyscy kontraktorzy świadczący usługi na rzecz Spółki są
    rezydentami podatkowymi Polski. Część z nich jest nierezydentami. Niniejszy wniosek o
    wydanie interpretacji dotyczy płatności dokonywanych na rzecz kontraktorów
    niebędących rezydentami polskimi.
    Spółka nabywała, nabywa oraz będzie nabywać w przyszłości od kontraktorów usługi
    informatyczne mające na celu opracowanie oprogramowania spełniającego wymagania
    ostatecznego odbiorcy produktów/usług Spółki.
    Stan faktyczny tyczy się zarówno zdarzeń przeszłych (zaistniałego stanu faktycznego), tj.
    okresu od 2022 r. do stanu obecnego, jak również zdarzeń przyszłych.
    Uzupełnienie opisu stanu faktycznego oraz zdarzenia przyszłego
    W piśmie z 25 czerwca 2025 r. stanowiącym odpowiedź na wezwanie wskazaliście
    Państwo, że:
      · wniosek o interpretację dotyczy kontraktorów: spółek będących osobami prawnymi,
        jak i osób fizycznych prowadzących działalność gospodarczą. Wniosek o
        interpretację nie dotyczy spółek transparentnych podatkowo,
      · osoby prawne, osoby fizyczne prowadzące działalność gospodarczą (w tym
        ewentualnie wspólnicy spółek transparentnych podatkowo) obecnie przedstawiają i
        w przyszłości będą przedstawiały Wnioskodawcy certyfikaty rezydencji. Natomiast
        część kontraktorów, z którymi Wnioskodawca współpracował w latach 2022-2024
        nie przedstawiła certyfikatów rezydencji za ten okres.
    Ponadto, wskazaliście Państwo dane identyfikacyjne podmiotów będących osobami
    prawnymi nieposiadających rezydencji podatkowej w Polsce (Kontraktorów).
    Pytania

      1. Czy słuszne jest stanowisko Wnioskodawcy, w odniesieniu do przedstawionego stanu
        faktycznego/opisu zdarzenia przyszłego, iż Spółka nie była, nie jest i nie będzie
        zobowiązana do pobrania oraz uiszczenia podatku u źródła tytułem dokonywanych
        na rzecz nierezydentów płatności z tytułu nabywania usług informatycznych i nie
        ma obowiązku posiadania certyfikatu rezydencji?
      2. Jeżeli odpowiedź na pytanie nr 1 byłaby negatywna, to czy Spółka nie była, nie jest i
        nie będzie zobowiązana do pobrania oraz uiszczenia podatku u źródła tytułem
        dokonywanych na rzecz nierezydentów płatności z tytułu nabywania usług
        informatycznych, lecz z tym zastrzeżeniem, że posiadałaby certyfikaty rezydencji
        podatkowej od kontraktorów?
    Przedmiotem niniejszej interpretacji jest odpowiedź w zakresie podatku dochodowego od
    osób prawnych. W zakresie podatku dochodowego od osób fizycznych zostanie wydane
    odrębne rozstrzygnięcie.
    Państwa stanowisko w sprawie
    Ad. 1
    Zdaniem Wnioskodawcy biorąc pod uwagę, przedstawiony we wniosku stan faktyczny
    /

## Opis zdarzenia przyszłego

, Spółka nie była, nie jest i nie będzie zobowiązana do pobrania
    oraz uiszczenia podatku u źródła tytułem dokonywanych na rzecz nierezydentów
    płatności z tytułu nabywania usług informatycznych i nie ma obowiązku posiadania
    certyfikatu rezydencji kontraktorów.
    Zgodnie z art. 29 ust. 1 pkt 1 i pkt 5 oraz ust. 2 updof:
    „1. Podatek dochodowy od uzyskanych na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przez
    osoby, o których mowa w art. 3 ust. 2a, przychodów:
    1) z działalności określonej w art. 13 pkt 2 i 6-9 oraz z odsetek innych niż wymienione w
    art. 30a ust. 1, z praw autorskich lub z praw pokrewnych, z praw do projektów
    wynalazczych, znaków towarowych i wzorów zdobniczych, w tym również ze sprzedaży
    tych praw, z należności za udostępnienie tajemnicy receptury lub procesu produkcyjnego,
    za użytkowanie lub prawo do użytkowania urządzenia przemysłowego, handlowego lub
    naukowego, w tym także środka transportu, oraz za informacje związane ze zdobytym
    doświadczeniem w dziedzinie przemysłowej, handlowej lub naukowej (know-how) -
    pobiera się w formie ryczałtu w wysokości 20% przychodu;
    5) z tytułu świadczeń doradczych, księgowych, badania rynku, usług prawnych, usług
    reklamowych, zarządzania i kontroli, przetwarzania danych, usług rekrutacji pracowników
    i pozyskiwania personelu, gwarancji i poręczeń oraz świadczeń o podobnym charakterze -
    pobiera się w formie ryczałtu w wysokości 20% przychodu.
    2. Przepisy ust. 1 stosuje się z uwzględnieniem umów o unikaniu podwójnego
    opodatkowania, których stroną jest Rzeczpospolita Polska. Jednakże zastosowanie stawki
    podatku wynikającej z właściwej umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania lub
    niepobranie (niezapłacenie) podatku zgodnie z taką umową jest możliwe pod warunkiem
    udokumentowania dla celów podatkowych miejsca zamieszkania podatnika uzyskanym
    od niego certyfikatem rezydencji.”
    Natomiast zgodnie z art. 41 ust. 1 oraz ust. 4 updof:
    „1. Osoby fizyczne prowadzące działalność gospodarczą, osoby prawne i ich jednostki
    organizacyjne oraz jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej, które
    dokonują świadczeń z tytułu działalności, o której mowa w art. 13 pkt 2 i 4-9 oraz art. 18,
    osobom określonym w art. 3 ust. 1, są obowiązane jako płatnicy pobierać, z zastrzeżeniem
    ust. 4, zaliczki na podatek dochodowy, stosując do dokonywanego świadczenia,
    pomniejszonego o miesięczne koszty uzyskania przychodów w wysokości określonej w art.

    22 ust. 9 oraz o potrącone przez płatnika wdanym miesiącu składki, o których mowa w art.
    26 ust. 1 pkt 2 lit. b, najniższą stawkę podatkową określoną w skali, o której mowa w art.
    27 ust. 1.
    2. Płatnicy, o których mowa w ust. 1, są obowiązani pobierać zryczałtowany podatek
    dochodowy od dokonywanych wypłat (świadczeń) lub stawianych do dyspozycji podatnika
    pieniędzy lub wartości pieniężnych z tytułów określonych w art. 29, art. 30 ust. 1 pkt 2, 4-
    5a, 13-17 oraz art. 30a ust. 1 pkt 1-11 oraz 11 b-13, z zastrzeżeniem ust. 4d. 5, 10, 12 i 21.”
    Również zgodnie z art. 21 ust. 1 pkt 1 i pkt 2a oraz ust. 2 updop:
    „1. Podatek dochodowy z tytułu uzyskanych na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przez
    podatników, o których mowa w art. 3 ust. 2, przychodów:
    1) z odsetek, z praw autorskich lub praw pokrewnych, z praw do projektów wynalazczych,
    znaków towarowych i wzorów zdobniczych, w tym również ze sprzedaży tych praw, z
    należności za udostępnienie tajemnicy receptury lub procesu produkcyjnego, za
    użytkowanie lub prawo do użytkowania urządzenia przemysłowego, w tym także środka
    transportu, urządzenia handlowego lub naukowego, za informacje związane ze zdobytym
    doświadczeniem w dziedzinie przemysłowej, handlowej lub naukowej (know-how), 2a) z
    tytułu świadczeń: doradczych, księgowych, badania rynku, usług prawnych, usług
    reklamowych, zarządzania i kontroli, przetwarzania danych, usług rekrutacji pracowników
    i pozyskiwania personelu, gwarancji i poręczeń oraz świadczeń o podobnym charakterze –
    ustala się w wysokości 20% przychodów;
    2. Przepisy ust. 1 stosuje się z uwzględnieniem umów w sprawie zapobieżenia
    podwójnemu opodatkowaniu, których stroną jest Rzeczpospolita Polska.”
    Natomiast zgodnie z art. 26 updop:
    „1. Osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby
    fizyczne będące przedsiębiorcami, które dokonują wypłat należności z tytułów
    wymienionych w art. 21 ust. 1 oraz art. 22 ust. 1, są obowiązane jako płatnicy pobierać, z
    zastrzeżeniem ust. 2, 2b, 2d i 2e, w dniu dokonania wypłaty zryczałtowany podatek
    dochodowy od tych wypłat, z uwzględnieniem odliczeń przewidzianych w art. 22 ust. 1a-
    1e. Zastosowanie stawki podatku wynikającej z właściwej umowy o unikaniu podwójnego
    opodatkowania albo niepobranie podatku zgodnie z taką umową jest możliwe pod
    warunkiem udokumentowania siedziby podatnika dla celów podatkowych uzyskanym od
    podatnika certyfikatem rezydencji. Przy weryfikacji warunków zastosowania stawki
    podatku innej niż określona w art. 21 ust. 1 lub art. 22 ust. 1, zwolnienia lub warunków
    niepobrania podatku, wynikających z przepisów szczególnych lub umów o unikaniu
    podwójnego opodatkowania, płatnik jest obowiązany do dochowania należytej
    staranności. Przy ocenie dochowania należytej staranności uwzględnia się charakter, skalę
    działalności prowadzonej przez płatnika oraz powiązania w rozumieniu art. 11a ust. 1 pkt
    5 płatnika z podatnikiem.”
    Należy podkreślić, iż zgodnie z art. 3 ust. 2a updof: „Osoby fizyczne, jeżeli nie mają na
    terytorium Rzeczypospolitej Polskiej miejsca zamieszkania, podlegają obowiązkowi
    podatkowemu tylko od dochodów (przychodów) osiąganych na terytorium
    Rzeczypospolitej Polskiej (ograniczony obowiązek podatkowy).”
    Również zgodnie z art. 3 ust. 2 updop: „Podatnicy, jeżeli nie mają na terytorium
    Rzeczypospolitej Polskiej siedziby lub zarządu, podlegają obowiązkowi podatkowemu
    tylko od dochodów, które osiągają na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.”
    Należy wskazać, iż katalog usług niematerialnych, o którym mowa w art. 29 updof i art. 21
    updop ma charakter otwarty, co oznacza, że oprócz kategorii usług enumeratywnie
    wymienionych w jego treści obejmuje on także "świadczenia o podobnym charakterze".
    Brak jest jednak wskazanych przez Ustawodawcę reguł interpretacyjnych dot. rozumienia
    pojęcia "świadczeń o podobnym charakterze" ani definicji ustawowej tego pojęcia.

    W ocenie Spółki zatem, w związku z brakiem precyzyjnych uregulowań prawnych, w
    procesie oceny charakteru określonej usługi niematerialnej świadczonej przez
    nierezydenta należy posiłkować się stanowiskiem prezentowanym w doktrynie oraz
    praktyką organów podatkowych, zgodnie z którą za "świadczenia o podobnym
    charakterze" należy uznać świadczenia równorzędne pod względem prawnym do
    świadczeń niematerialnych wymienionych w art. 29 ust. 1 pkt 5 updof bądź art. 21 ust. 2a
    updop.
    Zgodnie z komentarzem do updop, który posiada analogiczne co updof regulacje prawne
    dotyczące świadczeń o podobnym charakterze, pod redakcją A. Obońskiej
    Opodatkowaniu zryczałtowanym podatkiem u źródła na terytorium Rzeczpospolitej
    Polskiej będą: „podlegały jedynie te świadczenia niematerialne, niewymienione wprost w
    art. 21 ust. 1 pkt 2a PDOPrU, które wykazują liczne cechy wspólne z którymkolwiek z
    określonych w tym unormowaniu świadczeń. Chodzi tu o to, aby elementy świadczeń o
    podobnym charakterze były w takiej proporcji, by elementy charakterystyczne dla
    świadczeń wymienionych w art. 21 ust. 1 pkt 2a PDOPrU przeważały nad elementami
    właściwymi dla innych świadczeń” (K. Gil, A. Obońska, A. Wacławczyk, A. Walter (red.)
    Podatek dochodowy od osób prawnych. Komentarz, Wyd. 2, Warszawa 2016 r.).
    Jak wskazuje Naczelny Sąd Administracyjny (Wyrok z 19 września 2023 r., II FSK 2637/20:
    „Nie wystarczy jakiekolwiek podobieństwo usług wymienionych w art. 21 ust. 1 pkt 2a u.p.
    d.o.p. do usługi agencyjnej opisanej we wniosku o wydanie interpretacji do przyjęcia, że
    owe usługi są podobne do wymienionych wprost w omawianym przepisie. Konieczne jest
    wskazanie przesłanek, które wraz z podobieństwem mają jednocześnie charakter
    dominujący” oraz w wyroku NSA z 19 września 2023 r., II FSK 2638/20: „Analizując czy dane
    świadczenie jest podobne do usług wskazanych w art. 21 ust. 1 pkt 2a u.p.d.o.p. należy w
    pierwszej kolejności ustalić charakter poszczególnych świadczeń w świetle postanowień
    umownych. Proces porównania świadczeń z uwagi na ich podobny charakter
    każdorazowo wymaga zaś określenia cech konstytutywnych świadczenia wymienionego w
    art. 21 ust. 1 pkt 2a u.p.d.o.p., a następnie zestawienia ich z cechami świadczenia
    porównywanego, uwzględniając ilość cech wspólnych, ich istotności i natężenia zbieżności.
    W procesie tym należy kierować się zasadą eiusdem generis, zgodnie z którą, jeżeli
    prawodawca posłużył się przykładowym katalogiem obiektów - w omawianym przypadku
    świadczeń, z których wystąpieniem wiąże powstanie obowiązku podatkowego - to w toku
    jego interpretacji należy pomijać te obiekty (świadczenia), które nie wykazują istotnego
    podobieństwa do tych wymienionych. Jeżeli zatem jeden z elementów świadczenia
    stanowi główną pozycję kontraktu, a pozostałe elementy świadczenia mają znikome
    znaczenie z perspektywy nabywcy usług, to normę stosowaną do głównego elementu
    świadczenia należy stosować do całości świadczeń.”
    W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego podkreśla się, że świadczenia w nim
    wymienione można podzielić na dwie grupy. Pierwszą stanowią świadczenia wyraźnie
    nazwane, drugą tworzą świadczenia mające podobny charakter do świadczeń nazwanych.
    W tej drugiej grupie mieszczą się świadczenia posiadające cechy charakterystyczne dla
    świadczeń wprost wymienionych w art. 29 ust. 1 pkt 5 updof bądź art. 21 ust. 2a updop,
    ale dodatkowo posiadające również elementy charakterystyczne dla świadczeń innych od
    skonkretyzowanych w tym przepisie. Dla uznania, że świadczenie niewymienione wprost
    w art. 29 ust. 1 pkt 5 updof bądź art. 21 ust. 2a updop jest objęte jego zakresem
    decydujące jest, aby elementy charakterystyczne dla świadczeń wprost wymienionych w
    omawianym przepisie przeważały nad cechami charakterystycznymi dla świadczeń w nim
    niewymienionych.
    Powołując się natomiast na praktykę organów podatkowych Wnioskodawca pragnie
    zacytować interpretację indywidualną Dyrektora Izby Skarbowej w Katowicach z 23
    grudnia 2016 r. Znak: 2461-IBPB-1-2.4510.937.2016.1.MM, w której stwierdzono, że za
    świadczenia o podobnym charakterze należy jednakże uznać wyłącznie świadczenia
    równorzędne do wymienionych w ustawie. Oznacza to, że aby dane świadczenie można

    było zakwalifikować do katalogu wskazanego powyżej, winno ono spełnić takie same
    przesłanki, albo winny wynikać z niego takie same prawa i obowiązki dla stron jak ze
    świadczeń wymienionych w cytowanym przepisie. Innymi słowy, lista ta obejmuje również
    świadczenia, które zasadniczo są podobne do wymienionych, lecz mogą być np. inaczej
    określane. (...). Decydujące znaczenie dla stwierdzenia, że dane usługi mieszczą się w
    katalogu czynności podlegających opodatkowaniu zryczałtowanym podatkiem
    dochodowym ma treść postanowień umowy zawartej z zagranicznym kontraktorem, a
    przede wszystkim, charakter rzeczywiście wykonywanych świadczeń.
    Jak wskazano w stanie faktycznym/opisie zdarzenia przyszłego Spółka nabywała, nabywa
    oraz będzie nabywać w przyszłości od kontraktorów usługi informatyczne mające na celu
    opracowanie oprogramowania spełniającego wymagania ostatecznego odbiorcy
    produktów/usług Spółki.
    Z treści przytoczonych powyżej przepisów updof i updop wynika, że przychody z tytułu
    nabycia usług informatycznych nie zostały w nim literalnie wymienione jako podlegające
    opodatkowaniu zryczałtowanym podatkiem dochodowym, jak również, w ocenie Spółki,
    nie sposób uznać ich za przychody ze "świadczeń o podobnym charakterze". Jak wskazano
    bowiem powyżej, zgodnie z obecnie prezentowanym stanowiskiem, aby usługi nabywane
    od nierezydentów mogły zostać uznane za "świadczenia o podobnym charakterze"
    powinny posiadać cechy wskazujące na podobieństwo pod względem prawnym do
    świadczeń enumeratywnie wymienionych w art. 29 ust. 1 pkt 5 updof bądź art. 21 ust. 2a
    updop.
    W ocenie Wnioskodawcy, usługi informatyczne nabywane przez Spółkę od kontraktorów
    takich cech nie wykazują. Brak jest jakichkolwiek wątpliwości, że usługi informatyczne
    nabywane od kontraktorów nie są podobne do usług księgowych, badania rynku, usług
    prawnych, usług reklamowych, zarządzania i kontroli, usług rekrutacji pracowników oraz
    pozyskiwania personelu, gwarancji i poręczeń. Usługi informatyczne nie posiadają bowiem
    żadnych cech wspólnych z ww. świadczeniami.
    Zdaniem Spółki, nie można również zrównywać usług informatycznych nabywanych od
    kontraktorów z usługami doradczymi. Zgodnie z internetowym słownikiem PWN
    (https://sjp.pwn.pl) pojęcie "doradztwo" oznacza "udzielanie fachowych porad". W ramach
    świadczenia usług informatycznych kontraktorzy nie udzielają Spółce żadnych porad,
    wykorzystują natomiast swoją wiedzę do przygotowania określonego oprogramowania
    czy rekomendacji jak zaimplementować program komputerowy/system informatyczny.
    Usługi informatyczne świadczone na rzecz Spółki nie są również podobne do usług
    przetwarzania danych. W ocenie Wnioskodawcy, pojęcie "przetwarzania danych" dotyczy
    czynności mających charakter odtwórczy. Usługi te obejmują elementy takie jak
    porządkowanie, archiwizowanie, zabezpieczenie oraz udostępnianie zbiorów danych.
    Wnioskodawca zaznacza, że nabywane przez niego usługi informatyczne mają charakter
    kompleksowy, a ich zasadniczym celem jest opracowanie dedykowanego
    oprogramowania dostosowanego do potrzeb ostatecznego klienta Spółki. Na
    podkreślenie zasługuje także fakt, że ewentualne przeniesienie praw majątkowych do
    utworów nie stanowi dla Spółki odrębnych świadczeń, a nieodłączne czynności
    pomocnicze w stosunku do usługi zasadniczej, jaką jest świadczenie usługi informatycznej
    na potrzeby Klienta końcowego.
    Należy podkreślić, że przykładowe wytworzenie oprogramowania komputerowego lub też
    jego modyfikacja na potrzeby Klienta to proces złożony, składający się z wielu etapów i
    stanowi usługę kompleksową.
    W żadnym wypadku Spółka nie nabywałaby praw majątkowych od kontraktorów
    odrębnie, w oderwaniu od usługi informatycznej (jako usługi zasadniczej). Przeniesienie
    praw majątkowych samo w sobie nie przedstawia bowiem wartości dodanej dla Spółki.

    Dodatkowo, należy zaznaczyć, że Spółka dokonuje płatności za usługę zasadniczą w
    postaci usługi informatycznej, zaś wynagrodzenie z tytułu przeniesienia praw
    majątkowych nie jest wyodrębnione jako osobny rodzaj wynagrodzenia. Zatem
    wynagrodzenie za przeniesienie praw majątkowych zawarte jest w wynagrodzeniu za
    usługę informatyczną, bowiem przeniesienie praw majątkowych, zdaniem Wnioskodawcy,
    nie stanowi odrębnej usługi względem usługi kompleksowej - świadczenia usług
    informatycznych.
    Mając na uwadze powyższe, w ocenie Wnioskodawcy, wszystkie czynności podejmowane
    w ramach świadczenia kompleksowej usługi informatycznej powinny być kwalifikowane
    wspólnie, tj. jako jedno świadczenie - świadczenie usług informatycznych. Nie można w
    sposób odrębny traktować poszczególnych czynności wykonywanych w celu realizacji
    usługi zasadniczej, bowiem takie rozdzielenie miałoby charakter sztuczny.
    W żadnym wypadku Wnioskodawca nie nabywałby samodzielnie praw majątkowych od
    swych kontraktorów. Przeniesienie jest kwestią poboczną, które wynika z obowiązków
    ustaw innych niż podatkowe.
    Należy podkreślić, że ww. pogląd znajduje potwierdzenie w orzecznictwie sądów
    administracyjnych, w tym w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 15 marca 2013
    r. (sygn. II FSK 1518/10), w którym Sąd zaakceptował stanowisko wyrażone przez
    Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w cyt. uprzednio wyroku z 3 marca 2010 r.
    (sygn. I SA/Kr 1497/09), zgodnie z którym "istnieje grupa usług o charakterze złożonym, w
    skład których wchodzić może szereg innych, odrębnych usług. Pojedyncze świadczenie ma
    miejsce zwłaszcza wtedy, gdy jedną lub więcej części składowych uznaje się za usługę
    zasadniczą, podczas gdy inny lub inne elementy traktuje się jako usługi pomocnicze, do
    których stosuje się te same zasady opodatkowania, co do usługi zasadniczej. Usługę
    należy uznać za usługę pomocniczą w stosunku do usługi zasadniczej, jeśli nie stanowi ona
    dla podatnika celu samego w sobie, lecz jest środkiem do lepszego wykorzystania usługi
    zasadniczej. Celem usługi pomocniczej tworzącej razem z usługą dominującą usługę
    złożoną jest lepsze wykorzystanie przez nabywcę usługi zasadniczej - dominującej. Usługa
    pomocnicza, ażeby mogła zostać uznana za część usługi złożonej, musi realizować jeden
    ściśle określony cel, tj. musi ona przyczyniać się do lepszego wykorzystania przez nabywcę
    usługi złożonej wchodzącej w jej zakres usługi zasadniczej. (...)
    Reasumując, zdaniem Wnioskodawcy:
    1. Usługa informatyczna stanowi usługę kompleksową.
    2. Usługi informatyczne wykonywane na rzecz spółki przez kontaktorów oraz w
    przyszłości na analogicznych zasadach przez nowych kontaktorów nie stanowią usług
    wymienionych w art. 29 ust. 1 pkt 1 i pkt 5 updof bądź art. 21 ust. 1 pkt 1 i pkt 2a updop
    ani usług „o podobnym charakterze”.
    3. Tym samym, na Spółce nie ciążą obowiązki pobrania i wpłacenia podatku u źródła przy
    wypłacaniu wynagrodzeń kontraktorom.
    Zatem słuszne jest stanowisko Wnioskodawcy, w odniesieniu do przedstawionego stanu
    faktycznego/zdarzenia przyszłego, że Spółka nie jest i nie będzie zobowiązana do pobrania
    oraz uiszczenia podatku u źródła tytułem dokonywanych na rzecz nierezydentów
    płatności z tytułu nabywania usług informatycznych.
    Powyższe stanowisko Wnioskodawcy znajduje potwierdzenie m.in. w interpretacji
    indywidualnej Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia 19 czerwca 2024 r. 0114-
    KDWP.4011.18.2024.2.ŁZ.

    Natomiast odnosząc się do obowiązku posiadania certyfikatu rezydencji:
    Wymóg pozyskania certyfikatu wynika z art. 29 updof bądź art. 21 updop, a zatem dotyczy
    tylko płatnika podatku, który weryfikuje warunki zastosowania preferencyjnej stawki,
    zwolnienia lub niepobrania podatku (na podstawie przepisów szczególnych lub umów o
    unikaniu podwójnego opodatkowania) i w ten sposób potwierdza ich spełnienie.
    Obowiązek pozyskania certyfikatu rezydencji nie dotyczy zatem podmiotu, który w ogóle
    nie ma obowiązku pobrania podatku u źródła. Pozyskanie certyfikatu rezydencji jest
    konieczne w przypadku, gdy płatnik tzw. podatku u źródła stosuje preferencyjną stawkę,
    zwolnienie lub nie pobiera podatku na podstawie przepisów szczególnych lub umowy o
    unikaniu podwójnego opodatkowania.
    Analogiczne stanowiska przyjął Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej m.in. w
    interpretacji indywidualnej z dnia 30 listopada 2023 r., 0111-KDIB2-1.4010.494.2023.1.MM,
    Również podobne stanowisko zajęły sądy administracyjne, np.: Wyrok WSA w Poznaniu z
    10 lutego 2023 r., I SA/Po 580/22, LEX nr 3486275.
    Zatem biorąc pod uwagę przedstawiony we wniosku stanu faktyczny/opis zdarzenia
    przyszłego, Spółka nie była, nie jest i nie będzie zobowiązana do pobrania oraz uiszczenia
    podatku u źródła tytułem dokonywanych na rzecz nierezydentów płatności z tytułu
    nabywania kompleksowych usług informatycznych.
    Ad. 2
    Zdaniem Wnioskodawcy, jeżeli Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej uznałby, że
    odpowiedź na pytanie nr 1 jest nieprawidłowa, to Spółka nie była, nie jest i nie będzie
    zobowiązana do pobrania oraz uiszczenia podatku u źródła tytułem dokonywanych na
    rzecz nierezydentów płatności z tytułu nabywania usług informatycznych, z tym
    zastrzeżeniem, że posiadałaby certyfikaty rezydencji podatkowej od kontrahentów.
    Należy podkreślić, że w przypadku, w którym Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
    uznałby stanowisko Wnioskodawcy w zakresie pytania nr 1 za nieprawidłowe, to
    konieczne byłoby uznanie, że usługi świadczone na rzecz Wnioskodawcy przez
    kontraktorów byłyby jednymi z usług/ działalności wymienionych w art. 29 updof bądź w
    art. 21 updop. W tym zakresie, zastosowanie znalazłby przepis art. 29 ust. 2 updof bądź
    art. 21 ust. 2 updop, zgodnie z którymi przepisy ust. 1 stosuje się z uwzględnieniem umów
    o unikaniu podwójnego opodatkowania, których stroną jest Rzeczpospolita Polska.
    Jednakże zastosowanie stawki podatku wynikającej z właściwej umowy o unikaniu
    podwójnego opodatkowania lub niepobranie (niezapłacenie) podatku zgodnie z taką
    umową jest możliwe pod warunkiem udokumentowania dla celów podatkowych miejsca
    zamieszkania podatnika uzyskanym od niego certyfikatem rezydencji.
    Jeżeli zatem Wnioskodawca posiadałby i będzie posiadać ważny certyfikat rezydencji i
    dochował należytej staranności, mógłby zastosować stawkę podatku wynikającą z umowy
    o unikaniu podwójnego opodatkowania (zwanej dalej „UPO”) lub zastosować zwolnienie z
    niej wynikające. W tym zakresie, Wnioskodawca wskazuje, że z wszystkimi wskazanymi w
    opisie stanu faktycznego Państwami, jak również z innymi Państwami, z którymi Polska
    ma zawarte UPO, pod WHT nie podlegają w szczególności tzw. zyski przedsiębiorstwa,
    czyli dochody osiągane w ramach prowadzonej działalności, które nie mieszczą się w
    pozostałych kategoriach świadczeń objętych zapisami poszczególnych UPO. Jeżeli zatem,
    w stanie faktycznym, wypłacane byłby należności dla osób fizycznych prowadzących
    działalność gospodarczą bądź spółek (osób prawnych), to byłyby to zyski
    przedsiębiorstwa, które opodatkowane byłyby w kraju rezydencji podatkowej kontraktora.
    Należy podkreślić, że świadczone przez kontraktorów usługi mają charakter kompleksowy
    i nie można przyjąć, że wypłata wynagrodzenia kontraktorom w ramach wykonywania
    przez niego usługi można byłoby zakwalifikować w inny sposób, niż zyski
    przedsiębiorstwa. Za powyższym przemawia podnoszona w stanowisku do pytania numer
    1 kwestia kompleksowości usługi.

    Nie sposób zatem przyjąć, że w ramach wykonywanej usługi dochodzi np. do sprzedaży
    licencji, zysków ze sprzedaży majątku, czy też do powstania innego rodzaju przychodu.
    Zdaniem Wnioskodawcy należałoby zatem zakwalifikować przychód z wykonywanej
    umowy w całości jako przychód kwalifikujący się do „Zysków przedsiębiorstwa”. Jasno
    należy wskazać, że w przypadku prowadzonej działalności gospodarczej na terenie
    drugiego Państwa, nie sposób także przyjąć, że kontraktorzy prowadziliby na terenie
    Polski zakład. Swe usługi kontraktorzy świadczą przebywając na terenie krajów innych niż
    Polska. Wnioskodawca stoi zatem na stanowisku, że w przypadku, w którym należałoby
    uznać usługi świadczone na jego rzecz przez kontraktorów, należałoby zakwalifikować jako
    „Zyski przedsiębiorstwa”.
    Mając na względzie powyższy przepis art. 29 ust. 2 updof bądź art. 21 ust. 2 updop, należy
    stwierdzić, że w przypadku zastosowania stawki lub zwolnienia wynikającego z właściwego
    UPO wymaga udokumentowania miejsca zamieszkania podatnika (tu: kontraktora)
    uzyskanym od niego certyfikatem rezydencji. Jednocześnie przedmiotem badania w
    niniejszej interpretacji nie jest ważność uzyskanych przez spółkę certyfikatów rezydencji.
    Przy założeniu jednak, iż Spółka będzie posiadać ww. ważne certyfikaty, będzie ona mogła
    zastosować zwolnienie wynikające z zysków przedsiębiorstw. Tym samym dojdzie do
    niezastosowania 20% stawki podatku wymienionej w art. 29 updop bądź w art. 21 updop,
    bowiem zapłata należności będzie stanowiła „zysk przedsiębiorstwa” kontraktora poza
    granicami Polski.
    Tym samym, zdaniem Wnioskodawcy, jeżeli Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
    uznałby, że odpowiedź na pytanie nr 1 jest nieprawidłowa, to Spółka nie była, nie jest i nie
    będzie zobowiązana do pobrania oraz uiszczenia podatku u źródła tytułem dokonywanych
    na rzecz nierezydentów płatności z tytułu nabywania usług informatycznych, z tym
    zastrzeżeniem, że posiadałaby certyfikaty rezydencji podatkowej od kontraktorów.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku w zakresie podatku dochodowego od
    osób prawnych odnośnie pytania nr 1 dotyczącego ustalenia czy Spółka nie była, nie jest i
    nie będzie zobowiązana do pobrania oraz uiszczenia podatku u źródła tytułem
    dokonywanych na rzecz nierezydentów płatności z tytułu nabywania usług
    informatycznych i nie ma obowiązku posiadania certyfikatu rezydencji jest prawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Ad. 1
    Zgodnie z art. 3 ust. 2 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób
    prawnych (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 278 ze zm., dalej: „ustawa o CIT”):
      Podatnicy, jeżeli nie mają na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej siedziby lub
      zarządu, podlegają obowiązkowi podatkowemu tylko od dochodów, które osiągają
      na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.
    W przepisie tym wyrażona jest zasada ograniczonego obowiązku podatkowego, w myśl
    której państwo, na terytorium którego znajduje się źródło uzyskiwania przychodów, ma
    suwerenne prawo do opodatkowania podmiotów niebędących jej rezydentami
    podatkowymi w zakresie dochodów uzyskiwanych z takiego źródła. Niezależnie od miejsca
    lokalizacji siedziby danego podmiotu – opodatkowaniu w danym państwie podlegać będą
    te dochody, które w państwie tym powstały.
    Jak stanowi art. 3 ust. 3 ustawy o CIT:
      Za dochody (przychody) osiągane na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przez
      podatników, o których mowa w ust. 2, uważa się w szczególności dochody
      (przychody) z:

      1) wszelkiego rodzaju działalności prowadzonej na terytorium Rzeczypospolitej
      Polskiej, w tym poprzez położony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej
      zagraniczny zakład;
      2) położonej na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej nieruchomości lub praw do
      takiej nieruchomości, w tym ze zbycia jej w całości albo w części lub zbycia
      jakichkolwiek praw do takiej nieruchomości;
      3) papierów wartościowych oraz pochodnych instrumentów finansowych
      niebędących papierami wartościowymi, dopuszczonych do publicznego obrotu na
      terytorium Rzeczypospolitej Polskiej w ramach regulowanego rynku giełdowego, w
      tym uzyskane ze zbycia tych papierów albo instrumentów oraz z realizacji praw z
      nich wynikających;
      4) tytułu przeniesienia własności udziałów (akcji) w spółce, ogółu praw i obowiązków
      w spółce niebędącej osobą prawną lub tytułów uczestnictwa w funduszu
      inwestycyjnym, instytucji wspólnego inwestowania lub innej osobie prawnej i praw o
      podobnym charakterze lub z tytułu należności będących następstwem posiadania
      tych udziałów (akcji), ogółu praw i obowiązków, tytułów uczestnictwa lub praw - jeżeli
      co najmniej 50% wartości aktywów tej spółki, spółki niebędącej osobą prawną, tego
      funduszu inwestycyjnego, tej instytucji wspólnego inwestowania lub osoby prawnej,
      bezpośrednio lub pośrednio, stanowią nieruchomości położone na terytorium
      Rzeczypospolitej Polskiej lub prawa do takich nieruchomości;
      4a) tytułu przeniesienia własności udziałów (akcji), ogółu praw i obowiązków, tytułów
      uczestnictwa lub praw o podobnym charakterze w spółce nieruchomościowej;
      5) tytułu należności regulowanych, w tym stawianych do dyspozycji, wypłacanych lub
      potrącanych, przez osoby fizyczne, osoby prawne albo jednostki organizacyjne
      nieposiadające osobowości prawnej, mające miejsce zamieszkania, siedzibę lub
      zarząd na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, niezależnie od miejsca zawarcia
      umowy i wykonania świadczenia;
      6) niezrealizowanych zysków, o których mowa w rozdziale 5a.
    Natomiast stosownie do art. 3 ust. 5 ustawy o CIT:
      Za dochody (przychody), o których mowa w ust. 3 pkt 5, uważa się przychody
      wymienione w art. 21 ust. 1 i art. 22 ust. 1, jeżeli nie stanowią dochodów
      (przychodów), o których mowa w ust. 3 pkt 1-4.
    W stosunku do niektórych dochodów uzyskanych na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej
    przez podmioty zagraniczne, obowiązek potrącenia podatku od tych dochodów spoczywa
    na podmiocie polskim dokonującym wypłaty należności będącej źródłem tego dochodu.
    Takie rodzaje przychodów zostały określone w art. 21 ust. 1 i art. 22 ust. 1 ustawy o CIT.
    Na podstawie art. 21 ust. 1 ustawy o CIT:
      Podatek dochodowy z tytułu uzyskanych na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej
      przez podatników, o których mowa w art. 3 ust. 2, przychodów:
      1) z odsetek, z praw autorskich lub praw pokrewnych, z praw do projektów
      wynalazczych, znaków towarowych i wzorów zdobniczych, w tym również ze
      sprzedaży tych praw, z należności za udostępnienie tajemnicy receptury lub procesu
      produkcyjnego, za użytkowanie lub prawo do użytkowania urządzenia
      przemysłowego, w tym także środka transportu, urządzenia handlowego lub
      naukowego, za informacje związane ze zdobytym doświadczeniem w dziedzinie
      przemysłowej, handlowej lub naukowej (know-how),
      2) z opłat za świadczone usługi w zakresie działalności widowiskowej, rozrywkowej
      lub sportowej, wykonywanej przez osoby prawne mające siedzibę za granicą,
      organizowanej za pośrednictwem osób fizycznych lub osób prawnych prowadzących

      działalność w zakresie imprez artystycznych, rozrywkowych lub sportowych na
      terytorium Rzeczypospolitej Polskiej,
      2a) z tytułu świadczeń: doradczych, księgowych, badania rynku, usług prawnych,
      usług reklamowych, zarządzania i kontroli, przetwarzania danych, usług rekrutacji
      pracowników i pozyskiwania personelu, gwarancji i poręczeń oraz świadczeń o
      podobnym charakterze
      - ustala się w wysokości 20% przychodów;
      3) z tytułu należnych opłat za wywóz ładunków i pasażerów przyjętych do przewozu
      w portach polskich przez zagraniczne przedsiębiorstwa morskiej żeglugi handlowej, z
      wyjątkiem ładunków i pasażerów tranzytowych,
      4) uzyskanych na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przez zagraniczne
      przedsiębiorstwa żeglugi powietrznej, z wyłączeniem przychodów uzyskanych z
      lotniczego rozkładowego przewozu pasażerskiego, skorzystanie z którego wymaga
      posiadania biletu lotniczego przez pasażera
      - ustala się w wysokości 10% tych przychodów.
    W art. 21 ustawy CIT wymienione zostały określone rodzaje należności wypłacane przez
    podmioty polskie podmiotom zagranicznym, w przypadku uzyskania których, podmiot
    zagraniczny podlega opodatkowaniu w Polsce podatkiem dochodowym, a obowiązanym
    do jego naliczenia, potrącenia i odprowadzenia do urzędu skarbowego jest podmiot polski.
    Świadczenia wymienione w art. 21 ust. 1 pkt 2a ustawy o CIT można podzielić na dwie
    grupy. Pierwszą stanowią świadczenia wyraźnie nazwane, drugą tworzą świadczenia
    mające podobny charakter do świadczeń nazwanych. W tej drugiej grupie mieszczą się
    świadczenia posiadające cechy charakterystyczne dla świadczeń wprost wymienionych w
    art. 21 ust. 1 pkt 2a ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, ale dodatkowo
    posiadające również elementy charakterystyczne dla świadczeń innych od
    skonkretyzowanych w tym przepisie. Dla uznania, że świadczenie niewymienione wprost
    w art. 21 ust. 1 pkt 2a ww. ustawy jest objęte jego zakresem decydujące jest, aby elementy
    charakterystyczne dla świadczeń wprost wymienionych w omawianym przepisie
    przeważały nad cechami charakterystycznymi dla świadczeń w nim niewymienionych.
    Oznacza to, że aby dane świadczenie można było zakwalifikować do katalogu wskazanego
    powyżej, należy spełnić takie same przesłanki, aby daną usługę uzyskać, albo wynikają z
    niej takie same prawa i obowiązki dla stron. Innymi słowy, lista ta obejmuje również takie
    świadczenia, które zasadniczo są podobne do wymienionych, lecz mogą być np. inaczej
    określane (nazwane). Decydujące znaczenie dla stwierdzenia, że dane świadczenie mieści
    się w katalogu czynności podlegających opodatkowaniu zryczałtowanym podatkiem
    dochodowym ma treść postanowień umowy zawartej z kontrahentem zagranicznym, a
    przede wszystkim, charakter rzeczywiście wykonywanych świadczeń oraz zakres
    faktycznie wykonanych czynności, a nie tylko jego nazwa. Treść ww. przepisu
    jednoznacznie bowiem wskazuje, że oprócz usług wymienionych w tym przepisie
    ustawodawca objął obowiązkiem podatkowym także inne usługi niewymienione w tym
    przepisie o charakterze podobnym do świadczeń: doradczych, księgowych, badania rynku,
    usług prawnych, usług reklamowych, zarządzania i kontroli, przetwarzania danych, usług
    rekrutacji pracowników i pozyskiwania personelu, gwarancji i poręczeń.
    Stosownie do art. 21 ust. 2 ustawy o CIT:
      Przepisy ust. 1 stosuje się z uwzględnieniem umów w sprawie zapobieżenia
      podwójnemu opodatkowaniu, których stroną jest Rzeczpospolita Polska.
    Zasady opodatkowania w Polsce przychodów uzyskanych przez nierezydentów reguluje
    art. 26 oraz m.in. ww. art. 21 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych.
    Wskazać należy, że w art. 21 ustawy o CIT wymienione zostały określone rodzaje
    należności wypłacane przez podmioty polskie podmiotom zagranicznym, w przypadku

    uzyskania których, podmiot zagraniczny podlega opodatkowaniu w Polsce podatkiem
    dochodowym, a obowiązanym do jego naliczenia, potrącenia i odprowadzenia do urzędu
    skarbowego jest podmiot polski. Podatek ten nazywany jest podatkiem „u źródła” ze
    względu na szczególny sposób jego poboru, który dokonywany jest przez polski podmiot
    wypłacający określone należności na rzecz nierezydenta, w trybie i na zasadach
    wymienionych w art. 26 ustawy o CIT.
    Zgodnie z art. 26 ust. 1 ustawy o CIT wynika natomiast, że:
      Osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby
      fizyczne będące przedsiębiorcami, które dokonują wypłat należności z tytułów
      wymienionych w art. 21 ust. 1 oraz art. 22 ust. 1, są obowiązane jako płatnicy
      pobierać, z zastrzeżeniem ust. 2, 2b, 2d i 2e, w dniu dokonania wypłaty
      zryczałtowany podatek dochodowy od tych wypłat, z uwzględnieniem odliczeń
      przewidzianych w art. 22 ust. 1a-1e. Zastosowanie stawki podatku wynikającej z
      właściwej umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania albo niepobranie podatku
      zgodnie z taką umową jest możliwe pod warunkiem udokumentowania siedziby
      podatnika dla celów podatkowych uzyskanym od podatnika certyfikatem rezydencji.
      Przy weryfikacji warunków zastosowania stawki podatku innej niż określona w art.
      21 ust. 1 lub art. 22 ust. 1, zwolnienia lub warunków niepobrania podatku,
      wynikających z przepisów szczególnych lub umów o unikaniu podwójnego
      opodatkowania, płatnik jest obowiązany do dochowania należytej staranności. Przy
      ocenie dochowania należytej staranności uwzględnia się charakter, skalę działalności
      prowadzonej przez płatnika oraz powiązania w rozumieniu art. 11a ust. 1 pkt 5
      płatnika z podatnikiem.
    Zaś zgodnie z art. 26 ust. 2e ustawy o CIT:
      Jeżeli łączna kwota należności wypłacanych z tytułów wymienionych w art. 21 ust. 1
      pkt 1 oraz art. 22 ust. 1 na rzecz podmiotu powiązanego, przekroczyła w roku
      podatkowym obowiązującym u wypłacającego te należności łącznie kwotę 2.000.000
      zł na rzecz tego samego podatnika, osoby prawne, jednostki organizacyjne
      niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne będące przedsiębiorcami są
      obowiązane jako płatnicy pobrać, z zastrzeżeniem ust. 2g, w dniu dokonania wypłaty
      zryczałtowany podatek dochodowy od tych wypłat według stawki podatku określonej
      w art. 21 ust. 1 pkt 1 lub art. 22 ust. 1 od nadwyżki ponad kwotę 2.000.000 zł:
      1) z uwzględnieniem odliczeń przewidzianych w art. 22 ust. 1a-1e;
      2) bez możliwości niepobrania podatku na podstawie właściwej umowy o unikaniu
      podwójnego opodatkowania, a także bez uwzględniania zwolnień lub stawek
      wynikających z przepisów szczególnych lub umów o unikaniu podwójnego
      opodatkowania.
    Z przywołanego wcześniej art. 26 ust. 1 ustawy o CIT wynika, że przy weryfikacji warunków
    zastosowania stawki podatku innej niż określona w art. 21 ust. 1 lub art. 22 ust. 1,
    zwolnienia lub warunków niepobrania podatku, wynikających z przepisów szczególnych
    lub umów o unikaniu podwójnego opodatkowania, płatnik jest obowiązany do
    dochowania należytej staranności.
    Państwa wątpliwość w zakresie pytania nr 1 w zakresie podatku dochodowego od osób
    prawnych budzi kwestia ustalenia, czy Spółka nie była, nie jest i nie będzie zobowiązana
    do pobrania oraz uiszczenia podatku u źródła tytułem dokonywanych na rzecz
    zagranicznych kontraktorów będących osobami prawnymi płatności z tytułu nabywania
    usług informatycznych oraz czy nie ma obowiązku posiadania certyfikatów rezydencji
    kontraktorów.
    Z treści wniosku oraz jego uzupełnienia wynika, że zawieracie Państwo umowy ramowe o
    świadczenie usług informatycznych, w szczególności w (...) z kontraktorami
    (usługobiorcami) z zagranicy, m.in. z USA, UK, Serbii, Chorwacji, Austrii, Holandii, Mongolii.

    Kontraktorami są zarówno osoby fizyczne prowadzące działalność gospodarczą, jak i
    spółki (spółki będące osobami prawnymi, jak i osoby fizyczne prowadzące działalność
    gospodarczą). Umowy zawierane z kontraktorami zawierają także zapisy dotyczące
    przeniesienia na rzecz Państwa praw autorskich do oprogramowania/utworu powstałych
    w ramach świadczonych przez kontraktorów usług informatycznych, których celem jest
    opracowanie przez kontraktorów oprogramowania dostosowanego do potrzeb Państwa
    klientów. Jak Państwo wskazują, są to standardowe zapisy, gdyż przeniesienie praw
    autorskich nie stanowi dla Państwa odrębnych świadczeń, lecz nieodłączne czynności
    pomocnicze w stosunku do usługi zasadniczej, jaką jest świadczenie usługi informatycznej
    na potrzeby klienta końcowego. Kontraktorzy nie otrzymują osobnego czy też
    dodatkowego wynagrodzenia za przeniesienie praw autorskich, lecz otrzymują jedno
    wynagrodzenie za świadczenie usług informatycznych oraz za ewentualne przeniesienie
    praw autorskich. Nie jesteście Państwo w stanie wyodrębnić części wynagrodzenia
    przypadającego za wykonanie usług informatycznych oraz za przeniesienie praw
    autorskich. Głównym zakresem umowy zawartej z danym kontraktorem jest świadczenie
    usługi informatycznej. Ewentualne przeniesienie praw majątkowych do utworów nie
    stanowi dla Państwa odrębnych świadczeń, lecz nieodłączne czynności pomocnicze w
    stosunku do usługi zasadniczej, jaką jest świadczenie usługi informatycznej na potrzeby
    klienta końcowego. Elementy świadczenia kontraktorów niezbędne dla realizacji
    zasadniczego celu umowy - czyli opracowania oprogramowania dostosowanego do
    potrzeb Państwa klientów są elementami dominującymi. Podkreślają Państwo, że
    ewentualne pozostałe elementy świadczenia, w tym np. przeniesienie przez kontraktorów
    praw majątkowych do utworów, nie realizują zasadniczego celu umowy, lecz są
    elementami pobocznymi świadczenia oraz, że ewentualne elementy poboczne
    świadczenia kontraktorów, w tym przeniesienie praw majątkowych do utworów, nie
    stanową celu samego w sobie. Celem ich jest lepsze wykorzystanie przez Państwa - przy
    wykonaniu umów zawartych przez Państwa ze swoimi klientami - usługi zasadniczej
    świadczonej przez kontraktorów (tj. opracowania dedykowanego oprogramowania
    dostosowanego do potrzeb Państwa klientów). Nabywali Państwo, nabywają oraz będą
    nabywać w przyszłości od kontraktorów usługi informatyczne mające na celu opracowanie
    oprogramowania spełniającego wymagania ostatecznego odbiorcy Państwa produktów
    /usług. Osoby prawne, osoby fizyczne prowadzące działalność gospodarczą (w tym
    ewentualnie wspólnicy spółek transparentnych podatkowo) obecnie przedstawiają i w
    przyszłości będą przedstawiały Państwu certyfikaty rezydencji. Natomiast część
    kontraktorów, z którymi współpracowali Państwo w latach 2022-2024 nie przedstawiła
    Państwu certyfikatów rezydencji za ten okres. Kontraktorzy, będący osobami prawnymi, z
    którymi Państwo zawarli umowę to spółka z USA, która zmieniła rezydencję podatkową i
    obecnie jest rezydentem podatkowym w Niderlandach (Holandii) oraz spółka z Wielkiej
    Brytanii.
    Wobec powyższego, usługi informatyczne polegającej na opracowaniu oprogramowania
    dostosowanego do potrzeb klientów Państwa Spółki nie są objęte zakresem art. 21 ust. 1
    pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, gdyż jak Państwo wskazali,
    wypłacane Kontraktorom (osobom prawnym) wynagrodzenie płacone jest łącznie za
    świadczenie usług informatycznych, które są usługą główną/dominującą oraz ewentualnie
    za przeniesienie praw autorskich (będące elementem pobocznym świadczenia
    kontraktorów).
    Należy więc przeanalizować postanowienia art. 21 ust. 1 pkt 2a ustawy o CIT.
    Zakresem przedmiotowym powołanego już art. 21 ust. 1 pkt 2a ustawy o podatku
    dochodowym od osób prawnych objęte są: usług doradcze, usługi księgowe, badanie
    rynku, usługi prawne, usługi reklamowe, zarządzania i kontroli, przetwarzania danych,
    usługi rekrutacji pracowników i pozyskiwania personelu, gwarancji i poręczeń oraz
    świadczenia o podobnym charakterze.
    Podnieść należy, iż katalog usług wskazanych w art. 21 ust. 1 pkt 2a ustawy o CIT jest
    katalogiem otwartym, na co wskazuje sformułowanie „świadczeń o podobnym

    charakterze”. Sformułowanie to uprawnia do twierdzenia, że za świadczenia o
    podobnym charakterze należy uznać świadczenia równorzędne pod względem
    prawnym do wymienionych w ustawie. Oznacza to, że aby dane świadczenie można
    było zakwalifikować do katalogu wskazanego powyżej, należy spełnić takie same
    przesłanki, aby daną usługę uzyskać, albo wynikają z niej takie same prawa i obowiązki
    dla stron. Innymi słowy, lista ta obejmuje również takie świadczenia, które zasadniczo
    są podobne do wymienionych, lecz mogą być np. inaczej określane (nazwane).
    Decydujące znaczenie dla stwierdzenia, że dane świadczenie mieści się w katalogu
    czynności podlegających opodatkowaniu zryczałtowanym podatkiem dochodowym ma
    treść postanowień umowy zawartej z kontrahentem zagranicznym, a przede wszystkim,
    charakter rzeczywiście wykonywanych świadczeń oraz zakres faktycznie wykonanych
    czynności, a nie tylko jego nazwa. Treść ww. przepisu jednoznacznie bowiem wskazuje,
    że oprócz usług wymienionych w tym przepisie ustawodawca objął obowiązkiem
    podatkowym także inne usługi niewymienione w tym przepisie o charakterze
    podobnym do świadczeń: doradczych, księgowych, badania rynku, usług prawnych,
    usług reklamowych, zarządzania i kontroli, przetwarzania danych, usług rekrutacji
    pracowników i pozyskiwania personelu, gwarancji i poręczeń.
    W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego podkreśla się, że w aktualnym
    brzmieniu art. 21 ust. 1 pkt 2a ustawy o CIT świadczenia w nim wymienione można
    podzielić na dwie grupy. Pierwszą stanowią świadczenia wyraźnie nazwane, drugą
    tworzą świadczenia mające podobny charakter do świadczeń nazwanych. W tej drugiej
    grupie mieszczą się świadczenia posiadające cechy charakterystyczne dla świadczeń
    wprost wymienionych w art. 21 ust. 1 pkt 2a ustawy o CIT, ale dodatkowo posiadające
    również elementy charakterystyczne dla świadczeń innych od skonkretyzowanych w
    tym przepisie. Dla uznania, że świadczenie niewymienione wprost w art. 21 ust. 1 pkt 2a
    ustawy o CIT jest objęte jego zakresem decydujące jest, aby elementy
    charakterystyczne dla świadczeń wprost wymienionych w omawianym przepisie
    przeważały nad cechami charakterystycznymi dla świadczeń w nim niewymienionych.
    Przepisy ustawy o CIT nie zawierają definicji pojęć zawartych w art. 21 ust. 1 pkt 2a. Za
    celowe należy uznać odwołanie się do ich wykładni językowej, w szczególności do:
    Usług doradczych
    Zgodnie ze Słownikiem Języka Polskiego PWN „doradztwo” oznacza udzielanie fachowych
    porad, natomiast termin „doradzać” znaczy udzielić porady, wskazać sposób
    postępowania w jakiejś sprawie. Użyty w ustawie o podatku dochodowym od osób
    prawnych termin „usługi doradztwa” należy rozumieć w związku z tym szeroko.
    Potwierdza to jednolite orzecznictwo sądów administracyjnych, według którego termin
    „doradztwo” obejmować może szereg usług doradczych np. podatkowe, prawne,
    finansowe i inne (zob. wyrok NSA z dnia 10 października 2013 r., sygn. akt I FSK 1567/12,
    wyrok NSA z dnia 2 października 2014 r., sygn. akt I FSK 1441/13, wyrok NSA z dnia 2
    października 2014 r., sygn. akt I FSK 1530/13, wyrok WSA w Poznaniu z dnia 28 kwietnia
    2015 r. sygn. akt I SA/Po 1202/14, wyrok WSA w Gdańsku z dnia 28 marca 2012 r., sygn.
    akt I SA/Gd 175/12, wyrok WSA w Łodzi z dnia 16 kwietnia 2013 r. sygn. akt I SA/Łd 168/13).
    Według sądów administracyjnych, odwołując się do powszechnego języka polskiego
    można stwierdzić, że przez doradztwo rozumie się udzielanie fachowych zaleceń, porad,
    zwłaszcza prawnych, ekonomicznych czy finansowych. Stosownie do definicji podanej w
    ww. słowniku, poradnictwo to „zorganizowana forma udzielania porad w jakimś zakresie”.
    Doradca to ten kto udziela fachowych zaleceń czy porad, wskazówek, to ktoś, kto
    posiadaną wiedzę wykorzystuje na wskazywanie najlepszych, najbardziej optymalnych
    rozwiązań, nakłaniając odbiorcę takiej usługi do zastosowania się do rady, porady,
    wskazówki, dyrektywy postępowania. Zdaniem sądów administracyjnych, świadczenie
    usługi doradztwa należy postrzegać jako wykorzystanie swojej wiedzy, znajomości rzeczy
    poprzez wskazywanie najlepszych, najskuteczniejszych rozwiązań do ich zastosowania do
    danego problemu.

    Również w doktrynie przedmiotu przyjmuje się szerokie ujęcie terminu usługi doradcze,
    uznając, że doradztwo, w bardzo ogólnym znaczeniu, jest usługą świadczoną przez jedną
    osobę/instytucje na rzecz drugiej osoby/instytucji, która zleca wykonanie tej usługi. W
    literaturze przedmiotu bardzo różnorodnie formułowane są zadania stojące przed
    usługami doradczymi, np. doradztwo określane jest jako:
      · przejęcie zadań,
      · pośrednictwo w zakresie przekazywania wiedzy,
      · pośrednictwo w przekazywaniu specjalnych informacji,
      · pomoc w rozwiązywaniu problemów,
      · pomoc w podejmowaniu decyzji,
      · przekazywanie informacji zmniejszających ryzyko,
      · przygotowanie i przekazywanie informacji służących rozwiązaniu kompleksowych
        problemów,
      · przekazywanie specyficznej wiedzy, celem usprawnienia działań,
      · identyfikacja i rozwiązywanie problemów,
      · przekazywanie zaleceń dotyczących usprawniania działań oraz pomoc w ich
        wdrożeniu,
      · dawanie wskazówek dotyczących postępowania.
    Doradcy mogą więc pomóc zleceniodawcy w przygotowaniu decyzji, rozwiązaniu
    problemów, usprawnieniu działania itp. Można przyjąć, że usługi doradztwa stanowią
    usługi zlecone przez daną organizację (klienta) i wykonane przez odpowiednio
    przygotowane i wykwalifikowane osoby (doradców), które pomagają zidentyfikować
    występujące problemy organizacyjne, zanalizować istniejące trudności, sformułować
    rozwiązanie badanych problemów, oraz które – w przypadku wyrażenia takiego życzenia
    przez klienta – pomagają we wdrożeniu rozwiązania. Działalność doradcza może dotyczyć
    różnych dziedzin, obszarów i obiektów, a zatem może być rozpatrywana w wielu
    aspektach.
    Usługi księgowe
    Pod pojęciem „księgowość” według Słownik języka polskiego PWN rozumie „prowadzenie
    ksiąg, w które wpisuje się wpływy, wydatki, transakcje i inne zmiany stanu majątkowego
    przedsiębiorstwa lub instytucji”.
    Usługi zarządzania i kontroli
    Według Słownika języka polskiego PWN „zarządzać”, oznacza kierować, administrować
    czymś” (E. Sobol, Słownik języka polskiego PWN, Warszawa 1996). W tym kontekście, za
    zarządzanie należy uznać władcze uprawnienie w stosunku do realizowanego projektu lub
    działalności gospodarczej. Zgodnie ze Słownikiem Języka Polskiego PWN, „kierować”
    oznacza „stać na czele czegoś, wskazywać sposób postępowania”.
    Z kolei kontrola, to:
    1. porównanie stanu faktycznego ze stanem wymaganym i ustalanie ewentualnych
    odstępstw, sprawdzanie, czy coś jest zgodne z obowiązującymi przepisami,
    2. nadzór nad czymś albo nad kimś, czuwanie nad prawidłowym przebiegiem czegoś,
    wpływ na rozwój wydarzeń.

    Zarządzanie jest to celowe podejmowanie, przez odpowiednie osoby (kadrę), decyzji i
    działań prowadzących – dzięki wykorzystaniu posiadanych zasobów – do osiągnięcia
    złożonych celów w sposób skuteczny i sprawny (racjonalny), lub celowe dysponowanie
    tymi zasobami.
    Pojęcie „zarządzania”, musi być rozumiane szeroko jako zbiór różnorodnych czynności i
    działań zmierzających do osiągnięcia określonego celu związanego z interesem (potrzebą)
    danego przedmiotu zarządzania. Jest to zestaw metod i technik opartych na
    akceptowanych zasadach zarządzania (administrowania) używanych do planowania,
    oceny i kontrolowania pożądanych rezultatów.
    Powyższa definicja „zarządzania” zyskała aprobatę w orzecznictwie sądów
    administracyjnych. Dla przykładu można wymienić wyrok WSA w Warszawie z 19 czerwca
    2015 r. (sygn. akt III SA/Wa 491/15) oraz wyrok WSA w Warszawie z dnia 24 lipca 2017 r.
    (sygn. akt III SA/Wa 2118/16).
    Pojęcie „zarządzania i kontroli”, musi być zatem rozumiane szeroko jako zbiór
    różnorodnych czynności i działań zmierzających do osiągnięcia określonego celu
    związanego z interesem (potrzebą) danego przedmiotu zarządzania i kontroli.
    Usługi przetwarzania danych
    W odniesieniu do definicji obejmującej przetwarzanie danych wskazać należy, że zgodnie
    ze Słownikiem Języka Polskiego PWN (https://sjp.pwn.pl) „przetworzyć” oznacza
    «przekształcić coś twórczo»; «opracować zebrane dane, informacje itp., wykorzystując
    technikę komputerową». Przetwarzanie danych polega zatem na przekształcaniu treści i
    postaci danych wejściowych; usługi przetwarzania danych mają zatem charakter
    odtwórczy i obejmują elementy takie jak: porządkowanie, archiwizowanie, zabezpieczenie
    oraz udostępnianie zbiorów danych.
    Przetwarzanie danych związane jest zatem z opracowywaniem określonych danych przy
    wykorzystywaniu mocy obliczeniowej i zasobów pamięci infrastruktury komputerowej
    (hardware i software).
    Usługi rekrutacji pracowników i pozyskiwania personelu
    Usługi rekrutacji pracowników i pozyskiwania personelu to usługi związane z
    pozyskiwaniem ofert pracy, wyszukiwaniem pracowników oraz kierowaniem ich do pracy.
    Usługi badania rynku
    Przez usługi badania rynku należy rozumieć zespół czynności polegających na
    gromadzeniu informacji o zjawiskach i procesach na rynku, ich przyczynach, stanie
    aktualnym i tendencjach rozwojowych. Usługi te mają przyczynić się m.in. do zwiększenia
    sprzedaży. Celem badań rynku jest zdobycie informacji o kształtowaniu się mechanizmów
    rynkowych takich, jak popyt, podaż, ceny, potencjału, zachowania, zwyczaje, preferencje,
    lojalność oraz wrażliwość cenowa konsumentów, działania konkurencji, funkcjonowanie
    systemu dystrybucji, sprzedaży itp. Usługi badania rynku mają dostarczyć informacji
    nieodzownych w procesie podejmowania decyzji. Mimo, iż badania te nie wykluczają w
    sposób całkowity ryzyka, to jednak ich zastosowanie wyraźnie ogranicza ryzyko wpisane w
    działalność biznesową i przyczynia się do tego, że podejmowane decyzje będą w
    mniejszym zakresie obarczone błędami.
    Usługi reklamowe
    Pojęcie „reklama” wg „Słownika języka polskiego” pod red. M. Szymczyka (Wyd. Naukowe
    PWN, Warszawa 2002 r.) oznacza rozpowszechnianie informacji o towarach, ich zaletach,
    wartości, miejscach i możliwościach nabycia, chwalenie kogoś, zalecanie czegoś przez
    prasę, radio, telewizję i inne podobne środki, np. plakaty, napisy i ogłoszenia służące temu
    celowi.
    Internetowy słownik języka polskiego PWN podaje, że reklama to:

      · działanie mające na celu zachęcenie potencjalnych klientów do zakupu konkretnych
        towarów lub do skorzystania z określonych usług,
      · plakat, napis, ogłoszenie, krótki film itp. służące temu celowi.
    Jak wynika z uzasadnienia wyroku Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z dnia 27
    października 2011 r. w sprawie C-530/09 kluczowe dla uznania, danego świadczenia za
    usługę reklamy jest powiązanie z przekazaniem komunikatu mającego na celu
    poinformowanie publiczności o istnieniu bądź jakości produktu lub usług.
    W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego przy wykładni przepisów ustawy
    dotyczących reklamy przeważa wykładnia gramatyczna. W wyroku z dnia 12 czerwca 1997
    r., sygn. akt I SA/Ka 192-193/97 Naczelny Sąd Administracyjny wyraził pogląd, że reklama
    to działanie mające kształtować popyt poprzez poszerzenie wiedzy przyszłych nabywców o
    towarach w celu zachęcenia ich do nabycia towarów od tego właśnie a nie innego
    podmiotu gospodarczego. Reklama musi zawierać elementy wartościujące towar lub
    zachęcające do jego kupna, a za reklamę należy uznać wszystko, co zawiera informacje,
    które nie są niezbędne do zawarcia umowy (I. Konieczna, J. Ruszyński, Problematyka
    kosztów uzyskania przychodów w podatku dochodowym od osób fizycznych oraz w
    podatku dochodowym od osób prawnym w orzecznictwie Naczelnego Sądu
    Administracyjnego, Poznań 1997, s. 29-30).
    Według J. Kamińskiego i W. Maruchina za reklamę należy uznać wszystko to, co zawiera
    informacje dodatkowe, które nie są niezbędne do złożenia oferty czy zawarcia umowy (J.
    Kamiński, W. Maruchin, Ustawa o VAT. Komentarz, Wyd. 2, Warszawa 1996, s. 52-53).
    Natomiast autorzy „Komentarza do podatku dochodowego od osób prawnych” B.
    Brzeziński i M. Kalinowski (B. Brzeziński, M. Kalinowski, Komentarz do podatku
    dochodowego od osób prawnych, Warszawa 1996, s. 143-144) uznają za reklamę
    działania, których celem jest kształtowanie popytu poprzez poszerzenie wiedzy przyszłych
    nabywców o towarach bądź usługach, ich cechach i przeznaczeniu w celu zachęcenia ich
    do nabywania towarów bądź usług od tego właśnie a nie innego podmiotu
    gospodarczego. Technicznym sposobem reklamy może być ogłoszenie prasowe, radiowe
    lub telewizyjne, a także plakat czy afisz stały, a ponadto rozsyłanie folderów i innych
    informacji handlowych nabywcom. Nie znaczy to jednak, że tylko te media mogą być
    wykorzystane do rozpowszechniania informacji i reklamy.
    Z kolei pod pojęciem usług reklamowych rozumie się wszelką działalność promocyjną, w
    wyniku której lub w trakcie której następuje przekazywanie treści mających za zadanie
    informować o istnieniu lub cechach oferowanych towarów lub usług w celu zwiększenia
    sprzedaży tych produktów. Usługi reklamowe mogą być wykonywane zarówno przez
    podmioty, które profesjonalnie zajmują się świadczeniem usług reklamowych, jak i
    podmioty, dla których wykonanie usługi reklamowej nie jest realizowane w ramach ich
    podstawowej działalności gospodarczej.
    Usługi gwarancji i poręczeń
    Umowa poręczenia uregulowana została w art. 876-887 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r.
    Kodeks cywilny (t. j. Dz.U. z 2024 r. poz. 1061 ze zm.). Poręczenie jest umową
    jednostronnie zobowiązującą, w której poręczyciel zobowiązuje się względem wierzyciela
    wykonać zobowiązanie na wypadek, gdyby dłużnik zobowiązania nie wykonał.
    Odnośnie „gwarancji” jak wskazano w wyjaśnieniach Ministerstwa Finansów
    opublikowanych na stronie internetowej, gwarancja również jest umową jednostronnie
    zobowiązującą. Na podstawie tej umowy gwarancji gwarant zobowiązuje się na rzecz
    beneficjenta gwarancji, że po spełnieniu przez beneficjenta określonych warunków
    zapłaty, wykona on na rzecz beneficjenta świadczenie pieniężne (suma gwarancyjna).
    Umowa gwarancji nie ma swojej regulacji ustawowej, z wyjątkiem fragmentarycznej
    regulacji zawartej w ustawie z dnia 29 sierpnia 1997 r. Prawo bankowe (t. j. Dz.U. z 2024 r.
    poz. 1646 ze zm.) (art. 80 i nast.), dotyczącej jednego z jej rodzajów, tj. umowy gwarancji
    bankowej. Zgodnie z przepisem art. 81 tej ustawy :

      Gwarancją bankową jest jednostronne zobowiązanie banku-gwaranta, że po
      spełnieniu przez podmiot uprawniony (beneficjenta gwarancji) określonych
      warunków zapłaty, które mogą być stwierdzone określonymi w tym zapewnieniu
      dokumentami, jakie beneficjent załączy do sporządzonego we wskazanej formie
      żądania zapłaty, bank ten wykona świadczenie pieniężne na rzecz beneficjenta
      gwarancji – bezpośrednio albo za pośrednictwem innego banku.
    Usług o podobnym charakterze
    Zgodnie ze Słownikiem Języka Polskiego „charakter” to inaczej „zespół cech właściwych
    danemu przedmiotowi lub zjawisku, odróżniających je od innych przedmiotów i zjawisk
    tego samego rodzaju” (https://sjp.pwn.pl/szukaj/charakter.html). W związku z tym, aby
    uznać, że dane usługi mają charakter podobny do wskazanych powyżej, należy przyjąć, iż
    wspomniany „właściwy zespół cech odróżniających” powinien stanowić główny element
    danej usługi oraz przeważać nad odmiennymi cechami usług wymienionych w 21 ust. 1
    pkt 2a ustawy o CIT.
    Wskazuje się również, iż świadczenie takie powinno spełniać takie same przesłanki albo
    winny wynikać z niego takie same prawa i obowiązki dla stron jak ze świadczeń
    wymienionych w cytowanym przepisie. Innymi słowy, lista ta obejmuje również
    świadczenia, które zasadniczo są podobne do wymienionych, lecz mogą być np. inaczej
    określane.
    Innymi słowy, dane świadczenie można zakwalifikować do katalogu usług wymienionych w
    art. 21 ust. 1 pkt 2a ustawy o CIT po każdorazowej analizie treści samej umowy oraz po
    osiągnięciu jednoznacznego wniosku, że zawiera istotne elementy świadczeń
    wymienionych w tym przepisie.
    Z analizy charakteru opisanych we wniosku usług wynika, że wynagrodzenie z tytułu ww.
    usług informatycznych nie mieści się w kategorii przychodów (dochodów) wymienionych w
    art. 21 ust. 1 pkt 2a ww. ustawy. Zauważyć bowiem należy, że cel i zakres tych usług jest
    odmienny od usług wskazanych w art. 21 ust. 1 pkt 2a ustawy o CIT.
    Z tytułu wypłaty powyższych należności obowiązek poboru zryczałtowanego podatku
    dochodowego nie wystąpi, ponieważ ten rodzaj usługi nie jest objęty zakresem art. 21
    ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych. Jeżeli głównym zakresem
    umowy zawartej między Państwem a Kontraktorami (będącymi osobami prawnymi) jest
    świadczenie usługi informatycznej, a ewentualne przeniesienie praw majątkowych do
    utworów nie stanowi dla Państwa odrębnych świadczeń, a nieodłączne czynności
    pomocnicze w stosunku do usługi zasadniczej, jaką jest świadczenie usługi
    informatycznej na potrzeby klienta końcowego oraz nie są Państwo w stanie
    wyodrębnić części wynagrodzenia przypadającego za wykonanie usług informatycznych
    oraz za przeniesienie praw autorskich - to wynagrodzenie to nie stanowi żadnej z
    należności, o której mowa w art. 21 ust. 1 pkt 1 i pkt 2a ustawy CIT. Zatem wypłata ww.
    wynagrodzenia nie podlega tzw. podatkowi u źródła i na Państwu nie ciążą/nie będzie
    ciążyły z tego tytułu obowiązki płatnika.
    W przypadku świadczeń, od których nie mają Państwo obowiązku poboru
    zryczałtowanego podatku dochodowego, nie mają Państwo również obowiązku
    pozyskiwania certyfikatu rezydencji od odbiorcy płatności z tytułu takich świadczeń.
    Tym samym Państwa stanowisko w zakresie pytania nr 1 w części dotyczącej podatku
    dochodowego od osób prawnych należy uznać za prawidłowe.
    Ad. 2
    Odstąpiono od odpowiedzi na pytanie nr 2, gdyż oczekiwali Państwo na nie odpowiedzi w
    przypadku uznania, że będą Państwo zobowiązani do pobrania i uiszczenia podatku u
    źródła od płatności na rzecz nierezydentów za nabywane usługi informatyczne, tj. gdy
    Państwa stanowisko do pytania nr 1 byłoby nieprawidłowe.

    W związku z tym, że Państwa stanowisko dotyczące pytań nr 1 uznaliśmy za prawidłowe,
    odstąpiono od udzielenia odpowiedzi na pytanie nr 2.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Państwo przedstawili i stanu prawnego,
    który obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia, oraz zdarzenia przyszłego, które
    Państwo przedstawili i stanu prawnego obowiązującego w dniu wydania interpretacji.
    Ponadto, niniejsza interpretacja dotyczy tylko transakcji z podmiotami (osobami prawnymi
    wskazanymi w uzupełnieniu wniosku.
    Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy
    rzeczywisty stan sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie z
    opisem stanu faktycznego oraz zdarzenia przyszłego podanym przez Państwa w
    złożonym wniosku. W związku z powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek
    elementu przedstawionego we wniosku opisu sprawy, udzielona odpowiedź traci swą
    aktualność.
    Niniejszą interpretację wydano w oparciu o opis sprawy przedstawiony we wniosku.
    Rolą postępowania w sprawie wydania indywidualnej interpretacji przepisów
    podatkowych nie jest ustalanie stanu faktycznego, stanowi to bowiem domenę
    ewentualnego postępowania podatkowego. To na podatniku ciąży obowiązek
    udowodnienia w toku tego postępowania okoliczności faktycznych, z których wywodzi
    on dla siebie korzystne skutki prawne. Organ nie prowadzi postępowania dowodowego,
    ograniczając się do analizy okoliczności podanych we wniosku. W stosunku do tych
    okoliczności wyraża swoje stanowisko, które zawsze musi być jednak ustosunkowaniem
    się do poglądu (stanowiska) prezentowanego w danej sprawie przez wnioskodawcę.
    Jeżeli w toku ewentualnego postępowania organ uzna, że zdarzenie opisane we
    wniosku różni się od zdarzenia występującego w rzeczywistości, wówczas wydana
    interpretacja nie będzie Państwa chroniła.
    Końcowo odnosząc się do powołanych przez Państwa wyroków sądów administracyjnych
    oraz interpretacji indywidualnych wskazać należy, że dotyczą one konkretnych,
    indywidualnych spraw podatnika. Zostały wydane w określonym stanie faktycznym i w
    tych sprawach rozstrzygnięcia w nich zawarte są wiążące. Nie mogą one zatem przesądzać
    o niniejszym rozstrzygnięciu. Natomiast organy podatkowe mimo, że w ocenie
    indywidualnych spraw podatników posiłkują się wydanymi rozstrzygnięciami sądów i
    innych organów podatkowych, to nie mają możliwości zastosowania ich wprost, z tego
    powodu, że nie stanowią materialnego prawa podatkowego. Każdą sprawę Organ jest
    zobowiązany rozpatrywać indywidualnie.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
        Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb
        ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz.
        111 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa
        sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego i zdarzenia
        przyszłego oraz zastosują się Państwo do interpretacji.
        Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeżeli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej stanowi element
      czynności będących przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;

      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
      z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
        Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego
    Sądu Administracyjnego (...). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje
    ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
    (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
      · w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
        Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
      · w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
        Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS
        /SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA)

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.