Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0113-KDIPT1-1.4012.998.2024.2.AK
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-01-21
Teza: Obowiązek odprowadzania podatku VAT z tytułu
uzyskiwanego wynagrodzenia za realizację świadczeń z
zakresu nieodpłatnej pomocy prawnej.
Słowa kluczowe: podatnik
pomoc-pomoc prawna
usługi-usługa nieodpłatna
Zagadnienia: Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II. Zakres
opodatkowania-Rozdział 2. Dostawa towarów i
świadczenie usług -Nieodpłatne świadczenie usług
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III. Podatnicy,
płatnicy i przedstawiciele podatkowi-Rozdział 1.
Podatnicy i płatnicy-Działalność gospodarcza
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III. Podatnicy,
płatnicy i przedstawiciele podatkowi-Rozdział 1.
Podatnicy i płatnicy-Podatnicy
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II-
Rozdział 1-art. 5
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III-
Rozdział 1-art. 15-ust. 3

## Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

dłowe

    Szanowny Panie,
    stwierdzam, że Pana stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego
    zdarzenia przyszłego w podatku od towarów i usług jest prawidłowe.

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

6 grudnia 2024 r. wpłynął Pana wniosek z 6 grudnia 2024 r. o wydanie interpretacji
    indywidualnej, który dotyczy obowiązku odprowadzania podatku VAT z tytułu
    uzyskiwanego wynagrodzenia za realizację świadczeń z zakresu nieodpłatnej pomocy
    prawnej.
    Uzupełnił go Pan w odpowiedzi na wezwanie pismem z 17 stycznia 2025 r. (data wpływu
    17 stycznia 2025 r.).
    Treść wniosku jest następująca:

## Opis zdarzenia przyszłego

Wnioskodawca jest adwokatem, prowadzi działalność gospodarczą wpisaną do CEIDG pod
    nazwą ..., kod działalności: 69.10.Z Działalność prawnicza.
    Z ramienia Okręgowej Rady Adwokackiej w ... Wnioskodawca został wylosowany do
    świadczenia 4 h miesięcznie nieodpłatnej pomocy prawnej. Umowa za zostać podpisana z
    Miastem.
    W umowie będzie wskazane, że Wnioskodawca zobowiązuje się osobistego świadczenia za
    wynagrodzeniem nieodpłatnej pomocy prawnej w ramach zorganizowanego przez Miasto
    Punktu Świadczenia Nieodpłatnej Pomocy Prawnej, zgodnie z przepisami ustawy z 5
    sierpnia 2015 r. o nieodpłatnej pomocy prawnej, o nieodpłatnym poradnictwie
    obywatelskim oraz edukacji prawnej, zwanej: ustawą oraz aktów wykonawczych wydanych
    na jej podstawie.
    Wnioskodawca oświadczy w umowie, że jest osobą uprawnioną, zgodnie z przepisami
    ustawy, do świadczenia nieodpłatnej pomocy prawnej. Przedmiot umowy będzie
    wykonywany (tzw. dyżur) w lokalu wskazanym przez Miasto oraz w dniu ustalonym przez
    strony umowy.
    Kalkulacja i kwota wynagrodzenia będzie ustalona jako stała kwota w umowie.
    Lokal będzie wyposażony w komputer, urządzenie wielofunkcyjne, biurko, szafkę na klucz,
    dwa krzesła. Lokal może być wykorzystywany wyłącznie dla celów świadczenia
    nieodpłatnej pomocy prawnej, a Zleceniobiorca ma obowiązek przestrzegać przepisów
    przeciwpożarowych, BHP oraz Ochrony Danych Osobowych.
    Nieodpłatna pomoc obejmuje czynności wskazane w art. 3 ust. 1 ustawy o NPP.
    Wnioskodawca ma obowiązek odmówić udzielenia pomocy w przypadku konfliktów
    interesów, bądź gdyby udzielenie pomocy wiązało się z naruszeniem zasad etyki radcy
    prawnego i wskazać inne punkty na terenie Miasta.
    Jako adwokat jest czynnym podatnikiem podatku VAT.
    Wynagrodzenie otrzymane od Miasta będzie stanowiło przychód.
    Wnioskodawca będzie ponosił wydatki dojazdu do Punktu.
    Wnioskodawca nie ma wpływu na wysokość przyznanego Mu wynagrodzenia (stała
    ryczałtowa kwota).

    Za czynności wykonywane w ramach umowy Wnioskodawca nie ponosi ryzyka
    gospodarczego ani ekonomicznego. Ponosi je Miasto - zarówno w zakresie obowiązku
    dostarczenia lokalu, jego wyposażenia, infrastruktury, sieci, bazy aktów prawnych.
    Wnioskodawca nie może przyjmować od osób uprawnionych żadnych korzyści
    materialnych za udzielenie świadczeń ani udzielać informacji czy dostarczać wizytówek
    dotyczących jakichkolwiek odpłatnych świadczeń swoich w ramach działalności
    gospodarczej ani innych osób. W punkcie nie używa swojego szyldu, pieczątki, nie
    podpisuje sporządzanych projektów pism, nie reprezentuje klientów przed sądem. Nie
    wykonuje zatem typowych czynności, które wykonuje w ramach prowadzonej działalności
    gospodarczej.
    W uzupełnieniu wniosku na pytania z wezwania:
      1. Czy świadcząc usługi w ramach umowy o świadczenie nieodpłatnej pomocy prawnej
        zawartej z Miastem będzie wyrażał Pan oświadczenie woli w imieniu i na rzecz
        Miasta?
      2. Czy będzie ponosił Pan odpowiedzialność wobec osób trzecich za rezultat usług
        nieodpłatnej pomocy prawnej wykonywanych przez Pana na podstawie umowy
        zawartej z Miastem?
      3. Czy w umowie będą zawarte postanowienia, w ramach których Miasto wzięłoby
        jakąkolwiek odpowiedzialność wobec osób trzecich za czynności wykonywane przez
        Pana na rzecz Miasta?
      4. Czy zawarta z Miastem umowa o świadczenie nieodpłatnej pomocy prawnej będzie
        przewidywać stałe wynagrodzenie za świadczone usługi nieodpłatnej pomocy
        prawnej? Czy będzie występowała również jakaś część wynagrodzenia zmiennego?
        Jeśli tak, to jaka i od czego będzie ono zależało?
      5. Czy wynagrodzenie, które będzie Pan otrzymywał od Miasta za wykonywane usług
        nieodpłatnej pomocy prawnej, będzie stanowiło przychód, o którym mowa w
        przepisach art. 12 ust. 1-6 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od
        osób fizycznych (t. j. Dz. U. z 2024., poz. 226 ze zm.)? Należy wskazać konkretny
        ustęp art. 12 ww. ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.
      6. Czy wynagrodzenie, które będzie otrzymywał Pan od Miasta za wykonywane usług
        nieodpłatnej pomocy prawnej będzie stanowiło przychód, o którym mowa w
        przepisach art. 13 pkt 2-9 ww. ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych?
        Należy wskazać konkretny punkt art. 13 ww. ustawy o podatku dochodowym od
        osób fizycznych.
    wskazał Pan, iż:
    Ad. 1 Nieodpłatna pomoc prawna nie polega na wyrażaniu oświadczeń w imieniu i na
    rzecz Miasta, ani w imieniu osoby udzielającej porad (tu: Wnioskodawcy).
    Zgodnie z umową:
    Nieodpłatna pomoc prawna udzielana przez Zleceniobiorcę obejmuje:
      1) poinformowanie osoby fizycznej, zwanej dalej „osoba uprawnioną” o obowiązującym
        stanie prawnym oraz przysługujących jej uprawnieniach lub spoczywających na niej
        obowiązkach, w tym w związku z toczącym się postępowaniem przygotowawczym,
        administracyjnym, sądowym lub sądowo-administracyjnym lub
      2) wskazanie osobie uprawnionej sposobu rozwiązania jej problemu prawnego, lub
        sporządzenie projektu pisma w sprawie, o których mowa w pkt 1) i 2), z
        wyłączeniem pism procesowych w toczącym się postępowaniu przygotowawczym
        lub sądowym i pism w toczącym się postępowaniu sądowo-administracyjnym, lub

      3) sporządzenie projektu pisma o zwolnienie od kosztów sądowych lub ustanowienie
        pełnomocnika z urzędu w postępowaniu sądowym lub ustanowienie adwokata,
        radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego w
        postępowaniu sądowo-administracyjnym oraz poinformowanie o kosztach
        postępowania i ryzyku finansowym związanym ze skierowaniem sprawy na drogę
        sądową.
    Nieodpłatna pomoc prawna polega na informowaniu i edukowaniu petentów (po
    zapoznaniu się z ich stanem faktycznych) o ich prawach, obowiązkach, i pomocy przy (tu
    trzeba podkreślić) projektach pism.
    Ad. 2 „Za czynności wykonywane w ramach umowy Wnioskodawca nie ponosi żadnego
    ryzyka gospodarczego ani ekonomicznego.” Wnioskodawca udzielając porady nie jest za
    nią odpowiedzialny, ponieważ nie udziela jej na podstawie prawa o adwokaturze. OC
    zawodowe nie obejmuje porad w ramach nieodpłatnej pomocy prawnej. Umowa nie
    nakłada na Wnioskodawcę odpowiedzialności za udzielone porady.
    Ad. 3 Umowa nie zawiera postanowień o odpowiedzialności. Porada polega jedynie na
    przekazaniu informacji, wobec czego trudno tutaj mówić o jakiejkolwiek
    odpowiedzialności.
    Ad. 4 „Kalkulacja i kwota wynagrodzenia będzie ustalona jako stała kwota w umowie.”
    (cytat z wniosku)
    Zgodnie z umową: „Wynagrodzenie będzie płatne ryczałtem, z dołu, w terminie do 30 dni
    od daty...”
    Ad. 5 Nie.
    Ad. 6 Art. 13 pkt 8 lit. a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

## Pytanie

Czy Wnioskodawca, zawierając umowę na świadczenie nieodpłatnej pomocy prawnej z
    Miastem, której przedmiotem jest świadczenie nieodpłatnej pomocy prawnej w oparciu o
    ustawę z 5 sierpnia 2015 r. o nieodpłatnej pomocy prawnej, nieodpłatne poradnictwo
    obywatelskie oraz edukacji prawnej jest obowiązany do odprowadzania podatku VAT od
    otrzymywanego wynagrodzenia?
    Pana stanowisko w sprawie
    Wnioskodawca stoi na stanowisku, że świadczenie nieodpłatnej pomocy prawnej w
    ramach zawartej z Miastem umowy na świadczenie nieodpłatnej pomocy prawnej, nie
    będzie podlegało opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług (VAT).
    Kluczowym w tym zakresie jest art. 15 ust. 3 pkt 3 ustawy o podatku VAT, który stanowi,
    jakich czynności nie uznaje się za wykonywaną samodzielnie działalność gospodarczą.
    Aby odpłatne świadczenie usług było opodatkowane VAT-em, muszą one być świadczone
    w ramach prowadzonej działalności gospodarczej podatnika, który w związku z ich
    wykonaniem, będzie podatnikiem podatku od towarów i usług.
    Działalnością gospodarczą podatnika jest działalność prawnicza, klasyfikowana wg kodu
    PKD 69.10.Z. Działalność ta obejmuje, m.in. doradztwo prawne, przygotowywanie
    dokumentów prawnych: umów, statutów, porozumień, testamentów oraz
    reprezentowanie jednej strony przeciwko drugiej przed sądem.
    Wnioskodawca twierdzi, że aby świadczone na rzecz Miasta, usługi nieodpłatnej pomocy
    prawnej, były opodatkowane VAT-em, musiałyby być one świadczone w ramach

    prowadzonej. A tak nie jest, bowiem Wnioskodawca w kontaktach z klientami nieodpłatnej
    pomocy prawnej nie działa jako Kancelaria, lecz jako osoba fizyczna - prywatna - adwokat
    pozostający w dyspozycji Miasta, który nie ma żadnego wpływu na dobór klientów,
    bowiem zapisów dokonuje Miasto, a klient składa jedynie oświadczenie, że nie jest w
    stanie ponieść kosztów odpłatnej pomocy prawnej, Wnioskodawca nie używa w punkcie
    logo kancelarii, pieczątki, nie podpisuje sporządzonych projektów pism, nie reprezentuje
    osób przed sądem, nie pobiera od nich wynagrodzenia, a lokal - zgodnie z zapisami
    umowy - może być wykorzystywany wyłącznie do celów świadczenia nieodpłatnej pomocy
    prawnej. W toku sprawy w ogóle pism się nie pisze. W punkcie nieodpłatnej pomocy
    prawnej Wnioskodawca nie wykonuje typowych czynności, charakterystycznych dla
    prowadzonej przez niego działalności gospodarczej.
    W zakresie warunków wykonywania umowy i wynagrodzenia, Wnioskodawca jest
    całkowicie podporządkowany Miastu, tak jak w stosunku pracy i w żadnym zakresie nie
    występuje świadcząc usługi jako Kancelaria, a jako osoba prywatna - fizyczna.
    Wynagrodzenie jest ryczałtowe i nie zależy od ilości udzielonych porad.
    Punkt jest z góry wyznaczony w określonej miejscowości, pod wskazanym adresem, nr
    lokalu i wg ściśle określonych godzin.
    Wnioskodawca nie ponosi zatem ryzyka ekonomicznego, ani gospodarczego. Jedynym
    kosztem są koszty dojazdu do punktu.
    Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług
    opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, zwanym dalej "podatkiem", podlegają:
    odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju.
    W myśl art. 7 ust. 1 ustawy: Przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1,
    rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (...).
    W świetle art. 8 ust. 1 ustawy:
    Przez świadczenie usług, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się każde
    świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej
    niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu art. 7,
    w tym również:
      1) przeniesienie praw do wartości niematerialnych i prawnych, bez względu na formę,
        w jakiej dokonano czynności prawnej;
      2) zobowiązanie do powstrzymania się od dokonania czynności lub do tolerowania
        czynności lub sytuacji;
      3) świadczenie usług zgodnie z nakazem organu władzy publicznej lub podmiotu
        działającego w jego imieniu lub nakazem wynikającym z mocy prawa.
    Pojęcie świadczenia usług ma bardzo szeroki zakres. Przez świadczenie należy rozumieć
    każde zachowanie, na które składać się może zarówno działanie (uczynienie, wykonanie
    czegoś na rzecz innej osoby), jak i zaniechanie, powstrzymanie się od działania
    (nieczynienie bądź też tolerowanie). Przy ocenie charakteru świadczenia jako usługi należy
    mieć na względzie, że ustawa zalicza do grona usług każde świadczenie, które nie jest
    dostawą w myśl art. 7 ustawy. Należy jednak zaznaczyć, że usługą będzie tylko takie
    świadczenie, w przypadku którego istnieje bezpośredni konsument, odbiorca świadczenia
    odnoszący korzyść o charakterze majątkowym.
    W związku z powyższym czynność podlega opodatkowaniu jedynie wówczas, gdy
    wykonywana jest w ramach umowy zobowiązaniowej, a jedna ze stron transakcji może
    zostać uznana za bezpośredniego beneficjenta tej czynności, przy czym związek pomiędzy

    otrzymywaną płatnością a świadczeniem na rzecz dokonującego płatności musi mieć
    charakter bezpośredni i na tyle wyraźny, aby można powiedzieć, że płatność następuje w
    zamian za to świadczenie.
    Należy przy tym podkreślić, że nie każda czynność stanowiąca świadczenie usług podlega
    opodatkowaniu. Aby dana czynność była opodatkowana tym podatkiem musi być
    wykonana przez podatnika. Warunkiem bowiem opodatkowania danej czynności
    podatkiem od towarów i usług jest łączne spełnienie dwóch przesłanek: po pierwsze
    czynność powinna być ujęta w katalogu czynności podlegających opodatkowaniu
    podatkiem od towarów i usług, po drugie musi ona być zrealizowana przez podmiot, który
    w związku z jej wykonaniem w ramach prowadzonej działalności gospodarczej, będzie
    podatnikiem podatku od towarów i usług.
    W oparciu o art. 15 ust. 1 ustawy
    Podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej
    oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w
    ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności.
    Stosownie do art. 15 ust. 2 ustawy:
    Działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców lub
    usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a także
    działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność gospodarcza obejmuje w
    szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu towarów lub wartości
    niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych.
    Według art. 15 ust. 3 ustawy:
    Za wykonywaną samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w ust. 1, nie uznaje
    się czynności:
      1) z tytułu których przychody zostały wymienione w art. 12 ust. 1-6 ustawy z dnia 26
        lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych;
      2) (uchylony)
      3) z tytułu których przychody zostały wymienione w art. 13 pkt 2-9 ustawy z dnia 26
        lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych, jeżeli z tytułu wykonania
        tych czynności osoby te są związane ze zlecającym wykonanie tych czynności
        prawnymi więzami tworzącymi stosunek prawny pomiędzy zlecającym wykonanie
        czynności i wykonującym zlecane czynności co do warunków wykonywania tych
        czynności, wynagrodzenia i odpowiedzialności zlecającego wykonanie tych
        czynności wobec osób trzecich.
    Wobec powyższego, Wnioskodawca uważa, że spełnił łącznie wszystkie przesłanki art. 15
    ust. 3 pkt 3 ustawy o VAT i nie musi płacić podatku od świadczenia na rzecz Miasta usług
    nieodpłatnej pomocy prawnej.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawił Pan we wniosku, jest prawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t. j.
    Dz. U. z 2024 poz. 361 ze zm.), zwanej dalej „ustawą”:
      Opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, zwanym dalej „podatkiem”,
      podlegają odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium
      kraju.

    W myśl art. 7 ust. 1 ustawy:
      Przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się
      przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (...).
    W świetle art. 8 ust. 1 ustawy:
      Przez świadczenie usług, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się każde
      świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej
      niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu
      art. 7 (...).
    Pojęcie świadczenia usług ma bardzo szeroki zakres. Przez świadczenie należy rozumieć
    każde zachowanie, na które składać się może zarówno działanie (uczynienie, wykonanie
    czegoś na rzecz innej osoby), jak i zaniechanie, powstrzymanie się od działania
    (nieczynienie bądź też tolerowanie). Przy ocenie charakteru świadczenia jako usługi należy
    mieć na względzie, że ustawa zalicza do grona usług każde świadczenie, które nie jest
    dostawą w myśl art. 7 ustawy. Należy jednak zaznaczyć, że usługą będzie tylko takie
    świadczenie, w przypadku którego istnieje bezpośredni konsument, odbiorca świadczenia
    odnoszący korzyść o charakterze majątkowym.
    W związku z powyższym, czynność podlega opodatkowaniu jedynie wówczas, gdy
    wykonywana jest w ramach umowy zobowiązaniowej, a jedna ze stron transakcji może
    zostać uznana za bezpośredniego beneficjenta tej czynności, przy czym związek pomiędzy
    otrzymywaną płatnością a świadczeniem na rzecz dokonującego płatności musi mieć
    charakter bezpośredni i na tyle wyraźny, aby można powiedzieć, że płatność następuje w
    zamian za to świadczenie.
    Należy wskazać, że aby dana czynność stanowiąca świadczenie usług w rozumieniu art. 8
    ust. 1 ustawy, była opodatkowana podatkiem od towarów i usług, musi być wykonana
    przez podmiot, który w związku z jej wykonaniem jest podatnikiem podatku od towarów i
    usług.
    W oparciu o art. 15 ust. 1 ustawy:
      Podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości
      prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o
      której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności.
    Stosownie do art. 15 ust. 2 ustawy:
      Działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców
      lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz
      rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność
      gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu
      towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów
      zarobkowych.
    Według art. 15 ust. 3 ustawy:
      Za wykonywaną samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w ust. 1, nie
      uznaje się czynności:
      1) z tytułu których przychody zostały wymienione w art. 12 ust. 1-6 ustawy z dnia 26
        lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych;
      2) (uchylony)
      3) z tytułu których przychody zostały wymienione w art. 13 pkt 2-9 ustawy z dnia 26
        lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych, jeżeli z tytułu
        wykonania tych czynności osoby te są związane ze zlecającym wykonanie tych
        czynności prawnymi więzami tworzącymi stosunek prawny pomiędzy zlecającym
        wykonanie czynności i wykonującym zlecane czynności co do warunków

        wykonywania tych czynności, wynagrodzenia i odpowiedzialności zlecającego
        wykonanie tych czynności wobec osób trzecich.
    Na mocy art. 13 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych
    (Dz. U. z 2024 r. poz. 226 ze zm.):
      Za przychody z działalności wykonywanej osobiście, o której mowa w art. 10 ust. 1
      pkt 2, uważa się:
      1) (uchylony)
      2) przychody z osobiście wykonywanej działalności artystycznej, literackiej,
        naukowej, trenerskiej, oświatowej i publicystycznej, w tym z tytułu udziału w
        konkursach z dziedziny nauki, kultury i sztuki oraz dziennikarstwa, przychody z
        tytułu udziału w badaniach i eksperymentach prowadzonych przez podmioty
        tworzące system szkolnictwa wyższego i nauki, jak również przychody z
        uprawiania sportu, stypendia sportowe przyznawane na podstawie odrębnych
        przepisów oraz przychody sędziów z tytułu prowadzenia zawodów sportowych;
      3) przychody z działalności duchownych, osiągane z innego tytułu niż umowa o pracę;
      4) przychody z działalności polskich arbitrów uczestniczących w procesach
        arbitrażowych z partnerami zagranicznymi;
      5) przychody otrzymywane przez osoby wykonujące czynności związane z
        pełnieniem obowiązków społecznych lub obywatelskich, bez względu na sposób
        powoływania tych osób, nie wyłączając odszkodowania za utracony zarobek, z
        wyjątkiem przychodów, o których mowa w pkt 7;
      6) przychody osób, którym organ władzy lub administracji państwowej albo
        samorządowej, sąd lub prokurator, na podstawie właściwych przepisów, zlecił
        wykonanie określonych czynności, a zwłaszcza przychody biegłych w
        postępowaniu sądowym, dochodzeniowym i administracyjnym oraz płatników, z
        zastrzeżeniem art. 14 ust. 2 pkt 10, i inkasentów należności publicznoprawnych, a
        także przychody z tytułu udziału w komisjach powoływanych przez organy władzy
        lub administracji państwowej albo samorządowej, z wyjątkiem przychodów, o
        których mowa w pkt 9;
      7) przychody otrzymywane przez osoby, niezależnie od sposobu ich powoływania,
        należące do składu zarządów, rad nadzorczych, komisji lub innych organów
        stanowiących osób prawnych;
      7a) przychody otrzymywane przez członków Rady Mediów Narodowych;
      8) przychody z tytułu wykonywania usług, na podstawie umowy zlecenia lub umowy
        o dzieło, uzyskiwane wyłącznie od:
      a) osoby fizycznej prowadzącej działalność gospodarczą, osoby prawnej i jej
        jednostki organizacyjnej oraz jednostki organizacyjnej niemającej osobowości
        prawnej,
      b) właściciela (posiadacza) nieruchomości, w której lokale są wynajmowane, lub
        działającego w jego imieniu zarządcy albo administratora – jeżeli podatnik
        wykonuje te usługi wyłącznie dla potrzeb związanych z tą nieruchomością,
      c) przedsiębiorstwa w spadku
      – z wyjątkiem przychodów uzyskanych na podstawie umów zawieranych w ramach
      prowadzonej przez podatnika pozarolniczej działalności gospodarczej oraz
      przychodów, o których mowa w pkt 9;
      9) przychody uzyskane na podstawie umów o zarządzanie przedsiębiorstwem,
        kontraktów menedżerskich lub umów o podobnym charakterze, w tym

        przychody z tego rodzaju umów zawieranych w ramach prowadzonej przez
        podatnika pozarolniczej działalności gospodarczej
      - z wyjątkiem przychodów, o których mowa w pkt 7.
    Z cytowanego przepisu art. 15 ust. 3 pkt 3 ustawy wynika, że dla uznania, że określone
    czynności wykonywane przez osobę fizyczną nie stanowią samodzielnie wykonywanej
    działalności gospodarczej i tym samym pozostają poza regulacjami ustawy, istotne jest
    łączne spełnienie wszystkich elementów wymienionych w tym przepisie, tj. związanie
    zleceniobiorcy ze zlecającym wykonanie tych czynności prawnymi więzami tworzącymi
    stosunek prawny pomiędzy zlecającym a wykonującym zlecane czynności co do warunków:
      · wykonywania tych czynności,
      · wynagrodzenia oraz
      · odpowiedzialności zlecającego wykonanie tych czynności wobec osób trzecich.
    Zatem, użycie słowa „samodzielnie” w kontekście art. 15 ust. 3 pkt 3 ustawy, wyklucza
    opodatkowanie pracowników i innych osób, o ile są one związane z pracodawcą przez
    umowę o pracę lub inny stosunek prawny tworzący więzi (stosunek podporządkowania)
    między pracodawcą a pracownikiem co do (w zakresie) warunków pracy, wynagrodzenia i
    odpowiedzialności pracodawcy.
    Oznacza to, że przychody z tytułu wykonywanych czynności nie tylko powinny być
    wymienione w art. 13 pkt 2-9 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, lecz
    także spełnione muszą zostać pozostałe kryteria przedmiotowe określające m.in., czy
    działanie usługodawcy odbywa się na warunkach ryzyka gospodarczego, a tym samym kto
    ponosi odpowiedzialność za wykonane usługi. Nie stanowią bowiem samodzielnej
    działalności gospodarczej, w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy o podatku od towarów i
    usług, tylko i wyłącznie te czynności, gdy pomiędzy zlecającym ich wykonanie i
    wykonującym zlecone czynności istnieją więzy tworzące stosunek prawny w zakresie
    warunków wykonywania tych czynności, wynagrodzenia i odpowiedzialności zlecającego
    wykonanie tych czynności wobec osób trzecich.
    Odnośnie dwóch pierwszych warunków stwierdzić należy, że każdy w zasadzie stosunek
    prawny o charakterze odpłatnym, istniejący pomiędzy podmiotem zlecającym wykonanie
    danej czynności a podmiotem, który daną czynność wykonuje, jest w jakimś sensie
    określony co do warunków wykonywania danych czynności oraz wynagrodzenia.
    Nie będzie więc podatnikiem w rozumieniu ustawy o podatku od towarów i usług osoba,
    która w ramach podpisanej umowy, tworzyć będzie ze zlecającym więzi analogiczne ze
    stosunkiem pracy, nie ponosząc tym samym ryzyka ekonomicznego w związku z
    wykonywanymi czynnościami. Tylko spełnienie wymogów wyłączających samodzielność
    działania poprzez zawarcie więzi prawnej między zleceniodawcą a zleceniobiorcą co do
    warunków wykonywania zleconych czynności, wynagrodzenia i odpowiedzialności
    zlecającego wykonanie tych czynności wobec osób trzecich, pozwala wyłączyć
    wykonywane czynności z opodatkowania podatkiem od towarów i usług.
    Mając na uwadze fakt, że w zasadzie każdy stosunek prawny o charakterze odpłatnym,
    istniejący pomiędzy podmiotem zlecającym wykonanie danej czynności a podmiotem,
    który daną czynność wykonuje, określa wynagrodzenie oraz przynajmniej podstawowe
    warunki wykonywania czynności, należy uznać, że „odpowiedzialność zlecającego wobec
    osób trzecich” jest kryterium kluczowym dla oceny charakteru prawnopodatkowego
    danego podmiotu. Jest to czynnik odróżniający na gruncie ustawy o podatku VAT
    prowadzenie działalności gospodarczej (przesłanki warunkującej status podatnika
    podatku VAT) od innego rodzaju aktywności zawodowej niepowodującej powstania
    podmiotowości prawnopodatkowej na gruncie ustawy.

    Znacząca jest w tym przypadku analiza istoty odpowiedzialności wynikającej z charakteru
    stosunku prawnego łączącego Pana oraz Miasto.
    Pojęcie działalności gospodarczej zdefiniowane zostało również w drugim akapicie art. 9
    ust. 1 Dyrektywy 2006/112/WE Rady z 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu
    podatku od wartości dodanej (Dz. Urz. UE L z 11.12.2006 Nr 347, str. 1, ze zm.), zwanej
    dalej Dyrektywą 2006/112/WE Rady. Na podstawie tego artykułu:
      „Podatnikiem” jest każda osoba prowadząca samodzielnie w dowolnym miejscu
      jakąkolwiek działalność gospodarczą, bez względu na cel czy też rezultaty takiej
      działalności.
      „Działalność gospodarcza” obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców
      lub usługodawców, włącznie z górnictwem, działalnością rolniczą i wykonywaniem
      wolnych zawodów lub uznanych za takie. Za działalność gospodarczą uznaje się w
      szczególności wykorzystywanie, w sposób ciągły, majątku rzeczowego lub wartości
      niematerialnych w celu uzyskania z tego tytułu dochodu.
    Przepis ten stwierdza, że wykorzystywanie własności dóbr materialnych lub
    niematerialnych do celów zarobkowych w sposób ciągły, należy w szczególności uznać za
    działalność gospodarczą.
    W akapicie pierwszym, art. 9 ust. 1 Dyrektywy 2006/112/WE Rady określa osobę, która
    może stać się podatnikiem, jako każdą osobę, która niezależnie prowadzi w dowolnym
    miejscu jakąkolwiek działalność gospodarczą, bez względu na cel czy też rezultaty takiej
    działalności.
    Przepis art. 10 Dyrektywy 2006/112/WE Rady wyjaśnia znaczenie terminu „samodzielnie”
    użytego w art. 9. Jak stanowi ww. art. 10 Dyrektywy 2006/112/WE:
      Warunek, o którym mowa w art. 9 ust. 1, przewidujący, że działalność gospodarcza
      jest prowadzona samodzielnie wyklucza opodatkowanie VAT pracowników i innych
      osób, o ile są one związane z pracodawcą umową o pracę lub jakimikolwiek innymi
      więzami prawnymi tworzącymi stosunek prawny między pracodawcą a
      pracownikiem w zakresie warunków pracy, wynagrodzenia i odpowiedzialności
      pracodawcy.
    W celu określenia granic pojęcia „działalności gospodarczej” i „podatnika” należy
    przypomnieć art. 9 ust. 2 i art. 12 ust. 1 Dyrektywy 2006/112/WE Rady.
    Przepis art. 9 ust. 2 Dyrektywy 2006/112/WE Rady stwierdza, że:
      Poza osobami, o których mowa w ust. 1, za podatnika uznawana jest każda osoba,
      która okazjonalnie dokonuje dostawy nowego środka transportu wysyłanego lub
      transportowanego do nabywcy przez sprzedawcę, przez nabywcę albo na rzecz
      sprzedawcy lub nabywcy, do miejsca przeznaczenia znajdującego się poza
      terytorium państwa członkowskiego, ale na terytorium Wspólnoty.
    Przy czym, zgodnie z art. 12 ust. 1 Dyrektywy 2006/112/WE Rady:
      Państwa członkowskie mogą uznać za podatnika każdego, kto okazjonalnie dokonuje
      transakcji związanej z działalnością, o której mowa w art. 9 ust. 1 akapit drugi (...).
    Dyrektywa 2006/112/WE Rady wskazuje na bardzo szeroki zakres działalności
    gospodarczej, obejmujący wszystkie etapy produkcji, dystrybucji i dostarczania towarów i
    usług.
    To, że działalność gospodarcza, która ma być traktowana jako taka, nie jest działalnością
    wykonywaną okazjonalnie, nie oznacza, że działalność ta, aby mieścić się w zakresie
    podatku VAT, musi osiągnąć pewną liczbę operacji lub osiągnąć określony poziom
    dochodu. Decydującym elementem jest wola lub zamiar osoby dokonującej czynności, aby
    brać udział w produkcji, dystrybucji lub dostarczaniu dóbr lub usług. Elementem

    definiującym działalność gospodarczą na gruncie przepisów Dyrektywy 2006/112/WE Rady
    jest to, że osoba, w celu wykonywania swoich działań, wykorzystuje zasoby ludzkie lub
    rzeczowe w taki sam sposób, jak są one wykorzystywane przez producenta, handlowca
    lub osoby świadczące usługi. Działalność gospodarcza w rozumieniu Dyrektywy 2006/112
    /WE Rady będzie miała miejsce, gdy zaistnieje zamiar wykorzystania i zorganizowania
    środków w celu wzięcia udziału w produkcji, dystrybucji towarów lub świadczeniu usług.
    Przedmiotowe zagadnienie było również przedmiotem rozważań Trybunału
    Sprawiedliwości Unii Europejskiej (orzeczenia w sprawie C-202/90 Ayuntamiento de Sevilla
    przeciwko Recaudadores de Tributos de las Zonas Primera y Segunda, C-235/85 Komisja
    Wspólnot Europejskich przeciwko Królestwu Niderlandów). TSUE w ww. orzeczeniach
    wskazał, że za samodzielną nie będzie mogła być uznana działalność gospodarcza, która
    wykonywana jest przy wykorzystaniu infrastruktury i organizacji wewnętrznej podmiotu,
    na rzecz którego jest prowadzona, nie powoduje żadnego ryzyka ekonomicznego po
    stronie usługodawcy, a nadto nie powoduje odpowiedzialności usługodawcy wobec osób
    trzecich za szkody wyrządzone w związku z prowadzoną działalnością.
    Ponadto, zgodnie z opinią RG M.G. Tesauro z 4 czerwca 1991 r. do sprawy C-202/90, co się
    tyczy warunków pracy należy przeanalizować czy pracownik jest niejako zintegrowany z
    organizacją pracodawcy (...) czy i w jakim zakresie może swobodnie zorganizować swoją
    działalność. Jest oczywistym, że możliwość swobodnego zorganizowania (wybór
    współpracowników, struktury niezbędne do wykonywania zadań, godziny pracy), jak też
    brak zintegrowania w przedsiębiorstwie czy w administracji stanowią elementy typowe dla
    działalności wykonywanej w sposób samodzielny. Jednakże poddanie się niektórym
    dyrektywom jak też pewnej kontroli czy władzy dyscyplinarnej pracodawcy, które
    odnajdujemy również w stosunku pracy nie wykluczają charakteru samodzielnego
    działalności. Co się tyczy warunków wynagrodzenia, okoliczność, że wynagrodzenie (także
    to określone ustawą) jest proporcjonalne do usług i charakter przypadkowy, który z tego
    wynika stanowią jasne wskaźniki istnienia stosunku samodzielnej pracy. Nie ma
    wątpliwości, że ryzyko w ramach stosunku pracy podporządkowanej spoczywa tylko na
    pracodawcy. W zakresie odpowiedzialności wskazano, że należy badać czy pracownik jest
    odpowiedzialny wobec osób trzecich za czynności i działania, które można mu przypisać
    (pkt 6).
    Zauważyć też należy, że sformułowanie w powołanym art. 15 ust. 3 pkt 3 ustawy
    odnoszące się do odpowiedzialności, należy rozumieć jako odpowiedzialność
    zleceniodawcy, w stosunku do osób trzecich, za czynności realizowane przez
    zleceniobiorcę w ramach wykonywania zlecenia. Tylko w takim przypadku ryzyko
    wykonania czynności zleconych przechodzi z faktycznego wykonawcy na osobę zlecającą
    ich wykonanie, co wyklucza samodzielny charakter działalności zleceniobiorcy. Tak
    bowiem rozumiana odpowiedzialność za wykonanie czynności wskazuje, kto ponosi
    ryzyko prowadzonej działalności, a tym samym wskazuje na wyłączenie ze sfery
    samodzielności (i z grona podatników podatku od towarów i usług) tego podmiotu, który
    nie odpowiada za efekt wykonywanej pracy wobec osób trzecich.
    O wyłączeniu z opodatkowania podatkiem od towarów i usług można zatem mówić w
    przypadku, gdy zleceniobiorcę będą łączyć ze zleceniodawcą więzi analogiczne jak w
    przypadku stosunku pracy, jako że nie będzie on ponosił ryzyka ekonomicznego w
    związku z wykonywaniem czynności, będących przedmiotem wskazanych umów, a
    odpowiedzialność za te czynności w stosunku do osób trzecich będzie bezwzględnie
    ponosił zlecający. Oznacza to, że z treści zawartych umów wynikać powinno zobowiązanie,
    które w swej istocie kładzie na zlecającego odpowiedzialność, zamiast na zleceniobiorcę,
    podobnie jak ma to miejsce w przypadku stosunku pracy.
    Powyższe oznacza, że jeżeli analiza umowy cywilnoprawnej (stosunku prawnego)
    pomiędzy zleceniobiorcą – Panem a zleceniodawcą – Miastem wykaże, że spełnione są

    wszystkie trzy warunki, to nie można uznać Pana za podatnika VAT. Jednocześnie brak
    spełnienia któregokolwiek warunku oznacza, że zleceniobiorca występuje w charakterze
    podatnika VAT.
    Warunek pierwszy – warunki wykonywania czynności: należy uznać, że co do zasady w
    istotę typowej umowy zlecenia, której przedmiotem jest poradnictwo obywatelskie oraz
    pomoc prawna świadczone przez osobę fizyczną, wpisane jest wykorzystywanie
    infrastruktury i organizacji wewnętrznej zlecającego – w niniejszej sprawie Miasto.
    W tym kontekście należy zauważyć, że wykorzystywanie infrastruktury i organizacji
    wewnętrznej zlecającego powoduje, że zleceniobiorca nie ponosi również w tym zakresie
    ryzyka ekonomicznego (co ma ścisły związek z tym jak kształtuje się wynagrodzenie –
    warunek drugi).
    Warunek drugi – wynagrodzenie: zakładając, że umowa przewiduje, że zleceniobiorca
    korzysta z infrastruktury i organizacji wewnętrznej zlecającego (spełniony warunek
    pierwszy), ustalenie, że warunek drugi jest spełniony w praktyce sprowadza się do
    weryfikacji czy umowa przewiduje stałe wynagrodzenie. Jeżeli umowa przewiduje stałe
    wynagrodzenie, to nie można mówić o ponoszeniu ryzyka ekonomicznego przez
    zleceniobiorcę.
    Warunek trzeci – odpowiedzialność zlecającego wobec osób trzecich: warunek będzie
    spełniony, jeżeli zgodnie z umową odpowiedzialność jest po stronie zlecającego, a nie po
    stronie faktycznego wykonawcy – zleceniobiorcy, co wyklucza samodzielny charakter jego
    działalności. Warunek będzie także spełniony, gdy dana umowa nie przewiduje (nie
    wprowadza) takiej odpowiedzialności.
    Z opisu sprawy wynika, że jest Pan czynnym podatnikiem podatku VAT. Z ramienia
    Okręgowej Rady Adwokackiej w.... został Pan wylosowany do świadczenia 4 h miesięcznie
    nieodpłatnej pomocy prawnej. W umowie będzie wskazane, że zobowiązuje się Pan do
    osobistego świadczenia za wynagrodzeniem nieodpłatnej pomocy prawnej w ramach
    zorganizowanego przez Miasto Punktu Świadczenia Nieodpłatnej Pomocy Prawnej,
    zgodnie z przepisami ustawy z 5 sierpnia 2015 r. o nieodpłatnej pomocy prawnej, o
    nieodpłatnym poradnictwie obywatelskim oraz edukacji prawnej. Kalkulacja i kwota
    wynagrodzenia będzie ustalona jako stała kwota w umowie. Nie ma Pan wpływu na
    wysokość przyznanego wynagrodzenia (stała ryczałtowa kwota). Za czynności
    wykonywane w ramach umowy nie ponosi Pan ryzyka gospodarczego ani ekonomicznego.
    Ponosi je Miasto - zarówno w zakresie obowiązku dostarczenia lokalu, jego wyposażenia,
    infrastruktury, sieci, bazy aktów prawnych. Nieodpłatna pomoc prawna nie polega na
    wyrażaniu oświadczeń w imieniu i na rzecz Miasta, ani w imieniu osoby udzielającej porad.
    Umowa nie nakłada na Pana odpowiedzialności za udzielone porady wobec osób trzecich.
    Wynagrodzenie, które będzie otrzymywał Pan od Miasta za wykonywane usług
    nieodpłatnej pomocy prawnej, nie będzie stanowiło przychodu, o którym mowa w
    przepisach art. 12 ust. 1-6 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.
    Wynagrodzenie, które będzie otrzymywał Pan od Miasta za wykonywane usług
    nieodpłatnej pomocy prawnej będzie stanowiło przychód, o którym mowa w art. 13 pkt 8
    lit. a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.
    Analiza okoliczności sprawy i powołanych przepisów prowadzi do wniosku, że świadczenie
    przez Pana usług z zakresu nieodpłatnej pomocy prawnej na podstawie umowy o
    świadczenie nieodpłatnej pomocy prawnej zawartej z Miastem, nie mieści się w definicji
    działalności gospodarczej określonej w ustawie o podatku od towarów i usług.
    Realizując czynności na podstawie ww. umowy nie ponosi Pan odpowiedzialności wobec
    osób trzecich za wykonywane czynności oraz nie ponosi ryzyka gospodarczego i
    ekonomicznego związanego z wykonywanymi ww. czynnościami.

    Powyższe wskazuje, że zawarcie opisanej umowy o świadczenie nieodpłatnej pomocy
    prawnej z Miastem powoduje powstanie stosunku prawnego posiadającego cechy
    zbliżone do stosunku pracy, w ramach którego Pan jako Zleceniobiorca związany jest ze
    Zleceniodawcą więzami prawnymi co do warunków wykonywania czynności,
    wynagrodzenia, a także odpowiedzialności Zleceniodawcy wobec osób trzecich. Jak
    bowiem wskazano wyżej, warunek ten będzie także spełniony, gdy dana umowa nie
    przewiduje (nie wprowadza) takiej odpowiedzialności.
    Wobec powyższego, przy spełnieniu wszystkich warunków określonych w art. 15 ust. 3 pkt
    3 ustawy, wykonywane przez Pana czynności, tj. usługi z zakresu nieodpłatnej pomocy
    prawnej na podstawie umowy o świadczenie nieodpłatnej pomocy prawnej zawartej z
    Miastem, nie będą podlegały opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług. Tym samym,
    w analizowanej sprawie nie powstanie obowiązek zapłaty podatku od towarów i usług od
    świadczonych na podstawie umowy zawartej z Miastem usług z zakresu nieodpłatnej
    pomocy prawnej.
    Mając na uwadze opis sprawy oraz obowiązujące przepisy należy stwierdzić, że z tytułu
    świadczenia usług z zakresu nieodpłatnej pomocy prawnej na zasadach określonych w
    ustawie z dnia 5 sierpnia 2015 r. o nieodpłatnej pomocy prawnej i nieodpłatnym
    poradnictwie obywatelskim, nie będzie Pan zobowiązany do odprowadzenia podatku od
    towarów i usług.
    Tym samym, Pana stanowisko uznałem za prawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, które Pan przedstawił i stanu prawnego, który
    obowiązuje w dniu wydania interpretacji.
    Tut. Organ informuje, iż wydana interpretacja dotyczy tylko sprawy będącej przedmiotem
    wniosku (zapytania). Inne kwestie przedstawione we wniosku, które nie zostały objęte
    pytaniem, nie mogą być – zgodnie z art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej – rozpatrzone.
    Zaznacza się także, że zgodnie z art. 14b § 3 ustawy Ordynacja podatkowa, składający
    wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej obowiązany jest do wyczerpującego
    przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego. Organ jest ściśle
    związany przedstawionym we wniosku stanem faktycznym (opisem zdarzenia przyszłego).
    Zainteresowany ponosi ryzyko związane z ewentualnym błędnym lub nieprecyzyjnym
    przedstawieniem we wniosku opisu stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego).
    Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, o ile
    rzeczywisty stan faktyczny sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie
    opisem zdarzenia przyszłego podanym przez Pana w złożonym wniosku. W związku z
    powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego w opisie
    sprawy, udzielona odpowiedź traci swą aktualność.
    W interpretacji tej, jako element zdarzenia przyszłego przyjęto Pana wskazanie, że „(...)
    wynagrodzenie, które będzie otrzymywał Pan od Miasta za wykonywane usług
    nieodpłatnej pomocy prawnej będzie stanowiło przychód, o którym mowa w przepisach
    art. 13 pkt 8 lit. a ww. ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. (...)”
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

    · Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z
    dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2023 r. poz. 2383 ze zm.).
    Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pana sytuacja będzie zgodna
    (tożsama) z opisem zdarzenia przyszłego i zastosuje się Pan do interpretacji.
    · Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
        z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    · Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pan prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu
    Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z
    dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.
    U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
    · w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
    · w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP
      (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.