Interpretacja indywidualna
Sygnatura: IPPB1/415-546/08-5/AM
Organ: Dyrektor Izby Skarbowej w Warszawie
Data wydania: 2008-08-05
Teza: Jeżeli wypłacane pracownikom - kierowcom przedmiotowe środki pieniężne nie będą korzystały ze zwolnienia określonego w art. 21 ust. 1 pkt. 16 lit. a) bowiem nie będą dietą w rozumieniu powołanych przepisów Kodeksu pracy i stanowić będą dla pracownika przychód ze stosunku pracy, na Wnioskodawcy spoczywają obowiązki płatnika, o których mowa w art. 31 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.
Słowa kluczowe: delegacja-delegacja służbowa; dieta; kierowca; umowa-umowa o pracę
Przepisy: [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-Rozdział 4-art. 22

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA

Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.) oraz § 7 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz. U. Nr 112, poz. 770) Dyrektor Izby Skarbowej w Warszawie działając w imieniu Ministra Finansów stwierdza, że stanowisko Pana, przedstawione we wniosku z dnia 08 maja 2008 r. (data wpływu 09 maja 2008 r.) o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie możliwości zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów wartości diet z tytułu podróży służbowych wypłacanych kierowcom zatrudnionym na podstawie umowy o pracę – **jest prawidłowe.**

UZASADNIENIE

W dniu 09 maja 2008 r. został złożony ww. wniosek o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie możliwości zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów wartości diet z tytułu podróży służbowych wypłacanych kierowcom zatrudnionym na podstawie umowy o pracę.

W przedmiotowym wniosku został przedstawiony następujący stan faktyczny oraz zdarzenie przyszłe.

Stan faktyczny.

Wnioskodawca wypłaca delegacje pracownikom zatrudnionym na stanowiskach kierowców oraz handlowców, specjalistów ds. handlu na podstawie art. 775 § 1 Kodeksu Pracy, uznając je równocześnie za koszty uzyskania przychodu, jak również korzysta ze zwolnienia opodatkowania tych kwot na podstawie art. 21 ust 1 pkt 16 lit. a) ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

W związku z tym, iż zawarcie umowy z wpisem „miejsce świadczenia pracy - teren całego kraju” nie jest uznawane przez Państwową Inspekcję Pracy, gdyż takie wskazanie w istocie nie precyzuje tego miejsca, pozostawiając je nieokreślonym - w umowach z naszymi kierowcami oprócz - teren całego kraju - mamy podany również adres siedziby. Kodeks pracy precyzuje, iż pracownikowi wykonującemu na polecenie służbowe pracodawcy zadanie służbowe poza miejscowością, w której znajduje się siedziba pracodawcy lub poza stałym miejscem wykonywania pracy przysługują należności na pokrycie kosztów związanych z podróżą służbową. Z przepisu tego wynika „że pracownik wtedy jest w podróży służbowej, kiedy na polecenie pracodawcy odbywa ją i wykonuje w jej ramach zadanie służbowe poza miejscowością, w której znajduje się siedziba pracodawcy lub poza stałym miejscem pracy.

Zdarzenie przyszłe.

Wnioskodawca zawarł umowę o leasing operacyjny z której wynika, iż wartość pierwszej raty leasingowej wynosi 5 % wartości netto przedmiotu leasingu. Wnioskodawca chciałby zaksięgować ją w koszty bieżącego miesiąca, w którym ją uregulował.

Umowa leasingu została zawarta na czas oznaczony, tj. na okres 5 lat, przy stawce amortyzacyjnej 14 % zgodnie z ustawą o podatku od osób fizycznych,

1.  suma ustalonych w niej opłat, pomniejszona o należny podatek od towarów i usług, odpowiada wartości 350.901,49 zł. tj. conajmniej wartości początkowej środków trwałych wynoszącej 296.332,01 zł.
2.  Wnioskodawca prowadzi księgi rachunkowe (handlowe) i potrąca koszty uzyskania przychodów objęte tymi księgami tylko w tym roku podatkowym, którego dotyczą, czyli są potrącalne także koszty uzyskania poniesione w latach poprzedzających rok podatkowy, lecz dotyczące przychodów roku podatkowego, oraz określone co do rodzaju i kwoty koszty uzyskania, które zostały zarachowane, chociaż ich jeszcze nie poniesiono - jeżeli się odnoszą do przychodów danego roku podatkowego, chyba że zarachowanie ich nie było możliwe; w tym wypadku są potrącane w roku, w którym zostały poniesione.

W związku z powyższym zadano następujące pytania.

1.  Czy prawidłowe jest wypłacenie należności z tytułu podróży służbowych zatrudnionym kierowcom i uznanie ich za koszty stanowiące koszty uzyskania przychodu oraz podlegające zwolnieniu zgodnie z art. 21 ust 1 pkt 16 lit. a) ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych ?
2.  Czy można uznać za koszty uzyskania przychodu koszty związane z pierwszą ratą czynszu leasingu operacyjnego wynoszące 5 % całości wartości przedmiotu leasingu?

Odpowiedź na pytanie pierwsze stanowi przedmiot niniejszej interpretacji indywidualnej. Wniosek w zakresie pytania drugiego zostanie rozpatrzony odrębną interpretacją.

Wnioskodawca odnośnie pytania pierwszego uważa, iż w celu ustalenia stałego miejsca pracy kierowcy należy odwołać się do zawartej pomiędzy kierowcą a pracodawcą umowy o pracę, w której zgodnie z art. 29 § 1 pkt 2 Kodeksu pracy winno zostać określone miejsce wykonywania pracy przez pracownika. Konkluzja ta w konsekwencji pozwala uznać iż kierowcy mogą odbywać podróże służbowe. Jak wiadomo, podróż służbowa będąca swoistą konkluzją prawną, unormowana została w Kodeksie pracy, tym samym rozstrzyganie o zastosowaniu zwolnienia z art. 21 ust 1 pkt 16 lit. e ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych powinno dokonywać się jedynie w oparciu o przepisy kodeksowe. Należałoby również wskazać iż ”istota” pracy kierowców jako element spoza systemu prawa nie może w żaden sposób wpływać na obejście tego przepisu.

Ponadto Wnioskodawca w uzupełnieniu (data wpływu 30.07.2008 r.) do złożonego wniosku o wydanie interpretacji uważa, iż w przestawionym stanie faktycznym kierowcy odbywają podróże służbowe za które wypłacane są im diety jak również są one zaliczane przez Wnioskodawcę do kosztów uzyskania przychodów.

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego stanu faktycznego uznaje się za prawidłowe.

Zgodnie z art. 22 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t. j. Dz. U. z 2000 r. Nr 14, poz. 176 ze zmianami) kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 23 ww. ustawy.

W zakresie zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów diet wypłacanych pracownikom należy wskazać, iż w katalogu przepisu art. 23 ust. 1 ww. ustawy nie zawarto zakazu, ani jakiegokolwiek ograniczenia, co do możliwości zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów wydatków poniesionych przez pracodawcę na wypłatę diet, bądź z innego tytułu w związku z odbywaniem podróży służbowych pracowników.

W myśl art. 23 ust. 1 pkt 55 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych nie uważa się za koszty uzyskania przychodów, niewypłaconych, niedokonanych lub niepostawionych do dyspozycji wypłat, świadczeń oraz innych należności z tytułów określonych w art. 12 ust. 1 i 6, art. 13 pkt 2 i 4-9 oraz art. 18, a także zasiłków pieniężnych z ubezpieczenia społecznego wypłacanych przez zakład pracy.

W konsekwencji niezależnie od tego, czy wypłacone pracownikom - kierowcom środki pieniężne będą elementem wynagrodzenia, czy tez na podstawie odrębnych przepisów, zgodnie z przepisami prawa pracy - dietą lub inną należnością, mogą stanowić u pracodawcy koszt uzyskania przychodów, jeśli oczywiście spełniają dyspozycję cyt. art. 22 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Jednocześnie zgodnie z art. 21 ust. 1 pkt 16 lit. a) ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t j. Dz. U. z 2000 r. Nr 14, poz. 176 ze zm.) wolne od podatku dochodowego są diety i inne należności za czas podróży służbowej pracownika - do wysokości określonej w odrębnych ustawach lub w przepisach wydanych przez ministra właściwego do spraw pracy w sprawie wysokości oraz warunków ustalania należności przysługujących pracownikowi zatrudnionemu w państwowej lub samorządowej jednostce sfery budżetowej, z tytułu podróży służbowej na obszarze kraju oraz poza granicami kraju, z zastrzeżeniem ust. 13.

Odrębnymi przepisami, o których mowa powyżej są przepisy:

*   rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 19 grudnia 2002 r. w sprawie wysokości oraz warunków ustalania należności przysługujących pracownikowi zatrudnionemu w państwowej lub samorządowej jednostce sfery budżetowej z tytułu podróży służbowej na obszarze kraju (Dz. U. Nr 236, poz. 1990 ze zm.),

*   rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 19 grudnia 2002r. w sprawie wysokości oraz warunków ustalania należności przysługujących pracownikowi zatrudnionemu w państwowej lub samorządowej jednostce sfery budżetowej z tytułu podróży służbowej poza granicami kraju (Dz. U. Nr 236, poz. 1991 ze zm.).

Zatem diety i inne należności za czas podróży służbowej pracownika na obszarze kraju i poza nim zwolnione są z podatku dochodowego na podstawie art. 21 ust. 1 pkt 16 lit. a) ustawy o podatku dochodowego od osób fizycznych do wysokości określonej w ww. rozporządzeniach.

Zwolnienie to przysługuje jednak pod warunkiem, że pracownik odbędzie podróż służbową w rozumieniu art. 77 § 1 ustawy z dnia 26 czerwca 1974r. - Kodeks pracy (Dz. U. z 1998 r. Nr 21, poz. 94 ze zm.), tj. wykonuje na polecenie pracodawcy zadanie służbowe poza miejscowością, w której znajduje się siedziba pracodawcy, lub poza stałym miejscem pracy.

Zgodnie z treścią art. 775 § 1 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. Kodeks pracy - pracownikowi wykonującemu na polecenie pracodawcy zadanie służbowe poza miejscowością, w której znajduje się siedziba pracodawcy lub poza stałym miejscem pracy, przysługują należności na pokrycie kosztów związanych z podróżą służbową.

Należy w tym miejscu podkreślić, że pojęcie "podróż służbowa pracownika" należy do zakresu prawa pracy, a w konsekwencji rozstrzygniecie kwestii dotyczącej obowiązku czy zasadności wypłacania przez Wnioskodawcę diet i należności za czas pracy nie leży w kompetencji organów podatkowych.

Zaznaczyć należy, że jeżeli wypłacane pracownikom - kierowcom przedmiotowe środki pieniężne nie będą korzystały ze zwolnienia określonego w art. 21 ust. 1 pkt. 16 lit. a) bowiem nie będą dietą w rozumieniu powołanych przepisów Kodeksu pracy i stanowić będą dla pracownika przychód ze stosunku pracy, na Wnioskodawcy spoczywają obowiązki płatnika, o których mowa w art. 31 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Zgodnie z treścią tego przepisu na osobach fizycznych, osobach prawnych i jednostkach organizacyjnych nieposiadających osobowości prawnej zwanych dalej „zakładami pracy” spoczywają obowiązki płatnika, które sprowadzają się do obliczenia i pobrania w ciągu roku zaliczek na podatek dochodowy od osób, które uzyskują od tych zakładów przychody ze stosunku służbowego, stosunku pracy, pracy nakładczej lub spółdzielczego stosunku pracy, zasiłki pieniężne z ubezpieczenia społecznego wypłacane przez zakłady pracy, a w spółdzielniach pracy - wypłaty z tytułu udziału w nadwyżce bilansowej. Zasady obliczania i poboru w ciągu roku zaliczek na podatek dochodowy od zakładów pracy zostały określone w art. 32 i 38 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Interpretacja dotyczy zaistniałego stanu faktycznego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia w przedstawionym stanie faktycznym.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, ul. Jasna 2/4, 00-013 Warszawa po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy).

Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Warszawie Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Płocku, ul. 1 Maja 10, 09-402 Płock.