Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0113-KDIPT1-3.4012.60.2021.9.KAK
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-10-02
Teza: Niepodleganie opodatkowaniu podatkiem VAT sprzedaży
działki będącej we współwłasności małżeńskiej.
Słowa kluczowe: działki
Zagadnienia: Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział I. Przepisy
ogólne-Definicje
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III. Podatnicy,
płatnicy i przedstawiciele podatkowi-Rozdział 1.
Podatnicy i płatnicy-Podatnicy
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III-
Rozdział 1-art. 15-ust. 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III-
Rozdział 1-art. 15-ust. 2

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

31 stycznia 2021 r. wpłynął Pana wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej, który
    dotyczy podatku od towarów i usług w zakresie niepodlegania opodatkowaniu podatkiem
    VAT sprzedaży działki nr ... będącej we współwłasności małżeńskiej.
    Uzupełnił go Pan – w odpowiedzi na wezwania – pismami z 26 marca 2021 r. (data wpływu
    28 marca 2021 r.), oraz z 6 kwietnia 2021 r. (data wpływu).
    Treść wniosku jest następująca:

## Opis zdarzenia przyszłego

W dniu ... Wnioskodawca zakupił od ... niezabudowaną nieruchomość rolną o powierzchni
    ... - działka nr ... Przedstawiciel ... w imieniu Skarbu Państwa oświadczył, że na zasadzie
    ustawy z dnia 12 marca 1958 r. o sprzedaży państwowych nieruchomości rolnych oraz
    uporządkowaniu niektórych spraw związanych z prowadzeniem reformy rolnej i
    osadnictwa rolnego (Dz. U. Nr 17 poz. 71) i zarządzeniem Ministra Rolnictwa z dnia
    22.01.1974 r. w sprawie ceny, warunków i trybu sprzedaży państwowych nieruchomości
                                              1rolnych (monitor Polski....) powyższą nieruchomość sprzedaje w udziale do / części ...2
    Celem zakupu przez małżonków ... nieruchomości rolnej, było powiększenie posiadanego
    gospodarstwa rolnego. Od dnia zakupu na przedmiotowej nieruchomości prowadzone
    było gospodarstwo rolne. Niezabudowana działka rolna nigdy nie była przedmiotem
    najmu, dzierżawy lub innych umów o podobnym charakterze. Przez przeszło 45 lat
    wykorzystywana była wyłącznie w prowadzonym gospodarstwie rolnym.
    Z związku z faktem, iż przedmiotowa nieruchomość znajduje się w miejscowości
    turystycznej przy głównej drodze, jak również z uwagi na zmiany infrastrukturalne w
    samej miejscowości - zabudowa jednorodzinna wokół nieruchomości, Wnioskodawca
    podjął decyzję o sprzedaży części działki. W tym celu złożył do ... wniosek o dokonanie
    podziału działki o nr ewidencyjnym ... o pow. ...
    Decyzją z dnia ... znak ... zatwierdził projekt podziału działki nr ... położonej w obr. ...,
    gmina ..., posiadającą KW nr ... w następujący sposób:
      a) działka nr ... o pow. ...,
      b) działka nr ... o pow. ...,
      c) działka nr ... o pow. ...
    Wnioskodawca zamierza zbyć jedynie działkę o nr ..., pozostałe działki wyodrębnione w
    wyniku podziału zostaną nadal w posiadaniu Wnioskodawcy.
    Należy podkreślić, że Wnioskodawca nie podejmował żadnych działań zmierzających do
    odrolnienia przedmiotowej działki, nie podejmował działań w zakresie wytyczenia dróg
    wewnętrznych, nie dokonywał żadnego uzbrojenia w media jak również nie dokonywał
    jakichkolwiek działań marketingowych.
    W dniu ... Wnioskodawca zawarł wraz z małżonką na podstawie aktu notarialnego ...
    „Przedwstępną umowę sprzedaży pod warunkiem”. Zgodnie z zapisami § 3 aktu
    notarialnego ... zobowiązują się sprzedać na rzecz ... w stanie wolnym od jakichkolwiek
    obciążeń, roszczeń i praw osób trzecich, niezabudowaną działkę gruntu o powierzchni
    około ..., która powstanie z geodezyjnego podziału opisanej nieruchomości, pod
    następującymi warunkami:
      1. wydania przez właściwy organ prawomocnej i ostatecznej decyzji o podziale działki
        nr ... zgodnie z załącznikiem graficznym,

      2. uzyskania przez kupującego prawomocnej, ostatecznej i wykonalnej decyzji o
        warunkach zabudowy, z której będzie wynikać możliwość zabudowy nieruchomości,
                                            2w tym obiektów handlowych o powierzchni nie mniejszej niż 600 m,
      3. uzyskanie przez kupującego prawomocnej, ostatecznej i wykonalnej decyzji o
        pozwoleniu na budowę,
      4. uzyskanie przez kupującego prawomocnej, ostatecznej i wykonalnej decyzji o
        pozwoleniu na budowę wjazdu na przedmiotową nieruchomość,
      5. niestwierdzenia ponadnormatywnego zanieczyszczenia nieruchomości,
        skutkującego koniecznością rekultywacji,
      6. uzyskania pozwolenia na wycięcie drzew,
      7. potwierdzenia badaniami geotechnicznymi możliwości posadowienia na
        przedmiotowej nieruchomości budynków przy zastosowaniu tradycyjnych
        technologii budowlanych,
      8. uzyskaniu przez kupującego warunków technicznych przyłączy,
      9. działy III i IV księgi wieczystej KW nr ... wolne będą od wpisów i wzmianek o
        niewykonanych wpisach o wpis,
      10. przedłożenia przez sprzedającego kupującemu w terminie 30 dni zaświadczenia
        Starosty ... stwierdzającego, że tereny przedmiotowej nieruchomości nie są lasem,
        nie są objęte uproszczonym planem urządzenia lasu.
    Ponadto na podstawie zapisów § 8 sprzedający, ..., oświadczają, że udzielają oni
    kupującemu pełnomocnictwa do występowania przed wszelkimi organami administracji
    publicznej oraz podejmowania wszelkich działań faktycznych i prawnych, niezbędnych dla
    uzyskania decyzji i pozwoleń opisanych w § 3 niniejszego aktu, w szczególności składania
    wniosków oraz odbioru wymaganych decyzji i postanowień.
    W uzupełnieniu wniosku oświadczono:
      · wnioskodawca nie jest czynnym zarejestrowanym podatnikiem podatku od towarów i
        usług,
      · wnioskodawca nie jest rolnikiem ryczałtowym w rozumieniu art. 2 pkt 19 ustawy z
        dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług,
      · działka objęta zakresem wniosku wykorzystywana jest wyłącznie na cele prywatne tj.
        cele rekreacyjne (działka posiada zasadzenia krzewami ozdobnymi, kwiatami i
        trawą), działka bezpośrednio sąsiaduje z nieruchomością zamieszkaną przez
        wnioskodawcę,
      · wnioskodawca nigdy nie dokonywał sprzedaży działek,
      · wnioskodawca nie posiada innych działek, które zamierzałby w przyszłości sprzedać,
      · wnioskodawca nie prowadzi działalności gospodarczej, w szczególności działalności
        developerskiej.

## Pytanie

Czy zbycie nieruchomości oznaczonej jako działka ew. nr ..., ..., podlega opodatkowaniu
    podatkiem VAT na podstawie art. 5 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 7 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca
    2004 r. o podatku od towarów i usług?
    Pana stanowisko w sprawie

    Zdaniem Wnioskodawcy nie, gdyż wskazana nieruchomość nie jest wykorzystywana do
    celów związanych z działalnością gospodarczą, lecz stanowi wyłącznie majątek prywatny.
    Przedmiotowa transakcja zbycia nieruchomości jest pierwszą tego typu transakcją i
    stanowi incydentalne zbycie majątku prywatnego, zatem nie może obciążać go obowiązek
    podatkowy z art. 15 ust. 2 ustawy o podatku od towarów i usług.
    Zdaniem Wnioskodawcy, sprzedaż nieruchomości nie nosi znamion działalności
    gospodarczej w rozumieniu art. 15 ust. 1 i 2 ustawy o VAT, a zatem, nie będzie działał w
    charakterze podatnika VAT.
    Zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy o VAT podatnikami podatku od towarów i usług są osoby
    prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne,
    wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w ust. 2, bez względu
    na cel lub rezultat takiej działalności.
    W myśl ust. 2 tego artykułu działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność
    producentów, handlowców lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby
    naturalne oraz rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody, również
    wówczas, gdy czynność została wykonana jednorazowo w okolicznościach wskazujących
    na zamiar wykonywania czynności w sposób częstotliwy. Działalność gospodarcza
    obejmuje również czynności polegające na wykorzystywaniu towarów lub wartości
    niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych.
    Przy rozstrzyganiu o prawidłowej wykładni art. 15 ust. 1 i 2 ustawy o VAT, stanowiących
    wdrożenie do polskiego porządku prawnego art. 9 dyrektywy 112, należy uwzględnić
    wskazówki, wynikające z orzecznictwa Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej (TSUE),
    a w szczególności stanowisko wyrażone w wyroku z dnia 15 września 2011 r. w sprawach
    połączonych Słaby i Kuć, C-180/10 i C-181/10, powoływanym zresztą przez obie strony
    sporu w niniejszej sprawie. TSUE stwierdził tam, że osoby fizycznej, która prowadziła
    działalność rolniczą na gruncie nabytym ze zwolnieniem od podatku od wartości dodanej i
    przekształconym wskutek zmiany planu zagospodarowania przestrzennego niezależnej od
    woli tej osoby w grunt przeznaczony pod zabudowę, nie można uznać za podatnika
    podatku od wartości dodanej w rozumieniu art. 9 ust. 1 i art. 12 ust. 1 dyrektywy 112,
    kiedy dokonuje ona sprzedaży tego gruntu, jeżeli sprzedaż ta następuje w ramach zarządu
    majątkiem prywatnym. Natomiast, jeżeli osoba ta w celu dokonania wspomnianej
    sprzedaży podejmuje aktywne działania w zakresie obrotu nieruchomościami, angażując
    środki podobne do wykorzystywanych przez producentów, handlowców i usługodawców,
    w rozumieniu art. 9 ust. 1 akapit drugi dyrektywy 112 - należy uznać ją za podmiot
    prowadzący działalność gospodarczą, a więc za podatnika podatku od wartości dodanej.
    TSUE wskazał, iż z jego orzecznictwa wynika w tej mierze, że czynności związane ze
    zwykłym wykonywaniem prawa własności nie mogą same z siebie być uznawane za
    prowadzenie działalności gospodarczej (zob. wyrok z dnia 20 czerwca 1996 r. w sprawie C-
    155/94 Wellcome Trust, Rec. s. I-3013, pkt 32. Dodał, że sama liczba i zakres transakcji
    sprzedaży dokonanych sprawie nie ma charakteru decydującego, gdyż dużych transakcji
    sprzedaży można dokonywać również jako czynności osobistych (zob. podobnie ww.
    wyrok w sprawie Wellcome Trust, pkt 37). Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem zwykłe
    nabycie lub sprzedaż rzeczy nie stanowi wykorzystywania w sposób ciągły majątku
    rzeczowego w celu uzyskania z tego tytułu dochodu w rozumieniu art. 9 ust. 1 dyrektywy
    VAT, jako że jedynym przychodem z takich transakcji może być ewentualny zysk ze
    sprzedaży tej rzeczy.
    Takie transakcje nie stanowią zaś same z siebie działalności gospodarczej w rozumieniu
    dyrektywy (zob. wyroki z dnia 29 kwietnia 2004 r., w sprawie C-77/01 EDM, Rec. s. I-4295,
    pkt 58; z dnia 21 października 2004 r. w sprawie C-8/03 BBL, Zb. Orz. s. I-10157, pkt 39.)
    Należy podkreślić, że TSUE wskazał jedynie przykładowo okoliczności, które mogą
    świadczyć o tym, że dana osoba sprzedając nieruchomości działa w charakterze podatnika
    podatku VAT, a podział nieruchomości w celu uzyskania lepszej ceny, liczba transakcji,

    odstępy pomiędzy transakcjami i wysokość osiągniętych przychodów, nie są decydujące i
    nie są czynnościami, które same z siebie wykraczałyby poza zarząd majątkiem prywatnym.
    To, czy dany podmiot działa jako podatnik VAT wymaga bowiem oceny odnoszącej się do
    okoliczności faktycznych danej sprawy. Każdorazowo należy zatem zbadać, jakie środki
    angażuje sprzedający w celu sprzedaży gruntu. Jeżeli środki te są podobne do tych, które
    wykorzystują handlowcy, wówczas strona sprzedając grunt, zachowuje się jak handlowiec
    (por. wyroki NSA z dnia: 13 czerwca 2019 r., I FSK 796/17; 29 października 2007 r., I FPS 3
    /07; 22 października 2013 r., I FSK 1323/12; 14 marca 2014 r., I FSK 319/13; 16 kwietnia
    2014 r., I FSK 781/13; 27 maja 2014 r., I FSK 774/13 i 8 lipca 2015 r., I FSK 729/14). W
    orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego po wspomnianym wyżej wyroku TSUE
    przyjmuje się, że przy ocenie działalności osoby sprzedającej nieruchomości należy przede
    wszystkim mieć na uwadze te elementy, które łączą się z nakładami inwestycyjnymi
    wykraczającymi poza standardowe działania zarządu majątkiem prywatnym (por. wyroki
    NSA z dnia: 9 października 2014 r., I FSK 2145/13; 3 marca 2015 r., I FSK 1859/13; 11
    czerwca 2015 r., I FSK 716/14 i 29 listopada 2016 r., I FSK 636/15).
    Zauważa się więc, że kwestia przeznaczenia uzyskanych środków pieniężnych na
    zaspokojenie własnych potrzeb mieszkaniowych jest zdarzeniem obojętnym z punktu
    widzenia oceny, czy dana osoba sprzedając grunty działa w charakterze podatnika
    podatku VAT.
    Istotne znaczenie mają obiektywne, a nie subiektywne przesłanki pozwalające odróżnić
    działania o cechach zawodowych, od tych które mieszczą się w granicach dysponowania
    majątkiem prywatnym.
    Przy takim rozumieniu przepisów należałoby uznać ocenę Wnioskodawcy, że jego
    aktywności w zakresie zbycia działki nr ..., nie można uznać za porównywalną do
    aktywności przedsiębiorcy zajmującego się obrotem nieruchomościami. Jak wskazano
    powyżej Wnioskodawca z własnej inicjatywy nie dokonywał żadnych działań i nakładów
    finansowych na nieruchomości, zaś działania podjęte z inicjatywy nabywcy nieruchomości,
    służyły wyłącznie do realizacji jego własnych celów i pozostawały bez wpływu na cenę
    nieruchomości.
    Ponieważ w momencie zawarcia umowy przedwstępnej, nabywca nie dysponował jeszcze
    prawem do tej nieruchomości, nie mógł podejmować czynności przysługujących wyłącznie
    jej właścicielowi. Jednocześnie nabywca chciał się upewnić, czy na nieruchomości tej
    będzie mógł zrealizować swój zamierzony cel, co zresztą jest całkowicie uzasadnione.
    W przeciwnym bowiem razie prawdopodobnie nie byłby zainteresowany nabyciem
    przedmiotowej nieruchomości. Stąd wymogi postawione przez nabywcę w ramach umowy
    przedwstępnej, dotyczące składania wniosków oraz uzyskiwania pozwoleń, uzgodnień,
    sprawdzeń, opinii warunków technicznych i przy łączy, a także do prowadzenia na niej
    badań i odwiertów, niezbędnych dla potwierdzenia, że jest ona wolna od zanieczyszczeń,
    a warunki glebowe umożliwiają realizację na nieruchomości inwestycji.
    Zauważyć należy przy tym, że czynności te nie są podejmowane w celu poszukiwania
    klienta przez skarżącą, lecz przez klienta w celu realizacji jego własnych interesów.
    Jeżeli zatem konkretny podmiot zainteresowany nabyciem nieruchomości zawiera umowę
    przedwstępną, oferuje określoną cenę, ale domaga się udzielenia pełnomocnictwa do
    dokonania określonych czynności dla upewnienia się, czy nieruchomość spełnia jego
    wymogi, to zdaniem Wnioskodawcy nie można tego utożsamiać z podjęciem przez
    dotychczasowego właściciela nieruchomości prowadzenia działalności gospodarczej, o
    której mowa w art. 15 ust. 1 i 2 ustawy o VAT.
    Interpretacja indywidualna

    Rozpatrzyłem Pana wniosek – 13 kwietnia 2021 r. wydałem interpretację indywidualną
    znak 0113-KDIPT1-3.4012.60.2021.2.KK, w której uznałem Pana stanowisko za
    nieprawidłowe.
    Interpretację doręczono Pana Pełnomocnikowi 14 kwietnia 2021 r.
    Skarga na interpretację indywidualną
    10 maja 2021 r. wniósł Pan skargę na tę interpretację do Wojewódzkiego Sądu
    Administracyjnego w Szczecinie, występując o uchylenie zaskarżonej interpretacji
    indywidualnej oraz zasądzenie kosztów postępowania sądowego według norm
    przepisanych.
    Postępowanie przed sądami administracyjnymi
    Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie uchylił skarżoną interpretację – wyrokiem z
    11 sierpnia 2021 r. sygn. akt I SA/Sz 486/21.
    Wniosłem skargę kasacyjną od tego wyroku do Naczelnego Sądu Administracyjnego.
    Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie – wyrokiem z 23 kwietnia 2025 r. sygn. akt I
    FSK 2150/21 oddalił moją skargę kasacyjną.
    Wyrok, który uchylił interpretację indywidualną stał się prawomocny od 23 kwietnia 2025
    r. i wpłynął do mnie 3 lipca 2025 r.
    Ponowne rozpatrzenie wniosku – wykonanie wyroku
    Zgodnie z art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami
    administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.):
      Ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu
      sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe
      prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że
      przepisy prawa uległy zmianie.
    Wykonuję obowiązek, który wynika z tego przepisu, tj.:
    · uwzględniam ocenę prawną i wskazania dotyczące postępowania, które wyraził
      Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie i Naczelny Sąd Administracyjny w ww.
      wyrokach;
    · ponownie rozpatruję Pana wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej – stwierdzam,
      że stanowisko, które przedstawił Pan we wniosku, jest prawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t. j.
    Dz. U. z 2020 r. poz. 106 z późn. zm.), zwanej dalej „ustawą”:
      Opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, zwanym dalej „podatkiem”,
      podlegają odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium
      kraju.
    Na mocy art. 2 pkt 6 ustawy:
      Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o towarach – rozumie się przez to rzeczy
      oraz ich części, a także wszelkie postacie energii.
    W myśl art. 7 ust. 1 ustawy:

      Przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się
      przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (...).
    Towarem jest także udział w prawie własności lub użytkowania wieczystego
    nieruchomości. Jest to zgodne z normami unijnymi, bowiem w myśl art. 15 ust. 2
    Dyrektywy 2006/112/WE Rady z 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu
    podatku od wartości dodanej (Dz. Urz. UE L Nr 347 z 11.12.2006 s. 1, z późn. zm.), zwanej
    dalej „Dyrektywą 112”, państwa członkowskie mogą uznać za rzeczy:
      a) określone udziały w nieruchomości,
      b) prawa rzeczowe dające ich posiadaczowi prawo do korzystania z nieruchomości,
      c) udziały i inne równoważne udziałom tytuły prawne dające ich posiadaczowi
        prawne lub faktyczne prawo własności lub posiadania nieruchomości lub jej
        części.
    Problematyka współwłasności została uregulowana w art. 195-221 ustawy z 23 kwietnia
    1964 r. Kodeks cywilny (Dz. U. z 2019 r., poz. 1145, z późn. zm.).
    Zgodnie z art. 195 Kodeksu cywilnego:
      Własność tej samej rzeczy może przysługiwać niepodzielnie kilku osobom
      (współwłasność).
    W przypadku współwłasności nieruchomości określonej w częściach ułamkowych, każdy
    ze współwłaścicieli ma określony ułamkiem udział w nieruchomości.
    W świetle art. 46 § 1 Kodeksu cywilnego:
      Nieruchomościami są części powierzchni ziemskiej stanowiące odrębny przedmiot
      własności (grunty), jak również budynki trwale z gruntem związane lub części takich
      budynków, jeżeli na mocy przepisów szczególnych stanowią odrębny od gruntu
      przedmiot własności.
    Przepis art. 198 ustawy Kodeks cywilny stanowi, że:
      Każdy ze współwłaścicieli może rozporządzać swoim udziałem bez zgody
      pozostałych współwłaścicieli.
    Należy w tym miejscu zauważyć, że kwestie stosunków majątkowych pomiędzy
    małżonkami reguluje ustawa z 25 lutego 1964 r. Kodeks rodzinny i opiekuńczy (Dz. U. z
    2019 r., poz. 2086, z późn. zm.).
    Stosownie do art. 31 § 1 Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego:
      Z chwilą zawarcia małżeństwa powstaje między małżonkami z mocy ustawy
      wspólność majątkowa (wspólność ustawowa) obejmująca przedmioty majątkowe
      nabyte w czasie jej trwania przez obojga małżonków lub przez jednego z nich
      (majątek wspólny). Przedmioty majątkowe nieobjęte wspólnością ustawową należą
      do majątku osobistego każdego z małżonków.
    Zatem, istotą wspólności majątkowej małżeńskiej, zarówno ustawowej, jak i umownej, jest
    to, że każdy z małżonków jest współwłaścicielem poszczególnych składników majątku
    wspólnego (dorobkowego) na zasadach współwłasności łącznej (bezudziałowej).
    W świetle art. 35 Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego:
      W czasie trwania wspólności ustawowej żaden z małżonków nie może żądać
      podziału majątku wspólnego. Nie może również rozporządzać ani zobowiązywać się
      do rozporządzania udziałem, który w razie ustania wspólności przypadnie mu w
      majątku wspólnym lub w poszczególnych przedmiotach należących do tego majątku.
    W myśl art. 36 § 1 oraz § 2 Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego:
      Oboje małżonkowie są obowiązani współdziałać w zarządzie majątkiem wspólnym, w
      szczególności udzielać sobie wzajemnie informacji o stanie majątku wspólnego, o
      wykonywaniu zarządu majątkiem wspólnym i o zobowiązaniach obciążających

      majątek wspólny. Każdy z małżonków może samodzielnie zarządzać majątkiem
      wspólnym, chyba że przepisy poniższe stanowią inaczej. Wykonywanie zarządu
      obejmuje czynności, które dotyczą przedmiotów majątkowych należących do
      majątku wspólnego, w tym czynności zmierzające do zachowania tego majątku.
    Zgodnie z art. 37 § 1 pkt 1 Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego:
      Zgoda drugiego małżonka jest potrzebna m.in. do dokonania czynności prawnej
      prowadzącej do zbycia, obciążenia, odpłatnego nabycia nieruchomości lub
      użytkowania wieczystego, jak również prowadzącej do oddania nieruchomości do
      używania lub pobierania z niej pożytków.
    Z uwagi na powyższe regulacje prawne w akcie notarialnym dokumentującym tego
    rodzaju nabycie nieruchomości wymieniani są oboje małżonkowie, jeżeli istnieje między
    nimi ustawowa wspólność majątkowa. Wspólność wynikająca ze stosunku małżeństwa jest
    współwłasnością łączną uprawniającą do współposiadania rzeczy wchodzących w skład
    majątku wspólnego, a w czasie jej trwania żaden z małżonków nie może żądać podziału
    majątku wspólnego.
    Na mocy zapisu zawartego w art. 43 § 1 cyt. Kodeksu:
      Oboje małżonkowie mają równe udziały w majątku wspólnym.
    Należy więc przyjąć, że w oparciu o definicję zawartą w art. 2 pkt 6 ustawy, zbycie
    nieruchomości gruntowych (działek), traktowane jest jako czynność odpłatnej dostawy
    towarów, o której mowa w art. 7 ust. 1 ustawy.
    W oparciu o art. 8 ust. 1 ustawy:
      Przez świadczenie usług, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się każde
      świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej
      niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu
      art. 7, w tym również:
      1) przeniesienie praw do wartości niematerialnych i prawnych, bez względu na
      formę, w jakiej dokonano czynności prawnej;
      2) zobowiązanie do powstrzymania się od dokonania czynności lub do tolerowania
      czynności lub sytuacji;
      3) świadczenie usług zgodnie z nakazem organu władzy publicznej lub podmiotu
      działającego w jego imieniu lub nakazem wynikającym z mocy prawa.
    Wskazać należy, że nie każda czynność stanowiąca dostawę towarów, w rozumieniu art. 7
    ustawy, bądź świadczenie usług zdefiniowane w art. 8 ustawy podlega opodatkowaniu
    podatkiem od towarów i usług, ponieważ aby dana czynność podlegała opodatkowaniu
    tym podatkiem, musi być wykonana przez podmiot, który w związku z jej wykonaniem jest
    podatnikiem podatku od towarów i usług.
    W świetle art. 15 ust. 1 ustawy:
      podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości
      prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o
      której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności.
    W rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy:
      Działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców
      lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz
      rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność
      gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu
      towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów
      zarobkowych.
    Definicja działalności gospodarczej zawarta w ustawie ma charakter uniwersalny,
    pozwalający na objęcie pojęciem „podatnik” tych wszystkich podmiotów, które prowadzą
    określoną działalność występując w profesjonalnym obrocie gospodarczym.

    Przy czym, w świetle przytoczonych wyżej przepisów status podatnika podatku od
    towarów i usług wynika z okoliczności dokonania czynności podlegających opodatkowaniu
    tym podatkiem.
    Dla ustalenia, czy osoba dokonująca transakcji sprzedaży nieruchomości jest podatnikiem
    podatku VAT istotne jest stwierdzenie, że prowadzi ona działalność gospodarczą w
    rozumieniu przepisów ustawy.
    Zatem, kiedy osoba fizyczna dokonuje sprzedaży swojego majątku osobistego, a czynność
    ta wykonywana jest okazjonalnie i nie zmierza do nadania jej stałego charakteru, nie
    oznacza to prowadzenia działalności gospodarczej w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy. Nie
    jest podatnikiem podatku od towarów i usług ten, kto jako osoba fizyczna dokonuje
    okazjonalnych transakcji, za które nie jest przewidziana ściśle regularna zapłata oraz nie
    prowadzi zorganizowanej czy zarejestrowanej działalności gospodarczej. Dokonywanie
    określonych czynności incydentalnie, poza sferą prowadzonej działalności gospodarczej,
    nie pozwala na uznanie danego podmiotu za podatnika w zakresie tych czynności.
    Jednocześnie wykorzystywanie składników majątku, tj. takie wykorzystywanie majątku,
    które charakteryzuje się powtarzalnością lub długim okresem trwania, które polega na
    czerpaniu dochodów ze składnika majątku wskazuje na prowadzenie działalności
    gospodarczej. Należy stwierdzić, że każdy, kto dokonuje czynności, które zmierzają do
    wykorzystania nieruchomości dla celów działalności gospodarczej w rozumieniu art. 15
    ust. 2 ustawy powinien być uznany za podatnika podatku od towarów i usług.
    W konsekwencji, wykorzystywanie majątku należącego do danej osoby stanowi również
    działalność gospodarczą jeżeli jest dokonywane w sposób ciągły dla celów zarobkowych.
    Podstawowym kryterium dla opodatkowania sprzedaży nieruchomości jest ustalenie, czy
    działanie to można uznać za wykorzystywanie majątku w sposób ciągły do celów
    zarobkowych, czy majątek nabyty został i faktycznie wykorzystany na potrzeby własne, czy
    też z przeznaczeniem do działalności gospodarczej w rozumieniu art. 15 ustawy.
    W tym miejscu należy zaznaczyć, że pojęcie „majątku prywatnego” nie występuje na
    gruncie analizowanych przepisów ustawy, jednakże wynika z wykładni art. 15 ust. 2
    ustawy, w której zasadnym jest odwołanie się do treści orzeczenia TSUE w sprawie C-291
    /92 (Finanzamt Uelzen v. Dieter Armbrecht), które dotyczyło kwestii opodatkowania
    sprzedaży przez osobę będącą podatnikiem podatku od wartości dodanej, części majątku
    niewykorzystywanej do prowadzonej działalności gospodarczej, a służącej jej do celów
    prywatnych. „Majątek prywatny” to zatem taka część majątku danej osoby fizycznej, która
    nie jest przez nią przeznaczona ani wykorzystywana dla potrzeb prowadzonej działalności
    gospodarczej. Ze wskazanego orzeczenia wynika zatem, że podatnik musi w całym okresie
    posiadania danej nieruchomości wykazywać zamiar wykorzystywania części
    nieruchomości w ramach majątku osobistego. Przykładem takiego wykorzystania
    nieruchomości mogłoby być np. wybudowanie domu dla zaspokojenia własnych potrzeb
    mieszkaniowych. Potwierdzone to zostało również w wyroku TSUE z 21 kwietnia 2005 r.,
    sygn. akt C-25/03 Finanzamt Bergisch Gladbach v. HE, który stwierdził, że majątek
    prywatny to mienie wykorzystywane dla zaspokojenia potrzeb własnych.
    Jak wynika z orzeczenia Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z 15 września 2011 r.
    w sprawach połączonych Jarosław Słaby przeciwko Ministrowi Finansów (C-180/10) oraz
    Emilian Kuć i Halina Jeziorska-Kuć przeciwko Dyrektorowi Izby Skarbowej w Warszawie (C-
    181/10), dostawę gruntu przeznaczonego pod zabudowę należy uznać za objętą
    podatkiem od wartości dodanej, pod warunkiem, że transakcja ta nie stanowi jedynie
    czynności związanej ze zwykłym wykonywaniem prawa własności.
    Z ww. orzeczeń C-180/10 i C-181/10 wynika również, że czynności związane ze zwykłym
    wykonywaniem prawa własności nie mogą same z siebie być uznawane za prowadzenie
    działalności gospodarczej. Sama liczba i zakres transakcji sprzedaży nie mogą stanowić

    kryterium rozróżnienia między czynnościami dokonywanymi prywatnie, które znajdują się
    poza zakresem zastosowania dyrektywy, a czynnościami stanowiącymi działalność
    gospodarczą.
    Inaczej jest natomiast – wyjaśnił Trybunał – w wypadku, gdy zainteresowany podejmuje
    aktywne działania w zakresie obrotu nieruchomościami, angażując środki podobne do
    wykorzystywanych przez producentów, handlowców i usługodawców w rozumieniu art. 9
    ust. 1 akapit drugi Dyrektywy. Zatem za podatnika należy uznać osobę, która w celu
    dokonania sprzedaży gruntów angażuje podobne środki wykazując aktywność w
    przedmiocie zbycia nieruchomości porównywalną do działań podmiotów zajmujących się
    profesjonalnie tego rodzaju obrotem, tj. działania wykraczające poza zakres zwykłego
    zarządu majątkiem prywatnym.
    Wskazać należy, iż przyjęcie, że dana osoba fizyczna sprzedając nieruchomości działa w
    charakterze podatnika prowadzącego działalność gospodarczą, w rozumieniu art. 15 ust. 2
    ustawy, wymaga ustalenia, że jej działalność w tym zakresie przybiera formę zawodową
    (profesjonalną), czego przejawem jest taka aktywność tej osoby w zakresie obrotu
    nieruchomościami, która może wskazywać, że jej czynności przybierają formę
    zorganizowaną, np. nabycie terenu przeznaczonego pod zabudowę, jego uzbrojenie,
    wydzielenie dróg wewnętrznych, działania marketingowe podjęte w celu sprzedaży
    działek, wykraczające poza zwykłe formy ogłoszenia, uzyskanie decyzji o warunkach
    zagospodarowania terenu (zabudowy), czy wystąpienie o opracowanie planu
    zagospodarowania przestrzennego dla sprzedawanego obszaru, prowadzenie działalności
    gospodarczej w zakresie usług developerskich lub innych tego rodzaju usług o zbliżonym
    charakterze. Przy czym na tego rodzaju aktywność „handlową” wskazywać musi ciąg
    powyżej przykładowo przytoczonych okoliczności, a nie stwierdzenie jedynie faktu
    zaistnienia pojedynczych z nich.
    Stwierdzić należy, że uznanie, czy dany podmiot w odniesieniu do konkretnej czynności
    działa jako podatnik podatku od towarów i usług wymaga oceny każdorazowo odnoszącej
    się do okoliczności faktycznych danej sprawy.
    Odnosząc się do wątpliwości Wnioskodawcy objętych zakresem postawionego pytania,
    należy wskazać, że kwestie dotyczące stosunków cywilnoprawnych między podmiotami, w
    tym kwestie dotyczące przeniesienia własności nieruchomości, reguluje ustawa Kodeks
    cywilny.
    Zgodnie z ogólnymi zasadami dotyczącymi sprzedaży – art. 535 Kodeksu cywilnego:
      Przez umowę sprzedaży sprzedawca zobowiązuje się przenieść na kupującego
      własność rzeczy i wydać mu rzecz, a kupujący zobowiązuje się rzecz odebrać i
      zapłacić sprzedawcy cenę.
    Moment przeniesienia własności nieruchomości został określony w art. 155 § 1 Kodeksu
    cywilnego, w myśl którego:
      Umowa sprzedaży, zamiany, darowizny, przekazania nieruchomości lub inna umowa
      zobowiązująca do przeniesienia własności rzeczy co do tożsamości oznaczonej
      przenosi własność na nabywcę, chyba że przepis szczególny stanowi inaczej albo że
      strony inaczej postanowiły.
    Z kolei umowa przedwstępna została uregulowana w art. 389-396 Kodeksu cywilnego.
    Zgodnie z art. 389 § 1 Kodeksu cywilnego:
      Umowa, przez którą jedna ze stron lub obie zobowiązują się do zawarcia oznaczonej
      umowy (umowa przedwstępna), powinna określać istotne postanowienia umowy
      przyrzeczonej. Jeżeli termin, w ciągu którego ma być zawarta umowa przyrzeczona,
      nie został oznaczony, powinna ona być zawarta w odpowiednim terminie
      wyznaczonym przez stronę uprawnioną do żądania zawarcia umowy przyrzeczonej.
    Na podstawie art. 389 § 2 Kodeksu cywilnego:

      Jeżeli obie strony są uprawnione do żądania zawarcia umowy przyrzeczonej i każda z
      nich wyznaczyła inny termin, strony wiąże termin wyznaczony przez stronę, która
      wcześniej złożyła stosowne oświadczenie. Jeżeli w ciągu roku od dnia zawarcia
      umowy przedwstępnej nie został wyznaczony termin do zawarcia umowy
      przyrzeczonej, nie można żądać jej zawarcia.
    Umowa przedwstępna jest więc jedynie zobowiązaniem do przeniesienia własności, lecz
    własności nie przenosi. Kupujący nie otrzymuje na mocy tej umowy żadnych uprawnień
    właścicielskich. Właścicielem zostaje dopiero dzięki zawarciu umowy przyrzeczonej.
    Tym samym, zgodnie z powyższymi normami prawa cywilnego – umowa przedwstępna,
    będąca przyrzeczeniem zawarcia właściwej umowy sprzedaży, nawet jeśli sporządzona
    została w formie aktu notarialnego, nie powoduje przeniesienia prawa własności
    nieruchomości.
    Ponadto, należy zwrócić uwagę, na kwestię udzielania pełnomocnictw, która to została
    uregulowana w Tytule IV Działu VI Przedstawicielstwo, Rozdział I Przepisy ogólne, Rozdział
    II Pełnomocnictwo, ustawy Kodeks cywilny.
    Zgodnie z art. 95 § 1 Kodeksu cywilnego:
      Z zastrzeżeniem wyjątków w ustawie przewidzianych albo wynikających z
      właściwości czynności prawnej, można dokonać czynności prawnej przez
      przedstawiciela.
    W myśl art. 96 Kodeksu cywilnego:
      Umocowanie do działania w cudzym imieniu może opierać się na ustawie
      (przedstawicielstwo ustawowe) albo na oświadczeniu reprezentowanego
      (pełnomocnictwo).
    Stosownie do art. 98 Kodeksu cywilnego:
      Pełnomocnictwo ogólne obejmuje umocowanie do czynności zwykłego zarządu. Do
      czynności przekraczających zakres zwykłego zarządu potrzebne jest pełnomocnictwo
      określające ich rodzaj, chyba że ustawa wymaga pełnomocnictwa do poszczególnej
      czynności.
    Według art. 99 § 1 i § 2 Kodeksu cywilnego:
      Jeżeli do ważności czynności prawnej potrzebna jest szczególna forma,
      pełnomocnictwo do dokonania tej czynności powinno być udzielone w tej samej
      formie.
      Pełnomocnictwo ogólne powinno być pod rygorem nieważności udzielone na piśmie.
    Na mocy art. 108 Kodeksu cywilnego:
      Pełnomocnik nie może być drugą stroną czynności prawnej, której dokonywa w
      imieniu mocodawcy, chyba że co innego wynika z treści pełnomocnictwa albo że ze
      względu na treść czynności prawnej wyłączona jest możliwość naruszenia interesów
      mocodawcy. Przepis ten stosuje się odpowiednio w wypadku, gdy pełnomocnik
      reprezentuje obie strony.
    Z regulacji art. 109 Kodeksu cywilnego wynika, że:
      Przepisy działu niniejszego stosuje się odpowiednio w wypadku, gdy oświadczenie
      woli ma być złożone przedstawicielowi.
    Jak wynika z przepisów art. 95 do art. 109 Kodeksu cywilnego, pełnomocnictwo – to
    jednostronne oświadczenie osoby (mocodawcy), na mocy którego inna osoba
    (pełnomocnik) staje się upoważniona do działania w imieniu mocodawcy. Zatem każda
    czynność wykonana przez pełnomocnika w imieniu mocodawcy i w zakresie udzielonego
    pełnomocnictwa wywoła skutki bezpośrednio w sferze prawnej mocodawcy.
    Z opisu sprawy wynika, że ... r. Wnioskodawca zawarł wraz z małżonką na podstawie aktu
    notarialnego Repertorium A nr 6... „Przedwstępną umowę sprzedaży pod warunkiem”

    działki nr ..., która powstanie z geodezyjnego podziału działki nr ..., położonej w obr. ...,
    gmina ..., posiadającej KW nr ....
    Zgodnie z zapisami § 3 aktu notarialnego ... zobowiązują się sprzedać na rzecz „...” ...w
    stanie wolnym od jakichkolwiek obciążeń, roszczeń i praw osób trzecich, niezabudowaną
    działkę gruntu o powierzchni około ... ha (...), która powstanie z geodezyjnego podziału
    działki nr ..., pod następującymi warunkami:
      1) wydania przez właściwy organ prawomocnej i ostatecznej decyzji o podziale działki
        nr ... zgodnie z załącznikiem graficznym,
      2) uzyskania przez kupującego prawomocnej, ostatecznej i wykonalnej decyzji o
        warunkach zabudowy, z której będzie wynikać możliwość zabudowy nieruchomości,
                                            2w tym obiektów handlowych o powierzchni nie mniejszej niż 600 m,
      3) uzyskanie przez kupującego prawomocnej, ostatecznej i wykonalnej decyzji o
        pozwoleniu na budowę,
      4) uzyskanie przez kupującego prawomocnej, ostatecznej i wykonalnej decyzji o
        pozwoleniu na budowę wjazdu na przedmiotową nieruchomość,
      5) niestwierdzenia ponadnormatywnego zanieczyszczenia nieruchomości,
        skutkującego koniecznością rekultywacji,
      6) uzyskania pozwolenia na wycięcie drzew,
      7) potwierdzenia badaniami geotechnicznymi możliwości posadowienia na
        przedmiotowej nieruchomości budynków przy zastosowaniu tradycyjnych
        technologii budowlanych,
      8) uzyskaniu przez kupującego warunków technicznych przyłączy,
      9) działy III i IV księgi wieczystej KW nr ... wolne będą od wpisów i wzmianek o
        niewykonanych wpisach o wpis,
      10) przedłożenia przez sprzedającego kupującemu w terminie 30 dni zaświadczenia
        Starosty ... stwierdzającego, że tereny przedmiotowej nieruchomości nie są lasem,
        nie są objęte uproszczonym planem urządzenia lasu.
    Ponadto na podstawie zapisów § 8 ww. umowy sprzedający, ..., udzielili kupującemu
    pełnomocnictwa do występowania przed wszelkimi organami administracji publicznej
    oraz podejmowania wszelkich działań faktycznych i prawnych, niezbędnych dla uzyskania
    decyzji i pozwoleń opisanych w § 3 niniejszego aktu, w szczególności składania wniosków
    oraz odbioru wymaganych decyzji i postanowień.
    Decyzją z ... r. znak ... Wójt Gminy ... zatwierdził projekt podziału działki nr ... w następujący
    sposób:
      a) działka nr ... o pow. ... ha,
      b) działka nr ... o pow. ... ha,
      c) działka nr ... o pow. ... ha.
    Wnioskodawca zamierza zbyć jedynie działkę o nr ..., pozostałe działki wyodrębnione w
    wyniku podziału zostaną nadal w posiadaniu Wnioskodawcy.
    Jak wskazał WSA w Szczecinie w wydanym w niniejszej sprawie orzeczeniu sygn. akt I SA/Sz
    486/21:
      (...) okolicznościami decydującymi o tak pojmowanym rozstrzygnięciu sprawy była
      ocena czynności przygotowawczych, jakie poczynił skarżący w związku z planowaną
      dostawą przedmiotowej działki. Sąd podzielił stanowisko skarżącego, że elementem
      decydującym o zorganizowanej aktywności wnioskodawczyni w zakresie obrotu

      nieruchomościami nie mógł być wyłącznie fakt podziału działki na 3 mniejsze i
      zawarcie umowy przedwstępnej sprzedaży jednej z nich przedsiębiorcy i
      upoważnienie go przez skarżącego do dokonania stosownych czynności. Czynności
      te podejmuje nabywca działki, żeby jak najlepiej przystosować ją do własnych celów.
      Wskazać należy również, że przedmiotowy grunt skarżący nabył w latach
      poprzednich i był on częścią jego gospodarstwa rolnego. Podkreślić należy, że
      okoliczność, iż przed sprzedażą skarżący dokonał podziału gruntu na 3 działki, nawet
      jeżeli byłoby to w celu osiągnięcia wyższej ceny, sama z siebie nie jest decydująca do
      przyjęcia, że skarżący działał jako przedsiębiorca. Jak wskazał TSUE w ww. wyroku,
      nie ma takiego charakteru również długość okresu, w jakim te transakcje
      następowały, ani wysokość osiągniętych z nich przychodów. Całość powyższych
      elementów może bowiem odnosić się do zarządzania majątkiem prywatnym
      zainteresowanego. Zauważyć też należy, że skarżący nie przedsięwziął takich działań,
      które TSUE zakwalifikował jako znamiona profesjonalnej działalności gospodarczej.
      Zdaniem Sądu, aktywność skarżącego nie wykraczała poza zwykły, racjonalny zarząd
      majątkiem prywatnym i nie nosiła cech aktywności wykonywanej zawodowo, w
      sposób profesjonalny. W tej sytuacji wywód organu upatrującego aktywnych działań
      o charakterze profesjonalnej działalności gospodarczej wnioskodawcy przez
      podejmowanie działań prze nabywcę przedmiotowej działki nie zasługuje na
      aprobatę (por. wyrok NSA z dnia 30 kwietnia 2021 r. o sygn. akt I FSK 1269/18, wyrok
      NSA z dnia 17 kwietnia 2019 r. o sygn. akt I FSK 578/17)
    WSA zauważył, że:
      W konsekwencji za uzasadniony należało uznać zarzut naruszenia art. 15 ust. 2 u.p.t.
      u., przez błędną wykładnię polegająca na niezasadnym uznaniu wnioskodawcy za
      podatnika podatku od towarów i usług z tytułu sprzedaży przedmiotowej działki.
      Ponownie rozpatrując sprawę organ weźmie pod uwagę i uwzględni powyższą ocenę
      prawną.
    Naczelny Sąd Administracyjny w wydanym w niniejszej sprawie wyroku podzielił
    stanowisko WSA w Szczecinie, wskazując jednocześnie, że:
      Przeprowadzając ocenę czy osoba fizyczna dokonując sprzedaży gruntu działa w
      charakterze podatnika podatku od towarów i usług, Sąd pierwszej instancji zasadnie
      odwołał się do tez wyroku Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej (dalej:
      "Trybunał" lub "TSUE") z 15 września 2011 r., w sprawach połączonych Jarosław Słaby
      przeciwko Ministrowi Finansów (C-180/10) oraz Emilian Kuć i Halina Jeziorska-Kuć
      przeciwko Dyrektorowi Izby Skarbowej w Warszawie (C-181/10) z którego wynika, że
      nie mogą być uznawane za prowadzenie działalności gospodarczej same z siebie
      czynności związane ze zwykłym wykonywaniem prawa własności, nie ma też
      decydującego charakteru sama liczba i zakres transakcji sprzedaży. Podobnie
      okoliczność, iż przed sprzedażą zainteresowany dokonał podziału gruntu na działki w
      celu osiągnięcia wyższej ceny łącznej, sama z siebie nie jest decydująca. Nie ma
      takiego charakteru również długość okresu, w jakim te transakcje następowały, ani
      wysokość osiągniętych z nich przychodów. Całość powyższych elementów może
      bowiem odnosić się do zarządzania majątkiem prywatnym zainteresowanego.
      Inaczej jest natomiast w wypadku, gdy zainteresowany podejmuje aktywne działania
      w zakresie obrotu nieruchomościami, angażując środki podobne do
      wykorzystywanych przez producentów, handlowców i usługodawców w rozumieniu
      art. 9 ust. 1 akapit drugi Dyrektywy 2006/112/WE Rady z 28 listopada 2006 r. w
      sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. U. UE L 347/1, dalej:
      "dyrektywa 2006/112/WE"). Taka aktywność świadczy o prowadzeniu działalności
      gospodarczej w tym zakresie. Trybunał jako przykład takich działań podał uzbrojenie
      terenu, wydzielenie dróg wewnętrznych oraz działania marketingowe podjęte w celu
      sprzedaży działek, wykraczające poza zwykłe formy ogłoszenia, stwierdzając przy
      tym, że stanowią one o takiej aktywności w zakresie obrotu nieruchomościami, które

      mogą wskazywać, że czynności sprzedającego przybierają formę zawodową
      (profesjonalną), a w konsekwencji zorganizowaną. W ocenie Trybunału, fakt
      prowadzenia takiej działalności uzasadnia uznanie podmiotu za podatnika VAT.
    Ponadto NSA wskazał, że:
      (...) trafnie Sąd pierwszej instancji podzielił stanowisko skarżącego, że elementem
      decydującym o zorganizowanej aktywności wnioskodawcy w zakresie obrotu
      nieruchomościami nie mógł być wyłącznie fakt podziału działki na 3 mniejsze i
      zawarcie umowy przedwstępnej sprzedaży jednej z nich przedsiębiorcy oraz
      upoważnienie go przez skarżącego do dokonania stosownych czynności. Czynności
      te podejmuje nabywca działki, żeby jak najlepiej przystosować ją do własnych celów.
      (...) Okoliczność, że dokonanie określonych działań (czynności prawnych) wymagało
      współpracy ze sprzedającym, np. w postaci udzielenia przez niego określonych zgód,
      nie powodowało powstania żadnego wspólnego przedsięwzięcia (w szczególności
      wspólnej inwestycji) wykraczającego poza umowę sprzedaży (i planowaną sprzedaż),
      ale miało ścisły związek z przyszłą umową sprzedaży i było w istocie jej
      podporządkowane.
      (...) Sąd pierwszej instancji prawidłowo uznał, że "skarżący nie przedsięwziął takich
      działań, które TSUE zakwalifikował jako znamiona profesjonalnej działalności
      gospodarczej. Zdaniem Sądu, aktywność skarżącego nie wykraczała poza zwykły,
      racjonalny zarząd majątkiem prywatnym i nie nosiła cech aktywności wykonywanej
      zawodowo, w sposób profesjonalny. W tej sytuacji wywód organu upatrującego
      aktywnych działań o charakterze profesjonalnej działalności gospodarczej
      wnioskodawcy przez podejmowanie działań prze nabywcę przedmiotowej działki nie
      zasługuje na aprobatę".
      (...) Prezentowane stanowisko uzasadnia ocenę, że w okolicznościach opisanych we
      wniosku o interpretację sprzedający w celu dokonania sprzedaży działki gruntu nie
      podejmuje aktywnych działań w zakresie obrotu nieruchomościami, angażując
      środki podobne do wykorzystywanych przez producenta, handlowca i usługodawcę
      w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy o VAT, co skutkowałoby koniecznością uznania go
      za podmiot prowadzący działalność gospodarczą w rozumieniu tego przepisu, a więc
      za podatnika podatku od towarów i usług.
      Również fakt zawarcia umowy przedwstępnej sprzedaży gruntu, która ma za zadanie
      zagwarantować zawarcie w przyszłości umowy przyrzeczonej, pod warunkiem
      uzyskania przez przyszłego nabywcę określonych pozwoleń i decyzji nie może co do
      zasady stanowić o podejmowaniu przez skarżącego aktywności gospodarczej w
      zakresie obrotu nieruchomościami w rozumieniu art. 15 ust. 1 i ust. 2 ustawy o VAT.
      Zawarcie tego rodzaju umowy przedwstępnej oraz udzielenie potencjalnemu
      nabywcy umocowania do uzyskania standardowo przy tego rodzaju jak w tej sprawie
      inwestycjach, stosownych pozwoleń i zgód, bez których nabycie przez niego gruntu
      byłoby bezcelowe, nie stanowi per se działalności handlowej, podlegającej
      opodatkowaniu VAT, gdyż brak w tych czynnościach sprzedawcy przesłanek
      świadczących o takiej jego aktywności w przedmiocie zbycia przedmiotowego
      gruntu, która byłaby porównywalna do działań podmiotów zajmujących się
      profesjonalnie tego rodzaju obrotem (brak przesłanek zawodowego – stałego i
      zorganizowanego charakteru takiej działalności), co wskazuje, że w takim przypadku
      mamy do czynienia z czynnościami mieszczącymi się w ramach zarządu majątkiem
      prywatnym – niemającym cech działalności gospodarczej w rozumieniu VAT (tak
      wyroki NSA: z 24 października 2024 r., sygn. akt I FSK 265/21; z 6 listopada 2024 r.,
      sygn. akt I FSK 1014/21; z 27 marca 2025 r., sygn. akt I FSK 2269/21 – dostępne w
      Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych).
    W świetle powyższego, uwzględniając wyroki Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w
    Szczecinie z 11 sierpnia 2021 r. sygn. akt I SA/Sz 486/21 oraz Naczelnego Sądu
    Administracyjnego z 23 kwietnia 2025 r. sygn. akt I FSK 2150/21, należy stwierdzić, że nie
    podjął i nie podejmie Pan działań świadczących o zamiarze wykonywania przez Pana

    działalności gospodarczej w zakresie profesjonalnego obrotu nieruchomościami. Nie
    wystąpił ciąg zdarzeń, które jednoznacznie przesądzają, że sprzedaż przez Pana ww.
    działki wypełnia przesłanki działalności gospodarczej.
    Mając na uwadze przedstawione okoliczności sprawy w związku ze sprzedażą ww. działki
    nie będzie przejawiał Pan aktywności, która wykraczałaby poza ramy czynności
    związanych ze zwykłym wykonywaniem prawa własności. Nie podejmie Pan bowiem ciągu
    działań, które wskazywałyby na aktywność w zakresie obrotu nieruchomościami.
    Wobec powyższego, w rozpatrywanej sprawie sprzedaż działki o nr ewidencyjnym ...
    będzie czynnością związaną ze zwykłym wykonywaniem prawa własności. Dokonując
    dostawy tej działki będzie Pan korzystał z przysługującego prawa do rozporządzania
    własnym majątkiem, co oznacza, że nie wypełni Pan przesłanek zdefiniowanych w art. 15
    ust. 1 i ust. 2 ustawy o VAT i nie wystąpi w roli podatnika podatku od towarów i usług w
    stosunku do tej transakcji. Skutkiem powyższego transakcja sprzedaży działki o nr
    ewidencyjnym ... nie będzie podlegała opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług na
    podstawie art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy o VAT.
    Tym samym Pana stanowisko – z uwzględnieniem wyroków Wojewódzkiego Sądu
    Administracyjnego w Szczecinie z 11 sierpnia 2021 r. sygn. akt I SA/Sz 486/21 oraz
    Naczelnego Sądu Administracyjnego z 23 kwietnia 2025 r. sygn. akt I FSK 2150/21 –
    należało uznać za prawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, które Pan przedstawił i stanu prawnego, który
    obowiązywał w dniu wydania pierwotnej interpretacji z 13 kwietnia 2021 r. znak 0113-
    KDIPT1-3.4012.60.2021.2.KK.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    · Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z
    dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.).
    Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pana sytuacja będzie zgodna
    (tożsama) z opisem zdarzenia przyszłego i zastosuje się Pan do interpretacji.
    · Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
      z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    · Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pan prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu
    Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z
    dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.
    U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
    · w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
    · w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP
      (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.