Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0111-KDIB2-1.4010.207.2025.2.AG
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-06-20
Teza: Skutki podatkowe nabycia prawa do użytkowania programów
komputerowych i aplikacji w modelu SaaS.
Słowa kluczowe: licencja
oprogramowanie
podatek-podatek pobierany u źródła
Zagadnienia: Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 6. Pobór podatku-Pobór podatku przez płatnika
(podatek u źródła)-Należności objęte obowiązkiem
poboru podatku przez płatnika
Przepisy: [CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 5-art. 21-ust. 1-pkt 1

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

23 kwietnia 2025 r. za pośrednictwem platformy e-Doręczenia wpłynął Państwa wniosek
    opatrzony datą 14 marca 2025 r. o wydanie interpretacji indywidualnej, który dotyczy
    podatku dochodowego od osób prawnych w zakresie ustalenia, czy wydatki ponoszone
    przez Spółkę, w związku z nabywaniem usług SaaS na własne potrzeby, mieszczą się w

    zakresie przedmiotowym przychodów, o których mowa w art. 21 ust. 1 ustawy o CIT, a w
    konsekwencji, na Spółce ciążą obowiązki płatnika wskazane w art. 26 ust. 1 i następnych
    ustawy o CIT.
    Uzupełnili go Państwo – w odpowiedzi na wezwanie – pismem z 21 maja 2025 r. (data
    wpływu: 22 maja 2025 r.).
    Treść wniosku jest następująca:
    Opis stanu faktycznego
    (...) spółka z ograniczoną odpowiedzialnością sp. k. (dalej: Wnioskodawca lub Spółka) jest
    spółką komandytową, posiadającą siedzibę na terytorium Polski oraz będącą podatnikiem
    podatku dochodowego od osób prawnych, podlegającym obowiązkowi podatkowemu od
    całości swoich dochodów na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.
    Wnioskodawca należy do międzynarodowej grupy kapitałowej (...) (dalej: Grupa),
    działającej na europejskich rynkach medialnych. Grupa prowadzi działalność głównie na
    rynku radiowym i wydawniczym.
    W ramach Grupy świadczone są szeroko rozumiane usługi IT. Spółka nabywa usługi IT
    głównie z grupowego centrum technologicznego (...) (dalej: A). A to wyspecjalizowany
    podmiot posiadający wykwalifikowany personel oraz infrastrukturę konieczną do
    świadczenia w sposób efektywny usług IT na rzecz spółek z Grupy (w tym Spółki).
    A posiada siedzibę na terytorium Niemiec, jest rezydentem podatkowym Niemiec i nie
    prowadzi działalności gospodarczej w Polsce poprzez zakład w rozumieniu art. 4a pkt 11
    ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (Dz. U. z 2021
    r. poz. 1800 ze zm., dalej: ustawa o CIT).
    Spółka nabywa również specjalistyczne usługi IT od wyspecjalizowanego podmiotu
    niepowiązanego z siedzibą w Irlandii oraz od (...) (dalej: B), który koordynuje strategię
    biznesową spółek radiowych w Grupie i świadczy usługi związane ze wsparciem biznesu
    radiowego, w tym jest centralnym nabywcą systemów IT dedykowanych dla biznesu
    radiowego dla Grupy.
    B posiada siedzibę na terytorium Wielkiej Brytanii, jest rezydentem podatkowym w
    Wielkiej Brytanii i nie prowadzi działalności gospodarczej w Polsce poprzez zakład w
    rozumieniu art. 4a pkt 11 ustawy o CIT.
    Spółka w ramach swojej działalności nabywa i wykorzystuje w swojej działalności
    opodatkowanej, programy, aplikacje i systemy informatyczne (dalej: Oprogramowanie) w
    modelu Software-as-a-service (z angielskiego: „oprogramowanie jako usługa”, dalej: SaaS),
    tj. polegające na umożliwieniu dostępu do funkcjonalności Oprogramowania
    zainstalowanego w środowisku sprzętowo-systemowym dostawcy usługi lub jego
    podwykonawcy. Model ten zwany jest również modelem subskrypcyjnym.
    Spółka nabywa usługi w ramach modelu SaaS od wskazanych wyżej podmiotów, tj.:
    1) A, w zakresie Oprogramowania służącego do ogólnych celów biznesowych takich jak
      systemy finansowo-księgowe (Oprogramowanie udostępniane w modelu SaaS,
      nabywane przez Spółkę, jest uprzednio nabywane przez A od zewnętrznych
      dostawców, natomiast rolą A jest ewentualne ich dostosowanie do potrzeb Grupy i
      następnie ich udostępnienie odpowiednim podmiotom w różnych krajach Grupy, w
      tym Spółce),
    2) podmiotu niepowiązanego z siedzibą w Irlandii, w zakresie wyspecjalizowanych
      systemów biznesowych jak system CRM, która umożliwia ustandaryzowanie i
      prowadzenie procesów marketingu, sprzedaży i obsługi klienta,
    3) B, w zakresie systemów pomocniczych m.in. do systemu CRM.
    Wnioskodawca podkreśla, że nabywane usługi SaaS polegają na umożliwieniu dostępu do
    funkcjonalności oprogramowania zainstalowanego w środowisku sprzętowo-systemowym

    dostawcy usługi lub jego podwykonawcy. Wnioskodawca będzie nabywał więc możliwość
    korzystania z aplikacji oraz dostępu do Oprogramowania umieszczonego na serwerach
    lub w chmurze (w szczególności w trybie „online”), bez potrzeby jego instalacji na
    określonym urządzeniu czy nośniku. Wymagany jest jedynie dostęp do sieci Internet oraz
    zalogowanie się na przeznaczonej do tego stronie internetowej.
    Spółka zaznacza przy tym, że usługi SaaS są rozwiązaniem opartym na subskrypcji,
    hostowanym, wspieranym i obsługiwanym na żądanie. Zatem, usługi SaaS stanowią
    rozwiązanie programowe, w ramach którego Spółka może wykorzystywać za
    pośrednictwem Internetu udostępnione aplikacje (narzędzia) systemy do określonych
    potrzeb biznesowych, np. korzystając z funkcjonalności bez konieczności ich instalacji na
    własnym sprzęcie komputerowym.
    Dzięki udostępnionym aplikacjom w modelu SaaS, użytkownicy nie muszą kupować,
    instalować, aktualizować ani konserwować żadnego sprzętu ani oprogramowania. Istotą
    modelu SaaS jest to, że efekty prac nie muszą być zapisywane na określonym urządzeniu
    czy nośniku. Model SaaS umożliwia zapisywanie prac czy tworzenie dokumentów
    roboczych w aplikacjach, które są zainstalowane w środowisku sprzętowo-systemowym
    dostawcy usługi lub jego podwykonawcy. Użytkownik może powracać do efektów swoich
    prac wykonywanych w ramach udostępnionych w modelu SaaS aplikacji tak długo jak ma
    dostęp do aplikacji. W przypadku utraty dostępu do aplikacji, utracony zostaje również
    dostęp do efektów prac.
    Dla kompletności, Wnioskodawca zaznacza, że będzie nabywał od wskazanych wyżej
    podmiotów wyłącznie usługi w modelu SaaS czyli modelu dostarczania oprogramowania,
    w którym aplikacje są hostowane przez dostawcę usług i udostępniane użytkownikom
    przez internet (bez udostępnienia platformy czy wynajmu serwera).
    W odróżnieniu od usług:
    1) PaaS (Platform as a Service) – gdzie PaaS to model dostarczania usług, który zapewnia
      platformę umożliwiającą tworzenie, testowanie i wdrażanie aplikacji. Dostawca usług
      zarządza infrastrukturą, a użytkownicy koncentrują się na kodowaniu i rozwoju
      aplikacji czy
    2) IaaS (Infrastructure as a Service) – gdzie IaaS to model dostarczania usług, który
      zapewnia wirtualizowane zasoby komputerowe przez internet. Użytkownicy mogą
      wynajmować serwery, pamięć masową i sieci, zarządzając nimi samodzielnie.
    Spółka w ramach nabywanych usług, nie będzie zatem dzierżawić przestrzeni dyskowej
    /mocy obliczeniowej/infrastruktury/sprzętu informatycznego, a możliwość
    przechowywania danych – wynikających z korzystania udostępnionych aplikacji – w trybie
    online, jest istotą i integralną częścią usług SaaS.
    Wnioskodawca podkreśla, też że – analogicznie jak w odniesieniu do licencji „end-user” –
    również w odniesieniu do nabywanych usług SaaS Spółka otrzymuje jedynie ograniczone,
    niewyłączne prawo do korzystania z oprogramowania, co do zasady na określonej liczbie
    stanowisk, wyłącznie na potrzeby prowadzonej działalności gospodarczej jako użytkownik
    końcowy, bez możliwości dalszej licencji, sublicencji, sprzedaży czy też innej formy
    rozpowszechniania oprogramowania oraz bez możliwości wprowadzania zmian lub
    modyfikacji w oprogramowaniu objętym usługą SaaS.
    Spółka pragnie podkreślić, że w zdarzeniu przyszłym (winno być: stanie faktycznym)
    będącym przedmiotem niniejszego wniosku nie dochodzi do udzielenia licencji wyłącznej
    w rozumieniu art. 67 ust. 2 ustawy z dnia 4 lutego 1994 r. o prawie autorskim i prawach
    pokrewnych (Dz. U. z 2021 r. poz. 1062 ze zm., dalej: ustawa o PAiPP): „Jeżeli umowa nie
    zastrzega wyłączności korzystania z utworu w określony sposób (licencja wyłączna),
    udzielenie licencji nie ogranicza udzielenia przez twórcę upoważnienia innym osobom do

    korzystania z utworu na tym samym polu eksploatacji (licencja niewyłączna)”. Tym samym,
    właściciel praw do oprogramowania może udzielić licencji na jego użytkowanie na tych
    samych polach eksploatacji również innym podmiotom.
    Wnioskodawca nabywając usługi SaaS nie nabywa autorskich praw majątkowych do
    programów komputerowych, ani praw do infrastruktury dostawcy na podstawie
    zawartych umów, gdyż jego uprawnienia ograniczają się do faktycznego korzystania z
    oprogramowania w formie usługowej/subskrypcyjnej.
    Niniejszy wniosek dotyczy nabywania przez Spółkę usług SaaS, w ramach opisanego
    rozwiązania, niemniej Spółka nie wyklucza, że w przyszłości mogą pojawić się inne,
    podobne rozwiązania stosowane w Grupie, z uwagi na ich rosnącą popularność na rynku.
    W uzupełnieniu wniosku, wskazali Państwo, że:
    „Według najlepszej wiedzy Wnioskodawcy, kontrahent mający siedzibę w Irlandii nie
    posiada zakładu w Polsce. Umowa o świadczenie usług (SaaS) zawarta jest przez
    Wnioskodawcę z rezydentem podatkowym Irlandii i na rzecz tego podmiotu (w Irlandii)
    uiszczane jest wynagrodzenie. W konsekwencji, jedyną relacją kontraktową Wnioskodawcy
    jest relacja z podmiotem zagranicznym z siedzibą w Irlandii”.

## Pytanie

Czy wydatki ponoszone przez Spółkę, w związku z nabywaniem usług SaaS na własne
    potrzeby, które nie obejmują przeniesienia na Spółkę autorskich praw majątkowych,
    mieszczą się w zakresie przedmiotowym przychodów, o których mowa w art. 21 ust. 1
    ustawy o CIT, a w konsekwencji, na Spółce ciążą obowiązki płatnika wskazane w art. 26
    ust. 1 i następnych ustawy o CIT?
    Państwa stanowisko w sprawie
    Zdaniem Wnioskodawcy, wydatki ponoszone przez Spółkę, w związku z nabywaniem usług
    SaaS na własne potrzeby, które nie obejmują przeniesienia na Spółkę autorskich praw
    majątkowych, nie mieszczą się w zakresie przedmiotowym przychodów, o których mowa
    w art. 21 ust. 1 ustawy o CIT, a w konsekwencji, na Spółce nie ciążą obowiązki płatnika
    wskazane w art. 26 ust. 1 i następnych ustawy o CIT.
    Uzasadnienie
    Zgodnie z art. 3 ust. 2 ustawy o CIT, podatnicy, jeżeli nie mają na terytorium
    Rzeczypospolitej Polskiej siedziby lub zarządu, podlegają obowiązkowi podatkowemu
    tylko od dochodów, które osiągają na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.
    Stosowanie do art. 26 ust. 1 ustawy o CIT, osoby prawne, jednostki organizacyjne
    niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne będące przedsiębiorcami, które
    dokonują wypłat należności m.in. z tytułów wymienionych w art. 21 ust. 1 ustawy o CIT są
    obowiązane jako płatnicy pobierać w dniu dokonania wypłaty zryczałtowany podatek
    dochodowy (dalej: Podatek u źródła) od tych wypłat.
    Ustawa o CIT w art. 21 ust. 1 oraz art. 22 ust. 1 wskazuje zamknięty katalog przychodów,
    podlegających opodatkowaniu Podatkiem u źródła.
    W myśl art. 21 ust. 1 ustawy o CIT, podatek dochodowy z tytułu uzyskanych na terytorium
    Rzeczypospolitej Polskiej przez podatników, o których mowa w art. 3 ust. 2 ustawy o CIT,
    przychodów:
    1) z odsetek, z praw autorskich lub praw pokrewnych, z praw do projektów
      wynalazczych, znaków towarowych i wzorów zdobniczych, w tym również ze sprzedaży
      tych praw, z należności za udostępnienie tajemnicy receptury lub procesu
      produkcyjnego, za użytkowanie lub prawo do użytkowania urządzenia
      przemysłowego, w tym także środka transportu, urządzenia handlowego lub
      naukowego, za informacje związane ze zdobytym doświadczeniem w dziedzinie
      przemysłowej, handlowej lub naukowej (know-how),

    2) z opłat za świadczone usługi w zakresie działalności widowiskowej, rozrywkowej lub
      sportowej, wykonywanej przez osoby prawne mające siedzibę za granicą,
      organizowanej za pośrednictwem osób fizycznych lub osób prawnych prowadzących
      działalność w zakresie imprez artystycznych, rozrywkowych lub sportowych na
      terytorium Rzeczypospolitej Polskiej,
    2a) z tytułu świadczeń: doradczych, księgowych, badania rynku, usług prawnych, usług
      reklamowych, zarządzania i kontroli, przetwarzania danych, usług rekrutacji
      pracowników i pozyskiwania personelu, gwarancji i poręczeń oraz świadczeń o
      podobnym charakterze
    - ustala się w wysokości 20% przychodów;
    3) z tytułu należnych opłat za wywóz ładunków i pasażerów przyjętych do przewozu w
      portach polskich przez zagraniczne przedsiębiorstwa morskiej żeglugi handlowej, z
      wyjątkiem ładunków i pasażerów tranzytowych,
    4) uzyskanych na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przez zagraniczne
      przedsiębiorstwa żeglugi powietrznej, z wyłączeniem przychodów uzyskanych z
      lotniczego rozkładowego przewozu pasażerskiego, skorzystanie z którego wymaga
      posiadania biletu lotniczego przez pasażera
    - ustala się w wysokości 10% tych przychodów.
    W ocenie Wnioskodawcy, będące przedmiotem niniejszego wniosku nabywanie przez
    Spółkę usług SaaS nie mieści się w kategoriach przychodów wymienionych w art. 21 ust. 1
    pkt 2-4 ustawy o CIT.
    Tym samym, w ocenie Wnioskodawcy, analiza powinna skupić się na możliwości
    ewentualnego zakwalifikowania nabywanych usług SaaS do kategorii wymienionej w art.
    21 ust. 1 pkt 1 ustawy o CIT, a konkretnie jako „przychody z praw autorskich lub praw
    pokrewnych, a także z ich sprzedaży”.
    Ustawa o CIT, a także żadne inne ustawy podatkowe nie zawierają definicji praw
    autorskich. Z uwagi na fakt, iż prawa autorskie nie są podatkowo zdefiniowane, należy w
    tym zakresie odnieść się do ustawy o PAiPP, która zawiera ich definicję.
    W myśl art. 1 ust. 1 ustawy o PAiPP, przedmiotem prawa autorskiego jest każdy przejaw
    działalności twórczej o indywidualnym charakterze, ustalony w jakiejkolwiek postaci,
    niezależnie od wartości, przeznaczenia i sposobu wyrażenia (utwór). Natomiast zgodnie z
    art. 1 ust. 2 pkt 1 ustawy o PAiPP, w szczególności przedmiotem prawa autorskiego są
    utwory wyrażone słowem, symbolami matematycznymi, znakami graficznymi (literackie,
    publicystyczne, naukowe, kartograficzne oraz programy komputerowe).
    Stosowanie do art. 74 ust. 4 ustawy o PAiPP, autorskie prawa majątkowe do programu
    komputerowego, z zastrzeżeniem przepisów art. 75 ust. 2 i 3, obejmują prawo do:
    1) trwałego lub czasowego zwielokrotnienia programu komputerowego w całości lub w
      części jakimikolwiek środkami i w jakiejkolwiek formie; w zakresie, w którym dla
      wprowadzania, wyświetlania, stosowania, przekazywania i przechowywania programu
      komputerowego niezbędne jest jego zwielokrotnienie, czynności te wymagają zgody
      uprawnionego;
    2) tłumaczenia, przystosowywania, zmiany układu lub jakichkolwiek innych zmian w
      programie komputerowym, z zachowaniem praw osoby, która tych zmian dokonała;
    3) rozpowszechniania, w tym użyczenia lub najmu, programu komputerowego lub jego
      kopii.
    Jednocześnie, w art. 75 ust. 2 ustawy o PAiPP wprost wskazano, że nie wymaga zezwolenia
    uprawnionego:

    1) sporządzenie kopii zapasowej, jeżeli jest to niezbędne do korzystania z programu
      komputerowego. Jeżeli umowa nie stanowi inaczej, kopia ta nie może być używana
      równocześnie z programem komputerowym;
    2) obserwowanie, badanie i testowanie funkcjonowania programu komputerowego w
      celu poznania jego idei i zasad przez osobę posiadającą prawo korzystania z
      egzemplarza programu komputerowego, jeżeli, będąc do tych czynności
      upoważniona, dokonuje ona tego w trakcie wprowadzania, wyświetlania, stosowania,
      przekazywania lub przechowywania programu komputerowego;
    3) zwielokrotnianie kodu lub tłumaczenie jego formy w rozumieniu art. 74 ust. 4 pkt 1 i 2,
      jeżeli jest to niezbędne do uzyskania informacji koniecznych do osiągnięcia
      współdziałania niezależnie stworzonego programu komputerowego z innymi
      programami komputerowymi, o ile zostaną spełnione następujące warunki:
        a) czynności te dokonywane są przez licencjobiorcę lub inną osobę uprawnioną do
        korzystania z egzemplarza programu komputerowego bądź przez inną osobę
        działającą na ich rzecz,
        b) informacje niezbędne do osiągnięcia współdziałania nie były uprzednio łatwo
        dostępne dla osób, o których mowa pod lit. a,
        c) czynności te odnoszą się do tych części oryginalnego programu komputerowego,
        które są niezbędne do osiągnięcia współdziałania.
    Ponadto, w myśl art. 52 ust. 1-3 ustawy o PAiPP:
    1. Jeżeli umowa nie stanowi inaczej, przeniesienie własności egzemplarza utworu nie
      powoduje przejścia autorskich praw majątkowych do utworu,
    2. Jeżeli umowa nie stanowi inaczej, przejście autorskich praw majątkowych nie
      powoduje przeniesienia na nabywcę własności egzemplarza utworu,
    3. Nabywca oryginału utworu jest obowiązany udostępnić go twórcy w takim zakresie, w
      jakim jest to niezbędne do wykonywania prawa autorskiego. Nabywca oryginału może
      jednak domagać się od twórcy odpowiedniego zabezpieczenia oraz wynagrodzenia za
      korzystanie.
    Tak jak zostało wskazane, w stanie faktycznym wniosku, Spółka w ramach swojej
    działalności nabywa i wykorzystuje programy, aplikacje i systemy informatyczne (dalej:
    Oprogramowanie) w modelu oprogramowanie jako usługa czyli SaaS.
    Wnioskodawca zwraca uwagę, że istotą usług SaaS jest umożliwienie dostępu do
    funkcjonalności oprogramowania zainstalowanego w środowisku sprzętowo-systemowym
    dostawcy usługi lub jego podwykonawcy. Nabywca będzie miał możliwość korzystania z
    aplikacji oraz dostępu do oprogramowania umieszczonego na serwerach lub w chmurze
    (szczególności w trybie „online”), bez potrzeby jego instalacji na określonym urządzeniu
    czy nośniku. Wymagany jest jedynie dostęp do sieci Internet oraz zalogowanie się na
    przeznaczonej do tego stronie internetowej.
    Usługi SaaS są rozwiązaniem opartym na subskrypcji, hostowanym, wspieranym i
    obsługiwanym na żądanie. Podczas okresu obowiązywania subskrypcji Wnioskodawca ma
    dostęp do swoich danych w każdym momencie, mogąc je eksportować i odzyskiwać w
    standardowym formacie. Po zakończeniu świadczenia usługi dane Wnioskodawcy są
    usuwane z serwerów dostawcy aplikacji.
    Ponadto, użytkownik otrzymuje jedynie ograniczone, niewyłączne prawo do korzystania z
    oprogramowania na określonej liczbie stanowisk, wyłącznie na potrzeby prowadzonej
    działalności gospodarczej jako użytkownik końcowy, bez możliwości dalszej licencji,
    sublicencji, sprzedaży czy też innej formy rozpowszechniania oprogramowania oraz bez
    możliwości wprowadzania zmian lub modyfikacji w oprogramowaniu objętym usługą SaaS.

    Zatem, nabywca nie może modyfikować ani wyodrębniać udostępnionego mu
    oprogramowania. Użytkownik nie ma również prawa do dystrybucji czy kopiowania
    nabytych usług. Ponadto, użytkownik usług SaaS nie korzysta z konkretnego egzemplarza
    programu komputerowego, którego identyfikacja byłaby możliwa.
    Mając na uwadze powyższe, należy zauważyć, że w związku z nabyciem usług SaaS nie
    zostaną przeniesione autorskie prawa majątkowe ani nie zostanie udzielone prawo do
    korzystania z oprogramowania na którymkolwiek z pól eksploatacji wymienionych w art.
    74 ust. 4 ustawy o PAiPP.
    Jednocześnie, Wnioskodawca nabywając usługi SaaS nie nabywa też praw do
    infrastruktury dostawcy na podstawie zawartych umów, gdyż jego uprawnienia
    ograniczają się do faktycznego korzystania z oprogramowania w formie usługowej
    /subskrypcyjnej. Spółka w ramach nabywanych usług, nie będzie bowiem dzierżawić
    przestrzeni dyskowej/mocy obliczeniowej/infrastruktury/sprzętu informatycznego, a
    możliwość przechowywania danych – wynikających z korzystania udostępnionych aplikacji
    – w trybie online, jest istotą i integralną częścią usług SaaS.
    W związku z powyższym, zdaniem Wnioskodawcy, wydatki ponoszone przez Spółkę, w
    związku z nabywaniem usług SaaS na własne potrzeby, które nie obejmują przeniesienia
    na Spółkę autorskich praw majątkowych, nie mieszczą się w zakresie przedmiotowym
    przychodów, o których mowa w art. 21 ust. 1 ustawy o CIT, a w konsekwencji, na Spółce
    nie ciążą obowiązki płatnika wskazane w art. 26 ust. 1 i następnych ustawy o CIT.
    Reasumując, w ocenie Wnioskodawcy wydatki ponoszone przez Spółkę, w związku z
    nabywaniem usług SaaS, na własne potrzeby, które nie obejmują przeniesienia na Spółkę
    autorskich praw majątkowych, nie mieszczą się w zakresie przedmiotowym przychodów, o
    których mowa w art. 21 ust. 1 ustawy o CIT, a w konsekwencji, na Spółce nie ciążą
    obowiązki płatnika wskazane w art. 26 ust. 1 i następnych ustawy o CIT.
    Powyższe znajduje potwierdzenie w następujących interpretacjach indywidualnych
    Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej, np.:
    1) Interpretacja indywidualna z 26 kwietnia 2024 r., sygn. 0114-KDIP2-1.4010.32.2024.2.
      MW,
    2) Interpretacja indywidualna z 9 sierpnia 2023 r., sygn. 0114-KDIP2-1.4010.346.2023.1.
      AZ,
    3) Interpretacja indywidualna z 26 kwietnia 2023 r., sygn. 0111-KDIB2-1.4010.94.2023.2.
      BJ,
    4) Interpretacja indywidualna z 26 września 2022 r., sygn. 0111-KDIB2-1.4010.431.2022.1.
      ES,
    5) Interpretacja indywidualna z 20 maja 2022 r., sygn. 0111-KDIB1-2.4010.74.2022.2.MZA,
    6) Interpretacja indywidualna z 20 maja 2022 r., sygn. 0111-KDIB1-2.4010.78.2022.2.ANK,
    7) Interpretacja indywidualna z 11 sierpnia 2021 r., sygn. 0111-KDIB2-1.4010.202.2021.1.
      AP,
    8) Interpretacja indywidualna z 28 lipca 2021 r. sygn. 0114-KDIP2-1.4010.137.2021.2.OK.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest nieprawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zakres podmiotowy ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób
    prawnych (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 278 ze zm., dalej: „ustawa o CIT”) jest ściśle związany z
    instytucją ograniczonego i nieograniczonego obowiązku podatkowego. Powstanie
    obowiązku podatkowego wyznacza bądź siedziba lub zarząd usytuowany na terytorium

    Rzeczypospolitej Polskiej (zasada rezydencji), bądź też osiąganie dochodów na tym
    terytorium (zasada źródła). Zasada ograniczonego obowiązku podatkowego wynika z
    zasady źródła, która wiąże się z opodatkowaniem dochodu powstałego na terytorium
    państwa polskiego bez względu na miejsce (kraj), w którym podatnik ma swoją siedzibę
    lub zarząd, co oznacza opodatkowanie dochodu uzyskanego w Polsce.
    Zgodnie z art. 3 ust. 2 ustawy o CIT:
      Podatnicy, jeżeli nie mają na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej siedziby lub
      zarządu, podlegają obowiązkowi podatkowemu tylko od dochodów, które osiągają
      na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.
    W myśl art. 3 ust. 3 ustawy o CIT:
      Za dochody (przychody) osiągane na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przez
      podatników, o których mowa w ust. 2, uważa się w szczególności dochody
      (przychody) z:
      1) wszelkiego rodzaju działalności prowadzonej na terytorium Rzeczypospolitej
      Polskiej, w tym poprzez położony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej zagraniczny
      zakład;
      2) położonej na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej nieruchomości lub praw do
      takiej nieruchomości, w tym ze zbycia jej w całości albo w części lub zbycia
      jakichkolwiek praw do takiej nieruchomości;
      3) papierów wartościowych oraz pochodnych instrumentów finansowych
      niebędących papierami wartościowymi, dopuszczonych do publicznego obrotu na
      terytorium Rzeczypospolitej Polskiej w ramach regulowanego rynku giełdowego, w
      tym uzyskane ze zbycia tych papierów albo instrumentów oraz z realizacji praw z
      nich wynikających;
      4) tytułu przeniesienia własności udziałów (akcji) w spółce, ogółu praw i obowiązków
      w spółce niebędącej osobą prawną lub tytułów uczestnictwa w funduszu
      inwestycyjnym, instytucji wspólnego inwestowania lub innej osobie prawnej i praw o
      podobnym charakterze lub z tytułu należności będących następstwem posiadania
      tych udziałów (akcji), ogółu praw i obowiązków, tytułów uczestnictwa lub praw - jeżeli
      co najmniej 50% wartości aktywów tej spółki, spółki niebędącej osobą prawną, tego
      funduszu inwestycyjnego, tej instytucji wspólnego inwestowania lub osoby prawnej,
      bezpośrednio lub pośrednio, stanowią nieruchomości położone na terytorium
      Rzeczypospolitej Polskiej lub prawa do takich nieruchomości;
      4a) tytułu przeniesienia własności udziałów (akcji), ogółu praw i obowiązków, tytułów
      uczestnictwa lub praw o podobnym charakterze w spółce nieruchomościowej;
      5) tytułu należności regulowanych, w tym stawianych do dyspozycji, wypłacanych lub
      potrącanych, przez osoby fizyczne, osoby prawne albo jednostki organizacyjne
      nieposiadające osobowości prawnej, mające miejsce zamieszkania, siedzibę lub
      zarząd na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, niezależnie od miejsca zawarcia
      umowy i wykonania świadczenia;
      6) niezrealizowanych zysków, o których mowa w rozdziale 5a.
    Zgodnie z art. 3 ust. 5 ustawy o CIT:
      Za dochody (przychody), o których mowa w ust. 3 pkt 5, uważa się przychody
      wymienione w art. 21 ust. 1 i art. 22 ust. 1, jeżeli nie stanowią dochodów
      (przychodów), o których mowa w ust. 3 pkt 1-4.
    Stosownie do art. 21 ust. 1 ustawy o CIT:
      Podatek dochodowy z tytułu uzyskanych na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej
      przez podatników, o których mowa w art. 3 ust. 2, przychodów:

      1) z odsetek, z praw autorskich lub praw pokrewnych, z praw do projektów
      wynalazczych, znaków towarowych i wzorów zdobniczych, w tym również ze
      sprzedaży tych praw, z należności za udostępnienie tajemnicy receptury lub procesu
      produkcyjnego, za użytkowanie lub prawo do użytkowania urządzenia
      przemysłowego, w tym także środka transportu, urządzenia handlowego lub
      naukowego, za informacje związane ze zdobytym doświadczeniem w dziedzinie
      przemysłowej, handlowej lub naukowej (know-how),
      2) z opłat za świadczone usługi w zakresie działalności widowiskowej, rozrywkowej
      lub sportowej, wykonywanej przez osoby prawne mające siedzibę za granicą,
      organizowanej za pośrednictwem osób fizycznych lub osób prawnych prowadzących
      działalność w zakresie imprez artystycznych, rozrywkowych lub sportowych na
      terytorium Rzeczypospolitej Polskiej,
      2a) z tytułu świadczeń: doradczych, księgowych, badania rynku, usług prawnych,
      usług reklamowych, zarządzania i kontroli, przetwarzania danych, usług rekrutacji
      pracowników i pozyskiwania personelu, gwarancji i poręczeń oraz świadczeń o
      podobnym charakterze
      - ustala się w wysokości 20% przychodów;
      3) z tytułu należnych opłat za wywóz ładunków i pasażerów przyjętych do przewozu
      w portach polskich przez zagraniczne przedsiębiorstwa morskiej żeglugi handlowej, z
      wyjątkiem ładunków i pasażerów tranzytowych,
      4) uzyskanych na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przez zagraniczne
      przedsiębiorstwa żeglugi powietrznej, z wyłączeniem przychodów uzyskanych z
      lotniczego rozkładowego przewozu pasażerskiego, skorzystanie z którego wymaga
      posiadania biletu lotniczego przez pasażera
      - ustala się w wysokości 10% tych przychodów.
    Jak stanowi art. 21 ust. 2 ustawy CIT:
      Przepisy ust. 1 stosuje się z uwzględnieniem umów w sprawie zapobieżenia
      podwójnemu opodatkowaniu, których stroną jest Rzeczpospolita Polska.
    W art. 21 ustawy o CIT wymienione zostały określone rodzaje należności wypłacane przez
    podmioty polskie podmiotom zagranicznym, w przypadku uzyskania których, podmiot
    zagraniczny podlega opodatkowaniu w Polsce podatkiem dochodowym, a obowiązanym
    do jego naliczenia, potrącenia i odprowadzenia do urzędu skarbowego jest podmiot polski.
    Zasady ustalania podatku, wynikające z art. 21 ustawy o CIT, będą miały zatem
    zastosowanie w przypadku braku takich umów, albo wtedy, gdy umowa w sprawie
    zapobiegania podwójnemu opodatkowaniu, której Polska jest stroną, zawarta z krajem, na
    którego terytorium podatnik ma siedzibę, nie stanowi inaczej niż polska ustawa.
    Zgodnie z art. 26 ust. 1 ustawy o CIT:
      Osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby
      fizyczne będące przedsiębiorcami, które dokonują wypłat należności z tytułów
      wymienionych w art. 21 ust. 1 oraz art. 22 ust. 1, są obowiązane jako płatnicy
      pobierać, z zastrzeżeniem ust. 2, 2b, 2d i 2e, w dniu dokonania wypłaty
      zryczałtowany podatek dochodowy od tych wypłat, z uwzględnieniem odliczeń
      przewidzianych w art. 22 ust. 1a-1e. Zastosowanie stawki podatku wynikającej z
      właściwej umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania albo niepobranie podatku
      zgodnie z taką umową jest możliwe pod warunkiem udokumentowania siedziby
      podatnika dla celów podatkowych uzyskanym od podatnika certyfikatem rezydencji.
      Przy weryfikacji warunków zastosowania stawki podatku innej niż określona w art. 21
      ust. 1 lub art. 22 ust. 1, zwolnienia lub warunków niepobrania podatku, wynikających
      z przepisów szczególnych lub umów o unikaniu podwójnego opodatkowania, płatnik
      jest obowiązany do dochowania należytej staranności. Przy ocenie dochowania

      należytej staranności uwzględnia się charakter, skalę działalności prowadzonej przez
      płatnika oraz powiązania w rozumieniu art. 11a ust. 1 pkt 5 płatnika z podatnikiem.
    Z kolei zgodnie z art. 26 ust. 2e ustawy o CIT:
      Jeżeli łączna kwota należności wypłacanych z tytułów wymienionych w art. 21 ust. 1
      pkt 1 oraz art. 22 ust. 1 na rzecz podmiotu powiązanego, przekroczyła w roku
      podatkowym obowiązującym u wypłacającego te należności łącznie kwotę 2 000 000
      zł na rzecz tego samego podatnika, osoby prawne, jednostki organizacyjne
      niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne będące przedsiębiorcami są
      obowiązane jako płatnicy pobrać, z zastrzeżeniem ust. 2g, w dniu dokonania wypłaty
      zryczałtowany podatek dochodowy od tych wypłat według stawki podatku określonej
      w art. 21 ust. 1 pkt 1 lub art. 22 ust. 1 od nadwyżki ponad kwotę 2 000 000 zł:
      1) z uwzględnieniem odliczeń przewidzianych w art. 22 ust. 1a-1e;
      2) bez możliwości niepobrania podatku na podstawie właściwej umowy o unikaniu
      podwójnego opodatkowania, a także bez uwzględniania zwolnień lub stawek
      wynikających z przepisów szczególnych lub umów o unikaniu podwójnego
      opodatkowania.
    Natomiast zgodnie z art. 26 ust. 7a ustawy o CIT:
      Przepisu ust. 2e nie stosuje się, jeżeli płatnik złożył oświadczenie, że:
      1) posiada dokumenty wymagane przez przepisy prawa podatkowego dla
      zastosowania stawki podatku albo zwolnienia lub niepobrania podatku, wynikających
      z przepisów szczególnych lub umów o unikaniu podwójnego opodatkowania;
      2) po przeprowadzeniu weryfikacji, o której mowa w ust. 1, nie posiada wiedzy
      uzasadniającej przypuszczenie, że istnieją okoliczności wykluczające możliwość
      zastosowania stawki podatku albo zwolnienia lub niepobrania podatku, wynikających
      z przepisów szczególnych lub umów o unikaniu podwójnego opodatkowania.
    Ponadto, podkreślenia wymaga, że weryfikacja powinna się odbywać z należytą
    starannością.
    Obowiązek dochowania należytej staranności, o której mowa w art. 26 ust. 1 ustawy o CIT
    spoczywa na płatniku, który dokonując wypłaty nie pobiera podatku u źródła na
    podstawie umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania, stosuje zwolnienie lub
    obniżoną stawkę. Należy podkreślić, że należyta staranność w weryfikacji warunków
    niepobrania podatku, zastosowania zwolnienia bądź obniżonej stawki podatki wymagana
    jest po stronie płatnika bez względu na to, czy suma wypłat należności na rzecz jednego
    podatnika przekroczy w danym roku podatkowego kwotę 2 000 000 zł.
    Należy zauważyć, że w zakresie art. 21 ust. 1 pkt 1 ustawy o CIT mieszczą się m.in.
    przychody z tytułu należności za użytkowanie lub prawo do użytkowania urządzenia
    przemysłowego.
    Przepisy ustawy o CIT nie zawierają jednak definicji urządzenia przemysłowego,
    handlowego lub naukowego.
    Według słownika języka polskiego PWN (www.sjp.pwn.pl) słowo „urządzenie” oznacza
    „mechanizm lub zespół mechanizmów, służący do wykonania określonych czynności”.
    Podobnie według Słownika Języka Polskiego (PWN Warszawa 1996 r. tom III, str. 575)
    urządzenie jest rodzajem mechanizmu lub zespołem elementów, przyrządów, służącym
    do wykonywania określonych czynności, ułatwiającym pracę; urządzenie przeładunkowe,
    transportowe.
    Zgodnie z internetowym słownikiem języka polskiego PWN (www.sjp.pwn.pl) pojęcie
    „przemysł” oznacza produkcję materialną polegającą na wydobywaniu z ziemi bogactw

    naturalnych i wytwarzaniu produktów w sposób masowy przy użyciu urządzeń
    mechanicznych. Natomiast słowo „handel” oznacza działalność polegająca na kupnie,
    sprzedaży lub wymianie towarów i usług (słownik języka polskie www.sjp.pwn.pl).
    Pojęcia przemysłowy, handlowy oznaczają odpowiednio – związany z przemysłem,
    handlem, mający zastosowanie w przemyśle, handlu (w tym w usługach) itp.
    Zatem pojęcie „urządzenie przemysłowe, naukowe lub handlowe” oznacza rodzaj
    mechanizmu lub zespół elementów, przyrządów, służący do wykonywania określonych
    czynności lub ułatwiający pracę, związany z produkcją materialną lub procesem sprzedaży
    towarów i usług oraz nauką, czyli szeroko rozumianą działalnością komercyjną.
    Jak wskazuje Naczelny Sąd Administracyjny (por. wyrok z 6 czerwca 2018 r. w sprawie o
    sygn. akt II FSK 1773/16 oraz z 5 czerwca 2018 r. w sprawie o sygn. akt II FSK 1540/16) przy
    interpretowaniu pojęcia „urządzenia przemysłowe” trzeba mieć także na uwadze, że jego
    źródłem jest umowa międzynarodowa. Przy interpretacji pojęć zawartych w treści aktu
    prawa międzynarodowego istotny jest przede wszystkim cel regulacji. W wersji
    anglojęzycznej Modelowej Konwencji w sprawie dochodu i majątku OECD, na bazie której
    sporządzane są umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania, pojęciu „urządzenia
    przemysłowego, handlowego lub naukowego” odpowiada zwrot „industrial, commercial,
    or scientific equipment”. Chodzi tu zatem o wykorzystywanie urządzeń w celach
    komercyjnych, profesjonalnych, a nie prywatnych, zarówno w działalności przemysłowej,
    handlowej i naukowej.
    Na powyższe wskazuje także NSA w wyroku z 17 lipca 2019 r., sygn. akt II FSK 1308/17 „(...)
    Pojęciem „urządzenie przemysłowe” posługuje się zarówno umowa w sprawie unikania
    podwójnego opodatkowania w art. 12 ust. 3, jak i ustawa o podatku dochodowym od osób
    prawnych w art. 21 ust. 1 pkt 1. (...) Poszukując znaczenia tego określenia trzeba mieć na
    względzie, że wykładnia językowa, korzystając ze znaczeń przypisywanych poszczególnym
    słowom i zwrotom, musi uwzględniać tę cechę języka, że określone znaczenie przypisywać
    można zarówno poszczególnym wyrazom, jak i zwrotom, zdaniom i zespołem zadań.
    Każdy wyraz tekstu prawnego może mieć jedno lub więcej znaczeń, a znaczenie zwrotu
    zbudowanego z kilku wyrazów nie zawsze jest sumą tych znaczeń tych wyrazów.
    Znaczenie określonego zwrotu użytego w treści przepisu może być ponadto
    zdeterminowane sposobem ulokowania go w treści zdania, w który został użyty (por. B.
    Brzeziński „Wykładnia prawa podatkowego”, Gdańsk 2013 r., s. 28). Przy wykładni
    określenia „urządzenie przemysłowe” trzeba mieć na uwadze cały zwrot odnoszący się do
    tego pojęcia i sposób jego ulokowania w treści zdania. Część przepisu art. 21 ust. 1 pkt 1
    ustawy o CIT odnosząca się do urządzeń przemysłowych dotyczy wyodrębnionego zbioru
    rzeczy (urządzeń), których użytkowanie lub prawo użytkowania rodzi określone w tym
    przepisie konsekwencje podatkowe. Umieszczony między przecinkami zwrot normatywny
    „w tym również środka transportu”, mający charakter zwrotu wtrąconego, informuje
    adresata, że w zbiorze urządzeń przemysłowych zawarte są także środki transportu (por.
    NSA z dnia 3 kwietnia 2012 r., II FSK 1933/10). W tej sytuacji, wyjaśniając sens określenia
    „urządzenie przemysłowe” nie można wprost odwołać się tylko do znaczenia
    słownikowego słów „urządzenie” oraz „przemysłowe”, rozumianych odrębnie od znaczenia
    zawartego w tekście updop, bowiem prowadzić to będzie do błędnych wniosków.
    Normatywne zaliczenie do urządzeń przemysłowych także środków transportu, i to bez
    żadnych ograniczeń, wskazuje, że określenie „urządzenia przemysłowe” należy rozumieć
    możliwe szeroko, jako wszelkie urządzenia, które racjonalnie rzecz biorąc mogą być
    wykorzystywane w przemyśle. Zaliczenie urządzenia do „urządzeń przemysłowych” w
    rozumieniu art. 21 ust. 1 pkt 1 updop zależy od obiektywnych cech konstrukcyjnych i
    użytkowych tego urządzenia, a nie od okoliczności, czy tego w jaki sposób urządzenie to
    jest w danym okresie wykorzystywane”.
    Zgodnie z wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z 12 października 2016 r., sygn.
    akt II FSK 2416/14 „(...) Wyjaśniając sens tego pojęcia nie można wprost odwołać się tylko
    do znaczenia słownikowego pojęć: „urządzenie” oraz „przemysłowe”, rozumianych

    odrębnie od znaczenia zawartego w tekście Umowy i ustawy podatkowej. Zdaniem składu
    orzekającego odkodowanie znaczenia słownikowego tych wyrazów i to odrębnie każdego
    z nich, bez uwzględnienia całego fragmentu treści przepisu, prowadzi do błędnych
    wniosków. Skoro urządzeniami przemysłowymi są środki transportu, urządzenie
    handlowe czy też urządzenie naukowe, za chybione trzeba również uznać odwoływanie się
    przy poszukiwaniu pojęcia urządzenia przemysłowego do KŚT (Klasyfikacji Środków
    Trwałych). Przy interpretowaniu pojęcia „urządzenia przemysłowe” trzeba mieć także na
    uwadze, że jego źródłem jest umowa międzynarodowa. Przy interpretacji pojęć zawartych
    w treści aktu prawa międzynarodowego istotny jest przede wszystkim cel regulacji. Autor
    skargi kasacyjnej odwołując się do wersji anglojęzycznej Modelowej konwencji w sprawie
    dochodu i majątku OECD, na bazie której sporządzane są umowy o unikaniu podwójnego
    opodatkowania, zwrócił uwagę, że pojęciu „urządzenia przemysłowego, handlowego lub
    naukowego” odpowiada zwrot „industrial, commercial, or scientific equipment”. Chodzi tu
    zatem o wykorzystywanie urządzeń w celach komercyjnych, profesjonalnych a nie
    prywatnych, zarówno w działalności przemysłowej, handlowej i naukowej. Odpowiada
    temu definicja w polskiej ustawie podatkowej, w której do urządzeń przemysłowych
    zalicza się środki transportu oraz urządzenia naukowe i handlowe. Tym samym zarówno
    wykładnia językowa jak i wykładnia celowościowa prowadzą do wniosku, że pojęcie
    urządzenia przemysłowego obejmuje wszelkie urządzenia wykorzystywane w
    profesjonalnym obrocie, przy czym muszą one być związane z działalnością danego
    podmiotu. Nie muszą one jednak być wykorzystywane bezpośrednio w procesie produkcji.
    (...)”
    Tym samym zarówno wykładnia językowa jak i wykładnia celowościowa prowadzą do
    wniosku, że pojęcie urządzenia „przemysłowego, handlowego lub naukowego” obejmuje
    wszelkie urządzenia wykorzystywane w profesjonalnym obrocie, przy czym muszą one być
    związane z działalnością danego podmiotu. Nie muszą one jednak być wykorzystywane
    bezpośrednio w procesie produkcji, wąsko rozumianego handlu (hurtowego i
    detalicznego), czy nauki.
    Z przedstawionego opisu sprawy wynika m.in., że nabywają Państwo usługi IT głównie z
    grupowego centrum technologicznego (...) (dalej: A). A posiada siedzibę na terytorium
    Niemiec, jest rezydentem podatkowym Niemiec. Spółka nabywa również specjalistyczne
    usługi IT od wyspecjalizowanego podmiotu niepowiązanego, z siedzibą w Irlandii (C) oraz
    od (...) (dalej: B) który koordynuje strategię biznesową spółek radiowych w Grupie i
    świadczy usługi związane ze wsparciem biznesu radiowego, w tym jest centralnym
    nabywcą systemów IT dedykowanych dla biznesu radiowego dla Grupy. B posiada
    siedzibę na terytorium Wielkiej Brytanii, jest rezydentem podatkowym w Wielkiej Brytanii.
    Nabywają Państwo usługi IT w tzw. modelu SaaS (Software-as-a-service) polegającym na
    umożliwieniu dostępu do funkcjonalności Oprogramowania zainstalowanego w
    środowisku sprzętowo-systemowym dostawcy usługi lub jego podwykonawcy. Nabywają
    więc Państwo możliwość dostępu do Oprogramowania umieszczonego na serwerach lub
    w chmurze (w szczególności w trybie „online”), bez potrzeby jego instalacji na określonym
    urządzeniu czy nośniku. Wymagany jest jedynie dostęp do sieci Internet oraz zalogowanie
    się na przeznaczonej do tego stronie internetowej.
    Jak Państwo wskazują, model SaaS umożliwia zapisywanie prac czy tworzenie
    dokumentów roboczych w aplikacjach, które są zainstalowane w środowisku sprzętowo-
    systemowym dostawcy usługi lub jego podwykonawcy. Użytkownik może powracać do
    efektów swoich prac wykonywanych w ramach udostępnionych w modelu SaaS aplikacji
    tak długo jak ma dostęp do aplikacji.
    W Państwa opinii, nabywając usługi SaaS nie nabywają Państwo autorskich praw
    majątkowych do programów komputerowych, ani praw do infrastruktury dostawcy, gdyż
    Państwa uprawnienia ograniczają się do faktycznego korzystania z Oprogramowania w
    formie usługowej/subskrypcyjnej.

    Odnosząc wyżej cytowane przepisy prawa do przedstawionego we wniosku stanu
    faktycznego, stwierdzić należy, że w opinii Organu interpretacyjnego przysporzenie z
    tytułu nabycia usługi Saas polegającej na możliwości dostępu do Oprogramowania
    umieszczonego na serwerach lub w chmurze internetowej dostawcy (stanowiącej rodzaj
    „serwera”) należy zakwalifikować do grupy przychodów w rozumieniu art. 21 ust. 1 pkt 1
    ustawy o CIT.
    Należy zauważyć, że chmura internetowa to rodzaj usługi, która polega na
    przechowywaniu danych na serwerze usługodawcy.
    Infrastruktura informatyczna zarówno w wymiarze fizycznym jak i wirtualnym stanowi
    mechanizm lub zespół elementów służących do wykonywania określonych czynności, tym
    samym należy ją traktować jako urządzenie przemysłowe. Serwery, routery, switch’e oraz
    firewall’e podobnie jak każdy komputer są „urządzeniami” niezależnie od tego czy
    urządzenia te funkcjonują w powiązaniu z siecią internetową i wymagają odpowiedniego
    oprogramowania.
    W konsekwencji wynagrodzenie za usługi dostępu do Oprogramowania oraz aplikacji
    umieszczonych w chmurze internetowej, które to usługi polegają de facto, na wynajmie
    serwera (a więc urządzenia przemysłowego, handlowego lub naukowego) – efekty prac
    wykonywanych w ramach udostępnionych w modelu SaaS aplikacji są przechowywane tak
    długo jak długo użytkownik ma dostęp do aplikacji – w przedstawionym powyżej
    rozumieniu mieszczą się w zakresie art. 21 ust. 1 pkt 1 ustawy o CIT.
    Tym samym odpłatności z tytułu korzystania przez Państwa z Oprogramowania
    działającego na serwerach lub w chmurze internetowej wypłacane na rzecz Dostawców
    usług – będą odpłatnościami z tytułu użytkowania urządzenia przemysłowego. Bowiem
    przechowywanie danych w chmurze polega na tym, że pliki zapisywane są na serwerach
    Dostawców. Zatem w tym przypadku mamy do czynienia z odpłatnością za użytkowanie
    urządzenia przemysłowego jakim jest w przedmiotowej sprawie serwer.
    Współcześnie nie należy ograniczać przymiotnika „przemysłowy” do kategorii
    przedmiotów produkowanych w fabrykach. O tym czy coś w danej branży jest
    przemysłowe decyduje stałe wykorzystanie w prowadzonej przez dany podmiot
    działalności gospodarczej. W związku z tym pojęcie „urządzenie przemysłowe” należy
    interpretować szerzej, a jego definiowanie przez pryzmat przemysłu w jego tradycyjnym
    rozumieniu jest archaiczne. Zatem w dzisiejszych czasach nie znajduje uzasadnienia
    zawężanie urządzenia przemysłowego wyłącznie do przemysłu ciężkiego czy lekkiego.
    Odnosząc powyższe do przedstawionego we wniosku stanu faktycznego wskazać należy,
    że wynagrodzenia wypłacane na rzecz Dostawców usług z tytułu korzystania przez
    Państwa z Oprogramowania działającego na serwerach lub w chmurze internetowej, a
    więc urządzenia przemysłowego mieści się w zakresie art. 21 ust. 1 pkt 1 ustawy o CIT.
    Tym samym, w związku z wypłatą należności z ww. tytułu, co do zasady ciążą na Państwu
    obowiązki płatnika zryczałtowanego podatku dochodowego.
    Jednocześnie wskazać należy, że mogą mieć do Państwa jako płatnika zastosowanie
    preferencje wynikające z właściwej umowy o UPO pod warunkiem udokumentowania
    siedziby podatnika dla celów podatkowych uzyskanym od podatnika certyfikatem
    rezydencji oraz po spełnieniu pozostałych warunków wynikających z art. 26 ust. 1 ustawy
    o CIT.
    Jak wynika z wniosku, usługi dostępu do chmury internetowej nabywane są od
    kontrahentów mających siedziby na terytorium Republiki Federalnej Niemiec, Wielkiej
    Brytanii oraz Irlandii.

    Umowa zawarta między Rzecząpospolitą Polską a Republiką Federalną Niemiec w sprawie
    unikania podwójnego opodatkowania w zakresie podatków od dochodu i od majątku,
    podpisana w Berlinie dnia 14 maja 2003 r. (Dz. U. z 2005 r. nr 12, poz. 90 dalej: „umowa
    polsko-niemiecka”), w art. 12 ust. 1, 2 i 3 wskazuje, że:
      (1) Należności licencyjne, powstające w Umawiającym się Państwie i wypłacane
      osobie mającej miejsce zamieszkania lub siedzibę w drugim Umawiającym się
      Państwie, mogą być opodatkowane w tym drugim Państwie.
      (2) Jednakże należności licencyjne, o których mowa w ustępie 1 niniejszego artykułu,
      mogą być także opodatkowane w Umawiającym się Państwie, w którym powstają, i
      zgodnie z jego ustawodawstwem, ale jeżeli osoba uprawniona do należności
      licencyjnych ma miejsce zamieszkania lub siedzibę w drugim Umawiającym się
      Państwie, to podatek w ten sposób ustalony nie może przekroczyć 5 procent kwoty
      brutto należności licencyjnych.
      (3) Określenie „należności licencyjne” użyte w niniejszym artykule oznacza wszelkiego
      rodzaju należności płacone za użytkowanie lub prawo do użytkowania wszelkich
      praw autorskich do dzieła literackiego, artystycznego lub naukowego, włącznie z
      filmami dla kin, wszelkiego patentu, znaku towarowego, wzoru lub modelu, planu,
      tajemnicy technologii lub procesu produkcyjnego lub za użytkowanie lub prawo do
      użytkowania urządzenia przemysłowego, handlowego lub naukowego lub za
      informacje dotyczące doświadczenia w dziedzinie przemysłowej, handlowej lub
      naukowej. Postanowienie to stosuje się odpowiednio do wszelkiego rodzaju wypłat
      za użytkowanie lub prawo do użytkowania nazwy, zdjęcia lub innych podobnych
      praw osobistych oraz do wypłat otrzymywanych jako wynagrodzenie za nagranie
      przez radio lub telewizję występów sportowców lub artystów.
    Podobnie brzmi art. 12 ust. 1, 2 i 3 Konwencji między Rzecząpospolitą Polską a
    Zjednoczonym Królestwem Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej w sprawie unikania
    podwójnego opodatkowania i zapobiegania uchylaniu się od opodatkowania w zakresie
    podatków od dochodu i od zysków majątkowych podpisanej w Londynie dnia 20 lipca
    2006 r. (Dz. U. z 2006 r. Nr 250, poz. 1840, dalej „umowa polsko-brytyjska”),
    zmodyfikowanej przez Konwencję wielostronną implementującą środki traktatowego
    prawa podatkowego, mające na celu zapobieganie erozji podstawy opodatkowania i
    przenoszeniu zysku, podpisaną przez Polskę oraz przez Zjednoczone Królestwo dnia 7
    czerwca 2017 r. (Dz. U. z 2018 r., poz. 2253), zgodnie z którym:
      1. Należności licencyjne powstające w Umawiającym się Państwie i wypłacane osobie
      mającej miejsce zamieszkania lub siedzibę w drugim Umawiającym się Państwie,
      mogą być opodatkowane w tym drugim Państwie.
      2. Jednakże takie należności mogą być także opodatkowane w tym Umawiającym się
      Państwie, w którym powstały, i zgodnie z prawem tego Państwa, lecz jeżeli osoba
      uzyskująca należności jest osobą do nich uprawnioną, podatek w ten sposób
      ustalony nie może przekroczyć 5 procent kwoty należności licencyjnych brutto.
      3. Określenie ,,należności licencyjne'' użyte w tym artykule oznacza wszelkiego
      rodzaju należności płacone za użytkowanie lub prawo do użytkowania wszelkich
      praw autorskich do dzieła literackiego, artystycznego lub naukowego (włącznie z
      filmami dla kin oraz filmami lub taśmami transmitowanymi w radiu lub telewizji),
      wszelkiego patentu, znaku towarowego, wzoru lub modelu, planu, tajemnicy
      technologii lub procesu produkcyjnego lub za użytkowanie lub prawo do
      użytkowania urządzenia przemysłowego, handlowego lub naukowego lub za
      informacje związane z doświadczeniem zawodowym w dziedzinie przemysłowej,
      handlowej lub naukowej (know-how).
    Odnosząc powyższe do przedstawionego we wniosku stanu faktycznego wskazać należy,
    że wynagrodzenie za usługi nabywane przez Państwa mieszczą się w zakresie art. 21 ust. 1

    pkt 1 ustawy o CIT i art. 12 umowy polsko-niemieckiej oraz umowy polsko-brytyjskiej. Tym
    samym, należności te podlegają opodatkowaniu podatkiem u źródła, a na Państwu ciążą z
    tego tytułu obowiązki płatnika, z uwzględnieniem postanowień stosownej umowy o
    unikaniu podwójnego opodatkowania.
    W przypadku umowy między Rządem Rzeczypospolitej Polskiej a Rządem Irlandii w
    sprawie unikania podwójnego opodatkowania i zapobiegania uchylaniu się od
    opodatkowania w zakresie podatków od dochodu sporządzonej w Madrycie dnia 13
    listopada 1995 r. (Dz. U. z 1996 r. Nr 29, poz. 129), zmodyfikowanej przez Konwencję
    wielostronną implementującą środki traktatowego prawa podatkowego mające na celu
    zapobieganie erozji podstawy opodatkowania i przenoszeniu zysku, podpisaną przez
    Polskę i Irlandię dnia 7 czerwca 2017 r. (Dz.U. z 2019, poz. 1006) (dalej jako: „umowa
    polsko-irlandzka”).
      1. Należności licencyjne i opłaty za usługi techniczne powstałe w Umawiającym się
      Państwie i wypłacane osobie mającej miejsce zamieszkania lub siedzibę w drugim
      Umawiającym się Państwie mogą być opodatkowane w tym drugim Państwie.
      2. Jednakże:
      a) należności licencyjne, o których mowa w ustępie 1 tego artykułu, mogą być
      również opodatkowane w tym Umawiającym się Państwie, w którym powstają, i
      zgodnie z ustawodawstwem tego Państwa, lecz podatek wymierzony w ten sposób
      nie może przekroczyć 10 procent kwoty brutto należności licencyjnych;
      b) opłaty za usługi techniczne, o których mowa w ustępie 1 tego artykułu, powstałe w
      Umawiającym się Państwie i wypłacane osobie mającej miejsce zamieszkania lub
      siedzibę w drugim Umawiającym się Państwie, podlegają opodatkowaniu tylko w tym
      drugim Państwie, jeżeli taka osoba jest właścicielem opłat za usługi techniczne.
      3. a) określenie „należności licencyjne”, użyte w niniejszym artykule, oznacza
      wszelkiego rodzaju należności uzyskiwane z tytułu użytkowania lub prawa do
      użytkowania każdego prawa autorskiego do dzieła literackiego, artystycznego lub
      naukowego, włącznie z filmami dla kin oraz filmami i taśmami dla radia i telewizji lub
      innych sposobów odtwarzania lub przekazywania, patentu, znaku towarowego,
      wzoru lub modelu, planu, tajemnicy technologii lub procesu produkcyjnego lub za
      informacje związane z doświadczeniem zdobytym w dziedzinie przemysłowej,
      handlowej lub naukowej;
      b) określenie „opłaty za usługi techniczne” użyte w tym artykule oznacza płatności
      jakichkolwiek kwot na rzecz jakiejkolwiek osoby z tytułu świadczonych usług
      mających charakter organizacyjno-zarządzający, techniczny lub konsultacyjny, w tym
      wynagrodzenie za usługi personelu technicznego lub innego, z wyłączeniem
      płatności na rzecz osób zatrudnionych przez osobę dokonującą płatności oraz
      jakiejkolwiek osoby fizycznej z tytułu osobistych niezależnych usług, o których mowa
      w artykule 14 dotyczącym wolnych zawodów.
    Powołany powyżej przepis nie zalicza należności z tytułu korzystania z urządzenia
    przemysłowego do należności licencyjnych. Zatem wynagrodzenie wypłacane na rzecz
    Dostawcy z siedzibą w Irlandii z tytułu korzystania przez Państwa z Oprogramowania
    działającego na serwerze lub w chmurze internetowej powinno być zakwalifikowane do
    zysków przedsiębiorstwa (art. 7 umowy polsko-irlandzkiej).
    Zgodnie z art. 7 umowy polsko-irlandzkiej:
      Zyski przedsiębiorstwa Umawiającego się Państwa podlegają opodatkowaniu tylko w
      tym Państwie, chyba że przedsiębiorstwo prowadzi działalność w drugim
      Umawiającym się Państwie poprzez położony tam zakład. Jeżeli przedsiębiorstwo
      prowadzi działalność w ten sposób, zyski przedsiębiorstwa mogą być opodatkowane
      w drugim Państwie, jednak tylko w takiej mierze, w jakiej mogą być przypisane temu
      zakładowi.

    Odnosząc powyższe do przedstawionego przez Państwa opisu stanu faktycznego należy
    stwierdzić, że jeżeli posiadają Państwo certyfikat rezydencji Dostawcy z siedzibą w Irlandii
    oraz spełniają Państwo pozostałe warunki z art. 26 ust. 1 ustawy o CIT, to wnosząc na
    rzecz Dostawcy z siedzibą w Irlandii opłatę z tytułu korzystania przez Państwa z
    Oprogramowania działającego na serwerach lub w chmurze internetowej – nie są Państwo
    zobowiązani do poboru podatku u źródła.
    Reasumując, nabywane przez Państwa usługi SaaS od Dostawców z siedzibą w Niemczech
    oraz Wielkiej Brytanii podlegają opodatkowaniu podatkiem u źródła, a na Państwu ciążą z
    tego tytułu obowiązki płatnika, z uwzględnieniem postanowień stosownych umów o
    unikaniu podwójnego opodatkowania.
    Jednocześnie nie są Państwo zobowiązani do poboru podatku u źródła z tytułu należności
    wypłacanych na rzecz Dostawcy z siedzibą w Irlandii.
    W świetle powyższego przedstawione we wniosku Państwa stanowisko jest nieprawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Państwo przedstawili i stanu prawnego,
    który obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia.
    Odnosząc się do przywołanych przez Państwa interpretacji indywidualnych wskazać
    należy, że zostały one wydane w indywidualnych sprawach i nie mają zastosowania ani
    konsekwencji wiążących w odniesieniu do żadnego innego stanu faktycznego czy też
    zdarzenia przyszłego.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    - Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy
      z 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.).
      Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie
      zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosują się
      Państwo do interpretacji.
    - Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeżeli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej stanowi element
      czynności będących przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
      z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    - Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego
    Sądu Administracyjnego w (...). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje
    ustawa z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.
    Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):

    - w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
    - w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP
      (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.