Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0113-KDIPT1-2.4012.807.2025.2.PRP
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-10-17
Teza: Brak opodatkowania podatkiem VAT sprzedaży udziału w
działce.
Słowa kluczowe: czynności-czynności niepodlegające opodatkowaniu
sprzedaż-sprzedaż działek
umowa-umowa przedwstępna
Zagadnienia: Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II. Zakres
opodatkowania-Rozdział 1. Przepisy ogólne -Czynności
niepodlegające opodatkowaniu
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III. Podatnicy,
płatnicy i przedstawiciele podatkowi-Rozdział 1.
Podatnicy i płatnicy-Podatnicy
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II-
Rozdział 1-art. 5-ust. 1-pkt 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III-
Rozdział 1-art. 15-ust. 1

## Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

łowe
    Szanowny Panie,
    stwierdzam, że Pana stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego
    zdarzenia przyszłego w podatku od towarów i usług jest prawidłowe.

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

14 sierpnia 2025 r. wpłynął Pana wniosek z 12 sierpnia 2025 r. o wydanie interpretacji
    indywidualnej, który dotyczy podatku od towarów i usług w zakresie braku opodatkowania
    podatkiem VAT sprzedaży udziału w działce nr 1. Uzupełnił go Pan – w odpowiedzi na
    wezwanie – pismem z 22 września 2025 r. (wpływ 22 września 2025 r.). Treść wniosku jest
    następująca:

## Opis zdarzenia przyszłego

Wnioskodawca zamierza zbyć udział wynoszący 1/2 we współwłasności nieruchomości
    gruntowej, to jest działkę o numerze identyfikacyjnym 1. Jednocześnie, tym samym aktem
    notarialnym na rzecz tego samego nabywcy, swój udział zamierza zbyć drugi
    współwłaściciel.
    Przedmiotowa działka jest częścią większej nieruchomości gruntowej objętej jedną księgą
    wieczystą. Mianowicie w skład tej nieruchomości wchodzą działki o numerach
    identyfikacyjnych 2, 1 i 3.
    Nieruchomość ta została nabyta w latach pięćdziesiątych lub sześćdziesiątych przez
    małżeństwo X w celu zwiększenia powierzchni gospodarstwa rolno-ogrodniczego, które
    wspólnie prowadzili. X byli rodzicami Pani, a tym samym dziadkami Wnioskodawcy oraz
    teściami drugiego współwłaściciela.
    W 1984 r., ze względu na wiek i wynikające z tego ograniczone możliwości prowadzenia
    gospodarstwa, X darowali ww. nieruchomość gruntową swojej córce, która wraz z mężem
    prowadziła na tej nieruchomości gospodarstwo rolne. W roku 1987 Pani darowała
    swojemu ówczesnemu mężowi - do majątku osobistego - połowę udziału we własności
    ww. nieruchomości.
    W 1999 roku małżeństwo Pani zostało rozwiązane. W konsekwencji postanowiono
    dokonać podziału działki 4 na dwie części. Pomimo podziału nieruchomości na dwie
    działki, byli małżonkowie nie znieśli ich współwłasności.
    W okresie 2010-2012 po ogłoszeniu możliwości wprowadzenia uwag i zmian w studium
    zagospodarowania przestrzennego, współwłaściciele w ramach zwykłego zarządu
    mieniem, działając celem podniesienia jego wartości, wystąpili do Urzędu o przeznaczenie
    nieruchomości na tereny pod zabudowę. Ponadto w 2012 roku współwłaściciele wystąpili
    do właściwego organu o zmianę przeznaczenia nieruchomości z budownictwa
    jednorodzinnego na wielorodzinne.
    W 2012 roku zmarła Pani, a jej udział we współwłasności nieruchomości odziedziczył jej
    syn (Wnioskodawca) na podstawie aktu poświadczenia dziedziczenia.
    W latach 2020-2021 współwłaściciele postanowili sprzedać jedną z działek wchodzących w
    skład nieruchomości. Ze względu na znaczną powierzchnię oraz nieuregulowane jeszcze
    przeznaczenie gruntu nie znaleziono nabywcy. W konsekwencji współwłaściciele
    postanowili dokonać podziału jednej z działek, aby w przyszłości ułatwić zbycie części
    nieruchomości. Wskutek dokonanego podziału działki zostały wyodrębnione dwie działki.
    Współwłaściciele podjęli próby sprzedaży jednej z tych działek, poszukując potencjalnego
    nabywcy tzw. „metodą poczty pantoflowej” oraz poprzez wywieszenie banneru na płocie,
    jednakże bezskutecznie.
    W 2022 roku został uchwalony i uprawomocnił się Miejscowy Plan Zagospodarowania
    Przestrzennego, w którym działki wchodzące w skład nieruchomości uzyskały status
    terenów pod zabudowę mieszkaniową wielorodzinną i terenów dróg publicznych klasy
    zbiorowej.
    W 2023 roku ze względu na podeszły wiek oraz stan zdrowia współwłaściciele
    nieruchomości postanowili sprzedać jedną z działek, celem pozyskania środków
    pieniężnych koniecznych dla finansowania codziennych, bieżących potrzeb. Pomimo
    zamieszczenia ogłoszeń o sprzedaży działki nr 3 nie udało się znaleźć nabywcy. W 2024
    roku wspólnicy postanowili wystawić na sprzedaż działkę nr 1 i celem znalezienia nabywcy

    umieścili stosowne ogłoszenia za pośrednictwem firmy (...). Wskutek tych działań
    współwłaściciele nawiązali kontakt z potencjalnym nabywcą, tj. z deweloperem
    działającym w formie spółki z ograniczoną odpowiedzialnością.
    Strony zamierzają w pierwszej kolejności zawrzeć umowę przedwstępną sprzedaży
    nieruchomości (konkretnie działki nr 1).
    Zgodnie z projektem aktu notarialnego - umowy przedwstępnej sprzedaży nieruchomości
    oraz reprezentanci działający w imieniu nabywcy, tj. Spółki z ograniczoną
    odpowiedzialnością zobowiązują się zawrzeć w terminie 1 miesiąca od dnia
    uprawomocnienia się decyzji udzielającej pozwolenia na budowę na działce będącej
    przedmiotem umowy, jednak nie później niż do 11 miesięcy od podpisania umowy
    przedwstępnej, umowę sprzedaży, na mocy której sprzedadzą w przysługujących im
    udziałach, tj. po 1/2 (jednej drugiej) części Spółce z ograniczoną odpowiedzialnością - część
    nieruchomości gruntowej położonej to jest działkę o numerze ewidencyjnym: 1 za
    wskazaną w tej umowie cenę. Natomiast Reprezentanci działając w imieniu Spółki z
    ograniczoną odpowiedzialnością zobowiązują się przedmiotową działkę o nr ewid. 1 za
    podaną cenę i w podanym wyżej terminie na rzecz reprezentowanej spółki kupić.
    Zgodnie z projektem strony umowy postanawiają, że część ceny, zostanie przez
    Kupującego (Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością) wpłacona Sprzedającym na
    wskazane rachunki bankowe niezwłocznie po zawarciu aktu notarialnego stanowiącego
    umowę przedwstępną sprzedaży, przy czym strony oświadczają że powyższa kwota
    stanowić będzie zadatek, w rozumieniu przepisu art. 394 kodeksu cywilnego, tj. na
    wypadek nie dojścia do skutku umowy przyrzeczonej wskutek okoliczności, za które
    odpowiedzialność ponoszą Sprzedający, zobowiązani oni będą do zwrotu wymienionej
    kwoty w podwójnej wysokości, na wypadek zaś, gdyby do zawarcia przyrzeczonej umowy
    nie doszło wskutek okoliczności, za które odpowiedzialność ponosi Spółka Kupująca,
    kwota ta zostanie zachowana przez Sprzedających.
    Ponadto zgodnie z projektem umowy przedwstępnej zobowiązują się wydać do
    posiadania Spółce Kupującej opisaną wyżej działkę nr ewid. 1, w stanie niepogorszonym
    od dnia zawarcia umowy przedwstępnej, w terminie 7 (siedmiu) dni po zapłaceniu całej
    łącznej ceny przez Kupujących i w zakresie tego obowiązku zobowiązują się w umowie
    przyrzeczonej sprzedaży poddać się solidarnie egzekucji stosownie do przepisu art. 777 §
    1 pkt 4) kodeksu postępowania cywilnego.
    W projekcie umowy przedwstępnej przewidziano także postanowienia, w myśl których
    wyrażają zgodę na złożenie przez Spółkę Kupującą oświadczenia o posiadanym prawie do
    dysponowania nieruchomością gruntową, to jest działką o numerze ewidencyjnym: 1 na
    cele budowlane w rozumieniu art. 32 ust. 4 pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku Prawo
    budowlane (Dz. U. z 2019 roku, poz. 1186 ze zm.) i dokonywanie czynności związanych ze
    złożeniem wniosku o pozwolenie na budowę na powyższej działce, a także na
    prowadzenie dalszej procedury budowlanej (obejmującej wyłącznie czynności
    administracyjne, a nie faktyczne prace budowlane) na podstawie tego wniosku, udzielając
    w tym zakresie pełnomocnictwa Spółce kupującej do dokonywania czynności niezbędnych
    w ramach tej procedury.
    Należy podkreślić, że nieruchomość mająca być przedmiotem zbycia jest niezabudowana.
    Obecni właściciele nie poczynili żadnych nakładów na nieruchomości.
    Współwłaściciel prowadzi jednoosobową działalność gospodarczą wyłącznie w zakresie
    następujących kodów PKD: 81.30.Z Działalność usługowa związana z zagospodarowaniem
    terenów zieleni, 38.11.Z Zbieranie odpadów innych niż niebezpieczne, 39.00.Z Działalność
    związana z rekultywacją i pozostała działalność usługowa związana z gospodarką
    odpadami, 49.41 .Z Transport drogowy towarów, 81.29.Z Pozostałe sprzątanie.
    Natomiast współwłaściciel prowadzi jednoosobową działalność gospodarczą wyłącznie w
    zakresie następujących kodów PKD: 81.30.Z Działalność usługowa związana z
    zagospodarowaniem terenów zieleni, 01.61 .Z Działalność usługowa wspomagająca

    produkcję roślinną, 71.11 .Z Działalność w zakresie architektury, 71.12.Z Działalność w
    zakresie inżynierii i związane z nią doradztwo techniczne.
    Żaden ze Współwłaścicieli nie prowadzi działalności gospodarczej w zakresie obrotu
    nieruchomościami.
    Ponadto, w uzupełnieniu wskazano, że:
      1) Jest Pan zarejestrowanym czynnym podatnikiem podatku VAT.
      2) Udział w działce nr 1 nie był wykorzystywany w prowadzonej działalności
        gospodarczej.
      3) Udział w działce nr 1 nie był wykorzystywany w działalności rolniczej, o której mowa
        w art. 2 pkt 15 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t. j.
        Dz. U. z 2025 r. poz. 775 ze zm.).
      4) Nie był Pan rolnikiem ryczałtowym, o którym mowa w art. 2 pkt 19 ustawy o podatku
        od towarów i usług, korzystającym ze zwolnienia od podatku od towarów i usług na
        podstawie art. 43 ust. 1 pkt 3 ww. ustawy.
      5) Przeznaczonego do sprzedaży ww. udziału w działce nie wykorzystywał i nie będzie
        wykorzystywał Pan do dokonywania zbiorów i dostawy (sprzedaży) produktów
        rolnych.
      6) Przeznaczonego do sprzedaży ww. udziału w działce nie wykorzystywał i nie będzie
        wykorzystywał Pan w jakikolwiek sposób.
      7) Nie udostępniał/udostępnia/nie będzie udostępniać Pan przedmiotowego ww. udział
        w działce osobom trzecim.
      8) W odniesieniu do ww. udziału w działce, do momentu jego sprzedaży nie ponosił i
        nie będzie ponosił Pan jakichkolwiek nakładów w celu jego uatrakcyjnienia.
      9) Dokonywał Pan wcześniej sprzedaży następujących nieruchomości:
                                    2- sprzedaż działki (ok. 2018 r.) o pow. ok. 1000 m na rzecz osoby prywatnej,
          nabytej poprzez dziedziczenie w 2012 r. Działka nie była wykorzystywana w
          żadnym celu.
                                  2- sprzedaż działek (2023 r.) o pow. ok. 2000 m pod drogi publiczne. Działka
          nabyta poprzez dziedziczenie w 2012 r. Działka nie była również
          wykorzystywana w żadnym celu.
                                            2- sprzedaż mieszkania własnościowego (2025 r.) o pow. 54,06 m na rzecz osoby
          prywatnej, nabytego w 2011 r. ze środków darowizny od ojca. Mieszkanie
          przez 4 lata Pan wykorzystywał do celów mieszkalnych, a od 2015 r. do 2025
          r. – było wynajmowane (z przerwami).
      Z tytułu sprzedaży wyżej wymienionych nieruchomości nie był Pan zobowiązany
      uiścić podatku VAT. Środki pozyskane z nieruchomości przeznaczył Pan w większości
      na remont kapitalny odziedziczonego domu i jego wyposażenie. Część środków
      pozyskanych ze sprzedaży mieszkania w 2025 ma być również przeznaczone na
      rozbudowę tegoż domu.
      10) Posiada Pan inne nieruchomości w majątku osobistym, jednak na ten moment nie
        planuje Pan ich sprzedaży i nie są one objęte zakresem wniosku o przedmiotową
        interpretację podatkową.

## Pytanie

Czy sprzedaż Nieruchomości będzie czynnością podlegającą opodatkowaniu podatkiem
    od towarów i usług?

    Pana stanowisko w sprawie (z uwzględnieniem uzupełnienia wniosku)
    Zgodnie z treścią art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy o podatku od towarów, zwanej dalej ustawą,
    opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlega odpłatna dostawa towarów i
    odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju.
    Stosownie do art. 7 ust. 1 ustawy przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1
    pkt 1 rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (...).
    Zatem należy stwierdzić, że w sytuacji, gdy przedmiotem dostawy są towary w rozumieniu
    powołanego wyżej przepisu i gdy czynność ta prowadzi do przeniesienia prawa do
    rozporządzania tymi towarami jak właściciel, mamy do czynienia z dostawą w ujęciu art. 7
    ust. 1 ustawy podlegającą opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.
    W oparciu o definicję zawartą w art. 2 pkt 6 ustawy należy przyjąć, że zbycie
    nieruchomości gruntowych (działki), traktowane jest jako czynność odpłatnej dostawy
    towarów, o której mowa w art. 7 ust. 1 ustawy.
    Nie każda jednak czynność stanowiąca dostawę towarów w rozumieniu art. 7 ust. 1
    ustawy podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług. Aby taką czynność
    opodatkować tym podatkiem musi być wykonana przez podmiot, który w związku z jej
    wykonaniem jest podatnikiem podatku towarów i usług.
    Zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne
    niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność
    gospodarczą, o której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności.
    Działalność gospodarcza - mocą ust. 2 powołanego artykułu - obejmuje wszelką
    działalność producentów, handlowców lub usługodawców, w tym podmiotów
    pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a także działalność osób wykonujących
    wolne zawody. Działalność gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające
    na wykorzystywaniu towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla
    celów zarobkowych.
    Powyższe przepisy pozwalają stwierdzić, że dostawa towarów podlegać będzie
    opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług wyłącznie wówczas, gdy dokonywana
    będzie przez podmiot mający status podatnika, działającego w takim charakterze w
    odniesieniu do danej transakcji.
    W kwestii opodatkowania dostawy nieruchomości istotne jest, czy zbywca w celu
    dokonania sprzedaży podjął aktywne działania w zakresie obrotu nieruchomościami,
    angażując środki podobne do wykorzystywanych przez producenta, handlowca i
    usługodawcę w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy o podatku od towarów i usług, co
    skutkuje koniecznością uznania go za podmiot prowadzący działalność gospodarczą w
    rozumieniu tego przepisu, a więc za podatnika podatku od towarów i usług, czy też
    sprzedaż nastąpiła w ramach zarządu majątkiem prywatnym.
    Określony w ustawie zakres opodatkowania podatkiem od towarów i usług wskazuje, że
    aby faktycznie zaistniało opodatkowanie danej czynności konieczne jest, aby czynność
    podlegającą opodatkowaniu wykonał podmiot, który dla tej właśnie czynności będzie
    działał jako podatnik.
    W świetle definicji zawartej w art. 15 ustawy o podatku od towarów i usług dla uznania
    określonych zachowań podmiotu za działalność gospodarczą istotne znaczenie ma ich
    zorganizowany charakter. Przy czym, taka działalność wystąpi również w przypadku
    wykorzystywania towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla
    celów zarobkowych. Zatem dostawa towarów (w tym gruntów) będzie podlegała
    opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług w sytuacji, gdy działaniom podmiotu
    dokonującego tej dostawy, można przypisać znamiona prowadzenia działalności
    gospodarczej, co w efekcie przesądza o uzyskaniu statusu podatnika.

    Zwykłe nabycie lub sprzedaż rzeczy nie stanowi wykorzystywania w sposób ciągły majątku
    rzeczowego w celu uzyskania z tego tytułu dochodu, jako że jedynym przychodem z takich
    transakcji może być ewentualny zysk ze sprzedaży tej rzeczy. Natomiast okoliczność
    podjęcia m.in. takich czynności jak uzbrojenie terenu, wydzielenie dróg wewnętrznych,
    uzyskanie przed sprzedażą decyzji o warunkach zagospodarowania terenu (zabudowy),
    wystąpienie o opracowanie planu zagospodarowania przestrzennego dla sprzedawanego
    obszaru oraz działania marketingowe podjęte w celu sprzedaży Nieruchomości,
    wykraczające poza zwykłe formy ogłoszenia, stanowią o takiej aktywności w zakresie
    obrotu nieruchomościami, które mogą wskazywać, że czynności sprzedającego
    przybierają formę zawodową (profesjonalną), a w konsekwencji zorganizowaną.
    Problem odnoszący się do rozstrzygnięcia czy sprzedaż Nieruchomości była sprzedażą
    majątku osobistego, czy też stanowi sprzedaż realizowaną przez podatnika prowadzącego
    w tym zakresie działalność gospodarczą, był przedmiotem orzeczenia z dnia 15 września
    2011 r. TSUE w sprawach połączonych C-180/10 i C-181/10.
    Z tezy ww. orzeczenia wynika m.in., że liczba i zakres transakcji sprzedaży nie ma
    charakteru decydującego i nie może stanowić kryterium rozróżnienia między
    czynnościami dokonywanymi prywatnie, które znajdują się poza zakresem zastosowania
    dyrektywy, a czynnościami stanowiącymi działalność gospodarczą. Trybunał stwierdził, że
    dużych transakcji sprzedaży można dokonywać również jako czynności osobistych.
    Zatem kryterium decydującym o zaliczeniu transakcji sprzedaży nieruchomości przez
    osoby fizyczne do działalności gospodarczej jest podejmowanie aktywnych działań
    angażujących środki podobne do wykorzystywanych przez producentów, handlowców i
    usługodawców. Trybunał wyjaśnił, że inaczej jest w wypadku, gdy zainteresowany
    podejmuje aktywne działania w zakresie obrotu nieruchomościami, angażując środki
    podobne do wykorzystywanych przez producentów, handlowców i usługodawców w
    rozumieniu art. 9 ust. 1 akapit drugi Dyrektywy. Przykładowo podane zostały działania
    polegające na uzbrojeniu terenu albo na działaniach marketingowych. Działania takie nie
    należą do zakresu zwykłego zarządu majątkiem prywatnym.
    Jak wyjaśniono wyżej - odwołując się do treści przepisów ustawy - w przypadku osób
    fizycznych, które dokonują sprzedaży, przekazania, bądź darowizny towarów
    stanowiących część majątku osobistego, tj. majątku, który nie został nabyty w celu jego
    odsprzedaży bądź wykonywania innych czynności w ramach działalności gospodarczej,
    należy szczególnie wnikliwie przeanalizować okoliczności, w jakich będzie realizowana
    transakcja. Co do zasady osoby fizyczne, które dokonują transakcji w ramach zarządu
    majątkiem prywatnym, wykluczone są z grona podatników VAT.
    W tym miejscu należy zaznaczyć, że pojęcie „majątku prywatnego” nie występuje na
    gruncie analizowanych przepisów ustawy, jednakże wynika z wykładni art. 15 ust. 2
    ustawy, w której zasadnym jest odwołanie się do treści orzeczenia TSUE w sprawie C-291
    /92, które dotyczyło kwestii opodatkowania sprzedaży przez osobę będącą podatnikiem
    podatku od wartości dodanej, części majątku niewykorzystywanej do prowadzonej
    działalności gospodarczej, a służącej jej do celów prywatnych. “Majątek prywatny" to
    zatem taka część majątku danej osoby fizycznej, która nie jest przez nią przeznaczona ani
    wykorzystywana dla potrzeb prowadzonej działalności gospodarczej. Ze wskazanego
    orzeczenia wynika zatem, że podatnik musi w całym okresie posiadania danej
    nieruchomości wykazywać zamiar wykorzystywania części nieruchomości w ramach
    majątku osobistego.
    W kontekście powyższych rozważań istotne jest czy udzielono pełnomocnictwa
    przyszłemu nabywcy do działania w imieniu Zbywcy do występowania przed wszelkimi
    organami administracji publicznej oraz do podejmowania wszelkich działań faktycznych i
    prawnych, niezbędnych dla uzyskania decyzji i pozwoleń, w szczególności składania
    wniosków oraz odbioru wymaganych decyzji i postanowień, dokonania wszelkich
    czynności związanych z uzyskaniem na terenie nieruchomości warunków technicznych

    dotyczących przyłączenia do sieci wodociągowej, kanalizacyjnej, kanalizacji deszczowej
    oraz sieci elektroenergetycznej, w szczególności do złożenia o wydanie przedmiotowych
    warunków oraz ich odbioru, uzyskaniem decyzji na lokalizację zjazdu publicznego, w
    szczególności do złożenia wniosków w celu jej uzyskania oraz odbioru, podejmowała więc
    działania charakterystyczne dla profesjonalnego obrotu nieruchomościami.
    Każda czynność wykonana przez pełnomocnika w imieniu mocodawcy i w zakresie
    udzielonego pełnomocnictwa wywoła skutki bezpośrednio w sferze prawnej mocodawcy.
    Po udzieleniu pełnomocnictwa czynności wykonane przez Kupującą wywołają skutki
    bezpośrednio w sferze prawnej Sprzedającego. Oznacza to, że w celu zwiększenia
    możliwości sprzedaży nieruchomości podejmie pewne działania w sposób zorganizowany,
    co wyklucza sprzedaż nieruchomości w ramach zarządu majątkiem prywatnym.
    Zgodnie z ugruntowanym orzecznictwem sądowym nawet w przypadkach, gdy
    sprzedający wykonuje pewne czynności zwiększające atrakcyjność nieruchomości, to
    czynności takie muszą występować z odpowiednią intensywnością, by można było
    kwalifikować zbywanie nieruchomości w ramach działalności gospodarczej. I tak na
    przykład:
    1. NSA w wyroku z 30 kwietnia 2021 r. (I FSK 1269/18) uznał, że „takie okoliczności, jak:
      podział nieruchomości gruntu oraz uzyskanie w 2017 r. decyzji o warunkach zabudowy
      dla sześciu budynków mieszkalnych jednorodzinnych, jeszcze nie przesądzały o tym,
      że skarżąca podjęła zawodową aktywność w zakresie obrotu nieruchomościami
      stanowiących jej własność.”
    2. NSA w wyroku z 24 marca 2021 r. (I FSK 1243/19): „jedyne działania jakie Skarżący podjął
      i zamierza podjąć w związku ze sprzedażą działek, nabytych ponad 20 lat wcześniej, to
      podział nieruchomości przeznaczonej do sprzedaży oraz oferta sprzedaży, która nie
      wykracza poza zwykłą okazjonalną informację, daleką od działań marketingowych.
      Niewątpliwie, jak podniósł Dyrektor KIS, Skarżący podjął świadomie działania, których
      celem była sprzedaż działek, ale nie jest to okoliczność świadcząca o działaniu w
      charakterze handlowca. To zaś, że działania Skarżącego związane z przygotowaniem
      sprzedaży dotyczyły większej liczby działek, wynikało z tego, że nieruchomość
      przeznaczona do sprzedaży została podzielona. Całkowicie nieuprawnione jest
      założenie, wynikające z argumentacji Dyrektora KIS, że sprzedaż nieruchomości
      stanowiącej element majątku prywatnego, nie może wiązać się z działaniami
      zmierzającymi do uatrakcyjnienia przedmiotu sprzedaży i podwyższenia ceny. (...)
      Wbrew przekonaniu Dyrektora KIS, za aktywne działania w zakresie obrotu
      nieruchomościami nie można uznać umieszczenia ogłoszenia na portalu
      internetowym lub w gazecie o zasięgu lokalnym. Są to bowiem standardowe czynności
      osób zamierzających sprzedać nieruchomość, umożliwiające zapoznanie się z ofertą
      większej grupie potencjalnych nabywców. Brak jest nie tylko prawnych, ale i
      racjonalnych podstaw, aby przyjąć, że sprzedaż dokonywana w ramach zarządu
      majątkiem prywatnym nie może wiązać się z działaniami zmierzającymi do uzyskania
      przez sprzedającego korzystnej ceny poprzez udostępnienie informacji o sprzedaży
      szerokiemu kręgowi podmiotów. Działania te, a także podział działki na mniejsze i
      wydzielenie drogi, mieszczą się zatem w ramach zarządu majątkiem prywatnym
      Skarżącego. Zauważyć należy, że opisując we wniosku o interpretację stan faktyczny i
      zdarzenie przyszłe, Skarżący wyjaśnił, iż nie będzie dokonywał żadnych ulepszeń
      wydzielonych działek, nie zamierza ich ogradzać, zagospodarowywać zieleni i
      doprowadzać do ich granic jakichkolwiek mediów.”
    3. NSA w wyrokach z 28 października 2020 r. (I FSK 245/18 i 246/18): „aktywności
      skarżącego w zakresie przedstawionego we wniosku zamiaru zbycia kilku działek
      gruntu nie można uznać za aktywność porównywalną do aktywności przedsiębiorcy
      zajmującego się obrotem nieruchomościami. Słusznie ocenił Sąd pierwszej instancji, że
      planowane przez skarżącego transakcje nie będą miały charakteru działalności stałej i
      oceny tej nie zmienia fakt, że transakcji może być kilka lub kilkanaście. Z wniosku o

      wydanie interpretacji indywidualnej wynika, że skarżący zamierza skorzystać
      okazjonalnie z możliwości zbycia zgromadzonego wcześniej majątku prywatnego, nie
      wykorzystywanego wcześniej do prowadzenia jakiejkolwiek działalności gospodarczej.
      Działki te do dnia złożenia wniosku były przez skarżącego uprawiane. W zakresie
      zarządzania majątkiem prywatnym mieści się też aktywność polegająca na podziale
      działek na mniejsze działki. Zarządzenie majątkiem prywatnym nie wyklucza
      podejmowania takich kroków, aby w razie zbywania majątku uzyskać jak najlepszą
      cenę. Z treści przedstawionego wniosku wynika, że podjęcie decyzji o podziale gruntu
      na mniejsze działki w kilku przypadkach implikowało konieczność wcześniejszego
      uzyskania decyzji o warunkach zabudowy, gdyż teren, na którym są położone te
      działki, nie jest objęty planem zagospodarowania przestrzennego. Poza tym skarżący
      nie podejmował ani nie planuje działań marketingowych, nie uzbrajał działek, nie
      utwardzał drogi wewnętrznej, nie doprowadzał mediów lub załatwiał jakichkolwiek
      formalności związanych z zabudową. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego na
      aprobatę zasługuje stanowisko Sądu pierwszej instancji, że nie można upatrywać
      aktywnych działań o charakterze profesjonalnej działalności gospodarczej skarżącego
      w przypadku podziału 2 dużych działek na mniejsze wraz z drogą wewnętrzną oraz
      wystąpienia o wydanie decyzji o warunkach zabudowy. Z opisu stanu faktycznego
      zawartego we wniosku o wydanie interpretacji nie wynika bowiem, aby skarżący
      podejmował wskazane w wyroku TSUE, jako tzw. "minimum", działania polegające na
      uzbrojeniu terenu albo na działaniach marketingowych, pozwalające na ustalenie, że
      działa jako handlowiec. Organ zatem błędnie ocenił planowane przez skarżącego
      transakcje sprzedaży działek budowlanych jako działanie podatnika podatku od
      towarów i usług. Planowane transakcje nie będą podlegały opodatkowaniu podatkiem
      od towarów i usług.”
    4. NSA w wyroku z 28 sierpnia 2020 r. (I FSK 2036/17): "nie można przyjąć, aby skarżący w
      celu dokonania planowanej sprzedaży gruntów podjął aktywne działania w zakresie
      obrotu nieruchomościami, angażując środki podobne do wykorzystywanych przez
      producentów, handlowców i usługodawców w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy o VAT,
      co skutkowałoby koniecznością uznania go za podmiot prowadzący "działalność
      gospodarczą" w rozumieniu tego przepisu, a więc za podatnika podatku od wartości
      dodanej. Z opisu tego nie wynika bowiem, aby skarżący podejmował wskazane w
      wyroku Trybunału Sprawiedliwości, jako tzw. "minimum", działania polegające na
      uzbrojeniu terenu albo na działaniach marketingowych, pozwalające na ustalenie, że
      działa jako handlowiec.”
    5. NSA w wyroku z 28 sierpnia 2020 r. (I FSK 1476/17): „pomiędzy nabyciem przez Skarżącą
      nieruchomości (działki nr (...)) a sprzedażą poszczególnych działek, powstałych z
      podziału tej nieruchomości upłynie długi czas (21 lat). Poza podziałem działki oraz
      wystąpieniem o wydanie decyzji o warunkach zabudowy działki (przed jej podziałem),
      Skarżąca nie podjęła żadnych innych działań przygotowujących działki do sprzedaży. W
      sytuacji zaś, gdy działka otrzymana przez Skarżącą nie była objęta planem
      zagospodarowania przestrzennego, nie wykracza poza zarząd majątkiem prywatnym
      uzyskanie warunków zabudowy i tym samym uzyskanie wskazówki co do możliwego
      przeznaczenia tej działki. Przeznaczenie działki, określające możliwy sposób jej
      wykorzystania, wpływa na wartość działki, a uzyskanie informacji o tym przeznaczeniu,
      istotnej z punktu widzenia ceny sprzedaży, jest uzasadnione przy każdej transakcji
      sprzedaży i nie może być uznane za charakterystyczne tylko dla profesjonalnego
      obrotu nieruchomościami. Analogicznie należy ocenić zamieszczenie oferty w lokalnej
      telewizji i wywieszenie ogłoszeń, skoro jest to działanie umożliwiające zapoznanie się z
      ofertą większej grupie potencjalnych nabywców. Brak jest nie tylko prawnych, ale i
      racjonalnych podstaw, aby przyjąć, że sprzedaż dokonywana w ramach zarządu
      majątkiem prywatnym nie może wiązać się z działaniami zmierzającymi do uzyskania
      przez sprzedającego korzystnej ceny poprzez ustalenie wartości działki oraz
      udostępnienie informacji o sprzedaży szerokiemu kręgowi podmiotów. Działania

      powyższe, a także podział działki na mniejsze i wydzielenie drogi, mieszczą się zatem w
      ramach zarządu majątkiem prywatnym Skarżącej. Tym samym nie można się zgodzić z
      Szefem KAS, że całokształt działań podejmowanych przez Skarżącą w związku z
      planowaną sprzedażą należącej do niej działki, a mianowicie podział tej działki na 5
      mniejszych działek i wydzielenie drogi oraz wystąpienie o wydanie decyzji o warunkach
      zabudowy, dowodzi, że Skarżąca działała jak osoba prowadząca działalność w zakresie
      handlu nieruchomościami, angażując przy tym własne środki pieniężne.”
    6. NSA w wyroku z 30 lipca 2020 r. (I FSK 357/19): „przy takim rozumieniu przepisów
      stanowiących materialnoprawną podstawę za prawidłową należało uznać ocenę
      dokonaną przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie, że aktywności
      skarżącego w zakresie przedstawionego we wniosku zamiaru zbycia kilku działek
      budowlanych nie można uznać za aktywność porównywalną do aktywności
      przedsiębiorcy zajmującego się obrotem nieruchomościami. Trafnie ocenił Sąd
      pierwszej instancji, że planowane przez skarżącego transakcje nie będą miały
      charakteru działalności stałej i oceny tej nie zmienia fakt, że transakcji będzie kilka. Z
      wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej wynika, że skarżący zamierza
      skorzystać okazjonalnie z możliwości zbycia zgromadzonego wcześniej majątku
      prywatnego, nie wykorzystywanego wcześniej do prowadzenia jakiejkolwiek
      działalności gospodarczej. W zakresie zarządzania majątkiem prywatnym mieści się też
      aktywność polegająca na podziale działek na mniejsze działki również o charakterze
      rolnym. Zarządzenie majątkiem prywatnym nie wyklucza bowiem podejmowania
      takich kroków, aby w razie zbywania majątku uzyskać jak najlepszą cenę. Z treści
      przedstawionego wniosku wynika, że podjęcie decyzji o podziale gruntu na działki
      budowlane implikowało konieczność wcześniejszego uzyskania decyzji o warunkach
      zabudowy, gdyż teren, na którym są położone działki nie jest objęty planem
      zagospodarowania przestrzennego. Poza tym skarżący nie podejmował ani nie planuje
      podjęcia innych działań podejmowanych zwykle przez podmioty zajmujące się
      profesjonalnie handlem działkami budowlanymi, a więc nie zamierza podejmować
      działań marketingowych a poprzestanie na zwykłych ogłoszeniach o sprzedaży, nie
      będzie uzbrajał działek, nie będzie utwardzał drogi wewnętrznej, nie będzie
      doprowadzał mediów lub załatwiał jakichkolwiek formalności związanych z zabudową.”
    7. NSA w wyroku z 3 lipca 2020 r. (I FSK 1888/17): „Mając na uwadze powyższe stwierdzić
      należy, że zasługują na uwzględnienie podniesione w skardze kasacyjnej zarzuty
      dotyczące naruszenia przepisów postępowania i prawa materialnego. W szczególności
      na uwzględnienie zasługuje zarzut naruszenia art. 15 ust. 1 i 2 ustawy o PTU w zw. z
      art. 9 ust. 1 dyrektywy 112 poprzez ich nieprawidłową wykładnię, a w konsekwencji
      uznanie, że podział nieruchomości gruntowej na mniejsze działki, wycięcie samosiejki i
      jej sprzedaż oraz zamiar zamieszczenia ogłoszeń o sprzedaży na portalu internetowym
      lub skorzystanie z biura obrotu nieruchomościami stanowią aktywności, które
      wykraczają poza ramy czynności związanych ze zwyczajnym wykonywaniem prawa
      własności. Trafnie wywiódł bowiem Autor skargi kasacyjnej, że opisane we wniosku o
      wydanie interpretacji indywidualnej przez wnioskodawcę działania nie wyczerpują
      znamion aktywności profesjonalisty (handlowca).”
    8. NSA w wyroku z 10 maja 2019 r. (I FSK 659/17): "przedstawione we wniosku o
      interpretację okoliczności faktyczne dotyczące dokonanej sprzedaży działek gruntu,
      nie wskazują, że skala aktywności skarżącej w celu zbycia przedmiotowych gruntów
      jest porównywalna do działań podmiotów zajmujących się profesjonalnie obrotem
      nieruchomościami. Przypomnieć bowiem należy, że działki te w chwili sprzedaży nie
      były zabudowane i ogrodzone, funkcjonowały jako łąka, a skarżąca w żaden sposób ich
      nie wykorzystywała i nie występowała przed ich sprzedażą o wydanie decyzji o
      warunkach zabudowy. Działki posiadały wydzieloną drogę wewnętrzną, a dojazd do
      wszystkich działek był zapewniony wskutek uzyskania służebności drogi należącej do
      Gminy. Skoro jedyne działania, jakie skarżąca przedsięwzięła w związku ze sprzedażą
      działek gruntu, to wydzielenie działek z większej nieruchomości (1995 r.) nabytej

      wcześniej w drodze spadkobrania (1989 r.) oraz zlecenie pośrednikowi sprzedaży
      nieruchomości zamieszczania ogłoszeń dotyczących sprzedaży działek. W
      okolicznościach rozpoznawanej sprawy opisane przez skarżącą działania - w świetle
      też Trybunału Sprawiedliwości - nie mają waloru decydującego aby stwierdzić, że
      mamy do czynienia z podatnikiem VAT.”
    9. NSA w wyroku z 17 kwietnia 2019 r. (I FSK 578/17): „W świetle przedstawionych
      okoliczności nie można stwierdzić, że skarżący podejmuje aktywne działania w
      zakresie obrotu nieruchomościami, angażując środki podobne do wykorzystywanych
      przez producentów, handlowców i usługodawców w rozumieniu art. 9 ust. 1 akapit
      drugi dyrektywy 2006/112. Należy zauważyć w szczególności, że pomiędzy nabyciem
      nieruchomości, a sprzedażą poszczególnych działek upływa relatywnie długi czas.
      Skarżący, poza dokonaniem podziału i wystąpieniem o uzyskanie decyzji o warunkach
      zabudowy, która ostatecznie stała się bezprzedmiotowa i wygasła, nie podejmuje
      żadnych innych działań. Nie można zatem stwierdzić, że podejmuje on aktywne
      działania w zakresie obrotu nieruchomościami, angażując środki podobne do
      wykorzystywanych przez producentów, handlowców i usługodawców. Dokonanie
      podziału nieruchomości w celu jej stopniowej sprzedaży mieści się natomiast w
      ramach zarządu majątkiem prywatnym skarżącego.”
    Należy podkreślić, że we wszystkich powyższych orzeczeniach Naczelny Sąd
    Administracyjny wychodził z założeń sformułowanych przez TSUE w przedstawionym na
    wstępie wyroku z dnia 15 września 2011 r. w połączonych sprawach C-180/10 i C-181/10.
    Mając na uwadze powyższe, Wnioskodawca uważa, że sprzedaż nieruchomości w
    okolicznościach przedstawionych w opisie stanu faktycznego nie będzie stanowiła
    czynności podlegającej opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, bowiem zbywca
    nie będzie działał w tej transakcji w charakterze podatnika. Jak wskazano w opisie stanu
    faktycznego, Wnioskodawca nabył udział we współwłasności nieruchomości w drodze
    spadku wiele lat temu. Nieruchomość nigdy nie była wykorzystywana do prowadzenia
    działalności gospodarczej, nie poczyniono na niej żadnych nakładów, mających służyć
    uatrakcyjnieniu czy zwiększeniu wartości nieruchomości (takich np. jak uzbrojenie,
    ogrodzenie działek, utwardzenie drogi itp. ). Dokonany podział gruntu na mniejsze działki
    miał służyć jedynie ułatwieniu zbycia części nieruchomości, co stanowi normalne działanie
    w ramach zarządu majątkiem prywatnym. Również inicjatywa w zakresie określenia
    statusu gruntu w opracowywanym miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego
    była przejawem zwykłej dbałości o własne mienie, a nie ukierunkowanymi działaniami
    przedsiębiorcy. Wnioskodawca poszukując nabywcy nie podejmował żadnych działań
    marketingowych a poprzestał na zwykłych ogłoszeniach o sprzedaży, w tym za
    pośrednictwem firmy pośredniczącej.
    Ponadto planowana umowa przedwstępna nie jest umową warunkową, w której zbywca
    udziela nabywcy pełnomocnictwa do podejmowania działań w sposób zorganizowany,
    mających zwiększyć atrakcyjność gruntu, a dopiero skuteczne zrealizowanie tych
    czynności przez nabywcę- pełnomocnika warunkuje zawarcie umowy przyrzeczonej. W
    niniejszym stanie faktycznym termin zawarcia umowy przyrzeczonej został zakreślony
    bezwarunkowo, poprzez wskazanie zaistnienia określonego zdarzenia (uzyskanie
    prawomocnego pozwolenia na budowę), lecz nie później niż z upływem zakreślonego
    okresu. Wprawdzie zbywca udzieli nabywcy pełnomocnictwa do dokonywania czynności w
    ramach procedury uzyskania pozwolenia na budowę, tym niemniej samo zawarcie umowy
    przyrzeczonej nie jest uzależnione od jej skutku (a jedynie termin zawarcia tej umowy, o
    ile pozytywny skutek nastąpi przed upływem zakreślonego okresu, jako ostatecznym
    terminem zawarcia umowy przyrzeczonej).
    Konkludując, w ocenie Wnioskodawcy okoliczności sprawy wskazują, że planowana
    sprzedaż nieruchomości nie będzie podlegała podatkowi od towarów i usług.
    W ocenie Wnioskodawcy, sprzedaż udziału w działce nr 1 nie będzie czynnością
    podlegającą opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług. Udział ten stanowi element

    majątku osobistego Wnioskodawcy, nie był wykorzystywany w prowadzonej działalności
    gospodarczej ani w działalności rolniczej, a także nie był udostępniany osobom trzecim.
    Sprzedaż udziału nastąpi w ramach zwykłego zarządu majątkiem prywatnym, bez cech
    działalności handlowej w zakresie obrotu nieruchomościami.
    W konsekwencji, sprzedaż ta powinna pozostawać poza zakresem ustawy o podatku od
    towarów i usług i nie skutkuje obowiązkiem naliczenia podatku VAT.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawił Pan we wniosku jest prawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t.
    j. Dz. U. z 2025 r. poz. 775 ze zm.), zwanej dalej ustawą:
      Opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, zwanym dalej „podatkiem”, podlega
      odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju.
    W myśl art. 7 ust. 1 ustawy:
      Przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się
      przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (...).
    Stosownie do art. 2 pkt 6 ustawy:
      Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o towarach – rozumie się przez to rzeczy
      oraz ich części, a także wszelkie postacie energii.
    Natomiast w myśl art. 2 pkt 22 ustawy:
      Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o sprzedaży – rozumie się przez to odpłatną
      dostawę towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju, eksport
      towarów oraz wewnątrzwspólnotową dostawę towarów.
    Zatem, grunty spełniają definicję towaru wynikającą z art. 2 pkt 6 ustawy, a ich sprzedaż
    jest traktowana jako czynność odpłatnej dostawy towarów na terytorium kraju.
    Towarem jest także udział w prawie własności lub użytkowania wieczystego
    nieruchomości. Jest to zgodne z normami unijnymi, bowiem w myśl art. 15 ust. 2
    Dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu
    podatku od wartości dodanej (Dz. Urz. UE L Nr 347 z 11.12.2006 s. 1, ze zm.), zwanej dalej
    „Dyrektywą 2006/112/WE”:
      Państwa członkowskie mogą uznać za rzeczy:
      1) określone udziały w nieruchomości,
      2) prawa rzeczowe dające ich posiadaczowi prawo do korzystania z nieruchomości,
      3) udziały i inne równoważne udziałom tytuły prawne dające ich posiadaczowi
        prawne lub faktyczne prawo własności lub posiadania nieruchomości lub jej
        części.
    Problematyka współwłasności została uregulowana w art. 195-221 ustawy z dnia 23
    kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 1071) zwanej dalej „Kodeks
    cywilny”.
    Na mocy art. 195 ustawy Kodeks cywilny:
      Własność tej samej rzeczy może przysługiwać niepodzielnie kilku osobom
      (współwłasność).
    Jak stanowi art. 196 § 1 ww. ustawy Kodeks cywilny:

      Współwłasność jest albo współwłasnością w częściach ułamkowych, albo
      współwłasnością łączną.
    Na podstawie art. 196 § 2 ww. ustawy Kodeks cywilny:
      Współwłasność łączną regulują przepisy dotyczące stosunków, z których ona wynika.
      Do współwłasności w częściach ułamkowych stosuje się przepisy niniejszego działu.
    W świetle art. 46 § 1 ustawy Kodeks cywilny:
      Nieruchomościami są części powierzchni ziemskiej stanowiące odrębny przedmiot
      własności (grunty), jak również budynki trwale z gruntem związane lub części takich
      budynków, jeżeli na mocy przepisów szczególnych stanowią odrębny od gruntu
      przedmiot własności.
    Art. 198 ustawy Kodeks cywilny stanowi, że:
      Każdy ze współwłaścicieli może rozporządzać swoim udziałem bez zgody
      pozostałych współwłaścicieli.
    Podkreślić więc należy, że współwłaściciel ma względem swego udziału pozycję
    wyłącznego właściciela, a rozporządzanie udziałem polega na tym, że współwłaściciel
    może zbyć swój udział.
    Wskazać należy, że nie każda czynność stanowiąca dostawę towarów, w rozumieniu art.
    7 ustawy podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, ponieważ aby dana
    czynność podlegała opodatkowaniu tym podatkiem, musi być wykonana przez
    podmiot, który w związku z jej wykonaniem jest podatnikiem podatku od towarów i
    usług.
    Pojęcia „podatnik” i „działalność gospodarcza”, na potrzeby podatku od towarów i
    usług, zostały określone w art. 15 ust. 1 i ust. 2 ustawy.
    Należy zauważyć, że zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy:
      Podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości
      prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o
      której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności.
    Zgodnie z art. 15 ust. 2 ustawy:
      Działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców
      lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz
      rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność
      gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu
      towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów
      zarobkowych.
    Określony w ustawie zakres opodatkowania podatkiem od towarów i usług wskazuje, że
    do tego, aby faktycznie zaistniało opodatkowanie danej czynności, konieczne jest, aby
    czynność podlegającą opodatkowaniu wykonał podmiot, który dla tej właśnie czynności
    będzie działał jako podatnik. Definicja działalności gospodarczej zawarta w ustawie, ma
    charakter uniwersalny, pozwalający na objęcie pojęciem „podatnik” tych wszystkich
    podmiotów, które prowadzą określoną działalność, występując w profesjonalnym obrocie
    gospodarczym. Ponadto, działalność gospodarczą stanowi wykorzystywanie towarów w
    sposób ciągły dla celów zarobkowych.
    Przez ciągłe wykorzystywanie składników majątku należy rozumieć takie wykorzystywanie
    majątku, które charakteryzuje się powtarzalnością lub długim okresem trwania. Zatem,
    czerpanie dochodów ze składnika majątku wskazuje na prowadzenie działalności
    gospodarczej.

    Analizując powyższe przepisy stwierdzić należy, że dostawa towarów podlegać będzie
    opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług wyłącznie wówczas, gdy dokonywana
    będzie przez podmiot mający status podatnika, a dodatkowo działającego w takim
    charakterze w odniesieniu do danej transakcji. Istotnym dla określenia, że w odniesieniu
    do konkretnej dostawy, mamy do czynienia z podatnikiem podatku od towarów i usług
    jest stwierdzenie, że prowadzi on działalność gospodarczą w rozumieniu przepisów
    ustawy.
    Na podstawie art. 9 ust. 1 Dyrektywy 2006/112/WE:
      „Podatnikiem” jest każda osoba prowadząca samodzielnie w dowolnym miejscu
      jakąkolwiek działalność gospodarczą, bez względu na cel czy też rezultaty takiej
      działalności. „Działalność gospodarcza” obejmuje wszelką działalność producentów,
      handlowców lub usługodawców, włącznie z górnictwem, działalnością rolniczą i
      wykonywaniem wolnych zawodów lub uznanych za takie. Za działalność
      gospodarczą uznaje się w szczególności wykorzystywanie w sposób ciągły, majątku
      rzeczowego lub wartości niematerialnych w celu uzyskania z tego tytułu dochodu.
    Z przytoczonych regulacji prawa wspólnotowego wynika, że podatnikiem podatku od
    towarów i usług może być każda osoba, która okazjonalnie dokonuje czynności
    opodatkowanych, przy czym czynności te winny być związane z działalnością zdefiniowaną
    jako działalność gospodarcza, tj. wszelką działalnością producentów, handlowców i osób
    świadczących usługi, włącznie z górnictwem, działalnością rolniczą i wykonywaniem
    wolnych zawodów lub uznanych za takie.
    Warunkiem opodatkowania danej czynności podatkiem od towarów i usług w świetle
    powyższych przepisów jest spełnienie dwóch przesłanek łącznie: po pierwsze dana
    czynność ujęta jest w katalogu czynności podlegających opodatkowaniu podatkiem od
    towarów i usług, po drugie – czynność została wykonana przez podmiot, który w związku z
    jej wykonaniem jest podatnikiem podatku od towarów i usług.
    Właściwym zatem jest wykluczenie osób fizycznych z grona podatników w przypadku, gdy
    dokonują sprzedaży, przekazania, bądź darowizny towarów stanowiących część majątku
    osobistego, tj. majątku, który nie został nabyty w celu jego odsprzedaży, bądź
    wykonywania innych czynności w ramach działalności gospodarczej ani też nie został
    wykorzystany w trakcie jego posiadania na cele działalności gospodarczej.
    W kontekście powyższych rozważań nie jest podatnikiem podatku od towarów i usług ten,
    kto jako osoba fizyczna dokonuje jednorazowych lub okazjonalnych transakcji, za które
    nie jest przewidziana ściśle regularna zapłata oraz nie prowadzi zorganizowanej, czy
    zarejestrowanej działalności gospodarczej, a tylko np. wyzbywa się majątku osobistego.
    Dokonywanie określonych czynności incydentalnie, poza sferą prowadzonej działalności
    gospodarczej, również nie pozwala na uznanie danego podmiotu za podatnika w zakresie
    tych czynności.
    Przyjęcie, że dany podmiot sprzedając grunt działa w charakterze podatnika
    prowadzącego działalność gospodarczą wymaga ustalenia, czy jego działalność w tym
    zakresie przybiera formę zawodową (profesjonalną). Przejawem zaś takiej aktywności
    określonej osoby w zakresie obrotu nieruchomościami, która może wskazywać, że jej
    czynności przybierają formę zorganizowaną może być np.: nabycie terenu
    przeznaczonego pod zabudowę, jego uzbrojenie, wydzielenie dróg wewnętrznych,
    działania marketingowe podjęte w celu sprzedaży działek, wykraczające poza zwykłe
    formy ogłoszenia, uzyskanie decyzji o warunkach zabudowy terenu, czy wystąpienie o
    opracowanie planu zagospodarowania przestrzennego dla sprzedawanego obszaru,
    prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie usług deweloperskich lub innych tego
    rodzaju usług o zbliżonym charakterze. Przy czym, na tego rodzaju aktywność
    „gospodarczą” wskazywać musi ciąg powyżej przytoczonych okoliczności, a nie
    stwierdzenie jedynie faktu wystąpienia pojedynczych z nich.

    Zatem, w kwestii podlegania opodatkowaniu sprzedaży udziału w działce nr 1, istotne jest,
    czy w celu dokonania jej sprzedaży podjął Pan aktywne działania w zakresie obrotu
    nieruchomościami, angażując środki podobne do wykorzystywanych przez producenta,
    handlowca i usługodawcę w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy. Skutkowałoby to
    koniecznością uznania Pana za podmiot prowadzący działalność gospodarczą w
    rozumieniu tego przepisu, a więc za podatnika podatku od towarów i usług.
    Dodatkowo należy wskazać, że działalność gospodarcza powinna cechować się stałością,
    powtarzalnością i niezależnością jej wykonywania, bowiem związana jest z profesjonalnym
    obrotem gospodarczym. Nie jest natomiast działalnością handlową, a zatem i
    gospodarczą, sprzedaż majątku osobistego, który nie został nabyty w celu jego
    odsprzedaży, czy też prowadzenia działalności, ani też w trakcie posiadania nie został
    wykorzystany do działalności gospodarczej.
    Z orzeczenia Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z 15 września 2011 r. w
    sprawach połączonych Jarosław Słaby przeciwko Ministrowi Finansów (C-180/10) oraz
    Emilian Kuć i Halina Jeziorska-Kuć przeciwko Dyrektorowi Izby Skarbowej w Warszawie (C-
    181/10) wynika, że czynności związane ze zwykłym wykonywaniem prawa własności nie
    mogą same z siebie być uznawane za prowadzenie działalności gospodarczej. Sama liczba
    i zakres transakcji sprzedaży nie mogą stanowić kryterium rozróżnienia między
    czynnościami dokonywanymi prywatnie, które znajdują się poza zakresem zastosowania
    dyrektywy, a czynnościami stanowiącymi działalność gospodarczą.
    Inaczej jest natomiast – wyjaśnił Trybunał – w wypadku, gdy zainteresowany podejmuje
    aktywne działania w zakresie obrotu nieruchomościami, angażując środki podobne do
    wykorzystywanych przez producentów, handlowców i usługodawców w rozumieniu art. 9
    ust. 1 akapit drugi Dyrektywy. Zatem za podatnika należy uznać osobę, która w celu
    dokonania sprzedaży gruntów angażuje podobne środki wykazując aktywność w
    przedmiocie zbycia nieruchomości porównywalną do działań podmiotów zajmujących się
    profesjonalnie tego rodzaju obrotem, tj. działania wykraczające poza zakres zwykłego
    zarządu majątkiem prywatnym.
    Pojęcie „majątku prywatnego” nie występuje na gruncie analizowanych przepisów ustawy
    o VAT, jednakże wynika z wykładni art. 15 ust. 2 ustawy o VAT, w której zasadnym jest
    odwołanie się do treści orzeczenia TSUE w sprawie C-291/92 (Finanzamt Uelzen v. Dieter
    Armbrecht), które dotyczyło kwestii opodatkowania sprzedaży przez osobę będącą
    podatnikiem podatku od wartości dodanej, części majątku niewykorzystywanej do
    prowadzonej działalności gospodarczej, a służącej jej do celów prywatnych. „Majątek
    prywatny” to zatem taka część majątku danej osoby fizycznej, która nie jest przez nią
    przeznaczona ani wykorzystywana dla potrzeb prowadzonej działalności gospodarczej. Ze
    wskazanego orzeczenia wynika zatem, że podatnik musi w całym okresie posiadania danej
    nieruchomości wykazywać zamiar wykorzystywania części nieruchomości w ramach
    majątku osobistego. Przykładem takiego wykorzystania nieruchomości mogłoby być np.
    wybudowanie domu dla zaspokojenia własnych potrzeb mieszkaniowych. Potwierdzone to
    zostało również w wyroku TSUE z dnia 21 kwietnia 2005 r., sygn. akt C-25/03 Finanzamt
    Bergisch Gladbach v. HE, który stwierdził, że majątek prywatny to mienie wykorzystywane
    dla zaspokojenia potrzeb własnych.
    Ze wskazanych powyżej orzeczeń wynika zatem, że podatnik musi w całym okresie
    posiadania danej nieruchomości wykazywać zamiar wykorzystywania nieruchomości w
    ramach majątku osobistego.
    Uznanie, że dany podmiot w odniesieniu do konkretnej czynności działa jako podatnik
    podatku od towarów i usług, wymaga oceny każdorazowo odnoszącej się do okoliczności
    faktycznych danej sprawy. W przypadku osób fizycznych, które dokonują sprzedaży,
    przekazania, bądź darowizny towarów stanowiących część majątku osobistego, tj.
    majątku, który nie został nabyty w celu jego odsprzedaży bądź wykonywania innych
    czynności w ramach działalności gospodarczej, należy szczególnie wnikliwie

    przeanalizować okoliczności, w jakich będzie realizowana transakcja. Co do zasady
    bowiem osoby fizyczne, które dokonują transakcji w ramach zarządu majątkiem
    prywatnym, wykluczone są z grona podatników VAT.
    Z treści wniosku wynika, że jest Pan zarejestrowanym czynnym podatnikiem podatku od
    towarów i usług. Zamierza Pan zbyć udział w działce nr 1, który odziedziczył Pan po matce.
    Działka 1 powstała wskutek dokonanego podziału. Udział w działce nr 1 nie był
    wykorzystywany w prowadzonej działalności gospodarczej ani w działalności rolniczej.
    Przeznaczonego do sprzedaży ww. udziału w działce nie wykorzystywał i nie będzie
    wykorzystywał Pan do dokonywania zbiorów i dostawy (sprzedaży) produktów rolnych. W
    2024 roku wspólnicy postanowili wystawić na sprzedaż działkę nr 1 i celem znalezienia
    nabywcy umieścili stosowne ogłoszenia za pośrednictwem firmy (...). Wskutek tych działań
    współwłaściciele nawiązali kontakt z potencjalnym nabywcą, tj. z deweloperem
    działającym w formie spółki z ograniczoną odpowiedzialnością. Strony zamierzają w
    pierwszej kolejności zawrzeć umowę przedwstępną sprzedaży nieruchomości. W projekcie
    umowy przedwstępnej przewidziano postanowienia, w myśl współwłaściciele wyrażają
    zgodę na złożenie przez Spółkę Kupującą oświadczenia o posiadanym prawie do
    dysponowania nieruchomością gruntową i dokonywanie czynności związanych ze
    złożeniem wniosku o pozwolenie na budowę na powyższej działce, a także na
    prowadzenie dalszej procedury budowlanej (obejmującej wyłącznie czynności
    administracyjne, a nie faktyczne prace budowlane) na podstawie tego wniosku, udzielając
    w tym zakresie pełnomocnictwa Spółce kupującej do dokonywania czynności niezbędnych
    w ramach tej procedury. Ponadto, nie udostępniał/udostępnia/nie będzie udostępniać
    Pan przedmiotowego ww. udział w działce osobom trzecim. W odniesieniu do ww. udziału
    w działce, do momentu jego sprzedaży nie ponosił i nie będzie ponosił Pan jakichkolwiek
    nakładów w celu jego uatrakcyjnienia.
    Odnosząc się do kwestii będącej przedmiotem Pana zapytania zauważam, że planuje Pan
    udzielić pełnomocnictwa Spółce kupującej. Jednakże udzielenie pełnomocnictwa
    przyszłemu kupującemu, nie jest staraniem sprzedawcy, aby przedmiot sprzedaży uczynić
    bardziej atrakcyjnym dla potencjalnych nabywców.
    W analizowanej sprawie należy zatem zauważyć, że nabywca (kupująca Spółka) już się
    zgłosił, współwłaściciel nieruchomości (Pan) nie musi już podejmować działań, aby
    zachęcić kogokolwiek do jego nabycia. Skutki prawne czynności wykonanych przez
    pełnomocnika (nabywcę) w sensie prawnym rzeczywiście dotyczą właściciela
    nieruchomości (uzyskanie decyzji, pozwoleń itd.). Jednak starania pełnomocnika nie są
    staraniami właściciela podejmowanymi w tym celu, aby pozyskać kupującego, aby
    oferowaną nieruchomość uczynić atrakcyjniejszą dla potencjalnego nabywcy.
    Z wniosku nie wynika, aby w związku ze sprzedażą podejmował Pan aktywne działania w
    zakresie obrotu nieruchomościami, angażując środki podobne do wykorzystywanych
    przez producentów, handlowców i usługodawców. Ponadto udział w działce nr 1 nigdy nie
    był wykorzystywany przez Pana w działalności gospodarczej. Jak Pan wskazał, dostał Pan
    udział w działce w drodze dziedziczenia po matce.
    Zatem sam zamiar udzielenia pełnomocnictwa Kupującemu przed sprzedażą, nie
    powodują, że zostanie Pan z tych powodów uznany za podatnika prowadzącego
    działalność gospodarczą w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy.
    W związku z powyższymi okolicznościami stwierdzam, że w odniesieniu do sprzedaży
    przez Pana udziału w działce 1, nie wystąpił ciąg zdarzeń, które jednoznacznie
    przesądzają, że sprzedaż ww. udziału w działce wypełnia przesłanki działalności
    gospodarczej. Nie podjął Pan takich aktywnych działań w zakresie obrotu
    nieruchomościami, które świadczyłyby o angażowaniu środków w sposób podobny do
    wykorzystywanych przez handlowców. Całokształt powyższych okoliczności wskazuje, że

    Pana aktywność w pełni mieści się w granicach zarządu majątkiem prywatnym, a
    stanowisko to pozostaje w zgodzie z przywołanym wyrokiem TSUE C-180/10, C-181/10.
    W opisanej sytuacji będzie Pan korzystać z przysługującego Panu prawa do
    rozporządzania majątkiem osobistym, co nie jest wykonywaniem działalności
    gospodarczej w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy. Brak tego statusu pozbawia Pana cech
    podatnika podatku VAT, o którym mowa w art. 15 ust. 1 ustawy, w zakresie sprzedaży ww.
    udziału w działce nr 1, a dostawę – cech czynności podlegającej opodatkowaniu, o której
    mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy.
    W związku z tym w rozpatrywanej sprawie będzie Pan korzystał z przysługującego Panu
    prawa do rozporządzania własnym majątkiem, która to czynność oznacza działanie w
    sferze prywatnej, do której nie mają zastosowania przepisy ustawy o podatku od towarów
    i usług.
    Planowana sprzedaż udziału w działce nr 1 – dokonana przez Pana nie będzie podlegała
    opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.
    Niniejsze rozstrzygnięcie jest spójne z ugruntowaną linią orzeczniczą sądów
    administracyjnych (por. wyroki NSA z 6.11.2024 r. sygn. akt I FSK 1014/21, z 24.10.2024 r.
    sygn. akt I FSK 265/21, z 11.10.2024 r. sygn. akt I FSK 364/21, z 21.10.2024 r. sygn. akt I FSK
    347/21, z 23.07.2024 r. sygn. akt I FSK 1677/20, z 10.09.2024 r. sygn. akt I FSK 1675/20).

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, które Pan przedstawił i stanu prawnego, który
    obowiązuje w dniu wydania interpretacji.
    Informuję, że wydana interpretacja dotyczy tylko sprawy będącej przedmiotem wniosku
    (zapytania). Inne kwestie przedstawione we wniosku, które nie zostały objęte pytaniem nie
    mogą być – zgodnie z art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej – rozpatrzone.
    Zauważyć należy, że stosownie do art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej, Dyrektor Krajowej
    Informacji Skarbowej na wniosek zainteresowanego, wydaje w jego indywidualnej
    sprawie, interpretację przepisów prawa podatkowego (interpretację indywidualną). W
    przedmiotowej sprawie powyższa interpretacja indywidualna wywiera zatem skutek
    prawny wyłącznie dla Pana.
    Zaznaczam także, że zgodnie z art. 14b § 3 ustawy Ordynacja podatkowa, składający
    wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej obowiązany jest do wyczerpującego
    przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego. Jestem ściśle
    związany przedstawionym we wniosku stanem faktycznym (opisem zdarzenia przyszłego).
    Ponosi Pan ryzyko związane z ewentualnym błędnym lub nieprecyzyjnym
    przedstawieniem we wniosku opisu sprawy. Interpretacja indywidualna wywołuje skutki
    prawnopodatkowe tylko wtedy, o ile rzeczywisty opis sprawy będącej przedmiotem
    interpretacji pokrywał się będzie z opisem sprawy podanym przez Pana w złożonym
    wniosku. W związku z powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu
    przedstawionego we wniosku opisu sprawy, wydana interpretacja traci swą aktualność.
    Jednocześnie podkreślam, że niniejsza interpretacja została wydana na podstawie
    przedstawionego we wniosku opisu sprawy co oznacza, że w przypadku gdy w toku
    postępowania podatkowego, kontroli podatkowej, kontroli celno-skarbowej zostanie
    określony odmienny stan sprawy, interpretacja nie wywoła w tym zakresie skutków
    prawnych.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

    · Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z
    dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.).
    Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pana sytuacja będzie zgodna
    (tożsama) z opisem sprawy i zastosuje się Pan do interpretacji.
    · Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
        z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    · Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pan prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu
    Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z
    dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.
    U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
      · w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
        Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
      · w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
        Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS
        /SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.