Interpretacja indywidualna
Sygnatura: IPPP3/443-374/13-2/IG
Organ: Dyrektor Izby Skarbowej w Warszawie
Data wydania: 2013-07-18
Teza: Czy do sytuacji przekazania praw do Znaku Towarowego przez Wnioskodawcę na rzecz Akcjonariusza, jako wynagrodzenie z tytułu przymusowego lub automatycznego umorzenia części akcji Wnioskodawcy przysługujących Akcjonariuszowi, zastosowanie znajdzie: a) art. 91 ust. 7 ustawy o VAT, a więc czy Wnioskodawca będzie zobowiązany do korekty kwoty podatku naliczonego na podstawie tego przepisu? b) art. 8 ust. 2 pkt 2 ustawy o VAT, a więc czy dokonana przez Wnioskodawcę czynność będzie stanowiła nieodpłatne świadczenie usług na cele inne niż związane z prowadzonym przedsiębiorstwem?
Słowa kluczowe: akcja; opodatkowanie; podatek-podatek od towarów i usług; udział-umorzenie udziałów; świadczenie-świadczenie usług
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II-Rozdział 2-art. 8

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA

Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2012 r. poz. 749 z późn. zm.) oraz § 7 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz. U. Nr 112, poz. 770 ze zm.) Dyrektor Izby Skarbowej w Warszawie działając w imieniu Ministra Finansów stwierdza, że stanowisko Spółki przedstawione we wniosku z dnia 26.04.2013 r. (data wpływu 29.04.2013 r.) o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie nie uznania za odpłatne świadczenie usług przeniesienia własności znaku towarowego jako wynagrodzenia za przymusowe lub automatyczne umorzenie udziałów – **jest nieprawidłowe.**

UZASADNIENIE

W dniu 29.04.2013 r. wpłynął ww. wniosek o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie nie uznania za odpłatne świadczenie usług przeniesienia własności znaku towarowego jako wynagrodzenia za przymusowe lub automatyczne umorzenie udziałów.

W przedmiotowym wniosku zostało przedstawione następujące zdarzenie przyszłe:

Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością spółka komandytowo - akcyjna (dalej: „Wnioskodawca” lub „Spółka”) jest spółką prowadzącą opodatkowaną VAT działalność gospodarczą polegająca na sprzedaży kosmetyków, podatnikiem podatku od towarów i usług zarejestrowanym jako podatnik VAT czynny. Jedynym akcjonariuszem Wnioskodawcy jest spółka z ograniczoną odpowiedzialnością działająca pod firmą E. sp. z o.o. (dalej: „Akcjonariusz”), która również jest podatnikiem VAT zarejestrowanym jako podatnik VAT czynny.

Wnioskodawca i Akcjonariusz należą do grupy spółek, które zajmują się produkcją oraz dystrybucją kosmetyków (w skład tej grupy wchodzi jeszcze spółka zajmująca się produkcją kosmetyków, działająca pod firmą E1.spółka z ograniczoną odpowiedzialnością spółka komandytowo - akcyjna).

Wnioskodawcy przysługuje prawo ochronne na znak towarowy „X” (dalej: „Znak Towarowy”), wykorzystywany przez nią w prowadzonej działalności gospodarczej, opodatkowanej VAT. Znak Towarowy jest przez nią zaliczony do wartości niematerialnych i prawnych i podlega amortyzacji.

Statut Spółki przewiduje możliwość:

1.  tzw. przymusowego umorzenia akcji (umorzenie akcji na podstawie art. 126 § 1 pkt 2 w zw. z 359 § 1 k.s.h.), jak również
2.  tzw. automatycznego umorzenia akcji na skutek ziszczenia się warunku w nim określonego (umorzenie akcji na podstawie art. 126 § 1 pkt 2 w zw. z 359 § 6 w zw. z art. 359 § 1 k.s.h.).

Wnioskodawca przewiduje, że w roku 2013 może dojść do umorzenia części akcji Spółki (przymusowego lub automatycznego), w związku z którym Akcjonariusz nabędzie prawo ochronne do Znaku Towarowego, jako wynagrodzenie za umorzone akcje (art. 126 § 1 pkt 2 w zw. z art. 359 § 2 k.s.h.).

Akcjonariusz będzie wykorzystywał znak towarowy w prowadzonej działalności gospodarczej, opodatkowanej VAT.

W związku z powyższym zadano następujące pytanie.

Czy do sytuacji przekazania praw do Znaku Towarowego przez Wnioskodawcę na rzecz Akcjonariusza, jako wynagrodzenie z tytułu przymusowego lub automatycznego umorzenia części akcji Wnioskodawcy przysługujących Akcjonariuszowi, zastosowanie znajdzie:

1.  art. 91 ust. 7 ustawy o VAT, a więc czy Wnioskodawca będzie zobowiązany do korekty kwoty podatku naliczonego na podstawie tego przepisu?
2.  art. 8 ust. 2 pkt 2 ustawy o VAT, a więc czy dokonana przez Wnioskodawcę czynność będzie stanowiła nieodpłatne świadczenie usług na cele inne niż związane z prowadzonym przedsiębiorstwem?
3.  art. 8 ust. 1 ustawy o VAT, a więc czy dokonana przez wnioskodawcę czynność będzie stanowiła odpłatne świadczenie usług?

Zdaniem Wnioskodawcy, do sytuacji przekazania praw do Znaku Towarowego przez Wnioskodawcę na rzecz Akcjonariusza, jako wynagrodzenie z tytułu przymusowego lub automatycznego umorzenia części akcji Wnioskodawcy przysługujących Akcjonariuszowi, zastosowanie znajdzie art. 91 ust. 7 ustawy o VAT, a więc Wnioskodawca będzie zobowiązany do korekty kwoty podatku naliczonego na podstawie tego przepisu.

Uzasadnienie

Zgodnie z art. 91 ust. 7 ustawy o VAT, przepisy ust. 1-6 dotyczące korekty podatku naliczonego odliczonego przy nabyciu towarów i usług, stosuje się odpowiednio w przypadku, gdy podatnik miał prawo do obniżenia kwot podatku należnego o całą kwotę podatku naliczonego od wykorzystywanego przez siebie towaru lub usługi i dokonał takiego obniżenia, albo nie miał takiego prawa, a następnie zmieniło się prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego od tego towaru lub usługi.

Doprecyzowaniem wskazanej wyżej regulacji jest art. 91 ust. 7a. Stanowi on, że w przypadku towarów i usług, które na podstawie przepisów o podatku dochodowym są zaliczane przez podatnika do środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych podlegających amortyzacji, a także gruntów i praw wieczystego użytkowania gruntów, jeżeli zostały zaliczone do środków trwałych lub wartości niematerialnych i prawnych nabywcy, z wyłączeniem tych, których wartość początkowa nie przekracza 15.000 zł, korekty, o której mowa w ust. 7, dokonuje się na zasadach określonych w ust. 2 zdanie pierwsze i drugie oraz ust. 3. Korekty tej dokonuje się przy każdej kolejnej zmianie prawa do odliczeń, jeżeli zmiana ta następuje w okresie korekty.

Przepisy te mają zastosowanie w przypadku tzw. zmiany przeznaczenia danego składnika majątku, w tym wartości niematerialnych i prawnych, to jest w sytuacji, w której podatnik dany składnik majątku, wykorzystywany wyłącznie do czynności opodatkowanych VAT (dających prawo do odliczenia) rozpoczyna wykorzystywać wyłącznie do czynności, które takiego prawa nie dają a więc do czynności zwolnionych z VAT lub do czynności niepodlegających opodatkowaniu.

Zgodnie ze stanowiskiem wyrażonym w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 10 maja 2012 r. (I FSK 1010/11) wypłacając wynagrodzenie za umarzane akcje spółka nie działa w charakterze podatnika VAT.

NSA powołał się m. in. na art. 9 Dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2008 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. U. UE L 347/l ze zm., dalej dyrektywa). Zgodnie z nim podatnikiem jest każda osoba prowadząca samodzielnie w dowolnym miejscu jakąkolwiek działalność gospodarczą bez względu na cel czy też rezultaty takiej działalności. Natomiast działalność gospodarcza, w myśl tego przepisu, obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców lub usługodawców, włącznie z górnictwem, działalnością rolniczą i wykonywaniem wolnych zawodów lub uznanych za takie, a także wykorzystywanie, w sposób ciągły, majątku rzeczowego lub wartości niematerialnych w celu uzyskania z tego tytułu dochodu.

Powołując się na powyższe regulacje NSA wskazał, że „nie wystarczy by daną czynność wykonał podatnik prowadzący jakąś działalność gospodarczą i ze względu na tę działalność zarejestrowany na potrzeby VAT - warunkiem sine qua non opodatkowania czynności jest to aby:

1.  dana czynność zawarta była w katalogu czynności podlegających opodatkowaniu i
2.  wykonana została przez podmiot, który w związku z jej wykonywaniem jest podatnikiem podatku VAT.”

NSA podkreślił, że za taką wykładnią opowiedział się Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej w wyrokach: z 4 października 1995 r. w sprawie Dieter Armbrecht (C-291/92) oraz z 8 marca 2001 r. w sprawie Laszlo Baksci (C-415/98). Na ich podstawie NSA wskazał że jeśli jakaś czynność jest dokonywana przez podmiot mający status podatnika podatku VAT w ogóle, to będzie ona podlegała opodatkowaniu tym podatkiem jedynie wówczas gdy zostanie dokonana w okolicznościach pozwalających na przypisanie jej cech działalności gospodarczej, a zatem jeśli będzie miała ona charakter profesjonalny i ciągły. Konieczność spełnienia tego warunku opodatkowania danej czynności podatkiem VAT jest mocno akcentowana w orzecznictwie ETS. Wynika z niego, że w przypadku osób fizycznych oraz prawnych, nawet jeśli są one podatnikami VAT, transakcje przez nich dokonane podlegają opodatkowaniu wyłącznie wówczas, gdy dana czynność ma charakter działalności gospodarczej. (\`(...)\`) Podobnie w przypadku niektórych transakcji finansowych dokonywanych przez podmiot będący w ogóle podatnikiem, czynności takie nie podlegają opodatkowaniu z tego względu, że w tych właśnie transakcjach dany podmiot nie występuje w charakterze podatnika (por. wyrok z dnia 6 lutego 1997 r. w sprawie C-80/95 Harnas & Helm CV przeciwko Staatssecretaris van Financien).”

Powołując się na powyższe orzecznictwo NSA wyjaśnił, że „działania, które polegają na zwykłej sprzedaży akcji i innych papierów wartościowych, takich jak jednostki uczestnictwa w funduszach inwestycyjnych, nie stanowią działalności gospodarczej”.

Na tej podstawie NSA wskazał, że „nabycie udziałów przez Spółkę w celu ich umorzenia nie będzie czynnością dokonaną w ramach prowadzonej przez Stronę działalności gospodarczej. W konsekwencji (\`(...)\`) - nie będzie ona podlegać opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.”

NSA podkreślił, że wpływu na taką ocenę, mających zaistnieć zdarzeń gospodarczych nie będzie mieć w żadnej mierze forma wynagrodzenia (pieniężna i/lub rzeczowa), przekazana przez Spółkę za nabyte w celu umorzenia udziały. Płatność bowiem mimo, iż stanowi świadczenie nie jest sama w sobie czynnością opodatkowaną i nie stanowi elementu definicji ani dostawy towarów ani świadczenia usług. Jeżeli więc spółka przekazuje wynagrodzenie - w formie nieruchomości czy też w formie gotówkowej - jako świadczenie wzajemne związane z nie podlegającą opodatkowaniu czynnością umorzenia udziałów świadczenie to też nie podlega podatkowi VAT. Należy bowiem zwrócić uwagę, że przedmiotem transakcji, ocenianej pod kątem możliwości zakwalifikowania jej jako czynności opodatkowanej, jest przekazanie udziałów w celu umorzenia, będące przyczyną wypłaty wynagrodzenia, a nie samo wynagrodzenie oderwane od zaistnienia określonego zdarzenia.” Powyższy wyrok dotyczył wprawdzie towarów (nieruchomości) przekazywanej w ramach umorzenia udziałów, ale zgodnie z logiką uzasadnienia, jeżeli opisaną czynność uznać za czynność wykonaną „poza sferą działalności gospodarczej”, to wcześniej musi dojść do innej czynności, która spowoduje, że dany składnik majątku znajdzie się poza przedsiębiorstwem podatnika. Inaczej nie da się bowiem uzasadnić logicznie stanowiska, że przekazanie określonego aktywa, stanowiącego pierwotnie składnik przedsiębiorstwa podatnika, na rzecz innego podmiotu, nie jest jego przekazaniem.

Zatem w sytuacji przekazania praw do znaku towarowego jako wynagrodzenia z tytułu umorzenia udziałów, znajdzie zastosowanie art. 91 ust. 7 i 7a ustawy o VAT. Dojdzie bowiem do sytuacji, w której wartość niematerialna i prawna, pierwotnie wykorzystywana do wykonywania czynności opodatkowanych, będzie przez podatnika wykorzystana do czynności nie podlegających opodatkowaniu. W konsekwencji stanowisko wnioskodawcy jest uzasadnione.

Jeżeli jednak nie uznać wskazanego wyżej poglądu za prawidłowy, to przeniesienie praw do Znaku Towarowego jako wynagrodzenie z tytułu przymusowego lub automatycznego umorzenia akcji, należy uznać za nieodpłatne świadczenie usług w rozumieniu art. 8 ust. 2 pkt 2 ustawy o VAT.

Zgodnie z art. 359 § 1 k.s.h. (mającym zastosowaniu do SKA w oparciu o art. 126 § 1 pkt 2 k.s.h.) akcje mogą być umorzone w przypadku, gdy statut tak stanowi. Akcja może być umorzona albo za zgodą akcjonariusza w drodze jej nabycia przez spółkę (umorzenie dobrowolne), albo bez zgody akcjonariusza (umorzenie przymusowe).

Z art. 359 § 2 ksh wynika, że umorzenie akcji wymaga uchwały walnego zgromadzenia. Uchwała powinna określać w szczególności podstawę prawną umorzenia, wysokość wynagrodzenia przysługującego akcjonariuszowi akcji umorzonych bądź uzasadnienie umorzenia akcji bez wynagrodzenia oraz sposób obniżenia kapitału zakładowego.

Umorzenie przymusowe następuje za wynagrodzeniem, które nie może być niższe od wartości przypadających na akcję aktywów netto, wykazanych w sprawozdaniu finansowym za ostatni rok obrotowy, pomniejszonych o kwotę przeznaczoną do podziału między akcjonariuszy.

Uchwała o umorzeniu akcji podlega ogłoszeniu (art. 359 § 3 ksh). Uchwała o zmianie statutu w sprawie umorzenia akcji powinna być umotywowana (art. 369 § 4 ksh). Zmiana statutu przewidująca przymusowe umorzenie akcji nie może dotyczyć akcji, które zostały objęte przed jej wpisem do rejestru (art. 359 § 5 ksh).

W myśl art. 359 § 6 ksh statut może stanowić, że akcje ulegają umorzeniu w razie ziszczenia się określonego zdarzenia bez powzięcia uchwały przez walne zgromadzenie. Stosuje się wówczas przepisy o umorzeniu przymusowym. W przypadku ziszczenia się określonego w statucie zdarzenia, o którym mowa w § 6, zarząd podejmuje niezwłocznie uchwalę o obniżeniu kapitału zakładowego (art. 359 § 7 ksh).

Z przepisów tych wynika, że umorzenie przymusowe oraz automatyczne następują bez względu na wolę akcjonariusza. W tym przypadku, w przeciwieństwie do umorzenia dobrowolnego, nie jest ono również poprzedzone nabyciem akcji przez spółkę. Wynagrodzenia za automatyczne umorzenie akcji nie można więc uznać za wypłacone za nabycie akcji. Jest to sytuacja odmienna niż w przypadku umorzenia dobrowolnego, gdzie spółka w zamian za wypłacone wynagrodzenie nabywa akcje (występuje więc świadczenie wzajemne w postaci zbycia akcji) i dopiero później dochodzi do ich unicestwienia. W przypadku umorzenia przymusowego najpierw akcje zostają unicestwione (w związku z zaistnieniem zdarzenia przewidzianego w statucie), a później dochodzi do wypłaty wynagrodzenia z tego tytułu. Spółka nie uzyskuje jednak w zamian za tę wypłatę żadnego świadczenia wzajemnego. W konsekwencji należy uznać, że przekazanie praw do znaku towarowego jako wynagrodzenia za automatyczne umorzenie akcji jest nieodpłatnym świadczeniem usługi.

Zatem przeniesienie przez niego praw do Znaku Towarowego jako „wynagrodzenie” z tytułu przymusowego lub automatycznego umorzenia akcji, należy uznać za nieodpłatne świadczenie usług w rozumieniu art. 8 ust. 2 pkt 2 ustawy o VAT.

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej opisanego zdarzenia przyszłego uznaje się za nieprawidłowe.

Zgodnie z art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2011 r. Nr 177, poz. 1054, z późn. zm.), zwanej dalej ustawą, opodatkowaniu ww. podatkiem, podlegają:

1.  odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju;
2.  eksport towarów;
3.  import towarów na terytorium kraju;
4.  wewnątrz-wspólnotowe nabycie towarów za wynagrodzeniem na terytorium kraju;
5.  wewnątrz-wspólnotowa dostawa towarów.

W świetle art. 2 pkt 6 ustawy, towarami są rzeczy oraz ich części, a także wszelkie postacie energii.

Art. 7 ust. 1 ustawy stanowi, iż przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (…).

Przez świadczenie usług natomiast rozumie się, zgodnie z art. 8 ust. 1 ustawy, każde świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej nie mającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu art. 7, w tym również:

1.  przeniesienie praw do wartości niematerialnych i prawnych, bez względu na formę, w jakiej dokonano czynności prawnej;
2.  zobowiązanie do powstrzymania się od dokonania czynności lub do tolerowania czynności lub sytuacji;
3.  świadczenie usług zgodnie z nakazem organu władzy publicznej lub podmiotu działającego w jego imieniu lub nakazem wynikającym z mocy prawa.

1.  Za odpłatne świadczenie usług uznaje się również:
    1.  użycie towarów stanowiących część przedsiębiorstwa podatnika do celów innych niż działalność gospodarcza podatnika, w tym w szczególności do celów osobistych podatnika lub jego pracowników, w tym byłych pracowników, wspólników, udziałowców, akcjonariuszy, członków spółdzielni i ich domowników, członków organów stanowiących osób prawnych, członków stowarzyszenia, jeżeli podatnikowi przysługiwało, w całości lub w części, prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego z tytułu nabycia, importu lub wytworzenia tych towarów lub ich części składowych;
    2.  nieodpłatne świadczenie usług na cele osobiste podatnika lub jego pracowników, w tym byłych pracowników, wspólników, udziałowców, akcjonariuszy, członków spółdzielni i ich domowników, członków organów stanowiących osób prawnych, członków stowarzyszenia, oraz wszelkie inne nieodpłatne świadczenie usług do celów innych niż działalność gospodarcza podatnika.

Zauważyć należy, że świadczenie usług, o którym mowa w art. 8 ust. 1 ustawy, rozumiane jest jako każde odpłatne świadczenie polegające na działaniu, zaniechaniu lub tolerowaniu czy określonym zachowaniu, w tym przeniesienie praw do wartości niematerialnych i prawnych.

Odpłatność czynności (dostawy towarów, czy świadczenia usług) oznacza wykonanie tej czynności za wynagrodzeniem. Aby uznać daną czynność za odpłatną konieczny jest bezpośredni związek pomiędzy dostawą towarów lub świadczeniem usług a otrzymanym wynagrodzeniem. Dostawcę towarów lub usługodawcę musi łączyć z odbiorcą stosunek prawny, z którego wynika obowiązek dostawy towarów lub świadczenia usług oraz wysokość wynagrodzenia za dokonanie tych czynności. Wynagrodzenie musi być konkretną wielkością wyrażalną w pieniądzu.

Wskazać należy, że zarówno odpłatna dostawa towarów jak i odpłatne świadczenie usług podlegają opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług wtedy, gdy są dokonywane przez podmiot o statusie podatnika działającego w takim charakterze w odniesieniu do tych czynności. Zakres opodatkowania podatkiem VAT wyznacza czynnik przedmiotowy – opodatkowaniu podlega odpłatna dostawa towarów lub odpłatne świadczenie usług oraz czynnik podmiotowy – czynności muszą być wykonywane przez podatnika działającego w takim charakterze.

Stosownie do art. 15 ust. 1 ustawy, podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w ust. 2, bez względu na cel i rezultat takiej działalności. Działalność gospodarcza – mocą ust. 2 powołanego artykułu – obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych.

Nie każda zatem czynność dokonana przez podmiot będący podatnikiem, będzie podlegać opodatkowaniu. Status bycia podatnikiem podatku od towarów i usług nie powoduje automatycznie rozciągnięcia skutków podatkowych na całą sferę aktywności danego podmiotu. W sytuacji, gdy w zakres prowadzonej przez podmiot działalności gospodarczej nie wchodzi obrót papierami wartościowymi, to czynność samego nabycia lub sprzedaży akcji czy udziałów nie jest traktowana jako działalność gospodarcza w rozumieniu ustawy o podatku od towarów i usług. Akcja w spółce posiadającej osobowość prawną jest prawem majątkowym, które może być przedmiotem transakcji (prawo zbywalne), nie mieści się jednak ani w definicji towarów, ani usług w rozumieniu ustawy.

Zasady dotyczące umorzenia akcji w spółce akcyjnej zostały zawarte w art. 359 ustawy z dnia 15 września 2000 r. Kodeks spółek handlowych (Dz. U. Nr 94, poz. 1037, z późn. zm.). I tak, w myśl art. 359 § 1 ww. ustawy, akcje mogą być umorzone w przypadku, gdy statut tak stanowi. Akcja może być umorzona albo za zgodą akcjonariusza w drodze jej nabycia przez spółkę (umorzenie dobrowolne), albo bez zgody akcjonariusza (umorzenie przymusowe). Umorzenie dobrowolne nie może być dokonane częściej niż raz w roku obrotowym. Przesłanki i tryb przymusowego umorzenia określa statut.

Umorzenie akcji jest zatem czynnością zmierzająca do unicestwienia pewnej partii lub wszystkich akcji i sprowadza się do pozbawienia praw akcjonariusza ucieleśnionych w tych akcjach.

Z przedstawionego we wniosku zdarzenia przyszłego wynika, że Wnioskodawca jest spółką prowadzącą opodatkowaną VAT działalność gospodarczą polegająca na sprzedaży kosmetyków, podatnikiem podatku od towarów i usług zarejestrowanym jako podatnik VAT czynny. Jedynym akcjonariuszem Wnioskodawcy jest spółka z ograniczoną odpowiedzialnością działająca pod firmą E. sp. z o.o., która również jest podatnikiem VAT zarejestrowanym jako podatnik VAT czynny.

Wnioskodawca i Akcjonariusz należą do grupy spółek, które zajmują się produkcją oraz dystrybucją kosmetyków (w skład tej grupy wchodzi jeszcze spółka zajmująca się produkcją kosmetyków, działająca pod firmą E1. spółka z ograniczoną odpowiedzialnością spółka komandytowo - akcyjna).

Wnioskodawcy przysługuje prawo ochronne na znak towarowy „X” wykorzystywany przez niego w prowadzonej działalności gospodarczej, opodatkowanej VAT. Znak Towarowy jest przez niego zaliczony do wartości niematerialnych i prawnych i podlega amortyzacji.

Statut Spółki przewiduje możliwość:

1.  tzw. przymusowego umorzenia akcji (umorzenie akcji na podstawie art. 126 § 1 pkt 2 w zw. z 359 § 1 k.s.h.), jak również
2.  tzw. automatycznego umorzenia akcji na skutek ziszczenia się warunku w nim określonego (umorzenie akcji na podstawie art. 126 § 1 pkt 2 w zw. z 359 § 6 w zw. z art. 359 § 1 k.s.h.).

Wnioskodawca przewiduje, że w roku 2013 może dojść do umorzenia części akcji Spółki (przymusowego lub automatycznego), w związku z którym Akcjonariusz nabędzie prawo ochronne do Znaku Towarowego, jako wynagrodzenie za umorzone akcje (art. 126 § 1 pkt 2 w zw. z art. 359 § 2 k.s.h.).

Akcjonariusz będzie wykorzystywał znak towarowy w prowadzonej działalności gospodarczej, opodatkowanej VAT.

Wątpliwości Wnioskodawcy dotyczą tego czy do sytuacji przekazania praw do Znaku Towarowego przez Wnioskodawcę na rzecz Akcjonariusza, jako wynagrodzenie z tytułu przymusowego lub automatycznego umorzenia części akcji Wnioskodawcy przysługujących Akcjonariuszowi, zastosowanie znajdzie:

1.  art. 91 ust. 7 ustawy o VAT, a więc czy Wnioskodawca będzie zobowiązany do korekty kwoty podatku naliczonego na podstawie tego przepisu?
2.  art. 8 ust. 2 pkt 2 ustawy o VAT, a więc czy dokonana przez Wnioskodawcę czynność będzie stanowiła nieodpłatne świadczenie usług na cele inne niż związane z prowadzonym przedsiębiorstwem?
3.  art. 8 ust. 1 ustawy o VAT, a więc czy dokonana przez wnioskodawcę czynność będzie stanowiła odpłatne świadczenie usług.

Mając na uwadze powołane regulacje prawne w świetle przedstawionego opisu zdarzenia przyszłego uznać należy, że pomiędzy stronami zaistnieje więź o charakterze zobowiązaniowym – Wnioskodawca zobowiąże się przenieść na rzecz Spółki Kapitałowej prawo do Znaku Towarowego, a udziały posiadane przez akcjonariusza będą wynagrodzeniem za tą czynność, przeniesienia prawa do znaku towarowego. Stwierdzić tym samym należy, iż zaistnieje bezpośredni związek pomiędzy świadczeniem usług w zakresie przeniesienia praw do wartości niematerialnych i prawnych a wynagrodzeniem stanowiącym konkretną wartość wyrażalną w pieniądzu.

Wobec powyższego przekazanie praw do Znaku Towarowego w zamian za akcje będzie odpowiadało hipotezie art. 8 ust. 1 ustawy. Za taką oceną przemawia fakt, że zaistnieje świadczenie usług, rozumiane zgodnie z art. 8 ust. 1 ustawy, jako przeniesienie praw do wartości niematerialnych i prawnych, które dodatkowo będzie miało charakter odpłatny. Wnioskodawca w przedmiotowej sprawie będzie występować w roli podatnika od podatku od towarów i usług, a wypłata wynagrodzenia w formie praw do Znaku Towarowego będzie podlegała opodatkowaniu podatkiem VAT.

Podkreślić przy tym należy, iż zapłaty (wynagrodzenia) nie można utożsamiać jedynie ze świadczeniem pieniężnym. Także świadczenie w postaci wartości niematerialnych i prawnych jest wynagrodzeniem. Mamy bowiem do czynienia z konkretną korzyścią, która należna jest za dokonywane świadczenie.

Zatem, przekazanie wartości niematerialnej i prawnej (znaku towarowego) pomiędzy Spółką a akcjonariuszem skutkujące przeniesieniem własności tego znaku towarowego jako wynagrodzenia za udziały posiadane przez akcjonariusza stanowić będzie świadczenie usług, o którym mowa w art. 8 ust. 1 ustawy o VAT i tym samym podlegać będzie opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług na zasadach ogólnych.

W związku z powyższym, stanowisko Wnioskodawcy, że wypłata wynagrodzenia dokonywana w ramach operacji umorzenia udziałów pozostaje poza zakresem zastosowania ustawy o VAT lub że przeniesienie praw do znaku towarowego jako wynagrodzenie z tytułu przymusowego lub automatycznego umorzenia akcji, należy uznać za nieodpłatne świadczenie usług w rozumieniu art. 8 ust. 2 pkt 2 ustawy należało uznać za nieprawidłowe.

W kwestii powołanego przez Wnioskodawcę orzeczenia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 10 maja 2012 r. sygn. akt I FSK 1010/11 ze skargi kasacyjnej Ministra Finansów od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 17 marca 2011r. sygn. akt I SA/Po 101/11 należy wskazać, iż w tożsamym stanie faktycznym zapadł wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 1 września 2011r., sygn. akt I FSK 1212/10, z którego wynika że „umorzenie udziałów w sp. z o.o. w zamian za przekazane rzeczy, w świetle art. 7 ust. 1 ustawy o VAT, podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług”. Mając na uwadze powyższe, wskazane przez Spółkę orzeczenie nie stanowi o ugruntowanej linii orzeczniczej. Podkreślić bowiem należy, że kształtowanie się orzecznictwa jest procesem rozłożonym w czasie i co do zasady wymaga większej liczby wyroków poszczególnych składów orzekających. Tym samym, należy stwierdzić, iż powołany wyrok NSA nie może wpłynąć na ocenę prawidłowości przedmiotowej kwestii.

Zgodnie z art. 91 ust. 1 ustawy - po zakończeniu roku, w którym podatnikowi przysługiwało prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego, o którym mowa w art. 86 ust. 1, jest on obowiązany dokonać korekty kwoty podatku odliczonego zgodnie z art. 90 ust. 2-10, z uwzględnieniem proporcji obliczonej w sposób określony w art. 90 ust. 2-6 lub 10 lub przepisach wydanych na podstawie art. 90 ust. 11 i 12, dla zakończonego roku podatkowego.

W przypadku towarów i usług, które na podstawie przepisów o podatku dochodowym są zaliczane przez podatnika do środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych podlegających amortyzacji, a także gruntów i praw wieczystego użytkowania gruntów, jeżeli zostały zaliczone do środków trwałych lub wartości niematerialnych i prawnych nabywcy, z wyłączeniem tych, których wartość początkowa nie przekracza 15.000 zł, korekty, o której mowa w ust. 1, podatnik dokonuje w ciągu 5 kolejnych lat, a w przypadku nieruchomości i praw wieczystego użytkowania gruntów - w ciągu 10 lat, licząc od roku, w którym zostały oddane do użytkowania. Roczna korekta w przypadku, o którym mowa w zdaniu pierwszym, dotyczy jednej piątej, a w przypadku nieruchomości i praw wieczystego użytkowania gruntów - jednej dziesiątej kwoty podatku naliczonego przy ich nabyciu lub wytworzeniu. W przypadku środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych, których wartość początkowa nie przekracza 15.000 zł, przepis ust. 1 stosuje się odpowiednio, z tym że korekty dokonuje się po zakończeniu roku, w którym zostały oddane do użytkowania (art. 91 ust. 2).

Obowiązek dokonywania korekt w ciągu 10 lat, o którym mowa w ust. 2, nie dotyczy opłat rocznych pobieranych z tytułu oddania gruntu w użytkowanie wieczyste; w przypadku tych opłat przepis ust. 1 stosuje się odpowiednio (art. 91 ust. 2a).

Korekty, o której mowa w ust. 1 i 2, dokonuje się w deklaracji podatkowej składanej za pierwszy okres rozliczeniowy roku następującego po roku podatkowym, za który dokonuje się korekty, a w przypadku zakończenia działalności gospodarczej - w deklaracji podatkowej za ostatni okres rozliczeniowy (art. 91 ust. 3).

W przypadku gdy w okresie korekty, o której mowa w ust. 2, nastąpi sprzedaż towarów lub usług, o których mowa w ust. 2, lub towary te zostaną opodatkowane zgodnie z art. 14, uważa się, że te towary lub usługi są nadal wykorzystywane na potrzeby czynności podlegających opodatkowaniu u tego podatnika, aż do końca okresu korekty (art. 91 ust. 4).

W przypadku, o którym mowa w ust. 4, korekta powinna być dokonana jednorazowo w odniesieniu do całego pozostałego okresu korekty. Korekty dokonuje się w deklaracji podatkowej za okres rozliczeniowy, w którym nastąpiła sprzedaż, a w przypadku opodatkowania towarów zgodnie z art. 14 - w deklaracji podatkowej za okres rozliczeniowy, w którym w stosunku do tych towarów powstał obowiązek podatkowy (art. 91 ust. 5).

W przypadku gdy towary lub usługi, o których mowa w ust. 4, zostaną:

1.  opodatkowane - w celu dokonania korekty przyjmuje się, że dalsze wykorzystanie tego towaru lub usługi jest związane z czynnościami opodatkowanymi;
2.  zwolnione od podatku lub nie podlegały opodatkowaniu - w celu dokonania korekty przyjmuje się, że dalsze wykorzystanie tego towaru lub usługi jest związane wyłącznie z czynnościami zwolnionymi od podatku lub nie podlegającymi opodatkowaniu (art. 91 ust. 6).

Przepisy ust. 1-6 stosuje się odpowiednio w przypadku, gdy podatnik miał prawo do obniżenia kwot podatku należnego o całą kwotę podatku naliczonego od wykorzystywanego przez siebie towaru lub usługi i dokonał takiego obniżenia, albo nie miał takiego prawa, a następnie zmieniło się prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego od tego towaru lub usługi (art. 91 ust. 7).

W przypadku towarów i usług, które na podstawie przepisów o podatku dochodowym są zaliczane przez podatnika do środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych podlegających amortyzacji, a także gruntów i praw wieczystego użytkowania gruntów, jeżeli zostały zaliczone do środków trwałych lub wartości niematerialnych i prawnych nabywcy, z wyłączeniem tych, których wartość początkowa nie przekracza 15.000 zł, korekty, o której mowa w ust. 7, dokonuje się na zasadach określonych w ust. 2 zdanie pierwsze i drugie oraz ust. 3. Korekty tej dokonuje się przy każdej kolejnej zmianie prawa do odliczeń, jeżeli zmiana ta następuje w okresie korekty (art. 91 ust. 7a).

Jak wyjaśniono we wcześniejszej części niniejszej interpretacji przekazanie wartości niematerialnej i prawnej (znaku towarowego) pomiędzy Spółką a akcjonariuszem skutkujące przeniesieniem własności tego znaku towarowego jako wynagrodzenia za udziały posiadane przez akcjonariusza stanowić będzie świadczenie usług, o którym mowa w art. 8 ust. 1 ustawy o VAT i tym samym podlegać będzie opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług na zasadach ogólnych.

W związku z tym w wyniku przekazania praw do Znaku Towarowego za wynagrodzeniem w postaci akcji posiadanych przez akcjonariusza, które ulegną przymusowemu lub automatycznemu umorzeniu nie wystąpi sytuacja, o której mowa w art. 91 ust. 7 ustawy, czyli nie nastąpi zmiana prawa do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego od tej wartości niematerialnej i prawnej podlegającej amortyzacji.

Z uwagi na to, że Wnioskodawca wykorzysta Znak Towarowy do czynności podlegającej opodatkowaniu na zasadach ogólnych (odpłatnego świadczenia usług) to w opisanej sytuacji nie nastąpi zmiana prawa do odliczenia podatku należnego o kwotę podatku naliczonego od tej usługi.

W związku z tym do sytuacji przekazania praw do Znaku Towarowego przez Wnioskodawcę na rzecz Akcjonariusza, jako wynagrodzenie z tytułu przymusowego lub automatycznego umorzenia części akcji Wnioskodawcy przysługujących Akcjonariuszowi, nie znajdzie zastosowanie art. 91 ust. 7 ustawy o VAT, a więc Wnioskodawca nie będzie zobowiązany do korekty kwoty podatku naliczonego na podstawie tego przepisu.

Mając na uwadze powyższe stanowisko Wnioskodawcy w powyższym zakresie należy uznać za nieprawidłowe.

Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dniu wydania interpretacji.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, ul. Jasna 2/4, 00-013 Warszawa po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – tj. Dz. U. z 2012r. poz. 270 z późn. zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy).

Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Warszawie Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Płocku, ul. 1-go Maja 10, 09-402 Płock.