Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0112-KDIL2-2.4012.267.2017.2.AD
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2017-10-13
Teza: Podatek od towarów i usług w zakresie opodatkowania dostawy działki dokonywanej w ramach zamiany.
Słowa kluczowe: działalność-działalność gospodarcza; gmina; nieruchomości; opodatkowanie; podatek-podatek od towarów i usług; zamiana
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II-Rozdział 1-art. 5; [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II-Rozdział 2-art. 7.; [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III-Rozdział 1-art. 15; [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział VIII-Rozdział 2-art. 43

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA

Na podstawie art. 13 § 2a, art. 14b § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2017 r., poz. 201, z późn. zm.) Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej stwierdza, że stanowisko Wnioskodawcy przedstawione we wniosku z dnia 27 czerwca 2017 r. (data wpływu 10 lipca 2017 r.) uzupełnionym pismem z dnia 9 października 2017 r. (data wpływu 9 października 2017 r.) o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie opodatkowania dostawy działki dokonywanej w ramach zamiany – **jest prawidłowe.**

UZASADNIENIE

W dniu 10 lipca 2017 r. wpłynął do tutejszego organu ww. wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie opodatkowania dostawy działki dokonywanej w ramach zamiany. Wniosek uzupełniono w dniu 9 października 2017 r. o doprecyzowanie zdarzenia przyszłego, przeformułowanie pytania oraz wskazanie adresu EPUAP.

We wniosku przedstawiono następujące zdarzenie przyszłe.

Wnioskodawca Miasto i Gmina jest właścicielem nieruchomości oznaczonej jako działka ew. nr: 2448/6 o pow. 0,5386 ha, zap. w Kw „A”, prowadzonej przez Sąd Rejonowy, Wydział Ksiąg Wieczystych.

Natomiast osoby fizyczne tj.: (…) są współwłaścicielami nieruchomości oznaczonych jako działki ew. nr 2449/1, 2449/2, 2450/1 o łącznej pow. 0,5677 ha, zap. w Kw „B”, prowadzonej przez Sąd Rejonowy, Wydział Ksiąg Wieczystych. Miasto i Gmina zamierza dokonać zamiany nieruchomości w następujący sposób.

Za przejęcie prawa własności działek ew. nr 2449/1, 2449/2, 2450/1 Miasto i Gmina zamienia na rzecz opisanych współwłaścicieli prawo własności działki ew. nr 2448/6.

Wartość rynkowa działki ew. nr 2448/6 rzeczoznawca majątkowy określił na kwotę: 436.170,30 zł, w tym 23% podatku VAT.

Wartość działek nr 2449/1, 2449/2, 2450/1 rzeczoznawca określił na kwotę: 195.509,00 zł. Różnica wartości zamienianych nieruchomości wynosi: 240.661,30 zł (słownie: dwieście czterdzieści tysięcy sześćset sześćdziesiąt jeden złotych 30/100).

Jest to roszczenie Miasta i Gminy w odniesieniu do współwłaścicieli nieruchomości objętych Kw „B”. W toku prowadzonych rozliczeń dodatkowych Miasto i Gmina winno zapłacić wymienionym powyżej współwłaścicielom nieruchomości, oznaczonych jako działki ew. nr: 2449/3 i 2450/2 o łącznej pow. 0,1912 ha, jako odszkodowanie za przejęcie w trybie postępowania podziałowego prawa własności opisanych działek.

Wartość działek ew. nr 2449/3 i 2450/2 określono na kwotę 110.657,00 zł. Wobec powyższego po dokonaniu wszelkich rozliczeń tj. kwoty wynikającej z zamiany działek: 240.661,30 - 110.657,00 (należne odszkodowanie za przejęcie działek w trybie postępowania podziałowego) = 130.004.30 zł i te kwotę musieliby wpłacić współwłaściciele nieruchomości na konto Urzędu Miasta i Gminy Współwłaściciele podnoszą kwestie opodatkowania podatkiem VAT w wysokości 23% nieruchomości będącej własnością Miasta i Gminy i nieopodatkowania podatkiem VAT nieruchomości będących ich współwłasnością.

W uzupełnieniu wniosku z dnia 9 października 2017 r.:

1.  W odpowiedzi na pytanie „Na jakiej podstawie i w jakim celu dojdzie do zamiany nieruchomości (należy podać podstawę prawną)?” – Wnioskodawca wskazał, że „Miasto i Gmina sprzedaje prawo własności działki ew. nr 2448/6 o pow. 0,5386 ha, zap. w Kw nr „A”, prowadzonej przez Sąd Rejonowy Wydział Ksiąg Wieczystych, będącej własnością Miasta i Gminy, a nabywa prawo własności działki nr: 2449/1, 2449/2, 2450/1 o łącznej pow. 0,5677 ha, zapisanych w Kw „B”, prowadzonej przez Sąd Rejonowy Wydział Ksiąg Wieczystych będących własnością osób fizycznych. Zamiana opisanych powyżej nieruchomości odbywa się w oparciu o art. 18 ust. 2 pkt 9 lit. a ustawy z dnia 08 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (t. j. Dz. U. nr z 2016 r., poz. 446 z późn. zm.), w związku z art. 15 ust. 1 ustawy z dnia z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2016 r., poz. 2147 z późn. zm.) oraz Uchwały Rady Miejskiej z dnia 24 października 2013 r. w sprawie wyrażenia zgody na zamianę nieruchomości. Zamiana nieruchomości odbywa się w związku z rozliczeniami dokonywanymi pomiędzy Miastem i Gminą a osobami fizycznymi opisanymi powyżej, w związku z przejęciem na rzecz Miasta i Gminy nieruchomości w trybie postępowania podziałowego dz. ew. nr 2450/2 2449/3 o łącznej pow. 0,1912 ha, stanowiących drogę gminną.”
2.  W odpowiedzi na pytanie „Czy na działce należącej do Wnioskodawcy nr 2448/6 znajdują się jakiekolwiek zabudowania? Jeżeli tak, to jakie?” – Wnioskodawca wskazał, że „Działka nr 2448/6, będąca własnością Miasta i Gminy jest niezabudowana”.
3.  W odpowiedzi na pytanie „Czy dla przedmiotowej działki obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego i co z niego wynika?” – Wnioskodawca wskazał, że „W odniesieniu do działki ew. nr 2448/6 obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego Miasta zatwierdzony Uchwałą Rady Miejskiej oraz w związku ze zmianą miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Miasta zatwierdzoną Uchwałą Rady Miejskiej z dnia 11 września 2008 r. – przedmiotowa działka oznaczona jest symbolem MW – tereny zabudowy wielorodzinnej”.
4.  W odpowiedzi na pytanie „Czy Wnioskodawca jest zarejestrowanym czynnym podatnikiem VAT?” – Wnioskodawca wskazał, że „Miasto i Gmina jest zarejestrowanym czynnym podatnikiem podatku VAT (potwierdzenie wydane przez Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia 23.03.2005 r.)”.
5.  W odpowiedzi na pytanie „Czy nabycie od osób fizycznych działek o nr 2449/1, 2449/2, 2450/1, 2449/3, 2450/2 zostanie udokumentowane fakturami VAT? – należy podać odrębnie dla każdej działki” – Wnioskodawca wskazał, że „Nabycie prawa własności działek nr: 2449/1, 2492/2, 2450/1 nastąpi w formie aktu notarialnego, zostanie udokumentowane fakturą VAT. Natomiast w odniesieniu do dz. ew. nr 2449/3, 2450/2 nabycie prawa własności tych działek nastąpiło z dniem 31.01.2013 r. tj. przez wydanie decyzji podziałowej Burmistrza Miasta i Gminy, w odniesieniu do tych działek nie będzie wystawiona faktura VAT”.
6.  W odpowiedzi na pytanie „Czy u osób fizycznych wskazanych w pkt 7 wezwania wystąpi w związku z tymi transakcjami obowiązek podatkowy? – należy podać odrębnie dla każdej działki” – Wnioskodawca wskazał, że „W naszej opinii nie nastąpi obowiązek podatkowy w zakresie podatku VAT
    1.  nie nastąpi obowiązek podatkowy w zakresie podatku VAT odnośnie dz. ew. nr: 2449/1,
    2.  nie nastąpi obowiązek podatkowy w zakresie podatku VAT odnośnie dz. ew. nr: 2449/2,
    3.  nie nastąpi obowiązek podatkowy w zakresie podatku VAT odnośnie dz. ew. nr: 2450/1,
    4.  nie nastąpi obowiązek podatkowy w zakresie podatku VAT odnośnie dz. ew. nr: 2449/3,
    5.  nie nastąpi obowiązek podatkowy w zakresie podatku VAT odnośnie dz. ew. nr: 2450/2”.
7.  W odpowiedzi na pytanie „Czy nabyte od osób fizycznych działki (tj. 2449/1, 2449/2, 2450/1, 2449/3, 2450/2) Wnioskodawca zamierza wykorzystać do prowadzenia na nich działalności gospodarczej, czy też będą one wykorzystane do zadań własnych Gminy, tj. poza działalnością gospodarczą? – należy podać odrębnie dla każdej działki. Ponadto, jeżeli w całości lub w części działki wykorzystywane będą do prowadzenia działalności gospodarczej, to czy w ramach tej działalności poniesione wydatki będą miały związek z czynnościami tylko opodatkowanymi czy opodatkowanymi i zwolnionymi? Opisać szczegółowo dla każdej działki jakim czynnościom będzie służyła, czy ich wykorzystanie będzie generowało podatek należny?” – Wnioskodawca wskazał, że „Nabyte od osób fizycznych działki ew. nr 2449/1, 2449/2, 2450/1, 2449/3, 2450/2 Gmina przeznaczy na realizację zadań własnych”.

W związku z powyższym opisem zadano następujące pytanie (ostatecznie sformułowane w uzupełnieniu wniosku z dnia 9 października 2017 r.):

Czy Miasto i Gmina będąc zarejestrowanym czynnym podatnikiem podatku VAT, dokonując zamiany nieruchomości, tj. przenosząc na rzecz osób fizycznych nie prowadzących działalności gospodarczej, prawo własności działki nr 2448/6, musi doliczyć do ceny sprzedaży nieruchomości podatek VAT w wysokości 23%?

Zdaniem Wnioskodawcy, zgodnie z art. 5 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług opodatkowaniem podatkiem VAT od towarów i usług podlega: odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju. Przez towary rozumie się rzeczy ruchome, jak również wszelkie postacie energii, budynki, budowie lub ich części, będące przedmiotem czynności podlegających opodatkowaniu. Oznacza to, że dostawa towarów i usług w tym także gruntów podlegać będzie opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług wyłącznie wówczas gdy dokonywana będzie przez podmiot mający status podatnika oraz od odpłatnej czynności podlegającej opodatkowaniu.

Zgodnie z art. 603 Kodeksu cywilnego przez zamianę nieruchomości rozumie się, że poprzez umowę zamiany każda ze stron zobowiązuje się przenieść na drugą stronę własność rzeczy w zamian za zobowiązanie przeniesienia własności innej rzeczy.

Do zamiany zgodnie z art. 604 Kodeksu cywilnego stosuje się odpowiednio przepisy o sprzedaży. Umowa zamiany na gruncie podatku od towarów i usług stanowi dwie odpłatne dostawy towarów. W związku z tym, że każda ze stron transakcji dokonuje odpłatnej dostawy i czy transakcja podlega opodatkowaniu, należy zbadać wynikające z niej obowiązki dla każdej ze stron odrębnie.

Zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług gmina jako osoba prawna jest podatnikiem podatku od towarów i usług jej transakcja dostawy nieruchomości w drodze umowy zamiany powinna zostać opodatkowana podatkiem od towarów i usług.

Współwłaściciele jako osoby fizyczne, nieprowadzące działalności gospodarczej nie są podatnikami podatku VAT, swojej dostawy towarów (nieruchomości) zbywanej w drodze zamiany dokonują z majątku prywatnego, czynność ta dokonywana jest jednorazowo okazjonalnie w warunkach wskazujących, że nie jest czyniona z zamiarem powtarzania, dlatego też transakcja nie może być uznana za działalność gospodarczą w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy w związku z czym ta transakcja nie będzie podlegać opodatkowaniu VAT.

Reasumując zdaniem Wnioskodawcy w świetle obowiązujących przepisów prawa Miasto i Gmina, dokonując zamiany nieruchomości ze współwłaścicielami jest zobowiązane do opodatkowania transakcji dostawy swojej nieruchomości podatkiem od towarów i usług, co oznacza, że do wartości rynkowej nieruchomości określonej przez rzeczoznawcę będzie dodany podatek VAT w wysokości 23%. Jednocześnie transakcja dostawy (rozporządzania majątkiem prywatnym nie będącym wykonywaniem działalności gospodarczej) współwłaścicieli nie podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, co oznacza, że cena dostawy nieruchomości w ramach zamiany wyceniona przez rzeczoznawcę nie będzie zawierała podatku VAT.

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego zdarzenia przyszłego jest prawidłowe.

Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2017 r., poz. 1221, z późn. zm.), zwanej dalej ustawą, opodatkowaniu ww. podatkiem podlegają odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju.

Stosownie do art. 7 ust. 1 ustawy, przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (…).

Pod pojęciem towaru – w myśl art. 2 pkt 6 ustawy – rozumie się rzeczy oraz ich części, a także wszelkie postacie energii.

Nie każda czynność stanowiąca dostawę w rozumieniu art. 7 powołanej wyżej ustawy podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, bowiem aby dana czynność była opodatkowana tym podatkiem, musi być wykonana przez podmiot, który w związku z jej wykonaniem był podatnikiem podatku od towarów i usług.

W myśl art. 15 ust. 1 ustawy, podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności.

Pojęcie działalności gospodarczej zostało zdefiniowane w ust. 2 ww. artykułu – obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych.

Zgodnie z art. 9 ust. 1 Dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. Urz. UE. L. 347 z 11.12.2006, str. 1 z późn. zm.), „podatnikiem” jest każda osoba prowadząca samodzielnie w dowolnym miejscu jakąkolwiek działalność gospodarczą, bez względu na cel, czy też rezultaty takiej działalności. „Działalność gospodarcza” obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców lub usługodawców, włącznie z górnictwem, działalnością rolniczą i wykonywaniem wolnych zawodów lub uznanych za takie. Za działalność gospodarczą uznaje się w szczególności wykorzystywanie w sposób ciągły, majątku rzeczowego lub wartości niematerialnych w celu uzyskania z tego tytułu dochodu.

Jednocześnie w art. 12 ust. 1 lit. b) powołanej Dyrektywy wskazano, że państwa członkowskie mogą uznać za podatnika każdego, kto okazjonalnie dokonuje transakcji związanej z działalnością, o której mowa w art. 9 ust. 1 akapit drugi, w szczególności dostawy terenu budowlanego. „Teren budowlany” to każdy grunt nieuzbrojony lub uzbrojony, uznawany za teren budowlany przez państwa członkowskie (art. 12 ust. 3 Dyrektywy 2006/112/WE).

Na podstawie art. 15 ust. 6 ustawy – nie uznaje się za podatnika organów władzy publicznej oraz urzędów obsługujących te organy w zakresie realizowanych zadań nałożonych odrębnymi przepisami prawa, dla realizacji których zostały one powołane, z wyłączeniem czynności wykonywanych na podstawie zawartych umów cywilnoprawnych.

Z powołanych wyżej przepisów wynika, że jednostki samorządu terytorialnego są podatnikami podatku od towarów i usług jedynie w zakresie wszelkich czynności, które mają charakter cywilnoprawny. Będą to zatem wszystkie realizowane przez te jednostki czynności w sferze ich aktywności cywilnoprawnej, np. czynności sprzedaży, zamiany (nieruchomości i ruchomości), wynajmu, dzierżawy, itp., umów prawa cywilnego (nazwanych i nienazwanych). Tylko bowiem w tym zakresie ich czynności mają charakter działalności gospodarczej w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy.

W myśl art. 603 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (Dz. U. z 2017 r., poz. 459, z późn. zm.), przez umowę zamiany każda ze stron zobowiązuje się przenieść na drugą stronę własność rzeczy w zamian za zobowiązanie się do przeniesienia własności innej rzeczy. Zatem w przypadku zamiany obie strony przenoszą na siebie wzajemnie własność rzeczy, występując zarówno w charakterze dostawcy, jak i w charakterze nabywcy. Przepis art. 604 Kodeksu cywilnego daje dyspozycję odpowiedniego stosowania do zamiany przepisów o sprzedaży.

Umowa zamiany jest umową wzajemną, bardzo zbliżoną do umowy sprzedaży. Różnica w stosunku do umowy sprzedaży polega na tym, że w miejsce świadczenia ceny pojawia się obowiązek drugiej strony przeniesienia własności rzeczy. Ze względu na wzajemny charakter umowy, wartość świadczonych rzeczy powinna być ekwiwalentna.

Zamiana nieruchomości skutkuje przeniesieniem prawa do rozporządzania zamienianymi nieruchomościami jak właściciel.

Biorąc pod uwagę powyższe przepisy należy stwierdzić, że w analizowanej sprawie w odniesieniu do planowanej dostawy opisanej we wniosku nieruchomości, Gmina wystąpi w charakterze podatnika podatku od towarów i usług, a powyższa czynność będzie stanowiła odpłatną dostawę towarów, o której mowa w art. 7 ust. 1 ustawy i będzie podlegała opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.

Stawka podatku – zgodnie z art. 41 ust. 1 ustawy – wynosi 22%, z zastrzeżeniem ust. 2-12c, art. 83, art. 119 ust. 7, art. 120 ust. 2 i 3, art. 122 i art. 129 ust. 1.

Stosownie do treści art. 146a pkt 1 ustawy, w okresie od dnia 1 stycznia 2011 r. do dnia 31 grudnia 2018 r., z zastrzeżeniem art. 146f, stawka podatku, o której mowa w art. 41 ust. 1 i 13, art. 109 ust. 2 i art. 110, wynosi 23%.

Przepisy ustawy o podatku od towarów i usług oraz rozporządzeń wykonawczych wydanych na jej podstawie, przewidują dla niektórych towarów i usług stawki obniżone lub zwolnienie od podatku.

I tak, w myśl art. 43 ust. 1 pkt 9 ustawy, zwalnia się od podatku dostawę terenów niezabudowanych innych niż tereny budowlane.

Jednocześnie, zgodnie z art. 2 pkt 33 ustawy, przez tereny budowlane rozumie się grunty przeznaczone pod zabudowę zgodnie z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, a w przypadku braku takiego planu – zgodnie z decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, o których mowa w przepisach o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.

Z powyższego należy wywieść, że opodatkowaniu podlegają te dostawy, których przedmiotem są nieruchomości gruntowe zabudowane i niezabudowane, przy czym w przypadku gruntów niezabudowanych, tylko te, które stanowią tereny budowlane. Z kolei dostawy gruntów niezabudowanych, będących na przykład gruntami rolnymi czy leśnymi, które nie są przeznaczone pod zabudowę, są zwolnione od podatku od towarów i usług.

Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2017 r., poz. 1073), reguluje zasady kształtowania polityki przestrzennej przez jednostki samorządu terytorialnego i organy administracji rządowej.

Przepis art. 1 ust. 1 pkt 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym określa zakres i sposoby postępowania w sprawach przeznaczania terenów na określone cele oraz ustalania zasad ich zagospodarowania i zabudowy przyjmując ład przestrzenny i zrównoważony rozwój za podstawę tych działań.

Natomiast art. 4 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym stanowi, że ustalenie przeznaczenia terenu, rozmieszczenie inwestycji celu publicznego oraz określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu następuje w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego.

W przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego – w myśl art. 4 ust. 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym – określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu następuje w drodze decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, przy czym:

1.  lokalizację inwestycji celu publicznego ustala się w drodze decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego;
2.  sposób zagospodarowania terenu i warunki zabudowy dla innych inwestycji ustala się w drodze decyzji o warunkach zabudowy.

O przeznaczeniu nieruchomości stanowią zatem akty prawa miejscowego. Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego – jako źródło prawa miejscowego, a w przypadku jego braku decyzja o warunkach zabudowy – jako akt indywidualny prawa administracyjnego.

W tym miejscu warto wyjaśnić, że stosownie do treści wyroku Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z dnia 28 marca 1996 r. w sprawie C-468/93 Gemeente Emmen – „teren budowlany oznacza każdy nieuzbrojony lub uzbrojony teren uznany przez państwa członkowskie za teren z przeznaczeniem pod zabudowę”.

Tym samym również w świetle orzeczeń Trybunału Sprawiedliwości UE, za teren budowlany uznać można jedynie taki, który regulacjami prawa krajowego został przeznaczony pod zabudowę.

Wprowadzony do ustawy art. 2 pkt 33, w zgodny sposób odpowiada zatem treści ww. orzeczenia, gdyż cechę przeznaczenia pod zabudowę ustalić należy na podstawie określonych wprost w ustawie dokumentów prawa miejscowego (tj. przeznaczenie określonego gruntu ocenić należy wyłącznie w oparciu o istniejący plan zagospodarowania przestrzennego oraz wydane decyzje o warunkach zabudowy nieruchomości).

W związku z tym, że ustawa o podatku od towarów i usług nie precyzuje, o jakie tereny przeznaczone pod zabudowę chodzi, przyjąć trzeba, że pojęcie „grunty przeznaczone pod zabudowę” obejmuje obszary, na których przewidziane są różne formy zabudowy.

Z powołanych przepisów wynika, że przeznaczenie określonego gruntu należy oceniać wyłącznie w oparciu o istniejący miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego oraz wydane decyzje o warunkach zabudowy nieruchomości.

Jak stanowi art. 43 ust. 1 pkt 2 ustawy, zwalnia się od podatku dostawę towarów wykorzystywanych wyłącznie na cele działalności zwolnionej od podatku, jeżeli z tytułu nabycia, importu lub wytworzenia tych towarów nie przysługiwało dokonującemu ich dostawy prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego.

Analiza przedstawionych okoliczności sprawy oraz treści przywołanych przepisów prawa prowadzi do stwierdzenia, że zbycie przez Gminę w formie zamiany nieruchomości niezabudowanej (działki nr 2448/6), nie będzie zwolnione od podatku na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 9 ustawy, gdyż – jak wynika z treści wniosku – zgodnie z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego przedmiotowa działka oznaczona jest symbolem MW – tereny zabudowy wielorodzinnej, zatem stanowi ona teren budowlany w rozumieniu art. 2 pkt 33 ustawy. Zbycie tej nieruchomości nie będzie również korzystało ze zwolnienia przewidzianego w art. 43 ust. 1 pkt 2 ustawy, gdyż treść wniosku nie wskazuje, że była ona wykorzystywana przez Gminę wyłącznie na cele działalności zwolnionej od podatku.

Biorąc powyższe pod uwagę należy stwierdzić, że zbycie działki nr 2448/6 będzie podlegało opodatkowaniu 23% stawką podatku, na podstawie art. 41 ust. 1 w związku z art. 146a pkt 1 ustawy o podatku od towarów i usług.

Tym samym stanowisko Wnioskodawcy należało uznać za prawidłowe.

Tutejszy organ informuje ponadto, że wydana interpretacja dotyczy tylko sprawy będącej przedmiotem wniosku (zapytania) Zainteresowanego. Inne kwestie podniesione w opisie zdarzenia przyszłego oraz we własnym stanowisku Wnioskodawcy, które nie zostały objęte pytaniem – nie mogą być zgodnie z art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej – w niniejszej interpretacji rozpatrzone. Dotyczy to w szczególności kwestii opodatkowania dostawy działek przez osoby fizyczne oraz wyceny poszczególnych działek.

Zaznacza się także, że zgodnie z art. 14b § 3 ustawy Ordynacja podatkowa, składający wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej obowiązany jest do wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego. Organ jest ściśle związany przedstawionym we wniosku stanem faktycznym (opisem zdarzenia przyszłego). Zainteresowany ponosi ryzyko związane z ewentualnym błędnym lub nieprecyzyjnym przedstawieniem we wniosku opisu stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego). Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, o ile rzeczywisty stan faktyczny sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie ze stanem faktycznym (opisem zdarzenia przyszłego) podanym przez Wnioskodawcę w złożonym wniosku. W związku z powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego w opisie sprawy, udzielona odpowiedź traci swą aktualność.

Zgodnie z art. 14na Ordynacji podatkowej przepisów art. 14k–14n nie stosuje się, jeżeli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej stanowi element czynności będących przedmiotem decyzji wydanej:

1.  z zastosowaniem art. 119a;
2.  w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług.

Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dniu wydania interpretacji.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w dwóch egzemplarzach (art. 47 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. z 2017 r., poz. 1369, z późn. zm.) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie albo aktu, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 4a (art. 53 § 1 ww. ustawy).

Jednocześnie, zgodnie z art. 57a ww. ustawy, skarga na pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego wydaną w indywidualnej sprawie, opinię zabezpieczającą i odmowę wydania opinii zabezpieczającej może być oparta wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd administracyjny jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy), na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Teodora Sixta 17, 43-300 Bielsko-Biała.