Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0114-KDIP2-1.4010.741.2024.3.MW
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-03-12
Teza: Przenoszone na polski zakład notami księgowymi koszty
ponoszone przez Spółkę na terenie Republiki Czeskiej, a
mające związek z przychodami polskiego zakładu, w tym
koszty ponoszone przed dniem rozpoczęcia prac budowlanych
tj. przed 3 listopada 2023 r., będą stanowić dla zakładu w
Polsce koszt uzyskania przychodu w rozumieniu przepisu art.
15 ust. 1 ustawy o CIT.
Słowa kluczowe: Czechy
budowa
koszt-koszty uzyskania przychodów
usługi-usługi budowlane
zakład-zakład zagraniczny
Zagadnienia: Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 1. Podmiot i przedmiot opodatkowania-
Słowniczek-Zagraniczny zakład
Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 3. Koszty uzyskania przychodów-Ogólna zasada
zaliczania wydatków do kosztów uzyskania przychodów
Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 3. Koszty uzyskania przychodów-Potrącalność
kosztów-Koszty bezpośrednio związane z przychodami
1

Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 3. Koszty uzyskania przychodów-Potrącalność
kosztów-Koszty inne niż bezpośrednio związane z
przychodami (koszty pośrednie)
Przepisy: [CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 1-art. 4a-pkt 11
[CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 3-art. 15-ust. 1

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

20 grudnia 2024 r. wpłynął Państwa wniosek z 16 grudnia 2024 r. o wydanie interpretacji
    indywidualnej, który dotyczy podatku dochodowego od osób prawnych w zakresie
    ustalenia czy działalność Spółki w Polsce prowadzi do powstania w Polsce zagranicznego
    zakładu.
    Uzupełnili go Państwo - na wezwanie organu - pismem z 10 lutego 2025 r. (data wpływu 12
    lutego 2025 r.) oraz pismem z 2 marca 2025 r. (data wpływu 6 marca 2025 r.).
    Treść wniosku jest następująca:
    Opis stanu faktycznego

    Wnioskodawca jest Spółką akcyjną zarejestrowaną w Republice Czeskiej, rezydentem
    podatkowym. Spółka zawarła umowę z polską Spółką z ograniczona odpowiedzialnością,
    umowę dotyczącą realizacji projektu „(...)”. Jest to (...). Realizacja inwestycji obejmuje
    zarówno prace projektowe jak i prace budowlane.
    Przedmiotem świadczonych usług Spółki na rzecz Inwestora jest:
        wykonanie dokumentacji projektowej;
        uzyskanie wymaganych zgód administracyjnych;
        wykonanie dokumentacji wykonawczej;
        dostarczenie wszystkich niezbędnych materiałów i urządzeń;
        wykonanie prac budowlanych
    Od października 2022 roku Wnioskodawca na zlecenie polskiej Spółki wykonywał prace
    koncepcyjne i projektowe. Spółka przygotowała projekt wniosku o pozwolenie na budowę.
    Wszystkie te prace Spółka wykonała jako odrębne projekty, nie mając pewności, że
    Inwestor powierzy Spółce wykonanie tych prac budowlanych. W styczniu 2023 r. Gmina
    (...) zatwierdziła zmianę planu zagospodarowania przestrzennego i dopiero w tym
    momencie Inwestor uzyskał możliwość realizacji inwestycji. We wrześniu 2023 r. Inwestor
    uzyskał pozwolenie na budowę. W październiku Inwestor zlecił Wnioskodawcy wykonanie i
    zawarł umowę wykonawczą.
    Prace budowlane rozpoczęły się na terenie Polski 3 listopada 2023 r. Od tego czasu, w
    Polsce obecne są osoby działające w imieniu Spółki w ramach realizacji projektu ( w
    szczególności pracownicy Spółki). Spółka od tego dnia dysponuje także na terenie Polski
    zasobami technicznymi niezbędnymi do realizacji opisanego projektu, tj. utrzymuje sprzęt
    służący wykonaniu prac budowlanych. Spółka korzysta z usług podwykonawców i
    dostawców towarów niezbędnych do realizacji projektu. Pracownicy Spółki wykonujący
    prace są rezydentami podatkowymi Republiki Czeskiej. Wnioskodawca sądził, że wszystkie
    prace wykonywane na terenie Polski zakończą się przed upływem 12 miesięcy od dnia
    rozpoczęcia, okazało się to niemożliwe. Spółka gromadzi na terenie Polski materiały i
    urządzenia, które służą wyłącznie do realizacji tego projektu. Wszelkie czynności
    podejmowane przez Spółkę na terenie Polski służą wyłącznie realizacji tej inwestycji.
    Wszystkie decyzje biznesowe dotyczące opisanego projektu podejmowane są przez
    centralę Spółki znajdującą się w Republice Czeskiej. W Polsce nie działają osoby
    upoważnione do zawierania umów w imieniu Spółki. Rok podatkowy Spółki pokrywa się z
    rokiem kalendarzowym. Wszystkie koszty związane z pracami projektowymi,
    przygotowaniem wniosku o pozwolenie na budowę, zatrudnieniem pracowników
    wykonujących i nadzorujących prace budowlane ponosi Spółka A. S.A. w Republice
    Czeskiej. Kosztami tymi będzie obciążony zakład Spółki powstały w Polsce w wyniku
    realizacji budowy trwającej ponad 12 miesięcy. Spółka jest zarejestrowana w Polsce do
    podatku VAT, nabywa od polskich kontrahentów usługi (głównie prace ziemne) i paliwo do
    własnych maszyn budowlanych. Dokumentuje te zakupy polskimi fakturami VAT. Koszty
    ponoszone przez Spółkę na terenie Republiki Czeskiej są przypisywane w odpowiedniej
    części do polskiego zakładu i zakład jest obciążany tymi kosztami poprzez noty księgowe.
    Uzupełnienie opisu stanu faktycznego
    W piśmie uzupełniającym z 2 marca 2025 r. (data wpływu 6 marca 2025 r.), wskazali
    Państwo, że wszystkie prace zarówno koncepcyjne jak i projektowe, które dotyczyły
    inwestycji „(...)." a zostały zlecone Spółce przez polskiego Inwestora, były wykonywane
    przez Spółkę, pracownikami zatrudnionymi przez spółkę na terytorium Czech. Prace te
    zostały wykonane na podstawie informacji przekazanych Spółce przez Inwestora oraz
    symulacji, map, projektów składowych (np. pożarowego, wylesiania, ewakuacji, przyłączy
    wodnego, elektrycznego, grzewczego), których wykonanie Spółka zleciła polskiemu
    przedsiębiorstwu, które działało we własnym imieniu na rzecz Spółki. Spółka nie

    prowadziła na terenie Polski żadnych czynności w tym zakresie przez osobę fizyczną czy
    podmiot, którym udzieliłaby pełnomocnictwa do działania w imieniu Spółki.
    Wyłącznie wydatki związane z działalnością Zakładu Spółki w Polsce a poniesione przez
    Spółkę w Czechach, zostały przeniesione jako koszty uzyskania przychodu dla polskiego
    Zakładu Spółki.
    Pytania
    1) Czy w związku z realizacją inwestycji, po upływie 12 miesięcy od rozpoczęcia prac
      budowlanych na terenie Polski w Polsce powstanie zakład Spółki w rozumieniu
      przepisów umowy (UPO) zawartej między Rzecząpospolitą Polską a Republiką Czeską
      w sprawie unikania podwójnego opodatkowania i zapobiegania uchylaniu się od
      opodatkowania w zakresie podatków od dochodu, sporządzonej w Warszawie dnia 13
      września 2011 r, (Dz. U. 2012 r. poz. 991)?
    2) Kiedy powinna być zapłacona pierwsza zaliczka na podatek dochodowy od osób
      prawnych w związku z powstaniem zakładu podatkowego w Polsce?
    3) Za jaki okres Spółka powinna złożyć pierwsze zeznanie roczne w podatku dochodowym
      od osób prawnych o dochodach polskiego zakładu?
    4) Czy obciążenie kosztami zakładu podatkowego Spółki A. S.A. w Polsce, kosztami
      związanymi z tym zakładem, ponoszonymi przez Spółkę na terenie Republiki Czeskiej,
      przenoszone na polski zakład notami księgowymi zawierającymi koszty
      niepowiększone o tzw. Marżę rynkową będą stanowić dla zakładu w Polsce koszt
      uzyskania przychodu w rozumieniu przepisu art. 15 ust. 1 ustawy o CIT?
    5) Czy koszty poniesione przez Spółkę A. S.A. z siedzibą w Republice Czeskiej przed
      powstaniem zakładu podatkowego w Polsce a związane z projektem, będą kosztem
      polskiego zakładu podatkowego?
    Państwa stanowisko w sprawie
    Ad 1
    Zdaniem Spółki, w związku z realizacją tej inwestycji, w Polsce powstanie zakład Spółki w
    rozumieniu przepisów UPO z uwagi na budowę trwającą dłużej niż 12 miesięcy.
    Zgodnie z art. 5 ust. 1 UPO, w rozumieniu przedmiotowej konwencji określenie "zakład"
    oznacza stałą placówkę, poprzez którą całkowicie albo częściowo wykonuje się działalność
    przedsiębiorstwa.
    Stosownie do art. 5 ust. 3 lit. a UPO, określenie "zakład" obejmuje w szczególności budowę
    albo montaż, które trwają przez okres dłuższy niż 12 miesięcy.
    Spółka wykonuje pracę zgodnie z zakresem uzyskanego przez inwestora pozwolenia na
    budowę. Czynności wykonywane przez Spółkę, to zarówno prace ziemne, montaż
    konstrukcji oraz prace związane ze wszystkimi instalacjami, w które wyposażona jest (...).
    Inwestycję realizowaną przez Spółkę można uznać za "budowę albo montaż". Nie
    przesądzając, czy prace wykonywane przez Spółkę są bliższe "budowie" czy "montażowi",
    należy stwierdzić, że z pewnością odpowiadają one co najmniej jednemu z powyższych
    określeń. Spółka bierze udział w konstrukcji (budowie) i składaniu (montażu) inwestycji, a
    prace w tym zakresie trwają ponad 12 miesięcy.
    W ocenie Spółki, realizowany przez nią projekt skutkuje powstaniem zakładu w Polsce w
    rozumieniu przepisów UPO, z uwagi na istnienie budowy albo montażu przez okres
    przekraczający 12 miesięcy. Jednak zakład powstaje dopiero po upływie 12 miesiąca od
    chwili rozpoczęta prac w Polsce.
    Ad 2
    Zdaniem Spółki, pierwsza zaliczka na podatek dochodowy od osób prawnych powinna
    zostać zapłacona w terminie płatności zaliczki za miesiąc, w którym upłynie 12 miesięcy od

    dnia rozpoczęcia prac w ramach budowy albo montażu i zaliczka ta powinna obejmować
    dochód uzyskany przez zakład w okresie od dnia, w którym rozpoczęto prace w ramach
    budowy albo montażu do końca miesiąca, w którym upłynęło 12 miesięcy od dnia
    rozpoczęcia tych prac.
    Zgodnie z przepisami UPO, zakład w postaci budowy albo montażu powstaje pod
    warunkiem, że budowa (montaż) trwa dłużej niż 12 miesięcy. Zakład powstaje dopiero po
    upływie 12 miesięcy, powstaje on z mocą wsteczną tj. ze skutkiem od dnia rozpoczęcia
    prac. Innymi słowy dopóki nie upłynie okres 12 miesięcy, zakład nie powstaje, ale z chwilą
    upływu owego okresu uznaje się, zakład istnieje od dnia, w którym rozpoczęto prace.
    Spółka zauważa, że do momentu powstania zakładu nie może powstać obowiązek zapłaty
    zaliczek od dochodu wygenerowanego przez ten zakład. Skoro nie istnieje zakład, nie
    istnieje również dochód podlegający opodatkowaniu w Polsce, a co za tym idzie nie
    powstaje obowiązek zapłaty podatku. Tym samym, przed upływem okresu 12 miesięcy od
    dnia rozpoczęcia prac w ramach budowy (montażu), nie powstaje obowiązek zapłaty
    zaliczek. Pierwsza zaliczka powinna zostać zapłacona w ustawowym terminie płatności
    zaliczki za miesiąc, w którym upłynęło 12 miesięcy od dnia rozpoczęcia prac w ramach
    budowy (montażu). Pierwsza zaliczka na podatek dochodowy od osób prawnych powinna
    objąć dochód uzyskany w okresie od dnia rozpoczęcia prac w ramach budowy (montażu)
    do końca miesiąca, w którym upłynęło 12 miesięcy od dnia rozpoczęcia tych prac.
    Skoro prace w ramach budowy (montażu) rozpoczęły się 3 listopada 2023 r. to pierwsza
    zaliczka na podatek z tytułu dochodów uzyskanych przez zakład powinna zostać
    zapłacona w terminie do 20 grudnia 2024 r. i powinna obejmować podatek od dochodu
    uzyskanego w okresie od dnia rozpoczęcia prac w listopadzie 2023 r. do 30 listopada 2024
    r. Analiza cytowanych powyżej regulacji prowadzi do wniosku, iż zasadniczo podatnicy są
    zobowiązani obliczać zaliczki na podatek dochodowy od osób prawnych za okresy
    miesięczne począwszy od miesiąca, w którym powstał obowiązek podatkowy w zakresie
    podatku dochodowego od osób prawnych - tj. od dnia, w którym stali się podatnikami.
    Jednocześnie, ustawodawca nie przewidział żadnych szczególnych regulacji dotyczących
    zapłaty zaliczek na podatek dochodowy od osób prawnych w przypadku upływu okresu
    określonego w UPO, skutkującego powstaniem zakładu zagranicznego podmiotu na
    terytorium Polski.
    Zdaniem Spółki, nie jest zobowiązana do naliczenia odsetek za zwłokę za okres od daty
    faktycznego rozpoczęcia prac montażowych do dnia zapłaty podatku w ww. terminie.
    Zaliczki za kolejne miesiące, Spółka jest zobowiązana obliczać i wpłacać zgodnie z
    generalną zasadą, tj. w terminie do 20 dnia miesiąca następującego po miesiącu, którego
    dotyczy zaliczka.
    W ocenie Spółki, pierwsza zaliczka na podatek dochodowy od osób prawnych powinna
    zostać zapłacona w terminie płatności zaliczki za miesiąc, w którym upłynie 12 miesięcy od
    dnia rozpoczęcia prac w ramach budowy albo montażu, czyli do 20 grudnia 2024 r. i
    zaliczka ta powinna obejmować dochód uzyskany przez zakład w okresie od dnia, w
    którym rozpoczęto prace w ramach budowy albo montażu do końca miesiąca, w którym
    upłynęło 12 miesięcy od dnia rozpoczęcia tych prac.
    Ad 3
    Zgodnie z brzmieniem art. 27 ust. 1 u.p.d.o.p, zdaniem Spółki jest ona zobowiązana w
    terminie do końca trzeciego miesiąca następnego roku podatkowego, złożyć do
    właściwego organu podatkowego zeznanie CIT-8 oraz wpłacić różnicę między podatkiem
    należnym od dochodu wykazanego w zeznaniu a sumą należnych zaliczek za okres od
    początku roku. Z uwagi jednak na fakt, iż w opinii Spółki, pierwsza zaliczka na podatek
    dochodowy od osób prawnych (należna w sytuacji Spółki terminie do 20 grudnia 2024 r.)
    powinna objąć cały okres 12 miesięcy, tj. od dnia rozpoczęcia przez Spółkę prac
    budowlanych na terytorium Polski do dnia powstania zakładu, roczne rozliczenie zakładu
    dokonane w zeznaniu CIT-8 powinno objąć tym samym okres od dnia rozpoczęcia przez

    Spółkę prac budowlanych na terytorium Polski, tj. od dnia 3 listopada 2023 r., do końca
    roku podatkowego, tj. do dnia 31 grudnia 2024 r. inny wniosek, niż powyższy nie znajduje
    logicznych podstaw - biorąc pod uwagę całość rozważanego zagadnienia.
    Ad 4
    W ocenie Spółki obciążenie polskiego zakładu kosztami ponoszonymi przez Spółkę poza
    Polską, a mającymi związek z przychodami polskiego zakładu, na postawie noty księgowej
    będzie dla niego stanowiło koszt uzyskania przychodu w rozumieniu przepisu art. 15 ust. i
    ustawy o CIT, gdyż koszt ten nie jest wymieniony w art. 16 ustawy o CIT jako koszt
    wyłączony z kosztów uzyskania przychodów.
    Ponadto przepis art. 7 ust. 3 umowy polsko-czeskiej stanowi, że przy ustalaniu zysków
    zakładu dopuszcza się odliczenie wydatków ponoszonych dla tego zakładu, włącznie z
    kosztami zarządzania i ogólnymi kosztami administracyjnymi, niezależnie od tego, czy
    powstały w tym Państwie, w którym zakład jest położony, czy gdzie indziej.
    Ad 5
    Informacje zawarte w opisie stanu faktycznego, pokazują jednoznacznie, że Spółka
    rozpoczęła prace dla polskiego Inwestora jeszcze przed zawarciem umowy o roboty
    budowlane. Pierwsze wydatki związane z budową zostały poniesione w Polsce w maju
    2023 r., a koszty ponoszone i mające związek z polskim zakładem były ponoszone przez
    centralę Spółki już od początku 2023 r.
    Zdaniem Spółki, koszty ponoszone przed dniem rozpoczęcia prac budowlanych tj. przed 3
    listopada 2023 r. będą stanowiły koszt uzyskania przychodu w rozumieniu przepisu art. 15
    ust. 1 ustawy o CIT, gdyż koszt ten nie jest wymieniony w art. 16 ustawy o CIT jako koszt
    wyłączony z kosztów uzyskania przychodów.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest w części prawidłowe, w części
    nieprawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Ad 1
    W myśl art. 3 ust. 2 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób
    prawnych (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 278, dalej: „ustawa o CIT”):
      Podatnicy, jeżeli nie mają na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej siedziby lub
      zarządu, podlegają obowiązkowi podatkowemu tylko od dochodów, które osiągają
      na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.
    Zgodnie z art. 3 ust. 3 pkt 1 ustawy o CIT:
      Za dochody (przychody) osiągane na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przez
      podatników, o których mowa w ust. 2, uważa się w szczególności dochody
      (przychody) m. in. z wszelkiego rodzaju działalności prowadzonej na terytorium
      Rzeczypospolitej Polskiej, w tym poprzez położony na terytorium Rzeczypospolitej
      Polskiej zagraniczny zakład.
    Jak wynika z ww. ustawy, uzyskiwanie dochodów w Polsce za pośrednictwem zakładu
    zagranicznego przedsiębiorcy prowadzi do powstania źródła przychodów w Polsce, które
    powinny być opodatkowane w Polsce.
    Zgodnie z definicją zagranicznego zakładu zawartą w art. 4a pkt 11 ustawy o CIT pojęcie to
    oznacza:
        a) stałą placówkę, poprzez którą podmiot mający siedzibę lub zarząd na terytorium
          jednego państwa wykonuje całkowicie lub częściowo działalność na terytorium
          innego państwa, a w szczególności oddział, przedstawicielstwo, biuro, fabrykę,
          warsztat albo miejsce wydobywania bogactw naturalnych,

        b) plac budowy, budowę, montaż lub instalację, prowadzone na terytorium
          jednego państwa przez podmiot mający siedzibę lub zarząd na terytorium
          innego państwa,
        c) osobę, która w imieniu i na rzecz podmiotu mającego siedzibę lub zarząd na
          terytorium jednego państwa działa na terytorium innego państwa, jeżeli osoba
          ta ma pełnomocnictwo do zawierania w jego imieniu umów i pełnomocnictwo
          to faktycznie wykonuje
        - chyba że umowa o unikaniu podwójnego opodatkowania, której stroną jest
          Rzeczpospolita Polska, stanowi inaczej.
    Definicja ta ma zastosowanie tylko w przypadku, gdy właściwa umowa o unikaniu
    podwójnego opodatkowania, której stroną jest Polska, nie stanowi inaczej.
    Siedziba Wnioskodawcy znajduje się na terytorium Czech, dlatego też analiza czy Spółka
    posiada zakład w Polsce powinna zostać przeprowadzona na gruncie postanowień
    Umowy między Rzecząpospolitą Polską a Republiką Czeską w sprawie unikania
    podwójnego opodatkowania i zapobiegania uchylaniu się od opodatkowania w zakresie
    podatków od dochodu, sporządzonej w Warszawie dnia 13 września 2011 r. (Dz. U. z 1994
    r., poz. 189, dalej: „UPO PL-CZE”), zmodyfikowanej przez Konwencję wielostronną
    implementującą środki traktatowego prawa podatkowego mające na celu zapobieganie
    erozji podstawy opodatkowania i przenoszeniu zysku, podpisaną przez Polskę i Czechy
    dnia 7 czerwca 2017 r. (dalej: „Konwencja MLI”).
    Stosownie do art. 7 ust. 1 i 7 UPO PL-CZE:
      1. Zyski przedsiębiorstwa Umawiającego się Państwa podlegają opodatkowaniu tylko
      w tym Państwie, chyba że przedsiębiorstwo prowadzi działalność gospodarczą w
      drugim Umawiającym się Państwie przez położony tam zakład. Jeżeli
      przedsiębiorstwo wykonuje działalność gospodarczą w ten sposób, to zyski
      przedsiębiorstwa mogą być opodatkowane w drugim Państwie, jednak tylko w takiej
      mierze, w jakiej mogą być przypisane temu zakładowi.
      7. Jeżeli zyski zawierają dochody, które zostały odrębnie uregulowane w innych
      artykułach niniejszej Umowy, to postanowienia tych innych artykułów nie będą
      naruszane przez postanowienia niniejszego artykułu.
    W myśl art. 5 ust. 1 UPO PL-CZE:
      W rozumieniu niniejszej Umowy określenie „zakład” oznacza stałą placówkę, przez
      którą całkowicie lub częściowo prowadzona jest działalność gospodarcza
      przedsiębiorstwa.
    Z art. 5 ust. 2 UPO PL-CZE wynika, że:
      Określenie „zakład” obejmuje w szczególności:
      a) siedzibę zarządu,
      b) filię,
      c) biuro,
      d) fabrykę,
      e) warsztat oraz
      f) kopalnię, źródło ropy naftowej lub gazu, kamieniołom lub każde inne miejsce
      wydobywania zasobów naturalnych.
    Natomiast, zgodnie z art. 5 ust. 3 UPO PL-CZE:
      Określenie „zakład” ponadto obejmuje:

      a) plac budowy lub prace konstrukcyjne, montażowe lub instalacyjne, oraz czynności
      nadzorcze z nimi związane, ale tylko wówczas, gdy taki plac budowy, prace lub
      czynności trwają dłużej niż dwanaście miesięcy;
      b) świadczenie usług, włączając usługi doradcze lub menedżerskie, przez
      przedsiębiorstwo Umawiającego się Państwa lub przez pracowników lub inny
      personel zaangażowany w tym celu przez przedsiębiorstwo, ale tylko wówczas, gdy
      działalność o takim charakterze trwa na terytorium drugiego Umawiającego się
      Państwa przez okres lub okresy przekraczające łącznie sześć miesięcy w jakimkolwiek
      dwunastomiesięcznym okresie. mowa w literze f), całkowita działalność stałej
      placówki, ma charakter przygotowawczy lub pomocniczy.
    Jednocześnie na mocy art. 5 ust. 4 UPO PL-CZE:
      Bez względu na poprzednie postanowienia niniejszego artykułu, określenie „zakład”
      nie obejmuje:
      a) użytkowania placówek, które służą wyłącznie do składowania, wystawiania lub
      dostawy dóbr lub towarów należących do przedsiębiorstwa;
      b) utrzymywania zapasów dóbr lub towarów należących do przedsiębiorstwa,
      wyłącznie w celu składowania, wystawiania lub dostawy;
      c) utrzymywania zapasów dóbr lub towarów należących do przedsiębiorstwa,
      wyłącznie w celu przetworzenia przez inne przedsiębiorstwo;
      d) utrzymywania stałej placówki wyłącznie w celu zakupu dóbr lub towarów albo
      zbierania informacji dla przedsiębiorstwa;
      e) utrzymywania stałej placówki wyłącznie w celu prowadzenia dla przedsiębiorstwa
      jakiejkolwiek innej działalności o charakterze przygotowawczym lub pomocniczym;
      f) utrzymywania stałej placówki wyłącznie w celu łącznego prowadzenia jakichkolwiek
      rodzajów działalności, wymienionych w literach a) - e), pod warunkiem, że całkowita
      działalność tej placówki wynikająca z takiego połączenia, ma charakter
      przygotowawczy lub pomocniczy.
    Dokonując interpretacji postanowień UPO PL-CZE należy zwrócić uwagę na tekst
    Modelowej Konwencji stanowiącej wzór umów w sprawie unikania podwójnego
    opodatkowania zawieranych przez Polskę, jak również brzmienie Komentarza do niej.
    Zostały one wypracowane w drodze konsensusu przez wszystkie państwa członkowskie
    OECD, które zobowiązały się tym samym do stosowania zawartych w nich postanowień.
    Modelowa Konwencja, jak i Komentarz do niej nie są źródłem powszechnie
    obowiązującego prawa, natomiast stanowią wskazówkę, jak należy interpretować zapisy
    umów w sprawie unikania podwójnego opodatkowania. Zatem, obowiązki podatkowe
    podmiotów z siedzibą w odrębnych państwach należy rozpatrywać z uwzględnieniem
    postanowień umowy w sprawie unikania podwójnego opodatkowania oraz Modelowej
    Konwencji OECD wraz z Komentarzem.
    W komentarzu do art. 5 ust. 3 Modelowej Konwencji OECD stwierdzono, że określenie plac
    budowy, budowa lub prace instalacyjne i montażowe obejmuje nie tylko budowę
    budynków, lecz również budowę dróg, mostów lub kanałów, renowację (obejmująca
    ważne prace budowlane, a nie tylko prace związane z utrzymaniem i dekoracją) takich
    budynków, dróg, mostów lub kanałów, układanie rurociągów i prowadzenie prac
    ziemnych. Również określenie prace montażowe nie ogranicza się do prac instalacyjnych
    związanych z placem budowy: obejmuje ono również instalowanie nowych urządzeń w
    wybudowanych już budynkach oraz poza nimi. Zgodnie z Komentarzem prace instalacyjne
    rozumiane jako składanie (montaż) wcześniej przygotowanych elementów produkcyjnych
    lub rusztowań w jedną całość są objęte zakresem art. 5 ust. 3 MK OECD.
    Zasadnym jest przyjęcie, że zakres użytego pojęcia "budowa albo montażu" rozciąga się
    na różnego rodzaju prace budowlano-montażowe, wykonywane w państwie źródła w

    określonym miejscu i przez określony czas. Pojęcie "budowa albo montaż" jako szczególna
    forma działalności uznawanej za "zakład" oznacza zatem działalność o charakterze
    usługowym, polegająca na wykonywaniu czynności budowlano-montażowych, a zatem
    zyski wyłącznie z takich usług mogą być przypisane przedsiębiorstwu zagranicznemu jako
    uzyskane przez prowadzony w drugim państwie zakład wykonujący budowę albo montaż
    przez okres przekraczający określony Umową czas.
    Z komentarza OECD w wersji przed zmianami dokonanymi w 2003 r. wynika że "prace
    budowlane" obejmują planowanie i nadzór, gdy wykonywane są przez przedsiębiorcę
    prowadzącego budowę. Natomiast czynności polegające wyłącznie na planowaniu i
    nadzorze, wykonywane przez zewnętrznego zleceniodawcę, mogą być uznane za zakład
    dopiero po spełnieniu przesłanek zawartych w ustępie art. 5 ust. 1 umowy, w
    szczególności kryterium stałości placówki.
    Natomiast z komentarza OECD w wersji z 2003 r. wynika, że zakres pojęcia "prace
    budowlane lub instalacyjne" wchodzi również planowanie oraz nadzór budowlany.
    Umowa powinna być zasadniczo interpretowana w duchu zmienionego komentarza OECD
    (zob. komentarz do art. 5 ust. 3 nr brzeg. 17 oraz M. Jamroży i A. Cloer w opracowaniu
    "Umowa o unikaniu podwójnego opodatkowania z Niemcami" (s. 66 i nast., Warszawa
    2007).
    W zakres pojęcia "prace budowlane lub instalacyjne" wchodzi zatem również planowanie
    oraz nadzór budowlany. Planowanie lub nadzór na placu budowy powinny podlegać
    regule wyrażonej w art. 5 ust. 3 UPO PL-CZE.
    Postanowienia UPO PL-CZE przewidują, że plac budowy, prace budowlane bądź
    instalacyjne mogą stanowić zakład w rozumieniu art. 5. Powstanie zakładu w przypadku
    placu budowy jest jednak ograniczone czynnikiem czasowym. Zgodnie bowiem z UPO PL-
    CZE, wskazane powyżej działania budowlane będą stanowić zakład jedynie wówczas, gdy
    obiekty te istnieją dłużej niż dwanaście miesięcy. Obiekt budowlany, który nie spełnia
    powyższego warunku czasowego, nie stanowi sam w sobie zakładu, nawet, jeżeli w jego
    ramach istnieje stała placówka związana z działalnością budowlaną.
    M. J. Jaworski wskazuje, że ocena czy budowa lub montaż stanowi zakład podatkowy,
    następować powinna jedynie w odniesieniu do trwania poszczególnej budowy lub
    montażu (zob. M. J. Jaworski, Kwalifikacja placu budowy oraz prac budowlanych i
    instalacyjnych jako zakładu na gruncie polsko-niemieckiej umowy o unikaniu podwójnego
    opodatkowania, Monitor Podatkowy Nr 3/2010, s. 18).
    Wspólnym mianownikiem dla wszystkich wskazówek dotyczących obliczenia ww. terminu
    jest położenie nacisku na aspekty gospodarcze, a nie stricte formalne związanie z
    prowadzeniem działalności gospodarczej za pośrednictwem stałego zakładu w formie
    placu budowy lub montażu. Przyczyną takiego podejścia jest przede wszystkim walka z
    nadużyciami podatników prowadzącymi do niespełnienia się kryterium terminu, od
    którego zależy powstanie stałego zakładu w formie placu budowy lub montażu, na
    przykład poprzez dzielenie kontraktów budowlanych na kilka części, z których każda
    odnosi się do okresu krótszego niż ten konstytuujący stały zakład budowlany lub
    montażowy (zob. punkt 18 Komentarza OECD do art. 5 ust. 3).
    Dla powstania stałego zakładu w postaci placu budowy lub montażu istotne jest to, aby
    był on zlokalizowany w konkretnym punkcie albo przynajmniej obejmował odpowiednio
    zwarty i niewielki teren, na którym realizowane są czynności budowlane i montażowe
    pozostające w związku gospodarczym (zob. W. Morawski, Komentarz do artykułu 5, (w:) B.
    Brzeziński (red. Model Konwencji OECD Komentarz, Warszawa 2010, s. 326).
    Plac budowy istnieje od dnia, w którym przedsiębiorca rozpoczyna swoją działalność,
    obejmuje wszelkie prace przygotowawcze wykonane w państwie, w którym ma być
    wzniesiona budowla.

    Zgodnie z art. 41 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (t.j.: Dz. U. z 2024
    r. poz. 725, z późn. zm.), rozpoczęcie budowy następuje z chwilą podjęcia prac
    przygotowawczych na terenie budowy.
    Zatem aby rozpocząć liczenie długości trwania prac budowlanych muszą być rozpoczęte
    jakikolwiek prace dotyczące danej inwestycji nawet jeśli nie są to czynności budowlane
    sensu stricto (np. planowanie, ogrodzenie terenu, porządkowanie terenu). Czynności te
    nie muszą być wykonywane faktycznie na placu budowy, wystarczy, że dotyczą danej
    inwestycji i mają miejsce w kraju jej realizacji. Czas ich prowadzenia będzie wliczany od
    czasu istnienia placu budowy. Zdaniem W. Morawskiego, pojawienie się pierwszych
    pracowników na budowie z pewnością oznacza rozpoczęcie liczenia terminu 12 miesięcy
    (zob. W. Morawski, Komentarz do artykułu 5, (w:) B. Brzeziński (red.), Model Konwencji
    OECD Komentarz, Warszawa 2010, s. 342).
    Zakończenie biegu dwunastomiesięcznego okresu prowadzenia budowy, prac
    montażowych lub instalacyjnych następuje wraz z całkowitym ukończeniem prac
    budowlanych, montażowych lub instalacyjnych. Ukończenie przedmiotowych prac
    następuje wraz z formalnym przyjęciem prac przez zamawiającego. Jako moment
    zakończenia można więc przyjąć zasadniczo dzień podpisania protokołu ostatecznego
    odbioru robót budowlanych, montażowych lub instalacyjnych.
    Nie można uważać, że plac budowy przestaje istnieć, jeżeli prace są przerwane czasowo.
    Sezonowe lub inne czasowe przerwy powinny wchodzić w okres liczony jako trwanie placu
    budowy (prac budowlano-montażowych). Sezonowe przerwy mogą być spowodowane złą
    pogodą. Czasowe przerwy mogą być spowodowane np. brakiem materiałów, brakiem siły
    roboczej lub innymi przyczynami wynikającymi z charakteru prowadzonych prac. Zgodnie
    z Komentarzem OECD przerwy w realizacji projektu budowlanego nie mają wpływu na
    przerwanie prac budowlanych. Może jednak dojść do sytuacji, w której dłuższe przerwy w
    pracach budowlanych mogą doprowadzić do zawieszenia czasu budowy. Czas przerwy w
    realizacji danego projektu budowlanego będzie jednak wliczony do okresu 12 miesięcy,
    jeżeli podjęte po przerwie prace budowlane będą funkcjonalnie związane z tym, które
    zostały przerwane. Według W. Morawskiego, z treści Komentarza MK OECD wynikałoby, że
    nie ma znaczenia przyczyna przerwy, każda przerwa wliczana jest do terminu 12 miesięcy
    (zob. W. Morawski, Komentarz do artykułu 5, (w:) B. Brzeziński (red.), Model Konwencji
    OECD Komentarz, Warszawa 2010, s. 344).
    Prace budowlane lub montażowe stanowią zakład tylko wtedy, jeżeli obiekty te istnieją
    dłużej niż dwanaście miesięcy (należy zaznaczyć, że powyższe kryterium odnosi się
    również do podwykonawcy w zakresie wykonywanych przez niego prac). Prace
    wykonywane na placu budowy przez podwykonawców wlicza się do okresu prowadzenia
    budowy przez generalnego wykonawcę (czas spędzony na budowie przez podwykonawcę
    powinien być traktowany jako czas zużytkowany przez wykonawcę generalnego).
    Wspomniane powyżej kryterium czasowe, którego spełnienie sprawia, że plac budowy
    oraz prace budowlane mogą konstytuować zakład ma zastosowanie oddzielenie do
    każdego placu budowy bądź projektu budowlano-montażowego.
    Z przedstawionego we wniosku opisu stanu faktycznego wynika, że Spółka zawarła
    umowę z polskim Inwestorem dotyczącym realizacji inwestycji „ ... B.". Przedmiotem
    świadczenia Spółki na rzecz Inwestora jest:
        wykonanie dokumentacji projektowej;
        uzyskanie wymaganych zgód administracyjnych;
        wykonanie dokumentacji wykonawczej;
        dostarczenie wszystkich niezbędnych materiałów i urządzeń;
        wykonanie prac budowlanych

    Od października 2022 roku Spółka wykonywała na zlecenie polskiego Inwestora prace
    koncepcyjne i projektowe. Wszystkie prace zarówno koncepcyjne jak i projektowe, które
    dotyczyły inwestycji „ (...)" a zostały zlecone Spółce przez polskiego Inwestora, były
    wykonywane przez Spółkę, pracownikami zatrudnionymi przez spółkę na terytorium
    Czech. Spółka nie prowadziła na terenie Polski żadnych czynności w tym zakresie przez
    osobę fizyczną czy podmiot, którym udzieliłaby pełnomocnictwa do działania w imieniu
    Spółki.
    Prace budowlane rozpoczęły się na terenie Polski 3 listopada 2023 r. Od tego czasu, w
    Polsce obecne są osoby działające w imieniu Spółki w ramach realizacji projektu ( w
    szczególności pracownicy Spółki). Spółka od tego dnia dysponuje także na terenie Polski
    zasobami technicznymi niezbędnymi do realizacji opisanego projektu, tj. utrzymuje sprzęt
    służący wykonaniu prac budowlanych. Spółka korzysta z usług podwykonawców i
    dostawców towarów niezbędnych do realizacji projektu. Pracownicy Spółki wykonujący
    prace są rezydentami podatkowymi Republiki Czeskiej. Spółka sądziła, że wszystkie prace
    wykonywane na terenie Polski zakończą się przed upływem 12 miesięcy od dnia
    rozpoczęcia, okazało się to niemożliwe. Spółka gromadzi na terenie Polski materiały i
    urządzenia, które służą wyłącznie do realizacji tego projektu. Wszelkie czynności
    podejmowane przez Spółkę na terenie Polski służą wyłącznie realizacji tej inwestycji.
    Wszystkie decyzje biznesowe dotyczące opisanego projektu podejmowane są przez
    centralę Spółki znajdującą się w Republice Czeskiej. W Polsce nie działają osoby
    upoważnione do zawierania umów w imieniu Spółki.
    Odnosząc wyżej powołane przepisy prawa podatkowego do opisu stanu faktycznego
    wskazać należy, że plac budowy istnieje od dnia, w którym przedsiębiorca rozpoczyna
    swoją działalność, co obejmuje wszelkie prace przygotowawcze wykonane w państwie, w
    którym ma być realizowana inwestycja budowlana.
    Skoro prace zarówno koncepcyjne jak i projektowe, które dotyczyły inwestycji „ (...)" były
    wykonywane przez Spółkę, pracownikami zatrudnionymi przez spółkę na terytorium
    Czech, a więc nie były podejmowane na terenie na którym realizowana jest inwestycja
    budowlana, o której mowa we wniosku, to okres trwania ww. prac nie jest wliczany do
    okresu trwania prac budowlanych o którym mowa w art. 5 ust. 3 UPO.
    Należy podkreślić, że zgodnie z art. 5 ust. 3 umowy polsko - czeskiej budowa lub prace
    budowlane albo montażowe stanowią zakład tylko wtedy, jeżeli trwają dłużej niż 12
    miesięcy. Przekroczenie terminu określonego w umowie oznacza, że zakład istniał od
    samego początku (tj. od dnia rozpoczęcia budowy), a nie od momentu przekroczenia 12
    miesięcy.
    Odnosząc powyższe do przedstawionego we wniosku stanu faktycznego należy stwierdzić,
    że przekroczenie przez Spółkę terminu określonego w art. 5 ust. 3 UPO PL-CZE oznacza, że
    zakład istnieje od samego początku (tj. od dnia rozpoczęcia prac budowlanych, tj. od 3
    listopada 2023 r.), a nie od momentu przekroczenia 12 miesięcy od momentu rozpoczęcia
    prac. Zrodzi to w rezultacie ograniczony obowiązek podatkowy dla przedsiębiorstwa w
    państwie źródła, rozciągający się na dochody osiągnięte od dnia rozpoczęcia świadczenia
    ww. usług na terenie Polski.
    Zatem, Państwa stanowisko w zakresie pytania nr 1 należało uznać za nieprawidłowe.
    Ad 2-3
    Zgodnie z art. 25 ust. 1 ustawy o CIT:
      Podatnicy, z zastrzeżeniem ust. 1b, 2a, 3-6a, art. 21, art. 22, art. 24a, art. 24d i art.
      24f, są obowiązani wpłacać na rachunek urzędu skarbowego zaliczki miesięczne w
      wysokości różnicy pomiędzy podatkiem należnym od dochodu osiągniętego od
      początku roku podatkowego a sumą zaliczek należnych za poprzednie miesiące.
    Stosownie do art. 25 ust. 1a ustawy o CIT:

      Zaliczki miesięczne, o których mowa w ust. 1, podatnik wpłaca w terminie do 20 dnia
      każdego miesiąca za miesiąc poprzedni, z zastrzeżeniem ust. 2a. Zaliczkę za ostatni
      miesiąc roku podatkowego podatnik wpłaca w terminie do 20 dnia pierwszego
      miesiąca następnego roku podatkowego. Podatnik nie wpłaca zaliczki za ostatni
      miesiąc, jeżeli przed upływem terminu do jej wpłaty złoży zeznanie i dokona zapłaty
      podatku na zasadach określonych w art. 27 ust. 1.
    Zgodnie z art. 27 ust. 1 ustawy o CIT:
      Podatnicy, z wyjątkiem zwolnionych od podatku na podstawie art. 6 ust. 1, z
      zastrzeżeniem ust. 1d, art. 17 ust. 1 pkt 4a lit. a oraz przepisów ustawy wymienionej
      w art. 40 ust. 2 pkt 8, są obowiązani, z zastrzeżeniem ust. 2a, składać urzędom
      skarbowym zeznanie, według ustalonego wzoru, o wysokości dochodu osiągniętego
      (straty poniesionej) w roku podatkowym - do końca trzeciego miesiąca roku
      następnego i w tym terminie wpłacić podatek należny albo różnicę między
      podatkiem należnym od dochodu wykazanego w zeznaniu a sumą należnych zaliczek
      za okres od początku roku.
    Państwa wątpliwości wiążą się z ustaleniem kiedy powstanie obowiązek wpłacania przez
    Spółkę zaliczek na podatek dochodowy od osób prawnych oraz za jaki okres Spółka
    powinna złożyć pierwsze zeznanie roczne w podatku dochodowym od osób prawnych.
    Zdaniem Spółki, pierwsza zaliczka na podatek dochodowy od osób prawnych powinna
    zostać zapłacona w terminie płatności zaliczki za miesiąc, w którym upłynie 12 miesięcy od
    dnia rozpoczęcia prac budowlanych i zaliczka ta powinna obejmować dochód uzyskany
    przez zakład w okresie od dnia, w którym rozpoczęto prace do końca miesiąca, w którym
    upłynęło 12 miesięcy od dnia rozpoczęcia tych prac.
    Ponadto, w opinii Spółki, pierwsze zeznanie roczne w podatku dochodowym od osób
    prawnych powinno obejmować okres od dnia rozpoczęcia prac budowlanych do
    ostatniego dnia roku podatkowego, w którym upłynęło 12 miesięcy od dnia rozpoczęcia
    powyższych prac.
    Z powyższym nie można się zgodzić. Argumenty Spółki pozostają w sprzeczności z treścią
    regulacji zawartych w ustawie o CIT.
    Zauważyć należy, że na podstawie art. 4 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja
    podatkowa (Dz.U. z 2025 r., poz. 111):
      Obowiązkiem podatkowym jest wynikająca z ustaw podatkowych
      nieskonkretyzowana powinność przymusowego świadczenia pieniężnego w związku
      z zaistnieniem zdarzenia określonego w tych ustawach.
    W myśl art. 5 Ordynacji podatkowej;
      Zobowiązaniem podatkowym jest wynikające z obowiązku podatkowego
      zobowiązanie podatnika do zapłacenia na rzecz Skarbu Państwa, województwa,
      powiatu albo gminy podatku w wysokości, w terminie oraz w miejscu określonych w
      przepisach prawa podatkowego.
    Podnieść należy, iż obowiązek podatkowy jest nieskonkretyzowaną powinnością
    podatkową, która może wynikać wyłącznie z ustawy podatkowej. W świetle analizowanej
    definicji obowiązku podatkowego w aktach prawnych regulujących konstrukcję
    poszczególnych podatków, nie zaś w ordynacji podatkowej, wskazane są regulacje, które
    określają, na kim i kiedy obowiązek podatkowy będzie ciążył. Jego istnienie jest niezbędne
    do powstania zobowiązania podatkowego, czyli obowiązku uiszczenia skonkretyzowanego
    już świadczenia określanego mianem podatku. Fakt, że dany podmiot będzie obciążony
    obowiązkiem podatkowym, nie oznacza, że ciąży na nim obowiązek zapłaty podatku, gdyż
    ten wynika dopiero z zobowiązania podatkowego. Wskazuje się, że obowiązek podatkowy
    można określić jako pewną sytuację społeczną podmiotu, której elementy zostały
    ukształtowane prawnie ze względu na konkretne zdarzenie faktyczne, a także że w

    przypadku obowiązku podatkowego mamy do czynienia z sytuacją, która w teorii prawa
    jest zaliczana do sytuacji prawnych potencjalnych, w których znajdują się podmioty prawa,
    wobec których nie skonkretyzowano jeszcze ich praw lub obowiązków określonych w
    przepisach prawa materialnego, ale wobec których owa konkretyzacja może lub powinna
    nastąpić ze względu na ich sytuację faktyczną. Obowiązek podatkowy jest instytucją
    obiektywną w tym znaczeniu, że o jego powstaniu nie decyduje wola podmiotów nim
    objętych (podatników). (...) Z powstaniem obowiązku podatkowego mogą wiązać się dla
    podatnika określone konsekwencje praktyczne. Podmiot ten może być w takim przypadku
    zobowiązany do składania deklaracji podatkowych, uiszczania zaliczek na podatek czy
    prowadzenia ksiąg podatkowych (por. Etel Leonard (red.), Ordynacja podatkowa.
    Komentarz aktualizowany. Opublikowano: LEX/el. 2020).
    Zgodnie z art. 21 § 1 Ordynacji podatkowej:
      Zobowiązanie podatkowe powstaje z dniem:
      1) zaistnienia zdarzenia, z którym ustawa podatkowa wiąże powstanie takiego
        zobowiązania;
      2) doręczenia decyzji organu podatkowego, ustalającej wysokość tego zobowiązania.
    W powyższym przepisie zostały określone dwa sposoby powstawania zobowiązań
    podatkowych. Pierwszy z nich sprowadza się do zaistnienia określonego w ustawie
    regulującej konstrukcję danego podatku zdarzenia, z którym ustawa ta łączy powstanie
    zobowiązania podatkowego. Zdarzeniem tym jest np. osiągnięcie dochodu, przychodu,
    dokonanie obrotu, nabycie majątku lub też dokonanie wydatku. Jest to więc stan
    faktyczny, który musi wystąpić, aby mogło powstać zobowiązanie. Zdarzenie prowadzące
    do powstania zobowiązania musi być precyzyjnie określone w ustawie, czego wymaga art.
    217 Konstytucji. Związanie powstania zobowiązania z chwilą zaistnienia określonego stanu
    faktycznego dokonuje się na mocy ustawy, bez konieczności dokonywania jakichkolwiek
    czynności dodatkowych przez strony stosunku prawnopodatkowego. Zobowiązania tego
    typu powstają niejako automatycznie, bez względu na wolę i zamiar podatnika. Jedyną
    przesłanką decydującą o ich powstaniu jest zaistnienie stanu faktycznego, z którym
    ustawodawca łączy powstanie zobowiązania. Dlatego też ten rodzaj zobowiązań określa
    się jako powstające z mocy prawa. Podatnik może nawet nie wiedzieć, co często ma
    miejsce w praktyce, że obciążające go zobowiązanie powstało i niezapłacone w terminie
    przeistoczyło się w zaległość podatkową. Cechą charakterystyczną tego typu zobowiązań,
    odróżniającą je od zobowiązań powstających poprzez doręczenie decyzji, jest brak
    działania organów podatkowych. Zobowiązanie powstaje na mocy ustawy i jeżeli zostanie
    prawidłowo obliczone i zapłacone przez podatnika, organ nie jest zobowiązany do
    podejmowania jakichkolwiek działań związanych z jego realizacją. Podatnik jest
    zobowiązany do samodzielnego obliczenia (z reguły w deklaracji) kwoty podatku, co
    określane jest mianem samoobliczenia (por. Etel Leonard (red.), Ordynacja podatkowa.
    Komentarz aktualizowany. Opublikowano: LEX/el. 2020).
    Mając na uwadze powyższe wyjaśnienia, ograniczony obowiązek podatkowy zakładu, w
    związku z prowadzonymi pracami budowlanymi/instalacyjnymi powstaje z upływem 12
    miesiąca prowadzenia tych prac. Jednak obowiązek uiszczenia podatku liczony jest od
    momentu rozpoczęcia prac budowlanych/instalacyjnych, a nie od momentu przekroczenia
    okresu 12 miesięcy.
    Zatem obowiązek uiszczenia podatku powinien być liczony od momentu rozpoczęcia prac,
    a nie od momentu przekroczenia okresu 12 miesięcy, tym samym w przypadku
    niepłacenia zaliczek od dnia rozpoczęcia prac, należy je uregulować wraz z odsetkami.
    Tym samym, gdy prace realizowane w Polsce trwają ponad 12 miesięcy, Spółka w tym
    przypadku zobowiązana jest do uregulowania zaliczek w terminach i według zasad
    wynikających z art. 25 ustawy o CIT, wraz z ewentualnymi odsetkami, w przypadku ich
    uregulowanie dopiero po upływie 12 miesięcy prowadzenia prac.

    Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych w odniesieniu do powyższego
    zagadnienia nie przewiduje szczególnych (odrębnych) zasad opłacana zaliczek przez
    nierezydentów uzyskujących dochody z zakładu usytuowanego na terytorium RP.
    Z kolei w odniesieniu do sposobu rozliczenia w zeznaniu rocznym dochodu z zakładu
    nierezydenta usytuowanego na terenie RP, należy mieć na uwadze treść art. 27 ustawy o
    CIT, z którego wynika, że zeznanie składa się odpowiednio za rok podatkowy w terminie
    do końca trzeciego miesiąca roku następnego.
    Zgodnie z art. 8 ustawy o CIT:
      Rokiem podatkowym, z zastrzeżeniem ust. 2, 2a, 3 i 6, jest rok kalendarzowy, chyba
      że podatnik postanowi inaczej w statucie albo w umowie spółki, albo w innym
      dokumencie odpowiednio regulującym zasady ustrojowe innych podatników;
      wówczas rokiem podatkowym jest okres kolejnych dwunastu miesięcy
      kalendarzowych.
    Z opisu sprawy wynika, że rok podatkowy Spółki pokrywa się z rokiem kalendarzowym,
    zatem w takich okresach rocznych powinno mieć miejsce rozliczenie dochodu z zakładu
    na terytorium RP. Ustawa o CIT, również w tym przypadku nie przewiduje szczególnych
    (odrębnych) zasad składania zeznań rocznych dotyczących zakładu nierezydenta
    usytuowanego na terytorium RP.
    Nie znajduje zatem uzasadnienia zaproponowane przez Państwa stanowisko, według
    którego Spółka powinna złożyć pierwsze zeznanie roczne dopiero po upływie 12 miesięcy
    (w opinii Spółki pierwsza zaliczka na podatek dochodowy od osób prawnych winna zostać
    zapłacona do 20 grudnia 2024 r.), obejmując nim okres od dnia rozpoczęcia prac
    budowlanych na terytorium Polski, do ostatniego dnia roku podatkowego w którym
    upłynęło 12 miesięcy. Takie rozwiązanie wiązałoby się z koniecznością objęcia pierwszym
    zeznaniem dochodu z okresu przekraczającego przyjęty przez Spółkę rok podatkowy, co
    jak wskazano powyżej nie znajduje potwierdzenia w treści ustawy o CIT, tj. w szczególności
    ww. art. 8 ustawy.
    Tym samym Państwa stanowisko w zakresie pytania nr 2 i 3 należało uznać za
    nieprawidłowe.
    Ad 4-5
    Zasady kwalifikowania wydatków do kosztów uzyskania przychodów określają przepisy
    art. 15 oraz art. 16 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych.
    Zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy o CIT:
      Kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów
      ze źródła przychodów lub w celu zachowania albo zabezpieczenia źródła
      przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 16 ust. 1. (...)
    Wyżej wymieniony przepis sformułowany przez ustawodawcę ma charakter ogólny. Z tego
    względu, każdorazowy wydatek poniesiony przez podatnika powinien podlegać
    indywidualnej analizie w celu dokonania jego kwalifikacji prawnej.
    Warunkiem uznania wydatku za koszt uzyskania przychodu jest istnienie pomiędzy nim, a
    osiągnięciem przychodu związku przyczynowo-skutkowego, czyli wykazanie, że
    poniesienie wydatku ma wpływ na powstanie lub zwiększenie przychodu, jego
    zabezpieczenie lub zachowanie.
    W świetle powyższego, aby wydatek poniesiony przez podatnika stanowił dla niego koszt
    uzyskania przychodu, muszą być spełnione następujące warunki:

        został poniesiony przez podatnika, tj. w ostatecznym rozrachunku musi on zostać
        pokryty z zasobów majątkowych podatnika (nie stanowią kosztu uzyskania
        przychodu podatnika wydatki, które zostały poniesione na działalność podatnika
        przez osoby inne niż podatnik),
        jest definitywny (rzeczywisty), tj. wartość poniesionego wydatku nie została
        podatnikowi w jakikolwiek sposób zwrócona,
        pozostaje w związku z prowadzoną przez podatnika działalnością gospodarczą,
        poniesiony został w celu uzyskania, zachowania lub zabezpieczenia przychodów lub
        może mieć wpływ na wielkość osiągniętych przychodów,
        został właściwie udokumentowany,
        nie może znajdować się w grupie wydatków, których zgodnie z art. 16 ust. 1 ww.
        ustawy nie uważa się za koszty uzyskania przychodów.
    W związku z powyższym należy stwierdzić, że kosztami uzyskania przychodów są wszelkie
    racjonalne i gospodarczo uzasadnione wydatki związane z prowadzoną działalnością
    gospodarczą, których celem jest osiągnięcie, zabezpieczenie lub zachowanie źródła
    przychodów albo zabezpieczenia źródła przychodów które nie są wymienione w art. 16
    ust. 1 ustawy o CIT. Koszty ponoszone przez podatnika należy oceniać pod kątem ich
    celowości, a więc dążenia do uzyskania przychodów. Aby określony wydatek można było
    uznać za koszt uzyskania przychodów, między tym wydatkiem a osiągnięciem przychodu
    musi zachodzić związek przyczynowy tego typu, że poniesienie wydatku musi mieć wpływ
    na powstanie, zwiększenie lub zabezpieczenie tego przychodu.
    Z opisu sprawy wynika, że wszystkie koszty związane z pracami projektowymi,
    przygotowaniem wniosku o pozwolenie na budowę, zatrudnieniem pracowników
    wykonujących i nadzorujących prace budowlane w związku z projektem „ (...)” ponosi
    Spółka A. S.A. w Republice Czeskiej. Kosztami tymi będzie obciążony zakład Spółki
    powstały w Polsce w wyniku realizacji budowy trwającej ponad 12 miesięcy. Spółka
    nabywa od polskich kontrahentów usługi (głównie prace ziemne) i paliwo do własnych
    maszyn budowlanych. Dokumentuje te zakupy polskimi fakturami VAT. Koszty ponoszone
    przez Spółkę na terenie Republiki Czeskiej są przypisywane w odpowiedniej części do
    polskiego zakładu i zakład jest obciążany tymi kosztami poprzez noty księgowe. Zgodnie z
    Państwa wskazaniem, wyłącznie wydatki związane z działalnością Zakładu Spółki w Polsce
    a poniesione przez Spółkę w Czechach, zostały przeniesione jako koszty uzyskania
    przychodu dla polskiego Zakładu Spółki.
    W myśl wyżej powołanego art. 3 ust. 2 ustawy o CIT, podatnicy, jeżeli nie mają na
    terytorium Rzeczypospolitej Polskiej siedziby lub zarządu, podlegają obowiązkowi
    podatkowemu tylko od dochodów, które osiągają na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.
    Zgodnie z art. 7 ust. 1 UPO PL-CZE:
      Zgodnie z Zyski przedsiębiorstwa Umawiającego się Państwa podlegają
      opodatkowaniu tylko w tym Państwie, chyba że przedsiębiorstwo prowadzi
      działalność gospodarczą w drugim Umawiającym się Państwie przez położony tam
      zakład. Jeżeli przedsiębiorstwo wykonuje działalność gospodarczą w ten sposób, to
      zyski przedsiębiorstwa mogą być opodatkowane w drugim Państwie, jednak tylko w
      takiej mierze, w jakiej mogą być przypisane temu zakładowi.
    Stosownie do art. 7 ust. 2 UPO PL-CZE:
      Jeżeli przedsiębiorstwo Umawiającego się Państwa wykonuje działalność
      gospodarczą w drugim Umawiającym się Państwie przez położony tam zakład to, z
      zastrzeżeniem postanowień ustępu 3, w każdym Umawiającym się Państwie należy
      przypisać temu zakładowi takie zyski, które mógłby on osiągnąć, gdyby prowadził

      taką samą lub podobną działalność w takich samych lub podobnych warunkach jako
      samodzielne przedsiębiorstwo i był całkowicie niezależny w stosunkach z
      przedsiębiorstwem, którego jest zakładem.
    Jak stanowi art. 7 ust. 3 UPO PL-CZE:
      Przy ustalaniu zysków zakładu dopuszcza się odliczanie nakładów ponoszonych na
      rzecz tego zakładu, włącznie z kosztami zarządzania i ogólnymi kosztami
      administracyjnymi, niezależnie od tego, czy powstały w tym Państwie, w którym
      zakład jest położony, czy gdzie indziej.
    Zgodnie z art. 7 ust. 5 UPO PL-CZE:
      Nie można przypisać zakładowi zysków tylko z tytułu samego zakupu dóbr lub
      towarów przez ten zakład dla przedsiębiorstwa.
    Przechodząc na grunt analizowanej sprawy stwierdzić należy, że brzmienie art. 7 UPO PL-
    CZE określa zasadę rozgraniczenia zysków pomiędzy poszczególne części
    przedsiębiorstwa to jest jednostkę macierzystą i zakład oraz formułuje normę, że w
    państwie źródła (położenia zakładu) opodatkowaniu podlegają zyski powstałe w związku z
    działalnością wykonywaną przez zakład. Zyski jednostki macierzystej w części
    przypadającej na działalność zakładu położonego w Polsce, będą opodatkowane w Polsce
    w części w jakiej mogą być przypisane temu zakładowi. Koszty służące zatem uzyskaniu
    przychodów i spełniające ogólne przesłanki wynikające z art. 15 ust. 1 ustawy o CIT (o ile
    nie będą znajdowały się w katalogu wyłączeń wskazanych w art. 16 ust. 1 ustawy o CIT
    oraz będą właściwie udokumentowane), to niezależnie od daty ich poniesienia, tj. zarówno
    koszty poniesione przed datą powstania zakładu w Polsce jak i po dacie rozpoczęcia
    działalności zakładu a związane z działalnością zakładu, będą stanowiły koszty uzyskania
    przychodów zakładu i będą podlegały rozliczeniu w Polsce w zakresie podatku CIT.
    Mając na uwadze powyższe, wskazać należy, że koszty służące uzyskaniu przychodów i
    spełniające ogólne przesłanki wynikające z art. 15 ust. 1 ustawy o CIT niezależnie od
    miejsca powstania, a związane z działalnością zakładu w Polsce, będą stanowiły koszty
    uzyskania przychodów zakładu i będą podlegały rozliczeniu w Polsce w zakresie podatku
    dochodowego od osób prawnych.
    Zatem, w przedmiotowej sprawie, przenoszone na polski zakład notami księgowymi
    koszty ponoszone przez Spółkę na terenie Republiki Czeskiej, a mające związek z
    przychodami polskiego zakładu, w tym koszty ponoszone przed dniem rozpoczęcia prac
    budowlanych tj. przed 3 listopada 2023 r., będą stanowić dla zakładu w Polsce koszt
    uzyskania przychodu w rozumieniu przepisu art. 15 ust. 1 ustawy o CIT (o ile nie będą
    znajdowały się w katalogu wyłączeń wskazanych w art. 16 ust. 1 ustawy o CIT oraz będą
    właściwie udokumentowane).
    Tym samym, Państwa stanowisko w zakresie pytania nr 4 i 5 należało uznać za prawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Państwo przedstawili i stanu prawnego,
    który obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia.
    Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy
    rzeczywisty stan faktyczny sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie
    ze stanem faktycznym (opisem zdarzenia przyszłego) podanym przez Wnioskodawcę w
    złożonym wniosku. W związku z powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek
    elementu przedstawionego we wniosku opisu sprawy, udzielona odpowiedź traci swoją
    aktualność.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

        Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb
        ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz.
        111). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja
        będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego i zastosują się Państwo do
        interpretacji.
        Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
      z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
        Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego
    Sądu Administracyjnego w (...), ul. (...). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych
    reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami
    administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
        w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
        Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
        w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na
        adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS
        /SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.