Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0111-KDIB1-1.4010.756.2024.1.SG
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-02-07
Teza: Ustalenia, czy kwota spłaty hipoteki dokonana przez Wnioskodawcę jako dłużnika rzeczowego zwiększa odpowiednio wartość początkową środków trwałych.
Słowa kluczowe: dług; dłużnik; hipoteka; koszt; koszt-koszty uzyskania przychodów; nieruchomości; wartość-wartość początkowa; zadłużenie; zobowiązanie
Zagadnienia: Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-Rozdział 3. Koszty uzyskania przychodów-Amortyzacja-Wartość początkowa środków trwałych i wartości niematerialnych i prawnych
Przepisy: [CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-Rozdział 3-art. 16g-ust. 1-pkt 1; [CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-Rozdział 3-art. 16g-ust. 13; [CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-Rozdział 3-art. 16g-ust. 3

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

11 grudnia 2024 r. wpłynął Państwa wniosek z 8 listopada 2024 r. o wydanie interpretacji
    indywidualnej, który dotyczy ustalenia, czy kwota spłaty hipoteki dokonana przez
    Wnioskodawcę jako dłużnika rzeczowego zwiększa odpowiednio wartość początkową
    środków trwałych.
    Treść wniosku jest następująca:
    Opis stanu faktycznego
    A. spółka ograniczoną odpowiedzialnością, zwana dalej Wnioskodawcą, na podstawie aktu
    notarialnego rep. (...) z (...) grudnia 2006 r. stała się użytkownikiem wieczystym
                          2nieruchomości gruntowej o pow. (...) m oraz właścicielem budynku położonego na tej
    nieruchomości - objętych księgą wieczystą (...) (dalej: „Nieruchomość”).
    W dziale IV księgi wieczystej wpisana była hipoteka umowna kaucyjna do kwoty 2.475.000
    zł zabezpieczająca kredyt, odsetki i koszty kredytu wpisana na rzecz Banku Gospodarstwa
    Krajowego (dalej: „BGK”).
    Na podstawie operatu szacunkowego z (...) lipca 2005 r. wartość nieruchomości
    oszacowano na kwotę 4.128.571 zł.
    Uchwała zarządu Wnioskodawcy z (...) listopada 2006 r. określa wartość transakcyjną
    nabycia przedmiotowej nieruchomości na kwotę 1.650.000 policzoną jako „wartość
    rynkową nieruchomości zabudowanej pomniejszoną o obciążenia hipoteczne tej
    nieruchomości”. Wnioskodawca nabył przedmiotową nieruchomość za cenę 1.650.000 zł.
    W dniu (...) grudnia 2006 r. został podpisany protokół zdawczo-odbiorczy odbioru
    nieruchomości.
    W celu zapobieżenia sprzedaży przedmiotowej nieruchomości (z wielką stratą) w
    postępowaniu egzekucyjnym prowadzonym przez Komornika Sądowego przy Sądzie
    Rejonowym dla (...) za sygn. akt (...), Spółka przelewami z (...) lipca 2024 r. na łączną kwotę
    2.475.000,00 zł. dokonała spłaty całości hipoteki. W następstwie tego BGK wystawił kwit
    mazalny dla przedmiotowej hipoteki i złożył wniosek o umorzenie postępowania
    egzekucyjnego (...). Sąd hipotekę wykreślił. Postępowanie o umorzenie egzekucji jest
    obecnie w toku.
    Wnioskodawca wprowadził przedmiotową nieruchomość gruntową oraz budynek do
    ewidencji środków trwałych. Od stycznia 2007 r. budynek podlega amortyzacji.
    Wnioskodawca jest polskim rezydentem podatkowym. Prowadzi działalność w zakresie
    świadczeń (...). Wnioskodawca prowadzi księgi handlowe.

## Pytanie

Czy kwota spłaty hipoteki dokonana przez Wnioskodawcę jako dłużnika rzeczowego
    zwiększa odpowiednio wartość początkową środków trwałych?
    Państwa stanowisko w sprawie
    Zdaniem Wnioskodawcy, kwota spłaty hipoteki dokonana przez Wnioskodawcę jako
    dłużnika rzeczowego zwiększa odpowiednio wartość początkową środków trwałych.
    Zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób
    prawnych (t.j. Dz.U. z 2023 r. poz. 2805 ze zm., dalej: „ustawa o CIT”), kosztami uzyskania

    przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów ze źródła przychodów
    lub w celu zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów
    wymienionych w art. 16 ust. 1.
    Powyższe oznacza, że podatnik ma prawo do odliczenia dla celów podatkowych wszelkich
    wydatków, pod warunkiem, iż nie zostały one wymienione w art. 16 ust. 1 ww. ustawy oraz
    że wykaże ich związek z prowadzoną działalnością, a ich poczynienie ma lub może mieć
    wpływ na możliwość powstania przychodu (w tym zachowania lub zabezpieczenia
    przychodów). Przepis ten konstytuuje więc zasadę, stosownie do której pomiędzy kosztem
    podatkowym oraz przychodami podatnika musi wystąpić związek przyczynowo-skutkowy.
    Kosztem uzyskania przychodów będzie zatem taki koszt, który spełnia łącznie następujące
    warunki:
    1. został poniesiony przez podatnika, tj. w ostatecznym rozrachunku musi on zostać
      pokryty z zasobów majątkowych podatnika,
    2. jest definitywny (rzeczywisty), tj. wartość poniesionego wydatku nie została
      podatnikowi w jakikolwiek sposób zwrócona,
    3. pozostaje w związku z prowadzoną przez podatnika działalnością gospodarczą,
    4. poniesiony został w celu uzyskania przychodów, zachowania lub zabezpieczenia źródła
      przychodów,
    5. został właściwie udokumentowany,
    6. nie może znajdować się w grupie wydatków, których zgodnie z art. 16 ust. 1 ustawy o
      CIT, nie uważa się za koszty uzyskania przychodów.
    Należy przy tym zauważyć, że definicja sformułowana przez ustawodawcę ma charakter
    ogólny. Z tego względu, każdorazowy wydatek poniesiony przez podatnika powinien
    podlegać indywidualnej analizie w celu dokonania jego kwalifikacji prawnej. Wyjątkiem jest
    sytuacja, gdy ustawa wyraźnie wskazuje jego przynależność do kategorii kosztów
    uzyskania przychodów lub wyłącza możliwość zaliczenia go do tego rodzaju kosztów. W
    pozostałych przypadkach, należy zaś zbadać istnienie związku przyczynowo-skutkowego
    pomiędzy poniesieniem kosztu, a powstaniem przychodu lub realną szansą powstania
    przychodów podatkowych, bądź też zachowaniem albo zabezpieczeniem źródła ich
    uzyskiwania.
    Przed przejściem do analizowania wyłączeń wskazanych w art. 16 ustawy o CIT należy
    sprawdzić, czy wydatek poniesiony przez Wnioskodawcę na spłatę hipoteki, spełnia
    podstawowe przesłanki uznania go za koszt uzyskania przychodu.
    Cena jaką Wnioskodawca nabył przedmiotową nieruchomość była ustalana w oparciu o jej
    wartość rynkową pomniejszoną o zobowiązanie hipoteczne w wysokości spłaconej w 2024
    r.
    Na moment nabycia nieruchomości wartość hipoteki nie stanowiła dla Wnioskodawcy
    wydatku - nie został on wówczas poniesiony, gdyż cena rynkowa nieruchomości obniżona
    została o tę wartość, co dało cenę nabycia. Z zasobów Wnioskodawcy wydatek ten został
    pokryty dopiero w 2024 r. (pkt 1).
    Kwota ta nie zostanie w żaden sposób zwrócona Wnioskodawcy - nie może on żądać od
    sprzedawcy jej zwrotu, gdyż wartość hipoteki została uwzględniona w cenie nabycia -
    pomniejszała cenę rynkową (pkt 2).
    Nieruchomość jest składnikiem majątku związanym z działalnością gospodarczą.
    Wnioskodawca prowadzi w tej nieruchomości działalność gospodarczą - świadczy usługi
    (...) (pkt 3).
    Spłata zobowiązania zabezpieczonego hipoteką stanowi sposób uchronienia danego
    składnika majątkowego przed utratą wskutek egzekucji, a tym samym celem spłaty jest
    zachowanie źródła przychodu (pkt 4).

    Dowodem dokonania płatności są potwierdzenia przelewów spłaty hipoteki wpisanej w
    dziale IV księgi wieczystej nr (...) oraz kwit mazalny BGK z (...) lipca 2024 r. (pkt 5)
    Oznacza to, że wydatek na spłatę hipoteki dotyczącej składników majątku przedsiębiorcy
    wykorzystywanych do działalności gospodarczej spełnia pozytywną przesłankę z art. 15
    ust. 1 zdanie pierwsze ustawy o CIT warunkującą powstanie uprawnienia do zaliczenia
    takiego wydatku do kosztów uzyskania przychodów. Pozostaje ocena, czy zachodzą
    przesłanki negatywne, czyli czy taki wydatek jest ujęty w katalogu wyłączeń z art. 16 ust. 1
    ustawy o CIT.
    W niniejszej sytuacji należy rozważyć dwa przepisy art. 16 ust. 1 ustawy o CIT:
    1. pkt 1 tj. wydatków na:
    a. nabycie gruntów lub prawa wieczystego użytkowania gruntów, z wyjątkiem opłat za
      wieczyste użytkowanie gruntów,
    b. nabycie lub wytworzenie we własnym zakresie innych niż wymienione w lit. a środków
      trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych, w tym również wchodzących w
      skład nabytego przedsiębiorstwa lub jego zorganizowanych części,
    c. ulepszenie środków trwałych, które zgodnie z art. 16g ust. 13 powiększają wartość
      środków trwałych, stanowiącą podstawę naliczania odpisów amortyzacyjnych,
        - wydatki te, zaktualizowane zgodnie z odrębnymi przepisami, pomniejszone o
        sumę odpisów amortyzacyjnych, o których mowa w art. 16h ust. 1 pkt 1, są jednak
        kosztem uzyskania przychodów, w przypadku odpłatnego zbycia środków trwałych
        lub wartości niematerialnych i prawnych, bez względu na czas ich poniesienia.
    Przepis art. 16 ust. 1 ustawy o CIT wprowadza wyjątek od zasady ogólnej, że wszystkie
    wydatki spełniające pozytywne przesłanki zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów
    zdefiniowane w art. 15 ust. 1 ustawy o CIT stanowią koszt uzyskania przychodu. Zgodnie z
    powszechnie przyjętym w doktrynie i orzecznictwie stanowiskiem wszelkie wyjątki od
    zasady ogólnej powinny być interpretowane ściśle. Przykładowo w wyroku z 29 stycznia
    2019 r. WSA w Gliwicach, sygn. akt I SA/GI 1004/18, wskazał „przechodząc do zagadnienia
    związanego z kwalifikacją płatności Spółki do wydatków z art. 16 ust. 1 pkt 10 lit. b u.p.d.o.
    p. podkreślić należy, że art. 16 u.p.d.o.p. zawiera rozwiązania o charakterze wyjątkowym.
    Warunkuje to jednocześnie określony sposób ich wykładni. Przede wszystkim nie można
    ich interpretować w sposób rozszerzający. Zgodnie z ogólnie przyjętymi dyrektywami
    wykładni nie jest dopuszczalne interpretowanie ich przez wnioskowania prawnicze
    (wnioskowanie z przeciwieństwa, wnioskowanie z analogii, jak również argumentum a
    maiori ad minus oraz argumentum a minori ad maius)”.
    Oznacza to, że prawodawca, wprowadzając dany wyjątek - wyłączenie wydatku z kosztów
    uzyskania przychodów - powinien był precyzyjnie określić, jakie wydatki nie stanowią
    kosztu uzyskania przychodów.
    Ważne w niniejszej sprawie jest to, że Wnioskodawca tak określił cenę nabycia, że
    uwzględnił w niej konieczność zapłaty zobowiązania hipotecznego. Podjął zatem decyzję,
    że sprzedającemu wypłaci równowartość wartości rynkowej pomniejszonej o kwotę, która
    będzie zobowiązany zapłacić w związku z ustanowieniem hipoteki. Tym samym liczył się z
    koniecznością zapłaty wyższej ceny niż ustalona w akcie notarialnym. Taka kalkulacja ceny
    powoduje, że Wnioskodawca nie miał prawa do regresu w stosunku do sprzedawcy. Tym
    samym poniesiony koszt jest definitywny. Nie ma też możliwości, aby to zobowiązanie
    było podwójnie ujęte w kosztach - co powodowałoby stratę Skarbu Państwa.
    Opisywany wydatek spełnia przesłanki pozwalające na zaliczenie go do kosztów uzyskania
    przychodów, to w następnej kolejności należy rozważyć, czy w przypadku takiego wydatku
    zachodzą przesłanki do zastosowania przepisów art. 16 ust. 1 pkt 1 ustawy o CIT oraz czy
    taki wydatek będzie uwzględniony jako koszt uzyskania przychodu dopiero w dacie zbycia
    nieruchomości lub poprzez odpisy amortyzacyjne (odpisy amortyzacyjne nie dotyczą

    gruntu oraz użytkowania wieczystego). Zgodnie z przepisami art. 16 ust. 1 pkt 1 ustawy o
    CIT nie uważa się za koszt uzyskania przychodów wydatków na:
    a) nabycie gruntów lub prawa wieczystego użytkowania gruntów, z wyjątkiem opłat za
      wieczyste użytkowanie gruntów,
    b) nabycie lub wytworzenie we własnym zakresie innych niż grunt i użytkowanie
      wieczyste środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych, w tym również
      wchodzących w skład nabytego przedsiębiorstwa lub jego zorganizowanych części,
    c) ulepszenie środków trwałych, które zgodnie z art. 16g ust. 13 ustawy o CIT powiększają
      wartość środków trwałych stanowiącą podstawę naliczania odpisów amortyzacyjnych.
    Wydatki te, pomniejszone o sumę odpisów amortyzacyjnych, są jednak kosztem uzyskania
    przychodów, w przypadku odpłatnego zbycia środków trwałych lub wartości
    niematerialnych i prawnych, bez względu na czas ich poniesienia.
    Skoro przedmiotem nabycia (w 2006 r.) była Nieruchomość, czyli prawo wieczystego
    użytkowania gruntu oraz budynek na niej posadowiony, to mamy do czynienia z lit. a) i b)
    tego przepisu. Oznacza to, że nabycie prawa wieczystego użytkowania gruntu powoduje,
    że koszt uzyskania przychodu powstanie dopiero w momencie sprzedaży tego prawa.
    Natomiast koszt nabycia budynku będzie stanowił koszt uzyskania przychodu poprzez
    odpisy amortyzacyjne.
    A zatem przyjmując, że spłata hipoteki dokonana przez Wnioskodawcę jako dłużnika
    rzeczowego dotyczy nabytej nieruchomości - czyli gruntu i budynku - jedynie część spłaty
    hipoteki, przypadająca na budynek, mogłaby być ujęta w kosztach Wnioskodawcy poprzez
    odpisy amortyzacyjne.
    Kolejne przepisy, które należy uwzględnić, to przepisy art. 16g ustawy o CIT. Stosownie do
    przepisu art. 16g ust. 1 pkt 1 ustawy o CIT za wartość początkową środków trwałych oraz
    wartości niematerialnych i prawnych uważa się w razie odpłatnego nabycia cenę ich
    nabycia.
    Zgodnie z art. 16g ust. 3 ustawy o CIT za cenę nabycia uważa się kwotę należną zbywcy,
    powiększoną o koszty związane z zakupem naliczone do dnia przekazania środka trwałego
    lub wartości niematerialnej i prawnej do używania, a w szczególności o koszty transportu,
    załadunku i wyładunku, ubezpieczenia w drodze, montażu, instalacji i uruchomienia
    programów oraz systemów komputerowych, opłat notarialnych, skarbowych i innych,
    odsetek, prowizji, oraz pomniejszoną o podatek od towarów i usług, z wyjątkiem
    przypadków, gdy zgodnie z odrębnymi przepisami podatek od towarów i usług nie
    stanowi podatku naliczonego albo podatnikowi nie przysługuje obniżenie kwoty
    należnego podatku o podatek naliczony, albo zwrot różnicy podatku w rozumieniu ustawy
    o podatku od towarów i usług. W przypadku importu cena nabycia obejmuje cło i podatek
    akcyzowy od importu składników majątku.
    Zdaniem Wnioskodawcy należy stwierdzić, że spłata hipoteki stanowi cenę nabycia
    nieruchomości, stanowi jeden z jej elementów, gdyż została wkalkulowana w cenę
    określoną w akcie notarialnym potwierdzoną ustaleniami pomiędzy kontrahentami.
    Wnioskodawca świadomie podjął decyzję o tym, że kwota jaką zapłacił nabywcy -
    uwzględniająca wartość rynkową pomniejszoną o to zobowiązanie - nie jest pełną kwotą
    jaką będzie musiał uiścić w związku z nabyciem tej nieruchomości. Nie mamy do czynienia
    z działaniem niepewnym, czy podjęciem ryzyka w tym zakresie - a świadomym zakupem
    nieruchomości obciążonej hipoteką, którą nabywca będzie zobowiązany spłacić.
    Jednocześnie kwota ta nie została spłacona na moment przyjęcia środka trwałego - czyli
    Wnioskodawca nie poniósł wydatku, a zatem nie mógł uwzględnić go w wartości
    początkowej tego środka trwałego, gdyż nie został spełniony warunek określony w art. 15
    ust. 1 - wydatek nie został wówczas poniesiony.

    Przepis art. 16g ust. 3 ustawy o CIT zawiera otwarty katalog takich kosztów, wskazując
    wyłącznie przykładowe wydatki uważane za koszty związane z nabyciem i nie wymieniając
    wśród tych przykładowych kosztów wydatków związanych ze spłatą hipoteki.
    W przypadku spłaty hipoteki już po dacie oddania środka trwałego do używania należy
    zastanowić się, czy taki wydatek będzie stanowić podstawę do podwyższenia wartości
    początkowej środka trwałego stosownie do art. 16g ust. 13 ustawy o CIT.
    Racjonalne wydaje się, że spłata hipoteki, którego wartość została uwzględniona w cenie
    nabycia nieruchomości, obniżając tę cenę, z chwilą spłaty podwyższyła wartość
    początkową środka trwałego.
    W konsekwencji należałoby przyjąć, iż wydatek na spłatę hipoteki nabytego wcześniej
    środka trwałego, stanowi koszt uzyskania przychodu, a zatem może zwiększać wartość
    początkową środków trwałych - odpowiednio budynku i prawa użytkowania wieczystego
    gruntu na nim posadowionego.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest nieprawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Na wstępie należy zaznaczyć, że pytanie przedstawione przez Państwa we wniosku o
    wydanie interpretacji indywidualnej wyznacza zakres przedmiotowy tego wniosku. W
    związku z powyższym, wydana interpretacja dotyczy tylko sprawy będącej przedmiotem
    wniosku (Państwa zapytania). Zatem, inne kwestie wynikające z opisu sprawy i własnego
    stanowiska, nieobjęte pytaniem, nie zostały rozpatrzone w niniejszej interpretacji.
    Zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób
    prawnych (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 2805 ze zm., dalej: „ustawa o CIT”),
    kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów ze
    źródła przychodów lub w celu zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z
    wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 16 ust. 1.
    Definicja sformułowana przez ustawodawcę ma charakter ogólny. Z tego względu
    każdorazowy wydatek poniesiony przez podatnika powinien podlegać indywidualnej
    analizie w celu dokonania jego kwalifikacji prawnej. Wyjątkiem jest jedynie sytuacja, gdy
    ustawa wyraźnie wskazuje jego przynależność do kategorii kosztów uzyskania przychodów
    lub wyłącza możliwość zaliczenia go do tego rodzaju kosztów. W pozostałych przypadkach
    należy natomiast zbadać istnienie związku przyczynowego pomiędzy poniesieniem kosztu
    a powstaniem przychodu lub realną szansą powstania przychodów podatkowych, bądź
    też zachowaniem albo zabezpieczeniem źródła ich uzyskiwania.
    W świetle powyższego, aby wydatek poniesiony przez podatnika stanowił dla niego koszt
    uzyskania przychodu, muszą być spełnione następujące warunki:
    - został poniesiony przez podatnika, tj. w ostatecznym rozrachunku musi on zostać
      pokryty z zasobów majątkowych podatnika (nie stanowią kosztu uzyskania przychodu
      podatnika wydatki, które zostały poniesione na działalność podatnika przez osoby
      inne niż podatnik),
    - jest definitywny (rzeczywisty), tj. wartość poniesionego wydatku nie została podatnikowi
      w jakikolwiek sposób zwrócona,
    - pozostaje w związku z prowadzoną przez podatnika działalnością gospodarczą,
    - poniesiony został w celu uzyskania, zachowania lub zabezpieczenia przychodów lub
      może mieć wpływ na wielkość osiągniętych przychodów,
    - został właściwie udokumentowany,

    - nie może znajdować się w grupie wydatków, których zgodnie z art. 16 ust. 1 ww. ustawy
      nie uważa się za koszty uzyskania przychodów.
    Kosztami będą zarówno koszty pozostające w bezpośrednim związku z uzyskiwanymi
    przychodami, jak i pozostające w związku pośrednim, jeżeli zostanie wykazane, że zostały
    w sposób racjonalny poniesione w celu osiągnięcia przychodów, nawet wówczas, gdy z
    obiektywnych powodów przychód nie zostanie osiągnięty.
    Obowiązkiem podatników, jako odnoszących ewentualną korzyść z faktu zaliczenia
    określonych wydatków w poczet kosztów uzyskania przychodów, jest wykazanie, na
    podstawie zgromadzonych dowodów, związku między poniesieniem kosztu a uzyskaniem
    przychodu (w tym zachowaniem albo zabezpieczeniem źródła przychodów), zgodnie z
    dyspozycją powołanego art. 15 ust. 1 ww. ustawy. Należy zaznaczyć, że to organ
    podatkowy dokonuje analizy zakwalifikowanych przez podatnika do kosztów uzyskania
    przychodów wydatków, na podstawie zgromadzonego przez tychże podatników materiału
    dowodowego. Dowody powinny potwierdzać wystąpienie związku przyczynowo-
    skutkowego między kosztami a przychodami podatnika.
    W myśl art. 16 ust. 1 pkt 1 ustawy o CIT,
    nie uważa się za koszty uzyskania przychodów wydatków na:
    a) nabycie gruntów lub prawa wieczystego użytkowania gruntów, z wyjątkiem opłat za
    wieczyste użytkowanie gruntów,
    b) nabycie lub wytworzenie we własnym zakresie innych niż wymienione w lit. a środków
    trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych, w tym również wchodzących w skład
    nabytego przedsiębiorstwa lub jego zorganizowanych części,
    c) ulepszenie środków trwałych, które zgodnie z art. 16g ust. 13 powiększają wartość
    środków trwałych, stanowiącą podstawę naliczania odpisów amortyzacyjnych
    - wydatki te, zaktualizowane zgodnie z odrębnymi przepisami, pomniejszone o sumę
    odpisów amortyzacyjnych, o których mowa w art. 16h ust. 1 pkt 1, są jednak kosztem
    uzyskania przychodów, w przypadku odpłatnego zbycia środków trwałych lub wartości
    niematerialnych i prawnych, bez względu na czas ich poniesienia.
    Wydatki te w momencie ich poniesienia nie stanowią zatem bezpośrednio kosztów
    uzyskania przychodów. Koszt taki co do zasady stanowią natomiast, zgodnie z treścią art.
    15 ust. 6 ustawy o CIT,
    odpisy z tytułu zużycia środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych
    (odpisy amortyzacyjne) dokonywane zgodnie z art. 16a-16m, przy czym w przypadku
    spółek nieruchomościowych odpisy dotyczące środków trwałych zaliczonych do grupy 1
    Klasyfikacji nie mogą być w roku podatkowym wyższe niż dokonywane zgodnie z
    przepisami o rachunkowości odpisy amortyzacyjne lub umorzeniowe z tytułu zużycia
    środków trwałych, obciążające w tym roku podatkowym wynik finansowy jednostki.
    Pojęcie środków trwałych, podlegających amortyzacji, zostało określone w art. 16a
    omawianej ustawy podatkowej.
    Według art. 16a ust. 1 ustawy o CIT,
    amortyzacji podlegają, z zastrzeżeniem art. 16c, stanowiące własność lub współwłasność
    podatnika, nabyte lub wytworzone we własnym zakresie, kompletne i zdatne do użytku w
    dniu przyjęcia do używania:
    1) budowle, budynki oraz lokale będące odrębną własnością,
    2) maszyny, urządzenia i środki transportu,
    3) inne przedmioty

    - o przewidywanym okresie używania dłuższym niż rok, wykorzystywane przez podatnika
    na potrzeby związane z prowadzoną przez niego działalnością gospodarczą albo oddane
    do używania na podstawie umowy najmu, dzierżawy lub umowy określonej w art. 17a pkt
    1, zwane środkami trwałymi.
    Natomiast zgodnie z art. 16c ustawy o CIT,
    amortyzacji nie podlegają:
    1) grunty i prawa wieczystego użytkowania gruntów,
    2) budynki, lokale, budowle i urządzenia zaliczane do spółdzielczych zasobów
    mieszkaniowych lub służących działalności społeczno-wychowawczej prowadzonej przez
    spółdzielnie mieszkaniowe,
    2a) budynki mieszkalne, lokale mieszkalne stanowiące odrębną nieruchomość,
    spółdzielcze własnościowe prawo do lokalu mieszkalnego oraz prawo do domu
    jednorodzinnego w spółdzielni mieszkaniowej,
    3) dzieła sztuki i eksponaty muzealne,
    4) wartość firmy, jeżeli wartość ta powstała w inny sposób niż określony w art. 16b ust. 2
    pkt 2 i 2a,
    5) składniki majątku, które nie są używane na skutek zawieszenia wykonywania
    działalności gospodarczej na podstawie przepisów dotyczących zawieszenia wykonywania
    działalności gospodarczej albo zaprzestania działalności, w której te składniki były
    używane; w tym przypadku składniki te nie podlegają amortyzacji od miesiąca
    następującego po miesiącu, w którym zawieszono albo zaprzestano tej działalności
    - zwane odpowiednio środkami trwałymi lub wartościami niematerialnymi i prawnymi.
    Natomiast zgodnie z art. 16f ust. 1 ustawy o CIT,
    Podatnicy, z wyjątkiem tych, którzy ze względu na ogłoszoną upadłość nie prowadzą
    działalności gospodarczej, dokonują odpisów amortyzacyjnych od wartości początkowej
    środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych, o których mowa w art. 16a
    ust. 1 i ust. 2 pkt 1-3 oraz w art. 16b.
    W myśl art. 16d ust. 2 ustawy o CIT,
    składniki majątku, o których mowa w art. 16a-16c, wprowadza się do ewidencji środków
    trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych zgodnie z art. 9 ust. 1, najpóźniej w
    miesiącu przekazania ich do używania. Późniejszy termin wprowadzenia uznaje się za
    ujawnienie środka trwałego lub wartości niematerialnej i prawnej, o których mowa w art.
    16h ust. 1 pkt 4.
    Z kolei w myśl art. 16h ust. 1 pkt 1 ustawy o CIT,
    odpisów amortyzacyjnych dokonuje się od wartości początkowej środków trwałych lub
    wartości niematerialnych i prawnych, z zastrzeżeniem art. 16k, począwszy od pierwszego
    miesiąca następującego po miesiącu, w którym ten środek lub wartość wprowadzono do
    ewidencji, z zastrzeżeniem art. 16e, do końca tego miesiąca, w którym następuje
    zrównanie sumy odpisów amortyzacyjnych z ich wartością początkową lub w którym
    postawiono je w stan likwidacji, zbyto lub stwierdzono ich niedobór; suma odpisów
    amortyzacyjnych obejmuje również odpisy, których zgodnie z art. 16 ust. 1 nie uważa się
    za koszty uzyskania przychodów.
    Zasady ustalania wartości początkowej środków trwałych oraz wartości niematerialnych i
    prawnych, która stanowi podstawę obliczenia odpisów amortyzacyjnych określa art. 16g
    ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych. Prawidłowe ustalenie wartości
    początkowej środków trwałych jest bardzo istotne, ponieważ jej wysokość kształtować
    będzie wartość odpisów amortyzacyjnych.

    Zgodnie z art. 16g ust. 1 pkt 1 ustawy o CIT,
    za wartość początkową środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych, z
    uwzględnieniem ust. 2-14, uważa się w razie odpłatnego nabycia cenę ich nabycia.
    Natomiast zgodnie z art. 16g ust. 3 ustawy o CIT,
    za cenę nabycia uważa się kwotę należną zbywcy, powiększoną o koszty związane z
    zakupem naliczone do dnia przekazania środka trwałego lub wartości niematerialnej i
    prawnej do używania, a w szczególności o koszty transportu, załadunku i wyładunku,
    ubezpieczenia w drodze, montażu, instalacji i uruchomienia programów oraz systemów
    komputerowych, opłat notarialnych, skarbowych i innych, odsetek, prowizji, oraz
    pomniejszoną o podatek od towarów i usług, z wyjątkiem przypadków, gdy zgodnie z
    odrębnymi przepisami podatek od towarów i usług nie stanowi podatku naliczonego albo
    podatnikowi nie przysługuje obniżenie kwoty należnego podatku o podatek naliczony albo
    zwrot różnicy podatku w rozumieniu ustawy o podatku od towarów i usług. W przypadku
    importu cena nabycia obejmuje cło i podatek akcyzowy od importu składników majątku.
    Zgodnie z art. 14 ust. 1-2 ustawy o CIT,
    przychodem z odpłatnego zbycia rzeczy, praw majątkowych lub świadczenia usług jest ich
    wartość wyrażona w cenie określonej w umowie. Jeżeli jednak cena bez uzasadnionych
    przyczyn ekonomicznych znacznie odbiega od wartości rynkowej tych rzeczy, praw lub
    usług, organ podatkowy określa ten przychód w wysokości wartości rynkowej.
    Wartość rynkową, o której mowa w ust. 1, rzeczy, praw majątkowych lub usług określa się
    na podstawie cen rynkowych stosowanych w obrocie rzeczami, prawami lub usługami
    tego samego rodzaju i gatunku, z uwzględnieniem w szczególności ich stanu i stopnia
    zużycia oraz czasu i miejsca zbycia albo świadczenia.
    Zatem zgodnie z przepisami podatkowymi, podstawą dokonywania odpisów
    amortyzacyjnych jest wartość początkowa nabytego środka trwałego (Nieruchomości) z
    wyłączeniem gruntu i prawa wieczystego użytkowania gruntów, które nie podlegają
    amortyzacji podatkowej.
    Reasumując należy wskazać, iż w przypadku gdy przedmiotowa nieruchomość stanowi
    środek trwały Spółki, za wartość początkową tego środka stosownie do brzmienia art. 16g
    ust. 1 pkt 1 ww. ustawy uważa się w razie odpłatnego nabycia cenę jego nabycia.
    Natomiast za cenę nabycia zgodnie z treścią art. 16g ust. 3 ww. ustawy, uważa się kwotę
    należną zbywcy, powiększoną o koszty związane z zakupem naliczone do dnia przekazania
    środka trwałego lub wartości niematerialnej i prawnej do używania, a w szczególności o
    koszty transportu, załadunku i wyładunku, ubezpieczenia w drodze, montażu, instalacji i
    uruchomienia programów oraz systemów komputerowych, opłat notarialnych,
    skarbowych i innych, odsetek, prowizji, oraz pomniejszoną o podatek od towarów i usług,
    z wyjątkiem przypadków, gdy zgodnie z odrębnymi przepisami podatek od towarów i
    usług nie stanowi podatku naliczonego albo podatnikowi nie przysługuje obniżenie kwoty
    należnego podatku o podatek naliczony albo zwrot różnicy podatku w rozumieniu ustawy
    o podatku od towarów i usług.
    Stosownie do art. 16g ust. 13 ustawy o CIT,
    jeżeli środki trwałe uległy ulepszeniu w wyniku przebudowy, rozbudowy, rekonstrukcji,
    adaptacji lub modernizacji, wartość początkową tych środków, ustaloną zgodnie z ust. 1 i
    3-11, powiększa się o sumę wydatków na ich ulepszenie, w tym także o wydatki na nabycie
    części składowych lub peryferyjnych, których jednostkowa cena nabycia przekracza 10 000
    zł. Środki trwałe uważa się za ulepszone, gdy suma wydatków poniesionych na ich
    przebudowę, rozbudowę, rekonstrukcję, adaptację lub modernizację w danym roku
    podatkowym przekracza 10 000 zł i wydatki te powodują wzrost wartości użytkowej w
    stosunku do wartości z dnia przyjęcia środków trwałych do używania, mierzonej w
    szczególności okresem używania, zdolnością wytwórczą, jakością produktów
    uzyskiwanych za pomocą ulepszonych środków trwałych i kosztami ich eksploatacji.

    Ulepszeniem środka trwałego - w rozumieniu ustawy o CIT - jest więc:
    - przebudowa środka trwałego, tj. wykonanie takich prac, w wyniku których nastąpi jego
      dostosowanie do zmienionych potrzeb funkcjonalnych, użytkowych lub technicznych,
    - rozbudowa środka trwałego, tj. wykonanie takich prac, które powiększają ten środek
      trwały,
    - rekonstrukcja środka trwałego, tj. wykonanie prac, w wyniku których nastąpi
      odtworzenie zniszczonego środka trwałego do jego poprzedniego stanu,
    - adaptacja środka trwałego, tj. wykonanie prac mających na celu przystosowanie danego
      środka trwałego do spełniania odmiennych funkcji od tych, dla których został
      zbudowany lub użytkowany,
    - modernizacja środka trwałego, tj. unowocześnienie środka trwałego.
    Zatem, wydatki na ulepszenie środków trwałych, w momencie ich poniesienia nie
    stanowią kosztów uzyskania przychodów.
    Jeżeli nie zostanie spełniony co najmniej jeden z powyższych warunków, wówczas nie
    mamy do czynienia z ulepszeniem środka trwałego i nie zachodzi obowiązek zwiększania
    wartości początkowej. Zatem, nakładami na ulepszenie środków trwałych należy uznać
    takie wydatki, w wyniku poniesienia których nastąpi rozszerzenie funkcjonalności lub
    wydajności tych środków trwałych, jako skutek przebudowy, rozbudowy, rekonstrukcji,
    adaptacji lub modernizacji, powodującej istotną zmianę ich cech użytkowych.
    Państwa wątpliwości dotyczą ustalenia, czy kwota spłaty hipoteki dokonana przez
    Wnioskodawcę jako dłużnika rzeczowego zwiększa odpowiednio wartość początkową
    środków trwałych.
    Hipoteka w myśl art. 244 § 1 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (t.j. Dz.U. z
    2024 r. poz. 1061 ze zm.) stanowi ograniczone prawo rzeczowe.
    Zabezpieczenie wierzytelności w formie hipoteki kaucyjnej, o której mowa we wniosku
    funkcjonowało w polskim prawie do 2011 r. Po tym czasie zaczęła obowiązywać
    nowelizacja ustawy o księgach wieczystych i hipotece, która znosiła ten rodzaj hipoteki.
    Aktualnie kredytodawcy nie mogą z niej korzystać. Jednak hipoteka kaucyjna nadal
    funkcjonuje w umowach kredytowych zaciągniętych przed 2011 r. do czasu wygaśnięcia
    zobowiązania.
    Mając na uwadze przedstawiony we wniosku opis sprawy należy stwierdzić, że kwota
    wydatkowana przez Spółkę na spłatę hipoteki kaucyjnej ciążącej na nieruchomości
    będącej jej własnością stanowi zobowiązanie, za które Spółka ponosiła odpowiedzialność
    rzeczową jako dłużnik rzeczowy hipoteczny. Odpowiedzialność za te zobowiązania Spółka
    nabyła wraz z własnością nieruchomości, która stanowiła zabezpieczenie spłaty tych
    zobowiązań. Mając na uwadze fakt, że wraz z nabyciem własności nieruchomości Spółka
    przyjęła na siebie odpowiedzialność za cudzy dług, przedmiotowa spłata hipoteki nie jest
    nakładem zwiększającym wartość początkową nieruchomości.
    Wskazać bowiem należy, że spłata kwoty hipoteki kaucyjnej dokonana przez Państwa jako
    dłużnika rzeczowego nie ma charakteru wydatków poniesionych na ulepszenie środka
    trwałego. Przez spłatę hipoteki nie nastąpi rozszerzenie funkcjonalności lub wydajności
    tego środka trwałego (budynku), jako skutek przebudowy, rozbudowy, rekonstrukcji,
    adaptacji lub modernizacji, powodującej istotną zmianę jego cech użytkowych.
    Tym samym, wydatek na spłatę hipoteki kaucyjnej poniesiony przez Państwa jako dłużnika
    rzeczowego nie zwiększa wartości początkowej środka trwałego.
    Zatem Państwa stanowisko sprowadzające się do twierdzenia, że kwota spłaty hipoteki
    dokonana przez Wnioskodawcę jako dłużnika rzeczowego zwiększa odpowiednio wartość
    początkową środków trwałych, należało uznać za nieprawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy stanu faktycznego przedstawionego przez Państwa i stanu
    prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia w przedstawionym stanie
    faktycznym.
    Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy
    rzeczywisty stan faktyczny sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie
    ze stanem faktycznym podanym przez Państwa w złożonym wniosku. W związku z
    powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we wniosku
    opisu sprawy, udzielona odpowiedź traci swoją aktualność.
    Odnosząc się do powołanego we wniosku wyroku sądowego stwierdzić należy, że został
    on wydany w indywidualnej sprawie innego podmiotu i nie wiąże Organu w sprawie
    będącej przedmiotem wniosku.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    - Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy
      z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2023 r. poz. 2383 ze zm.).
      Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie
      zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosują się
      Państwo do interpretacji.
    - Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
    Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące
    przedmiotem interpretacji indywidualnej stanowi element czynności będących
    przedmiotem decyzji wydanej:
    1) z zastosowaniem art. 119a;
    2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z
    dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
    3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    - Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
    Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w decyzjach
    wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki
    interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego
    Sądu Administracyjnego (...). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje
    ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
    (t.j. Dz.U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
    - w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
    - w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP
      (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.