Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0113-KDIPT2-3.4011.685.2024.2.SJ
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-01-24
Teza: Możliwość zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów,
stosownie do art. 22 ust. 1 ustawy o PIT, wynagrodzenia
wypłacanego pracownikom, składek na ubezpieczenie
społeczne odprowadzanych od tego wynagrodzenia
pracowników oraz diet z tytułu delegacji pracowników, którzy
wykonują pracę na terytorium Niemiec.
Słowa kluczowe: Niemcy
dieta-dieta zagraniczna
koszt-koszty uzyskania przychodów
oddelegowanie-oddelegowanie pracownika
pracownik
składki-składki na ubezpieczenie społeczne
wynagrodzenia-wynagrodzenie za pracę
Zagadnienia: Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Koszty uzyskania przychodów.-Koszty uzyskania
przychodów.
Przepisy: [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 4-art. 22-ust. 1

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

13 listopada 2024 r. wpłynął Pana wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej.
    Uzupełnił go Pan pismem z 21 stycznia 2025 r. – w odpowiedzi na wezwanie.
    Treść wniosku jest następująca:
    Opis stanu faktycznego
    Wnioskodawca prowadzi jednoosobową działalność gospodarczą pod firmą Y, od września
    2017 r.
    Wnioskodawca rozlicza się na podstawie podatkowej księgi przychodów i rozchodów, a
    wybraną przez Niego formą opodatkowania jest podatek liniowy. Jest On jednocześnie
    czynnym podatnikiem podatku od towarów i usług.
    Głównym przedmiotem działalności Wnioskodawcy, wskazanym w CEiDG, jest świadczenie
    usług w zakresie tworzenia obróbki mechanicznej elementów metalowych (PKD 25.62.Z).
    Oprócz tego, Wnioskodawca zajmuje się:
    a) robotami związanymi z budową dróg i autostrad (PKD 42.11.Z),
    b) rozbiórką i burzeniem obiektów budowlanych (PKD 43.11.Z),
    c) przygotowaniem terenu pod budowę (PKD 43.12.Z),
    d) wykonywaniem instalacji wodno-kanalizacyjnych, cieplnych, gazowych i
      klimatyzacyjnych (PKD 43.22.Z),
    e) posadzkarstwem, tapetowaniem i oblicowywaniem ścian (PKD 43.33.Z),
    f) pozostałymi specjalistycznymi robotami budowlanymi, gdzie indziej
      nieklasyfikowanymi (PKD 43.99.Z),
    g) wynajmem i dzierżawą samochodów osobowych i furgonetek (PKD 77.11.Z),
    h) wynajmem i dzierżawą pozostałych pojazdów samochodowych, z wyłączeniem
      motocykli (PKD 77.12.Z),
    i) wynajmem i dzierżawą maszyn i urządzeń budowlanych (PKD 77.32.Z).
    W ramach swojej działalności, Wnioskodawca, samodzielnie oraz przy pomocy swoich
    pracowników, z którymi wiąże Go stosunek pracy, świadczył w okresie od 1 stycznia 2020
    r. do dnia 31 grudnia 2020 r. oraz od 1 stycznia 2021 r. do 31 grudnia 2021 r. (łącznie jako
    „Okres Podatkowy”) usługi na rzecz kontrahentów związane m.in. z budową, przebudową,
    naprawą, remontem oraz modernizacją obiektów budowlanych, poprzez prace
    spawalnicze na tych obiektach. Rzeczone usługi były przez Niego świadczone na
    terytorium Rzeczypospolitej Polskiej („Polska”, w oparciu o zlecenia otrzymane od polskich
    i zagranicznych kontrahentów) oraz na terytorium Republiki Federalnej Niemiec
    („Niemcy”, w oparciu o zlecenia otrzymane od kontrahentów z siedzibą w na terenie
    Niemiec).
    W celu realizacji zleceń na ternie Niemiec, pracownicy Wnioskodawcy, przebywając na
    terenie Polski w Okresie Podatkowym, niejednokrotnie przygotowywali elementy
    montażowe do wykonywania zleceń na terenie Niemiec. Wynikało to z faktu, że
    Wnioskodawca na terenie Polski posiadał technologię, zasoby produkcyjne, w tym
    maszyny, sprzęt, materiały, a także podwykonawców dostarczających komponenty
    potrzebne do dalszego montażu. Co więcej, Wnioskodawca posiada kapitał,
    doświadczenie i know-how pozwalający Mu na prowadzenie tych prac przygotowawczych
    jedynie na terenie Polski. W związku z powyższym, wszelkie koszty ponoszone w tym

    zakresie przez Wnioskodawcę, w szczególności Koszty Pracowników (zdefiniowane
    poniżej), a także koszty zakupu i obróbki komponentów, miały bezpośredni związek z
    przychodami uzyskiwanymi przez Wnioskodawcę zarówno w Polsce, jak i w Niemczech.
    Pracownicy Wnioskodawcy, przebywając na terytorium Niemiec w związku z realizacją
    zleceń:
    a) otrzymywali od Wnioskodawcy wynagrodzenie wynikające ze stosunku pracy, a także
    b) Wnioskodawca odprowadzał w związku z ich zatrudnieniem wymagane prawem
      składki z tytułu ubezpieczenia społecznego obliczane od rzeczonego wynagrodzenia
      płacone do polskiego Zakładu Ubezpieczeń Społecznych oraz
    c) wypłacał niniejszym pracownikom diety z tytułu delegacji (łącznie jako „Koszty
      Pracowników”).
    Każdy z pracowników, w danym roku podatkowym, nie przebywał na terytorium Niemiec
    dłużej niż 183 dni. Należności ze stosunku pracy oraz zasiłki pieniężne z ubezpieczenia
    społecznego wypłacane przez Wnioskodawcę do Jego pracowników zostały wypłacone lub
    pozostawione do dyspozycji w terminie wynikającym z przepisów prawa pracy, jak i
    umowy łączącej Wnioskodawcę oraz Jego pracownika. Wnioskodawca w stosunku do
    całości wynagrodzeń każdego z pracowników pełnił obowiązki płatnika podatku
    dochodowego w Polsce zgodnie z art. 8 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja
    podatkowa. Ponadto Wnioskodawca względem pracowników spełniał obowiązki nałożone
    na Niego przez ustawę z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych.
    Czas realizacji danego zlecenia w Polsce i w Niemczech był zróżnicowany i bardzo często
    był zależny od zaangażowania również innych pozostałych podmiotów realizujących inne
    prace na obiektach budowlanych, w szczególności od ilości tych podmiotów
    uczestniczących w realizacji danego przedsięwzięcia.
    Realizowane przez Wnioskodawcę usługi w Okresie Podatkowym na terytorium Niemiec
    były co do zasady odrębnymi pod względem handlowym i ekonomicznym
    przedsięwzięciami. Wynikało to z tego, że były one realizowane w różnych obiektach
    budowlanych na terytorium Niemiec, zlecane były Wnioskodawcy przez różne podmioty
    gospodarcze, zaś poszczególne zlecenia na dane usługi stanowiły - pod względem
    technicznym i handlowym - odrębne przedsięwzięcia budowlane.
    Kluczowe decyzje w zakresie zawieranych umów handlowych z kontrahentami
    Wnioskodawcy zapadały zarówno na terytorium Niemiec, jak i Polski, w zależności, gdzie w
    danym czasie przebywał Wnioskodawca. Tak samo na terytorium Niemiec, jak i Polski
    dochodziło do zawierania umów handlowych.
    Za Okres Podatkowy Wnioskodawca uiścił do niemieckiego urzędu skarbowego podatek
    dochodowy (Einkommensteuer) oraz podatek od działalności przemysłowej i handlowej
    (Gewerbesteuer). W związku z przychodem uzyskanym przez Wnioskodawcę w Okresie
    Podatkowym na terytorium Niemiec, względem którego uiścił wyżej wspominane podatki
    (tj. podatek dochodowy (Einkommensteuer) oraz podatek od działalności przemysłowej i
    handlowej (Gewerbesteuer)), Wnioskodawca nie zaliczał do niego Kosztów Pracowników, a
    tym samym rzeczone koszty nie pomniejszyły podstawy opodatkowania podatku
    dochodowego (Einkommensteuer) oraz podatku od działalności przemysłowej i handlowej
    (Gewerbesteuer), jakie Wnioskodawca opłacił do niemieckiego Urzędu Skarbowego.
    Uzupełnienie wniosku
    Wnioskodawca wskazuje, że zgodnie z decyzją wydaną przez niemiecki Urząd Skarbowy w
    Hameln w dniu 8 sierpnia 2022 r. Wnioskodawca w okresie 1 stycznia 2020 r. do dnia 31
    grudnia 2020 r. oraz od 1 stycznia 2021 r. do 31 grudnia 2021 r. posiadał zakład
    podatkowy w rozumieniu art. 5 umowy między Rzecząpospolitą Polską a Republiką
    Federalną Niemiec w sprawie unikania podwójnego opodatkowania w zakresie podatków
    od dochodu i od majątku podpisaną w Berlinie dnia 14 maja 2003 r. (Dz. U. 2005 nr 12

    poz. 90). Według wyjaśnień niemieckiego Urzędu Skarbowego, Wnioskodawca bowiem - za
    okres od 1 kwietnia 2020 r. do 31 grudnia 2021 r. („Okres Robót”) - prowadził prace
    budowlane na terenie Republiki Federalnej Niemiec na podstawie umowy zawartej z
    niemieckim kontrahentem, gdzie eksploatacja placu budowy trwała ponad 12 miesięcy. W
    związku z tym, Wnioskodawca został uznany przez niemiecki Urząd Skarbowy w Hameln
    za zobowiązanego do złożenia deklaracji podatkowej za powyższy okres oraz opłacenia
    podatku do Urzędu Skarbowego w Niemczech.
    Wnioskodawca wyjaśnia, że Jego pracownicy, przebywając na terenie Polski w Okresie
    Robót, przygotowywali elementy montażowe do wykonywania zleceń na terenie Polski
    oraz w Niemczech. Podkreślić należy, że wszelkie prace związane z przygotowaniem
    elementów do dalszego montażu w Niemczech przygotowywane były na terenie Polski z
    uwagi na posiadane przez Wnioskodawcę na terenie Polski: technologię, zasoby
    produkcyjne, w tym maszyny, sprzęt, materiały, pracowników czy podwykonawców
    dostarczających produkty potrzebne do dalszego montażu. Wnioskodawca na terenie
    Polski posiada nieoceniony kapitał, doświadczenie i swoisty know-how pozwalający Mu na
    prowadzenie tych prac jedynie na terenie Polski. Podkreślić należy, że wszelkie koszty
    ponoszone w tym zakresie przez Wnioskodawcę, w tym koszty wynagrodzeń
    pracowników, mają bezpośredni związek z przychodami uzyskiwanymi przez
    Wnioskodawcę w Polsce.
    Wnioskodawca wyjaśnia, że wynagrodzenia pracowników z tytułu pracy wykonywanej, w
    Okresie Robót, powiększają przychód uzyskiwany na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej
    poprzez wykonywanie prac na terenie Rzeczypospolitej Polskiej.
    Wnioskodawca wyjaśnia, że miejscem pracy wskazanym w umowach z Jego pracownikami,
    którzy świadczyli prace także na terytorium Niemiec jest Polska, czyli miejsce siedziby
    Wnioskodawcy.
    Pracownicy, którzy świadczyli prace na terenie Niemiec w Okresie Robót, nie wykonywali
    ich w ramach podróży służbowych, wykonywali je w ramach delegacji.
    Wnioskodawca wyjaśnia, że wysokość wypłacanych pracownikom diet jest zgodna z
    Rozporządzenie Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 29 stycznia 2013 r. w sprawie
    należności przysługujących pracownikowi zatrudnionemu w państwowej lub
    samorządowej jednostce sfery budżetowej z tytułu podróży służbowej.
    Wnioskodawca wyjaśnia, że w stosunku wynagrodzenia pracowników realizujących prace
    na terytorium Niemiec w Okresie Robót nie ciążyły na Wnioskodawcy obowiązki płatnika w
    Niemczech. Tym samym, Wnioskodawca wyjaśnia, że w stosunku do całości wynagrodzeń
    każdego z pracowników pełni obowiązki płatnika podatku dochodowego w Polsce zgodnie
    z art. 8 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa. Ponadto, Wnioskodawca
    względem pracowników spełnia obowiązki nałożone przez ustawę z dnia 13 października
    1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych. W przypadku choroby pracownicy
    Wnioskodawcy korzystali ze świadczeń w Polsce. Ponadto pracownicy Wnioskodawcy
    rozliczali podatek dochodowy na terenie Polski.
    Wnioskodawca wyjaśnia, że pracownicy w trakcie realizacji prac, w Okresie Robót, na
    terytorium Niemiec nie byli objęci niemieckim systemem obowiązkowego ubezpieczenia
    społecznego oraz ubezpieczenia zdrowotnego. Pracownicy posiadali zaświadczenia o
    ustawodawstwie dotyczącym zabezpieczenia społecznego mającym zastosowanie do
    osoby uprawnionej przewidziane przez ustawodawstwo Polskie.

## Pytanie

Czy prawidłowe jest stanowisko Wnioskodawcy, zgodnie z którym w związku z opisanymi i
    świadczonymi usługami przez Wnioskodawcę na terytorium Niemiec na podstawie umów
    handlowych zawartych z kontrahentami, Wnioskodawca może - w stosunku do przychodu
    uzyskiwanego podczas realizacji tychże umów - zaliczyć do kosztów uzyskania
    przychodów, stosownie do art. 22 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku

    dochodowym od osób fizycznych, wynagrodzenie wypłacane pracownikom, składki na
    ubezpieczenie społeczne odprowadzane od rzeczonego wynagrodzenia pracowników oraz
    diety z tytułu delegacji pracowników, którzy wykonują pracę na terytorium Niemiec?
    Pana stanowisko w sprawie
    Zdaniem Wnioskodawcy, zasady kwalifikowania wydatków do kosztów uzyskania
    przychodów określa art. 22 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od
    osób fizycznych (t.j. Dz.U. z 2024 r. poz. 226 ze zm., dalej zwana „Ustawa o PIT”).
    Zgodnie z art. 22 ust. 1 Ustawy o PIT, kosztami uzyskania przychodów są koszty
    poniesione w celu osiągnięcia przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła
    przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 23.
    Definicja sformułowana przez ustawodawcę ma charakter ogólny. Z tego względu
    każdorazowy wydatek poniesiony przez podatnika powinien podlegać indywidualnej
    analizie w celu dokonania jego kwalifikacji prawnej. Wyjątkiem jest jedynie sytuacja, gdy
    ustawa wyraźnie wskazuje jego przynależność do kategorii kosztów uzyskania przychodów
    lub wyłącza możliwość zaliczenia go do tego rodzaju kosztów. W pozostałych przypadkach
    należy natomiast zbadać istnienie związku przyczynowego pomiędzy poniesieniem kosztu,
    a powstaniem przychodu lub realną szansą powstania przychodów podatkowych, bądź
    też zachowaniem albo zabezpieczeniem źródła ich uzyskiwania. Innymi słowy, oznacza to,
    że dla kwalifikacji prawnej danego kosztu istotne znaczenie ma cel, w jakim został
    poniesiony. Wydatek powinien zostać uznany za koszt uzyskania przychodów, jeżeli
    pomiędzy jego poniesieniem, a powstaniem, zwiększeniem, bądź też możliwością
    powstania przychodu istnieje związek przyczynowy.
    W związku z tym, aby wydatek poniesiony przez podatnika stanowił dla niego koszt
    uzyskania przychodu, muszą być spełnione następujące warunki:
    a) pozostaje w związku z prowadzoną przez podatnika działalnością gospodarczą oraz
      nie może znajdować się w grupie wydatków, których - zgodnie z art. 23 ww. ustawy -
      nie uważa się za koszty uzyskania przychodów,
    b) poniesiony został w celu uzyskania, zachowania albo zabezpieczenia przychodów lub
      może mieć wpływ na wielkość osiągniętych przychodów,
    c) jest definitywny (rzeczywisty), tj. wartość poniesionego wydatku nie została
      podatnikowi w jakikolwiek sposób zwrócona oraz został właściwie udokumentowany.
    Niniejsze oznacza, że wszystkie poniesione wydatki, po wyłączeniu wydatków
    enumeratywnie wymienionych w przywołanym art. 23 ustawy PIT, stanowić mogą koszt
    uzyskania przychodów, o ile pozostają w związku przyczynowo-skutkowym z osiąganymi
    przychodami.
    Zgodnie z art. 12 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, za przychody
    ze stosunku służbowego, stosunku pracy, pracy nakładczej oraz spółdzielczego stosunku
    pracy uważa się wszelkiego rodzaju wypłaty pieniężne oraz wartość pieniężną świadczeń
    w naturze bądź ich ekwiwalenty, bez względu na źródło finansowania tych wypłat i
    świadczeń, a w szczególności: wynagrodzenia zasadnicze, wynagrodzenia za godziny
    nadliczbowe, różnego rodzaju dodatki, nagrody, ekwiwalenty za niewykorzystany urlop i
    wszelkie inne kwoty niezależnie od tego, czy ich wysokość została z góry ustalona, a
    ponadto świadczenia pieniężne ponoszone za pracownika, jak również wartość innych
    nieodpłatnych świadczeń lub świadczeń częściowo odpłatnych.
    Użyty powyżej zwrot „w szczególności” oznacza, że wymienione kategorie przychodów
    zostały wskazane jedynie przykładowo. Przychodem ze stosunku pracy i stosunków
    pokrewnych są więc wszelkiego rodzaju wypłaty i świadczenia skutkujące u podatnika
    powstaniem przysporzenia majątkowego, mające swoje źródło w łączącym pracownika z
    pracodawcą stosunku pracy lub stosunku pokrewnym. Takim przychodem jest
    niewątpliwie wypłata wynagrodzenia dla pracownika.

    Z uwagi na to, kosztami uzyskania przychodów mogą być wszelkie racjonalnie i
    gospodarczo uzasadnione wydatki związane z prowadzoną działalnością gospodarczą,
    których celem jest osiągnięcie, zabezpieczenie i zachowanie źródła przychodów.
    Mając na uwadze powyższe, wynagrodzenie wypłacone przez Wnioskodawcę
    pracownikowi oddelegowanemu do świadczenia pracy na terenie Niemiec w związku z
    umowami handlowymi zawartymi przez Niego z kontrahentami stanowi wydatek, który
    Wnioskodawca może zaliczyć w całości do kosztów uzyskania przychodu w Polsce w
    podatku dochodowym o osób fizycznych.
    Równocześnie, nie ulega wątpliwości, że tego rodzaju wynagrodzenie stanowi wydatek
    celowy i służy bezpośrednio osiągnięciu przychodu i zabezpieczeniu jego źródła przez
    Wnioskodawcę.
    Poniesienie kosztu jest racjonalne gospodarczo z uwagi na wymierne korzyści, jakie
    uzyskuje Wnioskodawca w związku ze świadczonymi usługami na rzecz kontrahentów z
    Niemiec i Polski oraz na terytorium Niemiec i Polski, a także koszt ten pozostaje w
    bezpośrednim związku z prowadzoną przez Niego działalnością gospodarczą. W
    konsekwencji, w istotny sposób zabezpiecza on przyszłe wyniki finansowe Wnioskodawcy.
    Reasumując, w ocenie Wnioskodawcy wypłacane Jego pracownikom kwoty wynagrodzenia
    z tytułu świadczonej pracy, składki na ubezpieczenie społeczne odprowadzane od
    rzeczonego wynagrodzenia pracowników oraz diety z tytułu delegacji pracowników, którzy
    wykonują pracę na terytorium Niemiec podczas realizacji umów handlowych na roboty
    budowlane, jakie Wnioskodawca ma zawarte z kontrahentami, mogą w całości zostać
    zaliczone do kosztów uzyskania przychodów w Polsce.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawił Pan we wniosku jest nieprawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Obowiązek podatkowy
    Zgodnie z art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób
    fizycznych (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 226 ze zm.):
      Osoby fizyczne, jeżeli mają miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej
      Polskiej, podlegają obowiązkowi podatkowemu od całości swoich dochodów
      (przychodów) bez względu na miejsce położenia źródeł przychodów (nieograniczony
      obowiązek podatkowy).
    W myśl art. 3 ust. 1a ww. ustawy:
      Za osobę mającą miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej
      uważa się osobę fizyczną, która:
      1) posiada na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej centrum interesów osobistych lub
      gospodarczych (ośrodek interesów życiowych) lub
      2) przebywa na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej dłużej niż 183 dni w roku
      podatkowym.
    Stosownie do art. 3 ust. 2a ww. ustawy:
      Osoby fizyczne, jeżeli nie mają na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej miejsca
      zamieszkania, podlegają obowiązkowi podatkowemu tylko od dochodów
      (przychodów) osiąganych na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej (ograniczony
      obowiązek podatkowy).
    Według art. 3 ust. 2b pkt 3 ww. ustawy:
      Za dochody (przychody) osiągane na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przez
      podatników, o których mowa w ust. 2a, uważa się w szczególności dochody

      (przychody) z działalności gospodarczej prowadzonej na terytorium Rzeczypospolitej
      Polskiej, w tym poprzez położony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej zagraniczny
      zakład.
    Przepisy art. 3 ust. 1, 1a, 2a i 2b stosuje się z uwzględnieniem umów w sprawie unikania
    podwójnego opodatkowania, których stroną jest Rzeczpospolita Polska (art. 4a ww.
    ustawy).
    Wymienione powyżej kryteria stosuje się z uwzględnieniem umów o unikaniu podwójnego
    opodatkowania.
    Umowa o unikaniu podwójnego opodatkowania
    Stosownie do art. 5 ust. 1 umowy z dnia 14 maja 2003 r. między Rzecząpospolitą Polską a
    Republiką Federalną Niemiec w sprawie unikania podwójnego opodatkowania w zakresie
    podatków od dochodu i majątku (Dz. U. z 2005 r. Nr 12 poz. 90); zwana dalej: umową
    polsko-niemiecką:
      (...)określenie „zakład” oznacza stałą placówkę, przez którą całkowicie lub częściowo
      prowadzona jest działalność przedsiębiorstwa.
    W myśl art. 5 ust. 2 ww. umowy:
      Określenie „zakład” obejmuje w szczególności:
      a) miejsce zarządu,
      b) filię,
      c) biuro,
      d) fabrykę,
      e) warsztat i
      f) kopalnię, źródło ropy naftowej lub gazu ziemnego, kamieniołom albo inne miejsce
      wydobywania zasobów naturalnych.
    Z art. 5 ust. 3 ww. umowy wynika, że plac budowy lub prace budowlane albo instalacyjne
    stanowią zakład tylko wtedy, jeżeli trwają one dłużej niż dwanaście miesięcy.
    Natomiast według art. 7 ust. 1 umowy:
      Zyski przedsiębiorstwa Umawiającego się Państwa podlegają opodatkowaniu tylko w
      tym Państwie, chyba że przedsiębiorstwo prowadzi działalność gospodarczą w
      drugim Umawiającym się Państwie poprzez położony tam zakład. Jeżeli
      przedsiębiorstwo wykonuje działalność w ten sposób, to zyski przedsiębiorstwa
      mogą być opodatkowane w drugim Państwie, jednak tylko w takiej mierze, w jakiej
      mogą być przypisane temu zakładowi.
    Analiza powyższego zapisu wskazuje m.in., że przychód (dochód) przedsiębiorstwa, co do
    zasady, opodatkowany jest w państwie rezydencji. W państwie zakładu opodatkowany jest
    wyłącznie przychód (dochód) uzyskany z tego zakładu.
    Warunek określony w art. 7 ust. 1 ww. umowy należy interpretować zgodnie z
    Komentarzem do Modelowej Konwencji w Sprawie Podatku od Dochodu i Majątku (OECD)
    (pkt 3 Komentarza do art. 7 ust. 1), przyjmując, że przedsiębiorstwo jednego Państwa nie
    może być opodatkowane w drugim Państwie, chyba że prowadzi ono w tym drugim
    Państwie działalność handlową lub przemysłową za pośrednictwem położonego w tym
    Państwie zakładu.
    Zgodnie z Komentarzem do Konwencji Modelowej OECD (pkt 4 Komentarza do art. 3 ust.
    1) fakt, czy działalność jest prowadzona w ramach przedsiębiorstwa powinien być
    interpretowany na podstawie ustawodawstwa wewnętrznego poszczególnych Państw.

    Termin „przedsiębiorstwo” należy przy tym rozumieć nie w znaczeniu podmiotowym, ale
    jako prowadzenie działalności handlowej lub przemysłowej przez rezydenta państwa
    będącego stroną umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania.
    Art. 7 ust. 3 ww. umowy stanowi, że:
      Przy ustalaniu zysków zakładu dopuszcza się odliczanie nakładów ponoszonych dla
      tego zakładu włącznie z kosztami zarządzania i ogólnymi kosztami administracyjnymi
      niezależnie od tego, czy powstały w tym Państwie, w którym położony jest zakład, czy
      gdzie indziej.
    W rezultacie zatem zakład jest zobowiązany rozpoznać (wyróżnić) koszty wynikające z
    prowadzonej przez zakład działalności, w tym także wszystkie koszty ich uzyskania
    ponoszone przez przedsiębiorstwo macierzyste, lecz związane z działalnością zakładu za
    granicą.
    Koszty uzyskania przychodów
    Zgodnie z art. 22 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów
      lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów
      wymienionych w art. 23.
    Powyższa definicja kosztu uzyskania przychodu ma charakter ogólny. Z tej przyczyny przy
    kwalifikacji danego wydatku do kosztów uzyskania przychodów konieczne jest
    każdorazowe zbadanie, czy koszt ten pozostaje w związku przyczynowo-skutkowym z
    osiąganymi przychodami (lub możliwością ich osiągania) albo służy zachowaniu lub
    zabezpieczeniu źródła przychodów.
    Jako konieczne do spełnienia warunki przy kwalifikacji kosztu do kosztów uzyskania
    przychodów zarówno w literaturze, jak i orzecznictwie przyjmuje się, że koszt:
    - musi być poniesiony przez podatnika,
    - musi być definitywny,
    - musi pozostawać w związku z prowadzoną przez podatnika działalnością gospodarczą,
    - musi pozostawać w związku przyczynowo-skutkowym o jakim mowa w art. 22 ust. 1
      ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych lub służyć zachowaniu lub
      zabezpieczeniu źródła przychodów,
    - nie może być wymieniony w negatywnym katalogu z art. 23 ust. 1 ww. ustawy,
    - musi być właściwie udokumentowany.
    Obowiązek prowadzenia ksiąg
    W myśl art. 24a ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Osoby fizyczne, przedsiębiorstwa w spadku, spółki cywilne osób fizycznych, spółki
      cywilne osób fizycznych i przedsiębiorstwa w spadku, spółki jawne osób fizycznych
      oraz spółki partnerskie, wykonujące działalność gospodarczą, są obowiązane
      prowadzić podatkową księgę przychodów i rozchodów, zwaną dalej „księgą”, z
      zastrzeżeniem ust. 3, 5 i 5a, albo księgi rachunkowe, zgodnie z odrębnymi
      przepisami, w sposób zapewniający ustalenie dochodu (straty), podstawy
      opodatkowania i wysokości należnego podatku za rok podatkowy, w tym za okres
      sprawozdawczy, a także uwzględniać w ewidencji środków trwałych oraz wartości
      niematerialnych i prawnych informacje niezbędne do obliczenia wysokości odpisów
      amortyzacyjnych zgodnie z przepisami art. 22a-22o.
    Ocena skutków podatkowych Pana sytuacji

    Mając na uwadze powołane przepisy prawa podatkowego oraz przyjmując za Pana
    opisem sprawy, że posiada w Niemczech zakład podatkowy w rozumieniu art. 5 polsko-
    niemieckiej umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania w zakresie podatków od
    dochodu i od majątku, wskazać należy, że w celach podatkowych punktem wyjścia dla
    oceny jaka część zysków przypada na jednostkę macierzystą, a jaka na zakład (w
    Niemczech) musi być ustalenie wszystkich przychodów oraz pełnych kosztów Pana firmy,
    poniesionych w związku z działalnością jej zakładu w Niemczech. Stąd na podstawie art. 7
    ust. 3 umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania zakład w Niemczech może być
    obciążony kosztami ponoszonymi przez Jednostkę macierzystą w związku z działalnością
    zakładu łącznie z kosztami zarządzania i ogólnymi kosztami administracyjnymi, niezależnie
    od tego czy powstały one w Polsce, czy też w Niemczech. W każdym przypadku muszą to
    być jednak koszty poniesione i jednocześnie muszą być związane z funkcjonowaniem
    niemieckiego zakładu.
    W związku z powyższym, zyski przedsiębiorstwa z siedzibą w Polsce w części przypadającej
    na działalność zakładu położonego w Niemczech, są opodatkowane w Niemczech, jednak
    tylko w takiej mierze, w jakiej mogą być przypisane temu zakładowi. Przy ustalaniu
    dochodu zakładu uwzględnione powinny być zatem wszelkie przychody związane z
    działalnością zakładu oraz wszystkie koszty służące uzyskaniu tych przychodów,
    niezależnie od tego, czy koszty te powstały w tym państwie, w którym usytuowany jest
    zakład, czy w państwie siedziby Pana firmy.
    Biorąc pod uwagę, że skoro poniesione wydatki przez Pana firmę miały bezpośredni
    związek z przychodami uzyskiwanymi przez Pana zarówno w Polsce, jak i w Niemczech, to
    nie mogą zostać w całości uwzględnione przy ustalaniu dochodu podlegającego
    opodatkowaniu w Polsce. Wydatki poniesione przez Pana, które zostały poniesione w
    związku z funkcjonowaniem zakładu w Niemczech powinny zostać przypisane do
    zagranicznego zakładu.
    W związku z powyższym nie można się zgodzić z Pana stanowiskiem, że wypłacane Pana
    pracownikom kwoty wynagrodzenia z tytułu świadczonej pracy, składki na ubezpieczenie
    społeczne odprowadzane od rzeczonego wynagrodzenia pracowników oraz diety z tytułu
    delegacji pracowników, którzy wykonują pracę na terytorium Niemiec podczas realizacji
    umów handlowych na roboty budowlane, jakie ma Pan zawarte z kontrahentami, mogą w
    całości zostać zaliczone do kosztów uzyskania przychodów w Polsce.
    Wobec tego Pana stanowisko uznano za nieprawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Pan przedstawił i stanu prawnego, który
    obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    · Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy
      z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2023 r. poz. 2383 ze
      zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pana sytuacja będzie
      zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosuje się
      Pana do interpretacji.
    · Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;

      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
      z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    · Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pan prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu
    Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z
    dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.
    U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
    · w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
    · w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP
      (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.