Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0111-KDIB3-2.4012.578.2020.1.MN
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2020-10-20
Teza: zwolnienie od podatku dostawy działek rolnych nr 1, 2, 3, 4, 5, 6 oraz 7 wywłaszczonych pod budowę drogi ekspresowej S-xxx za odszkodowaniem
Słowa kluczowe: działalność-działalność gospodarcza; nieruchomości; odszkodowania; podatnik; wywłaszczenie; zwolnienie
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II-Rozdział 1-art. 5; [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział VIII-Rozdział 2-art. 43

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA

Na podstawie art. 13 § 2a, art. 14b § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2020 r., poz. 1325 z późn. zm.), Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej stwierdza, że stanowisko Wnioskodawcy przedstawione we wniosku z dnia 17 lipca 2020 r. (data wpływu 20 lipca 2020 r.), o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie zwolnienia od podatku dostawy działek rolnych nr 1, 2, 3, 4, 5, 6 oraz 7 wywłaszczonych pod budowę drogi ekspresowej S-xxx za odszkodowaniem – **jest prawidłowe.**

UZASADNIENIE

W dniu 20 lipca 2020 r. wpłynął do tutejszego organu ww. wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie zwolnienia od podatku dostawy działek rolnych nr 1, 2, 3, 4, 5, 6 oraz 7 wywłaszczonych pod budowę drogi ekspresowej S-xxx za odszkodowaniem.

**We wniosku przedstawiono następujące zdarzenie przyszłe:**

Wnioskodawca prosi o wydanie interpretacji dotyczącej ewentualnego obowiązku zapłaty podatku od towarów i usług w zakresie zwolnienia od podatku dostawy wywłaszczonych działek rolnych 1, 2, 3, 4 obręb M. gm. P. oraz działek rolnych zakupionych 5, 6 obręb M. gm. P. i działki rolnej 7 obręb C. gm. P. również kupiona.

Wnioskodawca jest rolnikiem zarejestrowanym w maju 2010 roku jako, czynny podatnik podatku VAT, w zakresie prowadzonej działalności rolniczej.

Wnioskodawca gospodarstwo rolne otrzymał od rodziców dnia 4 października 2005 r., a wraz z nim m.in. działki rolne 1, 2, 3, 4 obręb M. gm. P., które będą wywłaszczone pod budowę drogi ekspresowej S-xxx O. M. – Sz. odcinek węzeł K. z węzłem S.

W maju 2013 r. Wnioskodawca zakupił wraz z żoną na powiększenie istniejącego już gospodarstwa, nie wiedząc, że w tym miejscu będzie przebiegać droga ekspresowa S-xxx, działki: 5, 6 obręb M. gm. P. oraz działkę 7 obręb Cz. gm. P., które również są przygotowane do wywłaszczenia.

Wnioskodawca nie ma rozdzielności majątkowej, więc działki wchodzą w skład małżeńskiej wspólności majątkowej.

Wnioskodawca nie dokonywał jakichkolwiek nakładów (czynności) w celu przygotowania ww. działek rolnych do sprzedaży (wywłaszczenia).

Wnioskodawca nie jest rolnikiem ryczałtowym, gdyż w maju 2010 roku zarejestrował się jako czynny podatnik podatku od towarów i usług VAT.

Na dzień dzisiejszy przedmiotowe działki nie są objęte miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego w Urzędzie Gminy i Wnioskodawca nie występował o taki plan.

Wnioskodawca nadal prowadzi gospodarstwo rolne i nadal pracuje na ww. działkach, a cała ziemia przeznaczona jest do produkcji rolno-zwierzęcej w jego gospodarstwie.

Działki te nie były przedmiotem najmu, ani dzierżawy. Nie miały być odsprzedane, ani wykorzystywane w inny sposób niż rolniczy, nie dokonywano na nich żadnych zmian do chwili obecnej.

Wnioskodawca zakupił ww. działki wraz z żoną w celu powiększenia już istniejącego gospodarstwa, a wywłaszczenie dokonywane jest wbrew jego woli i pomijając jego interes oraz plany, które miał wobec tak dużej powierzchni ziemi.

Działki ww. nie są działkami budowlanymi i Wnioskodawca nie dążył do ich przekształcenia.

Przedmiotowe działki: 1, 2, 3, 4, 5, 6 obręb M. były klasy IV bonitacyjnej. Działka numer 7 jest V klasy bonitacyjnej.

Wnioskodawca jest czynnym podatnikiem podatku VAT i wszystkie ww. działki są wykorzystywane do czynności objętych podatkiem VAT, również na dzień złożenia wniosku.

Wnioskodawca nie prowadzi działalności i nie dokonywał sprzedaży innych działek, aby nie pomniejszyć swojego gospodarstwa.

Wnioskodawca nie otrzymał jeszcze decyzji wywłaszczeniowej od Wojewody, ale cała procedura została wszczęta na wniosek Generalnej Dyrekcji Dróg i Autostrad w W., odział w B. i to na jej wniosek będzie wydana decyzja wywłaszczeniowa oraz plan zagospodarowania terenu. Wszystkie działki będą podzielone na części i większa ich powierzchnia wywłaszczona pod drogę S-xxx.

**W związku z powyższym opisem zadano następujące pytanie:**

Czy w związku z otrzymanym w przyszłości odszkodowaniem za niezabudowane działki rolne, które nie są budowlane Wnioskodawca musi rozliczyć się z podatku od towarów i usług?

Stanowisko Wnioskodawcy:

Wnioskodawcę i jego żonę postawiono w sytuacji, w której nie mają nic do powiedzenia w sprawie przyszłego wywłaszczenia.

Wnioskodawca nigdy nie miał zamiaru sprzedawać tych działek. Kilka z nich zakupił wraz z żoną aby powiększyć już istniejące gospodarstwo rolne.

Cała procedura odbywa się bez zgody Wnioskodawcy, pomijając jego interes oraz plany, a Wnioskodawca nie jest stroną w sprawie.

Wnioskodawca wszystkie pisma otrzymuje w formie zawiadomienia, od którego nie ma możliwości odwołania.

Decyzja która będzie wydana przez Wojewodę na wniosek Generalnej Dyrekcji Dróg i Autostrad, będzie wydana z rygorem natychmiastowej wykonalności, bez możliwości odwołania się od niej.

Na wniosek Generalnej Dyrekcji Dróg i Autostrad będzie wydany plan zagospodarowania terenu.

Małe części, które zostaną we władaniu Wnioskodawcy po podziale działek rolnych, będą nieprzydatne w gospodarstwie, ze względu na sprzęt rolniczy, którym uprawia ziemię. Niemożliwe będzie wjechanie na działki, uprawa takich małych powierzchni. Generalna Dyrekcja Dróg i Autostrad nie widzi interesu w kupieniu tych części działek, które Wnioskodawcy zostają i są nieprzydatne.

Zabrana powierzchnia jest istotna dla gospodarstwa i hamuje rozwój na dzień wywłaszczenia.

Na dzień dzisiejszy Wnioskodawca jeszcze prowadzi działalność rolniczą na tych działkach.

Sytuacja na rynku nieruchomości rolnych jest niepewna, ceny ziemi diametralnie wzrosły, Wnioskodawca nie ma pewności, czy wielkość odszkodowania pozwoli mu odkupić podobny grunt w tak dobrej lokalizacji i klasie ziemi, bo większość to klasa IV bonitacyjna gleby.

Działki te nie posiadają miejscowego planu zagospodarowania terenu w Urzędzie Gminy i nie są budowlane.

Wnioskodawca nie występował również o taki plan.

Zgodnie z art. 43 ust. 1 pkt 9 ustawy, zwalnia się od podatku dostawę terenów niezabudowanych innych niż tereny budowlane. W myśl art. 2 pkt 33 ustawy przez teren budowlany rozumie się grunt przeznaczony pod zabudowę zgodnie z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego.

Powołując się na ten artykuł ustawy i brak miejscowego planu zagospodarowania w gminie Wnioskodawca uważa, że powinien być zwolniony z podatku od towarów i usług VAT za wywłaszczone działki pod drogę ekspresową S-xxx.

**W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego zdarzenia przyszłego jest prawidłowe.**

Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2020 r., poz. 106 z późn. zm.), zwanej dalej ustawą o VAT, opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, zwanym dalej „podatkiem”, podlegają odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju.

W myśl art. 7 ust. 1 ustawy o VAT, przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (…).

W myśl art. 7 ust. 1 ustawy, przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel, w tym również:

1.  przeniesienie z nakazu organu władzy publicznej lub podmiotu działającego w imieniu takiego organu lub przeniesienie z mocy prawa prawa własności towarów w zamian za odszkodowanie;
2.  wydanie towarów na podstawie umowy dzierżawy, najmu, leasingu lub innej umowy o podobnym charakterze zawartej na czas określony lub umowy sprzedaży na warunkach odroczonej płatności, jeżeli umowa przewiduje, że w następstwie normalnych zdarzeń przewidzianych tą umową lub z chwilą zapłaty ostatniej raty prawo własności zostanie przeniesione;
3.  wydanie towarów na podstawie umowy komisu: między komitentem a komisantem, jak również wydanie towarów przez komisanta osobie trzeciej;
4.  wydanie towarów komitentowi przez komisanta na podstawie umowy komisu, jeżeli komisant zobowiązany był do nabycia rzeczy na rachunek komitenta;
5.  ustanowienie spółdzielczego lokatorskiego prawa do lokalu mieszkalnego, ustanowienie spółdzielczego własnościowego prawa do lokalu oraz przekształcenie spółdzielczego lokatorskiego prawa do lokalu mieszkalnego na spółdzielcze własnościowe prawo do lokalu, a także ustanowienie na rzecz członka spółdzielni mieszkaniowej odrębnej własności lokalu mieszkalnego lub lokalu o innym przeznaczeniu oraz przeniesienie na rzecz członka spółdzielni własności lokalu lub własności domu jednorodzinnego;
6.  oddanie gruntów w użytkowanie wieczyste;
7.  zbycie praw, o których mowa w pkt 5 i 6.

Należy podkreślić, że co do zasady dla uznania, że dostawa towarów oraz świadczenie usługi podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, bezwzględnym warunkiem jest „odpłatność” za daną czynność, co wynika wprost z powołanego wyżej przepisu art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy.

Odpłatność oznacza wykonanie czynności (dostawy towarów oraz świadczenia usług) za wynagrodzeniem. W znaczeniu potocznym wynagrodzenie to zapłata za pracę, należność, a także odszkodowanie. Natomiast odpłatny to taki, który wymaga zapłacenia, zwrotu kosztów, płatny.

Z przywołanego przepisu art. 7 ust. 1 pkt 1 ustawy wynika, że czynność polegająca na przeniesieniu z nakazu organu władzy publicznej lub podmiotu działającego w imieniu takiego organu lub przeniesienie z mocy prawa prawa własności towarów (np. nieruchomości) w zamian za odszkodowanie stanowi dostawę towarów. W tej sytuacji bez znaczenia jest fakt, że dostawa nie jest de facto następstwem decyzji właściciela, lecz wynika z nakazu organu władzy publicznej lub z mocy samego prawa. Odszkodowanie w tym przypadku pełni funkcję wynagrodzenia za przeniesienie własności towarów, czyniąc tego rodzaju dostawę faktycznie odpłatną. W konsekwencji należy stwierdzić, że przeniesienie z nakazu organu władzy publicznej lub podmiotu działającego w imieniu takiego organu lub przeniesienie z mocy prawa własności towarów (w tym np. nieruchomości) w zamian za odszkodowanie – na podstawie art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy – podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.

Należy przy tym zaznaczyć, że opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług nie podlega samo odszkodowanie, lecz stanowiące dostawę towarów przeniesienie własności nieruchomości w zamian za wynagrodzenie przyjmujące formę odszkodowania.

Wynagrodzenie musi mieć zatem konkretny wymiar, a więc być konkretną wielkością wyrażalną w pieniądzu. Dostawę można uznać za dokonaną odpłatnie, dopiero gdy istnieje bezpośrednia i jasno zindywidualizowana korzyść po stronie dostawcy towaru. Oznacza to, że przeniesienie z mocy prawa prawa własności towarów nabiera odpłatnego charakteru dopiero w momencie przyznania odszkodowania i ustalenia jego wysokości.

Pojęcie towaru ustawodawca zdefiniował w art. 2 pkt 6 ustawy. W świetle tego przepisu, przez towary rozumie się rzeczy oraz ich części, a także wszelkie postacie energii.

Zgodnie z art. 2 pkt 22 ustawy, przez sprzedaż rozumie się odpłatną dostawę towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju, eksport towarów oraz wewnątrzwspólnotową dostawę towarów.

Zatem zgodnie z powołanymi przepisami, grunt spełnia definicję towaru wynikającą z art. 2 pkt 6 ustawy, a jego sprzedaż jest traktowana jako czynność odpłatnej dostawy towarów na terytorium kraju.

Należy podkreślić jednak, że nie każda czynność stanowiąca dostawę, w rozumieniu art. 7 ustawy, podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, bowiem aby dana czynność była opodatkowana tym podatkiem, musi być wykonana przez podmiot, który w związku z jej wykonaniem jest podatnikiem podatku od towarów i usług.

Jak wynika z art. 15 ust. 1 ustawy, podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności.

Działalność gospodarcza – w myśl art. 15 ust. 2 ustawy – obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych.

Podkreślić należy, że czynność, która podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług może albo być opodatkowana właściwą stawką podatku, albo może korzystać ze zwolnienia od tego podatku.

Jednakże zarówno w treści ustawy o podatku od towarów i usług, jak i w przepisach wykonawczych do niej, ustawodawca przewidział dla niektórych czynności zwolnienie od podatku.

Zakres i zasady zwolnienia od podatku od towarów i usług dostawy towarów lub świadczenia usług zostały określone m.in. w art. 43 ustawy.

I tak, w myśl art. 43 ust. 1 pkt 9 ww. ustawy, zwalnia się od podatku dostawę terenów niezabudowanych innych niż tereny budowlane.

Przez tereny budowlane - zgodnie z art. 2 pkt 33 ustawy - rozumie się grunty przeznaczone pod zabudowę zgodnie z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, a w przypadku braku takiego planu – zgodnie z decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, o których mowa w przepisach o planowaniu i gospodarowaniu przestrzennym.

Z powyższych przepisów wynika, że przeznaczenie określonego gruntu należy oceniać wyłącznie w oparciu o istniejący miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego oraz – w przypadku braku takiego planu – wydane decyzje o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu.

Opodatkowane są zatem dostawy, których przedmiotem są nieruchomości gruntowe niezabudowane, będące terenami budowlanymi w rozumieniu art. 2 pkt 33 ustawy.

Powyższe oznacza, że generalnie opodatkowane podatkiem są dostawy, których przedmiotem są nieruchomości gruntowe zabudowane i niezabudowane, przy czym w przypadku tych ostatnich opodatkowane są wyłącznie te, których przedmiotem są tereny budowlane (przeznaczone pod zabudowę). Pozostałe natomiast dostawy gruntów niezabudowanych, będących gruntami leśnymi, rolnymi itp., nieprzeznaczonymi pod zabudowę – są zwolnione od podatku.

Podkreślenia więc wymaga, że o przeznaczeniu nieruchomości stanowią akty prawa miejscowego. Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego – jako źródło prawa miejscowego, a w przypadku jego braku decyzja o warunkach zabudowy – jako akt indywidualny prawa administracyjnego.

W tym miejscu warto wyjaśnić, że stosownie do treści wyroku Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z dnia 28 marca 1996 r. w sprawie C-468/93 Gemeente Emmen – „teren budowlany” oznacza każdy nieuzbrojony lub uzbrojony teren uznany przez państwa członkowskie za teren z przeznaczeniem pod zabudowę.

Zatem także w świetle orzeczeń Trybunału Sprawiedliwości za teren budowlany uznać można jedynie taki, który regulacjami prawa krajowego został przeznaczony pod zabudowę.

Wprowadzony do ustawy art. 2 pkt 33, odpowiada więc także treści ww. orzeczenia, gdyż cechę przeznaczenia pod zabudowę ustalić należy na podstawie określonych wprost w ustawie dokumentów prawa miejscowego.

Z powyższego wynika, że ustawa nakazuje oceniać przeznaczenie określonego gruntu wyłącznie w oparciu o istniejący plan zagospodarowania przestrzennego oraz wydane decyzje o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu.

Zauważyć należy, że analiza ustawy o podatku od towarów i usług wskazuje jednoznacznie, że zwolnienie od podatku VAT obejmuje zbycie nieruchomości niezabudowanych (gruntów) wyłącznie w sytuacji, gdy nie są one przeznaczone pod zabudowę. Elementem, który determinuje możliwość skorzystania ze zwolnienia od podatku VAT przy zbyciu gruntów jest przeznaczenie gruntu na cele inne niż budowlane.

Zgodnie z art. 4 ust. 2 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2020 r., poz. 293 z późn. zm.), w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu następuje w drodze decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, przy czym:

1.  lokalizację inwestycji celu publicznego ustala się w drodze decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego;
2.  sposób zagospodarowania terenu i warunki zabudowy dla innych inwestycji ustala się w drodze decyzji o warunkach zabudowy.

Z zapisów wyżej cytowanego przepisu wynika, że przez decyzję o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu należy rozumieć zarówno decyzję o lokalizacji inwestycji celu publicznego, jak i decyzję o warunkach zabudowy.

W świetle art. 2 pkt 5 ww. ustawy, przez inwestycję celu publicznego należy rozumieć działania o znaczeniu lokalnym (gminnym) i ponadlokalnym (powiatowym, wojewódzkim i krajowym), a także krajowym (obejmującym również inwestycje międzynarodowe i ponadregionalne), oraz metropolitalnym (obejmującym obszar metropolitalny) bez względu na status podmiotu podejmującego te działania oraz źródła ich finansowania, stanowiące realizację celów, o których mowa w art. 6 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2020 r. poz. 65).

Stosownie do art. 6 pkt 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami, celami publicznymi w rozumieniu ustawy jest m.in. wydzielanie gruntów pod drogi publiczne, drogi rowerowe i drogi wodne, budowa, utrzymywanie oraz wykonywanie robót budowlanych tych dróg, obiektów i urządzeń transportu publicznego, a także łączności publicznej i sygnalizacji.

W świetle art. 11a ust. 1 ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych (Dz. U. z 2020 r., poz. 1363, z późn. zm.), wojewoda w odniesieniu do dróg krajowych i wojewódzkich albo wykonujący zadania zlecone z zakresu administracji rządowej starosta w odniesieniu do dróg powiatowych i gminnych, wydają decyzję o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej na wniosek właściwego zarządcy drogi.

Na podstawie art. 11f ust. 1 pkt 6 ustawy o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych, decyzja o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej zawiera w szczególności oznaczenie nieruchomości lub ich części, według katastru nieruchomości, które stają się własnością Skarbu Państwa lub właściwej jednostki samorządu terytorialnego.

Na tle powyższego należy uznać, że w przypadku realizacji inwestycji drogowych w trybie przepisów ustawy o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych, decyzja o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej wydana na podstawie art. 11a tej ustawy zastępuje decyzję o lokalizacji inwestycji celu publicznego, o której mowa w art. 4 ust. 2 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Należy przy tym mieć na uwadze przepis art. 11i ust. 1 i ust. 2 ustawy o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych, który stanowi, że w sprawach dotyczących zezwolenia na realizację inwestycji drogowej nieuregulowanych w niniejszej ustawie stosuje się odpowiednio przepisy ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (Dz. U. z 2020 r. poz. 1333, z późn. zm.), z wyjątkiem art. 28 ust. 2, natomiast w sprawach dotyczących zezwolenia na realizację inwestycji drogowej nie stosuje się przepisów o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz przepisów ustawy z dnia 9 października 2015 r. o rewitalizacji (Dz. U. z 2020 r. poz. 802 i 1086).

Nieruchomości lub ich części, o których mowa w art. 11f ust. 1 pkt 6 ustawy o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych, stają się z mocy prawa:

1.  własnością Skarbu Państwa w odniesieniu do dróg krajowych,
2.  własnością odpowiednich jednostek samorządu terytorialnego w odniesieniu do dróg wojewódzkich, powiatowych i gminnych

–z dniem, w którym decyzja o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej stała się ostateczna (art. 12 ust. 4 ww. ustawy).

Jednocześnie, w myśl art. 12 ust. 4a i ust. 4b ustawy o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych, decyzję ustalającą wysokość odszkodowania za nieruchomości, o których mowa w ust. 4, wydaje organ, który wydał decyzję o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej. Decyzję ustalającą wysokość odszkodowania wydaje się w terminie 30 dni od dnia, w którym decyzja o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej stała się ostateczna.

Odszkodowanie za nieruchomości, o których mowa w ust. 4, przysługuje dotychczasowym właścicielom nieruchomości, użytkownikom wieczystym nieruchomości oraz osobom, którym przysługuje do nieruchomości ograniczone prawo rzeczowe (art. 12 ust. 4f ustawy o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych).

Do ustalenia wysokości i wypłacenia odszkodowania, o którym mowa w ust. 4a, stosuje się odpowiednio przepisy o gospodarce nieruchomościami, z zastrzeżeniem art. 18 (art. 12 ust. 5 ustawy o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych).

W myśl art. 18 ust. 1 ww. ustawy, wysokość odszkodowania, o którym mowa w art. 12 ust. 4a, ustala się według stanu nieruchomości w dniu wydania decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej przez organ I instancji oraz według jej wartości z dnia, w którym następuje ustalenie wysokości odszkodowania.

Z przedstawionego opisu sprawy wynika, że Wnioskodawca jest rolnikiem zarejestrowanym w maju 2010 roku jako, czynny podatnik podatku VAT, w zakresie prowadzonej działalności rolniczej. Wnioskodawca gospodarstwo rolne otrzymał od rodziców dnia 4 października 2005 r., a wraz z nim m.in. działki rolne 1, 2, 3, 4 obręb M. gm. P., które będą wywłaszczone pod budowę drogi ekspresowej. W maju 2013 r. Wnioskodawca zakupił wraz z żoną na powiększenie istniejącego już gospodarstwa, nie wiedząc, że w tym miejscu będzie przebiegać droga ekspresowa S-xxx, działki: 5, 6 obręb M. gm. P. oraz działkę 7 obręb Cz. gm. P., które również są przygotowane do wywłaszczenia.

Na dzień dzisiejszy przedmiotowe działki nie są objęte miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego w Urzędzie Gminy i Wnioskodawca nie występował o taki plan. Wnioskodawca nadal prowadzi gospodarstwo rolne i nadal pracuje na ww. działkach, a cała ziemia przeznaczona jest do produkcji rolno-zwierzęcej w jego gospodarstwie.

Wnioskodawca zakupił ww. działki wraz z żoną w celu powiększenia już istniejącego gospodarstwa, a wywłaszczenie dokonywane jest wbrew jego woli i pomijając jego interes oraz plany, które miał wobec tak dużej powierzchni ziemi.

Działki ww. nie są działkami budowlanymi i Wnioskodawca nie dążył do ich przekształcenia.

Przedmiotowe działki: 1, 2, 3, 4, 5, 6 obręb M. były klasy IV bonitacyjnej. Działka numer 7 jest V klasy bonitacyjnej.

Wnioskodawca jest czynnym podatnikiem podatku VAT i wszystkie ww. działki są wykorzystywane do czynności objętych podatkiem VAT, również na dzień złożenia wniosku.

Wnioskodawca nie otrzymał jeszcze decyzji wywłaszczeniowej od Wojewody, ale cała procedura została wszczęta na wniosek Generalnej Dyrekcji Dróg i Autostrad w W., odział w B. i to na jej wniosek będzie wydana decyzja wywłaszczeniowa oraz plan zagospodarowania terenu. Wszystkie działki będą podzielone na części i większa ich powierzchnia wywłaszczona pod drogę S-xxx.

Wątpliwości Wnioskodawcy dotyczą ustalenia, czy odszkodowanie z tytułu wywłaszczenia nieruchomości korzysta ze zwolnienia od opodatkowania podatkiem od towarów i usług.

Mając na uwadze przedstawiony we wniosku opis sprawy oraz obowiązujące w tym zakresie przepisy prawa podatkowego stwierdzić należy, że przeniesienie przez Wnioskodawcę własności działek nr 1, 2, 3, 4, 5, 6 oraz 7 w trybie wywłaszczenia w celu realizacji inwestycji drogowej w zamian za odszkodowanie stanowi odpłatną dostawę towarów w myśl art. 7 ust. 1 pkt 1 ustawy podlegającą opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług. W tym przypadku odszkodowanie pełni funkcję wynagrodzenia za przeniesienie własności towarów czyniąc tego rodzaju dostawę faktycznie odpłatną i ze względu na przedmiot czynność taka objęta jest podatkiem od towarów i usług. W przedmiotowej sprawie spełnione zostały przesłanki warunkujące uznanie opisanej transakcji za dostawę towarów dokonywaną przez podmiot, który w odniesieniu do niej działa w charakterze podatnika VAT. Z przedstawionych okoliczności zdarzenia przyszłego wynika, że Wnioskodawca dla tej czynności (przeniesienie własności działek) działa w charakterze podatnika, o którym mowa w art. 15 ust. 1 ustawy o VAT.

Wysokość opodatkowania dostawy towaru zależy od tego jakiego towaru dotyczy.

Natomiast odnośnie do rozliczenia podatku od towarów i usług w związku z otrzymanym w przyszłości odszkodowaniem za niezabudowane działki rolne, które – jak podkreśla Wnioskodawca – nie są budowlane, to stwierdzić należy, że przedstawione we wniosku okoliczności prowadzą do wniosku, że dla przeniesienia własności działek nr 1, 2, 3, 4, 5, 6 oraz 7 w trybie wywłaszczenia, zostały spełnione przesłanki zastosowania zwolnienia od podatku na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 9 ustawy. Przedstawiając opis zdarzenia przyszłego Wnioskodawca podał, że ww. działki nie są działkami budowlanymi i Wnioskodawca nie dążył do ich przekształcenia, stanowią one teren niezbudowany nieobjęty Miejscowym Planem Zagospodarowania Przestrzennego. Z wniosku nie wynika również by Wnioskodawca występował o decyzję o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Wnioskodawca podaje, że cała procedura wywłaszczeniowa została wszczęta na wniosek Generalnej Dyrekcji Dróg i Autostrad i to na jej wniosek będzie wydana decyzja wywłaszczeniowa oraz plan zagospodarowania terenu.

Mając powyższe na uwadze, dla czynności przeniesienia własności niezabudowanych działek rolnych opisanych w zdarzeniu przyszłym nr 1, 2, 3, 4, 5, 6 oraz 7 Wnioskodawca będzie działał w charakterze podatnika, a przeniesienie to będzie korzystało ze zwolnienia od podatku VAT na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 9 ustawy.

W związku z powyższym stanowisko Wnioskodawcy jest prawidłowe.

Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy rzeczywisty stan faktyczny sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie ze stanem faktycznym (opisem zdarzenia przyszłego) podanym przez Wnioskodawcę w złożonym wniosku. W związku z powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we wniosku opisu sprawy, udzielona odpowiedź traci swoją aktualność.

Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej, przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej stanowi element czynności będących przedmiotem decyzji wydanej:

1.  z zastosowaniem art. 119a;
2.  w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
3.  z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.

Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych (art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej).

Powyższe unormowania należy odczytywać łącznie z przepisami art. 33 ustawy z 23 października 2018 r. o zmianie ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, ustawy – Ordynacja podatkowa oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 2193), wprowadzającymi regulacje intertemporalne.

Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dniu wydania interpretacji.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego za pośrednictwem organu, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. z 2019 r., poz. 2325). Skargę wnosi się w dwóch egzemplarzach (art. 47 § 1 ww. ustawy) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Teodora Sixta 17, 43-300 Bielsko-Biała lub drogą elektroniczną na adres Elektronicznej Skrzynki Podawczej Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/SkrytkaESP (art. 54 § 1a ww. ustawy), w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie albo aktu, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 4a (art. 53 § 1 ww. ustawy). W przypadku pism i załączników wnoszonych w formie dokumentu elektronicznego odpisów nie dołącza się (art. 47 § 3 ww. ustawy). W przypadku wnoszenia skargi w okresie obowiązywania stanu zagrożenia epidemicznego i stanu epidemii jako najwłaściwszy proponuje się kontakt z wykorzystaniem systemu teleinformatycznego ePUAP.

Zgodnie z art. 57a ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, skarga na pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego wydaną w indywidualnej sprawie, opinię zabezpieczającą i odmowę wydania opinii zabezpieczającej może być oparta wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd administracyjny jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną.