Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0111-KDIB1-3.4010.578.2025.4.JMS
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-11-24
Teza: Dotyczy ustalenia, czy:; otrzymany przez Wnioskodawcę zwrot części wydatków
poniesionych na halę produkcyjną stanowi dla niego przychód
podlegający opodatkowaniu,; odpisy amortyzacyjne od wartości początkowej hali
produkcyjnej w części zwróconej Wnioskodawcy przez
Kontrahenta będą stanowiły koszty uzyskania przychodów,; konieczna jest wsteczna korekta odpisów amortyzacyjnych w
przypadku otrzymywania kolejnych transz zwrotu kosztów od
Kontrahenta,; otrzymany zwrot spowoduje powstanie różnic kursowych i
zmianę wartości początkowej hali produkcyjnej.
Słowa kluczowe: amortyzacja-odpisy amortyzacyjne
hala
korekta
różnica-różnice kursowe
wartość-wartość początkowa
Zagadnienia: Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 3. Koszty uzyskania przychodów
Przepisy: [CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 2-art. 12-ust. 1-pkt 1
[CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 2-art. 12-ust. 4-pkt 6a
[CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 3-art. 15-ust. 1
[CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 3-art. 16-ust. 1-pkt 48
1

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

18 września 2025 r. wpłynął Państwa wniosek z 17 września 2025 r., o wydanie
    interpretacji indywidualnej, który dotyczy ustalenia, czy:
    · otrzymany przez Wnioskodawcę zwrot części wydatków poniesionych na halę
      produkcyjną stanowi dla niego przychód podlegający opodatkowaniu,
    · odpisy amortyzacyjne od wartości początkowej hali produkcyjnej w części zwróconej
      Wnioskodawcy przez Kontrahenta będą stanowiły koszty uzyskania przychodów,
    · konieczna jest wsteczna korekta odpisów amortyzacyjnych w przypadku otrzymywania
      kolejnych transz zwrotu kosztów od Kontrahenta,
    · otrzymany zwrot spowoduje powstanie różnic kursowych i zmianę wartości początkowej
      hali produkcyjnej.
    Uzupełnili go Państwo – w odpowiedzi na wezwanie – 24 października 2025 r.
    Treść wniosku jest następująca:

## Opis zdarzenia przyszłego

Wnioskodawca jest polskim rezydentem podatkowym, prowadzącym działalność na
    terenie (...) Specjalnej Strefy Ekonomicznej. Wnioskodawca należy do międzynarodowej
    grupy kapitałowej (dalej: „Grupa”). Grupa od wielu lat jest jednym z (...) i producentów (...)
    oraz (...). Dzięki długoletniemu doświadczeniu oraz posiadanym patentom zdobyła
    zaufanie i uznanie Klientów.
    Działalność Wnioskodawcy polega na produkcji (...) i (...).
    W ofercie znajdują się:
    (...).
    Wnioskodawca posiada zezwolenie strefowe, wydane (...) r. na prowadzenie działalności
    produkcyjnej, handlowej i usługowej w zakresie towarów i usług wytworzonych na terenie
    (...) Specjalnej Strefy Ekonomicznej określonych w następujących pozycjach PKWiU:
    (...).
    Wnioskodawca w roku (...) przystąpił do umowy partnerskiej (dalej: „Umowa”) podpisanej
    w (...) przez Grupę oraz przez Kontrahenta.
    Celem przystąpienia do umowy partnerskiej było uzyskanie przez Wnioskodawcę wsparcia
    inwestycyjnego dla zwiększenia produkcji prowadzonej w Polsce. W celu rozbudowy hali
    produkcyjnej, Kontrahent zobowiązał się do udzielenia Wnioskodawcy wsparcia w
    wysokości (...) EUR w czterech równych transzach przekazywanych co roku w latach (...).
    Wnioskodawca zobowiązał się do wystawiania faktury sprzedażowej w momencie
    otrzymania każdej transzy.

    Opis na fakturze: Wsparcie inwestycyjne.
    Wnioskodawca od roku (...) ponosił wydatki na rozbudowę hali produkcyjnej, a następnie
    wprowadził ją do ewidencji środków trwałych i w (...) rozpoczął amortyzację. W wyniku
    uzgodnień, pierwsza transza w (...) w wysokości (...) EUR została rozliczona w drodze
    kompensaty wzajemnych zobowiązań, zaś w (...) i (...) kolejne transze w tej samej
    wysokości wpłynęły na rachunek bankowy Wnioskodawcy. Kwota poniesionych nakładów
    przewyższała wartość otrzymanych transz. Ostatnia transza wpłynie w roku (...). Również
    po tym wpływie, kwota dofinansowania nie pokryje w całości wydatków poniesionych
    przez Wnioskodawcę na rozbudowę hali produkcyjnej. W zamian za wsparcie, strony
    zobowiązały się do współpracy do (...). Kontrahent dostarcza Wnioskodawcy materiały do
    produkcji (...) i (...).
    Wnioskodawca w (...) oraz (...) r., rozpoznał przychód z tytułu otrzymanych wpłat oraz
    dokonywał odpisów amortyzacyjnych w pełnej wysokości. Aktualnie planowana jest
    korekta rozliczeń, tak aby były one zgodne z obowiązującymi przepisami podatkowymi.
    Wnioskodawca ustala różnice kursowe na podstawie art. 9b ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 15a
    ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych (dalej: „ustawa o CIT”).
    Wniosek dotyczy zdarzenia przeszłego.
    Uzupełnili Państwo opis stanu faktycznego, w odpowiedzi na wezwanie, pismem z 24
    października 2025 r., następująco:
    Wnioskodawca będzie kontynuował współpracę w ramach umowy ramowej, do której
    przystąpił, to znaczy będzie nabywał od Kontrahenta materiały do produkcji (...) i z (...).
    Współpraca z Kontrahentem trwa niezależnie od otrzymanego wsparcia finansowego.
    Dofinansowanie rozbudowy hali umożliwiło intensyfikację współpracy. Brak wsparcia na
    rozbudowę hali oznaczałby współpracę na mniejszą skalę, ale współpraca by trwała.
    Kwota wsparcia jest kwotą, jaką udało się wynegocjować na poziomie Grupy kapitałowej,
    do której należy Wnioskodawca. Wnioskodawca nie dysponuje żadnymi kalkulacjami w
    tym zakresie.
    Wnioskodawca nie jest zobowiązany do zwrotu wsparcia, nawet w przypadku, gdyby
    doszło do naruszenia warunków współpracy.
    Faktury zakupowe w związku z rozbudową hali wystawiane były na Wnioskodawcę.
    Wnioskodawca wykorzystywał konta przejściowe (środki trwałe w budowie) na potrzeby
    rozliczenie podatku dochodowego, tzn. do czasu zakończenia inwestycji i rozpoczęcia
    amortyzacji. Podatek VAT naliczony rozliczany był przez Wnioskodawcę na bieżąco i
    również na bieżąco ujmowany w prowadzonej ewidencji dla potrzeb rozliczenia podatku
    VAT.
    Towary i usługi związane z rozbudową hali produkcyjnej nabywane były na rzecz i
    rachunek Wnioskodawcy.
    Pytania
    1. Czy otrzymany przez Wnioskodawcę zwrot części wydatków poniesionych na halę
      produkcyjną stanowi dla niego przychód podlegający opodatkowaniu?
    2. Czy odpisy amortyzacyjne od wartości początkowej hali produkcyjnej w części
      zwróconej Wnioskodawcy przez Kontrahenta będą stanowiły koszty uzyskania
      przychodów?
    3. Czy konieczna jest wsteczna korekta odpisów amortyzacyjnych w przypadku
      otrzymywania kolejnych transz zwrotu kosztów od Kontrahenta?
    4. Czy otrzymany zwrot spowoduje powstanie różnic kursowych i zmianę wartości
      początkowej hali produkcyjnej?

    Przedmiotem niniejszej interpretacji indywidualnej jest odpowiedź na pytania oznaczone
    we wniosku nr 1 – 4. Wniosek w pozostałej części jest przedmiotem odrębnego
    rozstrzygnięcia.
    Państwa stanowisko w sprawie
    Ad. 1
    Zdaniem Wnioskodawcy, otrzymany przez niego zwrot wydatków poniesionych na
    rozbudowę hali produkcyjnej nie stanowi dla niego przychodu podlegającego
    opodatkowaniu.
    Ustawa o CIT nie zawiera definicji przychodu, lecz jedynie przykładowe przysporzenia
    uznawane za przychody podatkowe. Zgodnie z art. 12 ust. 1 pkt 1 ustawy o CIT,
    przychodami są w szczególności otrzymane pieniądze, wartości pieniężne, w tym również
    różnice kursowe. Przychód powstaje w momencie faktycznego uzyskania przysporzenia
    przez podatnika, przy czym chodzi o przysporzenie mające definitywny charakter.
    Jednocześnie w ust. 4 ustawodawca przewidział zamknięty katalog przypadków, w których
    pomimo wystąpienia u podatnika przysporzenia majątkowego o charakterze
    definitywnym, nie stanowi ono przychodu podatkowego. Wśród wyjątków wymienionych
    w ust. 4, znajdują się wskazane w pkt 6a „zwrócone inne wydatki niezaliczone do kosztów
    uzyskania przychodów”. Przez inne wydatki należy rozumieć, wydatki inne niż wymienione
    w pkt 6 „zwrócone, umorzone lub zaniechane podatki i opłaty stanowiące dochody
    budżetu państwa albo budżetów jednostek samorządu terytorialnego, niezaliczone do
    kosztów uzyskania przychodów”. W wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15
    maja 2019 r., sygn. II FSK 1692/17, znajduje się stwierdzenie, „że wszystkie wydatki
    wymienione w cytowanym przepisie, które zostały podatnikowi zwrócone, wyłączone są z
    przychodów podatnika. Należy przy tym jednak pamiętać, że norma prawna zawarta w
    art. 12 ust. 4 cytowanej ustawy tworzy zamknięty katalog, którego zakres nie podlega
    rozszerzeniu, czy też zwężeniu, poprzez stosowanie analogii czy wykładni rozszerzającej”.
    Jak czytamy w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z 10
    października 2018r, sygn. I SA/Wr 762/18, aby dany wydatek mógł być zaliczony do
    kategorii innych wydatków, w rozumieniu art.12 ust. 4 pkt 6a ustawy o CIT, konieczne jest,
    by:
    - wydatek został wcześniej przez podatnika poniesiony a następnie zwrócony temu
      podatnikowi, przy czym wydatek poniesiony był odpowiednikiem wydatku zwróconego
      oraz
    - wydatek ten nie został zaliczony do kosztów uzyskania przychodów w rozumieniu
      przepisu art. 16 ustawy o CIT. Podobnie wypowiedział się Naczelny Sąd
      Administracyjny w wyrokach: - z dnia 15 maja 2019r., sygn. II FSK 1692/17, - z dnia 14
      stycznia 2025r., sygn. II FSK 468/22.
    Jak zauważył Naczelny Sąd Administracyjny, chodzi o zwrot za ten konkretny wydatek a nie
    wydatek tego samego rodzaju („wydatek zwrócony” to ten sam, a nie taki sam, wydatek
    jak ten, który został „poniesiony”). Zwróconym wydatkiem nie będzie zatem uzyskana
    przez podatnika kwota (nawet odpowiadająca wartości poniesionego wydatku), jeśli
    zamiarem stron nie było dokonanie zwrotu za dany wydatek.
    Kwalifikacja uzyskanych przysporzeń uzależniona jest również od tego, czy zwracane
    wydatki zostały zaliczone do kosztów uzyskania przychodów. W myśl art. 12 ust. 4 pkt 6a
    ustawy o CIT, do przychodów nie zalicza się zwróconych innych wydatków niezaliczonych
    do kosztów uzyskania przychodów (tak w wyrokach m.in.: Naczelnego Sądu
    Administracyjnego z 15 maja 2019r., sygn. II FSK 1692/17; Naczelnego Sądu
    Administracyjnego z 14 stycznia 2025r., sygn. II FSK 468/22). Zgodnie z art. 16 ust. 1 pkt 48
    ustawy o CIT, nie uważa się z kolei za koszty uzyskania przychodów m.in. odpisów z tytułu
    zużycia środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych dokonywanych,
    według zasad określonych w art. 16a-16m, od tej części ich wartości, która odpowiada

    poniesionym wydatkom na nabycie lub wytworzenie we własnym zakresie tych środków
    lub wartości niematerialnych i prawnych, odliczonym od podstawy opodatkowania
    podatkiem dochodowym albo zwróconym podatnikowi w jakiejkolwiek formie.
    Powyższe stanowisko jest również prezentowane w aktualnych interpretacjach
    indywidualnych, np.:
    - z dnia 28 lutego 2024 r., sygn. 0111-KDIB2-1.4010.552.2023.1.AS,
    - z dnia 9 sierpnia 2024 r., sygn. 0111-KDIB1-1.4010.312.2024.2.AW.
    W przedmiotowej sprawie, Wnioskodawca uzyskał od Kontrahenta częściowy zwrot
    wydatków poniesionych na wybudowanie hali produkcyjnej, zaliczonej następnie przez
    niego do środków trwałych. Na podstawie art. 12 ust. 4 pkt 6a ustawy o CIT, w związku z
    art. 16 ust. 1 pkt 48, wartość zwróconych wydatków nie stanowi przychodów, gdyż nie
    można zaliczać do kosztów uzyskania przychodów odpisów amortyzacyjnych od wartości
    początkowej środka trwałego w części stanowiącej wartość zwrotu poniesionych
    wydatków. Zatem, nie jest przychodem otrzymany zwrot za te wydatki.
    Fakt, iż wnioskodawca błędnie ujmował pełną kwotę amortyzacji w kosztach podatkowych,
    nie ma wpływu na zastosowanie art. 12 ust. 4 pkt 6a ustawy o CIT. Wnioskodawca
    powinien dokonać stosownej korekty rozliczeń.
    Ad. 2
    Zdaniem Wnioskodawcy, odpisy amortyzacyjne od wartości początkowej hali
    produkcyjnej, w części w jakiej wydatki zostały mu zwrócone przez Kontrahenta, nie
    stanowią kosztów uzyskania przychodów.
    W myśl art. 15 ust. 1 ustawy o CIT, kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w
    celu osiągnięcia przychodów ze źródła przychodów lub w celu zachowania albo
    zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 16 ust. 1.
    Oznacza to, iż kosztami uzyskania przychodów są wyłącznie takie koszty, które spełniają
    łącznie poniższe warunki:
    - zostały poniesione przez podatnika,
    - ich poniesienie miało na celu uzyskanie przychodów lub zachowanie albo
      zabezpieczenie źródła przychodów,
    - nie zostały wyłączone z kategorii kosztów podatkowych zapisami art. 16 ust. 1 ustawy o
      CIT.
    O ile, w opisywanym wypadku nie ma wątpliwości, że wydatek został poniesiony w celu
    uzyskania przychodów, to nie można tutaj mówić o poniesieniu tego wydatku w całości
    przez Wnioskodawcę. W odniesieniu bowiem do kwoty zwróconych Wnioskodawcy
    wydatków na halę produkcyjną, zastosowanie znajdzie art. 16 ust. 1 pkt 48 ustawy o CIT.
    Zgodnie z tym przepisem, nie uznaje się za koszty uzyskania przychodów odpisów z tytułu
    zużycia środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych dokonywanych,
    według zasad określonych w art. 16a-16m, od tej części ich wartości, która odpowiada
    poniesionym wydatkom na nabycie lub wytworzenie we własnym zakresie tych środków
    lub wartości niematerialnych i prawnych, odliczonym od podstawy opodatkowania
    podatkiem dochodowym albo zwróconym podatnikowi w jakiejkolwiek formie.
    W przypadku otrzymania dofinansowania lub innego typu zwrotu nakładów na środki
    trwale, konieczne jest wyłączenie odpowiedniej części odpisów amortyzacyjnych z kosztów
    uzyskania przychodów. Dotyczy to zarówno zwrotu nakładów na środek trwały,
    poniesionych od rozpoczęcia realizacji wskazanej we wniosku inwestycji do dnia
    rozpoczęcia amortyzacji, jak i nakładów zwróconych później do umówionej kwoty zwrotu.
    Jak czytamy w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 22 maja

    2018 r., sygn. I SA/Gd 289/18, celem regulacji art. 16 ust. 1 pkt 48 ustawy o CIT jest
    zapobieganie odpisom z tytułu zużycia środków trwałych, gdy podatnik uzyskał zwrot tych
    wydatków w jakiejkolwiek formie.
    Mając powyższe na uwadze, w części, w jakiej Wnioskodawca uzyskał zwrot wydatków na
    rozbudowę hali produkcyjnej, odpisy amortyzacyjne nie powinny być zaliczane do kosztów
    uzyskania przychodów.
    Ad. 3
    Zdaniem Wnioskodawcy, korekta odpisów amortyzacyjnych powinna być dokonywana w
    momencie otrzymania zwrotu wydatków i nie ma konieczności wstecznej korekty odpisów
    amortyzacyjnych, w przypadku otrzymania kolejnej transzy zwrotu wydatków.
    W przypadku otrzymania dopłaty lub jakiegokolwiek zwrotu nakładów na środki trwałe
    konieczne jest wyłączenie odpowiedniej części odpisów amortyzacyjnych z kosztów
    uzyskania przychodów (art. 16 ust. 1 pkt 48 ustawy o CIT). Niemniej, do czasu otrzymania
    dopłaty, podatnik ustala odpisy amortyzacyjne od wysokości faktycznie poniesionych
    przez niego wydatków na nabycie (wytworzenie) środka trwałego. Dopłata/zwrot wywołują
    skutki ekonomiczne nie od momentu rozpoczęcia amortyzacji, ale od momentu ich
    otrzymania. Taką tezę znajdziemy m.in. w wyrokach Naczelnego Sądu Administracyjnego:
    z 9 czerwca 2022 r., sygn. II FSK 2764/19 czy z 26 kwietnia 2017 r., sygn. II FSK 806/15. Nie
    ma zatem potrzeby wstecznej korekty dokonanych odpisów amortyzacyjnych w
    momencie otrzymania dofinansowania/zwrotu wydatków, gdyż do czasu faktycznego
    otrzymania dofinansowania/zwrotu naliczone pełne odpisy amortyzacyjne są kosztem
    uzyskania przychodu. Natomiast należy tę okoliczność uwzględnić przy ustalaniu
    wysokości odpisów amortyzacyjnych dokonywanych po otrzymaniu dofinasowania
    /zwrotu. Oznacza to, że dopiero po otrzymaniu dofinansowania/zwrotu należy określić
    jaka wartość odpisów dotychczas zaliczonych do kosztów powinna być z kosztów
    wyłączona, a następnie o tę kwotę należy pomniejszyć koszty bieżące.
    Problemu wykładni art. 16 ust. 1 pkt 48 ustawy o CIT, a konkretnie ustalenia momentu
    korekty kosztów po otrzymaniu dofinansowania/ zwrotu dotyczy uchwała siedmiu sędziów
    Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 14 grudnia 2015 r., sygn. II FPS 4/15.
    Wprawdzie uchwała dotyczyła przypadku korekty jednorazowego zaliczenia wydatków do
    kosztów uzyskania przychodów, niemniej Sąd w uchwale wskazał, że nieuzasadnione jest
    różnicowanie zasad ustalania podstawy opodatkowania w odniesieniu do kosztów
    jednorazowych i rozliczanych w czasie poprzez odpisy amortyzacyjne. Zdaniem Sądu
    podatnik zobowiązany jest do zmniejszenia zrefundowanych kosztów uzyskania
    przychodów w okresie rozliczeniowym, w którym uzyskał dofinansowanie.
    W opisanym przypadku, Wnioskodawca w wyniku wewnętrznej kontroli przeanalizował
    poziom zwróconych wydatków w odniesieniu do każdej transzy i na tej podstawie ustalił
    każdorazowo aktualny udział procentowy otrzymanego dofinansowania w stosunku do
    wartości początkowej hali produkcyjnej. Na tej podstawie ustalona została kwota korekty
    odpisów amortyzacyjnych za rok (...) (hala wprowadzona do ewidencji środków trwałych w
    (...)) w wysokości kwoty zwrotu wydatków otrzymanej w roku (...) i (...) oraz za rok (...) w
    wysokości kwoty zwrotu wydatków otrzymanej w (...). Korekta nie została jeszcze złożona
    do urzędu skarbowego.
    Ad. 4
    Zdaniem Wnioskodawcy, otrzymany zwrot wydatków nie spowoduje powstania różnic
    kursowych i nie wpłynie na wartość początkową hali produkcyjnej.
    Na podstawie art. 12 ust. 2 ustawy o CIT, przychody w walutach obcych przelicza się na
    złote według kursu średniego ogłaszanego przez Narodowy Bank Polski z ostatniego dnia
    roboczego poprzedzającego dzień uzyskania przychodu.

    Natomiast, według art. 15 ust. 1 ustawy o CIT, koszty poniesione w walutach obcych
    przelicza się na złote według kursu średniego ogłaszanego przez Narodowy Bank Polski z
    ostatniego dnia roboczego poprzedzającego dzień poniesienia kosztu.
    Z kolei, w myśl zapisów art. 16g ust. 1 ustawy o CIT, za wartość początkową środków
    trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych, uważa się:
    - w razie odpłatnego nabycia cenę ich nabycia,
    - w razie wytworzenia we własnym zakresie koszt wytworzenia.
    Definicję ceny nabycia zawiera art. 16g ust. 3 ustawy o CIT, który za cenę nabycia uważa
    kwotę należną zbywcy, powiększoną o koszty związane z zakupem naliczone do dnia
    przekazania środka trwałego do używania. Jednocześnie stosownie do art. 16g ust. 5
    ustawy CIT, cenę nabycia, o której mowa w ust. 3, oraz koszt wytworzenia, o którym mowa
    w ust. 4, koryguje się o różnice kursowe, naliczone do dnia przekazania do używania
    środka trwałego lub wartości niematerialnej i prawnej.
    Ustawa o CIT zawiera również zamknięty katalog sytuacji, które powodują powstanie
    różnic kursowych:
    - gdy wartość przychodu należnego w walucie obcej w dniu jego powstania dla celów
      podatkowych jest inna niż jego wartość w dniu faktycznego otrzymania,
    - gdy wartość kosztu poniesionego w walucie obcej w dniu jego zarachowania jest inna
      niż jego wartość w dniu zapłaty,
    - gdy wartość środków (wartości pieniężnych) w walucie obcej w dniu ich nabycia (wpływu
      na rachunek bankowy) jest inna niż ich wartość w dniu ich wypływu z tego rachunku,
    - gdy wartość kredytu (pożyczki) w walucie obcej w dniu jego (jej) udzielenia jest inna niż
      jego (jej) wartość w dniu zwrotu,
    - gdy wartość kredytu (pożyczki) w walucie obcej w dniu jego (jej) otrzymania jest inna niż
      jego (jej) wartość w dniu spłaty.
    Żadna z tych sytuacji nie przewiduje powstania różnic kursowych w odniesieniu do zwrotu
    wydatków związanych z nabyciem lub wytworzeniem środków trwałych, lecz jedynie
    ewentualne różnice kursowe powstałe w w/w wypadkach i naliczone do dnia przekazania
    środka trwałego do używania.
    Otrzymane przez Wnioskodawcę dopłaty do rozbudowy hali produkcyjnej, także te
    otrzymane przed przyjęciem hali do używania i po rozpoczęcie odpisów amortyzacyjnych,
    nie powodują powstania różnic kursowych. Dopłaty te powinny być przeliczone na złote,
    stosownie do art. 12 ust. 2 ustawy o CIT, a mianowicie według kursu średniego
    Narodowego Banku Polskiego z ostatniego dnia roboczego poprzedzającego dzień
    uzyskania dopłaty. Uzyskana w ten sposób kwota w złotych winna zostać odniesiona do
    wartości początkowej środka trwałego jedynie w celu obliczenia, jaka część odpisów
    amortyzacyjnych podlega korekcie w ramach wyłączenia z kosztów uzyskania przychodów.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest w części prawidłowe, a w części
    nieprawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Ad. 1
    Zgodnie z art. 7 ust. 1 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób
    prawnych (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 278 ze zm., dalej: „ustawa o CIT”),

      Przedmiotem opodatkowania podatkiem dochodowym jest dochód stanowiący
      sumę dochodu osiągniętego z zysków kapitałowych oraz dochodu osiągniętego z
      innych źródeł przychodów. W przypadkach, o których mowa w art. 21, art. 22 i art.
      24b, przedmiotem opodatkowania jest przychód.
    Na podstawie art. 7 ust. 2 ustawy o CIT,
      Dochodem ze źródła przychodów, z zastrzeżeniem art. 11c, art. 11i, art. 24a, art. 24b,
      art. 24ca, art. 24d i art. 24f, jest nadwyżka sumy przychodów uzyskanych z tego
      źródła przychodów nad kosztami ich uzyskania, osiągnięta w roku podatkowym.
      Jeżeli koszty uzyskania przychodów przekraczają sumę przychodów, różnica jest
      stratą ze źródła przychodów.
    Stosownie do art. 7 ust. 3 pkt 1 i 3 ustawy o CIT,
      Przy ustalaniu dochodu, o którym mowa w ust. 1, stanowiącego podstawę
      opodatkowania nie uwzględnia się:
      1) przychodów ze źródeł przychodów położonych na terytorium Rzeczypospolitej
      Polskiej lub za granicą, jeżeli dochody z tych źródeł nie podlegają opodatkowaniu
      podatkiem dochodowym albo są wolne od podatku;
      3) kosztów uzyskania przychodów, o których mowa w pkt 1 i 2, przy czym w
      przypadku podatników, o których mowa w art. 3 ust. 2, prowadzących działalność
      poprzez położony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej zagraniczny zakład
      uwzględnia się koszty uzyskania przychodów wymienionych w art. 21, jeżeli
      przychody te zostały uwzględnione przez podatnika przy ustalaniu dochodu
      przypadającego na zagraniczny zakład.
    Wskazać należy, iż ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych nie zawiera definicji
    przychodu. Poprzez przykładowe wyliczenie zawarte w kolejnych ustępach art. 12 ustawy
    o CIT, ustawodawca precyzuje jedynie rodzaje przychodów. Ponadto, wylicza jakiego
    rodzaju wpływy pieniężne przedsiębiorcy nie są zaliczane do przychodów.
    Zgodnie z art. 12 ust. 1 pkt 1 ustawy o CIT:
      Przychodami, z zastrzeżeniem ust. 3 i 4 oraz art. 14, są w szczególności otrzymane
      pieniądze, wartości pieniężne, w tym również różnice kursowe.
    Stosownie do art. 12 ust. 2 ustawy o CIT,
      Przychody w walutach obcych przelicza się na złote według kursu średniego
      ogłaszanego przez Narodowy Bank Polski z ostatniego dnia roboczego
      poprzedzającego dzień uzyskania przychodu.
    W myśl art. 12 ust. 3 ustawy o CIT:
      Za przychody związane z działalnością gospodarczą i z działami specjalnymi
      produkcji rolnej, osiągnięte w roku podatkowym, a także za przychody uzyskane z
      zysków kapitałowych, z wyłączeniem przychodów, o których mowa w art. 7b ust. 1
      pkt 1, uważa się także należne przychody, choćby nie zostały jeszcze faktycznie
      otrzymane, po wyłączeniu wartości zwróconych towarów, udzielonych bonifikat i
      skont.
    Zauważyć należy, że za przychód podatkowy w rozumieniu przepisów prawa podatkowego
    mogą zostać uznane tylko takie przysporzenia podatnika, które mają charakter
    definitywny, tj. w sposób bezzwrotny i trwały powiększają jego majątek. Przychody
    należne to bowiem wszelkiego rodzaju przychody, co do których przysługuje podatnikowi
    uprawnienie do ich dochodzenia, czyli takie, które wynikają z konkretnego stosunku
    prawnego. „Należność” odnosi się zarówno do możliwości dochodzenia konkretnego
    świadczenia oraz do powinności jego spełnienia. Oznacza to, że powstanie przychodów

    należnych związane jest z powstaniem wierzytelności. Ponieważ wierzytelność to termin
    wywodzący się z prawa cywilnego, to przychodami należnymi są przychody wymagalne w
    rozumieniu prawa cywilnego, tj. możliwe do prawnie skutecznego ich dochodzenia.
    Co do zasady więc, o zaliczeniu danego przysporzenia majątkowego do przychodów danej
    osoby prawnej decyduje definitywny charakter tego przysporzenia w tym sensie, że w
    sposób ostateczny faktycznie powiększa ono aktywa podatnika lub zmniejszenie jego
    zobowiązania w sposób trwały, a nie tymczasowy. Owa definitywność w zakresie środków
    pieniężnych definiowana powinna być przez pryzmat możliwości swobodnego nimi
    dysponowania. Przysporzenie w postaci otrzymania przez podatnika środków pieniężnych
    zostać może uznane za przychód w podatku dochodowym od osób prawnych, o ile łącznie
    zostaną spełnione poniższe warunki:
    · przysporzenie to ma charakter definitywny, powodujący w sposób trwały zwiększenie
      wartości aktywów podatnika lub też zmniejszenie wysokości jego zobowiązań oraz
    · podatnik może rozporządzać otrzymanymi środkami jak własnymi.
    Ustawa przewiduje przy tym wyjątki od powyższej reguły. Dotyczą one m.in. przypadków,
    w których przysporzenia otrzymywane przez podatnika nie stanowią jego przychodów
    podatkowych. Przychody neutralne podatkowo, a więc niestanowiące podstawy ustalania
    dochodu podlegającego opodatkowaniu, zostały wymienione w art. 12 ust. 4 ustawy o CIT
    (przepis ten zawiera ich wyczerpujące wyliczenie).
    Zgodnie z art. 12 ust. 4 pkt 6a ustawy o CIT:
      Do przychodów nie zalicza się zwróconych innych wydatków niezaliczonych do
      kosztów uzyskania przychodów.
    Należy przy tym podkreślić, że cytowany przepis odnosi się wyłącznie do poniesionych i
    zwróconych podatnikowi wydatków niezaliczonych z mocy art. 16 tej ustawy do kosztów
    uzyskania przychodów.
    Na gruncie językowym pojęcie „zwrot” oznacza „zwrócenie czegoś”, zaś „zwrócić” to
    „oddać komuś jego własność” (Słownik języka polskiego, wersja internetowa https://sjp.
    pwn.pl).
    Aby dany wydatek mógł być zaliczony do kategorii „innych wydatków”, o których mowa w
    art. 12 ust. 4 pkt 6a ustawy o CIT, konieczne jest, by „wydatek ten nie został zaliczony do
    kosztów uzyskania przychodów” w rozumieniu przepisu art. 16 tej ustawy oraz by wydatek
    został wcześniej przez podatnika poniesiony, a następnie zwrócony podatnikowi. Przy
    czym wydatek poniesiony powinien być odpowiednikiem wydatku zwróconego. Tak więc
    „wydatek zwrócony” to ten sam, a nie taki sam wydatek, który został poniesiony.
    We wniosku wskazali Państwo, że w celu rozbudowy hali produkcyjnej, Kontrahent
    zobowiązał się do udzielenia Wnioskodawcy wsparcia w wysokości (...) EUR w czterech
    równych transzach przekazywanych co roku w latach (...). Wnioskodawca zobowiązał się
    do wystawiania faktury sprzedażowej w momencie otrzymania każdej transzy. Opis na
    fakturze: Wsparcie inwestycyjne.
    Wnioskodawca od roku 2022 ponosił wydatki na rozbudowę hali produkcyjnej, a
    następnie wprowadził ją do ewidencji środków trwałych i w (...) 2024 rozpoczął
    amortyzację. W wyniku uzgodnień, pierwsza transza w 20(...) w wysokości (...) EUR została
    rozliczona w drodze kompensaty wzajemnych zobowiązań, zaś w (...) 20(...) i 20(...) kolejne
    transze w tej samej wysokości wpłynęły na rachunek bankowy Wnioskodawcy.
    Jak wskazano powyżej, wykładnia językowa przepisu art. 12 ust. 4 pkt 6a ustawy o CIT,
    prowadzi do wniosku, że wydatek zwrócony, to ten sam, a nie taki sam wydatek który
    został poniesiony. Zwróconym innym wydatkiem nie jest zatem uzyskana od Kontrahenta
    kwota celem wsparcia prowadzonej przez Państwa inwestycji w postaci rozbudowy hali
    produkcyjnej. Nie można uznać, że kwota ta stanowi zwrot poniesionego wydatku.

    Powyższe stanowisko znajduje potwierdzenia w orzecznictwie Naczelnego Sądu
    Administracyjnego, który w wyroku z 11 października 2022 r. II FSK 397/20 Sąd stwierdził,
    że „w przepisie chodzi o taką sytuację, gdy podatnik dokonuje świadczenia na rzecz
    określonego podmiotu, a następnie ten sam podmiot podatnikowi to świadczenie
    zwraca”. Zatem, by mówić o zwróconych wydatkach w rozumieniu przepisu art. 12 ust. 4
    pkt 6a, należy oczekiwać, że zostaną one zwrócone przez podmioty, na rzecz których
    poniesiono te wydatki.
    Tak więc, tylko wydatki zwrócone przez podmioty, na których rzecz dokonano świadczenia
    mogłyby zostać uznane za „zwrócone inne wydatki niezaliczone do kosztów uzyskania
    przychodów”. W Państwa sprawie taki zwrot nie następuje.
    Zatem „wydatek zwrócony”, o którym mowa w art. 12 ust. 4 pkt 6a ustawy o CIT, to ten
    sam, a nie taki sam wydatek który został poniesiony. Zwróconym innym wydatkiem nie
    jest uzyskana przez Państwa kwota wsparcia, która tylko odpowiada wartości
    poniesionego wydatku, lecz nie stanowi jego zwrotu.
    Wskazuję, że opisany przez Państwa zwrot wartości poniesionych nakładów na
    wybudowanie hali produkcyjnej, nie stanowi zwrotu tego samego wydatku, który Państwo
    ponieśliście, więc nie może mieć do niego zastosowania art. 12 ust. 4 pkt 6a ustawy o CIT.
    Tym samym, odpowiadając na Państwa wątpliwości zawarte w pytaniu nr 1, stwierdzam iż
    otrzymany przez Państwa zwrot części wydatków poniesionych na halę produkcyjną
    stanowi dla Państwa przychód podlegający opodatkowaniu.
    Państwa stanowisko jest więc nieprawidłowe.
    Ad. 2 i 3
    Zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy o CIT,
      kosztami zyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów
      ze źródła przychodów lub w celu zachowania albo zabezpieczenia źródła
      przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 16 ust. 1.
    Definicja sformułowana przez ustawodawcę ma charakter ogólny. Z tego względu,
    każdorazowy wydatek poniesiony przez podatnika powinien podlegać indywidualnej
    ocenie w celu dokonania jego kwalifikacji prawnej. Wyjątkiem jest jedynie sytuacja, gdy
    ustawa wyraźnie wskazuje jego przynależność do kategorii kosztów uzyskania przychodów
    lub wyłącza możliwość zaliczenia go do tego rodzaju kosztów. W pozostałych przypadkach
    należy natomiast zbadać istnienie związku pomiędzy poniesionym kosztem a powstaniem
    przychodu lub zabezpieczeniem źródła uzyskiwania przychodów. Kosztem uzyskania
    przychodów będą przy tym zarówno wydatki, których poniesienie bezpośrednio przekłada
    się na uzyskanie konkretnych przychodów, jak i te, których nie można w taki sposób
    przypisać do określonych przychodów, ale są racjonalnie uzasadnione jako prowadzące
    do ich osiągnięcia.
    Stosownie do art. 16 ust. 1 pkt 1 lit. b ustawy o CIT:
      nie uważa się za koszty uzyskania przychodów wydatków na:
      nabycie lub wytworzenie we własnym zakresie innych niż wymienione w lit. a
      środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych, w tym również
      wchodzących w skład nabytego przedsiębiorstwa lub jego zorganizowanych części -
      wydatki te, zaktualizowane zgodnie z odrębnymi przepisami, pomniejszone o sumę
      odpisów amortyzacyjnych, o których mowa w art. 16h ust. 1 pkt 1, są jednak kosztem
      uzyskania przychodów, w przypadku odpłatnego zbycia środków trwałych lub
      wartości niematerialnych i prawnych, bez względu na czas ich poniesienia.
    Jak wynika z art. 15 ust. 6 ustawy o CIT:
      kosztem uzyskania przychodów są odpisy z tytułu zużycia środków trwałych oraz
      wartości niematerialnych i prawnych (odpisy amortyzacyjne) dokonywane zgodnie z

      art. 16a-16m, przy czym w przypadku spółek nieruchomościowych odpisy dotyczące
      środków trwałych zaliczonych do grupy 1 Klasyfikacji nie mogą być w roku
      podatkowym wyższe niż dokonywane zgodnie z przepisami o rachunkowości odpisy
      amortyzacyjne lub umorzeniowe z tytułu zużycia środków trwałych, obciążające w
      tym roku podatkowym wynik finansowy jednostki.
    W myśl art. 16a ust. 1 ustawy o CIT:
      amortyzacji podlegają, z zastrzeżeniem art. 16c, stanowiące własność lub
      współwłasność podatnika, nabyte lub wytworzone we własnym zakresie, kompletne i
      zdatne do użytku w dniu przyjęcia do używania::
      1) budowle, budynki oraz lokale będące odrębną własnością,
      2) maszyny, urządzenia i środki transportu,
      3) inne przedmioty
      - o przewidywanym okresie używania dłuższym niż rok, wykorzystywane przez
      podatnika na potrzeby związane z prowadzoną przez niego działalnością
      gospodarczą albo oddane do używania na podstawie umowy najmu, dzierżawy lub
      umowy określonej w art. 17a pkt 1, zwane środkami trwałymi.
    Stosownie do art. 16h ust. 1 ustawy o CIT:
      odpisów amortyzacyjnych dokonuje się od wartości początkowej środków trwałych
      lub wartości niematerialnych i prawnych, z zastrzeżeniem art. 16k, począwszy od
      pierwszego miesiąca następującego po miesiącu, w którym ten środek lub wartość
      wprowadzono do ewidencji, z zastrzeżeniem art. 16e, do końca tego miesiąca, w
      którym następuje zrównanie sumy odpisów amortyzacyjnych z ich wartością
      początkową lub w którym postawiono je w stan likwidacji, zbyto lub stwierdzono ich
      niedobór; suma odpisów amortyzacyjnych obejmuje również odpisy, których zgodnie
      z art. 16 ust. 1 nie uważa się za koszty uzyskania przychodów.
    Jednocześnie, nie uważa się za koszty uzyskania przychodów odpisów z tytułu zużycia
    środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych w przypadkach, o których
    mowa w art. 16 ust. 1 pkt 48 ustawy o CIT.
    Na podstawie art. 16 ust. 1 pkt 48 ustawy o CIT:
      nie uważa się za koszty uzyskania przychodów odpisów z tytułu zużycia środków
      trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych dokonywanych, według zasad
      określonych w art. 16a-16m, od tej części ich wartości, która odpowiada poniesionym
      wydatkom na nabycie lub wytworzenie we własnym zakresie tych środków lub
      wartości niematerialnych i prawnych, odliczonym od podstawy opodatkowania
      podatkiem dochodowym albo zwróconym podatnikowi w jakiejkolwiek formie.
    Z powołanych powyżej przepisów wynika, że ustawa o CIT zawiera pewne ograniczenia
    dotyczące możliwości zaliczania do kosztów uzyskania przychodów odpisów
    amortyzacyjnych dokonywanych według zasad określonych w art. 16a-16m tej ustawy. Tak
    więc – nie są kosztem podatkowym odpisy amortyzacyjne w części ustalonej od wartości
    początkowej środka trwałego, która została zwrócona podatnikowi w jakiejkolwiek formie.
    Jak już wskazałem powyżej w uzasadnieniu do pytania nr 1, uzyskana od Kontrahenta
    kwota stanowi przychód podlegający opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób
    prawnych, nie stanowi bowiem wydatku zwróconego w myśl art. 12 ust. 4 pkt 6a ustawy o
    CIT.
    W konsekwencji, w omawianej sprawie nie znajdzie zastosowania wyłączenie z kosztów
    uzyskania przychodów odpisów amortyzacyjnych od rozbudowanej hali produkcyjnej,
    zatem nie będą Państwo zobowiązani do wyłączenia ich wartości z kosztów uzyskania
    przychodów oraz dokonania ich wstecznej korekty.
    Resumując, Państwa stanowisko z którego wynika, że:

    - odpisy amortyzacyjne od wartości początkowej hali produkcyjnej, w części w jakiej
      wydatki zostały mu zwrócone przez Kontrahenta, nie stanowią kosztów uzyskania
      przychodów,
    - korekta odpisów amortyzacyjnych powinna być dokonywana w momencie otrzymania
      zwrotu wydatków i nie ma konieczności wstecznej korekty odpisów amortyzacyjnych,
      w przypadku otrzymania kolejnej transzy zwrotu wydatków
    należy uznać za nieprawidłowe.
    Ad. 4
    W myśl art. 16g ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy o CIT:
      za wartość początkową środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych,
      z uwzględnieniem ust. 2-14, uważa się:
      w razie odpłatnego nabycia cenę ich nabycia;
      w razie wytworzenia we własnym zakresie koszt wytworzenia.
    Zgodnie natomiast z art. 16g ust. 3 i 4 ustawy o CIT:
        3. za cenę nabycia uważa się kwotę należną zbywcy, powiększoną o koszty
          związane z zakupem naliczone do dnia przekazania środka trwałego lub
          wartości niematerialnej i prawnej do używania, a w szczególności o koszty
          transportu, załadunku i wyładunku, ubezpieczenia w drodze, montażu, instalacji
          i uruchomienia programów oraz systemów komputerowych, opłat notarialnych,
          skarbowych i innych, odsetek, prowizji, oraz pomniejszoną o podatek od
          towarów i usług, z wyjątkiem przypadków, gdy zgodnie z odrębnymi przepisami
          podatek od towarów i usług nie stanowi podatku naliczonego albo podatnikowi
          nie przysługuje obniżenie kwoty należnego podatku o podatek naliczony albo
          zwrot różnicy podatku w rozumieniu ustawy o podatku od towarów i usług. W
          przypadku importu cena nabycia obejmuje cło i podatek akcyzowy od importu
          składników majątku.
        4. za koszt wytworzenia uważa się wartość, w cenie nabycia, zużytych do
          wytworzenia środków trwałych: rzeczowych składników majątku i
          wykorzystanych usług obcych, kosztów wynagrodzeń za prace wraz z
          pochodnymi, i inne koszty dające się zaliczyć do wartości wytworzonych
          środków trwałych. Do kosztu wytworzenia nie zalicza się: kosztów ogólnych
          zarządu, kosztów sprzedaży oraz pozostałych kosztów operacyjnych i kosztów
          operacji finansowych, w szczególności odsetek od pożyczek (kredytów) i
          prowizji, z wyłączeniem odsetek i prowizji naliczonych do dnia przekazania
          środka trwałego do używania.
    Cenę nabycia, o której mowa w ust. 3, oraz koszt wytworzenia, o którym mowa w ust. 4,
    koryguje się o różnice kursowe, naliczone do dnia przekazania do używania środka
    trwałego lub wartości niematerialnej i prawnej (art. 16g ust. 5 ustawy o CIT).
    Z powyższych przepisów wynikają dwa zasadnicze elementy. Pierwszy – to wymóg
    korygowania ceny nabycia/kosztu wytworzenia o różnice kursowe. Drugi – to objęcie tą
    korektą nie jakichkolwiek różnic kursowych, lecz jedynie takich, które są naliczone
    (zrealizowane) do dnia przekazania do używania środka trwałego.
    Podstawą do ujęcia zrealizowanych różnic kursowych w wartości początkowej pozostaje
    przy tym fakt, że są one związane z wydatkami na realizację inwestycji oraz zostały
    zrealizowane do dnia przekazania inwestycji do używania.
    Zdarzenia, z którymi ustawodawca wiąże skutki w postaci wystąpienia podatkowych różnic
    kursowych wymienione zostały w art. 15a ust. 2 (dodatnie różnice kursowe) i ust. 3
    (ujemne różnice kursowe) ustawy o CIT.

    W przepisach art. 15a ust. 2 i 3 ustawy o CIT, ustawodawca przewidział zamknięty katalog
    przypadków, w których powstają różnice kursowe dla celów podatkowych. Zatem, dla
    podatników ustalających różnice kursowe na podstawie art. 15a ustawy o CIT (różnice
    kursowe podatkowe), różnice kursowe powiększające odpowiednio przychody albo koszty
    uzyskania przychodów powstają w przypadkach wskazanych w ww. przepisach.
    Zgodnie z art. 15a ust. 2 i 3 ustawy o CIT,
      2. Dodatnie różnice kursowe powstają, jeżeli wartość:
      1) przychodu należnego wyrażonego w walucie obcej po przeliczeniu na złote według
      kursu średniego ogłaszanego przez Narodowy Bank Polski jest niższa od wartości
      tego przychodu w dniu jego otrzymania, przeliczonej według faktycznie
      zastosowanego kursu waluty z tego dnia;
      2) poniesionego kosztu wyrażonego w walucie obcej po przeliczeniu na złote według
      kursu średniego ogłaszanego przez Narodowy Bank Polski jest wyższa od wartości
      tego kosztu w dniu zapłaty, przeliczonej według faktycznie zastosowanego kursu
      waluty z tego dnia;
      3) otrzymanych lub nabytych środków lub wartości pieniężnych w walucie obcej w
      dniu ich wpływu jest niższa od wartości tych środków lub wartości pieniężnych w
      dniu zapłaty lub innej formy wypływu tych środków lub wartości pieniężnych, według
      faktycznie zastosowanego kursu waluty z tych dni, z zastrzeżeniem pkt 4 i 5;
      4) kredytu (pożyczki) w walucie obcej w dniu jego udzielenia jest niższa od wartości
      tego kredytu (pożyczki) w dniu jego zwrotu, przeliczonej według faktycznie
      zastosowanego kursu waluty z tych dni;
      5) kredytu (pożyczki) w walucie obcej w dniu jego otrzymania jest wyższa od wartości
      tego kredytu (pożyczki) w dniu jego spłaty, przeliczonej według faktycznie
      zastosowanego kursu waluty z tych dni.
      3. Ujemne różnice kursowe powstają, jeżeli wartość:
      1) przychodu należnego wyrażonego w walucie obcej po przeliczeniu na złote według
      kursu średniego ogłaszanego przez Narodowy Bank Polski jest wyższa od wartości
      tego przychodu w dniu jego otrzymania, przeliczonej według faktycznie
      zastosowanego kursu waluty z tego dnia;
      2) poniesionego kosztu wyrażonego w walucie obcej po przeliczeniu na złote według
      kursu średniego ogłaszanego przez Narodowy Bank Polski jest niższa od wartości
      tego kosztu w dniu zapłaty, przeliczonej według faktycznie zastosowanego kursu
      waluty z tego dnia;
      3) otrzymanych lub nabytych środków lub wartości pieniężnych w walucie obcej w
      dniu ich wpływu jest wyższa od wartości tych środków lub wartości pieniężnych w
      dniu zapłaty lub innej formy wypływu tych środków lub wartości pieniężnych, według
      faktycznie zastosowanego kursu waluty z tych dni, z zastrzeżeniem pkt 4 i 5;
      4) kredytu (pożyczki) w walucie obcej w dniu jego udzielenia jest wyższa od wartości
      tego kredytu (pożyczki) w dniu jego zwrotu, przeliczonej według faktycznie
      zastosowanego kursu waluty z tych dni;
      5) kredytu (pożyczki) w walucie obcej w dniu jego otrzymania jest niższa od wartości
      tego kredytu (pożyczki) w dniu jego spłaty, przeliczonej według faktycznie
      zastosowanego kursu waluty z tych dni.
    Z analizy zapisów ww. art. 15a ust. 2 i ust. 3 ustawy o CIT wypływa wniosek, że z różnicami
    kursowymi w znaczeniu podatkowym (tj. określanym w ustawie o CIT) mamy do czynienia
    tylko wtedy, gdy równocześnie, spełnione są następujące przesłanki:
    - należność (przychód) lub zobowiązanie (koszt uzyskania przychodów) są wyrażone w
      walucie obcej;

    - uregulowanie (realizacja) zobowiązania lub otrzymanie należności następuje również w
      walucie obcej;
    - między dniem powstania zobowiązania i należności a dniem spłaty tego zobowiązania
      lub otrzymania należności wystąpiła różnica w kursie waluty.
    Analizując treść powołanych przepisów, wskazać należy, że w przedstawionym we
    wniosku opisie, nie mamy do czynienia z żadną sytuacją wskazaną w przepisach ustawy o
    podatku dochodowym od osób prawnych, która powodowałby powstanie różnic
    kursowych o których mowa w art. 15a ustawy. Nie powstanie również różnica kursowa od
    przychodu z tytułu otrzymania od Kontrahenta kwoty tytułem wsparcia inwestycyjnego,
    bowiem przychód ten nie stanowi przychodu należnego.
    W związku z powyższym, nie będą Państwo obowiązani do zmiany wartości początkowej
    hali produkcyjnej.
    Zatem, Państwa stanowisko w tym zakresie, uznałem za prawidłowe, jednak z innych
    przyczyn niż Państwo wskazali.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja rozstrzyga wyłącznie w zakresie podatku dochodowego od osób prawnych.
    Ocena prawna stanowiska Państwa w zakresie podatku od towarów i usług zostanie
    zawarta w odrębnym rozstrzygnięciu.
    Odnosząc się do powołanych interpretacji, wskazać należy, że rozstrzygnięcia w nich
    zawarte dotyczą konkretnej indywidualnej sprawy w określonym stanie faktycznym
    /zdarzeniu przyszłym i w tych sprawach rozstrzygnięcia w nich zawarte są wiążące, zatem
    nie mogą przesądzać o niniejszym rozstrzygnięciu.
    Odnosząc się natomiast do przywołanych przez Państwa wyroków należy zaznaczyć, że
    orzeczenia sądowe są wiążące jedynie w sprawach, w których zapadły. Natomiast organ,
    mimo że w ocenie indywidualnych spraw podatników posiłkuje się wydanymi
    rozstrzygnięciami sądów i innych organów, to nie ma możliwości zastosowania ich wprost,
    ponieważ nie stanowią materialnego prawa podatkowego.
    Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, które Państwo przedstawili i stanu prawnego,
    który obowiązuje w dniu wydania interpretacji.
    Zgodnie z art. 14b § 3 ustawy Ordynacja podatkowa, składający wniosek o wydanie
    interpretacji indywidualnej obowiązany jest do wyczerpującego przedstawienia
    zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego. Organ jest ściśle związany
    przedstawionym we wniosku stanem faktycznym (opisem zdarzenia przyszłego).
    Wnioskodawca ponosi ryzyko związane z ewentualnym błędnym lub nieprecyzyjnym
    przedstawieniem we wniosku opisu stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego).
    Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy
    rzeczywisty stan faktyczny sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie
    ze stanem faktycznym (opisem zdarzenia przyszłego) podanym w złożonym wniosku. W
    związku z powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego w
    opisie sprawy, udzielona odpowiedź traci swą aktualność.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    · Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy
      z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.).
      Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie
      zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosują się
      Państwo do interpretacji.
    · Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeżeli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej stanowi element
      czynności będących przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
      z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    · Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego
    Sądu Administracyjnego (...). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje
    ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
    (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
    · w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
    · w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP
      (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.