Interpretacja indywidualna
Sygnatura: IPPP1/443-1477/11-5/BS
Organ: Dyrektor Izby Skarbowej w Warszawie
Data wydania: 2012-01-04
Teza: Czynności polegające na wykupie wierzytelności należących do przedsiębiorców, w celu ich wyegzekwowania nie korzystają ze zwolnienia od podatku, o którym mowa w z art. 43 ust. 1 pkt 40 cyt. ustawy, lecz podlegają opodatkowaniu według podstawowej stawki 23%.
Słowa kluczowe: faktoring; usługi-usługi finansowe; wierzytelność; wierzytelność-nabycie wierzytelności
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział VIII-Rozdział 2-art. 43

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA

Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.) oraz § 7 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz. U. z 2007 r. Nr 112, poz. 770 ze zm.) Dyrektor Izby Skarbowej w Warszawie działając w imieniu Ministra Finansów stwierdza, że stanowisko Spółki, przedstawione we wniosku z dnia 03.10.2011 r. (data wpływu 05.10.2011 r.), uzupełnionym w dniu 19.12.2011 r. (data wpływu 21.12.2011 r.) na wezwanie tut. Organu z dnia 12.12.2011 r. (skutecznie doręczone w dniu 15.12.2011 r.), o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie możliwości zastosowania zwolnienia od podatku dla świadczonych przez Wnioskodawcę usług nabycia wierzytelności - **jest nieprawidłowe.**

UZASADNIENIE

W dniu 05.10.2011 r. wpłynął ww. wniosek o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie możliwości zastosowania zwolnienia od podatku dla świadczonych przez Wnioskodawcę usług nabycia wierzytelności. Wniosek uzupełniony został pismem z dnia 19.12.2011 r., złożonym w dniu 19.12.2011 r. (data wpływu 21.12.2011 r.), będącym odpowiedzią na wezwanie Organu z dnia 12.12.2011 r.

W przedmiotowym wniosku został przedstawiony następujący stan faktyczny:

W dniu 29 sierpnia 2011 r. S zawarła z polskim podatnikiem podatku od towarów i usług umowę przelewu/cesji wierzytelności, na podstawie której nabyła wierzytelności własne Cedenta/Sprzedawcy. Przedmiotem cesji są wierzytelności wynikające z 6 faktur wystawionych przez Cedenta/Sprzedawcę dla zagranicznych podmiotów. S nabyła przedmiotowe wierzytelności po cenie niższej niż ich wartość nominalna W momencie spłaty przez dłużników owych wierzytelności S zrealizuje dochód będący różnicą pomiędzy kwotą otrzymaną od dłużników, a kwotą zapłaconą Sprzedawcy wierzytelności. Wówczas powstała różnica stanowić będzie wynagrodzenie S za świadczoną usługę.

Nabywanie wierzytelności nie jest podstawowym przedmiotem działalności S Spółka nie wyklucza jednak, że będzie zawierać kolejne podobne umowy z polskimi podatnikami i nabywać inne wierzytelności w ramach prowadzonej działalności gospodarczej.

W związku z powyższym zadano następujące pytanie:

1.  Czy można zaklasyfikować usługi nabycia wierzytelności jako usługi pośrednictwa finansowego, o których mowa w art. 43 ust. 1 punkt 40 ustawy z dnia 11.03.2004 r. o podatku od towarów i usług, i tym samym objąć je zwolnieniem z opodatkowania podatkiem od towarów i usług, co pociąga za sobą niepodleganie umowy sprzedaży wierzytelności opodatkowaniu podatkiem od czynności cywilnoprawnych?
2.  Czy prawidłowym będzie udokumentowanie przedmiotowej transakcji fakturą VAT (stawka VAT: zwolnione), opiewającą na kwotę będącą różnicą pomiędzy wartością nominalną wierzytelności, a niższą od niej kwotą faktycznie zapłaconą Sprzedawcy?

Przedmiotem niniejszej interpretacji indywidualnej są zagadnienia dotyczące podatku od towarów i usług w zakresie pytania oznaczonego nr 1.

W części dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie pytania oznaczonego nr 2 oraz w części dotyczącej podatku od czynności cywilnoprawnych wydane zostaną odrębne rozstrzygnięcia.

Zdaniem Wnioskodawcy

Cesja wierzytelności jest świadczoną przez S (Nabywcę wierzytelności) usługą pośrednictwa finansowego. W nauce prawa cywilnego przyjmuje się, że wierzytelność jest to prawo majątkowe wyrażające się w tym, że jeden podmiot (wierzyciel) może żądać od innego podmiotu (dłużnika) pewnego zachowania - spełnienia określonego świadczenia. Wierzytelność może być przedmiotem obrotu gospodarczego. Instytucja cesji wierzytelności została uregulowana w przepisach art. 509 - 518 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny (Dz. U. Nr 16, poz. 93, z póź. zm.). Z przepisów tych wynika, że wierzyciel (Cedent/Sprzedawca) przenosi na osobę trzecią (Cesjonariusza/Nabywcę) określoną wierzytelność. W wyniku przedmiotowej umowy następuje zmiana po stronie wierzyciela - w miejsce dotychczasowego wstępuje cesjonariusz.

Z powyższego wynika, iż umowa cesji wierzytelności wypełnia znamiona określone w art. 8 ust. 1 pkt 1 ustawy o podatku od towarów i usług, polega bowiem na przeniesieniu prawa do wartości niematerialnych i prawnych, w związku z tym stanowi świadczenie usług w rozumieniu cytowanej ustawy.

Usługa ta, jako usługa pośrednictwa finansowego pozostała, gdzie indziej niesklasyfikowana (Sekcja J Dział 65 wg PKWiU 1997, Sekcja J Dział 64 wg PKWiU 2008) jest czynnością zwolnioną z opodatkowana podatkiem od towarów i usług, stosownie do przepisów art. 43 ust. 1 punkt 40 ustawy z dnia 11.03.2004 r. o podatku od towarów i usług. W konsekwencji czynności nabywania wierzytelności nie będą podlegały opodatkowaniu podatkiem od czynności cywilnoprawnych, stosownie do przepisów art. 2 ust 4 ustawy z dnia 09.09.2000 r. o podatku od czynności cywilnoprawnych.

Z dokonanego przez S przeglądu orzeczeń w tej sprawie wynika, że większość orzeczeń sądów i organów skarbowych podziela stanowisko zaprezentowane (przyjęte) przez S w niniejszym wniosku, to znaczy, że większość orzeczeń sądów i organów skarbowych prezentuje pogląd, że nabywanie wierzytelności należy zaklasyfikować jako usługi pośrednictwa finansowego, i objąć je zwolnieniem z opodatkowania podatkiem od towarów i usług (np. decyzja Dyrektora Izby Skarbowej w Warszawie z dnia 2008.02.08, sygnatura 1401/PV-II/4407/14-24/07/JM, decyzja Dyrektora Drugiego Mazowieckiego Urzędu Skarbowego w Warszawie, z dnia 2007.07.18, sygnatura 1472/SPC/436-23/07/SJ, wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 06.02.2007 r., sygn. akt III SA/Wa 3927/06).

Na uwagę zasługuje jednak fakt, że zdarzają się odmienne interpretacje tego zagadnienia. Czyli, że w ocenie niektórych organów, nabywanie/sprzedawanie wierzytelności nie stanowi dostawy towarów, ani też nie stanowi świadczenia usług w rozumieniu ustawy z dnia 11.03.2004 r. o podatku od towarów i usług. Lub też, w ocenie niektórych organów, nabywanie wierzytelności należy zaklasyfikować jako usługi pośrednictwa finansowego, ale należy opodatkować je według stawki podstawowej. Stąd niniejsze zapytanie S w przedmiotowej sprawie.

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego stanu faktycznego uznaje się za nieprawidłowe.

Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004r. o podatku od towarów i usług (tekst jednolity: Dz. U. z 2011 r. Nr 177, poz. 1054), opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlegają odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju.

Z treści art. 7 ust. 1 powołanej ustawy wynika, że dostawą towarów jest przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (…).

W myśl art. 8 ust. 1 pkt 1 ww. ustawy, przez świadczenie usług rozumie się każde świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu art. 7, w tym również przeniesienie praw do wartości niematerialnych i prawnych, bez względu na formę, w jakiej dokonano czynności prawnej.

Należy zauważyć, iż pojęcie usługi zostało zdefiniowane bardzo szeroko. Taka konstrukcja definicji usług pozwala na objęcie zakresem przedmiotowym podatku VAT wszelkich transakcji wykonywanych w ramach działalności gospodarczej. Powyższa definicja jest niewątpliwie szersza niż zakres tego pojęcia w potocznym jego rozumieniu. Definicja ta obejmuje bowiem nie tylko transakcje polegające na wykonaniu czynności przez usługodawcę, ale również szereg transakcji niewymagających aktywnego działania usługodawcy.

Wierzytelność jest prawem majątkowym, które może być przedmiotem obrotu gospodarczego. Instytucja przelewu wierzytelności została uregulowana przepisami art. 509-517 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (Dz. U. Nr 16, poz. 93 ze zm.), zwanej dalej „Kc”.

Zgodnie z treścią art. 509 § 1 Kc, wierzyciel może bez zgody dłużnika przenieść wierzytelność na osobę trzecią (przelew), chyba że sprzeciwiałoby się to ustawie, zastrzeżeniu umownemu albo właściwości zobowiązania. Według art. 509 § 2 Kc, wraz z wierzytelnością przechodzą na nabywcę wszelkie związane z nią prawa (\`(...)\`).

Przeniesienie wierzytelności z majątku dotychczasowego wierzyciela do majątku nabywcy wierzytelności następuje – w myśl art. 510 § 1 Kc – na podstawie umowy sprzedaży, zamiany, darowizny lub innej umowy zobowiązującej do przeniesienia wierzytelności, jest skutkiem rozporządzania tą wierzytelnością przez dotychczasowego wierzyciela i stanowi wykonanie przez niego przysługującego mu prawa własności.

Istotą przelewu wierzytelności jest zatem umowa zawierana przez wierzyciela z osobą trzecią, na mocy której osoba ta nabywa od wierzyciela przysługującą mu wierzytelność. W wyniku przelewu wierzytelności prawa przysługujące dotychczasowemu wierzycielowi przechodzą na nabywcę wierzytelności przy czym sam stosunek zobowiązaniowy nie ulega zmianie.

Na podstawie umowy przelewu wierzytelności, cesjonariusz może dochodzić spełnienia określonego świadczenia od dłużnika, przysługuje mu również uprawnienie do rozporządzania wierzytelnością poprzez jej dalszą odsprzedaż, zamianę, darowiznę, zapis w testamencie lub zastaw. W zamian za nabywaną wierzytelność cesjonariusz (nabywca) zobowiązuje się do spełnienia określonego świadczenia na rzecz cedenta. Spełnienie świadczenia, wynikającego z umowy przelewu nastąpi, gdy cedent przeniesie wierzytelność na cesjonariusza, a on zapłaci mu cenę za cedowaną wierzytelność (w sytuacji, kiedy cesja miała charakter odpłatny).

Umowa cesji wierzytelności wypełnia znamiona usługi, określone w art. 8 ust. 1 pkt 1 ustawy o podatku od towarów i usług, polega bowiem na przeniesieniu prawa do wartości niematerialnych i prawnych. Stanowi zatem świadczenie usług w rozumieniu tej ustawy.

Z punktu widzenia nabywcy wierzytelności do świadczenia usług dochodzi już w momencie samego nabycia tej wierzytelności, obojętnie czy nabycie zostało dokonane w celu windykacji tej wierzytelności przez samego nabywcę, czy też w celu dalszej jej odsprzedaży. Celem nabycia cudzej wierzytelności nie musi być jej odsprzedaż, ale także inne wykorzystanie do celów prawno-gospodarczych przez nabywcę, sposób wykorzystania nabytej wierzytelności może decydować, o charakterze usługi nie zaś o istocie czynności prawnej jaką jest nabycie cudzej wierzytelności. Usługą jest nabycie wierzytelności danego podmiotu w celu jej wykorzystania do operacji prawno-podatkowych.

Zakup wierzytelności stanowi usługi polegające na przeniesieniu wierzytelności z majątku dotychczasowego wierzyciela do majątku osoby trzeciej na mocy umowy zawartej między zbywcą wierzytelności (cedentem), a jej nabywcą (cesjonariuszem). Oznacza to, że w takim przypadku nabywca wierzytelności świadczy na rzecz jej zbywcy usługę pośrednictwa finansowego, której celem jest uwolnienie sprzedawcy od ciężaru egzekwowania wierzytelności.

Z okoliczności przedstawionych we wniosku wynika, iż Wnioskodawca w dniu 29 sierpnia 2011 r. zawarł z polskim podatnikiem podatku od towarów i usług umowę przelewu/cesji wierzytelności, na podstawie której nabył wierzytelności własne Cedenta/Sprzedawcy Przedmiotem cesji są wierzytelności wynikające z 6 faktur wystawionych przez Cedenta/Sprzedawcę dla zagranicznych podmiotów. S nabyła przedmiotowe wierzytelności po cenie niższej niż ich wartość nominalna W momencie spłaty przez dłużników owych wierzytelności S zrealizuje dochód będący różnicą pomiędzy kwotą otrzymaną od dłużników, a kwotą zapłaconą Sprzedawcy wierzytelności. Wówczas powstała różnica stanowić będzie wynagrodzenie S za świadczoną usługę.

Nabywanie wierzytelności nie jest podstawowym przedmiotem działalności S Spółka nie wyklucza jednak, że będzie zawierać kolejne podobne umowy z polskimi podatnikami i nabywać inne wierzytelności w ramach prowadzonej działalności gospodarczej. Z treści wniosku niewątpliwie wynika, iż Wnioskodawca świadczy usługi, których przedmiotem jest uwolnienie cedenta od ciężaru egzekwowania tych wierzytelności wobec osób trzecich.

Zgodnie z art. 41 ust. 1 cyt. ustawy, stawka podatku wynosi 22%, z zastrzeżeniem ust. 2-12c, art. 83, art. 119 ust. 7, art. 120 ust. 2 i 3, art. 122 i art. 129 ust. 1.

Zgodnie z art. 146a pkt 1 cyt. ustawy, w okresie od dnia 1 stycznia 2011 r. do dnia 31 grudnia 2013 r. stawka podatku której mowa w art. 41 ust. 1 i 13, art. 109 ust. 2 i art. 110, wynosi 23% (…). Ustawodawca przewidział również dla niektórych czynności zwolnienie z podatku od towarów i usług.

Jak stanowi art. 43 ust. 1 pkt 40 cyt. ustawy, zwalnia się od podatku usługi w zakresie depozytów środków pieniężnych, prowadzenia rachunków pieniężnych wszelkiego rodzaju transakcji płatniczych, przekazów i transferów pieniężnych, długów, czeków i weksli oraz usługi pośrednictwa w świadczeniu tych usług.

Natomiast z art. 43 ust. 15 cyt. ustawy wynika, iż zwolnienia, o których mowa w ust. 1 pkt 7, 12 i 37-41 oraz w ust. 13, nie mają zastosowania do:

1.  czynności ściągania długów, w tym factoringu,
2.  usług doradztwa,
3.  usług w zakresie leasingu.

Zatem usługi w zakresie długów co do zasady, korzystają ze zwolnienia od podatku od towarów i usług na podstawie cyt. wyżej art. 43 ust. 1 pkt 40 cyt. ustawy. Jednakże w odniesieniu do usług, o których mowa w art. 43 ust. 15 cyt. ustawy, tj. m.in. w odniesieniu do usług ściągania długów, w tym factoringu, nie stosuje się zwolnienia od podatku.

Należy zauważyć, iż wskazane wyżej wyłączenie usług ściągania długów i factoringu ze zwolnienia od podatku od towarów i usług zgodne jest z przepisem art. 13B (1) (d) Szóstej Dyrektywy Rady z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji przepisów Państw Członkowskich dotyczących podatków obrotowych – wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku (77/388/EWG) (Dz. Urz. WE L Nr 145, str. 1 ze zm.), obowiązującej do dnia 31 grudnia 2006r. Stosownie bowiem do ww. przepisu Państwa Członkowskie zwalniają transakcje, nie naruszając innych przepisów Wspólnoty, na warunkach, które ustalają w celu zapewnienia właściwego i prostego zastosowania zwolnień od podatku i zapobieżenia oszustwom podatkowym, unikaniu opodatkowania lub nadużyciom transakcje, łącznie z negocjacjami, dotyczące depozytu i bieżących rachunków, płatności, transferów, długów, czeków i papierów wartościowych, z wyjątkiem jednakże odzyskiwania długów i factoringu.

Ponadto, zgodnie z treścią przepisu art. 135 (1) (d) Dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. Urz. UE L Nr 347, str. 1 ze zm.), która weszła w życie z dniem 1 stycznia 2007 r., Państwa członkowskie zwalniają transakcje, łącznie z pośrednictwem, dotyczące rachunków depozytowych, rachunków bieżących, płatności, przelewów, długów, czeków i innych zbywalnych instrumentów finansowych, z wyłączeniem windykacji należności.

Dodatkowo wskazać należy, że Trybunał Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich w wyroku z dnia 26 czerwca 2003 r. w sprawie C-305/01, definiując factoring, o którym mowa w ww. przepisie Szóstej Dyrektywy podkreślił, iż działalność gospodarcza, w ramach której podmiot gospodarczy nabywa wierzytelności, przejmując ryzyko niewywiązania się dłużnika ze zobowiązania i w zamian wystawia swojemu klientowi faktury z tytułu prowizji, stanowi odzyskiwanie długów w rozumieniu art. 13B (d) (3) tej dyrektywy i dlatego działalność ta wyłączona jest ze zwolnienia określonego w tym przepisie.

Usługi ściągania długów i factoringu nie zostały zdefiniowane w polskich przepisach prawa i należą do tzw. umów nienazwanych. Co do zasady, factoring polega na tym, że faktor trudniący się zawodowo tego typu działalnością nabywa wierzytelności przysługujące przedsiębiorcy (faktorantowi) z tytułu dokonania sprzedaży lub wykonania usług w zamian za określoną kwotę, odpowiadającą wartości nominalnej wierzytelności pomniejszonej o dyskonto uwzględniające wynagrodzenie faktora.

W pojęciu usług ściągania długów i faktoringu mieści się zatem m.in. skup wierzytelności w celu ich windykacji we własnym zakresie lub odprzedaży. Usługa tego typu polegająca na „wyręczeniu” klienta z czynności zmierzających do odzyskania długu podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług bez możliwości skorzystania ze zwolnienia.

W tym miejscu należy wskazać, że ustawa o podatku od towarów i usług nie uzależnia opodatkowania usług faktoringu od rodzaju umowy zawartej pomiędzy stronami, co oznacza, że każdy typ faktoringu podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług. Faktoring na gruncie ustawy winien być traktowany analogicznie jak cesja wierzytelności.

Natomiast istota rozróżnienia usług obrotu wierzytelnościami, inkasa oraz factoringu sprowadza się do zapisów umów łączących strony przelewu wierzytelności, analizy ich treści oraz czynności faktycznych wynikających z tych umów. W każdym przypadku, gdy celem działania usługodawcy jest przejęcie wierzytelności (długu) innego podmiotu w celu wyegzekwowania (ściągnięcia długu) – usługę tę należy opodatkować także wówczas, gdy środkiem tego celu jest nabycie cudzej wierzytelności (z ryzykiem lub bez ryzyka wypłacalności dłużnika), która to czynność mieści się w pojęciu szeroko pojętego pośrednictwa finansowego.

Odnosząc zatem powołane wyżej regulacje prawne do przedstawionego stanu faktycznego stwierdzić należy, iż wykonywane przez Wnioskodawcę czynności polegające na nabywaniu wierzytelności w celu ich windykacji na własny rachunek, spowoduje niewątpliwie „uwolnienie” cedenta od ciężaru egzekwowania wierzytelności i stanowi czynność odzyskiwania długów wyłączoną ze zwolnienia od podatku od towarów i usług. Koncepcja odzyskiwania długów nie zależy bowiem od sposobu, w jaki odzyskiwanie się odbywa ani od tego na czyją rzecz dług zostaje ściągnięty. Pojęcie odzyskiwania długów dotyczy jasno sprecyzowanych transakcji finansowych mających na celu uzyskanie zapłaty wierzytelności pieniężnej (vide: pkt 77 i 78 wyroku w sprawie C-305/01).

Tym samym należy stwierdzić, że przedmiotowe czynności polegające na wykupie wierzytelności należących do przedsiębiorców, w celu ich wyegzekwowania nie korzystają ze zwolnienia od podatku, o którym mowa w z art. 43 ust. 1 pkt 40 cyt. ustawy, lecz podlegają opodatkowaniu według podstawowej stawki 23%.

Odnosząc się do powołanego w uzasadnieniu stanowiska rozstrzygnięcia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 6 lutego 2007 r., sygn. akt III SA/Wa 3927/06 zauważyć należy, iż stanowisko Organu przestawione w niniejszej interpretacji, nie pozostaje w sprzeczności z ww. wyrokiem. Jednakże podkreślić należy, iż wbrew twierdzeniom Strony, nie rozstrzyga on kwestii, czy nabywanie wierzytelności należy objąć zwolnieniem z opodatkowania podatkiem od towarów i usług, tym samym nie może mieć wpływu na merytoryczne rozstrzygnięcie w przedmiotowej sprawie w ww. zakresie.

Ponadto zwrócić należy uwagę, iż stanowisko Organu jest zgodne również z wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16.02.2010 r. sygn. akt I FSK 2104/08, w którym Sąd stwierdził: „(\`(...)\`) usługi nabywania wierzytelności innych podmiotów, mimo że nie mają charakteru usług factoringu, ale realizowane są w celu ściągania długów (niezależnie od stopnia przejętego ryzyka wypłacalności dłużnika), podlegają opodatkowaniu VAT według stawki 22%. Z przedstawionego stanu faktycznego wynika, że strona nabywa wierzytelność w określonym celu. Jest nim ściągnięcie długu (poprzez egzekucję komorniczą bądź poprzez zawarcie ugody i dobrowolne wpłaty dłużnika). W takim wypadku, zdaniem NSA usługa w postaci nabycia wierzytelności podlega opodatkowaniu stawką podstawową. Podmiot nabywający wierzytelność świadczy usługę na rzecz zbywcy. Jak już podkreślono zbywca jest beneficjentem usługi wskutek tego, że zostaje uwolniony od ciężaru jej egzekwowania, zostaje mu zaoszczędzone ryzyko i koszty posiadania takiej wierzytelności, zostaje niejako "wyręczony" w czynnościach podejmowanych dla dochodzenia długu. Do zaistnienia usługi finansowej dochodzi zatem już w momencie zakupu wierzytelności. Nabywca tej wierzytelności następnie będzie jej dochodził. Stwierdzenie Sądu I instancji, iż czynności następujące po nabyciu wierzytelności nie mają związku z ich nabyciem, stanowi zaprzeczenie sensu ekonomicznego dokonanej transakcji. Dalsze czynności polegające na wyegzekwowaniu długu są związane z jego nabyciem i stanowią element usługi pośrednictwa finansowego, opodatkowanego stawką 22%(\`(...)\`)”. Podobne stanowisko zostało wyrażone również w orzeczeniu WSA w Gliwicach sygn. akt III SA/GL 1390/07 z dnia 3 października 2008 r.

Odnosząc się natomiast do stwierdzenia Wnioskodawcy, że zdarzają się odmienne interpretacje zagadnienia przedstawionego przez Stronę we wniosku, Organ podatkowy zauważa, iż interpretacje prawa podatkowego wydawane są w odniesieniu do indywidualnych i właściwych tylko im stanów faktycznych i tylko do nich się zawężają. Ich różnorodność stanowi odpowiedź na różnorodność przedstawionych przez podatników stanów faktycznych. Ponadto wskazać należy, iż zgodnie z art. 14e § 1 Ordynacji podatkowej minister właściwy do spraw finansów publicznych może, z urzędu, zmienić wydaną interpretację ogólną lub indywidualną jeżeli stwierdzi jej nieprawidłowość, uwzględniając w szczególności orzecznictwo sądów, Trybunału Konstytucyjnego lub Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości.

Oznacza to, że interpretacje indywidualne wydawane przez upoważnione do tego organy każdorazowo podlegają analizie i weryfikacji, a w przypadku stwierdzenia nieprawidłowości, Minister Finansów może zmienić nieprawidłową interpretację indywidualną.

Interpretacja dotyczy zaistniałego stanu faktycznego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia w przedstawionym stanie faktycznym.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, ul. Jasna 2/4, 00-013 Warszawa, po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy).

Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Warszawie, Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Płocku, ul. 1 Maja 10, 09-402 Płock.