Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0115-KDIT1.4011.426.2025.1.MK
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-07-17
Teza: Ustalenie rezydencji podatkowej.
Słowa kluczowe: Norwegia
obowiązek-obowiązek podatkowy-nieograniczony
obowiązek podatkowy
umowa-umowa o pracę
Zagadnienia: Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 1-Podmiot i przedmiot opodatkowania-
Nieograniczony i ograniczony obowiązek podatkowy.
Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 1-Umowy w sprawie unikania podwójnego
opodatkowania
Przepisy: [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 1-art. 3-ust. 1
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 1-art. 3-ust. 1a
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 1-art. 4a

## Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

łowe
    Szanowny Panie,

    stwierdzam, że Pana stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego stanu
    faktycznego w podatku dochodowym od osób fizycznych jest prawidłowe.

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

22 maja 2025 r. wpłynął Pana wniosek z 21 maja 2025 r. o wydanie interpretacji
    indywidualnej. Treść wniosku jest następująca:
    Opis stanu faktycznego
    W roku 2024 od 1 stycznia do 31 marca był Pan zatrudniony na podstawie umowy o pracę
    w Norwegii, gdzie przebywał Pan w tym okresie i wykonywał pracę. Po zakończeniu
    zatrudnienia w marcu, powrócił Pan do Polski, gdzie od kwietnia 2024 r. rozpoczął Pan
    prowadzenie jednoosobowej działalności gospodarczej, którą prowadził Pan
    nieprzerwanie do końca roku. W Polsce przebywała wówczas i przebywa nadal większość
    Pana najbliższej rodziny oraz znajomych. Posiada Pan również mieszkanie własnościowe
    w Polsce, w którym Pan mieszka również od kwietnia tego roku. Przebywał Pan w Polsce
    przez większość dni w roku 2024 (powyżej 183 dni). Od kwietnia 2024 r. Pana centrum
    życia zawodowego i osobistego jest związane z Polską.

## Pytanie

Czy w opisanym stanie faktycznym ma Pan nieograniczony obowiązek podatkowy
    wyłącznie w Polsce za rok podatkowy 2024, mimo czasowego zatrudnienia za granicą w
    okresie styczeń-marzec?
    Pana stanowisko w sprawie
    W Pana ocenie, zgodnie z art. 3 ust. 1a ustawy o PIT, za rok podatkowy 2024 posiada Pan
    nieograniczony obowiązek podatkowy w Polsce, ponieważ:
    · od kwietnia 2024 r. centrum Pana interesów osobistych i gospodarczych znajduje się w
      Polsce;
    · prowadzi Pan tu działalność gospodarczą i mieszka Pan w mieszkaniu stanowiącym
      Pana własność;
    · większość Pana rodziny oraz znajomych przebywa w Polsce;
    · przebywał Pan w Polsce powyżej 183 dni w roku;
    · zatrudnienie za granicą miało charakter czasowy i ograniczony tylko do 3 miesięcy roku
      2024.
    W związku z powyższym uważa Pan, że od 1 stycznia 2024 r. ma Pan nieograniczony
    obowiązek podatkowy w Polsce, a tym samym Polska powinna być uznana za Pana
    miejsce rezydencji podatkowej na podstawie przepisów krajowych oraz umowy o unikaniu
    podwójnego opodatkowania zawartej między Polską a Norwegią.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawił Pan we wniosku jest prawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób
    fizycznych (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 226 ze zm.):
      Osoby fizyczne, jeżeli mają miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej
      Polskiej, podlegają obowiązkowi podatkowemu od całości swoich dochodów
      (przychodów) bez względu na miejsce położenia źródeł przychodów (nieograniczony
      obowiązek podatkowy).
    Na podstawie art. 3 ust. 1a ww. ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Za osobę mającą miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej uważa
      się osobę fizyczną, która:

      1) posiada na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej centrum interesów osobistych lub
      gospodarczych (ośrodek interesów życiowych) lub
      2) przebywa na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej dłużej niż 183 dni w roku
      podatkowym.
    Nieograniczonym obowiązkiem podatkowym objęci są podatnicy, którzy w Polsce mają
    miejsce zamieszkania. Podlegają oni obowiązkowi podatkowemu od całości swoich
    dochodów (przychodów) bez względu na miejsce położenia źródeł przychodów.
    Przepis art. 3 ust. 1a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych wskazuje na dwa
    warunki, od spełnienia których uzależnia się kwalifikację danej osoby jako mającej miejsce
    zamieszkania w Polsce. Powyższe przesłanki są rozdzielone spójnikiem „lub”, co jest
    równoznaczne z tym, że wystarczy spełnienie którejkolwiek z nich, aby stwierdzić, że
    osoba posiada miejsce zamieszkania w Polsce, a więc podlega w kraju nieograniczonemu
    obowiązkowi podatkowemu, czyli opodatkowaniu od wszystkich osiąganych dochodów.
    Jako pierwszy warunek pozwalający na uznanie osoby za mającą miejsce zamieszkania na
    terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przepis wskazuje posiadanie centrum interesów
    osobistych lub gospodarczych (ośrodek interesów życiowych). Przesłanka ta została
    skonstruowana w bardzo szeroki sposób, jeśli chodzi o zakreśloną grupę osób, które na
    potrzeby podatku dochodowego od osób fizycznych posiadają w Polsce ośrodek
    interesów życiowych. Wynika to z użycia w powołanym powyżej przepisie spójnika „lub” w
    sformułowaniu „centrum interesów osobistych lub gospodarczych” dla doprecyzowania,
    kiedy uznaje się daną osobę za mającą miejsce zamieszkania na terytorium
    Rzeczypospolitej Polskiej.
    Przez „centrum interesów osobistych” należy rozumieć wszelkie powiązania rodzinne, tzn.
    ognisko domowe, aktywność społeczną, polityczną, kulturalną, obywatelską,
    przynależność do organizacji/klubów, uprawiane hobby itp. Z kolei „centrum interesów
    gospodarczych” to przede wszystkim miejsce prowadzenia działalności zarobkowej, źródła
    dochodów, posiadane inwestycje, majątek nieruchomy i ruchomy, polisy
    ubezpieczeniowe, zaciągnięte kredyty, konta bankowe itd.
    Za osobę mającą miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej uważa się również
    osobę fizyczną, która przebywa na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej dłużej niż 183 dni
    w roku podatkowym. W świetle art. 3 ust. 1a ustawy o podatku dochodowym od osób
    fizycznych analizowany warunek stanowi samodzielną podstawę do uznawania określonej
    kategorii osób za rezydentów, niezależną od omówionego powyżej posiadania na
    terytorium Polski centrum interesów życiowych.
    Przepisy art. 3 ust. 1, 1a, 2a, 2b ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych
    stosuje się z uwzględnieniem umów w sprawie unikania podwójnego opodatkowania,
    których stroną jest Rzeczpospolita Polska (art. 4a tej ustawy). Ocena czy podatnik podlega
    w Rzeczypospolitej Polskiej nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu powinna być
    dokonana w każdym przypadku indywidualnie z uwzględnieniem postanowień umowy o
    unikaniu podwójnego opodatkowania.
    W Pana sprawie zastosowanie znajdzie Konwencja między Rzecząpospolitą Polską a
    Królestwem Norwegii w sprawie unikania podwójnego opodatkowania i zapobiegania
    uchylaniu się od opodatkowania w zakresie podatków od dochodu, sporządzona w
    Warszawie dnia 9 września 2009 r., oraz Protokół do tej Konwencji (Dz. U. z 2010 r. Nr 134
    poz. 899 ze zm.) (dalej: „Konwencja polsko-norweska”).
    Przy czym zarówno Polska, jak i Norwegia notyfikowały Konwencję polsko-norweską do
    objęcia Konwencją wielostronną implementującą środki traktatowego prawa
    podatkowego mające na celu zapobieganie erozji podstawy opodatkowania i
    przenoszeniu zysku, sporządzoną w Paryżu dnia 24 listopada 2016 r. (Dz. U. z 2018 r. poz.
    1369, dalej: Konwencja MLI). Dniem wejścia w życie postanowień Konwencji MLI dla Polski
    jest dzień 1 lipca 2018 r., natomiast dla Norwegii dzień 1 listopada 2019 r.

    Przepisy Konwencji MLI stosowane są równolegle z przepisami umów o unikaniu
    podwójnego opodatkowania (Konwencja MLI nie działa jak protokół zmieniający). W
    praktyce przepisy Konwencji MLI mają pierwszeństwo przed regulacjami umów o unikaniu
    podwójnego opodatkowania (tzn. jeśli przepisy umowy będą sprzeczne z przepisami
    Konwencji MLI, to przepisy Konwencji MLI będą miały zastosowanie jako akt późniejszy).
    Stosownie do art. 4 ust. 1 Konwencji polsko-norweskiej:
      W rozumieniu niniejszej Konwencji, określenie „osoba mająca miejsce zamieszkania
      lub siedzibę w Umawiającym się Państwie” oznacza każdą osobę, która według
      ustawodawstwa tego Państwa podlega tam opodatkowaniu ze względu na jej miejsce
      zamieszkania, miejsce stałego pobytu, siedzibę zarządu albo inne kryterium o
      podobnym charakterze, i obejmuje również to Państwo oraz każdą jednostkę jego
      podziału terytorialnego lub organ władzy lokalnej. Jednakże, określenie to nie
      obejmuje żadnej osoby, która podlega opodatkowaniu w tym Państwie tylko ze
      względu na dochód jaki osiąga ona ze źródeł położonych w tym Państwie.
    W myśl art. 4 ust. 2 Konwencji polsko-norweskiej:
      Jeżeli, stosownie do postanowień ustępu 1 niniejszego artykułu, osoba fizyczna ma
      miejsce zamieszkania w obu Umawiających się Państwach, wówczas jej status określa
      się zgodnie z następującymi zasadami:
      a) uważa się ją za mającą miejsce zamieszkania tylko w tym Państwie, w którym ma
      ona stałe miejsce zamieszkania; jeżeli ma ona stałe miejsce zamieszkania w obu
      Państwach, wówczas uważa się ją za mającą miejsce zamieszkania tylko w tym
      Państwie, z którym ma ściślejsze powiązania osobiste oraz gospodarcze (ośrodek
      interesów życiowych);
      b) jeżeli nie jest możliwe ustalenie, w którym Państwie osoba posiada ośrodek
      interesów życiowych albo nie posiada ona stałego miejsca zamieszkania w żadnym z
      Państw, uważa się ją za mającą miejsce zamieszkania tylko w tym Państwie, w którym
      stale przebywa;
      c) jeżeli przebywa ona zazwyczaj w obu Państwach lub nie przebywa zazwyczaj w
      żadnym z nich, uważa się ją za mającą miejsce zamieszkania tylko w tym Państwie,
      którego jest obywatelem;
      d) jeżeli osoba jest obywatelem obydwu Państw lub nie jest obywatelem żadnego z
      tych Państw, właściwe organy Umawiających się Państw rozstrzygną sprawę w drodze
      wzajemnego porozumienia.
    Dla potrzeb dokonania interpretacji ww. przepisu należy sięgnąć do Komentarza do
    Modelowej Konwencji OECD. Głównym celem Modelowej Konwencji OECD jest
    umożliwienie rozwiązywania w sposób jednolity najczęściej występujących problemów w
    zakresie międzynarodowego prawnego podwójnego opodatkowania. Zgodnie z
    zaleceniami Rady OECD państwa członkowskie przy zawieraniu lub rewizji dwustronnych
    konwencji powinny stosować się do Modelowej Konwencji i do interpretacji zawartej w
    Komentarzu do tej Konwencji. Postanowienia Konwencji zyskały powszechne (światowe)
    uznanie wyrażające się włączaniem ich do większości dwustronnych umów. Wiele umów w
    sprawie unikania podwójnego opodatkowania, które zawarła Polska z innymi krajami,
    została sporządzona w zgodzie z postanowieniami Modelowej Konwencji OECD, w tym
    Konwencja polsko-norweska.
    Według Komentarza do Modelowej Konwencji OECD posiadanie stałego ogniska
    domowego oznacza, że osoba fizyczna urządziła je i zastrzegła dla swojego trwałego
    użytkowania, w przeciwieństwie do przebywania w konkretnym miejscu, ale w takich
    warunkach, z których wynika, że dany pobyt jest zamierzony na krótki czas. Zgodnie z
    Komentarzem istotnym czynnikiem jest trwałość zamieszkania, dbałość o ognisko
    domowe, co należy rozumieć, że osoba zainteresowana czyni wszystko, co jest niezbędne,
    aby mieć to mieszkanie do własnej dyspozycji w każdym czasie, w sposób ciągły, a nie od

    czasu do czasu, na pobyt, który z różnych względów może mieć charakter krótkotrwały.
    Jeżeli osoba fizyczna posiada ognisko domowe w obu Umawiających się państwach,
    wówczas pierwszeństwo ma państwo, z którym osobiste i ekonomiczne powiązania danej
    osoby są ściślejsze. Przez takie powiązania Komentarz nakazuje rozumieć ośrodek
    interesów życiowych, przy ustalaniu którego należy wziąć pod uwagę stosunki rodzinne i
    towarzyskie, zatrudnienie, działalność polityczną, kulturalną i wszelką inną, miejsce
    działalności gospodarczej i miejsce, z którego zarządza swoim mieniem. Wszystkie te
    okoliczności należy rozważyć w całości, uwzględniając indywidualne postępowanie danej
    osoby. Jeśli miejsca zamieszkania nie można ustalić na podstawie tego kryterium, należy
    ustalić je, biorąc pod uwagę przede wszystkim miejsce, w którym osoba fizyczna zwykle
    przebywa, a następnie obywatelstwo danej osoby.
    Ustalenie miejsca zamieszkania podatnika decyduje o zakresie ciążącego na nim
    obowiązku podatkowego. Jeżeli podatnik zostaje uznany za rezydenta podatkowego
    drugiego państwa na skutek spełnienia kryteriów przewidzianych w krajowym prawie
    podatkowym tego państwa, a w Polsce jest uznawany za rezydenta podatkowego na mocy
    wyżej opisanych przepisów ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, mamy do
    czynienia z podwójną rezydencją podatkową.
    Umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania przewidują specjalne reguły kolizyjne w
    przypadku podwójnej rezydencji podatkowej, pozwalające ustalić, w którym państwie
    dana osoba posiada miejsce zamieszkania dla celów podatkowych. Reguły te zawarte są w
    powołanym wyżej art. 4 ust. 2 Konwencji polsko-norweskiej.
    Z opisu zdarzenia wynika, że w Polsce przebywała w 2024 r. większość Pana najbliższej
    rodziny oraz znajomych, Pana pobyt w Polsce trwał przez większość dni w roku 2024
    (powyżej 183 dni), a zatrudnienie za granicą miało charakter czasowy. Tak więc w Pana
    przypadku w 2024 r. był Pan osobą mającą miejsce zamieszkania na terytorium
    Rzeczypospolitej Polskiej w rozumieniu art. 3 ust. 1a ustawy o podatku dochodowym od
    osób fizycznych. W konsekwencji w 2024 r. podlegał Pan w Polsce nieograniczonemu
    obowiązkowi podatkowemu.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Pan przedstawił i stanu prawnego, który
    obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    · Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy
      z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.).
      Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pana sytuacja będzie zgodna
      (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosuje się Pan do
      interpretacji.
    · Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z
      dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    · Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki
      interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pan prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu
    Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z
    dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.
    U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
    · w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
    · w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP
      (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.