Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0115-KDST2-2.4011.287.2025.2.BM
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-07-14
Teza: Skutki podatkowe zawarcia ugody z bankiem w związku z
kredytem hipotecznym.
Słowa kluczowe: banki
cel-cele mieszkaniowe
kredyt-kredyt hipoteczny
ugody
zaniechanie-zaniechanie poboru podatku
Zagadnienia: Ordynacja podatkowa-Dział III Zobowiązania podatkowe-
Rozdział 1 Powstawanie zobowiąznia podatkowego-
Zaniechanie poboru podatku
Przepisy: [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 1-art. 9-ust. 1
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 1-art. 9-ust. 2

## Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

łowe
    Szanowni Państwo,
    stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego
    zdarzenia przyszłego w podatku dochodowym od osób fizycznych jest prawidłowe.

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

7 maja 2025 r. wpłynął Państwa wniosek wspólny o wydanie interpretacji indywidualnej
    dotyczący skutków podatkowych w zakresie podatku dochodowego od osób fizycznych z
    związku z zawartą ugodą z bankiem i wypłatą kwoty z tego tytułu. Uzupełnili go Państwo 6
    czerwca 2025 r. (data wpływu).
    Zainteresowani, którzy wystąpili z wnioskiem
    1. Zainteresowana będąca stroną postępowania:
      A.C.
      (...)
    2. Zainteresowany niebędący stroną postępowania:
      B.C.
      (...)

## Opis zdarzenia przyszłego

Wnioskodawcy (Wnioskodawczyni na dzień zawarcia umowy nosiła panieńskie nazwisko:
    D.) 29 grudnia 2008 r. w A. podpisali umowę nr (...) o kredyt hipoteczny dla osób
    fizycznych (...) waloryzowany kursem USD (dalej jako: Umowa) z X S.A. z siedzibą w (...)
    (obecnie: Y spółka akcyjna), dalej jako: Bank. Celem kredytu było sfinansowanie zakupu
    spółdzielczego własnościowego prawa do lokalu mieszkalnego. W wykonaniu Umowy
    kredytowej Bank udzielił Wnioskodawcom kredytu w kwocie 176 234,65 PLN.
    Wnioskodawcy zakupili prawo do spółdzielczego własnościowego prawa do lokalu
    mieszkalnego położonego przy ul. A. 1 w A., w którym to lokalu mieszkają do dzisiaj.
    W okresie od 5 stycznia 2009 r. do 31 grudnia 2024 r. Wnioskodawcy w związku z Umową
    kredytową przekazali Bankowi kwoty 65 371,96 PLN tytułem spłaty rat kapitałowo-
    odsetkowych, 8 942,10 PLN tytułem ubezpieczenia (łącznie w PLN: 74 314,06 PLN) oraz 46
    832,27 dolarów amerykańskich. Wnioskodawcy kredytu jeszcze nie spłacili. Umowa
    kredytowa zawiera szereg klauzul abuzywnych, w tym również tych wskazanych w
    dokumencie tzw. Mapie Klauzul Niedozwolonych w umowach kredytów „walutowych”
    sporządzonym przez Rzecznika Finansowego. Wnioskodawcy w dniu 31 grudnia 2024 r.
    pozwali Bank o ustalenie nieważności zawartej Umowy kredytu oraz o zapłatę, w wyniku
    czego przed Sądem Okręgowym (...) toczy się postępowanie o sygn. akt: (...).
    W dniu 7 kwietnia 2025 r. Bank przedstawił Wnioskodawcom propozycję ugody
    pozasądowej nr (...) (dalej: Ugoda). Ugoda nie zawiera stwierdzenia, że Umowa kredytowa
    jest nieważna, jednak Bank przyznaje w niej, że Wnioskodawcom przysługują roszczenia w
    stosunku do Banku „wynikające ze świadczeń spełnionych w wykonaniu Umowy: 65
    371,96 PLN tytułem rat kapitałowo-odsetkowych, 46 832,27 USD tytułem rat kapitałowo-
    odsetkowych, 6 957,39 PLN tytułem składek na poczet ubezpieczenia, 352,49 PLN tytułem
    opłaty i prowizji związanej z kredytem, a tym samym Wnioskodawcom przysługują w
    stosunku do Banku roszczenia o zapłatę w wysokości 72 681,84 PLN oraz 46 832,27 USD, a
    więc łączne roszczenie o zapłatę w wysokości 253 267,07 PLN, przy czym spłaty dokonane
    w USD zostały przeliczone na PLN po średnim kursie USD z dnia 4 kwietnia 2025 r. według
    Tabeli kursów średnich walut obcych publikowanej przez Narodowy Bank Polski na stronie
    www.nbp.pl (§ 1 ust. 1 Ugody), a Bankowi w związku z wykonaniem Umowy (wypłatą

    kapitału kredytu) przysługuje w stosunku do Wnioskodawców roszczenie o zapłatę kwoty
    176 243,66 PLN (§ 1 ust. 2 Ugody).
    Strony zamierzają dokonać w Ugodzie potrącenia roszczenia Wnioskodawców w
    wysokości 253 267,07 PLN z roszczeniem Banku w wysokości 176 243,66 PLN, w wyniku
    czego wierzytelności te umorzą się nawzajem do wysokości niższej z tych wierzytelności, a
    więc do wysokości 176 243,66 PLN (§ 1 ust. 3 Ugody). Na skutek dokonanego potrącenia,
    Bank zobowiązany będzie do zapłaty na rzecz Wnioskodawców pozostałej kwoty
    przysługującego im roszczenia, tj. 77 023,41 PLN (§ 1 ust. 4 Ugody). Bank dodatkowo
    zobowiązuje się w ramach Ugody dokonać zwrotu na rzecz Wnioskodawców kosztów
    zastępstwa procesowego w kwocie 10 800,00 PLN (100% stawki minimalnej), która to
    kwota nie przekracza maksymalnych kosztów zastępstwa procesowego możliwych do
    zasądzenia na podstawie rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października
    2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (t. j. Dz.U. 2023 poz. 1935).
    W związku z zawarciem i wykonaniem Ugody, Strony zgodnie zamierzają oświadczyć, że
    nie będą występować w przyszłości względem siebie z żadnymi roszczeniami
    wywodzonymi z treści postanowień Umowy, w tym związanymi z zawarciem lub
    wykonywaniem Umowy, a Ugoda w całości będzie wyczerpywać ich wszelkie roszczenia, w
    tym dochodzone przez Wnioskodawców indywidualnie przeciwko Bankowi przez sądem (§
    1 ust. 9 Ugody). W związku z zawarciem Ugody, Bank wprowadzi modyfikację w systemie
    transakcyjnym Wnioskodawców uwzględniające Ugodę, zamknie kredyt hipoteczny oraz
    poinformuje Biuro Informacji Kredytowej (§ 1 ust. 13 Ugody).
    W treści Ugody Bank informuje Wnioskodawców, że w zakresie stanu faktycznego
    powstałego w wyniku zawartej Ugody Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej wydał
    interpretację podatkową i potwierdził, że po stronie Wnioskodawców („Klienta”) nie
    powstaje przychód podatkowy, a w związku z tym na Banku nie ciąży obowiązek
    informacyjny, tj. obowiązek przygotowania informacji PIT-11 (§ 4 Ugody). Strony prowadzą
    rozmowy dotyczące warunków Ugody, wysokość poszczególnych kwot objętych
    rozliczeniami w zakresie Ugody może więc jeszcze ulec zmianie. Bank dopuszcza
    negocjacje wyłącznie w zakresie kwot, nie wyraża zgody na zmianę innych zapisów.
    W szczególności Bank nie zgadza się na przyznanie przez Strony abuzywności
    postanowień Umowy, nieważności Umowy, nie wyraża zgody na doprecyzowanie, jaki jest
    tytuł zwrotu kwoty na rzecz Wnioskodawców oraz czym w istocie (w sensie prawnym) jest
    zamknięcie kredytu hipotecznego i zrzeczenie się przez Bank dochodzenia roszczeń z
    Umowy. Wnioskodawcy nie mają pewności, czy kwota zwrotu jaką otrzymają od Banku,
    kwota wierzytelności Banku, z której dochodzenia Bank rezygnuje oraz kwota zwrotu
    kosztów zastępstwa procesowego objęta jest opodatkowaniem z tytułu podatku od osób
    fizycznych. Kwestię zawarcia Ugody Wnioskodawcy uzależniają więc od stanowiska organu
    skarbowego w tym zakresie. Bank wyznaczył Wnioskodawcom termin na zawarcie ugody
    do dnia 6 czerwca 2025 r.
    Pytania ostatecznie sformułowane w uzupełnieniu wniosku

    1. Czy kwota, której Wnioskodawcy mają otrzymać zwrot od Banku w wyniku zawarcia
      Ugody (na dzień złożenia propozycji ugodowej przez Bank jest to kwota 77 023,41 PLN,
      przy czym kwota ta może ulec zmianie, spłaty dokonane przez Wnioskodawców w USD
      zostały bowiem przeliczone na PLN po średnim kursie USD z dnia 4 kwietnia 2025 r.
      według Tabeli kursów średnich walut obcych publikowanej przez Narodowy Bank
      Polski na stronie www.nbp.pl), stanowić będzie przychód Wnioskodawców w
      rozumieniu art. 11 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od
      osób fizycznych (Dz. U. z 2025 r. poz. 163) i czy w związku z tym powstanie po ich
      stronie obowiązek zapłaty podatku dochodowego?
    2. Czy kwota 10 800 PLN, której Bank zamierza dokonać zwrotu na rzecz Wnioskodawców
      jako kwoty kosztów zastępstwa procesowego, nieprzekraczających maksymalnych
      kosztów zastępstwa procesowego możliwych do zasądzenia na podstawie § 2 pkt 7
      rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie
      opłat za czynności radców prawnych (t. j. Dz.U. 2023 r. poz. 1935) (§ 1 ust. 5 Ugody), a
      którą to kwotę Wnioskodawcy zamierzają w całości przekazać na rzecz pełnomocnika
      procesowego tytułem wynagrodzenia, stanowić będzie przychód Wnioskodawców i czy
      w związku z tym powstanie po ich stronie obowiązek zapłaty podatku dochodowego
      od osób fizycznych na podstawie przepisów ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku
      dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2025 r. poz. 163) od tej kwoty?
    Państwa stanowisko w sprawie
    STANOWISKO DO PYTANIA 1
    Kwota, której Wnioskodawcy mają otrzymać zwrot od Banku w wyniku zawarcia Ugody,
    nie będzie stanowiła po stronie Wnioskodawców przychodu w rozumieniu art. 11 ust. 1
    ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych a jej uzyskanie nie będzie skutkowało
    po stronie Wnioskodawców obowiązkiem zapłaty podatku dochodowego.
    Zgodnie z przepisem art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym
    od osób fizycznych (tekst jedn.: Dz. U. z 2025 r. poz. 163): „Opodatkowaniu podatkiem
    dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z wyjątkiem dochodów
    wymienionych w art. 21 , 52, 52a i 52c oraz dochodów, od których na podstawie
    przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku”. Z przepisu tego wynika, że
    opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych podlega - co do zasady -
    każdy dochód osiągnięty przez osobę fizyczną. Zgodnie natomiast z definicją dochodu jest
    nim nadwyżka przychodów nad kosztami ich uzyskania.
    Przychodami, zgodnie z art. 11 ust. 1 ustawy są: z zastrzeżeniem art. 14-15, art. 17 ust. 1
    pkt 6, 9, 10 w zakresie realizacji praw wynikających z pochodnych instrumentów
    finansowych, pkt 11, art. 19, art. 25b, art. 30ca, art. 30da i art. 30f, są otrzymane lub
    postawione do dyspozycji podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i wartości
    pieniężne oraz wartość otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych
    świadczeń.
    Jak wskazuje się w licznych interpretacjach indywidualnych (interpretacja podatkowa
    Dyrektora Krajowej Izby Skarbowej z dnia 1 sierpnia 2024 r. nr 0112-KDIL2-
    1.4011.535.2024.3.DJ; interpretacja podatkowa Dyrektora Krajowej Izby Skarbowej z dnia
    8 sierpnia 2024 r. nr 0112-KDIL2-1.4011.570.2024.3.DJ) w przypadku świadczeń
    opiewających na wartości pieniężne, istotne są te otrzymane lub chociaż pozostawione do
    dyspozycji podatnika, chodzi przy tym o świadczenia o charakterze definitywnym,
    bezzwrotnym, powodującym wzbogacenie podatnika. Zatem świadczenia o charakterze
    zwrotnym nie generują przychodu podatkowego. W konsekwencji, otrzymanie przez
    Wnioskodawców środków pieniężnych, które Bank ma wypłacić Wnioskodawcom w
    związku z planowaną ugodą nie stanowi dla Wnioskodawców przychodu, podlegającego
    opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych.
    W danym stanie faktycznym kwota, którą Bank zamierza zwrócić Wnioskodawcom stanowi
    część kwoty wpłaconej uprzednio przez Wnioskodawców na rzecz Banku w wykonaniu

    Umowy, której postanowienia były abuzywne. Wprawdzie nie zostało to wprost
    wyartykułowane w treści Ugody, jednak jej postanowienia wskazują, że Strony de facto
    przyjmują pierwotną nieważność Umowy i dokonują rozliczeń z tego tytułu. Należy mieć
    na uwadze, że propozycja Ugody została przedstawiona Wnioskodawcom w następstwie i
    niejako w odpowiedzi na wniesienie przez nich powództwa o zapłatę oraz unieważnienie
    Umowy, o czym świadczy m.in. zapis Ugody, w myśl którego „Zamiarem Banku i Klienta
    jest polubownie rozstrzygnąć spór między stronami w zakresie wzajemnie przysługujących
    Stronom roszczeń, które są przedmiotem sporu sądowego w postępowaniu
    indywidualnym z powództwa Klienta toczącym się przed Sądem Okręgowym (...), sygn..
    akt: (...) (pkt 3 lit. a preambuły). Po drugie Bank przyznaje w treści Ugody, że „Klientowi
    przysługują następujące roszczenia w stosunku do Banku, wynikające ze świadczeń
    spełnionych w wykonaniu Umowy”, a więc ich wypłata stanowić będzie zwrot tego, co
    Wnioskodawcy świadczyli na rzecz Banku w wykonaniu Umowy. Nie będzie to stanowić
    wypłaty dodatkowych środków, które dopiero wejdą do majątku Wnioskodawców i
    stanowić będą przysporzenie. Kwoty wpłacone w wykonaniu Umowy niejako „powrócą” do
    majątku Wnioskodawców. Kwota zwrotu, którą Bank zamierza wypłacić w wyniku zawartej
    ugody, będzie się mieściła w kwocie wpłacanej przez Wnioskodawców podczas spłaty
    kredytu hipotecznego, a więc jej otrzymanie nie spowoduje po stronie Wnioskodawców
    dodatkowego przysporzenia majątkowego.
    STANOWISKO DO PYTANIA 2
    Kwota 10 800 PLN, którą Bank zamierza zwrócić Wnioskodawcom jako koszty zastępstwa
    procesowego nie przekracza maksymalnych kosztów zastępstwa procesowego możliwych
    do zasądzenia na podstawie rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22
    października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (§ 1 ust. 5 Ugody), a
    którą to kwotę Wnioskodawcy zamierzają w całości przekazać na rzecz pełnomocnika
    procesowego tytułem wynagrodzenia, nie będzie stanowić przychodu Wnioskodawców i w
    związku z tym nie powstanie po ich stronie obowiązek zapłaty podatku dochodowego od
    osób fizycznych na podstawie przepisów ustawy z dnia 26 lipca 1991 o podatku
    dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2025 r. poz. 1637).
    Kwota 10 800 PLN zostanie - zgodnie z umową zawartą z pełnomocnikiem
    reprezentującym Wnioskodawców w sprawie o unieważnienie Umowy kredytowej -
    przekazana przez Wnioskodawców w całości na rzecz pełnomocnika. W związku z faktem,
    że kwota 10 800 PLN będzie stanowiła rekompensatę wydatków na zapewnienie
    zastępstwa profesjonalnego pełnomocnika na rzecz Wnioskodawców, nie będzie ona
    stanowiła przysporzenia Wnioskodawców. Kwota ta nie będzie bowiem stanowiła
    dodatkowego wzbogacenia Wnioskodawców. W interpretacjach podatkowych wskazuje
    się, że zasądzona przez sąd kwota kosztów zastępstwa procesowego, w części
    odpowiadającej kosztom faktycznie poniesionym przez podatnika, nie stanowi po jego
    stronie przysporzenia majątkowego i nie powstaje z tego tytułu przychód podlegający
    opodatkowaniu podatkiem dochodowym na podstawie art. 11 ust. 1 ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych. Wynika to z tego, że koszty te w pierwszej kolejności
    zostają sfinansowane z własnych środków podatnika, a następnie na podstawie
    orzeczenia sądu zostają mu zwrócone - kwota ta stanowi więc zwrot poniesionych
    wcześniej wydatków i nie jest dochodem podlegającym opodatkowaniu (tak: interpretacja
    indywidualna Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia 14 października 2021 r.
    0114-KDIP3-2.4011.629.2021.1 .JM). Zdaniem Wnioskodawców, analogiczna sytuacja
    zachodzi wówczas, gdy Bank dobrowolnie decyduje się zwrócić Wnioskodawcom kwotę
    kosztów zastępstwa procesowego, a Wnioskodawcy wprawdzie uprzednio nie ponieśli
    wydatku w tej kwocie, ale poniosą go niezwłocznie po podpisaniu Ugody z Bankiem.
    Charakter kwoty kosztów jest w obu sytuacjach taki sam — jest to zwrot kosztów
    wynagrodzenia pełnomocnika, nie stanowiący przysporzenia majątkowego
    Wnioskodawców.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest prawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z treścią art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od
    osób fizycznych (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 163 ze zm.):
      Opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z
      wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od
      których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.
    Stosownie do art. 9 ust. 2 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Dochodem ze źródła przychodów, jeżeli przepisy art. 23o, art. 23u, art. 24-24b, art.
      24c, art. 24e, art. 30ca, art. 30da oraz art. 30f nie stanowią inaczej, jest nadwyżka sumy
      przychodów z tego źródła nad kosztami ich uzyskania osiągnięta w roku podatkowym.
      Jeżeli koszty uzyskania przekraczają sumę przychodów, różnica jest stratą ze źródła
      przychodów.
    Jak stanowi art. 11 ust. 1 ww. ustawy:
      Przychodami, z zastrzeżeniem art. 14-15, art. 17 ust. 1 pkt 6, 9, 10 w zakresie realizacji
      praw wynikających z pochodnych instrumentów finansowych, pkt 11, art. 19, art. 25b,
      art. 30ca, art. 30da i art. 30f, są otrzymane lub postawione do dyspozycji podatnika w
      roku kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość otrzymanych
      świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń.
    Z przedstawionych przepisów wynika, że opodatkowaniu podatkiem dochodowym od
    osób fizycznych podlega – co do zasady – każdy dochód osiągnięty przez osobę fizyczną.
    Zgodnie natomiast z definicją dochodu jest nim nadwyżka przychodów ze źródła nad
    kosztami jego uzyskania. Pojęciem pierwotnym dla dochodu jest więc pojęcie przychodu.
    Ten z kolei definiowany jest przez ustawodawcę, czemu dał wyraz w art. 11 ust. 1 ww.
    ustawy, jako otrzymane lub postawione do dyspozycji podatnika w roku kalendarzowym
    pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość otrzymanych świadczeń w naturze i innych
    nieodpłatnych świadczeń. Niemniej jednak z definicji tej wywieść można również, że za
    przychody podatkowe mogą być uznane tylko takie świadczenia, które są określonym
    przyrostem majątkowym (zarówno zwiększającym aktywa, jak i zmniejszającym pasywa) o
    charakterze definitywnym, niemające charakteru zwrotnego.
    O uzyskaniu przychodu w rozumieniu ustawy o podatku dochodowym do osób fizycznych
    można więc mówić w każdej sytuacji gdy podatnik – czy to na skutek otrzymania
    określonych wartości majątkowych (środków pieniężnych, świadczeń w naturze czy też
    innych nieodpłatnych świadczeń), czy też na skutek określonego zdarzenia powodującego
    zmniejszenie jego zobowiązań wobec innych podmiotów – uzyskuje określone
    przysporzenie majątkowe.
    Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych wyraźnie rozróżnia źródła
    przychodów oraz sposób opodatkowania dochodów z poszczególnych źródeł.
    Stosownie do przepisów tej ustawy odrębnym źródłem przychodów są określone w art. 10
    ust. 1 pkt 9 „inne źródła”.
    W myśl art. 20 ust. 1 ww. ustawy:
      Za przychody z innych źródeł, o których mowa w art. 10 ust. 1 pkt 9, uważa się w
      szczególności: kwoty wypłacone po śmierci członka otwartego funduszu emerytalnego
      wskazanej przez niego osobie lub członkowi jego najbliższej rodziny, w rozumieniu
      przepisów o organizacji i funkcjonowaniu funduszy emerytalnych, kwoty uzyskane z
      tytułu zwrotu z indywidualnego konta zabezpieczenia emerytalnego oraz wypłaty z
      indywidualnego konta zabezpieczenia emerytalnego, w tym także dokonane na rzecz
      osoby uprawnionej na wypadek śmierci oszczędzającego, zasiłki pieniężne z
      ubezpieczenia społecznego, alimenty, stypendia, świadczenia otrzymane z tytułu

      umowy o pomocy przy zbiorach, dotacje (subwencje) inne niż wymienione w art. 14,
      dopłaty, nagrody i inne nieodpłatne świadczenia nienależące do przychodów
      określonych w art. 12-14 i art. 17.
    Użycie w powyższym przepisie sformułowania „w szczególności” wskazuje, że definicja
    przychodów z innych źródeł ma charakter otwarty i nie ma przeszkód, aby do tej kategorii
    zaliczyć również przychody inne niż wymienione wprost w przepisie art. 20 ust. 1 ustawy.
    O przychodzie podatkowym z innych źródeł będziemy mówić w każdym przypadku, kiedy
    u podatnika wystąpią realne korzyści majątkowe.
    Instytucja kredytu uregulowana została przepisami ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r.
    Prawo bankowe (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1646 ze zm.). Zgodnie z treścią art. 69 ust. 1 tej
    ustawy:
      Przez umowę kredytu bank zobowiązuje się oddać do dyspozycji kredytobiorcy na czas
      oznaczony w umowie kwotę środków pieniężnych z przeznaczeniem na ustalony cel, a
      kredytobiorca zobowiązuje się do korzystania z niej na warunkach określonych w
      umowie, zwrotu kwoty wykorzystanego kredytu wraz z odsetkami w oznaczonych
      terminach spłaty oraz zapłaty prowizji od udzielonego kredytu.
    Otrzymanie kredytu i jego spłata na warunkach przewidzianych w umowie kredytowej są
    obojętne podatkowo. Przychód po stronie kredytobiorcy pojawia się w przypadku, kiedy
    dochodzi do umorzenia kredytu, jego części lub odsetek. Wtedy bowiem kredytobiorca
    osiąga konkretne przysporzenie majątkowe (przychód w rozumieniu ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych).
    W opisie sprawy wskazali Państwo, że 29 grudnia 2008 r. podpisali umowę o kredyt
    hipoteczny waloryzowany kursem USD (dalej jako: Umowa) z X S.A. z siedzibą w (...)
    (obecnie: Y spółka akcyjna). Celem kredytu było sfinansowanie zakupu spółdzielczego
    własnościowego prawa do lokalu mieszkalnego. W wykonaniu Umowy kredytowej Bank
    udzielił Państwu kredytu w kwocie 176.243,66 zł. W dniu 7 kwietnia 2025 r. Bank
    przedstawił Państwu propozycję ugody pozasądowej która stanowi, że przysługuje
    Państwu w stosunku do Banku roszczenie o zapłatę kwoty w wysokości 253.267,07 zł, a
    Bankowi w związku z wykonaniem Umowy przysługuje w stosunku do Państwa roszczenie
    o zapłatę kwoty 176.243,66 zł. Strony zamierzają dokonać w Ugodzie potrącenia Państwa
    roszczenia w wysokości 253.267,07 zł z roszczeniem Banku w wysokości 176.243,66 zł, w
    wyniku czego wierzytelności te umorzą się nawzajem do wysokości niższej z tych
    wierzytelności, a więc do wysokości 176 243,66 zł. Na skutek dokonanego potrącenia,
    Bank zobowiązany będzie do zapłaty na Państwa rzecz pozostałej kwoty przysługującego
    im roszczenia, tj. 77.023,41 zł.
    Bank dodatkowo zobowiązuje się w ramach Ugody dokonać zwrotu na Państwa rzecz
    kosztów zastępstwa procesowego w kwocie 10 800,00 PLN
    Zasady i skutki dokonywania kompensaty (potrącenia) reguluje przepis art. 498 ustawy z
    dnia 23 kwietnia 1964 r Kodeks cywilny (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1061 ze zm.). Zgodnie z
    tym przepisem:
      Gdy dwie osoby są jednocześnie względem siebie dłużnikami i wierzycielami, każda z
      nich może potrącić swoją wierzytelność z wierzytelności drugiej strony, jeżeli
      przedmiotem obu wierzytelności są pieniądze lub rzeczy tej samej jakości oznaczone
      tylko co do gatunku, a obie wierzytelności są wymagalne i mogą być dochodzone
      przed sądem lub przed innym organem państwowym.
      Wskutek potrącenia obie wierzytelności umarzają się nawzajem do wysokości
      wierzytelności niższej.
    Potrącenie wierzytelności jest jedną z form wygaśnięcia zobowiązania w wyniku
    wykonania świadczenia przez umorzenie wzajemnych wierzytelności między stronami.
    Wygaśnięcie zobowiązania przez potrącenie, czyli kompensata wierzytelności, następuje
    wówczas, jeżeli jedna strona jest w stosunku do drugiej dłużnikiem i jednocześnie

    wierzycielem, tj. ma zarówno wierzytelność, jak i zobowiązanie względem tej drugiej
    strony. Potrącenie, mimo że dotyczy świadczeń tego samego rodzaju (z reguły
    pieniężnych), prowadzi do zaliczenia jednej wierzytelności na poczet drugiej. Dochodzi w
    ten sposób do zaspokojenia wierzyciela i osiągnięcia tym samym celu zobowiązania. Na
    skutek potrącenia wierzytelności obydwu stron umarzają się nawzajem do wysokości
    wierzytelności niższej. Instytucja potrącenia jest substytutem świadczenia, dzięki któremu
    dłużnik płaci swój dług i zwalnia się z zobowiązania. W momencie potrącenia następuje
    faktyczne spełnienie świadczenia. Potrącenie jest więc formą wykonania zobowiązania,
    do którego, w myśl art. 503 Kodeksu cywilnego, stosuje się przepisy o zaliczeniu zapłaty.
    Wprawdzie przez potrącenie strony nie otrzymują efektywnie należnych im świadczeń,
    ale wskutek zaliczenia wierzytelności jednej z nich na poczet wierzytelności drugiej
    każda ze stron zostaje zwolniona ze swego długu, co pozwala uznać ich długi za
    spłacone. Tym samym potrącenie jako sposób wygaszenia stosunku zobowiązaniowego
    uznaje się za równoważny spełnieniu świadczenia (zapłacie).
    W sytuacji, gdy dojdzie do umorzenia należności poprzez potrącenie wierzytelności, u
    stron nie wystąpi przychód podatkowy. Przychód podatkowy wystąpiłby wówczas, gdy
    doszłoby do częściowej kompensaty wierzytelności, a wierzyciel zwolniłby dłużnika z
    pozostałej części długu.
    Mając na uwadze powyższe, w przypadku dokonania przez bank zwrotu na Państwa rzecz
    pozostałej kwoty roszczenia otrzymają Państwo z powrotem zwrot zapłaconych Bankowi
    kwot. Nie ma zatem podstaw, aby zwróconą przez bank kwotę uznać za przychód
    podlegający opodatkowaniu. Dla celów podatkowych zwrot taki będzie obojętny
    podatkowo. Tym samym nie będą mieli Państwo obowiązku rozliczenia tych środków dla
    celów podatkowych.
    W odniesieniu natomiast do zwrotu kosztów zastępstwa procesowego, stosownie do art.
    98 § 2 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. Kodeks postępowania cywilnego (t. j. Dz. U. z
    2024 r. poz. 1568 ze zm.):
      Do niezbędnych kosztów procesu prowadzonego przez stronę osobiście lub przez
      pełnomocnika, który nie jest adwokatem, radcą prawnym lub rzecznikiem
      patentowym, zalicza się poniesione przez nią koszty sądowe, koszty przejazdów do
      sądu strony lub jej pełnomocnika oraz równowartość zarobku utraconego wskutek
      stawiennictwa w sądzie. Równowartość utraconego zarobku nie może przekraczać
      wynagrodzenia jednego adwokata wykonującego zawód w siedzibie sądu
      prowadzącego postępowanie.
    Z kolei w myśl art. 98 § 3 tej ustawy:
      Do niezbędnych kosztów procesu strony reprezentowanej przez adwokata zalicza się
      wynagrodzenie, jednak nie wyższe niż stawki opłat określone w odrębnych przepisach
      i wydatki jednego adwokata, koszty sądowe oraz koszty nakazanego przez sąd
      osobistego stawiennictwa strony.
    Zgodnie z art. 98 § 4 Kodeksu postępowania cywilnego:
      Wysokość kosztów sądowych, zasady zwrotu utraconego zarobku lub dochodu oraz
      kosztów stawiennictwa strony w sądzie, a także wynagrodzenie adwokata, radcy
      prawnego i rzecznika patentowego regulują odrębne przepisy.
    Jak wynika z powyższych przepisów, koszty procesu (w tym zastępstwa procesowego)
    mają charakter zwrotu wydatków poniesionych przez stronę. Zwrot kosztów zastępstwa
    procesowego przez Bank na Państwa rzecz, w ramach zawartej Ugody, nie spowoduje
    powstania u Państwa przychodu, o którym mowa w art. 20 ust. 1 w związku z art. 11 ust. 1
    ustawy o PIT. Środki te nie będą stanowiły przysporzenia po Państwa stronie i nie będą
    podlegały opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych, ponieważ w
    związku z dokonanym zwrotem ww. kosztów nie nastąpi realne przysporzenie majątkowe.
    Kwota ta będzie stanowiła jedynie zwrot poniesionych wcześniej przez Państwa wydatków

    – nie będzie więc przychodem podlegającym opodatkowaniu. Dla celów podatkowych
    otrzymana kwota tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego będzie obojętna
    podatkowo.

## Dodatkowe informacje

Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, który Państwo przedstawili i stanu prawnego,
    który obowiązuje w dniu wydania interpretacji.
    Procedura wydawania indywidualnych interpretacji przepisów prawa podatkowego nie
    podlega regułom przewidzianym dla postępowania podatkowego, czy kontrolnego. Organ
    wydający interpretację indywidualną w trybie art. 14b ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r.
    Ordynacja podatkowa, opiera się wyłącznie na opisie stanu faktycznego lub zdarzenia
    przyszłego podanego we wniosku – nie prowadzi postępowania dowodowego. Należy
    wskazać, że przy wydawaniu interpretacji organ dokonał wyłącznie analizy okoliczności
    podanych we wniosku. Rolą postępowania w sprawie wydania indywidualnej interpretacji
    przepisów podatkowych nie jest bowiem ustalanie, czy przedstawiony we wniosku stan
    faktyczny (zdarzenie przyszłe) jest zgodny ze stanem rzeczywistym. Ustalenie stanu
    rzeczywistego stanowi domenę ewentualnego postępowania podatkowego. To na
    podatniku ciąży obowiązek udowodnienia w toku tego postępowania okoliczności
    faktycznych, z których wywodzi on dla siebie korzystne skutki prawne. Jeżeli zatem,
    przedstawiony we wniosku opis zdarzenia przyszłego różnił się od występującego w
    rzeczywistości, wówczas wydana interpretacja nie będzie chroniła Państwa w zakresie
    przedstawionego zdarzenia przyszłego.
    Odnośnie powołanych interpretacji indywidualnych należy zauważyć, że wydane zostały w
    indywidualnych sprawach, w związku z czym nie można nadać im waloru uniwersalnego.
    Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    • Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy
      z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.).
      Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie
      zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosują się
      Państwo do interpretacji.
    • Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
        1) z zastosowaniem art. 119a;
        2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5
        ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
        3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    • Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki
      interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Zainteresowana będąca stroną postępowania (art. 14r § 2 Ordynacji podatkowej) ma
    prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu

    Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z
    dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.
    U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
    • w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
    • w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP
      (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 i art. 14r
    Ordynacji podatkowej.