Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0114-KDIP1-2.4012.515.2025.2.RM
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-10-15
Teza: Opodatkowanie i dokumentowanie usługi polegającej na
przekazywaniu leadów za usługę elektroniczną.
Słowa kluczowe: informacja-informacja podsumowująca
obciążenia-odwrotne obciążenie
podatnik-podatnik VAT UE
usługi-usługi elektroniczne
usługi-usługi związane z nieruchomościami
Zagadnienia: Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział V. Miejsce
świadczenia -Rozdział 3. Miejsce świadczenia przy
świadczeniu usług-Miejsce świadczenia usług na rzecz
podatnika
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział I-
art. 2-pkt 26
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział V-
Rozdział 3-art. 28a-pkt 1-lit. a
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział V-
Rozdział 3-art. 28b-ust. 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział V-
Rozdział 3-art. 28e
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział X-
Rozdział 3-art. 100-ust. 1-pkt 4
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział XI-
Rozdział 1-art. 106e-ust. 1-pkt 18

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

8 sierpnia 2025 r., za pośrednictwem systemu e-Doręczenia, wpłynął Państwa wniosek z 8
    sierpnia 2025 r. o wydanie interpretacji indywidualnej, który dotyczy opodatkowania i
    dokumentowania usługi polegającej na przekazywaniu leadów. Uzupełnili go Państwo - w
    odpowiedzi na wezwanie - pismem z 24 września 2025 r. (wpływ 24 września 2025 r.).
    Treść wniosku jest następująca:

## Opis zdarzenia przyszłego

sformułowany w uzupełnieniu wniosku
    Wnioskodawczyni jest prostą spółką akcyjną z siedzibą na terytorium Rzeczypospolitej
    Polskiej. Jest czynnym podatnikiem podatku od towarów i usług, zarejestrowanym w bazie
    VIES.
    W ramach prowadzonej działalności, Wnioskodawczyni oferuje swoim kontrahentom tzw.
    leady. Lead (zgodnie z przyjętymi przez Wnioskodawczynię ogólnymi warunkami umów o
    przekazywaniu leadów, stanowiącymi integralną część umów zawieranych z
    kontrahentami) to zestaw posiadanych przez Wnioskodawczynię informacji o osobie
    zainteresowanej sprzedażą nieruchomości, obejmujący jej podstawowe dane osobowe,
    kontaktowe oraz dane nieruchomości, która ma podlegać zbyciu.
    Powyższe dane Wnioskodawczyni zbiera za pośrednictwem prowadzonych serwisów
    internetowych (np. dla rynku węgierskiego: (...) i dla rynku rumuńskiego: (...)).
    W serwisach zamieszczone są formularze, za pomocą których użytkownicy serwisów mogą
    pozostawić swoje dane osobowe, z których następnie Wnioskodawczyni może
    wygenerować leady i przekazać je swoim kontrahentom. Lead stanowi zatem kontakt do
    osoby, która może być zainteresowana sprzedażą nieruchomości. Po jego pozyskaniu
    kontrahent Wnioskodawczyni może nawiązać kontakt z taką osobą i zaoferować jej swoje
    usługi - np. usługi pośrednictwa w obrocie nieruchomościami, pozyskując w ten sposób
    kolejnego klienta i uzyskując możliwość zarobku.
    Przekazanie leadów następuje odpłatnie i wynagrodzenie należne Wnioskodawczyni od
    kontrahenta może być ustalone w sposób ryczałtowy (stała stawka za lead), prowizyjny
    (wynagrodzenie należne Wnioskodawczyni stanowi procent wynagrodzenia uzyskanego
    przez jej kontrahenta z danego leadu) lub mieszany (część wynagrodzenia rozliczane jest
    w formule ryczałtowej, część stanowi prowizję).

    Usługa polegająca na przekazywaniu leadów kontrahentowi realizowana jest za pomocą
    Internetu (lead jest przekazywany za pośrednictwem serwisu internetowego
    prowadzonego przez Wnioskodawczynię i dedykowanego do obsługi leadów), jest
    zasadniczo zautomatyzowana (lead jest generowany automatycznie w oparciu o dane
    wprowadzone przez użytkownika do formularza udostępnionego w serwisie
    internetowym, również przekazanie leadu następuje w sposób zautomatyzowany),
    wymaga minimalnego udziału człowieka (zarówno generowanie leadu jak i jego
    przekazanie jest zautomatyzowane i niezależne od woli i działania człowieka, jedynymi
    przejawami działalności człowieka są podanie danych umożliwiających wygenerowanie
    leadu oraz złożenie zamówienia na jego dostawę) i jej świadczenie bez wykorzystania
    technologii informacyjnej jest niemożliwe (model biznesowy usługi przyjęty przez
    Wnioskodawczynię zakłada generowanie i przekazywanie leadów za pośrednictwem
    serwisów internetowych; Wnioskodawczyni nie zakłada przekazywania ich w inny sposób).
    Wnioskodawczyni oferuje swoje usługi (leady) głównie kontrahentom mającym siedzibę
    lub prowadzącym działalność gospodarczą w Polsce. Coraz częściej jednak jej
    kontrahentami są kontrahenci zagraniczni, głównie z Węgier i Rumunii. Tym
    kontrahentom Wnioskodawczyni oferuje leady pozyskane, odpowiednio, na rynku
    węgierskim lub rumuńskim, dotyczące nieruchomości położonych - odpowiednio - na
    Węgrzech lub Rumunii.
    Charakter świadczonej usługi (dostarczanych leadów) sprawia, że jest to usługa
    dedykowana dla podmiotów prowadzących działalność gospodarczą związaną z rynkiem
    nieruchomości. Skoro bowiem lead to kontakt do potencjalnego klienta, to jego
    pozyskiwanie przez ewentualnych konsumentów byłoby bezcelowe - konsument nie ma
    bowiem usług do zaoferowania takiej osobie, bo nie prowadzi działalności gospodarczej,
    w ramach której lead mógłby wykorzystać. Tym samym można założyć, że nabywcą leada
    powinien być podmiot prowadzący działalność gospodarczą związaną z rynkiem
    nieruchomości (pośrednictwo w obrocie nieruchomościami, zarządzanie
    nieruchomościami, usługi remontowe etc., przy czym co do zasady kontrahentami
    Wnioskodawczyni są pośrednicy w obrocie nieruchomościami).
    O ile kwestie dotyczące podatku od towarów i usług w przypadku polskich kontrahentów
    nie budzą wątpliwości (istnieje bowiem ujednolicony rejestr podatników VAT: https://www.
    podatki.gov.pl/wykaz-podatnikow-vat-wyszukiwarka), o tyle w przypadku kontrahentów z
    innych krajów dla ustalenia, czy kontrahent jest podatnikiem VAT Wnioskodawczyni
    korzysta z bazy VIES (https://ec.europa.eu/taxation_customs/vies/#/vat-validation).
    Występują jednak sytuacje, w których kontrahent zagraniczny nie jest ujawniony w bazie
    VIES jako podatnik VAT, w związku z czym Wnioskodawczyni ma wątpliwości, jak w takiej
    sytuacji powinna opodatkować na gruncie podatku od towarów i usług usługę świadczoną
    na rzecz takiego kontrahenta. Wnioskodawczyni zdaje sobie przy tym sprawę, że w takich
    wypadkach nie jest w stanie ustalić powodu braku ujawnienia kontrahenta jako podatnika
    VAT w bazie VIES. Może jedynie przypuszczać, że może być to spowodowane kierowaniem
    przez niego usług na rynek lokalny i w konsekwencji brakiem uczestnictwa w transakcjach
    transgranicznych lub innymi kwestiami leżącymi po stronie kontrahenta.
    Po negatywnej weryfikacji kontrahenta w bazie VIES Wnioskodawczyni, zgodnie z
    procedurą wewnętrzną, podejmuje działania celem ustalenia czy kontrahent prowadzi
    działalność gospodarczą w swoim kraju macierzystym poprzez np.:
    1) sprawdzenie odpowiednich rejestrów państwowych dostępnych online i ustalenie czy
      kontrahent jest w nich ujawniony,
    2) pozyskanie od kontrahenta dokumentu potwierdzającego prowadzenie przez niego
      działalności gospodarczej,
    3) pozyskanie od kontrahenta dokumentu potwierdzającego jego rejestrację jako
      podatnika VAT w jego macierzystym kraju (np. na Węgrzech lub w Rumunii).

    Czynności podejmowane przez Wnioskodawczynię w ramach procedury wewnętrznej
    podlegają dokumentowaniu np. skanem lub kopią zaświadczenia o wpisie do
    odpowiedniego rejestru podmiotów prowadzących działalność gospodarczą, wykonaniem
    printscreenu z właściwego rejestru dostępnego online etc. Zasadniczo Wnioskodawczyni
    wymaga ww. dokumenty od swoich kontrahentów. Nie jest jednak wykluczone, iż w
    indywidualnych przypadkach sama będzie zmuszona podejmować działania celem
    zgromadzenia odpowiedniej dokumentacji.
    Powyższe działania Wnioskodawczyni nie zawsze jednak pozwalać będą na ustalenie w
    stopniu pewnym, że kontrahent prowadzi działalność gospodarczą w kraju macierzystym.
    A kwestia ta jest istotna dla sposobu rozliczenia VAT od transakcji z kontrahentem, w tym
    możności zastosowania mechanizmu odwrotnego obciążenia.
    Przedmiotowy wniosek nie dotyczy opisanych powyżej kwestii dowodowych, związanych z
    ustalaniem, czy dany kontrahent Wnioskodawcy prowadzi w kraju swojej siedziby
    działalność gospodarczą. Niniejszy wniosek dotyczy natomiast interpretacji i wykładni
    obowiązków Wnioskodawczyni w związku ze świadczeniem usług na rzecz kontrahentów z
    innych krajów członkowskich, niezarejestrowanych w bazie VIES.
    Ponadto, w uzupełnieniu wniosku udzielili Państwo następujących odpowiedzi:
    1. Czy nabywcą leada będzie podmiot zarejestrowany jako podatnik VAT-UE na
      terytorium innego niż Polska państwa członkowskiego, w którym nabywca posiada
      siedzibę działalności gospodarczej i czy kontrahent poda Państwu ten numer. Jeśli nie,
      to dlaczego?
    Przedmiotem wniosku o interpretację indywidualną jest sytuacja, w której
    Wnioskodawczyni nie może ustalić w sposób pewny czy jej kontrahent jest podmiotem
    zarejestrowanym jako podatnik VAT-UE na terytorium innego niż Polska państwa
    członkowskiego, w którym posiada siedzibę działalności gospodarczej. Weryfikacja
    podanego przez kontrahenta numeru identyfikacyjnego w bazie VIES jest bowiem
    negatywna, co powinno skłaniać ku wnioskowi, że taki kontrahent podatnikiem VAT-UE nie
    jest (przy założeniu kompletności bazy VIES). Jak wskazano przy tym we wniosku,
    Wnioskodawczyni może przypuszczać, że może być to spowodowane kierowaniem przez
    niego usług na rynek lokalny i w konsekwencji brakiem uczestnictwa w transakcjach
    transgranicznych lub innymi kwestiami leżącymi po stronie kontrahenta.
    2. Czy ww. kontrahent (nabywca leada) posiada w Polsce stałe miejsce prowadzenia
      działalności gospodarczej, które będzie uczestniczyło w nabywaniu ww. świadczeń?
    Nie, kontrahent (nabywca leada) nie posiada w Polsce stałego miejsca prowadzenia
    działalności gospodarczej.
    3. Proszę dokładnie opisać sposób zdobywania przez Państwa informacji, o których
      mowa we wniosku oraz sposób ich przekazywania kontrahentom.
    Wnioskodawczyni zakłada, że powyższe pytanie dotyczy informacji składających się na
    lead. Przy takim założeniu, Wnioskodawczyni wskazuje, że informacje składające się na
    lead uzyskuje za pośrednictwem prowadzonych przez siebie serwisów internetowych (np.
    dla rynku węgierskiego: (...) i dla rynku rumuńskiego: (...)). W serwisach zamieszczone są
    formularze, za pomocą których użytkownicy serwisu mogą pozostawić swoje dane
    osobowe, z których następnie Wnioskodawczyni może wygenerować leady i przekazać je
    swoim kontrahentom.
    Pytania sformułowane ostatecznie w uzupełnieniu wniosku
    1) Czy świadczona przez Wnioskodawczynię na rzecz kontrahentów usługa
      przekazywania leadów, tj. danych potencjalnych klientów, w przypadku gdy leady są
      przekazywane w sposób zautomatyzowany, za pośrednictwem serwisu internetowego
      lub poczty elektronicznej, stanowi usługę elektroniczną w rozumieniu art. 2 pkt 26
      ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (tekst jednolity: Dz. U. z

      2024 r., poz. 361 z późn. zm. - dalej „u.vat” lub „Ustawa o VAT”) w zw. z art. 7
      Rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 282/2011 z dnia 15 marca 2011 r.
      ustanawiającego środki wykonawcze do dyrektywy 2006/112/WE w sprawie wspólnego
      systemu podatku od wartości dodanej (wersja przekształcona) (Dz. U. UE. L. z 2011 r.
      Nr 77, str. 1 z późn. zm. - dalej „Rozporządzenie 282/2011”)?
    2) Czy usługa przekazywania leadów stanowi usługę związaną z nieruchomościami, w
      rozumieniu art. 28e u.vat?
    3) Czy opodatkowując podatkiem od towarów i usług świadczenie usługi dostarczania
      leadów na rzecz kontrahenta zagranicznego z Węgier lub Rumunii, gdy (a) kontrahent
      podał Wnioskodawczyni podatkowy numer identyfikacyjny, (b) weryfikacja tego
      numeru przez Wnioskodawczynię w bazie VIES była negatywna (m.in. wystąpił
      komunikat „Nieważny numer VAT dla transakcji transgranicznych w obrębie UE”), (c)
      przed zawarciem umowy lub niezwłocznie po jej zawarciu Wnioskodawczyni ustaliła,
      że kontrahent prowadzi działalność gospodarczą w swoim macierzystym kraju i
      figuruje w dostępnym online rejestrze podmiotów prowadzących działalność
      gospodarczą (np. dla Węgier w e-cegjegyzek.hu), Wnioskodawczyni zobowiązana jest
      zastosować mechanizm odwrotnego obciążenia (reverse charge)?
    4) Czy wystawiając fakturę za usługi dostarczania leadów na rzecz kontrahenta
      zagranicznego z Węgier lub Rumunii, gdy (a) kontrahent podał Wnioskodawczyni
      podatkowy numer identyfikacyjny, (b) weryfikacja tego numeru przez
      Wnioskodawczynię w bazie VIES była negatywna (m.in. wystąpił komunikat „Nieważny
      numer VAT dla transakcji transgranicznych w obrębie UE”), (c) przed zawarciem
      umowy lub niezwłocznie po jej zawarciu Wnioskodawczyni ustaliła, że kontrahent
      prowadzi działalność gospodarczą w swoim macierzystym kraju i figuruje w
      dostępnym online rejestrze podmiotów prowadzących działalność gospodarczą (np.
      dla Węgier w e-cegjegyzek.hu), Wnioskodawczyni powinna zamieścić w fakturze
      wyrazy „odwrotne obciążenie”, o których mowa w art. 106e ust. 1 pkt 18 u.vat?
    5) Czy w sytuacji, gdy (a) kontrahent podał Wnioskodawczyni podatkowy numer
      identyfikacyjny, (b) weryfikacja tego numeru przez Wnioskodawczynię w bazie VIES
      była negatywna (m.in. wystąpił komunikat „Nieważny numer VAT dla transakcji
      transgranicznych w obrębie UE”), (c) przed zawarciem umowy lub niezwłocznie po jej
      zawarciu Wnioskodawczyni ustaliła, że kontrahent prowadzi działalność gospodarczą
      w swoim macierzystym kraju i figuruje w dostępnym online rejestrze podmiotów
      prowadzących działalność gospodarczą (np. dla Węgier w e-cegjegyzek.hu),
      Wnioskodawczyni powinna wykazać taką transakcję jako wewnątrzwspólnotowe
      świadczenie usług opodatkowane na zasadach określonych w art. 28b ust. 1 u.vat i
      ująć ją w informacji podsumowującej VAT-UE?
    Państwa stanowisko w sprawie sformułowane ostatecznie w uzupełnieniu wniosku
    Ad 1
    W ocenie Wnioskodawczyni, świadczona przez nią na rzecz kontrahentów usługa
    przekazywania leadów, tj. danych potencjalnych klientów, w przypadku gdy leady są
    przekazywane w sposób zautomatyzowany, za pośrednictwem serwisu internetowego,
    stanowi usługę elektroniczną w rozumieniu art. 2 pkt 26 u.vat. w zw. z art. 7
    Rozporządzenia 282/2011.
    Uzasadniając powyższe stanowisko Wnioskodawczyni wskazuje, że zgodnie z definicją
    zawartą w art. 2 pkt 26 u.vat, przez usługi elektroniczne należy rozumieć usługi
    świadczone drogą elektroniczną, o których mowa w art. 7 Rozporządzenia 282/2011.
    Powołany przepis rozporządzenia wskazuje, że do usług świadczonych drogą
    elektroniczną należą usługi świadczone za pomocą Internetu lub sieci elektronicznej,

    których świadczenie - ze względu na ich charakter - jest zasadniczo zautomatyzowane i
    wymaga minimalnego udziału człowieka, a ich wykonanie bez wykorzystania technologii
    informacyjnej jest niemożliwe. Katalog takich usług obejmuje w szczególności:
    1) ogólnie dostawy produktów w formie cyfrowej, łącznie z oprogramowaniem, jego
      modyfikacjami lub nowszymi wersjami;
    2) usługi umożliwiające lub wspomagające obecność przedsiębiorstw lub osób w sieci
      elektronicznej, takich jak witryna lub strona internetowa;
    3) usługi generowane automatycznie przez komputer i przesyłane poprzez Internet lub
      sieć elektroniczną w odpowiedzi na określone dane wprowadzone przez usługobiorcę;
    4) odpłatne przekazywanie prawa do wystawiania na aukcji towarów lub usług za
      pośrednictwem witryny internetowej działającej jako rynek online, na którym
      potencjalni kupujący przedstawiają swoje oferty przy wykorzystaniu automatycznych
      procedur oraz na którym strony są informowane o dokonaniu sprzedaży za pomocą
      poczty elektronicznej generowanej automatycznie przez komputer;
    5) pakiety usług internetowych oferujące dostęp do informacji, w których element
      telekomunikacyjny ma charakter pomocniczy i drugorzędny (to znaczy pakiety
      wykraczające poza oferowanie samego dostępu do Internetu i obejmujące inne
      elementy, takie jak strony, które umożliwiają dostęp do aktualnych wiadomości,
      informacji meteorologicznych lub turystycznych, gier, umożliwiają hosting witryn
      internetowych, dostęp do grup dyskusyjnych; itp.);
    6) usługi wyszczególnione w załączniku I do Rozporządzenia 282/2011.
    Prawodawca jako usługi elektroniczne wyklucza natomiast m.in. usługi reklamowe, w
    szczególności w gazetach, na plakatach i w telewizji. Zgodnie przy tym z pkt 3 załącznika II
    do Dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego
    systemu podatku od wartości dodanej (Dz. U. UE. L. z 2006 r. Nr 347, str. 1 z późn. zm.),
    przykładowymi usługami świadczonymi drogą elektroniczną jest dostarczanie obrazów,
    tekstu i informacji oraz udostępnianie baz danych.
    Zasadniczo zatem dla uznania danej usługi za elektroniczną w powyższym rozumieniu
    wystarczające jest to, by nie była to m.in. usługa reklamowa, była świadczona za pomocą
    Internetu lub sieci elektronicznej, w sposób zasadniczo zautomatyzowany i wymagający
    minimalnego udziału człowieka i przy użyciu technologii informacyjnej, bez której jej
    świadczenie nie byłoby możliwe.
    Usługa przekazywania leadów jest świadczona przez Wnioskodawczynię na rzecz
    kontrahentów w sposób zautomatyzowany, za pośrednictwem serwisu internetowego.
    Udział człowieka w przekazywaniu leadów jest zazwyczaj minimalny lub w ogóle
    wyłączony. Zazwyczaj lead bezpośrednio po pozyskaniu jest przekierowywany do
    określonego kontrahenta i odbierany przez niego w udostępnianym mu serwisie
    internetowym. Nie jest to jednak jedyna droga dostawy leady - Wnioskodawczyni może je
    dostarczać również np. za pośrednictwem poczty elektronicznej, choć z takiej możliwości
    nie korzysta z uwagi na potrzebę zapewnienia bezpieczeństwa przekazywanych danych.
    Z uwagi na konieczność zapewnienia szybkiej reakcji na lead przez kontrahenta, a więc
    potrzebę skrócenia czasu pomiędzy pozyskaniem leadu a jego przekazaniem do
    kontrahenta, nie wchodzi w grę przekazywanie leadów w inny sposób np. za
    pośrednictwem poczty tradycyjnej, przesyłek kurierskich etc. A tym samym wykorzystanie
    technologii informacyjnej (serwis internetowy lub e-mail) jest konieczne i bez użycia takich
    narzędzi usługa nie mogłaby być świadczona na zakładanym, efektywnym poziomie.
    Usługa przekazywania leadów nie wydaje się też stanowić usługi reklamowej. Jak wskazuje
    się bowiem w orzecznictwie, reklamą jest każde działanie, które ma na celu zachęcenie
    potencjalnych klientów do zakupu konkretnych towarów lub do skorzystania z
    określonych usług (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 28 lutego 2023 r., II

    GSK 1326/19). Przekazanie leadu nie stanowi ani reklamy osób, których ten lead dotyczy,
    ani tym bardziej reklamy kontrahenta. Stanowi natomiast działanie, które w dalszej
    kolejności umożliwia skierowanie przez kontrahenta do osoby z leadu komunikacji
    reklamowej, promowania i oferowania świadczonych przez kontrahenta usług.
    Ad 2
    W ocenie Wnioskodawczyni, usługa przekazywania leadów nie stanowi usługi związanej z
    nieruchomościami w rozumieniu art. 28e u.vat, albowiem nie istnieje bezpośredni związek
    tej usługi z nieruchomością.
    Uzasadniając powyższe na uwadze wskazać należy, że zgodnie z art. 28e u.vat, miejscem
    świadczenia usług związanych z nieruchomościami, w tym usług świadczonych przez
    rzeczoznawców, pośredników w obrocie nieruchomościami, usług zakwaterowania w
    hotelach lub obiektach o podobnej funkcji, takich jak ośrodki wczasowe lub miejsca
    przeznaczone do użytku jako kempingi, użytkowania i używania nieruchomości oraz usług
    przygotowywania i koordynowania prac budowlanych, takich jak usługi architektów i
    nadzoru budowlanego, jest miejsce położenia nieruchomości.
    Powyższe doprecyzowuje przepis art. 31a ust. 1 Rozporządzenia 282/2011, zgodnie z
    którym usługi związane z nieruchomościami obejmują jedynie te usługi, które mają
    wystarczająco bezpośredni związek z daną nieruchomością.
    Usługi uważa się za mające wystarczająco bezpośredni związek z nieruchomością w
    następujących przypadkach (i) gdy wywodzą się z nieruchomości, a dana nieruchomość
    stanowi element składowy usługi i jest elementem centralnym oraz niezbędnym z punktu
    widzenia świadczonych usług lub (ii) gdy są świadczone w odniesieniu do nieruchomości
    lub dla niej przeznaczone i mają na celu zmianę prawnego lub fizycznego stanu danej
    nieruchomości.
    Dodatkowo w art. 31a ust. 2 i 3 Rozporządzenia 282/2011 zawarto katalog usług, które -
    odpowiednio - stanowią usługi związane z nieruchomościami lub też nie, a w art. 31b
    akapit pierwszy Rozporządzenia 282/2011 przyjęto, że usługa wypożyczania sprzętu
    budowlanego jest świadczeniem usług związanych z nieruchomościami jedynie wtedy, gdy
    usługodawca ponosi odpowiedzialność za wykonane prace. Wymagany jest zatem
    bezpośredni związek pomiędzy nieruchomością a daną usługą.
    Rdzeniem usługi przekazywania leadów jest udostępnienie kontrahentowi danych
    kontaktowych osoby potencjalnie zainteresowanej usługami świadczonymi przez
    kontrahenta i związanymi z rynkiem nieruchomości (przeważnie usług pośrednictwa w
    obrocie nieruchomościami). I jakkolwiek nieruchomość jest istotną cechą każdego leadu,
    to jego podstawowym elementem są dane osobowe i teleadresowe umożliwiające
    kontrahentowi nawiązanie kontaktu z daną osobą i zaoferowanie jej swych usług. Związek
    pomiędzy usługą przekazywania leadów a nieruchomością jakkolwiek występuje, to nie
    jest on na tyle bezpośredni, by zachodziły przesłanki z art. 31a ust. 1 Rozporządzenia 282
    /2011.
    Ad 3
    W ocenie Wnioskodawczyni, opodatkowując podatkiem od towarów i usług świadczenie
    usługi dostarczania leadów na rzecz kontrahenta zagranicznego z Węgier lub Rumunii, gdy
    (a) kontrahent podał Wnioskodawczyni podatkowy numer identyfikacyjny, (b) weryfikacja
    tego numeru przez Wnioskodawczynię w bazie VIES była negatywna (m.in. wystąpił
    komunikat „Nieważny numer VAT dla transakcji transgranicznych w obrębie UE”), (c) przed
    zawarciem umowy lub niezwłocznie po jej zawarciu Wnioskodawczyni ustaliła, że
    kontrahent prowadzi działalność gospodarczą w swoim macierzystym kraju i figuruje w
    dostępnym online rejestrze podmiotów prowadzących działalność gospodarczą (np. dla
    Węgier w e-cegjegyzek.hu), Wnioskodawczyni zobowiązana jest zastosować mechanizm
    odwrotnego obciążenia (reverse charge).

    Uzasadniając powyższe wskazać należy, że zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 u.vat,
    opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlega odpłatna dostawa towarów i
    odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju. W doktrynie i orzecznictwie wskazuje się,
    że VAT jest podatkiem o charakterze terytorialnym, któremu podlegają tylko czynności
    mające miejsce na określonym obszarze. W konsekwencji, VAT może być naliczany od
    transakcji, które mają miejsce bądź traktowane są jako mające miejsce, na terytorium
    Rzeczypospolitej Polskiej. [tak A. Bartosiewicz [w:] VAT. Komentarz, wyd. XVIII, Warszawa
    2024, art. 5; wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 18 lutego
    2009 r., I SA/Kr 1560/08].
    Zgodnie z art. 28b ust. 1 u.vat, miejscem świadczenia usług w przypadku świadczenia
    usług na rzecz podatnika jest miejsce, w którym podatnik będący usługobiorcą posiada
    siedzibę działalności gospodarczej, z zastrzeżeniem ust. 2-4 oraz art. 28e, art. 28f ust. 1 i
    1a, art. 28g ust. 1, art. 28i, art. 28j ust. 1 i 2 oraz art. 28n u.vat.
    Z kolei zgodnie z art. 28k ust. 1 u.vat, miejscem świadczenia usług telekomunikacyjnych,
    usług nadawczych i usług elektronicznych na rzecz podmiotów niebędących podatnikami
    jest miejsce, w którym podmioty te posiadają siedzibę, stałe miejsce zamieszkania lub
    zwykłe miejsce pobytu. Jak wskazuje natomiast przepis art. 28e u.vat, miejscem
    świadczenia usług związanych z nieruchomościami, w tym usług świadczonych przez
    rzeczoznawców, pośredników w obrocie nieruchomościami, usług zakwaterowania w
    hotelach lub obiektach o podobnej funkcji, takich jak ośrodki wczasowe lub miejsca
    przeznaczone do użytku jako kempingi, użytkowania i używania nieruchomości oraz usług
    przygotowywania i koordynowania prac budowlanych, takich jak usługi architektów i
    nadzoru budowlanego, jest miejsce położenia nieruchomości.
    Stosowanie tej regulacji jest jednak wykluczone z uwagi na fakt, iż zdaniem
    Wnioskodawczyni usługa przekazywania leadów nie stanowi usługi związanej z
    nieruchomościami, o czym mowa powyżej.
    Kluczowe w tym zakresie jest ustalenie, czy wymieniony kontrahent jest podatnikiem w
    rozumieniu art. 28a pkt 1 u.vat.
    W tym zakresie Wnioskodawczyni wskazuje, że zgodnie z art. 28a pkt 1 i 2 u.vat, na
    potrzeby stosowania rozdziału 3 ustawy pod tytułem „Miejsce świadczenia przy
    świadczeniu usług”, ilekroć jest mowa o podatniku rozumie się przez to (a) podmioty,
    które wykonują samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w art. 15 ust. 2 u.
    vat, lub działalność gospodarczą odpowiadającą tej działalności, bez względu na cel czy
    rezultat takiej działalności, z uwzględnieniem art. 15 ust. 6 u.vat, (b) osobę prawną
    niebędącą podatnikiem na podstawie lit. (a), która jest zidentyfikowana lub obowiązana
    do identyfikacji do celów podatku lub podatku od wartości dodanej. Dodatkowo,
    podatnika, który prowadzi również działalność lub dokonuje transakcji nieuznawanych za
    podlegające opodatkowaniu dostawy towarów lub świadczenia usług zgodnie z art. 5 ust.
    1 u.vat, uznaje się za podatnika w odniesieniu do wszystkich świadczonych na jego rzecz
    usług.
    Powyższy przepis wprowadza rozszerzoną, stosowaną wyłącznie do przepisów o miejscu
    świadczenia usług, definicję podatnika. Z powyższej definicji wynika, że podatnikiem jest
    zarówno podatnik polski, jak i podatnik z innego państwa członkowskiego oraz podatnik z
    kraju trzeciego (będący podatnikiem podatku o podobnym charakterze do VAT).
    W orzecznictwie wskazuje się, że podatnikiem w rozumieniu art. 28a u.vat jest nie tylko
    podatnik mający siedzibę na terytorium Polski, lecz także każdy podmiot mający siedzibę
    w innym państwie Unii Europejskiej lub państwie trzecim, jeżeli tylko prowadzi
    samodzielnie w dowolnym miejscu działalność gospodarczą. [A. Bartosiewicz [w:] VAT.
    Komentarz, wyd. XVIII, Warszawa 2024, art. 28a, wyrok Naczelnego Sądu
    Administracyjnego z 19 marca 2014 r., I FSK 586/13].

    Powyższe oznacza, że na potrzeby stosowania rozdziału 3 działu V Ustawy o VAT
    traktujących o miejscu świadczenia przy świadczeniu usług, ustawodawca utworzył
    odmienną od podstawowej, rozszerzoną definicję podatnika. W konsekwencji,
    podatnikiem może być każdy podmiot prowadzący działalność gospodarczą w rozumieniu
    polskiej ustawy o VAT, albo też działalność odpowiadającą tej działalności w rozumieniu
    prawa kraju swojej siedziby. Co więcej, podatnikami na potrzeby ustalenia miejsca
    świadczenia przy świadczeniu usług są również inne podmioty prowadzące działalność
    gospodarczą, nawet wówczas, gdy istota tej działalności, tzn. transakcje w ramach niej
    dokonywane, nie podlegają opodatkowaniu jako dostawa towarów lub świadczenie usług
    (tak interpretacja indywidualna z dnia 31 maja 2017 r., 2461-IBPP4.4512.20.2017.2.LG,
    interpretacja indywidualna z dnia 9 października 2020 r., 0114-KDIP1-2.4012.241.2020.3.
    RM).
    Przepisy Ustawy o VAT nie zawierają wytycznych, które pozwalałyby na jednoznaczne
    ustalenie, czy danego kontrahenta można traktować jako podatnika czy też nie.
    Wspomniana regulacja de iure nie wymaga bowiem posiadania lub posługiwania przez
    dany podmiot określonym numerem identyfikacyjnym na potrzeby VAT ani też rejestracji
    w odpowiednim rejestrze, skupiając się na materialnoprawnej regulacji tej problematyki.
    Stąd też jak zauważa M. Woźniak, jeśli usługodawca posiada inne informacje
    potwierdzające podatkowy status klienta, może traktować takiego klienta jako podatnika
    pomimo braku indywidualnego numeru identyfikacyjnego VAT. Choć, jak zaznacza, w
    takim przypadku ciężar dowodowy będzie spoczywał na usługodawcy i będzie musiał on
    posiadać wiarygodne dowody określające status nabywcy usługi. [M. Woźniak, VAT -
    określanie miejsca konsumpcji usług telekomunikacyjnych, nadawczych i elektronicznych
    od 1 stycznia 2015 r., Biul.Skarb. 2014, nr 5, s. 10-14].
    Dyrektywy interpretacyjne pomocne przy ustalaniu podatników w rozumieniu przepisu
    art. 28a u.vat zawiera art. 18 ust. 1 Rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 282/2011
    z dnia 15 marca 2011 r. ustanawiającego środki wykonawcze do dyrektywy 2006/112/WE
    w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (wersja przekształcona) (Dz.
    U. UE. L. z 2011 r. Nr 77, str. 1 z późn. zm. - dalej „Rozporządzenie 282/2011”), wskazując
    na kilka przypadków. Zgodnie z wymienionym przepisem można uznać za podatnika
    usługobiorcę, który:
    1) przekazał usługodawcy swój indywidualny numer identyfikacyjny VAT i usługodawca
      uzyskał potwierdzenie ważności tego numeru identyfikacyjnego, a także nazwiska
      /nazwy i adresu przypisanych temu numerowi zgodnie z art. 31 rozporządzenia Rady
      (WE) nr 904/2010 z dnia 7 października 2010 r. w sprawie współpracy administracyjnej
      oraz zwalczania oszustw w dziedzinie podatku od wartości dodanej, a więc w bazie
      VIES. Taki przypadek jednak nie zachodzi w na gruncie niniejszego wniosku;
    2) nie otrzymał jeszcze indywidualnego numeru identyfikacyjnego VAT, ale poinformował
      usługodawcę, że zwrócił się z wnioskiem o jego nadanie i usługodawca uzyskał
      dowolny inny dowód potwierdzający, że usługobiorca jest podatnikiem lub osobą
      prawną niebędącą podatnikiem, w stosunku do której wymagana jest identyfikacja do
      celów VAT, oraz jeżeli dokona w rozsądnym zakresie weryfikacji rzetelności
      przedstawionych przez usługobiorcę danych za pomocą zwykłych, handlowych
      środków bezpieczeństwa, takich jak środki dotyczące kontroli tożsamości lub płatności.
    Z kolei zgodnie z art. 18 ust. 2 Rozporządzenia 282/2011, usługodawca może uznać, że
    usługobiorca prowadzący działalność gospodarczą na terytorium Wspólnoty ma status
    osoby niebędącej podatnikiem, jeżeli wykaże, że ten usługobiorca nie przekazał mu
    swojego indywidualnego numeru identyfikacyjnego VAT.
    Warto ponadto zaznaczyć, że ww. dyrektywy interpretacyjne unijny prawodawca
    każdorazowo opatrzył zastrzeżeniem „o ile usługodawca nie ma odmiennych informacji”.
    Jeśli zatem takie informacje posiada, to jest zobowiązany do ich uwzględnienia w ocenie
    statusu danej osoby w kontekście podatku VAT. Co istotne, zgodnie z orzecznictwem, w

    celu ustalenia prawidłowego miejsca świadczenia usług konieczne jest staranne i zgodne z
    podwyższonymi standardami wynikającymi z racji prowadzenia działalności gospodarczej
    w określonej branży zweryfikowanie, czy kontrahent rzeczywiście zarejestrowany jest w
    odpowiednim rejestrze przedsiębiorców, czy sposób jego reprezentacji jest zgodny z tymi
    rejestrami, czy faktycznie osoba podająca się za upoważnioną do działania w imieniu
    przedsiębiorcy posiada stosowne pisemne umocowania oraz czy jest osobą, za którą się
    podaje (wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 27 września 2023
    r., I SA/Lu 83/23).
    Przy tym, bez względu na informacje świadczące inaczej, dostawca usług świadczonych
    drogą elektroniczną może uznać usługobiorcę za osobę niebędącą podatnikiem, o ile
    usługobiorca ten nie podał usługodawcy swojego indywidualnego numeru
    identyfikacyjnego VAT.
    W stanie faktycznym będącym przedmiotem niniejszego wniosku Wnioskodawczyni
    uzyskuje od swojego zagranicznego kontrahenta jego podatkowy numer identyfikacyjny.
    Nie może natomiast go zweryfikować w bazie VIES, a co za tym idzie nie może skorzystać z
    dyrektywy interpretacyjnej zawartej w art. 18 ust. 1 lit. a Rozporządzenia 282/2011. Z kolei
    samo uzyskanie tego podatkowego numeru identyfikacyjnego wyklucza stosowanie
    przepisu art. 18 ust. 1 lit. b i ust. 2 Rozporządzenia 282/2011. Stąd też o statusie
    kontrahenta jako podatnika VAT Wnioskodawczyni zmuszona jest rozstrzygać na
    podstawie przepisu art. 28a pkt 1 u.vat.
    W tym kontekście, pozyskanie przez nią informacji o prowadzonej przez podatnika
    działalności gospodarczej (np. w drodze przejrzenia strony internetowej kontrahenta,
    wywiadu telefonicznego) oraz sprawdzenie, że jest ujawniony w dostępnym online
    rejestrze podmiotów prowadzących działalność gospodarczą, w ocenie Wnioskodawczyni
    pozwala na uznanie, że mimo braku możliwości weryfikacji podatkowego numeru
    identyfikacyjnego kontrahenta w bazie VIES jest on podatnikiem w rozumieniu art. 28a pkt
    1 u.vat.
    Ustalenie przez Wnioskodawczynię, że kontrahent jest podatnikiem w rozumieniu art. 28a
    pkt 1 u.vat, choć niezweryfikowanym w bazie VIES, oraz kwalifikacja usługi przekazywania
    leadów jako usługi elektronicznej sprawiają, że miejsce świadczenia usługi przekazywania
    leadów określić należy według ogólnej zasady z art. 28b ust. 1 u.vat. Miejscem świadczenia
    przedmiotowej usługi będzie w konsekwencji miejsce, w którym ww. kontrahent ma
    siedzibę działalności gospodarczej. W przypadku kontrahentów z Węgier lub Rumunii
    będzie to - odpowiednio - Węgry lub Rumunia.
    Powyższe znajduje potwierdzenie także w orzecznictwie. Jak wskazano w interpretacji
    indywidualnej z dnia 19 maja 2016 r. (1061-IPTPP2.4512.102.2016.2.KW): Miejscem
    opodatkowania usług elektronicznych świadczonych przez Wnioskodawcę na rzecz
    kontrahenta unijnego - podatnika w rozumieniu art. 28a ustawy, posiadającego siedzibę
    działalności gospodarczej w kraju Unii Europejskiej innym niż Polska i niemającego
    miejsca prowadzenia działalności gospodarczej w Polsce, jest miejsce, w którym
    usługobiorca posiada siedzibę działalności gospodarczej. Skoro bowiem kontrahenci
    Wnioskodawcy są podatnikami w rozumieniu art. 28a ustawy, to nieaktywność numeru
    identyfikacji podatkowej kontrahenta w systemie VIES lub w ogóle brak numeru
    identyfikacji podatkowej przy jednoczesnym wskazaniu, iż zakup ma służyć działalności
    gospodarczej oraz nazwy firmy tego kontrahenta, nie może wiązać się z innym sposobem
    określenia miejsca świadczenia usług i zobowiązaniem do rozliczenia podatku od towarów
    i usług przez świadczącego te usługi.
    Analogiczne stanowisko wynika interpretacji indywidualnej z dnia 31 maja 2017 r. (2461-
    IBPP4.4512.20.2017.2.LG): Tym samym należy zgodzić się z Wnioskodawcą, że jeśli
    kontrahent Wnioskodawcy będzie prowadził w kraju swojej siedziby działalność
    gospodarczą odpowiadającą definicji działalności gospodarczej z art. 15 ust. 2 ustawy o
    VAT, względnie definicji na gruncie przepisów unijnych i zgromadzona dokumentacja
    potwierdza ten fakt, Wnioskodawca ma prawo przyjąć, iż miejscem świadczenia,

    stosownie do art. 28b ust. 1 ustawy, będzie kraj siedziby takiego kontrahenta. Powyższe
    ma zastosowanie bez względu na to czy kontrahent dokonał rejestracji na potrzeby
    transakcji wewnątrzwspólnotowych. Zobowiązanym wówczas do opodatkowania i
    rozliczenia podatku należnego będzie kontrahent Wnioskodawcy.
    Ad 4
    W ocenie Wnioskodawczyni, wystawiając fakturę za usługi dostarczania leadów na rzecz
    kontrahenta zagranicznego z Węgier lub Rumunii, gdy (a) kontrahent podał
    Wnioskodawczyni podatkowy numer identyfikacyjny, (b) weryfikacja tego numeru przez
    Wnioskodawczynię w bazie VlEs była negatywna (m.in. wystąpił komunikat „Nieważny
    numer VAT dla transakcji transgranicznych w obrębie UE”), (c) przed zawarciem umowy
    lub niezwłocznie po jej zawarciu Wnioskodawczyni ustaliła, że kontrahent prowadzi
    działalność gospodarczą w swoim macierzystym kraju i figuruje w dostępnym online
    rejestrze podmiotów prowadzących działalność gospodarczą (np. dla Węgier w e-
    cegjegyzek.hu), Wnioskodawczyni powinna zamieścić w fakturze wyrazy „odwrotne
    obciążenie”, o których mowa w art. 106e ust. 1 pkt 18 u.vat.
    Zgodnie z art. 106e ust. 1 pkt 18 u.vat, w przypadku dostawy towarów lub wykonania
    usługi, dla których obowiązanym do rozliczenia podatku od wartości dodanej lub podatku
    o podobnym charakterze jest nabywca towaru lub usługi, faktura powinna zawierać
    wyrazy „odwrotne obciążenie”.
    Jak wcześniej stwierdzono, kontrahenta, o którym mowa w pytaniu, traktować należy jako
    podatnika w rozumieniu art. 28a pkt 1 u.vat, a miejscem wykonania usługi jest miejsce
    jego siedziby działalności gospodarczej (w realiach niniejszej sprawy Węgry lub Rumunia).
    W konsekwencji, w myśl art. 5 ust. 1 pkt 1 u.vat, skoro Wnioskodawczyni jest zobowiązana
    do zastosowania mechanizmu odwrotnego obciążenia (reverse charge), to również na
    fakturze jest zobowiązana do umieszczenia zwrotu „odwrotne obciążenie”, o których
    mowa w art. 106e ust. 1 pkt 18 u.vat.
    Powyższe znajduje uzasadnienie także w orzecznictwie - m.in. w interpretacji
    indywidualnej z dnia 9 października 2020 r. (0114-KDIP1-2.4012.241.2020.3.RM)
    stwierdzono, że: (...) skoro Kontrahent z Estonii, na rzecz którego Wnioskodawca świadczy
    usługę polegającą na wypełnieniu dokumentu celnego T1 jest podatnikiem, w rozumieniu
    art. 28a ustawy posiadającym siedzibę działalności gospodarczej w innym niż Polska kraju
    Unii Europejskiej, miejscem świadczenia i opodatkowania tej usługi - zgodnie z zasadą
    ogólną wyrażoną w art. 28b ust. 1 ustawy - jest terytorium państwa, w którym Kontrahent
    ma siedzibę działalności gospodarczej, tj. Estonia. Tym samym przedmiotowa usługa nie
    podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług na terytorium Polski. Przy czym
    świadczenie usługi na rzecz Kontrahenta z Estonii Wnioskodawca zobowiązany jest
    udokumentować fakturą, która stosownie do art. 106e ust. 5 pkt 1 w zw. z art. 106e ust. 1
    pkt 18 ustawy - może nie zawierać m.in. stawki i kwoty podatku oraz sumy wartości
    sprzedaży netto, natomiast powinna zawierać adnotację „odwrotne obciążenie”.
    Ad 5
    Zgodnie z art. 100 ust. 1 pkt 4 u.vat, podatnicy, o których mowa w art. 15 u.vat,
    zarejestrowani jako podatnicy VAT-UE, są obowiązani składać w urzędzie skarbowym
    zbiorcze informacje o dokonanych usługach, do których stosuje się art. 28b u.vat, na rzecz
    podatników podatku od wartości dodanej lub osób prawnych niebędących takimi
    podatnikami, zidentyfikowanych na potrzeby podatku od wartości dodanej, świadczonych
    na terytorium państwa członkowskiego innym niż terytorium kraju, innych niż
    zwolnionych od podatku od wartości dodanej lub opodatkowanych stawką 0%, dla których
    zobowiązanym do zapłaty podatku od wartości dodanej jest usługobiorca (informacje
    podsumowujące VAT-UE). W związku z powyższym, w przypadku, gdy zagraniczni
    kontrahenci (usługobiorcy) są zobowiązani do zapłaty podatku od wartości dodanej z
    tytułu nabywanych usług, które są opodatkowane zgodnie z art. 28b ust. 1 u.vat i nie są
    opodatkowane stawką 0% ani zwolnione od podatku od wartości dodanej w państwach

    kontrahentów (usługobiorców), należy stwierdzić, że są spełnione przesłanki wynikające z
    art. 100 ust. 1 pkt 4 u.vat.
    Wnioskodawczyni zaznacza jednak, że w informacji podsumowującej VAT-UE należy
    wskazać numer identyfikacyjny VAT kontrahenta (usługobiorcy). W przypadku, gdy
    weryfikacja tego numeru przez Wnioskodawczynię w bazie VIES będzie negatywna (m.in.
    wystąpił komunikat „Nieważny numer VAT dla transakcji transgranicznych w obrębie UE”),
    może nie być możliwe prawidłowe wskazanie numeru identyfikacyjnego VAT kontrahenta
    (usługobiorcy) w informacji podsumowującej VAT-UE, co może stanowić przeszkodę dla
    należytego wypełnienia informacji podsumowującej.
    Wnioskodawczyni zna poniższe interpretacje indywidualne:
    1. Interpretacja indywidualna z dnia 26 września 2018 r., wydana przez Dyrektora Krajowej
    Informacji Skarbowej, sygn. 0114-KDIP1-2.4012.395.2018.1.RM: Wnioskodawca
    prawidłowo wykazał świadczoną usługę w poz. 11 i 12 deklaracji VAT-7, a z uwagi na brak
    numeru VAT usługobiorcy nie wykazał tej transakcji w informacji podsumowującej VAT-UE
    powiadamiając jednocześnie urząd skarbowy o przyczynie braku wykazania tej transakcji
    w informacji podsumowującej VAT-UE.
    2. Interpretacja indywidualna z dnia 20 września 2017 r., wydana przez Dyrektora Krajowej
    Informacji Skarbowej, sygn. 0112-KDIL1-3.4012.257.2017.2.KM: W przypadku gdy
    usługobiorcy Wnioskodawcy (nieposiadający numeru VAT-UE) z tytułu nabywanych usług
    elektronicznych (opodatkowanych zgodnie z art. 28b ust. 1 ustawy, które nie są zwolnione,
    ani opodatkowane stawką 0% w państwach usługobiorców) są/będą zobowiązani do
    zapłaty podatku od wartości dodanej, to Wnioskodawca ma/będzie miał obowiązek
    wykazywać świadczenie ww. usług w informacji podsumowującej VAT-UE. Wnioskodawca
    nie wykaże/nie będzie wykazywał jednak tych usług w informacji podsumowującej ze
    względu na to, że system informatyczny nie przyjmuje informacji bez podania numeru
    VAT-UE usługobiorcy. Świadczenie tych usług Wnioskodawca wykazuje/będzie wykazywał
    zarówno w poz. 11 jak i w poz. 12 deklaracji VAT-7.
    3. Interpretacja indywidualna z dnia 20 czerwca 2017 r., wydana przez Dyrektora Krajowej
    Informacji Skarbowej, sygn. 0114-KDIP1-2.4012.110.2017.1.JŻ: Jak stwierdzono w niniejszej
    interpretacji dla usług hostingowych świadczonych przez Wnioskodawcę znajduje
    zastosowanie art. 28b ust. 1 ustawy. Niemniej jednak jak wskazał Wnioskodawca klienci
    prowadzą działalność gospodarczą posiadając siedzibę w innym kraju UE, ale nie
    posiadają numeru VAT-UE. Zatem w przedstawionej sytuacji, z uwagi na brak numeru VAT
    usługobiorców przedmiotowych usług nie należy wykazywać w informacji
    podsumowującej, bowiem złożenie informacji podsumowującej, która nie zawiera numeru
    VAT usługobiorcy jest niemożliwe.
    Bazując na ww. interpretacjach podatkowych, w ocenie Wnioskodawczyni:
    1) ma ona co do zasady obowiązek wykazać w informacji podsumowującej VAT-UE
      wewnątrzwspólnotowe świadczenie usług, także w sytuacji, gdy (a) kontrahent podał
      Wnioskodawczyni podatkowy numer identyfikacyjny, (b) weryfikacja tego numeru
      przez Wnioskodawczynię w bazie VIES była negatywna (m.in. wystąpił komunikat
      „Nieważny numer VAT dla transakcji transgranicznych w obrębie UE”), (c) przed
      zawarciem umowy lub niezwłocznie po jej zawarciu Wnioskodawczyni ustaliła, że
      kontrahent prowadzi działalność gospodarczą w swoim macierzystym kraju i figuruje
      w dostępnym online rejestrze podmiotów prowadzących działalność gospodarczą (np.
      dla Węgier w e-cegjegyzek.hu),
    2) w przypadku, gdy weryfikacja numeru identyfikacyjnego VAT kontrahenta
      (usługobiorcy) w bazie VIES będzie negatywna, powinna złożyć informację
      podsumowującą VAT-UE bez wskazania numeru identyfikacyjnego VAT kontrahenta
      (usługobiorcy),

    3) jeżeli działanie systemu teleinformatycznego lub programu księgowego nie będzie
      umożliwiało sporządzenia informacji podsumowującej VAT-UE bez wskazania numeru
      identyfikacyjnego VAT kontrahenta (usługobiorcy) negatywnie zweryfikowanego w
      bazie VIES, wówczas Wnioskodawczyni może nie wykazać w informacji
      podsumowującej VAT-UE transakcji z takim kontrahentem, powiadamiając
      jednocześnie urząd skarbowy o przyczynie braku wykazania transakcji z takim
      kontrahentem w informacji podsumowującej VAT-UE.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest w części prawidłowe oraz w
    części nieprawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t. j.
    Dz. U. z 2025 r. poz. 775 ze zm.), zwanej dalej „ustawą”:
      Opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlegają:
        1) odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju;
        2) eksport towarów;
        3) import towarów na terytorium kraju;
        4) wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów za wynagrodzeniem na terytorium
          kraju;
        5) wewnątrzwspólnotowa dostawa towarów.
    Z powyższego przepisu wynika tzw. zasada terytorialności, zgodnie, z którą
    opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlegają określone czynności, ale tylko w
    sytuacji, gdy miejscem ich świadczenia jest terytorium kraju.
    Przy tym, w myśl art. 2 pkt 1 i 4 ustawy:
      Przez terytorium kraju rozumie się terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, z
      zastrzeżeniem art. 2a.
      Przez terytorium państwa członkowskiego rozumie się terytorium państwa
      wchodzące w skład terytorium Unii Europejskiej, z zastrzeżeniem art. 2a.
    Na podstawie art. 2 pkt 22 ustawy:
      Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o sprzedaży – rozumie się przez to odpłatną
      dostawę towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju, eksport
      towarów oraz wewnątrzwspólnotową dostawę towarów.
    Stosownie do art. 7 ust. 1 ustawy:
      Przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się
      przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (...).
    Według art. 2 pkt 6 ustawy:
      Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o towarach – rozumie się przez to rzeczy
      oraz ich części, a także wszelkie postacie energii.
    Na mocy art. 8 ust. 1 ustawy:
      Przez świadczenie usług, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się każde
      świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej
      niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu
      art. 7 (...).
    W myśl art. 15 ust. 1 ustawy:

      Podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości
      prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o
      której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności.
    Zgodnie z art. 15 ust. 2 ustawy:
      Działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców
      lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz
      rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność
      gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu
      towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów
      zarobkowych.
    Kwestie dotyczące miejsca świadczenia przy świadczeniu usług uregulowane zostały w
    rozdziale 3 działu V ustawy.
    Stosownie do art. 28a ustawy:
      Na potrzeby stosowania ww. rozdziału:
      1) ilekroć jest mowa o podatniku - rozumie się przez to:
        a) podmioty, które wykonują samodzielnie działalność gospodarczą, o której
          mowa w art. 15 ust. 2, lub działalność gospodarczą odpowiadającą tej
          działalności, bez względu na cel czy rezultat takiej działalności, z
          uwzględnieniem art. 15 ust. 6,
        b) osobę prawną niebędącą podatnikiem na podstawie lit. a, która jest
          zidentyfikowana lub obowiązana do identyfikacji do celów podatku lub podatku
          od wartości dodanej;
        2) podatnika, który prowadzi również działalność lub dokonuje transakcji
        nieuznawanych za podlegające opodatkowaniu dostawy towarów lub
        świadczenia usług zgodnie z art. 5 ust. 1, uznaje się za podatnika w odniesieniu
        do wszystkich świadczonych na jego rzecz usług.
    Wskazany art. 28a ustawy wprowadza drugą definicję podatnika do ustawy, która ma
    zastosowanie tylko w przypadku ustalenia miejsca świadczenia usług. Podatnikiem według
    tej regulacji jest osoba wykonująca samodzielnie działalność gospodarczą. Ustawodawca
    odwołuje się w tym celu do definicji działalności gospodarczej ustalonej w art. 15 ust. 2
    ustawy. Za podatników są uznawane również podmioty wykonujące działalność
    gospodarczą zgodnie z regulacjami innych państw członkowskich oraz państw trzecich.
    Zgodnie z ogólną zasadą wyrażoną w art. 28b ust. 1 ustawy:
      Miejscem świadczenia usług w przypadku świadczenia usług na rzecz podatnika jest
      miejsce, w którym podatnik będący usługobiorcą posiada siedzibę działalności
      gospodarczej, z zastrzeżeniem ust. 2-4 oraz art. 28e, art. 28f ust. 1 i 1a, art. 28g ust.
      1, art. 28i, art. 28j ust. 1 i 2 oraz art. 28n.
    Jak stanowi art. 28b ust. 2 ustawy:
      W przypadku gdy usługi są świadczone dla stałego miejsca prowadzenia działalności
      gospodarczej podatnika, które znajduje się w innym miejscu niż jego siedziba
      działalności gospodarczej, miejscem świadczenia tych usług jest to stałe miejsce
      prowadzenia działalności gospodarczej.
    Z powołanych przepisów wynika więc, że co do zasady, usługa świadczona na rzecz
    podatnika w rozumieniu art. 28a ustawy, inna niż wskazana w art. 28e, art. 28f ust. 1 i 1a,
    art. 28g ust. 1, art. 28i, art. 28j ust. 1 i 2 oraz art. 28n ustawy, podlega opodatkowaniu w
    miejscu siedziby działalności gospodarczej usługobiorcy, chyba że jest świadczona dla
    stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej usługobiorcy, które znajduje się w

    innym miejscu niż jego siedziba działalności gospodarczej, wówczas miejscem świadczenia
    tej usługi jest stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej, dla którego ta usługa
    jest świadczona.
    Zatem, prawidłowe rozliczenie podatku VAT z tytułu świadczenia usług wymaga określenia
    rodzaju świadczonej usługi oraz miejsca jej świadczenia.
    Z wniosku wynika, że w ramach prowadzonej działalności gospodarczej, Spółka oferuje
    kontrahentom tzw. leady, tj. zestaw informacji o osobie zainteresowanej sprzedażą
    nieruchomości (kontakt do takiej osoby). Spółka zbiera ww. informacje za pośrednictwem
    serwisów internetowych (np. dla rynku węgierskiego: (...) i dla rynku rumuńskiego: (...)).
    Świadczenie usługi przebiega w ten sposób, że użytkownik serwisu pozostawia swoje dane
    osobowe/kontaktowe na formularzu dostępnym w serwisie. Na tej podstawie Spółka
    może wygenerować leady i przekazać swoim kontrahentom (m.in. z Węgier i Rumunii). Po
    pozyskaniu leada, kontrahent Spółki może skontaktować się z taką osobą i zaoferować
    swoje usługi np. zakresu pośrednictwa w obrocie nieruchomościami. Przekazanie leadów
    jest odpłatne. Wynagrodzenie należne Spółce od kontrahenta może być ustalone w
    sposób ryczałtowy, prowizyjny lub mieszany. Usługa dedykowana jest dla podmiotów
    prowadzących działalność gospodarczą związaną z rynkiem nieruchomości (pośrednictwo
    w obrocie nieruchomościami, zarządzanie nieruchomościami, usługi remontowe etc.).
    Spółka weryfikuje status podatkowy kontrahentów z innych krajów UE, a w przypadku
    negatywnej weryfikacji numeru identyfikacji podatkowej podanego przez klienta w bazie
    VIES podejmuje działania zmierzające do ustalenia, czy kontrahent prowadzi działalność
    gospodarczą w kraju siedziby.
    Ad 1 i 2
    Wątpliwości Spółki dotyczą m.in. kwalifikacji usługi polegającej na przekazywaniu leada.
    Spółka uważa, że usługa polegająca na przekazywaniu leada stanowi usługę elektroniczną
    oraz, że nie stanowi usługi związanej z nieruchomością, o której mowa w art. 28e ustawy.
    W myśl art. 2 pkt 26 ustawy:
      Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o usługach elektronicznych - rozumie się
      przez to usługi świadczone drogą elektroniczną, o których mowa w art. 7
      rozporządzenia 282/2011.
    Zgodnie z art. 7 ust. 1 rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 282/2011 z dnia 15
    marca 2011 r. ustanawiającego środki wykonawcze do dyrektywy 2006/112/WE w sprawie
    wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. Urz. UE L 77 str. 1 ze zm.) –
    zwanego dalej „rozporządzeniem 282/2011”:
      Do „usług świadczonych drogą elektroniczną”, o których mowa w dyrektywie 2006
      /112/WE, należą usługi świadczone za pomocą Internetu lub sieci elektronicznej,
      których świadczenie – ze względu na ich charakter – jest zasadniczo
      zautomatyzowane i wymaga minimalnego udziału człowieka, a ich wykonanie bez
      wykorzystania technologii informacyjnej jest niemożliwe.
    Według art. 7 ust. 2 rozporządzenia 282/2011:
      Ustęp 1 obejmuje w szczególności:
      a) ogólnie dostawy produktów w formie cyfrowej, łącznie z oprogramowaniem, jego
      modyfikacjami lub nowszymi wersjami;
      b) usługi umożliwiające lub wspomagające obecność przedsiębiorstw lub osób w
      sieci elektronicznej, takich jak witryna lub strona internetowa;
      c) usługi generowane automatycznie przez komputer i przesyłane poprzez Internet
      lub sieć elektroniczną w odpowiedzi na określone dane wprowadzone przez
      usługobiorcę;

      d) odpłatne przekazywanie prawa do wystawiania na aukcji towarów lub usług za
      pośrednictwem witryny internetowej działającej jako rynek online, na którym
      potencjalni kupujący przedstawiają swoje oferty przy wykorzystaniu automatycznych
      procedur oraz na którym strony są informowane o dokonaniu sprzedaży za pomocą
      poczty elektronicznej generowanej automatycznie przez komputer;
      e) pakiety usług internetowych oferujące dostęp do informacji, w których element
      telekomunikacyjny ma charakter pomocniczy i drugorzędny (to znaczy pakiety
      wykraczające poza oferowanie samego dostępu do Internetu i obejmujące inne
      elementy, takie jak strony, które umożliwiają dostęp do aktualnych wiadomości,
      informacji meteorologicznych lub turystycznych, gier, umożliwiają hosting witryn
      internetowych, dostęp do grup dyskusyjnych; itp.);
      f) usługi wyszczególnione w załączniku I.
    Przy czym, stosownie do art. 7 ust. rozporządzenia 282/2011:
      Ustęp 1 nie ma zastosowania do:
      a)usług nadawczych;
      b) usług telekomunikacyjnych;
      c) towarów, w przypadku których zamawianie i obsługa zamówienia odbywają się
      elektronicznie;
      d) płyt CD-ROM, dyskietek i podobnych nośników fizycznych;
      e) materiałów drukowanych, takich jak książki, biuletyny, gazety lub czasopisma;
      f) płyt CD i kaset magnetofonowych;
      g) kaset wideo i płyt DVD;
      h) gier na płytach CD-ROM;
      i) usług świadczonych przez specjalistów, takich jak prawnicy i doradcy finansowi,
      którzy udzielają swym klientom porad za pomocą poczty elektronicznej;
      j) usług edukacyjnych, w ramach których treść kursu przekazywana jest przez
      nauczyciela za pomocą Internetu lub sieci elektronicznej (tzn. przez zdalne
      połączenie);
      k) usług fizycznych off-line naprawy sprzętu komputerowego;
      l) hurtowni danych off-line;
      m) usług reklamowych, w szczególności w gazetach, na plakatach i w telewizji;
      n) usług centrum wsparcia telefonicznego;
      o) usług edukacyjnych obejmujących wyłącznie kursy korespondencyjne, takie jak
      kursy za pośrednictwem poczty;
      p) konwencjonalnych usług aukcyjnych, przy których niezbędny jest bezpośredni
      udział, niezależnie od sposobu składania ofert;
      q) (uchylona)
      r) (uchylona)
      s) (uchylona)
      t) biletów wstępu na imprezy kulturalne, artystyczne, sportowe, naukowe,
      edukacyjne, rozrywkowe lub podobne, zarezerwowanych online;
      u) zakwaterowania, wynajmu samochodów, usług restauracyjnych, przewozu osób
      lub podobnych usług zarezerwowanych online.

    Z powołanych przepisów wynika, że warunkiem koniecznym dla uznania usługi za usługę
    elektroniczną jest to, aby była ona świadczona za pomocą Internetu lub podobnej sieci
    elektronicznej. Warunek ten jednak nie jest wystarczający do uznania usługi za usługę
    elektroniczną w rozumieniu powołanych powyżej przepisów. Istotne jest aby:
    - usługa była realizowana za pomocą Internetu lub sieci elektronicznej,
    - świadczenie usługi było zautomatyzowane, a udział człowieka w jej świadczeniu był
      niewielki,
    - wykonanie usługi bez wykorzystania technologii informatycznej było niemożliwe oraz
      aby
    - usługa nie była objęta wyłączeniami zawartymi w art. 7 ust. 3 rozporządzenia 282/2011.
    Z opisu sprawy wynika, że usługa polegająca na przekazywaniu leadów realizowana jest za
    pomocą Internetu, tj. za pośrednictwem prowadzonych przez Spółkę serwisów
    internetowych dedykowanych do obsługi leadów. Jak wskazuje Spółka, zarówno
    generowanie leadu jak i jego przekazanie kontrahentowi jest zautomatyzowane i
    niezależne od woli i działania człowieka. Jedynymi przejawami działalności człowieka jest
    podanie danych umożliwiających wygenerowanie leadu oraz złożenie zamówienia na jego
    dostawę. Lead jest generowany automatycznie, w oparciu o dane wprowadzone przez
    użytkownika do formularza udostępnionego w serwisie internetowym. Również
    przekazanie leadu następuje w sposób zautomatyzowany i wymaga minimalnego udziału
    człowieka. W ocenie Spółki, świadczenie tej usługi bez wykorzystania technologii
    informacyjnej jest niemożliwe.
    Należy jednak zauważyć, że we własnym stanowisku w sprawie Spółka wskazuje, że
    kontrahent odbiera lead w udostępnianym mu serwisie internetowym, ale nie jest to
    jedyna droga dostawy leada ponieważ Spółka może dostarczać leady również np. za
    pośrednictwem poczty elektronicznej. Spółka nie korzysta z tej możliwości jedynie z uwagi
    na potrzebę zapewnienia bezpieczeństwa przekazywanych danych oraz konieczność
    szybkiej reakcji na lead przez kontrahenta. Tylko z tego powodu, Spółka nie przekazuje
    leadów w inny sposób np. za pośrednictwem poczty, kuriera itd.
    Powyższe oznacza, że w praktyce wykonanie usługi przekazywania leadów bez
    wykorzystania technologii informatycznej nie jest niemożliwe. Wykorzystanie technologii
    informatycznej jedynie podnosi efektywność świadczonej usługi, tj. skraca czas pomiędzy
    pozyskaniem leada a jego przekazaniem do kontrahenta oraz zapewnia bezpieczeństwo
    danych. Zatem pomimo tego, że usługa przekazywania leadów świadczona jest za pomocą
    Internetu, w sposób zautomatyzowany i udział człowieka w jej świadczeniu jest niewielki,
    to z uwagi na fakt, że wykorzystanie technologii informatycznej do wykonania usługi
    przekazywania leadów nie jest konieczne, nie można uznać, że jest to usługa
    elektroniczna, w rozumieniu art. 2 pkt 26 ustawy w zw. z art. 7 rozporządzenia 282/2011.
    Tym samym stanowisko w zakresie pytania 1 jest nieprawidłowe.
    Natomiast należy zgodzić się ze Spółką, że usługa przekazywania leadów nie stanowi
    usługi związanej z nieruchomością, w rozumieniu art. 28e ustawy.
    Zgodnie z art. 28e ustawy:
      Miejscem świadczenia usług związanych z nieruchomościami, w tym usług
      świadczonych przez rzeczoznawców, pośredników w obrocie nieruchomościami,
      usług zakwaterowania w hotelach lub obiektach o podobnej funkcji, takich jak
      ośrodki wczasowe lub miejsca przeznaczone do użytku jako kempingi, użytkowania i
      używania nieruchomości oraz usług przygotowywania i koordynowania prac
      budowlanych, takich jak usługi architektów i nadzoru budowlanego, jest miejsce
      położenia nieruchomości.
    Powołany przepis stanowi wyjątek od zasady, przyjmując jako kryterium nie usytuowanie
    podmiotu, lecz przedmiotu, którym jest nieruchomość. Usługi, które jej wprost dotyczą,

    mają być opodatkowane według jej miejsca położenia. Kryterium położenia nieruchomości
    jest tu zatem decydujące i determinuje ono miejsce opodatkowania usługi związanej z
    daną nieruchomością. Co istotne, zasada wyrażona w art. 28e ustawy obejmuje wyłącznie
    usługi, które dotyczą konkretnej nieruchomości – jedynie wówczas można w praktyce
    zastosować opodatkowanie w miejscu położenia nieruchomości.
    Ustawa nie zawiera definicji pojęcia „nieruchomość” oraz pojęcia „usługi związanej z
    nieruchomościami”. Definicje te zawiera rozporządzenie 282/2011.
    Zgodnie z art. 13b rozporządzenia 282/2011:
      Do celów stosowania dyrektywy 2006/112/WE za „nieruchomość” uznaje się:
      a) każdą określoną część ziemi, na jej powierzchni lub pod jej powierzchnią, która
        może stać się przedmiotem własności i posiadania;
      b) każdy budynek lub każdą konstrukcję przytwierdzone do gruntu lub w nim
        osadzone powyżej lub poniżej poziomu morza, których nie można w łatwy sposób
        zdemontować lub przenieść;
      c) każdy zainstalowany element stanowiący integralną część budynku lub
        konstrukcji, bez którego budynek lub konstrukcja są niepełne, taki jak drzwi, okna,
        dachy, schody i windy;
      d) każdy element, sprzęt lub maszynę zainstalowane na stałe w budynku lub
        konstrukcji, które nie mogą być przeniesione bez zniszczenia lub zmiany budynku
        lub konstrukcji.
    Jednocześnie w myśl art. 31a ust. 1 rozporządzenia 282/2011:
      Usługi związane z nieruchomościami, o których mowa w art. 47 dyrektywy 2006/112
      /WE, obejmują jedynie te usługi, które mają wystarczająco bezpośredni związek z
      daną nieruchomością. Usługi uważa się za mające wystarczająco bezpośredni
      związek z nieruchomością w następujących przypadkach:
      a) gdy wywodzą się z nieruchomości, a dana nieruchomość stanowi element
        składowy usługi i jest elementem centralnym oraz niezbędnym z punktu widzenia
        świadczonych usług;
      b) gdy są świadczone w odniesieniu do nieruchomości lub dla niej przeznaczone i
        mają na celu zmianę prawnego lub fizycznego stanu danej nieruchomości.
    Jak stanowi art. 31a ust. 2 rozporządzenia 282/2011:
      Ustęp 1 obejmuje w szczególności:
      a)opracowanie planów budynku lub jego części przeznaczonych na określoną
      działkę, bez względu na to, czy budynek został wzniesiony;
      b)świadczenie usług nadzoru budowlanego lub ochrony na miejscu;
      c) wznoszenie budynku na terenie oraz prace budowlane i rozbiórkowe dotyczące
      budynku lub jego części;
      d) budowę stałych struktur na terenie, jak również prace budowlane i rozbiórkowe
      dotyczące stałych struktur, takich jak systemy rurociągów gazowych, wodnych,
      kanalizacyjnych i podobnych;
      e) prace terenowe, łącznie z usługami rolniczymi, takimi jak orka, siew, nawadnianie i
      nawożenie;
      f)badanie i ocenę ryzyka dla nieruchomości i jej stanu;
      g)szacowanie wartości nieruchomości, łącznie z przypadkami, kiedy taka usługa jest
      wymagana na potrzeby ubezpieczenia, w celu ustalenia wartości nieruchomości jako
      zabezpieczenia kredytu lub w celu oszacowania ryzyka i strat w przypadku sporów;

      h) wynajem lub wydzierżawianie nieruchomości inne niż opisane w ust. 3 lit. c),
      łącznie z przechowywaniem towarów w wyznaczonej do tego określonej części
      nieruchomości przeznaczonej do wyłącznego użytku przez usługobiorcę;
      i)świadczenie usług zakwaterowania w sektorze hotelarskim lub sektorach o
      podobnej funkcji, takich jak ośrodki wczasowe lub miejsca przeznaczone do użytku
      jako kempingi, łącznie z prawem do przebywania w określonym miejscu na
      podstawie praw do korzystania z nieruchomości w oznaczonym czasie i podobnych;
      j) przyznanie lub przeniesienie praw innych niż objęte lit. h) oraz i) do wykorzystania
      nieruchomości w całości lub w części, łącznie z zezwoleniem na korzystanie z części
      nieruchomości, np. udzielanie pozwoleń na połów lub polowanie, przyznawanie
      dostępu do poczekalni w portach lotniczych lub korzystanie z infrastruktury, za którą
      pobiera się opłaty, takiej jak most lub tunel;
      k)utrzymanie, remont i naprawę budynku lub jego części, łącznie z takimi pracami jak
      sprzątanie, układanie płytek, tapetowanie i układanie parkietu;
      l)utrzymanie, remont i naprawę stałych struktur, takich jak systemy rurociągów
      gazowych, wodnych, kanalizacyjnych i podobnych;
      m) instalację lub montaż maszyn lub sprzętu, które po zainstalowaniu lub
      zamontowaniu są uznane za nieruchomość;
      n) utrzymanie i naprawę oraz kontrolę maszyn lub sprzętu, jak również nadzór nad
      maszynami lub sprzętem, jeżeli maszyny lub sprzęt są uznane za nieruchomość;
      o) zarządzanie nieruchomościami inne niż zarządzanie portfelem inwestycji w
      nieruchomości objęte ust. 3 lit. g), obejmujące obsługę nieruchomości komercyjnej,
      przemysłowej lub mieszkalnej przez właściciela nieruchomości lub na jego rzecz;
      p)pośrednictwo w sprzedaży, dzierżawie lub wynajmie nieruchomości oraz
      ustanowieniu lub przeniesieniu określonych udziałów w nieruchomościach lub praw
      rzeczowych dotyczących nieruchomości (bez względu na to, czy są one traktowane
      jako majątek rzeczowy, czy nie), inne niż pośrednictwo objęte ust. 3 lit. d);
      q) usługi prawne związane z przeniesieniem tytułu do nieruchomości,
      ustanowieniem lub przeniesieniem określonych udziałów w nieruchomościach lub
      praw rzeczowych dotyczących nieruchomości (bez względu na to, czy są one
      traktowane tak jak rzeczy), takie jak czynności notarialne lub sporządzanie umów
      kupna lub sprzedaży nieruchomości, nawet jeżeli transakcja, w wyniku której
      dochodzi do zmiany stanu prawnego nieruchomości, nie zostaje przeprowadzona.
    W art. 31a ust. 3 rozporządzenia 282/2011 zdefiniowano katalog przesłanek negatywnych,
    tj. usług które nie są uznawane za związane z nieruchomościami. I tak, zgodnie z art. 31a
    ust. 3 rozporządzenia 282/2011:
      Ustęp 1 nie ma zastosowania do:
      a) opracowania planów budynku lub jego części, jeżeli nie są one przeznaczone na
      określoną działkę;
      b) przechowywania towarów na terenie nieruchomości, jeżeli żadna część
      nieruchomości nie jest przeznaczona do wyłącznego użytku przez usługobiorcę;
      c) świadczenia usług reklamowych, nawet jeżeli wiąże się to z wykorzystaniem
      nieruchomości;
      d) pośrednictwa w świadczeniu usług zakwaterowania hotelowego lub sektorach o
      podobnej funkcji, takich jak ośrodki wczasowe lub miejsca przeznaczone do użytku
      jako kempingi, jeżeli pośrednik działa w imieniu i na rzecz osoby trzeciej;
      e)udostępniania miejsca na stoisko podczas targów lub wystaw, łącznie z innymi
      powiązanymi usługami umożliwiającymi wystawcy przedstawienie towarów, takimi

      jak projekt stoiska, transport i przechowywanie towarów, udostępnianie maszyn,
      okablowanie, ubezpieczenie i reklama;
      f)instalacji lub montażu maszyn lub sprzętu, utrzymania i naprawy oraz kontroli
      maszyn lub sprzętu, jak również nadzoru nad maszynami lub sprzętem, które nie są
      lub nie stają się częścią nieruchomości;
      g)zarządzania portfelem inwestycji w nieruchomości;
      h) usług prawnych powiązanych z umowami, innych niż objęte ust. 2 lit. q), łącznie z
      doradztwem dotyczącym warunków umowy dotyczącej przeniesienia nieruchomości
      lub wykonania takiej umowy lub też udowodnienia istnienia takiej umowy, jeżeli takie
      usługi nie dotyczą przeniesienia tytułu do nieruchomości.
    Zatem szczególne miejsce świadczenia określone w art. 28e ustawy dotyczy wyłącznie
    takich usług, które ściśle odnoszą się do konkretnej określonej co do miejsca położenia
    nieruchomości. W konsekwencji usługą związaną z nieruchomością nie jest każda dowolna
    usługa wykazująca chociażby najmniejszy związek z daną nieruchomością, lecz jedynie
    usługa, która wprost odnosi się do konkretnej (określonej co do położenia) nieruchomości
    będącej też centralnym punktem usługi bądź też, ma na celu zmianę prawnego lub
    fizycznego stanu konkretnej (określonej co do położenia) nieruchomości.
    Z powołanych przepisów wynika, że dla uznania usługi za związaną z nieruchomością
    istotne są cechy, które można ująć w następujący sposób:
    - usługa powinna odnosić się do konkretnie określonej nieruchomości, czyli takiej, która
      jest identyfikowalna co do jej indywidualnego położenia;
    - przedmiotem usługi powinna być skonkretyzowana nieruchomość lub usługa powinna
      być świadczona na/wobec konkretnej nieruchomości, a nie jakiejkolwiek;
    - ta konkretna nieruchomość powinna być wpisana w istotę świadczonej usługi, być jej
      centralnym elementem, nadając główny sens usłudze i determinować jej treść, co
      należy rozumieć w ten sposób, że usługa może być wykonana tylko i wyłącznie w
      bezpośrednim związku z tą a nie inną nieruchomością;
    - zmiana takiego miejsca, polegająca na ukierunkowaniu usługi na inną nieruchomość,
      powinna niweczyć istotę i sens pierwotnie świadczonej usługi.
    Usługa przekazywania leadów świadczona przez Spółkę nie spełnia ww. kryteriów.
    Charakter usługi przekazywania leadów wskazuje, że nie jest ona ściśle związana z
    nieruchomością. Co prawda jest ona świadczona przy wykorzystaniu nieruchomości,
    jednak nie sama nieruchomość jest przedmiotem tej usługi. Z opisu sprawy wynika, że
    podstawowym elementem leadu są dane osobowe/kontaktowe pozyskane z formularza
    wypełnionego przez osobę zainteresowaną np. sprzedażą nieruchomości, które Spółka
    przekazuje kontrahentowi zajmującemu się np. usługami pośrednictwa w obrocie
    nieruchomościami. Spółka przekazuje leady kontrahentom z Węgier i Rumunii, pozyskane
    - odpowiednio, na rynku węgierskim lub rumuńskim, dotyczące nieruchomości
    położonych w tych krajach. Zatem, usługa objęta wnioskiem nie odnosi się do konkretnej,
    określonej co do położenia nieruchomości. Ponadto, celem tej usługi nie jest również
    zmiana prawnego ani fizycznego stanu konkretnej (określonej co do położenia)
    nieruchomości. Przedmiotem usługi jest jedynie przekazanie kontrahentowi danych
    kontaktowych osoby zainteresowanej sprzedażą nieruchomości. Zatem, należy zgodzić się
    ze Spółką, że w tym przypadku związek pomiędzy usługą przekazywania leadów a
    nieruchomością nie jest na tyle bezpośredni, aby uznać ją za usługę związaną z
    nieruchomością, o której mowa w art. 31a ust. 1 rozporządzenia 282/2011.
    Tym samym, stanowisko w zakresie pytania 2 jest prawidłowe.
    Ad 3 i 4

    Wątpliwości Spółki dotyczą również kwestii opodatkowania i fakturowania usługi
    dostarczania leadów z zastosowaniem mechanizmu odwrotnego obciążenia.
    Z okoliczności sprawy wynika, że Spółka otrzymuje od kontrahentów z Węgier i Rumunii
    ich numer identyfikacji podatkowej. Niemniej jednak zdarza się, że weryfikacja numeru
    identyfikacyjnego podanego przez kontrahenta w bazie VIES jest negatywna. W takiej
    sytuacji, zgodnie z procedurą wewnętrzną, Spółka podejmuje działania zmierzające do
    ustalenia, czy kontrahent prowadzi działalność gospodarczą w swoim kraju macierzystym,
    tj. sprawdza odpowiednie rejestry państwowe dostępne online, pozyskuje od kontrahenta
    dokument potwierdzający prowadzenie przez niego działalności gospodarczej oraz
    dokument potwierdzający jego rejestrację jako podatnika VAT w kraju siedziby. W
    niektórych przypadkach Spółka nie może jednak jednoznacznie ustalić, czy kontrahent jest
    zarejestrowany jako podatnik VAT-UE w państwie, w którym posiada siedzibę działalności
    gospodarczej.
    W związku z tym Spółka powzięła wątpliwości, czy ma obowiązek opodatkować
    świadczenie usługi dostarczania leadów na rzecz kontrahenta z Węgier lub Rumunii z
    zastosowaniem mechanizmu odwrotnego obciążenia w sytuacji, gdy (a) kontrahent podał
    Spółce podatkowy numer identyfikacyjny, (b) weryfikacja tego numeru w bazie VIES była
    negatywna (m.in. wystąpił komunikat „Nieważny numer VAT dla transakcji
    transgranicznych w obrębie UE”), (c) przed zawarciem umowy lub niezwłocznie po jej
    zawarciu Spółka ustaliła, że kontrahent prowadzi działalność gospodarczą w kraju siedziby
    i figuruje w dostępnym online rejestrze podmiotów prowadzących działalność
    gospodarczą.
    Należy zgodzić się ze Spółką, że aby prawidłowo ustalić miejsce opodatkowania
    świadczonych usług konieczna jest identyfikacja statusu podatkowego nabywcy usługi
    (kontrahenta).
    Stosownie do art. 18 ust. 1 rozporządzenia 282/2011:
      O ile usługodawca nie ma odmiennych informacji, może uznać, że usługobiorca
      prowadzący działalność gospodarczą na terytorium Wspólnoty ma status podatnika:
      a) gdy usługobiorca przekazał mu swój indywidualny numer identyfikacyjny VAT i
      usługodawca uzyska potwierdzenie ważności tego numeru identyfikacyjnego, a także
      nazwiska/nazwy i adresu przypisanych temu numerowi zgodnie z art. 31
      rozporządzenia Rady (WE) nr 904/2010 z dnia 7 października 2010 r. w sprawie
      współpracy administracyjnej oraz zwalczania oszustw w dziedzinie podatku od
      wartości dodanej);
      b) gdy usługobiorca nie otrzymał jeszcze indywidualnego numeru identyfikacyjnego
      VAT, ale poinformował usługodawcę, że zwrócił się z wnioskiem o jego nadanie i
      usługodawca uzyska dowolny inny dowód potwierdzający, że usługobiorca jest
      podatnikiem lub osobą prawną niebędącą podatnikiem, w stosunku do której
      wymagana jest identyfikacja do celów VAT, oraz jeżeli dokona w rozsądnym zakresie
      weryfikacji rzetelności przedstawionych przez usługobiorcę danych za pomocą
      zwykłych, handlowych środków bezpieczeństwa, takich jak środki dotyczące kontroli
      tożsamości lub płatności.
    Według art. 18 ust. 2 rozporządzenia 282/2011:
      O ile usługodawca nie ma odmiennych informacji, może uznać, że usługobiorca
      prowadzący działalność gospodarczą na terytorium Wspólnoty ma status osoby
      niebędącej podatnikiem, jeżeli wykaże, że ten usługobiorca nie przekazał mu
      swojego indywidualnego numeru identyfikacyjnego VAT.
      Jednak bez względu na informacje świadczące o tym, że jest inaczej, dostawca usług
      telekomunikacyjnych, nadawczych lub usług świadczonych drogą elektroniczną lub
      usług świadczonych na mocy art. 54 ust. 1 akapit drugi dyrektywy 2006/112/WE

      może uznać usługobiorcę mającego siedzibę na terytorium Wspólnoty za osobę
      niebędącą podatnikiem, o ile usługobiorca ten nie podał dostawcy tych usług
      swojego indywidualnego numeru identyfikacyjnego VAT.
    Mając na uwadze powyższe przepisy należy stwierdzić, że wystarczającym dla uznania
    usługobiorcy prowadzącego działalność gospodarczą za podatnika, o którym mowa w art.
    28a ustawy byłby fakt posiadania i przekazanie przez niego numeru VAT wydanego przez
    instytucję właściwą dla tego podmiotu oraz zweryfikowanie ważności tego numeru przez
    usługodawcę. Jeśli jednak nabywca usług nie przekazuje usługodawcy numeru VAT
    nadanego przez państwo członkowskie, w którym ma siedzibę bądź stałe miejsce
    prowadzenia działalności, dla którego dana usługa jest świadczona, to konieczne jest
    uzyskanie informacji, że nabywca usługi prowadzi działalność gospodarczą, przez co
    zostanie spełniona definicja podatnika zawarta w art. 28a ustawy.
    Zgodnie z art. 9 ust. 1 dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie
    wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. Urz. UE L z 2006 r. nr 347 str. 1 ze
    zm.):
      „Podatnikiem” jest każda osoba prowadząca samodzielnie w dowolnym miejscu
      jakąkolwiek działalność gospodarczą, bez względu na cel czy też rezultaty takiej
      działalności. „Działalność gospodarcza” obejmuje wszelką działalność producentów,
      handlowców lub usługodawców, włącznie z górnictwem, działalność rolniczą i
      wykonywaniem wolnych zawodów lub uznanych za takie. Za działalność gospodarczą
      uznaje się w szczególności wykorzystywanie, w sposób ciągły, majątku rzeczowego
      lub wartości niematerialnych w celu uzyskania z tego tytułu dochodu.
    Należy zauważyć że o tym, czy dany podmiot jest podatnikiem podatku od wartości
    dodanej (podobnie jak podatku od towarów i usług) czy też nie, nie decyduje fakt
    zarejestrowania się podmiotu dla celów tego podatku, lecz charakter czynności jakie
    wykonuje. Nawet jeśli podmiot nie jest zarejestrowany w państwie członkowskim jako
    podatnik podatku od wartości dodanej, to występuje jako taki podatnik z uwagi na fakt
    wykonania czynności podlegającej opodatkowaniu tym podatkiem.
    Spółka świadczy usługę przekazywania leadów na rzecz kontrahentów z Węgier i Rumunii,
    którzy są pośrednikami w obrocie nieruchomościami. Jak Państwo wskazują, charakter
    świadczonej usługi sprawia, że jest to usługa kierowana do podmiotów prowadzących
    działalność gospodarczą związaną z rynkiem nieruchomości (np. pośrednictwo w obrocie
    nieruchomościami, zarządzanie nieruchomościami, usługi remontowe itd.). Pozyskiwanie
    leada przez konsumentów byłoby bezcelowe ponieważ konsument nie prowadzi
    działalności gospodarczej, w ramach której mógłby taki lead wykorzystać. Co do zasady
    kontrahentami Spółki są pośrednicy w obrocie nieruchomościami.
    W świetle powołanych przepisów prawa należy uznać, że skoro, kontrahenci z Rumunii i
    Węgier prowadzą działalność gospodarczą na terytorium Rumunii i Węgier (pośrednictwo
    w obrocie nieruchomościami) i Spółka dysponuje numerem identyfikacji podatkowej tych
    kontrahentów, to okoliczności te są wystarczające do przyjęcia, że Spółka świadczy usługę
    przekazywania leadów na rzecz podatnika, w rozumieniu art. 28a ustawy. Sam fakt, że
    weryfikacja numeru identyfikacji podatkowej kontrahenta w bazie VIES jest negatywna nie
    oznacza, że podmiot ten nie wpisuje się w definicję podatnika, o którym mowa w art. 28a
    ustawy.
    Spółka (usługodawca) - będąca czynnym podatnikiem podatku VAT świadczy usługę na
    rzecz podatnika, o którym mowa w art. 28a ustawy, prowadzącego działalność
    gospodarczą (pośrednictwo w obrocie nieruchomościami). Nabywca usług (kontrahent)
    posiada siedzibę działalności gospodarczej na terytorium Rumunii i Węgier i nie posiada w
    Polsce stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej, które uczestniczy w
    nabywaniu ww. usług. Jednocześnie, do ww. usług nie znajdują zastosowania szczególne
    zasady ustalania miejsca świadczenia wynikające z art. 28e, art. 28f ust. 1 i 1a, art. 28g ust.
    1, art. 28i, art. 28j ust. 1 i 2 oraz art. 28n ustawy. Oznacza to, że miejsce świadczenia usług

    polegających na przekazywaniu leadów należy ustalić na podstawie art. 28b ustawy.
    Zatem, stosownie do art. 28b ustawy - miejscem świadczenia usług polegających na
    przekazywaniu leadów na rzecz kontrahentów będzie miejsce, w którym kontrahenci
    posiadają siedzibę działalności gospodarczej, tj. terytorium Rumunii i Węgier. W
    konsekwencji, usługi świadczone przez Spółkę nie będą opodatkowane w Polsce.
    Tym samym, stanowisko w zakresie pytania 3, z którego wynika, że opodatkowując
    podatkiem VAT świadczenie usługi dostarczania leadów na rzecz kontrahenta z Węgier lub
    Rumunii, gdy (a) kontrahent podał Spółce podatkowy numer identyfikacyjny, (b)
    weryfikacja tego numeru w bazie VIES była negatywna (m.in. wystąpił komunikat
    „Nieważny numer VAT dla transakcji transgranicznych w obrębie UE”), (c) przed zawarciem
    umowy lub niezwłocznie po jej zawarciu Spółka ustaliła, że kontrahent prowadzi
    działalność gospodarczą w swoim macierzystym kraju i figuruje w dostępnym online
    rejestrze podmiotów prowadzących działalność gospodarczą, Spółka zobowiązana jest
    zastosować mechanizm odwrotnego obciążenia jest prawidłowe.
    Przechodząc do wątpliwości wyrażonych w pytaniu 4 dotyczących obowiązku wykazywania
    na fakturze adnotacji „odwrotne obciążenie” należy wskazać, że zgodnie z art. 106a pkt 2
    lit. a) ustawy:
      Przepisy niniejszego rozdziału stosuje się do dostawy towarów i świadczenia usług
      dokonywanych przez podatnika posiadającego na terytorium kraju siedzibę
      działalności gospodarczej lub stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej, z
      którego dokonywane są te czynności, a w przypadku braku na terytorium kraju
      siedziby działalności gospodarczej oraz stałego miejsca prowadzenia działalności
      gospodarczej - posiadającego na terytorium kraju stałe miejsce zamieszkania albo
      zwykłe miejsce pobytu, z którego dokonywane są te czynności, w przypadku gdy
      miejscem świadczenia jest terytorium państwa członkowskiego inne niż terytorium
      kraju, a osobą zobowiązaną do zapłaty podatku od wartości dodanej jest nabywca
      towaru lub usługobiorca i faktura dokumentująca te czynności nie jest wystawiana
      przez tego nabywcę lub usługobiorcę w imieniu i na rzecz podatnika.
    W myśl art. 106b ust. 1 pkt 1 ustawy
      Podatnik jest obowiązany wystawić fakturę dokumentującą sprzedaż, a także
      dostawę towarów i świadczenie usług, o których mowa w art. 106a pkt 2,
      dokonywane przez niego na rzecz innego podatnika podatku, podatku od wartości
      dodanej lub podatku o podobnym charakterze lub na rzecz osoby prawnej
      niebędącej podatnikiem.
    Dane, które powinna zawierać faktura wskazano w art. 106e ust. 1 ustawy, w tym w pkt
    10, 12-14 wymieniono:
      Faktura powinna zawierać:
      10) kwoty wszelkich opustów lub obniżek cen, w tym w formie rabatu z tytułu
      wcześniejszej zapłaty, o ile nie zostały one uwzględnione w cenie jednostkowej netto;
      12) stawkę podatku albo stawkę podatku od wartości dodanej w przypadku
      korzystania z procedur szczególnych, o których mowa w dziale XII w rozdziałach 6a, 7
      i 9;
      13) sumę wartości sprzedaży netto, z podziałem na sprzedaż objętą poszczególnymi
      stawkami podatku i sprzedaż zwolnioną od podatku;
      14) kwotę podatku od sumy wartości sprzedaży netto, z podziałem na kwoty
      dotyczące poszczególnych stawek podatku.
    Stosownie do art. 106e ust. 1 pkt 18 ustawy:
      Faktura powinna zawierać w przypadku dostawy towarów lub wykonania usługi, dla
      których obowiązanym do rozliczenia podatku od wartości dodanej lub podatku o

      podobnym charakterze jest nabywca towaru lub usługi - wyrazy „odwrotne
      obciążenie”.
    Według art. 106e ust. 5 pkt 1 ustawy:
      Faktura może nie zawierać w przypadku, o którym mowa w art. 106a pkt 2 lit. a -
      danych określonych w ust. 1 pkt 10 i 12-14.
    Jak ustaliłem powyżej, stosownie do art. 28b ust. 1 ustawy, miejscem opodatkowania
    świadczonych przez Spółkę usług polegających na przekazywaniu leadów na rzecz
    kontrahentów z Rumunii i Węgier będzie miejsce, w którym kontrahenci posiadają
    siedzibę działalności gospodarczej (Rumunia i Węgry).
    Zatem skoro, miejscem świadczenia usług realizowanych przez Spółkę na rzecz
    podatników z siedzibą w Rumunii i na Węgrzech będzie terytorium Rumunii i Węgier, to
    stosownie do art. 106e ust. 5 pkt 1 ustawy - faktura wystawiona przez Spółkę może nie
    zawierać danych określonych w art. 106e ust. 1 pkt 10 i 12-14 ustawy, w tym m.in. stawki i
    kwoty podatku VAT. Faktura wystawiona przez Spółkę powinna natomiast zawierać
    adnotację „odwrotne obciążenie” (art. 106e ust. 1 pkt 18 ustawy).
    Zatem, stanowisko w zakresie pytania 4, z którego wynika, że na fakturze dokumentującej
    świadczenie usługi dostarczania leadów na rzecz kontrahenta z Węgier lub Rumunii, gdy
    (a) kontrahent podał Spółce podatkowy numer identyfikacyjny, (b) weryfikacja tego
    numeru w bazie VIES była negatywna (m.in. wystąpił komunikat „Nieważny numer VAT dla
    transakcji transgranicznych w obrębie UE”), (c) przed zawarciem umowy lub niezwłocznie
    po jej zawarciu Spółka ustaliła, że kontrahent prowadzi działalność gospodarczą w swoim
    macierzystym kraju i figuruje w dostępnym online rejestrze podmiotów prowadzących
    działalność gospodarczą - Spółka powinna zamieścić w fakturze wyrazy „odwrotne
    obciążenie”, na podstawie art. 106e ust. 1 pkt 18 ustawy jest prawidłowe.
    Ad 5
    Wątpliwości Spółki dotyczą również kwestii wykazywania usługi przekazywania leadów w
    informacji podsumowującej VAT-UE.
    Zgodnie z art. 97 ust. 1 ustawy:
      Podatnicy, o których mowa w art. 15 i art. 15a, podlegający obowiązkowi
      zarejestrowania jako podatnicy VAT czynni, są obowiązani przed dniem dokonania
      pierwszej wewnątrzwspólnotowej dostawy lub pierwszego wewnątrzwspólnotowego
      nabycia zawiadomić naczelnika urzędu skarbowego w zgłoszeniu rejestracyjnym, o
      którym mowa w art. 96, o zamiarze rozpoczęcia wykonywania tych czynności.
    W myśl art. 97 ust. 3 pkt 2 ustawy:
      Przepis ust. 1 stosuje się odpowiednio również do podatników, o których mowa w
      art. 15, innych niż wymienieni w ust. 1 i 2, którzy świadczą usługi, do których stosuje
      się art. 100 ust. 1 pkt 4, dla podatników podatku od wartości dodanej lub osób
      prawnych niebędących takimi podatnikami, zidentyfikowanych na potrzeby podatku
      od wartości dodanej.
    Stosownie do art. 97 ust. 10 pkt 3 ustawy:
      Podmioty, o których mowa w ust. 1-3, zarejestrowane jako podatnicy VAT-UE, które
      uzyskały potwierdzenie zgodnie z ust. 9, podając numer, pod którym są
      zidentyfikowane na potrzeby podatku, przy świadczeniu usług, do których stosuje się
      art. 100 ust. 1 pkt 4, dla podatników podatku od wartości dodanej lub osób
      prawnych niebędących takimi podatnikami, zidentyfikowanych na potrzeby podatku
      od wartości dodanej - są obowiązane do posługiwania się numerem identyfikacji
      podatkowej poprzedzonym kodem PL.
    Ponadto, zgodnie z art. 100 ust. 1 pkt 4 ustawy:

      Podatnicy, o których mowa w art. 15, zarejestrowani jako podatnicy VAT-UE, są
      obowiązani składać w urzędzie skarbowym zbiorcze informacje o dokonanych
      usługach, do których stosuje się art. 28b, na rzecz podatników podatku od wartości
      dodanej lub osób prawnych niebędących takimi podatnikami, zidentyfikowanych na
      potrzeby podatku od wartości dodanej, świadczonych na terytorium państwa
      członkowskiego innym niż terytorium kraju, innych niż zwolnionych od podatku od
      wartości dodanej lub opodatkowanych stawką 0%, dla których zobowiązanym do
      zapłaty podatku od wartości dodanej jest usługobiorca - zwane dalej „informacjami
      podsumowującymi”.
    Stosownie do art. 100 ust. 8 pkt 2 ustawy:
      Informacja podsumowująca powinna zawierać następujące dane:
      2) właściwy i ważny numer identyfikacyjny dla transakcji wewnątrzwspólnotowych
      nadany przez państwo członkowskie właściwe dla podatnika podatku od wartości
      dodanej lub osoby prawnej niebędącej takim podatnikiem, nabywających towary lub
      usługi, zawierający dwuliterowy kod stosowany dla podatku od wartości dodanej.
    W myśl art. 100 ust. 10 ustawy:
      Na potrzeby ust. 1 pkt 4 zobowiązanym do zapłaty podatku od wartości dodanej na
      terytorium państwa członkowskiego, na którym, zgodnie z art. 28b, ma miejsce
      świadczenie usług, jest usługobiorca, jeżeli podatnik, o którym mowa w art. 15,
      będący usługodawcą nie posiada na terytorium tego państwa członkowskiego:
      1) siedziby działalności gospodarczej lub stałego miejsca prowadzenia działalności
      gospodarczej;
      2) siedziby działalności gospodarczej, posiada natomiast na tym terytorium stałe
      miejsce prowadzenia działalności gospodarczej, przy czym to stałe miejsce
      prowadzenia działalności gospodarczej lub inne miejsce prowadzenia działalności
      gospodarczej usługodawcy, jeżeli usługodawca posiada takie inne miejsce
      prowadzenia działalności gospodarczej na tym terytorium, nie uczestniczy w tych
      transakcjach.
    Zgodnie z powołanym art. 100 ust. 1 pkt 4 ustawy, podatnicy, o których mowa w art. 15
    ustawy, którzy są zarejestrowani jako podatnicy VAT-UE mają obowiązek składać
    informacje podsumowujące o usługach dokonanych na rzecz zagranicznych
    kontrahentów, opodatkowanych na podstawie art. 28b ust. 1 ustawy. Jednocześnie należy
    wskazać, że przez podatnika, o którym mowa w art. 100 ust. 1 pkt 4 ustawy należy
    rozumieć podatnika, o którym mowa w powołanym art. 28a ustawy, tj. również podmioty
    wykonujące działalność gospodarczą zgodnie z regulacjami innych państw członkowskich
    oraz państw trzecich. Istotą przepisu art. 28a ustawy, jest bowiem odróżnienie podmiotów
    znajdujących się w sferze aktywności gospodarczej od konsumentów. Zatem, dla potrzeb
    stosowania przepisów o miejscu świadczenia usług, podatnikiem jest każdy
    przedsiębiorca, zarówno z Polski, jak i z innego państwa członkowskiego, oraz z kraju
    trzeciego.
    Spółka jest czynnym podatnikiem podatku VAT i jest zarejestrowana w bazie VIES. W
    ramach prowadzonej działalności Spółka będzie świadczyła usługę przekazania leada na
    rzecz kontrahentów z Rumunii i Węgier. Jak wskazałem, miejscem opodatkowania ww.
    usług będzie, zgodnie z art. 28b ustawy, miejsce w którym usługobiorca (będący
    podatnikiem w rozumieniu art. 28a ustawy) posiada siedzibę działalności gospodarczej
    (Rumunia, Węgry). Skoro usługobiorcą będzie podatnik podatku od wartości dodanej z
    innego niż Polska państwa członkowskiego UE, na Spółce będzie ciążył obowiązek
    składania informacji podsumowujących o dokonanych usługach.
    Przy czym, zgodnie z opisem sprawy, nabywca usług: a) poda podatkowy numer
    identyfikacyjny, b) weryfikacja tego numeru przez Spółkę w bazie VIES będzie negatywna

    (m.in. wystąpił komunikat „Nieważny numer VAT dla transakcji transgranicznych w
    obrębie UE”), c) przed zawarciem umowy lub niezwłocznie po jej zawarciu Spółka ustali, że
    kontrahent prowadzi działalność gospodarczą w swoim macierzystym kraju i figuruje w
    rejestrze podmiotów prowadzących działalność gospodarczą dostępnym online.
    W świetle obowiązujących przepisów prawa należy uznać, że Spółka ma obowiązek
    wykazać usługę przekazania leada w informacji podsumowującej w sytuacji, gdy będzie
    posiadała ważny numer identyfikacyjny nadany dla transakcji wewnątrzwspólnotowych
    zawierający dwuliterowy kod stosowany dla podatku od wartości dodanej przez właściwe
    państwo członkowskie (Rumunia, Węgry) usługobiorcy.
    Jeżeli jednak, Spółka nie będzie posiadała ważnego numeru identyfikacyjnego, o którym
    mowa powyżej np. weryfikacja numeru usługobiorcy w bazie VIES będzie negatywna i
    system teleinformatyczny lub program księgowy uniemożliwi sporządzenie informacji
    podsumowującej VAT-UE bez wskazania numeru identyfikacyjnego VAT usługobiorcy
    negatywnie zweryfikowanego w bazie VIES wówczas, nie należy wykazywać usługi
    przekazania leada w informacji podsumowującej. Należy jednak zaznaczyć, że świadcząc
    usługę, dla której miejsce świadczenia będzie określone poza terytorium kraju, Spółka
    powinna wykazać podstawę opodatkowania z tytułu świadczenia ww. usług w pliku
    JPK_VAT i jednocześnie odrębnie złożyć pisemne wyjaśnienie rozbieżności zaistniałych
    pomiędzy danymi zawartymi w złożonej deklaracji i informacji podsumowującej,
    informując o dokonanej transakcji, o braku identyfikacji kontrahenta oraz podając
    szczegółowe dane identyfikacyjne nabywcy usług.
    Tym samym, stanowisko w zakresie pytania 5 jest prawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, które Państwo przedstawili i stanu prawnego,
    który obowiązuje w dniu wydania interpretacji.
    Podkreślam, że niniejsza interpretacja została wydana na podstawie przedstawionego we
    wniosku opisu sprawy co oznacza, że w przypadku gdy w toku postępowania
    podatkowego, kontroli podatkowej, kontroli celno-skarbowej zostanie określony
    odmienny stan sprawy, interpretacja nie wywoła w tym zakresie skutków prawnych.
    Jednocześnie informuję, że wydana interpretacja dotyczy tylko sprawy będącej
    przedmiotem wniosku (pytania). Inne kwestie przedstawione w opisie sprawy oraz we
    własnym stanowisku, które nie zostały objęte pytaniem nie mogą być – zgodnie z art. 14b
    § 1 Ordynacji podatkowej – rozpatrzone. Dotyczy to w szczególności kwestii uznania usługi
    przekazania leadu za usługę reklamową.
    Przy tym zastrzegam, że ustalenie czy podatnik działa w dobrej wierze i z należytą
    starannością, może być stwierdzone ostatecznie jedynie w toku postępowania
    podatkowego, kontroli podatkowej bądź kontroli celno-skarbowej, przeprowadzonej przez
    właściwy organ podatkowy, a nie w postępowaniu dotyczącym wydania interpretacji
    indywidualnej.
    W odniesieniu do Państwa sytuacji oznacza to, że w wydanej dla Państwa interpretacji nie
    mogę ocenić, czy pozyskiwanie danych dotyczących statusu podatkowego kontrahenta
    będzie postępowaniem prawidłowym i wystarczającym do stwierdzenia, że nabywca usług
    jest podatnikiem i czy posiada ważny numer identyfikacji podatkowej nadany w państwie
    siedziby (Rumunia, Węgry). Ocena prawidłowości postępowania podatnika w
    okolicznościach opisanych powyżej może być weryfikowana jedynie przez właściwe organy
    podatkowe. W wydanej interpretacji odniosłem się wyłącznie do spełnienia przesłanek
    prawa materialnego w zakresie opodatkowania opisanej usługi. Jako element stanu
    faktycznego przyjąłem informację, że kontrahent prowadzi działalność gospodarczą w
    państwie siedziby i podał Spółce numer identyfikacji podatkowej.

    Zgodnie z art. 14f § 2b Ordynacji podatkowej:
      Opłata za wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej podlega zwrotowi wyłącznie
      w przypadku:
      1) wycofania wniosku - w całości;
      2) wycofania części wniosku w odniesieniu do przedstawionego w nim odrębnego
      stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego - w odpowiedniej części;
      3) uiszczenia jej w kwocie wyższej od należnej - w odpowiedniej części.
    8 sierpnia 2025 r. dokonali Państwo wpłaty w wysokości 240 zł tytułem wydania
    interpretacji indywidualnej. Wniosek dotyczy 5 zdarzeń przyszłych, należna opłata wynosi
    więc 200 zł. Zatem pozostała kwota w wysokości 40 zł stanowi nadpłatę i zgodnie z art. 14f
    § 2b pkt 3 Ordynacji podatkowej, zostanie zwrócona na rachunek bankowy wskazany we
    wniosku.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    · Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy
      z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.).
      Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie
      zgodna (tożsama) z opisem zdarzenia przyszłego i zastosują się Państwo do
      interpretacji.
    · Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
      z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    · Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego
    Sądu Administracyjnego w (...). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje
    ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
    (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
        w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
        Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
        w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na
        adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS
        /SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.