Interpretacja indywidualna
Sygnatura: ILPB3/4510-1-11/16-2/KS
Organ: Dyrektor Izby Skarbowej w Poznaniu
Data wydania: 2016-03-17
Teza: Podatek dochodowy od osób prawnych w zakresie ustalenia przychodu.
Słowa kluczowe: przekazanie; przekazanie-przekazanie nieodpłatne; przychód; przychód-powstanie przychodu
Przepisy: [CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-Rozdział 2

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA

Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2015 r., poz. 613, z późn. zm.) oraz § 4 pkt 3 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 kwietnia 2015 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz. U. z 2015 r., poz. 643) Dyrektor Izby Skarbowej w Poznaniu działający w imieniu Ministra Finansów stwierdza, że stanowisko Stowarzyszenia przedstawione we wniosku z dnia 18 stycznia 2016 r. (data wpływu 19 stycznia 2016 r.) o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku dochodowego od osób prawnych w zakresie ustalenia przychodu – **jest prawidłowe.**

UZASADNIENIE

W dniu 19 stycznia 2016 r. został złożony ww. wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej dotyczącej podatku dochodowego od osób prawnych w zakresie ustalenia przychodu.

We wniosku przedstawiono następujący opis zdarzenia przyszłego.

Stowarzyszenie prowadzi prace badawczo-rozwojowe – w głównej mierze finansowane lub współfinansowane przez Narodowe Centrum Badań i Rozwoju (środki publiczne) – kompatybilne z celami statutowymi Stowarzyszenia.

Stowarzyszenie jest zarejestrowane zarówno w Rejestrze Stowarzyszeń jak i w Rejestrze Przedsiębiorców Krajowego Rejestru Sądowego, a także posiada status organizacji pożytku publicznego (OPP). Stowarzyszenie jest również czynnym podatnikiem podatku od towarów i usług (VAT).

W ramach jednego z projektów badawczo-rozwojowych pt.: „Zintegrowany system automatycznej konwersji mowy polskiej na tekst oparty na modelu językowym stworzonym w środowisku analizy i obiegu dokumentów prawniczych w zakresie bezpieczeństwa wewnętrznego”, realizowanego w latach 2009-2011 powstała innowacyjna aplikacja Automatycznego Rozpoznawania Mowy (ARM). Projekt był realizowany w ramach Konsorcjum składającego się z Instytutu, Stowarzyszenia oraz spółki S.A. Z autorskich praw majątkowych do aplikacji ARM, wytworzonej w ramach projektu, w pełni korzysta Instytut (autorskie prawa majątkowe do niektórych utworów, które zostały wykorzystane w trakcie realizacji ww. projektu, do utworzenia aplikacji ARM, należą do Stowarzyszenia i Fundacji), Stowarzyszenie i Fundacja udzielili licencji do należących do nich elementów na rzecz Instytutu, stąd stwierdzenie, że podmiotem w pełni korzystającym ze wszystkich autorskich praw majątkowych do ARM jest Instytut).

Zgodnie z polityką komercjalizacji wyników badań naukowych i prac rozwojowych, realizowanych z inicjatywy Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego, wszelkie efekty powstałe w wyniku projektów, w tym finansowane przez Narodowe Centrum Badań i Rozwoju, powinny być wdrażane w wymiarze gospodarczym. Mając na uwadze powyższe, Stowarzyszenie we współpracy z Instytutem rozpoczyna komercjalizację aplikacji Automatycznego Rozpoznawania Mowy (ARM).

Instytut udzieli Sp. z o.o. prawa do dystrybucji aplikacji ARM. Instytutu jest właścicielem 100% udziałów spółki z o.o., która została powołana m.in. do komercjalizacji wyników prac badawczo-rozwojowych powstających w Instytucie. Spółka z o.o., w odniesieniu do aplikacji ARM, będzie zatem pełniła funkcję dystrybutora generalnego. Następnie Sp. z o.o. zawrze umowę dystrybucji ze Stowarzyszeniem, jako dystrybutorem końcowym, dającą prawo udzielania w imieniu Instytutu licencji na rzecz użytkowników końcowych.

W ramach prowadzonej działalności gospodarczej, Wnioskodawca zamierza dokonać nieodpłatnego udzielenia licencji na korzystanie z ww. programu na rzecz kontrahentów zainteresowanych dużą liczbą licencji – takich jak służby mundurowe np. Policja, Służba Celna, Straż Graniczna, czy też innych podmiotów zainteresowanych masowym wdrożeniem aplikacji ARM.

Stowarzyszenie przewiduje świadczenie dodatkowych usług związanych z korzystaniem z aplikacji ARM, takich jak obsługa serwisowa, fakultatywne aktualizacje systemu do nowych jego wersji itp., które będą miały charakter odpłatny.

Podkreślenia wymaga, że z tytułu wytworzenia lub nabycia elementów niezbędnych do stworzenia programu ARM, Wnioskodawca nie dokonywał żadnych odpisów podatku od towarów i usług.

W związku z powyższym opisem zadano następujące pytanie w zakresie podatku dochodowego od osób prawnych.

Czy przepis art. 12 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 7 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych (Dz.U.2014.851) – należy interpretować w ten sposób, że nieodpłatne udzielenie licencji nie będzie generować obowiązku rozpoznania i naliczenia podatku dochodowego od osób prawnych od tak świadczonych przez Wnioskodawcę usług?

Zdaniem Wnioskodawcy, zgodnie z brzmieniem przepisu art. 12 ust. 1 pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, przychód stanowią m.in. pieniądze/wartości pieniężne otrzymane przez podatnika (Stowarzyszenie). Zgodnie natomiast z brzmieniem przepisu art. 12 ust. 3 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, za przychody związane z działalnością gospodarczą i z działami specjalnymi produkcji rolnej, osiągnięte w roku podatkowym, uważa się także należne przychody, choćby nie zostały jeszcze faktycznie otrzymane. Art. 7 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych wyraża, że przedmiotem opodatkowania podatkiem dochodowym jest dochód bez względu na rodzaj źródeł przychodów, z jakich dochód ten został osiągnięty.

Mając na uwadze powyższe, Wnioskodawca uważa, że w przypadku nieodpłatnego przekazania aplikacji ARM Stowarzyszenie nie otrzyma z tego tytułu żadnego wynagrodzenia, nie będzie możliwym tym samym wykazanie przychodu w tym zakresie, a także w efekcie dochodu i nie zaistnieje przedmiot opodatkowania podatkiem dochodowym od osób prawnych. W takiej sytuacji podatek dochodowy od osób prawnych zatem nie zachodzi.

Reasumując, zdaniem Wnioskodawcy, nieodpłatne udzielenie licencji na korzystanie z aplikacji ARM nie będzie generować obowiązku rozpoznania i naliczenia podatku dochodowego od osób prawnych od tak świadczonych przez Wnioskodawcę usług.

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego zdarzenia przyszłego jest prawidłowe.

Punktem wyjścia dla określenia zakresu przedmiotowego ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (t. j. Dz. U. z 2014 r., poz. 851 ze zm.) jest regulacja zawarta w art. 7 ust. 1 tej ustawy stanowiąca, że przedmiotem opodatkowania podatkiem dochodowym jest dochód bez względu na rodzaj źródeł przychodów, z jakich dochód ten został osiągnięty; w wypadkach, o których mowa w art. 21 i 22, przedmiotem opodatkowania jest przychód.

W myśl art. 7 ust. 2 ww. ustawy, dochodem, z zastrzeżeniem art. 10, art. 11 i art. 24a, jest nadwyżka sumy przychodów nad kosztami ich uzyskania, osiągnięta w roku podatkowym; jeżeli koszty uzyskania przychodów przekraczają sumę przychodów, różnica jest stratą.

Sposób ujęcia przedmiotu opodatkowania w podatku dochodowym od osób prawnych nie jest przypadkowy i pozwala na wyprowadzenie wniosku o objęciu zakresem ustawy wszystkich zdarzeń, z którymi wiąże się dla podatnika konkretna korzyść o wymiarze finansowym powodująca zwiększenie aktywów lub zmniejszenie pasywów. Wystąpienie każdego zdarzenia powodującego wymierną korzyść po stronie podatnika skutkuje obowiązkiem opodatkowania osiągniętej nadwyżki ponad koszty jej uzyskania przez podatnika. Nie jest przy tym istotne źródło korzyści, chodzi bowiem o każdy przypadek powodujący wzrost wartości majątku lub zmniejszenie zobowiązań ciążących na podatniku.

Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych nie zawiera jednak legalnej definicji przychodu podatkowego. Ustawodawca ograniczył się w tym zakresie do wskazania w art. 12 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych przykładowych przysporzeń zaliczanych do tej kategorii.

I tak, na podstawie art. 12 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych można stwierdzić, że o zaliczeniu danego przysporzenia majątkowego do przychodów decyduje definitywny jego charakter w tym sensie, że w sposób ostateczny faktycznie powiększa ono aktywa podatnika. Otrzymane świadczenie może być uznane za przychód, jeżeli ma ono charakter definitywny, ostateczny oraz pewny w tym znaczeniu, że podatnik uzyskuje swobodę dysponowania określonym świadczeniem lub środkami pieniężnymi.

Zgodnie z art. 12 ust. 1 pkt 1 ww. ustawy, przychodami, z zastrzeżeniem ust. 3 i 4 oraz art. 14, są w szczególności otrzymane pieniądze, wartości pieniężne, w tym również różnice kursowe.

Stosownie do treści art. 12 ust. 3 ww. ustawy, za przychody związane z działalnością gospodarczą i z działami specjalnymi produkcji rolnej, osiągnięte w roku podatkowym, uważa się także należne przychody, choćby nie zostały jeszcze faktycznie otrzymane, po wyłączeniu wartości zwróconych towarów, udzielonych bonifikat i skont.

Niezależnie od tego, że katalog zdarzeń stanowiących przychód podatkowy jest katalogiem otwartym, tj. że katalog ten jest niewyczerpujący, przedstawione przez Wnioskodawcę zdarzenie polegające na udzielaniu nieodpłatnie licencji na rzecz użytkowników końcowych nie powoduje powstania przychodu podatkowego.

Skoro Wnioskodawca nieodpłatnie przekazuje aplikację użytkownikom końcowym i nie otrzymuje z tego tytułu żadnego wynagrodzenia, to nie zostaje wykreowany przychód podatkowy w myśl przepisów ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych.

Podsumowując, stanowisko Wnioskodawcy, że przepis art. 12 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 7 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych – należy interpretować w ten sposób, że nieodpłatne udzielenie licencji nie będzie generować obowiązku rozpoznania i naliczenia podatku dochodowego od osób prawnych – jest prawidłowe.

Jednocześnie informuje się, że w zakresie podatku od towarów i usług zostanie wydane odrębne rozstrzygnięcie.

Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dniu wydania interpretacji.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu, ul. Ratajczaka 10/12, 61-815 Poznań, po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację – w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. z 2012 r., poz. 270, z późn. zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy).

Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy), na adres: Izba Skarbowa w Poznaniu, Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Lesznie, ul. Dekana 6, 64-100 Leszno.