Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0114-KDIP1-2.4012.43.2025.2.JO
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-04-02
Teza: Nieposiadanie stałego miejsca prowadzenia działalności
gospodarczej na terytorium Polski oraz braku prawa do
odliczenia podatku naliczonego.
Słowa kluczowe: działalność-działalność gospodarcza-stałe miejsce
prowadzenia działalności
odliczenia-odliczenie podatku od towarów i usług
świadczenie-miejsce świadczenia usług
Zagadnienia: Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział IX. Odliczenie
i zwrot podatku. Odliczenie częściowe-Rozdział 1.
Odliczenie i zwrot podatku-Wyłączenie stosowania
obniżenia podatku - brak prawa do odliczenia
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział V. Miejsce
świadczenia -Rozdział 3. Miejsce świadczenia przy
świadczeniu usług-Miejsce świadczenia usług na rzecz
podatnika
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział V. Miejsce
świadczenia -Rozdział 3. Miejsce świadczenia przy
świadczeniu usług-Stałe miejsce prowadzenia
działalności
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział IX-
Rozdział 1-art. 86-ust. 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział IX-
Rozdział 1-art. 86-ust. 2
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział IX-
Rozdział 1-art. 88-ust. 3a-pkt 2
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział V-
Rozdział 3-art. 28b-ust. 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział V-
Rozdział 3-art. 28b-ust. 2
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział V-
Rozdział 3-art. 28e
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział IX. Odliczenie
i zwrot podatku. Odliczenie częściowe-Rozdział 1.
Odliczenie i zwrot podatku-Odliczenie podatku
naliczonego-Odliczenie podatku naliczonego z tytułu
nabycia towarów i usług
1

## Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

dłowe
    Szanowni Państwo,
    stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego
    zdarzenia przyszłego w podatku od towarów i usług jest prawidłowe.

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

27 stycznia 2025 r. wpłynął Państwa wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej, który
    dotyczy nieposiadania stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej na
    terytorium Polski, prawa do odliczenia podatku naliczonego. Uzupełnili go Państwo - w
    odpowiedzi na wezwanie - pismem z 3 marca 2025 r. za pośrednictwem ePUAP.
    Treść wniosku jest następująca:

## Opis zdarzenia przyszłego

A. SA (dalej: „Spółka” lub „Wnioskodawca”) jest spółką z siedzibą w Luksemburgu, będącą
    częścią międzynarodowej grupy zajmującej się produkcją i dystrybucją (...) poprzez system
    sprzedaży bezpośredniej, z wykorzystaniem marketingu wielopoziomowego na terenie
    Europy i poza nią. Spółka jest zarejestrowana w Polsce jako czynny podatnik VAT oraz
    podatnik VAT-UE. Na terytorium Polski Spółka prowadzi wyłącznie działalność podlegającą
    opodatkowaniu VAT i nie nabywa towarów ani usług związanych z działalnością zwolnioną
    z VAT lub niepodlegającą opodatkowaniu, co daje jej pełne prawo do odliczenia podatku
    VAT.
    Spółka pełni funkcje zarządcze w ramach całej grupy A. Główne działania biznesowe, w
    tym zakupy, dystrybucja i operacje handlowe, są prowadzone przez oddział Spółki w
    Szwajcarii (dalej: „Oddział”). Oddział jest formą prawną działalności Spółki w Szwajcarii nie
    posiada odrębnej osobowości prawnej, dlatego Oddział i Spółka są traktowane jako jeden
    podmiot. W związku z tym, umowy zawarte przez Oddział z podmiotami trzecimi są
    również traktowane jako umowy zawarte przez Spółkę, a tym samym usługi świadczone
    przez podmioty trzecie są traktowane jako świadczone również dla Spółki.
    Oferta Spółki obejmuje m.in. (...). Za dystrybucję i sprzedaż produktów Spółki na rynku
    polskim odpowiada B. sp. z o.o. (dalej: „B.”), która ma siedzibę w Polsce.

    Wnioskodawca historycznie (w roku 2018) wystąpił z wnioskiem o wydanie interpretacji
    indywidualnej przepisów prawa podatkowego w zakresie potwierdzenia czy prowadzona
    przez niego aktywność na terytorium Polski będzie kreowała stałe miejsce prowadzenia
    działalności gospodarczej. W dniu 9 marca 2018 r. Wnioskodawca otrzymał interpretację
    nr 0114-KDIP1-2.4012.708.2017.2.JŻ potwierdzającą, że prowadzona (wówczas) aktywność
    gospodarcza Wnioskodawcy kreuje stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej
    na terytorium Polski. W związku z częściową reorganizacją procesu biznesowego, w
    szczególności w zakresie obsługi towarów o czym mowa poniżej, Wnioskodawca powziął
    wątpliwość, czy w świetle wdrożonych zmian wciąż będzie posiadał stałe miejsce
    prowadzenia działalności gospodarczej w rozumieniu art. 11 ust. 1 i 2 oraz art. 53
    Rozporządzenia Wykonawczego.
    Poniżej Wnioskodawca przedstawia ujednolicony opis zakresu i modelu działalności, jaki
    wdrożony zostanie prawdopodobnie w pierwszej połowie 2025 r.
    Działalność Wnioskodawcy w Polsce obejmuje nabywanie produktów i półproduktów od
    polskiego podmiotu powiązanego, podmiotów powiązanych z innych krajów, a także
    podmiotów niepowiązanych z Polski oraz innych krajów zarówno z Unii Europejskiej jak i
    spoza niej.
    Należy wskazać, że w ramach grupy A. produkcją towarów na terenie Polski na chwilę
    obecną zajmuje się spółka C. sp. z o.o. (Dalej: „Producent”). Grupa A. posiada również inne
    fabryki w Indiach i Chinach oraz współpracuje z zewnętrznymi producentami na całym
    świecie.
    Spółka obecnie nabywa towary od Producenta oraz innych wewnętrznych lub
    zewnętrznych producentów, które następnie:
        sprzedaje powiązanym spółkom dystrybucyjnym poza terytorium kraju jako
        eksport towarów lub wewnątrzwspólnotową dostawę towarów lub,
        odsprzedaje do B. w celu dalszej dystrybucji na rynku polskim.
    Co istotne, Spółka nie dostarcza Producentowi surowców do produkcji towarów,
    Producent sam organizuje niezbędne materiały i sprzedaje gotowe produkty Spółce.
    Producent wytwarza zarówno towarki marki A, jak i towary innych marek, takich jak marki
    własne sieci detalicznych, dla zewnętrznych, niepowiązanych podmiotów.
    Towary produkowane w Polsce są każdorazowo dostarczane z terytorium Polski. W
    zakresie sprzedaży na rynek polski, jak już wcześniej wskazano, B. działa jako dystrybutor
    w ramach grupy A. B. sprzedaje towary niepowiązanym klientom jako dystrybutor w
    Polsce i świadczy dodatkowe usługi na rzecz podmiotów powiązanych, jak omówiono
    poniżej:
        składowanie własnych towarów w magazynie należącym do podmiotu trzeciego i
        obsługiwanego przez usługodawcę powiązanego (spółka B.) lub zewnętrznego
        usługodawcę niebędącego podmiotem powiązanym (dalej: „Operator Logistyczny”);
        sprzedaż towarów z magazynu zlokalizowanego w Polsce do B., która następnie
        sprzedaje je polskim klientom;
        sprzedaż towarów z magazynu zlokalizowanego w Polsce do innych powiązanych
        lub niepowiązanych przedsiębiorstw (zarówno z Unii Europejskiej, jak i spoza niej),
        które następnie sprzedają te towary klientom w swoich krajach;
        import towarów, w przypadku gdy Spółka występuje w zgłoszeniu celnym jako
        importer; czynności celne w tym zakresie są wykonywane przez polskiego

        usługodawcę będącego podmiotem trzecim (zwanego: „Operatorem Celnym”)
        działającego jako przedstawiciel Spółki, tj. importerem w zgłoszeniu celnym jest
        Spółka, która korzysta z usług Operatora Celnego;
        eksport towarów, w przypadku gdy Spółka występuje jako eksporter w zgłoszeniu
        celnym, czynności celne w tym zakresie są również wykonywane przez
        zewnętrznego Operatora Celnego, działającego jako przedstawiciel celny.
    Co istotne, Grupa A podjęła i ogłosiła decyzję w styczniu 2025 roku o zakończeniu
    działalności Producenta. Oznacza to, że w dłuższej perspektywie Spółka nie będzie
    kupować gotowych produktów krajowych od podmiotu powiązanego. Dodatkowo, po
    zakończeniu działalności przez Producenta, przewiduje się, że Spółka może przejąć pewne
    procesy związane z nabywaniem i odsprzedażą surowców od innych podmiotów z Grupy
    niezbędnych do produkcji (poza Polską) gotowych towarów przez podmioty z Grupy.
    W tym miejscu należy wskazać, że podstawowa zmiana w zakresie stanu faktycznego
    przedstawionego w interpretacji nr 0114-KDIP1-2.4012.708.2017.2.JŻ w stosunku do stanu
    faktycznego wskazanego we wniosku odnosi się do roli B.
    Jak wskazano powyżej, działalność Wnioskodawcy będzie obejmowała składowanie
    towarów w magazynie należącym do podmiotu trzeciego i obsługiwanym przez
    usługodawcę powiązanego (spółka B.) lub zewnętrznego usługodawcę niebędącego
    podmiotem powiązanym. Obecnie, wskazane usługi są świadczone w całości przez
    niepowiązany podmiot trzeci. Powyższe ma ulec zmianie i to B. - lub zewnętrzny dostawca
    - będzie zajmować się obsługą towarów (w magazynie podmiotu trzeciego).
    Dodatkowo, czynności celne obejmujące import i eksport towarów będą obsługiwane
    przez Operatora Celnego - niepowiązany podmiot trzeci - który może, ale nie musi być
    Operatorem Logistycznym. W szczególności, jeśli to B. będzie wspierać OCGB w obsłudze
    towarów i będzie działać jako Operator Logistyczny, B. nie będzie Operatorem Celnym
    OCGP.
    Strategiczne decyzje dotyczące działalności Spółki nadal będą podejmowane poza Polską.
    W szczególności, takie czynności jak zawieranie umów, realizacja sprzedaży, negocjacje
    oraz prowadzenie głównej działalności Spółki będą wykonywane poza granicami Polski.
    Spółka nie będzie zatrudniać pracowników w Polsce na podstawie umowy o pracę ani
    innych umów o pracę, ani też nie będzie angażować swoich pracowników do wykonywania
    działalności w Polsce. Spółka nie będzie posiadać oddziału, przedstawicielstwa (innego niż
    przedstawiciel celny zgodnie z odpowiednimi przepisami) ani biura w Polsce. Dodatkowo,
    Spółka nie będzie posiadać żadnej infrastruktury, takiej jak pojazdy, narzędzia, sprzęt,
    budynki czy inne nieruchomości w Polsce. Spółka nie będzie wynajmować biura, budynku
    ani powierzchni na terenie Polski. Usługi logistyczne nabywane od B. (podmiotu
    powiązanego), Operatora Logistycznego lub od strony trzeciej będą świadczone z
    wykorzystaniem własnej infrastruktury danego usługodawcy, który może posiadać lub
    mieć prawo do infrastruktury naziemnej na podstawie tytułu prawnego innego niż
    własność (np. najem, leasing). Innymi słowy, Spółka nie będzie posiadała żadnego tytułu
    prawnego (własności, najem, leasing) do któregokolwiek z wyżej wymienionych rodzajów
    infrastruktury.
    W ramach B. funkcjonuje również Globalne Centrum Kompetencyjne Łańcucha dostaw
    (dalej: „GCK”), którego zakres działania wynika m.in. z zawartej pomiędzy Oddziałem a B.
    umowy ramowej o świadczenie usług (dalej: „Umowa GCK”). W związku z tym funkcje GCK
    są i będą wykonywane na rzecz Spółki przez B. na zasadzie usługi (tak jak zostało to
    przedstawione w interpretacji nr 0114-KDIP1-2.4012.708.2017.2.JŻ).
    W podobnym zakresie B. zawarła również umowę na świadczenie usług z inną spółką z
    Grupy, dla której również realizowane są funkcje GCK, choć w ograniczonym na ten
    moment zakresie (może on jednak zostać zwiększony w przyszłości). Dodatkowo, nie

    wyklucza się, że w przyszłości usługi GCK będą świadczone przez B. również na rzecz
    innych spółek Grupy.
    Usługi GCK, które są i będą świadczone przez B. na rzecz Spółki, obejmują:
        usługi logistyczne;
        usługi wsparcia w planowaniu dostaw;
        usługi w zakresie planowania dystrybucji;
        usługi zarządzania zapasami.
    W ramach realizacji funkcji logistycznych GCK odpowiada za identyfikowanie
    potencjalnych obszarów poprawy efektywności w logistyce, wdrażanie i monitorowanie
    standardów oraz procedur logistycznych, wspieranie systemu logistycznego poprze
    zarządzanie projektami logistycznymi, doradztwo w zakresie procedur zwrotów i
    reklamacji, a także przeprowadzanie przeglądów tych procedur. W ramach usług
    planowania dostaw, GCK wspiera i doradza w obszarze planów produkcyjnych, redukcji
    braków magazynowych na poziomie centrum dystrybucyjnego, optymalizacji asortymentu
    w kontekście minimalnych ilości zamówień oraz analizy czasu realizacji. W zakresie usług
    planowania dystrybucji, GCK zapewnia wsparcie w gwarantowaniu dostępności zapasów
    we właściwym czasie i miejscu, rozwiązywaniu problemów związanych z ograniczonymi
    dostawami oraz dopasowywaniu poziomów podaży i popytu. W ramach usług zarządzania
    zapasami, GCK utrzymuje odpowiednie poziomy zapasów, w szczególności określając
    ilości produktów, które powinny być dostępne w każdym magazynie oraz przenosząc
    towary między magazynami (w przypadku nadwyżek lub niedoborów w określonych
    lokalizacjach), a także przygotowując prognozy stanów magazynowych.
    Strategiczne planowanie dotyczące ilości towarów produkowanych i sprzedawanych przez
    jednostki należące do grupy (zwłaszcza w odniesieniu do miejsc, w których te towary
    powinny być produkowane), które stanowi podstawę świadczenia powyższych usług, jest
    realizowane poza granicami Polski - w związku z tym GCK nie odpowiada za planowanie
    produkcji, a jedynie za planowanie dostaw i zarządzanie zapasami. Aby realizować wyżej
    wymienione usługi, B. zatrudnia w Polsce personel na umowach o pracę, który jest
    dedykowany do pełnienia funkcji GCK. Nadzór nad tym personelem sprawuje B. lub
    Spółka. Z uwagi na fakt, że personel ten świadczy usługi w imieniu B, w tym na rzecz
    Spółki, przyjmuje on również polecenia od Spółki, która jest odbiorcą czynności
    wykonywanych przez zespół GCK. Pracownicy B. zaangażowania w świadczenie usług na
    rzecz Spółki oraz ewentualnie innych spółek w ramach Grupy. Te osoby są pracownikami
    zatrudnionymi przez B. (na podstawie umów o pracę zgodnych z polskim prawem). B.
    zapewnia osobom pracującym w zespole GCK wszystkie niezbędne zasoby techniczne do
    świadczenia usług związanych z organizacją zaopatrzenia i zarządzania zapasami, w tym w
    szczególności dostęp do powierzchni biurowych, odpowiedni sprzęt pracowniczy (np.
    komputery, telefony) itp.
    Za te usługi Spółka wypłaca B. wynagrodzenie zgodnie z Umową GCK. Zgodnie z Umową
    GCK, B. jest odpowiedzialna za dostarczanie, administrowanie, zarządzanie, wsparcie,
    utrzymanie i wynagradzanie wszystkich zasobów (w tym m.in. personelu, sprzętu i
    oprogramowania, obiektów, usług i innych elementów, niezależnie od sposobu ich opisu)
    niezbędnych lub odpowiednich do świadczenia przez B. usług na rzecz Spółki. Innymi
    słowy, B. świadczy usługi na rzecz Spółki z wykorzystaniem własnej infrastruktury,
    pomieszczeń, personelu, itp., przy czym B. może z nich korzystać na podstawie innych
    tytułów prawnych niż własność (np. dzierżawa, najem). B. może również korzystać z
    podwykonawców. B. świadczy usługi we własnym imieniu (tj. w ramach własnej
    działalności gospodarczej). Zakres usług świadczonych przez B. na rzecz Spółki nie
    obejmuje takich działań jak pozyskiwanie klientów, nawiązywanie realizacji z
    potencjalnymi klientami, negocjowanie umów, czy zawieranie umów. Ani B., ani jego
    pracownicy nie maja praw reprezentować ani zaciągać zobowiązań w imieniu lub na rzecz

    Spółki. Świadczenie tych usług na rzecz Spółki nie stanowi trzonu działalności B. w Polsce,
    gdyż B. zajmuje się przede wszystkim sprzedażą produktów na rynek polski.
    W związku z działalnością Spółki w Polsce, zwłaszcza w zakresie zarządzania globalnym
    łańcuchem dostaw prowadzonym przez Spółkę za pośrednictwem GCK, Spółka nabywa
    również dodatkowe usługi od B. oraz Operatora Logistycznego (którym może być B) na
    potrzeby dostaw realizowanych przy wsparciu GCK. Dodatkowe usługi pozyskiwane przez
    Spółkę od B. obejmują globalne wsparcie marketingowe, globalne wsparcie obsługi
    klienta, usługi zapewnienia jakości i zgodności z przepisami oraz usługi związane z
    organizacją globalnych konferencji i wydarzeń, a także usługi zarządzania finansami i
    zasobami ludzkimi.
    Na podstawie umowy pomiędzy Spółką a Operatorem Logistycznym (którym może być B.
    lub podmiot trzeci, dalej: „Umowa OL”), Operator Logistyczny świadczy i będzie świadczyć
    na rzecz Spółki usługi magazynowe, organizacji transportu i wsparcia logistycznego. Usługi
    wsparcia celnego (w tym odprawy celne importowe i eksportowe, składowanie celne
    towarów Spółki oraz inne usługi administracyjne związane z obowiązkami celnymi) są
    świadczone przez zewnętrznego Operatora Celnego. Oprócz wyżej wymienionych usług,
    Operator Logistyczny świadczy i będzie świadczyć również usługi pick & pack, które
    polegają na pakowaniu zamówień do pudełek i wysyłaniu ich do dalszej dystrybucji.
    Odnosząc się do usług nabywanych od B, przedmiotem fakturowania na rzecz Spółki będą
    usługi GCK świadczone przez B. na rzecz Spółki, obejmujące:
        usługi logistyczne;
        usługi wsparcia w planowaniu dostaw;
        usługi w zakresie planowania dystrybucji;
        usługi zarządzania zapasami.
    W związku z prowadzonym przez Spółkę globalnym zarządzaniem łańcuchem dostaw za
    pośrednictwem GCK, Spółka nabywa również i będzie nabywać dodatkowe usługi od B.
    Usługi te, które będą fakturowane przez B. na rzecz Spółki, będą obejmowały:
        globalne wsparcie obsługi klienta, w tym wsparcie w zakresie wdrażania strategii
        satysfakcji klienta i zarządzania relacjami z klientami;
        usługi zarządzania zamówieniami, w tym opracowywanie i wdrażanie procedur
        zamawiania oraz wsparcie w identyfikacji, ocenie i rekomendowaniu dostawców;
        usługi zapewnienia jakości, w tym wsparcie w tworzeniu standardów/procesów
        /narzędzi do monitorowania zmian rynkowych i zarządzania wskaźnikami jakości;
        usługi związane z organizacją globalnych konferencji i wydarzeń, w tym
        projektowanie, planowanie i wspieranie organizacji konferencji oraz
        koordynowanie działań z zewnętrznymi organizatorami wydarzeń;
        usługi wsparcia marketingu i sprzedaży oraz komunikacji;
        usługi back-office, takie jak wsparcie w zakresie zarządzania zasobami ludzkimi
        (HR), usługi w zakresie sprawozdawczości finansowej, usługi technologii
        informatycznej (IT) oraz wsparcia prawno-podatkowego.
    Usługi nabywane od Operatora Logistycznego na rzecz Spółki (niezależnie czy funkcje te
    pełni B. czy niepowiązany podmiot trzeci) obejmą:
        usługi magazynowe;

        usługi wsparcia i organizacji transportu (świadczone przez odrębny podmiot trzeci);
        usługi logistyczne;
        usługi pick & pack, polegające na pakowaniu zamówień w pudełka i wysyłaniu ich
        do dalszej dystrybucji,
    W ramach usług magazynowania towary będą składowane w magazynie Operatora
    Logistycznego (który może być jego własnością lub może być wynajmowany), w którym to
    wielkość powierzchni przeznaczanej na towary Spółki będzie określona w umowie
    pomiędzy Spółką a Operatorem Logistycznym. Spółka nie będzie miała jednak prawa do
    zagospodarowania tej powierzchni ani decydowania o sposobie i lokalizacji składowania w
    jej obrębie. O sposobie i miejscu składowania towarów będzie decydować Operator
    Logistyczny, zgodnie ze standardami przechowywania produktów Spółk
    Tym samym należy wskazać, że usługi nabyte od B. nie będą odnosiły się do konkretnie
    możliwej do zidentyfikowania nieruchomości i nie istnienie żadna konkretna
    nieruchomość, która byłaby kluczowa i niezbędna do świadczenia tych usług. Celem Spółki
    jest pozyskanie usług w zakresie obsługi swoich towarów.
    W praktyce obsługa ta odbywać się będzie głównie w magazynie Operatora Logistycznego,
    tj. B. lub niepowiązanego podmiotu trzeciego (własnym lub wynajmowanym). Umowy o
    świadczenie usług z B. i Operatorem Logistycznym (którym może być B. jako podmiot
    powiązany lub dostawca zewnętrzny) są lub zostaną zawarte na czas nieokreślony.
    Za usługi związane z usługami celnymi (odprawy celne importowe i eksportowe,
    składowanie celne towarów Spółki oraz inne usługi administracyjne związane z
    wypełnianiem obowiązków celnych) fakturę wystawi Operator Celny.
    Uzupełnienie opisu zdarzenia przyszłego.
    W odpowiedzi na zadane pytania wskazali Państwo następująco:
      1) przez jaki okres czasu Spółka zamierza realizować opisaną we wniosku działalność
        na terytorium Polski, należało wskazać przybliżone ramy czasowe.
    Spółka zamierza realizować opisaną we wniosku działalność w kolejnych latach i na chwilę
    obecną nie ma planów zakończenia działalności wykonywanej w Polsce.
  2) czy Spółka będzie posiadała bezpośrednią kontrolę nad zasobami technicznymi oraz
    rzeczowymi B. wykorzystywanymi do świadczenia usług na
    rzecz Państwa Spółki, w tym należało wskazać/opisać na czym ta kontrola będzie polegała
    i w jaki sposób będzie realizowana.
    Wnioskodawca nie posiada i nie będzie posiadać bezpośredniej kontroli nad zasobami
    technicznymi oraz rzeczowymi B. wykorzystywanymi do świadczenia usług na rzecz Spółki.
    W szczególności Spółka nie podejmuje decyzji jakie zasoby techniczne czy rzeczowe są
    wykorzystywane dla potrzeb świadczenia usług przez B. na rzecz Spółki.
    Należy jednak wskazać, że ze względu na przynależność zarówno Spółki jak i B. do Grupy
    A, Spółka może mieć wpływ na pewne ogólne aspekty związane z zasobami technicznymi i
    rzeczowymi spółek należących do Grupy A. Przykładowo, na poziomie grupowym mogą
    zostać podjęte globalne decyzje dotyczące określonych zamówień zasobów technicznych
    /rzeczowych (w tym np. wykorzystywania określonego systemu IT). W takim wypadku
    każda ze spółek Grupy A może co do zasady zamówić wyłącznie dany rodzaj zasobu
    technicznego lub rzeczowego, w przeciwnym razie działałaby w sprzeczności z politykami i
    procedurami grupowymi. Dotyczy to nie tylko B., ale także samej Spółki oraz innych
    podmiotów w Grupie w każdym z państw, na terytorium których prowadzona jest
    działalność.
    Należy jednak podkreślić, że powyższy wpływ nie przekłada się na możliwość
    bezpośredniego decydowania o tym w jaki sposób poszczególna spółka z Grupy - tu B. -
    wykorzysta dany zasób techniczny lub rzeczowy oraz ile ich nabędzie.

  3) czy Spółka będzie miała wpływ która część zasobów technicznych/rzeczowych B. będzie
    wykorzystywana do świadczenia usług na Państwa rzecz.
  Spółka nie ma możliwości bezpośredniego decydowania o tym jaka część zasobów
    technicznych/rzeczowych B. będzie wykorzystywana do świadczenia usług na rzecz Spółki.
    Jak wskazano w odpowiedzi na pytanie 2, Spółka może mieć jedynie ogólny wpływ na
    decyzje związane z nabyciem określonego rodzaju zasobów zgodnie z polityką grupową,
    nie posiada jednak możliwości bezpośredniego decydowania o ich wykorzystaniu - decyzje
    te są podejmowane wewnętrznie przez B.
  4) czy Spółka będzie posiadała bezpośrednią kontrolę nad zasobami osobowymi B.
    wykorzystywanymi do świadczenia usług na Państwa rzecz, w
    tym należało wskazać/opisać na czym ta kontrola będzie polegała i w jaki sposób będzie
    realizowana.
    Spółka nie posiada i nie będzie posiadać bezpośredniej kontroli nad zasobami osobowymi
    / konkretnymi pracownikami B. świadczącymi usługi na jej rzecz. W szczególności Spółka
    nie może decydować o tym, jaka część pracowników B. i w jakim zakresie będzie
    przydzielona do świadczenia usług na jej rzecz, nie może również podejmować decyzji w
    zakresie zatrudnienia nowych pracowników, zwolnienia obecnych lub w zakresie ustalenia
    ich godzin pracy i wykonywanych zadań. Decyzje w tym zakresie podejmowane są
    wewnętrznie przez B. (oraz w ramach obowiązujących w Grupie A grupowych procedur i
    polityk).
    Warto w tym punkcie wspomnieć, że ze względu na przynależność zarówno Spółki jak i B.
    do Grupy A, Spółka może mieć wpływ na pewne ogólne aspekty związane z zasobami
    osobowymi spółek należących do Grupy A. W Spółce zatrudnieni są globalni szefowie
    poszczególnych działów (przykładowo Szef Działu Łańcucha Dostaw), którzy mogą
    podejmować kierunkowe decyzje w zakresie prowadzonej przez całą Grupę A działalności.
    Decyzje grupowe powinny być następnie wdrożone przez poszczególne spółki w Grupie, w
    tym B. Niemniej, wdrożeniem wskazanych decyzji grupowych zajmują się poszczególni
    dyrektorzy w lokalnych spółkach, w tym dyrektorzy B. (to oni decydują o wyborze
    pracowników i współpracowników, o formie współpracy, wynagrodzeniach itp., a w celu
    zapewnienia zgodności z procedurami i politykami Grupy A komunikują się i wymieniają
    pewne informacje z osobami zatrudnionymi w Spółce).
  5) czy Spółka będzie miała wpływ na czas pracy zasobów osobowych B. oraz czy Spółka będzie
    miała wpływ, które zasoby osobowe B. mają
    realizować dane usługi na rzecz Spółki.
    Spółka nie ma i nie będzie miała wpływu na to, które zasoby osobowe mają realizować
    usługi na rzecz Spółki oraz jaki ma być czas pracy poszczególnych osób zaangażowanych
    w świadczenie usług na rzecz Spółki.
  6) co oznacza, że „(...) B. zatrudnia w Polsce personel na umowach o pracę który jest
    dedykowany do pełnienia funkcji GCK. Nadzór nad tym
    personelem sprawuje B. lub Spółka”, należało wyjaśnić, w tym wskazać na czym będzie
    polegać nadzór Spółki nad personelem B., w jaki sposób
    będzie realizowany, czy nadzór ten będzie porównywalny do tego jaki Spółka sprawuje na
    własnym zapleczem personalnym.
    Jak wskazano w odpowiedzi na pytanie numer 4, Spółka posiada jedynie wpływ/nadzór
    wynikający z przynależności B. i Spółki do Grupy A. Opisany zakres tego nadzoru ma
    również zastosowanie do pracowników dedykowanych do pełnienia funkcji GCK. W ocenie
    Spółki nie posiada ona więc nadzoru nad pracownikami B. porównywalnego do nadzoru
    nad własnym zapleczem personalnym.
  7) czy Spółka będzie posiadała bezpośrednią kontrolę nad zasobami osobowymi oraz
    technicznymi podmiotu trzeciego (podmiotu innego niż B.)
    wykorzystywanymi do świadczenia usług na Państwa rzecz, w tym należało wskazać

    /opisać na czym ta kontrola będzie polegała i w jaki sposób
    będzie realizowana.
    Spółka nie będzie posiadała bezpośredniej kontroli nad zasobami osobowymi oraz
    technicznymi podmiotu trzeciego. Jest to niezależny podmiot nienależący do Grupy A, a
    zakres relacji z tym podmiotem jest wyłącznie biznesowy. Spółka może jedynie wymagać
    zachowania określonej jakości nabywanych usług, bez bezpośredniej ingerencji w
    poszczególne zasoby personalne lub techniczne podmiotu.
  8) czy Spółka będzie posiadała na terytorium Polski jakichś przedstawicieli/handlowców
    (osoby pozyskujące nowych klientów), jeśli tak to czy osoby
    te będą upoważnione do zawierania umów w imieniu Państwa Spółki.
    Spółka nie będzie posiadała na terytorium Polski przedstawicieli/handlowców (osób
    pozyskujących nowych klientów).
  9) czy podmioty od których Spółka będzie nabywać usługi, tj. Operator Celny, Operator
    Logistyczny będący podmiotem trzecim to podatnicy
    posiadający siedzibę lub stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej na
    terytorium Polski, należało wyjaśnić.
    Według ustaleń na dzień dzisiejszy podmioty, od których Spółka będzie nabywać usługi tj.
    Operator Celny i Operator Logistyczny będą podmiotami posiadającymi siedzibę lub stałe
    miejsce prowadzenia działalność ina terytorium Polski.
  10) czy Operator Logistyczny będzie świadczył na rzecz Spółki jedną kompleksową usługę
    składającą się z usługi magazynowania, usługi wsparcia i
    organizacji transportu, usługi logistycznej oraz usługi pick & pack, jeśli tak to należało
    wskazać jakie istnieją między nimi współzależności, które
    ze świadczeń wchodzących w skład kompleksowej usługi jest świadczeniem głównym i
    dominującym, a które świadczenia mają charakter
    pomocniczy, niezbędny do wykonania świadczenia głównego, z czego to według Państwa
    wynika.
    Spółka traktuje usługi świadczone na jej rzecz przez Operatora Logistycznego jako usługi
    kompleksowe, w których świadczeniem głównym są usługi logistyczne, a usługi
    magazynowania, usługi wsparcia i organizacji transportu oraz usługi pick&pack stanowią
    usługi pomocnicze. Dla Spółki istotne jest, aby Operator Logistyczny zapewnił
    kompleksową obsługę logistyczną w zakresie należących do Spółki towarów, do czego
    niezbędne jest zarówno ich magazynowanie, transport oraz usługi pick&pack.

## Pytanie

Czy w opisanym zdarzeniu przyszłym Wnioskodawca będzie posiadał stałe miejsce
    prowadzenia działalności gospodarczej na terytorium Polski i w konsekwencji
    Wnioskodawca będzie miał prawo do odliczenia VAT naliczonego z faktur wystawionych z
    polskim podatkiem VAT przez wykazanych w zdarzeniu przyszłym usługodawców?
    Państwa stanowisko
    Wnioskodawca uważa, że w opisanym zdarzeniu przyszłym nie będzie posiadał stałego
    miejsca prowadzenia działalności gospodarczej na terytorium Polski i w konsekwencji nie
    będzie miał prawa do odliczenia VAT naliczonego z faktur obejmujących polski podatek
    VAT wystawionych przez wykazanych w zdarzeniu przyszłym usługodawców na opisane w
    niniejszym Wniosku usługi (z uwagi na to, że zgodnie z art. 28b ustawy o VAT, usługi te nie
    powinny podlegać opodatkowaniu VAT w Polsce).
    Uzasadnienie stanowiska Wnioskodawcy
      I. Pojęcie stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej
    Pojęcie stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej nie zostało zdefiniowane w
    przepisach ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług, w przepisy

    wykonawczych do tej ustawy, ani w przepisach Dyrektywy 2006/112/WE rady z dnia 28
    listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz.U.UE.L.
    z 2006 r. poz. 371.1 z późn. zm.; dalej jako: „Dyrektywa VAT”).
    Definicja stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej została wypracowana w
    orzecznictwie Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej (dalej jako: „TSUE” lub
    „Trybunał”), a w prawie unijnym znajduje wyraz w regulacjach Rozporządzenia
    Wykonawczego. Zgodnie z brzmieniem art. 11 ust. 1 Rozporządzenia Wykonawczego, stałe
    miejsce prowadzenia działalności gospodarczej to miejsce, które nie jest miejscem
    siedziby działalności gospodarczej podatnika, a które charakteryzuje się wystarczającą
    stałością oraz odpowiednią strukturą w zakresie zaplecza personalnego i technicznego, by
    umożliwić mu odbiór i wykorzystywanie usług świadczonych do własnych potrzeb tego
    stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej.
    Ponadto zgodnie z treścią art. 11 ust. 3 Rozporządzenia Wykonawczego, fakt posiadania
    numeru identyfikacyjnego VAT sam w sobie nie jest wystarczający, by uznać, że podatnik
    posiada stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej.
    Jednocześnie brzmienie art. 53 Rozporządzenia Wykonawczego stanowi, że stałe miejsce
    prowadzenia działalności gospodarczej uwzględnia się wyłącznie wtedy, gdy
    charakteryzuje się ono wystarczającą stałością oraz odpowiednią strukturą w zakresie
    zaplecza personalnego i technicznego, by umożliwić mu dokonanie dostawy towarów lub
    świadczenia usług, w których uczestniczy.
    Przytoczone powyżej przesłanki definiujące wykładnię pojęcia stałego miejsca
    prowadzenia działalności gospodarczej, znajdują również swoje rozwinięcie w linii
    orzeczniczej TSUE utrwalonej na przestrzeni lat.
    Historycznie, w orzeczeniu TSUE w sprawie C-168/84 Gunter Berkholz z dnia 4 lipca 1984
    r., TSUE uznał, że podstawowa lokalizacją dla potrzeb ustalenia miejsca opodatkowania
    świadczenia usług powinno być miejsce siedziby podatnika, natomiast inna lokalizacja
    może zostać przyjęta, jeżeli odwołanie do miejsca siedziby nie prowadzi do racjonalnych
    rezultatów bądź mogłoby doprowadzić do konfliktu pomiędzy ustawodawstwami dwóch
    państw członkowskich. Dodatkowo Trybunał zauważył, iż usługi nie mogą być postrzegane
    jako świadczone na rzecz miejsca innego niż miejsce siedziby podatnika, chyba że to
    miejsce charakteryzuje się swoistym minimalnym rozmiarem i posiada odpowiednie
    zaplecze personalne oraz infrastrukturę techniczną. W rozpatrywanej sprawie uznano, że
    instalacja automatów do gier na pokładzie okrętu, przy których na stałe zatrudnionych jest
    dwóch pracowników zajmujących się ich naprawami, opróżnianiem i innymi cyklicznymi
    czynnościami nie spełnia przedmiotowych wymagań. Należy przy tym zwrócić uwagę, iż
    automaty te stanowiły środki trwałe przynoszące stały dochód ich właścicielom a
    dodatkowo ich obsługą zajmowali się nieprzerwanie dwaj pracownicy. Z uwagi na
    powyższe można by stwierdzić, że spółka będąca stroną postępowania posiadała
    podstawy infrastruktury technicznej i ludzkiej przynoszące jej stały dochód, a mimo to
    TSUE uznał, że ich niezależność i samodzielność jest niewystarczająca do wykreowania
    stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej w rozumieniu przepisów VAT. Z
    wyroku tego wynika więc, że samo posiadanie na terytorium danego państwa należących
    do podatnika składników materialnych oraz pracowników może nie być wystarczające dla
    wykreowania w tym kraju stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej, jeżeli
    składniki te nie tworzą struktury wystarczająco samodzielnej, by samoistnie - bez wsparcia
    jednostki dominującej - sprzedawać lub nabywać usługi.
    Kolejnym istotnym wyrokiem, wydanym przez Trybunał w kwestii rozumienia pojęcia
    stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej jest wyrok TSUE w sprawie C-190
    /95 ARO Lease BV z dnia 17 lipca 1997 r., dotyczący oceny posiadania stałego miejsca
    prowadzenia działalności przez spółkę leasingowa oddającą pojazdy w leasing na
    terytorium państwa członkowskiego innego niż państwo członkowskie jej siedziby.
    Odwołując się do wydanego uprzednio rozstrzygnięcia w sprawie C-168/84 Gunter
    Berkholz TSUE zauważył, że stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej powinno

    posiadać odpowiedni poziom stabilności wywodzący się z trwałej obecności zaplecza
    personalnego i infrastruktury technicznej niezbędnych do świadczenia usług. Do
    występujących już wcześniej przesłanek Trybunał dodał również przesłankę niezależności
    prowadzonej działalności, określoną jako istnienie na terenie danego państwa
    członkowskiego ram, w których możliwe jest zawieranie umów i podejmowanie decyzji
    zarządczych w stosunku do tego miejsca.
    Dodatkowo, TSUE wskazał również, iż samozatrudnieni pośrednicy doprowadzający do
    zawarcia umowy leasingu pomiędzy spółką a jej klientami nie mogą być uznani za trwałe
    zaplecze personalne. Wyrok w sprawie ARO Lease BV jest orzeczeniem TSUE, w którym
    Trybunał wywiódł, że przez „strukturę w zakresie zaplecza personalnego” nie może być
    rozumiana jakakolwiek grupa osób świadcząca usługi dla zagranicznego podatnika w
    danym państwie członkowskim, ale tylko taka, która posiada pewne cechy nadające jej
    charakter jednostki do pewnego stopnia niezależnej, zdolnej do podejmowania decyzji o
    charakterze zarządczym.
    Kolejnym z kluczowych dla obecnego rozumienia pojęcia stałego miejsca prowadzenia
    działalności gospodarczej jest wyroków TSUE, który wpłynął na wykładnię pojęcia stałego
    miejsca prowadzenia działalności był wyrok TSUE z dnia 16 października 2014 r. w sprawie
    C-605/12 Welmory sp. z o.o. wydany po skierowaniu przez Naczelny Sąd Administracyjny
    (dalej jako: „NSA”) pytania prejudycjalnego. W uzasadnieniu tego wyroku TSUE wskazał, że:
        podatnik mający siedzibę działalności gospodarczej w jednym państwie
        członkowskim, korzystający z usług świadczonych przez podatnika posiadającego
        siedzibę w drugim państwie członkowskim, powinien być uważany za
        posiadającego w tym drugim państwie członkowskim stałego miejsca prowadzenia
        działalności gospodarczej, jeżeli
        to stałe miejsce charakteryzuje się wystarczającą stałością oraz odpowiednią
        strukturą w zakresie zaplecza personalnego i technicznego by
        umożliwić odbiór usług i wykorzystywanie ich do celów jego działalności
        gospodarczej.
    W ostatnich latach Trybunał wielokrotnie dokonywał analizy pojęcia stałego miejsca
    prowadzenia działalności gospodarczej, co umożliwiło wypracowanie bardziej
    precyzyjnych przesłanek jakimi należy się kierować przy ocenie czy aktywność
    dokonywana przez danego podatnika charakteryzuje się posiadaniem takiego miejsca
    przez niego. Przykładami wyroków TSUE odnoszącymi się do wątku posiadania stałego
    miejsca prowadzenia działalności, a także posiadania spółki zależnej w innym państwie
    członkowskim są orzeczenia TSUE w sprawach:
        C-547/18 Dong Yang Electronics z dnia 7 maja 2020 r.,
        C-931/19 Titanium Ltd. z dnia 3 czerwca 2021 r.,
        C-333/20 Berlin Chemie A. Menarini SRL z dnia 7 kwietnia 2022 r.
    W przytoczonym powyżej wyroku TSUE z 7 maja 2020 r. sprawie C-547/18 Dong Yang
    Electronics sp. z o.o przeciwko Dyrektorowi Izby Administracji Skarbowej we Wrocławiu, w
    uzasadnieniu Trybunał zwrócił uwagę, że usługodawca nie może wywieść istnienia na
    terytorium państwa członkowskiego stałego miejsca prowadzenia działalności
    gospodarczej spółki mającej siedzibę w państwie trzecim, wyłącznie opierając się na
    fakcie, że spółka ta posiada w tym państwie członkowskim spółkę zależną.
    Zdaniem Trybunału: „Nie można jednak wykluczyć, że spółka zależna, którą posiada do
    celów prowadzenia takiej działalności spółka dominująca z siedzibą w Korei Południowej

    może stanowić stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej tej spółki dominującej
    w państwie członkowskim Unii w rozumieniu art. 44 dyrektywy 2006/112 w świetle art. 11
    ust. 1 rozporządzenia wykonawczego nr 282/2011. (...) W związku z tym uznanie danego
    miejsca za stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej nie może zależeć
    wyłącznie od statusu prawnego zainteresowanego podmiotu.”
    Chronologicznie kolejnym i równie istotnym, wpływającym na ukształtowanie rozumienia
    konceptu stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej jest wyrok Trybunału w
    sprawie C-931/19 Titanium Ltd przeciwko Finanzamt Österreich, dawniej Finanzamt Wien.
    W tej sprawie, TSUE orzekł, że wynajmowana w państwie członkowskim nieruchomość nie
    stanowi stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej, w sytuacji gdy właściciel
    tej nieruchomości nie posiada własnego personelu do świadczenia usług związanych z
    najmem.
    W przywołanym wyroku Trybunał podkreślił, że „W niniejszym przypadku z akt sprawy,
    którymi dysponuje Trybunał, wynika, że skarżąca w postępowaniu głównym nie posiada
    żadnego własnego personelu w Austrii i że osoby odpowiedzialne za niektóre zadania w
    zakresie zarządzania były upoważnione umownie przez tę spółkę, przy czym spółka ta
    zastrzegła sobie podejmowanie wszystkich ważnych decyzji dotyczących wynajmu
    omawianej nieruchomości. Tymczasem nieruchomość, która nie ma żadnych zasobów
    ludzkich umożlwiających samodzielne działanie, w sposób oczywisty nie spełnia
    ustanowionych w orzecznictwie kryteriów uznania za stałe miejsce prowadzenia
    działalności gospodarczej w rozumieniu zarówno dyrektywy 2006/112, jak i dyrektywy
    2006/112 ze zm.”
    Idąc dalej, w wyroku z dnia 7 kwietnia 2022 r. w sprawie C-333/20 Berlin Chemie A.
    Menarini SRL Trybunał wskazał, że istnienie rozpoznawalnej struktury w zakresie zaplecza
    personalnego, które charakteryzuje się wystarczającą stałością, należy oceniać w
    kontekście rzeczywistości gospodarczej i handlowej.
    W wyżej przedstawionym wyroku TSUE wskazał, że „Istnienie rozpoznawalnej struktury w
    zakresie zaplecza personalnego i technicznego, które charakteryzuje się wystarczającą
    stałością, należy zatem oceniać w kontekście rzeczywistości gospodarczej i handlowej. O
    ile posiadanie własnego zaplecza personalnego i technicznego nie jest konieczne, aby móc
    uznać, że podatnik ma odpowiednią strukturę, która charakteryzuje się wystarczającą
    stałością w zakresie zaplecza personalnego i technicznego, w innym państwie
    członkowskim, o tyle konieczne jest jednak, aby podatnik ten był uprawniony do
    dysponowania tym zapleczem personalnym i technicznym w taki sam sposób, jak gdyby
    było ono jego własnym zapleczem (...).”
    W uzasadnieniu do wyroku wskazano również, że nie można przyjąć, że to samo zaplecze
    techniczne oraz ludzkie mogło być wykorzystywane równocześnie do świadczenia oraz do
    odbioru tych samych usług (por. pkt 54): „(...) w sprawie w postępowaniu głównym
    zaplecze personalne i techniczne, które zostało udostępnione spółce niemieckiej przez
    spółkę rumuńską i które zdaniem rumuńskich organów podatkowych pozwala na
    wykazanie istnienia stałego miejsca prowadzenia działalności spółki niemieckiej w
    Rumunii, stanowi również zaplecze, dzięki któremu spółka rumuńska świadczy usługi na
    rzecz spółki niemieckiej. Tymczasem to samo zaplecze nie może być wykorzystywane
    jednocześnie do świadczenia i odbioru tych samych usług.”
    Co więcej, w jednym z najnowszych orzeczeń TSUE, tj. w wyroku z dnia 29 czerwca 2023 r.
    w sprawie C-232/22 Cabot Plastics Belgium SA, przedmiotem rozważań była możliwość
    powstania stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej w związku z realizacją
    produkcji z materiałów powierzonych (tzw. toll manufacturingu). Sprawa dotyczyła
    nabywania przez podmiot z siedzibą w Szwajcarii od powiązanego z nim kapitałowo
    usługodawcy z siedzibą w Unii Europejskiej usług produkcji na zlecenie na bazie
    powierzonych materiałów. W taki stanie faktycznym, Trybunał stwierdził, że: „Podatnik
    będący usługobiorcą, którego siedziba działalności gospodarczej znajduje się poza Unią
    Europejską, nie posiada stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej w

    państwie członkowskim, w którym ma siedzibę podmiot świadczący dane usługi, pod
    względem prawnym odrębny od tego usługobiorcy, jeżeli nie posiada on tam
    odpowiedniej struktury w zakresie zaplecza personalnego i technicznego, która może
    stanowić to stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej i to nawet wówczas, gdy
    podatnik świadczący usługi wykonuje na rzecz tego podatnika będącego usługobiorcą, w
    wykonaniu wyłącznego zobowiązania umownego, usługi w postaci produkcji z materiałów
    powierzonych oraz szereg świadczeń akcesoryjnych lub uzupełniających, które
    przyczyniają się do działalności gospodarczej podatnika będącego usługobiorcą w tym
    państwie członkowskim.”
    Mając na uwadze całokształt orzecznictwa TSUE w zakresie rozumienia pojęcia stałego
    miejsca prowadzenia działalności gospodarczej, obecna praktyka ukształtowała
    następujące warunki, których łączne spełnienie powinno świadczyć o powstaniu takiego
    miejsca:
        istnienie odpowiedniej struktury technicznej (infrastruktury),
        istnienie odpowiedniej struktury w zakresie zaplecza personalnego,
        prowadzona działalność musi nosić znamiona stałości oraz być samodzielna w
        takim stopniu, że możliwe jest w jej ramach podejmowanie decyzji dotyczących
        dostaw realizowanych z tego miejsca / dla potrzeb tego miejsca.
    Niespełnienie któregokolwiek z powyższych warunków powoduje brak możliwości
    zidentyfikowania stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej na terytorium
    danego kraju. Tym samym na potrzeby zdefiniowania, czy dany podmiot zagraniczny
    posiada w Polsce stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej, należy
    każdorazowo przeanalizować, czy działalność podejmowana przez ten podmiot na
    terytorium Polski charakteryzuje się odpowiednią strukturą w zakresie zaplecza
    personalnego, technicznego oraz cechuje się odpowiednim poziomem stałości i
    samodzielności.
    W związku z doprecyzowaniem przez Trybunał kryteriów powstania stałego miejsca
    prowadzenia działalności gospodarczej (jak również ukształtowaną przez polskie orany
    podatkowe i sądy administracyjne praktyką, do której Wnioskodawca odniesie się szerzej
    poniżej) oraz planowaną przez Wnioskodawcę zmianę w zakresie dotychczasowej
    aktywności gospodarczej w Polsce, powstała konieczność ponownej oceny czy Spółka
    będzie posiadała stałe miejsce prowadzenia działalności w rozumieniu art. 11 ust. 1 i 2
    oraz art. 53 Rozporządzenia Wykonawczego.
    W opinii Wnioskodawcy, w przedstawionym powyżej stanie faktycznym Wnioskodawca nie
    będzie posiadał w Polsce stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej, o którym
    mowa w art. 28b ust. 2 ustawy o VAT (w rozumieniu art. 11 ust. 1 i 2 oraz art. 53
    Rozporządzenia Wykonawczego) ze względu na brak spełnienia wszystkich wskazanych
    ww. warunków (a dla braku powstania stałego miejsca prowadzenia działalności
    gospodarczej wystarczający jest brak spełnienia choćby jednego warunku).
      II. Analiza warunków dotyczących stałego miejsca prowadzenia działalności
        gospodarczej
    W celu ustalenia, czy Spółka posiada stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej
    w Polsce, należy przeanalizować, czy jej działalność spełnia łącznie następujące warunki:
      1. Odpowiednie zasoby techniczne (infrastruktura)
    Aby ustalić istnienie stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej w Polsce,
    podmiot musi dysponować niezbędnym zapleczem technicznym, które umożliwia
    wykonywanie działalności gospodarczej w danym sektorze.
    Wskazówek interpretacyjnych pojęcia „zaplecze techniczne” również należy szukać w
    orzecznictwie Trybunału, tj. odpowiednio m.in. w:

        1) wyroku w sprawie Cabot Plastics Belgium, w którym Trybunał wskazał, że
        „konieczne jest jednak, aby podatnik był uprawniony do dysponowania tym
        zapleczem personalnym i technicznym w taki sposób, jak gdyby było ono jego
        własnym zapleczem, na przykład na podstawie umów o świadczenie usług lub
        najmu, na mocy których owo zaplecze pozostawałoby do dyspozycji podatnika i
        które to umowy nie podlegałyby rozwiązaniu w krótkim czasie.”;
        2) wyroku w sprawie Titanium, w którym Trybunał wskazał, że wynajmowana w
        państwie członkowskim nieruchomość nie stanowi stałego miejsca prowadzenia
        działalności gospodarczej, w sytuacji gdy właściciel tej nieruchomości nie
        posiada własnego personelu do świadczenia usług związanych z najmem.
    Jak wskazano w opisie stanu faktycznego, Spółka nie jest (i nie zamierza być) właścicielem
    żadnej nieruchomości zlokalizowanej na terytorium Polski. Spółka nie posiada i nie
    planuje posiadać również żadnej stałej infrastruktury, takiej jak pojazdy, budynki czy
    nieruchomości. Ponadto Spółka nie wynajmuje żadnego biura, budynku ani powierzchni w
    Polsce. Innymi słowy, Spółka nie ma tytułu prawnego (własności, leasingu czy najmu) do
    żadnego z wyżej wymienionych rodzajów infrastruktury. Spółka nie będzie posiadała
    nieograniczonej kontroli nad magazynem Operatora Logistycznego (B. lub podmiotu
    niepowiązanego) ani też jego częścią. Dostęp Wnioskodawcy do przestrzeni magazynowej
    jest i będzie limitowany.
    Zarządzanie globalnym łańcuchem dostaw prowadzonym przez Spółkę za pośrednictwem
    GCK, odbywać się będzie na podstawie usług nabywanych od B. oraz Operatora
    Logistycznego (potencjalnie również OP) na potrzeby dostaw realizowanych przy wsparciu
    GCK. B. zapewni: globalne wsparcie marketingowe, globalne wsparcie obsługi klienta,
    zapewnienia jakości i regulacji oraz usługi związane z organizacją globalnych konferencji i
    wydarzeń, a także usługi zarządzania finansami i zasobami ludzkimi.
    Usługi wsparcia celnego będą zapewniane przez Operatora Celnego, a Operator
    Logistyczny będzie świadczyć również usługi pick & pack, które polegają na pakowaniu
    zamówień do pudełek i wysyłaniu ich do dalszej dystrybucji.
    Świadczenie powyższych usług na rzecz Wnioskodawcy odbywa się i będzie się odbywało
    wyłącznie przy użyciu infrastruktury należącej do usługodawców (odpowiednio: B.,
    Operatora Logistycznego (którym może być B.), Operatora Celnego lub innych podmiotów
    trzecich zaangażowanych w świadczenie usług). W żadnym wypadku Spółka nie będzie
    posiadała jakiegokolwiek tytułu prawnego do elementów tej infrastruktury, a jej konkretne
    wykorzystanie zależeć będzie od wewnętrznych decyzji usługodawcy. Zdaniem Spółki nie
    jest to rodzaj władztwa porównywalny z poziomem właścicielskim.
    Analizując przedstawione zdarzenie przyszłe w świetle powyższych uwag Trybunału,
    zdaniem Wnioskodawcy, skoro:
        Wnioskodawca nie będzie posiadał w Polsce jakiegokolwiek zaplecza biurowo-
        administracyjnego, z którego mógłby prowadzić swoją działalność gospodarczą,
        Wnioskodawca nie będzie właścicielem żadnej nieruchomości w Polsce,
        Wnioskodawca nie będzie posiadał tytułu prawnego do jakiekolwiek infrastruktury
        zlokalizowanej na terytorium Polski, w szczególności Wnioskodawca nie posiada
        praw na podstawie umowy najmu lub umowy innego typu do lokalu w Polsce
        przeznaczonego na prowadzenie działalności gospodarczej,
        Spółka nie będzie posiadała na wyłączność wydzielonej części magazynu, obsługą
        logistyczną towarów w magazynach zlokalizowanych w Polsce zajmować się będą
        pracownicy usługodawców

    To nie można uznać, że Spółka będzie dysponowała odpowiednią strukturą w zakresie
    zaplecza technicznego, które charakteryzować się będzie wystraczającą stałością, w
    kontekście rzeczywistości gospodarczej i handlowej.
    Takim zapleczem technicznym, nie może być również przestrzeń biurowa należąca do B.
    W tym zakresie bowiem, podobnie jak w przypadku nabywania usług logistycznych, Spółka
    nie będzie miała swobodnego prawa dostępu i wykorzystania przestrzeni biurowej
    posiadanej przez B.
    Powyższe stanowisko Spółki znajduje potwierdzenie w wyrokach NSA, zapadłych na
    gruncie podobnych stanów faktycznych co przedstawiony powyżej opis aktywności
    gospodarczej Spółki w Polsce, tj. w:
      1) wyroku z dnia 19 kwietnia 2023 r., sygn. akt I FSK 506/20, w którym NSA wskazał, iż
        „Jak słusznie podkreślił Sąd pierwszej instancji, koniecznej kontroli skarżącej nad
        personelem i zapleczem technicznym w Polsce nie można, wbrew stanowisku
        organu interpretacyjnego, wywodzić z ustalonych między skarżącą a A1.
        standardów jakości, które - co oczywiste - określane są pomiędzy stronami każdej
        umowy o świadczenie usług. Uwzględniając zatem wskazane przesłanki ustalania
        stałego miejsca prowadzenia działalności oraz przedstawiony przez stronę stan
        faktyczny, Sąd pierwszej instancji prawidłowo stwierdził, że strona jedynie nabywa
        w Polsce usługi pomocnicze dla głównej działalności prowadzonej poza Polską. Nie
        ulega wątpliwości, że bez towarów zakupionych i sprzedanych w innym kraju niż
        Polska nie byłoby potrzeby zakupu usług świadczonych na rzecz skarżącej w Polsce.
        Wbrew stanowisku organu interpretacyjnego, o dostępności zaplecza personalnego
        i technicznego porównywalnej z dostępnością zaplecza własnego nie decyduje
        ekonomiczne wykorzystanie ludzi i sprzętu. Niewątpliwie bowiem zakup każdej
        usługi, nabywanej przez podmiot gospodarczy ukierunkowany jest na określone
        korzyści ekonomiczne, co jednak nie kreuje automatycznie miejsca prowadzenia
        stałej działalności w kraju, na terenie którego usługodawca świadczy usługi.”
      2) wyroku z dnia 13 kwietnia 2023 r., sygn. akt I FSK 761/19, NSA wskazał, że pomimo
        wskazanego przez Organ podatkowy posiadania przez skarżącą nabywającą usługi
        magazynowania od podmiotu powiązanego faktycznego władztwa nad zapleczem
        technicznym i personalnym usługodawcy, przejawiającego się jako możliwość
        wykorzystywania tego zaplecza przez skarżącą przy nabywaniu usług, obsłudze
        towarów oraz realizowaniu dostaw do klientów oraz wskazanie, że polska spółka
        powiązana będzie w ramach zawartej umowy stosować się do instrukcji udzielanych
        przez skarżącą, to za mało by uznać, że skarżąca dysponuje zapleczem
        personalnym czy technicznym polskiej spółki powiązanej na poziomie
        porównywalnym do kontroli właścicielskiej, gdy tymczasem taki poziom kontroli jest
        wymagany w świetle najnowszego orzecznictwa unijnego;
      3) wyroku z dnia 18 stycznia 2023 r., sygn. akt I FSK 797/19, Sąd wskazał, że „nabywane
        przez spółkę usługi od partnera będą opodatkowane w Niemczech, brak bowiem
        jest przesłanek uzasadniających odstąpienie od ogólnej zasady opodatkowania wg
        siedziby działalności nabywcy usługi. Spółka nie produkuje w Polsce obuwia, a
        jedynie sprowadza wyroby gotowe do dalszej odsprzedaży bezpośrednio
        konsumentom lub dystrybutorom. Kupuje usługi pomocnicze dla głównej
        działalności prowadzonej poza Polską. Nie jest to zatem działalność samodzielna i
        niezależna. Bez obuwia wyprodukowanego lub zakupionego w innym kraju niż
        Polska nie będzie potrzeby zakupu usług od partnera. Organ interpretacyjny
        niezasadnie przyjął, że spółka posiadała wystarczające zaplecze o charakterze
        technicznym i personalnym w kraju aby uznać, że posiada stałe miejsce
        prowadzenia działalności. Spółka nabywając opisane usługi magazynowania,
        pakowania i konfekcjonowania towaru nie stworzyła w Polsce miejsca prowadzenia
        działalności gospodarczej.”

    Podobna argumentacja pojawiała się również - w ostatnim czasie - w interpretacjach
    indywidualnych wydawanych w ostatnich latach przez Dyrektora Krajowej Informacji
    Skarbowej (dalej jako: „Dyrektor KIS”) m.in.:
      1) w interpretacji indywidualnej z dnia 14 kwietnia 2023 r. nr 0114-KDIP1-
        2.4012.184.2019.15.RST organy wskazały, że: „(...) dla istnienia stałego miejsca
        prowadzenia działalności gospodarczej nie jest konieczne posiadanie własnego
        zaplecza personalnego oraz technicznego i kryterium to może być spełnione
        również w przypadku korzystania przez usługobiorcę z personelu i infrastruktury
        technicznej usługodawcy. Jednak w takim przypadku zaplecze to musi być dostępne
        dla usługobiorcy jak jego własne tj. Usługobiorca musi sprawować nad nim kontrolę
        porównywalną do tej, jaką sprawuje nad zapleczem własnym. Jednak w
        analizowanej sprawie Usługodawcy są niezależni w organizacji prac magazynowych
        i dysponowaniu powierzchniami magazynowymi. Usługodawcy ponoszą pełną
        odpowiedzialność za zarządzanie i kontrolę nad swoim personelem, który prawnie
        podlega wyłącznie Usługodawcom. Spółka nie posiada żadnych uprawnień
        względem personelu Usługodawców ani nie jest uprawniona do wydawania
        jednostronnych instrukcji formalnych wobec Usługodawców, ich pracowników albo
        podwykonawców w związku z wykonywaniem usług. Również w stosunku do
        infrastruktury rzeczowej Usługodawców Spółka nie posiada nad nią żadnego
        nadzoru i infrastruktura ta może być wykorzystywana również do świadczenia
        analogicznych usług na rzecz innych podmiotów. (...) Również dostępności zaplecza
        nie można wywodzić z faktu, że przedstawiciele Spółki mogą w godzinach pracy
        magazynu dokonywać inspekcji towarów po uprzednim zawiadomieniu
        Usługodawcy. Należy odróżnić świadczenie usług magazynowania towarów i obsługi
        wysyłki towarów od udostępniania Spółce infrastruktury magazynowej, które w
        analizowanej sprawie nie ma miejsca. (...) Ponadto, uwzględniając wskazane
        przesłanki ustalania stałego miejsca prowadzenia działalności oraz przedstawiony
        przez Spółkę stan faktyczny i zdarzenie przyszłe stwierdzić należy, że Spółka jedynie
        nabywa w Polsce usługi pomocnicze, dla głównej działalności prowadzonej poza
        Polską. Natomiast prowadzenie działalności o charakterze pomocniczym nie
        powoduje powstania stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej.”
      2) w interpretacji indywidualnej z dnia 25 sierpnia 2022 r. nr 0114-KDIP1-
        2.4012.266.2022.2.RST „W analizowanej sprawie bowiem Spółka nie będzie pełnić
        żadnego bezpośredniego nadzoru nad zasobami lub pracownikami D w związku z
        nabywanymi kompleksowymi usługami logistycznymi, a także nie będzie posiadała
        bezpośredniej kontroli nad zasobami technicznymi/rzeczowymi należącymi do D,
        wykorzystywanymi do świadczenia na rzecz Spółki usług logistycznych i nie będzie
        miała wpływu na określenie jaka część zasobów technicznych/rzeczowych D ma
        zostać wykorzystana do świadczenia usług logistycznych (np. Spółka nie będzie mieć
        kontroli nad tym na jakiej części powierzchni magazynowej będą składowane jej
        towary). W konsekwencji należy uznać, że Spółka nie zorganizuje zaplecza
        technicznego ani osobowego świadczącego o prowadzeniu części działalności
        gospodarczej na terytorium Polski. W tym konkretnym przypadku mimo, że umowa
        między Spółką a D zostanie zawarta na czas nieokreślony, należy stwierdzić, że nie
        zostaną spełnione przesłanki do uznania, że na terytorium Polski Spółka będzie
        posiadać stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej.”
      3) w interpretacji indywidualnej z dnia 26 września 2024 r. nr 0114-KDIP1-
        2.4012.356.2024.2.RST „Należy jednak zauważyć, że dla istnienia stałego miejsca
        prowadzenia działalności gospodarczej nie jest konieczne posiadanie własnego
        zaplecza personalnego oraz technicznego i kryterium to może być spełnione
        również w przypadku korzystania przez usługobiorcę z personelu i infrastruktury
        technicznej usługodawcy. Jednak w takim przypadku zaplecze to musi być dostępne
        dla usługobiorcy jak jego własne tj. usługobiorca musi sprawować nad nim kontrolę
        porównywalną do tej, jaką sprawuje nad zapleczem własnym. W analizowanej

        sprawie Spółka co prawda będzie nabywać usługi od usługodawców, tj. D., C. oraz A.
        PL, jednak Wnioskodawca nie będzie miała bezpośredniej ani pośredniej kontroli
        nad zasobami technicznymi i rzeczowymi dostawców usług. Wnioskodawca nie
        będzie miał wpływu na to, która część zasobów technicznych/rzeczowych
        dostawców usług zostanie wykorzystana do świadczenia usług na jej rzecz. Będzie
        to standardowa współpraca gospodarcza, w której odbiorca usługi, tj.
        Wnioskodawca będzie opierać się na standardowych instrukcjach i relacjach
        biznesowych. Ponadto Spółka nie będzie posiadała bezpośredniej kontroli nad
        zasobami osobowymi usługodawców. Wnioskodawca nie będzie miał wpływu na
        czas pracy personelu dostawców usług i nie będzie miał wpływu na to, który
        personel dostawców usług wykonuje konkretne usługi dla Wnioskodawcy w danym
        momencie.”
    Mając  powyższe  na  uwadze,  w  ocenie  Spółki,  Spółka  nie  spełnia  warunku  posiadania
    odpowiednich zasobów technicznych w Polsce.
    Jak zostało to już wskazane powyżej, Spółka:
        nie jest (i nie zamierza być) właścicielem żadnej nieruchomości zlokalizowanej na
        terytorium Polski,
        nie posiada i nie planuje posiadać również żadnej stałej infrastruktury, takiej jak
        pojazdy, budynki czy inne nieruchomości,
        nie wynajmuje żadnego biura, budynku ani powierzchni w Polsce.
    Innymi, słowy, Spółka nie ma tytułu prawnego (własności, leasingu lub najmu) do żadnego
    z wyżej wymienionych rodzajów infrastruktury. Dodatkowo, Spółka nie będzie posiadała
    nieograniczonej kontroli nad magazynem Operatora Logistycznego (B. lub podmiotu
    niepowiązanego), ani też jego częścią. Dostęp Wnioskodawcy do przestrzeni magazynowej
    jest i będzie limitowany. Podobnie, Spółka nie będzie posiadała swobodnego dostępu i
    wykorzystania przestrzeni biurowej posiadanej przez B.
    W konsekwencji, wskazany warunek nie jest spełniony, co oznacza brak powstania stałego
    miejsca prowadzenia działalności gospodarczej w Polsce. W tym miejscu należy wskazać,
    że brak spełnienia choćby jednego warunku dla powstania stałego miejsca prowadzenia
    działalności gospodarczej w Polsce, o czym była mowa powyżej, wyklucza jego powstanie.
    Dla pełności obrazu Spółka dokonała analizy pozostałych warunków, o których mowa
    dalej, niemniej ich wypełnienie (bądź nie), nie powinno wpływać na konkluzje, gdyż jak
    zauważono, dla braku powstania stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej
    wystarczające jest niespełnienie choćby jednego warunku wypracowanego przez TSUE.
      2. Właściwa struktura w zakresie zasobów ludzkich
    Wymóg „odpowiedniej” w zakresie zasobów ludzkich ogranicza rozumienie stałego
    miejsca prowadzenia działalności gospodarczej do przypadków, w których podmiot
    nieposiadający siedziby w danym państwie, takim jak Polska, dysponuje wystarczającymi
    /odpowiednimi zasobami ludzkimi do prowadzenia działalności w określonym sektorze na
    terenie tego kraju.
    Powyższa przesłanka, powinna charakteryzować się „odpowiednim” poziomem struktury,
    w związku z czym zawęża ramy pojmowania stałego miejsca prowadzenia działalności
    gospodarczej jedynie do takich przypadków, w których podmiot niemający swojej siedziby
    w Polsce dysponuje zasobami ludzkimi w stopniu wystarczającym do ciągłego i
    samodzielnego wykonywania działalności gospodarczej w danym kraju.
    Zdaniem Wnioskodawcy, nie będzie on dysponował odpowiednim poziomem zasobów
    personalnych umożliwiającym mu spełnienie przesłanki posiadania stałej struktury w
    postaci zaplecza personalnego, która będzie wpływała na posiadanie przez Spółkę stałego
    miejsca prowadzenia działalności w Polsce.

    Wnioskodawca nie będzie zatrudniał ani oddelegowywał na terytorium Polski żadnych
    pracowników (ani na podstawie umów o pracę, ani na podstawie umów
    cywilnoprawnych). Jedyni pracownicy zatrudnienie przez Spółkę będą znajdować się i
    wykonywać na rzecz Wnioskodawcy pracę poza Polską.
    W przedmiotowej sprawie B, Operator Logistyczny czy Operator Celny, a nie Spółka,
    będzie zatrudniać w Polsce pracowników na podstawie umowy o pracę lub innych
    rodzajów umów. Podmioty te będą wykonywać usługi na rzecz Wnioskodawcy z
    wykorzystywaniem własnych pracowników. Spółka nie ma i nie będzie mieć wpływu na
    decyzje o zatrudnianiu pracowników, przydzielony im zakres obowiązków, itp.
    Wskazani usługodawcy będą również zapewniać swoim pracownikom (w tym
    dedykowanym do świadczenia usług na rzecz Spółki) wszystkie zasoby techniczne
    niezbędne do świadczenia usług, w tym w szczególności dostęp do przestrzeni biurowej,
    odpowiednie wyposażenie pracowników (np. komputery, telefony), itp.
    Zakres usług świadczonych przez usługodawców dla Spółki nie obejmuje i nie będzie
    obejmować działań takich jak pozyskiwanie klientów, nawiązywanie relacji z potencjalnymi
    klientami, negocjowanie umów czy zawieranie porozumień. Ani usługodawcy, ani jego
    pracownicy nie będą mieli prawa zaciągać zobowiązań w imieniu lub na rzecz Spółki.
    Jednocześnie, Spółka nie będzie posiadała żadnych uprawnień względem ww. personelu,
    w szczególności nie będzie sprawowała nad nimi kontroli, nie będzie posiadała władztwa
    ani wpływu na decyzje zarządcze/logistyczne czy politykę personalną. Wnioskodawca nie
    będzie podejmował decyzji co do doboru i zatrudnienia ich pracowników oraz nie będzie
    miał wpływu na warunki umowne ustalone pomiędzy pracownikami swoich
    usługodawców oraz ich pracodawcą. W szczególności Spółka nie będzie odpowiadała za
    kwestie wynagrodzeń należnych takim pracownikom, jak również nie będzie miała
    możliwości decydowania o ich statusie zatrudnienia, rodzaju umowy, udzielania urlopów,
    itp.
    W tym kontekście wskazówek interpretacyjnych pojęcia „zaplecze personalne” należy
    szukać w orzecznictwie TSUE, tj. odpowiednio w:
      1) wyroku w sprawie DY Electronics, w którym Trybunał wskazał, że „usługodawca nie
        może wywieść istnienia na terytorium państwa członkowskiego stałego miejsca
        prowadzenia działalności gospodarczej spółki z siedzibą w państwie trzecim z
        samego faktu, że spółka ta posiada w tym państwie członkowskim spółkę zależną
        (...).” W tym zakresie, samo w sobie posiadanie podmiotu zależnego, który posiada
        własne zaplecze personalne, na terytorium państwa, innego niż państwo siedziby
        nie kreuje powstania stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej;
      2) wyroku w sprawie Berlin Chemie, w którym Trybunał wskazał, że istnienie
        rozpoznawalnej struktury w zakresie zaplecza personalnego, które charakteryzuje
        się wystarczającą stałością, należy oceniać w kontekście rzeczywistości
        gospodarczej i handlowej. Posiadanie własnego zaplecza personalnego nie jest
        konieczne, aby móc uznać, że podatnik ma odpowiednią strukturę, która
        charakteryzuje się wystarczającą stałością w zakresie zaplecza personalnego, w
        innym państwie członkowskim, o tyle konieczne jest jednak, aby podatnik ten był
        uprawniony do dysponowania tym zapleczem personalnym w taki sam sposób, jak
        gdyby było ono jego własnym zapleczem, tj. usługobiorca musi sprawować nad nim
        kontrolę porównywalną do tej, jaką sprawuje nad zapleczem własnym;
      3) wyroku w sprawie Cabot Plastics Belgium, w którym Trybunał uznał, że „podatnik
        będący usługobiorcą, którego siedziba działalności gospodarczej znajduje się poza
        Unią Europejską, nie posiada stałego miejsca prowadzenia działalności
        gospodarczej w państwie członkowskim, w którym ma siedzibę podmiot świadczący
        dane usługi, pod względem prawnym odrębny od tego usługobiorcy, jeżeli nie
        posiada on tam odpowiedniej struktury w zakresie zaplecza personalnego i
        technicznego, która może stanowić to stałe miejsce prowadzenia działalności

        gospodarczej i to nawet wówczas, gdy podatnik świadczący usługi wykonuje na
        rzecz tego podatnika będącego usługobiorcą, w wykonaniu wyłącznego
        zobowiązania umownego, usługi w postaci produkcji z materiałów powierzonych
        oraz szereg świadczeń akcesoryjnych lub uzupełniających, które przyczyniają się do
        działalności gospodarczej podatnika będącego usługobiorcą w tym państwie
        członkowskim.”
    W świetle powyższych uwag Trybunału, zdaniem Wnioskodawcy, skoro:
        Wnioskodawca nie będzie zatrudniał ani oddelegowywał na terytorium Polski
        żadnych pracowników (ani na podstawie umów o pracę, ani na podstawie umów
        cywilnoprawnych),
        Spółka nie będzie sprawowała bezpośredniej kontroli nad pracownikami
        usługodawców tak jak nad własnymi,
        usługodawcy będą realizować własny przedmiot działalności gospodarczej,
        niezależnie w tym zakresie od działalności Wnioskodawcy i świadczonych dla tego
        podmiotu usług wsparcia,
        Wszelkie decyzje strategiczne w zakresie prowadzonego biznesu będą
        podejmowane na terytorium Szwajcarii
    to nie można uznać, że Spółka będzie dysponowała w Polsce odpowiednią strukturą w
    zakresie zaplecza personalnego, które charakteryzuje się wystraczającą stałością, w
    kontekście rzeczywistości gospodarczej i handlowej.
    Jednocześnie fakt, że Spółka będzie korzystała z efektów prac personelu zatrudnionego
    przez usługodawców, w tym podmiotu powiązanego jakim jest B. (będącym odrębnym
    podmiotem gospodarczym) - jak już wielokrotnie wypowiadał się w tym obszarze Trybunał
    - nie może świadczyć o posiadaniu wystarczającego zaplecza personalnego, por. m.in.
    wyrok w sprawie Cabot Plastics Belgium: „okoliczność, iż działalność gospodarcza spółek
    powiązanych umową o świadczenie usług tworzy ekonomicznie nierozerwalną całość, a z
    jej rezultatów korzystają zasadniczo konsumenci państwa członkowskiego, w którym
    usługodawca ma swoją siedzibę, nie ma znaczenia dla ustalenia, czy usługobiorca posiada
    stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej w tym państwie członkowskim (zob.
    podobnie wyrok z dnia 16 października 2014 r., Welmory, C-605/12, EU:C:2014:2298, pkt
    64)”.
    Aktywność gospodarcza Wnioskodawcy w Polsce sprowadzać się będzie zatem do
    faktycznego nabywania usług świadczonych przez odrębne podmioty, przy czym wszystkie
    decyzje związane z prowadzoną przez Wnioskodawcę działalnością w zakresie dystrybucji
    produktów, w tym również z terytorium Polski, będą podejmowane poza terytorium Polski.
    Analogicznie do wyżej przedstawionych przez Spółkę wniosków wypowiadał się również
    Naczelny Sąd Administracyjny w najnowszych wyrokach, w kontekście sporów
    dotyczących zlecania w Polsce produkcji na materiale powierzonym, a powstania stałego
    miejsca prowadzenia działalności gospodarczej z tego tytułu. W tym zakresie można
    wskazać przykładowo na stanowisko NSA, przedstawione m.in. w:
        wyroku z dnia 13 kwietnia 2023 r., sygn. akt I FSK 761/19, w którym sąd wskazał, że
        „(...) choć brak własnych zasobów pracowniczych czy technicznych nie wyklucza z
        góry istnienia stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej, to konieczne
        dla takiej kwalifikacji jest ustalenie możliwości dysponowania owym zapleczem
        personalnym i technicznym przez podatnika na poziomie porównywalnym z
        kontrolą właścicielską. Ponadto nie można mówić o „stałym miejscu prowadzenia

        działalności gospodarczej” zagranicznego usługobiorcy w rozumieniu art. 11 ust. 1
        rozporządzenia w zw. z art. 28b ust. 2 u.p.t.u., jeżeli to samo zaplecze personalne i
        techniczne, które ma zostać udostępnione spółce zagranicznej przez spółkę
        krajową, i które zdaniem organów podatkowych pozwala na wykazanie istnienia
        stałego miejsca prowadzenia działalności spółki zagranicznej w kraju, stanowi
        również zaplecze, dzięki któremu spółka krajowa świadczy usługi na rzecz spółki
        zagranicznej. To samo bowiem zaplecze personalne i techniczne nie może być
        wykorzystywane jednocześnie do świadczenia i odbioru tych samych usług (por.
        wyrok Trybunału Sprawiedliwości z dnia 7 kwietnia 2022 r., C-333/20, pkt 54).”
        wyroku z dnia 14 lutego 2023 r., sygn. akt I FSK 1794/19, w którym sąd wskazał, że
        „nie można uznać, że korzystanie przez zagranicznego usługobiorcę z usług spółki
        na terenie kraju stanowi o posiadaniu przez tego zagranicznego usługobiorcę
        stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej, w rozumieniu art. 28b ust.
        2 ustawy o VAT, w miejscu świadczenia tych usług na terenie kraju, z tego tylko
        tytułu, że posiada on w kraju inne stałe miejsca prowadzenia działalności
        gospodarczej. W szczególności nie można uznać, że część tych usług świadczona
        jest na rzecz tych stałych miejsc prowadzenia działalności zagranicznego
        usługobiorcy na terenie kraju, jeżeli w ramach świadczonych usług krajowa spółka
        zapewnia kompleksowe wsparcie w ramach outsourcingu poszczególnych
        procesów działalności gospodarczej prowadzonej przez tego zagranicznego
        usługobiorcę, a jedynie pośrednio ich efekty mogą znaleźć odzwierciedlenie w
        sprzedaży dokonywanej przez te inne stałe miejsca prowadzenia działalności
        gospodarczej na terenie kraju.”
    Podobna argumentacja pojawiała się również w interpretacjach indywidualnych
    wydawanych w ostatnich latach przez Dyrektora KIS, m.in.:
      1) w interpretacji indywidualnej z dnia 3 stycznia 2024 r. nr 0114-KDIP1-
        2.4012.569.2023.1.RM gdzie organ interpretujący stwierdził, że: „(...) Jak zostało
        wskazane w opisie zdarzania przyszłego, Spółka nabywać będzie jedynie
        kompleksowe usługi logistyczne od jej lokalnego dostawcy - Kontrahenta. Żadne
        własne zasoby personalne Spółki nie będą obecne w Polsce (tymczasowo lub na
        stałe) w celu prowadzenia przedmiotowej działalności gospodarczej z terytorium
        Polski, podczas gdy wszystkie kluczowe decyzje dotyczące działań sprzedażowych
        prowadzonych przez Państwa będą podejmowane poza terytorium Polski (tj. z
        siedziby Spółki w Holandii). Jednocześnie nie można uznać, iż personel Kontrahenta
        świadczącego kompleksowe usługi logistyczne stanowi wystarczające zasoby
        ludzkie dla celów utworzenia stałego miejsca prowadzenia działalności
        gospodarczej Spółki w Polsce. Należy bowiem wskazać, że nie będą Państwo
        korzystać z zasobów personalnych Kontrahenta w sposób, w jaki wykorzystywaliby
        Państwo własny personel. Jak wskazano w opisie zdarzenia przyszłego, nie mają
        Państwo żadnego nadzoru nad pracownikami Kontrahenta, ani możliwości
        wydawania im jakichkolwiek poleceń służbowych - personel Kontrahenta jest
        odpowiedzialny wyłącznie przed swoim pracodawcą, a Państwo nie mają prawa
        bezpośrednio wpływać na obowiązki pracowników Kontrahenta.”
      2) w interpretacji indywidualnej z dnia 23 stycznia 2023 r. nr 0114-KDIP1-
        2.4012.496.2022.2.RST zostało wskazane: „Niezależnie od powyższego, należy
        również podkreślić, że zważywszy na fakt, iż przedmiotem działalności gospodarczej

        A. jest handel towarami (...) (globalne zaopatrzenie Grupy), to nie sposób byłoby
        przyjąć, że pracownicy C mogą stanowić zaplecze personalne dla potrzeb
        działalności wykonywanej przez Spółkę. W szczególności, w ramach usług
        logistycznych dokonywane będą czynności związane w przeważającej mierze z
        fizyczną obsługą towarów (ich przyjmowaniem do magazynu, przechowywaniem,
        przygotowaniem do transportu i transportem) co stanowi jednak ułamek
        wykonywanej działalności gospodarczej Wnioskodawcy. Globalne zaopatrzenie
        obejmuje bowiem, poza magazynowaniem i transportem, szereg czynności
        związanych m.in. z wyszukiwaniem dostawców, przyjmowaniem zamówień,
        strategią rynkową, które to działania wykonywane są poza granicami Polski.”
    Należy również podkreślić, że sam fakt, że Spółka może wydawać polecenia pracownikom
    B w zakresie usług GCK świadczonych na rzecz Spółki nie oznacza, że Spółka będzie
    sprawowała poziom nadzoru i kontroli porównywalny do tego nad własnymi
    pracownikami. W tej sytuacji, w ocenie Spółki, pracownicy B nie powinni być traktowani
    jako zaplecze personalne Spółki w rozumieniu przesłanki utworzenia stałego miejsca
    prowadzenia działalności gospodarczej. Powyższe znajduje również odzwierciedlenie w
    praktyce orzeczniczej i interpretacyjnej, przykładowo:
        w wyroku z dnia 13 kwietnia 2023 r. sygn. akt I FSK 761/19, NSA wskazał, że fakt, że
        polska spółka powiązana będzie w ramach zawartej umowy stosować się do
        instrukcji udzielanych przez skarżącą, to za mało by uznać, że skarżąca dysponuje
        zapleczem personalnym czy technicznym polskiej spółki powiązanej na poziomie
        porównywalnym do kontroli właścicielskiej, gdy tymczasem taki poziom kontroli
        jest wymagany w świetle najnowszego rzecznictwa unijnego;
        w interpretacji indywidualnej z dnia 7 listopada 2023 r. sygn. 0114-KDIP1-
        2.4012.344.2023.3.JO w stanie faktycznym opisano, że wnioskodawca sprawuje
        bezpośredni nadzór nad pracami wykonywanymi przez podwykonawcę (powiązaną
        spółkę córkę w Polsce), który sprawowany jest codziennie/tygodniowo. W tak
        przedstawionym stanie faktycznym organ stwierdził, że nie występują przesłanki
        utworzenia stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej wskazując w
        uzasadnieniu, że wnioskodawca nie posiada zaplecza personalnego i technicznego
        na terytorium Polski, tym samym nie jest spełniona podstawowa przesłanka do
        uznania, że na terytorium Polski posiada/będzie posiadać on stałe miejsce
        prowadzenia działalności gospodarczej.
        w interpretacji indywidualnej z dnia 28 sierpnia 2024 r. sygn. 0114-KDIP1-
        2.4012.292.2024.2.RST w stanie faktycznym wskazano, że wnioskodawca będący
        spółką zagraniczną sprawuje nadzór nad działalnością pełnomocnika
        zamieszkałego w Polsce za pośrednictwem osoby zamieszkałej w Niemczech
        (bezpośredni przełożony). W takim stanie faktycznym organ potwierdził, że
        wnioskodawca nie posiada na terytorium Polski stałego miejsca prowadzenia
        działalności gospodarczej.
    Biorąc pod uwagę istotę współpracy pomiędzy Wnioskodawcą a usługodawcami w
    zakresie korzystania z efektów pracy osób przez nich zatrudnionych, należy stwierdzić, że
    wspomniana współpraca nie będzie wypełniała wymogów uznania za stwarzające
    odpowiednie zaplecze personalne. Wnioskodawca nie będzie posiadał władztwa nad
    pracownikami usługodawców, nie będzie kierował ich pracą ani nie będzie posiadał żadnej
    formy kontroli nad efektami tej pracy, której będzie beneficjentem. Określone

    oczekiwania dotyczące jakości są kierowane wobec usługodawców i odnoszą się do jakości
    świadczonych przez nich usług, a nie określonych osób/pracowników i świadczonej przez
    nich pracy.
    Uwzględniając przytaczaną powyżej praktykę sądów oraz organów podatkowych i
    odnosząc się do zdarzania przyszłego, w opinii Wnioskodawcy, nie spełni on przesłanki
    posiadania odpowiedniej struktury personalnej w rozumieniu art. 11 ust. 1
    Rozporządzenia Wykonawczego. Tym samym, również ten warunek dla posiadania stałego
    miejsca prowadzenia działalności gospodarczej nie zostanie spełniony.
      3. Stałość prowadzonych działań i samodzielność/samowystarczalność w
        podejmowaniu decyzji
    Ostatnią z przesłanek koniecznych do zaistnienia stałego miejsca prowadzenia działalności
    gospodarczej jest możliwość dokonywania w tym miejscu czynności noszących znamiona
    stałości i samodzielności w takim stopniu, ze możliwe jest w jej ramach podejmowanie
    decyzji dotyczących działalności gospodarczej oraz realizacja tej działalności w sposób
    podobny do działalności prowadzonej w kraju siedziby podatnika.
    Jednocześnie, stałość w odniesieniu do kryteriów powstania stałego miejsca prowadzenia
    działalności gospodarczej, odnosi się również do określonego stopnia zaangażowania
    środków osobowych i technicznych, by nie było wątpliwości, iż ma charakter stały,
    konieczne jest istnienie w tym miejscu infrastruktury technicznej oraz personelu
    ludzkiego, który samodzielne może świadczyć określone czynności. Taka osobowo-
    rzeczowa struktura w stałym miejscu prowadzenia działalności powinna występować w
    sposób stały, tzn. powtarzalny i nieprzemijający.
    Co więcej, na potrzeby kwalifikacji dokonywanej działalności na potrzeby kreowania
    stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej musi przejawiać się ono w
    posiadaniu w danym państwie infrastruktury umożlwiającej zawieranie umów i
    podejmowanie decyzji zarządczych, które przejawia się w niezależności decyzyjnej. A
    zatem, musi zachodzić możliwość samodzielnego działania przez tę infrastrukturę
    zlokalizowaną poza państwem siedziby działalności gospodarczej danego podmiotu w
    kierunku generowania po stronie podatnika obrotu z tytułu czynności opodatkowanych
    VAT.
    W ocenie Wnioskodawcy, choć jego działalność na terytorium Polski będzie można uznać
    za spełniającą kryterium stałości, nie można jednak mówić, że podejmowana przez Spółkę
    aktywność biznesowa na terytorium Polski charakteryzować się będzie odpowiednim
    poziomem niezależności dla jej kwalifikacji jako stałego miejsca prowadzenia działalności
    gospodarczej.
    Jak zostało przedstawione w opisie zdarzenia przyszłego, wszystkie decyzje biznesowe
    dotyczące działalności Wnioskodawcy (w tym decyzje zarządcze, decyzje o sprzedaży
    towarów i podpisywanie umów) podejmowane będą poza granicami Polski.
    W szczególności pracownicy usługodawców (w tym B.) nie będą pełnić funkcji zarządczych
    w imieniu Wnioskodawcy. Jak wskazano do zakresu czynności wykonywanych przez
    usługodawców na rzecz Spółki nie będzie należało nawiązywanie relacji z potencjalnymi
    klientami, negocjowanie umów czy zawieranie umów. Wnioskodawca nie będzie posiadał
    również innych zasobów technicznych umożliwiających zawieranie umów i podejmowanie
    decyzji zarządczych na terytorium Polski.
    Wskazówek interpretacyjnych pojęcia „stałości oraz samodzielności” należy również
    szukać w orzecznictwie TSUE, tj. odpowiednio w:
      1) wyroku w sprawie Berlin Chemie A. Menarini SRL. W uzasadnieniu Trybunał
        podkreślił, że „stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej podatnika
        charakteryzuje bowiem wystarczająca stałość oraz odpowiednia struktura w
        zakresie zaplecza personalnego i technicznego, by umożliwić mu odbiór i
        wykorzystywanie usług świadczonych na własne potrzeby tego stałego miejsca

        prowadzenia działalności gospodarczej, a nie fakt, ze owa struktura uprawniona
        jest do podejmowania decyzji (pkt 53). (...) Ponadto nie można mówić o „stałym
        miejscu prowadzenia działalności gospodarczej” zagranicznego usługobiorcy w
        rozumieniu art. 11 ust. 1 rozporządzenia wykonawczego w zw. z art. art. 28b ust. 2
        ustawy o VAT, jeżeli to samo zaplecze personalne i techniczne, które ma zostać
        udostępnione spółce zagranicznej przez spółkę krajową, i które zdaniem organów
        podatkowych pozwala na wykazanie istnienia stałego miejsca prowadzenia
        działalności spółki zagranicznej w kraju, stanowi również zaplecze, dzięki któremu
        spółka krajowa świadczy usługi na rzecz spółki zagranicznej - skarżącej. To samo
        bowiem zaplecze personalne i techniczne nie może być wykorzystywane
        jednocześnie do świadczenia i odbioru tych samych usług.”
      2) Wyroku w sprawie Welmory, w którym Trybunał wskazał iż „podatnikowi musi jednak
        przysługiwać - na podstawie wymogu wystarczającej stałości miejsca działalności -
        porównywalna kontrola nad zapleczem personalnym i technicznym. Dlatego w
        szczególności konieczne są umowy o usługi lub umowy najmu dotyczące zaplecza
        personalnego i technicznego, które to zaplecze jest do dyspozycji podatnika jak
        własne, i które to umowy nie podlegają zatem rozwiązaniu w krótkim czasie.”
    Powyższe stanowisko przytoczone w sprawie Berlin Chemie A. Menarini SRL było również
    powoływane przez NSA w wyroku z dnia 18 stycznia 2023 r. sygn. I FSK 797/19 oraz
    wyroku NSA z dnia 19 maja 2022 r. sygn. I FSK 968/20.
    Zgodnie z zaprezentowanym przez NSA stanowiskiem, to samo bowiem zaplecze
    personalne i techniczne nie może być wykorzystywane jednocześnie do świadczenia i
    odbioru tych samych usług - co w przypadku Wnioskodawcy nastąpiłoby gdyby uznać, iż
    infrastruktura personalna i techniczna należąca do B. będzie kreować stałe miejsce
    prowadzenia działalności Wnioskodawcy.
    W związku z powyższym w odniesieniu do przedstawionej w zdarzeniu przyszłym
    aktywności Wnioskodawcy należy stwierdzić, że planowana aktywność prowadzona przez
    Wnioskodawcę na terytorium Polski nie będzie spełniała przesłanki posiadania
    odpowiednego poziomu samodzielności predestynującej do kwalifikacji tej działalności
    jako stałego miejsca prowadzenia działalności, z uwagi na poniższe argumenty:
        wszystkie decyzje dotyczące działalności Wnioskodawcy w Polsce podejmowane
        będą poza terytorium Polski,
        Spółka nie stworzy wystarczającego zaplecza osobowego ani zaplecza technicznego
        na terytorium Polski,
        to samo zaplecze personalne i techniczne, które miałoby stanowić stałe miejsce
        prowadzenia działalności Wnioskodawcy służy usługodawcom do świadczenia usług
        na rzecz Wnioskodawcy
    tym samym nie można uznać, że przesłanka „wymogu wystarczającej samodzielności
    stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej” została spełniona.
    Powyższe konkluzje znajdują również potwierdzenie w stanowiskach wyrażonych przez
    organy podatkowe, m.in.:
      - w interpretacji indywidualnej z dnia 29 kwietnia 2024 r. nr 0114-KDIP1-
        2.4012.134.2023.1.ST organ wskazał:
    „Ponadto warunek prowadzenia działalności w sposób niezależny sprawia, że zaplecze
    składające się na stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej musi być w stanie
    zawierać umowy w zakresie zwykłego zarządu (bieżącej działalności) tego miejsca jak np.
    umowy na dostarczanie towaru czy wykonywanie usług. W analizowanej sprawie pomimo
    posiadania przez Spółkę na terytorium Polski pewnych zasobów osobowych w postaci

    Pracownika, działalność jaka jest prowadzona na terytorium Polski nie cechuje się
    samodzielnością i niezależnością w stosunku do działalności w zakresie produkcji i
    sprzedaży (...) prowadzonej w kraju siedziby, tj. w Czechach. Jak wynika z wniosku
    wszystkie istotne decyzje zarządcze oraz biznesowe Spółki są podejmowane w jej siedzibie
    na terytorium Republiki Czeskiej. Ponadto Pracownik (przedstawiciel handlowy) nie ma
    prawa do zawierania jakichkolwiek umów w imieniu A. A.S., ani zatwierdzania warunków
    cenowych. Wszystkie decyzje podlegają zatwierdzeniu przez jego przełożonego w A. A.S.
    lub dyrektora biznesowego (również w A. A.S.).
    (...)
    Podsumowując, oceniając całokształt okoliczności niniejszej sprawy należy stwierdzić, że
    Spółka A. A.S. nie posiada/nie będzie posiadać w Polsce stałego miejsca prowadzenia
    działalności gospodarczej w rozumieniu art. 11 ust. 1, jak i art. 11 ust. 2 Rozporządzenia
    282/2011.”
      - w interpretacji indywidualnej z dnia 4 lipca 2024 r. nr 0114-KDIP1-2.4012.250.2024.1.
        RST wskazano:
    „Ponadto Spółka nie ma możliwości wpływania na decyzje zarządcze i politykę personalną
    B. Sp. z o.o. oraz nie upoważniła jakichkolwiek osób (w tym pracowników B. Sp. z o.o.)
    znajdujących się na terytorium Polski do działania w imieniu Spółki, w tym: zawierania
    umów, negocjowania umów w imieniu Wnioskodawcy lub/i jego reprezentowania na
    terytorium Polski. Zatem, mając na uwadze powyższe okoliczności sprawy, A. B.V. nie
    posiada/nie będzie posiadać także zaplecza personalnego i technicznego na terytorium
    kraju nad którym sprawuje kontrolę porównywalną do tej, jaką sprawuje nad zapleczem
    własnym. Tym samym nie zostały spełnione podstawowe warunki prowadzące do
    powstania stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej na terytorium kraju.”
    Analizując całokształt zasobów personalnych, technicznych Wnioskodawcy oraz stopień
    samodzielności i stałości, którą cechuje się działalność Wnioskodawcy dokonywana na
    terytorium Polski, w ocenie Wnioskodawcy w opisanym zdarzeniu przyszłym
    Wnioskodawca nie będzie posiadał stałego miejsca prowadzenia działalności
    gospodarczej, o którym mowa w art. 28b ust. 2 ustawy o VAT (w rozumieniu art. 11 ust. 1,
    art. 11 ust. 3 oraz rat. 53 Rozporządzenia Wykonawczego). W konsekwencji zdaniem
    Wnioskodawcy, miejsce odbioru/konsumpcji tych usług jest poza Polską.
      III. Miejsce opodatkowania usług świadczonych przez usługodawców (w tym B.) na
        rzecz Wnioskodawcy
    Na podstawie art. 28b ustawy o VAT:
        miejscem świadczenia usług na rzecz podatnika jest miejsce, w którym podatnik
        będący usługobiorcą posiada siedzibę działalności gospodarczej (ust. 1),
        w przypadku, gdy usługi są świadczone dla stałego miejsca prowadzenia
        działalności gospodarczej podatnika, które znajduje się w innym miejscu niż jego
        siedziba działalności gospodarczej, miejscem świadczenia tych usług jest to stałe
        miejsce prowadzenia działalności gospodarczej (ust. 2).
    W ocenie Wnioskodawcy, w odniesieniu do usług świadczonych przez usługodawców na
    rzecz Wnioskodawcy w Polsce zastosowanie znajdzie ww. art. 28b ustawy o VAT.
    Jednocześnie Wnioskodawca pragnie dodać, że w niniejszym zdarzeniu przyszłym nie
    znajdzie zastosowania art. 28e ustawy o VAT, określający zasadę ustalanie miejsca
    świadczenia dla usług związanych z nieruchomościami.
    Mając powyższe na względzie, zdaniem Wnioskodawcy, jednoznacznie zostało wykazane,
    że w opisanym zdarzeniu przyszłym nie powstanie po stronie Wnioskodawcy stałe miejsce
    prowadzenia działalności gospodarczej w Polsce w rozumieniu art. 11 ust. 1

    Rozporządzenia 282/2011, które umożliwiałoby mu odbiór usług od usługodawców. Tym
    samym, Wnioskodawca stoi na stanowisku, że w opisanym zdarzeniu przyszłym, miejsce
    świadczenia usług przez usługodawców, nabywanych przez Wnioskodawcę, powinno być
    określone według miejsca siedziby usługobiorcy, ewentualnie stałego miejsca
    prowadzenia działalności znajdującego się poza Polską na podstawie art. 28b ust. 1 lub
    ust. 2 ustawy o VAT. Oznacza to, że usługi świadczone przez usługodawców w Polsce na
    rzecz Wnioskodawcy nie będą podlegać opodatkowaniu VAT w Polsce, gdyż miejsce
    świadczenia tych usług znajduje się poza Polską.
      IV. Brak prawa do odliczenia podatku naliczonego przez Wnioskodawcę
    Zgodnie z art. 86 ust. 1 ustawy o VAT, w zakresie, w jakim towary i usługi są
    wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych, podatnikowi przysługuje
    prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego. Przy
    założeniu, że Wnioskodawca nie posiada w Polsce stałego miejsca prowadzenia
    działalności gospodarczej, usługi świadczone przez usługodawców nie powinny podlegać
    opodatkowaniu na terytorium Polski.
    W konsekwencji, w przypadku wykazania polskiego podatku VAT na fakturach od
    usługodawców, Wnioskodawca nie będzie posiadał prawa do obniżenia kwoty podatku
    należnego o kwotę podatku naliczonego wynikającego z faktur dokumentujących nabycie
    tych usług.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest prawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 5 ust. 1 ustawy z 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t.j. Dz. U. z
    2024 r. poz. 361 ze zm.), zwanej dalej „ustawą”:
      Opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlegają:
      1) odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju;
      2) eksport towarów;
      3) import towarów na terytorium kraju;
      4) wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów za wynagrodzeniem na terytorium kraju;
      5) wewnątrzwspólnotowa dostawa towarów.
    Z  powyższego  przepisu  wynika  tzw.  zasada  terytorialności,  zgodnie,  z  którą
    opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlegają określone czynności, ale tylko w
    sytuacji, gdy miejscem ich świadczenia jest terytorium kraju.
    W myśl definicji zawartej w art. 2 pkt 1 ustawy:
      Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o terytorium kraju - rozumie się przez to
      terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, z zastrzeżeniem art. 2a.
    W myśl art. 7 ust. 1 ustawy:
      Przez  dostawę  towarów,  o  której  mowa  w  art.  5  ust.  1  pkt  1,  rozumie  się
      przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (...).
    Natomiast w myśl art. 8 ust. 1 ustawy:
      Przez świadczenie usług, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się każde
      świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej
      niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu
      art. 7 (...).
    Przy czym wskazać należy, że co do zasady każde świadczenie dla celów opodatkowania
    podatkiem od towarów i usług powinno być traktowane jako odrębne i niezależne, jednak

    w sytuacji, gdy jedno świadczenie obejmuje z ekonomicznego punktu widzenia kilka
    świadczeń, świadczenie to nie powinno być sztucznie dzielone dla celów podatkowych.
    Jeżeli dwa lub więcej niż dwa świadczenia (czynności) dokonane przez podatnika na rzecz
    konsumenta są tak ściśle związane, że obiektywnie tworzą w aspekcie gospodarczym
    jedną całość, której rozdzielenie miałoby sztuczny charakter, to wszystkie te świadczenia
    lub czynności stanowią jednolite świadczenie do celów stosowania przepisów ustawy. Na
    świadczenie złożone składa się więc kombinacja różnych czynności, prowadzących do
    realizacji określonego celu - do wykonania świadczenia głównego, na które składają się
    różne świadczenia pomocnicze. Natomiast świadczenie należy uznać za pomocnicze, jeśli
    nie stanowi ono celu samego w sobie, lecz jest środkiem do pełnego zrealizowania lub
    wykorzystania świadczenia zasadniczego. Pojedyncze świadczenie traktowane jest zatem
    jak element świadczenia kompleksowego wówczas, jeżeli cel świadczenia pomocniczego
    jest zdeterminowany przez świadczenie główne oraz nie można wykonać lub wykorzystać
    świadczenia głównego bez świadczenia pomocniczego. Jeżeli jednak w skład
    realizowanego świadczenia wchodzą czynności, które nie służą wyłącznie wykonaniu
    czynności głównej, zasadniczej, lecz mogą mieć również charakter samoistny, to wówczas
    nie ma podstaw dla traktowania ich jako elementu świadczenia kompleksowego.
    W przypadku świadczenia usług, istotnym dla prawidłowego rozliczenia podatku od
    towarów i usług jest określenie miejsca świadczenia danej usługi. Od poprawności
    określenia miejsca świadczenia zależy, czy dana usługa podlega opodatkowaniu
    podatkiem od towarów i usług w Polsce, czy też nie.
    Miejsce świadczenia przy świadczeniu usług regulują przepisy art. 28a do 28o ustawy.
    Stosownie do art. 28a ustawy:
      Na potrzeby stosowania niniejszego rozdziału:
      1) ilekroć jest mowa o podatniku - rozumie się przez to:
      a) podmioty, które wykonują samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w
        art. 15 ust. 2, lub działalność gospodarczą odpowiadającą tej działalności, bez
        względu na cel czy rezultat takiej działalności, z uwzględnieniem art. 15 ust. 6,
      b) osobę prawną niebędącą podatnikiem na podstawie lit. a, która jest
        zidentyfikowana lub obowiązana do identyfikacji do celów podatku lub podatku
        od wartości dodanej;
      2) podatnika, który prowadzi również działalność lub dokonuje transakcji
        nieuznawanych za podlegające opodatkowaniu dostawy towarów lub
        świadczenia usług zgodnie z art. 5 ust. 1, uznaje się za podatnika w odniesieniu
        do wszystkich świadczonych na jego rzecz usług.
    Art. 28a ustawy wprowadza drugą definicję podatnika do ustawy. Definicja ta ma
    zastosowanie tylko w przypadku ustalenia miejsca świadczenia usług. Podatnikiem według
    tej regulacji jest osoba wykonująca samodzielnie działalność gospodarczą. Ustawodawca
    odwołuje się w tym celu do definicji działalności gospodarczej ustalonej w art. 15 ust. 2
    ustawy. Za podatników są uznawane również podmioty wykonujące działalność
    gospodarczą zgodnie z regulacjami innych państw członkowskich oraz państw trzecich.
    Zgodnie z ogólną zasadą wyrażoną w art. 28b ust. 1 ustawy:
      Miejscem świadczenia usług w przypadku świadczenia usług na rzecz podatnika jest
      miejsce, w którym podatnik będący usługobiorcą posiada siedzibę działalności
      gospodarczej, z zastrzeżeniem ust. 2-4 oraz art. 28e, art. 28f ust. 1 i 1a, art. 28g ust.
      1, art. 28i, art. 28j ust. 1 i 2 oraz art. 28n.
    Jak stanowi ust. 2 art. 28b ustawy:

      W przypadku, gdy usługi są świadczone dla stałego miejsca prowadzenia działalności
      gospodarczej podatnika, które znajduje się w innym miejscu niż jego siedziba
      działalności gospodarczej, miejscem świadczenia tych usług jest to stałe miejsce
      prowadzenia działalności gospodarczej.
    Z niniejszych przepisów ustawy wynika zatem, że co do zasady, usługa świadczona na
    rzecz podatnika w rozumieniu art. 28a ustawy inna niż wskazana w art. 28e, art. 28f ust. 1
    i 1a, art. 28g ust. 1, art. 28i, art. 28j ust. 1 i 2 oraz art. 28n ustawy podlega opodatkowaniu
    w miejscu siedziby działalności gospodarczej usługobiorcy, chyba że jest świadczona dla
    stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej usługobiorcy, które znajduje się w
    innym miejscu niż jego siedziba działalności gospodarczej, wówczas miejscem świadczenia
    tej usługi jest stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej, dla którego ta usługa
    jest świadczona.
    Jednakże w odniesieniu do pewnych kategorii usług, przepisy dotyczące podatku od
    towarów i usług wprowadzają szczególne regulacje dotyczące miejsca świadczenia. Jedną z
    takich kategorii są usługi związane z nieruchomościami.
    I tak, zgodnie z art. 28e ustawy:
      Miejscem świadczenia usług związanych z nieruchomościami, w tym usług
      świadczonych przez rzeczoznawców, pośredników w obrocie nieruchomościami,
      usług zakwaterowania w hotelach lub obiektach o podobnej funkcji, takich jak
      ośrodki wczasowe lub miejsca przeznaczone do użytku jako kempingi, użytkowania i
      używania nieruchomości oraz usług przygotowywania i koordynowania prac
      budowlanych, takich jak usługi architektów i nadzoru budowlanego, jest miejsce
      położenia nieruchomości.
    Przepis art. 28e ustawy - jak wynika z jego brzmienia - stanowi wyjątek od zasady,
    przyjmując jako kryterium nie usytuowanie podmiotu, lecz przedmiotu, którym jest
    nieruchomość. Usługi, które jej wprost dotyczą, mają być opodatkowane według jej
    miejsca położenia. Kryterium położenia nieruchomości jest tu zatem decydujące -
    determinuje ono docelowo miejsce opodatkowania usługi związanej z daną
    nieruchomością. Co istotne, zasada wyrażona w art. 28e ustawy obejmuje wyłącznie
    usługi, które dotyczą konkretnej nieruchomości - jedynie wówczas można w praktyce
    zastosować opodatkowanie w miejscu położenia nieruchomości.
    Także Dyrektywa Rady 2006/112/WE z 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu
    podatku od wartości dodanej (Dz. Urz. UE. L. Nr 347 z 11.12.2006 s. 1, ze zm.) w art. 47
    przewiduje, że:
      Miejscem świadczenia usług związanych z nieruchomością, w tym usług
      rzeczoznawców i agentów nieruchomości, usług zakwaterowania w sektorze
      hotelarskim lub sektorach o podobnej funkcji, takich jak ośrodki wczasowe lub w
      miejsca przeznaczone do użytku jako kempingi, przyznawanie prawa użytkowania
      nieruchomości oraz usług związanych z przygotowywaniem i koordynacją prac
      budowlanych, takich jak usługi architektów i biur nadzoru budowlanego, jest
      miejsce, w którym znajduje się dana nieruchomość.
    Ustawa nie zawiera definicji pojęcia „nieruchomość” oraz pojęcia „usługi związanej z
    nieruchomościami”. Niemniej jednak ustawodawca unijny wychodząc naprzeciw
    oczekiwaniom państw członkowskich wprowadził rozporządzeniem wykonawczym Rady
    (UE) nr 1042/2013 z 7 października 2013 r. (Dz. Urz. UE L Nr 284 z 26.10.2013 r., s. 1)
    zmianę do rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 282/2011 z 15 marca 2011 r.
    ustanawiającego środki wykonawcze do dyrektywy 2006/112/WE w sprawie wspólnego
    systemu podatku od wartości dodanej (Dz. Urz. UE L 77 z 23.03.2011, str. 1, ze zm.) -
    zwanego dalej rozporządzeniem 282/2011 - dotyczącą pojęcia „nieruchomość”, jak
    również wyjaśnił, na czym polegają „usługi związane z nieruchomościami”.
    Zgodnie z art. 13b rozporządzenia 282/2011:

      Do celów stosowania dyrektywy 2006/112/WE za „nieruchomość” uznaje się:
      a) każdą określoną część ziemi, na jej powierzchni lub pod jej powierzchnią, która
        może stać się przedmiotem własności i posiadania;
      b) każdy budynek lub każdą konstrukcję przytwierdzone do gruntu lub w nim
        osadzone powyżej lub poniżej poziomu morza, których nie można w łatwy
        sposób zdemontować lub przenieść;
      c) każdy zainstalowany element stanowiący integralną część budynku lub konstrukcji,
        bez którego budynek lub konstrukcja są niepełne, taki jak drzwi, okna, dachy,
        schody i windy;
      d) każdy element, sprzęt lub maszynę zainstalowane na stałe w budynku lub
        konstrukcji, które nie mogą być przeniesione bez zniszczenia lub zmiany budynku
        lub konstrukcji.
    W myśl art. 31a ust. 1 rozporządzenia 282/2011:
      Usługi związane z nieruchomościami, o których mowa w art. 47 dyrektywy 2006/112
      /WE, obejmują jedynie te usługi, które mają wystarczająco bezpośredni związek z
      daną nieruchomością. Usługi uważa się za mające wystarczająco bezpośredni
      związek z nieruchomością w następujących przypadkach:
      a) gdy wywodzą się z nieruchomości, a dana nieruchomość stanowi element
        składowy usługi i jest elementem centralnym oraz niezbędnym z punktu widzenia
        świadczonych usług;
      b) gdy są świadczone w odniesieniu do nieruchomości lub dla niej przeznaczone i
        mają na celu zmianę prawnego lub fizycznego stanu danej nieruchomości.
    Jak stanowi art. 31a ust. 2 lit. h rozporządzenia 282/2011:
      Ustęp 1 obejmuje w szczególności wynajem lub wydzierżawianie nieruchomości inne
      niż opisane w ust. 3 lit. c), łącznie z przechowywaniem towarów w wyznaczonej do
      tego określonej części nieruchomości przeznaczonej do wyłącznego użytku przez
      usługobiorcę.
    Natomiast zgodnie z art. 31a ust. 3 lit. b rozporządzenia 282/2011:
      Ustęp 1 nie ma zastosowania do przechowywania towarów na terenie
      nieruchomości, jeżeli żadna część nieruchomości nie jest przeznaczona do
      wyłącznego użytku przez usługobiorcę.
    Zgodnie z przepisami rozporządzenia za usługi związane z nieruchomością nie mogą być
    uznane usługi związane z przechowywaniem (magazynowaniem) towarów, jeżeli
    usługobiorcy nie przysługuje wyłączne prawo do używania części nieruchomości, w której
    przechowuje towar.
    Natomiast zgodnie z art. 28f ust. 1a ustawy:
      Miejscem świadczenia usług transportu towarów na rzecz podatnika:
      1) posiadającego na terytorium kraju siedzibę działalności gospodarczej, stałe
        miejsce prowadzenia działalności gospodarczej, dla którego są świadczone te
        usługi, a w przypadku braku takiej siedziby działalności gospodarczej lub stałego
        miejsca prowadzenia działalności gospodarczej posiadającego na terytorium
        kraju stałe miejsce zamieszkania albo zwykłe miejsce pobytu, jeżeli transport ten
        jest wykonywany w całości poza terytorium Unii Europejskiej, jest terytorium
        znajdujące się poza terytorium Unii Europejskiej;
      2) posiadającego na terytorium państwa trzeciego siedzibę działalności
        gospodarczej, stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej, dla którego
        są świadczone te usługi, a w przypadku braku takiej siedziby działalności
        gospodarczej lub stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej

        posiadającego na terytorium państwa trzeciego stałe miejsce zamieszkania albo
        zwykłe miejsce pobytu, jeżeli transport ten jest wykonywany w całości na
        terytorium kraju, jest terytorium kraju.
    W myśl art. 86 ust. 1 ustawy:
      W zakresie, w jakim towary i usługi są wykorzystywane do wykonywania czynności
      opodatkowanych, podatnikowi, o którym mowa w art. 15, przysługuje prawo do
      obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego, z zastrzeżeniem
      art. 114, art. 119 ust. 4, art. 120 ust. 17 i 19 oraz art. 124.
    Stosownie do art. 86 ust. 2 pkt 1 lit. a) ustawy:
      Kwotę podatku naliczonego stanowi suma kwot podatku wynikających z faktur
      otrzymanych przez podatnika z tytułu nabycia towarów i usług.
    Natomiast stosownie do art. 88 ust. 4 ustawy:
      Obniżenia kwoty lub zwrotu różnicy podatku należnego nie stosuje się również do
      podatników, którzy nie są zarejestrowani jako podatnicy VAT czynni, zgodnie z art.
      96, z wyłączeniem przypadków, o których mowa w art. 86 ust. 2 pkt 7.
    Z cytowanych przepisów wynika, że prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o
    kwotę podatku naliczonego przysługuje wówczas, gdy zostaną spełnione określone
    warunki, tzn. odliczenia tego dokonuje zarejestrowany, czynny podatnik podatku od
    towarów i usług oraz gdy towary i usługi, z których nabyciem podatek został naliczony, są
    wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych. Warunkiem
    umożliwiającym podatnikowi skorzystanie z prawa do odliczenia podatku naliczonego jest
    związek zakupów z wykonywanymi czynnościami opodatkowanymi.
    Przedstawiona powyżej zasada wyklucza zatem możliwość dokonania obniżenia kwoty
    podatku należnego o kwotę podatku naliczonego związanego z usługami i towarami, które
    nie są w ogóle wykorzystywane do czynności opodatkowanych, czyli w przypadku ich
    wykorzystywania do czynności zwolnionych od podatku VAT oraz niepodlegających temu
    podatkowi.
    Ponadto podkreślić należy, że ustawodawca zapewnił podatnikowi prawo do odliczenia
    podatku naliczonego w całości lub w części, pod warunkiem spełnienia przez niego
    zarówno przesłanek pozytywnych, wynikających z art. 86 ust. 1 ustawy oraz niezaistnienia
    przesłanek negatywnych, określonych w art. 88 ustawy. Przepis ten określa listę wyjątków,
    które pozbawiają podatnika prawa do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę
    podatku naliczonego.
    I tak, zgodnie z art. 88 ust. 3a pkt 2 ustawy:
      Nie stanowią podstawy do obniżenia podatku należnego oraz zwrotu różnicy
      podatku lub zwrotu podatku naliczonego faktury i dokumenty celne w przypadku
      gdy transakcja udokumentowana fakturą nie podlega opodatkowaniu albo jest
      zwolniona od podatku.
    Z treści wniosku wynika, że jesteście Państwo spółką z siedzibą w Luksemburgu, należącą
    do międzynarodowej grupy zajmującej się produkcją i dystrybucją (...) poprzez system
    sprzedaży bezpośredniej, z wykorzystaniem marketingu wielopoziomowego na terenie
    Europy i poza nią. Za dystrybucję i sprzedaż Państwa produktów na rynku polskim
    odpowiada B. Sp. z o.o. („B”), która ma siedzibę w Polsce.
    Państwa działalność w Polsce obejmuje nabywanie produktów i półproduktów od
    polskiego podmiotu niepowiązanego, podmiotów powiązanych z innych krajów, a także od
    podmiotów niepowiązanych z Polski oraz z innych krajów zarówno z Unii Europejskiej, jak i
    spoza niej.
    W ramach grupy A produkcją towarów na terenie Polski na chwilę obecną zajmuje się
    spółka C. sp. z o.o. („Producent”). Nabywacie Państwo towary od Producenta oraz innych

    wewnętrznych lub zewnętrznych producentów, które następnie sprzedajecie powiązanym
    spółkom dystrybucyjnym poza terytorium kraju jako eksport towarów lub
    wewnątrzwspólnotową dostawę towarów, lub odsprzedajecie do B. w celu dalszej
    dystrybucji na rynku polskim.
    W styczniu 2025 r. Grupa A podjęła i ogłosiła decyzję o zakończeniu działalności
    Producenta, co oznacza, że w dłuższej perspektywie nie będziecie Państwo kupować
    gotowych produktów krajowych od podmiotu powiązanego. Dodatkowo, przewidujecie, że
    po zakończeniu działalności przez Producenta, Spółka może przejąć pewne procesy
    związane z nabywaniem i odsprzedażą surowców od innych podmiotów z Grupy
    niezbędnych do produkcji (poza Polską) gotowych towarów przez podmioty z Grupy.
    Państwa działalność będzie obejmowała składowanie towarów w magazynie należącym do
    podmiotu trzeciego i obsługiwanym przez usługodawcę powiązanego (spółka B.) lub
    zewnętrznego usługodawcę niebędącego podmiotem powiązanym. Obecnie, wskazane
    usługi są świadczone w całości przez niepowiązany podmiot trzeci. Ma to ulec zmianie i to
    B. - lub zewnętrzny dostawca - będzie zajmować się obsługą towarów (w magazynie
    podmiotu trzeciego).
    W ramach B. funkcjonuje również Globalne Centrum Kompetencyjne Łańcucha dostaw
    („GCK”), którego zakres działania wynika m.in. z zawartej pomiędzy Oddziałem a B. umowy
    ramowej o świadczenie usług (dalej: „Umowa GCK”). W związku z tym funkcje GCK są i
    będą wykonywane na Państwa rzecz przez B. na zasadzie usługi.
    W pierwszej kolejności Państwa wątpliwości dotyczą ustalenia czy Spółka będzie posiadała
    stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej na terytorium Polski.
    Dla ujednolicenia stosowanych zasad dotyczących miejsca opodatkowania transakcji
    podlegających opodatkowaniu definicja „stałego miejsca prowadzenia działalności
    gospodarczej” została zawarta w Rozporządzeniu Wykonawczym Rady (UE) Nr 282/2011 z
    15 marca 2011 r. ustanawiającego środki wykonawcze do dyrektywy 2006/112/WE w
    sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. Urz. UE l 77 z 23.03.2011,
    str.1, ze zm.) zwanego dalej „rozporządzeniem 282/2011”.
    Z części wstępnej (preambuły) - punkt (4) wynika, że podstawowym celem niniejszego
    rozporządzenia 282/2011 jest zapewnienie jednolitego stosowania obecnego systemu
    VAT, poprzez określenie przepisów wykonawczych do dyrektywy 2006/112/WE, w
    szczególności w odniesieniu do podatników, dostawy towarów i świadczenia usług oraz
    miejsca transakcji podlegających opodatkowaniu. Zgodnie z zasadą proporcjonalności
    określoną w art. 5 ust. 4 Traktatu o Unii Europejskiej niniejsze rozporządzenie nie
    wykracza poza to, co jest konieczne do osiągnięcia tego celu. Przyjęcie rozporządzenia,
    jako wiążącego i mającego bezpośrednie zastosowanie we wszystkich państwach
    członkowskich, w sposób najpełniejszy zapewnia jednolite stosowanie.
    Natomiast w punkcie (14) stwierdzono, że:
      Aby zapewnić jednolite stosowanie zasad dotyczących miejsca dokonania transakcji
      podlegających opodatkowaniu, należy wyjaśnić pojęcia, takie jak: siedziba
      działalności gospodarczej podatnika, stałe miejsce prowadzenia działalności
      gospodarczej, stałe miejsce zamieszkania oraz zwykłe miejsce pobytu. Stosowanie
      możliwie jak najbardziej precyzyjnych i obiektywnych kryteriów powinno ułatwić
      stosowanie tych pojęć w praktyce; należy przy tym uwzględniać orzecznictwo
      Trybunału Sprawiedliwości.
    W myśl art. 11 ust. 1 rozporządzenia 282/2011:
      Na użytek stosowania art. 44 dyrektywy 2006/112/WE „stałe miejsce prowadzenia
      działalności gospodarczej” oznacza dowolne miejsce - inne niż miejsce siedziby
      działalności gospodarczej podatnika, o którym mowa w art. 10 niniejszego
      rozporządzenia - które charakteryzuje się wystarczającą stałością oraz odpowiednią
      strukturą w zakresie zaplecza personalnego i technicznego, by umożliwić mu odbiór i

      wykorzystywanie usług świadczonych do własnych potrzeb tego stałego miejsca
      prowadzenia działalności gospodarczej.
    Zgodnie z art. 11 ust. 2 rozporządzenia 282/2011:
      Na  użytek  stosowania  następujących  artykułów  stałe  miejsce  prowadzenia
      działalności  gospodarczej  oznacza  dowolne  miejsce  -  inne  niż  miejsce  siedziby
      działalności  gospodarczej  podatnika,  o  którym  mowa  w  art.  10  niniejszego
      rozporządzenia - które charakteryzuje się wystarczającą stałością oraz odpowiednią
      strukturą w  zakresie  zaplecza  personalnego  i  technicznego,  by  umożliwić  mu
      świadczenie usług, które wykonuje:
      a) art. 45 dyrektywy 2006/112/WE;
      b) począwszy od 1 stycznia 2013 r. - art. 56 ust. 2 akapit drugi dyrektywy 2006/112
        /WE;
      c) do 31 grudnia 2014 r. - art. 58 dyrektywy 2006/112/WE;
      d) art. 192a dyrektywy 2006/112/WE.
    Jak stanowi art. art. 11 ust. 3 rozporządzenia 282/2011:
      Fakt posiadania numeru identyfikacyjnego VAT sam w sobie nie jest wystarczający,
      by uznać, że podatnik posiada stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej.
    Na podstawie art. 53 ust. 1 rozporządzenia 282/2011:
      Na użytek stosowania art. 192a dyrektywy 2006/112/WE stałe miejsce prowadzenia
      działalności gospodarczej podatnika jest brane pod uwagę wyłącznie wtedy, gdy
      charakteryzuje się ono wystarczającą stałością oraz odpowiednią strukturą w
      zakresie zaplecza personalnego i technicznego, by umożliwić mu dokonanie dostawy
      towarów lub świadczenie usług, w których uczestniczy.
    Przy wykładni pojęcia „stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej”, odwołując
    się do orzeczeń TSUE, należy wskazać, że o ww. miejscu można mówić jeżeli występuje
    odpowiednia struktura w zakresie zaplecza personalnego i technicznego, niezbędna do
    prowadzenia działalności gospodarczej oraz istnieje pewna minimalna skala działalności
    gospodarczej, która pozwala na uznanie, że działalność podatnika w tym miejscu nie jest
    prowadzona w sposób okresowy, jak również działalność z tego miejsca jest prowadzona
    w sposób samodzielny w stosunku do działalności siedziby przedsiębiorstwa. W tym
    zakresie aktualne jest orzecznictwo TSUE, m.in. wyrok C-168/84 Gunter Berkholz, C-231/94
    Faaborg-Gelting Linien A/S, C-190/95 ARO Lease BV, C-260/95 Commissioners of Customs
    and Excise v. DFDS A/S, C-390/96 Lease Plan Luxembourg SA, jak również C-605/12
    Welmory Sp. z o.o.
    Z uwagi na definicję stałego miejsca prowadzenia działalności wynikającą z
    przedmiotowego rozporządzenia 282/2011, jak również utrwalone orzecznictwo
    Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej oraz orzecznictwo polskich sądów
    administracyjnych w powyższym zakresie, wymienić można kilka przesłanek, których
    zaistnienie powoduje, że można mówić o „stałym miejscu prowadzenia działalności”. Jak
    wynika z samej nazwy „stały”, to trwale związany z danym miejscem, nieprzenośny,
    niezmienny. Powyższe wskazuje, że stałe miejsce prowadzenia działalności
    charakteryzować się musi pewnym określonym stopniem zaangażowania, które pozwala
    na uznanie, że działalność prowadzona jest w tym miejscu nie w sposób przemijający, czy
    też okresowy. Konieczna jest zatem pewna określona minimalna skala działalności, która
    stanowi zewnętrzną oznakę, że działalność w tym miejscu prowadzona jest stale.
    Zaangażowanie, o którym mowa powinno również przybrać konkretny wymiar osobowo-
    rzeczowy, pozwalający na świadczenie usług w sposób niezależny. Innymi słowy, dla
    uznania, że określone miejsce prowadzenia działalności ma charakter stały, konieczne jest
    istnienie w tym miejscu infrastruktury technicznej oraz personelu ludzkiego, który
    samodzielnie może świadczyć określone czynności. Taka osobowo-rzeczowa struktura w

    stałym miejscu prowadzenia działalności powinna występować w sposób stały, tzn.
    powtarzalny i nieprzemijający.
    Pojęcie stałego miejsca prowadzenia działalności nie sposób również rozpatrywać w
    oderwaniu od definicji działalności gospodarczej, o której mowa w art. 15 ust. 2 ustawy.
    Zgodnie z tym przepisem:
      Działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców
      lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz
      rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność
      gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu
      towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów
      zarobkowych.
    Z uwagi na wskazane w powołanym wyżej przepisie kryteria, stwierdzić należy, że podmiot
    posiada stałe miejsce prowadzenia działalności na terytorium kraju, jeżeli przy
    wykorzystaniu na jego terytorium infrastruktury oraz personelu, w sposób zorganizowany
    oraz ciągły, prowadzi działalność, w ramach której dokonuje czynności opodatkowanych
    podatkiem od towarów i usług. Przyjąć zatem należy, że infrastruktura techniczna i
    zaangażowanie osobowe musi pozostawać w ścisłym związku z dokonywaniem czynności
    podlegających opodatkowaniu. Zatem koniecznym jest dla uznania za stałe miejsce
    prowadzenia działalności aby to miejsce nie tylko wykorzystywało towary i usługi, lecz
    także samo mogło wykonywać czynności podlegające opodatkowaniu zgodnie z art. 5 ust.
    1 ustawy. Przy czym, nie jest konieczne dla uznania działalności podmiotu za stałe miejsce
    prowadzenia działalności gospodarczej w Polsce, aby przy wykorzystaniu wystarczających
    środków sam podmiot świadczył usługi czy też dokonywał dostaw towarów. Ważne
    również aby stworzona struktura działalności podmiotu miała możliwość odbioru i
    korzystania z usług dostarczonych na własne potrzeby.
    Jednocześnie do przyjęcia stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej w
    danym państwie nie jest konieczne posiadanie własnego zaplecza personalnego i
    technicznego, podatnikowi musi jednak przysługiwać - na podstawie wymogu
    wystarczającej stałości miejsca działalności - porównywalna kontrola nad zapleczem
    personalnym i technicznym.
    Na podstawie wymienionych przesłanek można uznać, że jeżeli dany podmiot posiada w
    danym państwie personel oraz strukturę (w tym infrastrukturę techniczną), cechującą się
    odpowiednią stałością, to posiada stałe miejsce prowadzenia działalności w tym państwie.
    Bez znaczenia pozostaje natomiast - co należy podkreślić - czy są to pracownicy
    zatrudnieni bezpośrednio przez ten podmiot, czy też „własna” infrastruktura.
    Orzecznictwo TSUE wskazuje bowiem, że także korzystanie z zasobów ludzkich i
    technicznych innego podmiotu może prowadzić do powstania stałego miejsca
    prowadzenia działalności w innym kraju.
    Należy zwrócić uwagę na wyrok TSUE z 3 czerwca 2021 r., w sprawie C-931/19 (Titanium),
    w którym Sąd uznał, że brak własnego personelu w kraju, w którym znajduje się
    wynajmowana przez podmiot nieruchomość, wyklucza uznanie posiadania przez
    wynajmującego stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej. Zatem
    nieruchomość, która nie ma żadnych zasobów ludzkich umożliwiających samodzielne
    działanie, w sposób oczywisty nie spełnia ustanowionych w orzecznictwie kryteriów
    uznania za stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej (...).
    Natomiast w wyroku z 7 kwietnia 2022 r. w sprawie C#333/20 Berlin Chemie A. Menarini
    SRL TSUE stwierdził, że „Artykuł 44 dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006
    r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej, zmienionej dyrektywą
    Rady 2008/8/WE z dnia 12 lutego 2008 r., i art. 11 rozporządzenia wykonawczego Rady
    (UE) nr 282/2011 z dnia 15 marca 2011 r. ustanawiającego środki wykonawcze do
    dyrektywy 2006/112 należy interpretować w ten sposób, że spółka mająca siedzibę w
    jednym państwie członkowskim nie ma stałego miejsca prowadzenia działalności

    gospodarczej w innym państwie członkowskim ze względu na to, iż posiada tam spółkę
    zależną, która na podstawie umów udostępnia jej zaplecze techniczne i personalne, za
    pomocą których świadczy ona, na zasadach wyłączności, usługi marketingowe,
    regulacyjne, reklamowe i reprezentacji, mogące mieć bezpośredni wpływ na wielkość
    sprzedaży”.
    Należy także zwrócić uwagę na ostatni wyrok TSUE w zakresie stałego miejsca
    prowadzenia działalności gospodarczej. W wyroku z 13 czerwca 2024 r. o sygn. C#533/22
    TSUE orzekł, że „(...) nie można uznać, iż spółka będąca podatnikiem VAT, mająca siedzibę
    działalności gospodarczej w jednym państwie członkowskim, która korzysta z usług
    świadczonych przez spółkę mającą siedzibę w innym państwie członkowskim, posiada dla
    celów określenia miejsca świadczenia tych usług stałe miejsce prowadzenia działalności
    gospodarczej w tym ostatnim państwie członkowskim, z tego tylko powodu, że obie spółki
    należą do tej samej grupy lub że spółki te są ze sobą związane umową o świadczenie usług
    (pkt 54).
    (...) spółka będąca podatnikiem VAT, mająca siedzibę działalności gospodarczej w jednym
    państwie członkowskim, która korzysta z usług świadczonych przez spółkę z siedzibą w
    innym państwie członkowskim, nie posiada stałego miejsca prowadzenia działalności
    gospodarczej w tym ostatnim państwie członkowskim, jeżeli zaplecze personalne i
    techniczne, którym dysponuje ona w rzeczonym państwie członkowskim, nie jest odrębne
    od zaplecza, za pomocą którego świadczone są na jej rzecz usługi, lub jeżeli to zaplecze
    personalne i techniczne zapewnia jedynie wykonywanie czynności przygotowawczych lub
    pomocniczych (pkt 81)”.
    Ponadto orzeczenie NSA z 3 października 2019 r. (I FSK 980/17) porusza kwestię
    „samowystarczalności” stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej: „To, czy
    posiadane w danym miejscu siły i środki są odpowiednie, powinno być oceniane
    każdorazowo w kontekście konkretnych usług. Pamiętać bowiem należy, że owe siły i
    środki mają być odpowiednie do tego, aby umożliwić albo odbiór i wykorzystanie
    nabywanych usług, albo świadczenie usług. Innymi słowy, powinno być tak, że to ta
    właśnie struktura faktycznie konsumuje, zużywa usługi. Jeśli nie jest możliwe, aby dana
    struktura (z uwagi na swoje zaplecze personalne i techniczne) była w stanie skonsumować
    nabywane usługi, to należy ją uznać za niebędącą w tym przypadku stałym miejscem
    prowadzenia działalności. Odpowiednio - stałe miejsce prowadzenia działalności powinno
    mieć w dyspozycji takie siły i środki, aby było w stanie wyświadczyć usługi, które sprzedaje.
    Tylko wówczas w odniesieniu do sprzedawanych usług może być ono uznane za stałe
    miejsce prowadzenia działalności”.
    Mając na uwadze orzecznictwo TSUE, powyższe przepisy prawa oraz okoliczności
    rozpoznawanej sprawy należy stwierdzić, że Spółka nie będzie posiadała w Polsce stałego
    miejsca prowadzenia działalności gospodarczej. Spółka nie zorganizuje bowiem na
    terytorium kraju odpowiednich zasobów ludzkich i technicznych umożliwiających
    samodzielne prowadzenie działalności. Jak wynika z wniosku w związku z prowadzoną
    działalnością Spółki w Polsce, Spółka nabywa usługi GCK oraz inne usługi dodatkowe od B.,
    jak również usługi świadczone przez Operatora Logistycznego, którym może być zarówno
    B., jak i niepowiązany podmiot trzeci.
    Należy wskazać, że za „stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej” należy uznać
    każde miejsce inne niż siedziba działalności gospodarczej podatnika, jeżeli łącznie zostaną
    spełnione warunki: posiadania w tym miejscu zaplecza personalnego i technicznego,
    ponadto zaplecze to musi posiadać strukturę, która umożliwia odbiór i wykorzystanie
    nabywanych usług dla własnych potrzeb oraz musi charakteryzować się stałością. Jak
    wynika z wniosku Spółka nie będzie posiadać oddziału, przedstawiciela (innego niż
    przedstawiciel celny zgodnie z odpowiednimi przepisami) ani biura w Polsce. Spółka nie
    będzie również posiadać żadnej infrastruktury, takiej jak pojazdy, narzędzia, sprzęt,
    budynki czy inne nieruchomości w Polsce. Dodatkowo, Spółka nie będzie wynajmować
    biura, budynku ani powierzchni na terenie Polski, jak również nie będzie posiadała

    żadnego tytułu prawnego (własności, najem, leasing) do infrastruktury naziemnej danego
    usługodawcy (Operatora Logistycznego, B., strony trzeciej). Jednocześnie Spółka nie
    będzie zatrudniać pracowników na podstawie umowy o pracę ani innych umów o pracę,
    ani też nie będzie angażować swoich pracowników do wykonywania działalności w Polsce.
    Spółka również nie będzie posiadała na terytorium Polski przedstawicieli/handlowców
    (osób pozyskujących nowych klientów). Zatem Spółka nie będzie posiadała na terytorium
    Polski własnego zaplecza osobowego ani technicznego.
    Zauważyć jednak należy, że dla istnienia stałego miejsca prowadzenia działalności
    gospodarczej nie jest konieczne posiadanie własnego zaplecza personalnego oraz
    technicznego i kryterium to może być spełnione również w przypadku korzystania przez
    usługobiorcę z personelu i infrastruktury technicznej usługodawcy. Jednak w takim
    przypadku zaplecze to musi być dostępne dla usługobiorcy jak jego własne tj.
    usługobiorca musi sprawować nad nim kontrolę porównywalną do tej, jaką sprawuje nad
    zapleczem własnym. Spółka nie posiada i nie będzie posiadać bezpośredniej kontroli nad
    zasobami technicznymi ani rzeczowymi B., ani nie ma możliwości bezpośredniego
    decydowania o tym jaka część zasobów technicznych/rzeczowych B. będzie wykorzystana
    do świadczenia usług na jej rzecz. Spółka może jedynie mieć ogólny wpływ na decyzje
    związane z nabyciem określonego rodzaju zasobów zgodnie z polityką grupową, nie
    posiada jednak możliwości bezpośredniego decydowania o ich wykorzystaniu, decyzje te
    są podejmowane wewnętrznie przez B. Również Spółka nie posiada i nie będzie posiadać
    bezpośredniej kontroli nad zasobami osobowymi / konkretnymi pracownikami B.
    świadczącymi usługi na jej rzecz. Wprawdzie B. zatrudnia personel w Polsce dedykowany
    do pełnienia funkcji GCK, który świadczy w imieniu B. usługi na rzecz Spółki, który to
    personel przyjmuje również polecenia od Spółki, będącej odbiorcą czynności
    wykonywanych przez zespół GCK. Jednakże Spółka nie może decydować o tym, jaka część
    pracowników B. i w jakim zakresie będzie przydzielona do świadczenia usług na jej rzecz,
    nie może również podejmować decyzji w zakresie zatrudnienia nowych pracowników,
    zwolnienia obecnych lub w zakresie ustalenia ich godzin pracy i wykonywanych zadań.
    Decyzje w tym zakresie podejmowane są wewnętrznie przez B. (oraz w ramach
    obowiązujących w Grupie A. grupowych procedur i polityk). Spółka nie ma i nie będzie
    miała wpływu na to, które zasoby osobowe B. mają realizować usługi na jej rzecz oraz jaki
    ma być czas pracy poszczególnych osób zaangażowanych w świadczenie tych usług.
    Ponadto Spółka nie będzie posiadała również bezpośredniej kontroli nad zasobami
    osobowymi oraz technicznymi podmiotu trzeciego, który jest niezależnym podmiotem
    nienależącym do Grupy A., a zakres relacji z tym podmiotem jest wyłącznie biznesowy.
    Spółka jedynie może wymagać zachowania określonej jakości nabywanych usług, bez
    bezpośredniej ingerencji w poszczególne zasoby personalne lub techniczne tego
    podmiotu. Zatem nie można wywieść bezpośredniej kontroli nad zapleczem personalnym
    i technicznym usługodawcy na podstawie ustalonych zasad świadczenia usług, które
    określone są pomiędzy stronami każdego tego rodzaju umowy i uprawnieniu do żądania
    spełnienia warunków ustalonych przez strony umowy. Z ustalonych między stronami
    umowy zasad i żądania świadczenia określonej jakości usług nie można wywodzić, że jest
    sprawowana bezpośrednia kontrola nad personelem i zapleczem technicznym B. oraz
    podmiotu trzeciego w Polsce. Również ani B, ani jego pracownicy nie mają prawa
    reprezentować ani zaciągać zobowiązań w imieniu lub na rzecz Spółki. Zakres usług
    świadczonych przez B. na rzecz Spółki nie obejmuje takich działań jak pozyskiwanie
    klientów, nawiązywanie realizacji z potencjalnymi klientami, negocjowanie umów, czy
    zawieranie umów. Strategiczne decyzje dotyczące działalności Spółki, w szczególności
    zawieranie umów, realizacja sprzedaży, negocjacje oraz prowadzenie głównej działalności
    Spółki będą nadal podejmowane poza Polską.
    Dodatkowo do przyjęcia istnienia stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej
    ważne jest również, aby miejsce to charakteryzowało się „wystarczającą stałością”, czyli
    strukturą o wystarczającej (minimalnie wymaganej dla prowadzenia działalności
    gospodarczej) trwałości poprzez zorganizowanie zasobów ludzkich i zaplecza technicznego

    tak, aby miały one możliwości wykorzystania usług dla własnych potrzeb. Taka osobowo-
    rzeczowa struktura w stałym miejscu prowadzenia działalności gospodarczej powinna
    występować w sposób stały tj. na stałe dysponować takimi środkami, które pozwalają na
    faktyczne świadczenie usług z danego miejsca. Zatem, decydujący jest fakt, że struktura
    funkcjonująca przez określony czas charakteryzuje się wystarczającą stałością, a nie
    została założona dla potrzeb przemijających. W analizowanej sprawie Spółka nie posiada
    na terytorium Polski żadnych zasobów osobowych ani technicznych niezbędnych do
    prowadzenia działalności nie można zatem uznać, że spełnione jest kryterium stałości,
    bowiem, jak wskazano powyżej, kryterium to należy odnieść m.in. do obecności zasobów
    osobowych i technicznych.
    W konsekwencji, oceniając całokształt okoliczności niniejszej sprawy należy stwierdzić, że
    Spółka nie będzie posiadała w Polsce stałego miejsca prowadzenia działalności
    gospodarczej.
    Ponadto Państwa wątpliwości dotyczą również ustalenia, czy Spółka będzie miała prawo
    do odliczenia podatku naliczonego z faktur wystawionych przez wskazanych w zdarzeniu
    przyszłym usługodawców.
    Z opisu sprawy wynika, że nabywacie Państwo usługi GCK świadczone przez B.
    obejmujące: usługi logistyczne, usługi wparcia w planowaniu dostaw, usługi w zakresie
    planowania dystrybucji i usługi zarządzania zapasami. Ponadto nabywacie od B. również
    dodatkowe usługi takie jak: globalne wsparcie marketingowe, globalne wsparcie obsługi
    klienta, usługi zapewnienia jakości i zgodności z przepisami oraz usługi związane z
    organizacją globalnych konferencji i wydarzeń, a także usługi zarządzania finansami i
    zasobami ludzkimi. Operator Logistyczny (B. lub niepowiązany podmiot trzeci) natomiast
    świadczy na Państwa rzecz kompleksowe usługi obejmujące usługi magazynowe, usługi
    wsparcia i organizacji transportu, usługi logistyczne oraz usługi pick & pack, w których
    świadczeniem głównym są usługi logistyczne. Zaś za usługi związane z usługami celnymi
    (odprawy celne importowe i eksportowe, składowanie celne towarów Spółki oraz inne
    usługi administracyjne związane z wypełnianiem obowiązków celnych) fakturę wystawi
    Operator Celny. Jak wynika z okoliczności sprawy do nabywanych usług nie będą miały
    zastosowania szczególne zasady ustalania miejsca świadczenia. Zatem usługi świadczone
    przez wskazanych w zdarzeniu przyszłym usługodawców stanowią usługi, do których ma
    zastosowanie art. 28b ustawy o VAT (tj. są to usługi do których nie stosuje się szczególnych
    zasad ustalania miejsca świadczenia usług na podstawie art. 28e, art. 28f ust. 1 i 1a, art.
    28g ust. 1, art. 28i, art. 28j ust. 1 i 2 oraz art. 28n). Przy tym wskazać należy, że Spółka
    posiada siedzibę działalności gospodarczej w Luksemburgu i jednocześnie jak w niniejszej
    interpretacji ustaliłem nie będzie posiadać stałego miejsca działalności gospodarczej w
    Polsce. Zatem, odnosząc się do Państwa wątpliwości, w analizowanej sprawie miejsce
    świadczenia ww. usług należy ustalić zgodnie z ogólną zasadą dotyczącą ustalania miejsca
    świadczenia usług, o której mowa w art. 28b ust. 1 ustawy. W konsekwencji, usługi
    nabywane od wskazanych w zdarzeniu przyszłym usługodawców będą opodatkowane w
    kraju siedziby Spółki tj. w Luksemburgu.
    Tym samym Państwa Spółka (podmiot nieposiadający siedziby ani stałego miejsca
    prowadzenia działalności gospodarczej na terytorium Polski) nie będzie mieć prawa do
    odliczenia podatku naliczonego z tytułu nabycia opisanych usług GCK, dodatkowych usług
    od B., usług związanych z usługami celnymi oraz kompleksowej usługi logistycznej,
    ponieważ transakcje te nie są objęte zakresem opodatkowania VAT w Polsce. Zatem w
    przypadku, gdy otrzymacie Państwo faktury dokumentujące nabycie na terytorium Polski
    ww. usług, do których ma zastosowanie art. 28b ustawy z wykazanym podatkiem znajdzie
    zastosowanie wyłączenie, o którym mowa w art. 88 ust. 3a pkt 2 ustawy i tym samym
    Spółka nie będzie miała prawa do odliczenia podatku naliczonego z faktur od polskich
    usługodawców.
    W konsekwencji Państwa stanowisko uznaję za prawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, które Państwo przedstawili i stanu
    prawnego, który obowiązuje w dniu wydania interpretacji.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
        Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb
        ustawy z 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111).
        Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie
        zgodna (tożsama) z opisem zdarzenia przyszłego i zastosują się Państwo do
        interpretacji.
        Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
      z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
        Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego
    Sądu Administracyjnego w (...). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje
    ustawa z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.
    Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
        w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
        Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
        w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na
        adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS
        /SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.