Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0114-KDIP4-3.4012.524.2025.3.APR
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-11-12
Teza: Obowiązek stosowania Prewspółczynnika oraz Współczynnika
w związku z uzyskiwaniem Przychodów z udziałów (sprzedaż
udziałów, dywidendy).
Słowa kluczowe: dywidendy
udział-sprzedaż udziałów
współczynnik
współczynnik-prewspółczynnik
zyski-dochód z udziału w zyskach osób prawnych
zyski-udział w zyskach
zyski-udział w zyskach osób prawnych
Zagadnienia: celów działalności gospodarczej jak i do celów innych niż
działalność gospodarcza (prewspółczynnik)
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział IX. Odliczenie
i zwrot podatku. Odliczenie częściowe-Rozdział 2.
Odliczenie częściowe podatku oraz korekta podatku
naliczonego -Częściowe odliczenie podatku - proporcja
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział VIII.
Wysokość opodatkowania -Rozdział 2. Zwolnienia -
Zwolnienia przedmiotowe-Transakcje dotyczące walut,
banknotów, monet, usługi zarządzania, usługi finansowe
- rezygnacja ze zwolnienia
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział VIII.
Wysokość opodatkowania -Rozdział 2. Zwolnienia -
Zwolnienia przedmiotowe-Usługi, w tym także usługi
pośrednictwa, których przedmiotem są udziały w
spółkach oraz innych podmiotach
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział IX-
Rozdział 2 -art. 90-ust. 2
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział IX-
Rozdział 2 -art. 90-ust. 3
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział IX-
Rozdział 2 -art. 90-ust. 6
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział
VIII-Rozdział 2-art. 43-ust. 1-pkt 40a
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział
VIII-Rozdział 2-art. 43-ust. 22
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział IX. Odliczenie
i zwrot podatku. Odliczenie częściowe-Rozdział 1.
Odliczenie i zwrot podatku-Odliczenie podatku
naliczonego-Odliczenie podatku naliczonego z tytułu
nabycia towarów i usług wykorzystywanych zarówno do
1

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

3 września 2025 r. wpłynął Państwa wniosek z 2 września 2025 r. o wydanie interpretacji
    indywidualnej, który dotyczy obowiązku stosowania Prewspółczynnika i Współczynnika w

    związku z uzyskiwaniem Przychodów z udziałów. Uzupełnili go Państwo pismem z 10
    października 2025 r. (wpływ 13 października 2025 r.) - w odpowiedzi na wezwanie. Treść
    wniosku jest następująca:

## Opis zdarzenia przyszłego

A. spółka z o.o. (dalej: Wnioskodawca lub Spółka) jest podatnikiem VAT czynnym. Spółka
    jest częścią grupy (...) (dalej: „Grupa”) specjalizującej się w rozwoju projektów z dziedziny
    odnawialnych źródeł energii z wykorzystaniem nowoczesnych technologii. Wnioskodawca
    będąc częścią Grupy oprócz działalności operacyjnej, którą prowadzi na co dzień, odgrywa
    w Grupie rolę spółki holdingowej, co wiąże się m.in. z tym, że inwestuje w udziały w
    spółkach (dalej: „Spółki Zależne”) zajmujących się Odnawialnymi Źródłami Energii (dalej:
    „OZE”) poprzez nabywanie oraz sprzedawanie udziałów.
    Wnioskodawca co do zasady prowadzi działalność operacyjną, w ramach której świadczy
    na rzecz Spółek Zależnych usługi wsparcia oraz usługi doradcze (dalej „Usługi Doradcze”),
    polegające na wsparciu tych Spółek w rozwoju posiadanych przez Spółki Zależne
    projektów OZE, szerzej opisanych w dalszej części Wniosku. Tym samym, nabycie udziałów
    w Spółkach Zależnych oznacza także dla Spółki poszerzenie portfolio swoich klientów, na
    rzecz których Wnioskodawca świadczy usługi opodatkowane podatkiem VAT.
    Zgodnie z umową Spółki i wpisem w Krajowym Rejestrze Sądowym, przedmiot działalności
    Spółki obejmuje:
        Wytwarzanie energii elektrycznej (PKD 35.11.Z),
        Działalność firm centralnych (head offices) i holdingów, z wyłączeniem holdingów
        finansowych (PKD 70.10.Z),
        Przesyłanie energii elektrycznej (35.12.Z),
        Dystrybucja energii elektrycznej (35.13.Z),
        Handel energią elektryczną (35.14.Z),
        Realizacja projektów budowlanych związanych ze wznoszeniem budynków (PKD
        41.10.Z),
        Roboty budowlane związane ze wznoszeniem budynków mieszkalnych i
        niemieszkalnych (41.20.Z),
        Roboty związane z budową rurociągów przesyłowych i sieci rozdzielczych (PKD
        42.21.Z),
        Roboty związane z budową linii telekomunikacyjnych i elektroenergetycznych (PKD
        42.22.Z),
        Roboty związane z budową pozostałych obiektów inżynierii lądowej i wodnej, gdzie
        indziej niesklasyfikowane (PKD 42.99.Z),
        Wynajem i dzierżawa maszyn i urządzeń budowlanych (PKD 77.32.Z).
    Wnioskodawca planuje nabywać udziały w Spółkach Zależnych, niemniej nie każda
    transakcja musi oznaczać, że Wnioskodawca nabywa 100% udziałów (mogą bowiem
    zdarzać się przypadki, w których Spółka nie nabędzie wszystkich udziałów). Wnioskodawca
    obejmuje udziały w Spółkach Zależnych również w drodze zakładania nowych spółek lub
    działań restrukturyzacyjnych, w tym podziału spółek.
    Celem nabywania udziałów w Spółkach Zależnych jest rozwój grupy kapitałowej i
    świadczenie na rzecz Spółek Zależnych z grupy kapitałowej Usług Doradczych.
    Ze względu na pełnioną funkcję holdingową Spółka nabywając Spółki Zależne udziela
    również im pożyczek, jednakże celem nabywania przez Spółkę udziałów w Spółkach

    Zależnych i związanych z tym usług akwizycyjnych nie jest udzielanie pożyczek Spółkom
    Zależnym.
    Ponieważ Spółki zależne w momencie zakupu są na różnym etapie realizacji projektów
    OZE, tj. planowania, rozwoju, budowy lub produkcji, w przypadku pierwszych trzech
    etapów niezbędne są wysokie nakłady finansowe w celu rozwoju projektu oraz dalej
    generowania zysków.
    Wnioskodawca świadczy wskazane powyżej usługi pożyczek na rzecz podmiotów
    powiązanych za wynagrodzeniem w postaci odsetek, stosując obecnie zwolnienie z
    podatku od towarów i usług (dalej: „VAT”).
    Wnioskodawca zamierza złożyć zawiadomienie o rezygnacji ze zwolnienia z VAT,
    przewidzianego dla usług w zakresie czynności finansowych, w tym udzielania pożyczek
    zgodnie z art. 43 ust. 22 ustawy VAT, tj. zrezygnuje ze zwolnienia od podatku VAT usług, o
    których mowa w art. 43 ust. 1 pkt 7, 12 i 38-41 świadczonych na rzecz podatników i
    dokona wyboru opodatkowania takich transakcji podatkiem VAT.
    W dalszym okresie, Spółka może też uzyskiwać przychody z zysków osiąganych przez
    Spółki Zależne w postaci dywidend, a także po uzyskaniu przez nabyte spółki
    odpowiedniej wg Wnioskodawcy wartości, Spółka może dokonywać sprzedaży
    posiadanych udziałów w Spółkach Zależnych uzyskując w ten sposób przychody (dalej
    łącznie „Przychody z udziałów”), które co do zasady nie podlegają opodatkowaniu
    podatkiem VAT.
    Spółka posiada wiedzę i doświadczenie w zakresie branży odnawialnych źródeł energii, w
    tym w szczególności w zakresie budowy farm fotowoltaicznych i wiatrowych, bazy
    klientów, optymalnej organizacji pracy i struktury organizacyjnej, itp., które są
    wykorzystywane do świadczenia przez Wnioskodawcę usług na rzecz Spółek Zależnych.
    W toku prowadzonej działalności gospodarczej Wnioskodawca ponosi koszty związane z
    nabywaniem udziałów w Spółkach Zależnych oraz koszty związane z bieżącym
    funkcjonowaniem i świadczeniem Usług Doradczych na rzecz Spółek Zależnych.
    Koszty związane z nabywaniem udziałów w Spółkach Zależnych
    W związku z nabywaniem udziałów w Spółkach Zależnych, Wnioskodawca ponosi szereg
    wydatków udokumentowanych fakturami VAT (dalej: „Koszty Akwizycyjne” lub „Usługi
    Akwizycyjne”), w szczególności takich jak:
        usługi prawne w zakresie przygotowania dokumentacji transakcyjnej oraz wsparcia
        w zakresie przeprowadzenia samej transakcji nabycia udziałów,
        usługi doradztwa finansowego dot. nabywanych spółek,
        usługi notarialne (koszty sporządzenia dokumentów, poświadczenia podpisów,
        koszty wypisów, poświadczeń, itp.),
        usługi badania due diligence, w tym w zakresie finansowym, prawnym,
        podatkowym i technicznym
        usługi tłumaczenia dokumentów,
        usługi udostępnienia repozytorium dokumentów (VDR).
    Zakupione usługi są w szczególności dokumentowane fakturami wystawionymi na Spółkę.
    Należy podkreślić, że Koszty Akwizycyjne są ponoszone przez Spółkę w celu nabycia
    udziałów w Spółkach Zależnych, co umożliwia Spółce również m.in. świadczenie na rzecz
    Spółek Zależnych czynności opodatkowanych podatkiem VAT, tj. Usług Doradczych.
    Koszty związane z bieżącym funkcjonowaniem Spółki

    Spółka ponosi również szereg wydatków udokumentowanych fakturami VAT związanych z
    jej bieżącym funkcjonowaniem (dalej: „Bieżące Koszty”). Mogą to być w szczególności:
        koszty wynajmu biura,
        zakupy wyposażenia do biura, artykułów spożywczych i środków czystości,
        wydatki związane z użytkowanymi samochodami (np. leasing, utrzymanie
        samochodów),
        koszty wyjazdów służbowych, np. bilety, parkingi, wynajem samochodów,
        szkolenia i kursy dla osób zatrudnionych,
        usługi związane z infrastrukturą biurową (np. telekomunikacyjne, IT),
        zewnętrzne usługi doradztwa podatkowego, usługi prawne i pozostałe usługi
        doradcze,
        usługi pocztowe i kurierskie,
        usługi związane z pozyskaniem finansowania przez Spółkę.
    Bieżące Koszty są związane z ogółem działalności gospodarczej Spółki, w tym ze
    świadczeniem usług opodatkowanych na rzecz Spółek Zależnych. Nabywanie tych usług
    umożliwia prowadzenie działalności gospodarczej przez Spółkę, w tym umożliwia
    wykonywanie czynności opodatkowanych.
    Usługi Doradcze świadczone przez Spółkę na rzecz Spółek Zależnych
    Wnioskodawca świadczy na rzecz Spółek Zależnych (a w przypadku niektórych Spółek
    Zależnych będzie świadczyć) Usługi Doradcze, obejmujące m. in. następujące usługi
    podlegające opodatkowaniu VAT (zakres usług może się różnić w zależności od Spółki, na
    rzecz której są one świadczone):
        doradztwo gospodarcze, w tym przygotowanie strategii rozwoju,
        bieżące doradztwo i zarządzanie,
        analiza finansowa projektów inwestycyjnych,
        zarządzanie finansami spółek (w tym controlling),
        przygotowanie modeli raportowania,
        usługi prowadzenia ksiąg rachunkowych,
        usługi rozwoju projektów (developmentu/pre-construction)
        usługi zarządzania aktywami
        usługi back-office (tj. w szczególności wsparcie administracyjne, sekretaryjne,
        wynajem samochodów, dostęp do oprogramowania zewnętrznego, dostęp do
        infrastruktury biurowej m.in. telefonów komórkowych).
    W celu świadczenia Usług Doradczych, Spółka może nabywać m.in. następujące usługi
    (dalej: „Koszty Usług Doradczych”):
        usługi doradcze i zarządzania,
        usługi związane z prowadzeniem developmentu IT, w tym od developerów,
        prowadzących jednoosobowe działalności gospodarcze,
        usługi inżynieryjne,
        usługi prowadzenia ksiąg rachunkowych,
        koszty wyjazdów służbowych związanych ze świadczeniem usług.

    Świadczenie przez Wnioskodawcę Usług Doradczych zapewnia ograniczenie kosztów
    poprzez wyeliminowanie powielania czynności przez pracowników rozproszonych spółek i
    świadczenie ich z jednego, centralnego miejsca. Ponadto ma wpływać na poprawę
    funkcjonowania Spółek Zależnych poprzez ujednolicenie procesów i procedur, lepszą
    kontrolę wewnętrzną, skrócenie czasu raportowania do Spółki, ujednoliceniu dobrych
    praktyk i obiegu wiedzy w organizacji.
    Koszty związane z różnymi obszarami działalności Spółki
    Bieżące Koszty są związane z ogółem działalności gospodarczej Spółki, w tym ze
    świadczeniem usług opodatkowanych na rzecz Spółek Zależnych. Oznacza to, że są
    związane jednocześnie ze:
        świadczeniem Usług Doradczych i zarządczych na rzecz Spółek Zależnych
        opodatkowanych VAT (usługi opisane we Wniosku jako Usługi Doradcze) oraz
        udzielaniem pożyczek na rzecz Spółek Zależnych.
    Gdyby natomiast doszło w przyszłości do sprzedaży udziałów w Spółkach Zależnych, nie
    jest wykluczone, że koszty ponoszone w ramach Kosztów Bieżącego Funkcjonowania będą
    związane także z tą transakcją.
    Uzupełnienie i doprecyzowanie opisu zdarzenia przyszłego
    1. Spółka nie zbywa i na dzień złożenia niniejszego uzupełnienia nie będzie zbywała
    udziałów w Spółkach Zależnych w ramach działalności maklerskiej i brokerskiej.
    2. Spółka posiada wyłącznie udziały w Spółkach Zależnych i w żadnym zakresie udziały te
    nie odzwierciedlają:
    a) tytułu prawnego do towarów,
    b) tytułu własności nieruchomości,
    c) prawa rzeczowego dającego posiadaczowi prawo do korzystania z nieruchomości,
    d) udziałów i innych tytułów prawnych dających ich posiadaczowi prawne lub faktyczne
      prawo własności lub posiadania nieruchomości lub jej części,
    e) prawa majątkowego, których instrumentami bazowymi są towary, mierniki i limity
      wielkości produkcji oraz uprawnienia do emisji zanieczyszczeń, i które mogą być
      zrealizowane poprzez dostawę towarów lub świadczenie usług innych niż zwolnione
      z podatku.
    3. Spółka nie świadczy i na dzień złożenia niniejszego uzupełnienia nie będzie świadczyła
    usług, o których mowa w art. 43 ust. 15 ustawy o podatku od towarów i usług.
    4. Spółka nie uczestniczy i na dzień złożenia niniejszego pisma nie będzie uczestniczyła w
    zarządzaniu Spółkami Zależnymi w zakresie wykraczającym poza zwykłe prawa i obowiązki
    udziałowca. Jak wskazano we wniosku, Spółka nabywając udziały w Spółkach Zależnych
    chce uzyskiwać przychody w postaci dywidend, czy też ewentualnie wzrostu wartości
    nabywanych udziałów w sytuacji ich sprzedaży działając jak właściciel. Nie nabywa zatem
    udziałów w celach spekulacyjnych.
    5. Spółka nie uczestniczy i na dzień złożenia niniejszego uzupełnienia nie będzie
    uczestniczyć w zarządzaniu Spółkami Zależnymi. Każda z tych Spółek Zależnych ma swój
    zarząd odpowiedzialny za jej bieżące sprawy. Spółka świadczyła natomiast i będzie
    świadczyć na rzecz Spółek Zależnych usługi administracyjne oraz doradcze w zakresie
    gospodarczym - za wynagrodzeniem, jako zewnętrzny dostawca na zasadzie cen
    rynkowych. Jedyną formą kontroli, jaką Spółka sprawuje lub będzie sprawować nad
    Spółkami Zależnymi, są uprawnienia właścicielskie wynikające z posiadanych udziałów.

    6. Spółka nie świadczy i na dzień złożenia niniejszego uzupełnienia nie będzie świadczyła
    usług przechowywania udziałów i zarządzania nimi.
    7. Spółka jest podmiotem inwestycyjnym i wykonuje uprawnienia właścicielskie nad
    posiadanymi udziałami. Spółka posiada i będzie posiadać udziały w Spółkach Zależnych.
    Ich posiadanie nie jest jednak bezpośrednim, stałym i koniecznym rozszerzeniem
    działalności gospodarczej Spółki. Spółka nie prowadzi w szczególności działalności
    spekulacyjnej w odniesieniu do wartości udziałów, nie prowadzi działalności brokerskiej i
    maklerskiej.
    8. W przypadku podjęcia decyzji o sprzedaży udziałów zakres zaangażowania zasobów
    finansowych i osobowych Spółki będzie marginalny, ograniczony do niezbędnego
    minimum. Czynności związane ze sprzedażą udziałów w Spółkach Zależnych będą
    wykonywane przez Zarząd, Dział Prawny i Finansowy oraz Dział transakcyjny w zakresie
    niezbędnym i minimalnie potrzebnym do realizacji danej transakcji (takich jak negocjacje
    właścicielskie, przygotowanie umowy i akt sprzedaży np. akt notarialny).
    9. Osobami zaangażowanymi w proces sprzedaży udziałów w Spółkach Zależnych będą
    członkowie Zarządu. W kwestiach formalno-prawnych będą korzystać oni z wsparcia
    Działu Prawnego i Działu Finansowego.
    10. Do działań związanych ze sprzedażą Spółka nie zamierza angażować dodatkowych
    aktywów ponad standardowe zaangażowanie mające na celu zaprezentowanie walorów i
    potencjału konkretnej Spółki Zależnej, negocjacje, przygotowanie umowy i sprzedaż.
    11. Na dzień złożenia niniejszego uzupełnienia Spółka nie jest w stanie stwierdzić jaka
    będzie skala obrotu uzyskanego z tytułu sprzedaży udziałów w Spółkach Zależnych, który
    będzie zmienny w czasie i zależy od warunków rynkowych, w tym na jakim etapie
    sprzedawana jest inwestycja.
    Mogą wystąpić okresy, w których nie wystąpi sprzedaż udziałów. Należy zaznaczyć, iż
    sprzedaż udziałów ma charakter jednostkowy. Spółka przewiduje wzrost wartości
    udziałów, co może spowodować, że skala obrotu może być jednorazowo, na moment
    sprzedaży znaczna.
    12. Spółka nie korzysta obecnie ze zwolnienia z podatku VAT usług, o których mowa w art.
    43 ust. 1 pkt 7, 12 i 38-41. Spółka rozważa jednak możliwość skorzystania z tego
    zwolnienia w przyszłości.
    Pytania
    1. Czy w związku z przewidywanym uzyskiwaniem Przychodów z udziałów, Spółka jest
      zobowiązana do ustalania zakresu wykorzystywania nabywanych towarów i usług do
      celów działalności gospodarczej według „sposobu ustalenia proporcji”, o którym mowa
      w art. 86 ust. 2a ustawy o VAT (dalej: Prewspółczynnik)?
    2. Czy uzyskiwane w przyszłości przez Wnioskodawcę Przychody z udziałów powinny być
      uwzględniane przez Spółkę przy kalkulacji Współczynnika (w mianowniku jako
      sprzedaż nieuprawniająca do odliczenia VAT naliczonego)?
    Państwa stanowisko w sprawie
    Ad 1.
    W ocenie Wnioskodawcy, w związku z planowanym uzyskiwaniem Przychodów z udziałów,
    Spółka nie jest zobowiązana do ustalania zakresu wykorzystywania nabywanych towarów i
    usług do celów działalności gospodarczej według Prewspółczynnika. Przychody z udziałów
    są bowiem osiągane w ramach działalności gospodarczej wykonywanej przez
    Wnioskodawcę.
    Ad 2.

    W ocenie Wnioskodawcy, uzyskiwane w przyszłości przez Spółkę Przychody z udziałów nie
    powinny być uwzględniane przy kalkulacji Współczynnika (w mianowniku jako sprzedaż
    nieuprawniająca do odliczenia VAT naliczonego).
    Uzasadnienie
    Ad 1.
    Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy o VAT opodatkowaniu VAT podlegają odpłatna
    dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju.
    Na podstawie art. 7 ust. 1 ustawy o VAT przez dostawę towarów należy rozumieć
    przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel.
    W myśl art. 8 ust. 1 ustawy o VAT przez świadczenie usług rozumie się każde świadczenie
    na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej niemającej
    osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu art. 7, w tym
    również przeniesienie praw do wartości niematerialnych i prawnych, bez względu na
    formę, w jakiej dokonano czynności prawnej.
    W myśl art. 15 ust. 1 ustawy o VAT podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne
    niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność
    gospodarczą, o której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności. W
    ust. 2 ww. przepisu ustawodawca wskazał natomiast, że pod pojęciem „działalności
    gospodarczej” należy rozumieć wszelką działalność producentów, handlowców lub
    usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a także
    działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność gospodarcza obejmuje również
    czynności polegające na wykorzystywaniu towarów lub wartości niematerialnych i
    prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych.
    Z przytoczonych przepisów wynika, że dla uznania, iż konkretna czynność podlega VAT,
    kluczowe jest ustalenie, czy jest ona wykonywana przez podatnika w rozumieniu art. 15
    ust. 1 ustawy o VAT, tj. podmiot wykonujący samodzielnie działalność gospodarczą.
    Niemniej, posiadanie przez dany podmiot statusu podatnika VAT (w tym
    zarejestrowanego podatnika VAT czynnego) nie jest wystarczające dla uznania, że każda
    wykonywana przezeń czynność podlega VAT. Na gruncie VAT niezbędne jest bowiem
    każdorazowo określenie, czy w ramach konkretnej transakcji, podmiot będący co do
    zasady podatnikiem VAT, działa w takim charakterze, tj. czy transakcja ma miejsce w
    ramach prowadzonej przez niego działalności gospodarczej w rozumieniu przepisów o
    VAT.
    Status przedsiębiorcy jako podatnika VAT nie ma zatem charakteru uniwersalnego.
    Oznacza to, że nie każda czynność dokonana przez podmiot będący podatnikiem VAT
    podlega opodatkowaniu tym podatkiem. Posiadanie takiego statusu nie powoduje
    „automatycznie” rozciągnięcia skutków podatkowych w VAT na całą sferę aktywności
    podatnika. Innymi słowy, dana transakcja (dostawa towaru/świadczenie usług) podlega
    VAT wówczas, gdy jest ona dokonywana przez podmiot posiadający status podatnika, a
    dodatkowo działający w takim charakterze w odniesieniu do tej transakcji - tak np.
    Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej [dalej: DKIS] w interpretacji indywidualnej z 19
    kwietnia 2021 r. (sygn. 0111-KDIB3-1.4012.63.2021.2.MSO).
    Z powyższego wynika, że dany podmiot może występować w dwojakim charakterze, tj.:
    1) podatnika VAT, którego czynności:
      a) podlegają VAT (jako opodatkowane lub zwolnione z podatku), jeśli stanowią
        czynności wymienione w art. 5 ust. 1 ustawy o VAT (tj. szczególności odpłatne
        świadczenie usług lub odpłatną dostawę towarów),
      b) nie podlegają VAT, co ma miejsce w przypadku czynności, które nie mogą zostać
        zaliczone do katalogu z art. 5 ust. 1 ustawy o VAT,

    2) podmiot niebędący podatnikiem VAT, którego czynności nie podlegają przepisom
      ustawy o VAT (nawet jeśli spełniają warunki - o charakterze przedmiotowym - dla ich
      uznania za czynności, o których mowa w art. 5 ust. 1 ustawy o VAT). Wynika to z faktu,
      że nie są one wykonywane przez podmiot działający w charakterze podatnika, co z
      góry wyklucza możliwość ich objęcia regulacjami o VAT.
    Oznacza to, że nie każda czynność wykonywana przez podmiot posiadający (formalnie, ale
    też faktycznie) status podatnika VAT, z uwagi na prowadzoną działalność gospodarczą,
    stanowi czynność podlegającą opodatkowaniu VAT. W konsekwencji, nie wszystkie
    przychody uzyskiwane przez taki podmiot w ramach działalności stanowić muszą
    wynagrodzenie uzyskiwane w zamian za czynności podlegające VAT.
    W myśl art. 86 ust. 1 ustawy o VAT w zakresie, w jakim towary i usługi są wykorzystywane
    do wykonywania czynności opodatkowanych, podatnikowi, o którym mowa w art. 15
    ustawy o VAT, przysługuje prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku
    naliczonego.
    Zgodnie z art. 86 ust. 2a ustawy o VAT, w przypadku nabycia towarów i usług
    wykorzystywanych zarówno do celów wykonywanej przez podatnika działalności
    gospodarczej, jak i do celów innych niż działalność gospodarcza, z wyjątkiem celów
    osobistych, do których ma zastosowanie art. 7 ust. 2 i art. 8 ust. 2, oraz celów, o których
    mowa w art. 8 ust. 5 - w przypadku, o którym mowa w tym przepisie, gdy przypisanie tych
    towarów i usług w całości do działalności gospodarczej podatnika nie jest możliwe, kwotę
    podatku naliczonego, o której mowa w ust. 2, oblicza się zgodnie ze sposobem określenia
    zakresu wykorzystywania nabywanych towarów i usług do celów działalności
    gospodarczej, zwanym dalej „sposobem określenia proporcji”. Sposób określenia
    proporcji powinien najbardziej odpowiadać specyfice wykonywanej przez podatnika
    działalności i dokonywanych przez niego nabyć.
    Z literalnej wykładni przytoczonego przepisu wynika, że obowiązek ustalania zakresu
    prawa do odliczenia VAT naliczonego przy wykorzystaniu Prewspółczynnika uzależniony
    został od łącznego spełnienia następujących warunków:
        1) podatnik wykonuje zarówno czynności, które mają związek z prowadzoną przez
        niego działalnością gospodarczą, jak i czynności, które nie wykazują takiego
        związku,
        2) podatnik nabywa towary/usługi zarówno dla celów czynności, które mają związek
        z prowadzoną przez niego działalnością gospodarczą, jak i czynności, które nie
        wykazują takiego związku,
        3) podatnik nie jest w stanie przyporządkować w całości nabywanych towarów/usług
        wyłącznie do prowadzonej przez niego działalności gospodarczej.
    Z powyższego wynika, że konieczność kalkulowania Prewspółczynnika dotyczy wyłącznie
    podmiotów, które funkcjonują równocześnie w dwóch sferach, tj. (i) jako podmioty
    prowadzące działalność gospodarczą (tj. ogólnie rzecz ujmując, działalność o charakterze
    zarobkowym - wytwórczą, handlową, usługową etc.), jak i (ii) podmioty, które prowadzą
    działalność niemającą takiego charakteru (np. działalność charytatywna prowadzona przez
    fundacje, działalność podmiotów publicznych związana z realizacją zadań publicznych).
    Przy tym obowiązek ustalania Prewspółczynnika ograniczony został wyłącznie do tych z
    ww. podmiotów, które nabywają towary/usługi skutkujące powstaniem VAT naliczonego,
    których nie można przyporządkować (i) wyłącznie do sfery działalności gospodarczej albo
    (ii) wyłącznie do sfery działalności niegospodarczej. Gdyby przyporządkowanie takie było
    możliwe, ustalanie Prewspółczynnika byłoby niecelowe (określenie kwoty VAT naliczonego
    związanej z działalnością gospodarczą byłoby bowiem możliwe w ramach tzw. alokacji
    bezpośredniej). Dopiero jeśli u danego podmiotu wystąpi zakup towarów/usług, których

    nie można przyporządkować do jednej z ww. sfer (tj. do sfery działalności gospodarczej
    albo do sfery działalności niegospodarczej), podmiot ten zobowiązany jest do kalkulacji
    /stosowania Prewspółczynnika.
    W ocenie Wnioskodawcy, w związku z uzyskiwaniem Przychodów z udziałów, Spółka nie
    jest zobowiązana do ustalania zakresu wykorzystywania nabywanych towarów i usług do
    celów działalności gospodarczej według Prewspółczynnika.
    Wynika to z faktu, iż Spółka nie funkcjonuje w sferze innej niż działalność gospodarcza, tj.
    nie wykonuje czynności innych niż wykazujące związek - bezpośredni lub pośredni - z
    prowadzoną przez nią działalnością gospodarczą.
    Na potwierdzenie należy wskazać, że z art. 86 ust. 2a ustawy o VAT wynika, że obowiązek
    stosowania Prewspółczynnika do rozliczeń w zakresie VAT naliczonego dotyczy wyłącznie
    podatników VAT, którzy poza działalnością gospodarczą (w związku z którą nabyli status
    podatnika), wykonują również czynności, których nie można zaliczyć do działalności
    gospodarczej.
    Tymczasem, jak wskazano w opisie stanu faktycznego, sytuacja taka nie występuje w
    przypadku Wnioskodawcy. Czynności wykonywane przez Spółkę (w szczególności
    związane z obejmowaniem udziałów) wpisują się bowiem w całości w realizowaną przez
    nią działalność inwestycyjną, której głównym założeniem/celem jest wzrost wartości
    posiadanych aktywów. W przypadku Wnioskodawcy nie występuje więc sytuacja, w
    odniesieniu do której ustawodawca przewidział konieczność ustalania Prewspółczynnika
    (Spółka nie funkcjonuje w sferze innej niż komercyjna, związana z działalnością
    gospodarczą).
    Na powyższe nie wpływa okoliczność, że Spółka uzyskuje również przychody z tytułu
    czynności niepodlegających VAT, tj. Przychody z udziałów.
    Okoliczność, że transakcje, z których wynikają Przychody z udziałów nie podlegają VAT (nie
    są wykazywane przez Spółkę w rejestrach/deklaracjach VAT i nie są dokumentowane za
    pomocą faktur) nie zmienia faktu, że są one efektem czynności podejmowanych przez
    Spółkę i/lub sytuacji zaistniałych w ramach działalności inwestycyjnej Spółki (tj. działalności
    gospodarczej). O ile więc Przychody z udziałów nie są bezpośrednim wynagrodzeniem w
    zamian za realizowane przez Wnioskodawcę czynności podlegające VAT, to są one
    konsekwencją strategii inwestycyjnej Spółki zakładającej wzrost wartości posiadanych
    aktywów. W przypadku Wnioskodawcy nie występuje zatem sytuacja, w której
    wspomniane przychody wynikałyby ze zdarzeń zaistniałych w związku z aktywnością
    Spółki inną niż gospodarcza/komercyjna.
    Rozróżnienie, na którym opiera się ww. stanowisko (tj. rozróżnienie sfer działalności
    podatnika na sferę działalności gospodarczej oraz sferę działalności niegospodarczej) ma
    swoje źródło w orzecznictwie TSUE.
    Przykładowo, w wyroku w sprawie C-437/06 Securenta TSUE wskazał m.in.: „W przypadku,
    gdy podatnik wykonuje równocześnie działalność gospodarczą, opodatkowaną lub
    zwolnioną z podatku, i działalność niemającą charakteru gospodarczego, nienależącą do
    zakresu stosowania szóstej dyrektywy Rady 77/388/EWG z 17 maja 1977 r. w sprawie
    harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do podatków
    obrotowych - wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa
    wymiaru podatku, odliczenie podatku od wartości dodanej naliczonego od wydatków
    związanych z emisją akcji i nietypowych cichych udziałów jest dopuszczalne tylko w takim
    zakresie, w jakim wydatki te można przyporządkować działalności gospodarczej podatnika
    w rozumieniu art. 2 pkt 1 tej dyrektywy”. Analogiczne konkluzje zawarte zostały w wyroku
    TSUE z 8 listopada 2012 r. w sprawie C-511/10 BLC.

    Należy zaznaczyć, że pogląd o konieczności wyodrębnienia dla potrzeb odliczenia VAT
    naliczonego z ogółu działań podatnika czynności niezwiązanych z prowadzoną przez niego
    działalnością gospodarczą, zaprezentowany został również w wyrokach polskich sądów
    administracyjnych.
    Przykładowo, w wyroku z 6 lipca 2016 r. (sygn. III SA/Wa 1578/15) Wojewódzki Sąd
    Administracyjny w Warszawie stwierdził m.in., że: „Brak skorzystania z uprawnienia przez
    państwo członkowskie nie może być odczytywany w sposób zaprzeczający wspólnemu
    systemowi VAT. System odliczeń VAT jest wyraźny - ma on na celu całkowite uwolnienie
    przedsiębiorcy od ciężaru VAT zapłaconego lub podlegającego zapłacie w ramach
    prowadzonej przez niego działalności gospodarczej. Natomiast nie daje takiego
    uprawnienia do odliczenia w przypadku czynności będących poza zakresem takiej
    działalności gospodarczej”. Z powyższego wynika zatem, że realizowanie przez podatnika
    czynności niepodlegających opodatkowaniu VAT nie przesądza o powstaniu po jego
    stronie obowiązku kalkulowania Prewspółczynnika. Obowiązek taki zaistnieje jedynie w
    przypadku prowadzenia przez podatnika działalności (aktywności), która pozostaje poza
    działalnością gospodarczą w rozumieniu art. 15 ust. 1 i 2 ustawy o VAT, tj. ma to miejsce
    głównie w przypadku podmiotów działających w charakterze organów władzy publicznej
    czy fundacji/stowarzyszeń realizujących niegospodarcze cele statutowe.
    Spółka wskazuje, że powyższe stanowisko znajduje potwierdzenie również w
    interpretacjach indywidualnych wydawanych aktualnie przez DKIS. Przykładowo, w
    interpretacji indywidualnej z 3 czerwca 2020 r. (sygn. 0114-KDIP4-1.4012.118.2020.3.AM)
    DKIS wskazał, że:
    „Cele prowadzonej działalności gospodarczej należy rozpatrywać w kontekście definicji
    działalności gospodarczej, określonej w art. 15 ust. 2 i ust. 3 ustawy. W związku z
    prowadzeniem działalności gospodarczej, u podatnika mogą wystąpić działania czy
    sytuacje, które nie generują opodatkowania podatkiem VAT. „Towarzyszą” one działalności
    gospodarczej i nie stanowią obok niej odrębnego przedmiotu działalności podatnika. Nie
    podlegają one opodatkowaniu podatkiem VAT, jednakże ich występowanie nie oznacza, że
    u podatnika występują czynności wykonywane poza działalnością gospodarczą”.
    Analogiczne stanowisko zawarte zostało m.in. w interpretacji indywidualnej DKIS z 28
    grudnia 2020 r. (sygn. 0114-KDIP4-1.4012.572.2020.1.PS).
    Wnioskodawca wskazuje, że pogląd o braku konieczności ustalania Prewspółczynnika w
    związku z uzyskiwaniem Przychodów z udziałów potwierdza fakt, że Spółka funkcjonuje w
    formie spółki z ograniczoną odpowiedzialnością, tj. podmiotu, który został powołany w
    celu prowadzenia działalności gospodarczej.
    Spółka nie jest natomiast w szczególności jednostką samorządu terytorialnego/organem
    władzy publicznej niebędącymi zasadniczo podatnikami na podstawie art. 15 ust. 6 ustawy
    o VAT, ewentualnie podmiotem działającym na podstawie ustawy o finansach publicznych
    (np. samorządowym zakładem budżetowym), jak również stowarzyszeniem lub fundacją.
    Należy stwierdzić, iż intencją ustawodawcy było bowiem, aby przepisy o Prewspółczynniku
    miały zastosowanie właśnie do tego rodzaju podmiotów, tj. działających w części poza
    sferą gospodarczą/komercyjną. Powyższe potwierdza w szczególności fakt, że w
    orzecznictwie TSUE kwestia konieczności wyodrębnienia przez podatnika VAT naliczonego
    związanego z czynnościami wykonywanymi poza prowadzoną przez niego działalnością
    gospodarczą, rozpatrywana była właśnie w kontekście podmiotów, które podejmowały
    działania w celach innych niż gospodarcze/zarobkowe.
    Tożsame rozumienie pojęcia „celów prowadzonej działalności gospodarczej” zostało
    przedstawione w odpowiedzi podsekretarza stanu w Ministerstwie Finansów na
    interpelację poselską nr 30157 z dnia 18 grudnia 2014 r. w sprawie stosowania
    Prewspółczynnika, o którym mowa w projekcie Ustawy zmieniającej, do pojazdów
    samochodowych, od których podatnik może odliczyć 50% podatku VAT. W odpowiedzi tej
    powielono stanowisko Ministerstwa Finansów, przedstawione uprzednio w uzasadnieniu

    do Ustawy wprowadzającej przepisy o Prewspółczynniku, w odniesieniu do rozumienia
    pojęcia „celów prowadzonej działalności gospodarczej”.
    W odpowiedzi na interpelację stwierdzono ponadto, że: „Obowiązek wydzielenia podatku
    naliczonego przy zastosowaniu ww. Prewspółczynnika dotyczy bowiem tylko wąskiej grupy
    podatników, którzy poza działalnością gospodarczą w rozumieniu ustawy o VAT wykonują
    również działalność nieobjętą systemem VAT (np. jako organ władzy publicznej), i nie jest
    możliwe bezpośrednie przyporządkowanie podatku naliczonego do każdego z tych typów
    działalności. Powyższe zapewni realizację zasady neutralności podatku VAT, która
    uniemożliwia odliczanie podatku w związku z działalnością nieobjętą systemem VAT”.
    Na analogiczny zakres podmiotowy zastosowania przepisów o Prewspółczynniku wskazuje
    również treść uzasadnienia do projektu rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 23
    września 2015 r. w sprawie sposobu określania zakresu wykorzystywania nabywanych
    towarów i usług do celów działalności gospodarczej w przypadku niektórych podatników.
    Jak wskazuje się w treści uzasadnienia do projektu rozporządzenia, będzie ono dotyczyło
    sposobu ustalenia Prewspółczynnika w przypadku takich kategorii podmiotów, jak
    jednostki samorządu terytorialnego oraz utworzonych przez nie samorządowych
    jednostek budżetowych, państwowych jednostek budżetowych, uczelni publicznych oraz
    instytutów badawczych.
    Powyżej opisane stanowisko Wnioskodawcy znajduje również potwierdzenie w ostatniej
    praktyce organów podatkowych np. interpretacji indywidualnej Dyrektora Izby Skarbowej
    w Warszawie z 26 listopada 2015 r. (sygn. IPPP1/4512-1028/15-2/EK), interpretacji
    indywidualnej Dyrektora Izby Skarbowej w Warszawie z 28 października 2015 r. (sygn.
    IPPP1/4512-1048/15-2/IGo) oraz interpretacji indywidualnej Dyrektora Izby Skarbowej w
    Katowicach z 24 września 2015 r. (sygn. IBPP3/4512-521/15/AZ).
    Ponadto przykładowo, w wyroku z 12 lutego 2009 r. w sprawie C-515/07 Vereniging
    Noordelijke TSUE rozpatrywał stan faktyczny, w którym holenderskie stowarzyszenie
    oprócz działalności zarobkowej podejmowało również przewidziane statutem czynności
    mające na celu obronę ogólnych interesów członków stowarzyszenia, które nie miały
    charakteru gospodarczego.
    Podobnie, wyrok TSUE 10 września 2014 r. w sprawie C-92/13 Gemeente’s-Hertogenbosch
    dotyczył kwestii zakresu prawa do odliczenia VAT od nakładów poniesionych na
    wybudowanie budynku przez gminę.
    Wnioskodawca wskazuje także, że organy podatkowe potwierdzają brak obowiązku
    kalkulowania Prewspółczynnika przez podmioty, które - podobnie jak Spółka - osiągają
    przychody z tytułu wykonywania czynności opodatkowanych i zwolnionych z VAT oraz
    czynności niepodlegających VAT (mających jednak generalny związek z prowadzoną przez
    nie działalnością gospodarczą).
    Przykładowo, konkluzja taka została zawarta w interpretacji indywidualnej z 1 marca 2019
    r. (sygn. 0113-KDIPT1-2.4012.878.2018.2.KW), w której DKIS rozpatrywał za

## Pytanie

wnioskodawcy uzyskującego dywidendy, tj. przychody, których źródłem nie są czynności
    podlegające VAT.
    Dodatkowo tożsame stanowisko zostało przedstawione przez DKIS w interpretacji z 10
    lipca 2023 r. (sygn. 0114-KDIP4-1.4012.255.2023.1.RMA) oraz interpretacji z 20 listopada
    2024 (sygn. 0111-KDIB3-2.4012.620.2024.1.SR).
    Podsumowując, z uwagi na brak wykonywania czynności niezwiązanych z działalnością
    gospodarczą, Spółka nie jest zobowiązana do ustalania zakresu wykorzystywania
    nabywanych towarów i usług do celów takiej działalności według Prewspółczynnika.
    Ad 2.
    W art. 90 ust. 1 ustawy o VAT ustawodawca przewidział, że w stosunku do towarów i
    usług, które są wykorzystywane przez podatnika do wykonywania czynności, w związku z

    którymi przysługuje prawo do obniżenia kwoty podatku należnego, jak i czynności, w
    związku z którymi takie prawo nie przysługuje, podatnik jest obowiązany do odrębnego
    określenia kwot podatku naliczonego związanych z czynnościami, w stosunku do których
    podatnikowi przysługuje prawo do obniżenia kwoty podatku należnego.
    Zgodnie z art. 90 ust. 2 ustawy o VAT, jeżeli nie jest możliwe wyodrębnienie całości lub
    części kwot, o których mowa w ust. 1, podatnik może pomniejszyć kwotę podatku
    należnego o taką część kwoty podatku naliczonego, którą można proporcjonalnie
    przypisać czynnościom, w stosunku do których podatnikowi przysługuje prawo do
    obniżenia kwoty podatku należnego.
    Stosownie do art. 90 ust. 3 ustawy o VAT, proporcję, o której mowa w ust. 2 (dalej:
    „Współczynnik”), ustala się jako udział rocznego obrotu z tytułu czynności, w związku z
    którymi przysługuje prawo do obniżenia kwoty podatku należnego, w całkowitym obrocie
    uzyskanym z tytułu czynności, w związku z którymi podatnikowi przysługuje prawo do
    obniżenia kwoty podatku należnego, oraz czynności, w związku z którymi podatnikowi nie
    przysługuje takie prawo.
    Zasadniczo podatnik jest uprawniony do odliczenia VAT naliczonego w związku z
    czynnościami opodatkowanymi VAT (według właściwej stawki) - ujmowanymi w liczniku
    oraz mianowniku ułamka wyrażającego Współczynnik. Odliczenie VAT naliczonego nie
    przysługuje natomiast w odniesieniu do wykonywanych przez podatnika czynności
    zwolnionych z VAT (ujmowanych w mianowniku ułamka wyrażającego Współczynnik).
    Podkreślenia jednak wymaga, że uwzględnieniu w ramach kalkulacji Współczynnika
    podlegają wyłącznie obroty z tytułu czynności podlegających VAT (opodatkowanych VAT
    lub zwolnionych od podatku). Stąd, poza kalkulacją Współczynnika pozostają przychody
    podatnika z tytułu transakcji niepodlegających VAT (które nie stanowią odpłatnego
    świadczenia usług w rozumieniu przepisów o VAT).
    Mając powyższe na uwadze w ocenie Wnioskodawcy, uzyskiwane przez Spółkę Przychody
    z udziałów nie powinny być uwzględniane przy kalkulacji Współczynnika (w mianowniku
    jako sprzedaż nieuprawniająca do odliczenia VAT naliczonego). Wynika to z faktu, iż
    Przychody z udziałów nie stanowią wynagrodzenia z tytułu świadczenia przez Spółkę usług
    (sprzedaży) podlegających VAT.
    Jak wspomniano, dana czynność (dostawa towaru/świadczenie usługi) podlega VAT, jeśli
    jest realizowana przez podmiot występujący w charakterze podatnika VAT w odniesieniu
    do tej czynności. Tym samym, nie jest objęta zakresem VAT aktywność podatnika, która
    nie wpisuje się w prowadzoną przez niego działalność podlegającą opodatkowaniu w
    rozumieniu ustawy o VAT.
    Prezentowane stanowisko znalazło również potwierdzenie w prawomocnym orzeczeniu
    Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu z dnia 25 czerwca 2010 r. (sygn. akt I SA
    /Op 176/10), w którym stwierdzono m.in., że samo posiadanie udziałów i ich sprzedaż nie
    czyni z takiej osoby podatnika podatku VAT.
    Podobne stanowisko zostało przedstawione i interpretacji z 10 listopada 2021 r. sygn.
    0114-KDIP4-3.4012.565.2021.1.IG, w której Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
    stwierdził, iż „Mając zatem na uwadze powołane wyżej przepisy oraz orzecznictwo TSUE
    jak również przedstawiony opis sytuacji należy uznać, że uzyskiwane przez Wnioskodawcę
    Przychody z IF nie powinny być uwzględniane przy kalkulacji Współczynnika Spółki. Wynika
    to z faktu, iż Przychody z IF nie stanowią wynagrodzenia z tytułu świadczenia przez
    Wnioskodawcę usług (sprzedaży) podlegających VAT. Wnioskodawca nie występuje w
    charakterze podatnika VAT w odniesieniu do czynności/transakcji, w związku z którymi
    uzyskuje Przychody z IF. W związku z tym w sprawie nie znajdą zastosowania przepisy art.
    90 ustawy.”
    Mając na uwadze, że w opisanym zdarzeniu przyszłym Spółka nie będzie występowała jako
    podatnik VAT w odniesieniu do przychodów z udziałów, ewentualna przyszła sprzedaż
    udziałów lub otrzymanie dywidendy nie będzie podlegać opodatkowaniu VAT.

    Dodatkowo tożsame stanowisko zostało przedstawione przez DKIS w interpretacji z 10
    lipca 2023 r. (sygn. 0114-KDIP4-1.4012.255.2023.1.RMA) oraz interpretacji z 20 listopada
    2024 (sygn. 0111-KDIB3-2.4012.620.2024.1.SR).
    Podsumowując, w świetle powyższych okoliczności należy uznać, że transakcja
    ewentualnej przyszłej sprzedaży udziałów lub otrzymanie dywidendy nie podlega VAT, a
    uzyskiwane przez Spółkę Przychody z udziałów nie powinny być uwzględniane przy
    kalkulacji Współczynnika (w mianowniku jako sprzedaż nieuprawniająca do odliczenia VAT
    naliczonego).

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest w części nieprawidłowe i w części
    prawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług
    (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 775 ze zm.) zwanej dalej „ustawą”:
      Opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, zwanym dalej „podatkiem”,
      podlegają odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium
      kraju.
    W myśl art. 7 ust. 1 ustawy:
      Przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się
      przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (...).
    Stosownie do art. 8 ust. 1 ustawy:
      Przez świadczenie usług, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się każde
      świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej
      niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu
      art. 7, w tym również:
        1) przeniesienie praw do wartości niematerialnych i prawnych, bez względu na
          formę, w jakiej dokonano czynności prawnej;
        2) zobowiązanie do powstrzymania się od dokonania czynności lub do tolerowania
          czynności lub sytuacji;
        3) świadczenie usług zgodnie z nakazem organu władzy publicznej lub podmiotu
          działającego w jego imieniu lub nakazem wynikającym z mocy prawa.
    Pod pojęciem usługi (świadczenia) należy rozumieć każde zachowanie, na które składać
    się może zarówno działanie (uczynienie, wykonanie czegoś na rzecz innej osoby), jak i
    zaniechanie (nieczynienie bądź też tolerowanie). Przy ocenie charakteru świadczenia jako
    usługi należy mieć na względzie, że ustawa zalicza do grona usług każde świadczenie,
    które nie jest dostawą w myśl art. 7 ustawy. Co istotne, usługą będzie tylko takie
    świadczenie, w przypadku którego istnieje bezpośredni konsument, odbiorca świadczenia
    odnoszący korzyść o charakterze majątkowym.
    Ponadto, czynności są opodatkowane podatkiem od towarów i usług jedynie wówczas,
    gdy wykonywane są przez podatnika, w rozumieniu art. 15 ust. 1 ustawy, działającego w
    takim charakterze w ramach prowadzonej działalności gospodarczej.
    Na mocy art. 15 ust. 1 ustawy:
      Podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości
      prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o
      której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności.
    Stosownie do art. 15 ust. 2 ustawy:

      Działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców
      lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz
      rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność
      gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu
      towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów
      zarobkowych.
    Nie każda czynność dokonana przez podmiot, mający status podatnika będzie podlegać
    opodatkowaniu. Status bycia podatnikiem podatku VAT nie powoduje automatycznie
    rozciągnięcia skutków podatkowych na całą sferę aktywności danego podmiotu. Zatem za
    działalność rodzącą obowiązki w podatku VAT, należy uznać tylko tę działalność, którą
    można zidentyfikować i zaliczyć do zawodowej płaszczyzny jednostki.
    Określenie działalności producenta, handlowca lub usługodawcy następuje każdorazowo
    w stosunku do odpłatnej dostawy towarów oraz odpłatnie świadczonych usług na terenie
    kraju, będących przedmiotem opodatkowania. Przez pojęcie producenta w takim razie
    będziemy rozumieli podmiot, który w zorganizowany sposób dokonuje produkcji towarów
    w celu ich dalszego zbycia. Handlowiec dokonuje w sposób zorganizowany zakupu
    towarów w celu ich odsprzedaży. W końcu podobnie usługodawca, który świadczy usługi
    w celach zarobkowych. Płaszczyzna działalności podmiotów będących podatnikami
    podatku VAT, o czym świadczy zdanie drugie art. 15 ust. 2, opierać się musi na działalności
    podejmowanej w szczególności w sposób ciągły w celach zarobkowych, w ramach
    prowadzonego przez nich profesjonalnego obrotu gospodarczego.
    Samodzielność gospodarcza w prowadzeniu działalności gospodarczej oznacza możliwość
    podejmowania decyzji, a zarazem posiadanie odpowiedniego stopnia odpowiedzialności
    za podjęte decyzje, w tym za szkody poniesione wobec osób trzecich, jak również
    ponoszenie przez podmiot ryzyka gospodarczego.
    Podstawowa zasada dotycząca odliczenia podatku naliczonego wskazana została w art. 86
    ust. 1 ustawy. Zgodnie z tym przepisem:
      W zakresie, w jakim towary i usługi są wykorzystywane do wykonywania czynności
      opodatkowanych, podatnikowi, o którym mowa w art. 15, przysługuje prawo do
      obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego, z zastrzeżeniem
      art. 114, art. 119 ust. 4, art. 120 ust. 17 i 19 oraz art. 124.
    Stosownie do treści art. 86 ust. 2 pkt 1 ustawy:
      Kwotę podatku naliczonego stanowi suma kwot podatku wynikających z faktur
      otrzymanych przez podatnika z tytułu:
        a) nabycia towarów i usług,
        b) dokonania całości lub części zapłaty przed nabyciem towaru lub wykonaniem
          usługi.
    Z powołanych przepisów wynika, że prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o
    kwotę podatku naliczonego przysługuje wówczas, gdy zostaną spełnione określone
    warunki, tzn. odliczenia tego dokonuje zarejestrowany, czynny podatnik podatku od
    towarów i usług oraz gdy towary i usługi, z których nabyciem podatek został naliczony, są
    wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych. Warunkiem
    umożliwiającym podatnikowi skorzystanie z prawa do odliczenia podatku naliczonego, jest
    związek zakupów z wykonywanymi czynnościami opodatkowanymi.
    Ustawodawca stworzył podatnikowi prawo do odliczenia podatku naliczonego w całości
    lub w części, pod warunkiem spełnienia przez niego zarówno przesłanek pozytywnych,
    wynikających z art. 86 ust. 1 ustawy oraz niezaistnienia przesłanek negatywnych,
    określonych w art. 88 ustawy. Przepis ten określa listę wyjątków, które pozbawiają
    podatnika prawa do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego.

    Jedno z takich ograniczeń zostało wskazane w art. 88 ust. 3a pkt 2 ustawy, zgodnie z
    którym:
      Nie stanowią podstawy do obniżenia podatku należnego oraz zwrotu różnicy
      podatku lub zwrotu podatku naliczonego faktury i dokumenty celne w przypadku
      gdy transakcja udokumentowana fakturą nie podlega opodatkowaniu albo jest
      zwolniona od podatku.
    Oznacza to, że podatnik nie może skorzystać z prawa do odliczenia w odniesieniu do
    podatku, który jest należny wyłącznie z tego względu, że został wykazany na fakturze w
    sytuacji, gdy transakcja nie podlega opodatkowaniu albo jest zwolniona od podatku.
    Na mocy art. 88 ust. 4 ustawy:
      Obniżenia kwoty lub zwrotu różnicy podatku należnego nie stosuje się również do
      podatników, którzy nie są zarejestrowani jako podatnicy VAT czynni, zgodnie z art.
      96, z wyłączeniem przypadków, o których mowa w art. 86 ust. 2 pkt 7.
    Zgodnie z ww. regulacją, z prawa do odliczenia podatku skorzystać mogą wyłącznie
    podatnicy, którzy są zarejestrowani jako podatnicy VAT czynni.
    Wyrażoną w cytowanym powyżej art. 86 ust. 1 ustawy generalną zasadę uprawniającą do
    odliczenia podatku naliczonego, uzupełniają regulacje zawarte w art. 86 ust. 2a-2h tej
    ustawy.
    Na mocy art. 86 ust. 2a ustawy:
      W przypadku nabycia towarów i usług wykorzystywanych zarówno do celów
      wykonywanej przez podatnika działalności gospodarczej, jak i do celów innych niż
      działalność gospodarcza, z wyjątkiem celów osobistych, do których ma zastosowanie
      art. 7 ust. 2 i art. 8 ust. 2, oraz celów, o których mowa w art. 8 ust. 5 - w przypadku, o
      którym mowa w tym przepisie, gdy przypisanie tych towarów i usług w całości do
      działalności gospodarczej podatnika nie jest możliwe, kwotę podatku naliczonego, o
      której mowa w ust. 2, oblicza się zgodnie ze sposobem określenia zakresu
      wykorzystywania nabywanych towarów i usług do celów działalności gospodarczej,
      zwanym dalej „sposobem określenia proporcji”. Sposób określenia proporcji
      powinien najbardziej odpowiadać specyfice wykonywanej przez podatnika
      działalności i dokonywanych przez niego nabyć.
    Stosownie do treści art. 86 ust. 2b ustawy:
      Sposób określenia proporcji najbardziej odpowiada specyfice wykonywanej przez
      podatnika działalności i dokonywanych przez niego nabyć, jeżeli:
        1) zapewnia dokonanie obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku
          naliczonego wyłącznie w odniesieniu do części kwoty podatku naliczonego
          proporcjonalnie przypadającej na wykonywane w ramach działalności
          gospodarczej czynności opodatkowane oraz
        2) obiektywnie odzwierciedla część wydatków przypadającą odpowiednio na
          działalność gospodarczą oraz na cele inne niż działalność gospodarcza, z
          wyjątkiem celów osobistych, do których ma zastosowanie art. 7 ust. 2 i art. 8
          ust. 2, oraz celów, o których mowa w art. 8 ust. 5 - w przypadku, o którym
          mowa w tym przepisie, gdy przypisanie tych wydatków w całości do działalności
          gospodarczej nie jest możliwe.
    Zgodnie z art. 86 ust. 2d ustawy:
      W celu obliczenia kwoty podatku naliczonego w przypadku, o którym mowa w ust.
      2a, przyjmuje się dane za poprzedni rok podatkowy.
    Na podstawie art. 86 ust. 2g ustawy:

      Proporcję określa się procentowo w stosunku rocznym. Proporcję tę zaokrągla się w
      górę do najbliższej liczby całkowitej. Przepisy art. 90 ust. 5, 6, 9a, 10 i 10c-10g stosuje
      się odpowiednio.
    Powołany wyżej art. 86 ust. 2a ustawy, wprost określa, co stanowi kwotę podatku
    naliczonego w przypadku nabycia towarów i usług, wykorzystywanych zarówno do celów
    wykonywanej przez podatnika działalności gospodarczej, jak i do celów innych. Zgodnie z
    tą normą, w przypadku nabycia towarów i usług, wykorzystywanych zarówno do celów
    wykonywanej przez podatnika działalności gospodarczej, jak i do celów innych niż
    działalność gospodarcza (z wyjątkiem wykorzystania na cele osobiste, do których może
    mieć zastosowanie art. 7 ust. 2 i art. 8 ust. 2 ustawy), w sytuacji, gdy przypisanie tych
    towarów i usług w całości do działalności gospodarczej nie jest możliwe, kwotę podatku
    naliczonego oblicza się zgodnie ze sposobem określenia zakresu wykorzystywania
    nabywanych towarów i usług do celów działalności gospodarczej.
    Cele prowadzonej działalności gospodarczej należy rozpatrywać w kontekście definicji
    działalności gospodarczej, określonej w art. 15 ust. 2 i ust. 3 ustawy. W związku z
    prowadzeniem działalności gospodarczej, u podatnika mogą wystąpić działania czy
    sytuacje, które nie generują opodatkowania podatkiem VAT. „Towarzyszą” one działalności
    gospodarczej i nie stanowią obok niej odrębnego przedmiotu działalności podatnika. Nie
    podlegają one opodatkowaniu podatkiem VAT, jednakże ich występowanie nie oznacza, że
    u podatnika występują czynności wykonywane poza działalnością gospodarczą. Za
    czynności zrównane z czynnościami wykonywanymi w ramach działalności gospodarczej
    uznaje się także nieodpłatną dostawę towarów lub nieodpłatne świadczenie usług na cele
    osobiste, w przypadkach o których mowa w art. 7 ust. 2 i art. 8 ust. 2 ustawy. Uzasadnia to
    fakt, że chociaż czynności te z definicji nie mają związku z działalnością gospodarczą, w
    przypadkach określonych w tych przepisach następuje obowiązek naliczenia VAT.
    Natomiast przez cele inne, rozumie się sferę działalności danego podmiotu niebędącą
    działalnością gospodarczą w rozumieniu art. 15 ust. 2 i 3 ustawy (przykładowo działalność
    podmiotu w charakterze organu władzy czy nieodpłatną działalność statutową).
    W przypadku wykonywania w ramach działalności gospodarczej czynności
    opodatkowanych podatkiem od towarów i usług oraz zwolnionych z opodatkowania tym
    podatkiem, należy mieć na uwadze uregulowania zawarte w art. 90 ustawy.
    Zgodnie z art. 90 ust. 1 ustawy:
      W stosunku do towarów i usług, które są wykorzystywane przez podatnika do
      wykonywania czynności, w związku z którymi przysługuje prawo do obniżenia kwoty
      podatku należnego, jak i czynności, w związku z którymi takie prawo nie przysługuje,
      podatnik jest obowiązany do odrębnego określenia kwot podatku naliczonego
      związanych z czynnościami, w stosunku do których podatnikowi przysługuje prawo
      do obniżenia kwoty podatku należnego.
    Stosownie do art. 90 ust. 2 ustawy:
      Jeżeli nie jest możliwe wyodrębnienie całości lub części kwot, o których mowa w ust.
      1, podatnik może pomniejszyć kwotę podatku należnego o taką część kwoty podatku
      naliczonego, którą można proporcjonalnie przypisać czynnościom, w stosunku do
      których podatnikowi przysługuje prawo do obniżenia kwoty podatku należnego, z
      zastrzeżeniem ust. 10.
    W myśl art. 90 ust. 3 ustawy:
      Proporcję, o której mowa w ust. 2, ustala się jako udział rocznego obrotu z tytułu
      czynności, w związku z którymi przysługuje prawo do obniżenia kwoty podatku
      należnego, w całkowitym obrocie uzyskanym z tytułu czynności, w związku z którymi
      podatnikowi przysługuje prawo do obniżenia kwoty podatku należnego, oraz
      czynności, w związku z którymi podatnikowi nie przysługuje takie prawo.

    Przepis art. 90 ust. 4 ustawy stanowi, że:
      Proporcję, o której mowa w ust. 3, określa się procentowo w stosunku rocznym na
      podstawie obrotu osiągniętego w roku poprzedzającym rok podatkowy, w
      odniesieniu do którego jest ustalana proporcja. Proporcję tę zaokrągla się w górę do
      najbliższej liczby całkowitej.
    Z art. 90 ust. 5 ustawy wynika, że:
      Do obrotu, o którym mowa w ust. 3, nie wlicza się obrotu uzyskanego z dostawy
      towarów i usług, które na podstawie przepisów o podatku dochodowym są zaliczane
      przez podatnika do środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych
      podlegających amortyzacji, oraz gruntów i praw wieczystego użytkowania gruntów,
      jeżeli są zaliczane do środków trwałych podatnika - używanych przez podatnika na
      potrzeby jego działalności.
    Stosownie do art. 90 ust. 6 ustawy:
      Do obrotu, o którym mowa w ust. 3, nie wlicza się obrotu uzyskanego z tytułu
      transakcji dotyczących:
        1) pomocniczych transakcji w zakresie nieruchomości i pomocniczych transakcji
          finansowych,
        2) usług wymienionych w art. 43 ust. 1 pkt 7, 12 i 38-41, w zakresie, w jakim
          transakcje te mają charakter pomocniczy.
    Ponadto zgodnie z art. 90 ust. 10 ustawy:
      W przypadku gdy proporcja określona zgodnie z ust. 2-8:
        1) przekroczyła 98% oraz kwota podatku naliczonego niepodlegająca odliczeniu,
          wynikająca z zastosowania tej proporcji, w skali roku, była mniejsza niż 10.000 zł
          - podatnik ma prawo uznać, że proporcja ta wynosi 100%,
        2) nie przekroczyła 2% - podatnik ma prawo uznać, że proporcja ta wynosi 0%.
    Analiza powołanych wyżej przepisów wskazuje, że na podstawie art. 90 ust. 1 ustawy
    występuje obowiązek wyodrębnienia kwot podatku naliczonego związanego z
    czynnościami, w stosunku do których przysługuje prawo do obniżenia kwoty podatku
    należnego oraz kwot podatku naliczonego związanego z czynnościami, w związku z
    którymi takie prawo nie przysługuje.
    Tym samym, warunkiem umożliwiającym podatnikowi skorzystanie z prawa do odliczenia
    podatku naliczonego jest związek zakupów z wykonywanymi czynnościami
    opodatkowanymi. Jednocześnie przedstawiona w ww. przepisie zasada, wyklucza
    możliwość dokonania odliczenia podatku naliczonego związanego z towarami i usługami,
    które nie są wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych, czyli w
    przypadku ich wykorzystania do czynności zwolnionych od podatku oraz niepodlegających
    temu podatkowi.
    Na podstawie powyższych uregulowań należy stwierdzić, że podatnik dokonujący
    zakupów towarów i usług wykorzystywanych zarówno do czynności opodatkowanych jak i
    zwolnionych od podatku, w celu prawidłowej realizacji prawa do odliczenia podatku
    naliczonego może zastosować metodę proporcjonalnego odliczenia podatku naliczonego,
    o której mowa w art. 90 ust. 2 ustawy.
    Należy zauważyć, że dla realizacji prawa do odliczenia podatku naliczonego niezbędne jest
    istnienie związku pomiędzy dokonywanymi zakupami towarów i usług a prowadzoną
    działalnością opodatkowaną generującą podatek należny.
    Przepisy ustawy o podatku od towarów i usług nie precyzują, jaki związek musi istnieć
    pomiędzy zakupami a sprzedażą, żeby podatnik mógł skorzystać z prawa do odliczenia.
    Związek ten może być bezpośredni (wydatek na nabycie towaru, który następnie zostanie

    przez podatnika sprzedany), bądź pośredni. O związku bezpośrednim dokonywanych
    zakupów z działalnością podatnika można mówić wówczas, gdy nabywane towary służą,
    np. dalszej odsprzedaży (towary handlowe) lub też nabywane towary i usługi są niezbędne
    do wytworzenia towarów lub usług będących przedmiotem dostawy. Bezpośrednio wiążą
    się więc z czynnościami opodatkowanymi wykonywanymi przez podatnika. Natomiast
    pośredni związek nabywanych towarów i usług z działalnością przedsiębiorcy występuje
    wówczas, gdy ponoszone wydatki wiążą się z całokształtem funkcjonowania
    przedsiębiorstwa - mają pośredni związek z działalnością gospodarczą, a tym samym z
    osiąganym przez podatnika obrotem opodatkowanym. Aby jednak można było wskazać,
    że określone zakupy mają chociażby pośredni związek z działalnością podmiotu, istnieć
    musi związek przyczynowo-skutkowy pomiędzy dokonanymi zakupami towarów i usług, a
    powstaniem obrotu. O pośrednim związku dokonanych zakupów z działalnością
    podatnika można mówić wówczas, gdy zakup towarów i usług nie przyczynia się
    bezpośrednio do uzyskania obrotu przez podatnika, np. poprzez ich odsprzedaż, lecz
    poprzez wpływ na ogólne funkcjonowanie przedsiębiorstwa jako całości, przyczynia się do
    generowania przez podmiot obrotu.
    Powyższe regulacje oznaczają, że aby stwierdzić, czy podatnikowi podatku od towarów i
    usług przysługuje prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o podatek naliczony,
    należy zbadać wyłącznie związek ponoszonych wydatków z wykonywanymi przez
    podatnika czynnościami opodatkowanymi, przy czym związek ten musi mieć charakter
    niewątpliwy, lecz niekoniecznie bezpośredni. Podatnik musi jednak wykazać związek
    zakupów z wykonanymi czynnościami opodatkowanymi, tzn. których następstwem jest
    określenie podatku należnego (powstanie zobowiązania podatkowego).
    Stanowisko powyższe znajduje również potwierdzenie w orzecznictwie Trybunału
    Sprawiedliwości Unii Europejskiej. Zasada neutralności podatku VAT, a także kwestia
    pośredniego związku pomiędzy podatkiem naliczonym VAT a czynnościami
    opodatkowanymi jako warunku wystarczającego do zachowania prawa do odliczenia VAT
    były przedmiotem licznych orzeczeń TSUE m.in.: wyrok z 15 stycznia 1998 r. w sprawie C-37
    /95 (Państwo Belgijskie v. Ghent Coal Terminal NV), wyrok z 22 lutego 2001 r. w sprawie C-
    408/96 (Abbey National plc v. Commissioners of Customs & Excisie), wyrok z 26 maja 2005
    r. w sprawie C-465/03 (Kretztechnik AG v. Finanzamt Linz), wyrok z 27 września 2001 r. w
    sprawie C-16/00 (CIBO Particiationls SA v. Directeur region al des impots du Nord-Pas-de-
    Calats). TSUE podkreślał, że co do zasady, prawo do odliczenia podatku VAT naliczonego
    przysługuje podatnikom wówczas, gdy istnieje bezpośredni związek poniesionych
    wydatków ze sprzedażą opodatkowaną. Jednakże, brak bezpośredniego związku z
    konkretną czynnością podlegającą opodatkowaniu nie wyklucza prawa odliczenia podatku
    VAT w przypadku tzw. kosztów ogólnych działania podatnika, o ile koszty te mogą być
    przypisane do działalności podatnika podlegającej opodatkowaniu VAT.
    Jak Państwo wskazali, są Państwo podatnikiem VAT czynnym. Będąc częścią Grupy oprócz
    działalności operacyjnej, którą prowadzą Państwo na co dzień, odgrywają Państwo w
    Grupie rolę spółki holdingowej, co wiąże się m.in. z tym, że inwestują Państwo w udziały w
    Spółkach Zależnych zajmujących się Odnawialnymi Źródłami Energii (OZE) poprzez
    nabywanie oraz sprzedawanie udziałów.
    Co do zasady prowadzą Państwo działalność operacyjną, w ramach której świadczą
    Państwo na rzecz Spółek Zależnych usługi wsparcia oraz Usługi Doradcze, polegające na
    wsparciu tych Spółek w rozwoju posiadanych przez Spółki Zależne projektów OZE. Tym
    samym, nabycie udziałów w Spółkach Zależnych oznacza także dla Państwa poszerzenie
    portfolio swoich klientów, na rzecz których świadczą Państwo usługi opodatkowane
    podatkiem VAT.
    Planują Państwo nabywać udziały w Spółkach Zależnych, niemniej nie każda transakcja
    musi oznaczać, że Wnioskodawca nabywa 100% udziałów (mogą zdarzać się przypadki, w

    których Spółka nie nabędzie wszystkich udziałów). Obejmują Państwo udziały w Spółkach
    Zależnych również w drodze zakładania nowych spółek lub działań restrukturyzacyjnych,
    w tym podziału spółek.
    Celem nabywania udziałów w Spółkach Zależnych jest rozwój grupy kapitałowej i
    świadczenie na rzecz Spółek Zależnych z grupy kapitałowej Usług Doradczych.
    Ze względu na pełnioną funkcję holdingową nabywając Spółki Zależne udzielają Państwo
    również im pożyczek, jednakże celem nabywania przez Spółkę udziałów w Spółkach
    Zależnych i związanych z tym usług akwizycyjnych nie jest udzielanie pożyczek Spółkom
    Zależnym.
    Świadczą Państwo wskazane powyżej usługi pożyczek na rzecz podmiotów powiązanych
    za wynagrodzeniem w postaci odsetek, stosując obecnie zwolnienie z podatku od
    towarów i usług.
    W dalszym okresie, mogą Państwo też uzyskiwać przychody z zysków osiąganych przez
    Spółki Zależne w postaci dywidend, a także po uzyskaniu przez nabyte spółki
    odpowiedniej wg Państwa wartości, mogą Państwo dokonywać sprzedaży posiadanych
    udziałów w Spółkach Zależnych uzyskując w ten sposób przychody (Przychody z udziałów).
    W toku prowadzonej działalności gospodarczej ponoszą Państwo koszty związane z
    nabywaniem udziałów w Spółkach Zależnych oraz koszty związane z bieżącym
    funkcjonowaniem i świadczeniem Usług Doradczych na rzecz Spółek Zależnych.
    W związku z nabywaniem udziałów w Spółkach Zależnych, ponoszą Państwo szereg
    wydatków udokumentowanych fakturami VAT (Koszty Akwizycyjne, Usługi Akwizycyjne).
    Zakupione usługi są w szczególności dokumentowane fakturami wystawionymi na
    Państwa. Koszty Akwizycyjne są ponoszone przez Spółkę w celu nabycia udziałów w
    Spółkach Zależnych, co umożliwia Państwu również m.in. świadczenie na rzecz Spółek
    Zależnych czynności opodatkowanych podatkiem VAT, tj. Usług Doradczych.
    Ponoszą Państwo również szereg wydatków udokumentowanych fakturami VAT
    związanych z Państwa bieżącym funkcjonowaniem (Bieżące Koszty). Bieżące Koszty są
    związane z ogółem Państwa działalności gospodarczej, w tym ze świadczeniem usług
    opodatkowanych na rzecz Spółek Zależnych. Nabywanie tych usług umożliwia
    prowadzenie działalności gospodarczej przez Państwa, w tym umożliwia wykonywanie
    czynności opodatkowanych.
    Świadczą Państwo na rzecz Spółek Zależnych (a w przypadku niektórych Spółek Zależnych
    będą Państwo świadczyć) Usługi Doradcze podlegające opodatkowaniu VAT (zakres usług
    może się różnić w zależności od Spółki, na rzecz której są one świadczone).
    W celu świadczenia Usług Doradczych, mogą Państwo nabywać m.in. następujące usługi
    (Koszty Usług Doradczych):
        usługi doradcze i zarządzania,
        usługi związane z prowadzeniem developmentu IT, w tym od developerów,
        prowadzących jednoosobowe działalności gospodarcze,
        usługi inżynieryjne,
        usługi prowadzenia ksiąg rachunkowych,
        koszty wyjazdów służbowych związanych ze świadczeniem usług.
    Świadczenie przez Państwa Usług Doradczych zapewnia ograniczenie kosztów poprzez
    wyeliminowanie powielania czynności przez pracowników rozproszonych spółek i
    świadczenie ich z jednego, centralnego miejsca. Ponadto ma wpływać na poprawę

    funkcjonowania Spółek Zależnych poprzez ujednolicenie procesów i procedur, lepszą
    kontrolę wewnętrzną, skrócenie czasu raportowania do Spółki, ujednoliceniu dobrych
    praktyk i obiegu wiedzy w organizacji.
    Bieżące Koszty są związane z ogółem Państwa działalności gospodarczej, w tym ze
    świadczeniem usług opodatkowanych na rzecz Spółek Zależnych. Oznacza to, że są
    związane jednocześnie ze:
        świadczeniem Usług Doradczych i zarządczych na rzecz Spółek Zależnych
        opodatkowanych VAT (usługi opisane we Wniosku jako Usługi Doradcze) oraz
        udzielaniem pożyczek na rzecz Spółek Zależnych.
    Gdyby natomiast doszło w przyszłości do sprzedaży udziałów w Spółkach Zależnych, nie
    jest wykluczone, że koszty ponoszone w ramach Kosztów Bieżącego Funkcjonowania będą
    związane także z tą transakcją.
    Nie uczestniczą i nie będą Państwo uczestniczyli w zarządzaniu Spółkami Zależnymi w
    zakresie wykraczającym poza zwykłe prawa i obowiązki udziałowca. Nabywając udziały w
    Spółkach Zależnych chcą Państwo uzyskiwać przychody w postaci dywidend, czy też
    ewentualnie wzrost wartości nabywanych udziałów w sytuacji ich sprzedaży działając jak
    właściciel. Nie nabywają Państwo zatem udziałów w celach spekulacyjnych.
    Nie uczestniczą i nie będą Państwo uczestniczyć w zarządzaniu Spółkami Zależnymi. Każda
    z tych Spółek Zależnych ma swój zarząd odpowiedzialny za jej bieżące sprawy. Natomiast
    świadczyli i będą Państwo świadczyć na rzecz Spółek Zależnych usługi administracyjne
    oraz doradcze w zakresie gospodarczym - za wynagrodzeniem, jako zewnętrzny dostawca
    na zasadzie cen rynkowych. Jedyną formą kontroli, jaką sprawują lub będą Państwo
    sprawować nad Spółkami Zależnymi, są uprawnienia właścicielskie wynikające z
    posiadanych udziałów.
    Państwa wątpliwości dotyczą tego, czy w związku z przewidywanym uzyskiwaniem
    Przychodów z udziałów, są Państwo zobowiązani do ustalania zakresu wykorzystywania
    nabywanych towarów i usług do celów działalności gospodarczej według „sposobu
    ustalenia proporcji”, o którym mowa w art. 86 ust. 2a ustawy, tj. stosowania
    Prewspółczynnika (pytanie nr 1) oraz czy uzyskiwane w przyszłości Przychody z udziałów
    powinny być uwzględniane przez Państwa przy kalkulacji Współczynnika (proporcji) (w
    mianowniku jako sprzedaż nieuprawniająca do odliczenia VAT naliczonego) (pytanie nr 2).
    Kwestia, czy za działalność gospodarczą można uznać działalność polegającą na
    posiadaniu i sprzedaży akcji oraz udziałów była przedmiotem orzecznictwa Trybunału
    Sprawiedliwości Unii Europejskiej.
    W wyrokach w sprawach C-60/90 i C-155/94 oraz w sprawie C-80/95 TSUE podkreślał, że
    samo posiadanie, czy też emisja udziałów i innych papierów wartościowych co do zasady
    nie stanowi działalności gospodarczej w rozumieniu art. 4 VI Dyrektywy, która pozwalałaby
    na uznanie posiadacza takich udziałów za podatnika. Natomiast w wyroku z 29 kwietnia
    2004 r. w sprawie C#77/01 Empresa de Desenvolvimento Mineiro TSUE uznał, że zwykłe
    nabycie udziałów w innych podmiotach nie stanowi wykorzystania majątku w celu
    osiągnięcia dochodu w sposób ciągły, ponieważ dywidenda uzyskana z udziału jest
    skutkiem własności majątku i nie jest wynagrodzeniem uzyskanym w ramach
    prowadzonej działalności gospodarczej w rozumieniu Dyrektywy. Podobnie transakcje
    finansowe polegające jedynie na sprzedaży udziałów i innych papierów wartościowych,
    np. jednostek w funduszach inwestycyjnych, nie stanowią w ogóle działalności
    gospodarczej.

    Posiłkując się tym orzecznictwem należy stwierdzić, że co do zasady, czynności sprzedaży
    udziałów nie stanowią działalności gospodarczej, a zatem podmiot dokonujący tych
    czynności nie ma statusu podatnika, nawet jeżeli z tytułu innej działalności jest
    podatnikiem.
    Od tej zasady orzecznictwo TSUE przewiduje pewne wyjątki, które pozwalają łączyć z
    faktem posiadania i zbywania papierów wartościowych (akcji, udziałów) wykonywanie
    działalności gospodarczej w rozumieniu ustawy o podatku od towarów i usług, w
    określonych okolicznościach, a mianowicie gdy:
        posiadacz papierów wartościowych uczestniczy w zarządzaniu spółką, której akcje
        posiada,
        sprzedaż akcji, udziałów prowadzona jest w ramach działalności maklerskiej i
        brokerskiej,
        posiadanie udziałów jest bezpośrednim, stałym i koniecznym rozszerzeniem
        działalności gospodarczej.
    Zatem w sytuacji, gdy w zakres prowadzonej przez podmiot działalności gospodarczej nie
    wchodzi obrót papierami wartościowymi, to czynność samego nabycia/sprzedaży
    udziałów innych spółek nie jest traktowana jako działalność gospodarcza w rozumieniu
    ustawy o podatku od towarów i usług. Są to czynności polegające na zarządzaniu własnym
    portfelem w celu maksymalizacji zwrotu z inwestycji. Nie można również samego nabycia
    czy sprzedaży udziałów finansowych w innych przedsiębiorstwach traktować jako
    wykorzystywanie majątku do uzyskiwania z niego dochodów w sposób ciągły.
    Aby obrót ten podlegał opodatkowaniu podatkiem VAT, musi być wykonywany przez
    podatnika w rozumieniu ustawy w ramach jego profesjonalnej aktywności. Podkreślić
    należy, że zakres opodatkowania podatkiem VAT wyznacza czynnik przedmiotowy -
    opodatkowaniu podlega odpłatna dostawa towarów lub odpłatne świadczenie usług, oraz
    czynnik podmiotowy - czynności muszą być wykonywane przez podatnika działającego w
    takim charakterze.
    Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej w orzeczeniu z 14 listopada 2000 r. w sprawie
    C-142/99 Floridienne S.A. Beginvest przeciwko Państwu belgijskiemu stwierdził, że
    zaangażowanie w zarządzanie spółkami zależnymi (w holdingu) należy uznać za
    działalność gospodarczą w rozumieniu art. 4 (2) VI Dyrektywy, ale tylko w zakresie, w jakim
    pociąga to za sobą dokonywanie transakcji podlegających VAT na mocy art. 2 VI
    Dyrektywy, takich jak świadczenie przez Floridienne usług administracyjnych,
    rachunkowych i informatycznych na rzecz swoich spółek zależnych.
    Również w orzeczeniu z 12 lipca 2001 r. w sprawie C-102/00 Welthgrove BV (także spółka
    holdingowa) przeciwko Staatssecretaris van Financien TSUE wyraźnie wskazał, że samo
    zaangażowanie spółki holdingowej w zarządzanie jej spółkami zależnymi, lecz bez
    dokonywania transakcji podlegających VAT w rozumieniu art. 2 VI Dyrektywy, nie może
    być traktowane jak działalność gospodarcza w rozumieniu art. 4 (2) tej Dyrektywy. Wobec
    tego, działalnością gospodarczą będzie tylko takie zarządzanie spółkami zależnymi, które
    pociąga za sobą dokonywanie transakcji podlegających opodatkowaniu na mocy art. 2 VI
    Dyrektywy.
    W orzeczeniu TSUE z 27 września 2001 r. w sprawie C-16/00 Cibo Participations, Trybunał
    podtrzymał stanowisko, że udział spółki holdingowej w zarządzaniu spółkami, których
    udziały nabyła, stanowi działalność gospodarczą w rozumieniu art. 4 ust. 2 VI Dyrektywy,
    ale tylko w przypadku, gdy pociąga to za sobą przeprowadzenie transakcji podlegających
    opodatkowaniu na mocy art. 2 ust. 1 tej Dyrektywy, takich jak świadczenie przez spółkę
    holdingową na rzecz spółek zależnych usług administracyjnych, finansowych, handlowych
    lub technicznych.

    W związku z powyższym, zdaniem TSUE, samo nabycie i posiadanie akcji spółki nie
    powinno być traktowane jako działalność gospodarcza w rozumieniu art. 4 ust. 2 VI
    Dyrektywy, nadająca ich posiadaczowi status podatnika. Trybunał powtórzył tu wyrażone
    wcześniej w orzeczeniu z 20 czerwca 1996 r. C-155/94 stanowisko, że jeżeli objęcie akcji
    nie stanowi działalności gospodarczej, to również nie ma takiego charakteru ich zbycie
    (także orzeczenie TSUE z 26 czerwca 2003 r. w sprawie C-442/01).
    Również w wyroku C-320/17 TSUE wskazał, że samo nabycie i posiadanie udziałów nie
    powinno być uznane, w rozumieniu dyrektywy VAT, za działalność gospodarczą
    przyznającą nabywcy lub posiadaczowi status podatnika. Trybunał podkreślił przy tym, że
    z utrwalonego orzecznictwa Trybunału wynika, że uczestniczenie spółki holdingowej w
    zarządzaniu spółkami, w których nabyła ona udział lub akcje, stanowi działalność
    gospodarczą w rozumieniu art. 9 ust. 1 Dyrektywy VAT, w zakresie, w jakim skutkuje ono
    dokonywaniem transakcji podlegających opodatkowaniu VAT na podstawie art. 2 tej
    dyrektywy, takich jak świadczenie usług administracyjnych, księgowych, finansowych,
    handlowych, informacyjnych i technicznych przez spółkę holdingową na rzecz spółek.
    Interpretując wskazany w tym orzecznictwie wyjątek od omawianej zasady, sprowadzający
    się do możliwości uznania za działalność gospodarczą posiadania (zbywania) udziałów,
    jeżeli towarzyszyłoby temu uczestnictwo w zarządzaniu spółką - WSA w Opolu w wyroku z
    25 czerwca 2010 r., sygn. akt I SA/Op 176/10, stwierdził, że taka możliwość ograniczona
    jest do sytuacji szczególnych, w których udział w zarządzaniu pociąga za sobą
    przeprowadzenie transakcji podlegających opodatkowaniu, takich jak świadczenie usług
    na rzecz spółki.
    Odnosząc powyższe rozważania do sytuacji przedstawionej we wniosku stwierdzić należy,
    że w sytuacji kiedy na rzecz Spółek Zależnych, których udziały zamierzają Państwo zbyć,
    wykonują i będą Państwo wykonywali czynności, które podlegają/będą podlegały
    opodatkowaniu podatkiem VAT (udzielanie pożyczek, Usługi Doradcze, usługi
    administracyjne) to Państwa działania w takim zakresie będą wpisywały się w definicję
    prowadzenia działalności gospodarczej, o której mowa w art. 15 ust. 1 i ust. 2 ustawy, a
    zbycie udziałów będzie podlegało opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, zgodnie
    z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy. Świadcząc na rzecz Spółek Zależnych, w których będą Państwo
    posiadali udziały, czynności podlegające opodatkowaniu VAT, będą Państwo działali w
    zakresie wykraczającym poza zwykłe prawa i obowiązki, związane z posiadaniem udziałów.
    Tym samym Państwa rola nie będzie ograniczała się do biernego modelu realizacji praw
    własnościowych.
    Zatem zbycie udziałów w sytuacji, kiedy dokonują/będą Państwo dokonywali na rzecz
    Spółek Zależnych, których udziały będą Państwo zbywali, czynności podlegających
    opodatkowaniu VAT, prowadzone będzie w ramach działalności gospodarczej, ze względu
    właśnie na wykonywanie ww. czynności na rzecz tych Spółek Zależnych. Wobec tego,
    dokonując sprzedaży udziałów Spółek Zależnych będą Państwo działali w charakterze
    podatnika VAT w rozumieniu ustawy o VAT. Tym samym czynności zbycia udziałów Spółek
    Zależnych będą stanowiły czynności podlegające opodatkowaniu podatkiem VAT.
    Przepisy ustawy o podatku od towarów i usług oraz rozporządzeń wykonawczych do tej
    ustawy, przewidują dla niektórych towarów i usług zwolnienie od podatku. Zakres i zasady
    zwolnienia od podatku dostaw towarów lub świadczenia usług zostały określone m.in. w
    art. 43 ustawy.
    Na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 40a ustawy:
      Zwalnia się od podatku usługi, w tym także usługi pośrednictwa, których
      przedmiotem są udziały w:
        a) spółkach,
        b) innych niż spółki podmiotach, jeżeli mają one osobowość prawną,
        - z wyłączeniem usług przechowywania tych udziałów i zarządzania nimi.

    Zwolnienie, o którym mowa w art. 43 ust. 1 pkt 40a ustawy, nie jest uzależnione od
    rodzaju podmiotu świadczącego te usługi. Sam zakres usług jest bardzo szeroki, jedynym
    bowiem kryterium przedmiotowego zwolnienia jest świadczenie usług, których
    przedmiotem są udziały w spółkach lub innych podmiotach, jeżeli mają one osobowość
    prawną (a także usługi pośrednictwa w tym zakresie). W efekcie usługi dotyczące obrotu
    udziałami oraz pośrednictwa w tym zakresie korzystają ze zwolnienia od podatku na
    podstawie ww. art. 43 ust. 1 pkt 40a ustawy.
    Powyższe zwolnienia uregulowane zostały w ustawie o podatku od towarów i usług
    wskutek odzwierciedlenia odpowiednich przepisów Dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia
    28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. U.
    UE L z 2006 r. Nr 347 str. 1 ze zm.). Zgodnie z art. 135 ust. 1 lit. f) Dyrektywy 2006/112/WE:
    Państwa członkowskie zwalniają transakcje, łącznie z pośrednictwem, jednakże z
    wyłączeniem przechowywania i zarządzania, których przedmiotem są akcje, udziały w
    spółkach lub związkach, obligacje i inne papiery wartościowe, z wyłączeniem dokumentów
    ustanawiających tytuł prawny do towarów, oraz praw do papierów wartościowych, o
    których mowa w art. 15 ust. 2.
    Na podstawie art. 43 ust. 15 ustawy:
      Zwolnienia, o których mowa w ust. 1 pkt 7, 12 i 37-41, nie mają zastosowania do:
        1) czynności ściągania długów, w tym factoringu;
        2) usług doradztwa;
        3) usług w zakresie leasingu.
    Zgodnie z art. 43 ust. 16 ustawy:
      Zwolnienie, o którym mowa w ust. 1 pkt 40a i 41, nie ma zastosowania do usług
      dotyczących praw i udziałów odzwierciedlających:
        1) tytuł prawny do towarów;
        2) tytuł własności nieruchomości;
        3) prawa rzeczowe dające ich posiadaczowi prawo do korzystania z nieruchomości;
        4) udziały i inne tytuły prawne dające ich posiadaczowi prawne lub faktyczne
          prawo własności lub posiadania nieruchomości lub jej części;
        5) prawa majątkowe, których instrumentami bazowymi są towary, mierniki i limity
          wielkości produkcji oraz uprawnienia do emisji zanieczyszczeń, i które mogą być
          zrealizowane poprzez dostawę towarów lub świadczenie usług innych niż
          zwolnione z podatku.
    Co istotne, pojęcia używane do oznaczania zwolnień, o których mowa w art. 43 ustawy,
    winny być interpretowane w sposób ścisły, gdyż zwolnienia te stanowią odstępstwa od
    ogólnej zasady, zgodnie z którą podatek od towarów i usług pobierany jest od każdej
    usługi świadczonej odpłatnie przez podatnika. Zwolnienia stanowią pojęcia autonomiczne
    prawa wspólnotowego, które mają na celu uniknięcie rozbieżności pomiędzy państwami
    członkowskimi w stosowaniu systemu VAT i które należy sytuować w ogólnym kontekście
    wspólnego systemu VAT.
    Jednocześnie zwrócić należy uwagę na przepis art. 43 ust. 22 ustawy, zgodnie z którym:
      Podatnik może zrezygnować ze zwolnienia od podatku usług, o których mowa w ust.
      1 pkt 7, 12 i 38-41, świadczonych na rzecz podatników, i wybrać ich opodatkowanie,
      pod warunkiem że:
        1) jest zarejestrowany jako podatnik VAT czynny;

        2) złoży naczelnikowi urzędu skarbowego pisemne zawiadomienie o wyborze
          opodatkowania tych usług przed początkiem okresu rozliczeniowego, od
          którego rezygnuje ze zwolnienia.
    Stosownie zaś do ust. 23 ww. przepisu:
      Podatnik, o którym mowa w ust. 22, może, nie wcześniej niż po upływie 2 lat, licząc
      od początku okresu rozliczeniowego, od którego wybrał opodatkowanie usług, o
      których mowa w ust. 1 pkt 7, 12 i 38-41, ponownie skorzystać ze zwolnienia od
      podatku tych usług, pod warunkiem złożenia naczelnikowi urzędu skarbowego
      pisemnego zawiadomienia o rezygnacji z opodatkowania, przed początkiem okresu
      rozliczeniowego, od którego ponownie będzie korzystał ze zwolnienia.
    Powołane przepisy umożliwiają wybór opodatkowania określonych usług, które
    dotychczas obligatoryjnie korzystały ze zwolnienia od podatku - w tym m.in. właśnie usług
    których przedmiotem są udziały w spółkach, przy czym możliwość wyboru opcji
    opodatkowania dotyczy wyłącznie usług świadczonych na rzecz innych podatników, przy
    zachowaniu warunków określonych w art. 43 ust. 22 i 23 ustawy.
    W tym miejscu należy zauważyć, że art. 43 ust. 1 pkt 40a ustawy odnosi się do udziałów w
    spółkach. Zgodnie z utrwalonym stanowiskiem doktryny użycie sformułowania „udziałów”
    nie zawęża zastosowania art. 43 ust. 1 pkt 40a ustawy wyłącznie do spółek kapitałowych.
    W świetle całokształtu systemu opodatkowania VAT nie ulega wątpliwości, że intencją
    ustawodawcy było objęcie zwolnieniem również transakcji, których przedmiotem jest
    zbycie ogółu praw i obowiązków w spółkach osobowych. Ponadto użycie sformułowania
    „udziałów” nie zawęża zastosowania art. 43 ust. 1 pkt 40a ustawy wyłącznie do spółek
    działających na gruncie przepisów prawa polskiego. Ww. przepis ma zastosowanie
    również do transakcji, których przedmiotem jest zbyciem udziałów w spółkach
    działających na gruncie przepisów prawa obcego.
    Wskazali Państwo, że nie zbywają i nie będą Państwo zbywali udziałów w Spółkach
    Zależnych w ramach działalności maklerskiej i brokerskiej. Nie świadczą i nie będą
    Państwo świadczyli usług przechowywania udziałów i zarządzania nimi. Nie świadczą i nie
    będą Państwo świadczyli usług, o których mowa w art. 43 ust. 15 ustawy o podatku od
    towarów i usług. Posiadają Państwo wyłącznie udziały w Spółkach Zależnych i w żadnym
    zakresie udziały te nie odzwierciedlają:
    a) tytułu prawnego do towarów,
    b) tytułu własności nieruchomości,
    c) prawa rzeczowego dającego posiadaczowi prawo do korzystania z nieruchomości,
    d) udziałów i innych tytułów prawnych dających ich posiadaczowi prawne lub faktyczne
      prawo własności lub posiadania nieruchomości lub jej części,
    e) prawa majątkowego, których instrumentami bazowymi są towary, mierniki i limity
      wielkości produkcji oraz uprawnienia do emisji zanieczyszczeń, i które mogą być
      zrealizowane poprzez dostawę towarów lub świadczenie usług innych niż zwolnione z
      podatku.
    W analizowanej sprawie nie znajdą zatem zastosowania wyłączenia, o których mowa w
    art. 43 ust. 15 i 16 ustawy.
    Zamierzają Państwo złożyć zawiadomienie o rezygnacji ze zwolnienia od podatku VAT,
    przewidzianego dla usług w zakresie czynności finansowych, w tym udzielania pożyczek
    zgodnie z art. 43 ust. 22 ustawy VAT, tj. zrezygnują Państwo ze zwolnienia od podatku VAT
    usług, o których mowa w art. 43 ust. 1 pkt 7, 12 i 38-41 świadczonych na rzecz podatników
    i dokonają wyboru opodatkowania takich transakcji podatkiem VAT.

    Wskazali Państwo, że nie korzystają Państwo obecnie ze zwolnienia z podatku VAT usług, o
    których mowa w art. 43 ust. 1 pkt 7, 12 i 38-41. Rozważają Państwo jednak możliwość
    skorzystania z tego zwolnienia w przyszłości.
    Wobec tego, przyszła sprzedaż udziałów w Spółkach Zależnych będzie spełniała przesłanki
    wynikające z art. 43 ust. 1 pkt 40a ustawy i będzie korzystała ze zwolnienia od podatku
    VAT na podstawie ww. artykułu.
    Podstawowe zasady dotyczące odliczania podatku naliczonego zostały sformułowane w
    cyt. wyżej art. 86 ust. 1 ustawy. Dokonując analizy przepisów stwierdzić należy, że na
    podstawie art. 90 ust. 1 ustawy, występuje obowiązek wyodrębnienia podatku
    naliczonego związanego z czynnościami, w stosunku do których przysługuje prawo do
    obniżenia kwoty podatku należnego oraz kwot podatku naliczonego związanego z
    czynnościami, w związku z którymi takie prawo nie przysługuje. Natomiast w sytuacji, gdy
    nie jest możliwe wyodrębnienie całości lub części kwot podatku związanego z
    czynnościami, w stosunku do których przysługuje prawo do obniżenia kwoty podatku
    należnego oraz kwot podatku naliczonego związanego z czynnościami, w związku z
    którymi takie prawo nie przysługuje, podatnik jest obowiązany do proporcjonalnego
    rozliczenia podatku naliczonego, zgodnie z art. 90 ust. 2 ustawy.
    Z powołanych przepisów wynika, że proporcja wyliczana jest jako udział rocznego obrotu z
    tytułu czynności, w związku z którymi przysługuje prawo do obniżenia kwoty podatku
    należnego, w całkowitym obrocie uzyskanym z tytułu czynności, w związku z którymi
    podatnikowi przysługuje prawo do obniżenia kwoty podatku należnego, oraz czynności, w
    związku z którymi podatnikowi nie przysługuje takie prawo. Zasada proporcjonalnego
    odliczania podatku ma zastosowanie do tej kategorii zakupów, których nie da się
    jednoznacznie w całości lub w części przypisać do konkretnego rodzaju sprzedaży.
    Ponadto przepisy dotyczące zasad odliczania częściowego, zawarte w art. 90 ustawy,
    znajdują zastosowanie wyłącznie w odniesieniu do czynności wykonywanych w ramach
    działalności gospodarczej w rozumieniu ustawy. A zatem dotyczą czynności podlegających
    opodatkowaniu. Natomiast nie dotyczą czynności, których wykonanie nie powoduje
    konsekwencji podatkowych.
    Zarówno w akcie zasadniczym jak i w rozporządzeniach wykonawczych do ustawy
    ustawodawca nie zdefiniował pojęcia „charakter pomocniczy”. W takim przypadku w
    pierwszej kolejności stosuje się wykładnię językową. Dopiero, gdy wykładnia językowa nie
    prowadzi do jednoznacznych rezultatów dopuszczalne jest skorzystanie z pozajęzykowych
    dyrektyw interpretacyjnych.
    Według słownika języka polskiego pod red. W. Doroszewskiego „pomocniczy” to „służący
    jako pomoc, wspomagający co, współdziałający w czym ubocznie, dodatkowo; posiłkowy,
    dodatkowy”.
    Należy zauważyć, że przepis art. 174 ust. 1 Dyrektywy 2006/112/WE Rady z 28 listopada
    2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. Urz. UE L Nr 347
    z 11 grudnia 2006 r. str. 1 ze zm.) wskazuje, w jaki sposób w oparciu o dane dotyczące
    struktury wszystkich transakcji podatnika, należy obliczyć kwotę odliczeń przysługujących
    podatnikowi wykonującemu czynności wywierające różne skutki w zakresie prawa do
    odliczenia podatku.
    Natomiast zgodnie z przepisem art. 174 ust. 2 Dyrektywy 2006/112/WE, niektóre kategorie
    przychodów wyłączane są z obrotów uwzględnianych przy obliczeniu proporcji, o której
    mowa w ust. 1. Oznacza to, że dokonywanie niektórych transakcji zarówno
    opodatkowanych, jak i zwolnionych od podatku nie wpływa na wysokość podatku
    naliczonego podlegającego proporcjonalnemu rozliczeniu.
    Na podstawie przepisu art. 174 ust. 2 Dyrektywy 2006/112/WE:

      W drodze odstępstwa od ust. 1, przy obliczaniu proporcji podlegającej odliczeniu nie
      uwzględnia się następujących kwot:
        a) wysokości obrotu uzyskanego z dostaw dóbr inwestycyjnych używanych przez
          podatnika do potrzeb jego przedsiębiorstwa;
        b) wysokości obrotu uzyskanego z transakcji związanych z pomocniczymi
          transakcjami w zakresie nieruchomości i z pomocniczymi transakcjami
          finansowymi;
        c) wysokości obrotu uzyskanego z transakcji, o których mowa w art. 135 ust. 1 lit. b)
          -g), jeżeli są to transakcje pomocnicze.
    Przepisy unijnej dyrektywy w zakresie VAT posługują się określeniem „incidental
    transactions” w ramach odpowiedniego przepisu, co na język polski może być tłumaczone
    jako „transakcje incydentalne/uboczne”. Termin „incydentalny” wg Słownika języka
    polskiego (Słownika Wydawnictwa Naukowego PWN) oznacza przy tym „mający małe
    znaczenie lub zdarzający się bardzo rzadko”, natomiast termin „uboczny” oznacza
    „dotyczący czegoś pośrednio, mniej istotny lub dodatkowy”. Transakcje o charakterze
    „incydentalnym” oznaczają zdarzenia występujące nie tyle rzadko, ile ubocznie, przy
    określonej okazji, nawet gdyby występowały w sposób powtarzalny. Pojęcie
    „incydentalności” odnosi się więc nie tyle do samej częstotliwości występowania danego
    zdarzenia, co raczej do jego poboczności względem zasadniczej działalności podatnika.
    Interpretując termin transakcji pomocniczych należy także wskazać na orzecznictwo
    Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej. W wyroku z 29 kwietnia 2004 r. w sprawie
    Empresa de Desenvolvimento Mineiro (C-77/01) Trybunał rozstrzygał kwestię możliwości
    uznania za transakcje incydentalne (pomocnicze) w rozumieniu art. 19 ust. 2 (który był
    odpowiednikiem art. 174 ust. 2 w VI Dyrektywie) różnych transakcji finansowych,
    dokonywanych przez spółkę holdingową. Transakcje finansowe, które były przedmiotem
    rozważań TSUE obejmowały udzielanie pożyczek, lokowanie środków na rachunkach
    depozytów bankowych lub w papierach wartościowych, takich jak bony skarbowe lub
    certyfikaty depozytowe, przy czym wysokość wpływów z takiej działalności finansowej
    przewyższała wpływy z działalności operacyjnej.
    W świetle powyższego wyroku, najważniejszą przesłanką uznania transakcji za
    pomocniczą w rozumieniu art. 174 Dyrektywy, a tym samym art. 90 ust. 6 pkt 1 i 2 ustawy,
    powinien być niewielki poziom wykorzystywania zasobów przedsiębiorstwa, przy czym
    dotyczy to generalnie tych zasobów, których nabycie wiązało się z powstaniem podatku
    naliczonego.
    Ponadto jak wskazał Trybunał w wyroku z 11 lipca 1996 r. w sprawie Regie Dauphinoise (C-
    306/94) transakcje pomocnicze w rozumieniu art. 174 Dyrektywy, a tym samym art. 90
    ust. 6 pkt 1 i 2 ustawy, nie mogą być to transakcje, które stanowią bezpośrednie, stałe i
    konieczne rozszerzenie działalności podatnika. Jeżeli więc działalność finansowa lub
    związana z transakcjami nieruchomościowymi stanowi stały i niezbędny element
    wbudowany w funkcjonowanie przedsiębiorstwa podatnika, to transakcje takie nie mogą
    być uznane za pomocnicze.
    Zaznaczyć przy tym należy, że Trybunał orzekał na tle konkretnego stanu faktycznego,
    indywidualnego dla danej sprawy. Jakkolwiek więc w obu tych orzeczeniach Trybunał
    sformułował określone tezy, to jednak nie można stwierdzić, aby kwestia rozumienia i
    zakresu stosowania przepisów odnoszących się do czynności sporadycznych, była już w
    orzecznictwie ustalona w sposób jednoznaczny. Ocena omawianego pojęcia
    „pomocniczości” świadczonych usług nie jest pojęciem uniwersalnym, dającym się odnieść
    do ogólnych okoliczności w analizowanych sprawach, lecz opiera się na wielu
    różnorodnych przesłankach. Tak więc, przy bardzo nieostrych granicach podlegającego
    wykładni pojęcia „incydentalnych (pomocniczych) transakcji finansowych”, co wynika
    również z przytoczonych orzeczeń TSUE, nie powinien decydować jeden wskaźnik, punkt

    odniesienia, czy też jedno tylko kryterium, ale ich całokształt wyznaczający miejsce,
    znaczenie i zakres danych transakcji w całokształcie działalności gospodarczej podatnika.
    Zatem transakcje pomocnicze w rozumieniu art. 90 ust. 6 pkt 1 i 2 ustawy, to transakcje,
    które nie wiążą się (lub wiążą się w sposób marginalny) z wykorzystaniem składników
    majątkowych oraz usług, które przy zakupie podlegają opodatkowaniu.
    Drugim z kryteriów ukształtowanym przez orzecznictwo TSUE jest warunek, aby nie mogły
    być to transakcje, które stanowią bezpośrednie, stałe i konieczne rozszerzenie działalności
    podatnika.
    Na taką interpretację może wskazywać także ww. orzeczenie w sprawie C-77/01, w którym
    TSUE za sporadyczne uznał te transakcje finansowe, których realizacja angażuje niewielką
    ilość towarów lub usług podlegających opodatkowaniu podatkiem VAT (które to towary i
    usługi stanowią aktywa podatnika), a skala przychodów może być wskazówką, czy
    rzeczywiście transakcje mają charakter sporadyczny. Oprócz powyższego, Trybunał
    zaznaczył również, że sam fakt wytworzenia większego dochodu niż działalność
    podstawowa podatnika, w wyniku transakcji finansowych, nie może powodować, że
    transakcji tych nie można uznać za sporadyczne. W konsekwencji kryterium oceny, czy
    dana transakcja jest sporadyczna lub mająca charakter pomocniczy, czy też nie, nie może
    być zatem wyłącznie uznanie, że dana transakcja ze względu na swoją wartość
    (minimalna) lub liczbę (jednorazowość) jest sporadyczna. Przez sporadyczność danej
    transakcji należy rozumieć okoliczności jej dokonania. Jeśli okoliczności te wskazują, że
    podatnik dokonuje danego typu transakcji incydentalnie, wówczas - bez względu na ich
    wartość lub liczbę, należy je potraktować jako sporadyczne w rozumieniu omawianego
    przepisu. Jeżeli natomiast okoliczności wskazują, że podatnik wykonuje dany typ transakcji
    jako element prowadzonej przez siebie działalności gospodarczej, wówczas należy uznać,
    że transakcje takie nie są sporadyczne i to zarówno bez względu na ich wartość, jak i
    liczbę. Transakcjami, które nie mogą być uznane za sporadyczne będą natomiast takie,
    które z założenia mają być wykonane jako element prowadzonej działalności.
    Zatem transakcje „pomocnicze” nie są związane z zasadniczą działalnością podatnika, a
    przychody z ich tytułu nie są bezpośrednim, stałym i koniecznym uzupełnieniem tej
    działalności. Jeżeli działalność stanowi stały i niezbędny element wbudowany w
    funkcjonowanie przedsiębiorstwa podatnika, to transakcje takie nie mogą być uznane za
    pomocnicze i incydentalne. Aby bowiem dojść do wniosku, że czynności te mają taki
    charakter, konieczne jest ich zestawienie według różnorakich kryteriów. Trzeba wziąć
    zatem pod uwagę wartość, ilość, częstotliwość czynności, stopień zaangażowania aktywów
    podatnika itd., na tle całokształtu jego działalności, ale także to, czy stanowią one
    uzupełnienie zasadniczej działalności gospodarczej podatnika. Innymi słowy, aby ocenić,
    czy czynność jest pomocnicza (incydentalna) należy wziąć pod uwagę całokształt
    działalności podatnika. Jeżeli dana działalność stanowi stały i niezbędny element
    wbudowany w funkcjonowanie przedsiębiorstwa podatnika, to transakcje takie nie mogą
    być uznane za pomocnicze.
    Zatem, transakcje mające charakter pomocniczy to takie, które nie są związane z
    zasadniczą działalnością podatnika, a przychody z ich tytułu nie są bezpośrednim, stałym i
    koniecznym uzupełnieniem tej działalności. Tak więc, aby ocenić czy dana czynność może
    być uznana za mającą charakter pomocniczy należy wziąć pod uwagę nie tylko
    częstotliwość jej wykonywania, ale także to, czy stanowi ona uzupełnienie zasadniczej
    działalności gospodarczej podatnika.
    Jak wynika z przytoczonego orzecznictwa TSUE, przy bardzo nieostrych granicach wykładni
    pojęcia „incydentalnych (pomocniczych) transakcji finansowych”, nie powinien decydować
    jeden wskaźnik, czy też jedno kryterium, ale ich całokształt wyznaczający miejsce,
    znaczenie i zakres danych transakcji w całokształcie działalności gospodarczej podatnika.
    Jak już wskazano, aby ocenić, czy dane czynności mogą być uznane za „pomocnicze”
    konieczne jest ich zestawienie według różnych kryteriów (wartości, ilości, częstotliwości,
    wielkości zaangażowanych środków itd.) z całokształtem działalności podatnika. Innymi

    słowy, aby ocenić, czy czynność jest pomocnicza, należy wziąć pod uwagę całokształt
    działalności podatnika. Jeśli okoliczności wskazują, że podatnik wykonuje dany typ
    transakcji jako element prowadzonej przez siebie działalności gospodarczej, wówczas
    należy uznać, że transakcje takie nie są pomocnicze. Transakcjami, które nie mogą być
    uznane za pomocnicze będą takie, które z założenia mają być wykonane jako element
    prowadzonej działalności.
    Z uwagi na powyższe należy wskazać, że aby ocenić, czy opisane we wniosku transakcje
    sprzedaży udziałów Spółek Zależnych będą miały charakter czynności pomocniczych w
    rozumieniu powołanego wyżej art. 90 ust. 6 ustawy, konieczne będzie zestawienie ich
    według różnorakich kryteriów. Trzeba wziąć zatem pod uwagę wartość, ilość,
    częstotliwość, stopień zaangażowania aktywów podatnika itd., na tle całokształtu Państwa
    działalności. Innymi słowy, aby ocenić, czy czynność jest pomocnicza, należy wziąć pod
    uwagę całokształt Państwa działalności.
    W analizowanej sprawie transakcje polegające na sprzedaży przez Państwa udziałów w
    Spółkach Zależnych, z tytułu których to czynności będzie Państwu przysługiwało
    wynagrodzenie wyraźnie wskazują, że nie będą to czynności przypadkowe, incydentalne,
    lecz będą to czynności planowane, stanowiące jeden z rodzajów Państwa działalności.
    Jak wskazałem powyżej transakcje polegające na sprzedaży udziałów Spółek Zależnych
    będą stanowiły działalność gospodarczą w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy o podatku od
    towarów i usług, w której będą Państwo występowali w charakterze podatnika, a tym
    samym czynności te będą czynnościami opodatkowanymi podatkiem od towarów i usług.
    Przedstawione okoliczności sprawy wskazują, że transakcje polegające na sprzedaży przez
    Państwa udziałów w Spółkach Zależnych będą wpisane w Państwa zasadniczą działalność.
    Czynności wykonywane przez Państwa nie będą stanowiły czynności o charakterze
    pomocniczym, za czym przemawiają m.in. następujące okoliczności:
        noszą one cechy powtarzalności - wskazali Państwo, że po uzyskaniu przez nabyte
        spółki odpowiedniej wg Państwa wartości, mogą Państwo dokonywać sprzedaży
        posiadanych udziałów w Spółkach Zależnych uzyskując w ten sposób przychody;
        zatem nie będzie to transakcja jednorazowa;
        jest to działalność planowana, stanowiąca jeden z rodzajów Państwa działalności -
        planują Państwo w przyszłości sprzedaż posiadanych udziałów w Spółkach
        Zależnych uzyskując w ten sposób przychody; nie jest zatem przypadkowa i
        sporadyczna;
        ww. transakcje będą stanowiły, wbrew Państwa twierdzeniu stałe, bezpośrednie i
        konieczne rozszerzenie Państwa głównej działalności - jak Państwo wskazali, co do
        zasady prowadzą Państwo działalność operacyjną, w ramach której świadczą
        Państwo na rzecz Spółek Zależnych usługi wsparcia oraz Usługi Doradcze,
        polegające na wsparciu tych Spółek w rozwoju posiadanych przez Spółki Zależne
        projektów OZE. Tym samym, nabycie udziałów w Spółkach Zależnych oznacza także
        dla Państwa poszerzenie portfolio swoich klientów, na rzecz których świadczą
        Państwo usługi opodatkowane podatkiem VAT. Celem nabywania udziałów w
        Spółkach Zależnych jest rozwój grupy kapitałowej i świadczenie na rzecz Spółek
        Zależnych z grupy kapitałowej Usług Doradczych;
        marginalne zaangażowanie zasobów finansowych i osobowych przy realizacji ww.
        transakcji nie przesądza o ich pomocniczym charakterze, skoro jest ona
        nieodłączną częścią Państwa działalności głównej.

    Skoro za „pomocnicze” należy uznać te transakcje, które nie będą stanowiły
    bezpośredniego, stałego i koniecznego uzupełnienia podstawowej działalności podatnika,
    nie będą wymagały nadmiernego zaangażowania aktywów podatnika, będą występowały
    rzadko, to w przedmiotowej sprawie transakcji polegających na sprzedaży przez Państwa
    udziałów w Spółkach Zależnych, będących konsekwencją świadomego i zaplanowanego
    działania, nie będzie można uznać za transakcje dokonywane „pomocniczo” w znaczeniu
    przepisu art. 90 ust. 6 ustawy.
    Wykonywane przez Państwa transakcje polegające na sprzedaży przez Państwa udziałów
    w Spółkach Zależnych nie będą nosiły znamion czynności „pomocniczych”. Do obrotu
    uzyskanego z tytułu ww. czynności nie będzie miał zatem zastosowania art. 90 ust. 6
    ustawy, a Państwo będą zobowiązani uwzględniać obrót realizowany w związku ze
    świadczeniem przedmiotowej usługi przy obliczaniu proporcji, o której mowa w art. 90
    ust. 2 ustawy.
    W rezultacie, dla celu ustalenia proporcji, o której mowa w art. 90 ust. 2 ustawy, do
    rocznego obrotu uzyskanego z tytułu czynności, w związku z którymi podatnikowi nie
    przysługuje prawo do obniżenia kwoty podatku należnego (ust. 3), powinni Państwo
    uwzględnić uzyskiwane w przyszłości przychody ze sprzedaży udziałów w Spółkach
    Zależnych, gdyż transakcje te nie będą stanowiły dla Państwa transakcji finansowych o
    charakterze pomocniczym w rozumieniu art. 90 ust. 6 ustawy.
    Zatem uzyskiwane w przyszłości przez Państwa przychody ze sprzedaży udziałów w
    Spółkach Zależnych powinny być uwzględniane przez Państwa przy kalkulacji
    Współczynnika (w mianowniku jako sprzedaż nieuprawniająca do odliczenia VAT
    naliczonego).
    Ustawa o podatku od towarów i usług ani przepisy wykonawcze do niej nie definiują
    pojęcia „dywidenda”. Zatem, w celu jego zdefiniowania należy odwołać się do słownika
    języka polskiego. Zgodnie z definicją słownikową, zawartą w internetowym Słowniku
    Języka Polskiego PWN (http://sjp.pwn.pl), słowo dywidenda oznacza „część rocznego zysku
    spółki akcyjnej dzielona między akcjonariuszy odpowiednio do posiadanych przez nich
    akcji”.
    Przepisy regulujące wypłatę dywidendy zawarte są w art. 191-197 ustawy z dnia 15
    września 2000 r. - Kodeks spółek handlowych (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 18 ze zm.), zwanej
    dalej Kodeksem spółek handlowych.
    Zgodnie z art. 191 § 1 Kodeksu spółek handlowych:
      Wspólnik ma prawo do udziału w zysku wynikającym z rocznego sprawozdania
      finansowego i przeznaczonym do podziału uchwałą zgromadzenia wspólników, z
      uwzględnieniem przepisu art. 195 § 1.
    Stosownie do art. 191 § 3 Kodeksu spółek handlowych:
      Jeżeli umowa spółki nie stanowi inaczej, zysk przypadający wspólnikom dzieli się w
      stosunku do udziałów.
    Na podstawie art. 193 § 1 Kodeksu spółek handlowych:
      Uprawnionymi do dywidendy za dany rok obrotowy są wspólnicy, którym udziały
      przysługiwały w dniu powzięcia uchwały o podziale zysku.
    Na podstawie art. 193 § 4 Kodeksu spółek handlowych:
      Dywidendę wypłaca się w dniu określonym w uchwale wspólników. Jeżeli uchwała
      wspólników takiego dnia nie określa, dywidenda jest wypłacana niezwłocznie po dniu
      dywidendy.
    W myśl art. 194 Kodeksu spółek handlowych:

      Umowa spółki może upoważniać zarząd do wypłaty wspólnikom zaliczki na poczet
      przewidywanej dywidendy za rok obrotowy, jeżeli spółka posiada środki
      wystarczające na wypłatę.
    Z powyższych przepisów wynika, że dywidenda jest formą partycypowania przez
    udziałowca w zysku rocznym spółki. Wspólnik ma prawo do udziału w zyskach spółki,
    której udziałów jest posiadaczem, pod warunkiem przeznaczenia go uchwałą walnego
    zgromadzenia wspólników do wypłaty. Wypłata dywidendy jest jednostronnym
    świadczeniem spółki na rzecz udziałowca.
    Przepisy Kodeksu spółek handlowych nie określają formy wypłaty dywidendy. W praktyce
    obrotu gospodarczego najpopularniejszą formą wypłaty dywidendy jest świadczenie
    pieniężne. Jednak dozwolona jest także wypłata dywidendy w naturze, np. w formie rzeczy
    oznaczonych co do gatunku lub w towarze (dywidenda rzeczowa). Ta forma wypłaty
    dywidendy jest możliwa tylko wówczas, gdy statut spółki wprost ją przewiduje.
    Co istotne, wypłata dywidendy jest szczególnym rodzajem czynności prawnej. Źródłem
    nabycia przedmiotu dywidendy i tytułem do uzyskania przysporzenia przez wspólnika
    spółki nie jest umowa cywilnoprawna, ale uchwała walnego zgromadzenia wspólników
    (akt o charakterze właścicielskim) w oparciu o odpowiednie zapisy umowy spółki. Jest to
    czynność wyraźnie uregulowana w Kodeksie spółek handlowych i nie mają do niej
    zastosowania przepisy Kodeksu cywilnego dotyczące sprzedaży lub zamiany.
    Zatem uzyskiwanych przez Państwa przychodów z zysków osiąganych przez Spółki
    Zależne w postaci dywidend nie można uznać za uzyskiwane w ramach prowadzenia
    jakiejkolwiek działalności gospodarczej. Wypłata dywidendy będzie związana z
    funkcjonowaniem spółek kapitałowych i występującym po stronie udziałowców prawie do
    zysku. Zatem ww. kwot nie można uznać za wynagrodzenie z tytułu wykonywania przez
    Państwa czynności opodatkowanych podatkiem od towarów i usług.
    Tym samym, uzyskiwane przez Państwa w przyszłości przychody z zysków w postaci
    dywidend nie powinny być uwzględniane przy kalkulacji Współczynnika (w mianowniku
    jako sprzedaż nieuprawniająca do odliczenia podatku naliczonego). Wynika to z faktu, że
    ww. przychody z zysków w postaci dywidend nie będą stanowiły obrotu - wynagrodzenia z
    tytułu świadczenia przez Państwa czynności podlegających opodatkowaniu podatkiem od
    towarów i usług. Nie będą Państwo występowali w charakterze podatnika VAT w
    odniesieniu do czynności, w związku z którymi będą Państwo uzyskiwali przychody z
    zysków w postaci dywidend. W konsekwencji, w tym zakresie nie znajdą zastosowania
    przepisy art. 90 ustawy.
    Odnosząc się natomiast do obowiązku ustalania zakresu wykorzystywania nabywanych
    towarów i usług do celów działalności gospodarczej według „sposobu ustalenia proporcji”
    w związku z osiąganiem Przychodów z udziałów należy podkreślić, że podstawową
    przesłanką warunkującą stosowanie przepisu art. 86 ust. 2a ustawy, jest wykonywanie
    przez podatnika czynności „innych niż działalność gospodarcza” (z wyjątkiem
    wykorzystania na cele osobiste, do których może mieć zastosowanie art. 7 ust. 2 i art. 8
    ust. 2 ustawy). Dla stwierdzenia, czy dana działalność lub czynności stanowią „cele inne niż
    związane z działalnością gospodarczą” znaczenie ma, czy mieszczą się one w przedmiocie
    działalności danego podmiotu. W przypadku więc wykonywania obok czynności, które
    podlegają opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, również czynności
    niegenerujących opodatkowania VAT - w pierwszej kolejności należy dokonać oceny, czy
    czynności te należy uznać za odrębny, obok działalności gospodarczej, przedmiot
    działalności podatnika, czy też czynności te towarzyszą działalności gospodarczej. W
    przypadku stwierdzenia, że czynności niegenerujące podatku należnego stanowią
    odrębny obok działalności gospodarczej przedmiot działalności, wówczas, w celu
    odliczenia podatku naliczonego (jeżeli nie będzie możliwe przypisanie go w całości do
    działalności gospodarczej), podatnik ma obowiązek stosować zasady, o których mowa w
    art. 86 ust. 2a-2h ww. ustawy.

    Analiza okoliczności faktycznych sprawy w kontekście obowiązujących w tym zakresie
    przepisów prawa pozwala stwierdzić, że nie będą Państwo obowiązani do określania kwot
    podatku naliczonego do odliczenia zgodnie ze „sposobem określenia proporcji”, o którym
    mowa w art. 86 ust. 2a ustawy, w związku z przewidywanym uzyskiwaniem Przychodów z
    udziałów - otrzymaniem dywidendy od Spółek Zależnych lub ewentualną przyszłą
    sprzedażą udziałów w Spółkach Zależnych. Wskazane Przychody z udziałów należy uznać
    za związane z prowadzoną przez Państwa działalnością gospodarczą. Przychody z
    udziałów nie powodują powstania u Państwa sfery działalności innej niż działalność
    gospodarcza.
    Wykonywane przez Państwa czynności (w szczególności dotyczące obejmowania udziałów)
    związane będą z realizowaną przez Państwa działalnością inwestycyjną, której głównym
    założeniem jest wzrost wartości posiadanych aktywów. Działalność inwestycyjna stanowi
    zasadniczy element prowadzonej przez Państwa działalności gospodarczej. Jak wskazałem
    powyżej transakcje polegające na sprzedaży udziałów Spółek Zależnych będą stanowiły
    działalność gospodarczą w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy o podatku od towarów i usług,
    w której będą Państwo występowali w charakterze podatnika, a tym samym czynności te
    będą czynnościami opodatkowanymi podatkiem od towarów i usług. Natomiast fakt, że
    przychody z zysków w postaci dywidend nie będą podlegały opodatkowaniu podatkiem od
    towarów i usług VAT nie zmienia tego, że będą one efektem podejmowanych przez
    Państwa czynności w ramach działalności inwestycyjnej, tj. działalności gospodarczej.
    Pomimo więc, że otrzymane dywidendy od Spółek Zależnych nie będą bezpośrednim
    wynagrodzeniem w zamian za realizowane przez Państwa czynności podlegające
    opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług (dostawę towarów lub świadczenie usług),
    to będą konsekwencją strategii inwestycyjnej, zakładającej wzrost wartości posiadanych
    aktywów. Z tytułu ww. działalności inwestycyjnej uzyskają Państwo bowiem dywidendy
    (przychody z zysków osiąganych przez Spółki Zależne), jak również sama sprzedaż
    posiadanych udziałów (w sytuacji osiągnięcia odpowiedniej wartości rynkowej) będzie
    przejawem tej działalności.
    Tym samym opisane przez Państwa Przychody z udziałów należy uznać za związane z
    prowadzoną działalnością gospodarczą i nie będą Państwo zobowiązani do ustalania
    zakresu wykorzystywania nabywanych towarów i usług do celów działalności gospodarczej
    według „sposobu ustalenia proporcji”, o którym mowa w art. 86 ust. 2a ustawy, w związku
    z otrzymywaniem tych Przychodów.
    Państwa stanowisko w zakresie pytania nr 1 w części dotyczącej braku obowiązku
    uwzględniania przez Państwa przy kalkulacji Współczynnika (w mianowniku jako sprzedaż
    nieuprawniająca do odliczenia VAT naliczonego) uzyskiwanych w przyszłości przez
    Państwa przychodów ze sprzedaży udziałów w Spółkach Zależnych jest nieprawidłowe,
    natomiast w zakresie pytania nr 1 w części dotyczącej braku obowiązku uwzględniania
    przez Państwa przy kalkulacji Współczynnika (w mianowniku jako sprzedaż
    nieuprawniająca do odliczenia VAT naliczonego) uzyskiwanych w przyszłości przez
    Państwa przychodów z zysków osiąganych przez Spółki Zależne w postaci dywidend i w
    zakresie pytania nr 2 jest prawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, który Państwo przedstawili i stanu prawnego,
    który obowiązuje w dniu wydania interpretacji.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
        Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb
        ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (t. j. Dz.U. z 2025 r. poz.
        111 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa

        sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia
        przyszłego i zastosują się Państwo do interpretacji.
        Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
        1) z zastosowaniem art. 119a;
        2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5
          ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
        3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
        Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego
    Sądu Administracyjnego w (...), ul. (...), (...). Zasady zaskarżania interpretacji
    indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed
    sądami administracyjnymi (t. j. Dz.U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
        w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
        Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
        w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na
        adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS
        /SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.