Interpretacja indywidualna
Sygnatura: IPTPP2/443-698/13-4/JN
Organ: Dyrektor Izby Skarbowej w Łodzi
Data wydania: 2013-11-28
Teza: Planowana przez Wnioskodawcę dostawa udziałów w prawie własności przedmiotowych działek, nie będzie stanowiła działalności gospodarczej w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy i nie będzie podlegała opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.
Słowa kluczowe: działki; grunty; majątek-majątek prywatny; nieruchomości-nieruchomość niezabudowana; sprzedaż
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II-Rozdział 1-art. 5; [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III-Rozdział 1-art. 15

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA

Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012 r., poz. 749, z późn. zm.) oraz § 2 i § 5a rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz. U. Nr 112, poz. 770, z późn. zm.) Dyrektor Izby Skarbowej w Łodzi działający w imieniu Ministra Finansów stwierdza, że stanowisko Wnioskodawcy, przedstawione we wniosku z dnia 25 sierpnia 2013 r. (data wpływu 29 sierpnia 2013 r.) uzupełnionym pismem z dnia 27 października 2013 r. (data wpływu 29 października 2013 r.) o wydanie pisemnej interpretacji indywidualnej przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie nieuznania Wnioskodawcy za podatnika podatku VAT w związku ze sprzedażą działek, będących we współwłasności – **jest prawidłowe.**

UZASADNIENIE

W dniu 29 sierpnia 2013 r. został złożony ww. wniosek o wydanie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie nieuznania Wnioskodawcy za podatnika podatku VAT w związku ze sprzedażą działek, będących we współwłasności.

Przedmiotowy wniosek został uzupełniony pismem z dnia 27 października 2013 r. poprzez doprecyzowanie zdarzenia przyszłego.

W przedmiotowym wniosku zostało przedstawione następujące zdarzenie przyszłe.

Decyzją Sądu z 2000 r. Wnioskodawca stał się współwłaścicielem gospodarstwa rolnego o łącznej powierzchni około 4 ha – na podstawie prawa spadkowego po zmarłych rodzicach. Ze względu na dużą odległość spadkobierców od gospodarstwa rolnego było one nieużytkowane. Grunt rolny V i VI klasy nieużytkowany porosły sosny „samosiejki”, ze względu na to, że leży on w bezpośrednim sąsiedztwie lasu. Dziś spadkobierców jest sześciu i noszą się z zamiarem częściowego zniesienia współwłasności. W międzyczasie z części gruntu zostały wydzielone działki budowlane na zasadzie ustalenia „warunków zabudowy”, ponieważ Gmina nie posiada „miejscowego planu przestrzennego zagospodarowania”.

Obecny stan jest następujący - Wnioskodawca będzie:

*   właścicielem: czterech działek budowlanych,

*   współwłaścicielem:
    
    *   jednej działki zabudowanej,
    
    *   jednej działki budowlanej,
    
    *   jednej działki rolnej, porośniętej młodym lasem - „samosiejki”,
    
    *   jednej działki leśnej,
    
    *   dwóch działek, które będą przeznaczone pod drogi dojazdowe do ww. działek.

Wnioskodawca zaznaczył, że zwyczaje w rejonie są takie, że udziały w drodze przekazuje się kupującemu działkę bezpłatnie.

W piśmie z dnia 27 października 2013 r., stanowiącym uzupełnienie wniosku, Wnioskodawca wskazał, że:

1.  nie jest zarejestrowany jako czynny podatnik podatku od towarów i usług;
2.  nie prowadzi działalności gospodarczej w zakresie obrotu nieruchomościami;
3.  na dzień dzisiejszy nie posiada żadnej działki na własność. Wnioskodawca jest tylko współwłaścicielem i tak prawdopodobnie pozostanie. Pozostali współwłaściciele nie chcą się wyodrębnić – tłumacząc to tym, że nie mają na to środków finansowych. Odpowiadając na pytanie „Które działki, spośród wskazanych we wniosku, będą przedmiotem planowanej sprzedaży przez Wnioskodawcę?” Zainteresowany wskazał, że wszystkie działki będą przedmiotem sprzedaży, ale tylko jako współwłasność. Przy sześciu współwłaścicielach, z których każdy ma inne oczekiwania, może to potrwać długie lata;
4.  na działce zabudowanej stoi stary budynek mieszkalny opuszczony (niezamieszkały), który Wnioskodawca oraz pozostali współwłaściciele użytkują sporadycznie w okresie letnim. Budynek zbudowany w latach 60-tych ubiegłego wieku z kamienia, trzyizbowy, nienadający się do całorocznego zamieszkania,
5.  w odpowiedzi na pytanie „Do jakich celów są wykorzystywane budynki, budowle znajdujące się na jednej z wymienionych we wniosku działek? Czy budynki, budowle wykorzystywane są do działalności gospodarczej, czy do celów osobistych np. mieszkalnych? Czy budynki, budowle wykorzystywane są przez Wnioskodawczynię czy przez inny podmiot?” Wnioskodawca wskazał, że jako współwłasność budynek jest sporadycznie wykorzystywany przez wszystkich współwłaścicieli;
6.  na działkach nie jest i nie będzie prowadzona żadna działalność gospodarcza;
7.  żadna z działek nie była nigdy nikomu udostępniana w żadnym charakterze;
8.  w odpowiedzi na pytanie „Czy Wnioskodawca posiada inne niż wskazane we wniosku nieruchomości przeznaczone w przyszłości do sprzedaży?” Wnioskodawca wskazał, że wszystkie działki ujęte są w poz. 68 wniosku ORD-IN, z tym, że żadnej z nich nie jest wyłącznym właścicielem tylko wszystkich jest współwłaścicielem;
9.  kilka lat temu Wnioskodawca jako współwłaściciel sprzedał mieszkanie i w tym samym dniu kupił większe i w nim mieszka, praktycznie była to tylko zamiana;
10.  Wnioskodawca oraz pozostali współwłaściciele nie przewidują ponosić żadnych nakładów inwestycyjnych na tych działkach (uzbrojenie terenu, ogrodzenie itp.), ponieważ współwłaściciele na to nie mają środków i nie są zainteresowani inwestowaniem;
11.  Wnioskodawca oraz pozostali współwłaściciele wystąpili i uzyskali decyzję o warunkach zabudowy dla części działek wynikłych z podziału działki istniejącej. Chcieli dokonać podziału działki (gruntu spadkowego), aby później powstałe działki rozdzielić między spadkobierców. Podział działki pierwotnej można było dokonać tylko poprzez uzyskanie warunków zabudowy, ponieważ Urząd Miasta i Gminy nie posiada miejscowego planu zagospodarowania (oczywiście przy podziale na działki mniejsze niż 0,3 ha). Celem podziału na mniejsze działki było między innymi uwolnienie się od współwłasności. Proces uzyskania decyzji o warunkach zabudowy trwa od czerwca 2009 r. Koszty notarialne zniesienia współwłasności są tak duże, że większość współwłaścicieli nie chce zniesienia współwłasności. Obecne pokolenie współwłaścicieli prawdopodobnie nie doczeka się efektów ze sprzedaży tych działek i skorzystania ze spadku po zmarłych przodkach;
12.  w odpowiedzi na pytanie „czy Wnioskodawca podejmuje lub planuje podjąć działania marketingowe w związku ze sprzedażą działek (reklama, ogłoszenia w prasie itp.)?” Zainteresowany wskazał, że „Działanie marketingowe”, może to za duże pojęcie, ale aby sprzedać działkę należy dotrzeć do ewentualnego nabywcy np. poprzez tabliczkę na działce, czy przy drodze – czy to jest „działalność marketingowa”?

W związku z powyższym zadano następujące pytanie.

Czy po sprzedaży działki (działek) Wnioskodawca stanie się podatnikiem VAT?

Zdaniem Wnioskodawcy, nie powinien być podatnikiem podatku VAT w związku ze sprzedażą działek, ponieważ:

1.  Grunt został nabyty w wyniku spadku po rodzicach, a nie kupiony po to, aby go odsprzedać z zyskiem;
2.  Wnioskodawca nie prowadzi żadnej działalności, jest emerytem. Nie prowadzi aktywnych, profesjonalnych działań w zakresie obrotu nieruchomościami (nie uzbraja tych działek np. w media itp., ani nie prowadzi skutecznej działalności marketingowej) o czym świadczy fakt, że do dziś nie sprzedał żadnej działki;
3.  Grunt, o którym mowa stanowi majątek osobisty Wnioskodawcy pochodzący wyłącznie ze spadku po rodzicach.

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego zdarzenia przyszłego uznaje się za prawidłowe.

Zgodnie z art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2011 r. Nr 177, poz. 1054, z późn. zm.), zwanej dalej ustawą, opodatkowaniu ww. podatkiem podlegają:

1.  odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju;
2.  eksport towarów;
3.  import towarów na terytorium kraju;
4.  wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów za wynagrodzeniem na terytorium kraju;
5.  wewnątrzwspólnotowa dostawa towarów.

Przez towary, w myśl art. 2 pkt 6 ustawy, należy rozumieć rzeczy oraz ich części, a także wszelkie postacie energii.

Natomiast art. 7 ust. 1 ustawy stanowi, iż przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (…).

W myśl przepisu art. 8 ust. 1 ustawy, przez świadczenie usług, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się każde świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu art. 7 (…).

Zatem, w świetle przytoczonych powyżej przepisów, grunt spełnia definicję towaru określoną w art. 2 pkt 6 ustawy, a jego sprzedaż traktowana jest jako odpłatna dostawa towarów na terytorium kraju.

Wskazać należy, że towarem jest również udział w prawie własności lub użytkowaniu wieczystym nieruchomości. Jest to zgodne z normami unijnymi, bowiem w myśl art. 15 ust. 2 Dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. Urz. UE L Nr 347 z 11.12.2006 s. 1, z późn. zm.), państwa członkowskie mogą uznać za rzeczy:

1.  określone udziały w nieruchomości;
2.  prawa rzeczowe dające ich posiadaczowi prawo do korzystania z nieruchomości;
3.  udziały i inne równoważne udziałom tytuły prawne dające ich posiadaczowi prawne lub faktyczne prawo własności lub posiadania nieruchomości lub jej części.

Prawo dopuszcza, aby własność tej samej rzeczy przysługiwała niepodzielne kilku osobom. Na tym polega współwłasność w świetle art. 195 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (Dz. U. Nr 16, poz. 93, z późn. zm.). Współwłasność nie jest instytucją samodzielną, lecz stanowi odmianę własności i charakteryzuje się tym, że własność rzeczy (ruchomej lub nieruchomej) przysługuje kilku podmiotom. Do współwłasności stosuje się – jeśli co innego nie wynika z przepisów poświęconych specjalnie tej instytucji – przepisy odnoszące się do własności.

Należy zatem uznać, że udział każdego ze współwłaścicieli jest ze swej istoty szczególną postacią prawną własności.

Stosownie do treści art. 196 § 1 ww. Kodeksu, współwłasność jest albo współwłasnością w częściach ułamkowych, albo współwłasnością łączną. W przypadku współwłasności nieruchomości określonej w częściach ułamkowych, każdy ze współwłaścicieli ma określony ułamkiem udział w nieruchomości.

Podkreślić należy, że współwłaściciel ma względem swego udziału pozycję wyłącznego właściciela. Ze względu na charakter udziału, każdy ze współwłaścicieli może rozporządzać swoim udziałem bez zgody pozostałych współwłaścicieli (art. 198 Kodeksu cywilnego). Rozporządzanie udziałem polega na tym, że współwłaściciel może zbyć swój udział.

W świetle powyższych przepisów w przypadku zbycia udziału w nieruchomości, dotychczasowy współwłaściciel przenosi na nabywcę prawo do rozporządzania tą nieruchomością jak właściciel, w zakresie w jakim uprawnia go do tego wysokość jego udziału.

Stwierdzić należy, że nie każda czynność, która stanowi dostawę towarów w rozumieniu art. 7 ustawy podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług. Określona czynność będzie opodatkowana podatkiem VAT, jeśli zostanie wykonana przez podatnika, a więc osobę prowadzącą działalność gospodarczą w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy.

Na mocy art. 15 ust. 1 ustawy, podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności.

Pod pojęciem działalności gospodarczej, na podstawie art. 15 ust. 2 ustawy, rozumie się wszelką działalność producentów, handlowców lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych.

W świetle powyższego należy stwierdzić, iż podstawowym kryterium dla opodatkowania sprzedaży, w tym przypadku nieruchomości gruntowej jest ustalenie, czy działanie to można uznać za wykorzystywanie majątku w sposób ciągły do celów zarobkowych, czy majątek został nabyty na potrzeby własne, czy też z przeznaczeniem do działalności handlowej.

Na mocy art. 9 ust. 1 Dyrektywy 2006/112/WE „podatnikiem” jest każda osoba prowadząca samodzielnie w dowolnym miejscu jakąkolwiek działalność gospodarczą, bez względu na cel czy też rezultaty takiej działalności. „Działalność gospodarcza” obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców lub usługodawców, włącznie z górnictwem, działalnością rolniczą i wykonywaniem wolnych zawodów lub uznanych za takie. Za działalność gospodarczą uznaje się w szczególności wykorzystywanie, w sposób ciągły, majątku rzeczowego lub wartości niematerialnych w celu uzyskania z tego tytułu dochodu.

Analizując powyższe przepisy stwierdzić należy, że dostawa towarów (w tym przypadku gruntów) podlegać będzie opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług wyłącznie wówczas, gdy dokonywana będzie przez podmiot mający status podatnika, a dodatkowo działającego w takim charakterze w odniesieniu do danej transakcji. Istotnym dla określenia, że w odniesieniu do konkretnej dostawy, mamy do czynienia z podatnikiem podatku VAT jest stwierdzenie, że prowadzi on działalność gospodarczą w rozumieniu przepisów ustawy.

Dla uznania określonych zachowań danego podmiotu za działalność gospodarczą istotne znaczenie ma ich zorganizowany charakter. Przy czym, taka działalność wystąpi również w przypadku wykorzystywania towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych. Zatem dostawa towarów (w tym gruntów) będzie podlegała opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług w sytuacji, gdy działaniom podmiotu dokonującego tej dostawy, można przypisać znamiona prowadzenia działalności gospodarczej, co w efekcie przesądza o uzyskaniu przez niego statusu podatnika. Dodatkowo należy wskazać, że działalność gospodarcza powinna cechować się stałością, powtarzalnością i niezależnością jej wykonywania, bowiem związana jest z profesjonalnym obrotem gospodarczym.

Skutkiem powyższego status podatnika podatku od towarów i usług, wynika z okoliczności dokonywania czynności podlegających opodatkowaniu tym podatkiem. Dla ustalenia, czy osoba dokonująca transakcji sprzedaży nieruchomości jest podatnikiem podatku VAT, istotnym jest stwierdzenie, że prowadzi ona działalność gospodarczą, o której mowa w art. 15 ust. 2 ustawy.

W kwestii opodatkowania dostawy gruntów istotne jest, czy w świetle zaprezentowanego we wniosku stanu sprawy Wnioskodawca w celu dokonania sprzedaży gruntów podjął aktywne działania w zakresie obrotu nieruchomościami, angażując środki podobne do wykorzystywanych przez producenta, handlowca i usługodawców w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy, co skutkuje koniecznością uznania go za podmiot prowadzący działalność gospodarczą w rozumieniu tego przepisu, a więc za podatnika podatku od towarów i usług, czy też sprzedaż nastąpiła w ramach zarządu majątkiem prywatnym. Zwykłe nabycie lub sprzedaż rzeczy nie stanowi wykorzystywania w sposób ciągły majątku rzeczowego w celu uzyskania z tego tytułu dochodu w rozumieniu art. 9 ust. 1 Dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (a tym samym art. 15 ust. 2 ustawy) jako, że jedynym przychodem z takich transakcji może być ewentualny zysk ze sprzedaży tej rzeczy.

Ponadto, jak wynika z orzeczenia Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z dnia 15 września 2011 r. w sprawach C-180 i C-181, dostawę gruntu przeznaczonego pod zabudowę należy uznać za objętą podatkiem od wartości dodanej, pod warunkiem, że transakcja ta nie stanowi jedynie czynności związanej ze zwykłym wykonywaniem prawa własności.

W tym miejscu – dla wyjaśnienia zakresu zwykłego wykonywania prawa własności – konieczne jest sięgnięcie do zapisów prawa cywilnego, tj. ustawy Kodeks cywilny.

Zgodnie z art. 140 ww. Kodeksu, w granicach określonych przez ustawy i zasady współżycia społecznego właściciel może, z wyłączeniem innych osób, korzystać z rzeczy zgodnie ze społeczno-gospodarczym przeznaczeniem swego prawa, w szczególności może pobierać pożytki i inne dochody z rzeczy. W tych samych granicach może rozporządzać rzeczą.

Rozporządzanie rzeczą jest drugim spośród wymienionych wyraźnie w art. 140 k.c. uprawnień właściciela do rozporządzania rzeczą (ius disponendi). Podkreślić także należy, iż ustawodawca nie definiuje używanego pojęcia rozporządzenia. Nie klasyfikuje też postaci rozporządzenia. W literaturze zaś podkreśla się zazwyczaj, że chodzi o uprawnienie do wyzbycia się własności i uprawnienie do obciążania prawa własności. Wyzbycie się własności w pierwszym rzędzie obejmuje dokonywaną (inter vivos) czynność przeniesienia własności, dalej zaś czynność rozporządzenia testamentowego (…) (Edward Gniewek „Kodeks cywilny, Księga Druga. Własność i inne prawa rzeczowe. Komentarz, Zakamycze, 2001, Komentarz do art. 140 k.c.).

Z powyższych wyjaśnień wynika zatem, iż dokonanie sprzedaży określonej rzeczy materialnej stanowi naturalny (oczywisty, podstawowy) element wykonywania prawa własności.

Z opisu sprawy wynika, że Wnioskodawca nie jest zarejestrowany jako czynny podatnik podatku od towarów i usług oraz nie prowadzi działalności gospodarczej w zakresie obrotu nieruchomościami. Decyzją Sądu z 2000 r. Wnioskodawca stał się współwłaścicielem gospodarstwa rolnego o łącznej powierzchni około 4 ha – na podstawie prawa spadkowego po zmarłych rodzicach. Ze względu na dużą odległość spadkobierców od gospodarstwa rolnego było one nieużytkowane. Dziś spadkobierców jest sześciu i noszą się z zamiarem częściowego zniesienia współwłasności. W międzyczasie z części gruntu zostały wydzielone działki budowlane na zasadzie ustalenia „warunków zabudowy”, ponieważ Gmina nie posiada „miejscowego planu przestrzennego zagospodarowania”.

Obecny stan jest następujący - Wnioskodawca będzie:

*   właścicielem: czterech działek budowlanych,

*   współwłaścicielem:
    
    *   jednej działki zabudowanej,
    
    *   jednej działki budowlanej,
    
    *   jednej działki rolnej, porośniętej młodym lasem - „samosiejki”,
    
    *   jednej działki leśnej,
    
    *   dwóch działek, które będą przeznaczone pod drogi dojazdowe do ww. działek.

Wnioskodawca zaznaczył, że zwyczaje w rejonie są takie, że udziały w drodze przekazuje się kupującemu działkę bezpłatnie.

Ponadto Wnioskodawca wskazał, że na dzień dzisiejszy nie posiada żadnej działki na własność. Wnioskodawca jest tylko współwłaścicielem i tak prawdopodobnie pozostanie. Pozostali współwłaściciele nie chcą się wyodrębnić – tłumacząc to tym, że nie mają na to środków finansowych. Na działce zabudowanej stoi stary budynek mieszkalny opuszczony (niezamieszkały), który Wnioskodawca oraz pozostali współwłaściciele użytkują sporadycznie w okresie letnim. Budynek zbudowany w latach 60-tych ubiegłego wieku z kamienia, trzyizbowy, nienadający się do całorocznego zamieszkania. Jako współwłasność budynek jest sporadycznie wykorzystywany przez wszystkich współwłaścicieli. Na działkach nie jest i nie będzie prowadzona żadna działalność gospodarcza. Żadna z działek nie była nigdy nikomu udostępniana w żadnym charakterze. Wnioskodawca oraz pozostali współwłaściciele nie przewidują ponosić żadnych nakładów inwestycyjnych na tych działkach (uzbrojenie terenu, ogrodzenie itp.), ponieważ współwłaściciele na to nie mają środków i nie są zainteresowani inwestowaniem. Wnioskodawca oraz pozostali współwłaściciele wystąpili i uzyskali decyzję o warunkach zabudowy dla części działek wynikłych z podziału działki istniejącej. Chcieli dokonać podziału działki (gruntu spadkowego), aby później powstałe działki rozdzielić między spadkobierców. Podział działki pierwotnej można było dokonać tylko poprzez uzyskanie warunków zabudowy, ponieważ Urząd Miasta i Gminy nie posiada miejscowego planu zagospodarowania (oczywiście przy podziale na działki mniejsze niż 0,3 ha). Celem podziału na mniejsze działki było między innymi uwolnienie się od współwłasności. Proces uzyskania decyzji o warunkach zabudowy trwa od czerwca 2009 r.

Mając na uwadze powołane przepisy prawa oraz przedstawiony opis sprawy należy stwierdzić, że w przedmiotowej sprawie brak jest przesłanek pozwalających uznać Zainteresowanego za podatnika w rozumieniu art. 15 ust. 1 ustawy, prowadzącego działalność gospodarczą, w myśl art. 15 ust. 2 ustawy, polegającą na handlu nieruchomościami. Należy zauważyć, iż aby uznać określoną sprzedaż za opodatkowaną podatkiem VAT nie wystarcza stwierdzić jedynie dostawę towarów, lecz wymagane jest określenie podmiotu dokonującego dostawy za występującego w związku ze sprzedażą jako podatnika podatku od towarów i usług. W niniejszej sprawie takich przesłanek brak.

Powyższe wynika z faktu, że przedmiotowa sprzedaż udziałów w prawie własności przedmiotowych działek stanowi zwykłe wykonywanie prawa własności. Z okoliczności sprawy wynika, że Wnioskodawca stał się współwłaścicielem gospodarstwa rolnego na podstawie prawa spadkowego po zmarłych rodzicach. Na działkach, będących przedmiotem planowanej sprzedaży, nie jest i nie będzie prowadzona żadna działalność gospodarcza. Żadna z działek nie była nigdy nikomu udostępniana w żadnym charakterze. Ponadto Wnioskodawca oraz pozostali współwłaściciele nie przewidują ponosić żadnych nakładów inwestycyjnych na tych działkach.

Zatem, Wnioskodawca dokonując sprzedaży udziałów w prawie własności przedmiotowych działek będzie korzystał z prawa do rozporządzania majątkiem osobistym, co nie będzie wykonywaniem działalności gospodarczej, w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy. Brak tego statusu pozbawia Zainteresowanego cech podatnika podatku VAT, o którym mowa w art. 15 ust. 1 ustawy, w zakresie sprzedaży udziałów w ww. działkach, a dostawę tych udziałów w działkach cech czynności opodatkowanej, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy.

Reasumując, planowana przez Wnioskodawcę dostawa udziałów w prawie własności przedmiotowych działek, nie będzie stanowiła działalności gospodarczej w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy i nie będzie podlegała opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług. Zainteresowany w związku z dostawą udziałów w ww. działkach będzie korzystał z przysługującego mu prawa do rozporządzania własnym majątkiem, co oznacza, że nie wypełni przesłanek zdefiniowanych w art. 15 ust. 1 i ust. 2 ustawy i nie wystąpi w charakterze podatnika podatku od towarów i usług.

Tym samym, oceniając stanowisko Wnioskodawcy, należało uznać je za prawidłowe.

Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dniu wydania interpretacji.

Tut. Organ informuje, iż wydana interpretacja dotyczy tylko sprawy będącej przedmiotem wniosku (zapytania) Zainteresowanego. Inne kwestie przedstawione w opisie sprawy, które nie zostały objęte pytaniem - nie mogą być zgodnie z art. 14b § 1 oraz art. 14f § 2 Ordynacji podatkowej - rozpatrzone.

Zaznacza się także, że zgodnie z art. 14b § 3 ustawy Ordynacja podatkowa, składający wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej obowiązany jest do wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego. Organ podatkowy jest ściśle związany przedstawionym we wniosku stanem faktycznym (opisem zdarzenia przyszłego). Zainteresowany ponosi ryzyko związane z ewentualnym błędnym lub nieprecyzyjnym przedstawieniem we wniosku opisu stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego). Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, o ile rzeczywisty stan faktyczny sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie ze stanem faktycznym (opisem zdarzenia przyszłego) podanym przez Wnioskodawcę w złożonym wniosku. W związku z powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we wniosku opisu zdarzenia przyszłego, udzielona odpowiedź traci swą aktualność.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. z 2012 r., poz. 270, z późn. zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy).

Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Łodzi, Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Piotrkowie Trybunalskim, ul. Wronia 65, 97-300 Piotrków Trybunalski.