Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0111-KDIB1-1.4010.72.2025.1.MF
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-03-04
Teza: Dotyczy ustalenia, czy wydatki ponoszone przez
Wnioskodawcę na realizację Prac Fit; out, stanowią koszty
uzyskania przychodów, inne niż koszty bezpośrednio związane
z przychodami, o których mowa w art. 15 ust. 4d ustawy o CIT,
które należy rozpoznać proporcjonalnie do długości okresu
obowiązywania danej umowy najmu.
Słowa kluczowe: koszt-koszty pośrednie
koszt-poniesienie kosztów w czasie
lokal
prace-prace wykończeniowe
umowa-umowa najmu
Zagadnienia: Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 3. Koszty uzyskania przychodów-Potrącalność
kosztów-Koszty inne niż bezpośrednio związane z
przychodami (koszty pośrednie)
Przepisy: [CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 3-art. 15-ust. 4d

## Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

dłowe
    Szanowni Państwo,

    stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego
    stanu faktycznego oraz zdarzenia przyszłego w podatku dochodowym od osób prawnych
    jest prawidłowe.

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

7 lutego 2025 r. wpłynął Państwa wniosek z tego samego dnia o wydanie interpretacji
    indywidualnej.
    Treść wniosku jest następująca:
    Opis stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego
    C Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością (dalej: „Wnioskodawca” lub „Spółka”) posiada
    swoją siedzibę na terytorium Polski oraz podlega nieograniczonemu obowiązkowi
    podatkowemu w Polsce. Wnioskodawca prowadzi działalność m.in. w zakresie najmu i
    zarządzania nieruchomościami.
    W ramach prowadzonej działalności Wnioskodawca wynajmuje powierzchnię w
    posiadanej nieruchomości. W celu zachęcania potencjalnych najemców do zawarcia
    umowy najmu (lub obecnych najemców do kontynuowania umowy najmu po upływie
    pierwotnego okresu obowiązywania umowy najmu), Spółka ponosi koszty prac
    adaptacyjnych/aranżacyjnych polegających na wykończeniu/adaptacji wynajmowanych
    powierzchni (dalej: „Prace Fit-out”). Te działania są powszechne w branży, w której operuje
    Spółka i często stanowią istotny warunek zawarcia umowy najmu lub jej odnowienia.
    W obecnie posiadanej przez Wnioskodawcę nieruchomości Prace Fit-out zostały
    wykonane w latach ubiegłych, niemniej Wnioskodawca nie wyklucza, że prace te
    wykonywane będą również w przyszłości (zdarzenie przyszłe).
    Każdorazowo, kiedy zamiarem Spółki było / będzie oddanie wyznaczonej powierzchni pod
    wynajem nowemu podmiotowi, przeprowadzane były / będą Prace Fit-out. Ponadto, prace
    mają miejsce, gdy dotychczasowy najemca zmienia wystrój lokalu lub zwiększa
    powierzchnię wynajmowanego lokalu poprzez przyłączenie do lokalu powierzchni lokali
    sąsiadujących. Ich zakres jest uzależniony od specyfiki działalności danego najemcy i jest
    ściśle z nim powiązany. Szczegółowy zakres jest zawsze określany w umowie najmu.
    Najemcy przekazują swoje standardy i projekty, które są realizowane przez Spółkę na jej
    koszt i ryzyko. Prace te wykonywane są według wytycznych uzgodnionych z najemcami, a
    gotowy lokal jest przekazywany w stanie „pod klucz”, stosownie do specyfikacji technicznej
    pomieszczeń ustalonej w umowie najmu. W konsekwencji, okres użyteczności
    ekonomicznej takich prac jest ściśle związany z okresem trwania umowy najmu. Umowy
    najmu ze zobowiązaniem Wnioskodawcy do przeprowadzenia prac Fit-out zawierane są
    na okresy dłuższe niż 1 rok (standardowo – co najmniej 7 lat).
    Prace Fit-out realizowane są w budynku oddanym do użytkowania. Prace dostosowujące
    obejmują w pierwszej kolejności wydzielenie odpowiedniej powierzchni najmu, zgodnie z
    zawartą umową oraz wykonanie na wyznaczonej powierzchni dalszych prac zgodnie z
    projektem stworzonym pod wytyczne najemcy i zaakceptowanym przez obie strony. Prace
    te przykładowo mogą polegać na następujących czynnościach:
      - rozbiórka istniejących ścianek działowych lub konstrukcji stalowych wewnątrz lokalu
        lub między lokalami oraz wykonanie nowych, zgodnie z wymogami najemcy,
      - wyodrębnienie lokalu ściankami działowymi, jeśli układ i powierzchnia lokalu ma być
        inna, niż powierzchnia zajmowana przez poprzedniego najemcę,
      - wymiana wewnętrznych drzwi i okien, a także ich przeniesienie w inne miejsce,
      - demontaż okładziny lub terakoty, wykonanie nowej posadzki lub wykładziny w jej
        miejsce,
      - przeróbka instalacji wodno-kanalizacyjnej (demontaż poprzedniej instalacji i
        wykonanie nowej wg wymogów najemcy),

      - przeróbka instalacji wentylacji i klimatyzacji (demontaż poprzedniej instalacji i
        wykonanie nowej wg wymogów najemcy),
      - przeróbka instalacji elektrycznej, obejmująca demontaż poprzednich punktów
        świetlnych oraz wykonanie wymaganych przez najemcę punktów świetlnych,
      - wykończenie ścian w tym np. malowanie, obudowa słupów,
      - wykonanie zabudowy kuchennej oraz zabudowy szaf garderobianych.
    Koszty powyższych prac są ponoszone przez Spółkę w sposób ustalony z najemcą, np.:
      - Spółka wykonuje Prace Fit-out we własnym zakresie i na własny koszt uzgodnione w
        umowie najmu, lub
      - Spółka pokrywa koszt Prac Fit-out wykonanych przez najemcę, do określonego w
        umowie limitu kwotowego.
    Decyzje dotyczące tych wydatków są podejmowane w oparciu o przewidywane dochody z
    najmu w trakcie obowiązywania danej umowy oraz w odniesieniu do poziom tych zachęt
    dla najemców oferowanego na rynku. W przypadku przedwczesnego rozwiązania umowy
    najmu z winy najemcy, Spółka może domagać się zwrotu nakładów poniesionych na Prace
    Fit-out w proporcji do faktycznego czasu trwania najmu. Wydatki te są więc bezpośrednio
    związane z okresem umowy najmu.
    Wnioskodawca zaznacza, że nieruchomość, w której przeprowadzone zostały
    dotychczasowe Prace Fit-out została zakwalifikowana w księgach rachunkowych Spółki
    zgodnie z art. 3 ust. 1 pkt 17 ustawy o rachunkowości jako nieruchomość inwestycyjna w
    wartości godziwej (dla celów księgowych Spółka rozlicza poniesione koszty w ramach
    rozliczeń międzyokresowych). W konsekwencji, nieruchomość nie została zaliczona do
    środków trwałych Spółki, nie została wprowadzona do ewidencji środków trwałych i nie są
    od niej naliczane odpisy amortyzacyjne. Wnioskodawca zamierza postępować
    analogicznie w przypadku ewentualnego nabycia przyszłych nieruchomości
    inwestycyjnych.
    W związku z powyższym ocena dotychczasowych i przyszłych Prac Fit-out pod kątem
    ulepszenia zwiększającego wartość początkową środka trwałego, o którym mowa w art.
    16g ust. 13 ustawy o CIT pozostaje poza zakresem niniejszego wniosku.

## Pytanie

Czy wydatki ponoszone przez Wnioskodawcę na realizację Prac Fit-out, stanowią koszty
    uzyskania przychodów, inne niż koszty bezpośrednio związane z przychodami, o których
    mowa w art. 15 ust. 4d ustawy o CIT, które należy rozpoznać proporcjonalnie do długości
    okresu obowiązywania danej umowy najmu?
    Państwa stanowisko w sprawie
    Zdaniem Wnioskodawcy, wydatki ponoszone przez Wnioskodawcę na realizację Prac Fit-
    out, stanowią koszty uzyskania przychodów, inne niż koszty bezpośrednio związane z
    przychodami, o których mowa w art. 15 ust. 4d ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku
    dochodowym od osób prawnych (t.j. Dz.U. z 2023 r., poz. 2805 ze zm., dalej: „ustawa o
    CIT”) i należy je rozpoznać proporcjonalnie do długości okresu obowiązywania danej
    umowy najmu.
    Uzasadnienie
    Zagadnienia ogólne w zakresie kosztu uzyskania przychodu
    Zgodnie z art. 15 ust. 1 zdanie pierwsze ustawy o CIT, kosztami uzyskania przychodów są
    koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów ze źródła przychodów lub w celu
    zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych
    w art. 16 ust. 1 ustawy o CIT.
    Definicja sformułowana przez ustawodawcę ma charakter ogólny. Z tego względu,
    każdorazowy wydatek poniesiony przez podatnika powinien podlegać indywidualnej

    ocenie w celu dokonania jego kwalifikacji prawnej. Wyjątkiem jest jedynie sytuacja, gdy
    ustawa wyraźnie wskazuje jego przynależność do kategorii kosztów uzyskania przychodów
    lub wyłącza możliwość zaliczenia go do tego rodzaju kosztów. W pozostałych przypadkach
    należy natomiast zbadać istnienie związku przyczynowego pomiędzy poniesieniem kosztu
    a powstaniem przychodu ze źródła przychodu lub realną szansą powstania przychodu
    podatkowego, bądź też zachowaniem albo zabezpieczeniem źródła jego uzyskiwania.
    Innymi słowy oznacza to, że dla kwalifikacji prawnej danego kosztu istotne znaczenie ma
    cel, w jakim został poniesiony. Wydatek zostanie uznany za koszt uzyskania przychodów,
    jeżeli pomiędzy jego poniesieniem a powstaniem, zwiększeniem bądź też możliwością
    powstania przychodu istnieje związek przyczynowy.
    W świetle powyższego, aby wydatek poniesiony przez podatnika stanowił dla niego koszt
    uzyskania przychodu, musi spełnić następujące warunki:
      - został poniesiony przez podatnika, tj. w ostatecznym rozrachunku musi zostać
        pokryty z zasobów majątkowych podatnika (nie stanowią kosztu uzyskania
        przychodu podatnika wydatki, które zostały poniesione na działalność podatnika
        przez osoby inne niż podatnik),
      - jest definitywny (rzeczywisty), tj. wartość poniesionego wydatku nie została
        podatnikowi w jakikolwiek sposób zwrócona,
      - pozostaje w związku z prowadzoną przez podatnika działalnością gospodarczą,
      - poniesiony został w celu uzyskania, zachowania lub zabezpieczenia przychodów lub
        może mieć wpływ na wielkość osiągniętych przychodów,
      - został właściwie udokumentowany,
      - nie może znajdować się w grupie wydatków, których zgodnie z art. 16 ust. 1 Ustawy o
        CIT nie uważa się za koszty uzyskania przychodów.
    W oparciu o kryterium stopnia powiązania kosztów z przychodami, ustawodawca
    wyróżnia przy tym koszty uzyskania przychodów:
      - bezpośrednio związane z przychodami, których poniesienie przekłada się wprost na
        uzyskanie konkretnych przychodów (możliwe jest ustalenie, w jakim okresie i w
        jakiej wysokości powstał związany z nimi przychód) oraz
      - inne niż bezpośrednio związane z przychodami, których nie można w taki sposób
        przypisać do określonych przychodów, ale są racjonalnie uzasadnione jako
        prowadzące do ich osiągnięcia (tzw. koszty pośrednie).
    Ustawa o CIT nie zawiera definicji kosztu „bezpośredniego” oraz kosztu „pośredniego” -
    brak takiej definicji związany jest z nieokreślonością tych pojęć i brakiem stałych,
    niezmiennych kryteriów oceny wystąpienia bezpośredniego lub jedynie pośredniego
    związku takich kosztów z przychodami osoby prawnej w konkretnym przypadku. W
    efekcie te same wydatki mogą być w danych warunkach bezpośrednimi, zaś w innych
    pośrednimi kosztami uzyskania przychodu. Ocena tej kwestii musi być więc dokonywana
    w każdym przypadku na tle określonej sytuacji, przy uwzględnieniu indywidualnych cech
    działalności podatnika, w warunkach której wydatki te są ponoszone. Przy czym, jeżeli
    określone wydatki można powiązać z osiąganiem konkretnego przychodu, to bez względu
    na możliwość jednoczesnego wywiedzenia pośredniego związku tych wydatków z
    ewentualnymi innymi przychodami, zaliczenie ich do kosztów uzyskania przychodów
    ocenić należy w kontekście tego przychodu, z którym wydatki te są bezpośrednio
    związane.
    Zgodnie z ugruntowanym poglądem, kosztami uzyskania przychodów bezpośrednio
    związanymi z przychodami są takie wydatki, których poniesienie przekłada się wprost (w
    sposób bezpośredni) na uzyskanie konkretnych przychodów. Klasycznym przykładem
    bezpośredniego związku kosztów z przychodami jest relacja, w jakiej pozostają wydatki na
    nabycie towaru lub wytworzenie jednostki produktu i przychód ze zbycia tej jednostki
    towaru lub produktu.

    Natomiast, do kosztów pośrednich zalicza się wydatki, które nie mają bezpośredniego
    odzwierciedlenia w osiąganych przychodach, a więc takie, którym nie można przypisać
    konkretnego przychodu, jakkolwiek ich ponoszenie warunkuje ich uzyskanie, np. koszty
    ogólnego zarządu, koszty administracyjne, wydatki na utrzymanie obiektów, obsługę
    prawną. Tego rodzaju koszty, chociaż niewątpliwie związane są z osiąganymi przychodami,
    nie pozostają w uchwytnym związku z konkretnymi przychodami. Tym samym, nie jest
    możliwe ustalenie, w którym okresie bądź roku podatkowym wystąpi przychód
    uzasadniający potrącenie takich kosztów.
    Moment potrącalności kosztów uzyskania przychodów
    Kwestie związane z momentem potrącalności kosztów uzyskania przychodów reguluje art.
    15 ust. 4-4e ustawy o CIT.
    Zgodnie z art. 15 ust. 4 ustawy o CIT, koszty uzyskania przychodów bezpośrednio
    związane z przychodami, poniesione w latach poprzedzających rok podatkowy oraz w
    roku podatkowym, są potrącalne w tym roku podatkowym, w którym osiągnięte zostały
    odpowiadające im przychody, z zastrzeżeniem ust. 4b i 4c.
    Stosownie natomiast do art. 15 ust. 4d ustawy o CIT, koszty uzyskania przychodów, inne
    niż koszty bezpośrednio związane z przychodami, są potrącalne w dacie ich poniesienia.
    Jeżeli koszty te dotyczą okresu przekraczającego rok podatkowy, a nie jest możliwe
    określenie, jaka ich część dotyczy danego roku podatkowego, w takim przypadku stanowią
    koszty uzyskania przychodów proporcjonalnie do długości okresu, którego dotyczą.
    W myśl art. 15 ust. 4e ustawy o CIT, za dzień poniesienia kosztu uzyskania przychodów, z
    zastrzeżeniem ust. 4a i 4f-4h, uważa się dzień, na który ujęto koszt w księgach
    rachunkowych (zaksięgowano) na podstawie otrzymanej faktury (rachunku), albo dzień,
    na który ujęto koszt na podstawie innego dowodu w przypadku braku faktury (rachunku),
    z wyjątkiem sytuacji, gdy dotyczy to ujętych jako koszty rezerw albo biernych rozliczeń
    międzyokresowych kosztów.
    Jednocześnie, w myśl art. 15 ust. 6 ustawy o CIT, kosztem uzyskania przychodów są odpisy
    z tytułu zużycia środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych (odpisy
    amortyzacyjne) dokonywane wyłącznie zgodnie z przepisami art. 16a-16m, przy czym w
    przypadku spółek nieruchomościowych odpisy dotyczące środków trwałych zaliczonych
    do grupy 1 Klasyfikacji nie mogą być w roku podatkowym wyższe niż dokonywane zgodnie
    z przepisami o rachunkowości odpisy amortyzacyjne lub umorzeniowe z tytułu zużycia
    środków trwałych, obciążające w tym roku podatkowym wynik finansowy jednostki.
    Kwalifikacja wydatków związanych z Pracami Fit-out
    Zdaniem Wnioskodawcy, wydatki poniesione na Prace Fit-out bez wątpienia stanowią
    koszty uzyskania przychodów. Celem poniesienia tych wydatków przez Spółkę było/jest
    zachęcenie obecnych lub potencjalnych przyszłych najemców do zawarcia i
    kontynuowania umowy najmu oraz stworzenie korzystnych warunków do rozpoczęcia lub
    kontynuowania współpracy z najemcą. Poniesienie przedmiotowych wydatków jest
    racjonalne i znajduje gospodarcze uzasadnienie, gdyż ze względu na dużą konkurencję
    rynkową, standardem często oferowanym przez wynajmujących jest przystosowanie
    lokalu do potrzeb konkretnego najemcy na koszt wynajmującego. Zdaniem Spółki, istnieje
    zatem nierozerwalny związek funkcjonalny i przyczynowo - skutkowy pomiędzy
    poniesionymi wydatkami na Prace Fit-out, a uzyskiwanymi przez Spółkę przychodami.
    Koszty te należy uznać za poniesione w celu uzyskania przychodów w tym, zachowania
    oraz zabezpieczenia źródła przychodów. W ocenie Wnioskodawcy, spełnione są zatem
    wszystkie przesłanki dla uznania tych wydatków za koszt uzyskania przychodu.
    Przechodząc natomiast do kwalifikacji kosztów Prac Fit-out jako bezpośrednich lub
    pośrednich, w opinii Wnioskodawcy, wydatki te, poniesione w celu zachęcenia najemców
    do zawarcia/przedłużenia umowy najmu nie mogą zostać w sposób bezpośredni
    przypisane do konkretnych przychodów uzyskiwanych przez Wnioskodawcę. W

    szczególności, wydatek ten nie ma bezpośredniego wpływu na wysokość przychodów z
    najmu osiąganych w danym okresie. Zastosowanie znajdzie zatem art. 15 ust. 4d ustawy o
    CIT, stanowiący o kosztach pośrednich.
    Dla celów określenia momentu poniesienia kosztów prac Fit-out zastosowanie będzie
    miała zasada określona w zdaniu drugim ww. artykułu, która stanowi lex specialis w
    stosunku do zasady wskazanej w zdaniu pierwszym tego przepisu, tj. jeżeli koszty te
    dotyczą okresu przekraczającego rok podatkowy, a nie jest możliwe określenie, jaka ich
    część dotyczy danego roku podatkowego, w takim przypadku stanowią koszty uzyskania
    przychodów proporcjonalnie do długości okresu, którego dotyczą.
    Jak zostało wskazane w opisie stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego, Wnioskodawca
    zasadniczo zawiera umowy najmu na czas wynoszący co najmniej 7 lat. Z uwagi na
    dostosowanie prac do konkretnego najemcy oraz ich likwidację po zakończeniu umowy
    najmu, związane są one z całym okresem jej obowiązywania. W związku z tym możliwe jest
    precyzyjne wskazanie okresu, do którego należy przypisać koszty Prac Fit-out, który to
    pokrywa się z okresem, na jaki zawarto daną umowę najmu. Jednocześnie, charakter tych
    wydatków sprawia, że nie można przypisać konkretnych kwot dotyczących danego roku
    podatkowego. W rezultacie zastosowanie ma zasada, zgodnie z którą wydatki te stanowią
    koszty uzyskania przychodów proporcjonalnie do długości okresu, którego dotyczą.
    Powyższe stanowisko znalazło potwierdzenie w wyroku Naczelnego Sądu
    Administracyjnego (dalej: „NSA”) z dnia 3 września 2024 r., sygn. akt II FSK 1486/21, w
    którym skład orzekający oddalił skargę kasacyjną Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej
    (dalej: „Dyrektor KIS”) od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z
    dnia 15 września 2021 r., sygn. akt III SA/Wa 260/21.
    Zdaniem NSA: „(...) odpowiedź na pytanie czy dane wydatki (inne niż bezpośrednio
    związane z przychodami) powinny być ujęte w kosztach dla celów podatkowych
    jednorazowo, czy rozliczane w czasie proporcjonalnie, sprowadza się do ustalenia, czy
    dotyczą okresu przekraczającego rok podatkowy oraz czy jest możliwe określenie jaka ich
    część dotyczy danego roku podatkowego.”
    Stan faktyczny omawianego orzeczenia, analogicznie jak niniejszego wniosku, sprowadzał
    się do następujących faktów:
      - okres ekonomicznej użyteczności efektów prac Fit-out nie przekracza podstawowego
        okresu zawieranych umów najmu (przekraczających rok podatkowy podmiotu
        ponoszącego koszty prac),
      - prace adaptacyjne wykonywane są w związku z już podpisaną umową najmu, a więc
        ich wykonanie stanowi element realizacji określonych ustaleń co do warunków, w
        jakich jest realizowana,
      - bez ponoszenia takich wydatków wnioskodawca nie mógłby zawierać korzystnych
        umów najmu,
      - samo zawarcie umowy (np. techniczne jej podpisanie) nie tyle jest celem stron (jako
        takim), ile środkiem do celu jakim jest realizacja umowy o charakterze czasowym i
        osiągania z niej wskazanych korzyści (używanie przez najemcę, czynsz dla
        wynajmującego).
      - wykonanie wskazanych prac adaptacyjnych (jeden z elementów oferty i/lub
        końcowych ustaleń) stanowi więc warunek zawartej umowy, przy czym samo
        zawarcie umowy jest jedynie środkiem do celu, jakim jest realizacja jej postanowień
        i osiąganie korzyści przez kilka lat.
    Biorąc zatem pod uwagę powyższy opis stanu faktycznego oraz warunki, jakie należy
    spełnić do ujęcia kosztów proporcjonalnie do okresu trwania umowy, Sądy I i II instancji
    zgodnie potwierdziły, że zastosowanie znajdzie art. 15 ust. 4d zdanie drugie ustawy o CIT.
    Analogicznie, warunki wskazane w tej regulacji pozostają spełnione wobec kosztów
    poniesionych przez Wnioskodawcę.

    Warunek pierwszy pozostaje spełniony, z uwagi na fakt, że samo zawarcie umowy najmu
    jest jedynie środkiem do osiągnięcia celu, jakim jest realizacja jej postanowień i osiąganie
    korzyści przez kilka lat. Wydatek ten związany jest zatem (umożliwia) osiąganie korzyści z
    zawartej na czas określony w umowie i jako taki dotyczy okresu określonego w umowie, tj.
    w związku z zawarciem umowy na kilka lat, okresu przekraczającego rok podatkowy.
    Z kolei warunek drugi pozostaje spełniony, gdyż koszty prac Fit-out są ponoszone
    najczęściej w całości przed rozpoczęciem obowiązywania danej umowy najmu i
    równomiernie dotyczą całego okresu obowiązywania danej umowy, nie jest więc możliwe
    określenie jaka część kosztów dotyczy konkretnie danego roku podatkowego. Prace Fit-
    out podlegają likwidacji lub remontowi po zakończeniu danej umowy najmu. Potwierdza
    to ścisły związek tych wydatków z całym okresem jej obowiązywania.
    Końcowo, Wnioskodawca pragnie wskazać, że stanowisko przedstawione powyżej
    znajduje potwierdzenie w interpretacji indywidualnej z dnia 20 listopada 2024 r., Znak:
    0114-KDIP2-1.4010.538.2024.1.MR1, w której Dyrektor KIS stwierdził, że: „(...) skoro koszty
    te dotyczyć będą okresu przekraczającego rok podatkowy, a nie będzie możliwe
    określenie, jaka ich część dotyczy danego roku podatkowego, to w takim przypadku będą
    stanowić koszty uzyskania przychodów proporcjonalnie do długości okresu, którego będą
    dotyczyć. Wobec powyższego Państwa stanowisko, zgodnie z którym wydatki ponoszone
    przez Spółkę na realizację Prac Fit-out, stanowią koszty uzyskania przychodów, inne niż
    koszty bezpośrednio związane z przychodami, o których mowa w art. 15 ust. 4d Ustawy o
    CIT i należy je rozpoznać proporcjonalnie do długości okresu obowiązywania danej umowy
    najmu, należało uznać za prawidłowe.”

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest prawidłowe.
    Odstępuję od uzasadnienia prawnego tej oceny.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy stanu faktycznego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu
    prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia w przedstawionym stanie
    faktycznym oraz zdarzenia przyszłego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu
    prawnego obowiązującego w dniu wydania interpretacji.
    Odnosząc się do powołanych we wniosku interpretacji indywidualnych oraz wyroków
    sądowych należy stwierdzić, iż zostały one wydane w indywidualnych sprawach
    podmiotów, które o ich wydanie wystąpiły, zatem nie są one wiążące dla organu
    wydającego przedmiotową interpretację,
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    - Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy
    z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2025 r. poz. 111).
    Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie
    zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosują się
    Państwo do interpretacji.
    - Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe
      będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem czynności, które są
      przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
      z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;

      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    - Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego
    Sądu Administracyjnego w (...). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje
    ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
    (t.j. Dz.U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
    - w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
    - w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP
      (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.
    Podstawą prawną dla odstąpienia od uzasadnienia interpretacji jest art. 14c § 1 Ordynacji
    podatkowej, zgodnie z którym:
      interpretacja indywidualna zawiera wyczerpujący opis przedstawionego we wniosku
      stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego oraz ocenę stanowiska wnioskodawcy
      wraz z uzasadnieniem prawnym tej oceny. Można odstąpić od uzasadnienia
      prawnego, jeżeli stanowisko wnioskodawcy jest prawidłowe w pełnym zakresie.