Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0114-KDIP3-2.4011.70.2025.3.JK3
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-04-09
Teza: Zadośćuczynienie; nierówne traktowanie w zatrudnieniu.
Słowa kluczowe: opodatkowanie
wyrok
zadośćuczynienie
zatrudnianie (zatrudnienie)
Zagadnienia: Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Zwolnienia przedmiotowe.-Zwolnienia od podatku
dochodowego.-Odszkodowania i zadośćuczynienia.
Przepisy: [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 3-art. 21-ust. 1-pkt 3
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 3-art. 21-ust. 1-pkt 3b

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

3 stycznia 2025 r. wpłynął Pani wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej. Uzupełniła
    go Pani pismem z 17 lutego 2025 r. (wpływ 26 lutego 2025 r.) oraz pismem z 1 kwietnia
    2025 r. (wpływ 2 kwietnia 2025 r.) – w odpowiedzi na wezwanie. Treść wniosku jest
    następująca:
    Opis stanu faktycznego i jego uzupełnienie
    W wyniku wyroku Sądu Okręgowego w (...) po rozpoznaniu na rozprawie 28 marca 2024 r.
    w (...) sprawy z Pani powództwa z udziałem interwenienta ubocznego A. z siedzibą w (...) o
    zadośćuczynienie, odszkodowanie za nierówne traktowanie w zatrudnieniu zasądzono na
    Pani rzecz kwotę 50.000 (pięćdziesiąt tysięcy złotych) z odsetkami za opóźnienie w
    wysokości ustawowej od 22 lutego 2018 r. do dnia zapłaty, tytułem zadośćuczynienia.
    Oddalono powództwo w pozostałym zakresie. Zniesiono wzajemnie koszty procesu
    pomiędzy stronami. Wyrokowi nadano rygor natychmiastowej wykonalności do kwoty
    15.560,83 (piętnaście tysięcy pięćset sześćdziesiąt 83/100) złotych.
    Po ogłoszeniu ww. wyroku Powód pomniejszył wypłatę kwoty 15.560, 83 zł o zobowiązania
    publicznoprawne: o podatek dochodowy, składki emerytalno-rentowe i składkę
    chorobową i otrzymała Pani 10.607,97 zł. W odpowiedzi na reklamację uzyskała Pani
    odpowiedź, że sąd przyznał Pani wypłatę wynagrodzenia, która nie jest
    zadośćuczynieniem.
    W uzasadnieniu wyroku sąd m.in. napisał:
    „ (74) Konstatując, Sąd Okręgowy uwzględniając zarzut naruszenia zasady równego
    traktowania w zatrudnieniu i niedyskryminacji, zasądził na rzecz powódki adekwatną
    rekompensatę pieniężną w kwocie 50.000 zł jako zadośćuczynienie na podstawie art. 183d
    § 1 k.p. Alternatywną podstawę prawną zasądzonego świadczenia stanowić może art. 448
    k.c. w zw. z art. 23 i 24 k.c. W pozostałym zakresie Sąd oddalił powództwo jako niezasadne.
    (75) Odsetki od zasądzonej kwoty roszczenia głównego zostały określone zgodnie z
    dyspozycją art. 481 k.c. w zw. z art. 300 k.p. Ustalając datę wymagalności roszczenia Sąd
    wziął pod uwagę datę doręczenia i termin wskazany w piśmie A.A. z 22 stycznia 2018 r.
    wzywającym do zapłaty zadośćuczynienia. Pozwana spółka przygotowała odpowiedź na to
    pismo 21 lutego 2018 r. i tą datę przyjęto jako wymagalność świadczenia, zasądzając
    odsetki od dnia następnego do dnia spełniania świadczenia.
    rozliczenie kosztów procesu
    (75) Podstawową zasadą dotyczącą kosztów procesu jest zasada odpowiedzialności za
    wynik postępowania. Zgodnie z treścią art. 98 § 1 k.p.c. strona przegrywająca sprawę
    obowiązana jest zwrócić przeciwnikowi na jego żądanie koszty niezbędne do celowego
    dochodzenia praw i celowej obrony. Natomiast stosownie do treści art. 100 zdanie 1 k.p.c.
    w razie częściowego tylko uwzględnienia żądań koszty będą wzajemnie zniesione lub
    stosunkowo rozdzielone. Powódka wygrała proces częściowo, natomiast zważywszy na
    zasadność podstawy żądania pozwu i ważkość problemu prawnego występującego w
    niniejszej sprawie Sąd uznał, że wzajemne zniesienie kosztów pomiędzy stronami będzie
    adekwatne dla częściowego uwzględnienia powództwa.
    (76) Na podstawie art. 4772 § 1 k.p.c. Sąd Okręgowy z urzędu nadał wyrokowi przy jego
    wydaniu rygor natychmiastowej wykonalności w części nie przekraczającej pełnego
    jednomiesięcznego wynagrodzenia powódki.
    (77) Mając na uwadze całość powyższych rozważań Sąd Okręgowy orzekł jak w sentencji
    wyroku".
    Sąd Okręgowy w (...) (Wydział (...)) ul. (...), po rozpoznaniu na rozprawie 28 marca 2024 r. w
    (...) sprawy z Pani powództwa przeciwko Pani pracodawcy o zadośćuczynienie,
    odszkodowanie za nierówne traktowanie w zatrudnieniu w związku z ukończeniem przez
    Panią 60 lat przyznał Pani zadośćuczynienie. Rozwiązanie umowy nastąpiło na mocy
    porozumienia stron w dniu 30 września 2017 roku z powodu Pani „zamiaru” przejścia na

    emeryturę. Świadczenie emerytalne otrzymuje Pani od 1 października 2017 r. Nadmienia
    Pani, że była Pani na stanowisku kierowniczym (dyrektor oddziału). Podjęto wobec Pani
    działania wręcz do straszenia Pani art. 52 KP, gdy nie wyrazi Pani zgody na odejście. W
    wyniku złożenia powództwa i przedstawienia dowodów i zeznań świadków sąd zasądził na
    Pani rzecz zadośćuczynienie w kwocie 50.000 (pięćdziesiąt tysięcy) złotych z odsetkami za
    opóźnienie w wysokości ustawowej od 22 lutego 2018 r. do dnia zapłaty, tytułem
    zadośćuczynienia.
    Wyrokowi nadał rygor natychmiastowej wykonalności do kwoty 15.560,83 (piętnaście
    tysięcy pięćset sześćdziesiąt, 83/100) złotych z tytułu naruszenia zasady równego
    traktowania w zatrudnieniu i niedyskryminacji.
    Pracodawca wypłacił Pani kwotę 15.560, 83 zł potrącając Pani zaliczkę na podatek
    dochodowy traktując tą wypłatę jako Pani wynagrodzenie. Przyznane zadośćuczynienie, w
    kwocie 50.000 zł przewyższa wysokość Pani trzykrotnego wynagrodzenia na ostatni dzień
    zatrudnienia czyli na 30 września 2017 r. 15.560,83 x 3=46.682,49 zł i zadośćuczynienie nie
    wiązało się z utratą tego wynagrodzenia ale złamaniem przepisów prawa pracy dotyczący
    ogólnie nazywając je przepisami antydyskryminacyjnymi w Pani przypadku ze względu na
    wiek. Doprecyzowując opis stanu faktycznego oświadcza Pani, że zgodnie z otrzymanym
    uzasadnieniem wyroku „Sąd Okręgowy uwzględniając zarzut naruszenia zasady równego
    traktowania w zatrudnieniu i niedyskryminacji, zasądził na rzecz powódki adekwatną
    rekompensatę pieniężną w kwocie 50.000 zł jako zadośćuczynienie na podstawie art. 183d
    § 1 k.p. Alternatywną podstawę prawną zasądzonego świadczenia stanowić może art. 448
    k.c. w zw. z art. rzeczonego przez Sąd Okręgowy w (...)”.

## Pytanie

Czy przychody uzyskane z tytułu otrzymanego zadośćuczynienia podlegają
    opodatkowaniu podatkiem dochodowym?
    Pani stanowisko w sprawie
    Stoi Pani na stanowisku, że kwota zadośćuczynienia nie podlega opodatkowaniu
    podatkiem dochodowym, ponieważ nie jest to zwrot utraconego wynagrodzenia tylko
    forma zadośćuczynienia za doznane krzywdy ze strony pracodawcy. Jednocześnie
    ustawodawca w art. 21 ust. 1 pkt 3b ustawy z 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od
    osób fizycznych, przewidział, że pomimo że odszkodowanie z tytułu dyskryminacji stanowi
    przychód ze stosunku pracy, to o ile źródłem obowiązku jego wypłaty jest wyrok lub ugoda
    sądowa, odszkodowanie takie korzysta ze zwolnienia od podatku dochodowego od osób
    fizycznych.
    Zadośćuczynienie w kwocie 50.000,00 zł nie jest rekompensatą za utracone
    wynagrodzenie, czy też w wyniku przywrócenia do pracy wypłatą zaległego
    wynagrodzenia. Jest to zadośćuczynienie za prowadzenie wobec Pani działań (m. in.
    szykan), które spowodowały Pani problemy w tym zdrowotne. Ponadto, jest Pani osobą
    znaną w środowisku w jakim Pani mieszka i pracowała przez 30 lat, tzw. osobą publiczną i
    poprzez tego typu zachowania pracodawcy (np. nie pozwolono Pani kontaktować się z
    pracownikami, iść na L-4 do czasu rozwiązania umowy ) sąd wskazał, że naruszone zostały
    Pani dobra osobiste.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawiła Pani we wniosku jest nieprawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób
    fizycznych (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 163):
      Opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z
      wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od
      których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.

    Z treści powyższego przepisu wynika, że opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób
    fizycznych podlegają wszelkiego rodzaju dochody uzyskane przez podatnika, z wyjątkiem
    tych, które zostały enumeratywnie wymienione w katalogu zwolnień przedmiotowych,
    zawartym w ww. ustawie, bądź od których zaniechano poboru podatku.
    Wyszczególnienia źródeł przychodów osiągniętych przez osoby fizyczne ustawodawca
    dokonał w art. 10 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.
    Zgodnie z treścią art. 10 ust. 1 pkt 1 ww. ustawy:
      Źródłami przychodów są stosunek służbowy, stosunek pracy, w tym spółdzielczy
      stosunek pracy, członkostwo w rolniczej spółdzielni produkcyjnej lub innej spółdzielni
      zajmującej się produkcją rolną, praca nakładcza, emerytura lub renta.
    Przepis art. 11 ust. 1 ww. ustawy, stanowi, że:
      Przychodami, z zastrzeżeniem art. 14-15, art. 17 ust. 1 pkt 6, 9, 10 w zakresie
      realizacji praw wynikających z pochodnych instrumentów finansowych, pkt 11, art.
      19, art. 25b, art. 30ca, art. 30da i art. 30f, są otrzymane lub postawione do dyspozycji
      podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość
      otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń.
    W myśl art. 12 ust. 1 ww. ustawy:
      Za przychody ze stosunku służbowego, stosunku pracy, pracy nakładczej oraz
      spółdzielczego stosunku pracy uważa się wszelkiego rodzaju wypłaty pieniężne oraz
      wartość pieniężną świadczeń w naturze bądź ich ekwiwalenty, bez względu na źródło
      finansowania tych wypłat i świadczeń, a w szczególności: wynagrodzenia zasadnicze,
      wynagrodzenia za godziny nadliczbowe, różnego rodzaju dodatki, nagrody,
      ekwiwalenty za niewykorzystany urlop i wszelkie inne kwoty niezależnie od tego, czy
      ich wysokość została z góry ustalona, a ponadto świadczenia pieniężne ponoszone za
      pracownika, jak również wartość innych nieodpłatnych świadczeń lub świadczeń
      częściowo odpłatnych.
    Użyty w art. 12 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych zwrot „w
    szczególności” oznacza, że wymieniane kategorie przychodów stanowią katalog otwarty.
    Przychodem ze stosunku pracy i stosunków pokrewnych są więc wszelkiego rodzaju
    wypłaty i świadczenia skutkujące u podatnika powstaniem przysporzenia majątkowego,
    mające swoje źródło w łączącym pracownika z pracodawcą stosunku pracy lub stosunku
    pokrewnym. Do przychodów pracownika zaliczyć należy praktycznie wszystkie otrzymane
    przez niego świadczenia, które mógł on otrzymać od pracodawcy. Są nimi bowiem nie
    tylko wynagrodzenia, czyli świadczenia wprost wynikające z zawartej umowy o pracę, ale
    również wszystkie inne przychody (świadczenia), niezależnie od podstawy ich wypłaty,
    jeżeli w jakikolwiek sposób wiążą się z faktem wykonywania pracy.
    W myśl art. 12 ust. 4 ww. ustawy:
      Za pracownika w rozumieniu ustawy uważa się osobę pozostającą w stosunku
      służbowym, stosunku pracy, stosunku pracy nakładczej lub spółdzielczym stosunku
      pracy.
    Analiza powyższych przepisów prowadzi do wniosku, że podstawą nabycia prawa m.in. do
    odszkodowania, zadośćuczynienia wypłaconego pracownikowi lub byłemu pracownikowi
    jest łączący lub uprzednio łączący tę osobę z pracodawcą stosunek pracy, a zatem
    odszkodowania/zadośćuczynienia takie stanowią przychód ze stosunku pracy,
    opodatkowany lub zwolniony od podatku.
    Zgodnie z treścią art. 21 ust. 1 pkt 3 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Wolne od podatku dochodowego są otrzymane odszkodowania lub
      zadośćuczynienia, jeżeli ich wysokość lub zasady ustalania wynikają wprost z
      przepisów odrębnych ustaw lub przepisów wykonawczych wydanych na podstawie

      tych ustaw lub aktów administracyjnych wydanych na podstawie tych przepisów,
      oraz otrzymane odszkodowania lub zadośćuczynienia, jeżeli ich wysokość lub zasady
      ustalania wynikają wprost z postanowień układów zbiorowych pracy, innych
      opartych na ustawie porozumień zbiorowych, regulaminów lub statutów, o których
      mowa w art. 9 § 1 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. - Kodeks pracy (Dz. U. z 2022 r.
      poz. 1510, 1700 i 2140), z wyjątkiem:
      a) określonych w prawie pracy odpraw i odszkodowań z tytułu skrócenia okresu
      wypowiedzenia umowy o pracę,
      b) odpraw pieniężnych wypłacanych na podstawie przepisów o szczególnych
      zasadach rozwiązywania z pracownikami stosunków pracy z przyczyn niedotyczących
      pracowników,
      c) odpraw i odszkodowań z tytułu skrócenia okresu wypowiedzenia
      funkcjonariuszom pozostającym w stosunku służbowym,
      d) odszkodowań przyznanych na podstawie przepisów o zakazie konkurencji,
      e) odszkodowań za szkody dotyczące składników majątku związanych z prowadzoną
      działalnością gospodarczą,
      f) odszkodowań za szkody dotyczące składników majątku związanych z
      prowadzeniem działów specjalnych produkcji rolnej, z których dochody są
      opodatkowane według skali, o której mowa w art. 27 ust. 1, lub na zasadach, o
      których mowa w art. 30c,
      g) odszkodowań wynikających z zawartych umów lub ugód innych niż ugody sądowe.
    Przywołane uregulowania prawne wskazują jednoznacznie, że nie wszystkie
    odszkodowania lub zadośćuczynienia otrzymane przez osoby fizyczne wolne są od
    podatku dochodowego.
    Należy zaznaczyć, że zwolnieniem określonym w przytoczonym wyżej przepisie art. 21 ust.
    1 pkt 3 ww. ustawy, objęte są tylko zadośćuczynienia/odszkodowania, których wysokość
    lub zasady ustalania wynikają wprost z przepisów odrębnych ustaw lub przepisów
    wykonawczych wydanych na podstawie tych ustaw.
    To oznacza, że zwolnieniem nie są objęte wszystkie zadośćuczynienia/odszkodowania, a
    tylko te, których wysokość lub zasady ustalania zostały określone wprost w stosownych
    przepisach prawa, z wyjątkiem enumeratywnie wymienionych kategorii świadczeń.
    Ustawodawca konsekwentnie wyłączył z katalogu zwolnień przepisem art. 21 ust. 1 pkt 3
    lit. g) zadośćuczynienia/odszkodowania, które zostały otrzymane na podstawie zawartej
    pomiędzy stronami umowy lub ugody pozasądowej, nawet w sytuacji, gdy ich wysokość
    lub zasady ustalania wynikają wprost z odrębnych ustaw lub przepisów wykonawczych
    wydanych na podstawie tych ustaw.
    Natomiast w myśl art. 21 ust. 1 pkt 3b ustawy:
      Wolne od podatku dochodowego są inne odszkodowania lub zadośćuczynienia
      otrzymane na podstawie wyroku lub ugody sądowej do wysokości określonej w tym
      wyroku lub tej ugodzie, z wyjątkiem odszkodowań lub zadośćuczynień:
      a) otrzymanych w związku z prowadzoną działalnością gospodarczą,
      b) dotyczących korzyści, które podatnik mógłby osiągnąć, gdyby mu szkody nie
      wyrządzono.
    Z racji tego, że odszkodowania i zadośćuczynienia otrzymane na podstawie wyroku lub
    ugody sądowej mogą korzystać ze zwolnienia z art. 21 ust. 1 pkt 3 ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych lub art. 21 ust. 1 pkt 3b ww. ustawy, zaś zastosowanie

    zwolnienia z art. 21 ust. 1 pkt 3 ww. ustawy ma „pierwszeństwo” przed zastosowaniem
    zwolnienia z art. 21 ust. 1 pkt 3b ww. ustawy, możliwość skorzystania przedmiotowego
    zadośćuczynienia ze zwolnienia należy rozpatrywać we wskazanej wyżej kolejności.
    W ustawie o podatku dochodowym od osób fizycznych ustawodawca nie zdefiniował
    pojęcia odszkodowania czy zadośćuczynienia. Nie oznacza to jednak dowolności w ich
    rozumieniu. Podkreślenia wymaga, że to nie nazwa, lecz rzeczywisty charakter
    świadczenia decyduje o tym, czy przybiera ono cechy odszkodowania/zadośćuczynienia,
    czy też nie.
    Jednocześnie względy spójności systemu prawa uzasadniają, aby kryteria rozumienia
    pojęć niezdefiniowanych w ustawie o podatku dochodowym od osób fizycznych, miały w
    pierwszej kolejności charakter kryteriów ustawowych. Konieczne staje się zatem
    zastosowanie wykładni systemowej zewnętrznej i odwołanie się do przepisów ustawy z
    dnia 24 kwietnia 1964 r.– Kodeks cywilny (t. j. Dz. U. z 2023 r. poz. 1610 ze zm.).
    Odwołując się zatem do prawa cywilnego stwierdzić należy, że świadczenie
    odszkodowawcze to najogólniej świadczenie mające na celu naprawienie wyrządzonej
    szkody. Szkodą jest uszczerbek, jakiego doznał poszkodowany wbrew jego woli we
    wszelkiego rodzaju dobrach przez prawo chronionych. Chodzi więc zarówno o uszczerbek
    majątkowy, jak i niemajątkowy. Uszczerbek niemajątkowy jest określany terminem
    „krzywda”. Pod tym pojęciem należy rozumieć wszelkie negatywne przeżycia człowieka
    wyrażające się zarówno w cierpieniu fizycznym, jak i psychicznym, wywołane czynem
    niedozwolonym. Do naprawienia krzywdy odnosi się termin „zadośćuczynienie”,
    natomiast „odszkodowanie” wiąże się z naprawieniem uszczerbku majątkowego.
    W Kodeksie cywilnym świadczenie odszkodowawcze wynika głównie z tytułu
    odpowiedzialności deliktowej (art. 415 i następne) lub odpowiedzialności kontraktowej
    (art. 471 i następne), a więc jest następstwem czynu niedozwolonego lub niewykonania
    bądź nienależytego wykonania zobowiązania.
    Zgodnie z art. 448 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (Dz. U. z 2022 r. poz.
    1360 ze zm.):
      W razie naruszenia dobra osobistego sąd może przyznać temu, czyje dobro osobiste
      zostało naruszone, odpowiednią sumę tytułem zadośćuczynienia pieniężnego za
      doznaną krzywdę lub na jego żądanie zasądzić odpowiednią sumę pieniężną na
      wskazany przez niego cel społeczny, niezależnie od innych środków potrzebnych do
      usunięcia skutków naruszenia. Przepis art. 445 § 3 stosuje się.
    Wyjaśnić należy, że na podstawie art. 448 K.c. kompensowana może być krzywda, a więc
    szkoda niemajątkowa wywołana naruszeniem dobra osobistego, polegająca na fizycznych
    dolegliwościach i psychicznych cierpieniach pokrzywdzonego. Sam zatem fakt, że
    roszczenie posiada wymiar finansowy, nie oznacza jeszcze, że okoliczności wypłaty
    świadczenia należy kwalifikować jako dotyczące korzyści, które podatnik mógłby osiągnąć,
    gdyby mu szkody nie wyrządzono (lucrum cessans).
    Zadośćuczynienie to forma rekompensaty pieniężnej z tytułu szkody niemajątkowej.
    Podstawą jego żądania jest krzywda w postaci ujemnych przeżyć związanych z
    cierpieniami psychicznymi i fizycznymi, wynikająca z naruszenia wskazanych w K.c. dóbr
    osobistych (por. art. 24 § 1 i 2, w zw. z art. 23 K.c. oraz 445 § 1 K.c.).
    Powództwo o zadośćuczynienie pieniężne za doznaną krzywdę nie prowadzi wprost do
    usunięcia skutków naruszenia dobra osobistego, czyli bezpośrednio jego ochrony, lecz ma
    na celu uzyskanie satysfakcji dla pokrzywdzonego i wymierzenie dolegliwości
    ekonomicznej (w celach represyjno-wychowawczych) dla sprawcy umyślnego naruszenia
    dobra osobistego (por. także uchwałę składu siedmiu sędziów Sądu Najwyższego z 26
    czerwca 1985 r., III CZP 27/85, OSNC 1985 nr 12, poz. 185).

    Kwestie zasad i podstawy do wypłaty odszkodowania z tytułu naruszenia zasad równego
                            3dtraktowania w zatrudnieniu reguluje art. 18 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. Kodeks
    pracy (t. j. Dz. U. z 2023 r. poz. 1465), zgodnie z którym:
      Osoba, wobec której pracodawca naruszył zasadę równego traktowania w
      zatrudnieniu, ma prawo do odszkodowania w wysokości nie niższej niż minimalne
      wynagrodzenie za pracę, ustalane na podstawie odrębnych przepisów.
              3dZ przepisu art. 18 Kodeksu pracy, będącego podstawą zasądzonego na Pani rzecz
    zadośćuczynienia, wprost nie wynikają ani wysokość ani zasady ustalania
    zadośćuczynienia. Powołany przepis jedynie określa minimalną wysokość odszkodowania,
    która przysługuje każdemu, komu przyznawane jest odszkodowanie w oparciu o ten
    przepis.
    Wskazała Pani, że Sąd Okręgowy w (...), po rozpoznaniu na rozprawie 28 marca 2024 r.
    sprawy z Pani powództwa przeciwko Pani pracodawcy o zadośćuczynienie,
    odszkodowanie za nierówne traktowanie w zatrudnieniu w związku z ukończeniem przez
    Panią 60 lat przyznał Pani zadośćuczynienie. Sąd Okręgowy uwzględniając zarzut
    naruszenia zasady równego traktowania w zatrudnieniu i niedyskryminacji, zasądził na
    rzecz powódki adekwatną rekompensatę pieniężną w kwocie 50.000 zł jako
                        3dzadośćuczynienie na podstawie art. 18 § 1 Kodeksu pracy.
    Jak wynika z wyroku Naczelnego Sadu Administracyjnego z 1 października 2014 r., sygn.
    akt I SA/Bk 294/14:
                          3d„W ocenie sądu powoływany art. 18 KP, będący podstawą do zasądzenia przez sąd
      powszechny odszkodowania, określa ogólne ramy uprawnienia do dochodzenia
      odszkodowania, nie precyzując wprost ani wysokości odszkodowania, ani też zasad,
      które w sposób jednoznaczny określą wysokość odszkodowania”.
    Zatem, ani wysokość odszkodowania ani tym bardziej zasady ustalania odszkodowania z
    tytułu naruszenia zasady równego traktowania w zatrudnieniu nie wynikały wprost z
    przepisów, a tylko wówczas odszkodowanie mogłoby skorzystać ze zwolnienia od podatku
    dochodowego na podstawie art. 21 ust. 1 pkt 3 ustawy o podatku dochodowym od osób
    fizycznych. Zgodnie z tym przepisem, wolne od podatku dochodowego są otrzymane
    odszkodowania lub zadośćuczynienia, jeżeli ich wysokość lub zasady ustalania wynikają
    wprost z przepisów odrębnych ustaw lub przepisów wykonawczych wydanych na
    podstawie tych ustaw.
    W przypadku gdy wysokość lub zasady ustalania odszkodowania/zadośćuczynienia nie
    wynikają wprost z odrębnych ustaw lub aktów wykonawczych wydanych na podstawie
    tych odrębnych ustaw, a podstawą ich otrzymania jest wyrok lub ugoda sądowa, wówczas
    należy rozważyć czy do odszkodowania z tytułu naruszenia zasady równego traktowania w
    zatrudnieniu może być zastosowane zwolnienie na mocy art. 21 ust. 1 pkt 3b ww. ustawy.
    Punktem wyjścia wykładni art. 21 ust. 1 pkt 3b ww. ustawy jest podział odszkodowania na
    odszkodowanie za rzeczywiste straty (damnum emergens) i odszkodowanie za utracone
    korzyści (lucrum cessans). Za stratę uważa się każde pogorszenie się sytuacji majątkowej
    (zmniejszenie aktywów lub zwiększenie pasywów) poszkodowanego, w wyniku czego
    poszkodowany staje się uboższy niż był przed doznaniem szkody. Chodzi w tym
    przypadku o rzeczywisty uszczerbek w majątku należącym do poszkodowanego
    spowodowany zniszczeniem, utratą lub uszkodzeniem określonych składników
    majątkowych albo obniżeniem ich wartości, a także powstanie nowych zobowiązań albo
    ich zwiększenie. Z kolei szkoda związana z utraconymi korzyściami (lucrum cessans)
    polega na tym, że majątek poszkodowanego nie wzrósł tak, jakby się stało, gdyby nie
    nastąpiło zdarzenie, z którym połączona jest czyjaś odpowiedzialność. Szkodą jest więc to,
    co nie weszło do majątku poszkodowanego na skutek zdarzenia wyrządzającego szkodę.

    Jednocześnie, zakres zwolnienia określony w przepisie art. 21 ust. 1 pkt 3b ustawy o
    podatku dochodowym od osób fizycznych obejmuje tylko odszkodowania za tzw. szkodę
    rzeczywistą, czyli poniesione straty, a nie dotyczy utraconych korzyści. Specyfika prawa
    podatkowego nakazuje inaczej traktować odszkodowanie (zadośćuczynienie) z tytułu
    poniesionych przez poszkodowanego strat i odszkodowanie (zadośćuczynienie) z tytułu
    utraconego zysku. Odszkodowanie (zadośćuczynienie) z tytułu utraconych korzyści, jakich
    poszkodowany mógł się spodziewać, gdyby mu szkody nie wyrządzono, podlega bowiem
    opodatkowaniu podatkiem dochodowym.
    Wskazała Pani, że rozwiązanie umowy nastąpiło na podstawie porozumienia stron, a w
    wyroku nie stwierdzono naruszenia przez pracodawcę konkretnych przepisów prawa
    pracy.
    Stosownie do treści art. 30 § 1 pkt 1 Kodeksu pracy:
      Umowa o pracę rozwiązuje się na mocy porozumienia stron. (...)
    Jednakże należy zauważyć, że przepisy Kodeksu pracy nie przewidują wypłaty
    odszkodowania/ zadośćuczynienia w sytuacji rozwiązania umowy za porozumieniem
    stron. Konsekwencją tego jest brak możliwości sprecyzowania na gruncie powołanych
    wyżej przepisów Kodeksu pracy ustalenia wysokości odszkodowania.
    Zatem, wypłacona Pani kwota ma charakter umowny, gdyż wynika jedynie z ustaleń
    pomiędzy stronami, a jej wysokość uwzględnia interesy obu stron. Wypłacona kwota nie
    stanowi zadośćuczynienia, o którym mowa w art. 21 ust. 1 pkt 3b ww. ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych, nie dotyczy ona bowiem szkody rzeczywistej, lecz ma
    rekompensować Pani utracone przez Panią, w wyniku rozwiązania umowy o pracę,
    spodziewane korzyści w postaci wynagrodzenia za pracę.
    Wypłacone Pani świadczenie nie jest rekompensatą za szkodę z tytułu bezpodstawnego
    (krzywdzącego) sposobu rozwiązania umowy o pracę, jeśli rozwiązanie umowy nastąpiło w
    efekcie za porozumieniem stron (czyli za zgodą pracownika). Świadczenie to ma więc tak
    naprawdę zrekompensować zarobek, jaki były pracownik mógłby otrzymać, gdyby nadal
    łączył go stosunek pracy z pracodawcą, a więc gdyby do rozwiązania umowy o pracę nie
    doszło.
    Wobec okoliczności faktycznych przedstawionych we wniosku nie sposób uznać, że
    zadośćuczynienie z tytułu naruszenia zasady równego traktowania w zatrudnieniu
    przyznane Pani na podstawie wyroku sądu wiązało się z rzeczywistym uszczerbkiem w
    majątku należącym do Pani, natomiast majątek ten niewątpliwie nie wzrósł tak, jakby się
    stało, gdyby nie nastąpiło nierówne traktowanie w zatrudnieniu. W tym przypadku mamy
    zatem do czynienia z odszkodowaniem (zadośćuczynieniem) dotyczącym utraconych
    korzyści, które nie może korzystać ze zwolnienia z opodatkowania również na podstawie
    art. 21 ust. 1 pkt 3b ww. ustawy.
    W orzecznictwie przyjęto, że szkodą w przypadku utraconych korzyści (art. 361 § 2
    Kodeksu cywilnego) jest szkoda, którą określa to, co nie weszło do majątku
    poszkodowanego na skutek zdarzenia wyrządzającego tę szkodę, a inaczej mówiąc to, co
    weszłoby do majątku poszkodowanego, gdyby zdarzenie wyrządzające szkodę nie
    nastąpiło (m.in. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 18 stycznia 2002 r., sygn. akt I CKN 132
    /01).
    Ponieważ wynagrodzenie w wysokości przysługującej na dzień rozwiązania umowy o
    pracę weszłoby do Pani majątku, gdyby nie nastąpiło rozwiązanie umowy o pracę, to
    uznać należy, że zasądzone zadośćuczynienie stanowi utracone korzyści.
    Z przedstawionego stanu faktycznego wynika, że w sprawie zastosowanie będzie miał
    właśnie wyjątek wskazany w art. 21 ust. 1 pkt 3b lit. b) ustawy o podatku dochodowym od

    osób fizycznych, gdyż przepis ten odnosi się – tak jak ma to miejsce w rozpatrywanej
    sprawie – do zadośćuczynień przyznanych na podstawie wyroku sądowego, które dotyczą
    korzyści, które podatnik mógłby osiągnąć, gdyby mu szkody nie wyrządzono.
    Wypłacona Pani kwota na podstawie wyroku sądowego nie korzysta ze zwolnienia od
    podatku na podstawie art. 21 ust. 1 pkt 3 i 3b ustawy o podatku dochodowym od osób
    fizycznych. Przychody uzyskane z tytułu otrzymanego zadośćuczynienia podlegają
    opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych jako przychód ze stosunku
    pracy.
    Pani stanowisko jest nieprawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy zaistniałego stanu faktycznego przedstawionego przez Panią i stanu
    prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia w przedstawionym stanie
    faktycznym.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
        Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb
        ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz.
        111). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pani sytuacja będzie
        zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosuje
        się Pani do interpretacji.
        Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
      z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
        Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pani prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu
    Administracyjnego w (...). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa
    z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.
    U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”). Skargę do Sądu wnosi się za
    pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie
    trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):
        w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
        Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo

        w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na
        adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS
        /SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.