Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0113-KDIPT1-3.4012.263.2025.2.MJ
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-04-28
Teza: Uznanie bezumownego korzystania z nieruchomości za
czynność podlegającą opodatkowaniu podatkiem VAT.
Słowa kluczowe: czynności-czynności opodatkowane podatkiem od
towarów i usług
działki
dzierżawa
korzystanie-korzystanie bezumowne
Zagadnienia: Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II. Zakres
opodatkowania-Rozdział 2. Dostawa towarów i
świadczenie usług -Świadczenie usług
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III. Podatnicy,
płatnicy i przedstawiciele podatkowi-Rozdział 1.
Podatnicy i płatnicy-Działalność gospodarcza
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III. Podatnicy,
płatnicy i przedstawiciele podatkowi-Rozdział 1.
Podatnicy i płatnicy-Organy władzy publicznej
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III. Podatnicy,
płatnicy i przedstawiciele podatkowi-Rozdział 1.
Podatnicy i płatnicy-Podatnicy
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II-
Rozdział 1-art. 5-ust. 1-pkt 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II-
Rozdział 2-art. 7.-ust. 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II-
Rozdział 2-art. 8-ust. 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III-
Rozdział 1-art. 15-ust. 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III-
Rozdział 1-art. 15-ust. 2
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III-
Rozdział 1-art. 15-ust. 6
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II. Zakres
opodatkowania-Rozdział 1. Przepisy ogólne -Czynności
podlegające opodatkowaniu
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II. Zakres
opodatkowania-Rozdział 2. Dostawa towarów i
świadczenie usług -Dostawa towarów
1

## Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

dłowe
    Szanowni Państwo,
    stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego
    zdarzenia przyszłego w podatku od towarów i usług jest prawidłowe.

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

7 marca 2025 r. wpłynął Państwa wniosek z 6 marca 2025 r. o wydanie interpretacji
    indywidualnej, który dotyczy podatku od towarów i usług w zakresie uznania
    bezumownego korzystania z nieruchomości, za czynność podlegającą opodatkowaniu
    podatkiem VAT. Uzupełnili go Państwo – w odpowiedzi na wezwanie – pismem z 10
    kwietnia 2025 r. Treść wniosku jest następująca:

## Opis zdarzenia przyszłego

Miasto ... jest czynnym zarejestrowanym podatnikiem podatku VAT. Miasto ...jest
    właścicielem nieruchomości gruntowej, niezabudowanej oznaczonej nr ewid. ... obręb ...
    (obszar wiejski) o pow. ... ha. Umową z dnia 03.01.2018r. Miasto wydzierżawiło na 3 lata
    część gruntu o pow. ... ha osobie fizycznej do celów prowadzenia działalności
    gospodarczej związanej z usługami transportowymi. Dnia 17.02.2021 r. Miasto ...
    wypowiedziało umowę dzierżawy ze skutkiem na koniec miesiąca okresu wypowiedzenia,
    tj. 31.05.2021 r. Od dnia 01.06.2021 r. dzierżawca zajmuje teren bezumownie, a Miasto ...
    co miesiąc wystawia faktury z tytułu bezumownego korzystania z gruntu, w wysokości
    dotychczasowego czynszu dzierżawnego. Strony nie zawarły porozumienia, a w gminie ...
    nie funkcjonuje zarządzenie regulujące opłaty z tytułu bezumownego korzystania z gruntu.
    W uzupełnieniu wniosku wskazali Państwo, że:
    Dzierżawca bezumownie użytkuje nieruchomość gruntową oznaczoną nr ewid. ... za
    Państwa wiedzą i zgodą.
    Po ujawnieniu faktu bezumownego korzystania z nieruchomości gruntowej oznaczonej nr
    ewid. ... nie podjęto działań w celu podpisania kolejnej umowy.
    W odpowiedzi na pytanie „Czy podjęli Państwo jakiekolwiek czynności mające na celu
    odzyskanie nieruchomości? Jeśli tak, to kiedy i jakie to były czynności?” wskazali Państwo,
    że wystosowano wezwanie (jednokrotnie) do wydania nieruchomości w 2025 r.

    Miasto ... nie skierowało sprawy na drogę postępowania sądowego przeciwko Dzierżawcy
    o wydanie nieruchomości oznaczonej nr ewid. ....
    Umowa dzierżawy nie przewidywała możliwości obciążenia Dzierżawcy opłatami za
    bezumowne korzystanie z nieruchomości, jeżeli dzierżawca nie opuści nieruchomości na
    czas, po zakończeniu umowy.

## Pytanie

Czy czynność bezumownego korzystania z gruntu działki nr ... obręb ... należącej do Miasta
    ...podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług?
    Państwa stanowisko w sprawie
    Gmina stoi na stanowisku, że bezumowne korzystanie z gruntu działki nr ... obręb ...
    należącej do gminy podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest prawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i
    usług (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 361 ze zm.), zwanej dalej „ustawą”:
      Opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, zwanym dalej „podatkiem”,
      podlegają odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium
      kraju.
    Stosownie do art. 5 ust. 2 ustawy:
      Czynności określone w ust. 1 podlegają opodatkowaniu niezależnie od tego, czy
      zostały wykonane z zachowaniem warunków oraz form określonych przepisami
      prawa.
    Powyższe oznacza, że istotny jest przede wszystkim faktyczny przebieg danej czynności
    i osiągnięty rezultat zgodny z zamiarem umawiających się stron.
    W myśl art. 7 ust. 1 ustawy:
      Przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się
      przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (...).
    Stosownie do art. 8 ust. 1 ustawy:
      Przez świadczenie usług, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się każde
      świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej
      niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu
      art. 7, w tym również:
      1) przeniesienie praw do wartości niematerialnych i prawnych, bez względu na
      formę, w jakiej dokonano czynności prawnej;
      2) zobowiązanie do powstrzymania się od dokonania czynności lub do tolerowania
      czynności lub sytuacji;
      3) świadczenie usług zgodnie z nakazem organu władzy publicznej lub podmiotu
      działającego w jego imieniu lub nakazem wynikającym z mocy prawa.
    Z tak szeroko sformułowanej definicji wynika, że przez świadczenie usług należy przede
    wszystkim rozumieć określone zachowanie podatnika na rzecz odrębnego podmiotu,
    które zasadniczo wynika z dwustronnego stosunku zobowiązaniowego, zakładającego
    istnienie podmiotu będącego odbiorcą (nabywcą usługi), jak również podmiotu
    świadczącego usługę.
    Przez świadczenie usług należy zatem rozumieć każde zachowanie niebędące dostawą
    towarów i świadczone na rzecz innego podmiotu.

    Powołane przepisy wskazują, że pojęcie świadczenia usług ma bardzo szeroki zakres,
    gdyż nie obejmuje wyłącznie działań podatnika, lecz również zobowiązanie do
    powstrzymania się od dokonywania czynności lub do tolerowania czynności bądź
    sytuacji. Pod pojęciem usługi (świadczenia) należy rozumieć każde zachowanie, na które
    składać się może zarówno działanie (uczynienie, wykonanie czegoś), jak i zaniechanie
    (nieczynienie bądź też tolerowanie, znoszenie określonych stanów rzeczy). Należy
    jednak zaznaczyć, że nie każde powstrzymanie się od działania, czy tolerowanie
    czynności lub sytuacji może zostać uznane za usługę w rozumieniu przepisów ustawy.
    Szeroki charakter świadczenia usługi potwierdzają także zapisy ustawy z dnia 23
    kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (t. j. Dz.U. z 2024 r. poz. 1061 ze zm.).
    W świetle art. 353 § 2 Kodeksu cywilnego:
      Świadczenie może polegać na działaniu albo na zaniechaniu.
    Tak więc na świadczenie może składać się zachowanie polegające na działaniu
    (dokonanie czynności na rzecz innego podmiotu) albo na zaniechaniu (zobowiązanie do
    powstrzymania się od dokonania czynności lub do tolerowania czynności lub sytuacji).
    Na świadczenie mogą się również składać jednocześnie zachowania polegające na
    działaniu oraz na zaniechaniu.
    Z treści powołanego wyżej przepisu art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy jednoznacznie wynika, że
    dostawa towarów i świadczenie usług co do zasady podlegają opodatkowaniu VAT
    wówczas, gdy są wykonywane odpłatnie (z wyjątkiem przypadków ściśle określonych w
    art. 7 ust. 2 oraz w art. 8 ust. 2 ustawy).
    Aby uznać dane świadczenie za odpłatne, musi istnieć stosunek prawny pomiędzy
    świadczącym usługę a odbiorcą, a w zamian za wykonanie usługi powinno zostać
    wypłacone wynagrodzenie. Przy czym przepisy ustawy nie określają postaci
    wynagrodzenia.
    W dorobku orzecznictwa Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej przyjmuje się, że
    odpłatność ma miejsce wtedy, gdy istnieje bezpośredni związek pomiędzy dostawą
    towarów lub świadczeniem usług a otrzymanym wynagrodzeniem, przy czym
    wynagrodzenie jakkolwiek musi być wyrażone w pieniądzu, to jednak nie musi być w tej
    formie dokonane. Należy podkreślić, że na gruncie przepisów o podatku od towarów i
    usług bez znaczenia pozostaje to, czy kwota uzyskanego wynagrodzenia (cena) została
    skalkulowana tak, że stanowi tylko koszt wytworzenia towaru lub wykonania usługi, czy
    została powiększona także o zysk sprzedającego. Skoro przepisy nie określają formy
    zapłaty za świadczoną usługę, należy uznać, że zobowiązanie usługobiorcy może mieć
    postać świadczenia nie tylko określonej sumy pieniędzy, ale także świadczenie innej
    usługi (usługi wzajemnej). Oznacza to, że z danego stosunku prawnego, na podstawie
    którego wykonywana jest usługa, musi wynikać wyraźna, bezpośrednia korzyść na rzecz
    świadczącego usługę. Ponadto, aby dana czynność (świadczenie) podlegała
    opodatkowaniu podatkiem VAT, musi istnieć bezpośredni związek o charakterze
    przyczynowym pomiędzy świadczoną usługą a świadczeniem wzajemnym. Otrzymana
    zapłata powinna być konsekwencją wykonania świadczenia.
    Odpłatność określana jest przez strony umowy i jeśli strony ustalą zapłatę, wówczas
    wykonane świadczenie staje się odpłatne. W przypadku istnienia świadczenia
    wzajemnego otrzymanego przez świadczącego usługę, należy uznać czynności
    wykonywane w ramach zawartej umowy za odpłatne świadczenie usług określone w
    art. 8 ust. 1 ustawy, podlegające opodatkowaniu na zasadach ogólnych.
    Wobec powyższych rozważań, dostawa towarów lub świadczenie usług podlega
    opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług wtedy, gdy są wykonane odpłatnie, oraz
    gdy pomiędzy dostawcą towaru lub świadczącym usługę i ich beneficjentem (odbiorcą)
    istnieje jawny lub dorozumiany stosunek prawny (umowa), w ramach którego spełniane
    są świadczenia wzajemne.

    Jednocześnie wskazać należy, iż nie każda jednak czynność stanowiąca dostawę
    towarów czy świadczenie usług podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.
    Aby dana czynność podlegała opodatkowaniu, musi być wykonana przez podatnika.
    Zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy:
      Podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości
      prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o
      której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności.
    Stosownie do art. 15 ust. 2 ustawy:
      Działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców
      lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz
      rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność
      gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu
      towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów
      zarobkowych.
    Ponadto należy zwrócić uwagę, że przepisy art. 15 ust. 1 i 2 ustawy o podatku od
    towarów i usług stanowią implementację art. 9 ust. 1 Dyrektywy 2006/112/WE Rady z
    dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej
    (Dz. Urz. UE L 347 str. 1 ze zm.), zwanej dalej „Dyrektywą 2006/112/WE Rady”.
    Na mocy art. 9 ust. 1 Dyrektywy 2006/112/WE Rady:
      „Podatnikiem” jest każda osoba prowadząca samodzielnie w dowolnym miejscu
      jakąkolwiek działalność gospodarczą, bez względu na cel czy też rezultaty takiej
      działalności.
      „Działalność gospodarcza” obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców
      lub usługodawców, włącznie z górnictwem, działalnością rolniczą i wykonywaniem
      wolnych zawodów lub uznanych za takie. Za działalność gospodarczą uznaje się w
      szczególności wykorzystywanie, w sposób ciągły, majątku rzeczowego lub wartości
      niematerialnych w celu uzyskania z tego tytułu dochodu.
    Przepis ten stwierdza, że wykorzystywanie własności dóbr materialnych lub
    niematerialnych do celów zarobkowych w sposób ciągły, należy w szczególności uznać
    za działalność gospodarczą.
    W myśl art. 15 ust. 6 ustawy:
      Nie uznaje się za podatnika organów władzy publicznej oraz urzędów obsługujących
      te organy w zakresie realizowanych zadań nałożonych odrębnymi przepisami prawa,
      dla realizacji których zostały one powołane, z wyłączeniem czynności wykonywanych
      na podstawie zawartych umów cywilnoprawnych.
    Z powołanych przepisów wynika, że jednostki samorządu terytorialnego nie są
    podatnikami podatku od towarów i usług w związku z realizacją zadań, które podejmują
    jako podmioty prawa publicznego, nawet jeśli pobierają należności, opłaty lub składki.
    Podmioty te są natomiast podatnikami podatku od towarów i usług w przypadku
    wykonywanych przez nie czynności na podstawie zawartych umów cywilnoprawnych.
    Jak wynika z powyższego, wyłączenie organów władzy publicznej z kategorii podatnika
    ma charakter podmiotowo-przedmiotowy.
    W świetle wskazanych unormowań jednostki samorządu terytorialnego na gruncie
    podatku od towarów i usług występować mogą w dwoistym charakterze:
    - podmiotów niebędących podatnikami, gdy realizują zadania nałożone na nich
      odrębnymi przepisami prawa, oraz
    - podatników podatku od towarów i usług, gdy wykonują czynności na podstawie umów
      cywilnoprawnych.

    Kryterium podziału stanowi charakter wykonywanych czynności: czynności o
    charakterze publicznoprawnym wyłączają te podmioty z kategorii podatników,
    natomiast czynności o charakterze cywilnoprawnym skutkują uznaniem tych
    podmiotów za podatników podatku od towarów i usług, a realizowane przez nie
    odpłatne dostawy towarów i świadczenie usług podlegają opodatkowaniu podatkiem
    od towarów i usług.
    Zauważyć należy również, że przepisy podatkowe nie zawierają definicji
    odszkodowania, zatem w tym zakresie należy posiłkować się przepisami prawa
    cywilnego.
    Na gruncie prawa cywilnego, odszkodowanie za doznaną szkodę majątkową lub
    niemajątkową uzależnione jest od zaistnienia zdarzenia, z którym przepisy łączą
    obowiązek naprawienia szkody. Ponadto, między zdarzeniem a zaistniałą w jego wyniku
    szkodą, musi istnieć związek przyczynowy.
    Kodeks cywilny rozróżnia dwa podstawowe rodzaje odpowiedzialności: kontraktową,
    która powstaje z mocy umowy i odnosi się do przypadków niewykonania lub
    nienależytego wykonania zobowiązania (art. 471 Kodeksu cywilnego) oraz deliktową,
    czyli wynikającą z czynów niedozwolonych (art. 415 Kodeksu cywilnego).
    Zgodnie z treścią art. 471 Kodeksu cywilnego:
      Dłużnik obowiązany jest do naprawienia szkody wynikłej z niewykonania lub
      nienależytego wykonania zobowiązania, chyba że niewykonanie lub nienależyte
      wykonanie jest następstwem okoliczności, za które dłużnik odpowiedzialności nie
      ponosi.
    W świetle wyżej przytoczonych przepisów, na gruncie stosunków cywilnoprawnych,
    szkoda polega na nienależytym wykonaniu bądź niewykonaniu zobowiązania przez
    dłużnika, istnieniu adekwatnego związku przyczynowego pomiędzy działaniem lub
    zaniechaniem, a szkodą. Brak tych przesłanek powoduje, że nie mamy do czynienia ze
    szkodą, za powstanie której dłużnik zobowiązany jest do wypłaty odszkodowania.
    Przepisy Kodeksu cywilnego regulują również kwestie bezumownego korzystania z
    cudzej rzeczy.
      Zgodnie z art. 222 § 1 i § 2 Kodeksu cywilnego:
      § 1. Właściciel może żądać od osoby, która włada faktycznie jego rzeczą, ażeby rzecz
      została mu wydana, chyba że osobie tej przysługuje skuteczne względem właściciela
      uprawnienie do władania rzeczą.
      § 2. Przeciwko osobie, która narusza własność w inny sposób aniżeli przez
      pozbawienie właściciela faktycznego władztwa nad rzeczą, przysługuje właścicielowi
      roszczenie o przywrócenie stanu zgodnego z prawem i o zaniechanie naruszeń.
    Na podstawie art. 224 § 1 i § 2 Kodeksu cywilnego:
      § 1. Samoistny posiadacz w dobrej wierze nie jest obowiązany do wynagrodzenia za
      korzystanie z rzeczy i nie jest odpowiedzialny ani za jej zużycie, ani za jej pogorszenie
      lub utratę. Nabywa własność pożytków naturalnych, które zostały od rzeczy
      odłączone w czasie jego posiadania, oraz zachowuje pobrane pożytki cywilne, jeżeli
      stały się w tym czasie wymagalne.
      § 2. Jednakże od chwili, w której samoistny posiadacz w dobrej wierze dowiedział się
      o wytoczeniu przeciwko niemu powództwa o wydanie rzeczy, jest on obowiązany do
      wynagrodzenia za korzystanie z rzeczy i jest odpowiedzialny za jej zużycie,
      pogorszenie lub utratę, chyba że pogorszenie lub utrata nastąpiła bez jego winy.
      Obowiązany jest zwrócić pobrane od powyższej chwili pożytki, których nie zużył, jak
      również uiścić wartość tych, które zużył.
    W oparciu natomiast o art. 225 cyt. Kodeksu cywilnego:

      Obowiązki samoistnego posiadacza w złej wierze względem właściciela są takie same
      jak obowiązki samoistnego posiadacza w dobrej wierze od chwili, w której ten
      dowiedział się o wytoczeniu przeciwko niemu powództwa o wydanie rzeczy.
      Jednakże samoistny posiadacz w złej wierze obowiązany jest nadto zwrócić wartość
      pożytków, których z powodu złej gospodarki nie uzyskał, oraz jest odpowiedzialny za
      pogorszenie i utratę rzeczy, chyba że rzecz uległaby pogorszeniu lub utracie także
      wtedy, gdyby znajdowała się w posiadaniu uprawnionego.
    Z ww. regulacji wynika, że w sytuacji wytoczenia powództwa – przeciwko samoistnemu
    posiadaczowi w złej wierze – jest on obowiązany do wynagrodzenia za korzystanie z
    rzeczy oraz jest odpowiedzialny za jej stan. Ponadto, spoczywa na nim obowiązek
    zwrotu pobranych od powyższej chwili pożytków, których nie zużył, jak również winny
    jest uiścić wartość tych, które zużył.
    Stosownie do art. 336 Kodeksu cywilnego:
      Posiadaczem rzeczy jest zarówno ten, kto nią faktycznie włada jak właściciel
      (posiadacz samoistny), jak i ten, kto nią faktycznie włada jak użytkownik, zastawnik,
      najemca, dzierżawca lub mający inne prawo, z którym łączy się określone władztwo
      nad cudzą rzeczą (posiadacz zależny).
    O tym, czy bezumowne korzystanie z nieruchomości lub gruntu podlega
    opodatkowaniu na podstawie art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy, decydować muszą w każdym
    przypadku konkretne okoliczności.
    Zauważyć należy, że z cytowanych wyżej przepisów ustawy o podatku od towarów i
    usług wynika, że przy określeniu, czy miała miejsce czynność podlegająca
    opodatkowaniu istotne jest określenie, czy wykonywano świadczenie i czy
    wynagrodzenie z tytułu wykonywania tego świadczenia miało być wypłacone.
    Analiza ww. przepisów ustawy prowadzi do wniosku, że istotną cechą wynagrodzenia
    jest istnienie bezpośredniego związku pomiędzy usługą i otrzymaną zapłatą.
    Kolejnym czynnikiem decydującym o tym, czy mamy do czynienia z wynagrodzeniem
    jest ustalenie, czy wynagrodzenie takie było należne z tytułu danego świadczenia.
    Czynność opodatkowana powstaje w związku z zaistnieniem stosunku prawnego
    określonego umową między stronami. Zatem wystąpić musi bezpośredni związek
    pomiędzy wykonywanymi czynnościami i wysokością otrzymanego wynagrodzenia,
    oparty o relacje cywilnoprawne pomiędzy podmiotami.
    W związku z powyższym, czynność podlega opodatkowaniu wówczas, gdy wykonywana
    jest w ramach umowy zobowiązaniowej, a jedna ze stron transakcji może zostać uznana
    za bezpośredniego beneficjenta tej czynności.
    Kluczowym elementem dla rozstrzygnięcia czy czynność podlega opodatkowaniu jest
    fakt istnienia zgody, chociażby nieformalnej, na korzystanie z przedmiotu.
    W sytuacji zatem, gdy osoba trzecia korzysta z nieruchomości bez zgody jej właściciela,
    zasadne jest przyjęcie, że pomiędzy właścicielem nieruchomości i korzystającym
    bezumownie z tej nieruchomości nie istnieje żaden jawny lub dorozumiany stosunek
    prawny (umowa), w ramach którego spełnione są świadczenia wzajemne.
    Świadczenie podatnika, nieoparte na tytule prawnym, wskazującym na istnienie
    obowiązku świadczenia usługi oraz wysokości wynagrodzenia – nie podlega
    opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług. Odszkodowanie wypłacone w takich
    okolicznościach z tego tytułu nie jest płatnością za świadczenie usługi, lecz
    rekompensatą za pozbawienie właściciela prawa do swobodnego dysponowania
    nieruchomością i wynikłe z tego tytułu szkody.
    Inaczej należy jednak oceniać sytuację, gdy korzystający z nieruchomości użytkuje ją za
    zgodą właściciela (nawet dorozumianą) płacąc z tego tytułu określone kwoty, a także
    sytuację, kiedy właściciel rzeczy (np. nieruchomości) – z różnych względów – toleruje

    sytuację, w której przy braku formalnego stosunku prawnego, inny podmiot korzysta z
    należącej do niego rzeczy. W tych okolicznościach wynagrodzenie otrzymane przez
    właściciela z tytułu bezumownego korzystania z rzeczy stanowi wynagrodzenie za
    świadczenie usług w rozumieniu art. 8 ust. 1 ustawy i na podstawie art. 5 ust. 1 pkt 1
    ustawy podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.
    W konsekwencji należy stwierdzić, że decydujące znaczenie dla opodatkowania lub
    nieopodatkowania bezumownego korzystania z nieruchomości bez zawiązywania
    stosunku zobowiązaniowego mają okoliczności faktyczne. Co do zasady, sytuacja ta
    pozostaje poza opodatkowaniem podatkiem od towarów i usług. Jeżeli jednak
    okoliczności wskazują na dorozumianą, milczącą zgodę właściciela nieruchomości na jej
    użytkowanie przez dotychczasowego użytkownika – czynność ta podlega
    opodatkowaniu jako świadczenie usług.
    Z opisu sprawy wynika, że Miasto ... jest właścicielem nieruchomości gruntowej,
    niezabudowanej oznaczonej nr ewid. .... Umową z dnia 03.01.2018r. Miasto ...
    wydzierżawiło na 3 lata część gruntu o pow. ... ha osobie fizycznej do celów prowadzenia
    działalności gospodarczej. Dnia 17.02.2021 r. Miasto wypowiedziało umowę dzierżawy ze
    skutkiem na koniec miesiąca okresu wypowiedzenia, tj. 31.05.2021 r. Od dnia 01.06.2021
    r. dzierżawca zajmuje teren bezumownie. Miasto co miesiąc wystawia faktury z tytułu
    bezumownego korzystania z gruntu, w wysokości dotychczasowego czynszu
    dzierżawnego. Strony nie zawarły porozumienia, a w gminie ... nie funkcjonuje zarządzenie
    regulujące opłaty z tytułu bezumownego korzystania z gruntu. Dzierżawca bezumownie
    użytkuje przedmiotową nieruchomość gruntową za Państwa wiedzą i zgodą. Po
    ujawnieniu faktu bezumownego korzystania z nieruchomości gruntowej oznaczonej nr
    ewid. ... nie podjęto działań w celu podpisania kolejnej umowy. Wystosowano wezwanie
    (jednokrotnie) do wydania nieruchomości w 2025 r. Miasto nie skierowało sprawy na
    drogę postępowania sądowego przeciwko Dzierżawcy o wydanie nieruchomości
    oznaczonej nr ewid. .... Umowa dzierżawy nie przewidywała możliwości obciążenia
    Dzierżawcy opłatami za bezumowne korzystanie z nieruchomości, jeżeli dzierżawca nie
    opuści nieruchomości na czas, po zakończeniu umowy.
    Państwa wątpliwości dotyczą uznania czy czynność bezumownego korzystania z gruntu
    działki nr ... podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług?
    Należy zatem ustalić, czy w zaistniałej sytuacji wyrażali Państwo zgodę (również
    dorozumianą) na korzystanie z działki stanowiącej Państwa własność oraz czy podjęli
    Państwo jakiekolwiek kroki celem odzyskania tegoż gruntu, w przypadku braku takiej
    zgody (umowy).
    W okolicznościach rozpatrywanej sprawy, stwierdzić należy, że użytkowanie działki nr ...
    odbywa się za domniemaną, dorozumianą Państwa zgodą. W okresie użytkowania
    działki od 1 czerwca 2021 r. mamy do czynienia z bezumownym korzystaniem z
    nieruchomości za Państwa zgodą. Wskazać bowiem należy, iż nie skierowali Państwo
    sprawy na drogę postępowania sądowego przeciwko Dzierżawcy o wydanie
    nieruchomości nr ....
    W okresie użytkowania działki co miesiąc wystawiają Państwo faktury z tytułu
    bezumownego korzystania z gruntu, w wysokości dotychczasowego czynszu
    dzierżawnego.
    Tym samym, świadczą Państwo usługi w rozumieniu art. 8 ust. 1 ustawy, które ze
    względu na ich odpłatny charakter podlegają opodatkowaniu podatkiem od towarów i
    usług. Zatem, świadczenie pieniężne, które Państwo otrzymują od dotychczasowego
    dzierżawcy jest w rzeczywistości wynagrodzeniem za świadczoną przez Państwa usługę,
    dającą wypłacającemu je wyraźne i bezpośrednie korzyści w postaci możliwości
    korzystania w oznaczonym zakresie z przedmiotowej działki.
    W analizowanym przypadku związek między żądaną płatnością, a świadczeniem na
    rzecz dotychczasowego dzierżawcy ma charakter na tyle bezpośredni i wyraźny, że

    można stwierdzić, że żądana płatność następuje w zamian za to świadczenie, tj. za
    świadczenie usług w rozumieniu art. 8 ust. 1 ustawy. Tym samym, należy stwierdzić, że
    powyższa sytuacja wyczerpuje zapisy art. 5 ust. 1 pkt 1 w związku z art. 8 ust. 1 pkt 2
    ustawy i wynagrodzenie za bezumowne korzystanie z nieruchomości powinno podlegać
    opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.
    W konsekwencji Państwa stanowisko jest prawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, które Państwo przedstawili i stanu prawnego,
    który obowiązuje w dniu wydania interpretacji.
    Wydana interpretacja dotyczy tylko sprawy będącej przedmiotem Państwa wniosku
    (pytania). Inne kwestie przedstawione we wniosku, które nie zostały objęte pytaniem, nie
    mogą być – zgodnie z art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej – rozpatrzone.
    Zgodnie z art. 14b § 3 ustawy Ordynacja podatkowa, składający wniosek o wydanie
    interpretacji indywidualnej obowiązany jest do wyczerpującego przedstawienia
    zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego. Organ jest ściśle związany
    przedstawionym we wniosku stanem faktycznym (opisem zdarzenia przyszłego). Ponoszą
    Państwo ryzyko związane z ewentualnym błędnym lub nieprecyzyjnym przedstawieniem
    we wniosku opisu stanu faktycznego. Interpretacja indywidualna wywołuje skutki
    prawnopodatkowe tylko wtedy, o ile rzeczywisty stan faktyczny sprawy będącej
    przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie z opisem stanu faktycznego podanym
    przez Państwa w złożonym wniosku. W związku z powyższym, w przypadku zmiany
    któregokolwiek elementu przedstawionego we wniosku opisu sprawy, wydana
    interpretacja traci swoją aktualność.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    · Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z
    dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111).
    Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie
    zgodna (tożsama) z opisem zdarzenia przyszłego i zastosują się Państwo do
    interpretacji.
    · Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
      z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    · Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego
    Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje
    ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami
    administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
    · w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
    · w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Elektronicznej Skrzynki Podawczej Krajowej Informacji Skarbowej na platformie
      ePUAP: /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie
    naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej
    oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami
    skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.