Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0112-KDIL2-1.4011.1005.2024.3.MKA
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-03-13
Teza: Umorzenie oraz zwrot części spłat dot. kredytu zaciągniętego
na nabycie środka trwałego.
Słowa kluczowe: doliczenie
koszt-koszty uzyskania przychodów
kredyt-kredyt bankowy
kredyt-kredyt hipoteczny
odsetki-odsetki od kredytu
umorzenie
wartość-wartość początkowa-wartość początkowa
środka trwałego
wierzytelność-umorzenie wierzytelności
zobowiązanie-umorzenie zobowiązania
zwrot
środek-środek trwały-własny środek trwały
Zagadnienia: Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Koszty uzyskania przychodów.-Koszty uzyskania
przychodów.-Definicja kosztów.
Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Koszty uzyskania przychodów.-Koszty uzyskania
przychodów.-Korekta kosztów.
Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Źródła przychodów.-Specyfika źródeł przychodów.-
Pozarolnicza działalność gospodarcza.
Przepisy: [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 2-art. 14-ust. 1
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 2-art. 14-ust. 2-pkt 6
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 2-art. 14-ust. 3-pkt 3a
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 2-art. 14-ust. 3-pkt 6
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 4-art. 22-ust. 1
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 4-art. 22-ust. 7c
1

[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 4-art. 22-ust. 8
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 4-art. 22a-ust. 1
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 4-art. 23-ust. 1-pkt 1
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 4-art. 23-ust. 1-pkt 33
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 4-art. 23-ust. 1-pkt 45

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

30 grudnia 2024 r. wpłynął Pana wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej. Uzupełnił
    go Pan pismami z 4, 11 i 27 lutego 2025 r. – w odpowiedzi na wezwanie. Treść wniosku jest
    następująca:
    Opis stanu faktycznego
    Państwo A i B małżonkowie są polskimi rezydentami podatkowymi, w rozumieniu art. 3
    ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Podatnicy pozostają we wspólności
    majątkowej małżeńskiej. Wnioskodawca, jest przedsiębiorcą, podatnikiem VAT czynnym,
    prowadzącym działalność gospodarczą. Pani A nie prowadzi własnej działalności
    gospodarczej. 8 sierpnia 2024 r. doszło do podpisania pomiędzy małżonkami (zwanymi
    dalej Kredytobiorcą) a przedstawicielami Banku dokumentu zatytułowanego „Ugoda do
    umowy (...)”. Dokument podpisano ponieważ od 19 czerwca 2008 r. Bank i Kredytobiorcę
    łączyła Umowa kredytu hipotecznego indeksowanego/denominowanego do franka
    szwajcarskiego (CHF). Nieruchomość, której zakup był finansowany środkami
    pochodzącymi z kredytu hipotecznego jest wykorzystywana w prowadzonej przez
    Wnioskodawcę działalności gospodarczej. W treści Ugody z 8 sierpnia 2024 r. wskazano,
    że Kredytobiorca jest świadomy, że ma prawo do podniesienia przeciwko Bankowi

    roszczeń w związku z zawarciem, wykonywaniem lub treścią Umowy i stoi na stanowisku,
    iż w szczególności może dochodzić roszczeń o uznanie postanowień Umowy, w tym
    dotyczących zasad ustalania kursu waluty, klauzuli ryzyka walutowego, i zasad
                                      1denominacji lub indeksacji, za niewiążące na podstawie art. 385 § 1 i nast. Kodeksu
    cywilnego lub stwierdzenie nieważności Umowy lub o zapłatę z ww. tytułów. Dodatkowo,
    co wskazano w treści Ugody, Kredytobiorca stoi na stanowisku i jest świadomy, że
    podniesienie któregokolwiek z wymienionych w Ugodzie roszczeń mogłoby skutkować
    pozytywnym dla Kredytobiorcy orzeczeniem sądowym. Zdaniem Banku z kolei Umowa
    kredytowa jest ważna i Bank nie uznaje za zasadne roszczeń o uznanie postanowień
                                  1Umowy kredytowej za niewiążące na podstawie art. 385 § 1 i nast. Kodeksu cywilnego.
    Podpisując Ugodę zamiarem Banku i Kredytobiorcy było polubowne rozstrzygnięcie sporu
    dotyczącego ważności Umowy lub niedozwolonego charakteru jej postanowień a tym
    samym uchylenie niepewności co do roszczeń wynikających z Umowy, poprzez przyjęte w
    Ugodzie rozwiązania. W konsekwencji:
    - Postanowieniami wskazanej Ugody Strony dokonują zmiany waluty zadłużenia,
      określonej w umowie kredytowej w CHF na walutę polską.
    - Za podstawę ustalenia wysokości zadłużenia Strony przyjęły, iż kredyt udzielony na
      podstawie Umowy zostanie rozliczony tak, jakby od daty zawarcia Umowy, tj. od 19
      czerwca 2008 r. stanowił kredyt Złotowy z zachowaniem pozostałych parametrów
      umowy (m.in. okresu kredytowania, poniesionych opłat, czy prowizji).
    - Po zmianie zadłużenia na walutę polską Strony uzgadniają, że po uwzględnieniu
      postanowień Ugody, kredyt udzielony na podstawie Umowy kredytowej z 19 czerwca
      2008 r. został przez Kredytobiorcę spłacony i powstała nadpłata należna Kredytobiorcy
      a Bank zobowiązuje się do zapłaty na rzecz Kredytobiorcy kwoty nadpłaty wraz z
      odsetkami w wysokości określonej w Ugodzie.
    - W postanowieniach podpisanej Ugody wskazano ponadto, że w księgach rachunkowych
      Banku na dzień zawarcia Ugody figuruje zadłużenie w CHF oraz że „Bank zwalnia
      Kredytobiorcę z długu (umarza zadłużenie Kredytobiorcy)” a „Kredytobiorca dokonane
      zwolnienie z długu przyjmuje”. Przy czym równocześnie zapisano, że „Bank uznaje
      kredyt za spłacony i nie będzie zgłaszał roszczeń w stosunku do Kredytobiorcy w
      związku z umową”.
    Ponadto uzupełnił Pan opis stanu faktycznego o następujące informacje:
    W treści umowy kredytowej z 19 czerwca 2008 r. jako przeznaczenie kredytu wskazano:
    zakup i remont budynku użytkowego przeznaczonego na wynajem oraz sfinansowanie
    kosztów notarialnych, prowizji pośrednika sprzedaży nieruchomości i prowizji z tytułu
    udzielenia kredytu. Wskazany w umowie cel kredytu nie wypełnia zatem celów
    wymienionych w art. 21 ust. 25 pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.
    Środki z kredytu wydatkowano zgodnie z ich przeznaczeniem wskazanym w umowie
    kredytu z 19 czerwca 2008 r.
    Wnioskodawca nie korzystał z zaniechania poboru podatku od kwot umorzonych
    wierzytelności z tytułu innego kredytu mieszkaniowego.
    Zabezpieczenie spłaty kredytu stanowiły hipoteka zwykła i hipoteka kaucyjna ustanowione
    na prawie własności do nieruchomości, której zakup sfinansowano kredytem z 19 czerwca
    2008 r.
    Nieruchomość, na którą zostały wydatkowane środki z kredytu jest położona w Polsce.
    Nieruchomość, której nabycie sfinansowano środkami pochodzącymi z kredytu stanowi
    budynek biurowy, murowany, trzykondygnacyjny z przeznaczeniem na wynajem o pow.
            2użytkowej (...) m. Kredyt przeznaczano na zakup i remont istniejącej (od końca XIX wieku)
    kamienicy, którą następnie zrewitalizowano i przystosowano do funkcji biurowca.

    Zgodnie z umową kredytową kredytobiorcy byli solidarnie zobowiązani (a więc do pełnej
    wysokości) do spłaty kredytu. Wnioskodawca wspólnie z żoną jako strona umowy zwana
    „Kredytobiorcą" zobowiązani byli do spłaty ustanowionych umową rat kredytu. W treści
    aktu notarialnego zakupu nieruchomości żona Wnioskodawcy oświadczyła, że wyraża
    zgodę na korzystanie z gruntu i budynku przez jej męża w związku z prowadzoną przez
    niego działalnością gospodarczą.
    Zgodnie z warunkami Ugody, po zmianie zadłużenia na walutę polską strony uzgodniły, iż
    „kredyt udzielony na podstawie Umowy został spłacony i powstała nadpłata należna
    Kredytobiorcy”. Bank zobowiązał się i zwrócił nadpłaconą kwotę wraz z odsetkami na
    rachunek „Kredytobiorcy” prowadzony dla Wnioskodawcy i jego żony.
    Wnioskodawca wyjaśnia, że zgodnie z umową z 19 czerwca 2008 r. kwota kredytu, co
    prawda wskazana została w walucie obcej (CHF), jednakże wypłata jej nastąpiła w walucie
    polskiej, spłata kredytu również następowała w złotówkach. Jednocześnie w księgach
    Banku, saldo zadłużenia wobec Banku oraz raty należne (kapitałowe i odsetkowe)
    wyrażane były w walucie obcej. Wnioskodawca kwestionując zasady indeksacji kredytu
    wystąpił z powództwem przeciwko Bankowi, czego skutkiem jest podpisana pomiędzy
    stronami Ugoda zmieniająca zasady rozliczania wpłat.
    Wnioskodawca, jeszcze raz pragnie podkreślić, że istnienie zadłużenia było wynikiem
    abuzywnych klauzul indeksacyjnych. W treści podpisanej Ugody stwierdzono istnienie
    nadpłaty a nie długu i tę nadpłatę Bank zwrócił. Nadpłata była więc realna i uznana przez
    Bank.
    Natomiast, z powodów wewnętrznej polityki rachunkowości Banku, który przez
    następujące po sobie lata bilansowe utrzymywał w swojej księgowości kredyt jako
    indeksowany w walucie obcej w Ugodzie zawarto sformułowanie, o „umorzeniu”
    zobowiązań istniejących w księgach Banku, choć tak faktycznie żadne zadłużenie nie
    istniało.
    W konsekwencji, w treści Ugody zawarto następujący zapisy: „na kwotę zwolnienia z długu
    składa się zadłużenie z następującego tytułu w poniższych wysokościach:
    - zadłużenie z tytułu kapitału xxx PLN,
    - odsetek skapitalizowanych xxx PLN
    - odsetek zawieszonych xxx PLN.”
    i dalej „Bank uznaje kredyt za spłacony i nie będzie zgłaszał roszczeń w stosunku do
    Kredytobiorcy w związku z Umową."
    Przedmiotowa Umowa kredytu oraz Ugoda zostały zawarte z Bankiem.
    Nieruchomość, na którą zostały wydatkowane środki z kredytu, stanowiła środek trwały w
    prowadzonej przez Wnioskodawcę działalności gospodarczej
    Przeważającą formę działalności gospodarczej prowadzonej przez Wnioskodawcę
    stanowią: Pozostałe specjalistyczne roboty budowlane, w zakresie działalności pozostaje
    również Wynajem i zarządzanie nieruchomościami własnymi lub dzierżawionymi.
    Wnioskodawca jako sposób opodatkowania dochodów z działalności gospodarczej wybrał
    podatek liniowy wg 19% stawki.
    Wnioskodawca, stosownie do dyspozycji wynikającej z art. 24a ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych, w celu ewidencjonowania zdarzeń gospodarczych
    prowadzi podatkową księgę przychodów i rozchodów.
    Nieruchomość, na którą zostały wydatkowane środki z kredytu została wprowadzona do
    Ewidencji środków trwałych 30 kwietnia 2009 r., w konsekwencji czego od miesiąca maja
    2009 r. z tego tytułu dokonywane były odpisy amortyzacyjne.

    Stosownie do treści przepisów art. 22g ust. 3 oraz art. 23 ust. 1 pkt 33 ustawy o PIT,
    odsetki od kredytu naliczone i zapłacone do dnia oddania nieruchomości do używania
    zwiększyły wartość początkową środka trwałego
    Odsetki od kredytu zapłacone po wprowadzeniu nieruchomości do ewidencji środków
    trwałych Wnioskodawca zaliczał do kosztów uzyskania przychodów. Wnioskodawca
    jednocześnie wyjaśnia, że stosując się do o regulacji art. 22 ust. 7c i 7e ustawy o podatku
    dochodowym, w następstwie zawartej Ugody, dokonał stosownej korekty kosztów
    uzyskania przychodów obejmującej okres od dnia 1 stycznia 2019 r. (zobowiązanie
    podatkowe, które nie uległo przedawnieniu) do 31 lipca 2024 r. (otrzymanie dokumentu
    uzasadniającego przyczyny korekty).
    „Kwotę nadpłaty” stanowią niesłusznie wpłacone przez Wnioskodawcę środki pieniężne,
    które Bank uprzednio rozliczał odpowiednio na część kapitałową i odsetkową kredytu.
    Kwota ta nie obejmuje żadnych innych dodatkowych świadczeń ze strony Banku.

## Pytanie

Czy w związku z Ugodą zawartą pomiędzy Wnioskodawcą i jego małżonką oraz Bankiem,
    w następstwie której Bank „umarza zadłużenie Kredytobiorcy” oraz „zobowiązuje się do
    zapłaty na rzecz Kredytobiorcy kwoty nadpłaty” po stronie Wnioskującego nie powstanie
    przychód w rozumieniu ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych?
    Pana stanowisko w sprawie
    Zdaniem Wnioskodawcy, podpisanie 8 sierpnia 2024 r. Ugody oraz zwrot przez Bank
    nadpłaty należnej Kredytobiorcy nie skutkuje po jej stronie powstaniem przychodu w
    rozumieniu przepisów ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Zgodnie z
    treścią art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób
    fizycznych, opodatkowaniu tym podatkiem podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z
    wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od których na
    podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku. Dochodem ze
    źródła przychodów, jeżeli przepisy art. 23o, art. 23u, art. 24-24b, art. 24c, art. 24e, art.
    30ca, art. 30da oraz art. 30f nie stanowią inaczej, jest nadwyżka sumy przychodów z tego
    źródła nad kosztami ich uzyskania osiągnięta w roku podatkowym. Jeżeli koszty uzyskania
    przekraczają sumę przychodów, różnica jest stratą ze źródła przychodów (art. 9 ust. 2
    ustawy). Z kolei na podstawie art. 11 ust. 1 ustawy, przychodami, z zastrzeżeniem art. 14-
    15, art. 17 ust. 1 pkt 6, 9, 10 w zakresie realizacji praw wynikających z pochodnych
    instrumentów finansowych, pkt 11, art. 19, art. 25b, art. 30ca, art. 30da i art. 30f, są
    otrzymane lub postawione do dyspozycji podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i
    wartości pieniężne oraz wartość otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych
    świadczeń. Poza powołanym przepisem art. 11 ustawy określającym w sposób ogólny
    pojęcie przychodu ustawodawca przewidział również szczegółowe regulacje dotyczące
    przychodów z konkretnych źródeł. I tak zgodnie z art. 14 ust. 2 pkt 6 za przychód z
    działalności gospodarczej uważa się m.in. wartość umorzonych lub przedawnionych
    zobowiązań, z zastrzeżeniem ust. 3 pkt 6, w tym z tytułu zaciągniętych kredytów
    (pożyczek), z wyjątkiem umorzonych pożyczek z Funduszu Pracy. Natomiast zgodnie z art.
    20 ust. 1 ustawy, za przychody z innych źródeł, o których mowa w art. 10 ust. 1 pkt 9,
    uważa się w szczególności: kwoty wypłacone po śmierci członka otwartego funduszu
    emerytalnego wskazanej przez niego osobie lub członkowi jego najbliższej rodziny, w
    rozumieniu przepisów o organizacji i funkcjonowaniu funduszy emerytalnych, kwoty
    uzyskane z tytułu zwrotu z indywidualnego konta zabezpieczenia emerytalnego oraz
    wypłaty z indywidualnego konta zabezpieczenia emerytalnego, w tym także dokonane na
    rzecz osoby uprawnionej na wypadek śmierci oszczędzającego, zasiłki pieniężne z
    ubezpieczenia społecznego, alimenty, stypendia, świadczenia otrzymane z tytułu umowy o
    pomocy przy zbiorach, dotacje (subwencje) inne niż wymienione w art. 14, dopłaty,
    nagrody i inne nieodpłatne świadczenia nienależące do przychodów określonych w art. 12-
    14 i art. 17.

    Podkreślenia w tym miejscu wymaga, że zgodnie z doktryną oraz orzecznictwem za
    przychody podatkowe mogą być uznane tylko takie świadczenia, które związane są z
    określonym przyrostem majątkowym (zarówno zwiększającym aktywa, jak i
    zmniejszającym pasywa) o charakterze definitywnym, niemające charakteru zwrotnego. O
    uzyskaniu przychodu w rozumieniu ustawy o podatku dochodowym do osób fizycznych
    można mówić w każdej sytuacji gdy podatnik – czy to na skutek otrzymania określonych
    wartości majątkowych (środków pieniężnych, świadczeń w naturze czy też innych
    nieodpłatnych świadczeń), czy też na skutek określonego zdarzenia powodującego
    zmniejszenie jego zobowiązań wobec innych podmiotów - uzyskuje określone
    przysporzenie majątkowe.
    Istota oraz treść umowy kredytu została natomiast uregulowana w art. 69 ust. 1 ustawy
    Prawo bankowe. Zgodnie z tym przepisem przez umowę kredytu bank zobowiązuje się
    oddać do dyspozycji kredytobiorcy na czas oznaczony w umowie kwotę środków
    pieniężnych z przeznaczeniem na ustalony cel, a kredytobiorca zobowiązuje się do
    korzystania z niej na warunkach określonych w umowie, zwrotu kwoty wykorzystanego
    kredytu wraz z odsetkami w oznaczonych terminach spłaty oraz zapłaty prowizji od
    udzielonego kredytu. Otrzymanie kredytu i jego spłata na warunkach przewidzianych w
    umowie kredytowej są więc obojętne podatkowo. Podatnik (kredytobiorca) otrzymuje
    świadczenie pieniężne, do którego zwrotu zobowiązany zostaje postanowieniami umowy
    kredytowej. Przychód po jego stronie mógłby pojawiać się ewentualnie w przypadku, kiedy
    nastąpiłoby faktyczne umorzenie kredytu lub jego części. Wtedy bowiem podatnik
    osiągnąłby konkretne przysporzenie majątkowe w postaci braku obowiązku zwrotu
    świadczenia pieniężnego (spłaty kredytu) a tym samym doszłoby po jego stronie do
    definitywnego przysporzenia majątkowego, co z kolei skutkowałoby koniecznością
    rozpoznania przychodu i zaliczenia go do określonego źródła w rozumieniu ustawy PIT.
    Odnosząc powyższe do treści Ugody zawartej pomiędzy Bankiem a Wnioskodawcą i jego
    małżonką zauważyć należy, że za podstawę ustalenia wysokości zadłużenia Strony
    przyjęły, iż kredyt udzielony na podstawie umowy zostanie rozliczony tak jakby od daty
    zawarcia Umowy, tj. od 19 czerwca 2008 r. stanowił kredyt Złotowy. Po zmianie waluty
    zadłużenia na polską Strony uzgadniają, iż kredyt został spłacony a ponadto powstała
    nadpłata należna Kredytobiorcy.
    W ocenie Wnioskodawcy, w niniejszej sprawie mimo zapisu w treści Ugody, że „Bank
    zwalnia Kredytobiorcę z długu (umarza zadłużenie Kredytobiorcy)” w rzeczywistości po
    stronie Kredytobiorcy nie następuje przysporzenie majątkowe, które skutkowałoby
    powstaniem przychodu w rozumieniu ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych,
    z oczywistych względów nie może bowiem równocześnie istnieć dług i nadpłacona kwota
    wierzytelności. W następstwie Ugody zawartej z Bankiem nastąpił faktycznie zwrot
    nienależnie pobranych przez Bank świadczeń, tj. zwrot wpłaconych rat kapitałowo-
    odsetkowych. Kredytobiorca spłacił cały kredyt, na rzecz Banku uiszczając więcej środków
    niż uruchomiony kapitał kredytu. Konsekwentnie świadczenie pieniężne (nadpłata), które
    Bank zobowiązał się i zwrócił Wnioskodawcy, nie stanowi dla Wnioskodawcy przychodu, o
    którym mowa w przepisach ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Czynność
    ta nie spowodowała bowiem uzyskania przez Wnioskodawcę przysporzenia majątkowego
    ani wzrostu jego majątku. Przyznana Wnioskodawcy kwota stanowi zwrot uprzednio
    dokonanych wpłat, które Wnioskodawca i jego żona nienależnie wpłacili wcześniej do
    Banku. Należy podkreślić, że Bank zawarł przedmiotową Ugodę w świetle wielu wyroków,
    w których sądy w analogicznych sprawach kredytów indeksowanych/denominowanych do
    CHF, stwierdzały niezgodność takiego mechanizmu udzielania kredytów z polskim
    prawem i rozstrzygały w sposób podobny do treści Ugody, podobnie Przewodniczący
    Komisji Nadzoru Finansowego wydał rekomendację (propozycję) wskazującą sposób
    zawierania porozumień dotyczących wątpliwych prawnie zapisów umownych. Tak więc w
    przypadku Wnioskodawców zawarta ugoda nie ma charakteru nadzwyczajnego czy
    wyjątkowego ale jest tylko wyrazem przywrócenia porządku prawnego pomiędzy
    Kredytobiorcą a Bankiem.

    Podsumowując w opisanym stanie faktycznym, w opinii Wnioskującego nie doszło do
    przysporzenia majątkowego, które skutkuje obowiązkiem rozpoznania przychodu w PIT.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawił Pan we wniosku jest nieprawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z treścią art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od
    osób fizycznych (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 163):
      Opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z
      wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od
      których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.
    Stosownie do art. 9 ust. 2 ww. ustawy:
      Dochodem ze źródła przychodów, jeżeli przepisy art. 23o, art. 23u, art. 24-24b, art.
      24c, art. 24e, art. 30ca, art. 30da oraz art. 30f nie stanowią inaczej, jest nadwyżka
      sumy przychodów z tego źródła nad kosztami ich uzyskania osiągnięta w roku
      podatkowym. Jeżeli koszty uzyskania przekraczają sumę przychodów, różnica jest
      stratą ze źródła przychodów.
    Jak stanowi art. 11 ust. 1 cytowanej ustawy:
      Przychodami, z zastrzeżeniem art. 14-15, art. 17 ust. 1 pkt 6, 9, 10 w zakresie
      realizacji praw wynikających z pochodnych instrumentów finansowych, pkt 11, art.
      19, art. 25b, art. 30ca, art. 30da i art. 30f, są otrzymane lub postawione do dyspozycji
      podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość
      otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń.
    Z przedstawionych przepisów wynika, że opodatkowaniu podatkiem dochodowym od
    osób fizycznych podlega – co do zasady – każdy dochód osiągnięty przez osobę fizyczną.
    Zgodnie natomiast z definicją dochodu jest nim nadwyżka przychodów ze źródła nad
    kosztami jego uzyskania. Pojęciem pierwotnym dla dochodu jest więc pojęcie przychodu.
    Ten z kolei definiowany jest przez ustawodawcę, czemu dał wyraz w art. 11 ust. 1 ww.
    ustawy, jako otrzymane lub postawione do dyspozycji podatnika w roku kalendarzowym
    pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość otrzymanych świadczeń w naturze i innych
    nieodpłatnych świadczeń. Niemniej jednak z definicji tej wywieść można również, że za
    przychody podatkowe mogą być uznane tylko takie świadczenia, które są określonym
    przyrostem majątkowym (zarówno zwiększającym aktywa, jak i zmniejszającym pasywa) o
    charakterze definitywnym, niemające charakteru zwrotnego.
    O uzyskaniu przychodu w rozumieniu ustawy o podatku dochodowym do osób fizycznych
    można więc mówić w każdej sytuacji gdy podatnik – czy to na skutek otrzymania
    określonych wartości majątkowych (środków pieniężnych, świadczeń w naturze czy też
    innych nieodpłatnych świadczeń), czy też gdy na skutek określonego zdarzenia
    powodującego zmniejszenie jego zobowiązań wobec innych podmiotów – uzyskuje
    określone przysporzenie majątkowe.
    Wskazać również należy, że dla celów podatkowych przyjmuje się – co znajduje
    potwierdzenie w orzecznictwie – że pojęcie nieodpłatnego świadczenia, o którym mowa w
    art. 11 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, ma szerszy zakres niż w
    prawie cywilnym. Obejmuje ono bowiem wszystkie zjawiska gospodarcze i zdarzenia
    prawne, których następstwem jest uzyskanie korzyści kosztem innego podmiotu, lub te
    wszystkie zdarzenia prawne i zdarzenia gospodarcze, których skutkiem jest nieodpłatne,
    to jest niezwiązane z kosztami lub inną formą ekwiwalentu, przysporzenie majątku tej
    osobie, mające konkretny wymiar finansowy.
    Z opisu wniosku wynika, że 8 sierpnia 2024 r. Państwo (Pan i Pana żona – zwani dalej
    Kredytobiorcą) podpisali z Bankiem Ugodę do umowy kredytu. Od 19 czerwca 2008 r.

    Bank i Kredytobiorcę łączyła Umowa kredytu hipotecznego indeksowanego
    /denominowanego do franka szwajcarskiego (CHF). W treści umowy kredytowej jako
    przeznaczenie kredytu wskazano: zakup i remont budynku użytkowego przeznaczonego
    na wynajem oraz sfinansowanie kosztów notarialnych, prowizji pośrednika sprzedaży
    nieruchomości i prowizji z tytułu udzielenia kredytu. Zgodnie z umową kredytową
    kredytobiorcy byli solidarnie zobowiązani (a więc do pełnej wysokości) do spłaty kredytu.
    W treści aktu notarialnego zakupu nieruchomości Pana żona oświadczyła, że wyraża
    zgodę na korzystanie z gruntu i budynku przez Pana w związku z prowadzoną
    działalnością gospodarczą.
    W odniesieniu do powyższego wskazuję, że instytucja kredytu uregulowana została
    przepisami ustawy z 29 sierpnia 1997 r. Prawo bankowe (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1646 ze
    zm.).
    Zgodnie z treścią art. 69 ust. 1 ww. ustawy:
      Przez umowę kredytu bank zobowiązuje się oddać do dyspozycji kredytobiorcy na
      czas oznaczony w umowie kwotę środków pieniężnych z przeznaczeniem na ustalony
      cel, a kredytobiorca zobowiązuje się do korzystania z niej na warunkach określonych
      w umowie, zwrotu kwoty wykorzystanego kredytu wraz z odsetkami w oznaczonych
      terminach spłaty oraz zapłaty prowizji od udzielonego kredytu.
    Podkreślić należy, że otrzymanie kredytu i jego spłata na warunkach przewidzianych w
    umowie kredytowej są obojętne podatkowo. Przychód po stronie kredytobiorcy pojawia
    się w przypadku, kiedy dochodzi do umorzenia kredytu, jego części lub odsetek. Wtedy
    bowiem kredytobiorca osiąga konkretne przysporzenie majątkowe (przychód w
    rozumieniu ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych).
    Pojęcie „umorzenie zobowiązania” nie zostało zdefiniowane w przepisach ustawy o
    podatku dochodowym od osób fizycznych, dlatego zasadne jest odwołanie się w tym
    zakresie do reguł wykładni językowej.
    „Umorzenie” wg Słownika Języka Polskiego PWN oznacza: „zmniejszenie lub zlikwidowanie
    zobowiązania pieniężnego poprzez uzyskanie zrzeczenia się należności przez wierzyciela
    lub spłatę stopniową długu. Umorzyć dług. Umorzyć podatek, należność”. Skutkiem
    umorzenia jest zmniejszenie lub zlikwidowanie w części lub w całości zobowiązania
    dłużnika w stosunku do wierzyciela, za jego zgodą, co prowadzi do wygaśnięcia w całości
    lub w części zobowiązania.
    Stosownie do art. 353 § 1 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (t. j. Dz. U. z
    2024 r. poz. 1061 ze zm.):
      Zobowiązanie polega na tym, że wierzyciel może żądać od dłużnika świadczenia, a
      dłużnik powinien świadczenie spełnić.
    Instytucję zwolnienia z długu reguluje art. 508 Kodeksu cywilnego, w myśl którego:
      Zobowiązanie wygasa, gdy wierzyciel zwalnia dłużnika z długu, a dłużnik zwolnienie
      przyjmuje.
    Niewątpliwie w sytuacji, w której na skutek umowy o zwolnienie z długu dochodzi do
    umorzenia zobowiązania – świadczeniobiorca uzyskuje przysporzenie, skutkujące
    powstaniem przychodu podlegającego opodatkowaniu. Osiąga bowiem korzyść
    majątkową o konkretnym wymiarze, gdyż zmniejsza się zobowiązanie jakie musiałby
    zapłacić gdyby nie umorzenie.
    Stosownie natomiast do treści art. 917 Kodeksu cywilnego:
      Przez ugodę strony czynią sobie wzajemne ustępstwa w zakresie istniejącego między
      nimi stosunku prawnego w tym celu, aby uchylić niepewność co do roszczeń
      wynikających z tego stosunku lub zapewnić ich wykonanie albo by uchylić spór
      istniejący lub mogący powstać.

    Powołana definicja ugody pozwala wyróżnić elementy konstrukcyjne tej instytucji. Po
    pierwsze, ugoda jest zawierana w sytuacji, gdy między stronami stosunku prawnego
    istnieje niepewność albo spór, co do roszczeń wynikających z tego stosunku. Po drugie,
    celem zawarcia ugody jest uchylenie tej niepewności lub sporu. Wreszcie po trzecie,
    strony dążą do osiągnięcia celu przez wzajemne ustępstwa. Tak więc nieodłącznym
    elementem ugody są wzajemne ustępstwa stron. Poza tym, zarówno w doktrynie, jak i w
    orzecznictwie podkreśla się szczególną przyczynę prawną ugody. Oznacza to, że ugoda nie
    tworzy nowego stosunku prawnego, a jedynie odnosi się do istniejącego stosunku
    prawnego stanowiącego podstawę powództwa, a tym samym podstawę zawarcia ugody.
    W opisie wniosku wskazał Pan, że podpisując Ugodę zamiarem Banku i Kredytobiorcy było
    polubowne rozstrzygnięcie sporu dotyczącego ważności Umowy lub niedozwolonego
    charakteru jej postanowień a tym samym uchylenie niepewności co do roszczeń
    wynikających z Umowy, poprzez przyjęte w Ugodzie rozwiązania.
    Ugoda opierała się na zmianie waluty zadłużenia, określonej w umowie kredytowej w CHF
    na walutę polską i określała wysokość zadłużenia na dzień jej zawarcia. Za podstawę
    ustalenia wysokości zadłużenia przyjęto, iż kredyt udzielony na podstawie Umowy
    zostanie rozliczony tak, jakby od daty zawarcia Umowy, stanowił kredyt Złotowy z
    zachowaniem pozostałych parametrów umowy (m.in. okresu kredytowania, poniesionych
    opłat, czy prowizji).
    Po zmianie waluty zadłużenia w Ugodzie stwierdzono m.in., że:
    - kredyt został spłacony w całości,
    - Bank zwróci Kredytobiorcy nadpłatę wraz z odsetkami,
    - w księgach rachunkowych Banku na dzień zawarcia ugody figuruje zadłużenie wobec
      czego, Bank zwolni Kredytobiorcę z długu a Kredytobiorca to zwolnienie z długu
      przyjmuje.
    Zatem bezspornym jest, że zawarta ugoda przewiduje zwolnienie Państwa z długu za
    Państwa zgodą. Tym samym jak wyżej wyjaśniono skutkiem zwolnienia z długu jest
    umorzenia zobowiązania, która to czynność skutkuje uzyskaniem przez Kredytobiorców
    przysporzenia, skutkującego powstaniem przychodu podlegającego opodatkowaniu.
    Podniesiony przez Pana argument, że po stronie Kredytobiorcy nie następuje
    przysporzenie majątkowe, które skutkowałoby powstaniem przychodu w rozumieniu
    ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, z oczywistych względów nie może
    bowiem równocześnie istnieć dług i nadpłacona kwota wierzytelności, należy uznać za
    chybiony, ponieważ na podstawie zawartej ugody został Pan zwolniony z długu i to
    zwolnienie z długu Pan przyjął. Dlatego nie mogę zgodzić się z Panem, że po stronie
    Kredytobiorcy, w związku ze zwolnieniem z długu nie powstał przychód.
    Wobec tego, mając na uwadze opis okoliczności sprawy pozostaje ustalić, do jakiego
    źródła przychodów należy zaliczyć przychód powstały z tytułu umorzenia kredytu.
    Stosownie do postanowień art. 10 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób
    fizycznych, źródłami przychodów są: m. in.:
    - pozarolnicza działalność gospodarcza (pkt 3),
    - inne źródła (pkt 9).
    Wskazany podział źródeł przychodów ma istotny wpływ na ustalenie podstawy
    opodatkowania, sposób opodatkowania i jego wysokość.
    W myśl art. 14 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Za przychód z działalności, o której mowa w art. 10 ust. 1 pkt 3, uważa się kwoty
      należne, choćby nie zostały faktycznie otrzymane, po wyłączeniu wartości
      zwróconych towarów, udzielonych bonifikat i skont. U podatników dokonujących
      sprzedaży towarów i usług opodatkowanych podatkiem od towarów i usług za

      przychód z tej sprzedaży uważa się przychód pomniejszony o należny podatek od
      towarów i usług.
    W myśl art. 14 ust. 2 pkt 6 ww. ustawy:
      Przychodem z działalności gospodarczej są również wartość umorzonych lub
      przedawnionych zobowiązań, z zastrzeżeniem ust. 3 pkt 6, w tym z tytułu
      zaciągniętych kredytów (pożyczek), z wyjątkiem umorzonych pożyczek z Funduszu
      Pracy.
    Przy czym, stosownie do treści art. 14 ust. 3 pkt 6 ww. ustawy:
      Do przychodów, o których mowa w ust. 1 i 2 nie zalicza się kwoty stanowiącej
      równowartość umorzonych zobowiązań, w tym także umorzonych pożyczek
      (kredytów), jeżeli umorzenie zobowiązań jest związane z postępowaniem
      restrukturyzacyjnym lub postępowaniem upadłościowym.
    Co do zasady − nie są przychodami z działalności gospodarczej takie przychody, które
    zostały zaliczone przez ustawodawcę do pozostałych źródeł przychodów znajdujących się
    w katalogu źródeł przychodów (art. 10 ust. 1 pkt 1, 2 i 4-9 ww. ustawy).
    Na związek uzyskiwanych przychodów ze źródłem wymienionym w art. 10 ust. 1 pkt 3
    ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych może wskazywać, rozpatrywany
    całościowo, zespół powiązanych ze sobą działań podatnika, powtarzalnych,
    uporządkowanych, konsekwentnie prowadzących do osiągnięcia zysku.
    Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 22 marca 2013 r., sygn. akt II FSK
    1536/11:
      Za przychody z działalności gospodarczej w rozumieniu art. 14 ust. 2 (w tym
      wymienione w pkt 6) należy uznać generalnie przychody, które wynikają ze źródła
      przychodów, jakie stanowi pozarolnicza działalność gospodarcza i które w
      następstwie prowadzenia tej działalności stają się wymagalną wierzytelnością.
      (...) Za słuszne uznać należy stanowisko Sądu pierwszej instancji, zgodnie z którym
      stosownie do treści art. 14 ust. 2 pkt 6 PDOFizU na gruncie podatku dochodowego
      przychodem z działalności gospodarczej jest wartość wszystkich umorzonych
      zobowiązań, w tym cywilnoprawnych, albowiem przepis ten nie wskazuje na rodzaj
      umorzonych zobowiązań.
    Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych nie zawiera bezpośredniej i legalnej
    definicji środków trwałych, dokonuje natomiast ich podziału na podlegające i
    niepodlegające amortyzacji.
    Zgodnie z art. 22a ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Amortyzacji podlegają, z zastrzeżeniem art. 22c, stanowiące własność lub
      współwłasność podatnika, nabyte lub wytworzone we własnym zakresie, kompletne i
      zdatne do użytku w dniu przyjęcia do używania:
      1) budowle, budynki oraz lokale będące odrębną własnością,
      2) maszyny, urządzenia i środki transportu,
      3) inne przedmioty
      – o przewidywanym okresie używania dłuższym niż rok, wykorzystywane przez
      podatnika na potrzeby związane z prowadzoną przez niego działalnością
      gospodarczą albo oddane do używania na podstawie umowy najmu, dzierżawy lub
      umowy określonej w art. 23a pkt 1, zwane środkami trwałymi.
    W świetle powyższego, za składnik majątku w prowadzonej działalności można uznać taki
    składnik, który spełnia łącznie następujące warunki:
    - składnik majątku wykorzystywano dla celów prowadzonej działalności gospodarczej,

    - składnik ten stanowi/stanowił środek trwały w rozumieniu ustawy o podatku
      dochodowym od osób fizycznych,
    - składnik majątku podlegał ujęciu w ewidencji środków trwałych oraz wartości
      niematerialnych i prawnych.
    Z opisu sprawy wynika, że nieruchomość, na którą zostały wydatkowane środki z kredytu
    została wprowadzona do Ewidencji środków trwałych w dniu 30 kwietnia 2009 r., w
    konsekwencji czego od miesiąca maja 2009 r. z tego tytułu dokonywane były odpisy
    amortyzacyjne.
    Skoro, w przedmiotowej sprawie, środki uzyskane z kredytu zostały przeznaczone na
    zakup nieruchomości stanowiącej składnik majątku prowadzonej przez Pana działalności
    gospodarczej, to przychód z umorzenia tego kredytu stanowi przychód z działalności
    gospodarczej zgodnie z przepisem art. 14 ust. 2 pkt 6 ustawy o podatku dochodowym od
    osób fizycznych.
    Wobec powyższego, przychód ten winien Pan rozliczyć razem z pozostałymi przychodami
    z działalności gospodarczej w zeznaniu rocznym PIT-36L według stawki 19%.
    Odnosząc się do zwrotu nadpłaty przez Bank, w związku z tym, że kredyt którego dotyczy
    zwrot został zaciągnięty na nabycie środka trwałego wykorzystywanego przez Pana w
    działalności gospodarczej, należy wskazać na poniższe przepisy.
    Zgodnie z art. 14 ust. 3 pkt 3a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Do przychodów, o których mowa w ust. 1 i 2, nie zalicza się zwróconych innych
      wydatków niezaliczonych do kosztów uzyskania przychodów.
    W świetle powyższego, jeżeli zwrot poniesionych wydatków dotyczyć będzie kosztów,
    które zgodnie z przepisami podatkowymi nie mogą być zaliczone do kosztów uzyskania
    przychodów, wówczas zwrócone wydatki nie będą dla podatnika przychodem
    podatkowym. Takie rozwiązanie wynika literalnie z art. 14 ust. 3 pkt 3a ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych.
    Co równie ważne, w oparciu o powyższe, można wyprowadzić zasadę, że zwrócone
    wydatki zaliczone do kosztów uzyskania przychodów, stanowią przychody podatnika. Tym
    samym, skutki podatkowe związane ze zwrotem wydatków są generalnie uzależnione od
    tego, czy wydatki, które będą zwracane podlegały zaliczeniu do kosztów podatkowych, czy
    też nie. Jeżeli zwracane wydatki podlegały zaliczeniu do kosztów uzyskania przychodów,
    wówczas kwota zwrotu powinna podlegać zaliczeniu do przychodów. Natomiast, jeżeli
    zwrot poniesionych wydatków dotyczyć będzie kosztów, które zgodnie z przepisami
    podatkowymi nie mogą być zaliczone do kosztów uzyskania przychodów, wówczas
    zwrócone wydatki nie będą dla podatnika przychodem podatkowym.
    Stosownie do art. 22 ust. 1 ustawy:
      Kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów
      lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów
      wymienionych w art. 23.
    Zgodnie z art. 22 ust. 7c ww. ustawy:
      Jeżeli korekta kosztu uzyskania przychodów, w tym odpisu amortyzacyjnego, nie jest
      spowodowana błędem rachunkowym lub inną oczywistą omyłką, korekty dokonuje
      się poprzez zmniejszenie lub zwiększenie kosztów uzyskania przychodów
      poniesionych w okresie rozliczeniowym, w którym została otrzymana faktura
      korygująca lub, w przypadku braku faktury, inny dokument potwierdzający przyczyny
      korekty.
    W myśl art. 22 ust. 8 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Kosztem uzyskania przychodów są odpisy z tytułu zużycia środków trwałych oraz
      wartości niematerialnych i prawnych (odpisy amortyzacyjne) dokonywane wyłącznie

      zgodnie z art. 22a-22o, z uwzględnieniem art. 23. W przypadku spółek
      nieruchomościowych odpisy dotyczące środków trwałych zaliczonych do grupy 1
      Klasyfikacji nie mogą być w roku podatkowym wyższe niż dokonywane zgodnie z
      przepisami o rachunkowości odpisy amortyzacyjne lub umorzeniowe z tytułu zużycia
      środków trwałych, obciążające w tym roku podatkowym wynik finansowy jednostki.
    Stosownie do art. 23 ust. 1 pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Nie uważa się za koszty uzyskania przychodów wydatków na:
      a) nabycie gruntów lub prawa wieczystego użytkowania gruntów, z wyjątkiem opłat
        za wieczyste użytkowanie gruntów,
      b) nabycie lub wytworzenie we własnym zakresie innych niż wymienione w lit. a
        środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych, w tym również
        wchodzących w skład nabytego przedsiębiorstwa lub jego zorganizowanych części,
      c) ulepszenie środków trwałych, które zgodnie z art. 22g ust. 17 powiększają wartość
        środków trwałych, stanowiącą podstawę naliczania odpisów amortyzacyjnych
      – wydatki te, zaktualizowane zgodnie z odrębnymi przepisami, pomniejszone o sumę
      odpisów amortyzacyjnych, o których mowa w art. 22h ust. 1 pkt 1, są jednak kosztem
      uzyskania przychodów przy określaniu dochodu z odpłatnego zbycia rzeczy
      określonych w art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. d, oraz gdy odpłatne zbycie rzeczy i praw jest
      przedmiotem działalności gospodarczej, a także w przypadku odpłatnego zbycia
      składników majątku związanych z działalnością gospodarczą, o których mowa w art.
      14 ust. 2 pkt 1, bez względu na czas ich poniesienia;
    Powołany przepis wyklucza możliwość uznania wydatków na nabycie środka trwałego za
    koszty uzyskania przychodów w dacie ich poniesienia, przesuwając moment potrącalności
    tego rodzaju kosztów do odpłatnego zbycia tych składników majątku. Wprowadzając to
    unormowanie, ustawodawca miał na względzie, że wydatki na wytworzenie wyżej
    wskazanych trwałych składników majątku służących podmiotowi dla celów prowadzonej
    działalności nie są związane z przychodami uzyskiwanymi w okresie wytworzenia tego
    składnika majątku.
    W myśl art. 23 ust. 1 pkt 33 ww. ustawy:
      Nie uważa się za koszty uzyskania przychodów odsetek, prowizji i różnic kursowych
      od pożyczek (kredytów) zwiększających koszty inwestycji w okresie realizacji tych
      inwestycji
    Natomiast w myśl art. 23 ust. 1 pkt 45 ww. ustawy:
      Nie uważa się za koszty uzyskania przychodów odpisów z tytułu zużycia środków
      trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych dokonywanych, według zasad
      określonych w art. 22a-22o, od tej części ich wartości, która odpowiada poniesionym
      wydatkom na nabycie lub wytworzenie we własnym zakresie tych środków lub
      wartości niematerialnych i prawnych, odliczonym od podstawy opodatkowania
      podatkiem dochodowym albo zwróconym podatnikowi w jakiejkolwiek formie.
    W zakres postanowień powyższego artykułu wchodzą wszelkie dotacje, subwencje,
    dopłaty, otrzymane środki pieniężne stanowiące zwrot podatnikowi poniesionych
    wydatków na nabycie środków trwałych. Fakt otrzymania zwrotu poniesionych wydatków
    powoduje, że część odpisów amortyzacyjnych nie będzie stanowiła kosztów uzyskania
    przychodów w rozumieniu przepisów ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.
    Z przytoczonego przepisu wynika, że nie stanowią kosztów uzyskania przychodów odpisy
    amortyzacyjne, z tytułu zużycia środków trwałych od tej ich części, która m.in. została
    podatnikowi w jakiejkolwiek formie zwrócona. Oznacza to, że otrzymane środki pieniężne
    stanowiące zwrot podatnikowi poniesionych wydatków na nabycie środka trwałego
    wchodzą w zakres powołanego art. 23 ust. 1 pkt 45 ustawy.

    Wskazał Pan między innymi, że odsetki od kredytu naliczone i zapłacone do dnia oddania
    nieruchomości do używania zwiększyły wartość początkową środka trwałego.
    Dlatego stwierdzam, że otrzymanie zwrotu części odsetek od kredytu, która odpowiada
    kwocie, uwzględnionej w wartości początkowej środka trwałego pozostaje bez wpływu na
    jego wartość początkową oraz na wysokość odpisów amortyzacyjnych, które to wielkości
    określone są w momencie przyjęcia środka trwałego do używania i wpisania go do
    ewidencji środków trwałych. Odpisy amortyzacyjne dokonane przed otrzymaniem zwrotu
    stanowią – zgodnie z art. 22 ust. 8 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych – w
    całości koszt uzyskania przychodów.
    Otrzymanie zwrotu skutkuje natomiast wyłączeniem z kosztów uzyskania przychodów tej
    części odpisów amortyzacyjnych, która odpowiada wartości otrzymanego zwrotu i o tę
    wielkość należy zmniejszyć koszty uzyskania przychodów w okresie rozliczeniowym, w
    którym otrzymano zwrot.
    Dodatkowo, skoro zwrot poniesionych wydatków w postaci odsetek od kredytu dotyczy
    kosztów, które nie mogą być zaliczone do kosztów uzyskania przychodów, wówczas
    zwrócone wydatki (odsetki od kredytu uwzględnione w wartości początkowej
    nieruchomości), na podstawie art. 14 ust. 3 pkt 3a ustawy o podatku dochodowym od
    osób fizycznych, nie stanowią dla Pana przychodu podatkowego.
    Ponadto wskazał Pan, że odsetki od kredytu zapłacone po wprowadzeniu nieruchomości
    do ewidencji środków trwałych zaliczał Pan do kosztów uzyskania przychodów.
    Mając zatem, na uwadze treść art. 14 ust. 3 pkt 3a zwrócone na podstawie Ugody odsetki
    od kredytu, które zaliczał Pan do kosztów uzyskania przychodów działalności
    gospodarczej będą stanowiły dla Pana przychód tej działalności w momencie ich
    otrzymania.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Pan przedstawił i stanu prawnego, który
    obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    · Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy
      z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2023 r. poz. 2383 ze
      zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pana sytuacja będzie
      zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosuje się
      Pan do interpretacji.
    · Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
      z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    · Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pan prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu
    Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z
    dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.
    U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
    · w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
    · w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP
      (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.