Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0111-KDIB1-3.4010.230.2025.1.PC
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-07-10
Teza: Dotyczy korekty wartości początkowej środka trwałego oraz
odpisów amortyzacyjnych.
Słowa kluczowe: FIFO
amortyzacja
finansowanie-finansowanie dłużne
koszt-korekta kosztów
wartość-wartość początkowa-wartość początkowa
środka trwałego
zaliczka-zaliczka na podatek
Zagadnienia: Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 3. Koszty uzyskania przychodów-Korekta
kosztów uzyskania przychodów
Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 3. Koszty uzyskania przychodów-Koszty
finansowania dłużnego
Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 6. Pobór podatku-Zaliczki na podatek
dochodowy
Przepisy: [CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 3-art. 15-ust. 4i
[CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 3-art. 15c-ust. 1
[CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 3-art. 15c-ust. 12
[CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 3-art. 15c-ust. 18
[CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 3-art. 16-ust. 1-pkt 11
[CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 3-art. 16-ust. 1-pkt 12
[CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 3-art. 16g-ust. 1-pkt 2
[CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 6-art. 25-ust. 1
1

## Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

łowe
    Szanowni Państwo,
    stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego
    stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego w podatku dochodowym od osób prawnych jest
    prawidłowe.

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

18 kwietnia 2025 r., wpłynął Państwa wniosek z 16 kwietnia 2025 r., o wydanie
    interpretacji indywidualnej, dotyczący podatku dochodowego od osób prawnych.
    Treść wniosku jest następująca:
    Opis stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego
    A. sp. z o. o. (dalej jako: „Spółka” lub „Wnioskodawca”) jest osobą prawną, spółką z
    ograniczoną odpowiedzialnością, która działa w oparciu o przepisy ustawy z dnia 15
    września 2000 r. - Kodeks spółek handlowych (tekst jedn.: Dz. U. z 2024 r. poz. 18 z późn.
    zm.), i podlega nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu w Polsce na podstawie art.
    3 ust. 1 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (tekst
    jedn.: Dz. U. z 2025 r. poz. 278 z późn. zm., dalej „Ustawa CIT”). Rok podatkowy Spółki
    pokrywa się z rokiem kalendarzowym, tj. rozpoczyna się 1 stycznia i kończy 31 grudnia.
    Spółka opłaca miesięczne zaliczki na podatek dochodowy od osób prawnych zgodnie z art.
    25 ust. 1 Ustawy CIT.
    Wnioskodawca został zarejestrowany i wpisany do Krajowego Rejestru Sądowego w dniu
    14 kwietnia 2021 roku. Na dzień złożenia niniejszego wniosku jedynym udziałowcem
    Wnioskodawcy jest A. GmbH (dalej jako: „Wspólnik”), spółka kapitałowa utworzona na
    podstawie prawa szwajcarskiego, z siedzibą (...).
    Działalność gospodarcza Spółki obejmuje świadczenie na rzecz Wspólnika usług
    produkcyjnych, polegających na (...).
    Spółka została założona w efekcie realizacji globalnej strategii inwestycyjnej Grupy A.,
    zgodnie z którą postanowiono utworzyć zakład produkcyjny na terenie W., który jest
    jednocześnie pierwszym takim zakładem Grupy A. w całym regionie EMEA (Europa, Bliski
    Wschód i Afryka).
    W dniu 1 lutego 2021 roku Spółka zawarła ze Wspólnikiem umowę długoterminowej
    pożyczki (dalej jako „Pożyczka”), na podstawie której otrzymała środki pozwalające jej na
    sfinansowanie inwestycji polegającej na wybudowaniu zakładu produkcyjnego na terenie
    W. Inwestycja przewidywała nabycie przez Spółkę nieruchomości gruntowej oraz

    wybudowaniu na niej budynku nowoczesnej hali produkcyjnej, w której, korzystając z
    maszyn należących do Wspólnika, Spółka produkuje, na podstawie umowy o świadczenie
    usług produkcyjnych zawartej ze Wspólnikiem, wspomniane (...).
    Umowa Pożyczki została zawarta na okres 10 lat. Zgodnie z umową, odsetki od Pożyczki
    podlegają oprocentowaniu zmiennemu i naliczane są w okresach miesięcznych od salda
    kwoty głównej Pożyczki z ostatniego dnia poprzedzającego miesiąca. Oprocentowanie
    Pożyczki, oparte na zmiennym parametrze referencyjnym, podlega aktualizacji w dniu 30
    czerwca każdego roku obowiązywania umowy. W praktyce oznacza to, że oprocentowanie
    ustalone w wyniku powyższej aktualizacji obowiązuje przez 12 kolejnych miesięcy, aż do
    dnia następnej aktualizacji, która, jak zostało wspomniane powyżej, przypada na 30
    czerwca następnego roku.
    Strony uzgodniły w umowie, że naliczone odsetki będę rozliczane przez strony raz w roku
    w dniu 30 czerwca. Dodatkowo, Wnioskodawca i Wspólnik ustalili, że w sytuacji, w której
    pożyczkobiorca nie będzie dysponował na dzień płatności odsetek środkami finansowymi
    pozwalającymi na uregulowanie zobowiązania w formie zapłaty, odsetki należne
    Wspólnikowi (naliczone za ostatnie 12 miesięcy) będą podlegały kapitalizacji, tj. zostaną
    doliczone do kwoty głównej Pożyczki. Odsetki od środków przekazanych Spółce w ramach
    Pożyczki były naliczane od dnia 1 marca 2021 r.
    Wnioskodawca, zgodnie z założeniami inwestycyjnymi, nabył działki gruntu położone na
    terenie W. oraz wybudował na nich, ze środków uzyskanych z Pożyczki, budynek hali
    produkcyjnej oraz kilka innych składników majątkowych. Budynek będący wynikiem
    realizacji inwestycji stanowi własność Wnioskodawcy i został wybudowany z zamiarem
    wykorzystania go do prowadzenia działalności gospodarczej przez okres dłuższy niż rok.
    Tym samym, budynek hali produkcyjnej spełnia warunki do uznania go za środek trwały w
    rozumieniu art. 16a Ustawy CIT, który Spółka ma prawo amortyzować dla celów
    podatkowych.
    Zgodnie z umową Pożyczki, pierwsza kapitalizacja dotyczyła odsetek naliczonych w okresie
    od 1 marca 2021 r. do 30 czerwca 2021 r. Odsetki te zostały doliczone do kwoty głównej
    Pożyczki („Kapitalizacja 1”). Wartość odsetek skapitalizowanych na dzień 30 czerwca 2021
    r. została rozpoznana przez Wnioskodawcę jedynie dla celów księgowych, natomiast nie
    została w żaden sposób rozpoznana dla celów podatkowych.
    W dniu 15 czerwca 2022 roku, budynek hali produkcyjnej został oddany do używania oraz
    wprowadzony do ewidencji środków trwałych Wnioskodawcy. Od 1 lipca 2022 r. Spółka
    rozpoczęła dokonywanie podatkowych odpisów amortyzacyjnych od hali produkcyjnej
    (jako środka trwałego), zgodnie z przepisami Ustawy CIT. Odpisy te w rozliczeniach CIT
    Wnioskodawcy stanowią koszty uzyskania przychodu.
    W dniu 30 czerwca 2022 roku, ze względu na niewystarczające środki pieniężne, Spółka
    nie dokonała zapłaty naliczonych (za okres ostatnich 12 miesięcy, od 1 lipca 2021 r.)
    odsetek na rachunek bankowy Wspólnika, lecz odsetki te, w uzgodnieniu ze Wspólnikiem,
    zostały (podobnie jak odsetki naliczone do 30 czerwca 2021 r.) skapitalizowane, tj.
    doliczone do kwoty głównej Pożyczki (dalej jako: „Kapitalizacja 2”). W ramach Kapitalizacji
    2, doliczone do kwoty głównej Pożyczki zostały odsetki naliczone od dnia 1 lipca 2021 r. do
    dnia 30 czerwca 2022 r. Podobnie jak rok wcześniej, wartość odsetek skapitalizowanych w
    dniu 30 czerwca 2022 r. została rozpoznana przez Wnioskodawcę jedynie dla celów
    księgowych.
    Co istotne z punktu widzenia niniejszego wniosku, w wartości początkowej hali
    produkcyjnej ustalonej dla celów podatkowych nie została uwzględniona wartość odsetek
    od Pożyczki, naliczonych w okresie budowy hali produkcyjnej, do dnia jej oddania do
    używania, czyli od 1 marca 2021 roku do 15 czerwca 2022 roku. Odsetki te (podobnie jak
    odsetki naliczone od 16 do 30 czerwca 2022 roku) nie zostały również uwzględnione w
    rozliczeniach Spółki z tytułu podatku dochodowego od osób prawnych, jako koszt
    podatkowy lat 2021 oraz 2022.

    Innymi słowy, odsetki naliczone do 30 czerwca 2022 roku nie zostały w żaden sposób
    uwzględnione przez Spółkę dla celów podatku dochodowego, tzn. ani nie zostały
    uwzględnione w wartości początkowej hali produkcyjnej, od której dokonywane są
    podatkowe odpisy amortyzacyjne ani nie zostały rozpoznane jako bieżący koszt
    podatkowy w rozliczeniach podatkowych za lata 2021 oraz 2022. Powyższy stan trwa do
    dnia dzisiejszego.
    Podobna sytuacja miała miejsce w kolejnym roku. Mianowicie, w dniu 30 czerwca 2023
    roku Spółka (w uzgodnieniu ze Wspólnikiem) ponownie dokonała kapitalizacji odsetek,
    naliczonych od dnia 1 lipca 2022 roku do dnia 30 czerwca 2023 roku, do kwoty głównej
    Pożyczki (dalej: „Kapitalizacja 3”). Tak samo jak w przypadku wcześniejszych kapitalizacji
    (dokonanych w latach 2021 oraz 2022), Spółka nie uwzględniła odsetek skapitalizowanych
    w ramach Kapitalizacji 3 (doliczonych do kwoty głównej Pożyczki) w rozliczeniach z tytułu
    podatku dochodowego od osób prawnych (tzn. nie rozpoznała ich jako koszt podatkowy
    roku 2023).
    Natomiast, w odniesieniu do następnego okresu rozliczeniowego, w dniu 30 czerwca 2024
    r. Wnioskodawca dokonał rozliczenia odsetek naliczonych od Pożyczki od dnia 1 lipca 2023
    r. do dnia 30 czerwca 2024 r. poprzez ich zapłatę na rachunek bankowy Wspólnika (a nie
    poprzez kapitalizację do kwoty główne Pożyczki, jak to miało miejsce w trzech poprzednich
    latach). Kwota odsetek zapłaconych na rzecz Wspólnika została rozpoznana, z
    uwzględnieniem limitu określonego w art. 15c Ustawy CIT, jako koszt uzyskania przychodu
    dla potrzeb rozliczenia podatku CIT za rok 2024.
    W celu przedstawienia pełnego obrazu stanu faktycznego, Wnioskodawca pragnie również
    poinformować, że w 2021 roku otrzymał od Specjalnej Strefy Ekonomicznej „...” sp. z o.o.
    decyzję o wsparciu, o której mowa w art. 13 ust. 1 Ustawy z dnia 10 maja 2018 r. o
    wspieraniu nowych inwestycji (Dz. U. z 2025 r. poz. 469 z późn. zm.), na mocy której Spółka
    (po spełnieniu podstawowego warunku określonego w decyzji) skorzystała w roku
    podatkowym 2022, na podstawie art. 17 ust. 1 pkt 34a Ustawy CIT, z ulgi podatkowej w
    postaci zwolnienia z opodatkowania podatkiem dochodowym od osób prawnych
    wszelkich dochodów osiągniętych w ramach realizacji inwestycji.
    Tym niemniej, w związku z ryzykiem niespełnienia pozostałych warunków przewidzianych
    w decyzji o wsparciu (w tym, przede wszystkim, osiągnięcia wymaganego poziomu
    zatrudnienia), Spółka podjęła decyzję o rezygnacji z powyższego zwolnienia, zarówno na
    przyszłość, jak i w odniesieniu do przeszłości (czyli roku podatkowego 2022). W związku z
    tym, Spółka w dniu 18 marca 2024 roku złożyła korektę zeznania CIT-8 za 2022 rok oraz
    uregulowała rozliczenia z urzędem skarbowym z tytułu podatku dochodowego, zwracając
    dotychczas wykorzystaną kwotę zwolnienia podatkowego wraz z ustawowymi odsetkami
    za zwłokę.
    W złożonej korekcie zeznania CIT-8 za 2022 rok nie zostały jednak uwzględnione odsetki
    od Pożyczki, o których mowa we wcześniejszych fragmentach opisu stanu faktycznego.
    Podsumowując, efektywnie Spółka nie skorzystała z przysługującego jej zwolnienia na
    podstawie art. 17 ust. 1 pkt 34a Ustawy CIT, jak również nie zamierza korzystać z tego
    zwolnienia w przyszłości. Jednocześnie, odsetki od Pożyczki, które zostały skapitalizowane
    w dniach 30 czerwca 2021 r., 30 czerwca 2022 r. oraz 30 czerwca 2023 r. pozostają w
    dalszym ciągu nieuwzględnione w jakikolwiek sposób w rozliczeniach podatkowych Spółki.
    ZDARZENIE PRZYSZŁE:
    W związku z zaistniałym stanem faktycznym (opisanym powyżej), obecnie, Spółka rozważa
    złożenie korekt deklaracji CIT-8 za rok 2022, 2023 oraz 2024, w których zwiększy wysokość
    poniesionych kosztów uzyskania przychodów, co będzie skutkowało zmniejszeniem
    podstawy opodatkowania podatkiem dochodowym od osób prawnych oraz powstaniem
    nadpłaty podatku. Zamiarem Spółki jest dokonanie podwyższenia wysokości kosztów
    podatkowych poprzez (i) zwiększenie wartości początkowej hali produkcyjnej poprzez
    uwzględnienie w niej wartości odsetek naliczonych w okresie budowy hali (do dnia

    oddania jej do używania), a w konsekwencji zwiększenie wartości podatkowych odpisów
    amortyzacyjnych, oraz (ii) rozpoznanie skapitalizowanych odsetek od Pożyczki, które
    naliczone zostały po dniu oddania hali produkcyjnej do używania jako kosztu
    podatkowego w odpowiednich latach podatkowych.
    Z uwagi na fakt, że kwoty odsetek, które miałby zwiększyć koszty podatkowe Spółki są
    znaczne, jest prawdopodobne, że ich wartość w poszczególnych latach podlegających
    korekcie (tj. w 2022 r., 2023 r. oraz w 2024 r.) przekroczy limit wynikający z art. 15c Ustawy
    CIT, dotyczący ograniczeń w zakresie kosztów finansowania dłużnego. Spółka zamierza
    uwzględnić w skorygowanych zeznaniach CIT-8 za lata 2022 oraz 2023 jedynie te odsetki
    które mieszczą się w powyższym limicie.
    Pytania
    1. Czy Spółka ma prawo skorygować wstecznie wartość początkową hali produkcyjnej,
      ustaloną dla celów podatkowych w ewidencji środków trwałych i powiększyć ją o
      wartość odsetek od Pożyczki, naliczonych od początku obowiązywania umowy
      Pożyczki do dnia oddania hali w używanie, tj. odsetek naliczonych od dnia 1 marca
      2021 r. do dnia 15 czerwca 2022 r., które zostały skapitalizowane w ramach
      Kapitalizacji 1 oraz Kapitalizacji 2?
    2. Jeśli odpowiedź na pytanie nr 1 jest twierdząca, to czy Spółka jest uprawniona do
      wstecznego skorygowania (zwiększenia) wysokości podatkowych odpisów
      amortyzacyjnych dotyczących hali produkcyjnej, które dokonywane są począwszy od
      dnia 1 lipca 2022 r.?
    3. Czy Spółka ma prawo rozpoznać odsetki od Pożyczki (i) naliczone od 16 czerwca 2022
      roku do 30 czerwca 2022, które podlegały Kapitalizacji 2 oraz (ii) naliczone od 1 lipca
      2022 roku do 30 czerwca 2023, które podlegały Kapitalizacji 3, jako koszt uzyskania
      przychodów w latach podatkowych, w których zostały one faktycznie skapitalizowane,
      uwzględniając jednocześnie ograniczenie wynikające z art. 15c Ustawy CIT?
    4. Czy w związku ze zwiększeniem wartości podatkowych odpisów amortyzacyjnych od
      hali produkcyjnej, na skutek zwiększenia jej wartości początkowej o odsetki naliczone
      w trakcie jej budowy (wytworzenia), tj. od dnia 1 marca 2021 roku do dnia 15 czerwca
      2022 roku, Spółka powinna uwzględniać wartość odsetek, zawartą w odpisach
      amortyzacyjnych stanowiących koszt uzyskania przychodu danego roku podatkowego,
      w łącznej kwocie kosztów finansowania dłużnego tego roku i w razie przekroczenia
      limitu określonego na podstawie art. 15c ust. 1 Ustawy CIT, wyłączyć nadwyżkę
      kosztów finansowania dłużnego z kosztów podatkowych w kalkulacji podatkowej tego
      roku?
    5. Czy Spółka powinna dokonywać weryfikacji czy kwota kosztów finansowania dłużnego
      nie przekracza limitów ustawowych (3 000 000 zł. lub 30% EBITDA) nie tylko w
      rozliczeniu rocznym, lecz również na potrzeby obliczania wysokości miesięcznych
      zaliczek na podatek, narastająco za każdy miesiąc?
    6. Jeżeli stanowisko Spółki w zakresie pytania nr 5 jest prawidłowe, to czy dokonując
      wyliczeń służących ustaleniu, na potrzeby art. 15c Ustawy CIT, kwoty nadwyżki
      kosztów finansowania dłużnego podlegającej wyłączeniu z kosztów uzyskania
      przychodu, Spółka powinna ustalać kwotę kosztów finansowania dłużnego oraz kwotę
      limitu w postaci 30% EBITDA na podstawie danych (liczonych narastająco) za każdy
      miesiąc danego roku podatkowego?
    7. Jeśli stanowisko Spółki w zakresie pytania nr 5 jest prawidłowe, to czy Spółka, przy
      kalkulacji wysokości miesięcznych zaliczek na podatek, zgodnie z art. 25 ust. 1 Ustawy
      CIT, powinna, w razie zmniejszenia w danym miesiącu, względem miesiąca
      poprzedniego, wysokości limitu określonego w art. 15c ust 1 pkt 2 Ustawy CIT (tj.
      zmniejszenia wartości 30% EBITDA) wyłączyć w bieżącym miesiącu wartość kosztów
      finansowania dłużnego zaliczoną do kosztów podatkowych Spółki w poprzednich

      miesiącach danego roku podatkowego, stanowiącą nadwyżkę ponad 30% EBITDA,
      ustaloną na koniec bieżącego miesiąca rozliczeniowego i uwzględnić tą różnicę przy
      ustalaniu wysokości dochodu (zaliczki na podatek) za miesiąc bieżący?
    8. Czy koszty finansowania dłużnego wyłączone przez Spółkę w danym roku podatkowym
      z kosztów uzyskania przychodów mogą być, zgodnie z art. 15c ust. 18 Ustawy CIT,
      zaliczone do kosztów podatkowych w następnych 5 latach podatkowych przy
      zastosowaniu metody FIFO, tzn. w pierwszej kolejności Spółka powinna zaliczyć do
      koszów uzyskania przychodów bieżącego roku podatkowego nadwyżkę kosztów
      finansowania dłużnego powstałą historycznie najwcześniej względem bieżącego roku
      podatkowego a dopiero w dalszej kolejności koszty finansowania dłużnego poniesione
      historycznie w późniejszych latach podatkowych oraz w bieżącym roku podatkowym?
    Państwa stanowisko w sprawie
    Ad 1.
    Spółka ma prawo skorygować wstecznie wartość początkową hali produkcyjnej, ustaloną
    dla celów podatkowych w ewidencji środków trwałych i powiększyć ją o wartość odsetek
    od Pożyczki, naliczonych od początku obowiązywania umowy Pożyczki do dnia oddania
    hali do używania, tj. odsetek naliczonych od dnia 1 marca 2021 roku do dnia 15 czerwca
    2022 r., które zostały skapitalizowane w ramach Kapitalizacji 1 oraz Kapitalizacji 2.
    Ad 2.
    Spółka jest uprawniona do wstecznego skorygowania (zwiększenia) wysokości
    podatkowych odpisów amortyzacyjnych dotyczących hali produkcyjnej, które dokonywane
    są począwszy od dnia 1 lipca 2022 r.
    Ad 3.
    Spółka ma prawo rozpoznać odsetki od Pożyczki (i) naliczone od 16 czerwca 2022 roku do
    30 czerwca 2022, które podlegały Kapitalizacji 2 oraz (ii) naliczone od 1 lipca 2022 roku do
    30 czerwca 2023 r., które podlegały Kapitalizacji 3, jako koszt uzyskania przychodów w
    latach podatkowych, w których zostały one faktycznie skapitalizowane, uwzględniając
    jednocześnie ograniczenia wynikające z art. 15c Ustawy CIT.
    Ad 4.
    W związku ze zwiększeniem wartości podatkowych odpisów amortyzacyjnych od hali
    produkcyjnej, na skutek zwiększenia jej wartości początkowej o odsetki naliczone w trakcie
    budowy, Spółka powinna uwzględniać wartość odsetek, zawartych w odpisach
    amortyzacyjnych stanowiących koszt uzyskania przychodu danego roku podatkowego, w
    łącznej kwocie kosztów finansowania dłużnego tego roku i, w razie przekroczenia limitu
    określonego na podstawie art. 15c ust. 1 Ustawy CIT, wyłączyć nadwyżkę kosztów
    finansowania dłużnego z kosztów podatkowych w kalkulacji podatkowej tego roku.
    Ad 5.
    Spółka powinna dokonywać weryfikacji czy kwota kosztów finansowania dłużnego nie
    przekracza limitów ustawowych (3 000 000 zł lub 30% EBITDA) nie tylko w rozliczeniu
    rocznym, lecz również na potrzeby obliczania wysokości miesięcznych zaliczek na podatek,
    narastająco za każdy miesiąc.
    Ad 6.
    Dokonując wyliczeń służących ustaleniu, na potrzeby art. 15c Ustawy CIT, kwoty nadwyżki
    kosztów finansowania dłużnego podlegającej wyłączeniu z kosztów uzyskania przychodu,
    Spółka powinna ustalać kwotę kosztów finansowania dłużnego oraz kwotę limitu w
    postaci 30% EBITDA na podstawie danych (liczonych narastająco) za każdy miesiąc danego
    roku podatkowego.
    Ad 7.

    Przy kalkulacji wysokości miesięcznych zaliczek na podatek, zgodnie z art. 25 ust. 1 Ustawy
    CIT, w razie zmniejszenia w danym miesiącu, względem miesiąca poprzedniego, wysokości
    limitu określonego w art. 15c ust. 1 pkt 2 Ustawy CIT (tj. zmniejszenia wartości 30%
    EBITDA) Spółka powinna wyłączyć w bieżącym miesiącu wartość kosztów finansowania
    dłużnego zaliczoną do kosztów podatkowych Spółki w poprzednich miesiącach danego
    roku podatkowego, stanowiącą nadwyżkę ponad 30% EBITDA, ustaloną na koniec
    bieżącego miesiąca rozliczeniowego i uwzględnić tą różnicę przy ustalaniu wysokości
    dochodu (zaliczki na podatek) za miesiąc bieżący.
    Ad 8.
    Koszty finansowania dłużnego wyłączone przez Spółkę w danym roku podatkowym z
    kosztów uzyskania przychodów mogą być, zgodnie z art. 15c ust. 18 Ustawy CIT, zaliczone
    do kosztów podatkowych w następnych 5 latach podatkowych przy zastosowaniu metody
    FIFO, tzn. w pierwszej kolejności Spółka powinna zaliczyć do koszów uzyskania
    przychodów bieżącego roku podatkowego nadwyżkę kosztów finansowania dłużnego
    powstałą historycznie najwcześniej względem bieżącego roku podatkowego a dopiero w
    dalszej kolejności koszty finansowania dłużnego poniesione historycznie w późniejszych
    latach podatkowych oraz w bieżącym roku podatkowym.
    UZASADNIENIE STANOWISKA WNIOSKODAWCY
    Ad 1.
    Zgodnie z art. 16a ust. 1 Ustawy CIT, środkami trwałymi są „stanowiące własność lub
    współwłasność podatnika, nabyte lub wytworzone we własnym zakresie, kompletne i
    zdatne do użytku w dniu przyjęcia do używania:
    1) budowle, budynki oraz lokale będące odrębną własnością,
    2) maszyny, urządzenia i środki transportu,
    3) inne przedmioty
    - o przewidywanym okresie używania dłuższym niż rok, wykorzystywane przez podatnika
    na potrzeby związane z prowadzoną przez niego działalnością gospodarczą albo oddane
    do używania na podstawie umowy najmu, dzierżawy lub umowy określonej w art. 17a pkt
    1”.
    Wydatki poniesione na zakup lub wytworzenie składników majątkowych, które spełniają
    powyższą / definicję i mogą zostać uznane za środki trwałe zgodnie z przepisami Ustawy
    CIT, nie mogą stanowić kosztu uzyskania przychodu w momencie ich poniesienia,
    ponieważ zgodnie z art. 15 ust. 6 Ustawy CIT, powinny one zostać rozpoznane jako koszty
    uzyskania przychodu w postaci odpisów amortyzacyjnych, które dokonywane są przy
    zastosowaniu jednej z przewidzianych w Ustawie CIT metod, od ich wartości początkowej,
    ustalonej zgodnie z tą ustawą.
    Z kolei, zgodnie z art. 16g ust. 1 pkt 2 Ustawy CIT, wartością początkową wytworzonego we
    własnym zakresie środka trwałego jest koszt jego wytworzenia. Termin „koszt
    wytworzenia” został zdefiniowany w art. 16g ust. 4 Ustawy CIT, który stanowi, że „za koszt
    wytworzenia uważa się wartość, w cenie nabycia, zużytych do wytworzenia środków
    trwałych: rzeczowych składników majątku i wykorzystanych usług obcych, kosztów
    wynagrodzeń za prace wraz z pochodnymi, i inne koszty dające się zaliczyć do wartości
    wytworzonych środków trwałych. Do kosztu wytworzenia nie zalicza się: kosztów ogólnych
    zarządu, kosztów sprzedaży oraz pozostałych kosztów operacyjnych i kosztów operacji
    finansowych, w szczególności odsetek od pożyczek (kredytów) i prowizji, z wyłączeniem
    odsetek i prowizji naliczonych do dnia przekazania środka trwałego do używania”.
    Zatem art. 16g ust. 4 stwierdza wprost, że odsetki oraz prowizje od pożyczek bądź
    kredytów, które zostały naliczone do dnia przekazania środka trwałego do używania
    powiększają jego wartość początkową.

    Ponadto, zgodnie z art. 16 ust. 1 pkt 12 Ustawy CIT, nie uważa się za koszty uzyskania
    przychodów odsetek, prowizji i różnic kursowych od pożyczek (kredytów) zwiększających
    koszty inwestycji w okresie realizacji tych inwestycji.
    Biorąc pod uwagę powyższe przepisy, skoro część odsetek od Pożyczki została naliczona
    przed oddaniem hali produkcyjnej do używania (tj. za okres od 1 marca 2021 r. do 15
    czerwca 2022 r.), Wnioskodawca jest uprawniony do uwzględnienia tych odsetek w
    wartości początkowej środka trwałego.
    W związku z powyższym, jeżeli wartość początkowa środka trwałego została określona w
    sposób błędny, Wnioskodawca zobowiązany jest do jej korekty, aby wartość początkowa
    odpowiadała wymaganiom wynikającym z art. 16g Ustawy CIT.
    Zasady dotyczące korygowania kosztów uzyskania przychodów, w tym odpisów
    amortyzacyjnych, zostały określone w przepisach zawartych w art. 15 ust. 4i-4 m Ustawy
    CIT. Choć przepisy te nie odnoszą się wprost do korekty wartości początkowej środków
    trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych, to zdaniem Wnioskodawcy, należy je
    zastosować również w odniesieniu do wartości początkowej środka trwałego, ponieważ
    stanowi ona podstawę do dokonywania odpisów amortyzacyjnych, zgodnie z art. 16f ust.
    1 Ustawy CIT.
    Stosownie do art. 15 ust. 4i Ustawy CIT, jeżeli korekta kosztu uzyskania przychodów, w
    tym odpisu amortyzacyjnego, nie jest spowodowana błędem rachunkowym lub inną
    oczywistą omyłką, korekty dokonuje się poprzez zmniejszenie lub zwiększenie kosztów
    uzyskania przychodów poniesionych w okresie rozliczeniowym, w którym została
    otrzymana faktura korygująca lub, w przypadku braku faktury, inny dokument
    potwierdzający przyczyny korekty.
    Należy podkreślić, że w przedstawionym stanie faktycznym konieczność zmiany wartości
    początkowej środka trwałego nie wynika z faktu otrzymania faktury korygującej bądź
    innego dokumentu, który uzasadniałby zmianę tej wartości, lecz raczej z pomyłki
    Wnioskodawcy, polegającej na nieuwzględnieniu pewnej części odsetek w wartości
    początkowej hali produkcyjnej.
    Zdaniem Wnioskodawcy, nieuwzględnienie w wartości początkowej hali produkcyjnej
    kwoty odsetek od Pożyczki naliczonych w okresie jej budowy należy traktować jako błąd
    /oczywistą omyłkę, co oznacza, że Spółka jest obecnie uprawniona (czy wręcz
    zobowiązana) do wstecznego skorygowania wartości początkowej tego składnika
    majątkowego, poprzez jej odpowiednie podwyższenie.
    Podsumowując, w związku z tym, że odsetki od Pożyczki, naliczone w okresie budowy hali
    produkcyjnej, skapitalizowane w ramach Kapitalizacji 1 oraz Kapitalizacji 2, nie zostały
    dotychczas przez Spółkę uwzględnione w jej wartości początkowej, powinny one, na
    podstawie przywołanych powyżej przepisów, wstecznie powiększyć tą wartość, ustaloną
    dla celów podatkowych w ewidencji środków trwałych, od której dokonywane są odpisy
    amortyzacyjne.
    Ad 2.
    W myśl ogólnej zasady rozliczania kosztów podatkowych, zawartej w art. 15 ust. 1 Ustawy
    CIT, kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów
    ze źródła przychodów lub w celu zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z
    wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 16 ust. 1 Ustawy CIT, zawierającym zamknięty
    katalog kosztów, które nie podlegają zaliczeniu do kosztów uzyskania przychodów,
    pomimo, że pozostają w związku z prowadzoną przez podatnika działalnością i zostały
    przez niego poniesione w celu uzyskania przychodu.
    Zgodnie z art. 15 ust. 6 Ustawy CIT, kosztem uzyskania przychodów są odpisy z tytułu
    zużycia środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych, dokonywane zgodnie
    z przepisami art. 16a-16m, z uwzględnieniem art. 16.

    Zgodnie z art. 16a ust. 1 pkt 1 Ustawy CIT, amortyzacji podlegają „stanowiące własność lub
    współwłasność podatnika, nabyte lub wytworzone we własnym zakresie, kompletne i
    zdatne do użytku w dniu przyjęcia do używania budowle, budynki oraz lokale będące
    odrębną własnością”.
    Z kolei, zgodnie z art. 16f ust. 1 Ustawy CIT, podatnicy, dokonują odpisów
    amortyzacyjnych od wartości początkowej środków trwałych, jeśli, w związku z art. 16f ust.
    3 Ustawy CIT, ich wartość początkowa w dniu przyjęcia do używania jest wyższa niż 10 000
    zł.
    Zasady dotyczące korygowania kosztów uzyskania przychodów, w tym odpisów
    amortyzacyjnych, zostały określone w art. 15 ust. 4i-4m Ustawy CIT.
    Zgodnie z art. 15 ust. 4i Ustawy CIT, jeżeli korekta kosztu uzyskania przychodów, w tym
    odpisu amortyzacyjnego, nie jest spowodowana błędem rachunkowym lub inną oczywistą
    omyłką, korekty dokonuje się poprzez zmniejszenie lub zwiększenie kosztów uzyskania
    przychodów poniesionych w okresie rozliczeniowym, w którym została otrzymana faktura
    korygująca lub, w przypadku braku faktury, inny dokument potwierdzający przyczyny
    korekty.
    Należy podkreślić, że w przedstawionym stanie faktycznym konieczność zmiany wartości
    początkowej środka trwałego (a w konsekwencji, wartości podatkowych odpisów
    amortyzacyjnych) nie wynika z faktu otrzymania faktury korygującej bądź innego
    dokumentu, który uzasadniałby zmianę tych wartości, lecz raczej z pomyłki
    Wnioskodawcy, polegającej na nieuwzględnieniu pewnej części odsetek w wartości
    początkowej hali produkcyjnej, co skutkowało ustaleniem odpisów amortyzacyjnych w
    nieprawidłowej wysokości.
    W związku z tym, że zdaniem Wnioskodawcy, wartość początkowa hali produkcyjnej
    powinna zostać wstecznie skorygowana (powiększona) o wartość odsetek od Pożyczki
    naliczonych w okresie jej budowy, logiczną konsekwencją tego faktu jest dokonanie
    wstecznej korekty wysokości odpisów amortyzacyjnych od hali produkcyjnej,
    stanowiących koszt podatkowy Spółki.
    W ocenie Wnioskodawcy, odsetki związane z finansowaniem wytworzenia hali
    produkcyjnej, które zwiększają jej wartość początkową, zgodnie z art. 16g ust. 4 Ustawy
    CIT, stanowią właśnie taki wydatek i powinny być odzwierciedlone w zwiększonych
    odpisach amortyzacyjnych, wynikających z korekty wartości początkowej, ustalonej dla
    celów amortyzacji podatkowej.
    Powyższe stanowisko, znajduje potwierdzenie, między innymi, w interpretacji
    indywidualnej Dyrektora KIS, z dnia 8 listopada 2019 r., sygn. 0111-KDIB1-
    1.4010.480.2019.1.AB, potwierdzającej że jeżeli doszło do nieprawidłowego ustalenia
    wartości początkowej środków trwałych, spowodowanego błędem podatnika, „korekta
    odpisów amortyzacyjnych powinna zostać przyporządkowana wstecznie do okresu,
    którego dotyczy, czyli do daty dokonania pierwotnych odpisów. W konsekwencji,
    Wnioskodawca będzie zobowiązany do dokonania korekty kosztów uzyskania
    przychodów, od momentu ujęcia odpisów amortyzacyjnych w tych kosztach, tj. ze
    skutkiem wstecznym od momentu wystąpienia nieprawidłowości”.
    W konsekwencji powyższego, w ocenie Spółki, nie ma przeszkód prawnych
    uniemożliwiających dokonanie przez Wnioskodawcę wstecznej korekty (zwiększenia)
    wartości podatkowych odpisów amortyzacyjnych od hali produkcyjnej w związku ze
    skorygowaniem (zwiększeniem) jej wartości początkowej.
    Ad 3.
    Jak zostało wskazane powyżej, w myśl art. 15 ust. 1 Ustawy CIT, kosztami uzyskania
    przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów ze źródła przychodów
    lub w celu zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów
    wymienionych w art. 16 ust. 1.

    Konstrukcja tego przepisu daje podatnikowi możliwość odliczenia dla celów podatkowych
    wszelkich kosztów (niewymienionych w art. 16 ww. ustawy), pod warunkiem, że wykaże
    istnienie związku przyczynowego pomiędzy ich poniesieniem a powstaniem,
    zwiększeniem bądź też możliwością powstania przychodu. Dotyczy to zarówno takich
    wydatków, które bezpośrednio przekładają się na uzyskanie konkretnych przychodów, jak
    i tych, których nie można w taki sposób przypisać do określonych przychodów, ale są one
    racjonalnie uzasadnione, jako zmierzające do ich osiągnięcia.
    Zatem, kosztami uzyskania przychodów są wszelkie racjonalne i gospodarczo uzasadnione
    wydatki związane z prowadzoną działalnością gospodarczą, której celem jest osiągnięcie
    przychodów bądź zabezpieczenie i zachowanie źródła przychodów, z wyjątkiem
    wymienionych w art. 16 ust. 1 Ustawy CIT.
    Z kolei, zgodnie z art. 16 ust. 1 pkt 10 lit. a Ustawy CIT, nie uważa się za koszty uzyskania
    przychodów wydatków na spłatę pożyczek, z wyjątkiem skapitalizowanych odsetek od tych
    pożyczek.
    Natomiast, w myśl art. 16 ust. 1 pkt 11 Ustawy CIT, nie stanowią kosztu uzyskania
    przychodów naliczone, lecz nie zapłacone albo umorzone odsetki od zobowiązań, w tym
    również od pożyczek (kredytów).
    Stosownie zaś do art. 16 ust. 1 pkt 12 Ustawy CIT, nie uważa się za koszty uzyskania
    przychodów odsetek, prowizji i różnic kursowych od pożyczek (kredytów) zwiększających
    koszty inwestycji w okresie realizacji tych inwestycji.
    W świetle powyższych przepisów, należy uznać, że spłata pożyczki (jej kwoty głównej)
    zaciągniętej na prowadzoną działalność gospodarczą nie stanowi dla podatnika kosztu
    uzyskania przychodu, gdyż takim kosztem mogą być jedynie należne odsetki od pożyczki
    oraz inne komponenty wynagrodzenia należne pożyczkodawcy z tytułu udzielenia
    finansowania, takie jak np. prowizje, opłaty, itp. Co istotne, zgodnie z art. 16 ust. 1 pkt 11
    Ustawy CIT, odsetki od pożyczki mogą stanowić koszt podatkowy dopiero w momencie ich
    uregulowania (np. zapłaty), czyli według tzw. zasady kasowej.
    Tym niemniej, w art. 16 ust. 1 pkt 10 lit. a Ustawy CIT, ustawodawca wprowadził wyjątek
    od powyższej zasady kasowej, zgodnie z którym również niezapłacone lecz także naliczone
    i skapitalizowane (doliczone do kwoty głównej pożyczki) odsetki stanowią koszt podatkowy
    w dacie ich kapitalizacji.
    Na podstawie przywołanych powyżej przepisów, należy stwierdzić, że wartość odsetek od
    pożyczki stanowi koszt uzyskania przychodu jeśli zostały one skapitalizowane, lecz
    jednocześnie, zgodnie z art. 16 ust. 1 pkt 12 Ustawy CIT, dotyczy to jedynie tych odsetek,
    które nie zostały naliczone w trakcie realizacji inwestycji (ponieważ takie odsetki powinny
    powiększyć wartość początkową środka trwałego, powstałego w wyniku zrealizowania
    inwestycji).
    Możliwość zaliczenia skapitalizowanych odsetek do kosztów uzyskania przychodów w dniu
    ich kapitalizacji znajduje odzwierciedlenie w interpretacjach indywidualnych wydawanych
    przez Dyrektora KIS, przykładowo, w interpretacji indywidualnej z dnia 9 sierpnia 2023 r.,
    sygn. 0111-KDIB1-2.4010.292.2023.2.AW oraz interpretacji z dnia 28 czerwca 2022 r., w
    której Dyrektor KIS uznał, że „biorąc pod uwagę specyficzny charakter kapitalizacji
    odsetek, w wyniku której dochodzi do uregulowania zobowiązania pożyczkobiorcy z tytułu
    ich zapłaty, ustawodawca dopuścił możliwość zaliczenia w takim przypadku odsetek do
    kosztów uzyskania przychodów. W rezultacie poprzez wprowadzenie art. 16 ust. 1 pkt 10
    lit. a ustawy o CIT ustawodawca zrównał kapitalizację odsetek z ich zapłatą, a tym samym
    uznał, że skapitalizowane odsetki stanowią koszt podatkowy każdorazowo w dacie ich
    kapitalizacji, czyli w momencie dokonania wydatku, przez postawienie kapitalizowanych
    odsetek do dyspozycji pożyczkodawcy”.
    Tożsame stanowisko zostało również zaprezentowane w interpretacji indywidualnej z dnia
    17 stycznia 2025 r., sygn. 0114-KDIP2-2.4010.600.2024.4.SP czy w prawomocnym wyroku

    Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 3 grudnia 2019 r., sygn. I SA
    /Gd 1398/19.
    Mając na uwadze powyższe, zdaniem Wnioskodawcy, odsetki skapitalizowane (doliczone
    do kwoty głównej Pożyczki) w ramach Kapitalizacji 2 (w części dotyczącej odsetek
    naliczonych od dnia 16 czerwca 2022 r. do dnia 30 czerwca 2022 r.) oraz w ramach
    Kapitalizacji 3, a więc po zakończeniu realizacji inwestycji, które nie zostały dotychczas
    ujęte w rachunku podatkowym Spółki, stanowią koszty uzyskania przychodu w momencie
    ich poniesienia tj. w dacie ich kapitalizacji, pod warunkiem, że nie przekraczają one limitu
    określonego w art. 15c Ustawy CIT.
    Powyższe oznacza, że Spółka jest uprawniona do dokonania stosownej korekty deklaracji
    CIT-8 za lata 2022 oraz 2023, poprzez zaliczenie skapitalizowanych odsetek od Pożyczki do
    kosztów podatkowych, w zakresie, w jakim mieszczą się one w ustawowym limicie
    wskazanym w art. 15c Ustawy CIT.
    Ad 4.
    Zgodnie z art. 15c ust. 1 Ustawy CIT, podatnicy są obowiązani wyłączyć z kosztów
    uzyskania przychodów koszty finansowania dłużnego w części, w jakiej nadwyżka tych
    kosztów przekracza wyższą z następujących kwot:
    1. 3 000 000 zł albo
    2. kwotę obliczoną według wzoru:
    [(P - Po) - (K - Am - Kfd)] x 30%
    gdzie:
    • P - zsumowana wartość przychodów ze wszystkich źródeł przychodów, z których
      dochody podlegają opodatkowaniu podatkiem dochodowym,
    • Po - przychody o charakterze odsetkowym,
    • K - suma kosztów uzyskania przychodów bez pomniejszeń wynikających z niniejszego
      ustępu,
    • Am - odpisy amortyzacyjne zaliczone w roku podatkowym do kosztów uzyskania
      przychodów,
    • Kfd - zaliczone w roku podatkowym do kosztów uzyskania przychodów koszty
      finansowania dłużnego nieuwzględnione w wartości początkowej środków trwałych
      oraz wartości niematerialnych i prawnych.
    Z kolei, stosownie do art. 15c ust. 3 Ustawy CIT, przez nadwyżkę kosztów finansowania
    dłużnego rozumie się kwotę, o jaką poniesione przez podatnika koszty finansowania
    dłużnego, podlegające zaliczeniu do kosztów uzyskania przychodów w roku podatkowym,
    przewyższają uzyskane przez podatnika w tym roku podatkowym, podlegające
    opodatkowaniu, przychody o charakterze odsetkowym.
    Zgodnie z definicją zawartą w art. 15c ust. 12 Ustawy CIT, przez koszty finansowania
    dłużnego rozumie się wszelkiego rodzaju koszty związane z uzyskaniem od innych
    podmiotów, w tym od podmiotów niepowiązanych, środków finansowych i z korzystaniem
    z tych środków, w szczególności odsetki, w tym skapitalizowane lub ujęte w wartości
    początkowej środka trwałego lub wartości niematerialnej i prawnej, opłaty, prowizje,
    premie, część odsetkową raty leasingowej, kary i opłaty za opóźnienie w zapłacie
    zobowiązań oraz koszty zabezpieczenia zobowiązań, w tym koszty pochodnych
    instrumentów finansowych, niezależnie na rzecz kogo zostały one poniesione.
    W związku ze zwiększeniem wartości początkowej hali produkcyjnej o odsetki od Pożyczki
    naliczone w trakcie jej budowy i, w konsekwencji, zwiększeniem wysokości dokonywanych
    comiesięcznie odpisów amortyzacyjnych do celów podatkowych, Spółka będzie zaliczać
    powyższe odsetki do kosztów podatkowych poprzez odpisy amortyzacyjne w całym

    okresie amortyzacji hali produkcyjnej. W związku z tym, w każdym roku podatkowym
    odpisy amortyzacyjne dokonywane od hali produkcyjnej będą zawierały w sobie wartość
    odsetek od Pożyczki, które zostały uwzględnione w wartości początkowej tej hali.
    Dlatego też, zdaniem Wnioskodawcy, biorąc pod uwagę powyższe przepisy, Spółka
    powinna uwzględnić w kwocie kosztów finansowania dłużnego za dany rok podatkowy
    również część „odsetkową” odpisów amortyzacyjnych przypadających na ten rok,
    ponieważ, zgodnie z definicją zawartą w art. 15c ust. 12 Ustawy CIT, koszty finansowania
    dłużnego obejmują także odsetki ujęte w wartości początkowej środka trwałego.
    W rezultacie, jeśli wartość kosztów finansowania dłużnego Spółki (uwzględniająca odsetki
    zawarte w odpisach amortyzacyjnych) przekroczy w danym roku podatkowym limit
    określony w ustawie CIT, Spółka będzie obowiązana wyłączyć nadwyżkę kosztów
    finansowania dłużnego ponad ten limit z kosztów podatkowych danego roku.
    Ad 5.
    Jak już zostało wspomniane w uzasadnieniu stanowiska Wnioskodawcy w zakresie pytania
    nr 4, zgodnie z art. 15c ust. 1 Ustawy CIT, podatnicy są obowiązani wyłączyć z kosztów
    uzyskania przychodów koszty finansowania dłużnego w części, w jakiej nadwyżka tych
    kosztów przekracza wyższą z następujących kwot: 3 000 000 zł lub 30% EBITDA.
    W konsekwencji, przepis art. 15c ust. 1 wyznacza limit kwotowy kosztów finansowania
    dłużnego, które zostały poniesione w danym roku podatkowym i które mogą stanowić
    koszt uzyskania przychodu tego roku.
    Zgodnie z art. 25 ust. 1 Ustawy CIT, podatnicy, o ile nie korzystają z tzw. „zaliczek
    uproszczonych” lub z rozliczania zaliczek na podatek w okresach kwartalnych, są
    obowiązani wpłacać na rachunek urzędu skarbowego zaliczki miesięczne, w wysokości
    różnicy pomiędzy podatkiem należnym od dochodu osiągniętego od początku roku
    podatkowego a sumą zaliczek należnych za poprzednie miesiące.
    Przepisy art. 15c Ustawy CIT, nie rozstrzygają jednoznacznie kwestii czy ograniczenia
    wynikające z tego przepisu, dotyczące kosztów finansowania dłużnego, powinny być
    stosowane również na potrzeby obliczania, narastająco od początku roku, wysokości
    miesięcznych zaliczek na podatek, czy jedynie wysokości zobowiązania podatkowego za
    cały rok podatkowy. W związku z tym, jak również biorąc pod uwagę fakt, że zgodnie z art.
    51 § 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2025 r. poz. 111),
    niezapłacona w terminie zaliczka na podatek (w niższej wysokości) powoduje powstanie
    zaległości podatkowej, Wnioskodawca, stosując podejście ostrożnościowe, stoi na
    stanowisku, że powyższe ograniczenia dotyczące kosztów finansowania dłużnego powinny
    być uwzględniane nie tylko w rocznym rozliczeniu podatkowym, ale również na etapie
    wyliczania wysokości miesięcznych zaliczek na podatek.
    W konsekwencji, w ocenie Wnioskodawcy, powinien on uwzględniać ograniczenia
    wynikające z art. 15c ust. 1 Ustawy CIT także w celu obliczenia prawidłowej wysokości
    miesięcznych zaliczek na podatek, a nie jedynie przy okazji obliczania wysokości
    zobowiązania podatkowego za dany rok podatkowy.
    Prawidłowość powyższego stanowiska została potwierdzona w interpretacjach wydanych
    przez Dyrektora KIS, np. z dnia 4 października 2022 r., sygn. 0111-KDIB1-
    1.4010.333.2018.12.BK czy też z dnia 25 czerwca 2018 r., sygn. 0111-KDIB2-
    3.4010.61.2018.1.KB, w której organ wprost stwierdził w uzasadnieniu, że „regulacja z art.
    15c powinna być stosowana także w trakcie roku”.
    Ad 6.
    Zgodnie z art. 7 ust. 1 Ustawy CIT, przedmiotem opodatkowania jest dochód stanowiący
    sumę dochodu osiągniętego z zysków kapitałowych oraz dochodu osiągniętego z innych

    źródeł przychodów. Dochodem ze źródła przychodów jest, zgodnie z art. 7 ust. 2 Ustawy
    CIT, nadwyżka sumy przychodów uzyskanych z tego źródła przychodów nad kosztami ich
    uzyskania, osiągnięta w roku podatkowym.
    Zgodnie z art. 25 ust. 1 Ustawy CIT, co do zasady, podatnicy są obowiązani wpłacać na
    rachunek urzędu skarbowego miesięczne zaliczki na podatek w wysokości różnicy
    pomiędzy podatkiem należnym od dochodu osiągniętego od początku roku podatkowego
    a sumą zaliczek należnych za poprzednie miesiące.
    Należy zauważyć, że art. 7 Ustawy CIT określa, że dochodem jest nadwyżka przychodów
    nad kosztami ich uzyskania osiągnięta w roku podatkowym (a nie w poszczególnych
    miesiącach). Tym niemniej, zgodnie z art. 25 Ustawy CIT, dochód ten podatnik
    zobowiązany jest określać „narastająco” w trybie miesięcznym (lub kwartalnym), na
    potrzeby obliczania zaliczek na podatek dochodowy we właściwej wysokości.
    W związku z tym, zdaniem Spółki, zgodnie z art. 25 Ustawy CIT, na takich samych
    zasadach, a więc narastająco, na podstawie danych za każdy miesiąc danego roku
    podatkowego, powinna być ustalana wartość kosztów finansowania dłużnego oraz limitu
    w postaci 30% EBITDA. Takie podejście zapewnia spójność w rozliczeniach podatkowych
    oraz umożliwia prawidłowe ustalenie wysokości zaliczek na podatek dochodowy w trakcie
    roku podatkowego. Słuszność takiego stanowiska znajduje potwierdzenie w
    interpretacjach indywidualnych Dyrektora KIS, np. z dnia 28 listopada 2018 r., sygn. 0111-
    KDIB1-1.4010.333.2018.2.BK oraz z dnia 25 czerwca 2018 r., sygn. 0111-KDIB2-
    3.4010.61.2018.1.KB.
    W związku z powyższym, Wnioskodawca stoi na stanowisku, że danymi, którymi należy się
    posługiwać przy kalkulacji limitu określonego zgodnie z art. 15c Ustawy CIT na etapie
    ustalania miesięcznych zaliczek na podatek są dane na ostatni dzień każdego miesiąca
    roku podatkowego, liczone narastająco od początku roku.
    Ad 7.
    Jak zostało wskazane w uzasadnieniu do pytań nr 5 oraz 6, zdaniem Wnioskodawcy,
    podatnicy rozliczający miesięczne zaliczki na podatek dochodowy powinni stosować
    ograniczenia wynikające z art. 15c ust. 1 Ustawy CIT, nie tylko w skali roku podatkowego
    (za dany rok podatkowy), ale również na etapie obliczania wysokości tych zaliczek w
    trakcie roku podatkowego. W następstwie powyższego, wysokość limitu kosztów
    finansowania dłużnego, określonego na koniec każdego miesiąca roku podatkowego, na
    podstawie wzoru zawartego w art. 15c ust. 1 pkt 2 Ustawy CIT (jeśli wartość ta jest wyższa
    od kwoty 3 000 000 zł.) może ulegać zarówno powiększeniu jak i zmniejszeniu. Niniejsze
    pytanie dotyczy drugiego przypadku, tj., kiedy limit kosztów finansowania dłużnego
    możliwych do odliczenia od przychodu ulegnie zmniejszeniu względem poprzedniego
    miesiąca.
    Zgodnie z art. 25 ust. 1 Ustawy CIT, wysokość zaliczki za dany miesiąc roku podatkowego
    stanowi różnica pomiędzy podatkiem należnym od dochodu osiągniętego od początku
    roku podatkowego a sumą zaliczek należnych za poprzednie miesiące.
    Zatem, w opinii Wnioskodawcy w sytuacji, w której limit ustalony zgodnie z art. 15c ust. 1
    pkt 2 Ustawy CIT, ulegnie pomniejszeniu względem miesiąca poprzedzającego (na skutek
    jego aktualizacji w oparciu o dane z ostatniego dnia bieżącego miesiąca rozliczeniowego),
    Spółka powinna odnieść nowo ustalony limit do zaliczonych już w poprzednich miesiącach
    danego roku podatkowego kosztów finansowania dłużnego oraz, w razie potrzeby,
    wyłączyć je z kosztów podatkowych, w części stanowiącej nadwyżkę ponad nowo ustalony
    limit oraz odzwierciedlić to wyłączenie w wysokości zaliczki na podatek za bieżący miesiąc
    rozliczeniowy.
    Ad 8.
    Zgodnie z art. 15c ust. 1 Ustawy CIT, podatnicy są obowiązani wyłączyć z kosztów
    uzyskania przychodów koszty finansowania dłużnego w części, w jakiej nadwyżka kosztów

    finansowania dłużnego przekracza 3.000.000 zł albo 30% podatkowej EBITDA, w
    zależności od tego, która z tych kwot jest wyższa.
    Stosownie do art. 15c ust. 3 Ustawy CIT, przez nadwyżkę kosztów finansowania dłużnego
    rozumie się kwotę, o jaką poniesione przez podatnika koszty finansowania dłużnego,
    podlegające zaliczeniu do kosztów uzyskania przychodów w roku podatkowym,
    przewyższają uzyskane przez podatnika w tym roku podatkowym podlegające
    opodatkowaniu przychody o charakterze odsetkowym.
    Natomiast, w świetle art. 15c ust. 18 Ustawy CIT, koszty finansowania dłużnego wyłączone
    w roku podatkowym z kosztów uzyskania przychodów, zgodnie z art. 15c ust. 1 Ustawy
    CIT, podlegają zaliczeniu do takich kosztów w następnych 5 latach podatkowych w ramach
    obowiązujących w danym roku limitów wynikających z tych przepisów.
    Ustawa CIT nie wskazuje jednak, w jakiej kolejności należy zaliczać koszty finansowania
    dłużnego (wyłączone w danym roku) do kosztów uzyskania przychodów w następnych
    latach podatkowych w sytuacji, gdy wysokość limitu, o którym mowa w art. 15c ust. 1
    Ustawy CIT, w tych kolejnych latach nie pozwala na jednoczesne rozpoznanie jako kosztów
    uzyskania przychodów zarówno kosztów finansowania dłużnego z bieżącego roku, jak i
    kosztów finansowania dłużnego przeniesionych z lat poprzednich.
    Zdaniem Wnioskodawcy, w przypadku rozliczania w kolejnych latach kosztów
    finansowania dłużnego nieodliczonych od przychodów w danym roku podatkowym w
    przeszłości, zastosowanie powinna znaleźć tzw. metoda FIFO. Stosowanie metody FIFO
    oznacza, że w danym roku w kosztach uzyskania przychodów najpierw należy ująć te
    koszty finansowania dłużnego, które zostały poniesione najwcześniej w czasie, a zatem w
    roku podatkowym, w którym takie nieodliczone koszty powstały i nie zostały dotychczas
    uwzględnione w kosztach podatkowych.
    Należy stwierdzić, że brzmienie art. 15c oraz pozostałych przepisów Ustawy CIT nie stoi na
    przeszkodzie stosowaniu przedmiotowej metody w rozliczaniu kosztów finansowania
    dłużnego, wyłączonych z kosztów uzyskania przychodów w poprzednich latach. Żadne
    przepisy prawa podatkowego nie wykluczają też możliwości skorzystania z tej reguły dla
    potrzeb rozliczania w danym roku kosztów finansowania dłużnego z lat poprzednich.
    Oznacza to, że w danym roku można ująć w kosztach uzyskania przychodów najpierw
    koszty finansowania dłużnego z lat poprzednich, w kolejności od poniesionych
    najwcześniej, a następnie - jeśli limit przysługujący Spółce w tym roku nie został jeszcze
    przekroczony - bieżące koszty finansowania dłużnego. W konsekwencji, może się zdarzyć,
    że w danym roku podatkowym w kosztach uzyskania przychodów zostaną ujęte wyłącznie
    koszty finansowania dłużnego z lat poprzednich, nieuwzględnione dotychczas przy
    kalkulacji podstawy opodatkowania za te lata ze względu na ograniczenia przewidziane w
    art. 15c ust. 1 Ustawy CIT, a kwota bieżących kosztów finansowania dłużnego zostanie w
    całości wyłączona z kosztów podatkowych, jednak z możliwością ich rozliczenia w
    kolejnych latach, na zasadach wynikających z art. 15c ust. 18 Ustawy CIT.
    Wnioskodawca wskazuje również, że za zastosowaniem metody FIFO dla rozliczeń w
    danym roku kosztów finansowania dłużnego z lat poprzednich przemawia także wykładnia
    celowościowa art. 15c ust. 18 Ustawy CIT. Celem wskazanego przepisu jest umożliwienie
    podatnikom rozliczenia wyłączonych, zgodnie z art. 15c ust. 1 Ustawy CIT, kosztów
    finansowania dłużnego w pięciu kolejnych latach podatkowych. Metoda FIFO pozwala w
    najpełniejszy sposób zrealizować wskazany cel, gdyż zmniejsza ryzyko wystąpienia
    sytuacji, w której podatnik straciłby możliwość rozliczenia uprzednio wyłączonych z
    kosztów podatkowych wydatków ze względu na upływ pięcioletniego okresu.
    Powyższe stanowisko, zgodnie z którym w ramach limitu, o którym mowa w art. 15c ust. 1
    Ustawy CIT, podatnik ma prawo do rozliczenia w pierwszej kolejności kosztów
    finansowania dłużnego, wyłączonych uprzednio z kosztów uzyskania przychodów, które
    zostały poniesione najwcześniej (tj. powinien stosować metodę FIFO), znajduje
    potwierdzenie w następujących interpretacjach podatkowych Dyrektora KIS: z dnia 18

    maja 2020 r., sygn. 0111-KDIB2-1.4010.39.2020.2.PB, z dnia 16 września 2020 r., sygn.
    0111-KDIB2-1.4010.279.2020.1.PB, z dnia 27 października 2021 r., sygn. 0111-KDIB1-
    1.4010.333.2021.3.AW czy z dnia 30 listopada 2021 r., sygn. 0111- KDWB.4010.87.2021.1.
    KP.
    Biorąc pod uwagę powyższe, Wnioskodawca stoi na stanowisku, że koszty finansowania
    dłużnego wyłączone przez Spółkę w danym roku podatkowym z kosztów uzyskania
    przychodów mogą być, zgodnie z art. 15c ust. 18 Ustawy CIT, zaliczone do kosztów
    podatkowych w następnych 5 latach podatkowych przy zastosowaniu metody FIFO, tzn. w
    pierwszej kolejności Spółka powinna zaliczyć do koszów uzyskania przychodów bieżącego
    roku podatkowego nadwyżkę kosztów finansowania dłużnego powstałą historycznie
    najwcześniej względem bieżącego roku podatkowego a dopiero w dalszej kolejności
    koszty finansowania dłużnego poniesione historycznie w późniejszych latach podatkowych
    oraz w bieżącym roku podatkowym.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest prawidłowe.
    Odstępuję od uzasadnienia prawnego tej oceny.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Odnosząc się natomiast do przywołanego przez Państwa wyroku należy zaznaczyć, że
    orzeczenia sądowe są wiążące jedynie w sprawach, w których zapadły. Natomiast organ,
    mimo że w ocenie indywidualnych spraw podatników posiłkuje się wydanymi
    rozstrzygnięciami sądów i innych organów, to nie ma możliwości zastosowania ich wprost,
    ponieważ nie stanowią materialnego prawa podatkowego.
    Odnosząc się do powołanych przez Państwa we wniosku interpretacji indywidualnych
    stwierdzić należy, że zostały one wydane w indywidualnych sprawach innych podmiotów i
    nie wiążą Organu w sprawie będącej przedmiotem wniosku.
    Interpretacja dotyczy stanu faktycznego oraz zdarzenia przyszłego przedstawionego przez
    Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia w
    przedstawionym stanie faktycznym, a w części dotyczącej zdarzenia przyszłego – stanu
    prawnego obowiązującego w dniu wydania interpretacji.
    Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy
    rzeczywisty stan sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie z opisem
    stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego podanym przez Państwa w złożonym wniosku. W
    związku z powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we
    wniosku opisu sprawy, udzielona odpowiedź traci swoją aktualność.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    - Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy
      z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.).
      Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie
      zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosują się
      Państwo do interpretacji.
    - Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe
      będące przedmiotem interpretacji indywidualnej stanowi element czynności
      będących przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
      z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;

      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    - Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego
    Sądu Administracyjnego (...). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje
    ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
    (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
    - w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
    - w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP
      (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 ustawy z
    dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa.
    Podstawą prawną dla odstąpienia od uzasadnienia interpretacji jest art. 14c § 1 Ordynacji
    podatkowej, zgodnie z którym:
      interpretacja indywidualna zawiera wyczerpujący opis przedstawionego we wniosku
      stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego oraz ocenę stanowiska wnioskodawcy
      wraz z uzasadnieniem prawnym tej oceny. Można odstąpić od uzasadnienia
      prawnego, jeżeli stanowisko wnioskodawcy jest prawidłowe w pełnym zakresie.