Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0113-KDIPT1-2.4012.3.2025.1.KW
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-02-26
Teza: Nieopodatkowanie podatkiem VAT czynności przeniesienia wierzytelności na rzecz Spółki, jako formy uregulowania należności za dostawę energii cieplnej.
Słowa kluczowe: cesja-cesja wierzytelności; czynności-czynności nieopodatkowane podatkiem od towarów i usług; wierzytelność-wierzytelności własne; świadczenie-świadczenie usług
Zagadnienia: Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II. Zakres opodatkowania-Rozdział 2. Dostawa towarów i świadczenie usług -Dostawa towarów; Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II. Zakres opodatkowania-Rozdział 2. Dostawa towarów i świadczenie usług -Świadczenie usług
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II-Rozdział 2-art. 7.-ust. 1; [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II-Rozdział 2-art. 8-ust. 1

## Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

Szanowni Państwo,
    stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego
    stanu faktycznego w podatku od towarów i usług w zakresie jest prawidłowe.

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

3 stycznia 2025 r. wpłynął Państwa wniosek z 23 grudnia 2024 r. o wydanie interpretacji
    indywidualnej w zakresie nieopodatkowania podatkiem VAT czynności przeniesienia
    wierzytelności na rzecz Spółki, jako formy uregulowania należności za dostawę energii
    cieplnej.
    Treść wniosku jest następująca:
    Opis stanu faktycznego
    Gmina A jest właścicielem lokali komunalnych. Energię cieplną do budynków, w których
    znajdują się te lokale, dostarcza spółka komunalna - Przedsiębiorstwo Energetyki Cieplnej
    w (...) Sp. z o.o. (dalej: Spółka), na podstawie umowy zawartej pomiędzy Gminą a Spółką.
    Wynika to z art. 5 i 7 ust. 1 ustawy z dnia 10 kwietnia 1997 r. Prawo energetyczne,
    dostarczanie paliw lub energii odbywa się na podstawie umowy, którą przedsiębiorstwo
    energetyczne jest zobowiązane zawrzeć, jeżeli istnieją techniczne i ekonomiczne warunki
    przyłączenia do sieci i dostarczania tych paliw lub energii, a żądający zawarcia umowy
    spełnia warunki przyłączenia do sieci i odbioru. Najemcy lokali znajdujących się w
    budynkach Gminy A nie mogą być takimi odbiorcami, ponieważ ich lokale nie są
    wyposażone w samodzielną, odrębną instalację grzewczą, która może funkcjonować
    niezależnie od instalacji grzewczych, za pomocą których ogrzewane są całe budynki.
    Innymi słowy w powyższych okolicznościach stroną umowy sprzedaży energii cieplnej z
    uwagi na uwarunkowania techniczne może być jedynie Gmina, a nie mogą nią być
    najemcy lokali komunalnych. W konsekwencji, właściwym odbiorcą, któremu PEC Sp. z o.o.
    może dostarczać energię cieplną jest Gmina A jako właściciel tych budynków. Gmina z
    kolei dokonuje rozliczeń z najemcami z tytułu zaopatrzenia zajmowanych przez nie lokali
    mieszkalnych na podstawie art. 9 ust. 5 i 6 w zw. z art. 3 ust. 1 pkt 8 ustawy z dnia 21
    czerwca 2001 r. o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie
    Kodeksu cywilnego oraz art. 45a ust. 6 Prawa energetycznego. Jednocześnie z uwagi na
    treść zapisów ustawy o ochronie praw lokatorów, nie może być mowy o pobieraniu
    jakiejkolwiek marży (zysku) za zapewnianie najemcom energii cieplnej w wynajmowanych
    lokalach. Zgodnie z przywołanym art. 9 ust. 5 tej ustawy właściciel oprócz czynszu może
    pobierać jedynie opłaty od niego niezależne.
    Gmina jako właściciel budynków jest dłużnikiem Spółki z tytułu ceny za dostawę energii
    cieplnej, a jednocześnie posiada wierzytelności w stosunku do najemców z tytułu zwrotu
    kosztów tej dostawy w częściach przypadających na dane lokale. Gmina zawarła ze Spółką
    umowę ramową przelewu tych wierzytelności. Przeniesienie tych wierzytelności będzie
    spełnieniem świadczenia w zamian za zwolnienie z długu z tytułu ceny zakupu energii
    cieplnej od Spółki.
    Zawarcie tego typu umowy ma swoje uzasadnienie praktyczne i ekonomiczne. W opisanej
    bowiem sytuacji pracownicy Urzędu Miasta są obciążeni dodatkową pracą związaną z
    rozliczeniami zaległości z tytułu dostaw energii cieplnej, a Gmina zmuszona jest do
    podejmowania działań mających na celu egzekwowanie od najemców zaległości w
    zapłacie za tą energię. Biorąc pod uwagę fakt, iż Gmina nie dysponuje wystarczającymi
    zasobami ludzkimi w tym zakresie a możliwości takie posiada Spółka, zawarcie takiej
    umowy pozwoli na usprawnienie procesu odzyskiwania należności za dostarczoną energię
    cieplną i docelowo zwiększy jego skuteczność.

## Pytanie

Czy wydanie Spółce wierzytelności w stosunku do najemców z tytułu zwrotu kosztów
    dostawy energii cieplnej dostawy w częściach przypadających na dane lokale przez Gminę,

    w ramach datio in solutum będzie opodatkowane podatkiem VAT dla Gminy jako
    podatnika?
    Państwa stanowisko w sprawie
    Zdaniem Wnioskodawcy, wydanie Spółce przez Gminę wierzytelności w stosunku do
    najemców z tytułu zwrotu kosztów dostawy energii cieplnej dostawy w częściach
    przypadających na dane lokale, w ramach datio in solutum, nie będzie opodatkowane
    podatkiem VAT dla Gminy jako podatnika.
    Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług
    (Dz. U. z 2024 r. poz. 361 t. j.), zwanej dalej ustawą, opodatkowaniu podatkiem od
    towarów i usług (VAT) podlegają odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług
    na terytorium kraju. Stosownie do treści art. 7 ust. 1 ustawy, przez dostawę towarów, o
    której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania
    towarami jak właściciel. Przez towary - na mocy art. 2 pkt 6 ustawy - rozumie się rzeczy
    oraz ich części, a także wszelkie postacie energii. Natomiast świadczeniem usług, w myśl
    art. 8 ust. 1 ustawy, jest każde świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub
    jednostki organizacyjnej niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy
    towarów w rozumieniu art. 7, w tym również:
    1. przeniesienie praw do wartości niematerialnych i prawnych, bez względu na formę, w
      jakiej dokonano czynności prawnej;
    2. zobowiązanie do powstrzymania się od dokonania czynności lub do tolerowania
      czynności lub sytuacji;
    3. świadczenie usług zgodnie z nakazem organu władzy publicznej lub podmiotu
      działającego w jego imieniu lub nakazem wynikającym z mocy prawa.
    Z treści powołanego wyżej przepisu art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy jednoznacznie wynika, że
    dostawa towarów i świadczenie usług co do zasady podlegają opodatkowaniu VAT
    wówczas, gdy są wykonywane odpłatnie (z wyjątkiem przypadków ściśle określonych w
    art. 7 ust. 2 oraz w art. 8 ust. 2 ustawy). Aby uznać dane świadczenie za odpłatne, musi
    istnieć stosunek prawny pomiędzy świadczącym usługę a odbiorcą, a w zamian za
    wykonanie usługi powinno zostać wypłacone wynagrodzenie. Przy czym przepisy ustawy
    nie określają postaci wynagrodzenia.
    Przeniesienie praw do wierzytelności jako niematerialnych praw majątkowych, co do
    zasady, stanowi świadczenie usług w rozumieniu cyt. wyżej art. 8 ust. 1 pkt 1 ustawy.
    Do przeniesienia własności wierzytelności w opisanej sytuacji dojdzie w ramach datio in
    solutum - specyficznej instytucji prawa cywilnego, w której Gmina będzie działała
    wyłącznie w celu zwolnienia się z zobowiązania względem swojego wierzyciela. W
    niniejszym przypadku strony umowy datio in solutum, będą zainteresowane wyłącznie
    efektywnym uregulowaniem istniejących już zobowiązań i należności poprzez transfer
    praw do wierzytelności. W związku z przeniesieniem własności wierzytelności na
    wierzyciela Gminy w ramach datio in solutum, Gmina nie będzie świadczyła jakiekolwiek
    usługi na rzecz wierzyciela. Wierzyciel będzie zaś zainteresowany wyłącznie
    uregulowaniem jego wierzytelności przez Gminę w ramach datio in solutum. Przeniesienie
    wierzytelności na wierzyciela Gminy nie będzie się wiązało z żadną formą odpłatności ze
    strony wierzyciela. Umowa datio in solutum nie będzie przewidywała wynagrodzenia dla
    Gminy w związku z przekazaniem wierzytelności. Wartość wierzytelności przekazanej
    wierzycielowi w ramach datio in solutum będzie równa wartości wierzytelności
    uregulowanej w tym trybie. Nie powstanie zatem różnica pomiędzy tymi wartościami, w
    której można byłoby dopatrywać się formy wynagrodzenia.
    Podsumowując, w związku z przeniesieniem przez Gminę wierzytelności w stosunku do
    najemców z tytułu zwrotu kosztów dostawy energii cieplnej dostawy w częściach
    przypadających na dane lokale w ramach datio in solutum, nie dojdzie do odpłatnego

    świadczenia usług ze strony Gminy. Tego rodzaju czynność prawna nie będzie się bowiem
    wiązała ze świadczeniem jakiejkolwiek usługi ze strony Gminy na rzecz jej wierzyciela.
    Ponadto czynność ta nie będzie posiadała cechy odpłatności, gdyż Gmina nie uzyska
    żadnej formy wynagrodzenia od nabywcy wierzytelności w związku z przekazaniem mu
    wierzytelności. W konsekwencji Gmina nie będzie obowiązana opodatkować tej czynność
    podatkiem VAT.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest prawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t. j.
    Dz. U. z 2024 r. poz. 361 ze zm.), zwanej dalej „ustawą”:
      Opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług (...) podlegają odpłatna dostawa
      towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju.
    Na mocy art. 7 ust. 1 ustawy:
      Przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się
      przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (...).
    W myśl art. 2 pkt 6 ustawy:
      Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o towarach, rozumie się przez to rzeczy
      oraz ich części, a także wszelkie postacie energii.
    Stosownie do art. 8 ustawy:
      Przez świadczenie usług, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się każde
      świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej
      niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu
      art. 7, w tym również:
      1) przeniesienie praw do wartości niematerialnych i prawnych, bez względu na
      formę, w jakiej dokonano czynności prawnej;
      2) zobowiązanie do powstrzymania się od dokonania czynności lub do tolerowania
      czynności lub sytuacji;
      3) świadczenie usług zgodnie z nakazem organu władzy publicznej lub podmiotu
      działającego w jego imieniu lub nakazem wynikającym z mocy prawa.
    Na podstawie art. 2 pkt 22 ustawy:
      Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o sprzedaży, rozumie się przez to odpłatną
      dostawę towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju, eksport
      towarów oraz wewnątrzwspólnotową dostawę towarów.
    Pojęcie usługi zostało zdefiniowane bardzo szeroko. Taka konstrukcja definicji usług
    pozwala na objęcie zakresem przedmiotowym podatku VAT wszelkich transakcji
    wykonywanych w ramach działalności gospodarczej.
    Pod pojęciem usługi należy zatem rozumieć każde zachowanie, na które składać się może
    zarówno działanie (uczynienie, wykonanie czegoś na rzecz innej osoby), jak i zaniechanie
    (nieczynienie bądź też tolerowanie). Przy ocenie charakteru świadczenia jako usługi należy
    mieć na względzie, że ustawa zalicza do grona usług każde świadczenie, które nie jest
    dostawą towarów w myśl art. 7 ustawy. Każde świadczenie niebędące dostawą towarów
    polegające na działaniu, zaniechaniu lub tolerowaniu czyjegoś zachowania stanowi zatem
    co do zasady usługę w rozumieniu ustawy, niemniej jednak muszą być przy tym spełnione
    następujące warunki:
      · w następstwie zobowiązania, w wykonaniu którego usługa jest świadczona, nabywca
        jest bezpośrednim beneficjentem świadczenia,

      · świadczonej usłudze odpowiada świadczenie wzajemne ze strony nabywcy
        (wynagrodzenie).
    Należy podkreślić, że oba ww. warunki winny być spełnione łącznie, aby świadczenie
    podlegało jako usługa opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, na podstawie art. 5
    ust. 1 pkt 1 ustawy. Przy czym z treści powołanego wyżej przepisu art. 5 ust. 1 pkt 1
    ustawy jednoznacznie wynika, że dostawa towarów i świadczenie usług co do zasady
    podlegają opodatkowaniu VAT wówczas, gdy są wykonywane odpłatnie (z wyjątkiem
    przypadków ściśle określonych w art. 7 ust. 2 oraz w art. 8 ust. 2 ustawy).
    Aby uznać dane świadczenie za odpłatne, musi istnieć stosunek prawny pomiędzy
    świadczącym usługę a odbiorcą, a w zamian za wykonanie usługi powinno zostać
    wypłacone wynagrodzenie. Przy czym przepisy ustawy nie określają postaci
    wynagrodzenia.
    W dorobku orzecznictwa Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej (np. wyrok z 8
    marca 1988 r. w sprawie C-102/86 Apple and Pear Development Council przeciwko
    Commissioners of Customs and Excise), przyjmuje się, że odpłatność ma miejsce wtedy,
    gdy istnieje bezpośredni związek pomiędzy dostawą towarów lub świadczeniem usług a
    otrzymanym wynagrodzeniem, przy czym wynagrodzenie jakkolwiek musi być wyrażone w
    pieniądzu, to jednak nie musi być w tej formie dokonane. Należy podkreślić, że na gruncie
    przepisów o podatku od towarów i usług bez znaczenia pozostaje to, czy kwota
    uzyskanego wynagrodzenia (cena) została skalkulowana tak, że stanowi tylko koszt
    wytworzenia towaru lub wykonania usługi, czy została powiększona także o zysk
    sprzedającego.
    Skoro przepisy nie określają formy zapłaty za świadczoną usługę, należy uznać, że
    zobowiązanie usługobiorcy może mieć postać świadczenia nie tylko określonej sumy
    pieniędzy, ale także świadczenie innej usługi (usługi wzajemnej). Oznacza to, że z danego
    stosunku prawnego, na podstawie którego wykonywana jest usługa, musi wynikać
    wyraźna, bezpośrednia korzyść na rzecz świadczącego usługę. Ponadto, aby dana
    czynność (świadczenie) podlegała opodatkowaniu podatkiem VAT, musi istnieć
    bezpośredni związek o charakterze przyczynowym pomiędzy świadczoną usługą a
    świadczeniem wzajemnym. Otrzymana zapłata powinna być konsekwencją wykonania
    świadczenia.
    Odpłatność określana jest przez strony umowy i jeśli strony ustalą zapłatę, wówczas
    wykonane świadczenie staje się odpłatne. W przypadku istnienia świadczenia wzajemnego
    otrzymanego przez świadczącego usługę, należy uznać czynności wykonywane w ramach
    zawartej umowy za odpłatne świadczenie usług określone w art. 8 ust. 1 ustawy,
    podlegające opodatkowaniu na zasadach ogólnych.
    Zatem, dostawa towarów lub świadczenie usług podlegają opodatkowaniu podatkiem od
    towarów i usług wtedy, gdy są wykonane odpłatnie, oraz gdy pomiędzy dostawcą towaru
    lub świadczącym usługę i ich beneficjentem (odbiorcą) istnieje jawny lub dorozumiany
    stosunek prawny (umowa), w ramach którego spełniane są świadczenia wzajemne.
    Kwestie dotyczące stosunków cywilnoprawnych między podmiotami reguluje ustawa z
    dnia 23 kwietnia 1964 r. – Kodeks cywilny (Dz. U. z 2024 r. poz. 1061 ze zm.).
    Według art. 155 § 1 Kodeksu cywilnego:
      Umowa sprzedaży, zamiany, darowizny, przekazania nieruchomości lub inna umowa
      zobowiązująca do przeniesienia własności rzeczy co do tożsamości oznaczonej
      przenosi własność na nabywcę, chyba że przepis szczególny stanowi inaczej albo że
      strony inaczej postanowiły.
    Zgodnie z art. 353¹ Kodeksu cywilnego:

      Strony zawierające umowę mogą ułożyć stosunek prawny według swego uznania,
      byleby jego treść lub cel nie sprzeciwiały się właściwości (naturze) stosunku, ustawie
      ani zasadom współżycia społecznego.
    Jak stanowi zaś art. 453 Kodeksu cywilnego:
      Jeżeli dłużnik w celu zwolnienia się z zobowiązania spełnia za zgodą wierzyciela inne
      świadczenie, zobowiązanie wygasa. Jednakże gdy przedmiot świadczenia ma wady,
      dłużnik obowiązany jest do rękojmi według przepisów o rękojmi przy sprzedaży.
    Z powyższego przepisu wynika, że wierzyciel może zgodzić się przyjąć – zamiast
    świadczenia, które dłużnik powinien spełnić zgodnie z treścią zobowiązania – inne
    świadczenie zaoferowane przez dłużnika w celu zwolnienia się z zobowiązania
    (świadczenie w miejsce wypełnienia „datio in solutum”). Przesłankami wygaśnięcia
    zobowiązania są porozumienia stron oraz rzeczywiste spełnienie świadczenia przez
    dłużnika.
    Świadczenie w miejsce wykonania może być dokonywane w ramach wszelkiego typu
    zobowiązań o charakterze cywilnoprawnym (tj. wynikających z czynności prawnych).
    Zakres modyfikacji dotychczasowego zobowiązania uzależniony jest jedynie od ogólnie
    obowiązujących przepisów, ale to od uznania stron zależy, jakie świadczenie zgodzi się
    przyjąć wierzyciel w miejsce dotychczasowego i jakie dłużnik będzie mógł wykonać.
    Według zapisu art. 15 ust. 1 ustawy:
      Podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości
      prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o
      której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności.
    Na mocy art. 15 ust. 2 ustawy:
      Działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców
      lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz
      rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność
      gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu
      towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów
      zarobkowych.
    W myśl art. 15 ust. 6 ustawy:
      Nie uznaje się za podatnika organów władzy publicznej oraz urzędów obsługujących
      te organy w zakresie realizowanych zadań nałożonych odrębnymi przepisami prawa,
      dla realizacji których zostały one powołane, z wyłączeniem czynności wykonywanych
      na podstawie zawartych umów cywilnoprawnych.
    Powyższy zapis jest odzwierciedleniem art. 13 obowiązującej od dnia 1 stycznia 2007 r.
    Dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu
    podatku od wartości dodanej – (Dz. Urz. UE.L. Nr 347 z 11.12.2006 s. 1, ze zm.), zgodnie z
    którym:
      Krajowe, regionalne i lokalne organy władzy oraz inne podmioty prawa publicznego
      nie są uważane za podatników w związku z działalnością, którą podejmują lub
      transakcjami, których dokonują jako organy władzy publicznej, nawet jeśli pobierają
      należności, opłaty, składki lub płatności w związku z takimi działaniami lub
      transakcjami.
      Jednakże w przypadku gdy podejmują one takie działania lub dokonują takich
      transakcji, są uważane za podatników w odniesieniu do tych działań lub transakcji,
      gdyby wykluczenie ich z kategorii podatników prowadziło do znaczących zakłóceń
      konkurencji.
      W każdych okolicznościach podmioty prawa publicznego są uważane za podatników
      w związku z czynnościami określonymi w załączniku I, chyba że niewielka skala tych
      działań sprawia, że mogą być one pominięte.

    Z opisu stanu faktycznego przedstawionego we wniosku wynika, że Gmina jest
    właścicielem lokali komunalnych. Energię cieplną do budynków, w których znajdują się te
    lokale, dostarcza spółka komunalna, na podstawie umowy zawartej pomiędzy Państwa
    Gminą a Spółką. Najemcy lokali znajdujących się w budynkach Gminy nie mogą być
    samodzielnymi odbiorcami, ponieważ ich lokale nie są wyposażone w samodzielną,
    odrębną instalację grzewczą, która może funkcjonować niezależnie od instalacji
    grzewczych, za pomocą których ogrzewane są całe budynki. Innymi słowy, w powyższych
    okolicznościach stroną umowy sprzedaży energii cieplnej, z uwagi na uwarunkowania
    techniczne, może być jedynie Gmina, a nie mogą nią być najemcy lokali komunalnych. W
    konsekwencji właściwym odbiorcą, któremu Spółka może dostarczać energię cieplną jest
    Gmina, jako właściciel tych budynków. Gmina z kolei dokonuje rozliczeń z najemcami z
    tytułu zaopatrzenia zajmowanych przez nich lokali mieszkalnych. Gmina, jako właściciel
    budynków, jest dłużnikiem Spółki z tytułu ceny za dostawę energii cieplnej, a jednocześnie
    posiada wierzytelności w stosunku do najemców z tytułu zwrotu kosztów tej dostawy w
    częściach przypadających na dane lokale. Gmina zawarła ze Spółką umowę ramową
    przelewu tych wierzytelności. Przeniesienie tych wierzytelności będzie spełnieniem
    świadczenia w zamian za zwolnienie z długu z tytułu ceny zakupu energii cieplnej od
    Spółki.
    Państwa wątpliwości dotyczą kwestii, czy przeniesienie wierzytelności w stosunku do
    najemców z tytułu zwrotu kosztów dostawy energii cieplnej przypadających na dane lokale
    na rzecz Spółki, jako formy uregulowania należności za dostawę energii cieplnej, jest dla
    Państwa – jako podatnika podatku VAT – czynnością podlegającą opodatkowaniu
    podatkiem VAT.
    Wskazać należy, że wierzytelność jest prawem majątkowym, które może być przedmiotem
    obrotu gospodarczego. Instytucja przelewu wierzytelności została uregulowana w ustawie
    Kodeks cywilny, zaś podstawą do dokonania cesji wierzytelności jest art. 509 Kodeksu
    cywilnego.
    Zgodnie z art. 509 § 1 i § 2 Kodeksu cywilnego:
      Wierzyciel może bez zgody dłużnika przenieść wierzytelność na osobę trzecią
      (przelew), chyba że sprzeciwiałoby się to ustawie, zastrzeżeniu umownemu albo
      właściwości zobowiązania.
      Wraz z wierzytelnością przechodzą na nabywcę wszelkie związane z nią prawa, w
      szczególności roszczenie o zaległe odsetki.
    Stosownie do art. 510 § 1 Kodeksu cywilnego:
      Umowa sprzedaży, zamiany, darowizny lub inna umowa zobowiązująca do
      przeniesienia wierzytelności przenosi wierzytelność na nabywcę, chyba że przepis
      szczególny stanowi inaczej albo że strony inaczej postanowiły.
    Istotą przelewu wierzytelności jest umowa zawierana przez wierzyciela z osobą trzecią, na
    mocy której osoba ta nabywa od wierzyciela przysługującą mu wierzytelność. W wyniku
    przelewu wierzytelności, prawa przysługujące dotychczasowemu wierzycielowi
    przechodzą na nabywcę wierzytelności, przy czym sam stosunek zobowiązaniowy nie
    ulega zmianie. Na podstawie umowy przelewu wierzytelności cesjonariusz może
    dochodzić spełnienia określonego świadczenia od dłużnika, przysługuje mu również
    uprawnienie do rozporządzania wierzytelnością przez jej dalszą odsprzedaż, zamianę,
    darowiznę, zapis w testamencie lub zastaw.
    Celem i skutkiem przelewu jest przejście wierzytelności na nabywcę. W wyniku przelewu
    przechodzi na nabywcę ogół uprawnień przysługujących dotychczasowemu wierzycielowi,
    który zostaje wyłączony ze stosunku zobowiązaniowego, jaki go wiązał z dłużnikiem.
    Wierzytelność przechodzi na nabywcę w takim stanie, w jakim była w chwili zawarcia
    umowy o przelew, a więc ze wszystkimi związanymi z nią prawami i brakami (np.
    przedawnieniem).

    Z powyższego wynika, że przeniesienie wierzytelności z majątku dotychczasowego
    wierzyciela do majątku nabywcy wierzytelności, które następuje na podstawie umowy
    sprzedaży, zamiany, darowizny lub innej umowy zobowiązującej do przeniesienia
    wierzytelności, jest skutkiem rozporządzania tą wierzytelnością przez dotychczasowego
    wierzyciela i stanowi wykonanie przez niego przysługującego mu prawa własności. W
    zamian za nabywaną wierzytelność cesjonariusz (nabywca) zobowiązuje się do spełnienia
    określonego świadczenia na rzecz zbywcy wierzytelności (cedenta). Spełnienie świadczenia
    wynikającego z umowy przelewu nastąpi, gdy cedent przeniesie wierzytelność na
    cesjonariusza, a on zapłaci mu cenę za cedowaną wierzytelność (w sytuacji, kiedy cesja
    będzie miała charakter odpłatny).
    Odnosząc się do Państwa wątpliwości, w kwestii opodatkowania czynności przeniesienia
    wierzytelności na rzecz Spółki, jako formy uregulowania należności za dostawę energii
    cieplnej, stwierdzam, że czynności zbycia wierzytelności własnych nie można uznać za
    dostawę towaru w rozumieniu art. 7 ust. 1 ustawy, gdyż wierzytelność stanowi prawo
    majątkowe, które nie mieści się w dyspozycji art. 2 pkt 6 ustawy, określającego co należy
    rozumieć na potrzeby podatku od towarów i usług pod pojęciem towaru. Zbycie
    wierzytelności własnych nie stanowi również świadczenia usług w rozumieniu art. 8 ust. 1
    ustawy, ponieważ jest ono jedynie przejawem wykonania prawa własności w stosunku do
    wierzytelności powstałej z innego tytułu (dostawy towaru lub świadczenia usługi).
    W przypadku zbycia wierzytelności własnych o świadczeniu usług można mówić jedynie w
    odniesieniu do nabywcy wierzytelności. Przeniesienie wierzytelności z majątku
    dotychczasowego wierzyciela do majątku nabywcy wierzytelności – niezależnie od tego,
    czy jest to wierzytelność własna, czy nabyta – jest skutkiem rozporządzenia tą
    wierzytelnością przez dotychczasowego wierzyciela i stanowi wykonanie przez niego
    przysługującego mu prawa własności.
    Mając zatem na uwadze wskazane wyżej przepisy prawa oraz przedstawiony opis sprawy
    należy wskazać, że zbycie wierzytelności własnych nie podlega opodatkowaniu podatkiem
    od towarów i usług. Zatem w związku z przeniesieniem przez Państwa wierzytelności na
    rzecz Spółki, jako formy uregulowania należności za dostawę energii cieplnej, nie
    występują Państwo w roli podatnika dokonującego czynności podlegającej opodatkowaniu
    podatkiem od towarów i usług w rozumieniu ustawy.
    W związku z tym Państwa stanowisko uznaję za prawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Państwo przedstawili i stanu prawnego,
    który obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia.
    Zaznaczam także, że zgodnie z art. 14b § 3 ustawy Ordynacja podatkowa, składający
    wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej obowiązany jest do wyczerpującego
    przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego. Jestem ściśle
    związany z przedstawionym we wniosku stanem faktycznym (opisem zdarzenia
    przyszłego). Ponoszą Państwo ryzyko związane z ewentualnym błędnym lub
    nieprecyzyjnym przedstawieniem we wniosku opisu sprawy. Interpretacja indywidualna
    wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy rzeczywisty stan faktyczny sprawy
    będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie z opisem sprawy podanym przez
    Państwa w złożonym wniosku.
    Jestem ściśle związany przedstawionym we wniosku opisem stanu faktycznego, Państwo
    ponoszą ryzyko związane z ewentualnym błędnym lub nieprecyzyjnym jego
    przedstawieniem. Zatem, wydając przedmiotową interpretację oparłem się na
    wynikającym z treści wniosku opisie sprawy. W przypadku, gdy w toku postępowania
    podatkowego, kontroli podatkowej, bądź celno-skarbowej zostanie określony odmienny
    stan sprawy, interpretacja nie wywoła w tym zakresie skutków prawnych. Ponadto, w

    sytuacji zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego w opisie sprawy, udzielona
    odpowiedź traci swoją aktualność.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    · Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z
    dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111).
    Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie
    zgodna (tożsama) z opisem sprawy i zastosują się Państwo do interpretacji.
    · Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
      z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    · Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego
    Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa
    z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.
    U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
      · w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
        Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
      · w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
        Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS
        /SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.