Interpretacja indywidualna
Sygnatura: IPPP1-443/S-621/07-9/RK
Organ: Dyrektor Izby Skarbowej w Warszawie
Data wydania: 2008-08-21
Teza: Od sprzedawcy uprawnionego do samodzielnego zwrotu podatku podróżnym nie jest wymagane składanie dodatkowego pisma o miejscu dokonywania tego zwrotu. Wnioskodawca powinien poinformować naczelnika urzędu skarbowego stosownym pismem o miejscu, gdzie podróżny dokonujący u niego zakupu towarów, może odebrać podatek
Słowa kluczowe: informacja; miejsce; pisma; zwrot
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział XII-Rozdział 6-art. 127; [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział XII-Rozdział 6-art. 129

ITERPRETACJA INDYWIDUALNA

Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.) oraz § 7 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz. U. z 2007 r. Nr 112, poz. 770), Dyrektor Izby Skarbowej w Warszawie działając w imieniu Ministra Finansów – uwzględniając wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 03.07.2008 r., sygn. akt III SA/Wa 853/08 – stwierdza, że stanowisko Pana przedstawione we wniosku z dnia 27.11.2007 r. (data wpływu 29.11.2007 r.) o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie przepisu art. 127 ust. 4 pkt 4 ustawy - **jest prawidłowe.**

UZASADNIENIE

W dniu 29.11.2007 r. wpłynął ww. wniosek o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie przepisu art. 127 ust. 4 pkt 4 ustawy.

W przedmiotowym wniosku został przedstawiony następujący stan faktyczny.

Podmiot gospodarczy jest uprawniony od 2005 roku do samodzielnego zwrotu VAT na podstawie dokumentów TAX FREE. W kwietniu 2007 roku podmiot zmienił siedzibę, o czym Urząd Skarbowy w Białej Podlaskiej został poinformowany zgłoszeniem aktualizacyjnym NIP-2 z dnia 14 kwietnia 2007 roku. W dniu 24 kwietnia 2007 r. w nowej siedzibie rozpoczęto sprzedaż podróżnym na podstawie dokumentów TAX FREE, dokonując pierwszego zwrotu podatku w dniu 27 kwietnia 2007 roku. Urząd Skarbowy w Białej Podlaskiej, dokonując kontroli zasadności zwrotu VAT, na podstawie dokumentów TAX FREE, za miesiąc sierpień 2007 roku, podważa zastosowanie stawki „0” w wyniku naruszenia przepisów art. 127 ust. 4 pkt 4 ustawy o VAT, w powiązaniu z art. 129 ust. 1 pkt 1. Urząd Skarbowy stoi na stanowisku, że art. 127 ust. 4 pkt 4 dotyczy wszystkich podmiotów gospodarczych, zarówno uprawnionych do samodzielnego zwrotu, jak i nie uprawnionych do samodzielnego zwrotu VAT na podstawie dokumentów TAX FREE, a dokonujących zwrotu przy udziale wyspecjalizowanych podmiotów gospodarczych.

W związku z powyższym zadano następujące pytanie.

*   Jak należny interpretować art. 127 ust. 4 pkt 4 ustawy o podatku od towarów i usług? Czy ten przepis prawa dotyczy wszystkich podmiotów gospodarczych, dokonujących zwrotu na podstawie dokumentów TAX FREE tzn. uprawnionych do zwrotu podatku samodzielnie, jak i dokonujących zwrotu poprzez jednostki gospodarcze, których przedmiotem działalności jest dokonywanie zwrotu podatku (prowadzenie punktów zwrotu VAT)?

Zdaniem Wnioskodawcy, omawiany przepis prawa (art. 127 ust. 4 pkt 4 ustawy o podatku od towarów i usług), dotyczy podmiotów nie uprawnionych do samodzielnego zwrotu podatku. W tym przepisie chodzi o podanie Urzędowi Skarbowemu adresów, gdzie zlokalizowane są punkty zwrotu podatku VAT prowadzone przez wyspecjalizowane firmy. Wnioskodawca uważa, że podmiot gospodarczy samodzielnie dokonujący zwrotu podatku, przy zmianie siedziby, nie musi informować Urzędu Skarbowego o dokonanej zmianie adresu w związku z tym przepisem prawa. Wystarczy, że dokonał tego w wyniku złożenia zgłoszenia aktualizacyjnego - w konkretnym przypadku NIP-2.

Potwierdzeniem zaprezentowanego stanowiska jest komentarz do powyższego przepisu prawa zawarty w „Komentarz VAT” autorzy A B, R K Wydawnictwo W Kl Polska Sp. z o.o. str. 138, oraz w VAT Komentarz autor T M Wydawnictwo Podatkowe Komentarze B rok 2006 str. 850.

W świetle obowiązującego stanu prawnego biorąc pod uwagę rozstrzygnięcie zawarte w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 03.07.2008 r., sygn. akt III SA/Wa 853/08 - stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego stanu faktycznego uznaje się za prawidłowe.

Zgodnie z art. 127 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 54, poz. 535 ze zm.) – zwanej dalej ustawą, zwrot podatku, o którym mowa w art. 126 ust. 1, przysługuje w przypadku zakupu towarów u podatników, zwanych dalej "sprzedawcami", którzy:

1.  są zarejestrowani jako podatnicy podatku oraz
2.  prowadzą ewidencję obrotu i kwot podatku należnego przy zastosowaniu kas rejestrujących, oraz
3.  zawarli umowy w sprawie zwrotu podatku przynajmniej z jednym z podmiotów, o których mowa w ust. 8.

Przepisu ust. 1 pkt 3 nie stosuje się w przypadku, gdy sprzedawca dokonuje zwrotu podatku podróżnemu (art. 127 ust. 2 ustawy.

Zgodnie z art. 127 ust. 4 pkt 1 do pkt 4 ustawy, sprzedawcy są obowiązani:

1.  poinformować naczelnika urzędu skarbowego na piśmie, że są sprzedawcami;
2.  zapewnić podróżnym pisemną informację o zasadach zwrotu podatku w czterech językach: polskim, angielskim, niemieckim i rosyjskim;
3.  oznaczyć punkty sprzedaży znakiem informującym podróżnych o możliwości zakupu w tych punktach towarów, od których przysługuje zwrot podatku;
4.  poinformować naczelnika urzędu skarbowego o miejscu, gdzie podróżny dokonujący u nich zakupu towarów może odebrać podatek, oraz z kim mają zawarte umowy o zwrot podatku, i przedłożyć kopie tych umów.

Z treści ww. przepisu art. 127 wynika, iż ustawodawca przez „sprzedawców” rozumie zarówno podmioty, które dokonują sprzedaży podróżnym i jednocześnie uprawnione są do dokonywania zwrotu podatku oraz podmioty gospodarcze, które same nie zajmują się dokonywaniem zwrotu podatku podróżnym.

Z literalnej (gramatycznej) wykładni powyższych przepisów wynika zatem, że obowiązki, o których mowa wart. 127 ust. 4 pkt 1-4 ciążą zarówno na sprzedawcach uprawnionych do dokonywania samodzielnie zwrotu, jak i na sprzedawcach do tego nieuprawnionych, którzy zawarli odpowiednie umowy z wyspecjalizowanymi podmiotami. Oczywiście nie budzi wątpliwości, że obowiązek poinformowania naczelnika urzędu skarbowego z kim zawarto umowy o zwrot podatku i obowiązek przedłożenia kopii tych umów może dotyczyć tylko tych podatników (sprzedawców), którzy nie są uprawnieni do samodzielnego zwrotu, w związku z czym zawarli odpowiednie umowy z wyspecjalizowanymi podmiotami.

W rozpoznawanej sprawie na tle stanu faktycznego przedstawionego przez Wnioskodawcę istota sprowadza się do tego, czy w przypadku sprzedawców uprawnionych do dokonywania samodzielnie zwrotu podatku podróżnym, obowiązek poinformowania naczelnika urzędu skarbowego o miejscu, gdzie podróżny dokonujący u nich zakupu towarów może odebrać podatek będzie spełniony, jeżeli w związku ze zmianą siedziby sprzedawca ten poinformuje o tym fakcie składając zgłoszenie aktualizacyjne NIP-2. Zdaniem Wnioskodawcy w takiej sytuacji wystarczy złożenie zgłoszenia aktualizacyjnego NIP-2.

Należy zauważyć, iż w przypadku podatników, którzy nie są uprawnieni do dokonywania zwrotu, a którzy zawarli odpowiednie umowy z podatnikami, których przedmiotem działalności jest dokonywanie zwrotu — organ podatkowy, bez złożenia informacji przewidzianej w przepisie art. 127 ust. 4 pkt 4 ustawy, nie posiada wiedzy o miejscu dokonywania zwrotu podatku oraz podmiocie dokonującym zwrotu, jak również miejscu przechowywania dokumentacji z tym związanej, o tyle w przypadku podatników dokonujących samodzielnie zwrotu podatku podróżnym — organ podatkowy może posiadać taką wiedzę, bez odrębnego informowania go w tym zakresie. Podatnik ten w oparciu o odrębne przepisy, obowiązany jest bowiem do informowania organu podatkowego o miejscu swojej siedziby, o miejscach prowadzenia działalności oraz miejscu przechowywania dokumentacji rachunkowej. Wszystkie te dane podatnik obowiązany jest podać organom podatkowym. Stosownie bowiem do treści art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 13 października 1995 r. o zasadach ewidencji i identyfikacji podatników i płatników, podatnik obowiązany jest do dokonania zgłoszenia identyfikacyjnego. Zgłoszenie identyfikacyjne podatnika wykonującego działalność gospodarczą zawiera również informacje dotyczące tej działalności (art. 5 ust. 4 tej ustawy). Obowiązany jest także dokonywać aktualizacji tych danych (art. 9 tej ustawy). Zwrócić należy uwagę, że w formularzu NIP-2, który może być składany zarówno w charakterze zgłoszenia identyfikacyjnego jak i aktualizacyjnego, podatnik obowiązany jest podać między innymi adres siedziby, adres miejsca przechowywania dokumentacji rachunkowej oraz adresy miejsc prowadzenia działalności. Jeżeli zatem podatnik — sprzedawca uprawniony do samodzielnego zwrotu podatku podróżnym poinformuje organ o miejscu swojej siedziby oraz miejscach prowadzenia działalności oraz miejscu przechowywania dokumentów rachunkowych i w jednym z tych miejsc dokonywany jest zwrot podatku, uznać należy, że został spełniony również obowiązek wynikający z przepisu art. 127 ust. 4 pkt 4 ustawy. Organ posiada wszelkie informacje niezbędne np. do dokonania kontroli w sprawie zwrotu podatku. Stąd wymaganie od sprzedawcy uprawnionego do samodzielnego zwrotu podatku składania dodatkowego pisma o miejscu dokonywania tego zwrotu jest niecelowe i pozbawione logiki. A tym bardziej w przypadku, gdy ten zmienił jedynie miejsce swojej siedziby, o czym zresztą powiadomił właściwy organ podatkowy, zgodnie z wszelkimi wymogami określonymi przez przepisy prawa.

Natomiast w przypadku podatników, którzy nie są uprawnieni do dokonywania zwrotu, a którzy zawarli odpowiednie umowy z podatnikami, których przedmiotem działalności jest dokonywanie zwrotu — w związku z tym, że zwrot ten jest dokonywany przez inny podmiot, ich zgłoszenie identyfikacyjne, jak i aktualizacyjne nie może zawierać informacji o miejscu dokonywania zwrotu, gdyż miejsce to nie jest ich miejscem prowadzenia działalności, a tego innego podmiotu, z którym zawarli umowę o dokonywanie zwrotu. Stąd konieczne jest złożenie dodatkowego odrębnego pisma informującego o miejscu dokonywania zwrotu. Jak już wskazano powyżej informacja ta jest organowi podatkowemu potrzebna przede wszystkim do przeprowadzenia kontroli w przedmiocie zwrotu podatku.

Mając powyższe na uwadze przy tak przedstawionym stanie faktycznym, Wnioskodawca nie musiał poinformować naczelnika urzędu skarbowego stosownym pismem o miejscu, gdzie podróżny dokonujący u niego zakupu towarów, może odebrać podatek.

Interpretacja dotyczy zaistniałego stanu faktycznego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia w przedstawionym stanie faktycznym.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, ul. Jasna 2/4, 00-013 Warszawa po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy).

Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Warszawie Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Płocku, ul. 1 Maja 10, 09-402 Płock.