Interpretacja indywidualna
Sygnatura: ILPB1/415-320/08-7/RP
Organ: Dyrektor Izby Skarbowej w Poznaniu
Data wydania: 2008-07-28
Teza: Czy wartość sfinansowanych przez spółkę szkoleń, podlega zwolnieniu z opodatkowania na podstawie art. 21 ust. 1 pkt 90 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, a Spółka jako płatnik nie musi odprowadzać zaliczek na podatek dochodowy od osób fizycznych?
Słowa kluczowe: akredytacja
Przepisy: [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA

Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.) oraz § 2 i § 6 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz. U. Nr 112, poz. 770) Dyrektor Izby Skarbowej w Poznaniu działając w imieniu Ministra Finansów stwierdza, że stanowisko Spółki z o.o., przedstawione we wniosku z dnia 17 kwietnia 2008 r. (data wpływu 5 maja 2008 r.) o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie zwolnień przedmiotowych sfinansowanych pracownikom opłat pobieranych za egzaminy oraz szkolenia wraz z opłatą członkowską dla uzyskania uprawnień ACCA, CIA, ClMA – **jest prawidłowe.**

UZASADNIENIE

W dniu 5 maja 2008 r. został złożony ww. wniosek o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie zwolnień przedmiotowych.

W przedmiotowym wniosku został przedstawiony następujący stan faktyczny.

Wnioskodawca świadczy usługi profesjonalne tj. usługi w zakresie badania sprawozdań finansowych, doradztwa podatkowego, prowadzenia ksiąg rachunkowych, płac i kadr oraz usługi szeroko rozumianego doradztwa gospodarczego. Biorąc pod uwagę zakres świadczonych usług niezbędne jest stałe dokształcanie oraz aktualizacja wiedzy posiadanej przez pracowników Wnioskodawcy, gdyż przekłada się to w bezpośredni sposób na portfel produktów jaki jest w stanie oferować Wnioskodawca swoim klientom oraz na jakość tych usług. Obowiązek stałego dokształcania i uczestniczenia w różnego rodzaju szkoleniach określonych przez pracodawcę jest wyraźnie wskazany w kartach stanowisk pracy definiujących odpowiedzialności i zakres obowiązków poszczególnych pracowników. Wnioskodawca opłaca w całości lub w części uczestnictwo w szkoleniach, na które kieruje swoich pracowników.

Szkolenia, w których uczestniczą pracownicy Wnioskodawcy można zaklasyfikować w niżej przedstawiony sposób:

1.  studia podyplomowe, studia wieczorowe (licencjackie, magisterskie), studia uzupełniające magisterskie - prowadzone przez uczelnie wyższe,
2.  szkolenia indywidualne, szkolenia grupowe, kursy językowe - prowadzone przez podmioty prawa handlowego prowadzące działalność gospodarczą na podstawie przepisów ustawy z dnia 15 września 2000 r. Kodeks spółek handlowych (Dz. U. z 2000 r. Nr 94, poz. 1037 ze zm.), oraz przepisów ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej (t. j. Dz. U. 2007 r. Nr 155, poz. 1095 ze zm.),
3.  szkolenia oraz egzaminy na doradcę podatkowego, biegłego rewidenta, szkolenia i egzaminy prowadzone są przez rożne podmioty; wskutek tego Wnioskodawca otrzymuje oddzielne faktury za szkolenia i egzaminy. Egzaminy składane są przed Komisją Państwową, szkolenia prowadzą podmioty prawa handlowego prowadzące działalność handlową,
4.  opłaty z tytułu aplikacji radcowskiej - prowadzone przez Okręgowe Izby Radców Prawnych na podstawie przepisów ustawy z 26 maja 1982 r. Prawo o adwokaturze (t. j. Dz. U. z 2002 r. Nr 123, poz. 1058 ze zm.) oraz ustawy z dnia 6 lipca 1982 r. o radcach prawnych (t. j. Dz. U. 2002 r. Nr 123, poz. 1059 ze zm.),
5.  programy doskonalące wiedzę typu MBA - prowadzone przez instytucje krajowe jak i zagraniczne,
6.  egzaminy oraz szkolenia wraz z opłatą członkowską (przystąpienie do egzaminu jest uwarunkowane członkostwem w organizacji) dla uzyskania uprawnień ACCA, CIA, ClMA - prowadzone przez zagraniczne organizacje posiadające prawo do nadawania wspomnianych wyżej uprawnień tj. odpowiednio Association of Chartered Certified Accountants, The Institute of Internal Auditors, The Chartered Institute of Management Accountants.

W przypadku podpisania z pracownikiem umowy dotyczącej podnoszenia kwalifikacji, pracownik zobowiązuje się do przepracowania u Wnioskodawcy określonego w umowie czasu. W przypadku niektórych umów niedopełnienie warunku przepracowania u Wnioskodawcy określonego w umowie czasu powoduje konieczność zwrotu kosztów szkolenia.

W związku z powyższym zadano następujące pytanie w zakresie sfinansowanych pracownikom opłat pobieranych za egzaminy oraz szkolenia wraz z opłatą członkowską dla uzyskania uprawnień ACCA, CIA, ClMA.

Czy wartość sfinansowanych szkoleń – opisanych w stanie faktycznym podlega zwolnieniu z opodatkowania na podstawie art. 21 ust. 1 pkt 90 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, a Spółka jako płatnik nie musi odprowadzać zaliczek na podatek dochodowy od osób fizycznych?

Zdaniem Wnioskodawcy, wartość sfinansowanych szkoleń podlega zwolnieniu z opodatkowania na podstawie art. 21 ust. 1 pkt 90 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, a Wnioskodawca nie ma obowiązku naliczenia i odprowadzenia zaliczek na podatek dochodowy od osób fizycznych.

Przedstawione wyżej stanowisko uzasadnione jest następującymi argumentami:

Stosownie do art. 21 ust. 1 pkt 90 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku o podatku dochodowym od osób fizycznych (t. j. Dz. U. z 2000 r. Nr 14, poz. 176 ze zm.), wolna od podatku jest wartość świadczeń przyznanych zgodnie z odrębnymi przepisami przez pracodawcę na podnoszenie kwalifikacji zawodowych i wykształcenia ogólnego pracownika, z wyjątkiem wynagrodzeń otrzymywanych za czas urlopu szkoleniowego oraz za czas zwolnień z części dnia pracy, przysługujących pracownikom podejmującym naukę w szkołach lub podnoszącym kwalifikacje zawodowe w formach pozaszkolnych.

Ustawodawca nie wskazał w przywołanym wyżej artykule konkretnych, odrębnych przepisów, stanowiących podstawę do uzyskania zwolnienia z opodatkowania podatkiem dochodowym od osób fizycznych, świadczeń Wnioskodawcy na rzecz jej pracowników związanych z podnoszeniem ich kwalifikacji zawodowych.

Można zatem przyjąć, iż takim odrębnym przepisem będzie przykładowo rozporządzenie Ministra Edukacji Narodowej oraz Ministra Pracy i Polityki Socjalnej z 12 października 1993 r. w sprawie zasad i warunków podnoszenia kwalifikacji zawodowych i wykształcenia ogólnego dorosłych (Dz. U. Nr 103, poz. 472 ze zm.), zwane dalej „rozporządzeniem w sprawie podnoszenia kwalifikacji zawodowych pracowników".

Należy podkreślić, że przepisy tego rozporządzenia stosuje się tylko i wyłącznie do osób podnoszących kwalifikacje zawodowe i wykształcenie ogólne, zakładów pracy oraz organizatorów oświaty dorosłych prowadzących działalność w formach szkolnych i pozaszkolnych w rozumieniu ustawy z dnia 7 września 1991 r. o systemie oświaty (t. j. Dz. U. 2004 r. Nr 256, poz. 2572 ze zm. - dalej „ustawa o systemie oświaty"). Wnioskodawca pragnie bowiem zwrócić uwagę, iż rozporządzenie w sprawie podnoszenia kwalifikacji zawodowych pracowników dotyczy tylko obszarów objętych ustawą o systemie oświaty.

Oznacza to, że nie można wymogów wskazanych w rozporządzeniu w sprawie podnoszenia kwalifikacji zawodowych pracowników a dotyczących obowiązku skierowania pracownika na szkolenie przez zakład pracy (§ 9 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia w sprawie podnoszenia kwalifikacji zawodowych pracowników), czy obowiązku posiadania akredytacji w przypadku podmiotów prowadzących kursy zawodowe w rozumieniu rozporządzenia w sprawie podnoszenia kwalifikacji zawodowych pracowników (§ 9 rozporządzenia Ministra Edukacji i Nauki z dnia 3 lutego 2006 roku w sprawie uzyskiwania i uzupełniania przez osoby dorosłe wiedzy ogólnej, umiejętności i kwalifikacji zawodowych w formach pozaszkolnych) stosować wobec podmiotów prowadzących szkolenia na podstawie innych przepisów.

Prezentowane stanowisko znajduje potwierdzenie w treści wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 marca 2006 r., sygnatura akt II FSK 494/2005, w którym Sąd stwierdził, że „Pracownik, któremu pracodawca refunduje szkolenia, nie zapłaci podatku od tej refundacji, jeśli dostał ją zgodnie z odrębnymi przepisami. Jest jednak problem z ustaleniem, jakie to przepisy i jakie dodatkowe warunki muszą być spełnione, żeby dofinansowanie otrzymane od szefa mogło być zwolnione z podatku."

Powyższy pogląd podziela również Minister Finansów, który na pytanie Gazety Podatkowej w dniu 25 lutego 2008 roku zajął następujące stanowisko:

„(\`(...)\`) do przychodów pracownika zaliczane są wszelkie dokonane przez pracodawcę wypłaty pieniężne, wartość pieniężna świadczeń w naturze oraz wartość nieodpłatnych świadczeń ponoszonych przez pracodawcę za pracownika. Dlatego też, wartość świadczenia w postaci szkolenia stanowi dla pracownika przychód ze stosunku pracy i stosunków pokrewnych.

Jednakże art. 21 ust. 1 pkt 90 ustawy przewiduje zwolnienie od podatku wartości świadczeń przyznanych zgodnie z odrębnymi przepisami przez pracodawcę na podnoszenie kwalifikacji zawodowych i wykształcenia ogólnego pracownika, z wyjątkiem wynagrodzeń otrzymywanych za czas urlopu szkoleniowego oraz za czas zwolnień z części dnia pracy, przysługujących pracownikom podejmującym naukę w szkołach lub podnoszącym kwalifikacje zawodowe w formach pozaszkolnych.

Odrębne przepisy określające przysługujące pracownikowi świadczenia z tytułu podnoszenia kwalifikacji zawodowych i wykształcenia ogólnego zawiera np. rozporządzenie Ministra Edukacji Narodowej oraz Ministra Pracy i Polityki Socjalnej z dnia 12 października 1993 r. w sprawie zasad i warunków podnoszenia kwalifikacji zawodowych i wykształcenia ogólnego dorosłych (Dz. U. Nr 103, poz. 472 ze zm.).

Niezależnie od powyższego należy zauważyć, iż w odniesieniu do niektórych grup zawodowych regulacje, dotyczące form kształcenia oraz świadczeń przysługujących pracownikom podnoszącym kwalifikacje i wykształcenie ogólne, zawarte są również w innych niż ww. przepisach, które również należy zaliczyć do kategorii „odrębnych", o których mowa w art. 21 ust. 1 pkt 90 ustawy. Przykładowo, kwestie szkoleń dla członków korpusu służby cywilnej i przysługujących w związku z tym świadczeń dodatkowo normuje ustawa z dnia 26 sierpnia 2006 r. o służbie cywilnej (Dz. U. Nr 170, poz. 1218 ze zm.) wraz z obowiązującymi przepisami wykonawczymi. Natomiast w przypadku żołnierzy zawodowych, czy funkcjonariuszy służb mundurowych, zagadnienia z zakresu dokształcania oraz rodzajów świadczeń otrzymywanych od pracodawców określają tzw. pragmatyki służbowe - rozporządzenia wykonawcze do ustaw regulujących działanie poszczególnych służb.

Stąd też, powyższym zwolnieniem od podatku objęte będą również świadczenia przyznane przez pracodawcę m.in. zgodnie z określonymi wyżej przepisami.

Warto przy tym dodać, iż powołane w piśmie rozporządzenie Ministra Edukacji Narodowej i Nauki z dnia 3 lutego 2006 r. w sprawie uzyskiwania i uzupełniania przez osoby dorosłe wiedzy ogólnej, umiejętności i kwalifikacji zawodowych w formach pozaszkolnych (Dz. U. Nr 31, poz. 216) nie reguluje kwestii świadczeń przysługujących pracownikom z tytułu podnoszenia kwalifikacji i wykształcenia ogólnego. Rozporządzenie unormowało natomiast sferę uzyskiwania przez osoby dorosłe umiejętności, kwalifikacji zawodowych, uzupełniania wiedzy ogólnej, ale wyłącznie w zakresie ustawy o systemie oświaty, gdyż wykonuje przepisy tej ustawy. Stąd też zawarte w rozporządzeniu regulacje określają zarówno funkcjonujące w ramach systemu oświaty rodzaje pozaszkolnych form kształcenia, jak również organizatorów kształcenia, wśród których mogą występować także podmioty obowiązane do posiadania akredytacji. Pamiętać jednak należy, iż istnieje cała gama organizatorów szkoleń prowadzących swoją działalność w oparciu o inne, niż system oświaty regulacje oraz oferujących dokształcanie w zakresie wykraczającym poza system oświaty. Podmioty te nie mają możliwości otrzymania akredytacji.

W świetle powyższego należy stwierdzić, iż przepis art. 21 ust. 1 pkt 90 ustawy nie uzależnia stosowania określonego w nim zwolnienia podatkowego od posiadania akredytacji przez organizatora szkoleń. Stąd też, posiadanie bądź brak akredytacji przez organizatora szkolenia, należy uznać za pozostające bez wpływu na prawo do korzystania ze zwolnienia od podatku świadczeń przyznanych pracownikowi na podstawie odrębnych przepisów w związku z jego dokształcaniem.

Jednakże, ze względu na fakt, że kwestia akredytacji, została uregulowana w przepisach ustawy o systemie oświaty, wyjaśnienie zasad ich przyznawania, w tym określenie podmiotów, od których wymagane jest posiadanie tego dokumentu, należy do właściwości rzeczowej ministra do spraw oświaty. Dlatego też wszelkie wątpliwości w tym zakresie powinny zostać przedstawione resortowi edukacji narodowej.(\`(...)\`)"

Podsumowując, w celu dokonania prawidłowej kwalifikacji świadczeń Wnioskodawcy ponoszonych na rzecz pracowników w związku z podnoszeniem przez tych pracowników kwalifikacji zawodowych należy uwzględnić status organizatora szkolenia.

Jeżeli organizatorem szkolenia będzie podmiot wymieniony w art. 2 ustawy o systemie oświaty wtedy pracownik będzie objęty dyspozycją art. 21 ust. 1 pkt 90 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, tylko w przypadku skierowania pracownika na szkolenie przez Wnioskodawcę. Ponadto jedynie w przypadku podmiotów prowadzących kursy zawodowe niezbędnym warunkiem objęcia zwolnieniem od podatku jest posiadanie przez podmiot prowadzący taki kurs akredytacji, o której mowa w art. 68b ust. 1 ustawy o systemie oświaty.

W odniesieniu natomiast, do podmiotów nie objętych zakresem ustawy o systemie oświaty, art. 21 ust. 1 pkt 90 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych nie uzależnia stosowania określonego w nim zwolnienia podatkowego od posiadania akredytacji przez organizatora szkoleń. Stąd też, należy zgodzić się z prezentowanym wyżej stanowiskiem Ministra Finansów, że „posiadanie bądź brak akredytacji przez organizatora szkolenia, należy uznać za pozostające bez wpływu na prawo do korzystania ze zwolnienia od podatku świadczeń przyznanych pracownikowi na podstawie odrębnych przepisów w związku z jego dokształcaniem". Wnioskodawca pragnie ponadto podkreślić, iż zgodnie z art. 94 ust. 6 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 roku Kodeks pracy (t. j. Dz. U. 1998 r. Nr 21, poz. 94 ze zm. - dalej: „kp") szkolenie pracowników oraz podnoszenie ich kwalifikacji stanowi obowiązek Wnioskodawcy jako pracodawcy - przepisy te są zdaniem Wnioskodawcy „odrębnymi przepisami", o których mowa w art. 21 ust. 1 pkt 90 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Ponadto każdy pracownik w ramach zakresu obowiązków podpisuje zobowiązanie do podnoszenia kwalifikacji. Kształcenie i podnoszenie kompetencji pracowników leży bowiem w interesie Wnioskodawcy. W takiej sytuacji, w której pracownicy są obowiązani do podnoszenia kwalifikacji poprzez m.in. udział w szkoleniach, Wnioskodawca stoi na stanowisku, że nie można kosztu takich szkoleń uznać za przychód pracowników biorących w nich udział.

Podobny pogląd można odnaleźć w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 12 lutego 2008 r., sygnatura akt l SA/Po 1597/07. W wyroku tym sąd stanął na stanowisku, że „(\`(...)\`) W kontekście pytania zadanego przez Spółkę w opisanym przez nią stanie faktycznym zasadnym jest pytanie, czy pracodawca poniósł wydatek "za pracownika", czy raczej "na pracownika". Wnioskodawca zwrócił uwagę na okoliczność, że w świetle przepisów prawa pracy (art. 17 i art. 94 pkt 6 Kodeksu pracy) do obowiązków pracodawcy należy ułatwienie pracownikom podnoszenie kwalifikacji zawodowych.

W tych okolicznościach należy więc za zasadny uznać pogląd, że udział pracowników w szkoleniach opłacanych w całości przez pracodawcę nie powinien obciążać finansowo pracowników. Tym bardziej, że w przypadku, gdy szkolenie, którego koszt pokrywa pracodawca, przedmiotowo odpowiada obowiązkom wykonywanym przez pracownika na zajmowanym przez niego stanowisku pracodawca będzie mógł taki wydatek zaliczyć do kosztów uzyskania przychodów. Wobec powyższego zasadne będzie uznanie takiego wydatku jako poniesionego "na pracownika", bowiem ewidentnym celem poniesienia takiego kosztu jest osiągnięcie przychodu. Ten aspekt zagadnienia był zaś konsekwentnie akcentowany przez Wnioskodawcę w niniejszej sprawie.

Skoro więc pracownicy są zobowiązani do wzięcia udziału w szkoleniu i uczestniczą w nim w ramach wykonywania obowiązków ze stosunku pracy, to nie można kosztu tych szkoleń uznawać za przychód uczestników szkolenia.

Przyjęcie odmienionego poglądu oznaczałoby, iż jak to wskazano wyżej ustawodawca nakładałby obowiązki na pracodawców w zakresie podnoszenia kwalifikacji zawodowych, ale skutkami finansowymi obciążał wyłącznie samych pracowników. Pracodawcy bowiem nie ponosiliby żadnych skutków podatkowych swoich decyzji, skoro po zaliczeniu wspomnianych wydatków do kosztów uzyskania przychodu umniejszaliby swoje obciążanie podatkowe. Niezależnie od powyższych wywodów należy zauważyć, że mogą mieć miejsce sytuacje, w których szkolenia nie są związane bezpośrednio z czynnościami wykonywanymi przez pracownika na danym stanowisku pracy albo mają na celu podniesienie ogólnego poziomu wiedzy i wykształcenia pracowników. W takich przypadkach zastosowanie znajdą przepisy art. 21 ust. 1 pkt 90 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Ubocznie Sąd pragnie zauważyć, że podobny pogląd reprezentowany jest w interpretacjach indywidualnych zamieszczonych w Biuletynie Informacji Podatkowej i dostępnych na stronach internetowych Izby Skarbowej w Poznaniu (por. interpretacje z dnia 10 października 2007 r. nr ILPB2/415-16/07-2/ES, z dnia 6 grudnia 2007r. nr ILPB2/415-132/07-2/ES, z dnia 29 stycznia 2008 r. nr ILPB2/415-283/07-3/MK)."

Podobnie w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 31 stycznia 2008 roku, sygnatura akt III SA/Wa 1915/2007 Sąd stanął na stanowisku, że „Szkolenia związane z działalnością pracodawcy nie są przychodem. Dotyczy to tych szkoleń, które są związane z bieżącą działalnością pracodawcy. W takiej sytuacji wydatek na szkolenie nie stanowi przychodu pracownika, ponieważ nie powstaje u niego żadne przysporzenie."

W świetle przedstawionych wyżej argumentów stanowisko Wnioskodawcy w zakresie prawa do zwolnienia z opodatkowania podatkiem dochodowym od osób fizycznych jest następujące:

W przypadku sfinansowania pracownikom przez Wnioskodawcę uczestnictwa w egzaminach oraz szkoleniach wraz z opłatą członkowską (przystąpienie do egzaminu jest uwarunkowane członkostwem w organizacji) dla uzyskania uprawnień ACCA, CIA bądź CIMA, Spółka nie ma obowiązku poboru zaliczki na podatek od tych świadczeń, gdyż opłaty te korzystają ze zwolnienia przedmiotowego określonego w art. 21 ust. 1 pkt 90 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Uprawnienia powyższe zdobywa się przed zagranicznymi organizacjami posiadającymi prawo do nadawania wspomnianych wyżej uprawnień tj. Association of Chartered Certified Accountants, The Institute of Internal Auditors, The Chartered Institute of Management Accountants, a zatem nie są to podmioty wymienione w ustawie o systemie oświaty.

Dodatkowo obowiązek stałego dokształcania i uczestniczenia w różnego rodzaju szkoleniach wskazanych przez Pracodawcę jest wyraźnie wskazany w kartach stanowisk pracy definiujących odpowiedzialności i zakres obowiązków poszczególnych pracowników.

Natomiast zgodnie z odrębnymi przepisami, tj. wskazanymi wcześniej przepisami Kodeksu pracy, Wnioskodawca ma obowiązek szkolenia pracowników i podnoszenia ich kwalifikacji. Ponadto żaden z przepisów Kodeksu pracy nie wskazuje dodatkowych warunków, od których w świetle art. 21 ust. 1 pkt 90 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych uzależnione byłoby zwolnienie z opodatkowania podatkiem od osób fizycznych.

Jednocześnie należy wyraźnie podkreślić, że nawet w przypadku finansowania przez Wnioskodawcę tylko i wyłącznie samych egzaminów stanowią one przychód, który jest zwolniony przedmiotowo na podstawie w art. 21 ust. 1 pkt 90 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Egzamin, zdaniem Wnioskodawcy, jest elementem procesu kształcenia i stanowi jego nieodłączną część. Co prawda pracownik zobowiązany jest do pozyskania wiedzy samodzielnie w procesie samokształcenia w oparciu o literaturę (np. podręczniki przygotowujące do egzaminu lub przykładowe testy), ale bez pozytywnie zdanego egzaminu przez pracownika brak jest potwierdzenia co do skuteczności całego procesu zdobywania wiedzy tj. szkolenia pracownika.

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego stanu faktycznego uznaje się za prawidłowe.

Mając powyższe na względzie, stosownie do art. 14c § 1 Ordynacji podatkowej, odstąpiono od uzasadnienia prawnego dokonanej oceny stanowiska Wnioskodawcy.

Interpretacja dotyczy zaistniałego stanu faktycznego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia w przedstawionym stanie faktycznym.

W zakresie pozostałych zagadnień dotyczących podatku dochodowego od osób fizycznych wydano w dniu 28 lipca 2008 r. odrębne interpretacje indywidualne: nr ILPB1/415-320/08-2/RP w zakresie sfinansowanych pracownikom studiów podyplomowych, studiów wieczorowych (licencjackich, magisterskich), studiów uzupełniających magisterskich; nr ILPB1/415-320/08-3/RP w zakresie sfinansowanych pracownikom szkoleń indywidualnych, szkoleń grupowych, kursów językowych - prowadzonych przez podmioty prawa handlowego prowadzące działalność gospodarczą na podstawie przepisów ustawy Kodeks spółek handlowych, oraz przepisów ustawy o swobodzie działalności gospodarczej; nr ILPB1/415-320/08-4/RP w zakresie sfinansowanych pracownikom szkoleń oraz egzaminów na doradcę podatkowego, biegłego rewidenta; nr ILPB1/415-320/08-5/RP w zakresie sfinansowanych pracownikom opłat z tytułu aplikacji radcowskiej - prowadzonych przez Okręgowe Izby Radców Prawnych na podstawie przepisów ustawy Prawo o adwokaturze oraz ustawy o radcach prawnych oraz nr ILPB1/415-320/08-6/RP w zakresie sfinansowanych pracownikom opłat pobieranych z tytułu udziału w programach doskonalących wiedzę typu MBA.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, ul. Jasna 2/4, 00-013 Warszawa po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy).

Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Poznaniu, Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Lesznie, ul. Dekana 6, 64-100 Leszno.