Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0113-KDIPT2-2.4011.724.2025.2.AKU
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-11-07
Teza: Skutki podatkowe zbycia nieruchomości.
Słowa kluczowe: działki
grunty-podział gruntu
współwłasność
zbycie-odpłatne zbycie
zniesienie-zniesienie współwłasności
Zagadnienia: Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Źródła przychodów.-Przychód z odpłatnego zbycia rzeczy
lub praw.
Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Źródła przychodów.-Specyfika źródeł przychodów.-
Odpłatne zbycie nieruchomości, prawa wieczystego
użytkowania gruntów i spółdzielczego własnościowego
prawa do lokalu.
Przepisy: [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 2-art. 10-ust. 1-pkt 8-lit. a

## Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

Szanowna Pani,
    stwierdzam, że Pani stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego
    zdarzenia przyszłego w podatku dochodowym od osób fizycznych jest prawidłowe.

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

31 lipca 2025 r. wpłynął Pani wniosek z 29 lipca 2025 r. o wydanie interpretacji
    indywidualnej. Uzupełniła go Pani pismem z 9 października 2025 r. (data wpływu 13
    października 2025 r.) – w odpowiedzi na wezwanie.
    Treść wniosku jest następująca:

## Opis zdarzenia przyszłego

Zwróciła się Pani z prośbą o wydanie indywidualnej interpretacji przepisów prawa
    podatkowego w zakresie obowiązku zapłaty podatku dochodowego od osób fizycznych z
    tytułu odpłatnego zbycia nieruchomości gruntowej.
    1. Nabycie udziału w nieruchomości
    Na podstawie aktu notarialnego – Repertorium A numer .... z dnia 20 grudnia 2012 r. –
    wraz z siostrą A.A. nabyła Pani nieruchomość w drodze umowy darowizny i sprzedaży od
    brata B.B.
    Przedmiotem nabycia były udziały w działkach o następującej powierzchni:
    działka nr 1 – o powierzchni 1,44 ha – udział w wysokości 1/2,
    działka nr 2 – o powierzchni 1,44 ha – udział w wysokości 1/2.
    Zgodnie z treścią aktu, udziały w działkach zostały nabyte po połowie przez każdą z sióstr.
    2. Zniesienie współwłasności rodzinnej
    W związku z wcześniejszym współdziałaniem w zakresie majątku z dziećmi drugiego brata
    i bratową, współwłasność została zniesiona prawomocnym postanowieniem sądu – sygn.
    akt .... z dnia 14 czerwca 2016 r.
    W efekcie przeprowadzonego zniesienia współwłasności oraz dokonania sądowego
    podziału działek nr 1 i 3, wydzielono z nich działkę nr 4 o powierzchni 1,037 ha, jako
    działkę na wyłączną własność Pani oraz Pani siostry.
    Z kolei, w wyniku dalszego podziału działki nr 4, powstała działka nr 5 o powierzchni
    0,6032 ha – przypisana Pani, oraz działka nr 2 o powierzchni 0,7025 ha – przypisana Pani
    siostrze.
    3. Podział współwłasności między siostrami
    W dniu 29 marca 2022 r. na podstawie aktu notarialnego – Repertorium A nr ... –
    dokonano zniesienia współwłasności pomiędzy siostrami.
    W wyniku zawartego porozumienia:
    Pani uzyskała na wyłączność działkę nr 5 o powierzchni 0,6032 ha,
    Pani siostra uzyskała na wyłączność działkę nr 2 o powierzchni 0,7025 ha.
    W wyniku podziału żadna ze stron nie uzyskała więcej niż wynosił jej dotychczasowy udział
    – działki zostały przyznane zgodnie z dotychczasową strukturą współwłasnościową i
    faktycznym stanem użytkowania.
    4. Obecna sytuacja i planowana sprzedaż
    Jako właścicielka działki nr 5, dokonała Pani jej dalszego podziału geodezyjnego. W wyniku
    tego podziału powstała działka nr 6 o powierzchni 0,1572 ha, która jest obecnie
    przedmiotem planowanej sprzedaży.
    Wskazuje Pani, że:
    · w wyniku zniesienia współwłasności nie nabyła nowej wartości majątkowej – przyznana
      jej część nie przekroczyła wartości udziału posiadanego wcześniej;
    · otrzymała z urzędu skarbowego i infolinii KIS ustną informację, że nie powstaje
      obowiązek podatkowy;

    · wnosi o pisemne potwierdzenie powyższego stanowiska.
    W uzupełnieniu wniosku wyjaśniła Pani, że przedmiotem rozważań są działki nr 1 i nr 3, a
    nie, jak na wstępie nr 2 (pomyłka przy pisaniu).
    Cały udział wynoszący połowę w działce nr ewid. 1 o powierzchni w całości 1,44 ha został
    darowany przez brata dla Pani i Jej siostry. Cały udział wynoszący połowę w działce nr
    ewid. 3 o powierzchni w całości 1,44 ha został przez Panią i siostrę zakupiony u brata (akt
    nabycia – Rep. A nr .....).
    W dniu 21 stycznia 2016 r. dokonano podziału geodezyjnego i zniesienia współwłasności
    rodzinnej postanowieniem sądowym działek nr 1 i nr 3, z których wydzielono działkę nr 4
    o powierzchni 1,3057 ha i działkę nr 7 o powierzchni 0,1236 ha. W wyniku zniesienia
    współwłasności rodzinnej działek: nr 4 i nr 7, wraz z siostrą otrzymuje Pani na własność,
    czyli nic więcej poza pierwotnym nabyciem.
    Z kolei, w wyniku dalszego podziału działki nr 4 powstają działki: nr 5 o powierzchni 0,6032
    ha i nr 2 o powierzchni 0,7025 ha.
    W dniu 29 marca 2022 r. na podstawie aktu notarialnego Rep. A nr ... dokonano zniesienia
    współwłasności pomiędzy Panią a siostrą.
    W wyniku zawartego porozumienia:
    · otrzymała Pani działkę nr 5 o powierzchni 0,6032 ha,
    · Pani siostra otrzymała działkę nr 2 o powierzchni 0,7025 ha.
    W wyniku zniesienia tej współwłasności Pani ani siostra nie nabyłyście nic więcej, aniżeli
    przy wstępnym nabyciu.
    Jako właścicielka działki nr 5, dokonała Pani jej dalszego podziału geodezyjnego. W wyniku
    podziału powstała działka nr 8 o powierzchni 0,1572 ha, która jest planowana do
    sprzedaży.
    Chciałaby Pani zrobić to jak najszybciej, ponieważ pieniądze są Pani potrzebne na
    podratowanie zdrowia. Jest Pani na emeryturze i nie prowadzi żadnej działalności
    gospodarczej.

## Pytanie

Czy planowana sprzedaż działki nr 8, która powstała w wyniku podziału geodezyjnego
    działki wcześniej nabytej w drodze zniesienia współwłasności, powoduje powstanie
    obowiązku podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych?
    Pani stanowisko w sprawie
    W Pani ocenie, planowana sprzedaż działki oznaczonej numerem ewidencyjnym 8 o
    powierzchni 0,1572 ha – wydzielonej z działki nr 5, której stała się wyłącznym właścicielem
    w wyniku zniesienia współwłasności z siostrą – nie skutkuje powstaniem obowiązku
    podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych na podstawie art. 10 ust. 1 pkt
    8 ustawy o PIT.
    Uzasadnienie:
    Nabycie nieruchomości w drodze zniesienia współwłasności nie stanowi nowego nabycia,
    o ile przyznany w wyniku podziału majątek odpowiada wielkości udziałów przysługujących
    przed zniesieniem współwłasności.
    W przedstawionym stanie faktycznym:
    Była Pani współwłaścicielem działek, których udział odpowiadał łącznej powierzchni
    uzyskanej po podziale, działka nr 5 (z której wydzielono działkę nr 8) została przyznana
    Pani w granicach udziału dotychczas posiadanego – co potwierdzają dokumenty (akty
    notarialne, postanowienie sądu).

    W związku z powyższym, należy uznać, że działka nr 8 została „nabyta” (w rozumieniu
    przepisów ustawy o PIT) w dacie pierwotnego nabycia udziałów, tj. w 2012 r.
    Zgodnie z art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a) ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych,
    opodatkowaniu podlega odpłatne zbycie nieruchomości, jeżeli następuje przed upływem
    5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym nastąpiło nabycie.
    W niniejszej sprawie nabycie udziałów w nieruchomości miało miejsce w 2012 r., zatem
    upłynął już wymagany 5-letni okres, po którym sprzedaż nieruchomości nie podlega
    opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych.
    Wnioskodawczyni wnosi o potwierdzenie, że w związku ze sprzedażą działki nr 8 –
    powstałej w wyniku geodezyjnego wydzielenia z działki nabytej pierwotnie w 2012 r. i
    przyznanej w ramach zniesienia współwłasności – nie powstanie obowiązek podatkowy w
    podatku dochodowym od osób fizycznych, gdyż nie doszło do nowego nabycia w sensie
    podatkowym, a sprzedaż następuje po upływie 5 lat od pierwotnego nabycia.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawiła Pani we wniosku jest prawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób
    fizycznych (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 163 ze zm.):
      Opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z
      wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od
      których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.
    Stosownie do treści art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a)-c) ww. ustawy:
      Źródłem przychodów jest odpłatne zbycie, z zastrzeżeniem ust. 2:
        a) nieruchomości lub ich części oraz udziału w nieruchomości,
        b) spółdzielczego własnościowego prawa do lokalu mieszkalnego lub użytkowego
          oraz prawa do domu jednorodzinnego w spółdzielni mieszkaniowej,
        c) prawa wieczystego użytkowania gruntów,
      - jeżeli odpłatne zbycie nie następuje w wykonaniu działalności gospodarczej i
      zostało dokonane przed upływem pięciu lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w
      którym nastąpiło nabycie lub wybudowanie.
    Powyższy przepis formułuje generalną zasadę, że nienastępująca w wykonaniu
    działalności gospodarczej sprzedaż nieruchomości, jej części lub udziału w nieruchomości
    oraz praw określonych w tym przepisie przed upływem pięciu lat, licząc od końca roku
    kalendarzowego, w którym nastąpiło nabycie lub wybudowanie, skutkuje powstaniem
    przychodu. Tym samym, jeżeli odpłatne zbycie nieruchomości, jej części lub udziału w
    nieruchomości oraz ww. praw nastąpi po upływie pięciu lat, licząc od końca roku
    kalendarzowego, w którym nastąpiło nabycie lub wybudowanie – nie jest źródłem
    przychodu w rozumieniu art. 10 ust. 1 pkt 8 ustawy o podatku dochodowym od osób
    fizycznych, a tym samym kwota uzyskana ze sprzedaży nieruchomości, jej części lub
    udziału w nieruchomości oraz ww. praw w ogóle nie podlega opodatkowaniu.
    Zatem, w przypadku odpłatnego zbycia nieruchomości lub ich części oraz udziału w
    nieruchomości i praw majątkowych, o których mowa w art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a)-c) ww.
    ustawy, co do zasady decydujące znaczenie w kwestii opodatkowania podatkiem
    dochodowym od osób fizycznych ma moment i sposób ich nabycia.
    Wyjaśnić należy, że ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych nie precyzuje
    pojęcia „nabycie”, a także nie wskazuje, czy ma to być nabycie odpłatne, czy nieodpłatne.
    Nie określa również, na podstawie jakiej czynności prawnej bądź zdarzenia prawnego
    może nastąpić nabycie nieruchomości, ich części oraz udziału w nieruchomości lub praw

    majątkowych. Zatem, pojęcie to należy rozumieć szeroko, co oznacza, że z nabyciem
    nieruchomości lub praw majątkowych wymienionych w art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a)-c) ustawy
    o podatku dochodowym od osób fizycznych mamy do czynienia z chwilą uzyskania prawa
    własności do nieruchomości lub tych praw, bez względu na charakter czynności prawnej,
    na podstawie której doszło do przysporzenia majątkowego w postaci własności rzeczy lub
    praw.
    Interpretacja pojęcia „nabycie” została przedstawiona w wyroku Naczelnego Sądu
    Administracyjnego z dnia 3 listopada 2009 r., sygn. akt II FSK 1489/08, w którym Sąd
    stwierdził, że aby ustalić, jaka czynność prawna wyznacza początek biegu pięcioletniego
    terminu należy odwołać się do regulacji zawartych w prawie cywilnym. Według Kodeksu
    cywilnego nabycie jest to uzyskanie prawa własności rzeczy. Zatem, aktywa majątkowe
    ulegają zwiększeniu. Przez pojęcie „nabycie” użyte w art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a) ustawy o
    podatku dochodowym od osób fizycznych, należy rozumieć każde zwiększenie aktywów
    majątku podatnika.
    Jak wskazano powyżej, moment przeniesienia prawa własności w prawie podatkowym
    określany jest zgodnie z normami prawa cywilnego.
    Przepis art. 155 § 1 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (t. j. Dz. U. z 2025 r.
    poz. 1071 ze zm.), stanowi, że:
      Umowa sprzedaży, zamiany, darowizny, przekazania nieruchomości lub inna umowa
      zobowiązująca do przeniesienia własności rzeczy co do tożsamości oznaczonej
      przenosi własność na nabywcę, chyba że przepis szczególny stanowi inaczej albo że
      strony inaczej postanowiły.
    Zgodnie z art. 888 § 1 ustawy Kodeks cywilny,
      Przez umowę darowizny darczyńca zobowiązuje się do bezpłatnego świadczenia na
      rzecz obdarowanego kosztem swojego majątku.
    Zgodnie z prawem cywilnym darowizna dochodzi do skutku w drodze umowy
    jednostronnie zobowiązującej, której treścią jest zarówno zobowiązanie darczyńcy do
    spełnienia świadczenia pod tytułem darmym na rzecz obdarowanego, czyli do dokonania
    rozporządzenia i wydania przedmiotu darowizny, jak i oświadczenie obdarowanego o
    przyjęciu darowizny. Jeżeli przedmiotem darowizny jest nieruchomość, to umowa
    darowizny pod rygorem nieważności, powinna mieć formę aktu notarialnego. Tym samym
    zawarcie umowy darowizny nieruchomości powoduje przejście jej własności na
    obdarowanego z chwilą zawarcia aktu notarialnego, w którym darczyńca daruje tę
    nieruchomość obdarowanemu, a obdarowany darowiznę przyjmuje.
    Celem postępowania o zniesienie współwłasności w rozumieniu przepisów ustawy Kodeks
    cywilny jest nowe ukształtowanie prawa własności rzeczy, która stanowi przedmiot
    współwłasności.
    Zgodnie z art. 195 ustawy Kodeks cywilny:
      Własność tej samej rzeczy może przysługiwać niepodzielnie kilku osobom
      (współwłasność).
    Zgodnie z art. 196 § 1 ustawy Kodeks cywilny:
      Współwłasność jest albo współwłasnością w częściach ułamkowych, albo
      współwłasnością łączną.
    Zgodnie z art. 196 § 2 ustawy Kodeks cywilny:
      Współwłasność łączną regulują przepisy dotyczące stosunków, z których ona wynika.
      Do współwłasności w częściach ułamkowych stosuje się przepisy niniejszego działu.
    Istota współwłasności polega na tym, że współwłaścicielom przysługują części wspólnego
    prawa własności (tzw. udziały), którymi mogą swobodnie rozporządzać. Dopóki więc
    istnieje współwłasność można mówić tylko o istnieniu udziałów w tym prawie, o ich

    nabywaniu i zbywaniu, a nie o prawie do części rzeczy, o jej zbywaniu bądź nabywaniu w
    częściach. Współwłaściciele mają swoje udziały w prawie, ale nie w rzeczy. Będąca
    przedmiotem współwłasności rzecz jest niepodzielna i każdemu ze współwłaścicieli
    przysługuje prawo do całej rzeczy w trakcie trwania współwłasności, a nie jedynie do jej
    części określonej wielkością jego udziału. Każdy ze współwłaścicieli ma jednakowe prawo
    do całej rzeczy, ograniczone jedynie takim samym prawem pozostałych współwłaścicieli, a
    mianowicie każdy jest uprawniony do współposiadania rzeczy wspólnej oraz do
    korzystania z niej w takim zakresie, jaki daje się pogodzić ze współposiadaniem i
    korzystaniem z rzeczy przez pozostałych współwłaścicieli (art. 206 ustawy Kodeks cywilny).
    Natomiast w myśl art. 210 ustawy Kodeks cywilny,
      Każdy ze współwłaścicieli może żądać zniesienia współwłasności.
    Przez zniesienie współwłasności rozumie się likwidację łączącego współwłaścicieli
    stosunku prawnego, która następuje w drodze umowy lub orzeczenia sądu.
    W świetle art. 211 i art. 212 ustawy Kodeks cywilny, zniesienie współwłasności może
    nastąpić przez podział rzeczy wspólnej, a gdy rzeczy nie da się podzielić, przez przyznanie
    rzeczy jednemu ze współwłaścicieli z obowiązkiem spłaty pozostałych, bądź przez podział
    cywilny, polegający na sprzedaży rzeczy wspólnej i podziale uzyskanej ceny stosownie do
    wielkości udziałów współwłaścicieli.
    W rezultacie, w wyniku zniesienia współwłasności dochodzi więc jedynie do nowego
    ukształtowania prawa własności poprzez odebranie temu prawu cechy wspólności.
    Jednym ze sposobów zniesienia współwłasności jest fizyczny podział rzeczy wspólnej
    między współwłaścicielami. Następuje to w drodze przyznania każdemu ze
    współwłaścicieli wyodrębnionej (podzielonej) rzeczy współwłasności. Zniesienie
    współwłasności nie stanowi nabycia rzeczy, jeżeli mieści się w ramach udziału jaki
    przypadał byłym współwłaścicielom w rzeczy wspólnej i odbyło się bez spłat i dopłat. Za
    datę nabycia nieruchomości lub prawa – w przypadku ich sprzedaży, które przypadły
    danej osobie w wyniku zniesienia współwłasności, należy zatem przyjąć datę ich
    pierwotnego nabycia, jeżeli wartość otrzymanej przez daną osobę nieruchomości lub
    prawa w wyniku zniesienia współwłasności mieści się w udziale, jaki przysługuje tej osobie
    w majątku objętym współwłasnością oraz zniesienie współwłasności zostało dokonane
    bez spłat i dopłat. Gdy w wyniku zniesienia współwłasności udział danej osoby ulega
    powiększeniu, mamy do czynienia z nabyciem, gdyż zwiększa się stan jej majątku
    osobistego.
    Ponadto, należy wyjaśnić, że o tym, czy w wyniku zniesienia współwłasności doszło do
    nowego nabycia ponad wcześniej posiadany udział decyduje porównanie wartości tych
    nieruchomości, a nie ich powierzchni. Może się zdarzyć, że większą wartość będzie miała
    nieruchomość o mniejszej powierzchni. Tak więc, co do zasady, zniesienie współwłasności
    jest formą nowego nabycia tylko wówczas, gdy w wyniku tego zniesienia współwłasności
    podatnik otrzymuje nieruchomość, której wartość po dokonanym podziale przekracza
    wartość udziału jaki pierwotnie podatnikowi przysługiwał. Zatem, jeżeli przy dokonaniu
    zniesienia współwłasności wystąpiło przysporzenie majątku ponad posiadany udział przed
    zniesieniem współwłasności oznacza to, że dla części udziału w nieruchomości nabytego w
    drodze zniesienia współwłasności dniem nabycia będzie dzień, w którym nastąpiło
    zniesienie współwłasności.
    Zgodnie z teorią prawa rzeczowego przyznanie danej osobie na wyłączną własność rzeczy
    w wyniku zniesienia współwłasności jest nabyciem tych rzeczy. Natomiast mając na
    uwadze przyjętą linię orzecznictwa Naczelnego Sądu Administracyjnego nabyciem w
    rozumieniu art. 10 ust. 1 pkt 8 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych nie jest
    przyznanie rzeczy na wyłączną własność jednemu ze współwłaścicieli w wyniku zniesienia
    współwłasności, jeżeli:
    · podział taki jest ekwiwalentny w naturze i nie towarzyszą mu spłaty i dopłaty lub

    · wartość otrzymanej przez daną osobę rzeczy w wyniku podziału tego majątku, mieści
      się w udziale, jaki współwłaścicielowi przysługuje w rzeczy wspólnej.
    Jeżeli więc spełnione są wymienione wyżej warunki, zniesienie współwłasności
    nieruchomości nie może być rozpatrywane w kategoriach nabycia. W takiej sytuacji za
    datę jej nabycia uznać należy datę pierwotnego nabycia udziału w nieruchomości. Jeżeli
    jednak na skutek dokonanego podziału nieruchomości lub zniesienia współwłasności
    przysługujący danej osobie udział ulega powiększeniu lub też towarzyszą mu spłaty i
    dopłaty wówczas czynność ta skutkuje nabyciem ponad dotychczas posiadany udział.
    Z opisu stanu faktycznego przedstawionego w Pani wniosku wynika, że:
    · W dniu 20 grudnia 2012 r. nabyła wraz z siostrą Pani udział 1/2 w działce nr 1 o
      powierzchni 1,44 ha w drodze darowizny od brata. W tym samym dniu zakupiła Pani
      wraz z siostrą od brata udział 1/2 w działce nr 3 o powierzchni w całości 1,44 ha.
    · W 2016 r. na mocy postanowienia sądu dokonano podziału geodezyjnego i zniesienia
      współwłasności rodzinnej działek nr 1 i nr 3, z których wydzielono działkę nr 4 o
      powierzchni 1,3057 ha i działkę nr 7 o powierzchni 0,1236 ha.
        W wyniku zniesienia współwłasności ww. działek otrzymała Pani wraz z siostrą na
        własność działkę nr 4, o powierzchni 0,1236 ha, czyli nic więcej poza pierwotnym
        nabyciem.
    · Z kolei, w wyniku dalszego podziału działki nr 4, powstała działka nr 5 o powierzchni
      0,6032 ha oraz działka nr 2 o powierzchni 0,7025 ha.
    · W dniu 29 marca 2022 r. na podstawie aktu notarialnego dokonano zniesienia
      współwłasności pomiędzy Panią a siostrą. W wyniku zawartego porozumienia
      otrzymała Pani działkę nr 5 o powierzchni 0,6032 ha, a Pani siostra otrzymała działkę
      nr 2 o powierzchni 0,7025 ha. Wartość nabytej przez Panią nieruchomości w wyniku
      zniesienia współwłasności nie przekroczyła wartości udziału we współwłasności, który
      nabyła Pani pierwotnie.
    · Jako właścicielka działki nr 5, dokonała Pani jej dalszego podziału geodezyjnego. W
      wyniku tego podziału powstała działka nr 8 o powierzchni 0,1572 ha, która jest
      obecnie przedmiotem planowanej sprzedaży.
    Mając na uwadze powyższe przepisy prawa oraz przyjmując za Panią, że w wyniku
    zniesienia współwłasności w 2016 r. otrzymana przez Panią i siostrę działka nr 4 nie
    przekraczała wartości posiadanych przez Panie udziałów w działkach nr 1 i 3 oraz że w
    wyniku zniesienia współwłasności z siostrą w 2022 r. otrzymała Pani działkę nr 5, której
    wartość nie przekroczyła wartości Pani udziału w działce nr 4, to stwierdzić należy, że dla
    celów podatku dochodowego od osób fizycznych dokonane w 2016 r. i 2022 r. zniesienie
    współwłasności nie stanowi dla Pani nabycia nieruchomości w rozumieniu art. 10 ust. 1
    pkt 8 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Zatem, za datę nabycia działki
    nr 8 (powstałej z podziału działki nr 5) należy przyjąć datę nabycia przez Panią udziałów w
    działkach nr 1 i nr 3, tj. 2012 r. Zatem, planowane przez Panią zbycie działki nr 8, nie
    będzie stanowić źródła przychodu, o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a) ustawy o
    podatku dochodowym od osób fizycznych, bowiem okres, o którym mowa w tym przepisie
    minął.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, które Pani przedstawiła i stanu prawnego,
    który obowiązuje w dniu wydania interpretacji.
    Podkreślam, że procedura wydawania indywidualnych interpretacji przepisów prawa
    podatkowego nie podlega regułom przewidzianym dla postępowania podatkowego, czy
    kontrolnego. Wydając interpretacje opieram się wyłącznie na opisie stanu faktycznego lub

    zdarzenia przyszłego przedstawionego we wniosku – nie prowadzę postępowania
    dowodowego. Przedmiotem interpretacji wydanej na podstawie art. 14b ustawy z dnia 29
    sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.) jest sam
    przepis prawa. Rolą postępowania w sprawie wydania indywidualnej interpretacji
    przepisów podatkowych nie jest ustalanie stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego),
    stanowi to bowiem domenę ewentualnego postępowania podatkowego. To na podatniku
    ciąży obowiązek udowodnienia w toku tego postępowania okoliczności faktycznych, z
    których wywodzi on dla siebie korzystne skutki prawne. Organ nie prowadzi postępowania
    dowodowego, ograniczając się do analizy okoliczności podanych we wniosku. W stosunku
    do tych okoliczności wyraża swoje stanowisko, które zawsze musi być jednak
    ustosunkowaniem się do poglądu (stanowiska) prezentowanego w danej sprawie przez
    wnioskodawcę. Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko
    wtedy, o ile rzeczywisty stan faktyczny sprawy będącej przedmiotem interpretacji
    pokrywał się będzie z opisem stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego) podanym przez
    Panią w złożonym wniosku. W związku z powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek
    elementu opisu sprawy przedstawionego we wniosku, udzielona odpowiedź traci swoją
    aktualność.
    Końcowo wskazać należy, że z uwagi na to, że interpretacje prawa podatkowego
    wydawane są w indywidualnej sprawie zainteresowanego, co wynika z art. 14b § 1 ustawy
    Ordynacja podatkowa – niniejsza interpretacja dotyczy wyłącznie Pani. Nie wywołuje
    skutków prawnych dla innych osób.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    · Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy
      z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.).
      Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pani sytuacja będzie zgodna
      (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosuje się Pani do
      interpretacji.
    · Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
      z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    · Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pani prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu
    Administracyjnego w. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z
    dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.
    U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
    · w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo

    · w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP
      (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.