Interpretacja indywidualna
Sygnatura: ILPP4/4512-1-62/15-2/BA
Organ: Dyrektor Izby Skarbowej w Poznaniu
Data wydania: 2015-05-18
Teza: Udokumentowanie i wykazanie usług świadczonych przez Wnioskodawcę jako podwykonawcę polskiej firmy .
Słowa kluczowe: faktura; nieruchomości; podwykonawstwo; usługi; świadczenie-miejsce świadczenia
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II-Rozdział 3; [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział XI-Rozdział 3-art. 111; [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział XI-Rozdział 3-art. 111a; [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział XI-Rozdział 3-art. 111b

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA

Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2015 r., poz. 613) oraz § 6 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz. U. Nr 112, poz. 770, z późn. zm.) Dyrektor Izby Skarbowej w Poznaniu działający w imieniu Ministra Finansów stwierdza, że stanowisko Spółki przedstawione we wniosku sygnowanym datą 17 września 2014 r. (data wpływu 20 lutego 2015 r.) o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie udokumentowania i wykazania usługi świadczonej przez Wnioskodawcę jako podwykonawcę polskiej firmy – **jest nieprawidłowe.**

UZASADNIENIE

W dniu 20 lutego 2015 r. został złożony ww. wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie udokumentowania i wykazania usługi świadczonej przez Wnioskodawcę jako podwykonawcę polskiej firmy.

We wniosku przedstawiono następujący stan faktyczny.

Wnioskodawca zajmuje się głównie wykonaniem systemów niskoprądowych (systemów audiowizualnych, systemów zabezpieczeń i monitoringów) na zlecenie klientów. Swoje usługi wykonuje na terenie kraju jak również poza jego granicami. Wykonywane usługi są czasami zlecane bezpośrednio poprzez odbiorcę zagranicznego, czasami zdarza się że usługi wykonane za granicami kraju zleca polski podmiot, który posiada kontrakt z firmą zagraniczną na wykonanie systemów audiowizualnych. Przedmiotem zapytania jest sytuacja, w której zleceniodawcą Zainteresowanego jest polski podmiot. Zleceniodawca w celu wywiązania się ze swojego kontraktu z firmą zagraniczną szuka podwykonawców i w ten sposób zleca on Wnioskodawcy wykonanie systemów niskoprądowych na rzecz swojego odbiorcy (firmy zagranicznej, z terenu Unii Europejskiej, czynnego podatnika VAT). Zleceniodawca, który wykonuje swój kontrakt zagraniczny, po wykonaniu usługi wystawia fakturę bezpośrednio na firmę zagraniczną. Jest to zawsze podatnik podatku od wartości dodanej i jest to podmiot z terenu Unii Europejskiej. W związku z tym wystawia fakturę z VAT np. (nie podlega VAT) z adnotacją, że zobowiązanym do rozliczenia podatku VAT jest nabywca usługi i rozlicza swój przychód w pozycji 11 deklaracji VAT. Natomiast Zainteresowany po wykonaniu swojego zlecenia poza granicą kraju wystawia fakturę na swojego zleceniodawcę – polską firmę, na fakturze również stosuje VAT np. oraz zawiera adnotacje dotyczące tego, że zobowiązanym do rozliczenia podatku VAT jest nabywca usługi, czyli w tym przypadku firma zagraniczna – ostateczny odbiorca usługi. Usługi związane z wykonaniem systemów niskoprądowych wykonywane są na nieruchomościach, zaprojektowane są pod konkretne obiekty, wbudowane i zintegrowane z resztą systemów w budynku i są ściśle związane z ich użytkowaniem.

W związku z powyższym opisem zadano następujące pytanie.

Czy w zaistniałej sytuacji Wnioskodawca prawidłowo wystawił fakturę VAT dla swojego zleceniodawcy – polskiej firmy i czy prawidłowo wykazał przychód w pozycji 11 deklaracji VAT (dostawa towarów oraz świadczenie usług poza terytorium kraju – podstawa opodatkowania)?

Zdaniem Wnioskodawcy, faktury zostały wystawione prawidłowo, przychód w pozycji 11 deklaracji VAT też został wykazany prawidłowo. Zainteresowany uważa ponadto, że w zaistniałej sytuacji nie ma obowiązku rejestracji na potrzeby podatku od wartości dodanej w krajach gdzie wykonuje usługi. Zgodnie z podstawową zasadą wyrażoną w art. 28b ustawy o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2011 r. Nr 17, poz. 1054, ze zm.), miejscem świadczenia usług wykonanych na rzecz podatników jest miejsce, gdzie usługobiorca ma swoją siedzibę działalności gospodarczej lub stałe miejsce zamieszkania. W przypadku jednak usług związanych z nieruchomościami, w myśl art. 28e ustawy miejscem opodatkowania jest miejsce położenia nieruchomości. W tym przypadku status stron transakcji nie ma znaczenia. Oznacza to, że usługę wykonaną na nieruchomości należy opodatkować w miejscu położenia nieruchomości. Zdaniem Wnioskodawcy, w oparciu o powyższe ustalenia art. 28e ustawy, należy stwierdzić, że płatnikiem podatku VAT jest ostateczny nabywca usługi, czyli w tym przypadku firma zagraniczna, która rozliczy tą transakcję zgodnie z miejscem położenia nieruchomości. Zdaniem Zainteresowanego, w takiej sytuacji prawidłowo wystawia on faktury na swojego polskiego zleceniodawcę za wykonane usługi na nieruchomościach bez podatku VAT, gdyż miejscem świadczenia tych usług jest miejsce położenia nieruchomości. Podatnikiem podatku VAT jest w tym przypadku ostateczny nabywca usługi czyli każdorazowo firma zagraniczna (podatnik podatku od wartości dodanej). Na tej podstawie Wnioskodawca uważa, że nie ma obowiązku dokonywania rejestracji na potrzeby podatku od wartości dodanej w krajach gdzie wykonuje usługi na nieruchomościach. W słuszności stanowiska Zainteresowanego, utwierdzają postanowienia Urzędów Skarbowych, wydanych w sprawach o takim charakterze zdarzeń: IPPP3/443-767/12-2/IG, 1434/PV/443-94/07/AG, PUS.II/443/63/2007/AK.

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego stanu faktycznego jest nieprawidłowe.

Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2011 r. Nr 177, poz. 1054, z późn. zm.) – zwanej dalej ustawą – opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlegają odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju.

Przez terytorium kraju – w myśl definicji zawartej w art. 2 pkt 1 ustawy – rozumie się terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, z zastrzeżeniem art. 2a.

Na mocy art. 2 pkt 22 ustawy – przez sprzedaż rozumie się odpłatną dostawę towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju, eksport towarów oraz wewnątrzwspólnotową dostawę towarów.

Art. 7 ust. 1 ustawy stanowi, że przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (…).

Z kolei na mocy art. 8 ust. 1 ustawy – przez świadczenie usług, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się każde świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu art. 7, w tym również:

1.  przeniesienie praw do wartości niematerialnych i prawnych, bez względu na formę, w jakiej dokonano czynności prawnej;
2.  zobowiązanie do powstrzymania się od dokonania czynności lub do tolerowania czynności lub sytuacji;
3.  świadczenie usług zgodnie z nakazem organu władzy publicznej lub podmiotu działającego w jego imieniu lub nakazem wynikającym z mocy prawa.

W niniejszej sprawie mamy do czynienia z dwoma odrębnymi usługami. Pierwsza usługa świadczona jest przez Wnioskodawcę na rzecz zleceniodawcy – polskiej firmy, a następnie zleceniodawca ten świadczy usługę na rzecz firmy zagranicznej.

Podkreślić należy, że opodatkowaniu podatkiem VAT w danym państwie podlegają tylko te czynności, które zostaną uznane – na tle przepisów o miejscu świadczenia – za wykonane w tym państwie. Zatem określenie miejsca świadczenia danej transakcji determinuje jej miejsce opodatkowania.

Miejsce świadczenia przy świadczeniu usług regulują przepisy art. 28a do 28o ustawy.

Stosownie do art. 28a ustawy – na potrzeby stosowania niniejszego rozdziału:

1.  ilekroć jest mowa o podatniku – rozumie się przez to:
    1.  podmioty, które wykonują samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w art. 15 ust. 2, lub działalność gospodarczą odpowiadającą tej działalności, bez względu na cel czy rezultat takiej działalności, z uwzględnieniem art. 15 ust. 6,
    2.  osobę prawną niebędącą podatnikiem na podstawie lit. a, która jest zidentyfikowana lub obowiązana do identyfikacji do celów podatku lub podatku od wartości dodanej;
2.  podatnika, który prowadzi również działalność lub dokonuje transakcji nieuznawanych za podlegające opodatkowaniu dostawy towarów lub świadczenia usług zgodnie z art. 5 ust. 1, uznaje się za podatnika w odniesieniu do wszystkich świadczonych na jego rzecz usług.

W myśl art. 15 ust. 1 ustawy – podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności.

Działalność gospodarcza – na mocy ust. 2 powołanego artykułu – obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych.

Art. 28a ustawy wprowadza drugą definicję podatnika do ustawy. Definicja ta ma zastosowanie tylko w przypadku ustalania miejsca świadczenia usług. Podatnikiem według tej regulacji, jest podmiot wykonujący samodzielnie działalność gospodarczą. Ustawodawca odwołuje się w tym celu do definicji działalności gospodarczej ustalonej w art. 15 ust. 2 ustawy.

Ogólna zasada dotycząca określania miejsca świadczenia usług na rzecz podatników zawarta została w art. 28b ust. 1 ustawy, zgodnie z którym – miejscem świadczenia usług w przypadku świadczenia usług na rzecz podatnika jest miejsce, w którym podatnik będący usługobiorcą posiada siedzibę działalności gospodarczej, z zastrzeżeniem ust. 2-4 oraz art. 28e, art. 28f ust. 1 i 1a, art. 28g ust. 1, art. 28i, art. 28j ust. 1 i 2 oraz art. 28n.

Od powyższej zasady ustawodawca przewidział szereg wyjątków, wskazując m.in. szczególne zasady ustalania miejsca świadczenia usług związanych z nieruchomościami.

I tak, zgodnie z art. 28e ustawy – miejscem świadczenia usług związanych z nieruchomościami, w tym usług świadczonych przez rzeczoznawców, pośredników w obrocie nieruchomościami, usług zakwaterowania w hotelach lub obiektach o podobnej funkcji, takich jak ośrodki wczasowe lub miejsca przeznaczone do użytku jako kempingi, użytkowania i używania nieruchomości oraz usług przygotowywania i koordynowania prac budowlanych, takich jak usługi architektów i nadzoru budowlanego, jest miejsce położenia nieruchomości.

Z cyt. przepisu art. 28e ustawy wynika, że o miejscu świadczenia, a tym samym opodatkowania usługi związanej z nieruchomością decyduje wyłącznie miejsce położenia nieruchomości, z którą dana usługa jest ściśle związana, niezależnie od tego dla jakiego podmiotu jest wykonywana oraz gdzie znajduje się siedziba usługodawcy. Zasada ta ma zastosowanie wówczas, gdy usługę można przyporządkować do konkretnej nieruchomości, która jest możliwa do zlokalizowania, co do miejsca jej położenia. Przepis ten – jak wynika z jego brzmienia – stanowi wyjątek od zasady, przyjmując jako kryterium odniesienie się nie do podmiotu lecz do przedmiotu, którym jest nieruchomość, a usługi, które jej wprost dotyczą, mają być opodatkowane według miejsca jej położenia. Jednocześnie usługi te mogą mieć charakter nieograniczony, na co wskazuje katalog zamieszczony w tym przepisie, który ma charakter otwarty. Do zakresu tych usług ustawodawca zaliczył nie tylko usługi stricte dotyczące prac wykonywanych w nieruchomościach i obrotu nieruchomościami, ale także usługi, których wykonanie oparte jest na wykorzystaniu, używaniu i użytkowaniu nieruchomości.

Kryterium położenia nieruchomości jest tu zatem decydujące – determinuje ono docelowo miejsce opodatkowania usługi związanej z daną nieruchomością. Co istotne, zasada wyrażona w art. 28e ustawy dotyczy jedynie usług, które związane są z konkretną nieruchomością – jedynie wówczas można w praktyce zastosować opodatkowanie w miejscu położenia nieruchomości.

Świadczona przez Zainteresowanego usługa – na rzecz zleceniodawcy (firmy polskiej) – polegająca na wykonaniu systemów niskoprądowych, ma charakter usługi związanej z nieruchomością. Tym samym miejsce jej świadczenia ustalane jest na podstawie art. 28e ustawy, zgodnie z którym miejscem świadczenia usług związanych z nieruchomościami jest miejsce położenia tych nieruchomości, co oznacza, że usługa ta nie podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług na terytorium kraju.

Zasady wystawiania faktur regulują przepisy art. 106a-106q ustawy.

I tak, zgodnie z art. 106a ustawy – przepisy niniejszego rozdziału stosuje się do:

1.  sprzedaży, z wyjątkiem przypadków, o których mowa w art. 17 ust. 1 pkt 4 i 5 oraz ust. 1a, w których usługodawca lub dokonujący dostawy towarów nie rozlicza podatku należnego i faktura dokumentująca te transakcje nie jest wystawiana przez usługobiorcę lub nabywcę towarów w imieniu i na rzecz usługodawcy lub dokonującego dostawy towarów;
2.  dostawy towarów i świadczenia usług dokonywanych przez podatnika posiadającego na terytorium kraju siedzibę działalności gospodarczej lub stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej, z którego dokonywane są te czynności, a w przypadku braku na terytorium kraju siedziby działalności gospodarczej oraz stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej – posiadającego na terytorium kraju stałe miejsce zamieszkania albo zwykłe miejsce pobytu, z którego dokonywane są te czynności, w przypadku gdy miejscem świadczenia jest terytorium:
    1.  państwa członkowskiego inne niż terytorium kraju, a osobą zobowiązaną do zapłaty podatku od wartości dodanej jest nabywca towaru lub usługobiorca i faktura dokumentująca te czynności nie jest wystawiana przez tego nabywcę lub usługobiorcę w imieniu i na rzecz podatnika,
    2.  państwa trzeciego.

Stosownie do art. 106b ust. 1 pkt 1 ustawy – podatnik jest obowiązany wystawić fakturę dokumentującą sprzedaż, a także dostawę towarów i świadczenie usług, o których mowa w art. 106a pkt 2, dokonywane przez niego na rzecz innego podatnika podatku, podatku od wartości dodanej lub podatku o podobnym charakterze lub na rzecz osoby prawnej niebędącej podatnikiem.

W myśl art. 106e ust. 1 pkt 1-18 ustawy – faktura powinna zawierać:

1.  datę wystawienia;
2.  kolejny numer nadany w ramach jednej lub więcej serii, który w sposób jednoznaczny identyfikuje fakturę;
3.  imiona i nazwiska lub nazwy podatnika i nabywcy towarów lub usług oraz ich adresy;
4.  numer, za pomocą którego podatnik jest zidentyfikowany dla podatku, z zastrzeżeniem pkt 24 lit. a;
5.  numer, za pomocą którego nabywca towarów lub usług jest zidentyfikowany dla podatku lub podatku od wartości dodanej, pod którym otrzymał on towary lub usługi, z zastrzeżeniem pkt 24 lit. b;
6.  datę dokonania lub zakończenia dostawy towarów lub wykonania usługi lub datę otrzymania zapłaty, o której mowa w art. 106b ust. 1 pkt 4, o ile taka data jest określona i różni się od daty wystawienia faktury;
7.  nazwę (rodzaj) towaru lub usługi;
8.  miarę i ilość (liczbę) dostarczonych towarów lub zakres wykonanych usług;
9.  cenę jednostkową towaru lub usługi bez kwoty podatku (cenę jednostkową netto);
10.  kwoty wszelkich opustów lub obniżek cen, w tym w formie rabatu z tytułu wcześniejszej zapłaty, o ile nie zostały one uwzględnione w cenie jednostkowej netto;
11.  wartość dostarczonych towarów lub wykonanych usług, objętych transakcją, bez kwoty podatku (wartość sprzedaży netto);
12.  stawkę podatku;
13.  sumę wartości sprzedaży netto z podziałem na sprzedaż objętą poszczególnymi stawkami podatku i sprzedaż zwolnioną od podatku;
14.  kwotę podatku od sumy wartości sprzedaży netto, z podziałem na kwoty dotyczące poszczególnych stawek podatku;
15.  kwotę należności ogółem
16.  w przypadku dostawy towarów lub świadczenia usług, w odniesieniu do których obowiązek podatkowy powstaje zgodnie z art. 19a ust. 5 pkt 1 lub art. 21 ust. 1 – wyrazy „metoda kasowa”;
17.  w przypadku faktur, o których mowa w art. 106d ust. 1 – wyraz „samofakturowanie”;
18.  w przypadku dostawy towarów lub wykonania usługi, dla których obowiązanym do rozliczenia podatku, podatku od wartości dodanej lub podatku o podobnym charakterze jest nabywca towaru lub usługi – wyrazy „odwrotne obciążenie” (…).

W myśl art. 106e ust. 5 pkt 1 ustawy – faktura może nie zawierać w przypadku, o którym mowa w art. 106a pkt 2 lit. a – danych określonych w ust. 1 pkt 10 i 12-14.

Zatem w świetle przytoczonego wyżej art. 106e ust. 5 pkt 1 ustawy, jeśli miejscem świadczenia dostawy towarów lub świadczenia usług jest terytorium państwa członkowskiego inne niż terytorium kraju, a osobą zobowiązaną do zapłaty podatku od wartości dodanej jest nabywca towaru lub usługobiorca i faktura dokumentująca te czynności nie jest wystawiana przez tego nabywcę lub usługobiorcę w imieniu i na rzecz podatnika, faktura może nie zawierać:

1.  kwot wszelkich opustów lub obniżek cen, w tym w formie rabatu z tytułu wcześniejszej zapłaty, o ile nie zostały one uwzględnione w cenie jednostkowej netto,
2.  stawki podatku;
3.  sumy wartości sprzedaży netto z podziałem na sprzedaż objętą poszczególnymi stawkami podatku i sprzedaż zwolnioną od podatku;
4.  kwoty podatku, od sumy wartości sprzedaży netto, z podziałem na kwoty dotyczące poszczególnych stawek podatku.

Art. 106a ustawy nie przewiduje możliwości wystawienia faktury przez podatnika (Wnioskodawcę) z tytułu wykonania na rzecz innego polskiego podatnika (zleceniodawcę) usługi niepodlegającej opodatkowaniu na terytorium kraju (usługi związanej z nieruchomością na terytorium danego państwa Unii Europejskiej). W niniejszej sprawie nie ma zastosowania pkt 1 tego przepisu, ponieważ dokonane przez Zainteresowanego czynności nie spełniają definicji sprzedaży wskazanej w art. 2 pkt 22 ustawy. Ponadto, polski zleceniodawca, jako nabywca wykonywanej przez Wnioskodawcę usługi, nie jest zobowiązany do zapłaty podatku od wartości dodanej z tytułu jej nabycia na terytorium danego państwa Unii Europejskiej, zatem również art. 106a pkt 2 lit. a ustawy nie stanowi podstawy do wystawienia faktury przez Zainteresowanego.

W związku z powyższym należy stwierdzić, że Wnioskodawca postąpił nieprawidłowo wystawiając „polską” fakturę VAT, dokumentującą świadczoną przez niego na rzecz polskiego zleceniodawcy usługę polegającą na wykonaniu systemów niskoprądowych, której miejscem opodatkowania jest terytorium innego niż Polska państwa Unii Europejskiej.

Bez znaczenia w przedmiotowej sprawie pozostaje sposób udokumentowania oraz opodatkowania usługi wykonywanej przez zleceniodawcę na rzecz jego kontrahenta, ponieważ wykonywana przez Zainteresowanego usługa na rzecz polskiej firmy jest czynnością, która podlega odrębnemu opodatkowaniu i udokumentowaniu (to nie firma zagraniczna jest nabywcą usługi wykonywanej przez Wnioskodawcę).

Zainteresowany nie mógł zatem wystawić faktury na firmę polską z adnotacją, że zobowiązaną do rozliczenia podatku VAT jest firma zagraniczna. Ten sposób rozliczenia obowiązuje zleceniodawcę w stosunku do usługi świadczonej przez niego na rzecz kontrahenta zagranicznego. Zainteresowany zobowiązany jest natomiast do opodatkowania i udokumentowania wykonywanej przez siebie usługi – jako odrębnej czynności – wykonywanej na rzecz firmy polskiej.

Natomiast z powołanych przepisów ustawy w sposób jednoznaczny wynika, że przepisy dotyczące wystawiania faktur nie mają zastosowania w przypadku usługi związanej z nieruchomością (wykonanie systemów niskoprądowych) świadczonej przez Wnioskodawcę na rzecz zleceniodawcy (polskiej firmy).

Podsumowując, Zainteresowany nie powinien wystawiać faktury VAT dla swojego zleceniodawcy – polskiej firmy, ponieważ przepisy obowiązujące na terytorium kraju nie przewidują możliwości wystawienia faktury dla czynności będącej przedmiotem sprawy – usługa podlegająca opodatkowaniu poza terytorium kraju, świadczona na rzecz polskiej firmy.

W przedmiotowej sprawie o sposobie dokumentowania świadczonej przez Zainteresowanego usługi, decydują przepisy prawa obowiązujące na terytorium państwa Unii Europejskiej, na terytorium którego wykonywana przez niego usługa podlega opodatkowaniu.

W rozporządzeniu Ministra Finansów w sprawie wzorów deklaracji dla podatku od towarów i usług z dnia 18 marca 2013 r. (Dz. U. z 2013 r., poz. 394), określono wzór deklaracji podatkowych, jak też wyjaśniono w których pozycjach należy wykazać poszczególne wartości. Zgodnie z pkt 3 objaśnienia do deklaracji VAT-7, VAT 7K i VAT-7D – stanowiącym załącznik nr 4 do rozporządzenia – w poz. 11 wykazuje się dostawę towarów oraz świadczenie usług poza terytorium kraju, w stosunku do których przysługuje podatnikowi prawo do obniżenia kwoty podatku należnego, o którym mowa w art. 86 ust. 8 pkt 1 ustawy, lub prawo do zwrotu kwoty podatku naliczonego, o którym mowa w art. 87 ust. 5 ustawy. W pozycji tej nie uwzględnia się wartości dostaw towarów i świadczonych usług dokonywanych w ramach działalności gospodarczej zarejestrowanej poza terytorium kraju.

W związku z tym, że świadczona przez Zainteresowanego usługa podlega opodatkowaniu podatkiem od wartości dodanej na terytorium państwa Unii Europejskiej, na terytorium którego znajduje się dana nieruchomość i jest wykonywana w ramach działalności gospodarczej prowadzonej przez niego – Wnioskodawca nie powinien wykazywać świadczonej usługi w deklaracji podatkowej VAT-7.

Interpretacja dotyczy zaistniałego stanu faktycznego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia.

Tut. Organ informuje, że w niniejszej interpretacji załatwiono wniosek w części dotyczącej udokumentowania i wykazania usługi świadczonej przez Wnioskodawcę jako podwykonawcę polskiej firmy. Natomiast w kwestii dotyczącej obowiązku rejestracji i rozliczenia przez Wnioskodawcę usług związanych z wykonaniem systemów niskoprądowych poza granicami kraju, wydano odrębne rozstrzygnięcie z dnia 18 maja 2015 r. nr ILPP4/4512-1-62/15-3/BA.

Należy również zauważyć, że powołana przez Wnioskodawcę interpretacja indywidualna oraz postanowienia urzędów skarbowych są rozstrzygnięciami w indywidualnych sprawach, osadzonych w określonych stanach faktycznych i tylko do nich się zawężają, w związku z tym nie mają mocy powszechnie obowiązującego prawa.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu, ul. Św. Mikołaja 78/79, 50-126 Wrocław, po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację – w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. z 2012 r., poz. 270, z późn. zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy).

Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy), na adres: Izba Skarbowa w Poznaniu, Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Lesznie, ul. Dekana 6, 64-100 Leszno.