Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0114-KDIP3-1.4011.34.2025.3.PT
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-03-31
Teza: Brak zobowiązania do uiszczenia zaliczek na podatek
dochodowy od osób fizycznych dla spółki przejmującej od
wypłaconych ekwiwalentów za zaległe urlopy przejętych
pracowników z uwagi m.in. na fakt, że podmiot przejmowany
dokonał faktycznej wypłaty przedmiotowych wynagrodzeń
oraz zobowiązał się do rozliczenia z pracownikami wszelkich
świadczeń z tytułu stosunku pracy.
Słowa kluczowe: pobór-pobór podatku
pracownik
spółki-przejęcie spółki
sukcesja
zaliczka-zaliczka na podatek
Zagadnienia: Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Pobór podatku lub zaliczek na podatek przez płatników.
Przepisy: [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 7-art. 38-ust. 1
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 7-art. 38-ust. 1a

## Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

Szanowni Państwo,

    stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego
    stanu faktycznego w podatku dochodowym od osób fizycznych jest prawidłowe.

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

16 stycznia 2025 r. wpłynął Państwa wniosek z 6 grudnia 2024 r. o wydanie interpretacji
    indywidualnej. Uzupełnili go Państwo pismem z dnia 21 lutego 2025 r . (data wpływu 21
    lutego 2025 r.) i z dnia 27 marca 2025 r. (data wpływu 27 marca 2025 r.).
    Treść wniosku jest następująca:
    Opis stanu faktycznego
    Spółka od dnia 30 sierpnia 2001 r. prowadzi działalność gospodarczą zarejestrowaną w
    Krajowym Rejestrze Sądowym, której przedmiotem jest m.in. sprzedaż sprzętu
    akwarystycznego oraz prowadzenie sklepów zoologicznych oferujących szeroki
    asortyment produktów dla zwierząt.
    Wnioskodawca posiada nieograniczony obowiązek podatkowy na terytorium RP.
                    1Wnioskodawca w trybie art. 23 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. Kodeks pracy przejął
    pracowników wraz z przedsiębiorstwami spółek A. s.c. z siedzibą w (...) (NIP:(...)) B. s.c. z
    siedzibą w (...) (NIP: (...)) (dalej łącznie: „C.”) na mocy umowy sprzedaży zorganizowanej
    części przedsiębiorstwa (dalej: ZCP) z dnia 19 lipca 2024 r.
    Przedmiotem umowy były sklepy akwarystyczne w różnych miejscach Polski, stąd skutek
    w postaci przejścia zakładów pracy następował w różnych momentach w sierpniu i
    wrześniu 2024 r.
    Wszyscy pracownicy C. zostali przejęci przez D. i zarejestrowani w Zakładzie Ubezpieczeń
    Społecznych jako pracownicy D. Elementem rozmów z pracownikami w związku z
    nabyciem sklepów przez D. było zakończenie umów o pracę z uwagi na zmianę sposobu
    prowadzenia sklepów, o czym wiedział również podmiot C.
    D. oraz C. ustalili, że C. dokona rozliczenia z pracownikami wszelkich świadczeń z tytułu
    stosunku pracy, dlatego też na podstawie aneksu z dnia 20 września 2024 r.
    postanowiono, że C. jako zbywca zorganizowanych części przedsiębiorstwa zobowiązują
    się do wypłaty ekwiwalentu za zaległe urlopy wypoczynkowe pracownikom przejętym
    przez D. Powyższe zobowiązanie zaktualizowane zostało wobec pracowników, którzy
    zakończyli we wrześniu 2024 r. stosunek pracy.
    W dniu 24 września 2024 r. C. wykonało przelewy na rzecz pracowników w zakresie
    ekwiwalentu za niewykorzystany urlop. Jednocześnie, C. nie dokonało rozliczeń z Urzędem
    Skarbowym w zakresie wypłaconych świadczeń pracownikom, a także nie sporządzili list
    płac zgodnie z rzeczywistymi wypłatami na rzecz pracowników, którzy przeszli wraz
    zakładem pracy na D.
    D. w swojej korespondencji kierowanej do C. wzywała spółki i wspólników do dostarczenia
    poprawionych list płac ww. pracowników, skorygowanych deklaracji oraz do uiszczenia
    należnych zaliczek do US. C. do dzisiaj nie wywiązał się jednak z powyższych obowiązków i
    oświadczył, że nie zamierza dokonać tych rozliczeń, skoro pracownicy podlegają
    zatrudnieniu w przedsiębiorstwie Wnioskodawcy.
    W przedstawionym stanie faktycznym mamy zatem do czynienia z faktyczną wypłatą
    świadczeń na rzecz pracowników we wrześniu 2024 r. (wypłaty dokonane przez C.), od
    których nie zostały odprowadzone należne zaliczki na podatek dochodowy. W dniu
    wypłaty przez C. ww. świadczeń, pracownicy byli już zarejestrowani w D.
    W związku z powyższym, Wnioskodawca powziął wątpliwość, czy D. Sp. z o.o. - w powstałej
    sytuacji – zobowiązana jest do naliczenia i odprowadzenia zaliczek na podatek dochodowy

    od świadczeń wypłaconych w dniu 24 września 2024 r. pracownikom przejętym przez D. w
          1trybie art. 23 Kodeksu pracy od C., a które to świadczenia zostały faktycznie wypłacone
    przez C.
    Uzupełnienie opisu stanu faktycznego
    Wnioskodawca wyjaśnia, że w trybie art. 231 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. Kodeks
    pracy przejął pracowników wraz z przedsiębiorstwami spółek A. s.c. z siedzibą w (...) (NIP:
    (...)) oraz B. s.c. z siedzibą w (...) (NIP: (...)) na mocy umowy sprzedaży zorganizowanej
    części przedsiębiorstwa (dalej: „ZCP”). W tym miejscu należy podkreślić, że zbycie
    przedsiębiorstwa lub ZCP – zarówno w drodze sprzedaży, jak i aportu – nie skutkuje
    sukcesją praw i obowiązków wchodzących w skład tego przedsiębiorstwa lub ZCP. Zgodnie
    z powyższym właściwe jest przyjęcie, że w wyniku zakupu zorganizowanej części
    przedsiębiorstwa od spółek A. s.c. oraz B. s.c. nie wystąpiła sukcesja podatkowa, o której
    mowa w art. 93 i 93a ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z
    2025 r., poz. 111).
    Spółki A. s.c. oraz B. s.c. figurują w Centralnej Ewidencji i Informacji Działalności
    Gospodarczej jako podmioty, w których zawieszono wykonywanie działalności
    gospodarczej z dniem 31 października 2024 r.

## Pytanie

Czy prawidłowe jest stanowisko Wnioskodawcy, zgodnie z którym D. Sp. z o.o. nie jest
    zobowiązana do uiszczenia zaliczek na podatek dochodowy od osób fizycznych od
    wypłaconych ekwiwalentów za zaległe urlopy przejętych pracowników z uwagi m.in. na
    fakt, że podmiot przejmowany dokonał faktycznej wypłaty przedmiotowych wynagrodzeń
    oraz zobowiązał się do rozliczenia z pracownikami wszelkich świadczeń z tytułu stosunku
    pracy?
    Państwa stanowisko w sprawie
    W ocenie Wnioskodawcy – D. Sp. z o.o. – prawidłowe jest stanowisko, zgodnie z którym
    Spółka nie jest zobowiązana do uiszczenia zaliczek na podatek dochodowy od osób
    fizycznych (PIT) od wypłaconego ekwiwalentu za zaległy urlop przejętych pracowników.
    Zgodnie z art. 32 ust. 1 ustawy o PIT zakłady pracy będące osobami fizycznymi, osobami
    prawnymi oraz jednostkami organizacyjnymi nieposiadającymi osobowości prawnej są
    obowiązane jako płatnicy obliczać i pobierać w ciągu roku zaliczki na podatek dochodowy
    od osób, które uzyskują od tych zakładów przychody ze stosunku służbowego, stosunku
    pracy, z pracy nakładczej lub ze spółdzielczego stosunku pracy, z zasiłków pieniężnych z
    ubezpieczenia społecznego wypłacanych przez zakłady pracy lub z tytułu udziału w
    nadwyżce bilansowej wypłacanej w spółdzielniach pracy.
    Ponadto, na podstawie art. 38 ust. 1 ustawy o PIT płatnicy – co do zasady – przekazują
    kwoty pobranych zaliczek na podatek w terminie do 20 dnia miesiąca następującego po
    miesiącu, w którym pobrano zaliczki, na rachunek urzędu skarbowego, przy pomocy
    którego naczelnik urzędu skarbowego właściwy według miejsca zamieszkania płatnika
    wykonuje swoje zadania, a jeżeli płatnik nie jest osobą fizyczną, według siedziby bądź
    miejsca prowadzenia działalności, gdy płatnik nie posiada siedziby.
    Na potrzeby niniejszych rozważań należy również przypomnieć, że w razie przejścia
    zakładu pracy lub jego części na innego pracodawcę staje się on z mocy prawa stroną w
                            1dotychczasowych stosunkach pracy (art. 23 ust. 1 Kodeksu pracy).
    Odnosząc się do powyższych przepisów należy wskazać, że ekwiwalent za
    niewykorzystany urlop dotyczył okresu, w którym płatnikiem był wyłącznie podmiot
    wypłacający świadczenie z tego tytułu. Dodatkowo mając na uwadze, że zakłady pracy są
    obowiązane jako płatnicy obliczać i pobierać w ciągu roku zaliczki na podatek dochodowy

    od osób, które uzyskują od tego zakładu przychody ze stosunku pracy warto podkreślić, że
    ekwiwalent powstał z tytułu stosunku pracy w okresie, w którym płatnikiem był wyłącznie
    podmiot wypłacający.
    Brak faktycznej wypłaty należności (ekwiwalentu) przez D. Sp. z o.o.
    Zgodnie z przedstawionym stanem faktycznym, wypłaty przedmiotowego ekwiwalentu za
    niewykorzystany urlop dokonał podmiot C. To C. było podmiotem, który wypłacił
    wynagrodzenie pracownikom, a tym samym legitymował się statusem płatnika w
    rozumieniu obowiązujących przepisów ustawy o podatku dochodowym od osób
    fizycznych. W konsekwencji, skoro D. Sp. z o.o. nie dokonała wypłaty świadczenia, nie ciąży
    na niej obowiązek obliczenia, pobrania i odprowadzenia zaliczek na podatek dochodowy
    od osób fizycznych.
    Wnioskodawca jako podmiot niezobowiązany do odprowadzenia zaliczek na podatek
    dochodowy od osób fizycznych.
    Ponadto, z okoliczności sprawy wynika, że Spółka C. zobowiązała się do rozliczenia z
    pracownikami wszelkich świadczeń wynikających ze stosunku pracy, w tym również
    ekwiwalentu za zaległy urlop. Obowiązki płatnika spoczywają na podmiocie, który
    faktycznie dokonuje wypłaty należności ze stosunku pracy lub pozostających w związku z
    nim. W tym przypadku takim podmiotem pozostaje podmiot wypłacający, a nie
    Wnioskodawca.
    W ocenie Wnioskodawcy, analiza przepisów ustawy o podatku dochodowym od osób
    fizycznych nie uzasadnia przeniesienia obowiązków płatnika w zakresie zaliczek na
    podatek dochodowy na podmiot przejmujący pracowników w sytuacji, gdy to inny
    podmiot dokonał wypłaty świadczenia.
    Podsumowując oraz mając na uwadze powyższe argumenty, Wnioskodawca stoi na
    stanowisku, że D. Sp. z o.o. nie jest zobowiązana do uiszczenia zaliczek na podatek
    dochodowy od osób fizycznych od wypłaconego ekwiwalentu za zaległy urlop przejętych
    pracowników, ponieważ faktycznej wypłaty dokonał inny podmiot, podmiot przejmowany
    zobowiązał się do rozliczenia wszelkich świadczeń ze stosunku pracy, a tym samym brak
    jest podstaw do przypisania obowiązków płatnika D. Sp. z o.o. w opisanej sytuacji. Finalnie
    należy również podkreślić, że Wnioskodawca nie ma możliwości uzyskania list płac na
    podstawie, których dokonano wypłat ekwiwalentów przejętym pracownikom.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest prawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób
    fizycznych (t. j. Dz.U. z 2025 r. poz. 163):
      Opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z
      wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od
      których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.
    W myśl art. 11 ust. 1 ww. ustawy:
      Przychodami, z zastrzeżeniem art. 14-15, art. 17 ust. 1 pkt 6, 9, 10 w zakresie
      realizacji praw wynikających z pochodnych instrumentów finansowych, pkt 11, art.
      19, art. 25b, art. 30ca, art. 30da i art. 30f, są otrzymane lub postawione do dyspozycji
      podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość
      otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń.
    Przepis art. 10 ust. 1 pkt 1 ww. ustawy stanowi, że:
      Źródłami przychodów są stosunek służbowy, stosunek pracy, w tym spółdzielczy
      stosunek pracy, członkostwo w rolniczej spółdzielni produkcyjnej lub innej spółdzielni
      zajmującej się produkcją rolną, praca nakładcza, emerytura lub renta.

    Stosownie do art. 12 ust. 1 ww. ustawy:
      Za przychody ze stosunku służbowego, stosunku pracy, pracy nakładczej oraz
      spółdzielczego stosunku pracy uważa się wszelkiego rodzaju wypłaty pieniężne oraz
      wartość pieniężną świadczeń w naturze bądź ich ekwiwalenty, bez względu na źródło
      finansowania tych wypłat i świadczeń, a w szczególności: wynagrodzenia zasadnicze,
      wynagrodzenia za godziny nadliczbowe, różnego rodzaju dodatki, nagrody,
      ekwiwalenty za niewykorzystany urlop i wszelkie inne kwoty niezależnie od tego, czy
      ich wysokość została z góry ustalona, a ponadto świadczenia pieniężne ponoszone za
      pracownika, jak również wartość innych nieodpłatnych świadczeń lub świadczeń
      częściowo odpłatnych.
    Użyte w art. 12 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych sformułowanie
    „w szczególności” oznacza, że wymienione kategorie przychodów stanowią katalog
    otwarty. Przychodem ze stosunku pracy i stosunków pokrewnych są więc wszelkiego
    rodzaju wypłaty i świadczenia skutkujące u podatnika powstaniem przysporzenia
    majątkowego, mające źródło w łączącym pracownika z pracodawcą stosunku pracy lub
    stosunku pokrewnym. Ponadto treść tego przepisu wskazuje, że do przychodów
    pracownika zaliczyć należy właściwie wszystkie otrzymane przez niego świadczenia od
    pracodawcy. Są nimi bowiem nie tylko wynagrodzenia, czyli świadczenia wprost
    wynikające z zawartej umowy o pracę, ale również wszystkie inne przychody
    (świadczenia), niezależnie od podstawy ich wypłaty, jeżeli w jakikolwiek sposób wiążą się z
    faktem wykonywania pracy. Oznacza to, że do przychodów pracownika ustawodawca
    zaliczył nie tylko pieniądze, ale także wartość świadczeń w naturze, czy świadczeń
    nieodpłatnych otrzymanych od pracodawcy.
    Zgodnie z art. 32 ww. ustawy:
      Zakłady pracy będące osobami fizycznymi, osobami prawnymi oraz jednostkami
      organizacyjnymi nieposiadającymi osobowości prawnej są obowiązane jako płatnicy
      obliczać i pobierać w ciągu roku zaliczki na podatek dochodowy od osób, które
      uzyskują od tych zakładów przychody ze stosunku służbowego, stosunku pracy, z
      pracy nakładczej lub ze spółdzielczego stosunku pracy, z zasiłków pieniężnych z
      ubezpieczenia społecznego wypłacanych przez zakłady pracy lub z tytułu udziału w
      nadwyżce bilansowej wypłacanej w spółdzielniach pracy.
    Według art. 38 ust. 1 ustawy:
      Płatnicy, o których mowa w art. 32-35, przekazują, z zastrzeżeniem ust. 2 i 2a, kwoty
      pobranych zaliczek na podatek w terminie do 20 dnia miesiąca następującego po
      miesiącu, w którym pobrano zaliczki, na rachunek urzędu skarbowego, przy pomocy
      którego naczelnik urzędu skarbowego właściwy według miejsca zamieszkania
      płatnika wykonuje swoje zadania, a jeżeli płatnik nie jest osobą fizyczną, według
      siedziby bądź miejsca prowadzenia działalności, gdy płatnik nie posiada siedziby.
      Jeżeli między kwotą potrąconego podatku a kwotą wpłaconego podatku występuje
      różnica, należy ją wyjaśnić w deklaracji, o której mowa w ust. 1a.
    Na podstawie art. 38 ust. 1a tej ustawy:
      W terminie do końca stycznia roku następującego po roku podatkowym płatnicy, o
      których mowa w art. 32-35, są obowiązani przesłać do urzędu skarbowego, przy
      pomocy którego naczelnik urzędu skarbowego właściwy według miejsca
      zamieszkania płatnika wykonuje swoje zadania, a jeżeli płatnik nie jest osobą
      fizyczną, według siedziby bądź miejsca prowadzenia działalności, gdy płatnik nie
      posiada siedziby, roczną deklarację, według ustalonego wzoru.
    Zgodnie z przepisem art. 8 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t. j. Dz.
    U. z 2025 r. poz. 111 ):
      Płatnikiem jest osoba fizyczna, osoba prawna lub jednostka organizacyjna niemająca
      osobowości prawnej, obowiązana na podstawie przepisów prawa podatkowego do

      obliczenia i pobrania od podatnika podatku i wpłacenia go we właściwym terminie
      organowi podatkowemu.
    Jak wynika z opisu stanu faktycznego przejęli Państwo pracowników wraz z
    przedsiębiorstwami spółek A. s.c. oraz B. s.c. na mocy umowy sprzedaży zorganizowanej
    części przedsiębiorstwa z dnia 19 lipca 2024 r. W wyniku zakupu zorganizowanej części
    przedsiębiorstwa od spółek A. s.c. oraz B. s.c. nie wystąpiła sukcesja podatkowa, o której
    mowa w art. 93 i 93a Ordynacji podatkowej. W dniu 24 września 2024 r. C. wykonało
    przelewy na rzecz pracowników w zakresie ekwiwalentu za niewykorzystany urlop.
    Jednocześnie, C. nie dokonała rozliczeń z Urzędem Skarbowym w zakresie wypłaconych
    świadczeń pracownikom, a także nie sporządziła list płac zgodnie z rzeczywistymi
    wypłatami na rzecz pracowników, którzy przeszli wraz zakładem pracy na Państwa. C. do
    dzisiaj nie wywiązał się jednak z powyższych obowiązków i oświadczył, że nie zamierza
    dokonać tych rozliczeń, skoro pracownicy podlegają zatrudnieniu w Państwa
    przedsiębiorstwie.
    W przedstawionym stanie faktycznym mamy zatem do czynienia z faktyczną wypłatą
    świadczeń na rzecz pracowników we wrześniu 2024 r. (wypłaty dokonane przez C.), od
    których nie zostały odprowadzone należne zaliczki na podatek dochodowy. W dniu
    wypłaty przez C. ww. świadczeń, pracownicy byli już zarejestrowani u Państwa. W związku
    z powyższym powzięli Państwo wątpliwość, czy w powstałej sytuacji zobowiązani są
    Państwo do naliczenia i odprowadzenia zaliczek na podatek dochodowy od świadczeń
    wypłaconych w dniu 24 września 2024 r. pracownikom przejętym przez Państwa w trybie
    art. 231 Kodeksu pracy od C., a które to świadczenia zostały faktycznie wypłacone przez C.
            1Zgodnie z art. 23 § 1 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. Kodeks pracy (t. j. Dz. U. z 2025 r.
    poz. 277) wynika, że:
      W razie przejścia zakładu pracy lub jego części na innego pracodawcę staje się on z
      mocy prawa stroną w dotychczasowych stosunkach pracy, z zastrzeżeniem
      przepisów § 5.
    Artykuł ten przyjmuje konstrukcję automatycznego wejścia w stosunek pracy po stronie
    jednego zakładu pracy w miejsce drugiego, czyli wprowadza swoistą sukcesję uniwersalną
    w płaszczyźnie stosunków pracy. Opiera się ona przy tym na założeniu, że stosunek pracy
    w ogóle nie zostaje rozwiązany mimo przekształceń podmiotowych.
    Natomiast kwestie związane z odpowiedzialnością płatnika reguluje art. 30 Ordynacji
    podatkowej. Zgodnie z art. 30 § 1 ww. ustawy:
      Płatnik, który nie wykonał obowiązków określonych w art. 8, odpowiada za podatek
      niepobrany lub podatek pobrany a niewpłacony.
    Stosownie natomiast do art. 30 § 3 ww. ustawy:
      Płatnik lub inkasent odpowiada za należności wymienione w § 1 lub 2 całym swoim
      majątkiem.
    Zgodnie z art. 93 § 1 ww. ustawy:
      Osoba prawna lub spółka komandytowo-akcyjna zawiązane (powstałe) w wyniku
      łączenia się:
      1) osób prawnych,
      2) osobowych spółek handlowych,
      3) osobowych i kapitałowych spółek handlowych
      - wstępują we wszelkie przewidziane w przepisach prawa podatkowego prawa i
      obowiązki każdej z łączących się osób lub spółek.
    Zgodnie z art. 93 § 2 Ordynacji podatkowej:

      Przepis § 1 stosuje się odpowiednio do osoby prawnej i spółki komandytowo-
      akcyjnej łączących się przez przejęcie:
      1) innej osoby prawnej (osób prawnych);
      2) osobowej spółki handlowej (osobowych spółek handlowych).
    Stosownie do art. 93a § 1 tej ustawy:
      Osoba prawna zawiązana (powstała) w wyniku:
      1) przekształcenia innej osoby prawnej,
      2) przekształcenia spółki niemającej osobowości prawnej
      - wstępuje we wszelkie przewidziane w przepisach prawa podatkowego prawa i
      obowiązki przekształcanej osoby lub spółki.
    W myśl art. 93a § 2 ustawy Ordynacja podatkowa:
      Przepis § 1 stosuje się odpowiednio do:
      1) osobowej spółki handlowej zawiązanej (powstałej) w wyniku przekształcenia:
      a) innej spółki niemającej osobowości prawnej,
      b) spółki kapitałowej;
      2) (uchylony);
      3) stowarzyszenia utworzonego w wyniku przekształcenia stowarzyszenia zwykłego.
    Zgodnie z art. 93c §1 tej ustawy:
      Osoby prawne lub spółki komandytowo-akcyjne przejmujące albo osoby prawne lub
      spółki komandytowo-akcyjne powstałe w wyniku podziału wstępują, z dniem
      podziału albo z dniem wydzielenia albo z dniem wyodrębnienia, we wszelkie
      przewidziane w przepisach prawa podatkowego prawa i obowiązki osoby prawnej
      lub spółki komandytowo-akcyjnej dzielonej pozostające w związku z przydzielonymi
      im w planie podziału składnikami majątku.
    Z ww. przepisów wynika, że co do zasady podmioty enumeratywnie wskazane
    odpowiadają za zobowiązania podatkowe innego podmiotu i wstępują we wszelkie
    przewidziane w przepisach prawa podatkowego prawa i obowiązki podmiotu
    przekształconego, w tym obowiązki płatnika, o których mowa w rozdziale 7 ustawy o
    podatku dochodowym od osób fizycznych, tj. m.in. obowiązki wskazane w art. 32, art. 38
    tej ustawy.
    Zatem nie w każdej sytuacji nowy pracodawca, który wchodzi w miejsce dotychczasowego
    odpowiada własnym majątkiem za niedopełnienie obowiązków wpłacenia zaliczek na
    podatek dochodowy w odpowiedniej wysokości oraz za nieprawidłowo sporządzone
    informacje i deklaracje podatkowe. Gdy sukcesja następuje tylko na płaszczyźnie stosunku
                1 pracy - zgodnie z art. 23Kodeksu pracy - każdy z pracodawców powinien ponosić
    odpowiedzialność jedynie za te obowiązki, do których wykonania był zobowiązany na
    mocy ustaw podatkowych.
    Skoro w związku z umową zakupu zorganizowanej części przedsiębiorstwa nie wystąpiła
    sukcesja podatkowa, o której mowa w art. 93 i 93a Ordynacji podatkowej, nie byli Państwo
    zobowiązani do uiszczenia zaliczek na podatek dochodowy od osób fizycznych od
    wypłaconych przez C. ekwiwalentów za zaległe urlopy przejętych pracowników.
    Wobec powyższego Państwa stanowisko należało uznać za prawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia

    Interpretacja dotyczy zaistniałego stanu faktycznego przedstawionego przez Państwa i
    stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    · Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy
      z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111).
      Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie
      zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego oraz zdarzenia przyszłego. Z funkcji
      ochronnej będą mogli skorzystać Ci z Państwa, którzy zastosują się do interpretacji.
    · Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
      z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    · Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego
    Sądu Administracyjnego w (...). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje
    ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
    (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”). Skargę do Sądu wnosi się za
    pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie
    trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):
    · w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
    · w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP
      (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.