Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0111-KDIB1-1.4010.179.2021.11.BK
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-01-10
Teza: Dotyczy możliwości dokonania korekty zeznania przez Bank w
związku z zapłatą składki na pokrycie funduszu pomocowego.
Słowa kluczowe: banki
korekta-korekta zeznania
koszt-koszty uzyskania przychodów
Zagadnienia: Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 3. Koszty uzyskania przychodów-Ogólna zasada
zaliczania wydatków do kosztów uzyskania przychodów
Przepisy: [CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 3-art. 15-ust. 1

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

19 kwietnia 2021 r. wpłynął Państwa wniosek z tego samego dnia o wydanie interpretacji
    indywidualnej.
    Treść wniosku jest następująca:
    Opis stanu faktycznego
    W dniu 6 grudnia 2018 roku Wnioskodawca, zwany dalej „Bankiem”, został członkiem
    Spółdzielni Systemu Ochrony BPS, na podstawie Umowy Systemu Ochrony Zrzeszenia
    BPS, zwanej dalej „Umową”. Umowa zawarta na podstawie przepisów Ustawy z dnia 7
    grudnia 2000 roku o funkcjonowaniu banków spółdzielczych, ich zrzeszaniu się i bankach
    zrzeszających, zwanej dalej „Ustawą”. Podstawą utworzenia systemów ochrony
    instytucjonalnej było Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego nr 575/2013 (CRR) i
    Ustawa o funkcjonowaniu banków spółdzielczych, ich zrzeszaniu się i bankach
    zrzeszających. Przepisy Ustawy oraz zapisy Umowy zobowiązują Bank, z tytułu
    uczestnictwa w Systemie Ochrony, do ponoszenia różnego rodzaju wydatków, w tym
    wydatków na fundusz pomocowy utworzony zgodnie z przepisem art. 22g Ustawy o
    Bankowym Funduszu Gwarancyjnym, systemie gwarantowania depozytów oraz
    przymusowej restrukturyzacji (Dz.U. z 2016 roku poz. 996) (winno być: ustawy z dnia 7
    grudnia 2000 r. o funkcjonowaniu banków spółdzielczych, ich zrzeszaniu się i bankach
    zrzeszających – Dz.U. z 2021 r. poz. 102 ze zm.). W latach 2019-2020 Bank ponosił wydatki
    z tytułu uczestnictwa w Systemie Ochrony na fundusz pomocowy utworzony zgodnie z
    przepisem art. 22g Ustawy o Bankowym Funduszu Gwarancyjnym, systemie
    gwarantowania depozytów oraz przymusowej restrukturyzacji i zaklasyfikował je do
    kosztów nie podatkowych (NKUP). W przedmiocie klasyfikacji podatkowej ww. kosztów
    Naczelny Sąd Administracyjny w dniu 13 lutego 2020 roku wydał wyrok II FSK 721/18,
    wskazujący, że banki mogą uznać wydatki z tytułu składki na pokrycie funduszu
    pomocowego za koszt uzyskania przychodu.
    W 2021 roku Bank zapłacił odsetki za opóźnienie w płatności zobowiązania podatkowego
    za miesiąc grudzień 2020 roku.
    Zgodnie z art. 25 ust. 1 – 1a Ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych z dnia 15
    lutego 1992 roku, podatnicy są obowiązani wpłacać na rachunek urzędu skarbowego
    zaliczki miesięczne w wysokości różnicy pomiędzy podatkiem należnym od dochodu
    osiągniętego od początku roku podatkowego a sumą zaliczek należnych za poprzednie
    miesiące. Zaliczki miesięczne, podatnik wpłaca w terminie do 20 dnia każdego miesiąca za
    miesiąc poprzedni. Zaliczka została zapłacona przez Bank w dniu 19 marca 2021 roku.
    Pytania
    1) Czy w oparciu o Wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 lutego 2020 roku
    sygn. akt II FSK 721/18 Bank może dokonać korekty zeznania podatkowego (CIT-8) za
    rok 2019 i za rok 2020, polegającej na uznaniu wydatków z tytułu składki na pokrycie
    funduszu pomocowego za koszt uzyskania przychodu?

    2) Czy Bank może dokonać korekty odsetek zapłaconych za opóźnienie płatności
    zobowiązania podatkowego za grudzień 2020 roku w związku z przeprowadzeniem
    korekty, o której mowa
    w pkt 1 i powstałej nadpłaty podatku, która będzie dotyczyła lat minionych tj. 2019-
    2020?
    Państwa stanowisko w sprawie
    Ad.1. Zdaniem Wnioskodawcy, Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem wydanym 13
    lutego 2020 roku, w sprawie o sygnaturze akt II FSK 721/18, oddalił skargę kasacyjną
    Krajowej Izby Skarbowej na wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu,
    który uznał składki na fundusz pomocowy systemów ochrony instytucjonalnej za koszt
    uzyskania przychodu. Analogiczny wyrok dotyczący składek na koszty funkcjonowania
    jednostek zarządzających systemami ochrony instytucjonalnej, Naczelny Sąd
    Administracyjny wydał w dniu 22 października 2019 roku, w sprawie o sygnaturze akt II
    FSK 3678/17. Przyczyną wyroków wydanych zarówno przez Wojewódzki Sąd w Poznaniu
    jak i Naczelny Sąd Administracyjny, były interpretacje indywidualne, wydane przez
    Dyrektora Izby Skarbowej w Poznaniu, który wówczas posiadał kompetencje do
    wydawania interpretacji. Interpretacje te wskazywały, iż stanowisko wnioskujących
    banków, było rozpatrzone negatywnie, a składki na systemy ochrony instytucjonalnej nie
    stanowią kosztu uzyskania przychodu. Ze stanowiskiem tym nie zgodził się Wojewódzki
    Sąd Administracyjny w Poznaniu, w sprawach o sygnaturach akt I SA/Po 247/17 oraz I SA
    Po 723/17. Sąd wskazał m.in., że potrzeba utworzenia systemów ochrony instytucjonalnej
    była efektem zmian w prawodawstwie unijnym, wprowadzającym nowe wymogi wobec
    sektora bankowego, w tym sektora bankowości spółdzielczej.
    W ocenie sądu obowiązek spełnienia nowych wymogów spowodował konieczność
    przystępowania banków do systemu ochrony instytucjonalnych. W związku z tym koszty
    te stanowią koszty uzyskania przychodu jako koszty ponoszone w celu zachowania lub
    zabezpieczenia przychodów. Mimo przedstawionej argumentacji Szef Krajowej
    Administracji Skarbowej złożył skargę kasacyjną, podtrzymując swoje stanowisko,
    wskazujące, że składki te nie są kosztami uzyskania przychodu. Ze stanowiskiem tym nie
    zgodził się Naczelny Sąd Administracyjny, który w pełni podzielił poglądy Wojewódzkiego
    Sądu Administracyjnego w Poznaniu i oddalił skargę kasacyjną. Również Wojewódzki Sąd
    Administracyjny w Poznaniu wyrokiem z dnia 23 listopada 2017 roku w sprawie I SA/Po
    723/17 uchylił niekorzystną dla sektora bankowości spółdzielczej indywidualną
    interpretacji prawa podatkowego, w przedmiocie możliwości zaliczania przez Bank do
    kosztów uzyskania przychodu wpłat na fundusz pomocowy utworzony zgodnie z
    przepisami art. 22g ust. 1 ustawy z dnia 7 grudnia 2000 r. o funkcjonowaniu banków
    spółdzielczych, ich zrzeszaniu się i bankach zrzeszających (Dz.U. z 2021 r. poz. 102 ze
    zm.). WSA w Poznaniu odnosząc się do skargi wniesionej przez Bank Spółdzielczy będący
    uczestnikiem Spółdzielczego Systemu Ochrony nie podzielił argumentacji organu
    podatkowego i uchylił Indywidualną Interpretacją wydaną przez Ministra Rozwoju i
    Finansów. Sąd uznając zasadność zaliczania do kosztów uzyskania przychodów wpłat
    składek na fundusz pomocowy, uznał że wpłaty te spełniają przesłanki z art. 15 ust. 1
    ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (Dz. U. z 2020
    r., poz. 1406, ze zm.; dalej: „u.p.d.o.p.”) mają ścisły związek z prowadzoną działalnością
    Banków i są ponoszone zarówno w celu zabezpieczenia przychodów, jak i pośrednio w
    celu jego osiągnięcia. W ocenie Sądu wydatek ten jest uzasadniony, niezbędny dla
    funkcjonowania podmiotu, w celu zachowania lub zabezpieczenia źródła przychodu. Tym
    samym Sąd w pełni podzielił stanowisko wyrażone już we wcześniejszym wyroku NSA z

    dnia 30 marca 2017 r. sygn. akt II FSK 510/15 odnoszącym się do zasadności zaliczania do
    kosztów uzyskania przychodów składek na pokrycie kosztów funkcjonowania jednostek
    zarządzających Systemami Ochrony.
    Sąd wskazał, że przez koszty zabezpieczenia albo zachowania źródła przychodów należy
    rozumieć koszty – inne niż bezpośrednio poniesione w celu uzyskania przychodów -
    wydatkowane w celu zagwarantowania ciągłości funkcjonowania źródła przychodów, tak
    aby źródło to przynosiło przychody w przyszłości, w tym także wydatki ponoszone na
    prawną organizację źródła przychodu. W ocenie sądu uznanie wydatku za koszt
    uzyskania przychodu nie jest preferencją podatkową, a elementem konstrukcji tego
    podatku, zaś kwalifikacja wydatku opiera się na obiektywnej ocenie, czy wydatek może
    przyczynić się do realizacji pożądanego celu.
    Banki, które nie spełniają wymogu pokrycia płynności krótkoterminowej, są obowiązane
    do przystąpienia do systemu ochrony, natomiast udział ten wiąże się z ponoszeniem
    wydatków na funkcjonowanie jednostki zarządzającej (w tym, jak należy rozumieć z
    wyroku, tworzonego w niej funduszu pomocowego). Dokonując oceny, czy określony
    wydatek jest kosztem uzyskania przychodu w świetle regulacji zawartej w art. 15 ust. 1 u.
    p.d.o.p. należy uwzględnić, czy zachowania podatnika podejmującego decyzję o
    poniesieniu danego wydatku było racjonalnie uzasadnione i czy celem tej decyzji był cel
    określony w art. 15 ust. 1 u.p.d.o.p.
    W ocenie Sądu wydatek na pokrycie kosztów funkcjonowania jednostki zarządzającej jest
    racjonalnie uzasadniony, ponieważ jest niezbędny do prowadzenia przez wnioskodawcę
    w danych warunkach działalności bankowej. Uznając powyższe argumenty zawarte w
    przytoczonym wyroku NSA z 30 marca 2017 r., WSA w Poznaniu uznał, że z
    przedstawionego we wniosku stanowiska Banku, wynikał związek ponoszonych składek
    zarówno w celu zabezpieczenia przychodów, jak i pośrednio w celu jego osiągnięcia. Sąd
    w dalszej części uzasadnienia, odrzucił także stwierdzenie organu wydającego
    Indywidualną Interpretacje, że cel wskazany przez ustawodawcę jako osiągnięcie
    przychodów lub zabezpieczenie albo zachowanie źródła przychodów poprzez
    konieczność poniesienia przez Bank wydatku z tytułu zapłaconej składki na część
    składkową Funduszu Pomocowego, nie może być osiągnięty. Sąd odnosząc się do tego
    stanowiska podkreśla, że użycie w art. 15 ust. 1 u.p.d.o.p. zwrotu "w celu" oznacza, że nie
    zawsze wydatek przynieść musi skutek w postaci osiągnięcia przychodu, zachowania lub
    zabezpieczenia jego źródła. Podatnik podatku dochodowego od osób prawnych ma
    możliwość odliczenia od przychodów wszelkich wydatków pod warunkiem jednak, iż będą
    one związane z opodatkowaną działalnością. Ustawodawca posługując się zwrotem
    „koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia
    źródła przychodów” przypisuje temu określeniu cechę świadomego, zamierzonego,
    przemyślanego i logicznego działania podporządkowanego osiągnięciu przychodów lub
    zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, a nie odwołuje się do skutku
    będącego następstwem określonego działania i nie uwzględnia faktu, iż każdemu
    działaniu w sferze gospodarczej, finansowej, zawsze towarzyszyła niepewność co do jego
    skuteczności. Przy ocenie charakteru poniesionego kosztu niezbędna zatem jest - zgodnie
    z zasadą prawdy materialnej - obiektywna ocena wszystkich uwarunkowań, które istniały
    w czasie ponoszenia kosztów, uwarunkowań o charakterze obiektywnym, uwarunkowań -
    i tego też nie można tracić z pola widzenia - zmiennych w czasie, na które oddziałują
    także przyczyny niezależne od woli i świadomości podatnika. Konieczne jest
    uwzględnienie adekwatnego związku przyczynowego między kosztem a przychodem. Jak
    wskazuje WSA w Poznaniu podkreślić także trzeba, iż chodzi o celowość dokonanego
    wydatku, jako mającego związek ze źródłem przychodów, a nie o jego finalny efekt. W
    związku z powyższym, w ocenie Sądu przy wydawaniu zaskarżonej interpretacji doszło do
    naruszenia przepisu art. 15 ust. 1 u.p.d.o.p. i zasadne jest jej uchylenie.
    Mając na uwadze powyższe oraz cel utworzenia systemów ochrony instytucjonalnej,
    który ma m.in. zapewnić wypłacalności i płynności banków będących uczestnikami

    systemu, a to już samo w sobie powinno być traktowane jako koszt zachowania lub
    zabezpieczenia źródła przychodów – Bank stoi na stanowisku, że może dokonać korekty
    zeznania podatkowego (CIT-8) za rok 2019 i za rok 2020, polegającego na uznaniu
    wydatków z tytułu składki na pokrycie funduszu pomocowego za koszt uzyskania
    przychodu.
    Ad. 2.
    W przypadku, gdy Bank dokona korekty zeznania podatkowego (CIT-8) za rok 2019 i za
    rok 2020, w związku z możliwością zaliczenia wydatków na fundusz pomocowy do
    kosztów uzyskania przychodu, powstanie nadpłata podatku dochodowego, która będzie
    dotyczyła lat wcześniejszych tj. 2019 roku i 2020 roku. Powstała nadpłat pozwoli na
    pomniejszenie kwoty należnej zaliczki za miesiąc grudzień 2020 roku i ostatecznie
    zarówno podstawa naliczenia odsetek za opóźnienie, jak i kwota odsetek za opóźnienie
    ulegnie obniżeniu. Bank stoi na stanowisku, że ponowne przeliczenie odsetek jest
    możliwe po złożeniu korekty deklaracji za lata 2019-2020.
    Interpretacja indywidualna
    Rozpatrzyłem Państwa wniosek – 19 lipca 2021 r. wydałem interpretację indywidualną
    Znak: 0111-KDIB1-1.4010.179.2021.1.BK, w której uznałem Państwa stanowisko w zakresie
    pytania nr 1 za nieprawidłowe. Spowodowało to, że bezpodstawna stała się ocena
    Państwa stanowiska w zakresie określonym pytaniem nr 2, z uwagi na wynikowy charakter
    tego pytania. Interpretację doręczono Państwu 19 lipca 2021 r.
    Skarga na interpretację indywidualną
    18 sierpnia 2021 r. wnieśli Państwo skargę na tę interpretację do Wojewódzkiego Sądu
    Administracyjnego w Olsztynie, wnosząc o uchylenie zaskarżonej Interpretacji w całości na
    podstawie art. 146 § 1 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 ppsa, oraz zasądzenie na rzecz Skarżącego
    kosztów postępowania, według norm prawem przepisanych, tj. zgodnie z art. 200 ppsa.
    Odpowiedzi na skargę udzieliłem pismem z 17 września 2021 r. Znak: 0111-KDIB1-
    1.4010.179.2021.3.BK
    Postępowanie przed sądami administracyjnymi
    Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie uchylił skarżoną interpretację – wyrokiem z 9
    listopada 2021 r. sygn. akt I SA/Ol 628/21.
    Wniosłem skargę kasacyjną od tego wyroku do Naczelnego Sądu Administracyjnego.
    Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie – wyrokiem z 17 października 2024 r. sygn. akt
    II FSK 110/22 oddalił skargę kasacyjną.
    Wyrok, który uchylił interpretację indywidualną stał się prawomocny od 17 października
    2024 r. i wpłynął do mnie 30 grudnia 2024 r.
    Ponowne rozpatrzenie wniosku – wykonanie wyroku
    Zgodnie z art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed
    sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.):
      Ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu
      sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe
      prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że
      przepisy prawa uległy zmianie.
    Wykonuję obowiązek, który wynika z tego przepisu, tj.:

      • uwzględniam ocenę prawną i wskazania dotyczące postępowania, które wyraził
        Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie oraz Naczelny Sąd Administracyjny
        w Warszawie w ww. wyrokach;
      • ponownie rozpatruję Państwa wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej –
        stwierdzam, że stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest
        prawidłowe.
    Odstępuję od uzasadnienia prawnego tej oceny.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Państwo przedstawili i stanu prawnego,
    który obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia w przedstawionym stanie faktycznym, tj.
    w 2021 r.
    W odniesieniu do powołanych przez Państwa orzeczeń sądów administracyjnych należy
    stwierdzić, iż są one rozstrzygnięciami wydanymi w konkretnych sprawach, podatników,
    którzy o ich wydanie wystąpili i nie są wiążące dla tut. Organu w niniejszej sprawie.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    - Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z
    dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2023 r. poz. 2383 ze zm.).
    Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie
    zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego i zastosują się Państwo do interpretacji.
    - Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeżeli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej stanowi element
      czynności które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
      z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    - Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego
    Sądu Administracyjnego (...). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje
    ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
    (t.j. Dz.U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
    - w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
    - w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP
      (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do

    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.
    Podstawą prawną dla odstąpienia od uzasadnienia interpretacji jest art. 14c § 1 Ordynacji
    podatkowej, zgodnie z którym:
      interpretacja indywidualna zawiera wyczerpujący opis przedstawionego we wniosku
      stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego oraz ocenę stanowiska wnioskodawcy
      wraz z uzasadnieniem prawnym tej oceny. Można odstąpić od uzasadnienia
      prawnego, jeżeli stanowisko wnioskodawcy jest prawidłowe w pełnym zakresie.