Interpretacja indywidualna
Sygnatura: IBPBII/1/415-164/09/BJ
Organ: Dyrektor Izby Skarbowej w Katowicach
Data wydania: 2009-05-12
Teza: Na terenie jakiego kraju winien być odprowadzony podatek w przypadku pracowników oddelegowanych do pracy zagranicą na podstawie umowy o prace gdzie praca delegowanych za granicą pracowników nie przekracza 183 dni, a spółka nie posiada zakładu podatkowego na terenie tego kraju?
Słowa kluczowe: dochód-dochody uzyskiwane za granicą; Norwegia; umowa-umowa o pracę; umowa-umowa o unikaniu podwójnego opodatkowania
Przepisy: [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-Rozdział 1-art. 3-ust. 1

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA

Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2005r. Nr 8, poz. 60 ze zm.) oraz § 5 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz. U. Nr 112, poz. 770 ze zm.) Dyrektor Izby Skarbowej w Katowicach działając w imieniu Ministra Finansów stwierdza, że stanowisko spółki przedstawione we wniosku z dnia 16 lutego 2009r. (data wpływu do tut. Biura 20 lutego 2009r.), o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie zasad opodatkowania:

*   pracowników oddelegowanych do pracy w Norwegii- **jest prawidłowe,**
*   osób uzyskujących przychody na podstawie umowy o dzieło **– jest nieprawidłowe.**

UZASADNIENIE

W dniu 20 lutego 2008r. wpłynął do tut. Biura ww. wniosek o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie zasad opodatkowania osób oddelegowanych do pracy w Norwegii.

W przedmiotowym wniosku został przedstawiony następujący stan faktyczny.

Spółka zawarła z kontrahentem duńskim umowę o świadczenie usług, jednakże miejscem świadczenia usługi na podstawie tego kontraktu jest Norwegia. W celu realizacji tego kontraktu spółka oddelegowuje do Norwegii swoich pracowników.

Delegowani pracownicy wykonują w Norwegii prace przez okres nie przekraczający 183 dni. Spółka nie posiada w Norwegii zakładu podatkowego w rozumieniu art. 5 umowy z dnia 24 maja 1977r. między Rządem Polskiej Rzeczpospolitej Ludowej, a Rządem Królestwa Norwegii o unikaniu podwójnego opodatkowania i zapobieżeniu uchylaniu się od opodatkowania w zakresie podatków od dochodu i majątku.

Część pracowników oddelegowanych do Norwegii to osoby zatrudnione zwykle w firmie i oddelegowanie do Norwegii ma dla nich charakter incydentalny, natomiast część pracowników została zatrudniona wyłącznie po to by być oddelegowanym do Norwegii w celu realizacji kontraktu z duńskim partnerem gospodarczym. W przyszłości spółka zamierza delegować pracowników jako pracowników tymczasowych.

Spółka oświadczyła, że w obydwu przypadkach zatrudnia te osoby na podstawie umowy o pracę. W konsekwencji pełniąc role pracodawcy ponosi ryzyko świadczonej przez tych pracowników pracy oraz wypłaca im wynagrodzenia.

W związku z powyższym zadano następujące pytanie:

Gdzie powinien zostać opodatkowany dochód osób oddelegowanych do pracy w Norwegii? Chodzi zarówno o osoby będące przed oddelegowaniem pracownikami spółki jak i osoby zatrudnione w celu oddelegowania do Norwegii.

Spółki uważa, że dochód ten powinien podlegać opodatkowaniu w Polsce ze względu na zapisy zawarte w art. 15 ust. 2 wskazanej umowie polsko-norweskiej. Stanowi on, że wynagrodzenie, jakie osoby mające miejsce zamieszkania w umawiającym się państwie osiągają z pracy najemnej wykonywanej w drugim umawiającym się państwie mogą być opodatkowane tylko w pierwszym państwie (czyli w Polsce), jeżeli:

1.  pracownik przebywał w drugim państwie łącznie nie dłużej niż 183 dni podczas roku finansowego i
2.  wynagrodzenia są wypłacane przez pracodawcę, który nie ma w tym drugim państwie miejsca zamieszkania lub siedziby, oraz
3.  wynagrodzenia nie są ponoszone przez zakład lub stałą placówkę, którą pracodawca posiada w drugim państwie.

W przypadku wszystkich pracowników delegowanych przez spółkę spełnione są wszystkie trzy wymogi:

1.  pracownicy wykonują pracę w Norwegii przez okres nie dłuższy niż 183 dniu w roku,
2.  pracodawcą dla wszystkich oddelegowanych pracowników jest spółka i wyłącznie ona wypłaca wynagrodzenia za pracę tym osobom,
3.  spółka nie posiada w Norwegii zakładu podatkowego.

Stad też zdaniem spółki, pracownicy oddelegowani do pracy w Norwegii w takiej sytuacji, powinni być opodatkowani wyłącznie w Polsce, zgodnie z art. 15 ust. 2 umowy polsko-norweskiej. Dotyczy to zarówno delegowania w ramach umowy o dzieło jak i delegowania do Norwegii pracowników tymczasowych.

Na tle przedstawionego stanu faktycznego stwierdzam, co następuje.

Zgodnie z art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t.j. Dz. U. z 2000r. Nr 14, poz. 176 ze zm.) w brzmieniu obowiązującym

od 1 stycznia 2007r., osoby fizyczne, jeżeli mają miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, podlegają obowiązkowi podatkowemu od całości swoich dochodów (przychodów) bez względu na miejsce położenia źródeł przychodów (nieograniczony obowiązek podatkowy).

W myśl art. 3 ust. 1a tej ustawy za osobę mającą miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej uważa się osobę fizyczną, która:

1.  posiada na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej centrum interesów osobistych lub gospodarczych (ośrodek interesów życiowych) lub
2.  przebywa na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej dłużej niż 183 dni w roku podatkowym.

Stosownie do art. 3 ust. 2a ustawy, osoby fizyczne, jeżeli nie mają na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej miejsca zamieszkania, podlegają obowiązkowi podatkowemu tylko od dochodów (przychodów) osiąganych na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej (ograniczony obowiązek podatkowy).

Zgodnie z art. 4a tej w/w ustawy przepis art. 3 ust. 1, 1a, 2a i 2b stosuje się z uwzględnieniem umów w sprawie unikania podwójnego opodatkowania, których stroną jest Rzeczypospolita Polska.

W myśl art. 15 ust. 1 umowy z dnia 24 maja 1977r. między Rządem Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej a Rządem Królestwa Norwegii o unikaniu podwójnego opodatkowania i zapobieżeniu uchylaniu się od opodatkowania w zakresie podatków od dochodu i majątku (Dz. U. z 1979r. Nr 27, poz. 157 ze zm.) z uwzględnieniem postanowień artykułów 16,18,19,20 i 21, pensje, płace i inne podobne wynagrodzenia, które osoba mająca miejsce zamieszkania w Umawiającym się Państwie osiąga z pracy najemnej, mogą podlegać opodatkowaniu tylko w tym Państwie, chyba że praca wykonywana jest w drugim Umawiającym się Państwie. Jeżeli praca jest tam wykonywana, to osiągane za nią wynagrodzenie może być opodatkowane w tym drugim Państwie.

Jednakże, zgodnie z art. 15 ust. 2 umowy, bez względu na postanowienia art. 15

ust. 1, wynagrodzenia, jakie osoba mająca miejsce zamieszkania w Umawiającym się Państwie osiąga z pracy najemnej wykonywanej w drugim Umawiającym się Państwie, mogą być opodatkowane tylko w pierwszym Państwie, jeżeli:

1.  odbiorca przebywa w drugim Państwie łącznie nie dłużej niż 183 dni podczas roku finansowego i
2.  wynagrodzenia są wypłacane przez pracodawcę, który nie ma w tym drugim Państwie miejsca zamieszkania lub siedziby, oraz
3.  wynagrodzenia nie są ponoszone przez zakład lub stałą placówkę, którą pracodawca posiada w drugim Państwie.

W świetle powyższych przepisów należy stwierdzić, że art. 15 ust 2 umowy określa wyjątek od powyższej zasady, zgodnie z którym wynagrodzenia pracowników podlegają opodatkowaniu wyłącznie w państwie rezydencji, czyli w Polsce, o ile łącznie zostaną spełnione określone w tym artykule warunki. Niespełnienie któregokolwiek z tych warunków powoduje, iż wynagrodzenie pracowników podlega opodatkowaniu na zasadach określonych w art. 15 ust 1 umowy, czyli w państwie, w którym praca jest wykonywana (w Norwegii) oraz w państwie miejsca zamieszkania podatnika (w Polsce).

Z przedstawionego we wniosku przez spółkę stanu faktycznego wynika, że spółka zawarła z kontrahentem duńskim umowę o świadczenie usług, a miejscem świadczenia usługi na podstawie tego kontraktu jest Norwegia. W celu realizacji ww. kontraktu spółka delegowała do Norwegii część swoich pracowników. Część delegowanych pracowników to osoby zatrudnione zwykle w firmie i delegowanie ma dla nich charakter incydentalny, natomiast część została zatrudniona wyłącznie po to by być delegowanym w celu realizacji kontraktu. W przyszłości spółka zamierza delegować pracowników jako pracowników tymczasowych. Delegowani pracownicy wykonują w Norwegii pracę przez okres nie przekraczający 183 dni. Spółka nie posiada w Norwegii zakładu w rozumieniu umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania i jest pracodawcą ponoszącym ryzyko świadczonej przez pracowników pracy oraz wypłaca im wynagrodzenie.

Z powyższego wynika, że okres pobytu pracowników spółki w Norwegii nie przekroczył 183 dni podczas roku finansowego, a wynagrodzenie było wypłacane przez pracodawcę, który nie ma siedziby w Norwegii, W oparciu o dane przedstawione przez wnioskodawcę należy stwierdzić, że zostały łącznie spełnione przesłanki, o których mowa w art. 15 ust. 2 umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania. Oznacza to, że opodatkowanie dochodów osób zatrudnionych na podstawie umowy o pracę oddelegowanych do pracy w Norwegii, powinno podlegać opodatkowaniu wyłącznie w Polsce.

Wobec powyższego stanowisko wnioskodawcy w tym zakresie jest prawidłowe.

Zauważyć jednak należy, iż powyższe uregulowania odnoszą się do osób zatrudnionych na podstawie umowy o prace (w tym również do pracowników tymczasowych jeżeli taki stosunek prawny będzie ich łączyć z wnioskodawcą). W przypadku osób uzyskujących przychody na podstawie umowy o dzieło, powołany art. 15 umowy nie znajdzie zastosowania gdyż nie są to dochody z pracy najemnej, o których mowa w tym przepisie. Dochód uzyskany z tytułu umowy o dzieło podlega opodatkowaniu na zasadach wskazanych dla „innych dochodów” uregulowanych w art. 22 umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania.

Zatem stanowisko wnioskodawcy, iż zasady opodatkowania uregulowane w art. 15 ust 2 umowy dotyczą również osób delegowanych do Norwegii w ramach umowy o dzieło należy uznać za nieprawidłowe

Interpretacja dotyczy zaistniałego stanu faktycznego przedstawionego przez wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia w przedstawionym stanie faktycznym.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, ul. Prymasa S. Wyszyńskiego 2, 44-100 Gliwice po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy). Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Katowicach Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Bielsku-Białej, ul. Traugutta 2a, 43-300 Bielsko-Biała.