Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0114-KDIP1-1.4012.523.2025.1.IZ
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-09-02
Teza: Wynajem pomieszczeń dla kontrahentów zewnętrznych i
związane z tym refakturowanie mediów są działalnością
gospodarczą, z tytułu tych czynności nie powinni być Państwo
zwolnieni z obowiązku rejestracji jako czynny podatnik VAT
oraz, że kwoty przeniesienia kosztów mediów
(refakturowanie) powinny być wliczane do podmiotowego
limitu zwolnienia z VAT, o którym mowa w art. 113 ust. 1
ustawy.
Słowa kluczowe: działalność-działalność gospodarcza
media
najem-najem na cele działalności
organ-organ władzy publicznej
podatnik-podatnik podatku od towarów i usług
refakturowanie
zwolnienie-zwolnienie podmiotowe
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział I-
art. 2-pkt 22
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II-
Rozdział 1-art. 5-ust. 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II-
Rozdział 2-art. 7.-ust. 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II-
Rozdział 2-art. 8-ust. 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II-
Rozdział 2-art. 8-ust. 2a
1
Zagadnienia: Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział I. Przepisy
ogólne-Definicje
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II. Zakres
opodatkowania-Rozdział 2. Dostawa towarów i
świadczenie usług -Świadczenie usług
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III. Podatnicy,
płatnicy i przedstawiciele podatkowi-Rozdział 1.
Podatnicy i płatnicy-Działalność gospodarcza
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III. Podatnicy,
płatnicy i przedstawiciele podatkowi-Rozdział 1.
Podatnicy i płatnicy-Organy władzy publicznej
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III. Podatnicy,
płatnicy i przedstawiciele podatkowi-Rozdział 1.
Podatnicy i płatnicy-Podatnicy
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział XII.
Procedury szczególne-Rozdział 1. Szczególne procedury
dotyczące drobnych przedsiębiorców -Zwolnienie
podatkowe-Rezygnacja ze zwolnienia podmiotowego
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział XII.
Procedury szczególne-Rozdział 1. Szczególne procedury
dotyczące drobnych przedsiębiorców -Zwolnienie
podatkowe-Zwolnienie podmiotowe - limit
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III-
Rozdział 1-art. 15-ust. 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III-
Rozdział 1-art. 15-ust. 2
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III-
Rozdział 1-art. 15-ust. 6
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział
XII-Rozdział 1-art. 113-ust. 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział
XII-Rozdział 1-art. 113-ust. 11
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział
XII-Rozdział 1-art. 113-ust. 13

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest nieprawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z przepisem art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i
    usług (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 775 ze zm.), zwanej dalej „ustawą”:
      Opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług (...) podlegają odpłatna dostawa
      towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju.

    W myśl art. 7 ust. 1 ustawy:
      Przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się
      przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (...).
    Na podstawie art. 2 pkt 6 ustawy:
      Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o towarach – rozumie się przez to rzeczy
      oraz ich części, a także wszelkie postacie energii.
    Z przepisu tego wynika, że towarami są m.in. wszelkie postacie energii, w tym energii
    elektrycznej, gazu i energii cieplnej oraz chłodniczej. Oznacza to, że w przypadku
    wykonywania świadczeń dotyczących tych mediów na gruncie podatku od towarów i usług
    mamy do czynienia z dostawą towarów.
    Zgodnie z art. 2 pkt 22 ustawy:
      Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o sprzedaży - rozumie się przez to odpłatną
      dostawę towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju, eksport
      towarów oraz wewnątrzwspólnotową dostawę towarów.
    Natomiast w myśl art. 8 ust. 1 ustawy:
      Przez świadczenie usług, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się każde
      świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej
      niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu
      art. 7, w tym również:
      1. przeniesienie praw do wartości niematerialnych i prawnych, bez względu na
      formę, w jakiej dokonano czynności prawnej;
      2. zobowiązanie do powstrzymania się od dokonania czynności lub do tolerowania
      czynności lub sytuacji;
      3. świadczenie usług zgodnie z nakazem organu władzy publicznej lub podmiotu
      działającego w jego imieniu lub nakazem wynikającym z mocy prawa.
    Pod pojęciem usługi należy rozumieć każde zachowanie, na które składać się może
    zarówno działanie (uczynienie, wykonanie czegoś na rzecz innej osoby), jak i zaniechanie
    (nieczynienie bądź też tolerowanie). Przy ocenie charakteru świadczenia jako usługi należy
    mieć na względzie, że ustawa zalicza do grona usług każde świadczenie, które nie jest
    dostawą towarów w myśl art. 7 ustawy. Zauważyć jednak należy, że usługą będzie tylko
    takie świadczenie, w przypadku którego istnieje bezpośredni konsument, odbiorca
    świadczenia odnoszący korzyść o charakterze majątkowym, przy czym związek pomiędzy
    otrzymywaną płatnością a świadczeniem na rzecz dokonującego płatności musi mieć
    charakter bezpośredni i na tyle wyraźny, aby można powiedzieć, że płatność następuje w
    zamian za to świadczenie.
    Zatem każde świadczenie niebędące dostawą towarów polegające na działaniu,
    zaniechaniu lub tolerowaniu czyjegoś zachowania stanowi zatem co do zasady usługę w
    rozumieniu ustawy, niemniej jednak muszą być przy tym spełnione następujące warunki:
        w następstwie zobowiązania, w wykonaniu którego usługa jest świadczona,
        nabywca jest bezpośrednim beneficjentem świadczenia,
        świadczonej usłudze odpowiada świadczenie wzajemne ze strony nabywcy
        (wynagrodzenie).
    Należy podkreślić, że oba ww. warunki winny być spełnione łącznie, aby świadczenie
    podlegało jako usługa, opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, na podstawie art. 5
    ust. 1 pkt 1 ustawy. Przy czym z treści powołanego wyżej przepisu art. 5 ust. 1 pkt 1
    jednoznacznie wynika, że dostawa towarów i świadczenie usług co do zasady podlegają

    opodatkowaniu VAT wówczas, gdy są wykonywane odpłatnie (z wyjątkiem przypadków
    ściśle określonych w art. 7 ust. 2 oraz w art. 8 ust. 2 ustawy).
    Wskazać należy, że kwestia odpłatności była wielokrotnie przedmiotem rozstrzygnięć
    Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej. Z wyroku z 15 lipca 1982 r. w sprawie C-89
    /81 Hong-Kong Trade Development Council TSUE można wywieść, że czynności podlegają
    opodatkowaniu jedynie wtedy, gdy zostały wykonane odpłatnie. Analizując głębiej ten
    problem TSUE w wyroku z 8 marca 1988 r. w sprawie C-102/86 Apple and Pear
    Development Council stwierdził, że czynność można uznać za dokonaną odpłatnie, gdy
    istnieje bezpośrednia i jasno zindywidualizowana korzyść po stronie dostawcy towaru lub
    usługi, a ponadto odpłatność za otrzymane świadczenie (towar lub usługę) pozostaje w
    bezpośrednim związku z czynnością, która miałaby być opodatkowana tym podatkiem.
    Podobne w tej kwestii wypowiedział się TSUE w wyrokach zapadłych w sprawach C-154/80
    Staatssecretaris van Financiën przeciwko Coöperatieve Aardappelenbewaarplaats GA ETS
    z 5 lutego 1981 r, czy C-246/08 Komisja v. Finlandia z 29 października 2009 r.
    W świetle art. 8 ust. 2a ustawy:
      W przypadku gdy podatnik, działając we własnym imieniu, ale na rzecz osoby trzeciej,
      bierze udział w świadczeniu usług, przyjmuje się, że ten podatnik sam otrzymał i
      wyświadczył te usługi.
    Powyższy przepis jest odpowiednikiem art. 28 Dyrektywy 2006/112/WE Rady z 28
    listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. Urz. UE
    L 347, s. 1, ze zm.), zwanej dalej Dyrektywą 2006/112/WE Rady, który stanowi, że:
      W przypadku, kiedy podatnik działając we własnym imieniu, ale na rzecz osoby
      trzeciej, bierze udział w świadczeniu usług, przyjmuje się, że podatnik ten nabył i
      wyświadczył te usługi.
    Nie każda jednak czynność stanowiąca dostawę towarów, w rozumieniu art. 7 ustawy i
    świadczenie usług, w rozumieniu art. 8 ustawy, podlega opodatkowaniu podatkiem od
    towarów i usług. Aby dana czynność podlegała opodatkowaniu tym podatkiem musi być
    wykonana przez podatnika.
    W świetle art. 15 ust. 1 ustawy:
      Podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości
      prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o
      której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności.
    Jak wynika natomiast z art. 15 ust. 2 ustawy:
      Działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców
      lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz
      rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność
      gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu
      towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów
      zarobkowych.
    Ponadto, zgodnie z art. 15 ust. 6 ustawy:
      Nie uznaje się za podatnika organów władzy publicznej oraz urzędów obsługujących
      te organy w zakresie realizowanych zadań nałożonych odrębnymi przepisami prawa,
      dla realizacji których zostały one powołane, z wyłączeniem czynności wykonywanych
      na podstawie zawartych umów cywilnoprawnych.
    Powyższy zapis jest odzwierciedleniem art. 13 ust. 1 Dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia
    28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. Urz.
    UE L Nr 347 z 11 grudnia 2006 r. str. 1 ze zm.), zgodnie z którym:
      Krajowe, regionalne i lokalne organy władzy oraz inne podmioty prawa publicznego
      nie są uważane za podatników w związku z działalnością, którą podejmują lub

      transakcjami, których dokonują jako organy władzy publicznej, nawet jeśli pobierają
      należności, opłaty, składki lub płatności w związku z takimi działaniami lub
      transakcjami.
      Jednakże w przypadku gdy podejmują one takie działania lub dokonują takich
      transakcji, są uważane za podatników w odniesieniu do tych działań lub transakcji,
      gdyby wykluczenie ich z kategorii podatników prowadziło do znaczących zakłóceń
      konkurencji.
      W każdych okolicznościach podmioty prawa publicznego są uważane za podatników
      w związku z czynnościami określonymi w załączniku I, chyba że niewielka skala tych
      działań sprawia, że mogą być one pominięte.
    W świetle art. 29a ust. 1 ustawy:
      Podstawą opodatkowania, z zastrzeżeniem ust. 2, 3 i 5, art. 30a-30c, art. 32, art. 119
      oraz art. 120 ust. 4 i 5, jest wszystko, co stanowi zapłatę, którą dokonujący dostawy
      towarów lub usługodawca otrzymał lub ma otrzymać z tytułu sprzedaży od nabywcy,
      usługobiorcy lub osoby trzeciej, włącznie z otrzymanymi dotacjami, subwencjami i
      innymi dopłatami o podobnym charakterze mającymi bezpośredni wpływ na cenę
      towarów dostarczanych lub usług świadczonych przez podatnika.
    Zgodnie z art. 113 ust. 1 ustawy:
      Zwalnia się od podatku sprzedaż dokonywaną przez podatników, u których wartość
      sprzedaży nie przekroczyła łącznie w poprzednim roku podatkowym kwoty 200.000
      zł. Do wartości sprzedaży nie wlicza się kwoty podatku.
    W myśl art. 113 ust. 11 ustawy:
      Podatnik, który utracił prawo do zwolnienia sprzedaży od podatku lub zrezygnował z
      tego zwolnienia, może, nie wcześniej niż po upływie roku, licząc od końca roku, w
      którym utracił prawo do zwolnienia lub zrezygnował z tego zwolnienia, ponownie
      skorzystać ze zwolnienia określonego w ust. 1.
    Z kolei art. 113 ust. 13 ustawy zawiera katalog czynności (dostawy towarów/świadczenia
    usług), których wykonywanie przez podatnika pozbawia możliwości korzystania ze
    zwolnienia podmiotowego od podatku VAT na podstawie art. 113 ust. 1 i ust. 9 ustawy.
    Z opisu sprawy wynika, że Zakład Karny jest jednostką budżetową, tj. jednostką
    organizacyjną sektora finansów publicznych. Wynajmuje i użycza kontrahentom
    zewnętrznym pomieszczenia znajdujące się na terenie Zakładu. Kontrahenci w ramach
    zawartych umów prowadzą swoją działalność gospodarczą i zatrudniają do jej
    prowadzenia osadzonych, którzy odbywają karę pozbawienia wolności w jednostce. W
    wyniku zawartych umów, kontrahenci zostają obciążani czynszem za pomieszczenia,
    grunty a także ogólno pojęte media tj. energia eklektyczna, dystrybucja energii
    elektrycznej, opłaty za paliwo gazowe, wodę oraz ścieki. Podstawą wystawianych faktur
    jest faktyczne zużycie nie ryczałt. Zakład nie dolicza dodatkowej marży, a refakturowane
    opłaty podlegają opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług tą samą stawką VAT
    stosowaną przez dostawców mediów. W dniu 21 listopada 2022 r. na podstawie art. 113.
    ust. 1 ustawy o VAT Zakład Karny dokonał zgłoszenia jako czynny podatnik podatku VAT w
    związku z przekroczeniem kwoty 200.000 tyś. zł obrotu dotyczącej min. obciążenia za
    najmem pomieszczeń dla celów prowadzonej przez kontrahentów zewnętrznych
    działalności gospodarczej oraz odsprzedaży zużytych podczas wynajmu pomieszczeń:
    energii eklektycznej, dystrybucji energii elektrycznej, opłat za paliwo gazowe, wodę oraz
    ścieki.
    Z okoliczności sprawy wynika, że upatrują Państwo możliwość zwolnienia z obowiązku
    rejestracji jako podatnik VAT czynny z uwagi na to, że wynajem pomieszczeń dla
    kontrahentów zewnętrznych i związane z tym refakturowanie mediów, nie są działalnością
    gospodarczą dla celów zarobkowych w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy o podatku od

    towarów i usług, ponieważ uzyskiwane z tego tytułu przychody odprowadzane są na
    rachunek dochodów budżetu państwa.
    Wobec powyższego rozważenia w pierwszej kolejności wymaga, czy wykonywane przez
    Państwa czynności można uznać za działalność gospodarczą w rozumieniu art. 15 ust. 2
    ustawy.
    Kwestię zawierania umów reguluje ustawa z 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (t. j. Dz. U.
    z 2025 r. poz. 1071), dalej zwana „k.c.#
                              1  Zasada swobody umów zapisana jest w art. 353K.c.:
      Strony zawierające umowę mogą ułożyć stosunek prawny według swego uznania,
      byleby jego treść lub cel nie sprzeciwiały się właściwości (naturze) stosunku, ustawie
      ani zasadom współżycia społecznego.
    Strony mogą dowolnie ustalać stosunki cywilnoprawne, jednakże postanowienia umów
    nie mogą pozostawać w sprzeczności z innymi przepisami prawa, do stosowania których
    strony są zobowiązane.
    Umowa najmu jest cywilnoprawną umową nakładającą na strony – zarówno
    wynajmującego, jak i najemcę – określone przepisami obowiązki.
    Jak wynika z art. 659 § 1 k.c.:
      Przez umowę najmu wynajmujący zobowiązuje się oddać najemcy rzecz do używania
      przez czas oznaczony lub nieoznaczony, a najemca zobowiązuje się płacić
      wynajmującemu umówiony czynsz.
    Najem jest więc umową dwustronnie zobowiązującą i wzajemną, odpowiednikiem
    świadczenia wynajmującego, polegającego na oddaniu rzeczy do używania, jest
    świadczenie najemcy, polegające na płaceniu umówionego czynszu. Z powyższego wynika,
    że umówiony między stronami czynsz jest wynagrodzeniem za możliwość korzystania z
    cudzej rzeczy i stanowi świadczenie wzajemne należne za używanie lokalu przez jego
    najemcę.
    Zatem na gruncie ustawy o podatku VAT świadczona przez Państwa usługa najmu
    wypełnia definicję świadczenia usług w rozumieniu art. 8 ust. 1 ustawy, gdyż w jej wyniku
    powstaje bezpośredni związek o charakterze przyczynowym pomiędzy świadczoną usługą,
    a otrzymanym świadczeniem wzajemnym.
    Z wyżej powołanego art. 8 ust. 2a ustawy wynika, że podmiot świadczący (sprzedający)
    daną usługę nabywa ją we własnym imieniu, lecz na rzecz osoby trzeciej. Jest on
    traktowany najpierw jako usługobiorca, a następnie jako usługodawca tej samej usługi.
    Przeniesienie ciężaru kosztów na inną osobę, nie jest świadczeniem usługi w tym samym
    zakresie.
    Tym samym przeniesienie kosztów (refakturowanie) opłat za media związanych z
    wynajmem pomieszczeń, tj. energii elektrycznej, dystrybucji energii elektrycznej, opłat za
    paliwo gazowe, wodę oraz ścieki jest dla celów podatku od towarów i usług traktowane
    tak, jakby to Państwo na rzecz najemców świadczyli odpłatne usługi w postaci
    dostarczania wody, odbioru ścieków, dystrybucji energii elektrycznej w rozumieniu art. 8
    ust. 1 ustawy oraz dokonywali odpłatnej dostawy towarów w postaci energii oraz paliwa
    gazowego w rozumieniu art. 7 ust. 1 ustawy.
    Uwzględniając powyższe stwierdzić należy, że zarówno świadczenie przez Państwa usług
    najmu, jak i odsprzedaż mediów nabywanych przez Państwa stanowią czynności
    podlegające opodatkowaniu podatkiem VAT na podstawie art. 5 ust. 1 ustawy, a tym
    samym wpisują się w definicję działalności gospodarczej, o której mowa w art. 15 ust. 2
    ustawy.
    W tym miejscu dodać trzeba, że okoliczność braku zarejestrowana Państwa w CEIDG oraz
    fakt, że uzyskiwane przez Państwa przychody przekazywane są na rachunek budżetu

    państwa pozostaje bez wpływu na uznanie, że wynajem pomieszczeń i odsprzedaż
    mediów stanowią na gruncie ustawy o VAT działalność gospodarczą.
    O działalności gospodarczej w rozumieniu ww. przepisu można mówić wyłącznie w
    odniesieniu do podatnika podatku VAT w rozumieniu wyżej powołanego art. 15 ust. 1
    ustawy, stąd też niezbędne jest ustalenie, czy z tytułu wynajmu pomieszczeń i
    przenoszenia na najemców kosztów mediów występują Państwo w charakterze podatnika
    podatku VAT.
    Z przytoczonego wcześniej przepisu art. 15 ust. 1 ustawy wynika, że co do zasady Zakład
    karny jako jednostka j organizacyjna nieposiadająca osobowości prawnej (jednostka
    budżetowa) mieści się w kategorii podmiotów wymienionych w tym przepisie.
    Analizy wymaga, czy z tytułu czynności wskazanych we wniosku nie są Państwo wyłączeni
    z kręgu podatników podatku VAT na podstawie art. 15 ust. 6 ustawy.
    Z przepisu tego wynika, że organy władzy publicznej nie są podatnikami podatku od
    towarów i usług w związku z realizacją zadań, które podejmują jako podmioty prawa
    publicznego, nawet jeśli pobierają z tego tytułu należności, opłaty lub składki. Podmioty te
    są natomiast podatnikami podatku od towarów i usług w przypadku wykonywanych przez
    nie czynności na podstawie zawartych umów/stosunków cywilnoprawnych.
    Jak wynika z powyższego, wyłączenie organów władzy publicznej z kategorii podatnika ma
    charakter podmiotowo-przedmiotowy.
    W świetle wskazanych unormowań organy władzy publicznej na gruncie podatku od
    towarów i usług występować mogą w dwoistym charakterze:
        podmiotów niebędących podatnikami, gdy realizują zadania nałożone na nich
        odrębnymi przepisami prawa, oraz
        podatników podatku od towarów i usług, gdy wykonują czynności na podstawie
        umów cywilnoprawnych.
    Kryterium podziału stanowi charakter wykonywanych czynności: czynności o charakterze
    publicznoprawnym wyłączają te podmioty z kategorii podatników, natomiast czynności o
    charakterze cywilnoprawnym skutkują uznaniem tych podmiotów za podatników podatku
    od towarów i usług, a realizowane przez nie odpłatne dostawy towarów i świadczenie
    usług podlegają opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.
    Innymi słowy, organ (urząd obsługujący ten organ) będzie uznany za podatnika podatku
    od towarów i usług w dwóch przypadkach – gdy wykonuje czynności inne niż te, które
    mieszczą się w ramach jego zadań (co wynika z pierwszej części art. 15 ust. 6 ustawy) oraz
    gdy wykonuje czynności mieszczące się w ramach jego zadań, ale czyni to na podstawie
    stosunków cywilnoprawnych.
    Zatem wyłączenie z grona podatników podatku od towarów i usług organów władzy
    publicznej jest możliwe tylko wtedy, gdy wykonują one czynności w ramach przypisanych
    im specyficznych zadań i funkcji państwowych.
    Jak Państwo wskazali, działalność statutowa Zakładu Karnego została uregulowana w
    ustawie z 9 kwietnia 2010 r. o Służbie Więziennej (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1869 ze zm.),
    dalej „S.W.#
    W myśl art. 2 ust. 1 ustawy „S.W.#:
      Służba Więzienna realizuje na zasadach określonych w ustawie z dnia 6 czerwca 1997
      r. – Kodeks karny wykonawczy (Dz. U. z 2024 r. poz. 706) zadania w zakresie
      wykonywania tymczasowego aresztowania oraz kar pozbawienia wolności i środków
      przymusu skutkujących pozbawieniem wolności.
    Zgodnie z art. 2 ust. 2 ustawy „S.W.#:

      Do podstawowych zadań Służby Więziennej należy:
      1) prowadzenie oddziaływań penitencjarnych i resocjalizacyjnych wobec osób
      skazanych na karę pozbawienia wolności, przede wszystkim przez organizowanie
      pracy sprzyjającej zdobywaniu kwalifikacji zawodowych, nauczania, zajęć kulturalno-
      oświatowych, zajęć z zakresu kultury fizycznej i sportu oraz specjalistycznych
      oddziaływań terapeutycznych;
      2) wykonywanie tymczasowego aresztowania w sposób zabezpieczający prawidłowy
      tok postępowania karnego o przestępstwo lub przestępstwo skarbowe;
      3) zapewnienie osobom skazanym na karę pozbawienia wolności lub tymczasowo
      aresztowanym, a także osobom, wobec których są wykonywane kary pozbawienia
      wolności i środki przymusu skutkujące pozbawieniem wolności, przestrzegania ich
      praw, a zwłaszcza humanitarnych warunków bytowych,
      poszanowania godności, opieki zdrowotnej i religijnej;
      4) humanitarne traktowanie osób pozbawionych wolności;
      5) ochrona społeczeństwa przed sprawcami przestępstw lub przestępstw
      skarbowych osadzonymi w zakładach karnych i aresztach śledczych;
      6) zapewnienie w zakładach karnych i aresztach śledczych porządku i
      bezpieczeństwa;
      7) wykonywanie na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej tymczasowego aresztowania
      oraz kar pozbawienia wolności i środków przymusu skutkujących pozbawieniem
      wolności jeżeli mają być wykonywane w zakładach karnych i aresztach śledczych i
      jeżeli wynikają z realizacji orzeczenia wydanego przez właściwy organ;
      7a) prowadzenie Centralnej Bazy Danych Osób Pozbawionych Wolności, zwanej dalej
      „Centralną Bazą”;
      8) współdziałanie z odpowiednimi formacjami innych państw oraz z organizacjami
      międzynarodowymi na podstawie umów i porozumień międzynarodowych;
      9) realizacja czynności wykonywanych przez podmioty, o których mowa w art. 43g § 1
      ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. – Kodeks karny wykonawczy, w przypadku
      powierzenia tych czynności przez Ministra Sprawiedliwości;
      10) edukacja prawna młodzieży związana z prewencją przestępstw.
    Jednocześnie wskazali Państwo, że na podstawie art. 121 § 1 ustawy z 6 czerwca 1997 r.
    Kodeks karny wykonawczy (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 911):
      Skazanemu zapewnia się w miarę możliwości świadczenie pracy.
    Tak więc w rozumieniu przytoczonych powyżej przepisów zakład karny prowadzi
    oddziaływania resocjalizacyjne, którym jest m.in. jeden z ważniejszych celów statutowych,
    czyli zatrudnianie osób pozbawionych wolności.
    Uwzględniając opis sprawy stwierdzić należy, że wynajem pomieszczeń i związane z tym
    „refakturowanie# na najemców kosztów mediów nie są realizowane w ramach działań
    zakreślonych dla Państwa w ustawie o Służbie Więziennej. Świadczone przez Państwa
    usługi wynajmu pomieszczeń i związane z tym obciążanie ich kosztami mediów wynikają z
    zawartych przez Państwa umów cywilnoprawnych. Zatem pomiędzy Państwem, a
    odbiorcami świadczonych przez Państwa usług powstał wzajemny, zobowiązaniowy
    stosunek umowny o charakterze odpłatnym. W związku z tym w sprawie nie ma do
    Państwa zastosowania wyłączenie, o którym mowa w art. 15 ust. 6 ustawy i w odniesieniu
    do ww. czynności należy uznać Państwa za podmiot działający w charakterze podatnika w
    rozumieniu przepisów art. 15 ust. 1 w związku z art. 15 ust. 2 ustawy.
    W tym miejscu zaznaczyć trzeba, dla uzyskania statusu podatnika VAT nie ma znaczenia
    rezultat prowadzonej działalności. Podatnikiem będzie podmiot prowadzący działalność

    gospodarczą bez względu na to, czy przynosi ona zyski. Podatnikami VAT są również
    podmioty, których cel działalności nie jest związany z prowadzeniem działalności
    komercyjnej nastawionej na osiąganie zysków lub też przeznaczające uzyskane zyski na
    cele społecznie użyteczne (charytatywne, kulturalne, naukowe itd.). Gdyby nawet podatnik
    nie osiągnął z tytułu prowadzonej działalności dochodu, to nie zmienia faktu, że
    wykonując czynności będące przedmiotem działalności gospodarczej wystąpi w
    charakterze podatnika podatku VAT - bowiem będzie świadczył w tym zakresie usługi,
    które podlegają VAT. Oznacza to w konsekwencji, że jeżeli podmiot uzyska jakąkolwiek
    zapłatę za te usługi w sensie ekonomicznym (nawet bilansując tylko poniesione w związku
    z nim wydatki), to owe wynagrodzenie podlega opodatkowaniu podatkiem VAT według
    właściwych reguł.
    Jak wynika z wniosku od 21 listopada 2022 r. są już Państwo czynnym podatnikiem
    podatku VAT.
    Wynajem przez Państwa pomieszczeń i obciążanie najemców kosztami mediów są
    realizowane w ramach prowadzonej przez Państwa jako podatnika VAT działalności
    gospodarczej w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy.
    Zatem w sytuacji, gdy w poprzednim roku podatkowym wartość sprzedaży przekroczyła z
    tytułu tych czynności kwotę 200.000 zł nie mogą być Państwo korzystać ze zwolnienia
    podmiotowego od podatku na podstawie art. 113 ustawy.
    Zwolnienie to podstawie art. 113 ust. 11 ustawy jest możliwe, jeżeli wartość sprzedaży
    osiągniętej przez Państwa nie przekroczyła w roku poprzednim kwoty 200.000 zł, i nie
    będą Państwo realizować czynności, o których mowa w art. 113 ust. 13 ustawy.
    W konsekwencji Państwa stanowisko w zakresie pytania nr 1 uznaję za nieprawidłowe.
    W art. 113 ust. 1 ustawy mowa jest o „wartości sprzedaży#.
    Przypomnieć trzeba, że sprzedaż na gruncie ustawy o VAT to świadczenie usług i dostawa
    towarów (art. 2 pkt 22 ustawy).
    Jak wcześniej wskazałem przeniesienie kosztów (refakturowanie) opłat za media
    związanych z wynajmem pomieszczeń w postaci dostarczania wody, odbioru ścieków,
    dystrybucji energii elektrycznej stanowi odpłatne świadczenie usług art. 8 ust. 1 ustawy, a
    przeniesienie kosztów (refakturowanie) opłat za media związanych z wynajmem
    pomieszczeń w postaci energii elektrycznej, opłat za paliwo gazowe stanowi odpłatną
    dostawę towarów w rozumieniu art. 7 ust. 1 ustawy.
    Zatem kwoty, które Państwo otrzymują z tytułu przenoszenia na najemców kosztów
    mediów związanych z wynajmowanymi przez Państwa pomieszczeniami powinny być
    uwzględnione w kwocie sprzedaży, o której mowa w art. 113 ust. 1 ustawy.
    Tym samym Państwa stanowisko w zakresie pytania nr 2 uznaję za nieprawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Państwo przedstawili i stanu prawnego,
    który obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia.
    Jednocześnie wskazuję, że interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe
    tylko wtedy, gdy stan faktyczny sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywa się ze
    stanem faktycznym podanym przez Państwa w złożonym wniosku. W związku z
    powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we wniosku
    opisu sprawy, udzielona odpowiedź traci swoją aktualność.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

        Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb
        ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz.U. z 2025 r. poz.
        111 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa
        sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia
        przyszłego i zastosują się Państwo do interpretacji.
        Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
      z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
        Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Maja Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego
    Sądu Administracyjnego (...). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje
    ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
    (t. j. Dz.U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
        w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
        Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
        w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na
        adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS
        /SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.