Interpretacja indywidualna
Sygnatura: IPPB4/415-1036/14-6/MS
Organ: Dyrektor Izby Skarbowej w Warszawie
Data wydania: 2015-03-27
Teza: Odpłatne zbycie przez spadkobiercę udziału w nieruchomości zabudowanej, uprzednio zabranej spadkodawcom na mocy dekretu warszawskiego
Słowa kluczowe: dekret; nieruchomości; nieruchomości-sprzedaż nieruchomości; spadek; użytkowanie (używanie)-użytkowanie wieczyste
Przepisy: [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-Rozdział 2

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA

Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012 r., poz. 749, z późn. zm.) oraz § 7 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz. U. Nr 112, poz. 770, z późn. zm.) Dyrektor Izby Skarbowej w Warszawie działający w imieniu Ministra Finansów stwierdza, że stanowisko – przedstawione we wniosku z dnia 19 grudnia 2014 r. (data wpływu 22 grudnia 2014 r.) uzupełniony pismem z dnia 23 marca 2015 r. (fax - data nadania 24 marca 2015 r., data wpływu 24 marca 2015 r., za pośrednictwem poczty – data nadania 23 marca 2015 r., data wpływu 25 marca 2015 r.) stanowiącym odpowiedź na wezwanie telefoniczne z dnia 13 marca 2015 r. i 23 marca 2015 r. w przedmiocie uzupełnienia braków formalnych wniosku o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie skutków podatkowych sprzedaży udziału w prawie własności budynków przedwojennych – **jest prawidłowe.**

UZASADNIENIE

W dniu 22 grudnia 2014 r. został złożony ww. wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie skutków podatkowych sprzedaży nieruchomości.

W związku z brakami formalnymi tut. organ wezwał telefonicznie w dniu 13 marca 2015 r. i 23 marca 2015 r. pełnomocnika Wnioskodawczyni (na tę okoliczność została sporządzona notatka służbowa) do uzupełnienia braków formalnych wniosku poprzez doprecyzowanie stanu faktycznego.

Pismem z dnia 23 marca 2015 r. (fax: data nadania 23 marca 2015 r., data wpływu 23 marca 2015 r., za pośrednictwem poczty: data nadania 23 marca 2015 r., data wpływu 23 marca 2015 r.), pełnomocnik Wnioskodawczyni uzupełnił powyższe.

We wniosku i uzupełnieniu przedstawiono następujący stan faktyczny.

Wnioskodawczyni nabyła na podstawie testamentu roszczenia o ustanowienie udziału w prawie użytkowania wieczystego na nieruchomości warszawskiej (dalej „Nieruchomość”), która znajdowała się na terenie objętym działaniem dekretu z dnia 26 października 1945 r. o własności i użytkowaniu gruntów na obszarze m.st. Warszawy (Dz. U. Nr 50, poz. 279) (dalej: „Dekret”). Na podstawie art. 1 Dekretu, wszystkie grunty leżące w granicach miasta Warszawy przeszły na własność Gminy miasta Warszawa, a po likwidacji gmin w 1950 r. na własność Skarbu Państwa.

Wnioskodawczyni nabył przedmiotowe roszczenia jako spadek po ojcu – Zygmuncie - zmarłym 15 listopada 1998 r., który był synem zmarłego w 1948 r. przedwojennego właściciela nieruchomości. Nabycie spadku zostało stwierdzone postanowieniem Sądu Rejonowego dla m.st. Warszawy z dnia 21 października 2000 r.

Efektem roszczeń nabytych w drodze dziedziczenia przez Wnioskodawczynię było ustanowienie wobec Wnioskodawczyni i innych osób uprawnionych (bowiem Wnioskodawczyni przysługiwało roszczenie do udziału w 57/256 części Nieruchomości), prawa użytkowania wieczystego Nieruchomości składającej się z czterech działek. Nastąpiło to w drodze następujących decyzji administracyjnych wydanych przez Prezydenta Miasta Stołecznego Warszawy wskutek rozpoznania wniosku o ustanowienie prawa własności czasowej złożonego 14 października 1948 r.:

*   decyzja z dnia 27 marca 2009 r. dotycząca działki Nr 6, w Warszawie, zabudowanej budynkami stanowiącymi odrębną od grunty nieruchomość wybudowanymi przed wydaniem Dekretu (tj. dwoma budynkami mieszkalnymi, budynkiem transportu i łączności, budynkiem handlowo-usługowym oraz innym budynkiem niemieszkalnym),

*   decyzja dotycząca działki Nr 5/9, w Warszawie, zabudowanej budynkami stanowiącymi odrębną od gruntu nieruchomość wybudowanymi po wydaniu Dekretu (tj. jednokondygnacyjnym murowanym budynkiem garażowym) i z dnia 14 maja 2009 r. dotycząca działki Nr 5/3, w Warszawie, zabudowanej budynkami stanowiącymi odrębną od gruntu nieruchomość wybudowanymi po wydaniu Dekretu (tj. budynkiem murowanym i dwiema kondygnacjami nadziemnymi); przy czym decyzja została zaskarżona i stała się przedmiotem rozstrzygnięcia Naczelnego Sądu Administracyjnego (dalej: „NSA”), który utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję (wyrok z dnia 12 kwietnia 2012 r.);

*   decyzja z dnia 28 grudnia 2012 r. dotycząca niezabudowanej działki Nr 5/12, w Warszawie.

W dalszej części niniejszego wniosku, Wnioskodawczyni będzie używać terminu „Budynki przedwojenne” w odniesieniu do budynków wzniesionych przed wydaniem Dekretu oraz terminu „Budynki powojenne” w odniesieniu do budynków wzniesionych po wydaniu Dekretu. Ustanowienie prawa użytkowania wieczystego działek na rzecz Wnioskodawczyni oraz na rzecz pozostałych współużytkowników) nastąpiło na podstawie następujących aktów notarialnych:

*   akt notarialny z dnia 30 czerwca 2014 r. - w odniesieniu do działek Nr 6, 5/12 i 5/9;

*   akt notarialny z dnia 22 lipca 2014 r. - w odniesieniu do działki Nr 5/3.

Wspomniane powyżej akty obejmowały również nabycie przez Wnioskodawczynię (jak i przez pozostałych współwłaścicieli) stosownego udziału w udziału w Budynkach powojennych, znajdujących się na działkach Nr 5/9 i 5/3. Nabycie to zostało dokonane od Skarbu Państwa za odpłatnością.

Nieruchomość została sprzedana 23 września 2014 r. W umowie sprzedaży mającej formę aktu notarialnego, kwota należna z tytułu sprzedaży Nieruchomości została określona odrębnie w odniesieniu do poszczególnych działek z podziałem na część ceny przypadającej na prawo wieczystego użytkowania oraz na budynki posadowione na poszczególnych działkach, w tym na Budynki przedwojenne i Budynki powojenne nabyte od Skarbu Państwa. Z uwagi na fakt, że 12 z 13 lokali znajdujących się w budynkach mieszkalnych było w momencie ich odzyskania przez Wnioskodawczynię przedmiotem najmu, umowy najmu z mocy prawa przeszły na Wnioskodawczynię (i pozostałych współwłaścicieli). Jednocześnie, w momencie sprzedaży budynków umowy najmu z lokatorami, z mocy prawa, przeszły wraz z budynkami na ich nabywcę.

Wnioskodawczyni informuje, że prowadzi działalność gospodarczą zarejestrowaną w Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej, w zakresie wynajmu lokali mieszkalnych, niemniej opisana powyżej transakcja nie została zrealizowana w ramach tej działalności. Nieruchomość stanowiła bowiem majątek osobisty Wnioskodawczyni, odzyskany na mocy roszczeń nabytych przez Wnioskodawczynię na podstawie testamentu sporządzonego przez ojca Wnioskodawczyni. Wnioskodawczyni nie wykorzystywała budynków wchodzących w skład Nieruchomości do działalności gospodarczej, w tym nie wprowadzała tych budynków do ewidencji środków trwałych.

W uzupełnieniu do wniosku pełnomocnik Wnioskodawczyni doprecyzował, że ojciec Wnioskodawczyni nabył roszczenia w następujący sposób:

*   w części na podstawie bycia pierwotnym, przedwojennym współwłaścicielem przedmiotowej nieruchomości,
*   w części na podstawie nabycia ich w drodze spadku po przedwojennym współwłaścicielu nieruchomości – bracie Wacławie , który zmarł w 1948 r.,
*   w części na podstawie nabycia ich w drodze spadku po matce Henryce , która roszczenia nabyła w drodze dziedziczenia po synu Wacławie .

W związku z powyższym opisem zadano następujące pytania:

1.  Czy prawidłowe jest stanowisko Wnioskodawczyni, że przychód uzyskany ze sprzedaży udziału w prawie użytkowania wieczystego działek wchodzących w skład Nieruchomości opisanej w stanie faktycznym powyżej, nie będzie podlegał opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych (dalej: „pdof”) z uwagi na fakt, że nie stanowi on źródła przychodów dla celów pdof?
2.  Czy prawidłowe jest stanowisko Wnioskodawczyni, że przychód uzyskany ze sprzedaży udziału w prawie własności Budynków przedwojennych wchodzących w skład Nieruchomości opisanej w stanie faktycznym powyżej, nie będzie podlegał opodatkowaniu pdof z uwagi na fakt, że od ich nabycia przez Wnioskodawczynię do sprzedaży upłynął okres 5 lat?
3.  Czy prawidłowe jest stanowisko Wnioskodawczyni, że przychód uzyskany ze sprzedaży udziału w prawie własności Budynków powojennych wchodzących w skład Nieruchomości opisanej w stanie faktycznym powyżej, należy zaliczyć do źródła przychodów jakim jest odpłatne zbycie udziału w nieruchomości, a nie do źródła przychodów jakim jest pozarolnicza działalność gospodarcza, co oznacza, że Wnioskodawczyni będzie zobowiązany do obliczenia i odprowadzenia w tym zakresie podatku zgodnie z zasadami określonymi w art. 30e ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2012 r., poz. 361, z późn. zm.) (dalej: „ustawa o pdof”), tj. od różnicy pomiędzy ceną uzyskaną przez Wnioskodawczynię od nabywcy za przypadający na Wnioskodawczynię udział we własności Budynków powojennych pomniejszoną o koszty odpłatnego zbycia, a ceną uiszczoną za przypadający na Wnioskodawczynię udział we własności Budynków powojennych na rzecz Skarbu Państwa (udokumentowane koszty nabycia)?

Przedmiotem niniejszej interpretacji jest odpowiedź na pytanie Nr 2. W pozostałym zakresie zostaną wydane odrębne rozstrzygnięcia.

Zdaniem Wnioskodawczyni.

Na wstępie Wnioskodawczyni zauważa, że jakkolwiek prowadzi działalność gospodarczą zarejestrowaną w Centralnej Ewidencji i Informacji Działalności Gospodarczej, to działalność ta obejmuje wyłącznie czynności związane w wynajmem lokali mieszkalnych w odrębnej nieruchomości, położonej na Mokotowie w Warszawie, której Wnioskodawczyni jest współwłaścicielem. Sprzedaż Nieruchomości będąca przedmiotem niniejszego wniosku nie nastąpiła w wykonaniu działalności gospodarczej. Udział w Nieruchomości - po jego odzyskaniu/nabyciu przez Wnioskodawczynię od Skarbu Państwa stanowił majątek osobisty Wnioskodawczyni. Nieruchomość nigdy nie była wykorzystywana przez Wnioskodawczynię na cele działalności gospodarczej. Dokonując sprzedaży tego udziału Wnioskodawczyni zarządzała swoim majątkiem prywatnym realizując przysługujące Jej prawo współwłasności wobec tej nieruchomości. Sprzedaż udziału w Nieruchomości przez Wnioskodawczynię stanowi jedynie spieniężenie majątku osobistego i nie powinna być rozpatrywana w kategoriach prowadzenia działalności gospodarczej przez Wnioskodawczynię.

Przychód uzyskany ze sprzedaży udziału w prawie własności Budynków przedwojennych wchodzących w skład Nieruchomości opisanej w stanie faktycznym powyżej, nie będzie podlegał opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych z uwagi na fakt, że od ich nabycia przez Wnioskodawczynię do sprzedaży upłynął okres 5 lat.

Wnioskodawczyni zauważa, że w odniesieniu do budynków znajdujących się na gruntach, które przeszły na własność gminy miasta Warszawa na podstawie Dekretu, należy mieć na uwadze art. 5 Dekretu. Zgodnie z tym przepisem, budynki znajdujące się na działkach przejętych na mocy Dekretu pozostawały własnością dotychczasowych właścicieli, o ile przepisy szczególne nie stanowiły inaczej. Należy zauważyć, że przepis ten dotyczy tych budynków, które istniały, a więc były już wybudowane na gruncie w chwili, kiedy zgodnie z postanowieniami Dekretu grunt stał się własnością miasta. Definicja ta odpowiada Budynkom przedwojennym opisanym w stanie faktycznym powyżej. Oznacza to, że Budynki przedwojenne nie przeszły na własność gminy miasta razem z gruntem. Tym samym, nie można stwierdzić, że w odniesieniu do Budynków przedwojennych dokonano zwrotu. Budynki przedwojenne wchodziły więc w skład masy spadkowej, co oznacza, zdaniem Wnioskodawczyni, że jako datę nabycia Budynków przedwojennych należy uznać datę nabycia spadku, czyli datę śmierci spadkodawcy (ojca Wnioskodawczyni).

Jak opisano w stanie faktycznym, w chwili wejścia w życie Dekretu Nieruchomość obejmowała budynki znajdujące się na działce Nr 6 (tj. dwa budynki mieszkalne, budynek transportu i łączności, budynek handlowo-usługowy oraz inny budynek niemieszkalny). Zatem, na podstawie zapisów Dekretu przedwojenni właściciele po ich wywłaszczeniu mogli zachować prawo własności tylko w odniesieniu do tych budynków. Prawo to weszło następnie do masy spadkowej i przeszło na spadkobierców, w tym na Wnioskodawczynię.

Mając na uwadze powyższe, Wnioskodawczyni zauważa, że nabycie przez Nią udziału w Budynkach przedwojennych nastąpiło w dniu nabycia spadku po zmarłym ojcu, tj. 15 listopada 1998 r. W związku z tym dokonane przez Wnioskodawczynię odpłatne zbycie tych udziałów, które miało miejsce 23 września 2014 r. nie stanowi dla Wnioskodawczyni źródła przychodu, o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a) ww. ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, ponieważ zostało dokonane po upływie pięciu lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym nastąpiło nabycie.

Stanowisko Wnioskodawczyni znajduje potwierdzenie w interpretacjach indywidualnych wydanych przez organy podatkowe. Przykładowo w interpretacji indywidualnej wydanej przez Dyrektora Izby Skarbowej w Warszawie w dniu 25 kwietnia 2014 r., sygn. IPPB4/415-81/14-2/JK, w której stwierdzono, że:

„Jak wynika z wniosku w dniu wejścia w życie dekretu z dnia 26 października 1945 r. o własności i użytkowaniu gruntów na obszarze W. w skład nieruchomości wchodził budynek czterokondygnacyjny, wzniesiony przed 1945 r. Zatem nabycie przez Wnioskodawczynię udziału w prawie współwłasności budynku nastąpiło w dniu śmierci spadkodawcy Wnioskodawcy, tj. w 2004 r. W związku z tym pięcioletni termin, określony zgodnie z art. 10 ust. 1 pkt 8 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, upłynął z końcem 2009 r. Zatem planowane odpłatne zbycie udziału w prawie współwłasności budynku nie będzie stanowiło źródła przychodu podlegającego opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych, z uwagi na upływ pięcioletniego terminu, o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 8 ustawy, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym nastąpiło nabycie przez Wnioskodawcę w spadku, tj. od końca 2004 r.”

Analogiczne stanowisko zaprezentował Dyrektora Izby Skarbowej w Warszawie w interpretacji z dnia 10 lipca 2014 r., sygn. IPPB4/415-376/14-5/MS1, w interpretacji z dnia 30 lipca 2014 r., sygn. IPPB4/415-377/14-5/MS1, a także Dyrektor Izby Skarbowej w Katowicach w interpretacji z dnia 30 kwietnia 2014 r., sygn. IBPBII/2/415-131/14/HS.

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawczyni w sprawie oceny prawnej przedstawionego stanu faktycznego jest prawidłowe.

Mając powyższe na względzie, stosownie do art. 14c § 1 Ordynacji podatkowej, odstąpiono od uzasadnienia prawnego dokonanej oceny stanowiska Wnioskodawczyni.

Jeżeli przedstawiony we wniosku stan faktyczny różni się od stanu faktycznego występującego w rzeczywistości, wówczas wydana interpretacja nie będzie chroniła Wnioskodawczyni w zakresie dotyczącym rzeczywiście zaistniałego stanu faktycznego.

Odnosząc się natomiast do powołanych przez Wnioskodawczynię interpretacji indywidualnych należy stwierdzić, że interpretacje te zapadły w indywidualnych sprawach i nie są wiążące dla organu wydającego przedmiotową interpretację.

Interpretacja dotyczy stanu faktycznego przedstawionego przez Wnioskodawczynię i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia w przedstawionym stanie faktycznym.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, ul. Jasna 2/4, 00-013 Warszawa po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację – w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. z 2012 r., poz. 270, z późn. zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy), w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy). Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy), na adres: Izba Skarbowa w Warszawie Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Płocku ul. 1 Maja 10, 09-402 Płock.