Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0111-KDIB3-3.4012.199.2025.1.AW
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-06-11
Teza: Dotyczy skutków podatkowych zakupu licencji przez Gminę,
która nie wskazała kontrahentowi, że nie jest podatnikiem
podatku VAT.
Słowa kluczowe: eksport
gmina
miejsce-miejsce opodatkowania
Zagadnienia: Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział I. Przepisy
ogólne-Definicje
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II. Zakres
opodatkowania-Rozdział 1. Przepisy ogólne -Czynności
podlegające opodatkowaniu
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II. Zakres
opodatkowania-Rozdział 2. Dostawa towarów i
świadczenie usług -Dostawa towarów
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II. Zakres
opodatkowania-Rozdział 2. Dostawa towarów i
świadczenie usług -Świadczenie usług
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III. Podatnicy,
płatnicy i przedstawiciele podatkowi-Rozdział 1.
Podatnicy i płatnicy-Działalność gospodarcza
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III. Podatnicy,
płatnicy i przedstawiciele podatkowi-Rozdział 1.
Podatnicy i płatnicy-Organy władzy publicznej
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III. Podatnicy,
płatnicy i przedstawiciele podatkowi-Rozdział 1.
Podatnicy i płatnicy-Podatnicy
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział IX. Odliczenie
i zwrot podatku. Odliczenie częściowe-Rozdział 1.
Odliczenie i zwrot podatku-Odliczenie podatku
naliczonego-Odliczenie podatku naliczonego z tytułu
nabycia towarów i usług
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział V. Miejsce
świadczenia -Rozdział 3. Miejsce świadczenia przy
świadczeniu usług-Definicja podatnika przy określeniu
miejsca świadczenia usług
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział V. Miejsce
świadczenia -Rozdział 3. Miejsce świadczenia przy
świadczeniu usług-Miejsce świadczenia usług na rzecz
podatnika
2

Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział V. Miejsce
świadczenia -Rozdział 3. Miejsce świadczenia przy
świadczeniu usług-Stałe miejsce prowadzenia
działalności
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział I-
art. 2-pkt 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział I-
art. 2-pkt 9
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II-
Rozdział 1-art. 5-ust. 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II-
Rozdział 2-art. 7.-ust. 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II-
Rozdział 2-art. 8-ust. 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III-
Rozdział 1-art. 15-ust. 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III-
Rozdział 1-art. 15-ust. 2
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III-
Rozdział 1-art. 15-ust. 6
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III-
Rozdział 1-art. 17-ust. 1-pkt 4
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III-
Rozdział 1-art. 17-ust. 2
1

[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział IX-
Rozdział 1-art. 86-ust. 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział IX-
Rozdział 1-art. 86-ust. 2-pkt 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział V-
Rozdział 3-art. 28a
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział V-
Rozdział 3-art. 28b-ust. 3

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

Państwa wniosek z 26 marca 2025 r. o wydanie interpretacji indywidualnej w zakresie
    podatku od towarów i usług, wpłynął 27 marca 2025 r. Treść wniosku jest następująca:
    Opis stanu faktycznego
    Gmina (...) (dalej: Gmina lub Wnioskodawca) jest jednostką samorządu terytorialnego,
    posiadającą osobowość prawną na podstawie art. 2 ust. 2 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o
    samorządzie gminnym (Dz. U. z 2024 r. poz. 1465, dalej: ustawa o samorządzie gminnym).
    Zgodnie z art. 2 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym, Gmina wykonuje zadania
    publiczne w imieniu własnym i na własną odpowiedzialność.
    Jednocześnie, w myśl art. 6 ust. 1 cytowanej ustawy, do zakresu działania Gminy należą
    wszystkie sprawy publiczne o znaczeniu lokalnym, niezastrzeżone ustawami na rzecz
    innych podmiotów.
    Do zadań własnych Gminy, stosownie do art. 7 ust. 1 pkt 8 ustawy o samorządzie
    gminnym, należy zaspokajanie zbiorowych potrzeb wspólnoty z zakresu edukacji
    publicznej.

    Gmina jest zarejestrowana na potrzeby podatku od towarów i usług (dalej również: VAT),
    jako podatnik VAT czynny.
    Dodatkowo w 2024 r. Gmina zarejestrowała się jako podatnik VAT-UE dla celów
    dokonywania transakcji wewnątrzwspólnotowych, tym samym jej numer identyfikacji
    podatkowej znalazł się w europejskiej bazie, tj. w Systemie Wymiany Informacji o VAT.
    Jednostka budżetowa Gminy - Szkoła Podstawowa nr (...) im. (...) w (...) (dalej: SP (...)) w
    ramach realizacji zadań własnych Gminy z zakresu edukacji publicznej dokonała zakupu,
    od polskiego kontrahenta, urządzenia do (...), która ma za zadanie (...).
    W (...) mogą uczestniczyć jedynie osoby, które są uczniami SP(...) oraz posiadają orzeczenie
    o potrzebie kształcenia specjalnego. Gmina działająca za pośrednictwem SP(...) nie
    świadczy w tym zakresie odpłatnych usług.
    W celu wspierania rozwoju uczniów z zaburzeniami (...) oraz kontynuowania stosowania
    terapii, SP (...) nabyła od kontrahenta z (...), posiadającego w tym kraju siedzibę
    działalności gospodarczej oraz stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej,
    będącego podatnikiem podatku od wartości dodanej oraz zarejestrowanego na potrzeby
    VAT-UE (dalej: Kontrahent), roczną licencję na oprogramowanie (dalej: Licencja) do
    urządzenia.
    Gmina przekazała Kontrahentowi swoje dane niezbędne do wystawienia faktury, w tym
    europejski numer identyfikacji podatkowej. Na tej podstawie Gmina otrzymała fakturę bez
    naliczonego podatku VAT, zawierającą numery identyfikacji dla VAT UE każdej ze stron.
    Gmina wykazała z tego tytułu VAT należny w ramach importu usług.
    Po weryfikacji okoliczności przedmiotowej transakcji, Gmina zidentyfikowała, że nie
    przekazała Kontrahentowi informacji o tym, że w ramach tego nabycia nie występuje ona
    w roli podatnika VAT, ale działa jako organ władzy publicznej (realizuje zadania własne z
    zakresu edukacji publicznej). Zamiast tej informacji, Gmina przedstawiła Kontrahentowi
    swój numer VAT-UE.
    Zakup licencji był natomiast związany wyłącznie z zadaniami własnymi Gminy z zakresu
    edukacji publicznej, tym samym Gmina uważa, że nie powinna była posługiwać się swoim
    numerem identyfikacji dla VAT UE - powinna natomiast zidentyfikować się jako
    niepodatnik (organ władzy publicznej) i taką informację przekazać Kontrahentowi.
    Niedopełnienie tych formalności skutkowało tym, że Kontrahent unijny potraktował
    Gminę jako innego podatnika VAT i udokumentował zdarzenie gospodarcze odpowiednio.
    Gmina, ponadto, nie odliczyła podatku VAT naliczonego od zakupu Licencji do
    oprogramowania.
    Obecnie, po ponownym przeanalizowaniu okoliczności transakcji, Gmina pragnie uzyskać
    potwierdzenie czy ma prawo stwierdzić, iż w ramach opisanego zdarzenia, nie jest
    podatnikiem w rozumieniu art. 28a ustawy o VAT, a w konsekwencji, czy powinna
    przekazać Kontrahentowi stosowną informację celem skorygowania rozliczenia VAT
    wynikającego z niniejszej transakcji międzynarodowej.
    Pytania
    1) Czy w ramach transakcji nabycia Licencji od Kontrahenta, Gmina występowała jako
      podatnik w rozumieniu art. 28a ustawy o VAT?
    2) Czy, w sytuacji w której Kontrahent nie był poinformowany o braku po stronie Gminy
      statusu podatnika VATUE Gmina była zobowiązana do wykazania i odprowadzenia VAT
      należnego z tytułu nabycia Licencji od Kontrahenta w ramach importu usług?

    3) Czy Gmina ma obowiązek poinformować Kontrahenta o swoim statusie, celem
      odpowiedniego udokumentowania i korekty rozliczenia VAT wynikającego z
      przedmiotowej transakcji?
    4) Czy Gminie przysługuje prawo do odliczenia VAT naliczonego z tytułu wydatków
      poniesionych na nabycie Licencji od Kontrahenta?
    Państwa stanowisko w sprawie
    1) W ramach transakcji nabycia Licencji od Kontrahenta, Gmina nie występowała jako
      podatnik w rozumieniu art. 28a ustawy o VAT.
    2) W sytuacji w której Kontrahent nie był poinformowany o braku po stronie Gminy statusu
      podatnika VATUE Gmina była zobowiązana do wykazania i odprowadzenia VAT
      należnego z tytułu nabycia Licencji od Kontrahenta w ramach importu usług.
    3) Celem odpowiedniego udokumentowania i korekty rozliczenia VAT wynikającego z
      przedmiotowej transakcji Gmina ma obowiązek poinformować Kontrahenta o swoim
      statusie.
    4) Gminie nie przysługuje prawo do odliczenia VAT naliczonego z tytułu wydatków
      poniesionych na nabycie Licencji od Kontrahenta.
    Uzasadnienie stanowiska Wnioskodawcy
    Ad. 1
    Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o VAT, opodatkowaniu
    podatkiem od towarów i usług podlega m.in. odpłatnie świadczone usługi na terytorium
    kraju, przy czym - w myśl art. 8 ust. 1 tej ustawy - przez świadczenie usług rozumie się
    każde świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej
    niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu art. 7.
    Stosownie do art. 2 pkt 1 ustawy o VAT przez terytorium kraju rozumie się terytorium
    Rzeczypospolitej Polskiej.
    W myśl art. 15 ust. 1 ustawy o VAT podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne
    niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność
    gospodarczą, o której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności.
    Zgodnie z art. 15 ust. 2 ustawy o VAT działalność gospodarcza obejmuje wszelką
    działalność producentów, handlowców lub usługodawców, w tym podmiotów
    pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a także działalność osób wykonujących
    wolne zawody. Działalność gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające
    na wykorzystywaniu towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla
    celów zarobkowych.
    Należy zauważyć, że w myśl art. 15 ust. 6 ustawy o podatku od towarów i usług nie uznaje
    się za podatnika organów władzy publicznej oraz urzędów obsługujących te organy w
    zakresie realizowanych zadań nałożonych odrębnymi przepisami prawa, dla realizacji
    których zostały one powołane, z wyłączeniem czynności wykonywanych na podstawie
    zawartych umów cywilnoprawnych.
    Stosownie do treści art. 28a ustawy o VAT na potrzeby stosowania przepisów o miejscu
    świadczenia przy świadczeniu usług:
    1) ilekroć jest mowa o podatniku - rozumie się przez to:

      a) podmioty, które wykonują samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa
          w art. 15 ust. 2, lub działalność gospodarczą odpowiadającą tej działalności, bez
          względu na cel czy rezultat takiej działalności, z uwzględnieniem art. 15 ust. 6;
      b) osobę prawną niebędącą podatnikiem na podstawie lit. a, która jest
          zidentyfikowana lub obowiązana do identyfikacji do celów podatku lub podatku
          od wartości dodanej;
    2) podatnika, który prowadzi również działalność lub dokonuje transakcji
      nieuznawanych za podlegające opodatkowaniu dostawy towarów lub świadczenia
      usług zgodnie z art. 5 ust. 1, uznaje się za podatnika w odniesieniu do wszystkich
      świadczonych na jego rzecz usług.
    Miejsce świadczenia przy świadczeniu usług ustalane jest na potrzeby podatku VAT na
    podstawie przepisów art. 28a-28o ustawy o VAT.
    Dokonując ustalenia, czy miejscem świadczenia usługi w ramach danej transakcji jest
    terytorium kraju w pierwszej kolejności należy ustalić, czy nabywcą jest podatnik w
    rozumieniu art. 28a ustawy o VAT. Przepis ten przewiduje szczególną definicję podatnika,
    stosowaną wyłącznie na potrzeby przepisów ustawy o VAT ustalających miejsce
    świadczenia przy świadczeniu usług.
    W myśl wspomnianego art. 28a pkt 1 lit. a ustawy o VAT przy ocenie, czy dla danego
    świadczenia Gmina będzie traktowana jako podatnik należy uwzględnić art. 15 ust. 6
    ustawy o VAT. Wobec czego, zgodnie z przywołaną treścią tego przepisu Gmina nie będzie
    występowała w charakterze podatnika w zakresie realizowanych zadań nałożonych
    odrębnymi przepisami prawa, dla realizacji których zostały one powołane, z wyłączeniem
    czynności wykonywanych na podstawie zawartych umów cywilnoprawnych.
    Jednocześnie, zakładając racjonalność ustawodawcy, odwołującego się w treści art. 28a
    pkt 1 lit. a ustawy o VAT do art. 15 ust. 6 należy stwierdzić, że Gmina nie stanowi
    podatnika na potrzeby ustalenia miejsca świadczenia przy świadczeniu usług w każdym
    przypadku, gdy realizuje zadania własne.
    Odmienna interpretacja tego przepisu poddawałaby w wątpliwość sens odesłania do art.
    15 ust. 6 ustawy o VAT albowiem nabycie usług przez Gminę zawsze będzie dokonywane
    w ramach czynności cywilnoprawnej.
    Stanowisko zaprezentowane powyżej znajduje aprobatę w doktrynie prawniczej. Jak
    stwierdził chociażby A. Bartosiewicz: „Podatnikiem w rozumieniu komentowanych
    przepisów nie jest natomiast organ władzy publicznej ani urząd obsługujący ten organ w
    zakresie realizowanych zadań nałożonych odrębnymi przepisami prawa. Komentowane
    przepisy zastrzegają bowiem, że te podmioty, o których mowa, nie są uważane za
    podatników na potrzeby stosowania przepisów o miejscu świadczenia. Należy je więc
    traktować jako podmioty niebędące podatnikami.
    Trzeba uznać, że wyłączenie to dotyczy takich sytuacji, gdy organ władzy (urząd),
    nabywając usługi, występuje jako urząd. Nabywa te usługi dla celów realizacji swoich
    ustawowych zadań. Dotyczy to także sytuacji, gdy działa na podstawie umów
    cywilnoprawnych. Także wtedy, kiedy tylko nabywane usługi służą do realizacji jego
    ustawowych zadań, nie jest on traktowany jako podatnik (na potrzeby nabywanych usług)
    w rozumieniu komentowanych przepisów”. (A. Bartosiewicz [w:] VAT. Komentarz, wyd.
    XVIII, Warszawa 2024, art. 28(a), LEX).
    Nabycie Licencji od Kontrahenta odbyło się w ramach realizacji przez Gminę zadań
    własnych z zakresu edukacji publicznej. Gmina działając za pośrednictwem SP (...)
    prowadzi bowiem, przy wykorzystaniu urządzenia, do oprogramowania którego nabyła

    Licencję, (...), która ma za zadanie (...). W (...) uczestniczą jedynie osoby, które są uczniami
    SP (...) oraz posiadają orzeczenie o potrzebie kształcenia specjalnego. Gmina działająca za
    pośrednictwem SP (...) nie świadczy w tym zakresie odpłatnych usług.
    Uwzględniając powyższe, skoro Gmina nabyła od Kontrahenta Licencję wyłącznie w celu
    wykonywania zadań własnych z zakresu edukacji publicznej, realizowanych nieodpłatnie
    na rzecz uczniów SP (...) i zakup ten nie jest wykorzystywany do czynności
    opodatkowanych VAT, to w ramach przedmiotowej transakcji Gmina nie występuje w
    charakterze podatnika dla celów ustalenia miejsca świadczenia przy świadczeniu usług.
    Bez znaczenia dla statusu podatkowego Gminy w tym zakresie pozostaje okoliczność
    zarejestrowania Gminy jako podatnika VAT-UE, jak i to, że na fakturze zakupowej Gmina
    została oznaczona numerem identyfikacji dla VAT UE.
    Status Gminy jako podatnika dla celów określonych w art. 28a ustawy o VAT powinien być
    rozpatrywany odrębnie dla każdej transakcji wewnątrzwspólnotowej. Gmina może
    bowiem działać jako podatnik w zakresie czynności wewnątrzwspólnotowych
    realizowanych w ramach prowadzonej przez nią działalności gospodarczej, a w innych
    przypadkach, takich jak w sprawie niniejszej, nie występować w takim charakterze.
    Ad. 2
    Zgodnie z art. 17 ust. 1 pkt 4 ustawy o VAT podatnikami są również osoby prawne,
    jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne nabywające
    usługi, jeżeli łącznie spełnione są następujące warunki:
      a) usługodawcą jest podatnik nieposiadający siedziby działalności gospodarczej oraz
        stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej na terytorium kraju, a w
        przypadku usług, do których stosuje się art. 28e, podatnik ten nie jest
        zarejestrowany zgodnie z art. 96 ust. 4,
      b) usługobiorcą jest:
      - w przypadku usług, do których stosuje się art. 28b - podatnik, o którym mowa w
        art. 15, lub osoba prawna niebędąca podatnikiem, o którym mowa w art. 15,
        zarejestrowana lub obowiązana do zarejestrowania zgodnie z art. 97 ust. 4,
      - w przypadku transferu bonów jednego przeznaczenia, w przypadku których
        miejscem świadczenia usług, których te bony dotyczą, jest terytorium kraju -
        podatnik, o którym mowa w art. 15, lub osoba prawna niebędąca podatnikiem, o
        którym mowa w art. 15,
      - w pozostałych przypadkach - podatnik, o którym mowa w art. 15, posiadający
        siedzibę działalności gospodarczej lub stałe miejsce prowadzenia działalności
        gospodarczej na terytorium kraju lub osoba prawna niebędąca podatnikiem, o
        którym mowa w art. 15, posiadająca siedzibę na terytorium kraju i
        zarejestrowana lub obowiązana do zarejestrowania zgodnie z art. 97 ust. 4.
    Zgodnie z treścią art. 28b. ust. 1 ustawy o VAT miejscem świadczenia usług w przypadku
    świadczenia usług na rzecz podatnika jest miejsce, w którym podatnik będący
    usługobiorcą posiada siedzibę działalności gospodarczej, z zastrzeżeniem ust. 2-4 oraz art.
    28e, art. 28f ust. 1 i 1a, art. 28g ust. 1, art. 28i, art. 28j ust. 1 i 2 oraz art. 28n.
    Natomiast stosownie do treści art. 28c ustawy o VAT:

    1. Miejscem świadczenia usług na rzecz podmiotów niebędących podatnikami jest
      miejsce, w którym usługodawca posiada siedzibę działalności gospodarczej, z
      zastrzeżeniem ust. 2 i 3 oraz art. 28d, art. 28e, art. 28f ust. 1, 2 i 3, art. 28g ust. 2 i art.
      28h-28n.
    2. W przypadku gdy usługi są świadczone ze stałego miejsca prowadzenia działalności
      gospodarczej usługodawcy znajdującego się w innym miejscu niż jego siedziba
      działalności gospodarczej, miejscem świadczenia tych usług jest to stałe miejsce
      prowadzenia działalności gospodarczej.
    3. W przypadku gdy usługodawca nie posiada siedziby działalności gospodarczej lub
      stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej, o którym mowa w ust. 2,
      miejscem świadczenia usług jest miejsce, w którym posiada on stałe miejsce
      zamieszkania lub zwykłe miejsce pobytu.
    Ustawa o VAT w art. 17 ust. 1 pkt 4 przewiduje, że w przypadkach wskazanych w tych
    przepisach tj. gdy dochodzi do importu usług, podatnikiem VAT dla takich transakcji jest
    nabywca usług.
    W momencie dokonania transakcji nabycia Licencji od Kontrahenta Gmina była
    zarejestrowana jako podatnik VATUE dla celów dokonywania transakcji
    wewnątrzwspólnotowych, a jej numer identyfikacji podatkowej znajdował się w
    europejskiej bazie, tj. w Systemie Wymiany Informacji o VAT. Dodatkowo, Gmina
    przekazała Kontrahentowi swoje dane niezbędne do wystawienia faktury, w tym
    europejski numer identyfikacji podatkowej.
    W świetle takich okoliczności Kontrahent miał wszelkie podstawy by sądzić, że w ramach
    opisanej transakcji Gmina występuje w charakterze podatnika VAT-UE i w konsekwencji
    wystawił fakturę bez naliczonego podatku VAT, zawierającą numery identyfikacji dla VAT
    UE każdej ze stron.
    W ocenie Gminy, skoro Kontrahent nie został poinformowany o braku po stronie Gminy
    statusu podatnika VAT-UE, Gmina była zobowiązana do wykazania i odprowadzenia VAT
    należnego z tytułu nabycia Licencji od Kontrahenta w ramach importu usług.
    Sytuacja, w której podmiot zarejestrowany jako podatnik VAT-UE, dodatkowo
    przekazujący kontrahentowi europejski numer identyfikacji podatkowej, faktycznie nie
    występuje w ranach danej transakcji jako podatnik VAT-UE, jest zdarzeniem
    niestandardowym, incydentalnym.
    Należy przyjąć, iż aby Gmina mogła wywodzić określone skutki prawne z tytułu braku
    statusu podatnika VAT-UE w ramach danej transakcji, winna była poinformować o tym
    Kontrahenta.
    Jeżeli tego nie uczyniła, to niejako sama pozbawiła się tej możliwości, przyjmując na siebie
    obowiązki przewidziane dla podatnika VAT-UE. Jedną z naczelnych zasad rządzących
    podatkiem VAT jest bowiem powszechność opodatkowania.
    Zasadę tę można wyprowadzić z treści art. 5 ustawy o VAT, jak i art. 1 ust. 2 oraz art. 2 ust.
    1 Dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu
    podatku od wartości dodanej (Dz.U.UE.L.2006.347.1 z dnia 2006.12.11). Zgodnie z tą
    zasadą opodatkowaniu powinny podlegać wszystkie transakcje przewidziane w ustawie o
    VAT, z zastrzeżeniem ściśle określonych wyjątków. Nie jest do zaakceptowania sytuacja, w
    której transakcja nabycia Licencji od Kontrahenta nie zostałaby opodatkowana ani w
    państwie, w którym usługodawca posiada siedzibę działalności gospodarczej, ani w Kraju.
    Taki stan rzeczy skutkowałby powstaniem szkody dla Skarbu Państwa kraju, w którym
    podatek VAT powinien być odprowadzony, jak i dla rynku wspólnotowego.

    Natomiast, skoro Kontrahent dokonując należytej staranności przy weryfikacji statusu
    usługobiorcy nie miał podstaw do uznania, że Gmina nie występuje w charakterze
    podatnika VAT-UE, nie odprowadził VAT należnego w kraju jego siedziby działalności
    gospodarczej, to obowiązek naliczenia i odprowadzenia VAT należnego zgodnie z art. 17
    ust. 1 pkt 4 ustawy o VAT obciążał Gminę w ramach importu usług.
    Ad. 3
    Niezależnie od tego, że zgodnie ze stanowiskiem Gminy, w przypadku niepoinformowania
    Kontrahenta o braku statusu podatnika VAT-UE, podmiotem zobowiązanym do wykazania
    i odprowadzenia VAT z tytułu opisanej transakcji była Gmina, stan ten w dalszym ciągu nie
    odpowiada przepisom prawa, a rozliczenia VAT dotyczące transakcji winny zostać
    odpowiednio skorygowane.
    Należy bowiem pamiętać, iż aby można było mówić o zastosowaniu art. 17 ust. 1 pkt 4
    usługa powinna być świadczona na terytorium kraju.
    Celem ustalenia, czy usługa jest świadczona na terytorium kraju należy uwzględnić
    wspomniane art. 28a-28o ustawy o VAT.
    Mając na uwadze, iż w ocenie Gminy nabywając Licencję od Kontrahenta nie występowała
    jako podatnik na gruncie art. 28a ustawy o VAT, miejsce świadczenia usługi w tym
    przypadku powinno zostać określone na podstawie przytoczonego art. 28c ust. 1 ustawy o
    VAT, a zatem będzie nim miejsce, w którym usługodawca posiada siedzibę działalności
    gospodarczej.
    Dodatkowo, w opisanym przypadku nie zachodzi żaden z wyjątków od wspomnianej
    zasady ogólnej dla ustalenia miejsca świadczenia usług na rzecz podmiotów nie będących
    podatnikami, określonych w art. 28d-28o ustawy o VAT.
    W konsekwencji należy stwierdzić, że miejscem świadczenia usługi nabycia Licencji od
    Kontrahenta nie było terytorium kraju. Wobec tego w sprawie niniejszej nie znajduje
    zastosowania art. 17 ust. 1 pkt 4 ustawy o VAT i Gmina nie powinna była w ramach tej
    transakcji występować jako podatnik VAT z tytułu importu usług.
    Warunkiem korekty rozliczeń przez Gminę jest jednak uprzednie poinformowanie
    Kontrahenta przez Gminę o swoim statusie w ramach transakcji.
    Dla odpowiedniego udokumentowania transakcji wymagane jest bowiem, aby Kontrahent
    dysponował wiedzą, o tym że Gmina nie występowała w tym przypadku w charakterze
    podatnika VAT-UE, co pozwoli mu na korektę rozliczeń, wykazanie i odprowadzenie VAT
    należnego w państwie jego siedziby, a Gminie na korektę rozliczeń VAT w Kraju.
    Ad.4
    Zgodnie z art. 86 ust. 1 ustawy o VAT, podatnikowi, o którym mowa w art. 15, przysługuje
    prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego w zakresie, w
    jakim towary i usługi są wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych, z
    zastrzeżeniem art. 114, art. 119 ust. 4, art. 120 ust. 17 i 19 oraz art. 124.
    Prawo to przysługuje podatnikowi pod warunkiem, że nie zachodzą przesłanki negatywne,
    sprecyzowane w art. 88 ustawy o VAT.
    Mając na względzie, że w ocenie Gminy nie występuje ona w charakterze podatnika w
    rozumieniu art. 28a ustawy o VAT w ramach nabycia Licencji, nie przysługuje jej prawo do
    odliczenia VAT naliczonego od tych wydatków.
    Jednocześnie, nawet w razie uznania przez organ, że Gmina jest podatnikiem VAT z tytułu
    nabycia Licencji od Kontrahenta w ramach importu usług, to również w takim przypadku
    nie będzie jej przysługiwało prawo do odliczenia VAT naliczonego od wydatków na nabycie
    Licencji.

    Celem odliczenia podatku VAT konieczne jest bowiem łączne spełnienie następujących
    przesłanek:
    1. wydatek musi zostać poniesiony przez podatnika VAT,
    2. wydatek musi mieć związek z dokonywanymi przez podatnika czynnościami
      opodatkowanymi VAT,
    3. nie występują przesłanki negatywne, o których mowa w art. 88 ustawy o VAT.
    Innymi słowy, nie jest możliwe obniżenie podatku należnego o kwotę podatku naliczonego
    przez podmiot, który nie występuje w tym zakresie w roli podatnika VAT. Nie jest, przy
    tym, możliwe obniżenie podatku należnego o podatek naliczony wynikający z wydatków
    poniesionych przez podatnika w związku z wykonywaniem czynności pozostających poza
    zakresem ustawy o VAT bądź czynności zwolnionych z tego podatku.
    Zdaniem Gminy, wydatków ponoszonych w związku z nabyciem Licencji nie sposób
    bezpośrednio przypisać działalności gospodarczej prowadzonej przez Gminę. Tym samym
    wydatki te są wykorzystywane przez Gminę do czynności niedających prawa do obniżenia
    podatku należnego o podatek naliczony.
    W opinii Wnioskodawcy, w przypadku wydatków ponoszonych na nabycie Licencji brak
    jest bezpośredniego i ścisłego ich związku z czynnościami opodatkowanymi VAT,
    wykonywanymi w ramach prowadzonej działalności gospodarczej.
    Wydatki ponoszone w związku z nabyciem Licencji od Kontrahenta, nie przyczynią się do
    zwiększenia zakresu działalności gospodarczej Gminy. Wydatki te, zdaniem Gminy, nie
    mają żadnego związku z działalnością gospodarczą, nie został więc spełniony warunek
    istnienia prawa do odliczenia VAT. Wydatki te zostały bowiem poniesione w celu
    wykonywania przez Gminę nieodpłatnie zadań własnych z zakresu edukacji publicznej.
    Zakupiona Licencja jest bowiem wykorzystywana przy korzystaniu z urządzenia służącego
    do prowadzenia (...) dla uczniów SP (...), posiadających orzeczenie o potrzebie kształcenia
    specjalnego.
    Tym samym, również w przypadku uznania Gminy przez organ za podatnika w rozumieniu
    art. 28a ustawy o VAT w ramach nabycia Licencji od Kontrahenta, z uwagi na brak związku
    wydatków poniesionych na nabycie Licencji z występującymi po stronie Gminy
    czynnościami opodatkowanymi VAT, przesłanki określone w art. 86 ust. 1 ustawy o VAT nie
    zostaną spełnione. Mając na względzie powyższe, zdaniem Gminy, nie przysługuje jej
    prawo do odliczenia VAT naliczonego od wydatków poniesionych w związku z nabyciem
    Licencji.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest:
    - nieprawidłowe w zakresie uznania, że w ramach transakcji nabycia Licencji od
      Kontrahenta, Gmina nie występowała jako podatnik w rozumieniu art. 28a ustawy o
      VAT,
    - nieprawidłowe w zakresie uznania, że w sytuacji w której Kontrahent nie był
      poinformowany o braku po stronie Gminy statusu podatnika VAT-UE Gmina była
      zobowiązana do wykazania i odprowadzenia VAT należnego z tytułu nabycia Licencji
      od Kontrahenta w ramach importu usług.
    - nieprawidłowe w zakresie uznania, że celem odpowiedniego udokumentowania i
      korekty rozliczenia podatku VAT wynikającego z przedmiotowej transakcji Gmina ma
      obowiązek poinformować Kontrahenta o swoim statusie.

    - prawidłowe w zakresie uznania, że Gminie nie przysługuje prawo do odliczenia podatku
      VAT naliczonego z tytułu wydatków poniesionych na nabycie Licencji od Kontrahenta.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t. j.
    Dz. U. z 2024 r. poz. 361 ze zm.), zwanej dalej „ustawą”:
      Opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlegają:
        1) odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju;
        2) eksport towarów;
        3) import towarów na terytorium kraju;
        4) wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów za wynagrodzeniem na terytorium
          kraju;
        5) wewnątrzwspólnotowa dostawa towarów.
    Z powyższego przepisu wynika tzw. zasada terytorialności, zgodnie z którą opodatkowaniu
    podatkiem od towarów i usług podlega m.in. odpłatna dostawa towarów oraz odpłatne
    świadczenie usług, ale tylko w sytuacji, gdy miejscem ich świadczenia (określanym na
    podstawie przepisów ustawy) jest terytorium kraju.
    W myśl definicji zawartej w art. 2 pkt 1 ustawy:
      Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o terytorium kraju - rozumie się przez to
      terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, z zastrzeżeniem art. 2a.
    Z przepisu art. 7 ust. 1 ustawy wynika, że:
      Przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się
      przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (...).
    Natomiast art. 8 ust. 1 ustawy stanowi, że:
      Przez świadczenie usług, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się każde
      świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej
      niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu
      art. 7, w tym również:
        1) przeniesienie praw do wartości niematerialnych i prawnych, bez względu na
          formę, w jakiej dokonano czynności prawnej;
        2) zobowiązanie do powstrzymania się od dokonania czynności lub do
          tolerowania czynności lub sytuacji;
        3) świadczenie usług zgodnie z nakazem organu władzy publicznej lub podmiotu
          działającego w jego imieniu lub nakazem wynikającym z mocy prawa.
    Pod pojęciem usługi (świadczenia) należy zatem rozumieć każde zachowanie, na które
    składać się może zarówno działanie (uczynienie, wykonanie czegoś), jak i zaniechanie
    (nieczynienie, bądź też tolerowanie, znoszenie określonych stanów rzeczy).
    Przy ocenie charakteru świadczenia jako usługi należy zwrócić uwagę na to, że usługą jest
    tylko takie świadczenie, w przypadku którego istnieje bezpośredni konsument, odbiorca
    świadczenia odnoszący z niego korzyść. Wskazać należy bowiem, że czynnikiem
    wyróżniającym określoną czynność jako czynność usługową (usługę) jest przede wszystkim
    to, że świadczenie tej czynności zmierza do bezpośredniego zaspokojenia określonej
    potrzeby zamawiającego.
    Na podstawie art. 15 ust. 1 ustawy:
      Podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości
      prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o
      której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności.
    W myśl art. 15 ust. 2 ustawy:

      Działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców
      lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz
      rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność
      gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu
      towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów
      zarobkowych.
    W myśl art. 15 ust. 6 ustawy:
      Nie uznaje się za podatnika organów władzy publicznej oraz urzędów obsługujących
      te organy w zakresie realizowanych zadań nałożonych odrębnymi przepisami prawa,
      dla realizacji których zostały one powołane, z wyłączeniem czynności wykonywanych
      na podstawie zawartych umów cywilnoprawnych.
    Powyższy zapis jest odzwierciedleniem art. 13 obowiązującej od dnia 1 stycznia 2007 r.
    Dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu
    podatku od wartości dodanej - (Dz. Urz. UE.L. Nr (...)47 z 11.12.2006 s. 1, ze zm.), zgodnie z
    którym:
      Krajowe, regionalne i lokalne organy władzy oraz inne podmioty prawa publicznego
      nie są uważane za podatników w związku z działalnością, którą podejmują lub
      transakcjami, których dokonują jako organy władzy publicznej, nawet jeśli pobierają
      należności, opłaty, składki lub płatności w związku z takimi działaniami lub
      transakcjami.
      Jednakże w przypadku gdy podejmują one takie działania lub dokonują takich
      transakcji, są uważane za podatników w odniesieniu do tych działań lub transakcji,
      gdyby wykluczenie ich z kategorii podatników prowadziło do znaczących zakłóceń
      konkurencji.
      W każdych okolicznościach podmioty prawa publicznego są uważane za podatników
      w związku z czynnościami określonymi w załączniku I, chyba że niewielka skala tych
      działań sprawia, że mogą być one pominięte.
    Zgodnie z art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (t. j. Dz. U. z
    2024 r. poz. 1465 ze zm.):
      Gmina wykonuje zadania publiczne w imieniu własnym i na własną
      odpowiedzialność.
    Na mocy art. 6 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym:
      Do zakresu działania gminy należą wszystkie sprawy publiczne o znaczeniu
      lokalnym, niezastrzeżone ustawami na rzecz innych podmiotów.
    Katalog zadań własnych gminy został określony w art. 7 ust. 1 ww. ustawy o samorządzie
    gminnym.
    W świetle wskazanych unormowań jednostki samorządu terytorialnego na gruncie
    podatku od towarów i usług występować mogą w dwojakim charakterze:
    - podmiotów niebędących podatnikami, gdy realizują zadania nałożone na nich
      odrębnymi przepisami prawa oraz
    - podatników podatku od towarów i usług, gdy wykonują czynności na podstawie umów
      cywilnoprawnych.
    Kryterium podziału stanowi charakter wykonywanych czynności: czynności o charakterze
    publicznoprawnym wyłączają te podmioty z kategorii podatników, natomiast czynności o
    charakterze cywilnoprawnym skutkują uznaniem tych podmiotów za podatników podatku
    od towarów i usług, a realizowane przez nie odpłatne dostawy towarów i świadczenie
    usług podlegają opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.

    Zatem, jednostki samorządu terytorialnego są podatnikami podatku od towarów i usług
    jedynie w zakresie wszelkich czynności, które mają charakter cywilnoprawny, tzn. są przez
    nie realizowane na podstawie umów cywilnoprawnych. Tylko bowiem w tym zakresie ich
    czynności mają charakter działalności gospodarczej w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy.
    Z powołanych wyżej przepisów wynika, że jednostki samorządu terytorialnego są
    podatnikami podatku od towarów i usług jedynie w zakresie wszelkich czynności, które
    mają charakter cywilnoprawny, tzn. są przez nie realizowane na podstawie umów
    cywilnoprawnych. Będą to zatem wszystkie realizowane przez te jednostki czynności w
    sferze ich aktywności cywilnoprawnej, np. czynności sprzedaży, zamiany (nieruchomości i
    ruchomości), wynajmu, dzierżawy, umów prawa cywilnego (nazwanych i nienazwanych).
    Z kolei, stosownie do art. 2 pkt 9 ustawy:
      Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o imporcie usług - rozumie się przez to
      świadczenie usług, z tytułu wykonania których podatnikiem jest usługobiorca, o
      którym mowa w art. 17 ust. 1 pkt 4.
    W tym zakresie należy wskazać, że zgodnie z art. 17 ust. 1 pkt 4 ustawy:
      Podatnikami są również osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające
      osobowości prawnej oraz osoby fizyczne nabywające usługi, jeżeli łącznie spełnione
      są następujące warunki:
      a) usługodawcą jest podatnik nieposiadający siedziby działalności gospodarczej oraz
        stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej na terytorium kraju, a w
        przypadku usług, do których stosuje się art. 28e, podatnik ten nie jest
        zarejestrowany zgodnie z art. 96 ust. 4,
      b) usługobiorcą jest:
        - w przypadku usług, do których stosuje się art. 28b - podatnik, o którym mowa w
          art. 15, lub osoba prawna niebędąca podatnikiem, o którym mowa w art. 15,
          zarejestrowana lub obowiązana do zarejestrowania zgodnie z art. 97 ust. 4,
        - w przypadku transferu bonów jednego przeznaczenia, w przypadku których
          miejscem świadczenia usług, których te bony dotyczą, jest terytorium kraju -
          podatnik, o którym mowa w art. 15, lub osoba prawna niebędąca podatnikiem,
          o którym mowa w art. 15,
        - w pozostałych przypadkach - podatnik, o którym mowa w art. 15, posiadający
          siedzibę działalności gospodarczej lub stałe miejsce prowadzenia działalności
          gospodarczej na terytorium kraju lub osoba prawna niebędąca podatnikiem, o
          którym mowa w art. 15, posiadająca siedzibę na terytorium kraju i
          zarejestrowana lub obowiązana do zarejestrowania zgodnie z art. 97 ust. 4.
    Zgodnie z art. 17 ust. 2 ustawy:
      W przypadkach wymienionych w ust. 1 pkt 4, 5, 7 i 8, usługodawca lub dokonujący
      dostawy towarów nie rozlicza podatku należnego.
    W przypadku świadczenia usług, bardzo istotnym dla prawidłowego rozliczenia podatku
    od towarów i usług jest określenie miejsca świadczenia danej usługi. Od poprawności
    określenia miejsca świadczenia zależeć będzie, czy dana usługa podlegać będzie
    opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług w Polsce, czy też nie.
    Kwestie dotyczące miejsca świadczenia przy świadczeniu usług uregulowane zostały w
    rozdziale 3 działu V ustawy.
    Stosownie do art. 28a ustawy:
      Na potrzeby stosowania ww. rozdziału:
      1) ilekroć jest mowa o podatniku - rozumie się przez to:
        a) podmioty, które wykonują samodzielnie działalność gospodarczą, o której
          mowa w art. 15 ust. 2, lub działalność gospodarczą odpowiadającą tej
          działalności, bez względu na cel czy rezultat takiej działalności, z
          uwzględnieniem art. 15 ust. 6,

        b) osobę prawną niebędącą podatnikiem na podstawie lit. a, która jest
          zidentyfikowana lub obowiązana do identyfikacji do celów podatku lub
          podatku od wartości dodanej;
      2) podatnika, który prowadzi również działalność lub dokonuje transakcji
        nieuznawanych za podlegające opodatkowaniu dostawy towarów lub
        świadczenia usług zgodnie z art. 5 ust. 1, uznaje się za podatnika w odniesieniu
        do wszystkich świadczonych na jego rzecz usług.
    Wskazany powyżej art. 28a ustawy, wprowadza drugą definicję podatnika do ustawy.
    Definicja ta ma zastosowanie tylko w przypadku ustalenia miejsca świadczenia usług.
    Podatnikiem według tej regulacji jest osoba wykonująca samodzielnie działalność
    gospodarczą. Ustawodawca odwołuje się w tym celu do definicji działalności gospodarczej
    ustalonej w art. 15 ust. 2 ustawy.
    Zgodnie z ogólną zasadą wyrażoną w art. 28b ust. 1 ustawy:
      Miejscem świadczenia usług w przypadku świadczenia usług na rzecz podatnika jest
      miejsce, w którym podatnik będący usługobiorcą posiada siedzibę działalności
      gospodarczej, z zastrzeżeniem ust. 2-4 oraz art. 28e, art. 28f ust. 1 i 1a, art. 28g ust.
      1, art. 28i, art. 28j ust. 1 i 2 oraz art. 28n.
    Jak stanowi art. 28b ust. 2 ustawy:
      w przypadku gdy usługi są świadczone dla stałego miejsca prowadzenia działalności
      gospodarczej podatnika, które znajduje się w innym miejscu niż jego siedziba
      działalności gospodarczej, miejscem świadczenia tych usług jest to stałe miejsce
      prowadzenia działalności gospodarczej.
    Jak stanowi art. 28b ust. 3 ustawy:
      w przypadku gdy podatnik będący usługobiorcą nie posiada siedziby działalności
      gospodarczej lub stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej, o którym
      mowa w ust. 2, miejscem świadczenia usług jest miejsce, w którym posiada on stałe
      miejsce zamieszkania lub zwykłe miejsce pobytu.
    Z przedstawionego opisu stanu faktycznego wynika, że jednostka budżetowa Gminy -
    Szkoła Podstawowa nr (...) im. (...) w (...) w ramach realizacji zadań własnych Gminy z
    zakresu edukacji publicznej dokonała zakupu, od polskiego kontrahenta, urządzenia do
    (...), która ma za zadanie (...).
    W (...) mogą uczestniczyć jedynie osoby, które są uczniami SP (...) oraz posiadają
    orzeczenie o potrzebie kształcenia specjalnego. Gmina działająca za pośrednictwem SP (...)
    nie świadczy w tym zakresie odpłatnych usług.
    W celu wspierania rozwoju uczniów z zaburzeniami (...) oraz kontynuowania stosowania
    terapii, SP (...) nabyła od kontrahenta z (...), posiadającego w tym kraju siedzibę
    działalności gospodarczej oraz stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej,
    będącego podatnikiem podatku od wartości dodanej oraz zarejestrowanego na potrzeby
    VAT-UE roczną licencję na oprogramowanie do urządzenia.
    Gmina przekazała Kontrahentowi swoje dane niezbędne do wystawienia faktury, w tym
    europejski numer identyfikacji podatkowej. Na tej podstawie Gmina otrzymała fakturę bez
    naliczonego podatku VAT, zawierającą numery identyfikacji dla VAT UE każdej ze stron.
    Gmina wykazała z tego tytułu VAT należny w ramach importu usług.
    Po weryfikacji okoliczności przedmiotowej transakcji, Gmina zidentyfikowała, że nie
    przekazała Kontrahentowi informacji o tym, że w ramach tego nabycia nie występuje ona
    w roli podatnika VAT, ale działa jako organ władzy publicznej (realizuje zadania własne z
    zakresu edukacji publicznej). Zamiast tej informacji, Gmina przedstawiła Kontrahentowi
    swój numer VAT-UE.

    Zakup licencji był natomiast związany wyłącznie z zadaniami własnymi Gminy z zakresu
    edukacji publicznej.
    Niedopełnienie tych formalności skutkowało tym, że Kontrahent unijny potraktował
    Gminę jako innego podatnika VAT i udokumentował zdarzenie gospodarcze odpowiednio.
    Gmina, ponadto, nie odliczyła podatku VAT naliczonego od zakupu Licencji do
    oprogramowania.
    Wątpliwości Wnioskodawcy w pierwszej kolejności dotyczą ustalenia czy w ramach
    transakcji nabycia Licencji od Kontrahenta, Gmina występowała jako podatnik w
    rozumieniu art. 28a ustawy o VAT, a następnie czy w sytuacji w której Kontrahent nie był
    poinformowany o braku po stronie Gminy statusu podatnika VAT-UE Gmina była
    zobowiązana do wykazania i odprowadzenia podatku VAT należnego z tytułu nabycia
    Licencji od Kontrahenta w ramach importu usług oraz czy Gmina ma obowiązek
    poinformować Kontrahenta o swoim statusie, celem odpowiedniego udokumentowania i
    korekty rozliczenia VAT wynikającego z przedmiotowej transakcji.
    Jak wynika z powyższych przepisów, Gmina dokonując zakupu licencji na oprogramowanie
    od kontrahenta z (...), występuje jako podatnik w rozumieniu art. 28a ustawy o VAT.
    Zgodnie z tym przepisem, podatnikiem jest podmiot, który wykonuje samodzielnie
    działalność gospodarczą, ale także osoba prawna, która nie prowadzi działalności
    gospodarczej, lecz jest zidentyfikowana lub zobowiązana do identyfikacji na potrzeby
    podatku od wartości dodanej (art. 28a ust. 1 lit. b).
    Wnioskodawca spełnia powyższe warunki - jest osobą prawną oraz podmiotem
    zarejestrowanym jako czynny podatnik podatku od towarów i usług, co jednoznacznie
    kwalifikuje go jako podatnika VAT w rozumieniu tego przepisu.
    Warto podkreślić, że choć Gmina realizuje swoje zadania własne w zakresie edukacji
    publicznej, to w przypadku importu usług nie ma zastosowania art. 15 ust. 6 ustawy o VAT,
    który wyłącza organy władzy publicznej z obowiązków podatkowych. Przepis ten dotyczy
    sytuacji, gdy jednostka wykonuje zadania nałożone na nią odrębnymi przepisami i działa
    jako organ władzy publicznej.
    Tym samym stanowisko Wnioskodawcy w zakresie pytania nr 1 jest nieprawidłowe.
    Ponadto - skoro Wnioskodawca spełnia definicję podatnika w rozumieniu art. 28a ustawy,
    a dodatkowo w przedmiotowej sprawie nie mają zastosowania zastrzeżenia wymienione
    w art. 28b ust. 1 ustawy, to miejscem świadczenia i opodatkowania usługi nabywanej
    przez Wnioskodawcę - stosownie do art. 28b ust. 1 ustawy - jest miejsce, w którym
    usługobiorca posiada siedzibę działalności gospodarczej, tj. terytorium Polski.
    Import usług jest definiowany w art. 2 pkt 9 ustawy o VAT jako świadczenie usług, z tytułu
    których podatnikiem jest usługobiorca, o którym mowa w art. 17 ust. 1 pkt 4. Oznacza to,
    że jeśli polski podmiot nabywa usługę od zagranicznego dostawcy, to na nim ciąży
    obowiązek rozliczenia podatku VAT.
    W konsekwencji Wnioskodawca, stosownie do warunków wymienionych w art. 17 ust. 1
    pkt 4 ustawy, z tytułu nabycia od podmiotu zagranicznego ww. usługi zobowiązany jest do
    rozpoznania importu usług oraz opodatkowania nabywanych usług, zgodnie z
    obowiązującymi przepisami prawa podatkowego na terytorium Polski. W tym przypadku
    Gmina, jako nabywca licencji, jest zobowiązana do rozliczenia podatku VAT należnego.
    Przy czym powyższe nie wynika z zaistniałej pomyłki opisanej w stanie faktycznym, a z
    przepisów prawa - jak bowiem wykazano, w transakcji która miała miejsce, Gmina została
    uznana za podatnika podatku od towarów i usług zgodnie z art. 28a ustawy.
    Z uwagi na powyższą analizę, status podatnika VAT w kontekście importu usług wynika
    bezpośrednio z przepisów ustawy o VAT, a nie z okoliczności związanych z przekazaniem
    lub brakiem przekazania określonych informacji kontrahentowi zagranicznemu.
    Decydujące znaczenie ma fakt, że Gmina dokonała zakupu usługi od podmiotu

    zagranicznego i zgodnie z art. 17 ust. 1 pkt 4 jest zobowiązana do rozliczenia podatku VAT
    należnego.
    Tym samym stanowisko Wnioskodawcy w zakresie pytania nr 2 jest nieprawidłowe.
    Należy również wskazać, że Gmina nie ma także obowiązku informowania Kontrahenta o
    swoim statusie podatnika VAT w celu korekty rozliczenia VAT wynikającego z
    przedmiotowej transakcji, ponieważ obowiązek rozliczenia podatku VAT w ramach
    importu usług wynika bezpośrednio z przepisów prawa, a nie z komunikacji między
    stronami.
    Zgodnie z art. 17 ust. 1 pkt 4 ustawy o VAT, podatnikiem w przypadku importu usług jest
    nabywca usługi, jeśli miejsce jej świadczenia znajduje się w Polsce. W związku z tym,
    niezależnie od tego, czy Gmina poinformowała Kontrahenta o swoim statusie, obowiązek
    rozliczenia podatku VAT należnego spoczywa na niej jako na nabywcy usługi.
    Dodatkowo, art. 28b ustawy o VAT określa, że miejscem świadczenia usług dla podatnika
    jest kraj, w którym ma on siedzibę działalności gospodarczej. Ponieważ Gmina ma swoją
    siedzibę w Polsce, zakupiona usługa podlega opodatkowaniu w Polsce, co jak już
    wskazano, oznacza konieczność wykazania podatku VAT należnego.
    Warto również zauważyć, że brak przekazania informacji o statusie podatnika VAT-UE nie
    wpływa na obowiązek rozliczenia podatku. Powyższe przepisy mają zastosowanie w
    sprawie niezależnie od tego, czy kontrahent zagraniczny posiada pełną wiedzę na temat
    statusu nabywcy. W praktyce oznacza to, że Gmina nie musi podejmować dodatkowych
    działań w celu korekty rozliczenia podatku VAT, ponieważ jej obowiązki podatkowe
    wynikają bezpośrednio z przepisów prawa.
    Podsumowując, Gmina nie ma obowiązku informowania Kontrahenta o swoim statusie w
    celu korekty rozliczenia VAT, ponieważ obowiązek rozliczenia podatku VAT należnego
    wynika z samego faktu dokonania importu usług, a nie z komunikacji między stronami.
    Tym samym stanowisko Wnioskodawcy w zakresie pytania nr 3 należy uznać za
    nieprawidłowe.
    Państwa wątpliwości dotyczą także ustalenia, czy Gminie przysługuje prawo do odliczenia
    podatku VAT naliczonego z tytułu wydatków poniesionych na nabycie Licencji od
    Kontrahenta.
    W tym zakresie wskazać należy, że zgodnie z art. 86 ust. 1 ustawy o VAT:
      W zakresie, w jakim towary i usługi są wykorzystywane do wykonywania czynności
      opodatkowanych, podatnikowi, o którym mowa w art. 15, przysługuje prawo do
      obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego, z zastrzeżeniem
      art. 114, art. 119 ust. 4, art. 120 ust. 17 i 19 oraz art. 124.
    Stosownie do art. 86 ust. 2 pkt 1 cyt. ustawy,
      Kwotę podatku naliczonego stanowi suma kwot podatku wynikających z faktur
      otrzymanych przez podatnika z tytułu nabycia towarów i usług.
    Jak wynika z powołanych przepisów, prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o
    kwotę podatku naliczonego przysługuje wówczas, gdy zostaną spełnione określone
    warunki, tzn. odliczenia tego dokonuje podatnik podatku od towarów i usług oraz gdy
    towary i usługi, z których nabyciem podatek został naliczony, są wykorzystywane do
    wykonywania czynności opodatkowanych. Warunkiem umożliwiającym podatnikowi
    skorzystanie z prawa do odliczenia podatku naliczonego jest związek zakupów z
    wykonywanymi czynnościami opodatkowanymi, tzn. których następstwem jest określenie
    podatku należnego (powstanie zobowiązania podatkowego).
    Przedstawiona wyżej zasada wyklucza zatem możliwość dokonania obniżenia kwoty
    podatku należnego o kwotę podatku naliczonego związanego z towarami i usługami, które
    nie są wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych, czyli w przypadku ich

    wykorzystania do czynności zwolnionych od podatku VAT oraz niepodlegających temu
    podatkowi.
    Ponadto podkreślić należy, że ustawodawca zapewnił podatnikowi prawo do odliczenia
    podatku naliczonego w całości lub w części, pod warunkiem spełnienia przez niego
    zarówno przesłanek pozytywnych, wynikających z art. 86 ust. 1 ustawy oraz niezaistnienia
    przesłanek negatywnych, określonych w art. 88 ustawy. Ten ostatni przepis określa listę
    wyjątków, które pozbawiają podatnika prawa do obniżenia kwoty podatku należnego o
    kwotę podatku naliczonego.
    Jak wskazano w opisie stanu faktycznego, opisanego zakupu licencji dokonano w ramach
    wykonywania zadań własnych Gminy z zakresu edukacji publicznej. W (...) mogą
    uczestniczyć jedynie osoby, które są uczniami SP(...) oraz posiadają orzeczenie o potrzebie
    kształcenia specjalnego. Gmina działająca za pośrednictwem SP(...) nie świadczy w tym
    zakresie odpłatnych usług.
    Z powyższego wynika, że nie występuje związek pomiędzy ponoszonymi wydatkami na
    zakup licencji, a czynnościami opodatkowanymi. Jak wynika z opisu, nabyta licencja nie
    jest wykorzystywana do wykonywania czynności opodatkowanych. Nie jest więc spełniony
    warunek, o którym mowa w art. 86 ust. 1 ustawy kwalifikujący do prawa do obniżenia
    kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego.
    W konsekwencji należy zgodzić się ze stanowiskiem Wnioskodawcy, w którym
    stwierdzono, że Gminie nie przysługuje prawo do odliczenia VAT naliczonego z tytułu
    wydatków poniesionych na nabycie Licencji od Kontrahenta.
    Tym samym Państwa stanowisko w zakresie pytania nr 4 jest prawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Państwo przedstawili i stanu prawnego,
    który obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia.
    Dodatkowo zgodnie z art. 14b § 3 ustawy Ordynacja podatkowa, składający wniosek o
    wydanie interpretacji indywidualnej obowiązany jest do wyczerpującego przedstawienia
    zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego. Organ jest ściśle związany
    przedstawionym we wniosku stanem faktycznym (opisem zdarzenia przyszłego).
    Wnioskodawca ponosi ryzyko związane z ewentualnym błędnym lub nieprecyzyjnym
    przedstawieniem we wniosku opisu stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego. Interpretacja
    indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy rzeczywisty stan sprawy
    będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie z opisem zdarzenia przyszłego
    podanym przez Wnioskodawcę w złożonym wniosku. W związku z powyższym, w
    przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we wniosku opisu sprawy,
    wydana interpretacja traci swą aktualność.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    - Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z
    dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111).
    Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie
    zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosują się
    Państwo do interpretacji.
    - Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:

          1) z zastosowaniem art. 119a;
          2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5
          ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
          3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    - Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego
    Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa
    z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.
    U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
    - w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
    - w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP
      (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.