Interpretacja indywidualna
Sygnatura: ILPB1/415-620/09-6/AG
Organ: Dyrektor Izby Skarbowej w Poznaniu
Data wydania: 2009-07-01
Teza: Jaka jest możliwość rozliczenia poniesionych kosztów w ramach podatku dochodowego od osób fizycznych za 2008 rok?
Słowa kluczowe: dokumentowanie; faktura; koszt; podatek-podatek dochodowy-podatek dochodowy od osób fizycznych; wydatek
Przepisy: [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-Rozdział 4

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA

Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.) oraz § 2 i § 6 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz. U. Nr 112, poz. 770 ze zm.) Dyrektor Izby Skarbowej w Poznaniu działając w imieniu Ministra Finansów stwierdza, że stanowisko Pani, przedstawione we wniosku z dnia 2 kwietnia 2009 r. (data wpływu 8 kwietnia 2009 r.), uzupełnionym w dniach 5 maja 2009 r., 8 maja 2009 r. oraz 22 czerwca 2009 r., o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie możliwości rozliczenia poniesionych kosztów:

*   w części dotyczącej dokumentowania kosztów fakturą VAT – **jest prawidłowe,**
*   w części dotyczącej dokumentowania kosztów za pomocą dowodów wypłat z banku oraz kosztorysów – **jest nieprawidłowe.**

UZASADNIENIE

W dniu 8 kwietnia 2009 r. został złożony wniosek o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie możliwości rozliczenia podatku naliczonego.

Wniosek nie spełniał wymogów formalnych, o których mowa w art. 14b § 3 oraz art. 14f § 2 ustawy Ordynacja podatkowa, w związku z czym pismem z dnia 12 czerwca 2009 r. znak ILPB1/415-620/09-4/AG na podstawie art. 169 § 1 tej ustawy wezwano Wnioskodawczynię do usunięcia braków w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania pod rygorem pozostawienia podania bez rozpatrzenia.

Wezwanie skutecznie doręczono w dniu 16 czerwca 2009 r., a w dniu 22 czerwca 2009 r. wniosek uzupełniono.

W przedmiotowym wniosku został przedstawiony następujący stan faktyczny.

W dniu xx lutego 2008 r. Wnioskodawczyni zwróciła się pisemnie do firmy o wystawienie faktur za wykonanie prac remontowo-budowlanych dla Jej firmy, na łączną kwotę wypłaconych zaliczek w wysokości 51.271,00 zł.

Do chwili złożenia wniosku Wnioskodawczyni tych faktur nie otrzymała, w związku z tym nie jest w stanie zaksięgować poniesionych przez swoją firmę wydatków. Dowody na wpłatę ww. gotówki za wykonane usługi Wnioskodawczyni posiada w formie kosztorysów, przedstawionych przez wykonawcę, świadków oraz wyciągów bankowych.

W uzupełnieniu wniosku podano, iż budynek w którym prowadzone były prace remontowe jest współwłasnością Wnioskodawczyni oraz jej ojca. Budynek nie został wprowadzony do ewidencji środków trwałych, ponieważ powierzchnia sklepowa i magazynowa zajmuje tylko część budynku. Wszelkie koszty związane z inwestycją ponosiła Wnioskodawczyni, jako osoba fizyczna prowadząca działalność gospodarczą, gdyż nadzór budowlany zagroził zamknięciem sklepu do czasu, aż budynek zostanie całkowicie wyremontowany.

W tym celu Wnioskodawczyni była zmuszona wziąć kredyt inwestycyjny, który zamierza potraktować jako inwestycję dotyczącą wydatków na prowadzoną przez siebie działalność.

Ponadto Zainteresowana podała, że zakres prac obejmował ulepszenie oraz remont istniejącego już budynku. W ramach podatku dochodowego od osób fizycznych Wnioskodawczyni prowadzi podatkową księgę przychodów i rozchodów, zgodnie z metodą opisaną w art. 22 ust. 4 oraz 6b ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych (metoda kasowa).

W związku z powyższym zadano następujące pytanie w podatku dochodowym od osób fizycznych.

Jaka jest możliwość rozliczenia poniesionych kosztów w ramach podatku dochodowego od osób fizycznych za 2008 rok?

Zdaniem Wnioskodawczyni, firma której pracownik przyjął pieniądze powinna wystawić faktury VAT za wykonane prace ujęte w kosztorysach, które uprawnią do udokumentowania kosztów. Wydatkowana kwota na ten cel wyniosła 51.271,00 zł brutto, zapłacona gotówką. Zdaniem Wnioskodawczyni firma budowlana winna rozliczyć podatek dochodowy od osób fizycznych w lutym 2008 roku, a dowodami świadczącymi o wykonaniu usług są:

*   faktura VAT z firmy na blachodachówkę,
*   wypłaty z banku (pieniądze podejmowane w celu wypłaty za wykonane prace),
*   kosztorysy.

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawczyni w sprawie oceny prawnej przedstawionego stanu faktycznego uznaje się:

*   **za prawidłowe** w części dotyczącej dokumentowania kosztów fakturą VAT,
*   **za nieprawidłowe** w części dotyczącej dokumentowania kosztów za pomocą dowodów wypłat z banku oraz kosztorysów.

Zgodnie z art. 22 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t. j. Dz. u. z 2000 r. Nr 14, poz. 176 ze zm.), kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 23 tej ustawy.

Aby zatem wydatek mógł być uznany za koszt uzyskania przychodu winien, w myśl powołanego przepisu, spełniać łącznie następujące warunki:

*   pozostawać w związku przyczynowo-skutkowym z przychodem lub ze źródłem przychodu i być poniesiony w celu osiągnięcia przychodu lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodu,
*   nie znajdować się na liście wydatków nieuznanych za koszty uzyskania przychodów, wymienionych w art. 23 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych,
*   być właściwie udokumentowany.

Generalnie przyjmuje się, że kosztami uzyskania przychodów są wszelkie poniesione racjonalnie uzasadnione wydatki, poza enumeratywnie wskazanymi w ustawie, związane z prowadzoną działalnością gospodarczą. Mogą to być więc koszty bezpośrednio lub pośrednio związane z uzyskiwanymi przychodami.

Należy przy tym podkreślić, iż obowiązek jednoznacznego wykazania związku przyczynowo-skutkowego pomiędzy poniesionym wydatkiem, a przychodem uzyskanym z działalności, zachowaniem albo zabezpieczeniem źródła tego przychodu – każdorazowo spoczywa na podatniku.

Z przedstawionych we wniosku informacji wynika, że Wnioskodawczyni poniosła nakłady na wykonanie prac remontowo-budowlanych dla Jej firmy w budynku stanowiącym współwłasność, nie będącym środkiem trwałym wprowadzonym do ewidencji, a do chwili złożenia wniosku za wykonane prace nie otrzymała faktur. Posiadane przez Zainteresowaną dowody na wpłatę gotówki za ww. prace to kosztorysy, świadkowie oraz wyciągi bankowe. Wnioskodawczyni posiada fakturę VAT na blachodachówkę.

Zainteresowana uważa, iż firma której pracownik przyjął pieniądze powinna wystawić faktury VAT za wykonane prace ujęte w kosztorysach, które uprawnią do udokumentowania kosztów.

Przepisy prawa podatkowego nie zawierają definicji remontu, dlatego w odniesieniu do remontu należy – mając na uwadze słownikowe znaczenie tego pojęcia – stosować definicję sformułowaną w przepisach prawa budowlanego.

Zgodnie z art. 3 pkt 8 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t. j. Dz. U. z 2006 r. Nr 156, poz. 1118 ze zm.) remontem jest wykonanie w istniejącym obiekcie budowlanym robót budowlanych polegających na odtworzeniu stanu pierwotnego, a nie stanowiących bieżącej konserwacji, przy czym dopuszcza się stosowanie wyrobów budowlanych innych niż użyto w stanie pierwotnym.

Istotą remontu są zatem wszystkie działania przywracające pierwotny stan techniczny i użytkowy środka trwałego, w tym również polegające na wymianie zużytych składników technicznych następujące w toku eksploatacji środka trwałego i będące wynikiem tej eksploatacji, niezwiększające jego wartości początkowej. Podkreślenia wymaga fakt, że przy remoncie mogą być stosowane materiały odpowiadające aktualnym standardom technologicznym. Remont następuje w toku eksploatacji środka trwałego przez podatnika i jest wynikiem tej eksploatacji (zużycia). Wymiana zużytych elementów środka trwałego na nowe ma charakter odtworzeniowy, przywracający jedynie jego pierwotną wartość użytkową i niezmieniający jego charakteru.

Stosownie do art. 24a ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych osoby fizyczne, spółki cywilne osób fizycznych, spółki jawne osób fizycznych oraz spółki partnerskie, wykonujące działalność gospodarczą, są obowiązane prowadzić podatkową księgę przychodów i rozchodów, zwaną dalej "księgą", z zastrzeżeniem ust. 3 i 5, albo księgi rachunkowe, zgodnie z odrębnymi przepisami, w sposób zapewniający ustalenie dochodu (straty), podstawy opodatkowania i wysokości należnego podatku za rok podatkowy, w tym za okres sprawozdawczy, a także uwzględniać w ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych informacje niezbędne do obliczenia wysokości odpisów amortyzacyjnych zgodnie z przepisami art. 22a-22o.

Zasady prowadzenia podatkowej księgi przychodów i rozchodów określił Minister Finansów w rozporządzeniu z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie prowadzenia podatkowej księgi przychodów i rozchodów (Dz. U. Nr 152, poz. 1475 ze zm.).

Cechy dowodów księgowych oraz wymogi formalne, jakie powinny spełniać te dowody określone zostały w § 12, § 13 i § 14 ww. rozporządzenia.

Zgodnie z § 12 ust. 3 cyt. rozporządzenia, podstawą zapisów w księdze są dowody księgowe, którymi są:

1.  faktury VAT, w szczególności faktury VAT marża, faktury VAT RR, faktury VAT MP, dokumenty celne, rachunki oraz faktury korygujące i noty korygujące, zwane dalej "fakturami", odpowiadające warunkom określonym w odrębnych przepisach, lub
2.  inne dowody, wymienione w § 13 i 14, stwierdzające fakt dokonania operacji gospodarczej zgodnie z jej rzeczywistym przebiegiem i zawierające co najmniej:
    1.  wiarygodne określenie wystawcy lub wskazanie stron (nazwę i adresy) uczestniczących w operacji gospodarczej, której dowód dotyczy,
    2.  datę wystawienia dowodu oraz datę lub okres dokonania operacji gospodarczej, której dowód dotyczy, z tym że jeżeli data dokonania operacji gospodarczej odpowiada dacie wystawienia dowodu, wystarcza podanie jednej daty,
    3.  przedmiot operacji gospodarczej i jego wartość oraz ilościowe określenie, jeżeli przedmiot operacji jest wymierny w jednostkach naturalnych,
    4.  podpisy osób uprawnionych do prawidłowego udokumentowania operacji gospodarczych\- oznaczone numerem lub w inny sposób umożliwiający powiązanie dowodu z zapisami księgowymi dokonanymi na jego podstawie.

Reasumując, wydatek związany z remontem poniesiony przez Wnioskodawczynię na zakup blachodachówki, na który Zainteresowana posiada fakturę VAT, może zostać zaliczony do kosztów uzyskania przychodów prowadzonej pozarolniczej działalności gospodarczej. Pozostałe wydatki związane z pracami remontowo-budowlanymi nie mogą zostać zaliczone do kosztów uzyskania przychodów, ponieważ posiadane przez Wnioskodawczynię dowody ich poniesienia w postaci kosztorysów oraz wypłat z banku nie stanowią – w myśl przepisów cytowanego rozporządzenia – dowodów księgowych.

Interpretacja dotyczy zaistniałego stanu faktycznego przedstawionego przez Wnioskodawczynię i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia w przedstawionym stanie faktycznym.

Tut. Organ informuje, że w zakresie problematyki dotyczącej podatku od towarów i usług wniosek rozstrzygnięto interpretacją indywidualną nr ILPP2/443-461/09-6/EWW z dnia 19 czerwca 2009 r.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu, ul. Ratajczaka 10/12, 61-815 Poznań po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy).

Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Poznaniu, Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Lesznie, ul. Dekana 6, 64-100 Leszno.