Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0114-KDWP.4011.173.2025.2.AS
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-10-02
Teza: Skutki podatkowe sprzedaży nieruchomości; działki.
Słowa kluczowe: darowizna
działki
zniesienie-nieodpłatne zniesienie współwłasności
Zagadnienia: Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Źródła przychodów.-Przychód z odpłatnego zbycia rzeczy
lub praw.
Przepisy: [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 2-art. 10-ust. 1-pkt 8-lit. a

## Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

łowe
    Szanowny Panie,
    stwierdzam, że Pana stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego stanu
    faktycznego w podatku dochodowym od osób fizycznych jest prawidłowe.

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

5 września 2025 r. wpłynął Pana wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej. Uzupełnił
    go Pan pismem z 18 września 2025 r. (wpływ 22 września 2025 r.) – w odpowiedzi na
    wezwanie. Treść wniosku jest następująca:
    Opis stanu faktycznego
    Dnia (...) 2019 roku aktem notarialnym Repetorium (...) notariusza (...) została ustanowiona
    darowizna nieruchomości gruntowej położonej w (...). Dla nieruchomości prowadzona

    księga wieczysta KW nr (...) przez Sąd Rejonowy (...). W księdze tej wpisani jako
    współwłaściciele A.A./Pana brat/ w 1/2 /jednej drugiej/ części i B.B. w 1/2 /jednej drugiej/
    części, nieruchomości niezabudowanej zawierającej 2 ha i 97 arów, oznaczonej numerem
    działki 1 w miejscowości (...).
    Nadmienia Pan, iż prawomocnym wyrokiem, wydanym przez Sąd Okręgowy (...) w dniu (...)
    2016 roku sygn. akt (...) rozwiązane zostało przez rozwód małżeństwo zawarte w dniu (...)
    1981 roku pomiędzy B.B. oraz A.A./Pana bratem i bratową/.
    Urząd Gminy (...) dnia (...) 2018 roku poświadczył, iż działka 1 nie jest objęta miejscowym
    planem zagospodarowania przestrzennego - opisana jako tereny rolnicze przestrzeni
    produkcyjnej na terenie dla którego wyznaczono obszar zdegradowany bez rewitalizacji.
    We wspomnianym wyżej akcie notarialnym z (...) 2019 roku A.A. darował cały należący do
    niego udział w nieruchomości w wysokości 1/2 /jednej drugiej/ części swojemu bratu - czyli
    Panu (Wnioskodawcy) do majątku osobistego, zaś Pan tę darowiznę przyjął. Tym samym
    na Pana przeszły uprawnienia do współposiadania i dysponowania nieruchomością rolną
    otrzymaną darowizną. Stał się współwłaścicielem przedmiotowej nieruchomości.
    Kolejnym aktem notarialnym Repertorium (...) dnia (...) 2021 roku została zawarta umowa
    o zniesieniu współwłasności nieruchomości. Według aktu notarialnego B.B. i Pan –
    (Wnioskodawca) dokonali zniesienia współwłasności działki gruntu 1 objętej księgą
    wieczystą (...). Stał się wyłącznym właścicielem niezabudowanej działki gruntu 1 objętej
    księgą wieczystą (...) o powierzchni 2 ha 97 a. Zniesienie współwłasności nastąpiło bez
    jakichkolwiek spłat lub dopłat między stronami.
    W wyniku podziału nieruchomości 1 w księdze wieczystej KW nr (...) powstały działki
    oznaczone numerami 1/1 i 1/2 położone w miejscowości (...).
    Dnia (...) 2025 roku aktem notarialnym Repertorium (...) sprzedał Pan działkę 1/1 o
    powierzchni 0,2400 ha /dwa tysiące czterysta metrów kwadratowych/ za cenę (...) brutto
    Spółce (...) z siedzibą w (...). W związku z ustawą o podatku od towarów i usług opłacił Pan
    podatek Vat wg stawki 23% wynoszący (...), co wynikało z interpretacji indywidualnej
    adresowanej do Pana z dnia (...) 2024 roku sygnatura UNP (...).
    Uzupełnienie opisu stanu faktycznego
    Przedmiotem umowy o zniesienie współwłasności z (...) 2021 roku repertorium (...) była nie
    tylko działka 1. Wartość majątku otrzymanego w wyniku zniesienia współwłasności
    mieściła się w wartości majątku jaki przysługiwał Panu przed zniesieniem współwłasności.
    Nie prowadził Pan i nie prowadzi działalności gospodarczej w rozumieniu art. 5a pkt 6
    ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Jest Pan rolnikiem indywidualnym.
    W odniesieniu do działki, która była przedmiotem sprzedaży, nie podejmował Pan
    jakichkolwiek czynności inwestycyjnych w celu jej uatrakcyjnienia lub zwiększenia jej
    wartości.
    Nie podejmował Pan żadnych czynności marketingowych i reklamowych by znaleźć
    nabywców działki. Inicjatywa nabycia działki wypłynęła od kupującego (...).
    Działkę nie wykorzystywał Pan dla celów prowadzenia działalności gospodarczej. Działka
    była wykorzystywana dla Pana celów osobistych. Jest Pan rolnikiem – uprawiał Pan na niej
    zboża. Działka nie była nigdy przedmiotem najmu, dzierżawy i innego sposobu używania
    na podstawie umów.
    Wcześniej nie sprzedawał Pan innych nieruchomości.
    Jest Pan właścicielem gospodarstwa rolnego, z którego dochody utrzymują Pana rodzinę.
    Na dzień dzisiejszy nie przewiduje Pan sprzedaży nieruchomości lub jej części.

## Pytanie

Czy skutkiem sprzedaży niezabudowanej nieruchomości działki 1/1 będzie musiał Pan
    zapłacić podatek dochodowy w sytuacji gdy zniesienie współwłasności w dniu (...) 2021
    roku nastąpiło nieodpłatnie bez jakichkolwiek spłat lub dopłat między stronami, a
    wcześniej stał się Pan w wyniku darowizny właścicielem 1/2 (jednej drugiej) tej działki?
    Pana stanowisko w sprawie
    Posiada Pan nieograniczony obowiązek podatkowy na terenie Polski oraz nie prowadzi
    działalności gospodarczej w zakresie obrotu nieruchomościami. Sprzedaż działki miała
    charakter jednostkowy - nie odpowiada pojęciu działalności gospodarczej określonej w
    art. 5a ust. 6 ustawy o PIT. Uważa Pan, datę nabycia udziału nieruchomości w drodze
    darowizny w dniu (...) 2019 roku jako datę nabycia całości. Od końca roku 2019 gdy
    otrzymał Pan nieruchomość minęło więcej niż 5 lat, więc może Pan sprzedać działkę bez
    podatku PIT zgodnie z art. 10 ust. 1 pkt 8 ustawy o podatku dochodowym od osób
    fizycznych.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawił Pan we wniosku jest prawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z przepisem art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym
    od osób fizycznych (Dz. U. z 2025 r. poz. 163 ze zm.):
      Opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z
      wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od
      których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.
    Stosownie do treści art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a)-c) ustawy o podatku dochodowym od osób
    fizycznych:
      Źródłem przychodów jest odpłatne zbycie, z zastrzeżeniem ust. 2:
      a) nieruchomości lub ich części oraz udziału w nieruchomości,
      b) spółdzielczego własnościowego prawa do lokalu mieszkalnego lub użytkowego
      oraz prawa do domu jednorodzinnego w spółdzielni mieszkaniowej,
      c) prawa wieczystego użytkowania gruntów,
      - jeżeli odpłatne zbycie nie następuje w wykonaniu działalności gospodarczej i
      zostało dokonane przed upływem pięciu lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w
      którym nastąpiło nabycie lub wybudowanie.
    Powyższy przepis formułuje generalną zasadę, że odpłatne zbycie nieruchomości, jej
    części, udziału w nieruchomości lub prawa przed upływem pięciu lat, licząc od końca roku
    kalendarzowego, w którym nastąpiło nabycie lub wybudowanie, rodzi obowiązek zapłaty
    podatku dochodowego. Tym samym, jeżeli odpłatne zbycie nieruchomości, jej części,
    udziału w nieruchomości lub prawa majątkowego nastąpi po upływie pięciu lat licząc od
    końca roku kalendarzowego, w którym nastąpiło nabycie lub wybudowanie, nie stanowi
    ono źródła przychodu w rozumieniu art. 10 ust. 1 pkt 8 ustawy o podatku dochodowym
    od osób fizycznych, a tym samym kwota uzyskana ze zbycia nieruchomości, jej części,
    udziału w nieruchomości lub prawa majątkowego w ogóle nie podlega opodatkowaniu.
    W świetle powyższego, jeżeli odpłatne zbycie nieruchomości lub ww. praw majątkowych
    następuje przed upływem 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym nastąpiło
    nabycie i nie zostaje dokonane w wykonywaniu działalności gospodarczej stanowi źródło
    przychodu, o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 8 ustawy o podatku dochodowym od osób
    fizycznych.

    Zatem, w przypadku odpłatnego zbycia nieruchomości lub ich części oraz udziału w
    nieruchomości i praw majątkowych, o których mowa w art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a-c ww.
    ustawy, co do zasady decydujące znaczenie w kwestii opodatkowania podatkiem
    dochodowym od osób fizycznych ma ustalenie daty ich nabycia.
    Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych nie precyzuje pojęcia „nabycie”, nie
    wskazuje, czy ma to być nabycie odpłatne, czy nieodpłatne. Nie określa również, na
    podstawie jakiej czynności prawnej może nastąpić nabycie nieruchomości, ich części oraz
    udziału w nieruchomości lub praw majątkowych. Zatem, pojęcie to należy rozumieć
    szeroko, co oznacza, że z nabyciem nieruchomości lub praw majątkowych wymienionych
    w art. 10 ust. 1 pkt 8 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych mamy do
    czynienia z chwilą uzyskania prawa własności do nieruchomości lub tych praw, bez
    względu na charakter czynności prawnej, na podstawie której doszło do przysporzenia
    majątkowego w postaci własności rzeczy lub praw. Zatem, poprzez „nabycie”, należy
    rozumieć każde zwiększenie aktywów podatnika.
    Interpretacja pojęcia „nabycie” została przedstawiona w wyroku Naczelnego Sądu
    Administracyjnego z dnia 3 listopada 2009 r., sygn. akt II FSK 1489/08, w którym Sąd
    stwierdził, że aby ustalić, jaka czynność prawna wyznacza początek biegu pięcioletniego
    terminu należy odwołać się do regulacji zawartych w prawie cywilnym. Według Kodeksu
    cywilnego nabycie jest to uzyskanie prawa własności rzeczy. Zatem, aktywa majątkowe
    ulegają zwiększeniu. Zdaniem Sądu, przez pojęcie „nabycie” użyte w art. 10 ust. 1 pkt 8 lit.
    a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych należy rozumieć, każde zwiększenie
    aktywów majątku podatnika.
    Zgodnie z art. 155 § 1 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. – Kodeks cywilny (Dz. U. z 2024 r.
    poz. 1061 ze zm.):
      Umowa sprzedaży, zamiany, darowizny, przekazania nieruchomości lub inna umowa
      zobowiązująca do przeniesienia własności rzeczy co do tożsamości oznaczonej
      przenosi własność na nabywcę, chyba że przepis szczególny stanowi inaczej albo że
      strony inaczej postanowiły.
    Nabyciem w rozumieniu przepisu art. 10 ust. 1 pkt 8 ustawy o podatku dochodowym od
    osób fizycznych jest zatem każda czynność, na mocy której na osobę fizyczną – nabywcę,
    przechodzi własność nieruchomości, bez względu na to, czy nabycie następuje w sposób
    odpłatny czy nieodpłatny.
    Jak wynika z art. 888 § 1 Kodeksu cywilnego:
      Przez umowę darowizny darczyńca zobowiązuje się do bezpłatnego świadczenia na
      rzecz obdarowanego kosztem swego majątku.
    Zatem jeśli świadczenie będzie polegać na przekazaniu rzeczy (np. nieruchomości) to
    dochodzi do przeniesienia prawa własności rzeczy z darczyńcy na obdarowanego. Z
    zacytowanego przepisu wynika, że podstawową cechą umowy darowizny jest bezpłatne
    świadczenie darczyńcy na rzecz obdarowanego kosztem jego majątku. Darowizna należy
    do czynności, których celem jest dokonanie aktu przysporzenia majątkowego (świadczenie
    musi wzbogacić obdarowanego) i zobowiązanie darczyńcy musi być zamierzone jako
    nieodpłatne. Umowa darowizny dochodzi do skutku z chwilą złożenia oświadczenia woli
    przez obdarowanego o przyjęciu darowizny.
    Natomiast celem postępowania o zniesienie współwłasności w rozumieniu przepisów
    Kodeksu cywilnego jest nowe ukształtowanie prawa własności rzeczy, która stanowi
    przedmiot współwłasności.
    Na podstawie art. 195 Kodeksu cywilnego:
      Własność tej samej rzeczy może przysługiwać niepodzielnie kilku osobom
      (współwłasność).
    W świetle art. 196 § 1 Kodeksu cywilnego:

      Współwłasność jest albo współwłasnością w częściach ułamkowych, albo
      współwłasnością łączną.
    Według art. 196 § 2 Kodeksu cywilnego:
      Współwłasność łączną regulują przepisy dotyczące stosunków, z których ona wynika.
      Do współwłasności w częściach ułamkowych stosuje się przepisy niniejszego działu.
    Istota współwłasności polega na tym, że współwłaścicielom przysługują części wspólnego
    prawa własności (tzw. udziały), którymi mogą swobodnie rozporządzać. Dopóki więc
    istnieje współwłasność można mówić tylko o istnieniu udziałów w tym prawie, o ich
    nabywaniu i zbywaniu, a nie o prawie do części rzeczy, o jej zbywaniu bądź nabywaniu w
    częściach. Będąca przedmiotem współwłasności rzecz jest niepodzielna i każdemu ze
    współwłaścicieli przysługuje prawo do całej rzeczy w trakcie trwania współwłasności, a nie
    jedynie do jej części określonej wielkością jego udziału. Każdy ze współwłaścicieli ma
    jednakowe prawo do całej rzeczy, ograniczone jedynie takim samym prawem pozostałych
    współwłaścicieli, a mianowicie każdy jest uprawniony do współposiadania rzeczy wspólnej
    oraz do korzystania z niej w takim zakresie, jaki daje się pogodzić ze współposiadaniem i
    korzystaniem z rzeczy przez pozostałych współwłaścicieli (art. 206 ustawy Kodeks cywilny).
    Art. 210 § 1 Kodeksu cywilnego stanowi, że:
      Każdy ze współwłaścicieli może żądać zniesienia współwłasności. Uprawnienie to
      może być wyłączone przez czynność prawną na czas nie dłuższy niż lat pięć. Jednakże
      w ostatnim roku przed upływem zastrzeżonego terminu dopuszczalne jest jego
      przedłużenie na dalsze lat pięć; przedłużenie można ponowić.
    Przez zniesienie współwłasności rozumie się likwidację łączącego współwłaścicieli
    stosunku prawnego, która następuje w drodze umowy lub orzeczenia sądu.
    Na podstawie art. 211 Kodeksu cywilnego:
      Każdy ze współwłaścicieli może żądać, ażeby zniesienie współwłasności nastąpiło
      przez podział rzeczy wspólnej, chyba że podział byłby sprzeczny z przepisami ustawy
      lub ze społeczno-gospodarczym przeznaczeniem rzeczy albo że pociągałby za sobą
      istotną zmianę rzeczy lub znaczne zmniejszenie jej wartości.
    Zgodnie z art. 212 Kodeksu cywilnego:
      § 1. Jeżeli zniesienie współwłasności następuje na mocy orzeczenia sądu, wartość
      poszczególnych udziałów może być wyrównana przez dopłaty pieniężne. Przy
      podziale gruntu sąd może obciążyć poszczególne części potrzebnymi służebnościami
      gruntowymi.
      § 2. Rzecz, która nie daje się podzielić, może być przyznana stosownie do
      okoliczności jednemu ze współwłaścicieli z obowiązkiem spłaty pozostałych albo
      sprzedana stosownie do przepisów kodeksu postępowania cywilnego.
      § 3. Jeżeli ustalone zostały dopłaty lub spłaty, sąd oznaczy termin i sposób ich
      uiszczenia, wysokość i termin uiszczenia odsetek, a w razie potrzeby także sposób
      ich zabezpieczenia. W razie rozłożenia dopłat i spłat na raty terminy ich uiszczenia
      nie mogą łącznie przekraczać lat dziesięciu. W wypadkach zasługujących na
      szczególne uwzględnienie sąd na wniosek dłużnika może odroczyć termin zapłaty rat
      już wymagalnych.
    W świetle powyższego, zniesienie współwłasności może nastąpić przez podział rzeczy
    wspólnej, a gdy rzeczy nie da się podzielić, przez przyznanie rzeczy jednemu ze
    współwłaścicieli z obowiązkiem spłaty pozostałych, bądź przez podział cywilny, polegający
    na sprzedaży rzeczy wspólnej i podziale uzyskanej ceny stosownie do wielkości udziałów
    współwłaścicieli. W rezultacie, w wyniku zniesienia współwłasności dochodzi więc jedynie
    do nowego ukształtowania prawa własności poprzez odebranie temu prawu cechy
    wspólności. Jednym ze sposobów zniesienia współwłasności jest fizyczny podział rzeczy

    wspólnej między współwłaścicielami. Następuje to w drodze przyznania każdemu ze
    współwłaścicieli wyodrębnionej (podzielonej) rzeczy.
    Zniesienie współwłasności nie stanowi nabycia rzeczy, jeżeli mieści się w ramach udziału
    jaki przypadał byłym współwłaścicielom w rzeczy wspólnej i odbyło się bez spłat i dopłat.
    Za datę nabycia nieruchomości lub prawa – w przypadku ich sprzedaży, które przypadły
    danej osobie w wyniku zniesienia współwłasności, należy zatem przyjąć datę ich
    pierwotnego nabycia, jeżeli wartość otrzymanej przez daną osobę nieruchomości lub
    prawa w wyniku zniesienia współwłasności mieści się w udziale, jaki przysługuje tej osobie
    w majątku objętym współwłasnością oraz zniesienie współwłasności zostało dokonane
    bez spłat i dopłat. Gdy w wyniku zniesienia współwłasności udział danej osoby ulega
    powiększeniu, mamy do czynienia z nabyciem, gdyż zwiększa się stan jej majątku
    osobistego.
    Ponadto, należy wyjaśnić, że o tym, czy w wyniku zniesienia współwłasności doszło do
    nowego nabycia ponad wcześniej posiadany udział decyduje porównanie wartości tych
    nieruchomości, a nie ich powierzchni. Może się zdarzyć, że większą wartość będzie miała
    nieruchomość o mniejszej powierzchni. Tak więc, co do zasady, zniesienie współwłasności
    jest formą nowego nabycia tylko wówczas, gdy w wyniku tego zniesienia współwłasności
    podatnik otrzymuje nieruchomość, której wartość po dokonanym podziale przekracza
    wartość udziału jaki pierwotnie podatnikowi przysługiwał.
    Zatem, jeżeli przy dokonaniu zniesienia współwłasności wystąpiło przysporzenie majątku
    ponad posiadany udział przed zniesieniem współwłasności oznacza to, że dla części
    udziału w nieruchomości nabytego w drodze zniesienia współwłasności dniem nabycia
    będzie dzień, w którym nastąpiło zniesienie współwłasności.
    Zgodnie z teorią prawa rzeczowego przyznanie danej osobie na wyłączną własność rzeczy
    w wyniku zniesienia współwłasności jest nabyciem tych rzeczy. Natomiast mając na
    uwadze przyjętą linię orzecznictwa Naczelnego Sądu Administracyjnego nabyciem w
    rozumieniu art. 10 ust. 1 pkt 8 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych nie jest
    przyznanie rzeczy na wyłączną własność jednemu ze współwłaścicieli w wyniku zniesienia
    współwłasności, jeżeli:
    a) podział taki jest ekwiwalentny w naturze i nie towarzyszą mu spłaty i dopłaty, lub
    b) wartość otrzymanej przez daną osobę rzeczy w wyniku dokonanego podziału mieści
      się w wartości udziału, jaki przysługiwał tej osobie.
    Jeżeli więc spełnione są wymienione wyżej warunki, zniesienie współwłasności
    nieruchomości nie może być rozpatrywane w kategoriach nabycia. W takiej sytuacji za
    datę jej nabycia uznać należy datę pierwotnego nabycia udziału we współwłasności
    nieruchomości. Jeżeli jednak na skutek dokonanego podziału nieruchomości lub zniesienia
    współwłasności przysługujący danej osobie udział ulega powiększeniu lub też towarzyszą
    mu spłaty i dopłaty wówczas czynność ta skutkuje nabyciem ponad dotychczas posiadany
    udział.
    Z opisu sprawy wynika, że (...) 2019 roku została ustanowiona darowizna nieruchomości
    gruntowej. Dla nieruchomości prowadzona księga wieczysta KW (...). W księdze tej wpisani
    jako współwłaściciele A.A./Pana brat/ w 1/2 (jednej drugiej) części i B.B. w 1/2 /jednej
    drugiej/ części, nieruchomości niezabudowanej zawierającej 2 ha i 97 arów, oznaczonej
    numerem działki 1 w miejscowości (...).
    We wspomnianym wyżej akcie notarialnym z (...) 2019 roku Pana brat darował cały
    należący do niego udział w nieruchomości w wysokości 1/2 (jednej drugiej) części Panu do
    majątku osobistego, zaś Pan tę darowiznę przyjął. Tym samym na Pana przeszły
    uprawniania do współposiadania i dysponowania nieruchomością rolną otrzymaną
    darowizną. Stał się współwłaścicielem przedmiotowej nieruchomości.
    Kolejnym aktem notarialnym z (...) 2021 roku została zawarta umowa o zniesieniu
    współwłasności nieruchomości. Według aktu notarialnego A. A i Pan dokonali zniesienia

    współwłasności działki gruntu 1. Stał się Pan wyłącznym właścicielem niezabudowanej
    działki gruntu 1. Zniesienie współwłasności nastąpiło bez jakichkolwiek spłat lub dopłat
    między stronami.
    W wyniku podziału nieruchomości nr 1 powstały działki 1/1 i 1/2. Dnia (...) 2025 roku
    sprzedał Pan działkę 1/1 o powierzchni 0,2400 ha.
    We wniosku wskazał Pan, że wartość majątku otrzymanego w wyniku zniesienia
    współwłasności mieściła się w wartości majątku jaki przysługiwał Panu przed zniesieniem
    współwłasności.
    Zatem uznać należy, że – czynność zniesienia współwłasności nie stanowiła dla Pana
    nabycia nieruchomości w rozumieniu art. 10 ust. 1 pkt 8 ustawy o podatku dochodowym
    od osób fizycznych.
    Wobec powyższego, dla celów podatku dochodowego, bieg terminu pięcioletniego dla
    nieruchomości (udziału w działce 1), nabytej w wyniku zniesienia współwłasności należy
    liczyć od końca roku kalendarzowego, w którym nastąpiło nabycie na podstawie umowy
    darowizny, tj. od końca 2019 r.
    W konsekwencji, odpłatne zbycie 26 czerwca 2025 r. nieruchomości (działki 1/1) opisanej
    we wniosku nie stanowi źródła przychodu w myśl art. 10 ust. 1 pkt 8 ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych, ponieważ, zbycie nastąpiło po upływie 5 lat od końca
    roku kalendarzowego, w którym nastąpiło jej nabycie.
    Zatem nie jest Pan zobowiązany do zapłaty podatku dochodowego od osób fizycznych z
    tytułu sprzedaży działki 1/1.
    Pana stanowisko jest prawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy zaistniałego stanu faktycznego przedstawionego przez Pana i stanu
    prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia w przedstawionym stanie
    faktycznym.
    Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy
    rzeczywisty stan faktyczny sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie
    ze stanem faktycznym podanym przez wnioskodawcę w złożonym wniosku. W związku z
    powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we wniosku
    opisu sprawy, udzielona interpretacja traci swoją aktualność.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    · Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy
      z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.).
      Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pana sytuacja będzie zgodna
      (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosuje się Pan do
      interpretacji.
    · Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
      z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    · Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pan prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu
    Administracyjnego w (...). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa
    z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.
    U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”). Skargę do Sądu wnosi się za
    pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie
    trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):
    · w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
    · w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP
      (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.