Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0114-KDIP1-2.4012.371.2025.1.GK
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-09-11
Teza: Uznanie dostawy realizowanej przez Spółkę na rzecz Nabywcy
z Niemiec jako odpłatnej dostawy towarów na terytorium
kraju, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy, którą należy
udokumentować fakturą z wykazanym podatkiem VAT według
właściwej stawki.
Słowa kluczowe: dostawa
eksport-eksport towarów
linia
Zagadnienia: Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział I. Przepisy
ogólne-Definicje
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II. Zakres
opodatkowania-Rozdział 2. Dostawa towarów i
świadczenie usług -Dostawa towarów
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział V. Miejsce
świadczenia -Rozdział 1. Miejsce świadczenia przy
dostawie towarów-Miejsce dostawy towarów-Miejsce
dostawy towarów - transakcje łańcuchowe
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział V. Miejsce
świadczenia -Rozdział 1. Miejsce świadczenia przy
1

dostawie towarów-Miejsce dostawy towarów-Miejsce
dostawy towarów instalowanych lub montowanych
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział V. Miejsce
świadczenia -Rozdział 1. Miejsce świadczenia przy
dostawie towarów-Miejsce dostawy towarów-Miejsce
dostawy towarów wysyłanych lub transportowanych
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział I-
art. 2-pkt 8
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział V-
Rozdział 1-art. 22-ust. 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział V-
Rozdział 1-art. 22-ust. 2

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

15 czerwca 2025 r. wpłynął Państwa wniosek z 13 czerwca 2025 r. o wydanie interpretacji
    indywidualnej w zakresie podatku do towarów i usług dotyczą uznania dostawy
    realizowanej przez Spółkę na rzecz Nabywcy z Niemiec jako odpłatnej dostawy towarów
    na terytorium kraju, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy, którą należy
    udokumentować fakturą z wykazanym podatkiem VAT według właściwej stawki. Treść
    wniosku jest następująca:

## Opis zdarzenia przyszłego

A. Sp. z o.o. (dalej jako „Spółka” lub „Wnioskodawczyni”) jest polskim rezydentem
    podatkowym. Spółka jest zarejestrowana jako podatnik VAT czynny.
    Spółka zawarła z niemiecką firmą B. GmbH (dalej jako „Nabywca”) umowę sprzedaży
    towaru. Przedmiotem Umowy jest sprzedaż przez Spółkę na rzecz Nabywcy używanej linii
    do produkcji (...) zlokalizowanej w zakładzie produkcyjnym Spółki w Polsce, w (...) (dalej
    jako „Linia Produkcyjna”). W umowie wskazano w szczególności, iż:
        Linia Produkcyjna zostanie przez Nabywcę w częściach odebrana od Spółki.
        Nabywca odsprzeda Linię Produkcyjną klientowi będącemu spółką prowadzącą
        działalność na terytorium Libanu.
        Nabywca ponosi wyłączną odpowiedzialność za demontaż Linii Produkcyjnej i jej
        transport do klienta w Libanie, a także montaż i uruchomienie w siedzibie klienta.
        Nabywca zobowiązuje się do przedłożenia Spółce do akceptacji planu demontażu
        oraz sposobu przeprowadzenia prac demontażowych przed rozpoczęciem
        demontażu.
        Nabywca ponosi koszty związane z realizacją umowy we własnym zakresie, w
        szczególności koszty podróży, ekspertyz, planowania, koszty demontażu Linii
        Produkcyjnej i jej transportu, wszelkie podatki i cła związane z wywozem Linii
        Produkcyjnej z Polski.
    Wnioskodawczyni nie posiada wiedzy o warunkach odsprzedaży Linii Produkcyjnej przez
    Nabywcę na rzecz libańskiego klienta. W szczególności Spółka nie zna postanowień
    umownych i nie wie, czy Nabywca będzie wykonywał na rzecz klienta jedno świadczenie
    złożone mające cechy dostawy wraz z montażem, czy też rozliczenia stron przyjmą inną

    postać (przykładowo dojdzie do wykonania dwóch odrębnych świadczeń w postaci
    dostawy towarów i świadczenia usług montażowych).

## Pytanie

Czy dostawa realizowana przez Wnioskodawczynię na rzecz Nabywcy podlega
    opodatkowaniu w Polsce jako odpłatna dostawa na terytorium kraju, o której mowa w art.
    5 ust. 1 pkt 1 ustawy o podatku od towarów i usług i powinna w związku z tym zostać
    przez Wnioskodawczynię udokumentowana fakturą z wykazanym podatkiem od towarów
    i usług według właściwej stawki?
    Państwa stanowisko w sprawie
    Zdaniem Wnioskodawczyni realizowana przez nią dostawa na rzecz Nabywcy będzie
    podlegała opodatkowaniu w Polsce jako odpłatna dostawa na terytorium kraju i powinna
    w związku z tym zostać przez Wnioskodawczynię udokumentowana fakturą z wykazanym
    podatkiem od towarów i usług według właściwej stawki.
    Należy tu po pierwsze podkreślić, iż, jak zostało wskazane w opisie stanu faktycznego,
    Wnioskodawczyni nie posiada wiedzy o warunkach odsprzedaży Linii Produkcyjnej przez
    Nabywcę na rzecz libańskiego klienta. Spółka jest jednak zdania, iż niezależnie od tego, czy
    świadczenie Nabywcy przyjmie postać dostawy wraz z montażem w rozumieniu art. 22
    ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t.j. Dz. U. z 2024
    r. poz. 361 z późn. zm. – dalej jako „Ustawa o VAT”), czy też planowana dostawa będzie
    traktowana jako świadczenie odrębne od ewentualnie świadczonych usług montażowych,
    po stronie Wnioskodawczyni powstanie obowiązek do rozliczenia jej dostawy na rzecz
    Nabywcy na zasadach przewidzianych dla dostawy krajowej. Wniosek ten uzasadnia
    poniższe rozumowanie dotyczące implikacji obu ww. wariantów transakcji na gruncie
    podatku VAT.
    Wariant 1. Dostawa realizowana przez Nabywcę nie będzie elementem świadczenia
    złożonego (z punktu widzenia VAT będzie podlegała odrębnemu rozliczeniu)
    Przy założeniu, że dostawa realizowana przez Nabywcę na rzecz libańskiego kontrahenta
    będzie na gruncie VAT rozliczana jako samodzielne, odrębne świadczenie, należy
    stwierdzić, iż w przedmiotowej sytuacji ten sam towar (Linia Produkcyjna) będzie
    przedmiotem dwóch kolejnych dostaw: dostawy dokonywanej przez Wnioskodawczynię
    na rzecz Nabywcy, a następnie dostawy Nabywcy na rzecz klienta w Libanie. Przedmiot
    obu dostaw będzie tożsamy i zostanie przetransportowany przez Nabywcę bezpośrednio
    z zakładu produkcyjnego Spółki do zakładu produkcyjnego klienta w Libanie.
    Wobec powyższego w takim wariancie uwzględnienia będą wymagały przepisy dotyczące
    transakcji łańcuchowych. W przypadku transakcji łańcuchowych wiążących się z wywozem
    towaru z terytorium Polski zgodnie z art. 22 ust. 2 ustawy o VAT wysyłkę lub transport
    przyporządkowuje się wyłącznie jednej dostawie, co oznacza, że tylko jedna z dostaw –
    określana jako ruchoma - może korzystać ze stawki 0% jako eksport (lub
    wewnątrzwspólnotowa dostawa towarów).
    Określenie dostawy ruchomej następuję przy uwzględnieniu tzw. gestii transportowej. W
    tym kontekście wskazać należy na regulację art. 22 ust. 2a ustawy o VAT który stanowi, że
    „w przypadku towarów, o których mowa w ust. 2, które są wysyłane lub transportowane z
    terytorium kraju na terytorium państwa trzeciego przez nabywcę, który dokonuje również
    ich dostawy, przyjmuje się, że wysyłka lub transport są przyporządkowane dostawie
    dokonanej do tego nabywcy, chyba że z warunków dostawy wynika, że wysyłkę lub
    transport towarów należy przyporządkować jego dostawie”.
    W przypadku będącym przedmiotem niniejszego wniosku transport zostanie
    zorganizowany przez Nabywcę – drugi podmiot w łańcuchu dostaw. Cytowany przepis
    przewiduje domniemanie, że w przypadku organizacji transportu przez drugi podmiot w
    łańcuchu transport przypisuje się dostawie dokonywanej przez pierwszy podmiot na rzecz
    drugiego (w przedmiotowym przypadku byłaby to dostawa Wnioskodawczyni na rzecz

    Nabywcy). Jednakże reguła ta nie znajduje zastosowania, jeżeli z warunków dostawy
    wynika, że wysyłkę lub transport towarów należy przyporządkować dostawie drugiego
    podmiotu na rzecz trzeciego (tutaj: dostawie Nabywcy na rzecz libańskiego klienta).
    Wnioskodawczyni jest świadoma, że interpretacja art. 22 ust. 2a ustawy o VAT w praktyce
    jest przedmiotem kontrowersji. Przy jego wykładni należy wobec tego, zdaniem Spółki
    uwzględnić aktualne stanowiska sądów administracyjnych, w tym w szczególności
    wyrażone w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego w sprawie o sygn. akt I FSK 1389
    /21 z 28 stycznia 2025 r. W uzasadnieniu tego orzeczenia wskazano w szczególności: „Za
    prawidłowy w tej sytuacji uznać należy pogląd organu, że gdy skarżąca (z siedzibą w
    Polsce) jest pierwszym podmiotem w łańcuchu dostaw, natomiast nabywca (z siedzibą w
    Polsce) jest drugim podmiotem w łańcuchu dostaw i jednocześnie to nabywca organizuje
    transport towarów z terytorium Polski na terytorium państwa trzeciego, a przeniesienie
    prawa do rozporządzania nabywanymi towarami jak właściciel ze skarżącej na nabywcę
    następuje na terytorium Polski to transport towarów należy przyporządkować dostawie
    realizowanej przez nabywcę, który jako nabywca również dokonuje dostawy towarów na
    rzecz swojego kontrahenta z kraju trzeciego. Jak bowiem wynika z warunków dostawy, do
    których odwołuje się art. 22 ust. 2a u.p.t.u., nabywca uzyskuje prawo do rozporządzania
    nabywanymi towarami jak właściciel na terytorium Polski, tj. w państwie rozpoczęcia
    transportu towarów, co oznacza, że wysyłkę lub transport towarów do kraju trzeciego
    przyporządkować należy jego dostawie na rzecz kontrahenta. Do przeniesienia prawa do
    rozporządzania towarem jak właściciel pomiędzy nabywcą (drugim podmiotem w
    łańcuchu) a ostatnim podmiotem w łańcuchu (kontrahentem), dochodzi poza terytorium
    Polski i poza terytorium Unii Europejskiej, tj. w miejscu docelowym dostawy towarów.
    Reasumując, zgodnie z art. 22 ust. 2a u.p.t.u. jeżeli z warunków dostawy wynika, że towar
    jest transportowany (wysyłany) przez krajowego nabywcę dokonującego następnie jego
    dostawy (pośrednika), gdy prawo do rozporządzania tym towarem przeszło na nabywcę
    na terytorium kraju, transport (wysyłkę) należy przyporządkować dostawie realizowanej
    przez tego nabywcę (dostawcę), co oznacza, że w przypadku gdy dostawa ta realizowana
    jest na rzecz kontrahenta z kraju trzeciego, ma ona jako dostawa ruchoma (dostawa
    transgraniczna) charakter transakcji eksportowej w rozumieniu art. 2 pkt 8 lit. a) u.p.t.u.
    Poprzedzająca natomiast tę transakcję dostawa krajowego dostawcy na rzecz nabywcy
    (pośrednika), który na terytorium kraju uzyskuje prawo do rozporządzania towarem jak
    właściciel i organizuje transport nabytego towaru do kontrahenta z kraju trzeciego ma
    charakter nieruchomy i podlega opodatkowaniu jako dostawa krajowa.
    Przyjęcie, że wysyłkę lub transport należy przyporządkować dostawie dokonanej przez
    skarżącą na rzecz nabywcy, wymagałoby ustalenia, że organizatorem transportu do kraju
    trzeciego, rozporządzającym towarem jak właściciel w momencie transportu jest skarżąca
    spółka (nabywca nie nabył prawa do dysponowania towaru na terenie kraju i nie mógł nim
    rozporządzać w trakcie transportu), nabywca winien co do zasady wykazać się rejestracją
    podatkową w kraju trzecim (posługiwać się w tej transakcji numerem identyfikacyjnym
    kraju trzeciego), w którym pomiędzy nim a kontrahentem nastąpiłaby transakcja
    nieruchoma dostawy przetransportowanego towaru. W takim przypadku strona skarżąca
    mogłaby do transakcji na rzecz krajowego nabywcy (z numerem identyfikacyjnym kraju
    trzeciego), jako mającej charakter ruchomy (eksport), zastosować stawkę 0% Takie
    okoliczności jednak, w świetle wniosku o interpretację, nie mają miejsca w tej sprawie”.
    W wyroku tym uzależniono przypisanie transportu towaru – w sytuacji, której dotyczy art.
    22 ust. 2a ustawy o VAT – od okoliczności, który z podmiotów będących uczestnikami
    transakcji łańcuchowej organizuje transport w tym znaczeniu, że posiada prawo do
    rozporządzania towarem jak właściciel w momencie rozpoczęcia transportu towarów z
    Polski na terytorium państwa trzeciego. Odnosząc powyższy sposób interpretacji do
    przedmiotowej sytuacji należy stwierdzić, iż zgodnie z umową zawartą pomiędzy Spółką a
    Nabywcą to Nabywca ponosi wyłączną odpowiedzialność za demontaż Linii Produkcyjnej,
    przeprowadzany w zakładzie produkcyjnym Spółki, i jej następujący w dalszej kolejności

    transport do klienta w Libanie (a także montaż i uruchomienie w siedzibie klienta). Biorąc
    pod uwagę tę okoliczność należy zdaniem Wnioskodawczyni przyjąć, że prawo do
    rozporządzania Linią Produkcyjną jak właściciel przejdzie na Nabywcę w Polsce, w
    momencie rozpoczęcia jej demontażu w zakładzie produkcyjnym Spółki. Wobec
    powyższego w świetle przytoczonego wyroku, który potwierdza aktualne stanowiska
    organów podatkowych, Spółka jest zdania, iż to dostawę Nabywcy na rzecz libańskiego
    klienta należy na podstawie art. 22 ust. 2a ustawy o VAT traktować jako dostawę ruchomą.
    Tym samym poprzedzająca ją dostawa Wnioskodawczyni na rzecz Nabywcy ma status
    dostawy nieruchomej. Na podstawie art. 22 ust. 3 pkt 1 ustawy o VAT należy ją uznać za
    dokonaną w miejscu rozpoczęcia transportu towarów, czyli w Polsce. Tym samym będzie
    to odpłatna dostawa na terytorium kraju, podlegająca opodatkowaniu podatkiem od
    towarów i usług według właściwej stawki.
    Wariant 2. Dostawa realizowana przez Nabywcę będzie elementem świadczenia złożonego
    w postaci dostawy wraz z montażem
    O ile Nabywca dokonywałby w zakładzie libańskiego odbiorcy faktycznego montażu linii
    produkcyjnej, a montaż ten wykraczałby poza proste czynności umożliwiające
    funkcjonowanie montowanej Linii Produkcyjnej zgodnie z jej przeznaczeniem, tj. składałby
    się z szeregu skomplikowanych czynności i wymagałby specjalistycznej wiedzy, wówczas
    świadczenie Nabywcy na rzecz libańskiego kontrahenta miałoby cechy dostawy wraz z
    montażem w rozumieniu art. 22 ust. 1 pkt 2 ustawy o VAT. W takim przypadku, z uwagi na
    brak tożsamości świadczeń Spółki na rzecz Nabywcy (dostawa towarów) oraz Nabywcy na
    rzecz libańskiego klienta (dostawa wraz z montażem), zdaniem Wnioskodawczyni nie
    wystąpiłaby transakcja łańcuchowa, do której odnosi się art. 22 ust. 2 ustawy o VAT.
    Dlatego skutki obu tych transakcji na gruncie VAT należałoby rozpatrywać osobno, tzn. nie
    znalazłyby zastosowania szczególne zasady ustalania miejsca dostawy przewidziane dla
    dostaw łańcuchowych. W efekcie, z uwagi na fakt, iż zgodnie z umową prawo do
    rozporządzania towarem jak właściciel przejdzie na Nabywcę na terytorium Polski,
    zastosowanie znajdzie art. 22 ust. 1 pkt 3 ustawy o VAT. Zgodnie z tym przepisem
    miejscem dostawy towarów niewysyłanych ani nietransportowanych jest miejsce, w
    którym towary znajdują się w momencie dostawy. Wobec powyższego zdaniem Spółki
    miejscem jej dostawy na rzecz Nabywcy będzie terytorium Polski. Tym samym również w
    tym wariancie będzie to odpłatna dostawa na terytorium kraju, podlegająca
    opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług według właściwej stawki.
    Podsumowując, niezależnie od tego, jaką postać przybierze dostawa Linii Produkcyjnej
    dokonana przez Nabywcę na rzecz libańskiego klienta, zdaniem Spółki jej własna dostawa
    realizowana na rzecz Nabywcy będzie miała charakter odpłatnej dostawy na terytorium
    kraju, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1 o VAT. Dostawa ta powinna w związku z tym
    zostać przez Wnioskodawczynię udokumentowana fakturą z wykazanym podatkiem od
    towarów i usług według właściwej stawki.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest nieprawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z przepisem art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i
    usług (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 775 ze zm.), zwanej dalej „ustawą”:
      Opodatkowaniu ww. podatkiem podlegają:
      1) odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju;
      2) eksport towarów;
      3) import towarów na terytorium kraju;
      4) wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów za wynagrodzeniem na terytorium kraju;

      5) wewnątrzwspólnotowa dostawa towarów.
    Z powyższego przepisu wynika tzw. zasada terytorialności, zgodnie, z którą
    opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlegają określone czynności, ale tylko w
    sytuacji, gdy miejscem ich świadczenia (określanym na podstawie przepisów ustawy) jest
    terytorium kraju.
    Stosownie do art. 2 pkt 1 i 5 ustawy:
      Przez terytorium kraju rozumie się terytorium Rzeczypospolitej Polskiej - z
      zastrzeżeniem art. 2a.
      Przez terytorium państwa trzeciego - rozumie się przez to terytorium państwa
      niewchodzące w skład terytorium Unii Europejskiej, z zastrzeżeniem art. 2a ust. 1 i 3.
    W myśl art. 7 ust. 1 ustawy:
      Przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się
      przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (...).
    Stosownie do art. 2 pkt 6 ustawy:
      Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o towarach – rozumie się przez to rzeczy
      oraz ich części, a także wszelkie postacie energii.
    Według art. 2 pkt 22 ustawy:
      Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o sprzedaży – rozumie się przez to odpłatną
      dostawę towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju, eksport
      towarów oraz wewnątrzwspólnotową dostawę towarów.
    W myśl art. 2 pkt 8 ustawy:
      Przez eksport towarów rozumie się przez to dostawę towarów wysyłanych lub
      transportowanych z terytorium kraju poza terytorium Unii Europejskiej przez:
      a) dostawcę lub na jego rzecz, lub
      b) nabywcę mającego siedzibę poza terytorium kraju lub na jego rzecz, z
      wyłączeniem towarów wywożonych przez samego nabywcę do celów wyposażenia
      lub zaopatrzenia statków rekreacyjnych oraz turystycznych statków powietrznych lub
      innych środków transportu służących do celów prywatnych
      - jeżeli wywóz towarów poza terytorium Unii Europejskiej jest potwierdzony przez
      właściwy organ celny określony w przepisach celnych.
    Ustawodawca definiując pojęcie eksportu towarów, dokonał rozróżnienia sytuacji gdy
    będący przedmiotem wywozu towar jest wywożony przez dostawcę lub na jego rzecz, czy
    przez nabywcę mającego siedzibę poza Polską, lub na jego rzecz. Sytuacja, kiedy dostawca
    lub podmiot przez niego upoważniony sam dokonuje wywozu towarów z Polski poza
    terytorium Unii stanowi tzw. eksport bezpośredni (art. 2 pkt 8 lit. a ustawy). Natomiast
    eksport pośredni ma miejsce wówczas gdy wywóz towarów z terytorium Polski poza
    terytorium Unii Europejskiej, w wykonaniu dostawy towarów, jest dokonywany przez
    nabywcę mającego siedzibę poza terytorium Polski lub na jego rzecz (art. 2 pkt 8 lit. b
    ustawy).
    Każdorazowo jednak, aby uznać daną czynność za eksport towarów muszą wystąpić
    łącznie następujące przesłanki:
    a) ma miejsce dostawa towarów wysyłanych lub transportowanych z terytorium kraju
      poza terytorium Unii Europejskiej przez dostawcę lub na jego rzecz (eksport
      bezpośredni) lub przez nabywcę mającego siedzibę poza terytorium kraju, lub na jego
      rzecz (eksport pośredni),
    b) wywóz towarów musi być potwierdzony przez urząd celny określony w przepisach
      celnych.

    Zatem dla uznania danej czynności za eksport towarów niezbędne jest dokonanie
    dostawy towarów, czyli przeniesienie na nabywcę prawa do rozporządzania towarem jak
    właściciel, oraz w wyniku tej dostawy wysłanie lub transport towarów poza terytorium Unii
    Europejskiej. Niezaistnienie jednej z przesłanek wymienionych w art. 2 pkt 8 ustawy
    powoduje, że nie dochodzi do eksportu towarów w rozumieniu ustawy o podatku od
    towarów i usług.
    Należy dodać, że przepisy ustawy o podatku od towarów i usług nie odnoszą się do
    pojęcia eksportera i jego rozumienia czy definicji w prawie celnym. Istotnym z punktu
    widzenia przepisów art. 2 pkt 8 ustawy w aspekcie podmiotowym jest jedynie to, kto
    dokonuje wywozu – dostawca (lub podmiot działający na jego rzecz), czy też nabywca
    mający siedzibę poza terytorium kraju (lub podmiot działający na jego rzecz). Okoliczność,
    kto widnieje jako nadawca (zgłaszający) w dokumencie celnym, sama w sobie nie
    przesądza o uznaniu tego podmiotu za dokonującego eksportu w rozumieniu ustawy.
    Jak stanowi art. 22 ust. 1 pkt 1, 2 i 3 ustawy:
      Miejscem dostawy towarów jest - w przypadku towarów wysyłanych lub
      transportowanych przez dokonującego ich dostawy, ich nabywcę lub przez osobę
      trzecią - miejsce, w którym towary znajdują się w momencie rozpoczęcia wysyłki lub
      transportu do nabywcy.
      Miejscem dostawy towarów jest - w przypadku towarów, które są instalowane lub
      montowane, z próbnym uruchomieniem lub bez niego, przez dokonującego ich
      dostawy lub przez podmiot działający na jego rzecz - miejsce, w którym towary są
      instalowane lub montowane; nie uznaje się za instalację lub montaż prostych
      czynności umożliwiających funkcjonowanie montowanego lub instalowanego towaru
      zgodnie z jego przeznaczeniem;
      Miejscem dostawy towarów jest - w przypadku towarów niewysyłanych ani
      nietransportowanych - miejsce, w którym towary znajdują się w momencie dostawy.
    Zgodnie z art. 22 ust. 2 ustawy:
      W przypadku gdy te same towary są przedmiotem kolejnych dostaw oraz są
      wysyłane lub transportowane bezpośrednio od pierwszego dostawcy do ostatniego
      w kolejności nabywcy, wysyłkę lub transport przyporządkowuje się wyłącznie jednej
      dostawie.
    Stosownie do art. 22 ust. 2a ustawy:
      W przypadku towarów, o których mowa w ust. 2, które są wysyłane lub
      transportowane z terytorium kraju na terytorium państwa trzeciego przez nabywcę,
      który dokonuje również ich dostawy, przyjmuje się, że wysyłka lub transport są
      przyporządkowane dostawie dokonanej do tego nabywcy, chyba że z warunków
      dostawy wynika, że wysyłkę lub transport towarów należy przyporządkować jego
      dostawie.
    Na podstawie art. 22 ust. 2e ustawy:
      W przypadku towarów, o których mowa w ust. 2, które są wysyłane lub
      transportowane z terytorium kraju na terytorium państwa trzeciego albo z
      terytorium jednego państwa członkowskiego na terytorium innego państwa
      członkowskiego przez:
      1) pierwszego dostawcę - wysyłkę lub transport przyporządkowuje się jego dostawie;
      2) ostatniego nabywcę - wysyłkę lub transport przyporządkowuje się dostawie
      dokonanej do tego nabywcy.
    Z kolei art. 22 ust. 3 ustawy wskazuje, że:
      W przypadkach, o których mowa w ust. 2-2c i 2e, dostawę towarów, która:

      1) poprzedza wysyłkę lub transport towarów, uznaje się za dokonaną w miejscu
      rozpoczęcia wysyłki lub transportu towarów;
      2) następuje po wysyłce lub transporcie towarów, uznaje się za dokonaną w miejscu
      zakończenia wysyłki lub transportu towarów.
    Podkreślić należy, że zarówno w treści ustawy, jak i przepisach wykonawczych do niej,
    ustawodawca przewidział opodatkowanie niektórych czynności stawkami obniżonymi.
    Jedną z czynności, która korzysta z obniżonej stawki podatku od towarów i usług jest
    eksport towarów.
    Stosownie do art. 41 ust. 4 ustawy:
      W eksporcie towarów, o którym mowa w art. 2 pkt 8 lit. a, stawka podatku wynosi 0%.
    Przy czym, zgodnie z art. 41 ust. 6 ustawy:
      Stawkę podatku 0% stosuje się w eksporcie towarów, o którym mowa w ust. 4 i 5,
      pod warunkiem że podatnik przed upływem terminu do złożenia deklaracji
      podatkowej za dany okres rozliczeniowy otrzymał dokument potwierdzający wywóz
      towaru poza terytorium Unii Europejskiej.
    W myśl art. 41 ust. 6a ustawy:
      Dokumentem, o którym mowa w ust. 6, jest w szczególności:
      1) dokument w formie elektronicznej otrzymany z systemu teleinformatycznego
      służącego do obsługi zgłoszeń wywozowych albo potwierdzony przez właściwy organ
      celny wydruk tego dokumentu;
      2) dokument w formie elektronicznej pochodzący z systemu teleinformatycznego
      służącego do obsługi zgłoszeń wywozowych, otrzymany poza tym systemem, jeżeli
      zapewniona jest jego autentyczność;
      3) zgłoszenie wywozowe w formie papierowej złożone poza systemem
      teleinformatycznym służącym do obsługi zgłoszeń wywozowych albo jego kopia
      potwierdzona przez właściwy organ celny.
    Ponadto, na podstawie art. 41 ust. 11 ustawy:
      Przepisy ust. 4 i 5 stosuje się odpowiednio w eksporcie towarów, o którym mowa w
      art. 2 pkt 8 lit. b, jeżeli podatnik przed upływem terminu do złożenia deklaracji
      podatkowej za okres rozliczeniowy, w którym dokonał dostawy towarów, otrzymał
      dokument, o którym mowa w ust. 6, z którego wynika tożsamość towaru będącego
      przedmiotem dostawy i wywozu. Przepisy ust. 7 i 9 stosuje się odpowiednio.
    Aby możliwe było opodatkowanie eksportu towarów stawką podatku w wysokości 0%,
    konieczne jest spełnienie warunku dotyczącego otrzymania przez podmiot potwierdzenia
    wywozu towarów przez organ celny określony w przepisach celnych. Spełnienie tego
    warunku ma gwarantować, że faktycznie wystąpił eksport towarów w myśl art. 2 pkt 8
    ustawy skutkujący wywozem towarów z terytorium Polski. Otrzymanie odpowiedniego
    dokumentu „urzędowego” zapobiegnie sprzedaży towarów, która to sprzedaż mogłaby
    być faktycznie nieopodatkowana w sytuacji braku wywozu towarów i zastosowania
    preferencyjnej stawki 0%.
    Podkreślić należy, że zgodnie z art. 41 ust. 6 ustawy, możliwość zastosowania stawki 0%
    do eksportu towarów uwarunkowana jest posiadaniem, przed upływem terminu do
    złożenia deklaracji podatkowej za dany okres rozliczeniowy, dokumentu potwierdzającego
    wywóz towarów poza terytorium Unii Europejskiej. Zatem, aby mogli Państwo
    opodatkować sprzedaż stanowiącą eksport towarów stawką podatku w wysokości 0% -
    muszą Państwo posiadać dokument, który w sposób jednoznaczny potwierdza, że
    wysyłane towary opuściły terytorium Unii Europejskiej. Przykładowy katalog takich

    dokumentów wymieniony został w art. 41 ust. 6a ustawy. Przy tym, zauważyć należy, że
    nie jest to katalog zamknięty, na co wskazuje użyty w tym przepisie zwrot „w
    szczególności”.
    Niemniej jednak, pomimo tego, że katalog dokumentów wymienionych w art. 41 ust. 6a
    ustawy ma charakter otwarty, nie można przyjąć, że mogą to być inne dowody niż
    dokumenty „urzędowe”, w których właściwe organy celne (polskie lub z innych państw
    członkowskich UE) potwierdziły wywóz towarów poza terytorium UE.
    Dokumentem potwierdzającym wywóz towarów poza terytorium UE jest:
        elektroniczny komunikat IE 599 otrzymany w systemie AES,
        wydruk ww. komunikatu potwierdzony przez właściwy organ celny,
        elektroniczny komunikat IE 599 otrzymany poza systemem AES, jeżeli jego
        autentyczność jest zapewniona.
    Nadmieniam także, że od dnia 31 października 2024 r. nastąpiło ogólnopolskie
    uruchomienie systemu AES/ECS2 PLUS, w którym nie funkcjonuje już komunikat IE-599. W
    związku z tym, na terytorium Polski nie jest już wydawany komunikat IE 599, gdyż został
    on zastąpiony komunikatem CC599C, który pełni jednak taką samą rolę jak jego
    poprzednik, tj. jest dokumentem celnym stanowiącym potwierdzenie wywozu towaru.
    Dokumentem, o którym mowa w art. 41 ust. 6a ustawy uprawniającym do zastosowania
    stawki 0% przy eksporcie będzie również zgłoszenie wywozowe w formie papierowej
    złożone poza systemem teleinformatycznym lub kopia takiego zgłoszenia potwierdzona
    przez właściwy urząd celny. We wszystkich ww. przypadkach są to dokumenty o
    charakterze „urzędowym” wygenerowane w systemie AES (AES/ECS2 PLUS) lub
    potwierdzone przez właściwy urząd celny.
    Z powyższego wynika więc, że pomimo tego, że katalog dokumentów wymienionych w art.
    41 ust. 6a ustawy jest katalogiem otwartym, nie można zastosować stawki VAT w
    wysokości 0% względem eksportu towarów na podstawie dowodów innych niż dokumenty
    „urzędowe”, w których właściwe organy celne (polskie lub z innych państw członkowskich
    UE) potwierdziły wywóz towarów poza terytorium UE.
    Z opisu sprawy wynika, że Spółka - czynny podatnik VAT - zawarła z niemiecką firmą
    (Nabywcą) umowę sprzedaży używanej linii do produkcji płyt (...) zlokalizowanej w
    zakładzie produkcyjnym Spółki w Polsce, w Obornikach. Zgodnie z umową Nabywca
    odsprzeda linię produkcyjną klientowi będącemu spółką prowadzącą działalność na
    terytorium Libanu. Linia produkcyjna zostanie przez Nabywcę odebrana od Spółki w
    częściach i to Nabywca ponosi wyłączną odpowiedzialność z jej demontaż i transport do
    klienta w Libanie, a także montaż i uruchomienie w siedzibie klienta. Nabywca
    zobowiązuje się do przedłożenia Spółce do akceptacji plan demontażu oraz sposobu
    przeprowadzenia prac demontażowych przed rozpoczęciem demontażu. Ponadto to
    Nabywca ponosi koszty związane z realizacją umowy we własnym zakresie, w
    szczególności koszty podróży, ekspertyz, planowania, koszty demontażu linii produkcyjnej
    i jej transportu, wszelkie podatki i cła związane z jej wywozem z Polski. Nie posiadacie
    Państwo wiedzy o warunkach odsprzedaży linii produkcyjnej przez Nabywcę na rzecz
    libańskiego klienta. W szczególności Spółka nie zna postanowień umownych i nie wie, czy
    Nabywca będzie wykonywał na rzecz klienta jedno świadczenie złożone mające cechy
    dostawy wraz z montażem, czy też rozliczenia stron przyjmą inną postać (czy dojdzie do
    wykonania dwóch odrębnych świadczeń w postaci dostawy towarów i świadczenia usług
    montażowych).

    Państwa wątpliwości dotyczą uznania dostawy realizowanej przez Spółkę na rzecz
    Nabywcy z Niemiec jako odpłatnej dostawy towarów na terytorium kraju, o której mowa w
    art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy, którą należy udokumentować fakturą z wykazanym podatkiem
    VAT według właściwej stawki.
    Odnosząc się do Państwa wątpliwości należy wskazać, że zawarliście Państwo z firmą
    niemiecką umowę na sprzedaż używanej linii produkcyjnej, która przeznaczona jest do
    dalszej odsprzedaży na rzecz podmiotu z Libanu. Towar ma zostać odebrany przez
    Nabywcę z Niemiec bezpośrednio z Państwa zakładu produkcyjnego w Polsce, a następnie
    wywieziony do Libanu. Zatem w momencie przenoszenia prawa do rozporządzania
    towarem jak właściciel na rzecz niemieckiego Nabywcy posiadacie Państwo wiedzę, że
    zakup linii produkcyjnej następuje z zamiarem jej wywiezienia na terytorium państwa
    trzeciego do konkretnego znanego nabywcy, tj. podmiotu z Libanu. Ponadto, jak wynika z
    opisu sprawy, po dokonanej dostawie linii produkcyjnej na rzecz Nabywcy z Niemiec nie
    macie Państwo wpływu na warunki dalszego jej transportu do podmiotu z Libanu, gdyż to
    Nabywca z Niemiec ma podpisaną umowę z podmiotem z Libanu i odpowiada wobec tego
    podmiotu za dalszą dostawę linii produkcyjnej. Wskazujecie Państwo, że nie posiadacie
    wiedzy o warunkach odsprzedaży linii produkcyjnej przez Nabywcę z Niemiec. A zatem,
    dokonywana przez Państwa dostawa towarów na rzecz Nabywcy z Niemiec będzie
    stanowić odrębną dostawę od dostawy dokonywanej przez podmiot niemiecki.
    Tym samym skoro posiadacie Państwo wiedzę już przed dostawą linii produkcyjnej na
    rzecz Nabywcy z Niemiec, że miejscem jej przeznaczenia jest terytorium Libanu i że będzie
    ona bezpośrednio transportowana z Państwa zakładu produkcyjnego, znajdującego się w
    Polsce, przez Nabywcę niemieckiego na terytorium państwa trzeciego, należy wskazać, że
    dokonana przez Państwa dostawa na rzecz Nabywcy niemieckiego będzie stanowić
    eksport towarów na gruncie podatku od towarów i usług, o którym mowa w art. 2 pkt 8 lit.
    b) ustawy (eksport pośredni).
    W sytuacji, gdy będziecie Państwo posiadali komunikat CC599C (wcześniej komunikat IE
    599) przed upływem terminu do złożenia deklaracji podatkowej za dany okres
    rozliczeniowy, to będziecie mieli prawo do zastosowania stawki podatku w wysokości 0%
    zgodnie z art. 41 ust. 4 ustawy. Zaś w sytuacji gdy nie będziecie Państwo dysponowali
    komunikatem CC599C, nie będziecie uprawnieni do zastosowania preferencyjnej 0%
    stawki VAT i będziecie Państwo zobowiązani opodatkować tą dostawę stawką podatku
    VAT właściwą dla dostawy tego towaru na terytorium kraju.
    Wobec powyższego Państwa stanowisko należy uznać za nieprawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Należy zauważyć, że na ocenę prawidłowości ww. kwestii będącej przedmiotem Państwa
    wątpliwości nie może wpłynąć powołany przez Państwa wyrok NSA z 28 stycznia 2025 r.
    sygn. akt I FSK 1389/21, bowiem zapadł on w odniesieniu do indywidualnego i właściwego
    tylko dla niego stanu faktycznego, odmiennego od zdarzenia przedstawionego w niniejszej
    sprawie.
    Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, które Państwo przedstawili i stanu prawnego,
    który obowiązuje w dniu wydania interpretacji.
    Jednocześnie wskazuję, że interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe
    tylko wtedy, gdy zdarzenie przyszłe sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywało
    się będzie ze zdarzeniem przyszłym podanym przez Państwa w złożonym wniosku. W
    związku z powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we
    wniosku opisu sprawy, udzielona odpowiedź traci swoją aktualność.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

        Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k - 14nb
        ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz.
        111 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa
        sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem zdarzenia przyszłego i zastosują się
        Państwo do interpretacji.
        Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
        1) z zastosowaniem art. 119a;
        2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5
          ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
        3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
        Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Macie Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego
    Sądu Administracyjnego (...). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje
    ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
    (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
        w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
        Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
        w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na
        adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS
        /SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.