Interpretacja indywidualna
Sygnatura: ITPP2/443-1544/11/AF
Organ: Dyrektor Izby Skarbowej w Bydgoszczy
Data wydania: 2012-01-20
Teza: Opodatkowanie dostawy gruntu.
Słowa kluczowe: dostawa; nieruchomości-nieruchomość niezabudowana; opodatkowanie
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III-Rozdział 1-art. 15

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA

Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.) oraz § 4 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz. U. Nr 112, poz. 770 ze zm.) Dyrektor Izby Skarbowej w Bydgoszczy działając w imieniu Ministra Finansów stwierdza, że stanowisko przedstawione we wniosku z dnia 24 października 2011 r. (data wpływu 2 listopada 2011 r.), uzupełnionym w dniu 3 stycznia 2012 r. (data wpływu), o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie opodatkowania dostawy gruntu - **jest nieprawidłowe.**

UZASADNIENIE

W dniu 2 listopada 2011 r. został złożony wniosek, uzupełniony w dniu 3 stycznia 2012 r., o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie opodatkowania dostawy gruntu.

W przedmiotowym wniosku oraz jego uzupełnieniu, przedstawiono następujący stan faktyczny.

W dniu 5 czerwca 1996 r. Spółka nabyła prawo użytkowania wieczystego gruntu, budynki oraz budowle. Transakcja nie podlegała opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług. Częścią ww. nieruchomości jest działka nr 21/1, na której Spółka nigdy nie prowadziła działalności gospodarczej. Ww. działka stanowi zakrzewiony i zalesiony dół o głębokości 5 m. w stosunku do poziomu działki nr 21/2, na większości której Spółka prowadzi działalność gospodarczą (wynajem powierzchni magazynowych). Działka nr 21/1 jest ponadto rozlewiskiem, na którym wiele osób wędkuje. Teren ten leży poza ogrodzeniem i sam nie jest ogrodzony, jest bardzo grząski i nie ma do niego dojazdu. Przystępując do przetargu, w trakcie którego nie było możliwości zapoznania się z planami geodezyjnymi obiektu, Spółka nie wiedziała, że na jego części nie będzie możliwe prowadzenie działalności gospodarczej. Działka nr 21/1 nigdy nie weszła w skład przedsiębiorstwa Spółki, a podatek za nią został zapłacony z prywatnego konta (niezaliczony do kosztów uzyskania przychodu). Poza obiektywnym brakiem możliwości prowadzenia na tym terenie działalności gospodarczej, a także brakiem ekonomicznego uzasadnienia dla jego zasypania (koszt tej operacji oszacowano na ponad 2 miliony zł), w 2002 r., wbrew protestom Spółki, Urząd Miejski zmienił plan zagospodarowania przestrzennego, a przy tym przeznaczenie działki nr 21/1 na sport i rekreację, które nigdy nie były przedmiotem działalności Spółki. Z informacji przekazanych przez Urząd Miejski wynikało, że Urząd planuje wykorzystać ukształtowanie działki na potrzeby budowy toru kolarskiego (działka nr 21/1 stanowi jedynie część dołu, którego ok. 2/3 należy do Klubu). Od momentu przedstawienia Spółce planów zmiany przeznaczenia ww. działki, Spółka wielokrotnie wnioskowała o nabycie prawa użytkowania wieczystego tego terenu przez Urząd Miejski. Nastąpiło to dopiero w 2010 r. Umowa z dnia 25 listopada 2010 r. była poprzedzona protokołem rokowań z tego samego dnia, zredagowanym przez Urząd Miejski. Z protokołu wynika, że transakcja powinna być obciążona zarówno podatkiem od towarów i usług, jak i podatkiem dochodowym od osób fizycznych. Gdyby Spółka nie wyraziła zgody na taki sposób zafakturowania, to być może transakcja nie odbyłaby się i Spółka nadal obciążona byłaby podatkiem za teren, który nigdy nie był wykorzystywany przez nią do działalności gospodarczej. W rozliczeniu finansowym za 2010 r. Spółka zapłaciła podatek dochodowy oraz rozliczyła podatek od towarów i usług.

W związku z powyższym zadano następujące pytanie.

Czy transakcja odpłatnego zbycia prawa użytkowania wieczystego działki nr 21/1, na której Spółka nigdy nie prowadziła działalności gospodarczej, słusznie została obciążona podatkiem od towarów i usług?

Zdaniem Wnioskodawcy, transakcja odpłatnego zbycia prawa użytkowania wieczystego działki nr 21/1 nie powinna być obciążona podatkiem od towarów i usług. Ww. działka nigdy nie służyła Spółce do realizacji zadań gospodarczych. Nie powstał nawet najmniejszy związek między prowadzoną działalnością gospodarczą a wykorzystaniem przedmiotowej działki. Spółka wskazała, że teren ten nigdy nie wszedł w skład przedsiębiorstwa w rozumieniu ustawy Kodeks cywilny, co z kolei prowadzi do wniosku, że nigdy nie był w posiadaniu wspólników jako przedsiębiorców. Z punktu widzenia Spółki ww. działka od samego początku stanowiła nieużytek, obarczony nadto narzuconym wbrew Jej woli przeznaczeniem na sport i rekreację. Prawo użytkowania wieczystego zostało nabyte bez podatku od towarów i usług i w taki sam sposób – w opinii Spółki – powinno zostać zbyte.

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego stanu faktycznego uznaje się za nieprawidłowe.

W związku z tym, że niniejszy wniosek dotyczy sprzedaży, która miała miejsce w dniu 25 listopada 2010 r., niniejszej interpretacji udzielono w oparciu o stan prawny obowiązujący w tym dniu.

Stosownie do postanowień art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t. j. Dz. U. z 2011 r. Nr 177, poz. 1054), opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlegają odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju.

Artykuł 7 ust. 1 pkt 6 ww. ustawy stanowi, iż przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel, w tym również oddanie gruntów w użytkowanie wieczyste.

Przez dostawę towarów rozumie się także zbycie praw, o których mowa w pkt 5 i 6 (art. 7 ust. 1 pkt 7 ustawy). .

Pojęcia „podatnik” i „działalność gospodarcza”, na potrzeby podatku od towarów i usług, zostały zdefiniowane w art. 15 ust. 1 i ust. 2 tej ustawy. Podatnikami - wg zapisu ust. 1 tego artykułu - są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności. Działalność gospodarcza, zgodnie z ust. 2 powyższego artykułu, obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody, również wówczas, gdy czynność została wykonana jednorazowo w okolicznościach wskazujących na zamiar wykonania czynności w sposób częstotliwy. Działalność gospodarcza obejmuje również czynności polegające na wykorzystywaniu towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych.

Zgodnie z art. 9 ust. 1 Dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. U. UE L 347, str.1 ze zm.), „podatnikiem” jest każda osoba prowadząca samodzielnie w dowolnym miejscu jakąkolwiek działalność gospodarczą, bez względu na cel, czy też rezultaty takiej działalności. „Działalność gospodarcza” obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców lub usługodawców, włącznie z górnictwem, działalnością rolniczą i wykonywaniem wolnych zawodów lub uznanych za takie. Za działalność gospodarczą uznaje się w szczególności wykorzystywanie w sposób ciągły, majątku rzeczowego lub wartości niematerialnych w celu uzyskania z tego tytułu dochodu.

Jednocześnie art. 12 ust. 1 lit. b) cyt. Dyrektywy wskazuje, że państwa członkowskie mogą uznać za podatnika każdego, kto okazjonalnie dokonuje transakcji związanej z działalnością, o której mowa w art. 9 ust. 1 akapit drugi, w szczególności dostawy terenu budowlanego.

Zarówno z brzmienia ww. przepisów Dyrektywy 2006/112/WE, jak i art. 15 ust. 1 i 2 ustawy o podatku od towarów wynika, że warunkiem niezbędnym do uznania danego podmiotu za podatnika podatku od towarów i usług jest ustalenie, czy działa on niezależnie jako producent, handlowiec, usługodawca, pozyskujący zasoby naturalne, rolnik czy wykonujący wolny zawód. Jednocześnie w świetle powołanych regulacji, dopuszczalne jest uznanie przez państwo członkowskie za podatnika osoby, która dokonała okazjonalnej dostawy terenów budowlanych, w warunkach wskazujących, że czynność ta nie była związana z zaspokajaniem potrzeb osobistych tej osoby.

Stawka podatku, zgodnie z art. 41 ust. 1 ustawy, wynosi 22%, z zastrzeżeniem ust. 2-12c, art. 83, art. 119 ust. 7, art. 120 ust. 2 i 3, art. 122 i art. 129 ust. 1.

Przepisy ustawy o podatku od towarów i usług oraz rozporządzeń wykonawczych do tej ustawy, przewidują dla niektórych towarów i usług stawki obniżone lub zwolnienie od podatku.

Zgodnie z art. 43 ust. 1 pkt 9 ustawy, zwalnia się od podatku dostawę terenów niezabudowanych innych niż tereny budowlane oraz przeznaczone pod zabudowę.

Biorąc pod uwagę treść wniosku, w kontekście obowiązujących w tym zakresie przepisów prawa stwierdzić należy, że skoro – jak wskazano we wniosku - nabycia prawa użytkowania wieczystego przedmiotowego gruntu (działki nr 21/1) dokonała Spółka, tj. podmiot, który nie może dysponować tzw. majątkiem osobistym, nabycie należy uznać za związane z działalnością Spółki. W związku z tym, że przedmiotowy grunt – na co wskazuje treść wniosku – przeznaczony jest pod zabudowę, zbycie prawa użytkowania wieczystego tej działki podlegało opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług wg stawki 22%.

Interpretacja dotyczy stanu faktycznego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dniu zaistnienia zdarzenia.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy, ul. Jana Kazimierza 5, 85-035 Bydgoszcz, po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy).

Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Dyrektor Izby Skarbowej w Bydgoszczy, Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Toruniu, ul. Św. Jakuba 20, 87-100 Toruń.