Interpretacja indywidualna
Sygnatura: ITPB2/4511-301/16/MU
Organ: Dyrektor Izby Skarbowej w Bydgoszczy
Data wydania: 2016-06-21
Teza: Zwrot nienależnie pobranego świadczenia.
Słowa kluczowe: obowiązek-obowiązek płatnika; świadczenie; świadczenie-zwrot świadczeń
Przepisy: [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-Rozdział 6-art. 26; [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-Rozdział 7-art. 41b

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA

Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2015 r., poz. 613 z późn. zm.) oraz § 5 pkt 1) rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 kwietnia 2015 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz. U. z 2015 r., poz. 643) Dyrektor Izby Skarbowej w Bydgoszczy działający w imieniu Ministra Finansów stwierdza, że stanowisko, przedstawione we wniosku z dnia 22 marca 2016 r. (data wpływu 23 marca 2016 r.) o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie zwrotu nienależnie pobranego świadczenia - **jest prawidłowe.**

UZASADNIENIE

W dniu 23 marca 2016 r. został złożony ww. wniosek o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie zwrotu nienależnie pobranego świadczenia.

We wniosku tym przedstawiono następujący stan faktyczny.

Wnioskodawczyni w roku 2015 została zwolniona z pracy w wyniku zwolnień grupowych. Po otrzymaniu wypowiedzenia wniosła sprawę do Sądu pracy o przywrócenie do pracy. W międzyczasie w 2015 r. została Wnioskodawczyni wypłacona odprawa. Wyrokiem Sądu z dnia 29 stycznia 2016 r. Wnioskodawczyni została przywrócona do pracy. Pracę podjęła w lutym 2016 r. Wnioskodawczyni została wezwana do zwrotu odprawy. W lutym 2016 r. odprawę w kwocie brutto zwróciła na rachunek pracodawcy. Wnioskodawczyni była przekonana, że pracodawca będzie rozliczał powstałą nadpłatę począwszy od wynagrodzenia za luty 2016 r., ale nie miało to miejsca. Pracodawca poinformował Wnioskodawczynię, że powstałą nadpłatę powinna rozliczyć w zeznaniu podatkowym składanym za 2016 r., a więc dopiero w 2017 r.

W związku z powyższym opisem zadano następujące pytanie.

Jak – w przypadku Wnioskodawczyni - powinno wyglądać rozliczenie zwrotu nienależnego świadczenia?

Wnioskodawczyni uważa, że pracodawca ustalając wysokość zaliczki na podatek, powinien pomniejszyć jej dochód o kwotę brutto dokonanego zwrotu począwszy od miesiąca, w którym nastąpił ten zwrot. Jeżeli kwota dokonanego w danym miesiącu zwrotu przekracza dochód Wnioskodawczyni w tym miesiącu, płatnik (pracodawca), może pomniejszyć jej dochód z następnego miesiąca. I tak do momentu, gdy ten zwrot będzie rozliczony.

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawczyni w sprawie oceny prawnej przedstawionego stanu faktycznego uznaje się za prawidłowe.

Zgodnie z art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2012 r. poz. 361 z późn. zm.) opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody z wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.

W myśl art. 12 ust. 1 ustawy, za przychody ze stosunku służbowego, stosunku pracy, pracy nakładczej oraz spółdzielczego stosunku pracy uważa się wszelkiego rodzaju wypłaty pieniężne oraz wartość pieniężną świadczeń w naturze bądź ich ekwiwalenty, bez względu na źródło finansowania tych wypłat i świadczeń, a w szczególności: wynagrodzenia zasadnicze, wynagrodzenia za godziny nadliczbowe, różnego rodzaju dodatki, nagrody, ekwiwalenty za niewykorzystany urlop i wszelkie inne kwoty niezależnie od tego, czy ich wysokość została z góry ustalona, a ponadto świadczenia pieniężne ponoszone za pracownika, jak również wartość innych nieodpłatnych świadczeń lub świadczeń częściowo odpłatnych.

Z przedstawionego we wniosku stanu faktycznego wynika, że Wnioskodawczyni w roku 2015 została zwolniona z pracy w wyniku zwolnień grupowych. Po otrzymaniu wypowiedzenia wniosła sprawę do Sądu pracy o przywrócenie do pracy. W międzyczasie w 2015 r. została Wnioskodawczyni wypłacona odprawa. Wyrokiem Sądu z dnia 29 stycznia 2016 r. Wnioskodawczyni została przywrócona do pracy. Pracę podjęła w lutym 2016 r. Wnioskodawczyni została wezwana do zwrotu odprawy. W lutym 2016 r. odprawę w kwocie brutto zwróciła na rachunek pracodawcy. Wnioskodawczyni była przekonana, że pracodawca będzie rozliczał powstałą nadpłatę począwszy od wynagrodzenia za luty 2016 r., ale nie miało to miejsca. Pracodawca poinformował Wnioskodawczynię, że powstałą nadpłatę powinna rozliczyć w zeznaniu podatkowym składanym za 2016 r., a więc dopiero w 2017 r.

Uwzględniając powyższe wskazać należy, że w ustawie o podatku dochodowym od osób fizycznych, przewidziana została procedura określająca sposób zachowania się płatnika w przypadku otrzymania od podatnika zwrotu kwot wcześniej przez niego otrzymanych. Stosownie do treści art. 41b ww. ustawy, jeżeli podatnik dokonał zwrotu nienależnie pobranych świadczeń, które uprzednio zwiększyły dochód podlegający opodatkowaniu, przy ustalaniu wysokości podatku (zaliczek) płatnicy, o których mowa w art. 31, 33, 35 i 41, odejmują od dochodu kwotę dokonanych zwrotów, łącznie z pobranym podatkiem (zaliczką).

Powyższy przepis (art. 41b) realizuje zasadę uwzględniania podatnikowi kwot przez niego zwróconych w możliwie najkrótszym czasie, czyli w rozliczeniach związanych z obliczeniem zaliczek na podatek. Zatem, płatnik, któremu podatnik zwrócił na skutek różnych okoliczności kwotę przez niego wcześniej wypłaconą, obowiązany jest pomniejszać dochód ustalany dla celów obliczenia zaliczki o dokonany przez podatnika zwrot począwszy od miesiąca, w którym on nastąpił. Jeżeli kwota dokonanego w tym miesiącu zwrotu przekracza dochód tego miesiąca, płatnik może o powstałą różnicę pomniejszyć dochód z miesiąca następnego, aż do pełnego pomniejszenia. Przy czym powyższe pomniejszenia mogą być stosowane przez płatnika wyłącznie w tym roku podatkowym, w którym podatnik dokonał zwrotu.

Brak możliwości rozliczania przez płatnika kwoty zwrotów w latach następnych nie oznacza, iż powyższa kwota podatnikowi przepada. Oprócz procedury polegającej na odejmowaniu przez płatnika od dochodu kwoty zwróconej przez podatnika ustawodawca wprowadził procedury dokonywania takich odliczeń przez podatnika.

Zatem w sytuacji, gdy płatnik nie może dokonać - na podstawie art. 41b ww. ustawy – potrącenia kwoty nienależnie pobranego świadczenia, a podatnik dokona takiego zwrotu poprzez wpłatę dla płatnika z własnych środków – będzie mu wtedy przysługiwało, wynikające z art. 26 ust. 1 pkt 5 ww. ustawy prawo do pomniejszenia dochodu przed opodatkowaniem o kwotę dokonanego na rzecz płatnika zwrotu nienależnie pobranego świadczenia.

Zgodnie z regulacją zawartą w tym przepisie, podstawę obliczenia podatku, z zastrzeżeniem art. 29-30c oraz art. 30e, stanowi dochód ustalony zgodnie z art. 9, art. 24 ust. 1, 2, 3b-3e, 4, 4a-4e, ust. 6 lub art. 24b ust. 1 i 2, lub art. 25, po odliczeniu kwot dokonanych w roku podatkowym zwrotów nienależnie pobranych świadczeń, które uprzednio zwiększyły dochód podlegający opodatkowaniu, w kwotach uwzględniających pobrany podatek dochodowy, jeżeli zwroty te nie zostały potrącone przez płatnika.

Stosownie zaś do art. 26 ust. 7h ww. ustawy kwota, o której mowa w ust. 1 pkt 5, przekraczająca kwotę dochodu, o którym mowa w ust. 1, może być odliczona od dochodu uzyskanego w najbliższych kolejno po sobie następujących 5 latach podatkowych.

Jeżeli więc płatnik nie odliczy dokonanego przez podatnika zwrotu od bieżących dochodów podatnika, na skutek upływu roku podatkowego bądź osiągania przez niego niewielkich dochodów lub ustania źródła przychodu, odliczenia dokonuje wówczas sam podatnik.

Wobec powyższego należy stwierdzić, iż art. 41b ww. ustawy zobowiązuje płatnika do pomniejszenia miesięcznego dochodu ustalonego dla celów obliczenia zaliczki o dokonany przez podatnika zwrot począwszy od miesiąca, w którym on nastąpił. Dopiero w przypadku gdy płatnik nie dokona pełnego pomniejszenia w roku podatkowym, w którym podatnik dokonał zwrotu, wówczas podatnik dokonuje, na podstawie art. 26 ust. 1 pkt 5 ww. ustawy, samodzielnego odliczenia pozostałej kwoty w zeznaniu rocznym.

Tym samym za prawidłowe uznać należy stanowisko Wnioskodawczyni, iż to pracodawca ustalając wysokość zaliczki na podatek, powinien pomniejszyć Jej dochód o kwotę brutto dokonanego zwrotu począwszy od miesiąca, w którym nastąpił ten zwrot, a nie stanowisko zaprezentowane Wnioskodawczyni przez pracodawcę, zgodnie z którym rozliczenia takiego powinna Ona dokonać samodzielnie w zeznaniu składanym za rok podatkowy, w którym doszło do zwrotu świadczenia. Do dokonania samodzielnego rozliczenia Wnioskodawczyni będzie zobowiązana wyłącznie w sytuacji, gdy płatnik nie będzie mógł dokonać rozliczenia stosownie do art. 41b ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie, ul. Kraszewskiego 4a, 35-016 Rzeszów, po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. z 2012 r., poz. 270 z późn. zm.).

Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy).

Jednocześnie, zgodnie z art. 57a ww. ustawy, skarga na pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego wydaną w indywidualnej sprawie może być oparta wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd administracyjny jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Bydgoszczy Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Toruniu, ul. Św. Jakuba 20, 87-100 Toruń.