Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0114-KDIP4-1.4012.613.2025.1.PS
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-12-10
Teza: Uznanie gminy za podatnika w związku z aportem gruntów do
SIM.
Słowa kluczowe: aport
budownictwo-budownictwo mieszkaniowe
budownictwo-budownictwo społeczne
gmina
podatnik-podatnik podatku od towarów i usług
Zagadnienia: Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III. Podatnicy,
płatnicy i przedstawiciele podatkowi-Rozdział 1.
Podatnicy i płatnicy-Podatnicy
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III. Podatnicy,
płatnicy i przedstawiciele podatkowi-Rozdział 1.
Podatnicy i płatnicy-podatnik - jednostki samorządu
terytorialnego i organy władzy publicznej
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III-
Rozdział 1-art. 15-ust. 1

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

31 października 2025 r. wpłynął Państwa wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej,
    który dotyczy braku uznania Państwa za podatnika podatku od towarów i usług w związku
    z aportem nieruchomości gruntowych do Spółki.
    Treść wniosku jest następująca:

## Opis zdarzenia przyszłego

Gmina (...) o statusie miejskim (dalej: Gmina lub Wnioskodawca) jest podatnikiem podatku
    od towarów i usług (dalej: VAT) zarejestrowanym jako podatnik VAT czynny.
    Zgodnie z art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (t. j. Dz. U. z
    2025 r. poz. 1153, ze zm.; dalej: ustawa o samorządzie gminnym), Gmina wykonuje
    zadania publiczne w imieniu własnym i na własną odpowiedzialność.
    Jednocześnie w myśl art. 6 ust. 1 cytowanej ustawy do zakresu działania Gminy należą
    wszystkie sprawy publiczne o znaczeniu lokalnym, niezastrzeżone ustawami na rzecz
    innych podmiotów.
    Zgodnie z art. 7 ust. 1 pkt 7 powołanej ustawy do zadań własnych gminy należy
    zaspokajanie zbiorowych potrzeb wspólnoty, obejmujących sprawy gminnego
    budownictwa mieszkaniowego.
    Na potrzeby realizacji ww. zadania własnego w dniu 20 września 2021 r. Gmina, wraz z
    Krajowym Zasobem Nieruchomości, Gminą (...), Gminą (...), Gminą Miasto (...), Gminą (...)
    oraz Gminą (...), działając na podstawie art. 23 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 26 października
    1995 r. o społecznych formach rozwoju mieszkalnictwa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 1273) oraz
    na podstawie art. 7a ust. 1 ustawy z dnia 20 lipca 2017 r. o Krajowym Zasobie
    Nieruchomości (t. j. Dz.U. z 2025 r. poz. 834 ze zm.), utworzyła spółkę (...) (dalej: Spółka).
    Spółka posiada odrębną od Gminy osobowość prawną oraz posiada status Społecznej
    Inicjatywy Mieszkaniowej w rozumieniu ustawy o społecznych formach rozwoju
    mieszkalnictwa.
    Podstawowym przedmiotem działalności Spółki jest budowanie domów mieszkalnych oraz
    ich eksploatacja na zasadach najmu zgodnie z przepisami ustawy o społecznych formach
    rozwoju mieszkalnictwa, w tym w szczególności budowanie mieszkań na wynajem o
    umiarkowanym czynszu.
    Zgodnie z dokonanymi pomiędzy Gminą a Spółką ustaleniami, Spółka realizuje inwestycję
    w zakresie budowy budynku mieszkalnego w (...). Środki na realizację inwestycji pochodzą
    w większości ze wsparcia finansowego uzyskanego z Banku Gospodarki Mieszkaniowej.
    Pozostała część stanowi wkład własny Gminy.
    Inwestycja jest realizowana na nieruchomości - działki o numerach 1 oraz 2 (dalej:
    Nieruchomość), której Gmina jest właścicielem i która jest objęta miejscowym planem
    zagospodarowania przestrzennego jako teren zabudowy mieszkaniowo-usługowej.
    Prace budowlane dotyczące ww. inwestycji zostały już zakończone. Budynkiem zarządza
    obecnie Spółka i nie został on jeszcze formalnie odebrany i oddany do użytkowania z
    uwagi na konieczność dopełnienia niezbędnych formalności. Nieruchomość jest zatem
    zabudowana, choć budynek nie został jeszcze ostatecznie oddany do użytkowania. Spółka
    jest właścicielem budynku, jako inwestor realizowała jego budowę w swoim imieniu oraz
    na swoją rzecz.
    Zgodnie z zapisami zawartej pomiędzy Gminą a Spółką umowy cywilnoprawnej, Spółka
    jest zobowiązana do przedłożenia Gminie rozliczenia całej inwestycji wraz z zestawieniem
    faktur, rachunków i innych dokumentów potwierdzających poniesienie przez Spółkę
    nakładów na to zadanie.
    Gmina ma również prawo do najmu lokali mieszkalnych, które powstaną w ramach
    przedmiotowej inwestycji, przy czym takie osoby będą musiały spełniać warunki
    otrzymania lokalu mieszkalnego wchodzącego w skład mieszkaniowego zasobu Gminy.

    Gmina planuje w 2025 r. dokonać aportu działek, na których jest realizowana ww.
    inwestycja tak aby Spółka mogła w pełni administrować wybudowanym budynkiem.
    Wartość transakcji będzie skalkulowana wyłącznie na podstawie wartości samej działki, tj.
    bez uwzględniania wartości budynku mieszkalnego, którym już administruje Spółka.
    Ekonomicznie bowiem dojdzie jedynie do przeniesienia prawa własności gruntu.
    Transakcja zostanie udokumentowana za pomocą aktu notarialnego. W zamian za aport
    ww. prawa Gmina obejmie udziały w kapitale zakładowym Spółki.

## Pytanie

Czy w sytuacji wniesienia przez Gminę aportu w postaci wymienionych w stanie
    faktycznym nieruchomości gruntowych, zastosowanie znajduje przepis art. 15 ust. 6
    ustawy o VAT, skutkujący uznaniem, że Gmina w tym zakresie nie działa jako podatnik VAT?
    Państwa stanowisko w sprawie
    W sytuacji wniesienia przez Gminę aportu w postaci wymienionych w stanie faktycznym
    nieruchomości gruntowych, zastosowanie znajduje przepis art. 15 ust. 6 ustawy o VAT,
    skutkujący uznaniem, że Gmina w tym zakresie nie działa jako podatnik VAT.
    Uzasadnienie stanowiska Wnioskodawcy:
    Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy o VAT, opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług
    podlegają odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju.
    Pojęcie towaru ustawodawca zdefiniował w art. 2 pkt 6 ustawy o VAT, zgodnie z którym
    przez towary rozumie się rzeczy oraz ich części, a także wszelkie postacie energii.
    Natomiast, przepis art. 7 ust. 1 ustawy o VAT stanowi, iż przez dostawę towarów, o której
    mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy o VAT, rozumie się wszelkie czynności, polegające na
    przeniesieniu prawa do rozporządzania towarem jak właściciel.
    Ponadto, w myśl przepisu art. 8 ust. 1 ustawy o VAT, przez świadczenie usług, o którym
    mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1 niniejszej ustawy, rozumie się każde świadczenie na rzecz
    osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej niemającej osobowości
    prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu art. 7 ustawy o VAT, w tym
    również przeniesienie praw do wartości niematerialnych i prawnych, bez względu na
    formę, w jakiej dokonano tej czynności.
    O opodatkowaniu VAT danej czynności można mówić wówczas, gdy spełnione są
    następujące przesłanki:
        wchodzi ona w przedmiotowy zakres ustawy o VAT (kryterium przedmiotowe) oraz
        jest wykonywana przez podatnika VAT działającego w takim charakterze (kryterium
        podmiotowe).
    W związku z powyższym czynność podlega opodatkowaniu jedynie wówczas, gdy
    wykonywana jest w ramach umowy zobowiązaniowej, a jedna ze stron transakcji może
    zostać uznana za bezpośredniego beneficjenta tej czynności. Przy czym związek pomiędzy
    otrzymywaną płatnością a świadczeniem na rzecz dokonującego płatności musi mieć
    charakter bezpośredni i na tyle wyraźny, aby można powiedzieć, że płatność następuje w
    zamian za to świadczenie.
    Stosownie natomiast do art. 15 ust. 1 ustawy o VAT za podatników uznaje się osoby
    prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne,
    wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w ust. 2, bez względu
    na cel lub rezultat takiej działalności.
    Działalność gospodarcza - jak stanowi art. 15 ust. 2 ustawy - obejmuje wszelką działalność
    producentów, handlowców lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby
    naturalne oraz rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody.

    Działalność gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające na
    wykorzystywaniu towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla
    celów zarobkowych.
    Z kolei, zgodnie z ust. 6 przedmiotowej regulacji, nie uznaje się za podatnika organów
    władzy publicznej oraz urzędów obsługujących te organy w zakresie realizowanych zadań
    nałożonych odrębnymi przepisami prawa, dla realizacji których zostały one powołane, z
    wyłączeniem czynności wykonywanych na podstawie zawartych umów cywilnoprawnych.
    Zapis cytowanego powyżej art. 15 ust. 6 ustawy o VAT jest odzwierciedleniem art. 13
    dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu
    podatku od wartości dodanej (Dz. Urz. UE. L z 2006 r. Nr 347, str. 1, z późn. zm.), zgodnie z
    którym krajowe, regionalne i lokalne organy władzy oraz inne podmioty prawa
    publicznego nie są uważane za podatników w związku z działalnością, którą podejmują lub
    transakcjami, których dokonują jako organy władzy publicznej, nawet jeśli pobierają
    należności, opłaty, składki lub płatności w związku z takimi działaniami lub transakcjami.
    Jednakże w przypadku, gdy podejmują one takie działania lub dokonują takich transakcji,
    są uważane za podatników w odniesieniu do tych działań lub transakcji, gdyby
    wykluczenie ich z kategorii podatników prowadziło do znaczących zakłóceń konkurencji.
    Z przedstawionych powyżej przepisów wynika, że kryterium rozróżniającym działanie
    jednostki samorządu terytorialnego w charakterze organu władzy publicznej od działania
    w charakterze podatnika VAT jest to, czy podmiot ten działa jako organ władzy, czy też
    zachowuje się jak przedsiębiorca. Tym samym, jeżeli jednostka samorządu terytorialnego
    realizuje swoje zadania przy wykorzystaniu narzędzi i uprawnień nadanych jej w drodze
    aktów prawnych, nie jest uznawana za podatnika VAT. W przypadku natomiast, gdy dane
    zadanie jest realizowane przez jednostkę samorządu terytorialnego na warunkach i w
    okolicznościach typowych dla podmiotów prowadzących działalność gospodarczą -
    jednostka taka będzie traktowana jako podatnik VAT. W przeciwnym razie dochodziłoby
    bowiem do zakłócenia konkurencji - organ władzy publicznej, wykonujący ten sam rodzaj
    działalności co przedsiębiorca byłby na uprzywilejowanej podatkowo pozycji względem
    innych przedsiębiorców.
    Wniesienie aportu (wkładu niepieniężnego) do spółki prawa handlowego lub cywilnego
    spełnia definicję odpłatnej dostawy towarów, zawartej w art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy o VAT, a
    tym samym w rozumieniu art. 2 pkt 22 tejże ustawy, uznawane jest za sprzedaż, ponieważ
    dostawa ta odbywa się za wynagrodzeniem (wniesienie aportu spełnia przymiot
    odpłatności, istnieje bowiem bezpośredni związek pomiędzy dostawą towarów a
    otrzymanym wynagrodzeniem w formie wyrażonych pieniężnie udziałów), a jej efektem
    jest przeniesienie na inny podmiot prawa do rozporządzania tymi towarami jak właściciel.
    W sytuacji zatem, gdy przedmiotem aportu są towary w rozumieniu powołanego wyżej
    przepisu i gdy czynność ta prowadzi do przeniesienia prawa do rozporządzania tymi
    towarami jak właściciel, mamy do czynienia z odpłatną dostawą towarów w ujęciu art. 7
    ust. 1 ustawy o VAT, podlegającą opodatkowaniu na podstawie art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy o
    VAT.
    Należy przy tym podkreślić, że opodatkowanie VAT ma miejsce wówczas, jeżeli spełnione
    zostaną jednocześnie przesłanki o charakterze:
        przedmiotowym, tj. wystąpi czynność podlegająca opodatkowaniu w oparciu o
        przepis art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy o VAT,
        podmiotowym, tj. gdy czynność podlegająca opodatkowaniu VAT zostanie
        dokonana przez osobę (lub jednostkę organizacyjną) będącą podatnikiem w
        rozumieniu art. 15 ust. 1 ustawy o VAT, działającą w takim charakterze.

    Jednym z podstawowych zadań władz publicznych, które zostało zapisane w Konstytucji
    Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. (dalej: „Konstytucja RP”), jest
    prowadzenie polityki sprzyjającej zaspokojeniu potrzeb mieszkaniowych obywateli. W
    szczególności ma to się przejawiać w przeciwdziałaniu bezdomności, wspieraniu rozwoju
    budownictwa socjalnego oraz popieraniu działań obywateli zmierzających do uzyskania
    własnego mieszkania (art. 75 ust. 1 Konstytucji RP).
    Rozwinięciem powołanych przepisów Konstytucji RP jest art. 7 ust. 1 pkt 1 ustawy o
    samorządzie gminnym, który stanowi, że zaspokojenie zbiorowych potrzeb wspólnoty
    samorządowej w zakresie gminnego budownictwa mieszkaniowego należy do zadań
    własnych gminy. W tym zakresie gmina, na zasadach i w wypadkach przewidzianych w
    ustawie o ochronie praw lokatorów, zapewnia lokale socjalne i lokale zamienne, a także
    zaspokaja potrzeby mieszkaniowe gospodarstw domowych o niskich dochodach, np.
    wypłacając im dodatki mieszkaniowe. W ramach obowiązku zaspokajania potrzeb
    mieszkaniowych na gminie ciąży także obowiązek utrzymania substancji mieszkaniowej w
    należytym stanie.
    Zgodnie z art. 9 ust. 3 ustawy o samorządzie gminnym, formy prowadzenia gospodarki
    gminnej, w tym wykonywania przez gminę zadań o charakterze użyteczności publicznej
    określa ustawa z dnia 20 grudnia 1996 r. o gospodarce komunalnej (Dz. U. z 2021 r. poz.
    679, z późn. zm.; dalej: „ustawa o gospodarce komunalnej”).
    Ustawa o gospodarce komunalnej przewiduje, że gmina może prowadzić gospodarkę
    komunalną w formie samorządowego zakładu budżetowego lub spółek prawa
    handlowego (art. 2 ustawy o gospodarce komunalnej), może tworzyć spółki z ograniczoną
    odpowiedzialnością lub spółki akcyjne, a także przystępować do takich spółek (art. 9 ust. 1
    ustawy o gospodarce komunalnej).
    Na podstawie aktów prawa miejscowego, Gmina i w celu realizacji jej zadań ma zamiar
    wnieść wkład niepieniężny w postaci nieruchomości. Tym samym Gmina, jako udziałowiec
    Spółki, ma realny wpływ na realizację - za jej pośrednictwem - zadań z zakresu
    komunalnego budownictwa mieszkaniowego, nałożonych na Gminę na podstawie ustawy
    o samorządzie gminnym.
    W związku z powyższym, zdaniem Gminy, w opisanej sytuacji nie będzie ona działać jako
    podatnik VAT w rozumieniu art. 15 ustawy o VAT, wnosząc do Spółki aport. Za
    pośrednictwem Spółki Gmina wykonywać będzie bowiem swoje zadania własne w
    rozumieniu art. 7 ust. 1 pkt 7 ustawy o samorządzie gminnym, art. 9 ust. 1 i 3 tej ustawy i
    art. 2 ustawa o gospodarce komunalnej. Czynność wniesienia wkładu niepieniężnego nie
    znajdzie się w konsekwencji w ogóle w zakresie opodatkowania VAT.
    Gmina jest udziałowcem Spółki, której zadaniem, jak i głównym celem funkcjonowania jest
    budowa mieszkań/domów na wynajem. Celem Spółki jest realizacja zadań własnych
    jednostki samorządu terytorialnego - gmin wspólników, wynikających z ustawy z dnia 8
    marca 1990 r. o samorządzie gminnym.
    Spółkę i Gminę łączy umowa o wykonywanie zadań. Spółka ma za zadanie realizować
    wyłącznie zadanie własne jednostek samorządu terytorialnego. Misją i celem
    strategicznym działalności Spółki jest zaspokajanie potrzeb mieszkaniowych lokalnej
    wspólnoty samorządowej Gminy w granicach wyznaczonych przez Gminę.
    Wszystkie stanowiące własność Spółki lokale mieszkalne stanowić będą mieszkaniowy
    zasób Gminy w rozumieniu art. 2 ust. 1 pkt 10 ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o ochronie
    praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie Kodeksu cywilnego - dalej:
    ustawa o ochronie praw lokatorów.
    Gmina podkreśla, że realizacja przez Gminę Programu Mieszkalnictwa Społecznego jest
    podyktowana niewystarczającymi zasobami lokalowymi w odniesieniu do
    zarejestrowanych potrzeb mieszkaniowych rodzin, co w zderzeniu z niskim standardem
    lokali powoduje wydłużenie czasu oczekiwania na mieszkanie oraz skutkuje brakiem

    możliwości szybkiego reagowania na potrzeby rodzin wymagających wsparcia. Wysokie
    koszty realizacyjne blokują także w znacznym stopniu finansowanie nowych
    przedsięwzięć. Aby zmniejszyć liczbę „niesamodzielnych” rodzin oczekujących na przydział
    lokalu gminnego oraz umożliwić lepsze dopasowanie warunków mieszkaniowych do ich
    potrzeb, niezbędne było więc wprowadzenie nowych rozwiązań polityki mieszkaniowej
    zintegrowanych z rozwiązaniami z obszaru pomocy i integracji społecznej. Realizacja przez
    Spółkę inwestycji ma na celu poprawę sytuacji mieszkaniowej w Gminie.
    Wymienione działki nie były i nie są wykorzystywane do działalności gospodarczej Gminy
    w rozumieniu ustawy VAT, nie są przedmiotem odpłatnych czynności cywilnoprawnych -
    umowa dzierżawy, najmu itp. Jak wyżej wskazano, stanowią majątek komunalny.
    Reasumując, zamiarem Gminy jest wniesienie do Spółki gruntów niewykorzystywanych na
    cele działalności gospodarczej Gminy. W związku ze sposobem nabycia tych gruntów
    Gminie nie służyło prawo odliczania podatku od towarów i usług.
    Biorąc pod uwagę powyższe, zdaniem Gminy, w ramach transakcji wniesienia aportu do
    Spółki nie działa ona w charakterze przedsiębiorcy, lecz w charakterze publicznoprawnym.
    Tym samym, Spółka SIM nie działa na rynku na zasadach konkurencji z innymi prywatnymi
    podmiotami gospodarczymi, gdyż powierzenie realizacji omawianych zadań, na zasadach
    jak w niniejszej sprawie może nastąpić tylko na rzecz szczególnego podmiotu jakim jest
    spółka SIM. Tym samym, brak opodatkowania aportu nieruchomości przez Gminę do
    spółki SIM w celu realizacji powierzonych jej zadań nie prowadzi do naruszeń konkurencji,
    ponieważ spółka nie jest podmiotem biorącym udział w wolnej grze rynkowej, ale działa w
    zakresie powierzonych jej zadań własnych Gminy, a więc w zakresie, w którym nie mogą
    funkcjonować inne podmioty. Zadaniem Spółki nie będzie maksymalizacja zysku, a
    wniesienie aportu do SIM nie ma na celu jej dokapitalizowania, lecz związane jest z
    realizacją zadania własnego. Zasadnicza odmienność między gospodarką komunalną a
    działalnością gospodarczą polega głównie na tym, że gospodarka komunalna nie ma celu
    zarobkowego. Musi się ona mieścić w ramach działalności komunalnej, a jej
    obligatoryjnym celem pozostaje wykonywanie zadań własnych gminy, a w tym
    zaspokajanie zbiorowych potrzeb wspólnoty (zadań użyteczności publicznej).
    W tym kontekście należy wskazać, że Społeczne Inicjatywy Mieszkaniowe (SIM) - w tym
    także Spółka - to spółki non-profit (https://www.gov.pl/web/rozwoj-technologia/spoleczna-
    inicjatywa- mieszkaniowa), których zasady funkcjonowania reguluje ustawa o SIM, a ich
    działalność wpisuje się w ramy zadań własnych gminy z zakresu gminnego budownictwa
    mieszkaniowego.
    Powyżej prezentowane stanowisko znajduje również odzwierciedlenie w aktualnej linii
    orzeczniczej.
    Stanowisko Gminy potwierdza wyrok Wojewódzkiego Sąd Administracyjnego w Gdańsku z
    dnia 22 listopada 2023 r., sygn. akt I SA/Gd 682/23. W wyroku tym sąd wskazał, że:
    „zdaniem Sądu, w niniejszej sprawie w świetle przedstawionego stanu faktycznego należy
    uznać za uzasadnione stanowisko Gminy, że za pośrednictwem GIS - wykonuje ona swoje
    zadania własne w rozumieniu art. 7 ust. 1 pkt 7 u.s.g., art. 9 ust. 1 i 3 u.s.g. i art. 2 u.g.k.).
    Skoro zatem Gmina za pośrednictwem GIS wykonuje zadania własne w postaci gminnego
    budownictwa mieszkaniowego to nie może być uznana za podatnika podatku od towarów
    i usług zgodnie z art. 15 ust. 6 u.p.t.u.
    Gminę z GIS nie łączy umowa o powierzeniu wykonania zadań. Wykonywanie działalności
    przez ww. Spółkę jest całkowicie podporządkowane Gminie, jako jej właścicielowi.
    Wniesienie aportu do spółki nie miało na celu jej dokapitalizowanie, lecz związane było
    realizacją zadania własnego z art. 7 ust. 1 pkt 7 u.s.g.”.
    Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 12 sierpnia 2025 r.,
    sygn. akt I SA/Rz 223/25, również potwierdza stanowisko Gminy. W wyroku tym WSA

    wskazał, że: „W świetle przedstawionych argumentów wykonywanie samorządowych
    zadań gminnego budownictwa mieszkaniowego za pośrednictwem SIM nie skutkuje
    uznaniem Gminy za podatnika podatku VAT zgodnie z art. 15 ust. 6 ustawy VAT.
    W konsekwencji, należało zgodzić się ze stanowiskiem Gminy, że dokonując opisanego
    aportu nieruchomości na rzecz spółki nie wystąpi ona jako podatnik VAT, ponieważ będzie
    realizowała swoje zadania własne (bez nastawienia na uzyskanie zysku), wspierające
    budownictwo mieszkaniowe realizowane w celu wykonania obowiązków konstytucyjnych i
    ustawowych organu władzy publicznej. Ponadto, wnosząc przedmiotowy aport, Gmina nie
    będzie wykonywała czynności charakterystycznej dla obrotu gospodarczego i dostępnej
    wszystkim podmiotom”.
    W wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 5 października
    2022 r., sygn. akt I SA/Sz 375/22, Sąd podkreślał, że: „W niniejszej sprawie Gmina podała,
    że utworzyła STBS, której ma 100% udziałów. Przedmiotem działania STBS jest tworzenie
    budownictwa społecznego. Jak wskazano we wniosku, STBS, jako spółka gminna buduje i
    eksploatuje mieszkania przeznaczone na wynajem dla osób, które ze względu na dochody
    nie mogą zaspokoić swoich potrzeb mieszkaniowych poprzez najem na wolnym rynku lub
    budowę czy kupno własnego mieszkania, ale które stać na opłacenie kosztów eksploatacji
    tego mieszkania.
    Zdaniem Sądu, w niniejszej sprawie w świetle przedstawionego stanu faktycznego należy
    uznać za uzasadnione stanowisko Gminy, że za pośrednictwem STBS - wykonuje ona
    swoje zadania własne w rozumieniu art. 7 ust. 1 pkt 7 u.s.g., art. 9 ust. 1 i 3 u.s.g. i art. 2 u.
    g.k.). Skoro zatem Gmina za pośrednictwem STBS wykonuje zadania własne w postaci
    gminnego budownictwa mieszkaniowego to nie może być uznana za podatnika podatku
    od towarów i usług zgodnie z art. 15 ust. 6 u.p.t.u.”.
    Podobne stanowisko wyrażono w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w
    Olsztynie z dnia 22 stycznia 2025 r. - sygn. akt: I SA/Ol 446/24 - „W świetle
    przedstawionych argumentów w ocenie Sądu wykonywanie samorządowych zadań
    gminnego budownictwa mieszkaniowego za pośrednictwem SIM nie skutkuje zatem
    uznaniem Gminy za podatnika podatku od towarów i usług zgodnie z art. 15 ust. 6 u.p.t.u.
    W konsekwencji, należało zgodzić się ze stanowiskiem skarżącej, że Gmina dokonując
    opisanego aportu nieruchomości na rzecz Spółki nie wystąpi jako podatnik VAT, ponieważ
    będzie realizowała swoje zadania własne (bez nastawienia na uzyskanie zysku),
    wspierające budownictwo mieszkaniowe realizowane w celu wykonania obowiązków
    konstytucyjnych i ustawowych organu władzy publicznej. Ponadto, wnosząc przedmiotowy
    aport, Gmina nie będzie wykonywała czynności charakterystycznej dla obrotu
    gospodarczego i dostępnej wszystkim podmiotom. Z uwagi na powyższe rozważania Sąd
    za zasadne uznał podnoszone zarzuty dotyczące naruszenia prawa materialnego.”
    Identyczne stanowisko wyraził Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku w
    wyroku z dnia 18 marca 2025 r. - sygn. akt I SA/Gd 1031/24 - „W świetle przedstawionego
    stanu faktycznego należy uznać za uzasadnione stanowisko Gminy, że za pośrednictwem
    Spółki wykonuje ona swoje zadania własne w rozumieniu art. 7 ust. 1 pkt 7 u.s.g., art. 9
    ust. 1 i 3 u.s.g. i art. 2 u.g.k. Skoro zatem Gmina za pośrednictwem Spółki wykonuje
    zadania własne w postaci gminnego budownictwa mieszkaniowego to nie może być
    uznana za podatnika podatku od towarów i usług zgodnie z art. 15 ust. 6 u.p.t.u.
    Wniesienie aportu do spółki nie miało bowiem na celu jej dokapitalizowania, lecz związane
    było wyłącznie z realizacją zadania własnego. Warto przy tym podkreślić, że Gmina nabyła
    ww. nieruchomość w drodze komunalizacji i w związku z tym, nie była uprawniona do
    odliczenia VAT naliczonego.”
    Dodatkowo Gmina pragnie zwrócić uwagę na wyrok z dnia 8 maja 2025 r. Trybunału
    Sprawiedliwości Unii Europejskiej w sprawie C-615/23 skierowanej do Trybunału przez
    Naczelny Sąd Administracyjny. W wyroku tym TSUE również podkreślał niegospodarczy
    charakter transakcji pomiędzy spółką komunalną a jednostką samorządu terytorialnego.

    Gmina zwraca również uwagę na wydany w składzie siedmiu sędziów wyrok Naczelnego
    Sądu Administracyjnego z dnia 22 września 2025 r. zapadły w sprawie o sygn. I FSK 678/21.
    W konsekwencji, Gmina dokonując opisanego aportu Nieruchomości na rzecz Spółki nie
    będzie dla tej transakcji występowała jako podatnik VAT, gdyż w tym przypadku realizuje
    swoje zadania własne (bez nastawienia na zysk), wspierające budownictwo mieszkaniowe
    realizowane w celu wykonania obowiązków konstytucyjnych i ustawowych organu władzy
    publicznej. Ponadto, wnosząc aport nieruchomości do Spółki, Gmina nie wykonuje
    czynności charakterystycznej dla obrotu gospodarczego i dostępnej wszystkim
    podmiotom. W konsekwencji błędnym byłoby uznanie, że ww. transakcja prowadzi do
    zakłóceń konkurencji.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest nieprawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t. j. Dz. U.
    z 2025 r. poz. 775 ze zm.), zwanej dalej „ustawą”:
      Opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług (...) podlegają odpłatna dostawa
      towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju.
    Art. 7 ust. 1 ustawy:
      Przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się przeniesienie
      prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (...).
    Pojęcie „dostawa towarów” obejmuje wszelkie czynności, w ramach których następuje
    przeniesienie prawa do rozporządzania towarem jak właściciel, np.: sprzedaż, zamianę,
    darowiznę, przeniesienie własności w formie wkładu niepieniężnego, czyli aportu.
    Art. 2 pkt 6 i 22 ustawy:
      Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o:
      6) towarach - rozumie się przez to rzeczy oraz ich części, a także wszelkie postacie
      energii;
      22) sprzedaży- rozumie się przez to odpłatną dostawę towarów i odpłatne świadczenie
      usług na terytorium kraju, eksport towarów oraz wewnątrzwspólnotową dostawę
      towarów.
    Grunty spełniają definicję towaru wynikającą z art. 2 pkt 6 ustawy, a ich sprzedaż jest
    traktowana jako czynność odpłatnej dostawy towarów na terytorium kraju, o której mowa
    w art. 7 ust. 1 ustawy.
    Aport to wkład na utworzenie lub powiększenie majątku spółki, który daje prawo do
    udziału w jej zyskach. Przedmiotem aportu mogą być pieniądze (aporty pieniężne), rzeczy
    lub prawa (aporty rzeczowe) oraz umiejętności, kompetencje techniczne czy zawodowe.
    W związku z wniesieniem wkładu do spółki realizują się dwa rodzaje świadczeń
    ekonomicznych:
        wnoszący wkład (aport) przenosi na spółkę, do której dokonuje wkładu, prawo do
        rozporządzania określonymi składnikami majątku,
        w zamian za aport wnoszący otrzymuje pewne uprawnienia (udziały) mające
        określoną wartość.

    Taka transakcja bez wątpienia ma charakter odpłatny. Odpłatność może przybierać różne
    formy - nie jest konieczne, aby została ustalona lub dokonana w pieniądzu. Odpłatnością
    jest więc także np. otrzymanie udziałów spółki, w związku z którym wnoszący aport
    uzyskuje pewną wymierną korzyść.
    Wniesienie aportu do spółki prawa handlowego lub cywilnego - w zależności od tego co
    jest jego przedmiotem - spełnia definicję odpłatnej dostawy towarów lub odpłatnego
    świadczenia usług. Tym samym w rozumieniu art. 2 pkt 22 ustawy uznawane jest za
    sprzedaż, ponieważ odbywa się za wynagrodzeniem: istnieje bowiem bezpośredni związek
    pomiędzy dostawą towarów lub świadczeniem usług, a otrzymanym wynagrodzeniem w
    formie wyrażonych pieniężnie udziałów.
    W sytuacji zatem, gdy przedmiotem aportu są towary w rozumieniu art. 2 pkt 6 ustawy i
    gdy czynność ta prowadzi do przeniesienia prawa do rozporządzania tymi towarami jak
    właściciel, mamy do czynienia z odpłatną dostawą towarów w ujęciu art. 7 ust. 1 ustawy.
    Nie każdą jednak czynność stanowiącą dostawę towarów w rozumieniu art. 7 ust. 1
    ustawy można uznać za czynność opodatkowaną. Aby dana czynność była opodatkowana
    podatkiem od towarów i usług, musi być wykonana przez podmiot, który w ramach tej
    czynności jest podatnikiem podatku od towarów i usług.
    Art. 15 ust. 1 i 2 ustawy:
    1. Podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej
      oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa
      w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności.
    2. Działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców lub
      usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a
      także działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność gospodarcza
      obejmuje w szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu towarów lub
      wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych.
    Art. 15 ust. 6 ustawy:
      Nie uznaje się za podatnika organów władzy publicznej oraz urzędów obsługujących te
      organy w zakresie realizowanych zadań nałożonych odrębnymi przepisami prawa, dla
      realizacji których zostały one powołane, z wyłączeniem czynności wykonywanych na
      podstawie zawartych umów cywilnoprawnych.
    Z ww. art. 15 ust. 6 ustawy wynika, że wyłączenie przewidziane w tym przepisie dotyczy
    wyłącznie organów władzy publicznej oraz odnosi się tylko do tych czynności, które
    związane są z realizacją zadań nałożonych na te podmioty przepisami prawa, do realizacji
    których zostały one powołane.
    Powyższy zapis jest odzwierciedleniem art. 13 obowiązującej od 1 stycznia 2007 r.
    Dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu
    podatku od wartości dodanej (Dz. Urz. UE L Nr 347 z 11 grudnia 2006 r. s. 1 ze zm.),
    zgodnie z którym:
      Krajowe, regionalne i lokalne organy władzy oraz inne podmioty prawa publicznego
      nie są uważane za podatników w związku z działalnością, którą podejmują lub
      transakcjami, których dokonują jako organy władzy publicznej, nawet jeśli pobierają
      należności, opłaty, składki lub płatności w związku z takimi działaniami lub
      transakcjami.
      Jednakże w przypadku, gdy podejmują one takie działania lub dokonują takich
      transakcji, są uważane za podatników w odniesieniu do tych działań lub transakcji,
      gdyby wykluczenie ich z kategorii podatników prowadziło do znaczących zakłóceń
      konkurencji.

      W każdych okolicznościach podmioty prawa publicznego są uważane za podatników w
      związku z czynnościami określonymi w załączniku I, chyba że niewielka skala tych
      działań sprawia, że mogą być one pominięte.
    Dokonując wykładni powołanego wyżej przepisu art. 15 ust. 6 ustawy należy rozgraniczyć
    sferę imperium, która jest wyłączona z opodatkowania podatkiem od towarów i usług, od
    sfery dominium, w której stosownie do wskazanych wyżej przepisów organy powinny być
    traktowane jak podatnicy tego podatku. Podatnikiem podatku od towarów i usług jest
    więc również organ władzy publicznej, jeżeli w stosunku do określonej czynności lub
    transakcji zachowuje się jak podmiot gospodarczy. Z tego właśnie względu ustawodawca
    uznał w art. 15 ust. 6 ustawy, że organy nie są podatnikami w zakresie realizowanych
    zadań nałożonych odrębnymi przepisami prawa, dla realizacji których zostały one
    powołane, z wyłączeniem czynności wykonywanych na podstawie umów
    cywilnoprawnych. Powyższy przepis nie jest samodzielną podstawą do określenia, kiedy
    organ władzy publicznej jest podatnikiem VAT. Nie można go bowiem interpretować w
    oderwaniu od wynikającej z art. 15 ust. 1 ustawy definicji podatnika jako podmiotu
    wykonującego działalność gospodarczą w rozumieniu ust. 2 tego artykułu, przy czym
    działalność ta musi być wykonywana samodzielnie - we własnym imieniu i na własny
    rachunek.
    Jak wynika z powyższego, wyłączenie organów władzy publicznej z kategorii podatników
    ma charakter wyłącznie podmiotowo-przedmiotowy.
    W świetle wskazanych unormowań, jednostki samorządu terytorialnego na gruncie
    podatku od towarów i usług występować mogą w dwoistym charakterze:
        podmiotów niebędących podatnikami, gdy realizują zadania nałożone na nie
        odrębnymi przepisami prawa, oraz
        podatników podatku od towarów i usług, gdy wykonują czynności na podstawie
        umów cywilnoprawnych.
    Kryterium podziału stanowi charakter wykonywanych czynności: czynności o charakterze
    publicznoprawnym wyłączają te podmioty z kategorii podatników, natomiast czynności o
    charakterze cywilnoprawnym skutkują uznaniem tych podmiotów za podatników podatku
    od towarów i usług, a realizowane przez nie odpłatne dostawy towarów i świadczenie
    usług podlegają opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.
    Jednostki samorządu terytorialnego są podatnikami podatku od towarów i usług jedynie w
    zakresie wszelkich czynności, które mają charakter cywilnoprawny, tzn. są przez nie
    realizowane na podstawie umów cywilnoprawnych. Będą to zatem wszystkie realizowane
    przez te jednostki czynności w sferze ich aktywności cywilnoprawnej, np. czynności
    sprzedaży, zamiany (nieruchomości i ruchomości), wynajmu, dzierżawy itp., umów prawa
    cywilnego (nazwanych i nienazwanych). Tylko w tym zakresie ich czynności mają bowiem
    charakter działalności gospodarczej w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy.
    Art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (t. j. Dz. U. z 2025 r.
    poz. 1153):
      Gmina wykonuje zadania publiczne w imieniu własnym i na własną odpowiedzialność.
    Art. 6 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym:
      Do zakresu działania gminy należą wszystkie sprawy publiczne o znaczeniu lokalnym,
      niezastrzeżone ustawami na rzecz innych podmiotów.
    Art. 7 ust. 1 pkt 7 ustawy o samorządzie gminnym:

      Zaspokajanie zbiorowych potrzeb wspólnoty należy do zadań własnych gminy. W
      szczególności zadania własne obejmują sprawy gminnego budownictwa
      mieszkaniowego.
    Art. 24 ust. 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (t. j. Dz. U.
    z 2024 r. poz. 1145 ze zm.):
      Do gminnego zasobu nieruchomości należą nieruchomości, które stanowią przedmiot
      własności gminy i nie zostały oddane w użytkowanie wieczyste, oraz nieruchomości
      będące przedmiotem użytkowania wieczystego gminy.
    Art. 13 ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami:
      Z zastrzeżeniem wyjątków wynikających z ustaw, nieruchomości mogą być
      przedmiotem obrotu. W szczególności nieruchomości mogą być przedmiotem
      sprzedaży, zamiany i zrzeczenia się, oddania w użytkowanie wieczyste, w najem lub
      dzierżawę, użyczenia, oddania w trwały zarząd, a także mogą być obciążane
      ograniczonymi prawami rzeczowymi, wnoszone jako wkłady niepieniężne (aporty) do
      spółek, przekazywane jako wyposażenie tworzonych przedsiębiorstw państwowych
      oraz jako majątek tworzonych fundacji.
    Z opisu sprawy wynika, że są Państwo podatnikiem podatku od towarów i usług. Na
    potrzeby realizacji zadania własnego utworzyli Państwo z innymi podmiotami spółkę (...)
    sp. z o.o. Spółka posiada odrębną od Państwa osobowość prawną oraz posiada status
    Społecznej Inicjatywy Mieszkaniowej. Podstawowym przedmiotem działalności Spółki jest
    budowanie domów mieszkalnych oraz ich eksploatacja na zasadach najmu zgodnie z
    przepisami ustawy o społecznych formach rozwoju mieszkalnictwa, w tym w szczególności
    budowanie mieszkań na wynajem o umiarkowanym czynszu. Zgodnie z dokonanymi
    pomiędzy Państwem a Spółką ustaleniami, Spółka realizuje inwestycję w zakresie budowy
    budynku mieszkalnego w (...). Środki na realizację inwestycji pochodzą w większości ze
    wsparcia finansowego uzyskanego z Banku Gospodarki Mieszkaniowej. Pozostała część
    stanowi Państwa wkład własny. Inwestycja jest realizowana na nieruchomości - działki o
    numerach 1 oraz 2 której są Państwo właścicielem i która jest objęta miejscowym planem
    zagospodarowania przestrzennego jako teren zabudowy mieszkaniowo-usługowej.
    Planują Państwo w 2025 r. dokonać aportu działek, na których jest realizowana inwestycja
    tak, aby Spółka mogła w pełni administrować wybudowanym budynkiem. Wartość
    transakcji będzie skalkulowana wyłącznie na podstawie wartości samej działki. Transakcja
    zostanie udokumentowana za pomocą aktu notarialnego. W zamian za aport ww. prawa
    obejmą Państwo udziały w kapitale zakładowym Spółki.
    Państwa wątpliwości dotyczą ustalenia, czy dokonując wniesienia aportu nieruchomości
    gruntowych będą Państwo działali jako podatnik VAT.
    Pojęcie podatnika obejmuje swym zakresem podmioty, które dokonują czynności
    podlegającej opodatkowaniu. Ustawodawca określił wskazane pojęcie szeroko.
    Działalność gospodarcza ma miejsce również wówczas, gdy nie przyniosła ona żadnych
    widocznych efektów (bez względu na cel i rezultat takiej działalności). Charakterystyka ta
    pozwala na uznanie, że pojęcie podatnika na gruncie podatku od towarów i usług ma
    wymiar autonomiczny i niezależny od uregulowań innych aktów normatywnych
    regulujących stosunki prawnopodatkowe.
    Ustawa definiuje więc podatnika jako każdy podmiot, niezależnie od jego formy
    organizacyjno#prawnej, który samodzielnie prowadzi działalność gospodarczą, bez
    względu na cel oraz rezultat takiej działalności. W szczególności działalność gospodarcza
    nie musi być prowadzona w celu osiągnięcia zysku.
    W opisanej sytuacji w przypadku transakcji wniesienia aportu do Spółki, wyczerpane
    zostaną przesłanki do uznania tej czynności za podlegającą opodatkowaniu podatkiem od

    towarów i usług w świetle art. 5 ust. 1 pkt 1 w związku z art. 7 ust. 1 ustawy - transakcja
    zbycia nieruchomości w drodze aportu będzie niewątpliwie czynnością cywilnoprawną (nie
    zaś publicznoprawną).
    Jak wskazano wyżej, gmina - w zakresie czynności wykonywanych na podstawie umów
    cywilnoprawnych, tj. czynności sprzedaży, zamiany (nieruchomości i ruchomości),
    wynajmu, dzierżawy itp., umów prawa cywilnego (nazwanych i nienazwanych) - jako osoba
    prawna podlega obowiązkowi podatkowemu na zasadach ogólnych. W tym zakresie
    wykonywane przez Państwa czynności mają bowiem charakter działalności gospodarczej
    w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy.
    Jednocześnie należy wskazać, że wykonywana przez Państwa czynność nie będzie
    podlegała wyłączeniu z opodatkowania na podstawie art. 15 ust. 6 ustawy. Organy władzy
    publicznej nie są uznawane za podatników w zakresie czynności, które mieszczą się w
    ramach zadań, dla realizacji których zostały one powołane, dodatkowo pod warunkiem, że
    czynności te nie są wykonywane na podstawie zawartych umów cywilnoprawnych. W
    przypadku dostawy nieruchomości za odpłatnością (w tym wniesienia aportu) nie są
    realizowane zadania, dla realizacji których organy te zostały powołane. Państwa działania
    w tym przypadku są tożsame z działaniami każdego innego podmiotu dokonującego
    dostawy nieruchomości.
    Braku opodatkowania ww. czynności nie można wywodzić traktując czynności
    wykonywane przez Spółkę jako Państwa zadania własne w zakresie gminnego
    budownictwa mieszkaniowego.
    W tym zakresie należy powołać wyrok Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z 22
    lutego 2018 r. w sprawie C-182/17. TSUE w wyroku tym wskazał:
      1) Artykuł 2 ust. 1 lit. c) dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. należy
      interpretować w ten sposób, że, z zastrzeżeniem sprawdzenia przez sąd odsyłający
      istotnych okoliczności faktycznych, działalność taka jak będąca przedmiotem
      postępowania głównego, polegająca na wykonywaniu przez spółkę niektórych zadań
      publicznych gminy zgodnie z umową zawartą między tą spółką a gminą stanowi
      odpłatne świadczenie usług, podlegające opodatkowaniu podatkiem od wartości
      dodanej na mocy tego przepisu.
      2) Artykuł 13 ust. 1 dyrektywy 2006/112 należy interpretować w ten sposób, że - z
      zastrzeżeniem sprawdzenia przez sąd odsyłający istotnych okoliczności faktycznych i
      prawa krajowego - działalność, taka jak omawiana w postępowaniu głównym,
      polegająca na wykonywaniu przez spółkę określonych publicznych zadań gminy na
      mocy umowy zawartej między tą spółką a gminą, nie jest objęta zasadą
      nieopodatkowania podatkiem od wartości dodanej przewidzianą w tym przepisie
      wówczas, gdy działalność ta stanowi działalność gospodarczą w rozumieniu art. 9 ust.
      1 tej dyrektywy.
    a następnie stwierdził, że:
      Jako że [...] została bowiem utworzona przez gminę [...] w formie spółki z ograniczoną
      odpowiedzialnością o celu niezarobkowym, spółka ta jest przede wszystkim osobą
      prawną prawa prywatnego posiadającą, według przepisów, którym podlega, pewną
      autonomię w stosunku do wspomnianej gminy w zakresie funkcjonowania i bieżącego
      własnego zarządzania. Chociaż zakres autonomii [...] jest oczywiście ograniczony ze
      względu na fakt, iż kapitał spółki, w którym osoby prywatne nie mogą objąć udziałów,
      jest w 100% własnością gminy [...], inne czynniki mogą wskazywać na to, że owa gmina
      nie jest w stanie wywierać decydującego wpływu na działalność [...].
    Tym samym nie można uznać, że za pośrednictwem Spółki świadczą Państwa zadania
    własne w postaci gminnego budownictwa mieszkaniowego.
    Z uwagi na opis sprawy oraz powołane przepisy należy stwierdzić, że związku z
    wniesieniem aportu w postaci nieruchomości gruntowych do Spółki, będą Państwo działać

    jako podatnik w rozumieniu art. 15 ust. 1 ustawy, a nie jako organ władzy publicznej i w
    konsekwencji nie będą Państwo mogli zastosować przepisu art. 15 ust. 6 ustawy.
    Państwa stanowisko jest nieprawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, które Państwo przedstawili i stanu prawnego,
    który obowiązuje w dniu wydania interpretacji.
    Odnosząc się do powołanych przez Państwa wyroków: WSA w Szczecinie z 5 października
    2022 r., sygn. I SA/Sz 375/22, WSA w Gdańsku z 22 listopada 2023 r., sygn. I SA/Gd 682/23,
    WSA w Olsztynie z 22 stycznia 2025 r. sygn. I SA/Ol 446/24, WSA w Gdańsku z 18 marca
    2025 r. sygn. I SA/Gd 1031/24, WSA w Rzeszowie z 12 sierpnia 2025 r. sygn. I SA/Rz 223/25,
    należy zaznaczyć, że każdy z wyroków sądów administracyjnych zapada na gruncie
    unikalnego stanu faktycznego i w zasadzie wyłącznie do niego się ogranicza.
    Wskazane przez Państwa orzeczenia wojewódzkich sądów administracyjnych zapadły w
    odniesieniu do indywidualnych i właściwych tylko tym wyrokom opisów spraw. Z uwagi na
    różnorodność i odmienność okoliczności faktycznych występujących w każdej z
    indywidualnych spraw, powołane przez Państwa wyroki nie mogą stanowić podstawy do
    rozstrzygnięcia w analizowanej sprawie.
    W związku z powyższym, nie negując orzecznictwa sądów administracyjnych, jako cennego
    źródła w zakresie wskazywania kierunków wykładni norm prawa podatkowego, należy
    zauważyć, że moc obowiązująca powołanych przez Państwa wyroków zamyka się w
    obrębie spraw, dla których wyroki te zostały wydane. Zatem powołane przez Państwa
    wyroki sądowe wiążący charakter mają w konkretnych sprawach i ściśle określonym stanie
    faktycznym. Tylko do tych konkretnych elementów odnosi się moc wiążąca orzeczenia
    sądu administracyjnego. Ponadto należy zauważyć, że podane przez Państwa wyroki
    wojewódzkich sądów administracyjnych są orzeczeniami nieprawomocnymi.
    Jednocześnie wskazać należy, że orzecznictwo w ww. zakresie nie jest jednolite.
    Przykładowo, można powołać (również nieprawomocny) wyrok WSA w Gliwicach z 9 lipca
    2024 r. sygn. akt I SA/Gl 1537/23, w którym Sąd oddając skargę na interpretację
    indywidualną w tożsamej sprawie wskazał m.in.:
      Należy zauważyć również, że jak wskazano we wniosku S. do której Gmina ma wnieść
      aport nie pozostaje pod wyłączną kontrolą wnioskodawczyni, ani też innych jednostek
      samorządu terytorialnego. Oprócz 10 jednostek samorządu podstawowego stopnia
      podziału terytorialnego kraju (wnioskodawczyni i 9 innych gmin), jednym z
      udziałowców spółki jest Skarb Państwa. Z tego względu trudno kwalifikować spółkę
      jako spółkę komunalną, będącą pod pełną kontrolą jednej jednostki samorządu
      terytorialnego. Tymczasem w orzecznictwie wskazuje się, że spółka kontrolowana
      przez konkretną jednostkę samorządu terytorialnego może być uznana za formę
      bezpośredniego jej działania w sferze gospodarki komunalnej (por. wyrok WSA w
      Gdańsku z 22 listopada 2023 r., sygn. akt I SA/Gd 682/23). Nadto realizacja zadania
      publicznego odbywać ma się na podstawie umowy (art. 33p ust. 2 u.s.f.r.m.) łączącej
      Gminę z S. Spółka traktowana jest zatem jako podmiot zewnętrzny wobec Gminy,
      działający na jej zlecenie w oparciu o umowę obejmującą realizacją zadań nałożonych
      na Gminę odrębnymi przepisami.
    Ze względów przedstawionych wcześniej, zarzut skargi dotyczący naruszenia art. 15 ust. 6
    u.p.t.u. okazał się chybiony.
    Podobnie rozstrzygnięto w wyroku z 5 września 2023 r. sygn. akt I SA/Go 150/23.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

        Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb
        ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz.
        111 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa
        sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia
        przyszłego i zastosują się Państwo do interpretacji.
        Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z
        dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
        Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki
      interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego
    Sądu Administracyjnego w (...). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje
    ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
    (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
        w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
        Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
        w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na
        adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS
        /SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.