Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0115-KDIT1.4011.161.2025.1.JG
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-04-16
Teza: Obowiązki płatnika w związku ze zwrotem pracownikom
kosztów z tytułu używania prywatnego samochodu do celów
służbowych.
Słowa kluczowe: cel-cel służbowy
kilometrówka
obowiązek-obowiązek płatnika
samochód-samochód osobowy
Zagadnienia: Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Zwolnienia przedmiotowe.-Zwolnienia od podatku
dochodowego.-Z tytułu różnego rodzaju rekompensat.
Przepisy: [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 3-art. 21-ust. 1-pkt 23b

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

20 lutego 2025 r. wpłynął Państwa wniosek z 12 lutego 2025 r. o wydanie interpretacji
    indywidualnej w zakresie obowiązków płatnika. Treść wniosku jest następująca:

## Opis zdarzenia przyszłego

Spółka posiada siedzibę pod adresem ul. A1, X oraz oddziały mieszczące się pod adresami:
    ul. B1, X oraz C1, Y. Pracownicy w indywidualnych umowach o pracę jako stałe miejsce
    wykonywania pracy mają wskazaną siedzibę firmy ul. A1, X oraz jej oddziały: ul. B1, X oraz
    C1, Y. Część pracowników zatrudnionych w A Sp. z o.o. będzie przemieszczać się na
    polecenie pracodawcy lub bezpośrednich przełożonych pomiędzy wskazanymi oddziałami
    firmy, będącymi miejscem wykonywania pracy wskazanych w umowach o pracę.
    Przemieszczanie się pracowników odbywać się będzie samochodami prywatnymi
    pracowników. Wnioskodawca planuje zawrzeć z pracownikami umowy o użytkowanie
    samochodów prywatnych do celów służbowych w jazdach lokalnych oraz wypłacać ryczałt
    w wysokości ustalonej na podstawie Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 25
    marca 2002r. w sprawie warunków ustalania oraz sposobu dokonywania zwrotu kosztów
    używania do celów służbowych samochodów osobowych, motocykli i motorowerów
    niebędących własnością pracodawcy. Miesięczny limit kilometrów Wnioskodawca planuje
    ustalić na poziomie maksymalnie 300 km (gmina do 100 tys. mieszkańców) zgodnie z § 3
    pkt 2 wspomnianego rozporządzenia, a kwotę za 1 km przebiegu pojazdu w wysokości
    0,89 zł dla samochodu osobowego o pojemności skokowej silnika do 900 cm³ oraz
    wysokości 1,15 zł dla samochodu osobowego o pojemności skokowej silnika powyżej 900
    cm³. Tak ustalony ryczałt będzie wynosił maksymalnie odpowiednio 267 zł lub 345 zł
    miesięcznie w zależności od pojemności skokowej silnika. Ryczałt będzie pomniejszany o
    dni nieobecności pracownika w pracy na podstawie składanego przez pracownika co
    miesiąc oświadczenia zgodnie z § 4 wspomnianego Rozporządzenia.

## Pytanie

Czy ryczałt za użytkowanie samochodu prywatnego pracownika do celów służbowych w
    jazdach lokalnych podlega zwolnieniu z podstawy opodatkowania?
    Państwa stanowisko w sprawie
    Państwa zdaniem, odbywając przejazdy pomiędzy znajdującymi się w różnych
    miejscowościach, będącymi miejscami wykonywania pracy wskazanymi w umowach o
    pracę, oddziałami firmy, na polecenie pracodawcy, pracownik nie znajduje się w podróży
    służbowej, a wykonuje przejazdy lokalne. W związku z powyższym Wnioskodawca uważa,
    że wypłacony pracownikom ryczałt na jazdy lokalne w kwocie wskazanej powyżej w całości
    nie będzie podlegał opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych.
    W opinii Wnioskodawcy, ryczałt będzie świadczeniem wypłaconym pracownikowi jako
    zwrot wydatków poniesionych przez pracownika na rzecz pracodawcy, w związku z czym
    nie stanowi przychodu pracownika i nie przyczynia się do jego przysporzenia
    majątkowego. Pracownik otrzymywać będzie tylko zwrot wydatków, które obowiązany jest
    ponosić pracodawca.
    Powyższą opinię potwierdza wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy
    z 2 września 2020 r. (sygn. akt I SA/Bd 377/20), który wskazał, że skoro pracownik w
    umowie z pracodawcą zgodził się wykorzystywać dla tych celów swój prywatny samochód,
    za zwrotem kosztów, to nie oznacza to, że jazdy lokalne w celach służbowych przestały
    mieć charakter służbowy, ani też nie oznacza, że pracownik powinien ponieść te koszty z
    własnej kieszeni. Podobną interpretację przyjął Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z
    16 października 2019 r. (II FSK 3531/17) oraz Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej w
    interpretacji indywidualnej z dnia 3 kwietnia 2024 r. (ITPB2/4511-674/16-15/ŁS).

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest nieprawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 8 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z
    2025 r. poz. 111):

      Płatnikiem jest osoba fizyczna, osoba prawna lub jednostka organizacyjna niemająca
      osobowości prawnej, obowiązana na podstawie przepisów prawa podatkowego do
      obliczenia i pobrania od podatnika podatku i wpłacenia go we właściwym terminie
      organowi podatkowemu.
    W myśl art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób
    fizycznych (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 163 ze zm.):
      Opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z
      wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od
      których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.
    Na podstawie art. 10 ust. 1 pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Źródłami przychodów są stosunek służbowy, stosunek pracy, w tym spółdzielczy
      stosunek pracy, członkostwo w rolniczej spółdzielni produkcyjnej lub innej spółdzielni
      zajmującej się produkcją rolną, praca nakładcza, emerytura lub renta.
    Art. 11 ust. 1 powołanej ustawy stanowi, że:
      Przychodami, z zastrzeżeniem art. 14-15, art. 17 ust. 1 pkt 6, 9, 10 w zakresie realizacji
      praw wynikających z pochodnych instrumentów finansowych, pkt 11, art. 19, art. 25b,
      art. 30ca, art. 30da i art. 30f, są otrzymane lub postawione do dyspozycji podatnika w
      roku kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość otrzymanych
      świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń.
    Jak wynika z art. 12 ust. 1 cytowanej ustawy:
      Za przychody ze stosunku służbowego, stosunku pracy, pracy nakładczej oraz
      spółdzielczego stosunku pracy uważa się wszelkiego rodzaju wypłaty pieniężne oraz
      wartość pieniężną świadczeń w naturze bądź ich ekwiwalenty, bez względu na źródło
      finansowania tych wypłat i świadczeń, a w szczególności: wynagrodzenia zasadnicze,
      wynagrodzenia za godziny nadliczbowe, różnego rodzaju dodatki, nagrody,
      ekwiwalenty za niewykorzystany urlop i wszelkie inne kwoty niezależnie od tego, czy
      ich wysokość została z góry ustalona, a ponadto świadczenia pieniężne ponoszone za
      pracownika, jak również wartość innych nieodpłatnych świadczeń lub świadczeń
      częściowo odpłatnych.
    Użyty powyżej zwrot „w szczególności” oznacza, że wymienione kategorie przychodów
    stanowią katalog otwarty. Przychodem ze stosunku pracy i stosunków pokrewnych są
    więc wszelkiego rodzaju wypłaty i świadczenia skutkujące u podatnika powstaniem
    przysporzenia majątkowego, mające swoje źródło w łączącym pracownika z pracodawcą
    stosunku pracy lub stosunku pokrewnym.
    Stosownie do art. 12 ust. 4 przywołanej ustawy:
      Za pracownika w rozumieniu ustawy uważa się osobę pozostającą w stosunku
      służbowym, stosunku pracy, stosunku pracy nakładczej lub spółdzielczym stosunku
      pracy.
    Według art. 32 ust. 1 wskazanej ustawy:
      Zakłady pracy będące osobami fizycznymi, osobami prawnymi oraz jednostkami
      organizacyjnymi nieposiadającymi osobowości prawnej są obowiązane jako płatnicy
      obliczać i pobierać w ciągu roku zaliczki na podatek dochodowy od osób, które
      uzyskują od tych zakładów przychody ze stosunku służbowego, stosunku pracy, z
      pracy nakładczej lub ze spółdzielczego stosunku pracy, z zasiłków pieniężnych z
      ubezpieczenia społecznego wypłacanych przez zakłady pracy lub z tytułu udziału w
      nadwyżce bilansowej wypłacanej w spółdzielniach pracy.
    Natomiast art. 38 ust. 1 ww. ustawy stanowi, że:
      Płatnicy, o których mowa w art. 32-35, przekazują, z zastrzeżeniem ust. 2 i 2a, kwoty
      pobranych zaliczek na podatek w terminie do 20 dnia miesiąca następującego po

      miesiącu, w którym pobrano zaliczki, na rachunek urzędu skarbowego, przy pomocy
      którego naczelnik urzędu skarbowego właściwy według miejsca zamieszkania płatnika
      wykonuje swoje zadania, a jeżeli płatnik nie jest osobą fizyczną, według siedziby bądź
      miejsca prowadzenia działalności, gdy płatnik nie posiada siedziby. Jeżeli między kwotą
      potrąconego podatku a kwotą wpłaconego podatku występuje różnica, należy ją
      wyjaśnić w deklaracji, o której mowa w ust. 1a.
    Art. 34a ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (t. j. Dz. U. z 2024
    r. poz. 1539 ze zm.) stanowi, że:
      Na podstawie umów cywilnoprawnych mogą być używane, do celów służbowych,
      samochody osobowe, motocykle i motorowery niebędące własnością pracodawcy.
    Na mocy art. 34a ust. 2 omawianej ustawy:
      Minister właściwy do spraw transportu w porozumieniu z ministrem właściwym do
      spraw finansów publicznych określa, w drodze rozporządzenia, warunki ustalania oraz
      sposób dokonywania zwrotu kosztów używania pojazdów, o których mowa w ust. 1,
      uwzględniając rodzaj pojazdu mechanicznego, jego pojemność oraz limit kilometrów
      w zależności od liczby mieszkańców w danej gminie lub mieście, właściwych ze
      względu na miejsce zatrudnienia pracownika.
    W świetle § 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 25 marca 2002 r. w sprawie
    warunków ustalania oraz sposobu dokonywania zwrotu kosztów używania do celów
    służbowych samochodów osobowych, motocykli i motorowerów niebędących własnością
    pracodawcy (Dz. U. z 2002 r. Nr 27 poz. 271 ze zm.):
      1. Zwrot kosztów używania przez pracownika w celach służbowych do jazd lokalnych
      samochodów osobowych, motocykli i motorowerów niebędących własnością
      pracodawcy, zwanych dalej „pojazdami do celów służbowych”, następuje na podstawie
      umowy cywilnoprawnej, zawartej między pracodawcą a pracownikiem, o używanie
      pojazdu do celów służbowych, na warunkach określonych w rozporządzeniu.
      2. Zwrot kosztów używania przez pracownika pojazdu do celów służbowych poza
      miejscowością, w której znajduje się siedziba pracodawcy, lub poza stałym miejscem
      pracy pracownika, określają przepisy w sprawie szczegółowych zasad ustalania oraz
      wysokości należności przysługujących pracownikowi z tytułu podróży służbowej na
      obszarze kraju.
    Stosownie do § 2 ust. 1 przytoczonego rozporządzenia:
      Koszty używania pojazdów do celów służbowych pokrywa pracodawca według stawek
      za 1 kilometr przebiegu pojazdu, które nie mogą być wyższe niż:
        1) dla samochodu osobowego:
                                  3a) o pojemności skokowej silnika do 900 cm – 0,89 zł,
                                      3b) o pojemności skokowej silnika powyżej 900 cm – 1,15 zł,
        2) dla motocykla – 0,69 zł,
        3) dla motoroweru – 0,42 zł.
    Wedle § 4 komentowanego rozporządzenia:
      1. Zwrot kosztów używania pojazdów do celów służbowych następuje w formie
      miesięcznego ryczałtu obliczonego jako iloczyn stawki za 1 kilometr przebiegu, o której
      mowa w § 2, i miesięcznego limitu przebiegu kilometrów na jazdy lokalne, o którym
      mowa w § 3, po złożeniu przez pracownika pisemnego oświadczenia o używaniu przez
      niego pojazdu do celów służbowych w danym miesiącu. Oświadczenie to powinno
      zawierać dane dotyczące pojazdu (pojemność silnika, marka, numer rejestracyjny)

      oraz określać ilość dni nieobecności pracownika w miejscu pracy w danym miesiącu z
      powodu choroby, urlopu, podróży służbowej lub innej nieobecności, a także ilość dni,
      w których pracownik nie dysponował pojazdem do celów służbowych.
      2. Kwotę ustalonego ryczałtu, o którym mowa w ust. 1, zmniejsza się o jedną
      dwudziestą drugą za każdy roboczy dzień nieobecności pracownika w miejscu pracy z
      powodu choroby, urlopu, podróży służbowej trwającej co najmniej 8 godzin lub innej
      nieobecności oraz za każdy dzień roboczy, w którym pracownik nie dysponował
      pojazdem do celów służbowych.
    Uwzględniając powyższe, kwota zwrotu wydatków za jazdy lokalne w formie ryczałtu
    stanowi dodatkowe świadczenie otrzymywane przez pracownika od pracodawcy.
    Obowiązujące przepisy prawa pracy nie nakładają bowiem na pracodawcę obowiązku
    zrekompensowania pracownikowi ww. wydatku, tak jak ma to miejsce w przypadku
                        5podróży służbowej, zgodnie z art. 77 § 1 ustawy z 26 czerwca 1974 r. – Kodeks pracy (t. j.
    Dz. U. z 2025 r. poz. 277 ze zm.), który stanowi, że:
      Pracownikowi wykonującemu na polecenie pracodawcy zadanie służbowe poza
      miejscowością, w której znajduje się siedziba pracodawcy, lub poza stałym miejscem
      pracy przysługują należności na pokrycie kosztów związanych z podróżą służbową.
    To z kolei prowadzi do wniosku, że w sytuacji nieotrzymania zwrotu poniesionych kosztów
    przez pracownika musiałby je pokryć on z własnych środków. Zatem przyjęcie
    dodatkowego świadczenia oferowanego przez pracodawcę leży w interesie pracownika,
    gdyż jest równoznaczne z uniknięciem przez niego wydatku jaki musiałby ostatecznie
    ponieść, gdyby pracodawca nie dokonał jego zwrotu.
    Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 6 października 2023 r. sygn. akt. II FSK 294/21
    stwierdził, że:
      W realiach rozpoznawanej sprawy zasadne było stwierdzenie przez organ podatkowy,
      że kwoty otrzymywane przez pracownika od spółdzielni stanowią wypłatę pieniężną
      związaną ze stosunkiem pracy, której otrzymanie, na podstawie art. 12 ust. 1 u.p.d.o.f.,
      powodować będzie powstanie przychodu i obowiązku w podatku dochodowym od
      osób fizycznych. Nadto przedmiotowe świadczenie nie jest objęte żadnym ze zwolnień
      podatkowych wskazanych w art. 21 u.p.d.o.f. Nadto, w ocenie Naczelnego Sądu
      Administracyjnego, nie znajduje jednoznacznego potwierdzenia w wyroku Trybunału
      Konstytucyjnego z dnia 8 lipca 2014 r. sygn. akt K 7/13 stanowisko sądu pierwszej
      instancji, że świadczenie polegające na zwrocie wydatków związanych z używaniem
      prywatnego samochodu dla celów służbowych jest ponoszone w interesie
      pracodawcy. Wręcz przeciwnie, w uzasadnieniu wyroku (pkt 3.4.3.) Trybunał stwierdził,
      że „sytuacja jest zupełnie oczywista w razie wskazania w umowie o pracę określonych
      świadczeń, które pracodawca będzie wypełniał na rzecz pracownika (mieszkanie
      służbowe, bilet miesięczny, pakiet ubezpieczenia zdrowotnego, dowóz do pracy itp.).
      Akceptując warunki umowy pracownik wyraża zgodę na przyjęcie tych świadczeń, w
      istocie traktując je jako – stanowiący część dochodu – element wynagrodzenia za
      pracę. Zdaniem Trybunału Konstytucyjnego kwalifikacja prawnopodatkowa tego
      rodzaju świadczeń nie powinna ulec zmianie, jeśli zostaną one zaproponowane w
      trakcie trwania stosunku służbowego czy stosunku pracy, zawsze jednak po uzyskaniu
      zgody pracownika. Zgoda na skorzystanie ze świadczenia wyraża bowiem ocenę
      pracownika, że świadczenie – z punktu widzenia jego sytuacji zawodowej, życiowej,
      rodzinnej – jest celowe i przydatne, leży w jego interesie”. Oznacza to, że w braku
      świadczenia ze strony pracodawcy pracownik musiałby ponieść wydatek. W
      konsekwencji przyjęcie świadczenia oferowanego przez pracodawcę oznacza
      uniknięcie tego wydatku.
    Przedstawione stanowisko zostało podzielone przez Naczelny Sąd Administracyjny w
    wyrokach z: 1 lutego 2023 r. sygn. akt II FSK 1153/21; 5 lipca 2022 r. sygn. akt II FSK 3036
    /19; 12 maja 2021 r. sygn. akt II FSK 434/20; 10 listopada 2020 r. sygn. akt II FSK 1863/18.

    Należy wskazać również, że gdyby wolą ustawodawcy nie było zaliczenie omawianych
    świadczeń do przychodów, to nie zawarłby w katalogu zwolnień przepisu określonego w
    art. 21 ust. 1 pkt 23b ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, zgodnie z
    którym:
      Wolny od podatku dochodowego jest zwrot kosztów poniesionych przez pracownika z
      tytułu używania pojazdów stanowiących własność pracownika, dla potrzeb zakładu
      pracy, w jazdach lokalnych, jeżeli obowiązek ponoszenia tych kosztów przez zakład
      pracy albo możliwość przyznania prawa do zwrotu tych kosztów wynika wprost z
      przepisów innych ustaw – do wysokości miesięcznego ryczałtu pieniężnego albo do
      wysokości nieprzekraczającej kwoty ustalonej przy zastosowaniu stawek za 1 kilometr
      przebiegu pojazdu, określonych w odrębnych przepisach wydanych przez właściwego
      ministra, jeżeli przebieg pojazdu, z wyłączeniem wypłat ryczałtu pieniężnego, jest
      udokumentowany w ewidencji przebiegu pojazdu prowadzonej przez pracownika;
      przepis art. 23 ust. 7 stosuje się odpowiednio.
    Odrębnymi ustawami, do których odsyła powołany art. 21 ust. 1 pkt 23b są:
    - ustawa z 5 września 2008 r. o komercjalizacji państwowego przedsiębiorstwa
      użyteczności publicznej „Poczta Polska” (t. j. Dz. U. z 2020 r. poz. 2064);
    - ustawa z 28 września 1991 r. o lasach (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 530 ze zm.);
    - ustawa z 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1283 ze zm.);
    - ustawa z 27 lipca 2001 r. o kuratorach sądowych (t. j. Dz. U. z 2023 r. poz. 1095).
    Z powyższego wynika, że zwrot kosztów poniesionych przez pracownika z tytułu używania
    pojazdów stanowiących własność pracownika dla potrzeb zakładu pracy jest wolny od
    podatku dochodowego, jeżeli samochód jest wykorzystywany w jazdach lokalnych, a
    obowiązek ponoszenia tych kosztów przez zakład pracy albo możliwość przyznania prawa
    do zwrotu tych kosztów wynika wprost z przepisów odrębnych ustaw. W pozostałych
    przypadkach zwrot taki stanowi przychód pracownika podlegający opodatkowaniu wraz z
    innymi przychodami ze stosunku pracy.
    Zatem wskazane zwolnienie swoją dyspozycją obejmuje określone kategorie osób, o
    których mowa w odrębnych ustawach, do których odwołał się ustawodawca.
    Mając to na uwadze, zwrot kosztów, w formie miesięcznego ryczałtu, używania
    prywatnego samochodu do celów służbowych w jazdach lokalnych stanowić będzie
    dodatkowe świadczenie otrzymywane przez pracownika od pracodawcy, a w konsekwencji
    przychód w rozumieniu art. 11 ust. 1 i art. 12 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od
    osób fizycznych, podlegający opodatkowaniu. Przychód ten nie będzie korzystał ze
    zwolnienia z podatku dochodowego wskazanego w art. 21 ust. 1 pkt 23b ustawy,
    ponieważ Państwa pracownicy, nie należąc do określonej przez ustawodawcę kategorii
    osób, nie spełniają przesłanki zawartej w tym przepisie. Tym samym w związku z wypłatą
    ww. ryczałtów będą ciążyły na Państwu obowiązki płatnika, o których mowa w art. 32 ust.
    1 i art. 38 ust. 1 przywołanej ustawy, tj. obliczania, pobierania i wpłacania organowi
    podatkowemu zaliczki na podatek dochodowy.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, które Państwo przedstawili i stanu prawnego,
    który obowiązuje w dniu wydania interpretacji.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    · Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy
      z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111).
      Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli: Państwa sytuacja będzie

      zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosują się
      Państwo do interpretacji.
    · Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
        1) z zastosowaniem art. 119a;
        2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5
        ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
        3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    · Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki
      interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego
    Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa
    z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.
    U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
    · w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
    · w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Elektronicznej Skrzynki Podawczej Krajowej Informacji Skarbowej na platformie
      ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.