Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0111-KDIB1-1.4010.385.2025.1.SG
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-08-25
Teza: Ustalenie, w świetle art. 16a ust. 1 oraz art. 16d ust. 1 ustawy
o podatku dochodowego od osób prawnych ma prawo ująć
100 kas fiskalnych jako jeden zbiorczy środek trwały i
amortyzować je od ich łącznej wartości zgodnie z klasyfikacją
KŚT, mimo że każda z nich działa niezależnie i będzie
wykorzystywana przez inny podmiot w różnych lokalizacjach, z
zastrzeżeniem, iż cena jednostkowa każdego urządzenia
będzie niższa niż 10 000 zł netto
Słowa kluczowe: amortyzacja
kasa-kasa fiskalna
klasyfikacja-Klasyfikacja Środków Trwałych (KŚT)
środek-środek trwały
środek-środek trwały-zaliczenie do środków trwałych
Zagadnienia: Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 3. Koszty uzyskania przychodów-Amortyzacja
Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 3. Koszty uzyskania przychodów-Amortyzacja-
Środki trwałe-Spełnienie definicji środków trwałych
Przepisy: [CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 3-art. 15-ust. 1
[CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 3-art. 15-ust. 6
[CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 3-art. 16a
[CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 3-art. 16a-ust. 1
[CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 3-art. 16d
[CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 3-art. 16f-ust. 1
1

[CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 3-art. 16f-ust. 3
[CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 3-art. 16h-ust. 1-pkt 1
[CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 3-art. 16i-ust. 1
[CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 3-art. 16k-ust. 1

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

25 lipca 2025 r. wpłynął Państwa wniosek z tego samego dnia o wydanie interpretacji
    indywidualnej w zakresie podatku dochodowego od osób prawnych.
    Treść wniosku jest następująca:

## Opis zdarzenia przyszłego

A. S.A. (dalej: „Wnioskodawca” lub „Spółka”) jest polską spółką kapitałową, podatnikiem
    podatku dochodowego od osób prawnych, podatnikiem VAT czynnym. W ramach
    prowadzonej działalności gospodarczej Spółka prowadzi (...). Dodatkowo prowadzi
    również działalność w zakresie produkcji (...). Spółka funkcjonuje jako przedsiębiorstwo
    wielooddziałowe, w skład którego wchodzi (...) nowoczesnych zakładów produkcyjnych,
    posiadających w swojej strukturze szereg komórek organizacyjnych odpowiedzialnych za
    procesy produkcji, magazynowania, sprzedaży i zakupu.
    W związku z dynamicznie rozwijającym się otoczeniem biznesowym oraz rosnącą
    konkurencją Spółka chcąc sprostać oczekiwaniom klientów, dostawców, pracowników
    musi stale rozwijać swoją działalność, między innymi wchodząc w nowe obszary sprzedaży
    czy wprowadzając innowacyjne produkty na rynek. Istotną rolę odgrywają również
    planowane procesy inwestycyjne oraz poszukiwanie nowych źródeł osiągania przychodów
    poprzez rozszerzanie działalności np. o wynajem maszyn czy różnego rodzaju urządzeń

    zarówno będących w posiadaniu Spółki jak i nowych zakupionych z przeznaczeniem
    wynajmu.
    W tym celu Spółka planuje zakupić około 100 urządzeń fiskalnych online, które następnie
    będą wynajmowane z narzutem kilkuprocentowej marży przez Spółkę Zależną (Najemca)
    w celu wykorzystania ich w punktach sprzedaży detalicznej z tytułu prowadzonej
    detalicznej działalności handlowej.
    Zestaw kas fiskalnych zostanie zakupiony jednorazowo w celu realizacji konkretnego
    zadania gospodarczego, będzie objęty wspólną dokumentacją zakupu, gwarancją oraz
    serwisem, a jego użytkowanie będzie skoordynowane i powiązane z jednym procesem
    operacyjnym. Łączna wartość zestawu urządzeń fiskalnych będzie przekraczać 10.000 zł, z
    zastrzeżeniem, iż wartość jednostkowa każdego urządzenia fiskalnego będzie poniżej tej
    wartości.
    Każde urządzenie fiskalne będzie wykorzystywane niezależnie w różnych lokalizacjach
    przez Spółkę Zależną. Kasy te nie będą połączone ze sobą funkcjonalnie ani technicznie,
    każde urządzenie będzie działać jako samodzielne urządzenie, z zastrzeżeniem iż wartość
    jednostkowa każdego urządzenia fiskalnego nie przekroczy wartości 10.000 netto. Na
    okoliczność planowanej transakcji zostanie zawarta pisemna Umowa Najmu na okres
    przekraczający jeden rok, ze wskazaniem czynszu z tytułu najmu w wysokości
    odpowiadającej wartości amortyzacji powiększonej o kilkuprocentową marżę oraz ze
    wskazaniem ustawowych obowiązków leżących po stronie Najemcy z tytułu użytkowania
    urządzeń fiskalnych zgodnie z obowiązującymi przepisami w szczególności obowiązki
    wynikające z rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 25 czerwca 2025 r. w sprawie kas
    rejestrujących między innymi: obowiązek rejestracji w Urzędzie Skarbowym, obowiązek
    wykonywania ustawowych przeglądów.
    Wynajmowane urządzenia fiskalne w ilości 100 kas fiskalnych Wnioskodawca jako
    właściciel tych urządzeń planuje ująć jako jeden zbiorczy środek trwały w ewidencji
    środków trwałych przypisując im wspólny numer inwentarzowy oraz dokonując odpisów
    amortyzacyjnych od ich łącznej wartości zgodnie z klasyfikacją KŚT (grupa 669 - Pozostałe
    urządzenia nieprzemysłowe).

## Pytanie

Czy Wnioskodawca, w świetle art. 16 ust. 1 (winno być: art. 16a ust. 1) oraz art. 16d ust. 1
    ustawy o podatku dochodowego od osób prawnych ma prawo ująć 100 kas fiskalnych
    jako jeden zbiorczy środek trwały i amortyzować je od ich łącznej wartości zgodnie z
    klasyfikacją KŚT, mimo że każda z nich działa niezależnie i będzie wykorzystywana przez
    inny podmiot w różnych lokalizacjach, z zastrzeżeniem, iż cena jednostkowa każdego
    urządzenia będzie niższa niż 10 000 zł netto?
    Państwa stanowisko w sprawie
    Zgodnie z art. 16a ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych amortyzacji
    podlegają środki trwałe, z zastrzeżeniem art. 16c, stanowiące własność lub współwłasność
    podatnika, nabyte lub wytworzone we własnym zakresie, kompletne i zdatne do użytku w
    dniu przyjęcia do używania:
    1) budowle, budynki oraz lokale będące odrębną własnością,
    2) maszyny, urządzenia i środki transportu,
    3) inne przedmioty

      - o przewidywanym okresie używania dłuższym niż rok, wykorzystywane przez
        podatnika na potrzeby związane z prowadzoną przez niego działalnością
        gospodarczą albo oddane do używania na podstawie umowy najmu, dzierżawy
        lub umowy określonej w art. 17a pkt 1, zwane środkami trwałymi.
    Dodatkowo zgodnie z art. 16a ust. 2 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych,
    amortyzacji podlegają również, z zastrzeżeniem art. 16c, niezależnie od przewidywanego
    okresu używania:
    1) przyjęte do używania inwestycje w obcych środkach trwałych, zwane dalej
      „inwestycjami w obcych środkach trwałych”,
    2) budynki i budowle wybudowane na cudzym gruncie,
    3) składniki majątku, wymienione w ust. 1, niestanowiące własności lub współwłasności
      podatnika, wykorzystywane przez niego na potrzeby związane z prowadzoną
      działalnością na podstawie umowy określonej w art. 17a pkt 1, zawartej z właścicielem
      lub współwłaścicielami tych składników - jeżeli zgodnie z przepisami rozdziału 4a
      odpisów amortyzacyjnych dokonuje korzystający
    - zwane także środkami trwałymi.
    Z kolei art. 16d ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych wskazuje, iż
    podatnicy mogą nie dokonywać odpisów amortyzacyjnych od składników majątku, o
    których mowa w art. 16a i 16b, których wartość początkowa określona zgodnie z art. 16g
    nie przekracza 10 000 zł; wydatki poniesione na ich nabycie stanowią wówczas koszty
    uzyskania przychodów w miesiącu oddania ich do używania.
    Składniki majątku, o których mowa w art. 16a-16c ustawy o podatku dochodowym od
    osób prawnych, wprowadza się do ewidencji środków trwałych oraz wartości
    niematerialnych i prawnych zgodnie z art. 9 ust. 1, najpóźniej w miesiącu przekazania ich
    do używania. Późniejszy termin wprowadzenia uznaje się za ujawnienie środka trwałego
    lub wartości niematerialnej i prawnej, o których mowa w art. 16h ust. 1 pkt 4.
    Art. 16f ust. 3 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych wskazuje, iż odpisów
    amortyzacyjnych dokonuje się zgodnie z art. 16h-16m, gdy wartość początkowa środka
    trwałego albo wartości niematerialnej i prawnej w dniu przyjęcia do używania jest wyższa
    niż 10 000 zł. W przypadku gdy wartość początkowa jest równa lub niższa niż 10 000 zł,
    podatnicy, z zastrzeżeniem art. 16d ust. 1, mogą dokonywać odpisów amortyzacyjnych
    zgodnie z art. 16h-16m albo jednorazowo w miesiącu oddania do używania tego środka
    trwałego lub wartości niematerialnej i prawnej, albo w miesiącu następnym.
    Czytając powyższy przepis w ocenie Spółki, Ustawodawca używając sformułowania „mogą”
    daje podatnikowi wybór co do przyjętego rozwiązania. A zatem dopuszcza możliwość
    zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów wartości początkowej środka trwałego,
    którego wartość nie przekracza 10 000 zł, bez konieczności jego amortyzowania a
    jednocześnie nie zabrania dokonywania odpisów amortyzacyjnych odłożonych w czasie
    zgodnie z przyjętą stawką amortyzacyjną wskazaną w KŚT.
    Dodatkowo w praktyce rachunkowej również nie ma przepisów zakazujących tworzenie
    tzw. zbiorczych środków trwałych. Działanie to ma również swoje funkcjonalne
    uzasadnienie, gdyż w przedstawionym stanie przyszłym zakup 100 urządzeń fiskalnych
    zostanie dokonany w ramach jednej transakcji ze z góry przyjętym przeznaczeniem
    wynajmu przez jeden konkretny podmiot. Zakupione kasy będą stanowiły zestaw
    urządzeń fiskalnych, ponieważ zostaną zakupione jednorazowo w celu realizacji
    konkretnego celu biznesowego wskazanego w Umowie Najmu zawartej w formie pisemnej
    z konkretną Spółką Zależną (Najemcą).
    Zdaniem Wnioskodawcy, możliwe i prawidłowe jest ujęcie 100 kas fiskalnych jako zestaw
    kas fiskalnych wprowadzając je do ewidencji KŚT jeden zbiorczy środek trwały, mimo że

    urządzenia te będą wykorzystywane niezależnie i w różnych lokalizacjach. Co więcej,
    żadne przepisy podatkowe, a w szczególności Ustawa o podatku dochodowym od osób
    prawnych nie zawiera zakazu ujmowania wielu składników majątku jako jednego środka
    trwałego, o ile są one jednorodne, mają zbliżoną wartość, są wykorzystywane w tym
    samym celu i mają ten sam okres użytkowania.
    Wszystkie zakupione urządzenia fiskalne będą tego samego typu z identycznym
    przeznaczeniem, będą kompletne i zdatne do użytku. Choć będą wykorzystywane w
    różnych lokalizacjach to ich funkcja oraz sposób użytkowania będą tożsame. Spółka
    będzie je wynajmowała jako zestaw urządzeń, co dodatkowo uzasadnia łączne ujęcie
    zestawu kas fiskalnych jako zbiorczego środka trwałego. Zestaw kas fiskalnych jest
    zespolony rodzajowo, ponieważ należy do tego samego rodzaju KŚT, użytkowane będą w
    podobnych warunkach, spełniając te same funkcje (rejestracja sprzedaży detalicznej).
    W ocenie Spółki, łączne ujęcie zakupionych 100 kas jako jednego środka trwałego nie
    wpłynie na rzetelność prowadzenia ksiąg rachunkowych, a co więcej przyczyni się do
    uproszczenia ewidencji księgowej oraz podatkowej. Dodatkowo jednorazowe odpisanie w
    koszty poszczególnych urządzeń fiskalnych w dacie zakupu znacząco zniekształciłby wynik
    finansowy Spółki, ponieważ cena jednostkowa urządzenia fiskalnego nie przekracza 10
    000 zł, jednak sumarycznie kwota to będzie znacząca jeśli chodzi o jednorazowe ujęcie
    wydatku w koszty w dacie zakupu wszystkich urządzeń.
    Mimo, iż nowoczesne urządzenia takie jak kasy fiskalne online mogą przypominać
    komputery to ich główną funkcją jest rejestracja sprzedaży, w związku z powyższym
    Spółka planuje naliczać odpisy amortyzacyjne zgodnie z obowiązującą stawką KŚT dla
    grupy 669 Pozostałe urządzenia nieprzemysłowe, w skład których wchodzą kasy fiskalne a
    więc według stawki 20% w skali roku.
    Potwierdzenie stanowiska Spółki znajduje odzwierciedlenie z orzecznictwie organów
    podatkowych, dopuszczających możliwość tworzenia zbiorczych środków trwałych jeśli sp
    ełnione są warunki jednorodności, wspólnego przeznaczenia i racjonalności gospodarczej.
    W ocenie Spółki podejście Wnioskodawcy będzie spełniać wszystkie te kryteria.
    Przykładem wskazanego podejścia Spółki jest:
    - interpretacja Indywidualna Znak: 0114-KDIP2-1.4010.131.2021.1.PD z 4 czerwca 2021 r.,
      w której Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej uznał, że na gruncie art. 16a ust. 1
      Ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych może połączyć niektóre składniki
      majątku, stanowiące odrębne środki trwałe, w nowe środki trwałe, jeśli po takim
      połączeniu spełnione zostaną warunki uznana połączonych składników majątku za
      środki trwałe;
    - interpretacja Indywidualna Znak: 0111-KDIB2-1.4010.390.2024.2.AS z 14 listopada 2024
      r., w której Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej odstąpił od uzasadnienia i w pełni
      zgodził się ze stanowiskiem Wnioskodawcy, według którego Spółka może
      amortyzować środki trwałe o wartości jednostkowej nieprzekraczającej 10 000 zł na
      analogicznych zasadach jak inne środki trwałe, stosując metodę liniową, bez
      konieczności wliczania kosztów zakupu bezpośrednio w koszty podatkowe w chwili
      zakupu.
    Reasumując, skutkiem prawno-podatkowym wynikającym z wydania Interpretacji
    Indywidualnej wynikających z przytoczonych przepisów prawa podatkowego będzie
    potwierdzenie prawidłowości postępowania Spółki w zakresie skorzystania z
    przysługującego:

    - prawa do zakwalifikowania zakupionych 100 kas fiskalnych jako jeden zbiorczy środek
      trwały (zestaw kas fiskalnych) w ewidencji środków trwałych przypisując im wspólny
      numer inwentarzowy;
    - prawa do dokonywania odpisu amortyzacyjnego od łącznej wartości zestawu kas
      fiskalnych, z zastrzeżeniem iż bez znaczenia pozostaje fakt, że jednostkowa cena
      każdego urządzenia nie przekracza wartości 10 000 zł netto.
    Zdaniem Wnioskodawcy, zakup 100 urządzeń fiskalnych przeznaczonych pod wynajem
    przez inny podmiot Spółka ma prawo zakwalifikować jako zestaw kas fiskalnych i na tej
    podstawie wprowadzić je jako jeden zbiorczy środek trwały do ewidencji środków trwałych
    przypisując im wspólny numer inwentarzowy oraz amortyzując je łącznie zgodnie z
    klasyfikacją KŚT (grupa 669 - Pozostałe urządzenia nieprzemysłowe).

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest nieprawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Na wstępie należy zaznaczyć, że pytanie przedstawione przez Państwa we wniosku o
    wydanie interpretacji indywidualnej wyznacza zakres przedmiotowy tego wniosku. W
    związku z powyższym, wydana interpretacja dotyczy tylko sprawy będącej przedmiotem
    wniosku (Państwa zapytania). Zatem, inne kwestie wynikające z opisu sprawy i własnego
    stanowiska, nieobjęte pytaniem, nie zostały rozpatrzone w niniejszej interpretacji.
    Ponadto wskazać należy, że niniejsza interpretacja nie rozstrzyga kwestii kwalifikacji kas
    fiskalnych do odpowiedniej grupy Klasyfikacji Środków Trwałych. Kwestia ta została
    przyjęta jako niepodlegający ocenie element opisu zdarzenia przyszłego.
    Zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób
    prawnych (t.j. Dz. U. z 2025 r. poz. 278 ze zm., dalej: „ustawa o CIT”):
      Kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów
      ze źródła przychodów lub w celu zachowania albo zabezpieczenia źródła
      przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 16 ust. 1. Koszty poniesione
      w walutach obcych przelicza się na złote według kursu średniego ogłaszanego przez
      Narodowy Bank Polski z ostatniego dnia roboczego poprzedzającego dzień
      poniesienia kosztu.
    Powyższa definicja kosztu uzyskania przychodu ma charakter ogólny. Z tej przyczyny przy
    kwalifikacji danego wydatku do kosztów uzyskania przychodów konieczne jest
    każdorazowe zbadanie, czy koszt ten pozostaje w związku przyczynowo-skutkowym z
    osiąganymi przychodami (lub możliwością ich osiągania) albo służy zachowaniu lub
    zabezpieczeniu źródła przychodów.
    Jako konieczne do spełnienia warunki przy kwalifikacji kosztu do kosztów uzyskania
    przychodów zarówno w literaturze, jak i orzecznictwie przyjmuje się, że koszt:
    - musi być poniesiony przez podatnika,
    - musi być definitywny,
    - musi pozostawać w związku z prowadzoną przez podatnika działalnością gospodarczą,
    - musi pozostawać w związku przyczynowo-skutkowym o jakim mowa w art. 15 ust. 1
      ustawy o CIT lub służyć zachowaniu lub zabezpieczeniu źródła przychodów,
    - nie może być wymieniony w negatywnym katalogu z art. 16 ust. 1 ustawy o CIT,
    - musi być właściwie udokumentowany.

    W zależności od stopnia powiązania kosztu z osiąganym przychodem, koszty uzyskania
    przychodów dzielimy na bezpośrednio i pośrednio (inne niż bezpośrednio) związane z
    przychodami.
    Zgodnie z art. 15 ust. 6 ustawy o CIT:
      Kosztem uzyskania przychodów są odpisy z tytułu zużycia środków trwałych oraz
      wartości niematerialnych i prawnych (odpisy amortyzacyjne) dokonywane zgodnie z
      art. 16a-16m (...).
    Na podstawie art. 16a ust. 1 ustawy o CIT:
    Amortyzacji podlegają, z zastrzeżeniem art. 16c, stanowiące własność lub współwłasność
    podatnika, nabyte lub wytworzone we własnym zakresie, kompletne i zdatne do użytku
    w dniu przyjęcia do używania:
        1) budowle, budynki oraz lokale będące odrębną własnością,
        2) maszyny, urządzenia i środki transportu,
        3) inne przedmioty
        - o przewidywanym okresie używania dłuższym niż rok, wykorzystywane przez
          podatnika na potrzeby związane z prowadzoną przez niego działalnością
          gospodarczą albo oddane do używania na podstawie umowy najmu,
          dzierżawy lub umowy określonej w art. 17a pkt 1, zwane środkami trwałymi.
    Oznacza to, że wymienione w pkt 1-3 powyższej regulacji środki trwałe będą podlegały
    amortyzacji po spełnieniu następujących warunków:
    - zostały nabyte lub wytworzone we własnym zakresie,
    - stanowią własność lub współwłasność podatnika - amortyzacji podatkowej podlegają
      wyłącznie środki trwałe, do których przysługuje podatnikowi prawo własności, z
      wyjątkiem środków używanych przez leasingobiorcę na podstawie umowy leasingu
      finansowego oraz tych wymienionych w art. 16a ust. 2 ustawy o CIT,
    - są kompletne i zdatne do użytku w dniu przyjęcia do używania - ustawodawca nie
      określił bliżej tych warunków, jednakże należy stwierdzić, że warunki te spełnia
      składnik majątku, który jest wyposażony we wszystkie elementy konstrukcyjne
      pozwalające na jego funkcjonowanie zgodnie z przeznaczeniem, ponadto sprawne
      technicznie i zalegalizowane prawnie w formie stosownych uprawnień, homologacji i
      pozwoleń na użytkowanie,
    - przewidywany okres ich używania jest dłuższy niż rok - to podatnik samodzielnie
      decyduje o tym, jak długo będzie używany dany składnik,
    - są wykorzystywane przez podatnika na potrzeby związane z prowadzoną przez niego
      działalnością gospodarczą albo oddane do używania na podstawie umowy najmu,
      dzierżawy lub umowy leasingu,
    - nie są wymienione w katalogu środków trwałych wymienionych w art. 16c ustawy o CIT.
    Jak już wyżej zostało wskazane, środek trwały podlega amortyzacji w sytuacji, gdy w dniu
    przyjęcia do używania jest kompletny i zdatny do użytku. Składnik majątku spełnia
    kryterium kompletności, jeżeli jest wyposażony we wszystkie elementy konstrukcyjne
    umożliwiające jego funkcjonowanie, zgodnie z przeznaczeniem. Poprzez sformułowanie
    „zdatny do użytku” należy rozumieć możliwość faktycznego oraz prawnego użytkowania.
    Stosownie do art. 16d ust. 1 ustawy o CIT:
      Podatnicy mogą nie dokonywać odpisów amortyzacyjnych od składników majątku, o
      których mowa w art. 16a i 16b, których wartość początkowa określona zgodnie z art.

      16g nie przekracza 10.000 zł; wydatki poniesione na ich nabycie stanowią wówczas
      koszty uzyskania przychodów w miesiącu oddania ich do używania.
    W myśl art. 16d ust. 2 ustawy o CIT:
      Składniki majątku, o których mowa w art. 16a-16c, wprowadza się do ewidencji
      środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych zgodnie z art. 9 ust. 1,
      najpóźniej w miesiącu przekazania ich do używania. Późniejszy termin wprowadzenia
      uznaje się za ujawnienie środka trwałego lub wartości niematerialnej i prawnej, o
      których mowa w art. 16h ust. 1 pkt 4.
    Zgodnie z art. 16f ust. 1 ustawy o CIT:
      Podatnicy, z wyjątkiem tych, którzy ze względu na ogłoszoną upadłość nie prowadzą
      działalności gospodarczej, dokonują odpisów amortyzacyjnych od wartości
      początkowej środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych, o których
      mowa w art. 16a ust. 1 i ust. 2 pkt 1-3 oraz w art. 16b.
    Na podstawie art. 16f ust. 3 ustawy o CIT:
      Odpisów amortyzacyjnych dokonuje się zgodnie z art. 16h-16m, gdy wartość
      początkowa środka trwałego albo wartości niematerialnej i prawnej w dniu przyjęcia
      do używania jest wyższa niż 10.000 zł. W przypadku gdy wartość początkowa jest
      równa lub niższa niż 10.000 zł, podatnicy, z zastrzeżeniem art. 16d ust. 1, mogą
      dokonywać odpisów amortyzacyjnych zgodnie z art. 16h-16m albo jednorazowo w
      miesiącu oddania do używania tego środka trwałego lub wartości niematerialnej i
      prawnej, albo w miesiącu następnym.
    Jak wskazuje art. 16h ust. 1 pkt 1 ustawy o CIT:
      Odpisów amortyzacyjnych dokonuje się od wartości początkowej środków trwałych
      lub wartości niematerialnych i prawnych, z zastrzeżeniem art. 16k, począwszy od
      pierwszego miesiąca następującego po miesiącu, w którym ten środek lub wartość
      wprowadzono do ewidencji, z zastrzeżeniem art. 16e, do końca tego miesiąca, w
      którym następuje zrównanie sumy odpisów amortyzacyjnych z ich wartością
      początkową lub w którym postawiono je w stan likwidacji, zbyto lub stwierdzono ich
      niedobór; suma odpisów amortyzacyjnych obejmuje również odpisy, których zgodnie
      z art. 16 ust. 1 nie uważa się za koszty uzyskania przychodów.
    Zgodnie z art. 16k ust. 1 ustawy o CIT:
      Odpisów amortyzacyjnych można dokonywać od wartości początkowej maszyn i
      urządzeń zaliczonych do grupy 3-6 i 8 Klasyfikacji oraz środków transportu, z
      wyłączeniem samochodów osobowych, w pierwszym podatkowym roku ich używania
      przy zastosowaniu stawek podanych w Wykazie stawek amortyzacyjnych
      podwyższonych, z zastrzeżeniem ust. 2, o współczynnik nie wyższy niż 2,0, a w
      następnych latach podatkowych od ich wartości początkowej pomniejszonej o
      dotychczasowe odpisy amortyzacyjne, ustalonej na początek kolejnych lat ich
      używania. Począwszy od roku podatkowego, w którym tak określona roczna kwota
      amortyzacji miałaby być niższa od rocznej kwoty amortyzacji obliczonej przy
      zastosowaniu metody określonej w art. 16i ust. 1, podatnicy dokonują dalszych
      odpisów amortyzacyjnych zgodnie z art. 16i.
    Stosownie do treści art. 16i ust. 1 ustawy o CIT:
      Odpisów amortyzacyjnych od środków trwałych, z zastrzeżeniem art. 16j-16ł,
      dokonuje się przy zastosowaniu stawek amortyzacyjnych określonych w Wykazie
      stawek amortyzacyjnych i zasad, o których mowa w art. 16h ust. 1 pkt 1.
    Z powyższych przepisów wynika, że amortyzacja podatkowa stanowi formę rozłożonego w
    czasie obniżenia kosztów podatkowych wartością używanych w prowadzonej działalności
    gospodarczej przedmiotów, które zużywają się w okresie dłuższym niż 1 rok (środków
    trwałych). Okres amortyzacji jest zwykle zbliżony do standardowego okresu użytkowania
    danego rodzaju środków trwałych, co znajduje odzwierciedlenie w wysokości stawek
    amortyzacyjnych wskazanych w Wykazie rocznych stawek amortyzacyjnych, stanowiących

    załącznik nr 1 do ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych. Aby dany składnik
    majątku mógł zostać zaliczony do środków trwałych, musi stanowić własność lub
    współwłasność podatnika.
    Wykaz rocznych stawek amortyzacyjnych stanowi Załącznik nr 1 do ustawy o podatku
    dochodowym od osób prawnych. Stawki amortyzacyjne przyporządkowane są do środków
    trwałych oznaczonych symbolami. Ich rozwinięcie znajduje się w Klasyfikacji Środków
    Trwałych, którą określa Rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 3 października 2016 r. w
    sprawie klasyfikacji środków trwałych (t.j. Dz.U. z 2016 r. poz. 1864), będące
    rozporządzeniem wykonawczym do ustawy z dnia 29 czerwca 1995 r. o statystyce
    publicznej (t.j. Dz.U. z 2024 r. poz. 1799 ze zm.).
    Biorąc pod uwagę opis sprawy oraz obowiązujące w tym zakresie przepisy prawa
    podatkowego należy wskazać, że podstawowym kryterium stanowiącym o klasyfikacji
    danego urządzenia (nabytego lub wytworzonego przez podatnika) jako odrębnego środka
    trwałego jest kwestia jego kompletności i zdatności do używania.
    Przepisy prawa podatkowego nie wyjaśniają co należy rozumieć pod pojęciem „kompletny
    i zdatny do użytkowania”. Zgodnie z regułą wykładni językowej, w myśl której w sytuacji,
    gdy ustawodawca nie nadał danemu terminowi szczególnego znaczenia, stosując definicję
    ustawową, należy przyjąć takie jego znaczenie, jakie funkcjonuje w języku powszechnym.
    W języku powszechnym - jak wynika z definicji zawartej w Słowniku języka polskiego
    Wydawnictwa Naukowego PWN (www.sjp.pwn.pl) - pojęcie „używać” jest synonimem
    pojęcia „użyć” i oznacza, m.in. „zastosować coś jako środek, narzędzie” oraz „zrobić z
    czegoś użytek”. Z powyższego należy wywieść, że oddanie środka trwałego „do używania”
    jest ściśle związane z włączeniem go do wykorzystywania w prowadzonej działalności
    gospodarczej, po uprzednim stwierdzeniu, że jest on kompletny i zdatny do użytku.
    Składnik majątku spełnia kryterium kompletności, jeżeli jest wyposażony we wszystkie
    elementy konstrukcyjne umożliwiające jego funkcjonowanie, zgodnie z przeznaczeniem.
    Poprzez sformułowanie „zdatny do użytku” należy rozumieć możliwość faktycznego oraz
    prawnego użytkowania - po uzyskaniu stosownych pozwoleń i koncesji. Oznacza to, że w
    dniu przyjęcia do używania środki trwałe powinny być obiektywnie gotowe do
    wykorzystywania ich przez podatnika na potrzeby związane z prowadzoną przez niego
    działalnością gospodarczą.
    Takie rozumienie kryteriów „kompletności” i „zdatności do użytku” prezentowane jest
    szeroko w doktrynie prawa podatkowego:
    - „kompletne i zdatne do użytku są takie składniki majątku trwałego, które zawierają
      wszystkie elementy konstrukcyjne niezbędne do prawidłowego funkcjonowania
      zgodnie z ich przeznaczeniem, bez narażenia życia lub zdrowia osób z nich
      korzystających, które ponadto posiadają stosowne atesty i homologacje oraz
      dopuszczone są do używania przez właściwe organy administracji państwowej” (J.
      Marciniuk, Podatek dochodowy od osób prawnych, Komentarz, C.H. Beck, Warszawa
      2009, s. 518-519);
    - „składnik majątku spełnia przesłanki kompletności i zdatności do użytku, jeżeli jest on
      wyposażony we wszystkie elementy konstrukcyjne umożliwiające jego funkcjonowanie
      zgodnie z przeznaczeniem, ponadto są sprawne technicznie i zalegalizowane prawnie
      w formie stosownych uprawnień, homologacji i pozwoleń na użytkowanie” (E. Mazur,
      Komentarz do art. 16(a) ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, 2009,
      LEX);

    - „zdatność do użytku w wielu sytuacjach faktycznych oznaczać będzie konieczność
      spełnienia szeregu wymogów formalnoprawnych nakładanych na przedsiębiorcę
      przez odrębne przepisy” (M. Wilk, Komentarz do art. 16(a) ustawy o podatku
      dochodowym od osób prawnych, 2014, LEX);
    - „kompletność oraz zdatność do użytku w dniu przyjęcia do używania oznacza też, że
      środek trwały zawiera wymagane elementy konstrukcyjne pozwalające na jego
      funkcjonowanie zgodnie z przeznaczeniem, jest sprawny technicznie, a jeśli istnieją
      wymogi formalne, to także one są spełnione” (M. Ślifirczyk, F. Świtała, R. Krasnodębski,
      G. Dźwigała, P. Karwat, Z. Huszcz, Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych.
      Komentarz, Lexis Nexis, Warszawa 2009).
    W świetle powyższego należy podkreślić, że składnik majątku spełnia kryterium
    kompletności, jeżeli jest wyposażony we wszystkie elementy umożliwiające jego
    funkcjonowanie, zgodnie z przeznaczeniem. Natomiast, sformułowanie „zdatny do użytku”
    należy rozumieć jako „możliwość faktycznego oraz prawnego użytkowania”.
    Przepisy ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych nie zawierają definicji
    „zbiorczy środek trwały”, ani nie dopuszczają możliwości dokonywania od „zbiorczego
    środka trwałego” odpisów amortyzacyjnych.
    Kwestią do rozstrzygnięcia w przedmiotowej sprawie jest możliwość dokonywania
    odpisów amortyzacyjnych od jednorodnych środków trwałych o cenie jednostkowej
    nieprzekraczającej 10.000 zł, ujętych w ewidencji w sposób zbiorczy pod jednym numerem
    ewidencyjnym (inwentarzowym).
    Zgodnie z definicją przedstawioną w rozporządzeniu Rady Ministrów, Klasyfikacja
    Środków Trwałych (dalej: „KŚT”) jest usystematyzowanym wykazem środków trwałych
    (obiektów) służących do celów ewidencyjnych, ustalania stawek odpisów amortyzacyjnych
    oraz badań statystycznych. W KŚT za podstawową jednostkę ewidencji przyjmuje się
    pojedynczy element majątku trwałego, spełniający określone funkcje w procesie
    wytwarzania wyrobów i świadczenia usług. Może nim być budynek, maszyna, pojazd
    mechaniczny itp. Jedynie w nielicznych przypadkach dopuszcza się w ewidencji przyjęcie
    za pojedynczy obiekt obiektu zbiorczego, którym może być zespół przewodów
    rurociągowych lub zespół latarni jednego typu użytkowanych na terenie zakładu, ulicy,
    osiedla, zespoły komputerowe itp.
    Zgodnie z treścią załącznika do rozporządzenia KŚT, obiektem może być cały zespół służący
    do przetwarzania informacji, złożony z jednostki centralnej i podłączonych do niej
    jednostek zewnętrznych, względnie poszczególna maszyna i urządzenie wydzielone w
    osobne jednostki. Z treści przywołanego załącznika do rozporządzenia KŚT wynika, iż
    odrębnym obiektem (środkiem trwałym) może być nie tylko cały zespół komputerowy ale
    również pojedyncze urządzenie wydzielone jako odrębna jednostka.
    Jak wynika z cytowanych powyżej przepisów, dla celów podatkowych za środki trwałe
    podlegające amortyzacji uznaje się nabyte lub wytworzone we własnym zakresie:
    - budowle, budynki oraz lokale będące odrębną własnością,
    - maszyny, urządzenia i środki transportu,
    - inne przedmioty,
    gdy wymienione składniki majątku spełniają równocześnie następujące warunki:
    - stanowią własność lub współwłasność podatnika,
    - są kompletne i zdatne do użytku w dniu przyjęcia do używania,
    - przewidywany przez podatnika okres ich używania jest dłuższy niż rok,
    - wykorzystywane są przez podatnika na potrzeby związane z prowadzoną przez niego
      działalnością gospodarczą albo oddane do używania na podstawie umowy najmu,
      dzierżawy lub umowy leasingu.
    - posiadają jednostkową wartość początkową powyżej 10.000 zł.

    Jak wynika z opisu sprawy, Spółka planuje zakupić około 100 urządzeń fiskalnych online,
    które następnie będą wynajmowane z narzutem kilkuprocentowej marży przez Spółkę
    Zależną (Najemca) w celu wykorzystania ich w punktach sprzedaży detalicznej z tytułu
    prowadzonej detalicznej działalności handlowej. Zestaw kas fiskalnych zostanie zakupiony
    jednorazowo w celu realizacji konkretnego zadania gospodarczego, będzie objęty wspólną
    dokumentacją zakupu, gwarancją oraz serwisem, a jego użytkowanie będzie
    skoordynowane i powiązane z jednym procesem operacyjnym. Łączna wartość zestawu
    urządzeń fiskalnych będzie przekraczać 10.000 zł, z zastrzeżeniem iż wartość jednostkowa
    każdego urządzenia fiskalnego będzie poniżej tej wartości. Każde urządzenie fiskalne
    będzie wykorzystywane niezależnie w różnych lokalizacjach przez Spółkę Zależną, kasy te
    nie będą połączone ze sobą funkcjonalnie ani technicznie, każde urządzenie będzie działać
    jako samodzielne urządzenie, z zastrzeżeniem iż wartość jednostkowa każdego
    urządzenia fiskalnego nie przekroczy wartości 10.000 netto. Na okoliczność planowanej
    transakcji zostanie zawarta pisemna Umowa Najmu na okres przekraczający jeden rok, ze
    wskazaniem czynszu z tytułu najmu w wysokości odpowiadającej wartości amortyzacji
    powiększonej o kilkuprocentową marżę oraz ze wskazaniem ustawowych obowiązków
    leżących po stronie Najemcy z tytułu użytkowania urządzeń fiskalnych. Wynajmowane
    urządzenia fiskalne w ilości 100 kas fiskalnych Wnioskodawca jako właściciel tych
    urządzeń planuje ująć jako jeden zbiorczy środek trwały w ewidencji środków trwałych
    przypisując im wspólny numer inwentarzowy oraz dokonując odpisów amortyzacyjnych
    od ich łącznej wartości zgodnie z klasyfikacją KŚT (grupa 669 - Pozostałe urządzenia
    nieprzemysłowe).
    Wskazać należy, że zakup jednorazowy około 100 urządzeń fiskalnych online w celu
    realizacji konkretnego zadania gospodarczego, który będzie objęty wspólną dokumentacją
    zakupu, gwarancją oraz serwisem, a jego użytkowanie będzie skoordynowane i powiązane
    z jednym procesem operacyjnym w świetle przepisów ustawy nie kreuje jednego środka
    trwałego oraz nie zmienia jego ustawowej definicji.
    Każdy egzemplarz kasy fiskalnej spełnia bowiem definicję środka trwałego, a zatem
    nieuprawnione jest stworzenie jednego zbiorczego środka trwałego i przypisanie mu
    jednego nr ewidencyjnego. Takie specyficzne ujęcie środków trwałych powodowałoby np.
    trudności w chwili likwidacji elementu składowego (np. pojedynczego indywidualnego
    egzemplarza).
    Zatem na gruncie podatkowym, ujęcie środka trwałego w ewidencji środków trwałych oraz
    wartości niematerialnych i prawnych warunkuje dokonywanie odpisów amortyzacyjnych
    od wartości początkowej środka trwałego, a nie od wartości jednorodnego zbioru środków
    trwałych.
    Zbiorczy, zespolony funkcjonalnie środek trwały tworzy się w przypadku gdy kilka
    elementów jest ze sobą powiązanych w celu spełnienia przez nie określonych funkcji.
    Aby kilka składników majątku mogło tworzyć jeden nowy środek trwały, wszystkie
    elementy składowe muszą być połączone ze sobą fizycznie, funkcjonalnie oraz to
    połączenie musi być odzwierciedlone w ogólnych założeniach przyjętego sposobu
    funkcjonowania tego środka trwałego, aby umożliwić wzajemną komunikację i wymianę
    danych między tymi elementami środka trwałego. Wszystkie części składowe muszą
    pracować na rzecz jednego procesu. (Np. zestaw komputerowy, zestaw monitoringu itp.)
    Składniki majątku tworzące jeden środek trwały mogą funkcjonować wówczas tylko w
    nowym środku trwałym. Odłączenie poszczególnych składników skutkuje pozbawieniem
    ich przydatności do wykorzystania w działalności gospodarczej podmiotu, co nie wyklucza
    odłączenia w celu zastąpienia nowocześniejszym składnikiem posiadającym te same albo
    szersze funkcjonalności.
    Nowy środek trwały tylko wtedy będzie kompletny i zdatny do użytku, gdy będzie
    funkcjonował w oparciu o poszczególne tworzące go elementy. Odłączenie któregokolwiek
    z elementów ogranicza lub pozbawia środek trwały określonej, wykorzystywanej

    dotychczas funkcjonalności albo może uniemożliwić dalsze wykorzystanie tego środka w
    działalności gospodarczej - w zależności od rodzaju i konkretnych cech użytkowych
    „odłączonego” elementu (dotychczasowego środka trwałego).
    W Państwa przypadku każda kasa fiskalna stanowiąca przedmiot umowy najmu stanowi
    odrębny składnik majątku od pozostałych kas i może być wykorzystywana indywidualnie i
    do jego funkcjonowania i wykorzystywania zgodnie z jego przeznaczeniem nie jest
    niezbędne jego współdziałanie czy też połączenie z innymi kasami fiskalnymi, tym bardziej,
    gdy jak Państwo wskazaliście w opisie sprawy, każde urządzenie fiskalne będzie
    wykorzystywane niezależnie w różnych lokalizacjach przez Spółkę Zależną.
    Jednostkowe egzemplarze kas fiskalnych stanowią zatem odrębne środki trwałe
    spełniające ww. warunki kompletności i zdatności do użytku. Każdy egzemplarz kasy
    fiskalnej spełnia bowiem definicję środka trwałego. Należy tym samym wskazać, iż w
    przypadku nabycia składników majątku - poszczególnych egzemplarzy kas fiskalnych -
    spełniających definicję środków trwałych, których jednostkowa cena nabycia jest niższa
    lub równa 10.000 zł, Spółka ma możliwość wyboru jednego ze sposobów rozpoznania
    kosztów uznania przychodów, tj.:
    - może nie dokonywać odpisów amortyzacyjnych i wydatki poniesione na ich nabycie
      uznać za koszty uzyskania przychodów w miesiącu oddania ich do używania, lub
    - może dokonywać odpisów amortyzacyjnych zgodnie z art. 16h-16m albo jednorazowo
      w miesiącu oddania do używania środka trwałego albo w miesiącu następnym i
      wówczas nie wliczać wydatków poniesionych na ich nabycie do kosztów uzyskania
      przychodu.
    Reasumując, wskazane przez Państwa kasy fiskalne nie tworzą obiektu zbiorczego zgodnie
    z definicją środka trwałego przedstawioną w Rozporządzeniu Rady Ministrów, Klasyfikacją
    Środków Trwałych.
    Tym samym nabyte przez Państwa składniki majątku (100 kas fiskalnych), powinny zostać
    potraktowane jako odrębne, podlegające amortyzacji środki trwałe.
    W konsekwencji, od jednorodnych środków trwałych ujętych przez Spółkę zbiorczo w
    ewidencji nie jest możliwe dokonywanie odpisów amortyzacyjnych od łącznej wartości kas
    fiskalnych i traktowanie wszystkich kas jako zestaw, tj. jeden środek trwały.
    Nie można zatem zgodzić się z Państwa stanowiskiem stwierdzającym, że zakup 100
    urządzeń fiskalnych przeznaczonych pod wynajem przez inny podmiot Spółka ma prawo
    zakwalifikować jako zestaw kas fiskalnych i na tej podstawie wprowadzić je jako jeden
    zbiorczy środek trwały do ewidencji środków trwałych przypisując im wspólny numer
    inwentarzowy oraz amortyzując je łącznie zgodnie z klasyfikacją KŚT (grupa 669 -
    Pozostałe urządzenia nieprzemysłowe).
    Tym samym, Państwa stanowisko jest nieprawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, które Państwo przedstawili i stanu prawnego,
    który obowiązuje w dniu wydania interpretacji.
    Odnosząc się do powołanych interpretacji indywidualnych należy wskazać, że dotyczą one
    indywidualnych spraw podatników w określonym stanie faktycznym/zdarzeniu przyszłym i
    wyłącznie w tych danych sprawach rozstrzygnięcia w nich zawarte są wiążące.
    Niemniej jednak zauważyć należy, że żadna z powołanych przez Państwa interpretacji nie
    dotyczyła okoliczności tożsamych ze sprawą Wnioskodawcy.

    Z okoliczności sprawy 0114-KDIP2-1.4010.131.2021.1.PD wynika, że Wnioskodawca
    prowadzi działalność telekomunikacyjną. Ma zamiar połączyć niektóre zakupione przez
    siebie, posiadane i wykorzystywane w wyżej opisanej działalności, składniki majątku
    Spółki, stanowiące odrębne środki trwałe, w nowe środki trwałe. W tym celu wycofa z
    ewidencji środków trwałych łączone środki trwałe oraz wprowadzi nowe środki trwałe.
    Nowe środki trwałe będą sklasyfikowane do grupy 2, rodzaj 211 Klasyfikacji Środków
    Trwałych, wprowadzonej rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 3 października 2016 r. w
    sprawie Klasyfikacji Środków Trwałych (KŚT) - Dz.U. z 2016 r. poz. 1864. Rodzaj 211
    obejmuje m.in. rozdzielcze linie elektroenergetyczne i telekomunikacyjne (nadziemne lub
    podziemne) i instalacje pomocnicze (stacje i podstacje transformatorowe, słupy
    telegraficzne) oraz lokalne sieci telewizji kablowej i związane z nimi anteny zbiorcze. W
    skład nowych środków trwałych wejdą urządzenia telekomunikacyjne zarządzane przez
    system paszportyzacji (jest to swojego rodzaju mapa graficzna i interaktywna sieci
    telekomunikacyjnej zarządzanej przez Spółkę) oraz mające w tym systemie wirtualne
    odzwierciedlenie, czyli np.: kable łącznikowe położone w budynkach obcych /KŚT 1/, kable
    światłowodowe oraz miedziane łącznikowe, kable elektryczne, linie światłowodowe
    napowietrzne oraz położone w kanalizacji /KŚT 2/, rutery, zasilacze, przełączniki /KŚT 4/,
    stacje transformatorowe, rozdzielnice i siłownie telekomunikacyjne, urządzenia optyczne -
    cyrkulatory, przełącznice, urządzenia transmisyjne takie jak półki SDH, urządzenia xWDM,
    karty, multipleksery PDH, mediakonwertery, przełącznice światłowodowe, centrale, a
    ponadto transformatory, zegary synchronizujące, siłownie wraz z osprzętem, baterie i
    akumulatory oraz inne urządzenia radiowe /KŚT 6/, szafy telekomunikacyjne /KŚT 8/.
    Wszystkie ww. elementy są połączone ze sobą fizycznie, funkcjonalnie oraz to połączenie
    jest odzwierciedlone w architekturze sieci. Wszystkie części składowe pracują na rzecz
    świadczenia usługi przesyłu danych telekomunikacyjnych. Wskazane we wniosku składniki
    majątku mogą funkcjonować tylko w nowych środkach trwałych. Odłączenie tych
    składników skutkuje pozbawieniem ich przydatności do wykorzystania w działalności
    gospodarczej Spółki. Spółka też wskazuje, że nowe środki trwałe tylko wtedy będą
    kompletne i zdatne do użytku, gdy będą funkcjonowały w oparciu o poszczególne
    składniki majątku, które uprzednio funkcjonowały jako odrębne środki trwałe, gdyż tylko
    wtedy będą realizowały wszystkie dotychczasowe funkcje. Odłączenie któregokolwiek ze
    środków trwałych ogranicza lub pozbawia sieć Spółki określonej, wykorzystywanej
    dotychczas funkcjonalności albo może uniemożliwić dalsze wykorzystanie sieci w
    działalności gospodarczej - w zależności od rodzaju i konkretnych cech użytkowych
    „odłączonego” elementu (dotychczasowego środka trwałego).
    Natomiast wniosek w sprawie Znak: 0111-KDIB2-1.4010.390.2024.2.AS dotyczył mebli
    ekspozycyjnych. Dotychczas Spółka wliczała całość wydatków w koszt uzyskania przychodu
    jako koszt podatkowy w dacie ich poniesienia, gdyż wartość każdej rzeczy (mebel
    wystawowy) z osobna nie przekracza 10.000 zł. Obecnie Spółka chce zmienić politykę
    podatkową/rachunkową w ww. kwestii, gdyż Spółka osiąga znacznie gorsze wyniki
    finansowe niż w latach poprzednich. W związku z powyższym, niezbędnym stała się
    zmiana prowadzenia ksiąg rachunkowych przez zmniejszenie kosztów podatkowych, np. w
    ramach amortyzacji - przez zaniechanie wliczania bezpośrednio w koszt podatkowy
    wydatków związanych z zakupem mebla wystawienniczego w miesiącu dokonania ww.
    zakupu - zaś wliczenie ww. wydatków w koszty podatkowe w ramach amortyzacji
    rozłożonej w czasie. Poszczególne meble (każdy mebel) będzie stanowił osobny środek
    trwały, posiadał osobny numer inwentarzowy. Do czasu złożenia zamówienia przez
    kontrahenta - dystrybutora płytek, pozostają one niewykorzystywane przez
    Wnioskodawcę w magazynie wyrobów handlowych. Podkreślenia wymaga natomiast, że
    każdy z elementów przedmiotu umowy przekazania w celu wsparcia sprzedaży - stanowi
    odrębny przedmiot od pozostałych, może być wykorzystywany indywidualnie i do jego
    funkcjonowania i wykorzystywania zgodnie z jego przeznaczeniem nie jest niezbędne jego
    współdziałanie czy też połączenie z innymi przedmiotem. Poszczególne meble
    ekspozycyjne, których wartość każdego z osobna nie przekracza kwoty 10.000 zł będą
    stanowiły osobne środki trwałe oraz będą posiadały osobne numery inwentarzowe.

    Przywołana zatem przez Wnioskodawcę treść wynikająca z ww. interpretacji została
    wybrana z kontekstu poszczególnych spraw, a dokonana w tych sprawach ocena sta
    nowisk nie potwierdza stanowiska prezentowanego przez Wnioskodawcę we wniosku z 24
    lipca 2025 r.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
  - Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z
    dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.).
    Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie
    zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego i zastosują się Państwo do interpretacji.
  - Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
    Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeżeli stan faktyczny lub
    zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej stanowi element
    czynności będących przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z
        dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
  - Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
    Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
    decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki
    interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego
    Sądu Administracyjnego (...). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje
    ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
    (t.j. Dz.U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA).
    Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji
    indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):
    - w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
    - w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS
      /SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.