Interpretacja indywidualna
Sygnatura: IBPB2/415-272/08/BJ
Organ: Dyrektor Izby Skarbowej w Katowicach
Data wydania: 2008-05-21
Teza: 1. W jaki sposób, począwszy od dnia 1 stycznia 2007r. opodatkować zawodnika z Litwy, który przedstawił wnioskodawcy certyfikat rezydencji i przebywa w jednym roku podatkowym mniej niż 183 dni w Polsce, a w drugim roku podatkowym więcej niż 183 dni w Polsce? Zawodnik posiada czasowe pozwolenie na zamieszkanie w Polsce, przebywa na terenie Polski wraz z najbliższą rodziną. 2. W jaki sposób, począwszy od dnia 1 stycznia 2007r. opodatkować zawodnika z Brazylii, który przedstawił wnioskodawcy certyfikat rezydencji i przebywa w jednym roku podatkowym mniej niż 183 dni w Polsce, a w drugim roku podatkowym więcej niż 183 dni w Polsce? Zawodnik posiada czasowe pozwolenie na zamieszkanie w Polsce, przebywa na terenie Polski wraz z najbliższą rodziną.
Słowa kluczowe: działalność-działalność wykonywana osobiście; nierezydent; obowiązek-obowiązek podatkowy-ograniczony obowiązek podatkowy; rezydencja-certyfikat rezydencji; umowa-umowa o unikaniu podwójnego opodatkowania
Przepisy: [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-Rozdział 1-art. 3-ust. 2a

INDYWIDUALNA INTERPRETACJA

Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2005r. Nr 8, poz. 60 ze zm.) oraz § 5 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz. U. z 2007r. Nr 112, poz. 770) Dyrektor Izby Skarbowej w Katowicach działając w imieniu Ministra Finansów stwierdza, że stanowisko K. S. S.A., przedstawione we wniosku z dnia 01 lutego 2008r. (data wpływu do tut. Biura – 06 lutego 2008r.), uzupełnionym w dniu 15 kwietnia 2008r., o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w sprawie sposobu opodatkowania przychodów uzyskiwanych przez zawodników z Litwy oraz z Brazylii - **jest prawidłowe.**

UZASADNIENIE

W dniu 06 lutego 2008r. do tut. Biura wpłynął ww. wniosek o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w sprawie sposobu opodatkowania przychodów uzyskiwanych przez zawodników z Litwy oraz z Brazylii. Z uwagi na braki formalne wniosku pismem z dnia 28 marca 2008r. wezwano wnioskodawcę do jego uzupełnienia. Wniosek uzupełniono w dniu 15 kwietnia 2008r.

W przedmiotowym wniosku został przedstawiony następujący stan faktyczny:

Wnioskodawca jest Klubem Sportowym w rozumieniu ustawy z dnia 29 lipca 2005r. o sporcie kwalifikowanym (Dz. U. nr 155, poz. 1298). Główną dziedziną sportu propagowaną przez Klub jest piłka nożna. Chcąc realizować cel jakim jest zajęcie czołowego miejsca w rozgrywkach m.in. ekstraklasy piłkarskiej, wnioskodawca zatrudnia na podstawie umowy zlecenia zawodników spoza naszego kraju. Zawodnicy cudzoziemcy pochodzą z krajów, z którymi Polska ma podpisane umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania (Litwa), jak też z krajów, z którymi takich umów Polska nie posiada (Brazylia). Część zawodników przebywa w naszym kraju wraz z najbliższą rodziną (żona, dzieci). Zawodnicy otrzymują od Wojewody decyzję zezwalającą na czasowe zamieszkanie na terytorium Polski. Okres przebywania zawodników na terenie naszego kraju w roku podatkowym wynosi więcej niż 183 dni lub mniej. Każdy z zawodników niezależnie od kraju pochodzenia jest zobowiązany przedstawić wnioskodawcy certyfikat rezydencji ze swojego kraju. Zawodnicy cudzoziemcy, nie znają języka polskiego w stopniu pozwalającym na swobodne komunikowanie się czy to w formie ustnej czy pisemnej. W przypadku wygaśnięcia kontraktu z Klubem i nie podpisania kolejnego kontraktu z innym polskim Klubem, zawodnicy-cudzoziemcy, prawdopodobnie opuszczą terytorium Polski. Wnioskodawca do 31 grudnia 2006r. opodatkowywał zawodników obcokrajowców według art. 29 ust. 1 pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Z dniem 1 stycznia 2007r. w związku ze zmianą art. 3 i dodaniem ust. 1a pkt 2, wnioskodawca uznał, że obywatela Litwy przebywającego w Polsce dłużej niż 183 dni będzie nadal opodatkowywać zgodnie z art. 29 ust. 1 pkt 1. Według wnioskodawcy cudzoziemiec na mocy podpisanej z Litwą umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania i przedstawionego certyfikatu rezydencji podlega w Polsce ograniczonemu obowiązkowi podatkowemu. Wnioskodawca traktuje również jako nierezydenta obywatela Brazylii, który przebywa w Polsce do 183 dni. Wobec tego dochody tej osoby opodatkowuje w formie zryczałtowanej na mocy art. 29 ust. 1 pkt 1. W przypadku kontraktu podpisanego z zawodnikiem Brazylijskim na okres dłuższy niż 183 dni w roku podatkowym, zawodnik ten jest opodatkowany według art. 41 ust. 1.

W związku z powyższym zadano następujące pytania:

1.  W jaki sposób, począwszy od dnia 1 stycznia 2007r. opodatkować zawodnika z Litwy, który przedstawił wnioskodawcy certyfikat rezydencji i przebywa w jednym roku podatkowym mniej niż 183 dni w Polsce, a w drugim roku podatkowym więcej niż 183 dni w Polsce? Zawodnik posiada czasowe pozwolenie na zamieszkanie w Polsce, przebywa na terenie Polski wraz z najbliższą rodziną.
2.  W jaki sposób, począwszy od dnia 1 stycznia 2007r. opodatkować zawodnika z Brazylii, który przedstawił wnioskodawcy certyfikat rezydencji i przebywa w jednym roku podatkowym mniej niż 183 dni w Polsce, a w drugim roku podatkowym więcej niż 183 dni w Polsce? Zawodnik posiada czasowe pozwolenie na zamieszkanie w Polsce, przebywa na terenie Polski wraz z najbliższą rodziną.

Zdaniem wnioskodawcy:1.  W przypadku zawodnika z Litwy nie ma znaczenia ilość dni pobytu. Ze względu na postanowienia umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania cudzoziemiec ma status rezydenta podatkowego Litwy, potwierdzony certyfikatem. Stąd w każdym przypadku będzie podlegał w Polsce opodatkowaniu według art. 29 ust. 1 pkt 1.
2.  Zawodnika z Brazylii przebywającego w Polsce w czasie roku podatkowego do 183 dni należy opodatkować według art. 29 ust. 1 pkt 1. Natomiast w przypadku przekroczenia 183 dni opodatkowanie winno nastąpić zgodnie z art. 41 ust. 1 od całości uzyskanego w roku podatkowym dochodu.

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego stanu faktycznego uznaje się za prawidłowe.

Zgodnie z art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t. j. Dz. U. z 2000r. Nr 14, poz. 176 ze zm.) osoby fizyczne, jeżeli mają miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, podlegają obowiązkowi podatkowemu od całości swoich dochodów (przychodów) bez względu na miejsce położenia źródeł przychodów (nieograniczony obowiązek podatkowy). Natomiast art. 3 ust. 2a cytowanej ustawy stanowi, że osoby fizyczne, jeżeli nie mają na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej miejsca zamieszkania, podlegają obowiązkowi podatkowemu tylko od dochodów (przychodów) osiąganych na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej (ograniczony obowiązek podatkowy).

W myśl art. 3 ust. 2b ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych za dochody (przychody) osiągane na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej uważa się w szczególności dochody (przychody) z:

1.  pracy wykonywanej na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej na podstawie stosunku służbowego, stosunku pracy, pracy nakładczej oraz spółdzielczego stosunku pracy, bez względu na miejsce wypłaty wynagrodzenia,
2.  działalności wykonywanej osobiście na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, bez względu na miejsce wypłaty wynagrodzenia,
3.  działalności gospodarczej prowadzonej na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej,
4.  położonej na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej nieruchomości, w tym ze sprzedaży takiej nieruchomości.

Stosownie do art. 4a ww. ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych przepisy art. 3 ust. 1, 1a, 2a i 2b stosuje się z uwzględnieniem umów w sprawie unikania podwójnego opodatkowania, których stroną jest Rzeczpospolita Polska. Z przedstawionego stanu faktycznego wynika, iż wnioskodawca zatrudnia na podstawie umowy zlecenia zawodników z Litwy oraz z Brazylii. Każdy z zawodników niezależnie od kraju pochodzenia jest zobowiązany przedstawić certyfikat rezydencji ze swojego kraju.

Zgodnie z art. 4 ust. 1 Umowy między Rządem Rzeczypospolitej Polskiej a Rządem Republiki Litewskiej w sprawie unikania podwójnego opodatkowania i zapobiegania uchylaniu się od opodatkowania w zakresie podatków od dochodu i majątku (Dz. U. z 1995r. Nr 51, poz. 277) w rozumieniu niniejszej umowy określenie "osoba mająca miejsce zamieszkania lub siedzibę w Umawiającym się Państwie" oznacza każdą osobę, która zgodnie z prawem tego Państwa podlega tam opodatkowaniu z uwagi na miejsce zamieszkania, miejsce stałego pobytu, siedzibę zarządu, miejsce rejestracji albo inne kryterium o podobnym charakterze. Określenie to obejmuje również rząd tego Państwa, jego jednostki terytorialne i władze lokalne oraz agencje lub jednostki należące całkowicie do tego Państwa, jego jednostek terytorialnych lub władz lokalnych, utworzone zgodnie z ustawodawstwem tego Państwa. Jednakże określenie to nie obejmuje osób, które podlegają opodatkowaniu w tym Państwie w zakresie dochodu osiąganego tylko w tym Państwie lub z tytułu majątku położonego w tym Państwie. Definicja „osoby mającej miejsce zamieszkania w Umawiającym się Państwie” odnosi się zatem bezpośrednio do określenia „miejsce zamieszkania” przyjętego w ustawodawstwach wewnętrznych państw i uwzględnia różne formy więzi osobistej z państwem, które we własnym ustawodawstwie ustala podstawę do nieograniczonego obowiązku podatkowego.

Od 1 stycznia 2007 r. ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych zawiera definicję miejsca zamieszkania osoby fizycznej do celów podatkowych określoną w art. 3 ust. 1a tej ustawy. Stosownie do postanowień tego artykułu za osobę mającą miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej uważa się osobę fizyczną, która:

1.  posiada na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej centrum interesów osobistych lub gospodarczych (ośrodek interesów życiowych) lub
2.  przebywa na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej dłużej niż 183 dni w roku podatkowym.

Mając powyższe na uwadze, w przypadku kiedy pobyt zawodnika z Litwy w Polsce przekroczy 183 dni w roku, będzie on uznany na podstawie krajowych przepisów polskich za polskiego rezydenta podatkowego, a jednocześnie będzie uznawany przez władze litewskie za rezydenta podatkowego Litwy. W tej sytuacji miejsce zamieszkania dla celów podatkowych tego zawodnika należy ustalić zgodnie z regułami kolizyjnymi zawartymi w art. 4 ust. 2 ww. umowy.

Zgodnie z tym artykułem, jeżeli stosownie do postanowień ustępu 1 osoba ma miejsce zamieszkania w obu Umawiających się Państwach, to jej status określa się według następujących zasad:

1.  osobę uważa się za mającą miejsce zamieszkania w tym Państwie, w którym ma ona stałe miejsce zamieszkania; jeżeli ma ona stałe miejsce zamieszkania w obu Umawiających się Państwach, to uważa się ją za mającą miejsce zamieszkania w tym Państwie, z którym ma ona silniejsze powiązania osobiste i gospodarcze (ośrodek interesów życiowych);
2.  jeżeli nie można ustalić, w którym Państwie osoba ma ośrodek interesów życiowych, albo jeżeli nie posiada ona stałego miejsca zamieszkania w żadnym z Państw, to uważa się ją za mającą miejsce zamieszkania w tym Umawiającym się Państwie, w którym zwykle przebywa;
3.  jeżeli przebywa ona zazwyczaj w obu Państwach lub nie przebywa zazwyczaj w żądnym z nich, to uważa się ją za mającą miejsce zamieszkania w tym Państwie, którego jest obywatelem;
4.  jeżeli miejsca zamieszkania nie można określić zgodnie z postanowieniami liter od a) do c) niniejszego ustępu, to właściwe władze Umawiających się Państw rozstrzygną sprawę w drodze wzajemnego porozumienia (art. 4 ust. 2 ww. umowy).

Zgodnie z Komentarzem do konwencji modelowej OECD termin „stałe miejsce zamieszkania” powinien być interpretowany jako dom/mieszkanie, które dana osoba posiada stale do swojej dyspozycji, a sama forma zamieszkania (mieszkanie, dom, pokój) oraz tytuł prawny do jej wykorzystywania (własność, najem) nie może stanowić kryterium rozstrzygającego dla uznania danego miejsca za stałe miejsce zamieszkania. Stosownie do art. 4 ust. 2 lit a) Umowy, jeżeli dana osoba ma stałe miejsce zamieszkania zarówno w Polsce, jak i na Litwie, to będzie uważana za osobę mającą miejsce zamieszkania na terytorium tego Umawiającego się Państwa, z którym ma ściślejsze powiązania osobiste i gospodarcze (ośrodek interesów życiowych). Mówiąc o ściślejszych związkach osobistych i gospodarczych danej osoby, należy wziąć pod uwagę jej rodzinne i towarzyskie powiązania, wykonywane zajęcia oraz wszelkiego rodzaju inną działalność, w tym polityczną i kulturalną. Wszystkie te okoliczności muszą być przy tym rozważane całościowo. Kluczową kwestią jest tu samo postępowanie danej osoby. Jeżeli w świetle ww. przepisu, po dokonaniu analizy stopnia powiązań osobistych i gospodarczych, zawodnik z Litwy nie będzie posiadał miejsca zamieszkania dla celów podatkowych na terytorium Polski, będzie podlegał w Polsce ograniczonemu obowiązkowi podatkowemu.

Zasady opodatkowania w Polsce przychodów uzyskanych przez nierezydentów reguluje art. 29 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Ust. 1 pkt 1 tego artykułu stanowi, że podatek dochodowy od uzyskanych na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przez osoby, o których mowa w art. 3 ust. 2a, przychodów z działalności określonej w art. 13 pkt 2 (w tym przychodów z uprawiania sportu) i 6-9 oraz z odsetek, z praw autorskich lub z praw pokrewnych, z praw do projektów wynalazczych, znaków towarowych i wzorów zdobniczych, w tym również ze sprzedaży tych praw, z należności za udostępnienie tajemnicy receptury lub procesu produkcyjnego, za użytkowanie lub prawo do użytkowania urządzenia przemysłowego, handlowego lub naukowego, w tym także środka transportu, oraz za informacje związane ze zdobytym doświadczeniem w dziedzinie przemysłowej, handlowej lub naukowej (know-how) - pobiera się w formie ryczałtu w wysokości 20% przychodu.

Stosownie do art. 29 ust. 2 ww. ustawy, przepisy ust. 1 stosuje się z uwzględnieniem umów o unikaniu podwójnego opodatkowania, których stroną jest Rzeczpospolita Polska. Jednakże zastosowanie stawki podatku wynikającej z właściwej umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania lub niepobranie (niezapłacenie) podatku zgodnie z taką umową jest możliwe pod warunkiem udokumentowania dla celów podatkowych miejsca zamieszkania podatnika uzyskanym od niego certyfikatem rezydencji. Natomiast w przypadku gdy polski płatnik dokonując wypłaty należności z tytułu świadczeń o których mowa w art. 29 ust. 1 pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, podmiotowi zagranicznemu mającemu miejsce zamieszkania w kraju, z którym Polski nie łączy umowa w sprawie unikania podwójnego opodatkowania, ma on obowiązek potrącić od wypłaconych z tego tytułu dochodów zryczałtowany podatek w wysokości 20% tych przychodów.

Wobec powyższego, w przypadku zawodnika z Litwy, który przedstawił certyfikat rezydencji potwierdzający miejsce zamieszkania na Litwie, niezależnie od dni pobytu w Polsce wnioskodawca jako płatnik winien zgodnie z art. 29 ust. 1 pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych pobrać 20% zryczałtowany podatek dochodowy od wypłaconych należności. Zgodnie z art. 41 ust. 4 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych płatnicy, o których mowa w ust. 1 (osoby fizyczne prowadzące działalność gospodarczą, osoby prawne i ich jednostki organizacyjne oraz jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej), są obowiązani pobierać zryczałtowany podatek dochodowy od dokonywanych wypłat (świadczeń) lub stawianych do dyspozycji podatnika pieniędzy lub wartości pieniężnych z tytułów określonych w art. 29, art. 30 ust. 1 pkt 2, 4, 4a, 5 i 13 oraz art. 30a ust. 1, z zastrzeżeniem ust. 5.

Stosownie do art. 42 ust. 1 ww. ustawy płatnicy, o których mowa w art. 41, przekazują kwoty pobranych zaliczek na podatek oraz kwoty zryczałtowanego podatku w terminie do dnia 20 miesiąca następującego po miesiącu, w którym pobrano zaliczki (podatek) - na rachunek urzędu skarbowego, którym kieruje naczelnik urzędu skarbowego właściwy według miejsca zamieszkania płatnika, a jeżeli płatnik nie jest osobą fizyczną, według siedziby bądź miejsca prowadzenia działalności, gdy płatnik nie posiada siedziby. W przypadku zawodników z Brazylii z uwagi na to, że Rzeczypospolitej Polskiej nie łączy z tym krajem żadna umowa o unikaniu podwójnego opodatkowania, należy opierać się tylko na przepisach ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. W świetle ww. przepisów dochody zawodnika, który przebywa w Polsce do 183 dni i ma miejsce zamieszkania w Brazylii podlega opodatkowaniu na podstawie art. 29 ust. 1 pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Natomiast, gdy pobyt zawodnika z Brazylii przekroczy 183 dni w roku podatkowym, to wnioskodawca obowiązany jest do pobrania podatku zgodnie z art. 41 ust. 1 i 4 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Przepis art. 41 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych stanowi, iż osoby fizyczne prowadzące działalność gospodarczą, osoby prawne i ich jednostki organizacyjne oraz jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej, które dokonują świadczeń z tytułu działalności, o której mowa w art. 13 pkt 2 i 4-9 oraz art. 18, osobom określonym w art. 3 ust. 1, są obowiązane jako płatnicy pobierać, z zastrzeżeniem ust. 4, zaliczki na podatek dochodowy, stosując do dokonywanego świadczenia, pomniejszonego o miesięczne koszty uzyskania przychodów w wysokości określonej w art. 22 ust. 9 oraz o potrącone przez płatnika w danym miesiącu składki, o których mowa w art. 26 ust. 1 pkt 2 lit. b), najniższą stawkę podatkową określoną w skali, o której mowa w art. 27 ust. 1. Podatek ten – zgodnie z art. 42 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych – wnioskodawca winien przekazać na rachunek urzędu skarbowego, którym kieruje naczelnik urzędu skarbowego właściwy wg siedziby wnioskodawcy - w terminie do 20 dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym go pobrano. Interpretacja dotyczy zaistniałego stanu faktycznego przedstawionego przez wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia w przedstawionym stanie faktycznym. Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, ul. Jasna 2/4, 00-013 Warszawa po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy). Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Katowicach Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Bielsku-Białej, ul. Traugutta 2a, 43-300 Bielsko-Biała.