Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0112-KDIL1-3.4012.274.2021.1.KK
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2021-08-17
Teza: Ustalenie podstawy opodatkowania dla sprzedaży lokalu wraz z dodatkową opłatą.
Słowa kluczowe: gmina; lokal-lokal mieszkalny; lokal-sprzedaż lokalu; opodatkowanie-podstawa opodatkowania; opłata
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział VI-art. 29 (uchylony); [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział VI-art. 29a; [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział VI-art. 30b; [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział VI-art. 30c

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA

Na podstawie art. 13 § 2a, art. 14b § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2020 r. poz. 1325 ze zm.) Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej stwierdza, że stanowisko Wnioskodawcy przedstawione we wniosku z 16 czerwca 2021 r. (data wpływu 16 czerwca 2021 r.) o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie ustalenia podstawy opodatkowania transakcji sprzedaży lokalu – **jest prawidłowe.**

UZASADNIENIE

W dniu 16 czerwca 2021 r. wpłynął do tutejszego organu ww. wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie ustalenia podstawy opodatkowania transakcji sprzedaży lokalu.

We wniosku przedstawiono następujące zdarzenie przyszłe.

Gmina (dalej: Gmina, lub Wnioskodawca) jest czynnym i zarejestrowanym podatnikiem podatku od towarów i usług (dalej: podatek lub VAT).

Gmina jest jednostką samorządu terytorialnego działającą w oparciu o ustawę z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (dalej: ustawa o samorządzie gminnym).

Do zakresu działania Gminy zgodnie z art. 6 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym należą wszystkie sprawy publiczne o znaczeniu lokalnym, niezastrzeżone ustawami na rzecz innych podmiotów. Gmina w szczególności realizuje zadania własne, określone w art. 7 ust. 1 pkt 1 i pkt 8 cyt. ustawy, których celem jest zaspokajanie zbiorowych potrzeb wspólnoty, w szczególności w zakresie ładu przestrzennego, gospodarki nieruchomościami, ochrony środowiska i przyrody oraz gospodarki wodnej oraz edukacji publicznej.

W związku z powyższym, Gmina podjęła uchwałę w sprawie wieloletniego programu gospodarowania mieszkaniowym zasobem Gminy, zgodnie z którą dokonywać będzie dostawy lokali mieszkalnych na rzecz dotychczasowych najemców. Jedno z postanowień przedmiotowej uchwały stanowi, że najemca przy nabyciu lokalu winien zwrócić Gminie 100% środków finansowych wydatkowanych z budżetu Gminy na jego remont oraz na remont części wspólnych budynku, za okres 36 miesięcy poprzedzających dzień sprzedaży lokalu (dalej: Opłata).

Na kwotę Opłaty będą się składać koszty, które Gmina poniosła w związku z remontami/zachowaniem części wspólnych budynków, przykładowo: cięcie pielęgnacyjne drzew, wymiana podestów przed wejściami do klatek schodowych, wymiana odcinków pionu kanalizacyjnego, wymiana opraw oświetleniowych w częściach wspólnych budynku, zakup i montaż skrzynek pocztowych, zakup materiałów do budowy kanalizacji deszczowej. Opłata ustalana jest dla każdego nabywcy lokalu odrębnie.

Konieczność uiszczenia Opłaty wynika z postanowień Uchwały Rady Miejskiej, tj. Gmina nie dokona zbycia lokalu bez wcześniejszego ustalenia Opłaty w stosunku do nabywcy i obciążenia go nią. Natomiast sama sprzedaż lokalu, nie będzie uzależniona od fizycznego uiszczenia Opłaty, tj. do sprzedaży lokalu doszłoby nawet wtedy, gdyby Opłata nie została fizycznie uiszczona – Gmina niewątpliwie będzie dochodzić wtedy swej należności, natomiast fakt ten nie będzie stał na przeszkodzie w zawarciu umowy sprzedaży lokalu.

W związku ze sprzedażą lokali, Gmina będzie wystawiać stosowne faktury VAT, na których wskaże stawkę VAT odpowiednią dla przedmiotowych transakcji – w zdecydowanej większości będzie to stawka ZW.

W związku z powyższym, Gmina powzięła wątpliwości, co do tego jak traktować Opłatę na gruncie ustawy o VAT – tj. co do prawidłowego rozliczenia VAT, a także prawidłowego udokumentowania Opłaty.

W związku z powyższym opisem zadano następujące pytanie.

Czy Opłata, o której mowa w opisie sprawy, stanowić będzie element podstawy opodatkowania dla transakcji sprzedaży lokalu przez Gminę na rzecz dotychczasowych najemców, czy też dla celów VAT należy ją rozpatrywać odrębnie jako tzw. refakturowanie (ze stawkami właściwymi dla konkretnych kosztów z okresu 36 miesięcy)?

Zdaniem Wnioskodawcy, opłata, o której mowa w opisie sprawy, stanowić będzie element podstawy opodatkowania dla transakcji sprzedaży lokalu przez Gminę na rzecz dotychczasowych najemców.

UZASADNIENIE

Zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (dalej: ustawa o VAT), podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności.

Działalność gospodarcza – jak stanowi art. 15 ust. 2 ustawy o VAT – obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody.

Działalność gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych.

Z kolei, zgodnie z ust. 6 przedmiotowej regulacji, nie uznaje się za podatnika organów władzy publicznej oraz urzędów obsługujących te organy w zakresie realizowanych zadań nałożonych odrębnymi przepisami prawa, dla realizacji których zostały one powołane, z wyłączeniem czynności wykonywanych na podstawie zawartych umów cywilnoprawnych.

Jednocześnie zgodnie z art. 2 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym, gmina wykonuje zadania publiczne w imieniu własnym i na własną odpowiedzialność. W myśl art. 6 ust. 1 ww. ustawy, do zakresu działania gminy należą wszystkie sprawy publiczne o znaczeniu lokalnym, niezastrzeżone ustawami na rzecz innych podmiotów. Zgodnie z art. 7 ust. 1 pkt 1 cyt. ustawy, zadania własne gminy obejmują sprawy w zakresie gospodarki nieruchomościami.

Z powołanych wyżej przepisów wynika, że jednostki samorządu terytorialnego są podatnikami podatku od towarów i usług jedynie w zakresie wszelkich czynności, które mają charakter cywilnoprawny, tzn. są przez nie realizowane na podstawie umów cywilnoprawnych.

Będą to zatem wszystkie realizowane przez te jednostki czynności sprzedaży, zamiany (nieruchomości i ruchomości), wynajmu, dzierżawy, itp. umów prawa cywilnego (nazwanych i nienazwanych).

Zgodnie z art. 5 ust. 1 ustawy o VAT, opodatkowaniu podatkiem VAT podlegają m.in. odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju. Natomiast art. 7 ust. 1 tej ustawy stanowi, że przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel. Stosownie zaś do art. 8 ust. 1 ustawy o VAT, przez świadczenie usług, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się każde świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów.

W świetle powyższego, mając na uwadze, że Gmina dokona sprzedaży nieruchomości na rzecz nabywców, na podstawie zawartej z nimi umowy cywilnoprawnej, w opinii Wnioskodawcy, w zakresie tej czynności Gmina będzie działać w charakterze podatnika VAT.

Zgodnie z art. 29a ust. 1 ustawy o VAT, podstawą opodatkowania, z zastrzeżeniem ust. 2, 3 i 5, art. 30a-30c, art. 32, art. 119 oraz art. 120 ust. 4 i 5, jest wszystko, co stanowi zapłatę, którą dokonujący dostawy towarów lub usługodawca otrzymał lub ma otrzymać z tytułu sprzedaży od nabywcy, usługobiorcy lub osoby trzeciej, włącznie z otrzymanymi dotacjami, subwencjami i innymi dopłatami o podobnym charakterze mającymi bezpośredni wpływ na cenę towarów dostarczanych lub usług świadczonych przez podatnika. Zdaniem Wnioskodawcy zapis ten należy rozumieć względnie szeroko. Podstawy opodatkowania nie stanowi tylko zapłata, którą dokonujący dostawy towarów/świadczenia usług otrzymał, ale również zapłata, którą dokonujący dostawy towarów/świadczenia usług ma otrzymać (wyrok WSA w Lublinie z dnia 20 stycznia 2009 r. sygn. akt I SA/Lu 480/08).

Z ww. przepisów wynika, że podstawę opodatkowania w podatku od towarów i usług stanowi wynagrodzenie, które dostawca lub usługodawca otrzymał lub ma otrzymać z tytułu dostawy towarów albo świadczenia usług. Wynagrodzenie to oznacza wartość rzeczywiście otrzymaną (lub która ma być otrzymana) w konkretnym przypadku.

Gmina poniosła koszty w związku z remontami/zachowaniem części wspólnych budynków, tj. np. cięcie pielęgnacyjne drzew, wymiana podestów przed wejściami do klatek schodowych, wymiana odcinków pionu kanalizacyjnego, wymiana opraw oświetleniowych w częściach wspólnych budynku, zakup i montaż skrzynek pocztowych, zakup materiałów do budowy kanalizacji deszczowej.

Ponadto, kwota Opłaty kalkulowana jest dla każdego nabywcy odrębnie. Zdaniem Gminy, Opłata, którą będą ponosić dotychczasowi najemcy w związku z zakupem lokalu mieszkalnego, jest bezpośrednio związana ze sprzedażą przedmiotowych nieruchomości, i stanowić będzie ona element podstawy opodatkowania.

Zdaniem Wnioskodawcy, Opłata, którą Gmina pobierać będzie od dotychczasowego najemcy lokalu, w związku z dostawą tego lokalu, stanowić będzie element podstawy opodatkowania, o którym mowa w art. 29 ust. 1 ustawy o VAT – w związku z czym, zdaniem Gminy, w celu udokumentowania przedmiotowej Opłaty, powinna zostać wystawiona faktura VAT ze wskazaniem stawki VAT właściwej dla dostawy lokalu.

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego zdarzenia przyszłego jest prawidłowe.

Zgodnie z przepisem art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2021 r. poz. 685 ze zm.), zwanej dalej ustawą, opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlegają odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju.

W oparciu o art. 7 ust. 1 ustawy, przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1 rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (\`(...)\`).

Przez towary – na mocy art. 2 pkt 6 ustawy – rozumie się rzeczy oraz ich części, a także wszelkie postacie energii.

Zgodnie z przedstawionymi przepisami, grunty, jak i budynki spełniają definicję towaru wynikającą z art. 2 pkt 6 ustawy, a ich sprzedaż jest traktowana jako dostawa towarów, o której mowa w art. 7 ust. 1 ustawy, która to czynność podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, na podstawie art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy.

Nie każda jednak czynność, stanowiąca dostawę towarów w rozumieniu art. 7 ust. 1 ustawy, podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług. Aby dana czynność podlegała opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, musi być wykonana przez podatnika.

Według art. 15 ust. 1 ustawy, podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności.

Na podstawie art. 15 ust. 2 ustawy, działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych.

Należy wskazać, że konieczność implementacji przepisów prawa wspólnotowego do prawa krajowego wymusiła na ustawodawcy odrębne określenie statusu organów władzy publicznej.

Stosownie do art. 15 ust. 6 ustawy, nie uznaje się za podatnika organów władzy publicznej oraz urzędów obsługujących te organy w zakresie realizowanych zadań nałożonych odrębnymi przepisami prawa, dla realizacji których zostały one powołane, z wyłączeniem czynności wykonywanych na podstawie zawartych umów cywilnoprawnych.

Oznacza to, że organ będzie uznany za podatnika podatku od towarów i usług w dwóch przypadkach, tj. gdy wykonuje czynności inne niż te, które mieszczą się w ramach jego zadań oraz, gdy wykonuje czynności mieszczące się w ramach jego zadań, ale czyni to na podstawie umów cywilnoprawnych.

Jak wynika z powyższego, wyłączenie organów władzy publicznej z kategorii podatnika ma charakter wyłącznie podmiotowo-przedmiotowy.

Kryterium podziału stanowi charakter wykonywanych czynności: czynności o charakterze publicznoprawnym wyłączają te podmioty z kategorii podatników, natomiast czynności o charakterze cywilnoprawnym skutkują uznaniem tych podmiotów za podatników podatku od towarów i usług, a realizowane przez nie odpłatne dostawy towarów i świadczenie usług podlegają opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.

Z powołanych wyżej przepisów wynika, że jednostki samorządu terytorialnego są podatnikami podatku od towarów i usług jedynie w zakresie wszelkich czynności, które mają charakter cywilnoprawny, tzn. są przez nie realizowane na podstawie umów cywilnoprawnych. Będą to zatem wszystkie realizowane przez te jednostki (urzędy) czynności w sferze ich aktywności cywilnoprawnej, np. czynności sprzedaży, zamiany (nieruchomości i ruchomości), wynajmu, dzierżawy itp., umów prawa cywilnego (nazwanych i nienazwanych) – tylko w tym zakresie ich czynności mają charakter działalności gospodarczej w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy.

Zatem Gmina, wykonując we własnym imieniu i na własny rachunek czynności spełniające definicję działalności gospodarczej, określonej w art. 15 ust. 2 ustawy, działa w charakterze podatnika podatku VAT.

Z przedstawionego opisu sprawy wynika, że Gmina podjęła uchwałę w sprawie wieloletniego programu gospodarowania mieszkaniowym zasobem Gminy, zgodnie z którą dokonywać będzie dostawy lokali mieszkalnych na rzecz dotychczasowych najemców. Jedno z postanowień przedmiotowej uchwały stanowi, że najemca przy nabyciu lokalu winien zwrócić Gminie 100% środków finansowych wydatkowanych z budżetu Gminy na jego remont oraz na remont części wspólnych budynku, za okres 36 miesięcy poprzedzających dzień sprzedaży lokalu (dalej: Opłata).

Na kwotę Opłaty będą się składać koszty, które Gmina poniosła w związku z remontami/zachowaniem części wspólnych budynków, przykładowo: cięcie pielęgnacyjne drzew, wymiana podestów przed wejściami do klatek schodowych, wymiana odcinków pionu kanalizacyjnego, wymiana opraw oświetleniowych w częściach wspólnych budynku, zakup i montaż skrzynek pocztowych, zakup materiałów do budowy kanalizacji deszczowej. Opłata ustalana jest dla każdego nabywcy lokalu odrębnie.

Konieczność uiszczenia Opłaty wynika z postanowień Uchwały Rady Miejskiej, tj. Gmina nie dokona zbycia lokalu bez wcześniejszego ustalenia Opłaty w stosunku do nabywcy i obciążenia go nią. Natomiast sama sprzedaż lokalu, nie będzie uzależniona od fizycznego uiszczenia Opłaty, tj. do sprzedaży lokalu doszłoby nawet wtedy, gdyby Opłata nie została fizycznie uiszczona – Gmina niewątpliwie będzie dochodzić wtedy swej należności, natomiast fakt ten nie będzie stał na przeszkodzie w zawarciu umowy sprzedaży lokalu.

W związku ze sprzedażą lokali, Gmina będzie wystawiać stosowne faktury VAT, na których wskaże stawkę VAT odpowiednią dla przedmiotowych transakcji – w zdecydowanej większości będzie to stawka ZW.

Wątpliwości Gminy dotyczą ustalenia czy Opłata, o której mowa w opisie sprawy, będzie stanowić element podstawy opodatkowania dla transakcji sprzedaży lokalu na rzecz dotychczasowych najemców, czy też dla celów VAT należy ją rozpatrywać odrębnie jako tzw. refakturowanie.

Stosownie do art. 29a ust. 1 ustawy, podstawą opodatkowania, z zastrzeżeniem ust. 2-5, art. 30a-30c, art. 32, art. 119 oraz art. 120 ust. 4 i 5, jest wszystko, co stanowi zapłatę, którą dokonujący dostawy towarów lub usługodawca otrzymał lub ma otrzymać z tytułu sprzedaży od nabywcy, usługobiorcy lub osoby trzeciej, włącznie z otrzymanymi dotacjami, subwencjami i innymi dopłatami o podobnym charakterze mającymi bezpośredni wpływ na cenę towarów dostarczanych lub usług świadczonych przez podatnika.

W myśl art. 29a ust. 6 ustawy, podstawa opodatkowania obejmuje:

1.  podatki, cła, opłaty i inne należności o podobnym charakterze, z wyjątkiem kwoty podatku;
2.  koszty dodatkowe, takie jak prowizje, koszty opakowania, transportu i ubezpieczenia, pobierane przez dokonującego dostawy lub usługodawcę od nabywcy lub usługobiorcy.

Z kolei, jak stanowi art. 29a ust. 7 ustawy, podstawa opodatkowania nie obejmuje kwot:

1.  stanowiących obniżkę cen w formie rabatu z tytułu wcześniejszej zapłaty;
2.  udzielonych nabywcy lub usługobiorcy opustów i obniżek cen, uwzględnionych w momencie sprzedaży;
3.  otrzymanych od nabywcy lub usługobiorcy jako zwrot udokumentowanych wydatków poniesionych w imieniu i na rzecz nabywcy lub usługobiorcy i ujmowanych przejściowo przez podatnika w prowadzonej przez niego ewidencji na potrzeby podatku.

Brzmienie art. 29a ust. 1 ustawy, stanowi odpowiednik art. 73 Dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (dalej: Dyrektywa VAT). Zgodnie z art. 73 Dyrektywy VAT, podstawa opodatkowania obejmuje wszystko, co stanowi zapłatę otrzymaną lub którą dostawca lub usługodawca otrzyma w zamian za dostawę towarów lub świadczenie usług, od nabywcy, usługobiorcy lub osoby trzeciej, włącznie z subwencjami związanymi bezpośrednio z ceną takiej dostawy lub świadczenia.

Przepis ten wskazuje, jakie elementy należy uwzględnić przy ustalaniu wynagrodzenia, stanowiącego jednocześnie podstawę opodatkowania. W przepisie wymieniono kilka przykładowych rodzajów kosztów mieszczących się w pojęciu podstawy opodatkowania – chodzi o koszty bezpośrednio związane z zasadniczą dostawą towarów lub usług, które zwiększają łączną kwotę należną z tytułu świadczenia. Zgodnie z tą regulacją każdy koszt bezpośrednio związany z dostawą towarów lub świadczeniem usług, którym dostawca obciążył nabywcę lub klienta, powinien być włączony do podstawy opodatkowania. Zasada włączenia tych świadczeń do podstawy opodatkowania oznacza, że wartości tego typu kosztów, których ciężar przerzucany jest na nabywcę, nie wykazuje się jako odrębnego świadczenia, lecz traktuje, jako element świadczenia zasadniczego, z zastosowaniem stawki podatku właściwej dla świadczenia zasadniczego.

Zasadniczo każda czynność dla celów opodatkowania VAT powinna być traktowana jako odrębna i niezależna, jednak w sytuacji, gdy kilka czynności obejmuje z ekonomicznego punktu widzenia jedną czynność (usługę lub dostawę), to nie powinna być sztucznie dzielona dla celów podatkowych. Zatem, z ekonomicznego punktu widzenia czynności nie powinny być dzielone dla celów podatkowych wówczas, gdy tworzyć będą jedną czynność kompleksową obejmującą kilka świadczeń pomocniczych.

Jeżeli jednak w skład danej czynności – usług lub dostawy – wchodzić będą czynności, które nie służą wyłącznie wykonaniu czynności głównej, zasadniczej, lecz mogą mieć również charakter samoistny, to wówczas nie ma podstaw dla traktowania ich jako elementu czynności kompleksowej.

Z powołanych wyżej przepisów wynika, że podstawę opodatkowania w podatku od towarów i usług stanowi wynagrodzenie, które dostawca lub usługodawca otrzymał lub ma otrzymać z tytułu dostawy towarów albo świadczenia usług. Wynagrodzenie to oznacza wartość rzeczywiście otrzymaną (lub która ma być otrzymana) w konkretnym przypadku.

Wysokości kwoty należnej od nabywcy, czyli ceny sprzedaży, powyższy przepis, ani inne przepisy prawa podatkowego nie regulują. Przepisy ustawy o podatku od towarów i usług, które regulują konsekwencje publicznoprawne dokonania sprzedaży towaru lub wyświadczenia usługi – nie mogą mieć wpływu na wysokość ceny ustalonej przez strony umowy cywilnej.

W prawodawstwie polskim obowiązuje zasada swobody umów, w ramach której strony mogą dowolnie kształtować treść umowy w granicach wyznaczonych przez prawo. Zasada ta ma również zastosowanie na gruncie prawa podatkowego. W związku z tym, przy ustalaniu wysokości należności, ustawodawca nie ingeruje w sferę podejmowania decyzji, co do sposobu określenia należności za sprzedawany towar lub wyświadczoną usługę.

Przenosząc powyższe rozważania na grunt analizowanej sprawy, wskazać należy, że w przypadku gdy Gmina obciąża nabywcę lokalu mieszkalnego dodatkowymi kosztami, tj. Opłatą stanowiącą 100% środków finansowych wydatkowanych z budżetu Gminy na jego remont oraz remont części wspólnych budynku, za okres 36 miesięcy poprzedzających dzień sprzedaży lokalu, które nabywca lokalu jest zobowiązany zwrócić Gminie a w konsekwencji koszty te zwiększają kwotę należną z tytułu transakcji dostawy lokalu mieszkalnego, to należy je traktować jako element świadczenia zasadniczego (tj. dostawy lokalu mieszkalnego).

Zatem, biorąc pod uwagę powyższe należy stwierdzić, że skoro cena sprzedaży lokalu mieszkalnego obejmuje łącznie cenę lokalu mieszkalnego wraz z Opłatą (stanowiącą 100% środków finansowych wydatkowanych z budżetu Gminy na jego remont oraz remont części wspólnych budynku, za okres 36 miesięcy poprzedzających dzień sprzedaży lokalu) i tą wartość Wnioskodawca otrzyma od nabywcy lokalu mieszkalnego (stanowi ona zapłatę od nabywcy, którą Gmina otrzyma) – to stanowi ona jednocześnie podstawę opodatkowania, o której mowa w art. 29a ust. 1 ustawy. Podstawą opodatkowania, dla ww. dostawy zgodnie z art. 29a ust. 1 ustawy, jest bowiem wszystko, co stanowi zapłatę, którą Gmina otrzyma od nabywcy z tytułu ww. dostawy.

Reasumując, podstawą opodatkowania transakcji dostawy lokalu mieszkalnego jest wszystko, co stanowi zapłatę otrzymaną przez Gminę od nabywcy z tytułu sprzedaży lokalu mieszkalnego, zatem Opłata stanowiąca 100% środków finansowych, wydatkowych z budżetu Gminy na remont lokalu oraz remont części wspólnych budynku za okres 36 miesięcy poprzedzających dzień sprzedaży lokalu, ustalona dla danego nabywcy lokalu i wliczona w cenę zbywanego lokalu mieszkalnego będzie stanowić element podstawy opodatkowania dla dostawy lokalu zgodnie z art. 29a ust. 1 ustawy.

Tym samym stanowisko Wnioskodawcy jest prawidłowe.

Zgodnie z art. 14b § 3 ustawy Ordynacja podatkowa, składający wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej obowiązany jest do wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego. Organ jest ściśle związany przedstawionym we wniosku opisem zdarzenia przyszłego. Zainteresowany ponosi ryzyko związane z ewentualnym błędnym lub nieprecyzyjnym przedstawieniem we wniosku opisu stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego). Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, o ile rzeczywisty stan faktyczny sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie ze opisem zdarzenia przyszłego podanym przez Wnioskodawcę w złożonym wniosku. W związku z powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we wniosku opisu sprawy, wydana interpretacja traci swą aktualność.

Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dniu wydania interpretacji.

Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej stanowi element czynności będących przedmiotem decyzji wydanej:

1.  z zastosowaniem art. 119a;
2.  w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
3.  z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.

Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych (art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej).

Powyższe unormowania należy odczytywać łącznie z przepisami art. 33 ustawy z 23 października 2018 r. o zmianie ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, ustawy – Ordynacja podatkowa oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 2193, ze zm.), wprowadzającymi regulacje intertemporalne.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego za pośrednictwem organu, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. z 2019 r., poz. 2325, ze zm.). Skargę wnosi się w dwóch egzemplarzach (art. 47 § 1 ww. ustawy) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Teodora Sixta 17, 43-300 Bielsko-Biała lub drogą elektroniczną na adres Elektronicznej Skrzynki Podawczej Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/SkrytkaESP (art. 54 § 1a ww. ustawy), w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie albo aktu, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 4a (art. 53 § 1 ww. ustawy). W przypadku wnoszenia skargi w okresie obowiązywania stanu zagrożenia epidemicznego i stanu epidemii jako najwłaściwszy proponuje się kontakt z wykorzystaniem systemu teleinformatycznego ePUAP. W przypadku pism i załączników wnoszonych w formie dokumentu elektronicznego odpisów nie dołącza się (art. 47 § 3 ww. ustawy).

Jednocześnie, zgodnie z art. 57a ww. ustawy, skarga na pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego wydaną w indywidualnej sprawie, opinię zabezpieczającą i odmowę wydania opinii zabezpieczającej może być oparta wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd administracyjny jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną.