Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0114-KDIP1-3.4012.696.2025.2.KP
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-10-16
Teza: Nieuznanie Pana za podatnika podatku VAT w związku ze
sprzedażą działek i w konsekwencji brak opodatkowania
podatkiem VAT ww. dostawy.
Słowa kluczowe: czynności-czynności niepodlegające opodatkowaniu
grunty-grunt niezabudowany
grunty-sprzedaż gruntów
Zagadnienia: Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II. Zakres
opodatkowania-Rozdział 1. Przepisy ogólne -Czynności
niepodlegające opodatkowaniu
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III. Podatnicy,
płatnicy i przedstawiciele podatkowi-Rozdział 1.
Podatnicy i płatnicy-Działalność gospodarcza
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III. Podatnicy,
płatnicy i przedstawiciele podatkowi-Rozdział 1.
Podatnicy i płatnicy-Podatnicy
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II-
Rozdział 1-art. 5-ust. 1-pkt 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III-
Rozdział 1-art. 15-ust. 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III-
Rozdział 1-art. 15-ust. 2

## Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

dłowe
    Szanowny Panie,
    stwierdzam, że Pana stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego
    zdarzenia przyszłego w podatku od towarów i usług jest prawidłowe.

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

1 września 2025 r. wpłynął Pana wniosek z 28 sierpnia 2025 r. o wydanie interpretacji
    indywidualnej, który dotyczy nieuznania Pana za podatnika podatku VAT w związku ze
    sprzedażą działek nr 1/1, 1/2, 1/3, 1/4, 1/5, 1/6, 1/7, 1/8, 1/9, 1/10 i w konsekwencji braku
    opodatkowania podatkiem VAT ww. dostawy.
    Uzupełnił go Pan pismem z 1 października 2025 r. (wpływ 8 października 2025 r.) – w
    odpowiedzi na wezwanie.
    Treść wniosku jest następująca:

## Opis zdarzenia przyszłego

Wnioskodawca jest właścicielem na podstawie aktu notarialnego wystawionego 14
    listopada 1989 r., dzięki któremu nastąpiło nieodpłatne przekazanie gospodarstwa
    rolnego dla Wnioskodawcy przez Jego mamę A. A. nr. księgi wieczystej (...). Działki te były w
    posiadaniu rodziny Wnioskodawcy od zawsze.
    Działka była użytkowana jako rolna do roku 2023, nigdy nie była i nie jest dzierżawiona,
    obecnie jest to nieużytek.
    Wnioskodawca wystąpił o wydanie decyzji o warunkach zabudowy dla działki nr 1
    położonej w (...), Gmina (...). Decyzja w tym zakresie została wydana 26 listopada 2024 r.
    (...) dla całej działki a nie poszczególnych działek podzielonych.
    Działka na wniosek Wnioskodawcy decyzją z 13 sierpnia 2025 r. została podzielona na 9
    działek o nr 1/1 – 1/9 o powierzchni od 0,0867 ha do 0,1100 ha, działka 1/4 o powierzchni
    0,2041 ha ponieważ stoi na niej słup energetyczny od ponad 50 lat wyłączający kawał
    terenu wokół słupa i linii, działka o nr 1/3 to wyznaczona nieutwardzona droga dojazdowa
    do tych działek. W tej chwili działka ta jest nieuprawiana, porośnięta zielskiem.
    Do działek nie są doprowadzone żadne media, tj.: woda, kanalizacja, energia elektryczna
    itp. i Wnioskodawca nie występuje o żadne przyłącza. Nie jest utwardzona droga i działki
    nie są ogrodzone, cedując to na poczet przyszłych właścicieli. Działki nie są zabudowane i
    nie będą zabudowane na moment sprzedaży oprócz działki, na której stoi słup
    energetyczny, wyłączający kawał terenu wokół słupa i linii.
    Wnioskodawca nie udzielił pełnomocnictw, nie ogłasza chęci sprzedaży w mediach, na
    żadnych portalach ani przez agencję nieruchomości tylko przez znajomych.
    Wnioskodawca jest emerytem, nigdy nie prowadził żadnej działalności gospodarczej nigdy
    nie zbywał żadnych nieruchomości.
    Uzyskane środki Wnioskodawca chce przeznaczyć na polepszenie warunków życia,
    leczenie i ewentualną darowiznę na naukę dla wnuczków.
    Sprzedaż gruntu, Wnioskodawca uważa, że nie podlega opodatkowaniu podatkiem od
    towarów i usług, dokonując sprzedaży działek z majątku prywatnego, będą mogły
    korzystać ze zwolnienia z opodatkowania podatkiem VAT.
    Zdaniem Wnioskodawcy sprzedaż tych działek nie powinna podlegać podatkowi od
    towarów i usług ale Wnioskodawca prosi o rozpatrzenie i decyzję w ww. sprawie.
    Doprecyzowanie i uzupełnienie zdarzenia przyszłego
    Nr działek będących przedmiotem sprzedaży: 1/1, 1/2, 1/3, 1/4, 1/5, 1/6, 1/7, 1/8, 1/9, 1/10.

    Jednocześnie Wnioskodawca informuje, że poszczególne ww. działki nie mają ustalonego
    planu zabudowy, oddzielnie na każdą działkę, działki te są w planie sprzedaży stopniowej
    przyszłej.
    Wnioskodawca nigdy nie prowadził żadnej działalności gospodarczej ani nie był
    zarejestrowanym czynnym podatnikiem podatku VAT, ta działka przed podziałem 3-4 lat
    była i jest ugorem. Wnioskodawca nigdy wcześniej nie dokonywał żadnej sprzedaż
    nieruchomości ani gruntów.
    Ponadto Wnioskodawca wskazał, że czynność sprzedaży działek dokonuje prywatnie do
    których należą, między innymi czynności, związane z wykonywaniem prawa własności, w
    tym sprzedaż nieruchomości. Zdaniem Wnioskodawcy takie czynności same z siebie nie
    stanowią prowadzenia działalności gospodarczej (wyrok TSUE z 20 czerwca 1996 r. w
    sprawie o sygn. C-155/94). Wnioskodawca nie podejmuje aktywnego działania w zakresie
    obrotu nieruchomościami przez firmy ani działalności marketingowej. Wszystko wykonuje
    sam prywatnie. Działki te są ugorem.
    Zdaniem Wnioskodawcy sprzedaż 10 działek w odstępie czasowym będzie zwolniona z
    podatku VAT.

## Pytanie

Czy można Wnioskodawcy przypisać status podatnika VAT w związku z zamiarem,
    sprzedaży 1 działki, a w późniejszym czasie działek 9 i w konsekwencji transakcje te
    podlegają (będą podlegać) opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług (art. 43 ust. 1
    pkt 1 i 9 ustawy o VAT)?
    Pana stanowisko w sprawie
    Zdaniem Wnioskodawcy nie można Mu przypisać statusu podatnika VAT w związku ze
    sprzedażą działek i jak i późniejszą sprzedażą pozostałych działek, a w konsekwencji
    transakcje te nie będą podlegały podatkowi od towarów i usług.
    Wnioskodawca uważa, że sprzedaż działek nie podlega opodatkowaniu podatkiem od
    towarów i usług i dokonując sprzedaży działek z majątku prywatnego, będą mogły
    korzystać ze zwolnienia z opodatkowania podatkiem VAT.
    Sprzedaż działek powinna być uznana za rozporządzanie majątkiem prywatnym, z czym
    związany byłby brak opodatkowania VAT.
    Z treści interpretacji Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z 4 marca 2019 r., 0111-
    KDIB3-2.4012.791.2018.2.MGO wynika, że: „Zatem jeśli osoba fizyczna dokonuje sprzedaży
    swojego majątku osobistego, a czynność ta wykonywana jest okazjonalnie i nie zmierza do
    nadania jej stałego charakteru, nie oznacza to prowadzenia działalności gospodarczej w
    rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy o podatku od towarów i usług.
    W przypadku gdy brak jest przesłanek świadczących o aktywności sprzedawcy w
    przedmiocie zbycia nieruchomości, która byłaby porównywalna do działań podmiotów
    zajmujących się profesjonalnie tego rodzaju obrotem - zbycie nieruchomości nie stanowi
    działalności handlowej podlegającej opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, lecz
    mieści się w ramach zarządu majątkiem prywatnym”.
    W wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z 18 października 2017 r. I SA
    /Łd 612/17, wskazano, że „Nie jest przy tym tak, że elementem decydującym o
    zorganizowanej aktywności wnioskodawcy w zakresie obrotu nieruchomościami jest fakt
    wystąpienia przez niego o wydanie decyzji o warunkach zabudowy i podział
    nieruchomości, w wyniku którego powstało kilkanaście działek wraz z wytyczoną drogą
    wewnętrzną. Skarżący nie wystąpił choćby z wnioskiem o lokalizację sieci wodociągowej i
    energetycznej oraz o wydanie warunków technicznych przyłączenia do sieci wody i innych
    mediów. Nie wykazał też chęci wykonywania działań marketingowych w celu sprzedaży
    działek (np. wystawienie tablicy na działce, zamieszczanie ogłoszeń w Internecie, reklama
    w innych środkach masowego komunikowania itp.). Decyzja o warunkach zabudowy to

    przecież ustalająca warunki zmiany sposobu zagospodarowania terenu poprzez budowę
    obiektu budowlanego lub wykonanie innych robót budowlanych wydawana w przypadku
    braku miejscowego planu zagospodarowania terenu. Wystąpienie o taką decyzję jest
    prostym wykonywaniem prawa własności i nie może być ujmowane jako aktywność
    profesjonalnego pomiotu prowadzącego działalność gospodarczą.”

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawił Pan we wniosku jest prawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług
    (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 775 ze zm.) zwanej dalej ustawą lub ustawą o VAT:
      Opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlegają odpłatna dostawa
      towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju.
    Stosownie do treści art. 2 pkt 6 ustawy:
      Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o towarach - rozumie się przez to rzeczy
      oraz ich części, a także wszelkie postacie energii.
    Zgodnie z art. 2 pkt 22 ustawy:
      Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa sprzedaży - rozumie się przez to odpłatną
      dostawę towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju, eksport
      towarów oraz wewnątrzwspólnotową dostawę towarów.
    W myśl art. 7 ust. 1 ustawy:
      Przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się
      przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (...).
    Należy więc przyjąć, że w oparciu o definicję zawartą w art. 2 pkt 6 ustawy, zbycie
    nieruchomości gruntowych (działek), traktowane jest jako czynność odpłatnej dostawy
    towarów, o której mowa w art. 7 ust. 1 ustawy.
    Wskazać należy, że nie każda czynność stanowiąca dostawę towarów, w rozumieniu art. 7
    ustawy, podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, ponieważ aby dana
    czynność podlegała opodatkowaniu tym podatkiem, musi być wykonana przez podmiot,
    który w związku z jej wykonaniem jest podatnikiem podatku od towarów i usług.
    Pojęcia „podatnik” i „działalność gospodarcza”, na potrzeby podatku od towarów i usług,
    zostały określone w art. 15 ust. 1 i 2 ustawy.
    Według zapisu art. 15 ust. 1 ustawy:
      Podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości
      prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o
      której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności.
    Zgodnie z art. 15 ust. 2 ustawy:
      Działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców
      lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz
      rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność
      gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu
      towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów
      zarobkowych.
    Określony w ustawie zakres opodatkowania podatkiem od towarów i usług wskazuje, że
    do tego, aby faktycznie zaistniało opodatkowanie danej czynności, konieczne jest, aby
    czynność podlegającą opodatkowaniu wykonał podmiot, który dla tej właśnie czynności
    będzie działał jako podatnik. Definicja działalności gospodarczej zawarta w ustawie, ma
    charakter uniwersalny, pozwalający na objęcie pojęciem „podatnik” tych wszystkich

    podmiotów, które prowadzą określoną działalność, występując w profesjonalnym obrocie
    gospodarczym. Ponadto, działalność gospodarczą stanowi wykorzystywanie towarów w
    sposób ciągły dla celów zarobkowych.
    Przez ciągłe wykorzystywanie składników majątku należy rozumieć takie wykorzystywanie
    majątku, które charakteryzuje się powtarzalnością lub długim okresem trwania. Zatem
    czerpanie dochodów ze składnika majątku wskazuje na prowadzenie działalności
    gospodarczej.
    Analizując powyższe przepisy należy stwierdzić, że dostawa towarów podlegać będzie
    opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług wyłącznie wówczas, gdy dokonywana
    będzie przez podmiot mający status podatnika, a dodatkowo działającego w takim
    charakterze w odniesieniu do danej transakcji. Istotnym dla określenia, że w odniesieniu
    do konkretnej dostawy mamy do czynienia z podatnikiem podatku VAT jest stwierdzenie,
    że prowadzi on działalność gospodarczą w rozumieniu przepisów ustawy.
    Z orzeczenia TSUE z 15 września 2011 r. w sprawach połączonych Jarosław Słaby
    przeciwko Ministrowi Finansów (C-180/10) oraz Emilian Kuć i Halina Jeziorska-Kuć
    przeciwko Dyrektorowi Izby Skarbowej w Warszawie (C-181/10) wynika, że czynności
    związane ze zwykłym wykonywaniem prawa własności nie mogą same z siebie być
    uznawane za prowadzenie działalności gospodarczej. Sama liczba i zakres transakcji
    sprzedaży nie mogą stanowić kryterium rozróżnienia między czynnościami dokonywanymi
    prywatnie, które znajdują się poza zakresem zastosowania Dyrektywy 2006/112/WE Rady,
    a czynnościami stanowiącymi działalność gospodarczą. Podobnie – zdaniem Trybunału –
    okoliczność, że przed sprzedażą zainteresowany dokonał podziału gruntu na działki w celu
    osiągnięcia wyższej ceny łącznej sama z siebie nie jest decydująca. Całość powyższych
    elementów może bowiem odnosić się do zarządzania majątkiem prywatnym
    zainteresowanego.
    Inaczej jest natomiast – jak wyjaśnił Trybunał – w wypadku, gdy zainteresowany
    podejmuje aktywne działania w zakresie obrotu nieruchomościami, angażując środki
    podobne do wykorzystywanych przez producentów, handlowców i usługodawców w
    rozumieniu art. 9 ust. 1 akapit drugi Dyrektywy 2006/112/WE Rady. Takie aktywne
    działania mogą polegać na przykład na uzbrojeniu terenu, albo na działaniach
    marketingowych.
    Przyjęcie, że dana osoba fizyczna sprzedając nieruchomości działa w charakterze
    podatnika prowadzącego działalność gospodarczą, w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy,
    wymaga ustalenia, że jej działalność w tym zakresie przybiera formę zawodową
    (profesjonalną), czego przejawem jest taka aktywność tej osoby w zakresie obrotu
    nieruchomościami, która może wskazywać, że jej czynności przybierają formę
    zorganizowaną, np. nabycie terenu przeznaczonego pod zabudowę, jego uzbrojenie,
    wydzielenie dróg wewnętrznych, działania marketingowe podjęte w celu sprzedaży
    działek, wykraczające poza zwykłe formy ogłoszenia, uzyskanie decyzji o warunkach
    zagospodarowania terenu (zabudowy), czy wystąpienie o opracowanie planu
    zagospodarowania przestrzennego dla sprzedawanego obszaru, prowadzenie działalności
    gospodarczej w zakresie usług developerskich lub innych tego rodzaju usług o zbliżonym
    charakterze. Przy czym, co istotne w niniejszej sprawie, na tego rodzaju aktywność
    „handlową” wskazywać musi ciąg powyżej przykładowo przytoczonych okoliczności, a nie
    stwierdzenie jedynie faktu zaistnienia pojedynczych z nich.
    Właściwym zatem jest wykluczenie osób fizycznych z grona podatników w przypadku, gdy
    dokonują sprzedaży, przekazania bądź darowizny towarów stanowiących część majątku
    osobistego, tj. majątku, który nie został nabyty w celu jego odsprzedaży bądź
    wykonywania innych czynności w ramach działalności gospodarczej.
    W kontekście powyższych rozważań nie jest podatnikiem podatku od towarów i usług ten,
    kto jako osoba fizyczna dokonuje jednorazowych lub okazjonalnych transakcji, za które
    nie jest przewidziana ściśle regularna zapłata oraz nie prowadzi zorganizowanej, czy

    zarejestrowanej działalności gospodarczej, a tylko np. wyzbywa się majątku osobistego.
    Dokonywanie określonych czynności incydentalnie, poza sferą prowadzonej działalności
    gospodarczej, również nie pozwala na uznanie danego podmiotu za podatnika w zakresie
    tych czynności.
    W tym miejscu podkreślić należy, że pojęcie „majątku prywatnego” nie występuje na
    gruncie analizowanych przepisów ustawy, jednakże wynika z wykładni art. 15 ust. 2
    ustawy, w której zasadnym jest odwołanie się do treści orzeczenia TSUE w sprawie C-291
    /92 (Finanzamt Uelzen V. Dieter Armbrecht), które dotyczyło kwestii opodatkowania
    sprzedaży przez osobę, będącą podatnikiem podatku od wartości dodanej, części majątku
    niewykorzystywanej do prowadzonej działalności gospodarczej, a służącej jej do celów
    prywatnych. „Majątek prywatny” to zatem taka część majątku danej osoby fizycznej, która
    nie jest przez nią przeznaczona ani wykorzystywana dla potrzeb prowadzonej działalności
    gospodarczej. Ze wskazanego orzeczenia wynika zatem, że podatnik musi w całym okresie
    posiadania danej nieruchomości wykazywać zamiar wykorzystywania części
    nieruchomości w ramach majątku osobistego. Przykładem takiego wykorzystania
    nieruchomości mogłoby być, np. wybudowanie domu dla zaspokojenia własnych potrzeb
    mieszkaniowych. Potwierdzone to zostało również w wyroku TSUE z 21 kwietnia 2005 r.,
    sygn. akt C-25/03 Finanzamt Bergisch Gladbach v. HE, który stwierdził, że majątek
    prywatny to mienie wykorzystywane dla zaspokojenia potrzeb własnych.
    W kontekście powyższych rozważań istotna jest więc ocena, czy z przedstawionego we
    wniosku opisu sprawy wynika, że podejmował Pan działania charakterystyczne dla
    profesjonalnego obrotu nieruchomościami. Ocena ta powinna przy tym uwzględniać nie
    tylko samodzielne znaczenie poszczególnych kryteriów kwalifikacji określonych działań
    jako cech charakteryzujących działalność handlową, ale też brać pod uwagę całokształt
    tychże działań, ich wzajemne uzupełnianie się i przydatność z punktu widzenia tego
    rodzaju działalności gospodarczej.
    Pana wątpliwości dotyczą kwestii, czy można uznać Pana za podatnika podatku VAT w
    związku z zamiarem sprzedaży 1 działki, a w późniejszym czasie 9 działek i w konsekwencji
    transakcje te podlegają (będą podlegać) opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.
    Jak wynika z dokonanej wyżej analizy przepisów, warunkiem opodatkowania danej
    czynności podatkiem od towarów i usług jest spełnienie dwóch przesłanek łącznie: po
    pierwsze dana czynność ujęta jest w katalogu czynności podlegających opodatkowaniu
    podatkiem od towarów i usług, po drugie - czynność została wykonana przez podmiot,
    który w związku z jej wykonaniem jest podatnikiem podatku od towarów i usług.
    Analiza sprawy w kontekście powołanych przepisów oraz wyroku TSUE z 15 września 2011
    r. w sprawach C-180/10 i C-181/10 prowadzi do wniosku, że sprzedaż działek nr 1/1, 1/2, 1
    /3, 1/4, 1/5, 1/6, 1/7, 1/8, 1/9, 1/10 nie będzie podlegała opodatkowaniu podatkiem od
    towarów i usług, gdyż brak jest przesłanek, aby w związku z tą transakcją uznać Pana za
    podatnika tego podatku. Z zawartego we wniosku opisu sprawy nie wynika bowiem taka
    Pana aktywność, która wykraczałaby poza ramy czynności związanych ze zwykłym
    wykonywaniem prawa własności. Nie wystąpił bowiem ciąg zdarzeń, które jednoznacznie
    przesądzają, że sprzedaż wskazanych we wniosku działek będzie wypełniać przesłanki
    działalności gospodarczej. W związku ze sprzedażą działek nie będzie Pan utwardzać drogi
    i działki nie są ogrodzone, cedując to na poczet przyszłych właścicieli. Do działek nie są
    doprowadzone żadne media, tj.: woda, kanalizacja, energia elektryczna itp. i nie występuje
    Pan o żadne przyłącza. Nie ogłasza Pan chęci sprzedaży w mediach, na żadnych portalach
    ani przez agencję nieruchomości tylko przez znajomych. Jest Pan emerytem, nigdy nie
    prowadził żadnej działalności gospodarczej, nigdy nie zbywał żadnych nieruchomości.
    Ponadto działki nigdy nie były i nie są dzierżawione, obecnie są to nieużytki. Zatem nie
    podjął Pan aktywnych działań w zakresie obrotu nieruchomościami, które świadczyłyby o
    angażowaniu środków w sposób podobny do wykorzystywanych przez handlowców. Nie
    podjął Pan również żadnych czynności zmierzających do podniesienia wartości gruntu.
    Tym samym w odniesieniu do sprzedaży działek nr 1/1, 1/2, 1/3, 1/4, 1/5, 1/6, 1/7, 1/8, 1/9,

    1/10 nie będzie zachowywał się Pan jak handlowiec. Podział działek nie stanowi czynności,
    w myśl tez wynikających z wyroku TSUE C-180/10 i 181/10 wystarczających do uznania, że
    w odniesieniu do sprzedaży wskazanych działek zachowa się Pan jak handlowiec.
    Wyżej wymienione działania nie mogą więc świadczyć o zamiarze wykonywania
    działalności gospodarczej w zakresie profesjonalnego obrotu nieruchomościami.
    Zatem pomimo, że grunt spełnia definicję towaru, o którym mowa w art. 2 pkt 6 ustawy,
    to nie można uznać, że w związku ze sprzedażą działek nr 1/1, 1/2, 1/3, 1/4, 1/5, 1/6, 1/7, 1
    /8, 1/9, 1/10, będzie Pan działał w charakterze podatnika, o których mowa w art. 15 ust. 1
    ustawy prowadzącego działalność gospodarczą zgodnie z art. 15 ust. 2 ustawy.
    W konsekwencji odpowiadając na Pana pytanie stwierdzić należy, że transakcja sprzedaży
    ww. działek nie będzie podlegała opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług,
    stosownie do art. 5 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 7 ust. 1 ustawy.
    Skoro sprzedaż przez Pana działek nr 1/1, 1/2, 1/3, 1/4, 1/5, 1/6, 1/7, 1/8, 1/9, 1/10 nie
    będzie czynnością podlegającą opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, w związku
    z powyższym, nie znajduje uzasadnienia rozstrzygnięcie kwestii korzystania ze zwolnienia
    dla ww. czynności na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 9 ustawy.
    Zatem Pan stanowisko uznaję za prawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, które Pan przedstawił i stanu prawnego, który
    obowiązuje w dniu wydania interpretacji.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
        Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb
        ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz.
        111 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pana sytuacja
        będzie zgodna (tożsama) z opisem zdarzenia przyszłego i zastosuje się Pan do
        interpretacji.
        Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
        1) z zastosowaniem art. 119a;
        2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5
        ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług
        3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
        Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pan prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu
    Administracyjnego w (...). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa
    z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.
    U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
        w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
        Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
        w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na
        adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS
        /SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.