Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0114-KDIP1-2.4012.497.2025.2.RST
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-10-08
Teza: Nieposiadanie stałego miejsca prowadzenia działalności
gospodarczej na terytorium Polski oraz brak obowiązku
wystawiania faktur od 1 lutego 2026 r. za pomocą systemu
KSeF.
Słowa kluczowe: działalność-działalność gospodarcza-stałe miejsce
prowadzenia działalności
systemy-Krajowy System Faktur (KSeF)
usługi-usługi magazynowania i przechowywania towarów
Zagadnienia: Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział V. Miejsce
świadczenia -Rozdział 3. Miejsce świadczenia przy
świadczeniu usług-Stałe miejsce prowadzenia
działalności
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział XI.
Dokumentacja -Rozdział 1. Faktury -Krajowy System
Faktur (KSeF)
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział V-
Rozdział 3-art. 28b-ust. 2
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział XI-
Rozdział 1-art. 106ga-ust. 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział XI-
Rozdział 1-art. 106ga-ust. 2-pkt 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział XI-
Rozdział 1-art. 106ga-ust. 4

## Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

Szanowni Państwo,
    stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego
    stanu faktycznego w podatku od towarów i usług jest prawidłowe.

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

4 sierpnia 2025 r. wpłynął Państwa wniosek z 1 sierpnia 2025 r. o wydanie interpretacji
    indywidualnej, który dotyczy nieposiadania stałego miejsca prowadzenia działalności
    gospodarczej na terytorium Polski oraz braku obowiązku wystawiania faktur od 1 lutego
    2026 r. za pomocą systemu KSeF. Uzupełnili go Państwo - w odpowiedzi na wezwanie -
    pismem z 13 sierpnia 2025 r. Treść wniosku jest następująca:
    Opis stanu faktycznego
    A. GmbH (dalej: Spółka lub Wnioskodawca) jest podmiotem z siedzibą na terytorium
    Niemiec, oferującym usługi fulfillmentu [w tym nowoczesne oprogramowanie (dalej także:
    system Y.)], skierowane do firm prowadzących działalność w branży logistycznej w celu
    obsługi zamówień w ramach procesu logistycznego (od złożenia do wysłania zamówienia)
    oraz dla firm z branży e-commerce w celu ułatwienia świadczenia usług z użyciem
    systemu Y., polegającym na użytkowaniu systemu do monitorowania całego procesu
    zamówień, w tym frachtu oraz pakowania, jak również analizy danych logistycznych
    (zwanych dalej „Klientami”).
    Wnioskodawca podlega w Niemczech obowiązkowi podatkowemu w zakresie podatku
    dochodowego od osób prawnych od całości swoich dochodów, bez względu na miejsce ich
    osiągania (nieograniczony obowiązek podatkowy). Spółka jest również zarejestrowana na
    terytorium Niemiec na potrzeby podatku od wartości dodanej, w tym do celów realizacji
    transakcji wewnątrzwspólnotowych.
    Głównym przedmiotem działalności Spółki jest obsługa zamówień i świadczenie usług
    logistycznych wraz z dostarczeniem specjalistycznego oprogramowania służącego do
    zarządzania gospodarką magazynową, przy współpracy z zewnętrznymi firmami
    partnerskimi [np. (...), (...)]. Usługi świadczone przez Spółkę polegają na integracji
    infrastruktury logistycznej tj. zamawianiu ładunków, odbieraniu i pakowaniu paczek,
    obsłudze zamówień i dostaw, zarządzaniu zwrotami, przy użyciu nowoczesnego
    oprogramowania, oferowanego przez Spółkę dla klientów. W celu zapewnienia sprawnej i
    profesjonalnej obsługi towarów, Spółka zdecydowała się skorzystać ze wsparcia
    logistycznego w Polsce.
    Spółka prowadzi działalność w wielu krajach europejskich - w większości z nich usługi
    fulfillment są wykonywane wyłącznie za pośrednictwem zewnętrznych partnerów
    logistycznych (np. we Włoszech, Hiszpanii, Polsce oraz Wielkiej Brytanii). W wybranych
    krajach Spółka nie tylko dostarcza specjalistyczne oprogramowanie logistyczne - system
    Y., lecz również pełni rolę dostawcy usług logistycznych, prowadząc własne centrum
    realizacji usług fulfillment (np. w Niemczech i Francji).
    Spółka jest zarejestrowana w Polsce jako podatnik VAT czynny od września 2023 r.
    Działalność Wnioskodawcy w Polsce polega na świadczeniu usług fulfillment, w tym na
    udostępnianiu specjalistycznego oprogramowania dla dostawców usług logistycznych w
    Polsce, których działalność koncentruje się na magazynowaniu, kompletowaniu
    zamówienia, pakowaniu oraz przygotowywaniu towarów do wysyłki. Spółka angażuje się
    również w zaopatrzenie dostawców usług logistycznych w Polsce w materiały
    opakowaniowe, zgodne z polityką Wnioskodawcy.
    Klienci (sprzedawcy detaliczni) Spółki pozostają właścicielami towarów w trakcie całego
    procesu obsługi logistycznej i wysyłają towary do punktu logistycznego w Polsce (którego

    Spółka nie jest właścicielem), gdzie podlegają one magazynowaniu, pakowaniu, wysyłce, za
    co odpowiedzialna jest firma partnerska B. S.A. (dalej: „B.”, „Podwykonawca”) oferująca
    wsparcie logistyczne w Polsce. Główną funkcją Spółki w Polsce jest dostarczanie
    specjalistycznego oprogramowania, które umożliwia skuteczne zarządzanie procesem
    logistycznym w Polsce przez Podwykonawcę - aż do momentu przekazania towarów do
    wysyłki.
    Za transport towarów odpowiedzialny jest jego właściciel - Klient Spółki. Spółka w żadnym
    momencie nie staje się właścicielem towarów. Transport towarów odbywa się zarówno na
    terytorium Polski, jak i na terytorium innych krajów na terytorium Unii Europejskiej (m.in.
    Niemczech). Wnioskodawca jest odpowiedzialny jedynie za wady lub nieprawidłowe
    działanie systemu Y. oraz zapewnienie materiałów (kartonów) przydatnych do procesu
    pakowania. Wnioskodawca nie ponosi odpowiedzialności za jakiekolwiek uszkodzenia
    towarów po ich przekazaniu przewoźnikowi lub dostawcy usług spedycyjnych.
    Spółka w całości (oprócz oprogramowania) korzysta z zasobów firm zajmujących się
    obsługą logistyczną w Polsce (B.) oraz dostarczeniem - w zakresie obsługi logistycznej w
    Polsce. Wszystkie decyzje związane z działalnością Spółki w Polsce (negocjacje i zawieranie
    umów handlowych, bieżące kontakty związane z realizacją transakcji) realizowane i
    podejmowane są na terytorium Niemiec, gdzie Spółka ma siedzibę.
    Spółka nie zatrudnia w Polsce pracowników ani współpracowników, oraz nie udziela
    żadnej osobie przebywającej lub zamieszkałej w Polsce jakiegokolwiek pełnomocnictwa,
    lub innego podobnego upoważnienia do reprezentowania Spółki na terytorium Polski.
    Spółka nie jest współwłaścicielem, właścicielem, najemcą lub użytkownikiem na podstawie
    innego tytułu prawnego znajdujących się w Polsce nieruchomości (biur, przestrzeni
    magazynowych etc.) lub aktywów (sprzętu lub instalacji do wyładunku lub załadunku,
    środków transportu etc.). Spółka nie posiada w Polsce odrębnego podmiotu lub oddziału,
    za pomocą którego świadczy działalność w Polsce.
    Jak wskazano powyżej, w celu zapewnienia sprawnej i profesjonalnej obsługi logistycznej
    towarów, Spółka współpracuje z polską firmą logistyczną B. S.A. w zakresie obsługi
    logistycznej, magazynowania oraz usług pakowania. Podwykonawca jest spółką z siedzibą
    w Polsce. Podwykonawca nie jest podmiotem powiązanym z Wnioskodawcą. Na
    podstawie umowy o współpracy (dalej: Umowa), zawartej 5 października 2023 r. na czas
    określony tj. do dnia 31 stycznia 2027 r., Podwykonawca świadczy na rzecz Spółki usługi
    logistyczne. Usługi logistyczne świadczone przez Podwykonawcę polegają w szczególności
    na:
        przyjmowaniu towarów od Klientów Spółki w magazynie oraz zapewnieniu
        odpowiedniej ewidencji tych towarów - przy użyciu systemu Y. B. używa w tym celu
        swoich materiałów (palet, specjalnych narzędzi),
        magazynowaniu towarów Klientów Spółki,
        pakowaniu towarów Klientów Spółki,
        przygotowaniu towarów do wysyłki do klientów końcowych Klientów Spółki z
        branży e-commerce,
        obsłudze zwrotów towarów oraz odpowiedniej ewidencji w tym zakresie.
    W ramach zawartej Umowy Wnioskodawca posiada standardowe prawa umowne,
    uprawniające go do weryfikacji, czy usługi świadczone przez Podwykonawcę są
    realizowane zgodnie z postanowieniami z Umowy. Spółka ma prawo do przeprowadzenia
    na swój koszt audytu obsługi procesu logistycznego przez Podwykonawcę. Zgodnie z
    Umową, audyt ten musi być zapowiedziany przez Spółkę z co najmniej tygodniowym

    wyprzedzeniem oraz nie może być przeprowadzany częściej niż raz na kwartał.
    Dodatkowo, Spółka posiada prawo do wglądu w towar w dowolnym momencie
    świadczenia usług przez Podwykonawcę.
    Usługi logistyczne, w tym usługi magazynowania, w ramach Umowy z Podwykonawcą,
    wykonywane są w centrum logistycznym zlokalizowanym w (...). Usługi magazynowania
    wykonywane są wyłącznie przez B., przy użyciu oprogramowania Y. Wyposażenie oraz
    infrastruktura techniczna magazynu są w większości własnością B. (np. regały, wózki
    widłowe, materiały biurowe) i to Podwykonawca decyduje o rozmieszczeniu towarów w
    magazynie. B. odpowiada na wyszkolenie pracowników wykonujących usługi oraz ich
    wyposażenie (materialne i niematerialne), poza szkoleniami związanymi z systemem Y. -
    za co odpowiada Spółka. Spółka nie posiada dedykowanej części magazynu, którą może
    nadzorować. W ramach świadczenia kompleksowej usługi logistycznej przez
    Podwykonawcę, Spółka płaci miesięcznie wynagrodzenie za te usługi, na które składają
    się: koszty stałe - w postaci pokrycia kosztów powierzchni magazynowej wykorzystywanej
    w celu wykonania usług logistycznych i koszty zmienne - zależne od liczby obsłużonych
    zamówień klientów firm z branży e-commerce.
    W ramach podpisanej Umowy, w celu weryfikacji jakości usług świadczonych przez B.,
    Wnioskodawca ma prawo do fizycznej wizyty w obiekcie (magazynie), lecz Wnioskodawcy
    nie przysługuje bezpośredni nadzór nad zasobami (materialnymi i niematerialnymi)
    Podwykonawcy. Wizyty pracowników Wnioskodawcy w obiekcie mogą być dokonywane
    jedynie w godzinach pracy magazynu. Dodatkowo, pracownicy mają dostęp do
    powierzchni biurowej. Wnioskodawca nie wydaje bezpośrednio poleceń pracownikom B.,
    wskazuje jedynie standardowe praktyki i instrukcje, którymi kieruje się Spółka w zakresie
    np. pakowania, obsługi zwrotów.
    B. traktuje świadczenie usług na rzecz Wnioskodawcy jako świadczenie usług poza
    terytorium Polski w rozumieniu ustawy o podatku od towarów i usług z dnia 11 marca
    2004 r. (Dz. U. 2025 poz. 775 z późn zm., dalej także” ustawa o VAT”). Świadczone usługi
    dokumentowane są fakturami, z adnotacją „odwrotne obciążenie” (ang. „reverse charge”) i
    Spółka na potrzeby podatku od wartości dodanej w Niemczech rozlicza je jako nabywca.
    Dodatkowo, jako że Spółka jest odpowiedzialna za dostarczenie odpowiednich materiałów
    do procesu pakowania (kartonów), dokonywanego przez B., współpracuje w tym zakresie
    z dwoma firmami w Polsce tj. C. Sp. z o.o. oraz D. Spółka z o.o., które dostarczają Spółce
    przedmiotowe materiały w ramach dostawy towarów opodatkowanej na terytorium Polski
    (Wnioskodawca ujmuje otrzymane faktury VAT w miesięcznych plikach JPK_VAT). Pozostałe
    materiały przydatne w obsłudze logistycznej w magazynie, jak już wcześniej wspomniano,
    są zapewniane przez B. i są one wykorzystywane w ramach świadczonych usług
    logistycznych.
    Z perspektywy podatku VAT Wnioskodawca dokonuje przede wszystkim następujących
    transakcji:
    a) sprzedaż usług logistycznych, fulfillment oraz dostępu do specjalistycznego
      oprogramowania - rozliczane zgodnie z krajem siedziby nabywcy na podstawie art.
      28b ustawy o VAT, wykazywane w niemieckich deklaracjach VAT Wnioskodawcy jako
      świadczone z terytorium Niemiec;
    b) zakup usług logistycznych, pakowania oraz magazynowania od B. - faktury
      dokumentujące powyższe usługi traktowane są jako świadczone na rzecz centrali
      Wnioskodawcy i rozliczane zgodnie z zasadą art. 28b ustawy o VAT (odwrotne
      obciążenie, powyższe faktury nie zawierają podatku VAT);
    c) zakup kartonów do pakowania od C. Sp. z o.o. oraz D. Spółka z o.o. - powyższe zakupy
      traktowane są jako dostawy lokalne na terytorium Polski, a podatek VAT z tyt. nabycia
      takich towarów jest uwzględniany w plikach JPK V7M składanych przez Wnioskodawcę
      polskim organom podatkowym.

    Pytania
    1) Czy Wnioskodawca posiada na terytorium Polski stałe miejsce prowadzenia
      działalności gospodarczej dla celów podatku VAT w rozumieniu art. 11 ust. 1 i 2 oraz
      art. 53 Rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 282/2011 z dnia 15 marca 2011 r.
      ustanawiającego środki wykonawcze do Dyrektywy 2006/112/WE w sprawie
      wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz.Urz.UE.L Nr 77, str. 1; dalej:
      Rozporządzenia wykonawczego)?
    2) Czy Spółka będzie zobowiązana do wystawiania faktur ustrukturyzowanych przy użyciu
      Krajowego Systemu e-Faktur (KSeF) na podstawie przepisu art. 106ga ust. 1 i 2, który
      został dodany do ustawy o VAT i wejdzie w życie 1 lutego 2026 r.?
    Państwa stanowisko w sprawie
    Ad 1
    Zdaniem Wnioskodawcy, na gruncie przedstawionego stanu faktycznego Spółka nie
    posiada na terytorium kraju stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej w
    rozumieniu art. 11 ust. 1 i 2 oraz art. 53 Rozporządzenia wykonawczego.
    Ad 2
    W ocenie Wnioskodawcy nie będzie on zobowiązany do korzystania z Krajowego Systemu
    e-Faktur (KSEF), ze względu na brak posiadania siedziby działalności gospodarczej ani
    stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej na terytorium kraju.
    Uzasadnienie
    Ad 1
    Pojęcie stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej nie zostało wprost
    zdefiniowane w przepisach ustawy o VAT, w przepisach wykonawczych do ustawy o VAT,
    ani w przepisach Dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie
    wspólnego systemu podatku od wartości dodanej. Definicję stałego miejsca prowadzenia
    działalności wprowadziło Rozporządzenie wykonawcze Rady (UE) 282/2011 z 15 marca
    2011 r. ustanawiającego środki wykonawcze do dyrektywy 2006/112/WE (dalej:
    Rozporządzenie wykonawcze) bazując w znacznej mierze na linii argumentacji
    wypracowanej przez Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej („TSUE”).
    Niemniej jednak przepisy ustawy o VAT odwołują się do pojęcia stałego miejsca
    prowadzenia działalności m.in. w art. 17 ust. 1 pkt 4, zgodnie z którym fakt posiadania
    stałego miejsca działalności może determinować osobę podatnika VAT oraz w art. 28b ust.
    2, zgodnie z którym stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej może
    determinować miejsce opodatkowania usługi (jest to także odpowiednik art. 44 zd. 2.
    Dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu
    podatku od wartości dodanej (Dz. Urz. UE. L 2006 Nr 347, zwana dalej „Dyrektywa VAT”).
    Wraz z przystąpieniem Polski do Unii Europejskiej z dniem 1 maja 2004 r., Polska przyjęła
    unijny dorobek prawny między innymi w zakresie wspólnego systemu podatku od
    wartości dodanej. W konsekwencji zapisy polskiej ustawy o VAT powinny być zgodne z
    przepisami unijnymi. Art. 11 (na użytek stosowania art. 44 Dyrektywy VAT) oraz art. 53 (na
    użytek stosowania art. 192a Dyrektywy VAT) Rozporządzenia Wykonawczego definiują
    pojęcie stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej. Obydwa te przepisy
    wskazują, że stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej to takie miejsce, które
    nie jest miejscem siedziby działalności gospodarczej podatnika, przy czym charakteryzuje
    się ono wystarczającą stałością oraz odpowiednią strukturą w zakresie zaplecza
    personalnego i technicznego, by:

        zgodnie z art. 11 Rozporządzenia Wykonawczego: umożliwić podatnikowi odbiór i
        wykorzystywanie usług świadczonych do własnych potrzeb tego stałego miejsca
        prowadzenia działalności gospodarczej lub umożliwić mu świadczenie określonych
        usług, które wykonuje;
        na postawie art. 53 Rozporządzenia Wykonawczego: umożliwić podatnikowi
        dokonanie dostawy towarów oraz świadczenie usług, w których uczestniczy.
    Ponadto art. 11 Rozporządzenia Wykonawczego w ustępie 3 zaznacza, że posiadanie
    numeru identyfikacyjnego VAT w danym kraju samo w sobie nie statuuje jeszcze stałego
    miejsca prowadzania działalności gospodarczej. Kryteria pomagające w definiowaniu
    stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej definiowane były również w
    orzecznictwie TSUE, przykładowo w sprawach: C-547/18 Dong Yang Electronics sp. z o.o., C-
    168/84 Gunter Berkholz; C-231/94 Faaborg-Gelting Linien A/S; C-190/95 ARO Lease BV; jak
    również C-605/12 WeImory Sp. z o.o.
    Dzięki wyżej przedstawionej regulacji uzupełnionej o dorobek orzeczniczy TSUE można
    wskazać, iż posiadanie stałego miejsca prowadzenia działalności w innym państwie niż
    państwo siedziby podatnika zachodzi wyłącznie, gdy w odniesieniu do danego stałego
    miejsca prowadzenia działalności gospodarczej, kumulatywnie spełnione zostaną
    następujące warunki:
        charakteryzuje się ono odpowiednią strukturą w zakresie zaplecza personalnego;
        charakteryzuje się ono odpowiednią strukturą w zakresie zaplecza technicznego;
        działalność nosi znamiona stałości oraz jest samodzielna w takim stopniu, że
        możliwe jest w jej ramach podejmowanie decyzji dotyczących dostaw/usług
        realizowanych z tego miejsca/ dla potrzeb tego miejsca.
    Brak spełnienia choćby jednego z powyżej wymienionych warunków wyklucza możliwość
    uznania danego miejsca za stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej.
    Należy zatem przeanalizować, czy działalność Spółki charakteryzuje się odpowiednią
    strukturą w zakresie zaplecza personalnego, technicznego oraz odpowiednim poziomem
    stałości i samodzielności, aby mogła zostać uznana za powodującą powstanie stałego
    miejsca prowadzenia działalności Spółki w Polsce.
    Stosownie do brzmienia art. 11 oraz art. 53 Rozporządzenia wykonawczego stałe miejsce
    prowadzenia działalności gospodarczej to miejsce, które nie jest miejscem siedziby
    działalności gospodarczej podatnika, przy czym charakteryzuje się ono:
    1) posiadaniem odpowiedniej struktury pod względem zaplecza osobowego i
      technicznego - powyższy warunek będzie spełniony tylko wtedy, gdy zarówno zasoby
      ludzkie, jak i techniczne istniejące na terytorium danego państwa (infrastruktura i
      pracownicy) stworzą strukturę służącą do prowadzenia działalności gospodarczej na
      terytorium danego państwa w sposób zorganizowany i ciągły;
    2) odpowiednią stałością miejsca prowadzenia działalności gospodarczej - stałość należy
      rozumieć jako wolę prowadzenia działalności gospodarczej na terytorium danego
      kraju na stałe (lub przynajmniej w dłuższym okresie); działalność taka powinna
      charakteryzować się odpowiednim stopniem zaangażowania, aby zapewnić, że nie ma
      ona charakteru tymczasowego;
    3) istnieniem zaplecza ludzkiego i technicznego umożliwiającego odbiór i korzystanie z
      usług świadczonych na własne potrzeby
    - oznacza to, że stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej powinno
    charakteryzować się wystarczającą stabilnością oraz odpowiednią strukturą pod

    względem personelu i zaplecza technicznego, aby umożliwić mu otrzymywanie i
    korzystanie ze świadczonych usług na własne potrzeby; potrzeby te należy rozumieć jako
    potrzeby stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej jako podmiotu
    gospodarczego, co pozwala na prowadzenie działalności gospodarczej.
    Jednocześnie do przyjęcia stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej w
    danym państwie, nie jest konieczne posiadanie własnego zaplecza personalnego i
    technicznego, lecz podatnikowi musi jednak przysługiwać - na podstawie wymogu
    wystarczającej stałości miejsca działalności - porównywalna kontrola nad zapleczem
    personalnym i technicznym.
    Celem ustalenia posiadania stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej przez
    podmiot zagraniczny w Polsce - Spółkę, należy każdorazowo przeanalizować, czy
    działalność prowadzona przez Wnioskodawcę na terytorium Polski charakteryzuje się
    odpowiednią strukturą w zakresie zaplecza personalnego, technicznego oraz
    odpowiednim poziomem stałości i samodzielności, aby mogła zostać uznana za
    powodującą powstanie stałego miejsca prowadzenia działalności w Polsce.
    Wymóg posiadania struktury w zakresie zaplecza personalnego i technicznego, która
    powinna być „odpowiednia” zawęża ramy rozumienia pojęcia stałego miejsca
    prowadzenia działalności gospodarczej jedynie do takich przypadków, w których podmiot
    posiada w kraju innym niż kraj swojej siedziby - przykładowo w Polsce, odpowiednią
    strukturą osobowo-techniczną, występującą w sposób stały (tzn. powtarzalny i
    nieprzemijający), tzn. posiada w kraju zarówno personel ludzki, jak i infrastrukturę
    techniczną, przy wykorzystaniu których jest w stanie w sposób zorganizowany oraz ciągły
    prowadzić działalność, w ramach której dokonuje on czynności opodatkowanych
    podatkiem od towarów i usług.
    W związku z powyższym należy przyjąć, że dla uznania, czy Spółka posiada na terytorium
    kraju stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej, Wnioskodawca powinien
    posiadać w Polsce zarówno personel, jak i zasoby techniczne, potrzebne dla
    samodzielnego wykonywania działalności, jak i konsumowania dostarczanych usług.
    Tymczasem analiza okoliczności faktycznych niniejszej sprawy, wskazuje, że w odniesieniu
    do Spółki taka sytuacja nie ma miejsca, na co wskazuje opis stanu faktycznego z Wniosku:
    1) Wnioskodawca nie posiada na terytorium Polski odpowiedniej infrastruktury
      umożliwiającej samodzielne i w sposób stały (w dłuższej perspektywie czasowej)
      prowadzenie działalności gospodarczej. Wnioskodawca nie jest bowiem ani
      właścicielem magazynów zlokalizowanych na terytorium Polski. Wnioskodawca nie jest
      właścicielem towarów, znajdujących się w magazynach na terytorium Polski.
      Wnioskodawca nie zajmuje się obsługą logistyczną towarów, znajdujących się w
      magazynach, bowiem obsługą logistyczną towarów (tj. w zakresie składowania,
      pakowania, etykietowania towarów itd.) zajmuje się Podwykonawca. Mając na uwadze
      powyższe trudno zatem uznać, że Spółka posiada w Polsce odpowiednią strukturę w
      zakresie zaplecza technicznego.
    2) Wnioskodawca nie zatrudnia w Polsce żadnego personelu, w szczególności o
      charakterze zarządczym i z możliwością podejmowania decyzji wpływających na
      sprawy Spółki, a osoby dedykowane do obsługi logistycznej magazynów są
      zatrudnione przez Podwykonawcę, a nie przez Spółkę. Ponadto decyzje zarządcze
      odnośnie działalności Spółki podejmowane są na terytorium Niemiec - gdzie Spółka
      posiada siedzibę prowadzenia działalności gospodarczej; Spółki nie udziela żadnej
      osobie przebywającej lub zamieszkałej w Polsce jakiegokolwiek pełnomocnictwa, lub
      innego podobnego upoważnienia do reprezentowania Spółki na terytorium Polski.
      Mając na uwadze powyższe trudno zatem uznać, że Spółka posiada w Polsce
      odpowiednią strukturę w zakresie zaplecza personalnego.
    3) Skoro zatem obecność Spółki na terytorium Polski nie wykreowała powstanie zaplecza
      technicznego, ani zaplecza personalnego, trudno tym bardziej uznać, że

      charakteryzuje się wystarczającą stałością oraz odpowiednią strukturą w zakresie
      zaplecza personalnego i technicznego, by umożliwić mu odbiór i wykorzystywanie
      usług świadczonych do własnych potrzeb w związku z obecnością Spółki w Polsce.
    4) Wnioskodawca nie wynajmuje w Polsce powierzchni magazynowych, ponadto nie ma
      swobodnego (nieograniczonego) dostępu do magazynów i towarów, a dostęp do nich
      Wnioskodawca uzyskuje dopiero po uprzednim poinformowaniu Podwykonawcy oraz
      jedynie w godzinach pracy magazynu; Wnioskodawca nie posiada kontroli nad
      zapleczem technicznym i personalnym Podwykonawcy, podobnej do własności nad
      takimi zasobami, lecz jedynie wskazuje ogólne wytyczne odnośnie procedur
      dotyczących obsługi logistycznej i magazynowej zgodnej z polityką globalną Spółki.
    Istotnym warunkiem powstania stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej
    jest, aby aktywa techniczne i personalne posiadane (z zamiarem stałości) w danym kraju
    tworzyły strukturę niezależną i samodzielną, w takim stopniu, aby w ramach tej struktury
    możliwe było podejmowanie decyzji zarządczych w zakresie kwestii, które dotyczą tego
    stałego miejsca prowadzenia działalności oraz działalności gospodarczej prowadzonej
    przez to miejsce. Powstała struktura musi być wyposażona zatem w zdolność do
    samodzielnego realizowania i „konsumowania” świadczeń. Jak wskazał Dyrektora Krajowej
    Informacji Skarbowej w przytoczonej powyżej interpretacji indywidualnej z 15 maja 2019 r.
    nr 0114-KDIP1-2.4012.144.2019.1.JŻ, bez znaczenia pozostaje podnoszona przez
    Wnioskodawcę okoliczność, że działalność Wnioskodawcy jest kierowana z siedziby w
    Niemczech, gdzie podejmowane są kluczowe czynności z punktu widzenia działalności
    gospodarczej, takie jak zawieranie umów, kontakty z kontrahentami, negocjacje
    handlowe, bowiem stałości miejsca prowadzenia działalności gospodarczej nie można
    utożsamiać z intensywnością i częstotliwością podejmowanych działań w ramach
    prowadzonej działalności gospodarczej, jak również z decyzjami zarządczymi, które nie
    mają miejsca w kraju. Przy tym, należny wskazać, że to dla ustalenia miejsca siedziby
    prowadzenia działalności gospodarczej decydujące znaczenie ma określenie miejsca
    funkcji naczelnego zarządu przedsiębiorstw.
    Natomiast funkcje te nie decydują o stałym miejscu prowadzenia działalności
    gospodarczej. Jednocześnie o stałości miejsca prowadzenia działalności gospodarczej nie
    decydują ramy czasowe zawartej umowy. Decydujący jest fakt, że struktura (placówka)
    funkcjonująca przez określony czas charakteryzuje się wystarczającą stałością, a nie
    została założona dla potrzeb przemijających”. Przedstawione podejście potwierdza m.in.
    wyrok NSA sygn. I FSK 160/16 z dnia 23 listopada 2017 roku, który mówi o tym, że w
    sytuacji, gdy podmiot nie posiada własnego zaplecza technicznego i personalnego, a
    wszelkie prace są wykonywane przez pracowników kontrahentów w ramach usług
    świadczonych na rzecz Spółki posiada on stałe miejsce prowadzenia działalności
    gospodarczej w Polsce, z uwagi na fakt, że działalność na terenie Polski charakteryzuje się
    pewną stałością, a w związku z tą działalnością Spółka korzysta z usług swoich
    kontrahentów w zakresie zaplecza technicznego i personalnego.
    W świetle powyższego należy wskazać, że pomimo faktu, że wszelkie decyzje, w tym
    negocjowanie oraz zawieranie umów z kontrahentami Spółki są i będą podejmowane
    bezpośrednio w centrali Spółki w Niemczech - zdaniem Wnioskodawcy, nie można uznać,
    że również trzeci warunek w zakresie stałości determinujący istnienie stałego miejsca
    prowadzenia działalności został spełniony.
    Analiza powyższych okoliczności stanu faktycznego skłania do konkluzji, że Wnioskodawca
    nie posiada w Polsce stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej.
    Powyższe stanowisko znajduje również potwierdzenie w ugruntowanej praktyce
    orzeczniczej polskich organów podatkowych oraz sądów administracyjnych, w
    szczególności w kontekście specyfiki branży logistycznej i usług fulfillmentu - w
    przypadkach analogicznych do opisanego stanu faktycznego.

    Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej w interpretacji indywidualnej z dnia 14 kwietnia
    2023 r., o sygnaturze: 0114-KDIP1-2.4012.69.2023.1.RST, stwierdził, że sam fakt
    świadczenia usług pomocnicznych w danym kraju oraz korzystania w tym celu z usług
    podwykonawców m.in. na podstawie umowy o współpracę, która obejmuje usługi
    magazynowania, logistyczne, nie prowadzi do powstania stałego miejsca prowadzenia
    działalności gospodarczej w Polsce. Podobny pogląd Dyrektor Krajowej Informacji
    Skarbowej przedstawił w następujących interpretacjach indywidualnych, o sygnaturze:
    0113-KDIPT1-2.4012.732.2022.2.AM (19 stycznia 2023 r.), 0114-KDIP1-2.4012.536.2022.2.
    RST (10 lutego 2023 r.).
    Ponadto kwestia rozumienia pojęcia stałego miejsca prowadzenia działalności
    gospodarczej prezentowana przez TSUE (i zgodna z argumentacją prezentowaną w
    uzasadnieniu) została zaakceptowana i uwzględniona w najnowszych wyrokach polskich
    sądów administracyjnych tj. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 29 lipca 2021 r.,
    sygn. I FSK 660/18;, wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 19 maja 2022 r., sygn. I
    FSK 968/20, wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z 26 września 2021 r., sygn. I
    SA/GI 527/21, wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z 25 września 2021 r., sygn. I
    SA/GI 606/21.
    Mając na uwadze przedstawione we wniosku okoliczności sprawy oraz obowiązujące
    przepisy prawa podatkowego i aktualną linię orzeczniczą organów podatkowych i sądów
    administracyjnych (w tym NSA) Spółka stoi na stanowisku, że w zaprezentowanym stanie
    faktycznym, Wnioskodawca nie posiada w Polsce stałego miejsca prowadzenia działalności
    gospodarczej w rozumieniu art. 11 ust. 1 i 2 oraz art. 53 Rozporządzenia wykonawczego.
    Ad 2
    W ocenie Wnioskodawcy, w przedstawionym stanie faktycznym, nie będzie on
    zobowiązany do wystawiania faktur ustrukturyzowanych przy użyciu Krajowego Systemu e-
    Faktur (KSeF) od dnia 1 lutego 2026 r., z uwagi na brak posiadania zarówno siedziby
    działalności gospodarczej, jak i stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej na
    terytorium Polski.
    Zgodnie z literalnym brzmieniem art. 106ga ust. 2 pkt 1 ustawy o VAT (w brzmieniu
    obowiązującym od 1 lutego 2026 r.), obowiązek wystawiania faktur ustrukturyzowanych
    przy użyciu KSeF nie dotyczy podatników, którzy nie posiadają w Polsce ani siedziby, ani
    stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej. Przepis ten stanowi wyjątek od
    ogólnej zasady, zgodnie z którą wszyscy podatnicy są zobowiązani do wystawiania faktur
    w formie ustrukturyzowanej za pośrednictwem KSeF.
    Wnioskodawca, jako podmiot zagraniczny, który nie posiada w Polsce ani siedziby, ani
    stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej w rozumieniu przepisów ustawy o
    VAT, spełnia przesłanki wyłączenia z obowiązku korzystania z wystawianie faktur
    ustrukturyzowanych w KSeF. Tym samym, nawet jeżeli Wnioskodawca będzie dokonywał
    czynności opodatkowanych na terytorium Polski (np. dostaw towarów), nie będzie
    zobowiązany do wystawiania faktur za pomocą KSeF.
    Stanowisko to znajduje potwierdzenie w aktualnym orzecznictwie organów podatkowych,
    w tym w m.in. interpretacji indywidualna o sygnaturze: 0114-KDIP1-2.4012.26.2024.1.SST
    (2 kwietnia 2024 r.) czy interpretacja indywidualna o sygnaturze: 0114-KDIP1-
    2.4012.153.2025.1.RST (27 maja 2025 r.).
    W świetle powyższego, w ocenie Wnioskodawcy, od 1 lutego 2026 r. nie będzie
    zobowiązany do stosowania KSeF, co jest zgodne zarówno z brzmieniem przepisów, jak i z
    aktualną linią interpretacyjną organów podatkowych.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest prawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 5 ust. 1 ustawy z 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t. j. Dz. U.
    z 2025 r. poz. 775 ze zm.), zwanej dalej ustawą:
      Opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, zwanym dalej „podatkiem”,
      podlegają:
      1. odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju;
      2. eksport towarów;
      3. import towarów na terytorium kraju;
      4. wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów za wynagrodzeniem na terytorium kraju;
      5. wewnątrzwspólnotowa dostawa towarów.
    Z regulacji tej wynika tzw. zasada terytorialności, zgodnie z którą opodatkowaniu
    podatkiem od towarów i usług podlegają wymienione czynności, ale tylko w sytuacji, gdy
    miejscem ich świadczenia jest terytorium kraju.
    Według art. 2 pkt 1 i 3 ustawy:
      Przez terytorium kraju rozumie się przez to terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, z
      zastrzeżeniem art. 2a.
      Przez terytorium Unii Europejskiej rozumie się przez to terytoria państw
      członkowskich Unii Europejskiej.
    Według art. 2 pkt 22 ustawy:
      Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o sprzedaży - rozumie się przez to odpłatną
      dostawę towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju, eksport
      towarów oraz wewnątrzwspólnotową dostawę towarów.
    W myśl art. 7 ust. 1 ustawy:
      Przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się
      przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (...).
    Stosownie do art. 2 pkt 6 ustawy:
      Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o towarach - rozumie się przez to rzeczy
      oraz ich części, a także wszelkie postacie energii.
    Na mocy art. 8 ust. 1 ustawy:
      Przez świadczenie usług, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się każde
      świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej
      niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu
      art. 7 (...).
    Z opisu sprawy wynika, że Wnioskodawca (A. GmbH) jest podmiotem z siedzibą na
    terytorium Niemiec, którego głównym przedmiotem działalności jest obsługa zamówień i
    świadczenie usług logistycznych wraz z dostarczeniem specjalistycznego oprogramowania
    (system Y.) służącego do zarządzania gospodarką magazynową, przy współpracy z
    zewnętrznymi firmami partnerskimi [np. (...), (...)]. Natomiast główną funkcją Spółki w
    Polsce jest dostarczanie specjalistycznego oprogramowania, które umożliwia skuteczne
    zarządzanie procesem logistycznym w Polsce przez Podwykonawcę - aż do momentu
    przekazania towarów do wysyłki. Spółka angażuje się również w zaopatrzenie dostawców
    usług logistycznych w Polsce w materiały opakowaniowe. W celu zapewnienia sprawnej i
    profesjonalnej obsługi logistycznej towarów, Spółka współpracuje z polską firmą
    logistyczną B. S.A. (Podwykonawca) w zakresie obsługi logistycznej, magazynowania oraz
    usług pakowania. Na podstawie Umowy o współpracy Podwykonawca świadczy na rzecz
    Spółki usługi logistyczne polegające w szczególności na: przyjmowaniu towarów od
    Klientów Spółki w magazynie oraz zapewnieniu odpowiedniej ewidencji tych towarów przy
    użyciu systemu Y., magazynowaniu towarów, pakowaniu towarów, przygotowaniu

    towarów do wysyłki do klientów końcowych oraz obsłudze zwrotów towarów i
    odpowiedniej ewidencji w tym zakresie. Usługi logistyczne, w tym usługi magazynowania,
    w ramach Umowy z Podwykonawcą, wykonywane są w centrum logistycznym
    zlokalizowanym w (...). Usługi magazynowania wykonywane są wyłącznie przez B., przy
    użyciu oprogramowania Y. Za transport towarów odpowiedzialny jest natomiast jego
    właściciel - Klient Spółki. Wnioskodawca jest odpowiedzialny jedynie za wady lub
    nieprawidłowe działanie systemu Y. oraz zapewnienie materiałów (kartonów) przydatnych
    do procesu pakowania.
    Na tle tak przedstawionego opisu sprawy Państwa wątpliwości dotyczą ustalenia czy
    Spółka posiada na terytorium Polski stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej
    dla celów podatku VAT w rozumieniu art. 11 ust. 1 i 2 oraz art. 53 Rozporządzenia
    wykonawczego (pytanie nr 1) oraz ustalenie czy będzie zobowiązana do wystawiania
    faktur ustrukturyzowanych przy użyciu Krajowego Systemu e-Faktur (KSeF) od 1 lutego
    2026 r. (pytanie nr 2).
    Odnosząc się do przedmiotowych kwestii należy wskazać, że definicja „stałego miejsca
    prowadzenia działalności gospodarczej” została zawarta w rozporządzeniu 282/2011.
    Z części wstępnej (preambuły) - punkt (4) wynika, że podstawowym celem niniejszego
    rozporządzenia 282/2011 jest zapewnienie jednolitego stosowania obecnego systemu
    VAT, poprzez określenie przepisów wykonawczych do dyrektywy 2006/112/WE, w
    szczególności w odniesieniu do podatników, dostawy towarów i świadczenia usług oraz
    miejsca transakcji podlegających opodatkowaniu. Zgodnie z zasadą proporcjonalności
    określoną w art. 5 ust. 4 Traktatu o Unii Europejskiej niniejsze rozporządzenie nie
    wykracza poza to, co jest konieczne do osiągnięcia tego celu. Przyjęcie rozporządzenia,
    jako wiążącego i mającego bezpośrednie zastosowanie we wszystkich państwach
    członkowskich, w sposób najpełniejszy zapewnia jednolite stosowanie.
    Natomiast w punkcie (14) stwierdzono, że:
      Aby zapewnić jednolite stosowanie zasad dotyczących miejsca dokonania transakcji
      podlegających opodatkowaniu, należy wyjaśnić pojęcia, takie jak” siedziba
      działalności gospodarczej podatnika, stałe miejsce prowadzenia działalności
      gospodarczej, stałe miejsce zamieszkania oraz zwykłe miejsce pobytu. Stosowanie
      możliwie jak najbardziej precyzyjnych i obiektywnych kryteriów powinno ułatwić
      stosowanie tych pojęć w praktyce; należy przy tym uwzględniać orzecznictwo
      Trybunału Sprawiedliwości.
    W myśl art. 11 ust. 1 rozporządzenia 282/2011:
      Na użytek stosowania art. 44 dyrektywy 2006/112/WE „stałe miejsce prowadzenia
      działalności gospodarczej” oznacza dowolne miejsce - inne niż miejsce siedziby
      działalności gospodarczej podatnika, o którym mowa w art. 10 niniejszego
      rozporządzenia - które charakteryzuje się wystarczającą stałością oraz odpowiednią
      strukturą w zakresie zaplecza personalnego i technicznego, by umożliwić mu odbiór i
      wykorzystywanie usług świadczonych do własnych potrzeb tego stałego miejsca
      prowadzenia działalności gospodarczej.
    Zgodnie z art. 11 ust. 2 rozporządzenia 282/2011:
      Na użytek stosowania następujących artykułów stałe miejsce prowadzenia
      działalności gospodarczej oznacza dowolne miejsce - inne niż miejsce siedziby
      działalności gospodarczej podatnika, o którym mowa w art. 10 niniejszego
      rozporządzenia - które charakteryzuje się wystarczającą stałością oraz odpowiednią
      strukturą w zakresie zaplecza personalnego i technicznego, by umożliwić mu
      świadczenie usług, które wykonuje:
      a. art. 45 dyrektywy 2006/112/WE;
      b. począwszy od 1 stycznia 2013 r. - art. 56 ust. 2 akapit drugi dyrektywy 2006/112
        /WE;
      c. do 31 grudnia 2014 r. - art. 58 dyrektywy 2006/112/WE;

      d. art. 192a dyrektywy 2006/112/WE.
    Jak stanowi art. 11 ust. 3 rozporządzenia 282/2011:
      Fakt posiadania numeru identyfikacyjnego VAT sam w sobie nie jest wystarczający,
      by uznać, że podatnik posiada stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej.
    Na podstawie art. 53 ust. 1 rozporządzenia 282/2011:
      Na użytek stosowania art. 192a dyrektywy 2006/112/WE stałe miejsce prowadzenia
      działalności gospodarczej podatnika jest brane pod uwagę wyłącznie wtedy, gdy
      charakteryzuje się ono wystarczającą stałością oraz odpowiednią strukturą w
      zakresie zaplecza personalnego i technicznego, by umożliwić mu dokonanie dostawy
      towarów lub świadczenie usług, w których uczestniczy.
    Przy wykładni pojęcia „stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej”, odwołując
    się do orzeczeń TSUE, należy wskazać, że o ww. miejscu można mówić jeżeli występuje
    odpowiednia struktura w zakresie zaplecza personalnego i technicznego, niezbędna do
    prowadzenia działalności gospodarczej oraz istnieje pewna minimalna skala działalności
    gospodarczej, która pozwala na uznanie, że działalność podatnika w tym miejscu nie jest
    prowadzona w sposób okresowy, jak również działalność z tego miejsca jest prowadzona
    w sposób samodzielny w stosunku do działalności siedziby przedsiębiorstwa. W tym
    zakresie aktualne jest orzecznictwo TSUE, m.in. wyrok C-168/84 Gunter Berkholz, C-231/94
    Faaborg-Gelting Linien A/S, C-190/95 ARO Lease By, C-260/95 Commissioners of Customs
    and Excise v. DFDS A/S, C-390/96 Lease Plan Luxembourg SA, jak również C-605/12
    Welmory Sp. z o.o.
    Z uwagi na definicję stałego miejsca prowadzenia działalności wynikającą z
    przedmiotowego rozporządzenia 282/2011, jak również utrwalone orzecznictwo
    Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej oraz orzecznictwo polskich sądów
    administracyjnych w powyższym zakresie, wymienić można kilka przesłanek, których
    zaistnienie powoduje, że można mówić o „stałym miejscu prowadzenia działalności”. Jak
    wynika z samej nazwy „stały”, to trwale związany z danym miejscem, nieprzenośny,
    niezmienny. Powyższe wskazuje, że stałe miejsce prowadzenia działalności
    charakteryzować się musi pewnym określonym stopniem zaangażowania, które pozwala
    na uznanie, że działalność prowadzona jest w tym miejscu nie w sposób przemijający, czy
    też okresowy. Konieczna jest zatem pewna określona minimalna skala działalności, która
    stanowi zewnętrzną oznakę, że działalność w tym miejscu prowadzona jest stale.
    Zaangażowanie, o którym mowa powinno również przybrać konkretny wymiar osobowo-
    rzeczowy, pozwalający na świadczenie usług w sposób niezależny. Innymi słowy, dla
    uznania, że określone miejsce prowadzenia działalności ma charakter stały, konieczne jest
    istnienie w tym miejscu infrastruktury technicznej oraz personelu ludzkiego, który
    samodzielnie może świadczyć określone czynności. Taka osobowo-rzeczowa struktura w
    stałym miejscu prowadzenia działalności powinna występować w sposób stały, tzn.
    powtarzalny i nieprzemijający.
    Pojęcie stałego miejsca prowadzenia działalności nie sposób również rozpatrywać w
    oderwaniu od definicji działalności gospodarczej, o której mowa w art. 15 ust. 2 ustawy.
    Zgodnie z tym przepisem:
      Działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców
      lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz
      rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność
      gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu
      towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów
      zarobkowych.
    Z uwagi na kryteria wskazane w powołanym przepisie należy stwierdzić, że podmiot
    posiada stałe miejsce prowadzenia działalności na terytorium kraju, jeżeli przy
    wykorzystaniu na jego terytorium infrastruktury oraz personelu, w sposób zorganizowany

    oraz ciągły, prowadzi działalność, w ramach której wykonuje czynności opodatkowane
    podatkiem od towarów i usług. Zatem, zarówno infrastruktura techniczna jak i
    zaangażowanie osobowe musi pozostawać w ścisłym związku z wykonywaniem czynności
    podlegających opodatkowaniu. Wobec tego, dla rozpoznania stałego miejsca prowadzenia
    działalności gospodarczej koniecznym jest, aby dane miejsce nie tylko wykorzystywało
    towary i usługi, ale także aby samo mogło wykonywać czynności podlegające
    opodatkowaniu, zgodnie z art. 5 ust. 1 ustawy. Przy czym, dla uznania działalności
    podmiotu za stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej w Polsce nie jest
    konieczne, aby przy wykorzystaniu wystarczających środków sam podmiot świadczył
    usługi czy też dokonywał dostaw towarów. Ważne jest aby stworzona struktura
    działalności podmiotu miała możliwość odbioru i korzystania z usług dostarczonych na
    własne potrzeby.
    Jeżeli dany podmiot posiada w danym państwie personel oraz strukturę (w tym
    infrastrukturę techniczną) cechującą się odpowiednią stałością, to posiada stałe miejsce
    prowadzenia działalności w tym państwie. Co istotne, bez znaczenia dla powyższego
    rozstrzygnięcia pozostaje kwestia, czy są to pracownicy zatrudnieni bezpośrednio przez
    ten podmiot, oraz czy jest to infrastruktura „własna”. W wydawanych wyrokach TSUE
    wskazywał bowiem, że w zależności od okoliczności, dla powstania stałego miejsca
    prowadzenia działalności gospodarczej w danym państwie członkowskim może nie być
    konieczne posiadanie własnego zaplecza personalnego i technicznego, o ile zaplecze
    udostępnione przez podmiot trzeci umożliwia odbiór świadczonych usług i ich
    wykorzystywanie w działalności gospodarczej usługobiorcy (np. w wyroku C-605/12 w
    sprawie Welmory Sp. z o.o.). Przy czym, dostępność zaplecza dostarczonego przez inny
    podmiot musi być porównywalna do dostępności zaplecza własnego.
    W wyroku z 7 kwietnia 2022 r. sygn. C-333/20 w sprawie Berlin Chemie, badając kwestię
    istnienia stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej spółki niemieckiej w
    Rumunii, która korzystała z zasobów powiązanej z nią spółki rumuńskiej, Trybunał
    wskazał, że: „Artykuł 44 dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w
    sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej, zmienionej dyrektywą Rady
    2008/8/WE z dnia 12 lutego 2008 r., i art. 11 rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr
    282/2011 z dnia 15 marca 2011 r. ustanawiającego środki wykonawcze do dyrektywy 2006
    /112 należy interpretować w ten sposób, że spółka mająca siedzibę w jednym państwie
    członkowskim nie ma stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej w innym
    państwie członkowskim ze względu na to, iż posiada tam spółkę zależną, która na
    podstawie umów udostępnia jej zaplecze techniczne i personalne, za pomocą których
    świadczy ona, na zasadach wyłączności, usługi marketingowe, regulacyjne, reklamowe i
    reprezentacji, mogące mieć bezpośredni wpływ na wielkość sprzedaży”.
    TSUE podkreślił, że o ile posiadanie własnego zaplecza personalnego i technicznego nie
    jest konieczne, aby móc stwierdzić, że podatnik posiada odpowiednią strukturę, która
    charakteryzuje się wystarczającą stałością w zakresie zaplecza personalnego i
    technicznego w innym państwie członkowskim, o tyle konieczne jest, aby podatnik był
    uprawniony do dysponowania tym zapleczem personalnym i technicznym w taki sam
    sposób, jak gdyby było ono jego zapleczem własnym. Zaplecze personalne i techniczne
    udostępnione spółce niemieckiej przez spółkę rumuńską, które zdaniem rumuńskich
    organów podatkowych pozwalało na wykazanie istnienia stałego miejsca prowadzenia
    działalności gospodarczej spółki niemieckiej w Rumunii, stanowiło również zaplecze, dzięki
    któremu spółka rumuńska świadczyła usługi na rzecz spółki niemieckiej. W tym przypadku
    Trybunał podkreślił, że to samo zaplecze nie może być wykorzystywane jednocześnie do
    realizacji i odbioru tych samych świadczeń.
    Należy także zwrócić uwagę na wyrok TSUE z 13 czerwca 2024 r. o sygn. C#533/22, w
    którym TSUE orzekł, że „(...) nie można uznać, iż spółka będąca podatnikiem VAT, mająca
    siedzibę działalności gospodarczej w jednym państwie członkowskim, która korzysta z
    usług świadczonych przez spółkę mającą siedzibę w innym państwie członkowskim,

    posiada dla celów określenia miejsca świadczenia tych usług stałe miejsce prowadzenia
    działalności gospodarczej w tym ostatnim państwie członkowskim, z tego tylko powodu, że
    obie spółki należą do tej samej grupy lub że spółki te są ze sobą związane umową o
    świadczenie usług (pkt 54). (...) spółka będąca podatnikiem VAT, mająca siedzibę
    działalności gospodarczej w jednym państwie członkowskim, która korzysta z usług
    świadczonych przez spółkę z siedzibą w innym państwie członkowskim, nie posiada
    stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej w tym ostatnim państwie
    członkowskim, jeżeli zaplecze personalne i techniczne, którym dysponuje ona w
    rzeczonym państwie członkowskim, nie jest odrębne od zaplecza, za pomocą którego
    świadczone są na jej rzecz usługi, lub jeżeli to zaplecze personalne i techniczne zapewnia
    jedynie wykonywanie czynności przygotowawczych lub pomocniczych (pkt 81).”
    Z kolei kwestię „samowystarczalności” stałego miejsca prowadzenia działalności
    gospodarczej poruszył Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 3 października 2019 r.,
    sygn. I FSK 980/17 wskazując, że: „To, czy posiadane w danym miejscu siły i środki są
    odpowiednie, powinno być oceniane każdorazowo w kontekście konkretnych usług.
    Pamiętać bowiem należy, że owe siły i środki mają być odpowiednie do tego, aby
    umożliwić albo odbiór i wykorzystanie nabywanych usług, albo świadczenie usług. Innymi
    słowy, powinno być tak, że to ta właśnie struktura faktycznie konsumuje, zużywa usługi.
    Jeśli nie jest możliwe, aby dana struktura (z uwagi na swoje zaplecze personalne i
    techniczne) była w stanie skonsumować nabywane usługi, to należy ją uznać za niebędącą
    w tym przypadku stałym miejscem prowadzenia działalności. Odpowiednio - stałe miejsce
    prowadzenia działalności powinno mieć w dyspozycji takie siły i środki, aby było w stanie
    wyświadczyć usługi, które sprzedaje. Tylko wówczas w odniesieniu do sprzedawanych
    usług może być ono uznane za stałe miejsce prowadzenia działalności”.
    Mając na uwadze powołane orzecznictwo TSUE, przepisy prawa oraz przedstawione
    okoliczności sprawy należy uznać, że w Spółka A. GmbH nie posiada w Polsce stałego
    miejsca prowadzenia działalności gospodarczej. Spółka nie zorganizuje bowiem na
    terytorium kraju odpowiednich zasobów osobowych i technicznych umożliwiających
    samodzielne prowadzenie działalności gospodarczej w sposób stały. Z treści wniosku
    wynika, że główną funkcją Spółki w Polsce jest dostarczanie specjalistycznego
    oprogramowania, które umożliwia skuteczne zarządzanie procesem logistycznym. W celu
    zapewnienia sprawnej i profesjonalnej obsługi logistycznej towarów, Spółka współpracuje
    z polską firmą logistyczną B. S.A.(Podwykonawca) w zakresie obsługi logistycznej,
    magazynowania oraz usług pakowania. Na podstawie Umowy o współpracy
    Podwykonawca świadczy na rzecz Spółki usługi logistyczne. Ponadto Spółka angażuje się
    również w zaopatrzenie dostawców usług logistycznych w Polsce w materiały
    opakowaniowe.
    Należy wskazać, że za „stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej” należy uznać
    każde miejsce inne niż siedziba działalności gospodarczej podatnika, jeżeli łącznie zostaną
    spełnione warunki: posiadania w tym miejscu zaplecza personalnego i technicznego.
    Zaplecze to musi posiadać strukturę, która umożliwia odbiór i wykorzystanie nabywanych
    usług dla własnych potrzeb oraz musi charakteryzować się stałością. W analizowanej
    sprawie Spółka nie zatrudnia w Polsce pracowników ani współpracowników oraz nie
    udziela żadnej osobie przebywającej lub zamieszkałej w Polsce jakiegokolwiek
    pełnomocnictwa, lub innego podobnego upoważnienia do reprezentowania Spółki na
    terytorium Polski. Ponadto Spółka nie jest współwłaścicielem, właścicielem, najemcą lub
    użytkownikiem na podstawie innego tytułu prawnego znajdujących się w Polsce
    nieruchomości (biur, przestrzeni magazynowych etc.) lub aktywów (sprzętu lub instalacji
    do wyładunku lub załadunku, środków transportu etc.). Dodatkowo, co istotne, Spółka nie
    posiada w Polsce odrębnego podmiotu lub oddziału, za pomocą którego wykonuje
    działalność w Polsce. Zatem należy uznać, że Wnioskodawca nie posiada żadnych
    własnych zasobów technicznych / rzeczowych oraz personalnych na terytorium Polski.

    Co jednak istotne dla istnienia stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej nie
    jest konieczne posiadanie własnego zaplecza personalnego oraz technicznego i kryterium
    to może być spełnione również w przypadku korzystania przez usługobiorcę z personelu i
    infrastruktury technicznej usługodawcy. Jednak w takim przypadku zaplecze to musi być
    dostępne dla usługobiorcy jak jego własne tj. usługobiorca musi sprawować nad nim
    kontrolę porównywalną do tej, jaką sprawuje nad zapleczem własnym. W analizowanej
    sprawie Spółka co prawda nabywa usługi logistyczne od B. jednakże wyposażenie oraz
    infrastruktura techniczna niezbędna do świadczenia ww. usług jest w większości
    własnością B. (np. regały, wózki widłowe, materiały biurowe). Wnioskodawca udostępnia
    jedynie oprogramowania Y. Ponadto Wnioskodawca ma prawo do fizycznej wizyty w
    obiekcie (magazynie), lecz nie przysługuje mu bezpośredni nadzór nad zasobami
    (materialnymi i niematerialnymi) Podwykonawcy. Wizyty pracowników Wnioskodawcy w
    obiekcie mogą być dokonywane jedynie w godzinach pracy magazynu. Spółka nie posiada
    również dedykowanej części magazynu, którą może nadzorować. Ponadto Wnioskodawca
    nie wydaje bezpośrednio poleceń pracownikom B., wskazuje jedynie standardowe
    praktyki i instrukcje, którymi kieruje się Spółka w zakresie np. pakowania, obsługi
    zwrotów. To B. odpowiada za wyszkolenie pracowników wykonujących usługi oraz ich
    wyposażenie (materialne i niematerialne). Zatem mając na uwadze powyższe należy
    uznać, że Spółka nie posiada kontroli nad zasobami personalnymi i rzeczowymi B.
    porównywalnej do tej jaką sprawuje nad zapleczem własnym.
    Do przyjęcia istnienia stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej ważne jest
    również, aby miejsce to charakteryzowało się „wystarczającą stałością”, czyli strukturą o
    wystarczającej (minimalnie wymaganej dla prowadzenia działalności gospodarczej)
    trwałości poprzez zorganizowanie zasobów ludzkich i zaplecza technicznego tak, aby miały
    one możliwości wykorzystania usług dla własnych potrzeb. Zatem, decydujący jest fakt, że
    struktura funkcjonująca przez określony czas charakteryzuje się wystarczającą stałością, a
    nie została założona dla potrzeb przemijających. Stałość prowadzonej działalności musi
    być odnoszona do czynnika czasu, czyli do długości okresu działalności, do jej zamierzonej
    lub faktycznej powtarzalności i systematyczności.
    Ponownie wskazać należy, że Spółka nie posiada w Polsce żadnych zasobów technicznych
    i nieruchomości oraz nie zatrudnia w Polsce żadnych pracowników. Dodatkowo wszystkie
    decyzje związane z działalnością Spółki w Polsce (negocjacje i zawieranie umów
    handlowych, bieżące kontakty związane z realizacją transakcji) realizowane i
    podejmowane są na terytorium Niemiec, gdzie Spółka ma siedzibę. Zatem, skoro Spółka
    nie posiada na terytorium Polski odpowiednich zasobów osobowych oraz technicznych
    niezbędnych do prowadzenia działalności nie można uznać, że będzie spełnione kryterium
    stałości, bowiem kryterium to należy odnieść m.in. do obecności zasobów osobowych i
    technicznych.
    Należy również zwrócić uwagę na cytowany już wyrok TSUE C-333/20 z 7 kwietnia 2022 r.
    Wynika z niego, że z perspektywy określania stałego miejsca prowadzenia działalności
    istotne jest ustalenie charakteru zaplecza personalnego i technicznego. TSUE orzekł, że to
    samo zaplecze personalne nie może być wykorzystywane jednocześnie do świadczenia i
    odbioru tych samych usług. Innymi słowy, co do zasady jeden podmiot nie powinien być
    uznany za stałe miejsce prowadzenia działalności innego podmiotu, przynajmniej w
    zakresie tych usług, które świadczy dla tego innego podmiotu. Odnosząc powyższe do
    Państwa sytuacji należy stwierdzić, że B. świadczy na Państwa rzecz usługi logistyczne, a to
    oznacza, że w przypadku uznania istnienia stałego miejsca prowadzenia działalności
    gospodarczej, to samo zaplecze zasobów personalnych jak i technicznych B. byłoby
    wykorzystywane zarówno do świadczenia usług na rzecz Spółki jak i ich odbioru. Tym
    samym, zgodnie z wyrokiem TSUE C-333/20 z 7 kwietnia 2022 r. takie miejsce nie powinno
    być uznane za stałe miejsce prowadzenia działalności. W podobnym tonie wypowiada się

    również TSUE w wyroku z dnia 13 czerwca 2024 r. o sygn. C#533/22 wskazując, że
    zaplecze personalne i techniczne w kraju usługodawcy musi być odrębne od zaplecza, za
    pomocą którego świadczone są usługi na rzecz Spółki.
    W konsekwencji, oceniając całokształt przedstawionych okoliczności sprawy należy
    stwierdzić, że mając na uwadze opis sprawy i aktualne orzecznictwo TSUE Spółka nie
    posiada stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej na terytorium Polski.
    Zatem Państwa stanowisko w zakresie pytania nr 1 jest prawidłowe.
    Przechodząc do Państwa wątpliwości dotyczących obowiązku wystawiania faktur
    ustrukturyzowanych przy użyciu Krajowego Systemu e-Faktur (KSeF) 1 lutego 2026 r.
    należy wskazać, że zgodnie z art. 2 pkt 32a ustawy:
      Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o fakturze ustrukturyzowanej - rozumie się
      przez to fakturę wystawioną przy użyciu Krajowego Systemu e-Faktur wraz z
      przydzielonym numerem identyfikującym tę fakturę w tym systemie.
    Ustawą z dnia 16 czerwca 2023 r. o zmianie ustawy o podatku od towarów i usług oraz
    niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2023 r. poz. 1598), wprowadzono zmiany w zakresie
    KSeF, które miały wejść w życie 1 lipca 2024 r. Jednak, zgodnie z ustawą z dnia 9 maja 2024
    r. zmieniającą ustawę o zmianie ustawy o podatku od towarów i usług oraz niektórych
    innych ustaw (Dz. U. z 2024 r. poz. 852), zwanej dalej „ustawą zmieniającą” - termin
    wejścia w życie obowiązkowego KSeF został przesunięty na 1 lutego 2026 r.
    Stosownie do art. 106ga ust. 1-4 ustawy, który wejdzie w życie od 1 lutego 2026 r.:
      1. Podatnicy są obowiązani wystawiać faktury ustrukturyzowane przy użyciu
      Krajowego Systemu e-Faktur.
      2. Obowiązek, o którym mowa w ust. 1, nie dotyczy wystawiania faktur:
      1) przez podatnika nieposiadającego siedziby działalności gospodarczej ani stałego
      miejsca prowadzenia działalności gospodarczej na terytorium kraju;
      2) przez podatnika nieposiadającego siedziby działalności gospodarczej na
      terytorium kraju, który posiada stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej
      na terytorium kraju, przy czym to stałe miejsce prowadzenia działalności nie
      uczestniczy w dostawie towarów lub świadczeniu usług, dla których wystawiono
      fakturę;
      3) przez podatnika korzystającego z procedur szczególnych, o których mowa w dziale
      XII w rozdziałach 7, 7a i 9, dokumentujących czynności rozliczane w tych procedurach;
      4) na rzecz nabywcy towarów lub usług będącego osobą fizyczną nieprowadzącą
      działalności gospodarczej;
      5) w przypadku odpowiednio udokumentowanych dostaw towarów lub świadczenia
      usług, określonych w przepisach wydanych na podstawie art. 106s;
      6) przez podatnika korzystającego ze zwolnienia, o którym mowa w art. 113a ust. 1.
      3. W przypadku, o którym mowa w ust. 2, wystawia się faktury elektroniczne lub
      faktury w postaci papierowej.
      4. W przypadku, o którym mowa w ust. 2 pkt 1 i 2, podatnicy mogą wystawiać faktury
      ustrukturyzowane.
    Ponadto stosownie do art. 106gb ust. 1 i 2 ustawy, który wejdzie w życie od 1 lutego 2026
    r.:
      1. Faktura ustrukturyzowana jest wystawiana i otrzymywana przy użyciu Krajowego
      Systemu e-Faktur za pomocą oprogramowania interfejsowego, w postaci

      elektronicznej i zgodnie z wzorem dokumentu elektronicznego w rozumieniu ustawy
      z dnia 17 lutego 2005 r. o informatyzacji działalności podmiotów realizujących
      zadania publiczne.
      2. Oprogramowanie interfejsowe, o którym mowa w ust. 1, jest dostępne na stronie,
      której adres jest podany w Biuletynie Informacji Publicznej na stronie podmiotowej
      urzędu obsługującego ministra właściwego do spraw finansów publicznych.
    Przepis art. 106ga ust. 1 ustawy, który będzie obowiązywał od 1 lutego 2026 r. wskazuje,
    że podatnicy są obowiązani wystawiać faktury ustrukturyzowane przy użyciu Krajowego
    Systemu e-Faktur. Jednocześnie ustęp 2 pkt 1 powoływanego przepisu przewiduje
    wyłączenie z tego obowiązku tych podmiotów, które nie posiadają w Polsce siedziby
    działalności gospodarczej ani stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej.
    Zatem, skoro jak ustaliłem, Spółka nie posiada stałego miejsca prowadzenia działalności
    gospodarczej w Polsce, to zgodnie z art. 106ga ust. 2 pkt 1 ustawy, w brzmieniu nadanym
    ustawą zmieniającą, nie będzie miała obowiązku wystawiania faktur ustrukturyzowanych
    przy użyciu Krajowego Systemu e-Faktur (KSeF) od 1 lutego 2026 r. Przy czym, Spółka jest
    zarejestrowanym czynnym podatnikiem podatku VAT w Polsce, w związku z czym ma
    możliwość wystawiania faktury ustrukturyzowanej przy użyciu Krajowego Systemu e-
    Faktur, zgodnie z art. 106ga ust. 4 ustawy, w brzmieniu nadanym ustawą zmieniającą.
    Tym samym stanowisko Państwa stanowisko w zakresie pytania nr 2 jest prawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Państwo przedstawiliście i stanu prawnego,
    który obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia.
    Jednocześnie wskazuję, że interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe
    tylko wtedy, gdy rzeczywisty stan faktyczny sprawy będącej przedmiotem interpretacji
    pokrywał się będzie z opisem stanu faktycznego podanym przez Państwa w złożonym
    wniosku. W związku z powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu
    przedstawionego we wniosku opisu sprawy, udzielona odpowiedź traci swoją aktualność.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
        Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb
        ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2025 r. poz. 111
        ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja
        będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego i zastosują się Państwo do
        interpretacji.
        Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
        z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
        Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego
    Sądu Administracyjnego (...). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje
    ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
    (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
        w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
        Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
        w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na
        adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS
        /SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.