Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0112-KDIL2-2.4011.851.2024.2.MC
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-02-06
Teza: Limit 150 000 zł dotyczący transakcji związanych z używaniem samochodu osobowego w ramach umowy leasingu operacyjnego.
Słowa kluczowe: koszt-koszty uzyskania przychodów; leasing-leasing operacyjny; limit; samochód-samochód osobowy
Zagadnienia: Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-Opodatkowanie stron umowy leasingu.
Przepisy: [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-Rozdział 4-art. 23-ust. 1-pkt 47a

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

28 listopada 2024 r. wpłynął Pana wniosek z 28 listopada 2024 r. o wydanie interpretacji
    indywidualnej. Uzupełnił go Pan pismem z 21 stycznia 2025 r. (wpływ 21 stycznia 2025 r.) –
    w odpowiedzi na wezwanie. Treść wniosku jest następująca:

    Opis stanu faktycznego
    Jest Pan przedsiębiorcą prowadzącym jednoosobową działalność gospodarczą oraz
    czynnym podatnikiem VAT od 1997 r. W ramach prowadzonej działalności gospodarczej
    zajmuje się Pan głównie budową sieci wodociągowych, kanalizacyjnych, budową
    rurociągów przesyłowych i rozdzielczych. Przychody uzyskiwane z prowadzonej
    działalności gospodarczej opodatkowane są podatkiem liniowym, tj. 19% stawką,
    prowadzona jest pełna księgowość.
    W ramach prowadzonej działalności gospodarczej we wrześniu br. zawarł Pan umowę
    leasingu operacyjnego (dalej: „umowa leasingu”) na samochód osobowy (...), rok produkcji
    2024, o wartości 441 097,98 zł netto wraz z opłatą końcową (dalej: „przedmiot umowy
    leasingu”, „samochód”).
    Samochód spełnia definicję samochodu osobowego uregulowaną w art. 5a pkt 19 ustawy
    z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (dalej: „u.p.d.o.f.”). Na
    powyższą wartość samochodu składają się:
    1) opłaty związane z używaniem samochodu osobowego w ramach umowy leasingu
      operacyjnego, w tym opłata wstępna oraz raty leasingowe (część kapitałowa) w łącznej
      wysokości 319 597,98 zł netto + podatek VAT;
    2) opłata końcowa związana z wykupem samochodu osobowego z leasingu operacyjnego
      w wysokości 121 500,00 netto + podatek VAT.
    Opłata końcowa nie jest związana z używaniem samochodu osobowego w ramach umowy
    leasingu, lecz stanowi odrębne świadczenie na rzecz finansującego, w ramach której
    leasingobiorca może wykupić przedmiot umowy leasingu na własność.
    Samochód jest wykorzystywany w sposób mieszany, tj. do celów działalności gospodarczej
    oraz do celów prywatnych, dlatego nie prowadzi Pan ewidencji przebiegu pojazdu dla
    celów odliczenia podatku od towarów i usług zgodnie z art. 86a ust. 5 ustawy o podatku
    od towarów i usług (dalej: „u.p.t.u.”). W związku z tym będzie Pan uprawniony do
    odliczenia podatku VAT naliczonego w połowie wysokości. Druga połowa podatku VAT
    zostanie zakwalifikowana do kosztów podatkowych.
    W uzupełnieniu wniosku wskazał Pan, że umowa leasingu spełnia warunki określone w
    art. 23b ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

## Pytanie

Czy prawidłowe jest Pana stanowisko, zgodnie z którym limit 150 000 zł można naliczyć
    osobno dla leasingu operacyjnego (tj. opłaty wstępnej i rat leasingowych) oraz osobno dla
    opłaty końcowej związanej z wykupem samochodu?
    Pana stanowisko w sprawie
    Pana zdaniem – prawidłowe jest stanowisko, zgodnie z którym wynikający z art. 23 ust. 1
    pkt 47a u.p.d.o.f. limit 150 000 zł dotyczy wyłącznie opłat związanych z używaniem
    samochodu osobowego w ramach umowy leasingu (tj. opłaty wstępnej i rat leasingowych),
    natomiast nie dotyczy opłaty końcowej związanej z wykupem samochodu osobowego z
    leasingu.
    Zgodnie z przytoczonym artykułem ustawy nie uważa się za koszty uzyskania przychodów
    wydatków dotyczących samochodu osobowego opłat wynikających z umowy leasingu, o
    której mowa w art. 23a pkt 1, umowy najmu, dzierżawy lub innej umowy o podobnym
    charakterze, z wyjątkiem opłat z tytułu składek na ubezpieczenie samochodu osobowego,
    w wysokości przekraczającej ich część ustaloną w takiej proporcji, w jakiej kwota 150 000
    zł pozostaje do wartości samochodu osobowego będącego przedmiotem tej umowy.
    Wykup samochodu z leasingu, na podstawie przepisów u.p.d.o.f., jest transakcją
    podatkowo odrębną od samego leasingu. Zasady opodatkowania stron umowy leasingu
    operacyjnego zostały uregulowane w rozdziale 4a u.p.d.o.f.

    Powołując się na art. 23a pkt 1 u.p.d.o.f., przez umowę leasingu należy rozumieć umowę
    nazwaną w kodeksie cywilnym, a także każdą inną umowę, na mocy której jedna ze stron,
    zwana dalej „finansującym”, oddaje do odpłatnego używania albo używania i pobierania
    pożytków na warunkach określonych w ustawie drugiej stronie, zwanej dalej
    „korzystającym”, podlegające amortyzacji środki trwałe lub wartości niematerialne i
    prawne, a także grunty oraz prawo wieczystego użytkowania gruntów.
    Na podstawie art. 23b ust. 1 u.p.d.o.f. opłaty ustalone w umowie leasingu, ponoszone
    przez korzystającego w podstawowym okresie umowy z tytułu używania środków trwałych
    oraz wartości niematerialnych i prawnych stanowią przychód finansującego i odpowiednio
    w przypadku, o którym mowa w pkt 1, koszt uzyskania przychodów korzystającego, z
    zastrzeżeniem ust. 2 i 3, jeżeli:
    1) umowa leasingu, w przypadku gdy korzystającym nie jest osoba wymieniona w pkt 2,
      została zawarta na czas oznaczony, stanowiący co najmniej 40% normatywnego
      okresu amortyzacji, jeżeli przedmiotem umowy leasingu są podlegające odpisom
      amortyzacyjnym rzeczy ruchome lub wartości niematerialne i prawne, albo została
      zawarta na okres co najmniej 5 lat, jeżeli jej przedmiotem są podlegające odpisom
      amortyzacyjnym nieruchomości;
    2) umowa leasingu, w przypadku gdy korzystającym jest osoba fizyczna nieprowadząca
      działalności gospodarczej, została zawarta na czas oznaczony;
    3) suma ustalonych opłat w umowie leasingu, o której mowa w pkt 1 lub 2, pomniejszona
      o należny podatek od towarów i usług, odpowiada co najmniej wartości początkowej
      środków trwałych lub wartości niematerialnych i prawnych, a w przypadku zawarcia
      przez finansującego następnej umowy leasingu środka trwałego lub wartości
      niematerialnej i prawnej będących uprzednio przedmiotem takiej umowy odpowiada
      co najmniej jego wartości rynkowej z dnia zawarcia następnej umowy leasingu; przepis
      art. 19 stosuje się odpowiednio.
    Z kolei, na podstawie art. 23c pkt 2 u.p.d.o.f., jeżeli po upływie podstawowego okresu
    umowy leasingu, finansujący przenosi na korzystającego własność środków trwałych lub
    wartości niematerialnych i prawnych, będących przedmiotem tej umowy, kosztem
    uzyskania przychodów przy ustalaniu dochodu ze sprzedaży jest rzeczywista wartość
    netto.
    Mając powyższe na uwadze, transakcje związane z używaniem samochodu osobowego w
    ramach tzw. umowy leasingu operacyjnego, w tym opłata wstępna i opłaty związane z
    ratami leasingowymi, stanowią odrębną dla celów podatkowych transakcję od transakcji
    wykupu samochodu osobowego z leasingu, dlatego limit 150 000 zł wynikający z art. 23
    ust. 1 pkt 47a u.p.f.o.f. powinien być naliczany wyłącznie dla transakcji związanych z
    używaniem samochodu osobowego.
    Podkreślenia wypada, że powyższe stanowisko zostało wielokrotnie potwierdzone w
    interpretacjach indywidualnych przepisów prawa podatkowego wydawanych na
    podstawie analogicznego stanu faktycznego (np. interpretacja indywidualna z dnia 3
    października 2023 r. w sprawie 0115-KDIT3.4011.581.2023.1.KP, interpretacja
    indywidualna z dnia 19 grudnia 2022 r. w sprawie 0115-KDIT3.4011.764.2022.1.DP).

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawił Pan we wniosku, jest:
    · nieprawidłowe – w części dotyczącej ustalenia wartości pojazdu dla celów podatkowych,
    · prawidłowe – w pozostałej części.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 22 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób
    fizycznych (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 226 ze zm.):

      Kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów
      lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów
      wymienionych w art. 23.
    Wyrażenie „w celu osiągnięcia przychodów” zawarte we wskazanym powyżej przepisie
    oznacza, że nie wszystkie wydatki ponoszone przez podatnika w związku z osiąganiem
    przychodów z tytułu działalności gospodarczej podlegają odliczeniu od podstawy
    opodatkowania. Zauważam, że przez sformułowanie „w celu” należy rozumieć dążenie do
    osiągnięcia jakiegoś stanu rzeczy (przychodów), a dążenie podatnika ma przymiot
    „celowości”, jeżeli na podstawie dostępnej wiedzy o związkach przyczynowo-skutkowych
    można zasadnie stwierdzić, że poniesiony koszt może przynieść oczekiwane następstwo
    (przychodów).
    Dlatego kosztem uzyskania przychodów są wszelkie wydatki, których poniesienie
    pozostaje w związku przyczynowo-skutkowym z uzyskaniem przychodów z tego źródła
    bądź też zachowaniem albo zabezpieczeniem źródła przychodów i nie są wymienione w
    art. 23 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.
    W odniesieniu do działalności gospodarczej kosztami uzyskania przychodów są racjonalne
    i gospodarczo uzasadnione wydatki związane z prowadzoną działalnością gospodarczą. Z
    oceny związku z prowadzoną działalnością powinno wynikać, że poniesiony wydatek
    obiektywnie może się przyczynić do osiągnięcia (zwiększenia) przychodów z tego źródła.
    Aby zatem wydatek mógł być uznany za koszt uzyskania przychodów, powinien – w myśl
    powołanego przepisu – spełniać łącznie następujące warunki:
    - pozostawać w związku przyczynowo-skutkowym z przychodami lub źródłem
      przychodów i być poniesiony w celu osiągnięcia przychodów lub zachowania albo
      zabezpieczenia źródła przychodów,
    - nie znajdować się na liście kosztów nieuznawanych za koszty uzyskania przychodów,
      wymienionych w art. 23 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych,
    - być właściwie udokumentowany.
    Podkreślam również, że o tym co jest celowe i potrzebne w prowadzonej działalności
    decyduje podmiot prowadzący działalność gospodarczą, a nie organ podatkowy. Na
    podatniku spoczywa zatem obowiązek wykazania związku poniesionych kosztów z
    działalnością gospodarczą, w tym okoliczności, że ich poniesienie ma wpływ na wysokość
    osiągniętych przychodów.
    Zasady opodatkowania stron umowy leasingu reguluje rozdział 4a ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych.
    Zgodnie z art. 23a pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Ilekroć w rozdziale jest mowa o umowie leasingu – rozumie się przez to umowę
      nazwaną w Kodeksie cywilnym, a także każdą inną umowę, na mocy której jedna ze
      stron, zwana dalej „finansującym”, oddaje do odpłatnego używania albo używania i
      pobierania pożytków na warunkach określonych w ustawie drugiej stronie, zwanej
      dalej „korzystającym”, podlegające amortyzacji środki trwałe lub wartości
      niematerialne i prawne, a także grunty oraz prawo wieczystego użytkowania gruntów.
    Z kolei art. 23a pkt 2 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych stanowi, że:
      Ilekroć w rozdziale jest mowa o podstawowym okresie umowy leasingu – rozumie się
      przez to czas oznaczony, na jaki została zawarta ta umowa, z wyłączeniem czasu, na
      który może być przedłużona lub skrócona; w przypadku zmiany strony lub stron tej
      umowy podstawowy okres umowy uważa się za zachowany, jeżeli inne
      postanowienia umowy nie uległy zmianie.
    W świetle art. 23b ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:

      Opłaty ustalone w umowie leasingu, ponoszone przez korzystającego w
      podstawowym okresie umowy z tytułu używania środków trwałych oraz wartości
      niematerialnych i prawnych stanowią przychód finansującego i odpowiednio w
      przypadku, o którym mowa w pkt 1, koszt uzyskania przychodów korzystającego, z
      zastrzeżeniem ust. 2 i 3, jeżeli:
        1) umowa leasingu, w przypadku gdy korzystającym nie jest osoba wymieniona w
          pkt 2, została zawarta na czas oznaczony, stanowiący co najmniej 40%
          normatywnego okresu amortyzacji, jeżeli przedmiotem umowy leasingu są
          podlegające odpisom amortyzacyjnym rzeczy ruchome lub wartości
          niematerialne i prawne, albo została zawarta na okres co najmniej 5 lat, jeżeli jej
          przedmiotem są podlegające odpisom amortyzacyjnym nieruchomości;
        2) umowa leasingu, w przypadku gdy korzystającym jest osoba fizyczna
          nieprowadząca działalności gospodarczej, została zawarta na czas oznaczony;
        3) suma ustalonych opłat w umowie leasingu, o której mowa w pkt 1 lub 2,
          pomniejszona o należny podatek od towarów i usług, odpowiada co najmniej
          wartości początkowej środków trwałych lub wartości niematerialnych i
          prawnych, a w przypadku zawarcia przez finansującego następnej umowy
          leasingu środka trwałego lub wartości niematerialnej i prawnej będących
          uprzednio przedmiotem takiej umowy odpowiada co najmniej jego wartości
          rynkowej z dnia zawarcia następnej umowy leasingu; przepis art. 19 stosuje się
          odpowiednio.
    Przepis art. 23b ust. 2 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych określa, że:
      Jeżeli finansujący w dniu zawarcia umowy leasingu korzysta ze zwolnień w podatku
      dochodowym przysługujących na podstawie:
        1) art. 6 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych,
        2) przepisów o specjalnych strefach ekonomicznych,
        3) art. 23 i 37 ustawy z dnia 14 czerwca 1991 r. o spółkach z udziałem
          zagranicznym (Dz. U. z 1997 r. poz. 143, z 1998 r. poz. 1063 oraz z 1999 r., poz.
          484 i 1178)
      – do umowy tej stosuje się zasady opodatkowania określone w art. 23f#23h.
    Na podstawie powyższych przepisów stwierdzam, jeżeli zawarta umowa leasingu spełnia
    określone w art. 23b ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych warunki
    oraz finansujący w dniu jej zawarcia nie korzysta ze zwolnień wymienionych w art. 23b ust.
    2 tej ustawy, to korzystający może zaliczyć do kosztów uzyskania przychodów wszelkie
    poniesione wydatki związane z przedmiotem umowy leasingu.
    Przy ocenie możliwości zaliczenia wydatków związanych z umową leasingu operacyjnego
    do kosztów uzyskania przychodów należy także mieć na uwadze generalną zasadę
    kwalifikowania wydatków do kosztów uzyskania przychodów, o której mowa w
    przywołanym na początku art. 22 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób
    fizycznych.
    Zgodnie z art. 23 ust. 1 pkt 4 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Nie uważa się za koszty uzyskania przychodów odpisów z tytułu zużycia samochodu
      osobowego, dokonywanych według zasad określonych w art. 22a#22o, w części
      ustalonej od wartości samochodu przewyższającej kwotę:
        a) 225 000 zł – w przypadku samochodu osobowego będącego pojazdem
          elektrycznym w rozumieniu art. 2 pkt 12 ustawy z 11 stycznia 2018 r. o

          elektromobilności i paliwach alternatywnych (Dz.U. z 2023 r. poz. 875, 1394,
          1506 i 168) oraz w przypadku samochodu osobowego będącego pojazdem
          napędzanym wodorem w rozumieniu art. 2 pkt 15 tej ustawy,
        b) 150 000 zł – w przypadku pozostałych samochodów osobowych.
    Natomiast w myśl art. 23 ust. 1 pkt 47a ustawy o podatku dochodowym od osób
    fizycznych:
      Nie uważa się za koszty uzyskania przychodów dotyczących samochodu osobowego
      opłat wynikających z umowy leasingu, o której mowa w art. 23a pkt 1, umowy najmu,
      dzierżawy lub innej umowy o podobnym charakterze, z wyjątkiem opłat z tytułu
      składek na ubezpieczenie samochodu osobowego, w wysokości przekraczającej ich
      część ustaloną w takiej proporcji, w jakiej kwota 150 000 zł pozostaje do wartości
      samochodu osobowego będącego przedmiotem tej umowy.
    Przepis ten rozciąga limit rozliczania wydatków na korzystanie z samochodu osobowego
    na umowy leasingu operacyjnego, umowy najmu, dzierżawy lub inne umowy o podobnym
    charakterze. Limit ten koresponduje z limitem stosowanym przy dokonywaniu odpisów
    amortyzacyjnych od nabytego samochodu i ustalany jest proporcją wartości samochodu
    będącego przedmiotem umowy leasingu, najmu (itp.) i kwoty 150 000 zł.
    Z przepisu tego wynika zatem, że nie stanowią kosztów uzyskania przychodów dotyczące
    samochodu osobowego opłaty wynikające z umów leasingu w wysokości przekraczającej
    ich część ustaloną w takiej proporcji, w jakiej kwota 150 000 zł pozostaje do wartości
    samochodu osobowego będącego przedmiotem tej umowy.
    Zgodnie z art. 23 ust. 5a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Poniesione wydatki, o których mowa w ust. 1 pkt 46 i 46a, oraz kwota, o której mowa
      w ust. 1 pkt 47a, obejmują także podatek od towarów i usług, który zgodnie z
      przepisami o podatku od towarów i usług nie stanowi podatku naliczonego, oraz
      naliczony podatek od towarów i usług, w tej części, w jakiej zgodnie z przepisami o
      podatku od towarów i usług podatnikowi nie przysługuje obniżenie kwoty lub zwrot
      różnicy podatku od towarów i usług.
    W myśl art. 23 ust. 5c ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      W przypadku samochodu osobowego oddanego do używania na podstawie umowy
      leasingu, o której mowa w art. 23a pkt 1, ograniczenie, o którym mowa w ust. 1 pkt
      47a, stosuje się do tej części opłaty, która stanowi spłatę wartości samochodu
      osobowego.
    Zatem powyższy limit 150 000 zł ma zastosowanie do tej części opłaty, która stanowi
    spłatę wartości samochodu osobowego – części kapitałowej raty leasingowej.
    Natomiast część odsetkowa raty nie jest limitowana. Można ją w całości rozliczyć w
    podatkowych kosztach. Zatem, podatnicy mogą w całości zaliczyć do kosztów uzyskania
    przychodów część odsetkową raty leasingowej.
    W przypadku zawarcia umowy leasingu operacyjnego samochodu osobowego o wartości
    wyższej niż 150 000 zł, do kosztów uzyskania przychodów można zaliczyć opłaty w
    wysokości nieprzekraczającej ich części ustalonej w takiej proporcji, w jakiej kwota 150 000
    zł pozostaje do wartości samochodu osobowego będącego przedmiotem tej umowy.
    Jak wynika z cytowanego już art. 23 ust. 5a ustawy o podatku dochodowym od osób
    fizycznych, wartość samochodu, jak i opłat wynikających z umowy leasingu operacyjnego
    dla potrzeb stosowania art. 23 ust. 1 pkt 47a tej ustawy – powinna obejmować również
    podatek od towarów i usług, w takiej części, w jakiej zgodnie z przepisami o podatku od
    towarów i usług podatnikowi nie przysługuje obniżenie kwoty o zwrot różnicy podatku od
    towarów i usług.

    Zatem zawarcie umowy leasingu operacyjnego, której przedmiotem jest samochód
    osobowy o wartości powyżej 150 000 zł, skutkuje tym, że leasingobiorca do ustalenia
    proporcji, o której mowa w art. 23 ust. 1 pkt 47a ustawy o podatku dochodowym od osób
    fizycznych, przyjmuje wartość samochodu osobowego ustaloną jako wartość netto
    wynikającą z umowy powiększoną o podatek od towarów i usług, który zgodnie z
    przepisami o podatku od towarów i usług nie stanowi dla korzystającego podatku
    naliczonego oraz naliczony podatek od towarów i usług, w tej części, w jakiej zgodnie z
    przepisami o podatku od towarów i usług podatnikowi korzystającemu nie przysługuje
    obniżenie kwoty lub zwrot różnicy podatku od towarów i usług. Wartość samochodu
    wynikająca z umowy musi odpowiadać faktycznej (aktualnej) wartości rynkowej takiego
    samochodu na dzień jej zawarcia.
    Niezależnie od powyższego należy pamiętać, że w przypadku umowy leasingu, umowy
    najmu, dzierżawy lub innej umowy o podobnym charakterze wartość samochodu
    osobowego powinna wynikać z umowy, na podstawie której podatnik korzysta z danego
    samochodu. Wartość przedmiotu umowy powinna odzwierciedlać jego wartość rynkową.
    Jeżeli w umowie określono wartość samochodu, która znacznie odbiega od wartości
    rynkowej, działanie takie może zostać poczytane jako obejście prawa podatkowego.
    Wobec tego przy ustaleniu wartości pojazdu dla celów podatkowych należy uwzględnić
    wartość pojazdu wynikającą z umowy leasingu (w Pana przypadku będą to: opłata
    wstępna, raty kapitałowe oraz kwota wykupu).
    Odnosząc się do kwestii dotyczącej tzw. wykupu przedmiotu leasingu, wskazuję, że wykup
    przedmiotu leasingu jest podatkowo transakcją odrębną od samego leasingu, a w związku
    z tym limit 150 000 zł powinien Pan naliczyć osobno dla leasingu oraz osobno dla wykupu.
    Zwracam uwagę, że kwota opłaty końcowej, dotycząca ewentualnego wykupu samochodu
    osobowego po zakończeniu umowy leasingu, nie ma wpływu na wysokość opłat
    wynikających z zawartej umowy leasingu operacyjnego limitowanej na podstawie art. 23
    ust. 1 pkt 47a powołanej ustawy. Limit wynikający z art. 23 ust. 1 pkt 4 ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych będzie dotyczył (ewentualnego) wykupu samochodu
    osobowego na podstawie zawartej umowy leasingu, tj. w przypadku dokonywania
    późniejszych odpisów amortyzacyjnych. Natomiast wynikające z umowy leasingu
    operacyjnego opłaty objęte będą odrębnym limitem, o którym mowa w art. 23 ust. 1 pkt
    47a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.
    W konsekwencji, będą przysługiwać Panu dwa limity odnoszące się do kwoty 150 000 zł w
    odniesieniu do zawartej umowy leasingu operacyjnego, tj. jeden wynikający z art. 23 ust. 1
    pkt 47a ustawy (dotyczący opłat wynikających z umowy leasingu), a drugi określony w art.
    23 ust. 1 pkt 4 tej ustawy dotyczący ewentualnych odpisów amortyzacyjnych
    dokonywanych po wykupie przedmiotu umowy leasingu operacyjnego (przy obliczaniu
    którego należy uwzględnić wartość wykupu leasingowanego samochodu).
    Podsumowanie: prawidłowe jest Pana stanowisko, zgodnie z którym limit 150 000 zł
    można naliczyć osobno dla leasingu operacyjnego (tj. opłaty wstępnej i rat leasingowych)
    oraz osobno dla opłaty końcowej związanej z wykupem samochodu.
    Natomiast nieprawidłowe jest Pana stanowisko, że można ująć w kosztach uzyskania
    przychodów w całości kwotę nieprzekraczającą 150 000 zł brutto, na którą składają się
    opłata wstępna i raty kapitałowe.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, które Pan przedstawił, i stanu prawnego, który
    obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia.
    W odniesieniu do powołanych przez Pana interpretacji stwierdzam, że zapadły one w
    indywidualnych sprawach i nie są wiążące dla organu wydającego tę interpretację.

    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    · Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy
      z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111).
      Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pana sytuacja będzie zgodna
      (tożsama) z opisem stanu faktycznego i zastosuje się Pan do interpretacji.
    · Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
      z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    · Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pan prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu
    Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z
    dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.
    U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
    · w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
    · w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP
      (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.