Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 1462-IPPP1.4512.724.2016.2.KR
Organ: Dyrektor Izby Skarbowej w Warszawie
Data wydania: 2016-11-22
Teza: w zakresie obowiązku rozliczania podatku zgodnie ze sposobem określenia proporcji stosownie do art. 86 ust. 2a ustawy
Słowa kluczowe: korekta; proporcja; wskaźnik
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II-Rozdział 1-art. 5; [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II-Rozdział 2-art. 7.; [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II-Rozdział 2-art. 8; [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III-Rozdział 1-art. 15; [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział IX-Rozdział 1-art. 86

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA

Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2015 r., poz. 613 z późn. zm.) oraz § 6 pkt 5 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 kwietnia 2015 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz. U. z 2015 r. poz. 643) Dyrektor Izby Skarbowej w Warszawie działający w imieniu Ministra Rozwoju i Finansów stwierdza, że stanowisko Wnioskodawcy przedstawione we wniosku z dnia 5 września 2016 r. (data wpływu 7 września 2016 r.), uzupełnionym pismem z dnia 2 listopada 2016 r. (data wpływu 3 listopada 2016 r.) będącym odpowiedzią na wezwanie tut. Organu z dnia 19 października 2016 r. (skutecznie doręczone 26 października 2016 r.) o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie obowiązku rozliczania podatku zgodnie ze sposobem określenia proporcji stosownie do art. 86 ust. 2a ustawy – **jest nieprawidłowe**.

UZASADNIENIE

W dniu 7 września 2016 r. wpłynął ww. wniosek o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego, uzupełniony pismem z dnia 2 listopada 2016 r. (data wpływu 3 listopada 2016 r.) będącym odpowiedzią na wezwanie tut. Organu z dnia 19 października 2016 r. (skutecznie doręczone 26 października 2016 r.) w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie obowiązku rozliczania podatku zgodnie ze sposobem określenia proporcji stosownie do art. 86 ust. 2a ustawy.

We wniosku przedstawiono następujący stan faktyczny.

Muzeum jest instytucją kultury działającą na podstawie ustawy o muzeach (Dz. U. z 2012 r., poz. 987) i ustawy o organizowaniu i prowadzeniu działalności kulturalnej (Dz. U. z 2012 r., poz. 406, z późn. zm.).

W ramach działalności statutowej Muzeum gromadzi i przechowuje dobra kultury polskiej w zakresie historii, kultury i tradycji. Informuje o treściach gromadzonych zbiorów, upowszechnia podstawowe wartości historii, nauki i kultury polskiej, kształtuje wrażliwość poznawczą i estetyczną, umożliwia kontakt ze zbiorami realizując następujące cele:

1.  gromadzi zabytki w statutowo określonym zakresie,
2.  kataloguje i naukowo opracowuje zgromadzone zbiory,
3.  przechowuje gromadzone zabytki w warunkach zapewniających im właściwy stan zachowania i bezpieczeństwo oraz zmagazynowanie ich w sposób dostępny dla celów naukowych,
4.  zabezpiecza i konserwuje zbiory oraz, w miarę możliwości, zabezpiecza zabytki archeologiczne nieruchome oraz inne nieruchome obiekty kultury materialnej i prawnej i przyrody,
5.  urządza wystawy stałe i czasowe,
6.  prowadzi działalność edukacyjną,
7.  popiera i prowadzi działalność artystyczną i upowszechnia kulturę,
8.  udostępnia zbiory do celów edukacyjnych, naukowych i wystawienniczych,
9.  zapewnienia właściwe warunki zwiedzania oraz korzystania ze zbiorów zgromadzonych informacji,
10.  prowadzi działalność wydawniczą.

Muzeum prowadząc działalność gospodarczą i statutową odpłatną i nieodpłatną jest czynnym podatnikiem podatku VAT.

Prowadzona działalność gospodarcza polega w szczególności na:

1.  sprzedaży biletów,
2.  produkcji i sprzedaży wydawnictw,
3.  produkcji i sprzedaży pamiątek,
4.  najmie i dzierżawie składników majątkowych.

Działalność statutowa-nieodpłatna, oparta na § 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 czerwca 2008 r. w sprawie określenia grup osób, którym przysługuje ulga w opłacie lub zwolnienie z opłaty za wstęp do muzeów państwowych, oraz rodzajów dokumentów potwierdzających ich uprawnienia (Dz. U. Nr 160, poz. 994) zwolnienie z opłaty za wstęp do muzeów przysługuje:

1.  osobom fizycznym odznaczonym Orderem Orła Białego, Orderem Wojennym Vittuti Militari, Orderem Zasługi Rzeczypospolitej Polskiej, Medalem „Zasłużony Kulturze Gloria Artis”;
2.  pracownikom muzeów wpisanych do Państwowego Rejestru Muzeów;
3.  członkom Międzynarodowej Rady Muzeów (ICOM) lub Międzynarodowej Rady Ochrony Zabytków (ICOMOS);
4.  posiadaczom Karty Polaka, o których mowa w ustawie z dnia 7 września 2007 r. o Karcie Polaka (Dz. U. Nr 180, poz. 1280 oraz z 2008 r. Nr 52, poz. 305);
5.  dzieciom do lat 7.

Nieodpłatnie świadczone usługi polegają na: bezpłatnym wstępie na wernisaże, prowadzeniu wykładów i konferencji naukowych dotyczących historii sztuki, regionu, organizowaniu imprez i koncertów okazjonalnych, które mają na celu upowszechnianie historii i kultury polskiej.

Wszystkie zadania realizowane są w ramach działalności statutowej stanowią promocję i reklamę działalności Muzeum tj. promocji miejsca, upowszechniania historii i dziedzictwa narodowego, co bezpośrednio przekłada się na działalność gospodarczą instytucji.

Obydwa obszary działalności są integralne, kompatybilne i wzajemnie się uzupełniające.

Uzyskiwane przez Muzeum przychody to:

1.  wpływy z prowadzonej działalności uzyskiwane przy realizacji celów określonych w statucie,
2.  dotacja podmiotowa od organizatora,
3.  wpływy z działalności gospodarczej,
4.  dotacje celowe na realizację określonych zadań,
5.  środki otrzymane od osób fizycznych i prawnych oraz z innych źródeł.

Otrzymane od organizatora dotacje podmiotowe wykorzystywane są na potrzeby finansowania bieżącej działalności Muzeum, tj. 80% środków z dotacji przeznaczone jest na fundusz płac pracowników. Dotacje celowe wykorzystywane są na realizację konkretnych zadań, ustalonych z organizatorem. Wszystkie wpływy składają się na całokształt działalności instytucji kultury, czyli realizację działań statutowych. Dochód z działalności gospodarczej może być wykorzystany wyłącznie w celu finansowania działalności statutowej Muzeum.

Muzeum obliczyło i stosuje prewspółczynnik VAT zgodnie z Rozporządzeniem Ministra Finansów z dnia 17 grudnia 2015 r. w sprawie sposobu określania zakresu wykorzystywania nabywanych towarów i usług do celów działalności gospodarczej w przypadku niektórych podatników.

Poprawność obliczenia i stosowania prewspółczynnika VAT, wskazuje poniżej cytowana interpretacja w piśmie Ministra Finansów do Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego z dnia 22 marca 2016 nr. pisma PT3.8101.5.2016.LBE.88:

„\`(...)\`W związku z tym podatnicy, których przedmiot działalności stanowić będzie wyłącznie prowadzenie działalności gospodarczej w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy o VAT, nie będą stosowali prewspółczynnika, o którym mowa w ww. art. 86 ust. 2a ustawy o VAT. Obowiązek wydzielenia podatku naliczonego przy zastosowaniu ww. prewspółczynnika dotyczy bowiem tylko wąskiej grupy podatników, którzy poza działalnością gospodarczą w rozumieniu o ustawie VAT wykonują również działalność nieobjętą systemem VAT (np. jak organ władzy publicznej czy nieodpłatna działalność statutowa) i nie jest możliwe bezpośrednie przyporządkowanie podatku naliczonego do każdego z tych typów działalności. Zapewnia to realizację zasady neutralności podatku VAT, która uniemożliwia odliczenie podatku w związku z działalnością nieobjętą systemem VAT.”

W uzupełnieniu wniosku Wnioskodawca wskazał, że beneficjentem nieodpłatnych świadczeń organizowanych przez Muzeum, określonych statutem, odbywających się w formie wernisaży przed oficjalnym udostępnieniem wystaw szerokiej rzeszy odbiorów, są: autorzy wystaw, artyści, twórcy, naukowcy, osoby bezpośrednio związane ze środowiskiem kulturalnym tematycznego wydarzenia, a także przedstawiciele mediów, władz, osobistości związane z życiem kulturalnym miasta oraz osoby uświetniające wydarzenie, np.: śpiewacy, pianiści, muzycy, recytatorzy.

Wykłady i konferencje naukowe kierowane są do naukowców, badaczy, popularyzatorów, środowisk odpowiadających za upowszechnianie wartości historii Polski i regionu, nauki i kultury.

Wymienione formy nieodpłatnego świadczenia mają charakter ściśle promocyjny, upowszechniający Polską kulturę i historię regionu, opatrzone są klauzulą spotkań otwartych.

Muzeum prowadzi gospodarkę finansową na zasadach określonych w ustawie o organizowaniu i prowadzeniu działalności kulturalnej.

W przypadku wyżej wymienionych nieodpłatnych świadczeń (wernisaży, wykładów, konferencji) koszty przedsięwzięć pokrywane są przez Muzeum z wpływów z prowadzonej działalności gospodarczej oraz z dotacji podmiotowej.

Działalność Muzeum dotycząca nieodpłatnych zadań statutowych zgodnych z ustawami: ustawa o muzeach (Dz. U. z 2012 r., poz. 987), ustawa o organizowaniu i prowadzeniu działalności kulturalnej (Dz. U. z 2012 r., poz. 406, z późn. zm.) i statutem stanowi aktywność nierozerwalnie związaną z prowadzeniem działalności gospodarczej i wszelkich czynności odpłatnych.

Wszystkie nieodpłatne działania, w tym: wernisaże, wykłady, konferencje naukowe prezentują szeroką ofertę Muzeum, którą promują i upowszechniają co służy bezpośrednio zachęceniu widza i potencjalnego odbiorcy do skorzystania z odpłatnego wachlarza propozycji Muzeum.

Muzeum jako wnioskodawca ma możliwość bezpośredniego przypisania poniesionych wydatków do celów działalności gospodarczej jedynie w precyzyjnie skonkretyzowanych przypadkach z jasno określonym celem zakupu. W obszarach takich jak: media (zużycie wody, energii elektrycznej, energii cieplnej), wykorzystanie i eksploatacja systemów informatycznych, zużycie materiałów biurowych, materiałów promocyjnych, monitoring, ochrona, artykuły spożywcze, środki czystości, istnieje problem z rozróżnieniem i zakwalifikowaniem wydatków na nieodpłatne świadczenia i ich jednoznacznym przełożeniem na działalność gospodarczą.

Wnioskodawca nadmienił, że w trakcie przebiegu wydarzeń nieodpłatnych, dystrybuowane są odpłatnie wydawnictwa i pamiątki.

Obydwa obszary działalności odpłatnej i nieodpłatnej są integralne, kompatybilne i wzajemnie się uzupełniające.

W związku z powyższym opisem zadano następujące pytanie.

1.  Czy od dnia 1 stycznia 2016 r., przy takim stanie faktycznym, Muzeum miało obowiązek zastosowania wskaźnika „preproporcji VAT”, zgodnie z art. 86 ust. 2c ustawy o VAT (Dz. U. z 2015 r., poz. 605) ustawy z dnia 9 kwietnia 2015 r. o zmianie ustawy o podatku od towarów i usług oraz ustawy prawo zamówień publicznych?
2.  Czy stosując prewspółczynnik Muzeum popełniło błąd i powinno dokonać skorygowania podatku VAT od stycznia 2016 roku? Czy powinno dokonać korekty podatku VAT w korekcie rocznej?

Zdaniem Wnioskodawcy, realizowane zadania statutowe stanowią promocję i reklamę działalności Muzeum, co bezpośrednio przekłada się na działalność gospodarczą instytucji.

Z licznie publikowanych interpretacji, przyporządkowującymi nieodpłatną działalność statutową do działalności gospodarczej powodują iż Wnioskodawca twierdzi, że nie powinien stosować prewspółczynnika VAT. Powinien również dokonać korekty rocznej podatku VAT.

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego stanu faktycznego jest nieprawidłowe.

Zgodnie z art. 86 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2016 r., poz. 710, z późn. zm.), zwanej dalej ustawą, w zakresie, w jakim towary i usługi są wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych, podatnikowi, o którym mowa w art. 15, przysługuje prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego, z zastrzeżeniem art. 114, art. 119 ust. 4, art. 120 ust. 17 i 19 oraz art. 124.

Stosownie do treści art. 86 ust. 2 pkt 1 ustawy, kwotę podatku naliczonego stanowi suma kwot podatku wynikających z faktur otrzymanych przez podatnika z tytułu:

*   nabycia towarów i usług,

*   dokonania całości lub części zapłaty przed nabyciem towaru lub wykonaniem usługi.

Na mocy art. 86 ust. 2a ustawy, w przypadku nabycia towarów i usług wykorzystywanych zarówno do celów wykonywanej przez podatnika działalności gospodarczej, jak i do celów innych niż działalność gospodarcza, z wyjątkiem celów osobistych, do których ma zastosowanie art. 7 ust. 2 i art. 8 ust. 2, oraz celów, o których mowa w art. 8 ust. 5 – w przypadku, o którym mowa w tym przepisie, gdy przypisanie tych towarów i usług w całości do działalności gospodarczej podatnika nie jest możliwe, kwotę podatku naliczonego, o której mowa w ust. 2, oblicza się zgodnie ze sposobem określenia zakresu wykorzystywania nabywanych towarów i usług do celów działalności gospodarczej, zwanym dalej „sposobem określenia proporcji”. Sposób określenia proporcji powinien najbardziej odpowiadać specyfice wykonywanej przez podatnika działalności i dokonywanych przez niego nabyć.

W świetle art. 86 ust. 2b ustawy, sposób określenia proporcji najbardziej odpowiada specyfice wykonywanej przez podatnika działalności i dokonywanych przez niego nabyć, jeżeli:

1.  zapewnia dokonanie obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego wyłącznie w odniesieniu do części kwoty podatku naliczonego proporcjonalnie przypadającej na wykonywane w ramach działalności gospodarczej czynności opodatkowane oraz
2.  obiektywnie odzwierciedla część wydatków przypadającą odpowiednio na działalność gospodarczą oraz na cele inne niż działalność gospodarcza, z wyjątkiem celów osobistych, do których ma zastosowanie art. 7 ust. 2 i art. 8 ust. 2, oraz celów, o których mowa w art. 8 ust. 5 – w przypadku, o którym mowa w tym przepisie, gdy przypisanie tych wydatków w całości do działalności gospodarczej nie jest możliwe.

Zgodnie z art. 86 ust. 2c ustawy, przy wyborze sposobu określenia proporcji można wykorzystać w szczególności następujące dane:

1.  średnioroczną liczbę osób wykonujących wyłącznie prace związane z działalnością gospodarczą w ogólnej średniorocznej liczbie osób wykonujących prace w ramach działalności gospodarczej i poza tą działalnością;
2.  średnioroczną liczbę godzin roboczych przeznaczonych na prace związane z działalnością gospodarczą w ogólnej średniorocznej liczbie godzin roboczych przeznaczonych na prace związane z działalnością gospodarczą i poza tą działalnością;
3.  roczny obrót z działalności gospodarczej w rocznym obrocie podatnika z działalności gospodarczej powiększonym o otrzymane przychody z innej działalności, w tym wartość dotacji, subwencji i innych dopłat o podobnym charakterze, otrzymanych na sfinansowanie wykonywanej przez tego podatnika działalności innej niż gospodarcza;
4.  średnioroczną powierzchnię wykorzystywaną do działalności gospodarczej w ogólnej średniorocznej powierzchni wykorzystywanej do działalności gospodarczej i poza tą działalnością.

W myśl art. 86 ust. 2d ustawy, w celu obliczenia kwoty podatku naliczonego w przypadku, o którym mowa w ust. 2a, przyjmuje się dane za poprzedni rok podatkowy.

Na mocy art. 86 ust. 2e ustawy, podatnik rozpoczynający w danym roku podatkowym wykonywanie działalności gospodarczej i działalności innej niż działalność gospodarcza, w celu obliczenia kwoty podatku naliczonego w przypadku, o którym mowa w ust. 2a, przyjmuje dane wyliczone szacunkowo, według prognozy uzgodnionej z naczelnikiem urzędu skarbowego w formie protokołu.

W świetle art. 86 ust. 2f ustawy, przepis ust. 2e stosuje się również, gdy podatnik uzna, że w odniesieniu do wykonywanej przez niego działalności i dokonywanych przez niego nabyć dane za poprzedni rok podatkowy byłyby niereprezentatywne.

Na podstawie art. 86 ust. 2g ustawy, proporcję określa się procentowo w stosunku rocznym. Proporcję tę zaokrągla się w górę do najbliższej liczby całkowitej. Przepisy art. 90 ust. 5, 6, 9a i 10 stosuje się odpowiednio.

W przypadku, gdy podatnik, dla którego sposób określenia proporcji wskazują przepisy wydane na podstawie ust. 22, uzna, że wskazany zgodnie z przepisami wydanymi na podstawie ust. 22 sposób określenia proporcji nie będzie najbardziej odpowiadać specyfice wykonywanej przez niego działalności i dokonywanych przez niego nabyć, może zastosować inny bardziej reprezentatywny sposób określenia proporcji – art. 86 ust. 2h ustawy.

Jak stanowi art. 86 ust. 22 ustawy, minister właściwy do spraw finansów publicznych może, w drodze rozporządzenia, określić w przypadku niektórych podatników sposób określenia proporcji uznany za najbardziej odpowiadający specyfice wykonywanej przez tych podatników działalności i dokonywanych przez nich nabyć oraz wskazać dane, na podstawie których jest obliczana kwota podatku naliczonego z wykorzystaniem tego sposobu określenia proporcji, uwzględniając specyfikę prowadzenia działalności przez niektórych podatników i uwarunkowania obrotu gospodarczego.

W wydanym na podstawie ww. przepisu art. 86 ust. 22 ustawy rozporządzeniu Ministra Finansów z dnia 17 grudnia 2015 r. w sprawie sposobu określania zakresu wykorzystywania nabywanych towarów i usług do celów działalności gospodarczej w przypadku niektórych podatników (Dz. U. poz. 2193), wskazano w przypadku samorządowych instytucji kultury sposób określania zakresu wykorzystywania nabywanych towarów i usług do celów działalności gospodarczej uznany za najbardziej odpowiadający specyfice wykonywanej przez instytucje działalności i dokonywanych przez nią nabyć (tzw. sposób określenia proporcji), jak również wskazano dane, na podstawie których jest obliczana kwota podatku naliczonego z wykorzystaniem sposobu określenia proporcji.

Powołany wyżej art. 86 ust. 2a ustawy wprost określa, co stanowi kwotę podatku naliczonego w przypadku nabycia towarów i usług, wykorzystywanych zarówno do celów wykonywanej przez podatnika działalności gospodarczej, jak i do celów innych. Zgodnie z tą normą, w przypadku nabycia towarów i usług, wykorzystywanych zarówno do celów wykonywanej przez podatnika działalności gospodarczej, jak i do celów innych niż działalność gospodarcza (z wyjątkiem wykorzystania na cele osobiste, do których może mieć zastosowanie art. 7 ust. 2 i art. 8 ust. 2 ustawy), w sytuacji gdy przypisanie tych towarów i usług w całości do działalności gospodarczej nie jest możliwe, kwotę podatku naliczonego oblicza się zgodnie ze sposobem określenia zakresu wykorzystywania nabywanych towarów i usług do celów działalności gospodarczej.

Cele prowadzonej działalności gospodarczej należy rozpatrywać w kontekście definicji działalności gospodarczej, określonej w art. 15 ust. 2 i ust. 3 ustawy. W związku z prowadzeniem działalności gospodarczej u podatnika mogą wystąpić działania czy sytuacje, które nie generują opodatkowania podatkiem VAT. „Towarzyszą” one działalności gospodarczej i nie stanowią obok niej odrębnego przedmiotu działalności podatnika. Nie podlegają one opodatkowaniu podatkiem VAT, jednakże ich występowanie nie oznacza, że u podatnika występują czynności wykonywane poza działalnością gospodarczą. Za czynności zrównane z czynnościami wykonywanymi w ramach działalności gospodarczej uznaje się także nieodpłatną dostawę towarów lub nieodpłatne świadczenie usług na cele osobiste, w przypadkach, o których mowa w art. 7 ust. 2 i art. 8 ust. 2a ustawy. Uzasadnia to fakt, że chociaż czynności te z definicji nie mają związku z działalnością gospodarczą, w przypadkach określonych w tych przepisach następuje obowiązek naliczenia VAT. Natomiast przez cele inne rozumie się sferę działalności danego podmiotu niebędącą działalnością gospodarczą w rozumieniu art. 15 ust. 2 i ust. 3 ustawy (przykładowo działalność podmiotu w charakterze organu władzy czy nieodpłatną działalność statutową).

Na mocy art. 15 ust. 1 ustawy, podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności.

Stosownie do ust. 2 tego artykułu, działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych.

Określenie działalności producenta, handlowca lub usługodawcy następuje każdorazowo w stosunku do odpłatnej dostawy towarów oraz odpłatnie świadczonych usług na terenie kraju, będących przedmiotem opodatkowania. Przez pojęcie producenta w takim razie będziemy rozumieli podmiot, który w zorganizowany sposób dokonuje produkcji towarów w celu ich dalszego zbycia. Handlowiec dokonuje w sposób zorganizowany zakupu towarów w celu ich odsprzedaży. Podobnie usługodawca, który świadczy usługi w celach zarobkowych. Płaszczyzna działalności podmiotów, będących podatnikami podatku od towarów i usług, o czym świadczy zdanie drugie art. 15 ust. 2 ustawy, opierać się musi na działalności podejmowanej w szczególności w sposób ciągły w celach zarobkowych, w ramach prowadzonego przez nich profesjonalnego obrotu gospodarczego.

Samodzielność gospodarcza w prowadzeniu działalności gospodarczej oznacza możliwość podejmowania decyzji, a zarazem posiadanie odpowiedniego stopnia odpowiedzialności za podjęte decyzje, w tym za szkody poniesione wobec osób trzecich, jak również ponoszenie przez podmiot ryzyka gospodarczego.

W myśl art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy, opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlegają odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju.

Jak stanowi art. 7 ust. 1 ustawy, przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (…).

Zgodnie z art. 8 ust. 1 ustawy, przez świadczenie usług, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się każde świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu art. 7 (…).

W przypadku wykonywania przez instytucję kultury prowadzącą działalność gospodarczą również czynności nieodpłatnych punktem wyjścia powinna być ocena czy czynności te należy uznać za odrębny, obok działalności gospodarczej, przedmiot działalności podatnika, czy też czynności te towarzyszą działalności gospodarczej. W przypadku stwierdzenia (decyduje o tym specyfika działalności danej instytucji kultury), że czynności nieodpłatne stanowią odrębny, obok działalności gospodarczej, przedmiot działalności danej instytucji kultury (np. samorządowa instytucja kultury wykonuje nieodpłatną działalność statutową w zakresie upowszechniania kultury, polegająca na organizacji nieodpłatnie imprez i wydarzeń kulturalnych, świadczeniu usług nieodpłatnej edukacji kulturalnej, oraz prowadzi działalność gospodarczą w rozumieniu ustawy o VAT polegającą na np. wynajmowaniu powierzchni na cele użytkowe) wówczas, w celu odliczenia podatku naliczonego, jeżeli nie będzie możliwe przypisanie go w całości do działalności gospodarczej, podatnik będzie musiał stosować zasady, o których mowa w art. 86 ust. 2a-2h ustawy, przy czym może skorzystać z metody zaproponowanej dla samorządowej instytucji kultury w rozporządzeniu Ministra Finansów w sprawie sposobu określania zakresu wykorzystywania nabywanych towarów i usług do celów działalności gospodarczej w przypadku niektórych podatników.

Ocena w konkretnym przypadku, czy dane nieodpłatne przedsięwzięcia realizowane przez instytucję kultury będą skutkować (wykluczać) stosowanie przez nią zasad określonych w art. 86 ust. 2a-2h ustawy wymaga każdorazowo zbadania okoliczności faktycznych występujących w indywidualnej sprawie pod kątem spełnienia przesłanek omówionych wyżej. W przypadku instytucji kultury, która podejmuje nieodpłatne przedsięwzięcia w celach promocyjnych i marketingowych, a ich efektem ma być poszerzenie grona widzów, którzy skorzystają ostatecznie z odpłatnej usługi świadczonej przez daną instytucję kultury mogłoby spełniać przesłanki do uznania ich za związane z działalnością gospodarczą, jednakże ocena każdego przypadku wymaga analizy w oparciu o przesłanki obiektywne występujące w konkretnej sprawie.

Zasady prowadzenia działalności przez muzea określa ustawa z dnia 21 listopada 1996 r. o muzeach (Dz. U. z 2012 r. poz. 987 z późn. zm.) oraz ustawa z dnia 25 października 1996 r. o organizowaniu i prowadzeniu działalności kulturalnej (Dz. U. z 2013 r., poz. 406 z późn. zm.).

Zgodnie z art. 1 ustawy o muzeach, muzeum jest jednostką organizacyjną nienastawioną na osiąganie zysku, której celem jest gromadzenie i trwała ochrona dóbr naturalnego i kulturalnego dziedzictwa ludzkości o charakterze materialnym i niematerialnym, informowanie o wartościach i treściach gromadzonych zbiorów, upowszechnianie podstawowych wartości historii, nauki i kultury polskiej oraz światowej, kształtowanie wrażliwości poznawczej i estetycznej oraz umożliwianie korzystania ze zgromadzonych zbiorów.

Stosownie do art. 2 cyt. ustawy, muzeum realizuje cele określone w art. 1, w szczególności przez:

1.  gromadzenie zabytków w statutowo określonym zakresie;
2.  katalogowanie i naukowe opracowywanie zgromadzonych zbiorów;
3.  przechowywanie gromadzonych zabytków, w warunkach zapewniających im właściwy stan zachowania i bezpieczeństwo, oraz magazynowanie ich w sposób dostępny do celów naukowych;
4.  zabezpieczanie i konserwację zbiorów oraz, w miarę możliwości, zabezpieczanie zabytków archeologicznych nieruchomych oraz innych nieruchomych obiektów kultury materialnej i przyrody;
5.  urządzanie wystaw stałych i czasowych;
6.  organizowanie badań i ekspedycji naukowych, w tym archeologicznych;
7.  prowadzenie działalności edukacyjnej; 7a) popieranie i prowadzenie działalności artystycznej i upowszechniającej kulturę;
8.  udostępnianie zbiorów do celów edukacyjnych i naukowych;
9.  zapewnianie właściwych warunków zwiedzania oraz korzystania ze zbiorów i zgromadzonych informacji;
10.  prowadzenie działalności wydawniczej.

W myśl art. 9 ww. ustawy, muzeum może prowadzić, jako dodatkową, działalność gospodarczą w celu finansowania działalności określonej w art. 2.

Na podstawie art. 10 ustawy o muzeach:

1.  Wstęp do muzeów jest odpłatny, chyba że właściwy podmiot, o którym mowa w art. 5 ust. 1, postanowi o nieodpłatnym wstępie do muzeum.
2.  W jednym dniu tygodnia wstęp na wystawy stałe muzeów jest nieodpłatny.
3.  Dyrektor muzeum ustala i podaje do publicznej wiadomości, w sposób zwyczajowo przyjęty, wysokość opłat za wstęp do muzeum oraz dzień, o którym mowa w ust. 2. Dyrektor muzeum może zwolnić z opłat za wstęp.
4.  Rada Ministrów określi, w drodze rozporządzenia, grupy osób, którym przysługuje ulga w opłacie lub zwolnienie z opłaty za wstęp do muzeów państwowych, oraz rodzaje dokumentów potwierdzających ich uprawnienia, uwzględniając przy tym odpowiednio przepisy obowiązujące w państwach członkowskich Unii Europejskiej, Konfederacji Szwajcarskiej oraz w państwach członkowskich Europejskiego Porozumienia o Wolnym Handlu (EFTA) - stron umowy o Europejskim Obszarze Gospodarczym.
5.  Minister właściwy do spraw kultury i ochrony dziedzictwa narodowego, po zasięgnięciu opinii Rady Ochrony Pamięci Walk i Męczeństwa, ustali, w drodze rozporządzenia, wykaz państwowych muzeów martyrologicznych, do których wstęp jest bezpłatny, ze względu na szczególny charakter historyczny i edukacyjny tych muzeów.

Ponadto zgodnie z art. 1 ust. 1 ustawy o organizowaniu i prowadzeniu działalności kulturalnej, działalność kulturalna polega na tworzeniu, upowszechnianiu i ochronie kultury.

W myśl art. 1 ust. 2 ww. ustawy, Państwo sprawuje mecenat nad działalnością kulturalną polegający na wspieraniu i promocji twórczości, edukacji i oświaty kulturalnej, działań i inicjatyw kulturalnych oraz opieki nad zabytkami.

Stosownie do art. 1 ust. 3 i 4 ww. ustawy, Minister właściwy do spraw kultury i ochrony dziedzictwa narodowego może wspierać finansowo, w ramach mecenatu państwa, realizację planowanych na dany rok zadań związanych z polityką kulturalną państwa, prowadzonych przez instytucje kultury i inne podmioty nienależące do sektora finansów publicznych. Mecenat, o którym mowa w ust. 2 i 3, sprawują także organy jednostek samorządu terytorialnego w zakresie ich właściwości.

W myśl art. 2 ww. ustawy, formami organizacyjnymi działalności kulturalnej są w szczególności: teatry, opery, operetki, filharmonie, orkiestry, instytucje filmowe, kina, muzea, biblioteki, domy kultury, ogniska artystyczne, galerie sztuki oraz ośrodki badań i dokumentacji w różnych dziedzinach kultury.

Zgodnie z art. 5 ust. 1 ww. ustawy, podmioty prowadzące działalność kulturalną na zasadach określonych w art. 3 mogą otrzymywać dotacje celowe na realizację zadań państwowych.

Stosownie do art. 5 ust. 2 ww. ustawy, organizacje pozarządowe prowadzące działalność kulturalną mogą otrzymywać dotacje celowe z budżetu państwa z części, której dysponentem jest minister właściwy do spraw kultury i ochrony dziedzictwa narodowego, na zadania objęte mecenatem państwa, w tym dotacje celowe na finansowanie lub dofinansowanie kosztów realizacji inwestycji.

W świetle art. 9 ust. 1 ww. ustawy, jednostki samorządu terytorialnego organizują działalność kulturalną, tworząc samorządowe instytucje kultury, dla których prowadzenie takiej działalności jest podstawowym celem statutowym.

Na mocy art. 9 ust. 3 ww. ustawy, instytucje kultury, dla których organizatorami są jednostki samorządu terytorialnego, mogą otrzymywać dotacje celowe na zadania objęte mecenatem państwa, w tym dotacje celowe na finansowanie lub dofinansowanie kosztów realizacji inwestycji, z budżetu państwa z części, której dysponentem jest minister właściwy do spraw kultury i ochrony dziedzictwa narodowego.

Z opisu sprawy wynika, że Wnioskodawca jest instytucją kultury działającą na podstawie ustawy o muzeach (Dz. U. z 2012 r., poz. 987) i ustawy o organizowaniu i prowadzeniu działalności kulturalnej (Dz. U. z 2012 r., poz. 406, z późn. zm.).

W ramach działalności statutowej Muzeum gromadzi i przechowuje dobra kultury polskiej w zakresie historii, kultury i tradycji. Informuje o treściach gromadzonych zbiorów, upowszechnia podstawowe wartości historii, nauki i kultury polskiej, kształtuje wrażliwość poznawczą i estetyczną, umożliwia kontakt ze zbiorami.

Muzeum prowadząc działalność gospodarczą i statutową odpłatną i nieodpłatną jest czynnym podatnikiem podatku VAT.

Prowadzona działalność gospodarcza polega w szczególności na:

1.  sprzedaży biletów,
2.  produkcji i sprzedaży wydawnictw,
3.  produkcji i sprzedaży pamiątek,
4.  najmie i dzierżawie składników majątkowych.

Działalność statutowa-nieodpłatna, oparta na § 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 czerwca 2008 r. w sprawie określenia grup osób, którym przysługuje ulga w opłacie lub zwolnienie z opłaty za wstęp do muzeów państwowych, oraz rodzajów dokumentów potwierdzających ich uprawnienia (Dz. U. Nr 160, poz. 994) zwolnienie z opłaty za wstęp do muzeów przysługuje:

1.  osobom fizycznym odznaczonym Orderem Orła Białego, Orderem Wojennym Virtuti Militari, Orderem Zasługi Rzeczypospolitej Polskiej, Medalem „Zasłużony Kulturze Gloria Artis”;
2.  pracownikom muzeów wpisanych do Państwowego Rejestru Muzeów;
3.  członkom Międzynarodowej Rady Muzeów (ICOM) lub Międzynarodowej Rady Ochrony Zabytków (ICOMOS);
4.  posiadaczom Karty Polaka, o których mowa w ustawie z dnia 7 września 2007 r. o Karcie Polaka (Dz. U. Nr 180, poz. 1280 oraz z 2008 r. Nr 52, poz. 305);
5.  dzieciom do lat 7.

Nieodpłatnie świadczone usługi polegają na: bezpłatnym wstępie na wernisaże, prowadzeniu wykładów i konferencji naukowych dotyczących historii sztuki, regionu, organizowaniu imprez i koncertów okazjonalnych, które mają na celu upowszechnianie historii i kultury polskiej.

Wszystkie zadania realizowane są w ramach działalności statutowej i stanowią promocję i reklamę działalności Muzeum tj. promocji miejsca, upowszechniania historii i dziedzictwa narodowego, co bezpośrednio przekłada się na działalność gospodarczą instytucji.

Obydwa obszary działalności są integralne, kompatybilne i wzajemnie się uzupełniające.

Uzyskiwane przez Muzeum przychody to:

1.  wpływy z prowadzonej działalności uzyskiwane przy realizacji celów określonych w statucie,
2.  dotacja podmiotowa od organizatora,
3.  wpływy z działalności gospodarczej,
4.  dotacje celowe na realizację określonych zadań,
5.  środki otrzymane od osób fizycznych i prawnych oraz z innych źródeł.

Otrzymane od organizatora dotacje podmiotowe wykorzystywane są na potrzeby finansowania bieżącej działalności Muzeum, tj. 80% środków z dotacji przeznaczone jest na fundusz płac pracowników. Dotacje celowe wykorzystywane są na realizację konkretnych zadań, ustalonych z organizatorem. Wszystkie wpływy składają się na całokształt działalności instytucji kultury, czyli realizację działań statutowych. Dochód z działalności gospodarczej może być wykorzystany wyłącznie w celu finansowania działalności statutowej Muzeum.

Muzeum obliczyło i stosuje prewspółczynnik VAT zgodnie z Rozporządzeniem Ministra Finansów z dnia 17 grudnia 2015 r. w sprawie sposobu określania zakresu wykorzystywania nabywanych towarów i usług do celów działalności gospodarczej w przypadku niektórych podatników.

W uzupełnieniu wniosku Wnioskodawca wskazał, że beneficjentem nieodpłatnych świadczeń organizowanych przez Muzeum, określonych statutem, odbywających się w formie wernisaży przed oficjalnym udostępnieniem wystaw szerokiej rzeszy odbiorów, są: autorzy wystaw, artyści, twórcy, naukowcy, osoby bezpośrednio związane ze środowiskiem kulturalnym tematycznego wydarzenia, a także przedstawiciele mediów, władz, osobistości związane z życiem kulturalnym miasta oraz osoby uświetniające wydarzenie, np.: śpiewacy, pianiści, muzycy, recytatorzy.

Wykłady i konferencje naukowe kierowane są do naukowców, badaczy, popularyzatorów, środowisk odpowiadających za upowszechnianie wartości historii Polski i regionu, nauki i kultury.

Wymienione formy nieodpłatnego świadczenia mają charakter ściśle promocyjny, upowszechniający Polską kulturę i historię regionu, opatrzone są klauzulą spotkań otwartych.

Muzeum prowadzi gospodarkę finansową na zasadach określonych w ustawie o organizowaniu i prowadzeniu działalności kulturalnej.

W przypadku wyżej wymienionych nieodpłatnych świadczeń (wernisaży, wykładów, konferencji) koszty przedsięwzięć pokrywane są przez Muzeum z wpływów z prowadzonej działalności gospodarczej oraz z dotacji podmiotowej.

Działalność Muzeum dotycząca nieodpłatnych zadań statutowych stanowi aktywność nierozerwalnie związaną z prowadzeniem działalności gospodarczej i wszelkich czynności odpłatnych.

Wszystkie nieodpłatne działania, w tym: wernisaże, wykłady, konferencje naukowe prezentują szeroką ofertę Muzeum, którą promują i upowszechniają co służy bezpośrednio zachęceniu widza i potencjalnego odbiorcy do skorzystania z odpłatnego wachlarza propozycji Muzeum.

Muzeum ma możliwość bezpośredniego przypisania poniesionych wydatków do celów działalności gospodarczej jedynie w precyzyjnie skonkretyzowanych przypadkach z jasno określonym celem zakupu. W obszarach takich jak: media (zużycie wody, energii elektrycznej, energii cieplnej), wykorzystanie i eksploatacja systemów informatycznych, zużycie materiałów biurowych, materiałów promocyjnych, monitoring, ochrona, artykuły spożywcze, środki czystości, istnieje problem z rozróżnieniem i zakwalifikowaniem wydatków na nieodpłatne świadczenia i ich jednoznacznym przełożeniem na działalność gospodarczą.

Wnioskodawca nadmienił, że w trakcie przebiegu wydarzeń nieodpłatnych, dystrybuowane są odpłatnie wydawnictwa i pamiątki.

Na tle tak przedstawionego opisu sprawy wątpliwości Wnioskodawcy sprowadzają się do rozstrzygnięcia kwestii, czy Muzeum jest zobowiązane od 1 stycznia 2016 r. do ustalenia sposobu wyliczenia proporcji zgodnie z dyspozycją art. 86 ust. 2a-2h ustawy.

Podstawową przesłanką warunkującą stosowanie przepisu art. 86 ust. 2a ustawy, jest wykonywanie przez podatnika czynności „innych niż działalność gospodarcza” (z wyjątkiem wykorzystania na cele osobiste, do których może mieć zastosowanie art. 7 ust. 2 i art. 8 ust. 2 ustawy o VAT). Podkreślenia wymaga, że dla stwierdzenia czy działalność lub czynności stanowią „cele inne niż związane z działalnością gospodarczą” znaczenie ma, czy mieszczą się one w przedmiocie działalności danej jednostki. W przypadku więc wykonywania obok czynności, które podlegają opodatkowaniu podatkiem VAT, również czynności niegenerujących opodatkowania VAT – w pierwszej kolejności należy dokonać oceny, czy czynności te należy uznać za odrębny, obok działalności gospodarczej, przedmiot działalności podatnika, czy też czynności te towarzyszą działalności gospodarczej. W przypadku stwierdzenia, że czynności nieodpłatne świadczone przez Muzeum stanowią odrębny obok działalności gospodarczej przedmiot działalności Muzeum wówczas, w celu odliczenia podatku naliczonego (jeżeli nie będzie możliwe przypisanie go w całości do działalności gospodarczej) będzie musiało stosować zasady, o których mowa w art. 86 ust. 2a-2h ustawy, przy czym może skorzystać z metody zaproponowanej dla instytucji kultury w rozporządzeniu Ministra Finansów.

Jak wynika z opisu sprawy, przedstawione we wniosku czynności, stanowiące przedmiot działalności Muzeum są zgodne z działalnością statutową i mieszczą się w granicach wyznaczonych przepisami ustawy o muzeach. Powołany art. 1 ustawy o muzeach, stanowi, że celem (muzeum) jest gromadzenie i trwała ochrona dóbr naturalnego i kulturalnego dziedzictwa ludzkości o charakterze materialnym i niematerialnym, informowanie o wartościach i treściach gromadzonych zbiorów, upowszechnianie podstawowych wartości historii, nauki i kultury polskiej oraz światowej, kształtowanie wrażliwości poznawczej i estetycznej oraz umożliwianie korzystania ze zgromadzonych zbiorów. Cel ten jest realizowany przez wykonywanie zadań wymienionych w ustawie o muzeach.

Jak wskazano powyżej, zgodnie z art. 10 ust. 1 ustawy o muzeach, wstęp do muzeów jest odpłatny, chyba że właściwy podmiot, o którym mowa w art. 5 ust. 1, postanowi o nieodpłatnym wstępie do muzeum. Dodatkowo należy zaznaczyć, że w myśl art. 10 ust. 2 cyt. ustawy, w jednym dniu tygodnia wstęp na wystawy stałe muzeów jest nieodpłatny.

Wnioskodawca wskazał, że oprócz prowadzonej działalności opodatkowanej, tj. sprzedaży biletów, produkcji i sprzedaży wydawnictw i pamiątek oraz najmu i dzierżawy składników majątkowych wydaje również bezpłatne bilety wstępu. Należy również wskazać, że wydawanie bezpłatnych biletów wstępu na wystawy stałe w jednym dniu tygodnia jest zagwarantowane zwiedzającym na podstawie art. 10 ustawy o muzeach.

W związku z tym, że taki obowiązek na Muzeum został nałożony ustawą w art. 10 ust. 2 o muzeach, w żadnym razie nie można uznać, że takie nieodpłatne wstępy odbywają się poza prowadzoną działalnością gospodarczą. W ocenie tutejszego organu, nieodpłatne wstępy - mające charakter obligatoryjny - podyktowane uregulowaniami ustawy o muzeach, wpisują się w ogólną działalność gospodarczą prowadzoną przez Muzeum. Zatem w przypadku wydawania biletów bezpłatnych wynikającego z realizacji tego obowiązku Wnioskodawca nie wykonuje działalności pozostającej poza sferą opodatkowania podatkiem od towarów i usług.

W ramach swoich zadań statutowych, Muzeum organizuje również wernisaże, wykłady i konferencje na które wstęp jest bezpłatny. Wnioskodawca wyraźnie wskazał, że ww. działania mają na celu upowszechnienie historii i kultury polskiej. Niniejsze zadania realizowane są w ramach działalności statutowej i stanowią promocję i reklamę działalności Muzeum, tj. promocję miejsca, upowszechniania historii i dziedzictwa narodowego, co w rezultacie przekłada się na działalność gospodarczą instytucji.

Jednak w tak opisanych okolicznościach nie można zgodzić się z Wnioskodawcą, że ww. działania przekładają się na działalność gospodarczą (np. mają na celu poszerzenie grona widzów, którzy skorzystają ostatecznie z odpłatnej usługi świadczonej przez Muzeum). Argumentacja Wnioskodawcy wskazuje na działania upowszechniające kulturę w szerokim tego pojęcia znaczeniu, czyli realizację celów statutowych, do których instytucje kultury, czyli również Wnioskodawca, zostają powołane. Trudno więc uznać, że działania te realizowane są do celów działalności gospodarczej Muzeum. W konsekwencji nie można uznać, że działania te są organizowane wyłącznie w celach promocyjnych i reklamowych, a ich głównym zadaniem jest zwiększenie obrotów z działalności odpłatnej Wnioskodawcy. Zatem należy uznać, że działania te stanowią działalność inną niż działalność gospodarczą.

W związku z tym - wbrew stanowisku Wnioskodawcy - nie wykonuje On wymienionych nieodpłatnych świadczeń wyłącznie w ramach działalności gospodarczej w rozumieniu ustawy o podatku od towarów i usług, ale wykonuje te czynności w ramach działalności gospodarczej, jak i działalności innej niż działalność gospodarcza.

Jak wynika z opisu sprawy i czego dowiedziono powyżej, Muzeum wykonuje czynności w ramach działalności gospodarczej, jak i działalności innej niż działalność gospodarcza. Wnioskodawca sam wskazał, że „Muzeum jako wnioskodawca ma możliwość bezpośredniego przypisania poniesionych wydatków do celów działalności gospodarczej jedynie w precyzyjnie skonkretyzowanych przypadkach z jasno określonym celem zakupu. W obszarach takich jak: media (zużycie wody, energii elektrycznej, energii cieplnej), wykorzystywanie i eksploatacja systemów informatycznych, zużycie materiałów biurowych, materiałów promocyjnych, monitoring, ochrona, artykuły spożywcze, środki czystości, istnieje problem z rozróżnieniem i zakwalifikowaniem wydatków na nieodpłatne świadczenia i ich jednoznacznym przełożeniem na działalność gospodarczą.” Zatem, ponieważ Wnioskodawca poza działalnością gospodarczą wykonuje również działalność inną niż gospodarcza, obowiązkiem Wnioskodawcy jest w pierwszej kolejności przypisanie konkretnych wydatków do określonego rodzaju działalności, z którym te wydatki są związane. Podatnik ma więc obowiązek odrębnego określenia, z jakim rodzajem działalności będzie związany podatek wynikający z otrzymanych faktur dokumentujących nabycie towarów i usług, czyli dokonania tzw. bezpośredniej alokacji. W związku z tym, jeżeli Wnioskodawca ma możliwość bezpośredniego przypisania poniesionych wydatków do celów działalności gospodarczej ma prawo do pełnego odliczenia podatku naliczonego. Natomiast, w przypadku ww. rodzajów wydatków związanych z całokształtem prowadzonej działalności (zarówno z działalnością gospodarczą jak i działalnością inną niż działalność gospodarcza) i brakiem możliwości ich bezpośredniego przyporządkowania, jedynym sposobem określenia zakresu wykorzystywania nabywanych towarów i usług do celów działalności gospodarczej jest „sposób określania proporcji” wskazany w art. 86 ust. 2a-2h ustawy, przy czym Wnioskodawca może skorzystać z metody zaproponowanej dla instytucji kultury w rozporządzeniu Ministra Finansów z dnia 17 grudnia 2015 r. w sprawie sposobu określania zakresu wykorzystywania nabywanych towarów i usług do celów działalności gospodarczej w przypadku niektórych podatników.

Z uwagi na powołane przepisy oraz przedstawiony opis sprawy należy stwierdzić, że z uwagi na fakt, że Muzeum wykonuje zarówno czynności mieszczące się w ramach prowadzonej działalności gospodarczej, jak i czynności związane z działalnością inną niż gospodarcza i w odniesieniu do wydatków do których nie ma przy tym możliwości przypisania zakupionych towarów i usług w całości do działalności gospodarczej, kwotę podatku naliczonego ma obowiązek obliczyć zgodnie ze sposobem określenia zakresu wykorzystywania nabywanych towarów i usług do celów działalności gospodarczej, o którym mowa w art. 86 ust. 2a ustawy.

W konsekwencji stanowisko Wnioskodawcy jest nieprawidłowe.

W związku z tym, że Wnioskodawca oblicza i stosuje sposób określenia proporcji zgodnie z ww. Rozporządzeniem Ministra Finansów z dnia 17 grudnia 2015 r. w sprawie sposobu określenia zakresu wykorzystywania nabywanych towarów i usług do celów działalności gospodarczej w przypadku niektórych podatników, nieprawidłowe jest również Jego stanowisko, w myśl którego, będzie mu przysługiwało prawo korekty podatku VAT od stycznia 2016 r. Jak udowodniono powyżej, Wnioskodawca jest zobowiązany do stosowania sposobu określenia proporcji od 1 stycznia 2016 r., w związku z tym, że Wnioskodawca rozliczał się w ten sposób, nie powinien składać korekty deklaracji, ponieważ postępował prawidłowo.

Interpretacja dotyczy zaistniałego stanu faktycznego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia w przedstawionym stanie faktycznym.

Ponadto tut. Organ informuje, że zgodnie z art. 14na pkt 2 ustawy Ordynacja podatkowa, przepisów art. 14k-14n dotyczących ochrony prawnej wynikającej z zastosowania się Wnioskodawcy do otrzymanej interpretacji nie stosuje się, jeżeli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe przedstawione we wniosku stanowią element czynności będących przedmiotem decyzji wydanej w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy o podatku od towarów i usług, tj. czynności dokonanych w ramach transakcji, które pomimo spełnienia warunków formalnych ustanowionych w przepisach ustawy, miały zasadniczo na celu osiągnięcie korzyści podatkowych, których przyznanie byłoby sprzeczne z celem, któremu służą te przepisy.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, ul. Jasna 2/4, 00-013 Warszawa po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. z 2016 r., poz. 718). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy).

Skarga powinna czynić zadość wymaganiom pisma w postępowaniu sądowym, a ponadto zawierać: wskazanie zaskarżonej decyzji, postanowienia innego aktu lub czynności, oznaczenie organu, którego działania, bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania skarga dotyczy, określenie naruszenia prawa lub interesu prawnego, w przypadkach, o których mowa w art. 52 § 3 i 4, dowód, że skarżący wezwał właściwy organ do usunięcia naruszenia prawa (art. 57 § 1 pkt 1 - 4 ww. ustawy). Skarga na pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego wydana w indywidualnej sprawie, opinię zabezpieczającą i odmowę wydania opinii zabezpieczającej może być oparta wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd administracyjny jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a ww. ustawy).

Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Warszawie Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Płocku, ul. 1-go Maja 10, 09-402 Płock.