Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0114-KDIP2-1.4010.241.2025.1.MR1
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-05-27
Teza: Kwalifikacja jako koszty uzyskania przychodów amortyzacji od
środka trwałego niewykorzystywanego w działalności Spółki.
Słowa kluczowe: amortyzacja
koszt-koszty uzyskania przychodów
powierzenie
umowa
środek-środek trwały-własny środek trwały
Zagadnienia: Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 3. Koszty uzyskania przychodów-Amortyzacja-
Zasady dokonywania odpisów amortyzacyjnych-Odpisy
amortyzacyjne w przypadku wartości początkowej
wyższej lub niższej niż 10 000 zł
Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 3. Koszty uzyskania przychodów-Amortyzacja-
Zasady dokonywania odpisów amortyzacyjnych-Opisy
amortyzacyjne od używanych sezonowo składników
majątku
1

Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 3. Koszty uzyskania przychodów-Amortyzacja-
Środki trwałe
Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 3. Koszty uzyskania przychodów-Amortyzacja-
Środki trwałe-Inne środki trwałe
Przepisy: [CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 3-art. 15-ust. 6
[CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 3-art. 16a-ust. 1
[CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 3-art. 16c-pkt 5
[CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 3-art. 16h-ust. 1-pkt 3

## Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

Szanowni Państwo,
    stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego
    stanu faktycznego w podatku dochodowym od osób prawnych w zakresie ustalenia czy
    odpisy amortyzacyjne dokonywane od Elementów Tłoczni od momentu obowiązywania
    Umowy o powierzeniu mogą być traktowane jako koszty podatkowe na podstawie art. 15
    ust. 6 Ustawy o CIT - jest prawidłowe.

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

5 maja 2023 r. wpłynął Państwa wniosek z tego samego dnia o wydanie interpretacji
    indywidualnej, który dotyczy podatku dochodowego od osób prawnych w zakresie
    zaliczania odpisów amortyzacyjnych do kosztów uzyskania przychodów.
    Treść wniosku jest następująca:
    Opis stanu faktycznego
    Wnioskodawca jest właścicielem (...) (dalej: „(...)” lub „A.” lub „Spółka”). Wnioskodawca jest
    również zarejestrowanym i czynnym podatnikiem podatku od towarów i usług.
    Wnioskodawca jest polskim rezydentem podatkowym w rozumieniu art. 3 ust. 1 Ustawy o
    CIT.
    W przeszłości A. w działalności gospodarczej prowadzonej przez Wnioskodawcę był
    wykorzystywany do (...). W latach ubiegłych dostawca (...) najpierw zmniejszył wolumen
    transportowanego A. surowca a następnie całkowicie zaprzestał tranzytu (...) poprzez A.
    Wnioskodawca jest również właścicielem 5 tłoczni (...) (dalej: „Tłocznie”) zlokalizowanych
    na terytorium Polski, które w przeszłości służyły do obsługi A. (...) - tj. (...). Od strony
    technicznej tłocznię (...) można zdefiniować jako zespół urządzeń służących do sprężania,
    regulacji i zapewniania bezpieczeństwa, który wraz z instalacjami zasilającymi i
    pomocniczymi, spełnia (oddzielnie lub równocześnie) funkcje przetłaczania (...).
    Wnioskodawca ujmuje elementy składające się na Tłocznie jako osobne i oddzielne od
    siebie środki trwałe (dalej: „Elementy Tłoczni”) w rozumieniu art. 16a ust. 1 Ustawy o CIT -
    Elementy Tłoczni spełniają warunki do takiego ujęcia: stanowią własność Wnioskodawcy,
    zostały nabyte lub wytworzone przez Wnioskodawcę, były kompletne i zdatne do użytku w
    dniu przyjęcia do używania, ich przewidywany okres używania był dłuższy niż rok, były
    wykorzystywane przez Wnioskodawcę na potrzeby związane z prowadzoną przez niego
    działalnością gospodarczą.
    Dodatkowo, wszystkie Elementy Tłoczni spełniają warunki do uznania ich za któryś z
    przedmiotów podlegających amortyzacji wskazanych w art. 16a ust. 1 pkt 1) - 3) Ustawy o
    CIT - tj. są budowlami, budynkami, lokalami będącymi odrębną własnością, maszynami,
    urządzeniami, środkami transportu lub innymi przedmiotami.

    Wnioskodawca zgodnie z przepisami Ustawy o CIT w stosunku do Elementów Tłoczni
    ustalał ich wartość początkową, dokonywał odpisów amortyzacyjnych a wartość takich
    odpisów rozpoznawał podatkowo jako koszty podatkowe.
    Spółka aktualnie jest jedną ze stron umowy o powierzenie obowiązków (...) (dalej: „Umowa
    o powierzeniu”), natomiast drugą stroną Umowy o powierzeniu jest inny podmiot
    świadczący rolę operatora (...) (dalej: „Operator”). Treść Umowy o powierzeniu została
    ustalona przez (...).
    (...)
    Jak już wskazano warunki Umowy o powierzeniu zostały ustalone przez (...) w drodze
    wydania (...) m.in. na podstawie następujących aktów prawnych oraz (...):
        Ustawa (...)
        Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny (t.j. Dz. U. 2022 poz. 1360 ze
        zm.),
        Decyzja (...).
    Biorąc pod uwagę powyższe, Wnioskodawca pragnie wskazać, iż Decyzja w sposób
    autonomiczny kształtuje stosunek prawny między Wnioskodawcą a Operatorem i zgodnie
    z przepisami prawa jest wiążąca dla Wnioskodawcy i Operatora. Spółka, z powodu
    zastosowanej formy przyjęcia Umowy o powierzeniu (...), nie miała prawnego wpływu na
    treść Umowy o powierzeniu ani zasad z tej umowy wynikających, gdzie również brzmienie
    Umowy o powierzeniu zostało de facto Wnioskodawcy narzucone (...).
    Umowa o powierzeniu została wprowadzona Decyzją na czas określony i obowiązuje od
    (...) 2023 do (...) 2068 r. i w swoim przedmiocie zawiera przede wszystkim zapisy
    regulujące: - wykaz majątku A. niezbędnego do pełnienia obowiązków Operatora, w tym
    wykonywania działalności gospodarczej w zakresie (...), przekazanego Operatorowi do
    wyłącznego korzystania, w tym część (...) (dalej: „Majątek A.”) wraz określeniem zasad
    korzystania z tego majątku,
        zasady powierzenia obowiązków operatora (...) A. oraz zasady korzystania z
        powierzonego Majątku A. a także obowiązki stron i zasady ich realizacji,
        zasady rozliczeń finansowych, w tym:
      i. wynagrodzenia Wnioskodawcy z tytułu korzystania przez Operatora z Majątku A.
        (dalej: „Wynagrodzenie”),oraz
      ii. zasady rozliczania kosztów, oraz
      iii. ustanowienie zabezpieczenia majątkowego przez Wnioskodawcę,
        zasady prowadzenia eksploatacji powierzonego Majątku A., ograniczające znacząco
        wpływ Wnioskodawcy na sposób prowadzonej eksploatacji,
        oświadczenia Wnioskodawcy potwierdzające prawa do korzystania systemów
        teleinformatycznych wchodzących w skład powierzonego Majątku A.,
        zobowiązania Stron do zawarcia odpowiednich umów ubezpieczenia.
    Dodatkowo, jednym z zapisów Umowy o powierzeniu jest zobowiązanie Wnioskodawcy do
    zapewnienia aby majątek Spółki niestanowiący Majątku A., w tym Tłocznie nie powodował
    stanu zagrożenia dla bezpieczeństwa i eksploatacji Majątku A. oraz dla bezpieczeństwa
    ludzi i środowiska, a także dla realizacji przez Operatora obowiązków wynikających z
    Umowy o powierzeniu.

    W ramach Umowy o powierzeniu Operator zobowiązał się do przyznania Spółce dostępu
    do Majątku A. w zakresie niezbędnym do realizacji obowiązków Spółki wynikających z
    Umowy o powierzeniu, a także dla zapewnienia eksploatacji i utrzymania składników
    majątku Wnioskodawcy niestanowiącego Majątku A. w należytym stanie. Z tym że tenże
    dostęp do Majątku A. nie może zakłócać realizacji przez Operatora obowiązków
    wynikających z Umowy o powierzeniu.
    Operator posiada siedzibę na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej oraz podlega w Polsce
    opodatkowaniu od całości dochodów bez względu na miejsce ich osiągania oraz jest
    zarejestrowany jako czynny podatnik VAT.
    Jak już wskazano, objęty treścią Umowy o powierzeniu Majątek A. ogranicza się wyłącznie
    do składników, które są niezbędne do wykonywania obowiązków Operatora. W zakresie
    Umowy o powierzeniu nie mieści się majątek Tłoczni, który jest integralną częścią systemu
    przesyłowego. Jednocześnie Wnioskodawca prawnie został zobligowany do ponoszenia
    kosztów związanych z zapewnieniem bezpieczeństwa funkcjonowania majątku Tłoczni.
    Powyższe spowodowało, iż system przesyłowy A. stanowiący integralną całość został
    podzielony Decyzją na dwie części tj. Tłocznie , które pozostały w użytkowaniu
    Wnioskodawcy, oraz Majątek A., który został powierzony Operatorowi, czyniąc niejako z
    obu elementów osobne składniki gospodarcze w żaden sposób ze sobą niepowiązane z
    perspektywy wykorzystania gospodarczego. Powierzony Majątek A. jest wykorzystywany
    całkowicie bez użycia/korzystania z funkcjonalności Tłoczni.
    Natomiast Tłocznie bez wykorzystywania ich do podnoszenia ciśnienia (...) systemem A.
    tracą swój pierwotny walor gospodarczy. Wnioskodawca nie zidentyfikował jeszcze
    innego, bazowego w charakterze zastosowania gospodarczego dla Tłoczni, co powoduje,
    iż aktualnie Tłocznie w sposób bezpośredni nie są zdatne gospodarczo do innych
    czynności, które mogłyby przynosić bezpośrednie przychody Wnioskodawcy.
    Aktualnie trwa proces technicznego fizycznego rozgraniczania/odseparowania Majątku A.
    od Tłoczni, proces ten ma doprowadzić do modelu docelowego, czyli opisanej powyżej
    sytuacji, gdzie Majątek A. oraz Tłocznie stanowią całkowicie osobne składniki gospodarcze
    oraz są wykorzystywane w oderwaniu od siebie - przez odpowiednio przez Operatora
    (Majątek A.) oraz Spółkę (Tłocznie). Aktualnie Wnioskodawca nie posiada informacji
    wskazujących, kiedy proces rozgraniczania się zakończy.
    Od momentu obowiązywania Umowy o powierzenie, Spółka prowadziła i prowadzi analizy
    techniczno-ekonomiczne, opracowuje wnioski oraz wykonuje prace, które mają służyć
    zidentyfikowaniu i ocenie dostępnych rozwiązań w celu jak najefektywniejszego
    zagospodarowania Tłoczni w działalności gospodarczej prowadzonej przez Wnioskodawcę
    zarówno w perspektywie krótko- jak i długoterminowej.
    W ramach powyższych działań, Spółka podjęła decyzję o optymalizacji kosztów utrzymania
    Tłoczni. W tym celu zostały zmienione zasady prowadzenia eksploatacji (w tym zakresie
    poniesione zostały także niezbędne wydatki w kierunku wykonania tej decyzji) w postaci
    wdrożenia na Tłoczniach pracy w trybie tzw. „zimnej rezerwy”. Oznacza to, że Tłocznie
    pomimo braku ich bezpośredniego wykorzystywania w (...), utrzymywane są w
    niepogorszonym stanie technicznym przy zachowaniu właściwego poziomu
    bezpieczeństwa. Dzięki czemu po wykonaniu określonych czynności (technicznych,
    organizacyjnych i formalno-prawnych) przywracających gotowość operacyjną Tłoczni
    możliwy jest ich powrót do pełnienia funkcji podstawowej, tj. (...). Takie działania możliwe
    są w relatywnie krótkim okresie czasu. Charakter wydatków związanych z wdrożeniem
    Tłoczni w tryb tzw. „zimnej rezerwy” miał charakter utrzymaniowy, zabezpieczający jak
    również modernizacyjny.
    W związku z powyższą sytuacją, po stronie Spółki pojawiły się wątpliwości.
    Pytania

    Czy odpisy amortyzacyjne dokonywane od Elementów Tłoczni od momentu
    obowiązywania Umowy o powierzeniu mogą być traktowane jako koszty podatkowe na
    podstawie art. 15 ust. 6 Ustawy o CIT?
    Państwa stanowisko w sprawie
    Zdaniem Wnioskodawcy, odpisy amortyzacyjne dokonywane od Elementów Tłoczni od
    momentu obowiązywania Umowy o powierzeniu mogą być traktowane jako koszty
    podatkowe na podstawie art. 15 ust. 6 Ustawy o CIT.
    Uzasadnienie stanowiska Wnioskodawcy
    Zgodnie z art. 15 ust. 1 Ustawy o CIT kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione
    w celu osiągnięcia przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z
    wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 16 ust. 1 ustawy.
    Z powyższego przepisu wynika zatem, że kosztami uzyskania przychodów są wszelkie
    koszty, a więc bezpośrednio i pośrednio związane z uzyskiwaniem przychodów, z
    wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 16 powołanej ustawy.
    Stosownie do art. 15 ust. 6 ww. ustawy, kosztem uzyskania przychodów są odpisy z tytułu
    zużycia środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych (odpisy
    amortyzacyjne) dokonywane wyłącznie zgodnie z przepisami art. 16a-16m, z
    uwzględnieniem art. 16 Ustawy o CIT.
    Pojęcie środków trwałych, podlegających amortyzacji, zostało określone w art. 16a Ustawy
    o CIT.
    Według art. 16a ust. 1 Ustawy o CIT środkami trwałymi podlegającymi amortyzacji są
    stanowiące własność lub współwłasność, nabyte lub wytworzone we własnym zakresie,
    kompletne i zdatne do użytku w dniu przyjęcia do użytkowania:
    1. budowle i budynki oraz lokale będące odrębną własnością,
    2. maszyny, urządzenia i środki transportu,
    3. inne przedmioty,
    o przewidywanym okresie użytkowania dłuższym niż rok, wykorzystywane przez
    podatnika na potrzeby związane z prowadzoną przez niego działalnością gospodarczą
    albo oddane do użytkowania na podstawie umowy najmu, dzierżawy lub leasingu.
    Należy podkreślić, że w świetle powołanego powyżej przepisu, amortyzacji podlega taki
    składnik majątku, który:
    a) jest własnością (współwłasnością) podatnika, oraz
    b) jest nabyty lub wytworzony we własnym zakresie przez podatnika, oraz
    c) jest kompletny i zdatny do użytku w dniu przyjęcia do używania, oraz
    d) jego przewidywany okres używania przekracza rok, oraz
    e) jest wykorzystywany przez podatnika na potrzeby związane z prowadzoną przez niego
      działalnością gospodarczą albo jest oddany do używania na podstawie umowy najmu,
      dzierżawy lub umowy leasingu.
    W ocenie Wnioskodawcy przesłanki z w/w przepisu, dotyczące podlegania Elementów
    Tłoczni odpisom amortyzacyjnym jako środki trwałe w odniesieniu do pkt a)-d) są
    bezsprzecznie spełnione - Elementy Tłoczni stanowiły i stanowią własność Wnioskodawcy,
    zostały nabyte/wytworzone przez Wnioskodawcę, były i nadal pozostają kompletne i
    zdatne do użytku w dniu przyjęcia do używania i obecnie, ich przewidywany okres
    używania przekraczał i nadal przekracza jeden rok.
    Niemniej, Wnioskodawca chciałby się odnieść do warunku e) z powyżej wskazanego
    katalogu - tj. czy Tłocznie (oraz w konsekwencji składające się na nie Elementy Tłoczni) są

    wykorzystywane przez Wnioskodawcę na potrzeby związane z prowadzoną przez niego
    działalnością gospodarczą.
    W opinii Wnioskodawcy warunek e) (tj. wykorzystywanie składnika majątku na potrzeby
    związane z prowadzeniem działalności gospodarczej) w odniesieniu do Tłoczni (oraz
    Elementów Tłoczni) jest spełniony.
    Tłocznie są - pomimo oderwania od swojego pierwotnego gospodarczego przeznaczenia,
    utraty swojego pierwotnego waloru gospodarczego oraz braku bezpośredniego
    uzyskiwania z nich przychodu - wykorzystywane na potrzeby działalności gospodarczej
    prowadzonej przez Wnioskodawcę.
    Zdaniem Wnioskodawcy, Tłocznie są wykorzystywane na potrzeby działalności
    gospodarczej prowadzonej przez Wnioskodawcę, na co wskazuje szereg argumentów.
    Po pierwsze, Spółka ponosi wydatki na utrzymanie, zabezpieczenie oraz modernizację
    Tłoczni, co wskazuje, iż Wnioskodawca z perspektywy ekonomiczno-biznesowej dalej
    traktuje Tłocznie jako coś co ma walor gospodarczy (nawet jeśli aktualnie Tłocznie nie
    przynoszą bezpośrednich przychodów). W sposób naturalny, Wnioskodawca stara się
    minimalizować wydatki (straty), a więc nie miał intencji ponoszenia żadnych zbędnych
    kosztów. Ponosi wydatki na utrzymanie, zachowanie, zabezpieczenie oraz modernizację
    Tłoczni, licząc, że w przyszłości, w przypadku zmiany sytuacji geopolitycznej lub prawnej
    będzie osiągał ponownie przychody z tego mienia. Powyższe okoliczności oznaczają, że
    Tłocznie są wykorzystywane na potrzeby związane z prowadzoną przez Wnioskodawcę
    działalnością gospodarczą i taka jest też intencja Wnioskodawcy.
    Dodatkowo Wnioskodawca podkreśla, że gdyby możliwość rozpoznania danego składnika
    majątku jako środka trwałego miałaby się wiązać z bezpośrednim przynoszeniem
    przychodu/dochodu, to też w taki sposób ustawodawca sformułowałby zasady
    rozpoznawania danego elementu jako środka trwałego - a przepisy dotyczące środków
    trwałych zawarte w Ustawie o CIT takiego warunku nie zawierają, pozostając jedynie przy
    wykorzystywaniu składnika majątku na potrzeby związane z prowadzeniem działalności
    gospodarczej.
    Drugim argumentem wskazującym, iż Tłocznie są wykorzystywane na potrzeby związane z
    prowadzoną przez Wnioskodawcę działalnością gospodarczą jest okoliczność, że
    Wnioskodawca przeprowadza analizy techniczno-ekonomiczne, opracowuje wnioski oraz
    wykonuje prace, które mają służyć zidentyfikowaniu i ocenie dostępnych rozwiązań w celu
    nowego i jak najefektywniejszego zagospodarowania Tłoczni w działalności gospodarczej
    prowadzonej przez Wnioskodawcę. Powyższe wskazuje, że Wnioskodawca dalej widzi
    istotność i potencjał gospodarczy w posiadanych Tłoczniach, aktualnie poszukując
    najlepszego możliwego sposobu na wykorzystanie tej istotności i potencjału - w opinii
    Wnioskodawcy powoduje to, iż należy z całą pewnością uznać, iż Tłocznie są
    wykorzystywane na potrzeby związane z prowadzoną przez Wnioskodawcę działalnością
    gospodarczą.
    Po trzecie, okoliczność wprowadzenia Tłoczni w tryb tzw. „zimnej rezerwy”, co od strony
    technicznej oznacza, że Tłocznie pozostają w niepogorszonym stanie technicznym,
    praktycznie w gotowości do wznowienia pracy i mogą zostać włączone w celu (...) w
    relatywnie krótkim czasie np. w sytuacji awarii lub niedostępność innych (...). Przekłada się
    to, na okoliczność iż Tłocznie mogą być dostępne do użycia w relatywnie krótkim okresie
    czasu, przejmując zadania innych (...), tj. pełniąc w taki sposób funkcję gwarancyjną. W
    sytuacji, gdyby doszło do jakichkolwiek awarii lub innych utrudnień w funkcjonowaniu (...),
    Tłocznie mogą wspomóc działalność A. oraz krajowego (...). W opinii Wnioskodawcy taka
    okoliczność, nakazuje uznać, że Tłocznie pełnią funkcję gwarancyjną dla działalności (...) i
    co wprost powoduje, iż Tłocznie są wykorzystywane na potrzeby związane z prowadzoną
    przez Wnioskodawcę działalnością gospodarczą.
    W opinii Wnioskodawcy inne rozumienie tej funkcji (gwarancyjnej) pełnionej przez Tłocznie
    tj. jako niewykorzystywanej na potrzeby związane z prowadzoną przez Wnioskodawcę

    działalnością gospodarczą, kreowałoby wniosek, że udzielanie gwarancji (lub podobnych
    instytucji gospodarczych) w ramach innych modeli biznesowych (np. gwarancje bankowe
    czy gwarancje handlowe) przez podmioty zajmujące się udzielaniem gwarancji nie są
    działalnością gospodarczą, co wywoływało by szereg pytań oraz kwestii spornych w
    zakresie podatków - np. prawa do odliczenia podatku naliczonego w VAT lub ujmowania
    wydatków jako kosztów podatkowych w CIT, dla podmiotów udzielających gwarancji lub
    świadczących usługi podobne do gwarancji.
    Po czwarte, zgodnie z brzmieniem Umowy o powierzeniu Wnioskodawca jest zobowiązany
    do zapewnienia aby majątek Spółki niestanowiący Majątku A. (w tym Tłocznie) nie
    powodował stanu zagrożenia dla bezpieczeństwa i eksploatacji Majątku A. oraz dla
    bezpieczeństwa ludzi i środowiska, a także dla realizacji przez Operatora obowiązków
    wynikających z Umowy o powierzeniu. Powyższe zobowiązanie wiąże się z utrzymaniem
    Tłoczni w należytym stanie technicznym niezagrażającym powierzonemu Majątkowi A. Za
    realizację tych obowiązków Wnioskujący otrzymuje od Operatora wynagrodzenie na
    podstawie dodatkowego porozumienia w celu realizacji Umowy o powierzeniu.
    Wynagrodzenia to jest niezależne od Wynagrodzenia otrzymywanego wprost z Umowy o
    powierzeniu.
    Dlatego też zdaniem Wnioskodawcy, należy uznać że Tłocznie są wykorzystywane na
    potrzeby związane z prowadzeniem działalności gospodarczej i która to działalność
    gospodarcza przekłada się na uzyskanie w sposób pośredni przychodu w postaci
    wynagrodzenia opisanego w akapicie powyższym (wynikającego z wspomnianego powyżej
    dodatkowego porozumienia).
    Piątym argumentem świadczącym, że Wnioskodawca ma prawo traktować odpisy
    amortyzacyjne dokonywane od Elementów Tłoczni od momentu obowiązywania Umowy o
    powierzeniu jako koszty podatkowe zgodnie z art. 15 ust. 6 Ustawy o CIT jest treść art. 16c
    pkt 5) Ustawy o CIT, który to jako jedyny przepis szczególny w Ustawie o CIT opisuje
    zagadnienie braku możliwości amortyzacji składników majątku (środków trwałych) w
    sytuacji (i) zawieszenia działalności gospodarczej na podstawie przepisów dotyczących
    zawieszenia wykonywania działalności gospodarczej albo (ii) zaprzestania działalności, w
    której te składniki były używane.
    Oczywiście sytuacja zawieszenia działalności gospodarczej nie będzie miała miejsce w
    stosunku do Wnioskodawcy, niemniej Wnioskodawca chciałby się odnieść okoliczności
    zaprzestania działalności, w której te składniki były używane.
    Co oczywiste, Wnioskodawca nie zaprzestał działalności, w której te składniki (Tłocznie
    oraz w konsekwencji Elementy Tłoczni) są używane - na co wskazuje szereg argumentów
    podanych powyżej: (i) ponoszenie wydatków na utrzymanie, zabezpieczenie oraz
    modernizacje Tłoczni, (ii) przeprowadzanie analiz techniczno-ekonomicznych,
    opracowywanie wniosków oraz wykonywanie prac, które mają służyć zidentyfikowaniu i
    ocenie dostępnych rozwiązań w celu nowego i jak najefektywniejszego zagospodarowania
    Tłoczni, (iii) przeniesienie Tłoczni w tryb tzw. „zimnej rezerwy”, co powoduje, że Tłocznie są
    dostępne do świadczenia swojej oryginalnej funkcji w relatywnie krótkim okresie czasu
    oraz dają funkcję gwarancyjną A., (iv) zobowiązanie do zapobiegnięciu sytuacji gdzie
    Tłocznie powodowałyby stan zagrożenia dla bezpieczeństwa i eksploatacji Majątku A. oraz
    dla bezpieczeństwa ludzi i środowiska, a także dla realizacji przez Operatora obowiązków
    wynikających z Umowy o powierzeniu.
    Po szóste, należy mieć na uwadze szczególną okoliczność w wyniku której Tłocznie
    zaprzestały być wykorzystywane w przynoszącej bezpośrednie przychody działalności
    gospodarczej prowadzonej przez Wnioskodawcę - tj. sytuacja taka wystąpiła tylko i
    wyłącznie w wyniku wydania Decyzji, która narzuciła Wnioskodawcy sytuację, w której
    Wnioskodawca się w tej chwili znajduje. Spółka nie miała żadnego wpływu na treść prawną
    Decyzji kształtującej jej sytuację biznesową oraz ekonomiczną i do której to treści Decyzji
    Wnioskodawca musiał się dostosować.

    Nawet pomijając wszystkie powyżej zaprezentowane argumenty, to biorąc pod uwagę fakt
    narzucenia prawnego opisywanej w stanie faktycznym sytuacji, z perspektywy słuszności
    podatkowej, należy uznać, że Wnioskodawca ma prawo traktować odpisy amortyzacyjne
    dokonywane od Elementów Tłoczni od momentu zawarcia Umowy o powierzeniu jako
    koszty podatkowe zgodnie z art. 15 ust. 6 Ustawy o CIT. Nakazanie zaprzestania
    ujmowania kosztów podatkowych z tytułu odpisów amortyzacyjnych od Elementów
    Tłoczni w sytuacji jak opisana (poprzez prawne wymuszenie nowego modelu biznesowego
    przez Decyzję) byłoby niewłaściwe oraz niesprawiedliwe - Wnioskodawca nie zaprzestał
    wykorzystywać Tłoczni w przynoszącej bezpośrednie przychody działalności gospodarczej
    ze swojej woli lub w wyniku swoich decyzji biznesowych, lecz jak już wspomniano został do
    tego modelu zobowiązany zapisami Umowy o powierzeniu.
    Podsumowując, Wnioskodawca stoi na stanowisku, że odpisy amortyzacyjne dokonywane
    od Elementów Tłoczni od momentu obowiązywania Umowy o powierzeniu mogą być
    traktowane jako koszty podatkowe na podstawie art. 15 ust. 6 Ustawy o CIT.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest prawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób
    prawnych (t.j. Dz.U. z 2025 r. poz. 278 ze zm., dalej: „ustawa o CIT”),
      kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów
      ze źródła przychodów lub w celu zachowania albo zabezpieczenia źródła
      przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 16 ust. 1. Koszty poniesione
      w walutach obcych przelicza się na złote według kursu średniego ogłaszanego przez
      Narodowy Bank Polski z ostatniego dnia roboczego poprzedzającego dzień
      poniesienia kosztu.
    Przepis powyższy oznacza, że podatnik ma możliwość zaliczenia do kosztów uzyskania
    przychodów wszelkich kosztów, po wyłączeniu zastrzeżonych w ustawie, zarówno
    bezpośrednio, jak i pośrednio związanych z uzyskiwanymi przychodami, pod tym jednak
    warunkiem, że wykaże ich związek z prowadzoną działalnością gospodarczą, a ich
    poniesienie ma lub może mieć wpływ na wielkość osiągniętego przychodu lub wiąże się z
    zachowaniem albo zabezpieczeniem źródła przychodów. Zatem, kosztem uzyskania
    przychodu są wszelkie racjonalnie i gospodarczo uzasadnione wydatki związane z
    działalnością gospodarczą, których celem jest osiągnięcie, zabezpieczenie lub zachowanie
    źródła przychodów.
    W świetle powyższego, aby wydatek poniesiony przez podatnika stanowił dla niego koszt
    uzyskania przychodu, muszą być spełnione następujące warunki:
        został poniesiony przez podatnika, tj. w ostatecznym rozrachunku musi on zostać
        pokryty z zasobów majątkowych podatnika (nie stanowią kosztu uzyskania
        przychodu podatnika wydatki, które zostały poniesione na działalność podatnika
        przez osoby inne niż podatnik),
        jest definitywny (rzeczywisty), tj. wartość poniesionego wydatku nie została
        podatnikowi w jakikolwiek sposób zwrócona,
        pozostaje w związku z prowadzoną przez podatnika działalnością gospodarczą,
        poniesiony został w celu uzyskania, zachowania lub zabezpieczenia przychodów lub
        może mieć wpływ na wielkość osiągniętych przychodów,
        został właściwie udokumentowany,

        nie może znajdować się w grupie wydatków, których nie uważa się za koszty
        uzyskania przychodów.
    Niektóre wydatki zaliczane są w ciężar kosztów uzyskania przychodów poprzez odpisy
    amortyzacyjne od ich wartości początkowej.
    Jak wynika bowiem z art. 15 ust. 6 ustawy o CIT,
      kosztem uzyskania przychodów są odpisy z tytułu zużycia środków trwałych oraz
      wartości niematerialnych i prawnych (odpisy amortyzacyjne) dokonywane zgodnie z
      art. 16a-16m, przy czym w przypadku spółek nieruchomościowych odpisy dotyczące
      środków trwałych zaliczonych do grupy 1 Klasyfikacji nie mogą być w roku
      podatkowym wyższe niż dokonywane zgodnie z przepisami o rachunkowości odpisy
      amortyzacyjne lub umorzeniowe z tytułu zużycia środków trwałych, obciążające w
      tym roku podatkowym wynik finansowy jednostki.
    W myśl art. 16a ust. 1 ustawy o CIT,
      amortyzacji podlegają, z zastrzeżeniem art. 16c, stanowiące własność lub
      współwłasność podatnika, nabyte lub wytworzone we własnym zakresie, kompletne i
      zdatne do użytku w dniu przyjęcia do używania:
      1) budowle, budynki oraz lokale będące odrębną własnością,
      2) maszyny, urządzenia i środki transportu,
      3) inne przedmioty
      - o przewidywanym okresie używania dłuższym niż rok, wykorzystywane przez
      podatnika na potrzeby związane z prowadzoną przez niego działalnością
      gospodarczą albo oddane do używania na podstawie umowy najmu, dzierżawy lub
      umowy określonej w art. 17a pkt 1, zwane środkami trwałymi.
    Oznacza to, że wymienione w pkt 1-3 powyższej regulacji środki trwałe będą podlegały
    amortyzacji po spełnieniu następujących warunków:
        zostały nabyte lub wytworzone we własnym zakresie,
        stanowią własność lub współwłasność podatnika - amortyzacji podatkowej
        podlegają wyłącznie środki trwałe, do których przysługuje podatnikowi prawo
        własności, z wyjątkiem środków używanych przez leasingobiorcę na podstawie
        umowy leasingu finansowego oraz tych wymienionych w art. 16a ust. 2 ustawy o
        CIT,
        są kompletne i zdatne do użytku w dniu przyjęcia do używania - ustawodawca nie
        określił bliżej tych warunków, jednakże należy stwierdzić, że warunki te spełnia
        składnik majątku, który jest wyposażony we wszystkie elementy konstrukcyjne
        pozwalające na jego funkcjonowanie zgodnie z przeznaczeniem, ponadto sprawne
        technicznie i zalegalizowane prawnie w formie stosownych uprawnień, homologacji
        i pozwoleń na użytkowanie,
        przewidywany okres ich używania jest dłuższy niż rok - to podatnik samodzielnie
        decyduje o tym, jak długo będzie używany dany składnik,
        są wykorzystywane przez podatnika na potrzeby związane z prowadzoną przez
        niego działalnością gospodarczą albo oddane do używania na podstawie umowy
        najmu, dzierżawy lub umowy leasingu,

        nie są zamieszczone w katalogu środków trwałych wymienionych w art. 16c ustawy
        o CIT.
    Jak już wyżej zostało wskazane, środek trwały podlega amortyzacji w sytuacji, gdy w dniu
    przyjęcia do używania jest kompletny i zdatny do użytku.
    Składnik majątku spełnia kryterium kompletności, jeżeli jest wyposażony we wszystkie
    elementy konstrukcyjne umożliwiające jego funkcjonowanie, zgodnie z przeznaczeniem.
    Poprzez sformułowanie „zdatny do użytku” należy rozumieć możliwość faktycznego oraz
    prawnego użytkowania.
    Ustawa o podatku dochodowym od osób przewiduje sytuacje, w których podatnicy są
    uprawnieni do okresowego zaprzestania dokonywania odpisów amortyzacyjnych.
    Zgodnie z art. 16c pkt 5 ustawy o CIT,
      amortyzacji nie podlegają składniki majątku, które nie są używane na skutek
      zawieszenia wykonywania działalności gospodarczej na podstawie przepisów
      dotyczących zawieszenia wykonywania działalności gospodarczej albo zaprzestania
      działalności, w której te składniki były używane; w tym przypadku składniki te nie
      podlegają amortyzacji od miesiąca następującego po miesiącu, w którym zawieszono
      albo zaprzestano tej działalności - zwane odpowiednio środkami trwałymi lub
      wartościami niematerialnymi i prawnymi.
    Zgodnie z art. 16h ust. 1 pkt 3 ustawy o CIT:
      odpisów amortyzacyjnych dokonuje się od używanych sezonowo środków trwałych
      oraz wartości niematerialnych i prawnych w okresie ich wykorzystywania; w tym
      przypadku wysokość odpisu miesięcznego ustala się przez podzielenie rocznej kwoty
      odpisów amortyzacyjnych przez liczbę miesięcy w sezonie albo przez 12 miesięcy w
      roku.
    Wątpliwości Państwa dotyczą ustalenia, czy odpisy amortyzacyjne dokonywane od
    Elementów Tłoczni od momentu obowiązywania Umowy o powierzeniu mogą być
    traktowane jako koszty podatkowe na podstawie art. 15 ust. 6 Ustawy o CIT.
    Z opisu sprawy wynika, że Spółka jest właścicielem (...). W latach ubiegłych (...) najpierw
    zmniejszył wolumen transportowanego A. surowca a następnie całkowicie go zaprzestał.
    Spółka jest również właścicielem 5 Tłoczni (...), które służyły w przeszłości do obsługi A.
    Spółka ujmuje elementy składające się na Tłocznie jako osobne i oddzielne od siebie
    środki trwałe w rozumieniu art. 16a ust. 1 ustawy o CIT - Elementy Tłoczni spełniają
    warunki do takiego ujęcia: stanowią własność Spółki, zostały nabyte lub wytworzone przez
    Spółkę, były kompletne i zdatne do użytku w dniu przyjęcia do używania, ich
    przewidywany okres używania był dłuższy niż rok, były wykorzystywane przez Spółkę na
    potrzeby związane z prowadzoną przez niego działalnością gospodarczą. Dodatkowo,
    wszystkie Elementy Tłoczni spełniają warunki do uznania ich za któryś z przedmiotów
    podlegających amortyzacji wskazanych w art. 16a ust. 1 pkt 1) - 3) ustawy o CIT. Spółka w
    stosunku do Elementów Tłoczni ustaliła ich wartość początkową, dokonywała odpisów
    amortyzacyjnych a wartość takich odpisów rozpoznawała jako koszty podatkowe.
    Spółka aktualnie jest jedną ze stron umowy o powierzenie obowiązków (...), natomiast
    drugą stroną Umowy o powierzeniu jest inny podmiot świadczący rolę operatora (...)
    (Operator). Warunki umowy o powierzeniu zostały ustalone przez (...) w drodze wydania
    decyzji administracyjnej. Umowa o powierzeniu została wprowadzona Decyzją na czas
    określony i obowiązuje (...) 2023 r. do (...) 2068 r. Objęty treścią Umowy o powierzeniu
    Majątek A. ogranicza się wyłącznie do składników, które są niezbędne do wykonywania
    obowiązków Operatora. W zakresie Umowy o powierzeniu nie mieści się majątek Tłoczni,
    który jest integralną częścią (...). Jednocześnie spółka została zobligowana do ponoszenia
    kosztów związanych z zapewnieniem bezpieczeństwa funkcjonowania majątku Tłoczni.

    Tłocznie bez wykorzystywania ich do podnoszenia ciśnienia (...) systemem A. tracą swój
    pierwotny walor gospodarczy. Spółka nie zidentyfikowała jeszcze innego, bazowego w
    charakterze zastosowania gospodarczego dla Tłoczni, co powoduje, iż aktualnie Tłocznie w
    sposób bezpośredni nie są zdatne gospodarczo do innych czynności, które mogłyby
    przynosić bezpośrednie przychody Spółce. Od momentu obowiązywania Umowy o
    powierzenie, Spółka prowadziła i prowadzi analizy techniczno-ekonomiczne, opracowuje
    wnioski oraz wykonuje prace, które mają służyć zidentyfikowaniu i ocenie dostępnych
    rozwiązań w celu jak najefektywniejszego zagospodarowania Tłoczni w działalności
    gospodarczej prowadzonej przez Wnioskodawcę zarówno w perspektywie krótko- jak i
    długoterminowej.
    W ramach powyższych działań, Spółka podjęła decyzję o optymalizacji kosztów utrzymania
    Tłoczni. W tym celu zostały zmienione zasady prowadzenia eksploatacji (w tym zakresie
    poniesione zostały także niezbędne wydatki w kierunku wykonania tej decyzji) w postaci
    wdrożenia na Tłoczniach pracy w trybie tzw. „zimnej rezerwy”. Oznacza to, że Tłocznie
    pomimo braku ich bezpośredniego wykorzystywania w celu (...), utrzymywane są w
    niepogorszonym stanie technicznym przy zachowaniu właściwego poziomu
    bezpieczeństwa. Dzięki czemu po wykonaniu określonych czynności (technicznych,
    organizacyjnych i formalno-prawnych) przywracających gotowość operacyjną Tłoczni
    możliwy jest ich powrót do pełnienia funkcji podstawowej, tj. (...). Takie działania możliwe
    są w relatywnie krótkim okresie czasu. Charakter wydatków związanych z wdrożeniem
    Tłoczni w tryb tzw. „zimnej rezerwy” miał charakter utrzymaniowy, zabezpieczający jak
    również modernizacyjny.
    Mając na uwadze powyższe wskazać należy, że w opisanej przez Państwa sytuacji przepisy
    art. 16c pkt 5 i art. 16h ust. 1 pkt 3 ustawy o CIT nie mają zastosowania. Opisany przez
    Państwa stan faktyczny nie dotyczy ani zawieszenia lub zaprzestania wykonywania przez
    Państwa działalności gospodarczej, ani prac, które wiązałyby się z sezonowym
    wykorzystywaniem środków trwałych.
    Literalna brzmienie przepisu art. 16h ust. 1 pkt 3 ustawy o CIT jest czytelne i nie pozwala
    na inne jego zinterpretowanie. Zatem przepis ten w danej sprawie nie będzie miał
    zastosowania.
    Treść art. 16c pkt 5 ustawy o CIT, wskazuje bezpośrednio, że amortyzacji podatkowej nie
    podlegają tylko takie składniki majątku, które nie są używane na skutek zaprzestania
    działalności, w której były wykorzystywane. W konsekwencji, przesłanką powodującą
    niemożność dokonywania odpisów amortyzacyjnych od składników majątku trwałego jest
    zaprzestanie działalności, w związku z czym nastąpi także zaprzestanie używania tych
    składników. Należy przez to rozumieć całkowite zaniechanie danego rodzaju działalności,
    na skutek czego składniki majątkowe przestają być używane. Należy podkreślić, że w
    sytuacji gdy podatnik decyduje o zaprzestaniu wykorzystywania środka trwałego w
    prowadzonej działalności i wycofuje go z prowadzonej ewidencji środków trwałych
    przeznaczając go na inne cele np. na sprzedaż - to brak jest podstaw do dalszego
    dokonywania odpisów amortyzacyjnych.
    Przejściowe zaprzestanie użytkowania danych środków trwałych nie jest natomiast
    przesłanką uzasadniającą zaprzestanie dokonywania odpisów amortyzacyjnych. Okresowe
    zaprzestanie wykorzystywania danego środka trwałego w przypadku dalszego
    prowadzenia działalności gospodarczej, w której środek ten był wykorzystywany, nie
    powoduje utraty prawa do dokonywania odpisów amortyzacyjnych od tego środka
    trwałego. Ponadto, z ww. regulacji nie wynika również, że tego typu odpisy amortyzacyjne
    nie stanowią dla podatnika kosztu uzyskania przychodów. W związku z powyższym, ze
    względu na fakt, że w przypadku przejściowego nieużytkowania Tłoczni, które służyły do
    obsługi A., działalność Spółki jest w dalszym ciągu prowadzona i Spółka planuje ponowne
    wykorzystanie Tłoczni w tym celu przeprowadzając analizy techniczno-ekonomiczne,
    opracowując wnioski oraz wykonując prace, które mają służyć zidentyfikowaniu i ocenie
    dostępnych rozwiązań w celu nowego i jak najefektywniejszego zagospodarowania Tłoczni

    w działalności gospodarczej Spółki, odpisy amortyzacyjne za okres, w którym Tłocznie były
    przejściowo nieużytkowane należy traktować jako koszt uzyskania przychodów.
    Należy bowiem zauważyć, że czasowe nieużywanie poszczególnych Elementów Tłoczni
    nastąpiło wyłącznie z przyczyny niezależnej od Spółki tj. w wyniku wydania decyzji
    administracyjnej, która narzuciła Spółce sytuację opisaną w stanie faktycznym, nie
    powoduje konieczności zmniejszenia dokonywanych odpisów amortyzacyjnych. Spółka nie
    miała żadnego wpływu na treść prawną decyzji kształtującej jej sytuację biznesową oraz
    ekonomiczną i do której to treści Decyzji Spółka musiała się dostosować. Jak wskazali
    Państwo w opisie sprawy Spółka nie zaprzestała wykorzystywać Tłoczni w przynoszącej
    bezpośrednie przychody działalności gospodarczej ze swojej woli lub w wyniku swoich
    decyzji biznesowych, lecz została do tego modelu zobowiązana zapisami Umowy o
    powierzeniu. Dodać należy, że Umowa o powierzeniu ma charakter terminowy. Zatem,
    jeśli zamiarem Państwa jest ponowne wykorzystanie Tłoczni w działalności Spółki, a
    czasowe wyłączenie jest spowodowane czynnikami niezależnymi od Państwa, to mają
    Państwo prawo do realizacji odpisów amortyzacyjnych. Czasowego braku
    wykorzystywania Tłoczni z przyczyn niezależnych od Spółki nie należy utożsamiać z
    sezonowym, czy czasowym brakiem przydatności środka trwałego.
    Zatem, w świetle przepisów ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych od
    momentu obowiązania Umowy o powierzeniu, odpisy amortyzacyjne dokonane od
    Elementów Tłoczni mogą być traktowane jako koszty podatkowe na podstawie art. 15 ust.
    6 ustawy o CIT.
    Tym samym Państwa stanowisko należało uznać za prawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Państwo przedstawili i stanu prawnego,
    który obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia.
    Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy
    rzeczywisty stan faktyczny sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie
    ze stanem faktycznym (opisem zdarzenia przyszłego) podanym przez Państwa w złożonym
    wniosku. W związku z powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu
    przedstawionego we wniosku opisu sprawy, udzielona odpowiedź traci swoją aktualność.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
        Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb
        ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz.
        111). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja
        będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i
        zastosują się Państwo do interpretacji.
        Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe
      będące przedmiotem interpretacji indywidualnej stanowi element czynności
      będących przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
      z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.

        Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego
    Sądu Administracyjnego w (...). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje
    ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
    (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
        w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
        Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
        w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na
        adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS
        /SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.