Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0114-KDIP1-3.4012.735.2025.1.JG
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-09-30
Teza: Opodatkowanie podatkiem VAT sprzedaży działek
wydzielonych z gospodarstwa rolnego.
Słowa kluczowe: grunty-dostawa gruntu
grunty-grunt niezabudowany
grunty-grunty rolne
grunty-podział gruntu
rolnik-rolnik ryczałtowy
Zagadnienia: Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział I. Przepisy
ogólne-Definicje
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III. Podatnicy,
płatnicy i przedstawiciele podatkowi-Rozdział 1.
Podatnicy i płatnicy-Działalność gospodarcza
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III. Podatnicy,
płatnicy i przedstawiciele podatkowi-Rozdział 1.
Podatnicy i płatnicy-Podatnicy
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział I-
art. 2-pkt 22
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział I-
art. 2-pkt 6
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III-
Rozdział 1-art. 15-ust. 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III-
Rozdział 1-art. 15-ust. 2

## Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

Szanowny Panie,
    stwierdzam, że Pana stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego
    zdarzenia przyszłego w podatku od towarów i usług jest prawidłowe.

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

12 września 2025 r. wpłynął Pana wniosek z 11 września 2025 r. o wydanie interpretacji
    indywidualnej, który dotyczy opodatkowania podatkiem VAT sprzedaży 13 działek
    wydzielonych z gospodarstwa rolnego. Uzupełnił go Pan pismem z 15 września 2025 r.
    (wpływ 17 września 2025 r.)
    Treść wniosku jest następująca:

## Opis zdarzenia przyszłego

Jest Pan wraz z żoną właścicielem gospodarstwa rolnego, które stanowi Państwa majątek
    prywatny. Gospodarstwo nabył Pan wraz z żoną w drodze darowizny 24 marca 2003 r. (akt
    notarialny Repetytorium (...)) oraz pozostałą część również w formie darowizny 9 maja
    2012 r. (akt notarialny Repetytorium (...)). Jest Pan rolnikiem ryczałtowym.
    W związku z potrzebą budowy nowego domu jednorodzinnego na własne cele
    mieszkaniowe podjął Pan decyzję o wydzieleniu 13 działek z części gospodarstwa.
    Wydzielone działki są niezabudowane i nieuzbrojone. Uzyskał Pan dla nich warunki
    zabudowy.
    Sprzedaż tych działek ma na celu uzyskanie środków finansowych na budowę nowego
    domu, który ma zastąpić obecny ok. 100 – letni budynek nienadający się do remontu ze
    względów technicznych i ekonomicznych.
    Podkreśla Pan, że:
        nabycie gospodarstwa nastąpiło w drodze darowizny, a nie w celu prowadzenia
        zorganizowanej działalności handlowej opartej na obrocie nieruchomościami,
        sprzedaż ma charakter incydentalny i nie jest częścią regularnej zorganizowanej
        działalności gospodarczej,
        pozyskane środki zostaną przeznaczone na zaspokojenie potrzeb mieszkaniowych,
        co jest jedynym motywem sprzedaży.
    Nie ponosił Pan wraz z żoną nakładów na sprzedawane działki w celu podniesienia ich
    wartości handlowej. Wydanie warunków zabudowy miało na celu jedynie ułatwienie
    przyszłym nabywcom rozpoczęcia budowy na zakupionych działkach i stanowiło czynności
    mieszczące się w ramach zarządzania majątkiem prywatnym niemających cech
    działalności gospodarczej.
    Uzupełnienie i doprecyzowanie opisu zdarzenia przyszłego
    Nie prowadzi Pan działalności gospodarczej w zakresie obrotu nieruchomościami ani
    pozarolniczej działalności gospodarczej. Nieruchomości, których dotyczy wniosek, nabył
    Pan w dwóch etapach: gospodarstwo rolne otrzymał Pan w darowiźnie w 2003 r., a
    pozostałą część w 2012 r. Od momentu nabycia działki stanowią Pana majątek osobisty i
    były użytkowane wyłącznie na cele prywatne. Na tych działkach prowadzi Pan sad, z
    którego czerpie korzyści jako rolnik - uprawia owoce i uzyskuje z tego tytułu dochód
    typowo rolniczy, sprzedając płody rolne.
    Jest Pan rolnikiem ryczałtowym w rozumieniu art. 2 pkt 19 oraz art. 43 ust. 1 pkt 3 ustawy
    z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług. W związku z tym rozlicza Pan

    sprzedaż produktów rolnych na zasadach ryczałtu VAT i nie jest czynnym podatnikiem
    podatku VAT.
    Obecnie mieszka Pan w ponad 100-letnim domu, który ze względu na bardzo zły stan
    techniczny oraz niespełnienie aktualnych warunków sanitarnych nie nadaje się do
    dalszego użytkowania jako miejsce zamieszkania dla Pana rodziny. Ta trudna sytuacja
    życiowa zmusiła Pana do podjęcia decyzji o budowie nowego domu jednorodzinnego.
    Dodatkowo do sprzedaży części działek skłonił Pana fakt, że potencjalni nabywcy sami
    zgłosili się z propozycją zakupu - nie prowadził Pan żadnych działań marketingowych, nie
    zamieszczał ogłoszeń ani nie korzystał z pośredników w obrocie nieruchomościami.
    Planuje Pan przeprowadzić pojedynczą, okazjonalną transakcję sprzedaży części działek.
    Środki uzyskane ze sprzedaży przeznaczy Pan wyłącznie na budowę nowego domu
    mieszkalnego oraz potrzeby rodzinne.

## Pytanie

Czy w opisanej sytuacji sprzedaż działek wydzielonych z gospodarstwa w celu
    sfinansowania budowy domu dla Pana rodziny podlega opodatkowaniu podatkiem od
    towarów i usług?
    Pana stanowisko w sprawie (ostatecznie doprecyzowane w uzupełnieniu do wniosku)
    Sprzedaż opisanych działek nie podlega opodatkowaniu podatkiem VAT.
    Nie działa Pan w tej sprawie w charakterze podatnika podatku VAT, ponieważ sprzedaż
    ma charakter prywatny i incydentalny. Nie zajmuje się Pan działalnością gospodarczą
    polegającą na obrocie nieruchomościami. Jedynym motywem sprzedaży części majątku
    prywatnego jest zaspokojenie osobistych potrzeb mieszkaniowych Pana rodziny.
    Brak zorganizowanych i profesjonalnych działań, a także przeznaczenie środków ze
    sprzedaży na cele prywatne potwierdza, ze czynność ta nie mieści się w sferze działalności
    gospodarczej.
    Przedstawiony przez Pana stan faktyczny wykazuje istotne podobieństwa do spraw
    rozstrzygniętych korzystnie dla podatników przez sądy administracyjne wszystkich
    instancji, które konsekwentnie przyjmują, że nie każda sprzedaż działek stanowi
    działalność gospodarczą w rozumieniu ustawy o VAT. Szczególnie istotne są następujące
    orzeczenia, których tezy prawne w pełni odnoszą się do Pana sytuacji faktycznej.
    Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w wyroku z 10 lipca 2025 r. (sygn. akt I SA/Po
    328/25) uchylił interpretację indywidualną Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej, która
    błędnie zakwalifikowała sprzedaż działek jako działalność gospodarczą. Sąd jednoznacznie
    stwierdził, że „skarżący nie prowadził jakichkolwiek działań marketingowych bądź choćby
    informacyjnych, które miałyby na celu profesjonalną sprzedaż nieruchomości rolnej
    będącej jego własnością” oraz że „to kupujący zwrócili się do niego z ofertą kupna
    nieruchomości”. Te okoliczności są tożsame z Pana sytuacją, gdzie również brak jest
    jakichkolwiek działań o charakterze profesjonalnym, a ewentualni kupujący sami zgłaszają
    zainteresowanie.
    Kluczowe znaczenie ma także stwierdzenie Sądu, że „podatnikowi wykonującemu zarząd
    majątkiem osobistym, który zamierzając zbyć ten majątek, dąży do uzyskania za
    sprzedawane jego składniki jak najlepszej ceny, nie można przypisywać działań
    profesjonalisty prowadzącego działalność gospodarczą”. W Pana sprawie działania
    związane z przygotowaniem działek do sprzedaży mają dokładnie taki charakter - są
    przejawem racjonalnego gospodarowania majątkiem osobistym, a nie działalności
    zarobkowej o charakterze profesjonalnym.
    Sąd w Poznaniu podkreślił jednocześnie, że „nie można również uznać skarżącego za
    podatnika podatku od towarów i usług jedynie na tej podstawie, że przed zbyciem zawrze
    umowę przedwstępną, jak i udzieli potencjalnym nabywcom nieruchomości

    pełnomocnictw celem dokonania czynności z nią związanych”. Tego typu czynności,
    podobnie jak w Pana sprawie ewentualne zawarcie umów sprzedaży, mieszczą się w
    normalnym zarządzie majątkiem prywatnym.
    Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 14 czerwca 2012 r. (sygn. akt I FSK 1453/11)
    potwierdził słuszność uchylenia interpretacji przez sąd pierwszej instancji, wskazując na
    fundamentalne znaczenie kryteriów wypracowanych przez Trybunał Sprawiedliwości Unii
    Europejskiej. NSA przypomniał, że zgodnie z wyrokiem TSUE z 15 września 2011 r. w
    sprawach połączonych C-180/10 i C-181/10 „sama liczba i zakres transakcji sprzedaży nie
    ma charakteru decydującego” oraz że „podobnie okoliczność, iż przed sprzedażą
    zainteresowany dokonał podziału gruntu na działki w celu osiągnięcia wyższej ceny łącznej
    sama z siebie nie jest decydująca”. Te ustalenia są fundamentalne dla Pana sprawy, gdyż
    oznaczają, że ewentualny podział działek czy dążenie do uzyskania lepszej ceny nie może
    być automatycznie traktowane jako działalność gospodarcza.
    Naczelny Sąd Administracyjny podkreślił również, że „okoliczność, iż osoba ta jest
    rolnikiem ryczałtowym w rozumieniu art. 295 ust. 1 pkt 3 dyrektywy VAT jest w tym
    zakresie bez znaczenia”, co oznacza, że status podatkowy w innych obszarach nie
    przesądza o kwalifikacji konkretnej transakcji sprzedaży nieruchomości.
    Z kolei Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w wyroku z 5 czerwca 2014 r. (sygn.
    akt I SA/Ke 251/14) uchylił interpretację Ministra Finansów, która błędnie zakwalifikowała
    sprzedaż siedmiu działek jako działalność gospodarczą. Sąd stwierdził, że „przedstawiony
    w sprawie stan faktyczny w żadnym przypadku nie wskazuje na takie formy aktywności
    skarżącej w związku z zamiarem zbycia siedmiu działek, które wykraczałyby poza ramy
    czynności związanych ze zwykłym wykonywaniem prawa własności”. W Pana sprawie
    podobnie brak jest działań wykraczających poza normalne zarządzanie majątkiem
    prywatnym.
    Szczególnie istotne dla Pana sprawy jest stwierdzenie Sądu w Kielcach, że „korzystanie z
    pośrednictwa biura nieruchomości czy ogłaszanie sprzedaży na portalu nie są działaniami
    zastrzeżonymi tylko dla podmiotów profesjonalnie trudniących się obrotem
    nieruchomościami” oraz że „nie mają one charakteru akcji reklamowej, jakie zazwyczaj
    podejmowane są przez podmioty prowadzące działalność gospodarczą”.
    W analizowanej sprawie przesłanki wskazujące na brak działalności o charakterze
    profesjonalnym są jeszcze wyraźniejsze, gdyż potencjalni nabywcy sami zgłosili się do
    Pana z inicjatywą zakupu działek, bez jakichkolwiek działań promocyjnych,
    marketingowych czy ogłoszeniowych z Pana strony. Jeżeli Sąd uznał, że nawet aktywne
    ogłaszanie się na portalach nieruchomości nie świadczy o profesjonalnym charakterze
    działalności, to tym bardziej w Pana sprawie - gdzie w ogóle nie podejmował Pan takich
    działań, a inicjatywa wyszła od kupujących - nie można mówić o jakiejkolwiek aktywności
    gospodarczej. Ta okoliczność potwierdza w pełni pasywny charakter Pana działania, które
    ogranicza się wyłącznie do odpowiedzi na zgłoszone zainteresowanie, co w sposób
    oczywisty mieści się w ramach zwykłego zarządu majątkiem prywatnym.
    Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w wyroku z 6 kwietnia 2016 r. (sygn. akt ISA
    /Gd 234/16) również uchylił interpretację Ministra Finansów w sprawie o bardzo
    podobnym stanie faktycznym. Sąd podkreślił, że „grunt został przez nią nabyty do majątku
    prywatnego w celu wybudowania domu jednorodzinnego, sytuacja rodzinna zmusiła
    jednak skarżącą do zmiany zamierzeń i w efekcie do sprzedaży nabytego gruntu”.
    Sytuacja prawna w Pana sprawie cechuje się jeszcze większą klarownością i
    jednoznacznością w kontekście kwalifikacji prawnej niż ta rozpoznawana przez
    Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, gdyż nieruchomość nabył Pan w formie
    darowizny - gospodarstwo w 2003 roku, a pozostałą część w 2012 roku. Już sam fakt
    nabycia w drodze darowizny jednoznacznie przesądza, że pierwotnym celem nie było
    osiągnięcie jakichkolwiek korzyści finansowych czy prowadzenie działalności zarobkowej,
    lecz wykorzystanie nieruchomości na potrzeby osobiste i rodzinne. W momencie

    otrzymywania darowizny w ogóle nie rozważał Pan możliwości przyszłej sprzedaży jako
    źródła dochodu - nieruchomość była traktowana jako składnik majątku rodzinnego
    przeznaczony do długotrwałego użytkowania.
    Zmiana sytuacji nastąpiła dopiero po wielu latach, w związku z koniecznością budowy
    nowego domu jednorodzinnego oraz spontanicznym zgłoszeniem się potencjalnych
    nabywców z zainteresowaniem zakupem przedmiotowych działek. Ta zmiana okoliczności
    życiowych, podobnie jak w sprawie rozpoznawanej przez WSA w Gdańsku, nie może być
    traktowana jako przejaw działalności gospodarczej, lecz jako racjonalna reakcja na nowe
    potrzeby życiowe i niespodziewane możliwości zagospodarowania majątku prywatnego.
    Fakt, że nieruchomość została otrzymana nieodpłatnie dodatkowo wzmacnia argument,
    że jej ewentualna sprzedaż stanowi wyłącznie zarząd majątkiem osobistym, a nie
    działalność zarobkową. Sąd w Gdańsku stwierdził także jednoznacznie, że „skoro z
    okoliczności wskazanych we wniosku o udzielenie interpretacji nie wynika, aby Skarżąca
    podejmowała jakiekolwiek czynności, które mogłyby świadczyć o jej aktywności podobnej
    do aktywności sprzedawcy profesjonalnie zajmującego się obrotem gruntami, to należało
    przyjąć, że czynności opisane we wniosku o udzielenie interpretacji mieszczą się w ramach
    zarządu majątkiem prywatnym”.
    W oparciu o powyższą argumentację oraz aktualne orzecznictwo sądów
    administracyjnych, wnosi Pan o wydanie interpretacji indywidualnej potwierdzającej, że
    planowana sprzedaż działek:
    1. Nie stanowi działalności gospodarczej w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy;
    2. Nie powoduje uznania Pana za podatnika VAT w rozumieniu art. 15 ust. 1 ustawy;
    3. Mieści się w zakresie zwykłego zarządu majątkiem prywatnym;
    4. Nie podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawił Pan we wniosku, jest prawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z przepisem art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od
    towarów i usług (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 775 ze zm.), zwanej dalej ustawą:
      Opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, zwanym dalej „podatkiem”,
      podlegają odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium
      kraju.
    Na mocy art. 7 ust. 1 ustawy:
      Przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się
      przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (...).
    W myśl art. 2 pkt 6 ustawy:
      Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o towarach - rozumie się przez to rzeczy
      oraz ich części,
      a także wszelkie postacie energii.
    Zgodnie z art. 2 pkt 22 ustawy:
      Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o sprzedaży - rozumie się przez to odpłatną
      dostawę towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju, eksport
      towarów oraz wewnątrzwspólnotową dostawę towarów.
    Towarem jest także udział w prawie własności. Jest to zgodne z normami unijnymi,
    bowiem w myśl art. 15 ust. 2 Dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w
    sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. Urz. UE L Nr 347 z 11
    grudnia 2006 r. s. 1 ze zm.), zwanej dalej „Dyrektywą 2006/112/WE”:

      Państwa członkowskie mogą uznać za rzeczy:
      a) określone udziały w nieruchomości;
      b) prawa rzeczowe dające ich posiadaczowi prawo do korzystania z nieruchomości;
      c) udziały i inne równoważne udziałom tytuły prawne dające ich posiadaczowi
        prawne lub faktyczne prawo własności lub posiadania nieruchomości lub jej
        części.
    Należy więc przyjąć, że w oparciu o definicję zawartą w art. 2 pkt 6 ustawy, zbycie
    zarówno gruntu jak też udziału w prawie własności gruntu traktowane jest jako
    czynność odpłatnej dostawy towarów, o której mowa w art. 7 ust. 1 ustawy.
    Kwestie stosunków majątkowych pomiędzy małżonkami reguluje ustawa dnia z 25
    lutego 1964 r. Kodeks rodzinny i opiekuńczy (t. j. Dz. U. z 2023 r. poz. 2809 ze zm.),
    zwanej dalej „Kodeksem rodzinnym i opiekuńczym”.
    Na mocy art. 31 § 1 Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego:
      Z chwilą zawarcia małżeństwa powstaje między małżonkami z mocy ustawy
      wspólność majątkowa (wspólność ustawowa) obejmująca przedmioty majątkowe
      nabyte w czasie jej trwania przez oboje małżonków lub przez jednego z nich
      (majątek wspólny). Przedmioty majątkowe nieobjęte wspólnością ustawową należą
      do majątku osobistego każdego z małżonków.
    Zatem, istotą wspólności majątkowej małżeńskiej, zarówno ustawowej, jak i umownej,
    jest to, że każdy z małżonków jest współwłaścicielem poszczególnych składników
    majątku wspólnego (dorobkowego) na zasadach współwłasności łącznej (bezudziałowej).
    Na podstawie art. 35 Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego:
      W czasie trwania wspólności ustawowej żaden z małżonków nie może żądać
      podziału majątku wspólnego. Nie może również rozporządzać ani zobowiązywać się
      do rozporządzania udziałem, który w razie ustania wspólności przypadnie mu w
      majątku wspólnym lub w poszczególnych przedmiotach należących do tego majątku.
    Jak stanowi art. 36 § 1 Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego:
      Oboje małżonkowie są obowiązani współdziałać w zarządzie majątkiem wspólnym, w
      szczególności udzielać sobie wzajemnie informacji o stanie majątku wspólnego, o
      wykonywaniu zarządu majątkiem wspólnym i o zobowiązaniach obciążających
      majątek wspólny.
    Jak wynika z art. 36 § 2 Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego:
      Każdy z małżonków może samodzielnie zarządzać majątkiem wspólnym, chyba że
      przepisy poniższe stanowią inaczej. Wykonywanie zarządu obejmuje czynności, które
      dotyczą przedmiotów majątkowych należących do majątku wspólnego, w tym
      czynności zmierzające do zachowania tego majątku.
    Zgodnie z art. 37 § 1 pkt 1 Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego:
      Zgoda drugiego małżonka jest potrzebna do dokonania czynności prawnej
      prowadzącej do zbycia, obciążenia, odpłatnego nabycia nieruchomości lub
      użytkowania wieczystego, jak również prowadzącej do oddania nieruchomości do
      używania lub pobierania z niej pożytków.
    W myśl art. 43 § 1 Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego:
      Oboje małżonkowie mają równe udziały w majątku wspólnym.
    W akcie notarialnym dokumentującym nabycie nieruchomości wymieniani są oboje
    małżonkowie, jeżeli istnieje między nimi ustawowa wspólność majątkowa. Wspólność
    wynikająca ze stosunku małżeństwa jest współwłasnością łączną uprawniającą do
    współposiadania rzeczy wchodzących w skład majątku wspólnego, a w czasie jej trwania
    żaden z małżonków nie może żądać podziału majątku wspólnego.

    Ustawa o podatku od towarów i usług nie wymienia małżonków jako odrębnej kategorii
    podatników. Stwarza to dla małżonków prowadzących działalność gospodarczą
    szczególną sytuację prawną. Żaden z przepisów ustawy nie zabrania małżonkom
    prowadzenia działalności gospodarczej jako odrębnym podatnikom. Nie ma przy tym
    przeszkód, aby pomiędzy małżonkami prowadzącymi odrębne działalności istniała
    ustawowa wspólność majątkowa.
    W konsekwencji, podatnikiem podatku od towarów i usług jest ten z małżonków, który
    dokona czynności podlegającej opodatkowaniu.
    Jeżeli zatem przedmiotem dostawy jest majątek wspólny małżonków, to podatnikiem
    podatku od towarów i usług w okolicznościach wskazanych w art. 15 ustawy będzie ten
    małżonek, który dokonuje dostawy we własnym imieniu (który jest stroną czynności
    prawnej) – jako podatnik VAT.
    Wskazać jednak należy, że nie każda czynność stanowiąca dostawę towarów, w
    rozumieniu art. 7 ustawy podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług,
    ponieważ aby dana czynność podlegała opodatkowaniu tym podatkiem, musi być
    wykonana przez podmiot, który w związku z jej wykonaniem jest podatnikiem podatku od
    towarów i usług.
    Pojęcia „podatnik” i „działalność gospodarcza”, na potrzeby podatku od towarów i usług,
    zostały określone w art. 15 ust. 1 i 2 ustawy.
    Zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy:
      Podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości
      prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o
      której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności.
    Jak stanowi art. 15 ust. 2 ustawy:
      Działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców
      lub usługodawców,
      w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a także działalność
      osób wykonujących wolne zawody. Działalność gospodarcza obejmuje w
      szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu towarów lub wartości
      niematerialnych i prawnych w sposób ciągły do celów zarobkowych.
    Określony w ustawie zakres opodatkowania podatkiem od towarów i usług wskazuje, że
    do tego, aby faktycznie zaistniało opodatkowanie danej czynności, konieczne jest, aby
    czynność podlegającą opodatkowaniu wykonał podmiot, który dla tej właśnie czynności
    będzie działał jako podatnik. Definicja działalności gospodarczej zawarta w ustawie, ma
    charakter uniwersalny, pozwalający na objęcie pojęciem „podatnik” tych wszystkich
    podmiotów, które prowadzą określoną działalność, występując w profesjonalnym obrocie
    gospodarczym. Ponadto, działalność gospodarczą stanowi wykorzystywanie towarów w
    sposób ciągły dla celów zarobkowych.
    Przez ciągłe wykorzystywanie składników majątku należy rozumieć takie wykorzystywanie
    majątku, które charakteryzuje się powtarzalnością lub długim okresem trwania. Zatem,
    czerpanie dochodów ze składnika majątku wskazuje na prowadzenie działalności
    gospodarczej.
    Analizując powyższe przepisy stwierdzić należy, że dostawa towarów podlegać będzie
    opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług wyłącznie wówczas, gdy dokonywana
    będzie przez podmiot mający status podatnika, a dodatkowo działającego w takim
    charakterze w odniesieniu do danej transakcji. Istotnym dla określenia, że w odniesieniu
    do konkretnej dostawy, mamy do czynienia z podatnikiem podatku od towarów i usług
    jest stwierdzenie, że prowadzi on działalność gospodarczą w rozumieniu przepisów
    ustawy.
    Na podstawie art. 9 ust. 1 Dyrektywy 2006/112/WE:

      „Podatnikiem” jest każda osoba prowadząca samodzielnie w dowolnym miejscu
      jakąkolwiek działalność gospodarczą, bez względu na cel czy też rezultaty takiej
      działalności. „Działalność gospodarcza” obejmuje wszelką działalność producentów,
      handlowców lub usługodawców, włącznie z górnictwem, działalnością rolniczą i
      wykonywaniem wolnych zawodów lub uznanych za takie. Za działalność
      gospodarczą uznaje się w szczególności wykorzystywanie w sposób ciągły, majątku
      rzeczowego lub wartości niematerialnych w celu uzyskania z tego tytułu dochodu.
    Z przytoczonych regulacji prawa wspólnotowego wynika, że podatnikiem podatku od
    towarów i usług może być każda osoba, która okazjonalnie dokonuje czynności
    opodatkowanych, przy czym czynności te winny być związane z działalnością zdefiniowaną
    jako działalność gospodarcza, tj. wszelką działalnością producentów, handlowców i osób
    świadczących usługi, włącznie z górnictwem, działalnością rolniczą i wykonywaniem
    wolnych zawodów lub uznanych za takie.
    Warunkiem opodatkowania danej czynności podatkiem od towarów i usług w świetle
    powyższych przepisów jest spełnienie dwóch przesłanek łącznie: po pierwsze dana
    czynność ujęta jest w katalogu czynności podlegających opodatkowaniu podatkiem od
    towarów i usług, po drugie – czynność została wykonana przez podmiot, który w związku z
    jej wykonaniem jest podatnikiem podatku od towarów i usług.
    Właściwym zatem jest wykluczenie osób fizycznych z grona podatników w przypadku, gdy
    dokonują sprzedaży, przekazania, bądź darowizny towarów stanowiących część majątku
    osobistego, tj. majątku, który nie został nabyty w celu jego odsprzedaży, bądź
    wykonywania innych czynności w ramach działalności gospodarczej ani też nie został
    wykorzystany w trakcie jego posiadania na cele działalności gospodarczej.
    W kontekście powyższych rozważań nie jest podatnikiem podatku od towarów i usług ten,
    kto jako osoba fizyczna dokonuje jednorazowych lub okazjonalnych transakcji, za które
    nie jest przewidziana ściśle regularna zapłata oraz nie prowadzi zorganizowanej, czy
    zarejestrowanej działalności gospodarczej, a tylko np. wyzbywa się majątku osobistego.
    Dokonywanie określonych czynności incydentalnie, poza sferą prowadzonej działalności
    gospodarczej, również nie pozwala na uznanie danego podmiotu za podatnika w zakresie
    tych czynności.
    Pojęcie „majątku prywatnego” nie występuje na gruncie analizowanych przepisów ustawy
    o VAT, jednakże wynika z wykładni art. 15 ust. 2 ustawy o VAT, w której zasadnym jest
    odwołanie się do treści orzeczenia TSUE w sprawie C-291/92 (Finanzamt Uelzen v. Dieter
    Armbrecht), które dotyczyło kwestii opodatkowania sprzedaży przez osobę będącą
    podatnikiem podatku od wartości dodanej, części majątku niewykorzystywanej do
    prowadzonej działalności gospodarczej, a służącej jej do celów prywatnych. „Majątek
    prywatny” to zatem taka część majątku danej osoby fizycznej, która nie jest przez nią
    przeznaczona ani wykorzystywana dla potrzeb prowadzonej działalności gospodarczej. Ze
    wskazanego orzeczenia wynika zatem, że podatnik musi w całym okresie posiadania danej
    nieruchomości wykazywać zamiar wykorzystywania części nieruchomości w ramach
    majątku osobistego. Przykładem takiego wykorzystania nieruchomości mogłoby być np.
    wybudowanie domu dla zaspokojenia własnych potrzeb mieszkaniowych. Potwierdzone to
    zostało również w wyroku TSUE z 21 kwietnia 2005 r., sygn. akt C-25/03 Finanzamt
    Bergisch Gladbach v. HE, który stwierdził, że majątek prywatny to mienie wykorzystywane
    dla zaspokojenia potrzeb własnych.
    Ze wskazanych powyżej orzeczeń wynika zatem, że podatnik musi w całym okresie posiadania
    danej nieruchomości wykazywać zamiar wykorzystywania nieruchomości w ramach majątku
    osobistego.
    Z orzeczenia Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z 15 września 2011 r. w
    sprawach połączonych Jarosław Słaby przeciwko Ministrowi Finansów (C-180/10) oraz
    Emilian Kuć i Halina Jeziorska-Kuć przeciwko Dyrektorowi Izby Skarbowej w Warszawie (C-
    181/10) wynika, że czynności związane ze zwykłym wykonywaniem prawa własności nie

    mogą same z siebie być uznawane za prowadzenie działalności gospodarczej. Sama liczba
    i zakres transakcji sprzedaży nie mogą stanowić kryterium rozróżnienia między
    czynnościami dokonywanymi prywatnie, które znajdują się poza zakresem zastosowania
    dyrektywy, a czynnościami stanowiącymi działalność gospodarczą. Podobnie – zdaniem
    Trybunału – okoliczność, że przed sprzedażą zainteresowany dokonał podziału gruntu na
    działki w celu osiągnięcia wyższej ceny łącznej sama z siebie nie jest decydująca. Całość
    powyższych elementów może bowiem odnosić się do zarządzania majątkiem prywatnym
    zainteresowanego.
    Inaczej jest natomiast – wyjaśnił Trybunał – w wypadku, gdy zainteresowany podejmuje
    aktywne działania w zakresie obrotu nieruchomościami, angażując środki podobne do
    wykorzystywanych przez producentów, handlowców i usługodawców w rozumieniu art. 9
    ust. 1 akapit drugi Dyrektywy 2006/112/WE. Przykładowo podane zostały działania
    polegające na uzbrojeniu terenu albo na działaniach marketingowych. Działania takie nie
    należą do zakresu zwykłego zarządu majątkiem prywatnym.
    Przyjęcie, że dany podmiot sprzedając grunt działa w charakterze podatnika
    prowadzącego działalność gospodarczą wymaga ustalenia, czy jego działalność w tym
    zakresie przybiera formę zawodową (profesjonalną). Przejawem zaś takiej aktywności
    określonej osoby w zakresie obrotu nieruchomościami, która może wskazywać, że jej
    czynności przybierają formę zorganizowaną może być np.: nabycie terenu
    przeznaczonego pod zabudowę, jego uzbrojenie, wydzielenie dróg wewnętrznych,
    działania marketingowe podjęte w celu sprzedaży działek, wykraczające poza zwykłe
    formy ogłoszenia, uzyskanie decyzji o warunkach zabudowy terenu, czy wystąpienie o
    opracowanie planu zagospodarowania przestrzennego dla sprzedawanego obszaru,
    prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie usług deweloperskich lub innych tego
    rodzaju usług o zbliżonym charakterze. Przy czym, na tego rodzaju aktywność
    „gospodarczą” wskazywać musi ciąg powyżej przytoczonych okoliczności, a nie
    stwierdzenie jedynie faktu wystąpienia pojedynczych z nich.
    Zatem, w kwestii podlegania opodatkowaniu sprzedaży Pana 13-tu działek powstałych z
    podziału części gospodarstwa rolnego, istotne jest, czy w celu dokonania jej dostawy
    podjął Pan aktywne działania w zakresie obrotu nieruchomościami, angażując środki
    podobne do wykorzystywanych przez producenta, handlowca i usługodawcę w
    rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy. Skutkowałoby to koniecznością uznania Pana za podmiot
    prowadzący działalność gospodarczą w rozumieniu tego przepisu, a więc za podatnika
    podatku od towarów i usług.
    Dodatkowo należy wskazać, że działalność gospodarcza powinna cechować się stałością,
    powtarzalnością i niezależnością jej wykonywania, bowiem związana jest z profesjonalnym
    obrotem gospodarczym. Nie jest natomiast działalnością handlową, a zatem i
    gospodarczą, sprzedaż majątku osobistego, który nie został nabyty w celu jego
    odsprzedaży, czy też prowadzenia działalności, ani też w trakcie posiadania nie został
    wykorzystany do działalności gospodarczej.
    Uznanie, że dany podmiot w odniesieniu do konkretnej czynności działa jako podatnik
    podatku od towarów i usług, wymaga oceny każdorazowo odnoszącej się do okoliczności
    faktycznych danej sprawy. W przypadku osób fizycznych, które dokonują sprzedaży,
    przekazania, bądź darowizny towarów stanowiących część majątku osobistego, tj.
    majątku, który nie został nabyty w celu jego odsprzedaży bądź wykonywania innych
    czynności w ramach działalności gospodarczej, należy szczególnie wnikliwie
    przeanalizować okoliczności, w jakich będzie realizowana transakcja. Co do zasady
    bowiem osoby fizyczne, które dokonują transakcji w ramach zarządu majątkiem
    prywatnym, wykluczone są z grona podatników VAT.
    Pana wątpliwości sprowadzają się do ustalenia, czy sprzedaż wydzielonych działek
    podlega opodatkowaniu podatkiem VAT.

    Mając na uwadze powołane przepisy prawa oraz przedstawiony opis sprawy należy
    stwierdzić, że z zawartego we wniosku opisu sprawy nie wynika taka Pana aktywność,
    która wykraczałaby poza ramy czynności związanych ze zwykłym wykonywaniem prawa
    własności. Nie wystąpił bowiem ciąg zdarzeń, które jednoznacznie przesądzają, że
    sprzedaż wskazanych we wniosku działek niezabudowanych wypełnia przesłanki
    działalności gospodarczej. Nie podjął Pan takich aktywnych działań w zakresie obrotu
    nieruchomościami, które świadczyłyby o angażowaniu środków w sposób podobny do
    wykorzystywanych przez handlowców.
    Otrzymał Pan działki w formie darowizny. Nie prowadził Pan ani nie prowadzi działalności
    gospodarczej. Wydzielił Pan działki i uzyskał dla nich warunki zabudowy, jednakże
    pozyskane ze sprzedaży działek środki przeznaczy Pan na budowę domu, celem
    zaspokojenia własnych potrzeb mieszkaniowych. Nie prowadził Pan żadnych działań
    marketingowych, nie zamieszczał ogłoszeń ani nie korzystał z pośredników w obrocie
    nieruchomościami. Działki w całym okresie użytkowania wykorzystywane były przez Pana
    w działalności rolniczej, jest Pan rolnikiem ryczałtowym. Potencjalni nabywcy sami zgłosili
    się z propozycją zakupu. Planuje Pan przeprowadzić pojedynczą sprzedaży części działek,
    z której uzyskane środki przeznaczy wyłącznie na budowę nowego domu mieszkalnego
    oraz potrzeby rodzinne.
    Całokształt powyższych okoliczności wskazuje, że Pana aktywność w pełni mieści się w
    granicach zarządu majątkiem prywatnym, a stanowisko to pozostaje w zgodzie z
    przywołanym wyrokiem TSUE C-180/10, C-181/10.
    W efekcie należy stwierdzić, że dokonując sprzedaży 13 działek wydzielonych z
    gospodarstwa rolnego będzie Pan korzystał z przysługującego Mu prawa do
    rozporządzania majątkiem osobistym, która to czynność oznacza działanie w sferze
    prywatnej, do której nie mają zastosowania przepisy ustawy o podatku od towarów i usług
    i nie stanowi działalności gospodarczej w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy.
    Tym samym, nie będzie Pan podatnikami podatku VAT, o którym mowa w art. 15 ust. 1
    ustawy, w odniesieniu do powyższej transakcji, a dostawa ta nie będzie podlegała
    opodatkowaniu VAT na podstawie art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy.
    Zatem, Pana stanowisko uznaję za prawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, które Pan przedstawił i stanu prawnego, który
    obowiązuje w dniu wydania interpretacji.
    Nadmieniam, że niniejsza interpretacja indywidualna odnosi się tylko do Pana sytuacji
    prawno-podatkowej i nie dotyczy sytuacji Pana żony, żona może wystąpić z odrębnym
    wnioskiem o wydanie interpretacji indywidualnej.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
        Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb
        ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz.
        111 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pana sytuacja
        będzie zgodna (tożsama) z opisem zdarzenia przyszłego i zastosuje się Pan do
        interpretacji.
        Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
    Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
    zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
    czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:

      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z
        dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
        Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki
      interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pan prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu
    Administracyjnego w (...). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa
    z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.
    U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
        w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
        Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
        w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na
        adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS
        /SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a, art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.