Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0113-KDIPT2-2.4011.715.2025.2.MK
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-11-06
Teza: Opodatkowanie renty wdowiej z Kanady.
Słowa kluczowe: Kanada
renta
renta-renta zagraniczna
Zagadnienia: Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Podstawa obliczenia i wysokość podatku.-Ulga abolicyjna.
Przepisy: [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 2-art. 12-ust. 7
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 6-art. 27-ust. 9

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

25 lipca 2025 r. wpłynął Pani wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej. Uzupełniła
    Pani wniosek – w odpowiedzi na wezwanie – pismem z 5 września 2025 r. (data wpływu 10
    września 2025 r.). Treść wniosku jest następująca:
    Opis stanu faktycznego
    Wnioskodawczyni – polski rezydent podatkowy, otrzymująca od 2020 r. emeryturę w
    Polsce, otrzymuje od 2014 r. od Service Canada (rządowej agencji federalnej w Kanadzie)
    świadczenie dożywotniej renty wdowiej, od której w Kanadzie został odprowadzony

    federalny podatek dochodowy (Federal Tax Abatement). Jest to świadczenie socjalne po
    zmarłym małżonku otrzymane przez Wnioskodawczynię z Kanady przyznawane na
    podstawie aktów prawnych dotyczących świadczeń rodzinnych i emerytalnych w Kanadzie.
    Bank, na rachunek którego zostało przekazane Wnioskodawczyni od Service Canada
    wypłaty świadczenia po zmarłym małżonku, uznał się płatnikiem podatku dochodowego,
    wykazał otrzymany przychód w pozycji emerytury – renty zagraniczne i pobrał składkę na
    ubezpieczenie zdrowotne oraz wystawił Wnioskodawczyni PIT-11 za 2024 r.
    Wnioskodawczyni otrzymała dwa zaświadczenia w 2015 r. dotyczące otrzymywania
    dożywotniej renty wdowiej, zgodnie z którymi otrzymuje dożywotnią emeryturę dla
    wdowy od ... . Jej miesięczna emerytura jest opodatkowana u źródła przez powiernika ..., a
    netto jest wpłacane na Jej konto bankowe.
    W uzupełnieniu wniosku Wnioskodawczyni wskazała, że oczekuje wydania Indywidualnej
    interpretacji za lata 2020, 2021, 2022, 2023, 2024.
    W latach podatkowych objętych wnioskiem posiadała w Polsce miejsce zamieszkania dla
    celów podatkowych (tzw. rezydencję podatkową) i nieograniczony obowiązek podatkowy
    w rozumieniu art. 3 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób
    fizycznych (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 163 ze zm.)
    Otrzymywane świadczenie z Kanady jest to (Survivor’s Pension) „renta dla osoby
    pozostałej przy życiu” wypłacane z systemu rentowego Kanady. Mąż przed śmiercią nie
    rozpoczął pobierania świadczeń emerytalnych. Wypłacane świadczenie wdowie nie
    stanowi określonego procentu emerytury męża. Przyznanie ww. świadczenia wdowiego
    uzależnione było od osiągnięcia przez Wnioskodawczynię 35 roku życia, natomiast nie
    było uzależnione od spełnienia przez Nią kryterium dochodowego, ani innych wskazanych
    warunków, np. utrzymywanie dziecka/dzieci, inne).
    Przyznanie ww. świadczenia nie było uzależnione od wysokości dochodów
    Wnioskodawczyni.
    Wysokość świadczenia wdowiego jest uzależniona od:
    • lat pracy męża,
    • dokonanych przez niego wpłat składek społecznych,
    • wysokości jego zarobków uzyskanych w czasie wszystkich lat pracy.
    W latach podatkowych będących przedmiotem wniosku Wnioskodawczyni nie uzyskała w
    Polsce innych dochodów poza świadczeniem wdowim i emeryturą z Polski, o których
    mowa we wniosku.

## Pytanie

Czy świadczenie po zmarłym mężu otrzymane z Kanady, należy opodatkować w Polsce?
    Pani stanowisko w sprawie
    Zdaniem Wnioskodawczyni, bank błędnie przyjął, że świadczenie otrzymywane od Service
    Canada (rządowej agencji federalnej w Kanadzie) jest emeryturą/rentą, od której jako
    płatnik jest zobowiązany do pobrania zaliczki na podatek dochodowy i składki zdrowotnej.
    Błędne przyjęcie, że otrzymane świadczenie jest emeryturą /rentą stało się konsekwencją
    niesłusznego pobrania składek na ubezpieczenie zdrowotne oraz błędnego wystawienia
    Informacji PIT-11 o przychodach w pozycji emerytury – renty zagraniczne.
    Świadczenie otrzymywane od Service Canada (rządowej agencji federalnej w Kanadzie) to
    wypłaty świadczenia wdowiego, od którego w Kanadzie został odprowadzony federalny
    podatek dochodowy (Federal Tax Abatement). Świadczenie wdowie otrzymywane z
    Kanady jest świadczeniem przyznanym na podstawie przepisów o świadczeniach
    rodzinnych obowiązujących w Kanadzie. Świadczenie wdowie to jest świadczenie rodzinne
    w rozumieniu polskiego prawa, a więc zwolnione z opodatkowania i nie należy

    odprowadzać z tego tytułu podatku oraz pobierać składki na ubezpieczenie zdrowotne.
    Świadczenie wdowie nie jest związane i nie uzależnione od nabycia przez daną osobę
    uprawnień emerytalno-rentowych.
    Zgodnie z art 21 ust. 1 pkt 8 ustawy o podatku dochodowym, wolne od podatku
    dochodowego są świadczenia rodzinne otrzymane na podstawie przepisów o
    świadczeniach rodzinnych, dodatki rodzinne i pielęgnacyjne, zasiłki dla opiekunów
    otrzymane na podstawie przepisów o ustaleniu i wypłacie zasiłków dla opiekunów,
    świadczenia pieniężne otrzymane w przypadku bezskuteczności egzekucji alimentów oraz
    zasiłki porodowe otrzymane na podstawie odrębnych przepisów.
    W ocenie Wnioskodawczyni, świadczenie wdowie otrzymywane z Kanady, stanowi
    świadczenie otrzymane na podstawie przepisów o świadczeniach rodzinnych w
    rozumieniu polskiego prawa, a więc zwolnione z podatku dochodowego od osób
    fizycznych.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawiła Pani we wniosku jest nieprawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Podstawową zasadą obowiązującą w przepisach ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku
    dochodowym od osób fizycznych (t. j. Dz. U. z 2020 r. poz. 1426 ze zm.; t. j. Dz. U. z 2021 r.
    poz. 1128 ze zm.; t. j. Dz. U. z 2022 r. poz. 2647 ze zm.; t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 226 ze zm.)
    jest zasada powszechności opodatkowania, która wyrażona została w art. 9 ust. 1 tej
    ustawy. Zgodnie z jego brzmieniem:
      Opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z
      wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od
      których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.
    Z treści tego przepisu wynika zatem, że opodatkowaniu podatkiem dochodowym
    podlegają wszelkiego rodzaju dochody uzyskane przez podatnika, z wyjątkiem tych, które
    zostały enumeratywnie wymienione przez ustawodawcę w katalogu zwolnień
    przedmiotowych ustawy, bądź od których zaniechano poboru podatku, w drodze
    rozporządzenia.
    Stosownie do art. 11 ust. 1 ww. ustawy:
      Przychodami, z zastrzeżeniem art. 14-15, art. 17 ust. 1 pkt 6, 9, 10 w zakresie
      realizacji praw wynikających z pochodnych instrumentów finansowych, pkt 11, art.
      19, art. 25b, art. 30ca, art. 30da i art. 30f, są otrzymane lub postawione do dyspozycji
      podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość
      otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń.
    Na podstawie art. 10 ust. 1 pkt 1 ww. ustawy:
      Źródłami przychodów są stosunek służbowy, stosunek pracy, w tym spółdzielczy
      stosunek pracy, członkostwo w rolniczej spółdzielni produkcyjnej lub innej spółdzielni
      zajmującej się produkcją rolną, praca nakładcza, emerytura lub renta.
    W myśl natomiast art. 12 ust. 7 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych (w
    brzmieniu obowiązującym do 20 kwietnia 2023 r.):
      Przez emeryturę lub rentę rozumie się łączną kwotę świadczeń emerytalnych i
      rentowych, w tym kwoty emerytur kapitałowych wypłacanych na podstawie ustawy o
      emeryturach kapitałowych, wraz ze wzrostami i dodatkami, z wyłączeniem dodatków
      rodzinnych i pielęgnacyjnych oraz dodatków dla sierot zupełnych do rent rodzinnych.
    Zgodnie z art. 12 ust. 7 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych (w brzmieniu
    obowiązującym od 21 kwietnia 2023 r.):

      Przez emeryturę lub rentę rozumie się łączną kwotę świadczeń emerytalnych i
      rentowych, w tym kwoty emerytur kapitałowych wypłacanych na podstawie ustawy o
      emeryturach kapitałowych, wraz ze wzrostami i dodatkami, z wyłączeniem dodatków
      rodzinnych i pielęgnacyjnych oraz dodatków dla sierot zupełnych do rent rodzinnych;
      rentą lub rentą rodzinną jest również świadczenie pieniężne, o którym mowa w
      ustawie z dnia 8 lutego 2023 r rodzinnych. o świadczeniu pieniężnym przysługującym
      członkom rodziny funkcjonariuszy lub żołnierzy zawodowych, których śmierć
      nastąpiła w związku ze służbą albo podjęciem poza służbą czynności ratowania życia
      lub zdrowia ludzkiego albo mienia (Dz.U. poz. 658).
    Zgodnie z art. 21 ust. 1 pkt 8 ww. ustawy:
      Wolne od podatku dochodowego są świadczenia rodzinne otrzymane na podstawie
      przepisów o świadczeniach rodzinnych, dodatki rodzinne i pielęgnacyjne, zasiłki dla
      opiekunów otrzymane na podstawie przepisów o ustaleniu i wypłacie zasiłków dla
      opiekunów, świadczenia pieniężne otrzymane w przypadku bezskuteczności
      egzekucji alimentów, zasiłki porodowe otrzymane na podstawie odrębnych
      przepisów oraz świadczenie wychowawcze otrzymane na podstawie przepisów o
      pomocy państwa w wychowywaniu dzieci.
    Na gruncie ustawodawstwa krajowego, świadczenia rodzinne wypłacane są na podstawie
    przepisów ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (t. j. Dz. U. z
    2024 r. poz. 323 ze zm.).
    Zgodnie z art. 2 ustawy o świadczeniach rodzinnych:
      Świadczeniami rodzinnymi są:
    1) zasiłek rodzinny oraz dodatki do zasiłku rodzinnego;
    2) świadczenia opiekuńcze: zasiłek pielęgnacyjny oraz świadczenie pielęgnacyjne;
    3) zapomoga wypłacana przez gminy, na podstawie art. 22a;
      3a) świadczenia wypłacane przez gminy na podstawie art. 22b;
    4) jednorazowa zapomoga z tytułu urodzenia się dziecka;
    5) świadczenie rodzicielskie.
    Natomiast instytucja renty rodzinnej przysługującej po śmierci członka rodziny została
    uregulowana w ustawie z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu
    Ubezpieczeń Społecznych (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1631 ze zm.). Świadczenie to może
    otrzymać uprawniony członek rodziny po śmierci bliskiej osoby, np. zmarłego małżonka,
    który w chwili śmierci miał ustalone prawo do emerytury lub renty z tytułu niezdolności do
    pracy lub spełniał warunki wymagane do uzyskania jednego z tych świadczeń bądź też
    pobierał zasiłek przedemerytalny, świadczenie przedemerytalne lub nauczycielskie
    świadczenie kompensacyjne.
    Należy również wskazać, że Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady Nr 883
    /2004 z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie koordynacji systemów zabezpieczenia
    społecznego (Dz. Urz. UE L Nr 166/1 z dnia 30 kwietnia 2004 r.) rozróżnia emerytury i renty
    oraz świadczenia rodzinne jako odrębne świadczenia.
    Jak Pani wskazała we wniosku, jest Pani polskim rezydentem podatkowym. Od 2020 r.
    otrzymuje Pani emeryturę w Polsce, od 2014 r. otrzymuje Pani od Service Canada
    (rządowej agencji federalnej w Kanadzie) świadczenie dożywotniej renty wdowiej
    (świadczenie po zmarłym mężu), od której w Kanadzie został odprowadzony federalny
    podatek dochodowy.
    Na pytanie Organu o treści cyt.: „Czy ww. świadczenie, które otrzymuje Pani z Kanady jest
    rentą rodzinną przyznaną Pani według przepisów systemu ubezpieczeń społecznych
    Kanady (odpowiednika polskiego Zakładu Ubezpieczeń Społecznych)?, czy jest

    świadczeniem rodzinnym przyznanym Pani na podstawie obowiązujących w Kanadzie
    przepisów o świadczeniach rodzinnych?”, odpowiedziała Pani: „otrzymywane świadczenie
    z Kanady jest to (Survivor’s Pension) „renta dla osoby pozostałej przy życiu” wypłacane z
    Systemu rentowego Kanady”.
    Pani mąż przed śmiercią nie rozpoczął pobierania świadczeń emerytalnych. Wypłacane
    ww. świadczenie wdowie nie stanowi określonego procentu emerytury męża. Przyznanie
    ww. świadczenia wdowiego uzależnione było od osiągnięcia przez Panią 35 roku życia,
    natomiast nie było uzależnione od spełnienia przez Panią kryterium dochodowego, ani
    innych wskazanych warunków np. utrzymywanie dziecka/dzieci, inne). Przyznanie ww.
    świadczenia nie było uzależnione od wysokości Pani dochodów.
    Na pytanie Organu o treści cyt.: „Czy wysokość świadczenia wdowiego uzależniona jest od:
      lat pracy Pani męża,
      dokonanych przez niego wpłat składek społecznych,
      wysokości jego zarobków uzyskanych w czasie wszystkich lat pracy?”, odpowiedziała
      Pani:
    „Wysokość świadczenia wdowiego jest uzależniona od:
      lat pracy męża
      dokonanych przez niego wpłat składek społecznych,
      wysokości jego zarobków uzyskanych w czasie wszystkich lat pracy.”
    Wobec takiego opisu należy uznać, że stanowi ona świadczenie emerytalno-rentowe
    zbliżone na gruncie krajowego ustawodawstwa do renty rodzinnej, a nie do świadczenia
    rodzinnego.
    Wobec powyższego, otrzymane przez Panią świadczenie wdowie (świadczenie po zmarłym
    mężu), o którym mowa we wniosku przyznane z Kanady nie korzysta w Polsce ze
    zwolnienia z opodatkowania na podstawie art. 21 ust. 1 pkt 8 ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych, gdyż nie jest świadczeniem otrzymywanym na
    podstawie obowiązujących w Kanadzie przepisów o świadczeniach rodzinnych.
    Otrzymywane przez Panią ww. świadczenie wdowie z Kanady, uznać należy za rentę
    wypłacaną na podstawie przepisów o ubezpieczeniach społecznych obowiązujących w
    Kanadzie i jako takie, mieści się ono w dyspozycji art. 12 ust. 7 ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych, w związku z czym, w Polsce podlega opodatkowaniu
    zgodnie z art. 9 ust. 1 tej ustawy. Powyższe oznacza, że opisane we wniosku świadczenie
    wdowie podlega wykazaniu w zeznaniu podatkowym, składanym za rok podatkowy, w
    którym je Pani otrzymała.
    Zgodnie z art. 3 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Osoby fizyczne, jeżeli mają miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej
      Polskiej, podlegają obowiązkowi podatkowemu od całości swoich dochodów
      (przychodów) bez względu na miejsce położenia źródeł przychodów (nieograniczony
      obowiązek podatkowy).
    W myśl art. 3 ust. 1a ww. ustawy:
      Za osobę mającą miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej
      uważa się osobę fizyczną, która:
    1) posiada na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej centrum interesów osobistych lub
      gospodarczych (ośrodek interesów życiowych) lub

    2) przebywa na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej dłużej niż 183 dni w roku
      podatkowym.
    Stosownie do art. 4a ww. ustawy:
      Przepisy art. 3 ust. 1, 1a, 2a i 2b stosuje się z uwzględnieniem umów w sprawie
      unikania podwójnego opodatkowania, których stroną jest Rzeczpospolita Polska.
    Zgodnie z zasadą nieograniczonego obowiązku podatkowego osoby fizyczne, jeżeli mają
    miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, podlegają obowiązkowi
    podatkowemu od całości swoich dochodów bez względu na miejsce położenia źródeł
    przychodów. Stąd też do tej kategorii osób mają zastosowanie ogólne reguły podatkowe
    korygowane wyłącznie treścią umów międzynarodowych w sprawie zapobieżenia
    podwójnemu opodatkowaniu.
    Z opisanego we wniosku stanu faktycznego wynika, że mieszka Pani na stałe w Polsce.
    Otrzymuje Pani rentę wdowią z Kanady. Kwota brutto pomniejszana jest w Kanadzie o
    wartość podatku i przelewana jest na Pani konto w polskim banku. Od tej sumy bank
    potrąca zaliczkę na podatek dochodowy i wystawił Pani PIT-11 za 2024 r.
    Mając zatem na uwadze, że posiada Pani miejsce zamieszkania dla celów podatkowych w
    Polsce, należy uznać, że podlega Pani w Polsce obowiązkowi podatkowemu od całości
    swoich dochodów (przychodów) bez względu na miejsce położenia źródeł przychodów
    (nieograniczony obowiązek podatkowy).
    Natomiast z uwagi na fakt, że uzyskuje Pani przychody z tytułu renty wdowiej z Kanady,
    konieczne jest zastosowanie przepisów Konwencji z dnia 14 maja 2012 r. zawartej między
    Rzecząpospolitą Polską a Kanadą w sprawie unikania podwójnego opodatkowania i
    zapobiegania uchylaniu się od opodatkowania w zakresie podatków od dochodu (Dz. U. z
    2013 r., poz. 1371 - dalej: „Konwencja polsko-kanadyjska).
    Przy tym, należy wskazać, że zarówno Polska, jak i Kanada, notyfikowały ww. Konwencję
    polsko-kanadyjską do objęcia Konwencją wielostronną implementującą środki
    traktatowego prawa podatkowego mające na celu zapobieganie erozji podstawy
    opodatkowania i przenoszeniu zysku, sporządzoną w Paryżu dnia 24 listopada 2016 r.,
    podpisaną w Paryżu dnia 7 czerwca 2017 r. (Dz. U. z 2018 r., poz. 1369). Konwencja MLI,
    której celem było jednorazowe zmodyfikowanie sieci umów o unikaniu podwójnego
    opodatkowania bez konieczności czasochłonnych negocjacji bilateralnych, została
    ratyfikowana przez Polskę w dniu 23 stycznia 2018 r., a przez Kanadę w dniu 29 sierpnia
    2019 r.
    Dniem wejścia w życie postanowień Konwencji MLI dla Polski jest dzień 1 lipca 2018 r.,
    natomiast dla Kanady dzień 1 grudnia 2019 r.
    Przepisy Konwencji MLI stosowane są równolegle z przepisami umów o unikaniu
    podwójnego opodatkowania (Konwencja MLI nie działa jak protokół zmieniający).
    Dla celów stosowania prawa, postanowienia Konwencji MLI muszą być interpretowane
    równolegle z Konwencją między Rzecząpospolitą Polską a Kanadą, z uwzględnieniem
    stanowisk Umawiających się Państw w zakresie przyjęcia Konwencji MLI. Stanowisko
    Polski zostało przedstawione w oświadczeniu rządowym z dnia 6 czerwca 2018 r. w
    sprawie mocy obowiązującej Konwencji wielostronnej implementującej środki
    traktatowego prawa podatkowego mające na celu zapobieganie erozji podstawy
    opodatkowania i przenoszeniu zysku, sporządzonej w Paryżu dnia 24 listopada 2016 r.
    (Dz. U. z 2018 r., poz. 1370), natomiast stanowisko Kanady w polskiej wersji językowej
    zostało przedstawione w oświadczeniu rządowym z dnia 6 grudnia 2019 r. w sprawie
    mocy obowiązującej w relacjach między Rzecząpospolitą Polską a Kanadą Konwencji
    wielostronnej implementującej środki traktatowego prawa podatkowego mające na celu
    zapobieganie erozji podstawy opodatkowania i przenoszeniu zysku, sporządzonej w
    Paryżu dnia 24 listopada 2016 r., oraz jej zastosowania w realizacji postanowień Konwencji
    między Rzecząpospolitą Polską a Kanadą w sprawie unikania podwójnego opodatkowania

    i zapobiegania uchylaniu się od opodatkowania w zakresie podatków od dochodu,
    podpisanej w Ottawie dnia 14 maja 2012 r. (Dz. U. z 2020 r., poz. 113).
    Konwencja wchodzi w życie z pierwszym dniem miesiąca następującego po upływie
    terminu trzech miesięcy kalendarzowych, następujących po dacie zdeponowania piątego
    instrumentu ratyfikacji, przyjęcia lub zatwierdzenia (art. 34 ust. 1 Konwencji MLI).
    Dla każdego Sygnatariusza, który dokonuje ratyfikacji, przyjęcia lub zatwierdzenia
    niniejszej Konwencji po zdeponowaniu piątego instrumentu ratyfikacji, przyjęcia lub
    zatwierdzenia, niniejsza Konwencja wejdzie w życie z pierwszym dniem miesiąca
    następującego po upływie terminu trzech miesięcy kalendarzowych, rozpoczynającego
    bieg z datą zdeponowania przez tego Sygnatariusza jego instrumentu ratyfikacji, przyjęcia
    lub zatwierdzenia (art. 34 ust. 2 ww. Konwencji).
    Z kolei, zasady stosowania jej postanowień w odniesieniu do danej Umowy Podatkowej
    wynikają z art. 35 ww. Konwencji.
    Zgodnie z zasadami ogólnymi określonymi w art. 35 ust. 1 Konwencji MLI:
      Przepisy niniejszej Konwencji będą stosowane przez każdą Umawiającą się
      Jurysdykcję w odniesieniu do Umowy Podatkowej, do której ma zastosowanie
      niniejsza Konwencja:
        a) w odniesieniu do podatków pobieranych u źródła od kwot wypłacanych lub
          zaliczanych na rzecz osób niemających miejsca zamieszkania lub siedziby na
          terytorium Umawiającej się Jurysdykcji, gdy zdarzenie dające prawo do
          pobrania takiego podatku wystąpi w pierwszym dniu lub po pierwszym dniu
          kolejnego roku kalendarzowego, który rozpoczyna się w dniu lub po dniu
          późniejszej z dat, z którą niniejsza Konwencja wchodzi w życie w każdej z
          Umawiających się Jurysdykcji, która jest stroną Umowy Podatkowej, do której
          ma zastosowanie niniejsza Konwencja; oraz
        b) w odniesieniu do pozostałych podatków nakładanych przez tę Umawiającą się
          Jurysdykcję, w zakresie podatków nakładanych w okresach podatkowych
          rozpoczynających się w dniu lub po dniu, w którym upłynął termin sześciu
          miesięcy kalendarzowych (lub krótszy termin, w przypadku gdy wszystkie
          Umawiające się Jurysdykcje notyfikowały Depozytariuszowi, że ich zamiarem
          jest stosowanie takiego krótszego terminu), rozpoczynający bieg z późniejszą z
          dat, z którą niniejsza Konwencja wchodzi w życie w każdej z Umawiających się
          Jurysdykcji, która jest stroną Umowy Podatkowej, do której ma zastosowanie
          niniejsza Konwencja.
    Postanowienia Konwencji MLI będą miały zastosowanie w odniesieniu do Umowy
    podatkowej począwszy od innych dat niż data wejścia w życie. Przy tym, poszczególne
    postanowienia Konwencji MLI mogą być stosowane w różnych datach, zależnie od rodzaju
    podatków (podatki pobierane u źródła lub inne podatki) oraz od wyborów dokonanych
    przez Umawiające się Państwa w ich stanowiskach w zakresie przyjęcia Konwencji MLI.
    W konsekwencji, jeżeli również w ww. stanowiskach nie wskazano inaczej, to zgodnie z art.
    35 ust. 1 Konwencji MLI:
      Postanowienia art. 4 ust. 1, art. 5 ust. 6, art. 6 ust. 1, art. 7 ust. 1, art. 8 ust. 1 i art. 9
      ust. 4 Konwencji MLI będą miały zastosowanie w zakresie stosowania Konwencji
      przez Polskę:
          w odniesieniu do podatków pobieranych u źródła od kwot wypłacanych lub
          zaliczanych na rzecz osób niemających miejsca zamieszkania lub siedziby w
          Polsce, gdy zdarzenie dające prawo do pobrania takiego podatku wystąpi w
          dniu lub po dniu 1 stycznia 2020 r.; oraz

          w odniesieniu do pozostałych podatków nakładanych przez Polskę, do
          podatków nakładanych w okresach podatkowych rozpoczynających się w
          dniu lub po dniu 1 czerwca 2020 r.
    Należy w tym miejscu podkreślić, że art. 35 ust. 1 lit. a) Konwencji MLI odnosi się jedynie
    do podatków pobieranych u źródła od nierezydentów podatkowych – w przepisie tym jest
    bowiem mowa o podatkach pobieranych u źródła od kwot wypłacanych lub zaliczanych na
    rzecz osób niemających miejsca zamieszkania lub siedziby na terytorium Umawiającej się
    Jurysdykcji.
    W odniesieniu do pozostałych podatków nakładanych przez Polskę, termin rozpoczęcia
    stosowania Konwencji MLI należy określić na podstawie art. 35 ust. 1 lit. b) Konwencji MLI.
    W tym miejscu wskazać należy, że okresem podatkowym dla osoby fizycznej jest rok
    podatkowy. Stosownie do art. 11 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa
    (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.), rokiem podatkowym jest rok kalendarzowy, chyba że
    ustawa podatkowa stanowi inaczej.
    Zatem, w odniesienie do kanadyjskich źródeł przychodów uregulowania Konwencji MLI
    mają zastosowanie do dochodów uzyskanych od 1 stycznia 2021 r.
    Tymczasem zgodnie z art. 4 ust. 1 przywołanej wyżej bilateralnej Konwencji polsko-
    kanadyjskiej z 2012 r., w rozumieniu niniejszej Konwencji MLI:
      Określenie „osoba mająca miejsce zamieszkania lub siedzibę w Umawiającym się
      Państwie” oznacza:
        (a) każdą osobę, która według ustawodawstwa tego Państwa podlega tam
          opodatkowaniu ze względu na jej miejsce zamieszkania, miejsce stałego pobytu,
          siedzibę zarządu albo inne kryterium o podobnym charakterze, jednakże nie
          obejmuje żadnej osoby, która podlega opodatkowaniu w tym Państwie tylko ze
          względu na dochód, jaki osiąga ze źródeł położonych w tym Państwie; oraz
        (b) to Państwo lub jego jednostkę terytorialną lub organy władz lokalnych lub
          jakąkolwiek agencję lub organ rządu tego Państwa, jednostki terytorialnej lub
          władzy lokalnej.
    Definicja „osoby mającej miejsce zamieszkania w Umawiającym się Państwie” odnosi się
    zatem bezpośrednio do określenia „miejsca zamieszkania” przyjętego w
    ustawodawstwach wewnętrznych państw i uwzględnia różne formy więzi osobistej z
    państwem, które we własnym ustawodawstwie ustala podstawę do nieograniczonego
    obowiązku podatkowego.
    Zgodnie natomiast z art. 17 ust. 1 Konwencji polsko-kanadyjskiej:
      Emerytury i renty kapitałowe, które powstają w Umawiającym się Państwie i są
      wypłacane osobie mającej miejsce zamieszkania w drugim Umawiającym się
      Państwie, mogą być opodatkowane w tym drugim Państwie.
    Jak wynika z art. 17 ust. 3-5 Konwencji polsko-kanadyjskiej:
      3. Renty kapitałowe, które powstają w Umawiającym się Państwie i są wypłacane
      osobie mającej miejsce zamieszkania w drugim Umawiającym się Państwie, mogą
      być również opodatkowane w Państwie, w którym powstają i zgodnie z prawem tego
      Państwa, jednakże podatek w ten sposób ustalony nie może przekroczyć 15 procent
      tej części renty kapitałowej, która podlega opodatkowaniu w tym Państwie.
      4. Termin "renta kapitałowa" oznacza ustaloną kwotę wypłacaną okresowo w
      ustalonych terminach dożywotnio lub przez określoną liczbę lat, jako spełnienie
      zobowiązania dokonywania wypłat w zamian za uprzednio w pełni dokonane
      świadczenie (inne, niż świadczone usługi), jednakże nie obejmuje płatności, które nie
      mają okresowego charakteru lub jakichkolwiek rent kapitałowych, odliczanych w

      pełni lub częściowo od podatku w Umawiającym się Państwie, w którym zostały
      nabyte.
      5. Bez względu na jakiekolwiek postanowienia niniejszej Konwencji:
      (a) renty wojenne i zasiłki (włącznie z rentami i zasiłkami wypłacanymi weteranom
      wojennym lub wypłacane w konsekwencji szkód lub zranień wojennych), które
      powstają w Umawiającym się Państwie i są wypłacane osobie mającej miejsce
      zamieszkania w drugim Umawiającym się Państwie będą zwolnione od
      opodatkowania w tym drugim Państwie tak długo, jak długo będą zwolnione z
      opodatkowania, gdyby były otrzymane przez osobę mającą miejsce zamieszkania w
      pierwszym wymienionym Państwie; oraz
      (b) alimenty i inne podobne płatności, które powstają w Umawiającym się Państwie i
      są wypłacane osobie mającej miejsce zamieszkania w drugim Umawiającym się
      Państwie, która z powyższych względów podlega tam opodatkowaniu, podlegają
      opodatkowaniu tylko w tym drugim Państwie.
    W świetle zatem postanowień Konwencji polsko-kanadyjskiej renta wdowia wypłacana
    Pani z Kanady może być opodatkowana zarówno w Polsce, jak i w Kanadzie.
    Postanowienie w Konwencji polsko-kanadyjskiej, że danego rodzaju dochód „może
    podlegać” opodatkowaniu w jednym z państw (najczęściej w państwie źródła) wskazuje
    bowiem, że państwo źródła ma prawo opodatkować dany dochód, bez względu na to, czy
    dochód ten podlegać będzie opodatkowaniu w drugim państwie (państwie rezydencji).
    Przypisanie prawa do opodatkowania nie ma tutaj charakteru wyłączności.
    Jednocześnie, w celu zapobieżenia podwójnemu opodatkowaniu tego dochodu w
    Kanadzie, należy zastosować określoną w Umowie metodę unikania podwójnego
    opodatkowania.
    Stosownie do art. 21 ust. 1 lit. a) ww. Konwencji polsko-kanadyjskiej:
      W przypadku Polski, podwójnego opodatkowania unika się w następujący sposób:
      jeżeli osoba mająca miejsce zamieszkania lub siedzibę w Polsce osiąga dochód, który
      zgodnie z postanowieniami niniejszej Konwencji może być opodatkowany w
      Kanadzie, Polska zwolni taki dochód z opodatkowania, z zastrzeżeniem postanowień
      punktu (b).
    W myśl art. 21 ust. 1 lit. c) ww. Konwencji polsko-kanadyjskiej:
      W przypadku Polski, podwójnego opodatkowania unika się w następujący sposób:
      jeżeli zgodnie z jakimkolwiek postanowieniem niniejszej Konwencji dochód uzyskany
      przez osobę mającą miejsce zamieszkania lub siedzibę w Polsce jest zwolniony z
      opodatkowania w Polsce, wówczas Polska może przy obliczaniu kwoty podatku od
      pozostałego dochodu takiej osoby, uwzględnić zwolniony dochód.
    Z postanowień Konwencji polsko-kanadyjskiej wynika więc, że przy rozliczaniu
    kanadyjskiej renty wdowiej otrzymywanej do 31 grudnia 2020 r. ma zastosowanie tzw.
    metoda wyłączenia z progresją, którą na gruncie polskich przepisów określa art. 27 ust. 8
    ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.
    Zgodnie z ww. art. 27 ust. 8 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Jeżeli podatnik, o którym mowa w art. 3 ust. 1, oprócz dochodów podlegających
      opodatkowaniu, zgodnie z ust. 1, osiągał również dochody z tytułu działalności
      wykonywanej poza terytorium Rzeczypospolitej Polskiej lub ze źródeł przychodów
      znajdujących się poza terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, zwolnione od podatku na
      podstawie umów o unikaniu podwójnego opodatkowania lub innych umów
      międzynarodowych - podatek określa się w następujący sposób:

        1) do dochodów podlegających opodatkowaniu podatkiem dochodowym dodaje
          się dochody zwolnione od tego podatku i od sumy tych dochodów oblicza się
          podatek według skali określonej w ust. 1;
        2) ustala się stopę procentową tego podatku do tak obliczonej sumy dochodów;
        3) ustaloną zgodnie z pkt 2 stopę procentową stosuje się do dochodu
          podlegającego opodatkowaniu podatkiem dochodowym.
    Zasadę opodatkowania przedstawioną w wyżej powołanym art. 27 ust. 8 ww. ustawy
    stosuje się wyłącznie w przypadku, jeżeli podatnik oprócz dochodów zwolnionych
    (wyłączonych) z opodatkowania na podstawie umowy o unikaniu podwójnego
    opodatkowania, osiągnął inne dochody podlegające opodatkowaniu w Polsce na ogólnych
    zasadach albo chciał skorzystać z preferencyjnego rozliczenia rocznego (np. łącznie z
    małżonkiem). W przeciwnym razie, podatnik nie ma obowiązku składania zeznania
    podatkowego w Polsce.
    Z opracowania Modelowej Konwencji OECD, Komentarz, Oficyna Prawa Polskiego,
    Warszawa 2010, str. 1136 wydanego pod redakcją B. Brzezińskiego, wynika, że stosowanie
    metody wyłączenia z progresją nie jest uzależnione od warunku rzeczywistego
    opodatkowania dochodów w pierwszym państwie. Państwo to może w ramach swego
    prawa wewnętrznego nie objąć pewnych dochodów podatkiem dochodowym bądź
    przewidzieć zwolnienia lub ulgi podatkowe eliminujące potrzebę zapłaty podatku od tych
    dochodów. Nie zmienia to jednak faktu, że drugie państwo – strona umowy (w tym Polska)
    będzie zobowiązane wyłączyć takie dochody z opodatkowania.
    Zatem w sytuacji gdy do uzyskiwanych dochodów – zgodnie z zawartą umową o unikaniu
    podwójnego opodatkowania – zastosowanie znajduje metoda unikania podwójnego
    opodatkowania w postaci wyłączenia z progresją, bez znaczenia pozostaje fakt, że drugie
    państwo zgodnie z regulacjami właściwymi dla jego jurysdykcji zwolniło te dochody z
    opodatkowania.
    Zastrzec jednak należy, że tak było w stanie prawnym, który nie uwzględniał zastosowania
    postanowień Konwencji MLI, czyli w przypadku renty wdowiej otrzymywanej z Kanady,
    przed 1 stycznia 2021 r.
    Natomiast w obecnym porządku prawnym nie można pomijać zastosowania uregulowań
    Konwencji MLI i wskazać, że do opodatkowania kanadyjskiej renty wdowiej zastosowanie
    nadal znajduje tzw. metoda wyłączenia z progresją, ze wszystkimi tego konsekwencjami.
    W odniesieniu do opodatkowania dochodów uzyskanych od 1 stycznia 2021 r. z tytułu
    kanadyjskiej renty wdowiej zauważyć należy, że art. 17 ust. 1 i 2 ww. Konwencji polsko-
    kanadyjskiej nie został notyfikowany do zmian, zatem dochody osiągnięte począwszy od 1
    stycznia 2021 r. z tytułu tej renty wdowiej – analogicznie jak dochody uzyskane przed tą
    datą – mogą być opodatkowane zarówno w Kanadzie, jak i w państwie rezydencji, tj. w
    Polsce. Jednocześnie, w celu zapobieżenia podwójnemu opodatkowaniu w Polsce należy
    zastosować właściwą metodę zapobiegania podwójnemu opodatkowaniu.
    W kontekście powyższego wyjaśnić należy, że art. 22 ust. 1 lit. a) Konwencji polsko-
    kanadyjskiej został zastąpiony przez art. 5 ust. 6 Konwencji MLI.
    Zgodnie z tym przepisem:
      W przypadku, gdy osoba mająca miejsce zamieszkania lub siedzibę w Umawiającej
      się Jurysdykcji (Polsce) uzyskuje dochód lub posiada majątek, które zgodnie z
      postanowieniami Umowy Podatkowej, do której ma zastosowanie niniejsza
      Konwencja, mogą być opodatkowane przez drugą Umawiającą się Jurysdykcję
      (Kanadę) (z wyłączeniem sytuacji, gdy te postanowienia zezwalają na opodatkowaniu
      przez tę drugą Umawiającą się Jurysdykcję (Kanadę) wyłącznie z powodu, że dany

      dochód jest także dochodem uzyskiwanym przez osobę mającą miejsce
      zamieszkania lub siedzibę na terytorium tej drugiej Umawiającej się Jurysdykcji –
      Kanady), pierwsza wymieniona Umawiająca się Jurysdykcja (Polska) zezwala na:
        i) odliczenie od podatku od dochodu takiej osoby kwoty równej podatkowi od
          dochodu zapłaconemu w tej drugiej Umawiającej się Jurysdykcji (Kanady);
        ii) odliczenie od podatku od majątku takiej osoby kwoty równej podatkowi od
          majątku zapłaconemu w tej drugiej Umawiającej się Jurysdykcji (Kanady).
    Jednakże odliczenie takie nie może przekroczyć tej części podatku od dochodu lub od
    majątku, obliczonego przed dokonaniem odliczenia, która przypada na taki dochód lub
    majątek, które mogą być opodatkowane w tej drugiej Umawiającej się Jurysdykcji
    (Kanady). Jeżeli zgodnie z jakimkolwiek postanowieniem Umowy Podatkowej, do której ma
    zastosowanie niniejsza Konwencja, dochód uzyskany lub majątek posiadany przez osobę
    mającą miejsce zamieszkania lub siedzibę w Umawiającej się Jurysdykcji (w Polsce) jest
    zwolniony z opodatkowania przez tę Umawiającą się Jurysdykcję (Polskę), wówczas ta
    Umawiająca się Jurysdykcja (Polska) może przy obliczaniu kwoty podatku od pozostałego
    dochodu lub majątku takiej osoby uwzględnić zwolniony dochód lub majątek.
    Zatem, w przypadku, gdy osoba mająca miejsce zamieszkania lub siedzibę w Polsce
    uzyskuje dochód, który zgodnie z postanowieniami ww. Konwencji może być
    opodatkowany przez Kanadę (z wyłączeniem sytuacji, gdy te postanowienia zezwalają na
    opodatkowanie przez Kanadę wyłącznie z powodu, że dany dochód jest także dochodem
    uzyskiwanym przez osobę mającą miejsce zamieszkania lub siedzibę na terytorium
    Kanady), Polska zezwoli na odliczenie od podatku od dochodu takiej osoby kwoty równej
    podatkowi od dochodu zapłaconemu w Kanadzie. Jednakże, odliczenie takie nie może
    przekroczyć tej części podatku od dochodu, obliczonego przed dokonaniem odliczenia,
    która przypada na taki dochód, który może być opodatkowany w Kanadzie.
    W konsekwencji, mając na uwadze przedstawioną treść wniosku należy uznać, że do
    dochodów z kanadyjskiej renty wdowiej uzyskiwanych przez Panią poczynając od 1
    stycznia 2021 r. zastosowanie znajduje metoda odliczenia proporcjonalnego.
    W myśl art. 27 ust. 9 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Jeżeli podatnik, o którym mowa w art. 3 ust. 1, osiąga również dochody z tytułu
      działalności wykonywanej poza terytorium Rzeczypospolitej Polskiej lub ze źródeł
      przychodów znajdujących się poza terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, a umowa o
      unikaniu podwójnego opodatkowania nie stanowi o zastosowaniu metody
      określonej w ust. 8, lub z państwem, w którym dochody są osiągane, Rzeczpospolita
      Polska nie zawarła umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania, dochody te łączy
      się z dochodami ze źródeł przychodów położonych na terytorium Rzeczypospolitej
      Polskiej. W tym przypadku od podatku obliczonego od łącznej sumy dochodów
      odlicza się kwotę równą podatkowi dochodowemu zapłaconemu w obcym państwie.
      Odliczenie to nie może jednak przekroczyć tej części podatku obliczonego przed
      dokonaniem odliczenia, która proporcjonalnie przypada na dochód uzyskany w
      państwie obcym.
    Zgodnie z art. 27 ust. 9a ww. ustawy:
      W przypadku podatnika, o którym mowa w art. 3 ust. 1, uzyskującego wyłącznie
      dochody z tytułu działalności wykonywanej poza terytorium Rzeczypospolitej Polskiej
      lub ze źródeł przychodów znajdujących się poza terytorium Rzeczypospolitej Polskiej,
      które nie są zwolnione od podatku na podstawie umów o unikaniu podwójnego
      opodatkowania lub z państwem, w którym dochody są osiągane, Rzeczpospolita
      Polska nie zawarła umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania, zasady określone
      w ust. 9 stosuje się odpowiednio.
    Zgodnie z metodą odliczenia proporcjonalnego, podatnik, który osiąga dochody z renty
    /emerytury za granicą jest zobowiązany do wykazania łącznych dochodów (zarówno

    krajowych jak i zagranicznych) w zeznaniu, a od podatku dochodowego obliczonego
    według skali podatkowej ma prawo odliczyć podatek zapłacony za granicą. Odliczenie to
    możliwe jest tylko do wysokości podatku przypadającego proporcjonalnie na dochód
    uzyskany w obcym państwie.
    W przypadku emerytur i rent wypłacanych z zagranicy do poboru zaliczek na podatek
    dochodowy zobowiązane są z zasady osoby prawne i ich jednostki organizacyjne (np.
    bank), dokonujące wypłaty świadczeń, stosownie do art. 35 ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych.
    W świetle art. 35 ust. 1 pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Do poboru zaliczek miesięcznych jako płatnicy są obowiązane osoby prawne i ich
      jednostki organizacyjne, które dokonują wypłaty emerytur i rent z zagranicy - od
      wypłacanych przez nie emerytur i rent.
    W myśl art. 35 ust. 3, ust. 3a i ust. 4 ww. ustawy (w brzmieniu obowiązującym w 2021 r.):
      Zaliczki, o których mowa w ust. 1 pkt 1, 2, 4 i 7, za miesiące od stycznia do grudnia
      ustala się w sposób określony w art. 32 ust. 1-1e, z tym że w przypadku poboru
      zaliczek od emerytur i rent z zagranicy stosuje się postanowienia umowy o unikaniu
      podwójnego opodatkowania, zawartej z państwem, z którego pochodzą te emerytury
      i renty.
      Podatnik przy odbiorze emerytury lub renty, o której mowa w ust. 3, może wpłacić
      płatnikowi ustaloną zaliczkę w złotych. Wpłatę tę uznaje się za zaliczkę potrąconą
      przez płatnika.
      Zaliczkę obliczoną w sposób określony w ust. 3 zmniejsza się o kwotę, o której mowa
      w art. 32 ust. 3, jeżeli zaliczkę pobierają płatnicy określeni w ust. 1 pkt 1, 2, 4 i 7, a
      podatnik przed pierwszą wypłatą należności w roku podatkowym lub przed upływem
      miesiąca, w którym zaczął osiągać takie dochody, złoży płatnikowi oświadczenie
      według ustalonego wzoru, że nie osiąga równocześnie innych dochodów, z wyjątkiem
      określonych w art. 30-30c oraz art. 30e. Przepis art. 27 ust. 1b pkt 2 stosuje się
      odpowiednio.
    W myśl art. 35 ust. 3, ust. 3a i ust. 4 ww. ustawy (w brzmieniu obowiązującym w 2022 r.):
      Zaliczki, o których mowa w ust. 1 pkt 1, 2, 4 i 7, za miesiące od stycznia do grudnia
      ustala się w sposób określony w art. 32 ust. 1-1c, z tym że w przypadku poboru
      zaliczek od emerytur i rent z zagranicy stosuje się postanowienia umowy o unikaniu
      podwójnego opodatkowania, zawartej z państwem, z którego pochodzą te emerytury
      i renty.
      Podatnik przy odbiorze emerytury lub renty, o której mowa w ust. 3, może wpłacić
      płatnikowi ustaloną zaliczkę w złotych. Wpłatę tę uznaje się za zaliczkę potrąconą
      przez płatnika.
      Zaliczkę obliczoną w sposób określony w ust. 3 zmniejsza się o kwotę, o której mowa
      w art. 32 ust. 3, jeżeli zaliczkę pobierają płatnicy określeni w ust. 1 pkt 1, 2, 4 i 7, a
      podatnik przed pierwszą wypłatą należności w roku podatkowym lub przed upływem
      miesiąca, w którym zaczął osiągać takie dochody, złoży płatnikowi oświadczenie
      według ustalonego wzoru, że nie osiąga równocześnie innych dochodów, z wyjątkiem
      określonych w art. 30-30c oraz art. 30e.
    W myśl art. 35 ust. 2, ust. 3 i ust. 4 ww. ustawy (w brzmieniu obowiązującym od 2023 r.):
      Zaliczki, o których mowa w ust. 1 pkt 1-4, za miesiące od stycznia do grudnia ustala
      się w sposób określony w art. 32 ust. 2 albo 3, z tym że w przypadku poboru zaliczek
      od emerytur i rent z zagranicy stosuje się postanowienia umowy o unikaniu
      podwójnego opodatkowania, zawartej z państwem, z którego pochodzą te emerytury
      i renty.

      Podatnik przy odbiorze emerytury lub renty, o której mowa w ust. 2, może wpłacić
      płatnikowi ustaloną zaliczkę w złotych. Wpłatę tę uznaje się za zaliczkę potrąconą
      przez płatnika.
      Zaliczkę od przychodów, o których mowa w ust. 1 pkt 5-9, oblicza się, stosując
      stawkę podatku w wysokości 12%.
    Natomiast stosownie do art. 35 ust. 5 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych
    (w brzmieniu obowiązującym w 2021 r.):
      Zaliczkę od przychodów, o których mowa w ust. 1 pkt 3 i 3a, pobiera się, stosując
      najniższą stawkę podatkową określoną w skali, o której mowa w art. 27 ust. 1,
      pomniejszoną o kwotę, o której mowa w art. 32 ust. 3. Przepisy art. 27 ust. 1b pkt 2 i
      art. 32 ust. 1e stosuje się odpowiednio.
      Zaliczkę od dochodów, o których mowa w ust. 1, obliczoną w sposób określony w
      ust. 3-8, zmniejsza się o kwotę składki na ubezpieczenie zdrowotne, o której mowa w
      art. 27b, pobranej w tym miesiącu przez płatnika ze środków podatnika (art. 35 ust. 9
      ww. ustawy).
    Natomiast stosownie do art. 35 ust. 5 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych
    (w brzmieniu obowiązującym w 2022 r.):
      Zaliczkę od przychodów, o których mowa w ust. 1 pkt 3 i 3a, pobiera się, stosując
      najniższą stawkę podatkową określoną w skali, o której mowa w art. 27 ust. 1,
      pomniejszoną o kwotę, o której mowa w art. 32 ust. 3.
    Zgodnie z art. 35 ust. 5 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych (w brzmieniu
    obowiązującym od 2023 r.):
      Do poboru zaliczek, o których mowa w ust. 1 pkt 9, przepis art. 32 ust. 6 stosuje się
      odpowiednio.
    Wobec powyższego, w sytuacji, gdy osoba mieszkająca w Polsce otrzymuje rentę z
    zagranicy na konto bankowe w Polsce – to na polskim banku jako płatniku ciąży
    obowiązek poboru zaliczek na podatek, wynikający z art. 35 ust. 1 ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych.
    Ponadto, w myśl art. 45 ust. 1 ww. ustawy:
      Podatnicy są obowiązani składać urzędom skarbowym zeznanie, według ustalonego
      wzoru, o wysokości osiągniętego dochodu (poniesionej straty) w roku podatkowym,
      w terminie od dnia 15 lutego do dnia 30 kwietnia roku następującego po roku
      podatkowym. Zeznania złożone przed początkiem terminu uznaje się za złożone w
      dniu 15 lutego roku następującego po roku podatkowym.
    Podsumowując, dochody z kanadyjskiej renty wdowiej uzyskiwane przez Panią przed 1
    stycznia 2021 r. były w Polsce zwolnione od opodatkowania, ale miały wpływ na podatek
    należny od dochodów podlegających w Polsce opodatkowaniu. Zagraniczne dochody
    należało uwzględniać tylko do ustalenia stopy procentowej, według której powinna Pani
    obliczać podatek należny od dochodu uzyskanego w Polsce, zgodnie z art. 27 ust. 8
    ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.
    Jednakże, poczynając od 1 stycznia 2021 r., otrzymywana przez Panią renta wdowia
    kanadyjska podlega opodatkowaniu w Polsce. W celu zapobieżenia podwójnemu
    opodatkowaniu zastosowanie znajduje tutaj metoda odliczenia proporcjonalnego, zgodnie
    z art. 27 ust. 9 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Na podstawie tejże
    metody ma Pani prawo do odliczenia podatku zapłaconego za granicą. Jednocześnie,
    renta wdowia z Kanady podlega wykazaniu w zeznaniu podatkowym o wysokości
    osiągniętego dochodu (poniesionej straty) w roku podatkowym – na formularzu PIT-36. W
    zeznaniu tym oraz w załączniku do tego zeznania PIT/ZG, tj. informacji o wysokości
    dochodów/przychodów z zagranicy i zapłaconym podatku w roku podatkowym, powinna

    Pani wykazywać dochód uzyskany za granicą (ww. kanadyjską rentę wdowią). Z uwagi
    natomiast na fakt, że renta wdowia z Kanady jest wypłacana Pani za pośrednictwem
    polskiego banku, bank ten – jako podmiot wypłacający – ma obowiązek pobierania w ciągu
    roku miesięcznych zaliczek na podatek dochodowy od osób fizycznych.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Pani przedstawiła i stanu prawnego, który
    obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia.
    Interpretacja dotyczy wyłącznie zagadnienia będącego przedmiotem Pani wniosku w
    zakresie podatku dochodowego od osób fizycznych. Inne kwestie nie podlegały ocenie.
    Organ podkreśla, że procedura wydawania indywidualnych interpretacji przepisów prawa
    podatkowego nie podlega regułom przewidzianym dla postępowania podatkowego, czy
    kontrolnego. Organ wydający interpretacje opiera się wyłącznie na opisie stanu
    faktycznego lub zdarzenia przyszłego przedstawionego we wniosku – nie prowadzi
    postępowania dowodowego. Postępowanie w sprawie wydania interpretacji indywidualnej
    ma na celu wyjaśnienie wątpliwości co do sposobu zastosowania przepisów prawa
    podatkowego materialnego do określonego stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego.
    Przedmiotem interpretacji wydanej na podstawie art. 14b ustawy z dnia 29 sierpnia 1997
    r. Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.), jest sam przepis prawa. Rolą
    postępowania w sprawie wydania indywidualnej interpretacji przepisów podatkowych nie
    jest ustalanie stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego), stanowi to bowiem domenę
    ewentualnego postępowania podatkowego. To na podatniku ciąży obowiązek
    udowodnienia w toku tego postępowania okoliczności faktycznych, z których wywodzi on
    dla siebie korzystne skutki prawne. Organ nie prowadzi postępowania dowodowego,
    ograniczając się do analizy okoliczności podanych we wniosku.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    · Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy
      z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.).
      Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pani sytuacja będzie zgodna
      (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosuje się Pani do
      interpretacji.
    · Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
    1) z zastosowaniem art. 119a;
    2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z
      dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
    3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    · Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pani prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu
    Administracyjnego w ... . Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa
    z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.
    U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).

    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
    · w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
    · w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP
      (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.