Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0114-KDIP2-1.4010.205.2024.8.KW
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-10-07
Teza: Zaliczenie przez spółki nieruchomościowe do kosztów
uzyskania przychodów odpisów amortyzacyjnych.
Słowa kluczowe: amortyzacja
amortyzacja-odpisy amortyzacyjne
nieruchomości
spółki-spółka nieruchomościowa
środek-środek trwały
Zagadnienia: Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 3. Koszty uzyskania przychodów-Amortyzacja
Przepisy: [CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 3-art. 15-ust. 6

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

16 kwietnia 2024 r. wpłynął Państwa wniosek z 15 kwietnia 2024 r., o wydanie interpretacji
    indywidualnej, który dotyczy podatku dochodowego od osób prawnych w zakresie
    ustalenia, czy w świetle art. 15 ust. 6 Ustawy o CIT, w brzmieniu obowiązującym od dnia 1
    stycznia 2022 r., Wnioskodawca jest uprawniony do zaliczenia do kosztów uzyskania
    przychodu odpisów amortyzacyjnych zgodnie z art. 15 Ustawy o CIT od wartości
    początkowej środków trwałych sklasyfikowanych w grupie 1 KŚT w sytuacji, w której
    Nieruchomość dla celów bilansowych nie stanowi środka trwałego podlegającego
    odpisom amortyzacyjnym.
    Treść wniosku jest następująca:
    Opis stanu faktycznego
    Wnioskodawca (dalej także Spółka) posiada siedzibę na terytorium Rzeczpospolitej
    Polskiej oraz jest polskim rezydentem podatkowym, tj. podlega na terytorium
    Rzeczpospolitej Polskiej opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób prawnych od
    całości swoich dochodów bez względu na miejsce ich osiągania.
    Wnioskodawca wchodzi w skład międzynarodowej grupy kapitałowej, działającej w branży
    nieruchomości ("Grupa"). Spółka jest użytkownikiem wieczystym gruntu oraz właścicielem
    posadowionego tamże budynku biurowego zakwalifikowanego jako środek trwały
    sklasyfikowany w grupie 1 Klasyfikacji Środków Trwałych (dalej: "KŚT”), tj. (dalej:
    "Nieruchomość").
    Podstawowym przedmiotem działalności Spółki jest wynajem Nieruchomości, a główne
    przychody Spółki stanowią przychody z tytułu wynajmu Nieruchomości.
    Wnioskodawca jest spółką nieruchomościową w rozumieniu art. 4a pkt 35 ustawy z dnia
    15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (Dz. U. z 2021 r. poz. 1800 z
    późn. zm.; dalej "Ustawa o CIT').
    Nieruchomość posiadana przez Wnioskodawcę jest wykorzystywana wyłącznie w celu
    prowadzenia ww. działalności gospodarczej. Spółka, jako właściciel Nieruchomości
    regularnie ponosi wydatki związane z zarządzaniem i utrzymaniem Nieruchomości, w tym
    koszty modernizacji i remontów.
    Zgodnie z przyjętymi przez Spółkę zasadami (polityką) rachunkowości, inwestycje
    długoterminowe w nieruchomości Spółka wycenia według wartości rynkowej. Wartość
    rynkowa jest określana na podstawie wyceny sporządzonej przez niezależnego
    rzeczoznawcę majątkowego. Skutki przeszacowania wartości inwestycji ujmuje się w ciężar
    pozostałych kosztów lub przychodów operacyjnych. Nieruchomość jest ujmowana w
    bilansie Wnioskodawcy, jako "nieruchomości inwestycyjne" w rozumieniu art. 3 ust. 1 pkt
    17 Ustawy o rachunkowości z dnia 29 września 1994 r. (Dz. U. z 2021 r. poz. 2106; dalej
    "Ustawa o rachunkowości"). W ramach stosowanej polityki rachunkowości, Nieruchomość
    nie jest traktowana przez Wnioskodawcę jako środek trwały, tym samym Spółka nie
    dokonuje w związku z Nieruchomością odpisów amortyzacyjnych w rozumieniu Ustawy o
    rachunkowości.
    Zgodnie ze znowelizowanym od 1 stycznia 2022 r. brzmieniem regulacji art. 15 ust. 6
    Ustawy o CIT, "kosztem uzyskania przychodów są odpisy z tytułu zużycia środków trwałych
    oraz wartości niematerialnych i prawnych (odpisy amortyzacyjne) dokonywane zgodnie z
    art. 16a-16m, przy czym w przypadku spółek nieruchomościowych odpisy dotyczące
    środków trwałych zaliczonych do grupy 1 Klasyfikacji nie mogą być w roku podatkowym
    wyższe niż dokonywane zgodnie z przepisami o rachunkowości odpisy amortyzacyjne lub

    umorzeniowe z tytułu zużycia środków trwałych, obciążające w tym roku podatkowym
    wynik finansowy jednostki".
    W związku z ww. zmianą brzmienia art. 15 ust. 6 Ustawy o CIT wynikającą z wejścia w życie
    Polskiego Ładu, Spółka powzięła wątpliwość co do podatkowego rozliczania jako kosztów
    uzyskania przychodu odpisów amortyzacyjnych od Nieruchomości dokonywanych od dnia
    1 stycznia 2022 r.
    Pytania
    Czy w świetle art. 15 ust. 6 Ustawy o CIT, w brzmieniu obowiązującym od dnia 1 stycznia
    2022 r., Wnioskodawca jest uprawniony do zaliczenia do kosztów uzyskania przychodu
    odpisów amortyzacyjnych zgodnie z art. 15 Ustawy o CIT od wartości początkowej
    środków trwałych sklasyfikowanych w grupie 1 KŚT w sytuacji, w której Nieruchomość dla
    celów bilansowych nie stanowi środka trwałego podlegającego odpisom amortyzacyjnym?
    Państwa stanowisko w sprawie
    Zdaniem Wnioskodawcy, w świetle art. 15 ust. 6 Ustawy o CIT, w brzmieniu
    obowiązującym od dnia 1 stycznia 2022 r., Wnioskodawca jest uprawniony do zaliczenia
    do kosztów uzyskania przychodu odpisów amortyzacyjnych zgodnie z art. 15 Ustawy o CIT
    od wartości początkowej Nieruchomości.
    Zgodnie z art. 7 ust. 1 Ustawy o CIT, przedmiotem opodatkowania podatkiem
    dochodowym, z wyłączeniem przypadków, o których mowa w art. 21, art. 22 i art. 24b jest
    dochód stanowiący sumę dochodu osiągniętego z zysków kapitałowych oraz dochodu
    osiągniętego z innych źródeł przychodów.
    Zgodnie zaś z art. 7 ust. 2, dochodem ze źródła przychodów, z zastrzeżeniem art. 11c, art.
    11i, art. 24a, art. 24b, art. 24ca, art. 24d i art. 24f, jest nadwyżka sumy przychodów
    uzyskanych z tego źródła przychodów nad kosztami ich uzyskania, osiągnięta w roku
    podatkowym. Jeżeli koszty uzyskania przychodów przekraczają sumę przychodów, różnica
    jest stratą ze źródła przychodów.
    Zatem, w myśl art. 7 ust. 1 i art. 7 ust. 2 Ustawy o CIT, w celu opodatkowania podatkiem
    dochodowym ustawodawca, co do zasady umożliwia podatnikowi, na cele określenia
    podstawy opodatkowania, uwzględnić zarówno przychody uzyskiwane z prowadzonej
    działalności jak i koszty pomniejszające te przychody.
    Jedną z pozycji kosztów uzyskania przychodu ponoszonych przez podatnika przewidzianą
    w ramach Ustawy o CIT są odpisy amortyzacyjne dokonywane zgodnie z przepisami art.
    16a-16 m Ustawy o CIT, z uwzględnieniem art. 16 Ustawy o CIT. Z założenia, odpisy
    amortyzacyjne dają prawo do zaliczenia do kosztów uzyskania przychodu, wydatków
    poniesionych na nabycie lub wytworzenie środków trwałych, przy czym zaliczenie
    wydatków jest rozłożone w czasie, który jest determinowany stosowaną stawką
    amortyzacyjną.
    Zgodnie z art. 15 ust. 6 Ustawy CIT w brzmieniu obowiązującym od 1 stycznia 2022
    "kosztem uzyskania przychodów są odpisy z tytułu zużycia środków trwałych oraz wartości
    niematerialnych i prawnych (odpisy amortyzacyjne) dokonywane zgodnie z art. 16a-16m,
    przy czym w przypadku spółek nieruchomościowych odpisy dotyczące środków trwałych
    zaliczonych do grupy 1 Klasyfikacji nie mogą być w roku podatkowym wyższe niż
    dokonywane zgodnie z przepisami o rachunkowości odpisy amortyzacyjne lub
    umorzeniowe z tytułu zużycia środków trwałych, obciążające w tym roku podatkowym
    wynik finansowy jednostki."
    Stosowanie do art. 16a ust. 1 Ustawy o CIT, amortyzacji podlegają, z zastrzeżeniem art.
    16c Ustawy o CIT, stanowiące własność lub współwłasność podatnika, nabyte lub
    wytworzone we własnym zakresie, kompletne i zdatne do użytku w dniu przyjęcia do
    używania m.in. budowle, budynki oraz lokale będące odrębną własnością o
    przewidywanym okresie używania dłuższym niż rok, wykorzystywane przez podatnika na

    potrzeby związane z prowadzoną przez niego działalnością gospodarczą albo oddane do
    używania na podstawie umowy najmu, dzierżawy lub umowy określonej w art. 17a pkt 1
    Ustawy o CIT, zwane środkami trwałymi.
    Zgodnie z opisem stanu faktycznego i zdarzenia przyszłego, Nieruchomość znajdująca się
    w ewidencji środków trwałych Wnioskodawcy spełnia kryteria podane w art. 16a ust. 1
    Ustawy o CIT, a zarazem nie będą miały do niej zastosowania wyłączenia z kosztów
    uzyskania przychodu przewidziane w art. 16 Ustawy o CIT. Tym samym, co do zasady
    mogą w odniesieniu do Nieruchomości być dokonywane odpisy amortyzacyjne z tytułu jej
    zużycia dla celów podatkowych.
    Wysokość odpisów amortyzacyjnych jest determinowana stosowaną stawką
    amortyzacyjną zgodnie z art. 16i ust. 1 Ustawy o CIT. Mając jednak na uwadze warunek
    wprowadzony w art. 15 ust. 6 Ustawy o CIT, Spółka powzięła wątpliwość, co do jego
    interpretacji i zastosowania w istniejącym stanie faktycznym i prawnym.
    Zgodnie z powołanym art. 15 ust. 6 Ustawy o CIT, nowe brzmienie przepisu wprowadza
    ograniczenie wysokości odpisów amortyzacyjnych dokonywanych przez spółki
    nieruchomościowe w odniesieniu do środków trwałych zaliczonych do grupy 1 KŚT. Grupa
    ta obejmuje budynki i lokale oraz spółdzielcze prawo do lokalu użytkowego i spółdzielcze
    własnościowe prawo do lokalu mieszkalnego.
    Stosownie do znowelizowanego tekstu art. 15 ust. 6 Ustawy o CIT, wysokość odpisu
    amortyzacyjnego dokonywana zgodnie z przepisami Ustawy o CIT w danym roku
    podatkowym, nie może być wyższa niż wartość odpisu amortyzacyjnego bądź
    umorzeniowego dokonywanego w tym samym roku zgodnie z przepisami o
    rachunkowości, która obciąża wynik finansowy jednostki.
    Zdaniem Wnioskodawcy, wprowadzenie ograniczenia wysokości podatkowych odpisów
    amortyzacyjnych do wysokości odpisów dokonywanych na cele rachunkowe zakłada
    zastosowanie tego ograniczenia do spółek nieruchomościowych, które aktywa, zaliczone
    do Grupy 1 KŚT, traktują jako środki trwałe podlegające amortyzacji, a dokonywanymi
    odpisami amortyzacyjnymi obciążają wynik finansowy jednostki.
    Interpretacja tego przepisu oznacza, że ma on zastosowanie do sytuacji, w której są
    spełnione łącznie następujące warunki:
    1. Podmiot jest spółką nieruchomościową w rozumieniu art. 4a pkt 35 Ustawy o CIT
    2. Spółka nieruchomościowa posiada środki trwałe zaliczane do Grupy 1 KŚT, od których
    dokonuje odpisów amortyzacyjnych dla celów podatkowych
    3. Aktywa te jednocześnie stanowią środki trwałe w rozumieniu Ustawy o rachunkowości,
    od których podmiot dokonuje odpisów amortyzacyjnych, które obciążają wynik
    finansowy jednostki.
    Analizując spełnienie powyższych warunków:
    Ad 1) Spółka jest spółką nieruchomościową w rozumieniu art. 4a pkt 35 Ustawy o CIT,
    ponieważ działa w formie spółki z ograniczoną odpowiedzialnością, zobowiązanej do
    sporządzenia bilansu na podstawie przepisów o rachunkowości, w którym na ostatni
    dzień roku poprzedzającego rok podatkowy, co najmniej 50% wartości bilansowej jej
    aktywów stanowiły nieruchomości położone na terytorium Polski, których wartość
    bilansowa przekroczyła 10 000 000 zł oraz w roku poprzedzającym odpowiednio rok
    podatkowy przychody podatkowe z tytułu najmu stanowiły ponad 60% ogółu przychodów
    podatkowych Spółki. Zatem warunek przedstawiony w punkcie 1) należy uznać za
    spełniony.
    Ad 2) Spółka posiada środki trwałe zaliczane do Grupy 1 KŚT, od których dokonuje
    odpisów amortyzacyjnych dla celów podatkowych. Zatem warunek przedstawiony w
    punkcie 2) należy uznać za spełniony.

    Ad 3) W przypadku Spółki, Nieruchomość nie jest obecnie zaliczana do środków trwałych
    w rozumieniu Ustawy o rachunkowości, lecz do inwestycji i tym samym Spółka nie
    dokonuje odpisów amortyzacyjnych od Nieruchomości, które obciążałyby wynik finansowy.
    Należy podkreślić, iż przepis art. 15 ust. 6 odnosi się trzy razy do terminu "środka
    trwałego", dwa razy w ujęciu podatkowym, a za trzecim razem w ujęciu rachunkowym.
    Dlatego przepis ten, zdaniem Wnioskodawcy należy stosować wyłącznie w odniesieniu do
    amortyzacji podatkowej środków trwałych, które również są w ten sposób traktowane dla
    celów rachunkowych.
    Skoro Spółka nie traktuje Nieruchomości, jako środka trwałego z perspektywy
    rachunkowej i nie dokonuje od niej odpisów amortyzacyjnych obciążających wynik
    finansowy Spółki, zatem warunek przedstawiony w punkcie 3) należy uznać, jako
    niespełniony.
    Z treści art. 15 ust. 6 Ustawy o CIT jednoznacznie wynika, że wszystkie trzy warunki muszą
    być spełnione łącznie, aby ograniczenie dotyczące zaliczania do kosztów podatkowych
    odpisów amortyzacyjnych miało zastosowanie w przypadku spółki nieruchomościowej.
    Zatem, zdaniem Wnioskodawcy, ograniczenie wprowadzone w nowelizacji art. 15 ust. 6
    Ustawy o CIT nie ma zastosowania do spółek nieruchomościowych, które nie spełnią
    chociażby jednego z tych warunków, w szczególności nie ma zastosowania w przypadku,
    gdy środek trwały z Grupy 1 KŚT nie stanowi w rozumieniu Ustawy o rachunkowości
    środka trwałego podlegającego amortyzacji dla celów bilansowych i tym samym odpisy
    amortyzacyjne nie obciążają wyniku finansowego jednostki.
    Jak wynika z powyższej analizy, ograniczenie wprowadzane znowelizowanym brzmieniem
    art. 15 ust. 6 Ustawy o CIT nie będzie miało zastosowania w przypadku Spółki, gdyż nie
    spełnia ona jednego z wymagań dotyczących jego zastosowania, tj. nie dokonuje odpisów
    amortyzacyjnych dla celów rachunkowych od środków trwałych zaliczanych do Grupy 1
    KŚT, które obciążałyby jej wynik finansowy.
    Jak wskazano w opisie stanu faktycznego i zdarzenia przyszłego, zgodnie ze stosowanymi
    obecnie przez Spółkę i ogólnie przyjętymi standardami rachunkowości, Spółka dla celów
    rachunkowych, nie klasyfikuje posiadanej Nieruchomości, jako środka trwałego oraz nie
    dokonuje od niej odpisów amortyzacyjnych w rozumieniu Ustawy o rachunkowości.
    Dlatego też, zdaniem Wnioskodawcy, dla Spółki nie ma zastosowania limit wysokości
    odpisów podatkowych przewidziany w art. 15 ust. 6 Ustawy o CIT w brzmieniu
    obowiązującym od dnia 1 stycznia 2022 r. Wymienione w tym przepisie ograniczenie
    odnosi się do wysokości odpisów amortyzacyjnych dokonywanych w celach
    rachunkowych, a więc nie ma możliwości jego zastosowania w przypadku Spółki, która
    takich odpisów nie dokonuje w ogóle i zgodnie z przyjętą polityka rachunkowości oraz art.
    5 ust. 1 Ustawy o rachunkowości dokonywać ich nie może.
    Tym samym, odpisy amortyzacyjne dokonywane przez Spółkę dla celów podatkowych nie
    mogą być ograniczane na podstawie art. 15 ust. 6 Ustawy o CIT, gdyż brak jest w
    przypadku Spółki elementu porównawczego w postaci wysokości odpisów bilansowych
    obciążających wynik finansowy, których występowanie jest warunkiem koniecznym
    zastosowania limitu przewidzianego w przepisie.
    Na potrzeby rachunkowe (bilansowe), koszty związane z posiadaną przez Spółkę
    Nieruchomością, takie jak m.in. zmiana ich wartości w czasie, odzwierciedlane są poprzez
    aktualizowane, w regularnych odstępach, wyceny tych aktywów, sklasyfikowanych w
    pozycji inwestycji długoterminowych. Obecnie Spółka nie ma planów zbycia
    Nieruchomości, choć taka opcja może być rozważana w przyszłości. Niemniej jednak, w
    sytuacji gdyby Spółka nie sprzedała nigdy Nieruchomości rozwiązanie alternatywne,
    wynikające z art. 15 ust. 1 Ustawy o CIT, które umożliwiałoby rozpoznanie kosztów nabycia
    oraz modernizacji Nieruchomości dopiero w dacie jej zbycia lub likwidacji, nie dawałoby
    Spółce faktycznej możliwości rozpoznania tych kosztów. Skutkowałoby ono bowiem

    nieokreślonym i nieograniczonym w czasie odsunięciem momentu rozpoznania kosztu
    przez Spółkę. W najgorszym przypadku, zakładając brak zmiany prowadzonej działalności,
    Spółka mogłaby nigdy nie mieć prawa do rozpoznania poniesionych kosztów
    inwestycyjnych jako kosztu uzyskania przychodu.
    Z treści art. 15 ust. 6 w brzmieniu obowiązującym od 1 stycznia 2022 r. nie wynika w żaden
    sposób, że celem wprowadzenia zmian było uniemożliwienie rozpoznawania kosztów, o
    których mowa w przepisie spółkom nieruchomościowym stosującą określoną politykę
    rachunkowości.
    Zdaniem Wnioskodawcy, jeśli ustawodawca miałby taki cel, wymieniłby go w treści
    przepisu lub w ramach reformy wprowadził odrębny przepis dotyczący tego zagadnienia.
    Zakładając, że w przyszłości Spółka będzie kontynuować swoją działalność zgodnie ze
    stosowaną obecnie strategią (nie dojdzie do sprzedaży Nieruchomości) nie nastanie
    moment, który dawałby Spółce możliwość rozpoznania kosztów związanych z
    poniesionymi przez Spółkę wydatkami na nabycie tej Nieruchomości oraz poniesionymi
    wydatkami na modernizację tej Nieruchomości.
    Tym samym, brak możliwości zaliczania przez Spółkę do kosztów uzyskania przychodów
    odpisów amortyzacyjnych od Nieruchomości, pozbawiłby ją de facto podstawowego
    prawa do rozpoznawania kosztów uzyskania przychodów wynikającego z Ustawy o CIT.
    Tym samym Spółka byłaby zobowiązana do rozliczania podatku dochodowego w dużej
    mierze od przychodów, a nie dochodów uzyskanych z prowadzonej działalności.
    Poniesienie kosztu związanego z nabyciem aktywów przez Spółkę stanowi kluczowy koszt
    jej działalności, bez poniesienia którego nie byłaby w stanie funkcjonować.
    Dlatego odmowa rozpoznania takich kosztów poniesionych na nabycie Nieruchomości w
    trakcie generowania przez Spółkę przychodów z tego aktywa stałoby w opozycji do
    wykładni przedstawionej w prawomocnym orzeczeniu Najwyższego Sądu
    Administracyjnego sygn. akt. II FSK 2078/19 z dnia 6 grudnia 2019 r., w którym to przepisy
    umożliwiające rozpoznawanie kosztów uzyskania przychodu zostały określone
    podstawowym prawem podatnika. Sąd odniósł się do art. 15 ust. 1 w związku z art. 16 ust.
    1 pkt 8 Ustawy o CIT w następujący sposób: "Argumentacja ta służyła jednocześnie
    wykazaniu przez WSA w Gliwicach, że również art. 15 ust. 1 w związku z art. 16 ust. 1 pkt 8
    updop nie daje podstaw, aby kwestionować prawo skarżącej jako podatnika do zaliczenia
    do kosztów uzyskania przychodów wydatków na nabycie udziałów z uwagi na chęć
    organów podatkowych do przeciwdziałania uzyskaniu korzyści podatkowej przez
    podatnika. Powołane przepisy nie stanowią bowiem klauzuli obejścia prawa podatkowego,
    ale regulują podstawowe prawo podatnika do rozpoznawania kosztów uzyskania
    przychodów. Powyższe powoduje, że przedstawiony przez Dyrektora IAS zarzut jest
    bezskuteczny zarówno ze względu na niespełnienie powyżej wskazanych wymogów
    formalnych (konstrukcyjnych), jak również dlatego, że jest pozbawiony podstaw." Mając na
    uwadze fundamentalne prawo do rozpoznania kosztów uzyskania przychodów w postaci
    odpisów amortyzacyjnych, wynikające z art. 15 ust. 6 Ustawy o CIT, w opinii
    Wnioskodawcy, warunek limitowania wysokości odpisów podatkowych zawarty w tym
    przepisie, zastosowanie mieć będzie jedynie do tych podatników, którzy dokonują
    odpisów amortyzacyjnych środków trwałych Grupy 1 KŚT dla celów rachunkowych.
    Tym samym, zdaniem Wnioskodawcy intencją ustawodawcy nie było całkowite
    pozbawienie niektórych podatników prawa do zaliczenia w koszty amortyzacji
    podatkowej, ale jedynie ograniczenie wysokości odpisów amortyzacyjnych zaliczonych do
    kosztów uzyskania przychodów.
    Ponadto, zdaniem Wnioskodawcy, jeżeli celem ustawodawcy byłoby wyeliminowanie
    możliwości dokonywania odpisów amortyzacyjnych w takim przypadku, zastosowałby on
    konstrukcję przepisu tożsamą z przepisem dotyczącym zakazu zaliczania do kosztów
    uzyskania przychodów odpisów amortyzacyjnych od budynków i lokali mieszkalnych, który
    został wprowadzony poprzez dodanie ust. 2a) w art. 16c Ustawy o CIT i obowiązuje od 1
    stycznia 2023 r. Jest to istotne z perspektywy tworzenia prawa, że wszystkie wyłączenia w

    zakresie braku prawa do amortyzacji umiejscowione są właśnie w artykule 16c Ustawy o
    CIT.
    Dlatego też, zdaniem Wnioskodawcy, jeśli celem legislatora byłoby wyłączenie z
    amortyzacji podatkowej budynków posiadanych przez spółki nieruchomościowe to
    regulacje te znalazłyby odzwierciedlenie w art. 16c Ustawy o CIT. Taki sposób interpretacji
    art. 15 ust. 6 ustawy o CIT w brzmieniu obowiązującym od dnia 1 stycznia 2022 r. zdaniem
    Wnioskodawcy, wspiera również charakter funkcjonalno-systemowy wprowadzonych
    zmian.
    W opinii Wnioskodawcy, zmianę wprowadzoną poprzez nowelizację art. 15 ust. 6 Ustawy o
    CIT należy rozważać w kontekście potrzeb i celów stawianych uchwaleniu Polskiego Ładu
    jak i specyficznie mając wzgląd na uzasadnienie zmian w treści analizowanego przepisu.
    Zgodnie z tekstem uzasadnienia projektu ustawy Polski Ład autorstwa Ministra Finansów,
    Funduszy i Polityki Regionalnej z 27 lipca 2021 r. (dalej: "Uzasadnienie"), został on
    wprowadzony jako element polityki Państwa mający na celu stworzenie przyjaznego i
    sprawiedliwego sytemu podatkowego, który ma wspomóc rozwój polskiej gospodarki w
    obliczu wyzwań wynikających m.in. ze skutków pandemii Covid-19 oraz przeciwdziałać
    agresywnej optymalizacji podatkowej.
    Należy zauważyć, że przyjęcie przez Wnioskodawcę polityki rachunkowej w zakresie
    traktowania Nieruchomości opisanej w stanie faktycznym i zdarzeniu przyszłym nie
    stanowi formy optymalizacji podatkowej. Forma prowadzenia rozliczeń rachunkowych jest
    zgodna ze standardami rachunkowości, pozwalającymi na rzetelne przedstawienie
    sytuacji finansowej Spółki.
    W części Uzasadnienia odnoszącej się bezpośrednio do art. 15 ust. 6 Ustawy o CIT, jako
    główny cel wprowadzenia zmian w tym przepisie podano chęć zmniejszenia różnic
    występujących między wartością wykazywanego przez tzw. spółkę nieruchomościową w
    roku podatkowym dochodu przed jego opodatkowaniem podatkiem dochodowym, a
    wartością wykazywanego - za ten sam okres - zysku brutto. Powiązanie wysokości
    podatkowych odpisów amortyzacyjnych od nieruchomości z odpisami dokonywanymi dla
    celów rachunkowych uzasadniono dokładniejszym - w przypadku przepisów o
    rachunkowości, odzwierciedleniem ekonomicznej wartości nieruchomości posiadanych
    przez spółki nieruchomościowe.
    Zgodnie z Uzasadnieniem, celem zmiany obecnego brzmienia regulacji art. 15 ust. 6
    Ustawy o CIT było zapobiegnięcie sytuacji, w której "ze względu na uwarunkowania
    ekonomiczne, do amortyzacji nieruchomości dla potrzeb rachunkowych stosowane są
    obniżone stawki amortyzacji nieruchomości, natomiast amortyzacja podatkowa odbywa
    się według stawek standardowych" W przypadku występowania tego typu różnicy
    pomiędzy stawką amortyzacji przyjętą na potrzeby rachunkowe, a stawką amortyzacji dla
    celów podatkowych, wysokość tej drugiej powinna zostać dostosowana do poziomu tej
    pierwszej."
    Z treści Uzasadnienia, nie wynika, że jednym ze stawianych im celów było uniemożliwienie
    spółkom nieruchomościowym dokonywania odpisów amortyzacyjnych dla celów
    podatkowych w odniesieniu do posiadanych nieruchomości. Nowelizacja przepisu art. 15
    ust. 6 Ustawy o CIT ma jedynie za zadanie ograniczyć wysokość dokonywanych dla celów
    podatkowych odpisów amortyzacyjnych w przypadku wystąpienia rozbieżności pomiędzy
    stawkami amortyzacji przyjętymi dla celów rachunkowych i finansowych.
    Jak przedstawiono w opisie stanu faktycznego i zdarzenia przyszłego, na potrzeby
    stosowanej polityki rachunkowości, Spółka nie traktuje posiadanej Nieruchomości jako
    środka trwałego. Jest to zgodne z obowiązującą ustawą. Tym samym, Spółka nie określa
    dla niej bilansowych stawek amortyzacyjnych zgodnie z zasadami rachunkowości. Brak
    dokonywania odpisów amortyzacyjnych na potrzeby rachunkowe nie oznacza jednakże, iż
    odpisy amortyzacyjne dokonywane przez Spółkę dla celów podatkowych nie
    odzwierciedlają realiów ekonomicznych tj. zmiany wartości Nieruchomości w czasie. Mając

    wzgląd na cele stawiane przed nowelizacją art. 15 ust. 6 Ustawy o CIT, w opinii
    Wnioskodawcy, uniemożliwienie Spółce uznawania dokonywanych w odniesieniu do
    Nieruchomości odpisów amortyzacyjnych za koszty uzyskania przychodu w rozumieniu
    art. 15 ust. 6 Ustawy o CIT, stałoby w sprzeczności z założeniami zmian wprowadzonych
    do Ustawy o CIT w ramach Polskiego Ładu i ich Uzasadnieniem przygotowanym przez
    ustawodawcę.
    Ponadto, w doktrynie polskiego prawa publicznego, podkreśla się niezależność prawa
    podatkowego i przepisów określających zasady prowadzenia rachunkowości.
    Zgodnie ze stanowiskiem wyrażonym w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego
    w Łodzi sygn. akt I SA/Łd 550/16 z dnia 24 sierpnia 2016 r., prawo podatkowe i prawo
    bilansowe są względem siebie niezależne i jak stwierdził sąd: "Podkreślić należy fakt, że
    prawo podatkowe i prawo bilansowe są względem siebie autonomiczne, dlatego też
    zapisy dokonywane w księgach rachunkowych, których zadaniem jest rejestrowanie
    zdarzeń gospodarczych i odpowiadających im operacji gospodarczych, nie mogą
    modyfikować unormowań zawartych w materialnym prawie podatkowym. Prawo
    rachunkowe określa przede wszystkim o prawidłowym sposobie prowadzenia ksiąg, nie
    rozstrzyga natomiast o prawnej kwalifikacji określonych wydatków jako kosztów uzyskania
    przychodów w rozumieniu przepisów podatkowych."
    Z kolei w wyroku NSA sygn. akt II FSK 3487/16 z 11 grudnia 2018 r. stwierdzono, że "(...) w
    ustawach podatkowych musi istnieć bezpośrednie odwołanie do konkretnych przepisów
    ustawy o rachunkowości, przepisów wykonawczych wydanych na jej podstawie lub
    Międzynarodowych Standardów Rachunkowości, czy Międzynarodowych Standardów
    Sprawozdawczości Finansowej, aby mogły one zostać uznane za kreujące prawa i
    obowiązki podatkowe".
    Analogiczne stwierdzenie znalazło się również w wyroku Naczelnego Sądu
    Administracyjnego sygn. akt. II FSK 255/13 z 2 grudnia 2014 r.
    Jak wynika z przytoczonych orzeczeń, w polskim prawie funkcjonuje silne ograniczenie
    wywoływania skutków podatkowych przez przepisy rachunkowe, a jakikolwiek wpływ
    zasad stosowanych na potrzeby bilansowe na rozliczenia podatkowe powinien wynikać z
    bezpośredniego odwołania do konkretnych przepisów rachunkowych w treści ustaw
    podatkowych.
    Ustawa o CIT, a w szczególności art. 15 ust. 6 tejże ustawy, nie wiążą w swoich zapisach
    bezpośrednio sposobu ewidencjonowania środków trwałych Grupy 1 KŚT przez spółki
    nieruchomościowe dla celów rachunkowych (bilansowych) z ich traktowaniem na potrzeby
    podatkowe.
    Zdaniem Spółki, uzależnienie od zmiany wprowadzonej w art. 15 ust. 6 Ustawy o CIT
    wyboru lub zmiany stosowanej przez jednostkę polityki rachunkowej wykraczałoby poza
    zakres przedmiotowy wynikający z art. 1 ust. 1 Ustawy o CIT. Nie istnieje również odrębny
    przepis ani doktryna, które taki obowiązek na Spółkę by nakładały.
    Co więcej, zdaniem Wnioskodawcy, zastosowanie takiej obligacji dyskryminowałoby w
    sposób arbitralny podatników, którzy w zgodzie z odrębnymi przepisami o rachunkowości
    prowadzą własną politykę rachunkowości metodą inną, niż ta, do której odwołuje się art.
    15 ust. 6 Ustawy o CIT w brzmieniu po 31 grudnia 2021 r. Co za tym idzie, zdaniem Spółki,
    na gruncie prawa podatkowego nie istnieje wymóg stosunku do spółek
    nieruchomościowych, aby te dokonywały odpisów amortyzacyjnych na potrzeby ustalenia
    wyniku finansowego w stosunku do posiadanych środków trwałych Grupy 1 KŚT w celu
    uzyskania możliwości traktowania za koszty uzyskania przychodu odpisów
    amortyzacyjnych.
    W związku z tym, sposób ujmowania składników będących Nieruchomościami jako
    środków trwałych i dokonywane na ich podstawie odpisy amortyzacyjne dla celów
    podatkowych powinny być określane przez Wnioskodawcę na podstawie przepisów

    podatkowych, niezależnie od sposobu ich klasyfikacji przyjętego przez Spółkę dla celów
    ustalania wyniku finansowego, zgodnie z opisem stanu faktycznego i zdarzenia przyszłego.
    Ponadto, jak przedstawiono w opisie stanu faktycznego i zdarzenia przyszłego, środki
    trwałe sklasyfikowane w grupie 1 KŚT będące w posiadaniu Wnioskodawcy, zostały
    wprowadzone do ewidencji środków trwałych Wnioskodawcy i podlegały amortyzacji dla
    celów podatkowych przed wejściem w życie art. 15 ust. 6 Ustawy o CIT w treści
    obowiązującej od 1 stycznia 2022 r.
    W związku z tym, w opinii Wnioskodawcy, obowiązek zastosowania wobec tychże środków
    trwałych art. 15 ust. 6 Ustawy o CIT w jego znowelizowanym brzmieniu, naruszałby
    konstytucyjne prawa Spółki. Jak stanowi art. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia
    2 kwietnia 1997 r. (dalej: "Konstytucja"), będącej nadrzędnym obowiązującym aktem
    prawnym, Rzeczpospolita Polska jest demokratycznym państwem prawnym. Istnienie
    takiej obligacji w Konstytucji może odnosić się do wielu aspektów funkcjonowania
    państwa i posłużyło w doktrynie do ukonstytuowania pochodnych zasad wynikających z
    zasady demokratycznego państwa prawnego, takich jak zasady ochrony praw nabytych i
    ochrony interesów w toku.
    Jak wskazano w orzeczeniu Trybunału Konstytucyjnego (dalej: "TK") sygn. akt P 10/11 z
    dnia 10 lutego 2015 r. wydanym w związku z późn. zm. legislacyjnymi ograniczającymi
    uprawnienia podatników do uwzględniania w kosztach uzyskania przychodu
    dokonywanych odpisów amortyzacyjnych: "Sąd pytający przyjął, że pozbawienie
    możliwości kontynuowania amortyzacji prawa użytkowania nieruchomości, rozpoczętej w
    1996 r. (na podstawie § 2 ust. 2 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 stycznia 1995
    r. w sprawie amortyzacji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych, a
    także aktualizacji wyceny środków trwałych, Dz. U. Nr 7, poz. 34, z późn. zm.; dalej:
    rozporządzenie z 20 stycznia 1995 r.), której okres 1 stycznia 2000 r. nie upłynął (wejście w
    życie ustawy zmieniającej z 1999 r.), pozostaje w sprzeczności z zasadą ochrony praw
    nabytych i zasadą ochrony interesów w toku, wyrażonymi w art. 2 Konstytucji,
    pozbawienie podatnika prawa osiągnięcia celu amortyzacji, jakim jest zaliczenie w koszty
    podatkowe całości wartości początkowej środka trwałego lub wartości niematerialnych i
    prawnych rozłożonych w czasie".
    W ww. orzeczeniu TK stwierdził również, cytując własny wyrok sygn. akt K 45/01 z dnia 25
    czerwca 2002 r., że: "Swoboda w kształtowaniu materialnych treści prawa podatkowego
    jest jednak równoważona z istnieniem obowiązku przestrzegania konstytucyjnych
    standardów demokratycznego państwa prawnego. Do standardów tych należy w
    szczególności zasada ochrony zaufania jednostki do państwa i stanowionego przez nie
    prawa, a także ochrony praw nabytych oraz ochrony interesów w toku, które stanowią
    konkretyzację wymienionej zasady konstytucyjnej". Ponadto, w odniesieniu do ochrony
    praw nabytych, TK wielokrotnie podkreślał, m.in. w wyrokach sygn. akt K 16/05 z dnia 18
    lipca 2006 r., sygn. akt P 6/05 z dnia 18 września 2006 r., sygn. akt SK 15/05 z dnia 18
    września 2006), że ustawodawca, dokonując kolejnych zmian stanu prawnego, nie może
    tracić z pola widzenia interesów podmiotów, jakie ukształtowały się przed dokonaniem
    zmiany stanu prawnego. W swoim orzecznictwie TK przychylił się do poglądu, że podatnik
    powinien mieć możliwość przewidzenia konsekwencji poszczególnych zachowań i zdarzeń
    na gruncie obowiązujących w danym momencie przepisów oraz zasadne jest jego
    oczekiwanie, że zasady te nie będą ustalane w sposób arbitralny. Wedle wyroku TK sygn.
    akt K 27/09 z dnia 25 listopada 2010 r. TK orzekł następująco: "Zgodnie z utrwalonym
    orzecznictwem TK zasada ta głosi zakaz arbitralnego znoszenia lub ograniczania praw
    podmiotowych przysługujących jednostce lub innym podmiotom prywatnym
    występującym w obrocie prawnym".
    Zdaniem Wnioskodawcy, w opozycji do utrwalonego orzecznictwa TK stałoby
    zastosowanie znowelizowanej treści art. 15 ust. 6 Ustawy o CIT w treści obowiązującej od
    1 stycznia 2022 r. w stosunku do już prowadzonych przez Spółkę rozliczeń podatkowych,
    gdyż wiązałoby się to z natychmiastowym odebraniem Spółce realizowanych już w

    odniesieniu do konkretnego środka trwałego prawa do uwzględniania kosztów uzyskania
    przychodu na podstawie dokonywanych odpisów amortyzacyjnych. Na gruncie art. 2
    Konstytucji i w świetle przytoczonego orzecznictwa TK, podmiot gospodarczy wypełniający
    dotychczas swoje zobowiązania zgodnie z Ustawą o rachunkowości i Ustawą o CIT, może
    oczekiwać umożliwienia dokończenia rozpoczętych wcześniej przedsięwzięć podjętych na
    podstawie wcześniejszych regulacji na dotychczasowych zasadach.
    Ponadto, zgodnie z art. 5 ust. 1 Ustawy o rachunkowości, przyjęte zasady (politykę)
    rachunkowości należy stosować w sposób ciągły, dokonując w kolejnych latach
    obrotowych jednakowego grupowania operacji gospodarczych, wyceny aktywów i
    pasywów, w tym także dokonywania odpisów amortyzacyjnych lub umorzeniowych,
    ustalania wyniku finansowego i sporządzania sprawozdań finansowych tak, aby za kolejne
    lata informacje z nich wynikające były porównywalne. Ewentualna zmiana zasad (polityki)
    rachunkowości musi być uzasadniona określonymi okolicznościami. Jednocześnie,
    zachowanie konstytucyjnej zasady ochrony interesów w toku wymaga umożliwienia
    Wnioskodawcy dokonywania odpisów amortyzacyjnych związanych z Nieruchomością
    zgodnie z art. 15 ust. 6 Ustawy o CIT w jego brzmieniu obowiązującym do dnia 1 stycznia
    2022 r.
    Należy również zwrócić uwagę, że powyższe stanowisko Wnioskodawcy znajduje
    potwierdzenie w ostatnio wydanych wyrokach Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w
    Warszawie z dnia 31 stycznia 2023 r. (sygn.: III SA/Wa 1788/22, III SA/Wa 2355/22, III SA/Wa
    2356/22).
    Zgodnie z uzasadnieniem ww. wyroków WSA w Warszawie:
    · "W świetle treści art. 15 ust. 6 ustawy o CIT, zdaniem sądu, uprawniona jest
      argumentacja, że sama konstrukcja wskazanego przepisu nie uzależnia stosowania
      przewidzianego w nim ograniczenia (w odniesieniu do podatkowych odpisów
      amortyzacyjnych) od tego, czy dana spółka nieruchomościowa dokonuje odpisów
      amortyzacyjnych lub umorzeniowych zgodnie z przepisami o rachunkowości, czy tego
      nie czyni. Wskazany przepis (w swojej drugiej części rozpoczynającej się od zwrotu "
      (...) przy czym") stanowi jedynie o tym, że w przypadku spółek nieruchomościowych
      "odpisy dotyczące środków trwałych zaliczonych do grupy 1 Klasyfikacji nie mogą być
      w roku podatkowym wyższe niż dokonywane zgodnie z przepisami o rachunkowości
      odpisy amortyzacyjne lub umorzeniowe z tytułu zużycia środków trwałych, obciążające
      w tym roku podatkowym wynik finansowy jednostki". W tym zakresie można
      argumentować, że gdyby ustawodawca zamierzał ograniczyć zastosowanie
      wskazanego ograniczenia wyłącznie do spółek nieruchomościowych, które dokonują
      stosownych odpisów zgodnie z przepisami o rachunkowości, wówczas stosowny
      warunek zawarłby w części przepisu definiującego adresata tej normy prawnej (a tak
      nie uczynił). W efekcie, gdyby celem ustawodawcy było ograniczenie zastosowania
      wskazanego przepisów, wówczas nadałby inne brzmienie art. 15 ust. 6 ustawy o CIT,
      wskazujące na ustanowienie takiego (dodatkowego) warunku.";
    · "W konsekwencji należy uznać, że zastosowanie wynikające z art. 15 ust. 6 ustawy o CIT
      ograniczenia (co do wysokości odpisów podatkowych) uzależnione jest od
      dokonywania przez podatnika odpisów amortyzacyjnych. W efekcie takiego
      odczytywania wskazanej regulacji, ograniczenie zawarte w tym przepisie znajdowałoby
      zastosowanie wyłącznie wówczas, gdy – jak zasadnie podnosi skarżąca w skardze -
      oprócz pozostałych warunków (tj. warunku podmiotowego, że mamy do czynienia ze
      spółką nieruchomościową, warunku dotyczącego tego, że spółka ta posiada środki
      trwałe zaliczane do Grupy 1 KŚT, od których dokonuje odpisów amortyzacyjnych dla
      celów podatkowych) - przedmiotowe aktywa będące w posiadaniu spółki stanowią
      jednocześnie środki trwałe w rozumieniu przepisów o rachunkowości i spółka
      dokonuje od nich odpisów amortyzacyjnych, które obciążają wynik finansowy
      jednostki.";

    · "Akceptacji stanowiska organu interpretacyjnego sprzeciwiają się również wątpliwości
      związane z brakiem realizacji celu wynikającego z uzasadnienia projektu ustawy
      wprowadzającej omawianą regulację oraz posłużenia się różnymi metodami
      legislacyjnej w jednym akcie prawnym. W związku z tym, zdaniem sądu, dokonując
      wykładni przepisu art. 15 ust. 6 ustawy o CIT nie można pomijać kluczowego znaczenia
      jakie dla podatników pełni regulacja dotycząca kosztów uzyskania przychodu i wiązana
      z tym konieczność precyzyjnego definiowania wyłączeń z kosztów uzyskania
      przychodów. Szczególnego znaczenia nabiera to w odniesieniu do spółek
      nieruchomościowych, dla których koszt z tytułu amortyzacji nieruchomości może
      stanowić podstawowy koszt rachunku podatkowego takiego podatnika. W
      konsekwencji powyższego – w ocenie sądu - przy rozpoznaniu niniejszej sprawy należy
      mieć również na uwadze treść art. 2a ordynacji podatkowej, nakazującego niedające
      się usunąć wątpliwości co do treści przepisów prawa podatkowego rozstrzygać na
      korzyść podatnika.".
    Ponadto podkreślenia wymagają również wnioski zawarte w wyrokach WSA w Poznaniu z
    dnia 10 lutego 2023 r., o sygn. I SA/Po 795/22, I SA/Po 790/22, tj.:
    · "Mając powyższe na uwadze i stosując w pierwszej kolejności wykładnię językową
      spornego przepisu. Sąd zauważa, że pozwala ona na przyjęcie, iż w stanie faktycznym
      przedstawionym we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej zastrzeżenie,
      którym uzupełniono z dniem 1 stycznia 2022 r. art. 15 ust. 6 updop, nie znajduje
      zastosowania. Wskazano w nim bowiem na okoliczność dokonywania zgodnie z
      przepisami o rachunkowości odpisów amortyzacyjnych lub umorzeniowych z tytułu
      zużycia środków trwałych, obciążających w tym roku podatkowym wynik finansowy
      jednostki, jako okoliczność ograniczającą wysokość odpisów amortyzacyjnych. (...)
      Skoro w stanie faktycznym sprawy od będących w posiadaniu spółki nieruchomości
      nie dokonuje ona odpisów amortyzacyjnych w rozumieniu przepisów o
      rachunkowości, które obciążałyby wynik finansowy jednostki, ponieważ traktuje je jako
      nieruchomości inwestycyjne w rozumieniu art. 3 ust. 1 pkt 17 u.r. wyceniane według
      wartości godziwej, ograniczenie z art. 15 ust. 6 updop nie znajduje w stosunku do
      skarżącej spółki zastosowania.";
    · "Konstrukcja omawianego przepisu w jego nowym brzmieniu nie daje jednak podstaw
      do przyjęcia, że zamiarem ustawodawcy było całkowite pozbawienie podatników,
      którzy nie dokonują odpisów amortyzacyjnych na potrzeby bilansowe, prawa do
      zaliczenia odpisów amortyzacyjnych dokonywanych dla celów podatkowych, czyli
      całkowitego pozbawienia ich prawa do uznania tych odpisów za koszty uzyskania
      przychodów. Gdyby zamiarem ustawodawcy było wyłączenie w stosunku do takiego
      stanu faktycznego, jak opisany we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej,
      możliwości uwzględnienia odpisów amortyzacyjnych dokonywanych dla celów
      podatkowych przy braku dokonywania tych odpisów dla celów bilansowych, to
      zastrzeżenie takie zamieściłby w art. 16 updop, który szczegółowo wylicza jakiego
      rodzaju wydatków nie uważa się za koszty uzyskania przychodów.";
    · "Sąd stwierdza, że zasadny jest zatem zarzut skargi niewłaściwej oceny co do
      zastosowania art. 15 ust. 6 updop, jak również błędnej wykładni tego przepisu. Skoro
      bowiem skarżąca będące środkami trwałymi nieruchomości zaliczane do grupy 1 KŚT
      na potrzeby bilansowe ujmuje jako nieruchomości inwestycyjne, w konsekwencji
      czego nie dokonuje od nich odpisów amortyzacyjnych na podstawie przepisów o
      rachunkowości, to ograniczenie uregulowane w powyższym przepisie nie może mieć
      do niej zastosowania. Tym bardziej, że - jak wynika z wniosku - objęte nim
      nieruchomości zostały przez skarżącą wprowadzone do ewidencji środków trwałych i
      podlegały amortyzacji dla celów podatkowych przez wejściem spornego przepisu w
      życie, zaś przyjęcie interpretacji przedstawionej przez Dyrektora KIS pozbawiłoby
      skarżącą możliwości kontynuowania tej amortyzacji, bądź zmuszałoby do zmiany
      stosowanej przez skarżącą polityki rachunkowej, aby amortyzacja przynajmniej w

      częściowym zakresie mogła być przez nią kontynuowana, naruszając tym samym
      wywodzoną z art. 2 Konstytucji RP zasadę ochrony praw nabytych i interesów w toku.".
    Mając na uwadze powyższą analizę, powołane argumenty, jak również jednolite
    stanowisko sądów administracyjnych w tej kwestii, Spółka wnosi o potwierdzenie, że w
    świetle art. 15 ust. 6 Ustawy o CIT, w brzmieniu obowiązującym od dnia 1 stycznia 2022 r.,
    Wnioskodawca jest uprawniony do zaliczenia do kosztów uzyskania przychodu odpisów
    amortyzacyjnych zgodnie z art. 15 Ustawy o CIT od wartości początkowej Nieruchomości
    oraz przy uwzględnieniu podatkowych stawek amortyzacyjnych przyjętych dotychczasowo
    przez Spółkę.
    Interpretacja indywidualna
    Rozpatrzyłem Państwa wniosek – 23 maja 2024 r. wydałem interpretację indywidualną
    znak: 0114-KDIP2-1.4010.205.2024.1.KW, w której uznałem Państwa stanowisko w
    zakresie ustalenia czy w świetle art. 15 ust. 6 Ustawy o CIT, w brzmieniu obowiązującym
    od dnia 1 stycznia 2022 r., Wnioskodawca jest uprawniony do zaliczenia do kosztów
    uzyskania przychodu odpisów amortyzacyjnych zgodnie z art. 15 Ustawy o CIT od wartości
    początkowej środków trwałych sklasyfikowanych w grupie 1 KŚT w sytuacji, w której
    Nieruchomość dla celów bilansowych nie stanowi środka trwałego podlegającego
    odpisom amortyzacyjnym - za nieprawidłowe.
    Interpretację doręczono Państwu 23 maja 2024 r.
    Skarga na interpretację indywidualną
    Pismem z 12 czerwca 2024 r. (data nadania 12 czerwca 2024 r., data wpływu 12 czerwca
    2024 r.) wnieśli Państwo skargę na tę interpretację do Wojewódzkiego Sądu
    Administracyjnego w Warszawie.
    Wnieśli Państwo o uchylenie zaskarżonej interpretacji.
    Postępowanie przed sądem administracyjnym
    Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uchylił zaskarżoną interpretację- wyrokiem
    20 sierpnia 2024 r. sygn. akt III SA/Wa 1423/24.
    Pismem z 2 października 2024 r. została wniesiona skarga kasacyjna organu.
    Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie – wyrokiem z 3 kwietnia 2025 r. sygn. akt II
    FSK 1630/24 oddalił skargę kasacyjną organu.
    Wyrok, który uchylił interpretację indywidualną stał się prawomocny od 3 kwietnia 2025 r.
    Ponowne rozpatrzenie wniosku – wykonanie wyroku
    Zgodnie z art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami
    administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.):
      Ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu
      sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe
      prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że
      przepisy prawa uległy zmianie.
    Wykonuję obowiązek, który wynika z tego przepisu, tj.:
    · uwzględniam ocenę prawną i wskazania dotyczące postępowania, które wyraził
      Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w ww. wyroku;
    · ponownie rozpatruję Państwa wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej –
      stwierdzam, że Państwa stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku w
      zakresie podatku dochodowego od osób prawnych w zakresie ustalenia czy w świetle
      art. 15 ust. 6 Ustawy o CIT, w brzmieniu obowiązującym od dnia 1 stycznia 2022 r.,
      Wnioskodawca jest uprawniony do zaliczenia do kosztów uzyskania przychodu
      odpisów amortyzacyjnych zgodnie z art. 15 Ustawy o CIT od wartości początkowej

      środków trwałych sklasyfikowanych w grupie 1 KŚT w sytuacji, w której Nieruchomość
      dla celów bilansowych nie stanowi środka trwałego podlegającego odpisom
      amortyzacyjnym- jest prawidłowe.
    Odstępuję od uzasadnienia prawnego tej oceny.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Państwo przedstawili i stanu prawnego,
    który obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia
    Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy
    rzeczywisty stan faktyczny sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie
    ze stanem faktycznym podanym przez Państwa w złożonym wniosku. W związku z
    powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we wniosku
    opisu sprawy, udzielona odpowiedź traci swoją aktualność.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    · Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy
      z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.).
      Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie
      zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosują się
      Państwa do interpretacji.
    · Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeżeli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej stanowi element
      czynności będących przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
        z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    · Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego
    Sądu Administracyjnego w (...). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje
    ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
    (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
        w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
        Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
        w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na
        adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS
        /SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.
    Podstawą prawną dla odstąpienia od uzasadnienia interpretacji jest art. 14c § 1 Ordynacji
    podatkowej.