Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0113-KDWPT.4011.359.2025.2.ASZ
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-12-09
Teza: Opodatkowanie sprzedaży wierzytelności z tytułu zachowku.
Słowa kluczowe: koszt-koszty uzyskania przychodów
prawa-prawa majątkowe
wierzytelność-sprzedaż wierzytelności
zachowek
zeznania-zeznania roczne
Zagadnienia: Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Koszty uzyskania przychodów.-Koszty uzyskania
przychodów.-Definicja kosztów.
Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Źródła przychodów.-Przychód z praw majątkowych.
Przepisy: [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 2-art. 10-ust. 1-ust. 7
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 2-art. 18
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 4-art. 22-ust. 1

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

27 października 2025 r wpłynął Pana wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej.
    Uzupełnił go Pan pismem złożonym 3 grudnia 2025 r.– w odpowiedzi na wezwanie. Treść
    wniosku jest następująca:

## Opis zdarzenia przyszłego

A.A. i B.B. byli właścicielami nieruchomości (księga wieczysta KW Nr ...), obecnie
    stanowiącej działkę położoną przy ul. ......, o powierzchni 0,0341 ha, stanowiącej tereny
                              2mieszkaniowe z budynkiem niemieszkalnym 4 m (2000 r. zakończenia budowy),
                    2budynkiem mieszkalny 113 m (1975 r. zakończenia budowy), budynkiem transportu i
                    2łączności o powierzchni 23 m (1970 r. zakończenia budowy).
    23 czerwca 1984 r. zmarł B.B., a stosownie do prawomocnego postanowienia Sądu z 6
    lutego 2024 r., na podstawie ustawy spadek po Nim nabyli żona A.A. oraz dzieci C.C. oraz
              1D.D. w udziałach po / części każde z nich.3
    28 grudnia 2007 r. zmarła A.A., a stosownie do prawomocnego postanowienia Sądu z 6
    lutego 2024 r. spadek po Niej, na podstawie testamentu notarialnego z 10 lipca 1996 r.
    nabyła w całości E.E. (synowa).
    18 grudnia 1996 r. zmarła D.D., a stosownie do prawomocnego postanowienia Sądu z 11
                                                    1lutego 1998 r. spadek po Niej nabyli mąż F.F. oraz synowie: G.G. i H.H., w udziałach po / 3
    każdy z Nich.
    29 lipca 2005 r. zmarł F.F., a stosownie do prawomocnego postanowienia Sądu z 31 marca
    2006 r. spadek po Nim nabyli synowie: G.G. i H.H..
    14 lipca 2003 r. zmarł C.C., a stosownie do aktu poświadczenia dziedziczenia z 7 grudnia
                                      12021 r., spadek po Nim nabyli: żona E.E., córka I.I. i syn J.J. po / części każde z Nich.3
    Do kręgu spadkobierców ustawowych po zmarłej A.A. należą wnukowie: I.I., J.J., G.G. oraz
                            4H.H.. W skład spadku po A.A. wchodzi udział / części w nieruchomości stanowiącej 12
    działkę wraz z ww. budynkami: niemieszkalnym, mieszkalnym oraz transportu i łączności,
    którego wartość określono na kwotę 545 600,00 zł.
    G.G. i H.H. na podstawie art. 991 Kodeksu Cywilnego przysługuje roszczenie w stosunku
    do E.E. o zapłatę zachowków w kwocie 68 200,00 zł na rzecz każdego z Nich, po babce A.A..
    Uprawnieni nie uzyskali zachowku w postaci uczynionej przez spadkodawcę darowizny lub
    w postaci powołania do spadku albo w postaci zapisu, w tym zapisu windykacyjnego.
    Opisaną powyżej wierzytelność z tytułu zachowku po A.A. za cenę w kwocie 68 200,00 zł
    GG sprzedał małżonkom I.I. i K.K. (akt notarialny z 16 kwietnia 2025 r.). E.E. wyraziła zgodę
    na powyższe czynności.
    Uzupełnienie opisu zdarzenia przyszłego
    Pismem złożonym 3 grudnia 2025 r. doprecyzował Pan, że:
    Rozliczenie należności z tytułu sprzedaży wierzytelności w postaci zachowku zostało
    uiszczone w gotówce, 16 kwietnia 2025 r., tj. w dniu zawarcia notarialnej umowy o
    sprzedaży powyższej wierzytelności.

    Wnioskodawca nie poniósł faktycznych kosztów związanych z nabyciem zachowku, jak i
    późniejszym jego zbyciem, ale nie osiągnął żadnych dochodów dokonując sprzedaży, gdyż
    cena zbycia wierzytelności była równa kwocie należnego zachowku.
    Pytania (pytanie nr 2 przeformułowane w uzupełnieniu wniosku)
    1. Czy musi wykazać Pan kwotę 68 200,00 zł w zeznaniu o wysokości osiągniętego
      dochodu za rok podatkowy 2025 PIT-36 uzyskaną ze sprzedaży wierzytelności z tytułu
      zachowku po A.A., a jeśli tak, to czy będą to dochody określone w art. 18 ustawy o
      podatku dochodowym od osób fizycznych?
    2. Czy w przypadku zbycia wierzytelności z tytułu należnego zachowku w kwocie równej
      wartości zachowku otrzymana należność może być w całości uznana za koszt
      uzyskania dochodu, z tego powodu, że podatnik nie uzyskał dochodu wyższego aniżeli
      wartość należnego zachowku?
    Pana stanowisko w sprawie
    W Pana ocenie, otrzymana kwota 68 200,00 zł tytułem zachowku podlega opodatkowaniu
    podatkiem na podstawie ustawy o podatku od spadków i darowizn. Z uwagi jednak na
    fakt, że zachowek jest wypłacony po Pana zmarłej babce macierzystej podlega jednak
    zwolnieniu od obowiązku zapłaty takiego podatku. Jest Pan obywatelem polskim i ma na
    terenie Rzeczypospolitej Polskiej miejsce zamieszkania. Pana zdaniem, dla ustalenia
    obowiązku podatkowego nie ma znaczenia osoba dokonująca wypłaty zachowku. Dla
    zwolnienia z tego obowiązku znaczenie decydujące ma zakwalifikowanie do grupy
    podatkowej, a więc relacje spadkodawca - uprawniony do zachowku. Sprzedaż
    wierzytelności z tytułu zachowku stanowi przychód dla zbywcy w rozumieniu art. 10 ust. 1
    pkt 7 ustawy o PIT. Wobec faktu, że sprzedający zbył prawa majątkowe za cenę równą
    wartości należnego zachowku, cała uzyskana w ten sposób kwota może być uznana za
    koszty uzyskania przychodu. Tym samym zobowiązanie podatkowe z tego tytułu równe
    jest 0. Tak więc podatnik nie uzyskał żadnego dochodu ponad kwotę należnego mu
    zachowku, wobec czego nie jest zobowiązany do zapłaty podatku dochodowego od
    uzyskanej kwoty.
    Wnoszę o wydanie interpretacji indywidualnej, że w przypadku zbycia wierzytelności z
    tytułu prawa do zachowku za kwotę nieprzekraczającą wartości należnego zachowku,
    podatnik nie osiąga dochodu i nie jest zobowiązany do zapłaty podatku dochodowego od
    osób fizycznych, gdyż koszty jego uzyskania są równe wartości należnego zachowku.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawił Pan we wniosku jest w części prawidłowe i w części
    nieprawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób
    fizycznych (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 163 ze zm.):
      Opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z
      wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od
      których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.
    Treść powyższego przepisu wskazuje, że opodatkowaniu podatkiem dochodowym od
    osób fizycznych podlegają wszelkiego rodzaju dochody uzyskane przez podatnika, z
    wyjątkiem tych, które zostały enumeratywnie wymienione w katalogu zwolnień
    przedmiotowych zawartym w powyższej ustawie bądź, od których zaniechano poboru
    podatku.
    Z kolei art. 9 ust. 1a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych stanowi, że:

      Jeżeli podatnik uzyskuje dochody z więcej niż jednego źródła, przedmiotem
      opodatkowania w danym roku podatkowym jest, z zastrzeżeniem art. 25e, art. 29-
      30cb, art. 30da-30dh, art. 30e-30g, art. 30j-30p oraz art. 44 ust. 7e i 7f, suma
      dochodów z wszystkich źródeł przychodów.
    Stosownie do art. 11 ust. 1 ww. ustawy:
      Przychodami, z zastrzeżeniem art. 14-15, art. 17 ust. 1 pkt 6, 9, 10 w zakresie
      realizacji praw wynikających z pochodnych instrumentów finansowych, pkt 11, art.
      19, art. 25b, art. 30ca, art. 30da i art. 30f, są otrzymane lub postawione do dyspozycji
      podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość
      otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń.
    Jak wynika z powołanego powyżej przepisu, ustawodawca przyjął zasadę, że przychodem
    są:
      pieniądze i wartości pieniężne, które zostały otrzymane przez podatnika – tj. takie
      pieniądze i wartości pieniężne, które podatnik rzeczywiście „dostał, odebrał,
      zainkasował, objął w posiadanie”,
      pieniądze i wartości pieniężne, które zostały postawione do dyspozycji podatnika – tj.
      takie przysporzenia, które zostały mu faktycznie udostępnione/przekazane do
      odbioru; takie pieniądze i środki pieniężne, które podatnik ma możliwość włączyć do
      swojego władztwa, a więc ma możliwość skorzystania z tychże pieniędzy i wartości
      pieniężnych i nie jest to uzależnione od dodatkowej zgody osoby stawiającej
      określone pieniądze i wartości pieniężne do dyspozycji podatnika.
    Ponadto, za przychód należy uznać również wartość otrzymanych świadczeń w naturze i
    innych nieodpłatnych świadczeń.
    Pojęcie przychodu wiąże się zatem z przysporzeniem majątkowym po stronie podatnika, z
    wartością wchodzącą do jego majątku. Przychodami w rozumieniu art. 11 ustawy o
    podatku dochodowym od osób fizycznych mogą być tylko takie świadczenia, które nie
    mają charakteru zwrotnego. Skoro bowiem przychód jest określonym przyrostem
    majątkowym po stronie podatnika jego otrzymanie musi mieć charakter definitywny.
    Ustawodawca tworząc system opodatkowania dochodów osób fizycznych miał na
    względzie, że przysporzenia uzyskiwane przez osoby fizyczne mogą być skutkiem różnych
    rodzajów czynności i zdarzeń. Stworzył więc klasyfikację tych przysporzeń w oparciu o
    kryterium źródła przychodów i system ich opodatkowania uwzględniający specyfikę
    poszczególnych źródeł przychodów. W języku powszechnym mianem „źródła” określane
    jest „to, co stanowi początek czegoś”, „przyczyna czegoś”, a synonimami tego pojęcia są m.
    in. czynnik sprawczy, powód, pochodzenie.
    I tak, źródła przychodów są wymienione w art. 10 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym
    od osób fizycznych. Przypisanie uzyskanego przychodu do określonego, jednego źródła
    przychodów następuje w oparciu o okoliczności faktyczne sprawy i treść przepisów ustawy.
    Źródłami przychodów są m.in. wskazane w art. 10 ust. 1 pkt 7 ww. ustawy:
      kapitały pieniężne i prawa majątkowe, w tym odpłatne zbycie praw majątkowych
      innych niż wymienione w pkt 8 lit. a-c.
    Źródło to nie jest jednorodne, obejmuje:
      przychody z kapitałów pieniężnych – wymienione w art. 17 ust. 1 ww. ustawy;

      przychody z praw majątkowych, w tym ich odpłatnego zbycia – uregulowane w art.
      18 powołanej ustawy.
    Przy czym, zgodnie z art. 18 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Za przychód z praw majątkowych uważa się w szczególności przychody z praw
      autorskich i praw pokrewnych w rozumieniu odrębnych przepisów, praw do
      projektów wynalazczych, praw do topografii układów scalonych, znaków towarowych
      i wzorów zdobniczych, w tym również z odpłatnego zbycia tych praw.
    W rozumieniu powołanego powyżej przepisu przychodem z praw majątkowych będzie
    każdy przychód, którego bezpośrednim źródłem jest prawo majątkowe, nawet jeśli prawo
    to nie zostało w sposób wyraźny wskazane w ustawie.
    Należy bowiem zauważyć, że zawarte w art. 18 ustawy o podatku dochodowym od osób
    fizycznych wyliczenie praw majątkowych określonych w art. 10 ust. 1 pkt 7 ustawy jako
    odrębne źródło przychodów ma charakter otwarty, o czym świadczy użyte przez
    ustawodawcę sformułowanie „w szczególności”. Jednocześnie treść tego przepisu
    wskazuje, że opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych podlegają
    zarówno przychody z wykonania (wykorzystania) tych praw jak również z ich sprzedaży.
    Zgodnie z ugruntowanym poglądem, do tego źródła przychodów zalicza się m.in.
    przychody z wierzytelności, jeśli nie są one związane z prowadzoną działalnością
    gospodarczą.
    Z analizy Pana opisu sprawy wynika, że przysługuje Panu roszczenie w stosunku do E.E. o
    zapłatę zachowku w kwocie 68 200,00 zł, po babce A.A.. Nie uzyskał Pan zachowku w
    postaci uczynionej przez spadkodawcę darowizny lub w postaci powołania do spadku albo
    w postaci zapisu, w tym zapisu windykacyjnego. Opisaną powyżej wierzytelność z tytułu
    zachowku po A.A. za cenę w kwocie 68 200,00 zł sprzedał Pan małżonkom I.I. oraz K.K. (akt
    notarialny z 16 kwietnia 2025 r.). E.E. wyraziła zgodę na powyższe czynności. Rozliczenie
    należności z tytułu sprzedaży wierzytelności w postaci zachowku zostało uiszczone w
    gotówce, 16 kwietnia 2025 r., tj. w dniu zawarcia notarialnej umowy o sprzedaży
    powyższej wierzytelności.
    W tym miejscu wskazać należy, że wierzytelność jest prawem podmiotowym, które w
    stosunku zobowiązaniowym przysługuje wierzycielowi. Przy podziale praw na majątkowe i
    niemajątkowe podstawę będzie stanowił interes, jaki one realizują. Prawa majątkowe
    związane są z interesem ekonomicznym danego podmiotu. Będą to więc także
    wierzytelności, wynikające ze stosunków zobowiązaniowych, w wysokości wartości
    świadczeń majątkowych.
    Cesja wierzytelności została uregulowana w artykułach 509-518 ustawy z dnia 23 kwietnia
    1964 r. Kodeks cywilny (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 1071 ze zm.).
    Zgodnie z art. 509 Kodeksu cywilnego:
      § 1. Wierzyciel może bez zgody dłużnika przenieść wierzytelność na osobę trzecią
      (przelew), chyba że sprzeciwiałoby się to ustawie, zastrzeżeniu umownemu albo
      właściwości zobowiązania.
      § 2. Wraz z wierzytelnością przechodzą na nabywcę wszelkie związane z nią prawa, w
      szczególności roszczenie o zaległe odsetki.
    W myśl natomiast art. 510 § 1 Kodeksu cywilnego:
      Umowa sprzedaży, zamiany, darowizny lub inna umowa zobowiązująca do
      przeniesienia wierzytelności przenosi wierzytelność na nabywcę, chyba że przepis
      szczególny stanowi inaczej albo że strony inaczej postanowiły.
    Istota przeniesienia wierzytelności polega na tym, że prawa przysługujące zbywcy
    (dotychczasowemu wierzycielowi) przechodzą na nabywcę wierzytelności. Właściwość

    zobowiązania, uprawnienia wierzyciela i zobowiązania dłużnika pozostają bez zmian, gdyż
    w wyniku umowy cesji wierzytelności zmienia się tylko wierzyciel. Wierzytelność stanowi
    zatem prawo majątkowe, będące przedmiotem obrotu gospodarczego.
    Z uwagi na dokonaną w ustawie o podatku dochodowym od osób fizycznych
    kategoryzację źródeł przychodu, w szczególności wyodrębnienie w art. 10 ust. 1 pkt 7 tej
    ustawy przychodów z kapitałów pieniężnych i praw majątkowych, w sytuacji gdy osoba
    fizyczna – nieprowadząca działalności gospodarczej w zakresie obrotu wierzytelnościami –
    zawiera umowę cesji wierzytelności w rozumieniu przepisów Kodeksu cywilnego,
    przenosząc ją odpłatnie na rzecz innego podmiotu, uzyskane z tego tytułu przychody
    kwalifikuje się do przychodów z praw majątkowych.
    W analizowanej sprawie 16 kwietnia 2025 r. sprzedaż Pan wierzytelność w postaci
    zachowku. Rozliczenie należności z ww. tytułu zostało uiszczone w gotówce w dniu
    zawarcia notarialnej umowy o sprzedaży powyższej wierzytelności, tj. 16 kwietnia 2025 r.
    Tym samym, otrzymana 16 kwietnia 2025 r. przez Pana kwota z tytułu zawartej umowy
    sprzedaży wierzytelności z tytułu zachowku, stanowi dla Pana przychód z praw
    majątkowych w rozumieniu art. 18 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.
    Dochód uzyskany z praw majątkowych podlega opodatkowaniu na zasadach ogólnych
    według skali podatkowej określonej w art. 27 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od
    osób fizycznych. Dochody z praw majątkowych podlegają kumulacji z pozostałymi
    dochodami, zgodnie z postanowieniami art. 9 ust. 1a ustawy o podatku dochodowym od
    osób fizycznych.
    Stosownie do art. 45 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Podatnicy są obowiązani składać urzędom skarbowym zeznanie, według ustalonego
      wzoru, o wysokości osiągniętego dochodu (poniesionej straty) w roku podatkowym,
      w terminie od dnia 15 lutego do dnia 30 kwietnia roku następującego po roku
      podatkowym. Zeznania złożone przed początkiem terminu uznaje się za złożone w
      dniu 15 lutego roku następującego po roku podatkowym.
    Zatem, powinien Pan wykazać przychód uzyskany z zawartej umowy sprzedaży
    wierzytelności, jako przychód z praw majątkowych w zeznaniu rocznym PIT-36 składanym
    za rok podatkowy 2025.
    W związku z powyższym, Pana stanowisko w zakresie pytania nr 1 uznałem za prawidłowe.
    Odnosząc się natomiast do wątpliwości, czy w przypadku zbycia wierzytelności z tytułu
    należnego zachowku w kwocie równej wartości zachowku otrzymana należność może być
    w całości uznana za koszt uzyskania dochodu stwierdzam co następuje.
    Stosownie do art. 22 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia
      przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem
      kosztów wymienionych w art. 23.
    W powołanym przepisie ustawodawca nie wskazuje enumeratywnie, jakie wydatki mogą
    być uznane za koszty uzyskania przychodu. Możliwość zaliczenia konkretnego wydatku do
    kategorii kosztów uzyskania przychodów uzależniona została od istnienia związku
    przyczynowo-skutkowego, tzn. poniesienie wydatku ma lub może mieć wpływ na
    powstanie lub zwiększenie tego przychodu, bądź funkcjonowanie tego źródła. Kosztami
    uzyskania przychodów są zarówno koszty bezpośrednio, jak i pośrednio związane z
    uzyskiwanymi przychodami, pod warunkiem, że podatnik wykaże, iż zostały one w sposób
    racjonalny poniesione w celu uzyskania przychodów.
    A zatem kosztami uzyskania przychodów są wszelkie wydatki, które łącznie spełniają
    następujące warunki:

      zostały faktycznie i w sposób racjonalny poniesione w celu uzyskania przychodów,
      tzn. pozostają w związku przyczynowo-skutkowym z osiąganymi przychodami oraz
      nie zostały wymienione w art. 23 ustawy zawierającym katalog wydatków nie
      uznawanych za koszty uzyskania przychodów.
    Przez „wydatek” należy rozumieć „sumę, która ma być wydana albo sumę wydaną na coś”
    (zob. Słownik Współczesnego Języka Polskiego pod red. Bogusława Dunaja, Warszawa
    1996, s. 1200). Definicja pojęcia „wydatek” wskazuje, że oznacza on faktycznie wydaną
    sumą pieniędzy, uszczuplenie majątku w celu pozyskania określonego dobra (rzeczy,
    prawa). „Wydatek” może również dotyczyć sytuacji, gdy uszczuplenie majątku następuje w
    innej postaci niż środki finansowe, np. rzeczy.
    Z opisu sprawy wynika, że nie poniósł Pan żadnych wydatków w celu nabycia prawa do
    zachowku. Zatem, wbrew Pana twierdzeniu kosztem uzyskania przychodu nie będzie
    wartość należnego zachowku, nie jest to bowiem wydatek, który Pan poniósł w celu
    uzyskania przychodu z tytułu zbycia tej wierzytelności.
    Podsumowując, wartość należnego zachowku nie stanowi dla Pana kosztu uzyskania
    przychodu z tytułu odpłatnego zbycia przez Pana wierzytelności.
    W związku z powyższym, Pana stanowisko w zakresie pytania nr 2 uznałem za
    nieprawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, które Pan przedstawił i stanu prawnego, który
    obowiązuje w dniu wydania interpretacji.
    Należy zastrzec, że interpretacja dotyczy tylko sprawy będącej przedmiotem wniosku w
    kontekście zadanych pytań, natomiast nie rozstrzyga innych kwestii wynikających z opisu
    sprawy i Pana stanowiska, które nie były przedmiotem Pana pytań.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    · Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z
    dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.).
    Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pana sytuacja będzie zgodna
    (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosuje się Pan do
    interpretacji.
    · Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
      z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    · Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pan prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu
    Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z
    dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.
    U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
    · w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
    · w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP
      (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.