Interpretacja indywidualna
Sygnatura: ILPB1/415-667/08-2/AA
Organ: Dyrektor Izby Skarbowej w Poznaniu
Data wydania: 2008-11-19
Teza: Czy w przypadku poniesienia w jednym roku podatkowym kosztów uzyskania przychodów, który to przychód wystąpił dopiero w kolejnym roku podatkowym podatnik może: 1. potraktować poniesione wydatki jako koszty uzyskania przychodów w roku ich poniesienia, 2. w rozliczeniu rocznym w podatku dochodowym od osób fizycznych za rok poniesienia tych kosztów uzyskania przychodów wykazać stratę jeżeli nie osiągnął w tym roku żadnych przychodów.
Słowa kluczowe: koszt-koszty uzyskania przychodów; księgi-księgi przychodów i rozchodów; obowiązek-obowiązek podatkowy-moment powstania obowiązku podatkowego
Przepisy: [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-Rozdział 4-art. 22

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA

Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.) oraz § 2 i § 6 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz. U. Nr 112, poz. 770) Dyrektor Izby Skarbowej w Poznaniu działając w imieniu Ministra Finansów stwierdza, że stanowisko Pana, przedstawione we wniosku z dnia 25 sierpnia 2008 r. (data wpływu 26 sierpnia 2008 r.) o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie kosztów uzyskania przychodów – **jest prawidłowe.**

UZASADNIENIE

W dniu 26 sierpnia 2008 r. został złożony ww. wniosek o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie kosztów uzyskania przychodów.

W przedmiotowym wniosku został przedstawiony następujący stan faktyczny.

Wnioskodawca rozpoczynając pod koniec roku podatkowego działalność gospodarczą, poniósł w tym roku podatkowym wydatki stanowiące koszty uzyskania przychodów. W roku rozpoczęcia działalności gospodarczej Wnioskodawca nie uzyskał żadnych przychodów. Zainteresowany podaje, iż z uwagi na specyfikę rozliczeń z jednym usługobiorcą przychody z tytułu prowadzonej działalności gospodarczej uzyskał dopiero na początku kolejnego roku podatkowego. Koszty uzyskania przychodów zostały ujęte w podatkowej księdze przychodów i rozchodów w datach otrzymania dowodów księgowych obejmujących te wydatki.

W związku z powyższym zadano następujące pytanie.

Czy w przypadku poniesienia w jednym roku podatkowym kosztów uzyskania przychodów, a przychód wystąpił dopiero w kolejnym roku podatkowym, Wnioskodawca może:

*   poniesione wydatki potraktować jako koszty uzyskania przychodów w roku ich poniesienia,
*   w rozliczeniu rocznym w podatku dochodowym od osób fizycznych za rok poniesienia tych kosztów uzyskania przychodów wykazać stratę jeżeli w tym roku nie osiągnął żadnych przychodów?

Zdaniem Wnioskodawcy, wydatki poniesione w roku podatkowym, niezależnie od nieosiągnięcia w tym roku podatkowym przychodu, jeżeli pozostawały – w rozumieniu art. 22 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych – w związku z przychodami uzyskanymi na początku kolejnego roku podatkowego są kosztami uzyskania przychodów i jako takie powinny być wykazane w rozliczeniu rocznym za rok w którym zostały poniesione.

Wobec powyższego Wnioskodawca uważa, że może za dany rok podatkowy, w którym nie osiągnął żadnych przychodów, ale poniósł koszty uzyskania przychodów, wykazać stratę.

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego stanu faktycznego uznaje się za prawidłowe.

Zgodnie z art. 22 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t. j. Dz. U. z 2000 r. Nr 14, poz. 176 ze zm.), kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 23.

Zatem kosztem uzyskania przychodów nie są wszystkie wydatki, ale tylko takie, które nie są wymienione w art. 23 i których poniesienie pozostaje w związku przyczynowo-skutkowym z uzyskaniem (zwiększeniem) przychodu z danego źródła, bądź też zachowaniem lub zabezpieczeniem źródła przychodów. Jednakże ciężar wskazania owego związku spoczywa na Wnioskodawcy, który wywodzi z tego określone skutki prawne.

Kosztami uzyskania przychodu są zatem wszelkie racjonalne i gospodarczo uzasadnione wydatki związane z prowadzoną działalnością gospodarczą. Z oceny związku z prowadzoną działalnością winno wynikać, iż poniesiony wydatek obiektywnie może się przyczynić do osiągnięcia przychodów z danego źródła. Aby zatem wydatek mógł być uznany za koszt uzyskania przychodu winien, w myśl powołanego przepisu spełniać łącznie następujące warunki:

*   pozostawać w związku przyczynowym z przychodem lub źródłem przychodu i być poniesiony w celu osiągnięcia przychodu lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodu,
*   nie znajdować się na liście kosztów nieuznawanych za koszty uzyskania przychodów, wymienionych w art. 23 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych,
*   być właściwie udokumentowany.

Za dzień poniesienia kosztu uzyskania przychodów w przypadku podatników, o których mowa w art. 22 ust. 6 ww. ustawy (prowadzących podatkową księgę przychodów i rozchodów), uważa się dzień wystawienia faktury (rachunku) lub innego dowodu stanowiącego podstawę do zaksięgowania (ujęcia) kosztu, o czym stanowi art. 22 ust. 6b ww. ustawy.

Sposoby księgowania kosztów przez podatników w podatkowej księdze przychodów i rozchodów określone zostały w rozporządzeniu Ministra Finansów z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie prowadzenia podatkowej księgi przychodów i rozchodów (Dz. U. Nr 152, poz. 1475 ze zm.).

Zgodnie z art. 24 ust. 2 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych u podatników osiągających dochody z działalności gospodarczej i prowadzących księgi przychodów i rozchodów dochodem z działalności jest różnica pomiędzy przychodem w rozumieniu art. 14 a kosztami uzyskania powiększona o różnicę pomiędzy wartością remanentu końcowego i początkowego towarów handlowych, materiałów (surowców) podstawowych i pomocniczych, półwyrobów, wyrobów gotowych, braków i odpadków, jeżeli wartość remanentu końcowego jest wyższa niż wartość remanentu początkowego, lub pomniejszona o różnicę pomiędzy wartością remanentu początkowego i końcowego, jeżeli wartość remanentu początkowego jest wyższa.

W myśl przepisów art. 9 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.

Ogólna zasada ustalania dochodu wyrażona w art. 9 ust. 2 ww. ustawy stanowi, że dochodem ze źródła przychodów, jeżeli przepisy art. 24-25 nie stanowią inaczej, jest nadwyżka sumy przychodów z tego źródła nad kosztami ich uzyskania osiągnięta w roku podatkowym. Jeżeli koszty uzyskania przekraczają sumę przychodów, różnica jest stratą ze źródła przychodów.

Mając na uwadze powyższe przepisy, strata z działalności jest wynikiem finansowym wszystkich transakcji przeprowadzonych przez podatnika w danym roku podatkowym.

W świetle powyżej przytoczonych przepisów Wnioskodawca może poniesione wydatki zaliczyć do kosztów uzyskania przychodów, w dacie ich poniesienia.

Ponadto Wnioskodawca za rok podatkowy, w którym nie osiągnął żadnych przychodów, ale poniósł wydatki, które zaliczył do kosztów uzyskania przychodów, może wykazać stratę.

Interpretacja dotyczy zaistniałego stanu faktycznego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia w przedstawionym stanie faktycznym.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu, ul. Ratajczaka 10/12, 61-815 Poznań po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy).

Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Poznaniu, Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Lesznie, ul. Dekana 6, 64-100 Leszno.