Wiążąca informacja stawkowa
Sygnatura: 0115-KDST1-1.440.80.2022.3.KM
Komentarz BIP:
WIS wygaszony 1 stycznia 2023 r. w związku z czasowym
obniżeniem stawki podatku do 31 grudnia 2022 r. na
podstawie art. 146db ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o
podatku od towarów i usług (Dz. U. 2022, 931 z późn. zm.)
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2022-06-30
Teza: WIS ŚWIADCZENIE KOMPLEKSOWE; energia elektryczna wraz
z usługą dystrybucji.
Słowa kluczowe: dystrybucja (rozprowadzanie)
energia-energia elektryczna
towar
świadczenie-świadczenie kompleksowe
Zagadnienia: Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział VIII.
Wysokość opodatkowania -Rozdział 1a. Wiążąca
informacja stawkowa -Wiążąca informacja stawkowa -
świadczenie kompleksowe
Nomenklatura Scalona
CN: 
27160000 Energia elektryczna
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział
XIII-Rozdział 2-art. 146db-pkt 1

WIĄŻĄCA INFORMACJA STAWKOWA (WIS)
Na podstawie art. 13 § 2a pkt 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa
(Dz. U. z 2021 r., poz. 1540 z późn. zm.), zwanej dalej Ordynacją podatkową i art. 42a
ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2022 r., poz. 931),
zwanej dalej ustawą, po rozpatrzeniu wniosku (...) z dnia 31 marca 2022 r. (data wpływu),
uzupełnionego w dniach 25 maja i 15 czerwca 2022 r. (daty wpływu), Dyrektor Krajowej
Informacji Skarbowej wydaje niniejszą wiążącą informację stawkową.
Przedmiot wniosku: towar (świadczenie kompleksowe) – energia elektryczna wraz z usługą
dystrybucji
Opis świadczenia: sprzedaż na rzecz najemcy lokalu handlowego energii elektrycznej
(energia elektryczna wraz z usługą dystrybucji)
Rozstrzygnięcie: CN 2716 00 00
Stawka podatku od towarów i usług: 5%
Podstawa prawna: art. 146db pkt 1 ustawy
Cel wydania WIS: określenie stawki podatku od towarów i usług
UZASADNIENIE
W dniu 31 marca 2022 r. Wnioskodawca złożył wniosek uzupełniony w dniach 25 maja i 15
czerwca 2022 r., w zakresie sklasyfikowania ww. świadczenia według Nomenklatury
scalonej (CN) na potrzeby określenia stawki podatku od towarów i usług.
W treści wniosku oraz jego uzupełnieniach przedstawiono następujący szczegółowy opis.
Wnioskodawca jest spółką prawa handlowego, mającą siedzibę i miejsce zarządu na
terytorium Polski, posiadającą w Polsce nieograniczony obowiązek podatkowy w podatku
CIT. Spółka jest także zarejestrowanym czynnym podatnikiem podatku VAT.
Wnioskodawca w ramach prowadzonej działalności zawiera umowy najmu (dalej: „Umowy
najmu”) lokali użytkowych z najemcami (dalej: „Najemcy”). Najemcy również są
podatnikami, o których mowa w art. 15 ustawy o VAT, zarejestrowanymi jako podatnicy
VAT czynni. Usługi najmu świadczone przez Wnioskodawcę podlegają, co do zasady,
opodatkowaniu podatkiem VAT z zastosowaniem stawki podstawowej VAT w wysokości
23%.
Wnioskodawca obciąża Najemców m.in. za następujące elementy składowe
wynagrodzenia związanego z najmem:
- podstawowy czynsz najmu (np. ustalony jako stawka za metr kwadratowy powierzchni
najmu);
- opłaty za zużycie mediów (tzw. Koszty Indywidualnego Zużycia), obejmujące koszty
energii elektrycznej, koszty energii cieplnej, koszty gazu ziemnego („Koszty
Indywidualnego Zużycia”).
Wnioskodawca podpisał m.in. Umowę najmu, z której wynika poniższy zapis dotyczący
refakturowania Kosztów Indywidualnego Zużycia:
(...)
Wnioskodawca nabywa usługi związane z dostawą energii elektrycznej od zewnętrznego
dostawcy. Zgodnie z zawartą przez Wnioskodawcę Umową najmu, wysokość ponoszonych
2

przez Najemcę m.in. kosztów energii elektrycznej jest ustalana miesięcznie na podstawie
wskazań stosownych urządzeń pomiarowych (liczników) stwierdzających zużycie lub
korzystanie z mediów, zainstalowanych w przedmiocie najmu. Tym samym,
Wnioskodawca dokonuje refaktury kosztów m.in. energii elektrycznej na rzecz Najemcy,
zgodnie ze stanami zużycia odczytywanymi z liczników Najemcy i stawek stosowanych
przez zewnętrznego dostawcę. Umowa zawarta przez Wnioskodawcę wskazuje, że Koszty
Indywidualnego Zużycia są płatne na podstawie wystawionej przez Wynajmującego
faktury VAT, w oparciu o zestawienie kosztów zużycia mediów (w tym energii elektrycznej).
Wnioskodawca wskazuje, że jego zdaniem refaktura Kosztów Indywidualnego Zużycia, w
tym w szczególności obciążenie Najemcy kosztami energii elektrycznej stanowi odrębną
usługę od usługi najmu.
Wnioskodawca wyjaśnia, że:
- Najemca nie ma możliwości nabycia energii elektrycznej od innych podmiotów niż
Wnioskodawca, tj. nie ma możliwości zawarcia umowy bezpośrednio z dostawcą
energii elektrycznej z pominięciem Wnioskodawcy lub przyłączenia podmiotów
trzecich do sieci i zawarcia z nimi umów o dostawę energii elektrycznej;
- Wnioskodawca refakturując koszty energii elektrycznej nie nalicza żadnej dodatkowej
marży;
- wskazane w Umowie najmu kwoty podstawowego czynszu najmu są kwotami stałymi, tj.
nie zmieniają się w zależności od ilości zużytej energii elektrycznej przez Najemcę.
Opłata za energię elektryczną stanowi odrębną opłatę uiszczaną przez Najemcę, na
podstawie zużycia wynikającego z urządzeń pomiarowych.
W związku z wyrokiem TSUE z dnia 16 kwietnia 2015 r. (sygn. C-42/14) oraz aktualną
praktyką interpretacyjną organów podatkowych, Wnioskodawca, refakturuje koszty
mediów (m. in. energii elektrycznej) na rzecz Najemcy z zastosowaniem stawek VAT
stosowanych przez dostawców w stosunku do Wnioskodawcy.
W związku z tym, Wnioskodawca zastanawia się czy ma prawo stosować wobec Najemcy
od dnia 1 lutego 2022 r. do dnia 31 lipca 2022 r. art. 146db pkt 1 ustawy o VAT, z którego
wynika, że „w okresie od dnia 1 lutego 2022 r. do dnia 31 lipca 2022 r. dla:
1) energii elektrycznej (CN 2716 00 00),
2) energii cieplnej
- stawka podatku wynosi 5%.”
Wnioskodawca dodatkowo wskazuje na stanowisko Prezesa Urzędu Regulacji Energetyki
nr 11/2018 z dnia 1 lutego 2018 r., w którym wskazano, iż: „Dostarczanie energii
elektrycznej za pomocą infrastruktury, która nie spełnia kryteriów sieci
elektroenergetycznej.
W przypadku, gdy dany podmiot nie zamierza prowadzić działalności gospodarczej w
zakresie dystrybucji i w zakresie obrotu oraz nie posiada infrastruktury spełniającej
warunki sieci elektroenergetycznej, ale jednocześnie chce zapewnić możliwość korzystania
z energii elektrycznej np. w budynkach będących jego własnością, w których znajdują się
lokale mieszkalne i użytkowe, zamieszkane lub użytkowane przez osoby niebędące
odbiorcami (tj. osobom, które nie posiadają zawartych umów z przedsiębiorstwem
energetycznym), odpowiednie zastosowanie powinno znaleźć uregulowanie zawarte w art.
45a ustawy.
Zgodnie z brzmieniem art. 45a ust. 1 ustawy przedsiębiorstwo energetyczne na podstawie
cen i stawek opłat zawartych w taryfie lub cen i stawek opłat ustalanych na rynku
konkurencyjnym, o którym mowa w art. 49 ust. 1, wylicza opłaty za dostarczaną do
odbiorcy energię elektryczną. Opłaty te, z uwzględnieniem udzielonych odbiorcy upustów
i bonifikat, stanowią koszt zakupu energii elektrycznej dostarczanej do budynku, w którym
znajdują się lokale mieszkalne i użytkowe, zamieszkane lub użytkowane przez osoby
3

niebędące odbiorcami (art. 45a ust. 2 ustawy). Koszty zakupu, o których mowa powyżej, są
rozliczane w opłatach pobieranych od osób, o których mowa powyżej. Wysokość opłat
powinna być ustalana w taki sposób, aby zapewniała wyłącznie pokrycie ponoszonych
przez odbiorcę (w rozumieniu art. 3 pkt 13 ustawy) kosztów zakupu energii elektrycznej
(art. 45a ust. 4 ustawy).
Przepis art. 45a ust. 2 ustawy dotyczy sytuacji, w której odbiorca energii elektrycznej (tj.
podmiot, który - zgodnie z art. 3 pkt 13 ustawy - otrzymuje lub pobiera energię na
podstawie umowy z przedsiębiorstwem energetycznym) „nabywa energię do budynku”, w
którym znajdują się lokale mieszkalne lub użytkowe, które ten odbiorca wynajmuje,
dzierżawi bądź udostępnia na podstawie innych tytułów prawnych innym osobom -
podmiotom niebędącym w tej sytuacji odbiorcami w rozumieniu wspomnianego art. 3 pkt
13 ustawy, tj. niebędącym stroną umowy z przedsiębiorstwem energetycznym. W wyżej
opisanym przypadku odbiorca (tj. właściciel lub zarządca budynku, w którym znajdują się
lokale mieszkalne i użytkowe, zamieszkane lub użytkowane przez inne podmioty
niebędące odbiorcami), po pierwsze, rozlicza te koszty w opłatach pobieranych od tych
podmiotów, po drugie, wysokość tych opłat musi być ustalana tak, aby zapewniała
wyłącznie pokrycie rozliczanych kosztów. Odbiorca taki nie ma prawa "zarabiać" na
rozliczaniu kosztów zużycia energii elektrycznej. W przeciwnym razie prowadzenie
rozliczeń mogłoby nosić cechy właściwe dla działalności gospodarczej z zakresu obrotu
energią, a zawarta umowa sprzedaży świadczyłaby o konieczności wdrożenia
mechanizmów umożliwiających odbiorcy prawo zmiany sprzedawcy.
W takiej sytuacji podmiot, który nabywa energię do budynku, w którym znajdują się lokale
mieszkalne lub użytkowe – przez niego wynajmowane, dzierżawione bądź udostępniane
na podstawie innych tytułów prawnych innym osobom - nie ma obowiązku posiadania
koncesji, natomiast jest obowiązany posiadać zawartą umowę o świadczenie usług
dystrybucji z przedsiębiorstwem energetycznym - dystrybutorem, do którego sieci jest
przyłączona infrastruktura tego podmiotu, a koszty zakupu energii rozliczać w sposób
opisany w art. 45a ust. 4 ustawy.
W tym kontekście Prezes URE uznaje za dopuszczalną odsprzedaż energii przez odbiorcę,
np. swoim najemcom (tzw. „refakturowanie”). Przy czym, w takim przypadku „refaktura”
powinna wynikać wprost z umowy zawartej pomiędzy odbiorcą a najemcą, a cena energii
elektrycznej powinna odpowiadać cenie zakupu i nie zawierać dodatkowych kosztów
doliczanych przez odsprzedającego, natomiast zasady rozliczenia powinny odpowiadać
rozwiązaniom wskazanym w art. 45a ustawy.”
Wnioskodawca wskazuje, iż niniejszy wniosek o wydanie wiążącej informacji stawkowej
jest składany przez Wnioskodawcę w celu ustalenia prawidłowej stawki podatku VAT dla
usługi związanej z refakturowaniem kosztów energii elektrycznej.
W uzupełnieniu wniosku Wnioskodawca wyjaśnił, że Umowa najmu została zawarta w
dniu (...), obowiązuje od dnia (...) do dnia (...).
Przedmiotem umowy jest sprzedaż i dostarczanie (przesył/dystrybucja) energii
elektrycznej.
W odniesieniu do załączonej faktury VAT nr (...) dokumentującej sprzedaż m.in. energii
elektrycznej na rzecz najemcy (...)
Wnioskodawca wskazał:
„Obliczenie refaktury za energię elektryczną dla (...) – obliczenie zużycia wg wskazań
liczników poniżej – cena za 1kWh to suma średnich cen z faktur źródłowych (kwota z
faktury źródłowej/zużycie z faktury źródłowej) – przy obliczeniu ceny za 1 kWh brane są
całe faktury źródłowe” oraz że wartości na fakturze dokumentującej sprzedaż energii
elektrycznej na rzecz najemcy wynikają z faktur wystawionych na rzecz wynajmującego
przez (...) (za energię elektryczną) i (...) (za usługi dystrybucji).
(...)
4

Do wniosku załączono następujące dokumenty:
(...)
Uzasadnienie występowania świadczenia kompleksowego (dostawa towaru)
Na wstępie należy podkreślić, że co do zasady, każde świadczenie dla celów
opodatkowania podatkiem od towarów i usług powinno być traktowane jako odrębne i
niezależne. Jeżeli jednak z ekonomicznego punktu widzenia jedno świadczenie obejmuje
kilka czynności, świadczenie to nie powinno być sztucznie dzielone dla celów podatkowych.
Zagadnienie to było przedmiotem orzeczeń wydanych przez Trybunał Sprawiedliwości Unii
Europejskiej (dalej jako „TSUE”).
Można tu przywołać na przykład wyrok z dnia 27 października 2005 r. w sprawie C-41/04 –
Levob Verzekeringen BV i OV Bank NV v. Staatssecretaris van Financien oraz wyrok z dnia
29 marca 2007 r. w sprawie C-111/05 – Aktiebolaget NN v. Skatteverket. Wynika z nich, że
jeżeli dwa lub więcej niż dwa świadczenia (lub czynności) dokonane przez podatnika na
rzecz konsumenta, są ze sobą tak ściśle związane, że obiektywnie tworzą one w aspekcie
gospodarczym jedną całość, której rozdzielenie miałoby sztuczny charakter, to wszystkie
te świadczenia lub czynności stanowią jedno świadczenie do celów stosowania VAT.
Podobnie w wyroku z dnia 27 września 2012 r. w sprawie C-392/11 Field Fisher
Waterhouse LLP, ECLI:EU:C:2012:597, pkt 15 i 16 wyroku, TSUE stwierdził: „Jednakże jeżeli
transakcja obejmuje wiele elementów powstaje pytanie, czy należy uznać, iż składa się ona
z jednego świadczenia czy też kilku odrębnych i niezależnych świadczeń, które należy
oceniać oddzielnie z punktu widzenia podatku VAT. Z orzecznictwa Trybunału wynika
bowiem, że w pewnych okolicznościach formalnie odrębne świadczenia, które mogą być
wykonywane oddzielnie, a zatem, odpowiednio, prowadzić do opodatkowania lub
zwolnienia, należy uważać za jednolitą czynność, gdy nie są one niezależne (wyrok z dnia
21 lutego 2008 r. w sprawie C-425/06 Part Service, Zb.Orz. s. I-897, pkt 51).
Jak wynika z orzecznictwa TSUE, gdy transakcja składa się z zespołu świadczeń i czynności,
należy wziąć pod uwagę wszystkie okoliczności, w jakich jest ona dokonywana, w celu
określenia po pierwsze, czy chodzi o dwa lub więcej świadczenia odrębne, czy też jest to
jedno świadczenie złożone z kilku czynności. Po drugie, czy w tym ostatnim przypadku to
jedno świadczenie powinno zostać zakwalifikowane jako dostawa towarów, czy jako
świadczenie usług. Charakter danego świadczenia należy oceniać biorąc pod uwagę punkt
widzenia nabywcy oraz cechy charakterystyczne tego świadczenia.
Pojedyncze świadczenie kompleksowe ma miejsce zwłaszcza wtedy, gdy jedną lub więcej
części składowych uznaje się za czynność zasadniczą (główną), podczas gdy inny lub inne
elementy traktuje się jako czynności pomocnicze, do których stosuje się te same zasady
opodatkowania, co do czynności zasadniczej.
Na świadczenie kompleksowe składa się więc kombinacja różnych czynności,
prowadzących do realizacji określonego celu, tj. do wykonania świadczenia głównego.
Czynność należy natomiast uznać za pomocniczą, jeżeli nie stanowi ona dla klienta celu
samego w sobie, lecz jest środkiem do pełnego zrealizowania lub wykorzystania
świadczenia zasadniczego. Pojedyncza czynność traktowana jest zatem jak element
świadczenia kompleksowego wówczas, gdy cel świadczenia czynności pomocniczej jest
zdeterminowany przez czynność główną oraz nie można wykonać lub wykorzystać
czynności głównej bez czynności pomocniczej.
Jeżeli jednak w skład świadczenia wchodzić będą czynności, które nie służą wyłącznie
wykonaniu czynności zasadniczej, głównej, lecz mogą mieć również charakter samoistny,
to wówczas nie ma podstaw dla traktowania ich jako elementu świadczenia
kompleksowego.
Zatem świadczenie kompleksowe (złożone) ma miejsce wówczas, gdy relacja
poszczególnych czynności (świadczeń) wykonywanych na rzecz jednego nabywcy, dzieli je
5

na świadczenie główne i świadczenia pomocnicze tzn. takie, które umożliwiają
skorzystanie ze świadczenia głównego (lub są niezbędne dla możliwości skorzystania ze
świadczenia głównego). Jeżeli jednak świadczenia te można rozdzielić tak, że nie zmieni to
ich charakteru ani wartości z punktu widzenia nabywcy, to wówczas świadczenia takie
powinny być traktowane jako dwa (lub więcej) niezależnie opodatkowane świadczenia.
Powyższe kryteria zostały podsumowane w wyroku TSUE z dnia 4 marca 2021 r. w sprawie
C-581/19.
Powołując się na dotychczasowe własne orzecznictwo TSUE wyjaśnił w nim, że pierwszym
kryterium, które należy wziąć pod uwagę rozpatrując świadczenie pod kątem jego
kompleksowości, jest brak samodzielnego celu świadczenia z punktu widzenia
przeciętnego konsumenta. Zatem świadczenie należy uznać za pomocnicze w stosunku do
świadczenia głównego, jeżeli nie stanowi ono dla klienta celu samo w sobie, lecz środek,
dzięki któremu można lepiej skorzystać z usługi głównej. Drugie kryterium, które stanowi
w rzeczywistości wskazówkę istnienia pierwszego, dotyczy uwzględnienia wartości
każdego ze świadczeń składających się na transakcję gospodarczą, przy czym jedna z nich
jest minimalna, a nawet marginalna w stosunku do drugiej.
Z przedstawionego we wniosku opisu świadczenia wynika, że zgodnie z zawartą przez
Wnioskodawcę Umową najmu, wysokość ponoszonych przez Najemcę kosztów energii
elektrycznej jest ustalana miesięcznie na podstawie wskazań stosownych urządzeń
pomiarowych (liczników) stwierdzających zużycie lub korzystanie z mediów,
zainstalowanych w przedmiocie najmu. Wnioskodawca dokonuje refaktury kosztów
energii elektrycznej na rzecz Najemcy, zgodnie ze stanami zużycia odczytywanymi z
liczników Najemcy i stawek stosowanych przez zewnętrznego dostawcę. Najemca nabywa
od Wnioskodawcy (Wynajmującego) energię elektryczną wraz z usługą dystrybucji. W
artości na fakturze dokumentującej sprzedaż energii elektrycznej na rzecz najemcy
wynikają z faktur wystawionych na rzecz wynajmującego przez (...) (za energię elektryczną)
i (...) (za usługi dystrybucji).
Zgodnie z art. 3 ustawy z dnia 10 kwietnia 1997 r. Prawo energetyczne (Dz. U. z 2021 r.
poz. 716, z późn. zm.), użyte w ustawie określenia oznaczają:
- energia - energię przetworzoną w dowolnej postaci (art. 3 pkt 1);
- dystrybucja:
a) transport paliw gazowych oraz energii elektrycznej sieciami dystrybucyjnymi w
celu ich dostarczania odbiorcom,
b) rozdział paliw ciekłych do odbiorców przyłączonych do sieci rurociągów,
c) rozdział ciepła do odbiorców przyłączonych do sieci ciepłowniczej
- wyłączeniem sprzedaży tych paliw lub energii oraz sprężania gazu w stacji gazu
ziemnego i dostarczania energii elektrycznej w stacji ładowania do
zainstalowanych w niej punktów ładowania w rozumieniu ustawy z dnia 11
stycznia 2018 r. o elektromobilności i paliwach alternatywnych (Dz.U. z 2021 r.
poz. 110) (art. 3 pkt 5).
- obrót - działalność gospodarczą polegającą na handlu hurtowym albo detalicznym
paliwami lub energią (art. 3 pkt 6);
- sprzedaż – bezpośrednią sprzedaż paliw lub energii przez podmiot zajmujący się ich
wytwarzaniem lub odsprzedaż tych paliw lub energii przez podmiot zajmujący się ich
obrotem; sprzedaż ta nie obejmuje derywatu elektroenergetycznego i derywatu
gazowego oraz tankowania pojazdów sprężonym gazem ziemnym (CNG) oraz
skroplonym gazem ziemnym (LNG) na stacjach gazu ziemnego i ładowania energią
elektryczną w punktach ładowania (art. 3 pkt 6a).
6

Ponadto, jak stanowi art. 2 pkt 6 ustawy o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2022 r.,
poz. 931, z późn. zm.), przez towary należy rozumieć rzeczy oraz ich części, a także
wszelkie postacie energii.
W świetle powyższego stwierdzić należy, że w przedmiotowej sprawie mamy do czynienia
ze świadczeniem kompleksowym, którego podstawowym i zasadniczym (głównym) celem
jest dostawa towaru – energii elektrycznej. Natomiast usługa dystrybucji (dostarczenie)
energii elektrycznej realizowana w ramach jednej umowy zawieranej z najemcą (odbiorcą
energii), ma charakter pomocniczy w stosunku do ww. czynności, tj. dostawy towaru.
Usługa dystrybucji energii nie ma tutaj charakteru samoistnego, nie stanowi ona celu
samego w sobie, lecz jest środkiem do zrealizowania (umożliwienia) sprzedaży towaru –
energii elektrycznej.
Z punktu widzenia nabywcy (najemcy) energia elektryczna i usługa dystrybucji są ze sobą
ściśle powiązane, tworzą jedną całość i prowadzą do realizacji jednego określonego celu,
tj. nabycia przez najemcę energii elektrycznej zużywanej w związku z prowadzoną
działalnością gospodarczą.
Mając powyższe na uwadze, świadczenie związane z dostawą energii elektrycznej wraz z
usługą dystrybucji dla celów podatku od towarów i usług należy uznać za jedno
świadczenie kompleksowe, w którym świadczeniem głównym jest dostawa towaru, tj.
dostawa energii elektrycznej.
Uzasadnienie klasyfikacji towaru
Stosownie do brzmienia art. 5a ustawy – towary i usługi będące przedmiotem czynności, o
których mowa w art. 5, wymienione w klasyfikacji w układzie odpowiadającym
Nomenklaturze scalonej (CN) zgodnej z rozporządzeniem Rady (EWG) nr 2658/87 z dnia 23
lipca 1987 r. w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej
Taryfy Celnej (Dz. Urz. WE L 256 z 07.09.1987, str. 1, z późn. zm. – Dz. Urz. UE Polskie
wydanie specjalne, rozdz. 2, t. 2, str. 382, z późn. zm.) lub w klasyfikacjach wydanych na
podstawie przepisów o statystyce publicznej, są klasyfikowane według Nomenklatury
scalonej (CN) lub klasyfikacji wydanych na podstawie przepisów o statystyce publicznej,
jeżeli dla tych towarów lub usług przepisy ustawy lub przepisy wykonawcze wydane na jej
podstawie powołują działy, pozycje, podpozycje lub kody Nomenklatury scalonej (CN) lub
symbole klasyfikacji statystycznych.
Zgodnie z art. 1 ust. 2 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 z dnia 23 lipca 1987 r. w
sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej
Nomenklatura scalona obejmuje:
a) nomenklaturę Systemu Zharmonizowanego;
b) wspólnotowe podpodziały do tej nomenklatury nazywane „podpozycjami CN” w tych
przypadkach, gdy określona jest odpowiadająca stawka celna;
c) przepisy wstępne, dodatkowe uwagi do sekcji lub działów oraz przypisy odnoszące się
do podpozycji CN.
Jednolitemu stosowaniu zarówno Systemu Zharmonizowanego (HS), jak i Nomenklatury
scalonej (CN) służą Noty wyjaśniające.
Klasyfikacja towarów w Nomenklaturze scalonej podlega regułom zawartym w Ogólnych
regułach interpretacji Nomenklatury scalonej zapewniającym jednolitą interpretację, co
oznacza, że dany towar jest zawsze klasyfikowany do jednego i tego samego działu, pozycji
i podpozycji z wyłączeniem wszelkich innych, które mogłyby być brane pod uwagę.
Reguła 1 Ogólnych reguł interpretacji Nomenklatury scalonej (ORINS) wskazuje, że tytuły
sekcji, działów i poddziałów mają znaczenie wyłącznie orientacyjne. Dla celów prawnych
klasyfikację towarów ustala się zgodnie z brzmieniem pozycji i uwag do sekcji lub działów
oraz zgodnie z Ogólnymi regułami interpretacji Nomenklatury scalonej.
7

Zgodnie z tytułem działu 27 Nomenklatury scalonej, dział ten obejmuje „Paliwa mineralne,
oleje mineralne i produkty ich destylacji; substancje bitumiczne; woski mineralne”.
Kod CN 2716 00 00 nosi nazwę „Energia elektryczna”.
Uwzględniając powyższe, przedmiotowy towar (energia elektryczna) spełnia kryteria i
posiada właściwości dla towarów objętych kodem 2716 00 00 Nomenklatury scalonej (CN).
Klasyfikacja towaru została dokonana zgodnie z postanowieniami 1. reguły Ogólnych reguł
interpretacji Nomenklatury scalonej.
Uzasadnienie zastosowania stawki podatku od towarów i usług
W myśl art. 41 ust. 1 ustawy, stawka podatku wynosi 22%, z zastrzeżeniem ust. 2-12c, art.
83, art. 119 ust. 7, art. 120 ust. 2 i 3, art. 122 i art. 129 ust. 1.
Jak stanowi art. 146aa ust. 1 pkt 1 ustawy, w okresie od dnia 1 stycznia 2019 r. do końca
roku następującego po roku, dla którego wartość relacji, o której mowa w art. 38a pkt 4
ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych, jest nie większa niż 43% oraz
wartość, o której mowa w art. 112aa ust. 5 tej ustawy, jest nie mniejsza niż -6% stawka
podatku, o której mowa w art. 41 ust. 1 i 13, art. 109 ust. 2, art. 110 i art. 138i ust. 4,
wynosi 23%.
Zgodnie z art. 146aa ust. 1a ustawy, jeżeli w roku następującym po roku, dla którego
osiągnięte zostały wartości, o których mowa w ust. 1, zostaną spełnione warunki, o
których mowa w art. 112d ust. 1 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach
publicznych, stosowanie stawek, o których mowa w ust. 1, przedłuża się do końca roku
następującego po roku, w którym:
1) kwota wydatków jest obliczana zgodnie z art. 112aa ust. 1 ustawy z dnia 27 sierpnia
2009 r. o finansach publicznych w związku ze spełnieniem warunków, o których mowa
w art. 112d ust. 4 tej ustawy, oraz
2) wartość relacji, o której mowa w art. 38a pkt 4 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o
finansach publicznych, jest nie większa niż 43% oraz wartość, o której mowa w art.
112aa ust. 5 tej ustawy, jest nie mniejsza niż -6%.
Zgodnie z art. 146db pkt 1 ustawy - dodanym przez art. 1 ustawy z dnia 13 stycznia 2022 r.
o zmianie ustawy o podatku od towarów i usług (Dz. U. poz. 196) - w okresie od dnia 1
lutego 2022 r. do dnia 31 lipca 2022 r. dla energii elektrycznej (CN 2716 00 00) - stawka
podatku wynosi 5%.
W związku z powyższym, ponieważ opisany we wniosku towar (energia elektryczna),
stanowiący dominujący element świadczenia kompleksowego, klasyfikowany jest do kodu
CN 2716 00 00 Nomenklatury scalonej (CN), jego dostawa, import lub
wewnątrzwspólnotowe nabycie podlega opodatkowaniu stawką podatku w wysokości 5%,
na podstawie art. 146db pkt 1 ustawy.
Powyższa stawka ma zastosowanie dla towaru, którego dostawa ma dominujący charakter
dla opisanego świadczenia kompleksowego, tym samym składnik świadczenia
kompleksowego w postaci usługi dystrybucji powinien być opodatkowany tą stawką
podatku.
Informacje dodatkowe
Określona w WIS stawka podatku VAT i klasyfikacja dotyczą stanu prawnego
obowiązującego w dniu wydania WIS.
Niniejsza WIS jest ważna, jeśli w przedmiotowej sprawie nie ma zastosowania zwolnienie
podmiotowe lub przedmiotowe od podatku od towarów i usług (art. 42a ustawy). W
zakresie wyeliminowania lub zastosowania zwolnienia Wnioskodawca może zwrócić się o
interpretację indywidualną do Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej, ul. Teodora Sixta
17, 43-300 Bielsko-Biała.
8

Podmiot, na rzecz którego wydano WIS, może ją stosować wyłącznie do towaru
(świadczenia kompleksowego) tożsamego pod każdym względem z towarem
(świadczeniem kompleksowym) będącym przedmiotem niniejszej decyzji.
Niniejsza WIS wiąże organy podatkowe wobec podmiotu, dla którego została wydana, w
odniesieniu do towaru będącego jej przedmiotem, który zostanie sprzedany,
zaimportowany lub wewnątrzwspólnotowo nabyty po dniu, w którym WIS została
doręczona (art. 42c ust. 1 pkt 1 ustawy), z wyjątkiem następujących przypadków:
- podmiot ten złożył fałszywe oświadczenie, że w dniu złożenia wniosku o WIS, w zakresie
przedmiotowym tego wniosku, nie toczy się postępowanie podatkowe, kontrola
podatkowa ani kontrola celno-skarbowa oraz że w tym zakresie sprawa nie została
rozstrzygnięta co do jej istoty w decyzji lub postanowieniu organu podatkowego (art.
42b ust. 3 ustawy),
- towar, będący przedmiotem niniejszej WIS, stanowi element czynności będących
przedmiotem decyzji wydanej w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym
mowa w art. 5 ust. 5 ustawy (art. 42ca ustawy).
Niniejsza WIS jest ważna przez okres 5 lat licząc od dnia jej wydania (art. 42ha ustawy),
przy czym wygasa ona z mocy prawa przed upływem tego terminu w przypadku zmiany
przepisów prawa podatkowego w zakresie podatku od towarów i usług odnoszących się
do towaru, będącego przedmiotem tej WIS, w wyniku której WIS staje się niezgodna z tymi
przepisami. Wygaśnięcie WIS następuje z dniem wejścia w życie przepisów, w wyniku
których stała się z nimi niezgodna (art. 42h ust. 1 ustawy).
W tym konkretnym przypadku niniejsza WIS ma moc wiążącą do 31 lipca 2022 r., chyba że
nastąpi przedłużenie zastosowania stawki 5% wynikające z przepisu art. 1 ustawy z dnia
13 stycznia 2022 r. o zmianie ustawy o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2022 r., poz.
196).
Do liczenia terminów okresu ważności WIS stosuje się odpowiednio art. 12 Ordynacji
podatkowej.
POUCZENIE
Od niniejszej decyzji – stosownie do art. 220 § 1 w związku z art. 221 oraz art. 223 § 2
Ordynacji podatkowej – służy Stronie odwołanie do Dyrektora Krajowej Informacji
Skarbowej w terminie 14 dni od dnia jej doręczenia, na adres: Krajowa Informacja
Skarbowa, ul. Teodora Sixta 17, 43-300 Bielsko-Biała lub drogą elektroniczną na adres
Elektronicznej Skrzynki Podawczej Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP:
/KIS/SkrytkaESP.
W przypadku wnoszenia odwołania w okresie obowiązywania stanu zagrożenia
epidemicznego i stanu epidemii jako najwłaściwszy proponuje się kontakt z
wykorzystaniem systemu teleinformatycznego ePUAP.
Odwołanie od decyzji organu podatkowego powinno zawierać zarzuty przeciw decyzji,
określać istotę i zakres żądania będącego przedmiotem odwołania oraz wskazywać
dowody uzasadniające to żądanie (art. 222 Or
9