Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0114-KDIP3-2.4011.597.2025.3.JM
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-09-05
Teza: Opodatkowanie odszkodowania; ugoda sądowa.
Słowa kluczowe: odszkodowania
pracownik
ugody-ugoda sądowa
Zagadnienia: Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Zwolnienia przedmiotowe.-Zwolnienia od podatku
dochodowego.-Odszkodowania i zadośćuczynienia.
Przepisy: [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 3-art. 21-ust. 1-pkt 3
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 3-art. 21-ust. 1-pkt 3b

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

22 czerwca 2025 r. wpłynął Pani wniosek z 22 czerwca 2025 r. o wydanie interpretacji
    indywidualnej. Uzupełniła go Pani – na wezwania – pismem z 22 lipca 2025 r. (data wpływu
    22 lipca 2025 r.) oraz pismem z 17 sierpnia 2025 r. (data wpływu 17 sierpnia 2025 r.). Treść
    wniosku jest następująca:
    Opis stanu faktycznego

    Była Pani zatrudniona na umowę o pracę na czas nieokreślony. Umowa o pracę została w
    dniu 2 stycznia 2023 r. rozwiązana przez pracodawcę z zachowaniem trzymiesięcznego
    okresu wypowiedzenia z przyczyn leżących po stronie pracownika. Podstawą prawną
    rozwiązania z Panią stosunku pracy był art. 30 § 1 pkt 2. Jako była pracownica wniosła Pani
    odwołanie od wypowiedzenia do Sądu Pracy w (...) żądając zasądzenia na Pani rzecz
    odszkodowana w kwocie 43.500 zł tytułem nieuzasadnionego wypowiedzenia umowy o
    pracę. Podstawą dochodzonego przez Panią roszczenia był art. 45 § 1 Kodeksu pracy w
          1zw. z art. 47 zd. pierwsze Kodeksu pracy. Art. 45 § 1 Kodeksu pracy stanowi, że: „W razie
    ustalenia, że wypowiedzenie umowy o pracę zawartej na czas określony lub umowy o
    pracę zawartej na czas nieokreślony jest nieuzasadnione lub narusza przepisy o
    wypowiadaniu umów o pracę, sąd pracy – stosownie do żądania pracownika – orzeka o
    bezskuteczności wypowiedzenia, a jeżeli umowa uległa już rozwiązaniu – o przywróceniu
                                                1pracownika do pracy na poprzednich warunkach albo o odszkodowaniu.” Art. 47 zd.
    pierwsze Kodeksu pracy stanowi, że: „Odszkodowanie, o którym mowa w art. 45,
    przysługuje w wysokości wynagrodzenia za okres od 2 tygodni do 3 miesięcy, nie niższej
    jednak od wynagrodzenia za okres wypowiedzenia”. U pracodawcy była Pani zatrudniona
    przez okres dłuższy niż 3 lata, więc okres wypowiedzenia umowy o pracę wynosił 3
    miesiące. Pracodawca zresztą zastosował prawidłowy okres wypowiedzenia. W toku
    postępowania sądowego pracodawca przedłożył zaświadczenie o wysokości Pani
    miesięcznego wynagrodzenia brutto liczonego jak ekwiwalent za urlop wypoczynkowy.
    Zgodnie z treścią zaświadczenia przedmiotowe wynagrodzenie wynosiło 14.500 zł. W
    konsekwencji, wysokość odszkodowania należnego Pani od pracodawcy zgodnie z art. 45
                        1§ 1 Kodeksu pracy w związku z art. 47 zd. pierwsze Kodeksu pracy wynosiła 43.500 zł. W
    trakcie postępowania prowadzonego w przedmiotowej sprawie przed Sądem Rejonowym
    (...), sąd skierował strony do mediacji. W wyniku prowadzonej mediacji zawarła Pani z
    pracodawcą ugodę przed mediatorem. Ugoda następnie została zatwierdzona przez sąd
    prowadzący postępowanie. Na podstawie ww. ugody strony ustaliły zgodnie, że były
    pracodawca ma zapłacić na Pani rzecz kwotę 35.000 zł, tytułem roszczenia dochodzonego
    w przedmiotowym postępowaniu, tj. odszkodowania za nieuzasadnione wypowiedzenie
    umowy o pracę, w terminie 21 dni od zatwierdzenia Ugody przez sąd. Zgodnie z treścią
    ugody sądowej strony zgodnie oświadczyły, że dokonują sprostowania świadectwa pracy,
    tak aby z jego treści wynikało, że umowa o pracę została rozwiązana za porozumieniem
    stron. Strony zgodnie oświadczyły, że zawierając ugodę nie zachowują względem siebie
    żadnych roszczeń wynikających z umowy o pracę. Odszkodowanie i sprostowanie
    świadectwa pracy zostały zrealizowane w określonym w ugodzie terminie. Przy rozliczeniu
    przez Panią podatku dochodowego od osób fizycznych za 2024 rok okazało się, że
    pracodawca naliczył, pobrał i odprowadził zaliczkę na PIT z tytułu wypłacenia Pani jako
    pracownikowi odszkodowania zasądzonego na podstawie ww. ugody sądowej. Środki
    zostały przekazane na rachunek właściwego urzędu skarbowego. Tymczasem, Pani
    zdaniem, kwota odszkodowania powinna być zwolniona z podatku dochodowego od osób
    fizycznych.
    Uzupełnienie stanu faktycznego
    Stałe miejsce zamieszkania dla celów podatkowych w momencie zawarcia ugody i wypłaty
    odszkodowania: (...). Ugoda została zawarta 27 marca 2024 roku. Odszkodowanie
    wpłynęło na Pani rachunek bankowy w dniu 21 maja 2024 roku.
    Nie wnosiła Pani o zasądzenie odszkodowania stanowiącego wynagrodzenie za okres
    wypowiedzenia. Pracodawca dobrowolnie wypłacił Pani wynagrodzenie za okres
    wypowiedzenia. Wnosiła Pani do Sądu o zasądzenie odszkodowania na podstawie art. 45
                      1 § 1 Kodeksu pracy w zw. z art. 47Kodeksu pracy w wysokości wynagrodzenia za okres 3
    miesięcy.
    W ugodzie wskazano, że kwota 35.000 zł wypłacana jest na Pani rzecz tytułem roszczenia
    dochodzonego w postępowaniu, w którym zawarto ugodę, to jest tytułem odszkodowania

    za nieuzasadnione wypowiedzenie umowy o pracę. Poza tym ugoda nie zawiera
    stwierdzenia, że wypowiedzenie umowy o pracę było nieuzasadnione, ponieważ celem
    ugody sądowej jest uregulowanie praw i obowiązków stron, poprzez wzajemne ustępstwa,
    w celu uchylenia sporu prowadzonego przed sądem, a nie dokonywanie ustaleń
    faktycznych i kwalifikacji prawnej.
    Wysokość świadczenia określonego ugodą była limitowana wysokością dochodzonego
                                1roszczenia, czyli w praktyce treścią przepisu art. 47 Kodeksu pracy, który stanowi, że
    odszkodowanie należne w przypadku nieuzasadnionego lub niezgodnego z prawem
    wypowiedzenia umowy o pracę, przysługuje w wysokości wynagrodzenia za okres od 2
    tygodni do 3 miesięcy, nie niższej jednak od wynagrodzenia za okres wypowiedzenia.
    Biorąc pod uwagę wysokość Pani wynagrodzenia oraz to, że obowiązywał Panią
    trzymiesięczny okres wypowiedzenia, należne Pani odszkodowanie wynosiłoby 43.500 zł i
    takiej kwoty dochodziła Pani w przedmiotowym postępowaniu. Kwota wypłacona Pani na
    podstawie ugody była niższa niż kwota dochodzonego przez Panią odszkodowania
                              1należnego na podstawie art. 45 w zw. z art. 47 Kodeksu pracy.
    Świadczenie wskazane we wniosku dotyczyło szkody rzeczywistej. W złożonym do Sądu
    pozwie przeciwko pracodawcy zakwestionowała Pani przyczyny wypowiedzenia wskazane
    w oświadczeniu o wypowiedzeniu umowy o pracę. W Pani ocenie okoliczności wskazane w
    oświadczeniu uzasadniającym wypowiedzenie umowy o pracę nie stanowiły uzasadnionej
    przyczyny wypowiedzenia Pani umowy o pracę. Przyczyny te były nieprawdziwe,
    szkalowały Pani dobre imię, podważały kompetencje. Wypowiedzenie umowy o pracę było
    dla Pani dużym zaskoczeniem, ponieważ nie zgłaszano zastrzeżeń do Pani pracy.
    W wyniku uzasadnienia wypowiedzenia i sposobu wręczenia Pani wypowiedzenia umowy
    o pracę doznała Pani silnego wstrząsu. Przez kilkanaście tygodni zmagała się Pani z silnym
    stresem i strachem przed pojęciem kolejnej pracy.
    W związku z powyższym uzyskane świadczenie jest zadośćuczynieniem za szkody o
    charakterze niematerialnymi, której doznała Pani w wyniku wypowiedzenia umowy o
    pracę. Wypłacone świadczenie nie dotyczyło korzyści, które mogłaby Pani osiągnąć, gdyby
    umowa o pracę nie została rozwiązana.
    Pytania
    1) Czy jako podatnik PIT powinna Pani być zwolniona z naliczenia, pobrania i
      odprowadzenia na rachunek właściwego urzędu skarbowego w rozliczeniu rocznym
      podatku PIT z tytułu wypłacenia Pani odszkodowania zasądzonego na podstawie
      ugody sądowej?
    2) Czy wypłacone odszkodowanie w związku z powyższą ugodą podlega zwolnieniu, o
      którym mowa w art. 21 ust. 1 pkt 3 i pkt 3b ustawy o podatku dochodowym od osób
      fizycznych, a pracodawca nie powinien naliczyć, pobrać i odprowadzić na rachunek
      właściwego urzędu skarbowego zaliczki na PIT z tytułu wypłacenia pracownikowi
      odszkodowania zasądzonego na podstawie ugody sądowej?
    3) W przypadku, gdy zawarta ugoda podlega zwolnieniu, o którym mowa w art. 21 ust. 1
      pkt 3 i pkt 3b ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, zwrotowi przez
      Urząd Skarbowy podlega naliczona, pobrana i odprowadzona zaliczka przez
      pracodawcę oraz odprowadzony przez Panią podatek PIT w rozliczeniu rocznym?
    Pani stanowisko w sprawie
    Przystępując do określenia obowiązków płatnika związanych z wypłatą odszkodowania na
    podstawie zawartej ugody sądowej w pierwszej kolejności należy zauważyć, że każde
    odszkodowanie ma za zadanie wyrównanie szkody w majątku, utraconych korzyści lub
    szkody poczynionej na osobie (zadośćuczynienie). Odszkodowanie stanowi zawsze
    przychód, gdyż otrzymujący je powiększa w ten sposób swój majątek. Warunkiem
    otrzymania każdego odszkodowania jest zdarzenie, w wyniku którego dana osoba doznała

    określonego uszczerbku. Nikt nie otrzyma odszkodowania, jeśli wcześniej nie zaszła
    przesłanka powodująca możliwość ubiegania się o nie.
    Odszkodowanie stanowi, co do zasady, przychód w rozumieniu art. 11 ust. 1 ustawy o
    podatku dochodowym od osób fizycznych. Nie oznacza to jednak, że wszystkie
    odszkodowania podlegają opodatkowaniu. Niektóre z nich, wymienione w katalogu
    zwolnień przedmiotowych, określonym w art. 21 ust. 1 ww. ustawy, korzystają ze
    zwolnienia od podatku. Jednakże należy podkreślić, że korzystanie z każdej preferencji
    podatkowej, w tym zwolnienia od podatku, jest możliwe wyłącznie w sytuacji, gdy
    spełnione są wszelkie przesłanki określone w przepisie stanowiącym podstawę prawną
    danej preferencji.
    Zgodnie z art. 21 ust. 1 pkt 3 ustawy o PIT wolne od podatku dochodowego są otrzymane
    odszkodowania lub zadośćuczynienia, jeżeli ich wysokość lub zasady ustalania wynikają
    wprost z przepisów odrębnych ustaw lub przepisów wykonawczych wydanych na
    podstawie tych ustaw lub aktów administracyjnych wydanych na podstawie tych
    przepisów, oraz otrzymane odszkodowania lub zadośćuczynienia, jeżeli ich wysokość lub
    zasady ustalania wynikają wprost z postanowień układów zbiorowych pracy, innych
    opartych na ustawie porozumień zbiorowych, regulaminów lub statutów, o których mowa
    w art. 9 § 1 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. - Kodeks pracy (Dz. U. z 2022 r. poz. 1510,
    1700 i 2140), z wyjątkiem:
    a) określonych w prawie pracy odpraw i odszkodowań z tytułu skrócenia okresu
      wypowiedzenia umowy o pracę,
    b) odpraw pieniężnych wypłacanych na podstawie przepisów o szczególnych zasadach
      rozwiązywania z pracownikami stosunków pracy z przyczyn niedotyczących
      pracowników,
    c) odpraw i odszkodowań z tytułu skrócenia okresu wypowiedzenia funkcjonariuszom
      pozostającym w stosunku służbowym,
    d) odszkodowań przyznanych na podstawie przepisów o zakazie konkurencji,
    e) odszkodowań za szkody dotyczące składników majątku związanych z prowadzoną
      działalnością gospodarczą,
    f) odszkodowań za szkody dotyczące składników majątku związanych z prowadzeniem
      działów specjalnych produkcji rolnej, z których dochody są opodatkowane według
      skali, o której mowa w art. 27 ust. 1, lub na zasadach, o których mowa w art. 30c,
    g) odszkodowań wynikających z zawartych umów lub ugód innych niż ugody sądowe.
    Z analizy art. 21 ust. 1 pkt 3 ustawy o PIT wynika, że zwolnienie nie obejmuje wszystkich
    odszkodowań, a tylko te, których wysokość lub zasady ustalania zostały określone wprost
    w stosownych przepisach prawa, z wyjątkiem enumeratywnie wymienionych kategorii
    odszkodowań.
    Zgodnie z art. 21 ust. 1 pkt 3b ustawy o PIT, wolne od podatku dochodowego są inne
    odszkodowania lub zadośćuczynienia otrzymane na podstawie wyroku lub ugody sądowej
    do wysokości określonej w tym wyroku lub tej ugodzie, z wyjątkiem odszkodowań lub
    zadośćuczynień:
    a) otrzymanych w związku z prowadzoną działalnością gospodarczą,
    b) dotyczących korzyści, które podatnik mógłby osiągnąć, gdyby mu szkody nie
      wyrządzono.
    Zwolnienie z art. 21 ust. 1 pkt 3 ustawy o PIT, ma „pierwszeństwo” przed zwolnieniem z
    art. 21 ust. 1 pkt 3b ustawy o PIT, w związku z tym możliwość skorzystania
    przedmiotowego odszkodowania ze zwolnienia należy rozpatrywać we wskazanej wyżej

    kolejności. Pojęcie odszkodowania nie zostało zdefiniowane w ustawie o PIT. W związku z
    tym należy sięgnąć do przepisów ustawy z 24 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny (tekst
    jedn.: Dz. U. z 2022 r. poz. 1360 z późn. zm.).
    Odwołując się do przepisów prawa cywilnego stwierdzić należy, że świadczenie
    odszkodowawcze to świadczenie mające na celu naprawienie wyrządzonej szkody. Szkodą
    jest uszczerbek, jakiego doznał poszkodowany wbrew jego woli. Kwestie zasad i podstawy
    do wypłaty odszkodowania z tytułu nieuzasadnionego wypowiedzenia umowy o pracę
    reguluje ustawa z 26 czerwca 1974 r. - Kodeks pracy (tekst jedn.: Dz. U. z 2022 r. poz. 1510
    z późn. zm.). Jak wskazano powyżej wysokość odszkodowania z tytułu nieuzasadnionego
                                  1wypowiedzenia umowy o pracę reguluje przepis art. 47 Kodeksu pracy, zgodnie z którym
    wynagrodzenie to przysługuje w wysokości wynagrodzenia za okres od 2 tygodni do 3
    miesięcy, nie niższej jednak od wynagrodzenia za okres wypowiedzenia. Jest to więc
    świadczenie, o którym mowa w art. 21 ust. 1 pkt 3 ustawy o PIT, tj. odszkodowanie wolne
    od podatku dochodowego, którego wysokość lub zasady ustalania wynikają wprost z
    przepisów odrębnych ustaw, a w tym wypadku z kodeksu pracy. Podkreślić przy tym
    należy, że przepis art. 21 ust. 1 pkt 3 ustawy o PIT, dotyczy zarówno odszkodowań
    przyznanych na podstawie wyroków sądowych, jak i ugód sądowych. Potwierdza to
    chociażby brzmienie art. 21 ust. 1 pkt 3 lit. g) ustawy o PIT, gdzie wyraźnie wskazano że
    przedmiotowy przepis nie dotyczy jedynie odszkodowań wynikających z zawartych umów
    lub ugód innych niż ugody sądowe. A contrario zwolnienie z art. 21 ust. 1 pkt 3 ustawy o
    PIT, obejmuje odszkodowania wynikające z ugód sądowych. Zakres ugody sądowej
    wyznacza treść zgłoszonego w pozwie żądania, bowiem celem tej ugody jest zakończenie
    sporu rozpoczętego wniesieniem pozwu. Jeżeli więc Pani pozew przeciwko pracodawcy
    zawierał żądanie wypłaty odszkodowania na podstawie art. 45 § 1 Kodeksu pracy w zw. z
        1art. 47 zd. pierwsze Kodeksu pracy, to również ugoda zawarta przez Panią z pracodawcą
    dotyczyła tak zakreślonego przedmiotu sporu. Niezależnie od powyższego podnosi Pani,
    że w ugodzie wskazano wprost, że kwota 35.000 zł jest wypłacana tytułem roszczenia
    dochodzonego w przedmiotowym postępowaniu, tj. odszkodowania za nieuzasadnione
    wypowiedzenie umowy o pracę. Kwota 35.000 zł, do wypłaty której zobowiązał się
    pracodawca, nie przekracza maksymalnych granic odszkodowania należnego zgodnie z
        1art. 47 Kodeksu pracy. Fakt, że jednocześnie doszło do sprostowania świadectwa pracy
    poprzez wskazanie innego trybu rozwiązania stosunku pracy nie zmienia w żaden sposób
    podstawy ugodzonego świadczenia jako odszkodowania z tytułu nieuzasadnionego
    wypowiedzenia umowy o pracę zawartej na czas nieoznaczony. Gdyby bowiem
    pracodawca nie wypowiedział tej umowy bez uzasadnionych przyczyn, nie
    przysługiwałoby by Pani roszczenie o odszkodowanie, nie mogłaby Pani też wnieść pozwu
    w przedmiotowej sprawie ani zawrzeć ugody. Dodatkowo wyjaśnia Pani, że zgodnie z
              15przepisem art. 183 § 1 K.p.c.: „Ugoda zawarta przed mediatorem, po jej zatwierdzeniu
    przez sąd, ma moc prawną ugody zawartej przed sądem.” Twierdzenie, że odszkodowanie
    przyznane Pani na podstawie ugody sądowej stanowi świadczenie zwolnione z PIT na
    podstawie art. 21 ust. 1 pkt 3 ustawy o PIT wynika nie tylko z wykładni językowej
    (literalnej) powołanego przepisu. Za powyższym przemawia również wykładnia
    systemowa. Zgodnie z systemem prawa obowiązującego w Polsce strony są zachęcane do
    polubownego rozstrzygania sporów sądowych. Świadczy o tym m.in. szereg przepisów
    zawartych w kodeksie postępowania cywilnego oraz ustawie o kosztach sądowych w
    sprawach cywilnych. W szczególności zgodnie z art. 10 Kodeksu postępowania cywilnego:
    „W sprawach, w których zawarcie ugody jest dopuszczalne, sąd dąży w każdym stanie
    postępowania do ich ugodowego załatwienia, w szczególności przez nakłanianie stron do
    mediacji.” Tymczasem przyjęcie, że odszkodowanie należne na podstawie art. 45 § 1
    kodeksu pracy miałoby być zwolnione z PIT jedynie w przypadku, gdy jego podstawą jest
    wyrok sądu, jest równoznaczne z odwodzeniem stron od zawierania ugód sądowych w
    tego rodzaju sprawach, skoro polubowne załatwienie sporu miałoby się łączyć dla stron z
    negatywnymi konsekwencjami podatkowymi.

    W związku z powyższym należy uznać, że odszkodowanie określone w ugodzie sądowej
    zawartej przez Panią z pracodawcą jest odszkodowaniem wynikającym z przepisów
    odrębnych ustaw, o których mowa w art. 21 ust. 1 pkt 3 ustawy o PIT, zatem korzysta ono
    ze zwolnienia na podstawie tego artykułu. Jeżeli jednak nawet odszkodowanie przyznane
    na podstawie przedmiotowej ugody nie kwalifikowałoby się do objęcia zwolnieniem, o
    którym mowa w art. 21 ust. 1 pkt 3 ustawy o PIT, to zwolnienie takie byłoby zasadne w
    świetle art. 21 ust. 1 pkt 3b ustawy o PIT. W przypadku, gdy wysokość lub zasady ustalania
    odszkodowania nie wynikają wprost z odrębnych ustaw lub aktów wykonawczych
    wydanych na podstawie tych odrębnych ustaw, a podstawą ich otrzymania jest ugoda
    sądowa, odszkodowanie takie korzysta ze zwolnienia z PIT, z wyjątkiem odszkodowań
    wymienionych w art. 21 ust. 1 pkt 3b lit. a i b ustawy o PIT. Jeżeli otrzymane
    odszkodowanie mieści się w pojęciu jednego z dwóch wyjątków określonych w art. 21 ust.
    1 pkt 3b lit. a i b ustawy o PIT, tj.:
    1) jeśli odszkodowanie zostało otrzymane w związku z prowadzoną działalnością
      gospodarczą,
    2) jeśli odszkodowanie dotyczy korzyści, które podatnik mógłby osiągnąć, gdyby mu
      szkody nie wyrządzono,
    - to takie odszkodowanie nie korzysta ze zwolnienia z PIT.
    Odszkodowanie wypłacone Pani przez pracodawcę na podstawie ugody sądowej nie
    zostało otrzymane z związku z prowadzoną działalnością gospodarczą. Pierwszy wyjątek
    nie dotyczy zatem przedmiotowej sytuacji. Drugi wyjątek dotyczy odszkodowania z tytułu
    utraconych korzyści, które podatnik mógł otrzymać, gdyby mu szkody nie wyrządzono.
    Opodatkowanie to wynika stąd, że gdyby podatnik osiągnął spodziewane korzyści, to
    podlegałyby one opodatkowaniu na zasadach ogólnych. Odszkodowanie wynikające z
    zawartej ugody sądowej ma uwzględniać interesy obu stron wynikające z łączącego ich
    stosunku pracy i ma rekompensować Pani krzywdę o charakterze niematerialnym
    wynikającą z kwestionowanych przyczyn wypowiedzenia wskazanych w rozwiązaniu
    umowy o pracę. W związku z tym wypłacone świadczenie było odszkodowaniem za szkodę
    z tytułu bezpodstawnego (krzywdzącego) sposobu rozwiązania umowy o pracę.
    Świadczenie to nie odnosiło się do ubytku wynagrodzenia lub jakiegokolwiek roszczenia
    wynikającego z rozwiązania umowy o pracę, a jedynie miało być naprawieniem szkody
    niematerialnej wynikającej z okoliczności towarzyszących wręczeniu rozwiązania umowy o
    pracę. Jako pracownik w postępowaniu sądowym nie wskazywała Pani, że doznała Pani
    jakiegokolwiek uszczerbku z powodu niewypłaconego wynagrodzenia, zarobku
    wynikającego z rozwiązania umowy o pracę lub szkody wynikającej z utraconych korzyści.
    W związku z tym, w Pani opinii wypłacona przez pracodawcę kwota odszkodowania na
    Pani rzecz na podstawie zawartej ugody sądowej korzysta ze zwolnienia na podstawie art.
    21 ust. 1 pkt 3b ustawy o PIT.
    Podsumowując, wypłacone Pani odszkodowanie na podstawie zawartej ugody sądowej
    nie stanowi dla Pani przychodu ze stosunku pracy, o którym mowa w art. 12 ust. 1 ustawy
    o PIT, ponieważ wypłata świadczenia nie ma swych źródeł w stosunku pracy. Skorzystała
    Pani z uprawnień wynikających z kodeksu o pracę aby wystąpić z roszczeniem przeciwko
    pracodawcy, natomiast samo odszkodowanie wynikało ze szkody wyrządzonej Pani w
    wyniku kwestionowanych przez Panią przyczyn wypowiedzenia i miało na celu
    naprawienie szkody o charakterze niematerialnym.
    Otrzymane odszkodowanie na mocy zawartej ugody sądowej nie stanowi w Pani opinii
    przychodu podlegającego opodatkowaniu PIT, który korzysta ze zwolnienia z
    opodatkowania na podstawie art. 21 ust. 1 pkt 3 i pkt 3b ustawy o PIT.
    Zatem w Pani opinii Urząd Skarbowy (...) powinien dokonać zwrotu podatku wynikającego
    z rozliczenia rocznego PIT, a także zwrotu pracodawcy naliczonej, pobranej i
    odprowadzonej z tego tytułu zaliczki na PIT.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawiła Pani we wniosku jest nieprawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Reguły dotyczące opodatkowania
    Na podstawie art. 9 ust. 1 ustawy z 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób
    fizycznych (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 163 ze zm.):
      Opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z
      wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od
      których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.
    Z treści powyższego przepisu wynika, że opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób
    fizycznych podlegają wszelkiego rodzaju dochody uzyskane przez podatnika z wyjątkiem
    tych, które zostały enumeratywnie wymienione w katalogu zwolnień przedmiotowych,
    zawartym w ww. ustawie, bądź od których zaniechano poboru podatku.
    Stosownie do art. 11 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Przychodami, z zastrzeżeniem art. 14-15, art. 17 ust. 1 pkt 6, 9, 10 w zakresie
      realizacji praw wynikających z pochodnych instrumentów finansowych, pkt 11, art.
      19, art. 25b, art. 30ca, art. 30da i art. 30f, są otrzymane lub postawione do dyspozycji
      podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość
      otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń.
    Źródło przychodów
    W myśl art. 10 ust. 1 pkt 1 ww. ustawy:
      Źródłami przychodów są stosunek służbowy, stosunek pracy, w tym spółdzielczy
      stosunek pracy, członkostwo w rolniczej spółdzielni produkcyjnej lub innej
      spółdzielni zajmującej się produkcją rolną, praca nakładcza, emerytura lub renta.
    Natomiast w świetle art. 12 ust. 1 omawianej ustawy:
      Za przychody ze stosunku służbowego, stosunku pracy, pracy nakładczej oraz
      spółdzielczego stosunku pracy uważa się wszelkiego rodzaju wypłaty pieniężne oraz
      wartość pieniężną świadczeń w naturze bądź ich ekwiwalenty, bez względu na źródło
      finansowania tych wypłat i świadczeń, a w szczególności: wynagrodzenia zasadnicze,
      wynagrodzenia za godziny nadliczbowe, różnego rodzaju dodatki, nagrody,
      ekwiwalenty za niewykorzystany urlop i wszelkie inne kwoty niezależnie od tego, czy
      ich wysokość została z góry ustalona, a ponadto świadczenia pieniężne ponoszone
      za pracownika, jak również wartość innych nieodpłatnych świadczeń lub świadczeń
      częściowo odpłatnych.
    Należy zauważyć, że użyty w art. 12 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób
    fizycznych zwrot „w szczególności” oznacza, że wymieniane kategorie przychodów
    stanowią katalog otwarty. Przychodem ze stosunku pracy i stosunków pokrewnych są
    więc wszelkiego rodzaju wypłaty i świadczenia skutkujące u podatnika powstaniem
    przysporzenia majątkowego, mające swoje źródło w łączącym pracownika z pracodawcą
    stosunku pracy lub stosunku pokrewnym.
    Ponadto treść tego przepisu wskazuje, że do przychodów pracownika zaliczyć należy
    praktycznie wszystkie otrzymane przez niego świadczenia, które mógł on otrzymać od
    pracodawcy. Są nimi bowiem nie tylko wynagrodzenia, czyli świadczenia wprost
    wynikające z zawartej umowy o pracę, ale również wszystkie inne przychody
    (świadczenia), niezależnie od podstawy ich wypłaty, jeżeli w jakikolwiek sposób wiążą się z
    faktem wykonywania pracy. Oznacza to, że do przychodów pracownika ustawodawca
    zaliczył nie tylko pieniądze, ale także wartość świadczeń w naturze, czy świadczeń
    nieodpłatnych otrzymanych od pracodawcy.

    Art. 12 ust. 4 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych stanowi, że:
      Za pracownika w rozumieniu ustawy uważa się osobę pozostającą w stosunku
      służbowym, stosunku pracy, stosunku pracy nakładczej lub spółdzielczym stosunku
      pracy.
    Skoro wypłata odszkodowania ma swoje źródło w uprzednio łączącym Panią i pracodawcę
    stosunku pracy, to wypłata świadczenia z ugody stanowi dla Pani jako byłej pracownicy
    przychód ze stosunku pracy.
    Pojęcie odszkodowania
    Ustawa o podatku dochodowym nie zawiera definicji pojęcia odszkodowania czy
    zadośćuczynienia, tym nie mniej rozumienie tych pojęć nie może odbiegać od ich
    znaczenia przyjętego w systemie prawa cywilnego. Wiele pojęć z katalogu zwolnień
    przedmiotowych nie zostało zdefiniowanych w ustawie o podatku dochodowym od osób
    fizycznych – nie może to jednak oznaczać dowolności w ich rozumieniu i stosowania
    wykładni rozszerzającej, przy czym oczywistym jest, że aby uniknąć takiej dowolności,
    kryteria rozumienia tych pojęć, niezdefiniowanych w ustawie o podatku dochodowym od
    osób fizycznych, muszą mieć w pierwszej kolejności charakter kryteriów ustawowych.
    Konieczne staje się zatem zastosowanie wykładni systemowej zewnętrznej i odwołanie się
    do przepisów ustawy z 24 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1061
    ze zm.).
    Odszkodowanie jest szczególnym rodzajem świadczenia, które ma na celu naprawienie
    wyrządzonej szkody, czyli uszczerbku, jakiego doznaje poszkodowany we wszelkiego
    rodzaju dobrach chronionych przez prawo. Chodzi więc zarówno o uszczerbek majątkowy,
    jak i niemajątkowy.
    Odszkodowanie według przepisów prawa cywilnego jest świadczeniem, które ma na celu
    naprawienie wyrządzonej szkody. Z pojęciem szkody mamy do czynienia na gruncie
                              1zobowiązań umownych, bowiem w myśl art. 47 Kodeksu cywilnego:
      Dłużnik obowiązany jest do naprawienia szkody wynikłej z niewykonania lub
      nienależytego wykonania zobowiązania, chyba że niewykonanie lub nienależyte
      wykonanie jest następstwem okoliczności, za które dłużnik odpowiedzialności nie
      ponosi.
    Odwołując się zatem do prawa cywilnego stwierdzić należy, że świadczenie
    odszkodowawcze to najogólniej świadczenie mające na celu naprawienie wyrządzonej
    szkody. Szkodą jest uszczerbek, jakiego doznał poszkodowany wbrew jego woli we
    wszelkiego rodzaju dobrach przez prawo chronionych. Chodzi więc zarówno o uszczerbek
    majątkowy, jak i niemajątkowy. Uszczerbek niemajątkowy jest określany terminem
    „krzywda”. Pod tym pojęciem należy rozumieć wszelkie negatywne przeżycia człowieka
    wyrażające się zarówno w cierpieniu fizycznym, jak i psychicznym, wywołane czynem
    niedozwolonym. Do naprawienia krzywdy odnosi się termin „zadośćuczynienie”,
    natomiast „odszkodowanie” wiąże się z naprawieniem uszczerbku majątkowego.
    W Kodeksie cywilnym świadczenie odszkodowawcze wynika głównie z tytułu
    odpowiedzialności deliktowej (art. 415 i następne) lub odpowiedzialności kontraktowej
        1(art. 47 i następne), a więc jest następstwem czynu niedozwolonego lub niewykonania
    bądź nienależytego wykonania zobowiązania.
    Powyższe regulacje mają również zastosowanie do przepisów prawa pracy, choć w
    ograniczonym zakresie. Jak stanowi bowiem art. 300 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. –
    Kodeks pracy (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 277 ze zm.):

      W sprawach nieunormowanych przepisami prawa pracy do stosunku pracy stosuje
      się odpowiednio przepisy Kodeksu cywilnego, jeżeli nie są one sprzeczne z zasadami
      prawa pracy.
    Powyższe oznacza, że przepisy Kodeksu cywilnego, wybrane do zastosowania w prawie
    pracy (stosunku pracy), nie mogą się sprzeciwiać ogólnym normom prawa pracy, mającym
    podstawowe znaczenie dla regulacji stosunków pracy.
    Stosownie do art. 30 § 1 pkt 1 i 2 ustawy Kodeks pracy:
      Umowa o pracę rozwiązuje się:
      1) na mocy porozumienia stron;
      2) przez oświadczenie jednej ze stron z zachowaniem okresu wypowiedzenia
      (rozwiązanie umowy o pracę za wypowiedzeniem).
    Przepisy Kodeksu pracy posługują się terminami „odszkodowanie” w odniesieniu do
    konkretnych świadczeń pracowniczych, do których uprawniony jest pracownik lub były
    pracownik.
    W kontekście rozwiązania umowy o pracę ustawodawca przewiduje odszkodowanie, w
    sytuacji gdy wypowiedzenie umowy o pracę zawartej na czas nieokreślony jest
    nieuzasadnione lub narusza przepisy o wypowiadaniu umów o pracę (art. 45
    komentowanego Kodeksu), przepisy o wypowiadaniu warunków pracy i płacy (art. 45 w
    zw. z art. 42 § 1 cytowanego Kodeksu), bądź rozwiązano umowę o pracę bez
    wypowiedzenia z naruszeniem przepisów o rozwiązywaniu umów o pracę w tym trybie
    (art. 56 wskazanego Kodeksu).
    Należy zatem uznać, że funkcję odszkodowawczą w Kodeksie pracy pełnią wyłącznie te
    świadczenia, których celem jest zrekompensowanie pracownikowi skutków zdarzeń, które
    noszą cechy czynu niedozwolonego lub zawinionego przez pracodawcę.
    Potwierdza to wyrok Trybunału Konstytucyjnego z 27 listopada 2007 r., sygn. akt SK 18/05,
    w którym Trybunał Konstytucyjny uznał, że odszkodowanie z tytułu rozwiązania umowy o
    pracę nie jest odszkodowaniem sensu stricto, lecz sui generis świadczeniem majątkowym,
    pełniącym funkcję sankcji (ustawowej kary pieniężnej) wobec pracodawcy za bezprawne
    działanie. W orzecznictwie Sądu Najwyższego podkreśla się również, że odszkodowanie
    należne pracownikowi z tytułu bezprawnego rozwiązania stosunku pracy lub
    bezprawnego wypowiedzenia dotychczasowych warunków pracy i płacy nie pozostaje w
    żadnej relacji do ewentualnej szkody, co oznacza, że przysługuje za samo bezprawne
    działanie pracodawcy, niezależnie od tego, czy jakakolwiek szkoda po stronie pracownika
    powstała. Odszkodowania takie traktowane są bowiem jak szczególny rodzaj
    odszkodowania ustawowego, należnego bez względu na to, czy pracownik – na skutek
    niezgodnego z prawem postępowania pracodawcy – poniósł szkodę w ogóle, lub poniósł
    ją w większym lub mniejszym rozmiarze, niż odszkodowanie przysługujące w kwocie z
    góry określonej w przepisach Kodeksu pracy. W judykaturze przypisuje się zresztą temu
    odszkodowaniu charakter kompensacyjno – sankcyjny, wynikający z unormowania
    zabezpieczającego pracownika przed bezprawnym działaniem pracodawcy.
    Odszkodowanie stanowi – co do zasady – przychód w rozumieniu art. 11 ust. 1 ustawy o
    podatku dochodowym od osób fizycznych. Nie oznacza to jednak, że wszystkie
    odszkodowania są opodatkowane. Niektóre z nich, wymienione w katalogu zwolnień
    przedmiotowych określonym w art. 21 ust. 1 ww. ustawy, korzystają ze zwolnienia od
    podatku. Jednakże należy podkreślić, że korzystanie z każdej preferencji podatkowej, w
    tym zwolnienia od podatku, jest możliwe wyłącznie w sytuacji, gdy spełnione są wszelkie
    przesłanki określone w przepisie stanowiącym podstawę prawną danej preferencji.
    Możliwość zastosowania zwolnienia przedmiotowego

    Odszkodowania otrzymane na podstawie wyroku lub ugody sądowej mogą korzystać ze
    zwolnienia z art. 21 ust. 1 pkt 3 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, jak
    również art. 21 ust. 1 pkt 3b ww. ustawy. Przy czym, zastosowanie zwolnienia z art. 21 ust.
    1 pkt 3 ww. ustawy ma „pierwszeństwo” przed zastosowaniem zwolnienia z art. 21 ust. 1
    pkt 3b ww. ustawy.
    Zgodnie z art. 21 ust. 1 pkt 3 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Wolne od podatku dochodowego są otrzymane odszkodowania lub
      zadośćuczynienia, jeżeli ich wysokość lub zasady ustalania wynikają wprost z
      przepisów odrębnych ustaw lub przepisów wykonawczych wydanych na podstawie
      tych ustaw lub aktów administracyjnych wydanych na podstawie tych przepisów,
      oraz otrzymane odszkodowania lub zadośćuczynienia, jeżeli ich wysokość lub zasady
      ustalania wynikają wprost z postanowień układów zbiorowych pracy, innych
      opartych na ustawie porozumień zbiorowych, regulaminów lub statutów, o których
      mowa w art. 9 § 1 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. - Kodeks pracy (Dz.U. z 2023 r.
      poz. 1465), z wyjątkiem:
      a) określonych w prawie pracy odpraw i odszkodowań z tytułu skrócenia okresu
        wypowiedzenia umowy o pracę,
      b) odpraw pieniężnych wypłacanych na podstawie przepisów o szczególnych
        zasadach rozwiązywania z pracownikami stosunków pracy z przyczyn
        niedotyczących pracowników,
      c) odpraw i odszkodowań z tytułu skrócenia okresu wypowiedzenia
        funkcjonariuszom pozostającym w stosunku służbowym,
      d) odszkodowań przyznanych na podstawie przepisów o zakazie konkurencji,
      e) odszkodowań za szkody dotyczące składników majątku związanych z prowadzoną
        działalnością gospodarczą,
      f) odszkodowań za szkody dotyczące składników majątku związanych z
        prowadzeniem działów specjalnych produkcji rolnej, z których dochody są
        opodatkowane według skali, o której mowa w art. 27 ust. 1, lub na zasadach, o
        których mowa w art. 30c,
      g) odszkodowań wynikających z zawartych umów lub ugód innych niż ugody sądowe.
    Zastosowanie zwolnienia z art. 21 ust. 1 pkt 3 ustawy o podatku dochodowym od osób
    fizycznych, wymaga łącznego spełnienia następujących warunków:
      1. otrzymane świadczenie musi być odszkodowaniem lub zadośćuczynieniem,
      2. odszkodowanie lub zadośćuczynienie musi być przyznane na podstawie:
        a. ustawy,
        b. przepisów wykonawczych do ustawy,
        c. układów zbiorowych pracy lub innych opartych na ustawie porozumień
          zbiorowych, regulaminów lub statutów, o których mowa w art. 9 § 1 ustawy
          Kodeks pracy,
      3. wysokość bądź zasady ustalania odszkodowania lub zadośćuczynienia muszą
        wprost wynikać z ww. aktów,
      4. nie mogą zachodzić wyłączenia, o jakich mowa w lit. a)-g) art. 21 ust. 1 pkt 3 ustawy
        o podatku dochodowym od osób fizycznych.
    Z kolei art. 21 ust. 1 pkt 3b ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych stanowi, że:
      Wolne od podatku dochodowego są inne odszkodowania lub zadośćuczynienia
      otrzymane na podstawie wyroku lub ugody sądowej do wysokości określonej w tym
      wyroku lub tej ugodzie, z wyjątkiem odszkodowań lub zadośćuczynień:

      a) otrzymanych w związku z prowadzoną działalnością gospodarczą,
      b) dotyczących korzyści, które podatnik mógłby osiągnąć, gdyby mu szkody nie
        wyrządzono.
    W przywołanym przepisie ustawodawca używa sformułowania „inne odszkodowania lub
    zadośćuczynienia”. Należy przez to rozumieć te odszkodowania i zadośćuczynienia, które
    nie zostały wprost wymienione w katalogu zwolnień podatkowych, a więc inne niż te,
    których wysokość lub zasady ustalania wynikają wprost z przepisów odrębnych ustaw lub
    przepisów wykonawczych wydanych na podstawie tych ustaw.
    Warunkiem zwolnienia świadczenia od opodatkowania na podstawie przytoczonych
    przepisów jest jego odszkodowawczy charakter. Wyżej wymienione przepisy zwalniają od
    podatku jedynie takie odszkodowania, które nie stanowią ekonomicznego przysporzenia
    ponad stan majątkowy będący w posiadaniu podatnika przed ich wypłatą. Odszkodowanie
    jest szczególnym rodzajem świadczenia polegającego na naprawieniu szkody, czyli
    uszczerbku, jakiego doznaje poszkodowany we wszystkiego rodzaju dobrach przez prawo
    chronionych. Chodzi zarówno o uszczerbek majątkowy, jak i niemajątkowy. W praktyce
    szkoda może obejmować stratę polegającą na ubytku w majątku – wskutek doznania tej
    straty poszkodowany staje się uboższy niż był dotychczas, lub może dotyczyć utraconych
    korzyści, jakich poszkodowany mógłby się spodziewać, gdyby mu szkody nie wyrządzono –
    wówczas poszkodowany nie staje się bogatszy, jakkolwiek mógł liczyć na wzbogacenie się.
    Warunkiem wystarczającym do powstania obowiązku podatkowego w podatku
    dochodowym od osób fizycznych na zasadach przewidzianych w ustawie o podatku
    dochodowym od osób fizycznych będzie więc niezrealizowanie choćby jednej ze
    wskazanych w art. 21 ust. 1 pkt 3b przesłanek.
    Należy mieć również na uwadze, że o kwalifikacji danego świadczenia nie przesądza sama
    jego nazwa, lecz rzeczywisty charakter. Świadczenie nazwane odszkodowaniem, nie musi
    mieć bowiem rzeczywiście charakteru odszkodowawczego bądź odwrotnie –
    niesprecyzowanie, że dane świadczenie jest odszkodowaniem, nie determinuje takiego
    charakteru wskazanego rodzaju świadczenia.
    Możliwość zastosowania przez Panią zwolnienia do uzyskanego świadczenia
    Jak już wcześniej wyjaśniłem, w związku z rozwiązaniem umowy o pracę ustawodawca
    przewiduje odszkodowanie, w sytuacji gdy wypowiedzenie umowy o pracę zawartej na
    czas nieokreślony jest nieuzasadnione lub narusza przepisy o wypowiadaniu umów o
    pracę (art. 45 Kodeksu Pracy), przepisy o wypowiadaniu warunków pracy i płacy (art. 45 w
    zw. z art. 42 § 1 cytowanego Kodeksu), albo rozwiązano umowę o pracę bez
    wypowiedzenia z naruszeniem przepisów o rozwiązywaniu umów o pracę w tym trybie
    (art. 56 wskazanego Kodeksu).
    Zgodnie z art. 45 § 1 Kodeksu pracy:
      W razie ustalenia, że wypowiedzenie umowy o pracę zawartej na czas określony lub
      umowy o pracę zawartej na czas nieokreślony jest nieuzasadnione lub narusza
      przepisy o wypowiadaniu umów o pracę, sąd pracy – stosownie do żądania
      pracownika – orzeka o bezskuteczności wypowiedzenia, a jeżeli umowa uległa już
      rozwiązaniu – o przywróceniu pracownika do pracy na poprzednich warunkach albo
      o odszkodowaniu.
    W myśl art. 45 § 2 Kodeksu pracy:
      Sąd pracy może nie uwzględnić żądania pracownika uznania wypowiedzenia za
      bezskuteczne lub przywrócenia do pracy, jeżeli ustali, że uwzględnienie takiego
      żądania jest niemożliwe lub niecelowe; w takim przypadku sąd pracy orzeka o
      odszkodowaniu. Jeżeli przed wydaniem orzeczenia upłynął termin, do którego
      umowa o pracę zawarta na czas określony miała trwać, lub jeżeli przywrócenie do

      pracy byłoby niewskazane ze względu na krótki okres, jaki pozostał do upływu tego
      terminu, pracownikowi przysługuje wyłącznie odszkodowanie.
    Jednakże na podstawie art. 45 § 3 Kodeksu pracy:
      Przepisu § 2 zdanie pierwsze nie stosuje się do pracowników, o których mowa w art.
      39 i 177, oraz w przepisach szczególnych dotyczących ochrony pracowników przed
      wypowiedzeniem lub rozwiązaniem umowy o pracę, chyba że uwzględnienie żądania
      pracownika przywrócenia do pracy jest niemożliwe z przyczyn określonych w art.
      411; w takim przypadku sąd pracy orzeka o odszkodowaniu.
            1Zgodnie z art. 47 Kodeksu pracy:
      Odszkodowanie, o którym mowa w art. 45, przysługuje w wysokości wynagrodzenia
      za okres od 2 tygodni do 3 miesięcy, nie niższej jednak od wynagrodzenia za okres
      wypowiedzenia. W przypadku wypowiedzenia umowy o pracę zawartej na czas
      określony, której termin, do którego umowa ta miała trwać, określony w umowie
      upłynął przed wydaniem orzeczenia przez sąd pracy, lub gdy przywrócenie do pracy
      byłoby niewskazane ze względu na krótki okres, jaki pozostał do upływu tego
      terminu, odszkodowanie przysługuje w wysokości wynagrodzenia za czas, do upływu
      którego umowa miała trwać, nie więcej jednak niż za okres 3 miesięcy.
    We wniosku i jego uzupełnieniu wskazała Pani, że w ugodzie mediacyjnej, strony ustaliły
    kwotę 35.000 zł tytułem odszkodowania. Ponadto, w ugodzie nie wskazano, że
    wypowiedzenie umowy o pracę było nieuzasadnione, ponieważ celem ugody sądowej jest
    uregulowanie praw i obowiązków stron poprzez wzajemne ustępstwa, w celu uchylenia
    sporu prowadzonego przed sądem, a nie dokonywanie ustaleń faktycznych i kwalifikacji
    prawnej. Co więcej, zgodnie z treścią ugody sądowej strony zgodnie oświadczyły, że
    dokonują sprostowania świadectwa pracy, tak aby z jego treści wynikało, że umowa o
    pracę została rozwiązana za porozumieniem stron. Strony zgodnie oświadczyły, że
    zawierając ugodę nie zachowują względem siebie żadnych roszczeń wynikających z
    umowy o pracę.
    Zatem, z przedstawionego opisu sprawy nie wynika, aby w ugodzie stwierdzono
    naruszenia konkretnych przepisów prawa pracy oraz aby wysokość wypłaconego Pani
    świadczenia wynikała z postanowień układów zbiorowych pracy, czy innych porozumień,
    regulaminów, czy też statutów. W treści przedmiotowej ugody nie dokonano kwalifikacji
    prawnej. Wysokość odszkodowania została ustalona na podstawie negocjacji.
    Wobec tego zawarta między Panią a pracodawcą ugoda stanowi ugodę w rozumieniu art.
    917 Kodeksu cywilnego, który stanowi, że:
      Przez ugodę strony czynią sobie wzajemne ustępstwa w zakresie istniejącego między
      nimi stosunku prawnego w tym celu, aby uchylić niepewność co do roszczeń
      wynikających z tego stosunku lub zapewnić ich wykonanie albo by uchylić spór
      istniejący lub mogący powstać.
    Kwota odszkodowania wynikająca z ustaleń zawartych między stronami ugody, której
    wysokość uwzględnia interesy obu stron wynikające z łączącego strony stosunku pracy,
    ma rekompensować pracownikowi utracone przez niego, w wyniku rozwiązania umowy o
    pracę, spodziewane korzyści w postaci wynagrodzenia za pracę. Trudno zatem uznać, że
    wypłacone Pani odszkodowanie jest rekompensatą za szkodę z tytułu bezpodstawnego
    (krzywdzącego) sposobu rozwiązania umowy o pracę, skoro w ugodzie nie wskazano
    naruszenia przez pracodawcę przepisów prawa pracy, nie stwierdzono, że wypowiedzenie
    umowy o pracę zostało dokonane z naruszeniem przepisów prawa pracy ani też nie
    wskazano takich przepisów. Odszkodowanie to ma więc zrekompensować zarobek, jaki
    pracownik mógłby otrzymać, gdyby do rozwiązania umowy nie doszło.
    Uwzględniając powyższe należy uznać, że kwota świadczenia tytułem rozwiązania umowy
    o pracę, nie stanowi odszkodowania, którego wysokość lub zasady ustalania wynikają z

    regulacji, o których mowa w art. 21 ust. 1 pkt 3 ustawy o podatku dochodowym od osób
    fizycznych.
    Do tego świadczenia nie znajduje również zastosowania przepis art. 21 ust. 1 pkt 3b
    powyższej ustawy, który dotyczy rekompensaty utraconego zarobku (spodziewanej
    korzyści).
    Wskazuję, że przyznanie przez pracodawcę różnorodnych dodatkowych świadczeń –
    nawet jeśli nazywane są przez strony umowy „odszkodowaniem” – nie oznacza, że takie
    świadczenia mają każdorazowo charakter odszkodowawczy, zmierzają do naprawienia
    szkody. Nie nazwa, lecz rzeczywisty charakter świadczenia decyduje o tym, czy przybiera
    ono cechy odszkodowania, czy też nie.
    Powyższe znajduje potwierdzenie w wyrokach sądów, m.in. w prawomocnym wyroku
    Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z 13 lutego 2019 r. sygn. akt I SA/Gl
    1008/18, w którym Sąd wskazał, że:
      (...) Nazwanie świadczenia odszkodowaniem nie oznacza, że obiektywnie posiada
      ono taki charakter i zawiera się w pojęciu odszkodowania lub zadośćuczynienia
      korzystającego ze zwolnienia na podstawie art. 21 ust. 1 pkt 3 u.p.d.o.f. Skoro
      bowiem odszkodowanie jest świadczeniem, którego zasadniczym celem jest
      naprawienie wyrządzonej szkody, która nastąpiła wbrew woli uprawnionego,
      natomiast zadośćuczynienie jest świadczeniem z tytułu wyrządzonej szkody
      niematerialnej (krzywdy), to nie można przyjąć, że uzyskane przez skarżącego
      świadczenie wypełnia cechy tak rozumianego odszkodowania lub zadośćuczynienia
      (...).
    Podobne stanowisko można znaleźć w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w
    Warszawie z 26 lipca 2017 r., sygn. akt III SA/Wa 2219/16:
      Dokonując wykładni art. 21 ust. 1 pkt 3 i 3b u.p.d.o.f należy wreszcie mieć na
      uwadze, że o charakterze danego świadczenia nie przesądza sama jego nazwa, a
      rzeczywisty charakter świadczenia. Na gruncie zastosowania tego przepisu należy
      badać, oprócz jego podstawy prawnej także charakter i funkcje świadczenia, żeby
      ocenić, czy jest ono zwolnione od podatku. Kwota wynikająca z zawartej ugody,
      nazwana przez strony odszkodowaniem, nie musi mieć rzeczywiście charakteru
      odszkodowawczego i odwrotnie – nie sprecyzowanie, że dane świadczenie jest
      odszkodowaniem, nie determinuje takiego charakteru tegoż świadczenia.
      Po drugie, świadczenie wypłacone skarżącej nie posiadało cech odszkodowania. Jak
      wskazano powyżej, rozwiązanie stosunku pracy nastąpiło ostatecznie na mocy
      porozumienia stron (a nie wypowiedzenia umowy o pracę) a zatem z woli skarżącej.
    Powołana definicja ugody pozwala wyróżnić elementy konstrukcyjne tej instytucji. Po
    pierwsze, zauważyć należy, że umowa ta może być zawarta wyłącznie w sytuacji, gdy
    między stronami stosunku prawnego istnieje niepewność albo spór, co do roszczeń
    wynikających z tego stosunku. Po drugie, celem zawarcia ugody jest uchylenie tej
    niepewności lub sporu. Wreszcie po trzecie, strony dążą do osiągnięcia celu przez
    wzajemne ustępstwa. Tak więc nieodłącznym elementem ugody są wzajemne ustępstwa
    stron. W literaturze przedmiotu podkreśla się, że z ustępstwem mamy do czynienia, gdy
    ktoś rezygnuje z jakiegoś warunku, wymagania, zmniejsza swoje żądania, czy też
    odstępuje od nich. Ustępstwa mogą polegać m.in. na zrzeczeniu się uprawnień, czy też
    zarzutów, zaciąganiu zobowiązań, obniżeniu świadczenia itp.
    Zarówno w doktrynie, jak i w orzecznictwie podkreśla się szczególną przyczynę prawną
    ugody. Oznacza to, że ugoda nie tworzy nowego stosunku prawnego, a jedynie odnosi się
    do istniejącego stosunku prawnego (w omawianym stanie faktycznym stosunku pracy)
    stanowiącego podstawę powództwa, a tym samym podstawę zawarcia ugody.

    W konsekwencji, w przypadku, w którym wypłata świadczenia następuje na podstawie
    zawartego przez strony porozumienia (ugody), a więc wyrażonej w ten sposób woli takiego
    ułożenia wzajemnych relacji prawnych, nie może być mowy o bezprawności działania i
    naprawieniu wyrządzonej szkody lub krzywdy.
    Podkreślić również należy, że przepisy Kodeksu pracy nie przewidują wypłaty
    odszkodowania w sytuacji rozwiązania umowy o pracę za porozumieniem stron.
    Stosownie do przytoczonego wcześniej art. 45 § 1 Kodeksu pracy podkreślić należy – że
    odszkodowanie na podstawie tego artykułu przysługuje wyłącznie w sytuacji, gdy
    wypowiedzenie umowy jest nieuzasadnione lub narusza przepisy o wypowiadaniu umów
    o pracę.
    Skoro w zawartej ugodzie sądowej nie wskazano, że wypowiedzenie umowy jest
    nieuzasadnione lub jest dokonane z naruszeniem przepisów prawa pracy, zasadnym jest
    więc uznanie, że świadczenie, które Pani otrzymała w związku z rozwiązaniem umowy o
    pracę, ma charakter umowny. Przyznanie świadczenia w wysokości mieszczącej się w
                      1granicach wyznaczonych w art. 47 w zw. z art. 45 Kodeksu pracy, w sytuacji gdy brak
    potwierdzenia w ugodzie, że wypowiedzenie umowy było nieuzasadnione lub naruszało
    przepisy o wypowiadaniu umów o pracę, nie uprawnia do przyjęcia, że wysokość lub
    zasady ustalania świadczenia wynikały z tych przepisów.
    Jak już wcześniej wskazano, aby można było zastosować zwolnienie z art. 21 ust. 1 pkt 3
    ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, wypłacone świadczenie powinno
    łącznie spełnić kilka warunków, w tym m.in. powinno ono być odszkodowaniem lub
    zadośćuczynieniem.
    Trudno uznać, że świadczenie, nazwane przez Panią „Odszkodowaniem za szkody
    niematerialne ” – mimo że zostanie ustalone na podstawie przepisów Kodeksu pracy –
    spełnia przesłanki do uznania go za odszkodowanie, skoro przepisy Kodeksu pracy nie
    przewidują wypłaty odszkodowania w sytuacji rozwiązania umowy o pracę za
    porozumieniem stron.
    Wobec powyższego świadczenie takie nie może korzystać ze zwolnienia określonego w
    art. 21 ust. 1 pkt 3 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.
    Ponadto, w sytuacji gdy ostatecznie rozwiązanie umowy nastąpiło za porozumieniem
    stron (czyli za zgodą pracownika) to otrzymane świadczenie nie może zostać uznane za
    rekompensatę za szkodę z tytułu bezpodstawnego (krzywdzącego) sposobu rozwiązania
    umowy o pracę. Pomimo, że świadczenie to ma zostać wypłacone na podstawie ugody
    sądowej, to nie dotyczy ono szkody rzeczywistej. Skoro bowiem świadczenie to zostało
    ustalone przy uwzględnieniu wysokości wynagrodzenia pracownika, to uznać należy, że
    ma ono rekompensować utracone przez pracownika spodziewane korzyści w postaci
    wynagrodzenia za pracę, które pracownik uzyskałby, gdyby nie doszło do rozwiązania
    umowy o pracę.
    Zatem świadczenie takie nie może również korzystać ze zwolnienia przedmiotowego na
    podstawie art. 21 ust. 1 pkt 3b ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.
    Skoro więc świadczenie wynikające z zawartej przez Panią ugody nie korzysta ze
    zwolnienia przedmiotowego na podstawie art. 21 ust. 1 pkt 3 ani art. 21 ust. 1 pkt 3b
    ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, a ustawodawca nie przewidział
    żadnego innego zwolnienia dla tego typu świadczeń, to stanowi ono przychód ze stosunku
    pracy, o którym mowa w art. 12 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych,
    podlegający opodatkowaniu tym podatkiem, bowiem jego wypłata ma swe źródło w
    uprzednio łączącym pracownika z pracodawcą stosunku pracy.

    Oznacza to, że Pani były pracodawca, jako płatnik, wypłacając wskazane we wniosku
    świadczenie zobowiązany był do naliczenia, pobrania i odprowadzenia zaliczki na podatek
    dochodowy od osób fizycznych.
    Pobrana przez byłego pracodawcę zaliczka oraz odprowadzony przez Panią podatek
    dochodowy od osób fizycznych z tytułu zawartej ugody sądowej nie podlega zwrotowi.
    Pani stanowisko jest nieprawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Pani przedstawiła i stanu prawnego,
    który obowiązuje w dacie zaistnienia zdarzenia w przedstawionym stanie faktycznym.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    · Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z
    dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.).
    Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pani sytuacja będzie zgodna
    (tożsama) z opisem stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego i zastosuje się Pani do
    interpretacji.
    · Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
        z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    · Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pani prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu
    Administracyjnego (...). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z
    dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.
    U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”). Skargę do Sądu wnosi się za
    pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA).
    Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji
    indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):
    · w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
    · w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP
      (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego.
    Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.