Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0114-KDIP1-2.4012.615.2025.1.MW
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-10-24
Teza: Nieposiadanie stałego miejsca prowadzenia działalności
gospodarczej na terytorium Polski oraz brak obowiązku
wystawiania lub otrzymywania faktur za pośrednictwem
systemu KSeF.
Słowa kluczowe: działalność-działalność gospodarcza-stałe miejsce
prowadzenia działalności
magazynowanie
produkcja
spółki-spółka zagraniczna
systemy-Krajowy System Faktur (KSeF)
Zagadnienia: Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział V. Miejsce
świadczenia -Rozdział 3. Miejsce świadczenia przy
świadczeniu usług-Stałe miejsce prowadzenia
działalności
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział XI.
Dokumentacja -Rozdział 1. Faktury -Krajowy System
Faktur (KSeF)
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział XI.
Dokumentacja -Rozdział 1. Faktury -Stosowanie faktur
ustrukturyzowanych
Przepisy: [VAT] Rozporządzenie wykonawcze Rady (UE) NR 282
/2011 z dnia 15 marca 2011 r. ustanawiające środki
wykonawcze do dyrektywy 2006/112/WE w sprawie
wspólnego systemu podatku od wartości dodanej-
Rozdział 5-Sekcja 1-art. 11-ust. 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział V-
Rozdział 3-art. 28a-pkt 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział V-
Rozdział 3-art. 28a-pkt 2
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział V-
Rozdział 3-art. 28b-ust. 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział V-
Rozdział 3-art. 28b-ust. 2
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział XI-
Rozdział 1-art. 106ga-ust. 1
1

[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział XI-
Rozdział 1-art. 106ga-ust. 2
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział XI-
Rozdział 1-art. 106ga-ust. 3
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział XI-
Rozdział 1-art. 106ga-ust. 4
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział XI-
Rozdział 1-art. 106gb-ust. 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział XI-
Rozdział 1-art. 106gb-ust. 2
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział XI-
Rozdział 1-art. 106gb-ust. 4-pkt 2

## Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

łowe
    Szanowni Państwo,
    stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego
    stanu faktycznego oraz zdarzenia przyszłego w podatku od towarów i usług jest
    prawidłowe.

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

21 września 2025 r. za pośrednictwem e-PUAP wpłynął Państwa wniosek o wydanie
    interpretacji indywidualnej, który dotyczy podatku od towarów i usług w zakresie
    nieposiadania stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej na terytorium Polski
    oraz obowiązku wystawiania lub otrzymywania faktur ustrukturyzowanych za
    pośrednictwem Krajowego Systemu e-Faktur. Treść wniosku jest następująca:
    Opis stanu faktycznego oraz zdarzenia przyszłego
    (...) GmbH (dalej: (...) lub Spółka) jest spółką utworzoną i działającą zgodnie z przepisami
    prawa niemieckiego, posiada siedzibę rejestrową oraz siedzibę działalności gospodarczej
    w rozumieniu przepisów o podatku od towarów i usług w Niemczech, jest niemieckim
    rezydentem podatkowym oraz niemieckim podatnikiem podatku od wartości dodanej.

    Spółka jest członkiem koncernu (...), (...) producentów w branży motoryzacyjnej oraz
    producentem oryginalnego wyposażenia dla podmiotów z koncernu. Spółka jest także
    odpowiedzialna za rozwój technologii pojazdów, zakup, produkcję i dystrybucję pojazdów
    oraz części i akcesoriów. Głównym przedmiotem działalności Spółki w Niemczech jest
    produkcja i dystrybucja pojazdów (...) oraz związanych z nimi części i akcesoriów.
    Spółka nie posiada na terytorium Polski oddziału (filii), przedstawicielstwa, biura ani innej
    materialnej obecności. W szczególności Spółka nie jest właścicielem żadnych obiektów,
    nieruchomości lub urządzeń magazynowych lub produkcyjnych położonych w Polsce, ani
    też nie korzysta z takowych na podstawie innego tytułu prawnego (najem, dzierżawa, inna
    podobna umowa).
    Spółka nie zatrudnia i nie będzie zatrudniała w Polsce pracowników, nie deleguje oraz nie
    planuje delegować takich pracowników na stałe, ani też nie będzie dysponować na
    terytorium Polski pracownikami innych podmiotów, którzy byliby zobligowani wykonywać
    polecenia służbowe wydawane przez Spółkę. Wszelkie zasoby osobowe (zarząd oraz
    pracownicy wyższego i niższego szczebla) oraz zasoby techniczne niezbędne do
    prowadzenia działalności gospodarczej (biura, wyposażenie, pozostałe zasoby) znajdują
    się w siedzibie Spółki w Niemczech, gdzie zawierane są także wszelkie umowy oraz
    podejmowane są wszelkie istotne decyzje dotyczące prowadzonej działalności, w tym
    umowy i decyzje dotyczące działalności prowadzonej na terytorium Polski. W Niemczech
    Spółka posiada ponadto zakłady produkcyjne oraz magazyny, w których zatrudnia
    pracowników produkcyjnych i magazynowych.
    Spółka jest zarejestrowanym czynnym podatnikiem podatku VAT w Polsce od (...) 2017 r.
    Rejestracja miała miejsce w związku z rozpoczęciem wykonywania czynności
    opodatkowanych w postaci krajowych oraz wewnątrzwspólnotowych dostaw towarów.
    Spółka jest zarejestrowana dla potrzeb podatku od wartości dodanej także w innych
    krajach UE.
    Spółka podjęła współpracę z firmą (...) Sp. z o.o. (dalej: (...) lub Usługodawca). Usługodawca
    jest spółką utworzoną i działającą zgodnie z przepisami prawa polskiego, posiada siedzibę
    działalności gospodarczej w Polsce i jest zarejestrowanym czynnym podatnikiem podatku
    VAT (NIP: (...)). Głównym przedmiotem działalności Usługodawcy jest produkcja pojazdów
    silnikowych, silników (...) oraz innych części (...). Usługodawca jest w stosunku do Spółki
    podmiotem powiązanym w rozumieniu art. 11a ust. 1 pkt 4 ustawy o podatku
    dochodowym od osób prawnych (Spółka jest większościowym udziałowcem
    Usługodawcy), nie jest jednak podmiotem zależnym od Spółki ani pod względem prawnym
    ani pod względem ekonomicznym. Skład zarządu Usługodawcy nie pokrywa się ze
    składem zarządu Spółki.
    Spółka i Usługodawca podjęły współpracę, w ramach której Usługodawca świadczy/będzie
    świadczyć na rzecz Spółki usługi produkcji na zlecenie (dalej: Usługi produkcyjne lub
    Usługi) polegające na montażu uzgodnionych przez strony modeli silników do pojazdów
    (...) z materiałów należących do Spółki, powierzonych Usługodawcy w celu wykonania ww.
    usług. Szczegółowe zasady współpracy reguluje Umowa o świadczenie usług
    produkcyjnych na zlecenie (ang. Toll Manufacturing Services Agreement) (dalej: Umowa o
    świadczenie usług lub Umowa). Zgodnie z Umową, Usługodawca zobowiązuje się
    świadczyć na rzecz Spółki Usługi produkcyjne, w ramach których zobowiązuje się do
    pozyskiwania, finansowania i utrzymywania wymaganych zdolności produkcyjnych,
    utrzymywania systemu zarządzania produkcją oraz zintegrowanych z nim systemów
    informatycznych, wytwarzania/montażu uzgodnionych przez strony produktów,
    kontrolowania i magazynowania materiałów (części i komponentów) do produkcji oraz
    gotowych produktów, a także utrzymywania funkcji administracyjnych. Umowa o
    świadczenie usług została zawarta na czas określony (...) lat, po upływie którego będzie
    podlegała automatycznemu przedłużeniu na okresy roczne, chyba, że któraś ze stron
    wypowie Umowę z zachowaniem uzgodnionego okresu wypowiedzenia. Usługodawca
    świadczy Usługi produkcyjne wyłącznie na rzecz Spółki, przy czym jej działalność nie

    ogranicza się do świadczenia Usług na rzecz Spółki, tj. poza świadczeniem Usług
    produkcyjnych na rzecz Spółki, Usługodawca prowadzi własną działalność w zakresie
    produkcji pojazdów oraz części i komponentów (...), które sprzedaje/będzie sprzedawać
    także na rzecz odbiorców innych niż Spółka. Poza Usługami produkcyjnymi, Usługodawca
    świadczy na rzecz Spółki szereg usług w zakresie wsparcia administracyjnego, w tym
    wsparcie w zakresie odpraw celnych, wsparcie w kwestiach środowiskowych, usługi
    centrum usług wspólnych związane z finansami (księgowość) i obsługą HR, usługi wsparcia
    w procesach zakupowych, a także usługi w zakresie inżynierii produkcji.
    Usługi produkcyjne wykonywane przez Usługodawcę na rzecz Spółki świadczone są/będą
    na terenie zakładu produkcyjnego w (...) (Polska) należącego do Usługodawcy i
    zarządzanego przez Usługodawcę. Proces produkcji obejmuje/obejmować będzie montaż
    uzgodnionych przez strony produktów (obecnie: silników do pojazdów (...)) na bazie części
    i komponentów stanowiących własność Spółki. Rezultatem tego procesu będzie
    kompletny produkt (dalej: Produkt), który będzie następnie przez Spółkę sprzedawany na
    rzecz podmiotów trzecich lub wykorzystywany do własnej produkcji pojazdów (...) w
    zakładzie produkcyjnym w Niemczech.
    Części i komponenty
    Spółka jest/będzie właścicielem części i komponentów (dalej: Komponenty) niezbędnych
    do produkcji i montażu Produktów w trakcie całego procesu produkcyjnego w Polsce. W
    zakresie w jakim Komponenty są/będą nabywane poza terytorium Polski, Spółka deklaruje
    /będzie deklarowała z tego tytułu wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów lub import
    towarów w Polsce.
    Spółka jest/będzie wyłącznie odpowiedzialna za negocjowanie i zawieranie kontraktów z
    dostawcami Komponentów oraz za zapewnienie dostaw Komponentów w sposób i w
    terminie umożliwiającym Usługodawcy wykonanie Usług produkcyjnych zgodnie z Umową.
    Usługodawca będzie zobowiązany do wykorzystywania Komponentów wyłącznie dla
    potrzeb świadczenia Usług produkcyjnych na rzecz Spółki w zakładzie produkcyjnym
    Usługodawcy w (...) (Polska).
    Spółka nie posiada/nie będzie posiadała ani wynajmowała w Polsce powierzchni
    produkcyjnej lub magazynowej, w szczególności w celu magazynowania Komponentów.
    Do czasu ich wykorzystania w procesie produkcyjnym, Komponenty są/będą
    przechowywane przez Usługodawcę, w ramach świadczonej przez ten podmiot
    kompleksowej Usługi produkcyjnej. Spółka nie będzie miała prawa decydowania o
    rozmieszczeniu Komponentów w magazynie Usługodawcy, ani do zarządzania
    powierzchnią magazynową, w której te Komponenty będą przechowywane. Spółka nie
    będzie decydowała o tym w jakiej konkretnie przestrzeni magazynowej Usługodawca
    będzie przechowywał Komponenty. Spółka nie będzie miała nieograniczonego
    (swobodnego) wstępu na teren magazynów Usługodawcy, w których Komponenty będą
    przechowywane.
    Maszyny i urządzenia
    Dla potrzeb świadczenia Usług produkcyjnych Usługodawca będzie wykorzystywać
    maszyny i urządzenia znajdujące się w jego zakładzie produkcyjnym w (...) (Polska) i
    stanowiące jego własność. Spółka nie będzie właścicielem ani posiadaczem żadnych
    maszyn i urządzeń produkcyjnych zlokalizowanych w Polsce, również żadna umowa ani
    porozumienie pomiędzy Spółką a Usługodawcą nie będzie oddawało Spółce w najem,
    dzierżawę lub faktyczne prawne lub ekonomiczne władztwo maszyn lub urządzeń
    wykorzystywanych w procesie wytwarzania/montażu Produktów. Do zapewnienia
    odpowiednich zasobów technicznych zobowiązana będzie Usługodawca, natomiast Spółka
    nie będzie sprawowała bezpośredniej kontroli nad tymi zasobami. Spółka nie będzie także
    posiadała prawa do decydowania o zakresie zasobów technicznych wykorzystywanych
    przez Usługodawcę do świadczenia Usług produkcyjnych - kwestia ta będzie leżała w
    wyłącznej gestii Usługodawcy.

    Hale produkcyjne i magazyny
    Spółka nie posiada/nie będzie posiadała na terytorium Polski żadnej infrastruktury
    technicznej i rzeczowej, która byłaby wykorzystywana do świadczenia Usług
    produkcyjnych (hale produkcyjne, magazyny, place składowe, itp.) ani na podstawie tytułu
    własności, ani na podstawie umowy najmu, dzierżawy lub innej umowy o podobnym
    charakterze. Spółka nie będzie także posiadała kontroli nad zasobami technicznymi i
    rzeczowymi Usługodawcy wykorzystywanymi do świadczenia Usług, która byłaby
    porównywalna do kontroli nad własnymi zasobami, w tym nie będzie posiadała wpływu na
    to jaka część tych zasobów będzie wykorzystywana do świadczenia usług na rzecz Spółki.
    Wszelkie decyzje co do zakresu i sposobu wykorzystania zasobów będą leżały w gestii
    Usługodawcy. Spółka nie będzie miała nieograniczonego (swobodnego) wstępu na teren
    hal/magazynów Usługodawcy, na których należące do Spółki Produkty będą składowane.
    Po uprzednim uzgodnieniu, Spółce może przysługiwać prawo wizytacji powierzchni
    produkcyjnej lub magazynowej dla celów monitorowania i weryfikowania sposobu
    wykonywania Usług produkcyjnych, w żadnym jednak przypadku wizyty takie nie będą
    miały charakteru stałego pobytu.
    Pracownicy
    Usługodawca będzie zatrudniał pracowników niezbędnych do wykonania usług i będzie
    ponosił związane z tym koszty. Spółka i jej pracownicy nie będą posiadali uprawnień do
    wydawania pracownikom Usługodawcy instrukcji czy poleceń służbowych, ani do ich
    nadzorowania. W szczególności, Spółka nie będzie miała wpływu na rekrutację personelu,
    politykę kadrową (zatrudnienia/awanse/zwolnienia), zakres przydzielanych obowiązków
    oraz miejsce i czas pracy, nie będzie również wydawała poleceń służbowych ani w
    jakikolwiek inny sposób nadzorowała lub kontrolowała pracy tych osób. Za zapewnienie
    personelu niezbędnego do wykonania usług wymaganej jakości w całości odpowiadać
    będzie Usługodawca. Spółka nie jest/nie będzie uprawniona do przeprowadzania audytów
    ani żadnej innej formy kontroli personelu Usługodawcy, w tym zakresie bowiem Spółka
    jest/będzie zainteresowana efektem świadczonych przez dostawcę usług, a nie
    sprawowaniem kontroli nad zasobami ludzkimi tego podmiotu.
    Spółka nie planuje także delegowania żadnego ze swoich pracowników na stałe do Polski.
    Może się zdarzyć, że od czasu do czasu niektórzy pracownicy Spółki będą odwiedzać
    siedzibę lub zakład produkcyjny Usługodawcy w celu kontroli procesu produkcyjnego lub
    dla innych celów, będą to jednak wizyty sporadyczne (co najwyżej kilka w roku) i bardzo
    krótkie (do kilku dni).
    Własność oraz dostawy gotowych Produktów
    W wyniku procesu produkcyjnego realizowanego przez Usługodawcę powstawać będą
    Produkty będące własnością Spółki. Tytuł własności Produktów oraz związanych z nimi
    wszelkich prac w toku pozostawać będzie w każdym momencie przy Spółce. Usługodawca
    będzie ponosił ryzyko utraty zapasów znajdujących się w jego obiektach oraz zapewni i
    będzie opłacać ich ubezpieczenie, zgodnie z ustalonymi przez strony zasadami i
    procedurami. Gotowe Produkty Spółka będzie sprzedawać w ramach dostaw krajowych,
    dostaw wewnątrzwspólnotowych, w tym w ramach wewnątrzwspólnotowego
    przemieszczenia towarów należących do przedsiębiorstwa Spółki, a także eksportu.
    Spółka ponosi pełną odpowiedzialność za marketing i dystrybucję Produktów.
    Spółka wskazuje, że na jej wniosek w dniu 14 października 2017 r. została wydana
    interpretacja indywidualna (Nr 0114-KDIP1-2.4012.527.2019.1.JŻ) w przedmiocie
    odpowiedzi m.in. na pytanie czy z uwagi na zawarcie umowy tzw. toll manufacturing
    Spółka będzie posiadała na terytorium Polski stałe miejsce prowadzenia działalności
    gospodarczej dla celów VAT. W przedmiotowej interpretacji Dyrektor Krajowej Informacji
    Skarbowej stanął na stanowisku, że mając na uwadze przedstawione we wniosku
    okoliczności sprawy oraz obowiązujące przepisy prawa podatkowego stwierdzić należy, że
    działalność Spółki realizowana w Polsce spełnia przesłanki do uznania jej za stałe miejsce

    prowadzenia działalności gospodarczej na terytorium Polski, które cechuje się
    wystarczającą stałością oraz odpowiednią strukturą w zakresie zaplecza personalnego i
    technicznego. Wobec zapadłych po tej dacie wyroków Trybunału Sprawiedliwości Unii
    Europejskiej, w niniejszym wniosku Spółka doprecyzowuje opis stanu faktycznego
    /zdarzenia przyszłego w celu uzyskania interpretacji indywidulanej uwzględniającej ww.
    orzecznictwo, w szczególności wobec konieczności właściwego ustalenia zakresu
    obowiązków Spółki na gruncie przepisów wprowadzających obowiązek wystawiania i
    otrzymywania faktur ustrukturyzowanych za pośrednictwem Krajowego Systemu e-Faktur.
    Pytania
    1. Czy w przedstawionym modelu działalności Spółka posiada na terytorium Polski stałe
      miejsce prowadzenia działalności gospodarczej w rozumieniu art. 11 ust. 1
      Rozporządzenia wykonawczego 282/2011?
    2. Czy w przedstawionym modelu działalności Spółka będzie zobowiązana do
      wystawiania lub otrzymywania faktur ustrukturyzowanych za pośrednictwem
      Krajowego Systemu e-Faktur?
    Państwa stanowisko w sprawie
    W ocenie Wnioskodawcy:
    1. W przedstawionym modelu działalności Spółka nie posiada na terytorium Polski
      stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej w rozumieniu art. 11 ust. 1
      Rozporządzenia wykonawczego 282/2011.
    2. W przedstawionym modelu działalności Spółka nie będzie zobowiązana do
      wystawiania ani otrzymywania faktur ustrukturyzowanych za pośrednictwem
      Krajowego Systemu e-Faktur.
    Uzasadnienie stanowiska
    Ad. 1)
    Pojęcie stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej nie zostało zdefiniowane
    ani w ustawie o VAT, ani w przepisach wykonawczych do tej ustawy, zostało ono jednak
    określone w Rozporządzeniu wykonawczym 282/2011 z dnia 15 marca 2011 r.
    ustanawiającego środki wykonawcze do dyrektywy 2006/112/WE w sprawie wspólnego
    systemu podatku od wartości dodanej (Dz.U. UE L z 2011 r. Nr 77/1). Z punktu (4)
    preambuły do Rozporządzenia wykonawczego 282/2011 wynika, że podstawowym celem
    tego aktu prawnego jest zapewnienie jednolitego stosowania systemu VAT poprzez
    określenie przepisów wykonawczych do dyrektywy 2006/112/WE, w szczególności w
    odniesieniu do podatników, dostawy towarów i świadczenia usług oraz miejsca transakcji
    podlegających opodatkowaniu. W punkcie (14) Rozporządzenia wykonawczego 282/2011
    stwierdzono ponadto, że jego celem jest zapewnienie jednolitego stosowania zasad
    dotyczących miejsca dokonania transakcji podlegających opodatkowaniu, w szczególności
    poprzez wyjaśnienie pojęć takich jak: siedziba działalności gospodarczej podatnika, stałe
    miejsce prowadzenia działalności gospodarczej, stałe miejsce zamieszkania oraz zwykłe
    miejsce pobytu. Stosowanie możliwie jak najbardziej precyzyjnych i obiektywnych
    kryteriów powinno ułatwić stosowanie tych pojęć w praktyce; należy przy tym uwzględniać
    orzecznictwo Trybunału Sprawiedliwości.
    W myśl art. 11 ust. 1 Rozporządzenia wykonawczego 282/2011:
    Na użytek stosowania art. 44 dyrektywy 2006/112/WE „stałe miejsce prowadzenia
    działalności gospodarczej” oznacza dowolne miejsce - inne niż miejsce siedziby
    działalności gospodarczej podatnika, o którym mowa w art. 10 niniejszego rozporządzenia
    - które charakteryzuje się wystarczającą stałością oraz odpowiednią strukturą w zakresie
    zaplecza personalnego i potrzeb tego stałego miejsca prowadzenia działalności
    gospodarczej.

    Zgodnie z art. 11 ust. 2 Rozporządzenia wykonawczego 282/2011:
    Na użytek stosowania następujących artykułów stałe miejsce prowadzenia działalności
    gospodarczej oznacza dowolne miejsce - inne niż miejsce siedziby działalności
    gospodarczej podatnika, o którym mowa w art. 10 niniejszego rozporządzenia - które
    charakteryzuje się wystarczającą stałością oraz odpowiednią strukturą w zakresie zaplecza
    personalnego i technicznego, by umożliwić mu świadczenie usług, które wykonuje:
    a) art. 45 dyrektywy 2006/112/WE,
    b) począwszy od 1 stycznia 2013 r. - art. 56 ust. 2 akapit drugi dyrektywy 2006/112/WE,
    c) do 31 grudnia 2014 r. - art. 58 dyrektywy 2006/112/WE,
    d) art. 192a dyrektywy 2006/112/WE.
    Jak stanowi z kolei art. 11 ust. 3 Rozporządzenia wykonawczego 282/2011:
    Fakt posiadania numeru identyfikacyjnego VAT sam w sobie nie jest wystarczający, by
    uznać, że podatnik posiada stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej.
    Na podstawie art. 53 ust. 1 Rozporządzenia wykonawczego 282/2011:
    Na użytek stosowania art. 192a dyrektywy 2006/112/WE, stałe miejsce prowadzenia
    działalności gospodarczej podatnika jest brane pod uwagę wyłącznie wtedy, gdy
    charakteryzuje się ono wystarczającą stałością oraz odpowiednią strukturą w zakresie
    zaplecza personalnego i technicznego, by umożliwić mu dokonanie dostawy towarów lub
    świadczenia usług, w których uczestniczy.
    Z powołanych przepisów wynika zatem, że o istnieniu stałego miejsca prowadzenia
    działalności gospodarczej można mówić wyłącznie w sytuacji, gdy występuje odpowiednia
    struktura w zakresie zaplecza personalnego i technicznego, niezbędna do prowadzenia
    działalności gospodarczej, oraz gdy istnieje pewna minimalna skala działalności
    gospodarczej, która pozwala na uznanie, że działalność podatnika w tym miejscu nie jest
    prowadzona w sposób okresowy, jak również że jest ona prowadzona w sposób
    samodzielny w stosunku do działalności siedziby przedsiębiorstwa.
    W tym zakresie aktualne pozostaje orzecznictwo TSUE, w szczególności:
        wyrok w sprawie C-168/84 Gunter Berkholz, w którym TSUE wskazał, że aby
        miejsce, w którym podatnik wykonuje działalność gospodarczą można było uznać
        za stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej muszą być łącznie
        spełnione następujące warunki: (a) miejsce to musi się charakteryzować pewną
        minimalną skalą działalności, oraz (b) muszą być w nim stale obecne zasoby ludzkie
        oraz techniczne konieczne do wykonywania działalności,
        wyrok w sprawie C-73/06 Planzer Luxembourg Sarl, w którym Trybunał podkreślił,
        że zgodnie z utrwaloną linią orzecznictwa, pojęcie stałego przedsiębiorstwa
        wymaga minimalnej trwałości poprzez zgromadzenie stałych zasobów ludzkich i
        technicznych koniecznych dla świadczenia określonych usług; owa minimalna
        trwałość oznacza przy tym wystarczający stopień trwałości oraz strukturę, która z
        punktu widzenia zasobów ludzkich i technicznych jest w stanie umożliwić
        świadczenie danych usług w sposób niezależny,
        wyrok w sprawie C-190/95 ARO Lease BV, gdzie Trybunał stwierdził, że stałe miejsce
        prowadzenia działalności gospodarczej musi mieć możliwość prowadzenia

        działalności w sposób niezależny; zdaniem TSUE oznacza to, że takie stałe miejsce
        prowadzenia działalności gospodarczej musi mieć możliwość sporządzania umów
        bądź podejmowania decyzji o charakterze zarządczym,
        wyrok w sprawie C-547/18 Dong Yang Electronics sp. z o.o., gdzie Trybunał
        stwierdził, że identyfikacja stałego miejsca działalności gospodarczej nie powinna
        się opierać wyłącznie na fakcie współpracy z podmiotem powiązanym o
        określonym statusie prawnym,
        wyrok w sprawie C-931/19 Titanium Ltd., w którym Trybunał potwierdził dotychczas
        stosowaną wykładnię podkreślając, że stałe miejsce prowadzenia działalności
        gospodarczej nie może zostać rozpoznane wyłącznie na podstawie
        wykorzystywanej infrastruktury technicznej (np. w postaci wynajmowanej
        nieruchomości) w sytuacji gdy brakuje jej towarzyszących zasobów personalnych
        umożliwiających prowadzenie działalności,
        wyrok w sprawie C-333/20 Berlin Chemie A. Menarini, gdzie Trybunał stwierdził, że
        art. 44 dyrektywy 2006/112/WE oraz art. 11 Rozporządzenia wykonawczego 282
        /2011 należy interpretować w ten sposób, że spółka mająca siedzibę w jednym
        państwie członkowskim nie ma stałego miejsca prowadzenia działalności
        gospodarczej w innym państwie członkowskim ze względu na to, że posiada tam
        spółkę zależną, która na podstawie umów udostępnia jej zaplecze techniczne i
        personalne za pomocą których świadczy ona, na zasadach wyłączności, usługi
        marketingowe, regulacyjne, reklamowe i reprezentacji, mogące mieć bezpośredni
        wpływ na wielkość sprzedaży,
        wyrok w sprawie C-232/22 Cabot Plastics Belgium SA, gdzie Trybunał orzekł, że
        podatnik będący usługobiorcą, którego siedziba działalności gospodarczej znajduje
        się poza Unią Europejską, nie posiada stałego miejsca prowadzenia działalności
        gospodarczej w państwie członkowskim, w którym ma siedzibę podmiot świadczący
        dane usługi, pod względem prawnym odrębny od tego usługobiorcy, jeżeli nie
        posiada on tam odpowiedniej struktury w zakresie zaplecza personalnego i
        technicznego, która może stanowić to stałe miejsce prowadzenia działalności
        gospodarczej, i to nawet wówczas, gdy podatnik świadczący usługi wykonuje na
        rzecz tego podatnika będącego usługobiorcą, w wykonaniu wyłącznego
        zobowiązania umownego, usługi w postaci produkcji z materiałów powierzonych
        oraz szereg świadczeń akcesoryjnych lub uzupełniających, które przyczyniają się do
        działalności gospodarczej podatnika będącego usługobiorcą w tym państwie
        członkowskim,
    czy wreszcie
        wyrok w sprawie C-533/22 SC Adient Ltd & Co. KG, w którym TSUE orzekł, że:
        nie można uznać, iż spółka będąca podatnikiem VAT mająca siedzibę działalności
        gospodarczej w jednym państwie członkowskim, która korzysta z usług
        świadczonych przez spółkę mającą siedzibę w innym państwie członkowskim,
        posiada stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej w tym ostatnim

        państwie członkowskim z tego tylko powodu, że obie spółki należą do tej samej
        grupy lub że spółki te są ze sobą związane umową o świadczenie usług,
        ani okoliczność, iż spółka mająca siedzibę działalności gospodarczej w jednym
        państwie członkowskim, korzystająca z usług przetwarzania towarów
        świadczonych przez spółkę mającą siedzibę w innym państwie członkowskim,
        posiada w tym ostatnim państwie członkowskim strukturę, która uczestniczy w
        dostawie produktów gotowych uzyskanych w wyniku tych usług przetwarzania,
        ani to, że te czynności dostawy są dokonywane w przeważającej części poza tym
        ostatnim państwem członkowskim, nie mają znaczenia dla wykazania, że owa
        spółka posiada w tym państwie członkowskim stałe miejsce prowadzenia
        działalności gospodarczej,
        spółka będąca podatnikiem VAT mająca siedzibę działalności gospodarczej w
        jednym państwie członkowskim, która korzysta z usług świadczonych przez
        spółkę z siedzibą w innym państwie członkowskim, nie posiada stałego miejsca
        prowadzenia działalności gospodarczej w tym ostatnim państwie członkowskim,
        jeżeli zaplecze personalne i techniczne, którym dysponuje ona w rzeczonym
        państwie członkowskim nie jest odrębne od zaplecza, za pomocą którego
        świadczone są na jej rzecz usługi, lub jeżeli to zaplecze personalne i techniczne
        zapewnia jedynie wykonywanie czynności przygotowawczych lub pomocniczych.
    Z wyroków tych wynika zatem, że o stałym miejscu prowadzenia działalności w rozumieniu
    przepisów o VAT można mówić wyłącznie w sytuacji wystąpienia:
    1) odpowiednich zasobów ludzkich i technicznych niezbędnych do prowadzenia
      działalności gospodarczej oraz umożliwiających przyjmowanie i korzystanie z usług na
      potrzeby własne tego stałego miejsca,
    2) określonego poziomu stabilności działalności gospodarczej danego miejsca,
      wyrażonego jako zamiar podatnika do stałego prowadzenia z tego miejsca działalności
      gospodarczej,
    3) niezależności/samodzielności w stosunku do głównego miejsca prowadzenia
      działalności przez podatnika.
    Wszystkie powyższe przesłanki powinny być przy tym spełnione łącznie. Jeżeli którykolwiek
    warunek nie zostanie spełniony, to należy uznać, że podatnik nie posiada w danym
    miejscu stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej.
    Na gruncie rozpatrywanej sprawy oznacza to, że po stronie Spółki nie dojdzie do
    powstania stałego miejsca prowadzenia działalności na terytorium Polski.
    A. Brak odpowiedniej struktury w zakresie zaplecza personalnego i technicznego
    Jak wskazano w opisie stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego, Spółka posiada siedzibę
    działalności gospodarczej w Niemczech i tam zlokalizowane zasoby techniczne (biura,
    wyposażenie, pozostałe zasoby techniczne) oraz personalne (zarząd, pracownicy
    średniego i niższego szczebla), które wykorzystuje do prowadzenia tej działalności. Spółka
    nie jest właścicielem żadnych obiektów, nieruchomości ani urządzeń magazynowych lub
    produkcyjnych położonych w Polsce, ani też nie korzysta z takowych na podstawie innego
    tytułu prawnego (najem, dzierżawa, inna podobna umowa). Spółka nie zatrudnia i nie
    będzie zatrudniała w Polsce żadnych pracowników, nie deleguje oraz nie planuje

    delegować takich pracowników na stałe, ani też nie będzie dysponować na terytorium
    Polski pracownikami innych podmiotów, którzy byliby zobligowani wykonywać polecenia
    służbowe wydawane przez Spółkę.
    Co prawda zgodnie z orzecznictwem TSUE, w celu stwierdzenia istnienia stałego miejsca
    prowadzenia działalności gospodarczej własne zaplecze personalne i techniczne
    podatnika nie jest konieczne, warunkiem jest jednak aby dostępność zaplecza innego
    podmiotu była porównywalna do dostępności zaplecza własnego. Takie stanowisko TSUE
    zajął m.in. we wspomnianym już wyroku w sprawie C-333/20 Berlin Chemie A. Menarini
    SRL, w którym stwierdził, że:
    „O ile posiadanie własnego zaplecza personalnego i technicznego nie jest konieczne aby
    móc uznać, że podatnik ma odpowiednią strukturę, która charakteryzuje się wystarczającą
    stałością w zakresie zaplecza personalnego i technicznego w innym państwie
    członkowskim, o tyle konieczne jest jednak, aby podatnik ten był uprawniony do
    dysponowania tym zapleczem personalnym i technicznym w taki sam sposób, jak gdyby
    było ono jego własnym zapleczem, na przykład na podstawie umów o świadczenie usług
    lub najmu, na mocy których owo zaplecze pozostawałoby do dyspozycji podatnika i które
    to umowy nie podlegałyby rozwiązaniu w krótkim czasie”.
    W przypadku Spółki sytuacja taka nie będzie miała miejsca. Jak wskazano w opisie stanu
    faktycznego/zdarzenia przyszłego, Spółka nie jest/nie będzie uprawniona do
    dysponowania zapleczem personalnym oraz/lub technicznym Usługodawcy jak swoim
    własnym. Zaplecze to będzie pozostawać pod całkowitą kontrolą Usługodawcy, tj. to
    Usługodawca będzie decydować jakie zasoby i w jakim zakresie zaangażuje w celu
    maksymalnie efektywnego wykorzystania na potrzeby usług świadczonych na rzecz Spółki.
    Spółka będzie miała prawo kontrolowania jakości świadczonych usług, prawo to jednak
    ograniczać się będzie do oceny usług jako takich, nie będzie natomiast w żadnym razie
    obejmowało upoważnienia do kontrolowania poszczególnych zasobów czy też zarządzania
    nimi lub podejmowania jakichkolwiek decyzji ich dotyczących. Na żadnym etapie
    współpracy Spółka nie będzie ingerowała w działania Usługodawcy w tym zakresie, w
    szczególności nie będzie miała prawa swobodnego wstępu ani dysponowania
    powierzchnią produkcyjną, magazynową lub biurową wykorzystywaną dla potrzeb
    realizacji usług (ani całością ani wyraźnie określoną częścią tej powierzchni), nie będzie
    miała także prawa kontrolowania personelu Usługodawcy zaangażowanego do realizacji
    Umowy, w szczególności nie będzie miała wpływu na rekrutację, politykę kadrową
    (zatrudnienia/awanse/zwolnienia), zakres przydzielanych obowiązków oraz miejsce i czas
    pracy, nie będzie również wydawała poleceń służbowych ani w jakikolwiek inny sposób
    nadzorowała lub kontrolowała pracy tych osób. To Usługodawca będzie zobowiązany do
    zapewnienia pracowników posiadających odpowiednie umiejętności, wiedzę i
    doświadczenie niezbędne do wykonania usług oraz do zapewnienia należytego ich
    wykonania.
    Powyższe podejście potwierdzają liczne interpretacje indywidualne Dyrektora Krajowej
    Informacji Skarbowej. Wynika z nich, że w sytuacji analogicznej do przedstawionej w
    opisanym stanie faktycznym/zdarzeniu przyszłym, tj. w przypadku gdy działalność
    podatnika posiadającego siedzibę działalności gospodarczej poza terytorium Polski
    ogranicza się do nabywania usług, po stronie takiego usługobiorcy nie powstaje zaplecze
    personalno-techniczne wystarczające dla uznania, że mamy do czynienia ze stałym
    miejscem prowadzenia działalności. Takie stanowisko zaprezentowano przykładowo, w
    interpretacji Nr 0114-KDIP1-2.4012.286.2023.1.RST z 24 sierpnia 2023 r., gdzie w
    odniesieniu do przypadku nabywania usług analogicznych do opisanych w niniejszym
    wniosku Usług produkcyjnych wskazano, że:
    „W analizowanej sprawie A i jego pracownicy nie będą posiadali uprawnień do wydawania
    poleceń służbowych czy też instrukcji pracownikom B, ani także do nadzorowania
    pracowników B. Ponadto A nie będzie podejmował decyzji co do doboru i zatrudnienia
    pracowników B, nie będzie posiadał także prawa do decydowania o zakresie zasobów

    osobowych B wykorzystywanych do świadczenia usługi na rzecz A, ani nie będzie miał
    wpływu na czas pracy pracowników B. Spółka wyznacza standardy, które muszą spełniać
    produkty produkowane przez B, a to B odpowiada za zapewnienie personelu niezbędnego
    do spełnienia tych standardów. Natomiast w odniesieniu do zaplecza technicznego
    usługodawcy należy wskazać, że to B będzie zobowiązany do zapewnienia odpowiednich
    zasobów technicznych niezbędnych do świadczenia usługi na rzecz A (tj. maszyn oraz
    sprzętu), które pozostają pod jego kontrolą. A nie będzie sprawował bezpośredniej
    kontroli nad tymi zasobami technicznymi/rzeczowymi. Spółka nie będzie posiadała prawa
    do decydowania o zakresie zasobów technicznych rzeczowych B wykorzystywanych do
    świadczenia usługi produkcji na zlecenie na rzecz A - kwestia ta będzie leżała w gestii B. A
    nie będzie bezpośrednio nadzorował wykonywania usług produkcyjnych przez
    pracowników B w Polsce (w tym wydawał im instrukcji). Spółka będzie miała jedynie prawo
    do kontroli przestrzegania standardów produkcyjnych przez B - lecz tylko na żądanie
    skierowane do B stosownie do Umowy Produkcji na Zlecenie. Nie można jednak wywieść
    bezpośredniej kontroli nad zapleczem personalnym i technicznym B na podstawie
    ustalonych zasad świadczenia usług, które określone są pomiędzy stronami każdego tego
    rodzaju umowy i między stronami umowy zasad i jakości świadczenia usług nie można
    wywodzić że jest sprawowana bezpośrednia kontrola Spółki nad personelem i zapleczem
    technicznym Kontrahenta w Polsce. Zatem, mając na uwadze powyższe okoliczności
    sprawy, A nie posiada/nie będzie posiadać także zaplecza osobowego i technicznego na
    terytorium kraju nad którym sprawuje kontrolę porównywalną do tej, jaką sprawuje nad
    zapleczem własnym. Tym samym nie zostały spełnione podstawowe warunki prowadzące
    do powstania stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej na terytorium kraju”.
    Analogiczne wypowiedział się Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 29 lipca 2021 r.,
    sygn. I FSK 660/18, w którym odnosząc się m.in. do cytowanego wyżej orzeczenia TSUE w
    sprawie C-931/19 Titanium Ltd. także nie dostrzegł przesłanek zaistnienia stałego miejsca
    prowadzenia działalności gospodarczej w sytuacji, w której: (i) polska spółka zależna oraz
    jej pracownicy nie podlegali instrukcjom ani kontroli spółki z siedzibą na terytorium Włoch,
    (ii) spółka zależna odpowiadała wyłącznie za rezultat wykonywanych usług, nie zaś za
    sposób ich wykonania, jak również (iii) spółka zależna oraz jej pracownicy nie mieli prawa
    zawierania ani negocjowania kontraktów handlowych w sposób wiążący dla spółki
    włoskiej, a wszystkie decyzje zarządcze związane z działalnością tej włoskiej spółki
    podejmowane były na terytorium Włoch.
    B. Warunek stałości i niezależności działalności gospodarczej
    W rozpatrywanych okolicznościach nie zaistnieją także kolejne przesłanki warunkujące
    powstanie po stronie Spółki stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej, tj.
    warunek stałości i warunek niezależności działalności prowadzonej za pośrednictwem
    takiego miejsca.
    W odniesieniu do ww. kryterium w pierwszej kolejności należy zauważyć, że zgodnie ze
    Słownikiem Języka Polskiego termin „stały” oznacza „trwale związany z danym miejscem,
    nieprzenoszalny, niezmienny”. Pojęcie stałości można w związku z tym rozumieć jako
    zamiar prowadzenia stałej (lub przynajmniej długoterminowej) działalności gospodarczej
    na terytorium danego kraju. Jednocześnie „stałość” w odniesieniu do kryteriów
    ustanawiania stałego miejsca działalności gospodarczej obejmuje konieczność
    zaangażowania określonych zasobów ludzkich i technicznych, które wyraźnie określają, że
    działalność ta nie ma charakteru tymczasowego. Jak przy tym wskazuje TSUE, pojęcie
    „stałości” wymaga minimalnego stopnia trwałości poprzez zaangażowanie zasobów
    ludzkich i technicznych niezbędnych do funkcjonowania niektórych czynności (por. wyrok
    w sprawie C-73/06 Planzer Luxembourg, w sprawie 168/84 Berkholz oraz w sprawie C-190
    /95 ARO Lease). Podobne stanowisko Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej zajął w
    interpretacji Nr 0112-KDIL1- 3.4012.287.2021.2.MR z 16 grudnia 2021 r., gdzie wskazano,
    że:

    „Jak wynika z samej nazwy „stały”, to trwale związany z danym miejscem, nieprzenośny,
    niezmienny. Powyższe wskazuje, że stałe miejsce prowadzenia działalności
    charakteryzować się musi pewnym określonym stopniem zaangażowania, które pozwala
    na uznanie, że działalność prowadzona jest w tym miejscu nie w sposób przemijający, czy
    też okresowy. Konieczna jest zatem pewna określona minimalna skala działalności, która
    stanowi zewnętrzną oznakę, że działalność w tym miejscu prowadzona jest stale.
    Zaangażowanie, o którym mowa powinno również przybrać konkretny wymiar osobowo-
    rzeczowy, pozwalający na świadczenie usług w sposób niezależny. Innymi słowy, dla
    uznania, że określone miejsce prowadzenia działalności ma charakter stały, konieczne jest
    istnienie w tym miejscu infrastruktury technicznej oraz personelu ludzkiego, który
    samodzielnie może świadczyć określone czynności. Taka osobowo-rzeczowa struktura w
    stałym miejscu prowadzenia działalności powinna występować w sposób stały, tzn.
    powtarzalny i nieprzemijający”.
    Do kwestii stałości odniósł się również Naczelny Sąd Administracyjny, który w wyroku z 29
    lipca 2021 r., sygn. I FSK 660/1, orzekł, że:
    „Z powyższej opinii wynika, że w przypadku, gdy przedsiębiorca zagraniczny wykorzystuje
    znajdujące się w kraju zaplecze personalne i techniczne innego podmiotu, dla wypełnienia
    kryterium „stałości” przy ocenie istnienia stałego miejsca prowadzenia działalności
    gospodarczej konieczne jest:
        zawarcie umów o świadczeniu usług lub umów najmu dotyczących zaplecza
        technicznego i personalnego, które nie podlegają rozwiązaniu w krótkim czasie,
        posiadanie przez zagraniczny podmiot kontroli nad zapleczem personalnym i
        technicznym oraz dysponowanie nim w sposób porównywalny do sytuacji, w której
        zaplecze personalne i techniczne stanowiłoby własność zagranicznego podatnika”.
    W świetle ww. kryteriów działalność Spółka w Polsce nie będzie miała trwałego, stałego
    charakteru.
    Jak już wskazywano, Spółka nie będzie dysponowała na terytorium kraju własnymi
    zasobami technicznymi i ludzkimi przeznaczonymi do świadczenia usług, w szczególności
    nie będzie posiadała takich zasobów na stałych lub niezależnych zasadach. Spółka nie
    będzie stroną umów najmu dotyczących zaplecza technicznego i personalnego
    potrzebnego do świadczenia ww. usług, nie będzie także dysponowała zapleczem
    technicznym i osobowym Usługodawcy jak własnym. Wszelkie decyzje zarządcze związane
    z działalnością Spółki opisaną w niniejszym wniosku zapadają/będą zapadały na
    terytorium Niemiec, przy wykorzystaniu położonej tam infrastruktury (biura, zasoby
    techniczne) oraz znajdujących się tam pracowników (zarząd, pracownicy średniego i
    niższego szczebla). Takie decyzje nie będą zapadały na terytorium Polski, tym samym nie
    można uznać, że ewentualna działalność Spółki w Polsce będzie prowadzona w sposób
    niezależny.
    Podsumowując, warunkiem powstania stałego miejsca prowadzenia działalności
    gospodarczej podatnika jest to, aby zasoby techniczne i ludzkie posiadane w danym kraju
    tworzyły stałą, niezależną i autonomiczną strukturę w stosunku do siedziby działalności
    gospodarczej tego podatnika w taki sposób, aby decyzje dotyczące zarządzania mogły być
    podejmowane w ramach tej struktury w kwestiach związanych z tym stałym miejscem i
    prowadzoną przez nie działalnością gospodarczą. Jak wykazano powyżej, Spółka nie
    posiada/nie będzie posiadała na terytorium Polski własnych zasobów ludzkich i
    technicznych związanych lub niezbędnych do świadczenia usług, ani też nie kontroluje/nie
    będzie kontrolowała takich zasobów jak własnych. Biorąc pod uwagę powyższe, nie można
    przyjąć też, że obecność Spółki w Polsce będzie się charakteryzowała stałą i celową
    działalnością odrębną od działalności wykonywanej w Niemczech jako kraju siedziby
    działalności gospodarczej Spółki.

    Powyższe stanowisko znajduje potwierdzenie w szeregu interpretacji indywidualnych,
    przykładowo:
        w interpretacji Dyrektora KIS Nr 0114-KDIP1-2.4012.630.2024.1.RST z 29 stycznia
        2025 r. (interpretacja dot. kwestii powstania stałego miejsca prowadzenia
        działalności gospodarczej podatnika w przypadku nabycia usług produkcyjnych i
        logistycznych),
        w interpretacji Dyrektora KIS Nr 0114-KDIP1-2.4012.439.2023.3.SST z 16 stycznia
        2024 r. (interpretacja dot. kwestii powstania stałego miejsca prowadzenia
        działalności gospodarczej podatnika w przypadku nabycia usług logistycznych oraz
        usług obsługi posprzedażowej),
        w interpretacji Dyrektora KIS Nr 0114-KDIP1-2.4012.220.2023.2.RST z 26 lipca 2023
        r. (interpretacja dot. kwestii powstania stałego miejsca prowadzenia działalności
        gospodarczej podatnika w przypadku nabycia usługi logistyczno-magazynowej,
        usługi produkcyjnej oraz usług naprawy),
        w interpretacji Dyrektora KIS Nr 0114-KDIP1-2.4012.541.2022.2.JO z 20 lutego 2023
        r. (interpretacja dot. kwestii powstania stałego miejsca prowadzenia działalności
        gospodarczej podatnika w przypadku nabycia usługi logistyczno-magazynowej),
        interpretacja Dyrektora KIS Nr 0114-KDIP1-2.4012.269.2022.2.PC z 19 sierpnia 2022
        r. (interpretacja dot. kwestii powstania stałego miejsca prowadzenia działalności
        gospodarczej podatnika w przypadku nabycia kompleksowej usługi logistycznej
        związanej ze sprzedażą towarów).
    Podsumowując, w związku z zakresem działalności prowadzonej na terytorium Polski oraz
    w związku z zakupem opisanych we wniosku usług, Spółka nie posiada/nie będzie
    posiadać na terytorium Polski stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej w
    rozumieniu przepisów o podatku VAT.
    Ad. 2)
    Krąg podmiotów zobowiązanych do wystawiania i otrzymywania faktur
    ustrukturyzowanych przy użyciu Krajowego Systemu e-Faktur regulują przepisy art. 106ga
    oraz art. 106gb ustawy o VAT. Mocą ustawy z dnia 9 maja 2024 r. zmieniającej ustawę o
    zmianie ustawy o podatku od towarów i usług oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2024
    r., poz. 852), termin wejścia w życie tych przepisów został przesunięty na 1 lutego 2026 r.
    Zgodnie z art. 106ga ustawy o VAT, obowiązkiem wystawiania faktur ustrukturyzowanych
    co do zasady objęci będą wszyscy podatnicy podatku od towarów i usług (wszystkie
    podmioty spełniające definicję podatnika, zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy). Jednocześnie
    ustęp 2 pkt 1 ww. przepisu przewiduje wyłączenie z przedmiotowego obowiązku dla
    podmiotów nieposiadających w Polsce siedziby działalności gospodarczej ani stałego
    miejsca prowadzenia działalności gospodarczej.
    Skoro zatem Spółka nie posiada na terytorium Polski siedziby działalności gospodarczej
    oraz – jak wskazano w uzasadnieniu do pytania 1) - w przedstawionych okolicznościach
    nie posiada/nie będzie posiadała również stałego miejsca prowadzenia działalności
    gospodarczej, to zgodnie z art. 106ga ust. 2 pkt 1 ustawy o VAT nie będzie miała
    obowiązku wystawiania faktur ustrukturyzowanych przy użyciu Krajowego Systemu e-
    Faktur.
    Kwestię otrzymywania faktur ustrukturyzowanych przy użyciu Krajowego Systemu e-
    Faktur reguluje art. 106gb ust. 1 i 4 ustawy o VAT. Zgodnie z art. 106gb ust. 1, faktura

    ustrukturyzowana jest wystawiana i otrzymywana przy użyciu Krajowego Systemu e-
    Faktur za pomocą oprogramowania interfejsowego, w postaci elektronicznej i zgodnie z
    wzorem dokumentu elektronicznego w rozumieniu ustawy z dnia 17 lutego 2005 r. o
    informatyzacji działalności podmiotów realizujących zadania publiczne. Zgodnie z art.
    106gb ust. 4 pkt 2 z kolei, w przypadku gdy (m.in.) nabywcą jest podmiot nieposiadający
    siedziby działalności gospodarczej ani stałego miejsca prowadzenia działalności
    gospodarczej na terytorium kraju, faktura ustrukturyzowana jest takiemu nabywcy
    udostępniana w sposób z nim uzgodniony.
    Skoro zatem Spółka nie posiada na terytorium Polski siedziby działalności gospodarczej
    oraz - jak wskazano w uzasadnieniu do pytania 1) - w przedstawionych okolicznościach nie
    posiada/nie będzie posiadała również stałego miejsca prowadzenia działalności
    gospodarczej, to zgodnie z art. 106gb ust. 4 pkt 2 ustawy o VAT nie będzie zobowiązana do
    odbioru faktur od polskich kontrahentów przy użyciu Krajowego Systemu e-Faktur.
    Jednocześnie Spółka powinna uzgodnić z danym kontrahentem inny sposób odbioru
    ustrukturyzowanej faktury.
    Podsumowując, mając na uwadze stanowisko przedstawione w uzasadnieniu do pytania
    1) powyżej, Spółka jako podatnik nieposiadający w Polsce siedziby działalności
    gospodarczej ani stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej, nie będzie
    zobowiązana do wystawiania i otrzymywania faktur ustrukturyzowanych przy użyciu
    Krajowego Systemu e-Faktur.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest prawidłowe.
    Odstępuję od uzasadnienia prawnego.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy:
        zaistniałego stanu faktycznego, który Państwo przedstawili i stanu prawnego, który
        obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia, oraz
        zdarzenia przyszłego, które Państwo przedstawili i stanu prawnego, który
        obowiązuje w dniu wydania interpretacji.
    Podkreślam, że niniejsza interpretacja została wydana na podstawie przedstawionego
    we wniosku opisu sprawy co oznacza, że w przypadku gdy w toku postępowania
    podatkowego, kontroli podatkowej, kontroli celno-skarbowej zostanie określony
    odmienny stan sprawy, interpretacja nie wywoła w tym zakresie skutków prawnych.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    · Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy
      z 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.).
      Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie
      zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego oraz zdarzenia przyszłego i zastosują się
      Państwo do interpretacji.
    · Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;

      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
      z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    · Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego
    Sądu Administracyjnego w (...). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje
    ustawa z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.
    Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
    · w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
    · w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP
      (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.
    Podstawą prawną dla odstąpienia od uzasadnienia interpretacji jest art. 14c § 1 Ordynacji
    podatkowej.