Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0115-KDST2-2.4011.469.2025.2.KK
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-10-20
Teza: Skutki podatkowe planowanego podpisania ugody z bankiem.
Słowa kluczowe: kredyt-kredyt dewizowy
kredyt-kredyt hipoteczny
kwota-kwota dodatkowa
wierzytelność
zaniechanie-zaniechanie poboru podatku
Zagadnienia: Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Źródła przychodów.-Przychody z innych źródeł.
Przepisy: [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 2-art. 10-ust. 1-pkt 9
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 2-art. 11-ust. 1
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 2-art. 20-ust. 1

## Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

łowe
    Szanowni Państwo,
    stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego
    zdarzenia przyszłego w podatku dochodowym od osób fizycznych w zakresie skutków
    podatkowych związanych z zawarciem ugody z bankiem jest prawidłowe.

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

17 sierpnia 2025 r. wpłynął Państwa wniosek wspólny o wydanie interpretacji
    indywidualnej, który dotyczy skutków podatkowych w zakresie podatku dochodowego od
    osób fizycznych z związku z umorzeniem przez bank wierzytelności z tytułu kredytu
    hipotecznego oraz wypłatą kwoty zwrotu w wyniku zawarcia ugody z bankiem. Uzupełnili
    go Państwo 23 i 24 września 2025 r. (daty wpływu). Treść wniosku jest następująca:
    Zainteresowani, którzy wystąpili z wnioskiem
    1. Zainteresowany będący stroną postępowania:
      A.A
      ul. (...)
    2. Zainteresowana niebędąca stroną postępowania:
      B.A
      ul. (...)

## Opis zdarzenia przyszłego

W dniu (...) 2009 r. Wnioskodawcy, będąc wówczas w związku małżeńskim, zawarli z
    Bankiem X. (wówczas działającym pod firmą Y) umowę o kredyt mieszkaniowy w walucie
    frank szwajcarski (CHF). Na podstawie umowy bank wypłacił Wnioskodawcom środki w
    wysokości 370.000,00 zł, co wówczas odpowiadało kwocie 112.244,56 CHF według kursu
    zastosowanego przez bank. Kredyt był przeznaczony na zakup lokalu mieszkalnego w
    zabudowie szeregowej, położonego w A, w którym Wnioskodawcy zamieszkali.
    W sierpniu 2023 r. orzeczeniem Sądu Okręgowego w (...) został rozwiązany przez rozwód
    związek małżeński Wnioskodawców.
    W dniu 12 września 2023 r. Wnioskodawcy dokonali przedterminowej spłaty zadłużenia
    wynikającego z ww. umowy kredytowej, na skutek czego w księgach banku nie figuruje na
    Wnioskodawcach żadne zobowiązanie z tytułu umowy kredytu. Środki na spłatę
    pochodziły ze sprzedaży lokalu mieszkalnego, który był przedmiotem zabezpieczenia
    kredytu. Zgodnie z księgami rachunkowymi banku, na dzień 12 września 2023 r. saldo
    zadłużenia wynosiło 83.246,34 CHF, co po przeliczeniu według średniego kursu NBP
    (4,9015 PLN/CHF) odpowiadało kwocie 408.031,94 zł.
    W związku z uznaniem przez Wnioskodawców, że umowa kredytu zawierała klauzule
    niedozwolone i była nieważna, złożyli oni pozew przeciwko bankowi do Sądu Okręgowego
    w (...) kwestionując ważność zapisów umowy. Termin rozprawy został wyznaczony na
    dzień (...) 2027 r. Bank zaproponował Wnioskodawcom ugodę, której celem jest
    ostateczne i kompleksowe zakończenie sporu sądowego oraz rozliczenie umowy kredytu
    w sposób symulujący, jakby kredyt od początku był kredytem złotowym. Wnioskodawcy
    zamierzają zaakceptować warunki tej ugody.
    Zgodnie z jej zapisami:
    1. Bank i Wnioskodawcy uzgodnili, że rozliczenie kredytu nastąpi na takich zasadach,
      jakby od dnia zawarcia umowy ((...) 2009 r.) był to kredyt złotowy o wartości 370.000,00
      zł, oprocentowany według stopy WIBOR 3M powiększonej o marżę w wysokości 2,88%.
    2. Uwzględnione zostaną wszystkie wpłaty Wnioskodawców na poczet spłat kredytu w
      CHF w okresie obowiązywania umowy.
    3. W dniu 12 września 2023 roku Kredytobiorca dokonał przedterminowej spłaty kredytu
      w CHF w wysokości 402.188,05 zł.
    4. Po dokonanym przeliczeniu ustalono, że na dzień 12 września 2023 r. pozostałe
      zadłużenie Wnioskodawców z tytułu kredytu, po rozliczeniu go jako kredytu
      złotowego, wynosiło 22.710,48 zł, w tym:
        - kapitał (pozostała do spłaty kwota kredytu): 22.710,48 zł

        - odsetki bieżące: 0,00 zł
        - koszty i opłaty: 0,00 zł
    5. W celu zakończenia wszelkich sporów dotyczących abuzywności klauzul umownych i
      ważności umowy, w wyniku przeprowadzonych negocjacji strony ugody uznają, iż
      kredyt udzielony na podstawie umowy został spłacony w całości.
    6. W ramach ugody bank zobowiązuje się również do:
        - zwrotu kosztów procesu w kwocie 10.800,00 zł oraz połowy opłaty od pozwu
        (500,00 zł) na rachunek pełnomocnika Wnioskodawców,
        - wypłaty kwoty dodatkowej w wysokości 317.000,00 zł na rzecz Wnioskodawców,
        jako zwrot środków Wnioskodawców, wpłacanych tytułem dotychczasowego
        wykonywania umowy kredytu.
    7. Wnioskodawcy i bank zgodnie oświadczają, że nie będą wobec siebie dochodzić
      żadnych roszczeń związanych z zawarciem, wykonywaniem oraz rozliczeniem umowy
      kredytu w jej dotychczasowym brzmieniu (jako umowy w CHF). Wnioskodawcy
      zobowiązują się również, że nie przenieśli i nie przeniosą żadnych praw z tytułu
      umowy kredytu na osoby trzecie.
    Uzupełnienie
    Na dzień złożenia wniosku ugoda nie została jeszcze zawarta. Wnioskodawcy dopiero
    zamierzają przystąpić do ugody. Stronami planowanej ugody są Wnioskodawcy oraz bank,
    który udzielił kredytu. W dniu 12 września 2023 r. Wnioskodawcy dokonali
    przedterminowej spłaty całego zadłużenia wynikającego z umowy kredytowej. Zadłużenie
    zostało spłacone w całości.
    Kwota 22.710,48 zł nie stanowi rzeczywistej, niespłaconej wierzytelności, lecz wynika z
    projektu ugody. Projekt ugody przewiduje przyjęcie założenia, że kredyt udzielony
    pierwotnie w dniu (...) 2009 r. był kredytem złotowym w wysokości 370.000,00 zł,
    oprocentowanym według stopy WIBOR 3M powiększonej o marżę 2,88%. Po przeliczeniu
    kredytu na takich zasadach (tj. jako kredytu złotowego) oraz po uwzględnieniu wszystkich
    wpłat dokonanych przez Wnioskodawców - w tym kwoty 402.188,05 zł uiszczonej w
    ramach przedterminowej spłaty w dniu 12 września 2023 r. - saldo zadłużenia na dzień 12
    września 2023 r. wyniosłoby 22.710,48 zł. Tym samym kwota ta jest wyłącznie wartością
    wynikającą z mechanizmu rozliczenia przewidzianego w projekcie ugody.
    Ustalenie wysokości wierzytelności oraz jej umorzenie wynika z projektu ugody. Zgodnie z
    jego treścią: „W celu zakończenia wszelkich sporów dotyczących abuzywności klauzul
    umownych i ważności umowy, w wyniku przeprowadzonych negocjacji strony ugody
    uznają, iż kredyt udzielony na podstawie umowy został spłacony w całości.”
    Zgodnie z zawartą umową kredytową wszyscy kredytobiorcy odpowiadają za spłatę
    kredytu solidarnie.
    Kredyt został udzielony przez bank, którego działalność podlega nadzorowi Komisji
    Nadzoru Finansowego jako państwowego organu nadzoru nad rynkiem finansowym. Bank
    jest instytucją uprawnioną do udzielania kredytów na podstawie odrębnych ustaw
    regulujących działalność bankową.
    Kredyt został zabezpieczony w postaci hipoteki ustanowionej na nieruchomości. Kredyt
    stanowił kredyt mieszkaniowy, o którym mowa w art. 21 ust. 25 pkt 1 ustawy z dnia 26
    lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych. Został zaciągnięty na zakup
    lokalu mieszkalnego, w którym Wnioskodawcy zamieszkiwali. Kredyt został zaciągnięty na
    jedno mieszkanie, w którym Wnioskodawcy mieszkali.
    Jak wyżej wskazano, kwota 22.710,48 zł, o której mowa, nie stanowi rzeczywistej,
    niespłaconej wierzytelności banku, lecz wynika z projektu ugody. Kwota ta została
    ustalona przy założeniu, że kredyt udzielony w dniu (...) 2009 r. był kredytem złotowym w

    wysokości 370.000,00 zł, oprocentowanym według stopy WIBOR 3M powiększonej o
    marżę 2,88%. Po przeliczeniu kredytu na takich zasadach oraz uwzględnieniu wszystkich
    dokonanych spłat - w tym kwoty 402 188,05 zł uiszczonej w ramach przedterminowej
    spłaty - saldo zadłużenia na dzień 12 września 2023 r. wyniosłoby właśnie 22.710,48 zł.
    Projekt ugody przewiduje, że „w celu zakończenia wszelkich sporów dotyczących
    abuzywności klauzul umownych i ważności umowy, w wyniku przeprowadzonych
    negocjacji strony ugody uznają, iż kredyt udzielony na podstawie umowy został spłacony
    w całości.” Oznacza to, że umorzenie wskazanej kwoty będzie dotyczyć wszystkich
    współkredytobiorców i skutkować wygaśnięciem zobowiązania wobec banku w całości po
    stronie każdego ze współkredytobiorców odpowiadających solidarnie.
    Wnioskodawcy nie korzystali z zaniechania poboru podatku od kwot umorzonych
    wierzytelności z tytułu kredytu mieszkaniowego zaciągniętego na realizację innej niż
    przedmiotowa inwestycji. Kwota zadłużenia - stanowi kwotę kapitału wynikającą z
    ponownego przeliczenia kredytu na zasadach opisanych w odpowiedziach na
    wcześniejsze pytania. Nie obejmuje ona odsetek, odsetek skapitalizowanych, odsetek
    karnych ani innych należności ubocznych.
    Łączna kwota wpłat dokonanych przez Wnioskodawców na rzecz banku z tytułu spłaty rat
    kapitałowo-odsetkowych wyniosła 687.985,96 zł. Zarówno kwoty wpłacone do banku w
    trakcie spłaty kredytu, jak i kwota otrzymana od banku na podstawie umowy kredytu,
    mają znaczenie dla ustalenia zwrotu środków pieniężnych. Łączna suma rat kapitałowo-
    odsetkowych wpłaconych przez Wnioskodawców wyniosła 687.985,96 zł, natomiast kwota
    udzielonego kredytu wynosiła 370.000,00 zł. Różnica pomiędzy tymi wartościami wynosi
    317.985,96 zł. Zgodnie z projektem ugody, kwota przewidziana do zwrotu wynosi
    317.000,00 zł, co oznacza 985,96 zł mniej niż różnica pomiędzy sumą wpłaconych rat a
    kwotą udzielonego kredytu.
    Projekt ugody przewiduje wypłatę kwoty 317.000,00 zł, przy czym w wyliczeniu sumy rat
    kapitałowo-odsetkowych wpłaconych do banku uwzględniono łącznie 687.985,96 zł. Kwota
    udzielonego kredytu wynosiła 370.000,00 zł, a różnica między tymi wartościami wynosi
    317.985,96 zł. Projekt ugody dodatkowo wskazuje, że w przypadku uzyskania przez
    kredytobiorcę w sporze z bankiem rozstrzygnięcia zgodnego z dominującą linią
    orzeczniczą, Stronom przysługiwałyby wzajemne roszczenia: bank byłby zobowiązany do
    zwrotu kredytobiorcy uiszczonych rat i ewentualnych innych opłat, a kredytobiorca do
    zwrotu wypłaconego kapitału, przy czym możliwe byłoby również dochodzenie odsetek za
    opóźnienie lub kosztów procesu.
    Wypłata przewidziana w projekcie ugody nie wynika z tego, że po przeliczeniu zobowiązań
    środki wpłacone tytułem spłaty rat kapitałowo-odsetkowych i innych opłat związanych z
    kredytem stały się nienależne bankowi. Kwota nie będzie stanowiła nadwyżki ponad
    wartość wpłaconych przez Wnioskodawców środków tytułem spłaty kredytu po
    uwzględnieniu wartości wypłaconego kredytu. Nie będzie to odszkodowanie,
    wynagrodzenie za zaniechanie dochodzenia roszczeń lub odstąpienie od takich roszczeń,
    zadośćuczynienie, świadczenie z tytułu kredytu mieszkaniowego w związku z ujemnym
    oprocentowaniem ani świadczenie o innym charakterze.
    Pytania
    1. Czy w związku z opisanym stanem faktycznym, przyszła wypłata przez bank na rzecz
      Wnioskodawców (w ramach zawartej ugody) kwoty dodatkowej w wysokości
      317.000,00 zł powoduje powstanie przychodu podlegającego opodatkowaniu
      podatkiem dochodowym od osób fizycznych po stronie Wnioskodawców?
    2. Czy w związku z opisanym stanem faktycznym oraz zdarzeniem przyszłym, zawarciem
      ugody i dokonaniem wypłaty przez bank kwot tytułem zwrotu kosztów procesu
      10.800,00 zł oraz 500,00 zł tytułem połowy opłaty od pozwu, które zostaną wypłacone

      na rachunek bankowy pełnomocnika procesowego Wnioskodawców, powstaje po
      stronie Wnioskodawców przychód podlegający opodatkowaniu podatkiem
      dochodowym od osób fizycznych?
    3. Czy umorzenie części kredytu mieszkaniowego w wysokości 22.710,48 zł, spełniającego
      warunki określone w rozporządzeniu Ministra Finansów z dnia 11 marca 2022 r. w
      sprawie zaniechania poboru podatku dochodowego od niektórych dochodów
      (przychodów) związanych z kredytem hipotecznym udzielonym na cele mieszkaniowe,
      korzysta z tego zaniechania i w związku z tym nie podlega opodatkowaniu podatkiem
      dochodowym od osób fizycznych?
    Państwa stanowisko w sprawie
    Ad 1.
    Wypłata kwoty dodatkowej w wysokości 317.000,00 zł, zdaniem Wnioskodawców,
    przewidzianej w treści ugody zawartej w związku ze sporem dotyczącym umowy kredytu
    indeksowanego kursem CHF, nie powoduje powstania przychodu podlegającego
    opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych po stronie Wnioskodawców.
    Z ekonomicznego punktu widzenia wypłata ta stanowi zwrot nadpłaty dokonanej przez
    Wnioskodawców w trakcie wykonywania umowy kredytowej. Kwota ta nie jest żadnym
    odrębnym świadczeniem banku (np. z tytułu zrzeczenia się roszczeń, wynagrodzenia,
    odstąpienia od pozwu itp.), lecz zwrotem nadpłaconego przez Wnioskodawców
    świadczenia w związku z nieważnością lub zastosowaniem w umowie klauzul
    niedozwolonych dotyczących indeksacji kredytu kursem CHF. Ugoda jednoznacznie
    wskazuje, że: „Kwota ta pochodzi ze środków Kredytobiorcy, wpłacanych tytułem
    dotychczasowego wykonywania umowy kredytu.” Oznacza to, że świadczenie to nie
    stanowi jakiejkolwiek formy przysporzenia majątkowego, lecz jedynie zwrot wcześniej
    uiszczonych świadczeń pieniężnych, co wyklucza uznanie wypłaty tej kwoty za przychód w
    rozumieniu art. 11 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.
    Zgodnie z art. 11 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, przychodami
    są otrzymane lub postawione do dyspozycji podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i
    wartości pieniężne oraz wartość otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych
    świadczeń. Oznacza to, że przychodem w rozumieniu tej ustawy jest każde definitywne,
    realne przysporzenie majątkowe. Dla powstania przychodu konieczne jest zatem, aby
    doszło do trwałego wzbogacenia majątkowego podatnika. Nie stanowią przychodu
    sytuacje, w których dochodzi jedynie do przywrócenia uprzedniego stanu majątkowego -
    jak ma to miejsce w przypadku zwrotów poniesionych kosztów, świadczeń nienależnie
    uiszczonych, czy wyrównania uszczerbku majątkowego. W opinii Wnioskodawców, samo
    otrzymanie zwrotu wcześniej zapłaconej kwoty nie skutkuje definitywnym przysporzeniem
    majątkowym. Jeżeli bowiem doszło do uszczuplenia majątku (wskutek spełniania
    świadczeń na rzecz banku), a następnie bank zwraca te środki (uznając je za nienależne),
    to nie następuje wzrost majątku, lecz jego przywrócenie do stanu sprzed uszczuplenia. W
    konsekwencji, zwrot kwoty dodatkowej na rzecz Wnioskodawców nie stanowi przychodu
    w rozumieniu art. 11 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, gdyż nie
    wiąże się z przyrostem ich majątku. Wypłata taka nie może zostać zaklasyfikowana do
    żadnego ze źródeł przychodów określonych w art. 10 ust. 1 ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych, w tym w szczególności do tzw. przychodów z innych
    źródeł, o których mowa w art. 20 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób
    fizycznych, gdyż - jak wskazano powyżej - nie powoduje powstania definitywnego
    przysporzenia majątkowego po stronie Wnioskodawców. Wypłata kwoty 317.000,00 zł nie
    stanowi również świadczenia z tytułu tzw. ujemnego oprocentowania, czyli sytuacji, w
    której to bank byłby zobowiązany do zapłaty odsetek na rzecz kredytobiorcy w związku z
    zastosowaniem ujemnych stóp procentowych. Tego rodzaju mechanizm nie znajduje
    zastosowania w niniejszej sprawie, co jednoznacznie potwierdza treść ugody - dokument
    nie zawiera żadnych zapisów, które wskazywałyby na zastosowanie ujemnego
    oprocentowania ani przyznanie świadczenia z tego tytułu. Wypłacona kwota nie ma więc

    związku z jakimkolwiek rozliczeniem odsetkowym opartym o mechanizm ujemnych stóp
    procentowych. Wnioskodawcy podkreślają, że w podobnych sprawach Dyrektor Krajowej
    Informacji Skarbowej uznawał, że zwrot nadpłat z tytułu wykonania umowy kredytowej nie
    stanowi przychodu, m.in. w:
    1. interpretacji indywidualnej Dyrektora KIS z dnia 11 czerwca 2024 r. (0113-KDIPT2-
      2.4011.346.2024.2.ACZ) wskazano: „skoro (...) dodatkowa kwota wypłacona (...) przy
      bank (...) stanowi zwrot wcześniej uiszczonych (...) kwot zadłużenia na rzecz banku i nie
      stanowi (...) przysporzenia ponad kwoty uiszczane tytułem spłaty kredytu
      hipotecznego, to należy uznać, że zwrot ten (.) nie stanowi (...) przychodu.”
    2. interpretacji indywidualnej Dyrektora KIS z dnia 12 maja 2025 r. (0113-KDIPT2-
      2.4011.223.2025.2.EC): „Wobec powyższego (...) kwota dodatkowa (...) jest częściowym
      zwrotem nienależnie zapłaconych przez Państwa na rzecz banku kwot, to należy
      uznać, że wypłata tej kwoty nie stanowi (...) przychodu. Kwota dodatkowa nie jest
      świadczeniem wypłaconym np. z tytułu odstąpienia (...) od dochodzenia dalszych
      roszczeń związanych z umową ani innym podobnym świadczeniem. Przy wypłacie
      kwoty dodatkowej nie doszło do wypłaty świadczenia z tytułu ujemnego
      oprocentowania. Kwota dodatkowa nie stanowi także wynagrodzenia za zrzeknięcie
      się (...) praw i roszczeń związanych z niedozwolonym charakterem postanowień
      umowy lub jej nieważności. Kwota dodatkowa nie stanowi (...) przysporzenia ponad
      kwoty uiszczone tytułem spłaty kredytu hipotecznego, gdyż kwota spłaconego (...)
      kapitału kredytu była wyższa, niż sama kwota udzielonego kredytu. (...) kwota
      dodatkowa efektywnie stanowi zwrot nadpłaconego kapitału kredytu. Zatem czynność
      ta nie spowodowała uzyskania (...) przysporzenia majątkowego, wzrostu (...) majątku.
      (...) Pieniądze te nie są (...) przychodem w rozumieniu art. 11 ustawy o podatku
      dochodowym od osób fizycznych i ich uzyskanie, nie skutkuje (...) obowiązkiem zapłaty
      podatku dochodowego od osób fizycznych z tego tytułu.”
    3. interpretacji indywidualnej Dyrektora KIS z dnia 6 marca 2025 r. (0113-KDIPT2-
      2.4011.1022.2024.3.ST): „Wobec powyższego (...) kwota, którą bank zobowiązał się (...)
      wypłacić stanowi zwrot części kapitału (nadpłaty), nie przysporzyła w efekcie (...)
      majątku, ponieważ do banku dokonaliście wpłaty kwoty dużo wyższej niż otrzymaliście
      w ramach umowy kredytowej i kwota ta posiada status zwrotu (...), co wynika z
      przepisów banku, to stwierdzam, że zwrot ten nie stanowi (...) przychodu.”
    Niezależnie od ewentualnego postępowania sądowego, banki w podobnych sprawach
    często samodzielnie proponują zawarcie ugody, mając świadomość możliwego wyniku
    sporu w przypadku jego dalszego prowadzenia. Propozycje te zazwyczaj przewidują
    rozliczenie kredytu tak, jakby od początku miał on charakter kredytu złotowego, a także
    zwrot nienależnie pobranych świadczeń w okresie wykonywania umowy - co ma również
    miejsce w sprawie Wnioskodawców.
    Zgodnie z treścią ugody, w przypadku uzyskania przez Wnioskodawców w sporze z
    bankiem rozstrzygnięcia odpowiadającego dominującej linii orzeczniczej, zarówno
    Wnioskodawcom, jak i bankowi przysługiwałyby wzajemne roszczenia o zwrot świadczeń
    pieniężnych spełnionych w wykonaniu umowy kredytowej. W szczególności, bank byłby
    zobowiązany do zwrotu na rzecz Wnioskodawców sumy uiszczonych przez nich rat
    kapitałowo-odsetkowych, a także ewentualnych innych opłat poniesionych w związku z
    wykonywaniem umowy, natomiast Wnioskodawcy byliby zobowiązani do zwrotu bankowi
    wypłaconego kapitału. Ugoda przewiduje więc jedynie polubowne rozliczenie wzajemnych
    świadczeń stron, które miałyby miejsce również w przypadku stwierdzenia nieważności
    umowy przez sąd, co tym bardziej potwierdza, że wypłacone przez bank środki nie mają
    charakteru definitywnego przysporzenia po stronie Wnioskodawców, lecz stanowią zwrot
    wcześniej spełnionych, nienależnych świadczeń. Warto wskazać, że zgodnie z wyliczeniami
    dostarczonymi przez bank, łączna kwota rat kapitałowo-odsetkowych uiszczonych przez
    Wnioskodawców wyniosła 687.985,96 zł, podczas gdy pierwotna kwota kapitału do spłaty
    określona w umowie kredytowej wynosiła 370.000,00 zł. Oznacza to, że suma zapłaconych

    świadczeń znacznie przekroczyła wartość otrzymanego kredytu. Tzw. kwota dodatkowa
    wysokości 317.000,00 zł, ustalona w ugodzie i wypłacona przez bank, jest niższa niż
    różnica między tymi wartościami i stanowi rezultat negocjacji prowadzonych przez strony
    w celu polubownego zakończenia sporu. Zatem wypłata przez bank tzw. kwoty
    dodatkowej w wysokości 317.000,00 zł stanowi wyłącznie zwrot nadpłaconego
    świadczenia i nie podlega opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych,
    ponieważ nie powoduje przyrostu majątku Wnioskodawców.
    Ad 2.
    Zdaniem Wnioskodawców, kwoty wypłacone przez bank na podstawie ugody tytułem
    zwrotu kosztów procesu, tj. 10.800,00 zł oraz 500,00 zł tytułem zwrotu połowy opłaty od
    pozwu, również nie stanowią przychodu podlegającego opodatkowaniu podatkiem
    dochodowym od osób fizycznych. Kwoty te stanowią zwrot kosztów procesu poniesionych
    przez Wnioskodawców. Nie powodują one zwiększenia majątku, lecz jedynie
    rekompensują poniesione wcześniej wydatki. Zwrot ten nie przekracza wartości faktycznie
    poniesionych kosztów, co wyklucza powstanie przychodu w rozumieniu art. 11 ust. 1
    ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Stanowisko takie potwierdzają m.in.
    poniżej wskazane interpretacje indywidualne:
    1. interpretacja indywidualna Dyrektora KIS z dnia 3 listopada 2023 r. (0113-KDIPT2-
      2.4011.559.2023.3.SR), w której wskazano: „Zwrot poniesionych (...) kosztów
      postępowania sądowego, którego kwota nie przewyższa poniesionych (...) wydatków,
      nie podlega opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych.”
    2. interpretacja indywidualna Dyrektora KIS z dnia 12 maja 2025 r. (0113-KDIPT2-
      2.4011.223.2025.2.EC), w której wskazano: „Zwrócone (...) koszty zastępstwa
      procesowego i opłaty od pozwu nie stanowią przysporzenia (...) i nie podlegają
      opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych, ponieważ w związku z
      dokonanym zwrotem ww. kosztów procesowych i opłaty od pozwu nie nastąpi realne
      przysporzenie majątkowe. Kwoty te stanowią jedynie zwrot poniesionych wcześniej (...)
      wydatków - nie są więc dochodem podlegającym opodatkowaniu.”
    Dodatkowo należy wskazać, że wypłata tych kwot nastąpi bezpośrednio na rachunek
    pełnomocnika procesowego Wnioskodawców, co również potwierdza, że nie stanowi to
    realnego przysporzenia po stronie Wnioskodawców, a wyłącznie pokrycie kosztów przez
    nich już poniesionych. Również w tym przypadku należy odwołać się do art. 11 ust. 1
    ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, zgodnie z którym przychodem są
    otrzymane lub postawione do dyspozycji podatnika pieniądze, wartości pieniężne oraz
    wartość otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń, prowadzące
    do definitywnego przysporzenia majątkowego.
    W analizowanym stanie faktycznym taki przyrost majątku po stronie Wnioskodawców nie
    występuje. W konsekwencji, zdaniem Wnioskodawców, również zwrot kosztów procesu
    nie stanowi przychodu w rozumieniu ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.
    Ad 3.
    Zgodnie z art. 10 ust. 1 pkt 9 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, źródłami
    przychodów są m.in. inne źródła.
    W myśl art. 20 ust. 1 ww. ustawy, za przychody z innych źródeł uważa się w szczególności:
    kwoty wypłacone po śmierci członka otwartego funduszu emerytalnego wskazanej przez
    niego osobie lub członkowi jego najbliższej rodziny, w rozumieniu przepisów o organizacji
    i funkcjonowaniu funduszy emerytalnych, kwoty uzyskane z tytułu zwrotu z
    indywidualnego konta zabezpieczenia emerytalnego oraz wypłaty z indywidualnego konta
    zabezpieczenia emerytalnego, w tym także dokonane na rzecz osoby uprawnionej na
    wypadek śmierci oszczędzającego, zasiłki pieniężne z ubezpieczenia społecznego,

    alimenty, stypendia, świadczenia otrzymane z tytułu umowy o pomocy przy zbiorach,
    dotacje (subwencje) inne niż wymienione w art. 14, dopłaty, nagrody i inne nieodpłatne
    świadczenia nienależące do przychodów określonych w art. 12-14 i art. 17.
    Użycie w tym przepisie zwrotu „w szczególności” oznacza, że katalog przychodów z innych
    źródeł ma charakter otwarty i obejmuje również inne świadczenia, które nie zostały
    wymienione wprost w tym przepisie, a które stanowią realne przysporzenie majątkowe
    podatnika. Otrzymanie oraz spłata kredytu są czynnościami neutralnymi podatkowo i
    same w sobie nie powodują powstania przychodu po stronie kredytobiorcy. Przychód
    powstaje natomiast w sytuacji, gdy dojdzie do umorzenia całości lub części zobowiązania
    kredytowego lub odsetek, gdyż w takim przypadku następuje definitywne przysporzenie
    majątkowe po stronie podatnika. W przedmiotowej sprawie doszło do umorzenia
    niewielkiej części kredytu, co powoduje powstanie przychodu, o którym mowa w art. 10
    ust. 1 pkt 9 w zw. z art. 20 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Po
    dokonanym przeliczeniu na dzień 12 września 2023 roku pozostałe zadłużenie
    Wnioskodawców wyniosło 22.710,48 zł, jednak w ugodzie wskazano: „W celu zakończenia
    wszelkich sporów dotyczących abuzywności klauzul umownych i ważności umowy, w
    wyniku przeprowadzonych negocjacji strony ugody uznają, iż kredyt udzielony na
    podstawie umowy został spłacony w całości.”
    Jednakże w świetle § 1 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 11 marca 2022 r. w
    sprawie zaniechania poboru podatku dochodowego od niektórych dochodów
    (przychodów) związanych z kredytem hipotecznym udzielonym na cele mieszkaniowe (Dz.
    U. z 2024 r. poz. 102, dalej: „rozporządzenie”):
    1. Zarządza się zaniechanie poboru podatku dochodowego od osób fizycznych od kwot:
        1) Umorzonych osobie fizycznej wierzytelności z tytułu kredytu mieszkaniowego, w
        przypadku gdy:
          a. kredyt mieszkaniowy został zaciągnięty na realizację jednej inwestycji
            mieszkaniowej, a w przypadku więcej niż jednego kredytu mieszkaniowego -
            gdy kredyty mieszkaniowe zostały zaciągnięte na realizację wyłącznie jednej
            inwestycji mieszkaniowej, oraz
          b. osoba fizyczna będąca stroną umowy kredytu mieszkaniowego nie
            korzystała z zaniechania poboru podatku od kwot umorzonych
            wierzytelności z tytułu kredytu mieszkaniowego zaciągniętego na realizację
            innej niż określona w lit. a inwestycji mieszkaniowej;
        2) otrzymanych przez osobę fizyczną świadczeń z tytułu kredytu mieszkaniowego
        udzielonego w walucie obcej lub w złotych, lecz nominowanego lub
        indeksowanego do waluty obcej, w związku z powstaniem przychodu z tytułu
        zastosowania ujemnego oprocentowania.
      2. Kwoty wierzytelności, o których mowa w ust. 1 pkt 1, obejmują:
        1) kwoty kredytu mieszkaniowego (kapitału);
        2) odsetki, w tym odsetki skapitalizowane, i prowizje;
        3) opłaty, jeżeli ich poniesienie przez kredytobiorcę było niezbędne do zawarcia
        umowy kredytu mieszkaniowego, z wyjątkiem kosztów usług dodatkowych, w
        szczególności ubezpieczeń.
    Jak wskazuje § 3 rozporządzenia, ilekroć w rozporządzeniu jest mowa o kredycie
    mieszkaniowym, należy przez to rozumieć kredyt, który został:
    1) Udzielony przed dniem 15 stycznia 2015 r. przez podmiot, którego działalność podlega
      nadzorowi państwowego organu nadzoru nad rynkiem finansowym, uprawniony do
      udzielania kredytów na podstawie odrębnych ustaw regulujących zasady
      funkcjonowania takich podmiotów, oraz

    2) Zabezpieczony w postaci hipoteki ustanowionej na nieruchomości lub udziale w
      nieruchomości lub prawie wieczystego użytkowania gruntu lub udziale w takim
      prawie, lub spółdzielczym własnościowym prawie do lokalu mieszkalnego lub udziale
      w takim prawie, lub prawie do domu jednorodzinnego w spółdzielni mieszkaniowej
      lub udziale w takim prawie, oraz
    3) Zaciągnięty na wydatki, o których mowa w art. 21 ust. 25 pkt 1 ustawy z dnia 26 lipca
      1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych.
    Zgodnie z § 4 tego rozporządzenia, zaniechanie poboru podatku ma zastosowanie do
    dochodów (przychodów) uzyskanych w okresie od dnia 1 stycznia 2022 r. do dnia 31
    grudnia 2026 r.
    Wnioskodawcy spełniają wszystkie przesłanki określone w rozporządzeniu, gdyż kredyt
    został udzielony (...) 2009 r., przez bank uprawniony do udzielania kredytów i podlegający
    nadzorowi KNF, był przeznaczony na zakup inwestycji mieszkaniowej, w której
    Wnioskodawcy zamieszkali, zabezpieczony został hipotecznie, a Wnioskodawcy nie
    korzystali wcześniej z umorzenia wierzytelności z tytułu innego kredytu mieszkaniowego
    przeznaczonego na własne cele mieszkaniowe. Wnioskodawcy zamierzają przyjąć ugodę z
    bankiem przed dniem 31 grudnia 2026 r., w związku z czym umorzenie części kredytu oraz
    przychód z tego tytułu zostaną uzyskane przed tą datą. W konsekwencji, w ocenie
    Wnioskodawców, umorzona kwota kredytu 22.710, 48 zł podlega zaniechaniu poboru
    podatku na podstawie § 1 pkt w zw. z § 3 ust. 1 oraz § 4 rozporządzenia Ministra Finansów
    z dnia 11 marca 2022 r., a tym samym nie podlega opodatkowaniu podatkiem
    dochodowym od osób fizycznych.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest prawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Podstawową zasadą obowiązującą w przepisach ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku
    dochodowym od osób fizycznych (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 163 ze zm.) jest zasada
    powszechności opodatkowania, która wyrażona została w art. 9 ust. 1 tej ustawy. Zgodnie
    z jego treścią:
      Opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z
      wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od
      których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.
    W myśl art. 9 ust. 1a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Jeżeli podatnik uzyskuje dochody z więcej niż jednego źródła, przedmiotem
      opodatkowania w danym roku podatkowym jest, z zastrzeżeniem art. 25e, art. 29-
      30cb, art. 30da-30dh, art. 30e-30g, art. 30j-30p oraz art. 44 ust. 7e i 7f, suma
      dochodów z wszystkich źródeł przychodów.
    Stosownie do art. 9 ust. 2 ww. ustawy:
      Dochodem ze źródła przychodów, jeżeli przepisy art. 23o, art. 23u, art. 24-24b, art.
      24c, art. 24e, art. 30ca, art. 30da oraz art. 30f nie stanowią inaczej, jest nadwyżka sumy
      przychodów z tego źródła nad kosztami ich uzyskania osiągnięta w roku podatkowym.
      Jeżeli koszty uzyskania przekraczają sumę przychodów, różnica jest stratą ze źródła
      przychodów.
    Ogólne pojęcie przychodu zostało wyjaśnione w art. 11 ust. 1 ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych. Zgodnie z tym przepisem:
      Przychodami, z zastrzeżeniem art. 14-15, art. 17 ust. 1 pkt 6, 9, 10 w zakresie realizacji
      praw wynikających z pochodnych instrumentów finansowych, pkt 11, art. 19, art. 25b,
      art. 30ca, art. 30da i art. 30f, są otrzymane lub postawione do dyspozycji podatnika w

      roku kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość otrzymanych
      świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń.
    Ustawodawca przyjął zasadę, że przychodami są:
    1) pieniądze i wartości pieniężne, które:
        · zostały otrzymane przez podatnika – czyli takie pieniądze i wartości pieniężne,
        które podatnik rzeczywiście „dostał, odebrał, zainkasował, objął w posiadanie”;
        · zostały postawione do dyspozycji podatnika – czyli takie przysporzenia, które
        zostały mu faktycznie udostępnione/przekazane do odbioru; takie pieniądze i
        środki pieniężne, które podatnik ma możliwość włączyć do swojego władztwa, a
        więc ma możliwość skorzystania z tychże pieniędzy i wartości pieniężnych i nie
        jest to uzależnione od dodatkowej zgody osoby stawiającej określone pieniądze i
        wartości pieniężne do dyspozycji podatnika.
    2) wartość otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń – czyli
      takie przysporzenia majątkowe, które mają postać:
        · świadczeń w naturze (otrzymane rzeczy lub prawa);
        · nieodpłatnych świadczeń innych niż świadczenia w naturze (np. otrzymane usługi).
    Pojęcie przychodu wiąże się zatem z przysporzeniem majątkowym po stronie podatnika, z
    wartością wchodzącą do jego majątku. Przychodami w rozumieniu art. 11 ust. 1 ustawy o
    podatku dochodowym od osób fizycznych mogą być tylko takie świadczenia, które nie
    mają charakteru zwrotnego. Skoro bowiem przychód jest określonym przyrostem
    majątkowym po stronie podatnika, jego otrzymanie musi mieć charakter definitywny. Z
    uwagi na wyróżnienie przez ustawodawcę przychodów o charakterze niepieniężnym,
    uznaje się, że przychodem w rozumieniu art. 11 ust. 1 ustawy jest nie tylko uzyskanie
    przez podatnika nowych aktywów, ale także zmniejszenie jego pasywów.
    Przepisy ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych nie zawierają definicji pojęcia
    „nieodpłatnego świadczenia”. Dokonując zatem wykładni gramatycznej, za „nieodpłatne
    świadczenie” uznać należy świadczenia „nie wymagające opłaty, takie, za które się nie
    płaci, bezpłatne”. Zatem należy przyjąć, że nieodpłatnym świadczeniem jest takie
    zdarzenie, którego skutkiem (następstwem) jest nieodpłatne przysporzenie majątku
    jednej osobie kosztem majątku innej osoby, innego podmiotu. Nieodpłatne świadczenie w
    znaczeniu prawa podatkowego obejmuje nie tylko świadczenie w rozumieniu prawa
    cywilnego (działanie lub zaniechanie na rzecz innej strony), ale w jego zakres wchodzą
    także wszystkie zjawiska gospodarcze i zdarzenia prawne, których następstwem jest
    uzyskanie korzyści kosztem innego podmiotu lub te wszystkie zdarzenia prawne oraz
    gospodarcze, których skutkiem jest nieodpłatne przysporzenie majątku mające konkretny
    wymiar finansowy.
    Ustawodawca tworząc system opodatkowania dochodów osób fizycznych miał na
    względzie, że przysporzenia uzyskiwane przez osoby fizyczne mogą być skutkiem różnych
    rodzajów czynności i zdarzeń. Stworzył więc klasyfikację tych przysporzeń w oparciu o
    kryterium źródła przychodów i system ich opodatkowania uwzględniający specyfikę
    poszczególnych źródeł przychodów. W języku powszechnym mianem „źródła” określane
    jest „to, co stanowi początek czegoś”, „przyczyna czegoś”, a synonimami tego pojęcia są m.
    in. czynnik sprawczy, powód, pochodzenie.
    Przepis art. 10 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych zawiera katalog źródeł
    przychodów podlegających opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych.
    Zgodnie z art. 10 ust. 1 pkt 9 ww. ustawy źródłem przychodów są:
      inne źródła.
    Stosownie do art. 20 ust. 1 ww. ustawy:

      Za przychody z innych źródeł, o których mowa w art. 10 ust. 1 pkt 9, uważa się w
      szczególności: kwoty wypłacone po śmierci członka otwartego funduszu emerytalnego
      wskazanej przez niego osobie lub członkowi jego najbliższej rodziny, w rozumieniu
      przepisów o organizacji i funkcjonowaniu funduszy emerytalnych, kwoty uzyskane z
      tytułu zwrotu z indywidualnego konta zabezpieczenia emerytalnego oraz wypłaty z
      indywidualnego konta zabezpieczenia emerytalnego, w tym także dokonane na rzecz
      osoby uprawnionej na wypadek śmierci oszczędzającego, zasiłki pieniężne z
      ubezpieczenia społecznego, alimenty, stypendia, świadczenia otrzymane z tytułu
      umowy o pomocy przy zbiorach, dotacje (subwencje) inne niż wymienione w art. 14,
      dopłaty, nagrody i inne nieodpłatne świadczenia nienależące do przychodów
      określonych w art. 12-14 i art. 17.
    Jak dowodzi użycie sformułowania „w szczególności” definicja przychodów z innych źródeł
    ma charakter otwarty i nie ma przeszkód, aby do tej kategorii zaliczyć również przychody
    inne niż wymienione wprost w przepisie art. 20 ust. 1 ustawy. W związku z tym każde
    świadczenie mające realną korzyść finansową, o ile nie stanowi konkretnej kategorii
    przychodu zaliczanego do jednego ze źródeł wymienionych w art. 10 ust. 1 pkt 1-8b ww.
    ustawy, jest dla świadczeniobiorcy przychodem z innych źródeł.
    Instytucja kredytu uregulowana została przepisami ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r.
    Prawo bankowe (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1646 ze zm.). Zgodnie z treścią art. 69 ust. 1 tej
    ustawy:
      Przez umowę kredytu bank zobowiązuje się oddać do dyspozycji kredytobiorcy na czas
      oznaczony w umowie kwotę środków pieniężnych z przeznaczeniem na ustalony cel, a
      kredytobiorca zobowiązuje się do korzystania z niej na warunkach określonych w
      umowie, zwrotu kwoty wykorzystanego kredytu wraz z odsetkami w oznaczonych
      terminach spłaty oraz zapłaty prowizji od udzielonego kredytu.
    Otrzymanie kredytu i jego spłata na warunkach przewidzianych w umowie kredytowej są
    obojętne podatkowo. Przychód po stronie kredytobiorcy pojawia się w przypadku, kiedy
    dochodzi do umorzenia kredytu, jego części lub odsetek. Wtedy bowiem kredytobiorca
    osiąga konkretne przysporzenie majątkowe (przychód w rozumieniu ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych).
    Zgodnie natomiast z definicją dochodu jest nim nadwyżka przychodów ze źródła nad
    kosztami jego uzyskania. Pojęciem pierwotnym dla dochodu jest więc pojęcie przychodu.
    Ten z kolei definiowany jest przez ustawodawcę w przytoczonym już wcześniej art. 11 ust.
    1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Z definicji tej wywieść można
    również, że za przychody podatkowe mogą być uznane tylko takie świadczenia, które są
    określonym przyrostem majątkowym (zarówno zwiększającym aktywa, jak i
    zmniejszającym pasywa) o charakterze definitywnym, nie mające charakteru zwrotnego.
    Stosownie natomiast do treści art. 917 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (t.
    j. Dz.U. z 2024 r. poz. 1061 ze zm.):
      Przez ugodę strony czynią sobie wzajemne ustępstwa w zakresie istniejącego między
      nimi stosunku prawnego w tym celu, aby uchylić niepewność co do roszczeń
      wynikających z tego stosunku lub zapewnić ich wykonanie albo by uchylić spór
      istniejący lub mogący powstać.
    Powołana definicja ugody pozwala wyróżnić elementy konstrukcyjne tej instytucji. Po
    pierwsze, ugoda jest zawierana w sytuacji, gdy między stronami stosunku prawnego
    istnieje niepewność albo spór, co do roszczeń wynikających z tego stosunku. Po drugie,
    celem zawarcia ugody jest uchylenie tej niepewności lub sporu. Wreszcie po trzecie,
    strony dążą do osiągnięcia celu przez wzajemne ustępstwa. Tak więc nieodłącznym
    elementem ugody są wzajemne ustępstwa stron. Poza tym, zarówno w doktrynie, jak i w
    orzecznictwie podkreśla się szczególną przyczynę prawną ugody. Oznacza to, że ugoda nie
    tworzy nowego stosunku prawnego, a jedynie odnosi się do istniejącego stosunku
    prawnego stanowiącego podstawę powództwa, a tym samym podstawę zawarcia ugody.

    Z kolei umorzenie wierzytelności następuje w przypadku zwolnienia z długu, czyli
    zrzeczenia się przez wierzyciela przysługującej mu wierzytelności, bez uzyskania
    świadczenia ze strony dłużnika. Takie zrzeczenie się, pod warunkiem że dłużnik je
    przyjmie, powoduje, że zobowiązanie wygasa. Wedle bowiem instytucji zwolnienia z długu,
    uregulowanej w art. 508 ustawy z 23 kwietnia 1964 r. – Kodeks cywilny:
      Zobowiązanie wygasa, gdy wierzyciel zwalnia dłużnika z długu, a dłużnik zwolnienie
      przyjmuje.
    Otrzymanie kredytu i jego spłata na warunkach przewidzianych w umowie kredytowej są
    obojętne podatkowo. Przychód po stronie kredytobiorcy pojawia się w przypadku, kiedy
    dochodzi do umorzenia kredytu, jego części lub odsetek. Wtedy kredytobiorca osiąga
    konkretne przysporzenie majątkowe (przychód w rozumieniu ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych).
    O uzyskaniu przychodu w rozumieniu ustawy o podatku dochodowym do osób fizycznych
    można więc mówić gdy podatnik uzyskuje przysporzenie majątkowe – czy to na skutek
    otrzymania określonych wartości majątkowych (środków pieniężnych, świadczeń w
    naturze czy też innych nieodpłatnych świadczeń), czy też gdy na skutek określonego
    zdarzenia następuje zmniejszenie jego zobowiązań wobec innych podmiotów.
    Tym samym, kwotę wierzytelności umorzoną na podstawie ugody dotyczącej umowy o
    udzielenie kredytu hipotecznego należy zakwalifikować do przychodu z innych źródeł, o
    których mowa w art. 10 ust. 1 pkt 9 w zw. z art. 20 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym
    od osób fizycznych.
    Prawodawca przewidział przy tym szczególne rozwiązanie dla określonych sytuacji
    umorzeń kredytów mieszkaniowych. Umożliwił zaniechanie poboru podatku od dochodów
    z tytułu takich umorzeń.
    Kwestia zaniechania poboru podatku od kwoty umorzonych wierzytelności została
    uregulowana w rozporządzeniu Ministra Finansów z dnia 11 marca 2022 r. w sprawie
    zaniechania poboru podatku dochodowego od niektórych dochodów (przychodów)
    związanych z kredytem hipotecznym udzielonym na cele mieszkaniowe (Dz. U. z 2024 r.
    poz. 102 ze zm.).
    Zgodnie z § 1 ust. 1 tego rozporządzenia:
      Zarządza się zaniechanie poboru podatku dochodowego od osób fizycznych od kwot:
        1) umorzonych osobie fizycznej wierzytelności z tytułu kredytu mieszkaniowego, w
        przypadku gdy:
          a) kredyt mieszkaniowy został zaciągnięty na realizację jednej inwestycji
            mieszkaniowej, a w przypadku więcej niż jednego kredytu mieszkaniowego –
            gdy kredyty mieszkaniowe zostały zaciągnięte na realizację wyłącznie jednej
            inwestycji mieszkaniowej, oraz
          b) osoba fizyczna będąca stroną umowy kredytu mieszkaniowego nie
            korzystała z zaniechania poboru podatku od kwot umorzonych
            wierzytelności z tytułu kredytu mieszkaniowego zaciągniętego na realizację
            innej niż określona w lit. a inwestycji mieszkaniowej;
        2) otrzymanych przez osobę fizyczną świadczeń z tytułu kredytu mieszkaniowego
        udzielonego w walucie obcej lub w złotych, lecz nominowanego lub
        indeksowanego do waluty obcej, w związku z powstaniem przychodu z tytułu
        zastosowania ujemnego oprocentowania.
    Na gruncie § 1 ust. 2 wskazanego rozporządzenia:
      Kwoty wierzytelności, o których mowa w ust. 1 pkt 1, obejmują:
        1) kwoty kredytu mieszkaniowego (kapitału);

        2) odsetki, w tym odsetki skapitalizowane, i prowizje;
        3) opłaty, jeżeli ich poniesienie przez kredytobiorcę było niezbędne do zawarcia
        umowy kredytu mieszkaniowego, z wyjątkiem kosztów usług dodatkowych, w
        szczególności ubezpieczeń.
    Jak stanowi § 1 ust. 3 rozporządzenia:
      W przypadku gdy kredyt mieszkaniowy został zaciągnięty również na wydatki inne niż
      określone w art. 21 ust. 25 pkt 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku
      dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2022 r. poz. 2647, z późn. zm.), zaniechanie,
      o którym mowa w ust. 1 pkt 1, obejmuje kwotę wierzytelności z tytułu kredytu
      mieszkaniowego w części, w jakiej kwota kredytu mieszkaniowego zaciągniętego na
      wydatki określone w art. 21 ust. 25 pkt 1 tej ustawy pozostaje do całkowitej kwoty
      zaciągniętego kredytu mieszkaniowego.
    Według § 1 ust. 5 przywołanego rozporządzenia:
      Przez jedną inwestycję mieszkaniową, o której mowa w ust. 1 pkt 1 lit. a, rozumie się
      inwestycję, której celem jest zaspokojenie potrzeb mieszkaniowych:
        1) jednego gospodarstwa domowego albo
        2) więcej niż jednego gospodarstwa domowego, w przypadku gdy osoby fizyczne
        mające zajmować wspólnie jeden budynek mieszkalny, nie mniej niż jedna osoba
        fizyczna z każdego takiego gospodarstwa, są osobami zaliczonymi do I grupy
        podatkowej w rozumieniu art. 14 ust. 3 pkt 1 ustawy z dnia 28 lipca 1983 r. o
        podatku od spadków i darowizn (Dz. U. z 2023 r. poz. 1774 i 1843).
    Zgodnie § 1 ust. 6 przywołanego rozporządzenia:
      Przez jedno gospodarstwo domowe, o którym mowa w ust. 5, rozumie się
      gospodarstwo prowadzone przez osobę fizyczną zajmującą jeden lokal mieszkalny
      albo jeden budynek mieszkalny jednorodzinny, samodzielnie lub wspólnie z innymi
      osobami stale z nią zamieszkującymi i gospodarującymi.
    W myśl § 1 ust. 7 rozporządzenia:
      W przypadku gdy stroną umowy kredytu mieszkaniowego na realizację jednej
      inwestycji mieszkaniowej, o której mowa w ust. 1 pkt 1 lit. a, są co najmniej dwie osoby
      fizyczne, zaniechanie poboru podatku, o którym mowa w ust. 1 pkt 1, ma
      zastosowanie wyłącznie do osób, o których mowa w ust. 1 pkt 1 lit. b.
    Jak stanowi § 3 ust. 1 komentowanego rozporządzenia:
      Ilekroć w rozporządzeniu jest mowa o kredycie mieszkaniowym, należy przez to
      rozumieć kredyt, który został:
        1) udzielony przed dniem 15 stycznia 2015 r. przez podmiot, którego działalność
        podlega nadzorowi państwowego organu nadzoru nad rynkiem finansowym,
        uprawniony do udzielania kredytów na podstawie odrębnych ustaw regulujących
        zasady funkcjonowania takich podmiotów, oraz
        2) zabezpieczony w postaci hipoteki ustanowionej na nieruchomości lub udziale w
        nieruchomości lub prawie wieczystego użytkowania gruntu lub udziale w takim
        prawie, lub spółdzielczym własnościowym prawie do lokalu mieszkalnego lub
        udziale w takim prawie, lub prawie do domu jednorodzinnego w spółdzielni
        mieszkaniowej lub udziale w takim prawie, oraz
        3) zaciągnięty na wydatki, o których mowa w art. 21 ust. 25 pkt 1 ustawy z dnia 26
        lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych.
    W myśl § 4 ww. rozporządzenia:

      Zaniechanie, o którym mowa w § 1 i § 2 ma zastosowanie do dochodów (przychodów)
      uzyskanych od dnia 1 stycznia 2022 r. do dnia 31 grudnia 2026 r.
    Artykuł 21 ust. 25 pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych stanowi, że:
      Za wydatki poniesione na cele, o których mowa w ust. 1 pkt 131, uważa się wydatki
      poniesione na:
        a) nabycie budynku mieszkalnego, jego części lub udziału w takim budynku, lokalu
        mieszkalnego stanowiącego odrębną nieruchomość lub udziału w takim lokalu, a
        także na nabycie gruntu lub udziału w gruncie albo prawa użytkowania
        wieczystego gruntu lub udziału w takim prawie, związanych z tym budynkiem lub
        lokalem,
        b) nabycie spółdzielczego własnościowego prawa do lokalu mieszkalnego lub
        udziału w takim prawie, prawa do domu jednorodzinnego w spółdzielni
        mieszkaniowej lub udziału w takim prawie,
        c) nabycie gruntu pod budowę budynku mieszkalnego lub udziału w takim gruncie,
        prawa użytkowania wieczystego takiego gruntu lub udziału w takim prawie, w
        tym również z rozpoczętą budową budynku mieszkalnego, oraz nabycie innego
        gruntu lub udziału w gruncie, prawa użytkowania wieczystego gruntu lub udziału
        w takim prawie, jeżeli w okresie, o którym mowa w ust. 1 pkt 131, grunt ten
        zmieni przeznaczenie na grunt pod budowę budynku mieszkalnego,
        d) budowę, rozbudowę, nadbudowę, przebudowę lub remont własnego budynku
        mieszkalnego, jego części lub własnego lokalu mieszkalnego,
        e) rozbudowę, nadbudowę, przebudowę lub adaptację na cele mieszkalne własnego
        budynku niemieszkalnego, jego części, własnego lokalu niemieszkalnego lub
        własnego pomieszczenia niemieszkalnego
      – położonych w państwie członkowskim Unii Europejskiej lub w innym państwie
      należącym do Europejskiego Obszaru Gospodarczego albo w Konfederacji
      Szwajcarskiej.
    Zaniechanie poboru podatku znajduje zastosowanie do umorzonych osobom fizycznym
    kwot wierzytelności z tytułu kredytów zaciągniętych na cele mieszkaniowe i
    zabezpieczonych hipotecznie, udzielonych przed 15 stycznia 2015 r. przez podmioty
    uprawnione do udzielania kredytów na podstawie odrębnych ustaw, w przypadku, gdy
    osoba fizyczna będąca stroną umowy hipotecznego kredytu mieszkaniowego nie
    korzystała z zaniechania poboru podatku od kwot umorzonych wierzytelności z tytułu
    kredytu mieszkaniowego zaciągniętego na realizację innej inwestycji mieszkaniowej.
    Istotne jest, żeby kredyt mieszkaniowy został zaciągnięty na wydatki, o których mowa w
    art. 21 ust. 25 pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.
    Prawo do zaniechania poboru podatku jest wyjątkiem od zasady powszechności
    opodatkowania, dlatego do interpretacji przepisów ustanawiających to prawo należy
    stosować wykładnię ścisłą, która nie wychodzi poza literalne brzmienie przepisów.
    Z treści wniosku wynika, że (...) 2009 r. wraz z żoną zaciągnął Pan kredyt hipoteczny
    indeksowany we franku szwajcarskim. Na podstawie umowy kredytowej bank wypłacił
    Państwu 370.000,00 zł. Łączna suma rat kapitałowo-odsetkowych wpłaconych przez Pana i
    żonę wyniosła 687.985,96 zł. W związku z tym, że złożył Pan z żoną pozew przeciwko
    bankowi, ten zaproponował ugodę, która przewiduje, że bank umorzy pozostałe
    zadłużenie (powstałego z tytułu przeliczenia kredytu na kredyt złotowy), zwróci koszty
    procesu (10.800,00 zł) połowę opłaty od pozwu (500,00 zł) i wypłaci kwotę dodatkową
    (317.000,00 zł) jako zwrot środków wpłacanych tytułem dotychczasowego wykonywania
    umowy kredytu.
    Ponadto wskazał Pan, że kredyt został udzielony przez bank, którego działalność podlega
    nadzorowi Komisji Nadzoru Finansowego jako państwowego organu nadzoru nad rynkiem

    finansowym, został zabezpieczony w postaci hipoteki ustanowionej na nieruchomości. Był
    to kredyt mieszkaniowy, o którym mowa w art. 21 ust. 25 pkt 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991
    r. o podatku dochodowym od osób fizycznych. Został zaciągnięty na zakup lokalu
    mieszkalnego, a Państwo nie korzystali z zaniechania poboru podatku od kwot
    umorzonych wierzytelności z tytułu kredytu mieszkaniowego.
    W świetle przedstawionych okoliczności sprawy stwierdzić należy, skoro kwota 317.000,00
    zł nie przekracza różnicy pomiędzy dokonanymi wpłatami na rzecz banku z tytułu spłaty
    rat kapitałowo-odsetkowych, a kwotą kapitału wypłaconego przez bank w ramach umowy
    kredytu, to jej otrzymanie nie spowoduje po stronie Zainteresowanych przysporzenia
    majątkowego. Tym samym – jak słusznie Pan wskazał – z tego tytułu nie powstanie po
    Państwa stronie przychód w rozumieniu przepisów ustawy o podatku dochodowym od
    osób fizycznych. Wypłata ta będzie zatem neutralna podatkowo.
    Przechodząc do skutków podatkowych umorzonej przez bank wierzytelności (powstałej
    wskutek przeliczenia kredytu na kredyt złotowy), należy wskazać, że umorzenie części
    kwoty kredytu w wysokości 22.710,48 zł będzie stanowić dla Państwa przychód w
    rozumieniu art. 11 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, z tytułu
    nieodpłatnych świadczeń, klasyfikowany do źródła, o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 9 w
    zw. z art. 20 ust. 1 ww. ustawy.
    Jednocześnie do uzyskanego przez Państwa przychodu związanego z umorzeniem
    wierzytelności z tytułu kredytu hipotecznego zastosowanie znajdzie zaniechanie poboru
    podatku dochodowego od osób fizycznych na podstawie rozporządzenia Ministra
    Finansów z 11 marca 2022 r. w sprawie zaniechania poboru podatku dochodowego od
    niektórych dochodów (przychodów) związanych z kredytem hipotecznym udzielonym na
    cele mieszkaniowe. Spełniają Państwo bowiem wszystkie przesłanki umożliwiające
    zastosowanie ww. zaniechania w odniesieniu do umorzonej wierzytelności.
    Odnosząc się do opodatkowania zwrotu kosztów zastępstwa prawnego należy zauważyć,
                  1  2że zgodnie z art. 98 § 1, § 1, § 1, § 2, § 3, § 4 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. – Kodeks
    postępowania cywilnego (t. j. Dz. U. z 2024 poz. 1568 ze zm.):
      § 1. Strona przegrywająca sprawę obowiązana jest zwrócić przeciwnikowi na jego
      żądanie koszty niezbędne do celowego dochodzenia praw i celowej obrony (koszty
      procesu).
        1§ 1. Od kwoty zasądzonej tytułem zwrotu kosztów procesu należą się odsetki, w
        wysokości odsetek ustawowych za opóźnienie w spełnieniu świadczenia
        pieniężnego, za czas od dnia uprawomocnienia się orzeczenia, którym je
        zasądzono, do dnia zapłaty. Jeżeli orzeczenie to jest prawomocne z chwilą
        wydania, odsetki należą się za czas po upływie tygodnia od dnia jego ogłoszenia
        do dnia zapłaty, a jeżeli orzeczenie takie podlega doręczeniu z urzędu - za czas po
        upływie tygodnia od dnia jego doręczenia zobowiązanemu do dnia zapłaty. O
        obowiązku zapłaty odsetek sąd orzeka z urzędu.
        2§ 1. W szczególnie uzasadnionym przypadku, na wniosek strony, która w toku
        procesu poniosła szczególnie wysoki wydatek podlegający zwrotowi, sąd może
                              1przyznać jej odsetki przewidziane w § 1 od kwoty równej temu wydatkowi za
        czas od dnia jego poniesienia przez stronę do dnia zapłaty.
      § 2. Do niezbędnych kosztów procesu prowadzonego przez stronę osobiście lub przez
      pełnomocnika, który nie jest adwokatem, radcą prawnym lub rzecznikiem
      patentowym, zalicza się poniesione przez nią koszty sądowe, koszty przejazdów do
      sądu strony lub jej pełnomocnika oraz równowartość zarobku utraconego wskutek
      stawiennictwa w sądzie. Równowartość utraconego zarobku nie może przekraczać
      wynagrodzenia jednego adwokata wykonującego zawód w siedzibie sądu
      prowadzącego postępowanie.

      § 3. Do niezbędnych kosztów procesu strony reprezentowanej przez adwokata zalicza
      się wynagrodzenie, jednak nie wyższe niż stawki opłat określone w odrębnych
      przepisach i wydatki jednego adwokata, koszty sądowe oraz koszty nakazanego przez
      sąd osobistego stawiennictwa strony.
      § 4. Wysokość kosztów sądowych, zasady zwrotu utraconego zarobku lub dochodu
      oraz kosztów stawiennictwa strony w sądzie, a także wynagrodzenie adwokata, radcy
      prawnego i rzecznika patentowego regulują odrębne przepisy.
    Jak wynika z powyższych przepisów, koszty procesu mają charakter zwrotu wydatków
    poniesionych przez powoda.
    Zwrócone na Państwa rzecz koszty procesu (10.800,00 zł) oraz koszty połowy opłaty od
    pozwu zastępstwa prawnego (500,00 zł) nie będą stanowiły przysporzenia po stronie
    Zainteresowanych i nie będą podlegały opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób
    fizycznych ponieważ, w związku z dokonanym zwrotem ww. kosztów procesowych, nie
    nastąpi realne przysporzenie majątkowe. Kwota ta będzie stanowić jedynie zwrot
    poniesionych wcześniej wydatków – nie będzie więc dochodem podlegającym
    opodatkowaniu.
    Pieniądze te nie będą więc przychodem Zainteresowanych w rozumieniu art. 11 ustawy o
    podatku dochodowym od osób fizycznych, klasyfikowanym do źródła, o którym mowa w
    art. 10 ust. 1 pkt 9 w zw. z art. 20 ust. 1 ww. ustawy i nie będą podlegały opodatkowaniu
    podatkiem dochodowym od osób fizycznych.

## Dodatkowe informacje

Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, które Państwo przedstawili i stanu prawnego,
    który obowiązuje w dniu wydania interpretacji.
    Procedura wydawania indywidualnych interpretacji przepisów prawa podatkowego nie
    podlega regułom przewidzianym dla postępowania podatkowego, czy kontrolnego. Organ
    wydający interpretację indywidualną w trybie art. 14b ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r.
    Ordynacja podatkowa, opiera się wyłącznie na opisie stanu faktycznego lub zdarzenia
    przyszłego podanego we wniosku – nie prowadzi postępowania dowodowego. Należy
    wskazać, że przy wydawaniu interpretacji organ dokonał wyłącznie analizy okoliczności
    podanych we wniosku. Rolą postępowania w sprawie wydania indywidualnej interpretacji
    przepisów podatkowych nie jest bowiem ustalanie, czy przedstawiony we wniosku stan
    faktyczny (zdarzenie przyszłe) jest zgodny ze stanem rzeczywistym. Ustalenie stanu
    rzeczywistego stanowi domenę ewentualnego postępowania podatkowego. To na
    podatniku ciąży obowiązek udowodnienia w toku tego postępowania okoliczności
    faktycznych, z których wywodzi on dla siebie korzystne skutki prawne. Jeżeli zatem,
    przedstawiony we wniosku opis stanu faktycznego będzie różnił się od występującego w
    rzeczywistości, wówczas wydana interpretacja nie będzie Państwa chroniła w zakresie
    przedstawionego stanu faktycznego.
    W odniesieniu do powołanych przez Państwa interpretacji indywidualnych, należy
    zauważyć, że interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane są w
    indywidualnych sprawach podatników i niewątpliwie kształtują sytuację prawną tych
    podatników w sprawach będących przedmiotem rozstrzygnięcia, lecz dotyczą konkretnych
    stanów faktycznych i nie mają mocy prawa powszechnie obowiązującego co oznacza, że
    należy je traktować indywidualnie. W konsekwencji powołane interpretacje nie mogą
    stanowić podstawy do rozstrzygnięcia w rozpatrywanej sprawie.
    Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    · Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy
      z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.).
      Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie

      zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosują się
      Państwo do interpretacji.
    · Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
        1) z zastosowaniem art. 119a;
        2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5
        ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
        3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    · Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki
      interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Zainteresowany będący stroną postępowania (art. 14r § 2 Ordynacji podatkowej) ma
    prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu
    Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z
    dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.
    U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
    · w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
    · w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP
      (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 i art. 14r
    Ordynacji podatkowej.