Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0111-KDIB3-1.4012.104.2022.15.ICZ
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-09-05
Teza: Opodatkowanie rekompensaty, o której mowa w art. 62g ust.
1 prawa energetycznego w zw. z art. 1 pkt 3 oraz art. 15
ustawy o ochronie odbiorców gazu.
Słowa kluczowe: gaz
opodatkowanie
rekompensata
Zagadnienia: Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział VI. Podstawa
opodatkowania-Podstawa opodatkowania - zasady
ogólne
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział VI-
art. 29a-ust. 1

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

21 lutego 2022 r. wpłynął Państwa wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej, który
    dotyczy ustalenia czy rekompensata, o której mowa w art. 62g ust. 1 prawa

    energetycznego w zw. z art. 1 pkt 3 oraz art. 15 ustawy o ochronie odbiorców gazu
    stanowi dotację, subwencję lub inną dopłatę o podobnym charakterze, o których mowa w
    art. 29a ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług.
    Uzupełnili go Państwo – w odpowiedzi na wezwanie – pismem z 10 maja 2022 r. (wpływ 10
    maja 2022 r.).
    Treść wniosku jest następująca:

## Opis zdarzenia przyszłego

X. spółka z ograniczoną odpowiedzialnością jest spółką prawa handlowego prowadzącą
    działalność od (...) roku (dalej: Wnioskodawca). Wnioskodawca prowadzi działalność
    gospodarczą na podstawie (...).
    Działalność Wnioskodawcy w szczególności obejmuje następujące obszary:
    (...).
    Ustawą z dnia 26 stycznia 2022 roku o szczególnych rozwiązaniach służących ochronie
    odbiorców paliw gazowych w związku z sytuacją na rynku gazu (Dz.U.2022.202) [dalej:
    ustawa o ochronie odbiorców gazu] znowelizowana została ustawa z dnia 10 kwietnia
    1997 roku - Prawo energetyczne (Dz.U.2021.716 t.j.) Ustawodawca zamroził czasowo ceny
    wyrobów gazowych dostarczanych wymienionym w ustawie odbiorcom. Jednocześnie
    ustawa o ochronie odbiorców gazu przyznała przedsiębiorstwom energetycznym prawo
    do rekompensat z tytułu zamrożenia cen określonych w taryfie zatwierdzonej przez
    Prezesa Urzędu Regulacji Energetyki i dostarczania gazu poniżej stawek wolnorynkowych.
    Wnioskodawca spełnia przesłanki ustawowe pozwalające na wypłatę mu rekompensaty
    wprowadzonej ustawą o ochronie odbiorców gazu. Kwestia ta nie jest przedmiotem
    niniejszego wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej.
    Pytanie w zakresie podatku od towarów i usług
    Czy rekompensata, o której mowa w art. 62g ust. 1 prawa energetycznego w zw. z art. 1
    pkt 3 oraz art. 15 ustawy o ochronie odbiorców gazu stanowi dotację, subwencję lub inną
    dopłatę o podobnym charakterze, o których mowa w art. 29a ust. 1 ustawy z dnia 11
    marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz.U. Dz.U.2021.685 t.j.), które
    opodatkowane są podatkiem od towarów i usług?
    Państwa stanowisko w zakresie podatku od towarów i usług
    Część wspólna
    Na mocy ustawy o ochronie odbiorców gazu znowelizowane została prawo energetyczne.
    Na podstawie art. 1 ust. 1 ustawy o ochronie odbiorców gazu w zw. z art. 62b Prawa
    energetycznego Ustawodawca w znaczący sposób rozszerzył katalog podmiotów objętych
    ochroną taryfową do 31 grudnia 2023 roku, będących podmiotami realizującymi zadania z
    zakresu użyteczności publicznej.
    Jednocześnie Ustawodawca - na podstawie art. 1 ust. 3 ustawy o ochronie odbiorców gazu
    w zw. z art. 62g prawa energetycznego - wprowadził nowe przepisy będące mechanizmem
    rekompensat dla sprzedawców gazu ziemnego do odbiorców taryfowych, który służyłby
    zrekompensowaniu skutków zamrożenia cen dla rozszerzonego katalogu odbiorców
    taryfowych.
    Zgodnie z art. 62g ust. 1 Prawa energetycznego „w przypadku zatwierdzenia przez Prezesa
    URE taryfy skalkulowanej przez przedsiębiorstwo energetyczne zgodnie z art. 62f ust. 1,
    zwane dalej „podmiotem uprawnionym”, podmiotowi uprawionemu przysługuje z tego
    tytułu rekompensata ustalana na zasadach określonych w art. 62h-62j”.
    Wnioskodawca - jak wynika to z opisu stanu faktycznego - jest przedsiębiorstwem (...).
    Wykonując obowiązki ustawowe, Wnioskodawca przedkłada Prezesowi Urzędu Regulacji
    Energetyki (dalej: „Prezes URE”) - na podstawie art. 62f ust. 1 prawa energetycznego -

    skalkulowane taryfy, które następnie przez Prezesa URE zatwierdzane. Jak wynika więc z
    zakreślonego stanu faktycznego i prawnego przedstawionego w niniejszym wniosku,
    Wnioskodawca uprawniony jest do otrzymywania rekompensaty, o której mowa w art. 62g
    ust. 1 prawa energetycznego, co tak jak wspomniano nie stanowi per se przedmiotu
    niniejszego wniosku o wydanie interpretacji.
    Ad. 1
    Zgodnie z art. 5 ust. 1 ustawy o VAT opodatkowaniem podatkiem VAT podlegają: •
    odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju • eksport
    towarów; • import towarów na terytorium kraju; • wewnątrzwspólnotowe nabycie
    towarów za wynagrodzeniem na terytorium kraju • wewnątrzwspólnotowa dostawa
    towarów.
    Zgodnie z art. 2 pkt 6 ustawy o VAT przez towary rozumie się rzecz oraz ich części, a także
    wszelkie postacie energii.
    Zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy o VAT, podatnikami są osoby prawne, jednostki
    organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące
    samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub
    rezultat takiej działalności.
    Działalność gospodarcza - na mocy art. 15 ust. 2 ustawy o VAT - obejmuje wszelką
    działalność producentów, handlowców lub usługodawców, w tym podmiotów
    pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a także działalność osób wykonujących
    wolne zawody. Działalność gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające
    na wykorzystywaniu towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla
    celów zarobkowych.
    Jak wynika natomiast z art. 29a ust. 1 ustawy o VAT podstawą opodatkowania, z
    zastrzeżeniem ust. 2, 3 i 5, art. 30a-30c, art. 32, art. 119 oraz art. 120 ust. 4 i 5 ustawy o
    VAT, jest wszystko, co stanowi zapłatę, którą dokonujący dostawy towarów lub
    usługodawca otrzymał lub ma otrzymać z tytułu sprzedaży od nabywcy, usługobiorcy lub
    osoby trzeciej, włącznie z otrzymanymi dotacjami, subwencjami i innymi dopłatami o
    podobnym charakterze mającymi bezpośredni wpływ na cenę towarów dostarczanych lub
    usług świadczonych przez podatnika.
    Art. 15 ust. 2 ustawy o ochronie odbiorców gazu, stanowi natomiast, że kwoty
    rekompensat, o których mowa w art. 62g prawa energetycznego, nie stanowią dotacji,
    subwencji i innych dopłat o podobnym charakterze, o których mowa w art. 29a ust. 1
    ustawy o VAT.
    Ustawodawca wprost więc wyłączył rekompensaty, o których mowa w art. 62g prawa
    energetycznego - na mocy art. 15 ust. 2 ustawy o ochronie odbiorców gazu – z podstawy
    opodatkowania podatkiem VAT.
    Jednocześnie - nawet w przypadku, gdyby Ustawodawca nie wprowadził wyłączenia, o
    którym mowa powyżej - w orzecznictwie sądów administracyjnych oraz stanowiskach
    organów podatkowych istnieje ugruntowana linia orzecznicza powstała na tle art. 29a ust.
    1 ustawy o VAT odnosząca się do różnych form dotacji przyznawanych podmiotom celem
    równoważenia cen sztywnych narzucanych przez akty prawa krajowego bądź miejscowego.
    Przedmiotem wypowiedzi organów były stany faktyczne związane z udzielaniem spółkom
    prowadzącym działalność z zakresu organizowania przewozów rekompensat za
    świadczenie usług transportu publicznego po cenach ustalanych w aktach prawa, a więc w
    sposób niezależny od tychże spółek oraz warunków rynkowych.
    Jak wskazał Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej w Interpretacji Indywidualnej z dnia 9
    maja 2019 roku (sygn. ITPP1/4512-1018/15//19-1/MN) „rekompensaty za świadczone
    usługi przewozowe w autobusach komunikacji miejskiej, przyznawane operatorom, takim
    jak P. Sp. z o.o., na podstawie przepisów rozdziału 6 u.p.t.z., nie mogą być uznane za

    dotacje, subwencje i inne dopłaty o podobnym charakterze, zaliczane do podstawy
    opodatkowania, o której mowa art. 29a ust. 1 u.p.t.u. Rekompensaty te nie mają bowiem
    bezpośredniego wpływu na ceny za usługi świadczone przez tych operatorów. Ceny te,
    zgodnie z art. 50a u.p.t.z., ustala Rada gminy w drodze aktów prawa miejscowego i nie
    mają one związku z rekompensatami. Przeciwnie, okoliczność, że Spółka świadczy
    przewozy o charakterze użyteczności publicznej, a więc usługi po narzuconych jej w
    przepisach powszechnie obowiązujących cenach, w ramach których uwzględniane są
    różnego rodzaju społeczne preferencje znajdujące wyraz w uprawnieniach do ulgowych
    przejazdów, powoduje, że osiągnięte z tego tytułu przychody nie pokrywają jej kosztów
    działalności. Celem rekompensat przyznawanych na podstawie art. 50 ust. 2 u.p.t.z. ma
    być, stosownie do art. 52 tej ustawy, przede wszystkim pokrycie strat związanych z tego
    rodzaju działalnością (ewentualnie uzyskanie rozsądnego zysku) i umożliwienie jej
    prowadzenia w tego rodzaju sytuacji. Także sposób przyznania tych rekompensat,
    wynikający z przepis w rozdziału 6 u.p.t.z. wskazuje, że stanowią one dopłatę o
    charakterze podmiotowym związaną z kosztami funkcjonowania Spółki w zakresie w jakim
    świadczy przewozy o charakterze użyteczności publicznej, a nie z cenami usług
    przewozowych, na które rekompensata nie oddziaływuje”.
    Z tożsamą sytuacją mamy do czynienia również w zakresie rekompensat udzielanych
    przedsiębiorstwom gazowym wykonującym działalność w zakresie obrotu gazem. Jak
    wynika z uzasadnienia do projektu ustawy o ochronie odbiorców gazu „Zmiany
    przewidziane w projekcie mają przede wszystkim na celu realizację obowiązku państwa
    jakim jest zapewnienie dostępu do usługi powszechnej obejmującej stałe oraz bezpieczne
    dostawy gazu do odbiorców. Szczególna sytuacja rynkowa sprawiła, że koniecznym stało
    się zmodyfikowanie funkcjonujących dotychczas ram prawnych celem zapewnienia
    płynnego funkcjonowania krajowego rynku”.
    W związku z powyższym celem utrzymania cen gazu na stabilnym dla odbiorców poziomie
    ustawodawca zdecydował się usztywnić ceny w tym zakresie, podobnie jak czynią to na
    poziomie regionalnym jednostki samorządu terytorialnego ustalając ceny przewozów,
    jakie stosować mogą spółki świadczące usługi transportu publicznego na rzecz pasażerów.
    Podobnie również zarówno spółki z dziedziny usług transportu publicznego jak i
    przedsiębiorstwa energetyczne świadczą co do zasady swoje usługi po cenach niższych,
    niż miałoby to miejsce w przypadku stosowania przez nie cen rynkowych, ze względu na
    wcześniej wskazane ograniczenia wynikających z aktów prawa krajowego czy też
    miejscowego. Jednakże dla zapewnienia obywatelom kluczowych z ich punktu widzenia
    usług o charakterze użyteczności publicznej - celem zachęcenia przedsiębiorców do
    świadczenia tych usług oraz zapewnienia rentowności prowadzonej przez nich działalności
    - ustawodawca zdecydował się na wprowadzenie systemu rekompensat w związku z
    podejmowaniem działalności gospodarczej w tym zakresie.
    Podobne stanowisko wynika również z wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w
    Rzeszowie z dnia 19 marca 2019 r. (sygn. akt I SA/Rz 18/19), który wskazał, iż „podziela w
    całej rozciągłości dominujące w orzecznictwie sądowoadministracyjnym stanowisko,
    zgodnie z którym, rekompensaty za świadczone usługi przewozowe w autobusach
    komunikacji miejskiej, przyznawane operatorom, na podstawie przepisów ustawy o
    publicznym transporcie zbiorowym, nie mogą być uznane za dotacje, subwencje i inne
    dopłaty o podobnym charakterze, zaliczane do podstawy opodatkowania, o której mowa
    art. 29a ust. 1 ustawy o VAT, bowiem nie mają bezpośredniego wpływu na ceny za usługi
    świadczone przez tych operatorów. (zob. np. wyrok NSA z dnia 7 listopada 2018 r. sygn.
    akt I FSK 1692/16, wyrok WSA w Rzeszowie z dnia 18 września 2018 r. sygn. akt I SA/Rz 525
    /18).
    Podkreśla się w tych orzeczeniach, że celem rekompensat przyznawanych na podstawie
    art. 50 ust. 2 u.p.t.z. ma być, stosownie do art. 52 tej ustawy, przede wszystkim pokrycie
    strat związanych z tego rodzaju działalnością (ewentualnie uzyskanie rozsądnego zysku) i
    umożliwienie jej prowadzenia działalności w tego rodzaju sytuacji, gdy operator świadczy

    przewozy o charakterze użyteczności publicznej po narzuconych cenach. Wyraźnie wynika
    to z treści wniosku, w którym otrzymanie rekompensaty wiąże się z deficytowym
    charakterem działalności w zakresie organizacji i wykonywania transportu zbiorowego.
    Także sposób przyznania tych rekompensat, wynikający z umowy wykonawczej, to jest
    kalkulacja na podstawie tzw. wozokilometra, świadczy, że stanowi ona dopłatę o
    charakterze podmiotowym związaną z kosztami funkcjonowania Spółki w zakresie, w
    jakim świadczy przewozy o charakterze użyteczności publicznej, a nie z cenami usług
    przewozowych, na które rekompensata bezpośrednio nie ma wpływu”.
    Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie odniósł się w dalszej części uzasadnienia
    również do wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 7 listopada 2018 r. (sygn.
    akt I FSK 1692/16), który wskazał, że „Rekompensaty te nie mają bowiem bezpośredniego
    wpływu na ceny za usługi świadczone przez tych operatorów. Ceny te, zgodnie z art. 50a u.
    p.t.z, ustala Rada gminy w drodze aktów prawa miejscowego i nie mają one związku z
    rekompensatami. Przeciwnie, okoliczność, że Spółka świadczy przewozy o charakterze
    użyteczności publicznej, a więc usługi po narzuconych jej w przepisach powszechnie
    obowiązujących cenach, w ramach których uwzględniane są różnego rodzaju społeczne
    preferencje znajdujące wyraz w uprawnieniach do ulgowych przejazdów, powoduje, że
    osiągnięte z tego tytułu przychody nie pokrywają jej kosztów działalności. Celem
    rekompensat przyznawanych na podstawie art. 50 ust. 2 u.p.t.z. ma być, stosownie do art.
    52 tej ustawy, przede wszystkim pokrycie strat związanych z tego rodzaju działalnością
    (ewentualnie uzyskanie rozsądnego zysku) i umożliwienie jej prowadzenia w tego rodzaju
    sytuacji.” Tożsame stanowisko zajmował m. in. Sąd Administracyjny w Rzeszowie w
    wyrokach z dnia 19 września 2019 r. (sygn. akt I SA/Rz 476/19 oraz I SA/Rz 515/19), a także
    Sąd Administracyjny w Gliwicach w wyroku z dnia 6 sierpnia 2019 r. (sygn. akt I SA/Gl 519
    /19) oraz Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w wyroku z dnia 13 czerwca 2016 roku (sygn.
    akt I SA/Bd 233/16).
    Powyższe wyroki oraz treść przytoczonych uprzednio przepisów jasno potwierdzają, iż
    Wnioskodawca nie ma obowiązku zaliczania do podstawy opodatkowania - na podstawie
    art. 29a ust. 1 ustawy o VAT w zw. z art. 15 ust. 2 ustawy o ochronie odbiorców gazu -
    rekompensat udzielanych na pokrycie kosztów prowadzenia działalności w związku ze
    świadczeniem usług bądź dostawy towarów po cenach odgórnie narzuconych przez akty
    prawa, a więc w sytuacji określonej we wniosku, na podstawie art. 62g ust. 1 prawa
    energetycznego.
    Interpretacja indywidualna
    Rozpatrzyłem Państwa wniosek i 1 września 2022 r. wydałem interpretację indywidualną
    znak: 0111-KDIB3-1.4012.408.2022.4.ICZ, w której stwierdziłem, że rekompensata z tytułu
    zamrożenia cen określonych w taryfie zatwierdzonej przez Prezesa Urzędu Regulacji
    Energetyki - dostarczania gazu poniżej stawek wolnorynkowych, jest dotacją bezpośrednio
    wpływającą na ich wartość jako wynagrodzenie od podmiotu trzeciego za dostawę towaru
    i stanowi podstawę opodatkowania, o której mowa w art. 29a ust. 1 ustawy o VAT, a tym
    samym podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt
    1 ustawy.
    Skarga na interpretację indywidualną
    1 października 2022 r. wnieśli Państwo skargę na tę interpretację do Wojewódzkiego Sądu
    Administracyjnego w Warszawie.
    W skardze wnieśli Państwo o:
    - uchylenie zaskarżonej Interpretacji w całości,
    - zasądzenie na rzecz Skarżącej kosztów postępowania według norm przepisanych.
    Postępowanie przed sądem administracyjnym

    - Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 17 lutego 2023 r. sygn. akt III
      SA/Wa 2440/22 uchylił zaskarżoną interpretację indywidualną z 1 września 2022 r.
      znak: 0111-KDIB3-1.4012.104.2022.4.ICZ.
    - 11 kwietnia 2023 r. na ww. wyrok wniosłem skargę kasacyjną.
    - Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 14 listopada 2023 r. sygn. akt I
      FSK 1337/23 uchylił zaskarżony wyrok w całości i przekazał sprawę do ponownego
      rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie.
    - Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 12 kwietnia 2024 r. sygn. akt
      III SA/Wa 443/24 uchylił zaskarżoną interpretację.
    - 27 maja 2024 r. na ww. wyrok wniosłem skargę kasacyjną.
    - Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 19 marca 2025 r. sygn. akt I FSK
      1340/24 oddalił skargę kasacyjną.
    - Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 12 kwietnia 2024 r. sygn.
      akt III SA/Wa 443/24 uchylający zaskarżoną interpretację – stał się prawomocny od 19
      marca 2025 r. (data wpływu prawomocnego wyroku do organu 5 czerwca 2025 r.).
    Ponowne rozpatrzenie wniosku – wykonanie wyroku
    Zgodnie z art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami
    administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA ze zm.):
    Ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu
    wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie
    postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa
    uległy zmianie.
    Wykonuję obowiązek, który wynika z tego przepisu, tj.:
    - uwzględniam ocenę prawną i wskazania dotyczące postępowania, które wyraził
      Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z 12 kwietnia 2024 r. sygn.
      akt III SA/Wa 443/24,
    - ponownie rozpatruję Państwa wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej –
      stwierdzam, że stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest prawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z przepisem art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od
    towarów i usług (Dz. U. z 2022 r. poz. 931 ze zm.), zwanej dalej ustawą:
    Opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlegają odpłatna dostawa towarów i
    odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju.
    Stosownie do art. 29a ust. 1 ustawy:
    Podstawą opodatkowania, z zastrzeżeniem ust. ust. 2, 3 i 5, art. 30a-30c, art. 32, art.
    119 oraz art. 120 ust. 4 i 5, jest wszystko, co stanowi zapłatę, którą dokonujący dostawy
    towarów lub usługodawca otrzymał lub ma otrzymać z tytułu sprzedaży od nabywcy,
    usługobiorcy lub osoby trzeciej, włącznie z otrzymanymi dotacjami, subwencjami i
    innymi dopłatami o podobnym charakterze mającymi bezpośredni wpływ na cenę
    towarów dostarczanych lub usług świadczonych przez podatnika.
    Jednocześnie, zgodnie z art. 29a ust. 6 ustawy podstawa opodatkowania obejmuje:
    1) podatki, cła, opłaty i inne należności o podobnym charakterze, z wyjątkiem kwoty
    podatku;
      2) koszty dodatkowe, takie jak prowizje, koszty opakowania, transportu i
        ubezpieczenia, pobierane przez dokonującego dostawy lub usługodawcę od
        nabywcy lub usługobiorcy.

    Z opisu sprawy wynika, że prowadzą Państwo działalność polegającą na obrocie paliwami
    gazowymi na potrzeby odbiorców zlokalizowanych na terytorium Polski.
    Ustawą z dnia 26 stycznia 2022 roku o szczególnych rozwiązaniach służących ochronie
    odbiorców paliw gazowych w związku z sytuacją na rynku gazu, znowelizowana została
    ustawa z dnia 10 kwietnia 1997 roku - Prawo energetyczne. Ustawodawca zamroził
    czasowo ceny wyrobów gazowych dostarczanych wymienionym w ustawie odbiorcom.
    Jednocześnie ustawa o ochronie odbiorców gazu przyznała przedsiębiorstwom
    energetycznym prawo do rekompensat z tytułu zamrożenia cen określonych w taryfie
    zatwierdzonej przez Prezesa Urzędu Regulacji Energetyki i dostarczania gazu poniżej
    stawek wolnorynkowych.
    Państwa wątpliwości dotyczą ustalenia czy rekompensata, o której mowa w art. 62g ust. 1
    prawa energetycznego w zw. z art. 1 pkt 3 oraz art. 15 ustawy o ochronie odbiorców gazu
    stanowi dotację, subwencję lub inną dopłatę o podobnym charakterze, o których mowa w
    art. 29a ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług.
    Zgodnie z art. 62g ust. 1 ustawy Prawo energetyczne (Dz. U. z 2021r., poz. 716 ze zm.):
    W przypadku zatwierdzenia przez Prezesa URE taryfy skalkulowanej przez
    przedsiębiorstwo energetyczne zgodnie z art. 62f ust. 1, zwane dalej „podmiotem
    uprawnionym”, podmiotowi uprawionemu przysługuje z tego tytułu rekompensata
    ustalana na zasadach określonych w art. 62h-62j.
    Art. 15 ust. 2 ustawy z 26 stycznia 2022 r. o szczególnych rozwiązaniach służących
    ochronie odbiorców paliw gazowych w związku z sytuacją na rynku gazu (Dz.U. z 2022r.,
    poz. 202) stanowi:
    Kwoty rekompensat, o których mowa w art. 62g ustawy zmienianej w art. 1, oraz w art.
    8, art. 11 i art. 12 niniejszej ustawy, nie stanowią dotacji, subwencji i innych dopłat o
    podobnym charakterze, o których mowa w art. 29a ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004
    r. o podatku od towarów i usług (Dz.U. z 2021 r. poz. 685, ze zm.).
    W kwestii oceny czy rekompensata, o której mowa w art. 62g ust. 1 prawa energetycznego
    w zw. z art. 1 pkt 3 oraz art. 15 ustawy o ochronie odbiorców gazu stanowi dotację,
    subwencję lub inną dopłatę o podobnym charakterze, o których mowa w art. 29a ust. 1
    ustawy o VAT – należy mieć na uwadze stanowisko Wojewódzkiego Sądu
    Administracyjnego Warszawie przedstawione w wyroku z 12 kwietnia 2024 r. sygn. akt III
    SA/Wa 443/24 oraz stanowisko NSA przedstawione w wyroku z 19 marca 2025 r. sygn. akt
    I FSK 1340/24, które są rozstrzygnięciami zapadłymi w niniejszej sprawie i które w świetle
    przywołanego wcześniej art. 153 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami
    administracyjnymi wiążą Organ w tej sprawie.
    Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie po przywołaniu w uzasadnieniu wyroku
    treści cytowanych wyżej regulacji art. 62g ust. 1 Prawa energetycznego oraz art. 15 ust. 2
    ustawy o szczególnych rozwiązaniach służących ochronie odbiorców paliw gazowych w
    związku z sytuacją na rynku gazu stwierdził, że:
    Jak z powyższego wynika przepisy prawa energetycznego wprowadzają rekompensaty
    dla przedsiębiorstwa energetycznego od dnia wprowadzenia przez podmiot
    uprawniony do stosowania taryfy skalkulowanej na zasadach określonych w art. 62f
    prawa energetycznego. Zasady wypłaty rekompensaty oraz zaliczki zostały ustalone w
    art. 62g-j prawa energetycznego. Podmiotem odpowiedzialnym za wypłatę
    rekompensat jest Zarządca Rozliczeń S.A.
    Jednocześnie wraz z wraz ustanowieniem prawa do uzyskania rekompensat ustawodawca
    wprost wyłączył ich wartość z podstawy opodatkowania VAT na mocy przywołanego wyżej
    art. 15 ust. 2 ustawy o ochronie odbiorców gazu.
    Przepis art. 15 ust. 2 ustawy o ochronie odbiorców gazu jest jasny i zrozumiały i nie
    wymaga żadnych dodatkowych zabiegów interpretacyjnych.

    Rekompensata, o której mowa w art. 62g ust. 1 prawa energetycznego, jakkolwiek jest
    refundacją, czyli pomocą państwa udzielaną określonym podmiotom, towarzyszącą
    zakupowi paliwa gazowego, czyli dopłatą o podobnym charakterze do dotacji lub
    subwencji, stanowi wyjątek od reguły opodatkowania ich podatkiem VAT. Innymi słowy,
    wspomniana rekompensata zostaje wyłączona poza zakres oddziaływania art. 29a ust. 1
    uptu, a więc nie może budzić wątpliwości, że nie wejdzie do podstawy opodatkowania
    podatkiem VAT.
    Niezależnie od oczywistego wyniku wykładni gramatycznej należy dodać, że ewidentnym
    zamiarem ustawodawcy było nieuwzględnianie rekompensat w podstawie opodatkowania
    VAT z uwagi na trudną sytuację na rynku paliw w okresie oddziaływania ustawy o ochronie
    odbiorców gazu. Aby osiągnąć powyższy efekt, ustawodawca w art. 15 ust. 2 ustawy o
    ochronie odbiorców gazu zawarł bezpośrednie odesłanie do ustawy o podatku od
    towarów i usług tworząc tym samym powiązania prawne między ustawą o ochronie
    odbiorców gazu a ustawą o podatku od towarów i usług. Powołany przepis stanowi więc
    uzupełnienie normatywne art. 29a ust. 1 uptu. Jest zatem przepisem prawa podatkowego,
    który wprowadza wyjątek od zasady powszechności opodatkowania VAT, w tym
    opodatkowania dotacji, dopłat i subwencji wpływających na cenę towarów i usług.
    WSA wskazał, że:
    Warto zwrócić uwagę na uchwałę składu siedmiu sędziów Naczelnego Sądu
    Administracyjnego z dnia 26 października 2015 r., sygn. akt I FPS 3/15. W uchwale tej
    wskazano, że prawidłowa wykładnia przepisów ustawy o podatku od towarów i usług
    nie może ograniczać kontekstu systemowego tylko do wewnętrznej systematyki ustawy
    podatkowej i gałęzi prawa podatkowego.
    Zdaniem Sądu:
    prawidłowa wykładnia art. 29a ust. 1 uptu w przypadku otrzymania rekompensaty
    powinna uwzględniać nie tylko same regulacje ustawy o podatku od towarów i usług,
    ale również przepisy ustawy dotyczące wprost opodatkowania tym podatkiem,
    ponieważ w razie ich pominięcia w procesie wykładni nie zostaną uwzględnione
    wszystkie przepisy mogące mieć zastosowanie w sprawie. Wniosek taki jest tym
    bardziej zasadny, że ustawa o podatku od towarów i usług i ustawa o ochronie
    odbiorców gazu są równorzędnymi aktami prawnymi. Nie można więc uznać, że któraś
    z nich ma charakter aktu prawnego wykonawczego, czy też niższego rzędu w zakresie
    obowiązywania lub też założone z góry pierwszeństwo stosowania. Właściwe w tym
    zakresie byłoby zatem uznanie, że regulacje dotyczące podstawy opodatkowania
    zawarte w ustawie o ochronie odbiorców gazu mają charakter przepisów szczególnych
    (lex specialis), więc są wyjątkami od ogólnych reguł zawartych w art. 29a ust. 1 uptu,
    przez co powinny być w pierwszej kolejności stosowane do sytuacji otrzymania
    rekompensaty.
    W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego:
    w ślad za wyrokami NSA z dnia 14 października 2021 r., sygn. akt II FSK 513/19, oraz z
    dnia 15 stycznia 2020 r., sygn. akt II FSK 345/18 - należy stwierdzić, że przepisów prawa
    podatkowego nie można ograniczać wyłącznie do ustaw, które w swoim tytule
    zawierają takie pojęcie. Należy mieć na uwadze także rzeczywistą treść zawartych w
    innych ustawach regulacji, które mają wpływ na opodatkowanie, w tym w sposób
    odmienny definiują pojęcia użyte w ustawach podatkowych lub decydują o wyłączeniu
    ich znaczenia i rozumienia przyjętego w danej ustawie podatkowej, bowiem nie tylko w
    ustawach podatkowych uregulowano kwestie, od których zależy opodatkowanie i jego
    wysokości.
    Tym samym, mając na uwadze przedstawione we wniosku okoliczności sprawy, powołane
    wyżej przepisy prawa oraz stanowisko Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w
    Warszawie przedstawione w zapadłym w niniejszej sprawie wyroku z 12 kwietnia 2024 r.
    sygn. akt III SA/Wa 443/24, należy stwierdzić, że rekompensata z tytułu zamrożenia cen

    określonych w taryfie zatwierdzonej przez Prezesa URE dostarczania gazu poniżej stawek
    wolnorynkowych, o której mowa w art. 62g ust. 1 prawa energetycznego nie wchodzi do
    podstawy opodatkowania normowanej w art. 29a ust. 1 uptu, a tym samym nie podlega
    opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1) uptu. W
    przypadku tym zastosowanie bowiem znajdzie przepis art. 15 ust. 2 ustawy o
    szczególnych rozwiązaniach służących ochronie odbiorców paliw gazowych w związku z
    sytuacją na rynku gazu, który wyłączył jej wartość z podstawy opodatkowania VAT.
    Zatem za prawidłowe uznać należy Państwa stanowisko, że otrzymana rekompensata nie
    podlega opodatkowaniu w związku z art. 15 ust. 2 ustawy o ochronie odbiorców gazu.
    Zauważyć jednak należy, że formułując własne stanowisko w zakresie uznania, że
    rekompensaty, o których mowa w art. 62g prawa energetycznego - na mocy art. 15 ust. 2
    ustawy o ochronie odbiorców gazu – należy wyłączyć z podstawy opodatkowania
    podatkiem VAT – wskazali Państwo, że z tożsamą sytuacją mamy do czynienia również w
    zakresie rekompensat udzielanych przez regionalne jednostki samorządu terytorialnego
    na rzecz spółek wykonujących usługi transportu publicznego.
    W odniesieniu do tej części Państwa argumentacji, wyjaśnić należy, że zasady
    finansowania przewozów o charakterze publicznym zostały uregulowane w ustawie z dnia
    16 grudnia 2010 r. o publicznym transporcie zbiorowym (t.j. Dz. U. z 2025 r., poz. 285), a
    zatem rekompensaty do usług przewozowych są przyznawane na podstawie innego stanu
    prawnego.
    Nie można więc zgodzić się z tą częścią Państwa stanowiska, której argumentacja odnosi
    się do porównania/podobieństwa otrzymywanych rekompensat do spraw dotyczących
    rekompensat do usług przewozowych. Są to zupełnie inne stany faktyczne i nie mogą mieć
    przełożenia na rekompensaty dotyczące gazu.
    Podsumowując, w związku z tym, że wywiedli Państwo prawidłowy skutek prawny w tym
    zakresie, że nie ma obowiązku zaliczania do podstawy opodatkowania - na podstawie art.
    29a ust. 1 ustawy o VAT w zw. z art. 15 ust. 2 ustawy o ochronie odbiorców gazu –
    otrzymanej rekompensaty, o której mowa w art. 62g ust. 1 prawa energetycznego, to
    pomimo zastosowania przez Państwa częściowo błędnej argumentacji, uznałem Państwa
    stanowisko za prawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego przedstawionego przez Państwa i stanu
    prawnego obowiązującego w dniu wydania interpretacji, uchylonej wyrokiem
    Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 12 kwietnia 2024 r. sygn. akt III SA
    /Wa 443/24, tj. 1 września 2022 r.
    Zgodnie z art. 14b § 3 Ordynacji podatkowej, składający wniosek o wydanie interpretacji
    indywidualnej obowiązany jest do wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu
    faktycznego albo zdarzenia przyszłego. Organ jest ściśle związany przedstawionym we
    wniosku stanem faktycznym albo opisem zdarzenia przyszłego. Zainteresowany ponosi
    ryzyko związane z ewentualnym błędnym lub nieprecyzyjnym przedstawieniem we
    wniosku opisu stanu faktycznego. Interpretacja indywidualna wywołuje skutki
    prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy rzeczywisty stan faktyczny sprawy będącej
    przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie z opisem zdarzenia przyszłego podanym
    przez Państwa w złożonym wniosku. W związku z powyższym, w przypadku zmiany
    któregokolwiek elementu przedstawionego we wniosku opisu sprawy, udzielona
    odpowiedź traci swą aktualność.
    Jednocześnie należy podkreślić, że niniejsza interpretacja została wydana na podstawie
    przedstawionego we wniosku opisu sprawy co oznacza, że w przypadku, gdy w toku

    postępowania podatkowego, kontroli podatkowej, kontroli celno-skarbowej zostanie
    określony odmienny stan sprawy, interpretacja nie wywoła w tym zakresie skutków
    prawnych.
    Ponadto należy zauważyć, że ocena Państwa stanowiska w zakresie podatku
    dochodowego od osób prawnych, objęta pytaniem nr 2, jest przedmiotem odrębnego
    rozstrzygnięcia.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    - Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z
    dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.).
    Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie
    zgodna (tożsama) z opisem zdarzenia przyszłego i zastosują się Państwo do
    interpretacji.
    - Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
    Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
    zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
    czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
    1) z zastosowaniem art. 119a;
    2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z
    dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
    3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    - Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
    Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
    decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki
    interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego
    Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa
    z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – t.j. Dz.
    U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”.
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
    - w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
    - w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP
      (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.