Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0112-KDIL2-1.4011.694.2025.1.KF
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-09-23
Teza: Skutki podatkowe przekazania udziałów w spółce z o.o. w celu
zwolnienia się z długu w ramach świadczenia w miejsce
wykonania (datio in solutum).
Słowa kluczowe: kapitał-kapitały pieniężne
odsetki
przeniesienie
spółki-spółka z ograniczoną odpowiedzialnością
udział-udział w spółce
umowa-umowa pożyczki
świadczenie-świadczenie w miejsce wypełnienia (Datio in
solutum)
Zagadnienia: Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Źródła przychodów.-Przychody z kapitałów pieniężnych.-
Zbycie udziałów, akcji.
Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Źródła przychodów.-Specyfika źródeł przychodów.-
Kapitały pieniężne.
Przepisy: [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 2-art. 10-ust. 1-pkt 7
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 2-art. 17-ust. 1-pkt 6-lit. a
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 2-art. 17-ust. 1ab-pkt 1

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

6 sierpnia 2025 r. wpłynął Pani wniosek z 6 sierpnia 2025 r. o wydanie interpretacji
    indywidualnej, który dotyczy skutków podatkowych przekazania udziałów w spółce z o.o.
    w celu zwolnienia się z długu w ramach świadczenia w miejsce wykonania (datio in
    solutum). Treść wniosku jest następująca:

## Opis zdarzenia przyszłego

Jest Pani polskim rezydentem podatkowym, gdzie podlega opodatkowaniu od całości
    swoich dochodów bez względu na miejsce ich osiągnięcia. Zawarła Pani kilka umów
    pożyczek z (...). W związku z udzielonymi pożyczkami (...) posiada względem Pani
    wierzytelność o zwrot kwoty głównej pożyczek wraz z odsetkami (dalej: Wierzytelność).
    Celem zaspokojenia całości wartości Wierzytelności planuje Pani przenieść na
    pożyczkodawcę, tj. (...) część udziałów – ustaloną przez Strony – jakie posiada Pani w
    kapitale zakładowym (...) sp. z o.o. z siedzibą w (...). Przeniesienie własności udziałów na
    pożyczkodawcę ma się odbyć w trybie art. 453 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. – Kodeks
    Cywilny jako świadczenie w miejsce wykonania (datio in solutum).

## Pytanie

Czy prawidłowe jest Pani stanowisko, zgodnie z którym przeniesienie prawa własności
    udziałów w kapitale zakładowym (...) sp. z o.o., w ramach świadczenia w miejsce
    wykonania (datio in solutum), nie będzie po Pani stronie podlegało opodatkowaniu
    podatkiem dochodowym od osób fizycznych, tj. nie będzie wypełniało dyspozycji
    przychodu przewidzianej w art. 10 ust. 1 pkt 7 ustawy o PIT?
    Pani stanowisko w sprawie
    W Pani ocenie, przeniesienie własności praw własności do udziałów w kapitale
    zakładowym (...) sp. z o.o. w ramach świadczenia w miejsce wykonania (datio in solutum)
    nie będzie po Pani stronie podlegało opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób
    fizycznych.
    Pani zdaniem, przeniesienie własności udziałów w sp. z o.o. w ramach świadczenia w
    miejsce wykonania (datio in solutum) nie będzie po Pani stronie podlegało opodatkowaniu
    podatkiem dochodowym od osób fizycznych, bowiem przeniesienie to nie będzie
    następować w wykonaniu działalności gospodarczej oraz dotyczy posiadanego Pani
    majątku osobistego. Przeniesienie prawa własności udziałów na pożyczkodawcę nie
    powoduje żadnego przysporzenia po stronie dłużnika, a tym samym nie stanowi źródła
    przychodów, o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 7.
    Pani stanowisko potwierdzają m.in. następujące wyroki:
    1) Wyrok NSA z 17 maja 2023 r., wydany w sprawie o sygn. akt: II FSK 2798/20;
    2) Wyrok NSA z 28 marca 2023 r., wydany w sprawie o sygn. akt: II FSK 2373/20;
    3) Wyrok NSA z 11 czerwca 2024 r., wydany w sprawie o sygn. akt: II FSK 1152/21;
    4) Wyrok WSA w Poznaniu z 8 sierpnia 2024 r., wydany w sprawie o sygn. akt: I SA/Po 301
      /24;

    5) Wyrok WSA w Gorzowie Wielkopolskim z 6 sierpnia 2020 r., wydany w sprawie o sygn.
      akt: I SA/Go 214/20;
    6) Wyrok WSA w Warszawie z 7 grudnia 2016 r., wydany w sprawie o sygn. akt: III SA/Wa
      3231/15.
    Co prawda, zdaje sobie Pani sprawę, że powyższe wyroki zostały wydane na kanwie
    przenoszenia własności nieruchomości w zamian za zwolnienie z długów, jednak w Pani
    opinii przenoszone prawo (własność nieruchomości / własność udziałów w sp. z o.o.) nie
    ma znaczenia dla obowiązku podatkowego wynikającego z faktu z korzystania przez
    podatnika z rozwiązania przewidzianego w kodeksie cywilnym w art. 453 k.c. w postaci
    datio in solutum. Powyższe wyroki potwierdzają Pani stanowisko przedstawione w
    niniejszym wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej.
    Zgodnie z art. 9 ust. 1 ustawy PIT zawarta jest ogólna zasada, zgodnie z którą
    opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z
    wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od których na
    podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku. Wśród szeregu
    źródeł przychodów w art. 10 ust. 1 pkt 7 ustawy PIT wskazano kapitały pieniężne i prawa
    majątkowe, w tym odpłatne zbycie praw majątkowych innych niż wymienione w pkt 8 lit. a-
    c. Umowa zwalniająca Panią z długu (umowy pożyczki) w zamian za przeniesienie prawa
    własności udziałów w sp. z o.o. nie będzie skutkować powstaniem jakiegokolwiek
    przychodu po Pani stronie. Przychód mógłby wystąpić jedynie, gdy u podatnika
    powstałoby przysporzenie (przyrost) majątku wskutek darowania długu poprzez
    zwolnienie z niego. Zgodnie z treścią zdania pierwszego art. 453 Kodeksu cywilnego, jeżeli
    dłużnik w celu zwolnienia się z zobowiązania spełnia za zgodą wierzyciela inne
    świadczenie, zobowiązanie wygasa. Czyli spełnienie za zgodą wierzyciela przez dłużnika
    innego świadczenia w miejsce tego, do którego dłużnik był pierwotnie zobowiązany,
    powoduje wygaśnięcie zobowiązania.
    Powyższy przepis znajduje się w Dziale I, Tytuł VII, Księgi trzeciej Kodeksu cywilnego
    zatytułowanym „wykonanie zobowiązań”. Wykonanie zobowiązania, w tym przez
    świadczenie zamienne (datio in solutum) o jakim mowa w art. 453 Kodeksu cywilnego, jest
    formą jego zaspokojenia i co do zasady nie powoduje żadnego przysporzenia po stronie
    spełniającego świadczenie dłużnika. Z istoty podatku dochodowego wynika, że jest on
    ciężarem publicznoprawnym od przyrostu majątkowego (dochodu), a zatem przychodem
    – jako źródłem dochodu – jest tylko ta wartość, która wchodząc do majątku podatnika
    może powiększyć jego aktywa. Powiększenie to może mieć cechy zwiększenia zasobów
    majątkowych lub zmniejszenia zobowiązań. Rzeczowa forma zwolnienia się z określonego
    zobowiązania przez przeniesienie własności udziałów w sp. z o.o. stanowi tylko substytut
    świadczenia pieniężnego, które nie powoduje powstania przychodu po Pani stronie.
    Zagadnienie prawnopodatkowej kwalifikacji czynności prawnej świadczenia w miejsce
    wykonania jako niestanowiącej odpłatnego zbycia, tj. niepowodującej powstania
    przychodu podlegającego opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych,
    było już przedmiotem wielu wypowiedzi orzeczniczych. Jednakże zagadnienie
    prawnopodatkowych skutków dotyczyło przeniesienia prawa własności nieruchomości w
    zamian za zwolnienie z długu, czyli świadczenia rzeczowego w zamian za przyrzeczone
    świadczenie pieniężne (datio in solutum) zostało już wszechstronnie rozważone w
    orzecznictwie sądowoadministracyjnym.
    W Pani opinii, przeniesienie prawa własności nieruchomości można zrównać do
    przeniesienia własności udziałów w sp. z o.o., ponieważ skutek przeniesienia własności w
    celu wykonania zobowiązania jest tożsamy w każdym z wymienionych przypadków.
    Zasadniczo jednolicie przyjmowany jest pogląd, że przeniesienie własności nieruchomości
    w takich warunkach nie stanowi jej odpłatnego zbycia w rozumieniu art. 10 ust. 1 pkt 8 lit.

    a ustawy PIT, ponieważ przenoszący własność nie uzyskuje żadnego przysporzenia w
    rozumieniu art. 9 ust. 1 i ust. 2 ustawy PIT, to jest nie uzyskuje przyrostu majątku
    powiększającego jego aktywa.
    Pogląd ten znajduje potwierdzenie w wyrokach NSA: z 10 listopada 2022 r. (II FSK 597/20),
    z 8 lutego 2012 r. (II FSK 1384/10), z 12 czerwca 2012 r. (II FSK 1260/11), z 9 lipca 2013 r. (II
    FSK 2312/11), z 21 marca 2014 r. (II FSK 835/12), z 20 kwietnia 2016 r. (II FSK 669/14), z 5
    maja 2017 r. (II FSK 3144/15), z 27 marca 2019 r. (II FSK 699/17), z 4 marca 2020 r. (II FSK
    884/18), z 9 lipca 2020 r. (II FSK 1196/18), z 14 marca 2012 r. (II FSK 1673/10), czy też wyrok
    NSA z 27 marca 2019 r. (II FSK 699/17).
    Wymienione wyroki (za wyjątkiem ostatniego) zapadły na tle wypłaty wspólnikowi zysku
    spółki w formie niepieniężnej, a to w postaci przeniesienia na niego prawa własności
    nieruchomości, względnie wypłaty wspólnikowi w takiej formie wynagrodzenia za
    umorzone udziały i dotyczyły rozliczeń podlegających podatkowej kwalifikacji zarówno w
    podatku dochodowym od osób fizycznych, jak i podatku dochodowym od osób prawnych.
    Zawarto w nich zgodną ocenę, że w żadnym z wymienionych przypadków nie dochodzi do
    odpłatnego zbycia nieruchomości, bowiem w rezultacie przeprowadzonej czynności po
    stronie podmiotu wyzbywającego się prawa własności nieruchomości nie wzrasta wartość
    aktywów, a jedynie ulega zmianie ich rodzaj i struktura. Świadczeniu przenoszącego
    prawo własności nieruchomości nie odpowiada bowiem jakiekolwiek świadczenie
    wzajemne podmiotu nabywającego własność nieruchomości, co oznacza, że czynność ta
    jest nieekwiwalentna, a zatem nieodpłatna. Jakkolwiek zmiana pierwotnego przedmiotu
    świadczenia ma znaczenie na gruncie cywilnoprawnym, nie może jednak modyfikować
    obowiązku podatkowego, który ma charakter administracyjnoprawny.
    Stoi Pani na stanowisku, że tożsama sytuacja będzie miała miejsce w przypadku
    przeniesienia własności udziałów w sp. z o.o. w zamian za zwolnienie z długu.
    Według Pani przeniesienie praw własności udziałów w sp. z o.o. przysługujących Pani w
    zamian za zwolnienie z długu nie ma odpłatnego charakteru, gdyż przenoszący to prawo
    nie uzyskuje przysporzenia majątkowego – nie powiększają się jego aktywa majątkowe, a
    jedynie zmienia się ich struktura. Należy stwierdzić, że przeniesienie prawa własności
    udziałów w sp. z o.o. na rzecz pożyczkodawcy w celu zwolnienia z innego zobowiązania nie
    powoduje żadnego przysporzenia po stronie dłużnika, a tym samym nie stanowi źródła
    przychodów, o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 7 ustawy PIT, gdyż w takiej sytuacji
    przepis ten rzeczywiście nie ma zastosowania.
    Pani zdaniem, powyższe w sposób jednoznaczny potwierdza teza wyroku NSA z 28 marca
    2023 r., sygn. akt II FSK 2373/20, zgodnie z którym przeniesienie własności nieruchomości
    w zamian za zwolnienie z długu (datio in solutum) nie stanowi jej odpłatnego zbycia w
    rozumieniu art. 10 ust. 1 pkt 8 ustawy o PIT. Rozważania te można wprost przełożyć na
    kanwę zapytania określonego w niniejszym wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej
    w zakresie przeniesienia prawa własności udziałów w sp. z o.o. w zamian za zwolnienie z
    długu (datio in solutum).
    Warto w tym miejscu podkreślić, że pomimo świadomości ustawodawcy o utrwalonym w
    judykaturze kierunku wykładni pojęcia „odpłatne zbycie” (w rozumieniu art. 10 ust. 1 pkt 8
    ustawy o PIT, które wprost można przenieść na art. 10 ust. 1 pkt 7 ustawy o PIT), nie
    zdecydował się on na interwencję w postaci nowelizacji przepisów normujących
    opodatkowanie takich czynności prawnych, dokonywanych poza działalnością
    gospodarczą – choć poprzez dodanie do art. 14 PIT ust. 2e uczynił to w odniesieniu do
    przychodów uzyskiwanych z czynności podobnych w skutkach prawnych, ale dokonanych
    w ramach prowadzonej działalności gospodarczej. Owa nowelizacja obrazuje wolę
    ustawodawcy skorygowania zasad powstawania przychodów z tytułu własności rzeczy w
    warunkach datio in solutum, ale wyłącznie w ramach działalności gospodarczej. Z
    jednoczesnym zachowaniem dotychczasowych reguł w przypadku tożsamych w
    charakterze i skutkach czynności dokonywanych przez osoby fizyczne, które nie dokonują
    czynności w związku z prowadzeniem działalności gospodarczej. Przyjąć zatem należy, że

    w ocenie ustawodawcy nie wystąpiła potrzeba przeciwdziałania omawianym skutkom
    podatkowym przenoszenia własności z zastosowaniem konstrukcji prawnej świadczenia w
    miejsce wypełnienia, a nie w drodze stosownej umowy sprzedaży (tak: wyrok NSA z 10
    listopada 2022 r., sygn. akt II FSK 597/20).
    To stanowisko NSA podtrzymał w najnowszym orzecznictwie, tj. w wyroku z 11 czerwca
    2024 r. wydanym w sprawie o sygn. akt: II FSK 1152/21, podzielając pogląd, zgodnie z
    którym, aby można było mówić o powstaniu przychodu w sytuacji wskazanej w art. 10 ust.
    1 pkt 8 ustawy PIT (który wprost można odnieść do przychodów ze źródeł wskazanych w
    art. 10 ust. 1 pkt 7 ustawy o PIT), należałoby wykazać, że zdarzenie polegające na
    odpłatnym zbyciu prawa własności lub ich części spowodowało przyrost w majątku
    podatnika. Zdaniem NSA, przy wykładni art. 10 ust. 1 pkt 8 ustawy o PIT, istotne jest
    wyjaśnienie terminu „nabycie”, przez które należy rozumieć każde zwiększenie aktywów
    majątku podatnika. NSA stwierdził, że w aktualnej konstrukcji polskiego podatku
    dochodowego od osób fizycznych przychód odzwierciedla zwiększenie stanu mienia osoby
    w ciągu roku podatkowego, czyli przyrost czystego majątku podatnika.
    W konkluzji NSA doszedł do wniosku, że aby można było mówić o powstaniu przychodu
    należy wykazać, że zdarzenie polegające na odpłatnym zbyciu nieruchomości lub ich
    części oraz udziału w nieruchomości spowodowało w majątku podatnika jego przyrost.
    Reasumując, odnosząc powołane regulacje prawne oraz przytoczone orzecznictwo do
    przedstawionego na wstępie pytania i Pani sytuacji przyszłej należy wskazać, że:
    przeniesienie własności prawa własności udziałów w sp. z o.o. w zamian za zwolnienie z
    długu (kwoty pożyczki), w ramach przewidzianego w art. 453 k.c. datio in solutum, nie
    będzie stanowić przychodu w rozumieniu art. 10 ust. 1 pkt 7 ustawy PIT, tym samym, w
    związku z przeprowadzonymi czynnościami, nie będzie Pani zobowiązana do zapłaty z
    tego tytułu podatku dochodowego.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawiła Pani we wniosku jest nieprawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z ogólną zasadą powszechności opodatkowania sformułowaną w art. 9 ust. 1
    ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t. j. Dz. U. z
    2025 r. poz. 163 ze zm.):
      Opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z
      wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od
      których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.
    Analizując wystąpienie obowiązku podatkowego w opisanym zdarzeniu przyszłym należy
    rozważyć, czy planowana przez Panią czynność polegająca na przeniesieniu na
    pożyczkodawcę własności praw do udziałów w spółce z o.o. w zamian za zwolnienie z
    długu będzie stanowiła źródło przychodu w rozumieniu ustawy o podatku dochodowym
    od osób fizycznych.
    W myśl art. 10 ust. 1 pkt 7 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Źródłami przychodów są kapitały pieniężne i prawa majątkowe, w tym odpłatne
      zbycie praw majątkowych innych niż wymienione w pkt 8 lit. a-c.
    Stosownie do art. 17 ust. 1 pkt 6 lit. a ww. ustawy:
      Za przychody z kapitałów pieniężnych uważa się przychody z odpłatnego zbycia
      udziałów (akcji) oraz papierów wartościowych.
    Jak stanowi natomiast art. 17 ust. 1ab pkt 1 cytowanej ustawy:

      Przychód określony w ust. 1 pkt 6 z odpłatnego zbycia udziałów (akcji), udziałów w
      spółdzielni oraz papierów wartościowych powstaje w momencie przeniesienia na
      nabywcę własności udziałów (akcji), udziałów w spółdzielni oraz papierów
      wartościowych.
    Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych, jak również inne akty prawne nie
    zawierają definicji „odpłatnego zbycia” rzeczy lub praw. W celu ustalenia znaczenia tego
    pojęcia należy więc posłużyć się wykładnią językową. Do stwierdzenia powstania
    przychodu warunkiem koniecznym jest uzyskanie przysporzenia majątkowego.
    Podstawową formą odpłatnego zbycia jest sprzedaż oraz zamiana. Zgodnie z zasadą
    swobody umów, zbycie może nastąpić jednak także w innej formie.
    Zgodnie z art. 155 § 1 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (t. j. Dz. U. z 2025 r.
    poz. 1071):
      Umowa sprzedaży, zamiany, darowizny, przekazania nieruchomości lub inna umowa
      zobowiązująca do przeniesienia własności rzeczy co do tożsamości oznaczonej
      przenosi własność na nabywcę, chyba że przepis szczególny stanowi inaczej albo że
      strony inaczej postanowiły.
    Tym samym określenie „zbycie” odnosi się do wszystkich przypadków przeniesienia
    własności, nie ogranicza się wyłącznie do sprzedaży czy zamiany, lecz ma zastosowanie do
    wszystkich czynności prawnych, których skutkiem jest przeniesienie prawa własności do
    całej rzeczy lub jej udziału. Termin ten obejmuje zatem szeroki zakres umów i pozostaje
    bez znaczenia, czy do zbycia dochodzi w drodze zniesienia współwłasności, działu spadku,
    umowy zamiany lub sprzedaży.
    Przy czym, aby dana czynność miała charakter odpłatnej nie musi jej towarzyszyć
    świadczenie pieniężne i przepływ gotówkowy. „Płatność” bowiem nie musi mieć
    charakteru pieniężnego w postaci konkretnego przepływu gotówkowego, może oznaczać
    także uzyskanie świadczenia wzajemnego w postaci zapłaty w naturze (otrzymanie w
    zamian innych rzeczy lub praw), działania, zaniechania lub znoszenia. Innymi słowy, pod
    pojęciem płatności nie należy rozumieć wyłącznie zapłaty w pieniądzu, płatnością może
    także być zwolnienie z długu, czy potrącenie wzajemnych, wymagalnych wierzytelności
    (zmniejszenie pasywów zbywcy).
    Zatem, pod pojęciem „odpłatne zbycie” należy rozumieć nie tylko sprzedaż, ale każdą
    czynność prawną, w wyniku której dochodzi do przeniesienia prawa własności rzeczy (w
    tym praw do udziałów w spółce z o.o.) za wynagrodzeniem (niekoniecznie w formie
    gotówkowej), a więc co do zasady również przeniesienie własności praw do udziałów w
    spółce z o.o. w celu zwolnienia się z długu.
    Podkreślenia przy tym wymaga, że charakterystyczną cechą odpłatnego zbycia jest
    ekwiwalentność świadczeń stron, przy czym świadczenia stron względem siebie nie muszą
    mieć tego samego wymiaru ekonomicznego, ustalanego według kryteriów obiektywnych.
    Odpłatne czynności prawne charakteryzują się tym, że każda ze stron uzyskuje jakąś
    korzyść majątkową (niekoniecznie w postaci pieniężnej). Cechą umów odpłatnych jest to,
    że świadczenie jednej strony umowy znajduje swój odpowiednik w świadczeniu drugiej
    strony. Jest to sytuacja, gdy każda ze stron umowy uzyskuje ekwiwalent (równoważnik) dla
    świadczenia własnego. Nie dochodzi więc w takim przypadku do sytuacji, gdy tylko jedna
    ze stron odnosi korzyść z dokonanego świadczenia, a świadczenie zbywcy nie odbywa się
    kosztem uszczuplenia własnego majątku.
    Tym samym, przeniesienie na rzecz wierzyciela własności praw do udziałów w spółce z o.
    o. w zamian za zwolnienie z długu wskazuje bezsprzecznie, że czynność taka ma charakter
    odpłatny. Istotą odpłatnego zbycia jest bowiem to, że zbywca dokonując przysporzenia nie
    czyni tego kosztem własnego majątku, albowiem uzyskuje ekwiwalentne świadczenie,
    posiadające określony wymiar materialny – w analizowanej sprawie przejawiający się w
    zwolnieniu z długu.

    Zgodnie z art. 453 Kodeksu cywilnego:
      Jeżeli dłużnik w celu zwolnienia się z zobowiązania spełnia za zgodą wierzyciela inne
      świadczenie, zobowiązanie wygasa. Jednakże gdy przedmiot świadczenia ma wady,
      dłużnik obowiązany jest do rękojmi według przepisów o rękojmi przy sprzedaży.
    Świadczenie w miejsce wykonania (datio in solutum) jest umową, na mocy której obie
    strony (dłużnik i wierzyciel) wyrażają zgodę na umorzenie istniejącego dotąd
    zobowiązania, jeśli dłużnik zamiast pierwotnie ustalonego, spełni inne świadczenie.
    Przyjmuje się, że umowa, o której mowa w ww. przepisie ma charakter odpłatnej umowy
    rozporządzającej, gdyż wierzyciel w miejsce dotychczasowego roszczenia uzyskuje inne.
    Jak wyjaśniono bowiem już wcześniej, płatność za świadczenie (wynagrodzenie) nie musi
    mieć charakteru pieniężnego, może oznaczać również uzyskanie świadczenia wzajemnego
    w postaci zapłaty w naturze (otrzymanie w zamian innych rzeczy lub praw), działania,
    zaniechania lub znoszenia. Tym samym, w analizowanej sprawie, w zamian za zwolnienie
    Pani z długu, pożyczkodawca nabędzie własność praw do udziałów w spółce z o.o.
    Przeniesienie na wierzyciela własności ww. praw w zamian za zwolnienie z długu będzie
    więc odpłatnym zbyciem tych praw, nie następi bowiem pod tytułem darmym.
    W konsekwencji, planowane przez Panią przeniesienie na pożyczkodawcę własności praw
    do udziałów w spółce z o.o., w ramach świadczenia w miejsce wykonania, będzie
    stanowiło dla Pani źródło przychodu w rozumieniu art. 10 ust. 1 pkt 7 ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych i będzie podlegało opodatkowaniu podatkiem
    dochodowym od osób fizycznych.
    Wbrew Pani opinii, w analizowanej sprawie, argumentem przemawiającym za uznaniem,
    że czynność prawna w postaci świadczenia w miejsce wykonania nie stanowi odpłatnego
    zbycia, nie może być nowelizacja przepisów ustawy o podatku dochodowym od osób
    fizycznych, na mocy której do art. 14 tej ustawy dodano ustęp 2e, zgodnie z którym:
      W przypadku gdy podatnik przez wykonanie świadczenia niepieniężnego reguluje w
      całości lub w części zobowiązanie, w tym z tytułu zaciągniętej pożyczki (kredytu),
      przychodem takiego podatnika jest wysokość zobowiązania uregulowanego w
      następstwie takiego świadczenia. Jeżeli jednak wartość rynkowa świadczenia
      niepieniężnego jest wyższa niż wysokość zobowiązania uregulowanego tym
      świadczeniem, przychód ten określa się w wysokości wartości rynkowej świadczenia
      niepieniężnego. Przepis art. 19 stosuje się odpowiednio.
    W odniesieniu do powyższego należy wskazać, że w sprawie mamy do czynienia z
    powstaniem przychodu ze źródła określonego w art. 10 ust. 1 pkt 7 ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych, a nie z pozarolniczej działalności gospodarczej,
    wymienionej w art. 10 ust. 1 pkt 3 ww. ustawy. Przepisy art. 14 ww. ustawy zawierają
    katalog przychodów kwalifikowanych do źródła, jakim jest pozarolnicza działalność
    gospodarcza. Zamieszczenie przez ustawodawcę dodatkowych jednostek redakcyjnych w
    tym przepisie zawierających określenie przychodu z działalności gospodarczej w żaden
    sposób nie przemawia za uznawaniem bądź nie uznawaniem na tej podstawie
    określonych świadczeń za przychód również u podatników nieprowadzących działalności
    gospodarczej. Powyższe pozostaje bez wpływu na kwalifikację do przychodów z kapitałów
    pieniężnych, które ustawodawca wymienia w art. 17 ustawy o podatku dochodowym od
    osób fizycznych.
    Podsumowując, planowane przeniesienie przez Panią na pożyczkodawcę własności praw
    do udziałów w spółce z o.o., w ramach świadczenia w miejsce wykonania (datio in
    solutum), będzie wypełniało dyspozycję przychodu przewidzianą w art. 10 ust. 1 pkt 7
    ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Tym samym, opisana we wniosku
    czynność będzie podlegać opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych.

    W odniesieniu do przywołanych przez Panią wyroków sądów administracyjnych informuję,
    że zostały one wydane w indywidualnych sprawach i nie mają zastosowania, ani
    konsekwencji wiążących, w odniesieniu do żadnego innego zaistniałego stanu faktycznego
    bądź zdarzenia przyszłego.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, które Pani przedstawiła i stanu prawnego,
    który obowiązuje w dniu wydania interpretacji.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    · Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy
      z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz.U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.).
      Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pani sytuacja będzie zgodna
      (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosuje się Pani do
      interpretacji.
    · Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
        1) z zastosowaniem art. 119a;
        2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5
          ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
        3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    · Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pani prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu
    Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z
    dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.U.
    z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
    · w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
    · w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP
      (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.