Interpretacja indywidualna
Sygnatura: IBPP3/443-355/14/EJ
Organ: Dyrektor Izby Skarbowej w Katowicach
Data wydania: 2014-06-24
Teza: brak prawa do odzyskania (odliczenia lub zwrotu) podatku VAT przy realizacji projektu polegającego na integracji branży turystycznej na terenie gminy
Słowa kluczowe: odliczenia; odliczenia-prawo do odliczenia; promocja; turystyka; usługi-usługi turystyczne
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział IX-Rozdział 1-art. 86

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA

Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2012 r., poz. 749 ze zm.) oraz § 2 i § 5 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz.U. Nr 112, poz. 770 ze zm.) – Dyrektor Izby Skarbowej w Katowicach działający w imieniu Ministra Finansów stwierdza, że stanowisko Wnioskodawcy przedstawione we wniosku z 18 marca 2014 r. (data wpływu 26 marca 2014 r.) o wydanie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie braku możliwości odzyskania (odliczenia lub zwrotu) podatku VAT w całości lub w części w związku z realizacją projektu pn. „…” – **jest prawidłowe.**

UZASADNIENIE

W dniu 26 marca 2014 r. wpłynął ww. wniosek o wydanie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie braku możliwości odzyskania (odliczenia lub zwrotu) podatku VAT w całości lub w części w związku z realizacją projektu pn. „…”.

W przedmiotowym wniosku został przedstawiony następujący stan faktyczny:

Wnioskodawca (Miasto) jest beneficjentem dofinansowania ze środków unijnych przy wielu projektach. Jednym z nich jest projekt pn. „…”, który otrzymał dofinansowanie w ramach RPO Województwa na lata 2007-2013. Projekt zakłada powołanie do życia klastra branżowego, dzięki któremu zintegrowana branża turystyczna będzie w stanie absorbować nowe technologie i wdrażać innowacje w zakresie produktu, procesu, marketingu i zarzadzania. Funkcjonowanie klastra będzie opierać się o innowacyjne narzędzia marketingowe i procesowe, dzięki którym skonsolidowana turystyka Miasta będzie miała większą siłę wejścia na rynek z innowacyjna ofertą. Inicjatywa klastrowa wykreuje i wdroży innowacyjne narzędzia i produkty branżowe (m.in. miejska karta turystyczna, gry miejskie, marketing multimedialny i inne), dzięki czemu kooperacja turystyczna będzie mogła skutecznie pozyskiwać klientów i budować przyjazny turystom wizerunek Miasta. Beneficjentem projektu jest Miasto, natomiast realizatorem zadania jest Urząd Miasta, na który wystawiane są wszystkie faktury. Urząd Miejski jest czynnym podatnikiem VAT i składa deklaracje VAT-7. Samorządowe osoby prawne nie mają własnych struktur organizacyjnych, nałożone zadania wykonują za pośrednictwem urzędu, który nie ma możliwości prowadzenia odrębnej ewidencji księgowej dotyczącej rozliczeń VAT dla samorządowych osób prawnych oraz obsługujących je urzędów. Właścicielem majątku powstałego w wyniku realizacji inwestycji jest beneficjent. Majątek ten nie będzie wykorzystywany przez beneficjenta do wykonywania czynności cywilnoprawnych opodatkowanych podatkiem VAT. Beneficjent nie będzie osiągał żadnego obrotu w wyniku wykorzystywania mienia, które powstanie w trakcie realizacji projektu, gdyż zakupiony sprzęt oraz wdrożone produkty turystyczne będą wykorzystywane do czynności z zakresu administracji publicznej, a usługi świadczone drogą elektroniczną będą bezpłatne i nie będą miały związku z wykonywaniem czynności o charakterze cywilnoprawnym, opodatkowanym podatkiem VAT.

Przedmiotowy projekt rozpoczął się 4 czerwca 2012 r., natomiast rzeczowe zakończenie jego realizacji planuje się na 30 czerwca 2014 r. projekt jest realizowany w związku z wykonywaniem przez gminę wszystkich spraw publicznych o znaczeniu lokalnym, nie zastrzeżonych ustawami na rzecz innych podmiotów – art. 6 ust. 1 ustawy z 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (t.j. Dz.U. z 2013 r. poz. 594 ze zm. – dalej ustawa o s.g.). Projektem objęty jest Urząd Miejski oraz członkowie klastra, którzy po podpisaniu stosownej umowy stają się jego członkami i mogą skorzystać bezpłatnie z oferowanych usług. Wyżej wymienione podmioty, zgodnie z art. 7 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym są narzędziem do realizacji takich zadań własnych gminy jak sprawy związane z kulturą fizyczną i turystyką (w tym terenów rekreacyjnych i urządzeń sportowych), promocją gminy oraz wspieraniem i upowszechnianiem idei samorządowej, w tym tworzenia warunków do działania i rozwoju jednostek pomocniczych i wdrażania programów pobudzania aktywności obywatelskiej.

W związku z powyższym, oraz w zgodzie z art. 15 ust. 6 ustawy z 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t.j. Dz.U. z 2011 r., nr 177, poz. 1054 ze zm.) nie uznaje się za podatnika organów władzy publicznej oraz urzędów obsługujących te organy, w zakresie realizacji zadań publicznych nałożonych odrębnymi przepisami prawa, dla realizacji których zostały one powołane, z wyłączeniem czynności wykonywanych na podstawie zawartych umów cywilnoprawnych.

Członkowie klastra objęci projektem nie ponoszą żadnych kosztów związanych z realizacją przedmiotowego projektu i nie dokonują żadnego zakupu sprzętu, jak również nie ponoszą opłat za udział w targach, konferencjach, wyjazdach i spotkaniach – będą jedynie korzystać z poszczególnych elementów będących przedmiotem projektu. Członkowie klastra nie będą osiągali żadnego obrotu w wyniku wykorzystywania mienia, które powstanie w trakcie realizacji projektu, gdyż zakupiony sprzęt oraz wdrożone produkty turystyczne będą wykorzystywane do czynności z zakresu administracji publicznej, a usługi świadczone drogą elektroniczną będą bezpłatne i nie będą miały związku z wykonywaniem czynności o charakterze cywilnoprawnym, opodatkowanych podatkiem VAT.

W celu zrealizowania projektu zostały/ną zakupione następujące towary i usługi, zgodnie z harmonogramem rzeczowo-finansowym projektu:

*   promocja projektu oraz działania promocyjne bezpośrednio związane z realizacją projektu (krajowe i zagraniczne seminaria, konferencje, spotkania, wyjazdy studyjne, imprezy tematyczne, warsztaty), zarządzanie projektem (animator),
*   budowa i uruchomienie strony internetowej wraz z wersją light (w tym platforma komunikacji pomiędzy klastrowiczami i ich usługami/produktami uruchamianie aplikacji spacerów interaktywnych po trasach turystycznych),
*   spotkania, warsztaty, konferencje wewnątrz klastra oraz udział w krajowych i międzynarodowych targach turystycznych,
*   specjalistyczne usługi doradcze z zakresu tworzenia klastra, opracowywania planów rozwoju i ekspansji oraz w zakresie jakości, innowacji i nowych technologii, tłumaczenia opracowań reklamowych,
*   wyposażenie biura klastra (meble, komputer, drukarka laserowa, telefon, faks, kserokopiarka, rzutnik, ekran, standy reklamowe),
*   projektowanie i druk folderów, broszur informacyjnych, ulotek o klastrze, uczestnikach klastra, produktach klastrowych,
*   oprogramowanie i urządzenia do wdrożenia innowacyjnej formy promocji projektów klastrowiczów i usług klastrowiczów, sieć ekranów multimedialnych,
*   zaprojektowanie, wdrożenie innowacyjnych produktów turystycznych (gry terenowe, turystyczna karta miejska).

W związku z powyższym opisem zadano następujące pytanie:

Czy w odniesieniu do przedmiotowego projektu Wnioskodawca ma możliwość odzyskania (odliczenia lub zwrotu) podatku VAT w całości lub w części?

Zdaniem Wnioskodawcy, brak jest możliwości odzyskania (odliczenia lub zwrotu) podatku VAT. Faktury VAT wystawiane są na Urząd Miejski, a nabyte towary i usługi są wykorzystywane wyłącznie przez pracowników administracji publicznej – pracowników Urzędu Miejskiego oraz członków klastra. Wobec powyższego wyklucza się możliwość dokonania odliczenia podatku naliczonego, związanego z towarami i usługami, które nie są wykorzystywane do czynności opodatkowanych.

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego stanu faktycznego jest prawidłowe.

Stosownie do art. 86 ust. 1 ustawy z 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t.j. Dz.U. z 2011 r. Nr 177, poz. 1054 ze zm.), zwanej dalej ustawą o VAT, w zakresie w jakim towary i usługi są wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych, podatnikowi, o którym mowa w art. 15, przysługuje prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego, z zastrzeżeniem art. 114, art. 119 ust. 4, art. 120 ust. 17 i 19 oraz art. 124.

Zgodnie z art. 86 ust. 2 pkt 1 lit. a ww. ustawy o VAT w brzmieniu obowiązującym do 31 grudnia 2013 r. kwotę podatku naliczonego stanowi suma kwot podatku określonych w fakturach otrzymanych przez podatnika z tytułu nabycia towarów i usług.

Stosownie do art. 86 ust. 2 pkt 1a obowiązującego od 1 stycznia 2014 r. kwotę podatku naliczonego stanowi suma kwot podatku wynikających z faktur otrzymanych przez podatnika z tytułu nabycia towarów i usług.

W myśl postanowień art. 87 ust. 1 ustawy o VAT, w przypadku gdy kwota podatku naliczonego, o której mowa w art. 86 ust. 2, jest w okresie rozliczeniowym wyższa od kwoty podatku należnego, podatnik ma prawo do obniżenia o tę różnicę kwoty podatku należnego za następne okresy lub do zwrotu różnicy na rachunek bankowy. Zasady dokonywania zwrotu różnicy podatku na rachunek bankowy podatnika określone zostały w art. 87 ust. 2–6 ustawy.

Wyjaśnić należy, że przepisy art. 87 ustawy regulują sposób dokonania przez podatnika rozliczenia w sytuacji, gdy w danym okresie rozliczeniowym deklaruje on nadwyżkę podatku naliczonego nad należnym. Przepisy te statuują możliwość otrzymania przez podatnika rzeczywistego zwrotu nadwyżki podatku naliczonego nad należnym. Warunkiem, który musi spełnić podatnik, by domagać się zwrotu, jest powstanie w okresie rozliczeniowym różnicy pomiędzy kwotą podatku naliczonego a kwotą podatku należnego. Wynika to z generalnej zasady określonej w przywołanym powyżej art. 87 ust. 1 ustawy.

Należy również zauważyć, że w rozdziale 9 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 4 kwietnia 2011 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług (t.j. Dz.U. z 2013 r., poz. 247 ze zm.), przewidziano przypadki, w których kwota podatku naliczonego może być zwrócona jednostce dokonującej nabycia (importu) towarów lub usług finansowanych ze środków bezzwrotnej pomocy zagranicznej, oraz warunki i tryb dokonywania tego zwrotu. Przepisy powołanego rozporządzenia określają katalog środków, które stanowią ww. środki bezzwrotnej pomocy zagranicznej (§ 8 ust. 3 i 4). Uzyskanie pomocy finansowej pochodzącej ze źródeł, o których mowa w tych przepisach daje prawo do ubiegania się o zwrot podatku w oparciu o przepisy zawarte w rozdziale 9 tego rozporządzenia.

Uregulowanie to zostało powtórzone w rozdziale 4 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 16 grudnia 2013 r. w sprawie miejsca świadczenia usług oraz zwrotu kwoty podatku naliczonego jednostce dokonującej nabycia (importu) towarów i usług (Dz.U., poz. 1656).

Jak wynika z powyższego przepisu prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego przysługuje wyłącznie podatnikom podatku od towarów i usług, w sytuacji gdy towary i usługi, z których nabyciem podatek został naliczony, są wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych. Warunkiem umożliwiającym podatnikowi skorzystanie z prawa do odliczenia podatku naliczonego jest niewątpliwy i bezsporny związek zakupów z wykonanymi czynnościami opodatkowanymi.

Przedstawiona wyżej zasada wyklucza możliwość dokonania odliczenia podatku naliczonego związanego z towarami i usługami, które nie są wykorzystywane do czynności opodatkowanych, czyli w przypadku ich wykorzystywania do czynności zwolnionych od podatku oraz niepodlegających temu podatkowi.

Zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy o VAT, podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności.

Pod pojęciem działalności gospodarczej na podstawie art. 15 ust. 2 w brzmieniu obowiązującym do dnia 31 marca 2013 r., należy rozumieć wszelką działalność producentów, handlowców lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody, również wówczas, gdy czynność została wykonana jednorazowo w okolicznościach wskazujących na zamiar wykonywania czynności w sposób częstotliwy. Działalność gospodarcza obejmuje również czynności polegające na wykorzystywaniu towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych.

Wskazać należy, że z dniem 1 kwietnia 2013 r. na mocy art. 1 pkt 12 ustawy z dnia 7 grudnia 2012 r. o zmianie ustawy o podatku od towarów i usług oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2013 r. poz. 35) ust. 2 art. 15 otrzymał brzmienie „działalność gospodarcza, obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność gospodarcza obejmuje również czynności polegające na wykorzystywaniu towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych”.

Zgodnie z przepisem art. 15 ust. 6 ustawy o VAT wyłączeniu z opodatkowania podlegają czynności związane z wykonywaniem zadań publicznych nałożonych odrębnymi przepisami, wykonywane w imieniu własnym i na własną odpowiedzialność przez jednostki samorządu terytorialnego, z wyłączeniem czynności wykonywanych na podstawie zawartych umów cywilnoprawnych.

Powyższy zapis jest odzwierciedleniem art. 13 obowiązującej od 1 stycznia 2007 r. Dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej – (Dz. Urz. UE L Nr 347, poz. 1 ze zm.) – zgodnie z którym – krajowe, regionalne i lokalne organy władzy oraz inne podmioty prawa publicznego nie są uważane za podatników w związku z działalnością, którą podejmują lub transakcjami, których dokonują jako organy władzy publicznej, nawet jeśli pobierają należności, opłaty, składki lub płatności w związku z takimi działaniami lub transakcjami.

Jednakże w przypadku, gdy podejmują one takie działania lub dokonują takich transakcji, są uważane za podatników w odniesieniu do tych działań lub transakcji, gdyby wykluczenie ich z kategorii podatników prowadziło do znaczących zakłóceń konkurencji.

W każdych okolicznościach podmioty prawa publicznego są uważane za podatników w związku z czynnościami określonymi w załączniku I, chyba że niewielka skala tych działań sprawia, że mogą być one pominięte.

Zatem, organy władzy publicznej oraz urzędy obsługujące te organy są wyłączone z kręgu podatników podatku od towarów i usług – w zakresie czynności nałożonych przepisami prawa, dla realizacji których zostały powołane. Jest to wyłączenie podmiotowo-przedmiotowe i ma zastosowanie przy spełnieniu przez ten organ dwóch warunków:

*   jego podmiotem jest organ władzy publicznej lub urząd obsługujący ten organ;
*   odnosi się jedynie do czynności nałożonych przepisami prawa, dla których powołano te organy, z wyłączeniem czynności realizowanych na podstawie zawartych umów cywilnoprawnych.

Z powołanych przepisów wynika, że organy władzy publicznej nie są podatnikami podatku od towarów i usług w związku z realizacją zadań, które podejmują jako podmioty prawa publicznego, nawet jeśli pobierają z tego tytułu należności, opłaty lub składki. Organy te są natomiast podatnikami podatku od towarów i usług w przypadku wykonywanych przez nie czynności na podstawie zawartych umów cywilnoprawnych. Kryterium podziału stanowi charakter wykonywanych czynności: czynności o charakterze publicznoprawnym wyłączają te podmioty z kategorii podatników, natomiast czynności o charakterze cywilnoprawnym skutkują uznaniem tych podmiotów za podatników podatku od towarów i usług, a realizowane przez nie odpłatne dostawy towarów i świadczenie usług podlegają opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.

Wyłączenie z opodatkowania jednostek samorządu terytorialnego jest zatem możliwe tylko wtedy gdy wykonują one czynności w ramach przypisanych im specyficznych zadań i funkcji samorządowych (publicznych) i tylko w odniesieniu do tych czynności, które nie są wykonywane na podstawie zawartych przez powiat umów cywilnoprawnych.

W myśl art. 2 ust. 1 ustawy z 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (t.j. Dz. U. z 2013 r. Nr poz. 594 ze zm.) gmina wykonuje zadania publiczne w imieniu własnym i na własną odpowiedzialność. Do zadań własnych gminy należy zaspokajanie zbiorowych potrzeb wspólnoty. W szczególności zadania własne obejmują sprawy w zakresie kultury fizycznej i turystyki, w tym terenów rekreacyjnych i urządzeń sportowych, promocji gminy oraz wspieraniem i upowszechnianiem idei samorządowej, w tym tworzenia warunków do działania i rozwoju jednostek pomocniczych i wdrażania programów pobudzania aktywności obywatelskiej (art. 7 ust. 1 pkt 10, 17 i 18 cyt. ustawy o samorządzie gminnym).

W celu wykonywania zadań gmina może tworzyć jednostki organizacyjne, a także zawierać umowy z innymi podmiotami, w tym z organizacjami pozarządowymi (art. 9 ust. 1 cyt. ustawy).

Zgodnie z art. 11a ust. 1 pkt 1 i 2 ww. ustawy o samorządzie gminnym, organami gminy są rada gminy (rada miasta) i wójt (burmistrz, prezydent).

W myśl art. 33 ust. 1 cyt. wyżej ustawy o samorządzie gminnym, Wójt (burmistrz, prezydent miasta) wykonuje zadania przy pomocy urzędu gminy (miasta).

Jak wynika z powyższych przepisów, urząd gminy (miasta) nie jest jednostką organizacyjną w rozumieniu ww. art. 9 ustawy o samorządzie gminnym. Jest wyłącznie zorganizowanym zespołem osób i środków służących do pomocy organowi administracyjnemu. Urząd miasta jest jednostką pomocniczą służącą do wykonywania zadań gminy oraz obsługi techniczno-organizacyjnej gminy. Biorąc pod uwagę nierozerwalne i niepodzielne powiązania podmiotowe gminy i urzędu miasta, również na gruncie podatku od towarów i usług należy stwierdzić, iż nie występuje odrębna od podmiotowości gminy podmiotowość urzędu miasta. Zatem ze względu na specyficzną rolę jaką pełni urząd miasta w stosunku do gminy, dla prawa do odliczenia nie ma znaczenia, czy w fakturach dokumentujących zakupy związane z realizacją inwestycji jest gmina, czy urząd miejski. Jednakże osobowość prawną oraz zdolność do czynności prawnych ma wyłącznie gmina, a więc co do zasady, gmina powinna być wskazana jako nabywca w fakturach zakupu.

Z przedstawionego opisu stanu faktycznego wynika, że Wnioskodawca realizuje projekt pn. „…”. Projekt zakłada powołanie do życia klastra branżowego, dzięki któremu zintegrowana branża turystyczna będzie w stanie absorbować nowe technologie i wdrażać innowacje w zakresie produktu, procesu, marketingu i zarzadzania. Właścicielem majątku powstałego w wyniku realizacji inwestycji jest Wnioskodawca. Majątek ten nie będzie wykorzystywany przez Wnioskodawcę do wykonywania czynności cywilnoprawnych opodatkowanych podatkiem VAT. Beneficjent nie będzie osiągał żadnego obrotu w wyniku wykorzystywania mienia, które powstanie w trakcie realizacji projektu, gdyż zakupiony sprzęt oraz wdrożone produkty turystyczne będą wykorzystywane do czynności z zakresu administracji publicznej, a usługi świadczone drogą elektroniczną będą bezpłatne i nie będą miały związku z wykonywaniem czynności o charakterze cywilnoprawnym, opodatkowanym podatkiem VAT.

Projektem objęty jest Urząd Miejski oraz członkowie klastra, którzy po podpisaniu stosownej umowy stają się jego członkami i mogą skorzystać bezpłatnie z oferowanych usług. Członkowie klastra objęci projektem nie ponoszą żadnych kosztów związanych z realizacją przedmiotowego projektu i nie dokonują żadnego zakupu sprzętu, jak również nie ponoszą opłat za udział w targach, konferencjach, wyjazdach i spotkaniach – będą jedynie korzystać z poszczególnych elementów będących przedmiotem projektu. Członkowie klastra nie będą osiągali żadnego obrotu w wyniku wykorzystywania mienia, które powstanie w trakcie realizacji projektu, gdyż zakupiony sprzęt oraz wdrożone produkty turystyczne będą wykorzystywane do czynności z zakresu administracji publicznej, a usługi świadczone drogą elektroniczną będą bezpłatne i nie będą miały związku z wykonywaniem czynności o charakterze cywilnoprawnym, opodatkowanych podatkiem VAT.

Podstawowym warunkiem, którego spełnienie należy analizować w aspekcie prawa do odliczenia podatku VAT jest związek dokonywanych nabyć towarów i usług ze sprzedażą uprawniającą do dokonywania takiego odliczenia czyli sprzedażą generującą podatek należny.

Analiza przedmiotowej sprawy wskazuje, że związek taki nie występuje. Wnioskodawca jednoznacznie wskazał, że majątek powstały w wyniku realizacji inwestycji nie będzie wykorzystywany do wykonywania czynności cywilnoprawnych opodatkowanych podatkiem VAT. Wnioskodawca nie będzie osiągał żadnego obrotu w wyniku wykorzystywania mienia, które powstanie w trakcie realizacji projektu, gdyż zakupiony sprzęt oraz wdrożone produkty turystyczne będą wykorzystywane do czynności z zakresu administracji publicznej, a usługi świadczone drogą elektroniczną będą bezpłatne i nie będą miały związku z wykonywaniem czynności o charakterze cywilnoprawnym, opodatkowanych podatkiem VAT.

Odnosząc przedstawiony stan prawny do opisanego stanu faktycznego należy stwierdzić, że w rozpatrywanej sprawie nie został spełniony podstawowy warunek wynikający z art. 86 ust. 1 ustawy o VAT uprawniający do odliczenia podatku od towarów i usług zawartego w fakturach dokumentujących nabycie towarów i usług związanych z realizacją projektu pn. „…”, bowiem dokonane zakupy nie będą wykorzystywane przez Wnioskodawcę do wykonywania czynności opodatkowanych podatkiem VAT.

Tym samym, ze względu na niespełnienie podstawowej pozytywnej przesłanki warunkującej prawo do odliczenia podatku naliczonego, jaką jest związek zakupów z wykonanymi czynnościami opodatkowanymi, Wnioskodawca nie ma prawa do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego ani do zwrotu różnicy podatku VAT w związku z realizacją projektu pn. „…”.

Wnioskodawca nie ma również możliwości uzyskania zwrotu podatku naliczonego na zasadach określonych w rozdziale 9 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 4 kwietnia 2011 r. oraz w rozdziale 4 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 16 grudnia 2013 r., gdyż środki wskazane we wniosku, nie są środkami, o których w zawartych tam regulacjach.

W konsekwencji, stanowisko Wnioskodawcy jest prawidłowe.

Interpretacja dotyczy zaistniałego stanu faktycznego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia w przedstawionym stanie faktycznym.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Zgodnie z przepisem § 1 pkt 1 rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 28 sierpnia 2008 r. w sprawie przekazania rozpoznawania innym wojewódzkim sądom administracyjnym niektórych spraw z zakresu działania ministra właściwego do spraw finansów publicznych, Prezesa Zakładu Ubezpieczeń Społecznych oraz Prezesa Kasy Rolniczego Ubezpieczenia Społecznego (Dz.U. Nr 163, poz. 1016) skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, ul. Prymasa St. Wyszyńskiego 2, 44-100 Gliwice po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – t.j. Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy).

Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Katowicach Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Bielsku-Białej, ul. Traugutta 2a, 43-300 Bielsko-Biała.