Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0114-KDIP1-1.4012.812.2025.1.EW
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-11-25
Teza: Uznanie, że z tytułu dostawy Nieruchomości na rzecz Nabywcy
Zainteresowana nie wystąpi w charakterze podatnika podatku
VAT.
Słowa kluczowe: grunty-sprzedaż gruntów
odliczenia-prawo do odliczenia
opodatkowanie
podatnik-podatnik czynny
Zagadnienia: Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II. Zakres
opodatkowania-Rozdział 2. Dostawa towarów i
świadczenie usług -Dostawa towarów
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III. Podatnicy,
płatnicy i przedstawiciele podatkowi-Rozdział 1.
Podatnicy i płatnicy-Podatnicy
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział I-
art. 2-pkt 22
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział I-
art. 2-pkt 6
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II-
Rozdział 1-art. 5-ust. 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II-
Rozdział 2-art. 7.-ust. 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III-
Rozdział 1-art. 15-ust. 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III-
Rozdział 1-art. 15-ust. 2
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział I. Przepisy
ogólne-Definicje
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II. Zakres
opodatkowania-Rozdział 1. Przepisy ogólne -Czynności
podlegające opodatkowaniu
1

## Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

łowe
    Szanowna Pani,
    stwierdzam, że Pani stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego
    zdarzenia przyszłego w podatku od towarów i usług w zakresie uznania, że z tytułu
    dostawy Nieruchomości na rzecz Nabywcy Zainteresowana nie wystąpi w charakterze
    podatnika podatku VAT (Pytanie nr 1) jest prawidłowe.
    Zakres wniosku wspólnego o wydanie interpretacji indywidualnej
    3 października 2025 r. wpłynął Pani wniosek wspólny z 30 września 2025 r. o wydanie
    interpretacji indywidualnej w zakresie skutków w podatku VAT związanych ze sprzedażą
    Nieruchomości przez Zainteresowaną na rzecz Spółki.
    Zainteresowani, którzy wystąpili z wnioskiem
    1. Zainteresowana będąca stroną postępowania:
          A.A.
    2. Zainteresowana niebędąca stroną postępowania:
          Spółka B
    Treść wniosku wspólnego jest następująca:

## Opis zdarzenia przyszłego

Zainteresowana jest właścicielką nieruchomości gruntowej o numerze ewidencyjnym 1,
    obręb (...), miasto (...), powiat (...), nabytej w drodze darowizny od ojca w dniu 9
    października 2019 r. (dalej: „Nieruchomość”). Nieruchomość jest sklasyfikowana w
    ewidencji gruntów i budynków jako tereny mieszkaniowe.
    Nieruchomość od chwili nabycia stanowi majątek prywatny.
    Nieruchomość nie była wykorzystywana do działalności gospodarczej w rozumieniu art. 15
    ust. 2 Ustawy o VAT, jak również do działalności rolniczej, o której mowa w art. 2 pkt 15
    Ustawy o VAT.
    Nigdy nie była przedmiotem najmu, dzierżawy ani nie została wprowadzona jako środek
    trwały do ewidencji w ramach działalności gospodarczej.
    Nieruchomość nie była w żaden sposób używana do celów własnych.
    Ze względu na brak w Gminie (...) miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego,
    Zainteresowana wystąpiła o wydanie decyzji o warunkach zabudowy, celem zbadania
    potencjału Nieruchomości i możliwych kierunków zagospodarowania. Wniosek złożył

    architekt działający na podstawie pełnomocnictwa udzielonego przez Zainteresowaną.
    Decyzja o warunkach zabudowy została wydana 13 listopada 2024 r. W decyzji ustalono
    warunki zabudowy dla zamierzenia polegającego na budowie budynku mieszkalnego,
    wielorodzinnego z garażem podziemnym wraz z urządzeniami budowlanymi na terenie
    działki nr ewidencyjny 1, obręb (...) w (...).
    Nieruchomość jest niezabudowana i ma dostęp do mediów, tj. urządzeń i sieci
    wodociągowych, kanalizacji sanitarnej, sieci energetycznej, gazowej, które występują w
    drodze. Nieruchomość uzyskała dostęp do mediów, gdy jej właścicielem był ojciec
    Zainteresowanej.
    Zainteresowana nie złożyła żadnego wniosku o warunki techniczne przyłączy:
    kanalizacyjnych, sanitarnych, energetyczny, deszczowy itp. Nieruchomość jest ogrodzona
    (ogrodzenie wykonał ojciec Zainteresowanej około 30 lat temu).
    Zainteresowana dokonała jedynie rozbiórki starego, zagrażającego bezpieczeństwu
    budynku gospodarczego (na podstawie decyzji administracyjnej w 2021 r.).
    Zainteresowana planuje sprzedaż Nieruchomości na rzecz strony zainteresowanej
    niebędącej stroną postępowania (dalej: „Spółka”). Udziałowcami Spółki są mąż
    Zainteresowanej oraz jej teść. Zainteresowana nie uczestniczy w organach Spółki. Spółka
    została założona w 2025 r. i jest czynnym podatnikiem VAT. Głównym przedmiotem
    działalności Spółki jest realizacja projektów budowlanych związanych ze wznoszeniem
    budynków mieszkalnych. Spółka ma zamiar zrealizować swoje cele gospodarcze na
    Nieruchomości, poprzez realizację inwestycji budowlanej.
    Zainteresowana oraz Spółka nie planują zawierać umowy przedwstępnej sprzedaży.
    Zainteresowana nie udzieliła Spółce żadnego pełnomocnictwa do działania w jej imieniu.
    Zainteresowana nie prowadziła osobiście ani przez pełnomocników żadnych działań
    marketingowych zmierzających do sprzedaży Nieruchomości.
    Zainteresowana nie podejmowała profesjonalnych kroków zmierzających do podniesienia
    wartości Nieruchomości.
    Zainteresowana prowadziła jednoosobową działalność gospodarczą od 23 czerwca 2020
    r., obecnie zawieszoną od 19 lipca 2024 r. W ramach tej działalności dokonywała obrotu
    innymi nieruchomościami (1 mieszkanie, 3 działki), nabytymi z zamiarem odsprzedaży.
    Środki ze sprzedaży przeznaczała na cele prywatne.
    Pytania
    1. Czy biorąc pod uwagę przedstawiony opis zdarzenia przyszłego, prawidłowe jest
      stanowisko, zgodnie z którym w związku ze sprzedażą Nieruchomości Zainteresowana
      nie będzie działała w charakterze podatnika VAT w rozumieniu art. 15 ust. 1 i 2 Ustawy
      o VAT?
    2. Zakładając, że odpowiedź na pytanie nr 1 jest przecząca to, czy Spółce - jako Nabywcy -
      będzie przysługiwało prawo do odliczenia podatku VAT naliczonego na podstawie art.
      86 ust. 1 Ustawy o VAT?
    Pani stanowisko w sprawie
    Zdaniem Zainteresowanej, w związku ze sprzedażą Nieruchomości nie będzie działała w
    charakterze podatnika VAT w rozumieniu art. 15 ust. 1 i 2 Ustawy o VAT.
    Zgodnie z przepisem art. 5 ust. 1 pkt 1 Ustawy o VAT opodatkowaniu podatkiem od
    towarów i usług podlegają odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na
    terytorium kraju.
    Stosownie do treści art. 2 pkt 6 Ustawy o VAT, ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o
    towarach - rozumie się przez to rzeczy oraz ich części, a także wszelkie postacie energii.

    Zgodnie z art. 7 ust. 1 Ustawy o VAT przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1
    pkt 1, rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel
    Należy przyjąć, że w oparciu o definicję zawartą w art. 2 pkt 6 Ustawy o VAT, zbycie
    nieruchomości gruntowych, traktowane jest jako czynność odpłatnej dostawy towarów, o
    której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1 Ustawy.
    Nie każda jednak czynność stanowiąca dostawę towarów, w rozumieniu art. 7 Ustawy,
    podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, ponieważ aby dana czynność
    podlegała opodatkowaniu tym podatkiem, musi być wykonana przez podmiot, który w
    związku z jej wykonaniem jest podatnikiem podatku od towarów i usług.
    Pojęcia „podatnik” i „działalność gospodarcza”, na potrzeby podatku VAT zostały określone
    w art. 15 ust. 1 i ust. 2 Ustawy o VAT.
    Na podstawie art. 15 ust. 1 ustawy podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne
    niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność
    gospodarczą, o której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności.
    Stosownie do art. 15 ust. 2 ustawy działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność
    producentów, handlowców lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby
    naturalne oraz rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody.
    Działalność gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające na
    wykorzystywaniu towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla
    celów zarobkowych.
    Definicja działalności gospodarczej zawarta w ustawie ma charakter uniwersalny,
    pozwalający na objęcie pojęciem „podatnik” tych wszystkich podmiotów, które prowadzą
    określoną działalność występując w profesjonalnym obrocie gospodarczym.
    Analizując powyższe przepisy należy stwierdzić, że dostawa towarów podlegać będzie
    opodatkowaniu podatkiem VAT wyłącznie wówczas, gdy dokonywana będzie przez
    podmiot mający status podatnika, a dodatkowo działającego w takim charakterze w
    odniesieniu do danej transakcji. Istotnym dla określenia, że w odniesieniu do konkretnej
    dostawy mamy do czynienia z podatnikiem podatku VAT jest stwierdzenie, że prowadzi on
    działalność gospodarczą w rozumieniu przepisów Ustawy.
    Właściwym zatem jest wykluczenie osób fizycznych z grona podatników w przypadku, gdy
    dokonują sprzedaży, przekazania, bądź darowizny towarów stanowiących część majątku
    osobistego, tj. majątku, który nie został nabyty w celu jego odsprzedaży, bądź
    wykonywania innych czynności w ramach działalności gospodarczej.
    W kontekście powyższych rozważań nie jest podatnikiem podatku VAT ten, kto jako osoba
    fizyczna dokonuje jednorazowych lub okazjonalnych transakcji, za które nie jest
    przewidziana ściśle regularna zapłata oraz nie prowadzi zorganizowanej czy
    zarejestrowanej działalności gospodarczej, a tylko np. wyzbywa się majątku osobistego.
    Jednakże każdy, kto dokonuje czynności, które zmierzają do wykorzystania nieruchomości
    dla celów działalności gospodarczej w rozumieniu art. 15 ust. 2 Ustawy o VAT jest uznany
    za podatnika podatku VAT. Wykorzystywanie majątku prywatnego stanowi również
    działalność gospodarczą, jeżeli jest dokonywane w sposób ciągły dla celów zarobkowych.
    Podstawowym kryterium dla opodatkowania sprzedaży nieruchomości jest ustalenie czy
    działanie to można uznać za wykorzystywanie majątku w sposób ciągły do celów
    zarobkowych, czy też majątek nabyty został i faktycznie wykorzystany na własne potrzeby.
    W tym miejscu podkreślić należy, że pojęcie „majątku prywatnego” nie występuje na
    gruncie analizowanych przepisów ustawy, jednakże wynika z wykładni art. 15 ust. 2
    ustawy, w której zasadnym jest odwołanie się do treści orzeczenia TSUE w sprawie C-291
    /92 (Finanzamt Uelzen V. Dieter Armbrecht), które dotyczyło kwestii opodatkowania
    sprzedaży przez osobę, będącą podatnikiem podatku od wartości dodanej, części majątku
    niewykorzystywanej do prowadzonej działalności gospodarczej, a służącej jej do celów
    prywatnych. „Majątek prywatny” to zatem taka część majątku danej osoby fizycznej, która

    nie jest przez nią przeznaczona ani wykorzystywana dla potrzeb prowadzonej działalności
    gospodarczej. Ze wskazanego orzeczenia wynika zatem, że podatnik musi w całym okresie
    posiadania danej nieruchomości wykazywać zamiar wykorzystywania części
    nieruchomości w ramach majątku osobistego. Potwierdzone to zostało również w wyroku
    TSUE z 21 kwietnia 2005 r., sygn. akt C-25/03 Finanzamt Bergisch Gladbach v. HE, który
    stwierdził, że majątek prywatny to mienie wykorzystywane dla zaspokojenia potrzeb
    własnych.
    Problem odnoszący się do rozstrzygnięcia czy sprzedaż nieruchomości jest sprzedażą
    majątku osobistego, czy też stanowi sprzedaż realizowaną przez podatnika prowadzącego
    w tym zakresie działalność gospodarczą, była przedmiotem orzeczenia Trybunału
    Sprawiedliwości Unii Europejskiej z 15 września 2011 r. w sprawach połączonych Jarosław
    Słaby przeciwko Ministrowi Finansów (C-180/10) oraz Emilian Kuć i Halina Jeziorska-Kuć
    przeciwko Dyrektorowi Izby Skarbowej w Warszawie (C-181/10).
    Z ww. orzeczenia wynika m.in., że osoby fizycznej, która prowadziła działalność rolniczą na
    gruncie nabytym ze zwolnieniem z podatku od wartości dodanej i przekształconym
    wskutek zmiany planu zagospodarowania przestrzennego niezależnej od woli tej osoby w
    grunt przeznaczony pod zabudowę, nie można uznać za podatnika podatku od wartości
    dodanej w rozumieniu art. 9 ust. 1 i art. 12 ust. 1 dyrektywy 112, zmienionej dyrektywą
    2006/138/WE, kiedy dokonuje ona sprzedaży tego gruntu, jeśli sprzedaż ta następuje w
    ramach zarządu majątkiem prywatnym tej osoby.
    Ponadto, Trybunał orzekł, że liczba i zakres transakcji sprzedaży nie ma charakteru
    decydującego i nie może stanowić kryterium rozróżnienia między czynnościami
    dokonywanymi prywatnie, które znajdują się poza zakresem zastosowania dyrektywy, a
    czynnościami stanowiącymi działalność gospodarczą. Trybunał stwierdził, że dużych
    transakcji sprzedaży można dokonywać również jako czynności osobistych.
    Trybunał wyjaśnił, że inaczej jest w przypadku, gdy zainteresowany podejmuje aktywne
    działania w zakresie obrotu nieruchomościami, angażując środki podobne do
    wykorzystywanych przez producentów, handlowców i usługodawców. Przykładowo
    podane zostały działania polegające na uzbrojeniu terenu albo na działaniach
    marketingowych. Działania takie nie należą do zakresu zwykłego zarządu majątkiem
    prywatnym.
    Przyjęcie więc, że dany podmiot sprzedając grunt działa w charakterze podatnika
    prowadzącego handlową działalność gospodarczą (jako handlowiec) wymaga ustalenia,
    czy jego działalność w tym zakresie przybiera formę zawodową (profesjonalną).
    Przejawem zaś takiej aktywności określonej osoby w zakresie obrotu nieruchomościami,
    która może wskazywać, że jej czynności przybierają formę zorganizowaną może być np.:
        nabycie terenu przeznaczonego pod zabudowę,
        uzbrojenie terenu,
        wydzielenie dróg wewnętrznych,
        działania marketingowe podjęte w celu sprzedaży działki, wykraczające poza zwykłe
        formy ogłoszenia,
        wystąpienie o opracowanie planu zagospodarowania przestrzennego dla
        sprzedawanego obszaru,
        prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie usług deweloperskich lub innych
        tego rodzaju usług o zbliżonym charakterze.
    Przy czym, na tego rodzaju aktywność „handlową” wskazywać musi ciąg powyżej
    przytoczonych okoliczności, a nie stwierdzenie jedynie faktu wystąpienia pojedynczych z
    nich.

    Aby ocenić, czy dany podmiot w odniesieniu do konkretnej czynności działa jako podatnik
    VAT, wymagana jest ocena każdorazowo odnosząca się do okoliczności faktycznych danej
    sprawy.
    Jak wynika z dokonanej wyżej analizy przepisów, warunkiem opodatkowania danej
    czynności podatkiem VAT jest spełnienie dwóch przesłanek łącznie: po pierwsze dana
    czynność ujęta jest w katalogu czynności podlegających opodatkowaniu podatkiem VAT,
    po drugie - czynność została wykonana przez podmiot, który w związku z jej wykonaniem
    jest podatnikiem podatku VAT.
    Dostawa towarów (sprzedaż Nieruchomości) podlega opodatkowaniu VAT wyłącznie
    wówczas, gdy dokonywana jest przez podmiot mający status podatnika, a dodatkowo
    działający w takim charakterze w odniesieniu do danej transakcji.
    Istotnym dla określenia, czy w odniesieniu do konkretnej dostawy mamy do czynienia z
    podatnikiem podatku VAT jest stwierdzenie, że prowadzi on działalność gospodarczą w
    rozumieniu przepisów Ustawy o VAT. Dopiero po zdefiniowaniu podmiotu jako podatnika
    VAT - co do zasady - mają dla określenia jego praw i obowiązków zastosowanie przepisy
    ustawy.
    W przypadku osób fizycznych, które dokonują sprzedaży, przekazania, bądź darowizny
    towarów stanowiących część majątku osobistego, tj. majątku, który nie został nabyty w
    celu jego odsprzedaży bądź wykonywania innych czynności w ramach działalności
    gospodarczej, należy szczególnie wnikliwie przeanalizować okoliczności, w jakich będzie
    realizowana transakcja. Co do zasady bowiem osoby fizyczne, które dokonują transakcji w
    ramach zarządu majątkiem prywatnym, wykluczone są z grona podatników VAT.
    Zdaniem Zainteresowanej, po analizie całokształtu jej działań w odniesieniu do
    Nieruchomości, należy stwierdzić, że nie będzie ona spełniała przesłanek do uznania jej za
    podatnika podatku VAT.
    Sprzedaż Nieruchomości przez Zainteresowaną nie stanowi działalności gospodarczej,
    ponieważ nie podejmuje ona aktywnych działań w zakresie obrotu nieruchomościami,
    zbliżonych do działań profesjonalnych podmiotów zajmujących się handlem
    nieruchomościami.
    W niniejszej sprawie Zainteresowana:
        nie prowadziła żadnych działań marketingowych ani nie korzystała z pośredników w
        obrocie nieruchomościami,
        nie dokonywała uzbrojenia terenu (Nieruchomość uzyskała dostęp do mediów,
        zanim właścicielką stała się Zainteresowana),
        nie ogrodziła działki ani nie podejmowała działań w celu jej przygotowania do
        inwestycji,
        jedyną czynnością podjętą w stosunku do Nieruchomości było wystąpienie - przez
        pełnomocnika - o warunki zabudowy, co nie może być utożsamiane z działalnością
        gospodarczą, lecz z działaniem właściciela chcącego rozpoznać potencjał
        posiadanej nieruchomości.
    Powyższe okoliczności dowodzą, że Zainteresowana nie działa jak podmiot profesjonalnie
    obracający gruntami.
    Fakt, że nabywcą Nieruchomości będzie Spółka, której udziałowcami są mąż i teść
    Zainteresowanej, nie ma znaczenia dla oceny statusu sprzedawcy. Ustawa o VAT ocenia
    wyłącznie sposób działania podmiotu dokonującego sprzedaży, a nie charakter nabywcy.

    Zainteresowana nie pełni żadnej funkcji w organach Spółki, nie udzieliła jej
    pełnomocnictw, a zatem jej sprzedaż ma charakter czynności prywatnej, związanej z
    dysponowaniem własnym majątkiem.
    O braku podstaw do uznania sprzedaży Nieruchomości za działalność gospodarczą
    świadczą w szczególności następujące okoliczności faktyczne:
        Nieruchomość nie została nabyta w ramach tej działalności i celu zarobkowym, lecz
        w drodze darowizny,
        Nieruchomość od momentu jej nabycia zachowała charakter majątku prywatnego i
        nie uległa zmianie pod względem sposobu wykorzystania ani przeznaczenia,
        Zainteresowanej od chwili nabycia Nieruchomości w formie darowizny towarzyszył
        zamiar wykorzystywania Nieruchomości wyłącznie do celów osobistych przez cały
        okres posiadania,
        nigdy nie została wprowadzona do ewidencji środków trwałych ani nie była
        wykorzystywana w działalności,
        pozostawała odrębnym, prywatnym składnikiem majątku,
        Zainteresowana nie podejmowała aktywnych działań w celu podniesienia wartości
        Nieruchomości,
        Zainteresowana nie podejmuje żadnych działań zmierzających do przygotowania
        Nieruchomości do sprzedaży,
        pojedyncze działania Zainteresowanej w stosunku do Nieruchomości (rozbiórka
        starego budynku gospodarczego i uzyskanie decyzji o warunkach zabudowy) nie
        przybierały formy profesjonalnej.
    Sam fakt, że Zainteresowana wcześniej prowadziła działalność gospodarczą, nie oznacza,
    że każda jego czynność sprzedaży będzie dokonywana w tym charakterze. W tym
    przypadku brak jest funkcjonalnego i gospodarczego związku między Nieruchomością, a
    prowadzoną działalnością.
    Żadne z dotychczas podjętych przez Zainteresowaną czynności nie mają charakteru
    podobnego do czynności, jakie wykonują podmioty zajmujące się profesjonalnie obrotem
    nieruchomościami, o których mowa w orzeczeniu w sprawach połączonych C-180/10 i C-
    181/10.
    Biorąc pod uwagę treść przytoczonych przepisów oraz uzasadnienie Zainteresowana
    twierdzi, że planowana przez nią przyszła transakcja polegająca na sprzedaży
    Nieruchomości nie będzie dostawą dokonywaną przez podatnika w ramach prowadzonej
    działalności gospodarczej.
    Ad. 2.
    Jeśli odpowiedź na pytanie 1 jest przecząca, to Spółce - jako nabywcy Nieruchomości -
    będzie przysługiwało prawo do odliczenia podatku VAT naliczonego na podstawie art. 86
    ust. 1 ustawy o VAT,
    Czynność, która podlega opodatkowaniu podatkiem VAT, może korzystać ze zwolnienia od
    tego podatku albo może być opodatkowana tym podatkiem. Zakres i zasady zwolnienia od
    VAT dostawy towarów lub świadczenia usług zostały określone m.in. w art. 43 ustawy o
    VAT.
    Zgodnie z art. 43 ust. 1 pkt 9 ustawy o VAT, zwalnia się od podatku dostawę terenów
    niezabudowanych innych niż tereny budowlane.

    W myśl art. 2 pkt 33 ww. ustawy, ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o terenach
    budowlanych - rozumie się przez to grunty przeznaczone pod zabudowę zgodnie z
    miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, a w przypadku braku takiego
    planu - zgodnie z decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, o których
    mowa w przepisach o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.
    Opodatkowane podatkiem VAT są dostawy, których przedmiotem są nieruchomości
    gruntowe zabudowane i niezabudowane, przy czym w przypadku tych ostatnich
    opodatkowane są wyłącznie te, których przedmiotem są tereny budowlane, czyli tereny
    przeznaczone pod zabudowę zgodnie z miejscowym planem zagospodarowania
    przestrzennego, a w przypadku braku takiego planu - zgodnie z decyzją o warunkach
    zabudowy i zagospodarowania terenu, o których mowa w przepisach o planowaniu i
    zagospodarowaniu przestrzennym.
    W przypadku uznania, że Zainteresowana sprzedając Nieruchomość będzie z tytułu
    sprzedaży podatnikiem podatku VAT (pytanie nr 1), przedmiotowa działka będzie
    stanowiła teren budowlany zdefiniowany w art. 2 pkt 33 Ustawy o VAT, a jej sprzedaż nie
    będzie korzystała ze zwolnienia od podatku na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 9 Ustawy o
    VAT. Nieruchomość jest przeznaczona pod zabudowę, zgodnie z wydaną decyzją o
    warunkach zabudowy.
    Stosownie do art. 86 ust. 1 Ustawy o VAT, w zakresie w jakim towary i usługi są
    wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych, podatnikowi, o którym
    mowa w art. 15 ustawy o VAT, przysługuje prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o
    kwotę podatku naliczonego, z zastrzeżeniem art. 114, art. 119 ust. 4, art. 120 ust. 17 i 19
    oraz art. 124 ww. ustawy.
    Zgodnie z art. 86 ust. 2 pkt 1 ustawy, kwotę podatku naliczonego stanowi suma kwot
    podatku wynikających z faktur otrzymanych przez podatnika z tytułu:
    1. nabycia towarów i usług,
    2. dokonania całości lub części zapłaty przed nabyciem towaru lub wykonaniem usługi.
    Prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego przysługuje
    wówczas, gdy zostaną spełnione określone warunki, tzn. odliczenia tego dokonuje
    podatnik VAT oraz gdy towary i usługi, z których nabyciem podatek został naliczony, są
    wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych, tzn. takich, których
    następstwem jest określenie podatku należnego.
    W myśl art. 88 ust. 3a pkt 2 Ustawy o VAT, nie stanowią podstawy do obniżenia podatku
    należnego oraz zwrotu różnicy podatku lub zwrotu podatku naliczonego faktury i
    dokumenty celne w przypadku gdy transakcja udokumentowana fakturą nie podlega
    opodatkowaniu albo jest zwolniona od podatku.
    Spółka jest czynnym podatnikiem podatku VAT, a Nieruchomość nabywana jest przez
    Spółkę w związku z prowadzoną działalności gospodarczą do czynności opodatkowanych
    podatkiem VAT (w celu realizacji inwestycji budowlanej opodatkowanej podatkiem VAT).
    Sprzedaż przedmiotowej Nieruchomości będzie stanowiła czynność podlegającą
    opodatkowaniu VAT, zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 w powiązaniu z art. 7 ust. 1 Ustawy o VAT.
    Z uwagi na nabycie przedmiotowej Nieruchomości, Spółce będzie przysługiwało prawo do
    obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego, wynikającego z faktury
    dokumentującej sprzedaż przedmiotowej Nieruchomości. Powyższe wynika z faktu, iż w
    ww. przypadku spełnione zostaną wskazane w art. 86 ust. 1 Ustawy o VAT, przesłanki
    warunkujące prawo do odliczenia podatku naliczonego.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawiła Pani we wniosku w zakresie uznania, że z tytułu dostawy
    Nieruchomości na rzecz Nabywcy Zainteresowana nie wystąpi w charakterze podatnika
    podatku VAT (Pytanie nr 1) jest prawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z przepisem art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od
    towarów i usług (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 775 ze zm.), zwanej dalej „ustawą”:
      Opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, zwanym dalej „podatkiem”,
      podlegają odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium
      kraju.
    Według art. 2 pkt 22 ustawy:
      Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o sprzedaży – rozumie się przez to odpłatną
      dostawę towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju, eksport
      towarów oraz wewnątrzwspólnotową dostawę towarów.
    W myśl art. 7 ust. 1 ustawy:
      Przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się
      przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (...).
    Stosownie do art. 2 pkt 6 ustawy:
      Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o towarach – rozumie się przez to rzeczy
      oraz ich części, a także wszelkie postacie energii.
    W oparciu o definicję zawartą w art. 2 pkt 6 ustawy, zbycie nieruchomości gruntowych
    (działek), traktowane jest jako czynność odpłatnej dostawy towarów, o której mowa w art.
    7 ust. 1 ustawy, która to czynność podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług,
    na podstawie art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy.
    Z treści powołanego wyżej przepisu art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy jednoznacznie wynika, że
    dostawa towarów bądź świadczenie usług, co do zasady, podlegają opodatkowaniu VAT
    wówczas, gdy czynności te są wykonywane odpłatnie (za wynagrodzeniem).
    Jednocześnie wskazać należy, że nie każda czynność stanowiąca dostawę towarów w
    rozumieniu art. 7 ww. ustawy podlega opodatkowaniu, ale tylko taka, która wykonana
    jest przez podmiot, który w związku z jej realizacją występuje w charakterze podatnika
    podatku od towarów i usług.
    Pojęcia „podatnik” i „działalność gospodarcza”, na potrzeby podatku od towarów i usług,
    zostały określone w art. 15 ust. 1 i ust. 2 ustawy.
    Należy zauważyć, że zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy:
      Podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości
      prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o
      której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności.
    W rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy:
      Działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców
      lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz
      rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność
      gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu
      towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów
      zarobkowych.
    Określony w ustawie zakres opodatkowania podatkiem od towarów i usług wskazuje, że
    do tego, aby faktycznie zaistniało opodatkowanie danej czynności, konieczne jest, aby
    czynność podlegającą opodatkowaniu wykonał podmiot, który dla tej właśnie czynności
    będzie działał jako podatnik. Definicja działalności gospodarczej zawarta w ustawie ma
    charakter uniwersalny, pozwalający na objęcie pojęciem „podatnik” tych wszystkich
    podmiotów, które prowadzą określoną działalność występując w profesjonalnym obrocie
    gospodarczym. Ponadto, działalność gospodarczą stanowi wykorzystywanie towarów w
    sposób ciągły dla celów zarobkowych.

    Przez ciągłe wykorzystywanie składników majątku należy rozumieć takie wykorzystywanie
    majątku, które cechuje się powtarzalnością lub długim okresem trwania. Zatem czerpanie
    dochodów ze składnika majątku wskazuje na prowadzenie działalności gospodarczej.
    Z przytoczonych regulacji wynika, że podatnikiem podatku od towarów i usług może być
    każda osoba, która okazjonalnie dokonuje czynności opodatkowanych, przy czym
    czynności te winny być związane z działalnością zdefiniowaną jako działalność
    gospodarcza, tj. wszelką działalnością producentów, handlowców i osób świadczących
    usługi, włącznie z działalnością rolniczą i wykonywaniem wolnych zawodów lub uznanych
    za takie.
    Analizując powyższe przepisy należy stwierdzić, że dostawa towarów podlegać będzie
    opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług wyłącznie wówczas, gdy dokonywana
    będzie przez podmiot mający status podatnika, a dodatkowo działającego w takim
    charakterze w odniesieniu do danej transakcji. Istotnym dla określenia, że w odniesieniu
    do konkretnej dostawy mamy do czynienia z podatnikiem podatku VAT jest stwierdzenie,
    że prowadzi on działalność gospodarczą w rozumieniu przepisów ustawy.
    Na mocy art. 9 ust. 1 Dyrektywy:
      „Podatnikiem” jest każda osoba prowadząca samodzielnie w dowolnym miejscu
      jakąkolwiek działalność gospodarczą, bez względu na cel czy też rezultaty takiej
      działalności.
    „Działalność gospodarcza” obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców lub
    usługodawców, włącznie z górnictwem, działalnością rolniczą i wykonywaniem wolnych
    zawodów lub uznanych za takie. Za działalność gospodarczą uznaje się w szczególności
    wykorzystywanie, w sposób ciągły, majątku rzeczowego lub wartości niematerialnych w
    celu uzyskania z tego tytułu dochodu.
    Właściwym zatem jest wykluczenie osób fizycznych z grona podatników w przypadku, gdy
    dokonują sprzedaży, przekazania bądź darowizny towarów stanowiących część majątku
    osobistego, tj. majątku, który nie został nabyty w celu jego odsprzedaży bądź
    wykonywania innych czynności w ramach działalności gospodarczej.
    W kontekście powyższych rozważań nie jest podatnikiem podatku od towarów i usług ten,
    kto jako osoba fizyczna dokonuje jednorazowych lub okazjonalnych transakcji, za które
    nie jest przewidziana ściśle regularna zapłata oraz nie prowadzi zorganizowanej czy
    zarejestrowanej działalności gospodarczej, a tylko np. wyzbywa się majątku osobistego.
    Dokonywanie określonych czynności incydentalnie, poza sferą prowadzonej działalności
    gospodarczej, również nie pozwala na uznanie danego podmiotu za podatnika w zakresie
    tych czynności.
    W tym miejscu należy przywołać orzeczenie z 15 września 2011 r. TSUE w sprawach
    połączonych C-180/10 i C-181/10, w którym TSUE wskazał, że:
      „(...) czynności związane ze zwykłym wykonywaniem prawa własności nie mogą same
      z siebie być uznawane za prowadzenie działalności gospodarczej. Należy dodać, że
      sama liczba i zakres transakcji sprzedaży dokonanych w niniejszej sprawie nie ma
      charakteru decydującego. Jak orzekł Trybunał, zakres transakcji sprzedaży nie może
      stanowić kryterium rozróżnienia między czynnościami dokonywanymi prywatnie,
      które znajdują się poza zakresem zastosowania dyrektywy, a czynnościami
      stanowiącymi działalność gospodarczą. Trybunał stwierdził, że dużych transakcji
      sprzedaży można dokonywać również jako czynności osobistych. Podobnie
      okoliczność, iż przed sprzedażą zainteresowany dokonał podziału gruntu na działki w
      celu osiągnięcia wyższej ceny łącznej sama z siebie nie jest decydująca. Nie ma
      takiego charakteru również długość okresu, w jakim te transakcje następowały, ani
      wysokość osiągniętych z nich przychodów. Całość powyższych elementów może
      bowiem odnosić się do zarządzania majątkiem prywatnym zainteresowanego”.

    Inaczej jest natomiast – wyjaśnił Trybunał - w wypadku, gdy zainteresowany podejmuje
    aktywne działania w zakresie obrotu nieruchomościami, angażując środki podobne do
    wykorzystywanych przez producentów, handlowców i usługodawców w rozumieniu art. 9
    ust. 1 akapit drugi dyrektywy VAT. Takie aktywne działania mogą polegać na przykład na
    uzbrojeniu terenu albo na działaniach marketingowych. Działania takie nie należą do
    zakresu zwykłego zarządu majątkiem prywatnym, w związku z czym w takiej sytuacji
    dostawy terenu budowlanego nie można uznać za czynność związaną ze zwykłym
    wykonywaniem prawa własności.
    Zatem przyjęcie, że dana osoba fizyczna sprzedając nieruchomości działa w charakterze
    podatnika prowadzącego działalność gospodarczą, w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy,
    wymaga ustalenia, że jej działalność w tym zakresie przybiera formę zawodową
    (profesjonalną), czego przejawem jest taka aktywność tej osoby w zakresie obrotu
    nieruchomościami, która może wskazywać, że jej czynności przybierają formę
    zorganizowaną, np. nabycie terenu przeznaczonego pod zabudowę, jego uzbrojenie,
    wydzielenie dróg wewnętrznych, działania marketingowe podjęte w celu sprzedaży
    działek, wykraczające poza zwykłe formy ogłoszenia, uzyskanie decyzji o warunkach
    zagospodarowania terenu (zabudowy), czy wystąpienie o opracowanie planu
    zagospodarowania przestrzennego dla sprzedawanego obszaru, prowadzenie działalności
    gospodarczej w zakresie usług developerskich lub innych tego rodzaju usług o zbliżonym
    charakterze. Przy czym na tego rodzaju aktywność „handlową” wskazywać musi ciąg
    powyżej przykładowo przytoczonych okoliczności, a nie stwierdzenie jedynie faktu
    zaistnienia pojedynczych z nich.
    W kwestii opodatkowania VAT sprzedaży działki istotne jest zatem, czy sprzedający w celu
    dokonania sprzedaży gruntu podjął lub podejmie aktywne działania w zakresie obrotu
    nieruchomościami, angażując środki podobne do wykorzystywanych przez producenta,
    handlowca i usługodawcę w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy, co skutkuje koniecznością
    uznania zbywcy nieruchomości za podmiot prowadzący działalność gospodarczą w
    rozumieniu tego przepisu, a więc za podatnika podatku od towarów i usług, czy też
    sprzedaż nastąpi w ramach zarządu majątkiem prywatnym.
    Zwykłe nabycie lub sprzedaż rzeczy nie stanowi wykorzystywania w sposób ciągły majątku
    rzeczowego w celu uzyskania z tego tytułu dochodu w rozumieniu art. 9 ust. 1 Dyrektywy
    (a tym samym art. 15 ust. 2 ustawy) jako, że jedynym przychodem z takich transakcji może
    być ewentualny zysk ze sprzedaży tej rzeczy.
    Dodatkowo należy wskazać, że działalność gospodarcza powinna cechować się stałością,
    powtarzalnością i niezależnością jej wykonywania, bowiem związana jest z profesjonalnym
    obrotem gospodarczym. Nie jest natomiast działalnością handlową, a zatem i
    gospodarczą, sprzedaż majątku osobistego, który nie został nabyty w celu jego
    odsprzedaży i nie jest związany z prowadzoną działalnością gospodarczą.
    W tym miejscu podkreślić należy, że pojęcie „majątku prywatnego” nie występuje na
    gruncie analizowanych przepisów ustawy, jednakże wynika z wykładni art. 15 ust. 2
    ustawy, w której zasadnym jest odwołanie się do treści orzeczenia TSUE w sprawie C-291
    /92 (Finanzamt Uelzen v. Dieter Armbrecht), które dotyczyło kwestii opodatkowania
    sprzedaży przez osobę, będącą podatnikiem podatku od wartości dodanej, części majątku
    niewykorzystywanej do prowadzonej działalności gospodarczej, a służącej jej do celów
    prywatnych. „Majątek prywatny” to zatem taka część majątku danej osoby fizycznej, która
    nie jest przez nią przeznaczona ani wykorzystywana dla potrzeb prowadzonej działalności
    gospodarczej. Ze wskazanego orzeczenia wynika zatem, że podatnik musi w całym okresie
    posiadania danej nieruchomości wykazywać zamiar wykorzystywania części
    nieruchomości w ramach majątku osobistego. Przykładem takiego wykorzystania
    nieruchomości mogłoby być, np. wybudowanie domu dla zaspokojenia własnych potrzeb
    mieszkaniowych. Potwierdzone to zostało również w wyroku TSUE z 21 kwietnia 2005 r.,
    sygn. akt C-25/03 Finanzamt Bergisch Gladbach v. HE, który stwierdził, że „majątek
    prywatny to mienie wykorzystywane dla zaspokojenia potrzeb własnych”.

    Mając powyższe na względzie należy stwierdzić, że uznanie, iż dany podmiot w
    odniesieniu do konkretnej czynności działa jako podatnik podatku od towarów i usług,
    wymaga oceny każdorazowo odnoszącej się do okoliczności faktycznych danej sprawy.
    Ocenie podlegać muszą przede wszystkim działania, jakie podejmuje zbywca w celu
    dokonania sprzedaży.
    Wątpliwości Zainteresowanej w pierwszej kolejności dotyczą kwestii, czy w związku ze
    sprzedażą Nieruchomości gruntowej będzie działała w charakterze podatnika VAT w
    rozumieniu art. 15 ust. 1 i 2 ustawy o VAT.
    Jak wyjaśniono wyżej – odwołując się zarówno do treści przepisów ustawy, jak i stanowiska
    judykatury – w przypadku osób fizycznych, które dokonują sprzedaży, przekazania, bądź
    darowizny towarów stanowiących część majątku osobistego, tj. majątku, który nie został
    nabyty w celu jego odsprzedaży bądź wykonywania innych czynności w ramach
    działalności gospodarczej, należy szczególnie wnikliwie przeanalizować okoliczności w
    jakich będzie realizowana transakcja. Co do zasady bowiem osoby fizyczne, które
    dokonują transakcji w ramach zarządu majątkiem prywatnym, wykluczone są z grona
    podatników VAT.
    W opisanej sprawie należy rozstrzygnąć, czy w odniesieniu do planowanej przez
    Zainteresowaną czynności sprzedaży działki nr 1 Zainteresowana będzie spełniać
    przesłanki do uznania za podatnika podatku od towarów i usług, tj. czy w świetle
    zaprezentowanego opisu sprawy, w celu dokonania opisanej sprzedaży na podstawie
    przedstawionych czynności Zainteresowana podjęła lub podejmie aktywne działania w
    zakresie obrotu nieruchomościami, angażując środki podobne do wykorzystywanych
    przez producenta, handlowca i usługodawcę w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy, co
    skutkować będzie koniecznością uznania Jej za podmiot prowadzący działalność
    gospodarczą w rozumieniu tego przepisu, a więc za podatnika podatku od towarów i
    usług, czy też sprzedaż ta nastąpi w ramach zarządu majątkiem prywatnym.
    Uznanie, że dany podmiot w odniesieniu do konkretnej czynności działa jak podatnik
    podatku od towarów i usług, wymaga oceny każdorazowo odnoszącej się do okoliczności
    faktycznych danej sprawy.
    Analiza sprawy w kontekście powołanych przepisów oraz wyroków TSUE prowadzi do
    wniosku, że planowana przez Zainteresowaną sprzedaż działki nr 1 nie będzie podlegała
    opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, gdyż brak jest przesłanek, aby w związku z
    tą transakcją uznać Zainteresowaną za podatnika podatku od towarów i usług.
    Skala zaangażowania Zainteresowanej w odniesieniu do planowanej sprzedaży działki nie
    wykracza poza ramy czynności związanych ze zwykłym wykonywaniem prawa własności.
    W analizowanej sprawie brak jest przesłanek świadczących o takiej aktywności
    Zainteresowanej w przedmiocie planowanej sprzedaży Nieruchomości, która byłaby
    porównywalna do działań podmiotów zajmujących się profesjonalnie tego rodzaju
    obrotem (brak przesłanek zawodowego – stałego i zorganizowanego charakteru takiej
    działalności). Nie wystąpił i wystąpi bowiem taki ciąg zdarzeń, który jednoznacznie
    przesądziłby, że planowana przez Zainteresowaną sprzedaż Nieruchomości wypełni
    przesłanki działalności gospodarczej w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy.
    Z opisu sprawy wynika, że Zainteresowana jest właścicielką nieruchomości gruntowej o
    numerze ewidencyjnym 1, która jest sklasyfikowana w ewidencji gruntów i budynków jako
    tereny mieszkaniowe. Zainteresowana prowadziła w latach 2020-2024 działalność
    (obecnie zawieszoną), w ramach której dokonywała obrotu innymi nieruchomościami,
    jednakże sprzedawana działka nr 1 od chwili nabycia stanowi wyłącznie majątek prywatny
    Zainteresowanej i nie została wprowadzona jako środek trwały do ewidencji w ramach tej
    działalności. Nieruchomość nie była przez Zainteresowaną wykorzystywana do
    działalności gospodarczej w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy o VAT, jak również do
    działalności rolniczej, o której mowa w art. 2 pkt 15 ustawy o VAT, nigdy nie była też
    przedmiotem najmu ani dzierżawy. Nieruchomość nie była w żaden sposób używana do

    celów własnych. Ze względu na brak w Gminie miejscowych planów zagospodarowania
    przestrzennego, Zainteresowana wystąpiła o wydanie decyzji o warunkach zabudowy dla
    działki nr 1, ale wyłącznie celem zbadania potencjału Nieruchomości i możliwych
    kierunków zagospodarowania. Wniosek złożył architekt działający na podstawie
    pełnomocnictwa udzielonego przez Zainteresowaną. Decyzja o warunkach zabudowy
    została wydana 13 listopada 2024 r. i ustalono w niej warunki zabudowy dla zamierzenia
    polegającego na budowie budynku mieszkalnego, wielorodzinnego z garażem
    podziemnym wraz z urządzeniami budowlanymi.
    Nieruchomość jest niezabudowana i ma dostęp do mediów, tj. urządzeń i sieci
    wodociągowych, kanalizacji sanitarnej, sieci energetycznej, gazowej, które występują w
    drodze, jednakże to nie Zainteresowana występowała o te przyłącza, tylko jej ojciec, gdy
    był jeszcze właścicielem Nieruchomości. Nieruchomość jest ogrodzona, ale ogrodzenie
    wykonał również ojciec ok. 30 lat temu. Zainteresowana dokonała jedynie w 2021 r.
    rozbiórki starego, zagrażającego bezpieczeństwu budynku gospodarczego, na podstawie
    decyzji administracyjnej.
    Zainteresowana nie planuje zawierać umowy przedwstępnej sprzedaży ze Spółką, która
    ma zamiar nabyć ww. działkę oraz nie udzieliła Spółce żadnego pełnomocnictwa do
    działania w swoim imieniu. Nie prowadziła osobiście ani przez pełnomocników żadnych
    działań marketingowych zmierzających do sprzedaży Nieruchomości oraz nie
    podejmowała profesjonalnych kroków zmierzających do podniesienia wartości
    Nieruchomości.
    W związku z powyższymi okolicznościami stwierdzić należy, że w odniesieniu do sprzedaży
    opisanej Nieruchomości nie wystąpi ciąg zdarzeń, które jednoznacznie przesądziłyby, że
    przyszła sprzedaż przedmiotowej działki wypełnia przesłanki działalności gospodarczej.
    Zainteresowana nie podjęła i nie podejmie takich aktywnych działań w zakresie obrotu
    nieruchomościami, które świadczyłyby o angażowaniu środków w sposób podobny do
    wykorzystywanych przez handlowców. Całokształt powyższych okoliczności wskazuje, że
    aktywność Zainteresowanej w pełni mieści się w granicach zarządu majątkiem prywatnym,
    a stanowisko to pozostaje w zgodzie z przywołanym wyrokiem TSUE w sprawie C-180/10 i
    C-181/10.
    Dokonując sprzedaży opisanej Nieruchomości Zainteresowana będzie korzystać z
    przysługującego Jej prawa do rozporządzania majątkiem osobistym, co nie będzie
    wykonywaniem działalności gospodarczej w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy o podatku od
    towarów i usług. Brak tego statusu pozbawia Zainteresowaną cech podatnika podatku
    VAT, o którym mowa w art. 15 ust. 1 cyt. ustawy, w zakresie sprzedaży opisanej
    Nieruchomości, a dostawę Nieruchomości cech czynności podlegającej opodatkowaniu, o
    której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1 ww. ustawy.
    W konsekwencji, sprzedaż niezabudowanej Nieruchomości gruntowej nr 1 będzie
    czynnością niepodlegającą opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.
    Stanowisko Zainteresowanej w zakresie pytania nr 1 jest prawidłowe.
    Dodatkowo, Zainteresowana wraz z Nabywcą oczekiwała odpowiedzi na pytanie nr 2
    dotyczące kwestii, czy Nabywcy będzie przysługiwało prawo do odliczenia naliczonego
    podatku VAT z tytułu nabycia Nieruchomości jedynie w sytuacji uznania Zainteresowanej
    za podatnika podatku VAT z tytułu tej transakcji. W wydanej interpretacji uznałem jednak,
    że Zainteresowana z tytułu dostawy działki nr 1 nie będzie działała jako podatnik podatku
    VAT, zatem transakcja sprzedaży na rzecz Nabywcy nie będzie stanowiła czynności
    podlegającej opodatkowaniu i w związku z powyższym odstąpiłem od odpowiedzi na
    pytanie nr 2 zadane w złożonym wniosku, a odnoszące się m.in. do skutków w podatku
    VAT dla Nabywcy.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia

    Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, który Pani przedstawiła i stanu prawnego,
    który obowiązuje w dniu wydania interpretacji.
    W tym miejscu wskazuję, że wniosek Zainteresowanej wypełnia znamiona wniosku
    wspólnego, gdyż przedstawiony we wniosku problem (pytania) dotyczą praw i
    obowiązków podatkowych wszystkich zainteresowanych uczestniczących w tym samym
    zdarzeniu przyszłym pomimo uznania w wydanej interpretacji, że z tytułu transakcji
    sprzedaży działki nr 1 Zainteresowana nie występuje w charakterze podatnika podatku
    VAT.
    Ponadto, zgodnie z art. 14b § 3 ustawy Ordynacja podatkowa, składający wniosek o
    wydanie interpretacji indywidualnej obowiązany jest do wyczerpującego przedstawienia
    zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego. Organ jest ściśle związany
    przedstawionym we wniosku stanem faktycznym (opisem zdarzenia przyszłego).
    Zainteresowana ponosi ryzyko związane z ewentualnym błędnym lub nieprecyzyjnym
    przedstawieniem we wniosku opisu zdarzenia przyszłego. Interpretacja indywidualna
    wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, o ile rzeczywisty stan faktyczny sprawy
    będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie z opisem podanym przez
    Zainteresowaną w złożonym wniosku. W związku z powyższym, w przypadku zmiany
    któregokolwiek elementu przedstawionego we wniosku opisu sprawy, wydana
    interpretacja traci swą aktualność.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
        Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb
        ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz.
        111 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa
        sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia
        przyszłego. Z funkcji ochronnej będą mogli skorzystać Ci z Państwa, którzy
        zastosują się do interpretacji.
        Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
        z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
        Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

przez Zainteresowanego, który
    jest stroną postępowania
    Pani A.A. (Zainteresowany będący stroną postępowania – art. 14r § 2 Ordynacji
    podatkowej) ma prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego
    Sądu Administracyjnego (...). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje
    ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
    (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).

    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
        w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
        Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
        w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na
        adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS
        /SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a, art. 14b § 1 i art. 14r
    Ordynacji podatkowej.