Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0114-KDIP2-1.4010.338.2025.2.MW
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-08-27
Teza: Dokonując wypłaty wynagrodzenia z tytułu świadczenia usług
inżynieryjnych oraz informatycznych Usługodawcom,
będącymi zagranicznymi rezydentami, Wnioskodawca nie jest
zobowiązany do poboru zryczałtowanego podatku
dochodowego od ww. płatności na rzecz wskazanych
podmiotów zagranicznych na podstawie art. 26 ust. 1 ustawy
o CIT w zw. z art. 21 ust. 1 pkt 1 i 2a ustawy o CIT.
Słowa kluczowe: podatek-podatek pobierany u źródła
usługi-usługi informatyczne
usługi-usługi inżynierskie
Zagadnienia: wysokość podatku-Stawka podatku-Stawki 20% lub 10%
od niektórych przychodów osiąganych przez podatników
objętych ograniczonym obowiązkiem podatkowym-
Rodzaje świadczeń i usług podlegających opodatkowaniu
podatkiem u źródła-Know-how
Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 5, 5a, 5b, 6b. Podstawa opodatkowania i
wysokość podatku-Stawka podatku-Stawki 20% lub 10%
od niektórych przychodów osiąganych przez podatników
objętych ograniczonym obowiązkiem podatkowym-
Rodzaje świadczeń i usług podlegających opodatkowaniu
podatkiem u źródła-Należności licencyjne
Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 5, 5a, 5b, 6b. Podstawa opodatkowania i
wysokość podatku-Stawka podatku-Stawki 20% lub 10%
od niektórych przychodów osiąganych przez podatników
objętych ograniczonym obowiązkiem podatkowym-
Rodzaje świadczeń i usług podlegających opodatkowaniu
podatkiem u źródła-Świadczenia doradcze, księgowe,
badania rynku, usługi prawne, reklamowe, zarządzania,
kontroli, przetwarzania danych, rekrutacji pracowników i
pozyskiwania personelu
Przepisy: [CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 5-art. 21-ust. 1-pkt 1
[CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 5-art. 21-ust. 1-pkt 2a
[CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 6-art. 26-ust. 1
Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 5, 5a, 5b, 6b. Podstawa opodatkowania i
wysokość podatku-Stawka podatku-Stawki 20% lub 10%
od niektórych przychodów osiąganych przez podatników
objętych ograniczonym obowiązkiem podatkowym-
Rodzaje świadczeń i usług podlegających opodatkowaniu
podatkiem u źródła
Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 5, 5a, 5b, 6b. Podstawa opodatkowania i
1

## Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

Szanowni Państwo,
    stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego
    stanu faktycznego w podatku dochodowym od osób prawnych jest prawidłowe.

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

10 czerwca 2025 r. wpłynął Państwa wniosek z tego samego dnia o wydanie interpretacji
    indywidualnej w zakresie ustalenia czy wynagrodzenie za świadczenie Usług
    inżynieryjnych oraz informatycznych, nie stanowi należności, o których mowa w art. 21
    ust. 1 Ustawy, a w związku z tym Spółka nie ma obowiązku poboru zryczałtowanego
    podatku dochodowego od jego wypłaty.
    Uzupełnili go Państwo - na wezwanie organu - pismem z 30 lipca 2025 r. (data wpływu
    tego samego dnia).
    Treść wniosku jest następująca.
    Opis stanu faktycznego
    Wnioskodawca jest Spółką z ograniczoną odpowiedzialnością będącą rezydentem
    podatkowym w Rzeczypospolitej Polskiej w rozumieniu ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o

    podatku dochodowym od osób prawnych z (Dz. U. z 2018 r. poz. 1036 t.j. ze zmian.; dalej:
    ustawa o CIT). W związku z tym podlega w Polsce obowiązkowi podatkowemu od całości
    swoich dochodów, bez względu na miejsce ich osiągania.
    Spółka jest producentem elektroniki oraz urządzeń do (...). Firma specjalizuje się w
    realizacji sprzętu (...). Firma specjalizuje się w produkcji (...). Każde z tych urządzeń
    elektrycznych zawiera zintegrowany kontroler z dedykowanym oprogramowaniem, które
    stanowi jego integralną część. Rozwiązania firmy znajdują zastosowanie głównie w
    sektorze (...).
    W związku z produkcją wymienionych wyżej maszyn i urządzeń, Spółka współpracuje z
    inżynierami lub programistami, w związku z czym nabywa od podmiotów zagranicznych,
    tj. nierezydentów podatkowych w rozumieniu ustawy o CIT, usługi inżynierskie oraz
    informatyczne. Usługobiorcami [winno być: Usługodawcami] Wnioskodawcy są w głównej
    mierze osoby prowadzące działalność gospodarczą na terenie Ukrainy oraz będące
    ukraińskimi rezydentami podatkowymi. W ramach współpracy z inżynierami lub
    programistami, Spółka zawiera umowy o współpracy w formule B2B, zgodnie z którymi
    Spółka zleca opisane niżej usługi, wyżej wymienionym podmiotom za wynagrodzeniem.
    Przedmiot umów, określony jest jako świadczenie usług inżynieryjnych, związanych z
    opracowaniem dokumentacji technicznej i eksploatacyjnej lub czynności związanych z
    oprogramowaniem, w tym związanych z jego rozwojem i testowaniem. Usługi świadczone
    przez inżynierów oraz programistów, polegają także, w szczególności na:
        Tworzeniu, wdrażaniu i koordynowania koncepcji, modeli i systemów urządzeń i
        układów elektrycznych
        Wykonywaniu obliczeń optymalizacyjnych dla wprowadzanych urządzeń
        Sporządzanie rozwiązań technicznych, w zakresie rozwoju istniejących urządzeń
        Opracowywaniu modeli matematycznych, do rozwiązywania występujących
        problemów technicznych w urządzeniach
        Sporządzaniu specyfikacji technicznej dla oprogramowania
        Sporządzaniu schematów elektrycznych
        Opracowywanie i rozwój oprogramowania należącego do Spółki
        Testowanie oprogramowania.
    W tym miejscu należy wskazać, iż przedmiotem świadczonych usług, w zakresie usług
    informatycznych nie jest udzielenie nabycie licencji na programy komputerowe, a tak jak
    zostało wyżej wskazane świadczenie bieżącej obsługi programistycznej systemów,
    stanowiących własność Spółki. Usługi te polegają w głównej mierze na wsparciu nad
    prawidłowością działania oprogramowania, przeprowadzania czynności wdrożeniowych
    integracji systemowej, wsparcia technicznego, dostosowanie użyteczności
    oprogramowania do aktualnych wymagań technicznych jaki w aktualizacji
    oprogramowania, w zależności od potrzeb Spółki.
    W odniesieniu do usług, mających charakter usług inżynieryjnych, Spółka zleca czynności,
    które Usługodawcy mogą wykonać, mając na względzie posiadaną wiedzę i doświadczenie
    zawodowe. Jednakże przedmiotem usługi nie jest przekazanie konkretnego know-how do
    wykorzystania przez Spółkę, a wykonywanie szeregu czynności opisanych szczegółowo
    wyżej, w szczególności dotyczących sporządzania rozwiązań technicznych, koncepcji,
    schematów i dokumentacji technicznych na zlecenie Spółki oraz dotyczących
    produkowanych przez Spółkę urządzeń oraz wdrażanych w nich systemów.
    Zgodnie z zawartymi umowami, wszelkie prawa własności intelektualnej nad wynikami
    pracy, przedmiotami, które mogą powstać w wyniku wypełnienia przez Usługodawcę jego
    zobowiązań wynikających z Umowy, należą do Zleceniodawcy, w granicach dozwolonych

    przez prawo. Dlatego też należy wskazać, że w ramach zawartych umów nie dochodzi do
    przeniesienia praw autorskich lub korzystania z praw autorskich lub jakichkolwiek praw
    pokrewnych do konkretnego projektu, koncepcji czy oprogramowania.
    Należy także podkreślić, iż efekty pracy pracowników podmiotów powiązanych [winno być:
    Usługodawców] nie są utrwalane w jakiejkolwiek formie, w jakiej byłoby możliwe ich
    odsprzedanie na rzecz innych klientów czy stworzenie dokumentacji, która mogłaby być
    przedmiotem obrotu handlowego. Świadczone usługi nie są także usługami doradztwa
    technicznego czy biznesowego.
    Uzupełnienie opisu stanu faktycznego
    W piśmie uzupełniającym z 30 lipca 2025 r., wskazali Państwo dane identyfikujące
    Usługodawców (osoby prowadzące działalność gospodarczą na terenie Ukrainy) od
    których Spółka nabywa usługi inżynieryjne oraz informatyczne opisane we wniosku:
    (...)
    Ponadto doprecyzowali Państwo, że w zakresie opisu stanu faktycznego, doszło do omyłki
    pisarskiej w opisie stanu faktycznego, Usługodawcy nie są podmiotami powiązanymi
    względem Spółki w rozumieniu art. 11a ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o
    podatku dochodowym od osób prawnych (Dz. U. z 2025 r., poz. 278 ze zm.), a także nie są
    pracownikami Spółki. Kwota wypłacona na rzecz pojedynczego Usługodawcy nie
    przekroczy w roku podatkowym kwoty 2 000 000 PLN.
    Wskazali Państwo również, że Spółka posiada w odniesieniu do większości podmiotów
    zagranicznych certyfikaty rezydencji podatkowych. W odniesieniu do wybranych
    podmiotów Spółka jest w trakcie ich uzyskiwania, co z uwagi na obiektywne przesłanki
    jakimi jest trwająca wojna na Ukrainie jest utrudnione i wymaga wydłużonej procedury.
    Wedle posiadanych przez Spółkę informacji, Usługodawcy nie posiadają na terytorium RP,
    zakładu w rozumieniu ww. przepisów.
    Zgodnie z zawartą umową, wszelkie wyniki prac, wykonanych w ramach umowy, w tym
    powstałe prawa autorskie przynależą od początku ich powstania Spółce (Usługobiorcy). W
    związku z powyższym Usługodawcy, nie są dysponentami praw autorskich do projektów,
    w związku z czym nie zachodzi w powyższej sytuacji przeniesienie jakichkolwiek prawa
    autorskich na linii Usługodawca-Usługobiorca.

## Pytanie

Czy wynagrodzenie za świadczenie Usług inżynieryjnych oraz informatycznych, zgodnie z
    opisanym stanem faktycznym, nie stanowi należności, o których mowa w art. 21 ust. 1
    Ustawy, a w związku z tym Wnioskodawczyni nie ma obowiązku poboru zryczałtowanego
    podatku dochodowego od jego wypłaty?
    Państwa stanowisko w sprawie
    Zdaniem Wnioskodawcy, wynagrodzenie za świadczenie Usług Inżynieryjnych oraz Usług
    Informatycznych, przedstawionych w opisanym stanie faktycznym, nie mieści się w
    katalogu usług opisanych w art. 21 Ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych
    (dalej Ustawa CIT), w konsekwencji więc nie stanowi należności, o której mowa w wyżej
    wskazanym przepisie, a tym samym Wnioskodawca nie będzie miał obowiązku poboru
    zryczałtowanego podatku dochodowego od jego wypłaty.
    Zgodnie z brzmieniem art. 21 ust. 1 Ustawy CIT zakresem ryczałtowego opodatkowania
    dochodów nierezydentów (tzw. poboru podatku u źródła - WHT), objęte zostały
    następujące kategorie przychodów.
    1) Przychody z odsetek, z praw autorskich lub praw pokrewnych, z praw do projektów
    wynalazczych, znaków towarowych i wzorów zdobniczych, w tym również ze sprzedaży
    tych praw, z należności za udostępnienie tajemnicy receptury lub procesu produkcyjnego,
    za użytkowanie lub prawo do użytkowania urządzenia przemysłowego, w tym także

    środka transportu, urządzenia handlowego lub naukowego, za informacje związane ze
    zdobytym doświadczeniem w dziedzinie przemysłowej, handlowej lub naukowej (know-
    how),
    2) Przychody z opłat za świadczone usługi w zakresie działalności widowiskowej,
    rozrywkowej lub sportowej, wykonywanej przez osoby prawne mające siedzibę za granicą,
    organizowanej za pośrednictwem osób fizycznych lub osób prawnych prowadzących
    działalność w zakresie imprez artystycznych, rozrywkowych lub sportowych na terytorium
    Rzeczypospolitej Polskiej,
    2a) Przychody z tytułu świadczeń: doradczych, księgowych, badania rynku, usług
    prawnych, usług reklamowych, zarządzania i kontroli, przetwarzania danych, usług
    rekrutacji pracowników i pozyskiwania personelu, gwarancji i poręczeń oraz świadczeń o
    podobnym charakterze.
    W pierwszej kolejności podkreślić należy, iż usługi informatyczne czy usługi inżynieryjne
    nie zostały literalnie wymienione w art. 21 ust. ustawy o CIT.
    Na gruncie powyższych przepisów, należy także wykluczyć aby przedmiotowe usługi, o
    których mowa w niniejszym Wniosku odpowiadały swym charakterem któremukolwiek
    świadczeniu wskazanemu w art. 21 ust. 1 ustawy CIT.
    Należy także, wykluczyć aby opisane w niniejszym wniosku, można przypisać do usług,
    które ustawodawca określił w przepisie art. 21 ust. 1 pkt 2a Ustawy CIT jako „świadczenia
    o podobnym charakterze.
    Zgodnie z przytoczonym przepisem, opodatkowaniu zryczałtowanym podatkiem u źródła
    w Polsce podlegają usługi doradcze, księgowe, badania rynku, usługi prawne, usługi
    reklamowe, zarządzania i kontroli, przetwarzania danych, usługi rekrutacji pracowników i
    pozyskiwania personelu, gwarancje i poręczenia oraz świadczenia o podobnym
    charakterze. Dokonując wykładni tego przepisu należy wywieźć, iż pozostawiony „otwarty”
    katalog świadczeń o podobnym charakterze, dotyczy usług podobnych do wymienionych
    literalnie usług takich jak usługi doradcze i pozostałe wymienione w tymże przepisie. Nie
    sposób przyjąć tezy, jakoby katalog usług o podobnym charakterze obejmował wszystkie
    nie wymienione w nim usługi niematerialne.
    Zgodnie z ugruntowaną linią interpretacyjną w ramach tego katalogu za świadczenia o
    podobnym charakterze należy uznać wyłącznie świadczenia równorzędne do
    wymienionych w ustawie, tj. takie które spełniają te same przesłanki, albo winny wynikać z
    niego takie same prawa i obowiązki dla stron jak ze świadczeń wymienionych w
    cytowanym przepisie.
    Dodatkowo, posiłkując się orzecznictwem Naczelnego Sądu Administracyjnego, dla
    uznania, że świadczenie nie wymienione wprost w art. 21 ust. 1 pkt 2a u.p.d.o.p. jest
    objęte jego zakresem decydujące jest, aby elementy charakterystyczne dla świadczeń
    wprost wymienionych w omawianym przepisie przeważały nad cechami
    charakterystycznymi dla świadczeń w nim niewymienionych. Należy więc wskazać, że
    charakterystyka usług informatycznych i inżynieryjnych jest całkowicie rozbieżna z
    głównymi cechami usług wymienionych w przedmiotowym przepisie, takich jak np. usług
    doradczych, gdzie za istotę tych usług należy uznać pozyskanie przez zlecającego
    określonych informacji mających zastosowanie w procesie zarządzania
    przedsiębiorstwem.
    W tym kontekście Wnioskodawca, przytoczyć pragnie tezę jednego z orzeczeń sądu
    administracyjnego tj. Wyrok WSA o sygn. I SA/Kr 1497/09, zgodnie z którym: "(...) istnieje
    grupa usług o charakterze złożonym, w skład których wchodzić może szereg innych,
    odrębnych usług. (...) Usługę należy uznać za usługę pomocniczą w stosunku do usługi
    zasadniczej, jeśli nie stanowi ona dla podatnika celu samego w sobie, lecz jest środkiem
    do lepszego wykorzystania usługi zasadniczej. Celem usługi pomocniczej tworzącej razem
    z usługą dominującą usługę złożoną jest lepsze wykorzystanie przez nabywcę usługi

    zasadniczej - dominującej. (...) element doradczy kompleksowej usługi wdrożenia
    programu informatycznego nie determinuje jej głównego i zasadniczego charakteru, jakim
    jest instalacja, obsługa i kontrola funkcjonowania wdrażanego oprogramowania. Zatem
    nieuprawnione jest stanowisko organu dokonującego interpretacji, że całość opisywanej
    przez Spółkę usługi należy kwalifikować jako usługę o charakterze podobnym do
    doradczej w rozumieniu art. 21 ust. 1 pkt 2a ustawy o podatku dochodowym od osób
    prawnych. (...) Nie ma zatem powodu, by dokonywać sztucznego podziału usługi
    kompleksowej, której podstawowy charakter nie nosi cech odpowiadających usługom
    doradczym, a co za tym idzie opisanej we wniosku usługi wdrożenia systemu
    informatycznego nie należy kwalifikować jako jednej z usług wymienionych w art. 21 ust. 1
    pkt 2a cyt. ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych".
    Przekładając to na grunt niniejszej sprawy, należy podkreślić, iż nie sposób uznać
    opisanych usług inżynieryjnych i informatycznych, jako usług o podobnym charakterze
    oraz mających jakiekolwiek podobieństwa do usług, expresis verbis wymienionych w
    katalogu świadczeń, umieszczonym przez Ustawodawcę w art. 21 ust.1 pkt 2a Ustawy CIT.
    W odniesieniu do pozostałych świadczeń, przedmiotem usługi nie jest nabycie praw
    autorskich do projektów lub licencji na programy komputerowe. Wypłacone
    wynagrodzenie nie stanowi także zapłaty za skonkretyzowane know-how ale zapłatę
    wynagrodzenia, za świadczenie szeregu usług opisanych w umowie. Należy podkreślić, iż
    główną istotą umów zarówno inżynieryjnych jak i informatycznych jest świadczenie usług
    w tym obszarze, a nie samo przekazanie Spółce wiedzy w postaci know-how. Odnosząc się
    do definicji know-how, należy podkreślić, iż jako know-how, należy rozumieć zespół
    technicznych informacji, które są poufne, istotne oraz zidentyfikowane we właściwej
    formie. W przedstawionym stanie faktycznym przesłanki poufność i istotności nie są w
    ocenie Wnioskodawcy spełnione, a dodatkowo aby można było mówić o zidentyfikowaniu
    know - how we właściwej formie, musiałoby być ono ustalone w umowie licencyjnej lub w
    innym dokumencie, co nie ma miejsca w odniesieniu do usług opisanych w niniejszym
    wniosku.
    Opierając się na stanowiskach organów podatkowych (np. interpretacji indywidualnej
    Dyrektora Izby Skarbowej w Warszawie z dnia 8 sierpnia 2008 r., nr IPPB3-423-866/08-2
    /JB), należy wskazać, iż istotnym czynnikiem pozwalającym odróżnić umowy o świadczenie
    usług od umów know-how jest poziom i charakter nakładów ponoszonych przez
    sprzedawcę. W przypadku bowiem dostarczenia know-how nie wymaga to niczego więcej
    niż skopiowania informacji zawierającej know-how. W przypadku zaś umów o świadczenie
    usług, wymagają one znacznie większych nakładów. Ponadto takie umowy, w zależności
    od ich charakteru, wymagają poniesienia m.in. następujących wydatków: pensje i
    honoraria dla personelu zatrudnionego przy projektowaniu, opracowaniu, testowaniu
    produktu oraz zapłaty dla podwykonawców świadczących różnego rodzaju czynności
    pomocnicze. Biorąc pod uwagę powyższe wytyczne, nie sposób uznać opisanych w
    niniejszym wniosku usług jako mających charakter przeniesienia prawa do know-how, o
    którym mowa w art. 21 ust. 1 lit. a Ustawy o CIT.
    Podsumowując, więc a contrario do powyższego, należy konsekwentnie przyjąć że
    wynagrodzenie wypłacane z tytułu wykonywania usług opisanych w niniejszym wniosku,
    nie powinno być uznane za przychód z tytułu świadczenia, o którym mowa w art. 21 ust. 1
    Ustawy CIT z uwagi na brak literalnego wymienienie przedmiotowych usług w tymże
    przepisie, a także braku spełnienia innych przesłanek kwalifikujących wskazane usługi jako
    „usługi o podobnym charakterze” czy też „informacje związane ze zdobytym”
    doświadczeniem w dziedzinie przemysłowej, handlowej lub naukowej (know-how).
    Przychody osiągane z tegoż tytułu nie będą podlegały więc opodatkowaniu podatkiem u
    źródła na tej podstawie.
    Powyższe znajduje potwierdzenie w ugruntowanej linii interpretacyjnej organów
    skarbowych tj. m.in.: interpretacja Dyrektora KAS z 18 stycznia 2018 r., sygn.: 0111-KDIB1-
    2.4010.470.2017.1.BG, interpretacja DIS w Warszawie z 17 listopada 2016 r., sygn.: IPPB5

    /423-885/13-12/S/PS, interpretacja indywidualna DIS w Katowicach z 9 grudnia 2013 r.,
    sygn.: IBPBI/2/423-1499/13/BG, interpretacja indywidualna DIS w Katowicach z 1
    października 2015 r., sygn.: IBPB-1-3/4510-390/15/PC, Pismo z dnia 26.04.2019 r., wydane
    przez: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej, 0114-KDIP2-1.4010.97.2019.1.PW, Pismo z
    dnia 10.03.2021 r., wydane przez: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej, 0111-KDIB1-
    2.4010.21.2021.1.AW, Pismo z dnia 20.02.2024 r., wydane przez: Dyrektor Krajowej
    Informacji Skarbowej, 0111-KDIB1-2.4010.596.2023.2.MC, Pismo z dnia 10.03.2021 r.,
    wydane przez: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej, 0111-KDIB1-2.4010.20.2021.1.AN.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest prawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 3 ust. 2 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób
    prawnych (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 278 ze zm., dalej: „ustawa o CIT”):
      Podatnicy, jeżeli nie mają na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej siedziby lub
      zarządu, podlegają obowiązkowi podatkowemu tylko od dochodów, które osiągają
      na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.
    W przepisie tym wyrażona jest zasada ograniczonego obowiązku podatkowego, w myśl
    której państwo, na terytorium którego znajduje się źródło uzyskiwania przychodów, ma
    suwerenne prawo do opodatkowania podmiotów niebędących jej rezydentami
    podatkowymi w zakresie dochodów uzyskiwanych z takiego źródła. Niezależnie od miejsca
    lokalizacji siedziby danego podmiotu - opodatkowaniu w danym państwie podlegać będą
    te dochody, które w państwie tym powstały.
    Jak stanowi art. 3 ust. 3 ustawy o CIT:
      Za dochody (przychody) osiągane na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przez
      podatników, o których mowa w ust. 2, uważa się w szczególności dochody
      (przychody) z:
      1) wszelkiego rodzaju działalności prowadzonej na terytorium Rzeczypospolitej
      Polskiej, w tym poprzez położony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej
      zagraniczny zakład;
      2) położonej na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej nieruchomości lub praw do
      takiej nieruchomości, w tym ze zbycia jej w całości albo w części lub zbycia
      jakichkolwiek praw do takiej nieruchomości;
      3) papierów wartościowych oraz pochodnych instrumentów finansowych
      niebędących papierami wartościowymi, dopuszczonych do publicznego obrotu na
      terytorium Rzeczypospolitej Polskiej w ramach regulowanego rynku giełdowego, w
      tym uzyskane ze zbycia tych papierów albo instrumentów oraz z realizacji praw z
      nich wynikających;
      4) tytułu przeniesienia własności udziałów (akcji) w spółce, ogółu praw i obowiązków
      w spółce niebędącej osobą prawną lub tytułów uczestnictwa w funduszu
      inwestycyjnym, instytucji wspólnego inwestowania lub innej osobie prawnej i praw o
      podobnym charakterze lub z tytułu należności będących następstwem posiadania
      tych udziałów (akcji), ogółu praw i obowiązków, tytułów uczestnictwa lub praw - jeżeli
      co najmniej 50% wartości aktywów tej spółki, spółki niebędącej osobą prawną, tego
      funduszu inwestycyjnego, tej instytucji wspólnego inwestowania lub osoby prawnej,
      bezpośrednio lub pośrednio, stanowią nieruchomości położone na terytorium
      Rzeczypospolitej Polskiej lub prawa do takich nieruchomości;
      4a) tytułu przeniesienia własności udziałów (akcji), ogółu praw i obowiązków, tytułów
      uczestnictwa lub praw o podobnym charakterze w spółce nieruchomościowej;

      5) tytułu należności regulowanych, w tym stawianych do dyspozycji, wypłacanych lub
      potrącanych, przez osoby fizyczne, osoby prawne albo jednostki organizacyjne
      nieposiadające osobowości prawnej, mające miejsce zamieszkania, siedzibę lub
      zarząd na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, niezależnie od miejsca zawarcia
      umowy i wykonania świadczenia;
      6) niezrealizowanych zysków, o których mowa w rozdziale 5a.
    Natomiast stosownie do art. 3 ust. 5 ustawy o CIT:
      Za dochody (przychody), o których mowa w ust. 3 pkt 5, uważa się przychody
      wymienione w art. 21 ust. 1 i art. 22 ust. 1, jeżeli nie stanowią dochodów
      (przychodów), o których mowa w ust. 3 pkt 1-4.
    W stosunku do niektórych dochodów uzyskanych na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej
    przez podmioty zagraniczne, obowiązek potrącenia podatku od tych dochodów spoczywa
    na podmiocie polskim dokonującym wypłaty należności będącej źródłem tego dochodu.
    Takie rodzaje przychodów zostały określone w art. 21 ust. 1 i art. 22 ust. 1 ustawy o CIT.
    Na podstawie art. 21 ust. 1 ustawy o CIT:
      Podatek dochodowy z tytułu uzyskanych na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej
      przez podatników, o których mowa w art. 3 ust. 2, przychodów:
      1) z odsetek, z praw autorskich lub praw pokrewnych, z praw do projektów
      wynalazczych, znaków towarowych i wzorów zdobniczych, w tym również ze
      sprzedaży tych praw, z należności za udostępnienie tajemnicy receptury lub procesu
      produkcyjnego, za użytkowanie lub prawo do użytkowania urządzenia
      przemysłowego, w tym także środka transportu, urządzenia handlowego lub
      naukowego, za informacje związane ze zdobytym doświadczeniem w dziedzinie
      przemysłowej, handlowej lub naukowej (know-how),
      2) z opłat za świadczone usługi w zakresie działalności widowiskowej, rozrywkowej
      lub sportowej, wykonywanej przez osoby prawne mające siedzibę za granicą,
      organizowanej za pośrednictwem osób fizycznych lub osób prawnych prowadzących
      działalność w zakresie imprez artystycznych, rozrywkowych lub sportowych na
      terytorium Rzeczypospolitej Polskiej,
      2a) z tytułu świadczeń: doradczych, księgowych, badania rynku, usług prawnych,
      usług reklamowych, zarządzania i kontroli, przetwarzania danych, usług rekrutacji
      pracowników i pozyskiwania personelu, gwarancji i poręczeń oraz świadczeń o
      podobnym charakterze
      - ustala się w wysokości 20% przychodów;
      3) z tytułu należnych opłat za wywóz ładunków i pasażerów przyjętych do przewozu
      w portach polskich przez zagraniczne przedsiębiorstwa morskiej żeglugi handlowej, z
      wyjątkiem ładunków i pasażerów tranzytowych,
      4) uzyskanych na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przez zagraniczne
      przedsiębiorstwa żeglugi powietrznej, z wyłączeniem przychodów uzyskanych z
      lotniczego rozkładowego przewozu pasażerskiego, skorzystanie z którego wymaga
      posiadania biletu lotniczego przez pasażera
      - ustala się w wysokości 10% tych przychodów.
    W art. 21 ustawy CIT wymienione zostały określone rodzaje należności wypłacane przez
    podmioty polskie podmiotom zagranicznym, w przypadku uzyskania których, podmiot
    zagraniczny podlega opodatkowaniu w Polsce podatkiem dochodowym, a obowiązanym
    do jego naliczenia, potrącenia i odprowadzenia do urzędu skarbowego jest podmiot polski.
    Świadczenia wymienione w art. 21 ust. 1 pkt 2a ustawy o CIT można podzielić na dwie
    grupy. Pierwszą stanowią świadczenia wyraźnie nazwane, drugą tworzą świadczenia

    mające podobny charakter do świadczeń nazwanych. W tej drugiej grupie mieszczą się
    świadczenia posiadające cechy charakterystyczne dla świadczeń wprost wymienionych w
    art. 21 ust. 1 pkt 2a ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, ale dodatkowo
    posiadające również elementy charakterystyczne dla świadczeń innych od
    skonkretyzowanych w tym przepisie. Dla uznania, że świadczenie niewymienione wprost
    w art. 21 ust. 1 pkt 2a ww. ustawy jest objęte jego zakresem decydujące jest, aby elementy
    charakterystyczne dla świadczeń wprost wymienionych w omawianym przepisie
    przeważały nad cechami charakterystycznymi dla świadczeń w nim niewymienionych.
    Oznacza to, że aby dane świadczenie można było zakwalifikować do katalogu wskazanego
    powyżej, należy spełnić takie same przesłanki, aby daną usługę uzyskać, albo wynikają z
    niej takie same prawa i obowiązki dla stron. Innymi słowy, lista ta obejmuje również takie
    świadczenia, które zasadniczo są podobne do wymienionych, lecz mogą być np. inaczej
    określane (nazwane). Decydujące znaczenie dla stwierdzenia, że dane świadczenie mieści
    się w katalogu czynności podlegających opodatkowaniu zryczałtowanym podatkiem
    dochodowym ma treść postanowień umowy zawartej z kontrahentem zagranicznym, a
    przede wszystkim, charakter rzeczywiście wykonywanych świadczeń oraz zakres
    faktycznie wykonanych czynności, a nie tylko jego nazwa. Treść ww. przepisu
    jednoznacznie bowiem wskazuje, że oprócz usług wymienionych w tym przepisie
    ustawodawca objął obowiązkiem podatkowym także inne usługi niewymienione w tym
    przepisie o charakterze podobnym do świadczeń: doradczych, księgowych, badania rynku,
    usług prawnych, usług reklamowych, zarządzania i kontroli, przetwarzania danych, usług
    rekrutacji pracowników i pozyskiwania personelu, gwarancji i poręczeń.
    Stosownie do art. 21 ust. 2 ustawy o CIT:
      Przepisy ust. 1 stosuje się z uwzględnieniem umów w sprawie zapobieżenia
      podwójnemu opodatkowaniu, których stroną jest Rzeczpospolita Polska.
    Zasady opodatkowania w Polsce przychodów uzyskanych przez nierezydentów reguluje
    art. 26 oraz m.in. ww. art. 21 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych.
    Wskazać należy, że w art. 21 ustawy o CIT wymienione zostały określone rodzaje
    należności wypłacane przez podmioty polskie podmiotom zagranicznym, w przypadku
    uzyskania których, podmiot zagraniczny podlega opodatkowaniu w Polsce podatkiem
    dochodowym, a obowiązanym do jego naliczenia, potrącenia i odprowadzenia do urzędu
    skarbowego jest podmiot polski. Podatek ten nazywany jest podatkiem „u źródła” ze
    względu na szczególny sposób jego poboru, który dokonywany jest przez polski podmiot
    wypłacający określone należności na rzecz nierezydenta, w trybie i na zasadach
    wymienionych w art. 26 ustawy o CIT.
    Zgodnie z art. 26 ust. 1 ustawy o CIT wynika natomiast, że:
      Osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby
      fizyczne będące przedsiębiorcami, które dokonują wypłat należności z tytułów
      wymienionych w art. 21 ust. 1 oraz art. 22 ust. 1, są obowiązane jako płatnicy
      pobierać, z zastrzeżeniem ust. 2, 2b, 2d i 2e, w dniu dokonania wypłaty
      zryczałtowany podatek dochodowy od tych wypłat, z uwzględnieniem odliczeń
      przewidzianych w art. 22 ust. 1a-1e. Zastosowanie stawki podatku wynikającej z
      właściwej umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania albo niepobranie podatku
      zgodnie z taką umową jest możliwe pod warunkiem udokumentowania siedziby
      podatnika dla celów podatkowych uzyskanym od podatnika certyfikatem rezydencji.
      Przy weryfikacji warunków zastosowania stawki podatku innej niż określona w art.
      21 ust. 1 lub art. 22 ust. 1, zwolnienia lub warunków niepobrania podatku,
      wynikających z przepisów szczególnych lub umów o unikaniu podwójnego
      opodatkowania, płatnik jest obowiązany do dochowania należytej staranności. Przy
      ocenie dochowania należytej staranności uwzględnia się charakter, skalę działalności
      prowadzonej przez płatnika oraz powiązania w rozumieniu art. 11a ust. 1 pkt 5
      płatnika z podatnikiem.

    Zaś zgodnie z art. 26 ust. 2e ustawy o CIT:
      Jeżeli łączna kwota należności wypłacanych z tytułów wymienionych w art. 21 ust. 1
      pkt 1 oraz art. 22 ust. 1 na rzecz podmiotu powiązanego, przekroczyła w roku
      podatkowym obowiązującym u wypłacającego te należności łącznie kwotę 2.000.000
      zł na rzecz tego samego podatnika, osoby prawne, jednostki organizacyjne
      niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne będące przedsiębiorcami są
      obowiązane jako płatnicy pobrać, z zastrzeżeniem ust. 2g, w dniu dokonania wypłaty
      zryczałtowany podatek dochodowy od tych wypłat według stawki podatku określonej
      w art. 21 ust. 1 pkt 1 lub art. 22 ust. 1 od nadwyżki ponad kwotę 2.000.000 zł:
      1) z uwzględnieniem odliczeń przewidzianych w art. 22 ust. 1a-1e;
      2) bez możliwości niepobrania podatku na podstawie właściwej umowy o unikaniu
      podwójnego opodatkowania, a także bez uwzględniania zwolnień lub stawek
      wynikających z przepisów szczególnych lub umów o unikaniu podwójnego
      opodatkowania.
    Z przywołanego wcześniej art. 26 ust. 1 ustawy o CIT wynika, że przy weryfikacji warunków
    zastosowania stawki podatku innej niż określona w art. 21 ust. 1 lub art. 22 ust. 1,
    zwolnienia lub warunków niepobrania podatku, wynikających z przepisów szczególnych
    lub umów o unikaniu podwójnego opodatkowania, płatnik jest obowiązany do
    dochowania należytej staranności.
    Państwa wątpliwość budzi kwestia ustalenia, czy wynagrodzenie za świadczone przez
    Usługodawców usługi inżynieryjne oraz informatyczne, nie stanowi należności, o których
    mowa w art. 21 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, a w związku z
    tym Spółka nie ma obowiązku poboru zryczałtowanego podatku dochodowego od jego
    wypłaty.
    Z treści wniosku oraz jego uzupełnienia wynika, że w związku z produkcją elektroniki oraz
    urządzeń do (...), Spółka współpracuje z inżynierami lub programistami, w związku z czym
    nabywa od osób prowadzących działalność gospodarczą na terenie Ukrainy oraz będących
    ukraińskimi rezydentami podatkowymi usługi inżynierskie oraz informatyczne. W ramach
    współpracy z inżynierami lub programistami, Spółka zawiera umowy o współpracy w
    formule B2B, zgodnie z którymi Spółka zleca usługi, wyżej wymienionym podmiotom za
    wynagrodzeniem. Przedmiot umów, określony jest jako świadczenie usług inżynieryjnych,
    związanych z opracowaniem dokumentacji technicznej i eksploatacyjnej lub czynności
    związanych z oprogramowaniem, w tym związanych z jego rozwojem i testowaniem.
    Przedmiotem świadczonych usług, w zakresie usług informatycznych nie jest udzielenie
    nabycie licencji na programy komputerowe, a świadczenie bieżącej obsługi
    programistycznej systemów, stanowiących własność Spółki. W odniesieniu do usług,
    mających charakter usług inżynieryjnych, Spółka zleca czynności, które Usługodawcy mogą
    wykonać, mając na względzie posiadaną wiedzę i doświadczenie zawodowe. Przedmiotem
    usługi nie jest przekazanie konkretnego know-how do wykorzystania przez Spółkę, a
    wykonywanie szeregu czynności dotyczących sporządzania rozwiązań technicznych,
    koncepcji, schematów, i dokumentacji technicznych na zlecenie Spółki oraz dotyczących
    produkowanych przez Spółkę urządzeń oraz wdrażanych w nich systemów. Zgodnie z
    zawartymi umowami, wszelkie prawa własności intelektualnej nad wynikami pracy,
    przedmiotami, które mogą powstać w wyniku wypełnienia przez Usługodawcę jego
    zobowiązań wynikających z Umowy, należą do Zleceniodawcy, w granicach dozwolonych
    przez prawo. W ramach zawartych umów nie dochodzi do przeniesienia praw autorskich
    lub korzystania z praw autorskich lub jakichkolwiek praw pokrewnych do konkretnego
    projektu, koncepcji czy oprogramowania. Efekty pracy Usługodawców nie są utrwalane w
    jakiejkolwiek formie, w jakiej byłoby możliwe ich odsprzedanie na rzecz innych klientów
    czy stworzenie dokumentacji, która mogłaby być przedmiotem obrotu handlowego.
    Świadczone usługi nie są także usługami doradztwa technicznego czy biznesowego.

    Wobec powyższego, usługi inżynieryjne związane z opracowaniem dokumentacji
    technicznej i eksploatacyjnej lub czynności związanych z oprogramowaniem, w tym
    związanych z jego rozwojem i testowaniem oraz usługi informatyczne związane z bieżącą
    obsługą programistyczną systemów, stanowiących własność Spółki, nie są objęte
    zakresem art. 21 ust. 1 pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, gdyż jak
    Państwo wskazali, wypłacane Usługodawcom wynagrodzenie płacone jest za usługi
    polegające w głównej mierze na wsparciu nad prawidłowością działania oprogramowania,
    przeprowadzania czynności wdrożeniowych integracji systemowej, wsparcia technicznego,
    dostosowanie użyteczności oprogramowania do aktualnych wymagań technicznych jaki w
    aktualizacji oprogramowania, w zależności od potrzeb Spółki, nie zaś za przeniesienie
    prawa autorskich do oprogramowania na linii Usługodawca-Usługobiorca.
    Ponadto zgodnie z Państwa wskazaniem, z zawartej umowy wynika, że wszelkie wyniki
    prac, wykonanych w ramach umowy, w tym powstałe prawa autorskie przynależą od
    początku ich powstania Spółce (Usługobiorcy). Usługodawcy, nie są dysponentami praw
    autorskich do projektów.
    Należy więc przeanalizować postanowienia art. 21 ust. 1 pkt 2a ustawy o CIT.
    Zakresem przedmiotowym powołanego już art. 21 ust. 1 pkt 2a ustawy o podatku
    dochodowym od osób prawnych objęte są: usług doradcze, usługi księgowe, badanie
    rynku, usługi prawne, usługi reklamowe, zarządzania i kontroli, przetwarzania danych,
    usługi rekrutacji pracowników i pozyskiwania personelu, gwarancji i poręczeń oraz
    świadczenia o podobnym charakterze.
    Podnieść należy, iż katalog usług wskazanych w art. 21 ust. 1 pkt 2a ustawy o CIT jest
    katalogiem otwartym, na co wskazuje sformułowanie „świadczeń o podobnym
    charakterze”. Sformułowanie to uprawnia do twierdzenia, że za świadczenia o podobnym
    charakterze należy uznać świadczenia równorzędne pod względem prawnym do
    wymienionych w ustawie. Oznacza to, że aby dane świadczenie można było
    zakwalifikować do katalogu wskazanego powyżej, należy spełnić takie same przesłanki,
    aby daną usługę uzyskać, albo wynikają z niej takie same prawa i obowiązki dla stron.
    Innymi słowy, lista ta obejmuje również takie świadczenia, które zasadniczo są podobne
    do wymienionych, lecz mogą być np. inaczej określane (nazwane). Decydujące znaczenie
    dla stwierdzenia, że dane świadczenie mieści się w katalogu czynności podlegających
    opodatkowaniu zryczałtowanym podatkiem dochodowym ma treść postanowień umowy
    zawartej z kontrahentem zagranicznym, a przede wszystkim, charakter rzeczywiście
    wykonywanych świadczeń oraz zakres faktycznie wykonanych czynności, a nie tylko jego
    nazwa. Treść ww. przepisu jednoznacznie bowiem wskazuje, że oprócz usług
    wymienionych w tym przepisie ustawodawca objął obowiązkiem podatkowym także inne
    usługi niewymienione w tym przepisie o charakterze podobnym do świadczeń:
    doradczych, księgowych, badania rynku, usług prawnych, usług reklamowych, zarządzania
    i kontroli, przetwarzania danych, usług rekrutacji pracowników i pozyskiwania personelu,
    gwarancji i poręczeń.
    W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego podkreśla się, że w aktualnym
    brzmieniu art. 21 ust. 1 pkt 2a ustawy o CIT świadczenia w nim wymienione można
    podzielić na dwie grupy. Pierwszą stanowią świadczenia wyraźnie nazwane, drugą tworzą
    świadczenia mające podobny charakter do świadczeń nazwanych. W tej drugiej grupie
    mieszczą się świadczenia posiadające cechy charakterystyczne dla świadczeń wprost
    wymienionych w art. 21 ust. 1 pkt 2a ustawy o CIT, ale dodatkowo posiadające również
    elementy charakterystyczne dla świadczeń innych od skonkretyzowanych w tym przepisie.
    Dla uznania, że świadczenie niewymienione wprost w art. 21 ust. 1 pkt 2a ustawy o CIT
    jest objęte jego zakresem decydujące jest, aby elementy charakterystyczne dla świadczeń
    wprost wymienionych w omawianym przepisie przeważały nad cechami
    charakterystycznymi dla świadczeń w nim niewymienionych.

    Przepisy ustawy o CIT nie zawierają definicji pojęć zawartych w art. 21 ust. 1 pkt 2a. Za
    celowe należy uznać odwołanie się do ich wykładni językowej, w szczególności do:
    Usług doradczych
    Zgodnie ze Słownikiem Języka Polskiego PWN „doradztwo” oznacza udzielanie fachowych
    porad, natomiast termin „doradzać” znaczy udzielić porady, wskazać sposób
    postępowania w jakiejś sprawie. Użyty w ustawie o podatku dochodowym od osób
    prawnych termin „usługi doradztwa” należy rozumieć w związku z tym szeroko.
    Potwierdza to jednolite orzecznictwo sądów administracyjnych, według którego termin
    „doradztwo” obejmować może szereg usług doradczych np. podatkowe, prawne,
    finansowe i inne (zob. wyrok NSA z dnia 10 października 2013 r., sygn. akt I FSK 1567/12,
    wyrok NSA z dnia 2 października 2014 r., sygn. akt I FSK 1441/13, wyrok NSA z dnia 2
    października 2014 r., sygn. akt I FSK 1530/13, wyrok WSA w Poznaniu z dnia 28 kwietnia
    2015 r. sygn. akt I SA/Po 1202/14, wyrok WSA w Gdańsku z dnia 28 marca 2012 r., sygn.
    akt I SA/Gd 175/12, wyrok WSA w Łodzi z dnia 16 kwietnia 2013 r. sygn. akt I SA/Łd 168/13).
    Według sądów administracyjnych, odwołując się do powszechnego języka polskiego
    można stwierdzić, że przez doradztwo rozumie się udzielanie fachowych zaleceń, porad,
    zwłaszcza prawnych, ekonomicznych czy finansowych. Stosownie do definicji podanej w
    ww. słowniku, poradnictwo to „zorganizowana forma udzielania porad w jakimś zakresie”.
    Doradca to ten kto udziela fachowych zaleceń czy porad, wskazówek, to ktoś, kto
    posiadaną wiedzę wykorzystuje na wskazywanie najlepszych, najbardziej optymalnych
    rozwiązań, nakłaniając odbiorcę takiej usługi do zastosowania się do rady, porady,
    wskazówki, dyrektywy postępowania. Zdaniem sądów administracyjnych, świadczenie
    usługi doradztwa należy postrzegać jako wykorzystanie swojej wiedzy, znajomości rzeczy
    poprzez wskazywanie najlepszych, najskuteczniejszych rozwiązań do ich zastosowania do
    danego problemu.
    Również w doktrynie przedmiotu przyjmuje się szerokie ujęcie terminu usługi doradcze,
    uznając, że doradztwo, w bardzo ogólnym znaczeniu, jest usługą świadczoną przez jedną
    osobę/instytucje na rzecz drugiej osoby/instytucji, która zleca wykonanie tej usługi. W
    literaturze przedmiotu bardzo różnorodnie formułowane są zadania stojące przed
    usługami doradczymi, np. doradztwo określane jest jako:
        przejęcie zadań,
        pośrednictwo w zakresie przekazywania wiedzy,
        pośrednictwo w przekazywaniu specjalnych informacji,
        pomoc w rozwiązywaniu problemów,
        pomoc w podejmowaniu decyzji,
        przekazywanie informacji zmniejszających ryzyko,
        przygotowanie i przekazywanie informacji służących rozwiązaniu kompleksowych
        problemów,
        przekazywanie specyficznej wiedzy, celem usprawnienia działań,
        identyfikacja i rozwiązywanie problemów,
        przekazywanie zaleceń dotyczących usprawniania działań oraz pomoc w ich
        wdrożeniu,
        dawanie wskazówek dotyczących postępowania.
    Doradcy mogą więc pomóc zleceniodawcy w przygotowaniu decyzji, rozwiązaniu
    problemów, usprawnieniu działania itp. Można przyjąć, że usługi doradztwa stanowią
    usługi zlecone przez daną organizację (klienta) i wykonane przez odpowiednio
    przygotowane i wykwalifikowane osoby (doradców), które pomagają zidentyfikować

    występujące problemy organizacyjne, zanalizować istniejące trudności, sformułować
    rozwiązanie badanych problemów, oraz które - w przypadku wyrażenia takiego życzenia
    przez klienta - pomagają we wdrożeniu rozwiązania. Działalność doradcza może dotyczyć
    różnych dziedzin, obszarów i obiektów, a zatem może być rozpatrywana w wielu
    aspektach.
    Usługi księgowe
    Pod pojęciem „księgowość” według Słownik języka polskiego PWN rozumie „prowadzenie
    ksiąg, w które wpisuje się wpływy, wydatki, transakcje i inne zmiany stanu majątkowego
    przedsiębiorstwa lub instytucji”.
    Usługi zarządzania i kontroli
    Według Słownika języka polskiego PWN „zarządzać”, oznacza kierować, administrować
    czymś” (E. Sobol, Słownik języka polskiego PWN, Warszawa 1996). W tym kontekście, za
    zarządzanie należy uznać władcze uprawnienie w stosunku do realizowanego projektu lub
    działalności gospodarczej. Zgodnie ze Słownikiem Języka Polskiego PWN, „kierować”
    oznacza „stać na czele czegoś, wskazywać sposób postępowania”.
    Z kolei kontrola, to:
    1. porównanie stanu faktycznego ze stanem wymaganym i ustalanie ewentualnych
      odstępstw, sprawdzanie, czy coś jest zgodne z obowiązującymi przepisami,
    2. nadzór nad czymś albo nad kimś, czuwanie nad prawidłowym przebiegiem czegoś,
      wpływ na rozwój wydarzeń.
    Zarządzanie jest to celowe podejmowanie, przez odpowiednie osoby (kadrę), decyzji i
    działań prowadzących - dzięki wykorzystaniu posiadanych zasobów - do osiągnięcia
    złożonych celów w sposób skuteczny i sprawny (racjonalny), lub celowe dysponowanie
    tymi zasobami.
    Pojęcie „zarządzania”, musi być rozumiane szeroko jako zbiór różnorodnych czynności i
    działań zmierzających do osiągnięcia określonego celu związanego z interesem (potrzebą)
    danego przedmiotu zarządzania. Jest to zestaw metod i technik opartych na
    akceptowanych zasadach zarządzania (administrowania) używanych do planowania,
    oceny i kontrolowania pożądanych rezultatów.
    Powyższa definicja „zarządzania” zyskała aprobatę w orzecznictwie sądów
    administracyjnych. Dla przykładu można wymienić wyrok WSA w Warszawie z 19 czerwca
    2015 r. (sygn. akt III SA/Wa 491/15) oraz wyrok WSA w Warszawie z dnia 24 lipca 2017 r.
    (sygn. akt III SA/Wa 2118/16).
    Pojęcie „zarządzania i kontroli”, musi być zatem rozumiane szeroko jako zbiór
    różnorodnych czynności i działań zmierzających do osiągnięcia określonego celu
    związanego z interesem (potrzebą) danego przedmiotu zarządzania i kontroli.
    Usługi przetwarzania danych
    W odniesieniu do definicji obejmującej przetwarzanie danych wskazać należy, że zgodnie
    ze Słownikiem Języka Polskiego PWN (https://sjp.pwn.pl) „przetworzyć” oznacza
    «przekształcić coś twórczo»; «opracować zebrane dane, informacje itp., wykorzystując
    technikę komputerową». Przetwarzanie danych polega zatem na przekształcaniu treści i
    postaci danych wejściowych; usługi przetwarzania danych mają zatem charakter
    odtwórczy i obejmują elementy takie jak: porządkowanie, archiwizowanie, zabezpieczenie
    oraz udostępnianie zbiorów danych.
    Przetwarzanie danych związane jest zatem z opracowywaniem określonych danych przy
    wykorzystywaniu mocy obliczeniowej i zasobów pamięci infrastruktury komputerowej
    (hardware i software).
    Usługi rekrutacji pracowników i pozyskiwania personelu

    Usługi rekrutacji pracowników i pozyskiwania personelu to usługi związane z
    pozyskiwaniem ofert pracy, wyszukiwaniem pracowników oraz kierowaniem ich do pracy.
    Usługi badania rynku
    Przez usługi badania rynku należy rozumieć zespół czynności polegających na
    gromadzeniu informacji o zjawiskach i procesach na rynku, ich przyczynach, stanie
    aktualnym i tendencjach rozwojowych. Usługi te mają przyczynić się m.in. do zwiększenia
    sprzedaży. Celem badań rynku jest zdobycie informacji o kształtowaniu się mechanizmów
    rynkowych takich, jak popyt, podaż, ceny, potencjału, zachowania, zwyczaje, preferencje,
    lojalność oraz wrażliwość cenowa konsumentów, działania konkurencji, funkcjonowanie
    systemu dystrybucji, sprzedaży itp. Usługi badania rynku mają dostarczyć informacji
    nieodzownych w procesie podejmowania decyzji. Mimo, iż badania te nie wykluczają w
    sposób całkowity ryzyka, to jednak ich zastosowanie wyraźnie ogranicza ryzyko wpisane w
    działalność biznesową i przyczynia się do tego, że podejmowane decyzje będą w
    mniejszym zakresie obarczone błędami.
    Usługi reklamowe
    Pojęcie „reklama” wg „Słownika języka polskiego” pod red. M. Szymczyka (Wyd. Naukowe
    PWN, Warszawa 2002 r.) oznacza rozpowszechnianie informacji o towarach, ich zaletach,
    wartości, miejscach i możliwościach nabycia, chwalenie kogoś, zalecanie czegoś przez
    prasę, radio, telewizję i inne podobne środki, np. plakaty, napisy i ogłoszenia służące temu
    celowi.
    Internetowy słownik języka polskiego PWN podaje, że reklama to:
        działanie mające na celu zachęcenie potencjalnych klientów do zakupu
        konkretnych towarów lub do skorzystania z określonych usług,
        plakat, napis, ogłoszenie, krótki film itp. służące temu celowi.
    Jak wynika z uzasadnienia wyroku Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z dnia 27
    października 2011 r. w sprawie C-530/09 kluczowe dla uznania, danego świadczenia za
    usługę reklamy jest powiązanie z przekazaniem komunikatu mającego na celu
    poinformowanie publiczności o istnieniu bądź jakości produktu lub usług.
    W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego przy wykładni przepisów ustawy
    dotyczących reklamy przeważa wykładnia gramatyczna. W wyroku z dnia 12 czerwca 1997
    r., sygn. akt I SA/Ka 192-193/97 Naczelny Sąd Administracyjny wyraził pogląd, że reklama
    to działanie mające kształtować popyt poprzez poszerzenie wiedzy przyszłych nabywców o
    towarach w celu zachęcenia ich do nabycia towarów od tego właśnie a nie innego
    podmiotu gospodarczego. Reklama musi zawierać elementy wartościujące towar lub
    zachęcające do jego kupna, a za reklamę należy uznać wszystko, co zawiera informacje,
    które nie są niezbędne do zawarcia umowy (I. Konieczna, J. Ruszyński, Problematyka
    kosztów uzyskania przychodów w podatku dochodowym od osób fizycznych oraz w
    podatku dochodowym od osób prawnym w orzecznictwie Naczelnego Sądu
    Administracyjnego, Poznań 1997, s. 29-30).
    Według J. Kamińskiego i W. Maruchina za reklamę należy uznać wszystko to, co zawiera
    informacje dodatkowe, które nie są niezbędne do złożenia oferty czy zawarcia umowy (J.
    Kamiński, W. Maruchin, Ustawa o VAT. Komentarz, Wyd. 2, Warszawa 1996, s. 52-53).
    Natomiast autorzy „Komentarza do podatku dochodowego od osób prawnych” B.
    Brzeziński i M. Kalinowski (B. Brzeziński, M. Kalinowski, Komentarz do podatku
    dochodowego od osób prawnych, Warszawa 1996, s. 143-144) uznają za reklamę
    działania, których celem jest kształtowanie popytu poprzez poszerzenie wiedzy przyszłych
    nabywców o towarach bądź usługach, ich cechach i przeznaczeniu w celu zachęcenia ich
    do nabywania towarów bądź usług od tego właśnie a nie innego podmiotu
    gospodarczego. Technicznym sposobem reklamy może być ogłoszenie prasowe, radiowe

    lub telewizyjne, a także plakat czy afisz stały, a ponadto rozsyłanie folderów i innych
    informacji handlowych nabywcom. Nie znaczy to jednak, że tylko te media mogą być
    wykorzystane do rozpowszechniania informacji i reklamy.
    Z kolei pod pojęciem usług reklamowych rozumie się wszelką działalność promocyjną, w
    wyniku której lub w trakcie której następuje przekazywanie treści mających za zadanie
    informować o istnieniu lub cechach oferowanych towarów lub usług w celu zwiększenia
    sprzedaży tych produktów. Usługi reklamowe mogą być wykonywane zarówno przez
    podmioty, które profesjonalnie zajmują się świadczeniem usług reklamowych, jak i
    podmioty, dla których wykonanie usługi reklamowej nie jest realizowane w ramach ich
    podstawowej działalności gospodarczej.
    Usługi gwarancji i poręczeń
    Umowa poręczenia uregulowana została w art. 876-887 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r.
    Kodeks cywilny (t. j. Dz.U. z 2024 r. poz. 1061 ze zm.). Poręczenie jest umową
    jednostronnie zobowiązującą, w której poręczyciel zobowiązuje się względem wierzyciela
    wykonać zobowiązanie na wypadek, gdyby dłużnik zobowiązania nie wykonał.
    Odnośnie „gwarancji” jak wskazano w wyjaśnieniach Ministerstwa Finansów
    opublikowanych na stronie internetowej, gwarancja również jest umową jednostronnie
    zobowiązującą. Na podstawie tej umowy gwarancji gwarant zobowiązuje się na rzecz
    beneficjenta gwarancji, że po spełnieniu przez beneficjenta określonych warunków
    zapłaty, wykona on na rzecz beneficjenta świadczenie pieniężne (suma gwarancyjna).
    Umowa gwarancji nie ma swojej regulacji ustawowej, z wyjątkiem fragmentarycznej
    regulacji zawartej w ustawie z dnia 29 sierpnia 1997 r. Prawo bankowe (t. j. Dz.U. z 2024 r.
    poz. 1646 ze zm.) (art. 80 i nast.), dotyczącej jednego z jej rodzajów, tj. umowy gwarancji
    bankowej. Zgodnie z przepisem art. 81 tej ustawy :
      Gwarancją bankową jest jednostronne zobowiązanie banku-gwaranta, że po
      spełnieniu przez podmiot uprawniony (beneficjenta gwarancji) określonych
      warunków zapłaty, które mogą być stwierdzone określonymi w tym zapewnieniu
      dokumentami, jakie beneficjent załączy do sporządzonego we wskazanej formie
      żądania zapłaty, bank ten wykona świadczenie pieniężne na rzecz beneficjenta
      gwarancji - bezpośrednio albo za pośrednictwem innego banku.
    Usług o podobnym charakterze
    Zgodnie ze Słownikiem Języka Polskiego „charakter” to inaczej „zespół cech właściwych
    danemu przedmiotowi lub zjawisku, odróżniających je od innych przedmiotów i zjawisk
    tego samego rodzaju” (https://sjp.pwn.pl/szukaj/charakter.html). W związku z tym, aby
    uznać, że dane usługi mają charakter podobny do wskazanych powyżej, należy przyjąć, iż
    wspomniany „właściwy zespół cech odróżniających” powinien stanowić główny element
    danej usługi oraz przeważać nad odmiennymi cechami usług wymienionych w 21 ust. 1
    pkt 2a ustawy o CIT.
    Wskazuje się również, iż świadczenie takie powinno spełniać takie same przesłanki albo
    winny wynikać z niego takie same prawa i obowiązki dla stron jak ze świadczeń
    wymienionych w cytowanym przepisie. Innymi słowy, lista ta obejmuje również
    świadczenia, które zasadniczo są podobne do wymienionych, lecz mogą być np. inaczej
    określane.
    Innymi słowy, dane świadczenie można zakwalifikować do katalogu usług wymienionych w
    art. 21 ust. 1 pkt 2a ustawy o CIT po każdorazowej analizie treści samej umowy oraz po
    osiągnięciu jednoznacznego wniosku, że zawiera istotne elementy świadczeń
    wymienionych w tym przepisie.
    Z analizy charakteru opisanych we wniosku usług wynika, że wynagrodzenie z tytułu ww.
    usług inżynieryjnych oraz informatycznych nie mieści się w kategorii przychodów

    (dochodów) wymienionych w art. 21 ust. 1 pkt 2a ww. ustawy. Zauważyć bowiem należy,
    że cel i zakres tych usług jest odmienny od usług wskazanych w art. 21 ust. 1 pkt 2a
    ustawy o CIT.
    Zatem, wobec wynagrodzenia wypłacanego Usługodawcom z tytułu świadczenia usług
    inżynieryjnych oraz informatycznych, nie znajdzie zastosowania art. 26 ust. 1 ustawy o CIT.
    Obowiązek pobrania przez płatnika zryczałtowanego podatku dochodowego od osób
    prawnych zgodnie z art. 26 ust. 1 ustawy o CIT, dotyczy bowiem wypłat należności z
    tytułów wymienionych w art. 21 ust. 1 ustawy o CIT. W przedstawionym opisie stanu
    faktycznego nie obejmuje on swoją dyspozycją wskazanych we wniosku usług, gdyż usługi
    te nie zostały wymienione jako podlegające opodatkowaniu zryczałtowanym podatkiem
    dochodowym od osób prawnych, na podstawie ww. art. 21 ust. 1 pkt 1 i 2a ustawy o CIT.
    W związku z powyższym, dokonując wypłaty wynagrodzenia z tytułu świadczenia usług
    inżynieryjnych oraz informatycznych Usługodawcom, będącymi zagranicznymi
    rezydentami nie są Państwo zobowiązani do poboru zryczałtowanego podatku
    dochodowego od ww. płatności na rzecz wskazanych podmiotów zagranicznych na
    podstawie art. 26 ust. 1 ustawy o CIT w zw. z art. 21 ust. 1 pkt 1 i 2a ustawy o CIT.
    Tym samym Państwa stanowisko należy uznać za prawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, które Państwo przedstawili i stanu prawnego
    obowiązującego w dniu zaistnienia zdarzenia.
    Ponadto, niniejsza interpretacja dotyczy tylko transakcji z podmiotami zagranicznymi
    (Usługodawcami) wskazanymi w uzupełnieniu wniosku.
    Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy
    rzeczywisty stan faktyczny sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie
    ze stanem faktycznym (opisem zdarzenia przyszłego) podanym przez Wnioskodawcę w
    złożonym wniosku. W związku z powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek
    elementu przedstawionego we wniosku opisu sprawy, udzielona odpowiedź traci swoją
    aktualność.
    Końcowo odnosząc się do powołanych przez Państwa interpretacji indywidualnych,
    wskazać należy, że dotyczą one konkretnych, indywidualnych spraw podatnika. Zostały
    wydane w określonym stanie faktycznym i w tych sprawach rozstrzygnięcia w nich zawarte
    są wiążące. Nie mogą one zatem przesądzać o niniejszym rozstrzygnięciu. Natomiast
    organy podatkowe mimo, że w ocenie indywidualnych spraw podatników posiłkują się
    wydanymi rozstrzygnięciami sądów i innych organów podatkowych, to nie mają
    możliwości zastosowania ich wprost, z tego powodu, że nie stanowią materialnego prawa
    podatkowego. Każdą sprawę Organ jest zobowiązany rozpatrywać indywidualnie.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
        Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb
        ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz.
        111). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja
        będzie zgodna (tożsama) z opisem zdarzenia przyszłego i zastosują się Państwo do
        interpretacji.
        Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe
      będące przedmiotem interpretacji indywidualnej stanowi element czynności
      będących przedmiotem decyzji wydanej:

      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
      z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
        Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego
    Sądu Administracyjnego w (...), ul. (...). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych
    reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami
    administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
        w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
        Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
        w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na
        adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS
        /SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.