Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0114-KDIP1-1.4012.318.2025.2.AKA
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-06-23
Teza: Korzystanie z przysługującego prawa do rozporządzania
własnym majątkiem przy dokonaniu sprzedaży
nieruchomości, która to czynność oznacza działanie w sferze
prywatnej, do której nie mają zastosowania przepisy ustawy o
podatku od towarów i usług.
Słowa kluczowe: czynności-czynności nieopodatkowane podatkiem od
towarów i usług
grunty-dostawa gruntu
grunty-grunt niezabudowany
podatnik-podatnik czynny
Zagadnienia: Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II. Zakres
opodatkowania-Rozdział 2. Dostawa towarów i
świadczenie usług -Dostawa towarów
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III. Podatnicy,
płatnicy i przedstawiciele podatkowi-Rozdział 1.
Podatnicy i płatnicy-Podatnicy
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II-
Rozdział 1-art. 5-ust. 1-pkt 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III-
Rozdział 1-art. 15-ust. 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III-
Rozdział 1-art. 15-ust. 2

## Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

Szanowni Państwo,
    stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego
    zdarzenia przyszłego w podatku od towarów i usług jest prawidłowe.
    Zakres wniosku wspólnego o wydanie interpretacji indywidualnej
    17 kwietnia 2025 r. wpłynął Państwa wniosek wspólny o wydanie interpretacji
    indywidualnej, który dotyczy uznania, że sprzedaż nieruchomości nie będzie podlegała
    opodatkowaniu podatkiem.
    Uzupełnili go Państwo – w odpowiedzi na wezwanie – pismem z 21 maja 2025 r. (wpływ 22
    maja 2025 r.).
    Treść wniosku wspólnego jest następująca:
    Zainteresowani, którzy wystąpili z wnioskiem
    1. Zainteresowana będąca stroną postępowania:
          A.A.
    2. Zainteresowany niebędący stroną postępowania:
          B.B.

## Opis zdarzenia przyszłego

Wnioskodawczyni posiada miejsce zamieszkania na terytorium Polski i podlega
    nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu w Polsce. Wnioskodawczyni nie prowadzi
    jednoosobowej działalności gospodarczej oraz nie jest czynnym podatnikiem VAT.
    Również Mąż Wnioskodawczyni nie prowadzi jednoosobowej działalności gospodarczej
    oraz nie jest czynnym podatnikiem VAT.
    Wnioskodawczyni wraz z Mężem są współwłaścicielami nieruchomości gruntowej, dla
    której prowadzona jest księga wieczysta nr (...) przez Sąd Rejonowy w (...) Wydział Ksiąg
    Wieczystych. Przedmiotowa nieruchomość gruntowa jest zlokalizowana w województwie
    (...), w powiecie (...), w gminie (...), w miejscowości (...), obręb ewidencyjny numer 0, nazwa
    (...) oraz składa się z działek gruntu o numerach ewidencyjnych:
        1, której sposób korzystania określono jako „R - grunty orne”;
        3, której sposób korzystania określono jako „R - grunty orne”;
        4, której sposób korzystania określono jako „R - grunty orne”;
        5, której sposób korzystania określono jako „R - grunty orne”;
        6, której sposób korzystania określono jako „R - grunty orne”.
    Łączna powierzchnia ww. nieruchomości gruntowej to 1,3921 ha oraz prawo własności
    działek na zasadach wspólności ustawowej majątkowej małżeńskiej została wpisana w
    księdze wieczystej na rzecz Wnioskodawczyni oraz jej Męża na podstawie umowy
    przekazania gospodarstwa rolnego z 28 sierpnia 1989 r. oraz umowy sprzedaży oraz
    ustanowienia służebności gruntowej, udokumentowanych aktem notarialnym
    sporządzonym 28 marca 2017 r. (...) notariusza w (...) (Rep. A nr (...)).
    Wyżej wymieniona nieruchomość gruntowa nie stanowi nieruchomości rolnej w
    rozumieniu ustawy o kształtowaniu ustroju rolnego oraz jest nieruchomością
    niezabudowaną.

    3 lutego 2025 r. Wnioskodawczyni wraz z Mężem zawarli przedwstępną umowę sprzedaży
    nieruchomości (akt notarialny Repertorium A nr (...)) z C.C. działającym w imieniu i na rzecz
    spółki D. sp. z o.o. (NIP: (...)).
    Wnioskodawczyni wraz z Mężem sprzedadzą Spółce nieruchomość gruntową po cenie
    rynkowej.
    Wnioskodawczyni podkreśla, że sprzedaż nieruchomości nie odbywa się w ramach
    działalności gospodarczej, lecz stanowi formę zarządu majątkiem prywatnym w ramach
    uprawnień właścicielskich.
    Zgodnie z postanowieniami przedwstępnej umowy sprzedaży Sprzedający zobowiązali się
    do zawarcia ostatecznej umowy sprzedaży po uzyskaniu indywidualnej interpretacji
    podatkowej w zakresie opodatkowania umowy przeniesienia własności podatkiem od
    towarów i usług na podstawie ustawy VAT. Mocą postanowień przedwstępnej umowy
    sprzedaży również Sprzedający wyrazili zgodę na dysponowanie nieruchomością na cele
    budowlane przez Kupującego w rozumieniu art. 3 pkt 11 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. -
    Prawo budowlane (Dz. U. z 2025 r. poz. 418 ze zm.).
    Zakres przedmiotowej zgody obejmuje w szczególności prawo do występowania we
    własnym imieniu lub poprzez pełnomocników w celu uzyskania wszelkich wymaganych
    prawem decyzji, postanowień i uzgodnień ze wszystkimi organami administracji, osobami
    fizycznymi i prawnymi, jakie w zakresie zamierzonego celu inwestycyjnego w postaci
    budowy obiektu magazynowo-usługowego okażą się niezbędne, w tym w szczególności do
    występowania przed właściwym organem administracji architektoniczno-budowlanej,
    dostawcami mediów, celem uzyskania decyzji zatwierdzającej projekt budowlany i
    udzielającej pozwolenie na budowę.
    Sprzedający nie wystąpili z tym z własną inicjatywą. Postanowienia umowy przedwstępnej
    nie uzależniają od tego zawarcia umowy przeniesienia własności.
    Wskazać również należy, że Sprzedający nie poszukiwali aktywnie nabywcy nieruchomości,
    ten zgłosił się do nich z własnej inicjatywy będąc zainteresowanym nabyciem
    nieruchomości gruntowej. W tym zakresie Sprzedający nie publikowali ogłoszeń
    dotyczących sprzedaży nieruchomości. Sprzedający nie udzielili również innych
    pełnomocnictw Kupującemu dotyczących sprzedawanej nieruchomości. Sprzedający nie
    dokonywali również podziału nieruchomości gruntowej na mniejsze działki. Sprzedający
    nie dokonywali również uzbrojenia sprzedawanej nieruchomości we własnym zakresie.
    Uzupełnienie opisu zdarzenia przyszłego
    Zgodnie z § 8 ust. 4 przedwstępnej umowy sprzedaży nieruchomości, Wnioskodawczyni
    wraz z Mężem zobowiązała się w okresie obowiązywania umowy przedwstępnej do
    udzielenia Kupującemu zgody na dysponowanie nieruchomością na cele budowlane przez
    Kupującego w rozumieniu art. 3 pkt 11 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (t.
    j. Dz. U. z 2025 r. poz. 418 ze zm.). Zakres przedmiotowej zgody obejmuje w szczególności
    prawo do występowania przez Kupującego we własnym imieniu lub poprzez swoich
    pełnomocników w celu uzyskania wszelkich wymaganych prawem decyzji, postanowień i
    uzgodnień ze wszystkimi organami administracji, osobami fizycznymi i prawnymi, jakie w
    zakresie zamierzonego celu inwestycyjnego w postaci budowy obiektu magazynowo-
    usługowego okażą się niezbędne, w tym w szczególności do występowania przed
    właściwym organem administracji architektoniczno-budowlanej, dostawcami mediów,
    celem uzyskania decyzji zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenie na
    budowę.
    W przypadku, gdyby powyższe okazało się niewystarczające dla procesu projektowego
    oraz uzyskania decyzji administracyjnych i uzgodnień, Sprzedający wyrazili zgodę na
    zawarcie z Kupującym umowy dzierżawy nieruchomości z miesięczną opłatą czynszu

    dzierżawnego na łączną kwotę 1000 zł. Ww. umowa dzierżawy wygaśnie zgodnie z § 8 ust.
    5 lit. c umowy przedwstępnej z chwilą rozwiązania umowy przedwstępnej, odstąpienia od
    niej lub upływu terminu jej zawarcia.
    Ponadto Wnioskodawczyni wraz z Mężem wyrazili zgodę Kupującemu w okresie
    obowiązywania umowy przedwstępnej oraz podmiotom działającym z upoważnienia
    Kupującego na swobodny dostęp do nieruchomości celem dokonania na koszt i ryzyko
    Kupującego niezbędnych badań geotechnicznych i zanieczyszczenia gruntu, a także na
    koszt i ryzyko Kupującego pomiarów i oględzin nieruchomości będącej przedmiotem
    przedwstępnej umowy sprzedaży.
    Wnioskodawczyni podnosi, że Sprzedający nie wystąpili z tym z własną inicjatywą.
    Postanowienia umowy przedwstępnej nie uzależniają od tego zawarcia umowy
    przeniesienia własności.
    Nieruchomość była wykorzystywana w całym okresie jej posiadania do realizacji celów
    rolniczych, stanowiących cele osobiste Wnioskodawczyni oraz jej Męża.
    Nieruchomość nie była przedmiotem umów najmu, dzierżawy lub innych umów o
    podobnym charakterze w całym okresie jej posiadania przez Wnioskodawczynię oraz jej
    Męża.
    Nieruchomość była wykorzystywana w całym okresie jej posiadania do realizacji celów
    rolniczych, stanowiących cele osobiste Wnioskodawczyni oraz jej Męża. Zarówno
    Wnioskodawczyni oraz jej Mąż nie wykonywali, wedle najlepszej ich wiedzy, czynności
    obligujących ich do rejestracji oraz rozliczenia podatku VAT w zakresie czynności
    dotyczących nieruchomości.
    Oprócz transakcji dotyczącej nieruchomości wskazanej we wniosku, Wnioskodawczyni
    wraz z Mężem dokonali jednokrotnej sprzedaży niezabudowanej nieruchomości
    gruntowej 29 maja 2018 r. Z tytułu tej transakcji Wnioskodawczyni wraz z Mężem nie
    rejestrowali się jako podatnicy VAT czynni oraz nie rozliczali należnego podatku VAT od
    ww. sprzedaży. Niniejsza transakcja dotyczyła nieruchomości wykorzystywanej do celów
    osobistych Wnioskodawców oraz stanowiła formę zarządu majątkiem prywatnym.

## Pytanie

Czy planowana przez Wnioskodawczynię wraz z Mężem sprzedaż nieruchomości
    gruntowej podlegać będzie opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług na podstawie
    art. 15 ust. 1 ustawy VAT?
    Państwa stanowisko w sprawie
    Zdaniem Wnioskodawczyni planowana sprzedaż nieruchomości nie będzie podlegać
    opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, gdyż wykonywana jest w ramach
    zarządu majątkiem prywatnym.
    Uzasadnienie do zdarzenia przyszłego
    Zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy VAT, podatnikami są osoby prawne, jednostki
    organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące
    samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub
    rezultat takiej działalności.
    Z kolei jak stanowi art. 15 ust. 2 ustawy VAT, działalność gospodarcza obejmuje wszelką
    działalność producentów, handlowców lub usługodawców, w tym podmiotów
    pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a także działalność osób wykonujących
    wolne zawody. Działalność gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające
    na wykorzystywaniu towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły
    dla celów zarobkowych.
    Na mocy art. 9 ust. 1 Dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w
    sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz.Urz.UE.L Nr 347, str. 1, ze

    zm.), „podatnikiem” jest każda osoba prowadząca samodzielnie w dowolnym miejscu
    jakąkolwiek działalność gospodarczą, bez względu na cel czy też rezultaty takiej
    działalności.
    Zatem status podatnika podatku od towarów i usług wynika z okoliczności
    dokonywania czynności podlegających opodatkowaniu tym podatkiem. Dla ustalenia,
    czy osoba dokonująca transakcji sprzedaży nieruchomości jest podatnikiem VAT,
    istotne jest stwierdzenie, że prowadzi ona działalność gospodarczą w rozumieniu
    przepisów cytowanej wyżej ustawy.
    Jak wskazano w interpretacji indywidualnej Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z 5
    lutego 2025 r., sygn. 0111-KDIB3-3.4012.568.2024.3.AW: „uznanie, że dany podmiot
    sprzedając nieruchomość podejmuje działania w charakterze podatnika VAT wymaga
    ustalenia, czy jego działalność w tym zakresie przybiera formę zawodową
    (profesjonalną). Biorąc pod uwagę treść przepisów jak również stanowisko sądów
    administracyjnych oraz organów podatkowych, przy uznaniu sprzedaży nieruchomości
    za działalność gospodarczą na gruncie ustawy o VAT istotne jest, czy sprzedawca
    realizuje daną sprzedaż w ramach profesjonalnego obrotu nieruchomościami,
    angażując środki podobne do wykorzystywanych (przez) handlowca, w rozumieniu art.
    15 ust. 2 ustawy o VAT, bowiem podjęcie takich działań zbliżonych do tych
    podejmowanych przez podmioty profesjonalne skutkowałoby koniecznością uznania go
    za podmiot prowadzący działalność gospodarczą w rozumieniu tego przepisu, a więc za
    podatnika podatku od towarów i usług, czy też sprzedaż nastąpiła w ramach zarządu
    majątkiem prywatnym.
    Zwykłe nabycie lub sprzedaż rzeczy nie stanowi wykorzystywania w sposób ciągły
    majątku rzeczowego w celu uzyskania z tego tytułu dochodu w rozumieniu art. 9 ust. 1
    Dyrektywy 2006/112/WE Rady (a tym samym art. 15 ust. 2 ustawy). W konsekwencji, za
    zawodową (profesjonalną) działalność gospodarczą w zakresie obrotu
    nieruchomościami należy uznać podjęcie szeregu zorganizowanych czynności
    stanowiących logiczny ciąg zdarzeń, w szczególności: nabycie terenu przeznaczonego
    pod zabudowę w celu jego dalszej odsprzedaży z zyskiem, jego uzbrojenie, wydzielenie
    dróg wewnętrznych, podjęcie działań marketingowych w celu sprzedaży działek,
    wykraczających poza zwykłe formy ogłoszenia, uzyskanie decyzji o warunkach
    zabudowy terenu etc”.
    W interpretacji indywidualnej Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z 5 marca 2025
    r., sygn. 0112-KDIL1-2.4012.1.2025.4.AS podniesiono, że nie jest podatnikiem podatku
    od towarów i usług ten, kto jako osoba fizyczna dokonuje jednorazowych lub
    okazjonalnych transakcji, za które nie jest przewidziana ściśle regularna zapłata oraz nie
    prowadzi zorganizowanej, czy zarejestrowanej działalności gospodarczej, a tylko np.
    wyzbywa się majątku osobistego. Dokonywanie określonych czynności incydentalnie,
    poza sferą prowadzonej działalności gospodarczej, również nie pozwala na uznanie
    danego podmiotu za podatnika w zakresie tych czynności.
    W wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach z 27 czerwca 2024 r.,
    sygn. akt I SA/Ke 219/24 (orzeczenie nieprawomocne) wskazano, że zbycie nawet
    kilkunastu działek budowlanych, powstałych z podziału gruntu rolnego, nie stanowi per
    se działalności handlowej podlegającej opodatkowaniu VAT, gdy brak przesłanek
    świadczących o takiej aktywności sprzedawcy w przedmiocie zbycia przedmiotowych
    gruntów, która byłaby porównywalna do działań podmiotów zajmujących się
    profesjonalnie tego rodzaju obrotem (brak przesłanek zawodowego - stałego i
    zorganizowanego charakteru takiej działalności), co wskazuje, że w takim przypadku
    mamy do czynienia z czynnościami mieszczącymi się w ramach zarządu majątkiem
    prywatnym - niemającym cech działalności gospodarczej w rozumieniu VAT.

    Także sama liczba i zakres planowanych transakcji nie mogą stanowić kryterium
    rozróżnienia między czynnościami dokonywanymi prywatnie a stanowiącymi
    działalność gospodarczą (wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z 16
    stycznia 2024 r., sygn. akt I SA/Łd 870/23; orzeczenie nieprawomocne).
    Brak opodatkowania podatkiem od towarów i usług czynności sprzedaży nieruchomości
    gruntowej przez osoby fizyczne w ramach zarządu majątkiem prywatnym potwierdza
    również orzecznictwo Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej. Tytułem przykładu
    w wyroku Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z 15 września 2011 r., sygn. akt C-
    180/10 dostrzeżono, że: „Osoby fizycznej, która prowadziła działalność rolniczą na
    gruncie nabytym ze zwolnieniem z podatku od wartości dodanej i przekształconym
    wskutek zmiany planu zagospodarowania przestrzennego niezależnej od woli tej osoby
    w grunt przeznaczony pod zabudowę, nie można uznać za podatnika podatku od
    wartości dodanej w rozumieniu art. 9 ust. 1 i art. 12 ust. 1 dyrektywy 2006/112,
    zmienionej dyrektywą 2006/138, kiedy dokonuje ona sprzedaży tego gruntu, jeżeli
    sprzedaż ta następuje w ramach zarządu majątkiem prywatnym tej osoby”.
    Biorąc powyższe pod uwagę, Wnioskodawczyni wskazuje, że planowana transakcja
    sprzedaży nieruchomości nie będzie stanowiła przedmiotu opodatkowania podatkiem
    od towarów i usług, ponieważ nie będzie wykonywana w ramach działalności
    gospodarczej Wnioskodawczyni oraz jej Męża w rozumieniu ustawy VAT. Sprzedaż
    nieruchomości gruntowej stanowi formę zarządu majątkiem Wnioskodawcy oraz jego
    Małżonki oraz wykonywanie uprawnień właścicielskich w stosunku do sprzedawanej
    nieruchomości.
    Mając powyższe na uwadze Wnioskodawczyni prosi o potwierdzenie prawidłowości
    przedstawionego stanowiska.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest prawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i
    usług (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 775), zwanej dalej „ustawą” lub „ustawą o VAT”:
      Opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, zwanym dalej „podatkiem”,
      podlegają odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium
      kraju.
    W myśl art. 7 ust. 1 ustawy:
      Przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się
      przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (...).
    Zatem należy stwierdzić, że w sytuacji, gdy przedmiotem dostawy są towary w rozumieniu
    powołanego wyżej przepisu i gdy czynność ta prowadzi do przeniesienia prawa do
    rozporządzania tymi towarami jak właściciel, mamy do czynienia z dostawą w ujęciu art. 7
    ust. 1 ustawy podlegającą opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.
    Stosownie do art. 2 pkt 6 ustawy:
      Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o towarach - rozumie się przez to rzeczy
      oraz ich części, a także wszelkie postacie energii.
    Zgodnie z art. 2 pkt 22 ustawy:
      Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o sprzedaży – rozumie się przez to odpłatną
      dostawę towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju, eksport
      towarów oraz wewnątrzwspólnotową dostawę towarów.
    W świetle powołanych powyżej przepisów grunt spełnia definicję towaru wynikającą z art.
    2 pkt 6 ustawy, a jego sprzedaż stanowi dostawę towarów, o której mowa w art. 7 ust. 1

    ustawy. Tym samym, na gruncie ustawy o podatku od towarów i usług zbycie
    nieruchomości stanowi dostawę towarów.
    Na gruncie przepisów ustawy o podatku od towarów i usług również zbycie udziału w
    towarze (np. współwłasność nieruchomości), stanowi odpłatną dostawę towarów.
    Powyższe potwierdził NSA w uchwale 7 sędziów z 24 października 2011 r. sygn. akt I FPS 2
    /11.
    Należy zauważyć, że problematyka współwłasności została uregulowana w art. 195-221
    ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1061 ze zm.).
    Jak wynika z art. 196 § 1 Kodeksu cywilnego:
      Współwłasność jest albo współwłasnością w częściach ułamkowych, albo
      współwłasnością łączną.
    W myśl art. 198 Kodeksu cywilnego:
      Każdy ze współwłaścicieli może rozporządzać swoim udziałem bez zgody
      pozostałych współwłaścicieli.
    Podkreślić więc należy, że współwłaściciel ma względem swego udziału pozycję
    wyłącznego właściciela, a rozporządzanie udziałem polega na tym, że współwłaściciel
    może zbyć swój udział.
    Kwestie stosunków majątkowych pomiędzy małżonkami reguluje ustawa z 25 lutego 1964
    r. Kodeks Rodzinny i Opiekuńczy (t. j. Dz. U. 2023 r. poz. 2809 ze zm.).
    Stosownie do art. 31 § 1 Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego:
      Z chwilą zawarcia małżeństwa powstaje między małżonkami z mocy ustawy
      wspólność majątkowa (wspólność ustawowa) obejmująca przedmioty majątkowe
      nabyte w czasie jej trwania przez obojga małżonków lub przez jednego z nich
      (majątek wspólny). Przedmioty majątkowe nieobjęte wspólnością ustawową należą
      do majątku osobistego każdego z małżonków.
    Zatem, istotą wspólności majątkowej małżeńskiej, zarówno ustawowej, jak i umownej, jest
    to, że każdy z małżonków jest współwłaścicielem poszczególnych składników majątku
    wspólnego (dorobkowego) na zasadach współwłasności łącznej (bezudziałowej).
    W świetle art. 35 Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego:
      W czasie trwania wspólności ustawowej żaden z małżonków nie może żądać
      podziału majątku wspólnego. Nie może również rozporządzać ani zobowiązywać się
      do rozporządzania udziałem, który w razie ustania wspólności przypadnie mu w
      majątku wspólnym lub w poszczególnych przedmiotach należących do tego majątku.
    W myśl art. 36 § 1 oraz § 2 Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego:
      Oboje małżonkowie są obowiązani współdziałać w zarządzie majątkiem wspólnym, w
      szczególności udzielać sobie wzajemnie informacji o stanie majątku wspólnego, o
      wykonywaniu zarządu majątkiem wspólnym i o zobowiązaniach obciążających
      majątek wspólny.
      Każdy z małżonków może samodzielnie zarządzać majątkiem wspólnym, chyba że
      przepisy poniższe stanowią inaczej. Wykonywanie zarządu obejmuje czynności, które
      dotyczą przedmiotów majątkowych należących do majątku wspólnego, w tym
      czynności zmierzające do zachowania tego majątku.
    Zgodnie z art. 37 § 1 pkt 1 Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego:
      Zgoda drugiego małżonka jest potrzebna do dokonania czynności prawnej
      prowadzącej do zbycia, obciążenia, odpłatnego nabycia nieruchomości lub
      użytkowania wieczystego, jak również prowadzącej do oddania nieruchomości do
      używania lub pobierania z niej pożytków.

    Z uwagi na powyższe regulacje prawne w akcie notarialnym dokumentującym tego
    rodzaju nabycie nieruchomości wymieniani są oboje małżonkowie, jeżeli istnieje między
    nimi ustawowa wspólność majątkowa. Wspólność wynikająca ze stosunku małżeństwa jest
    współwłasnością łączną uprawniającą do współposiadania rzeczy wchodzących w skład
    majątku wspólnego, a w czasie jej trwania żaden z małżonków nie może żądać podziału
    majątku wspólnego.
    Na mocy zapisu zawartego w art. 43 § 1 Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego:
      Oboje małżonkowie mają równe udziały w majątku wspólnym.
    Należy wskazać, że nie każda czynność stanowiąca dostawę towarów, w rozumieniu art. 7
    ust. 1 ustawy, podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, ponieważ aby dana
    czynność była opodatkowana tym podatkiem, musi być wykonana przez podmiot, który w
    związku z jej wykonaniem jest podatnikiem podatku od towarów i usług.
    Pojęcia „podatnik” i „działalność gospodarcza”, na potrzeby podatku od towarów i usług,
    zostały określone w art. 15 ust. 1 i ust. 2 ustawy.
    Należy zauważyć, że zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy:
      Podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości
      prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o
      której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności.
    W rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy:
      Działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców
      lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz
      rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność
      gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu
      towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów
      zarobkowych.
    Określony w ustawie zakres opodatkowania podatkiem od towarów i usług wskazuje, że
    do tego, aby faktycznie zaistniało opodatkowanie danej czynności, konieczne jest, aby
    czynność podlegającą opodatkowaniu wykonał podmiot, który dla tej właśnie czynności
    będzie działał jako podatnik. Definicja działalności gospodarczej zawarta w ustawie, ma
    charakter uniwersalny, pozwalający na objęcie pojęciem „podatnik” tych wszystkich
    podmiotów, które prowadzą określoną działalność, występując w profesjonalnym obrocie
    gospodarczym. Ponadto, działalność gospodarczą stanowi wykorzystywanie towarów w
    sposób ciągły dla celów zarobkowych.
    Przez ciągłe wykorzystywanie składników majątku należy rozumieć takie wykorzystywanie
    majątku, które charakteryzuje się powtarzalnością lub długim okresem trwania. Zatem,
    czerpanie dochodów ze składnika majątku wskazuje na prowadzenie działalności
    gospodarczej.
    Analizując powyższe przepisy stwierdzić należy, że dostawa towarów podlegać będzie
    opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług wyłącznie wówczas, gdy dokonywana
    będzie przez podmiot mający status podatnika, a dodatkowo działającego w takim
    charakterze w odniesieniu do danej transakcji. Istotnym dla określenia, że w odniesieniu
    do konkretnej dostawy, mamy do czynienia z podatnikiem podatku od towarów i usług
    jest stwierdzenie, że prowadzi on działalność gospodarczą w rozumieniu przepisów
    ustawy.
    Na podstawie art. 9 ust. 1 Dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w
    sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. Urz. UE L Nr 347 z
    11.12.2006 s. 1, ze zm.), zwanej dalej „Dyrektywą 2006/112/WE”:
      „Podatnikiem” jest każda osoba prowadząca samodzielnie w dowolnym miejscu
      jakąkolwiek działalność gospodarczą, bez względu na cel czy też rezultaty takiej

      działalności. „Działalność gospodarcza” obejmuje wszelką działalność producentów,
      handlowców lub usługodawców, włącznie z górnictwem, działalnością rolniczą i
      wykonywaniem wolnych zawodów lub uznanych za takie. Za działalność
      gospodarczą uznaje się w szczególności wykorzystywanie w sposób ciągły, majątku
      rzeczowego lub wartości niematerialnych w celu uzyskania z tego tytułu dochodu.
    Z przytoczonych regulacji prawa wspólnotowego wynika, że podatnikiem podatku od
    towarów i usług może być każda osoba, która okazjonalnie dokonuje czynności
    opodatkowanych, przy czym czynności te winny być związane z działalnością zdefiniowaną
    jako działalność gospodarcza, tj. wszelką działalnością producentów, handlowców i osób
    świadczących usługi, włącznie z górnictwem, działalnością rolniczą i wykonywaniem
    wolnych zawodów lub uznanych za takie.
    Warunkiem opodatkowania danej czynności podatkiem od towarów i usług w świetle
    powyższych przepisów jest spełnienie dwóch przesłanek łącznie:
        po pierwsze - dana czynność ujęta jest w katalogu czynności podlegających
        opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług,
        po drugie – czynność została wykonana przez podmiot, który w związku z jej
        wykonaniem jest podatnikiem podatku od towarów i usług.
    Właściwym zatem jest wykluczenie osób fizycznych z grona podatników w przypadku, gdy
    dokonują sprzedaży, przekazania, bądź darowizny towarów stanowiących część majątku
    osobistego, tj. majątku, który nie został nabyty w celu jego odsprzedaży, bądź
    wykonywania innych czynności w ramach działalności gospodarczej ani też nie został
    wykorzystany w trakcie jego posiadania na cele działalności gospodarczej.
    W kontekście powyższych rozważań nie jest podatnikiem podatku od towarów i usług ten,
    kto jako osoba fizyczna dokonuje jednorazowych lub okazjonalnych transakcji, za które
    nie jest przewidziana ściśle regularna zapłata oraz nie prowadzi zorganizowanej, czy
    zarejestrowanej działalności gospodarczej, a tylko np. wyzbywa się majątku osobistego.
    Dokonywanie określonych czynności incydentalnie, poza sferą prowadzonej działalności
    gospodarczej, również nie pozwala na uznanie danego podmiotu za podatnika w zakresie
    tych czynności.
    Przyjęcie, że dany podmiot sprzedając grunt działa w charakterze podatnika
    prowadzącego działalność gospodarczą wymaga ustalenia, czy jego działalność w tym
    zakresie przybiera formę zawodową (profesjonalną). Przejawem zaś takiej aktywności
    określonej osoby w zakresie obrotu nieruchomościami, która może wskazywać, że jej
    czynności przybierają formę zorganizowaną może być np.: nabycie terenu
    przeznaczonego pod zabudowę, jego uzbrojenie, wydzielenie dróg wewnętrznych,
    działania marketingowe podjęte w celu sprzedaży działek, wykraczające poza zwykłe
    formy ogłoszenia, uzyskanie decyzji o warunkach zabudowy terenu, czy wystąpienie o
    opracowanie planu zagospodarowania przestrzennego dla sprzedawanego obszaru,
    prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie usług deweloperskich lub innych tego
    rodzaju usług o zbliżonym charakterze. Przy czym, na tego rodzaju aktywność
    „gospodarczą” wskazywać musi ciąg powyżej przytoczonych okoliczności, a nie
    stwierdzenie jedynie faktu wystąpienia pojedynczych z nich.
    Zatem, w kwestii podlegania opodatkowaniu sprzedaży nieruchomości (działek nr 1, 3, 4,
    5, 6 zlokalizowanych w obrębie ewidencyjnym nr 0) istotne jest, czy w celu dokonania ich
    sprzedaży podjęli Państwo aktywne działania w zakresie obrotu nieruchomościami,
    angażując środki podobne do wykorzystywanych przez producenta, handlowca i
    usługodawcę w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy. Skutkowałoby to koniecznością uznania
    Państwa za podmioty prowadzące działalność gospodarczą w rozumieniu tego przepisu, a
    więc za podatników podatku od towarów i usług.

    Dodatkowo należy wskazać, że działalność gospodarcza powinna cechować się stałością,
    powtarzalnością i niezależnością jej wykonywania, bowiem związana jest z profesjonalnym
    obrotem gospodarczym. Nie jest natomiast działalnością handlową, a zatem i
    gospodarczą, sprzedaż majątku osobistego, który nie został nabyty w celu jego
    odsprzedaży, czy też prowadzenia działalności, ani też w trakcie posiadania nie został
    wykorzystany do działalności gospodarczej.
    Z orzeczenia Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z 15 września 2011 r. w
    sprawach połączonych Jarosław Słaby przeciwko Ministrowi Finansów (C-180/10) oraz
    Emilian Kuć i Halina Jeziorska-Kuć przeciwko Dyrektorowi Izby Skarbowej w Warszawie (C-
    181/10) wynika, że czynności związane ze zwykłym wykonywaniem prawa własności nie
    mogą same z siebie być uznawane za prowadzenie działalności gospodarczej. Sama liczba
    i zakres transakcji sprzedaży nie mogą stanowić kryterium rozróżnienia między
    czynnościami dokonywanymi prywatnie, które znajdują się poza zakresem zastosowania
    dyrektywy, a czynnościami stanowiącymi działalność gospodarczą.
    Inaczej jest natomiast – wyjaśnił Trybunał – w wypadku, gdy zainteresowany podejmuje
    aktywne działania w zakresie obrotu nieruchomościami, angażując środki podobne do
    wykorzystywanych przez producentów, handlowców i usługodawców w rozumieniu art. 9
    ust. 1 akapit drugi Dyrektywy. Zatem za podatnika należy uznać osobę, która w celu
    dokonania sprzedaży gruntów angażuje podobne środki wykazując aktywność w
    przedmiocie zbycia nieruchomości porównywalną do działań podmiotów zajmujących się
    profesjonalnie tego rodzaju obrotem, tj. działania wykraczające poza zakres zwykłego
    zarządu majątkiem prywatnym.
    Pojęcie „majątku prywatnego” nie występuje na gruncie analizowanych przepisów ustawy
    o VAT, jednakże wynika z wykładni art. 15 ust. 2 ustawy o VAT, w której zasadnym jest
    odwołanie się do treści orzeczenia TSUE w sprawie C-291/92 (Finanzamt Uelzen v. Dieter
    Armbrecht), które dotyczyło kwestii opodatkowania sprzedaży przez osobę będącą
    podatnikiem podatku od wartości dodanej, części majątku niewykorzystywanej do
    prowadzonej działalności gospodarczej, a służącej jej do celów prywatnych. „Majątek
    prywatny” to zatem taka część majątku danej osoby fizycznej, która nie jest przez nią
    przeznaczona ani wykorzystywana dla potrzeb prowadzonej działalności gospodarczej. Ze
    wskazanego orzeczenia wynika zatem, że podatnik musi w całym okresie posiadania danej
    nieruchomości wykazywać zamiar wykorzystywania części nieruchomości w ramach
    majątku osobistego. Przykładem takiego wykorzystania nieruchomości mogłoby być np.
    wybudowanie domu dla zaspokojenia własnych potrzeb mieszkaniowych. Potwierdzone to
    zostało również w wyroku TSUE z 21 kwietnia 2005 r., sygn. akt C-25/03 Finanzamt
    Bergisch Gladbach v. HE, który stwierdził, że majątek prywatny to mienie wykorzystywane
    dla zaspokojenia potrzeb własnych.
    Ze wskazanych powyżej orzeczeń wynika zatem, że podatnik musi w całym okresie
    posiadania danej nieruchomości wykazywać zamiar wykorzystywania nieruchomości w
    ramach majątku osobistego.
    Uznanie, że dany podmiot w odniesieniu do konkretnej czynności działa jako podatnik
    podatku od towarów i usług, wymaga oceny każdorazowo odnoszącej się do okoliczności
    faktycznych danej sprawy. W przypadku osób fizycznych, które dokonują sprzedaży,
    przekazania, bądź darowizny towarów stanowiących część majątku osobistego, tj.
    majątku, który nie został nabyty w celu jego odsprzedaży bądź wykonywania innych
    czynności w ramach działalności gospodarczej, należy szczególnie wnikliwie
    przeanalizować okoliczności, w jakich będzie realizowana transakcja.
    Co do zasady bowiem osoby fizyczne, które dokonują transakcji w ramach zarządu
    majątkiem prywatnym, wykluczone są z grona podatników VAT.
    Z opisu sprawy wynika, że są Państwo współwłaścicielami na zasadach wspólności
    ustawowej majątkowej małżeńskiej nieruchomości gruntowej, zlokalizowanej w obrębie
    ewidencyjnym 0, składającej się z działek nr 1, 3 ,4, 5, 6. Ww. działki nabyli Państwo w 1989

    r. na podstawie umowy przekazania gospodarstwa rolnego oraz w 2017 r. na podstawie
    umowy sprzedaży i ustanowienia służebności gruntowej.
    W przedwstępnej umowie sprzedaży nieruchomości, wyrazili Państwo zgodę na
    dysponowanie nieruchomością na cele budowlane przez Kupującego na podstawie art. 3
    pkt 11 ustawy Prawo budowlane. Zakres przedmiotowej zgody obejmuje w szczególności
    prawo do występowania przez Kupującego we własnym imieniu lub poprzez swoich
    pełnomocników w celu uzyskania wszelkich wymaganych prawem decyzji, postanowień i
    uzgodnień ze wszystkimi organami administracji, osobami fizycznymi i prawnymi, jakie w
    zakresie zamierzonego celu inwestycyjnego w postaci budowy obiektu magazynowo-
    usługowego okażą się niezbędne, w tym w szczególności do występowania przed
    właściwym organem administracji architektoniczno-budowlanej, dostawcami mediów,
    celem uzyskania decyzji zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenie na
    budowę. W przypadku, gdyby powyższe okazało się niewystarczające dla procesu
    projektowego oraz uzyskania decyzji administracyjnych i uzgodnień, wyrazili Państwo
    zgodę na zawarcie z Kupującym umowy dzierżawy nieruchomości z miesięczną opłatą
    czynszu dzierżawnego na łączną kwotę 1000 zł. Ww. umowa dzierżawy wygaśnie z chwilą
    rozwiązania umowy przedwstępnej, odstąpienia od niej lub upływu terminu jej zawarcia.
    Wyrazili również Państwo zgodę Kupującemu w okresie obowiązywania umowy
    przedwstępnej oraz podmiotom działającym z upoważnienia Kupującego na swobodny
    dostęp do nieruchomości celem dokonania na koszt i ryzyko Kupującego niezbędnych
    badań geotechnicznych i zanieczyszczenia gruntu, a także na koszt i ryzyko Kupującego
    pomiarów i oględzin nieruchomości będącej przedmiotem przedwstępnej umowy
    sprzedaży.
    W przedmiotowej sprawie należy zauważyć, że Nabywca (kupująca Spółka) już się zgłosił,
    właściciele gruntu (Państwo) nie muszą już podejmować działań, aby zachęcić kogokolwiek
    do jego nabycia. Skutki prawne czynności wykonanych przez Kupującego w sensie
    prawnym rzeczywiście dotyczą właścicieli gruntu (uzyskanie decyzji, pozwoleń itd.). Jednak
    starania kupującej Spółki lub jej pełnomocników nie są staraniami właścicieli
    podejmowanymi w tym celu, aby pozyskać kupującego, aby oferowany grunt uczynić
    atrakcyjniejszym dla potencjalnego nabywcy, aby podnieść jego cenę.
    Ponadto z analizy całokształtu okoliczności sprawy oraz informacji zawartych we wniosku
    wynika, że nieruchomość gruntowa nie była przedmiotem umowy najmu lub dzierżawy
    przed podpisaniem umowy przedwstępnej. Przedmiotowe działki mogą zostać
    udostępnione na rzecz kupującej Spółki na mocy umowy dzierżawy wyłącznie w sytuacji,
    gdyby udzielenie zgody na dysponowanie nieruchomością na cele budowlane w
    rozumieniu ustawy Prawo budowlane okazało się niewystarczające. Zatem na obie te
    umowy należy patrzeć jako na elementy tego samego przedsięwzięcia.
    Zauważyć należy, że Kupujący wykonuje te czynności we własnym interesie, dla
    zrealizowania własnych potrzeb, w celu przystosowania działek do swoich określonych
    potrzeb, na koszt i ryzyko Kupującego.
    Należy podkreślić, że wskazane działki były wykorzystywane w całym okresie posiadania
    do realizacji celów rolniczych, stanowiących wyłącznie Państwa cele osobiste, nie dzielili
    Państwo nieruchomości na mniejsze działki i nie dokonywali Państwo ich uzbrojenia we
    własnym zakresie.
    W związku z powyższymi okolicznościami stwierdzić należy, że w odniesieniu do sprzedaży
    nieruchomości (działek nr 1, 3, 4, 5, 6 zlokalizowanych w obrębie ewidencyjnym nr 0) nie
    wystąpił ciąg zdarzeń, który jednoznacznie przesądza, że jej sprzedaż wypełnia przesłanki
    działalności gospodarczej. Nie podjęli Państwo takich aktywnych działań w zakresie obrotu
    nieruchomościami, które świadczyłyby o angażowaniu środków w sposób podobny do
    wykorzystywanych przez handlowców. Całokształt okoliczności przedstawionych we

    wniosku wskazuje, że Państwa aktywność w pełni mieści się w granicach zarządu
    majątkiem prywatnym, a stanowisko to pozostaje w zgodzie z przywołanym wyrokiem
    TSUE w sprawach połączonych C-180/10, C-181/10.
    Mając powyższe na uwadze, w świetle całokształtu okoliczności sprawy, samo udzielenie
    zgody Kupującemu do wykonania określonych czynności w celu dostosowania gruntu do
    potrzeb nabywcy i ewentualna dzierżawa gruntu na rzecz Kupującej przed sprzedażą, po
    zawarciu umowy przedwstępnej nie powoduje, że zostaną Państwo z tego powodu uznani
    za podatników podatku VAT prowadzących działalność gospodarczą.
    Zatem dokonując sprzedaży nieruchomości (działek nr 1, 3, 4, 5, 6 zlokalizowanych w
    obrębie ewidencyjnym nr 0) będą Państwo korzystać z przysługującego Państwu prawa do
    rozporządzania majątkiem osobistym, co nie jest wykonywaniem działalności
    gospodarczej w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy. Brak tego statusu pozbawia Państwa
    cech podatnika podatku VAT, o którym mowa w art. 15 ust. 1 ustawy, w zakresie
    sprzedaży nieruchomości, a dostawę - cech czynności podlegającej opodatkowaniu, o
    której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy.
    W związku z tym, dokonując sprzedaży ww. nieruchomości będą Państwo korzystali z
    przysługującego prawa do rozporządzania własnym majątkiem, która to czynność oznacza
    działanie w sferze prywatnej, do której nie mają zastosowania przepisy ustawy o podatku
    od towarów i usług.
    W konsekwencji, sprzedaż nieruchomości (działek nr 1, 3, 4, 5, 6 zlokalizowanych w
    obrębie ewidencyjnym nr 0) nie będzie czynnością podlegającą opodatkowaniu podatkiem
    od towarów i usług.
    Tym samym Państwa stanowisko jest prawidłowe.
    Niniejsze rozstrzygnięcie jest spójne z ugruntowaną linią orzeczniczą sądów
    administracyjnych (por. wyroki NSA z 6 listopada 2024 r. sygn. akt I FSK 1014/21, z 24
    października 2024 r. sygn. akt I FSK 265/21, z 11 października 2024 r. sygn. akt I FSK 364
    /21, z 21 października 2024 r. sygn. akt I FSK 347/21, z 23 lipca 2024 r. sygn. akt I FSK 1677
    /20, z 10 września 2024 r. sygn. akt I FSK 1675/20).

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, które Państwo przedstawili i stanu prawnego,
    który obowiązuje w dniu wydania interpretacji.
    Zgodnie z art. 14b § 3 Ordynacji podatkowej:
      Składający wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej obowiązany jest do
      wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia
      przyszłego oraz do przedstawienia własnego stanowiska w sprawie oceny prawnej
      tego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego.
    Jestem ściśle związany z przedstawionym we wniosku stanem faktycznym (opisem
    zdarzenia przyszłego). Ponoszą Państwo ryzyko związane z ewentualnym błędnym lub
    nieprecyzyjnym przedstawieniem we wniosku opisu stanu faktycznego (zdarzenia
    przyszłego). Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy,
    gdy rzeczywisty stan faktyczny sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się
    będzie z opisem stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego) podanym przez Państwa w
    złożonym wniosku. Zatem, wydając przedmiotową interpretację oparłem się na
    wynikającym z treści wniosku opisie zdarzenia przyszłego. W przypadku, gdy w toku
    postępowania podatkowego, kontroli podatkowej bądź celno-skarbowej zostanie
    określony odmienny stan sprawy, interpretacja nie wywoła w tym zakresie skutków
    prawnych. Ponadto, w sytuacji zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego w
    opisie sprawy, udzielona odpowiedź traci swoją aktualność.

    Zwrot nadpłaty
    Zgodnie z art. 14f § 2b Ordynacji podatkowej:
      Opłata za wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej podlega zwrotowi wyłącznie
      w przypadku:
      1) wycofania wniosku - w całości;
      2) wycofania części wniosku w odniesieniu do przedstawionego w nim odrębnego
      stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego - w odpowiedniej części;
      3) uiszczenia jej w kwocie wyższej od należnej - w odpowiedniej części.
    W myśl art. 14r § 4 Ordynacji podatkowej:
      Opłata za wniosek wspólny jest ustalana jako iloczyn kwoty określonej zgodnie z art.
      14f i liczby zainteresowanych wskazanych we wniosku.
    Przedmiotowy wniosek z 17 kwietnia 2025 r. dotyczy jednego zdarzenia przyszłego w
    zakresie podatku od towarów i usług i dwóch Zainteresowanych, zatem opłata od
    złożonego wniosku wspólnego w tym przypadku wynosi 80 zł.
    11 kwietnia 2025 r. dokonali Państwo łącznej wpłaty w wysokości 160 zł tytułem opłaty od
    wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej. W związku tym, że całkowita opłata od
    niniejszego wniosku wynosi 80 zł, kwota 80 zł jest wpłatą nienależną, zatem stanowi
    nadpłatę w rozumieniu art. 14f § 2b pkt 3 Ordynacji podatkowej i podlega zwrotowi
    według Państwa dyspozycji na rachunek, z którego dokonano opłaty za wniosek.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
        Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb
        ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz.
        111 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa
        sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia
        przyszłego. Z funkcji ochronnej będą mogli skorzystać Ci z Państwa, którzy
        zastosują się do interpretacji.
        Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
      z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
        Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

przez Zainteresowanego, który
    jest stroną postępowania
    A.A. (Zainteresowana będąca stroną postępowania – art. 14r § 2 Ordynacji podatkowej)
    ma prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu

    Administracyjnego w (...). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa
    z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.
    U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
        w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
        Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
        w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na
        adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS
        /SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a, art. 14b § 1 i art. 14r
    Ordynacji podatkowej.