Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0112-KDIL3.4012.605.2025.1.AK
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-11-03
Teza: Wyłączenie z opodatkowania podatkiem VAT przeniesienia
składników majątkowych Spółki w związku z jej likwidacją na
rzecz Gminy oraz obowiązek dokonania korekty podatku VAT.
Słowa kluczowe: czynności-czynności niepodlegające opodatkowaniu
gmina
korekta-korekta podatku
przedsiębiorstwa
spółki-likwidacja spółki
zakład-zakład komunalny
Zagadnienia: Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II. Zakres
opodatkowania-Rozdział 2. Dostawa towarów i
świadczenie usług -Dostawa towarów
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II. Zakres
opodatkowania-Rozdział 2. Dostawa towarów i
świadczenie usług -Świadczenie usług
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział IX. Odliczenie
i zwrot podatku. Odliczenie częściowe-Rozdział 1.
Odliczenie i zwrot podatku-Odliczenie podatku
naliczonego-Odliczenie podatku naliczonego z tytułu
nabycia towarów i usług
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział IX. Odliczenie
i zwrot podatku. Odliczenie częściowe-Rozdział 2.
Odliczenie częściowe podatku oraz korekta podatku
naliczonego -Korekta kwoty podatku naliczonego -
Korekta podatku naliczonego w przypadku zbycia
przedsiębiorstwa lub jego zorganizowanej części
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział IX. Odliczenie
i zwrot podatku. Odliczenie częściowe-Rozdział 2.
Odliczenie częściowe podatku oraz korekta podatku
naliczonego -Korekta kwoty podatku naliczonego -
Korekta środki trwałe i nieruchomości
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II-
Rozdział 1-art. 5-ust. 1-pkt 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II-
Rozdział 1-art. 6-pkt 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II-
Rozdział 2-art. 7.-ust. 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II-
Rozdział 2-art. 8-ust. 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II-
Rozdział 2-art. 8-ust. 2
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział IX-
Rozdział 1-art. 86-ust. 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział IX-
Rozdział 1-art. 86-ust. 2-pkt 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział IX-
Rozdział 2 -art. 91-ust. 1
1

[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział IX-
Rozdział 2 -art. 91-ust. 9

## Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

Szanowni Państwo,
    stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego
    zdarzenia przyszłego w podatku od towarów i usług jest prawidłowe.

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

30 września 2025 r. wpłynął Państwa wniosek z 30 września 2025 r. o wydanie
    interpretacji indywidualnej, który dotyczy podatku od towarów i usług w zakresie
    wyłączenia z opodatkowania podatkiem VAT przeniesienia składników majątkowych Spółki
    w związku z jej likwidacją na rzecz Gminy oraz obowiązek dokonania korekty podatku VAT.
    Treść wniosku jest następująca:

## Opis zdarzenia przyszłego

Gmina (...) (dalej: Gmina lub Wnioskodawca) jest jednostką samorządu terytorialnego
    zarejestrowaną na potrzeby podatku od towarów i usług (dalej również: VAT), jako
    podatnik VAT czynny.

    Zgodnie z przepisami ustawy z dnia 5 września 2016 r. o szczególnych zasadach rozliczeń
    podatku od towarów i usług oraz dokonywania zwrotu środków publicznych
    przeznaczonych na realizację projektów finansowanych z udziałem środków
    pochodzących z budżetu Unii Europejskiej lub od państw członkowskich Europejskiego
    Porozumienia o Wolnym Handlu przez jednostki samorządu terytorialnego, najpóźniej od
    dnia 1 stycznia 2017 r. wszystkie jednostki samorządu terytorialnego zobowiązane zostały
    do dokonywania scentralizowanych rozliczeń VAT wraz ze swoimi jednostkami
    budżetowymi.
    Gmina, w myśl art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (dalej:
    ustawa o samorządzie gminnym), wykonuje zadania publiczne w imieniu własnym i na
    własną odpowiedzialność. Zgodnie z art. 6 ust. 1 przywołanej ustawy, do zakresu działania
    Gminy należą wszystkie sprawy publiczne o znaczeniu lokalnym, niezastrzeżone ustawami
    na rzecz innych podmiotów.
    Wnioskodawca wykonuje zadania własne, do których stosownie do art. 7 ust. 1 pkt 3
    ustawy o samorządzie gminnym, należą zadania w zakresie m.in. wodociągów i
    zaopatrzenia w wodę, kanalizacji, usuwania i oczyszczania ścieków komunalnych,
    utrzymania czystości i porządku oraz urządzeń sanitarnych, wysypisk i unieszkodliwiania
    odpadów komunalnych, zaopatrzenia w energię elektryczną i cieplną oraz gaz.
    Na terenie Gminy funkcjonuje Spółka (...) (dalej: Spółka). Spółka jest odrębnym do Gminy
    podatnikiem VAT oraz wykonuje zadania własne Gminy z zakresu odprowadzania ścieków
    komunalnych.
    Do dnia (...) lipca 2025 r. udziałowcami Spółki była Gmina – posiadająca (...) udziałów, co
    stanowiło 48,99% całości udziałów oraz (...) – posiadające (...) udziałów, co stanowiło
    51,01% całości udziałów. W dniu (...) lipca 2025 r. Gmina nabyła od (...) udziałów w Spółce,
    stając się tym samym jedynym udziałowcem Spółki.
    Obecnie Gmina zamierza dokonać zmiany modelu zarządzania infrastrukturą wodno-
    kanalizacyjną w ten sposób, że dokona likwidacji Spółki, a dotychczasowy majątek Spółki
    (tj. składniki materialne i niematerialne) przejdzie na rzecz Gminy jako jedynego
    udziałowca Spółki. Zamiarem Gminy jest, aby zakres zadań dotychczas realizowany przez
    Spółkę był kontynuowany przez jednostkę budżetową Gminy (... ) – Zakład (...) (dalej:
    Zakład). W tym celu Gmina podjęła Uchwałę Nr (...) Rady Gminy (...) z dnia (...) sierpnia
    2025 r. w sprawie rozwiązania spółki (...). W przedmiotowej uchwale wyrażono zgodę na
    rozwiązanie przedmiotowej Spółki.
    W myśl art. 18 ust. 2 pkt 9 lit. f ustawy o samorządzie gminnym, do wyłącznej właściwości
    rady gminy ustawodawca przekazał podejmowanie uchwał w sprawach majątkowych
    przekraczających zakres zwykłego zarządu, dotyczących tworzenia i przystępowania do
    spółek i spółdzielni oraz rozwiązywania i występowania z nich. Po podjęciu przedmiotowej
    uchwały możliwe będzie podjęcie przez Zgromadzenie Wspólników uchwały o rozwiązaniu
    Spółki poprzez jej likwidację. Powołany przez Zgromadzenie Wspólników likwidator,
    zgodnie z art. 282 §1 ustawy z dnia 15 września 2000 r. Kodeks spółek handlowych (Dz. U.
    z 2024 r. poz. 18; dalej: KSH), przeprowadzi czynności likwidacyjne prowadzące do
    zakończenia bieżących interesów Spółki, ściągnięcia wierzytelności, wypełnienia
    zobowiązań i upłynnienia majątku Spółki.
    Mając na uwadze powyższe, zamiarem Gminy jest, aby po rozwiązaniu Spółki poprzez jej
    likwidację, jej cały dotychczasowy majątek był wykorzystywany do prowadzenia
    działalności gospodarczej w zakresie odbioru ścieków komunalnych. Po likwidacji Spółki
    Gmina stanie się właścicielem całego majątku Spółki. Działalność gospodarcza, dotychczas
    wykonywana przez Spółkę, będzie kontynuowana i wykonywana przez Gminę (Zakład).
    Gmina na podstawie art. 231 § 1 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. Kodeks pracy (Dz. U. z
    2025 r. poz. 277; dalej Kodeks pracy) przejmie wszystkich pracowników Spółki.
    Ponadto Gmina wskazuje, że Spółka stanowi przedsiębiorstwo w rozumieniu przepisów
    ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (Dz. U. z 2025 r. poz. 1071; dalej: Kodeks

    cywilny), tj. jest zorganizowanym zespołem składników niematerialnych i materialnych
    przeznaczonym do prowadzenia działalności gospodarczej.
    Końcowo Gmina wskazuje, że Spółka wykorzystuje/dotychczas wykorzystywała posiadany
    przez siebie majątek wyłącznie do prowadzonej przez siebie działalności gospodarczej, tj.
    wyłącznie do czynności opodatkowanych VAT, niepodlegających zwolnieniu z VAT.
    Pytania
    1. Czy przejście składników majątkowych Spółki po jej likwidacji na Gminę, w celu
      kontynuowania działalności Spółki przez Zakład, będzie stanowiło transakcję zbycia
      przedsiębiorstwa lub jego zorganizowanej części w rozumieniu art. 6 pkt 1 ustawy o
      VAT?
    2. Czy przejście składników majątkowych Spółki po jej likwidacji na Gminę, w celu
      kontynuowania działalności Spółki przez Zakład, będzie wyłączone z opodatkowania
      VAT (tj. nie będzie podlegać opodatkowaniu VAT)?
    3. Czy w związku z przejściem składników majątkowych Spółki po jej likwidacji na Gminę,
      w celu kontynuowania działalności Spółki przez Zakład, Gmina (Zakład) będzie
      zobowiązana do dokonania korekty kwoty podatku VAT odliczonego, zgodnie z art. 91
      ust. 1-8 ustawy o VAT, jeśli składniki majątkowe przejęte przez Gminę (Zakład) nie
      będą wykorzystywane wyłącznie do czynności opodatkowanych VAT?
    Państwa stanowisko w sprawie
    Zdaniem Wnioskodawcy:
    1. Przejście składników majątkowych Spółki po jej likwidacji na Gminę, w celu
      kontynuowania działalności Spółki przez Zakład, będzie stanowiło transakcję zbycia
      przedsiębiorstwa w rozumieniu art. 6 pkt 1 ustawy o VAT.
    2. Przejście składników majątkowych Spółki po jej likwidacji na Gminę, w celu
      kontynuowania działalności Spółki przez Zakład, będzie wyłączone z opodatkowania
      VAT (tj. nie będzie podlegać opodatkowaniu VAT).
    3. W związku z przejściem składników majątkowych Spółki po jej likwidacji na Gminę, w
      celu kontynuowania działalności Spółki przez Zakład, Gmina (Zakład) będzie
      zobowiązana do dokonania korekty kwoty podatku VAT odliczonego, zgodnie z art. 91
      ust. 1-8 ustawy o VAT, jeśli składniki majątkowe przejęte przez Gminę (Zakład) nie
      będą wykorzystywane wyłącznie do czynności opodatkowanych VAT.
    Uzasadnienie:
    Ad. 1 i 2
    Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy o VAT, opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług,
    zwanym dalej „podatkiem”, podlegają odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie
    usług na terytorium kraju.
    Na podstawie art. 7 ust. 1 ustawy o VAT, przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5
    ust. 1 pkt 1, rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel.
    W świetle art. 2 pkt 6 ustawy o VAT, ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o towarach –
    rozumie się przez to rzeczy oraz ich części, a także wszelkie postacie energii.
    Natomiast w oparciu o art. 8 ust. 1 ustawy o VAT, przez świadczenie usług, o którym mowa
    w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się każde świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby
    prawnej lub jednostki organizacyjnej niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi
    dostawy towarów w rozumieniu art. 7
    Nie każda jednak czynność stanowiąca dostawę towarów, o której mowa w art. 7 ust. 1
    ustawy o VAT, podlega opodatkowaniu. Aby dana czynność podlegała opodatkowaniu
    musi być wykonana przez podatnika.

    Zgodnie z art. 15 ust. 1 i ust. 2 ustawy o VAT, podatnikami są osoby prawne, jednostki
    organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące
    samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub
    rezultat takiej działalności. Działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność
    producentów, handlowców lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby
    naturalne oraz rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody.
    Działalność gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające na
    wykorzystywaniu towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla
    celów zarobkowych.
    Stosownie do art. 15 ust. 6 ustawy o VAT, nie uznaje się za podatnika organów władzy
    publicznej oraz urzędów obsługujących te organy w zakresie realizowanych zadań
    nałożonych odrębnymi przepisami prawa, dla realizacji których zostały one powołane, z
    wyłączeniem czynności wykonywanych na podstawie zawartych umów cywilnoprawnych.
    Jednocześnie, stosownie do art. 6 pkt 1 ustawy o VAT, przepisów ustawy nie stosuje się do
    transakcji zbycia przedsiębiorstwa lub zorganizowanej części przedsiębiorstwa.
    Pojęcie „transakcja zbycia” należy rozumieć w sposób zbliżony do terminu „dostawa
    towarów” w ujęciu art. 7 ust. 1 ustawy o VAT, tzn. „zbycie” obejmuje wszelkie czynności, w
    ramach których następuje przeniesienie prawa do rozporządzania przedmiotem jak
    właściciel, np. sprzedaż, zamianę, darowiznę, przeniesienie własności w formie wkładu
    niepieniężnego, czyli aportu.
    Zbycie przedsiębiorstwa podlega zasadzie swobody umów, a więc może nastąpić na
    podstawie każdej czynności rozporządzającej.
    Ze względu na szczególny charakter przepisu art. 6 pkt 1 ustawy o VAT, powinien on być
    interpretowany ściśle, co oznacza, że ma zastosowanie wyłącznie w przypadku zbycia (a
    zatem wszelkich czynności, w ramach których następuje przeniesienie prawa do
    rozporządzania towarami jak właściciel) przedsiębiorstwa (w rozumieniu Kodeksu
    cywilnego) lub zorganizowanej jego części, zdefiniowanej w art. 2 pkt 27e ustawy o VAT.
    Przepisy ustawy VAT nie zawierają definicji „przedsiębiorstwa”. Zatem, dla celów
    określenia zakresu pojęcia „przedsiębiorstwo” należy odwołać się do regulacji zawartej w
        1 art. 55Kodeksu cywilnego, który stanowi, że przedsiębiorstwo jest zorganizowanym
    zespołem składników niematerialnych i materialnych przeznaczonym do prowadzenia
    działalności gospodarczej. Obejmuje ono w szczególności:
    1. oznaczenie indywidualizujące przedsiębiorstwo lub jego wyodrębnione części (nazwa
      przedsiębiorstwa);
    2. własność nieruchomości lub ruchomości, w tym urządzeń, materiałów, towarów i
      wyrobów, oraz inne prawa rzeczowe do nieruchomości lub ruchomości;
    3. prawa wynikające z umów najmu i dzierżawy nieruchomości lub ruchomości oraz
      prawa do korzystania z nieruchomości lub ruchomości wynikające z innych stosunków
      prawnych;
    4. wierzytelności, prawa z papierów wartościowych i środki pieniężne;
    5. koncesje, licencje i zezwolenia;
    6. patenty i inne prawa własności przemysłowej;
    7. majątkowe prawa autorskie i majątkowe prawa pokrewne;
    8. tajemnice przedsiębiorstwa;
    9. księgi i dokumenty związane z prowadzeniem działalności gospodarczej.
    W związku z powyższym, składniki materialne i niematerialne wchodzące w skład
    przedsiębiorstwa powinny pozostawać ze sobą we wzajemnych relacjach w ten sposób, że
    można mówić o nich jako o zespole, a nie zbiorze pewnych elementów. Istotne jest, aby w

    zbywanym przedsiębiorstwie zachowane zostały funkcjonalne związki pomiędzy
    poszczególnymi składnikami, tak żeby przekazana masa mogła posłużyć kontynuowaniu
    określonej działalności gospodarczej.
                    2Należy wskazać również art. 55 Kodeksu cywilnego, zgodnie z którym czynność prawna
    mająca za przedmiot przedsiębiorstwo obejmuje wszystko, co wchodzi w skład
    przedsiębiorstwa, chyba że co innego wynika z treści czynności prawnej albo z przepisów
    szczególnych.
    Wobec powyższego, przedsiębiorstwem w rozumieniu Kodeksu Cywilnego jest taki zespół
    składników materialnych i niematerialnych, który jest zorganizowany i wyposażony w
    składniki zapewniające realizowanie celów gospodarczych, jest samodzielnym podmiotem
    prawa funkcjonującym w obrocie gospodarczym. Decydujące zatem jest to, aby w
    zbywanym przedsiębiorstwie lub jego zorganizowanej części zachowane zostały
    funkcjonalne związki pomiędzy poszczególnymi składnikami w sposób umożliwiający
    kontynuowanie określonej działalności gospodarczej. Uwagę na te okoliczności zwraca
    także orzecznictwo sądów administracyjnych.
    Zgodnie z wyrokiem Naczelnego Sąd Administracyjnego z dnia 30 czerwca 2021 r. sygn. I
    FSK 1453/19: „(...) dla oceny czynności zbycia przedsiębiorstwa jest ustalenie, czy
    przekazane elementy (o charakterze materialnym i niematerialnym) tworzą całość
    umożliwiającą nabywcy prowadzenie określonej aktywności gospodarczej. Za
    niewystarczające uznać należy proste porównanie katalogu składników należących do
    zbywcy prowadzącego przedsiębiorstwo z listą składników przekazanych nabywcy. Chodzi
    bowiem przede wszystkim o funkcjonalny i organizacyjny związek między nabytymi
    składnikami majątkowymi i niemajątkowymi, decydujący o samodzielnej realizacji celów
    gospodarczych”.
    Podobnie wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 13 grudnia 2022 r. sygn.
    III FSK 1346/21: „Czynnikiem «konstytuującym» przedsiębiorstwo lub jego część w
    znaczeniu przedmiotowym jest występowanie elementu organizacji oraz funkcjonalnego
    powiązania różnorodnych jego składników umożliwiających traktowanie przedsiębiorstwa,
    jako pewną całość (zespół). Występowanie elementu organizacji pozwala odróżnić
    przedsiębiorstwo od majątku, gdyż ten ostatni jest przedmiotem organizacji i stanowi
    jedynie zbiór elementów wchodzących w skład zorganizowanej całości, jaką jest
    przedsiębiorstwo”.
    Aby zatem ocenić, czy w danej, konkretnej sytuacji mamy do czynienia ze zbyciem
    przedsiębiorstwa lub jego zorganizowanej części, należy dokładnie przeanalizować
    zarówno to, jakie składniki majątku będą przedmiotem transakcji, ale także, czy istniejące
    między nimi funkcjonalne zależności pozwolą na kontynuowanie działalności zbywanego
    przedsiębiorstwa lub jego zorganizowanej części. Przy dokonaniu tej analizy pomocne, a
    czasami nawet niezbędne mogą okazać się orzeczenia Trybunału Sprawiedliwości Unii
    Europejskiej (dalej: TSUE).
    W wyroku C-497/01 (w sprawie Zita Modes) TSUE stwierdził, iż pojęcie zbycia, czy to za
    wynagrodzeniem, czy też bez lub w charakterze aportu wniesionego do spółki, całości
    aktywów lub jej części, należy interpretować tak, iż obejmuje ono zbycie przedsiębiorstwa
    lub niezależnej części przedsiębiorstwa, łącznie z jego rzeczowymi składnikami oraz, w
    zależności od konkretnego przypadku, składnikami niematerialnymi, które łącznie
    stanowią przedsiębiorstwo lub część przedsiębiorstwa zdolną do prowadzenia niezależnej
    działalności gospodarczej, natomiast nie obejmuje ono zwykłego zbycia aktywów, takiego
    jak sprzedaż zapasów produktów. Ponadto TSUE stwierdził, iż fakt, że VI Dyrektywa nie
    zawiera definicji pojęcia przedsiębiorstwa lub jego części, nie oznacza, że państwa
    członkowskie mają swobodę jego interpretacji. Pojęcia w niej używane powinny być
    interpretowane w sposób jednolity i niezależny od innych przepisów, z wyjątkiem sytuacji,
    gdy sama Dyrektywa daje państwom członkowskim jasną dyspozycję do zdefiniowania
    pojęcia w krajowej legislacji. TSUE wskazał też, iż nabywca musi jednak posiadać zamiar

    kontynuowania działalności gospodarczej przejmowanego przedsiębiorstwa lub jego
    części, nie zaś jedynie natychmiast likwidować daną działalność i sprzedać przejęte mienie.
    Na tę ostatnią okoliczność, czyli przydatność zespołu składników do prowadzenia
    (kontynuowania) działalności przez nabywcę, zwrócił uwagę TSUE w wyroku C-408/98
    (sprawa Abbey National), podzielając opinię Rzecznika Generalnego z 13 kwietnia 2000 r.,
    który stwierdził, iż rozwiązanie przyjęte w Zjednoczonym Królestwie wydaje się rozsądne –
    gdy aktywa, stanowiące część przedsiębiorstwa zdolną do odrębnego funkcjonowania, są
    zbywane w taki sposób, że sprzedana część kontynuuje swoją działalność, ma
    zastosowanie opcja, z której Zjednoczone Królestwo skorzystało na mocy art. 5 (8) VI
    Dyrektywy i uznaje się, że nie nastąpiła dostawa towarów.
    W kontekście zatem zbycia przedsiębiorstwa, z wyłączenia stosowania przepisów ustawy
    VAT korzystać będzie przekazanie przedsiębiorstwa lub jego niezależnej części, w tym
    dóbr materialnych oraz ewentualnie elementów niematerialnych, które razem tworzą
    przedsiębiorstwo lub jego część, zdolne do prowadzenia niezależnej działalności
    gospodarczej. Nabywca musi jednakże mieć na celu prowadzenie przekazanego
    przedsiębiorstwa lub jego części, a nie jedynie natychmiastową likwidację danej
    działalności lub sprzedanie zapasów zasobów, jeśli istnieją.
    Kontynuowanie działalności gospodarczej przy zbyciu przedsiębiorstwa należy rozumieć
    jako sytuację, w której nabywca w związku z dokonanym nabyciem nadal prowadzi
    przedsiębiorstwo. Przy czym nie chodzi tu o prowadzenie jakiejkolwiek działalności z
    wykorzystaniem składników nabytego przedsiębiorstwa lub jego zorganizowanej części, a
    o prowadzenie nabytego przedsiębiorstwa.
    Jak zostało to wskazane w treści zdarzenia przyszłego do dnia (...) lipca 2025 r.
    udziałowcami Spółki była Gmina – posiadająca (...) udziałów, co stanowiło 48,99% całości
    udziałów oraz (...) – posiadające (...) udziałów, co stanowiło 51,01% całości udziałów. W
    dniu (...) lipca 2025 r. Gmina nabyła od (...) udziałów w Spółce, stając się tym samym
    jedynym udziałowcem Spółki.
    Obecnie Gmina zamierza dokonać zmiany modelu zarządzania infrastrukturą wodno-
    kanalizacyjną w ten sposób, że dokona likwidacji Spółki, a dotychczasowy majątek Spółki
    (tj. składniki materialne i niematerialne) przejdzie na rzecz Gminy jako jedynego
    udziałowca Spółki. Zamiarem Gminy jest, aby zakres zadań dotychczas realizowany przez
    Spółkę był kontynuowany przez Zakład. W tym celu Gmina podjęła Uchwałę Nr (...) Rady
    Gminy (...) z dnia (...) sierpnia 2025 r. w sprawie rozwiązania spółki (...). W przedmiotowej
    uchwale wyrażono zgodę na rozwiązanie przedmiotowej Spółki.
    Mając na uwadze powyższe, zamiarem Gminy jest, aby po rozwiązaniu Spółki poprzez jej
    likwidację, wykorzystywać jej cały dotychczasowy majątek do prowadzenia działalności
    gospodarczej w zakresie odbioru ścieków komunalnych. Po likwidacji Spółki Gmina stanie
    się właścicielem całego majątku Spółki. Działalność gospodarcza, dotychczas wykonywana
    przez Spółkę, będzie kontynuowana i wykonywana przez Gminę (Zakład).
    Ponadto Gmina przejmie dotychczasowych pracowników Spółki na podstawie art. 231 § 1
    Kodeksu pracy. Zgodnie bowiem z art. 231 § 1 Kodeksu pracy, w razie przejścia zakładu
    pracy lub jego części na innego pracodawcę staje się on z mocy prawa stroną w
    dotychczasowych stosunkach pracy, z zastrzeżeniem przepisów § 5. W paragrafie 2 ww.
    artykułu wskazano również, że za zobowiązania wynikające ze stosunku pracy, powstałe
    przed przejściem części zakładu pracy na innego pracodawcę, dotychczasowy i nowy
    pracodawca odpowiadają solidarnie. Stosownie do paragrafu 3 ww. artykułu, jeżeli u
    pracodawców, o których mowa w § 1, nie działają zakładowe organizacje związkowe,
    dotychczasowy i nowy pracodawca informują na piśmie swoich pracowników o
    przewidywanym terminie przejścia zakładu pracy lub jego części na innego pracodawcę,
    jego przyczynach, prawnych, ekonomicznych oraz socjalnych skutkach dla pracowników, a
    także zamierzonych działaniach dotyczących warunków zatrudnienia pracowników, w
    szczególności warunków pracy, płacy i przekwalifikowania; przekazanie informacji

    powinno nastąpić co najmniej na 30 dni przed przewidywanym terminem przejścia
    zakładu pracy lub jego części na innego pracodawcę. Zgodnie z § 4 przedmiotowego
    artykułu, w terminie 2 miesięcy od przejścia zakładu pracy lub jego części na innego
    pracodawcę, pracownik może bez wypowiedzenia, za siedmiodniowym uprzedzeniem,
    rozwiązać stosunek pracy. Rozwiązanie stosunku pracy w tym trybie powoduje dla
    pracownika skutki, jakie przepisy prawa pracy wiążą z rozwiązaniem stosunku pracy przez
    pracodawcę za wypowiedzeniem.
    Jednocześnie zgodnie z art. 231 § 5 Kodeksu pracy, pracodawca, z dniem przejęcia zakładu
    pracy lub jego części, jest obowiązany zaproponować nowe warunki pracy i płacy
    pracownikom świadczącym dotychczas pracę na innej podstawie niż umowa o pracę oraz
    wskazać termin, nie krótszy niż 7 dni, do którego pracownicy mogą złożyć oświadczenie o
    przyjęciu lub odmowie przyjęcia proponowanych warunków. W razie nieuzgodnienia
    nowych warunków pracy i płacy dotychczasowy stosunek pracy rozwiązuje się z upływem
    okresu równego okresowi wypowiedzenia, liczonego od dnia, w którym pracownik złożył
    oświadczenie o odmowie przyjęcia proponowanych warunków, lub od dnia, do którego
    mógł złożyć takie oświadczenie. Przepis § 4 zdanie drugie stosuje się odpowiednio.
    Przejście zakładu pracy lub jego części na innego pracodawcę nie może stanowić
    przyczyny uzasadniającej wypowiedzenie przez pracodawcę stosunku pracy (§ 6 ww.
    artykułu).
    Mając na uwadze powyższe, w ocenie Gminy, planowane przejście składników Spółki po jej
    likwidacji na Gminę, w celu kontynuowania działalności Spółki poprzez Zakład, będzie
    stanowiło transakcję zbycia przedsiębiorstwa w rozumieniu art. 6 ust. 1 ustawy o VAT oraz
    będzie wyłączone z opodatkowania VAT (tj. nie będzie podlegać opodatkowaniu VAT).
    Ad. 3.
    W myśl art. 91 ust. 1 ustawy o VAT, po zakończeniu roku, w którym podatnikowi
    przysługiwało prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku
    naliczonego, o którym mowa w art. 86 ust. 1, jest on obowiązany dokonać korekty kwoty
    podatku odliczonego zgodnie z art. 90 ust. 2-10a lub 10c-10g, z uwzględnieniem proporcji
    obliczonej w sposób określony w art. 90 ust. 2-6, 10, 10a lub 10c-10g lub przepisach
    wydanych na podstawie art. 90 ust. 11 i 12, dla zakończonego roku podatkowego.
    Zgodnie z art. 91 ust. 2 ustawy o VAT, w przypadku towarów i usług, które na podstawie
    przepisów o podatku dochodowym są zaliczane przez podatnika do środków trwałych
    oraz wartości niematerialnych i prawnych podlegających amortyzacji, a także gruntów i
    praw wieczystego użytkowania gruntów, jeżeli zostały zaliczone do środków trwałych lub
    wartości niematerialnych i prawnych nabywcy, z wyłączeniem tych, których wartość
    początkowa nie przekracza 15 000 zł, korekty, o której mowa w ust. 1, podatnik dokonuje
    w ciągu 5 kolejnych lat, a w przypadku nieruchomości i praw wieczystego użytkowania
    gruntów – w ciągu 10 lat, licząc od roku, w którym zostały oddane do użytkowania. Roczna
    korekta w przypadku, o którym mowa w zdaniu pierwszym, dotyczy jednej piątej, a w
    przypadku nieruchomości i praw wieczystego użytkowania gruntów – jednej dziesiątej
    kwoty podatku naliczonego przy ich nabyciu lub wytworzeniu. W przypadku środków
    trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych, których wartość początkowa nie
    przekracza 15 000 zł, przepis ust. 1 stosuje się odpowiednio, z tym że korekty dokonuje się
    po zakończeniu roku, w którym zostały oddane do użytkowania.
    Ponadto zgodnie z ust. 3 ww. artykułu, korekty, o której mowa w ust. 1 i 2, dokonuje się w
    deklaracji podatkowej składanej za pierwszy okres rozliczeniowy roku następującego po
    roku podatkowym, za który dokonuje się korekty, a w przypadku zakończenia działalności
    gospodarczej – w deklaracji podatkowej za ostatni okres rozliczeniowy.
    Stosownie do art. 91 ust. 4 ustawy o VAT, w przypadku gdy w okresie korekty, o której
    mowa w ust. 2, nastąpi sprzedaż towarów lub usług, o których mowa w ust. 2, lub towary

    te zostaną opodatkowane zgodnie z art. 14, uważa się, że te towary lub usługi są nadal
    wykorzystywane na potrzeby czynności podlegających opodatkowaniu u tego podatnika,
    aż do końca okresu korekty.
    W myśl art. 91 ust. 5 ustawy o VAT, w przypadku, o którym mowa w ust. 4, korekta
    powinna być dokonana jednorazowo w odniesieniu do całego pozostałego okresu korekty.
    Korekty dokonuje się w deklaracji podatkowej za okres rozliczeniowy, w którym nastąpiła
    sprzedaż, a w przypadku opodatkowania towarów zgodnie z art. 14 – w deklaracji
    podatkowej za okres rozliczeniowy, w którym w stosunku do tych towarów powstał
    obowiązek podatkowy.
    Zgodnie z art. 91 ust. 6 ustawy o VAT, w przypadku gdy towary lub usługi, o których mowa
    w ust. 4, zostaną:
    1) opodatkowane – w celu dokonania korekty przyjmuje się, że dalsze wykorzystanie tego
      towaru lub usługi jest związane z czynnościami opodatkowanymi;
    2) zwolnione od podatku lub nie podlegały opodatkowaniu – w celu dokonania korekty
      przyjmuje się, że dalsze wykorzystanie tego towaru lub usługi jest związane wyłącznie
      z czynnościami zwolnionymi od podatku lub niepodlegającymi opodatkowaniu.
    W myśl art. 91 ust. 7 ustawy o VAT, przepisy ust. 1-6 stosuje się odpowiednio w przypadku,
    gdy podatnik miał prawo do obniżenia kwot podatku należnego o całą kwotę podatku
    naliczonego od wykorzystywanego przez siebie towaru lub usługi i dokonał takiego
    obniżenia, albo nie miał takiego prawa, a następnie zmieniło się prawo do obniżenia
    kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego od tego towaru lub usługi.
    Na postawie art. 91 ust. 7a ustawy o VAT, w przypadku towarów i usług, które na
    podstawie przepisów o podatku dochodowym są zaliczane przez podatnika do środków
    trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych podlegających amortyzacji, a także
    gruntów i praw wieczystego użytkowania gruntów, jeżeli zostały zaliczone do środków
    trwałych lub wartości niematerialnych i prawnych nabywcy, z wyłączeniem tych, których
    wartość początkowa nie przekracza 15 000 zł, korekty, o której mowa w ust. 7, dokonuje
    się na zasadach określonych w ust. 2 zdanie pierwsze i drugie oraz ust. 3. Korekty tej
    dokonuje się przy każdej kolejnej zmianie prawa do odliczeń, jeżeli zmiana ta następuje w
    okresie korekty.
    Jak stanowi przepis art. 91 ust. 8 ustawy o VAT, korekty, o której mowa w ust. 5-7,
    dokonuje się również, jeżeli towary i usługi nabyte do wytworzenia towaru, o którym
    mowa w ust. 2, zostały zbyte lub zmieniono ich przeznaczenie przed oddaniem tego
    towaru do użytkowania.
    Zgodnie z art. 91 ust. 9 ustawy o VAT, w przypadku transakcji zbycia przedsiębiorstwa lub
    zorganizowanej części przedsiębiorstwa korekta określona w ust. 1-8 jest dokonywana
    przez nabywcę przedsiębiorstwa lub nabywcę zorganizowanej części przedsiębiorstwa.
    Mając na uwadze powyższe, przepisy art. 91 ustawy o VAT wprowadzają konstrukcję
    korekty podatku naliczonego dokonywaną z uwagi na zmianę struktury sprzedaży albo na
    zmianę pierwotnego przeznaczenia towaru lub usługi (z którą związany jest podatek
    naliczony). Wprowadzenie procedury korekty związane jest z faktem, że we wspólnym
    systemie VAT obowiązuje zasada niezwłocznego odliczenia VAT, tzn. w momencie nabycia.
    W tym momencie związek podatku do odliczenia z poszczególnymi rodzajami czynności
    (opodatkowanymi lub nieopodatkowanymi) ma charakter prognozowany, planowany.
    Zatem, może się zmienić przekreślając prawo do odliczenia lub uzasadniając to odliczenie.
    Jednocześnie przepisy wprowadzają szczególny tryb korekty do wybranych składników
    majątku. Z uwagi na zazwyczaj wieloletni okres wykorzystania składników majątku
    zaliczanych do środków trwałych oraz nieruchomości, ustawa przyjmuje zasadę
    dokonywania cząstkowej i równomiernej korekty w dłuższym czasie (dla nieruchomości
    przez 10 lat, a dla pozostałych składników majątku przez 5 lat). Regulacje te mają na celu
    urealnienie odliczenia podatku naliczonego. Ustawa zakłada bowiem, że środki trwałe

    (jako dobra o charakterze trwałym) zużywają się w określonym czasie, a nie jednorazowo.
    W tym też czasie stopniowo konsumowane jest prawo do odliczenia i należy je oceniać w
    dłuższej perspektywie czasu, a nie jednorazowo.
    Z powołanych powyżej przepisów wynika, że zbycie przedsiębiorstwa (lub zorganizowanej
    jego części), o którym mowa w art. 6 pkt 1 ustawy o VAT, pozostaje dla zbywcy bez wpływu
    na wcześniejsze odliczenia podatku naliczonego dokonane na podstawie art. 86 ust. 1
    ustawy o VAT w związku z zakupami, które służyły podatnikowi do wykonywania czynności
    opodatkowanych w zbywanym przedsiębiorstwie (lub jego zorganizowanej części).
    Równocześnie, art. 91 ust. 9 ustawy o VAT nakłada na nabywcę, jako beneficjenta praw i
    obowiązków zbywcy, obowiązek dokonania stosownych korekt w zakresie podatku
    naliczonego, określonych w art. 91 ust. 1-8 ustawy o VAT, do których byłby zobligowany
    podmiot, który dokonał odliczenia, w przypadku gdyby nie doszło do transakcji zbycia
    przedsiębiorstwa lub jego zorganizowanej części.
    Z uwagi na powyższe, w ocenie Gminy, w związku z przejściem składników majątkowych
    Spółki po jej likwidacji na Gminę, w celu kontynuowania działalności Spółki przez Zakład,
    Gmina (Zakład) będzie zobowiązana do dokonania korekty kwoty podatku VAT
    odliczonego zgodnie z art. 91 ust. 1-8 ustawy o VAT, jeśli składniki majątkowe przejęte
    przez Gminę (Zakład) nie będą wykorzystywane wyłącznie do czynności opodatkowanych
    VAT.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest prawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług
    (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 775 ze zm.), zwanej dalej „ustawą”:
      Opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, zwanym dalej „podatkiem”,
      podlegają odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium
      kraju.
    Stosownie do art. 2 pkt 6 ustawy:
      Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o towarach – rozumie się przez to rzeczy
      oraz ich części, a także wszelkie postacie energii.
    Jak stanowi art. 2 pkt 22 ustawy:
      Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o sprzedaży – rozumie się przez to odpłatną
      dostawę towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju, eksport
      towarów oraz wewnątrzwspólnotową dostawę towarów.
    Natomiast w myśl art. 7 ust. 1 ustawy:
      Przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się
      przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (...).
    Pojęcie „transakcji zbycia” należy rozumieć w sposób zbliżony do terminu „dostawy
    towarów” w ujęciu art. 7 ust. 1 ustawy, tzn. „zbycie” obejmuje wszelkie czynności, w
    ramach których następuje przeniesienie prawa do rozporządzania towarem jak właściciel,
    np. sprzedaż, zamianę, darowiznę, przeniesienie własności w formie wkładu
    niepieniężnego, czyli aportu.
    Przepis art. 7 ust. 2 ustawy stanowi, że:
      Przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się również
      przekazanie nieodpłatnie przez podatnika towarów należących do jego
      przedsiębiorstwa, w szczególności:

        1) przekazanie lub zużycie towarów na cele osobiste podatnika lub jego
          pracowników, w tym byłych pracowników, wspólników, udziałowców,
          akcjonariuszy, członków spółdzielni i ich domowników, członków organów
          stanowiących osób prawnych, członków stowarzyszenia,
        2) wszelkie inne darowizny
      – jeżeli podatnikowi przysługiwało, w całości lub w części, prawo do obniżenia kwoty
      podatku należnego o kwotę podatku naliczonego z tytułu nabycia, importu lub
      wytworzenia tych towarów lub ich części składowych.
    Zaś w świetle art. 8 ust. 1 ustawy:
      Przez świadczenie usług, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się każde
      świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej
      niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu
      art. 7, w tym również:
        1) przeniesienie praw do wartości niematerialnych i prawnych, bez względu na
          formę, w jakiej dokonano czynności prawnej;
        2) zobowiązanie do powstrzymania się od dokonania czynności lub do tolerowania
          czynności lub sytuacji;
        3) świadczenie usług zgodnie z nakazem organu władzy publicznej lub podmiotu
          działającego w jego imieniu lub nakazem wynikającym z mocy prawa.
    Zgodnie z art. 8 ust. 2 ustawy:
      Za odpłatne świadczenie usług uznaje się również:
        1) użycie towarów stanowiących część przedsiębiorstwa podatnika do celów
          innych niż działalność gospodarcza podatnika, w tym w szczególności do celów
          osobistych podatnika lub jego pracowników, w tym byłych pracowników,
          wspólników, udziałowców, akcjonariuszy, członków spółdzielni i ich
          domowników, członków organów stanowiących osób prawnych, członków
          stowarzyszenia, jeżeli podatnikowi przysługiwało, w całości lub w części, prawo
          do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego z tytułu
          nabycia, importu lub wytworzenia tych towarów lub ich części składowych;
        2) nieodpłatne świadczenie usług na cele osobiste podatnika lub jego
          pracowników, w tym byłych pracowników, wspólników, udziałowców,
          akcjonariuszy, członków spółdzielni i ich domowników, członków organów
          stanowiących osób prawnych, członków stowarzyszenia, oraz wszelkie inne
          nieodpłatne świadczenie usług do celów innych niż działalność gospodarcza
          podatnika.
    Definicja „świadczenia usług” ma charakter dopełniający definicję „dostawy towarów” i jest
    wyrazem realizacji zasady powszechności opodatkowania podatkiem od towarów i usług
    transakcji wykonywanych przez podatników w ramach ich działalności gospodarczej.
    Z treści art. 8 ust. 1 ustawy wynika, że przez usługę należy rozumieć każde świadczenie na
    rzecz danego podmiotu. Słownik języka polskiego definiuje czasownik „świadczyć” jako
    „wykonywać coś na czyjąś rzecz”, „świadczenie” zaś, to obowiązek wykonywania,
    przekazania czegoś.
    Przez świadczenie usług należy zatem rozumieć każde zachowanie się na rzecz innej
    osoby niebędące dostawą. Na zachowanie to składać się może zarówno działanie
    (uczynienie, wykonanie czegoś na rzecz innej osoby), jak i zaniechanie (nieczynienie, bądź
    też tolerowanie, znoszenie określonych stanów rzeczy). Usługą nie będzie natomiast takie
    świadczenie, którego treścią jest przeniesienie na inny podmiot prawa do rozporządzania
    towarami jak właściciel. Stanowi ono bowiem dostawę towarów. Przy ocenie charakteru

    świadczenia jako usługi należy mieć na względzie, że ustawa zalicza do usług każde
    świadczenie nie będące dostawą towarów. Jeśli tylko mamy do czynienia ze świadczeniem,
    to na gruncie ustawy o podatku od towarów i usług stanowi ono albo usługę, albo
    dostawę towarów.
    Ponadto, z treści powołanego wyżej przepisu art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy jednoznacznie
    wynika, że dostawa towarów i świadczenie usług, co do zasady podlegają opodatkowaniu
    VAT jedynie wówczas, gdy czynności te są wykonywane odpłatnie (za wynagrodzeniem).
    Jednocześnie ustawodawca zrównał niektóre dostawy towarów i świadczenia usług
    wykonywane nieodpłatne z odpłatną dostawą towarów i odpłatnym świadczeniem usług,
    a więc z czynnościami, które podlegają opodatkowaniu podatkiem VAT.
    Zasady oraz tryb rozwiązania i likwidacji spółki z ograniczoną odpowiedzialnością regulują
    przepisy ustawy z dnia 15 września 2000 r. Kodeks spółek handlowych (t. j. Dz. U. z 2024 r.
    poz. 18 ze zm.).
    Na podstawie art. 58 § 1 Kodeksu spółek handlowych:
      Rozwiązanie spółki powodują:
        1) przyczyny przewidziane w umowie spółki;
        2) jednomyślna uchwała wszystkich wspólników;
        3) ogłoszenie upadłości spółki;
        4) śmierć wspólnika lub ogłoszenie jego upadłości;
        5) wypowiedzenie umowy spółki przez wspólnika lub wierzyciela wspólnika;
        6) prawomocne orzeczenie sądu.
    W myśl art. 67 § 1 Kodeksu spółek handlowych:
      W przypadkach określonych w art. 58 należy przeprowadzić likwidację spółki, chyba
      że wspólnicy uzgodnili inny sposób zakończenia działalności spółki.
    Zgodnie z art. 272 Kodeksu spółek handlowych:
      Rozwiązanie spółki następuje po przeprowadzeniu likwidacji, z chwilą wykreślenia
      spółki z rejestru.
    Na mocy art. 286 § 1 Kodeksu spółek handlowych:
      Podział między wspólników majątku pozostałego po zaspokojeniu lub
      zabezpieczeniu wierzycieli nie może nastąpić przed upływem sześciu miesięcy od
      daty ogłoszenia o otwarciu likwidacji i wezwaniu wierzycieli.
    Stosownie do art. 286 § 2 Kodeksu spółek handlowych:
      Majątek, o którym mowa w § 1, dzieli się między wspólników w stosunku do ich
      udziałów.
    Uregulowania Kodeksu spółek handlowych wskazują, że podział majątku między
    wspólników następuje po zaspokojeniu lub zabezpieczeniu wierzycieli. Tym samym,
    przejęcie majątku likwidowanej spółki handlowej przez wspólników następuje z mocy
    prawa i nie stanowi rozdysponowania majątku przez likwidowany podmiot. Likwidowany
    podmiot nie może przeznaczyć majątku likwidacyjnego na żaden inny cel (chyba że inne
    zasady podziału określone zostały w umowie już w momencie zawiązywania spółki), lecz
    tylko dokonać podziału pozostałego majątku między wspólników.
    Na mocy art. 6 pkt 1 ustawy:
      Przepisów ustawy, nie stosuje się do transakcji zbycia przedsiębiorstwa lub
      zorganizowanej części przedsiębiorstwa.

    Zatem w przypadku, gdy przedmiotem transakcji jest zbycie przedsiębiorstwa lub
    zorganizowanej części przedsiębiorstwa, czynność ta nie podlega przepisom ustawy o
    podatku od towarów i usług.
    Ze względu na szczególny charakter przepisu art. 6 pkt 1 ustawy, powinien on być
    interpretowany ściśle, co oznacza, że ma zastosowanie wyłącznie w przypadku zbycia (a
    zatem wszelkich czynności, w ramach których następuje przeniesienie prawa do
    rozporządzania jak właściciel) przedsiębiorstwa (w rozumieniu Kodeksu cywilnego) lub
    zorganizowanej jego części, zdefiniowanej w art. 2 pkt 27e ustawy.
    Przepisy ustawy oraz przepisy wykonawcze do niej nie definiują pojęcia
    „przedsiębiorstwo”, należy więc odwołać się odpowiednio do przepisów ustawy z dnia 23
    kwietnia 1964 r. – Kodeks cywilny (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 1071), zwanej dalej Kodeksem
    cywilnym.
            1Zgodnie z art. 55 Kodeksu cywilnego:
      Przedsiębiorstwo jest zorganizowanym zespołem składników niematerialnych i
      materialnych przeznaczonym do prowadzenia działalności gospodarczej.
      Obejmuje ono w szczególności::
        1) oznaczenie indywidualizujące przedsiębiorstwo lub jego wyodrębnione części
          (nazwa przedsiębiorstwa);
        2) własność nieruchomości lub ruchomości, w tym urządzeń, materiałów, towarów
          i wyrobów, oraz inne prawa rzeczowe do nieruchomości lub ruchomości;
        3) prawa wynikające z umów najmu i dzierżawy nieruchomości lub ruchomości
          oraz prawa do korzystania z nieruchomości lub ruchomości wynikające z innych
          stosunków prawnych;
        4) wierzytelności, prawa z papierów wartościowych i środki pieniężne;
        5) koncesje, licencje i zezwolenia;
        6) patenty i inne prawa własności przemysłowej;
        7) majątkowe prawa autorskie i majątkowe prawa pokrewne;
        8) tajemnice przedsiębiorstwa;
        9) księgi i dokumenty związane z prowadzeniem działalności gospodarczej.
    Przedsiębiorstwo jako przedmiot zbycia, musi stanowić całość pod względem
    organizacyjnym i funkcjonalnym, co oznacza, że najistotniejsze dla przedmiotowego
    zagadnienia jest ustalenie, czy zbywany majątek stanowi na tyle zorganizowany kompleks
    praw, obowiązków i rzeczy, że zdolny jest do realizacji zadań gospodarczych
    przypisywanych przedsiębiorstwu.
                                2W tym miejscu należy zaznaczyć, że zgodnie z art. 55 Kodeksu cywilnego:
      Czynność prawna mająca za przedmiot przedsiębiorstwo obejmuje wszystko, co
      wchodzi w skład przedsiębiorstwa, chyba że co innego wynika z treści czynności
      prawnej albo z przepisów szczególnych.
    Wskazany wyżej przepis art. 2 pkt 27e ustawy stanowi:
      Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o zorganizowanej części przedsiębiorstwa –
      rozumie się przez to organizacyjnie i finansowo wyodrębniony w istniejącym
      przedsiębiorstwie zespół składników materialnych i niematerialnych, w tym
      zobowiązania, przeznaczonych do realizacji określonych zadań gospodarczych, który
      zarazem mógłby stanowić niezależne przedsiębiorstwo samodzielnie realizujące te
      zadania.

    Podstawowym wymogiem wynikającym z powyższego przepisu jest więc to, aby
    zorganizowana część przedsiębiorstwa stanowiła zespół składników materialnych i
    niematerialnych (w tym zobowiązań). Kolejnym warunkiem jest wydzielenie tego zespołu
    w istniejącym przedsiębiorstwie. Wydzielenie to ma zachodzić na trzech płaszczyznach:
    organizacyjnej, finansowej i funkcjonalnej (przeznaczenie do realizacji określonych zadań
    gospodarczych). Elementami zespołu składników materialnych i niematerialnych,
    stanowiących zorganizowaną część przedsiębiorstwa, powinny być w szczególności aktywa
    trwałe, obrotowe, a także czynnik ludzki, czyli kadra pracownicza.
    Wyodrębnienie organizacyjne oznacza, że zorganizowana część przedsiębiorstwa ma
    swoje miejsce w strukturze organizacyjnej podatnika jako dział, wydział, oddział itp. Przy
    czym, w doktrynie zwraca się uwagę, że organizacyjne wyodrębnienie powinno być
    dokonane na bazie statutu, regulaminu lub innego aktu o podobnym charakterze.
    Organizacyjny aspekt wyodrębnienia oznacza, że składniki tworzące „część
    przedsiębiorstwa” powinny posiadać cechę zorganizowania. Cecha ta powinna
    występować w „istniejącym przedsiębiorstwie”, a więc w ramach prowadzonej działalności
    i dotyczyć określonego zespołu składników tworzących część tego przedsiębiorstwa.
    Wyodrębnienie finansowe najpełniej realizowane jest w przypadku zakładu lub oddziału
    osoby prawnej. Wyodrębnienie finansowe nie oznacza samodzielności finansowej, ale
    sytuację, w której przez odpowiednią ewidencję zdarzeń gospodarczych możliwe jest
    przyporządkowanie przychodów i kosztów oraz należności i zobowiązań do
    zorganizowanej części przedsiębiorstwa.
    Natomiast wyodrębnienie funkcjonalne należy rozumieć jako przeznaczenie do realizacji
    określonych zadań gospodarczych. Zorganizowana część przedsiębiorstwa musi stanowić
    funkcjonalnie odrębną całość – obejmować elementy niezbędne do samodzielnego
    prowadzenia działań gospodarczych, którym służy w strukturze przedsiębiorstwa. Aby
    zatem część mienia przedsiębiorstwa mogła być uznana za jego zorganizowaną część,
    musi ona – obiektywnie oceniając – posiadać potencjalną zdolność do funkcjonowania
    jako samodzielny podmiot gospodarczy. Składniki majątkowe materialne i niematerialne
    wchodzące w skład zorganizowanej części przedsiębiorstwa muszą umożliwić Nabywcy
    podjęcie działalności gospodarczej w ramach odrębnego przedsiębiorstwa.
    Ponadto wymagane jest, aby zorganizowana część przedsiębiorstwa mogła stanowić
    potencjalnie niezależne przedsiębiorstwo samodzielnie realizujące zadania gospodarcze,
    których realizacji służy w istniejącym przedsiębiorstwie. Powyższe oznacza, że przez
    zorganizowaną część przedsiębiorstwa można rozumieć wyłącznie tę część
    przedsiębiorstwa, która jest przede wszystkim wyodrębniona organizacyjnie, ale także
    posiada wewnętrzną samodzielność finansową.
    Zatem, aby w rozumieniu przepisów podatkowych, określony zespół składników
    majątkowych mógł zostać zakwalifikowany jako zorganizowana część przedsiębiorstwa,
    nie jest wystarczające jakiekolwiek zorganizowanie masy majątkowej, ale musi się ona
    odznaczać pełną odrębnością niezbędną do samodzielnego funkcjonowania w obrocie
    gospodarczym.
    Zorganizowaną część przedsiębiorstwa tworzą więc składniki, będące we wzajemnych
    relacjach, takich, by można było mówić o nich jako o zespole, a nie o zbiorze
    przypadkowych elementów, których jedyną cechą wspólną jest własność jednego
    podmiotu gospodarczego.
    W konsekwencji, na gruncie ustawy o podatku od towarów i usług mamy do czynienia ze
    zorganizowaną częścią przedsiębiorstwa, jeżeli spełnione są łącznie następujące
    przesłanki:
    · istnieje zespół składników materialnych i niematerialnych, w tym zobowiązania;
    · zespół ten jest organizacyjnie i finansowo wyodrębniony w istniejącym
      przedsiębiorstwie;

    · składniki te przeznaczone są do realizacji określonych zadań gospodarczych;
    · zespół tych składników mógłby stanowić niezależne przedsiębiorstwo samodzielnie
      realizujące ww. zadania gospodarcze.
    Brak zaistnienia którejkolwiek z omawianych powyżej przesłanek wyklucza uznanie
    zespołu składników majątkowych przedsiębiorstwa za jego zorganizowaną część w
    rozumieniu art. 2 pkt 27e ustawy.
    Zaznaczenia wymaga, że definicja zorganizowanej części przedsiębiorstwa zawarta w
    przepisie art. 2 pkt 27e ustawy, nie jest definicją samoistną, lecz należy rozpatrywać ją m.
    in. w kontekście uregulowań art. 6 pkt 1 ustawy, który wyłącza z opodatkowania
    podatkiem od towarów i usług zbycie składników majątkowych i niemajątkowych
    uprzednio wyodrębnionych organizacyjnie i finansowo w istniejącym przedsiębiorstwie,
    przeznaczonych do realizacji określonych zadań gospodarczych, nie dotyczy natomiast
    zbycia poszczególnych składników majątkowych przedsiębiorstwa.
    Ponadto, przy ocenie czy składniki majątku powinny być uznane za zorganizowaną część
    przedsiębiorstwa, o której mowa w art. 2 pkt 27e ustawy, uwzględnić należy następujące
    okoliczności:
    · zamiar kontynuowania przez nabywcę działalności prowadzonej dotychczas przez
      zbywcę przy pomocy składników majątkowych będących przedmiotem transakcji oraz
    · faktyczną możliwość kontynuowania tej działalności w oparciu o składniki będące
      przedmiotem transakcji.
    Wskazanej oceny należy dokonać na moment przeprowadzenia transakcji. Tym samym, w
    przypadku, gdy konieczne dla kontynuowania działalności gospodarczej jest angażowanie
    przez nabywcę innych składników majątku, które nie są przedmiotem transakcji lub
    podejmowanie dodatkowych działań, brak jest możliwości stwierdzenia, że w danym
    przypadku zespół składników majątkowych stanowi zorganizowaną część
    przedsiębiorstwa.
    Jednocześnie przy analizie przepisów ustawy o podatku od towarów i usług z punktu
    widzenia pojęcia zorganizowanej części przedsiębiorstwa należy uwzględnić art. 19
    Dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu
    podatku od wartości dodanej (Dz. Urz. UE L 347, str. 1, z późn. zm.), zwanej dalej
    Dyrektywą 2006/112/WE Rady, zgodnie z którym:
      W przypadku przekazania, odpłatnie lub nieodpłatnie lub jako aportu do spółki
      całości lub części majątku, państwa członkowskie mogą uznać, że dostawa towarów
      nie miała miejsca i że w takim przypadku osoba, której przekazano towary, będzie
      traktowana jako następca prawny przekazującego. Jeśli nabywca majątku nie
      podlega w pełni opodatkowaniu, państwa członkowskie mogą przedsięwziąć środki
      niezbędne w celu uniknięcia zakłóceń konkurencji. Mogą także przyjąć wszelkie
      niezbędne środki, aby zapobiec uchylaniu się od opodatkowania lub unikaniu
      opodatkowania poprzez wykorzystanie przepisów niniejszego artykułu.
    Jak wskazał Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej w wyroku z 27 listopada 2003 r. w
    sprawie Zita-Modes C-497/01 „(...) pojęcie zbycia, czy to za wynagrodzeniem, czy też bez
    lub w charakterze aportu wniesionego do spółki, całości aktywów lub jej części, należy
    interpretować tak, iż obejmuje ono zbycie przedsiębiorstwa, włącznie z jego rzeczowymi
    składnikami oraz, w zależności od konkretnego przypadku, składnikami materialnymi,
    które łącznie, stanowią przedsiębiorstwo lub część przedsiębiorstwa zdolną do
    prowadzenia niezależnej działalności gospodarczej, natomiast nie obejmuje ono zwykłego
    zbycia aktywów, takiego jak sprzedaż zapasów produktów”. Z orzeczenia tego wynika
    ponadto, że – w świetle tej normy Dyrektywy 2006/112/WE Rady – nabywca całości lub

    części majątku podatnika powinien mieć zamiar prowadzenia działalności nabytego
    przedsiębiorstwa lub jego części, a nie działać tylko w celu niezwłocznego zlikwidowania
    danej działalności oraz sprzedaży ewentualnych zapasów.
    Podobnie Trybunał wypowiedział się w wyroku z 10 listopada 2011 r. w sprawie C-444/10
    Finanzamt Ludenscheid przeciwko Christel Schriever, wskazując, że regulacja art. 5 (8) VI
    Dyrektywy Rady (obecnie art. 19 Dyrektywy 112) obejmuje przekazanie przedsiębiorstwa
    lub jego samodzielnej części, w tym składników materialnych i ewentualnie
    niematerialnych, łącznie składających się na przedsiębiorstwo lub część przedsiębiorstwa
    zdolną prowadzić samodzielną działalność gospodarczą, nie obejmuje zaś samego zbycia
    towarów, jak sprzedaż zapasu produktów. Jak wskazuje Trybunał, stwierdzenie, że
    nastąpiło przekazanie przedsiębiorstwa lub jego samodzielnej części w rozumieniu art. 19
    Dyrektywy 112, wymaga by całość przekazanych składników pozwalała na prowadzenie
    samodzielnej działalności gospodarczej. Kwestię, czy całość ta musi obejmować określone
    dobra, zarówno ruchome, jak i nieruchome, należy rozpatrywać z punktu widzenia
    charakteru prowadzonej działalności gospodarczej.
    O tym, czy nastąpiło zbycie przedsiębiorstwa lub zorganizowanej części przedsiębiorstwa
    decydują każdorazowo okoliczności faktyczne związane z konkretną transakcją. Podatnik
    obowiązany jest do prawidłowego określenia przedmiotu opodatkowania, co wiąże się z
    koniecznością prawidłowego zdefiniowania dokonywanej czynności.
    Przedsiębiorstwo jako przedmiot zbycia, musi stanowić całość pod względem
    organizacyjnym i funkcjonalnym, co oznacza, że najistotniejsze dla przedmiotowego
    zagadnienia jest ustalenie, czy zbywany majątek stanowi na tyle zorganizowany kompleks
    praw, obowiązków i rzeczy, że zdolny jest do realizacji zadań gospodarczych
    przypisywanych przedsiębiorstwu.
    W praktyce obrotu gospodarczego zdarzają się sytuacje, w których niektóre elementy
    przedsiębiorstwa podlegają wyłączeniu z transakcji sprzedaży. Jednak nawet w takim
    przypadku, składniki materialne i niematerialne wchodzące w skład przedsiębiorstwa
    powinny pozostawać ze sobą we wzajemnych relacjach w taki sposób, by można było o
    nich mówić jako o zespole, a nie tylko zbiorze pewnych elementów. Decydujące zatem jest
    to, aby w zbywanym przedsiębiorstwie zachowane zostały funkcjonalne związki pomiędzy
    poszczególnymi składnikami w sposób umożliwiający kontynuowanie określonej
    działalności gospodarczej.
    Wskazać należy, że zbycie przedsiębiorstwa ma miejsce wówczas, gdy majątek
    przedsiębiorstwa przechodzi na własność jednego nabywcy, który kontynuuje działalność
    gospodarczą zbywcy.
    O tym, czy doszło do wyodrębnienia przedsiębiorstwa, decyduje pełen zakres
    przekazanego majątku, praw i zobowiązań, wyodrębnienie to musi dotyczyć
    przedsiębiorstwa jako całości. Nie może ono obejmować dowolnej części danego
    przedsiębiorstwa, żeby można było uznać, że doszło do powstania zespołu składników,
    które mogłyby stanowić niezależne przedsiębiorstwo. Wyłączenie z transakcji zbycia
    istotnych elementów przedsiębiorstwa, jak np. firma, patenty, prawa autorskie, powoduje,
    że mamy do czynienia ze sprzedażą sumy składników majątkowych, a nie ze sprzedażą
    przedsiębiorstwa. Natomiast, jeśli wyłączone od zbycia składniki przedsiębiorstwa nie
    mają istotnego znaczenia dla funkcjonowania przedsiębiorstwa jako takiego (np. część
    towarów czy gotowych produktów), czynność będzie na gruncie VAT uznana za sprzedaż
    przedsiębiorstwa, chociaż nie objęła ona wszystkich jego składników. Zakres
    ewentualnych wyłączeń ograniczony jest do głównej „substancji” przedsiębiorstwa.
    Przyjmuje się zatem, że z transakcji dotyczącej zbycia przedsiębiorstwa można wyłączyć
    jedynie te elementy, które nie stanowią jego kluczowych i najistotniejszych składników,
    bez wpływu na jego status.
    W przypadku bowiem wyłączenia z przedmiotu transakcji elementów przedmiotowo
    istotnych dla tego przedsiębiorstwa, traci ono swój byt.

    W literaturze prawnej panuje zgodność co do tego, że w przedsiębiorstwie, jako pewnym
    kompleksie majątkowym, można wyróżnić składniki podstawowe i podrzędne, a zbycie
    przedsiębiorstwa musi obejmować owe elementy istotne, podstawowe. Ze względu na
    funkcjonalną jedność elementów składających się na przedsiębiorstwo, czynność prawna
    powinna się odnosić przynajmniej do tej jego części, która kształtuje jego określoną
    działalność. Tak więc dla zbycia przedsiębiorstwa w rozumieniu przedmiotowo-
    funkcjonalnym konieczne jest zbycie podstawowych składników tego przedsiębiorstwa
    oraz stworzenie nabywcy możliwości dalszego prowadzenia przedsiębiorstwa za pomocą
    tych składników, wraz z pozbawieniem zbywcy przedsiębiorstwa takich możliwości.
    Przyjmuje się więc, że decydujące znaczenie ma tu nie ilość i wartość objętych zbyciem
    składników, lecz ich znaczenie funkcjonalne dla tożsamości i zdolności do dalszego
    działania przedsiębiorstwa.
    Z opisu sprawy wynika, że:
    - Gmina jest jednostką samorządu terytorialnego zarejestrowaną na potrzeby podatku
      od towarów i usług jako podatnik VAT czynny;
    - Na terenie Gminy funkcjonuje Spółka, która jest odrębnym od Gminy podatnikiem
      podatku VAT oraz wykonuje zadania własne Gminy z zakresu odprowadzania ścieków
      komunalnych;
    - Gmina zamierza dokonać zmiany modelu zarządzania infrastrukturą wodno-
      kanalizacyjną w ten sposób, że dokona likwidacji Spółki, a dotychczasowy majątek
      Spółki (tj. składniki materialne i niematerialne) przejdzie na rzecz Gminy jako jedynego
      udziałowca Spółki. Zamiarem Gminy jest, aby zakres zadań dotychczas realizowany
      przez Spółkę był kontynuowany przez jednostkę budżetową Gminy – Zakład (...). W tym
      celu Gmina podjęła Uchwałę Rady Gminy w sprawie rozwiązania Spółki. W uchwale
      wyrażono zgodę na rozwiązanie Spółki;
    - Zamiarem Gminy jest, aby po rozwiązaniu Spółki poprzez jej likwidację, jej cały
      dotychczasowy majątek był wykorzystywany do prowadzenia działalności
      gospodarczej w zakresie odbioru ścieków komunalnych. Po likwidacji Spółki Gmina
      stanie się właścicielem całego majątku Spółki;
    - Działalność gospodarcza, dotychczas wykonywana przez Spółkę, będzie kontynuowana i
      wykonywana przez Gminę (Zakład). Gmina na podstawie art. 231 § 1 ustawy Kodeks
      przejmie wszystkich pracowników Spółki;
    - Spółka stanowi przedsiębiorstwo w rozumieniu przepisów ustawy Kodeks cywilny, tj.
      jest zorganizowanym zespołem składników niematerialnych i materialnych
      przeznaczonym do prowadzenia działalności gospodarczej.
    W pierwszej kolejności Państwa wątpliwości dotyczą kwestii wyłączenia z opodatkowania
    podatkiem VAT planowanego przejścia składników majątkowych Spółki po jej likwidacji na
    Gminę w celu kontynuowania działalności Spółki przez Zakład.
    Jak wskazano wyżej, zbycie przedsiębiorstwa ma miejsce wówczas, gdy cały majątek
    przedsiębiorstwa przechodzi na własność jednego nabywcy, który kontynuuje działalność
    gospodarczą zbywcy. O tym, czy doszło do wyodrębnienia przedsiębiorstwa, decyduje
    zakres zbywanego majątku, zakres praw i zobowiązań; ponadto, decydujące jest to, aby w
    zbywanym przedsiębiorstwie zachowane zostały funkcjonalne związki pomiędzy
    poszczególnymi składnikami, umożliwiające kontynuowanie określonej działalności
    gospodarczej.
    Zatem, skoro – jak Państwo wskazali:
    · zamiarem Gminy jest, aby po rozwiązaniu Spółki poprzez jej likwidację, jej cały
      dotychczasowy majątek był wykorzystywany do prowadzenia działalności
      gospodarczej w zakresie odbioru ścieków komunalnych,

    · działalność gospodarcza, dotychczas wykonywana przez Spółkę, będzie kontynuowana i
      wykonywana przez Gminę (Zakład),
    · Spółka stanowi przedsiębiorstwo w rozumieniu przepisów ustawy Kodeks cywilny, tj.
      jest zorganizowanym zespołem składników niematerialnych i materialnych
      przeznaczonym do prowadzenia działalności gospodarczej
    – to należy stwierdzić, że przejście składników majątkowych Spółki do Gminy w związku z
    planowaną likwidacją Spółki będzie wyłączone z opodatkowania VAT na podstawie art. 6
    pkt 1 ustawy.
    W konsekwencji, przejście składników majątkowych Spółki po jej likwidacji na Gminę, w
    celu kontynuowania działalności Spółki przez Zakład, będzie stanowiło transakcję zbycia
    przedsiębiorstwa w rozumieniu art. 6 pkt 1 ustawy, a tym samym będzie wyłączone z
    opodatkowania podatkiem VAT, tj. nie będzie podlegać opodatkowaniu VAT.
    Tym samym, Państwa stanowisko w zakresie pytania nr 1 i 2 uznałem za prawidłowe.
    Kolejne Państwa wątpliwości dotyczą ustalenia, czy w związku z przejściem składników
    majątkowych Spółki po jej likwidacji na Gminę, w celu kontynuowania działalności Spółki
    przez Zakład, Gmina (Zakład) będzie zobowiązana do dokonania korekty kwoty podatku
    VAT odliczonego, zgodnie z art. 91 ust. 1-8 ustawy, jeśli składniki majątkowe przejęte przez
    Gminę (Zakład) nie będą wykorzystywane wyłącznie do czynności opodatkowanych VAT.
    Zgodnie z art. 86 ust. 1 ustawy:
      W zakresie, w jakim towary i usługi są wykorzystywane do wykonywania czynności
      opodatkowanych, podatnikowi, o którym mowa w art. 15, przysługuje prawo do
      obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego, z zastrzeżeniem
      art. 114, art. 119 ust. 4, art. 120 ust. 17 i 19 oraz art. 124.
    W myśl art. 86 ust. 2 pkt 1 ustawy:
      Kwotę podatku naliczonego stanowi suma kwot podatku wynikających z faktur
      otrzymanych przez podatnika z tytułu:
        a) nabycia towarów i usług,
        b) dokonania całości lub części zapłaty przed nabyciem towaru lub wykonaniem
          usługi.
    Z przedstawionych przepisów wynika, że prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o
    kwotę podatku naliczonego przysługuje wówczas, gdy zostaną spełnione określone
    warunki, tzn. odliczenia tego dokonuje podatnik podatku od towarów i usług oraz gdy
    towary i usługi, z których nabyciem podatek został naliczony, są wykorzystywane do
    wykonywania czynności opodatkowanych, tzn. takich, których następstwem jest
    określenie podatku należnego (powstanie zobowiązania podatkowego).
    Przedstawiona wyżej zasada wyklucza zatem możliwość dokonania obniżenia kwoty
    podatku należnego o kwotę podatku naliczonego związanego z towarami i usługami, które
    nie są wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych, czyli w przypadku ich
    wykorzystania do czynności zwolnionych od podatku VAT oraz niepodlegających temu
    podatkowi.
    Ustawodawca stworzył podatnikowi prawo do odliczenia podatku naliczonego, pod
    warunkiem spełnienia przez niego zarówno tzw. przesłanek pozytywnych, tj. m.in. tego, że
    zakupy są wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych oraz
    niezaistnienia przesłanek negatywnych, określonych w art. 88 ustawy.
    Wyrażoną w cytowanym powyżej art. 86 ust. 1 ustawy generalną zasadę uprawniającą do
    odliczenia podatku naliczonego, uzupełniają regulacje zawarte w art. 91 ustawy, który
    określa zasady dotyczące sposobu i terminu dokonywania korekt podatku naliczonego
    oraz podmiot zobowiązany do dokonania korekty.

    Zgodnie z art. 91 ust. 1 ustawy:
      Po zakończeniu roku, w którym podatnikowi przysługiwało prawo do obniżenia
      kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego, o którym mowa w art. 86
      ust. 1, jest on obowiązany dokonać korekty kwoty podatku odliczonego zgodnie z art.
      90 ust. 2-10a lub 10c-10g, z uwzględnieniem proporcji obliczonej w sposób określony
      w art. 90 ust. 2-6, 10, 10a lub 10c-10g lub przepisach wydanych na podstawie art. 90
      ust. 11 i 12, dla zakończonego roku podatkowego.
    Przepisy art. 91 ust. 2-8 ustawy regulują zasady dokonywania korekty, o której mowa w
    ust. 1.
    Zgodnie natomiast z art. 91 ust. 9 ustawy:
      W przypadku transakcji zbycia przedsiębiorstwa lub zorganizowanej części
      przedsiębiorstwa korekta określona w ust. 1-8 jest dokonywana przez nabywcę
      przedsiębiorstwa lub nabywcę zorganizowanej części przedsiębiorstwa.
    Z przywołanych wyżej przepisów art. 86 i 91 ustawy wynika, że podatnik jest zobowiązany
    do rozpoznania prawa do odliczenia podatku naliczonego w momencie nabycia towarów i
    usług oraz dokonania ewentualnej korekty tego odliczonego bądź nieodliczonego podatku
    w przypadku późniejszej zmiany przeznaczenia nabytych towarów i usług lub zmiany
    sposobu wykorzystania.
    W przypadku transakcji zbycia przedsiębiorstwa lub zorganizowanej części
    przedsiębiorstwa korekta określona w art. 91 ust. 1-8 jest dokonywana przez nabywcę
    przedsiębiorstwa lub nabywcę zorganizowanej części przedsiębiorstwa. Konsekwencją
    takiej konstrukcji jest realizacja możliwości stworzonej przez art. 19 Dyrektywy 2006/112,
    stanowiącej, że nabywca przedsiębiorstwa jest następcą prawnym (w odniesieniu do
    rozliczeń podatku VAT) zbywcy. Konstrukcja ta wprowadza zasadę sukcesji nabywcy
    przedsiębiorstwa w zakresie podatku VAT po podmiocie, który wcześniej zbył
    przedsiębiorstwo lub zorganizowaną część przedsiębiorstwa. Skutkiem tego następstwa
    jest przeniesienie na nabywcę przedsiębiorstwa lub zorganizowanej części
    przedsiębiorstwa zasad dotyczących opodatkowania VAT, na warunkach identycznych,
    jakie obowiązywały zbywcę przedsiębiorstwa lub zorganizowanej części przedsiębiorstwa.
    Analiza przedstawionego opisu zdarzenia przyszłego oraz treści powołanych przepisów
    prawa prowadzi do wniosku, że skoro w związku z likwidacją Spółki przedmiotem przejścia
    na Gminę (Zakład) będzie przedsiębiorstwo, to zobowiązana do dokonania ewentualnej
    korekty (dotyczącej sytuacji, jeżeli poszczególne składniki majątku nie będą
    wykorzystywane przez Gminę wyłącznie do wykonywania czynności opodatkowanych, tj.
    będą wykorzystywane zarówno do czynności opodatkowanych, jak i zwolnionych lub
    niepodlegających opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, lub wyłącznie do
    czynności zwolnionych lub niepodlegających opodatkowaniu tym podatkiem, tj. dojdzie do
    tzw. zmiany przeznaczenia), zgodnie z art. 91 ust. 9 ustawy, będzie Gmina (Zakład).
    W konsekwencji, w związku z przejściem składników majątkowych Spółki po jej likwidacji
    na Gminę, w celu kontynuowania działalności Spółki przez Zakład, Gmina (Zakład) będzie
    zobowiązana do dokonania korekty kwoty podatku VAT odliczonego, zgodnie z art. 91 ust.
    1-8 ustawy, jeśli składniki majątkowe przejęte przez Gminę (Zakład) nie będą
    wykorzystywane wyłącznie do czynności opodatkowanych VAT.
    Tym samym, Państwa stanowisko w zakresie pytania nr 3 jest prawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, które Państwo przedstawili i stanu prawnego,
    który obowiązuje w dniu wydania interpretacji.

    Wskazuję, że zgodnie z art. 14b § 3 ustawy Ordynacja podatkowa, składający wniosek o
    wydanie interpretacji indywidualnej obowiązany jest do wyczerpującego przedstawienia
    zaistniałego zdarzenia przyszłego. Organ jest ściśle związany przedstawionym we wniosku
    opisem zdarzenia przyszłego. Zainteresowany ponosi ryzyko związane z ewentualnym
    błędnym lub nieprecyzyjnym przedstawieniem we wniosku opisu zdarzenia przyszłego.
    Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy
    rzeczywisty stan faktyczny sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie
    z opisem zdarzenia przyszłego podanym przez Państwa w złożonym wniosku. W związku z
    powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we wniosku
    opisu sprawy, udzielona odpowiedź traci swą aktualność.
    Ta interpretacja została wydana na podstawie przedstawionego we wniosku opisu sprawy
    co oznacza, że w przypadku gdy w toku postępowania podatkowego, kontroli podatkowej,
    kontroli celno-skarbowej zostanie określony odmienny stan sprawy, interpretacja nie
    wywoła w tym zakresie skutków prawnych.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    · Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy
      z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.).
      Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie
      zgodna (tożsama) z opisem zdarzenia przyszłego i zastosują się Państwo do
      interpretacji.
    · Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
      z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    · Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego
    Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa
    z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.
    U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
    · w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
    · w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP
      (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.