Interpretacja indywidualna
Sygnatura: IBPB-2-1/4514-306/16/DP
Organ: Dyrektor Izby Skarbowej w Katowicach
Data wydania: 2016-06-13
Teza: Czy pożyczki pieniężne zawarte w 2008 r., przekazane do ręki przez rodziców, podlegały opodatkowaniu podatkiem w wysokości 2% zgodnie z przepisami ustawy o podatku od czynności cywilnoprawnych?
Słowa kluczowe: czynności-czynności cywilnoprawne; obowiązek-obowiązek podatkowy; pożyczka; rodzice
Przepisy: [PCC] Ustawa o podatku od czynności cywilnoprawnych-Rozdział 1-art. 1; [PCC] Ustawa o podatku od czynności cywilnoprawnych-Rozdział 1-art. 1a; [PCC] Ustawa o podatku od czynności cywilnoprawnych-Rozdział 4-art. 9; [PCC] Ustawa o podatku od czynności cywilnoprawnych-Rozdział 5-art. 10

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA

Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2015 r., poz. 613, ze zm.) oraz § 7 pkt 2 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 kwietnia 2015 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz.U., poz. 643) – Dyrektor Izby Skarbowej w Katowicach, działający w imieniu Ministra Finansów, stwierdza, że stanowisko Wnioskodawcy przedstawione we wniosku z 7 maja 2016 r. (data wpływu do Biura – 19 maja 2016 r.) o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku od czynności cywilnoprawnych w zakresie skutków podatkowych otrzymania pożyczki – **jest prawidłowe.**

UZASADNIENIE

W dniu 19 maja 2016 r. wpłynął do Biura ww. wniosek o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku od czynności cywilnoprawnych w zakresie skutków podatkowych otrzymania pożyczki.

W przedmiotowym wniosku został przedstawiony następujący stan faktyczny:

Wnioskodawca 17 września 2008 r. pożyczył od rodziców kwotę 50.000 zł z 10-cio letnim terminem zwrotu; pieniądze otrzymał „do ręki”. Wnioskodawca zawarł z rodzicami umowę na piśmie; siostra Wnioskodawcy M. L. była świadkiem jej zawarcia. Powyższego zdarzenia Wnioskodawca nie zgłaszał do żadnego urzędu ponieważ poinformowano go, że pożyczki od rodziców są zwolnione z wszelkich podatków.

Obecnie, podczas przypadkowej rozmowy z doradcą podatkowym Wnioskodawca został poinformowany, że czynności umowy pożyczki (pieniądze przekazane „do ręki”) powinny być deklarowane do urzędu skarbowego zgodnie z przepisami ustawy o podatku od czynności cywilnoprawnych.

W związku z powyższym zadano następujące pytanie:

Czy pożyczki pieniężne zawarte w 2008 r., przekazane „do ręki” przez rodziców, podlegały opodatkowaniu podatkiem w wysokości 2% zgodnie z przepisami ustawy o podatku od czynności cywilnoprawnych?

Zdaniem Wnioskodawcy, na podstawie przepisów ustawy o podatku od czynności cywilnoprawnych, wcześniej został on wprowadzony w błąd i powinien złożyć deklarację PCC oraz opodatkować pożyczkę stawką 2%.

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego stanu faktycznego uznaje się za prawidłowe.

Zgodnie z art. 1 ust. 1 pkt 1 lit. b) ustawy z dnia 9 września 2000 r. o podatku od czynności cywilnoprawnych (Dz.U. z 2007 r., Nr 68, poz. 450, ze zm.) podatkowi temu podlegają umowy pożyczki.

Z treści art. 3 ust. 1 pkt 1 ww. ustawy wynika, że obowiązek podatkowy, z zastrzeżeniem ust. 2, powstaje z chwilą dokonania czynności cywilnoprawnej, czyli z chwilą zawarcia umowy pożyczki.

Na podstawie art. 4 pkt 7 cyt. ustawy obowiązek podatkowy, z zastrzeżeniem art. 5, ciąży przy umowie pożyczki – na biorącym pożyczkę.

W myśl art. 6 ust. 1 pkt 7 powołanej ustawy, podstawę opodatkowania przy umowie pożyczki stanowi kwota lub wartość pożyczki. Stawka podatku od umowy pożyczki wynosi 2% (art. 7 ust. 1 pkt 4 ww. ustawy).

Zgodnie z art. 10 ust. 1 ustawy o podatku od czynności cywilnoprawnych, podatnicy są obowiązani, bez wezwania organu podatkowego, złożyć deklarację w sprawie podatku od czynności cywilnoprawnych, według ustalonego wzoru, oraz obliczyć i wpłacić podatek w terminie 14 dni od dnia powstania obowiązku podatkowego, z wyłączeniem przypadków, gdy podatek jest pobierany przez płatnika.

Jak stanowi art. 9 pkt 10 lit. b) ww. ustawy, zwalnia się od podatku pożyczki udzielane w formie pieniężnej na podstawie umowy zawartej między osobami, o których mowa w art. 4a ustawy z dnia 28 lipca 1983 r. o podatku od spadków i darowizn (Dz.U. z 2004 r. Nr 142, poz. 1514, z późn. zm.), w wysokości przekraczającej kwotę, określoną w art. 9 ust. 1 pkt 1 tej ustawy, pod warunkiem:

*   złożenia deklaracji w sprawie podatku od czynności cywilnoprawnych właściwemu organowi podatkowemu w terminie 14 dni od daty dokonania czynności,
*   udokumentowania otrzymania przez biorącego pożyczkę pieniędzy na rachunek bankowy, albo jego rachunek prowadzony przez spółdzielczą kasę oszczędnościowo-kredytową lub przekazem pocztowym.

Zgodnie z brzmieniem art. 4a ust. 1 ustawy o podatku od spadków i darowizn, do której odwołuje się powyższy przepis, osoby w nim wymienione, to małżonek, zstępni, wstępni, pasierb, rodzeństwo, ojczym i macocha.

Z przedstawionego we wniosku zaistniałego stanu faktycznego wynika, że Wnioskodawca 17 września 2008 r. pożyczył od rodziców kwotę 50.000 zł. Wnioskodawca otrzymał pieniądze „do ręki”. Powyższego zdarzenia Wnioskodawca nie zgłaszał do żadnego urzędu.

Wnioskodawca stoi na stanowisku, że w związku z otrzymaną pożyczką powinien złożyć deklarację PCC oraz opodatkować pożyczkę stawką 2%.

Zwolnienie zawarte w powołanym powyżej art. 9 pkt 10 lit. b) ustawy o podatku od czynności cywilnoprawnych ma charakter warunkowy, co oznacza, że umowa pożyczki pieniężnej korzysta ze zwolnienia od podatku od czynności cywilnoprawnych, tylko wtedy, gdy:

*   umowa została zawarta pomiędzy osobami wymienionymi w art. 4a ustawy o podatku od spadków i darowizn, tj. np. pomiędzy rodzicami i dziećmi,
*   pożyczkobiorca złoży deklarację w sprawie podatku od czynności cywilnoprawnych (PCC-3) właściwemu organowi podatkowemu w terminie 14 dni od dnia dokonania czynności,
*   pożyczkobiorca udokumentuje otrzymanie pieniędzy na rachunek bankowy albo jego rachunek prowadzony przez spółdzielczą kasę oszczędnościowo-kredytową lub przekazem pocztowym.

Mając na uwadze powyższe oraz przedstawiony przez Wnioskodawcę opis zaistniałego stanu faktycznego należy wskazać, że w okolicznościach przedstawionych przez Wnioskodawcę, nie zostały spełnione przesłanki warunkujące zwolnienie od podatku od czynności cywilnoprawnych, o którym mowa w art. 9 pkt 10 lit. b) ustawy o podatku od czynności cywilnoprawnych.

Tym samym na Wnioskodawcy jako pożyczkobiorcy ciążył, zgodnie z art. 10 ust. 1 ustawy o podatku od czynności cywilnoprawnych, obowiązek złożenia deklaracji (PCC-3) oraz dokonania wpłaty podatku od czynności cywilnoprawnych w wysokości 2% wartości uzyskanej pożyczki, w terminie 14 dni od dnia zawarcia umowy pożyczki.

Wobec powyższego stanowisko Wnioskodawcy należało uznać za prawidłowe.

Interpretacja dotyczy zaistniałego stanu faktycznego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia w przedstawionym stanie faktycznym.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie, ul. M. Curie-Skłodowskiej 40, 20-029 Lublin, po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz.U. z 2016 r., poz. 718). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy).

Skarga na pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego wydaną w indywidualnej sprawie może być oparta wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd administracyjny jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a ww. ustawy).

Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Katowicach Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Bielsku-Białej, ul. Traugutta 2a, 43-300 Bielsko-Biała.