Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0113-KDIPT1-1.4012.4.2025.1.MG
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-03-03
Teza: Uwzględnianie w limicie sprzedaży, o którym mowa w artykule
113 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług wartości
kosztów zużycia wody refakturowanej przez Stowarzyszenie
na rzecz osób prowadzących działalność na terenie placu
targowego.
Słowa kluczowe: limit-limit obrotu
refakturowanie
stowarzyszenia
woda-dostarczanie wody
Zagadnienia: Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II. Zakres
opodatkowania-Rozdział 2. Dostawa towarów i
świadczenie usług -Świadczenie usług
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział XII.
Procedury szczególne-Rozdział 1. Szczególne procedury
dotyczące drobnych przedsiębiorców -Zwolnienie
podatkowe-Zwolnienie podmiotowe - limit
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II-
Rozdział 2-art. 8-ust. 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział
XII-Rozdział 1-art. 113-ust. 1

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

3 stycznia 2025 r. wpłynął Państwa wniosek z 30 grudnia 2024 r. o wydanie interpretacji
    indywidualnej, który dotyczy uwzględniania w limicie sprzedaży, o którym mowa w
    artykule 113 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług wartości kosztów zużycia wody
    refakturowanej przez Stowarzyszenie na rzecz osób prowadzących działalność na terenie
    placu targowego.
    Treść wniosku jest następująca:
    Opis stanu faktycznego
    Stowarzyszenie ... działające w ... jest najemcą od gminy ... placu targowego usytuowanego
    przy ulicy .... Na terenie placu targowego kupcy i inne osoby prowadzące działalność
    gospodarczą są właścicielami pawilonów handlowych i pawilony te stanowią odrębną
    własność tychże osób. Stowarzyszenie zarządza terenem placu targowego poprzez zarząd
    części wspólnych, dbanie o infrastrukturę a także podejmowanie działań organizujących
    prowadzenie handlu i usług na terenie placu poprzez dostarczanie mediów, odśnieżanie,
    dozór i prace porządkowe.
    Członkowie Stowarzyszenia i inne osoby prowadzące działalność na wyżej wymienionym
    terenie, otrzymują od Stowarzyszenia comiesięczne faktury obciążające ich kosztami
    działań Stowarzyszenia, w tym także w odrębnej pozycji, kosztami refinansowania zużytej
    przez te osoby wody.
    Stowarzyszenie w chwili obecnej nie jest płatnikiem podatku VAT i jest zwolnione na
    podstawie artykułu 113 ust. 1 ustawy o VAT, jednakże spodziewana wysokość obrotów
    przekroczy 200 000 zł, co zgodnie z postanowieniem powyższego przepisu może stanowić
    o utracie zwolnienia podmiotowego.
    W związku z powyższą sytuacją Zarząd Stowarzyszenia zwraca się o wydanie interpretacji
    podatkowej - czy wartość refinansowania kosztów zużycia wody dokonywana przez
    Stowarzyszenie na rzecz osób prowadzących działalność na terenie placu targowego
    powinna być uwzględniona w limicie, o którym mowa w artykule 113 ust. 1 ustawy o VAT?

## Pytanie

Zarząd Stowarzyszenia zwraca się o wydanie interpretacji podatkowej - czy wartość
    refinansowania kosztów zużycia wody dokonywana przez Stowarzyszenie na rzecz osób
    prowadzących działalność na terenie placu targowego powinna być uwzględniona w
    limicie, o którym mowa w artykule 113 ust. 1 ustawy o VAT?
    Państwa stanowisko w sprawie
    Stowarzyszenie ... działające w ... jest najemcą od gminy ... placu targowego usytuowanego
    przy ulicy .... Na terenie placu targowego kupcy i inne osoby prowadzące działalność
    gospodarczą są właścicielami pawilonów handlowych i pawilony te stanowią odrębną
    własność tychże osób. Stowarzyszenie zarządza terenem placu targowego poprzez zarząd
    części wspólnych, dbanie o infrastrukturę a także podejmowanie działań organizujących
    prowadzenie handlu i usług na terenie placu poprzez dostarczanie mediów, odśnieżanie,
    dozór i prace porządkowe.
    Członkowie stowarzyszenia i inne osoby prowadzące działalność na wyżej wymienionym
    terenie, otrzymują od Stowarzyszenia comiesięczne faktury obciążające ich kosztami
    działań Stowarzyszenia, w tym także w odrębnej pozycji, kosztami refinansowania zużytej
    przez te osoby wody.
    Stowarzyszenie w chwili obecnej nie jest płatnikiem podatku VAT i jest zwolnione na
    podstawie artykułu 113 ust. 1 ustawy o VAT, jednakże spodziewana wysokość obrotów

    przekroczy 200 000 zł, co zgodnie z postanowieniem powyższego przepisu może stanowić
    o utracie zwolnienia podmiotowego.
    W związku z powyższą sytuacją Zarząd Stowarzyszenia zwraca się o wydanie interpretacji
    podatkowej - czy wartość refinansowania kosztów zużycia wody dokonywana przez
    Stowarzyszenie na rzecz osób prowadzących działalność na terenie placu targowego
    powinna być uwzględniona w limicie, o którym mowa w artykule 113 ust. 1 ustawy o VAT?
    Zdaniem Zarządu Stowarzyszenia refakturowanie mediów nie ma wpływu na limit, który
    decyduje o utracie zwolnienia z VAT. Zarząd uważa, że do limitu nie wlicza się odpłatnej
    dostawy towarów i odpłatnego świadczenia usług, zwolnionych od podatku na podstawie
    art. 43 ust. 1 lub przepisów wydanych na podstawie art. 82 ust 3 ustawy o VAT, z
    wyjątkiem m.in. transakcji związanych z nieruchomościami, jeżeli czynności te nie mają
    charakteru transakcji pomocniczych. Transakcje pomocnicze to takie, które nie są
    zasadniczą częścią (głównym przedmiotem) działalności danego podatnika. Nie jest przy
    tym istotna częstotliwość ich wykonywania. Ważny jest stopień zaangażowania aktywów i
    usług opodatkowanych przy wykonywaniu tych czynności. Pomocniczy charakter
    transakcji powinien być rozpatrywany wyłącznie w zakresie, w jakim Stowarzyszenie
    występuje jako podatnik VAT. Należy go oceniać w relacji do pozostałych czynności
    podlegających opodatkowaniu. Odprzedaż mediów stanowi transakcje związane z
    nieruchomościami.
    Stowarzyszenie stwierdza, że woda, energia elektryczna i gaz zawsze są dostarczane do
    nieruchomości, ponieważ miejsce ich wykorzystania zawsze jest usytuowane w budynku
    lub w budowli. Są to niewątpliwie transakcje wykorzystywane przez użytkownika czy
    najemcę nieruchomości, jednak nie dotyczą nieruchomości. Umieszczenie urządzeń
    przesyłowych w nieruchomości nie oznacza, że przedmiotem czynności związanych z
    mediami jest nieruchomość.
    Skoro przy zakupie mediów nie są one rozpoznawane jako „transakcje związane z
    nieruchomościami”, to nie mogą być one w ten sposób traktowane przy refakturowaniu,
    które jest jedynie zwykłym przerzuceniem kosztów związanych z tymi mediami. Jeżeli
    przedmiotem czynności jest nieruchomość (np. najem lub zarządzanie obiektem),
    wówczas należy ją zakwalifikować jako czynność związaną z nieruchomością. Jeżeli
    natomiast jedynym związkiem z nieruchomością jest umiejscowienie w niej nośnika dla
    dostarczanych mediów, to nie można uznać, że mamy do czynienia z transakcjami,
    których przedmiotem jest nieruchomość. W konsekwencji WSA uznał, że odsprzedaż
    mediów nie może być traktowana jako transakcja związana z nieruchomością, czyli jej
    wartość nie może być uwzględniona w limicie z art. 113 ust. 1 ustawy o VAT.
    Zarząd uważa, że kluczowe w sprawie jest ustalenie, czy odsprzedaż mediów w związku ze
    świadczoną usługą zarządu/najmu może być traktowana jako transakcja związana z
    nieruchomością, co skutkowałoby jej uwzględnieniem w wartości sprzedaży, na podstawie
    której ustala się prawo do zwolnienia podmiotowego z VAT. Zdaniem Stowarzyszenia
    związek taki istnieje, ale nie jest on wystarczająco ścisły. Poprzez transakcję związaną z
    nieruchomością należy rozumieć czynności odnoszące się bezpośrednio do
    nieruchomości, jak np. zbycie lub najem budynku.
    Ponadto Zarząd Stowarzyszenia zapoznał się z wyrokiem Naczelnego Sądu
    Administracyjnego. NSA wskazał m.in. treść art. 31a rozporządzenia wykonawczego Rady
    (UE) Nr 1042/2013 z 7 października 2013 r. zmieniającego rozporządzenie wykonawcze
    (UE) nr 282/2011 (Dz.U.UE.L z dnia 26 października 2013 r. Nr 284, poz. 1), w którym -
    wprawdzie w odniesieniu do miejsca świadczenia usług - określono jak należy rozumieć
    pojęcie „świadczenie usług związanych z nieruchomościami”, co ma także odniesienie w
    zakresie rozumienia tego zwrotu na tle art. 113 ustawy o VAT.
    Analiza tego przepisu oraz orzecznictwa Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej,
    podkreślającego, że w pojęciu „świadczenia usług związanych z nieruchomościami”, nie
    mieści się każde świadczenie usług, które pozostaje w jakimkolwiek, nawet niewielkim

    związku z nieruchomością, ponieważ znaczna liczba usług jest mniej lub bardziej związana
    z nieruchomością, a koniecznym jest, aby przedmiotem świadczenia usług była sama
    nieruchomość, co ma miejsce, gdy nieruchomość określoną w sposób wyraźny należy
    uznać za konstytutywny element świadczenia usług, jako że stanowi ona centralny i
    nieodzowny element tego świadczenia, daje podstawę do stwierdzenia, że czynność
    polegająca na odsprzedaży tzw. mediów, ma określony związek z konkretną
    nieruchomością, lecz nie jest to związek bezpośredni. Nieruchomość nie jest elementem
    konstytutywnym takiej transakcji, ponieważ podstawowym jej elementem jest dostawa
    wody, ciepła, czy odprowadzania ścieków. W konsekwencji odsprzedaż tzw. mediów nie
    może być traktowana jako transakcja związana z nieruchomością, a jej wartość nie może
    być uwzględniona w wartości sprzedaży, o której mowa w art. 113 ust. 1 ustawy o VAT.
    Orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego ma w tej kwestii ugruntowaną linię.
    Jak zaznaczył NSA, powyższe stanowisko znajduje także potwierdzenie w orzeczeniu TSUE
    z 16 kwietnia 2015 r., C-42/14 (ECLI:EU:C:2015:229), w którym Trybunał stwierdził, m.in. że
    dyrektywę 2006/112/WE należy interpretować w ten sposób, że najem nieruchomości i
    związane z nim: dostawa wody, energii elektrycznej, energii cieplnej oraz wywóz
    nieczystości, co do zasady należy uważać za kilka odrębnych i niezależnych świadczeń,
    które winno się oceniać oddzielnie z punktu widzenia podatku od wartości dodanej, chyba
    że elementy transakcji, także te wskazujące względy ekonomiczne zawarcia umowy, są ze
    sobą tak ściśle związane, iż tworzą obiektywnie tylko jedno niepodzielne świadczenie
    ekonomiczne, którego rozdzielenie miałoby charakter sztuczny.
    Z wyroku tego wynika jednoznacznie, że dostawy wody, energii elektrycznej, energii
    cieplnej oraz wywóz nieczystości należy, co do zasady, uważać za odrębne i niezależne od
    umów najmu nieruchomości (lokali), co oznacza, że nie ma podstaw do stwierdzenia, że
    dostawy te mieszczą się w pojęciu „świadczenie usług związanych z nieruchomościami”,
    gdyż nie mają bezpośredniego (ścisłego) związku z daną nieruchomością, z uwagi na to, że
    nieruchomość nie jest elementem konstytutywnym takich - odrębnych od najmu
    nieruchomości - transakcji.
    Wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 28 października 2020 r., sygn. akt I FSK 189
    /18 - pełna treść wyroku
    Formułując swoje stanowisko Zarząd Stowarzyszenia korzystał także z:
    https://www......htm
    oraz
    Odsprzedaż mediów nie może być traktowana jako transakcja związana z
    nieruchomością, a w konsekwencji jej wartość nie może być uwzględniana w limicie
    zwolnienia podmiotowego z VAT - wyrok NSA z 24 stycznia 2023 r., sygn. akt I FSK 1307
    /19.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku, jest nieprawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z przepisem art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od
    towarów i usług (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 361 ze zm.), zwanej dalej „ustawą”:
      Opodatkowaniu ww. podatkiem podlegają odpłatna dostawa towarów i odpłatne
      świadczenie usług na terytorium kraju.
    W myśl art. 7 ust. 1 ustawy:
      Przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się
      przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (...).
    W myśl art. 2 pkt 6 ustawy:

      Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o towarach – rozumie się przez to rzeczy
      oraz ich części, a także wszelkie postacie energii.
    Jak wynika z powołanego wyżej art. 2 pkt 6 ustawy, towarami są między innymi wszelkie
    postacie energii, w tym energii elektrycznej, gazu i energii cieplnej oraz chłodniczej.
    Oznacza to, że w przypadku wykonywania świadczeń dotyczących tych mediów na gruncie
    podatku od towarów i usług będziemy mieć do czynienia z dostawą towarów. Jeśli chodzi
    o inne media (objęte zakresem opodatkowania), będzie to świadczenie usług.
    Stosownie do art. 8 ust. 1 ustawy:
      Przez świadczenie usług, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się każde
      świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej
      niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu
      art. 7 w tym również:
        1) przeniesienie praw do wartości niematerialnych i prawnych, bez względu na
          formę, w jakiej dokonano czynności prawnej;
        2) zobowiązanie do powstrzymania się od dokonania czynności lub do tolerowania
          czynności lub sytuacji;
        3) świadczenie usług zgodnie z nakazem organu władzy publicznej lub podmiotu
          działającego w jego imieniu lub nakazem wynikającym z mocy prawa.
    Z cytowanych wyżej przepisów ustawy wynika, że przez usługę należy rozumieć każde
    świadczenie na rzecz danego podmiotu niebędące dostawą towarów.
    Pod pojęciem usługi (świadczenia) należy rozumieć każde zachowanie, na które składać
    się może zarówno działanie (uczynienie, wykonanie czegoś na rzecz innej osoby), jak i
    zaniechanie (nieczynienie bądź też tolerowanie). Przy ocenie charakteru świadczenia jako
    usługi, należy mieć na względzie, że ustawa zalicza do grona usług każde świadczenie,
    które nie jest dostawą w myśl art. 7 ustawy. Pojęcie usługi według ustawy o podatku od
    towarów i usług jest szersze od definicji usługi w rozumieniu klasyfikacji statystycznych.
    Zauważyć jednak należy, że usługą będzie tylko takie świadczenie, w przypadku którego
    istnieje bezpośredni konsument, odbiorca świadczenia odnoszący korzyść o charakterze
    majątkowym. W związku z powyższym, czynność podlega opodatkowaniu jedynie
    wówczas, gdy wykonywana jest w ramach umowy zobowiązaniowej, a jedna ze stron
    transakcji może zostać uznana za bezpośredniego beneficjenta tej czynności. Przy czym
    związek pomiędzy otrzymywaną płatnością a świadczeniem na rzecz dokonującego
    płatności, musi mieć charakter bezpośredni i na tyle wyraźny, aby można powiedzieć, że
    płatność następuje w zamian za to świadczenie.
    W myśl art. 8 ust. 2a ustawy:
      W przypadku gdy podatnik, działając we własnym imieniu, ale na rzecz osoby trzeciej,
      bierze udział w świadczeniu usług, przyjmuje się, że ten podatnik sam otrzymał i
      wyświadczył te usługi.
    Przepis art. 8 ust. 2a ustawy jest źródłem praw i obowiązków podatników w odniesieniu
    do świadczeń określanych mianem „odsprzedaży” lub „refakturowania” usług. W związku z
    tym należy stwierdzić, że nabycie usług oraz ich późniejsza odsprzedaż (z marżą czy bez)
    powinny być zawsze traktowane jako dwie odrębne transakcje usługowe.
    Oznacza to, że podmiot świadczący (sprzedający) daną usługę nabytą we własnym
    imieniu, lecz na rzecz osoby trzeciej traktowany jest najpierw jako usługobiorca, a
    następnie jako usługodawca tej samej usługi. Przeniesienie ciężaru kosztów na inną
    osobę, nie może być zatem w żaden inny sposób potraktowane niż jako świadczenie
    usługi w tym samym zakresie. Zatem konsekwencją uznania podatnika biorącego udział w
    odsprzedaży usługi za świadczącego, jest wystawienie przez niego faktury dokumentującej
    wyświadczenie tej usługi.

    Zatem, aby uznać dane świadczenie za odpłatne świadczenie, musi istnieć stosunek
    prawny pomiędzy świadczącym usługę a odbiorcą, a w zamian za wykonanie usługi
    powinno zostać wypłacone wynagrodzenie. Musi istnieć bezpośredni związek pomiędzy
    świadczoną usługą i przekazanym za nią wynagrodzeniem. Oznacza to, że z danego
    stosunku prawnego, na podstawie którego wykonywana jest usługa, musi wynikać
    wyraźna, bezpośrednia korzyść na rzecz świadczącego usługę.
    Z uwagi na powyższe unormowania, pod pojęciem usługi (świadczenia) należy rozumieć
    każde zachowanie się na rzecz innej osoby, na które składać się może zarówno działanie
    (uczynienie, wykonanie czegoś na rzecz innej osoby), jak i zaniechanie (nieczynienie, bądź
    też tolerowanie, znoszenie określonych stanów rzeczy). Niemniej muszą być przy tym
    spełnione następujące warunki:
    - w następstwie zobowiązania, w wykonaniu którego usługa jest świadczona, druga
      strona (wierzyciel/nabywca) jest bezpośrednim beneficjentem świadczenia,
    - świadczonej usłudze odpowiada świadczenie wzajemne ze strony nabywcy
      (wynagrodzenie).
    Aby dana czynność podlegała opodatkowaniu musi istnieć bezpośredni związek o
    charakterze przyczynowym, pomiędzy jej wykonaniem a otrzymanym świadczeniem
    wzajemnym, w ten sposób, że zapłacone kwoty stanowią rzeczywiste wynagrodzenie za
    wyodrębnioną czynność w ramach stosunku prawnego lub dochodzi do wymiany
    świadczeń wzajemnych. Otrzymana zapłata powinna być konsekwencją wykonania
    świadczenia. Wynagrodzenie musi być należne za wykonanie tego świadczenia.
    Odpłatność oznacza wykonanie czynności (dostawy towarów oraz świadczenia usług) za
    wynagrodzeniem. W znaczeniu potocznym wynagrodzenie to zapłata za pracę, należność.
    Natomiast odpłatny to taki, który wymaga zapłacenia, zwrotu kosztów, płatny.
    Taka konstrukcja definicji pojęcia „świadczenie usług” jest wyrazem zasady powszechności
    opodatkowania podatkiem od towarów i usług transakcji dokonywanych w ramach
    profesjonalnego obrotu gospodarczego.
    Warunkiem opodatkowania danej czynności podatkiem od towarów i usług jest nie tylko
    konieczność ujęcia danej czynności w katalogu czynności podlegających opodatkowaniu
    tym podatkiem, ale również to, aby czynność ta została wykonana przez podmiot, który w
    związku z jej wykonaniem działał jako podatnik podatku od towarów i usług.
    Stosownie do art. 15 ust. 1 ustawy:
      Podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości
      prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o
      której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności.
    W myśl art. 15 ust. 2 ustawy:
      Działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców
      lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz
      rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność
      gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu
      towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów
      zarobkowych.
    W celu rozstrzygnięcia Państwa wątpliwości należy w pierwszej kolejności ustalić, czy
    dokonując rozliczeń z tytułu ponoszenia kosztów zużycia wody działają Państwo w
    charakterze podatnika podatku od towarów i usług.
    Z opisu sprawy wynika, że są Państwo najemcą od gminy placu targowego. Na terenie
    placu targowego kupcy i inne osoby prowadzące działalność gospodarczą są właścicielami
    pawilonów handlowych i pawilony te stanowią odrębną własność tychże osób.
    Stowarzyszenie zarządza terenem placu targowego poprzez zarząd części wspólnych,

    dbanie o infrastrukturę a także podejmowanie działań organizujących prowadzenie
    handlu i usług na terenie placu poprzez dostarczanie mediów, odśnieżanie, dozór i prace
    porządkowe. Członkowie Stowarzyszenia i inne osoby prowadzące działalność na wyżej
    wymienionym terenie, otrzymują od Stowarzyszenia comiesięczne faktury obciążające ich
    kosztami działań Stowarzyszenia, w tym także w odrębnej pozycji, kosztami
    refinansowania zużytej przez te osoby wody.
    W analizowanej sprawie czynności odsprzedaży wody są niewątpliwie wykonywane przez
    Państwa w ramach prowadzonej działalności gospodarczej. Należy zauważyć, że nabywają
    Państwo wodę, której dotyczy pytanie, wyłącznie w swoim imieniu. Obciążają Państwo
    podmioty prowadzące działalność gospodarczą na terenie placu targowego m.in. zwrotem
    kosztów zużytej przez te podmioty wody. Zatem opłaty z tytułu zużycia wody, jakimi
    obciążają Państwo podmioty prowadzące działalność gospodarczą na terenie placu
    targowego, stanowią w istocie wynagrodzenie z tytułu wykonywanej usługi.
    Tym samym, w zakresie dokonywanych przez Państwa czynności, polegających na
    dostarczaniu wody na rzecz poszczególnych podmiotów prowadzących działalność
    gospodarczą na terenie placu targowego, działają Państwo w charakterze podatnika, o
    którym mowa w art. 15 ust. 1 ustawy, prowadzącego działalność gospodarczą, o której
    mowa w art. 15 ust. 2 ustawy.
    Zgodnie z art. 113 ust. 1 ustawy:
      Zwalnia się od podatku sprzedaż dokonywaną przez podatników, u których wartość
      sprzedaży nie przekroczyła łącznie w poprzednim roku podatkowym kwoty 200 000
      zł. Do wartości sprzedaży nie wlicza się kwoty podatku.
    Stosownie do art. 113 ust. 2 ustawy:
      Do wartości sprzedaży, o której mowa w ust. 1, nie wlicza się:
        1) wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów oraz wewnątrzwspólnotowej
          sprzedaży towarów na odległość, która nie podlega opodatkowaniu podatkiem
          na terytorium kraju;
        1a) sprzedaży na odległość towarów importowanych, która nie podlega
          opodatkowaniu podatkiem na terytorium kraju;
        2) odpłatnej dostawy towarów i odpłatnego świadczenia usług, zwolnionych od
          podatku na podstawie art. 43 ust. 1 lub przepisów wydanych na podstawie art.
          82 ust. 3, z wyjątkiem:
        a) transakcji związanych z nieruchomościami,
        b) usług, o których mowa w art. 43 ust. 1 pkt 7, 12 i 38-41,
        c) usług ubezpieczeniowych
      - jeżeli czynności te nie mają charakteru transakcji pomocniczych;
        3) odpłatnej dostawy towarów, które na podstawie przepisów o podatku
          dochodowym są zaliczane przez podatnika do środków trwałych oraz wartości
          niematerialnych i prawnych podlegających amortyzacji.
    Stosowanie do art. 113 ust. 13 ustawy:
      Zwolnień, o których mowa w ust. 1 i 9, nie stosuje się do podatników:
        1) dokonujących dostaw:
        a) towarów wymienionych w załączniku nr 12 do ustawy,
        b) towarów opodatkowanych podatkiem akcyzowym, w rozumieniu przepisów o
          podatku akcyzowym, z wyjątkiem:

        - energii elektrycznej (CN 2716 00 00),
        - wyrobów tytoniowych,
        - samochodów osobowych, innych niż wymienione w lit. e, zaliczanych przez
          podatnika, na podstawie przepisów o podatku dochodowym, do środków
          trwałych podlegających amortyzacji,
        c) budynków, budowli lub ich części, w przypadkach, o których mowa w art. 43 ust.
          1 pkt 10 lit. a i b,
        d) terenów budowlanych,
        e) nowych środków transportu,
        f) następujących towarów, w związku z zawarciem umowy w ramach
          zorganizowanego systemu zawierania umów na odległość, bez jednoczesnej
          fizycznej obecności stron, z wyłącznym wykorzystaniem jednego lub większej
          liczby środków porozumiewania się na odległość do chwili zawarcia umowy
          włącznie:
        - preparatów kosmetycznych i toaletowych (PKWiU 20.42.1),
        - komputerów, wyrobów elektronicznych i optycznych (PKWiU 26),
        - urządzeń elektrycznych (PKWiU 27),
        - maszyn i urządzeń, gdzie indziej niesklasyfikowanych (PKWiU 28),
        g) hurtowych i detalicznych części i akcesoriów do:
        - pojazdów samochodowych, z wyłączeniem motocykli (PKWiU 45.3),
        - motocykli (PKWiU ex 45.4);
        2) świadczących usługi:
        a) prawnicze,
        b) w zakresie doradztwa, z wyjątkiem doradztwa rolniczego związanego z uprawą i
          hodowlą roślin oraz chowem i hodowlą zwierząt, a także związanego ze
          sporządzaniem planu zagospodarowania i modernizacji gospodarstwa rolnego,
        c) jubilerskie,
        d) ściągania długów, w tym factoringu;
        3) nieposiadających siedziby działalności gospodarczej na terytorium kraju.
    Podatnik może korzystać ze zwolnienia od podatku na podstawie i według zasad
    określonych przepisami art. 113 ust. 1-12 ustawy, pod warunkiem, że nie wykonuje
    czynności, o których mowa w art. 113 ust. 13 ustawy.
    Biorąc pod uwagę opis sprawy oraz przytoczone przepisy stwierdzam, że nabycie przez
    Państwa wody, a następnie jej odsprzedaż podmiotom prowadzącym działalność
    gospodarczą na terenie placu targowego, jest dla celów podatku od towarów i usług
    traktowane tak, jakby to Państwo świadczyli usługi w postaci dostarczania wody na rzecz
    tych podmiotów.
    W konsekwencji, kwoty wynikające z faktur dokumentujących dostarczenie wody na rzecz
    poszczególnych podmiotów prowadzących działalność gospodarczą na terenie placu
    targowego stanowią zapłatę za świadczenie przez Państwa Stowarzyszenie usług w postaci
    dostarczania wody na rzecz ww. podmiotów.

    Dostarczanie wody, której kosztami obciążają Państwo podmioty prowadzące działalność
    gospodarczą na terenie placu targowego, stanowi czynność podlegającą opodatkowaniu
    podatkiem od towarów i usług, która została wymieniona w art. 5 ustawy, co oznacza, iż
    kwotę obrotu z tego tytułu należy uwzględniać przy obliczaniu wartości sprzedaży
    określonej w art. 113 ust. 1 ustawy.
    Zatem, kwotę obrotu z tytułu świadczenia usług w zakresie dostarczania wody, wynikającą
    z faktur wystawionych na poszczególne podmioty prowadzące działalność gospodarczą na
    terenie placu targowego powinni Państwo uwzględniać w wartości sprzedaży liczonej do
    limitu zwolnienia określonego w art. 113 ust. 1 ustawy

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Państwo przedstawili i stanu prawnego,
    który obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia.
    Informuję, iż wydana interpretacja dotyczy tylko sprawy będącej przedmiotem wniosku
    (zapytań). Inne kwestie przedstawione we wniosku, które nie zostały objęte pytaniami, nie
    mogą być – zgodnie z art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej – rozpatrzone.
    Odnosząc się do powołanych wyroków sądów administracyjnych, wyjaśniam, że powołane
    wyroki są rozstrzygnięciami w indywidualnych sprawach, osadzonych w określonych
    stanach faktycznych i tylko do nich się zawężają. Zatem wskazane we wniosku wyroki
    sądów nie mają wpływu na podjęte w tej interpretacji rozstrzygnięcie.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    · Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy
      z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111).
      Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie
      zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego i zastosują się Państwo do interpretacji.
    · Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
        1) z zastosowaniem art. 119a;
        2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5
          ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
        3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    · Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego
    Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa
    z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.
    U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):

    · w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
    · w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP
      (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.