Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0115-KDIT3.4011.701.2025.6.PS
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-12-18
Teza: Rozpoznanie przychodów oraz kosztów związanymi z cesją
wierzytelności na rzecz Faktora.
Słowa kluczowe: cesja-cesja wierzytelności
faktoring-faktor
koszt-koszty uzyskania przychodów
koszt-moment zarachowania kosztów
przychód
przychód-moment powstania przychodów
przychód-przychody należne
umowa-umowa faktoringu
wierzytelność
wierzytelność-sprzedaż wierzytelności
Zagadnienia: Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Koszty uzyskania przychodów.-Koszty uzyskania
przychodów.-Definicja kosztów.
Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Koszty uzyskania przychodów.-Koszty uzyskania
przychodów.-Koszty uzyskania przychodów
bezpośrednio związane z przychodami - moment
poniesienia kosztu.
Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Źródła przychodów.-Przychody z działalności
gospodarczej.-Data powstania przychodu.
Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Źródła przychodów.-Przychody z działalności
gospodarczej.-Definicja, przychody należne.
Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Źródła przychodów.-Przychody z działalności
gospodarczej.-Inne przychody.
Przepisy: [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 2-art. 14-ust. 1c
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 2-art. 14-ust. 2-pkt 7ca
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 4-art. 22-ust. 1
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 4-art. 22-ust. 5
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 4-art. 22-ust. 5a
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 4-art. 22-ust. 5b
1

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest:
    · nieprawidłowe w zakresie rozpoznania przychodów i kosztów uzyskania przychodów z
      tytułu sprzedaży wierzytelności w ramach umowy faktoringu;
    · prawidłowe w zakresie momentu rozpoznania przychodów i kosztów ich uzyskania w
      związku ze sprzedażą wierzytelności w ramach umowy faktoringu oraz wysokości
      przychodów, w jakich należy je ustalić.
    Wyjaśniam ponownie, że niniejsza interpretacja nie rozstrzyga kwestii wysokości kosztów
    uzyskania przychodów w związku z cesją wierzytelności na rzecz Faktora, którą objęte jest
    częściowo Państwa pytanie oznaczone we wniosku nr 3. W tym zakresie Państwa wniosek
    wspólny jest przedmiotem odrębnego rozstrzygnięcia.

    Niniejsza interpretacja nie dotyczy również skutków podatkowych w związku z cesją
    wierzytelności na rzecz Faktora na gruncie podatku dochodowego od osób prawnych. W
    tym zakresie Państwa wniosek wspólny jest przedmiotem odrębnych rozstrzygnięć.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Usługi faktoringu nie zostały zdefiniowane w polskich przepisach prawa i należą do tzw.
    umów nienazwanych. Podkreślenia wymaga fakt, że skutkiem jaki wywołuje umowa
    faktoringu, jest zmiana osoby wierzyciela. Zmiana ta dokonywana jest w oparciu o
    przepisy zawarte w ustawie z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (Dz.U. z 2025 r., poz.
    1071 ze zm.) w Księdze trzeciej, Tytule IX, Dziale I Zmiana wierzyciela.
    Faktoring uważany jest za umowę łączącą w sobie elementy różnych umów, np. cesji
    wierzytelności i umowy zlecenia, jednak bez całkowitego utożsamiania jej z którąkolwiek z
    tych umów. W praktyce przyjęła się definicja, na podstawie której można stwierdzić, że
    faktoring polega na nabyciu przez faktora określonych wierzytelności przysługujących
    przedsiębiorcy z tytułu sprzedaży, dostawy lub usługi, w zamian za określoną kwotę
    odpowiadającą wierzytelności, pomniejszoną o prowizję faktora. Ponadto, w ramach
    umowy faktor zobowiązuje się do dokonania czynności dodatkowych.
    Wyróżnia się podział na faktoring właściwy i niewłaściwy. Faktoring właściwy polega na
    tym, że faktor na mocy zawartej umowy o przelew wierzytelności przejmuje nie tylko
    wszelkie wierzytelności służące sprzedawcy (usługodawcy) względem nabywcy, ale
    dodatkowo obciąża go ryzyko niewypłacalności tego ostatniego. Zatem, w umowie
    faktoringu właściwego ryzyko niewypłacalności dłużnika ponosić będzie faktor (tzw. ryzyko
    dei credere). Mamy tu do czynienia z definitywnym przejściem wierzytelności
    przedsiębiorcy na faktora, zostaje między stronami zawarta specyficzna „umowa
    sprzedaży” wierzytelności, gdyż ten właśnie rodzaj faktoringu nie łączy ze sobą prawa
    „regresu”.
    Faktoring niewłaściwy polega na tym, że ryzyko wypłacalności dłużnika (nabywcy towaru
    lub usługi) nie przechodzi na faktora, czyli przelew wierzytelności ze sprzedawcy
    (dostawcy, usługodawcy) na faktora nie jest definitywny. Mamy tutaj brak obciążenia
    faktora ryzykiem nieściągalności wierzytelności od dłużnika.
    Z punktu widzenia faktoranta zawarcie umowy faktoringu ma więc na celu poprawę
    płynności finansowej wierzyciela poprzez możliwość wcześniejszego dysponowania
    środkami finansowymi należnymi takiemu wierzycielowi od dłużnika. Dzięki usłudze
    faktoringu podatnik uzyskuje środki finansowe zaraz po wystawieniu faktury, niezależnie
    od wskazanego terminu jej płatności.
    W tym miejscu należy również wskazać, że przepisy podatkowe nie regulują stosunków
    cywilnoprawnych (zasad zawierania umów cywilnoprawnych, porozumień), ani nie mają
    wpływu na ich treść, w tym ustalenia dotyczące terminów płatności. Zgodnie z
    obowiązującą w prawodawstwie polskim zasadą swobody umów, strony transakcji mogą
    dowolnie kształtować treść umowy w granicach wyznaczonych przez prawo. Zasada ta ma
    również zastosowanie na gruncie prawa podatkowego. Organ podatkowy nie ma prawa
    ingerować w treść zawieranych umów i przyjęte w nich ustalenia, chyba że postanowienia
    umów naruszają przepisy podatkowe, a to może być stwierdzone jedynie w trakcie
    przeprowadzonego przez organ postępowania podatkowego.
    Wskazać należy, że cesja wierzytelności uregulowana została w przepisach art. 509-518
    ustawy Kodeks cywilny.
    Stosownie do przepisu art. 509 § 1 i § 2 tej ustawy:
      Wierzyciel może bez zgody dłużnika przenieść wierzytelność na osobę trzecią
      (przelew), chyba że sprzeciwiałoby się to ustawie, zastrzeżeniu umownemu albo
      właściwości zobowiązania.

      Wraz z wierzytelnością przechodzą na nabywcę wszelkie związane z nią prawa, w
      szczególności roszczenie o zaległe odsetki.
    Zgodnie z art. 510 § 1 powyższej ustawy:
      Umowa sprzedaży, zamiany, darowizny lub inna umowa zobowiązująca do
      przeniesienia wierzytelności przenosi wierzytelność na nabywcę, chyba że przepis
      szczególny stanowi inaczej albo że strony inaczej postanowiły.
    W świetle powyższych przepisów, przeniesienie wierzytelności polega na tym, że prawa
    przysługujące zbywcy (dotychczasowemu wierzycielowi) przechodzą na nabywcę
    wierzytelności. Właściwość zobowiązania, uprawnienia wierzyciela i zobowiązania dłużnika
    pozostają bez zmian, gdyż w wyniku umowy cesji wierzytelności zmienia się tylko
    wierzyciel. W wyniku przeniesienia (przelewu, cesji) wierzytelności wygasa u
    dotychczasowego wierzyciela (cedenta) stosunek zobowiązaniowy z dłużnikiem, powstają
    natomiast nowe stosunki zobowiązaniowe w rozumieniu cywilnoprawnym pomiędzy
    nabywcą wierzytelności (cesjonariuszem), a dłużnikiem oraz pomiędzy zbywcą a nabywcą
    wierzytelności, jeżeli przeniesienie wierzytelności jest odpłatne.
    Zauważyć należy także, że zgodnie z art. 498 § 1 ustawy Kodeks cywilny:
      Gdy dwie osoby są jednocześnie względem siebie dłużnikami i wierzycielami, każda z
      nich może potrącić swoją wierzytelność z wierzytelności drugiej strony, jeżeli
      przedmiotem obu wierzytelności są pieniądze lub rzeczy tej samej jakości oznaczone
      tylko co do gatunku, a obie wierzytelności są wymagalne i mogą być dochodzone
      przed sądem lub przed innym organem państwowym.
    Treść powyższych przepisów wskazuje zatem, że wierzytelność jest prawem majątkowym,
    które może być przedmiotem obrotu gospodarczego.
    Z analizy przepisów Kodeksu cywilnego wynika, że zbycie wierzytelności podmiotowi
    trzeciemu nie jest związane z transakcją zawartą między wierzycielem a jego dłużnikiem –
    jest odrębnym zdarzeniem gospodarczym. Zbycie wierzytelności nie prowadzi do spłaty
    tej wierzytelności przez dłużnika, ponieważ ten w dalszym ciągu nie uregulował swojego
    zobowiązania, tylko po zbyciu tej wierzytelności, jest on zobowiązany wobec innego
    podmiotu. Uzyskana przez faktoranta w wyniku sprzedaży tej wierzytelności kwota nie
    może być zatem traktowana jako spłata wierzytelności dokonana przez pierwotnego
    dłużnika. W konsekwencji wierzyciel (faktorant), należność uzyskaną za zbywaną
    wierzytelność powinien zaliczyć do swoich przychodów w podatku dochodowym. Ma w
    związku z tym również prawo do uwzględnienia kosztów uzyskania tych przychodów.
    Ze względu na brak szczególnych przepisów w ustawie o podatku dochodowym od osób
    fizycznych odnoszących się do opodatkowania usług faktoringu, zastosowanie znajdą
    zasady ogólne.
    Zgodnie z art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób
    fizycznych (t.j. Dz.U. z 2025 r., poz. 163 ze zm.):
      Opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z
      wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od
      których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.
    Stosownie do art. 8 ust. 1 oraz ust. 2 pkt 1 i pkt 2 ww. ustawy:
      Przychody z udziału w spółce niebędącej osobą prawną, ze wspólnej własności,
      wspólnego przedsięwzięcia, wspólnego posiadania lub wspólnego użytkowania rzeczy
      lub praw majątkowych u każdego podatnika określa się proporcjonalnie do jego prawa
      do udziału w zysku (udziału) oraz, z zastrzeżeniem ust. 1a, łączy się z pozostałymi
      przychodami ze źródeł, z których dochód podlega opodatkowaniu według skali, o
      której mowa w art. 27 ust. 1. W przypadku braku przeciwnego dowodu przyjmuje się,
      że prawa do udziału w zysku (udziału) są równe.

      Zasady wyrażone w ust. 1 stosuje się odpowiednio do rozliczania kosztów uzyskania
      przychodów, wydatków niestanowiących kosztów uzyskania przychodów i strat oraz
      ulg podatkowych związanych z prowadzoną działalnością w formie spółki niebędącej
      osobą prawną.
    Wyszczególnienia źródeł przychodów osiąganych przez osoby fizyczne ustawodawca
    dokonał w art. 10 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.
    Zgodnie z art. 10 ust. 1 pkt 3 powyższej ustawy, odrębnym źródłem przychodów jest
    pozarolnicza działalność gospodarcza.
    W myśl art. 14 ust. 1 ww. ustawy:
      Za przychód z działalności, o której mowa w art. 10 ust. 1 pkt 3, uważa się kwoty
      należne, choćby nie zostały faktycznie otrzymane, po wyłączeniu wartości zwróconych
      towarów, udzielonych bonifikat i skont. U podatników dokonujących sprzedaży
      towarów i usług opodatkowanych podatkiem od towarów i usług za przychód z tej
      sprzedaży uważa się przychód pomniejszony o należny podatek od towarów i usług.
    Zgodnie zaś z art. 14 ust. 1c ww. ustawy:
      Za datę powstania przychodu, o którym mowa w ust. 1, uważa się, z zastrzeżeniem
      ust. 1e, 1h-1j i 1n-1p, dzień wydania rzeczy, zbycia prawa majątkowego lub wykonania
      usługi, albo częściowego wykonania usługi, nie później niż dzień:
        1) wystawienia faktury albo
        2) uregulowania należności.
    Art. 14 ust 2 pkt 7ca ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych stanowi
    natomiast, że:
      Przychodem z działalności gospodarczej są również przychody z odpłatnego zbycia
      wierzytelności dotyczącej prowadzonej działalności gospodarczej, w tym w sposób
      określony w art. 17 ust. 1 pkt 9, w wysokości jej wartości wyrażonej w cenie określonej
      w umowie; w tym przypadku przepisy pkt 7b, 7c i 7e stosuje się odpowiednio
    Art. 22 ust. 1 ww. ustawy stanowi natomiast, że:
      Kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów
      lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów
      wymienionych w art. 23.
    Reasumując, odpłatne zbycie przez podatnika podatku dochodowego wierzytelności
    wynikającej z dokonanej wcześniej przez takiego podatnika na rzecz podmiotu trzeciego
    (dłużnika) sprzedaży towarów lub usług stanowi odrębną od wskazanej sprzedaży
    towarów lub usług operację gospodarczą, wywołującą po stronie zbywcy wierzytelności
    skutki w podatku dochodowym w postaci wystąpienia przychodu oraz kosztów uzyskania
    przychodu.
    Jak wynika z przedstawionych we wniosku okoliczności, Spółka korzysta z usług tzw.
    faktoringu niepełnego. Zgodnie z ideą umowy Faktor płaci na rzecz Spółki cenę nabycia
    wierzytelności, która jest równa nominalnej kwocie wierzytelności brutto.
    Wierzytelności własne, będące przedmiotem sprzedaży zostały uprzednio zarachowane
    przez wspólników Spółki będących osobami fizycznymi jako przychody należne zgodnie z
    art. 14 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.
    Sprzedaż wierzytelności własnej, jeżeli wierzytelność ta uprzednio, na podstawie art. 14
    ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, została zarachowana jako przychód
    należny, stanowi zatem odrębne zdarzenie, które skutkuje powstaniem przychodu
    należnego ze zbycia tej wierzytelności, zgodnie z art. 14 ust. 2 pkt 7ca ww. ustawy. A
    zatem, w przypadku sprzedaży wierzytelności własnej podatnik powinien wykazać
    przychód należny na podstawie art. 14 ust. 2 pkt 7ca ustawy o podatku dochodowym od

    osób fizycznych w wysokości jej wartości wyrażonej w cenie określonej w umowie, a więc
    nominalnej kwocie wierzytelności brutto.
    Przychód ze sprzedaży wierzytelności powinien zostać rozpoznany zgodnie z zasadami
    wskazanymi w art. 14 ust. 1 pkt 1c, ustawy, czyli w dniu zbycia tego prawa majątkowego,
    nie później jednak niż w dniu wystawienia faktury lub uregulowania należności.
    W zakresie potrącalności kosztów uzyskania przychodów ze zbycia wierzytelności
    wskazuję, że zgodnie z zasadą określoną w art. 22 ust. 4 ustawy o podatku dochodowym
    od osób fizycznych:
      Koszty uzyskania przychodów są potrącane tylko w tym roku podatkowym, w którym
      zostały poniesione, z zastrzeżeniem ust. 5, 6 i 10.
    Art. 22 ust. 5 wskazuje natomiast, że:
      U podatników prowadzących księgi rachunkowe koszty uzyskania przychodów
      bezpośrednio związane z przychodami, poniesione w latach poprzedzających rok
      podatkowy oraz w roku podatkowym, są potrącalne w tym roku podatkowym, w
      którym osiągnięte zostały odpowiadające im przychody, z zastrzeżeniem ust. 5a i 5b.
    W myśl art. 22 ust. 5a ww. ustawy:
      Koszty uzyskania przychodów bezpośrednio związane z przychodami, odnoszące się
      do przychodów danego roku podatkowego, a poniesione po zakończeniu tego roku
      podatkowego do dnia:
        1) sporządzenia sprawozdania finansowego, zgodnie z odrębnymi przepisami, nie
        później jednak niż do upływu terminu określonego do złożenia zeznania, jeżeli
        podatnicy są obowiązani do sporządzania takiego sprawozdania, albo
        2) złożenia zeznania, nie później jednak niż do upływu terminu określonego do
        złożenia tego zeznania, jeżeli podatnicy, zgodnie z odrębnymi przepisami, nie są
        obowiązani do sporządzania sprawozdania finansowego
        – są potrącalne w roku podatkowym, w którym osiągnięte zostały odpowiadające im
        przychody.
    Stosowanie natomiast do art. 22 ust. 5b ustawy o podatku dochodowym od osób
    fizycznych:
      Koszty uzyskania przychodów bezpośrednio związane z przychodami, odnoszące się
      do przychodów danego roku podatkowego, a poniesione po dniu, o którym mowa w
      ust. 5a pkt 1 albo pkt 2, są potrącalne w roku podatkowym następującym po roku, za
      który sporządzane jest sprawozdanie finansowe lub składane jest zeznanie.
    Biorąc pod uwagę przedstawione we wniosku okoliczności za nieprawidłowe uznać należy
    zatem Państwa stanowisko w zakresie pytania oznaczonego we wniosku nr 1, w świetle,
    którego Wnioskodawca i Zainteresowani jako wspólnicy Spółki nie są zobowiązani do
    rozpoznania przychodów i kosztów uzyskania przychodów związanych z cesją
    wierzytelności na rzecz Faktora z tytułu podpisanej umowy faktoringu niepełnego.
    Odpłatne zbycie przez Spółkę wierzytelności w ramach umowy faktoringu wywołuje
    bowiem po stronie wspólników tej Spółki skutki w podatku dochodowym w postaci
    wystąpienia przychodów i kosztów uzyskania przychodów.
    Jak wskazano we wniosku:
    · Zgodnie z zapisami OWF Faktor nabywa wszystkie wierzytelności przysługujące Spółce
      wobec Odbiorców powstałe od dnia zawarcia Umowy do dnia całkowitej spłaty
      zaangażowania;
    · Nabycie przez Faktora wierzytelności następuje z chwilą powstania wierzytelności;
    · Faktor może nabyć także wierzytelności powstałe przed dniem zawarcia Umowy;

    · Umowa nie precyzuje jednak w jaki sposób następuje nabycie wierzytelności powstałych
      przed dniem zawarcia Umowy, jednak na potrzeby wniosku Wnioskodawca prosi, aby
      przyjąć, iż zostają one nabyte w momencie zgłoszenia oraz zaakceptowania przez
      Faktora.
    · Faktor płaci na rzecz Spółki cenę nabycia wierzytelności, która jest równa nominalnej
      kwocie wierzytelności brutto.
    Uwzględniając zatem powyższe wyjaśnienia zgodzić należy się ze stanowiskiem
    wyrażonym we wniosku, w świetle którego:
    · przychód ze zbycia wierzytelności wspólnicy Spółki powinni rozpoznać w momencie
      powstania wierzytelności;
    · w przypadku wierzytelności powstałych przed dniem zawarcia umowy przychód
      podatkowy powstaje w momencie cesji wierzytelności, a więc w dniu zaakceptowania
      wierzytelności przez Faktora po jej zgłoszeniu;
    · Wnioskodawca oraz pozostawali Zainteresowani powinni rozpoznać koszty uzyskania
      przychodu analogicznie jak przychody, tj. w momencie powstania wierzytelności lub
      cesji wierzytelności powstałej przed zawarciem Umowy na rzecz Faktora;
    · Wnioskodawca oraz pozostawali Zainteresowani powinni rozpoznać przychód
      podatkowy w wysokości wartości nominalnej brutto wierzytelności, która podlegać
      będzie cesji na rzecz Faktora.
    Biorąc pod uwagę przedstawione we wniosku okoliczności za prawidłowe uznać należy
    zatem Państwa stanowisko w zakresie pytania oznaczonego we wniosku nr 2, tj. w
    zakresie momentu rozpoznania przychodów i kosztów uzyskania przychodów w związku z
    cesją wierzytelności na rzecz Faktora jak również w zakresie pytania oznaczonego we
    wniosku nr 3 w części dotyczącej wysokości w jakiej należy rozpoznać przychód w związku
    z ww. cesją wierzytelności na rzecz Faktora.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, które Państwo przedstawili i stanu prawnego,
    który obowiązuje w dniu zaistnienia zdarzenia.
    Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe wyłącznie wobec Państwa
    jako Zainteresowanych i tylko wtedy, gdy rzeczywisty stan faktyczny sprawy będącej
    przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie ze stanem faktycznym/zdarzeniem
    przyszłym podanym w złożonym wniosku. W związku z powyższym, w przypadku zmiany
    któregokolwiek elementu przedstawionego we wniosku opisu stanu faktycznego lub
    zdarzenia przyszłego, udzielona odpowiedź traci swą aktualność.
    Jednocześnie zaznaczam, że niniejszą interpretację wydałem w oparciu o opis okoliczności
    faktycznych przedstawionych we wniosku. Rolą postępowania w sprawie wydania
    indywidualnej interpretacji przepisów podatkowych nie jest ustalanie stanu faktycznego
    (zdarzenia przyszłego), stanowi to bowiem domenę ewentualnego postępowania
    podatkowego. To na podatniku ciąży obowiązek udowodnienia w toku tego postępowania
    okoliczności faktycznych, z których wywodzi on dla siebie korzystne skutki prawne.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    · Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy
      z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.).
      Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pana sytuacja będzie zgodna
      (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosuje się Pan do
      interpretacji.
    · Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
        1) z zastosowaniem art. 119a;
        2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5
        ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
        3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    · Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki
      interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

przez Zainteresowanego, który
    jest stroną postępowania
    Pan A.B. (Zainteresowany będący stroną postępowania – art. 14r § 2 Ordynacji
    podatkowej) ma prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego
    Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa
    z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.
    U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
    · w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
    · w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP
      (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a, art. 14b § 1 i art. 14r
    Ordynacji podatkowej.