Interpretacja indywidualna
Sygnatura: IPPP1/443-1286/09-2/AW
Organ: Dyrektor Izby Skarbowej w Warszawie
Data wydania: 2010-02-18
Teza: opodatkowanie odsprzedaży usług ubezpieczeniowych w związku z zawartą umową leasingu
Słowa kluczowe: opodatkowanie-podstawa opodatkowania; refakturowanie; ubezpieczenia; umowa-umowa leasingu
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II-Rozdział 1-art. 5; [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II-Rozdział 2-art. 8; [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział VI-art. 29 (uchylony); [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział VI-art. 29a; [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział VI-art. 30b; [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział VI-art. 30c; [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział VIII-Rozdział 1-art. 41

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA

Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.) oraz § 7 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz. U. z 2007 r. Nr 112, poz. 770 ze zm.) Dyrektor Izby Skarbowej w Warszawie działając w imieniu Ministra Finansów stwierdza, że stanowisko Spółki przedstawione we wniosku z dnia 07.12.2009r. (data wpływu 09.12.2009r.), o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie opodatkowania odsprzedaży usługi ubezpieczeniowej, w związku z zawartą umową leasingu - **jest nieprawidłowe.**

UZASADNIENIE

W dniu 09.12.2009r. wpłynął ww. wniosek o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie opodatkowania odsprzedaży usługi ubezpieczeniowej, w związku z zawartą umową leasingu.

W przedmiotowym wniosku został przedstawiony następujący stan faktyczny:

Wnioskodawca — Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością (dalej „Spółka”) zawarła w latach 2007, 2008 i 2009 szereg umów leasingu, na podstawie których Spółka jako leasingodawca (finansujący) oddała do korzystania leasingobiorcom (korzystającym), w zamian za ustalony czynsz, samochody osobowe. Zgodnie z treścią umów leasingu, obowiązek ubezpieczenia pojazdu będącego przedmiotem leasingu obciąża finansującego - Spółkę, natomiast korzystający jest zobowiązany do zapłaty finansującemu, w każdym roku umowy, kosztów ubezpieczenia pojazdu.

W związku z powyższym zadano następujące pytanie:

Czy finansujący, Spółka w związku z obciążeniem korzystającego kosztami Ubezpieczenia pojazdu jest uprawniony ich refakturowania tj. wystawienia na korzystającego faktury z tytułu sprzedaży (odprzedaży) usługi ubezpieczeniowej, zwolnionej od podatku od towarów i usług?

Zdaniem Wnioskodawcy:

Finansujący w związku z obciążeniem korzystającego kosztami ubezpieczenia pojazdu jest uprawniony ich refakturowania tj. wystawienia na korzystającego faktury z tytułu sprzedaży (odprzedaży) usługi ubezpieczeniowej, zwolnionej od podatku od towarów i usług.

Zgodnie z poglądem utrwalonym w orzecznictwie sądów administracyjnych (tak m.in. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 23.03.2009 r., sygn. akt 728/08), dopuszczalne jest refakturowanie nabytych usług, w przypadku gdy występują następujące okoliczności:

*   przedmiotem refakturowania są usługi,
*   z usług nie korzysta podmiot (albo korzysta tylko w części), na którego wystawiona jest pierwotna faktura, lecz również podmiot trzeci (odbiorca finalny),
*   sprzedaż (a właściwie odsprzedaż) musi być dokonana po cenie zakupu, bez jakiejkolwiek marży narzuconej przez odsprzedającego,
*   podmiot, który dokonuje refakturowania wystawia na rzecz nabywcy fakturę (refakturę), z uwzględnieniem tej samej stawki podatku VAT (bądź stosując zwolnienie od podatku), która widnieje na fakturze pierwotnej, wystawionej przez usługodawcę,
*   w umowie między kontrahentami powinno być zastrzeżenie o odrębnym rozliczaniu (refakturowaniu) danego rodzaju czynności.

Niezależnie natomiast od poglądu utrwalonego w orzecznictwie sądów administracyjnych, wyrazem dopuszczalności refakturowania usług jest obecnie art. 30 ust. 3 ustawy o VAT, zgodnie z którym „W przypadku gdy podatnik, działając we własnym imieniu, ale na rzecz osoby trzeciej, bierze udział w świadczeniu usług, podstawą opodatkowania jest kwota należna z tytułu świadczenia usług, pomniejszona o kwotę podatku.” Mając powyższe na uwadze, należy stwierdzić, że na gruncie przepisów o VAT dopuszczalna jest odprzedaż (refakturowanie) usługi, z której faktycznie korzysta (również albo wyłącznie) podmiot, na którego usługa jest refakturowana, a nie wyłącznie refakturujący, przy zastosowaniu tej samej stawki VAT (a w przypadku usług zwolnionych od podatku - zwolnienia z VAT), która widnieje na fakturze pierwotnej. Jakiekolwiek wątpliwości w tym zakresie rozwiewa art. 28 Dyrektywy Rady 122/2006, zgodnie z którym „W przypadku gdy podatnik, działając we własnym imieniu, ale na rzecz osoby trzeciej, bierze udział w świadczeniu usługi, przyjmuje się, że podatnik ten sam otrzymał i wyświadczył te usługi”.

Z powyższego wynika, że podmiot refakturujący usługi jest traktowany z punktu widzenia przepisów o VAT w taki sam sposób, jak podmiot faktycznie świadczący te usługi - co w szczególności oznacza, że w przypadku usług refakturowanych znajduje zastosowanie stawka podatku albo zwolnienie podatkowe przewidziane dla usług tego rodzaju, zastosowane przez pierwotnego usługodawcę. Mając powyższe na względzie należy stwierdzić, że dopuszczalne jest refakturowanie kosztów nabycia usługi ubezpieczeniowej przez finansującego na korzystającego, tj. wystawienie z tego tytułu faktury z tytułu odprzedaży usługi ubezpieczeniowej, zwolnionej od podatku od towarów i usług.

Po pierwsze, przeszkody do zastosowania takiego rozwiązania nie stanowią przepisy ustawy o podatku od towarów i usług (ani Dyrektywy 112/2006), które nie zawierają regulacji świadczących o tym, iż w stosunku do usług ubezpieczeniowych wyłączona jest ogólnie przyjęta możliwości refakturowania usług.

Po drugie, rozwiązanie takie jest zgodne z przepisami Kodeksu cywilnego, zgodnie z którym dopuszczalne jest obciążenie korzystającego kosztami ubezpieczenia przedmiotu leasingu - zgodnie z art. 709 (6) k.c., „Jeżeli w umowie leasingu zastrzeżono, że korzystający obowiązany jest ponosić koszty ubezpieczenia rzeczy od jej utraty w czasie trwania leasingu, w braku odmiennego postanowienia umownego, koszty te obejmują składkę z tytułu ubezpieczenia na ogólnie przyjętych warunkach.”

Ponadto, pogląd o dopuszczalności refakturowania usług ubezpieczeniowych na leasingobiorcę, jako zwolnionych od podatku VAT znajduje oparcie w orzecznictwie sądowym. Tytułem przykładu można wskazać na wyroki NSA w Warszawie z 28 października 1999r. III SA 1637/99 czy NSA w Warszawie z dnia 21.09.1999 r., sygn. III SA 7377/98:

„W przypadku umowy leasingu dopuszczalne jest refakturowanie towarzyszącej leasingowi usługi ubezpieczenia samochodu, gdy zostaną spełnione łącznie dwa warunki: odrębnego zastrzeżenia w umowie leasingu odrębnego rozliczenia kosztów ubezpieczenia samochodu przez leasingodawcę oraz uwzględnienia przez leasingodawcę tej samej stawki podatku od towarów i usług lub zwolnienia od tego podatku, które były określone na fakturze wystawionej przez ubezpieczyciela.”

*   oraz uchwałę Sądu Najwyższego z dnia 15.10.1998 r., sygn. akt III ZP8/98:

„W umowie leasingu, której przedmiotem jest oddanie do korzystania samochodu, dopuszczalne jest ustalenie, że kwota ubezpieczenia samochodu nie będzie stanowiła elementu opłaty leasingowej, oraz że leasingodawca będzie refakturował tę kwotę na leasingobiorcę z uwzględnieniem tej samej stawki podatku od towarów i usług (VAT), która była określona na fakturze wystawionej przez ubezpieczyciela. Ustalenia te są skuteczne także w zakresie obliczania i odprowadzania podatku VAT przez leasingodawcę.”

W tym miejscu należy zwrócić uwagę na to, że zgodnie z przedstawionymi przez Komisję Europejską propozycjami zmian do dyrektywy VAT (projekt z 28 listopada 2007r.) doprecyzowana ma być definicja usług ubezpieczeniowych. Będzie z niej wyraźnie wynikać, że „jeżeli złożona transakcja zawiera w sobie określony osobno element ubezpieczenia, ubezpieczenie to jest traktowane jako oddzielna usługa zwolniona na mocy ust. 1 lit a)”. W uzasadnieniu do zmian wskazano, że w zakresie usług finansowych mają one jedynie charakter doprecyzowujący, aby uniknąć rozbieżnych interpretacji w poszczególnych państwach UE takich samych transakcji.

Reasumując, w sytuacji, w której w umowie leasingu przewidziano, że finansujący obciąży kosztami ubezpieczenia pojazdu korzystającego (co ma miejsce w przedstawionym stanie faktycznym), zgodnie z art. 30 ust. 3 ustawy o VAT dopuszczalne jest refakturowanie na korzystającego zakupionych przez finansującego usług ubezpieczeniowych, tj. wystawienie przez finansującego faktury z tytułu sprzedaży (odprzedaży) usług ubezpieczeniowych, z zastosowaniem zwolnienia od podatku od towarów i usług przewidzianego dla usługi ubezpieczeniowych, zgodnie z art. 43 ust. 1 pkt 1 w zw. z poz. 3 załącznika nr 4 do ustawy o VAT.

Do przeciwnego wniosku nie może przy tym prowadzić treść art. 29 ust. 1 ustawy o VAT, zgodnie z którym „Podstawą opodatkowania jest obrót, z zastrzeżeniem ust. 2-22, art. 30-32, art. 119 oraz art. 120 ust. 4 i 5. Obrotem jest kwota należna z tytułu sprzedaży, pomniejszona o kwotę należnego podatku. Kwota należna obejmuje całość świadczenia należnego od nabywcy.” - z którego wynika obowiązek doliczania do podstawy opodatkowania z tytułu świadczenia danej usługi wszelkich należności ubocznych bezpośrednio związanych z daną usługą.

Usługa ubezpieczeniowa nie jest bowiem usługą uboczną którą można potraktować jako element składowy usługi leasingu. Istotą usługi leasingu jest bowiem nabycie przedmiotu leasingu od oznaczonego zbywcy i oddanie go na czas oznaczony do używania lub używania i pobierania pożytków, w zamian za ustalone wynagrodzenie (czynsz). Natomiast istotą usługi ubezpieczeniowej jest, zgodnie z art. 805 kodeksu cywilnego, spełnienie określonego świadczenia w razie zajścia przewidzianego w umowie wypadku — w zamian za uiszczenie określonej składki przez ubezpieczającego.

Z powyższego wynika, że ubezpieczenie przedmiotu leasingu nie jest świadczeniem pomocniczym, stanowiącym element składowy umowy leasingu, jako że nie jest ono niezbędne do realizacji celu umowy leasingu - ubezpieczenie przedmiotu leasingu nie powoduje automatycznie możliwości korzystania z niego, lecz jedynie zabezpiecza ryzyko finansowe wiążące się m.in. z utratą lub uszkodzeniem przedmiotu leasingu. Dodać należy, że ryzyko to faktycznie obciąża korzystającego, na którym zgodnie z art. 709 (7) kc. ciąży obowiązek zachowania przedmiotu leasingu w stanie niepogorszonym. Beneficjentem usługi ubezpieczeniowej jest więc w rzeczywistości korzystający – jako, że w przypadku uszkodzenia/utraty przedmiotu leasingu byłby on zobowiązany do zrekompensowania właścicielowi (finansującemu) wiążących się z tym szkód. Dodatkowym argumentem przemawiającym za uznaniem, że usługa ubezpieczeniowa nie stanowi elementu usługi leasingowej jest okoliczność, iż bynajmniej nie jest wykluczone zastosowanie przez strony umowy leasingu rozwiązania polegającego na tym ze obowiązek zawarcia umowy ubezpieczenia przedmiotu leasingu spoczywa na korzystającym - i w praktyce można spotkać się z zastosowaniem tego rozwiązania. Z powyższego wynika więc, ze koszt ubezpieczenia bynajmniej nie jest stałym, nieodzownym elementem należności finansującego przysługujących mu od korzystającego na podstawie umowy leasingu Wskazana powyżej okoliczność tj. możliwość bezpośredniego ubezpieczenia przedmiotu leasingu przez korzystającego stanowi również argument przemawiający za zastosowaniem zwolnienia od podatku od towarów i usług, przewidzianego dla usług ubezpieczeniowych, również w przypadku ich refakturowania: mając na uwadze, że w przypadku, w którym koszt zakupu usługi ubezpieczeniowej ponosi bezpośrednio korzystający, byłaby ona zwolniona od podatku od towarów i usług, brak jest podstaw do zastosowania innej stawki podatku w przypadku wyboru rozwiązania polegającego na wystawieniu przez finansującego refaktury dotyczącej tych usług. W obu przypadkach mamy do czynienia z tym samym świadczeniem - charakter usługi ubezpieczeniowej (i zasady jej opodatkowania VAT) nie zmienia się wskutek jej refakturowania przez finansującego.

Reasumując, całokształt przedstawionych okoliczności świadczy o tym, że usługa ubezpieczeniowa jest usługą odrębną od świadczonej przez finansującego usługi leasingowej, w związku z czym nie może być traktowana jako element tej usługi ze wszystkimi tego konsekwencjami w podatku od towarów i usług.

W związku z powyższym dopuszczalne jest refakturowanie przez finansującego na korzystającego usługi ubezpieczeniowej, tj. wystawienie faktury na sprzedaż (odprzedaż) usług ubezpieczeniowych, przy zastosowaniu zwolnienia od podatku wskazanego na fakturze pierwotnej, wystawionej przez ubezpieczyciela na finansującego.

Mając powyższe na względzie, zasadnym jest uznanie za prawidłowe stanowiska wnioskodawcy.

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego stanu faktycznego uznaje się za nieprawidłowe.

Zgodnie z dyspozycją art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 54, poz. 535 ze zm.), opodatkowaniu tym podatkiem podlega odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju.

Przez świadczenie usług – stosownie do postanowień art. 8 ust. 1 ww. ustawy – rozumie się każde świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu art. 7, w tym również:

1.  przeniesienie praw do wartości niematerialnych i prawnych, bez względu na formę, w jakiej dokonano czynności prawnej,
2.  zobowiązanie do powstrzymania się od dokonania czynności lub do tolerowania czynności lub sytuacji,
3.  świadczenie usług zgodnie z nakazem organu władzy publicznej lub podmiotu działającego w jego imieniu lub nakazem wynikającym z mocy prawa.

W art. 29 ust. 1 ustawy określono, że podstawą opodatkowania jest obrót, z zastrzeżeniem ust. 2-22, art. 30-32, art. 119 oraz art. 120 ust. 4 i 5. Obrotem jest kwota należna z tytułu sprzedaży, pomniejszona o kwotę należnego podatku. Kwota należna obejmuje całość świadczenia należnego od nabywcy. Obrót zwiększa się o otrzymane dotacje, subwencje i inne dopłaty o podobnym charakterze mające bezpośredni wpływ na cenę (kwotę należną) towarów dostarczanych lub usług świadczonych przez podatnika, pomniejszone o kwotę należnego podatku.

Na podstawie art. 41 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług, podstawowa stawka podatku wynosi 22%, z zastrzeżeniem ust. 2-12c, art. 83, art. 119 ust. 7, art. 120 ust. 2 i 3, art. 122 i art. 129 ust. 1.

Z przedstawionego we wniosku opisu stanu faktycznego wynika, iż Wnioskodawca zawiera z klientami umowy leasingu samochodów osobowych, z których wynika również obowiązek ubezpieczenia pojazdu będącego przedmiotem leasingu. Kosztami ubezpieczenia obciążany jest Wnioskodawca, który następnie odsprzedaje te koszty korzystającym. Leasingobiorcy na podstawie zawartych umów leasingu zobowiązani są do zapłaty Wnioskodawcy w każdym roku trwania umowy kosztów ubezpieczania pojazdu.

Należy wskazać, że zarówno w orzecznictwie ETS, jak i sądów krajowych wskazuje się na konieczność traktowania, dla celów podatkowych, złożonego działania podatnika, jako jednolitej całości bez sztucznych podziałów. Oznacza to, że jeżeli podatnik dokonuje więcej niż jedno świadczenie na rzecz klienta i są one ze sobą powiązane tak, że obiektywnie rzecz biorąc tworzą z ekonomicznego punktu widzenia jedną całość, którą jedynie sztucznie można byłoby podzielić, to te elementy lub świadczenia – dla celów podatku od towarów i usług - stanowią jedną całość lub jedną usługę

Ponadto, jeżeli transakcja składa się z zespołu świadczeń i czynności, należy wziąć pod uwagę wszystkie okoliczności, w jakich dokonywana jest rozpatrywana transakcja. Po pierwsze zatem, czy są to świadczenia odrębne, czy też jest to jedno świadczenie, a po drugie, czy w tym ostatnim przypadku to jedno świadczenie powinno zostać zakwalifikowane jako świadczenie usług.

Należy zauważyć, że sama usługa ubezpieczenia pojazdu nie może podlegać dalszej odsprzedaży, gdyż opłaty z tego tytułu związane są wyłącznie z posiadanym majątkiem i dotyczą jego właściciela. Opłaty te dla właściciela ruchomości są niezależne od tego, czy ruchomość jest wynajmowana, czy też pozostaje niewykorzystana. Stanowią zatem koszty utrzymania obciążające wynajmującego. Zaliczenie ich jako elementu składowego wynagrodzenia za najem wynikać powinno z umowy zawartej między stronami, określającej główne i rzeczywiste cele transakcji.

Jeśli zatem umowy z klientami określają, iż kwoty ubezpieczenia stanowią składnik kosztów transakcji, obciążających Korzystającego, należy przyjąć, iż stanowią elementy rachunku kosztów w odniesieniu do całej usługi wynajmu (leasingu).

W związku z powyższym, uwzględniając treść wskazanej wyżej regulacji art. 29 ust. 1 ustawy o podatku od towarów usług, stwierdzić należy, że w przypadku świadczonych przez Spółkę usług leasingu samochodów za podstawę opodatkowania uznać kwotę obrotu wynikającą z całości świadczenia pieniężnego pobieranego przez Spółkę od nabywcy, tj. łącznie z kosztami ubezpieczenia. Oznacza to, że do podstawy opodatkowania w przypadku świadczeniu usług leasingu należy zaliczyć pobierane przez Spółkę wynagrodzenie także w tym zakresie, w którym obejmuje ono zwrot kosztów ubezpieczenia.

Przedstawione wyżej stanowisko znajduje potwierdzenie w treści przepisów Dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. U. UE Nr L. 347/1 ze zm.). Zgodnie bowiem z art. 78 lit. b Dyrektywy, do podstawy opodatkowania podatkiem od wartości dodanej wlicza się koszty dodatkowe, takie jak koszty prowizji, opakowania, transportu i ubezpieczenia, pobierane przez dostawcę lub usługodawcę od nabywcy lub usługobiorcy.

Z powyższego wynika, że podstawa opodatkowania obejmuje również ciążące na dostawcy (usługodawcy) koszty prowizji, pakowania, transportu oraz ubezpieczenia, jeżeli są one bezpośrednio związane z daną dostawą lub usługą i zwracane są przez nabywcę dostawy w zakresie uiszczanej należności. Zasada włączenia tych świadczeń do podstawy opodatkowania oznacza, że wartości tego typu kosztów, których ciężar przerzucony jest na nabywcę, nie uznaje się jako odrębnego świadczenia, lecz traktuje jako element świadczenia zasadniczego, z zastosowaniem stawki podatku właściwej dla świadczenia zasadniczego.

W świetle przedstawionego przez Wnioskodawcę opisu stanu faktycznego oraz powołanych wyżej przepisów stwierdzić należy, że koszt ubezpieczenia pojazdu nie może być przedmiotem refakturowania, stanowi on bowiem element cenotwórczy usługi leasingu. Wobec powyższego przedmiotem opodatkowania jest skategoryzowana usługa, nie zaś zbiór wyodrębnionych w jej ramach usług. Obciążenie leasingobiorcy opłatą z tytułu zwrotu kosztów ubezpieczenia stanowi część składową czynszu, pozostając w związku ze świadczoną usługą leasingu. Z uwagi na powyższe opodatkowaniu nie będzie podlegał koszt ubezpieczenia pojazdu, ale usługa wynajmu samochodów w ramach umowy leasingu, w której jako element kalkulacyjny znajduje się koszt przedmiotowego ubezpieczenia.

Odnosząc się do stanowiska zaprezentowanego w złożonym wniosku wskazać należy, że na gruncie przepisów ustawy o podatku od towarów i usług, opodatkowanie zwrotu ponoszonych przez Wnioskodawcę kosztów ubezpieczenia związane jest z uznaniem tych kosztów za element składowy świadczonej przez Wnioskodawcę usługi w zakresie leasingu samochodów, która to usługa podlega opodatkowaniu wg stawki podstawowej w wysokości 22%. Skoro bowiem koszt ubezpieczenia stanowi świadczenie dodatkowe w stosunku do usługi zasadniczej, jaką jest usługa leasingu samochodu, należy go włączyć do podstawy opodatkowania i opodatkować według stawki właściwej dla tej usługi.

Koszt ubezpieczenia pojazdu nie może być przedmiotem refakturowania, stanowi on bowiem element cenotwórczy usługi leasingu.

Jak również co wymaga podkreślenia, w opisanym stanie faktycznym wskazano na sytuację, w której Wnioskodawca dokonuje obciążenia leasingobiorcy kosztami ubezpieczenia. W przedstawionej argumentacji, w całej jej rozciągłości, odniesiono się do świadczenia usług. W powstałej sytuacji gdy dochodzi do obciążenia usługodawcy kosztami ubezpieczenia zaś z charakteru tej czynności nie wynika aby rzeczona usługa ubezpieczenia była rzeczywiście świadczona na rzecz leasingobiorcy (ubezpieczony jest wyłącznie leasingodawca).

Ponadto należy zauważyć, iż powołane przez Wnioskodawcę wyroki sądów (NSA z 28.10.1999r. sygn. III SA 1637/99, NSA z 21.09.1999r. sygn. III SA 7377/98 oraz WSA z 23.03.2009r. sygn. 728/08) są rozstrzygnięciami w konkretnych sprawach, osadzonych w określonych stanach faktycznych i tylko do nich się zawężają, w związku z tym nie mają mocy powszechnie obowiązującego prawa.

Stwierdzić również należy, że uchwała Sądu Najwyższego z dnia 15 października 1998r. (sygn. akt III ZP 8/98), do której odwołał się Wnioskodawca, dopuszczająca możliwość refakturowania kosztów ubezpieczenia przez leasingodawcę, wydana została pod rządami nieobowiązującej już ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym oraz przed przystąpieniem Polski do struktur Unii Europejskiej, wobec czego nie może ona być podstawą do wydania rozstrzygnięcia w analizowanym w niniejszej sprawie zakresie. Nie uwzględnia on bowiem zmian przepisów krajowych oraz wykładni prowspólnotowej w powyższym zakresie.

Interpretacja dotyczy zaistniałego stanu faktycznego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, ul. Jasna 2/4, 00-013 Warszawa po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy).

Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Warszawie Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Płocku, ul. 1 Maja 10, 09-402 Płock.