Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0114-KDIP4-3.4012.506.2025.1.AAR
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-10-24
Teza: Skutki podatkowe sprzedaży nieruchomości gruntowej na
rzecz obecnego użytkownika wieczystego.
Słowa kluczowe: Skarb Państwa
czynności-czynności niepodlegające opodatkowaniu
grunty-sprzedaż gruntów
przekształcanie-przekształcenie prawa-przekształcenie
prawa wieczystego użytkowania w prawo własności
Zagadnienia: Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II. Zakres
opodatkowania-Rozdział 1. Przepisy ogólne -Czynności
podlegające opodatkowaniu
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II. Zakres
opodatkowania-Rozdział 2. Dostawa towarów i
świadczenie usług -Dostawa towarów
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II-
Rozdział 1-art. 5-ust. 1-pkt 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II-
Rozdział 2-art. 7.-ust. 1

## Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

Szanowni Państwo,
    stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego
    zdarzenia przyszłego w podatku od towarów i usług jest prawidłowe.

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

26 sierpnia 2025 r. wpłynął Państwa wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej, który
    dotyczy skutków podatkowych sprzedaży nieruchomości gruntowej na rzecz obecnego
    użytkownika wieczystego. Uzupełnili go Państwo pismem z 25 września 2025 r. (wpływ 25
    września 2025 r.). Treść wniosku jest następująca:

## Opis zdarzenia przyszłego

Powiat jako jednostka samorządu terytorialnego posiadająca osobowość prawną, co
    określa art. 2 ust. 2 ustawy z dnia 5 czerwca 1998 r. o samorządzie powiatowym (t. j. Dz. U.
    z 2024 r. poz. 107), jest zarejestrowana jako podatnik VAT.
    Zgodnie z art. 11 ust. 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997r. o gospodarce nieruchomościami
    (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1145) Starosta reprezentuje Skarb Państwa w zakresie gospodarki
    nieruchomościami stanowiącymi własność Skarbu Państwa położonymi na terenie
    powiatu.
    W zakresie czynności dokonywanych przez starostę w myśl przepisów ustawy o
    gospodarce nieruchomościami w imieniu Skarbu Państwa, podatnikiem podatku VAT
    obowiązanym do ewidencji i ujmowania w deklaracjach VAT czynności dotyczących
    własności Skarbu Państwa jest Powiat.
    Pismem z 25 lipca 2024 r. Pan A.A. prowadzący działalność gospodarczą REGON nr (...),
    NIP (...) wystąpił do Starosty (...) w trybie art. 198g ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o
    gospodarce nieruchomościami (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1145) z żądaniem sprzedaży na
    jego rzecz nieruchomości położonej w (...), obejmującej:
    1) działki nr 1, 2, 3, 4 o łącznej powierzchni 0,6029 ha, objęte księgą wieczystą nr (...);
    2) działki nr 5 i 6 o łącznej powierzchni 0,3657 ha, objęte księgą wieczystą nr (...);
    3) działki nr 7 o powierzchni 0,3027 ha, objętą księgą wieczystą nr (...), stanowiące
      własność Skarbu Państwa w użytkowaniu wieczystym P. A.A.
    Starosta (...) działający imieniem Skarbu Państwa prowadzi postępowanie w
    przedmiotowej sprawie.
    Prawo użytkowania wieczystego ww. nieruchomości zostało ustanowione przed 1 maja
    2004 r., tj. 5 grudnia 1990 r. na podstawie decyzji Wojewody (...) nr (...) z 15 grudnia 1992 r.
    na rzecz poprzednika prawnego ww. spółki, tj. B. w (...).
    Nieruchomość ta jest zabudowana budynkami wykazanymi w ewidencji gruntów jako
    produkcyjne, budynkami o funkcji składowo-magazynowej, teren wokół budynków jest
    utwardzony, wykonane dojścia, dojazdy. Nieruchomości ta wyposażona w sieć
    wodociągową, kanalizacyjną, elektroenergetyczną i ciepłowniczą.
    Budynki, budowle i urządzenia stanowią odrębny od gruntu przedmiot własności.
    W latach 1993-2024 prawo użytkowania wieczystego ustanowione na rzecz B. w (...) było
    przedmiotem obrotu prawnego, w wyniku którego Aktem notarialnym rep A: (...) z 23
    października 2007 r., oraz aktem nr Rep: A (...) z 5 listopada 2008 r. nabył prawo
    użytkowania wieczystego wraz z prawem własności budynków i budowli Pan A.A..
    Wartość nieruchomości gruntowej położonej w (...), ustalono na podstawie operatów
    szacunkowych z 12 listopada 2024 r. w łącznej wysokości 1.123.956,00 zł (słownie: jeden
    milion sto dwadzieścia trzy tysiące dziewięćset pięćdziesiąt sześć 00/100 złotych), w tym:
    1) za działki nr 1, 2, 3, 4 o łącznej powierzchni 0,6029 ha wartość ustalono na kwotę
      533.024,00 zł,
    2) za działki nr 5 i 6 o łącznej powierzchni 0,3657 ha wartość ustalono w wysokości
      323.315,00 zł,
    3) za działkę nr 7 o powierzchni 0,3027 ha wartość ustalono na kwotę 267.617,00 zł.

    Zgodnie z art. 198g ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami
    użytkownik wieczysty nieruchomości gruntowej w terminie 12 miesięcy od dnia wejścia w
    życie ustawy z dnia 26 maja 2023 r. o zmianie ustawy o samorządzie gminnym, ustawy o
    społecznych formach rozwoju mieszkalnictwa, ustawy o gospodarce nieruchomościami,
    ustawy o podatku od czynności cywilnoprawnych oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z
    2023 r. poz. 1463) może wystąpić z żądaniem sprzedaży tej nieruchomości na jego rzecz.
    Umowa sprzedaży nieruchomości na rzecz jej użytkownika wieczystego zostanie zawarta
    w formie aktu notarialnego.
    Sprzedaż nieruchomości Skarbu Państwa oddanej w użytkowanie wieczyste na rzecz
    użytkownika wieczystego jest odpłatna a warunki jej sprzedaży określone zostały w art.
    198h ww. ustawy ust. 1 w następujący sposób:
    a) w przypadku zapłaty jednorazowo - jako dwudziestokrotność kwoty stanowiącej
      iloczyn dotychczasowej stawki procentowej opłaty rocznej z tytułu użytkowania
      wieczystego oraz wartości nieruchomości określonej na dzień zawarcia umowy
      sprzedaży;
    b) w przypadku rozłożenia na raty - jako dwudziestopięciokrotność kwoty stanowiącej
      iloczyn dotychczasowej stawki procentowej opłaty rocznej z tytułu użytkowania
      wieczystego oraz wartości nieruchomości określonej na dzień zawarcia umowy
      sprzedaży.
    Ponadto ustawa o gospodarce nieruchomościami w art. 198l stwierdza, że w przypadku
    sprzedaży nieruchomości na rzecz przedsiębiorców zastosowanie mają przepisy o pomocy
    de minimis.
    Wartość nieruchomości gruntowej obejmującej działki nr 1, 2, 3, 4, 5, 6, 7, położonej w (...)
    wynosi łącznie 1.123.956,00 zł (słownie złotych: jeden milion sto dwadzieścia trzy tysiące
    dziewięćset pięćdziesiąt sześć złotych 00/100).
    Stawka procentowa opłaty rocznej z tytułu użytkowania wieczystego ustalona jest w
    wysokości 3%.
    Użytkownik wieczysty w piśmie z 10 września 2024 r. zdeklarował, że należność uiści
    jednorazowo.
    Zatem, w przypadku zapłaty należności jednorazowo cena sprzedaży nieruchomości
    wynosić będzie:
    1) za działki nr 1, 2, 3, 4 o łącznej powierzchni 0,6029 ha w wysokości 319.814,40 zł,
    2) za działki nr 5 i 6 o łącznej powierzchni 0,3657 ha w wysokości 193.989,00 zł,
    3) za działkę nr 7 o powierzchni 0,3027 ha - 160.570,20 zł.
    Razem 674.373,60 zł (słownie: sześćset siedemdziesiąt cztery tysiące trzysta
    siedemdziesiąt trzy 60/100 złotych), co stanowi: 3% z kwoty 1.123.956,00 zł x 20.
    W przypadku rozłożenia na raty na okres nie dłuższy niż 10 lat cena sprzedaży
    nieruchomości wynosiłaby 1.123.956,00 zł x 3 % x 25 = 842.967,00 zł.
    Tryb i zasady sprzedaży zostały określone w art. 70 ustawy o gospodarce
    nieruchomościami.
    Zgodnie z art. 69a i 198l przy sprzedaży przedmiotowej nieruchomości w formie aktu
    notarialnego będą miały zastosowanie przepisy o pomocy publicznej de minimis.

## Pytanie

Czy sprzedaż w formie aktu notarialnego prawa własności Skarbu Państwa nieruchomości
    gruntowej oddanej w użytkowanie wieczyste przed 1 maja 2004 r. na rzecz
    dotychczasowego użytkownika wieczystego będzie podlegała opodatkowaniu podatkiem
    od towarów i usług.

    Państwa stanowisko w sprawie
    W ocenie Wnioskodawcy sprzedaż gruntu stanowiącego własność Skarbu Państwa
    oddanego w użytkowanie wieczyste przed 1 maja 2004 r., położonego w A., obejmującego:
    1) działki nr 1, 2, 3, 4 o łącznej powierzchni 0,6029 ha, objęte księgą wieczystą nr (...);
    2) działki nr 5 i 6 o łącznej powierzchni 0,3657 ha, objęte księgą wieczystą nr (...);
    3) działki nr 7 o powierzchni 0,3027 ha, objętą księgą wieczystą nr (...),
    na rzecz dotychczasowego użytkownika wieczystego nie będzie stanowić dostawy w
    rozumieniu przepisów art. 5 ust. 1 pkt 1 i art. 7 ust. 1 pkt 6 i 7 ustawy z dnia 11 marca
    2004 r. o podatku od towarów i usług (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 361) i nie będzie podlegała
    opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, gdyż doszło już do dostawy tej
    nieruchomości na rzecz użytkownika wieczystego. Sprzedaż nieruchomości gruntowej na
    rzecz użytkownika wieczystego, będąca w istocie przekształceniem prawa użytkowania
    wieczystego w prawo własności nieruchomości stanowić będzie jedynie zmianę stanu
    prawnego tej nieruchomości i nie wpływa na władztwo rzeczy, które zostało ustanowione
    przed 1 maja 2004 r.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest prawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług
    (t.j. Dz. U. z 2025 r. poz. 775 ze zm.), zwanej dalej „ustawą”:
      Opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlegają odpłatna dostawa towarów i
      odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju.
    Zgodnie z przepisem art. 2 ust. 22 ustawy:
      Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o sprzedaży - rozumie się przez to odpłatną
      dostawę towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju, eksport towarów
      oraz wewnątrzwspólnotową dostawę towarów.
    Jak stanowi art. 7 ust. 1 ustawy:
      Przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się przeniesienie
      prawa do rozporządzania towarami jak właściciel, w tym również:
      1) przeniesienie z nakazu organu władzy publicznej lub podmiotu działającego w
        imieniu takiego organu lub przeniesienie z mocy prawa prawa własności towarów w
        zamian za odszkodowanie;
      2) wydanie towarów na podstawie umowy dzierżawy, najmu, leasingu lub innej umowy
        o podobnym charakterze zawartej na czas określony lub umowy sprzedaży na
        warunkach odroczonej płatności, jeżeli umowa przewiduje, że w następstwie
        normalnych zdarzeń przewidzianych tą umową lub z chwilą zapłaty ostatniej raty
        prawo własności zostanie przeniesione;
      3) wydanie towarów na podstawie umowy komisu: między komitentem a komisantem,
        jak również wydanie towarów przez komisanta osobie trzeciej;
      4) wydanie towarów komitentowi przez komisanta na podstawie umowy komisu, jeżeli
        komisant zobowiązany był do nabycia rzeczy na rachunek komitenta;
      5) ustanowienie spółdzielczego lokatorskiego prawa do lokalu mieszkalnego,
        ustanowienie spółdzielczego własnościowego prawa do lokalu oraz przekształcenie
        spółdzielczego lokatorskiego prawa do lokalu mieszkalnego na spółdzielcze
        własnościowe prawo do lokalu, a także ustanowienie na rzecz członka spółdzielni

        mieszkaniowej odrębnej własności lokalu mieszkalnego lub lokalu o innym
        przeznaczeniu oraz przeniesienie na rzecz członka spółdzielni własności lokalu lub
        własności domu jednorodzinnego;
      6) oddanie gruntów w użytkowanie wieczyste;
      7) zbycie praw, o których mowa w pkt 5 i 6.
    W myśl art. 2 pkt 6 ustawy:
      Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o towarach - rozumie się przez to rzeczy oraz
      ich części, a także wszelkie postaci energii.
    W świetle przedstawionych powyżej przepisów, grunt spełnia definicję towaru wynikającą
    z art. 2 pkt 6 ustawy, a jego sprzedaż, jak również oddanie gruntu w użytkowanie
    wieczyste, stanowi dostawę towarów, o której mowa w art. 7 ust. 1 ustawy.
    Co istotne, przepis art. 7 ust. 1 ustawy, definiujący pojęcie „dostawa towarów” nie
    odwołuje się do cywilistycznych pojęć sprzedaży, czy też przeniesienia prawa własności,
    stąd też nie można utożsamiać dostawy towarów w rozumieniu przepisów ustawy o
    podatku od towarów i usług z przeniesieniem prawa własności na gruncie prawa
    cywilnego.
    W celu przedstawienia właściwego rozumienia pojęcia „przeniesienie prawa do
    rozporządzania towarami jak właściciel” należy zaznaczyć, że dotyczy ono tego rodzaju
    czynności, które dają nabywcy prawo do postępowania z nią jak właściciel. Chodzi tutaj
    przede wszystkim o możliwość faktycznego dysponowania rzeczą, a nie rozporządzania
    nią w sensie prawnym. Istotą dostawy towarów nie jest bowiem przeniesienie prawa
    własności, zatem wyrażenia „prawo do rozporządzania jak właściciel” nie można
    interpretować jako „prawo własności”.
    Ponadto, czynności przejęcia własności ekonomicznej nie musi towarzyszyć przejęcie
    własności w sensie prawnym, bowiem „dostawa towarów” nie ogranicza się wyłącznie do
    zbycia prawa własności rzeczy.
    W konsekwencji pojęcie „dostawa towarów” oraz ekonomiczne aspekty transakcji, nie
    muszą wiązać się ze skutkami powstającymi na gruncie cywilistycznego prawa własności.
    Pozwala to na uznanie danej czynności za dostawę towarów, nawet w przypadkach
    nałożenia na nabywcę pewnych ograniczeń we władaniu towarem. Chwilą decydującą o
    przejściu na odbiorcę korzyści i ciężarów związanych z nabyciem towaru jest, co do
    zasady, wydanie towaru.
    Uwzględniając szerokie, ekonomiczne, a nie cywilistyczne rozumienie pojęcia
    „przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel”, ustawodawca uznał, że
    oddanie gruntu w użytkowanie wieczyste stanowi dostawę towarów, wymieniając tę
    czynność w art. 7 ust. 1 pkt 6 ustawy. W wyniku ustanowienia prawa użytkowania
    wieczystego dochodzi do ekonomicznego przeniesienia władztwa nad gruntem na rzecz
    użytkownika wieczystego, co sprawia, że może on rozporządzać nim jak właściciel.
    Znajduje to wyraz zarówno w swobodzie korzystania z gruntu i czerpania z niego
    pożytków w sposób niemalże taki, jak w przypadku właściciela tego gruntu, jak i w
    możliwości przeniesienia takiego władztwa na inny podmiot, jak przy dokonywaniu
    sprzedaży gruntu przez właściciela.
    W świetle zapisów art. 15 ust. 1 ustawy:
      Podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości
      prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o
      której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności.
    Zgodnie z art. 15 ust. 2 ustawy:
      Działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców lub
      usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a

      także działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność gospodarcza
      obejmuje w szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu towarów lub
      wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych.
    W myśl art. 15 ust. 6 ustawy:
      Nie uznaje się za podatnika organów władzy publicznej oraz urzędów obsługujących te
      organy w zakresie realizowanych zadań nałożonych odrębnymi przepisami prawa, dla
      realizacji których zostały one powołane, z wyłączeniem czynności wykonywanych na
      podstawie zawartych umów cywilnoprawnych.
    Aby określić możliwość zastosowania art. 15 ust. 6 ustawy, który wyłącza organy władzy
    publicznej z grona podatników podatku od towarów i usług, konieczne jest określenie, czy
    zadania realizowane przez te organy są zadaniami, dla których zostały powołane w
    ramach reżimu publicznoprawnego, czy też są to czynności wykonywane na podstawie
    zawartych umów cywilnoprawnych. Oznacza to, że decydującą przesłanką przesądzającą o
    uznaniu, bądź nieuznaniu organu władzy publicznej za podatnika tego podatku jest
    zachowanie się tego organu jako organu władzy publicznej, bądź jako podatnika w
    stosunku do określonych świadczeń.
    Wyłączenie organów władzy publicznej z kategorii podatników ma charakter wyłączenia
    podmiotowo-przedmiotowego.
    Aby to wyłączenie miało miejsce, muszą zostać spełnione łącznie następujące warunki:
    1) podmiotem jest wyłącznie organ władzy publicznej lub urząd obsługujący ten organ,
    2) wykonywane są czynności, które związane są wyłącznie z realizacją zadań nałożonych
      na ten podmiot przepisami prawa, do realizacji których został on powołany.
    Innymi słowy organ będzie uznany za podatnika podatku od towarów i usług w dwóch
    przypadkach - gdy wykonuje czynności inne niż te, które mieszczą się w ramach jego
    zadań (co wynika z pierwszej części art. 15 ust. 6 ustawy) oraz gdy wykonuje czynności
    mieszczące się w ramach jego zadań, ale czyni to na podstawie umów cywilnoprawnych.
    Wyłączenie z grona podatników podatku od towarów i usług organów władzy publicznej
    jest możliwe tylko wtedy, gdy wykonują one czynności w ramach przypisanych im
    specyficznych zadań i funkcji państwowych, np. w zakresie administracji, sądownictwa,
    obrony narodowej. Wówczas wyłączenie z opodatkowania nie prowadzi do naruszenia
    zasady konkurencji.
    Kwestie dotyczące prawa wieczystego użytkowania uregulowane zostały w ustawie z dnia
    23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 1071 ze zm.).
    W świetle art. 233 Kodeksu cywilnego:
      W granicach, określonych przez ustawy i zasady współżycia społecznego oraz przez
      umowę o oddanie gruntu Skarbu Państwa lub gruntu należącego do jednostek
      samorządu terytorialnego bądź ich związków w użytkowanie wieczyste, użytkownik
      może korzystać z gruntu z wyłączeniem innych osób. W tych samych granicach
      użytkownik wieczysty może swoim prawem rozporządzać.
    Przepis ten, a także następne przepisy Kodeksu cywilnego (art. 234, art. 235, art. 237)
    kształtujące uprawnienia użytkownika wieczystego na wzór uprawnień właściciela, jak
    również długi czas trwania użytkowania wieczystego (art. 236 § 1 i 2 Kodeksu cywilnego)
    wskazują, że oddanie gruntu w użytkowanie wieczyste stanowi przeniesienie prawa do
    rozporządzania tym gruntem jak właściciel. Zatem z regulacji zawartych w tej ustawie
    wynika, że użytkowanie wieczyste stanowi wprawdzie prawo do rzeczy cudzej, ale daje
    użytkownikowi wieczystemu uprawnienia do dysponowania rzeczą w sposób zbliżony do
    właściciela.
    W myśl art. 11 ust. 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (t.
    j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1145 ze zm.):

      Z zastrzeżeniem wyjątków wynikających z przepisów niniejszej ustawy oraz odrębnych
      ustaw, organem reprezentującym Skarb Państwa w sprawach gospodarowania
      nieruchomościami jest starosta, wykonujący zadanie z zakresu administracji rządowej,
      a organami reprezentującymi jednostki samorządu terytorialnego są ich organy
      wykonawcze.
    Zgodnie z art. 27 ustawy o gospodarce nieruchomościami:
      Sprzedaż nieruchomości albo oddanie w użytkowanie wieczyste nieruchomości
      gruntowej wymaga zawarcia umowy w formie aktu notarialnego. Oddanie
      nieruchomości gruntowej w użytkowanie wieczyste i przeniesienie tego prawa w
      drodze umowy wymaga wpisu w księdze wieczystej.
    Stosownie do art. 32 ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami:
      Nieruchomość gruntowa oddana w użytkowanie wieczyste może być sprzedana
      wyłącznie użytkownikowi wieczystemu, z zastrzeżeniem ust. 1a i ust. 3. Sprzedaż
      nieruchomości gruntowej na rzecz jej użytkownika wieczystego nie może nastąpić
      przed upływem 10 lat od dnia zawarcia umowy o oddanie nieruchomości gruntowej w
      użytkowanie wieczyste.
    W myśl art. 32 ust. 1a ustawy o gospodarce nieruchomościami:
      Nieruchomość gruntowa stanowiąca własność Skarbu Państwa może być sprzedana
      użytkownikowi wieczystemu za zgodą wojewody. Zgody wojewody nie wymaga
      sprzedaż na rzecz użytkownika wieczystego nieruchomości, o których mowa w art. 51
      ust. 2 i art. 57 ust. 1.
    Według art. 32 ust. 2 ustawy o gospodarce nieruchomościami:
      Z dniem zawarcia umowy sprzedaży nieruchomości wygasa, z mocy prawa, uprzednio
      ustanowione prawo użytkowania wieczystego. Przepisu art. 241 Kodeksu cywilnego
      nie stosuje się.
    W świetle art. 37 ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami:
      Z zastrzeżeniem ust. 2 i 3, nieruchomości są sprzedawane lub oddawane w
      użytkowanie wieczyste w drodze przetargu.
    Jak stanowi art. 37 ust. 2 pkt 5 ustawy o gospodarce nieruchomościami:
      Nieruchomość jest zbywana w drodze bezprzetargowej, jeżeli sprzedaż nieruchomości
      następuje na rzecz jej użytkownika wieczystego.
    Stosownie natomiast do art. 71 ust. 1-4 ww. ustawy o gospodarce nieruchomościami:
      Za oddanie nieruchomości gruntowej w użytkowanie wieczyste pobiera się pierwszą
      opłatę i opłaty roczne.
      Pierwsza opłata za oddanie nieruchomości gruntowej w użytkowanie wieczyste w
      drodze przetargu podlega zapłacie jednorazowo, nie później niż do dnia zawarcia
      umowy o oddanie tej nieruchomości w użytkowanie wieczyste.
      Pierwszą opłatę za oddanie nieruchomości gruntowej w użytkowanie wieczyste w
      drodze bezprzetargowej można rozłożyć na oprocentowane raty. W sprawach tych
      stosuje się odpowiednio przepis art. 70 ust. 2-4.
      Opłaty roczne wnosi się przez cały okres użytkowania wieczystego, w terminie do dnia
      31 marca każdego roku, z góry za dany rok. Opłaty rocznej nie pobiera się za rok, w
      którym zostało ustanowione prawo użytkowania wieczystego. Właściwy organ, na
      wniosek użytkownika wieczystego złożony nie później niż 14 dni przed upływem
      terminu płatności, może ustalić inny termin zapłaty, nieprzekraczający danego roku
      kalendarzowego.

    Na podstawie art. 3 pkt 14 ustawy z dnia 26 maja 2023 r. o zmianie ustawy o samorządzie
    gminnym, ustawy o społecznych formach rozwoju mieszkalnictwa, ustawy o gospodarce
    nieruchomościami, ustawy o podatku od czynności cywilnoprawnych oraz niektórych
    innych ustaw (Dz. U. z 2023 r. poz. 1463) zostały wprowadzone zmiany w ustawie o
    gospodarce nieruchomościami. W ustawie o gospodarce nieruchomościami dodano Dział
    VIa „Przepisy epizodyczne dotyczące roszczenia o sprzedaż nieruchomości gruntowej na
    rzecz jej użytkownika wieczystego”, tj.: od art. 198g do art. 198l ustawy o gospodarce
    nieruchomościami.
    Zgodnie z art. 198g ustawy o gospodarce nieruchomościami:
    1. Użytkownik wieczysty nieruchomości gruntowej w terminie 12 miesięcy od dnia wejścia
      w życie ustawy z dnia 26 maja 2023 r. o zmianie ustawy o samorządzie gminnym,
      ustawy o społecznych formach rozwoju mieszkalnictwa, ustawy o gospodarce
      nieruchomościami, ustawy o podatku od czynności cywilnoprawnych oraz niektórych
      innych ustaw (Dz. U. poz. 1463) może wystąpić z żądaniem sprzedaży tej
      nieruchomości na jego rzecz.
    2. Żądanie sprzedaży, o którym mowa w ust. 1, nie przysługuje:
    1) jeżeli nieruchomość została oddana w użytkowanie wieczyste po dniu 31 grudnia 1997
      r.;
    2) jeżeli użytkownik wieczysty nie wykonał zobowiązania określonego w umowie o
      oddanie nieruchomości gruntowej w użytkowanie wieczyste;
    3) w odniesieniu do gruntów położonych na terenie portów i przystani morskich w
      rozumieniu art. 2 pkt 2 ustawy z dnia 20 grudnia 1996 r. o portach i przystaniach
      morskich (Dz. U. z 2023 r. poz. 1796);
    4) jeżeli grunt jest wykorzystywany na prowadzenie rodzinnego ogrodu działkowego w
      rozumieniu art. 2 pkt 5 ustawy z dnia 13 grudnia 2013 r. o rodzinnych ogrodach
      działkowych;
    5) w odniesieniu do nieruchomości gruntowej niezabudowanej.
    3. Nie zawiera się umowy sprzedaży nieruchomości, o której mowa w ust. 1, jeżeli toczy
      się postępowanie o rozwiązanie umowy o oddanie tej nieruchomości w użytkowanie
      wieczyste.
    4. Przepisy ust. 1-3 stosuje się odpowiednio do użytkowania wieczystego powstałego w
      inny sposób niż w drodze umowy zawartej w formie aktu notarialnego.
    W myśl art. 198h ustawy o gospodarce nieruchomościami:
    1. W odniesieniu do nieruchomości gruntowych stanowiących własność Skarbu Państwa
      cenę nieruchomości ustala się:
    1) w przypadku zapłaty ceny jednorazowo - jako dwudziestokrotność kwoty stanowiącej
      iloczyn dotychczasowej stawki procentowej opłaty rocznej z tytułu użytkowania
      wieczystego oraz wartości nieruchomości gruntowej określonej na dzień zawarcia
      umowy sprzedaży;
    2) w przypadku rozłożenia ceny na raty - jako dwudziestopięciokrotność kwoty
      stanowiącej iloczyn dotychczasowej stawki procentowej opłaty rocznej z tytułu
      użytkowania wieczystego oraz wartości nieruchomości gruntowej określonej na dzień
      zawarcia umowy sprzedaży.
    2. W odniesieniu do nieruchomości stanowiących własność jednostek samorządu
      terytorialnego cenę nieruchomości ustala się w wysokości nie niższej niż
      dwudziestokrotność kwoty stanowiącej iloczyn dotychczasowej stawki procentowej

      opłaty rocznej z tytułu użytkowania wieczystego oraz wartości nieruchomości
      gruntowej określonej na dzień zawarcia umowy sprzedaży, jednak nie wyższej niż
      wartość nieruchomości gruntowej określona na dzień zawarcia umowy sprzedaży.
    3. Jeżeli w dniu wystąpienia z żądaniem zawarcia umowy nie obowiązywała opłata roczna
      z tytułu użytkowania wieczystego nieruchomości gruntowej albo toczy się
      postępowanie w sprawie aktualizacji stawki procentowej opłaty rocznej, właściwy
      organ ustala cenę, o której mowa w ust. 1 i 2, przyjmując stawkę procentową
      określoną w art. 72 ust. 3 stosownie do celu wynikającego ze sposobu korzystania z
      nieruchomości gruntowej.
    Jak wynika z powołanych przepisów oddanie gruntu w użytkowanie wieczyste jest
    czynnością odpłatną, gdyż ustawodawca w ustawie o gospodarce nieruchomościami
    przewidział w tym zakresie dwa rodzaje odpłatności, tj. pierwszą opłatę oraz opłaty roczne.
    Przy czym, ustanowienie prawa użytkowania wieczystego przed 1 maja 2004 r. nie
    podlegało opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, gdyż na podstawie
    obowiązującej przed tym dniem ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i
    usług oraz o podatku akcyzowym (t.j. Dz. U. z 1993 r. Nr 11 poz. 50 ze zm.), grunt nie był
    towarem i ustanowienie prawa jego użytkowania wieczystego nie stanowiło dostawy
    towarów. Dopiero z chwilą wejścia w życie ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od
    towarów i usług, zmieniła się definicja towaru oraz zakres opodatkowania podatkiem od
    towarów i usług.
    W konsekwencji, od 1 maja 2004 r. ustanowienie prawa użytkowania wieczystego gruntu
    stanowi czynność podlegającą opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, na
    podstawie art. 5 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 7 ust. 1 pkt 6 ustawy.
    Jak wynika z opisu sprawy, są Państwo zarejestrowanym podatnikiem VAT. Pismem z 25
    lipca 2024 r. Pan A.A. wystąpił do Starosty (...) w trybie art. 198g ustawy o gospodarce
    nieruchomościami z żądaniem sprzedaży na jego rzecz nieruchomości położonej w (...),
    obejmującej działki nr 1, 2, 3, 4, 5, 6, 7, stanowiące własność Skarbu Państwa. Starosta (...)
    działający imieniem Skarbu Państwa prowadzi postępowanie w przedmiotowej sprawie.
    Prawo użytkowania wieczystego ww. nieruchomości zostało ustanowione przed 1 maja
    2004 r., tj. 5 grudnia 1990 r.
    Państwa wątpliwości dotyczą ustalenia, czy sprzedaż prawa własności nieruchomości na
    rzecz dotychczasowego użytkownika wieczystego będzie podlegała opodatkowaniu
    podatkiem od towarów i usług.
    W analizowanej sprawie, skoro prawo użytkowania wieczystego ww. nieruchomości
    ustanowiono przed wprowadzeniem przepisów, którymi ustawodawca objął tę czynność
    opodatkowaniem, to nie podlegało ono opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług,
    niemniej jednak nastąpiło przeniesienie prawa do rozporządzania towarem jak właściciel.
    W związku z tym, sprzedaż prawa własności nieruchomości gruntowej, o której mowa we
    wniosku, na rzecz aktualnego użytkownika wieczystego, będzie w istocie przekształceniem
    prawa wieczystego użytkowania w prawo własności nieruchomości i będzie stanowiła
    jedynie zmianę tytułu prawnego do nieruchomości, natomiast nie wpłynie na „władztwo
    rzeczy”, które użytkownik już uzyskał.
    Zatem sprzedaż ww. nieruchomości na rzecz dotychczasowego użytkownika wieczystego,
    będąca w istocie czynnością przekształcenia, w trybie określonym w art. 198g ustawy o
    gospodarce nieruchomościami, prawa użytkowania wieczystego gruntu, które zostało
    ustanowione przed 1 maja 2004 r. w prawo własności tej nieruchomości, nie może być
    traktowana jako ponowna dostawa tej samej nieruchomości, w związku z czym, nie będzie
    stanowiła odpłatnej dostawy towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1 w związku z art.
    7 ust. 1 ustawy, ani żadnej innej czynności podlegającej opodatkowaniu podatkiem od
    towarów i usług.

    Bez znaczenia w tej sytuacji pozostaje fakt, kiedy obecny użytkownik wieczysty nabył
    prawo użytkowania wieczystego nieruchomości od poprzedniego użytkownika
    wieczystego. Istotna jest data ustanowienia prawa użytkowania wieczystego
    nieruchomości na rzecz pierwotnego użytkownika wieczystego.
    Tym samym, w opisanej sytuacji czynność przekształcenia prawa użytkowania wieczystego
    zabudowanej nieruchomości gruntowej, tj. działek nr 1, 2, 3, 4, 5, 6, 7 (ustanowionego
    przed 1 maja 2004 r.) w prawo własności na rzecz obecnego użytkownika wieczystego, nie
    będzie podlegać opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.
    Państwa stanowisko jest prawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, które Państwo przedstawili i stanu prawnego,
    który obowiązuje w dniu wydania interpretacji.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
        Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb
        ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz.
        111 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa
        sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia
        przyszłego i zastosują się Państwo do interpretacji.
        Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z
        dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
        Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki
      interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego
    Sądu Administracyjnego w (...). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje
    ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
    (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
        w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
        Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo

        w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na
        adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS
        /SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.