Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0111-KDIB4.4015.84.2017.3.MD
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2018-08-22
Teza: W przypadku skorzystania z ulgi mieszkaniowej w ramach przepisów obowiązujących do 31 grudnia 2006 r., Wnioskodawca nie utraci prawa do nabytej ulgi w przypadku dokonania darowizny lokalu będącego przedmiotem spadku na rzecz syna, jeśli będzie w tym lokalu nadal zamieszkiwał przez okres 5 lat od dnia złożenia zeznania podatkowego.
Słowa kluczowe: darowizna; dziedziczenie; lokal-lokal mieszkalny; nieruchomości; podatek-podatek od spadków i darowizn; spadek; ulga-ulga mieszkaniowa
Przepisy: [PSD] Ustawa o podatku od spadków i darowizn-Rozdział 4-art. 16

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA

Na podstawie art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2018 r., poz. 800, ze zm.) – Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej stwierdza, że stanowisko Wnioskodawcy przedstawione we wniosku z 30 maja 2018 r. (data wpływu – 11 czerwca 2018 r.), uzupełnionym 12 lipca i 8 sierpnia 2018 r.. o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku od spadków i darowizn w zakresie zachowania prawa do ulgi mieszkaniowej w sytuacji dokonania darowizny lokalu nabytego w spadku na rzecz syna – **jest prawidłowe.**

UZASADNIENIE

W dniu 11 czerwca 2018 r. wpłynął do Organu ww. wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej dotyczącej podatku od spadków i darowizn w zakresie zachowania prawa do ulgi mieszkaniowej w sytuacji dokonania darowizny lokalu nabytego w spadku na rzecz syna.

Wniosek nie spełniał wymogów formalnych, w związku z czym, w pismach z 19 czerwca 2018 r. znak: 0111-KDIB4.4015.84.2018.1.MD oraz z 13 lipca 2018 r. znak: 0111-KDIB4.4015.84.2018.2.MD wezwano do jego uzupełnienia. Wniosek uzupełniono odpowiednio 12 lipca i 8 sierpnia 2018 r.

We wniosku przedstawiono następujące zdarzenie przyszłe:

Jacek K. (dalej: „Wnioskodawca”), rozwiedziony, nabył spadek po swojej zmarłej matce Barbarze K.. Matka Wnioskodawcy zmarła 2 listopada 2006 r. Wnioskodawca jest jedynym spadkobiercą, a nabycie spadku zostało poświadczone w notarialnym akcie poświadczenia dziedziczenia sporządzonym i zarejestrowanym 13 października 2016 r. W skład spadku wchodził lokal mieszkalny stanowiący odrębną nieruchomość o pow. 50,66 m2 wraz z udziałem w częściach wspólnych nieruchomości o wartości 330.000 zł oraz jednostki uczestnictwa w funduszu inwestycyjnym otwartym albo specjalistycznym funduszu inwestycyjnym otwartym o wartości 2.584 zł.

W niniejszej sprawie Naczelnik Urzędu Skarbowego 8 grudnia 2016 r. wydał decyzję o umorzeniu postępowania podatkowego w sprawie ustalenia wysokości podatku od spadków i darowizn, z tytułu nabycia spadku po Barbarze K. zmarłej 2 listopada 2006 r.

W przedmiotowej decyzji Organ ustalił, iż zobowiązanie podatkowe z tytułu nabycia składników majątkowych nie występuje. Organ ustalił, iż podatnik zalicza się jako syn spadkodawcy do I grupy podatkowej zgodnie z art. 14 ustawy o podatku od spadków i darowizn; co więcej zgodnie z oświadczeniem Wnioskodawcy złożonym urzędowi 8 listopada 2016 r., Organ potwierdził, iż podatnik spełnia wszystkie warunki do zastosowania wobec niego ulgi podatkowej, o której mowa w art. 16 ust. 1 pkt 1 ustawy o podatku od spadków i darowizn.

Organ podatkowy uznał, że Wnioskodawca skorzystał z ulgi podatkowej określonej w art. 16 ust. 1 pkt 1 ustawy o podatku od spadków i darowizn w brzmieniu obowiązującym przed dniem 1 stycznia 2007 r. Ponadto, przyjął oświadczenie Wnioskodawcy, iż będzie on zamieszkiwał w nabytym lokalu przez okres 5 lat od dnia złożenia zeznania podatkowego.

Obecnie, tj. w 2018 r., podatnik w związku z pogarszającym się stanem zdrowia zamierza przekazać przedmiotowy lokal, na mocy umowy darowizny, swojemu synowi.

W uzupełnieniu wniosku z 4 lipca 2018 r. (data wpływu – 12 lipca 2018 r.), Wnioskodawca wskazał, że planuje przekazać synowi w drodze darowizny lokal mieszkalny stanowiący odrębną nieruchomość.

W związku z powyższym opisem zadano następujące pytanie:

Czy jeżeli Wnioskodawca przekaże na rzecz swojego syna całość udziałów w odziedziczonej po swojej matce nieruchomości (tj. mieszkaniu) w ramach umowy darowizny, to czy będzie musiał zwrócić koszty wynikające z przyznanej mu ulgi mieszkaniowej, w sytuacji gdy w przedmiotowym mieszkaniu będzie nadal stale zamieszkiwał?

Zdaniem Wnioskodawcy, nie będzie on musiał zwracać przyznanej mu ulgi mieszkaniowej, przy założeniu, że nadal przez okres, co najmniej 5 lat od dnia złożenia zaznania podatkowego, będzie mieszkać w przedmiotowej nieruchomości.

W związku z tym, że spadek został nabyty 2 listopada 2006 r. (dzień śmierci matki), w sprawie zastosowanie mają przepisy ustawy o podatku od spadków i darowizn w brzmieniu obowiązującym do 31 grudnia 2006 r., gdzie wśród enumeratywnie wymienionych warunków przyznania ulgi mieszkaniowej (art. 16 ust. 2 ww. ustawy), nie wymieniono zakazu zbycia nabytego w drodze dziedziczenia udziału w budynku mieszkalnym (winno być: lokalu mieszkalnego stanowiącego odrębną nieruchomość) (w przeciwieństwie do aktualnego brzmienia przepisu). Zatem, jeżeli podatnik nadal będzie w nim zamieszkiwać, pomimo zbycia (w ramach zawartej umowy darowizny) tytułu prawnego do tego budynku (winno być: lokalu mieszkalnego stanowiącego odrębną nieruchomość), to zostanie spełniony warunek, o którym mowa w art. 16 ust 2 pkt 5 ustawy (w brzmieniu obowiązującym do 31 grudnia 2006 r).

Zgodnie z brzmieniem art. 16 ust. 2 pkt ustawy o podatku od spadków i darowizn, w brzmieniu obowiązującym do 31 grudnia 2006 r., aby podatnik mógł skorzystać z ulgi mieszkaniowej musiał złożyć oświadczenie, że mieszka on w nabytym lokalu oraz że będzie on zamieszkiwał w nabytym lokal przez okres 5 lat, od dnia złożenia oświadczenia podatkowego.

Wskazać należy, że art. 16 ust. 2 został zmieniony ustawą z dnia 16 listopada 2006 r. o zmianie ustawy o podatku od spadków i darowizn oraz ustawy o podatku od czynności cywilnoprawnych (obowiązującą od dnia 1 stycznia 2007 r.), w treści której dodano w art. 16 ust 2 pkt 5 dodatkowe obowiązki tj. zamieszkiwania, zameldowana na pobyt stały w nabytym lokalu lub budynku oraz nie dokonania jego zbycia przez okres 5 lat.

Jednocześnie wskazać należy, że art. 4 ust. 1 ustawy z dnia 16 listopada 2006 r. o zmianie ustawy o podatku od spadków i darowizn oraz ustawy o podatku od czynności cywilnoprawnych, wskazuje, że do czynności cywilnoprawnych, o których mowa w ustawie wymienionej w art. 2, z tytułu których obowiązek podatkowy powstał przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy (tj. dnia 1 stycznia 2007 r.), stosuje się przepisy dotychczasowe, obowiązujące do dnia 31 grudnia 2006 r. Nadto zgodnie z art. 3 ust. 1 ustawy nowelizacyjnej z dnia 16 listopada 2006 r., z przepisu tego w sposób jednoznaczny wynika, że do nabycia własności rzeczy lub praw majątkowych, które nastąpiło przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy (czyli przed 1 stycznia 2007 r.), stosuje się przepisy ustawy wymienionej w art. 1 (ustawy z dnia 28 lipca 1983 r. o podatku od spadków i darowizn), w brzmieniu obowiązującym przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy (tekst jedn. przed 1 stycznia 2007 r.), z zastrzeżeniem ust. 2 i 3. W związku z tym przyjąć należy, że ustawa wiąże stosowanie nowej regulacji, co do zasady z momentem nabycia własności rzeczy lub praw majątkowych, a nie z momentem powstania obowiązku podatkowego.

Takie stanowisko potwierdza orzecznictwo sądów administracyjnych, patrz wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z 28 marca 2013 r., sygn. akt I SA/Łd 1439/12. Wojewódzki Sąd Administracyjny w przedmiotowym wyroku wyjaśnił, że moment powstania obowiązku podatkowego w daninie od spadku może się różnić od momentu nabycia schedy (może być późniejszy). Z taką sytuacją mamy do czynienia w omawianej sprawie. Zgodnie z ustawą z 16 listopada 2006 r. nowelizującą ustawę o podatku od spadków i darowizn, do nabycia własności rzeczy lub praw majątkowych, które nastąpiło przed 1 stycznia 2007 r., stosuje się przepisy ustawy o podatku od spadków i darowizn w brzmieniu obowiązującym przed dniem wejścia w życie nowelizacji (przed 1 stycznia 2007 r.). Ponadto nie można przyjąć, że moment nabycia własności rzeczy lub praw majątkowych to chwila powstania obowiązku podatkowego (powstaje z chwilą uprawomocnienia się postanowienia sądu o stwierdzeniu nabycia spadku). O tym, czy należy stosować przepisy sprzed, czy po nowelizacji, decyduje więc data nabycia spadku. Zgodnie z art. 925 Kodeksu cywilnego, spadkobierca nabywa spadek z chwilą jego otwarcia, a jak wynika z art. 924 cyt. Kodeksu, następuje to w momencie śmierci spadkodawcy. Oznacza to, że rozstrzygając kwestie podatkowe, należy stosować przepisy z dnia nabycia spadku (tj. sprzed dnia 1 stycznia 2007 r.).

Zgodnie z art. 16 ust. 2 pkt 5 ww. ustawy (brzmienie obowiązujące do 31 grudnia 2006 r.) z omawianej ulgi mogą skorzystać nabywcy, którzy będą zamieszkiwać w nabytym lokalu lub budynku przez 5 lat:

1.  od dnia złożenia zeznania podatkowego – jeżeli w chwili złożenia zeznania nabywca mieszka w nabytym lokalu lub budynku,
2.  od dnia zamieszkiwania w nabytym lokalu lub budynku – jeżeli nabywca zamieszka w ciągu roku od dnia złożenia zeznania podatkowego.

Ponieważ przepisy prawa podatkowego nie definiują pojęcia „miejsce zamieszkania”, dlatego należy posiłkować się definicją miejsca zamieszkania znajdującą się w art. 25 ustawy Kodeks cywilny. Miejscem zamieszkania osoby fizycznej, zgodnie z ww. przepisem, jest miejscowość, w której osoba ta przebywa z zamiarem stałego pobytu. Do ustalenia zatem miejsca zamieszkania potrzebne są według tego przepisu dwa momenty: moment zewnętrzny, tj. faktyczne przebywanie i wewnętrzny, tj. zamiar stałego pobytu, które muszą występować łącznie.

Powyższe oznacza faktyczne przebywanie w tym budynku mieszkalnym, który był przedmiotem nabycia i został objęty ulgą mieszkaniową. Należy przy tym zauważyć, iż unormowania art. 16 ustawy o podatku od spadków i darowizn, w brzmieniu obowiązującym w 2006 r. – a zatem w momencie nabycia spadku – nie nakładają obowiązku utrzymywania tytułu prawnego do nabytego w drodze spadku budynku mieszkalnego oraz zameldowania na pobyt stały. Przepis ten natomiast nakłada obowiązek zamieszkiwania w nabytym budynku przez 5 lat, liczonych według zasad w tym przepisie wskazanych.

Tym samym ulga mieszkaniowa może być zastosowana w stosunku do osób, które spełniają wymogi zawarte w art. 16 ust. 2 (w brzmieniu do dnia 31 grudnia 2006 r.), a w wymienionych przesłankach ustawodawca nie zawarł zakazu zbycia nabytego prawa.

Zasadniczym celem powyższej ulgi jest zaspokojenie podstawowych potrzeb mieszkaniowych nabywcy. Zatem jeżeli zbycie lokalu, w stosunku do którego nabył podatnik wcześniej prawo do ulgi określonej w art. 16, nie spowoduje zmiany miejsca zamieszkania podatnika, wówczas podatnik zachowa prawo do nabytej ulgi.

Dla korzystania przez podatnika z ulgi na dotychczasowych warunkach ważny jest fakt zamieszkania w danym lokalu, tak aby zamieszkiwanie to zaspokajało potrzeby mieszkaniowe podatnika.

Za prawidłowością oceny prawnej przedstawioną przez Wnioskodawcę przemawia również interpretacja indywidualna przedstawiona przez Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia 9 maja 2018 r. znak 0111-KDIB4.4015.45.2018.2.BB w identycznym stanie faktycznym.

Mając powyższe na uwadze Wnioskodawca stoi na stanowisku, iż gdy będzie dalej faktycznie zamieszkiwał w przedmiotowym lokalu, jak ma to miejsce dotychczas, to mimo dokonania darowizny przedmiotowej nieruchomości na rzecz swojego syna zachowa prawo do przyznanej mu ulgi mieszkaniowej.

W świetle obowiązującego stanu prawnego, stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego zdarzenia przyszłego jest prawidłowe.

Z treści wniosku wynika, że opisane w nim nabycie tytułem dziedziczenia, w związku z którym Wnioskodawca skorzystał z ulgi określonej w art. 16 ustawy o podatku od spadków i darowizn, nastąpiło w dacie śmierci jego matki, tj. w listopadzie 2006 r. W niniejszej sprawie będą miały zatem zastosowanie przepisy ustawy o podatku od spadków i darowizn w brzmieniu obowiązującym do 31 grudnia 2006 r. Zgodnie bowiem z treścią art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 16 listopada 2006 r. o zmianie ustawy o podatku od spadków i darowizn oraz ustawy o podatku od czynności cywilnoprawnych (Dz.U. z 2006 r., Nr 222, poz. 1629, ze zm.) do nabycia własności rzeczy lub praw majątkowych, które nastąpiło przed dniem 1 stycznia 2007 r., stosuje się przepisy ustawy o podatku od spadków i darowizn w brzmieniu obowiązującym przed dniem 1 stycznia 2007 r.

W myśl art. 1 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 28 lipca 1983 r. o podatku od spadków i darowizn (Dz.U. z 2004 r., Nr 142, poz. 1514, ze zm.), podatkowi od spadków i darowizn, zwanemu dalej „podatkiem”, podlega nabycie przez osoby fizyczne własności rzeczy znajdujących się na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej lub praw majątkowych wykonywanych na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej tytułem spadku.

Stosownie do treści art. 5 i art. 6 ust. 1 pkt 1 ustawy o podatku od spadków i darowizn obowiązek podatkowy, przy nabyciu w drodze dziedziczenia, ciąży na nabywcy własności rzeczy i praw majątkowych oraz powstaje z chwilą przyjęcia spadku.

Jeżeli nabycie niezgłoszone do opodatkowania stwierdzono następnie pismem, obowiązek podatkowy powstaje z chwilą sporządzenia pisma; jeżeli pismem takim jest orzeczenie sądu, obowiązek podatkowy powstaje z chwilą uprawomocnienia się orzeczenia. W przypadku gdy nabycie nie zostało zgłoszone do opodatkowania, obowiązek podatkowy powstaje z chwilą powołania się przez podatnika przed organem podatkowym lub organem kontroli skarbowej na fakt nabycia (art. 6 ust. 4 omawianej ustawy).

Stosownie do treści art. 16 ust. 1 pkt 1 cyt. ustawy w przypadku nabycia budynku mieszkalnego lub jego części, lokalu mieszkalnego stanowiącego odrębną nieruchomość, spółdzielczego własnościowego prawa do lokalu mieszkalnego oraz wynikających z przydziału spółdzielni mieszkaniowych: prawa do domu jednorodzinnego lub prawa do lokalu w małym domu mieszkalnym w drodze spadku lub darowizny przez osoby zaliczane do I grupy podatkowej – nie wlicza się do podstawy opodatkowania ich wartości do łącznej wysokości nieprzekraczającej 110 m2 powierzchni użytkowej budynku lub lokalu.

Ulga, o której mowa w ust. 1, przysługuje osobom, które łącznie spełniają następujące warunki:

1.  spełniają wymogi określone w art. 4 ust. 4 (tj. jeżeli nabywca jest obywatelem polskim lub ma miejsce stałego pobytu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej);
2.  nie są właścicielami innego budynku mieszkalnego lub lokalu mieszkalnego stanowiącego odrębną nieruchomość bądź będąc nimi przeniosą własność budynku lub lokalu na rzecz zstępnych, Skarbu Państwa lub gminy;
3.  nie dysponują spółdzielczym lokatorskim prawem do lokalu lub nie są właścicielami spółdzielczego własnościowego prawa do lokalu mieszkalnego oraz wynikających z przydziału spółdzielni mieszkaniowych: prawa do domu jednorodzinnego lub prawa do lokalu w małym domu mieszkalnym, a w razie dysponowania tymi prawami przekażą je zstępnym lub przekażą do dyspozycji spółdzielni, w terminie 3 miesięcy od dnia złożenia zeznania podatkowego;
4.  nie są najemcami lokalu lub budynku lub będąc nimi rozwiążą umowę najmu;
5.  będą zamieszkiwać w nabytym lokalu lub budynku przez 5 lat:
    1.  od dnia złożenia zeznania podatkowego – jeżeli w chwili złożenia zeznania nabywca mieszka w nabytym lokalu lub budynku,
    2.  od dnia zamieszkania w nabytym lokalu lub budynku – jeżeli nabywca zamieszka w ciągu roku od dnia złożenia zeznania podatkowego.

Mając na uwadze ww. przepisy ustawy o podatku od spadków i darowizn stwierdzić należy, że zasadniczym celem ustawodawcy jest zwolnienie bliskich spadkodawcy lub darczyńcy od obciążeń podatkowych z tytułu nabycia nieruchomości mieszkaniowej, gdy nie dysponują innym mieszkaniem czy domem i będą zamieszkiwać w uzyskanej nieruchomości przez 5 lat od dnia określonego w cytowanym wyżej przepisie art. 16 ust. 2 pkt 5 ustawy o podatku od spadków i darowizn. Warunkiem niezbędnym do skorzystania z ulgi przewidzianej w art. 16 ww. ustawy jest łączne spełnienie wszystkich zawartych w tym przepisie warunków.

Ponieważ przepisy prawa podatkowego nie definiują pojęcia „miejsce zamieszkania”, dlatego należy posiłkować się definicją miejsca zamieszkania znajdującą się w art. 25 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. – Kodeks cywilny (Dz.U. z 1964 r., Nr 16, poz. 93, ze zm.). Miejscem zamieszkania osoby fizycznej, zgodnie z ww. przepisem jest miejscowość, w której osoba ta przebywa z zamiarem stałego pobytu. Do ustalenia zatem miejsca zamieszkania potrzebne są według tego przepisu dwa momenty: moment zewnętrzny, tj. faktyczne przebywanie i wewnętrzny, tj. zamiar stałego pobytu, które muszą występować łącznie.

Powyższe oznacza faktyczne przebywanie w tym lokalu mieszkalnym, który był przedmiotem nabycia i został objęty ulgą mieszkaniową.

Należy przy tym zauważyć, iż unormowania art. 16 ustawy o podatku od spadków i darowizn w brzmieniu obowiązującym w 2006 r. – a zatem w momencie nabycia spadku – nie nakładają obowiązku utrzymywania tytułu prawnego do nabytego w drodze spadku budynku mieszkalnego oraz zameldowania na pobyt stały. Przepis ten natomiast nakłada obowiązek zamieszkiwania w nabytym budynku przez 5 lat, liczonych według zasad w tym przepisie wskazanych.

Fakt, iż Wnioskodawca zamierza przekazać nieruchomość (lokal mieszkalny stanowiący odrębną nieruchomość) na rzecz syna nie będzie skutkować utratą ulgi mieszkaniowej, bowiem Wnioskodawca zadeklarował, że w dalszym ciągu mieszka i będzie mieszkać w przedmiotowej nieruchomości.

Reasumując stwierdzić należy, iż Wnioskodawca, który w drodze umowy darowizny przekaże synowi lokal mieszkalny stanowiący odrębną nieruchomość, nabyty w ramach spadku po zmarłej matce Wnioskodawcy, nie utraci z tego tytułu prawa do ulgi zawartej w art. 16 ustawy o podatku od spadków i darowizn, jeżeli będzie w tym lokalu zamieszkiwać przez okres 5 lat, począwszy od okresu określonego w art. 16 ust. 2 pkt 5 ww. ustawy.

Wobec powyższego, stanowisko Wnioskodawcy należało uznać za prawidłowe.

Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dniu wydania interpretacji.

Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy rzeczywisty stan faktyczny sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie z opisem zdarzenia przyszłego podanym przez Wnioskodawcę w złożonym wniosku. W związku z powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we wniosku opisu sprawy, udzielona odpowiedź traci swoją aktualność.

Zgodnie z art. 14na Ordynacji podatkowej, przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej stanowi element czynności będących przedmiotem decyzji wydanej:

1.  z zastosowaniem art. 119a;
2.  w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, ul. Jasna 2/4, 00-013 Warszawa, w dwóch egzemplarzach (art. 47 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz.U. z 2018 r., poz. 1302) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie albo aktu, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 4a (art. 53 § 1 ww. ustawy).

Jednocześnie, zgodnie z art. 57a ww. ustawy, skarga na pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego wydaną w indywidualnej sprawie, opinię zabezpieczającą i odmowę wydania opinii zabezpieczającej może być oparta wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd administracyjny jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy), na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Teodora Sixta 17, 43-300 Bielsko-Biała.