Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0111-KDIB2-1.4010.296.2025.1.ED
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-08-01
Teza: 1. Wnioskodawca może stosować obniżone stawki
amortyzacyjne w stosunku do Środków trwałych, które są już
przedmiotem amortyzacji w Spółce, przy założeniu że takie
obniżenie zostanie dokonane od pierwszego miesiąca roku
podatkowego, w którym ma być stosowana obniżona stawka.
2. Wnioskodawca może w poszczególnych latach kilkukrotnie
obniżyć stawkę amortyzacyjną dla danego Środka trwałego, z
zachowaniem terminów wskazanych w art. 16i ust. 5 ustawy
CIT.
3. Wnioskodawca może obniżyć wysokość stawek
amortyzacyjnych dla Środków trwałych do dowolnie
określonego przez siebie poziomu (nawet bliskiemu 0%, ale
zawsze wyższego niż 0%).
4. Wnioskodawca może podwyższyć do dowolnej wysokości,
nie wyższej niż określonej w Wykazie, uprzednio obniżoną
stawkę amortyzacyjną stosowaną dla danego Środka trwałego,
w tym powrócić do stosowania stawki amortyzacyjnej w
pierwotnej wysokości, z zachowaniem terminów wskazanych
w art. 16i ust. 5 ustawy CIT.
Słowa kluczowe: amortyzacja-amortyzacja liniowa
stawka-stawka amortyzacyjna-zmiana stawki amortyzacji
środek-środek trwały
Zagadnienia: Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 3. Koszty uzyskania przychodów-Amortyzacja-
Metody amortyzacji środków trwałych-Metoda liniowa
amortyzacji-Podwyższanie (i obniżanie) stawek
amortyzacyjnych
Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 3. Koszty uzyskania przychodów-Amortyzacja-
Zasady dokonywania odpisów amortyzacyjnych
Przepisy: [CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 3-art. 16i-ust. 5
[CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 3-art. 16i-ust. 8
1

## Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

dłowe
    Szanowni Państwo,
    stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego
    zdarzenia przyszłego w podatku dochodowym od osób prawnych jest prawidłowe.

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

26 czerwca 2025 r. za pośrednictwem e-Doręczeń wpłynął Państwa wniosek z 24 czerwca
    2025 r. o wydanie interpretacji indywidualnej dotyczący podatku dochodowego od osób
    prawnych w zakresie ustalenia:
      - czy mogą Państwo stosować obniżone stawki amortyzacji w stosunku do Środków
        trwałych, które już są przedmiotem amortyzacji w Spółce, przy założeniu że takie
        obniżenie zostanie dokonane od pierwszego miesiąca roku podatkowego, w którym
        ma być stosowana obniżona stawka;
      - czy mogą Państwo w poszczególnych latach kilkukrotnie obniżyć stawkę amortyzacji
        dla danego Środka trwałego, z zachowaniem terminów wskazanych w art. 16i ust. 5
        ustawy CIT;
      - czy mogą Państwo obniżyć wysokość stawek amortyzacyjnych dla Środków trwałych
        do dowolnie określonego przez siebie poziomu (nawet bliskiemu 0%, ale zawsze
        wyższego niż 0%);
      - czy mogą Państwo podwyższyć do dowolnej wysokości, nie wyższej niż określonej w
        Wykazie, uprzednio obniżoną stawkę amortyzacyjną stosowaną dla danego Środka
        trwałego, w tym powrócić do stosowania stawki amortyzacyjnej w pierwotnej
        wysokości, z zachowaniem terminów wskazanych w art. 16i ust. 5 ustawy CIT.
    Treść wniosku jest następująca:

## Opis zdarzenia przyszłego

X Sp. z o.o. (dalej: „Wnioskodawca”/„Spółka”) jest podatnikiem podatku dochodowego w
    Polsce i podlega opodatkowaniu w Polsce od całości swoich dochodów bez względu na
    miejsce ich osiągania zgodnie z art. 3 ust. 1 ustawy o CIT.
    Rok podatkowy Spółki jest zgodny z rokiem kalendarzowym, tj. rozpoczyna się 1 stycznia i
    kończy 31 grudnia każdego roku.
    Podstawowym przedmiotem działalności Spółki jest (...).
    W ramach prowadzonej działalności gospodarczej Wnioskodawca posiada oraz
    wykorzystuje składniki majątku stanowiące środki trwałe, od których dokonywane są, dla

    celów podatkowych oraz księgowych, odpisy amortyzacyjne. W stosunku do posiadanych i
    używanych środków trwałych, Spółka dokonuje odpisów amortyzacyjnych zgodnie z
    metodą liniową wskazaną w art. 16h ust. 1 pkt 1 ustawy CIT (dalej: „Środki trwałe”).
    Obecnie Spółka rozważa możliwość obniżenia, począwszy od 1 stycznia 2026 r., czyli od
    początku kolejnego roku podatkowego, stawek amortyzacyjnych dla Środków trwałych,
    które są już przedmiotem amortyzacji w Spółce.
    Ustalone w wyniku obniżenia stawki amortyzacyjne będą wyższe niż 0%.
    Nie można wykluczyć, że w przyszłości Spółka podejmie decyzję o dalszym obniżeniu
    wysokości stawek amortyzacyjnych dla Środków trwałych.
    W przyszłości Spółka może zdecydować o podwyższeniu uprzednio obniżonych stawek
    amortyzacyjnych do dowolnej wysokości, w tym ponownie zastosować („powrócić”) stawkę
    w jej pierwotnej wysokości. W żadnym jednak wypadku, wysokość stawek
    amortyzacyjnych po ich „powrotnym” podwyższeniu nie przekroczy maksymalnych stawek
    wynikających z wykazu rocznych stawek amortyzacyjnych stanowiącego załącznik nr 1 do
    ustawy o CIT (dalej: „Wykaz”).
    W przypadku Środków trwałych modyfikacja stawek amortyzacji (obniżenie lub
    „powrotne” podwyższenie) zostanie dokonana od pierwszego miesiąca następnego roku
    podatkowego.
    Rozważane zmiany stawek amortyzacyjnych poprzez ich obniżenie lub „powrotne”
    podwyższenie będą dotyczyć wyłącznie Środków trwałych amortyzowanych dla celów
    podatkowych według tzw. metody liniowej.
    Środki trwałe nie są i nie będą przez Spółkę wykorzystywane w działalności, z której
    dochody podlegają zwolnieniu z opodatkowania CIT. W szczególności, Wnioskodawca nie
    prowadzi działalności gospodarczej na terytorium Specjalnej Strefy Ekonomicznej lub
    Polskiej Strefy Inwestycji.
    Pytania
    1. Czy Wnioskodawca może stosować obniżone stawki amortyzacji w stosunku do
      Środków trwałych, które już są przedmiotem amortyzacji w Spółce, przy założeniu że
      takie obniżenie zostanie dokonane od pierwszego miesiąca roku podatkowego, w
      którym ma być stosowana obniżona stawka?
    2. Czy Wnioskodawca może w poszczególnych latach kilkukrotnie obniżyć stawkę
      amortyzacji dla danego Środka trwałego, z zachowaniem terminów wskazanych w art.
      16i ust. 5 ustawy CIT?
    3. Czy Wnioskodawca może obniżyć wysokość stawek amortyzacyjnych dla Środków
      trwałych do dowolnie określonego przez siebie poziomu (nawet bliskiemu 0%, ale
      zawsze wyższego niż 0%)?
    4. Czy Wnioskodawca może podwyższyć do dowolnej wysokości, nie wyższej niż określonej
      w Wykazie, uprzednio obniżoną stawkę amortyzacyjną stosowaną dla danego Środka
      trwałego, w tym powrócić do stosowania stawki amortyzacyjnej w pierwotnej
      wysokości, z zachowaniem terminów wskazanych w art. 16i ust. 5 ustawy CIT?
    Państwa stanowisko w sprawie
    1. Wnioskodawca może stosować obniżone stawki amortyzacyjne w stosunku do Środków
      trwałych, które są już przedmiotem amortyzacji w Spółce, przy założeniu że takie
      obniżenie zostanie dokonane od pierwszego miesiąca roku podatkowego, w którym
      ma być stosowana obniżona stawka.
    2. Wnioskodawca może w poszczególnych latach kilkukrotnie obniżyć stawkę
      amortyzacyjną dla danego Środka trwałego, z zachowaniem terminów wskazanych w
      art. 16i ust. 5 ustawy CIT.

    3. Wnioskodawca może obniżyć wysokość stawek amortyzacyjnych dla Środków trwałych
      do dowolnie określonego przez siebie poziomu (nawet bliskiemu 0%, ale zawsze
      wyższego niż 0%).
    4. Wnioskodawca może podwyższyć do dowolnej wysokości, nie wyższej niż określonej w
      Wykazie, uprzednio obniżoną stawkę amortyzacyjną stosowaną dla danego Środka
      trwałego, w tym powrócić do stosowania stawki amortyzacyjnej w pierwotnej
      wysokości, z zachowaniem terminów wskazanych w art. 16i ust. 5 ustawy CIT.
    Uzasadnienie
    Podstawy prawne
    W myśl art. 15 ust. 1 ustawy CIT kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w
    celu osiągnięcia przychodów ze źródła przychodów lub w celu zachowania albo
    zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 16 ust. 1.
    Przy czym zgodnie z art. 15 ust. 6 ustawy o CIT kosztem uzyskania przychodów są odpisy z
    tytułu zużycia środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych (odpisy
    amortyzacyjne) dokonywane zgodnie z art. 16a-16m, przy czym w przypadku spółek
    nieruchomościowych odpisy dotyczące środków trwałych zaliczonych do grupy 1
    Klasyfikacji nie mogą być w roku podatkowym wyższe niż dokonywane zgodnie z
    przepisami o rachunkowości odpisy amortyzacyjne lub umorzeniowe z tytułu zużycia
    środków trwałych, obciążające w tym roku podatkowym wynik finansowy jednostki.
    Z kolei w myśl art. 16a ust. 1 ustawy o CIT amortyzacji podlegają, z zastrzeżeniem art. 16c,
    stanowiące własność lub współwłasność podatnika, nabyte lub wytworzone we własnym
    zakresie, kompletne i zdatne do użytku w dniu przyjęcia do używania:
      1. budowle, budynki oraz lokale będące odrębną własnością,
      2. maszyny, urządzenia i środki transportu,
      3. inne przedmioty
      - o przewidywanym okresie używania dłuższym niż rok, wykorzystywane przez
        podatnika na potrzeby związane z prowadzoną przez niego działalnością
        gospodarczą albo oddane do używania na podstawie umowy najmu, dzierżawy lub
        umowy określonej w art. 17a pkt 1, zwane środkami trwałymi.
    Jednocześnie zgodnie z art. 16d ust. 1 ustawy o CIT podatnicy mogą nie dokonywać
    odpisów amortyzacyjnych od składników majątku, o których mowa w art. 16a i 16b,
    których wartość początkowa określona zgodnie z art. 16g nie przekracza 10 000 zł; wydatki
    poniesione na ich nabycie stanowią wówczas koszty uzyskania przychodów w miesiącu
    oddania ich do używania.
    Zgodnie z art. 16f ust. 1 ustawy o CIT podatnicy, z wyjątkiem tych, którzy ze względu na
    ogłoszoną upadłość nie prowadzą działalności gospodarczej, dokonują odpisów
    amortyzacyjnych od wartości początkowej środków trwałych oraz wartości
    niematerialnych i prawnych, o których mowa w art. 16a ust. 1 i ust. 2 pkt 1-3 oraz w art.
    16b.
    Zgodnie z art. 16f ust. 3 ustawy o CIT odpisów amortyzacyjnych dokonuje się zgodnie z art.
    16h-16m, gdy wartość początkowa środka trwałego albo wartości niematerialnej i prawnej
    w dniu przyjęcia do używania jest wyższa niż 10 000 zł. W przypadku gdy wartość
    początkowa jest równa lub niższa niż 1 0 000 zł, podatnicy, z zastrzeżeniem art. 16d ust. 1,
    mogą dokonywać odpisów amortyzacyjnych zgodnie z art. 16h-16m albo jednorazowo w
    miesiącu oddania do używania tego środka trwałego lub wartości niematerialnej i
    prawnej, albo w miesiącu następnym.
    Ustawa o CIT nie definiuje co należy rozumieć przez pojęcie metody amortyzacji, jednak w
    praktyce uznaje się, że na gruncie tej ustawy przewidziano trzy metody:
      - metodę liniową,
      - metodę degresywną,
      - metodę amortyzacji według stawek indywidulanych.

    Stosownie do art. 16h ust. 2 ustawy o CIT, podatnicy, z zastrzeżeniem art. 16I i 16ł,
    dokonują wyboru jednej z metod amortyzacji określonych w art. 16i-16k dla
    poszczególnych środków trwałych przed rozpoczęciem ich amortyzacji; wybraną metodę
    stosuje się do pełnego zamortyzowania danego środka trwałego.
    Zgodnie z art. 16h ust. 1 ustawy o CIT odpisów amortyzacyjnych dokonuje się:
      1) od wartości początkowej środków trwałych lub wartości niematerialnych i prawnych,
        z zastrzeżeniem art. 16k, począwszy od pierwszego miesiąca następującego po
        miesiącu, w którym ten środek lub wartość wprowadzono do ewidencji, z
        zastrzeżeniem art. 16e, do końca tego miesiąca, w którym następuje zrównanie
        sumy odpisów amortyzacyjnych z ich wartością początkową lub w którym
        postawiono je w stan likwidacji, zbyto lub stwierdzono ich niedobór; suma odpisów
        amortyzacyjnych obejmuje również odpisy, których zgodnie z art. 16 ust. 1 nie
        uważa się za koszty uzyskania przychodów;
      2) od zamówionego przez armatora taboru transportu morskiego w budowie, o którym
        mowa w art. 16a ust. 2 pkt 4, począwszy od pierwszego miesiąca następującego po
        miesiącu, w którym armator poniósł wydatki (w tym dokonał wpłat zaliczek) na
        budowę taboru w wysokości co najmniej 10% wartości kontraktowej odrębnie dla
        każdego obiektu tego taboru; wartość kontraktową, o której mowa w niniejszym
        punkcie, ustala się na dzień zawarcia umowy na budowę danego obiektu;
      3) od używanych sezonowo środków trwałych oraz wartości niematerialnych i
        prawnych w okresie ich wykorzystywania; w tym przypadku wysokość odpisu
        miesięcznego ustala się przez podzielenie rocznej kwoty odpisów amortyzacyjnych
        przez liczbę miesięcy w sezonie albo przez 12 miesięcy w roku;
      4) od ujawnionych środków trwałych lub wartości niematerialnych i prawnych
        nieobjętych dotychczas ewidencją, począwszy od miesiąca następującego po
        miesiącu, w którym te środki lub wartości zostały wprowadzone do ewidencji
        środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych.
    Jak stanowi art. 16i ust. 1 ustawy o CIT odpisów amortyzacyjnych od środków trwałych, z
    zastrzeżeniem art. 16j-16ł, dokonuje się przy zastosowaniu stawek amortyzacyjnych
    określonych w Wykazie stawek amortyzacyjnych i zasad, o których mowa w art. 16h ust. 1
    pkt 1.
    Zgodnie natomiast z art. 16i ust. 5 ustawy o CIT podatnicy mogą obniżać podane w
    Wykazie stawek amortyzacyjnych stawki dla poszczególnych środków trwałych. Zmiany
    stawki dokonuje się począwszy od miesiąca, w którym środki te zostały wprowadzone do
    ewidencji albo od pierwszego miesiąca każdego następnego roku podatkowego.
    Natomiast w myśl art. 16i ust. 8 ustawy o CIT przepisów ust. 4 i 5 nie stosuje się do
    środków trwałych wykorzystywanych przez podatników w działalności, z której dochody
    podlegają zwolnieniu z opodatkowania podatkiem dochodowym - w okresie korzystania z
    takiego zwolnienia.
    Przepis art. 16i ust. 8 ustawy o CIT został wprowadzony od 1 stycznia 2021 r. i zgodnie z
    przepisem przejściowym stosuje się go do środków trwałych wprowadzonych do ewidencji
    środków trwałych po dniu 31 grudnia 2020 r.
    Ad 1. i 2.
    Jak zostało wskazane w stanie faktycznym, dochód Wnioskodawcy nie podlega zwolnieniu
    z opodatkowania podatkiem dochodowym, a więc w stosunku do Wnioskodawcy nie
    będzie miało zastosowania ograniczenie wskazane w art. 16i ust. 8 ustawy o CIT, zgodnie z
    którym stawka amortyzacji nie podlega obniżeniu w przypadku środków trwałych
    wykorzystywanych przez podatników w działalności, z której dochody podlegają
    zwolnieniu z opodatkowania podatkiem dochodowym - w okresie korzystania z takiego
    zwolnienia.
    Stosownie do przytoczonego powyżej art. 16h ust. 2 ustawy o CIT, podatnicy, z
    zastrzeżeniem art. 16I i 16ł, dokonują wyboru jednej z metod amortyzacji określonych w

    art. 16i-16k dla poszczególnych środków trwałych przed rozpoczęciem ich amortyzacji;
    wybraną metodę stosuje się do pełnego zamortyzowania danego środka trwałego. Tym
    samym, przepisy ustawy nie zezwalają na zmianę metody amortyzacji już po rozpoczęciu
    amortyzacji środka trwałego.
    Zgodnie natomiast z art. 16i ust. 5 ustawy o CIT podatnicy mogą obniżać podane w
    wykazie stawek amortyzacyjnych stawki dla poszczególnych środków trwałych. Zmiany
    stawki dokonuje się począwszy od miesiąca, w którym środki te zostały wprowadzone do
    ewidencji albo od pierwszego miesiąca każdego następnego roku podatkowego.
    Mając na uwadze powyżej przywołane przepisy, pojęcia stawki amortyzacyjnej nie należy
    utożsamiać z metodą amortyzacji - te dwa terminy mają odrębne znaczenia. Stawką
    amortyzacyjną jest bowiem procentowy współczynnik, w oparciu o który podatnik ustala
    wysokość odpisów amortyzacyjnych, natomiast na metodę amortyzacji składa się zespół
    zasad określających sposób dokonywania odpisów amortyzacyjnych. Stawka
    amortyzacyjna jest jedynie elementem składowym stosowanej metody amortyzacji. Jak
    zostało wskazane powyżej, ustawa o CIT przewiduje 3 metody amortyzacji podatkowej. W
    ramach każdej z tych metod występują natomiast określone stawki amortyzacyjne, które
    mają bezpośredni wpływ na wysokość dokonywanych odpisów amortyzacyjnych.
    Należy więc uznać, iż ustawodawca wprowadził zakaz zmiany przyjętej przez podatnika
    metody amortyzacji i jednocześnie w art. 16i ust. 5 ustawy o CIT dopuścił możliwość
    zmiany przez podatnika stawek amortyzacji podatkowej dla środków trwałych. W
    konsekwencji, należy uznać, że podatnicy mogą w trakcie amortyzacji środków trwałych
    dokonać obniżenia przyjętych stawek amortyzacji podatkowej i takie działanie nie
    prowadzi do naruszenia ograniczenia w zakresie zmiany metody amortyzacji, o którym
    mowa w art. 16h ust. 2 ustawy o CIT.
      a) Warunki dla zmiany stawki amortyzacyjnej
    Zarówno art. 16i ust. 5 ustawy o CIT jak również inne przepisy ustawy o CIT nie
    wprowadzają żadnych dodatkowych warunków lub przesłanek, jakie muszą być spełnione,
    aby podatnik mógł dokonać zmiany stawki amortyzacyjnej. Ponadto, analizowany przepis
    nie zabrania również, aby obniżenia stawki amortyzacyjnej danego środka trwałego
    dokonywać więcej niż jeden raz. W konsekwencji, decyzja o obniżeniu stawki
    amortyzacyjnej nie jest uzależniona od wystąpienia dodatkowych okoliczności i pozostaje
    całkowicie w gestii podatnika. Przepisy wskazują jedynie, od jakiego momentu taka zmiana
    stawki może zostać dokonana.
      b) Moment od którego następuje obniżenie stawki
    Z brzmienia art. 16i ust. 5 ustawy o CIT wynika, iż możliwość zastosowania obniżonej
    stawki amortyzacyjnej jest możliwa zarówno w stosunku do nowego środka trwałego od
    dnia rozpoczęcia jego amortyzacji, jak również w stosunku do środków trwałych, które już
    zostały w poprzednich okresach wprowadzone do ewidencji i podlegają amortyzacji
    podatkowej. Fakt czy mamy do czynienia z nowym środkiem trwałym czy ze środkiem
    trwałym amortyzowanym już podatkowo wpływa jedynie na moment, od którego jest
    możliwe dokonywanie odpisów amortyzacyjnych w obniżonej wysokości.
    Podatnik może dokonać obniżenia stawki począwszy od miesiąca, w którym środki trwałe
    zostały wprowadzone do ewidencji albo począwszy od pierwszego miesiąca każdego
    następnego roku podatkowego. Podatnik ma w tej sytuacji możliwość stosowania różnych
    stawek amortyzacyjnych dla środków trwałych na każdy rok podatkowy, z tym tylko
    zastrzeżeniem, aby stawki te nie były wyższe od stawek określonych w Wykazie. W
    konsekwencji, w świetle treści analizowanego przepisu dokonanie zmiany stawki jest
    możliwe tylko dla całego roku podatkowego i nie ma możliwości, aby np. przez kilka
    pierwszych miesięcy danego roku była stosowana jedna stawka amortyzacyjna, a
    następnie została ona zmieniona dla kolejnych miesięcy w tym roku. W konsekwencji,
    obniżenie stawki amortyzacyjnej zawsze będzie skutkowało obniżeniem stawki dla całego
    roku podatkowego.

      c) Względem jakich grup środków trwałych może nastąpić obniżenie stawek
        amortyzacyjnych
    Art. 16i ust. 5 ustawy CIT wprowadza generalną zasadę, zezwalającą podatnikom na
    obniżenie stawek amortyzacji podatkowej dla środków trwałych amortyzowanych metodą
    liniową. Przepisy art. 16i ustawy o CIT regulują bowiem stosowane zasady amortyzacji
    środków trwałych dokonywanej w sposób liniowy według stawek amortyzacji zawartych w
    Wykazie. Tym samym, możliwość obniżenia stawki amortyzacyjnej dotyczy środków
    trwałych amortyzowanych przy wykorzystaniu tej metody.
    Katalog środków trwałych, w stosunku do których zmiana (obniżenie) stawki
    amortyzacyjnej jest możliwa, został określony szeroko i obejmuje składniki majątku już
    amortyzowane przez podatnika oraz nowo nabywane środki trwałe. Jednocześnie w
    ustawie CIT nie przewidziano dodatkowych kryteriów klasyfikacyjnych w odniesieniu do
    środków trwałych, od których spełnienia uzależniona byłaby możliwość obniżenia stawki
    amortyzacyjnej wynikającej z Wykazu. W szczególności, w ustawie CIT nie wskazano, czy
    obniżenie stawek amortyzacyjnych musi dotyczyć wszystkich środków trwałych
    przyporządkowanych do danej grupy KŚT/środków trwałych tego samego rodzaju, czy też
    obniżeniu mogą ulec stawki amortyzacyjne dla pojedynczych, wybranych przez podatnika
    składników majątku. Tym samym podatnik może wybrać środki trwałe w odniesieniu, do
    których chce dokonać obniżenia stawki.
      d) Wnioski
    Jak wynika z przytoczonych przepisów:
    - Podatnicy mogą w trakcie amortyzacji danego środka trwałego dokonać obniżenia
      przyjętych stawek amortyzacji podatkowej.
    - Obniżenie stawek amortyzacji podatkowej nie jest uzależnione od wystąpienia
      dodatkowych okoliczności.
    - Podatnik może wybrać środki trwałe w odniesieniu, do których chce dokonać obniżenia
      stawki amortyzacji podatkowej.
    - Przepis art. 16i ust. 5 ustawy o CIT nie zabrania obniżenia stawki amortyzacyjnej danego
      środka trwałego nawet kilka razy.
    - Obniżenie stawki amortyzacyjnej może być dokonane tylko w skali całego roku
      podatkowego i nie ma możliwości, aby w odniesieniu do tego samego środka trwałego
      w danym roku obowiązywały dwie stawki lub więcej stawek amortyzacji podatkowej.
    Mając na uwadze powyższe:
    - Wnioskodawca może stosować obniżone stawki amortyzacyjne w stosunku do Środków
      trwałych, które są już przedmiotem amortyzacji w Spółce, przy założeniu że takie
      obniżenie zostanie dokonane od pierwszego miesiąca roku podatkowego, w którym
      ma być stosowana obniżona stawka.
    - Wnioskodawca może w poszczególnych latach kilkukrotnie obniżyć stawkę
      amortyzacyjną dla danego Środka trwałego, z zachowaniem terminów wskazanych w
      art. 16i ust. 5 ustawy CIT.
    Wyżej wskazane konkluzje znajdują potwierdzenie w interpretacjach indywidualnych
    wydawanych Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej (dalej: „DKIS”), np.:
    • interpretacja indywidualna z 29 kwietnia 2024 r., nr 0111-KDIB1-1.4010.110.2024.2.SH, w
      której DKIS wskazał, że:
    „Wątpliwości Wnioskodawcy, dotyczą ustalenia, czy Spółka jest uprawniona do obniżania
    stawek amortyzacyjnych dla poszczególnych środków trwałych wykorzystywanych na
    potrzeby prowadzonej działalności gospodarczej do dowolnego poziomu (w tym również
    do 0%), począwszy od miesiąca, w którym te środki trwałe zostały wprowadzone do
    ewidencji środków trwałych albo od pierwszego miesiąca każdego kolejnego roku
    podatkowego.

    Mając na uwadze przedstawiony przez Wnioskodawcę opis zdarzenia przyszłego oraz
    powyższe przepisy prawa podatkowego, wskazać należy, że z wniosku nie wynika, aby
    środki trwałe były wykorzystywane do działalności, z której dochody podlegają zwolnieniu
    z opodatkowania podatkiem dochodowym bowiem Wnioskodawca nie wskazuje, że
    prowadzi działalność, z której dochody podlegają zwolnieniu z opodatkowania podatkiem
    dochodowym od osób prawnych.
    Zatem, na podstawie art. 16i ust. 5 u.p.d.o.p., będą Państwo mogli obniżyć stawki
    amortyzacyjne dla środków trwałych amortyzowanych metodą liniową do dowolnej
    wysokości (nawet do stawki 0%), jeżeli w istocie środki te nie będą przez Państwa
    wykorzystywane w działalności, z której dochody podlegają zwolnieniu z opodatkowania
    podatkiem dochodowym - w okresie korzystania z takiego zwolnienia. Przy czym, zmiany
    stawki mogą Państwo dokonać począwszy od miesiąca, w którym środki trwałe zostały
    wprowadzone do ewidencji albo od pierwszego miesiąca każdego następnego roku
    podatkowego.”
    • interpretacji indywidualnej z 12 października 2023 r., nr 0114-KDIP2-1.4010.461.2023.1.
      JF, w której DKIS zgodził się z wnioskodawcą i odstąpił od uzasadnienia prawnego
      swojej oceny:
    „Tym samym, Wnioskodawca jest uprawniony do stosowania obniżonych stawek
    amortyzacyjnych zarówno dla Środków trwałych, które są już przedmiotem amortyzacji w
    Spółce, jak i dla nowo nabywanych Środków trwałych, które zostaną wprowadzone do
    Ewidencji po raz pierwszy. (...)
    Przywołany powyżej art. 16i ust. 5 ustawy CIT wprowadza generalną zasadę zezwalającą
    podatnikom na obniżenie stawek amortyzacyjnych. Katalog środków trwałych, w stosunku
    do których zmiana (obniżenie) stawki amortyzacyjna jest możliwa, został określony
    szeroko i obejmuje składniki majątku już amortyzowane przez podatnika oraz nowo
    nabywane środki trwałe.
    Jednocześnie w ustawie CIT nie przewidziano dodatkowych kryteriów klasyfikacyjnych w
    odniesieniu do środków trwałych, od których spełnienia uzależniona byłaby możliwość
    obniżenia stawki amortyzacyjnej wynikającej z Wykazu. W szczególności, w Ustawie CIT nie
    wskazano, czy obniżenie stawek amortyzacyjnych musi dotyczyć wszystkich środków
    trwałych przyporządkowanych do danej grupy KŚT/środków trwałych tego samego rodzaju
    czy też obniżeniu mogą ulec stawki amortyzacyjne dla pojedynczych, wybranych przez
    podatnika składników majątku.
    W opinii Wnioskodawcy, użycie w art. 16i ust. 5 ustawy CIT sformułowania "dla
    poszczególnych środków trwałych" oznacza możliwość obniżenia stawki amortyzacyjnej w
    stosunku do środków trwałych wybranych indywidualnie przez podatnika. W
    szczególności, wybór ten nie został uzależniony np. od ilości środków trwałych
    zaklasyfikowanych przez podatnika do danej grupy KŚT.
    Zdaniem Wnioskodawcy, w praktyce przekłada się to na możliwość amortyzowania
    Środków trwałych tego samego rodzaju/zaklasyfikowanych do tej samej grupy według
    różnych stawek amortyzacyjnych.
    W konsekwencji, Spółka może, według własnego uznania, zadecydować o obniżeniu stawki
    amortyzacyjnej w stosunku do wszystkich amortyzowanych metodą liniową Środków
    trwałych zaliczonych do tej samej grupy KŚT, niektórych z nich lub wybranych
    indywidualnie przez Wnioskodawcę. (...)
    Przywołany powyżej przepis art. 16i ust. 5 ustawy CIT nie wskazuje jak często podatnik
    może dokonać obniżenia stosowanych stawek amortyzacyjnych. W szczególności, z treści
    tego przepisu nie wynika, że podatnicy są uprawnieni wyłącznie do jednorazowego
    obniżenia wysokości stawek amortyzacyjnych. Ponadto, ustawodawca nie wprowadził
    również katalogu przesłanek/okoliczności, których wystąpienie warunkuje możliwość
    obniżenia stosowanych stawek amortyzacyjnych.
    Tym samym należy uznać, iż podatnicy są uprawnieni do nawet kilkukrotnego obniżenia
    wysokości stawki amortyzacyjnej tego samego Środka trwałego, przy zachowaniu
    wskazanych poniżej terminów do dokonania takich obniżeń.

    Możliwość kilkukrotnego obniżenia stawek amortyzacyjnych znajduje również
    potwierdzenie w celu wprowadzenia art. 16i ust. 5 do ustawy CIT. W uzasadnieniu ustawy
    z dnia 27 lipca 2002 r. o zmianie ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych (druk
    nr 411) wskazano wprost na "możliwość zmniejszenia stawek amortyzacyjnych z Wykazu
    w dowolnej wysokości oraz w wybranym przez podatnika momencie".
    Jak wynika z art. 16i ust. 5 ustawy CIT, obniżenie stawek amortyzacyjnych może zostać
    dokonane wyłącznie we wskazanych poniżej terminach, tj.:
    - dla Środków trwałych wprowadzanych przez Spółkę do Ewidencji po raz pierwszy - od
    miesiąca ujęcia danego składnika majątku w Ewidencji;
    - dla Środków trwałych już przez Spółkę amortyzowanych - od pierwszego miesiąca
    każdego następnego roku podatkowego.
    W praktyce oznacza to, iż Wnioskodawca jest uprawniony do kilkukrotnego obniżenia
    stawki amortyzacyjnej stosowanej dla danego Środa trwałego, przy czym obniżenie stawki
    amortyzacyjnej może nastąpić wyłącznie w pierwszym miesiącu każdego kolejnego roku
    podatkowego.”
    • interpretacja indywidualna z 29 września 2022 r. nr 0114-KDIP2-1.4010.50.2022.1.KW, w
      której DKIS wskazał, że:
    „Zmiana stawek amortyzacyjnych przewidziana w art. 16i ust. 5 ustawy o CIT, pomimo że
    nie została ograniczona przez ustawodawcę żadnym limitem, powinna być dokonywana z
    uwzględnieniem pozostałych przepisów ustawy. Zatem, ww. przepis umożliwił
    podatnikom obniżanie stawek amortyzacyjnych, nie określając przy tym szczegółowych
    zasad tego procesu, za wyjątkiem określenia terminów, w których może do tych zmian
    dojść (czyli począwszy od miesiąca wprowadzenia do ewidencji lub od pierwszego
    miesiąca każdego następnego roku podatkowego) oraz w przypadku stosowania dla tych
    środków trwałych odpisów amortyzacyjnych metodą liniową.
    Mając na uwadze powyższe, stwierdzić należy, że w art. 16i ust. 5 ustawy o CIT,
    ustawodawca jasno określił, kiedy może nastąpić modyfikacja stawki z Wykazu,
    stwierdzając, że zmiany stawki w odniesieniu do:
    a. środków trwałych wprowadzonych po raz pierwszy do ewidencji - dokonuje się
    począwszy od miesiąca, w którym środek trwały został wprowadzony do ewidencji;
    b. środków pozostających już w ewidencji - dokonuje się począwszy od pierwszego
    miesiąca każdego następnego roku podatkowego.
    W związku z powyższym, dla środków trwałych wskazanych we wniosku są Państwo
    uprawnieni do obniżenia stawek amortyzacyjnych zgodnie z art. 16i ust. 5 ustawy CIT (dla
    wybranych Środków Trwałych) ujętych w Wykazie stawek według zasad przedstawionych
    w opisie stanu faktycznego od pierwszego miesiąca każdego następnego roku
    podatkowego.”
    • interpretacja indywidualna z 15 czerwca 2022 r. nr 0111-KDIB1-3.4010.185.2022.1.PC, w
      której DKIS zgodził się z wnioskodawcą i odstąpił od uzasadnienia prawnego swojej
      oceny:
    „Literalne brzmienie art. 16i ust. 5 u.p.d.o.p., a także analiza pozostałych przepisów
    ustawy wskazuje, że ustawodawca zezwolił podatnikom na obniżanie stawki
    amortyzacyjnej danego środka trwałego nawet kilka razy bez określania szczegółowych
    zasad jego dokonywania oraz limitu obniżenia, za wyjątkiem terminów, w których może do
    tych zmian dojść oraz zawężenia stosowania omawianych regulacji do środków trwałych
    amortyzowanych metodą liniową.”
    • interpretacja indywidualna z 22 marca 2022 r. nr 0111-KDIB1-3.4010.39.2022.1.PC, w
      której DKIS zgodził się z wnioskodawcą odstępując od uzasadnienia prawnego swojej
      oceny:
    „W ocenie Wnioskodawcy, nie jest wymagane istnienie związku stosowanych stawek
    amortyzacyjnych dla celów podatkowych z faktycznym okresem ekonomicznej
    użyteczności środków trwałych, w wyniku czego stawki amortyzacyjne stosowane przez

    Spółkę mogą kształtować się na dowolnym, ustalonym przez Spółkę poziomie (przy
    założeniu, że nie będą wyższe niż stawki określone w Wykazie rocznych stawek
    amortyzacyjnych stanowiącym załącznik do ustawy o p.d.o.p.).
    Artykuł 16i ust. 5 ustawy o p.d.o.p., stanowiący podstawę prawną dla obniżenia stawek
    amortyzacyjnych nie wskazuje na konieczność występowania związku pomiędzy określaną
    przez podatnika obniżoną stawką amortyzacyjną a okresem ekonomicznej użyteczności
    środka trwałego, dla którego stawka amortyzacyjna jest obniżana. Również inne przepisy
    ustawy o p.d.o.p. nie formułują obowiązku uwzględniania okresu ekonomicznej
    użyteczności środka trwałego przy określaniu przez podatnika stawki amortyzacyjnej dla
    danego środka trwałego. W związku z powyższym, w ocenie Wnioskodawcy, stawki
    amortyzacyjne mogą być kształtowane według uznania podatnika, jednak na poziomie nie
    wyższym niż wynikałoby to z Wykazu rocznych stawek amortyzacyjnych, niezależnie od
    okresu ekonomicznej użyteczności danego środka trwałego.
    (...) Wnioskodawca stoi na stanowisku, że Spółka mogła i będzie mogła obniżyć stawki
    amortyzacyjne tylko dla niektórych/wybranych środków trwałych z danej grupy czy
    rodzaju począwszy od pierwszego miesiąca kolejnego roku podatkowego.
    (...) Mając na uwadze powyższe Wnioskodawca stoi na stanowisku, iż stawki
    amortyzacyjne mogą być zmieniane i ustalane na dowolnym poziomie pod warunkiem, że
    ich wysokość nie przekroczy wartości określonych w Wykazie rocznych stawek
    amortyzacyjnych, przy czym jak wskazano powyżej zmiana ich wysokości może być
    dokonana od pierwszego miesiąca każdego roku podatkowego nie później jednak niż w
    momencie dokonania pierwszego w danym roku podatkowym odpisu amortyzacyjnego.”
    • interpretacja indywidualna z 22 stycznia 2019 r. nr 0111-KDIB1-3.4010.587.2018.1.MBD,
      w której DKIS wskazał, że:
    „Powołany przepis nie zabrania obniżenia stawki amortyzacyjnej danego środka trwałego
    nawet kilka razy. Podatnik może zatem dokonać zmiany stawki, tj. jej zmniejszenia
    począwszy od miesiąca, w którym środki te zostały wprowadzone do ewidencji albo jej
    zmniejszenia bądź zwiększenia uprzednio obniżonej począwszy od pierwszego miesiąca
    każdego następnego roku podatkowego. Ma w tej sytuacji możliwość stosowania różnych
    stawek amortyzacyjnych dla środków trwałych na każdy rok podatkowy, z tym tylko
    zastrzeżeniem, aby stawki te nie były wyższe od stawek określonych w Wykazie stawek
    amortyzacyjnych.”
    • interpretacji indywidualnej z 18 września 2018 r. nr 0111-KDIB1-3.4010.420.2018.1.MBD,
      w której DKIS zgodził się z wnioskodawcą odstępując od uzasadnienia prawnego swojej
      oceny:
    „W opinii Spółki, art. 16i ust. 5 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od
    osób prawnych (tekst jedn.: Dz. U. z 2018 r. poz. 1036 z późn. zm., dalej: "ustawa o p.d.o.
    p."), wyraża generalną zasadę zezwalającą podatnikom na obniżanie stawek
    amortyzacyjnych stosowanych w odniesieniu do poszczególnych środków trwałych.
    Jednocześnie ustawodawca nie przewiduje w tym zakresie żadnych dodatkowych
    obostrzeń, w szczególności nie wskazuje, że w przypadku obniżenia stawek
    amortyzacyjnych musi ono zostać zastosowane do wszystkich środków trwałych
    zaklasyfikowanych do określonej grupy czy rodzaju. Użycie przez ustawodawcę
    sformułowania "dla poszczególnych środków trwałych" wskazuje na możliwość
    indywidualnego obniżenia stawki amortyzacyjnej dla każdego indywidualnie wybranego
    przez Spółkę środka trwałego. W związku z powyższym, zdaniem Spółki, możliwe jest
    obniżanie stawek amortyzacyjnych indywidualnie dla poszczególnych środków trwałych.
    W praktyce oznacza to, że środki trwałe zaklasyfikowane do tej samej grupy/rodzaju mogą
    być amortyzowane według różnych stawek amortyzacyjnych.”
    Tym samym stanowisko Wnioskodawcy w zakresie pytania nr 1 i 2 należy uznać za
    prawidłowe.
    Ad 3.

    Przepis art. 16i ust. 5 ustawy o CIT nie określa, o ile można obniżyć stawki amortyzacyjne.
    Wskazuje on jedynie na możliwość dokonania obniżenia.
    W ustawie CIT brak jest jakiegokolwiek limitu obniżenia wysokości stawki amortyzacyjnej,
    co pozwala na jej ustalenie na dowolnym poziomie, nie wyższym niż wysokość stawek
    określonych w Wykazie.
    Tym samym należy uznać, iż decyzję w zakresie poziomu obniżenia stawki podejmuje
    podatnik. W ocenie Wnioskodawcy ma on prawo obniżyć stawkę amortyzacyjną do
    dowolnego poziomu (nawet bliskiemu 0%, ale zawsze wyższego niż 0%) i takie działanie
    jest zgodne z brzmieniem przepisów ustawy o CIT.
    Powyższe stanowisko potwierdza również DKIS w wydawanych interpretacjach
    indywidualnych:
    • interpretacji indywidualnej z 15 lutego 2025 r., nr 0111-KDIB1-1.4010.5.2024.1.KM, w
      której DKIS zgodził się z wnioskodawcą i odstąpił od uzasadnienia prawnego swojej
      oceny:
    „Jednocześnie, zdaniem Wnioskodawcy, obniżenie stawek amortyzacyjnych, o których
    mowa w art. 16i ust. 5 ustawy o p.d.o.p. będzie mogło zostać dokonane do dowolnej
    wysokości wyższej niż 0%, tj. nawet do poziomu 0,1% rocznie.”
    • interpretacji indywidualnej z 12 października 2023 r., nr 0114-KDIP2-1.4010.461.2023.1.
      JF, w której DKIS zgodził się z wnioskodawcą i odstąpił od uzasadnienia prawnego
      swojej oceny:
    „Zdaniem Wnioskodawcy, może on obniżyć stawki amortyzacyjne dla Środków trwałych do
    dowolnie określonego przez siebie poziomu (nawet bliskiemu 0%).
    Jak wskazano w uzasadnieniu stanowiska Wnioskodawcy do pytania nr 2, art. 16i ust. 5
    ustawy CIT wprowadził generalną zasadę, zezwalającą podatnikom na obniżenie stawek
    amortyzacji podatkowej dla środków trwałych amortyzowanych metodą liniową. Co
    więcej, ustawodawca nie wprowadził dodatkowych ograniczeń w tym zakresie, z
    wyjątkiem wskazania terminów, od których dokonanie takiego obniżenia jest możliwe. W
    szczególności, w ustawie CIT nie określono jaka jest dopuszczalna granica obniżenia
    wysokości stawek amortyzacyjnych.
    W konsekwencji, w Ustawie CIT brak jest jakiegokolwiek limitu obniżenia wysokości stawki
    amortyzacyjnej, co pozwala na jej ustalenie na dowolnym poziomie, nie wyższym niż
    wysokość stawek określonych w Wykazie.”
    • interpretacji indywidualnej z 6 lipca 2023 r. nr 0111-KDIB1-3.4010.275.2023.1.AN, w
      której DKIS wskazał, że:
    „Zatem, analizując powyższe należy wskazać, że Państwa stanowisko w zakresie ustalenia,
    czy:
    - Wnioskodawca będzie uprawniony do zastosowania stawki amortyzacji podatkowej
    obniżonej do dowolnej wysokości dla wybranych Środków Trwałych (tzn. takich, które
    podlegają lub podlegały amortyzacji podatkowej), dla których przyjęto metodę amortyzacji
    liniowej, zgodnie z zasadami określonymi w art. 16i ust. 1 ustawy o CIT - w roku
    podatkowym, w którym podejmie decyzję o obniżeniu tej stawki amortyzacji, jest
    prawidłowe.”
    - interpretacji indywidualnej z 22 marca 2022 r. nr 0111-KDIB1-3.4010.39.2022.1.PC, w
      której DKIS zgodził się z wnioskodawcą i odstąpił od uzasadnienia prawnego swojej
      oceny:
    „Zdaniem Wnioskodawcy, ustawa o p.d.o.p. nie określa jaka jest dopuszczalna granica
    obniżenia wysokości stawek amortyzacyjnych, a zatem Spółka będzie mogła obniżyć
    stawkę amortyzacyjną nawet do poziomu 0,1%.
    W myśl art. 16i ust. 5 ustawy o p.d.o.p., podatnicy mogą obniżać podane w Wykazie
    stawek amortyzacyjnych stawki dla poszczególnych środków trwałych. Zmiany stawki
    dokonuje się począwszy od miesiąca, w którym środki te zostały wprowadzone do
    ewidencji albo od pierwszego miesiąca następnego roku podatkowego.

    W opinii Wnioskodawcy, przepis ten wyraża generalną zasadę zezwalającą podatnikom na
    obniżanie stawek amortyzacyjnych stosowanych w odniesieniu do środków trwałych.
    Jednocześnie ustawodawca nie przewiduje w tym zakresie żadnych dodatkowych
    obostrzeń, w szczególności nie wskazuje w jakichkolwiek regulacjach obowiązujących w
    zakresie p.d.o.p. minimalnego poziomu stawek amortyzacyjnych, które mogłyby być
    zastosowane przez podatnika w przypadku ich obniżenia. W konsekwencji brak jest
    jakiegokolwiek limitu, do którego podatnik może obniżyć wysokość stawek
    amortyzacyjnych, co pozwala na dowolne ustalenie ich poziomu, przy założeniu, że będą
    one nie wyższe niż stawki określone w Wykazie rocznych stawek amortyzacyjnych.”
    • interpretacji indywidualnej z 15 czerwca 2022 r. nr 0111-KDIB1-3.4010.185.2022.1.PC, w
      której DKIS zgodził się z wnioskodawcą i odstąpił od uzasadnienia prawnego swojej
      oceny:
    „Literalne brzmienie art. 16i ust. 5 u.p.d.o.p., a także analiza pozostałych przepisów
    ustawy wskazuje, że ustawodawca zezwolił podatnikom na obniżanie stawki
    amortyzacyjnej danego środka trwałego nawet kilka razy bez określania szczegółowych
    zasad jego dokonywania oraz limitu obniżenia, za wyjątkiem terminów, w których może do
    tych zmian dojść oraz zawężenia stosowania omawianych regulacji do środków trwałych
    amortyzowanych metodą liniową.
    Zdaniem Wnioskodawcy, podatnik może zatem dokonać zmiany stawki amortyzacji, tj. jej
    zmniejszenia począwszy od miesiąca, w którym środki te zostały wprowadzone do
    ewidencji, albo jej zmniejszenia bądź zwiększenia uprzednio obniżonej stawki począwszy
    od pierwszego miesiąca każdego następnego roku podatkowego. Podatnik ma więc
    możliwość stosowania różnych stawek amortyzacyjnych dla środków trwałych na każdy
    rok podatkowy, z tym tylko zastrzeżeniem, aby stawki te nie były wyższe od stawek
    określonych w Wykazie i były wyższe od 0.”
    • interpretacji indywidualnej z 18 września 2018 r. nr 0111-KDIB1-3.4010.417.2018.1.MBD,
      w której DKIS zgodził się z wnioskodawcą i odstąpił od uzasadnienia prawnego swojej
      oceny:
    „Zdaniem Wnioskodawcy, ustawa o p.d.o.p., nie określa jaka jest dopuszczalna granica
    obniżenia wysokości stawek amortyzacyjnych, a zatem Spółka uprawiona była obecnie
    oraz będzie w przyszłości do obniżenia stawki amortyzacyjnej do dowolnego poziomu tj.
    nawet do poziomu 0,1%. (...) Reasumując, zdaniem Spółki, ma ona dowolność w
    kształtowaniu poziomu obniżanych stawek amortyzacyjnych w stosunku do środków
    trwałych.”
    Tym samym stanowisko Wnioskodawcy w zakresie pytania nr 3 należy uznać za
    prawidłowe.
    Ad 4.
    Art. 16i ust. 5 ustawy o CIT wprowadza możliwość zmniejszenia stawki amortyzacyjnej
    środka trwałego. Treść tego przepisu nie zawiera jednak wprost wskazania, że po
    dokonanym obniżeniu stawki amortyzacyjnej podatnik ma prawo do jej ponownego
    podwyższenia. W ocenie Wnioskodawcy, pomimo braku regulacji w ustawie o CIT, która
    wprost wskazywałaby na możliwość ponownego podwyższenia stawki amortyzacyjnej,
    takie podwyższenie jest możliwe i w pełni zgodne z treścią ustawy o CIT. Przemawiają za
    tym niżej przedstawione argumenty.
    W tym zakresie warto na początku odwołać się do uzasadnienia do projektu ustawy z dnia
    27 lipca 2002 r. o zmianie ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych (Dz. U. z
    2002 r. Nr 144, poz. 1179), którą zmieniono treść art. 16i ust. 5 ustawy o CIT na brzmienie,
    które obowiązuje dzisiaj:
    „(...) Wprowadzono też możliwość zmniejszenia stawek amortyzacyjnych z Wykazu w
    dowolnej wysokości oraz w wybranym przez podatnika momencie. Taka zmiana
    podyktowana była koniecznością dostosowania ustaw podatkowych z rozwiązaniami
    przyjętymi w ustawie o rachunkowości oraz stworzenia mocniejszego instrumentu polityki

    podatkowej prowadzonej przez podatników. Podatnicy będą mogli w okresie ponoszenia
    strat podatkowych zaplanować maksymalnie obniżone stawki amortyzacyjne i powrócić
    do stawek, tj. wyższych kosztów podatkowych, w okresie osiągania dochodów, a tym
    samym odpowiednio wpływać na wysokość straty podatkowej i dochodu do
    opodatkowania.”
    Nie ulega więc wątpliwości, że celem ustawodawcy było umożliwienie podatnikom
    modyfikowania wysokości amortyzacji tak, aby w jak najbardziej efektywny sposób
    dostosować ją do wysokości ponoszonych kosztów i uzyskiwanego w tym zakresie
    dochodu. W uzasadnieniu wprost wskazano, że podatnicy mają mieć możliwość
    ponownego podwyższenia stawek, które zostały obniżone przez podatnika. Tym samym,
    ustawodawca zakładał możliwość zarówno obniżania stawek, jak późniejszego ich
    podwyższania. Pomimo faktu, iż ten drugi element nie został wprost wyrażony w treści art.
    16u ust. 5 ustawy o CIT, należy w tym zakresie zastosować wykładnię funkcjonalną i
    celowościową i uznać, iż istnieje możliwość ponownego podwyższenia stawek, które
    wcześniej zostały obniżone (nie wyżej niż stawki maksymalne wskazane w Wykazie).
    Powyższe stanowisko potwierdza również DKIS w wydawanych interpretacjach
    indywidualnych:
    - interpretacji indywidualnej z 3 czerwca 2024 r. nr 0111-KDIB1-3.4010.237.2024.1.AN, w
      której DKIS potwierdził stanowisko wnioskodawcy i odstąpił od uzasadnienia prawnego
      swojej oceny:
    „W świetle powyższego należy stwierdzić, że Spółka będzie uprawniona do stosowania od
    początku 2025 r. obniżonych stawek amortyzacyjnych dla środków trwałych
    wykorzystywanych w działalności zwolnionej prowadzonej na podstawie posiadanych
    zezwoleń lub Decyzji o wsparciu, wprowadzonych do ewidencji przed 1 stycznia 2021 r.
    Obniżenie stawek spowoduje wydłużenie okresu amortyzacji tych składników
    majątkowych. W kolejnych latach, Spółka będzie miała prawo do ponownej zmiany stawek
    amortyzacyjnych, tzn. ich podwyższenia do poziomu wynikającego z Wykazu stawek
    amortyzacyjnych (od stycznia danego roku); zmiana ta spowoduje odpowiednie
    wydłużenie okresu amortyzacji (w stosunku do okresu wynikającego z wcześniejszego
    obniżenia tych stawek).”
    - interpretacji indywidualnej z 30 stycznia 2024 r. nr 0111-KDIB1-3.4010.702.2023.2.JKU, w
      której DKIS potwierdził stanowisko wnioskodawcy i odstąpił od uzasadnienia prawnego
      swojej oceny:
    „W ocenie Wnioskodawcy, Spółka będzie mogła począwszy od pierwszego miesiąca
    każdego następnego roku podatkowego dokonać dalszego obniżenia wcześniej
    obniżonych stawek amortyzacyjnych lub dowolnego podwyższenia, jednakże do poziomu
    nie wyższego niż wynika to z Wykazu (i wyższego od 0% rocznie).”
    - interpretacji indywidualnej z 12 października 2023 r., nr 0114-KDIP2-1.4010.461.2023.1.
      JF, w której DKIS zgodził się z wnioskodawcą i odstąpił od uzasadnienia prawnego
      swojej oceny:
    „W opinii Wnioskodawcy, pomimo braku jednoznacznej normy prawnej, podatnicy mogą
    podwyższać uprzednio obniżoną stawkę amortyzacyjną do wysokości nieprzekraczającej
    stawek określonych w Wykazie.
    Podstawę do powyższej konkluzji stanowi art. 16i ust. 5 ustawy CIT, w którym posłużono
    się określeniem "zmiany stawki". Zdaniem Wnioskodawcy, dopuszczono tym samym
    możliwość modyfikacji wysokości stawek amortyzacyjnych, bez wskazania kierunku tej
    zmiany. Zgodnie bowiem z definicją zawartą w Słowniku Języka Polskiego, słowo "zmiana"
    oznacza zastąpienie czegoś czymś, tj. co oznacza zarówno obniżenie, jak i podwyższenie
    uprzednio stosowanej stawki amortyzacyjnej.
    Jak wskazano w uzasadnieniu stanowiska Wnioskodawcy do pytania nr 2, w art. 16i ust. 5
    ustawy CIT nie wprowadzono jakichkolwiek ograniczeń w zakresie zmiany (tu rozumianej
    również jako podwyższenie) uprzednio obniżonej stawki amortyzacji. Oznacza to, iż
    decyzja o podwyższeniu stawek amortyzacyjnych, w tym zastosowaniu stawki w jej

    pierwotnej wysokości, pozostaje w gestii Spółki i nie jest uzależnienia od wystąpienia
    jakichkolwiek dodatkowych okoliczności.
    Potwierdzeniem prawidłowości takiego stanowiska jest również wskazywane już w
    niniejszym wniosku uzasadnienie projektu zmian do ustawy CIT, w ramach którego
    wprowadzono art. 16i ust. 5 (druk nr 411). Jak wynika z jego treści: "Podatnicy będą mogli
    w okresie ponoszenia strat podatkowych zaplanować maksymalnie obniżone stawki
    amortyzacyjne i powrócić do stawek, tj. wyższych kosztów podatkowych, w okresie
    osiągania dochodów, a tym samym odpowiednio wpływać na wysokość straty podatkowej
    i dochodu do opodatkowania".
    Analogiczny wniosek można wysnuć po przeprowadzeniu wykładni celowościowej ogółu
    przepisów ustawy CIT dotyczących amortyzacji środków trwałych, z których nie wynika
    zakaz podwyższenia uprzednio obniżonych stawek amortyzacyjnych. Należy przyjąć, iż
    racjonalny ustawodawca zawarłby takie ograniczenie wprost w treści ustawy CIT.
    Jedyne ograniczenia w tym zakresie, wynikające z ustawy CIT, dotyczą nie samej decyzji
    podatnika o podwyższeniu stawek amortyzacyjnych, lecz wysokości tego podwyższenia
    oraz terminu jego dokonania. W ocenie Spółki, jest ona uprawniona do podwyższenia
    stawki amortyzacyjnych do dowolnego poziomu, przy czym nie może ona przekraczać
    maksymalnej wysokości przewidzianej w Wykazie dla danego Środka trwałego.
    Ponadto, Wnioskodawca nie może dokonać podwyższenia stawki amortyzacyjnej w
    dowolnym terminie. Jak wynika bowiem z art. 16i ust. 5 ustawy CIT, jest to możliwe od
    pierwszego miesiąca każdego kolejnego roku podatkowego (w przypadku Środków
    trwałych już przez Spółkę amortyzowanych) albo od miesiąca ujęcia Środka trwałego w
    Ewidencji (w przypadku nowo nabywanych Środków trwałych).
    Uwzględniając powyższe, Spółka może podwyższyć do dowolnej wysokości, nie wyższej
    jednak niż określonej w Wykazie, uprzednio obniżoną stawkę amortyzacyjną stosowaną
    dla danego Środka trwałego, w tym powrócić do stosowania stawki amortyzacyjnej w
    pierwotnej wysokości, z zachowaniem terminów wskazanych w art. 16i ust. 5 ustawy CIT.”
    - interpretacji indywidualnej z 15 czerwca 2022 r. nr 0111-KDIB1-3.4010.185.2022.1.PC, w
      której DKIS potwierdził stanowisko wnioskodawcy i odstąpił od uzasadnienia prawnego
      swojej oceny:
    „Powołany przepis art. 16i ust. 5 u.p.d.o.p., nie zabrania obniżenia stawki amortyzacyjnej
    danego środka trwałego nawet kilka razy. Podatnik może zatem dokonać zmiany stawki, tj.
    jej zmniejszenia począwszy od miesiąca, w którym środki te zostały wprowadzone do
    ewidencji albo jej zmniejszenia bądź zwiększenia uprzednio obniżonej począwszy od
    pierwszego miesiąca każdego następnego roku podatkowego. Podatnik ma więc
    możliwość stosowania różnych stawek amortyzacyjnych dla środków trwałych na każdy
    rok podatkowy, dostosowanych do jego sytuacji, z tym tylko zastrzeżeniem, aby stawki te
    nie były wyższe od stawek określonych w Wykazie.
    Zmiana stawek amortyzacyjnych przewidziana w art. 16i ust. 5 u.p.d.o.p., pomimo że nie
    została ograniczona przez ustawodawcę żadnym limitem, powinna być dokonywana z
    uwzględnieniem pozostałych przepisów ustawy. Z powyższego wynika, że możliwość
    obniżania lub podwyższania stawek nie jest uwarunkowana wystąpieniem jakichkolwiek
    okoliczności i zależy jedynie od decyzji podatnika. Ponadto, wysokość obniżenia lub
    podwyższenia stawić amortyzacyjnej dla danego środka trwałego jest dowolna i pozostaje
    w gestii podatnika (z ww. zastrzeżeniem dot. stawki wynikającej z Wykazu).
    Możliwość podwyższenia obniżonych stawek wynika nie tylko z literalnej treści przepisu,
    ale znajduje także potwierdzenie w celu w jakim wprowadzono art. 16i ust. 5 do u.p.d.o.p.
    Jak wskazano wprost w uzasadnieniu projektu ustawy z dnia 27 lipca 2002 r. o zmianie
    ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, która wprowadziła do u.p.d.o.p.
    przepis art. 16i ust. 5 w obecnym brzmieniu, celem wprowadzenia takiej treści przepisu
    było umożliwienie podatnikom modyfikowania stawek amortyzacji w zależności od ich
    sytuacji, co ma stanowić element ich polityki podatkowej, a więc zarówno obniżania jak i
    podwyższania stawek amortyzacji (z uwzględnieniem limitu wynikającego z Wykazu).”

    - interpretacji indywidualnej z 22 marca 2022 r. nr 0111-KDIB1-3.4010.39.2022.1.PC, w
      której DKIS potwierdził stanowisko wnioskodawcy i odstąpił od uzasadnienia prawnego
      swojej oceny:
    „Zdaniem Wnioskodawcy, Spółka mogła i będzie mogła począwszy od pierwszego miesiąca
    każdego następnego roku podatkowego dokonać dowolnego podwyższenia lub dalszego
    obniżenia wcześniej obniżonych stawek amortyzacyjnych jednakże do poziomu nie
    wyższego niż wynika to z Wykazu rocznych stawek amortyzacyjnych.”
    - interpretacji indywidualnej z 13 maja 2020 r. nr 0111-KDIB1-1.4010.102.2020.1.DK, w
      której DKIS stwierdził, że:
    „Zmiana stawek amortyzacyjnych przewidziana w art. 16i ust. 5 ustawy o CIT, pomimo że
    nie została ograniczona przez ustawodawcę żadnym limitem, powinna być dokonywana z
    uwzględnieniem pozostałych przepisów ustawy. Zatem ww. przepis umożliwił podatnikom
    obniżanie lub podwyższanie uprzednio obniżonych stawek amortyzacyjnych, nie
    określając przy tym szczegółowych zasad tego procesu, za wyjątkiem określenia terminów,
    w których może do tych zmian dojść (czyli począwszy od miesiąca wprowadzenia do
    ewidencji lub od pierwszego miesiąca każdego następnego roku podatkowego) oraz w
    przypadku stosowania dla tych środków trwałych odpisów amortyzacyjnych metodą
    liniową. Z powyższego wynika, że możliwość obniżania lub podwyższania stawek nie jest
    uwarunkowana wystąpieniem jakichkolwiek innych niż ww. okoliczności i zależy jedynie od
    decyzji podatnika. Ponadto, wysokość obniżenia lub podwyższenia stawki amortyzacyjnej
    uprzednio obniżonej dla danego środka trwałego jest dowolna i pozostaje w gestii
    podatnika (z ww. zastrzeżeniem dot. stawki wynikającej z Wykazu oraz terminów, w
    których może dojść do tych zmian)(...).”
    Mając na uwadze powyższe Wnioskodawca może podwyższyć do dowolnej wysokości, nie
    wyższej niż określonej w Wykazie, uprzednio obniżoną stawkę amortyzacyjną stosowaną
    dla danego Środka trwałego, w tym powrócić do stosowania stawki amortyzacyjnej w
    pierwotnej wysokości, z zachowaniem terminów wskazanych w art. 16i ust. 5 ustawy CIT.
    Tym samym stanowisko Wnioskodawcy w zakresie pytania nr 4 należy uznać za
    prawidłowe.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest prawidłowe.
    Odstępuje od uzasadnienia prawnego tej oceny.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego przedstawionego przez Państwa we wniosku i
    stanu prawnego obowiązującego w dniu wydania interpretacji.
    Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy
    rzeczywisty stan faktyczny sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie
    z opisem zdarzenia przyszłego podanego przez Państwa w złożonym wniosku. W związku
    z powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we
    wniosku opisu sprawy, udzielona odpowiedź traci swoją aktualność.
    Odnosząc się do powołanych we wniosku interpretacji indywidualnych wskazać należy,
    iż rozstrzygnięcie w nich zawarte nie są wiążące dla tutejszego Organu. Interpretacje
    organów podatkowych dotyczą tylko konkretnych, indywidualnych spraw podatników,
    osadzonych w określonym stanie faktycznym lub zdarzeniu przyszłym i tylko w tych
    sprawach rozstrzygnięcia w każdej z nich zawarte są wiążące.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    - Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb
    ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz.
    111 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli: Państwa

    sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem zdarzenia przyszłego i zastosują się
    Państwo do interpretacji.
    - Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeżeli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej stanowi element
      czynności będących przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
        z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    - Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego
    Sądu Administracyjnego (...). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje
    ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
    (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
    - w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
    - w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP
      (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.
    Podstawą prawną dla odstąpienia od uzasadnienia interpretacji jest art. 14c § 1 Ordynacji
    podatkowej.