Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0115-KDST2-1.4011.422.2025.2.AP
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-10-23
Teza: Skutki podatkowe umorzenia kredytu i możliwość skorzystania
z zaniechania poboru podatku; kredyt na zakup lokalu
mieszkalnego.
Słowa kluczowe: banki
cel-cele mieszkaniowe
kredyt-kredyt hipoteczny
ugody
zaniechanie-zaniechanie poboru podatku
Zagadnienia: Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Źródła przychodów.-Przychody z innych źródeł.
Przepisy: [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 3-art. 21-ust. 25-pkt 1

## Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

łowe
    Szanowny Panie,
    stwierdzam, że Pana stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego stanu
    faktycznego w podatku dochodowym od osób fizycznych jest prawidłowe.

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

6 sierpnia 2025 r. wpłynął Pana wniosek z 22 lipca 2025 r. o wydanie interpretacji
    indywidualnej. Uzupełnił go Pan – w odpowiedzi na wezwanie – pismem z 22 września
    2025 r. (data wpływu 25 września 2025 r.). Treść wniosku jest następująca:

    Opis stanu faktycznego
    Kupił Pan wraz z żoną mieszkanie w A. przy ul. B.1. Kredyt na zakup tego mieszkania
    otrzymał Pan 30 marca 1999 roku. Początkowo mieszkał Pan wraz żoną w tym mieszkaniu
    przez długi okres, ale na skutek rozrostu rodziny okazało się, że mieszkanie to jest zbyt
    małe i rozpoczęli poszukiwania nowego mieszkania. W międzyczasie spłacał Pan wraz
    żoną kredyt za mieszkanie przy ul. B. Pozostała Panu do spłaty niewielka kwota ok. 30 000
    zł.
    Znalazł Pan wraz z żoną nowe mieszkanie w A. przy ul. C.1. W związku z zakupem nowego
    mieszkania otrzymał Pan wraz żoną nowy kredyt na zakup tego mieszkania. Kredyt ten
    niemalże w całości był przeznaczony na zakup nowego mieszkania przy ul. C., a wyłącznie
    w części 4,75% stanowił spłatę kredytu zaciągniętego na zakup poprzedniego mieszkania
    przy ul. B.
    Przeniósł się Pan natychmiast do nowego mieszkania przy ul. C., w którym mieszka z
    małżonką do dnia dzisiejszego. Nowy kredyt został pobrany z banku 7 sierpnia 2006 roku.
    Kredyt został zaciągnięty w X, który obecnie jest bankiem Y. W mieszkaniu przy ul. B.
    początkowo mieszkali najemcy. Z czasem jak jedno z Pana dzieci dorosło zaczęło mieszkać
    w mieszkaniu przy ulicy B. W chwili obecnej mieszka tam ze swoją partnerką życiową.
    Następnie wszczął Pan postępowanie sądowe przeciwko bankowi, które zakończyło się
    ugodą podpisaną 22 lipca 2025 roku.
    Uzupełnienie wniosku
    W piśmie, stanowiącym uzupełnienie wniosku doprecyzował Pan, że kredyt w 2006 roku
    został w całości zaciągnięty na zakup mieszkania przy ul. C., a w niewielkiej części 4,75% na
    spłatę poprzedniego kredytu zaciągniętego na zakup mieszkania przy ul. B., z którego
    małżonkowie przenieśli się do nowego mieszkania przy ul. C.
    Stroną ugody są: Pan, Pana żona oraz Bank.
    Główne postanowienia ugody to całkowite umorzenie pozostałej do spłaty kwoty kapitału
    kredytu, ostateczne uregulowanie roszczeń stron poprzez zapłatę przez bank na rzecz
    mocodawcy kwoty uzgodnionej w ugodzie, cofnięcie przez Pana pozwu w postępowaniu
    przed sądem i zrzeczenie się roszczeń wobec banku, cofnięcie przez bank powództwa
    skierowanego przeciwko Panu oraz zrzeczenie się przez bank wszelkich roszczeń w
    związku z zawarciem ugody.
    W ugodzie nie ma żadnych postanowień stwierdzających, że umowa jest nieważna w
    całości albo w części.
    Bank wypłacił na Państwa rzecz kwotę 661 842,97 PLN. Na dzień sporządzenia ugody,
    zapłacili Państwo na rzecz Banku kwotę 328 913,85 PLN i 134 489,87 CHF, łącznie około
    900 000 zł. Pomimo zapłaty tak dużej kwoty ze strony Pana i żony nadal pozostała duża
    część zobowiązania do spłaty. Ugoda polegała na umorzeniu pozostałej części długu i
    zwrocie Panu 100 000 zł (nie po 100 000 zł dla Pana oraz żony, tylko łącznie 100 000 zł dla
    obydwojga).
    Na umorzoną kwotę składała się część kapitału i skapitalizowanych odsetek.
    Bank, z którym zawarł Pan w 2006 roku umowę kredytu, jest podmiotem, którego
    działalność podlega nadzorowi państwowego organu nadzoru nad rynkiem finansowym.
    Kredyt, o którym mowa we wniosku, został zaciągnięty na wydatki, o których mowa w art.
    21 ust. 25 pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Kredyt był
    zabezpieczony hipoteką. Nie korzystał Pan z zaniechania poboru podatku.

## Pytanie

Czy może Pan korzystać z zaniechania poboru podatku dochodowego od osób fizycznych
    w części odpowiadającej 95,25% zaciągniętego kredytu na zakup mieszkania przy ul. C.?

    Pana stanowisko w sprawie
    Zgodnie z § 1 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 11 marca 2022 r. w
    sprawie zaniechania poboru podatku dochodowego od niektórych dochodów
    (przychodów) związanych z kredytem hipotecznym udzielonym na cele mieszkaniowe
    zarządza się zaniechanie poboru podatku dochodowego od osób fizycznych od kwot:
    1) umorzonych osobie fizycznej wierzytelności z tytułu kredytu mieszkaniowego, w
      przypadku gdy:
        a) kredyt mieszkaniowy został zaciągnięty na realizację jednej inwestycji
        mieszkaniowej, a w przypadku więcej niż jednego kredytu mieszkaniowego – gdy
        kredyty mieszkaniowe zostały zaciągnięte na realizację wyłącznie jednej
        inwestycji mieszkaniowej, oraz
        b) osoba fizyczna będąca stroną umowy kredytu mieszkaniowego nie korzystała z
        zaniechania poboru podatku od kwot umorzonych wierzytelności z tytułu kredytu
        mieszkaniowego zaciągniętego na realizację innej niż określona w lit. a inwestycji
        mieszkaniowej.
    W niniejszej sprawie kredyt został zaciągnięty w 95,25% na zakup mieszkania przy ul. C. i w
    4,75% na spłatę poprzedniego kredytu. Podatnik może skorzystać z zaniechania poboru
    podatku dochodowego od osób fizycznych w części odpowiadającej 95,25%, ponieważ de
    facto kredyt ten został zaciągnięty na realizację jednej inwestycji mieszkaniowej, gdyż
    podatnik wraz z rodziną od chwili zaciągnięcia tego kredytu mieszkał wyłącznie w
    mieszkaniu przy ul. C. Drugie mieszkanie stało się celem inwestycyjnym, ponieważ było
    przez wiele lat wynajmowane, a następnie rozpoczął w nim mieszkanie dorosły syn wraz z
    partnerką życiową.
    O miejscu zamieszkania decyduje zamiar pobytu na stałe. Definicja miejsca zamieszkania
    w polskim prawie cywilnym znajduje się w artykule 25 Kodeksu cywilnego, zgodnie z
    którym: „Miejscem zamieszkania osoby fizycznej jest miejscowość, w której osoba ta
    przebywa z zamiarem stałego pobytu”.
    Kluczowe są dwa elementy faktyczne przebywanie oraz zamiar stałego pobytu. Można
    mieć tylko jedno miejsce zamieszkana (art. 28 K.c.). Zgodnie z art. 26 Kodeksu cywilnego
    miejsce zamieszkania dziecka to miejsce zamieszkania rodziców lub opiekuna, w myśl
    natomiast art. 27 Kodeksu cywilnego osoba pod opieką ma miejsce zamieszkania tam
    gdzie znajduje się jej opiekun.
    Zamiar stałego pobytu to kluczowy element definicji miejsca zamieszkania w polskim
    prawie cywilnym (art. 25 Kodeksu cywilnego). Choć brzmi jak coś subiektywnego, w
    praktyce musi być oceniany obiektywnie – na podstawie zachowań, okoliczności i faktów,
    które wskazują, że dana osoba traktuje daną miejscowość jako swoje centrum życiowe.
    Zamiar ten to wewnętrzna wola osoby, by przebywać w danym miejscu na stałe, ale nie
    wystarczy samo oświadczenie – musi być poparte faktami. Wyróżnia się dwa elementy:
    Corpus – faktyczne przebywanie w danym miejscu, Animus – zamiar pozostania tam na
    stałe.
    Celem prawidłowej interpretacji należy wziąć pod uwagę:
    Zakup mieszkania lub domu w danej miejscowości. Stałe nocowanie i spędzanie czasu
    wolnego w tym miejscu. Zamieszkiwanie z rodziną lub partnerem. Zatrudnienie w lokalnej
    firmie (choć samo zatrudnienie nie wystarcza). Zgłoszenie dzieci do lokalnej szkoły lub
    przedszkola. Zgłoszenie miejsca zamieszkania w urzędach (np. w paszporcie, PIT).
    Przeniesienie centrum interesów majątkowych i osobistych – np. rachunki,
    korespondencja, leczenie, kontakty społeczne.
    Należy przy tym podkreślić, że:
    - zamiar musi być trwały, a nie tymczasowy czy okazjonalny;

    - nie musi być wyrażony wprost – wystarczy, że wynika z zachowania osoby;
    - można mieć tylko jedno miejsce zamieszkania – nawet jeśli ktoś przebywa w kilku
      miejscach;
    - zameldowanie nie przesądza o miejscu zamieszkania – to tylko wskazówka.
    W niniejszej sprawie nikt nie ma wątpliwości, że ma Pan miejsce zamieszkania przy ul. C.
    W 2006 roku otrzymał Pan kredyt i natychmiast przeprowadził się do mieszkania przy ul.
    C., ponieważ to mieszkanie było dla Pana docelowe. Dopiero w tym mieszkaniu mógł Pan
    w pełni korzystać ze swoich możliwości, a także wygodnie mieszkać wraz z całą rodziną.
    Poprzednie mieszkanie było zbyt małe i stało się lokalem inwestycyjnym, który był
    wyłącznie wynajmowany, a następnie stał się miejscem zamieszkania jednego z dorosłych
    dzieci wraz z jego partnerką. Mieszkanie przy ul. B. nigdy nie będzie miejscem
    zamieszkania dla Pana, ponieważ do dnia dzisiejszego Pana miejsce zamieszkania
    znajduje się przy ulicy C. i zamierza tam Pan pozostać już na stałe.
    W związku z powyższym, kredyt pobrany w 2006 roku był pobrany tylko na jeden cel
    mieszkaniowy, który jest realizowany do dnia dzisiejszego w sposób nieprzerwany i z tego
    powodu może Pan skorzystać z zaniechania poboru podatku dochodowego od osób
    fizycznych w części odpowiadającej kredytowi przeznaczonemu na zakup mieszkania przy
    ul. C. Była to kwota odpowiadająca 95,25% kredytu, dlatego może Pan skorzystać z
    zaniechania poboru podatku w tej części, a w pozostałej części poprosić bank o
    wystawienie stosownego PIT-u celem zapłaty podatku dochodowego od części kredytu
    przeznaczonego na spłatę mieszkania przy ul. B.
    Dyrektor KIS wydawał korzystne interpretacje w sytuacjach podobnych do niniejszej.
    Przykładem jest interpretacja indywidualna z dnia 22 maja 2025 r. sygn. 0114-KDIP3-2
    4011.151.2025.3.MN.
    Zgodnie z jej treścią umorzenie kredytu hipotecznego w części zaciągniętej na zakup
    lokalu mieszkalnego oraz pokrycie kosztów udzielenia kredytu podlega zaniechaniu
    poboru podatku dochodowego podczas gdy umorzenie dotyczące refinansowania
    nakładów wymaga wykazania jako przychód podlegający opodatkowaniu.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawił Pan we wniosku jest prawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Podstawową zasadą obowiązującą w przepisach ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku
    dochodowym od osób fizycznych (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 163 ze zm.) jest zasada
    powszechności opodatkowania, która wyrażona została w art. 9 ust. 1 tej ustawy. Zgodnie
    z jego treścią:
      Opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z
      wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od
      których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.
    W myśl art. 9 ust. 1a ww. ustawy:
      Jeżeli podatnik uzyskuje dochody z więcej niż jednego źródła, przedmiotem
      opodatkowania w danym roku podatkowym jest, z zastrzeżeniem art. 25e, art. 29-
      30cb, art. 30da-30dh, art. 30e-30g, art. 30j-30p oraz art. 44 ust. 7e i 7f, suma
      dochodów ze wszystkich źródeł przychodów.
    Stosownie do art. 9 ust. 2 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Dochodem ze źródła przychodów, jeżeli przepisy art. 23o, art. 23u, art. 24-24b, art.
      24c, art. 24e, art. 30ca, art. 30da oraz art. 30f nie stanowią inaczej, jest nadwyżka sumy
      przychodów z tego źródła nad kosztami ich uzyskania osiągnięta w roku podatkowym.
      Jeżeli koszty uzyskania przekraczają sumę przychodów, różnica jest stratą ze źródła
      przychodów.

    Ogólne pojęcie przychodu zostało wyjaśnione w art. 11 ust. 1 ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych. Zgodnie z tym przepisem:
      Przychodami, z zastrzeżeniem art. 14-15, art. 17 ust. 1 pkt 6, 9, 10 w zakresie realizacji
      praw wynikających z pochodnych instrumentów finansowych, pkt 11, art. 19, art. 25b,
      art. 30ca, art. 30da i art. 30f, są otrzymane lub postawione do dyspozycji podatnika w
      roku kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość otrzymanych
      świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń.
    Z przedstawionych przepisów wynika, że opodatkowaniu podatkiem dochodowym od
    osób fizycznych podlega – co do zasady – każdy dochód osiągnięty przez osobę fizyczną.
    Zgodnie natomiast z definicją dochodu jest nim nadwyżka przychodów ze źródła nad
    kosztami jego uzyskania. Pojęciem pierwotnym dla dochodu jest więc pojęcie przychodu.
    Ten z kolei definiowany jest przez ustawodawcę, czemu dał wyraz w art. 11 ust. 1 ww.
    ustawy, jako otrzymane lub postawione do dyspozycji podatnika w roku kalendarzowym
    pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość otrzymanych świadczeń w naturze i innych
    nieodpłatnych świadczeń. Niemniej jednak z definicji tej wywieść można również, że za
    przychody podatkowe mogą być uznane tylko takie świadczenia, które są określonym
    przyrostem majątkowym (zarówno zwiększającym aktywa, jak i zmniejszającym pasywa) o
    charakterze definitywnym, niemające charakteru zwrotnego.
    O uzyskaniu przychodu w rozumieniu ustawy o podatku dochodowym do osób fizycznych
    można więc mówić w każdej sytuacji gdy podatnik – czy to na skutek otrzymania
    określonych wartości majątkowych (środków pieniężnych, świadczeń w naturze czy też
    innych nieodpłatnych świadczeń), czy też gdy na skutek określonego zdarzenia
    powodującego zmniejszenie jego zobowiązań wobec innych podmiotów – uzyskuje
    określone przysporzenie majątkowe.
    Dla celów podatkowych przyjmuje się – co znajduje potwierdzenie w orzecznictwie – że
    pojęcie nieodpłatnego świadczenia, o którym mowa w art. 11 ust. 1 ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych, ma szerszy zakres niż w prawie cywilnym. Obejmuje
    ono bowiem wszystkie zjawiska gospodarcze i zdarzenia prawne, których następstwem
    jest uzyskanie korzyści kosztem innego podmiotu, lub te wszystkie zdarzenia prawne i
    zdarzenia gospodarcze, których skutkiem jest nieodpłatne, to jest niezwiązane z kosztami
    lub inną formą ekwiwalentu, przysporzenie majątku tej osobie, mające konkretny wymiar
    finansowy.
    Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych wyraźnie rozróżnia źródła
    przychodów oraz sposób opodatkowania dochodów z poszczególnych źródeł.
    Stosownie do przepisów tej ustawy odrębnym źródłem przychodów są określone w art. 10
    ust. 1 pkt 9 – inne źródła.
    W myśl art. 20 ust. 1 ww. ustawy:
      Za przychody z innych źródeł, o których mowa w art. 10 ust. 1 pkt 9, uważa się w
      szczególności: kwoty wypłacone po śmierci członka otwartego funduszu emerytalnego
      wskazanej przez niego osobie lub członkowi jego najbliższej rodziny, w rozumieniu
      przepisów o organizacji i funkcjonowaniu funduszy emerytalnych, kwoty uzyskane z
      tytułu zwrotu z indywidualnego konta zabezpieczenia emerytalnego oraz wypłaty z
      indywidualnego konta zabezpieczenia emerytalnego, w tym także dokonane na rzecz
      osoby uprawnionej na wypadek śmierci oszczędzającego, zasiłki pieniężne z
      ubezpieczenia społecznego, alimenty, stypendia, świadczenia otrzymane z tytułu
      umowy o pomocy przy zbiorach, dotacje (subwencje) inne niż wymienione w art. 14,
      dopłaty, nagrody i inne nieodpłatne świadczenia nienależące do przychodów
      określonych w art. 12-14 i art. 17.
    Użycie w powyższym przepisie sformułowania „w szczególności”, wskazuje, że definicja
    przychodów z innych źródeł ma charakter otwarty i nie ma przeszkód, aby do tej kategorii
    zaliczyć również przychody inne niż wymienione wprost w przepisie art. 20 ust. 1 ustawy.

    O przychodzie podatkowym z innych źródeł będziemy mówić w każdym przypadku, kiedy
    u podatnika wystąpią realne korzyści majątkowe.
    Przystępując do oceny skutków podatkowych umorzenia przez bank wierzytelności z
    tytułu kredytu hipotecznego, zaciągniętego przez Pana należy wskazać, że instytucja
    kredytu uregulowana została przepisami ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Prawo
    bankowe (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1646 ze zm.).
    Zgodnie z treścią art. 69 ust. 1 ww. ustawy:
      Przez umowę kredytu bank zobowiązuje się oddać do dyspozycji kredytobiorcy na czas
      oznaczony w umowie kwotę środków pieniężnych z przeznaczeniem na ustalony cel, a
      kredytobiorca zobowiązuje się do korzystania z niej na warunkach określonych w
      umowie, zwrotu kwoty wykorzystanego kredytu wraz z odsetkami w oznaczonych
      terminach spłaty oraz zapłaty prowizji od udzielonego kredytu.
    Z kolei umorzenie wierzytelności następuje w przypadku zwolnienia z długu, czyli
    zrzeczenia się przez wierzyciela prawa do wierzytelności, bez uzyskania świadczenia ze
    strony dłużnika. Takie zrzeczenie się, pod warunkiem, że dłużnik je przyjmie, powoduje, że
    zobowiązanie wygasa.
    Zgodnie bowiem z instytucją zwolnienia z długu uregulowaną w art. 508 ustawy z dnia 23
    kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1061 ze zm.):
      Zobowiązanie wygasa, gdy wierzyciel zwalnia dłużnika z długu, a dłużnik zwolnienie
      przyjmuje.
    Tak więc, dla umorzenia wierzytelności konieczna jest zgoda dłużnika (np. uzyskana w
    wyniku ugody, czy poprzez oświadczenie).
    Otrzymanie kredytu i jego spłata na warunkach przewidzianych w umowie kredytowej są
    obojętne podatkowo. Przychód po stronie kredytobiorcy pojawia się w przypadku, kiedy
    dochodzi do umorzenia kredytu, jego części lub odsetek. Wtedy bowiem kredytobiorca
    osiąga konkretne przysporzenie majątkowe (przychód w rozumieniu ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych).
    Tym samym, umorzoną kwotę wierzytelności z tytułu kredytu hipotecznego należy
    zakwalifikować do przychodu z innych źródeł, o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 9 w zw. z
    art. 20 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.
    W tym miejscu należy wskazać na rozporządzenie Ministra Finansów z dnia 11 marca 2022
    r. w sprawie zaniechania poboru podatku dochodowego od niektórych dochodów
    (przychodów) związanych z kredytem hipotecznym udzielonym na cele mieszkaniowe (t. j.
    Dz. U. z 2024 r. poz. 102 ze zm.).
    Zgodnie z § 1 ww. rozporządzenia Ministra Finansów:
    1. Zarządza się zaniechanie poboru podatku dochodowego od osób fizycznych od kwot:
        1) umorzonych osobie fizycznej wierzytelności z tytułu kredytu mieszkaniowego, w
        przypadku gdy:
          a) kredyt mieszkaniowy został zaciągnięty na realizację jednej inwestycji
            mieszkaniowej, a w przypadku więcej niż jednego kredytu mieszkaniowego –
            gdy kredyty mieszkaniowe zostały zaciągnięte na realizację wyłącznie jednej
            inwestycji mieszkaniowej, oraz
          b) osoba fizyczna będąca stroną umowy kredytu mieszkaniowego nie
            korzystała z zaniechania poboru podatku od kwot umorzonych
            wierzytelności z tytułu kredytu mieszkaniowego zaciągniętego na realizację
            innej niż określona w lit. a inwestycji mieszkaniowej;
        2) otrzymanych przez osobę fizyczną świadczeń z tytułu kredytu mieszkaniowego
        udzielonego w walucie obcej lub w złotych, lecz nominowanego lub

        indeksowanego do waluty obcej, w związku z powstaniem przychodu z tytułu
        zastosowania ujemnego oprocentowania.
    2. Kwoty wierzytelności, o których mowa w ust. 1 pkt 1, obejmują:
        1) kwoty kredytu mieszkaniowego (kapitału);
        2) odsetki, w tym odsetki skapitalizowane, i prowizje;
        3) opłaty, jeżeli ich poniesienie przez kredytobiorcę było niezbędne do zawarcia
        umowy kredytu mieszkaniowego, z wyjątkiem kosztów usług dodatkowych, w
        szczególności ubezpieczeń.
    3. W przypadku gdy kredyt mieszkaniowy został zaciągnięty również na wydatki inne niż
      określone w art. 21 ust. 25 pkt 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku
      dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2022 r. poz. 2647, z późn. zm.), zaniechanie,
      o którym mowa w ust. 1 pkt 1, obejmuje kwotę wierzytelności z tytułu kredytu
      mieszkaniowego w części, w jakiej kwota kredytu mieszkaniowego zaciągniętego na
      wydatki określone w art. 21 ust. 25 pkt 1 tej ustawy pozostaje do całkowitej kwoty
      zaciągniętego kredytu mieszkaniowego.
    4. W przypadku gdy kredyt mieszkaniowy został zastąpiony kredytem refinansowym lub
      gdy na jego spłatę został zaciągnięty kredyt konsolidacyjny, zaniechanie, o którym
      mowa w ust. 1 pkt 1, obejmuje odpowiednio kwotę wierzytelności z tytułu kredytu
      refinansowego lub konsolidacyjnego w części odpowiadającej kwocie wierzytelności z
      tytułu kredytu mieszkaniowego.
    5. Przez jedną inwestycję mieszkaniową, o której mowa w ust. 1 pkt 1 lit. a, rozumie się
      inwestycję, której celem jest zaspokojenie potrzeb mieszkaniowych:
        1) jednego gospodarstwa domowego albo
        2) więcej niż jednego gospodarstwa domowego, w przypadku gdy osoby fizyczne
        mające zajmować wspólnie jeden budynek mieszkalny, nie mniej niż jedna osoba
        fizyczna z każdego takiego gospodarstwa, są osobami zaliczonymi do I grupy
        podatkowej w rozumieniu art. 14 ust. 3 pkt 1 ustawy z dnia 28 lipca 1983 r. o
        podatku od spadków i darowizn (Dz. U. z 2023 r. poz. 1774 i 1843).
    6. Przez jedno gospodarstwo domowe, o którym mowa w ust. 5, rozumie się
      gospodarstwo prowadzone przez osobę fizyczną zajmującą jeden lokal mieszkalny
      albo jeden budynek mieszkalny jednorodzinny, samodzielnie lub wspólnie z innymi
      osobami stale z nią zamieszkującymi i gospodarującymi.
    7. W przypadku gdy stroną umowy kredytu mieszkaniowego na realizację jednej
      inwestycji mieszkaniowej, o której mowa w ust. 1 pkt 1 lit. a, są co najmniej dwie osoby
      fizyczne, zaniechanie poboru podatku, o którym mowa w ust. 1 pkt 1, ma
      zastosowanie wyłącznie do osób, o których mowa w ust. 1 pkt 1 lit. b.
    Natomiast z § 3 ust. 1 ww. rozporządzenia wynika, że:
      Ilekroć w rozporządzeniu jest mowa o kredycie mieszkaniowym, należy przez to
      rozumieć kredyt, który został:
        1) udzielony przed dniem 15 stycznia 2015 r. przez podmiot, którego działalność
        podlega nadzorowi państwowego organu nadzoru nad rynkiem finansowym,
        uprawniony do udzielania kredytów na podstawie odrębnych ustaw regulujących
        zasady funkcjonowania takich podmiotów, oraz
        2) zabezpieczony w postaci hipoteki ustanowionej na nieruchomości lub udziale w
        nieruchomości lub prawie wieczystego użytkowania gruntu lub udziale w takim
        prawie, lub spółdzielczym własnościowym prawie do lokalu mieszkalnego lub
        udziale w takim prawie, lub prawie do domu jednorodzinnego w spółdzielni
        mieszkaniowej lub udziale w takim prawie, oraz

        3) zaciągnięty na wydatki, o których mowa w art. 21 ust. 25 pkt 1 ustawy z dnia 26
        lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych.
    Z kolei § 4 ww. rozporządzenia stanowi, że:
      Zaniechanie, o którym mowa w § 1 i § 2, ma zastosowanie do dochodów (przychodów)
      uzyskanych od dnia 1 stycznia 2022 r. do dnia 31 grudnia 2026 r.
    Zgodnie z treścią ww. art. 21 ust. 25 pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od osób
    fizycznych:
      Za wydatki poniesione na cele, o których mowa w ust. 1 pkt 131, uważa się wydatki
      poniesione na:
        a) nabycie budynku mieszkalnego, jego części lub udziału w takim budynku, lokalu
        mieszkalnego stanowiącego odrębną nieruchomość lub udziału w takim lokalu, a
        także na nabycie gruntu lub udziału w gruncie albo prawa użytkowania
        wieczystego gruntu lub udziału w takim prawie, związanych z tym budynkiem lub
        lokalem,
        b) nabycie spółdzielczego własnościowego prawa do lokalu mieszkalnego lub
        udziału w takim prawie, prawa do domu jednorodzinnego w spółdzielni
        mieszkaniowej lub udziału w takim prawie,
        c) nabycie gruntu pod budowę budynku mieszkalnego lub udziału w takim gruncie,
        prawa użytkowania wieczystego takiego gruntu lub udziału w takim prawie, w
        tym również z rozpoczętą budową budynku mieszkalnego, oraz nabycie innego
        gruntu lub udziału w gruncie, prawa użytkowania wieczystego gruntu lub udziału
        w takim prawie, jeżeli w okresie, o którym mowa w ust. 1 pkt 131, grunt ten
        zmieni przeznaczenie na grunt pod budowę budynku mieszkalnego,
        d) budowę, rozbudowę, nadbudowę, przebudowę lub remont własnego budynku
        mieszkalnego, jego części lub własnego lokalu mieszkalnego,
        e) rozbudowę, nadbudowę, przebudowę lub adaptację na cele mieszkalne własnego
        budynku niemieszkalnego, jego części, własnego lokalu niemieszkalnego lub
        własnego pomieszczenia niemieszkalnego
        – położonych w państwie członkowskim Unii Europejskiej lub w innym państwie
        należącym do Europejskiego Obszaru Gospodarczego albo w Konfederacji
        Szwajcarskiej.
    Dochody, od których zaniechano poboru podatku nie są wykazywane w zeznaniach
    rocznych i nie podlegają opodatkowaniu oraz zgłoszeniu do urzędu skarbowego.
    Z opisanego stanu faktycznego wynika, że w 2006 r. zaciągnął Pan wraz żoną kredyt
    hipoteczny w X (obecnie Y) na zakup mieszkania przy ul. C., a w niewielkiej części 4,75% na
    spłatę poprzedniego kredytu zaciągniętego na zakup mieszkania przy ul. B. Bank jest
    podmiotem, którego działalność podlegała nadzorowi państwowego organu nadzoru nad
    rynkiem finansowym. W przeszłości nie korzystał Pan z zaniechania poboru podatku od
    kwot umorzonych. W 2025 r. zawarł Pan ugodę z bankiem, na podstawie której bank m.in.
    umorzył pozostałą część Pana długu. Na umorzoną kwotę składała się część kapitału i
    skapitalizowanych odsetek.
    W okolicznościach przedmiotowej sprawy, umorzenie przez bank kwoty wierzytelności z
    tytułu kredytu mieszkaniowego zaciągniętego w 2006 r. r. będzie dla Pana przychodem w
    rozumieniu art. 11 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, z tytułu
    nieodpłatnych świadczeń klasyfikowanym do źródła, o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 9
    w zw. z art. 20 ust. 1 ww. ustawy.
    Jednakże, z regulacji ww. rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 11 marca 2022 r. w
    sprawie zaniechania poboru podatku dochodowego od niektórych dochodów
    (przychodów) związanych z kredytem hipotecznym udzielonym na cele mieszkaniowe

    wynika, że zaniechanie poboru podatku znajdzie zastosowanie do umorzonych od dnia 1
    stycznia 2022 r. do dnia 31 grudnia 2026 r. osobom fizycznym kwot wierzytelności z tytułu
    kredytów zaciągniętych na cele mieszkaniowe i zabezpieczonych hipotecznie, udzielonych
    przed dniem 15 stycznia 2015 r. przez podmioty uprawnione do udzielania kredytów na
    podstawie odrębnych ustaw, w przypadku, gdy kredyt mieszkaniowy został zaciągnięty na
    realizację jednej inwestycji mieszkaniowej, a w przypadku więcej niż jednego kredytu
    mieszkaniowego – gdy kredyty mieszkaniowe zostały zaciągnięte na realizację wyłącznie
    jednej inwestycji mieszkaniowej oraz w sytuacji, gdy osoba fizyczna będąca stroną umowy
    kredytu mieszkaniowego nie korzystała z zaniechania poboru podatku od kwot
    umorzonych wierzytelności z tytułu kredytu mieszkaniowego zaciągniętego na realizację
    innej niż określona w lit. a) inwestycji mieszkaniowej (§ 1 ust. 1 pkt 1 lit. b) ww.
    rozporządzenia).
    Z powyższego wynika, że dopuszczalne jest realizowanie kilku inwestycji mieszkaniowych
    przez osobę fizyczną. Istotne jest zatem, żeby kredyt mieszkaniowy został przeznaczony
    na wydatki, o których mowa w art. 21 ust. 25 pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od
    osób fizycznych oraz został przeznaczony na realizację jednej inwestycji mieszkaniowej
    (rozporządzenie nie przewiduje możliwości podziału jednego kredytu na dwie inwestycje).
    W sytuacji, gdy kredyt mieszkaniowy został zastąpiony kredytem refinansowym lub gdy na
    jego spłatę został zaciągnięty kredyt konsolidacyjny, zaniechanie obejmuje odpowiednio
    kwotę wierzytelności z tytułu kredytu refinansowego lub konsolidacyjnego w części
    odpowiadającej kwocie wierzytelności z tytułu kredytu mieszkaniowego. W przypadku, gdy
    kredyt mieszkaniowy został zaciągnięty również na wydatki inne niż określone w art. 21
    ust. 25 pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, zaniechanie obejmuje
    kwotę wierzytelności z tytułu kredytu mieszkaniowego w części, w jakiej kwota kredytu
    mieszkaniowego zaciągniętego na wydatki określone w art. 21 ust. 25 pkt 1 tej ustawy
    pozostaje do całkowitej kwoty zaciągniętego kredytu mieszkaniowego.
    Z opisanego stanu faktycznego wynika, że kredyt mieszkaniowy z 2006 r. nie został
    zaciągnięty na realizację wyłącznie jednej inwestycji mieszkaniowej, lecz dotyczył dwóch
    mieszkań:
    - spłatę wcześniejszego kredytu na nabycie mieszkania przy ul. B.1 w A. – (inwestycja nr 1)
      – 4,75% kredytu;
    - zakup mieszkania przy ul. C.1 w A. (inwestycja nr 2) – 95,25% kredytu.
    Jak wynika wprost z zadanego przez Pana pytania, inwestycją mieszkaniową, co do której
    zamierza Pan skorzystać z zaniechania poboru podatku jest zakup mieszkania przy ul. C.1
    w A. W tym kontekście postanowienia ugody dotyczące spłaty Pana poprzedniego kredytu
    zaciągniętego na zakup mieszkania przy ul. B.1 dotyczą zupełnie innej, odrębnej inwestycji
    mieszkaniowej.
    Zatem, skoro inwestycją mieszkaniową, co do której chce Pan skorzystać z zaniechania
    poboru podatku jest zakup mieszkania przy ul. C., zaniechanie poboru podatku w związku
    z umorzeniem przez bank części wierzytelności z tytułu kredytu hipotetycznego
    zaciągniętego w 2006 roku (tj. kredytu udzielonego na zakup mieszkania przy ul. C. oraz
    na spłatę poprzedniego kredytu zaciągniętego na zakup mieszkania przy ul. B.)
    przysługuje – jak słusznie Pan wskazał – jedynie do tej części umorzenia wierzytelności,
    która odpowiada wartości kredytu, jaka służyła pokryciu kosztów zakupu mieszkania przy
    ul. C., natomiast nie ma zastosowania do pozostałej części umorzonego długu,
    dotyczącego spłaty poprzedniego kredytu zaciągniętego na zakup mieszkania przy ul. B.
    Tym samym Pana stanowisko uznano za prawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Pan przedstawił i stanu prawnego, który
    obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia.

    W odniesieniu do powołanej przez Pana interpretacji indywidualnej informuję, że wydana
    została w indywidualnej sprawie i nie ma zastosowania ani konsekwencji wiążących w
    odniesieniu do żadnego innego zaistniałego stanu faktycznego czy też zdarzenia
    przyszłego.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    · Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy
      z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz.U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.).
      Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pana sytuacja będzie zgodna
      (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosuje się Pan do
      interpretacji.
    · Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
        1) z zastosowaniem art. 119a;
        2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5
        ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
        3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    · Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki
      interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pan prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu
    Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z
    dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U.
    z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
    · w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
    · w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP
      (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.