Interpretacja indywidualna
Sygnatura: ITPB1/415-1022/12/PSZ
Organ: Dyrektor Izby Skarbowej w Bydgoszczy
Data wydania: 2012-12-17
Teza: Czy wartość początkowa budynku może być określona przez biegłego rzeczoznawcę majątkowego?
Słowa kluczowe: biegły; inwestycje-inwestycje w obcych środkach trwałych; koszt-koszt wytworzenia; lokal-prawo do lokalu-spółdzielcze własnościowe prawo do lokalu; modernizacja; nieruchomości-wycena nieruchomości; rzeczoznawca; wartość-wartość początkowa-wartość początkowa środka trwałego; wartość-wartość rynkowa
Przepisy: [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-Rozdział 4-art. 22

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA

Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2012 r. poz. 749 ze zm.) oraz § 4 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz. U. Nr 112, poz. 770 ze zm.) Dyrektor Izby Skarbowej w Bydgoszczy działając w imieniu Ministra Finansów stwierdza, że stanowisko Pana, przedstawione we wniosku z dnia 7 września 2012 r. (data wpływu 17 września 2012 r.) uzupełnionym pismem z dnia 6 listopada 2012 r. (data wpływu 9 listopada 2012 r.) o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie ustalenia wartości początkowej - **jest nieprawidłowe.**

UZASADNIENIE

W dniu 17 września 2012 r. został złożony ww. wniosek o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie ustalenia wartości początkowej.

Wniosek uzupełniono pismem z dnia 6 listopada 2012 r. (data wpływu 9 listopada 2012 r.).

W przedmiotowym wniosku przedstawiono następujący stan faktyczny.

W 1998 r. przydzielono Panu lokal użytkowy na warunkach spółdzielczego własnościowego prawa do lokalu. W tym czasie nie prowadził Pan działalności gospodarczej, nie miał również takich planów. Jako osoba prywatna na budowę lokalu dokonał Pan wpłaty na wkład budowlany ww. lokalu użytkowego. Po zakończeniu budowy w stanie surowym otrzymał Pan lokal i na przestrzeni kilku lat prowadził prace wykończeniowe i remontowe. Wykonane prace były niezbędne do przystosowania budynku do użytkowania. Lokal został przeznaczony wyłącznie do celów prywatnych. Decyzja o założeniu działalności gospodarczej została podjęta dopiero w 2007 r., gdy prace wykończeniowe zostały zakończone. W momencie budowy i wykończenia lokalu jako osoba prywatna nie był Pan zobowiązany do gromadzenia rachunków i faktur dokumentujących wydatki na wykończenie lokalu.

W 2007 roku budynek, który był kompletny i zdatny do użytku został wprowadzony do ewidencji środków trwałych na podstawie ceny rynkowej obowiązującej w tamtym okresie. Przedmiotowy lokal jest lokalem użytkowym pełniącym funkcję hotelową, o siedmiu pokojach hotelowych oraz jadalni, wraz z pomieszczeniami obsługującymi te funkcje. Zlokalizowany jest na czterech kondygnacjach. Na przestrzeni kilku pierwszych lat prowadzenia działalności gospodarczej budynek został zmodernizowany i ulepszony, w każdym pokoju powstały łazienki, w celu podwyższenia standardu obiektu przystosowano do użytkowania dodatkowe pokoje.

W związku z powyższym zadano m.in. następujące pytania.

1.  Czy może Pan określić wartość początkową do amortyzacji spółdzielczego własnościowego prawa do lokalu na podstawie art. 22g ust. 8?
2.  Czy po wprowadzeniu ww. spółdzielczego własnościowego prawa do lokalu do ewidencji środków trwałych przysługuje prawo podniesienia wartości początkowej ww. lokalu o nakłady ponoszone na jego przebudowę i modernizację od roku 2007 - tj. momentu rozpoczęcia działalności gospodarczej - do chwili obecnej, mające na celu podniesienie standardu obiektu?

Zdaniem Wnioskodawcy, na podstawie art. 22g ust. 8 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, podatnik może sam określić podstawę amortyzacji spółdzielczego własnościowego prawa do lokalu.

Zgodnie z art. 22g ust. 1 za wartość początkową środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych, z uwzględnieniem ust. 2-18, uważa się:

*   w razie odpłatnego nabycia - cenę ich nabycia,
*   w razie częściowo odpłatnego nabycia - cenę ich nabycia powiększoną o wartość przychodu,
*   w razie wytworzenia we własnym zakresie - koszt wytworzenia,
*   w razie nabycia w drodze spadku, darowizny lub w inny nieodpłatny sposób - wartość rynkową z dnia nabycia, chyba że umowa darowizny albo umowa o nieodpłatnym przekazaniu określa tę wartość w niższej wysokości.

Wobec powyższego zasadą jest, iż wartość początkową stanowi cena nabycia, jeżeli środek trwały lub wartość niematerialna i prawna została nabyta w drodze kupna. Za cenę nabycia uważa się kwotę należną zbywcy powiększoną o koszty związane z zakupem naliczone do dnia przekazania środka trwałego lub wartości niematerialnej i prawnej do używania, a w szczególności o koszty transportu, załadunku i wyładunku, ubezpieczenia w drodze, montażu, instalacji i uruchomienia programów oraz systemów komputerowych, opłat notarialnych, skarbowych i innych, odsetek, prowizji, oraz pomniejszoną o podatek od towarów i usług, z wyjątkiem przypadków, gdy zgodnie z odrębnymi przepisami podatek od towarów i usług nie stanowi podatku naliczonego albo podatnikowi nie przysługuje obniżenie kwoty należnego podatku o podatek naliczony albo zwrot różnicy podatku w rozumieniu ustawy o podatku od towarów i usług. W przedstawionym stanie faktycznym posiada Pan informację o wysokości wniesionych wkładów w formie karty informacyjnej wydanej przez spółdzielnię. Kwota wynikająca z karty informacyjnej nie może zostać uznana za cenę nabycia. W myśl art. 22b ust.1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, amortyzacji podlega spółdzielcze własnościowe prawo do lokalu mieszkalnego nabyte i nadające się do gospodarczego wykorzystania w dniu przyjęcia do używania, o przewidywanym okresie używania dłuższym niż rok, wykorzystywane na potrzeby związane z prowadzoną przez niego działalnością gospodarczą.

Kwota wniesionych wkładów odzwierciedla wartość stanu surowego. Budynek w stanie surowym nie spełniał warunku art. 22b ust. 1 ww. ustawy i nie nadawał się do gospodarczego użytkowania. W związku z tym na przestrzeni kilku kolejnych lat prowadził Pan prace wykończeniowe i remontowe. Wykonane prace były niezbędne do przystosowania budynku do użytkowania.

Wartość początkowa spółdzielczego własnościowego prawa do lokalu przyjęta do amortyzacji powinna uwzględniać wartość nakładów poniesionych przez podatnika na przystosowanie lokalu do zamieszkania, gdyż w przeciwnym wypadku lokal nie był kompletny i zdatny do użytku, przez co nie spełniał warunków art. 22 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Wartość początkowa spółdzielczego własnościowego prawa do lokalu powinna być równa wysokości wniesionych wkładów powiększonych o kwotę udokumentowanych wydatków poniesionych na prace wykończeniowe i remontowe.

Przepisy ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych zezwalają również na odstąpienie od opisanego sposobu ustalenia wartości początkowej spółdzielczego własnościowego prawa do lokalu. Zgodnie z art. 22g ust. 8 jeżeli nie można ustalić ceny nabycia środków trwałych lub ich części nabytych przez podatników przed dniem założenia ewidencji wartość początkową tych środków trwałych przyjmuje się w wysokości wynikającej z wyceny dokonanej przez podatnika, z uwzględnieniem cen rynkowych środków trwałych tego samego rodzaju z grudnia roku poprzedzającego rok założenia ewidencji lub sporządzenia wykazu oraz stanu i stopnia zużycia.

Niemożność ustalenia wartości początkowej środków trwałych i wartości niematerialnych i prawnych dotyczy sytuacji, w których podatnik nie posiada stosownych dokumentów stwierdzających wysokość poniesionych wydatków na nabycie określonego środka trwałego lub wartości niematerialnych i prawnych.

W opisywanym stanie faktycznym, w momencie budowy i wykończenia lokalu nie planował Pan założenia działalności gospodarczej. Lokal został zakupiony wyłącznie do celów prywatnych. Decyzja o założeniu działalności gospodarczej została podjęta dopiero w 2007 r., gdy prace wykończeniowe zostały zakończone. W momencie budowy i wykończenia lokalu jako osoba prywatna nie był Pan zobowiązany do gromadzenia rachunków i faktur dokumentujących wydatki na wykończenie lokalu. Jednocześnie zgodnie z art. 106 ust. 4 ustawy o podatku od towarów i usług, jako osoba fizyczna podatnik nie otrzymywał Pan faktur i rachunków, gdyż ich wystawcy nie mieli obowiązku ich wystawienia.

Nabył Pan prawo do lokalu w 1998 r. Prace wykończeniowe trwały kilka lat. Ze względu na upływ czasu jaki minął między zakończeniem prac remontowych a podjęciem decyzji o przeznaczeniu lokalu na działalność gospodarczą nie jest Pan w stanie odtworzyć dokumentów księgowych.

W 2007 roku, po rozpoczęciu działalności gospodarczej budynek, który był kompletny i zdatny do użytku został wprowadzony do ewidencji środków trwałych. Przez kilka pierwszych lat prowadzonej działalności gospodarczej budynek był modernizowany oraz ulepszany w celu podwyższenia standardu obiektu. Dzisiaj jest to lokal użytkowy pełniący funkcję hotelową, o siedmiu pokojach hotelowych oraz jadalni, wraz z pomieszczeniami obsługującymi te funkcje zlokalizowany jest na wszystkich czterech kondygnacjach.

Zgodnie z art. 22g ust.17 ustawy, jeżeli środki trwałe uległy ulepszeniu w wyniku przebudowy, rozbudowy, rekonstrukcji, adaptacji lub modernizacji, wartość początkową tych środków, ustaloną zgodnie z ust. 1, 3-9 i 11-15, powiększa się o sumę wydatków na ich ulepszenie, w tym także o wydatki na nabycie części składowych lub peryferyjnych, których jednostkowa cena nabycia przekracza 3.500 zł. Środki trwałe uważa się za ulepszone, gdy suma wydatków poniesionych na ich przebudowę, rozbudowę, rekonstrukcję, adaptację lub modernizację w danym roku podatkowym przekracza 3 500 zł i wydatki te powodują wzrost wartości użytkowej w stosunku do wartości z dnia przyjęcia środków trwałych do używania, mierzonej w szczególności okresem używania, zdolnością wytwórczą, jakością produktów uzyskiwanych za pomocą ulepszonych środków trwałych i kosztami ich eksploatacji.

W związku z powyższym uważa Pan, iż ma prawo do amortyzacji spółdzielczego własnościowego prawa do lokalu od wartości początkowej według własnej wyceny z uwzględnieniem cen rynkowych środka trwałego tego samego rodzaju z grudnia roku poprzedzającego rok założenia ewidencji.

Również w kwestii podwyższenia wartości początkowej środka trwałego, po wprowadzeniu go do ewidencji środków trwałych w 2007 r. oraz po zakończeniu modernizacji i ulepszeniu w celu podwyższenia standardu obiektu, uważa Pan, iż ma prawo podnieść wartość początkową ww. lokalu użytkowego.

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego stanu faktycznego uznaje się za nieprawidłowe.

Zgodnie z art. 22 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t. j. Dz. U. z 2012 r., poz. 361 ze zm.), kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 23 tej ustawy.

Zatem aby dany wydatek mógł zostać zaliczony do kosztów uzyskania przychodu musi spełniać łącznie następujące przesłanki:

*   musi być poniesiony w celu osiągnięcia przychodu lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodu,
*   nie może być wymieniony w art. 23 ww. ustawy, wśród wydatków nie stanowiących kosztów uzyskania przychodów,
*   musi być należycie udokumentowany.

Stosownie do treści z art. 23 ust. 1 pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, nie uważa się za koszty uzyskania przychodów wydatków na:

1.  nabycie gruntów lub prawa wieczystego użytkowania gruntów, z wyjątkiem opłat za wieczyste użytkowanie gruntów,
2.  nabycie lub wytworzenie we własnym zakresie innych niż wymienione w lit. a środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych, w tym również wchodzących w skład nabytego przedsiębiorstwa lub jego zorganizowanych części,
3.  ulepszenie środków trwałych, które zgodnie z art. 22g ust. 17 powiększają wartość środków trwałych, stanowiącą podstawę naliczania odpisów amortyzacyjnych

*   wydatki te, zaktualizowane zgodnie z odrębnymi przepisami, pomniejszone o sumę odpisów amortyzacyjnych, o których mowa w art. 22h ust. 1 pkt 1, są jednak kosztem uzyskania przychodów przy określaniu dochodu z odpłatnego zbycia rzeczy określonych w art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. d, oraz gdy odpłatne zbycie rzeczy i praw jest przedmiotem działalności gospodarczej, a także w przypadku odpłatnego zbycia składników majątku związanych z działalnością gospodarczą, o których mowa w art. 14 ust. 2 pkt 1, bez względu na czas ich poniesienia.

W myśl art. 22b ust. 1 ustawy, amortyzacji podlegają, z zastrzeżeniem art. 22c, nabyte nadające się do gospodarczego wykorzystania w dniu przyjęcia do używania:

1.  spółdzielcze własnościowe prawo do lokalu mieszkalnego,
2.  spółdzielcze prawo do lokalu użytkowego,
3.  prawo do domu jednorodzinnego w spółdzielni mieszkaniowej,
4.  autorskie lub pokrewne prawa majątkowe,
5.  licencje,
6.  prawa określone w ustawie z dnia 30 czerwca 2000 r. - Prawo własności przemysłowej (Dz. U. z 2003 r. Nr 119, poz. 1117, z późn. zm.),
7.  wartość stanowiąca równowartość uzyskanych informacji związanych z wiedzą w dziedzinie przemysłowej, handlowej, naukowej lub organizacyjnej (know-how)

*   o przewidywanym okresie używania dłuższym niż rok, wykorzystywane przez podatnika na potrzeby związane z prowadzoną przez niego działalnością gospodarczą albo oddane przez niego do używania na podstawie umowy licencyjnej (sublicencji), umowy najmu, dzierżawy lub umowy określonej w art. 23a pkt 1, zwane wartościami niematerialnymi i prawnymi.

W myśl art. 22c pkt 2 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, amortyzacji nie podlegają budynki mieszkalne wraz ze znajdującymi się w nich dźwigami lub lokale mieszkalne, służące prowadzonej działalności gospodarczej lub wydzierżawiane albo wynajmowane na podstawie umowy, jeżeli podatnik nie podejmie decyzji o ich amortyzowaniu - zwane odpowiednio środkami trwałymi lub wartościami niematerialnymi i prawnymi.

Zgodnie z art. 22g ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, za wartość początkową środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych, z uwzględnieniem ust. 2-18, uważa się w razie:

*   odpłatnego nabycia - cenę ich nabycia;
*   wytworzenia we własnym zakresie - koszt wytworzenia.

Za cenę nabycia - w myśl art. 22g ust. 3 ww. ustawy - uważa się kwotę należną zbywcy, powiększoną o koszty związane z zakupem naliczone do dnia przekazania środka trwałego lub wartości niematerialnej i prawnej do używania, a w szczególności o koszty transportu, załadunku i wyładunku, ubezpieczenia w drodze, montażu, instalacji i uruchomienia programów oraz systemów komputerowych, opłat notarialnych, skarbowych i innych, odsetek, prowizji, oraz pomniejszoną o podatek od towarów i usług, z wyjątkiem przypadków, gdy zgodnie z odrębnymi przepisami podatek od towarów i usług nie stanowi podatku naliczonego albo podatnikowi nie przysługuje obniżenie kwoty należnego podatku o podatek naliczony albo zwrot różnicy podatku w rozumieniu ustawy o podatku od towarów i usług. W przypadku importu cena nabycia obejmuje cło i podatek akcyzowy od importu składników majątku.

Natomiast za koszt wytworzenia - stosownie do treści art. 22g ust. 4 ww. ustawy - uważa się wartość, w cenie nabycia, zużytych do wytworzenia środków trwałych: rzeczowych składników majątku i wykorzystanych usług obcych, kosztów wynagrodzeń za prace wraz z pochodnymi i inne koszty dające się zaliczyć do wartości wytworzonych środków trwałych. Do kosztu wytworzenia nie zalicza się wartości własnej pracy podatnika, jego małżonka i małoletnich dzieci, kosztów ogólnych zarządu, kosztów sprzedaży oraz pozostałych kosztów operacyjnych i kosztów operacji finansowych, w szczególności odsetek od pożyczek (kredytów) i prowizji, z wyłączeniem odsetek i prowizji naliczonych do dnia przekazania środka trwałego do używania.

W myśl art. 22g ust. 8 ww. ustawy, jeżeli nie można ustalić ceny nabycia środków trwałych lub ich części nabytych przez podatników przed dniem założenia ewidencji lub sporządzenia wykazu, o których mowa w art. 22n, wartość początkową tych środków przyjmuje się w wysokości wynikającej z wyceny dokonanej przez podatnika, z uwzględnieniem cen rynkowych środków trwałych tego samego rodzaju z grudnia roku poprzedzającego rok założenia ewidencji lub sporządzenia wykazu oraz stanu i stopnia ich zużycia.

Jak wynika z treści tego artykułu, nie ma on zastosowania do wartości niematerialnych i prawnych, a jedynie do środków trwałych lub ich części.

Z przedstawionego we wniosku stanu faktycznego wynika, że w 1998 przydzielono Panu lokal użytkowy na warunkach spółdzielczego własnościowego prawa do lokalu. W tym czasie nie prowadził Pan działalności gospodarczej, nie miał również takich planów. Jako osoba prywatna na budowę lokalu dokonał Pan wpłaty na wkład budowlany ww. lokalu użytkowego. Po zakończeniu budowy w stanie surowym otrzymał Pan lokal i na przestrzeni kilku lat prowadził prace wykończeniowe i remontowe. Wykonane prace były niezbędne do przystosowania budynku do użytkowania. Decyzja o założeniu działalności gospodarczej została podjęta w 2007 r., gdy prace wykończeniowe zostały zakończone.

Mając na uwadze przedstawiony stan faktyczny oraz powołane przepisy ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych stwierdzić należy, iż spółdzielcze własnościowe prawo do lokalu użytkowego, stanowi wartość niematerialną i prawną. Wartość początkową spółdzielczego własnościowego prawa do lokalu użytkowego należy ustalić na podstawie ceny nabycia. Nie ma natomiast możliwości ustalenia tej wartości w drodze wyceny dokonanej przez podatnika.

Odnosząc się z kolei do kwestii ustalenia wartości początkowej nakładów związanych z przystosowaniem lokalu do używania, stwierdzić należy, że stosownie do treści art. 22a ust. 2 pkt 1 tej ustawy, amortyzacji podlegają również, z zastrzeżeniem art. 22c, niezależnie od przewidywanego okresu używania przyjęte do używania inwestycje w obcych środkach trwałych, zwane dalej „inwestycjami w obcych środkach trwałych”, zwane także środkami trwałymi.

Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych nie definiuje wprost, co należy rozumieć przez inwestycje w obcych środkach trwałych. Definiuje natomiast pojęcie „inwestycji”. Zgodnie z art. 4a pkt 1 tej ustawy, inwestycje to środki trwałe w budowie w rozumieniu ustawy z dnia 29 września 1994 r. o rachunkowości (t. j. Dz. U. z 2009 r. Nr 152, poz. 1223 ze zm.). Środki trwałe w budowie to - w myśl art. 3 ust. 1 pkt 16 ustawy o rachunkowości - zaliczane do aktywów trwałych środki trwałe w okresie ich budowy, montażu lub ulepszenia już istniejącego środka trwałego. Biorąc pod uwagę te definicje można stwierdzić, że inwestycje w obcych środkach trwałych to ogół działań (nakładów) podatnika odnoszących się do niestanowiącego jego własności środka trwałego, które zmierzają do jego ulepszenia lub polegają na stworzeniu składnika majątku mającego cechy środka trwałego.

W tym miejscu wskazać należy, iż od spółdzielni mieszkaniowej nabył Pan jedynie ograniczone prawo rzeczowe, którym jest spółdzielcze własnościowe prawo do lokalu. Lokal jest bowiem nadal własnością spółdzielni, gdyż znajduje się on w zasobach środków trwałych spółdzielni. Tym samym nakłady na modernizację, przebudowę i adaptację lokalu, będącego przedmiotem spółdzielczego własnościowego prawa do lokalu, stanowią odrębny środek trwały, nazwany „inwestycją w obcym środku trwałym”.

W sytuacji, gdy zachodzi potrzeba przeprowadzenia ulepszenia lokalu przydzielonego na warunkach spółdzielczego własnościowego prawa do lokalu, podatnikom przysługuje prawo zaliczania do kosztów uzyskania przychodów nakładów ponoszonych z tego tytułu. Jednakże takie nakłady stanowią inwestycję w obcym środku trwałym i mogą być zaliczane do kosztów uzyskania przychodów w sposób pośredni, poprzez odpisy amortyzacyjne z tytułu zużycia środków trwałych.

W myśl art. 22g ust. 7 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, wartość początkową inwestycji w obcych środkach trwałych oraz budynków i budowli wybudowanych na obcym gruncie ustala się, stosując odpowiednio ust. 3-5.

Przepisy ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych zezwalają również na odstąpienie - w określonych warunkach - od opisanego sposobu ustalenia wartości początkowej wytworzonego środka trwałego, tj. ustalenie kosztu wytworzenia w sposób szacowany.

Stosownie do przepisu art. 22g ust. 9 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, jeżeli podatnik nie może ustalić kosztu wytworzenia, o którym mowa w ust. 4, wartość początkową środków trwałych ustala się w wysokości określonej z uwzględnieniem cen rynkowych, o których mowa w ust. 8, przez biegłego, powołanego przez podatnika.

Mając na uwadze analizowane przepisy, stwierdzić należy, że ustawa przewiduje możliwość ustalenia kosztu wytworzenia środka trwałego w drodze wyceny dokonanej przez biegłego. Jednakże stanowi to sytuację szczególną, wyjątek od obowiązującej zasady ustalania wartości środka trwałego według kosztów wytworzenia. Niemożność ustalenia kosztu wytworzenia środka trwałego zgodnie z generalną zasadą ustanowioną w art. 22g ust. 1 pkt 2 w powiązaniu z art. 22g ust. 4 ww. ustawy musi być spowodowana szczególnymi, wyjątkowymi okolicznościami, winna przy tym mieć charakter obiektywny, a więc dotyczyć na przykład takich sytuacji, gdy podatnik nie posiada - ze względu na to że nie musiał ich gromadzić - stosownych dokumentów stwierdzających poniesienie przez niego wydatków na wytworzenie środka trwałego. Z tego względu wycena biegłego ma z reguły zastosowanie w sytuacji, gdy podatnik wytworzył składnik majątkowy dla celów osobistych, a następnie uznał go za środek trwały w prowadzonej działalności gospodarczej, gdyż w takiej sytuacji nie był zobowiązany do gromadzenia rachunków, faktur dokumentujących wydatki na jego wytworzenie.

Odnieść to należy między innymi do przypadku, gdy podatnik wprowadza do działalności gospodarczej lub oddaje do używania na podstawie umowy najmu, dzierżawy itp. składnik majątku wytworzony uprzednio na osobiste potrzeby i nie udokumentował ponoszonych w tym celu wydatków. Wobec tego wskazany sposób określenia wartości początkowej wytworzonego środka trwałego stanowi odstępstwo od zasady wyrażonej w treści art. 22g ust. 4 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Z treści wniosku wynika, iż w lokalu użytkowym przydzielonym Panu na warunkach spółdzielczego własnościowego prawa do lokalu, przeprowadzono prace, przystosowujące lokal do użytkowania a następnie prace podnoszące jego wartość. Skoro lokal jest lokalem użytkowym, trudno więc zaakceptować stwierdzenie, iż nabył go Pan w celu wykorzystywania na potrzeby prywatne.

Jak wynika z treści ww. art. 22g ust. 7 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, w przypadku inwestycji w obcych środkach trwałych wartość początkową ustala się, stosując odpowiednio ust. 3-5. Brak jest zatem - w opisanej sytuacji - podstaw prawnych do ustalenia wartości początkowej tego środka trwałego w oparciu o wycenę biegłego.

W związku z powyższym, powinien Pan przede wszystkim podjąć próbę uzyskania dokumentów umożliwiających określenie wartości poniesionych nakładów. Fakt poniesienia wydatków inwestycyjnych w ramach przystosowania lokalu do używania można udowodnić za pomocą dopuszczonych przez prawo środków dowodowych.

W sytuacji, gdy w posiadanym na zasadzie spółdzielczego własnościowego prawa lokalu użytkowym, w którym uprzednio wykonano prace wykończeniowe, stanowiące inwestycję w obcym środku trwałym, dokonywane są dalsze prace modernizacyjne, do wartości początkowej inwestycji w obcych środkach trwałych dodaje się wartość ulepszenia - zgodnie z art. 22g ust. 17 ww. ustawy o podatku dochodowego od osób fizycznych. Stosownie do tego przepisu, jeżeli środki trwałe uległy ulepszeniu w wyniku przebudowy, rozbudowy, rekonstrukcji, adaptacji lub modernizacji wartość początkową tych środków, ustaloną zgodnie z ust. l, 3-9 i 11-15, powiększa się o sumę wydatków na ulepszenie, w tym także o wydatki na nabycie części składowych lub peryferyjnych, których jednostkowa cena nabycia przekracza 3.500 zł. Środki trwałe uważa się za ulepszone, gdy suma wydatków poniesionych na ich przebudowę, rozbudowę, rekonstrukcję, adaptację lub modernizację w danym roku podatkowym przekracza 3.500 zł i wydatki te powodują wzrost wartości użytkowej w stosunku do wartości z dnia przyjęcia środków trwałych do używania, mierzonej w szczególności okresem używania, zdolnością wytwórczą, jakością produktów uzyskiwanych za pomocą ulepszonych środków trwałych i kosztami ich eksploatacji. Od tak ustalonej wartości początkowej inwestycji w obcych środkach trwałych należy dokonywać odpisów amortyzacyjnych.

Mając na względzie przywołane uwarunkowania prawne inwestycję w obcym środku trwałym należy wprowadzić do ewidencji środków trwałych i amortyzować, począwszy od pierwszego miesiąca następującego po miesiącu, w którym wprowadzono ją do ewidencji. Skoro w czasie korzystania z obcego środka trwałego następuje dalsza modernizacja, nakłady należy zakwalifikować jako ulepszenie wcześniej dokonanej już inwestycji, albowiem powodują wzrost wartości już istniejącej inwestycji w obcym środku trwałym (nie tworzą nowej inwestycji).

Podstawą do zwiększenia wartości początkowej inwestycji w obcym środku trwałym są rachunki lub faktury dokumentujące koszty przeprowadzonych robót. W momencie podjęcia inwestycji polegającej na dalszej modernizacji lokalu, do którego posiada Pan spółdzielcze własnościowe prawo, był on już wykorzystywany w działalności gospodarczej, więc zobowiązany był Pan gromadzić faktury oraz inne dokumenty potwierdzające wysokość poniesionych wydatków związanych z prowadzoną modernizacją.

Reasumując, nie może Pan ustalić wartości ulepszenia zwiększającego wartość początkową inwestycji w obcym środku trwałym zgodnie z brzmieniem art. 22g ust. 9 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku, Al. Zwycięstwa 16/17, 80-219 Gdańsk, po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy).

Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Bydgoszczy Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Toruniu, ul. Św. Jakuba 20, 87-100 Toruń.