Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0111-KDWB.4010.79.2025.1.KP
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-08-27
Teza: Ustalenia limitu przychodów pasywnych w przypadku zakupu
obligacji przez Spółkę opodatkowaną citem estońskim.
Słowa kluczowe: obligacje
przychód
ryczałt
Zagadnienia: Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych
Przepisy: [CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych
[CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 6b
[CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 6b-Oddział 2-art. 28j
[CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 6b-Oddział 2-art. 28j-ust. 1
[CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 6b-Oddział 2-art. 28j-ust. 1-pkt 2
[CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 6b-Oddział 2-art. 28j-ust. 1-pkt 2-lit. f

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

15 lipca 2025 r., wpłynął Państwa wniosek 9 lipca 2025 r. o wydanie interpretacji
    indywidualnej.
    Treść wniosku jest następująca:
    Opis stanu faktycznego
    Wnioskodawca jest spółką kapitałową polskiego prawa handlowego, w której kapitał
    zakładowy jest w całości objęty przez osoby fizyczne, będące polskimi rezydentami.
    Wnioskodawca, począwszy od 1 stycznia 2022 r. jest podatnikiem ryczałtu od dochodów
    spółek, dalej jako „CIT estoński” lub „CIT E”.
    Wnioskodawca prowadzi operacyjną działalność gospodarczą w zakresie produkcji,
    handlu i usług w branży stalowej. Niezależnie od podstawowej działalności Wnioskodawca
    w 2024 r. nabył obligacje dwojakiego rodzaju, których emitentem był bank (...), przy czym
    jeden rodzaj przedmiotowych obligacji obejmował obligacje „zerokuponowe” a drugi
    „zmiennokuponowe”.
    Obligacje zerokuponowe to takie, których wartość wykupu w określonej dacie tego
    wykupu jest z góry znana, zatem wartość zysku, odroczonego w czasie, w momencie
    zakupu przez inwestora jest mu już wiadoma. Obligacje takie mają tę zaletę, iż na wartość
    wykupu nie wpływa koniunktura na rynku instrumentów finansowych, zmienność WIBOR-
    u itp. W praktyce odbywa się to w ten sposób, iż inwestor już w momencie nabywania
    obligacji zerokuponowych płaci odpowiednio mniejszą kwotę niż nominał nabywanych
    obligacji, czyli przykładowo za 1 sztukę obligacji po cenie nominału 100,00 zł uiszcza kwotę
    90,00 zł.
    Obligacje zmiennokuponowe charakteryzują się zasadą przeciwną: zysk inwestora na
    określoną datę wykupu nie jest znany, natomiast ustalany jest według reguł ustalonych
    między emitentem a inwestorem. W konkretnym przypadku dotyczącym Wnioskodawcy
    zyskiem są odsetki od zainwestowanego kapitału, naliczane na rzecz inwestora co miesiąc
    w zależności m. in. od WIBOR-u.
    Koszty związane z nabyciem obligacji Wnioskodawca poniósł już przy nabyciu. W
    przypadku obligacji nabytych w 2024 r., których dotyczy niniejszy wniosek, zarówno
    zerokuponowych jak i zmiennokuponowych, termin ich wykupu przypadł w 2025 r., czyli w
    roku złożenia niniejszego wniosku. Kapitał nabytych w 2024 r. przez Wnioskodawcę
    obligacji (ich wartość emisyjna) wynosił kilka milionów złotych.
    Pytania
      1. Czy do normy, która wynika z art. 28j ust. 1 pkt 1 (winno być: pkt 2) lit. f ustawy CIT w
        przypadku ustalenia udziału przychodów z instrumentów finansowych (jako
        określonego udziału w przychodach pasywnych w przychodach ogółem) w postaci
        obligacji zerokuponowych i zmiennokuponowych do przychodów tych należy
        przyjąć jedynie wartość zysków (np. odsetek itp. korzyści) czy wartość kapitału
        przedmiotowych obligacji plus wartość zysków?
      2. Czy norma określona w art. 28j ust. 1 pkt 1 (winno być: pkt 2) lit. f ustawy CIT, to jest
        udziału przychodów pasywnych w przychodach ogółem powinna być ustalana dla
        roku poprzedzającego rok podatkowy, w którym podatnik nadal ma zamiar
        podlegać ryczałtowi od dochodów spółek (np. za 2024 r. w odniesieniu do prawa
        korzystania z CIT-E za 2025 r.) czy też ustalana według danych roku bieżącego (np.
        za 2025 r. dla prawa korzystania z CIT-E za 2025 r.)?

      3. Czy przy wyliczeniu normy określonej w art. 28j ust. 1 pkt 1 (winno być: pkt 2) lit. f
        ustawy CIT należy do proporcji wartość przychodów pasywnych ująć po obu
        stronach tej proporcji (w „liczniku” i w „mianowniku”) czy tylko po jednej stronie (w
        „liczniku”)?
      4. Czy zważywszy, iż Wnioskodawca oprócz korzyści wynikających z obrotu
        instrumentami finansowymi w postaci obligacji bankowych ponosi także koszty
        związane z tym obrotem, np. prowizje, marże banku itp. tytuły, dla normy
        określonej w art. 28j ust. 1 pkt 1 (winno być: pkt 2) lit. f ustawy CIT należy przyjąć
        tylko wartość korzyści a pominąć wartość przedmiotowych kosztów czy też przyjąć
        saldo (różnicę) pomiędzy korzyściami a kosztami nabycia i zbycia obligacji
        bankowych?
    Państwa stanowisko w sprawie
    Ad 1.
    Według Wnioskodawcy dla normy określonej w art. 28j ust. 1 pkt 1 (winno być: pkt 2) lit. f
    ustawy CIT do przychodów pasywnych w zakresie instrumentów finansowych w postaci
    obligacji, których emitentem jest określony bank, są wyłącznie pochodne w postaci
    odsetek lub zysków o podobnym charakterze.
    We własnym stanowisku zawierającym ocenę prawną Wnioskodawca powyższe
    stanowisko uzasadnia następująco: kapitał obligacji jest co prawdą ujęty w ewidencji
    księgowej a w konsekwencji także w sprawozdaniu finansowym (jako „krótkoterminowe
    aktywa finansowe”), ale nie na kontach wynikowych ani nawet w rozliczeniach
    międzyokresowych przychodów, a wyłącznie na kontach bilansowych. Nie ma tego
    kapitału (wartości nominalnej) w jakiejkolwiek pozycji rachunku zysków i strat, więc gdyby
    zakładać, że do normy określonej w/w przepisem ustawy CIT należy włączyć także kapitał
    obligacji (ich wartość nominalną) należałoby w sztuczny sposób, poza ustaleniami
    przychodów wynikającymi z ksiąg rachunkowych podatnika CIT-E i opartego na nich
    rachunku zysków i strat, doliczyć przedmiotowy kapitał. Z punktu widzenia zarządzania
    finansami jednostki na bieżąco w przekonaniu Wnioskodawcy nie jest to logiczne, np. czy
    gdyby jednostka co do zasady nie podlegająca obowiązkowemu badaniu przez biegłego
    rewidenta ze względu na poziom przychodów ze sprzedaży, mniejszy niż określa ustawa o
    rachunkowości, poprzez doliczenie kapitału (wartości nominalnej) instrumentu
    finansowego do przychodów ze sprzedaży w momencie wykupu tego instrumentu przez
    emitenta ten poziom przekroczyła, zmuszona byłaby poddać się wskazanemu badaniu?
    Wnioskodawcy wydaje się, że byłoby to bardzo niesprawiedliwe i nielogiczne, a przede
    wszystkim sprzeczne z ratio legis określania poziomu sprzedaży dla celów badania
    sprawozdania finansowego. Wnioskodawca podkreśla, iż argumentacja oparta przede
    wszystkim na kwestiach rachunkowości w przypadku kwestii podatkowej, konkretnie
    zachowania jednego z warunków do zachowania statusu podatnika ryczałtu od dochodów
    spółek, wiąże się z okolicznością, że generalnie zasady tego ryczałtu przyznają prymat
    danym ksiąg tego podatnika, zwłaszcza ustalania zysku (wyniku określonego danymi
    Rachunku zysków i strat, o którym w kontekście wielkości ustalania przychodów była
    mowa wyżej!) jako pierwszego elementu przedmiotu opodatkowania CIT-E.
    Księgowe zasady ustalania przychodów zdaniem Wnioskodawcy wykluczają wliczanie
    kapitału (ceny nominalnej) instrumentu finansowego, jakim są obligacje bankowe do
    przychodów, a w konsekwencji do przychodów pasywnych, o jakich jest mowa w art. 28j
    ust. 1 pkt 1 pkt f ustawy CIT (winno być: art. 28j ust. 1 pkt 2 lit. f). Wspomniany kilkakrotnie
    w/w przepis brzmi następująco: Art. 28j. 1. Opodatkowaniu ryczałtem może podlegać
    podatnik, o którym mowa w art. 3 ust. 1, jeżeli spełnia łącznie następujące warunki (...), 2)
    mniej niż 50% przychodów z działalności osiągniętych w poprzednim roku podatkowym,
    liczonych z uwzględnieniem kwoty należnego podatku od towarów i usług, pochodzi: (...) f)
    ze zbycia i realizacji praw z instrumentów finansowych.

    Dokonując subsumpcji, to jest odniesienia konkretnego stanu faktycznego do określonej
    normy prawnej, należy odnosząc opisany stan faktyczny do zacytowanego przepisu,
    uznać, że wartość samego instrumentu finansowego nie może być objęta jego zakresem
    przedmiotowym. Co prawda można mieć pewną niejasność interpretacyjną w tymże
    zakresie związaną ze sformułowaniem „zbycie i realizacja praw z instrumentów
    finansowych”, mianowicie taką, czy „zbycie” dotyczy wprost „instrumentów finansowych”
    czy też „praw z instrumentów finansowych”, ale w przekonaniu Wnioskodawcy
    umieszczenie spójnika „i” pomiędzy „zbyciem” i „realizacją” oznacza ich koniunkcję czyli w
    efekcie nie można inaczej traktować „zbycia” (np. w odniesieniu do instrumentów
    finansowych) a inaczej „realizacji” (odnoszącej się do praw z instrumentów finansowych,
    która to „realizacja” poprzedza prawa z tychże instrumentów). Zdaniem Wnioskodawcy
    takie rozróżnienie nie jest uprawnione, bo po pierwsze gdyby ustawodawca chciał go
    dokonać, przepis zredagowałby zupełnie inaczej, wyraźnie to rozróżnienie oznaczając, a
    po drugie rozróżnienie takie powodowałoby niepożądane skutki prawne, chociażby w
    postaci wskazanego wyżej przykładu z określaniem przychodów do celów ustalenia
    obowiązku badania sprawozdania finansowego.
    Reasumując, Wnioskodawca za przytoczonymi wyżej argumentami logicznymi i prawnymi,
    stanowiącymi uzasadnienie prawne jego stanowiska, twierdzi, że do przychodów
    pasywnych z tytułu obrotu instrumentami finansowymi w postaci obligacji
    (zerokuponowych i zmiennokuponowych) powinien zgodnie z art. 28j ust. 1 pkt 1 (winno
    być: pkt 2) lit. f ustawy CIT przyjąć wyłącznie przychody ze zbycia praw do tych
    instrumentów w wysokości odsetek itp. zysków przypisanych temu zbyciu, a nie wartość
    samych instrumentów (ceny nominalnej obligacji bankowych).
    Ad 2.
    Zdaniem Wnioskodawcy w przypadku, jeżeli chodzi o rok ustalania normy przychodów
    pasywnych dla utrzymania statusu podatnika CIT-E, wprost z przepisu wynika, iż chodzi
    zawsze o rok poprzedzający w stosunku do tego w którym status ma zostać utrzymany. W
    przepisie użyto zwrotu „mniej niż 50 przychodów z działalności osiągniętych w
    poprzednim roku podatkowym, po czym następuje katalog tytułów stanowiących
    przychody pasywne. Takie sformułowanie zdaniem Wnioskodawcy nie budzi wątpliwości
    interpretacyjnych, by np. dla ustalenia, iż o utrzymaniu statusu na 2025 r. decyduje udział
    przychodów pasywnych w przychodach ogółem za 2024 r., na 2026 r. analogiczny udział w
    2025 r. itd., natomiast nie może być mowy by dla statusu w danym roku decydował udział
    z tego roku, np. dla 2025 r. udział z 2025 r.
    Ad 3.
    W zakresie ustalania normy z art. 28j ust. 1 pkt 1 (winno być: pkt 2) lit. f ustawy CIT, jeżeli
    chodzi o sposób tego ustalania, w ocenie Wnioskodawcy także nie ma raczej wątpliwości
    interpretacyjnych – wykładnia językowa prowadzi do dość jednoznacznego wniosku:
    „mniej niż 50% przychodów z działalności (...)” oznacza, że wymienione w przepisie
    przychody pasywne muszą być wliczone do ogółem przychodów z działalności, w sytuacji
    gdy należy określić ich udział procentowy w przychodach z działalności (czyli wszystkich
    przychodach, a zatem także pasywnych). Przychody pasywne będą zatem w ustaleniu
    normy na podstawie w/w przepisu w liczniku proporcji jako jedyna jego pozycja ale także
    (co jest dla Wnioskodawcy dość istotne) w mianowniku proporcji wraz z innymi, nie
    pasywnymi przychodami.
    Ad 4.
    Kwestia ustalenia wartości przychodów ze zbycia instrumentów finansowych (obligacji
    bankowych) w aspekcie przychodów i kosztów obrotu tymi instrumentami jest w
    przekonaniu Wnioskodawcy bardziej skomplikowana niż aspekty tego obrotu wskazane w
    pytaniach 2 i 3. Chodzi o to, iż przychody dotyczące tego obrotu, jak odsetki czy inne tym
    podobne zyski, nie stanowią „czystej” korzyści inwestora, obciążony jest on bowiem
    równocześnie kosztami w postaci różnych prowizji, marż na rzecz emitenta (banku).

    Wnioskodawca mógłby te pozycje rozliczać np. na jednym koncie księgowym i wykazywać
    w tzw. szyku zwartym tylko saldo (wynik) z takiego obrotu, oczywiście na ogół dodatni.
    Wnioskodawca stosując jednak wykładnię językową przepisu art. 28j ust. 1 pkt 1 (winno
    być: pkt 2) lit. f ustawy CIT uważa, że skoro ustawodawca używa pojęcia „przychody”, to
    niezależnie od sposobu ewidencji pozycji przychodowych i kosztowych i prezentacji w
    rachunku zysków i strat (np. w szyku zwartym, tj. wynikowo) należy brać pod uwagę
    zgodnie z tym przepisem jednak wyłącznie przychody.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest częściowo prawidłowe i
    częściowo nieprawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Na wstępie należy zaznaczyć, że pytania postawione przez Państwa we wniosku o wydanie
    interpretacji indywidualnej wyznaczają zakres przedmiotowy tego wniosku. W związku z
    powyższym wydana interpretacja dotyczy tylko sprawy będącej przedmiotem wniosku
    (Państwa zapytań). Zatem inne kwestie wynikające z opisu sprawy i Państwa własnego
    stanowiska w sprawie, nie objęte pytaniami, nie zostały rozpatrzone w niniejszej
    interpretacji.
    Zgodnie z art. 28j ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od
    osób prawnych (t.j. Dz. U. z 2025 r. poz. 278 ze zm., dalej: „ustawa o CIT”):
      Opodatkowaniu ryczałtem może podlegać podatnik, o którym mowa w art. 3 ust. 1,
      jeżeli spełnia łącznie następujące warunki:
      2) mniej niż 50% przychodów z działalności osiągniętych w poprzednim roku
        podatkowym, liczonych z uwzględnieniem kwoty należnego podatku od towarów
        i usług, pochodzi:
      a) z wierzytelności,
      b) z odsetek i pożytków od wszelkiego rodzaju pożyczek,
      c) z części odsetkowej raty leasingowej,
      d) z poręczeń i gwarancji,
      e) z praw autorskich lub praw własności przemysłowej, w tym z tytułu zbycia tych
        praw,
      f) ze zbycia i realizacji praw z instrumentów finansowych,
      g) z transakcji z podmiotami powiązanymi w rozumieniu art. 11a ust. 1 pkt 4 - w
        przypadku gdy w związku z tymi transakcjami nie jest wytwarzana wartość dodana
        pod względem ekonomicznym lub wartość ta jest znikoma;
    Jak stanowi art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o obrocie instrumentami
    finansowymi (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 722 ze zm.):
      Instrumentami finansowymi w rozumieniu ustawy są papiery wartościowe;
    Zgodnie z art. 3 pkt 1 lit. a ustawy o obrocie instrumentami finansowymi:
      Ilekroć w ustawie jest mowa o:
      1) papierach wartościowych - rozumie się przez to:
      a) akcje, prawa poboru w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 15 września 2000 r. -
        Kodeks spółek handlowych (Dz.U. z 2024 r. poz. 18 i 96), prawa do akcji, warranty
        subskrypcyjne, kwity depozytowe, 6/10 obligacje, listy zastawne, certyfikaty
        inwestycyjne, bankowe prawa pochodne w rozumieniu przepisów ustawy z dnia
        29 sierpnia 1997 r. - Prawo bankowe (Dz.U. z 2023 r. poz. 2488) i inne zbywalne

        papiery wartościowe, w tym inkorporujące prawa majątkowe odpowiadające
        prawom wynikającym z akcji lub z zaciągnięcia długu, wyemitowane na podstawie
        właściwych przepisów prawa polskiego lub obcego,
      b) inne zbywalne prawa majątkowe, które powstają w wyniku emisji, inkorporujące
        uprawnienie do nabycia lub objęcia papierów wartościowych określonych w lit. a,
        lub wykonywane poprzez dokonanie rozliczenia pieniężnego, odnoszące się do
        papierów wartościowych określonych w lit. a, walut, stóp procentowych, stóp
        zwrotu, towarów oraz innych wskaźników lub mierników (prawa pochodne).
    Zatem, obligacje stanowią papiery wartościowe będące instrumentami finansowymi.
    Należy zauważyć, że podatnik, aby móc wybrać formę opodatkowania ryczałtem od
    dochodów spółek jest zobowiązany łącznie spełnić wszystkie warunki określone w
    powołanym wyżej przepisie art. 28j ust. 1 ustawy CIT. Przy czym warunki te podatnik musi
    spełniać w każdym okresie korzystania z tej formy opodatkowania.
    Wskazane w art. 28j ust. 1 pkt 2 ustawy CIT, warunki dotyczące struktury przychodów
    mają w zamierzeniu ograniczać możliwość korzystania z nowej formy opodatkowania tym
    podmiotom, które nie prowadzą aktywnej działalności gospodarczej, a swoje dochody
    opierają na pasywnych źródłach przychodów.
    Należy wskazać, że główną funkcją wprowadzania do obrotu papierów dłużnych jest
    pozyskanie kapitału przez emitenta i odpowiednie ulokowanie nadwyżek finansowych
    przez nabywającego. Innymi słowy, emisja dłużnych papierów wartościowych stanowi
    jedną z metod pozyskiwania zewnętrznych źródeł finansowania działalności emitenta.
    Mogą mieć one różne podstawy prawne, a w związku z tym można wśród nich wyróżnić:
    weksle inwestycyjne, obligacje, bony komercyjne, bony handlowe, itd.
    Analizując przypadek zbycia i realizacji praw z instrumentów finansowych, o których mowa
    w art. 28j ust. 1 pkt 2 lit. f ustawy o CIT w odniesieniu do opisanych we wniosku obligacji
    zerokuponowych i obligacji zmiennokuponowych zasadne jest powołanie przepisów
    ustawy z dnia 15 stycznia 2015 roku o obligacjach (t. j. Dz. U. z 2024 r., poz. 708, dalej:
    „ustawa o obligacjach”).
    Zgodnie z art. 2 ustawy o obligacjach:
      Obligacje mogą emitować:
      1) osoby prawne, w tym osoby prawne mające siedzibę poza terytorium
        Rzeczypospolitej Polskiej:
        a) prowadzące działalność gospodarczą lub
        b) utworzone wyłącznie w celu przeprowadzenia emisji obligacji,
      2) osoby prawne upoważnione do emisji obligacji na podstawie odrębnych ustaw,
      3) spółki komandytowo-akcyjne,
      4) spółdzielcze kasy oszczędnościowo-kredytowe oraz Krajowa Spółdzielcza Kasa
        Oszczędnościowo-Kredytowa,
      5) gminy, powiaty oraz województwa, zwane dalej „jednostkami samorządu
        terytorialnego”, a także związki tych jednostek oraz jednostki władz regionalnych
        lub lokalnych innego niż Rzeczpospolita Polska państwa członkowskiego Unii
        Europejskiej,
      6) instytucje finansowe, których członkiem jest Rzeczpospolita Polska lub Narodowy
        Bank Polski, lub przynajmniej jedno z państw należących do Organizacji
        Współpracy Gospodarczej i Rozwoju (OECD), lub bank centralny takiego państwa,
        lub instytucje, z którymi Rzeczpospolita Polska zawarła umowy regulujące
        działalność takich instytucji na terenie Rzeczypospolitej Polskiej i zawierające
        stosowne postanowienia dotyczące emisji obligacji

      – zwane dalej „emitentami”.
    W myśl art. 3 pkt 1 i 2 ustawy o obligacjach:
      Przepisy ustawy nie mają zastosowania do obligacji emitowanych przez:
      1) Skarb Państwa;
      2) Narodowy Bank Polski.
    Stosowanie do art. 4 ust. 1 ustawy o obligacjach:
      Obligacja jest papierem wartościowym emitowanym w serii, w którym emitent
      stwierdza, że jest dłużnikiem właściciela obligacji, zwanego dalej "obligatariuszem", i
      zobowiązuje się wobec niego do spełnienia określonego świadczenia.
    Z kolei stosownie do art. 13 ustawy o obligacjach:
      Za zobowiązania wynikające z obligacji emitent odpowiada całym swoim majątkiem.
    W myśl art. 17 ust. 1 ustawy o obligacjach:
      Obligacje mogą być imienne albo na okaziciela.
    W wyniku emisji obligacji emitent uzyskuje, często długoterminowe, źródło finansowania
    swojej działalności, nabywca zaś lokuje środki pieniężne w celu uzyskania korzyści o
    charakterze pieniężnym lub niepieniężnym. Istota tych papierów polega bowiem na tym,
    że emitent poprzez sprzedaż uzyskuje od nabywców określoną kwotę pieniężną, którą jest
    zobowiązany zwrócić w terminie oznaczonym na danym papierze wartościowym (w
    sposób i w terminach określonych w warunkach emisji) oraz zapłacić nabywcy papieru
    wartościowego, określoną kwotę dyskonta lub procent za korzystanie z pieniędzy.
    Z opisu sprawy wynika, że prowadzą Państwo operacyjną działalność gospodarczą w
    zakresie produkcji, handlu i usług w branży stalowej. Niezależnie od Państwa
    podstawowej działalności w 2024 r. nabyli Państwo obligacje „zerokuponowe” i
    „zmiennokuponowe”.
    Obligacje kuponowe wiążą się z określoną płatnością kuponu, którego wysokość jest
    zwykle zależna od ratingu emitenta. Oprocentowanie może być stałe lub zmienne.
    Obligacje o kuponie zerowym (coupon bonds) polegają na tym, że są od razu emitowane z
    dyskontem w stosunku do ich wartości nominalnej. Nabywca płaci więc za obligację jej
    wartość nominalną, pomniejszoną o należne w przyszłości oprocentowanie. Wartość
    nominalna podlega natomiast jednorazowej spłacie dopiero w momencie wykupu
    obligacji, kryjąc w sobie skapitalizowane oprocentowanie pod postacią dyskonta, które
    stanowi różnicę pomiędzy wartością nominalną a niższą od niej ceną emisyjną obligacji.”
    (Prawo papierów wartościowych. System Prawa Prywatnego. Tom 19; red. prof. dr hab.
    Andrzej Szumański, rok 2006).
    Z powyższego wynika, że w momencie wykupu obligacji przez ich emitenta obligatariusz
    otrzymuje kwotę nominalną obligacji, która zawiera w sobie wynagrodzenie w postaci
    dyskonta.
    Natomiast obligacje zmiennokuponowe to papiery dłużne, w których wysokość
    oprocentowania jest elastyczna i zmienia się w czasie, zazwyczaj zgodnie z jakimś
    wskaźnikiem rynkowym, takim jak stopa WIBOR czy inflacja. Wykup obligacji
    zmiennokuponowych polega na zwrocie inwestorowi wartości nominalnej obligacji wraz z
    należnymi odsetkami.
    W wyniku wykupu obligacji przez ich emitenta, dochodzi do realizacji praw z obligacji, tj.
    Państwa Spółka jako inwestor otrzymuje wartość nominalną obligacji, której element
    stanowi dyskonto – w przypadku obligacji zerokuponowych lub wartość nominalną
    obligacji powiększoną o odsetki – w przypadku obligacji zmiennokuponowych. Wobec
    powyższego, Spółka ustalając strukturę przychodów, o których mowa w art. 28j ust. 1 pkt
    2 ustawy o CIT, wśród których należy ująć też przychody wymienione w lit. f, powinna

    uwzględnić całą kwotę otrzymaną z tytułu realizacji prawa, jakim jest wierzytelność
    przysługująca Spółce jako obligatariuszowi wobec emitenta wynikająca ze zobowiązania
    emitenta do wykupu obligacji w ustalonym terminie. Należy bowiem podkreślić, że w
    przepisie art. 28j ust. 1 pkt 2 lit. f ustawodawca wyraźnie wskazuje na przychody
    osiągnięte ze zbycia i realizacji praw z instrumentów finansowych, a nie na dochody, czyli
    różnicę pomiędzy przychodami a kosztami.
    Uzasadnienie Państwa stanowiska dla uwzględnienia kwoty samego zysku nie znajduje
    więc potwierdzenia w wykładni literalnej, która tylko wyjątkowo może być pominięta i
    zastąpiona np. wykładnią celowościową, przy czym Państwa argumenty również nie
    uzasadniają tego rodzaju wykładni.
    Zatem w odniesieniu do analizowanej sprawy stwierdzić należy, że w przypadku wykupu
    obligacji, dla ustalenia wartości przychodów wymienionych w art. 28j ust. 1 pkt 2 lit. f
    ustawy o CIT należy uwzględnić całą kwotę otrzymaną z tytułu realizacji prawa, jakim jest
    wierzytelność przysługująca posiadaczowi obligacji od ich emitenta. Nie ma podstaw do
    uznania, że dla potrzeb wspomnianego przepisu uwzględnia się jedynie wartość dyskonta
    i odsetek.
    Tym samym, nie można się zgodzić z Państwem, że do przychodów pasywnych zgodnie z
    art. 28j ust. 1 pkt 2 lit. f ustawy CIT należy przyjąć wyłącznie przychody ze zbycia praw do
    tych instrumentów w wysokości odsetek itp. zysków przypisanych temu zbyciu, a nie
    wartość samych instrumentów (ceny nominalnej obligacji bankowych).
    Podsumowując, Państwa stanowisko w zakresie pytania nr 1 należało uznać za
    nieprawidłowe.
    Zgodzić się natomiast należy z Państwa stanowiskiem w zakresie pytań nr 2, 3 i 4.
    Przepis art. 28j ust. 1 pkt 2 ustawy o CIT odnoszący się do udziału przychodów pasywnych
    w przychodach z działalności w sposób jednoznaczny odnosi się do przychodów w
    poprzednim roku podatkowym. Zatem badając możliwość kontynuacji opodatkowania
    ryczałtem od dochodów spółek w danym roku podatkowym należy analizować, jaki był
    udział przychodów pasywnych w przychodach z działalności w poprzednim roku
    podatkowym, czyli przykładowo dla oceny możliwości kontynuowania opodatkowania
    ryczałtem w 2025 r. należy badać jaki był udział przychodów pasywnych w przychodach z
    działalności w 2024 r.
    Zaakceptować należy również Państwa stanowisko, zgodnie z którym przy wyliczaniu
    udziału przychodów pasywnych w przychodach z działalności, o którym mowa w art. 28j
    ust. 1 pkt 2 ustawy o CIT, wartość przychodów pasywnych powinna być ujęta również w
    ogólnej wartości przychodów z działalności. Skoro w cytowanym przepisie ustawodawca
    posłużył się sformułowaniem „przychody z działalności” nie zawężając go w żaden sposób,
    to należy uznać, że sformułowanie to obejmuje wszystkie przychody, czyli również
    przychody pasywne.
    Ostatecznie należy także podkreślić, że norma wynikająca z treści art. 28j ust. 1 pkt 2
    odnosi się jedynie do pojęcia przychodów ze zbycia i realizacji praw z instrumentów
    finansowych, które to pojęcie „przychodów” należy odróżnić zarówno od pojęcia
    „dochodów” jak i „kosztów”. Zatem do ustalania przedmiotowego udziału procentowego
    przychodów pasywnych w przychodach z działalności należy brać pod uwagę zgodnie z
    treścią ww. przepisu – wyłącznie przychody bez pomniejszania o wartość kosztów
    poniesionych w celu ich uzyskania.
    Tym samym Państwa stanowisko dotyczące pytań nr 2, 3 i 4 należało uznać za prawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Państwo przedstawili i stanu prawnego,
    który obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia.

    Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy
    rzeczywisty stan faktyczny sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie
    ze stanem faktycznym podanym przez Państwa w złożonym wniosku. W związku z
    powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we wniosku
    opisu sprawy, udzielona odpowiedź traci swoją aktualność.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    - Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z
    dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.).
    Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie
    zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosują się
    Państwo do interpretacji.
    - Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe
      będące przedmiotem interpretacji indywidualnej stanowi element czynności,
      będących przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
        z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    - Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego
    Sądu Administracyjnego (...). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje
    ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
    (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
    - w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
    Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
    - w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
    Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP
    (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.