Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0112-KDIL2-2.4011.531.2025.3.AG
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-08-19
Teza: Zaliczenie wydatków nabytych na platformie internetowej do
kosztów uzyskania przychodów.
Słowa kluczowe: dokumentacja-dokumentacja księgowa
koszt-koszty uzyskania przychodów
Zagadnienia: Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Koszty uzyskania przychodów.
Przepisy: [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 4-art. 22-ust. 1

## Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

dłowe
    Szanowna Pani,
    stwierdzam, że Pani stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego
    zdarzenia przyszłego w podatku dochodowym od osób fizycznych jest prawidłowe.

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

17 czerwca 2025 r. wpłynął Pani wniosek z 17 czerwca 2025 r. o wydanie interpretacji
    indywidualnej. Uzupełniła go Pani pismami z 20 lipca 2025 r. (wpływ 20 lipca 2025 r.) oraz
    z 21 lipca 2025 r. (wpływ 21 lipca 2025 r.) – w odpowiedzi na wezwanie. Treść wniosku jest
    następująca:

## Opis zdarzenia przyszłego

Niniejszy wniosek dotyczy jednego, całościowego modelu prowadzenia działalności
    gospodarczej w zakresie sprzedaży detalicznej towarów nabywanych za pośrednictwem
    (...) platformy internetowej (...), z przeznaczeniem do dalszej odsprzedaży klientom
    indywidualnym na terytorium Polski.
    Model ten przewiduje etapową realizację działalności: – początkowo w ramach działalności
    nierejestrowanej (NDG), – następnie w formie jednoosobowej działalności gospodarczej
    (JDG), – z uwzględnieniem dwóch możliwych wariantów w zakresie podatku VAT: jako
    podatnik VAT czynny oraz jako podatnik korzystający ze zwolnienia podmiotowego (art.
    113 ustawy o VAT).
    Planuje Pani rozpocząć sprzedaż towarów zamawianych z (...) za pośrednictwem platformy
    sprzedażowej (...), do dalszej legalnej odsprzedaży początkowo w ramach działalności
    nierejestrowanej, docelowo w ramach JDG.
    Zakupy towarów będą realizowane wyłącznie na platformie (...), która — zgodnie z
    regulaminem — dokonuje odprawy celnej w imieniu kupującego oraz pobierając należny
    VAT już na etapie zakupu.
    Zatem, produkty będę nabywać za pośrednictwem (...) platformy (...). Wartość
    pojedynczego zamówienia nie przekracza (...).
    Platforma nie wystawia typowej faktury. W zakładce „Faktury do zamówienia” znajduje się
    jedynie dokument określony jako „Paragon”, który zawiera m.in.: dane sprzedawcy: „(...)”,
    numer zamówienia, datę, łączną kwotę zamówienia wraz z informacją o zawartym
    podatku VAT: „Obejmuje podatek VAT w wysokości...”, adres dostawy oraz metodę
    płatności. Dokument ten jest dostępny do pobrania i wydruku.
    Dodatkowo, każde zamówienie potwierdzone jest wiadomością e-mail oraz wysyłane jest
    bankowe potwierdzenia przelewów wykonanych w dniu złożenia zamówienia – zgodnie z
    kwotą wskazaną na dokumencie sprzedaży.
    W paczce nie znajdują się żadne dodatkowe dokumenty handlowe — przesyłki opatrzone
    są jedynie etykietą adresową generowaną w Polsce.
    Reasumując, zakupy towarów odbywają się na platformie (...) – wartość każdej przesyłki
    nie przekracza (...). W ramach transakcji otrzymywane będą:
    − dokument sprzedaży określony jako „Paragon” (zawierający dane sprzedawcy, numer
      zamówienia, datę, wartość brutto i VAT, adres dostawy, metodę płatności),
    − potwierdzenia płatności (przelewy bankowe),
    − wiadomości e-mail potwierdzające złożenie zamówienia.
    W przesyłkach nie znajdują się żadne dokumenty handlowe. Towary dostarczane są
    fizycznie do Pani miejsca zamieszkania w Polsce (punktu odbioru) i przeznaczone na
    potrzeby dalszej odsprzedaży w ramach planowanego modelu działalności.
    W ramach planowanej jednoosobowej działalności gospodarczej zamierza Pani wybrać
    formę opodatkowania na zasadach ogólnych, zgodnie z art. 27 ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych, prowadząc podatkową księgę przychodów i rozchodów
    jako podstawową ewidencję księgową.
    Opis wniosku wynika z jego uzupełnienia.

## Pytanie

Czy w przedstawionych okolicznościach wydatki poniesione na zakup towarów z
    przeznaczeniem na dalszą sprzedaż mogą zostać zaliczone do kosztów uzyskania
    przychodów, zgodnie z w art. 22 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku
    dochodowym od osób fizycznych (t. j. Dz.U. z 2025 r. poz. 163 ze zm.), mimo braku
    dokumentacji celnej — zarówno w ramach NDG, jak i JDG, oraz niezależnie od statusu VAT
    – gdy podatnik: – nie posiada prawa do odliczenia podatku VAT, jak i wtedy, gdy – posiada

    to prawo i odliczenia VAT od zakupu w deklaracji VAT na podstawie art. 86 ust. 1 ustawy o
    podatku od towarów i usług?
    Pani stanowisko w sprawie
    W Pani ocenie – wydatki poniesione na zakup towarów przeznaczonych do dalszej
    sprzedaży są gospodarczo uzasadnione, racjonalne oraz pozostają w bezpośrednim
    związku z planowaną działalnością gospodarczą. Nabycie towaru jest podstawowym i
    koniecznym warunkiem realizacji modelu sprzedaży detalicznej, który nie może
    funkcjonować bez uprzedniego zaopatrzenia. Zatem między poniesionym wydatkiem a
    przyszłym przychodem istnieje oczywisty związek przyczynowo- skutkowy, który wypełnia
    kryterium celowości w rozumieniu przepisów podatkowych.
    Poniesione nakłady finansowe spełniają tym samym przesłanki kosztów uzyskania
    przychodów, o których mowa w art. 22 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku
    dochodowym od osób fizycznych (t. j. Dz.U. z 2025 r. poz. 163 ze zm.). Dokumentacja
    transakcji — obejmująca paragon wygenerowany przez platformę (...), bankowe
    potwierdzenia dokonanych płatności oraz korespondencję e-mailową związaną z
    zamówieniami — stanowi spójny, rzetelny i wystarczający materiał dowodowy, który
    potwierdza faktyczne poniesienie wydatku oraz jego związek z uzyskaniem przychodu.
    W świetle powyższego, brak dokumentów celnych — w sytuacji, gdy podatnik nie
    występuje jako importer, a odprawa celna realizowana jest przez operatora platformy
    handlowej w ramach procedury uproszczonej — nie pozbawia podatnika prawa do
    rozpoznania kosztów uzyskania przychodów. Zasada ta ma zastosowanie zarówno w
    przypadku podatnika zarejestrowanego jako czynny podatnik VAT, który dokonuje
    odliczenia podatku zgodnie z art. 86 ust. 1 ustawy o VAT, jak i w przypadku podatnika
    korzystającego ze zwolnienia z VAT na podstawie art. 113 tej ustawy. W obu sytuacjach
    podstawą uznania wydatku jako kosztu pozostaje faktyczne jego poniesienie oraz jego
    gospodarcze przeznaczenie — niezależnie od dostępności dokumentów celnych czy
    statusu VAT.
    Stanowisko to znajduje potwierdzenie w interpretacji indywidualnej Dyrektora Krajowej
    Informacji Skarbowej z dnia 11 października 2024 r. (sygn. 0112-KDIL2-2.4011.594.2024.2.
    MM), w której wskazano, że wydatki poniesione na zakup towarów z państw trzecich mogą
    zostać zaliczone do kosztów uzyskania przychodów — nawet w przypadku braku faktury
    VAT i dokumentów odprawy celnej — o ile podatnik dysponuje innymi wiarygodnymi
    dowodami zakupu oraz wykazuje bezpośredni związek wydatku z prowadzoną
    działalnością gospodarczą.
    Z uwagi na analogiczny charakter stanu faktycznego przedstawionego w niniejszym
    wniosku, uzasadnione jest przyjęcie takiego samego podejścia w ocenie podatkowej Pani
    sytuacji.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawiła Pani we wniosku, jest prawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 9 ust. 1 ustawy z 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób
    fizycznych (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 163 ze zm.):
      Opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z
      wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od
      których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.
    Stosownie do przepisów ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych – odrębnymi
    źródłami przychodów są określone w art. 10 ust. 1:
    · pkt 3 – pozarolnicza działalność gospodarcza,

    · pkt 9 – inne źródła.
    Stosownie do art. 5a pkt 6 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Ilekroć w ustawie jest mowa o działalności gospodarczej albo pozarolniczej
      działalności gospodarczej – oznacza to działalność zarobkową:
      a) wytwórczą, budowlaną, handlową, usługową,
      b) polegającą na poszukiwaniu, rozpoznawaniu i wydobywaniu kopalin ze złóż,
      c) polegającą na wykorzystywaniu rzeczy oraz wartości niematerialnych i prawnych
      – prowadzoną we własnym imieniu bez względu na jej rezultat, w sposób
      zorganizowany i ciągły, z której uzyskane przychody nie są zaliczane do innych
      przychodów ze źródeł wymienionych w art. 10 ust. 1 pkt 1, 2 i 4-9.
    W myśl art. 20 ust. 1ba ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Za przychody z innych źródeł, o których mowa w art. 10 ust. 1 pkt 9, uważa się
      również przychody osiągane z działalności, o której mowa w art. 5 ust. 1 ustawy z
      dnia 6 marca 2018 r. – Prawo przedsiębiorców.
    Jak wynika z tego przepisu, przychody osiągane z działalności, o której mowa w art. 5 ust.
    1 ustawy Prawo przedsiębiorców, są kwalifikowane do przychodów z innych źródeł.
    Zgodnie z art. 20 ust. 1bb o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      W razie przekroczenia limitu przychodu należnego określonego w art. 5 ust. 1 ustawy
      z dnia 6 marca 2018 r. – Prawo przedsiębiorców uznaje się, że podatnik, poczynając
      od dnia złożenia wniosku o wpis do Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności
      Gospodarczej, a jeżeli wniosek nie został złożony w terminie określonym w art. 5 ust.
      4 ustawy z dnia 6 marca 2018 r. – Prawo przedsiębiorców – poczynając od dnia
      następującego po dniu, w którym nastąpił bezskuteczny upływ tego terminu,
      uzyskuje przychody, o których mowa w art. 10 ust. 1 pkt 3.
    Na podstawie art. 5 ust. 1 ustawy z 6 marca 2018 r. – Prawo przedsiębiorców (t. j. Dz. U. z
    2024 r. poz. 236 ze zm.):
      Nie stanowi działalności gospodarczej działalność wykonywana przez osobę fizyczną,
      której przychód należny z tej działalności nie przekracza w żadnym miesiącu 75%
      kwoty minimalnego wynagrodzenia, o którym mowa w ustawie z dnia 10
      października 2002 r. o minimalnym wynagrodzeniu za pracę (Dz.U. z 2020 r. poz.
      2207 oraz z 2023 r. poz. 1667), i która w okresie ostatnich 60 miesięcy nie
      wykonywała działalności gospodarczej.
    W myśl art. 5 ust. 2 ustawy Prawo przedsiębiorców:
      Osoba wykonująca działalność, o której mowa w ust. 1, może złożyć wniosek o wpis
      do Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej. Działalność ta staje
      się działalnością gospodarczą z dniem określonym we wniosku.
    Działalność określona w art. 5 ust. 1 ustawy Prawo przedsiębiorców stanowi tzw.
    działalność nierejestrową.
    Podkreślam, że przepis art. 20 ust. 1ba ustawy o podatku dochodowym od osób
    fizycznych odsyła wprost do zapisu art. 5 ust. 1 ustawy Prawo przedsiębiorców. Z kolei art.
    5 ust. 1 ustawy Prawo przedsiębiorców wymienia warunki uznania działalności za
    działalność nierejestrową, nie wskazując innych ograniczeń, czy wyłączeń. Tak więc w
    rozumieniu ustawy Prawo przedsiębiorców działalność będzie uznana za działalność
    nierejestrową, jeśli będzie wykonywana przez osobę fizyczną, której przychód należny z tej
    działalności nie przekroczy w żadnym miesiącu 75% kwoty minimalnego wynagrodzenia, o
    którym mowa w ustawie o minimalnym wynagrodzeniu za pracę i która w okresie
    ostatnich 60 miesięcy nie wykonywała działalności gospodarczej. W sytuacji, gdy osoba
    fizyczna wykonuje w ramach działalności nierejestrowej różne czynności, do ustalenia, czy

    przychód należny nie przekroczył w poszczególnych miesiącach 75% kwoty minimalnego
    wynagrodzenia, należy wziąć pod uwagę łączne przychody należne uzyskane z tej
    działalności w danym miesiącu.
    Z informacji przestawionych we wniosku wynika, że planuje Pani rozpocząć sprzedaż
    towarów zamawianych z (...) za pośrednictwem platformy sprzedażowej (...) (żadne z
    zakupionych zamówień nie będzie przekraczać (...)) do dalszej legalnej odsprzedaży. Na
    początku nastąpi to w ramach działalności nierejestrowanej, docelowo w ramach
    jednoosobowej działalności gospodarczej. W ramach transakcji otrzymywane będą:
    dokument sprzedaży określony jako „Paragon” (zawierający dane sprzedawcy, numer
    zamówienia, datę, wartość brutto i VAT, adres dostawy, metodę płatności), potwierdzenia
    płatności (przelewy bankowe), wiadomości e-mail potwierdzające złożenie zamówienia. W
    przesyłkach nie znajdują się żadne dokumenty handlowe. Towary dostarczane są fizycznie
    do Pani miejsca zamieszkania w Polsce (punktu odbioru) i przeznaczone na potrzeby
    dalszej odsprzedaży w ramach planowanego modelu działalności. W ramach planowanej
    jednoosobowej działalności gospodarczej zamierza Pani wybrać formę opodatkowania na
    zasadach ogólnych, prowadząc podatkową księgę przychodów i rozchodów.
    Zgodnie z art. 22 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów
      lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów
      wymienionych w art. 23.
    Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych nie zawiera wykazu wydatków, który
    przesądzałby o ich zaliczeniu do kosztów uzyskania przychodów. Zatem przyjmuje się, że
    kosztami uzyskania przychodów są wszelkie racjonalnie uzasadnione wydatki związane z
    prowadzoną działalnością, których celem jest osiągnięcie przychodów lub zabezpieczenie
    albo zachowanie źródła przychodów tak, aby to źródło przynosiło przychody także w
    przyszłości. W takim ujęciu kosztami tymi będą zarówno wydatki pozostające w
    bezpośrednim związku z uzyskanymi przychodami, jak i pozostające w związku
    pośrednim, jeżeli zostanie wykazane, że zostały w sposób racjonalny poniesione w celu
    uzyskania przychodów (w tym dla zagwarantowania funkcjonowania źródła przychodów),
    nawet wówczas gdyby z obiektywnych powodów przychód nie został osiągnięty.
    Dlatego też kosztem uzyskania przychodów są wszelkie wydatki, których poniesienie
    pozostaje w związku przyczynowo-skutkowym z uzyskaniem przychodów z danego źródła
    bądź też zachowaniem albo zabezpieczeniem źródła przychodów i nie są wymienione w
    art. 23 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.
    Podkreślam również, że o tym, co jest celowe i potrzebne w prowadzonej działalności
    nierejestrowej, jak i w ramach działalności gospodarczej, decyduje podmiot prowadzący tę
    działalność, a nie organ podatkowy. Na podatniku spoczywa zatem obowiązek wykazania
    związku poniesionych kosztów z prowadzoną działalnością, w tym okoliczności, że ich
    poniesienie ma wpływ na wysokość osiągniętych przychodów.
    Przy czym związek przyczynowy między poniesieniem wydatku a osiągnięciem
    przychodów bądź zachowaniem lub zabezpieczeniem ich źródła należy oceniać
    indywidualnie w stosunku do każdego wydatku. Z oceny tego związku powinno wynikać,
    że poniesiony wydatek obiektywnie może przyczynić się do osiągnięcia przychodów bądź
    służyć zachowaniu lub zabezpieczeniu źródła przychodów.
    Koszty uzyskania przychodów nie są kosztami uzyskania jakichkolwiek przychodów, lecz
    zawsze związane są z uzyskaniem przychodów z konkretnego źródła. Koszty uzyskania
    przychodów z danego źródła pomniejszają przychody z tego właśnie źródła. Koszty te są
    zatem ściśle i funkcjonalnie przyporządkowane do danego źródła przychodów.
    Co wymaga podkreślenia w kontekście Pani sprawy, jednym z warunków zaliczenia
    danego wydatku do kosztów uzyskania przychodów jest jego właściwe udokumentowanie.

    Wydatki związane z zakupem towarów na platformie internetowej, które następnie Pani
    sprzeda, są bezsprzecznie związane z uzyskiwaniem przez Panią przychodów najpierw z
    działalności nierejestrowej, a następnie z jednoosobowej działalności gospodarczej i
    jednocześnie nie znajdują się w katalogu wydatków niestanowiących kosztów
    podatkowych. O ile zatem ich zakup jest prawidłowo udokumentowany, będą stanowić (co
    do zasady) koszty uzyskania przychodów najpierw prowadzonej działalności
    nierejestrowej, a następnie pozarolniczej działalności gospodarczej.
    Powołany wyżej art. 22 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych nie
    określa zasad dokumentowania wydatków zaliczanych do kosztów uzyskania przychodów.
    Zauważam, że dowód księgowy jest dokumentem potwierdzającym przeprowadzenie
    danej operacji gospodarczej. Podatnik, uznając wydatek za koszt uzyskania przychodów,
    odnosi ewidentną korzyść podatkową, ponieważ ten koszt zmniejsza podstawę
    opodatkowania. Na podatniku spoczywa więc ciężar udowodnienia, że określony wydatek
    jest kosztem uzyskania przychodów. Ma on obowiązek nie tylko udokumentować, że
    wydatek został poniesiony (prawidłowo zarachowany), ale wykazać także, że poniesiony
    został w celu osiągnięcia przychodów.
    Stosownie do art. 180 § 1 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z
    2025 r. poz. 111 ze zm.):
      Jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy,
      a nie jest sprzeczne z prawem.
    Zgodnie z art. 181 Ordynacji podatkowej:
      Dowodami w postępowaniu podatkowym mogą być w szczególności księgi
      podatkowe, deklaracje złożone przez stronę, zeznania świadków, opinie biegłych,
      materiały i informacje zebrane w wyniku oględzin, informacje podatkowe oraz inne
      dokumenty zgromadzone w toku działalności analitycznej Krajowej Administracji
      Skarbowej, czynności sprawdzających, kontroli podatkowej lub kontroli celno-
      skarbowej oraz materiały zgromadzone w toku postępowania karnego albo
      postępowania w sprawach o przestępstwa skarbowe lub wykroczenia skarbowe.
    Użyte przez ustawodawcę sformułowanie „w szczególności” wskazuje, że katalog
    dowodów jest otwarty. Wskazane jest zatem posiadanie (pod kątem ewentualnego
    postępowania kontrolnego lub podatkowego) wszelkich dowodów, potwierdzających
    zaistnienie danego zdarzenia gospodarczego.
    Zatem, ustalając dochód z działalności nierejestrowej, może Pani pomniejszyć przychód o
    koszty uzyskania przychodów, o których mowa we wniosku. Może Pani wydatki te
    udokumentować wszelkimi dowodami, o których mowa w art. 181 Ordynacji podatkowej.
    W odniesieniu natomiast do planowanej przez Panią jednoosobowej działalności
    gospodarczej wskazuję, że w myśl art. 24a ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób
    fizycznych:
      Osoby fizyczne, przedsiębiorstwa w spadku, spółki cywilne osób fizycznych, spółki
      cywilne osób fizycznych i przedsiębiorstwa w spadku, spółki jawne osób fizycznych
      oraz spółki partnerskie, wykonujące działalność gospodarczą, są obowiązane
      prowadzić podatkową księgę przychodów i rozchodów, zwaną dalej ,,księgą”, z
      zastrzeżeniem ust. 3, 5 i 5a, albo księgi rachunkowe, zgodnie z odrębnymi
      przepisami, w sposób zapewniający ustalenie dochodu (straty), podstawy
      opodatkowania i wysokości należnego podatku za rok podatkowy, w tym za okres
      sprawozdawczy, a także uwzględniać w ewidencji środków trwałych oraz wartości
      niematerialnych i prawnych informacje niezbędne do obliczenia wysokości odpisów
      amortyzacyjnych zgodnie z przepisami art. 22a-22o.
    Szczegółowe warunki, jakie musi spełniać dokument, aby mógł stanowić podstawę wpisu
    w podatkowej księdze przychodów i rozchodów określają przepisy rozporządzenia

    Ministra Finansów z dnia 23 grudnia 2019 r. w sprawie prowadzenia podatkowej księgi
    przychodów i rozchodów (t. j. Dz. U. z 2019 r. poz. 2544).
    W myśl § 23 rozporządzenia w sprawie prowadzenia podatkowej księgi przychodów i
    rozchodów:
      Zapisy w księdze dotyczące wydatków (kosztów) są dokonywane na podstawie
      dowodów, o których mowa w § 11-15.
    Stosownie do § 11 ust. 3 rozporządzenia w sprawie prowadzenia podatkowej księgi
    przychodów i rozchodów:
      Podstawą zapisów w księdze są dowody księgowe, którymi są:
      1) faktury, faktury VAT RR, rachunki oraz dokumenty celne, zwane dalej „fakturami”,
      wystawione zgodnie z odrębnymi przepisami, lub
      2) dokumenty określające zmniejszenie kosztów uzyskania przychodów lub
      zwiększenie przychodów na podstawie art. 22p ustawy o podatku dochodowym,
      zawierające co najmniej:
      a) datę wystawienia dokumentu oraz miesiąc, w którym dokonuje się zmniejszenia
      kosztów uzyskania przychodów lub zwiększenia przychodów,
      b) wskazanie faktury, a jeżeli nie istniał obowiązek wystawienia faktury, wskazanie
      umowy albo innego dokumentu, stanowiących podstawę do zaliczenia kosztu do
      kosztów uzyskania przychodów,
      c) wskazanie kwoty, o którą podatnik zmniejsza koszty uzyskania przychodów lub
      zwiększa przychody,
      d) podpis osoby sporządzającej dokument, lub
      3) inne dowody, wymienione w § 12 i § 13, stwierdzające fakt dokonania operacji
      gospodarczej zgodnie z jej rzeczywistym przebiegiem i zawierające co najmniej:
      a) wiarygodne określenie wystawcy lub wskazanie stron (nazwę i adresy)
      uczestniczących w operacji gospodarczej, której dowód dotyczy,
      b) datę wystawienia dowodu oraz datę lub okres dokonania operacji gospodarczej,
      której dowód dotyczy, z tym że jeżeli data dokonania operacji gospodarczej
      odpowiada dacie wystawienia dowodu, wystarcza podanie jednej daty,
      c) przedmiot operacji gospodarczej i jego wartość oraz ilościowe określenie, jeżeli
      przedmiot operacji jest wymierny w jednostkach naturalnych,
      d) podpisy osób uprawnionych do prawidłowego udokumentowania operacji
      gospodarczych
      – oznaczone numerem lub w inny sposób umożliwiający powiązanie dowodu z
      zapisami księgowymi dokonanymi na jego podstawie.
    Zgodnie z § 11 ust. 4 rozporządzenia w sprawie prowadzenia podatkowej księgi
    przychodów i rozchodów:
      Dowód księgowy jest sporządzany w języku polskim. Treść dowodu jest pełna i
      zrozumiała; dopuszczalne jest stosowanie skrótów ogólnie przyjętych. Jeżeli w
      dowodzie jest podane wartościowe określenie operacji gospodarczej tylko w walucie
      obcej, podatnik posiadający ten dowód jest obowiązany przeliczyć walutę obcą na
      złote, zgodnie z zasadami określonymi w ustawie o podatku dochodowym. Wynik
      przeliczenia należy zamieścić w wolnych polach dowodu lub w załączniku do dowodu
      sporządzonego w walucie obcej.
    Na podstawie do § 12 rozporządzenia w sprawie prowadzenia podatkowej księgi
    przychodów i rozchodów:

      Za dowody księgowe uważa się również:
      1) dzienne zestawienia dowodów (faktur dotyczących sprzedaży) sporządzone do
        zaksięgowania ich zbiorczym zapisem;
      2) noty księgowe, sporządzone w celu skorygowania zapisu dotyczącego operacji
        gospodarczej, wynikającej z dowodu obcego lub własnego, otrzymane od
        kontrahenta podatnika lub przekazane kontrahentowi;
      3) dowody przesunięć;
      4) dowody opłat pocztowych i bankowych;
      5) inne dowody opłat, w tym dokonywanych na podstawie książeczek opłat, oraz
        dokumenty zawierające dane, o których mowa w § 11 ust. 3 pkt 3.
    W myśl § 13 ust. 1 rozporządzenia w sprawie prowadzenia podatkowej księgi przychodów
    i rozchodów:
      Na udokumentowanie zapisów w księdze, dotyczących niektórych kosztów
      (wydatków), mogą być sporządzone dokumenty zaopatrzone w datę i podpisy osób,
      które bezpośrednio dokonały wydatków (dowody wewnętrzne), określające: przy
      zakupie – nazwę towaru oraz ilość, cenę jednostkową i wartość, a w innych
      przypadkach – przedmiot operacji gospodarczych i wysokość kosztu (wydatku).
    Zgodnie z § 13 ust. 2 rozporządzenia w sprawie prowadzenia podatkowej księgi
    przychodów i rozchodów:
      Dowody, o których mowa w ust. 1, mogą dotyczyć wyłącznie:
      1) zakupu, bezpośrednio od krajowego producenta lub hodowcy, produktów
        roślinnych i zwierzęcych, nieprzerobionych sposobem przemysłowym lub
        przerobionych sposobem przemysłowym, jeżeli przerób polega na kiszeniu
        produktów roślinnych lub przetwórstwie mleka albo na uboju zwierząt rzeźnych i
        obróbce poubojowej tych zwierząt;
      2) zakupu od ludności, sklasyfikowanych w Polskiej Klasyfikacji Wyrobów i Usług
        (PKWiU), surowców roślin zielarskich i ziół dziko rosnących leśnych, jagód, owoców
        leśnych i grzybów leśnych (PKWiU ex 02.30.40.0);
      3) wartości produktów roślinnych i zwierzęcych pochodzących z własnej uprawy lub
        hodowli prowadzonej przez podatnika;
      4) zakupu w jednostkach handlu detalicznego materiałów pomocniczych;
      5) kosztów diet i innych należności za czas podróży służbowej pracowników oraz
        wartości diet z tytułu podróży służbowych osób prowadzących działalność
        gospodarczą i osób z nimi współpracujących;
      6) zakupu od ludności odpadów poużytkowych, stanowiących surowce wtórne, z
        wyłączeniem zakupu (skupu) metali nieżelaznych oraz przeznaczonych na złom
        samochodów i ich części składowych;
      7) wydatków związanych z opłatami za czynsz, energię elektryczną, telefon, wodę,
        gaz i centralne ogrzewanie, w części przypadającej na działalność gospodarczą;
        podstawą do sporządzenia tego dowodu jest dokument obejmujący całość opłat
        na te cele;
      8) opłat sądowych i notarialnych;
      9) wydatków związanych z parkowaniem samochodu w sytuacji, gdy są one poparte
        dokumentami niezawierającymi danych, o których mowa w § 11 ust. 3 pkt 3;
        podstawą wystawienia dowodu wewnętrznego jest bilet z parkometru, kupon,
        bilet jednorazowy załączony do sporządzonego dowodu.

    Zatem podatnik prowadzący działalność gospodarczą powinien dokonywać księgowania
    przychodów i kosztów uzyskania przychodów zgodnie z zasadami określonymi w
    powołanym rozporządzeniu na podstawie dowodów księgowych przewidzianych tym
    rozporządzeniem.
    Podatnik, uznając określone wydatki za koszty uzyskania przychodów, odnosi ewidentne
    korzyści, ponieważ o te koszty pomniejszona zostaje podstawa opodatkowania.
    Podejmując decyzję o poniesieniu określonych kosztów, podatnik powinien więc na
    podstawie racjonalnych i obiektywnych przesłanek uzasadnić związek kosztów z
    przychodami. To na podatniku spoczywa ciężar dowodu w zakresie wykazania związku
    przyczynowo-skutkowego między poniesionym wydatkiem a uzyskanymi przychodami.
    Dopiero na podstawie dokumentów ma prawo zaliczenia poniesionego wydatku do
    kosztów uzyskania przychodów.
    Zwracam przy tym uwagę na istotę dowodów nabycia towarów lub usług w postępowaniu
    kontrolnym lub podatkowym.
    Na podstawie powołanych przepisów stwierdzam, że dokumentem będącym podstawą do
    ujęcia operacji gospodarczych w podatkowej księdze przychodów i rozchodów powinna
    być – co do zasady – faktura bądź rachunek, o których mowa w § 11 ust. 3 pkt 1
    rozporządzenia w sprawie podatkowej księgi przychodów i rozchodów.
    Podstawą zapisów w księdze mogą być również inne dowody księgowe, jednak pod
    warunkiem spełnienia wszystkich wymogów zawartych w § 12 i § 13 rozporządzenia w
    sprawie prowadzenia podatkowej księgi przychodów i rozchodów. W przypadku
    wypełnienia warunków zawartych w tych regulacjach, dowód księgowy stanowi podstawę
    do zaksięgowania zakupu towarów handlowych. Jeżeli osoba fizyczna prowadząca
    działalność gospodarczą dokonuje zakupów na potrzeby działalności gospodarczej, to
    dokumentami stanowiącymi podstawę wpisu do podatkowej księgi przychodów i
    rozchodów mogą być dokumenty, o których mowa w § 12, zawierające dane wymienione
    w § 11 ust. 3 pkt 3 tego rozporządzenia.
    Wskazała Pani, że w ramach planowanej jednoosobowej działalności gospodarczej
    zamierza Pani prowadzić podatkową księgę przychodów i rozchodów. W ramach
    opisanych we wniosku transakcji otrzyma Pani: dokument sprzedaży określony jako
    „Paragon” (zawierający dane sprzedawcy, numer zamówienia, datę, wartość brutto i VAT,
    adres dostawy, metodę płatności), potwierdzenia płatności (przelewy bankowe),
    wiadomości e-mail potwierdzające złożenie zamówienia.
    W odniesieniu do kwestii możliwości zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów
    wydatków na zakup przez Panią towarów na platformie internetowej w ramach
    działalności gospodarczej wskazuję, że w zamkniętym katalogu wydatków, których
    udokumentowanie może nastąpić na podstawie dowodu wewnętrznego, o którym mowa
    w § 13 rozporządzenia w sprawie prowadzenia podatkowej księgi przychodów i
    rozchodów, nie ujęto zakupu wskazanych we wniosku nabywanych przez Panią towarów,
    które następnie Pani sprzeda. Oznacza to, że zakup przez Panią towarów dokonany na
    platformie internetowej nie może zostać udokumentowany na podstawie dowodu
    wewnętrznego, do którego odnosi się § 13 tego rozporządzenia.
    Jak już wyżej wskazałem, przesłanką konieczną do zaliczenia określonego wydatku do
    kosztów uzyskania przychodów jest wykazanie związku przyczynowego między
    poniesionym kosztem a uzyskanym przychodem bądź zachowaniem lub zabezpieczeniem
    źródła przychodów. Każdorazowa ocena wydatków poniesionych przez podatnika wymaga
    zatem dokonania indywidualnej analizy. Dla celów dowodowych powinny one być
    udokumentowane. Podkreślam, że czym innym jest sposób ewidencjonowania danych
    kosztów podatkowych. Jeżeli nawet dany dokument nie stanowi dowodu księgowego w
    rozumieniu przepisów rozporządzenia w sprawie prowadzenia podatkowej księgi
    przychodów i rozchodów, nie oznacza to, że nie może on dokumentować poniesienia
    kosztu podatkowego. O tym, co stanowi koszt w rozumieniu przepisów podatkowych, nie

    decydują regulacje zawarte w rozporządzeniu w sprawie prowadzenia podatkowej księgi
    przychodów i rozchodów.
    Stwierdzam, że dokumenty, które Pani opisała, które miałyby dokumentować transakcje
    nabycia przez Panią towarów, spełniają warunki określone w § 12 pkt 5 w związku z § 11
    ust. 3 pkt 3 rozporządzenia w sprawie prowadzenia podatkowej księgi przychodów i
    rozchodów.
    Podsumowanie: wydatki poniesione na zakup towarów z przeznaczeniem na dalszą
    sprzedaż może Pani zaliczyć do kosztów uzyskania przychodów, zgodnie z art. 22 ust. 1
    ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, mimo braku dokumentacji celnej —
    zarówno w ramach działalność nierejestrowej, jak i jednoosobowej działalności
    gospodarczej, oraz niezależnie od Pani statusu VAT – gdy nie posiada Pani prawa do
    odliczenia podatku VAT, jak i wtedy, gdy – posiada Pani prawo odliczenia VAT od zakupu w
    deklaracji VAT na podstawie art. 86 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, które Pani przedstawiła i stanu prawnego,
    który obowiązuje w dniu wydania interpretacji.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    · Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy
      z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.).
      Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pani sytuacja będzie zgodna
      (tożsama) z opisem zdarzenia przyszłego i zastosuje się Pani do interpretacji.
    · Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
      z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    · Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pan prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu
    Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z
    dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.U.
    z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
    · w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo

    · w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP
      (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.