Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0114-KDIP2-2.4010.217.2021.10.S/AG/AP
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-10-21
Teza: Możliwość obniżenia stawek amortyzacyjnych.
Słowa kluczowe: amortyzacja-odpisy amortyzacyjne
ewidencja-ewidencja środków trwałych
koszt-koszty uzyskania przychodów
stawka-stawka amortyzacyjna-zmiana stawki amortyzacji
środek-środek trwały
Zagadnienia: Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 3. Koszty uzyskania przychodów-Amortyzacja-
Zasady dokonywania odpisów amortyzacyjnych-
Stosowanie wybranej metody dokonywania odpisów
amortyzacyjnych
Przepisy: [CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 3-art. 16i-ust. 5

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

9 sierpnia 2021 r. wpłynął Państwa wniosek z 6 sierpnia 2021 r. o wydanie interpretacji
    indywidualnej w zakresie możliwości obniżenia stawek amortyzacyjnych.
    Treść wniosku jest następująca:
    Opis stanu faktycznego i zdarzenia przyszłego
    Wnioskodawca jest podmiotem prowadzącym działalność finansową, w szczególności w
    zakresie zawierania umów leasingu operacyjnego i finansowego. Wnioskodawca podlega
    obowiązkowi podatkowemu od całości swoich dochodów, bez względu na miejsce ich
    osiągania, stosownie do art. 3 ust. 1 ustawy CIT. Ponadto, rok podatkowy Spółki równy jest
    kalendarzowemu.
    Wnioskodawca dokonuje odpisów amortyzacyjnych korzystając z metod amortyzacji
    określonych w ustawie CIT, w tym m.in. wg metody określonej w art. 16h (metoda liniowa),
    art. 16j (indywidualne stawki amortyzacji) oraz art. 16k (metoda degresywna). Wybór
    metody następuje każdorazowo przed rozpoczęciem amortyzacji danego środka trwałego.
    Wybraną metodę, Spółka stosuje do pełnego zamortyzowania środka trwałego.
    Dla środków trwałych amortyzowanych według metody liniowej Wnioskodawca:
    a. stosuje podstawowe stawki amortyzacji podane w Wykazie stawek amortyzacyjnych
      stanowiącym Załącznik nr 1 do ustawy CIT (dalej: Wykaz) albo
    b. podejmuje decyzję o obniżeniu podanych w Wykazie stawek dla poszczególnych
      środków trwałych albo
    c. rezygnuje ze stosowania obniżonych stawek amortyzacji.
    W zakresie środków trwałych objętych wnioskiem o interpretację Wnioskodawca
    zastosował podstawowe stawki amortyzacji podane w Wykazie stawek amortyzacyjnych
    stanowiącym Załącznik nr 1 do ustawy CIT.
    Wnioskodawca dokonał zmiany stawek amortyzacyjnych dla środków trwałych oddanych
    w leasing operacyjny i wprowadzonych do ewidencji środków trwałych i wartości
    niematerialnych i prawnych od kwietnia 2020 r. w wysokości niższej, niż stawki
    normatywne przewidziane w Wykazie stawek amortyzacyjnych.
    Obniżone stawki amortyzacyjne obowiązywały począwszy od miesiąca, w którym środki
    trwałe zostały wprowadzone do ewidencji w 2020 r.
    W szczególności, obniżone stawki amortyzacyjne dotyczyły środków trwałych
    wprowadzonych do ewidencji środków trwałych i wartości niematerialnych i prawnych od
    kwietnia 2020 r., co jest uzasadnione zauważalnym, negatywnym wpływem sytuacji
    pandemicznej na działalność biznesową klientów Wnioskodawcy.
    Spółka podjęła decyzję o obniżeniu stawek amortyzacyjnych w stosunku do środków
    trwałych wprowadzonych do jej ewidencji środków trwałych i wartości niematerialnych i
    prawnych w 2020 r. przed złożeniem zeznania CIT-8 za 2020 r. Z 1 stycznia 2021 r. spółka
    wróciła do stawek normatywnych.
    Odpisy amortyzacyjne od środków trwałych nabyte przez Wnioskodawcę w grudniu 2020
    r. są dokonywane zgodnie ze stawkami wskazanymi w Wykazie stawek amortyzacyjnych.
    Począwszy od kwietnia 2020 r. Wnioskodawca, na wniosek klientów, przeprowadzał
    masową akcję wdrażania „udogodnień covidowych”, aneksując umowy leasingu
    operacyjnego i zawieszając w części lub w całości fakturowanie rat leasingowych na okres
    kilku miesięcy.
    W okresie od marca do maja 2020 r. w związku z obostrzeniami wprowadzonymi epidemią
    COVID-19 klienci Wnioskodawcy na niespotykaną dotychczas skalę zgłaszali wnioski w
    zakresie bądź udogodnień w spłacie rat leasingowych bądź restrukturyzacji zadłużenia
    względem Wnioskodawcy.

    Udogodnienia i restrukturyzacje objęły ok. 15% klientów i 31% portfela. Największa liczba
    wniosków wpłynęła z segmentu Mikro i MŚP, aż 92% wszystkich złożonych i rozpatrzonych
    wniosków.
    Zdecydowana większość aneksów (około 90%) dotyczyło odroczenia płatności rat w części
    kapitałowej oraz odpowiedniego wydłużenia harmonogramu, tj. przy odroczeniu płatności
    na 6 miesięcy następowało wydłużenie okresu leasingu również o 6 miesięcy. Nie
    następowało zawieszenie płatności części odsetkowej raty.
    Przedmiotem nieznacznej części aneksów było odroczenie płatności zarówno w części
    kapitałowej jak i odsetkowej. Także nieznaczną część ogółu zawartych aneksów dotyczyła
    odroczenia płatności bez zmiany okresu leasingu.
    Zgodnie z postanowieniami większości podpisanych aneksów płatności zostały odroczone
    na 6 miesięcy, w pozostałej części na 3 miesiące.
    Część klientów powtórnie zwracała się z prośbą o odroczenie płatności, były to relatywnie
    rzadkie przypadki i dotyczyły głównie pierwotnych aneksów na okres 3 miesięcy.
    Umowy leasingu aneksowano, wydłużając zarówno czas ich trwania, jak i podnosząc
    wysokość pozostałych do spłaty rat leasingowych, przy zachowaniu dotychczasowego
    okresu trwania umowy.
    Wnioskodawca wskazuje, że część środków trwałych, których ma dotyczyć obniżenie
    odpisów amortyzacyjnych, dokonywana jest metodą degresywną, a część metodą liniową.
    Niniejszy wniosek dotyczy wyłącznie zmiany stawki amortyzacji wynikającej z metody
    liniowej dokonywania odpisów amortyzacyjnych, o której mowa w art. 16h ustawy CIT,
    poprzez dokonanie obniżenia stawek amortyzacji wynikających z Wykazu począwszy od
    pierwszego miesiąca roku podatkowego, w którym wprowadzono do ewidencji środek
    trwały, zgodnie z art. 16i ust. 5 ustawy CIT.
    Spółka ponowienie występuje z wnioskiem o wydanie interpretacji indywidualnej z uwagi
    na odmienność stanowiska w zakresie obniżenia stawek amortyzacyjnych
    prezentowanego przez sądy administracyjne (wyrok WSA w Warszawie z 11.12.2018 r., III
    SA/Wa 566/18; wyrok WSA w Gorzowie Wlkp., I SA/Go 32/21) w stosunku do stanowiska
    reprezentowanego przez Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej.
    Pytania
        1. Czy Wnioskodawca prawidłowo postąpił podejmując w 2020 r., decyzję o
        obniżeniu stawek amortyzacyjnych wynikających z Wykazu stawek
        amortyzacyjnych przy zastosowaniu, których Wnioskodawca dokonywał odpisów
        amortyzacyjnych od wartości początkowej środków trwałych oddanych w leasing
        operacyjny i wprowadzonych do ewidencji środków trwałych i wartości
        niematerialnych i prawnych Wnioskodawcy w 2020 roku ze skutkiem od dnia
        wprowadzenia środków trwałych do ewidencji środków trwałych i wartości
        niematerialnych i prawnych?
        2. Czy Wnioskodawca będzie mógł dokonać obniżenia stawek amortyzacyjnych
        wynikających z Wykazu stawek amortyzacyjnych przy zastosowaniu, których
        Wnioskodawca dokonywał tych odpisów w roku podatkowym wprowadzenia tych
        środków trwałych do ewidencji środków trwałych i wartości niematerialnych i
        prawnych, w roku podatkowym lub latach podatkowych następujących po
        wprowadzeniu środków trwałych do ewidencji środków trwałych i wartości
        niematerialnych i prawnych ze skutkiem od dnia wprowadzenia danych środków
        trwałych do ewidencji środków trwałych i wartości niematerialnych i prawnych?
    Państwa stanowisko w sprawie
    Pytanie 1

    W ocenie Wnioskodawcy, postąpił on prawidłowo podejmując w 2020 r., decyzję o
    obniżeniu stawek amortyzacyjnych wynikających z Wykazu stawek amortyzacyjnych przy
    zastosowaniu, których Wnioskodawca dokonywał odpisów amortyzacyjnych od wartości
    początkowej środków trwałych oddanych w leasing operacyjny i wprowadzonych do
    ewidencji środków trwałych i wartości niematerialnych i prawnych Wnioskodawcy w 2020
    roku ze skutkiem od dnia wprowadzenia środków trwałych do ewidencji środków trwałych
    i wartości niematerialnych i prawnych.
    Uzasadnienie
    Uwagi ogólne dotyczące dokonywania odpisów amortyzacyjnych
    Zgodnie z art. 15 ust. 6 ustawy CIT, kosztem uzyskania przychodów są odpisy z tytułu
    zużycia środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych (odpisy
    amortyzacyjne) dokonywane wyłącznie zgodnie z przepisami art. 16a-16m, z
    uwzględnieniem art. 16. Z przepisu tego jasno wynika, że wydatki na zakup środków
    trwałych - co do zasady - nie mogą być jednorazowo zaliczane do kosztów uzyskania
    przychodów. Taki sposób rozliczania wydatków na środki trwałe związane jest z faktem
    ponoszenia dużych nakładów finansowych na rzeczowe składniki majątkowe.
    Jednorazowe zaliczenie takich wydatków - zwłaszcza w sytuacji posiadania przez
    podatnika wielu tego rodzaju aktywów - do kosztów uzyskania przychodów wiązałoby się z
    poniesieniem straty podatkowej, której rozliczenie z uwagi na zasady rozliczania strat
    byłoby utrudnione, o ile nie niemożliwe. Dodatkowo, taki sposób rozliczenia skutkowałby
    brakiem współmierności uzyskiwanych przychodów i poniesionych wydatków w czasie.
    Zasady dokonywania odpisów amortyzacyjnych uwzględniane są przez podatników w ich
    rachunku ekonomicznym, na uwadze należy bowiem mieć to, że odpisy amortyzacyjne
    wpływają bezpośrednio na rentowność działalności gospodarczej podatnika.
    Regulacje związane z dokonywaniem odpisów amortyzacyjnych - jak wskazano wyżej -
    mają bezpośrednie przełożenie na działalność gospodarczą. Szczególne znaczenie mają
    one zwłaszcza dla podmiotów prowadzących działalność w zakresie usług leasingu
    operacyjnego. Prowadzenie tego rodzaju działalności ze swej istoty musi uwzględniać
    regulacje w zakresie dokonywania odpisów amortyzacyjnych. Dodatkowo, wskazać należy,
    że wybór właściwej stawki podatkowej - w ramach działalności gospodarczej podmiotu
    świadczącego usługi leasingu operacyjnego - dokonywany jest na podstawie uprzednio
    dokonywanych prognoz dla rynku leasingu. Prognozy te dokonywane są na podstawie
    możliwych do uzyskania informacji na dzień dokonania prognoz. Jednocześnie przy
    podejmowaniu decyzji o wyborze właściwej stawki amortyzacyjnej przez podatnika brak
    jest możliwości uwzględnienia zdarzeń nadzwyczajnych zaistniałych w trakcie roku
    podatkowego, takich jak np. epidemia COVID-19, i skutków z nimi związanych, a które w
    sposób bezpośredni wpływają na rentowność (wypłacalność) kontrahentów, a w
    konsekwencji na rentowność leasingodawcy.
    Mając powyższe na uwadze, przepisy ustawy CIT dotyczące dokonywania odpisów
    amortyzacyjnych, a zwłaszcza wyboru właściwej stawki amortyzacyjnej powinny być
    interpretowane:
    1) w kontekście zasady współmierności ponoszonych kosztów uzyskania przychodów i
      związanych z nimi przychodów,
    2) w kontekście skutków zdarzeń nadzwyczajnych, takich jak epidemia COVID-19, które
      nie mogły być przewidziane na moment podjęcia decyzji o wyborze stawki
      amortyzacyjnej, i podejmowanych w związku z tymi zdarzeniami działaniami przez
      podatnika oraz jego kontrahenta,
    3) z uwzględnieniem swobody jaką przepisy ustawy CIT dają podatnikom w zakresie
      wyboru stawki amortyzacyjnej.

    Odnosząc poczynione wyżej uwagi do przedstawionego opisu spawy Wnioskodawca
    pragnie wskazać, że:
    1) z uwagi na zakres i rozmiar działalności dokonuje niezbędnych prognoz w zakresie
      prowadzonej działalności gospodarczej mających także na celu dokonanie
      adekwatnego do sporządzonych prognoz wyboru stawek amortyzacyjnych,
    2) z uwagi na nadzwyczajność zdarzenia jakim było wystąpienie epidemii COVID-19 i
      związanych z nią obostrzeń (lockdown) Wnioskodawca nie mógł uwzględnić go w
      przygotowanych uprzednio prognozach,
    3) w konsekwencji przy dokonywaniu przez Wnioskodawcę wyboru stawek
      amortyzacyjnych nie zostały uwzględnione skutki wystąpienia epidemii COVID-19, w
      szczególności nie zostały uwzględnione - w takim rozmiarze jak miało to w
      rzeczywistości - trudności kontrahentów (leasingobiorców) z płynnością finansową, a w
      konsekwencji z możliwością regulowania przez nich rat leasingowych,
    4) mając na uwadze skutki epidemii COV1D-19 Wnioskodawca przeprowadzał masową
      akcję wdrażania „udogodnień covidowych”, aneksując umowy leasingu operacyjnego i
      zawieszając w części lub w całości fakturowanie rat leasingowych na okres kilku
      miesięcy,
    5) działania te nie pozostały bez skutku dla rentowności Wnioskodawcy, czego
      odzwierciedleniem było - nieprognozowane wcześniej, tj. przed wystąpieniem
      epidemii - pojawienie się straty podatkowej.
    Mając na uwadze wskazane okoliczności Wnioskodawca działając w ramach art. 16i ust. 5
    ustawy CIT, podjął w 2020 roku, decyzję o obniżeniu stawek amortyzacyjnych co do
    środków trwałych wprowadzonych po raz pierwszy do ewidencji środków trwałych i
    wartości niematerialnych i prawnych Wnioskodawcy w 2020 roku. Decyzja ta jest
    wynikiem działań podjętych przez Wnioskodawcę w związku z wystąpieniem epidemii
    COVID-19 na rzecz jego kontrahentów (aneksowania umów leasingu operacyjnego i
    zawieszania w części lub w całości fakturowania rat leasingowych na okres kilku miesięcy,
    czyli „utraty przychodów podatkowych”).
    Analiza art. 16i ust. 5 ustawy CIT
    Zgodnie z art. 16i ust. 5 ustawy CIT, podatnicy mogą obniżać podane w Wykazie stawek
    amortyzacyjnych stawki dla poszczególnych środków trwałych. Zmiany stawki dokonuje
    się począwszy od miesiąca, w którym środki te zostały wprowadzone do ewidencji albo od
    pierwszego miesiąca każdego następnego roku podatkowego.
    Zakres normowania art 16i ust. 5 ustawy CIT
    Dwa rodzaje uprawnień
    Z przywołanego przepisu wynikają dwa uprawnienia:
    1) uprawnienie do zastosowania stawek amortyzacyjnych dla poszczególnych środków
      trwałych w wysokości niższej od podanej w Wykazie stawek amortyzacyjnych, które
      może zostać zrealizowane wraz z wprowadzeniem środka trwałego do ewidencji
      środków trwałych i wartości niematerialnych i prawnych (uprawnienie do obniżenia
      stawek amortyzacyjnych);
    2) uprawnienie do zmiany stawek amortyzacyjnych, które może zostać zrealizowane po
      wprowadzeniu środka trwałego do ewidencji środków trwałych i wartości
      niematerialnych i prawnych (uprawnienie do zmiany stawek amortyzacyjnych).
    Skorzystanie z możliwości obniżenia stawek amortyzacyjnych bądź z możliwości ich
    zmiany pozostaje w sferze decyzyjnej podmiotu, któremu omawiane uprawnienia
    przysługują. W konsekwencji, na danym podmiocie nie ciąży nakaz obniżenia stawek
    amortyzacyjnych jak również nakaz zmiany stawek amortyzacyjnych.

    Uprawnienie do obniżenia stawek amortyzacyjnych a uprawnienie do zmiany stawek
    amortyzacyjnych
    Jak wynika z art. 16i ust. 5 ustawy CIT obniżenie stawek amortyzacyjnych następuje
    względem stawek podanych w Wykazie stawek amortyzacyjnych dla poszczególnych
    środków trwałych. Oznacza to, że uprawnienie do obniżenia stawki amortyzacyjnej
    przysługuje podmiotowi uprawnionemu do czasu wprowadzenia środka trwałego do
    ewidencji środków trwałych i wartości niematerialnych i prawnych. Wykaz stawek
    amortyzacyjnych stanowi bowiem punkt odniesienia dla określenia właściwej stawki
    podatkowej w momencie wprowadzenia środka trwałego do ewidencji i jest to ze swej
    istoty czynność jednorazowa.
    Dodatkowo, za uznaniem, że uprawnienie do obniżenia stawek amortyzacyjnych, o którym
    mowa w niniejszym uzasadnieniu (a nie uprawnienie do zmiany stawek amortyzacyjnych,
    o którym mowa w niniejszym uzasadnieniu) podanych w Wykazie stawek amortyzacyjnych
    przysługuje do momentu wprowadzenia środka trwałego do ewidencji przemawia
    możliwość dokonania zmiany stawek amortyzacyjnych. Z prakseologicznego punktu
    widzenia, aby mogło dojść do zmiany stawki amortyzacyjnej najpierw musi dojść do
    zastosowania takiej stawki. Jednocześnie za uznaniem, że zmieniona może być stawka
    amortyzacyjna już zastosowana przemawia fakt posłużenia się w zdaniu drugim art. 16i
    ust. 5 ustawy CIT formułą „zmiany stawki dokonuje się”, która ma szerszy zakres
    znaczeniowy niż pojęcie „obniżać” w zdaniu pierwszym art. 16i ust. 5 ustawy CIT. Zmiana
    stawki może zostać dokonana poprzez obniżenie bądź podwyższenie stawki stosowanej
    dotychczas. Tym samym, każde obniżenie stawki amortyzacyjnej jest zmianą, lecz nie
    każda zmiana jest obniżeniem. Oznacza to, że zmianie wskutek podwyższenia podlegać
    może stawka amortyzacyjna podana w Wykazie stawek amortyzacyjnych obniżona w
    momencie wprowadzenia środka trwałego do ewidencji.
    W konsekwencji, przedmiotem obniżenia, o którym mowa w art. 16i ust. 5 zdanie pierwsze
    ustawy CIT są stawki podane w Wykazie stawek amortyzacyjnych, natomiast przedmiotem
    zmiany są stawki amortyzacyjne zastosowane, tj. wskazane w ewidencji środków trwałych
    i wartości niematerialnych i prawnych. Oznacza to, także że wraz z wprowadzeniem
    środka trwałego do ewidencji uprawnienie do obniżenia stawek amortyzacyjnych
    zastępowane jest uprawnieniem do zmiany stawek amortyzacyjnych.
    Zakres zastosowania art. 16i ust. 5 ustawy CIT
    Podmiot uprawniony do obniżenia oraz zmiany stawek amortyzacyjnych
    Podmiotem, któremu przysługuje uprawnienie do obniżenia stawek amortyzacyjnych dla
    poszczególnych środków trwałych jest podatnik CIT, który jest właścicielem lub
    współwłaścicielem składników majątkowych posiadających status środków trwałych.
    Podatnikowi temu przysługuje również uprawnienie do zmiany stawek amortyzacyjnych.
    Obniżenie oraz zmiana stawek amortyzacyjnych a rodzaje środków trwałych
    Zaznaczyć przy tym należy, że zastosowanie obniżonej stawki amortyzacyjnej nie jest
    limitowane rodzajem środka trwałego. Oznacza to, że odpisy amortyzacyjne z
    zastosowaniem obniżonej stawki amortyzacyjnej bądź stawki zmienionej mogą zostać
    dokonywane od wartości początkowej każdego środka trwałego.
    Obniżenie oraz zmiana stawek amortyzacyjnych a metoda dokonywania odpisów
    amortyzacyjnych
    Należy jednak mieć na uwadze, że to, czy stawka będzie mogła być obniżona bądź
    zmieniona zależny od metody dokonywania odpisów amortyzacyjnych. Jak wynika z art.
    16i ust. 1 ustawy CIT obniżenie stawki amortyzacyjnej jest możliwe jedynie w odniesieniu
    do tych środków trwałych, od wartości początkowej których odpisów amortyzacyjnych
    dokonuje się przy zastosowaniu metody liniowej (art. 16h ust. 1 pkt 1 ustawy CIT).

    Oznacza to, że obniżonych bądź zmienionych stawek amortyzacyjnych nie można
    stosować do środków trwałych amortyzowanych metodą degresywną lub co do których
    została ustalona stawka indywidualna.
    Brak limitu obniżenia oraz obniżenia w ramach zmiany stawek amortyzacyjnych
    Przepisy nie zawierają ograniczeń co do limitu obniżenia stawki amortyzacyjnej. Dlatego
    też należy uznać, iż stawki mogą być obniżone nawet do poziomu 0%, przy czym wysokość
    obniżenia stawki dla danego środka trwałego jest dowolna i pozostaje w gestii podatnika.
    Stanowisko takie znajduje potwierdzenie w interpretacji indywidualnej Dyrektora Izby
    Skarbowej w Katowicach z 20.08.2015 r. (IBPB-1-1/4511-228/15/ZK), w której stwierdzono:
    „(...) spółka komandytowa, której Wnioskodawca jest wspólnikiem, może obniżyć stawki
    amortyzacyjne dla środków trwałych wykorzystywanych w działalności gospodarczej tej
    spółki, przejętych w wyniku przekształcenia spółki jawnej, najwcześniej w pierwszym
    miesiącu roku podatkowego następującego po roku, w którym nastąpiło przekształcenie
    ww. spółki. Spółka komandytowa, w wyniku przekształcenia spółki jawnej stała się bowiem
    sukcesorem podatkowym i przejęła zasady amortyzacji podatkowej stosowane przez
    podmiot przekształcany poprzez ich kontynuację. Natomiast w odniesieniu do środków
    trwałych nabywanych przez spółkę komandytową, a więc wprowadzonych po raz pierwszy
    do ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych, obniżenie
    stawki amortyzacyjnej, może nastąpić w momencie dokonania pierwszego w danym roku
    podatkowym odpisu amortyzacyjnego. Stawki amortyzacyjne ww. środków trwałych mogą
    być obniżone nawet do poziomu 0%, przy czym wysokość obniżenia stawki dla danego
    środka trwałego jest dowolna i pozostaje w gestii podatnika”.
    Limit podwyższenia w ramach zmiany stawek amortyzacyjnych
    Dokonanie zmiany skutkującej podwyższeniem stawek amortyzacyjnych nie jest
    nieograniczone. Limit podwyższenia stanowi wysokość stawki amortyzacyjnej właściwej
    dla danego środka trwałego wynikająca z Wykazu stawek amortyzacyjnych. Za
    przedstawionym stanowiskiem przemawia to, że ustawa CIT zawiera odrębne regulacje
    dotyczące dokonywania odpisów amortyzacyjnych z zastosowaniem stawek
    amortyzacyjnych wyższych od stawek podanych w Wykazie stawek amortyzacyjnych (art.
    16i ust. 2 ustawy CIT oraz art. 16j ustawy CIT).
    Obniżenie stawek amortyzacyjnych a podjęcie decyzji o ich obniżeniu
    Jak wskazano w niniejszym uzasadnieniu, uprawnienie do obniżenia stawek
    amortyzacyjnych (a nie uprawnienie do zmiany stawek amortyzacyjnych), które wywieść
    można z art. 16i ust. 5 ustawy CIT jest uprawnieniem, które podatnik CIT może zrealizować
    do momentu wprowadzenia środka trwałego do ewidencji. Oznacza to, że decyzja w tym
    zakresie powinna zostać podjęta przez podatnika CIT także najpóźniej z momentem
    wprowadzenia środka trwałego do ewidencji. Wprowadzenie środka trwałego do
    ewidencji stanowi bowiem zdarzenie na moment zaistnienia, którego powinna być znana
    stawka przy zastosowaniu, której będą dokonywane odpisy amortyzacyjne.
    Zmiana stawek amortyzacyjnych a podjęcie decyzji o ich obniżeniu
    Z kolei analizując art. 16i ust. 5 ustawy CIT należy dojść do wniosku, że przepis ten nie
    określa terminu, do którego podatnik może skorzystać z przysługującego mu uprawnienia
    do zmiany stawek amortyzacyjnych. Tym samym, należy przyjąć, że przedmiotowe
    uprawnienie wygasa wraz z upływem terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego.
    Oznacza to, że do tego czasu - w granicach wyznaczonych art. 16i ust. 5 ustawy CIT -
    podatnik ma możliwość kształtowania wysokości zobowiązania podatkowego poprzez
    zmianę stawek amortyzacyjnych.
    Zdanie drugie art. 16i ust. 5 ustawy CIT nie daje bowiem podstawy do twierdzenia, że
    decyzja w przedmiocie zmiany stawek amortyzacyjnych powinna zostać podjęta bądź do
    czasu wprowadzenia środka trwałego do ewidencji środków trwałych i wartości
    niematerialnych i prawnych bądź do końca pierwszego miesiąca każdego następnego

    roku podatkowego. Przepis ten nie odnosi się do momentu podjęcia przez podatnika
    decyzji co do zmiany stawek podatkowych. Przepis ten wskazuje natomiast do jakiego
    okresu, a de facto do którego roku podatkowego zmieniona stawka amortyzacyjna
    znajduje zastosowanie. I tak, w sytuacji, gdy podatnik podjął decyzję w przedmiocie
    zmiany stawek amortyzacyjnych stosowanych do dokonywania odpisów amortyzacyjnych
    od wartości początkowej środków trwałych w roku podatkowym, w którym te środki
    zostały wprowadzone do ewidencji, zmienione stawki znajdują zastosowanie od miesiąca,
    w którym środki te zostały wprowadzone do ewidencji. Z kolei, jeżeli podatnik podejmie
    decyzję w przedmiocie zmiany stawek amortyzacyjnych stosowanych do dokonywania
    odpisów amortyzacyjnych od wartości początkowej środków trwałych w roku podatkowym
    innym niż rok podatkowy wprowadzenia tych środków do ewidencji zmiana taka skutkuje
    zmianą stawek od początku roku podatkowego.
    Warto przy tym zwrócić uwagę, że art. 16i ust. 5 zdanie drugie ustawy CIT posługuje się
    przyimkiem „od”: „od miesiąca” oraz „od pierwszego miesiąca”. Przyimek ten we
    wskazanych kontekstach zgodnie ze słownikową jego definicją określa czas/moment, w
    którym określony stan rzeczy bądź zdarzenie zaczyna mieć miejsce. Tym samym, zwrot
    „od miesiąca” oraz „od pierwszego miesiąca” użyty w art. 16i ust. 5 ustawy CIT należy
    rozumieć jako wskazujący miesiąc będący początkiem okresu, do którego odnoszą się
    skutki decyzji o zmianie stawek amortyzacyjnych. Jednocześnie wskazane zwroty nie
    określają i nie determinują terminu, do którego podatnik ma możliwość podjęcia decyzji o
    zmianie stawek amortyzacyjnych.
    Za przedstawionym rozumieniem zwrotu „od miesiąca” oraz „od pierwszego miesiąca”
    przemawia także sposób użycia podobnych zwrotów w:
        art. 16c pkt 5 ustawy CIT, który stanowi: amortyzacji nie podlegają składniki
        majątku, które nie są używane na skutek zawieszenia wykonywania działalności
        gospodarczej na podstawie przepisów dotyczących zawieszenia wykonywania
        działalności gospodarczej albo zaprzestania działalności, w której te składniki były
        używane; w tym przypadku składniki te nie podlegają amortyzacji od miesiąca
        następującego po miesiącu, w którym zawieszono albo zaprzestano tej działalności
        - zwane odpowiednio środkami trwałymi lub wartościami niematerialnymi i
        prawnymi;
        art. 16h ust. 1 pkt 1 ustawy CIT, który stanowi: odpisów amortyzacyjnych dokonuje
        się od wartości początkowej środków trwałych lub wartości niematerialnych i
        prawnych, z zastrzeżeniem art. 16k, począwszy od pierwszego miesiąca
        następującego po miesiącu, w którym ten środek lub wartość wprowadzono do
        ewidencji, z zastrzeżeniem art. 16e, do końca tego miesiąca, w którym następuje
        zrównanie sumy odpisów amortyzacyjnych z ich wartością początkową lub w
        którym postawiono je w stan likwidacji, zbyto lub stwierdzono ich niedobór; suma
        odpisów amortyzacyjnych obejmuje również odpisy, których zgodnie z art. 16 ust. 1
        nie uważa się za koszty uzyskania przychodów;
        art. 16h ust. 1 pkt 2 ustawy CIT, który stanowi: odpisów amortyzacyjnych dokonuje
        się od zamówionego przez armatora taboru transportu morskiego w budowie, o
        którym mowa w art. 16a ust. 2 pkt 4, począwszy od pierwszego miesiąca
        następującego po miesiącu, w którym armator poniósł wydatki (w tym dokonał
        wpłat zaliczek) na budowę taboru w wysokości co najmniej 10% wartości
        kontraktowej odrębnie dla każdego obiektu tego taboru; wartość kontraktową, o

        której mowa w niniejszym punkcie, ustala się na dzień zawarcia umowy na budowę
        danego obiektu;
        art. 16h ust. 1 pkt 4 ustawy CIT, który stanowi: odpisów amortyzacyjnych dokonuje
        się od ujawnionych środków trwałych lub wartości niematerialnych i prawnych
        nieobjętych dotychczas ewidencją, począwszy od miesiąca następującego po
        miesiącu, w którym te środki lub wartości zostały wprowadzone do ewidencji
        środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych;
        art. 16i ust. 3 ustawy CIT, który stanowi: w razie wystąpienia bądź ustania
        warunków uzasadniających podwyższenie stawek, o których mowa w ust. 2 pkt 1 i
        2, stawki te ulegają podwyższeniu lub obniżeniu od miesiąca następującego po
        miesiącu, w którym zaistniały okoliczności uzasadniające te zmiany;
        art. 16i ust. 4 ustawy CIT, który stanowi: podatnicy mogą podwyższać stawki dla
        środków trwałych wymienionych w ust. 2 pkt 3 bądź rezygnować z ich stosowania
        począwszy od miesiąca następującego po miesiącu, w którym środki te zostały
        wprowadzone do ewidencji, albo od pierwszego miesiąca każdego następnego roku
        podatkowego.
    Analizując przytoczone przepisy należy zwrócić uwagę, że w przeciwieństwie do art. 16i
    ust. 5 ustawy CIT z regulacji tych wprost wywieść można, że skutek dotyczy okresu
    następującego po zaistnieniu zdarzenia, z którym dany skutek jest związany. Artykuł 16i
    ust. 5 ustawy CIT wskazuje jedynie, że skutek zmiany stawek amortyzacyjnych ma
    zastosowanie do okresu rozpoczynającego się od miesiąca, w którym wprowadzono
    środek trwały do ewidencji środków trwałych i wartości niematerialnych i prawnych bądź
    do każdego okresu rozpoczynającego się od każdego pierwszego miesiąca roku
    podatkowego. Z analizowanego przepisu nie można wywieść, że działanie polegające na
    podjęciu decyzji o zmianie stawek amortyzacyjnych powinno nastąpić przed okresem,
    którego zmiana ta dotyczy. Tym samym, podatnik może podjąć decyzję o zmianie stawek
    amortyzacyjnych w każdym czasie w tym w trakcie, a nawet po upływie roku
    podatkowego, którego zmiana ma dotyczyć. Decyzja ta powinna być jednak podjęta przed
    upływem terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego w podatku CIT.
    Przedstawione stanowisko znajduje potwierdzenie w wyroku WSA w Warszawie z
    11.12.2018 r. (III SA/Wa 566/18). W wyroku tym stwierdzono, że:
    1) „(...) wobec nieprecyzyjnej redakcji w. przepisu (art. 16i ust. 5 ustawy CIT - przyp.
      Wnioskodawca) ustawy uznać należy, że brzmienie tego przepisu pozwala podatnikom
      podatku dochodowego na zmianę stawek amortyzacyjnych w odniesieniu zarówno do
      przyszłych, jak i przeszłych rozliczeń podatkowych”;
    2) „(...) wykładnia art. 16i ust. 5 u.p.d.o.p. zaprezentowana przez organ w zaskarżonej
      interpretacji jest przede wszystkim sprzeczna z wykładnią gramatyczną tego przepisu.
      Z językowego znaczenia ww. regulacji wynika zatem, że podatnicy mogą obniżyć
      stosowane stawki zaczynając od miesiąca (rozliczenia za ten miesiąc) - rozumianego
      jako punki w czasie - w którym środki trwałe zostały wprowadzone do ich ewidencji lub
      od pierwszego miesiąca któregokolwiek z następnych lat podatkowych”;
    3) Regulacja ta (art. 16i ust. 5 ustawy CIT - przyp. Wnioskodawca) nie odnosi się natomiast
      w żadnym zakresie do momentu, w którymi podatnik jest uprawniony do „technicznej”
      zmiany stawek amortyzacyjnych (tj. w którym momencie można wprowadzić
      zmniejszenie stawek w księgach podatkowych podatnika) ani do tego czy zmiany tej
      można dokonać tylko na przyszłość (tj. tylko na przyszłe okresy rozliczeniowe)”;

    4) „(...) ustawodawca w przepisach dotyczących amortyzacji w żaden sposób nie odnosi
      się do „okresów”, czyli przedziałów czasu których taka zmiana mogłaby dotyczyć. Z
      tych powodów zdaniem Sądu przedmiotowej zmiany można dokonać zarówno „na
      bieżąco” - korygując stawki w odniesieniu do przyszłych okresów, jak i „wstecz” - za
      okresy wcześniejsze, z uwzględnieniem terminu przedawnienia”;
    5) „(...) wykładnia gramatyczna przepisu art. 16i ust. 5 u.p.d.o.p. prowadzi do wniosku, że
      wolą ustawodawcy było i jest pozostawienie podatnikowi prawa do podjęcia
      indywidualnej i swobodnej decyzji w omawianym zakresie (tj. momentu podjęcia
      decyzji w przedmiocie zmiany stawek amortyzacyjnych - przyp. Wnioskodawca)”.
    Dodatkowo, WSA na potwierdzenie stanowiska zgodnie, z którym to do swobodnej decyzji
    podatnika należy zaimplementowanie zmiany stawek amortyzacyjnych oraz, że przepisy
    ustawy CIT nie określają terminu, w którym decyzja taka powinna nastąpić, przywołał
    fragment uzasadnienia projektu nowelizacji ustawy CIT odnoszący się do art. 16i ust. 5
    ustawy CIT w szczególności dotyczącego nowelizacji art. 16i ust. 5 ustawy (druk sejmowy
    nr 411, data wpływu 17.04.2002 r.). W uzasadnieniu stwierdzono:
    „Zgodnie z założeniami pakietu „Przede wszystkim przedsiębiorczość” zmieniono również
    Wykaz rocznych stawek amortyzacyjnych, ograniczając liczbę pozycji Wykazu.
    Wprowadzono też możliwość zmniejszenia stawek amortyzacyjnych z Wykazu w dowolnej
    wysokości oraz w wybranym przez podatnika momencie. Taka zmiana podyktowana była
    koniecznością dostosowania ustaw podatkowych z rozwiązaniami przyjętymi w ustawie o
    rachunkowości oraz stworzenia mocniejszego instrumentu polityki podatkowej
    prowadzonej przez podatników. Podatnicy będą mogli w okresie ponoszenia strat
    podatkowych zaplanować maksymalnie obniżone stawki amortyzacyjne i powrócić do
    stawek, tj. wyższych kosztów podatkowych, w okresie osiągania dochodów, a tym samym
    odpowiednio wpływać na wysokość straty podatkowej i dochodu do opodatkowania.
    (...) Przy opracowywaniu projektu, mając na względzie uzasadnione wątpliwości
    podatników oraz organów podatkowych, kierowano się koniecznością uporządkowania
    funkcjonujących już rozwiązań podatkowych w celu wyeliminowania istniejących w
    przepisach niejasności, które rodziły wątpliwości i spory pomiędzy podatnikami a
    organami skarbowymi” (s. 9-10 uzasadnienia).
    Mając na uwadze wskazany wyrok WSA w Warszawie można uznać, że możliwe jest
    dokonanie zmiany stawek amortyzacyjnych wstecz, należy jednak mieć na uwadze, że
    zmiana stawek jest możliwa tylko w przypadku metody liniowej.
    Stanowisko zgodnie, z którym możliwa jest zmiana stawek amortyzacyjnych stosowanych
    do minionych lat podatkowych znajduje także potwierdzenie w wyroku WSA w Gorzowie
    Wlkp. Z 25.03.2021 r. (I SA/Go 32/21). W wyroku tym sąd wskazał, że:
        „(...) wobec nieprecyzyjnej redakcji ww. przepisu ustawy (art. 16i ust. 5 ustawy CIT)
        uznać należy, że brzmienie tego przepisu pozwala podatnikom podatku
        dochodowego na zmianę stawek amortyzacyjnych w odniesieniu zarówno do
        przyszłych, jak i przeszłych rozliczeń podatkowych. W konsekwencji w ocenie Sądu
        wykładnia art. 16i ust. 5 updop zaprezentowana przez organ w zaskarżonej
        interpretacji jest przede wszystkim sprzeczna z wykładnią gramatyczną tego
        przepisu”;
        „(...) treść art. 16i ust. 5 u.p.d.o.p. wskazuje jedynie, że „punktem w czasie” w
        którym mogą zostać obniżone stawki amortyzacyjne jest: miesiąc wprowadzenia
        środka trwałego do ewidencji lub pierwszy miesiąc jakiegokolwiek następującego
        po nim roku podatkowego. Trzeba zauważyć, że omawiany przepis posługuje się
        konstrukcją językową „Zmiany ( ) dokonuje się począwszy od (...), albo od (...).”,

        która wyraźnie wskazuje „na punkt w czasie”, od którego można dokonać
        przedmiotowej zmiany stawek. (...) W ten sposób ustawodawca definitywnie
        zakreśla termin, od którego omawiane zmiany zaczynają odnosić skutki prawne.
        Regulacja ta nie odnosi się natomiast w żadnym zakresie do momentu, w którym
        podatnik jest uprawniony do „technicznej” zmiany stawek amortyzacyjnych (tj. w
        którym momencie można wprowadzić zmniejszenie stawek w księgach
        podatkowych podatnika) ani do tego czy zmiany tej można dokonać tylko na
        przyszłość (tj. tylko na przyszłe okresy rozliczeniowe)”;
        „(...) ustawodawca w przepisach dotyczących amortyzacji w żaden sposób nie
        odnosi się do „okresów”, czyli przedziałów czasu których taka zmiana mogłaby
        dotyczyć. Z tych powodów zdaniem Sądu przedmiotowej zmiany można dokonać
        zarówno „na bieżąco” - korygując stawki w odniesieniu do przyszłych okresów, jak i
        „wstecz” - za okresy wcześniejsze, z uwzględnieniem terminu przedawnienia”;
        „(...) art. 16i ust. 5 updop, nie wprowadza w jakikolwiek sposób bezpośredniego
        zakazu dokonywania zmian stawek amortyzacji za lata wcześniejsze. Gdyby
        ustawodawca zdecydował się na wprowadzenie takiego zakazu, to powinien
        uczynić to w sposób niebudzący wątpliwości w ustawie. Zakazu takiego podatnik
        ani organ podatkowy nie mogą domniemywać”.
    Pytanie 2
    W ocenie Wnioskodawcy, będzie on mógł dokonać obniżenia stawek amortyzacyjnych
    wynikających z Wykazu stawek amortyzacyjnych przy zastosowaniu, których
    Wnioskodawca dokonywał tych odpisów w roku podatkowym wprowadzenia tych
    środków trwałych do ewidencji środków trwałych i wartości niematerialnych i prawnych.
    Obniżenia stawek będzie mógł dokonać w roku podatkowym lub latach podatkowych
    następujących po wprowadzeniu środków trwałych do ewidencji środków trwałych i
    wartości niematerialnych i prawnych.
    Obniżenie stawek wywoła skutek od dnia wprowadzenia danych środków trwałych do
    ewidencji środków trwałych i wartości niematerialnych i prawnych.
    Uzasadnienie
    Uzasadnienie przedstawionego stanowiska jest tożsame z uzasadnieniem stanowiska w
    zakresie pytania nr 1. W uzasadnieniu tym wskazano, że podatnik może w ramach
    przysługującej mu swobody decyzyjnej kształtować wysokość stawek podatkowych do
    czasu przedawnienia zobowiązania podatkowego. Tym samym, Wnioskodawca - w ramach
    art. 16i ust. 5 ustawy CIT - ma prawo do podjęcia decyzji o obniżeniu stawek
    amortyzacyjnych w stosunku do innych, poprzednich lat podatkowych niż rok podatkowy,
    w którym decyzja o obniżeniu stawki amortyzacyjnej jest podejmowana.
    Uwagi ogólne
    Na koniec należy wskazać, iż zgodnie z wyrokiem NSA z dnia 12 kwietnia 2019 r. (nr II FSK
    1418/17) z przepisów art. 14b § 1, art. 14b § 2 i § 3, art. 14c § 1 oraz art. 14c § 2 Ordynacji
    podatkowej nie wynika jednoznacznie, iż organ jednokrotnie wydaje interpretację
    indywidualną w odniesieniu do tożsamych (w rozumieniu: tych samych) okoliczności i
    stanu prawnego, wobec czego ponowny wniosek tego samego podatnika o pokrywającym
    się zakresie przedmiotowym należy ocenić jako niedopuszczalny w rozumieniu art. 165a §
    1 Ordynacji podatkowej.

    W ocenie sądu wniosek taki wymaga mianowicie wykazania, że wydana interpretacja
    indywidualna cieszy się swoistą powagą „rzeczy zinterpretowanej” i że wnioskodawca nie
    może w jej miejsce uzyskać nowej interpretacji. Tymczasem z treści art. 14h Ordynacji
    podatkowe nie wynika, by przepis ten nakazywał odpowiednie stosowanie w
    postępowaniu interpretacyjnym art. 128 Ordynacji podatkowej, zgodnie z którym decyzje,
    od których nie służy odwołanie w postępowaniu podatkowym, są ostateczne. Uchylenie
    lub zmiana tych decyzji, stwierdzenie ich nieważności oraz wznowienie postępowania
    mogą nastąpić tylko w przypadkach przewidzianych w niniejszej ustawie oraz w ustawach
    podatkowych.
    Również przepis art. 14h Ordynacji podatkowej nie odsyła również do przepisów Ordynacji
    podatkowej dotyczących wznowienia postępowania, stwierdzenia nieważności decyzji oraz
    uchylenia lub zmiany decyzji ostatecznej. Z kolei przepisy rozdziału Ia Działu II Ordynacji
    podatkowej dopuszczają możliwość zmiany z urzędu wydanej interpretacji indywidualnej
    przez właściwy organ (obecnie Szefa Krajowej Administracji Skarbowej) między innymi w
    przypadku stwierdzenia jej nieprawidłowości, uwzględniając w szczególności orzecznictwo
    sądów, Trybunału Konstytucyjnego lub Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej (art.
    14e § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej). Równocześnie tego rodzaju uprawnienie nie zostało
    przyznane podmiotowi, na którego wniosek została wydana interpretacja indywidualna.
    Mając powyższe na uwadze, w ślad za stanowiskiem prezentowanym przez NSA, należy
    stwierdzić, iż nie ma powodów, dla których Wnioskodawca nie mógłby ponownie wystąpić
    z wnioskiem o wydanie interpretacji indywidualnej w tej samej sprawie.
    Interpretacja indywidualna
    Rozpatrzyłem Państwa wniosek - 21 października 2021 r. wydałem interpretację
    indywidualną znak 0114-KDIP2-2.4010.217.2021.1.AG, w której uznałem Państwa
    stanowisko za nieprawidłowe.
    Interpretację doręczono Państwu 5 listopada 2021 r.
    Skarga na interpretację indywidualną
    2 grudnia 2021 r. wnieśli Państwo skargę na tę interpretację do Wojewódzkiego Sądu
    Administracyjnego w Warszawie.
    Wnieśli Państwo o uchylenie zaskarżonej interpretacji indywidualnej w całości.
    Postępowanie przed sądem administracyjnym
    Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uchylił skarżoną interpretację - wyrokiem z
    26 lipca 2022 r. sygn. akt III SA/Wa 3009/21.
    Wniosłem skargę kasacyjną od tego wyroku do Naczelnego Sądu Administracyjnego.
    Naczelny Sąd Administracyjny - wyrokiem z 9 lipca 2025 r. sygn. akt II FSK 1373/22 oddalił
    skargę kasacyjną.
    Wyrok, który uchylił interpretację indywidualną stał się prawomocny od 9 lipca 2025 r.
    Ponowne rozpatrzenie wniosku - wykonanie wyroku
    Zgodnie z art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami
    administracyjnymi (t. j. Dz.U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.):
      Ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu
      sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe
      prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że
      przepisy prawa uległy zmianie.
    Wykonuję obowiązek, który wynika z tego przepisu, tj.:

        uwzględniam ocenę prawną i wskazania dotyczące postępowania, które wyraził
        Wojewódzki Sąd Administracyjny w ww. wyroku;
        ponownie rozpatruję Państwa wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej -
        stwierdzam, że stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest prawidłowe.
    Odstępuję od uzasadnienia prawnego tej oceny.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy:
        stanu faktycznego, który Państwo przedstawili i stanu prawnego, który
        obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia
        zdarzenia przyszłego, które Państwo przedstawili i stanu prawnego, który
        obowiązywał w dniu wydania pierwotnej interpretacji.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
        Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb
        ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz.
        111 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa
        sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia
        przyszłego i zastosują się Państwo do interpretacji.
        Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe
      będące przedmiotem interpretacji indywidualnej stanowi element czynności,
      będących przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
      z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
        Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego
    Sądu Administracyjnego (...). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje
    ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
    (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):

        w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
        Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
        w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na
        adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS
        /SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.
    Podstawą prawną dla odstąpienia od uzasadnienia interpretacji jest art. 14c § 1 Ordynacji
    podatkowej.