Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0115-KDIT2.4011.111.2025.2.KC
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-04-08
Teza: Możliwość rozliczenia jako osoba samotnie wychowująca
dzieci.
Słowa kluczowe: małoletni
osoba-osoby samotnie wychowujące dzieci
rozwód
Zagadnienia: Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 1-Podmiot i przedmiot opodatkowania-
Opodatkowanie małżonków i osób samotnie
wychowujących dzieci.-Opodatkowanie rodziców
samotnie wychowujących dzieci.
Przepisy: [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 1-art. 6-ust. 4c

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

18 lutego 2025 r. wpłynął Pana wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej. Uzupełnił
    go Pan – w odpowiedzi na wezwanie – pismem z 13 marca 2025 r. (wpływ). Treść wniosku
    jest następująca:

## Opis zdarzenia przyszłego

W (...) 2023 r. doszło do rozwiązania Pana małżeństwa poprzez rozwód za porozumieniem
    stron, bez orzekania o winie.
    Zgodnie z wyrokiem Sądu:
    - „Wykonywanie władzy rodzicielskiej nad małoletnimi dziećmi stron (...) powierza obojgu
      rodzicom, zaś miejsce stałego zamieszkania małoletnich ustala przy ojcu.”;
    - „Ustala naprzemienną opiekę stron nad małoletnimi dziećmi w ten sposób, że dzieci
      będą przez okres tygodnia przebywały pod opieką ojca, a w kolejnym tygodniu pod
      opieką matki i zmiany opieki będą następowały w cyklach tygodniowych.”
    - „Kosztami utrzymania i wychowania małoletnich dzieci obarcza obie strony i z tego
      tytułu zasądza od pozwanej A.A na rzecz dzieci alimenty (...) do rąk powoda B.A,
      którego zobowiązuje do ponoszenia pozostałych kosztów utrzymania i wychowania
      dzieci.”.
    Jest Pan mieszkańcem własnościowego mieszkania, na które ma kredyt hipoteczny. W tym
    mieszkaniu są zameldowane i mają miejsce zamieszkania Pana dzieci – zgodnie z
    wyrokiem sądu. Była żona mieszka z nowym partnerem w wynajętym przez niego
    mieszkaniu. Tam też co drugi tydzień przebywają dzieci Pana i Pana byłej żony.
    Uzupełnienie i doprecyzowanie opisu zdarzenia przyszłego
    Pana wniosek dotyczący możliwości rozliczenia jako osoba samotnie wychowująca dziecko
    za rok podatkowy 2024.
    Na jedno dziecko Pan pobiera świadczenie 800+, na drugie Pana była żona – A.A.

## Pytanie

Czy przysługuje Panu prawo do rozliczenia jako osoba samotnie wychowująca dzieci?
    Pana stanowisko w sprawie
    W Pana ocenie, przysługuje Panu sposób rozliczenie jako osoba samotnie wychowująca
    dzieci.
    Jest Pan samotnym ojcem dwóch synów od (...) 2023 r. Wtedy Pana małżeństwo zostało
    rozwiązane poprzez Sąd. Czytał Pan interpretacje odnośnie sposobu rozliczenia jako
    osoba samotnie wychowująca dzieci i Pana zdaniem takowy sposób rozliczenia Panu
    przysługuje. Pan mieszka sam, a była żona z nowym partnerem, co wskazuje na wsparcie
    w wychowaniu i opiece nad dziećmi. Dodatkowo dzieci – zgodnie z wyrokiem Sądu – mają
    miejsce zamieszkania i zameldowania przy Panu. Jest Pan też zobowiązany przez Sąd do
    ponoszenia pozostałych kosztów utrzymania i wychowania dzieci.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawił Pan we wniosku, jest nieprawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Podstawową zasadą obowiązującą w przepisach ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku
    dochodowym od osób fizycznych (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 163) jest zasada powszechności
    opodatkowania, która wyrażona została w art. 9 ust. 1 tej ustawy. Z jego treści wynika, że:
      Opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z
      wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od
      których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.
    Zgodnie z art. 6 ust. 4c ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Od dochodów jednego rodzica lub opiekuna prawnego, podlegającego obowiązkowi
      podatkowemu, o którym mowa w art. 3 ust. 1, będącego panną, kawalerem, wdową,

      wdowcem, rozwódką, rozwodnikiem, osobą, w stosunku do której orzeczono
      separację w rozumieniu odrębnych przepisów, lub osobą, której małżonek został
      pozbawiony praw rodzicielskich lub odbywa karę pozbawienia wolności, jeżeli ten
      rodzic lub opiekun w roku podatkowym samotnie wychowuje dzieci:
        1) małoletnie,
        2) pełnoletnie, które zgodnie z odrębnymi przepisami otrzymywały zasiłek (dodatek)
        pielęgnacyjny lub rentę socjalną,
        3) pełnoletnie do ukończenia 25. roku życia, uczące się w szkołach, o których mowa
        w przepisach regulujących system oświatowy lub szkolnictwo wyższe,
        obowiązujących w Rzeczypospolitej Polskiej oraz w innym państwie
      - podatek może być określony zgodnie z ust. 4d na wniosek wyrażony w rocznym
      zeznaniu podatkowym.
    Na podstawie art. 6 ust. 4d ww. ustawy:
      W przypadku, o którym mowa w ust. 4c, podatek jest określany w podwójnej
      wysokości podatku obliczonego od połowy dochodów osoby samotnie wychowującej
      dzieci, z uwzględnieniem art. 7, przy czym do sumy tych dochodów nie wlicza się
      dochodów (przychodów) opodatkowanych w sposób zryczałtowany na zasadach
      określonych w niniejszej ustawie.
    Art. 6 ust. 4e omawianej ustawy, stanowi, że:
      Przepisu ust. 4c pkt 3 nie stosuje się, jeżeli dziecko, o którym mowa w tym przepisie,
      uzyskało w roku podatkowym:
        1) dochody, z wyjątkiem renty rodzinnej, podlegające opodatkowaniu na zasadach
        określonych w art. 27 lub art. 30b lub
        2) przychody, o których mowa w art. 21 ust. 1 pkt 148 i 152
      - w łącznej wysokości przekraczającej dwunastokrotność kwoty renty socjalnej
      określonej w ustawie z dnia 27 czerwca 2003 r. o rencie socjalnej (Dz.U. z 2023 r. poz.
      2194 oraz z 2024 r. poz. 1615), w wysokości obowiązującej w grudniu roku
      podatkowego.
    Stosownie do art. 6 ust. 4f ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Sposób opodatkowania, o którym mowa w ust. 4d, nie ma zastosowania do osoby,
      która wychowuje wspólnie z drugim rodzicem albo opiekunem prawnym co najmniej
      jedno dziecko, w tym również gdy dziecko jest pod opieką naprzemienną, w związku z
      którą obydwojgu rodzicom zostało ustalone świadczenie wychowawcze zgodnie z art.
      5 ust. 2a ustawy z dnia 11 lutego 2016 r. o pomocy państwa w wychowywaniu dzieci
      (Dz.U. z 2024 r. poz. 1576).
    Zgodnie z art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 11 lutego 2016 r. o pomocy państwa w
    wychowywaniu dzieci (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1576):
      Świadczenie wychowawcze przysługuje osobom, o których mowa w art. 4 ust. 2, w
      wysokości 800,00 zł miesięcznie na dziecko.
    W myśl art. 4 ust. 2 omawianej ustawy:
      Świadczenie wychowawcze przysługuje:
        1) matce albo ojcu, jeżeli dziecko wspólnie zamieszkuje i pozostaje na utrzymaniu
        matki albo ojca, z zastrzeżeniem art. 5 ust. 2a, albo
        2) opiekunowi faktycznemu dziecka, jeżeli dziecko wspólnie zamieszkuje i pozostaje
        na utrzymaniu opiekuna faktycznego, albo
        3) opiekunowi prawnemu dziecka, albo

        4) dyrektorowi domu pomocy społecznej, albo
        5) rodzinie zastępczej, osobie prowadzącej rodzinny dom dziecka, dyrektorowi
        placówki opiekuńczo-wychowawczej, dyrektorowi regionalnej placówki
        opiekuńczo-terapeutycznej albo dyrektorowi interwencyjnego ośrodka
        preadopcyjnego, o których mowa w ustawie z dnia 9 czerwca 2011 r. o
        wspieraniu rodziny i systemie pieczy zastępczej (Dz.U. z 2024 r. poz. 177, 742, 743
        i 858).
    Natomiast, w świetle art. 5 ust. 2a tej ustawy:
      W przypadku gdy dziecko, zgodnie z orzeczeniem sądu, jest pod opieką naprzemienną
      obydwojga rodziców rozwiedzionych, żyjących w separacji lub żyjących w rozłączeniu
      sprawowaną w porównywalnych i powtarzających się okresach, kwotę świadczenia
      wychowawczego ustala się każdemu z rodziców w wysokości połowy kwoty
      przysługującego za dany miesiąc świadczenia wychowawczego.
    W świetle art. 6 ust. 8 ww. ustawy:
      Sposób opodatkowania, o którym mowa w ust. 2 i 4d, nie ma zastosowania, w
      przypadku gdy chociażby jeden z małżonków, osoba samotnie wychowująca dziecko
      lub jej dziecko:
        1) stosuje przepisy:
          a) art. 30c lub
          b) ustawy o zryczałtowanym podatku dochodowym, z wyjątkiem art. 6 ust. 1a
            tej ustawy
          - w zakresie osiągniętych w roku podatkowym przychodów, poniesionych
            kosztów uzyskania przychodów, zobowiązania lub uprawnienia do
            zwiększania lub pomniejszenia podstawy opodatkowania albo przychodów,
            zobowiązania lub uprawnienia do dokonywania innych doliczeń lub odliczeń;
        2) podlega opodatkowaniu na zasadach wynikających z ustawy z dnia 24 sierpnia
        2006 r. o podatku tonażowym lub ustawy z dnia 6 lipca 2016 r. o aktywizacji
        przemysłu okrętowego i przemysłów komplementarnych.
    Z zacytowanych powyżej przepisów wynika, że ustawodawca uzależnił prawo do
    skorzystania z preferencyjnych zasad obliczania podatku dochodowego dla osób samotnie
    wychowujących dzieci od spełnienia łącznie kilku warunków.
    W szczególności, osoba chcąca skorzystać z tej preferencji podatkowej, musi posiadać
    określony status. Przy czym przepis art. 6 ust. 4c ustawy o podatku dochodowym od osób
    fizycznych wymienia enumeratywnie osoby, którym przysługuje status osób samotnie
    wychowujących dzieci, odwołując się zarówno do statusu cywilnoprawnego osoby
    wychowującej dzieci (panna, kawaler, wdowa, wdowiec, rozwódka, rozwodnik), jak
    również do tego, że osoba ta musi faktycznie wychowywać dzieci samotnie.
    Przy czym ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych nie definiuje dla potrzeb jej
    wykładni i stosowania samotnego wychowywania, ani nie odsyła w tym zakresie do
    odrębnych regulacji.
    Dla ustalenia znaczenia „samotnie” oraz „wychowywać” należy zatem odwołać się w
    pierwszej kolejności do językowych reguł interpretacyjnych.
    Zgodnie z internetowym Słownikiem Języka Polskiego PWN „wychować — wychowywać”
    to: (1) «zapewnić dziecku opiekę i doprowadzić je do samodzielności», (2) «przygotować
    kogoś do pracy w jakiejś dziedzinie».
    Zatem, „wychowywać” w słownikowym rozumieniu oznacza: zapewniając byt doprowadzić
    do osiągnięcia pełnego rozwoju psychicznego i fizycznego. Wychowywanie polega na
    stałym troszczeniu się o byt materialny dziecka oraz o jego rozwój emocjonalny.

    Wychowanie dziecka można określić jako kształtowanie osobowości dziecka poprzez
    kształtowanie jego samodzielności, obowiązkowości, rozwijanie predyspozycji
    intelektualnych i umiejętności praktycznych, kształtowanie światopoglądu, systemu
    wartości oraz postaw emocjonalnych.
    Natomiast, „samotny” to: (1) «żyjący sam, bez rodziny, przyjaciół», (2) «znajdujący się w
    określonej sytuacji, w określonym czasie zupełnie sam», (3) «spędzany, odbywany w
    pojedynkę, bez towarzystwa», (4) «znajdujący się na odludziu».
    Samotne wychowywanie oznacza zatem wychowywanie dziecka (dzieci) bez faktycznego
    udziału drugiego rodzica.
    Samodzielna opieka nad dzieckiem nie jest równoznaczna z samotną opieką. Fakt, że
    każdy z rodziców zajmuje się dzieckiem w ustalonym czasie, czyli samodzielnie i w tym
    czasie drugi rodzic nie uczestniczy w wychowaniu tego dziecka, nie oznacza że mamy do
    czynienia z samotnym wychowaniem dziecka.
    W rodzinach pełnych również rodzice nie wychowują dzieci równocześnie. Nie zawsze
    bowiem opiekują się dzieckiem w tym samym miejscu i czasie. Podczas sprawowania
    opieki przez rodziców pozostających w związku małżeńskim (podobnie jak rodziców stanu
    wolnego) może zachodzić taka sytuacja, że w pewnym momencie dnia (a w szczególnych
    sytuacjach nawet w określonych dniach) dzieckiem zajmuje się tylko matka, innym razem
    tylko ojciec, jednakże w takiej sytuacji nie ma mowy o samotnym wychowywaniu dziecka
    przez któregokolwiek z rodziców.
    Prawo do omawianej preferencji podatkowej przysługuje wyłącznie jednemu z rodziców
    czy opiekunów prawnych, który będąc osobą stanu wolnego faktycznie w roku
    podatkowym samotnie dziecko wychowuje, czyli sprawuje nad nim samodzielnie ciągłą
    opiekę, bez udziału drugiego rodzica w procesie wychowawczym.
    Idąc dalej, w niniejszej sprawie kluczowe znaczenie ma art. 6 ust. 4f ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych.
    Od 1 stycznia 2022 r. ustawodawca zdecydował się bowiem na zmianę normatywną, która
    zgodnie z art. 6 ust. 4f ustawy nie przyznaje preferencji osobie, która wychowuje wspólnie
    z drugim rodzicem albo opiekunem prawnym co najmniej jedno dziecko. Dotyczy to
    również sytuacji, gdy dziecko jest pod opieką naprzemienną, w związku z którą obydwojgu
    rodzicom zostało ustalone świadczenie wychowawcze zgodnie z ustawą o pomocy
    państwa w wychowywaniu dzieci.
    I tak, co do zasady, świadczenie wychowawcze, o którym mowa w art. 6 ust. 4f ustawy o
    podatku dochodowym od osób fizycznych – na mocy art. 4 ust. 2 pkt 1 ustawy o pomocy
    państwa w wychowywaniu dzieci – przysługuje albo matce albo ojcu, jeżeli dziecko
    wspólnie zamieszkuje i pozostaje na utrzymaniu tego rodzica.
    W art. 5 ust. 2a ustawy o pomocy państwa w wychowywaniu dzieci ustawodawca zastrzegł
    natomiast, że w przypadku opieki naprzemiennej orzeczonej przez sąd kwotę świadczenia
    wychowawczego ustala się w wysokości połowy kwoty przysługującego za dany miesiąc
    świadczenia. Zatem na mocy tego przepisu każdemu z rodziców, który – na mocy
    orzeczenia sądu – wykonuje opiekę naprzemienną nad małoletnim dzieckiem przysługuje
    świadczenie wychowawcze ustalone w sposób wskazany w tym przepisie.
    Skoro ustanowienie opieki naprzemiennej powoduje podział świadczenia wychowawczego
    pomiędzy oboje rodziców, to niezależnie od ustaleń pomiędzy rodzicami (że świadczenie
    będzie pobierał jeden z nich) lub braku takich ustaleń (jeden z rodziców nie zajmuje się
    dzieckiem i to drugi pobiera świadczenie) – prawo do preferencyjnego rozliczenia nie
    przysługuje.
    Przenosząc powyższe na grunt niniejszej sprawy – nie kwestionując Pana zaangażowania
    w proces wychowawczy dzieci – nie sposób uznać, że w Pana przypadku spełnione zostały
    wszystkie warunki wymagane dla rozliczenia się jako osoba samotnie wychowująca

    dziecko oraz zgodzić się z Pana stanowiskiem, że sposób rozliczenie jako osoba samotnie
    wychowująca dzieci Panu przysługuje.
    W przedmiotowej sprawie, w związku z tym, że – jak wskazał Pan we wniosku – w wyroku
    rozwodowym sąd pozostawił wykonywanie władzy rodzicielskiej nad małoletnimi dziećmi
    obojgu rodzicom, jednocześnie ustalają opiekę naprzemienną, która jest realizowana – to
    wystąpiła określona w art. 6 ust. 4f ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych
    negatywna przesłanka uniemożliwiająca Panu skorzystanie z tej preferencji, bowiem – jak
    wynika z brzmienia ww. przepisu – sposób opodatkowania, o którym mowa w art. 6 ust.
    4d, nie ma zastosowania do osoby, która wychowuje dziecko wspólnie z drugim rodzicem,
    w tym również gdy dziecko jest pod opieką naprzemienną, w związku z którą obydwojgu
    rodzicom zostało ustalone świadczenie wychowawcze zgodnie z art. 5 ust. 2a ustawy o
    pomocy państwa w wychowywaniu dzieci.
    W konsekwencji, za rok 2024 nie może rozliczyć się Pan jako rodzic samotnie wychowujący
    dziecko na zasadach określonych w art. 6 ust. 4c i 4d ustawy o podatku dochodowym od
    osób fizycznych.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, które Pan przedstawił i stanu prawnego, który
    obowiązuje w dniu wydania interpretacji.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    · Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy
      z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111).
      Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pana sytuacja będzie zgodna
      (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosuje się Pan do
      interpretacji.
    · Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
        1) z zastosowaniem art. 119a;
        2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5
        ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
        3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    · Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki
      interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pan prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu
    Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z
    dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.
    U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):

    · w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
    · w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP
      (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.