Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0114-KDWP.4011.136.2025.2.MG
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-09-24
Teza: Obowiązki płatnika w zw. z wypłatą odszkodowania.
Słowa kluczowe: odszkodowania
pracownik
przychód-przychód ze stosunku pracy
płatnik
Zagadnienia: Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Źródła przychodów.-Specyfika źródeł przychodów.-
Stosunek pracy.
Przepisy: [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 2-art. 12-ust. 1

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

11 sierpnia 2025 r. wpłynął Państwa wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej.
    Uzupełnili go Państwo pismem z 25 sierpnia 2025 r. - w odpowiedzi na wezwanie. Treść
    wniosku jest następująca:

    Opis stanu faktycznego
    Sp. z o.o. z siedzibą w (...) („Spółka”, „Wnioskodawca”) jest osobą prawną podlegającą w
    Polsce nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu. Spółka zatrudnia pracowników, w
    stosunku do których posiada obowiązki płatnika zaliczek na podatek dochodowy od osób
    fizycznych („PIT”) w rozumieniu art. 32 Ustawy o PIT.
    (...) stycznia 2025 r. Spółka złożyła jednemu ze swoich pracowników („Pracownik”)
    oświadczenie o wypowiedzeniu umowy o pracę zawartej na czas nieokreślony z przyczyn
    dotyczących Pracownika.
    Okres wypowiedzenia mający zastosowanie do Pracownika wynosił trzy miesiące.
    Pracownik - nie zgadzając się ze wskazanymi w wypowiedzeniu przyczynami rozwiązania z
    nim umowy o pracę - uznał, że rozwiązanie umowy o pracę nastąpiło z naruszeniem
    przepisów Kodeksu pracy. W związku z powyższym, na podstawie art. 44 Kodeksu pracy,
    (...) lutego 2025 r. Pracownik wniósł do sądu pracy odwołanie od wypowiedzenia umowy o
    pracę („Pozew”), domagając się orzeczenia o bezskuteczności wypowiedzenia, względnie,
    w przypadku gdy umowa o pracę ulegnie rozwiązaniu, o przywróceniu do pracy na
    poprzednich warunkach.
    (...) marca 2025 r. Spółka i Pracownik zawarli Porozumienie o rozwiązaniu umowy o pracę
    („Porozumienie”), na mocy którego rozwiązali umowę o pracę z przyczyn innych niż
    przyczyny, o których mowa w art. 1 ustawy z dnia 13 marca 2003 r. o szczególnych
    zasadach rozwiązywania z pracownikami stosunków pracy z przyczyn niedotyczących
    pracowników.
    Strony Porozumienia postanowiły, że umowa o pracę zawarta między Spółką a
    Pracownikiem rozwiąże się z (...) listopada 2025 r.
    W związku z zawarciem Porozumienia, Pracownik cofnął Pozew, a Sąd umorzył odnośne
    postępowanie.
    Jednocześnie, na mocy Porozumienia, Spółka zobowiązała się do wypłaty Pracownikowi
    odszkodowania („Odszkodowanie”) w wysokości 86.940 zł brutto, tj. kwocie
    odpowiadającej trzykrotności wynagrodzenia Pracownika obowiązującego w dniu
    zawarcia Porozumienia (74.520 zł brutto), powiększonej o dodatkową kwotę 12.420 zł
    brutto. Odszkodowanie zostanie Pracownikowi wypłacone razem z ostatnim
    wynagrodzeniem za pracę.
    Spółka powzięła wątpliwość, czy od kwoty Odszkodowania Spółka powinna obliczyć i
    pobrać zaliczkę na PIT zgodnie z art. 32 ust. 1 i n. Ustawy o PIT.
    Uzupełnienie opisu stanu faktycznego
    Odszkodowanie zostało przez strony (Pracownika i Spółkę) ustalone z tytułu rozwiązania
    umowy o pracę na mocy Porozumienia. Kwota Odszkodowania została ustalona przez
    strony w toku negocjacji i między innymi w kontekście okoliczności, że Pracownik odwołał
    się do sądu pracy od dokonanego przez Spółkę wypowiedzenia umowy o pracę.
    Spółka złożyła pracownikowi oświadczenie o wypowiedzeniu umowy o pracę zawartej na
    czas nieokreślony z przyczyn dotyczących pracownika. Pracownik - nie zgadzając się ze
    wskazanymi w wypowiedzeniu przyczynami rozwiązania z nim umowy o pracę - uznał, że
    rozwiązanie umowy o pracę nastąpiło z naruszeniem przepisów Kodeksu pracy. W
    związku z powyższym, na podstawie art. 44 Kodeksu pracy, (...) lutego 2025 r. Pracownik
    wniósł do sądu pracy odwołanie od wypowiedzenia umowy o pracę („Pozew”), domagając
    się orzeczenia o bezskuteczności wypowiedzenia, względnie, w przypadku gdy umowa o
    pracę ulegnie rozwiązaniu, o przywróceniu do pracy na poprzednich warunkach.
    W toku negocjacji Strony doszły do porozumienia co do warunków rozwiązania umowy o
    pracę i postanowiły, że umowa o pracę z Pracownikiem rozwiąże się na mocy
    porozumienia stron (art. 30 § 1 pkt 1 Kodeksu pracy). Jednocześnie, w Porozumieniu

    Spółka cofnęła oświadczenie woli o rozwiązaniu umowy o pracę za wypowiedzeniem, a
    Pracownik zobowiązał się do cofnięcia Pozwu.
    W świetle art. 45 § 2 Kodeksu pracy, sąd pracy może nie uwzględnić żądania pracownika
    uznania wypowiedzenia za bezskuteczne lub przywrócenia do pracy, jeżeli ustali, że
    uwzględnienie takiego żądania jest niemożliwe lub niecelowe; w takim przypadku sąd
    pracy orzeka o odszkodowaniu. Jeżeli przed wydaniem orzeczenia upłynął termin, do
    którego umowa o pracę zawarta na czas określony miała trwać, lub jeżeli przywrócenie do
    pracy byłoby niewskazane ze względu na krótki okres, jaki pozostał do upływu tego
    terminu, pracownikowi przysługuje wyłącznie odszkodowanie.
              1Z kolei w świetle 47 Kodeksu pracy, odszkodowanie, o którym mowa w art. 45 Kodeksu
    pracy, przysługuje w wysokości wynagrodzenia za okres od 2 tygodni do 3 miesięcy, nie
    niższej jednak od wynagrodzenia za okres wypowiedzenia.
    Jak wskazano we Wniosku, okres wypowiedzenia mający zastosowanie do Pracownika
    wynosił trzy miesiące. Tym samym, kwotę Odszkodowania (86.940 zł brutto) ustalono jako
    równowartość trzykrotności wynagrodzenia Pracownika obowiązującego w dniu zawarcia
    Porozumienia (74.520 zł brutto) oraz w toku negocjacji powiększono je o dodatkową
    kwotę 12.420 zł brutto.
    Porozumienie stanowi między innymi, że:
    1) Strony potwierdzają, że rozwiązanie umowy o pracę następuje z przyczyn innych niż
    przyczyny, o których mowa w art. 1 ustawy z dnia 13 marca 2003 r. o szczególnych
    zasadach rozwiązywania z pracownikami stosunków pracy z przyczyn niedotyczących
    pracowników.
    2) Pracodawca (Spółka) zapłaci Pracownikowi odszkodowanie z tytułu rozwiązania umowy
    o pracę w kwocie 86.940 brutto („Odszkodowanie”).
    3) Odszkodowanie będzie płatne razem z ostatnim wynagrodzeniem na rachunek
    bankowy, na który Pracodawca przelewał wynagrodzenie Pracownika ze stosunku pracy.
    Porozumienie nie zawiera postanowień, w świetle których wysokość i zasady ustalania
    Odszkodowania wynikają z przepisów odrębnych ustaw lub przepisów wykonawczych
    wydanych na podstawie tych ustaw, z postanowień układów zbiorowych pracy innych
    opartych na ustawie porozumień zbiorowych, regulaminów lub statutów, o których mowa
    w art. 9 § 1 Kodeksu pracy.
    W pierwszej kolejności należy podkreślić, że Porozumienie nie wprowadza rozróżnienia
    pomiędzy „Odszkodowaniem” a „kwotą dodatkową”. Jak wskazano we Wniosku, na mocy
    Porozumienia Spółka zobowiązała się - z tytułu rozwiązania umowy o pracę - do wypłaty
    pracownikowi jednego świadczenia określonego jako Odszkodowanie, którego wysokość
    ustalono jako trzykrotność wynagrodzenia zasadniczego pracownika na dzień zawarcia
    Porozumienia, powiększoną o dodatkową kwotę 12.420 zł brutto. Porozumienie nie
    zawiera postanowień wyjaśniających w jaki sposób kwota Odszkodowania została
    skalkulowana.
    Kwota Odszkodowania została uzgodniona przez strony w toku negocjacji, przy
    uwzględnieniu wynikających z przepisów Kodeksu pracy zasad dotyczących ustalenia
    wysokości odszkodowania za niezgodne z prawem rozwiązanie umowy o pracę. Należy
    jednak podkreślić, że wobec cofnięcia przez pracownika wniesionego Pozwu, sąd pracy nie
    orzekł, czy dokonane przez Spółkę wypowiedzenie umowy o pracę z zachowaniem okresu
    wypowiedzenia było zgodne czy niezgodne z prawem. Okoliczności tej nie przesądza
    również samo Porozumienie.
    Odszkodowanie miało na celu zrekompensowanie Pracownikowi szkody poniesionej w
    związku z utratą zatrudnienia w Spółce i koniecznością poszukiwania nowego zatrudnienia
    na rynku pracy (co jest okolicznością przyszłą i niepewną).

    Jednocześnie, Pracownik przy wnoszeniu Pozwu oraz następnie przy negocjowaniu
    Porozumienia korzystał ze wsparcia profesjonalnego pełnomocnika (zastępstwo
    adwokackie) i Spółka zakłada, że poniósł koszty z tym związane, jednak ich wysokość nie
    jest Spółce znana.
    Porozumienie nie zawiera postanowień, stwierdzających wprost, że Odszkodowanie ma
    rekompensować Pracownikowi korzyści, które pracownik mógłby osiągnąć, gdyby umowa
    o pracę nie została rozwiązana. Odszkodowanie miało na celu zrekompensowanie
    Pracownikowi szkody poniesionej w związku z utratą zatrudnienia w Spółce i
    koniecznością poszukiwania nowego zatrudnienia na rynku pracy oraz ryzykiem przerwy
    w zatrudnieniu.
    W wyniku zawartego porozumienia doszło do zmiany sposobu rozwiązania umowy o
    pracę. Na mocy Porozumienia strony postanowiły, że umowa o pracę rozwiąże się 30
    listopada 2025 r. (na mocy porozumienia stron), a Spółka cofa oświadczenie woli z (...)
    stycznia 2025 r. o rozwiązaniu umowy o pracę z zachowaniem okresu wypowiedzenia.
    Pytania
    1) Czy Odszkodowanie stanowi dla Pracownika przychód, o którym mowa w art. 10 ust. 1
      pkt 1 w zw. z art. 12 ust. 1 Ustawy o PIT, tj. przychód ze stosunku pracy z
      Wnioskodawcą?
    2) Czy Odszkodowanie przyznane w zawartym Porozumieniu jest wolne od PIT, a w
      związku z tym czy z tytułu wypłaty Odszkodowania na Wnioskodawcy nie będą ciążyły
      obowiązki płatnika wynikające m.in. z art. 32 ust. 1 i art. 39 ust. 1 Ustawy o PIT, tj. w
      szczególności obowiązek obliczenia i pobrania zaliczki na PIT od kwoty Odszkodowania
      oraz uwzględnienia kwoty Odszkodowania w informacji PIT-11 jako przychodu ze
      stosunku pracy?
    Państwa stanowisko w sprawie
    Stanowisko Wnioskodawcy dot. pytania nr 1:
    Zdaniem Wnioskodawcy, Odszkodowanie stanowi dla Pracownika przychód, o którym
    mowa w art. 10 ust. 1 pkt 1) w zw. z art. 12 ust. 1 Ustawy o PIT, tj. przychód ze stosunku
    pracy z Wnioskodawcą.
    Stanowisko Wnioskodawcy dot. pytania nr 2:
    Zdaniem Wnioskodawcy, Odszkodowanie przyznane w zawartym Porozumieniu jest wolne
    od PIT, a w związku z tym z tytułu wypłaty Odszkodowania na Wnioskodawcy nie będą
    ciążyły obowiązki płatnika wynikające m.in. z art. 32 ust. 1 i art. 39 ust. 1 Ustawy o PIT, tj. w
    szczególności obowiązek obliczenia i pobrania zaliczki na PIT od kwoty Odszkodowania
    oraz uwzględnienia kwoty Odszkodowania w informacji PIT-11 jako przychodu ze
    stosunku pracy.
    UZASADNIENIE STANOWISKA WNIOSKODAWCY
    Odszkodowanie jako przychód Pracownika ze stosunku pracy ze Spółką
    1) Należy uznać, że Odszkodowanie, które zostanie wypłacone Pracownikowi, bez
      wątpienia będzie stanowiło dla Pracownika przychód w rozumieniu art. 11 ust. 1
      Ustawy o PIT, ponieważ stanowi konkretne i definitywne przysporzenie majątkowe o
      indywidualnie określonej wartości.
    2) Zdaniem Wnioskodawcy, świadczenie to będzie stanowić przychód ze stosunku pracy
      w rozumieniu art. 10 ust. 1 pkt 1 oraz art. 12 ust. 1 ustawy o PIT. Odszkodowanie,
      które zostanie wypłacone Pracownikowi na mocy zawartego Porozumienia, będzie
      ściśle powiązane z istniejącym stosunkiem pracy oraz jego rozwiązaniem.
    3) Pomimo takiej kwalifikacji, Odszkodowanie może nie podlegać opodatkowaniu PIT,
      jeśli m.in. byłoby objęte zwolnieniem przedmiotowym przewidzianym w Ustawie o PIT.

    Zwolnienie przedmiotowe
    4) Zgodnie z art. 21 ust. 1 pkt 3) Ustawy o PIT, wolne od podatku dochodowego są
      otrzymane odszkodowania lub zadośćuczynienia, jeżeli ich wysokość lub zasady
      ustalania wynikają wprost z przepisów odrębnych ustaw lub przepisów wykonawczych
      wydanych na podstawie tych ustaw lub aktów administracyjnych wydanych na
      podstawie tych przepisów, oraz otrzymane odszkodowania lub zadośćuczynienia,
      jeżeli ich wysokość lub zasady ustalania wynikają wyprost z postanowień układów
      zbiorowych pracy, innych opartych na ustawie porozumień zbiorowych, regulaminów
      lub statutów, o których mowa w art. 9 § 1 Kodeksu pracy.
    5) Odszkodowanie, które ma być wypłacone Pracownikowi jest - zdaniem Wnioskodawcy
      - odszkodowaniem, o którym mowa w art. 21 ust. 1 pkt 3) Ustawy o PIT, ponieważ
                            1zasady jego ustalania wynikają z art. 47 Kodeksu pracy.
    6) Wobec powyższego, zdaniem Wnioskodawcy, Odszkodowanie jest wolne od PIT. W
      związku z tym, z tytułu wypłaty Odszkodowania, na Wnioskodawcy nie będą ciążyły
      obowiązki płatnika wynikające m.in. z art. 32 ust. 1 i art. 39 ust. 1 Ustawy o PIT, tj. w
      szczególności obowiązek obliczenia i pobrania zaliczki na PIT od kwoty Odszkodowania
      oraz uwzględnienia kwoty Odszkodowania w informacji PIT- 11 jako przychodu ze
      stosunku pracy.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest w części nieprawidłowe i w części
    prawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Reguły dotyczące opodatkowania
    Zgodnie z art. 9 ust. 1 ustawy z 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób
    fizycznych (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 163 ze zm.):
      Opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z
      wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od
      których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.
    W oparciu o powyższy przepis, opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób
    fizycznych podlegają wszelkiego rodzaju dochody uzyskane przez podatnika z wyjątkiem
    tych, które zostały enumeratywnie wymienione w katalogu zwolnień przedmiotowych,
    zawartym w ww. ustawie, bądź od których zaniechano poboru podatku.
    Źródła przychodów
    Przepis art. 10 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych zawiera katalog źródeł
    przychodów podlegających opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych.
    Stosownie do art. 10 ust. 1 pkt 1 wskazanej ustawy:
      Źródłem przychodów jest stosunek służbowy, stosunek pracy, w tym spółdzielczy
      stosunek pracy, członkostwo w rolniczej spółdzielni produkcyjnej lub innej spółdzielni
      zajmującej się produkcją rolną, praca nakładcza, emerytura lub renta.
    Na podstawie art. 11 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Przychodami, z zastrzeżeniem art. 14-15, art. 17 ust. 1 pkt 6, 9, 10 w zakresie
      realizacji praw wynikających z pochodnych instrumentów finansowych, pkt 11, art.
      19, art. 25b, art. 30ca, art. 30da i art. 30f, są otrzymane lub postawione do dyspozycji
      podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość
      otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń.
    Natomiast w myśl art. 12 ust. 1 powołanej ustawy:

      Za przychody ze stosunku służbowego, stosunku pracy, pracy nakładczej oraz
      spółdzielczego stosunku pracy uważa się wszelkiego rodzaju wypłaty pieniężne oraz
      wartość pieniężną świadczeń w naturze bądź ich ekwiwalenty, bez względu na źródło
      finansowania tych wypłat i świadczeń, a w szczególności: wynagrodzenia zasadnicze,
      wynagrodzenia za godziny nadliczbowe, różnego rodzaju dodatki, nagrody,
      ekwiwalenty za niewykorzystany urlop i wszelkie inne kwoty niezależnie od tego, czy
      ich wysokość została z góry ustalona, a ponadto świadczenia pieniężne ponoszone za
      pracownika, jak również wartość innych nieodpłatnych świadczeń lub świadczeń
      częściowo odpłatnych.
    Użyty powyżej zwrot „w szczególności” oznacza, że wymienione kategorie przychodów
    zostały wskazane jedynie przykładowo. Przychodem ze stosunku pracy i stosunków
    pokrewnych, są więc wszelkiego rodzaju wypłaty i świadczenia skutkujące u podatnika
    powstaniem przysporzenia majątkowego, mające swoje źródło w łączącym pracownika z
    pracodawcą stosunku pracy.
    Ponadto treść komentowanego art. 12 ust. 1 omawianej ustawy wskazuje, że do
    przychodów pracownika zaliczyć należy nie tylko wynagrodzenia, czyli świadczenia wprost
    wynikające z zawartej umowy o pracę, ale również wszystkie inne przychody
    (świadczenia), niezależnie od podstawy ich wypłaty, jeżeli w jakikolwiek sposób wiążą się z
    faktem wykonywania pracy. Oznacza to, że do przychodów pracownika ustawodawca
    zaliczył nie tylko pieniądze, ale także wartość świadczeń w naturze, czy świadczeń
    nieodpłatnych otrzymanych od pracodawcy.
    Art. 12 ust. 4 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych stanowi, że:
      Za pracownika w rozumieniu ustawy uważa się osobę pozostającą w stosunku
      służbowym, stosunku pracy, stosunku pracy nakładczej lub spółdzielczym stosunku
      pracy.
    Skoro wypłata Odszkodowania ma swoje źródło w uprzednio łączącym Państwa i
    pracownika stosunku pracy, to wypłata ta będzie stanowiła dla pracownika przychód ze
    stosunku pracy.
    W tej kwestii Państwa stanowisko jest prawidłowe.
    Powzięli Państwo wątpliwość, czy kwota odszkodowania przyznana pracownikowi na mocy
    zawartego porozumienia korzysta ze zwolnienia na podstawie ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych.
    Z opisu sprawy wynika, że:
    1) (...) stycznia 2025 r. Spółka złożyła Pracownikowi oświadczenie o wypowiedzeniu
      umowy o pracę zawartej na czas nieokreślony z przyczyn dotyczących Pracownika.
    2) Okres wypowiedzenia mający zastosowanie do Pracownika wynosił trzy miesiące.
    3) Pracownik - nie zgadzając się ze wskazanymi w wypowiedzeniu przyczynami
      rozwiązania z nim umowy o pracę - uznał, że rozwiązanie umowy o pracę nastąpiło z
      naruszeniem przepisów Kodeksu pracy. W związku z powyższym, na podstawie art. 44
      Kodeksu pracy, (...) lutego 2025 r. Pracownik wniósł do sądu pracy odwołanie od
      wypowiedzenia umowy o pracę domagając się orzeczenia o bezskuteczności
      wypowiedzenia, względnie, w przypadku gdy umowa o pracę ulegnie rozwiązaniu, o
      przywróceniu do pracy na poprzednich warunkach.
    4) (...) marca 2025 r. Spółka i Pracownik zawarli Porozumienie o rozwiązaniu umowy o
      pracę. Na mocy Porozumienia strony postanowiły, że umowa o pracę rozwiąże się (...)
      listopada 2025 r. (na mocy porozumienia stron), a Spółka cofa oświadczenie woli z (...)
      stycznia 2025 r. o rozwiązaniu umowy o pracę z zachowaniem okresu wypowiedzenia.
    5) Ponadto Spółka zobowiązała się do wypłaty Pracownikowi odszkodowania w wysokości
      86.940 zł brutto, tj. kwocie odpowiadającej trzykrotności wynagrodzenia Pracownika

      obowiązującego w dniu zawarcia Porozumienia (74.520 zł brutto), powiększonej o
      dodatkową kwotę 12.420 zł brutto. Odszkodowanie zostanie Pracownikowi wypłacone
      razem z ostatnim wynagrodzeniem za pracę;
    6) Odszkodowanie zostało przez strony (Pracownika i Spółkę) ustalone z tytułu
      rozwiązania umowy o pracę na mocy Porozumienia. Kwota Odszkodowania została
      ustalona przez strony w toku negocjacji i między innymi w kontekście okoliczności, że
      Pracownik odwołał się do sądu pracy od dokonanego przez Spółkę wypowiedzenia
      umowy o pracę;
    7) Porozumienie nie zawiera postanowień, w świetle których wysokość i zasady ustalania
      Odszkodowania wynikają z przepisów odrębnych ustaw lub przepisów wykonawczych
      wydanych na podstawie tych ustaw, z postanowień układów zbiorowych pracy innych
      opartych na ustawie porozumień zbiorowych, regulaminów lub statutów, o których
      mowa w art. 9 § 1 Kodeksu pracy;
    Pojęcie odszkodowania
    Ustawa o podatku dochodowym nie zawiera definicji pojęcia odszkodowania czy
    zadośćuczynienia, tym nie mniej rozumienie tych pojęć nie może odbiegać od ich
    znaczenia przyjętego w systemie prawa cywilnego. Wiele pojęć z katalogu zwolnień
    przedmiotowych nie zostało zdefiniowanych w ustawie o podatku dochodowym od osób
    fizycznych - nie może to jednak oznaczać dowolności w ich rozumieniu i stosowania
    wykładni rozszerzającej, przy czym oczywistym jest, że aby uniknąć takiej dowolności,
    kryteria rozumienia tych pojęć, niezdefiniowanych w ustawie o podatku dochodowym od
    osób fizycznych, muszą mieć w pierwszej kolejności charakter kryteriów ustawowych.
    W orzecznictwie sądów administracyjnych zauważa się, że jakkolwiek ustawodawca nie
    zdefiniował w ustawie o podatku dochodowym od osób fizycznych pojęcia szkody czy
    odszkodowania, to rozumienie tych pojęć nie może odbiegać od przyjętego w systemie
    prawa cywilnego ich znaczenia.
    Ustawa z 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 1071 ze zm.) także
    nie zawiera legalnej definicji odszkodowania, jednakże można ją wywieść z jej regulacji.
    Odszkodowanie jest szczególnym rodzajem świadczenia, które ma na celu naprawienie
    wyrządzonej szkody, czyli uszczerbku, jakiego doznaje poszkodowany we wszelkiego
    rodzaju dobrach chronionych przez prawo. Chodzi więc zarówno o uszczerbek majątkowy,
    jak i niemajątkowy.
    Odszkodowanie według przepisów prawa cywilnego jest świadczeniem, które ma na celu
    naprawienie wyrządzonej szkody. Z pojęciem szkody mamy do czynienia na gruncie
    zobowiązań umownych, bowiem w myśl art. 471 Kodeksu cywilnego:
      Dłużnik obowiązany jest do naprawienia szkody wynikłej z niewykonania lub
      nienależytego wykonania zobowiązania, chyba że niewykonanie lub nienależyte
      wykonanie jest następstwem okoliczności, za które dłużnik odpowiedzialności nie
      ponosi.
    Zasady odpowiedzialności odszkodowawczej w prawie cywilnym opierają się na zasadzie
    winy lub ryzyka. Ustawa Kodeks cywilny przewiduje dwa zasadnicze rodzaje
    odpowiedzialności: deliktową, która wynika z czynów niedozwolonych (art. 415 Kodeksu
    cywilnego i następne) oraz kontraktową - powstającą z mocy umowy (art. 471 K.c. i nast.).
    Tym samym, na tle Kodeksu cywilnego świadczenie odszkodowawcze jest następstwem
    niewykonania bądź nienależytego wykonania zobowiązania lub czynu niedozwolonego.
    Powyższe regulacje mają również zastosowanie do przepisów prawa pracy, choć w
    ograniczonym zakresie.
    Jak stanowi bowiem art. 300 ustawy z 26 czerwca 1974 r. - Kodeks pracy (t. j. Dz.U. z 2025
    r. poz. 277 ze zm.):

      W sprawach nieunormowanych przepisami prawa pracy do stosunku pracy stosuje
      się odpowiednio przepisy Kodeksu cywilnego, jeżeli nie są one sprzeczne z zasadami
      prawa pracy.
    Powyższe oznacza, że przepisy Kodeksu cywilnego, wybrane do zastosowania w prawie
    pracy (stosunku pracy), nie mogą się sprzeciwiać ogólnym normom prawa pracy, mającym
    podstawowe znaczenie dla regulacji stosunków pracy.
    Z art. 30 § 1 Kodeksu pracy wynika, że:
      Umowa o pracę rozwiązuje się:
      1. na mocy porozumienia stron;
      2. przez oświadczenie jednej ze stron z zachowaniem okresu wypowiedzenia
        (rozwiązanie umowy o pracę za wypowiedzeniem);
      3. przez oświadczenie jednej ze stron bez zachowania okresu wypowiedzenia
        (rozwiązanie umowy o pracę bez wypowiedzenia);
      4. z upływem czasu, na który była zawarta.
      5. (uchylony).
    Zgodnie natomiast z art. 42 Kodeksu pracy:
      § 1. Przepisy o wypowiedzeniu umowy o pracę stosuje się odpowiednio do
      wypowiedzenia wynikających z umowy warunków pracy i płacy.
      § 2. Wypowiedzenie warunków pracy lub płacy uważa się za dokonane, jeżeli
      pracownikowi zaproponowano na piśmie nowe warunki.
      § 3. W razie odmowy przyjęcia przez pracownika zaproponowanych warunków pracy
      lub płacy, umowa o pracę rozwiązuje się z upływem okresu dokonanego
      wypowiedzenia. Jeżeli pracownik przed upływem połowy okresu wypowiedzenia nie
      złoży oświadczenia o odmowie przyjęcia zaproponowanych warunków, uważa się, że
      wyraził zgodę na te warunki; pismo pracodawcy wypowiadające warunki pracy lub
      płacy powinno zawierać pouczenie w tej sprawie. W razie braku takiego pouczenia,
      pracownik może do końca okresu wypowiedzenia złożyć oświadczenie o odmowie
      przyjęcia zaproponowanych warunków.
      § 4. Wypowiedzenie dotychczasowych warunków pracy lub płacy nie jest wymagane
      w razie powierzenia pracownikowi, w przypadkach uzasadnionych potrzebami
      pracodawcy, innej pracy niż określona w umowie o pracę na okres nieprzekraczający
      3 miesięcy w roku kalendarzowym, jeżeli nie powoduje to obniżenia wynagrodzenia i
      odpowiada kwalifikacjom pracownika.
    Przepisy Kodeksu pracy posługują się terminami „odszkodowanie” w odniesieniu do
    konkretnych świadczeń pracowniczych, do których uprawniony jest pracownik lub były
    pracownik.
    W kontekście rozwiązania umowy o pracę ustawodawca przewiduje odszkodowanie, w
    sytuacji gdy wypowiedzenie umowy o pracę zawartej na czas nieokreślony jest
    nieuzasadnione lub narusza przepisy o wypowiadaniu umów o pracę (art. 45
    komentowanego Kodeksu), przepisy o wypowiadaniu warunków pracy i płacy (art. 45 w
    zw. z art. 42 § 1 cytowanego Kodeksu), bądź rozwiązano umowę o pracę bez
    wypowiedzenia z naruszeniem przepisów o rozwiązywaniu umów o pracę w tym trybie
    (art. 56 wskazanego Kodeksu).
    Odszkodowanie stanowi - co do zasady - przychód w rozumieniu art. 11 ust. 1 ustawy o
    podatku dochodowym od osób fizycznych. Nie oznacza to jednak, że wszystkie
    odszkodowania są opodatkowane. Niektóre z nich, wymienione w katalogu zwolnień
    przedmiotowych określonym w art. 21 ust. 1 ww. ustawy, korzystają ze zwolnienia od
    podatku. Jednakże należy podkreślić, że korzystanie z każdej preferencji podatkowej, w

    tym zwolnienia od podatku, jest możliwe wyłącznie w sytuacji, gdy spełnione są wszelkie
    przesłanki określone w przepisie stanowiącym podstawę prawną danej preferencji.
    Możliwość zastosowania zwolnienia przedmiotowego
    Na gruncie art. 21 ust. 1 pkt 3 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Wolne od podatku dochodowego są otrzymane odszkodowania lub
      zadośćuczynienia, jeżeli ich wysokość lub zasady ustalania wynikają wprost z
      przepisów odrębnych ustaw lub przepisów wykonawczych wydanych na podstawie
      tych ustaw lub aktów administracyjnych wydanych na podstawie tych przepisów,
      oraz otrzymane odszkodowania lub zadośćuczynienia, jeżeli ich wysokość lub zasady
      ustalania wynikają wprost z postanowień układów zbiorowych pracy, innych
      opartych na ustawie porozumień zbiorowych, regulaminów lub statutów, o których
      mowa w art. 9 § 1 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. - Kodeks pracy (Dz. U. z 2023 r.
      poz. 1465 oraz z 2024 r. poz. 878, 1222, 1871 i 1965), z wyjątkiem:
      a) określonych w prawie pracy odpraw i odszkodowań z tytułu skrócenia okresu
      wypowiedzenia umowy o pracę,
      b) odpraw pieniężnych wypłacanych na podstawie przepisów o szczególnych
      zasadach rozwiązywania z pracownikami stosunków pracy z przyczyn niedotyczących
      pracowników,
      c) odpraw i odszkodowań z tytułu skrócenia okresu wypowiedzenia
      funkcjonariuszom pozostającym w stosunku służbowym,
      d) odszkodowań przyznanych na podstawie przepisów o zakazie konkurencji,
      e) odszkodowań za szkody dotyczące składników majątku związanych z prowadzoną
      działalnością gospodarczą,
      f) odszkodowań za szkody dotyczące składników majątku związanych z
      prowadzeniem działów specjalnych produkcji rolnej, z których dochody są
      opodatkowane według skali, o której mowa w art. 27 ust. 1, lub na zasadach, o
      których mowa w art. 30c,
      g) odszkodowań wynikających z zawartych umów lub ugód innych niż ugody sądowe.
    Zastosowanie zwolnienia z art. 21 ust. 1 pkt 3 ustawy o podatku dochodowym od osób
    fizycznych, wymaga łącznego spełnienia następujących warunków:
    1. otrzymane świadczenie musi być odszkodowaniem lub zadośćuczynieniem,
    2. odszkodowanie lub zadośćuczynienie musi być przyznane na podstawie:
        a. ustawy,
        b. przepisów wykonawczych do ustawy,
        c. układów zbiorowych pracy lub innych opartych na ustawie porozumień
        zbiorowych, regulaminów lub statutów, o których mowa w art. 9 § 1 ustawy
        Kodeks pracy,
    3. wysokość bądź zasady ustalania odszkodowania lub zadośćuczynienia muszą wprost
      wynikać z ww. aktów,
    4. nie mogą zachodzić wyłączenia, o jakich mowa w lit. a)-g) art. 21 ust. 1 pkt 3 ustawy o
      podatku dochodowym od osób fizycznych.
    W świetle natomiast art. 21 ust. 1 pkt 3b ustawy o podatku dochodowym od osób
    fizycznych:
      Wolne od podatku dochodowego są inne odszkodowania lub zadośćuczynienia
      otrzymane na podstawie wyroku lub ugody sądowej do wysokości określonej w tym
      wyroku lub tej ugodzie, z wyjątkiem odszkodowań lub zadośćuczynień:

      a) otrzymanych w związku z prowadzoną działalnością gospodarczą,
      b) dotyczących korzyści, które podatnik mógłby osiągnąć, gdyby mu szkody nie
      wyrządzono.
    W przywołanym przepisie ustawodawca używa sformułowania „inne odszkodowania lub
    zadośćuczynienia”. Należy przez to rozumieć te odszkodowania i zadośćuczynienia, które
    nie zostały wprost wymienione w katalogu zwolnień podatkowych, a więc inne niż te,
    których wysokość lub zasady ustalania wynikają wprost z przepisów odrębnych ustaw lub
    przepisów wykonawczych wydanych na podstawie tych ustaw.
    Warunkiem zwolnienia świadczenia od opodatkowania na podstawie przytoczonego
    przepisu jest jego odszkodowawczy charakter. Wyżej wymienione przepisy zwalniają od
    podatku jedynie takie odszkodowania, które nie stanowią ekonomicznego przysporzenia
    ponad stan majątkowy będący w posiadaniu podatnika przed ich wypłatą. Odszkodowanie
    jest szczególnym rodzajem świadczenia polegającego na naprawieniu szkody, czyli
    uszczerbku, jakiego doznaje poszkodowany we wszystkiego rodzaju dobrach przez prawo
    chronionych. Chodzi zarówno o uszczerbek majątkowy, jak i niemajątkowy. W praktyce
    szkoda może obejmować stratę polegającą na ubytku w majątku - wskutek doznania tej
    straty poszkodowany staje się uboższy niż był dotychczas, lub może dotyczyć utraconych
    korzyści, jakich poszkodowany mógłby się spodziewać, gdyby mu szkody nie wyrządzono -
    wówczas poszkodowany nie staje się bogatszy, jakkolwiek mógł liczyć na wzbogacenie się.
    Warunkiem wystarczającym do powstania obowiązku podatkowego w podatku
    dochodowym od osób fizycznych na zasadach przewidzianych w ustawie o podatku
    dochodowym od osób fizycznych będzie więc niezrealizowanie choćby jednej ze
    wskazanych w art. 21 ust. 1 pkt 3b przesłanek.
    Należy mieć również na uwadze, że o kwalifikacji danego świadczenia nie przesądza sama
    jego nazwa, lecz rzeczywisty charakter. Świadczenie nazwane odszkodowaniem, nie musi
    mieć bowiem rzeczywiście charakteru odszkodowawczego bądź odwrotnie -
    niesprecyzowanie, że dane świadczenie jest odszkodowaniem, nie determinuje takiego
    charakteru wskazanego rodzaju świadczenia.
    Ponadto w świetle powyższych przepisów, w przypadku gdy podstawą przyznania
    zadośćuczynienia lub odszkodowania jest zawarta ugoda inna niż ugoda sądowa, wówczas
    takie świadczenie również nie podlega zwolnieniu określonemu w art. 21 ust. 1 pkt 3b
    ustawy o PIT.
    Pozostały katalog zwolnień zawartych w art. 21 ustawy o podatku dochodowym od osób
    fizycznych nie przewiduje zwolnienia z podatku od wypłaty zadośćuczynienia wynikającej z
    zawartej ugody pozasądowej z pracodawcą.
    Możliwość zastosowania przez Państwa zwolnienia do wskazanego świadczenia
    W kontekście rozwiązania umowy o pracę ustawodawca przewiduje odszkodowanie, w
    sytuacji gdy wypowiedzenie umowy o pracę zawartej na czas nieokreślony jest
    nieuzasadnione lub narusza przepisy o wypowiadaniu umów o pracę (art. 45 Kodeksu
    Pracy), przepisy o wypowiadaniu warunków pracy i płacy (art. 45 w zw. z art. 42 § 1
    cytowanego Kodeksu), bądź rozwiązano umowę o pracę bez wypowiedzenia z
    naruszeniem przepisów o rozwiązywaniu umów o pracę w tym trybie (art. 56 wskazanego
    Kodeksu).
    Zgodnie z art. 45 § 1 Kodeksu pracy:
      W razie ustalenia, że wypowiedzenie umowy o pracę zawartej na czas określony lub
      umowy o pracę zawartej na czas nieokreślony jest nieuzasadnione lub narusza
      przepisy o wypowiadaniu umów o pracę, sąd pracy - stosownie do żądania
      pracownika - orzeka o bezskuteczności wypowiedzenia, a jeżeli umowa uległa już
      rozwiązaniu - o przywróceniu pracownika do pracy na poprzednich warunkach albo
      o odszkodowaniu.

    W myśl art. 45 § 2 Kodeksu pracy:
      Sąd pracy może nie uwzględnić żądania pracownika uznania wypowiedzenia za
      bezskuteczne lub przywrócenia do pracy, jeżeli ustali, że uwzględnienie takiego
      żądania jest niemożliwe lub niecelowe; w takim przypadku sąd pracy orzeka o
      odszkodowaniu. Jeżeli przed wydaniem orzeczenia upłynął termin, do którego
      umowa o pracę zawarta na czas określony miała trwać, lub jeżeli przywrócenie do
      pracy byłoby niewskazane ze względu na krótki okres, jaki pozostał do upływu tego
      terminu, pracownikowi przysługuje wyłącznie odszkodowanie.
    Jednakże na podstawie art. 45 § 3 Kodeksu pracy:
      Przepisu § 2 zdanie pierwsze nie stosuje się do pracowników, o których mowa w art.
      39 i 177, oraz w przepisach szczególnych dotyczących ochrony pracowników przed
      wypowiedzeniem lub rozwiązaniem umowy o pracę, chyba że uwzględnienie żądania
      pracownika przywrócenia do pracy jest niemożliwe z przyczyn określonych w art.
      411; w takim przypadku sąd pracy orzeka o odszkodowaniu.
            1Zgodnie z art. 47 Kodeksu pracy:
      Odszkodowanie, o którym mowa w art. 45, przysługuje w wysokości wynagrodzenia
      za okres od 2 tygodni do 3 miesięcy, nie niższej jednak od wynagrodzenia za okres
      wypowiedzenia. W przypadku wypowiedzenia umowy o pracę zawartej na czas
      określony, której termin, do którego umowa ta miała trwać, określony w umowie
      upłynął przed wydaniem orzeczenia przez sąd pracy, lub gdy przywrócenie do pracy
      byłoby niewskazane ze względu na krótki okres, jaki pozostał do upływu tego
      terminu, odszkodowanie przysługuje w wysokości wynagrodzenia za czas, do upływu
      którego umowa miała trwać, nie więcej jednak niż za okres 3 miesięcy.
    Na mocy zawartego przez Państwa porozumienia odszkodowanie zostało ustalone w toku
    negocjacji i między innymi w kontekście okoliczności, że Pracownik odwołał się do sądu
    pracy od dokonanego przez Spółkę wypowiedzenia umowy o pracę. Ponadto
    Porozumienie nie zawiera postanowień, w świetle których wysokość i zasady ustalania
    Odszkodowania wynikają z przepisów odrębnych ustaw lub przepisów wykonawczych
    wydanych na podstawie tych ustaw, z postanowień układów zbiorowych pracy innych
    opartych na ustawie porozumień zbiorowych, regulaminów lub statutów, o których mowa
    w art. 9 § 1 Kodeksu pracy. Konsekwencją powyższego jest brak możliwości sprecyzowania
    na gruncie powołanego powyżej Kodeksu pracy podstawy prawnej ustalenia wysokości
    odszkodowania. Wobec tego zawarte między Państwem a pracownikiem porozumienie
    stanowi ugodę w rozumieniu art. 917 Kodeksu cywilnego, który stanowi, że:
      Przez ugodę strony czynią sobie wzajemne ustępstwa w zakresie istniejącego między
      nimi stosunku prawnego w tym celu, aby uchylić niepewność co do roszczeń
      wynikających z tego stosunku lub zapewnić ich wykonanie albo by uchylić spór
      istniejący lub mogący powstać.
    Kwota odszkodowania wynikająca z ustaleń zawartych między stronami porozumienia,
    której wysokość uwzględnia interesy obu stron wynikające z łączącego strony stosunku
    pracy, ma rekompensować pracownikowi utracone przez niego, w wyniku rozwiązania
    umowy o pracę, spodziewane korzyści w postaci wynagrodzenia za pracę. Trudno zatem
    uznać, że odszkodowanie jest rekompensatą za szkodę z tytułu bezpodstawnego
    (krzywdzącego) sposobu rozwiązania umowy o pracę, skoro w ugodzie nie wskazano
    naruszenia przez pracodawcę przepisów prawa pracy, nie stwierdzono, że wypowiedzenie
    umowy o pracę zostało dokonane z naruszeniem przepisów prawa pracy ani też nie
    wskazano takich przepisów. Odszkodowanie to ma więc zrekompensować zarobek, jaki
    pracownik mógłby otrzymać, gdyby do rozwiązania umowy nie doszło.

    Uwzględniając powyższe należy uznać, że kwota świadczenia tytułem rozwiązania umowy
    o pracę, nie stanowi odszkodowania, którego wysokość lub zasady ustalania wynikają z
    regulacji, o których mowa w art. 21 ust. 1 pkt 3 ustawy o podatku dochodowym od osób
    fizycznych.
    Wskazuję, że przyznanie przez pracodawcę różnorodnych dodatkowych świadczeń -
    nawet jeśli nazywane są przez strony umowy „odszkodowaniem” - nie oznacza, że takie
    świadczenia mają każdorazowo charakter odszkodowawczy, zmierzają do naprawienia
    szkody. Nie nazwa, lecz rzeczywisty charakter świadczenia decyduje o tym, czy przybiera
    ono cechy odszkodowania, czy też nie.
    Powyższe znajduje potwierdzenie w wyrokach sądów, m.in. w prawomocnym wyroku
    Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z 13 lutego 2019 r. sygn. akt I SA/Gl
    1008/18, w którym Sąd wskazał, że:
      (...) Nazwanie świadczenia odszkodowaniem nie oznacza, że obiektywnie posiada
      ono taki charakter i zawiera się w pojęciu odszkodowania lub zadośćuczynienia
      korzystającego ze zwolnienia na podstawie art. 21 ust. 1 pkt 3 u.p.d.o.f. Skoro
      bowiem odszkodowanie jest świadczeniem, którego zasadniczym celem jest
      naprawienie wyrządzonej szkody, która nastąpiła wbrew woli uprawnionego,
      natomiast zadośćuczynienie jest świadczeniem z tytułu wyrządzonej szkody
      niematerialnej (krzywdy), to nie można przyjąć, że uzyskane przez skarżącego
      świadczenie wypełnia cechy tak rozumianego odszkodowania lub zadośćuczynienia
      (...).
    Podobne stanowisko można znaleźć w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w
    Warszawie z 26 lipca 2017 r., sygn. akt III SA/Wa 2219/16:
      Dokonując wykładni art. 21 ust. 1 pkt 3 i 3b u.p.d.o.f należy wreszcie mieć na uwadze,
      że o charakterze danego świadczenia nie przesądza sama jego nazwa, a rzeczywisty
      charakter świadczenia. Na gruncie zastosowania tego przepisu należy badać, oprócz
      jego podstawy prawnej także charakter i funkcje świadczenia, żeby ocenić, czy jest
      ono zwolnione od podatku. Kwota wynikająca z zawartej ugody, nazwana przez
      strony odszkodowaniem, nie musi mieć rzeczywiście charakteru odszkodowawczego
      i odwrotnie - nie sprecyzowanie, że dane świadczenie jest odszkodowaniem, nie
      determinuje takiego charakteru tegoż świadczenia.
      Po drugie, świadczenie wypłacone skarżącej nie posiadało cech odszkodowania. Jak
      wskazano powyżej, rozwiązanie stosunku pracy nastąpiło ostatecznie na mocy
      porozumienia stron (a nie wypowiedzenia umowy o pracę) a zatem z woli skarżącej.
    Dodatkowo, odnosząc się do porozumienia, w którym zmienią Państwo tryb rozwiązania
    umowy za wypowiedzeniem na rozwiązanie umowy o pracę za porozumieniem stron
    wskazuję, że stosownie do treści art. 30 § 1 pkt 1 Kodeksu pracy:
      Umowa o pracę rozwiązuje się na mocy porozumienia stron.
    W przypadku, w którym wypłata świadczenia następuje na podstawie zawartego przez
    strony porozumienia (ugody), a więc wyrażonej w ten sposób woli takiego ułożenia
    wzajemnych relacji prawnych, nie może być mowy o bezprawności działania i naprawieniu
    wyrządzonej szkody lub krzywdy.
    Podkreślić również należy, że przepisy Kodeksu pracy nie przewidują wypłaty
    odszkodowania w sytuacji rozwiązania umowy o pracę za porozumieniem stron.
    Stosownie do przytoczonego wcześniej art. 45 § 1 Kodeksu pracy podkreślić należy - że
    odszkodowanie na podstawie tego artykułu przysługuje wyłącznie w sytuacji, gdy
    wypowiedzenie umowy jest nieuzasadnione lub narusza przepisy o wypowiadaniu umów
    o pracę.
    Skoro w zawartym porozumieniu nie wskazano, że wypowiedzenie umowy jest
    nieuzasadnione lub jest dokonane z naruszeniem przepisów prawa pracy, zasadnym jest

    więc uznanie, że świadczenie, które chcą Państwo wypłacić w związku z rozwiązaniem
    umowy o pracę, ma charakter umowny.
    Zatem przyznanie świadczenia w wysokości mieszczącej się w granicach wyznaczonych w
        1art. 47 w zw. z art. 45 Kodeksu pracy, w sytuacji gdy brak potwierdzenia w ugodzie, że
    wypowiedzenie umowy było nieuzasadnione lub naruszało przepisy o wypowiadaniu
    umów o pracę, nie uprawnia do przyjęcia, że wysokość lub zasady ustalania świadczenia
    wynikały z tych przepisów.
    Jak już wcześniej wskazano, aby można było zastosować zwolnienie z art. 21 ust. 1 pkt 3
    ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, wypłacone świadczenie powinno
    łącznie spełnić kilka warunków, w tym m.in. powinno ono być odszkodowaniem lub
    zadośćuczynieniem.
    Trudno uznać, że świadczenie, nazwane przez Państwa „Odszkodowaniem ” - mimo iż
    zostanie ustalone na podstawie przepisów Kodeksu pracy - spełnia przesłanki do uznania
    go za odszkodowanie, skoro przepisy Kodeksu pracy nie przewidują wypłaty
    odszkodowania w sytuacji rozwiązania umowy o pracę za porozumieniem stron.
    Ponadto, w sytuacji gdy ostatecznie rozwiązanie umowy nastąpiło za porozumieniem
    stron (czyli za zgodą pracownika) to otrzymane świadczenie nie może zostać uznane za
    rekompensatę za szkodę z tytułu bezpodstawnego (krzywdzącego) sposobu rozwiązania
    umowy o pracę. Jak sami Państwo wskazali w opisie sprawy „ Odszkodowanie miało na
    celu zrekompensowanie Pracownikowi szkody poniesionej w związku z utratą
    zatrudnienia w Spółce i koniecznością poszukiwania nowego zatrudnienia na rynku pracy
    (co jest okolicznością przyszłą i niepewną)”. Zatem uznać należy, że odszkodowanie ma
    zrekompensować utracone przez pracownika spodziewane korzyści w postaci
    wynagrodzenia za pracę, które pracownik uzyskałby, gdyby nie doszło do rozwiązania
    umowy o pracę.
    Obowiązki płatnika
    Zgodnie z art. 8 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r.
    poz. 111 ze zm.):
      Płatnikiem jest osoba fizyczna, osoba prawna lub jednostka organizacyjna niemająca
      osobowości prawnej, obowiązana na podstawie przepisów prawa podatkowego do
      obliczenia i pobrania od podatnika podatku i wpłacenia go we właściwym terminie
      organowi podatkowemu.
    Z uwagi na powyższe, na płatniku ciążą trzy podstawowe obowiązki podatkowe, tj.:
    1) obliczenie,
    2) pobranie,
    3) wpłacenie
    - podatku, zaliczki lub raty.
    Ustawa o podatku dochodowym zawiera przepisy regulujące pobór zaliczek przez płatnika.
    W przypadku wynagrodzeń wypłacanych m. in. w ramach umowy o pracę, zastosowanie
    ma art. 32 ust. 1, który wskazuje, iż:
      Zakłady pracy będące osobami fizycznymi, osobami prawnymi oraz jednostkami
      organizacyjnymi nieposiadającymi osobowości prawnej są obowiązane jako płatnicy
      obliczać i pobierać w ciągu roku zaliczki na podatek dochodowy od osób, które
      uzyskują od tych zakładów przychody ze stosunku służbowego, stosunku pracy, z
      pracy nakładczej lub ze spółdzielczego stosunku pracy, z zasiłków pieniężnych z
      ubezpieczenia społecznego wypłacanych przez zakłady pracy lub z tytułu udziału w
      nadwyżce bilansowej wypłacanej w spółdzielniach pracy.
    Ponadto, według art. 38 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:

      Płatnicy, o których mowa w art. 32-35, przekazują, z zastrzeżeniem ust. 2 i 2a, kwoty
      pobranych zaliczek na podatek w terminie do 20 dnia miesiąca następującego po
      miesiącu, w którym pobrano zaliczki, na rachunek urzędu skarbowego, przy pomocy
      którego naczelnik urzędu skarbowego właściwy według miejsca zamieszkania
      płatnika wykonuje swoje zadania, a jeżeli płatnik nie jest osobą fizyczną, według
      siedziby bądź miejsca prowadzenia działalności, gdy płatnik nie posiada siedziby.
      Jeżeli między kwotą potrąconego podatku a kwotą wpłaconego podatku występuje
      różnica, należy ją wyjaśnić w deklaracji, o której mowa w ust. 1a.
    Podsumowanie
    Skoro więc odszkodowanie przyznane na mocy Porozumienia zawartego pomiędzy
    Pracownikiem i Spółką nie korzysta ze zwolnienia przedmiotowego na podstawie art. 21
    ust. 1 pkt 3 ani art. 21 ust. 1 pkt 3b ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, a
    ustawodawca nie przewidział żadnego innego zwolnienia dla tego typu świadczeń, to
    stanowi ono przychód ze stosunku pracy, o którym mowa w art. 12 ust. 1 ustawy o
    podatku dochodowym od osób fizycznych, podlegający opodatkowaniu tym podatkiem,
    bowiem jego przyznanie i wypłata ma swe źródło w uprzednio łączącym pracownika z
    pracodawcą stosunku pracy.
    Wobec powyższego, wykonując obowiązki płatnika - stosownie do art. 32 ust. 1 ustawy o
    podatku dochodowym od osób fizycznych - będą Państwo zobowiązani do naliczenia,
    pobrania i odprowadzenia zaliczki na podatek dochodowy od osób fizycznych od kwoty
    wypłaconego na podstawie zawartego Porozumienia odszkodowania oraz uwzględnienia
    ww. kwoty w informacji PIT- 11 jako przychodu ze stosunku pracy.
    Zatem w zakresie zastosowania zwolnienia przedmiotowego i braku obowiązków płatnika
    Państwa stanowisko jest nieprawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy stanu faktycznego przedstawionego przez Państwa i stanu
    prawnego, który obowiązywał w dniu wydania interpretacji.
    Końcowo należy wskazać, że procedura wydawania indywidualnych interpretacji
    przepisów prawa podatkowego nie podlega regułom przewidzianym dla postępowania
    podatkowego, czy kontrolnego. Organ wydający interpretację opiera się wyłącznie na
    opisie stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego podanego we wniosku - nie prowadzi
    postępowania dowodowego. Rolą postępowania w sprawie wydania indywidualnej
    interpretacji przepisów podatkowych nie jest bowiem ustalanie, czy przedstawione we
    wniosku zdarzenie jest zgodne ze stanem rzeczywistym. Ustalenie stanu rzeczywistego
    stanowi domenę ewentualnego postępowania podatkowego. Pełna weryfikacja
    prawidłowości Państwa stanowiska może być dokonana jedynie w toku ewentualnego
    postępowania podatkowego, kontroli podatkowej lub postępowania kontrolnego organu
    kontroli celno-skarbowej, będącego poza zakresem instytucji interpretacji indywidualnej,
    do której zastosowanie mają przepisy określone w art. 14h (w zamkniętym katalogu)
    ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze
    zm.).
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
        Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb
        ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz.
        111 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa
        sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia
        przyszłego i zastosują się Państwo do interpretacji.
        Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
      z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
        Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego
    Sądu Administracyjnego w (...). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje
    ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
    (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”). Skargę do Sądu wnosi się za
    pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie
    trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):
        w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
        Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
        w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na
        adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS
        /SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.