Interpretacja indywidualna
Sygnatura: IPTPB1/415-314/12-4/ASZ
Organ: Dyrektor Izby Skarbowej w Łodzi
Data wydania: 2012-09-03
Teza: przedmiotowe nieruchomości zostały nabyte w 1991 r., a więc przed dniem 1 stycznia 1995 r. i nie zostały zaliczone do środków trwałych w prowadzonej przez Wnioskodawcę działalności gospodarczej, odpisy amortyzacyjne od wartości początkowej tych środków trwałych, na podstawie art. 23 ust. 1 pkt 45a lit. b) ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych nie stanowią kosztów uzyskania przychodów.
Słowa kluczowe: amortyzacja-odpisy amortyzacyjne; koszt-koszty uzyskania przychodów; umowa-umowa darowizny; umowa-umowa sprzedaży; wartość-wartość początkowa; wartość-wartość początkowa-wartość początkowa środka trwałego; środek-środek trwały; środek-środek trwały-wartość środka trwałego
Przepisy: [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-Rozdział 4

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA

Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2012 r., poz. 749) oraz § 2 i § 5a rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz. U. Nr 112, poz. 770 ze zm.) Dyrektor Izby Skarbowej w Łodzi działając w imieniu Ministra Finansów stwierdza, że stanowisko Wnioskodawcy przedstawione we wniosku (data wpływu 24 maja 2012 r.), uzupełnionym pismem z dnia 20 sierpnia 2012 r. (data wpływu 24 sierpnia 2012 r.), o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie amortyzacji środków trwałych oraz ustalenia wartości początkowej tych środków trwałych – **jest nieprawidłowe.**

UZASADNIENIE

W dniu 24 maja 2012 r. został złożony ww. wniosek o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie amortyzacji środków trwałych oraz ustalenia wartości początkowej tych środków trwałych.

Wniosek nie spełniał wymogów, o których mowa w m. in. art. 14b § 3 i 14f ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2012 r., poz. 749), w związku z czym pismem z dnia 13 sierpnia 2012 r., Nr IPTPB1/415-314/12-2/ASZ, na podstawie art. 169 § 1 i § 2 w związku z art. 14h wymienionej ustawy, wezwano Wnioskodawcę do uzupełnienia wniosku w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania, pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpatrzenia.

Wezwanie z dnia 13 sierpnia 2012 r. skutecznie doręczono w dniu 17 sierpnia 2012 r., następnie w dniu 24 sierpnia 2012 r. uzupełniono ww. wniosek (data nadania w polskiej placówce pocztowej 23 sierpnia 2012 r.).

W przedmiotowym wniosku zostało przedstawione następujące zdarzenie przyszłe.

Wnioskodawca prowadzi działalność w zakresie sprzedaży hurtowej artykułów spożywczych. Miejsce prowadzenia działalności stanowią budynki będące własnością Wnioskodawcy. W ich skład wchodzi budynek magazynowy oraz budynek magazynowo-biurowy. Budynki są posadowione na dwóch działkach, z czego jedna została nabyta w drodze darowizny, natomiast w przypadku drugiej, Wnioskodawca posiada prawo wieczystego użytkowania gruntu. Tytuł własności do budynków wynika z umowy darowizny w jednym oraz z umowy kupna-sprzedaży w drugim przypadku. Darczyńcami budynku byli rodzice Wnioskodawcy oraz brat przyrodni, a umowa darowizny budynku wraz z gruntem została sporządzona w 1991 r. i opiewała na 19.450,000 starych złotych. Umowa kupna-sprzedaży została zawarta około 1991 r. Dokument potwierdzający jej zawarcie został jednak zagubiony, a jedynym źródłem informacji na temat formy nabycia jest księga wieczysta nieruchomości, w której widnieje data sporządzenia aktu notarialnego dotyczącego sprzedaży budynku.

Wnioskodawca użytkuje budynki w działalności od 1991 r., jednak do dnia złożenia niniejszego wniosku nie zostały one wprowadzone do ewidencji środków trwałych. W tym czasie Wnioskodawca ponosił wydatki na bieżące remonty oraz modernizację budynków. W 2009 r. przeprowadził generalny remont budynku biurowego. Wydatki te nigdy nie zostały zaliczone do kosztów uzyskania przychodów.

W latach poprzednich Wnioskodawca był opodatkowany w różnych formach m. in. zryczałtowanym podatkiem dochodowym od niektórych przychodów. Od 2011 r. Wnioskodawca jest opodatkowany na zasadach ogólnych.

Wnioskodawca obecnie zamierza wprowadzić budynki do ewidencji środków trwałych oraz rozpocząć naliczanie odpisów amortyzacyjnych.

W piśmie z dnia 20 sierpnia 2012 r., stanowiącym uzupełnienie wniosku o wydanie indywidualnej interpretacji przepisów prawa podatkowego Wnioskodawca wskazał, iż dla potrzeb działalności gospodarczej prowadzi podatkową księgę przychodów i rozchodów.

W związku z powyższym zadano następujące pytania.

1.  Czy w związku z ujawnieniem w chwili obecnej środków trwałych Wnioskodawca ma prawo rozpocząć naliczanie odpisów amortyzacyjnych od miesiąca następującego po miesiącu, w którym środki te zostaną wprowadzone do ewidencji środków trwałych?
2.  Czy Wnioskodawca może jako wartość początkową środków trwałych przyjąć ich wartość rynkową?

Zdaniem Wnioskodawcy, odnośnie pytania Nr 1, dokonywanie odpisów amortyzacyjnych od miesiąca następującego po miesiącu wprowadzenia środka trwałego do ewidencji środków trwałych stoi w zgodzie z regulacjami ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Ustawodawca bowiem w art. 22h ust. 1 pkt 4 ww. ustawy wskazał, iż odpisów amortyzacyjnych dokonuje się od ujawnionych środków trwałych lub wartości niematerialnych i prawnych nieobjętych dotychczas ewidencją, począwszy od miesiąca następującego po miesiącu, w którym te środki lub wartości zostały wprowadzone do ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych. Ustawodawca przy tym nie ograniczył momentu wprowadzenia środków trwałych do ewidencji środków trwałych do miesiąca, w którym zostały one przekazane do używania. Takie stanowisko potwierdza art. 22n ust. 4 zdanie drugie.

W kwestii pytania Nr 2, Wnioskodawca uznaje również za zasadne przyjęcie jako wartości początkowej ujawnianych środków trwałych ich wartości rynkowej. Wnioskodawca nie ma bowiem możliwości ustalenia ceny nabycia w przypadku budynku nabytego w drodze umowy kupna-sprzedaży, a wartość wynikająca z umowy darowizny nie ma zastosowania w obecnej rzeczywistości gospodarczej – wartość wyrażona w złotych sprzed denominacji, nie odzwierciedlająca w żaden sposób współczesnej wartości środka trwałego (1.945 złotych w przeliczeniu na nowe złote). Ponadto w trakcie użytkowania, nieruchomości były sukcesywnie modernizowane i rozbudowywane, poniesiono znaczne wydatki, które nie zostały ujęte w kosztach. Wydatki te w sposób istotny wpłynęły na stan budynków oraz ich wartość.

Zgodnie z art. 22g ust. 8 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, jeżeli nie można ustalić ceny nabycia środków trwałych lub ich części nabytych przez podatników przed dniem założenia ewidencji lub sporządzenia wykazu, o których mowa w art. 22n, wartość początkową tych środków przyjmuje się w wysokości wynikającej z wyceny dokonanej przez podatnika, z uwzględnieniem cen rynkowych środków trwałych tego samego rodzaju z grudnia roku poprzedzającego rok założenia ewidencji lub sporządzenia wykazu oraz stanu i stopnia ich zużycia.

Zgodnie z tym zapisem ustawodawca dopuszcza ustalenie wartości początkowej w wartości rynkowej.

Ponadto art. 22g ust. 9 ww. ustawy już nie narzuca takiego ograniczenia (istnienie środka trwałego przed dniem założenia ewidencji) w stosunku do środków trwałych wytworzonych we własnym zakresie. W przedmiotowej sprawie Wnioskodawca na przełomie lat dokonywał zarówno remontów jak i modernizacji omawianych budynków, co w istotny sposób wpłynęło na ich obecną wartość. Wydatki te nie były zaliczane do kosztów uzyskania przychodów.

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego zdarzenia przyszłego uznaje się za nieprawidłowe.

Zgodnie z art. 22 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t. j. Dz. U. z 2012 r., poz. 361 ze zm.), kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 23 tej ustawy.

Stosownie do art. 22 ust. 8 ww. ustawy, kosztem uzyskania przychodów są odpisy z tytułu zużycia środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych (odpisy amortyzacyjne) dokonywane wyłącznie zgodnie z art. 22a-22o, z uwzględnieniem art. 23.

Zgodnie z art. 22a ust. 1 powołanej ustawy, amortyzacji podlegają, z zastrzeżeniem art. 22c, stanowiące własność lub współwłasność podatnika, nabyte lub wytworzone we własnym zakresie, kompletne i zdatne do użytku w dniu przyjęcia do używania:

1.  budowle, budynki oraz lokale będące odrębną własnością,
2.  maszyny, urządzenia i środki transportu,
3.  inne przedmioty

\- o przewidywanym okresie używania dłuższym niż rok, wykorzystywane przez podatnika na potrzeby związane z prowadzoną przez niego działalnością gospodarczą albo oddane do używania na podstawie umowy najmu, dzierżawy lub umowy określonej w art. 23a pkt 1, zwane środkami trwałymi.

Stosownie do art. 22c pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, amortyzacji nie podlegają grunty i prawa wieczystego użytkowania gruntu.

Z treści art. 22d ust. 2 ww. ustawy wynika, że składniki majątku, o których mowa w art. 22a-22c, z wyłączeniem składników wymienionych w ust. 1, wprowadza się do ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych zgodnie z art. 22n, najpóźniej w miesiącu przekazania ich do używania. Późniejszy termin wprowadzenia uznaje się za ujawnienie środka trwałego lub wartości niematerialnej i prawnej, o których mowa w art. 22h ust. 1 pkt 4.

Przepis art. 22h ust. 1 pkt 4 tej ustawy stanowi, że odpisów amortyzacyjnych dokonuje się od ujawnionych środków trwałych lub wartości niematerialnych i prawnych nieobjętych dotychczas ewidencją, począwszy od miesiąca następującego po miesiącu, w którym te środki lub wartości zostały wprowadzone do ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych.

Jednakże, zgodnie z art. 23 ust. 1 pkt 45a lit. b) ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, nie uważa się za koszty uzyskania przychodów odpisów amortyzacyjnych od wartości początkowej środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych, jeżeli przed dniem 1 stycznia 1995 r. zostały nabyte lecz niezaliczone do środków trwałych albo wartości niematerialnych i prawnych.

Z przedstawionego we wniosku opisu zdarzenia przyszłego wynika, iż Wnioskodawca prowadzi działalność w zakresie sprzedaży hurtowej artykułów spożywczych. Dla potrzeb tej działalności prowadzi podatkową księgę przychodów i rozchodów. Miejsce prowadzenia działalności stanowią budynki będące własnością Wnioskodawcy. W ich skład wchodzi budynek magazynowy oraz budynek magazynowo-biurowy. Budynki są posadowione na dwóch działkach, z czego jedna została nabyta w drodze darowizny, natomiast w przypadku drugiej, Wnioskodawca posiada prawo wieczystego użytkowania gruntu. Tytuł własności do budynków wynika z umowy darowizny w jednym oraz z umowy kupna-sprzedaży w drugim przypadku. Darczyńcami budynku byli rodzice Wnioskodawcy oraz brat przyrodni, a umowa darowizny budynku wraz z gruntem została sporządzona w 1991 r. i opiewała na kwotę 19.450,000 starych złotych. Umowa kupna-sprzedaży została zawarta około 1991 r. Dokument potwierdzający jej zawarcie został jednak zagubiony, a jedynym źródłem informacji na temat formy nabycia jest księga wieczysta nieruchomości, w której widnieje data sporządzenia aktu notarialnego dotyczącego sprzedaży budynku. Wnioskodawca użytkuje budynki w działalności od 1991 r., jednak do dnia złożenia przedmiotowego wniosku nie zostały one wprowadzone do ewidencji środków trwałych. W tym czasie Wnioskodawca ponosił wydatki na bieżące remonty oraz modernizację budynków. W 2009 r. przeprowadził generalny remont budynku biurowego. Wydatki te nigdy nie zostały zaliczone do kosztów uzyskania przychodów. Wnioskodawca obecnie zamierza wprowadzić budynki do ewidencji środków trwałych oraz rozpocząć naliczanie odpisów amortyzacyjnych.

W związku z powyższym, z uwagi na fakt, iż przedmiotowe nieruchomości zostały nabyte w 1991 r., a więc przed dniem 1 stycznia 1995 r. i nie zostały zaliczone do środków trwałych w prowadzonej przez Wnioskodawcę działalności gospodarczej, odpisy amortyzacyjne od wartości początkowej tych środków trwałych, na podstawie art. 23 ust. 1 pkt 45a lit. b) ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych nie stanowią kosztów uzyskania przychodów.

Odnosząc się do ustalenia wartości początkowej środków trwałych stwierdzić należy, iż stosownie do treści art. 22f ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, podatnicy, z wyjątkiem tych, którzy ze względu na ogłoszoną upadłość obejmującą likwidację majątku nie prowadzą działalności gospodarczej, dokonują odpisów amortyzacyjnych od wartości początkowej środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych, o których mowa w art. 22a ust. 1 i ust. 2 pkt 1-3 oraz w art. 22b.

Podstawą dokonywania odpisów amortyzacyjnych jest wartość początkowa środków trwałych ustalona zgodnie z zasadami określonymi w art. 22g ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Zgodnie z art. 22g ust. 1 ww. ustawy, za wartość początkową środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych z uwzględnieniem ust. 2-18 uważa się:

1.  w razie odpłatnego nabycia – cenę ich nabycia;

1a) w razie częściowo odpłatnego nabycia – cenę ich nabycia powiększoną o wartość przychodu, określonego w art. 11 ust. 2b;

1.  w razie wytworzenia we własnym zakresie – koszt wytworzenia;
2.  w razie nabycia w drodze spadku, darowizny lub w inny nieodpłatny sposób - wartość rynkową z dnia nabycia, chyba że umowa darowizny albo umowa o nieodpłatnym przekazaniu określa tę wartość w niższej wysokości;
3.  w razie nabycia w postaci wkładu niepieniężnego (aportu) wniesionego do spółki niebędącej osobą prawną:
    1.  wartość początkową, od której dokonywane były odpisy amortyzacyjne – jeżeli przedmiot wkładu był amortyzowany,
    2.  wydatki poniesione na nabycie lub wytworzenie przedmiotu wkładu, niezaliczone do kosztów uzyskania przychodów w jakiejkolwiek formie – jeżeli przedmiot wkładu nie był amortyzowany,
    3.  wartość określoną zgodnie z art. 19 – jeżeli ustalenie wydatków na nabycie lub wytworzenie przedmiotu wkładu przez wspólnika wnoszącego wkład, będącego osobą fizyczną, jest niemożliwe i przedmiot wkładu nie był wykorzystywany przez wnoszącego wkład w prowadzonej działalności gospodarczej, z wyłączeniem wartości niematerialnych i prawnych wytworzonych przez wspólnika we własnym zakresie;
4.  w razie otrzymania w związku z likwidacją osoby prawnej, z zastrzeżeniem ust. 14b, ustaloną przez podatnika wartość poszczególnych środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych, nie wyższą jednak od ich wartości rynkowej.

Zgodnie z art. 22g ust. 3 powołanej ustawy, za cenę nabycia uważa się kwotę należną zbywcy, powiększoną o koszty związane z zakupem naliczone do dnia przekazania środka trwałego lub wartości niematerialnej i prawnej do używania, a w szczególności o koszty transportu, załadunku i wyładunku, ubezpieczenia w drodze, montażu, instalacji i uruchomienia programów oraz systemów komputerowych, opłat notarialnych, skarbowych i innych, odsetek, prowizji, oraz pomniejszoną o podatek od towarów i usług, z wyjątkiem przypadków, gdy zgodnie z odrębnymi przepisami podatek od towarów i usług nie stanowi podatku naliczonego albo podatnikowi nie przysługuje obniżenie kwoty należnego podatku o podatek naliczony albo zwrot różnicy podatku w rozumieniu ustawy o podatku od towarów i usług. W przypadku importu cena nabycia obejmuje cło i podatek akcyzowy od importu składników majątku.

Stosownie do treści art. 22g ust. 8 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, jeżeli nie można ustalić ceny nabycia środków trwałych lub ich części nabytych przez podatników przed dniem założenia ewidencji lub sporządzenia wykazu, o których mowa w art. 22n, wartość początkową tych środków przyjmuje się w wysokości wynikającej z wyceny dokonanej przez podatnika, z uwzględnieniem cen rynkowych środków trwałych tego samego rodzaju z grudnia roku poprzedzającego rok założenia ewidencji lub sporządzenia wykazu oraz stanu i stopnia ich zużycia.

W myśl art. 22g ust. 9 powołanej ustawy, jeżeli podatnik nie może ustalić kosztu wytworzenia, o którym mowa w ust. 4, wartość początkową środków trwałych ustala się w wysokości określonej z uwzględnieniem cen rynkowych, o których mowa w ust. 8, przez biegłego, powołanego przez podatnika.

Przy ustalaniu wartości początkowej poszczególnych środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych, zgodnie z ust. 1 pkt 3-5 oraz ust. 2, 8, 9, 14 i 15, przepis art. 19 stosuje się odpowiednio (art. 22g ust. 16 ww. ustawy).

Zgodnie z art. 19 ust. 3 tej ustawy, wartość rynkową, o której mowa w ust. 1, rzeczy lub praw majątkowych określa się na podstawie cen rynkowych stosowanych w obrocie rzeczami lub prawami tego samego rodzaju i gatunku, z uwzględnieniem w szczególności ich stanu i stopnia zużycia oraz czasu i miejsca odpłatnego zbycia.

Z powyższych przepisów wynika, iż zasadnicze znaczenie dla sposobu ustalenia wartości początkowej środka trwałego ma sposób jego nabycia. Zauważyć przy tym należy, iż możliwość ustalenia wartości początkowej środka trwałego poprzez wycenę dokonywaną przez podatnika (w przypadku nabycia w drodze kupna), bądź też w drodze wyceny dokonanej przez biegłego (w przypadku wytworzenia we własnym zakresie), ma charakter szczególny i stanowi wyjątek od obowiązujących zasad ustalania tejże wartości wg zasad określonych w art. 22g ust. 1 ww. ustawy. Niemożność ustalenia wartości początkowej środka trwałego zgodnie z generalną zasadą winna mieć przy tym charakter obiektywny, a więc dotyczyć np. tych sytuacji, w których podatnik nie posiada – bo nie musiał posiadać stosownych dokumentów stwierdzających wysokość poniesionych przez niego wydatków na nabycie, bądź wytworzenie określonego składnika majątku (dot. np. nabycia określonego składnika majątku przed rozpoczęciem prowadzenia działalności gospodarczej, czy też przeznaczenia do działalności gospodarczej prywatnego składnika majątku). Jednocześnie wskazać należy, iż możliwość ustalenia wartości początkowej środka trwałego w oparciu o wycenę dokonaną przez podatnika, zgodnie z cytowanym art. 22g ust. 8 tej ustawy, może mieć miejsce jedynie w przypadku, gdy środek trwały został nabyty w drodze kupna, natomiast do ustalenia tej wartości w drodze wyceny biegłego rzeczoznawcy, zgodnie z art. 22g ust. 9 ww. ustawy, może dojść jedynie w przypadku wytworzenia środka trwałego we własnym zakresie.

Ponadto, stosownie do art. 22g ust. 17 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, jeżeli środki trwałe uległy ulepszeniu w wyniku przebudowy, rozbudowy, rekonstrukcji, adaptacji lub modernizacji, wartość początkową tych środków, ustaloną zgodnie z ust. 1, 3-9 i 11-15, powiększa się o sumę wydatków na ich ulepszenie, w tym także o wydatki na nabycie części składowych lub peryferyjnych, których jednostkowa cena nabycia przekracza 3.500 zł. Środki trwałe uważa się za ulepszone, gdy suma wydatków poniesionych na ich przebudowę, rozbudowę, rekonstrukcję, adaptację lub modernizację w danym roku podatkowym przekracza 3.500 zł i wydatki te powodują wzrost wartości użytkowej w stosunku do wartości z dnia przyjęcia środków trwałych do używania, mierzonej w szczególności okresem używania, zdolnością wytwórczą, jakością produktów uzyskiwanych za pomocą ulepszonych środków trwałych i kosztami ich eksploatacji.

Biorąc pod uwagę powołane przepisy prawa podatkowego stwierdzić należy, iż wartość początkowa przedmiotowych nieruchomości może być ustalona na podstawie:

*   art. 22g ust. 1 pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych – w przypadku środków trwałych nabytych na podstawie umowy kupna-sprzedaży oraz

*   art. 22g ust. 1 pkt 3 ww. ustawy – w przypadku środków trwałych nabytych na podstawie umowy darowizny.

Przy czym, wartość początkową ww. środków trwałych, które uległy ulepszeniu w wyniku przebudowy, rozbudowy, rekonstrukcji, adaptacji lub modernizacji, stosownie do art. 22g ust. 17 powyższej ustawy, podlega powiększeniu o wartość poniesionych na te cele wydatków.

Końcowo podkreślić należy, iż nie jest możliwe ustalenie wartości początkowej wskazanych we wniosku nieruchomości w drodze wyceny dokonanej przez podatnika na dzień wprowadzenia tego składnika majątku, jako środka trwałego do prowadzonej działalności gospodarczej, tj. zgodnie z art. 22g ust. 8 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, ani też w oparciu o wycenę biegłego, zgodnie z art. 22g ust. 9 ww. ustawy.

Ustalenie wartości początkowej środka trwałego w sposób określony w art. 22g ust. 8 powołanej ustawy, może dotyczyć wyłącznie środków trwałych nabytych odpłatnie (art. 22g ust. 1 pkt 1 ww. ustawy), bądź częściowo odpłatnie (art. 22g ust. 1 pkt 1a ww. ustawy). Przepis ten nie ma zatem zastosowania do nabycia w drodze darowizny, o którym mowa w art. 22g ust. 1 pkt 3 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Natomiast ustalenie wartości początkowej środka trwałego zgodnie z art. 22g ust. 9 ww. ustawy, przez biegłego powołanego przez podatnika, dotyczy wyłącznie środków trwałych wytworzonych przez podatnika. Nie dotyczy zatem ustalenia wartości początkowej środków trwałych nabytych zarówno w drodze kupna, jak również w drodze darowizny.

Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dacie wydania niniejszej interpretacji.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – t. j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy).

Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Łodzi, Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Piotrkowie Trybunalskim, ul. Wronia 65, 97-300 Piotrków Trybunalski.