Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0111-KDIB1-3.4010.227.2025.1.MBD
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-06-16
Teza: W zakresie skutków podatkowych dokonywanych wypłat
Zwrotów oraz Dodatkowych kosztów, na wskutek zawieranych
Ugód.
Słowa kluczowe: banki
korekta-korekta przychodu
koszt-koszty uzyskania przychodów
kredyt-kredyt bankowy
odsetki-odsetki od kredytu
ugody-ugoda sądowa
Zagadnienia: Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 3. Koszty uzyskania przychodów-Ogólna zasada
zaliczania wydatków do kosztów uzyskania przychodów
Przepisy: [CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 2-art. 12-ust. 3j
[CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 2-art. 12-ust. 3l-pkt 1
[CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 3-art. 15-ust. 1

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

18 kwietnia 2025 r. wpłynął Państwa wniosek z tego samego dnia o wydanie interpretacji
    indywidualnej.
    Treść wniosku jest następująca:
    Opis stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego
    Wnioskodawca jest bankiem krajowym w rozumieniu art. 4 ust 1 pkt 1 ustawy z dnia 29
    sierpnia 1997 r. - Prawo bankowe (Dz.U. z 2024 r., poz. 1646; dalej: „Prawo bankowe”) i
    podlega w Polsce nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu w podatku
    dochodowym od osób prawnych (CIT).
    Podstawowym przedmiotem działalności gospodarczej Wnioskodawcy jest wykonywanie
    czynności bankowych w rozumieniu art. 5-6 Prawa bankowego, w szczególności udzielanie
    kredytów (pożyczek) zarówno podmiotom gospodarczym, jak i osobom fizycznym
    (zabezpieczonych, jak i niezabezpieczonych hipoteką).
    W ramach prowadzonej działalności bankowej, Wnioskodawca zawierał z osobami
    fizycznymi nieprowadzącymi działalności gospodarczej (dalej: „Kredytobiorcy” lub „Klienci”)
    umowy o pożyczkę hipoteczną denominowaną w walucie obcej i umowy kredytu na cele
    mieszkaniowe indeksowane do waluty obcej, w szczególności do franka szwajcarskiego
    (dalej łącznie: „Kredyty” lub „Umowy”).
    W związku z zawartymi Umowami Wnioskodawca rozpoznawał i rozpoznaje przychody
    podlegające opodatkowaniu na gruncie ustawy z 15 lutego 1992 r. o podatku
    dochodowym od osób prawnych (Dz.U. z 2025 r., poz. 278; dalej: „ustawa o CIT”), w
    szczególności prowizje i opłaty związane m.in. z rozpatrzeniem wniosku kredytowego i
    udzieleniem Kredytu, odsetki od Kredytu oraz przychody z tytułu dodatnich różnic
    kursowych (zrealizowanych i niezrealizowanych), które Bank rozpoznaje na podstawie
    przepisów o rachunkowości zgodnie z metodą rachunkową rozpoznawania różnic
    kursowych, o której mowa w art. 9b ust. 1 pkt 2 ustawy o CIT. Spłacane przez
    Kredytobiorców raty kredytu lub pożyczki w części kapitału kredytu nie były i nie są
    rozpoznawane przez Wnioskodawcę jako przychód podlegający opodatkowaniu na
    gruncie ustawy o CIT, jako że wartość wypłaconego przez Wnioskodawcę kapitału kredytu
    nie stanowiła kosztu uzyskania przychodu Wnioskodawcy.
    Postępująca w ostatnich latach deprecjacja złotego (dalej: „PLN”), w szczególności
    względem franka szwajcarskiego (dalej: „CHF”), przyczyniła się do pogorszenia sytuacji
    Kredytobiorców, tj. zwiększenia zadłużenia w przeliczeniu na PLN. W rezultacie pomiędzy
    bankami a częścią Kredytobiorców powstały spory prawne w sprawie ustalenia, czy
    zawarte w Umowach postanowienia, w szczególności klauzule indeksacyjne, są
    postanowieniami abuzywnymi w świetle art. 385 (1) § 1 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r.
    Kodeks cywilny (Dz.U. z 2024 r., poz. 1061; dalej: „Kodeks Cywilny”).
    Roszczenia Kredytobiorców dotyczą/mogą dotyczyć w szczególności:
    - uznania postanowień Umów za bezskuteczne na podstawie art. 385 (1) § 1 i nst. Kodeksu
      Cywilnego, w szczególności postanowień w zakresie zasad ustalania kursu waluty,
      zasad waloryzacji do waluty obcej (klauzul indeksacyjnych) oraz zmiany
      oprocentowania,
    - stwierdzenia bezskuteczności lub nieważności całej Umowy,
    - zapłaty środków na rzecz Kredytobiorcy w związku z uznaniem za bezskuteczne
      postanowień Umów lub stwierdzeniem bezskuteczności lub nieważności całej Umowy.

    Wnioskodawca stoi na stanowisku, że Umowy są w całości skuteczne i ważne, a
    podnoszone przez Kredytobiorców roszczenia nie są zasadne. Jednakże, w związku z
    toczącymi się już postępowaniami sądowymi, ewolucją orzecznictwa sądów
    powszechnych i Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej na niekorzyść
    kredytodawców, jak również możliwością wytoczenia powództw cywilnych przez
    Kredytobiorców w przyszłości oraz istotnymi kosztami związanymi z prowadzeniem
    długoletnich sporów sądowych, Wnioskodawca podjął decyzję o wdrożeniu i oferowaniu
    Kredytobiorcom możliwości zawarcia z nim ugody w celu polubownego rozwiązania
    powstałego lub mogącego powstać sporu prawnego między stronami co do skuteczności
    prawnej klauzul indeksacyjnych lub całej Umów (dalej: „Ugody”).
    Zawierane już Ugody i te, które będą w przyszłości zawierane, których dotyczy niniejszy
    wniosek, obejmują:
    a) Umowy, w przypadku których zadłużenie Kredytobiorcy z tytułu Kredytu na dzień
      zawarcia Ugody nie zostało jeszcze spłacone, przy czym kwota dokonanych przez
      Klienta spłat rat kredytowych przewyższa bieżącą wartość kapitału Kredytu;
    b) Umowy, w przypadku których zadłużenie Kredytobiorcy z tytułu Kredytu na dzień
      zawarcia ugody zostało spłacone w całości.
    W związku z zawarciem Ugody, Wnioskodawca i Kredytobiorca zgodnie oświadczają, że nie
    będą występować w przyszłości względem siebie z roszczeniami wywodzonymi z treści
    postanowień Umowy. Rozliczenia dokonane na podstawie Ugody (kwota należnej
    Klientowi Wypłaty) mają wyczerpywać w całości roszczenia Kredytobiorcy z tytułu Umowy,
    jakie mógłby on zgłosić (lub zgłosił) w razie zaistnienia (lub istniejącego) sporu sądowego w
    tym zakresie. W związku z zawarciem Ugody zachowana zostaje ważność zawartej Umowy
    zarówno na gruncie przepisów Kodeksu cywilnego, jak i prawa bankowego.
    Rozliczenie finansowe między stronami Ugody.
    1) Zwolnienie z długu (umorzenie zadłużenia)
    W przypadku Kredytów niespłaconych w całości (Umowy z lit. a) powyżej), na mocy Ugody,
    Bank zwalnia Kredytobiorcę z długu (umarza zadłużenie Kredytobiorcy z tytułu Kredytu), a
    Kredytobiorca to zwolnienie z długu przyjmuje (dalej: „Zwolnienie z Długu”). W związku ze
    Zwolnieniem z Długu zadłużenie Kredytobiorcy wobec Banku z tytułu Kredytu wygasa.
    2) Zwrot dokonywany na rzecz Kredytobiorcy przez Bank
    Na gruncie Ugody Bank zobowiązuje się również zwrócić Kredytobiorcy określoną kwotę w
    PLN w sytuacji, gdy:
    A. kwota aktualnego zadłużenia Klienta (do umorzenia) jest niższa od kwoty roszczenia
      Kredytobiorcy z tytułu nadpłaconych jego zdaniem rat kredytowych (Umowy z lit. a)
      powyżej) albo
    B. gdy Kredytobiorca spłacił już całość Kredytu (Umowy z lit. b) powyżej).
    W takich bowiem sytuacjach albo brak już zadłużenia Klienta do umorzenia albo jest ono
    niższe niż wartość jego roszczenia. Zwroty te są i będą rozliczane poprzez wypłatę
    środków pieniężnych na rachunek bankowy Kredytobiorcy wskazany w Ugodzie. Inaczej
    nie da się zrealizować Ugody i jest to sytuacja obiektywna nie mająca kompletnie żadnego
    związku z celami osiągnięcia jakichkolwiek korzyści podatkowych czy to przez Bank czy
    przez Kredytobiorcę.
    Maksymalną kwotą zwrotu jaką Klient może uzyskać od Banku w ramach Ugody jest suma
    zapłaconych przez niego prowizji oraz zapłaconych - w ramach spłacanych rat kapitałowo-
    odsetkowych - odsetek oraz dodatnich różnic kursowych, tj. kwot rat kapitałowych w
    części stanowiącej nadwyżkę między bieżącym kursem CHF/PLN przyjętym do ustalenia
    wysokości danej raty a kursem CHF/PLN z dnia udzielenia Kredytu (dalej jako: „Zwrot” lub

    „Zwroty”). Dla zobrazowania Wnioskodawca poniżej przedstawia uproszczony przykład
    kalkulacji maksymalnej kwoty Zwrotu w przypadku, w którym Kredyt został w całości
    spłacony (Umowa z lit. b) powyżej).
      1) Styczeń 2006 r. - Zawarcie Umowy i wypłata przez Bank Kredytu na okres 30 lat
        indeksowanego do CHF (kurs na dzień udzielenia Kredytu: 2,4 PLN/CHF):
      a. kapitał Kredytu wypłacony Klientowi: 37.500 CHF (90.000 PLN) - kwota neutralna
        podatkowo;
      b. pobrana od Klienta prowizja za udzielenie kredytu: 750 CHF (1.800 PLN) -
        rozpoznana w podstawie opodatkowania (CIT) jako przychód.
      2) Luty 2006 r. - Luty 2020 r. Kredytobiorca spłaca raty kredytowe (kapitał, odsetki)
        zgodnie z harmonogramem.
      3) Marzec 2020 r. - Klient po ponad 14 latach spłacania rat kapitałowo-odsetkowych
        decyduje się spłacić przedterminowo całość Kredytu (kurs na dzień spłaty: 4 PLN
        /CHF).
    W trakcie trwania Umowy Klient zapłacił do Banku w ramach rat kredytowych i
    przedterminowej spłaty:
    - kapitał Kredytu (37.500 CHF) w przeliczeniu na PLN w łącznej wysokości 140.000 PLN
    (gdzie 50.000 PLN stanowiło dodatnie różnice kursowe, które Bank rozpoznał jako
    przychód i opodatkował w latach 2006-2020 a 90.000 PLN nie stanowiło przychodu
    zgodnie z art. 12 ust. 4 pkt 1 ustawy CIT, jako zwrot udzielonego Kredytu),
    - odsetki w łącznej wysokości 40.000 PLN (Bank rozpoznawał je w dacie otrzymania w
    latach 2006-2020 jako przychody podlegające opodatkowaniu).
    Maksymalna kwota Zwrotu = 50.000 PLN + 1.800 PLN + 40.000 PLN, czyli 91.800 PLN
    Oprócz maksymalnej kwoty Zwrotu, Bank w ramach Ugody, w zależności od poczynionych
    ustaleń, może wypłacić również Kredytobiorcy dodatkowe kwoty stanowiące zwrot
    kosztów składek ubezpieczenia od następstw nieszczęśliwych wypadków (UNWW), które
    zapłacił Klient w związku z Kredytem, zwrot poniesionych przez niego kosztów procesu lub
    odsetek ustawowych, jeżeli już złożył pozew sądowy (razem jako: "Dodatkowe Koszty").
    Uzasadnienie ekonomiczne zawierania przez Bank Ugód.
    Zawierając Ugodę Bank unika wyższych kosztów (Zwrotów i Dodatkowych Kosztów) jakie
    mógłby ponieść w przypadku prawomocnego unieważnienia Kredytu. Dla zobrazowania w
    oparciu o ww. przykład, przedstawiamy wyliczenie korzyści ekonomicznej dla Banku:
    - Potencjalne koszty Banku w przypadku unieważnienia Kredytu przez sąd, gdyby Klient
      zdecydował się złożyć pozew o stwierdzenie nieważności Umowy:
      - maksymalna kwota Zwrotu: 91.800 PLN,
      - zwrot kosztów procesu: 9.500 PLN,
      - zapłacone przez Klienta składki UNWW: 6.500 PLN,
      - odsetki ustawowe: 20.000 PLN,
      - Bank broniąc skuteczności prawnej zawartej Umowy ma dodatkowo do poniesienia
        koszty obsługi prawnej: 25.000 PLN oraz koszty tzw. kontrpozwów, które dla
        uproszczenia zostaną pominięte.
    Łączne koszty Banku w przypadku przegrania sporu sądowego: 152.800 PLN.
    - Zawierając Ugodę Bank redukuje swoje potencjalne koszty (tu: 152.800 PLN) o:
      - koszty procesu (tu: całość lub część z 9.500 PLN),
      - odsetki ustawowe (tu: całość lub część z 20.000 PLN),

      - koszty obsługi prawnej (tu: całość lub część z 25.000 PLN), a nawet część z
        maksymalnej kwoty Zwrotu i składki UNWW.
    Ostateczna wielkość oszczędności Banku zależy od etapu sporu z Klientem (czy złożył już
    pozew do sądu czy nie) i wyniku negocjacji, tj. łącznej kwoty Zwrotu i Dodatkowych
    Kosztów jaką wypłaci Bank w ramach Ugody (dalej jako: „Wypłata”). Wypłata zawsze będzie
    niższa od sumy Zwrotu i Dodatkowych Kosztów, gdyby doszło do prawomocnego
    unieważnienia Umowy przez sąd.
    Od 2019 r. (tj. wyroku TSUE z 3 października 2019 r. ws. państwa Dziubak przeciwko
    Raiffeisen Bank International AG, sygn. C-260/18) nastąpiła całkowita zmiana linii
    orzecznictwa sądów powszechnych - aktualnie banki przegrywają ponad 90% sporów (do
    tego roku orzecznictwo było zupełnie odwrotne i zdecydowaną większość spraw banki
    wygrywały). Z tego względu zawarcie Ugody jest całkowicie racjonalną decyzją biznesową,
    którą podjąłby niemal każdy przedsiębiorca. Stanowiąca różnicę oszczędność Banku (tj.
    między kosztami Ugody a prawomocnego unieważnienia Umowy) ma bezpośredni wpływ
    na saldo środków pieniężnych Banku (ubytek takich aktywów jest mniejszy), wielkość jego
    kapitałów (straty są mniejsze niż mogłyby być), co przekłada się bezpośrednio na
    przychody Banku, ponieważ w ramach prowadzonej działalności bankowej lokuje on
    zaoszczędzone środki np. w obligacje skarbowe uzyskując przychody odsetkowe, udziela
    kredytów (pożyczek) uzyskując przychody prowizyjne i odsetkowe albo dokonuje innych
    inwestycji „zaoszczędzonych” środków pieniężnych. Sama istota prowadzonej działalności
    bankowej wymaga, aby środki pieniężne posiadane przez Bank były ciągle lokowane w
    celach zarobkowych.
    Pytania
    1. Czy w przypadku dokonania przez Wnioskodawcę w ramach zawieranych Ugód wypłat
      Zwrotów (czyli zapłaconych przez Klienta odsetek, prowizji i dodatnich różnic
      kursowych, z tytułu których Bank rozpoznał w przeszłości przychody podlegające
      opodatkowaniu CIT) ma on prawo do korekty przychodów zgodnie z art. 12 ust. 3j
      ustawy CIT, w okresie rozliczeniowym, w którym zawarta została Ugoda (stanowiąca
      dokument potwierdzający przyczyny korekty)?
    2. W przypadku pozytywnej odpowiedzi na pytanie nr 1, czy korekta przychodów powinna
      być obliczana z uwzględnieniem postanowień art. 12 ust. 3I pkt 1 ustawy CIT, w ten
      sposób, że kwota korekty przychodów równa byłaby sumie zapłaconych przez Klienta
      odsetek, prowizji i dodatnich różnic kursowych rozpoznanych w wyniku podatkowym
      Wnioskodawcy w 5 nieprzedawnionych latach podatkowych poprzedzających dzień
      zawarcia Ugody?
    3. Czy poniesione przez Wnioskodawcę wydatki z tytułu Dodatkowych Kosztów mogą
      stanowić koszty uzyskania przychodów Wnioskodawcy zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy
      CIT?
    Państwa stanowisko w sprawie
    Ad. 1
    Zdaniem Wnioskodawcy, Bank jest uprawniony do zmniejszenia przychodów (na
    podstawie art. 12 ust 3j ustawy o CIT) o łączną kwotę Zwrotów, jakie Bank rozpoznał jako
    przychody w CIT, w związku z kredytami objętymi Ugodami (z wyłączeniem przychodów
    związanych ze zobowiązaniem podatkowym, które uległo przedawnieniu, stosownie do
    art. 12 ust. 3I pkt 1 ustawy o CIT), jednorazowo w okresie rozliczeniowym, w którym
    dojdzie do rozliczeń (zwrotu świadczeń) stron umowy Kredytu wskutek dokonania Zwrotu
    na mocy danej Ugody.
    Zgodnie z art. 7 ust. 1 ustawy o CIT, przedmiotem opodatkowania podatkiem
    dochodowym jest dochód stanowiący sumę dochodu osiągniętego z zysków kapitałowych
    oraz dochodu osiągniętego z innych źródeł przychodów. W przypadkach, o których mowa
    w art. 21, art. 22 i art. 24b, przedmiotem opodatkowania jest przychód.

    Natomiast, zgodnie z art. 7 ust. 2 ustawy o CIT, dochodem ze źródła przychodów, z
    zastrzeżeniem art. 11c, art. 11 i, art. 24a, art. 24b, art. 24ca, art. 24d i art. 24f, jest
    nadwyżka sumy przychodów uzyskanych z tego źródła przychodów nad kosztami ich
    uzyskania, osiągnięta w roku podatkowym. Jeżeli koszty uzyskania przychodów
    przekraczają sumę przychodów, różnica jest stratą ze źródła przychodów.
    Zgodnie z art. 12 ust. 1 pkt 1 ustawy o CIT przychodami, z zastrzeżeniem ust. 3 i 4 oraz art.
    14, są w szczególności otrzymane pieniądze, wartości pieniężne, w tym również różnice
    kursowe.
    Ustalanie różnic kursowych na podstawie przepisów o rachunkowości reguluje art. 9b
    ustawy o CIT, który stanowi, że podatnicy, którzy wybrali tę metodę, zaliczają odpowiednio
    do przychodów lub kosztów uzyskania przychodów ujęte w księgach rachunkowych
    różnice kursowe z tytułu transakcji walutowych i wynikające z dokonanej wyceny
    składników aktywów i pasywów wyrażonych w walucie obcej, a także wyceny
    pozabilansowych pozycji w walutach obcych. Wycena ta dla celów podatkowych powinna
    być dokonywana na ostatni dzień każdego miesiąca i na ostatni dzień roku podatkowego
    lub na ostatni dzień kwartału i na ostatni dzień roku podatkowego albo tylko na ostatni
    dzień roku podatkowego, z tym, że wybrany termin wyceny musi być stosowany przez
    pełny rok podatkowy i nie może być zmieniany.
    Do przychodów nie zalicza się natomiast kwot naliczonych, lecz nieotrzymanych odsetek
    od należności, w tym również od udzielonych kredytów (art. 12 ust. 4 pkt 2 ustawy o CIT).
    A contrario, przechodem są odsetki zapłacone. Do przychodów nie zalicza się także
    zwróconych kredytów, z wyjątkiem skapitalizowanych odsetek od tych kredytów (art. 12
    ust. 4 pkt 1 ustawy o CIT).
    Należy zaznaczyć, że o zaliczeniu danego przysporzenia majątkowego do przychodów
    danej osoby prawnej decyduje jego definitywny charakter w tym sensie, że w sposób
    ostateczny faktycznie powiększa ono aktywa tej osoby prawnej. Ma to miejsce również w
    sytuacji, gdy skutkiem wystawienia faktury za wykonaną usługę, czy dostarczony towar
    powstaje roszczenie osoby prawnej wobec kontrahenta o zapłatę uzgodnionej ceny.
    Przychodem są zatem wszelkie przysporzenia majątkowe o charakterze trwałym,
    bezzwrotnym, definitywnym, których rzeczywiste otrzymanie powoduje obowiązek zapłaty
    podatku dochodowego. W świetle ww. przepisu należne lub otrzymane w sposób
    definitywny środki pieniężne stanowią, co do zasady, przychód dla celów podatku
    dochodowego od osób prawnych.
    W myśl natomiast art. 12 ust. 3 ustawy o CIT, za przychody związane z działalnością
    gospodarczą i z działami specjalnymi produkcji rolnej, osiągnięte w roku podatkowym, a
    także za przychody uzyskane z zysków kapitałowych, z wyłączeniem przychodów, o
    których mowa w art. 7b ust. 1 pkt 1, uważa się także należne przychody, choćby nie
    zostały jeszcze faktycznie otrzymane, po wyłączeniu wartości zwróconych towarów,
    udzielonych bonifikat i skont. Natomiast, zgodnie z art. 12 ust. 3a ustawy o CIT, za datę
    powstania przychodu, o którym mowa w ust. 3, uważa się, z zastrzeżeniem ust. 3c-3g oraz
    3j-3m, dzień wydania rzeczy, zbycia prawa majątkowego lub wykonania usługi, albo
    częściowego wykonania usługi, nie później niż dzień wystawienia faktury albo
    uregulowania należności.
    W zakresie zasad dotyczących korekt przychodów, art. 12 ust. 3j ustawy o CIT stanowi, że
    jeżeli korekta przychodu nie jest spowodowana błędem rachunkowym lub inną oczywistą
    omyłką, korekty dokonuje się poprzez zmniejszenie lub zwiększenie przychodów
    osiągniętych w okresie rozliczeniowym, w którym została wystawiona faktura korygująca
    lub w przypadku braku faktury, inny dokument potwierdzający przyczyny korekty. Na
    podstawie art. 12 ust. 3I pkt 1 ustawy o CIT, przepisów ust. 3j i 3k nie stosuje się do
    korekty dotyczącej przychodu związanego ze zobowiązaniem podatkowym, które uległo
    przedawnieniu.

    Ustawodawca nie wskazuje, co należy rozumieć poprzez pojęcia „błąd rachunkowy” oraz
    „inna oczywista omyłka”. Zgodnie z aktualnymi stanowiskami organów podatkowych,
    pojęcia te należy więc rozumieć w ich znaczeniu potocznym. Jako przykład Wnioskodawca
    wskazuje np. na interpretację indywidualną Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej
    (dalej jako: „DKIS”) z 5 sierpnia 2022 r. (sygn. 0111-KDWB.4010.15.2022.1.MJ). W
    interpretacji tej, DKIS wskazuje, że „z regulacji zawartych we wskazanym art. 12 ust. 3j
    updop wynika, że korekta „wstecz” może być dokonana jedynie wtedy, gdy przyczyną
    korekty jest błąd rachunkowy lub inna oczywista omyłka. Przy czym, ustawodawca nie
    wskazuje, co należy rozumieć poprzez pojęcia „błąd rachunkowy” oraz „inna oczywista
    omyłka”. Pojęcia te zatem należy rozumieć zgodnie z ich znaczeniem potocznym. Zatem,
    za „błąd rachunkowy” należy uznać sytuację, gdy koszt został niewłaściwie ujęty ze
    względu na błąd w toku wykonywania obliczeń; może to dotyczyć zarówno okoliczności
    leżących po stronie wystawcy faktury czy innego dokumentu księgowego (np. błędne
    podanie na fakturze cen lub wartości towarów), jak i po stronie odbiorcy takiego
    dokumentu (np. wprowadzenie do ksiąg rachunkowych nieprawidłowej cyfry,
    zastosowanie wadliwego kursu waluty obcej przy przeliczaniu wartości kosztu na złote,
    etc.).
    Zgodnie ze Słownikiem Języka Polskiego PWN (wersja internetowa www.sjp.pwn.pl), przez
    „omyłkę” należy rozumieć „spostrzeżenie, sąd niezgodny z rzeczywistością, niewłaściwe
    postępowanie, posunięcie”. W konsekwencji, za „inną oczywistą omyłkę” należy uznać inny
    oczywisty błąd, który nie jest jednocześnie błędem rachunkowym. Takim błędem będzie
    np. ujęcie w kosztach podatkowych faktury wystawionej na podmiot inny niż faktyczny
    nabywca towaru. „Omyłka” wiązać się również będzie z błędem polegającym albo na
    nieprawidłowym wystawieniu albo nieprawidłowym ujęciu dowodu księgowego.
    Okoliczność taka musi mieć zatem charakter „pierwotny”. Co więcej, „omyłka” musi być
    „oczywista”. Oznacza to, że w przypadku jakichkolwiek wątpliwości co do charakteru
    przyczyn korekty, korekta dokonywana winna być w okresie otrzymania dokumentu
    potwierdzającego przyczynę korekty (w przypadku korekty kosztów uzyskania
    przychodów) lub w okresie wystawienia tego dokumentu (w przypadku korekty
    przychodów). Tylko w przypadku jednoznacznego stwierdzenia, że nieprawidłowe ujęcie
    przychodu bądź kosztu było bezpośrednim wynikiem błędu rachunkowego lub oczywistej
    omyłki, korekta kosztu winna być uwzględniana „wstecznie”.
    W świetle przedstawionych uregulowań prawnych należy stwierdzić, że w rozpatrywanej
    sprawie nie mamy do czynienia ani z „błędem rachunkowym”, ani z „inną oczywistą
    omyłką”.”
    Podobne stanowisko DKIS zawarł również z interpretacji z 12 sierpnia 2022 r., sygn. 0111-
    KDIB1-2.4010.333.2022.1.DP. Zdaniem Wnioskodawcy, w przedmiotowej sprawie korekta
    przychodu nie jest spowodowana błędem rachunkowym lub inną oczywistą omyłką, gdyż
    wynika z okoliczności, które zaistniały po zawarciu umowy kredytu (pożyczki). Jak zostało
    wskazane w opisie stanu faktycznego niniejszego wniosku, roszczenia czy możliwość
    wystąpienia z nimi przez Kredytobiorców wynikają z okoliczności, które nie były znane w
    momencie zawierania Umowy z danym Kredytobiorcą. Konieczność zawarcia Ugody z
    Kredytobiorcą wynika, po pierwsze, z postępującej w ostatnich latach deprecjacji złotego -
    w szczególności względem franka szwajcarskiego, co przyczyniło się do pogorszenia
    sytuacji Kredytobiorców, tj. zwiększenia ich zadłużenia w przeliczeniu na PLN; po drugie, z
    dążenia Banku do polubownego zakończenia bądź zapobieżenia przyszłemu sporowi
    sądowemu, którego wystąpienie jest z perspektywy Banku wysoce prawdopodobne w
    związku z licznymi wyrokami sądów powszechnych stwierdzającymi nieważność
    określonego rodzaju klauzul indeksacyjnych zawartych w analogicznych treścią umowach
    kredytu. Należy jednak w tym miejscu zaznaczyć, że powyższe nie oznacza, że uprzednie
    rozpoznanie przez Bank przychodu z Umów było niezgodne z obowiązującymi na moment
    ich zawierania przepisami prawa. Na przestrzeni ostatnich lat wykładnia sądownictwa
    powszechnego w zakresie stosowania klauzul indeksacyjnych uległa zmianie na niekorzyść

    banków udzielających kredytów hipotecznych, co Wnioskodawca uznaje tym bardziej za
    okoliczność nową, która wywołuje skutki w postaci niejako konieczności zawierania przez
    Bank przedmiotowych Ugód bądź ekspektatywy przystąpienia z Kredytobiorcami do
    sporów rozwiązywanych na drodze sądowej. Konsekwencją istnienia tej de facto
    konieczności uregulowania sytuacji z Kredytobiorcami są zawierane Ugody, na mocy
    których Wnioskodawca dokonuje Zwrotów. Dodatkowo, Wnioskodawca za zasadne uważa
    podkreślić, że w orzecznictwie sądów administracyjnych ukształtował się już pogląd, że
    nieważność umów kredytowych wywołuje skutki ex tunc (zob. m.in. wyrok Wojewódzkiego
    Sądu Administracyjnego (dalej jako: „WSA”) we Wrocławiu z 7 marca 2024 r., sygn. akt I SA
    /Wr 377/23, orzeczenie nieprawomocne, czy wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego
    (dalej jako: „NSA”) z 6 grudnia 2023 r., sygn. akt II FSK 1442/23). Przede wszystkim, pogląd
    ten został zaakcentowany w judykaturze w wyroku NSA z 4 grudnia 2023 r. (sygn. akt II FSK
    334/22), w którym sąd wskazał, że „nawiązując do zarzutów związanych z naruszeniem art.
    12 u.p.d.o.p. podkreślić należy, że wyrok sądu pierwszej instancji jest dotknięty błędem
    logicznym - jeżeli, jak trafnie twierdzi sąd, nieważność wywołuje skutki ex tunc, to oznacza,
    że umowa uznawana jest za niezawartą, a wzajemne świadczenia ulegają zwrotowi (art.
    410 § 2 k.c.). Tym samym, także podatkowo należy to ocenić jako nieuzyskanie przychodu.
    Ten „nieuzyskany” przychód nie może stać się kosztem jego uzyskania. Zwrócić też trzeba
    uwagę na treść art. 12 ust. 3j) u.p.d.o.p., który określa zasady korekty przychodów i
    zgodnie z przepisem przejściowym miał zastosowanie do przychodów uzyskanych przed
    dniem wejścia w życie ustawy.”
    Co istotne, w wyroku dotyczącym bezpośrednio ugód z kredytobiorcami z 4 grudnia 2024
    r. (sygn. akt II FSK 1968/23) NSA zaznaczył, że treść stanowiska NSA z powołanego powyżej
    orzeczenia pozostaje aktualna, w szczególności w zakresie niemożliwości uznania
    wydatków powstających w wyniku wypłacenia kredytobiorcy zwrotu uprzednio
    poniesionych przez niego kosztów kredytu za koszty uzyskania przychodów (dalej jako:
    „KUP”) banku. W najnowszym orzecznictwie NSA wskazuje się również, że mimo że
    wydatki na podobnego rodzaju ugody z kredytobiorcami nie mogą stanowić KUP, to banki
    powinny w zakresie tych wypłat zwrócić uwagę na treść art. 12 ust. 3j ustawy o CIT (m.in.
    wyrok NSA z 5 grudnia 2024 r., sygn. akt II FSK 287/24 czy wyrok NSA z 3 grudnia 2024 r.,
    sygn. akt II FSK 1081/24).
    W analogicznych do będącego przedmiotem niniejszego wniosku stanach faktycznych, w
    tym będących przedmiotem sporu w ww. wyrokach NSA, były wydawane interpretacje
    świadczące o konieczności dokonania przez podatników korekty przychodów zgodnie z
    art. 12 ust. 3j ustawy o CIT. W szczególności, w interpretacji indywidualnej DKIS z 12
    kwietnia 2024 r. (sygn. 0111-KDIB1-1.4010.85.2024.1.SG) Dyrektor stwierdził następujące:
    „W analizowanej sprawie zastosowanie znajdzie przepis art. 12 ust. 3j updop, bowiem w
    sytuacji wydania Wyroków nie mamy do czynienia z błędem rachunkowym podatnika ani
    też oczywistą omyłką. Umowa kredytu została zawarta na podstawie obowiązującej w dniu
    zawarcia umowy oferty, kwota kredytu została wypłacona, a odsetki, prowizje i inne opłaty
    zostały pobrane zgodnie z umową. Natomiast, konieczność korekty przychodów w
    związku ze zwrotem świadczeń powstała w wyniku okoliczności, które zaistniały po
    uzyskaniu przez Państwa przychodu.
    Zatem, Bank powinien dokonać stosownej korekty swoich przychodów podatkowych na
    podstawie art. 12 ust. 3j ustawy o CIT (z wyłączeniem przychodów związanych ze
    zobowiązaniem podatkowym, które uległo przedawnieniu, stosownie do art. 12 ust. 3I pkt
    2 ustawy o CIT), w okresie rozliczeniowym, w którym dojdzie do rozliczeń (zwrotu
    świadczeń) stron umowy Kredytu wskutek wydania Wyroku.”
    Również w interpretacji indywidualnej z 27 listopada 2019 r., sygn. 0111-KDIB1-
    3.4010.431.2019.1.IZ DKIS uznał za prawidłowe stanowisko podatnika w zakresie tego, że
    korekta przychodów w związku z zawartą ugodą sądową powinna być dokonana „na
    bieżąco”, tj. w okresie rozliczeniowym, w którym powstała przyczyna korekty (została
    zawarta ugoda). Jednocześnie, DKIS potwierdził stanowisko wnioskodawcy, że w

    przypadku zawarcia ugody sądowej dotyczącej rozliczenia zobowiązania między
    podatnikiem a jego kontrahentem nie mamy do czynienia z błędem rachunkowym ani
    oczywistą pomyłka, o których mowa w art. 12 ust. 3j ustawy o CIT.
    Finalnie, w wyroku z 5 grudnia 2024 r., sygn. akt II FSK 2015/23, NSA po raz kolejny
    podkreślił, że „w zakresie zaś możliwości dokonania korekty przychodów Naczelny Sąd
    Administracyjny potwierdza istnienie takiej możliwości”.
    Zgodnie z powyższym, zdaniem Wnioskodawcy, ustalenie prawidłowej wysokości
    przychodu Banku powinno następować w momencie rozpoznania rzeczywistej wysokości
    przychodu. W analizowanym przypadku do rozpoznania rzeczywistej wysokości przychodu
    dochodzi zaś w momencie zawarcia przez Bank Ugody, na mocy której dochodzi do
    Zwrotu świadczeń (przede wszystkim prowizji, odsetek i różnic kursowych), które zostały
    uprzednio, przed zawarciem Ugody, rozpoznane jako przychód przez Wnioskodawcę.
    Ad. 2
    W myśl wskazanego już art. 12 ust. 3I pkt 1 ustawy o CIT, przepisów ust. 3j i 3k nie stosuje
    się do korekty dotyczącej przychodu związanego ze zobowiązaniem podatkowym, które
    uległo przedawnieniu.
    W rezultacie, w ocenie Wnioskodawcy, będzie mieć on prawo do korekty przychodów, o
    których mowa w uzasadnieniu do pytania nr 1) powyżej za 5 nieprzedawnionych na dzień
    zawarcia Ugody lat podatkowych poprzedzających ten dzień.
    Ponieważ ustawodawca ani w ust. 3j ani w ust. 3I nie precyzuje pojęcia przychodu
    podlegającego korekcie (co z oczywistych względów byłoby niemożliwe), w ocenie
    Wnioskodawcy, będzie on uprawniony do dokonania korekty kwoty przychodów równej
    sumie zapłaconych przez Klienta odsetek, prowizji i dodatnich różnic kursowych
    rozpoznanych w wyniku podatkowym Wnioskodawcy w 5 nieprzedawnionych latach
    podatkowych na dzień zawarcia Ugody poprzedzających ten dzień (zawarcia Ugody).
    W interpretacji z 12 sierpnia 2022 r., sygn. 0111-KDIB1-2.4010.333.2022.1.DP, DKIS
    wskazuje, że „korekta przychodów polega na zmniejszeniu lub zwiększeniu przychodów
    osiągniętych w okresie rozliczeniowym. Zasady korygowania przychodów mają
    zastosowanie tylko do tych przypadków, gdy korekta nie jest spowodowana błędem
    rachunkowym lub inną oczywistą omyłką. Natomiast w sytuacji, w której korekta
    spowodowana jest błędem rachunkowym lub inną oczywistą omyłką, ma miejsce
    korygowanie ze skutkiem „wstecz”. [...] ze względu na fakt, że zobowiązanie podatkowe z
    ww. tytułu uległo przedawnieniu, to w niniejszej sprawie będzie miał zastosowanie przepis
    art. 12 ust. 3I pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych. Przepis ten
    jednoznacznie wskazuje, że przepisów ust. 3j i 3k nie stosuje się do korekty dotyczącej
    przychodu związanego ze zobowiązaniem podatkowym, które uległo przedawnieniu.”
    A contrario, w ocenie Wnioskodawcy, w tych przypadkach, gdy nie doszło jeszcze do
    przedawnienia zobowiązania podatkowego w odniesieniu do korygowanych przychodów,
    możliwe jest zastosowanie dyspozycji wynikającej z art. 12 ust. 3j ustawy o CIT, co w
    analizowanym przypadku sprowadza się do przedstawionej powyżej konstatacji, że
    korekcie podlegać będzie kwota równa sumie zapłaconych przez Klienta odsetek, prowizji i
    dodatnich różnic kursowych, bez żadnych dodatkowych ograniczeń.
    Ad. 3
    W ocenienie Wnioskodawcy, poniesione przez Wnioskodawcę wydatki z tytułu
    Dodatkowych Kosztów mogą stanowić koszty uzyskania przychodów Wnioskodawcy
    zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy CIT.
    Zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy o CIT, kosztami uzyskania przychodów (KUP) są koszty
    poniesione w celu osiągnięcia przychodów ze źródła przychodów lub w celu zachowania
    albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 16 ust.
    1 ustawy o CIT.

    Definicja KUP sformułowana przez ustawodawcę ma charakter ogólny. Z tego względu
    każdy wydatek poniesiony przez podatnika powinien podlegać indywidualnej analizie w
    celu dokonania jego kwalifikacji prawnej. Wyjątkiem powinna być jedynie sytuacja, gdy
    ustawa wyraźnie wyłącza możliwość zaliczenia go do KUP. W pozostałych przypadkach
    podatnik jest zobowiązany zbadać istnienie związku przyczynowego pomiędzy
    poniesieniem kosztu a powstaniem przychodu lub realną szansą powstania przychodów
    podatkowych bądź też zachowaniem albo zabezpieczeniem źródła ich uzyskiwania.
    Wydatek może zostać uznany za KUP, jeżeli pomiędzy jego poniesieniem a powstaniem,
    zwiększeniem bądź też możliwością powstania przychodu istnieje związek przyczynowo-
    skutkowy. Z ugruntowanego podejścia prezentowanego w doktrynie i orzecznictwie w
    zakresie interpretacji art. 15 ust. 1 ustawy o CIT wynika, że aby uznać wydatek za KUP,
    muszą być spełnione łącznie następujące warunki:
    a) wydatek został poniesiony przez podatnika, tj. w ostatecznym rozrachunku musi on
      zostać pokryty z zasobów majątkowych podatnika;
    b) wydatek jest definitywny (rzeczywisty), tj. wartość poniesionego wydatku nie została
      podatnikowi w jakikolwiek sposób zwrócona;
    c) wydatek pozostaje w związku z prowadzoną przez podatnika działalnością gospodarczą;
    d) wydatek został poniesiony w celu uzyskania przychodów, zachowania lub
      zabezpieczenia źródła przychodów;
    e) wydatek został właściwie udokumentowany;
    f) wydatek nie znajduje się w grupie wydatków, których zgodnie z art. 16 ust. 1 ustawy o
      CIT, nie uważa się za koszty uzyskania przychodów.
    Aby uznać wartość dokonywanych przez Bank Wypłat za KUP konieczne jest spełnienie
    wszystkich wyżej wymienionych przesłanek.
    W ocenie Wnioskodawcy, z punktu widzenia przedmiotowej analizy, kluczowe są pkt c), d) i
    e), co będzie przedmiotem szerszego omówienia poniżej.
    c) Związek kosztu z prowadzoną działalnością gospodarczą
    Aby określony wydatek można było uznać za KUP, konieczne jest wykazanie przez
    podatnika związku poniesionego wydatku z prowadzoną przez niego działalnością
    gospodarczą.
    W świetle powyższego należy wskazać, że Wnioskodawca jest bankiem krajowym w
    rozumieniu art. 4 ust. 1 pkt 1 Prawa bankowego. Podstawowym przedmiotem działalności
    Wnioskodawcy jest świadczenie usług bankowych, w tym udzielanie kredytów i pożyczek.
    W ocenie Wnioskodawcy, Dodatkowe Koszty wykazują ścisły związek z prowadzoną przez
    niego działalnością gospodarczą, jaką jest działalność bankowa, a konkretnie z
    czynnościami bankowymi sensu stricto, wymienionymi w art. 5 ust. 1 pkt 3 Prawa
    bankowego (udzielania Kredytów).
    Oczywiście, analizowana sytuacja jest daleka od standardowej, gdzie głównymi
    przychodami Banku są odsetki, prowizje czy opłaty dodatkowe uzyskiwane przez Bank w
    wyniku udzielanych klientom kredytów bankowych. Niemniej jednak, działalność Banku
    obejmuje szerokie spektrum sytuacji, w tym sytuacje, w których zobowiązany jest do
    zwrotu na rzecz Klientów określonych opłat czy prowizji w związku z szerokim wachlarzem
    sytuacji, takich jest przedterminowa spłata kredytu, przewalutowanie, konsolidacja czy
    ugoda w związku z powstałymi sporami prawnymi lub zawierany w celu restrukturyzacji
    zadłużenia.
    W rezultacie, w ocenie Wnioskodawcy, wszelkie uzasadnione koszty ponoszone przez
    niego w związku z szeroko rozumianą działalnością bankową wypełniają przesłankę
    związku z prowadzoną przez Bank działalnością gospodarczą.

    d) Celowość poniesienia kosztu
    Warunek celowości poniesienia kosztu oznacza, że dany koszt musi być poniesiony w celu
    osiągnięcia przychodów ze źródła przychodów lub w celu zachowania lub zabezpieczenia
    źródła przychodów. Celowość poniesienia kosztu należy oceniać mając na uwadze jego
    racjonalność oraz gospodarcze uzasadnienie, a także istnienie związku przyczynowo-
    skutkowego pomiędzy poniesionym kosztem a uzyskiwaniem przychodów bądź
    zabezpieczeniem i zachowaniem źródła przychodów.
    Zarówno w orzecznictwie, jak i doktrynie wskazuje się, że przesłanka ta jest także
    spełniona, jeżeli dany koszt nie jest bezpośrednio związany z osiągnięciem przychodu, ale
    jest ponoszony z zamiarem zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów.
    W tym zakresie Wnioskodawca zwraca uwagę na wyrok NSA z 28 stycznia 2015 r. sygn. akt
    II FSK 3116/12, w którym Sąd podkreślił, że: „gospodarczo uzasadnione i racjonalne
    decyzje gospodarcze, podejmowane pierwotnie w określonych warunkach, mające
    oczywisty związek z przychodami, w związku z negatywną zmianą okoliczności mogą
    wywoływać lub wywołują konieczność podejmowania przez podatnika działań
    zmierzających już nie do osiągnięcia przychodów, ale do zachowania lub zabezpieczenia
    źródeł przychodów. Istotne jest, aby oceniając dany wydatek pod kątem kosztu
    podatkowego uwzględniać również logiczny ciąg zdarzeń wywołujących określone
    działania podatnika (...)”.
    Podobne stanowisko zostało zaprezentowane w wyroku NSA z 9 stycznia 2020 r. sygn. akt
    II FSK 1330/19, w którym Sąd wskazał, że: „(...) należy (...) przykładać szczególne znaczenie
    do prawidłowej wykładni terminów „zachowanie” i „zabezpieczenie” źródła przychodów. W
    szczególności, jeżeli jako zabezpieczenie źródła przychodów należy rozumieć koszty
    poniesione na ochronę istniejącego (podstawowego) źródła przychodów, w taki sposób,
    aby to źródło funkcjonowało w bezpieczny sposób. W dynamicznie zmieniającej się
    rzeczywistości gospodarczej, poniesienie pewnych wydatków (zapłata kary umownej nie
    wyłączonej z kosztów uzyskania przychodów w art. 16 ust. 1 pkt 22 u.p.d.o.p. czy
    odszkodowania) może ograniczać wydatki, które zachwiałyby możliwością uzyskiwania
    przychodów z tytułu prowadzonej działalności gospodarczej. Istotne jest więc, aby
    kwalifikując dany wydatek jako koszt podatkowy uwzględniać również kwestię logicznego
    ciągu zdarzeń determinujących określone i konkretne działania podatnika.
    Należy zatem oceniać racjonalność określonego działania dla osiągnięcia przychodu, a
    fakt, że podatnik nie przewidywał określonego efektu gospodarczego, nie dyskwalifikuje
    poniesionego wydatku jako kosztu uzyskania przychodu”.
    W zakresie kosztów służących „zabezpieczeniu” lub „zachowaniu” źródła przychodów, w
    orzecznictwie sądowym wskazuje się również na możliwość ujmowania w kosztach
    uzyskania przychodów kosztów mających na celu ograniczenie wydatków czy
    minimalizowanie strat. Ważne wskazówki w tym zakresie wskazano w uchwale NSA w
    składzie 7 sędziów z 25 czerwca 2012 r. sygn. akt II FPS 2/12: „W analizowanym zakresie za
    kierunkowe kryterium wykładni art. 15 ust. 1 u.p.d.o.p. przyjąć trzeba kryterium celu
    poniesionego kosztu. Wiąże się ono z zamiarem działania podatnika zdeterminowanym na
    osiągnięcie przychodów lub zachowanie albo zabezpieczenie ich źródła, tym samym z
    istnieniem związku przyczynowego, który wyraża się we wpływie (bezpośrednim lub
    pośrednim) ponoszonego kosztu na powstanie lub zwiększenie osiąganego przychodu lub
    we wpływie na zachowanie (np. również w stanie polegającym na wyeliminowaniu, czy też
    ograniczeniu generowania strat pomniejszających przychód) albo zabezpieczenie jego
    źródła. W tym więc kontekście istotne jest, aby ocena zachowania podatnika,
    kwalifikującego określony koszt jako koszt podatkowy, dokonywana była również z
    perspektywy związku tego wydatku z prowadzoną działalnością gospodarczą oraz wiedzy
    o związkach przyczynowych, tj. w tym zakresie, że dany wydatek (koszt) może obiektywnie
    przyczynić się do realizacji pożądanego celu - osiągnięcia przychodu lub zachowania albo
    zabezpieczenia jego źródła - co jednak oczywiście nie oznacza, że cel ten zostanie
    osiągnięty”.

    Podobne stanowisko zostało zaprezentowane w wyrokach:
    - NSA z 16 listopada 2018 r. sygn. akt II FSK 793/17, w którym Sąd stwierdził, że: „Przede
      wszystkim nie można zaakceptować stanowiska Ministra Finansów w tym zakresie,
      który nagminnie neguje możliwość uznania za koszty uzyskania przychodów wydatków
      wynikających z działań podatników zmierzających do zminimalizowania, czy też
      uniknięcia straty z określonego przedsięwzięcia gospodarczego. Zdaniem Ministra
      Finansów, koszty uzyskania przychodów mogą wynikać jedynie z „pozytywnych” działań
      podatnika zmierzających do osiągnięcia przychodów lub zabezpieczenia bądź
      zachowania źródła tych przychodów. Nie negując takiego poglądu, co do jego istoty,
      wskazać jednak należy, że również minimalizacja strat (poniesienie mniejszej straty)
      może zawierać się w ramach tak określonych, nawiązujących do treści art. 25 ust. 1 u.p.
      d.o.p. działań podatnika”.
    - NSA z 12 kwietnia 2018 r. sygn. akt II FSK 871/16: „Istotne jest, aby kwalifikując dany
      wydatek jako koszt podatkowy uwzględniać również kwestię logicznego ciągu zdarzeń
      determinujących określone i konkretne działania podatnika (...). Należy zatem oceniać
      racjonalność określonego działania dla osiągnięcia przychodu, a fakt, że podatnik nie
      oczekiwał określonego efektu gospodarczego nie dyskwalifikuje poniesionego wydatku
      jako kosztu uzyskania przychodu. W procesie działań gospodarczych przedsiębiorca
      dąży bowiem nie tylko do maksymalizacji przychodów, ale i minimalizacji strat”.
    - WSA w Poznaniu z 27 listopada 2019 r. sygn. akt I SA/Po 674/19 (orzeczenie
      prawomocne): „działając w warunkach rynkowych podatnik musi podejmować
      racjonalne z jego punktu widzenia, oparte na ekonomicznych analizach i kalkulacjach,
      działania zmierzające do uzyskania możliwie największej efektywności ekonomicznej.
      Działania te mogą również polegać na dokonywaniu określonych oszczędności,
      zmniejszeniu kosztów i wydatków, minimalizowaniu strat z określonych segmentów
      działalności, czy też eliminowaniu nieopłacalnych przedsięwzięć. Gdyby podatnik
      działań takich nie podejmował, mógłby nie sprostać konkurencji a prowadzona przez
      niego działalność mogłaby stać się nierentowna i zacząć przynosić straty. Tym samym
      zagrożone byłoby źródło przychodów, jakim jest prowadzenie działalności
      gospodarczej w jej całokształcie. W tym sensie, co do zasady, każde tego rodzaju
      przedsięwzięcie zmierzające do zapobieżenia powstania takiej sytuacji, powinno być
      postrzegane jako prowadzące do zachowania bądź zabezpieczenia źródła przychodów,
      a związane z tym koszty, jako koszty uzyskania przychodów w rozumieniu art. 15 ust. 1
      u.p.d.o.p.”
    Odnosząc powyższe do rozważanego stanu faktycznego i zdarzenia przyszłego, Bank
    zaznacza, że poniesienie wydatków, jakimi są Dodatkowe Koszty, pozwala na zachowanie i
    zabezpieczenie źródła przychodów Banku, jakim jest prowadzona przez niego działalność
    kredytowa oraz ogólna działalność bankowa.
    Co więcej, Dodatkowe Koszty mają pozwolić na polubowne i definitywne rozstrzygnięcie
    istniejącego lub potencjalnego sporu między Bankiem a Kredytobiorcą. W świetle
    powyższego, zawarcie Ugody ma na celu ochronę Banku przed potencjalnym wszczęciem
    lub kontynuowaniem postępowania sądowego przez Kredytobiorców. Na mocy Ugody
    Bank zobowiązuje się zwrócić Kredytobiorcy kwoty składające się na Dodatkowe Koszty.
    W przypadku braku wdrożenia postępowania ugodowego Bank mógłby być bowiem
    narażony na ponoszenie znacznie wyższych kosztów, np. w przypadku uznania na mocy
    wyroku sądowego Umowy za nieważną - Bank mógłby być zobowiązany do zwrotu
    wszystkich wcześniejszych świadczeń uiszczanych przez Kredytobiorców wraz z odsetkami
    ustawowymi za opóźnienie w spełnieniu dochodzonego świadczenia czy poniesienia
    innych dodatkowych kosztów własnych w postaci kosztów zastępstwa procesowego, jak
    również kosztów związanych z dochodzeniem roszczeń restytucyjnych względem
    kredytobiorcy (tzw. kontrpozwów) czy przymusowym egzekwowaniem wierzytelności w
    postępowaniu egzekucyjnym. Oszczędności Banku (czyli uzasadnienie ekonomiczne) z

    faktu zawarcia Ugody w stosunku do potencjalnych kosztów w wyniku prawomocnego
    unieważnienia Kredytu przez sąd wskazaliśmy w przykładzie w części niniejszego wniosku
    ze stanem faktycznym/zdarzeniem przyszłym. Podkreślić należy dobitnie, że stanowiąca
    różnicę oszczędność Banku (tj. między kosztami Ugody a prawomocnego unieważnienia
    Umowy) ma bezpośredni wpływ na saldo środków pieniężnych Banku (ubytek takich
    aktywów jest mniejszy), wielkość jego kapitałów (straty są mniejsze niż mogłyby być), co
    przekłada się bezpośrednio na przychody Banku, ponieważ w ramach prowadzonej
    działalności bankowej lokuje on zaoszczędzone środki np. w obligacje skarbowe uzyskując
    przychody odsetkowe, udziela kredytów (pożyczek) uzyskując przychody prowizyjne i
    odsetkowe albo dokonuje innych inwestycji „zaoszczędzonych” środków pieniężnych. W
    konsekwencji, z perspektywy Banku, dobrowolne zawarcie Ugody z Kredytobiorcą, w tym
    dokonanie zwrotu Dodatkowych Kosztów, jest ekonomicznie uzasadnione i dlatego też
    praktycznie wszystkie inne banki na rynku, które udzielały Kredytów również zawierają
    analogiczne ugody ze swoimi klientami.
    f) Brak zastosowania wyłączenia z art. 16 ust. 1 ustawy o CIT
    Zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy o CIT, kosztami uzyskania przychodów nie są koszty
    wymienione w art. 16 ust. 1 ustawy o CIT. Podatnik nie może zaliczyć do KUP takich
    kosztów, które zostały enumeratywnie wymienione w tym przepisie.
    Zdaniem Wnioskodawcy, Wypłaty w zakresie Dodatkowych Kosztów nie spełniają
    przesłanek do uznania je za koszty wyłączone z KUP na podstawie art. 16 ust. 1 ustawy o
    CIT. W szczególności, w ocenie Wnioskodawcy, w odniesieniu do Wypłat zastosowania nie
    powinien znaleźć pkt 22 (kary umowne i odszkodowania z tytułu wad dostarczonych
    towarów, wykonanych robót i usług oraz zwłoki w dostarczeniu towaru wolnego od wad
    albo zwłoki w usunięciu wad towarów albo wykonanych robót i usług), pkt 43
    (umorzonych kredytów (pożyczek) bankowych) oraz pkt 66 (wydatki oraz wartość
    przekazanych rzeczy, praw lub wykonanych usług, wynikających z czynności, które nie
    mogą być przedmiotem prawnie skutecznej umowy) niniejszego przepisu.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest w części prawidłowe, a w części
    nieprawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Ad. 1 i 2
    Zgodnie z art. 7 ust. 1 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób
    prawnych (t. j. Dz. U. z 2025 r., poz. 278 ze zm., dalej: „ustawa o CIT”):
      przedmiotem opodatkowania podatkiem dochodowym jest dochód stanowiący
      sumę dochodu osiągniętego z zysków kapitałowych oraz dochodu osiągniętego z
      innych źródeł przychodów. W przypadkach, o których mowa w art. 21, art. 22 i art.
      24b, przedmiotem opodatkowania jest przychód.
    W myśl art. 7 ust. 2 ustawy o CIT:
      dochodem ze źródła przychodów, z zastrzeżeniem art. 11c, art. 11i, art. 24a, art. 24b,
      art. 24ca, art. 24d i art. 24f, jest nadwyżka sumy przychodów uzyskanych z tego
      źródła przychodów nad kosztami ich uzyskania, osiągnięta w roku podatkowym.
      Jeżeli koszty uzyskania przychodów przekraczają sumę przychodów, różnica jest
      stratą ze źródła przychodów.
    Sposób ujęcia przedmiotu opodatkowania w podatku dochodowym od osób prawnych nie
    jest przypadkowy i pozwala na wyprowadzenie wniosku o objęciu zakresem ustawy
    wszystkich zdarzeń, z którymi wiąże się dla podatnika konkretna korzyść o wymiarze
    finansowym powodująca zwiększenie aktywów lub zmniejszenie pasywów. Wystąpienie
    każdego zdarzenia powodującego wymierną korzyść po stronie podatnika skutkuje

    obowiązkiem opodatkowania osiągniętej nadwyżki ponad koszty jej uzyskania przez
    podatnika. Nie jest przy tym istotne źródło korzyści, chodzi bowiem o każdy przypadek
    powodujący wzrost wartości majątku lub zmniejszenie zobowiązań ciążących na
    podatniku. Przyjęte rozwiązanie legislacyjne pozwala na stosowanie przepisów ustawy
    niezależnie od specyfiki podmiotów podlegających opodatkowaniu, zmieniających się
    okoliczności
    i rzeczywistości gospodarczej, jak również ewolucji różnego rodzaju instrumentów
    wykorzystywanych w obrocie gospodarczym.
    Stosownie do postanowień art. 12 ust. 1 pkt 1 ustawy o CIT:
      przychodami, z zastrzeżeniem ust. 3 i 4 oraz art. 14, są w szczególności otrzymane
      pieniądze, wartości pieniężne, w tym również różnice kursowe.
    W myśl natomiast art. 12 ust. 3 ustawy o CIT:
      za przychody związane z działalnością gospodarczą i z działami specjalnymi
      produkcji rolnej, osiągnięte w roku podatkowym, a także za przychody uzyskane z
      zysków kapitałowych, z wyłączeniem przychodów, o których mowa w art. 7b ust. 1
      pkt 1, uważa się także należne przychody, choćby nie zostały jeszcze faktycznie
      otrzymane, po wyłączeniu wartości zwróconych towarów, udzielonych bonifikat i
      skont.
    Zgodnie z art. 12 ust. 4 pkt 2 ustawy o CIT:
      do przychodów nie zalicza się kwot naliczonych, lecz nieotrzymanych odsetek od
      należności, w tym również od udzielonych pożyczek (kredytów).
    Należy zaznaczyć, że o zaliczeniu danego przysporzenia majątkowego do przychodów
    danej osoby prawnej decyduje jego definitywny charakter w tym sensie, że w sposób
    ostateczny faktycznie powiększa ono aktywa tej osoby prawnej. Ma to miejsce również w
    sytuacji, gdy skutkiem wystawienia faktury za wykonaną usługę, czy dostarczony towar
    powstaje roszczenie osoby prawnej wobec kontrahenta o zapłatę uzgodnionej ceny.
    Przychodem są zatem wszelkie przysporzenia majątkowe o charakterze trwałym,
    bezzwrotnym, definitywnym, których rzeczywiste otrzymanie powoduje obowiązek zapłaty
    podatku dochodowego.
    W świetle ww. przepisu należne lub otrzymane w sposób definitywny środki pieniężne
    stanowią, co do zasady, przychód dla celów podatku dochodowego od osób prawnych.
    Zasady dokonywania korekt przychodów zawarte zostały w art. 12 ust. 3j-3m ustawy o CIT.
    Stosownie do treści art. 12 ust. 3j ustawy o CIT:
      jeżeli korekta przychodu nie jest spowodowana błędem rachunkowym lub inną
      oczywistą omyłką, korekty dokonuje się poprzez zmniejszenie lub zwiększenie
      przychodów osiągniętych w okresie rozliczeniowym, w którym została wystawiona
      faktura korygująca lub, w przypadku braku faktury, inny dokument potwierdzający
      przyczyny korekty.
    Z kolei w myśl art. 12 ust. 3k ustawy o CIT:
      jeżeli w okresie rozliczeniowym, o którym mowa w ust. 3j, podatnik nie osiągnął
      przychodów lub osiągnięte przychody są niższe od kwoty zmniejszenia, podatnik jest
      obowiązany zwiększyć koszty uzyskania przychodów o kwotę, o którą nie zostały
      zmniejszone przychody.
    Na podstawie art. 12 ust. 3l pkt 1 ustawy o CIT:

      przepisów ust. 3j i 3k nie stosuje się do korekty dotyczącej przychodu związanego ze
      zobowiązaniem podatkowym, które uległo przedawnieniu.
    W myśl art. 58 § 1 i 2 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (t. j. Dz.U. z 2024 r.
    poz. 1061 ze zm.):
      § 1. Czynność prawna sprzeczna z ustawą albo mająca na celu obejście ustawy jest
      nieważna, chyba że właściwy przepis przewiduje inny skutek, w szczególności ten, iż
      na miejsce nieważnych postanowień czynności prawnej wchodzą odpowiednie
      przepisy ustawy.
      § 2. Nieważna jest czynność prawna sprzeczna z zasadami współżycia społecznego.
    Z kolei w myśl art. 405 Kodeksu cywilnego:
      kto bez podstawy prawnej uzyskał korzyść majątkową kosztem innej osoby,
      obowiązany jest do wydania korzyści w naturze, a gdyby to nie było możliwe, do
      zwrotu jej wartości.
    Natomiast w myśl art. 410 Kodeksu cywilnego:
      § 1. Przepisy artykułów poprzedzających stosuje się w szczególności do świadczenia
      nienależnego.
      § 2. Świadczenie jest nienależne, jeżeli ten, kto je spełnił, nie był w ogóle
      zobowiązany lub nie był zobowiązany względem osoby, której świadczył, albo jeżeli
      podstawa świadczenia odpadła lub zamierzony cel świadczenia nie został osiągnięty,
      albo jeżeli czynność prawna zobowiązująca do świadczenia była nieważna i nie stała
      się ważna po spełnieniu świadczenia.
    Skutki zawartej ugody na gruncie podatkowym należy odnieść do okresu, w którym Bank
    zawarł Ugodę z Kredytobiorcą, tj. okresu, w którym dojdzie do wzajemnych rozliczeń stron
    umowy kredytowej i faktycznego zwrotu wzajemnych świadczeń.
    W związku z tym, Bank powinien dokonać stosownej korekty swoich rozliczeń
    pomniejszając przychody podatkowe o wartości wykazane w poprzednich latach
    podatkowych.
    W analizowanej sprawie zastosowanie znajdzie przepis art. 12 ust. 3j umowy o CIT,
    bowiem
    w sytuacji zawarcia Ugody, nie mamy do czynienia z błędem rachunkowym podatnika
    ani też oczywistą omyłką. Umowa kredytu została zawarta na podstawie obowiązującej
    w dniu zawarcia umowy oferty, kwota kredytu została wypłacona, a odsetki, prowizje i
    inne opłaty zostały pobrane zgodnie z umową. Natomiast, konieczność korekty
    przychodów w związku ze zwrotem świadczeń powstała w wyniku okoliczności, które
    zaistniały po uzyskaniu przez Państwa przychodu.
    Zatem, Bank powinien dokonać stosownej korekty swoich przychodów podatkowych na
    podstawie art. 12 ust. 3j ustawy o CIT (z wyłączeniem przychodów związanych ze
    zobowiązaniem podatkowym, które uległo przedawnieniu, stosownie do art. 12 ust. 3l pkt
    1 ustawy o CIT), w okresie rozliczeniowym, w którym dojdzie do rozliczeń (zwrotu
    świadczeń) stron umowy Kredytu, wskutek zawarcia Ugody.
    Wskazać należy, że art. 12 ust. 3l pkt 1 ustawy o CIT, jednoznacznie wskazuje, że
    przepisów ust. 3j i 3k nie stosuje się do korekty dotyczącej przychodu związanego ze
    zobowiązaniem podatkowym, które uległo przedawnieniu.
    Zgodnie z art. 70 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz.U. z
    2025 r. poz. 111 ze zm.):
      zobowiązanie podatkowe przedawnia się z upływem 5 lat, licząc od końca roku
      kalendarzowego, w którym upłynął termin płatności podatku.

    Zatem, skorygowanie przychodu możliwe jest do czasu przedawnienia zobowiązania
    podatkowego za dany rok.
    W świetle powyższego Państwa stanowisko w zakresie ustalenia, czy:
    - w przypadku dokonania przez Wnioskodawcę w ramach zawieranych Ugód wypłat
      Zwrotów (czyli zapłaconych przez Klienta odsetek, prowizji i dodatnich różnic
      kursowych, z tytułu których Bank rozpoznał w przeszłości przychody podlegające
      opodatkowaniu CIT) ma on prawo do korekty przychodów zgodnie z art. 12 ust. 3j
      ustawy o CIT, w okresie rozliczeniowym, w którym zawarta została Ugoda (stanowiąca
      dokument potwierdzający przyczyny korekty),
    - korekta przychodów powinna być obliczana z uwzględnieniem postanowień art. 12 ust.
      3I pkt 1 ustawy o CIT, w ten sposób, że kwota korekty przychodów równa byłaby sumie
      zapłaconych przez Klienta odsetek, prowizji i dodatnich różnic kursowych
      rozpoznanych w wyniku podatkowym Wnioskodawcy w 5 nieprzedawnionych latach
      podatkowych poprzedzających dzień zawarcia Ugody,
    uznałem za prawidłowe.
    Ad. 3
    Zasady kwalifikowania wydatków do kosztów uzyskania przychodów określają przepisy
    art. 15 oraz art. 16 ustawy o CIT.
    Zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy o CIT:
      kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów
      ze źródła przychodów lub w celu zachowania albo zabezpieczenia źródła
      przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 16 ust. 1. Koszty poniesione
      w walutach obcych przelicza się na złote według kursu średniego ogłaszanego przez
      Narodowy Bank Polski z ostatniego dnia roboczego poprzedzającego dzień
      poniesienia kosztu.
    Definicja sformułowana przez ustawodawcę ma charakter ogólny. Z tego względu,
    każdorazowo wydatek poniesiony przez podatnika powinien podlegać indywidualnej
    analizie w celu dokonania jego kwalifikacji podatkowej.
    Z uwagi na brzmienie art. 15 ust. 1 ustawy o CIT, przesłanka celowości poniesionego
    wydatku ma fundamentalne znaczenie dla konstrukcji podatkowych kosztów uzyskania
    przychodów. Skoro bowiem podstawą opodatkowania zgodnie z art. 7 ust. 1 ustawy o CIT
    jest dochód bez względu na rodzaj źródeł przychodów, z jakich dochód ten został
    osiągnięty, rozumiany jako nadwyżka sumy przychodów nad kosztami ich uzyskania
    osiągnięta w roku podatkowym, to tym samym pomiędzy podatkowym przychodem a
    podatkowym kosztem istnieje zależność tego rodzaju, że poniesiony koszt musi w sposób
    bezpośredni albo pośredni wpływać na przychód podatkowy, jego osiągnięcie zachowanie
    albo zabezpieczenie. Stwierdzenie braku takiej zależności powoduje, że wydatek
    aczkolwiek poniesiony w sensie ekonomicznym i uwidoczniony w rachunku bilansowym,
    nie będzie na gruncie ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych mógł zostać
    zaliczony do podatkowych kosztów uzyskania przychodów.
    Zgodnie z utrwalonym poglądem judykatury: „Warunkiem uznania danego wydatku za
    koszt uzyskania przychodu jest łączne spełnienie następujących warunków: faktycznego
    (rzeczywistego) poniesienia wydatku przez podatnika, istnienie związku z prowadzoną
    przez podatnika działalnością oraz poniesienie go w celu uzyskania przychodu, jego
    zwiększenia bądź zachowania źródła przychodu. Nie każdy zatem wydatek, nawet
    związany z prowadzoną działalnością gospodarczą jest kosztem podatkowym,
    zmniejszającym podstawę opodatkowania, ale tylko taki, który realizuje cel wskazany w
    art. 15 ust. 1 u.p.d.o.p. Cel ten musi być widoczny, a ponoszone koszty winny go
    realizować bądź co na najmniej zakładać realnie możliwość jego osiągnięcia”. (por. wyrok
    NSA z 2 sierpnia 2012 r., sygn. akt II FSK 41/11, uchwała NSA z 24 stycznia 2011 r., sygn.
    akt II FPS 6/10, oraz uchwała z 12 grudnia 2011 r., sygn. akt II FPS 2/11). Poza tym, „przy

    ustaleniu kosztów uzyskania przychodów każdy wydatek – poza wyraźnie wskazanymi w
    ustawie – wymaga indywidualnej oceny pod kątem bezpośredniego lub pośredniego
    związku z przychodem i racjonalnością działania dla osiągnięcia tego przychodu. Sytuacje,
    w których ów związek przyczynowy nie jest jednoznaczny, należy rozwiązywać według
    zasad racjonalnego rozumowania, odrębnie w odniesieniu do każdego przypadku” (por.
    wyrok NSA z 9 września 2011 roku, sygn. akt II FSK 1118/10). Kosztowa kwalifikacja
    konkretnego wydatku u konkretnego podatnika musi uwzględniać charakter i profil
    prowadzonej działalności gospodarczej oraz ekonomiczną racjonalność poniesionego
    kosztu (por. wyrok NSA z 1 marca 2016 r., sygn. akt II FSK 4009/13).
    W świetle powyższych uwag należy stwierdzić, ze wymienione we wniosku wydatki z tytułu
    Dodatkowych kosztów nie wypełniają podstawowej przesłanki, jaką jest celowość
    poniesionego wydatku, czyli nakierowanie na osiągnięcie przychodów bądź też
    zachowanie albo zabezpieczenie źródła przychodów.
    Jak wynika z treści wniosku, oprócz maksymalnej kwoty Zwrotu, Bank w ramach Ugody, w
    zależności od poczynionych ustaleń, może wypłacić również Kredytobiorcy dodatkowe
    kwoty stanowiące zwrot kosztów składek ubezpieczenia od następstw nieszczęśliwych
    wypadków (UNWW), które zapłacił Klient w związku z Kredytem, zwrot poniesionych przez
    niego kosztów procesu lub odsetek ustawowych, jeżeli już złożył pozew sądowy (razem
    jako: „Dodatkowe Koszty”). Co istotne dla analizowanej sprawy, ugody dotyczą albo umów,
    w przypadku których zadłużenie Kredytobiorcy z tytułu Kredytu na dzień zawarcia Ugody
    nie zostało jeszcze spłacone, przy czym kwota dokonanych przez Klienta spłat rat
    kredytowych przewyższa bieżącą wartość kapitału Kredytu, jednak na podstawie ugody
    zadłużenie wygasło albo umów, w przypadku których zadłużenie Kredytobiorcy z tytułu
    Kredytu na dzień zawarcia ugody zostało spłacone w całości. Tym samym, na moment
    ponoszenia Dodatkowych Kosztów, Klienci nie posiadają już zobowiązań w stosunku do
    banku z tytułu niniejszych kredytów, co oznacza, że bank z tytułu tych umów kredytowych
    nie osiągnie już żadnych przychodów podatkowych wynikających z umowy kredytowej. W
    związku z tym, ponoszone koszty z tytułu wypłaty klientom środków pieniężnych z tytułu
    Dodatkowych kosztów nie są ponoszone w celu osiągnięcia przez bank przychodów.
    Z powyższych względów dokonywane wydatki (Dodatkowe Koszty) nie spełniają wymogu
    związku z osiąganiem przychodów (zachowaniem lub zabezpieczeniem ich źródła)
    wyrażonego w art. 15 ust. 1 ustawy o CIT. Nie mogą tym samym stanowić kosztów
    uzyskania przychodów.
    Kosztami uzyskania przychodu mogą być tylko te wydatki, których poniesienie przez
    podatnika było spowodowane racjonalnym dążeniem i obiektywną możliwością
    osiągnięcia przychodu lub zachowania albo zabezpieczenia jego źródła. Nie każdy wydatek
    w sensie bilansowym będzie kosztem podatkowym, nawet pomijając katalog wyłączeń z
    art. 16 ust. 1 ustawy o CIT.
    Dokonana powyżej ocena nie oznacza, że organ interpretacyjny „odbiera” Państwu prawo
    do prowadzenia działalności w sposób, który uznaje on za najbardziej racjonalny i
    podejmowania w tym celu decyzji, które sama Spółka uznaje w okolicznościach danej
    sprawy za uzasadnione ekonomicznie. Sama racjonalność wydatku w ujęciu
    ekonomicznym nie jest jednak wystarczająca dla uznania go za koszt uzyskania
    przychodu. Pogląd ten potwierdza m.in. NSA w wyroku z 5 lutego 2021 r. sygn. akt II FSK
    1116/19, stwierdzając: „Nie wszystkie zatem wydatki związane z działalnością gospodarczą
    podatnika, nawet gdy są racjonalnie i ekonomicznie uzasadnione, stanowią koszty
    uzyskania przychodów. Pogląd przeciwny, zgodnie z którym do kosztów podatkowych
    zalicza się wszelkie koszty związane z prowadzoną działalnością gospodarczą (z
    wyłączeniem wymienionych w art. 16 u.p.d.o.p.), jest zbyt daleko idący i abstrahuje od
    wskazanego w art. 15 ust. 1 u.p.d.o.p. celu poniesienia kosztu. W rezultacie nie znajduje
    oparcia w treści tego przepisu. Uprawnione jest bowiem przyjęcie założenia, że gdyby

    zamiarem ustawodawcy było uznanie za koszty uzyskania przychodów wszelkich kosztów
    ponoszonych przez podatnika w ramach działalności gospodarczej, nadałby temu
    przepisowi takie właśnie brzmienie”.
    Zatem, Państwa stanowisko w zakresie ustalenia, czy poniesione przez Wnioskodawcę
    wydatki z tytułu Dodatkowych Kosztów mogą stanowić koszty uzyskania przychodów
    Wnioskodawcy zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy o CIT, uznałem za nieprawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Odnosząc się do przywołanych przez Państwa we wniosku wyroków sądowych, zauważyć
    należy, że stanowią one rozstrzygnięcia w konkretnych sprawach, osadzonych w
    określonych stanach faktycznych i odnoszą się tylko do nich, w związku z tym nie mają
    mocy powszechnie obowiązującego prawa. W konsekwencji, nie mogą wpływać na ocenę
    prawidłowości przedmiotowej kwestii. Nie negując tych rozstrzygnięć jako cennego źródła
    w zakresie wskazywania kierunków wykładni norm prawa podatkowego, należy jednakże
    stwierdzić, że zapadły one w indywidualnych sprawach osadzonych w określonych stanach
    faktycznych i w tych sprawach rozstrzygnięcia w nich zawarte są wiążące.
    Końcowo, odnosząc się natomiast do powołanych we wniosku interpretacji
    indywidualnych należy stwierdzić, że zostały one wydane w indywidualnych sprawach
    podmiotów, które o ich wydanie wystąpiły, zatem nie są one wiążące dla organu
    wydającego przedmiotową interpretację. Natomiast Organ, mimo że w ocenie
    indywidualnych spraw podatników posiłkuje się wydanymi rozstrzygnięciami, to nie ma
    możliwości zastosowania ich wprost, ponieważ nie stanowią materialnego prawa
    podatkowego.
    Zauważyć jednocześnie należy, że na podstawie art. 14e § 1 pkt 1 ustawy – Ordynacja
    podatkowa, Szef Krajowej Administracji Skarbowej może z urzędu zmienić wydaną
    interpretację indywidualną, jeżeli stwierdzi jej nieprawidłowość, uwzględniając w
    szczególności orzecznictwo sądów, Trybunału Konstytucyjnego lub Trybunału
    Sprawiedliwości Unii Europejskiej.
    Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy
    rzeczywisty stan sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie z opisem
    stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego podanym przez Wnioskodawcę w złożonym
    wniosku. W związku z powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu
    przedstawionego we wniosku opisu sprawy, udzielona odpowiedź traci swoją aktualność.
    Interpretacja dotyczy stanu faktycznego oraz zdarzenia przyszłego przedstawionego przez
    Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia w
    przedstawionym stanie faktycznym, a w części dotyczącej zdarzenia przyszłego – stanu
    prawnego obowiązującego w dniu wydania interpretacji.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    - Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy
    z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.).
    Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie
    zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosujecie
    się Państwo do interpretacji.
    - Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej stanowi element
      czynności będących przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
      z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;

      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    - Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego
    Sądu Administracyjnego w (...). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje
    ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
    (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
    - w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
    - w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP
      (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.