Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0111-KDIB1-1.4010.487.2025.2.BS
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-10-24
Teza: Dotyczy ustalenia, czy Spółka powinna rozpoznać jako
przychód podatkowy na gruncie art. 12 ust. 1 ustawy o CIT
wartość odszkodowania i wartość kwoty ze sprzedaży
przedmiotu leasingu.
Słowa kluczowe: koszt-koszty uzyskania przychodów
leasing-leasing operacyjny
odszkodowania
przychód-powstanie przychodu
szkody
Zagadnienia: Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 2. Przychody-Przysporzenia stanowiące
przychód
Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 3. Koszty uzyskania przychodów-Ogólna zasada
zaliczania wydatków do kosztów uzyskania przychodów
Przepisy: [CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 2-art. 12-ust. 1

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

11 września 2025 r. wpłynął Państwa wniosek z tego samego dnia o wydanie interpretacji
    indywidualnej.
    Uzupełnili go Państwo – w odpowiedzi na wezwanie – pismem z 11 października 2025 r.
    (data wpływu 17 października 2025 r.).
    Treść wniosku jest następująca:
    Opis stanu faktycznego
    Wnioskodawca (dalej: „Wnioskodawca”, „Spółka”) jest spółką z ograniczoną
    odpowiedzialnością, czynnym podatnikiem podatku dochodowego od osób prawnych z
    rezydencją podatkową w Polsce.
    Spółka zawarła umowy leasingu operacyjnego, których przedmiotem są samochody
    osobowe wykorzystywane do celów mieszanych (do celów działalności gospodarczej jak i
    do celów prywatnych). W ramach wspomnianych umów Spółka zobowiązana jest zapłacić
    firmie leasingowej (dalej jako: „Finansujący”) wynagrodzenie oraz inne świadczenia
    pieniężne (opłata wstępna i raty leasingowe) wynikające z umów a Finansujący zobowiązał
    się oddać samochody osobowe Wnioskodawcy do używania przez czas oznaczony Umowy
    zostały zawarte na czas oznaczony (...), stanowiący co najmniej 40% normatywnego okresu
    amortyzacji przedmiotu leasingu, a suma ustalonych w niej opłat, pomniejszona o należny
    podatek od towarów i usług, odpowiada co najmniej wartości początkowej przedmiotu
    leasingu. Umowy te w świetle art. 17b ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych
    (dalej: „ustawa o CIT”) spełniają więc podatkową definicję leasingu operacyjnego z ustawy
    o CIT.
    Wnioskodawca rozlicza opłaty związane z zawartym leasingiem operacyjnym w czasie,
    poprzez miesięczne ujmowanie rat leasingowych w kosztach podatkowych w okresie
    trwania umów leasingowych. Raty zawartych umów leasingu operacyjnego dzielą się na
    część kapitałową oraz część odsetkową. Odpisów amortyzacyjnych przedmiotu leasingu
    dokonuje Finansujący.
    W polisach ubezpieczeniowych dotyczących przedmiotu leasingu jako ubezpieczony
    wskazany jest Finansujący (tj. właściciel przedmiotu leasingu).
    W trakcie trwania jednej z zawartych umów leasingowych nastąpiła szkoda całkowita
    przedmiotu umowy.
    Finansujący otrzymał od ubezpieczyciela odszkodowanie oraz dokonał sprzedaży
    uszkodzonego samochodu i otrzymał z tego tytułu dodatkowe środki, które zostały
    zaliczone na poczet rozliczenia zobowiązań leasingowych Spółki wobec Finansującego.
    Po rozliczeniu wartości kapitału pozostałego do spłaty z odszkodowaniem i kwotą ze
    sprzedaży samochodu, powstała nadwyżka na rzecz Korzystającego. Nie została ona
    jednak zwrócona na konto bankowe Korzystającego, lecz, podobnie jak odszkodowanie i
    kwota wynikająca ze sprzedaży, nadwyżka ta została rozliczona (skompensowana) przez
    Finansującego z pozostałymi wymagalnymi ratami leasingowymi wynikającymi z
    pozostałych umów leasingowych.
    Wnioskodawca oświadcza, że niniejszym wnioskiem objęty jest stan faktyczny dotyczący
    elementu odszkodowania i wartość kwoty ze sprzedaży przedmiotu leasingu, ponieważ
    wcześniej Spółka wystąpiła z wnioskiem o interpretację dotyczącym oceny skutków
    podatkowych jedynie elementu nadwyżki wynikającej z rozliczenia odszkodowania i
    sprzedaży samochodu.
    Pytania
    1) Czy Spółka powinna rozpoznać jako przychód podatkowy na gruncie art. 12 ust. 1
      ustawy o CIT wartość odszkodowania i wartość kwoty ze sprzedaży przedmiotu
      leasingu, które nie zostały zwrócone na konto bankowe Korzystającego, a rozliczone

      przez Finansującego z pozostałymi zobowiązaniami Spółki z tytułu zakończonej
      przedwcześnie umowy leasingowej, tj. wymagalnymi ratami i innymi opłatami
      leasingowymi dotyczącymi tego leasingu?
    2) Czy Spółka może zaliczyć do kosztów podatkowych wartość rat kapitałowych i innych
      opłat leasingowych potrąconych przez leasingodawcę z powyższym odszkodowaniem i
      wartością kwoty ze sprzedaży przedmiotu leasingu na podstawie art. 15 ust. 1 ustawy
      o CIT?
    Państwa stanowisko w sprawie
    Ad. 1
    Zdaniem Wnioskodawcy, Spółka powinna rozpoznać jako przychód podatkowy na gruncie
    art. 12 ust. 1 ustawy o CIT wartość odszkodowania i wartość kwoty ze sprzedaży
    przedmiotu leasingu, które nie zostały zwrócone na konto bankowe Korzystającego, a
    rozliczone przez Finansującego z pozostałymi zobowiązaniami Spółki z tytułu umowy
    leasingowej, tj. wymagalnymi rata i innymi opłatami leasingowymi.
    Zgodnie z art. 12 ust. 1 pkt 1 ustawy o CIT, przychodem są w szczególności otrzymane
    pieniądze, wartości pieniężne, w tym również różnice kursowe.
    Natomiast zgodnie z ust. 3 tego przepisu, za przychody związane z działalnością
    gospodarczą i z działami specjalnymi produkcji rolnej, osiągnięte w roku podatkowym, (...)
    uważa się także należne przychody, choćby nie zostały jeszcze faktycznie otrzymane, po
    wyłączeniu wartości zwróconych towarów, udzielonych bonifikat i skont.
    Z kolei art. 12 ust. 4 pkt 6a ustawy o CIT stanowi, że do przychodów nie zalicza się:
    otrzymanych kwot stanowiących zwrot wydatków niezaliczonych do kosztów uzyskania
    przychodów albo zwrotu nakładów.
    W piśmiennictwie i judykaturze przychód podatkowy identyfikowany jest z trwałym
    przysporzeniem majątkowym zwiększającym wartość aktywów (zob. R Małecki, M.
    Mazurkiewicz, CIT. Podatki i rachunkowość - komentarz do art. 7 ustawy o podatku
    dochodowym od osób prawnych). Jeśli zatem kwota odszkodowania nie trafiła do
    leasingobiorcy, a jedynie zmniejszyła jego zobowiązanie (poprzez zaliczenie go na poczet
    wymagalnych rat i innych opłat leasingowych), powstaje pytanie, czy Spółka jako
    leasingobiorca faktycznie „otrzymała” świadczenie w rozumieniu ustawy.
    W orzecznictwie i interpretacjach przyjmuje się, że jeżeli odszkodowanie za szkodę
    całkowitą zostało zaliczone na poczet zobowiązań leasingobiorcy, to stanowi jego
    przychód podatkowy - jako świadczenie nieodpłatne lub ekwiwalentne zmniejszające
    zobowiązanie.
    Stanowisko to znajduje potwierdzenie w interpretacjach indywidualnych i orzeczeniach
    sądowych. Przykładowo, w interpretacji z 15 września 2022 r., Znak: 0114-KDIP2-
    2.4011.533.2022.2.ASK Dyrektor KIS stwierdził, że jeżeli na skutek wypadku następuje
    utrata przedmiotu leasingu, to leasingobiorca powinien zaliczyć do przychodów kwotę
    otrzymanego odszkodowania - jako odszkodowania za szkody dotyczące składnika
    majątku związanego z prowadzoną działalnością: otrzymana (...) kwota odszkodowania (...)
    podlega zaliczeniu do przychodów, jako otrzymane odszkodowanie za szkodę dotyczącą
    składnika majątku związanego z prowadzoną działalnością gospodarczą.
    Podobne stanowisko w odniesieniu do otrzymanego odszkodowania od ubezpieczyciela
    zajął Dyrektor KIS w interpretacji z dnia 26 listopada 2021 r., Znak: 0111-KDIB1-
    2.4010.408.2021.1.AKW: „kwotę otrzymywaną przez Wnioskodawcę z tytułu
    odszkodowania od ubezpieczyciela, będącego wykonaniem świadczenia z umowy
    ubezpieczenia, należy traktować jako przychód podlegający opodatkowaniu podatkiem
    dochodowym od osób prawnych, na podstawie art. 12 ust. 1 pkt 1 ustawy o CIT.” Zatem, w
    ocenie Wnioskodawcy zaliczenie wartości odszkodowania na poczet wymagalnych
    zobowiązań leasingobiorcy wobec leasingodawcy należy traktować jako przysporzenie

    majątkowe, stanowiące przychód z działalności gospodarczej na gruncie art. 12 ust. 1
    ustawy o CIT.
    Ad. 2
    Zdaniem Wnioskodawcy, Spółka może zaliczyć do kosztów podatkowych wartość rat
    kapitałowych i innych opłat z tytułu leasingu rozliczonych przez Finansującego z
    odszkodowaniem i wartością kwoty ze sprzedaży przedmiotu leasingu na podstawie art.
    15 ust 1. ustawy o CIT.
    Zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy o CIT kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione
    w celu osiągnięcia przychodów ze źródła przychodów lub w celu zachowania albo
    zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 16 ust. 1.
    Z kolei zgodnie z art. 17b ustawy o CIT opłaty ustalone w umowie leasingu, ponoszone
    przez korzystającego w podstawowym okresie umowy z tytułu używania środków trwałych
    oraz wartości niematerialnych i prawnych stanowią (...) koszt uzyskania przychodów
    korzystającego (...) jeżeli: 1) umowa leasingu, w przypadku gdy korzystającym nie jest
    osoba wymieniona w pkt 2, została zawarta na czas oznaczony, stanowiący co najmniej
    40% normatywnego okresu amortyzacji, jeżeli przedmiotem umowy leasingu są
    podlegające odpisom amortyzacyjnym rzeczy ruchome lub wartości niematerialne i
    prawne, albo została zawarta na okres co najmniej 5 lat, jeżeli jej przedmiotem są
    podlegające odpisom amortyzacyjnym nieruchomości; 2) umowa leasingu, w przypadku
    gdy korzystającym jest osoba fizyczna nieprowadząca działalności gospodarczej, została
    zawarta na czas oznaczony; 3) suma ustalonych opłat w umowie leasingu, o której mowa
    w pkt 1 lub 2, pomniejszona o należny podatek od towarów i usług, odpowiada co
    najmniej wartości początkowej środków trwałych lub wartości niematerialnych i prawnych,
    a w przypadku zawarcia przez finansującego następnej umowy leasingu środka trwałego
    lub wartości niematerialnej i prawnej będących uprzednio przedmiotem takiej umowy
    odpowiada co najmniej jego wartości rynkowej z dnia zawarcia następnej umowy
    leasingu. Aby wydatek mógł być uznany za koszt uzyskania przychodu, w pierwszej
    kolejności konieczne jest, aby został on poniesiony przez podatnika. Ustawa o CIT nie
    definiuje pojęcia „poniesienie”. Natomiast zgodnie ze stanowiskiem prezentowanym w
    doktrynie i orzecznictwie (Wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 17 grudnia
    2019 r. sygn. akt II FSK 367/18): „Przez „poniesienie” kosztu należy w takim wypadku
    rozumieć zarówno poniesienie wydatku, jak i zakwalifikowanie faktycznie zrealizowanego
    odpisu lub innego zmniejszenia aktywów lub zwiększenia strat (...), przez „poniesienie
    kosztu” należy rozumieć pokrycie kosztów z własnych zasobów majątkowych podatnika.
    Koszt będzie uznany za poniesiony, o ile nastąpiło uszczuplenie w majątku podatnika
    poprzez zmniejszenie jego aktywów lub zwiększenie pasywów.” W literaturze przyjmuje
    się, że „poniesienie kosztu” w rozumieniu ustawy jest świadomym, celowym działaniem
    podatnika. Polega na faktycznym i definitywnym przesunięciu określonej wartości z jego
    majątku do majątku innego podmiotu. W szczególności, może mieć postać wydatkowania
    środków pieniężnych bądź przekazania innych wartości majątkowych, a także potrącenia
    (kompensaty) (por. przykładową interpretację indywidualną Dyrektora Krajowej Informacji
    Skarbowej z dnia 13 marca 2023 r., Znak: 0111-KDIB1-3.4010.58.2023.1.IZ). W stanie
    faktycznym przedstawionym przez Wnioskodawcę, leasingodawca, zamiast dokonać
    przelewu odszkodowania na rzecz Spółki jako korzystającego z przedmiotu leasingu,
    potrącił tę kwotę o wymagalne wierzytelności z tytułu rat leasingowych. Tym samym
    zostało spłacone zobowiązanie Spółki. W rezultacie, w świetle przytoczonego orzecznictwa
    można uznać, że doszło do „poczynienia” wydatku przez Spółkę. Dokonanie potrącenia
    wzajemnych wierzytelności (kompensata) niewątpliwie prowadzi do faktycznego
    poniesienia wydatków, gdyż jego skutkiem jest uregulowanie ciążącego na Spółce
    stosunku zobowiązaniowego długu. Taki sam skutek miałoby bowiem rozwiązanie, w
    którym otrzymane odszkodowanie zostałoby wypłacone bezpośrednio na rzecz Spółki,
    która następnie z tych środków uregulowałaby swoje wymagalne zobowiązanie z tytułu
    zawartej umowy leasingu. Przepisy ustawy o CIT nie odnoszą się w sposób bezpośredni do

    rozliczenia rat leasingowych w sytuacji, gdy przedmiot leasingu zostanie utracony (tu: na
    skutek szkody całkowitej). Należy zatem zastosować zasady ogólne, zgodnie z którymi
    kosztem uzyskania przychodów mogą być te wydatki, które zostały poniesione w celu
    osiągnięcia przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów. Wydatki,
    o których mowa w pytaniu, nie zostały wyłączone z kosztów podatkowych na podstawie
    art. 16 ustawy o CIT. Ponadto należy uznać, że wydatki te mają na celu zachowanie albo
    zabezpieczenie źródła przychodów. Wydatki te są bowiem opłatami leasingowymi za
    samochody, które wykorzystywane przez Spółkę w działalności gospodarczej. Obowiązek
    poniesienia tych wydatków wynika z zawartej umowy leasingu, a brak zapłaty wiązałby się
    z negatywnymi konsekwencjami po stronie leasingobiorcy. Stanowisko to znajduje
    potwierdzenie w stanowiskach organów podatkowych - por. przykładową interpretację
    Dyrektora Izby Skarbowej w Poznaniu z 19 kwietnia 2012 r., Znak: ILPB4/423-18/12-2/DS.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest nieprawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

1Zgodnie z 709 ustawy z 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny (t.j. Dz.U. z 2025 r. poz. 1071
    ze zm.):
    Przez umowę leasingu finansujący zobowiązuje się, w zakresie działalności swego
    przedsiębiorstwa, nabyć rzecz od oznaczonego zbywcy na warunkach określonych w tej
    umowie i oddać tę rzecz korzystającemu do używania albo używania i pobierania
    pożytków przez czas oznaczony, a korzystający zobowiązuje się zapłacić finansującemu
    w uzgodnionych ratach wynagrodzenie pieniężne, równe co najmniej cenie lub
    wynagrodzeniu z tytułu nabycia rzeczy przez finansującego.
            5W myśl art. 709 tej ustawy:
    § 1. Finansujący powinien wydać korzystającemu rzecz w takim stanie, w jakim
      znajdowała się ona w chwili wydania finansującemu przez zbywcę.
    § 2. Finansujący nie odpowiada wobec korzystającego za przydatność rzeczy do
    umówionego użytku.
    § 3. Finansujący obowiązany jest wydać korzystającemu razem z rzeczą odpis umowy ze
      zbywcą lub odpisy innych posiadanych dokumentów dotyczących tej umowy, w
      szczególności odpis dokumentu gwarancyjnego co do jakości rzeczy, otrzymanego
      od zbywcy lub producenta.
    Ustawa z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (t.j. Dz. U. z
    2025 r. poz. 287 ze zm., dalej: „ustawa o CIT”) nie zawiera definicji przychodu
    podatkowego. Ustawodawca ograniczył się w tym zakresie do wskazania w art. 12 ust. 1
    przykładowych przysporzeń, zaliczanych do tej kategorii.
    W myśl art. 12 ust. 1 pkt 1 ustawy o CIT:
    Przychodami, z zastrzeżeniem ust. 3 i 4 oraz art. 14, są w szczególności otrzymane
    pieniądze, wartości pieniężne, w tym również różnice kursowe.
    Literalna wykładnia powołanego przepisu prowadzi do wniosku, że do przychodów
    podatkowych zalicza się takie przychody, które w danym momencie są trwałe, definitywne
    i bezwarunkowe. Do przychodów podatkowych podatnik winien zaliczyć tylko takie
    przychody, które są mu należne. Nie będą to zatem jakiekolwiek przychody, lecz
    przychody, w stosunku do których podatnikowi przysługiwać będzie prawo do ich
    otrzymania i które stanowić będą jego trwałe przysporzenie majątkowe.
    Co do zasady więc, o zaliczeniu danego przysporzenia majątkowego do przychodów danej
    osoby prawnej decyduje definitywny charakter tego przysporzenia w tym sensie, że w
    sposób ostateczny faktycznie powiększa ono aktywa podatnika lub zmniejsza jego

    zobowiązania w sposób trwały, a nie tymczasowy. Owa definitywność w zakresie środków
    pieniężnych definiowana powinna być przez pryzmat możliwości swobodnego nimi
    dysponowania. W ocenie organu przysporzenie w postaci otrzymania przez podatnika
    środków pieniężnych zostać może uznane za przychód w podatku dochodowym od osób
    prawnych, o ile łącznie zostaną spełnione poniższe warunki:
      - przysporzenie to ma charakter definitywny, powodujący w sposób trwały zwiększenie
        wartości aktywów podatnika lub też zmniejszenie wysokości jego zobowiązań oraz
      - podatnik może rozporządzać otrzymanymi środkami jak własnymi.
    Przychodem jest każda wartość wchodząca do majątku podatnika, powiększająca jego
    aktywa, o ile nie została wyłączona z przychodów podatkowych, na podstawie art. 12 ust.
    4 ustawy o CIT.
    Zgodnie z art. 12 ust. 4 pkt 6a ustawy o CIT:
    Do przychodów nie zalicza się zwróconych innych wydatków niezaliczonych do kosztów
    uzyskania przychodów.
    Należy przy tym podkreślić, że cytowany przepis odnosi się wyłącznie do poniesionych i
    zwróconych podatnikowi wydatków niezaliczonych z mocy art. 16 tej ustawy do kosztów
    uzyskania przychodów. Aby dany wydatek mógł być zaliczony do kategorii „innych
    wydatków”, o których mowa w art. 12 ust. 4 pkt 6a ustawy o CIT, konieczne jest, by
    „wydatek ten nie został zaliczony do kosztów uzyskania przychodów” w rozumieniu
    przepisu art. 16 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych oraz by wydatek
    został wcześniej przez podatnika poniesiony, a następnie zwrócony podatnikowi. Przy
    czym wydatek poniesiony powinien być odpowiednikiem wydatku zwróconego. Tak więc
    „wydatek zwrócony” to ten sam, a nie taki sam wydatek, który został poniesiony.
    Natomiast zasady kwalifikowania wydatków do kosztów uzyskania przychodów określają
    przepisy art. 15 i 16 ustawy o CIT.
    Zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy o CIT:
    Kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów
    ze źródła przychodów lub w celu zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z
    wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 16 ust. 1.
    Kosztami uzyskania przychodów są zatem wydatki związane z prowadzoną działalnością
    gospodarczą, po wyłączeniu zastrzeżonych w ustawie, o ile pozostają w związku
    przyczynowo-skutkowym z osiąganymi przychodami lub służą zachowaniu bądź
    zabezpieczeniu źródła przychodów.
    Kosztami będą zarówno koszty uzyskania przychodu pozostające w bezpośrednim
    związku z uzyskiwanymi przychodami, jak i koszty uzyskania przychodów, inne niż koszty
    bezpośrednio związane z przychodami (pozostające w związku pośrednim) – jeżeli
    zostanie wykazane, że zostały w sposób racjonalny poniesione w celu osiągnięcia
    przychodów, nawet wówczas, gdy z obiektywnych powodów przychód nie został
    osiągnięty.
    Zatem, do kosztów uzyskania przychodów podatnik ma prawo zaliczyć wszystkie koszty,
    zarówno te bezpośrednio, jak i pośrednio związane z przychodami, o ile zostały
    prawidłowo udokumentowane, za wyjątkiem kosztów ustawowo uznanych za
    niestanowiące kosztów uzyskania przychodów. Podatnik, zaliczając dany wydatek do
    kosztów uzyskania przychodów, winien wykazać jego związek z prowadzoną działalnością
    gospodarczą oraz to, że poniesienie wydatku ma lub może mieć wpływ na wielkość
    osiągniętego przychodu lub że wydatek ten jest związany z konkretnym przedsięwzięciem
    gospodarczym.
    W świetle powyższego, aby wydatek poniesiony przez podatnika stanowił dla niego koszt
    uzyskania przychodu, muszą być spełnione następujące warunki:

      - został poniesiony przez podatnika, tj. w ostatecznym rozrachunku musi on zostać
        pokryty z zasobów majątkowych podatnika (nie stanowią kosztu uzyskania
        przychodu podatnika wydatki, które zostały poniesione na działalność podatnika
        przez osoby inne niż podatnik),
      - jest definitywny (rzeczywisty), tj. wartość poniesionego wydatku nie została
        podatnikowi w jakikolwiek sposób zwrócona,
      - pozostaje w związku z prowadzoną przez podatnika działalnością gospodarczą,
      - poniesiony został w celu uzyskania, zachowania lub zabezpieczenia źródła
        przychodów lub może mieć wpływ na wielkość osiągniętych przychodów,
      - został właściwie udokumentowany,
      - nie może znajdować się w grupie wydatków, których zgodnie z art. 16 ust. 1 ustawy o
        CIT nie uważa się za koszty uzyskania przychodów.
    Powyższe oznacza, że wszystkie poniesione wydatki, po wyłączeniu wydatków
    enumeratywnie wymienionych w przywołanym art. 16 ust. 1 ustawy o CIT, mogą stanowić
    koszt uzyskania przychodów, o ile pozostają w związku przyczynowo-skutkowym z
    osiągniętymi przychodami, w tym służą zachowaniu albo zabezpieczeniu funkcjonowania
    źródła przychodów.
    Państwa wątpliwości budzi kwestia, czy Spółka powinna rozpoznać jako przychód
    podatkowy na gruncie art. 12 ust. 1 ustawy o CIT wartość odszkodowania i wartość kwoty
    ze sprzedaży przedmiotu leasingu, które nie zostały zwrócone na konto bankowe
    Korzystającego, a rozliczone przez Finansującego z pozostałymi zobowiązaniami Spółki z
    tytułu zakończonej przedwcześnie umowy leasingowej, tj. wymagalnymi ratami i innymi
    opłatami leasingowymi dotyczącymi tego leasingu oraz czy Spółka może zaliczyć do
    kosztów podatkowych wartość rat kapitałowych i innych opłat leasingowych potrąconych
    przez leasingodawcę z powyższym odszkodowaniem i wartością kwoty ze sprzedaży
    przedmiotu leasingu na podstawie art. 15 ust. 1 ustawy o CIT.
    Odnosząc się do powyższych wątpliwości wskazać należy, że z opisu sprawy wynika, że
    zawarli Państwo z Finansującym umowy leasingu operacyjnego, których przedmiotem są
    samochody osobowe, w polisach ubezpieczeniowych dotyczących przedmiotu leasingu
    jako ubezpieczony wskazany jest Finansujący (tj. właściciel przedmiotu leasingu). W trakcie
    trwania jednej z zawartych umów leasingowych nastąpiła szkoda całkowita przedmiotu
    umowy.
    Z powyższego wynika że zarówno właścicielem przedmiotu leasingu jak i ubezpieczającym
    przez cały okres trwania umowy jest Finansujący, tym samym środki pieniężne otrzymane
    przez Finansującego jako odszkodowanie jak również kwota uzyskana ze sprzedaży
    uszkodzonego samochodu, które zostały przeznaczone na poczet rozliczenia pozostałych
    zobowiązań leasingowych Korzystającego wobec Finansującego należne były
    Finansującemu. Wypłata ubezpieczenia w sytuacji utraty przedmiotu leasingu (np.
    zniszczenia) stanowi zabezpieczenie interesów Finansującego, które ma zrównoważyć
    utratę korzyści finansowych uzyskiwanych dzięki własności danej rzeczy i pobieraniu z
    tego tytułu pożytków.
    W analizowanej sprawie nie ponieśli Państwo wydatków na zapłatę pozostałych
    zobowiązań wynikających z umowy leasingu, zobowiązania te zostały rozliczone przez
    Finansującego z przysługującą mu kwotą z odszkodowania oraz kwotą ze sprzedaży
    pojazdu, zatem wydatek ten nie został przez Państwa poniesiony, czyli pokryty z zasobów
    majątkowych Spółki.
    Zatem środki pieniężne otrzymane przez Finansującego jako odszkodowanie jak również
    kwota uzyskana ze sprzedaży uszkodzonego samochodu, które zostały przeznaczone na
    poczet rozliczenia pozostałych zobowiązań leasingowych nie stanowią dla Państwa Spółki
    przychodu ani też kosztów uzyskania przychodów, bowiem jak wskazano powyżej nie

    ponieśli Państwo ekonomicznego ciężaru zapłaty pozostałych zobowiązań leasingowych
    gdyż kwota ubezpieczenia oraz wartość kwoty ze sprzedaży przedmiotu leasingu pokryła
    całość wymagalnych należności.
    Nie można również mówić, iż są to wydatki zwrócone, o których mowa w art. 12 ust 4 pkt
    6a, bowiem w przypadku pozostałych zobowiązań leasingowych, które zostały rozliczone
    kwotą pochodzącą z odszkodowania wypłaconego Finansującemu lub ze sprzedaży
    samochodu, którego właścicielem jest Finansujący, nie stanowią zwrotu wydatku
    poniesionego przez Państwa Spółkę. Zauważyć należy, że otrzymane odszkodowanie z
    tytułu ubezpieczenia jest realizacją świadczenia wynikającego z postanowień umowy
    ubezpieczenia, której beneficjentem był Finansujący.
    Mając na uwadze powyższe nie mogą Państwo zaliczyć do przychodów wartości
    odszkodowania i wartości kwoty ze sprzedaży przedmiotu leasingu otrzymanych przez
    Finansującego i rozliczonych przez niego z pozostałymi zobowiązaniami Państwa Spółki,
    jak również nie mogą Państwo zaliczyć tych wartości do kosztów uzyskania przychodów.
    Tym samym Państwa stanowisko jest nieprawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy stanu faktycznego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu
    prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia w przedstawionym stanie
    faktycznym.
    Odnosząc się do powołanych we wniosku interpretacji indywidualnych oraz orzeczeń
    sądów administracyjnych należy stwierdzić, iż zostały one wydane w indywidualnych
    sprawach podmiotów, które o ich wydanie wystąpiły, zatem nie są one wiążące dla organu
    wydającego przedmiotową interpretację.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    - Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z
    dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.).
    Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie
    zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosują się
    Państwo do interpretacji.
    - Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe
      będące przedmiotem interpretacji indywidualnej stanowi element czynności będących
      przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z
      dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    - Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki
      interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego
    Sądu Administracyjnego w (...). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje
    ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
    (t.j. Dz.U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).

    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
    - w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
    - w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP
      (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.