Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0112-KDIL2-1.4011.370.2020.1.MKA
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2020-06-03
Teza: Zwolnienie z opodatkowania dochodów uzyskanych z Holandii.
Słowa kluczowe: emerytura; Holandia; pracownik; programy-programy emerytalne; zwolnienie-zwolnienie przedmiotowe
Przepisy: [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-Rozdział 2-art. 10; [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-Rozdział 3

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA

Na podstawie art. 13 § 2a, art. 14b § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2019 r., poz. 900, z późn. zm.) Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej stwierdza, że stanowisko Wnioskodawcy przedstawione we wniosku z dnia 1 kwietnia 2020 r. (data wpływu 6 kwietnia 2020 r.) o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie zwolnienia przedmiotowego – **jest prawidłowe.**

UZASADNIENIE

W dniu 6 kwietnia 2020 r. wpłynął do tutejszego organu ww. wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie zwolnienia przedmiotowego.

We wniosku przedstawiono następujący stan faktyczny.

Wnioskodawca był zatrudniony w holenderskiej firmie transportu ciężarowego. Obecnie jest na emeryturze, mieszka w Polsce i w Polsce znajduje się centrum interesów Zainteresowanego. Wnioskodawca pobiera świadczenie emerytalne z polskiego systemu emerytalnego. Otrzymuje też świadczenia z holenderskiego systemu zabezpieczenia społecznego.

Są to wypłaty z:

*   branżowego funduszu transportu ciężarowego, tworzonego ze składek pracowniczych i gromadzonego w (…),
*   branżowego funduszu ubezpieczenia na życie tworzonego ze składek pracowniczych i gromadzonego w (…) wypłacanego przez (…). Ubezpieczenia te wynikają bezpośrednio z holenderskiego prawa pracowniczego.

*   (…). Jest to stricte świadczenie emerytalne.

Wszystkie ww. pozycje są opodatkowane przez stronę holenderską. Po zakończeniu roku kalendarzowego Wnioskodawca otrzymuje „Jaaropgave" z dokładnym wyliczeniem kwot brutto oraz kwot potrąconych podatków. W dalszej kolejności, łącznie z PIT-40/A wystawionym przez polski ZUS Zainteresowany rozlicza należny podatek w rocznym PIT-36 zgodnie z polskim prawem podatkowym oraz wytycznymi, podpisanej przez RP Konwencji dwustronnej, stosując metodę proporcjonalnego odliczenia.

Natomiast Polski Bank (…) S.A. prowadzący konto osobiste Wnioskodawcy, ponownie z automatu opodatkowuje świadczenia Zainteresowanego, pobiera prowizję za swoje czynności nie przyjmując do wiadomości przesłanek, które zdaniem Wnioskodawcy mają zasadniczy wpływ na prawidłowość rozliczeń podatkowych. Powoduje to bezpośrednio straty w budżecie domowym Wnioskodawcy. Opodatkowanie holenderskie 8%, plus opodatkowanie polskie 17%, łącznie podatek wynosi 25% miesięcznie. Takiej stawki nie ma w polskim prawie podatkowym.

W związku z powyższym opisem zadano następujące pytania.

1.  Czy przychód uzyskiwany z wypłat środków zgromadzonych w pracowniczym branżowym programie emerytalnym pracowników transportu - podlega zwolnieniu z podatku dochodowego od osób fizycznych na podstawie art. 21 ust. 1 pkt 58a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz.U.1991 nr 80 poz. 350 z późniejszymi zmianami)?
2.  Czy polski bank prowadzący rachunek bankowy, na który wpływają co miesiąc środki z pracowniczego programu emerytalnego z Holandii, tytułem wypłaty zgromadzonych w nim środków, zwolnionych z podatku dochodowego od osób fizycznych - ma prawo jako płatnik pobierać od tych kwot zaliczki na podatek dochodowy i przekazywać je do urzędu skarbowego?
3.  Czy polski bank może wybiórczo stosować polskie i unijne prawo podatkowe powodując zawyżenie stopy procentowej oraz częściowe zamrożenie emerytury Wnioskodawcy na okres około 15 - 18 miesięcy, aż do rocznego rozliczenia PIT-36 w roku następnym?

Przedmiotem niniejszej interpretacji jest odpowiedź na pytanie nr 1, w zakresie pytań nr 2 i 3 wydano odrębne rozstrzygnięcie.

Zdaniem Wnioskodawcy, Zasada powszechności opodatkowania (art. 9 ust. l) obejmuje wszystkiego rodzaju dochody z wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21.

Wnioskodawca jest uczestnikiem pracowniczego programu emerytalnego utworzonego i działającego w oparciu o przepisy obowiązujące w państwach członkowskich Unii Europejskiej.

Zgodnie z art. 21 ust. l pkt 58 lit. a – Zainteresowany podlega zwolnieniu z podatku dochodowego od osób fizycznych w tej części, która dotyczy pracowniczych programów emerytalnych.

Natomiast przychód z tytułu świadczenia emerytalnego otrzymywanego z Holandii Wnioskodawca łączy z polską emeryturą wypłacaną przez ZUS (nieograniczony obowiązek podatkowy) i zgodne z postanowieniem Konwencji zawartej dnia 13 lutego 2002 r. pomiędzy Rzeczpospolitą Polską a Królestwem Niderlandów w sprawie unikania podwójnego opodatkowania, ma prawo odliczyć od polskiego podatku kwotę podatku zapłaconego w Holandii w wysokości, która proporcjonalnie przypada na dochód uzyskany w tym kraju.

Do polskiego banku wpływa już opodatkowana emerytura czyli kwota netto. Tę kwotę netto bank ponownie opodatkowuje. Wprowadza to duże zamieszanie i bałagan. Zainteresowany nie mam żadnej możliwości sprawdzenia kursów walutowych. Emerytura Wnioskodawcy jest zaniżona miesięcznie o około 250 zł. Zainteresowany nie zgadza się z takim postępowaniem, to jest działanie na szkodę podatnika. Jeżeli bank nie zna procedur rozliczenia podatków od należności zagranicznych to nie może, zdaniem Wnioskodawcy, potrącać kwot podatku według własnego uznania.

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego stanu faktycznego jest prawidłowe.

Zgodnie z przepisem art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2019 r., poz. 1387, z późn. zm.), osoby fizyczne, jeżeli mają miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, podlegają obowiązkowi podatkowemu od całości swoich dochodów (przychodów) bez względu na miejsce położenia źródeł przychodów (nieograniczony obowiązek podatkowy).

W myśl art. 3 ust. 1a ww. ustawy, za osobę mającą miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej uważa się osobę fizyczną, która:

1.  posiada na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej centrum interesów osobistych lub gospodarczych (ośrodek interesów życiowych) lub
2.  przebywa na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej dłużej niż 183 dni w roku podatkowym.

Przepisy art. 3 ust. 1, 1a, 2a i 2b stosuje się z uwzględnieniem umów w sprawie unikania podwójnego opodatkowania, których stroną jest Rzeczpospolita Polska (art. 4a ustawy).

Zgodnie z art. 18 ust. 1 konwencji z dnia 13 lutego 2002 r. między Rzecząpospolitą Polską a Królestwem Niderlandów w sprawie unikania podwójnego opodatkowania i zapobiegania uchylaniu się od opodatkowania w zakresie podatków od dochodu (Dz. U. z 2003 r. Nr 216, poz. 2120), z uwzględnieniem postanowień artykułu 19 ustęp 2 emerytury i inne podobne świadczenia wypłacane osobie mającej miejsce zamieszkania w Umawiającym się Państwie w związku z wcześniejszym zatrudnieniem, jak i renty wypłacane osobie mającej miejsce zamieszkania w Umawiającym się Państwie, podlegają opodatkowaniu tylko w tym Państwie.

Jednakże w myśl art. 18 ust. 5 ww. konwencji, wszelkie emerytury i inne płatności wypłacane według przepisów systemu ubezpieczeń społecznych Umawiającego się Państwa osobie mającej miejsce zamieszkania w drugim Umawiającym się Państwie mogą być opodatkowane w tym pierwszym wymienionym Umawiającym się Państwie.

W świetle powyższego, dochody uzyskane z tytułu świadczeń wypłacanych z systemu ubezpieczeń społecznych Holandii, będące płatnością wypłacaną według przepisów systemu ubezpieczeń społecznych Holandii mogą być opodatkowane zarówno w Polsce, jak i w Holandii.

Postanowienie w umowie, że danego rodzaju dochód „może podlegać” opodatkowaniu w jednym z państw (najczęściej w państwie źródła) wskazuje bowiem, że państwo źródła ma prawo opodatkować dany dochód, bez względu na to, czy dochód ten podlegać będzie opodatkowaniu w drugim państwie (państwie rezydencji). Przypisanie prawa do opodatkowania nie ma tutaj charakteru wyłączności.

W myśl zasady powszechności opodatkowania, wyrażonej w art. 9 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.

Kwestią budzącą wątpliwość Wnioskodawcy jest ustalenie, czy środki otrzymane z pracowniczego branżowego programu emerytalnego pracowników transportu - podlega zwolnieniu z podatku dochodowego od osób fizycznych na podstawie art. 21 ust. 1 pkt 58a ustawy.

Z analizy wniosku wynika, że Wnioskodawca posiada miejsce zamieszkania w Polsce. Wnioskodawca był zatrudniony w holenderskiej firmie transportu ciężarowego. Zainteresowany otrzymuje świadczenia z holenderskiego systemu zabezpieczenia społecznego. Są to m.in. wypłaty z:

*   branżowego funduszu transportu ciężarowego, tworzonego ze składek pracowniczych i gromadzonego w (…),
*   branżowego funduszu ubezpieczenia na życie tworzonego ze składek pracowniczych i gromadzonego w (…), Ubezpieczenia te wynikają bezpośrednio z holenderskiego prawa pracowniczego.

Powołany przez Wnioskodawcę w pytaniu przepis art. 21 ust. 1 pkt 58a wskazuje, że wolne od podatku dochodowego są dochody z tytułu oszczędzania na indywidualnym koncie emerytalnym, w rozumieniu przepisów o indywidualnych kontach emerytalnych, uzyskane w związku z:

1.  gromadzeniem i wypłatą środków przez oszczędzającego,
2.  wypłatą środków dokonaną na rzecz osób uprawnionych do tych środków po śmierci oszczędzającego,
3.  wypłatą transferową

˗ z tym że zwolnienie nie ma zastosowania w przypadku, gdy oszczędzający gromadził oszczędności na więcej niż jednym indywidualnym koncie emerytalnym, chyba że przepisy te przewidują taką możliwość;

Przepisem, który odwołuje się do wypłat z pracowniczego programu emerytalnego to art. 21 ust. 1 pkt 58 ww. ustawy, który stanowi, że wolne od podatku dochodowego są wypłaty:

1.  transferowe środków zgromadzonych w ramach pracowniczego programu emerytalnego do innego pracowniczego programu emerytalnego lub na indywidualne konto emerytalne w rozumieniu przepisów o indywidualnych kontach emerytalnych,
2.  środków zgromadzonych w pracowniczym programie emerytalnym dokonane na rzecz uczestnika lub osób uprawnionych do tych środków po śmierci uczestnika,
3.  środków zgromadzonych w grupowej formie ubezpieczenia na życie związanej z funduszem inwestycyjnym lub w innej formie grupowego gromadzenia środków na cele emerytalne dla pracowników - do pracowniczego programu emerytalnego, zgodnie z przepisami o pracowniczych programach emerytalnych

˗ z zastrzeżeniem ust. 33.

Przez pracownicze programy emerytalne rozumie się pracownicze programy emerytalne utworzone i działające w oparciu o przepisy dotyczące pracowniczych programów emerytalnych obowiązujące w państwach członkowskich Unii Europejskiej lub w innych państwach należących do Europejskiego Obszaru Gospodarczego albo w Konfederacji Szwajcarskiej (art. 21 ust. 33 ww. ustawy).

Na podstawie art. 2 pkt 18 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o pracowniczych programach emerytalnych (Dz. U. z 2020 r., poz. 686) przez wypłatę rozumie się dokonaną przez uczestnika lub osobę uprawnioną wypłatę gotówkową lub realizację przelewu środków zgromadzonych w ramach programu na wskazany przez uczestnika lub tę osobę rachunek bankowy – na warunkach określonych w umowie zakładowej, w przypadku spełnienia warunków określonych w ustawie.

Warunki te określone są w art. 42 ust. 1 ww. ustawy, zgodnie z którym wypłata następuje:

1.  na wniosek uczestnika po osiągnięciu przez niego wieku 60 lat;
2.  na wniosek uczestnika po przedstawieniu przez niego decyzji o przyznaniu prawa do emerytury i po ukończeniu 55 roku życia;
3.  w przypadku ukończenia przez uczestnika 70 lat, jeżeli wcześniej nie wystąpił z wnioskiem o wypłatę środków;
4.  na wniosek osoby uprawnionej, w przypadku śmierci uczestnika.

Z powyższego wynika, że zamiarem ustawodawcy było, aby określenie „wypłata” dotyczyło świadczeń, które realizują cel programu emerytalnego.

Analizując sprawę, świadczenia uzyskiwane przez Zainteresowanego mogą korzystać ze zwolnienia określonego w art. 21 ust. 1 pkt 58 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, zgodnie z którym – jak już wcześniej wskazano – wolne od podatku dochodowego są wypłaty:

1.  transferowe środków zgromadzonych w ramach pracowniczego programu emerytalnego do innego pracowniczego programu emerytalnego lub na indywidualne konto emerytalne w rozumieniu przepisów o indywidualnych kontach emerytalnych,
2.  środków zgromadzonych w pracowniczym programie emerytalnym dokonane na rzecz uczestnika lub osób uprawnionych do tych środków po śmierci uczestnika,
3.  środków zgromadzonych w grupowej formie ubezpieczenia na życie związanej z funduszem inwestycyjnym lub w innej formie grupowego gromadzenia środków na cele emerytalne dla pracowników - do pracowniczego programu emerytalnego, zgodnie z przepisami o pracowniczych programach emerytalnych

˗ z zastrzeżeniem ust. 33.

Mając na uwadze powyższe, wypłaty środków zgromadzonych w pracowniczym branżowym programie emerytalnym pracowników środku transportu podlegają zwolnieniu z opodatkowania na podstawie art. 21 ust. 1 pkt 58 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. W związku z powyższym Wnioskodawca nie ma obowiązku/nie będzie miał obowiązku wykazywania ww. świadczeń w zeznaniu rocznym PIT-36.

Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy rzeczywisty stan faktyczny (zdarzenie przyszłe) sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie ze stanem faktycznym (zdarzeniem przyszłym) podanym przez Wnioskodawcę w złożonym wniosku. W związku z powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we wniosku opisu sprawy, udzielona interpretacja traci swoją aktualność.

Interpretacja dotyczy zaistniałego stanu faktycznego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia.

Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej stanowi element czynności będących przedmiotem decyzji wydanej:

1.  z zastosowaniem art. 119a;
2.  w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
3.  z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.

Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych (art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej).

Powyższe unormowania należy odczytywać łącznie z przepisami art. 33 ustawy z 23 października 2018 r. o zmianie ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, ustawy – Ordynacja podatkowa oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 2193, z późn. zm.), wprowadzającymi regulacje intertemporalne.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego za pośrednictwem organu, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. z 2019 r., poz. 2325, z późn. zm.). Skargę wnosi się w dwóch egzemplarzach (art. 47 § 1 ww. ustawy) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Teodora Sixta 17, 43-300 Bielsko-Biała lub drogą elektroniczną na adres Elektronicznej Skrzynki Podawczej Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/SkrytkaESP (art. 54 § 1a ww. ustawy), w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie albo aktu, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 4a (art. 53 § 1 ww. ustawy). W przypadku wnoszenia skargi w okresie obowiązywania stanu zagrożenia epidemicznego i stanu epidemii jako najwłaściwszy proponuje się kontakt z wykorzystaniem systemu teleinformatycznego ePUAP. W przypadku pism i załączników wnoszonych w formie dokumentu elektronicznego odpisów nie dołącza się (art. 47 § 3 ww. ustawy).

Jednocześnie, zgodnie z art. 57a ww. ustawy, skarga na pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego wydaną w indywidualnej sprawie, opinię zabezpieczającą i odmowę wydania opinii zabezpieczającej może być oparta wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd administracyjny jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną.