Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0112-KDIL2-2.4011.632.2025.2.AG
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-10-08
Teza: Możliwość dokonywania odpisów amortyzacyjnych od
budynku mieszkalnego.
Słowa kluczowe: amortyzacja
budynek-budynek mieszkalny
koszt-koszty uzyskania przychodów
Zagadnienia: Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Koszty uzyskania przychodów.-Odpisy amortyzacyjne.
Przepisy: [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 4-art. 22c-pkt 2

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

30 lipca 2025 r. wpłynął Pani wniosek z 25 lipca 2025 r. o wydanie interpretacji
    indywidualnej. Uzupełniła go Pani pismem z 30 września 2025 r. (wpływ 2 października
    2025 r.) – w odpowiedzi na wezwanie. Treść wniosku jest następująca:
    Opis stanu faktycznego

    Prowadzi Pani jednoosobową działalność gospodarczą od roku 2020 pod nazwą (...).
    Głównym przedmiotem Pani działalności jest PKD 68.10.Z kupno i sprzedaż nieruchomości
    na własny rachunek.
    Jest Pani czynnym podatnikiem VAT. Pani działalność gospodarcza prowadzona jest w
    formie KPiR i opodatkowana podatkiem liniowym.
    W ewidencji środków trwałych przedsiębiorstwa posiada Pani nieruchomość położoną w
    (...). Nieruchomość zapisana w księdze wieczystej Nr (...) prowadzonej przez Wydział Ksiąg
    Wieczystych Sądu Rejonowego w (...).
    Nieruchomość opisana we wniosku w myśl przepisów Rozporządzenia w sprawie PKOB
    jest przed i po zmianie lokalem niemieszkalnym.
    Nieruchomość ta została zakwalifikowana według Klasyfikacji Środków trwałych do
    symbolu 103 i jest amortyzowana w całości, poszczególne lokale nie są wyodrębnione
    zgodnie z ustawą z 24 czerwca 1994 r. o własności lokali (Dz. U. z 2021 r. poz. 1048 z późn.
    zm.) i nie są osobno amortyzowane.
    Budynek został wprowadzony do ewidencji środków trwałych pod kodem KŚT 103 –
    Budynki handlowo-usługowe. Nieruchomość kupiona była i wprowadzona do ewidencji
    środków trwałych z zamiarem wynajmu na cele użytkowe. Późniejsze wydarzenia sprawiły,
    że część nieruchomości została wynajęta na cele mieszkalne.
                                        2Łączna powierzchnia użytkowa nieruchomości stanowi 842,50 m.
    Obecnie podział powierzchni wynajmowanej jest następujący:
          2− 412,5 m powierzchnia mieszkalna,
          2− 430,0 m powierzchnia przeznaczona na działalność, tj. wynajem podmiotom
      zewnętrznym na biura i najem krótkoterminowy.
                2Powierzchnia 430,0 m przeznaczona na działalność, tj. wynajem podmiotom
    zewnętrznym na biura i wynajem krótkoterminowy oznacza, że charakter lokali będzie
    użytkowy. A więc ponad 50% powierzchni nieruchomości stanowią lokale użytkowe.
    W związku z brakiem chętnych najemców na mieszkania planuje Pani nadal zwiększać
    udział powierzchni przeznaczonej na działalność, tj. biura i najem krótkoterminowy.
    Zwiększenie udziału powierzchni przeznaczonej na działalność nastąpi poprzez
    zwiększenie powierzchni wynajmowanej na biura (...) i/ lub wynajmowanej operatorowi
    zewnętrznemu na cele zakwaterowania krótkoterminowego.
    W momencie gdy nastąpi zmiana przeznaczenia sposobu użytkowania na lokale użytkowe,
    po tym fakcie zostanie to zgłoszone w odpowiednim organie i nastąpi to po zmianie
    przeznaczenia.
    W ten sposób udział powierzchni wynajmowanej na biura i najem krótkoterminowy
    przekroczył 50% powierzchni budynku i w przyszłości będzie przekraczał 50%.
    Uzupełnienie
    Czy w księdze wieczystej nieruchomości, o której mowa we wniosku, został wpisany typ
    budynku; jeżeli tak – proszę wskazać, czy zgodnie z tym wpisem jest to budynek
    mieszkalny czy niemieszkalny?
    W księdze wieczystej nieruchomości, o której mowa we wniosku, został wpisany sposób
    korzystania jako tereny mieszkaniowe. Jednocześnie zwraca Pani uwagę na to, że sam
    budynek nie ma wyodrębnionej osobnej księgi wieczystej.
    Czy w ewidencji gruntów i budynków – odnośnie do nieruchomości opisanej we wniosku –
    jest wpis dotyczący przeznaczenia budynku; jeżeli tak – proszę wskazać, czy zgodnie z tą
    ewidencją jest to budynek mieszkalny, czy niemieszkalny?

    Na wypisie z rejestru gruntów jest wskazany rodzaj użytku gruntowego jako B – czyli
    tereny mieszkaniowe. Nie ma określenia budynek mieszkalny lub niemieszkalny. Według
    informacji uzyskanych w dniu dzisiejszym w (...), na kartotece budynków przedmiotowy
    budynek opisany jest jako mieszkalny.
                        2 Czy w ramach powierzchni 430,0 mznajdują się powierzchnie mieszkaniowe, które – ze
    względu na brak chętnych najemców na mieszkania – przeznaczyła Pani na najem na cele
    działalności gospodarczej najemców; jeżeli tak – proszę wskazać tę powierzchnię?
                          2Podana we wniosku powierzchnia 430 m to suma powierzchni, która z uwagi na brak
    najemców mieszkalnych w całości została przeznaczona na najem krótkoterminowy i
    biura. Lokale znajdujące się w budynku nie stanowią odrębnych nieruchomości.
    Czy jedyną przyczyną wskazania przez Panią, że dane lokale mieszczące się w opisanej
    nieruchomości są użytkowe, jest fakt, że lokale te są wynajmowane na cele działalności
    gospodarczej najemców, a w rzeczywistości ich charakter jest mieszkalny, czy też
    dokonywała Pani zmian w lokalach mieszkalnych (np. przebudowy), aby zmienić ich
    sposób użytkowania na lokale użytkowe; jeżeli tak – proszę opisać te zmiany?
    Cały budynek był remontowany w 2020-2021 r. i przygotowany pod kątem prowadzenia w
    nim działalności gospodarczej, m.in. biur i najem krótkoterminowy. Nie zostały
    wyodrębnione niezależne lokale mieszkalne. Pozostały wspólne media i kotłownia.
    Doprowadzono szybki Internet na potrzeby przyszłych biur i najmu krótkoterminowego. W
    kolejnych latach systematycznie wyposażano kolejne lokale w stałe wyposażenie meblowe
    dla biur i najmu krótkoterminowego.

## Pytanie

Czy w przypadku przewagi powierzchni lokali użytkowych ponad 50% nad lokalami
    mieszkalnymi znajdujących się w tym samym budynku w roku 2025 i w latach następnych
    będzie Pani miała możliwość zaliczania do kosztów uzyskania przychodów odpisów
    amortyzacyjnych od wartości początkowej całego budynku, w którym znajdują się
    zarówno lokale mieszkalne, jak i lokale użytkowe nabyte, wynajęte i wprowadzone do
    ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych przed dniem 1
    stycznia 2022 r.?
    Pani stanowisko w sprawie
    Pani zdaniem – zgodnie z art. 22 ust. 1 ustawy z 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym
    od osób fizycznych (tekst jedn.: Dz. U. z 2025 r. poz. 163) kosztami uzyskania przychodów
    są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia
    źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 23.
    Powyższe oznacza, że wszystkie poniesione wydatki związane z prowadzoną działalnością
    gospodarczą, po wyłączeniu zastrzeżonych w ustawie, są kosztami uzyskania przychodów,
    o ile pozostają w związku przyczynowo-skutkowym z osiąganymi przychodami.
    Kosztami uzyskania przychodów są więc wszelkie racjonalnie i gospodarczo uzasadnione
    wydatki związane z działalnością gospodarczą, których celem jest osiągnięcie,
    zabezpieczenie lub zachowanie źródła przychodów.
    Zgodnie z art. 22a ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych amortyzacji
    podlegają, z zastrzeżeniem art. 22c, stanowiące własność lub współwłasność podatnika,
    nabyte lub wytworzone we własnym zakresie, kompletne i zdatne do użytku w dniu
    przyjęcia do używania:
    − budowle, budynki oraz lokale będące odrębną własnością,
    − maszyny, urządzenia i środki transportu,
    − inne przedmioty

    – o przewidywanym okresie używania dłuższym niż rok, wykorzystywane przez podatnika
    na potrzeby związane z prowadzoną przez niego działalnością gospodarczą albo oddane
    do używania na podstawie umowy najmu, dzierżawy lub umowy określonej w art. 23a pkt
    1, zwane środkami trwałymi.
    Z przytoczonych przepisów wynika, że środki trwałe podlegają amortyzacji, o ile spełniają
    następujące warunki:
    − stanowią własność lub współwłasność podatnika,
    − są kompletne i zdatne do użytku w dniu przyjęcia do używania,
    − przewidywany okres ich używania jest dłuższy niż rok,
    − są wykorzystywane przez podatnika na potrzeby związane z prowadzoną przez niego
      działalnością gospodarczą.
    W myśl art. 22 ust. 8 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych kosztem
    uzyskania przychodów są odpisy z tytułu zużycia środków trwałych oraz wartości
    niematerialnych i prawnych (odpisy amortyzacyjne) dokonywane wyłącznie zgodnie z art.
    22a-22o, z uwzględnieniem art. 23 (...).
    Stosownie do art. 22c pkt 2 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych
    amortyzacji nie podlegają budynki mieszkalne wraz ze znajdującymi się w nich dźwigami,
    lokale mieszkalne stanowiące odrębną nieruchomość, spółdzielcze własnościowe prawo
    do lokalu mieszkalnego oraz prawo do domu jednorodzinnego w spółdzielni
    mieszkaniowej, służące prowadzonej działalności gospodarczej lub wydzierżawiane albo
    wynajmowane na podstawie umowy – zwane odpowiednio środkami trwałymi lub
    wartościami niematerialnymi i prawnymi.
    Taka treść tego przepisu obowiązuje od 1 stycznia 2022 r. Przepis ten został bowiem
    zmieniony przez art. 1 pkt 16 ustawy z 29 października 2021 r. o zmianie ustawy o
    podatku dochodowym od osób fizycznych, ustawy o podatku dochodowym od osób
    prawnych oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2021 r. poz. 2105).
    Zmiana ta jednak nie objęła budynków i lokali użytkowych, które nadal podlegają
    amortyzacji.
    W ramach prowadzonej działalności wynajmuje Pani znajdujące się w tym samym
    budynku lokale mieszkalne oraz lokale użytkowe. Poszczególne lokale nie są
    wyodrębnione zgodnie z ustawą o własności lokali. Opisany we wniosku budynek został
    zakwalifikowany według Klasyfikacji Środków trwałych pod symbolem 103. Większość
    lokali będzie wynajmowana na cele użytkowe, tj. na biuro, oraz operatorowi najmu
    krótkoterminowego.
    Według rozporządzenia w sprawie KŚT budynki mieszkalne to obiekty budowlane, których
    co najmniej połowa całkowitej powierzchni użytkowej jest wykorzystywana do celów
    mieszkalnych.
    W przypadkach, gdy mniej niż połowa całkowitej powierzchni użytkowej wykorzystywana
    jest na cele mieszkalne, budynek taki klasyfikowany jest jako niemieszkalny zgodnie z jego
    przeznaczeniem.
    Budynek położony przy (...) jest klasyfikowany jako budynek niemieszkalny, a jako taki nie
    jest wyłączony z amortyzacji.
    Zgodnie ze zmienionym przepisem ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych z
    amortyzacji zostały wykluczone tylko:
    − budynki mieszkalne wraz ze znajdującymi się w nich dźwigami,
    − lokale mieszkalne stanowiące odrębną nieruchomość,

    − spółdzielcze własnościowe prawo do lokalu mieszkalnego oraz prawo do domu
      jednorodzinnego w spółdzielni mieszkaniowej.
    Zatem ma Pani możliwość dokonywać odpisów amortyzacyjnych od całego budynku, tj.
    lokali mieszkalnych i lokali niemieszkalnych (z uwagi na to, że lokale niemieszkalne będą
    stanowiły większą część budynku, a ich ograniczenia nie dotyczą) nabytych, wynajętych i
    wprowadzonych do ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych
    przed dniem 1 stycznia 2022 r. oraz zaliczać te odpisy amortyzacyjne do kosztów
    uzyskania przychodów uzyskiwanych w ramach działalności gospodarczej na zasadach
    obowiązujących w roku 2025 i w latach następnych.
    Biorąc zatem pod uwagę przedstawiony we wniosku opis sprawy oraz obowiązujące
    przepisy prawa, stoi Pani na stanowisku, że w 2025 r. i w latach następnych ma możliwość
    zaliczenia do kosztów uzyskania odpisów amortyzacyjnych od całego opisanego we
    wniosku budynku.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawiła Pani we wniosku, jest nieprawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 22 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób
    fizycznych (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 163 ze zm.):
      Kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia
      przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem
      kosztów wymienionych w art. 23.
    Oznacza to, że wszystkie poniesione wydatki związane z prowadzoną działalnością
    gospodarczą, po wyłączeniu zastrzeżonych w ustawie, są kosztami uzyskania przychodów,
    o ile pozostają w związku przyczynowo-skutkowym z osiąganymi przychodami. Kosztami
    uzyskania przychodów są więc wszelkie racjonalnie i gospodarczo uzasadnione wydatki
    związane z działalnością gospodarczą, których celem jest osiągnięcie, zabezpieczenie lub
    zachowanie źródła przychodów.
    W myśl art. 22 ust. 8 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Kosztem uzyskania przychodów są odpisy z tytułu zużycia środków trwałych oraz
      wartości niematerialnych i prawnych (odpisy amortyzacyjne) dokonywane wyłącznie
      zgodnie z art. 22a-22o, z uwzględnieniem art. 23 (...).
    Zgodnie z art. 22a ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Amortyzacji podlegają, z zastrzeżeniem art. 22c, stanowiące własność lub
      współwłasność podatnika, nabyte lub wytworzone we własnym zakresie, kompletne i
      zdatne do użytku w dniu przyjęcia do używania:
      1) budowle, budynki oraz lokale będące odrębną własnością,
      2) maszyny, urządzenia i środki transportu,
      3) inne przedmioty
      – o przewidywanym okresie używania dłuższym niż rok, wykorzystywane przez
      podatnika na potrzeby związane z prowadzoną przez niego działalnością
      gospodarczą albo oddane do używania na podstawie umowy najmu, dzierżawy lub
      umowy określonej w art. 23a pkt 1, zwane środkami trwałymi.
    Z przytoczonych przepisów wynika, że środki trwałe podlegają amortyzacji, o ile spełniają
    następujące warunki:
    - stanowią własność lub współwłasność podatnika,
    - są kompletne i zdatne do użytku w dniu przyjęcia do używania,

    - przewidywany okres ich używania jest dłuższy niż rok,
    - są wykorzystywane przez podatnika na potrzeby związane z prowadzoną przez niego
      działalnością gospodarczą.
    Stosownie do art. 22c pkt 2 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Amortyzacji nie podlegają budynki mieszkalne wraz ze znajdującymi się w nich
      dźwigami, lokale mieszkalne stanowiące odrębną nieruchomość, spółdzielcze
      własnościowe prawo do lokalu mieszkalnego oraz prawo do domu jednorodzinnego
      w spółdzielni mieszkaniowej, służące prowadzonej działalności gospodarczej lub
      wydzierżawiane albo wynajmowane na podstawie umowy – zwane odpowiednio
      środkami trwałymi lub wartościami niematerialnymi i prawnymi.
    Przepis ten, w takim brzmieniu obowiązuje od 1 stycznia 2022 r. Został on bowiem
    zmieniony przez art. 1 pkt 16 ustawy z 29 października 2021 r. o zmianie ustawy o
    podatku dochodowym od osób fizycznych, ustawy o podatku dochodowym od osób
    prawnych oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2021 r., poz. 2105; dalej: „ustawa
    zmieniająca”). Zmiana ta jednak nie objęła budynków i lokali użytkowych, które nadal
    podlegają amortyzacji.
    Z opisu sprawy wynika, że prowadzi Pani jednoosobową działalność gospodarczą w
    zakresie kupna i sprzedaży nieruchomości na własny rachunek. Formą opodatkowana jest
    podatek liniowy. W ewidencji środków trwałych posiada Pani nieruchomość, która została
    zakwalifikowana według Klasyfikacji Środków trwałych do symbolu 103 i jest
    amortyzowana w całości. Poszczególne lokale w budynku nie są wyodrębnione zgodnie z
    ustawą o własności lokali i nie są osobno amortyzowane. Nieruchomość kupiła i
    wprowadziła Pani do ewidencji środków trwałych z zamiarem wynajmu na cele użytkowe.
    Obecnie część nieruchomości została wynajęta na cele mieszkalne. Łączna powierzchnia
                            2użytkowa nieruchomości stanowi 842,50 m. Obecnie podział powierzchni wynajmowanej
                  2  2jest następujący: 412,5 m – powierzchnia mieszkalna, 430,0 m – powierzchnia
    przeznaczona na działalność, tj. wynajem podmiotom zewnętrznym na biura i najem
    krótkoterminowy. Stąd – Pani zdaniem – ponad 50% powierzchni nieruchomości stanowią
    lokale użytkowe. W związku z brakiem chętnych najemców na mieszkania planuje Pani
    nadal zwiększać udział powierzchni przeznaczonej na działalność, tj. biura i najem
    krótkoterminowy. W momencie gdy nastąpi zmiana przeznaczenia sposobu użytkowania
    na lokale użytkowe, po tym fakcie zostanie to zgłoszone w odpowiednim organie i nastąpi
    to po zmianie przeznaczenia. W ten sposób udział powierzchni wynajmowanej na biura i
    najem krótkoterminowy przekroczył 50% powierzchni budynku i w przyszłości będzie
    przekraczał 50%. W księdze wieczystej nieruchomości został wpisany sposób korzystania
    jako tereny mieszkaniowe. W kartotece budynków budynek opisany jest jako mieszkalny.
    Cały budynek był remontowany w 2020-2021 r. i przygotowany pod kątem prowadzenia w
    nim działalności gospodarczej, m.in. biur i najem krótkoterminowy. Doprowadzono szybki
    Internet na potrzeby przyszłych biur i najmu krótkoterminowego. W kolejnych latach
    systematycznie wyposażano kolejne lokale w stałe wyposażenie meblowe dla biur i najmu
    krótkoterminowego.
    W myśl Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 grudnia 1999 r. w sprawie Polskiej
    Klasyfikacji Obiektów Budowlanych (PKOB) (Dz.U. Nr 112, poz. 1316) – budynki dzielą się
    na mieszkalne i niemieszkalne. Budynki niemieszkalne są to obiekty budowlane
    wykorzystywane głównie dla potrzeb niemieszkalnych. W przypadku, gdy co najmniej
    połowa całkowitej powierzchni użytkowej wykorzystywana jest do celów mieszkalnych,
    budynek klasyfikowany jest jako budynek mieszkalny.
    Zatem w przypadku, gdy powierzchnia użytkowa wykorzystywana dla celów
    niemieszkalnych jest większa niż powierzchnia wykorzystywana dla celów mieszkalnych –
    mamy do czynienia z budynkiem niemieszkalnym.

    Jak wynika z przytoczonych powyżej przepisów prawa podatkowego ustawa o podatku
    dochodowym od osób fizycznych nie podaje wprost definicji środka trwałego. Wskazuje w
    art. 22a tej ustawy składniki majątku, które przy spełnieniu określonych warunków można
    uznać za środki trwałe podlegające amortyzacji.
    Stosownie natomiast do art. 22a ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych
    amortyzacji podlegają m.in. budynki, stanowiące własność podatnika, wykorzystywane
    przez podatnika na potrzeby związane z prowadzoną przez niego działalnością
    gospodarczą. Przy czym, zgodnie z art. 22c pkt 2 tej ustawy, amortyzacji nie podlegają m.
    in. budynki mieszkalne.
    Tym samym o możliwości dokonywania odpisów amortyzacyjnych i zaliczania ich do
    kosztów uzyskania przychodów nie decyduje przeznaczenie budynku, ale czy będzie on
    spełniał warunki określone w art. 22a ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób
    fizycznych oraz czy będzie mieścił się w dyspozycji art. 22c pkt 2 tej ustawy.
    W opisie sprawy wskazała Pani, że w księdze wieczystej nieruchomości został wpisany
    sposób korzystania jako tereny mieszkaniowe oraz według informacji uzyskanych w (...),
    na kartotece budynków przedmiotowy budynek opisany jest jako mieszkalny. Ponadto z
    opisu sprawy nie wynika, żeby został on przekształcony na budynek mieszkalno-użytkowy.
    Oznacza to, że budynek, o którym mowa we wniosku, mimo przeznaczenia go zarówno na
    cele mieszkalne, jak i niemieszkalne – nie spełnia definicji budynku niemieszkalnego.
    Wskazała Pani, że nieruchomość, o której mowa we wniosku, zakwalifikowała Pani według
    Klasyfikacji Środków Trwałych do symbolu 103 – Budynki handlowo-usługowe.
    Podkreślam jednak, że kwalifikowanie przez podatnika budynku bądź lokalu mieszkalnego
    do budynków (lokali) niemieszkalnych tylko na podstawie własnej oceny, że będzie
    wykorzystywany do celów niemieszkalnych, nie może zostać przyjęta za wiążącą.
    Skoro Pani budynek nie spełnia definicji budynku niemieszkalnego, znajdzie zastosowanie
    art. 22c pkt 2 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Zatem nie jest Pani
    uprawniona do ujmowania w kosztach uzyskania przychodów odpisów amortyzacyjnych
    od tego budynku.
    Podsumowanie: skoro budynek, o którym mowa w Pani wniosku, jest budynkiem
    mieszkalnym, nie ma Pani możliwości zaliczania do kosztów uzyskania przychodów
    odpisów amortyzacyjnych od wartości początkowej całego tego budynku.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Pani przedstawiła i stanu prawnego, który
    obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    · Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy
      z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.).
      Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pani sytuacja będzie zgodna
      (tożsama) z opisem stanu faktycznego i zastosuje się Pani do interpretacji.
    · Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
      z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;

      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    · Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pani prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu
    Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z
    dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.
    U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
    · w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
    · w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP
      (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.