Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0461-ITPP3.4512.16.2017.1.JC
Organ: Dyrektor Izby Skarbowej w Bydgoszczy
Data wydania: 2017-02-27
Teza: Brak obowiązku wykazywania wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów w poz. 45 deklaracji VAT-7
Słowa kluczowe: deklaracje; deklaracje-deklaracja podatkowa; nabycie-wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów; podatek-podatek naliczony; rozliczanie (rozliczenia)
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II-Rozdział 3-art. 9; [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział IX-Rozdział 1-art. 86; [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział X-Rozdział 2-art. 99

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA

Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2017 r., poz. 201) oraz § 6 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 kwietnia 2015 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz. U. poz. 643) Dyrektor Izby Skarbowej w Bydgoszczy działający w imieniu Ministra Rozwoju i Finansów stwierdza, że stanowisko – przedstawione we wniosku z dnia 16 grudnia 2016 r. (data wpływu 2 stycznia 2017 r.) o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie braku obowiązku wykazywania wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów w poz. 45 deklaracji VAT-7 – **jest prawidłowe.**

UZASADNIENIE

W dniu 2 stycznia 2017 r. został złożony ww. wniosek o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie braku obowiązku wykazywania wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów w poz. 45 deklaracji VAT-7.

We wniosku przedstawiono następujący stan faktyczny.

Komenda Wojewódzka Policji … (zwana dalej KWP) jest zarejestrowanym czynnym podatnikiem podatku VAT co wynika z czynności, które wykonywane są na podstawie zawartych umów cywilnoprawnych (art. 15 ust. 6 ustawy o VAT). KWP działa na podstawie ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji i innych obowiązujących przepisów prawa oraz statutu nadanego przez Komendanta Głównego Policji. KWP wykonuje czynności ustawowe dotyczące realizacji zadań związanych z ochroną bezpieczeństwa oraz utrzymaniem porządku publicznego. Od ww. czynności Komendzie nie przysługuje prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego, gdyż czynności te wykonywane są w ramach działalności podstawowej i nie podlegają ustawie o VAT. Oprócz działań statutowych jednostka wykonuje również czynności pozastatutowe wynikające z zawartych umów cywilnoprawnych np.: wynajem zbędnych pomieszczeń, sprzedaż zużytych składników majątku.

KWP jest państwową jednostką budżetową, nieposiadającą osobowości prawnej w rozumieniu art. 11 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (Dz. U. z 2013 r. poz. 885 z późn. zm.), która swoje wydatki w całości pokrywa ze środków budżetowych, a wszystkie zrealizowane dochody odprowadza na rachunek dochodów budżetu państwa. KWP nie prowadzi działalności gospodarczej.

W związku z wykonywaną działalnością statutową KWP dokonuje zakupu od kontrahentów zagranicznych różnego rodzaju komponentów niezbędnych do wykonywania badań DNA w prowadzonych postępowaniach przygotowawczych. Nadmienić należy, że unijni kontrahenci KWP są czynnymi podatnikami podatku VAT. Nabywane towary służą wyłącznie wykonywaniu czynności ustawowych związanych z podstawową działalnością jednostki do jakiej została powołana. KWP ponieważ jest czynnym podatnikiem podatku VAT, ma obowiązek opodatkowania transakcji wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów podatkiem VAT i wykazana go w deklaracji podatkowej. Jednostka wykazuje podatek należny z tytułu wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów w pozycji 23 deklaracji VAT-7 (17) (wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów) kwotę netto transakcji, a w pozycji 24 kwotę należnego podatku VAT. Na wyraźne polecenie Urzędu Skarbowego kwota netto zakupu od transakcji WNT (wartość faktury źródłowej) jest wykazywana również w pozycji 45 deklaracji VAT-7 (17), pomimo, iż jednostka nie może dokonywać odliczenia z w/w zakupu.

W związku z powyższym opisem zadano następujące pytanie:

Czy Komenda Wojewódzka Policji jako podatnik wykonujący czynności opodatkowane podatkiem od towarów i usług w zakresie art. 15 ust. 6 ustawy o VAT, dokonująca wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów bez możliwości odliczenia podatku należnego od transakcji WNT zgodnie z art. 86 ust. 10b pkt 3 ustawy o VAT jest zobowiązana do wykazywania kwoty netto transakcji (wartość faktury źródłowej) WNT w poz. 45 deklaracji VAT-7 (17)?

Zdaniem Wnioskodawcy, Komenda Wojewódzka Policji jako podatnik wykonujący czynności opodatkowane podatkiem od towarów i usług w zakresie art. 15 ust. 6 ustawy o VAT, dokonująca wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów bez możliwości odliczenia podatku należnego od transakcji WNT zgodnie z art. 86 ust. 10b pkt 3 ustawy o VAT wykazuje wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów w taki sposób, że: w poz. 23 deklaracji VAT-7 (17) wykazuje wartość netto transakcji, a w pozycji 24 kwotę należnego podatku VAT. Natomiast kwotę zakupu WNT z faktury źródłowej (wystawionej przez kontrahenta) KWP nie powinna wykazywać w poz. 45 deklaracji VAT-7 (17), gdyż nie ma prawa do odliczenia w/w zakupu

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego stanu faktycznego jest prawidłowe.

Zgodnie z treścią art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2016 r., poz. 710, z późn. zm.) – zwanej dalej ustawą – opodatkowaniu ww. podatkiem, podlegają:

1.  odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju;
2.  eksport towarów;
3.  import towarów na terytorium kraju;
4.  wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów za wynagrodzeniem na terytorium kraju;
5.  wewnątrzwspólnotowa dostawa towarów.

W myśl art. 2 pkt 6 ustawy – przez towary rozumie się rzeczy oraz ich części, a także wszelkie postacie energii.

Stosownie do art. 7 ust. 1 ustawy – przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (…).

W myśl art. 9 ust. 1 ustawy – przez wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 4, rozumie się nabycie prawa do rozporządzania jak właściciel towarami, które w wyniku dokonanej dostawy są wysyłane lub transportowane na terytorium państwa członkowskiego inne niż terytorium państwa członkowskiego rozpoczęcia wysyłki lub transportu przez dokonującego dostawy, nabywcę towarów lub na ich rzecz.

W świetle art. 9 ust. 2 ustawy – przepis ust. 1 stosuje się pod warunkiem, że:

1.  nabywcą towarów jest:
    1.  podatnik, o którym mowa w art. 15, lub podatnik podatku od wartości dodanej, a nabywane towary mają służyć działalności gospodarczej podatnika,
    2.  osoba prawna niebędąca podatnikiem, o którym mowa w lit. a - z zastrzeżeniem art. 10;
2.  dokonujący dostawy towarów jest podatnikiem, o którym mowa w pkt 1 lit. a.

Biorąc pod uwagę powołane przepisy należy stwierdzić, że potraktowanie danej czynności jako wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów zawsze wymaga spełnienia trzech podstawowych warunków:

*   po pierwsze, podmiot z jednego państwa członkowskiego musi nabyć prawo do rozporządzania towarami jak właściciel; zatem na rzecz tego podmiotu musi być dokonana dostawa;
*   po drugie, towary są przemieszczane na terytorium innego państwa członkowskiego niż państwo wysyłki, przy czym pozostaje bez znaczenia, kto faktycznie przewozi towar i na czyje zlecenie jest to czynione, gdyż towary mogą być wysyłane lub transportowane przez dokonującego dostawy, nabywcę towarów lub na ich rzecz;
*   po trzecie, transakcja musi odbywać się za wynagrodzeniem, tj. musi mieć charakter odpłatny.

W sytuacji, gdy spełnione zostaną wszystkie powyższe warunki – transakcję uznaje się za wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów, o którym mowa w art. 9 ust. 1 ustawy, które podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.

Transakcja dokonana przez Wnioskodawcę stanowi wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów podlegające opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług na terytorium kraju, zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 4 ustawy i Wnioskodawca ma obowiązek rozliczenia podatku należnego od tej transakcji w Polsce.

Stosownie do art. 99 ust. l ustawy – podatnicy, o których mowa w art. 15, są obowiązani składać w urzędzie skarbowym deklaracje podatkowe za okresy miesięczne w terminie do 25. dnia miesiąca następującego po każdym kolejnym miesiącu, z zastrzeżeniem ust. 2-10, art. 130c i art. 133.

W myśl art. 99 ust. 14 ustawy – minister właściwy do spraw finansów publicznych określi, w drodze rozporządzenia, wzory deklaracji podatkowych, o których mowa w ust. 1-3, 8 i 9, wraz z objaśnieniami co do sposobu prawidłowego ich wypełnienia oraz terminu i miejsca ich składania, w celu umożliwienia rozliczenia podatku.

W załączniku nr 1 do mającego zastosowanie w sprawie rozporządzenia Ministra Rozwoju i Finansów z dnia 27 grudnia 2016 r. w sprawie wzorów deklaracji dla podatku od towarów i usług (Dz. U poz. 2273) został zawarty wzór deklaracji dla podatku od towarów i usług VAT-7, natomiast w załączniku nr 3 do tego rozporządzenia, zawarto objaśnienia do deklaracji dla podatku od towarów i usług (VAT-7, VAT -7K i VAT-7D).

Stosownie do treści „Objaśnień do deklaracji dla podatku od towarów i usług (VAT-7, VAT-7K i VAT-7D)” w obowiązującym wzorze deklaracji VAT-7 (17) w części D dotyczącej rozliczenia podatku naliczonego, „wykazuje się wyłącznie wartość towarów i usług oraz kwotę podatku naliczonego (z uwzględnieniem korekt) w takiej wysokości, w jakiej podatnikowi przysługuje prawo do odliczenia podatku naliczonego od należnego lub zwrot podatku naliczonego, na zasadach określonych w przepisach art. 86-92 ustawy, z uwzględnieniem przepisów wykonawczych, w okresie rozliczeniowym, za który składana jest deklaracja.”

Z powyższego wynika zatem, że w części D deklaracji wykazuje się wyłącznie wartość towarów i usług oraz kwotę podatku naliczonego (z uwzględnieniem korekt) w takiej wysokości, w jakiej podatnikowi przysługuje prawo do odliczenia podatku naliczonego. Termin „wyłącznie” został użyty na samym początku wyliczenia (wartość towarów i usług oraz kwotę podatku naliczonego), należy więc przyjąć, że dotyczy on zarówno wartości netto towarów i usług jak i kwoty podatku naliczonego do odliczenia, a w deklaracji nie należy ujmować całej wartości netto oraz całej kwoty podatku, lecz jak wskazuje rozporządzenie - jedynie „w takiej wysokości, w jakiej podatnikowi przysługuje prawo do odliczenia podatku naliczonego od należnego lub zwrot podatku naliczonego”.

Podsumowując, wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów od kontrahenta wykazuje się w deklaracji VAT-7(17) odpowiednio w poz. 23 i 24 (jako rozliczenie podatku należnego) oraz 45 i 46 (w przypadku istnienia prawa do odliczenia podatku z tytułu zakupu).

Analiza przedstawionego stanu faktycznego oraz obowiązujących przepisów prawa prowadzi do wniosku, że Wnioskodawca nie powinien wykazywać przedmiotowej transakcji w pozycji 45 deklaracji VAT-7 (17).

Należy bowiem zauważyć, że z „Objaśnień do deklaracji od towarów i usług” że w części D.2. deklaracji dla podatku od towarów i usług VAT-7, w pozycjach dotyczących wartości netto nabytych towarów i usług należy wykazywać wartość netto nabytych towarów i usług, odpowiadającą podatkowi naliczonemu przysługującemu do odliczenia. Tym samym w przypadku zakupów które służą wyłącznie czynnościom niepodlegającym opodatkowaniu, od których Wnioskodawcy nie przysługuje prawo do odliczenia nie należy wykazywać przedmiotowej transakcji w części D deklaracji. Z treści wniosku wynika, że nabywane towary służą wyłącznie wykonywaniu czynności ustawowych związanych z podstawową działalnością jednostki do jakiej została powołana.

Interpretacja dotyczy zaistniałego stanu faktycznego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia.

Ponadto tut. Organ informuje, że zgodnie z art. 14na pkt 2 ustawy Ordynacja podatkowa, przepisów art. 14k-14n dotyczących ochrony prawnej wynikającej z zastosowania się Wnioskodawcy do otrzymanej interpretacji nie stosuje się, jeżeli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe przedstawione we wniosku stanowią element czynności będących przedmiotem decyzji wydanej w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy o podatku od towarów i usług, tj. czynności dokonanych w ramach transakcji, które pomimo spełnienia warunków formalnych ustanowionych w przepisach ustawy, miały zasadniczo na celu osiągnięcie korzyści podatkowych, których przyznanie byłoby sprzeczne z celem, któremu służą te przepisy.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację – w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. z 2016 r., poz. 718, z późn. zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy). Jednocześnie, zgodnie z art. 57a ww. ustawy, skarga na pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego wydaną w indywidualnej sprawie, opinię zabezpieczającą i odmowę wydania opinii zabezpieczającej może być oparta wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd administracyjny jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Administracji Skarbowej w Bydgoszczy Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Toruniu, ul. Św. Jakuba 20, 87-100 Toruń.