Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0115-KDIT3.4011.205.2025.1.AD
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-04-15
Teza: Skutki podatkowe oddania do używania lokalu mieszkalnego
na podstawie umowy najmu, który stanowi towar handlowy w
prowadzonej działalności gospodarczej.
Słowa kluczowe: działalność-działalność gospodarcza-pozarolnicza
działalność gospodarcza
handel
koszt-korekta kosztów
koszt-koszty uzyskania przychodów
lokal-lokal mieszkalny
najem
remanent
towar-towar handlowy
środek-środek trwały
Zagadnienia: Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Koszty uzyskania przychodów.-Składniki majątku
używane powyżej roku.
Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Koszty uzyskania przychodów.-Wyłączenia z amortyzacji -
składniki majątku do 10.000 zł..
Przepisy: [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 1-art. 5a-pkt 2
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 4-art. 22-ust. 8
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 4-art. 22a-ust. 1
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 4-art. 22c-pkt 2
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 4-art. 22e-ust. 1
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 4-art. 22e-ust. 2
1

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

5 marca 2025 r. wpłynął Pana wniosek z 26 lutego 2025 r. o wydanie interpretacji
    indywidualnej, który dotyczy podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie
    skutków podatkowych oddania do używania lokalu mieszkalnego na podstawie umowy
    najmu, który stanowi towar handlowy w prowadzonej przez Pana działalności
    gospodarczej. Treść wniosku jest następująca:
    Opis stanu faktycznego
    Zajmując się zakupem i sprzedażą nieruchomości w maju 2024 r. dokonał Pan zakupu
    mieszkania na rynku wtórnym celem dalszej sprzedaży bez ponoszenia dodatkowych
    nakładów.
    Zakup został zakwalifikowany jako towar handlowy i wpisany do podatkowej książki
    przychodów i rozchodów w kolumnie 10. Mieszkanie zostało wystawione do sprzedaży
    jednak nie udało się znaleźć odpowiedniego nabywcy.
    Postanowił Pan do czasu sprzedaży wynająć to mieszkanie w ramach prowadzonej
    działalności gospodarczej osobie prywatnej osiągając z tego tytułu przychód podatkowy.
    Nadal jednak jest ono przeznaczone finalnie do sprzedaży. Oferta regularnie jest
    zamieszczana w portalach sprzedażowych.
    Na koniec 2024 rok mieszkanie zostało ujęte w spisie z natury.
    Pytania
    1) Czy w związku z podjętą decyzją w sprawie wynajmu należało dokonać przeksięgowań
      w podatkowej księdze przychodów z pozycji towarów handlowych na wpisanie do
      ewidencji środków trwałych?
    2) Czy jeżeli wynajem będzie trwał dłużej niż rok straci cechy towaru handlowego i stanie
      się środkiem trwałym mimo tego, że może zostać sprzedane w każdym momencie gdy
      pojawi się odpowiednia oferta kupna?
    Pana stanowisko w sprawie

    W Pana ocenie, wynajem mieszkania nie wpłynie na zmianę kwalifikacji towaru
    handlowego.
    Czasowe wynajęcie nie spowoduje konieczności wyksięgowania zakupu z pozycji kolumny
    10 podatkowej księgi przychodów i rozchodów niezależnie od długości okresu wynajmu.
    Wykazanie mieszkania w remanencie na koniec 2024 jest prawidłowe.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawił Pan we wniosku jest w częsci prawidłowe i w części
    nieprawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Obowiązek prowadzenia księgi przychodów i rozchodów
    W myśl art. 24a ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób
    fizycznych (t. j. Dz. U. z 2025 r., poz. 163 ze zm.):
      Osoby fizyczne, przedsiębiorstwa w spadku, spółki cywilne osób fizycznych, spółki
      jawne osób fizycznych oraz spółki partnerskie, wykonujące działalność gospodarczą,
      są obowiązane prowadzić podatkową księgę przychodów i rozchodów, zwaną dalej
      „księgą”, z zastrzeżeniem ust. 3, 5 i 5a, albo księgi rachunkowe, zgodnie z odrębnymi
      przepisami, w sposób zapewniający ustalenie dochodu (straty), podstawy
      opodatkowania i wysokości należnego podatku za rok podatkowy, w tym za okres
      sprawozdawczy, a także uwzględniać w ewidencji środków trwałych oraz wartości
      niematerialnych prawnych informacje niezbędne do obliczenia wysokości odpisów
      amortyzacyjnych zgodnie z przepisami art. 22a-22o.
    Zgodnie z art. 24a ust. 7 ww. ustawy:
      Minister właściwy do spraw finansów publicznych określi, w drodze rozporządzenia,
      sposób prowadzenia podatkowej księgi przychodów i rozchodów, szczegółowe
      warunki, jakim powinna odpowiadać ta księga, oraz szczegółowy zakres obowiązków
      związanych z jej prowadzeniem, w celu umożliwienia wykorzystania tej księgi jako
      dowodu pozwalającego na określenie zobowiązań podatkowych w prawidłowej
      wysokości.
    Zasady prowadzenia podatkowej księgi przychodów i rozchodów
    Zasady prowadzenia podatkowej księgi przychodów i rozchodów zostały określone w
    rozporządzeniu Ministra Finansów z 23 grudnia 2019 r. w sprawie prowadzenia
    podatkowej księgi przychodów i rozchodów (Dz. U. z 2019 r. poz. 2544 ze zm.).
    W tym miejscu wyjaśnienia wymaga użyte pojęcie „towary”, przez które § 3 pkt 1 ww.
    rozporządzenia rozumie się:
      Towary handlowe, materiały podstawowe i pomocnicze, produkcję niezakończoną,
      wyroby gotowe, braki i odpady oraz materiały przyjęte od zamawiających do przerobu
      lub obróbki, z tym że:
        a) towarami handlowymi są wyroby przeznaczone do sprzedaży w stanie
        nieprzerobionym; towarami handlowymi są również produkty uboczne
        uzyskiwane przy prowadzeniu działów specjalnych produkcji rolnej;
        b) materiałami (surowcami) podstawowymi są materiały, które w procesie produkcji
        lub przy świadczeniu usług stają się główną substancją gotowego wyrobu; do
        materiałów podstawowych zalicza się również materiały stanowiące część
        składową (montażową) wyrobu lub ściśle z wyrobem złączone (np. opakowania -
        puszki, butelki) oraz opakowania wysyłkowe wielokrotnego użytku (np.
        transportery, palety), jeżeli opakowania te nie są środkami trwałymi;

        c) materiałami pomocniczymi są materiały niebędące materiałami podstawowymi,
        które są zużywane w związku z działalnością gospodarczą i bezpośrednio oddają
        wyrobowi swoje właściwości;
        d) wyrobami gotowymi są wyroby własnej produkcji, których proces przerobu został
        całkowicie zakończony, wykonane usługi, prace naukowo-badawcze, prace
        projektowe, geodezyjno-kartograficzne, zakończone roboty, w tym także
        budowlane,
        e) produkcją niezakończoną jest produkcja w toku oraz półwyroby (półfabrykaty), to
        jest niegotowe jeszcze produkty własnej produkcji, a także wykonywane roboty,
        usługi przed ich ukończeniem;
        f) brakami są nieodpowiadające wymaganiom technicznym wyroby własnej
        produkcji, całkowicie wykończone bądź też doprowadzone do określonej fazy
        produkcji; brakami są również towary handlowe, które na skutek uszkodzenia lub
        zniszczenia w czasie transportu bądź magazynowania utraciły częściowo swą
        pierwotną wartość;
        g) odpadami są materiały, które na skutek procesów technologicznych lub na skutek
        zniszczenia albo uszkodzenia utraciły całkowicie swą pierwotną wartość użytkową.
    Jak stanowi § 5 wskazanego rozporządzenia Ministra Finansów:
      Osoby fizyczne, przedsiębiorstwa w spadku, spółki cywilne osób fizycznych, spółki
      cywilne osób fizycznych i przedsiębiorstwa w spadku, spółki jawne osób fizycznych
      oraz spółki partnerskie, o których mowa w § 2 ust. 1, obowiązane do prowadzenia
      księgi, zwane dalej ,,podatnikami'', prowadzą ewidencję środków trwałych oraz
      wartości niematerialnych i prawnych zgodnie z art. 22n ust. 2-6 ustawy o podatku
      dochodowym.
    Z § 16 rozporządzenia Ministra Finansów w sprawie prowadzenia podatkowej księgi
    przychodów i rozchodów wynika, że:
      1) Zakup materiałów podstawowych oraz towarów handlowych jest wpisywany do
      księgi, z zastrzeżeniem § 27, niezwłocznie po ich otrzymaniu, najpóźniej przed
      przekazaniem do magazynu, przerobu lub sprzedaży, z uwzględnieniem zasad
      określonych w art. 22 ustawy o podatku dochodowym.
      2) Zapisów dotyczących pozostałych wydatków dokonuje się, z zastrzeżeniem § 19 i §
      27, jeden raz dziennie, po zakończeniu dnia, nie później niż przed rozpoczęciem
      działalności w dniu następnym, z uwzględnieniem zasad określonych w art. 22 ustawy
      o podatku dochodowym.
    Na podstawie § 17 tego rozporządzenia:
      1) Podatnik jest obowiązany dokonywać zapisów w ewidencjach, o których mowa w § 6
      i § 7 ust. 1, jeden raz dziennie po zakończeniu dnia, nie później niż przed
      rozpoczęciem działalności w dniu następnym.
      2) Podatnik jest obowiązany dokonać zapisów w ewidencji środków trwałych oraz
      wartości niematerialnych i prawnych, najpóźniej w miesiącu przekazania środków
      trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych do używania.
    Stosownie do § 24 ust. 1-3 ww. rozporządzenia Ministra Finansów:
      1) Podatnicy są obowiązani do sporządzenia i wpisania do księgi spisu z natury
      towarów handlowych, materiałów (surowców) podstawowych i pomocniczych,
      półwyrobów, produkcji w toku, wyrobów gotowych, braków i odpadów, zwanego dalej
      „spisem z natury”, na dzień 1 stycznia, na koniec każdego roku podatkowego, na dzień
      rozpoczęcia działalności w ciągu roku podatkowego, a także w razie utraty w ciągu
      roku podatkowego prawa do opłacania podatku na podstawie ustawy z 0 listopada
      1998 r. o zryczałtowanym podatku dochodowym od niektórych przychodów

      osiąganych przez osoby fizyczne (Dz. U. z 2019 r. poz. 43, 1495, 1649 i 2200), zmiany
      wspólnika, zmiany proporcji udziałów wspólników lub likwidacji działalności.
      2) Obowiązek sporządzenia spisu z natury na dzień 1 stycznia roku podatkowego nie
      dotyczy podatników, którzy sporządzili spis z natury na koniec poprzedniego roku
      podatkowego. W tym przypadku zamiast spisu z natury na dzień 1 stycznia roku
      podatkowego do księgi wpisuje się spis z natury sporządzony na dzień 31 grudnia
      poprzedniego roku podatkowego.
      3) Spis z natury podlega wpisaniu do księgi także wówczas, gdy osoby prowadzące
      działalność gospodarczą sporządzają go za okresy miesięczne oraz gdy na podstawie
      odrębnych przepisów jego sporządzenie zarządził naczelnik urzędu skarbowego.
    Zgodnie natomiast z § 26 ust. 1 omawianego rozporządzenia:
      Podatnik jest obowiązany wycenić materiały i towary handlowe objęte spisem z natury
      według cen zakupu lub nabycia albo według cen rynkowych z dnia sporządzenia spisu,
      jeżeli są one niższe od cen zakupu lub nabycia; spis z natury półwyrobów
      (półfabrykatów), wyrobów gotowych i braków własnej produkcji wycenia się według
      kosztów wytworzenia, a odpadów użytkowych, które w toku działalności utraciły swoją
      pierwotną wartość użytkową, wycenia się według wartości wynikającej z oszacowania
      uwzględniającego ich przydatność do dalszego użytkowania.
    Środki trwałe
    Zgodnie z art. 5a pkt 2) ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Ilekroć w ustawie jest mowa o składnikach majątkowych - oznacza to aktywa w
      rozumieniu ustawy o rachunkowości pomniejszone o przejęte długi funkcjonalnie
      związane z prowadzoną działalnością gospodarczą zbywcy, o ile długi te nie zostały
      uwzględnione w cenie nabycia, o której mowa w art. 22g ust. 3.
    W myśl art. 22 ust. 8 ww. ustawy:
      Kosztem uzyskania przychodów są odpisy z tytułu zużycia środków trwałych oraz
      wartości niematerialnych i prawnych (odpisy amortyzacyjne) dokonywane wyłącznie
      zgodnie z art. 22a-22o, z uwzględnieniem art. 23. W przypadku spółek
      nieruchomościowych odpisy dotyczące środków trwałych zaliczonych do grupy 1
      Klasyfikacji nie mogą być w roku podatkowym wyższe niż dokonywane zgodnie z
      przepisami o rachunkowości odpisy amortyzacyjne lub umorzeniowe z tytułu zużycia
      środków trwałych, obciążające w tym roku podatkowym wynik finansowy jednostki.
    Na podstawie art. 22a ust. 1 omawianej ustawy:
      Amortyzacji podlegają, z zastrzeżeniem art. 22c, stanowiące własność lub
      współwłasność podatnika, nabyte lub wytworzone we własnym zakresie, kompletne i
      zdatne do użytku w dniu przyjęcia do używania:
        1) budowle, budynki oraz lokale będące odrębną własnością,
        2) maszyny, urządzenia i środki transportu,
        3) inne przedmioty
      - o przewidywanym okresie używania dłuższym niż rok, wykorzystywane przez
      podatnika na potrzeby związane z prowadzoną przez niego działalnością gospodarczą
      albo oddane do używania na podstawie umowy najmu, dzierżawy lub umowy
      określonej w art. 23a pkt 1, zwane środkami trwałymi.
    Przy czym zgodnie z art. 22c pkt 2 cytowanej na wstępie ustawy:
      Amortyzacji nie podlegają budynki mieszkalne wraz ze znajdującymi się w nich
      dźwigami, lokale mieszkalne stanowiące odrębną nieruchomość, spółdzielcze
      własnościowe prawo do lokalu mieszkalnego oraz prawo do domu jednorodzinnego w
      spółdzielni mieszkaniowej, służące prowadzonej działalności gospodarczej lub

      wydzierżawiane albo wynajmowane na podstawie umowy - zwane odpowiednio
      środkami trwałymi lub wartościami niematerialnymi i prawnymi.
    Z kolei art. 22e ust. 1 i 2 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych stanowi, że:
      Jeżeli podatnicy nabędą lub wytworzą we własnym zakresie składniki majątku
      wymienione w art. 22a ust. 1 i art. 22b ust. 1, o wartości początkowej przekraczającej
      10 000 zł, i ze względu na przewidywany przez nich okres używania równy lub krótszy
      niż rok nie zaliczą ich do środków trwałych albo wartości niematerialnych i prawnych,
      a faktyczny okres ich używania przekroczy rok - podatnicy są obowiązani, w pierwszym
      miesiącu następującym po miesiącu, w którym ten rok upłynął:
        1) zaliczyć te składniki do środków trwałych albo wartości niematerialnych i
        prawnych, przyjmując je do ewidencji w cenie nabycia albo koszcie wytworzenia;
        2) zmniejszyć koszty uzyskania przychodów o różnicę między ceną nabycia lub
        kosztem wytworzenia a kwotą odpisów amortyzacyjnych, przypadającą na okres
        ich dotychczasowego używania, obliczonych dla środków trwałych przy
        zastosowaniu stawek amortyzacyjnych określonych w Wykazie rocznych stawek
        amortyzacyjnych, stanowiącym załącznik nr 1 do ustawy, zwanym "Wykazem
        stawek amortyzacyjnych", a dla wartości niematerialnych i prawnych przy
        zastosowaniu zasad określonych w art. 22m;
        3) stosować stawki amortyzacji, o których mowa w pkt 2, w całym okresie
        dokonywania odpisów amortyzacyjnych;
        4) wpłacić, w terminie do 20 dnia tego miesiąca, do urzędu skarbowego kwotę
        odsetek naliczonych od dnia zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów
        wydatków na nabycie lub wytworzenie we własnym zakresie składników majątku
        do dnia, w którym okres ich używania przekroczył rok, i naliczoną kwotę odsetek
        wykazać w zeznaniu, o którym mowa w art. 45 ust. 1 lub 1a pkt 2; odsetki od
        różnicy, o której mowa w pkt 2, są naliczane według stawki odsetek za zwłokę od
        zaległości podatkowych obowiązującej w dniu zaliczenia składnika majątku do
        środków trwałych lub wartości niematerialnych i prawnych.
      Przepisy ust. 1 stosuje się odpowiednio w przypadku zaliczenia wydatków na nabycie
      lub wytworzenie we własnym zakresie składników majątku o wartości początkowej
      przekraczającej 10 000 zł do kosztów uzyskania przychodów, a następnie zaliczenia
      tych składników do środków trwałych lub wartości niematerialnych i prawnych przed
      upływem roku od dnia ich nabycia lub wytworzenia; w tym przypadku odsetki nalicza
      się do dnia zaliczenia ich do środków trwałych lub wartości niematerialnych i
      prawnych.
    Pana wniosek
    Z treści wniosku wynika, że:
    · W maju 2024 r. zakupił Pan mieszkanie.
    · Zakup został zakwalifikowany jako towar handlowy i wpisany do podatkowej książki
      przychodów i rozchodów w kolumnie 10.
    · Postanowił Pan do czasu sprzedaży wynająć to mieszkanie w ramach prowadzonej
      działalności gospodarczej osobie prywatnej osiągając z tego tytułu przychód
      podatkowy.
    · Na koniec 2024 rok mieszkanie zostało ujęte w spisie z natury.
    Pana wątpliwości budzi kwestia czy jeżeli wynajem mieszkania będzie trwał dłużej niż rok
    to mieszkanie straci cechy towaru handlowego i stanie się środkiem trwałym oraz czy tym
    samym należy dokonać przeksięgowań w podatkowej księdze przychodów z pozycji
    towarów handlowych na wpisanie do ewidencji środków trwałych.

    Odnosząc Pana wątpliwości na grunt przytoczonych powyżej przepisów prawa wyjaśniam
    co następuje.
    Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych nie zawiera bezpośredniej definicji
    środków trwałych, dokonuje natomiast ich podziału na podlegające i niepodlegające
    amortyzacji.
    Definicja pojęcia środki trwałe wywodzi się z ustawy z 29 września 1994 r. o
    rachunkowości (t. j. z 2023 r. poz. 120).
    Zgodnie z art. 3 ust. 1 pkt 15 ustawy o rachunkowości:
      Ilekroć w ustawie jest mowa o środkach trwałych - rozumie się przez to, z
      zastrzeżeniem pkt 17, rzeczowe aktywa trwałe i zrównane z nimi, o przewidywanym
      okresie ekonomicznej użyteczności dłuższym niż rok, kompletne, zdatne do użytku i
      przeznaczone na potrzeby jednostki. Zalicza się do nich w szczególności:
        a) nieruchomości - w tym grunty, prawo użytkowania wieczystego gruntu, budowle i
        budynki, a także będące odrębną własnością lokale, spółdzielcze własnościowe
        prawo do lokalu mieszkalnego oraz spółdzielcze prawo do lokalu użytkowego,
        b) maszyny, urządzenia, środki transportu i inne rzeczy,
        c) ulepszenia w obcych środkach trwałych,
        d) inwentarz żywy. nieruchomości - w tym grunty, prawo użytkowania wieczystego
        gruntu, budowle i budynki, a także będące odrębną własnością lokale.
      Środki trwałe oddane do używania na podstawie umowy najmu, dzierżawy lub
      leasingu zalicza się do aktywów trwałych jednej ze stron umowy, zgodnie z warunkami
      określonymi w ust. 4.
    Co prawda zgodnie z obowiązującymi od 1 stycznia 2022 r. przepisami ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych nieruchomości mieszkalne nie podlegają amortyzacji,
    jednak przepisy ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych nie uzależniają jednak
    możliwości uznania danego składnika majątku za środek trwały od ujęcia go w ewidencji
    środków trwałych, ani też dokonywania jego amortyzacji.
    Należy zatem uznać, że po upływie 12 miesięcy liczonych od dnia, w którym lokal
    mieszkalny został oddany do używania na podstawie umowy najmu, składnik majątku
    stanie się środkiem trwałym niepodlegającym amortyzacji.
    Jednocześnie w sytuacji gdy lokal mieszkalny został ujęty w remanencie końcowym jako
    towar handlowy, to po upływie 12 miesięcy liczonych od dnia, w którym został on oddany
    do używania na podstawie umowy najmu, podatnik prowadzący podatkową księgę
    przychodów i rozchodów nie dokonuje korekty kosztów. W związku z tym, że spis z natury
    sporządzony na koniec danego roku podatkowego jest jednocześnie spisem z natury na
    dzień 1 stycznia kolejnego roku podatkowego, to podatnik powinien zmniejszyć wartość
    spisu z natury ujętego na początek kolejnego roku podatkowego.
    Podsumowanie
    W świetle powyższego stanowisko Pana, w myśl którego czasowe wynajęcie nie
    spowoduje konieczności wyksięgowania zakupu lokalu mieszkalnego z pozycji kolumny 10
    podatkowej księgi przychodów i rozchodów uznaję za prawidłowe.
    Natomiast w pozostałej części uznaję za nieprawidłowe. Jak wskazałem bowiem powyżej,
    gdy najem lokalu mieszkalnego stanowiącego towar handlowy trwać będzie ponad rok
    nastąpi przekwalifikowanie towaru handlowego na środek trwały. Jednocześnie skoro
    lokal mieszkalny został ujęty przez Pana w remanencie na koniec 2024 roku, należy
    dokonać zmniejszenia wartości spisu o jego wartość.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia

    Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Pan przedstawił i stanu prawnego, który
    obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia.
    Dokonałem również wyłącznie analizy okoliczności podanych we wniosku. Nie prowadzę
    postępowania podatkowego i dowodowego. Tym samym nie jestem uprawniony do
    analizowania i oceny załączonej przez Pana do wniosku o interpretację faktury.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    · Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy
      z 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2025 r. poz. 111). Interpretacja
      będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pana sytuacja będzie zgodna (tożsama) z
      opisem stanu faktycznego i zastosuje się Pan do interpretacji.
    · Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
        1) z zastosowaniem art. 119a;
        2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5
        ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
        3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    · Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki
      interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pan prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu
    Administracyjnego.
    Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z 30 sierpnia 2002 r.
    Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935;
    dalej jako „PPSA”.
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
    · w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
    · w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Elektronicznej Skrzynki Podawczej Krajowej Informacji Skarbowej na platformie
      ePUAP: /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 ustawy z
    29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111).