Interpretacja indywidualna
Sygnatura: ILPP5/443-73/13-2/PG
Organ: Dyrektor Izby Skarbowej w Poznaniu
Data wydania: 2013-06-11
Teza: Opodatkowanie sprzedaży działek budowlanych przez osobę fizyczną.
Słowa kluczowe: budowa-działka pod budowę; dostawa; działalność-działalność gospodarcza; działki; grunty; grunty-sprzedaż gruntów; majątek-majątek osobisty; nieruchomości; nieruchomości-nieruchomość niezabudowana; plan-plan zagospodarowania przestrzennego; podatek-podatek od towarów i usług; podatnik; sprzedaż
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III-Rozdział 1-art. 15

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA

Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2012 r., poz. 749 ze zm.) oraz § 2 i § 6 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz. U. Nr 112, poz. 770 ze zm.) Dyrektor Izby Skarbowej w Poznaniu działając w imieniu Ministra Finansów stwierdza, że stanowisko przedstawione we wniosku z dnia 9 kwietnia 2013 r. (data wpływu 11 kwietnia 2013 r.) o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie opodatkowania sprzedaży działek budowlanych – **jest nieprawidłowe.**

UZASADNIENIE

W dniu 11 kwietnia 2013 r. został złożony ww. wniosek o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie opodatkowania sprzedaży działek budowlanych.

W przedmiotowym wniosku zostało przedstawione następujące zdarzenie przyszłe.

W dniu 3 listopada 2006 r. Wnioskodawca nabył nieruchomość składającą się z działki o nr ewid. 86/4 o powierzchni 19,3100 ha, która weszła w skład jego majątku odrębnego.

Działka ta została zakupiona ze środków prywatnych powiększając gospodarstwo rodzinne Zainteresowanego w rozumieniu ustawy z dnia 11 kwietnia 2003 r. o kształtowaniu ustroju rolnego (Dz. U. Nr 64, poz. 592). Wnioskodawca spełnia wszystkie warunki określone w art. 3 ust. 7 ww. ustawy i jest właścicielem nieruchomości rolnych stanowiących gospodarstwo rolne. Nieruchomość została nabyta bez zamiaru jej dalszej odsprzedaży.

W latach 2006-2011 przedmiotowy grunt objęty był programem rolno-środowiskowym. Działka była wykorzystywana w celu osobistego prowadzenia gospodarstwa rolnego.

W dniu 24 stycznia 2011 r. Zainteresowany wystąpił do Wójta Gminy o dokonanie zmian studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego i ustalenie przeznaczenia terenu na cele budownictwa mieszkaniowego.

W dniu 31 marca 2011 r. Uchwałą Rady Gminy przystąpiono do sporządzania zmiany studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego.

W dniu 22 czerwca 2011 r. Uchwałą Rady Gminy przystąpiono do sporządzania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.

W dniu 27 czerwca 2011 r. została podjęta uchwała Rady Gminy w sprawie zmiany studium uwarunkowań i zagospodarowania przestrzennego.

W dniu 19 sierpnia 2011 r. Wnioskodawca złożył wniosek do Wójta Gminy o wybudowanie infrastruktury wodociągowej.

W dniu 31 sierpnia 2012 r. uchwałą Rady Gminy uchwalono miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego obejmujący przedmiotową działkę.

W dniu 12 września 2012 r. Zainteresowany zawarł umowę o wykonanie przyłączy energetycznych dla 26 działek.

W dniu 11 października 2012 r. Wnioskodawca wniósł o podział nieruchomości.

W styczniu 2013 r. zrealizowano przyłącze energetyczne dla 26 działek.

W dniu 11 lutego 2013 r. wydano decyzję o podziale nieruchomości zgodnie z art. 4 ust. 3 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (t. j. Dz. U. z 2004 r. Nr 261, poz. 2603 ze zm.).

17 lutego 2013 r. ogłoszono przetarg na wykonanie sieci wodociągowej na terenie obejmującym przedmiotową działkę z terminem realizacji do dnia 31 maja 2013 r.

W marcu 2013 r. podpisano umowy na dostawę energii elektrycznej dla 26 działek oraz na przyłącze energetyczne dla 26 działek.

Zainteresowany prowadzi działalność gospodarczą pod firmą Przedsiębiorstwo … i jest zarejestrowanym podatnikiem podatku VAT.

Zakres prowadzonej działalności gospodarczej Wnioskodawcy obejmuje - (kod PKD) 41.20.Z Roboty budowlane związane ze wznoszeniem budynków mieszkalnych i niemieszkalnych.

Zainteresowany podaje, że zakup i sprzedaż nieruchomości nie wchodzi w zakres przedmiotu działalności prowadzonej działalności gospodarczej.

Wnioskodawca rozważa zbycie 26 działek, powstałych wskutek podziału działki o nr ewid. 86/4 o powierzchni 19,3100 ha nabytej w dniu 3 listopada 2006 r., tj. 7 lat po jej nabyciu.

W tym celu Zainteresowany zamierza podjąć działania marketingowe obejmujące foldery reklamowe, reklamę w prasie, interaktywną stronę internetową, tablice informacyjne, reklamowe.

Zamiar montażu tablicy reklamowej został zgłoszony w Urzędzie Gminy.

Ponadto w związku z nowelizacją ustawy o podatku od towarów i usług, w tym dodaniem art. 2 pkt 33 definiującego tereny budowlane Wnioskodawca ma wątpliwość, czy definicję i przeznaczenie pod zabudowę zgodnie z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego należy oceniać z daty nabycia działki, czy też z daty sprzedaży działek powstałych w wyniku dzielenia działki.

W związku z powyższym zadano następujące pytanie.

Czy planowana sprzedaż przedmiotowych działek budowlanych realizowana przez osobę fizyczną, gdy grunt nie został nabyty w celu jego zbycia jest objęta zakresem ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług?

Zdaniem Wnioskodawcy, dostawa działek budowlanych, realizowana przez osobę fizyczną, stanowiących jej majątek osobisty, gdy grunt nie został nabyty w celu jego zbycia, nie jest objęta zakresem ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 54, poz. 535 ze zm.).

Zarówno z art. 15 ust. 2 ustawy o VAT, jak i art. 9 ust. 1 Dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnotowego systemu podatku od wartości dodanej wynika, iż warunkiem niezbędnym do uznania danego podmiotu za podatnika podatku od towarów i usług jest ustalenie, że działa on jako producent, handlowiec, usługodawca, pozyskujący zasoby naturalne, rolnik czy wykonujący wolny zawód. Tym samym, jeśli dana czynność wykonywana jest poza zakresem działań producenta czy handlowca, to w świetle powołanych wyżej przepisów, z tytułu wykonywania takiej czynności dany podmiot nie może być uznany za podatnika VAT i to bez względu na to, czy czynność tę wykonał jednorazowo w okolicznościach wskazujących na zamiar wykonywania czynności w sposób częstotliwy, czy też wielokrotnie.

W przypadku działalności w zakresie handlu, zamiar dalszej odsprzedaży ujawniony musi być już w momencie nabycia towaru. Z kolei pod pojęciem „handel” rozumie się dokonywanie w sposób zorganizowany zakupów towarów w celu ich odsprzedaży.

Pojęcie podatnika uzależnione jest od prowadzenia działalności gospodarczej w rozumieniu ustawy o podatku od towarów i usług. Tym samym wykonanie czynności podlegającej opodatkowaniu skutkuje powstaniem obowiązku podatkowego tylko wtedy, jeżeli czynność ta została wykonana w ramach działalności gospodarczej.

Zainteresowany uważa, że zakresem ustawy o VAT nie będzie zatem objęta dostawa działek budowlanych realizowana przez osobę fizyczną, stanowiących jej majątek osobisty, gdy grunt nie został nabyty w celu jego zbycia.

Na stanowisko to nie będzie miało również wpływu dodanie ustawą nowelizującą art. 2 pkt 33 ustawy o VAT.

W ocenie podatnika, decydującym dla uznania terenu za teren budowlany jest moment nabycia działki przez podatnika, nie zaś moment dostawy działek powstałych wskutek podziału, dokonywany 7 lat po nabyciu gruntu, ani też zmiana art. 15 ust. 2 ustawy o VAT.

Powyższe stanowisko Wnioskodawcy potwierdzają wyroki WSA z dnia 18 stycznia 2006 r., III SA/Wa 3885/06, z dnia 20 października 2006 r., I SA/Wr 830/06, wyrok 7 sędziów NSA z dnia 29 października 2007 r., FSP 3/07, oraz wyrok NSA z dnia 7 lutego 2008 r., I FSK 258/07, wyrok WSA w Poznaniu z dnia 29 lutego 2012 r., I SA/Po 106/12 oraz wyrok Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej (dalej: „ETS”) z dnia 15 września 2011 r. w sprawach połączonych C-180/10 i C-181/l0 Jarosław Słaby przeciwko Ministrowi Finansów (C-180/10), oraz Emilian Kuć i Halina Jeziorska-Kuć przeciwko Dyrektorowi Izby Skarbowej w Warszawie (C-181/10), w którego tezach stwierdzono, że:

1.  Dostawę gruntu przeznaczonego pod zabudowę należy uznać za objętą podatkiem od wartości dodanej na podstawie prawa krajowego państwa członkowskiego, jeżeli państwo to skorzystało z możliwości przewidzianej w art. 12 ust. 1 dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej, zmienionej dyrektywą Rady 2006/138/WE z dnia \[\`(...)\`\] grudnia 2006 r., niezależnie od częstotliwości takich transakcji oraz od kwestii, czy sprzedawca prowadzi działalność producenta, handlowca lub usługodawcy, pod warunkiem że transakcja ta nie stanowi jedynie czynności związanej ze zwykłym wykonywaniem prawa własności.
2.  Osoby fizycznej, która prowadziła działalność rolniczą na gruncie nabytym ze zwolnieniem z podatku od wartości dodanej i przekształconym wskutek zmiany planu zagospodarowania przestrzennego w grunt przeznaczony pod zabudowę, nie można uznać za podatnika podatku od wartości dodanej w rozumieniu art. 9 ust. 1 i art. 12 ust. 1 dyrektywy 2006/112, zmienionej dyrektywą 2006/138, kiedy dokonuje ona sprzedaży tego gruntu, jeżeli sprzedaż ta następuje w ramach zarządu majątkiem prywatnym tej osoby.

Powyższe stanowisko podatnika znajduje uzasadnienie również w zasadzie neutralności podatku VAT. „Neutralność podatku od wartości dodanej dla podatnika wyraża się m.in. dążeniem do poszukiwania, wdrażania i ochrony rozwiązań legislacyjnych zapewniających taki stan prawny, w którym wartość podatku zapłaconego przez podatnika nie będzie stanowić dla podatnika ostatecznego kosztu. Podatnik musi mieć zapewnioną możliwość odzyskania podatku naliczonego związanego ze swoją działalnością opodatkowaną. Wszelkie korzystne dla podatnika konsekwencje wynikające z koncepcji neutralności podatku są traktowane w doktrynie prawa wspólnotowego VAT jako fundamentalne prawo podatnika, nie zaś jako przywilej.” (VI Dyrektywa VAT Komentarz do Dyrektywy Rady Unii Europejskiej dotyczący wspólnego systemu podatku od wartości dodanej pod. red. K. Sachsa, C.H. Beck Warszawa 2004, str. 417). Jeżeli w prawie wspólnotowym nie ma regulacji, która pozwoliłaby na ograniczenia prawa podatników do odliczenia, to prawo do odliczenia powinno być respektowane (VI Dyrektywa VAT Komentarz do Dyrektywy Rady Unii Europejskiej dotyczący wspólnego systemu podatku od wartości dodanej pod red. K. Sachsa, C.H. Beck Warszawa 2004, str. 418 i nast.). Zasada neutralności podatku od wartości dodanej daje podatnikowi prawo do rozliczenia podatku, w przypadku gdy z powodów niezależnych od podatnika nabyte towary i usługi nie zostały wykorzystane do prowadzenia działalności gospodarczej, ale nabycie zostało dokonane z zamiarem takiego wykorzystania. A contrario, brak takiej możliwości w sytuacji gdy nabycie towarów nie zostało dokonane z zamiarem wykorzystania do prowadzenia działalności gospodarczej.

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego zdarzenia przyszłego uznaje się za nieprawidłowe.

Zgodnie z art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t. j. Dz. U. z 2011 r. Nr 177, poz. 1054 ze zm.), zwanej dalej ustawą, opodatkowaniu ww. podatkiem, podlegają:

1.  odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju;
2.  eksport towarów;
3.  import towarów na terytorium kraju;
4.  wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów za wynagrodzeniem na terytorium kraju;
5.  wewnątrzwspólnotowa dostawa towarów.

Art. 7 ust. 1 ustawy stanowi, iż przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (…).

Pojęcie towaru ustawodawca zdefiniował w art. 2 pkt 6 ustawy. Zgodnie z zapisem zawartym w tym przepisie, przez towary rozumie się rzeczy oraz ich części, a także wszelkie postacie energii.

Zgodnie zatem z ww. przepisami, grunt spełnia definicję towaru wynikającą z art. 2 pkt 6 ustawy, a jego sprzedaż jest traktowana jako czynność odpłatnej dostawy towarów na terytorium kraju.

Natomiast w myśl obowiązującego od dnia 1 kwietnia 2013 r. art. 2 pkt 33 ustawy, ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o terenach budowlanych - rozumie się przez to grunty przeznaczone pod zabudowę zgodnie z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, a w przypadku braku takiego planu - zgodnie z decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, o których mowa w przepisach o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.

Nie każda czynność stanowiąca dostawę w rozumieniu art. 7 ustawy podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług. Aby dana czynność była opodatkowana tym podatkiem musi być wykonana przez podatnika.

Na mocy art. 15 ust. 1 ustawy, podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności.

Z kolei na podstawie art. 15 ust. 2 ustawy, działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych.

Określając w ustawie o podatku od towarów i usług czynności podlegające opodatkowaniu ustawodawca odszedł od czysto cywilistycznego pojęcia dostawy towarów jako przeniesienia własności towaru. Z kolei definiując w art. 15 ust. 1 ustawy pojęcie podatnika, uwzględnił definicję zawartą w art. 4 ust. 1 Szóstej Dyrektywy Rady z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji przepisów państw członkowskich, dotyczących podatków obrotowych - wspólny system podatku od wartości dodanej (77/388/EWG) (Dz. U. UE L 145 ze zm.) \[obecnie kwestia ta unormowana jest w art. 9 ust. 1 Dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. U. UE L 347 ze zm.)\], który stanowi, że „podatnikiem” jest każda osoba prowadząca samodzielnie w dowolnym miejscu jakąkolwiek działalność gospodarczą, bez względu na cel czy też rezultaty takiej działalności. Akapit 2 cyt. artykułu stanowi, że „działalność gospodarcza”, obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców lub usługodawców, włącznie z górnictwem, działalnością rolniczą i wykonywaniem wolnych zawodów lub uznanych za takie. Za działalność gospodarczą uznaje się w szczególności wykorzystywanie, w sposób ciągły, majątku rzeczowego lub wartości niematerialnych w celu uzyskiwania z tego tytułu dochodu.

Zgodnie z art. 12 ust. 1 lit. b cyt. Dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r., państwa członkowskie mogą również uznać za podatnika każdego, kto okazjonalnie dokonuje transakcji związanych z działalnością, o której mowa w art. 9 ust. 1 akapit drugi, w szczególności (…) dostawy terenu budowlanego. Przez „teren budowlany” rozumie się każdy grunt nieuzbrojony lub uzbrojony, uznany za teren budowlany przez państwa członkowskie.

Analizując powyższe przepisy stwierdzić należy, że dostawa towarów (w tym przypadku gruntów) podlegać będzie opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług wyłącznie wówczas, gdy dokonywana będzie przez podmiot mający status podatnika, a dodatkowo działającego w takim charakterze w odniesieniu do danej transakcji. Istotnym dla określenia, że w odniesieniu do konkretnej dostawy, mamy do czynienia z podatnikiem podatku VAT jest stwierdzenie, że prowadzi on działalność gospodarczą w rozumieniu przepisów ustawy.

W świetle definicji zawartej w art. 15 ustawy, dla uznania określonych zachowań danego podmiotu za działalność gospodarczą istotne znaczenie ma ich zorganizowany charakter. Przy czym, taka działalność wystąpi również w przypadku wykorzystywania towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych. Zatem dostawa towarów (w tym gruntów) będzie podlegała opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług w sytuacji, gdy działaniom podmiotu dokonującego tej dostawy, można przypisać znamiona prowadzenia działalności gospodarczej, co w efekcie przesądza o uzyskaniu przez niego statusu podatnika. Dodatkowo należy wskazać, że działalność gospodarcza powinna cechować się stałością, powtarzalnością i niezależnością jej wykonywania, bowiem związana jest z profesjonalnym obrotem gospodarczym.

Ponadto w kwestii opodatkowania dostawy gruntów istotne znaczenie ma fakt czy w świetle zaprezentowanego we wniosku opisu sprawy Wnioskodawca w celu dokonania sprzedaży gruntu podjął działania w zakresie obrotu nieruchomościami, angażując środki podobne do wykorzystywanych przez producenta, handlowca i usługodawcę w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy, co skutkuje koniecznością uznania go za podmiot prowadzący działalność gospodarczą w rozumieniu tego przepisu, a więc za podatnika podatku od towarów i usług, czy też sprzedaż nastąpiła w ramach zarządu majątkiem prywatnym.

Problem odnoszący się do rozstrzygnięcia, czy sprzedaż działek jest sprzedażą majątku osobistego, czy też stanowi sprzedaż realizowaną przez podatnika prowadzącego w tym zakresie działalność gospodarczą, był przedmiotem orzeczenia Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z dnia 15 września 2011 r. w sprawach połączonych C-180/10 i C-181/10.

Z tezy powyższego orzeczenia wynika m.in., że „osoby fizycznej, która prowadziła działalność rolniczą na gruncie nabytym ze zwolnieniem z podatku od wartości dodanej i przekształconym wskutek zmiany planu zagospodarowania przestrzennego niezależnej od woli tej osoby w grunt przeznaczony pod zabudowę, nie można uznać za podatnika podatku od wartości dodanej w rozumieniu art. 9 ust. 1 i art. 12 ust. 1 dyrektywy 112, zmienionej dyrektywą 2006/138/WE, kiedy dokonuje ona sprzedaży tego gruntu, jeśli sprzedaż ta następuje w ramach zarządu majątkiem prywatnym tej osoby”. Trybunał zwrócił uwagę, iż inaczej jest w wypadku, gdy zainteresowany podejmuje aktywne działania w zakresie obrotu nieruchomościami, angażując środki podobne do wykorzystywanych przez producentów, handlowców i usługodawców w rozumieniu art. 9 ust. 1 akapit drugi Dyrektywy.

Trybunał orzekł ponadto, że liczba i zakres transakcji sprzedaży nie ma charakteru decydującego i nie może stanowić kryterium rozróżnienia między czynnościami dokonywanymi prywatnie, które znajdują się poza zakresem zastosowania dyrektywy, a czynnościami stanowiącymi działalność gospodarczą. Trybunał stwierdził, że dużych transakcji sprzedaży można dokonywać również jako czynności osobistych.

Zatem jak wynika z powyższego, kryterium decydującym o zaliczeniu transakcji sprzedaży nieruchomości przez osoby fizyczne do działalności gospodarczej jest podejmowanie aktywnych działań angażujących środki podobne do wykorzystywanych przez producentów, handlowców i usługodawców. W konsekwencji powyższego, dostawę gruntu przeznaczonego pod zabudowę należy uznać za objętą podatkiem od wartości dodanej, pod warunkiem, że transakcja ta nie stanowi jedynie czynności związanej ze zwykłym wykonywaniem prawa własności. W przypadku gdy brak jest przesłanek świadczących o aktywności sprzedawcy w przedmiocie zbycia gruntu, która byłaby porównywalna do działań podmiotów zajmujących się profesjonalnie tego rodzaju obrotem - zbycie działki budowlanej nie stanowi działalności handlowej podlegającej opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, lecz mieści się w ramach zarządu majątkiem prywatnym.

Zatem, biorąc pod uwagę tezy z powyższego orzeczenia Trybunału w sprawach C-180/10 i C 181/10 stwierdzić należy, iż dostawę gruntu przeznaczonego pod zabudowę należy uznać za objętą podatkiem od wartości dodanej, pod warunkiem, że transakcja ta nie stanowi jedynie czynności związanej ze zwykłym wykonywaniem prawa własności.

Z powołanego wyżej orzeczenia Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej jednoznacznie wynika, iż rozstrzygnięcie czy podmiot w związku z realizacją określonej czynności występuje w charakterze podatnika wymaga każdorazowo oceny okoliczności faktycznych danej sprawy. Ocenie podlegać muszą przede wszystkim działania jakie podejmuje zbywca w celu dokonania sprzedaży.

Wnioski takie wynikają również z wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 29 października 2007 r. sygn. akt I FPS 3/07, wskazującego na kryteria, jakimi należy kierować się przy określaniu, w jakich przypadkach mamy do czynienia z działalnością gospodarczą, a nie z zarządem majątkiem prywatnym.

W orzeczeniu tym stwierdzono m.in., iż wykonanie danej czynności (w przypadku sprzedaży działki budowlanej lub przeznaczonej pod zabudowę) jednorazowo, jednakże w okolicznościach wskazujących na zamiar wykonywania jej w sposób częstotliwy nie przesądza automatycznie, że z tego tylko powodu dany podmiot staje się podatnikiem VAT. Konieczne jest bowiem ustalenie, że w odniesieniu do tej czynności występował on w charakterze podatnika, tj. jako osoba angażująca środki podobne do wykorzystywanych przez handlowca, a nie osoba wykonująca prawo własności w stosunku do tego gruntu.

Przyjęcie, że dana osoba fizyczna sprzedając działki budowlane działa w charakterze podatnika prowadzącego handlową działalność gospodarczą (jako handlowiec) wymaga ustalenia, że jej działalność w tym zakresie przybiera formę zawodową (profesjonalną), czyli stałą (powtarzalność czynności i zamiar wykazany obiektywnymi dowodami ich kontynuacji), a w konsekwencji zorganizowaną; działalność gospodarcza musi być wykonywana w sposób niesporadyczny (stały).

W orzeczeniu tym stwierdzono jednak również, iż fakt podjęcia, np. takich czynności jak uzbrojenie terenu, wydzielenie dróg wewnętrznych oraz działania marketingowe podjęte w celu sprzedaży działek, wykraczające poza zwykłe formy ogłoszenia, stanowią o takiej aktywności w zakresie obrotu nieruchomościami, które mogą wskazywać, że czynności sprzedającego przybierają formę zawodową (profesjonalną), a w konsekwencji zorganizowaną. Na taki rodzaj działalności wskazywać mogą takie działania, jak uzyskanie przed sprzedażą decyzji o warunkach zagospodarowania terenu (zabudowy), czy wystąpienie o opracowanie planu zagospodarowania przestrzennego dla sprzedawanego obszaru, zwłaszcza w sytuacji gdy sprzedawca jest już podatnikiem w zakresie usług budowlanych, deweloperskich czy innych tego rodzaju usług o zbliżonym charakterze.

Z informacji przedstawionych we wniosku wynika, że Wnioskodawca nabył w dniu 3 listopada 2006 r. nieruchomość składającą się z działki o nr ewid. 86/4 o powierzchni 19,3100 ha, która weszła w skład jego majątku odrębnego.

Działka ta została zakupiona ze środków prywatnych powiększając gospodarstwo rodzinne Zainteresowanego w rozumieniu ustawy z dnia 11 kwietnia 2003 r. o kształtowaniu ustroju rolnego (Dz. U. Nr 64, poz. 592). Wnioskodawca spełnia wszystkie warunki określone w art. 3 ust. 7 ww. ustawy i jest właścicielem nieruchomości rolnych stanowiących gospodarstwo rolne. Nieruchomość została nabyta bez zamiaru jej dalszej odsprzedaży.

W latach 2006-2011 przedmiotowy grunt objęty był programem rolno-środowiskowym. Działka była wykorzystywana w celu osobistego prowadzenia gospodarstwa rolnego.

W dniu 24 stycznia 2011 r. Zainteresowany wystąpił do Wójta Gminy o dokonanie zmian studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego i ustalenie przeznaczenia terenu na cele budownictwa mieszkaniowego.

W dniu 31 marca 2011 r. Uchwałą Rady Gminy przystąpiono do sporządzania zmiany studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego.

W dniu 22 czerwca 2011 r. Uchwałą Rady Gminy przystąpiono do sporządzania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.

W dniu 27 czerwca 2011 r. została podjęta uchwała Rady Gminy w sprawie zmiany studium uwarunkowań i zagospodarowania przestrzennego.

W dniu 19 sierpnia 2011 r. Wnioskodawca złożył wniosek do Wójta Gminy o wybudowanie infrastruktury wodociągowej.

W dniu 31 sierpnia 2012 r. uchwałą Rady Gminy uchwalono miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego obejmujący przedmiotową działkę.

W dniu 12 września 2012 r. Zainteresowany zawarł umowę o wykonanie przyłączy energetycznych dla 26 działek.

W dniu 11 października 2012 r. Wnioskodawca wniósł o podział nieruchomości.

W styczniu 2013 r. zrealizowano przyłącze energetyczne dla 26 działek.

W dniu 11 lutego 2013 r. wydano decyzję o podziale nieruchomości zgodnie z art. 4 ust. 3 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami.

17 lutego 2013 r. ogłoszono przetarg na wykonanie sieci wodociągowej na terenie obejmującym przedmiotową działkę z terminem realizacji do dnia 31 maja 2013 r.

W marcu 2013 r. podpisano umowy na dostawę energii elektrycznej dla 26 działek oraz na przyłącze energetyczne dla 26 działek.

Ponadto, Zainteresowany wskazał, iż prowadzi działalność gospodarczą, z tytułu której jest zarejestrowanym podatnikiem podatku VAT. Zakres prowadzonej działalności gospodarczej Wnioskodawcy obejmuje - (kod PKD) 41.20.Z - roboty budowlane związane ze wznoszeniem budynków mieszkalnych i niemieszkalnych. Dodatkowo poinformował on, iż zakup i sprzedaż nieruchomości nie wchodzi w zakres przedmiotu prowadzonej przez niego działalności gospodarczej.

Wnioskodawca rozważa zbycie 26 działek, powstałych wskutek podziału działki o nr ewid. 86/4 o powierzchni 19,3100 ha nabytej w dniu 3 listopada 2006 r., tj. 7 lat po jej nabyciu.

W tym celu Zainteresowany zamierza podjąć działania marketingowe obejmujące foldery reklamowe, reklamę w prasie, interaktywną stronę internetową, tablice informacyjne, reklamowe.

Zamiar montażu tablicy reklamowej został zgłoszony w Urzędzie Gminy.

Mając na względzie powołane przepisy prawa oraz opis sprawy wskazać należy, iż Wnioskodawca wykonując czynności sprzedaży działek budowlanych będzie zachowywał się jak podmiot profesjonalnie dokonujący dostaw w zakresie obrotu nieruchomościami. Zainteresowany zaangażował środki podobne do tych jakie byłyby wykorzystywane przez handlującego nieruchomościami. Jak wynika z opisu sprawy, Wnioskodawca wystąpił do wójta o dokonanie zmian studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego i ustalenie przeznaczenia terenu na cele budownictwa mieszkaniowego, złożył wniosek o wybudowanie infrastruktury wodociągowej, podpisał umowę o wykonanie przyłączy energetycznych dla 26 działek, wniósł o podział nieruchomości. Poza tym Zainteresowany jest zarejestrowanym podatnikiem podatku VAT czynnym z tytułu prowadzonej działalności gospodarczej polegającej na wykonywaniu robót budowlanych związanych ze wznoszeniem budynków mieszkalnych i niemieszkalnych. Dodatkowo, w celu zbycia 26 działek Wnioskodawca zamierza podjąć działania marketingowe obejmujące foldery reklamowe, reklamę w prasie, interaktywną stronę internetową, tablice informacyjne, reklamowe (zamiar montażu tablicy reklamowej został zgłoszony w urzędzie gminy).

W ocenie tut. Organu opisane wyżej działania podejmowane przez Zainteresowanego nie należą do zakresu zwykłego zarządu majątkiem prywatnym, a to oznacza że dostawy działek nie można uznać za czynność związaną ze zwykłym wykonywaniem prawa własności.

Zatem, biorąc pod uwagę wskazane czynności stwierdzić należy, iż Wnioskodawca w celu sprzedaży działek opisanych we wniosku, podjął działania wskazujące na zawodową aktywność w zakresie obrotu nieruchomościami, co z kolei pozwala stwierdzić, iż sprzedaż przedmiotowych działek będzie mieć znamiona działalności gospodarczej, o której mowa w art. 15 ust. 2 ustawy, a on sam będzie traktowany jak podatnik podatku od towarów i usług, o którym mowa w art. 15 ust. 1 ustawy.

Skutkiem powyższego w zakresie przedmiotowych dostaw wypełnił on przesłanki określone w art. 15 ust. 1 ustawy, stanowiące podstawę do uznania go za podatnika podatku VAT.

Reasumując, planowana przez Zainteresowanego sprzedaż przedmiotowych działek budowlanych realizowana przez osobę fizyczną będzie objęta zakresem ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług.

Biorąc pod uwagę powyższe rozstrzygnięcie stwierdzić należy, iż bez znaczenia w przedmiotowej sprawie ma fakt dodania od dnia 1 kwietnia 2013 r. do ustawy art. 2 pkt 33.

Bowiem, jak wynika z dokonanej analizy przepisów pod kątem przedstawionego opisu sprawy, Wnioskodawca został uznany za podatnika podatku od towarów i usług w związku ze sprzedażą przedmiotowych działek nie z tego tytułu, że działki te mają status budowlanych, lecz z tego powodu, iż Zainteresowany planując ich sprzedaż wykonał czynności charakterystyczne dla podmiotów zajmujących się w sposób profesjonalny handlem nieruchomościami. Także na niniejsze rozstrzygnięcie nie ma wpływu fakt, iż działka o nr ewid. 86/4 weszła w skład majątku odrębnego oraz zakup i sprzedaż nieruchomości nie wchodzi w zakres przedmiotu prowadzonej obecnie przez Wnioskodawcę działalności gospodarczej. W przedmiotowej sprawie najistotniejsze jest zachowanie się Zainteresowanego, które ma kluczowe znaczenie dla sprawy, powodując że wykonując szereg czynności w celu sprzedaży działek opisanych we wniosku, Wnioskodawca działa w sposób właściwy dla podmiotów wykonujących działalność gospodarczą w rozumieniu art. 9 ust. 1 akapit drugi Dyrektywy 2006/112/WE Rady (a tym samym art. 15 ust. 2 ustawy), a to spowodowało, że został on uznany za podatnika podatku od towarów i usług z tytułu dostawy działek budowlanych. W tym przypadku bez znaczenia jest zatem to, czy Polska skorzystała z możliwości wskazanej w art. 12 ust. 1 Dyrektywy, czy też nie.

Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dniu wydania interpretacji.

Ponadto podkreślić należy, iż powołane przez Zainteresowanego wyroki Sądów są rozstrzygnięciami w konkretnych sprawach, osadzonych w określonych stanach faktycznych, w związku z tym nie mają mocy powszechnie obowiązującego prawa. Rozstrzygnięcia dokonane przez sądy są wiążące wyłącznie w sprawach, w których zostały wydane, a organy podatkowe nie są związane rozstrzygnięciami sądów w indywidualnych sprawach.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu, ul. Ratajczaka 10/12, 61-815 Poznań po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – t. j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy).

Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Poznaniu, Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Lesznie, ul. Dekana 6, 64-100 Leszno.