Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0112-KDIL2-1.4011.1009.2024.1.KF
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-01-15
Teza: Odliczenie kosztów uzyskania przychodów przez biegłego
sądowego.
Słowa kluczowe: biegły-biegły sądowy
biegły-opinia biegłego-koszty opinii biegłego
działalność-działalność wykonywana osobiście
koszt-koszty uzyskania przychodów
Zagadnienia: Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Koszty uzyskania przychodów.-Koszty uzyskania
przychodów.-20% koszty uzyskania przychodów.
Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Koszty uzyskania przychodów.-Koszty uzyskania
przychodów.-Definicja kosztów.
Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Źródła przychodów.-Przychody z samodzielnej
działalności.-Przychody osób, którym organ władzy lub
administracji zlecił wykonywanie określonych czynności.
Przepisy: [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 2-art. 13-pkt 6
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 4-art. 22-ust. 10
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 4-art. 22-ust. 9-pkt 4

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

30 grudnia 2024 r. wpłynął Pana wniosek z 30 grudnia 2024 r. o wydanie interpretacji
    indywidualnej, który dotyczy odliczenia kosztów uzyskania przychodów przez biegłego
    sądowego. Treść wniosku jest następująca:
    Opis stanu faktycznego
    Jest Pan biegłym sądowym przy Sądzie (...), powołanym na tę funkcję przez Prezesa Sądu
    (...) i wpisanym na listę biegłych tego sądu. Nie prowadzi Pan działalności gospodarczej.
    Powołanie Pana osoby w charakterze biegłego, odbywa się na podstawie każdorazowo
    wydanego postanowienia o powołaniu biegłego, celem zasięgnięcia opinii. Każda wydana
    opinia jest rozliczana na podstawie wystawionego przez Pana rachunku oraz karty pracy
    biegłego.
    Koszty jakie ponosi Pan w związku z wydaniem konkretnej opinii są przez Pana
    każdorazowo dokumentowane, doliczane do wystawianego rachunku i stanowią one
    załącznik do wydanego rachunku. Na koszty te składają się m.in.: nośniki danych, części
    wykorzystane do naprawy urządzeń, które należy przywrócić do sprawności przed
    badaniami oraz koszty badań specjalistycznych, zleconych podmiotom zewnętrznym,
    których nie może Pan zrealizować samodzielnie, a są niezbędne do kontynuowania badań
    wykonywanych przez Pana. Niejednokrotnie koszty wydania opinii przewyższają 20%
    wartości rachunku.
    (...) powołujące Pana w charakterze biegłego potrącają i odprowadzają od każdego Pana
    rachunku zaliczkę na poczet podatku dochodowego od osób fizycznych. Na tę okoliczność,
    po zakończeniu roku podatkowego, każda Prokuratura (...) lub Sąd (...), dla których
    wykonywał Pan usługę jako biegły, wystawiają informację na formularzu PIT-11, na
    podstawie której sporządza Pan zeznanie roczne.
    Ponadto informuje Pan, że jest pracownikiem (...), zatrudnionym na warunkach umowy o
    pracę, skąd otrzymuje Pan informację o dochodach i pobranych zaliczkach PIT-11. Po
    upływie roku podatkowego rozlicza się Pan wspólnie z żoną, która jest także
    pracownikiem (...). W związku z tym, że suma Państwa łącznych dochodów rocznych
    przekracza górną granicę pierwszego przedziału skali podatkowej, dlatego do
    wystawianych przez Pana rachunków od opinii załącza Pan wniosek, o potrącanie wyższej
    zaliczki na podatek dochodowy (32%).
    Pragnie Pan wyjaśnić, że wykonywanie przez Pana badań z dziedziny informatyki oraz
    analiz z tego zakresu wymaga bardzo dużej mocy obliczeniowej, specjalistycznego
    oprogramowania, a także wiąże się ze znaczną degradacją sprzętu komputerowego.
    Sprzęt i urządzenia, które Pan posiada, należy modyfikować i unowocześniać poprzez
    wymianę całych urządzeń lub ich komponentów, tak aby optymalizować pracę z coraz
    większą ilością przetwarzanych danych. Ponadto wydawanie opinii z tego zakresu wiąże
    się z zakupem niejednokrotnie drogich programów lub aktualizacji już posiadanych
    oprogramowań.
    Pytania

    1. Czy zakupione urządzenia: komputer, oprogramowanie do komputera, urządzenia
      badawcze-specjalistyczne, które są wykorzystywane przez Pana jedynie do badań,
      stanowią koszty uzyskania przychodu, które podlegają w Pana przypadku odliczeniu
      od przychodu?
    2. Czy może Pan odliczyć w ramach kosztów uzyskania przychodu zakupione podzespoły
      bazowe komputera badawczego typu: płyta główna, procesor, chłodzenie, pamięć
      RAM, które zakupił Pan na podstawie odrębnych rachunków imiennych, wystawionych
      na Pana osobę?
    Pana stanowisko w sprawie
    W Pana ocenie, w odniesieniu do pytania nr 1, powyższe urządzenia, które są niezbędne w
    Pana pracy przy wydawaniu opinii jako biegły sądowy, ma Pan prawo odliczyć jako koszty
    uzyskania przychodu.
    W Pana ocenie, w odniesieniu do pytania nr 2, powyższy zakup stanowi koszt uzyskania
    przychodu, co może Pan odliczyć w ramach kosztów. Podzespoły te, są niezbędne do
    naprawy posiadanego, a zdegradowanego już komputera badawczego oraz utrzymania go
    w pełnej sprawności i na odpowiednim poziomie wydajnościowym.
    Pragnie Pan zaznaczyć, że komputer badawczy oraz zakupione podzespoły są
    wykorzystywane jedynie do analiz na rzecz wydawanych opinii, a koszty urządzeń,
    komputera, podzespołów komputerowych czy programowania nie były i nie będą
    uwzględniane w kosztach wydania żadnej opinii z uwagi na fakt, iż są wykorzystywane
    przez Pana przy badaniach w wielu sprawach i nie sposób obciążyć ich kosztami jednego
    zlecającego. Urządzenia te były wykorzystywane w bieżącym roku podatkowym oraz będą
    wykorzystywane w następnych latach celem wydawania opinii.
    Pana zdaniem, ma Pan prawo odliczyć koszty faktycznie przez Pana poniesione, ponieważ
    jak ustawodawca przewidział istnieje możliwość odejścia od zasady określonej w art. 22
    ust. 9 pkt 4 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych i uwzględnienie przez
    podatnika „rzeczywistych” kosztów uzyskania przychodów. Jest to możliwe w sytuacji, gdy:
    a) „rzeczywiste” koszty poniesione w celu uzyskania tego przychodu przewyższają wartość
      kosztów ustaloną na podstawie art. 22 ust. 9 pkt 4 ustawy;
    b) fakt poniesienia „rzeczywistych” kosztów uzyskania przychodów w wyższej wartości jest
      udowodniony.
    Pana stanowisko w sprawie odliczenia kosztów wyższych (faktycznie poniesionych), aniżeli
    zryczałtowane, potwierdzają interpretacje: https://sip.Iex.pl/orzeczenia-i-pisma-urzedowe
    /pisma-urzedowe/0112-kdiI2-1-4011-161-2022-2-amn-pismo-wydane-przez-185195801;
    https://sip.Iex.pl/orzeczenia-i-pisma-urzedowe/pisma-urzedowe/0115-kdit2-4011-174-
    2024-3-mm-koszty-uzyskania-przychodow-185259577.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawił Pan we wniosku jest nieprawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Podstawową zasadą obowiązującą w przepisach ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku
    dochodowym od osób fizycznych (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 226 ze zm.) jest zasada
    powszechności opodatkowania, która wyrażona została w art. 9 ust. 1 tej ustawy. Zgodnie
    z tym przepisem:
      Opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z
      wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od
      których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.

    Powyższy przepis wskazuje, że opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób
    fizycznych podlegają wszelkiego rodzaju dochody uzyskane przez podatnika, z wyjątkiem
    tych, które zostały enumeratywnie wymienione w katalogu zwolnień przedmiotowych
    zawartym w powyższej ustawie bądź, od których zaniechano poboru podatku.
    Stosownie do art. 9 ust. 2 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Dochodem ze źródła przychodów, jeżeli przepisy art. 23o, art. 23u, art. 24-24b, art.
      24c, art. 24e, art. 30ca, art. 30da oraz art. 30f nie stanowią inaczej, jest nadwyżka
      sumy przychodów z tego źródła nad kosztami ich uzyskania osiągnięta w roku
      podatkowym. Jeżeli koszty uzyskania przekraczają sumę przychodów, różnica jest
      stratą ze źródła przychodów.
    Zgodnie z art. 11 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Przychodami, z zastrzeżeniem art. 14-15, art. 17 ust. 1 pkt 6, 9, 10 w zakresie
      realizacji praw wynikających z pochodnych instrumentów finansowych, pkt 11, art.
      19, art. 25b, art. 30ca, art. 30da i art. 30f, są otrzymane lub postawione do dyspozycji
      podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość
      otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń.
    Za przychody należy zatem uznać każdą formę przysporzenia majątkowego, zarówno
    formę pieniężną jak i niepieniężną, w tym nieodpłatne świadczenia otrzymane przez
    podatnika.
    W art. 10 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, ustawodawca
    dokonał podziału przysporzeń majątkowych uzyskiwanych przez podatników na różne
    źródła przychodów. Zgodnie z pkt 2 tego przepisu, odrębnym źródłem przychodów jest:
      Działalność wykonywana osobiście.
    W myśl art. 13 pkt 6 powołanej ustawy:
      Za przychody z działalności wykonywanej osobiście, o której mowa w art. 10 ust. 1
      pkt 2, uważa się przychody osób, którym organ władzy lub administracji państwowej
      albo samorządowej, sąd lub prokurator, na podstawie właściwych przepisów, zlecił
      wykonanie określonych czynności, a zwłaszcza przychody biegłych w postępowaniu
      sądowym, dochodzeniowym i administracyjnym oraz płatników, z zastrzeżeniem art.
      14 ust. 2 pkt 10, i inkasentów należności publicznoprawnych, a także przychody z
      tytułu udziału w komisjach powoływanych przez organy władzy lub administracji
      państwowej albo samorządowej, z wyjątkiem przychodów, o których mowa w pkt 9.
    Powyższy przepis jasno wskazuje, że czynności wykonywane przez osoby fizyczne będące
    biegłymi sądowymi, którym sąd lub prokurator zlecił wykonanie czynności z urzędu,
    należy kwalifikować do przychodów z działalności wykonywanej osobiście, o których
    mowa w art. 13 pkt 6 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.
    Zgodnie z art. 89 ust. 1 ustawy z dnia 28 lipca 2005 r. o kosztach sądowych w sprawach
    cywilnych (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 959 ze zm.):
      Biegłemu powołanemu przez sąd przysługuje wynagrodzenie za wykonaną pracę
      oraz zwrot poniesionych przez niego wydatków niezbędnych dla wydania opinii.
    W myśl ust. 5 powołanego artykułu:
      Minister Sprawiedliwości określi, w drodze rozporządzenia, stawki wynagrodzenia
      biegłych za wykonaną pracę oraz taryfy zryczałtowane, o których mowa w ust. 3,
      mając na uwadze nakład pracy i kwalifikacje biegłego oraz poziom wynagrodzeń
      uzyskiwanych przez pracowników wykonujących podobne zawody, stopień
      złożoności problemu będącego przedmiotem opinii oraz warunki, w jakich
      opracowano opinię, a także sposób dokumentowania wydatków niezbędnych dla
      wydania opinii.

    Natomiast zgodnie z § 8 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 17 kwietnia 2024
    r. w sprawie określenia stawek wynagrodzenia biegłych, taryf zryczałtowanych oraz
    sposobu dokumentowania wydatków niezbędnych dla wydania opinii w postępowaniu
    cywilnym (Dz. U. z 2024 r. poz. 627 ze zm.):
      1. Poniesione przez biegłego wydatki niezbędne dla wydania opinii, w szczególności
        wydatki materiałowe, amortyzację aparatury badawczej oraz koszty dojazdu na
        miejsce wykonania czynności, biegły dokumentuje za pomocą faktur lub
        rachunków albo kopii tych dokumentów.
      2. Jeżeli udokumentowanie poniesionych przez biegłego wydatków, o których mowa
        w ust. 1, nie jest możliwe za pomocą faktur lub rachunków albo kopii tych
        dokumentów, biegły składa pisemne oświadczenie o poniesieniu wydatku,
        zawierające w szczególności wysokość wydatku, mechanizm jego wyliczenia oraz
        przyczynę braku możliwości jego udokumentowania.
    Z powyższych uregulowań wynika, że biegłemu sądowemu za sporządzenie opinii
    przysługuje wynagrodzenie za wykonaną pracę oraz zwrot niezbędnych wydatków
    poniesionych w celu wydania opinii.
    Na podmiotach dokonujących wypłaty ww. przychodów ciążą natomiast obowiązki
    płatnika wynikające z art. 41 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych,
    zgodnie z którym:
      Osoby fizyczne prowadzące działalność gospodarczą, osoby prawne i ich jednostki
      organizacyjne oraz jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej, które
      dokonują świadczeń z tytułu działalności, o której mowa w art. 13 pkt 2 i 4-9 oraz art.
      18, osobom określonym w art. 3 ust. 1, są obowiązane jako płatnicy pobierać, z
      zastrzeżeniem ust. 4, zaliczki na podatek dochodowy, stosując do dokonywanego
      świadczenia, pomniejszonego o miesięczne koszty uzyskania przychodów w
      wysokości określonej w art. 22 ust. 9 oraz o potrącone przez płatnika w danym
      miesiącu składki, o których mowa w art. 26 ust. 1 pkt 2 lit. b, najniższą stawkę
      podatkową określoną w skali, o której mowa w art. 27 ust. 1.
    Ogólna definicja „kosztów uzyskania przychodów” zawarta została w art. 22 ust. 1 ustawy
    o podatku dochodowym od osób fizycznych. W myśl tego przepisu:
      Kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia
      przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem
      kosztów wymienionych w art. 23.
    Zatem „koszty uzyskania przychodów” to koszty, które spełniają łącznie następujące
    warunki:
    - zostały poniesione przez podatnika;
    - ich poniesienie miało na celu uzyskanie przychodów lub zachowanie albo
      zabezpieczenie źródła przychodów – czyli istnieje związek przyczynowy pomiędzy
      poniesieniem danego kosztu a powstaniem lub realną szansą powstania przychodów
      podatkowych, bądź też zachowaniem albo zabezpieczeniem źródła ich uzyskiwania
      (tzw. przesłanka celowości kosztu);
    - nie zostały wyłączone z kategorii kosztów podatkowych mocą art. 23 ustawy o podatku
      dochodowym od osób fizycznych.
    Jednocześnie ustawodawca, m.in. do przychodów biegłego z tytułu wykonywania
    czynności w postępowaniu sądowym, dochodzeniowym i administracyjnym (przychodów z
    działalności wykonywanej osobiście), przyjął szczególny – zryczałtowany sposób określenia
    wartości kosztów uzyskania przychodów, czemu dał wyraz w art. 22 ust. 9 pkt 4 ustawy o
    podatku dochodowym od osób fizycznych, zgodnie z którym:
      Koszty uzyskania niektórych przychodów określa się – z tytułów określonych w art.
      13 pkt 2, 4-6 i 8 – w wysokości 20% uzyskanego przychodu, z tym że koszty te oblicza

      się od przychodu pomniejszonego o potrącone przez płatnika w danym miesiącu
      składki na ubezpieczenia emerytalne i rentowe oraz na ubezpieczenie chorobowe, o
      których mowa w art. 26 ust. 1 pkt 2 lit. b, których podstawę wymiaru stanowi ten
      przychód.
    Podstawą zastosowania ww. zryczałtowanych kosztów jest sam fakt uzyskania przychodu
    m.in. ze źródła, o którym mowa w art. 13 pkt 6 ustawy o podatku dochodowym od osób
    fizycznych. Nie ma przy tym znaczenia, czy podatnik rzeczywiście poniósł jakiekolwiek
    wydatki w celu uzyskania tego przychodu. Na etapie poboru przez płatnika zaliczki na
    podatek dochodowy, płatnik uwzględnia ww. zryczałtowane koszty uzyskania przychodów.
    Ustawodawca przewidział jednak możliwość odejścia przez podatnika od zasady
    określonej w art. 22 ust. 9 pkt 4 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych i
    uwzględnienia przez niego „rzeczywistych” kosztów uzyskania przychodów. Zgodnie z art.
    22 ust. 10 ww. ustawy:
      Jeżeli podatnik udowodni, że koszty uzyskania przychodów były wyższe niż
      wynikające z zastosowania normy procentowej określonej w ust. 9 pkt 1-4 i pkt 6,
      koszty uzyskania przyjmuje się w wysokości kosztów faktycznie poniesionych.
      Przepisy ust. 5 i ust. 5a pkt 2 stosuje się odpowiednio.
    Zastosowanie ww. kosztów uzyskania przychodu jest możliwe w sytuacji, gdy:
    - „rzeczywiste” koszty poniesione w celu uzyskania tego przychodu przewyższają wartość
      kosztów ustaloną na podstawie art. 22 ust. 9 pkt 4 ustawy;
    - fakt poniesienia „rzeczywistych” kosztów uzyskania przychodów w takiej „wyższej”
      wartości jest udowodniony.
    Jednocześnie z art. 22 ust. 10 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych wynika,
    że – przepisy ust. 5 i ust. 5a pkt 2 stosuje się odpowiednio.
    Zgodnie z art. 22 ust. 5 omawianej ustawy:
      U podatników prowadzących księgi rachunkowe koszty uzyskania przychodów
      bezpośrednio związane z przychodami, poniesione w latach poprzedzających rok
      podatkowy oraz w roku podatkowym, są potrącalne w tym roku podatkowym, w
      którym osiągnięte zostały odpowiadające im przychody, z zastrzeżeniem ust. 5a i 5b.
    Natomiast przepis art. 22 ust. 5a pkt 2 ww. ustawy stanowi, że:
      Koszty uzyskania przychodów bezpośrednio związane z przychodami, odnoszące się
      do przychodów danego roku podatkowego, a poniesione po zakończeniu tego roku
      podatkowego do dnia złożenia zeznania, nie później jednak niż do upływu terminu
      określonego do złożenia tego zeznania, jeżeli podatnicy, zgodnie z odrębnymi
      przepisami, nie są obowiązani do sporządzania sprawozdania finansowego – są
      potrącalne w roku podatkowym, w którym osiągnięte zostały odpowiadające im
      przychody.
    Ustalenie kosztów uzyskania przychodów na zasadach określonych w art. 22 ust. 10
    ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych wymaga zatem:
    - uwzględnienia art. 22 ust. 1 tej ustawy, oraz
    - odpowiedniego zastosowania art. 22 ust. 5 i 5a pkt 2 tej ustawy.
    Odpowiednie zastosowanie cytowanych przepisów dla potrzeb art. 22 ust. 10 ustawy o
    podatku dochodowym od osób fizycznych polega na uwzględnieniu jako koszty uzyskania
    przychodów ze źródła, o którym mowa w art. 13 pkt 2, 4, 6 i 8 ww. ustawy:
    - kosztów uzyskania przychodów bezpośrednio związanych z osiągniętymi przychodami,
    - poniesionych: przed i w trakcie roku podatkowego uzyskania tych przychodów, a także
      po zakończeniu tego roku podatkowego do dnia złożenia zeznania, nie później jednak
      niż do upływu terminu określonego do złożenia tego zeznania.

    Przez koszty uzyskania przychodów bezpośrednio związane z przychodami w rozumieniu
    omawianej ustawy rozumie się przy tym takie wydatki, których poniesienie ma
    bezpośrednio na celu uzyskanie konkretnych przychodów. W ich przypadku możliwe jest
    ustalenie, w jakim okresie i w jakiej wysokości powstał związany z nimi przychód.
    Klasycznym przykładem bezpośredniego związku kosztów z przychodami jest relacja, w
    jakiej pozostają wydatki na nabycie rzeczy i przychód ze zbycia tej rzeczy. Odrębną
    kategorią są natomiast koszty uzyskania przychodów inne niż bezpośrednio związane z
    przychodami (tzw. koszty pośrednie), tj. wydatki, których ponoszenie jest racjonalnie
    uzasadnione jako służące osiąganiu przychodów lub zachowaniu albo zabezpieczeniu ich
    źródła, nie ma jednak możliwości przypisania ich do określonych, konkretnych
    przychodów.
    Przenosząc powyższe rozważania na grunt analizowanej sprawy, należy stwierdzić, że
    kosztem uzyskania przychodów z działalności biegłego sądowego, kwalifikowanej do
    źródła przychodów z art. 10 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 13 pkt 6 ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych, nie mogą być wydatki związane z szeroką pojętą
    działalnością biegłego. Do kosztów uzyskania przychodów, na podstawie art. 22 ust. 10
    ww. ustawy, nie mogą być zaliczane wydatki, które nie są lub ze swej natury nie mogą być
    bezpośrednio związane/powiązane z konkretnym przychodem/konkretnymi przychodami
    uzyskanymi przez biegłego. Opisane we wniosku wydatki, poniesione na zakup
    komputera, oprogramowania do komputera, urządzeń badawczych (specjalistycznych)
    oraz wydatki na podzespoły bazowe komputera badawczego (płyta główna, procesor,
    chłodzenie, pamięć RAM) – o dłuższym przewidywanym okresie ich używania, które są
    wykorzystywane przy wielu badaniach i nie sposób przypisać ich do konkretnego zlecenia
    – mogą zostać uznane jedynie za koszty pośrednio związane z uzyskiwanymi przez Pana
    przychodami. Tym samym nie mogą stanowić kosztów uzyskania przychodów na
    podstawie art. 22 ust. 10 omawianej ustawy. Za taki koszt mogą bowiem zostać uznane
    wyłącznie koszty bezpośrednie, czyli takie wydatki, które wprost można przypisać do
    osiągniętego przychodu za sporządzenie konkretnej opinii (koszty niezbędne do
    wykonania danej opinii).
    W związku z powyższym, wydatki poniesione przez Pana na zakup komputera,
    oprogramowania do komputera, urządzeń badawczych (specjalistycznych) oraz wydatki
    na podzespoły bazowe komputera badawczego (płyta główna, procesor, chłodzenie,
    pamięć RAM) – których nie można przypisać bezpośrednio do konkretnego przychodu za
    sporządzenie konkretnej opinii – nie mogą zostać odliczone w ramach kosztów uzyskania
    przychodów na podstawie art. 22 ust. 10 ustawy o podatku dochodowym od osób
    fizycznych.
    W odniesieniu do powołanych przez Pana interpretacji indywidualnych informuję, że
    rozstrzygnięcia w nich zawarte dotyczą tylko konkretnych, indywidualnych spraw i nie
    mają zastosowania ani konsekwencji wiążących w odniesieniu do żadnego innego
    zaistniałego stanu faktycznego czy też zdarzenia przyszłego.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Pan przedstawił i stanu prawnego, który
    obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    · Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z
    dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2023 r. poz. 2383 ze zm.).
    Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pana sytuacja będzie zgodna
    (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosuje się Pan do
    interpretacji.
    · Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
        z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    · Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pan prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu
    Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z
    dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.
    U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
    · w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
    · w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP
      (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.