Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0115-KDST2-1.4011.222.2025.3.AP
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-06-10
Teza: Skutki podatkowe otrzymania kwoty zwrotu wpłaconego
kapitału w wyniku ugody z bankiem.
Słowa kluczowe: banki
cel-cele mieszkaniowe
kredyt-kredyt hipoteczny
ugody-ugoda sądowa
zaniechanie-zaniechanie poboru podatku
Zagadnienia: Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Źródła przychodów.-Przychody z innych źródeł.
Przepisy: [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 2-art. 11-ust. 1

## Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

łowe
    Szanowna Pani,
    stwierdzam, że Pani stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego stanu
    faktycznego w podatku dochodowym od osób fizycznych jest prawidłowe.

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

10 kwietnia 2025 r. wpłynął Pani wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej, który
    dotyczy skutków podatkowych w zakresie podatku dochodowego od osób fizycznych, w

    związku z zawartą ugodą z bankiem i wypłatą kwoty z tego tytułu. Uzupełniła go Pani – w
    odpowiedzi na wezwanie – pismami z 14 maja i 6 i 9 czerwca 2025 r. (daty wpływu). Treść
    wniosku jest następująca:
    Opis stanu faktycznego
    W dniu 5 marca 2008 r. wraz z mężem A.P. zawarła Pani z Bankiem X S.A. umowę kredytu
    hipotecznego mieszkaniowego nr (...) (pierwotny nr (...)). Kredyt był denominowany do
    franka szwajcarskiego. Kredyt w całości był przeznaczony na zakup domu mieszkalnego.
    Kwota udzielonego kredytu wynosiła łącznie 264 315,78 PLN, tj. 120 587,52 CHF. Kredyt
    został zabezpieczony hipotecznie.
    W dniu (...) 2016 zmarł Pani mąż A.P., a spadek po nim z dobrodziejstwem inwentarza
    nabyła Pani wraz ze swoimi dziećmi B.P., C.B. i D.B. w udziale procentowym części. W dniu
    10 grudnia 2020 r. po sprzedaży domu kredyt został w całości spłacony w kwocie 221
    303,79 PLN, tj. 53 793,52 CHF.
    W kwietniu 2024 r. skierowała Pani wraz ze swoimi dziećmi sprawę do Sądu przeciwko
    Bankowi X S.A. z siedzibą w A., o zwrot nadpłaconego kredytu w związku z abuzywnymi
    zapisami umowy kredytu. Bank mając wyznaczony termin pierwszej rozprawy
    zaproponował ugodę, którą podpisała Pani wraz z pozostałymi członkami rodziny w dniu 2
    grudnia 2024 r. na pierwszej sprawie przed Sądem Okręgowym w B.
    Na mocy ugody Bank wypłacił na Pani rzecz kwotę 57 981,16 zł, stanowiącą zwrot nadpłaty
    kredytu oraz kwotę 73 893,85 zł określoną przez Bank w ugodzie jako „kwota dodatkowa”.
    Dodatkowo Bank wskazał, że kwota dodatkowa podlega opodatkowaniu i zostanie na nią
    wystawiona informacja PIT-11 (dokument nie został do tej pory wystawiony). Określenie
    kwoty 73 893,85 zł jako kwoty dodatkowej nie podlegało negocjacjom.
    Łącznie na podstawie ugody Bank wypłacił na Pani rzecz kwotę 131 875,01 zł, a kwota
    spłaconej przez Panią części należnego kredytu wynosiła 27 662,97 zł.
    Podpisała Pani wraz pozostałymi członkami rodziny z Bankiem X S.A. ugodę, gdyż uznana
    została za korzystną z punktu widzenia szybkości rozliczenia z Bankiem.
    Uzupełnienie wniosku
    Ugoda z Bankiem zawarta 2 grudnia 2024 r. miała zakończyć spór i uchylić stan
    niepewności co do roszczeń wynikających ze spłaconej umowy kredytowej (w dniu 10
    grudnia 2020 r.).
    W celu rozliczenia zakończonej umowy kredytowej dokonano zmiany w zakresie waluty,
    wysokości i zasad spłaty wierzytelności kredytowej, tj. kredyt został udzielony w kwocie
    262 913,88 PLN oprocentowany stawką Wibor 3M + marża.
    10 grudnia 2020 r. dokonana została przedterminowa spłata kredytu w kwocie 222 024,64
    PLN.
    Na dzień 10 grudnia 2020 r. kwota spłaconego kredytu wynosiła 564 372,45 PLN.
    W celu zakończenia wszelkich sporów wynikających z klauzul abuzywnych umowy
    kredytowej Bank zobowiązał się do zwrotu na rzecz kredytobiorcy kwoty:
    – 92 769,85 PLN tytułem „zwrotu kapitału” – na Pani rzecz przypadała kwota 57 981,16
      PLN – wynika to z procentu Pani części kredytu oraz 1/4 udziału w umowie kredytowej
      (spadek nabyty po A.P.);
    – 118 230,15 PLN tytułem wypłaty „kwoty dodatkowej” – na Pani rzecz przypadła kwota
      73 893,85 PLN – wynika ona z 1/2 Pani części kredytu oraz 1/4 udziału w umowie
      kredytowej (spadek nabyty po A.P.).
    W ugodzie nie jest wskazana podstawa otrzymania przez Panią kwoty 73 893,85 PLN, a
    jedynie stwierdzenie, że ją Pani otrzyma na wskazany rachunek bankowy.

    Kwoty wypłacone przez Bank nie były z Panią negocjowane i kalkulacja kwot do wypłaty
    nie była przedstawiona.
    Zwrócona kwota 73 893,85 PLN nie stanowi przysporzenia, gdyż spłacając
    przedterminowo kredyt kwota Pani części spłaty wynosiła 166 518,48 PLN.
    Dodatkowo wskazała Pani, że kwota dodatkowa wynikająca z zawartej ugody w wysokości
    73 893,85 PLN nie jest Pani przychodem, gdyż nie przynosi dodatkowego przysporzenia
    dla Pani. Jest to kwota, która w wyniku negocjacji z Bankiem jest zwrotem dokonanej
    wpłaty na poczet rat kredytowych. Jednocześnie kredyt otrzymany przez Panią i A.P.
    wypełniał przesłanki definicji zawartej w § 3 pkt 3 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia
    11 marca 2022 r. w sprawie zaniechania poboru podatku dochodowego od niektórych
    dochodów (przychodów) związanych z kredytem hipotecznym udzielonym na cele
    mieszkaniowe.

## Pytanie

Czy kwota dodatkowa wskazana w ugodzie jest przychodem w rozumieniu art. 11 ust. 1
    ustawy o podatku dochodowym osób fizycznych i powinna podlegać opodatkowaniu
    podatkiem dochodowym od osób fizycznych?
    Pani stanowisko w sprawie
    Pani zdaniem, kwota dodatkowa wynikająca z zawartej ugody w wysokości 73 893,85 PLN
    nie jest Pani przychodem, gdyż nie przynosi dodatkowego przysporzenia dla Pani. Jest to
    kwota, która w wyniku negocjacji z Bankiem jest zwrotem dokonanej wpłaty na poczet rat
    kredytowych. Jednocześnie kredyt wypełniał przesłanki definicji zawartej w § 3 pkt 3
    rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 11 marca 2022 r. w sprawie zaniechania poboru
    podatku dochodowego od niektórych dochodów (przychodów) związanych z kredytem
    hipotecznym udzielonym na cele mieszkaniowe.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawiła Pani we wniosku jest prawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób
    fizycznych (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 226 ze zm.):
      Opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z
      wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od
      których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.
    Powołany przepis wyraża tzw. zasadę powszechności opodatkowania. Regułą jest, że
    każdy dochód osiągnięty przez osobę fizyczną podlega opodatkowaniu, wyjątkiem zaś
    jest sytuacja, gdy dochód opodatkowaniu nie podlega. Wyjątki od omawianej zasady
    dotyczą:
    – dochodów, które zostały wprost wymienione przez ustawodawcę w art. 21, 52, 52a i
      52c ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych jako zwolnione z podatku
      oraz
    – dochodów, od których zaniechano poboru podatku na podstawie przepisów
      Ordynacji podatkowej.
    W myśl art. 9 ust. 1a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Jeżeli podatnik uzyskuje dochody z więcej niż jednego źródła, przedmiotem
      opodatkowania w danym roku podatkowym jest, z zastrzeżeniem art. 25e, art. 29-
      30cb, art. 30da-30dh, art. 30e-30g, art. 30j-30p oraz art. 44 ust. 7e i 7f, suma
      dochodów z wszystkich źródeł przychodów.
    Stosownie do art. 9 ust. 2 ww. ustawy:

      Dochodem ze źródła przychodów, jeżeli przepisy art. 23o, art. 23u, art. 24-24b, art.
      24c, art. 24e, art. 30ca, art. 30da oraz art. 30f nie stanowią inaczej, jest nadwyżka sumy
      przychodów z tego źródła nad kosztami ich uzyskania osiągnięta w roku podatkowym.
      Jeżeli koszty uzyskania przekraczają sumę przychodów, różnica jest stratą ze źródła
      przychodów.
    Ogólne pojęcie przychodu zostało wyjaśnione w art. 11 ust. 1 ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych. Zgodnie z tym przepisem:
      Przychodami, z zastrzeżeniem art. 14-15, art. 17 ust. 1 pkt 6, 9, 10 w zakresie realizacji
      praw wynikających z pochodnych instrumentów finansowych, pkt 11, art. 19, art. 25b,
      art. 30ca, art. 30da i art. 30f, są otrzymane lub postawione do dyspozycji podatnika w
      roku kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość otrzymanych
      świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń.
    Ustawodawca przyjął zasadę, że przychodami są:
    1) pieniądze i wartości pieniężne, które:
        • zostały otrzymane przez podatnika – czyli takie pieniądze i wartości pieniężne,
        które podatnik rzeczywiście „dostał, odebrał, zainkasował, objął w posiadanie”;
        • zostały postawione do dyspozycji podatnika – czyli takie przysporzenia, które
        zostały mu faktycznie udostępnione/przekazane do odbioru; takie pieniądze i
        środki pieniężne, które podatnik ma możliwość włączyć do swojego władztwa, a
        więc ma możliwość skorzystania z tychże pieniędzy i wartości pieniężnych i nie
        jest to uzależnione od dodatkowej zgody osoby stawiającej określone pieniądze i
        wartości pieniężne do dyspozycji podatnika.
    2) wartość otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń – czyli
      takie przysporzenia majątkowe, które mają postać:
        • świadczeń w naturze (otrzymane rzeczy lub prawa);
        • nieodpłatnych świadczeń innych niż świadczenia w naturze (np. otrzymane usługi).
    Pojęcie przychodu wiąże się zatem z przysporzeniem majątkowym po stronie podatnika, z
    wartością wchodzącą do jego majątku. Przychodami w rozumieniu art. 11 ust. 1 ustawy o
    podatku dochodowym od osób fizycznych mogą być tylko takie świadczenia, które nie
    mają charakteru zwrotnego. Skoro bowiem przychód jest określonym przyrostem
    majątkowym po stronie podatnika, jego otrzymanie musi mieć charakter definitywny. Z
    uwagi na wyróżnienie przez ustawodawcę przychodów o charakterze niepieniężnym,
    uznaje się, że przychodem w rozumieniu art. 11 ust. 1 ustawy jest nie tylko uzyskanie
    przez podatnika nowych aktywów, ale także zmniejszenie jego pasywów.
    Przepisy ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych nie zawierają definicji
    pojęcia „nieodpłatnego świadczenia”. Dokonując zatem wykładni gramatycznej, za
    „nieodpłatne świadczenie” uznać należy świadczenia „nie wymagające opłaty, takie, za
    które się nie płaci, bezpłatne”. Zatem należy przyjąć, że nieodpłatnym świadczeniem
    jest takie zdarzenie, którego skutkiem (następstwem) jest nieodpłatne przysporzenie
    majątku jednej osobie kosztem majątku innej osoby, innego podmiotu. Nieodpłatne
    świadczenie w znaczeniu prawa podatkowego obejmuje nie tylko świadczenie w
    rozumieniu prawa cywilnego (działanie lub zaniechanie na rzecz innej strony), ale w
    jego zakres wchodzą także wszystkie zjawiska gospodarcze i zdarzenia prawne, których
    następstwem jest uzyskanie korzyści kosztem innego podmiotu lub te wszystkie
    zdarzenia prawne oraz gospodarcze, których skutkiem jest nieodpłatne przysporzenie
    majątku mające konkretny wymiar finansowy.
    Źródła przychodów
    Ustawodawca tworząc system opodatkowania dochodów osób fizycznych miał na
    względzie, że przysporzenia uzyskiwane przez osoby fizyczne mogą być skutkiem różnych

    rodzajów czynności i zdarzeń. Stworzył więc klasyfikację tych przysporzeń w oparciu o
    kryterium źródła przychodów i system ich opodatkowania uwzględniający specyfikę
    poszczególnych źródeł przychodów. W języku powszechnym mianem „źródła” określane
    jest „to, co stanowi początek czegoś”, „przyczyna czegoś”, a synonimami tego pojęcia są m.
    in. czynnik sprawczy, powód, pochodzenie.
    Źródła przychodów zostały określone w art. 10 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od
    osób fizycznych. Jednym z nich są „inne źródła”, czyli źródła inne niż wymienione w art. 10
    ust. 1 pkt 1-8b ustawy (art. 10 ust. 1 pkt 9 ustawy).
    Przy czym, zgodnie z art. 20 ust. 1 komentowanej ustawy:
      Za przychody z innych źródeł, o których mowa w art. 10 ust. 1 pkt 9, uważa się w
      szczególności: kwoty wypłacone po śmierci członka otwartego funduszu emerytalnego
      wskazanej przez niego osobie lub członkowi jego najbliższej rodziny, w rozumieniu
      przepisów o organizacji i funkcjonowaniu funduszy emerytalnych, kwoty uzyskane z
      tytułu zwrotu z indywidualnego konta zabezpieczenia emerytalnego oraz wypłaty z
      indywidualnego konta zabezpieczenia emerytalnego, w tym także dokonane na rzecz
      osoby uprawnionej na wypadek śmierci oszczędzającego, zasiłki pieniężne z
      ubezpieczenia społecznego, alimenty, stypendia, świadczenia otrzymane z tytułu
      umowy o pomocy przy zbiorach, dotacje (subwencje) inne niż wymienione w art. 14,
      dopłaty, nagrody i inne nieodpłatne świadczenia nienależące do przychodów
      określonych w art. 12-14 i art. 17.
    Jak dowodzi użycie sformułowania „w szczególności” definicja przychodów z innych źródeł
    ma charakter otwarty i nie ma przeszkód, aby do tej kategorii zaliczyć również przychody
    inne niż wymienione wprost w przepisie art. 20 ust. 1 ustawy. W związku z tym każde
    świadczenie mające realną korzyść finansową, o ile nie stanowi konkretnej kategorii
    przychodu zaliczanego do jednego ze źródeł wymienionych w art. 10 ust. 1 pkt 1-8b ww.
    ustawy, jest dla świadczeniobiorcy przychodem z innych źródeł.
    Skutki podatkowe wypłaty przez bank kwoty tytułem zwrotu środków pieniężnych,
    które wcześniej na mocy umowy kredytobiorcy przekazali na rzecz banku w ramach
    spłaty kredytu udzielonego na podstawie umowy.
    Instytucja kredytu uregulowana została przepisami ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r.
    Prawo bankowe (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1646).
    Zgodnie z treścią art. 69 ust. 1 ww. ustawy:
      Przez umowę kredytu bank zobowiązuje się oddać do dyspozycji kredytobiorcy na czas
      oznaczony w umowie kwotę środków pieniężnych z przeznaczeniem na ustalony cel, a
      kredytobiorca zobowiązuje się do korzystania z niej na warunkach określonych w
      umowie, zwrotu kwoty wykorzystanego kredytu wraz z odsetkami w oznaczonych
      terminach spłaty oraz zapłaty prowizji od udzielonego kredytu.
    Otrzymanie kredytu i jego spłata na warunkach przewidzianych w umowie kredytowej
    są obojętne podatkowo. Przychód po stronie kredytobiorcy pojawia się w przypadku,
    kiedy dochodzi do umorzenia kredytu, jego części lub odsetek. Wtedy bowiem
    kredytobiorca osiąga konkretne przysporzenie majątkowe (przychód w rozumieniu
    ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych).
    Zgodnie natomiast z definicją dochodu jest nim nadwyżka przychodów ze źródła nad
    kosztami jego uzyskania. Pojęciem pierwotnym dla dochodu jest więc pojęcie
    przychodu. Ten z kolei definiowany jest przez ustawodawcę w przytoczonym już
    wcześniej art. 11 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Z definicji
    tej wywieść można również, że za przychody podatkowe mogą być uznane tylko takie
    świadczenia, które są określonym przyrostem majątkowym (zarówno zwiększającym
    aktywa jak i zmniejszającym pasywa) o charakterze definitywnym, nie mające
    charakteru zwrotnego.

    Stosownie natomiast do treści art. 917 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (t.
    j. Dz.U. z 2024 r. poz. 1061 ze zm.):
      Przez ugodę strony czynią sobie wzajemne ustępstwa w zakresie istniejącego między
      nimi stosunku prawnego w tym celu, aby uchylić niepewność co do roszczeń
      wynikających z tego stosunku lub zapewnić ich wykonanie albo by uchylić spór
      istniejący lub mogący powstać.
    Powołana definicja ugody pozwala wyróżnić elementy konstrukcyjne tej instytucji. Po
    pierwsze, ugoda jest zawierana w sytuacji, gdy między stronami stosunku prawnego
    istnieje niepewność albo spór, co do roszczeń wynikających z tego stosunku. Po drugie,
    celem zawarcia ugody jest uchylenie tej niepewności lub sporu. Wreszcie po trzecie,
    strony dążą do osiągnięcia celu przez wzajemne ustępstwa. Tak więc nieodłącznym
    elementem ugody są wzajemne ustępstwa stron. Poza tym, zarówno w doktrynie, jak i w
    orzecznictwie podkreśla się szczególną przyczynę prawną ugody. Oznacza to, że ugoda nie
    tworzy nowego stosunku prawnego, a jedynie odnosi się do istniejącego stosunku
    prawnego stanowiącego podstawę powództwa, a tym samym podstawę zawarcia ugody.
    W opisie sprawy wskazała Pani, że w dniu 5 marca 2008 r. zawarła Pani wraz z mężem z
    Bankiem X S.A. umowę kredytu hipotecznego mieszkaniowego. Kredyt był
    denominowany do franka szwajcarskiego. Kredyt w całości był przeznaczony na zakup
    domu mieszkalnego. Kwota udzielonego kredytu wynosiła łącznie 264 315,78 PLN, tj.
    120 587,52 CHF. Kredyt został zabezpieczony hipotecznie. W dniu (...) 2016 r. zmarł Pani
    mąż, a spadek po nim z dobrodziejstwem inwentarza nabyła Pani wraz ze swoimi
    dziećmi B.P., C.P. i D.P. w udziale 1/4 części.
    W tym miejscu podkreślić należy, że zgodnie z art. 922 ustawy z 23 kwietnia 1964 r.
    Kodeks cywilny (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1061 ze zm.):
      § 1. Prawa i obowiązki majątkowe zmarłego przechodzą z chwilą jego śmierci na jedną
      lub kilka osób stosownie do przepisów księgi niniejszej.
      § 2. Nie należą do spadku prawa i obowiązki zmarłego ściśle związane z jego osobą, jak
      również prawa, które z chwilą jego śmierci przechodzą na oznaczone osoby
      niezależnie od tego, czy są one spadkobiercami.
      § 3. Do długów spadkowych należą także koszty pogrzebu spadkodawcy w takim
      zakresie, w jakim pogrzeb ten odpowiada zwyczajom przyjętym w danym środowisku,
      koszty postępowania spadkowego, obowiązek zaspokojenia roszczeń o zachowek oraz
      obowiązek wykonania zapisów zwykłych i poleceń, jak również inne obowiązki
      przewidziane w przepisach księgi niniejszej.
    Stosownie do art. 924 tej ustawy:
      Spadek otwiera się z chwilą śmierci spadkodawcy.
    Natomiast w myśl art. 925 wskazanej ustawy:
      Spadkobierca nabywa spadek z chwilą otwarcia spadku.
    Artykuł 1012 Kodeksu cywilnego określa natomiast, że:
      Spadkobierca może bądź przyjąć spadek bez ograniczenia odpowiedzialności za długi
      (przyjęcie proste), bądź przyjąć spadek z ograniczeniem tej odpowiedzialności
      (przyjęcie z dobrodziejstwem inwentarza), bądź też spadek odrzucić.
    Stosownie do art. 1025 § 1 Kodeksu cywilnego:
      Sąd na wniosek osoby mającej w tym interes stwierdza nabycie spadku przez spadkobiercę.
      Notariusz na zasadach określonych w przepisach odrębnych sporządza akt
      poświadczenia dziedziczenia.
    W myśl art. 1030 tej ustawy:

      Do chwili przyjęcia spadku spadkobierca ponosi odpowiedzialność za długi spadkowe
      tylko ze spadku. Od chwili przyjęcia spadku ponosi odpowiedzialność za te długi z
      całego swego majątku.
    Zgodnie natomiast z art. 1031 § 1 Kodeksu cywilnego:
      § 1. W razie prostego przyjęcia spadku spadkobierca ponosi odpowiedzialność za długi
      spadkowe bez ograniczenia.
      § 2. W razie przyjęcia spadku z dobrodziejstwem inwentarza spadkobierca ponosi
      odpowiedzialność za długi spadkowe tylko do wartości ustalonego w wykazie
      inwentarza albo spisie inwentarza stanu czynnego spadku. Powyższe ograniczenie
      odpowiedzialności odpada, jeżeli spadkobierca podstępnie pominął w wykazie
      inwentarza lub podstępnie nie podał do spisu inwentarza przedmiotów należących do
      spadku lub przedmiotów zapisów windykacyjnych albo podstępnie uwzględnił w
      wykazie inwentarza lub podstępnie podał do spisu inwentarza nieistniejące długi.
    Dodatkowo wskazała Pani, że w dniu 10 grudnia 2020 r., po sprzedaży domu, kredyt
    został w całości spłacony w kwocie 221 303,79 PLN, tj. 53 793,52 CHF. W kwietniu 2024
    r. skierowała Pani wraz dziećmi sprawę do Sądu przeciwko Bankowi X S.A. z siedzibą w
    A., o zwrot nadpłaconego kredytu w związku z abuzywnymi zapisami umowy kredytu.
    Bank, mając wyznaczony termin pierwszej rozprawy, zaproponował ugodę, którą
    podpisała Pani wraz z dziećmi w dniu 2 grudnia 2024 r. Na mocy ugody Bank wypłacił
    na Pani rzecz kwotę 57 981,16 PLN, stanowiącą zwrot nadpłaty kredytu oraz kwotę 73
    893,85 PLN określoną przez Bank w ugodzie jako „kwota dodatkowa”. Zwrócona kwota
    73 893,85 PLN nie stanowi przysporzenia, gdyż spłacając przedterminowo kredyt kwota
    Pani części spłaty wynosiła 166 518,48 PLN. Dodatkowo wskazała Pani, że „kwota
    dodatkowa” jest zwrotem dokonanej wpłaty na poczet rat kredytowych.
    Powzięła Pani wątpliwość, czy „kwota dodatkowa” wynikająca z podpisanej w dniu 2
    grudnia 2024 r. ugody, dotyczącej opisanego kredytu stanowi przychód w rozumieniu
    art. 11 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych i powinna podlegać
    opodatkowaniu.
    Z przytoczonej w niniejszej interpretacji definicji przychodu, zawartej w art. 11 ust. 1
    ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych wywieść należy, że za przychody
    podatkowe mogą być uznane tylko takie świadczenia, które są określonym przyrostem
    majątkowym (zarówno zwiększającym aktywa, jak i zmniejszającym pasywa) o
    charakterze definitywnym, niemające charakteru zwrotnego.
    Zatem, jeśli faktycznie na podstawie opisanej ugody dotyczącej opisanego kredytu
    otrzymała Pani zwrot wpłaconych rat kredytu i kwota zwrotu – na co wskazują
    okoliczności sprawy – mieści się w kwocie spłaconych rat, to uznać trzeba, że nie
    uzyskała Pani faktycznie korzyści majątkowej, która mogłaby zostać potraktowana jako
    trwałe przysporzenie w Pani majątku, spełniając w ten sposób definicję przychodu
    podlegającego opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych.
    Tym samym, w związku z wypłatą przez Bank „kwoty dodatkowej” wynikającej z
    podpisanej w dniu 2 grudnia 2024 r. ugody, która to kwota nie stanowiła dla Pani
    przysporzenia i była jedynie zwrotem dokonanej wpłaty na poczet rat kredytowych, po
    Pani stronie nie powstał przychód w rozumieniu przepisów ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych i w konsekwencji nie wystąpił również obowiązek
    zapłaty podatku z tego tytułu.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Pani przedstawiła i stanu prawnego,
    który obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia.

    Rolą postępowania w sprawie wydania indywidualnej interpretacji przepisów
    podatkowych nie jest ustalanie stanu faktycznego, stanowi to bowiem domenę
    ewentualnego postępowania podatkowego. To na podatniku ciąży obowiązek
    udowodnienia w toku tego postępowania okoliczności faktycznych, z których wywodzi on
    dla siebie korzystne skutki prawne. Organ nie prowadzi postępowania dowodowego,
    ograniczając się do analizy okoliczności podanych we wniosku. W stosunku do tych
    okoliczności wyraża swoje stanowisko, które zawsze musi być jednak ustosunkowaniem
    się do poglądu (stanowiska) prezentowanego w danej sprawie przez wnioskodawcę. Jeżeli
    w toku ewentualnego postępowania organ uzna, że zdarzenie opisane we wniosku różni
    się od zdarzenia występującego w rzeczywistości, wówczas wydana interpretacja nie
    będzie Pani chroniła.
    Niniejsza interpretacja dotyczy Pani indywidualnej sprawy i rozstrzyga wyłącznie
    zagadnienie objęte pytaniem, tj. kwestię Pani praw i obowiązków w zakresie podatku
    dochodowego od osób fizycznych w związku z wypłatą przez bank na podstawie zawartej
    ugody „kwoty dodatkowej”, będącej zwrotem dokonanej wpłaty na poczet rat
    kredytowych.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    • Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy
      z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.).
      Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pani sytuacja będzie zgodna
      (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosuje się Pani do
      interpretacji.
    • Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
        1) z zastosowaniem art. 119a;
        2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5
        ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
        3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    • Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki
      interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pani prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu
    Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z
    dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.
    U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
    • w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
    • w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP
      (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.