Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0113-KDIPT1-3.4012.396.2025.1.MJ
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-04-16
Teza: Nieuznanie Miasta za podatnika podatku od towarów i usług
w odniesieniu do transakcji wniesienia do Spółki aportem
niezabudowanych działek.
Słowa kluczowe: aport
działki
gmina
grunty-grunt niezabudowany
spółki
Zagadnienia: Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III. Podatnicy,
płatnicy i przedstawiciele podatkowi-Rozdział 1.
Podatnicy i płatnicy-Działalność gospodarcza
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III. Podatnicy,
płatnicy i przedstawiciele podatkowi-Rozdział 1.
Podatnicy i płatnicy-Organy władzy publicznej
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III. Podatnicy,
płatnicy i przedstawiciele podatkowi-Rozdział 1.
Podatnicy i płatnicy-Podatnicy
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III-
Rozdział 1-art. 15-ust. 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III-
Rozdział 1-art. 15-ust. 2
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział III-
Rozdział 1-art. 15-ust. 6

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

2 kwietnia 2025 r. wpłynął Państwa wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej, który
    dotyczy nieuznania Państwa za podatnika podatku od towarów i usług w odniesieniu do
    transakcji wniesienia do Spółki aportem niezabudowanych działek ..., ..., ..., ..., ....
    Uzupełnili go Państwo pismem z 11 kwietnia 2025 r.
    Treść wniosku jest następująca:
    Opis stanu faktycznego
    Przedmiotowe działki nr ..., ..., ..., ... Miasto ... uzyskało na podstawie ustawy przepisy
    wprowadzające ustawę o samorządzie terytorialnym i ustawę o pracownikach
    samorządowych (Dz. U. Nr 32, poz. 191 z późn. zm.), co zostało potwierdzone decyzjami
    komunalizacyjnymi wydanymi przez Urząd Wojewódzki w ... czyli stała się ich właścicielem
    na podstawie tzw. komunalizacji i w związku z tym nabyciem nie było uprawnione do
    odliczania podatku naliczonego VAT, którym proces uwłaszczenia jednostek
    samorządowych nie był obciążony. Działkę nr ... Miasto ... nabyło na podstawie umowy
    sprzedaży repertorium A nr ... z dnia 11.12.2023. Nabycie działki ... zostało
    udokumentowane fakturą i było opodatkowane podatkiem od towarów i usług. Miastu ...
    nie przysługiwało prawo do odliczenia podatku naliczonego przy nabyciu działki ponieważ
    nabycie nie wiązało się z prowadzoną działalnością gospodarczą. Dla wskazanych działek
    wydana została decyzja o warunkach zabudowy na realizację inwestycji polegającej na
    budowie budynku mieszkalnego wielorodzinnego z parkingami i infrastrukturą techniczną.
    Na terenie tych działek TBS w ... zamierza wybudować budynek mieszkalny wielorodzinny
    z parkingami i infrastrukturą techniczną zgodnie z wydaną decyzją zatwierdzającą projekt
    zagospodarowania działek oraz projekt architektoniczno – budowlany i udzielającą
    pozwolenia na budowę dla TBS sp. z o.o., które będą również stanowić gminny zasób
    mieszkaniowy - mieszkania ze wsparciem. Inwestycja powstanie ze środków kredytowych
    z ..., bezzwrotnego dofinansowania z Fundusz Dopłat z ... i partycypacji przyszłych
    lokatorów. Realizacja przez Gminę Programu Mieszkalnictwa Społecznego jest
    podyktowana niewystarczającymi zasobami lokalowymi w odniesieniu do
    zarejestrowanych potrzeb mieszkaniowych małych rodzin, co w zderzeniu z niskim
    standardem lokali powoduje wydłużenie czasu oczekiwania na mieszkanie oraz skutkuje
    brakiem możliwości szybkiego reagowania na potrzeby rodzin wymagających wsparcia.
    Wysokie koszty realizacyjne blokują także w znacznym stopniu finansowanie nowych
    przedsięwzięć. Aby zmniejszyć liczbę „niesamodzielnych” rodzin oczekujących na przydział
    lokalu gminnego oraz umożliwić lepsze dopasowanie warunków mieszkaniowych do ich
    potrzeb niezbędne było więc wprowadzenie nowych rozwiązań polityki mieszkaniowej
    zintegrowanych z rozwiązaniami z obszaru pomocy i integracji społecznej. Działania TBS
    sp. z o.o w ... w oparciu o nieruchomości objęte aportem w dniu 25 marca 2025 akt
    notarialny rep A nr ... umożliwią dalsze wprowadzenie deinstytucjonalizacji usług
    rozumianej jako rozwój zindywidualizowanych usług w obrębie społeczności lokalnych,

    będących alternatywą dla opieki instytucjonalnej, stawiając jako prymat utrzymanie osób
    /rodzin wymagających wsparcia i pomocy w funkcjonowaniu w mieszkaniach przy
    współudziale potencjału środowiska lokalnego nad organizacją pomocy w instytucjach.
    Wymienione działki nie były i nie są wykorzystywane do działalności gospodarczej Gminy
    w rozumieniu ustawy VAT, nie są przedmiotem odpłatnych czynności cywilnoprawnych,
    umowy dzierżawy najmu itp. Jak wyżej wskazano, stanowią majątek komunalny nabyty w
    drodze komunalizacji oraz umowy. Spółka której zostały przekazane ww. nieruchomości
    aportem za objęcie i pokrycie udziałów w podwyższonym kapitale spółki nie jest
    zobligowana do jakiegokolwiek dodatkowego świadczenia (poza wydaniem udziałów
    względem Miasta ...).

## Pytanie

Zdarzenie polegające na wniesieniu przez Gminę Miasto ... niezabudowanych
    nieruchomości gruntowych działek ..., ..., ..., ..., ... aportem do spółki TBS Sp. z o.o. z
    siedzibą w ... (jednoosobowej spółki komunalnej, której Wnioskodawca jest jedynym
    wspólnikiem) w zamian za objęcia i pokrycie udziałów w podwyższonym kapitale
    zakładowym tej spółki, o łącznej wartości nominalnej odpowiadającej wartości
    nieruchomości stanowi czynność niepodlegającą opodatkowaniem podatkiem VAT na
    podstawie art. 15 ust. 6 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t.j.
    Dz. U. z 2024 r. poz. 361 z późn. zm.) gdyż Gmina w tym zakresie nie działa jako podatnik
    VAT?
    Państwa stanowisko w sprawie
    Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług
    (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 361 z późn. zm.) zwanej dalej : u.p.t.u., opodatkowaniu podatkiem
    od towarów i usług podlega odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na
    terytorium kraju. Na podstawie art. 7 ust. 1 u.p.t.u., przez dostawę towarów, o której
    mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami
    jak właściciel.
    W ujęciu tego przepisu, pojęcie „dostawa towarów” obejmuje wszelkie czynności, w
    ramach których następuje przeniesienie prawa do rozporządzania towarem jak właściciel,
    np.: sprzedaż, zamianę, darowiznę, przeniesienie własności w formie wkładu
    niepieniężnego, tj. aportu. Przez towary - rozumie się rzeczy i ich części, a także wszelkie
    postacie energii (art. 2 pkt 6 u.p.t.u.). Przez sprzedaż - rozumie się odpłatną dostawę
    towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju, eksport towarów oraz
    wewnątrzwspólnotową dostawę towarów (art. 2 pkt 22 u.p.t.u.). Wniesienie aportu do
    spółki jest odpłatną dostawą towaru w rozumieniu przepisów u.p.t.u. Stosownie do art. 15
    ust. 1 u.p.t.u., podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające
    osobowości prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność
    gospodarczą, o której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności.
    Działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców lub
    usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a także
    działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność gospodarcza obejmuje w
    szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu towarów lub wartości
    niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych (art. 15 ust. 2 u.p.t.u.).
    Nie uznaje się za podatnika organów władzy publicznej oraz urzędów obsługujących te
    organy w zakresie realizowanych zadań nałożonych odrębnymi przepisami prawa, dla
    realizacji których z zostały one powołane, wyłączeniem czynności wykonywanych na
    podstawie zawartych umów cywilnoprawnych (art. 15 ust. 6 u.p.t.u.). Z ww. przepisów
    wynika, że jednostki samorządu terytorialnego na gruncie podatku od towarów i usług
    występować mogą w dwoistym charakterze:
      1) podmiotów niebędących podatnikami, gdy realizują zadania nałożone na nie
        odrębnymi przepisami prawa, oraz

      2) podatników podatku od towarów i usług, gdy wykonują czynności na podstawie
        umów cywilnoprawnych.
    Kryterium podziału stanowi charakter wykonywanych czynności: czynności o charakterze
    publicznoprawnym wyłączają te podmioty z kategorii podatników, natomiast czynności o
    charakterze cywilnoprawnym skutkują uznaniem tych podmiotów za podatników podatku
    od towarów i usług, a realizowane przez nie odpłatne dostawy towarów i świadczenie
    usług podlegają opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług. Zgodnie z art. 2 pkt 1 i 2
    ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1465 z
    późn. zm.) zwanej dalej: u.s.g. Gmina wykonuje zadania publiczne w imieniu własnym i na
    własną odpowiedzialność. Gmina posiada osobowość prawną. Gmina wykonuje zdania
    własne określone w art. 7 u.s.g. oraz zadania zlecone z zakresu administracji rządowej
    (art. 8 u.s.g.). Powyższe nie wyklucza prowadzenia przez Gminę działalności gospodarczej
    (choć w ograniczonym zakresie), na co wskazuje art. 9 u.s.g. Zadaniami użyteczności
    publicznej w rozumieniu przepisów u.s.g. są zadania własne gminy, określone w art. 7 ust.
    1 u.s.g., których celem jest bieżące i nieprzerwane zaspokajanie zbiorowych potrzeb
    ludności w drodze świadczenia usług powszechnie dostępnych (art. 9 ust. 4 u.s.g.). Formy
    prowadzenia gospodarki gminnej, w tym wykonywania przez gminę zadań o charakterze
    użyteczności publicznej określa ustawa z dnia 20 grudnia 1996 r. o gospodarce
    komunalnej (Dz. U. z 2021 r. poz. 679 z późn. zm., dalej „u.g.k.”). Gmina oraz inna gminna
    osoba prawna może prowadzić działalność gospodarczą wykraczającą poza zadania o
    charakterze użyteczności publicznej wyłącznie w przypadkach określonych w przepisach u.
    g.k. (art. 9 ust. 2 u.s.g.). Ustawa o gospodarce komunalnej określa zasady i formy
    gospodarki komunalnej jednostek samorządu terytorialnego, polegające na wykonywaniu
    przez te jednostki zadań własnych, w celu zaspokojenia zbiorowych potrzeb wspólnoty
    samorządowej. Gospodarka komunalna obejmuje w szczególności zadania o charakterze
    użyteczności publicznej, których celem jest bieżące i nieprzerwane zaspokajanie
    zbiorowych potrzeb ludności w drodze świadczenia usług powszechnie dostępnych (art. 1
    ust. 1 i 2 u.g.k.). Gospodarka komunalna może być prowadzona przez jednostki
    samorządu terytorialnego w szczególności w formach samorządowego zakładu
    budżetowego lub spółek prawa handlowego (art. 2 u.g.k.). Przepis art. 3 u.g.k. przewiduje
    możliwość powierzenia wykonywania zadań samorządowych podmiotom zewnętrznym.
    Jednostka samorządu terytorialnego, poprzez przypisanie jej określonego zadania przez
    ustawodawcę, staje się zobowiązana do jego wykonania. Obowiązek ten jest jednocześnie
    podstawą do działania administracji, podjęcia konkretnej aktywności. Wykonanie
    obowiązku nałożonego przez ustawodawcę nie musi się zawsze wiązać z bezpośrednim
    działaniem jednostki samorządu terytorialnego, która realizuje zadanie we własnym
    zakresie. Do bezpośredniego działania samorządu nawiązuje art. 2 u.g.k. Drugą
    możliwością jest przekazanie wykonania zadania innemu podmiotowi, co normuje art. 3 u.
    g.k. Przekazanie wykonania zadania innemu podmiotowi na podstawie art. 3 u.g.k. nie
    łączy się ze zwolnieniem jednostki samorządu terytorialnego z obowiązku zapewnienia
    realizacji zadania. Obowiązek ten, jako umocowany w prawie publicznym, nie może być
    przekazany w drodze umowy jednostkom z sektora prywatnego ani innym jednostkom
    publicznym. Samo jego wykonanie może być jednak powierzone podmiotowi
    zewnętrznemu, który nie staje się przez to podmiotem samorządowym. Należy zatem
    odróżnić publicznoprawny obowiązek zapewnienia realizacji zadania, który ciąży na
    określonej jednostce samorządu terytorialnego, od prywatnoprawnego jego wykonywania
    na podstawie umowy (por.Ustawa o gospodarce komunalnej. Komentarz. C. Banasiński i
    inni, Warszawa 2017, wydawnictwo Wolters Kluwer, do art. 3). Zgodnie z art. 9 ust. 1 u.g.k.,
    jednostki samorządu terytorialnego mogą tworzyć spółki z ograniczoną
    odpowiedzialnością lub spółki akcyjne, a także mogą przystępować do takich spółek.
    Na podstawie art. 7 ust. 1 pkt 7 u.s.g, zadaniem własnym gminy jest gminne budownictwo
    mieszkaniowe. W zakresie wykonywania zadań użyteczności publicznej gmina może
    przyjąć dwa różne rozwiązania organizacyjne:

    1) wykonywać te zadania za pośrednictwem utworzonych przez siebie w tym celu
        jednostek organizacyjnych, w szczególności zakładów budżetowych lub spółek
        prawa handlowego (art. 9 ust. 1 i 3 u.s.g. i art. 2 u.g.k.), lub
    2) za pośrednictwem innych, organizacyjnie niepowiązanych z gminą podmiotów: osób
        fizycznych, osób prawnych lub jednostek organizacyjnych nieposiadających
        osobowości prawnej.
    W tym drugim wypadku czyni to na zasadach ogólnych, czyli na podstawie zawartych z
    nimi umów o wykonywanie zadań (art. 9 ust. 1 u.s.g. i art. 3 ust. 1 u.g.k.). Zasadnicza
    odmienność między gospodarką komunalną a działalnością gospodarczą polega głównie
    na tym, że gospodarka komunalna nie ma celu zarobkowego. Musi się ona mieścić w
    ramach działalności komunalnej, a jej obligatoryjnym celem pozostaje wykonywanie
    zadań własnych gminy, a w tym zaspokajanie zbiorowych potrzeb wspólnoty (zadań
    użyteczności publicznej).
    Zgodnie z art. 2 u.g.k. spółki kapitałowe, mimo iż posiadają odrębną podmiotowość od
    jednostki samorządu terytorialnego, są traktowane w świetle przepisów u.g.k. jako
    jednostki organizacyjne powołane w celu wykonywania gospodarki komunalnej przez
    jednostkę samorządu terytorialnego. Ustawodawca przypisuje im bowiem podobną
    funkcję w sferze użyteczności publicznej, co samorządowemu zakładowi budżetowemu.
    Poza sferą użyteczności publicznej ustawodawca pozwala na tworzenie spółek,
    wykluczając w niej formy gospodarki budżetowej (wprost odnosząc się do
    samorządowego zakładu budżetowego w art. 7 u.g.k.) Niewątpliwie jednoosobowe spółki
    samorządu terytorialnego mogą być traktowane jako forma wykonania zadań
    użyteczności publicznej we własnym zakresie przez jednostkę samorządową, posiadającą
    w spółce 100% akcji lub udziałów. Należy odróżnić sytuację, w której spółka stanowi formę
    wykonania zadania przez jednostkę samorządu terytorialnego, od sytuacji, w której spółka
    jest formą współpracy z podmiotem zewnętrznym, prowadzącej do przekazania temu
    podmiotowi wykonania zadania własnego. Spółka kontrolowana przez konkretną
    jednostkę samorządu terytorialnego może być uznana za formę bezpośredniego jej
    działania w sferze gospodarki komunalnej. W orzecznictwie zwraca się uwagę na
    szczególną pozycję w gospodarce komunalnej spółek traktowanych jako jednostki
    organizacyjne gminy. Wskazuje się przy tym, że spółka jest taką jednostką, jeżeli występuje
    odpowiednia więź między gminą i spółką, przy czym brak ustalonych jednoznacznych
    kryteriów do określenia tej więzi. Tym też tłumaczy się brak wymogu zawarcia przez gminę
    umowy z taką spółką w celu zlecenia wykonania zadań. Spółka jest wówczas jednostką
    organizacyjną gminy, działając jako jej jednostka wewnętrzna, i nie przynależy do
    podmiotów zewnętrznych, z którymi trzeba wchodzić w stosunki umowne na podstawie
    art. 3 u.g.k. Orzeczenia zawierające tezę o braku konieczności zawierania umów w takich
    przypadkach opierają się na twierdzeniu, że umowa cywilnoprawna jest potrzebna przy
    zlecaniu zadań użyteczności publicznej podmiotom zewnętrznym wobec jednostki
    samorządowej, a więc niepodporządkowanym jej organizacyjnie. Wynika z tego
    jednocześnie, że jednostką organizacyjną gminy w tym rozumieniu jest, obok
    samorządowego zakładu budżetowego, również spółka prawa handlowego. Jest tak ze
    względu na kryterium organizacyjnej i gospodarczej zależności od jednostki samorządu
    terytorialnego (por. wyrok NSA z dnia 11 sierpnia 2005 r., o sygn. akt II GSK 105/05). W
    świetle omawianych przepisów umowa jest podstawą powierzenia wykonywania
    gminnych zadań użyteczności publicznej podmiotom innym niż jednostki organizacyjne
    utworzone przez gminę (art. 9 ust. 1 u.s.g. i art. 3 ust. 1 u.g.k.). Wykonywanie przez gminę
    zadań komunalnych we własnym zakresie - przez utworzoną w tym celu jednostkę
    organizacyjną - siłą rzeczy zawarcia umowy nie wymaga. Podstawą powierzenia
    wykonywania tych zadań bowiem jest sam akt organu gminy powołujący do życia tę
    jednostkę i określający przedmiot jej działania (por. komentarz C. Banasiński i inni, do art.
    2 u.g.k.). Wskazać należy, że zasady gospodarowania nieruchomościami stanowiącymi
    własność Skarbu Państwa oraz własność jednostek samorządu terytorialnego, określają

    przepisy ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2021
    r. poz. 1899), dalej „u.g.n.” (art. 1 ust. 1 pkt 1).
    Przez zasób nieruchomości - należy rozumieć nieruchomości, które stanowią przedmiot
    własności Skarbu Państwa, gminy, powiatu lub województwa i nie zostały oddane w
    użytkowanie wieczyste, oraz nieruchomości będące przedmiotem użytkowania
    wieczystego Skarbu Państwa, gminy, powiatu lub województwa (art. 4 pkt 2 u.g.n.). Przez
    samorządową osobę prawną - należy rozumieć osoby prawne powoływane lub tworzone
    przez organy jednostek samorządu terytorialnego (art. 4 pkt 9a u.g.n.). Na podstawie art.
    13 ust. 1 u.g.n., z zastrzeżeniem wyjątków wynikających z ustaw, nieruchomości mogą być
    przedmiotem obrotu. W szczególności nieruchomości mogą być przedmiotem sprzedaży,
    zamiany i zrzeczenia się, oddania w użytkowanie wieczyste, w najem lub dzierżawę,
    użyczenia, oddania w trwały zarząd, a także mogą być obciążane ograniczonymi prawami
    rzeczowymi, wnoszone jako wkłady niepieniężne (aporty) do spółek, przekazywane jako
    wyposażenie tworzonych przedsiębiorstw państwowych oraz jako majątek tworzonych
    fundacji. Do gminnego zasobu nieruchomości należą nieruchomości, które stanowią
    przedmiot własności gminy i nie zostały oddane w użytkowanie wieczyste, oraz
    nieruchomości będące przedmiotem użytkowania wieczystego gminy (art. 24 ust. 1 u.g.n.).
    Stosownie do art. 24 ust. 2 u.g.n., na cele rozwojowe gmin i zorganizowanej działalności
    inwestycyjnej, a w szczególności na realizację budownictwa mieszkaniowego oraz
    związanych z tym budownictwem urządzeń infrastruktury technicznej, a także na
    realizację innych celów publicznych mogą być wykorzystywane gminne zasoby
    nieruchomości. W niniejszej sprawie Gmina Miasto ... utworzyła TBS Sp. z o.o. w ..., której
    ma 100% udziałów. Przedmiotem działania TBS Sp. z o.o. w ... jest tworzenie budownictwa
    społecznego. TBS Sp. z o.o. w ... eksploatuje mieszkania przeznaczone na wynajem dla
    osób, które ze względu na dochody nie mogą zaspokoić swoich potrzeb mieszkaniowych
    poprzez najem na wolnym rynku lub budowę czy kupno własnego mieszkania, ale które
    stać na opłacenie kosztów eksploatacji tego mieszkania. Wobec powyższego, Gmina
    Miasto ... za pośrednictwem TBS Spółki z o.o. w ... - wykonuje swoje zadania własne w
    postaci gminnego budownictwa mieszkaniowego w rozumieniu art. 7 ust. 1 pkt 7 u.s.g.,
    art. 9 ust. 1 i 3 u.s.g. i art. 2 u.g.k. to nie może być uznana za podatnika podatku od
    towarów i usług zgodnie z art. 15 ust. 6 u.p.t.u.
    Wniesienie aportu do spółki nie będzie miało na celu dokapitalizowania TBS Sp. z o.o. w ...,
    ponieważ związane będzie z realizacją zadania własnego z art. 7 ust. 1 pkt 7 u.s.g.
    Powyższa wykładnia przepisów prawnych znajduje potwierdzenie w orzecznictwie
    sądowym (vide: wyrok WSA w Gdańsku z 22.11.2023 r., I SA/Gd 682/23, LEX nr 3645629,
    Wyrok WSA w Łodzi z 27.06.2023 r., I SA/Łd 363/23, LEX nr 3587471, Wyrok WSA w
    Gdańsku z 12.06.2024 r., I SA/Gd 310/24, LEX nr 3732814). Zdaniem Gminy, nie będzie ona
    działać jako podatnik VAT w rozumieniu art. 15 ustawy o VAT, wnosząc do spółki aport, w
    okolicznościach opisanych w stanie faktycznym. Gmina za pośrednictwem TBS Spółki z o.
    o. wykonywać będzie bowiem swoje zadania własne w rozumieniu art. 7 ust. 1 pkt 7 u.s.g.,
    art. 9 ust. 1 i 3 u.s.g. i art. 2 u.g.k. Wniesienie aportu do Spółki związane będzie z realizacją
    zadania własnego z art. 7 ust. 1 pkt 7 u.s.g. Czynność wniesienia wkładu niepieniężnego
    nie znajdzie się w konsekwencji w ogóle w zakresie opodatkowania VAT.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest nieprawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług
    (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 361 ze zm.), zwanej dalej „ustawą”:
      Opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, zwanym dalej „podatkiem”,
      podlegają:
      1) odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju;

      2) eksport towarów;
      3) import towarów na terytorium kraju;
      4) wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów za wynagrodzeniem na terytorium kraju;
      5) wewnątrzwspólnotowa dostawa towarów.
    W myśl art. 7 ust. 1 ustawy:
      Przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się
      przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (...).
    W ujęciu tego przepisu, pojęcie „dostawa towarów” obejmuje wszelkie czynności, w
    ramach których następuje przeniesienie prawa do rozporządzania towarem jak właściciel,
    np.: sprzedaż, zamianę, darowiznę, przeniesienie własności w formie wkładu
    niepieniężnego, czyli aportu.
    Zgodnie z art. 2 pkt 6 ustawy:
      Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o towarach – rozumie się przez to rzeczy
      oraz ich części, a także wszelkie postacie energii.
    Zatem, zgodnie z powołanymi przepisami, nieruchomości w tym grunty, spełniają
    definicję towaru wynikającą z art. 2 pkt 6 ustawy, a ich sprzedaż jest traktowana jako
    czynność odpłatnej dostawy towarów na terytorium kraju.
    Jak stanowi art. 2 pkt 22 ustawy:
      Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o sprzedaży – rozumie się przez to odpłatną
      dostawę towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju, eksport
      towarów oraz wewnątrzwspólnotową dostawę towarów.
    Aport to wkład na utworzenie lub powiększenie majątku spółki, który daje prawo do
    udziału w jej zyskach. Przedmiotem aportu mogą być pieniądze (aporty pieniężne), rzeczy
    lub prawa (aporty rzeczowe) oraz umiejętności, kompetencje techniczne czy zawodowe.
    W związku z wniesieniem wkładu do spółki realizują się dwa rodzaje świadczeń
    ekonomicznych:
    - wnoszący wkład (aport) przenosi na spółkę, do której dokonuje wkładu, prawo do
      rozporządzania określonymi składnikami majątku,
    - w zamian za aport wnoszący otrzymuje pewne uprawnienia (udziały) mające określoną
      wartość.
    Taka transakcja bez wątpienia ma charakter odpłatny. Odpłatność może przybierać różne
    formy – nie jest konieczne, aby została ustalona lub dokonana w pieniądzu. Odpłatnością
    jest więc także np. otrzymanie udziałów spółki, w związku z którym wnoszący aport
    uzyskuje pewną wymierną korzyść.
    Wniesienie aportu do spółki prawa handlowego lub cywilnego – w zależności od tego co
    jest jego przedmiotem – spełnia definicję odpłatnej dostawy towarów lub odpłatnego
    świadczenia usług. Tym samym, w rozumieniu art. 2 pkt 22 ustawy, uznawane jest za
    sprzedaż, ponieważ odbywa się za wynagrodzeniem: istnieje bowiem bezpośredni związek
    pomiędzy dostawą towarów lub świadczeniem usług, a otrzymanym wynagrodzeniem w
    formie wyrażonych pieniężnie udziałów.
    W sytuacji zatem, gdy przedmiotem aportu są towary w rozumieniu art. 2 pkt 6 ustawy i
    gdy czynność ta prowadzi do przeniesienia prawa do rozporządzania tymi towarami jak
    właściciel, mamy do czynienia z odpłatną dostawą towarów w ujęciu art. 7 ust. 1 ustawy.

    Nie każdą jednak czynność stanowiącą dostawę towarów, w rozumieniu art. 7 ust. 1
    ustawy, można uznać za czynność opodatkowaną. Aby dana czynność była opodatkowana
    podatkiem od towarów i usług, musi być wykonana przez podmiot, który w ramach tej
    czynności jest podatnikiem podatku od towarów i usług.
    Na mocy art. 15 ust. 1 ustawy:
      Podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości
      prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o
      której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności.
    Według art. 15 ust. 2 ustawy:
      Działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców
      lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz
      rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność
      gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu
      towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów
      zarobkowych.
    Stosownie do art. 15 ust. 6 ustawy:
      Nie uznaje się za podatnika organów władzy publicznej oraz urzędów obsługujących
      te organy w zakresie realizowanych zadań nałożonych odrębnymi przepisami prawa,
      dla realizacji których zostały one powołane, z wyłączeniem czynności wykonywanych
      na podstawie zawartych umów cywilnoprawnych.
    Z cyt. wyżej art. 15 ust. 6 ustawy wynika, że wyłączenie przewidziane w tym przepisie
    dotyczy wyłącznie organów władzy publicznej oraz odnosi się tylko do tych czynności,
    które związane są z realizacją zadań nałożonych na te podmioty przepisami prawa, do
    realizacji których zostały one powołane.
    Powyższy zapis jest odzwierciedleniem art. 13 obowiązującej od dnia 1 stycznia 2007 r.
    Dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu
    podatku od wartości dodanej – (Dz. Urz. UE. L. Nr 347 z 11 grudnia 2006 s. 1, ze zm.),
    zgodnie z którym:
    Krajowe, regionalne i lokalne organy władzy oraz inne podmioty prawa publicznego nie są
    uważane za podatników w związku z działalnością, którą podejmują lub transakcjami,
    których dokonują jako organy władzy publicznej, nawet jeśli pobierają należności, opłaty,
    składki lub płatności w związku z takimi działaniami lub transakcjami.
    Jednakże w przypadku, gdy podejmują one takie działania lub dokonują takich transakcji,
    są uważane za podatników w odniesieniu do tych działań lub transakcji, gdyby
    wykluczenie ich z kategorii podatników prowadziło do znaczących zakłóceń konkurencji.
    W każdych okolicznościach podmioty prawa publicznego są uważane za podatników w
    związku z czynnościami określonymi w załączniku I, chyba że niewielka skala tych działań
    sprawia, że mogą być one pominięte.
    Z powołanych wyżej przepisów wynika, że jednostki samorządu terytorialnego są
    podatnikami podatku od towarów i usług jedynie w zakresie wszelkich czynności, które
    mają charakter cywilnoprawny, tzn. są przez nie realizowane na podstawie umów
    cywilnoprawnych. Będą to zatem wszystkie realizowane przez te jednostki czynności w
    sferze ich aktywności cywilnoprawnej, np. czynności sprzedaży, zamiany (nieruchomości i
    ruchomości), wynajmu, dzierżawy, itp., umów prawa cywilnego (nazwanych i
    nienazwanych). Tylko w tym zakresie ich czynności mają bowiem charakter działalności
    gospodarczej w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy.
    Dokonując wykładni powołanego wyżej przepisu art. 15 ust. 6 ustawy, należy rozgraniczyć
    sferę imperium, która jest wyłączona z opodatkowania podatkiem od towarów i usług od
    sfery dominium, w której stosownie do wskazanych wyżej przepisów, organy powinny być
    traktowane jak podatnicy tego podatku. Podatnikiem podatku od towarów i usług jest

    więc również organ władzy publicznej, jeżeli w stosunku do określonej czynności lub
    transakcji zachowuje się jak podmiot gospodarczy. Z tego właśnie względu, ustawodawca
    uznał w art. 15 ust. 6 ustawy, że organy nie są podatnikami w zakresie realizowanych
    zadań nałożonych odrębnymi przepisami prawa, dla realizacji których zostały one
    powołane, z wyłączeniem czynności wykonywanych na podstawie umów
    cywilnoprawnych. Powyższy przepis nie jest samodzielną podstawą do określenia, kiedy
    organ władzy publicznej jest podatnikiem VAT. Nie można go bowiem interpretować w
    oderwaniu od wynikającej z art. 15 ust. 1 ustawy definicji podatnika jako podmiotu
    wykonującego działalność gospodarczą w rozumieniu ust. 2 tego artykułu, przy czym
    działalność ta musi być wykonywana samodzielnie – we własnym imieniu i na własny
    rachunek. Jak wynika z powyższego, wyłączenie organów władzy publicznej z kategorii
    podatnika ma charakter wyłącznie podmiotowo-przedmiotowy.
    W świetle wskazanych unormowań, jednostki samorządu terytorialnego, na gruncie
    podatku od towarów i usług występować mogą w dwoistym charakterze:
  - podmiotów niebędących podatnikami, gdy realizują zadania nałożone na nie odrębnymi
    przepisami prawa oraz
  - podatników podatku od towarów i usług, gdy wykonują czynności na podstawie umów
    cywilnoprawnych.
    Kryterium podziału stanowi charakter wykonywanych czynności: czynności o charakterze
    publicznoprawnym wyłączają te podmioty z kategorii podatników, natomiast czynności o
    charakterze cywilnoprawnym skutkują uznaniem tych podmiotów za podatników podatku
    od towarów i usług, a realizowane przez nie odpłatne dostawy towarów i świadczenie
    usług podlegają opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.
    Na podstawie art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (t. j. Dz.
    U. z 2024 r. poz. 1465 ze zm.):
      Gmina wykonuje zadania publiczne w imieniu własnym i na własną
      odpowiedzialność.
    Natomiast zgodnie z art. 6 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym:
      Do zakresu działania gminy należą wszystkie sprawy publiczne o znaczeniu
      lokalnym, niezastrzeżone ustawami na rzecz innych podmiotów.
    W myśl art. 7 ust. 1 pkt 1 i pkt 7 ww. ustawy:
      Zaspokajanie zbiorowych potrzeb wspólnoty należy do zadań własnych gminy. W
      szczególności zadania własne obejmują sprawy ładu przestrzennego, gospodarki
      nieruchomościami, ochrony środowiska i przyrody oraz gospodarki wodnej (pkt 1),
      gminnego budownictwa mieszkaniowego (pkt 7).
    W świetle art. 24 ust. 1 ustawy z 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (t.
    j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1145 ze zm.):
      Do gminnego zasobu nieruchomości należą nieruchomości, które stanowią
      przedmiot własności gminy i nie zostały oddane w użytkowanie wieczyste, oraz
      nieruchomości będące przedmiotem użytkowania wieczystego gminy.
    Jak stanowi art. 13 ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami:
      Z zastrzeżeniem wyjątków wynikających z ustaw, nieruchomości mogą być
      przedmiotem obrotu. W szczególności nieruchomości mogą być przedmiotem
      sprzedaży, zamiany i zrzeczenia się, oddania w użytkowanie wieczyste, w najem lub
      dzierżawę, użyczenia, oddania w trwały zarząd, a także mogą być obciążane
      ograniczonymi prawami rzeczowymi, wnoszone jako wkłady niepieniężne (aporty) do
      spółek, przekazywane jako wyposażenie tworzonych przedsiębiorstw państwowych
      oraz jako majątek tworzonych fundacji.

    Z opisu sprawy wynika, że działki nr ..., ..., ..., ... Miasto ... nabyło na podstawie tzw.
    komunalizacji i w związku z tym nabyciem nie było uprawnione do odliczania podatku
    naliczonego VAT, którym proces uwłaszczenia jednostek samorządowych nie był
    obciążony. Działkę nr ... Miasto ...a nabyło na podstawie umowy sprzedaży. Nabycie
    działki ... zostało udokumentowane fakturą i było opodatkowane podatkiem od
    towarów i usług. Miastu ... nie przysługiwało prawo do odliczenia podatku naliczonego
    przy nabyciu działki ponieważ nabycie nie wiązało się z prowadzoną działalnością
    gospodarczą. Dla wskazanych działek wydana została decyzja o warunkach zabudowy
    na realizację inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego wielorodzinnego
    z parkingami i infrastrukturą techniczną. Na terenie tych działek TBS w ... zamierza
    wybudować budynek mieszkalny wielorodzinny z parkingami i infrastrukturą techniczną
    zgodnie z wydaną decyzją zatwierdzającą projekt zagospodarowania działek oraz
    projekt architektoniczno – budowlany i udzielającą pozwolenia na budowę dla TBS sp. z
    o.o., które będą również stanowić gminny zasób mieszkaniowy - mieszkania ze
    wsparciem. Miasto ... obejmie w zamian udziały w Spółce, której jest 100%
    udziałowcem.
    Państwa wątpliwości, dotyczą możliwości zastosowania art. 15 ust. 6 ustawy o podatku od
    towarów i usług skutkującego uznaniem, że Gmina w zakresie czynności wniesienia
    aportem nieruchomości niezabudowanych (działek ..., ..., ..., ..., ...) do Spółki nie będzie
    działała jako podatnik VAT, a w konsekwencji przedmiotowa transakcja nie będzie
    podlegała opodatkowaniu podatkiem VAT.
    W tym miejscu należy wskazać, że pojęcie podatnika obejmuje swym zakresem podmioty,
    które dokonują czynności podlegającej opodatkowaniu. Ustawodawca określił wskazane
    pojęcie szeroko. Działalność gospodarcza ma miejsce również wówczas, gdy nie przyniosła
    ona żadnych widocznych efektów (bez względu na cel i rezultat takiej działalności).
    Charakterystyka ta pozwala na uznanie, że pojęcie podatnika na gruncie podatku od
    towarów i usług ma wymiar autonomiczny i niezależny od uregulowań innych aktów
    normatywnych regulujących stosunki prawnopodatkowe.
    Ustawa definiuje więc podatnika jako każdy podmiot, niezależnie od jego formy
    organizacyjno-prawnej, który samodzielnie prowadzi działalność gospodarczą, bez
    względu na cel oraz rezultat takiej działalności. W szczególności działalność gospodarcza
    nie musi być prowadzona w celu osiągnięcia zysku.
    Warto w niniejszej sprawie przywołać wyrok NSA w Warszawie z dnia 8 czerwca 2022 r.,
    sygn. akt I FSK 674/21, w którym Sąd wskazał:
      Przydatne dla rozpoznawanej sprawy jest zwłaszcza stanowisko przyjęte w wyrokach
      Trybunału Sprawiedliwości z 29 października 2015 r. w sprawie C-174/14 (ECLI:EU:C:
      2015:733) oraz z 22 lutego 2018 r. w sprawie C-182/17 (ECLI:EU:C:2018:91.), bowiem
      okoliczności faktyczne spraw rozstrzyganych przez Trybunał Sprawiedliwości
      wykazują istotne analogie ze sporem występującym w rozpoznawanej sprawie. W
      ostatnim z wymienionych wyroków, tj. wyroku z 22 lutego 2018 r. w sprawie C-182
      /17, Trybunał wyjaśnił, że działalność polegająca na wykonywaniu przez spółkę
      należąca w 100% do gminy niektórych zadań publicznych, zgodnie z umową zawartą
      między nią samą a gminą nie jest objęta zasadą nieopodatkowania podatkiem od
      wartości dodanej przewidzianą w art. 13 ust. 1 dyrektywy 2006/112/WE wówczas,
      gdy działalność ta stanowi działalność gospodarczą w rozumieniu art. 9 ust. 1
      dyrektywy 2006/112/WE. Podkreślił zarazem, że:
      (...) z zastrzeżeniem sprawdzenia przez sąd odsyłający istotnych okoliczności
      faktycznych, działalność taka jak będąca przedmiotem postępowania głównego,
      polegająca na wykonywaniu przez spółkę niektórych zadań publicznych zgodnie z
      umową zawartą między nią samą a gminą (w rozpatrywanej obecnie sprawie –
      Województwem) stanowi odpłatne świadczenie usług, podlegające opodatkowaniu
      VAT na mocy tego przepisu” (pkt 42). Trybunał potwierdził swoje wcześniejsze
      stanowisko, że nawet w sytuacji, w której zakres autonomii spółki jest ograniczony w

      ten sposób, że kapitał spółki należy w 100% do gminy (w rozpatrywanej obecnie
      sprawie – do Województwa) nie stanowi okoliczności przesądzającej dla uznania, iż
      podmiot taki należy uznać za wykonujący działalność, jako „organ władzy publicznej”
      dla potrzeb VAT. Jak bowiem wskazał Trybunał, pomimo tej okoliczności inne cechy
      więzi łączącej spółkę z organem władzy publicznej (gminą) mogą przemawiać za
      uznaniem, że faktycznie nie pozostaje ona w organicznym związku z tym
      podmiotem, gdyż nie jest wystarczająco wkomponowana w ramy organizacji
      administracji publicznej.
    Podobne wnioski wynikają z wyroku z dnia 26 maja 2021 r. (sygn. akt I FSK 1803/18), w
    którym NSA w Warszawie odwołał się do orzecznictwa TSUE i wskazał:
      Jako że [...] została bowiem utworzona przez gminę [...] w formie spółki z
      ograniczoną odpowiedzialnością o celu niezarobkowym, spółka ta jest przede
      wszystkim osobą prawną prawa prywatnego posiadającą, według przepisów, którym
      podlega, pewną autonomię w stosunku do wspomnianej gminy w zakresie
      funkcjonowania i bieżącego własnego zarządzania. Chociaż zakres autonomii [...] jest
      oczywiście ograniczony ze względu na fakt, iż kapitał spółki, w którym osoby
      prywatne nie mogą objąć udziałów, jest w 100% własnością gminy [...] inne czynniki
      mogą wskazywać na to, że owa gmina nie jest w stanie wywierać decydującego
      wpływu na działalność [...].
    Ocena charakteru wykonywanych przez gminę czynności za pośrednictwem spółki prawa
    handlowego była również przedmiotem rozważań Naczelnego Sądu Administracyjnego. W
    wyroku z dnia 5 czerwca 2019 r., sygn. akt I FSK 659/18, NSA wskazał:
      [...] utworzenie przez gminę spółki kapitałowej w celu wykonywania zadań własnych
      jest jedną z zasadniczych form wykonywania zadań w obszarze użyteczności
      publicznej. Decyzja o powierzeniu takiej spółce wykonywania zadań publicznych
      przyjmuje postać uchwały organu gminy, a także dokonywa się w akcie
      założycielskim spółki (akcie założycielskim spółki z o.o.). Według art. 4 ust. 1 pkt 1 u.
      g. k., jeżeli przepisy szczególne nie stanowią inaczej, organy stanowiące jednostek
      samorządu terytorialnego postanawiają o wyborze sposobu prowadzenia i form
      gospodarki komunalnej. W orzecznictwie zwraca się uwagę, że tylko wtedy, gdy
      mamy do czynienia z podmiotem od gminy niezależnym organizacyjnie i
      gospodarczo jego zaangażowanie w wykonywanie gminnych zdań użyteczności
      publicznej odbywa się na zasadach ogólnych, a więc z wykorzystaniem umowy. W
      przypadku powołania do życia spółki kapitałowej w celu realizacji określonych zadań
      własnych gminy (art. 9 ust. 1 u. s. g.), uchwała powierzająca takiej spółce
      wykonywanie zadań własnych gminy stanowi podstawę zlecenia spółce
      wykonywania tych zadań (wyrok NSA z dnia 3 grudnia 2015 r., sygn. akt II OSK 2590
      /15). Z powyższego wynika, że jakkolwiek w niniejszej sprawie brak było podstaw do
      powierzenia wykonywania zadań w drodze umowy cywilnoprawnej, to zgodzić się
      trzeba z organem, że relacja zobowiązaniowa to nie tylko stosunek powstały na
      kanwie umowy cywilnoprawnej, ale także innego rodzaju porozumień, czy też
      podjętych uchwał, które powodują powstanie relacji zobowiązującej strony do
      wzajemnego określonego zachowania.
    W opisanej sytuacji, w przypadku transakcji wniesienia aportu do Spółki, wyczerpane
    zostały przesłanki do uznania tej czynności za podlegającą opodatkowaniu podatkiem od
    towarów i usług w świetle art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy w związku z art. 7 ust. 1 ustawy –
    transakcja zbycia nieruchomości gruntowych w drodze aportu, jest niewątpliwie
    czynnością cywilnoprawną (nie zaś publicznoprawną).
    Jak wskazano wyżej, Miasto – w zakresie czynności wykonywanych na podstawie umów
    cywilnoprawnych, tj. czynności sprzedaży, zamiany (nieruchomości i ruchomości),
    wynajmu, dzierżawy, aportu, itp., umów prawa cywilnego (nazwanych i nienazwanych) –
    jako osoba prawna podlega obowiązkowi podatkowemu na zasadach ogólnych. W tym
    zakresie bowiem, wykonywane przez Miasto czynności mają charakter działalności
    gospodarczej w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy.

    Jednocześnie należy wskazać, że czynność wykonana przez Miasto, opisana we wniosku,
    nie podlegała wyłączeniu z opodatkowania na podstawie art. 15 ust. 6 ustawy. Organy
    władzy publicznej nie są uznawane za podatników w zakresie czynności, które mieszczą
    się w ramach zadań, dla realizacji których zostały one powołane, dodatkowo pod
    warunkiem, że czynności te nie są wykonywane na podstawie zawartych umów
    cywilnoprawnych. W przypadku dostawy nieruchomości za odpłatnością (w tym
    wniesienia aportu) nie są realizowane zadania, dla realizacji których organy te zostały
    powołane. Działania Miasta były w tym przypadku tożsame z działaniami każdego innego
    podmiotu dokonującego dostawy nieruchomości.
    Mając na uwadze opis sprawy oraz powołane przepisy należy stwierdzić, że wniesienie
    przez Państwa aportem nieruchomości (działek ..., ..., ..., ..., ...) do Spółki, stanowiło
    czynność podlegającą opodatkowaniu VAT, a Miasto wystąpiło w tym przypadku w roli
    podatnika w rozumieniu art. 15 ust. 1 ustawy.
    Reasumując, wnosząc do Spółki aport w postaci niezabudowanych działek ..., ..., ..., ..., ...
    działali Państwo jako podatnik w rozumieniu art. 15 ust. 1 ustawy, a nie jako organ władzy
    publicznej i w konsekwencji nie mogli Państwo skorzystać w tym zakresie z wyłączenia, o
    którym mowa w art. 15 ust. 6 ustawy. Tym samym transakcja zbycia gruntu w drodze
    aportu podlegała opodatkowaniu podatkiem VAT.
    W związku z powyższym, Państwa stanowisko uznano za nieprawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Państwo przedstawili i stanu prawnego,
    który obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia.
    Zgodnie z art. 14b § 3 ustawy Ordynacja podatkowa, składający wniosek o wydanie
    interpretacji indywidualnej obowiązany jest do wyczerpującego przedstawienia
    zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego. Organ jest ściśle związany
    przedstawionym we wniosku stanem faktycznym (opisem zdarzenia przyszłego). Ponoszą
    Państwo ryzyko związane z ewentualnym błędnym lub nieprecyzyjnym przedstawieniem
    we wniosku opisu stanu faktycznego. Interpretacja indywidualna wywołuje skutki
    prawnopodatkowe tylko wtedy, o ile rzeczywisty stan faktyczny sprawy będącej
    przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie z opisem stanu faktycznego podanym
    przez Państwa w złożonym wniosku. W związku z powyższym, w przypadku zmiany
    któregokolwiek elementu przedstawionego we wniosku opisu sprawy, wydana
    interpretacja traci swoją aktualność.
    W nawiązaniu do powołanych przez Państwa wyroków, zauważam że w zakresie objętym
    niniejszą interpretacją nie jest ugruntowana jednolita linia orzecznicza.
    Końcowo wskazuję, że zapłacona na konto Krajowej Informacji Skarbowej, opłata za
    wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej, w części, która stanowi nadpłatę w myśl
    art. 14f § 2b pkt 3 ustawy Ordynacja podatkowa, zostanie zwrócona – zgodnie z Państwa
    dyspozycją - na rachunek bankowy, z którego dokonano opłaty za wniosek.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    · Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z
    dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111).
    Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie
    zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego i zastosują się Państwo do interpretacji.
    · Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
      z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    · Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego
    Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje
    ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami
    administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
    · w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
    · w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Elektronicznej Skrzynki Podawczej Krajowej Informacji Skarbowej na platformie
      ePUAP: /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie
    naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej
    oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami
    skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.