Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0115-KDIT1.4011.851.2025.3.MST
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2026-01-02
Teza: Skutki podatkowe wypłaty odsetek za nieterminowy zwrot
nadpłaty pożyczki oraz umorzenia przez bank części pożyczki.
Słowa kluczowe: banki
dług-zwolnienie z długu
nadpłata
opodatkowanie-obowiązek opodatkowania
pożyczka
pożyczka-odsetki od pożyczki
przewalutowanie
przychód-powstanie przychodu
ugody
umowa-umowa pożyczki
zaniechanie-zaniechanie poboru podatku
zobowiązanie-umorzenie zobowiązania
zwrot-zwrot odsetek
Zagadnienia: Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Zwolnienia przedmiotowe.-Zwolnienia od podatku
dochodowego.-Odsetki z tytułu nieterminowych wypłat.
Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Źródła przychodów.-Przychody z innych źródeł.
Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Źródła przychodów.-Przychody.
Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Źródła przychodów.-Specyfika źródeł przychodów.-Inne
źródła.
Przepisy: [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 2-art. 10-ust. 1-pkt 9
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 2-art. 11-ust. 1
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 2-art. 20-ust. 1
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 3-art. 21-ust. 1-pkt 95b
1

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

3 listopada 2025 r. wpłynął Pana wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej, który
    dotyczy skutków podatkowych zawarcia ugody z bankiem. Uzupełnił go Pan - w
    odpowiedzi na wezwanie - pismem z 4 grudnia 2025 r. Treść wniosku jest następująca:
    Opis stanu faktycznego
    18 czerwca 2008 r. zawarł Pan z X umowę pożyczki hipotecznej denominowanej w CHF.
    Pożyczka była zaciągnięta w związku z rozwodem i podziałem majątku wspólnego - środki
    z pożyczki zostały przekazane Pana byłej żonie na zakup mieszkania, które miało
    zaspokoić potrzeby mieszkaniowe byłej małżonki oraz Państwa córki.
    W 2024 roku zawarł Pan z bankiem ugodę dotyczącą tej pożyczki, przewidującą rozliczenie
    jej tak, jakby od początku była pożyczką złotową. Po przeliczeniu bank stwierdził, że suma
    dokonanych przez Pana spłat przekroczyła wartość pożyczki, co oznaczało powstanie
    nadpłaty, a nie długu wobec banku.
    Bank wskazał następujące składniki rozliczenia:
    1. Umorzenie części pożyczki: 141.261,15 zł - Bank potraktował tę kwotę jako „umorzenie
      niespłaconego zadłużenia” i wykazał ją w PIT-11 jako przychód z innych źródeł.
    2. Zwrot nadpłaty i odsetek: 204.377,37 zł, w tym:
        · 182.553,36 zł - zwrot nadpłaconego kapitału (neutralny podatkowo);
        · 21.824,01 zł - odsetki od nadpłaty (uznane przez bank za przychód i wykazane w
        PIT-11).

    3. Dodatkowa wypłata: 31.500 zł - zgodnie z interpretacją indywidualną uzyskaną przez
      bank nie została ujęta w PIT-11, ponieważ nie stanowi przychodu, jeśli łączna kwota
      wypłat nie przekracza sumy dokonanych spłat kredytu.
    Łącznie bank wykazał w PIT-11 za 2024 rok przychód 81.542,59 zł, co odpowiada połowie
    sumy z punktu 1 i 2b (po podziale między dwóch współkredytobiorców).
    W związku z wezwaniem urzędu skarbowego zgłosił Pan reklamację do X w zakresie
    wystawionego PIT-11. Bank odrzucił Pana zgłoszenie wskazując, że nie mógł zastosować
    Rozporządzenia Ministra Finansów z 11 marca 2022 r. (Dz. U. 2022 poz. 592), ponieważ
    dotyczy ono kredytów hipotecznych, a nie pożyczek hipotecznych. Zgodnie z wyjaśnieniem
    banku zmiana przepisów od 1 stycznia 2025 r. umożliwia zastosowanie zwolnienia
    również do pożyczek.
    Uzupełnienie wniosku
    Interpretacja ma dotyczyć dwóch świadczeń wynikających z ugody, tj.:
    a) kwoty określonej w ugodzie jako „umorzenie pożyczki” (141.261,15 zł),
    b) kwoty odsetek (21.824,01 zł) - na kwotę tę składają się odsetki naliczone przez bank od
      dnia powstania nadpłaty (po przeliczeniu wynikającym ze zmiany waluty zadłużenia na
      walutę polską).
    Współkredytobiorcą była Pana mama, A. B. W umowie nie było zapisu o odpowiedzialności
    solidarnej, ale wszystkie czynności związane z umową kredytową, późniejszą ugodą i jej
    rozliczeniem tak były traktowane (tzn. solidarnie).
    W ugodzie pojęcie „nadpłaty” oznacza: Zgodnie z zapisem ugody, po zmianie waluty
    zadłużenia na walutę polską pożyczka została spłacona i powstała należna Panu nadpłata,
    która na dzień zawarcia ugody wynosiła wraz z odsetkami 204.377,37 zł (kapitał
    182.533,36 zł + odsetki 21.824,01 zł).
    W sensie formalnym ugoda zawiera zapis o umorzeniu kwoty wynikającej z ksiąg
    rachunkowych banku, tj.: 31.959,64 CHF (na którą składa się: kapitał 31.959,64 CHF +
    odsetki zapadłe niespłacone 90,73 CHF + odsetki od zadłużenia przeterminowanego 2,80
    CHF + odsetki bieżące 38,38 CHF), co po przeliczeniu stanowi 141.430,99 zł. Jest to kwota
    zadłużenia przed przewalutowaniem i przeliczeniem kredytu na zł. Umorzenie miało
    wyłącznie charakter księgowy, bo kwoty te zostały pokryte z Pana własnych środków
    (nadpłaty).

## Pytanie

Czy w opisanym stanie faktycznym kwoty wynikające z ugody z bankiem, tj. kwota
    określona w ugodzie jako umorzenie części pożyczki oraz kwota odsetek naliczonych przez
    bank od nadpłaty, stanowią dla Pana przychód w rozumieniu art. 11 ust. 1 ustawy o PIT, a
    jeśli tak, czy przychód ten korzysta z zaniechania poboru podatku na podstawie
    Rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 11 marca 2022 r. w sprawie zaniechania poboru
    podatku dochodowego od niektórych dochodów związanych z kredytem hipotecznym?
    Pana stanowisko w sprawie
    Pana zdaniem, w opisanym stanie faktycznym kwota określona w ugodzie jako
    „umorzenie” nie stanowi przychodu z art. 11 ust. 1 ustawy o PIT, ponieważ:
    · nie doszło do realnego umorzenia długu,
    · kwota ta została pokryta nadpłatą wynikającą ze zmiany waluty zadłużenia na walutę
      polską.
    Odsetki naliczone od nadpłaty również nie stanowią przychodu, ponieważ stanowią
    element rozliczenia kwot nienależnie pobranych przez bank.
    W konsekwencji:

    · żadne z tych świadczeń nie generuje przychodu podlegającego opodatkowaniu;
    · a nawet gdyby uznać je za przychód - podlegałyby zaniechaniu poboru podatku na
      podstawie rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 11 marca 2022 r. w sprawie
      zaniechania poboru podatku dochodowego od niektórych dochodów związanych z
      kredytem hipotecznym.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawił Pan we wniosku jest w części prawidłowe i w części
    nieprawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Reguły dotyczące opodatkowania
    Zgodnie z treścią art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od
    osób fizycznych (t. j. Dz. U. z 2022 r. poz. 2647 ze zm.):
      Opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z
      wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od
      których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.
    Stosownie do art. 9 ust. 2 tej ustawy:
      Dochodem ze źródła przychodów, jeżeli przepisy art. 23o, art. 23u, art. 24-24b, art.
      24c, art. 24e, art. 30ca, art. 30da oraz art. 30f nie stanowią inaczej, jest nadwyżka sumy
      przychodów z tego źródła nad kosztami ich uzyskania osiągnięta w roku podatkowym.
      Jeżeli koszty uzyskania przekraczają sumę przychodów, różnica jest stratą ze źródła
      przychodów.
    Jak stanowi art. 11 ust. 1 ww. ustawy:
      Przychodami, z zastrzeżeniem art. 14-15, art. 17 ust. 1 pkt 6, 9, 10 w zakresie realizacji
      praw wynikających z pochodnych instrumentów finansowych, pkt 11, art. 19, art. 25b,
      art. 30ca, art. 30da i art. 30f, są otrzymane lub postawione do dyspozycji podatnika w
      roku kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość otrzymanych
      świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń.
    Z przedstawionych przepisów wynika, że opodatkowaniu podatkiem dochodowym od
    osób fizycznych podlega - co do zasady - każdy dochód osiągnięty przez osobę fizyczną.
    Zgodnie natomiast z definicją dochodu jest nim nadwyżka przychodów ze źródła nad
    kosztami jego uzyskania. Pojęciem pierwotnym dla dochodu jest więc pojęcie przychodu.
    Ten z kolei definiowany jest przez ustawodawcę, czemu dał wyraz w art. 11 ust. 1 ustawy,
    jako otrzymane lub postawione do dyspozycji podatnika w roku kalendarzowym pieniądze
    i wartości pieniężne oraz wartość otrzymanych świadczeń w naturze i innych
    nieodpłatnych świadczeń. Niemniej jednak z definicji tej wywieść można również, że za
    przychody podatkowe mogą być uznane tylko takie świadczenia, które są określonym
    przyrostem majątkowym (zarówno zwiększającym aktywa, jak i zmniejszającym pasywa) o
    charakterze definitywnym, niemające charakteru zwrotnego.
    O uzyskaniu przychodu w rozumieniu ustawy o podatku dochodowym do osób fizycznych
    można więc mówić w każdej sytuacji, gdy podatnik - czy to na skutek otrzymania
    określonych wartości majątkowych (środków pieniężnych, świadczeń w naturze czy też
    innych nieodpłatnych świadczeń), czy też na skutek określonego zdarzenia powodującego
    zmniejszenie jego zobowiązań wobec innych podmiotów - uzyskuje określone
    przysporzenie majątkowe.
    Źródła przychodów
    Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych wyraźnie rozróżnia źródła
    przychodów oraz sposób opodatkowania dochodów z poszczególnych źródeł.

    Stosownie do przepisów tej ustawy odrębnym źródłem przychodów są określone w art. 10
    ust. 1 pkt 9 inne źródła.
    W myśl art. 20 ust. 1 ww. ustawy:
      Za przychody z innych źródeł, o których mowa w art. 10 ust. 1 pkt 9, uważa się w
      szczególności: kwoty wypłacone po śmierci członka otwartego funduszu emerytalnego
      wskazanej przez niego osobie lub członkowi jego najbliższej rodziny, w rozumieniu
      przepisów o organizacji i funkcjonowaniu funduszy emerytalnych, kwoty uzyskane z
      tytułu zwrotu z indywidualnego konta zabezpieczenia emerytalnego oraz wypłaty z
      indywidualnego konta zabezpieczenia emerytalnego, w tym także dokonane na rzecz
      osoby uprawnionej na wypadek śmierci oszczędzającego, zasiłki pieniężne z
      ubezpieczenia społecznego, alimenty, stypendia, świadczenia otrzymane z tytułu
      umowy o pomocy przy zbiorach, dotacje (subwencje) inne niż wymienione w art. 14,
      dopłaty, nagrody i inne nieodpłatne świadczenia nienależące do przychodów
      określonych w art. 12-14 i art. 17.
    Użycie w powyższym przepisie sformułowania „w szczególności” wskazuje, że definicja
    przychodów z innych źródeł ma charakter otwarty i nie ma przeszkód, aby do tej kategorii
    zaliczyć również przychody inne niż wymienione wprost w przepisie art. 20 ust. 1 ustawy.
    O przychodzie podatkowym z innych źródeł będziemy mówić w każdym przypadku, kiedy
    u podatnika wystąpią realne korzyści majątkowe.
    Skutki podatkowe umorzenia części pożyczki hipotecznej
    Umowa pożyczki została uregulowana w przepisach ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r.
    Kodeks cywilny (t. j. Dz. U. z 2023 r. poz. 1610 ze zm.).
    Zgodnie z art. 720 § 1 Kodeksu cywilnego:
      Przez umowę pożyczki dający pożyczkę zobowiązuje się przenieść na własność
      biorącego określoną ilość pieniędzy albo rzeczy oznaczonych tylko co do gatunku, a
      biorący zobowiązuje się zwrócić tę samą ilość pieniędzy albo tę samą ilość rzeczy tego
      samego gatunku i tej samej jakości.
    Otrzymanie pożyczki i jej spłata na warunkach przewidzianych w umowie pożyczki są
    obojętne podatkowo. Przychód po stronie pożyczkobiorcy pojawia się w przypadku, kiedy
    dochodzi do umorzenia pożyczki, jej części lub odsetek. Wtedy bowiem pożyczkobiorca
    osiąga konkretne przysporzenie majątkowe (przychód w rozumieniu ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych) - nie musi spłacać należności, do spłaty których był
    pierwotnie zobowiązany.
    Umorzenie wierzytelności następuje w przypadku zwolnienia z długu, czyli zrzeczenia się
    przez wierzyciela prawa do wierzytelności, bez uzyskania świadczenia ze strony dłużnika.
    Takie zrzeczenie się, pod warunkiem, że dłużnik je przyjmie, powoduje, że zobowiązanie
    wygasa.
    W konsekwencji umorzoną kwotę wierzytelności z tytułu pożyczki hipotecznej należy
    zakwalifikować do przychodów z innych źródeł, o których mowa w art. 10 ust. 1 pkt 9 w
    zw. z art. 20 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.
    W tym miejscu wskazać należy na rozporządzenie Ministra Finansów z dnia 11 marca 2022
    r. w sprawie zaniechania poboru podatku dochodowego od niektórych dochodów
    (przychodów) związanych z kredytem hipotecznym udzielonym na cele mieszkaniowe (t. j.
    Dz. U. z 2024 r. poz. 102) w brzmieniu obowiązującym do 31 grudnia 2024 r., ponieważ
    ugodę, mocą której zwolniono Pana z części długu, zawarł Pan z bankiem w 2024 roku.
    Zgodnie z § 1 ww. rozporządzenia Ministra Finansów:
      1. Zarządza się zaniechanie poboru podatku dochodowego od osób fizycznych od
        kwot:

        1) umorzonych osobie fizycznej wierzytelności z tytułu kredytu mieszkaniowego, w
        przypadku gdy:
          a) kredyt mieszkaniowy został zaciągnięty na realizację jednej inwestycji
            mieszkaniowej, a w przypadku więcej niż jednego kredytu mieszkaniowego -
            gdy kredyty mieszkaniowe zostały zaciągnięte na realizację wyłącznie jednej
            inwestycji mieszkaniowej, oraz
          b) osoba fizyczna będąca stroną umowy kredytu mieszkaniowego nie
            korzystała z zaniechania poboru podatku od kwot umorzonych
            wierzytelności z tytułu kredytu mieszkaniowego zaciągniętego na realizację
            innej niż określona w lit. a inwestycji mieszkaniowej;
        2) otrzymanych przez osobę fizyczną świadczeń z tytułu kredytu mieszkaniowego
        udzielonego w walucie obcej lub w złotych, lecz nominowanego lub
        indeksowanego do waluty obcej, w związku z powstaniem przychodu z tytułu
        zastosowania ujemnego oprocentowania.
      2. Kwoty wierzytelności, o których mowa w ust. 1 pkt 1, obejmują:
        1) kwoty kredytu mieszkaniowego (kapitału);
        2) odsetki, w tym odsetki skapitalizowane, i prowizje;
        3) opłaty, jeżeli ich poniesienie przez kredytobiorcę było niezbędne do zawarcia
        umowy kredytu mieszkaniowego, z wyjątkiem kosztów usług dodatkowych, w
        szczególności ubezpieczeń.
      3. W przypadku gdy kredyt mieszkaniowy został zaciągnięty również na wydatki inne
        niż określone w art. 21 ust. 25 pkt 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku
        dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2022 r. poz. 2647, z późn. zm.),
        zaniechanie, o którym mowa w ust. 1 pkt 1, obejmuje kwotę wierzytelności z tytułu
        kredytu mieszkaniowego w części, w jakiej kwota kredytu mieszkaniowego
        zaciągniętego na wydatki określone w art. 21 ust. 25 pkt 1 tej ustawy pozostaje do
        całkowitej kwoty zaciągniętego kredytu mieszkaniowego.
      4. W przypadku gdy kredyt mieszkaniowy został zastąpiony kredytem refinansowym
        lub gdy na jego spłatę został zaciągnięty kredyt konsolidacyjny, zaniechanie, o
        którym mowa w ust. 1 pkt 1, obejmuje odpowiednio kwotę wierzytelności z tytułu
        kredytu refinansowego lub konsolidacyjnego w części odpowiadającej kwocie
        wierzytelności z tytułu kredytu mieszkaniowego.
      5. Przez jedną inwestycję mieszkaniową, o której mowa w ust. 1 pkt 1 lit. a, rozumie się
        inwestycję, której celem jest zaspokojenie potrzeb mieszkaniowych:
        1) jednego gospodarstwa domowego albo
        2) więcej niż jednego gospodarstwa domowego, w przypadku gdy osoby fizyczne
        mające zajmować wspólnie jeden budynek mieszkalny, nie mniej niż jedna osoba
        fizyczna z każdego takiego gospodarstwa, są osobami zaliczonymi do I grupy
        podatkowej w rozumieniu art. 14 ust. 3 pkt 1 ustawy z dnia 28 lipca 1983 r. o
        podatku od spadków i darowizn (Dz.U. z 2023 r. poz. 1774 i 1843).
      6. Przez jedno gospodarstwo domowe, o którym mowa w ust. 5, rozumie się
        gospodarstwo prowadzone przez osobę fizyczną zajmującą jeden lokal mieszkalny
        albo jeden budynek mieszkalny jednorodzinny, samodzielnie lub wspólnie z innymi
        osobami stale z nią zamieszkującymi i gospodarującymi.
      7. W przypadku gdy stroną umowy kredytu mieszkaniowego na realizację jednej
        inwestycji mieszkaniowej, o której mowa w ust. 1 pkt 1 lit. a, są co najmniej dwie
        osoby fizyczne, zaniechanie poboru podatku, o którym mowa w ust. 1 pkt 1, ma
        zastosowanie wyłącznie do osób, o których mowa w ust. 1 pkt 1 lit. b.

    Natomiast z § 3 ww. rozporządzenia wynika, że:
      Ilekroć w rozporządzeniu jest mowa o kredycie mieszkaniowym, należy przez to
      rozumieć kredyt, który został:
        1) udzielony przed dniem 15 stycznia 2015 r. przez podmiot, którego działalność
        podlega nadzorowi państwowego organu nadzoru nad rynkiem finansowym,
        uprawniony do udzielania kredytów na podstawie odrębnych ustaw regulujących
        zasady funkcjonowania takich podmiotów, oraz
        2) zabezpieczony w postaci hipoteki ustanowionej na nieruchomości lub udziale w
        nieruchomości lub prawie wieczystego użytkowania gruntu lub udziale w takim
        prawie, lub spółdzielczym własnościowym prawie do lokalu mieszkalnego lub
        udziale w takim prawie, lub prawie do domu jednorodzinnego w spółdzielni
        mieszkaniowej lub udziale w takim prawie, oraz
        3) zaciągnięty na wydatki, o których mowa w art. 21 ust. 25 pkt 1 ustawy z dnia 26
        lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych.
    Z kolei § 4 ww. rozporządzenia stanowi, że:
      Zaniechanie, o którym mowa w § 1 i § 2, ma zastosowanie do dochodów (przychodów)
      uzyskanych od dnia 1 stycznia 2022 r. do dnia 31 grudnia 2024 r.
    Dochody, od których zaniechano poboru podatku nie są wykazywane w zeznaniach
    rocznych i nie podlegają opodatkowaniu oraz zgłoszeniu do urzędu skarbowego.
    Prawo do zaniechania poboru podatku jest wyjątkiem od zasady powszechności
    opodatkowania, dlatego do interpretacji przepisów ustanawiających to prawo należy
    stosować wykładnię ścisłą, która nie wychodzi poza literalne brzmienie przepisów. Jak
    wskazał Wojewódzki Sąd Administracyjny w wyroku z 2 czerwca 2022 r. sygn. akt I SA/Gl
    115/22:
      Wymaga bowiem przypomnienia, że co do zasady przepisy o ulgach podatkowych,
      jako przewidujące wyjątki od zasady powszechnego opodatkowania, powinny być
      interpretowane ściśle, nie mogą być one przedmiotem wykładni rozszerzającej.
      Stanowisko to zgodne jest z wypracowanym przez orzecznictwo Naczelnego Sądu
      Administracyjnego i utrwalonym już poglądem, że przepisy dotyczące wszelkiego
      rodzaju ulg i zwolnień podatkowych - jako odstępstwo od sformułowanej w art. 84
      Konstytucji RP zasady równości i powszechności opodatkowania - powinny być
      interpretowane ściśle. Wykładnia przepisów zawierających takie normy winna być
      precyzyjna, aby mogła doprowadzić do prawidłowego jej odczytania, wykluczone jest
      dokonywanie wykładni rozszerzającej, czy zawężającej mogącej spowodować skutki o
      charakterze prawotwórczym, przy czym organy podatkowe obowiązane są do
      stosowania przepisów prawa, zaś sądy do badania poprawności realizowania tego
      procesu (zob. wyroki WSA w Gdańsku z dnia 8 lipca 2014 r. I SA/Gd 538/14; NSA z dnia
      25 lutego 2014 r. II FSK 94/12).
    Z literalnego odczytania powołanego wyżej rozporządzenia Ministra Finansów wprost
    wynika, że dotyczy ono wyłącznie kredytu hipotecznego. Na gruncie regulacji przepisów
    prawa kredyt i pożyczka to dwie odrębne instytucje różniące się podstawami prawnymi i
    zasadami ich zawierania, zatem nie są tożsame i nie mogą być używane zamiennie, jeśli
    chodzi o wykładnię przepisów prawa, które się do nich odnoszą. Do pożyczki - jak już
    wcześniej wyjaśniono - zastosowanie ma Kodeks cywilny. Natomiast kredyt został
    uregulowany przepisami ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Prawo bankowe (t. j. Dz. U. z
    2023 r. poz. 2488).
    Zgodnie z treścią art. 69 ust. 1 ustawy Prawo bankowe:
      Przez umowę kredytu bank zobowiązuje się oddać do dyspozycji kredytobiorcy na czas
      oznaczony w umowie kwotę środków pieniężnych z przeznaczeniem na ustalony cel, a
      kredytobiorca zobowiązuje się do korzystania z niej na warunkach określonych w

      umowie, zwrotu kwoty wykorzystanego kredytu wraz z odsetkami w oznaczonych
      terminach spłaty oraz zapłaty prowizji od udzielonego kredytu.
    Następne przepisy rozdziału 5 ustawy Prawo bankowe szczegółowo określają: elementy
    umowy kredytu, w tym w szczególności cel, na który kredyt został udzielony, zasady
    udzielania kredytu i oceny zdolności kredytowej, obowiązek udzielania informacji
    dotyczących kontroli sytuacji finansowej i gospodarczej kredytobiorcy oraz wykorzystania i
    spłaty kredytu, zabezpieczenie i wypowiadanie umów kredytu, ochronę kredytobiorcy czy
    też zasady oprocentowania kredytu. Zatem nie ulega wątpliwości, że Prawo bankowe
    rozróżnia udzielanie kredytów od udzielania pożyczek.
    Ponadto tym, co odróżnia pożyczkę hipoteczną i kredyt mieszkaniowy, to przeznaczenie
    środków. W przypadku pożyczki hipotecznej mogą być one wydane na dowolny cel. Kredyt
    mieszkaniowy/ hipoteczny może być natomiast przeznaczony wyłącznie na realizację
    celów mieszkaniowych kredytobiorcy. Wobec tego pożyczki, o której mowa we wniosku,
    nie należy utożsamiać z kredytem mieszkaniowym (hipotecznym), o którym mowa w ww.
    rozporządzeniu Ministra Finansów.
    Rozporządzenie Ministra Finansów z dnia 11 marca 2022 r. w sprawie zaniechania poboru
    podatku dochodowego od niektórych dochodów (przychodów) związanych z kredytem
    hipotecznym udzielonym na cele mieszkaniowe, w brzmieniu obowiązującym do 31
    grudnia 2024 r., dotyczyło więc wyłącznie kredytu mieszkaniowego (hipotecznego), a nie
    pożyczki hipotecznej. Pożyczka nie została przez ustawodawcę w omawianym
    rozporządzeniu uwzględniona.
    Dopiero rozporządzeniem zmieniającym, które opublikowano w Dz. U. z 2024 r. poz. 1912,
    a weszło w życie 24 grudnia 2024 r., dodano § 3 pkt 2 oraz § 4a, z których wynika, że:
      Za kredyt mieszkaniowy uważa się również pożyczkę, o ile spełnia warunki określone
      w ust. 1.
      Zaniechanie, o którym mowa w § 1 i § 2, w przypadku pożyczek, o których mowa w § 3
      ust. 2, ma zastosowanie do dochodów (przychodów) uzyskanych od dnia 1 stycznia
      2025 r. do dnia 31 grudnia 2026 r.
    Tak więc w Pana przypadku umorzenie części należności z tytułu zaciągniętej pożyczki
    hipotecznej nie spełnia wymogów niezbędnych do zastosowania zaniechaniu poboru
    podatku dochodowego na podstawie ww. rozporządzenia Ministra Finansów, bowiem do
    zwolnienia z części długu doszło w 2024 roku, tj. przed zmianą przepisów.
    Potwierdzeniem tego jest:
    · wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 6 grudnia 2024 r. sygn. akt II FSK 121/24:
      Rozporządzenie MF, którego wykładni dotyczy spór w niniejszej sprawie, dotyczy
      zaniechania poboru podatku dochodowego od przyszłych zobowiązań podatkowych.
      Nie rozszerzono w nim pojęcia kredytu mieszkaniowego, nie odwołano się też do
      definicji tego pojęcia zawartego w innych przepisach. Trudno także uznać, wobec
      przytoczonych przepisów ww. ustaw o kredycie hipotecznym i o wsparciu
      kredytobiorców, że powszechnie przyjmuje się, że w pojęciu kredytu hipotecznego lub
      mieszkaniowego mieści się pożyczka hipoteczna. W takim wypadku zbędne byłoby
      tworzenie w powołanych wyżej dwóch ustawach definicji kredytu, odbiegającej od
      dotychczasowego, przyjętego w języku prawnym znaczenia tego określenia. Brak jest
      zatem podstaw do przyjęcia, że „kredyt mieszkaniowy” w rozumieniu rozporządzenia
      MF to również pożyczka hipoteczna.
    · wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z 28 maja 2025 r., sygn. I SA
      /Ol 142/25:
      W piśmiennictwie wskazuje się, że umowy pożyczki, nawet w przypadku udzielenia jej
      przez bank, nie można utożsamiać z umową kredytu. W ujęciu art. 720 k.c.
      pożyczkodawca zobowiązuje się do przeniesienia na własność biorącego określonej

      ilości pieniędzy albo rzeczy oznaczonych co do gatunku, natomiast pożyczkobiorca
      zobowiązuje się zwrócić taką samą ilość pieniędzy albo tę samą rzecz tego samego
      gatunku i tej samej jakości. Przedmiotem bankowej pożyczki mogą być tylko pieniądze.
      Zasadnicza różnica pomiędzy kredytem a pożyczką polega na tym, że w przypadku
      kredytu środki pieniężne są udostępniane kredytobiorcy, natomiast w przypadku
      pożyczki - przekazywane są one na własność pożyczkobiorcy. Ponadto, o ile
      przedmiotowo istotnym elementem umowy kredytu jest określenie celu
      przeznaczenia środków pieniężnych, o tyle jeśli chodzi o umowę pożyczki, to cel
      przeznaczenia środków pieniężnych nie należy do przedmiotowo istotnych elementów
      umowy (zob. B. Bajor [w:] L. Kociucki, J. M. Kondek, K. Królikowska, B. Bajor, Prawo
      bankowe. Komentarz do przepisów cywilnoprawnych, Warszawa 2020, art. 78; B.
      Smykla [w:] Prawo bankowe. Komentarz, red. A. Mikos-Sitek, P. Zapadka, Warszawa
      2022, art. 78).
      (...) Z powyższego wynika zatem, że dla objęcia pojęciem "kredytu" także pożyczki
      konieczne jest zamieszczenie regulacji przewidującej zrównanie tych pojęć na
      potrzeby danego aktu prawnego. Jednakowe traktowanie kredytu i pożyczki wymaga
      więc wyraźnego zastrzeżenia prawodawcy. Skoro zatem definiując pojęcie kredytu
      mieszkaniowego w analizowanym rozporządzeniu, w stanie prawnym badanej sprawy
      prawodawca nie zastrzegł, że pojęciem tym należy objąć również pożyczkę, to należy
      uznać, że brak jest jakichkolwiek podstaw, by zaniechanie poboru podatku
      dochodowego można było odnieść do sytuacji umorzenia wierzytelności z tytułu
      pożyczki hipotecznej.
    Tym samym, wartość umorzonej Panu przez bank wierzytelności z tytułu pożyczki
    hipotecznej stanowi przychód w rozumieniu art. 11 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym
    od osób fizycznych z tytułu nieodpłatnych świadczeń, klasyfikowany do źródła, o którym
    mowa w art. 10 ust. 1 pkt 9 w zw. z art. 20 ust. 1 ww. ustawy. Dochód ten podlega
    opodatkowaniu w zeznaniu rocznym.
    Skutki podatkowe wypłaty odsetek za nieterminowy zwrot nadpłaty pożyczki
    Instytucję prawną odsetek za zwłokę reguluje art. 481 § 1 ustawy Kodeks cywilny, zgodnie
    z którym:
      Jeżeli dłużnik opóźnia się ze spełnieniem świadczenia pieniężnego, wierzyciel może
      żądać odsetek za czas opóźnienia, chociażby nie poniósł żadnej szkody i chociażby
      opóźnienie było następstwem okoliczności, za które dłużnik odpowiedzialności nie
      ponosi.
    Nie każde odsetki otrzymane przez osoby fizyczne podlegają opodatkowaniu.
    Ustawodawca przewidział w niektórych sytuacjach, w odniesieniu do odsetek, możliwość
    zwolnienia od podatku dochodowego. Takie zwolnienie przysługuje wyłącznie wówczas,
    gdy przepis omawianej ustawy zawiera w tym przedmiocie wyraźne postanowienie.
    Zgodnie z art. 21 ust. 1 pkt 95b ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Wolne od podatku dochodowego są: odsetki z tytułu nieterminowej wypłaty
      należności niepodlegających opodatkowaniu podatkiem dochodowym, wolnych od
      podatku dochodowego lub od których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej
      zaniechano poboru podatku.
    Jak wynika z powyższego, art. 21 ust. 1 pkt 95b powołanej ustawy zwalnia z
    opodatkowania m.in. odsetki za opóźnienie wypłacone w związku ze świadczeniami, które
    nie podlegają opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych.
    Odsetki ustawowe, jakie zostały Panu wypłacone mocą ugody w kwocie 21.824,01 zł,
    dotyczą nieterminowej wypłaty należności niepodlegającej opodatkowaniu ww. podatkiem
    - nadpłaty pożyczki hipotecznej. Należy zatem zgodzić się z Pana stanowiskiem, że wypłata
    tego świadczenia nie generuje po Pana stronie przychodu podlegającego opodatkowaniu
    podatkiem dochodowym od osób fizycznych. Podstawą braku opodatkowania tychże

    odsetek jest ich zwolnienie od podatku dochodowego od osób fizycznych na mocy art. 21
    ust. 1 pkt 95b ustawy. Odsetki takie nie podlegają bowiem zaniechaniu poboru podatku
    na podstawie omawianego wyżej rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 11 marca 2022
    r.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Pan przedstawił i stanu prawnego, który
    obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia.
    W opisie okoliczności faktycznych sprawy wskazał Pan, że bank częściowo umorzył Panu
    pożyczkę hipoteczną i na tę okoliczność otrzymał Pan PIT-11. Interpretacja indywidualna
    nie ocenia kwalifikacji prawnej opisanych świadczeń dokonanej przez bank - kwestia ta
    pozostaje poza uprawnieniami organu interpretacyjnego.
    Interpretacja dotyczy tylko Pana sytuacji prawnopodatkowej - jej wydanie nie ma skutków
    prawnych dla Pana matki.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    · Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy
      z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.).
      Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pana sytuacja będzie zgodna
      (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosuje się Pan do
      interpretacji.
    · Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
        1) z zastosowaniem art. 119a;
        2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5
        ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
        3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    · Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki
      interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pan prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu
    Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z
    dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.
    U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
    · w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
    · w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP
      (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.