Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0112-KDWL.4011.155.2025.2.DK
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2026-01-05
Teza: Uznanie poniesionych wydatków za koszty uzyskania
przychodu w prowadzonej działalności gospodarczej.
Słowa kluczowe: działalność-działalność gospodarcza
koszt-koszty uzyskania przychodów
potrzeby-potrzeby osobiste (własne)
reprezentacja
wizerunek
Zagadnienia: Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Koszty uzyskania przychodów.-Koszty uzyskania
przychodów.
Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Koszty uzyskania przychodów.-Koszty uzyskania
przychodów.-Definicja kosztów.
Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Koszty uzyskania przychodów.-Wyłączenia z kosztów
uzyskania przychodów.-Reprezentacja.
Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Źródła przychodów.-Specyfika źródeł przychodów.-
Pozarolnicza działalność gospodarcza.
Przepisy: [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 4-art. 22-ust. 1
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 4-art. 23-ust. 1-pkt 23

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

10 listopada 2025 r. wpłynął Pani wniosek z 10 listopada 2025 r. o wydanie interpretacji
    indywidualnej. Uzupełniła go Pani pismem z 10 grudnia 2025 r. (wpływ 10 grudnia 2025 r.)
    – w odpowiedzi na wezwanie. Treść wniosku jest następująca:
    Opis stanu faktycznego
    Prowadzi Pani jednoosobową działalność gospodarczą, w ramach której działa Pani w
    trzech obszarach:
    - prowadzi Pani firmę szkoleniową,
    - prowadzi Pani butik,
    - działa Pani jako twórca internetowy.
    Sprzedaż Pani produktów oraz usług odbywa się w dużej mierze za pośrednictwem
    mediów społecznościowych, takich jak (...). Aktywnie tworzy Pani treści promujące
    oferowane produkty i szkolenia, wykorzystując swój wizerunek jako kluczowy element
    promocji oraz budowania wiarygodności marki.
    W ramach prowadzonej działalności ponosi Pani wydatki związane z utrzymaniem
    profesjonalnego wyglądu, takie jak:
    - usługi fryzjerskie, kosmetyczne (w tym makijaż i manicure),
    - zakup odzieży i obuwia wykorzystywanych w działalności promocyjnej (nagrania, sesje
      zdjęciowe, prowadzenie profili firmowych w mediach społecznościowych).
    Wydatki te mają bezpośredni związek z uzyskiwaniem przychodów, ponieważ wpływają na
    odbiór Pani osoby, rozpoznawalność marki oraz skuteczność działań sprzedażowych.
    W uzupełnieniu wniosku – w odpowiedzi na wezwanie – wskazała Pani poniższe
    informacje.
    a) Jaką formę opodatkowania z tytułu działalności gospodarczej Pani wybrała oraz jaki
      rodzaj dokumentacji podatkowej dla celów podatku dochodowego od osób fizycznych
      Pani prowadzi?
    Prowadzi Pani jednoosobową działalność gospodarczą. Wybrała Pani zasady ogólne (skala
    podatkowa 12%/32%) jako formę opodatkowania. Prowadzi Pani podatkową księgę
    przychodów i rozchodów (KPiR).
    b) Czy odzież i obuwie, o których mowa we wniosku są opatrzone stałym logo Pani firmy
      w widocznym miejscu lub innym oznaczeniem, które jednoznacznie wskazuje, że
      prowadzi Pani określoną działalność?
    Odzież i obuwie nie posiadają stałego logo ani innego oznaczenia firmy. Używa ich Pani
    wyłącznie w ramach prowadzonej działalności do:
    - tworzenia stylizacji,
    - prowadzenia warsztatów: sprzedażowych, przywódczych, wizerunkowych,
    - wystąpień publicznych,
    - sesji zdjęciowych i nagrań,

    - promocji wizerunku osobistego i profesjonalnego.
    Różne rodzaje obuwia, odzież i dodatki są niezbędne do różnych stylizacji, które wspierają
    budowanie wizerunku jako ekspertki i osoby profesjonalnej, wiarygodnej w oczach
    klientów. Zakupy te nie służą sprzedaży.
    c) Czy zakupiona odzież i obuwie będą przez Panią wykorzystywane wyłącznie w
      prowadzonej przez Panią działalności gospodarczej?
    Tak, będą wykorzystywane wyłącznie w ramach prowadzonej działalności gospodarczej, w
    tym do stylizacji, warsztatów, wystąpień publicznych, sesji zdjęciowych i nagrań oraz
    promocji wizerunku osobistego.
    d) Czy wydatki opisane we wniosku są odpowiednio dokumentowane dla celów
      prowadzonej działalności gospodarczej, w jaki sposób dokumentuje Pani te wydatki?
    Wydatki są dokumentowane fakturami VAT wystawionymi na Pani firmę.
    W uzupełnieniu wniosku przedstawiła Pani poniższy opis stanu faktycznego.
    Prowadzi Pani jednoosobową działalność gospodarczą, działając w trzech obszarach:
    - firma szkoleniowa,
    - butik,
    - działalność twórcy internetowego.
    Sprzedaż produktów i usług odbywa się głównie za pośrednictwem mediów
    społecznościowych (...). Tworzy Pani treści promujące produkty i szkolenia, wykorzystując
    swój wizerunek jako element budowania wiarygodności marki. Tworzy Pani treści nie tylko
    promujące produkty z Pani butiku, ale również oferujące Pani własne warsztaty i szkolenia
    z zakresu: sprzedaży, przywództwa, wizerunku osobistego oraz wystąpień publicznych. W
    ramach prowadzonej działalności ponosi Pani wydatki związane z utrzymaniem
    profesjonalnego wyglądu, takie jak:
    - usługi fryzjerskie i kosmetyczne (w tym makijaż i manicure),
    - zakup odzieży i obuwia wykorzystywanych w działalności promocyjnej (nagrania, sesje
      zdjęciowe, prowadzenie profili firmowych w mediach społecznościowych, warsztaty
      wizerunkowe, wystąpienia publiczne).
    Wydatki te są ponoszone wyłącznie w celach zawodowych, udokumentowane fakturami
    wystawionymi na firmę i służą promocji, reklamie oraz budowaniu marki.

## Pytanie

Czy wydatki ponoszone na:
    - usługi fryzjerskie, kosmetyczne, manicure,
    - zakup odzieży i obuwia wykorzystywanych w działalności promocyjnej (nagrania,
      zdjęcia, szkolenia, prowadzenie profili firmowych w mediach społecznościowych),
      mogą stanowić koszty uzyskania przychodu w rozumieniu art. 22 ust. 1 ustawy o
      podatku dochodowym od osób fizycznych?
    Pani stanowisko w sprawie
    W Pani ocenie, wydatki te mają bezpośredni związek z prowadzoną działalnością
    gospodarczą i osiąganiem przychodów. Wizerunek oraz wygląd są integralną częścią Pani
    działalności promocyjnej i sprzedażowej, a ich utrzymanie jest niezbędne dla zachowania
    oraz zwiększenia źródła przychodów.
    W dzisiejszych realiach rynkowych, szczególnie w branży opartej na działalności w
    mediach społecznościowych, wizerunek przedsiębiorcy jest jednym z kluczowych
    elementów budowania marki, pozyskiwania klientów i zwiększania sprzedaży. Odbiorcy

    kupują nie tylko produkt czy usługę, ale również zaufanie do osoby, która je reprezentuje.
    Profesjonalny wygląd i spójna estetyka wizualna wpływają na wiarygodność marki, budują
    rozpoznawalność oraz skłaniają potencjalnych klientów do zakupu oferowanych przez
    Panią produktów i usług.
    Dbałość o wygląd w Pani działalności nie ma charakteru osobistego, lecz zawodowy – jest
    częścią strategii marketingowej, służącej zwiększeniu skuteczności działań promocyjnych i
    sprzedażowych. Utrzymanie profesjonalnego wizerunku w mediach społecznościowych
    (poprzez usługi fryzjerskie, kosmetyczne, stylizacyjne oraz zakup odpowiedniej odzieży i
    obuwia do nagrań, sesji zdjęciowych i materiałów promocyjnych) przekłada się
    bezpośrednio na większe zaangażowanie odbiorców, wzrost liczby klientów i tym samym –
    wzrost przychodów firmy.
    Wydatki te są ponoszone wyłącznie w celach zawodowych, udokumentowane fakturami
    wystawionymi na firmę, i służą promocji, reklamie oraz budowaniu marki. W związku z
    tym uważa Pani, że opisane wydatki mogą zostać uznane za koszty uzyskania przychodu w
    rozumieniu art. 22 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.
    Wydatki ponoszone na utrzymanie profesjonalnego wizerunku w opisanej działalności nie
    mają charakteru osobistego, lecz są związane z działalnością gospodarczą, której
    kluczowym elementem jest prezentacja i promocja wizerunku przedsiębiorcy. Mają zatem
    bezpośredni związek z uzyskiwaniem przychodów, ponieważ wpływają na skuteczność
    działań marketingowych i sprzedażowych, zwiększając rozpoznawalność marki oraz
    zaufanie klientów.
    W uzupełnieniu wniosku przedstawiła Pani poniższe własne stanowisko.
    Wydatki ponoszone na utrzymanie profesjonalnego wizerunku obejmują:
        - usługi fryzjerskie i kosmetyczne (w tym makijaż i manicure),
        - zakup odzieży, obuwia i dodatków wykorzystywanych w działalności promocyjnej
        (nagrania, sesje zdjęciowe, prowadzenie profili firmowych w mediach
        społecznościowych, warsztaty wizerunkowe, wystąpienia publiczne).
    Odzież i obuwie nie posiadają stałego logo ani innego oznaczenia firmy. Zakupy te są
    ponoszone wyłącznie w ramach działalności gospodarczej i dokumentowane fakturami
    VAT wystawionymi na firmę.
    Profesjonalny wygląd oraz różnorodne stylizacje wykorzystywane są w działaniach
    promocyjnych, takich jak:
        - tworzenie treści marketingowych w mediach społecznościowych,
        - sesje zdjęciowe i nagrania wideo,
        - prowadzenie, szkoleń, warsztatów wizerunkowych,
        - wystąpienia publiczne.
    Wydatki te są ponoszone w celu realizacji działań związanych z promocją marki,
    wizerunkiem osobistym i profesjonalnym oraz pozyskiwaniem klientów.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawiła Pani we wniosku jest nieprawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 22 ust. 1 ustawy z 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób
    fizycznych (t.j. Dz.U. z 2025 r. poz. 163 ze zm.):
      Kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów
      lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów
      wymienionych w art. 23.

    Kosztami uzyskania przychodów prowadzonej przez podatnika działalności gospodarczej
    są wszelkie racjonalnie i gospodarczo uzasadnione wydatki związane z tą działalnością,
    których celem jest osiągnięcie przychodów, bądź też zabezpieczenie lub zachowanie tego
    źródła przychodów, o ile w myśl przepisów ww. ustawy nie podlegają wyłączeniu z tychże
    kosztów.
    Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych nie zawiera wykazu wydatków, który
    przesądzałby o ich zaliczeniu do kosztów uzyskania przychodów, dlatego przyjmuje się, że
    kosztami uzyskania przychodów są wszelkie racjonalnie uzasadnione wydatki związane z
    prowadzoną działalnością, których celem jest osiągnięcie, zabezpieczenie i zachowanie
    źródła przychodów.
    W takim ujęciu kosztami tymi są zarówno koszty pozostające w bezpośrednim związku z
    uzyskanymi przychodami, jak i pozostające w związku pośrednim, jeżeli zostanie
    wykazane, że zostały w sposób racjonalny poniesione w celu uzyskania przychodów (w
    tym dla zagwarantowania funkcjonowania źródła przychodów), nawet wówczas, gdyby z
    obiektywnych powodów przychód nie został osiągnięty.
    Jednak, aby dany wydatek mógł zostać zaliczony do kosztów uzyskania przychodów,
    podatnik musi wykazać jego związek z prowadzoną działalnością oraz to, że jego
    poniesienie miało lub mogło mieć wpływ na wielkość osiągniętego przychodu.
    Ustawodawca wiąże bowiem koszty uzyskania przychodów z celem ich poniesienia, jakim
    jest osiągnięcie przychodów, ewentualnie zachowanie lub zabezpieczenie źródła
    przychodów.
    Przy czym związek przyczynowy pomiędzy poniesieniem wydatku a osiągnięciem
    przychodu, bądź zachowaniem lub zabezpieczeniem jego źródła należy oceniać
    indywidualnie w stosunku do każdego wydatku. Z oceny tego związku powinno wynikać,
    że poniesiony wydatek obiektywnie może przyczynić się do osiągnięcia przychodu, bądź
    służyć zachowaniu lub zabezpieczeniu źródła przychodów. Zauważyć przy tym należy, że
    konieczność poniesienia określonego wydatku nie może wynikać z zaniedbań lub
    sprzecznych z prawem działań podatnika.
    Podkreślam, że o tym co jest celowe i potrzebne w prowadzonej działalności, decyduje
    podmiot prowadzący działalność gospodarczą, a nie organ podatkowy. Na podatniku
    spoczywa obowiązek wykazania związku poniesionych kosztów nie tyle co z działalnością
    gospodarczą, ale przede wszystkim okoliczności, że ich poniesienie ma wpływ na
    wysokość osiągniętych przychodów, zwłaszcza w sytuacji wystąpienia sporu w tej kwestii.
    W złożonej rzeczywistości życia gospodarczego istnieje obiektywna i zasadnicza trudność
    w precyzyjnym wyznaczeniu linii rozgraniczającej poszczególne przejawy aktywności
    gospodarczej, wykazywanej przez przedsiębiorców. Chodzi tu o ich podstawową
    działalność (produkcję, handel, usługi) i towarzyszące tej działalności przedsięwzięcia o
    charakterze marketingowym, promocyjnym, reklamowym, reprezentacyjnym - dotyczące
    sprzedaży towarów i usług oraz relacji z aktualnymi i potencjalnymi kontrahentami.
    Zatem kosztem uzyskania przychodów nie są wszystkie wydatki, ale tylko takie, które nie
    są wymienione w art. 23 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych i których
    poniesienie pozostaje w związku przyczynowo-skutkowym z uzyskaniem (zwiększeniem)
    przychodu z danego źródła, bądź też zachowaniem lub zabezpieczeniem źródła
    przychodów. Jednak ciężar wykazania owego związku spoczywa na podatniku, który
    wywodzi z tego określone skutki prawne.
    Aby zatem wydatek mógł być uznany za koszt uzyskania przychodu, winien, w myśl
    powołanego na wstępie przepisu, spełniać łącznie następujące warunki:
    - pozostawać w związku przyczynowo-skutkowym z przychodem lub źródłem przychodu i
      być poniesiony w celu osiągnięcia przychodu lub zachowania albo zabezpieczenia
      źródła przychodu,

    - nie znajdować się na liście wydatków nieuznawanych za koszty uzyskania przychodów,
      enumeratywnie wymienionych w art. 23 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od
      osób fizycznych,
    - być właściwie udokumentowany.
    Dokonując powyższej kwalifikacji należy mieć również na uwadze negatywny katalog
    kosztów zawarty w art. 23 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.
    W myśl przepisu art. 23 ust. 1 pkt 23 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Nie uważa się za koszty uzyskania przychodów kosztów reprezentacji, w
      szczególności poniesionych na usługi gastronomiczne, zakup żywności oraz napojów,
      w tym alkoholowych.
    Ustawodawca nie zdefiniował pojęcia reprezentacji, reklamy oraz promocji, zatem przy
    wykładni powyższych pojęć, należy odnieść się do ich wykładni językowej.
    Reprezentacja odnosi się do dobrego reprezentowania firmy. W konsekwencji o
    reprezentacji należy mówić w odniesieniu do całokształtu działań mających na celu
    stworzenie i utrwalenie jak najkorzystniejszego wizerunku firmy na zewnątrz, to jest w
    relacji z kontrahentami (ich przedstawicielami), gośćmi i potencjalnymi klientami.
    Właściwy wizerunek to taki, który może sprawić, że kształtowany dzięki reprezentacji
    „obraz przedsiębiorcy” przełoży się na nabywanie jego produktów lub usług. Świadome
    kształtowanie więc właściwego wizerunku przez przedsiębiorcę ma na celu stworzenie o
    nim takiego wyobrażenia, które spowoduje pozytywne postrzeganie tegoż przedsiębiorcy
    przez osoby zewnętrzne, które z kolei będzie zachętą do podjęcia rozmów, współpracy,
    zakupów jego produktów, czy usług.
    Reprezentacja dotyczy działań zmierzających do kształtowania, rozpowszechniania
    wizerunku podatnika jako podmiotu gospodarczego, natomiast reklama dotyczy działań
    zmierzających do kształtowania, rozpowszechniania wizerunku nie samego podatnika lecz
    jego produktów (towarów i usług). Podnosi się także, że reklama polega na przedstawianiu
    towarów i usług oraz nakłanianiu do ich nabycia w sposób bezpośredni zaś reprezentacja
    pośrednio promuje podmiot gospodarczy poprzez stworzenie dobrego wizerunku firmy (J.
    Marciniuk, Podatek dochodowy od osób prawnych, rok 2007, Komentarz, Wyd. C.H. Beck,
    Warszawa 2007, teza 438 do art. 16, s. 568).
    Z kolei reklama to działania podmiotu gospodarczego kształtującego popyt na dane
    towary, usługi lub markę, poprzez poszerzenie wiedzy o nich, zachwalanie, mające na celu
    skłonienie jak największej liczby potencjalnych klientów do zakupu towarów lub usług tego
    przedmiotu gospodarczego.
    Pojęcie „reklamy” należy rozumieć jako wszelkie celowe działania podatnika mające na
    celu rozpowszechnienie wiedzy o oferowanych przez niego produktach lub usługach,
    działania, których celem jest kształtowanie popytu, poprzez poszerzenie wiedzy przyszłych
    nabywców o towarach, bądź usługach, ich cechach i przeznaczeniu w celu zachęcenia do
    nabywania towarów, bądź usług od tego właśnie a nie innego podmiotu gospodarczego
    (B. Brzeziński, M. Kalinowski, Podatek dochodowy od osób prawnych, Komentarz,
    Warszawa 1997, s. 159; zob. też wyrok NSA z 10 listopada 1999 r. sygn. akt I SA/Lu 1030
    /98, Lex nr 46935).
    Istotne zatem jest rozróżnienie między nakładami ukierunkowanymi na reprezentowanie
    firmy oraz budowanie jej prestiżu (reprezentacja), a wydatkami mającymi na celu
    zachęcanie potencjalnych klientów do nawiązania bądź utrzymania kontaktów z
    przedsiębiorcą oraz nabywania towarów lub usług danej firmy (reklama). Ocena
    charakteru wydatku możliwa jest na podstawie całokształtu działalności prowadzonej
    przez podatnika. Ocena ta powinna być dokonywana każdorazowo przez podatnika, który
    prowadząc działalność gospodarczą może najlepiej dokonać właściwej kwalifikacji danego
    wydatku pod kątem funkcji, jaką będzie spełniać w firmie.

    Jednocześnie należy podkreślić, że nie każdy wydatek, choćby jego poniesienie - z punktu
    widzenia podatnika - posiadało racjonalne i ekonomiczne uzasadnienie, może stanowić
    koszt uzyskania przychodów w działalności gospodarczej. Prowadząc działalność
    gospodarczą podatnik ponosi szereg wydatków, zarówno takich, których poniesienie w
    sposób bezpośredni związane jest z działaniami firmy (np. zakup towarów i usług
    mających na celu zabezpieczenie podstawowej działalności), jak również i takich, których
    cechy - po przedstawieniu odpowiedniej argumentacji - uzasadniałyby ich związek z
    potencjalnym uzyskaniem przychodów, utrzymaniem źródła przychodów, bądź jego
    zabezpieczeniem.
    Jak wskazano w wyroku NSA z 16 października 2012 r., sygn. akt II FSK 430/11 oraz wyroku
    NSA z 17 stycznia 2017 r. sygn. akt II FSK 3813/14, wydatek należy oceniać mając na
    uwadze racjonalność określonego działania dla osiągnięcia przychodu. Poniesienie
    wydatku musi zatem być powiązane z prowadzoną przez podatnika działalnością
    gospodarczą, ukierunkowaną na uzyskanie przychodów. Kosztowa kwalifikacja
    konkretnego wydatku u konkretnego podatnika musi więc uwzględniać charakter i profil
    prowadzonej działalności gospodarczej oraz ekonomiczną racjonalność poniesionego
    wydatku.
    Kryterium celowości nie wyznacza w sposób ostry granicy pozwalającej odróżnić wydatki,
    które można uznać za koszy uzyskania przychodów, od tych, które już nimi nie są.
    Niemniej jednak kryterium to nie może służyć rekomendowaniu otwartego ciągu zdarzeń,
    tworząc w ten sposób niekończący się związek skutkowo-przyczynowy (patrz wyrok NSA z
    8 sierpnia 2017 r. sygn. II FSK 1859/15).
    Zauważyć należy, że aby wydatki mogły stanowić koszt uzyskania przychodu prowadzonej
    przez podatnika działalności gospodarczej, muszą być poniesione wyłącznie na potrzeby
    wykonywanej działalności gospodarczej. Oznacza to, że wydatki nie mogą mieć charakteru
    osobistego, bowiem wydatki osobiste nie mają na celu uzyskania przychodu z działalności
    gospodarczej, czy też zachowania lub zabezpieczenia tego źródła przychodu. W
    konsekwencji, wydatki ponoszone w celach prywatnych (osobistych) nie mogą stanowić
    kosztu uzyskania przychodu prowadzonej pozarolniczej działalności gospodarczej.
    Z przedstawionego we wniosku opisu sprawy wynika, że prowadzi Pani jednoosobową
    działalność gospodarczą, w ramach której prowadzi Pani firmę szkoleniową i prowadzi
    butik, oraz działa Pani jako twórca internetowy. Sprzedaż Pani produktów oraz usług
    odbywa się w dużej mierze za pośrednictwem mediów społecznościowych, takich jak (...).
    Aktywnie tworzy Pani treści promujące oferowane produkty i szkolenia, wykorzystując
    swój wizerunek jako kluczowy element promocji oraz budowania wiarygodności marki.
    W ramach prowadzonej działalności ponosi Pani wydatki związane z utrzymaniem
    profesjonalnego wyglądu, takie jak: usługi fryzjerskie, kosmetyczne, zakup odzieży i
    obuwia wykorzystywanych w działalności promocyjnej (nagrania, sesje zdjęciowe,
    prowadzenie profili firmowych w mediach społecznościowych). Odzież i obuwie nie
    posiadają stałego logo ani innego oznaczenia firmy.
    Wskazać należy, że zakupy odzieży, czy też obuwia dla potrzeb wykonywanej działalności
    gospodarczej należy oceniać na tle przepisów prawa pracy lub innych przepisów
    branżowych. Generalnie - co należy podkreślić - zakupy tego rodzaju stanowią wydatki
    związane z faktem funkcjonowania osoby w życiu społecznym. Niezależnie bowiem od
    rodzaju prowadzonej działalności gospodarczej, każda osoba musi nabywać i używać
    dostosowane do własnych wymagań odzież i obuwie. Z tej też przyczyny zakupy tych
    rzeczy stanowią spełnienie zwykłych, normalnych potrzeb danej osoby fizycznej.
    Odstępstwa od tej zasady mogą wynikać np. z nałożonego na prowadzącego działalność
    gospodarczą prawnego obowiązku używania określonego rodzaju odzieży, a rzeczy te
    utraciły charakter osobisty (np. z uwagi na dostosowanie tychże do pełnienia określonych
    funkcji, bądź zawodów, czy np. poprzez trwałe opatrzenie zakupionych ubiorów cechami
    charakterystycznymi, np. logo).

    Podkreślenia wymaga, że schludny i estetyczny wygląd świadczy o kulturze osobistej i nie
    jest zależny od rodzaju prowadzonej działalności gospodarczej. Natomiast obowiązujące
    zasady współżycia społecznego wymagają, aby osoby prowadzące działalność
    gospodarczą posiadały też wygląd adekwatny do wykonywanego zawodu podobnie
    zresztą jak osoby zatrudnione w innych zawodach np. nauczyciele, urzędnicy, prawnicy itp.
    Niewątpliwie w wykonywanej przez Panią działalności gospodarczej dbałość o wizerunek
    zewnętrzny jest istotna, jednakże nie można tu mówić o sytuacji znacząco odbiegającej od
    ogólnie przyjętych norm społecznych. Poprawa wizerunku dzięki odpowiedniej odzieży i
    obuwiu, nie może stanowić przesłanki pozwalającej uznać przedmiotowe wydatki za
    koszty uzyskania przychodu.
    Mając na uwadze przedstawiony opis sprawy i powołane wyżej przepisy prawa wskazać
    należy, że wydatki na zakup odzieży i obuwia, które nie są opatrzona w logo - nie wyklucza
    możliwości wykorzystania ww. wydatków w celach prywatnych, zatem z tej też przyczyny
    zakup odzieży i obuwia stanowi o spełnieniu zwykłych, normalnych potrzeb danej osoby
    fizycznej.
    Z opisu sprawy wynika również, że ponosi Pani wydatki na zakup usług fryzjerskich i
    kosmetycznych.
    Odnośnie do tych wydatków zauważam, że stanowią one co do zasady wydatki związane z
    faktem funkcjonowania osoby w życiu społecznym. Niezależnie bowiem od rodzaju
    prowadzonej działalności gospodarczej, każda osoba może nabywać dostosowane do
    własnych wymagań usługi np. kosmetyczki, fryzjera itp. Z tej też przyczyny zakup tych
    usług stanowi co do zasady spełnienie zwykłych, normalnych potrzeb danej osoby
    fizycznej. Zwracam uwagę na fakt, że koszty powinny być poniesione „w celu uzyskania
    przychodów”, a nie np. „w związku z prowadzoną działalnością gospodarczą”.
    Zatem ponoszone przez Panią wydatki na wizyty u fryzjera i kosmetyczki nie mogą być
    zaliczone do kosztów uzyskania przychodów w prowadzonej działalności gospodarczej.
    Podkreślić należy, że wydatki związane z utrzymaniem odpowiedniego wizerunku są
    wydatkami o charakterze osobistym i nie mogą stanowić kosztu w prowadzonej
    działalności gospodarczej.
    Właściwy wizerunek to taki, który może sprawić, że kształtowany dzięki reprezentacji
    „obraz przedsiębiorcy” przełoży się na nabywanie jego produktów lub usług. Świadome
    kształtowanie więc właściwego wizerunku przez przedsiębiorcę ma na celu stworzenie o
    nim takiego wyobrażenia, które spowoduje pozytywne postrzeganie tegoż przedsiębiorcy
    przez osoby zewnętrzne, co z kolei będzie zachętą do podjęcia współpracy, zakupów jego
    produktów czy usług. Zatem, reprezentacja dotyczy działań zmierzających do
    kształtowania, rozpowszechniania wizerunku podatnika jako podmiotu gospodarczego.
    Jak wskazała Pani w opisie sprawy w ramach prowadzonej działalności ponosi Pani
    wydatki związane z utrzymaniem profesjonalnego wyglądu, takie jak: usługi fryzjerskie,
    kosmetyczne, zakup odzieży i obuwia.
    Z opisu sprawy można wyciągnąć wniosek, że głównym celem ich ponoszenia jest
    stworzenie pewnego wizerunku i prezencji, profesjonalnego wyglądu, co wyłącza
    możliwość zaliczenia do ich do kosztów uzyskania przychodów.
    Zatem, wydatki ponoszone na usługi fryzjerskie i kosmetyczne, manicure oraz zakup
    odzieży i obuwia nie mogą być zaliczone do kosztów uzyskania przychodów w rozumieniu
    art. 22 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Pani przedstawiła i stanu prawnego, który
    obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia.

    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    · Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy
      z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.).
      Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pani sytuacja będzie zgodna
      (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosuje się Pani do
      interpretacji.
    · Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
      z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    · Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pani prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu
    Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z
    dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U.
    z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
    · w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
    · w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP
      (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.