Interpretacja indywidualna
Sygnatura: ITPB2/415-696/14/MM
Organ: Dyrektor Izby Skarbowej w Bydgoszczy
Data wydania: 2014-10-29
Teza: Czy jeżeli koło łowieckie w wewnętrznej uchwale ustali cenę tuszy zwierzęcej pobieranej przez myśliwego na własny użytek na zryczałtowanym poziomie 20 zł od sztuki i myśliwy będzie zobowiązany do wpłaty na rzecz koła łowieckiego takiej kwoty, to czy różnica między ceną stosowaną przez najbliższy punku skupu zwierzyny, a ceną ustaloną przez koło łowieckie będzie stanowiła przychód myśliwego, od którego koło łowieckie – jako płatnik podatku dochodowego od osób fizycznych – będzie zobowiązane obliczać i wpłacać zaliczkę na podatek dochodowy?
Słowa kluczowe: zwierzęta
Przepisy: [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-Rozdział 1-art. 9; [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-Rozdział 2-art. 10; [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-Rozdział 2-art. 20

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA

Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2012 r., poz. 749) oraz § 4 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz. U. Nr 112, poz. 770 ze zm.) Dyrektor Izby Skarbowej w Bydgoszczy działający w imieniu Ministra Finansów stwierdza, że stanowisko Wnioskodawcy przedstawione we wniosku z dnia 9 lipca 2014 r. (wpływ do tutejszego organu dnia 17 lipca 2014 r.), uzupełnionym pismem z dnia 5 września 2014 r. (wpływ do tutejszego organu dnia 11 września 21014 r.) o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie ustalenia przychodu myśliwego - **jest prawidłowe.**

UZASADNIENIE

W dniu 14 lipca 2014 r. został złożony ww. wniosek o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie ustalenia przychodu myśliwego.

Z uwagi na stwierdzone we wniosku braki formalne, pismem z dnia 26 sierpnia 2014 r. Nr ITPB2/415-696/14-2/MM wezwano Wnioskodawcę do ich usunięcia. Wniosek uzupełniono pismem z dnia 5 września 2014 r. (data wpływu 11 września 2014 r.).

We wniosku tym przedstawiono następujące zdarzenie przyszłe:

Wnioskodawca jest członkiem koła łowieckiego, które zajmuje się gospodarką łowiecką. Pozyskaną w trakcie polowania zwierzynę można rozdysponować bądź poprzez sprzedaż przez koło łowieckie firmie zewnętrznej - oddając je do tzw. punktu skupu lub myśliwy, który upolował zwierzynę może zakupić ją od koła – pobrać na tzw. własny użytek. Koło łowieckie działa na podstawie ustawy Prawo łowieckie oraz ustawy Prawo o stowarzyszeniach. Jako jednostka organizacyjna posiada osobowość prawną i może prowadzić działalność gospodarczą. Jest to jednocześnie działalność non profit, co oznacza, że wszelki uzyskany przez koło dochód nie może być przeznaczony do podziału między członków koła, zaś powinien być przeznaczony w całości na działalność statutową koła.

Elementem działalności koła jest uczestnictwo w obrocie upolowanymi przez myśliwych tuszami (sztukami zwierzyny). Myśliwy z upolowaną zwierzyną może postąpić dwojako: albo przekazać ją na skup tusz, albo zachować na własny użytek.

W pierwszym przypadku właściciel skupu obowiązany jest ustalić opłatę za tuszę (będącą iloczynem ustalonej przez niego ceny za 1 kg określonego gatunku zwierzęcia łownego, rodzaju/klasy tuszy oraz jej wagi) i wypłacić ją kołu łowieckiemu, do którego należy myśliwy. Następnie, zgodnie z wewnętrzną uchwałą koła, koło wypłaca myśliwemu, który pozyskał zwierzynę 20% wartości takiej wpłaty, jako rekompensatę kosztów polowania. W drugiej sytuacji, myśliwy obowiązany jest wnieść do koła łowieckiego opłatę ustaloną przez władze koła łowieckiego analogicznie jak w przypadku powyżej opisanym, na zryczałtowanym poziomie 20 zł od każdej sztuki zwierzyny branej na użytek własny. W takim przypadku myśliwy nie otrzymuje opisanej powyżej rekompensaty.

W związku z powyższym zadano następujące pytanie:

Czy jeżeli koło łowieckie w wewnętrznej uchwale ustali cenę tuszy zwierzęcej pobieranej przez myśliwego na własny użytek na zryczałtowanym poziomie 20 zł od sztuki i myśliwy będzie zobowiązany do wpłaty na rzecz koła łowieckiego takiej kwoty, to czy różnica między ceną stosowaną przez najbliższy punkt skupu zwierzyny, a ceną ustaloną przez koło łowieckie będzie stanowiła przychód myśliwego, od którego koło łowieckie – jako płatnik podatku dochodowego od osób fizycznych – będzie zobowiązane obliczać i wpłacać zaliczkę na podatek dochodowy?

Zdaniem Wnioskodawcy, zgodnie z utrwalonym poglądem, jeżeli żądana przez koło łowieckie opłata za tusze jest niższa niż żądana w punktach skupu, różnica pomiędzy tymi sumami nie stanowi dochodu myśliwego i nie podlega obowiązkowi podatkowemu. Obowiązkowi takiemu podlega natomiast, jako „dochód z innych źródeł” rekompensata wypłacana przez koło myśliwemu przekazującemu tuszę do punktu skupu.

Zdaniem Wnioskodawcy, na zadane pytanie należy odpowiedzieć przecząco. Jak wskazano wyżej, żądanie przez koło niższej opłaty za tusze, niż w punktach skupu, nie rodzi po stronie myśliwego obowiązku podatkowego (vide: interpretacja indywidualna Dyrektora Izby Skarbowej w Warszawie z dnia 18 czerwca 2008 r., nr IPPB2/415-493/08-5/JK).

Skoro tak, to różnica miedzy wartością tuszy przekazanej na skup (ustalona przez niezależnego przedsiębiorcę prowadzącego skup), a tuszą pozostawioną na własny użytek nie powinna być traktowana jako przychód myśliwego. Myśliwy wnosi bowiem obowiązkową opłatę, w wysokości ustalonej przez uprawniony do tego podmiot, który swobodnie może określać wysokość tej opłaty. Myśliwy zatem nie uzyskuje żadnego przychodu. W związku z powyższym koło nie jest zobowiązane do obliczania i wpłaty zaliczki na podatek dochodowy.

Zgodnie bowiem z generalną zasadą powszechności opodatkowania wyrażoną w art. 9 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.

O tym, czy kupno tusz dzika po cenach preferencyjnych stanowi dla nabywcy przychód decyduje okoliczność, czy takie świadczenie może otrzymać każdy myśliwy należący do koła łowieckiego. Jeżeli dla wszystkich myśliwych należących do koła ustalone są jednakowe zasady nabycia tuszy zwierzęcej, to obniżona cena nabycia nie ma charakteru indywidualnego i różnica miedzy ceną zakupu w kole łowieckim, a regularną ceną skupu nie stanowi przychodu.

W ocenie Wnioskodawcy myśliwy nie uzyska korzyści kosztem koła łowieckiego bowiem wysokość ceny za tusze zwierzyny zostanie uchwalona przez koło w wewnętrznej uchwale. Bez znaczenia w niniejszym przypadku jest fakt, że w skupach dziczyzny cena ustalana przez ich właścicieli jest wyższa. A zatem myśliwy nie uzyska przysporzenia majątkowego. Wykup tuszy dzika nie jest zatem dla myśliwego świadczeniem nieodpłatnym.

Biorąc zatem powyższe pod uwagę – w ocenie Wnioskodawcy – brak jest podstaw do zakwalifikowania różnicy pomiędzy wartością tuszy dzika udostępnionej do wykupu przez koło łowieckie myśliwemu, a ceną skupu jako przychodu z innych źródeł w rozumieniu art. 10 ust. 1 pkt 9 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej opisanego zdarzenia przyszłego uznaje się za prawidłowe.

W myśl art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2012 r., poz. 361, z późn. zm.), opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.

W art. 10 ust. 1 ww. ustawy ustawodawca określił katalog źródeł przychodów. Do katalogu tego zalicza, wymienione w pkt 9 „inne źródła”.

Stosownie natomiast do art. 20 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, za przychody z innych źródeł, o których mowa w art. 10 ust. 1 pkt 9, uważa się w szczególności: kwoty wypłacone po śmierci członka otwartego funduszu emerytalnego wskazanej przez niego osobie lub członkowi jego najbliższej rodziny, w rozumieniu przepisów o organizacji i funkcjonowaniu funduszy emerytalnych, kwoty uzyskane z tytułu zwrotu z indywidualnego konta zabezpieczenia emerytalnego oraz wypłaty z indywidualnego konta zabezpieczenia emerytalnego, w tym także dokonane na rzecz osoby uprawnionej na wypadek śmierci oszczędzającego, zasiłki pieniężne z ubezpieczenia społecznego, alimenty, stypendia, dotacje (subwencje) inne niż wymienione w art. 14, dopłaty, nagrody i inne nieodpłatne świadczenia nienależące do przychodów określonych w art. 12-14 i 17 oraz przychody nieznajdujące pokrycia w ujawnionych źródłach.

Jak wynika z powyższego przepisu katalog przychodów zaliczanych do tzw. przychodów z innych źródeł jest katalogiem otwartym. Tym samym do tego źródła należy zaliczyć wszystkie inne przychody, które nie mogą być zakwalifikowane do pozostałych kategorii źródeł, szczegółowo wymienionych w treści art. 10 ust. 1 cyt. ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Zgodnie z art. 11 ust. 1 ww. ustawy, przychodami, z zastrzeżeniem art. 14-15, art. 17 ust. 1 pkt 6, 9 i 10 w zakresie realizacji praw wynikających z pochodnych instrumentów finansowych, art. 19 i art. 20 ust. 3, są otrzymane lub postawione do dyspozycji podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń.

Za przychody należy zatem uznać każdą formę przysporzenia majątkowego, zarówno formę pieniężną jak i niepieniężną, w tym nieodpłatne świadczenia otrzymane przez podatnika.

Wartość pieniężną świadczeń w naturze z zastrzeżeniem art. 12 ust. 2, określa się na podstawie cen rynkowych stosowanych w obrocie rzeczami lub prawami tego samego rodzaju i gatunku, z uwzględnieniem w szczególności ich stanu i stopnia zużycia oraz czasu i miejsca ich uzyskania (art. 11 ust. 2 ww. ustawy).

Zgodnie z art. 11 ust. 2a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, wartość pieniężną innych nieodpłatnych świadczeń ustala się:

1.  jeżeli przedmiotem świadczenia są usługi wchodzące w zakres działalności gospodarczej dokonującego świadczenia - według cen stosowanych wobec innych odbiorców;
2.  jeżeli przedmiotem świadczeń są usługi zakupione - według cen zakupu;
3.  jeżeli przedmiotem świadczeń jest udostępnienie lokalu lub budynku - według równowartości czynszu, jaki przysługiwałby w razie zawarcia umowy najmu tego lokalu lub budynku;
4.  w pozostałych przypadkach - na podstawie cen rynkowych stosowanych przy świadczeniu usług lub udostępnianiu rzeczy lub praw tego samego rodzaju i gatunku, z uwzględnieniem w szczególności ich stanu i stopnia zużycia oraz czasu i miejsca udostępnienia.

W myśl art. 11 ust. 2b ww. ustawy, jeżeli świadczenia są częściowo odpłatne, przychodem podatnika jest różnica między wartością tych świadczeń, ustaloną według zasad określonych w ust. 2 lub 2a, a odpłatnością ponoszona przez podatnika.

Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych nie definiuje pojęcia nieodpłatnego świadczenia, jednak w orzecznictwie i doktrynie jednolicie przyjmuje się, że pojęcie to jest związane ze stosunkami prawnymi o charakterze zobowiązaniowym i rozumiane być musi jako świadczenie, z którym nie jest związana zapłata w jakiejkolwiek postaci.

Dla celów podatkowych przyjmuje się, że nieodpłatne świadczenie obejmuje każde działanie lub zaniechanie na rzecz innej osoby oraz wszystkie zjawiska gospodarcze i zdarzenia prawne, których następstwem jest uzyskanie korzyści kosztem innego podmiotu, lub te wszystkie zdarzenia prawne i zdarzenia gospodarcze w działalności podmiotów, których skutkiem jest przysporzenie majątku innej osobie, mające konkretny wymiar finansowy.

Jak wynika z opisu zdarzenia przyszłego, Wnioskodawca jest członkiem koła łowieckiego, które zajmuje się gospodarką łowiecką. Pozyskaną w trakcie polowania zwierzynę można rozdysponować bądź poprzez sprzedaż przez koło łowieckie firmie zewnętrznej - oddając je do tzw. punktu skupu lub myśliwy, który upolował zwierzynę może zakupić ją od koła – pobrać na tzw. własny użytek. Myśliwy obowiązany jest wnieść do koła łowieckiego opłatę ustaloną przez władze koła łowieckiego na zryczałtowanym poziomie 20 zł od każdej sztuki zwierzyny branej na użytek własny.

O tym, czy kupno upolowanych sztuk zwierzyny po cenach preferencyjnych stanowi dla nabywcy przychód z tytułu nieodpłatnych świadczeń decyduje okoliczność, czy takie świadczenie może otrzymać każdy myśliwy należący do danego koła łowieckiego. Jeżeli dla wszystkich myśliwych należących do koła ustalane są jednakowe zasady nabycia tuszy zwierzęcej, to obniżona cena nabycia nie ma charakteru indywidualnego i różnica między ceną zakupu w kole łowieckim a regularną ceną skupu nie stanowi przychodu.

Nawiązując do powyższej definicji świadczenia nieodpłatnego należy wskazać, że myśliwy nie uzyska korzyści kosztem koła łowieckiego, bowiem wysokość ceny za jedną tuszę zwierzęcą została przyjęta przez koło w wewnętrznej uchwale. Bez znaczenia w niniejszym przypadku jest fakt, że w skupach dziczyzny cena skupu tusz dziczyzny jest wyższa. A zatem myśliwy nie uzyska przysporzenia majątkowego. Wykup tuszy nie jest więc świadczeniem nieodpłatnym.

Biorąc zatem powyższe pod uwagę brak będzie podstaw do zakwalifikowania różnicy między ceną stosowaną przez najbliższy punkt skupu zwierzyny a ceną stosowaną przez koło jako przychodu myśliwego z innych źródeł w rozumieniu art. 10 ust. 1 pkt 9 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, a w konsekwencji koło łowieckie nie będzie zobowiązane wystawiać Wnioskodawcy informacji podatkowych, o których mowa w art. 42a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych oraz w związku z opisanym zdarzeniem przyszłym nie będzie występowało jako płatnik podatku dochodowego.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie, ul. Staromłyńska 10, 70-561 Szczecin po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – t. j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy).

Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Bydgoszczy Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Toruniu, ul. Św. Jakuba 20, 87-100 Toruń.