Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0111-KDIB1-2.4010.424.2017.1.AK
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2017-12-27
Teza: Czy na gruncie ustawy z dnia 29 sierpnia 2014 r. o zmianie ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2014 r., poz. 1328 z późn. zm., dalej: „ustawa zmieniająca”) oraz brzmienia ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych obowiązującym przed dniem 1 stycznia 2015 r. Spółka poprawnie kwalifikuje odsetki od pożyczek nabytych jako część zorganizowanej części przedsiębiorstwa jako koszty uzyskania przychodu, zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych?
Słowa kluczowe: kapitalizacja-cienka kapitalizacja; kapitalizacja-niedostateczna kapitalizacja; koszt-koszty uzyskania przychodów; odsetki; pożyczka; pożyczka-odsetki od pożyczki; przedsiębiorstwa-zarządzanie przedsiębiorstwem; udziałowiec; umowa; umowa-umowa pożyczki
Przepisy: [CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-Rozdział 3

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA

Na podstawie art. 13 § 2a, art. 14b § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2017 r., poz. 201, z późn. zm.), Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej stwierdza, że stanowisko Wnioskodawcy przedstawione we wniosku z 30 listopada 2017 r. (data wpływu 7 grudnia 2017 r.), o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku dochodowego od osób prawnych w zakresie kwalifikacji odsetek od pożyczek nabytych jako część zorganizowanej części przedsiębiorstwa do kosztów uzyskania przychodu – **jest prawidłowe.**

UZASADNIENIE

W dniu 7 grudnia 2017 r. wpłynął do organu ww. wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej dotyczącej podatku dochodowego od osób prawnych w zakresie kwalifikacji odsetek od pożyczek nabytych jako część zorganizowanej części przedsiębiorstwa do kosztów uzyskania przychodu.

We wniosku został przedstawiony następujący stan faktyczny i zdarzenie przyszłe:

Wnioskodawca posiada siedzibę na terytorium Polski i podlega w Polsce nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu. Spółka jest członkiem grupy kapitałowej S (dalej: „Grupa S”) zrzeszającej kilkadziesiąt podmiotów zależnych, głównie z krajów Europy i Ameryki Północnej. Jednostką dominującą w Grupie jest spółka S AB z siedzibą na terytorium Szwecji. R Sp. z o.o. posiada siedzibę na terytorium Polski i podlega w Polsce nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu. Spółka do 2014 r. była członkiem grupy kapitałowej R (dalej: „Grupa R”) zrzeszającej kilkadziesiąt podmiotów zależnych, głównie z krajów skandynawskich. Jednostką dominującą w Grupie była w tym okresie Spółka T z siedzibą na terytorium Finlandii.

Do 2014 r. ww. grupy kapitałowe działały na rynkach światowym i lokalnym niezależnie od siebie.

W 2014 r. w wyniku fuzji doszło do połączenia grup R i grupy S. Spółką dominującą w nowo powstałej grupie kapitałowej jest spółka S AB z siedzibą na terytorium Szwecji. Dotychczasowa Grupa R stała się częścią grupy kapitałowej S.

W wyniku fuzji jedynym udziałowcem R Sp. z o.o. pozostał podmiot z siedzibą w Finlandii, którego głównym udziałowcem (99% udziałów) jest jednostka dominująca w nowo powstałej grupie. W celu zwiększenia konkurencyjności grupy oraz osiągnięcia efektu synergii zdecydowano o połączeniu dywizji oferujących tożsame produkty, spółek działających dotychczas w grupie S z dywizją RM oraz RF.

1 stycznia 2016 r. pomiędzy R Sp. z o.o., a Wnioskodawcą została zawarta umowa sprzedaży zorganizowanej części przedsiębiorstwa (dalej: „ZCP”), na którą składała się część oddziału - dywizja RM – „ZCP1” oraz oddział - Centrum Usług Finansowych RF – „ZCP2”. Zawarcie ww. umowy skutkowało wniesieniem aportu przez R Sp. z o.o. do Wnioskodawcy, w zamian za objęcie pakietu 42% udziałów Wnioskodawcy.

Na skład ZCP1 złożyły się m.in. prawa wynikające z umów zawartych, na potrzeby prowadzonej działalności gospodarczej, w tym umowy pożyczek zawarte pomiędzy Spółką T, a R Sp. z o.o. Pożyczki te zostały zaciągnięte celu pozyskania niezbędnych środków finansowych zabezpieczających prowadzenie działalności gospodarczej.

Umowa sprzedaży ZCP obejmowała umowy pożyczek o numerach: (…) z 29 listopada 2007 r., (…) z 29 listopada 2007 r. oraz (…) z 11 marca 2008 r. Kwoty wynikające z umów pożyczek zostały przekazane na rachunek bankowy pożyczkobiorcy odpowiednio w 2007 i 2008 r. Umowy te zostały w kolejnych latach kilkukrotnie aneksowane jednak nie związany był z tym żaden transfer środków pieniężnych. Na mocy umowy sprzedaży ZCP od dnia 1 stycznia 2016 r. stroną ww. umów pożyczek został Wnioskodawca. Z dniem zawarcia umowy sprzedaży ZCP nie doszło do żadnego transferu środków pieniężnych pomiędzy spółkami.

W związku z powyższym opisem zadano następujące pytanie:

Czy na gruncie ustawy z dnia 29 sierpnia 2014 r. o zmianie ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2014 r., poz. 1328 z późn. zm., dalej: „ustawa zmieniająca”) oraz brzmienia ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych obowiązującym przed dniem 1 stycznia 2015 r. Spółka poprawnie kwalifikuje odsetki od pożyczek nabytych jako część zorganizowanej części przedsiębiorstwa jako koszty uzyskania przychodu, zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych?

**Zdaniem Wnioskodawcy,** odsetki od zaciągniętych pożyczek na mocy art. 15 ust. 1 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (t.j. Dz.U. z 2017 r., poz. 2343 z późn. zm., dalej: „ustawy o p.d.o.p.”) stanowią koszt uzyskania przychodu. Zgodnie z przytoczonym przepisem kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 16 ust. 1 ustawy.

Analizując ww. przepis zaznaczyć należy, że zgodnie z art. 7 ust. 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 2014 r. o zmianie ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych oraz niektórych innych ustaw (dalej: „ustawa zmieniająca”) do odsetek od pożyczek, w przypadku których kwota udzielonej pożyczki została podatnikowi faktycznie przekazana przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy (1 stycznia 2015 r.) stosuje się przepisy art. 16 ust. 1 pkt 60 i 61 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych w brzmieniu obowiązującym przed dniem 1 stycznia 2015 r.

Wnioskodawca stał się stroną umowy pożyczek dnia 1 stycznia 2016 r. jednak jedyny przepływ środków pieniężnych z tytułu pożyczek miał miejsce odpowiednio w 2007 i 2008 r. Mając na uwadze powołany przepis ustawy zmieniającej, w ocenie Spółki, ich literalna wykładnia wskazuje na szczególne podkreślenie momentu faktycznego przekazania kwoty udzielonej pożyczki. Bez znaczenia pozostaje zatem fakt zawierania dodatkowych umów pomiędzy stronami, w przypadku, gdy nie towarzyszy im transfer środków pieniężnych.

Pożyczki zaciągnięte przez Spółkę spełniają tym samym warunek przewidziany w art. 7 ust. 1 ustawy zmieniającej, w skutek czego do tych pożyczek zastosowanie mają przepisy art. 16 ust. 1 pkt 60 i 61 Ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych w brzmieniu obowiązującym przed dniem 1 stycznia 2015 r.

Jak wskazano powyżej umowy pożyczek zostały zawarte w celu pozyskania niezbędnych środków finansowych zabezpieczających prowadzenie działalności gospodarczej, dlatego też odsetki od pożyczek można zakwalifikować jako koszt poniesiony w celu osiągnięcia lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów. Zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy o p.d.o.p do kosztów uzyskania przychodów nie zalicza się kosztów wymienionych w art. 16 ust. 1 tej ustawy. Biorąc pod uwagę przedmiotowe odsetki należy w szczególności rozważyć punkt 60 oraz 61 ww. przepisu.

Zgodnie z punktem 60 ww. artykułu w brzmieniu ustawy przed dniem 1 stycznia 2015 r., nie uważa się za koszty uzyskania przychodów odsetek od pożyczek udzielonych spółce przez jej wspólnika posiadającego nie mniej niż 25% udziałów tej spółki albo wspólników posiadających łącznie nie mniej niż 25% udziałów tej spółki, jeżeli wartość zadłużenia spółki wobec wspólników tej spółki posiadających co najmniej 25% udziałów i wobec innych podmiotów posiadających co najmniej 25% udziałów w kapitale takiego wspólnika osiągnie łącznie trzykrotność wartości kapitału zakładowego spółki - w części w jakiej pożyczka przekracza tę wartość zadłużenia, określoną na dzień zapłaty odsetek.

Z kolei pkt 61 w brzmieniu ustawy przed dniem 1 stycznia 2015 r. stanowi, iż nie uważa się za koszty uzyskania przychodów odsetek od pożyczek udzielonych przez spółkę innej spółce, jeżeli w obu tych podmiotach ten sam wspólnik posiada nie mniej niż po 25% udziałów, a wartość zadłużenia spółki otrzymującej pożyczkę wobec wspólników tej spółki posiadających co najmniej 25% jej udziałów i wobec innych podmiotów posiadających co najmniej 25% udziałów w kapitale tych wspólników oraz wobec spółki udzielającej pożyczki osiągnie łącznie trzykrotność wartości kapitału zakładowego spółki - w części w jakiej pożyczka przekracza tę wartość zadłużenia, określoną na dzień zapłaty odsetek.

Powyżej wskazano, że do połączenia grup kapitałowych R i S doszło w 2014 r., w związku z czym na dzień wypłaty przedmiotowych pożyczek pomiędzy Wnioskodawcą i Pożyczkodawcą nie istniały żadne powiązania kapitałowe. Tym samym art. 16 ust. 1 pkt 60 oraz pkt 61 ustawy o p.d.o.p nie mają zastosowania do odsetek od tych pożyczek.

Zakładając, że odsetki od pożyczek nie mają znamion pozostałych wydatków wymienionych w art. 16 ust. 1 ustawy o p.d.o.p. Spółka stoi na stanowisku, że mogą być one zaliczone do kosztów uzyskania przychodów na mocy art. 15 ust. 1 ww. ustawy.

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego stanu faktycznego i zdarzenia przyszłego jest prawidłowe.

Mając powyższe na względzie, stosownie do art. 14c § 1 Ordynacji podatkowej, odstąpiono od uzasadnienia prawnego dokonanej oceny stanowiska Wnioskodawcy.

Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy rzeczywisty stan faktyczny sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie z opisem stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego podanym przez Wnioskodawcę w złożonym wniosku. W związku z powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we wniosku opisu sprawy, udzielona odpowiedź traci swoją aktualność.

Zgodnie z art. 14na Ordynacji podatkowej, przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej stanowi element czynności będących przedmiotem decyzji wydanej:

1.  z zastosowaniem art. 119a;
2.  w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług.

Interpretacja dotyczy stanu faktycznego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia w przedstawionym stanie faktycznym, a w przypadku zdarzenia przyszłego dotyczy stanu prawnego obowiązującego w dniu wydania interpretacji.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu, ul. Św. Mikołaja 78/79, 50-126 Wrocław w dwóch egzemplarzach (art. 47 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz.U. z 2017 r., poz. 1369, z późn. zm.) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie albo aktu, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 4a (art. 53 § 1 ww. ustawy).

Jednocześnie, zgodnie art. 57a ww. ustawy, skarga na pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego wydaną w indywidualnej sprawie, opinię zabezpieczającą i odmowę wydania opinii zabezpieczającej może być oparta wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd administracyjny jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy), na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Teodora Sixta 17, 43-300 Bielsko-Biała.