Interpretacja indywidualna
Sygnatura: IBPBI/2/423-488/12/BG
Organ: Dyrektor Izby Skarbowej w Katowicach
Data wydania: 2012-05-17
Teza: w zakresie ustalenia przychodu w przypadku sprzedaży składników majątku
Słowa kluczowe: nieruchomości; obowiązek-obowiązek podatkowy; przychód; sprzedaż; wierzytelność
Przepisy: [CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-Rozdział 2-art. 12

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA

Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.) oraz § 5 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz. U. Nr 112, poz. 770 ze zm.), Dyrektor Izby Skarbowej w Katowicach, działając w imieniu Ministra Finansów stwierdza, że stanowisko Spółki, przedstawione we wniosku z dnia 27 stycznia 2012 r. (data wpływu do tut. BKIP w dniu 06 lutego 2012 r.), uzupełnionym w dniu 24 kwietnia 2012r. i 02 maja 2012r., o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku dochodowego od osób prawnych m.in. w zakresie ustalenia przychodu w przypadku sprzedaży składników majątku (pytanie oznaczone we wniosku jako nr 3 dotyczące opodatkowania przychodów) - **jest nieprawidłowe.**

UZASADNIENIE

W dniu 06 lutego 2012r. wpłynął do tut. BKIP wniosek o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku dochodowego od osób prawnych m.in. w zakresie ustalenia przychodu w przypadku sprzedaży składników majątku. Wniosek nie spełniał wymogów formalnych, dlatego też pismem z dnia 20 kwietnia 2012 r. Znak IBPP3/443-118/12/ASz, IBPBI/2/423-114/12/BG wezwano do ich uzupełnienia. Uzupełnienia dokonano w dniach 24 kwietnia 2012r. i 02 maja 2012r.

W przedmiotowym wniosku zostało przedstawione następujące zdarzenie przyszłe:

Spółka zajmuje się sprzedażą wysyłkową towarów oraz świadczeniem usług internetowych. Usługi polegają na dostępie do internetu dla klientów indywidualnych. Obejmują swoim zasięgiem ok. 700 umów z klientami zamieszkującymi jedno z osiedli. W związku ze świadczeniem wyżej wymienionych usług Spółka jest w posiadaniu całej infrastruktury sieci komputerowej oraz zawarła szereg umów, w tym umowy dzierżawy studni oraz kabli. W 2012r. Spółka zamierza odsprzedać całą sieć komputerową i zająć się jedynie sprzedażą towarów w ramach sklepu internetowego. Planowana sprzedaż sieci będzie obejmować w szczególności: sprzedaż infrastruktury sieci, sprzedaż należności i zobowiązań, sprzedaż towarów dotyczących sieci internetowej. Nastąpi także cesja umów wszystkich klientów, na rzecz których Spółka świadczy usługi dostępu do internetu. Będzie miała miejsce również cesja większości umów związanych z prowadzeniem ww. działalności (np. umowa dzierżawy studni, umowa dzierżawy kabli, telefony służbowe, umowy z energetyką, umowa najmu nieruchomości itp.). Zdaniem Spółki, tak odsprzedana sieć będzie stanowić niezależne przedsiębiorstwo samodzielnie realizujące swoje zadania. Spółka stoi na stanowisku, że dokonuje sprzedaży zorganizowanej części przedsiębiorstwa i tym samym może skorzystać z wyłączenia stosowania przepisów ustawy o podatku od towarów i usług. Sprzedaż nastąpi w formie aktu notarialnego oraz zostanie wystawiona faktura VAT ze stawką NP.

W momencie sprzedaży Spółka uzna za koszt uzyskania przychodu takie składniki jak:

*   nieumorzona wartość infrastruktury sieci,
*   wartość remanentu końcowego towarów,
*   wartość netto należności,
*   opłaty notarialne związane ze sprzedażą sieci.

Przychodem do opodatkowania będzie natomiast:

*   wartość wynikająca z faktury sprzedaży,
*   wartość netto zobowiązań.

W odpowiedzi na wezwanie z dnia 20 kwietnia 2012r. Znak IBPP3/443-118/12/ASz IBPBI/2/423-114/12/BG, ujętej w piśmie dnia 25 kwietnia 2012r., w uzupełnieniu przedstawionego we wniosku zdarzenia przyszłego, Spółka wskazała, że będący przedmiotem wniosku zespół składników majątkowych nie został nabyty przez Spółkę w formie aportu przedsiębiorstwa lub zorganizowanej części przedsiębiorstwa. Spółka początkowo otworzyła inwestycję w momencie powstania sieci, została ona ujęta w ewidencji środków trwałych i rozpoczęła się jej amortyzacja.

W związku z powyższym zadano m.in. następujące pytanie:

Czy Spółka prawidłowo opodatkuje podatkiem dochodowym od osób prawnych wymienione w poz. 54 niniejszego wniosku składniki (tj. wartość wynikająca z faktury sprzedaży, wartość netto zobowiązań)? (pytanie oznaczone we wniosku jako nr 3 dotyczące opodatkowania przychodów)

Zdaniem Spółki, należy opodatkować podatkiem dochodowym od osób prawnych wymienione w poz. 54 niniejszego wniosku składniki. Wymienione składniki zaliczy odpowiednio do zysków lub strat nadzwyczajnych.

Zgodnie z art. 14 ust. 1 ustawy z dnia 15 lutego 1992r. o podatku dochodowym od osób prawnych (Dz. U. z 2000r. Nr 54, poz. 654 z późn. zm., dalej „updop”), Spółka opodatkuje podatkiem dochodowym od osób prawnych wartość wyrażoną w cenie określonej w umowie (fakturze) sprzedaży sieci komputerowej.

W odpowiedzi na ww. wezwanie Spółka wskazała własne stanowisko w zakresie wartości netto zobowiązań. Zdaniem Spółki, powinna opodatkować podatkiem dochodowym od osób prawnych następujące składniki: wartość wynikającą z faktury sprzedaży sieci oraz wartości netto zobowiązań. Składniki te zaliczy do zysków nadzwyczajnych.

Wartość netto zobowiązań zostanie opodatkowana podatkiem dochodowym od osób prawnych z uwagi na fakt, że:

*   w odniesieniu do zobowiązań wynikających z kosztów pośrednich - wartość netto zobowiązań początkowo była uznana za koszt uzyskania przychodu,
*   w odniesieniu do zobowiązań wynikających z kosztów bezpośrednich (zakupu towarów) wartość netto zobowiązań będzie uznana za koszt uzyskania przychodu w momencie sprzedaży sieci.

Na tle przedstawionego zdarzenia przyszłego stwierdzam co następuje:

Zgodnie z art. 12 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (t.j. Dz. U. z 2011 r. Nr 74 poz. 397 ze zm., dalej „updop”), przychodami, z zastrzeżeniem ust. 3 i 4 oraz art. 14, są w szczególności otrzymane pieniądze, wartości pieniężne, w tym również różnice kursowe.

O zaliczeniu danego przysporzenia majątkowego do przychodów decyduje definitywny charakter tego przysporzenia w tym sensie, że w sposób ostateczny faktycznie powiększa ono aktywa osoby prawnej. Otrzymane świadczenie może być uznane za przychód, jeżeli ma ono charakter definitywny, ostateczny oraz pewny w tym znaczeniu, że podatnik uzyskuje swobodę dysponowania określonym świadczeniem lub środkami pieniężnymi.

Przepis art. 12 ust. 3 updop stanowi, że za przychody związane z działalnością gospodarczą i z działami specjalnymi produkcji rolnej, osiągnięte w roku podatkowym, uważa się także należne przychody, choćby nie zostały jeszcze faktycznie otrzymane, po wyłączeniu wartości zwróconych towarów, udzielonych bonifikat i skont.

O przychodzie z działalności gospodarczej można zatem mówić już w momencie powstania uprawnienia podatnika do uzyskania przysporzenia, niezależnie od jego faktycznego otrzymania. Przychodami należnymi w rozumieniu powołanego przepisu są bowiem te przychody, które wynikają ze źródła przychodów i stanowią kwoty, których wydania podatnik może żądać.

Przychody należne zatem to wszelkiego rodzaju przychody, co do których przysługuje podatnikowi uprawnienie do ich dochodzenia, czyli takie, które wynikają z konkretnego stosunku prawnego. „Należność" wynika z treści stosunku prawnego, a odnosi się zarówno do możliwości dochodzenia konkretnego świadczenia oraz do powinności jego spełnienia. Oznacza to, że powstanie przychodów należnych związane jest z powstaniem wierzytelności. Ponieważ wierzytelność to termin wywodzący się z prawa cywilnego, to przychodami należnymi co do zasady są przychody wymagalne w rozumieniu prawa cywilnego, tj. możliwe do prawnie skutecznego ich dochodzenia.

Wierzytelność stanowi uprawnienie wierzyciela do żądania od dłużnika spełnienia określonego działania lub zaniechania, np. zapłaty ceny za wykonaną usługę lub zapłaty ceny za sprzedany towar. Przepisy ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (Dz. U. Nr 16, poz. 93 ze zm.), w tytule IX, Dziale I (art. 509-518), przewidują możliwość przeniesienia wierzytelności.

Przeniesienie wierzytelności dochodzi do skutku w wyniku umowy zawartej między wierzycielem (cedentem), a osobą trzecią (cesjonariuszem). Zgoda dłużnika nie jest konieczna do dokonania tej czynności, chyba że strony w pierwotnej umowie tak postanowiły. Przeniesienie wierzytelności może być dokonane pod tytułem odpłatnym bądź darmym. Pod pojęciem odpłatnego zbycia wierzytelności należy rozumieć wszystkie sytuacje, w których jedna ze stron umowy przenosi wierzytelność (której jest wierzycielem) na inną osobę odpłatnie (w zamian za zapłatę w pieniądzu lub przeniesienie własności innej rzeczy, bądź prawa). Stronami tej umowy są: wierzyciel jako zbywca oraz osoba trzecia jako nabywca. Pomimo zmiany osoby uprawnionej treść zbywanego prawa nie ulega zmianie. W praktyce najczęściej odpłatne zbycie wierzytelności będzie dokonywane w drodze umowy sprzedaży. Przeniesienie wierzytelności pod tytułem odpłatnym ma miejsce najczęściej w sytuacji, gdy zagrożone jest realne odzyskanie należnych świadczeń, egzekucja może być utrudniona lub zagrożona.

Z przedstawionego we wniosku opisu zdarzenia przyszłego wynika, że Spółka zajmuje się sprzedażą wysyłkową towarów oraz świadczeniem usług internetowych. Spółka jest w posiadaniu infrastruktury sieci komputerowej. W 2012r. zamierza odsprzedać całą sieć komputerową i zająć się jedynie sprzedażą towarów w ramach sklepu internetowego. Planowana sprzedaż sieci będzie obejmować w szczególności: sprzedaż infrastruktury sieci, sprzedaż należności i zobowiązań, sprzedaż towarów dotyczących sieci internetowej.

Biorąc pod uwagę, iż jednym ze zbywanych składników majątku będą należności, należy zauważyć, że w ujęciu podatkowym u zbywcy wierzytelności „własnej”, jeżeli wierzytelność została uprzednio zaliczona do przychodów należnych zgodnie z art. 12 ust. 3 updop, odpłatność za zbytą wierzytelność nie zwiększa przychodów. W tym przypadku bowiem następuje jedynie spłata należności zaliczonej już wcześniej do przychodów. Jednocześnie zbywca wierzytelności „własnej” nie uwzględnia w kosztach uzyskania przychodów kwoty odpowiadającej wartości zbywanej wierzytelności zaliczonej do przychodów należnych na podstawie art. 12 ust. 3 updop, kosztem uzyskania przychodu może być jedynie strata na tej transakcji (będąca różnicą pomiędzy ceną sprzedaży, a wartością zaliczoną uprzednio do przychodów należnych). Zatem transakcja taka w ujęciu podatkowym wykazywana jest wynikowo.

Zgodnie z art. 14 ust. 1 updop przychodem z odpłatnego zbycia rzeczy lub praw majątkowych, z zastrzeżeniem ust. 4 i 5, jest ich wartość wyrażona w cenie określonej w umowie. Jeżeli jednak cena bez uzasadnionej przyczyny znacznie odbiega od wartości rynkowej tych rzeczy lub praw, przychód ten określa organ podatkowy w wysokości wartości rynkowej.

W świetle powyższego przychodem ze zbycia składników majątku wymienionych we wniosku będzie ich wartość wyrażona w cenie określonej w umowie sprzedaży, przy czym skoro przedmiotem sprzedaży są m.in. wierzytelności „własne” (Spółka wskazuje, iż dokonuje sprzedaży należności), zaliczone uprzednio do przychodu należnego, wartość tę należy pomniejszyć o część ceny przypadającej na te wierzytelności.

Podsumowując przychodem ze sprzedaży składników majątku o których mowa we wniosku będzie wartość wyrażona w cenie określonej w umowie pomniejszona o tą część ceny, która przypada na wierzytelności własne.

W świetle powyższego stanowisko Spółki, iż powinna opodatkować podatkiem dochodowym od osób prawnych wartość wynikającą z faktury sprzedaży sieci oraz wartość netto zobowiązań jest nieprawidłowe.

Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dniu wydania interpretacji.

Nadmienia się, iż w zakresie podatku od towarów i usług (pytanie nr 1 i 2) oraz w zakresie podatku dochodowego od osób prawnych (pytanie oznaczone we wniosku jako nr 3 - w części dotyczącej kosztów uzyskania przychodów) wydano odrębne rozstrzygnięcia.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, ul. Prymasa Stefana Wyszyńskiego 2, 44-101 Gliwice po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – t.j. Dz. U. z dnia 14 marca 2012r., poz. 270). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy).

Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Katowicach Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Bielsku-Białej, ul. Traugutta 2a 43-300 Bielsko-Biała.