Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0114-KDIP3-1.4011.540.2025.2.MS2
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-08-06
Teza: W zakresie obowiązków płatnika w związku z przyznawaniem
pracownikom punktów w Programie Kafeteryjnym.
Słowa kluczowe: praca-stosunek pracy
pracownik
przychód-przychód ze stosunku pracy
Zagadnienia: Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Pobór podatku lub zaliczek na podatek przez płatników.
Przepisy: [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 7-art. 32-ust. 1
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 7-art. 42-ust. 1

## Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

Szanowni Państwo,
    stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego
    stanu faktycznego w podatku dochodowym od osób fizycznych jest prawidłowe.

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

17 czerwca 2025 r. wpłynął Państwa wniosek z 11 czerwca 2025 r. o wydanie interpretacji
    indywidualnej. Treść wniosku jest następująca:
    Opis stanu faktycznego
    Wnioskodawca (dalej: Spółka) jest spółką z ograniczoną odpowiedzialnością, podlegającą
    na terytorium Polski nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu, zgodnie z art. 3 ust.

    1 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (Dz.U. 1992
    nr 21 poz. 86 ze zm.; dalej: ustawa o CIT). Spółka prowadzi działalność w poniższym
    zakresie:
        outsourcing oprogramowania, tj.: tworzenie oprogramowania na zamówienie,
        modernizacja oprogramowania, dostosowywanie i konfiguracja oprogramowania
        oraz monitorowanie i wsparcie oprogramowania;
        wdrażanie kontroli jakości oprogramowania oraz najlepszych praktyk i narzędzi
        testowania oprogramowania;
        doradztwo w zakresie oprogramowania obejmujące poszukiwanie najlepszych
        rozwiązań dostosowanych do potrzeb klientów Spółki.
    Spółka zatrudnia pracowników w oparciu o umowy o pracę (dalej: Pracownicy) oraz
    współpracuje z kontrahentami w oparciu o umowy o świadczenie usług (dalej:
    Współpracownicy). W celu zwiększenia motywacji oraz wydajności Pracowników oraz
    Współpracowników, zgodnie z praktyką przyjętą w branży, w której działa Spółka, poza
    podstawowym wynagrodzeniem Spółka przyznaje Pracownikom i Współpracownikom
    dodatkowe świadczenia o charakterze niepieniężnym. Aby umożliwić efektywne
    zarządzanie wydatkami związanymi z przyznawaniem ww. świadczeń, a także celem
    dostosowania zakresu ww. świadczeń do aktualnych potrzeb Pracowników i
    Współpracowników, Spółka korzysta z systemu internetowego - tzw. kafeterii benefitów
    (dalej: System kafeteryjny). System kafeteryjny pozwala na przyznawanie przez Spółkę
    Pracownikom i Współpracownikom punktów (dalej: Punkty) uprawniających ich do nabycia
    określonych towarów i usług (które nie są na moment przyznania punktów określone) od
    podmiotów innych niż Spółka.
    System kafeteryjny jest udostępniany Pracownikom i Współpracownikom przez
    zewnętrznego dostawcę (dalej: Dostawca), na podstawie umowy zawartej pomiędzy
    Dostawcą a Spółką. W zamian za udostępnianie Pracownikom i Współpracownikom
    Systemu kafeteryjnego, Spółka opłaca na rzecz Dostawcy miesięczne wynagrodzenie, w
    oparciu o otrzymywane od Dostawcy faktury VAT (dalej: Faktury zakupowe).
    Wynagrodzenie finansowane jest z bieżących środków Spółki.
    W ramach Systemu kafeteryjnego Pracownicy i Współpracownicy otrzymują na przypisane
    indywidualne konto funkcjonujące w Systemie kafeteryjnym określoną stałą miesięczną
    ilość Punktów. Punkty przekazywane są przez Spółkę do banku Punktów w Systemie
    kafeteryjnym raz w miesiącu, na podstawie dokonywanej przez Spółkę płatności na rzecz
    Dostawcy, która dokumentowana jest każdorazowo notą obciążeniową. Samo przypisanie
    Punktów do poszczególnych kont realizowane jest przez Dostawcę w sposób
    automatyczny. Dostawca umożliwia Pracownikom i Współpracownikom założenie konta w
    serwisie internetowym, w którym znajduje się informacja o otrzymanych Punktach,
    całkowitej wartości Punktów oraz ofercie towarów i usług, które można nabyć za Punkty.
    Pracownik lub Współpracownik ma możliwość złożenia za pośrednictwem Systemu
    kafeteryjnego zamówienia na poszczególne towary i usługi dostępne w ramach Systemu
    kafeteryjnego aż do wyczerpania dostępnych w ramach przypisanego konta Punktów.
    Wymiana punktów na towary i usługi następować może w trybie jednorazowym (w formie
    jednorazowego umorzenia punktów w zamian za określone towary lub usługę) lub
    abonamentowym (w formie okresowego umorzenia punktów w zamian za udostępnienie
    usługi w kolejnym okresie rozliczeniowym - w takim przypadku otrzymywane w danym
    okresie rozliczeniowym punkty w pierwszej kolejności wymieniane są na świadczenia
    abonamentowe). Jeżeli wartość zgromadzonych Punktów okaże się niewystarczająca do
    nabycia danego towaru lub usługi, Pracownicy i Współpracownicy mają możliwość
    dopłacenia brakującej kwoty z własnych środków. Jednocześnie, Pracownicy i
    Współpracownicy nie mają w żadnym przypadku możliwości wypłaty ekwiwalentu

    pieniężnego uzyskanych punktów z przypisanego indywidualnego konta. Zgodnie z
    procedurą obowiązującą w Spółce, uprawnienie do korzystania przez Pracowników i
    Współpracowników z Systemu kafeteryjnego oraz zasady korzystania z Systemu
    kafeteryjnego wynikają z ustaleń pomiędzy Spółką, a Pracownikami lub
    Współpracownikami. W przypadku Współpracowników, uprawnienie do korzystania z
    Systemu kafeteryjnego jest elementem uzgodnionych zasad współpracy pomiędzy
    stronami oraz istnieje wyłącznie na czas zawartej umowy o świadczenie usług.
    Pytania
    1. Czy do powstania u Pracownika przychodu ze stosunku pracy dochodzi w momencie
      zamiany przez Pracownika Punktów na towary lub usługi w Systemie kafeteryjnym i
      tym samym Spółka jest w tym momencie zobowiązana do pobrania zaliczki na
      podatek dochodowy od osób fizycznych - od kwoty odpowiadającej wartości
      pieniężnej Punktów zamienionych na dany towar lub usługę?
    2. Czy wynagrodzenie Dostawcy udokumentowane Fakturami zakupowymi stanowi dla
      Spółki koszt uzyskania przychodu inny niż bezpośrednio związany z przychodami, w
      rozumieniu art. 15 ust. 4d ustawy o CIT?
    Przedmiotem niniejszego rozstrzygnięcia jest odpowiedź w zakresie pytania nr 1 w kwestii
    dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych. W zakresie podatku dochodowego
    od osób prawnych (pytania nr 2) zostanie wydane odrębne rozstrzygnięcie.
    Państwa stanowisko w sprawie
    Ad. 1
    Zdaniem Spółki, do powstania u Pracownika przychodu ze stosunku pracy dochodzi w
    momencie zamiany przez Pracownika Punktów na towary lub usługi w Systemie
    kafeteryjnym i tym samym Spółka jest w tym momencie zobowiązana do pobrania zaliczki
    na podatek dochodowy od osób fizycznych - od kwoty odpowiadającej wartości pieniężnej
    Punktów zamienionych na dany towar lub usługę.
    Zgodnie z art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób
    fizycznych (Dz.U. 1991 nr 80 poz. 350 ze zm.; dalej: ustawa o PIT), opodatkowaniu
    podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z wyjątkiem dochodów
    wymienionych w art. 21. 52, 52a i 52c oraz dochodów, od których na podstawie przepisów
    Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.
    Jak stanowi art. 10 ust 1 pkt 1 ustawy o PIT, źródłem przychodu jest m.in. stosunek pracy.
    Zgodnie z art. 11 ust. 1 ustawy o PIT, przychodami, z zastrzeżeniem art. 14-15, art. 17 ust.
    1 pkt 6, 9, 10 w zakresie realizacji praw wynikających z pochodnych instrumentów
    finansowych, pkt 11, art. 19, art. 25b, art. 30ca, art. 30da i art. 30f, są otrzymane lub
    postawione do dyspozycji podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i wartości
    pieniężne oraz wartość otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych
    świadczeń.
    Zgodnie z ust. 2 ww. artykułu, wartość pieniężną świadczeń w naturze, z zastrzeżeniem
    ust. 2c oraz art. 12 ust. 2-2c, określa się na podstawie cen rynkowych stosowanych w
    obrocie rzeczami lub prawami tego samego rodzaju i gatunku, z uwzględnieniem w
    szczególności ich stanu i stopnia zużycia oraz czasu i miejsca ich uzyskania. Jak stanowi
    ust. 2a ww. artykułu, wartość pieniężną innych nieodpłatnych świadczeń ustala się:
    1) jeżeli przedmiotem świadczenia są usługi wchodzące w zakres działalności
    gospodarczej dokonującego świadczenia - według cen stosowanych wobec innych
    odbiorców;
    2) jeżeli przedmiotem świadczeń są usługi zakupione - według cen zakupu:
    3) jeżeli przedmiotem świadczeń jest udostępnienie lokalu lub budynku - według
    równowartości czynszu, jaki przysługiwałby w razie zawarcia umowy najmu tego lokalu lub

    budynku; w pozostałych przypadkach - na podstawie cen rynkowych stosowanych przy
    świadczeniu usług lub udostępnianiu rzeczy lub praw tego samego rodzaju i gatunku, z
    uwzględnieniem w szczególności ich stanu i stopnia zużycia oraz czasu i miejsca
    udostępnienia.
    Zgodnie z art. 12 ust. 1 ustawy o PIT, za przychody ze stosunku służbowego, stosunku
    pracy, pracy nakładczej oraz spółdzielczego stosunku pracy uważa się wszelkiego rodzaju
    wypłaty pieniężne oraz wartość pieniężną świadczeń w naturze bądź ich ekwiwalenty, bez
    względu na źródło finansowania tych wypłat i świadczeń, a w szczególności:
    wynagrodzenia zasadnicze, wynagrodzenia za godziny nadliczbowe, różnego rodzaju
    dodatki, nagrody, ekwiwalenty za niewykorzystany urlop i wszelkie inne kwoty niezależnie
    od tego, czy ich wysokość została z góry ustalona, a ponadto świadczenia pieniężne
    ponoszone za pracownika, jak również wartość innych nieodpłatnych świadczeń lub
    świadczeń częściowo odpłatnych.
    Jak stanowi ust. 2 ww. artykułu, wartość pieniężną świadczeń w naturze przysługujących
    pracownikom na podstawie odrębnych przepisów ustala się według przeciętnych cen
    stosowanych wobec innych odbiorców - jeżeli przedmiotem świadczenia są rzeczy lub
    usługi wchodzące w zakres działalności pracodawcy.
    Wartość pieniężną nieodpłatnego świadczenia przysługującego pracownikowi z tytułu
    wykorzystywania samochodu służbowego do celów prywatnych ustala się w wysokości:
    1) 250 zł miesięcznie - dla samochodów:
    a) mocy silnika do 60 kW,
    b) stanowiących pojazd elektryczny w rozumieniu art. 2 pkt 12 ustawy z dnia 11 stycznia
      2018 r. o elektromobilności i paliwach alternatywnych (Dz.U. z 2024 r. poz. 1289, 1853
      i 1881) lub pojazd napędzany wodorem w rozumieniu art. 2 pkt 15 tej ustawy;
    2) 400 zł miesięcznie - dla samochodów innych niż wymienione w pkt 1 (art. 12 ust. 2a
    ustawy o PIT).
    W przypadku wykorzystywania samochodu służbowego do celów prywatnych przez część
    miesiąca wartość świadczenia ustala się za każdy dzień wykorzystywania samochodu do
    celów prywatnych w wysokości 1/30 kwot określonych w ust. 2a (art. 12 ust. 2b ustawy o
    PIT). Jeżeli świadczenie przysługujące pracownikowi z tytułu wykorzystywania samochodu
    służbowego do celów prywatnych jest częściowo odpłatne, to przychodem pracownika jest
    różnica pomiędzy wartością określoną w ust. 2a albo ust. 2b i odpłatnością ponoszoną
    przez pracownika (art. 12 ust. 2c ustawy o PIT).
    Jak stanowi natomiast art. 12 ust. 3 ustawy o PIT, wartość pieniężną innych nieodpłatnych
    świadczeń lub świadczeń częściowo odpłatnych ustala się według zasad określonych w art.
    11 ust. 2-2b.
    Zgodnie z art. 32 ust. 1 ustawy o PIT, zakłady pracy będące osobami fizycznymi, osobami
    prawnymi oraz jednostkami organizacyjnymi nieposiadającymi osobowości prawnej są
    obowiązane jako płatnicy obliczać i pobierać w ciągu roku zaliczki na podatek dochodowy
    od osób, które uzyskują od tych zakładów przychody ze stosunku służbowego, stosunku
    pracy, z pracy nakładczej lub ze spółdzielczego stosunku pracy, z zasiłków pieniężnych z
    ubezpieczenia społecznego wypłacanych przez zakłady pracy lub z tytułu udziału w
    nadwyżce bilansowej wypłacanej w spółdzielniach pracy.
    Jak Spółka wskazała w opisie stanu faktycznego, w ramach Systemu kafeteryjnego
    Pracownicy otrzymują na przypisane indywidualne konto funkcjonujące w Systemie
    kafeteryjnym określoną stałą miesięczną ilość Punktów. Punkty przekazywane są przez
    Spółkę do banku Punktów w Systemie kafeteryjnym raz w miesiącu, na podstawie
    dokonywanej przez Spółkę płatności na rzecz Dostawcy, która dokumentowana jest
    każdorazowo notą obciążeniową. Samo przypisanie Punktów do poszczególnych kont
    realizowane jest przez Dostawcę w sposób automatyczny. Pracownicy mogą w dowolnym

    momencie dokonać wymiany Punktów na dowolne towary i usługi, oferowane w Systemie
    kafeteryjnym. Wspominane towary i usługi oferowane są w Systemie kafeteryjnym przez
    Podmioty inne niż Spółka.
    W pierwszej kolejności należy wskazać, że Spółka nie ma wątpliwości, że umożliwienie
    Pracownikom wymiany przyznanych przez Spółkę Punktów na określone towary i usługi
    prowadzi do powstania po stronie Pracowników przychodu ze stosunku pracy, o którym
    mowa w art. 12 ust. 1 ustawy o PIT. Spółka jako płatnik podatku dochodowego od osób
    fizycznych ma jedynie wątpliwości w przedmiocie momentu powstania ww. przychodu
    oraz sposobu ustalania jego wysokości.
    Jak wskazuje art. 12 ust. 1 ustawy o PIT, za przychody ze stosunku pracy uważa się m.in.
    wartość innych nieodpłatnych świadczeń lub świadczeń częściowo odpłatnych.
    Natomiast z ogólnej definicji przychodów zawartej w art. 11 ustawy o PIT wynika, iż
    przychodami są w szczególności otrzymane lub postawione do dyspozycji podatnika w
    roku kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość otrzymanych świadczeń
    w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń. Otrzymanie oznacza przysporzenie w
    majątku w postaci czegoś, za co pracownik nie zapłacił lub zapłacił częściowo. w pieniądzu.
    Świadczenie nieodpłatne czy też częściowo odpłatne to taki rodzaj świadczenia, w
    przypadku którego otrzymujący odnosi określoną korzyść pod tytułem darmym lub też za
    co częściowo płaci, co oznacza, że nie świadczy nic w zamian lub przekazuje świadczenie
    (płatność) nieekwiwalentne. Zatem obok pieniędzy i wartości pieniężnych ustawodawca za
    przychody uważa również wartość otrzymanych świadczeń w naturze i innych
    nieodpłatnych świadczeń. Świadczenia w naturze to wszelkie takie świadczenia, w
    przypadku których przedmiot świadczenia jest inny niż pieniądz lub wartość pieniężna.
    Będą to w szczególności różnego rodzaju świadczenia rzeczowe, chociaż przedmiotem
    świadczenia mogą być również prawa. Powyższe związane jest z przyjętą zasadą
    kompletności opodatkowania, w myśl której opodatkowaniu powinny podlegać niemal
    wszelkie przysporzenia majątkowe, a nie tylko te o charakterze pieniężnym. Podstawową
    różnicą pomiędzy przychodami w postaci pieniędzy i wartości pieniężnych, a
    nieodpłatnymi świadczeniami w naturze i innymi nieodpłatnymi świadczeniami jest
    odmienny moment powstania przychodu.
    Jak wynika z treści art. 11 ust. 1 ustawy o PIT, w przypadku pieniędzy i wartości
    pieniężnych przychód powstaje w momencie w momencie ich otrzymania lub w chwili ich
    postawienia do dyspozycji podatnika. W przypadku świadczeń w naturze i innych
    nieodpłatnych świadczeń, przychód powstaje w każdym przypadku w momencie ich
    otrzymania - bez znaczenia pozostaje w tym przypadku moment postawienia świadczenia
    do dyspozycji podatnika.
    Spółka nie ma wątpliwości, że do innych świadczeń nieodpłatnych lub świadczeń
    częściowo odpłatnych związanych ze stosunkiem pracy należą opisane we wniosku
    świadczenia przekazywane na rzecz Pracowników z wykorzystaniem Systemu
    kafeteryjnego. Jednocześnie, mając na uwadze powyższe ustalenia zasadne jest
    twierdzenie, że czynność obejmująca przekazanie przez Spółkę Punktów do banku
    Punktów w Systemie kafeteryjnym oraz automatyczne przypisanie ww. Punktów do
    indywidualnych kont poszczególnych Pracowników prowadzić będzie jedynie do
    pozostawienia Punktów do dyspozycji Pracowników i tym samym czynność ta będzie
    neutralna na gruncie podatku dochodowego od osób fizycznych. Przychód ze stosunku
    pracy powstaje natomiast w momencie otrzymania nieodpłatnie lub częściowo odpłatnie
    określonego świadczenia, tj. dopiero w momencie wymiany Punktów na ww. świadczenie.
    Powyższe wynika z faktu, że Pracownicy nie będą otrzymywali od Spółki „gotowych"
    świadczeń, a Punkty, które będą mogli na te świadczenia wymienić. Wspomniane Punkty
    stanowią jedynie rodzaj znaku legitymacyjnego upoważniającego do otrzymania środkiem
    zastępującym środki pieniężne, którym można zapłacić za nabywane towary lub usługi.

    Zdaniem Spółki, wartość przedmiotowego świadczenia powinna zostać ustalona w oparciu
    o art. 11 ust. 2a pkt 2 ustawy o PIT, tj. według ceny zakupu. Innymi słowy, wartość
    nieodpłatnego świadczenia powinna odpowiadać wartości pieniężnej Punktów
    zamienionych na określony towar lub usługę. W sytuacji konieczności dopłacenia przez
    Pracownika brakującej kwoty z własnych środków, wartość nieodpłatnego świadczenia
    powinna odpowiadać jedynie wartości Punktów wykorzystanych celem nabycia towaru lub
    usługi.
    Tym samym, zdaniem Spółki do powstania u Pracownika w opisanym przypadku
    przychodu ze świadczeń nieodpłatnych lub częściowo odpłatnych związanych ze
    stosunkiem pracy dochodzi w momencie wymiany przez Pracowników Punktów na towary
    lub usługi w Systemie kafeteryjnym.
    W tym momencie Spółka, zgodnie z art. 32 ust. 1 ustawy o PIT, zobowiązana jest do
    pobrania zaliczki na podatek dochodowy od osób fizycznych od kwoty przychodu, tj. od
    kwoty odpowiadającej wartości pieniężnej Punktów zamienionych na określony towar lub
    usługę.
    Stanowisko Spółki znajduje potwierdzenie w wydawanych interpretacjach indywidualnych,
    np. interpretacja indywidualna Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia 23 czerwca
    2023 r., sygn. 0113-KDIPT2-3.4011.325.2023.1.JŚ; interpretacja indywidualna Dyrektora
    Krajowej Informacji Skarbowej z dnia 21 kwietnia 2023 r., sygn. 0114-KDIP3-
    1.4011.113.2023.2.MS2.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest prawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z zasadą powszechności opodatkowania wyrażoną w przepisie art. 9 ust. 1
    ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t. j. Dz. U. z
    2025 r. poz. 163 ze zm.):
      Opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z
      wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od
      których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.
    Z treści tego przepisu wynika zatem, że opodatkowaniu podatkiem dochodowym
    podlegają wszelkiego rodzaju dochody uzyskane przez podatnika, z wyjątkiem tych, które
    zostały enumeratywnie wymienione przez ustawodawcę w katalogu zwolnień
    przedmiotowych ustawy, bądź od których zaniechano poboru podatku, w drodze
    rozporządzenia.
    W myśl art. 11 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Przychodami, z zastrzeżeniem art. 14-15, art. 17 ust. 1 pkt 6, 9, 10 w zakresie
      realizacji praw wynikających z pochodnych instrumentów finansowych, pkt 11, art.
      19, art. 25b, art. 30ca, art. 30da i art. 30f, są otrzymane lub postawione do dyspozycji
      podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość
      otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń.
    Jak stanowi art. 10 ust. 1 pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Źródłami przychodów są stosunek służbowy, stosunek pracy, w tym spółdzielczy
      stosunek pracy, członkostwo w rolniczej spółdzielni produkcyjnej lub innej spółdzielni
      zajmującej się produkcją rolną, praca nakładcza, emerytura lub renta.
    Stosownie do art. 12 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Za przychody ze stosunku służbowego, stosunku pracy, pracy nakładczej oraz
      spółdzielczego stosunku pracy uważa się wszelkiego rodzaju wypłaty pieniężne oraz
      wartość pieniężną świadczeń w naturze bądź ich ekwiwalenty, bez względu na źródło

      finansowania tych wypłat i świadczeń, a w szczególności: wynagrodzenia zasadnicze,
      wynagrodzenia za godziny nadliczbowe, różnego rodzaju dodatki, nagrody,
      ekwiwalenty za niewykorzystany urlop i wszelkie inne kwoty niezależnie od tego, czy
      ich wysokość została z góry ustalona, a ponadto świadczenia pieniężne ponoszone za
      pracownika, jak również wartość innych nieodpłatnych świadczeń lub świadczeń
      częściowo odpłatnych.
    Użyty powyżej zwrot „w szczególności” oznacza, że wymienione kategorie przychodów
    stanowią katalog otwarty. Przychodem ze stosunku pracy i stosunków pokrewnych są
    więc wszelkiego rodzaju wypłaty i świadczenia skutkujące u podatnika powstaniem
    przysporzenia majątkowego, mające swoje źródło w łączącym pracownika z pracodawcą
    stosunku pracy lub stosunku pokrewnym.
    Ponadto, treść tego przepisu wskazuje, że do przychodów pracownika zaliczyć należy nie
    tylko wynagrodzenia, czyli świadczenia wprost wynikające z zawartej umowy o pracę, ale
    również wszystkie inne przychody (świadczenia), niezależnie od podstawy ich wypłaty,
    jeżeli w jakikolwiek sposób wiążą się z faktem wykonywania pracy. Oznacza to, że do
    przychodów pracownika ustawodawca zaliczył nie tylko pieniądze, ale także wartość
    świadczeń w naturze, czy świadczeń nieodpłatnych otrzymanych od pracodawcy.
    W myśl art. 12 ust. 2 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Wartość pieniężną świadczeń w naturze przysługujących pracownikom na podstawie
      odrębnych przepisów ustala się według przeciętnych cen stosowanych wobec innych
      odbiorców - jeżeli przedmiotem świadczenia są rzeczy lub usługi wchodzące w zakres
      działalności pracodawcy.
    Wartość pieniężną innych nieodpłatnych świadczeń lub świadczeń częściowo odpłatnych
    ustala się według zasad określonych w art. 11 ust. 2-2b (art. 12 ust. 3 ww. ustawy).
    Stosownie do art. 11 ust. 2 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Wartość pieniężną świadczeń w naturze, z zastrzeżeniem ust. 2c oraz art. 12 ust. 2-
      2c, określa się na podstawie cen rynkowych stosowanych w obrocie rzeczami lub
      prawami tego samego rodzaju i gatunku, z uwzględnieniem w szczególności ich
      stanu i stopnia zużycia oraz czasu i miejsca ich uzyskania.
    Z kolei, zgodnie z treścią art. 11 ust. 2a ustawy o podatku dochodowym od osób
    fizycznych:
      Wartość pieniężną innych nieodpłatnych świadczeń ustala się:
      1) jeżeli przedmiotem świadczenia są usługi wchodzące w zakres działalności
      gospodarczej dokonującego świadczenia - według cen stosowanych wobec innych
      odbiorców;
      2) jeżeli przedmiotem świadczeń są usługi zakupione - według cen zakupu;
      3) jeżeli przedmiotem świadczeń jest udostępnienie lokalu lub budynku - według
      równowartości czynszu, jaki przysługiwałby w razie zawarcia umowy najmu tego
      lokalu lub budynku;
      4) w pozostałych przypadkach - na podstawie cen rynkowych stosowanych przy
      świadczeniu usług lub udostępnianiu rzeczy lub praw tego samego rodzaju i gatunku,
      z uwzględnieniem w szczególności ich stanu i stopnia zużycia oraz czasu i miejsca
      udostępnienia.
    Art. 11 ust. 2b ww. ustawy stanowi, że:
      Jeżeli świadczenia są częściowo odpłatne, przychodem podatnika jest różnica
      pomiędzy wartością tych świadczeń, ustaloną według zasad określonych w ust. 2 lub
      2a, a odpłatnością ponoszoną przez podatnika (...).

    Za przychody, należy zatem uznać każdą formę przysporzenia majątkowego, zarówno
    formę pieniężną, jak i niepieniężną, w tym nieodpłatne świadczenia otrzymane przez
    podatnika. Dla celów podatkowych nieodpłatne świadczenie obejmuje działanie lub
    zaniechanie na rzecz innej osoby oraz wszystkie zjawiska gospodarcze i zdarzenia prawne,
    których następstwem jest uzyskanie korzyści kosztem innego podmiotu, lub te wszystkie
    zdarzenia prawne i zdarzenia gospodarcze w działalności osób, których skutkiem jest
    nieodpłatne świadczenie, to jest niezwiązane z kosztami lub inną formą ekwiwalentu
    świadczenie, przysporzenie majątku innej osobie, mające konkretny wymiar finansowy.
    Przepisy ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych nie definiują pojęcia
    „nieodpłatne świadczenie”. W uchwałach z 18 listopada 2002 r. sygn. akt II FPS 9/02 oraz z
    16 października 2006 r. sygn. akt II FPS 1/06 NSA, ustalił znaczenie terminu nieodpłatne
    świadczenie na gruncie ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych. Stwierdził
    bowiem, że ma ono szerszy zakres niż w prawie cywilnym, ponieważ obejmuje wszelkie
    zjawiska o charakterze gospodarczym i zdarzenia prawne, których konsekwencją jest
    uzyskanie korzyści kosztem innego podmiotu lub te wszystkie zdarzenia prawne oraz
    gospodarcze w działalności osób prawnych, których następstwem jest nieodpłatne, czyli
    niezwiązane z kosztami lub inną formą świadczenia przysporzenie majątku tej osobie,
    mające wyraźny finansowy wymiar.
    W uchwale z dnia 24 maja 2010 r. sygn. akt II FPS 1/10, NSA potwierdził, że powyższe
    stanowisko ma zastosowanie także odnośnie podatku dochodowego od osób fizycznych w
    stosunku do sytuacji wynikających z art. 11 ust. 1 w związku z art. 12 ust. 1 i ust. 3 tej
    ustawy.
    Ustawodawca definiując na potrzeby ustawy pojęcie przychodu w art. 11 ust. 1 ustawy o
    podatku dochodowym od osób fizycznych, dokonał rozróżnienia pieniędzy i wartości
    pieniężnych od wartości otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych
    świadczeń. Wyodrębniając pojęcie nieodpłatnych świadczeń od pieniędzy uznał tym
    samym, że nieodpłatne świadczenia muszą mieć postać niepieniężną. Stanowisko to
    potwierdza również brzmienie art. 11 ust. 2-2b ww. ustawy, w których to regulacjach
    ustawodawca wskazuje sposób ustalania wartości świadczeń w naturze i innych
    nieodpłatnych świadczeń.
    W wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 8 lipca 2014 r. sygn. akt K 7/13, Trybunał
    orzekł, że art. 12 ust. 1 w związku z art. 11 ust. 1 oraz art. 12 ust. 3 w związku z art. 11 ust.
    2-2b ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych rozumiane w ten sposób, że inne
    nieodpłatne świadczenie oznacza wyłącznie przysporzenie majątkowe o indywidualnie
    określonej wartości, otrzymane przez pracownika, są zgodne z art. 2 w związku z art. 217
    Konstytucji.
    W konsekwencji, zdaniem Trybunału, przeprowadzona powyżej analiza pozwala na
    określenie cech istotnych kategorii „innych nieodpłatnych świadczeń” jako przychodu w
    rozumieniu art. 12 ust. 1 i art. 11 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób
    fizycznych.
    Należy przyjąć, że za przychód pracownika mogą być uznane świadczenia, które:
        po pierwsze, zostały spełnione za zgodą pracownika (skorzystał z nich w pełni
        dobrowolnie),
        po drugie, zostały spełnione w jego interesie (a nie w interesie pracodawcy) i
        przyniosły mu korzyść w postaci powiększenia aktywów lub uniknięcia wydatku,
        który musiałby ponieść,
        po trzecie, korzyść ta jest wymierna i przypisana indywidualnemu pracownikowi
        (nie jest dostępna w sposób ogólny dla wszystkich podmiotów).

    Ponadto warunkiem uznania, że dane świadczenie w naturze stanowi nieodpłatne
    świadczenie w rozumieniu wskazanych wyżej przepisów podatkowych jest faktyczne
    otrzymanie świadczenia przez pracownika.
    Zgodnie z art. 32 ust. 1 ww. ustawy:
      Zakłady pracy będące osobami fizycznymi, osobami prawnymi oraz jednostkami
      organizacyjnymi nieposiadającymi osobowości prawnej są obowiązane jako płatnicy
      obliczać i pobierać w ciągu roku zaliczki na podatek dochodowy od osób, które
      uzyskują od tych zakładów przychody ze stosunku służbowego, stosunku pracy, z
      pracy nakładczej lub ze spółdzielczego stosunku pracy, z zasiłków pieniężnych z
      ubezpieczenia społecznego wypłacanych przez zakłady pracy lub z tytułu udziału w
      nadwyżce bilansowej wypłacanej w spółdzielniach pracy.
    W świetle art. 39 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Płatnicy, o których mowa w art. 32, art. 33 i art. 35, są obowiązani przesłać
      podatnikowi i urzędowi skarbowemu, przy pomocy którego naczelnik urzędu
      skarbowego właściwy według miejsca zamieszkania podatnika wykonuje swoje
      zadania, a w przypadku podatnika, o którym mowa w art. 3 ust. 2a, urzędowi
      skarbowemu, przy pomocy którego naczelnik urzędu skarbowego właściwy w
      sprawach opodatkowania osób zagranicznych wykonuje swoje zadania, imienne
      informacje sporządzone według ustalonego wzoru. Informację, o której mowa w
      zdaniu pierwszym, sporządza się również w przypadku dokonywania wypłaty
      świadczeń określonych w art. 21 ust. 1 pkt 46, 74, 148 i 152-154. W informacji tej
      wykazuje się również dochody zwolnione od podatku na podstawie umów o unikaniu
      podwójnego opodatkowania lub innych umów międzynarodowych.
    Z wniosku wynika, że Spółka zatrudnia pracowników w oparciu o umowy o pracę oraz
    współpracuje z kontrahentami w oparciu o umowy o świadczenie usług. W celu
    zwiększenia motywacji oraz wydajności Pracowników oraz Współpracowników, zgodnie z
    praktyką przyjętą w branży, w której działa Spółka, poza podstawowym wynagrodzeniem
    Spółka przyznaje Pracownikom i Współpracownikom dodatkowe świadczenia o
    charakterze niepieniężnym. Aby umożliwić efektywne zarządzanie wydatkami związanymi
    z przyznawaniem ww. świadczeń, a także celem dostosowania zakresu ww. świadczeń do
    aktualnych potrzeb Pracowników i Współpracowników, Spółka korzysta z systemu
    internetowego - tzw. kafeterii benefitów. System kafeteryjny pozwala na przyznawanie
    przez Spółkę Pracownikom i Współpracownikom punktów uprawniających ich do nabycia
    określonych towarów i usług od podmiotów innych niż Spółka. System kafeteryjny jest
    udostępniany Pracownikom i Współpracownikom przez zewnętrznego dostawcę na
    podstawie umowy zawartej pomiędzy Dostawcą a Spółką. W zamian za udostępnianie
    Pracownikom i Współpracownikom Systemu kafeteryjnego, Spółka opłaca na rzecz
    Dostawcy miesięczne wynagrodzenie, w oparciu o otrzymywane od Dostawcy faktury VAT.
    Wynagrodzenie finansowane jest z bieżących środków Spółki. W ramach Systemu
    kafeteryjnego Pracownicy i Współpracownicy otrzymują na przypisane indywidualne konto
    funkcjonujące w Systemie kafeteryjnym określoną stałą miesięczną ilość Punktów. Punkty
    przekazywane są przez Spółkę do banku Punktów w Systemie kafeteryjnym raz w
    miesiącu, na podstawie dokonywanej przez Spółkę płatności na rzecz Dostawcy, która
    dokumentowana jest każdorazowo notą obciążeniową. Samo przypisanie Punktów do
    poszczególnych kont realizowane jest przez Dostawcę w sposób automatyczny. Pracownik
    lub Współpracownik ma możliwość złożenia za pośrednictwem Systemu kafeteryjnego
    zamówienia na poszczególne towary i usługi dostępne w ramach Systemu kafeteryjnego
    aż do wyczerpania dostępnych w ramach przypisanego konta Punktów. Wymiana
    punktów na towary i usługi następować może w trybie jednorazowym lub
    abonamentowym. Jeżeli wartość zgromadzonych Punktów okaże się niewystarczająca do
    nabycia danego towaru lub usługi, Pracownicy i Współpracownicy mają możliwość

    dopłacenia brakującej kwoty z własnych środków. Jednocześnie, Pracownicy i
    Współpracownicy nie mają w żadnym przypadku możliwości wypłaty ekwiwalentu
    pieniężnego uzyskanych punktów z przypisanego indywidualnego konta.
    Przystępując do oceny skutków podatkowych przyznawania pracownikom punktów w
    Systemie Kafeteryjnym w pierwszej kolejności zauważyć należy, że z ogólnej definicji
    przychodów zawartej w art. 11 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych
    wynika, iż przychodami są w szczególności otrzymane lub postawione do dyspozycji
    podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość
    otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń. Otrzymanie oznacza
    przysporzenie w majątku w postaci czegoś, za co pracownik nie zapłacił lub zapłacił
    częściowo, a co ma określoną wartość wyrażoną w pieniądzu. Świadczenie nieodpłatne,
    czy też częściowo odpłatne, to taki rodzaj świadczenia, w przypadku którego otrzymujący
    odnosi określoną korzyść pod tytułem darmym lub też za co częściowo płaci, co oznacza,
    że nie świadczy nic w zamian lub przekazuje świadczenie (płatność) nieekwiwalentne.
    Zatem obok pieniędzy i wartości pieniężnych ustawodawca za przychody uważa również
    wartość otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń. Świadczenia
    w naturze to wszelkie takie świadczenia, w przypadku których przedmiot świadczenia jest
    inny niż pieniądz lub wartość pieniężna. Będą to w szczególności różnego rodzaju
    świadczenia rzeczowe, chociaż przedmiotem świadczenia mogą być również prawa.
    Powyższe związane jest z przyjętą zasadą kompletności opodatkowania, w myśl której
    opodatkowaniu powinny podlegać niemal wszelkie przysporzenia majątkowe, a nie tylko
    te o charakterze pieniężnym.
    Podstawową różnicą pomiędzy przychodami w postaci pieniędzy i wartości pieniężnych a
    nieodpłatnymi świadczeniami w naturze i innymi nieodpłatnymi świadczeniami jest
    odmienny moment powstania przychodu. W przypadku bowiem pierwszej kategorii
    świadczeń przychód powstaje w momencie ich otrzymania lub postawienia do dyspozycji
    podatnika, natomiast w przypadku drugiej kategorii przychód powstaje wyłącznie w chwili
    otrzymania. Nie ma natomiast znaczenia moment postawienia świadczenia do dyspozycji
    podatnika.
    Wobec tego stwierdzić należy, że do świadczeń nieodpłatnych lub częściowo odpłatnych
    związanych ze stosunkiem pracy zaliczyć należy zatem również różnego rodzaju
    świadczenia przekazywane na rzecz pracownika w ramach tzw. Programu Kafeteryjnego, a
    w szczególności wartość takiego świadczenia otrzymanego przez pracownika.
    Zauważyć przy tym należy, że pracownicy będą mogli korzystać z punktów poprzez
    wymianę punktów na towary lub usługi bądź gromadzenie punktów. Zasadnym jest zatem
    twierdzenie, że u pracowników przychód ze stosunku pracy powstanie w momencie
    wymiany punktów na świadczenie i otrzymanie nieodpłatnie lub częściowo odpłatnie
    określonego świadczenia - towaru i/lub usługi (tj. w momencie wymiany punktów na
    świadczenia i dokonanie zakupu towaru i usług przez pracownika). Pracownicy bowiem
    nie będą otrzymywali od Państwa „gotowych” świadczeń, a punkty, które będą mogli na te
    świadczenia wymienić, tj. dokonać zakupu. Ponadto może okazać się, że wartość
    przyznanych punktów może nie być wystarczająca do nabycia wybranych towarów lub
    usług - wówczas pracownik będzie mógł dopłacić brakującą kwotę z własnych środków.
    Pracownicy nie mają w żadnym przypadku możliwości wypłaty ekwiwalentu pieniężnego
    uzyskanych punktów z przypisanego indywidualnego konta.
    Wobec powyższego zauważyć należy, że Państwa działanie w opisanym stanie faktycznym
    polega w istocie na postawieniu do dyspozycji pracownika punktów, za które dopiero
    mogą nabyć określone świadczenia.
    Z przytoczonego powyżej art. 11 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych
    wynika, że nieodpłatne świadczenia, ażeby mogły być uznane za przychód - w
    przeciwieństwie do pieniędzy i wartości pieniężnych - muszą być otrzymane.

    Zatem u pracownika przychód ze stosunku pracy powstaje w momencie dokonania
    zamiany punktów na towary lub usługi w Systemie kafeteryjnym. Wówczas na Państwu
    ciążą, więc obowiązki płatnika wynikające z art. 32 ust. 1 oraz art. 41 ust. 1 ustawy o
    podatku dochodowym od osób fizycznych.
    Tym samym Państwa stanowisko jest prawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Odnosząc się do powołanych przez Państwa we wniosku interpretacji indywidualnych,
    wskazać należy, że zostały one wydane w indywidualnych sprawach innych podmiotów i
    nie wiążą organu w sprawie będącej przedmiotem wniosku. Zostały wydane w określonym
    stanie faktycznym i w tych sprawach rozstrzygnięcia w nich zawarte są wiążące. Nie mogą
    one zatem przesądzać o niniejszym rozstrzygnięciu. Natomiast organy podatkowe, mimo
    że w ocenie indywidualnych spraw podatników posiłkują się wydanymi rozstrzygnięciami
    organów podatkowych, to nie mają możliwości zastosowania ich wprost, z tego powodu,
    że nie stanowią materialnego prawa podatkowego. Każdą sprawę tut. organ jest
    zobowiązany rozpatrywać indywidualnie.
    Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Państwo przedstawili i stanu prawnego,
    który obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia.
    Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy
    rzeczywisty stan faktyczny sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie
    ze stanem faktycznym (opisem zdarzenia przyszłego) podanym przez Państwa w złożonym
    wniosku.
    W związku z powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego
    we wniosku opisu sprawy, udzielona odpowiedź traci swoją aktualność.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
        Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb
        ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz.
        111 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa
        sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia
        przyszłego i zastosują się Państwo do interpretacji.
        Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej stanowi element
      czynności będących przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
      z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
        Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego
    Sądu Administracyjnego w (...). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje
    ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
    (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
        w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
        Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
        w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na
        adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS
        /SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.