Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0111-KDIB1-3.4010.5.2025.3.ZK
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-03-10
Teza: Konwersja wierzytelności na kapitał zakładowy oraz kapitał, a
powstanie przychodu podlegającego opodatkowaniu oraz
możliwość zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów
odsetek od pożyczek podlegających Konwersji w dacie
Konwersji na podstawie art. 15 ust. 1 Ustawy CIT, z
uwzględnieniem ograniczeń wynikających z art. 16 ust. 1 i art.
15c Ustawy CIT.
Słowa kluczowe: kapitał-kapitał zakładowy
kapitał-kapitał zapasowy
przychód
wierzytelność-konwersja wierzytelności
Zagadnienia: Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 2. Przychody-Przysporzenia stanowiące
przychód
Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 3. Koszty uzyskania przychodów-Ogólna zasada
zaliczania wydatków do kosztów uzyskania przychodów
Przepisy: [CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 2-art. 12-ust. 4-pkt 4
[CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 3-art. 15-ust. 1
[CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 3-art. 15c-ust. 1

## Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

dłowe
    Szanowni Państwo,
    stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego
    zdarzenia przyszłego w podatku dochodowym od osób prawnych, jest prawidłowe.

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

9 stycznia 2025 r. wpłynął Państwa wniosek z 8 stycznia 2025 r. o wydanie interpretacji
    indywidualnej. Uzupełnili go Państwo pismem z 17 lutego 2025 r. oraz pismem z 18 lutego
    2025 r. – w odpowiedzi na wezwanie. Treść wniosku jest następująca:

## Opis zdarzenia przyszłego

X Sp. z o.o. (dalej: „Wnioskodawca”, „Spółka”) jest polskim rezydentem podatkowym,
    podlega w Polsce opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób prawnych od całości
    swoich dochodów, bez względu na miejsce ich osiągania oraz jest zarejestrowany jako
    podatnik VAT czynny. Przedmiotem przeważającej działalności Spółki jest kupno i sprzedaż
    nieruchomości na własny rachunek (PKD: 68.10.Z).
    100% udziałów w Spółce posiada Y (dalej: „Wspólnik”), będący polskim rezydentem
    podatkowym.
    Spółka jest spółką celową, która realizuje projekty deweloperskie. Wspólnik w latach 2020-
    2024 udzielił Spółce czterech pożyczek w celu sfinansowania nabycia nieruchomości i
    (wraz z postępem prac) bieżącego finansowania przedsięwzięcia deweloperskiego. Na
    podstawie zawartych umów, strony określiły wysokość ich oprocentowania.
    W celu wzmocnienia kapitału własnego Spółki oraz posiadania większego wkładu
    własnego przy pożyczkach bankowych przeznaczonych na realizacją inwestycji, rozważane
    jest podwyższenie kapitału zakładowego Spółki na podstawie art. 257 § 2 ustawy z dnia 15
    września 2000 r. - Kodeks spółek handlowych (tekst jednolity: Dz. U. z 2024 r. poz. 18 z
    późniejszymi zmianami); (dalej: „KSH”), poprzez ustanowienie nowych udziałów oraz
    objęcie ich przez Wspólnika. Udziały zostaną pokryte przez Wspólnika w całości wkładem
    niepieniężnym (aportem) w postaci pożyczek, tj. wierzytelności przysługujących
    Wspólnikowi wobec Spółki, co spowoduje wygaśnięcie zobowiązań Spółki z tytułu
    pożyczek. Wyemitowane udziały zostaną objęte przez Wspólnika za cenę przewyższająca
    ich wartość nominalną. Nadwyżka ponad wartość nominalną obejmowanych udziałów
    (tzw. agio) zostanie przekazana na kapitał zapasowy Spółki. W analizowanym przypadku,
    dojdzie zatem do konwersji wierzytelności na udziały w podwyższonym kapitale
    zakładowym Spółki (dalej: „Konwersja”). Planowanej Konwersji wierzytelności na kapitał
    będą podlegać wierzytelności wynikające z czterech umów pożyczek, tj.:
    1. umowy pożyczki z dnia (...) na kwotę (...) zł,

    2. umowy pożyczki z dnia (...) na kwotę (...) zł,
    3. umowy pożyczki z dnia (...) na kwotę (...) zł,
    4. umowy pożyczki z dnia (...) na kwotę (...) zł.
    Konwersja może mieć miejsce na skutek jednej lub kilku powtarzanych transakcji,
    przeprowadzanych w różnych odstępach czasu. Przedmiotem Konwersji będą ww.
    pożyczki (kwoty główne) wraz z naliczonymi, nieskapitalizowanymi i niezapłaconymi na
    dzień dokonania Konwersji odsetkami. W wyniku powyższego, wierzytelności Wspólnika
    wobec Spółki wygasną do wysokości wierzytelności przysługujących Spółce wobec
    Wspólnika z tytułu należnych wpłat na pokrycie udziałów w podwyższanym kapitale
    zakładowym Spółki.
    Pytania
    1. Czy w przedstawionym zdarzeniu przyszłym, Konwersja wierzytelności na kapitał
    zakładowy oraz kapitał zapasowy nie będzie powodować po stronie Spółki powstania
    przychodu podlegającego opodatkowaniu?
    2. Czy w przedstawionym zdarzeniu przyszłym, Spółka będzie uprawniona do zaliczenia do
    kosztów uzyskania przychodów odsetek od pożyczek podlegających Konwersji w dacie
    Konwersji na podstawie art. 15 ust. 1 Ustawy CIT, z uwzględnieniem ograniczeń
    wynikających z art. 16 ust. 1 i art. 15c Ustawy CIT?
    Państwa stanowisko w sprawie
    Stanowisko do pytania 1.
    Zdaniem Spółki, Konwersja wierzytelności na kapitał zakładowy oraz kapitał zapasowy nie
    będzie powodować po stronie Spółki powstania przychodu podlegającego opodatkowaniu.
    Uzasadnienie w zakresie stanowiska nr 1
    Na wstępie Spółka wskazuje, że zgodnie z art. 257 § 2 KSH, podwyższenie kapitału
    zakładowego następuje przez podwyższenie wartości nominalnej udziałów (akcji)
    istniejących lub ustanowienie nowych. Udziały (akcje) w spółkach kapitałowych mogą być
    obejmowane na dwa sposoby, tj. w zamian za wkład pieniężny lub za wkład niepieniężny
    (aport).
    Niezależnie jednak od kwalifikacji prawnej (czy podwyższenie kapitału następuje w formie
    gotówkowej poprzez potrącenie z wierzytelnością udziałowca, czy poprzez wniesienie
    wkładu niepieniężnego w formie wierzytelności), na gruncie prawa podatkowego
    prezentowany jest pogląd, że konwersja wierzytelności na kapitał zawsze wywołuje skutki
    właściwe dla wkładu niepieniężnego. Potwierdzenie takiego poglądu znajduje
    odzwierciedlenie w uchwale 7 sędziów NSA z dnia 14 czerwca 2021 r. sygn. II FPS 2/21,
    gdzie skład sędziowski podkreślił, że „za utrwalony w orzecznictwie sądowym należy uznać
    pogląd, że - tak jak w rozpoznawanej sprawie - konwersja wierzytelności na kapitał
    dłużnika nie jest wniesieniem wkładu w formie pieniężnej, bo ten można zrealizować tylko
    przez wpłatę gotówki lub przy użyciu pieniądza bankowego”, podobnie NSA w wyroku z
    dnia 7 października 2021 r. sygn. akt II FSK 277/19, czy z dnia 14 lipca 2021 r. sygn. II FSK
    2977/18, gdzie NSA wskazał, że w takiej sytuacji dochodzi do konwersji wierzytelności na
    inne prawo majątkowe, tj. akcje/udziały. Konwersja wierzytelności oznacza jej zamianę na
    inne prawo majątkowe i nie jest wkładem pieniężnym.

    W ocenie Spółki, skutki podatkowe planowanej Konwersji, należy rozpatrywać w
    kontekście wniesienia przez wierzyciela (Wspólnika) wkładu niepieniężnego (aportu).
    Zgodnie z art. 12 ust. 4 pkt 4 ustawy z 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób
    prawnych (t. j. Dz. U. z 2023 r., poz. 2805 ze zm., dalej: „Ustawy CIT”), do przychodów nie
    zalicza się przychodów otrzymanych na utworzenie lub powiększenie kapitału
    zakładowego, funduszu udziałowego albo funduszu założycielskiego, albo funduszu
    statutowego w banku państwowym, albo funduszu organizacyjnego ubezpieczyciela. W
    ocenie Spółki oznacza to, że zarówno wkłady pieniężne, jak i niepieniężne wnoszone na
    pokrycie kapitału zakładowego nie są zaliczane do przychodów w rozumieniu prawa
    podatkowego. Zdaniem Spółki, przepisy jasno wskazują, iż podwyższenie kapitału
    zakładowego w jakiejkolwiek formie nie generuje dla takiego podmiotu obowiązku zapłaty
    podatku dochodowego od osób prawnych. Tym samym, Konwersja wierzytelności na
    kapitał zakładowy, jako czynność polegająca na wniesieniu do Spółki aportu na
    powiększenie jej kapitału zakładowego, nie będzie podlegała opodatkowaniu po stronie
    Spółki z uwagi na wskazane w art. 12 ust. 4 pkt 4 Ustawy CIT wyłączenie.
    Stanowiska te potwierdzają także organy podatkowe, np. w interpretacji indywidualnej z
    23 lutego 2024 r. nr 0111-KDIB1-2.4010.686.2023.3.AK, w której organ podatkowy zgodził
    się ze stanowiskiem podatnika, odstępując przy tym od uzasadnienia prawnego tej oceny,
    że mając na uwadze brzmienie art. 12 ust. 4 pkt 4 Ustawy CIT, który wprost stanowi, że do
    przychodów nie zalicza się przychodów otrzymanych przez spółkę na utworzenie lub
    powiększenie jej kapitału zakładowego, bezsprzeczne jest, że konwersja wierzytelności na
    kapitał zakładowy, jako czynność polegająca na wniesieniu do spółki aportu na
    powiększenie kapitału zakładowego, nie będzie podlegała opodatkowaniu po stronie
    spółki, czy z 17 września 2021 r. nr 0111-KDIB1-3.4010.288.2021.3.PC, w której organ
    podatkowy potwierdził, że „zarówno wkłady pieniężne, jak i niepieniężne wnoszone na
    pokrycie kapitału zakładowego nie są zaliczane do przychodów w rozumieniu prawa
    podatkowego.”.
    Jednocześnie, zgodnie z art. 12 ust. 4 pkt 11 Ustawy CIT, do przychodów nie zalicza się
    dopłat wnoszonych do spółki, jeżeli ich wniesienie następuje w trybie i na zasadach
    określonych w odrębnych przepisach, kwot i wartości stanowiących nadwyżkę ponad
    wartość nominalną udziałów (akcji), otrzymanych przy ich wydaniu i przekazanych na
    kapitał zapasowy, oraz w spółdzielniach i ich związkach - wartości wpisowego,
    przeznaczonych na fundusz zasobowy.
    Spółka podkreśla, że zgodnie z art. 154 § 3 KSH, udziały nie mogą być obejmowane poniżej
    ich wartości nominalnej, a jeżeli udział jest obejmowany po cenie wyższej od wartości
    nominalnej, nadwyżkę przelewa się do kapitału zapasowego. W kontekście powyższego,
    Spółka wskazuje zatem, że wyemitowane przez Spółkę udziały zostaną objęte przez
    Wspólnika za cenę przewyższająca ich wartość nominalną. W konsekwencji powyższego,
    powstanie tzw. agio, czyli nadwyżka ponad wartością nominalną nowych udziałów
    objętych w podwyższonym kapitale zakładowym Spółki. W takiej sytuacji, dodatnia różnica
    zostanie alokowana na kapitał zapasowy Spółki jako agio emisyjne.
    Tym samym, nadwyżka uzyskana przez Wnioskodawcę ponad wartość nominalną
    wydanych udziałów (agio) przekazana na kapitał zapasowy, zdaniem Spółki, nie będzie
    skutkowała dla Spółki powstaniem przychodu podatkowego w wysokości tej nadwyżki.
    Powyższe stanowisko potwierdzają także organy podatkowe, np. w interpretacji
    indywidualnej z 8 grudnia 2022 r. nr 0111-KDIB1-1.4010.738.2022.1.KM, gdzie organ

    podatkowy wskazał, że „Artykuł 12 ust. 4 pkt 11 ww. ustawy, odwołuje się wprost do „kwot
    i wartości stanowiących nadwyżkę ponad wartość nominalną udziałów”. Przepis ten
    wskazuje więc, że wyłączone z opodatkowania jest zarówno agio pieniężne, jak i agio
    aportowe. Zatem w przypadku, gdy powstanie agio, czyli nadwyżka ponad wartość
    nominalną udziałów otrzymanych przy ich wydaniu, która zostanie w całości przekazano
    na fundusz zapasowy spółki z ograniczoną odpowiedzialnością zgodnie z art. 154 § 3 k.s.
    h., nie będzie ona zaliczana do przychodów tej spółki. Reasumując, nadwyżka uzyskana
    przez Wnioskodawcę ponad wartość nominalną wydanych udziałów (agio) przekazana na
    kapitał zapasowy - w myśl art. 12 ust. 4 pkt 11 ustawy o CIT, nie będzie stanowiła dla
    Spółki przychodów podatkowych”, podobnie w interpretacji indywidualnej z 28 sierpnia
    2024 r. nr 0111-KDIB2-1.4010.310.2024.3.MK.
    Stanowisko do pytania 2.
    Zdaniem Spółki, Spółka będzie uprawniona do zaliczenia do kosztów uzyskania
    przychodów naliczonych i niezapłaconych odsetek od pożyczek podlegających Konwersji w
    dacie Konwersji na podstawie art. 15 ust. 1 Ustawy CIT, z uwzględnieniem ograniczeń
    wynikających z art. 16 ust. 1 i art. 15c Ustawy CIT.
    Uzasadnienie w zakresie stanowiska nr 2
    W świetle art. 15 ust. 1 Ustawy CIT, kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione
    w celu osiągnięcia przychodów ze źródła przychodów lub w celu zachowania albo
    zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 16 ust. 1,
    który stanowi katalog wydatków niestanowiących kosztów uzyskania przychodów,
    pomimo ich związku z przychodami i prowadzoną działalnością gospodarczą.
    W art. 16 ust. 1 pkt 11 Ustawy CIT, ustawodawca zawarł natomiast ograniczenie w
    zaliczeniu do kosztów uzyskania przychodu wskazując, że nie uważa się za koszty
    uzyskania przychodów naliczonych, lecz niezapłaconych albo umorzonych odsetek od
    zobowiązań, w tym również od pożyczek (kredytów). A contrario – za koszty uzyskania
    przychodów uważa się jedynie odsetki od zobowiązań, które zostały faktycznie zapłacone.
    Kosztów podatkowych nie stanowią zatem odsetki niezapłacone lub umorzone.
    Zdaniem Spółki, odsetki od zaciągniętych pożyczek są kosztem ponoszonym w celu
    osiągnięcia przychodów, zachowania albo zabezpieczenia ich źródła. Nie ulega bowiem
    wątpliwości, że pożyczki zaciągnięte na zakup nieruchomości oraz realizację projektu
    deweloperskiego są kluczowe z perspektywy Spółki dla generowania przez nią przyszłych
    przychodów – tym samym, odsetki od takich pożyczek spełniają zasadniczą przesłankę
    umożliwiającą zaliczenie ich w ciężar kosztów uzyskania przychodów.
    Jednocześnie, zdaniem Spółki, pojęcie „poniesienia” kosztu może obejmować różne formy
    rozliczeń, które nie ograniczają się wyłącznie do wypłaty gotówki. Pojęcie poniesienia
    kosztu w rozumieniu Ustawy CIT, jest zatem szerokie i oznacza, że koszt taki musi zostać
    pokryty z zasobów majątkowych danego podmiotu, a tym samym musi stanowić faktyczne
    obciążenie jego majątku. Aby dany koszt mógł zostać zakwalifikowany jako koszt
    uzyskania przychodów dla celów CIT, nie jest natomiast niezbędne, żeby doszło do
    faktycznego rozchodu środków pieniężnych. Kosztem uzyskania przychodów może być -
    pod warunkiem spełnienia ustawowych przesłanek - w zasadzie każde zdarzenie
    skutkujące zmniejszeniem aktywów lub zwiększeniem pasywów podatnika. Takie
    podejście znajduje odzwierciedlenie w orzecznictwie sądowym – np. w wyroku Naczelnego
    Sądu Administracyjnego z dnia z dnia 17 grudnia 2019 r. sygn. II FSK 367/18, w którym sąd

    wskazał, że „przez „poniesienie” kosztu należy w takim wypadku rozumieć zarówno
    poniesienie wydatku, jak i zakwalifikowanie faktycznie zrealizowanego odpisu lub innego
    zmniejszenia aktywów lub zwiększenia strat. Będzie to więc każdy faktycznie dokonany
    odpis nie będący wydatkiem (w znaczeniu kasowym - rozchód pieniężny) powodujący
    zmianę w strukturze aktywów lub pasywów osoby prawnej (...) Ustawodawca nie zastrzegł,
    że poniesienie określonych kosztów musi się wiązać z bieżącym uszczupleniem zasobów
    finansowych podatnika. A zatem, „poniesienie kosztu” nie będzie wiązało się wyłącznie z
    faktycznym poniesieniem przez podatnika określonego wydatku (w rozumieniu wypływu
    wartości pieniężnych z jego majątku), lecz również z czynnościami skutkującymi
    jakimkolwiek zmniejszeniem jego aktywów czy też zwiększeniem strat obecnie lub w
    przyszłości”.
    Powyższe podejście zostało potwierdzone przykładowo również w interpretacji
    indywidualnej z 13 marca 2023 r., nr 0111-KDIB1-3.4010.58.2023.1.IZ, w której Dyrektor
    Krajowej Informacji Skarbowej stwierdził, że: „pojęcie wydatków jest szerokie, a ustawa
    CIT, nie ogranicza wskazanego pojęcia tylko i wyłącznie do wydatków pieniężnych
    podmiotu regulującego ciążące na nim zobowiązanie np. z tytułu pożyczki. Poniesienie
    kosztu w rozumieniu omawianej ustawy jest świadomym, celowym działaniem podatnika.
    Polega na faktycznym i definitywnym przesunięciu określonej wartości z jego majątku do
    majątku innego podmiotu. W szczególności, może mieć postać wydatkowania środków
    pieniężnych bądź przekazania innych wartości majątkowych, a także potrącenia
    (kompensaty). Tak więc sformułowanie „poniesione wydatki” będzie odnosiło się do
    wydatków zarówno pieniężnych, jak i niepieniężnych, bezpośrednio poniesionych na
    wypełnienie istniejącego zobowiązania podatnika. Zdaniem Organu, nabycie tytułem
    wkładu przez wnioskodawcę wierzytelności, skutkujące zobowiązaniem wnioskodawcy do
    wydania udziałów powoduje zaspokojenie wierzyciela i stanowi „wykonanie zobowiązania”
    przez wnioskodawcę z tytułu uzyskanych należności pożyczkowych. W konsekwencji,
    uznać należy, że na gruncie ustawy CIT, dojdzie do „zapłaty” (wpłaty) na rzecz wierzyciela
    należności pożyczkowych.”
    Zdaniem Spółki, przepisy nie ograniczają formy, w jakiej zapłata odsetek musi nastąpić. W
    orzecznictwie przyjmuje się, że „zapłata” może obejmować różne formy spełnienia
    zobowiązania, które prowadzą do jego ostatecznego wygaśnięcia. Ważne jest, aby odsetki
    zostały faktycznie „rozliczone”, a więc aby doszło do zmniejszenia zobowiązania względem
    wierzyciela, co może nastąpić zarówno przez przekazanie gotówki, jak i inne formy
    rozliczenia. Tym samym, zdaniem Spółki wyłączenie przewidziane w art. 16 ust. 1 pkt 11
    Ustawy CIT, nie znajdzie zatem zastosowania, bowiem w skutek dokonania konwersji,
    roszczenie Wspólnika o zapłatę tych odsetek zostanie zaspokojone. Spółka faktycznie
    poniesie koszt zapłaty tych odsetek, potrącając przysługujące jej (wobec Wspólnika)
    wierzytelności z tytułu należnych wpłat na pokrycie udziałów (powiększających kapitały
    Spółki) z wierzytelnościami Wspólnika wobec Spółki z tytułu pożyczek. Cała kwota
    uregulowanych w drodze konwersji odsetek od pożyczek powinna zatem zostać uznana za
    odsetki zapłacone. W przypadku konwersji zakłada się (podobnie jak w przypadku
    kapitalizacji odsetek), że gdy pożyczkodawca otrzyma udziały odpowiadające kwocie
    głównej pożyczki i naliczonym, nieskapitalizowanym odsetkom, odsetki te są traktowane
    jak odsetki zapłacone.
    Takie stanowisko zostało potwierdzone również w interpretacji z 13 marca 2023 r. nr 0111-
    KDIB1-3.4010.58.2023.1.IZ, gdzie organ podatkowy zgodził się z podatnikiem wskazując, że
    „skoro w wyniku konwersji pożyczki pożyczkodawca uzyska akcje w podwyższonym

    kapitale zakładowym wnioskodawcy w zamian za wkład niepieniężny w postaci
    wierzytelności pożyczkowej (obejmującej też odsetki), zaś zobowiązanie wnioskodawcy
    wobec pożyczkodawcy wygaśnie, to należy uznać, że na dzień konwersji odsetki od
    niniejszego zobowiązania zostały faktycznie wypłacone. Reasumując, wnioskodawca
    będzie mieć możliwość zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów odsetek od pożyczek
    podlegających konwersji (...)”, czy w interpretacji indywidualnej z 24 listopada 2021 r. nr
    0111-KDWB.4010.68.2021.1.KK, w której organ wskazał, że „skoro w wyniku konwersji
    pożyczki FIZ uzyska udziały w podwyższonym kapitale zakładowym Wnioskodawcy w
    zamian za wkład niepieniężny w postaci wierzytelności pożyczkowej (obejmującej też
    odsetki), zaś zobowiązanie wnioskodawcy wobec FIZ wygaśnie, to należy uznać, że na
    dzień konwersji odsetki od niniejszego zobowiązania zostały faktycznie wypłacone.”
    Reasumując, zdaniem Spółki, odsetki naliczone, uregulowane w drodze Konwersji,
    powinny zostać uznane za zapłacone w dniu Konwersji. W konsekwencji, Spółka będzie
    miała prawo do zaliczenia ww. odsetek w ciężar kosztów uzyskania przychodów w dniu
    dokonania Konwersji, z uwzględnieniem ewentualnych ograniczeń i zasad zawartych w
    przepisach Ustawy CIT, w szczególności w zakresie art. 15c ust. 1 Ustawy CIT, który
    nakazuje z kosztów uzyskania przychodów (przejściowo) wyłączyć nadwyżkę kosztów
    finansowania dłużnego (od podmiotów powiązanych i niepowiązanych) przekraczającą
    próg 3 000 000 zł albo 30% podatkowej EBIDTA – w zależności, która z wartości jest wyższa.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest prawidłowe.
    Odstępuję od uzasadnienia prawnego tej oceny.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Przedmiotem niniejszej interpretacji indywidualnej jest ocena Państwa stanowiska
    wyłącznie w zakresie podatku dochodowego od osób prawnych (pytania oznaczone we
    wniosku nr 1 i nr 2). Natomiast, w zakresie podatku od czynności cywilnoprawnych
    (pytanie oznaczone we wniosku nr 3) zostanie/zostało wydane odrębne rozstrzygnięcie.
    Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu
    prawnego obowiązującego w dniu wydania interpretacji.
    Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy
    rzeczywisty stan faktyczny sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie
    z opisem zdarzenia przyszłego podanym przez Wnioskodawcę w złożonym wniosku. W
    związku z powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we
    wniosku opisu sprawy, udzielona interpretacja traci swoją aktualność.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    - Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z
    dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111).
    Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie
    zgodna (tożsama) z opisem zdarzenia przyszłego i zastosują się Państwo do
    interpretacji.

    - Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
      z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    - Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego
    Sądu Administracyjnego w (...). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje
    ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
    (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
    - w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
    - w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP
      (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.
    Podstawą prawną dla odstąpienia od uzasadnienia interpretacji jest art. 14c § 1 Ordynacji
    podatkowej.