Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0112-KDSL1-2.4011.723.2024.3.BR
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-04-23
Teza: Możliwość skorzystania ze zwolnienia na podstawie art. 21 ust.
1 pkt 131 w związku z art. 21 ust. 25 pkt 1 lit. d, w przypadku
wydatkowania przychodu uzyskanego ze zbycia udziału w
lokalu mieszkalnym na remont lokalu mieszkalnego w ramach
zawartej umowy (...) (umowa na wykonanie remontu lokalu
mieszkalnego).
Słowa kluczowe: lokal-lokal mieszkalny
lokal-sprzedaż lokalu
obowiązek-obowiązek podatkowy
opodatkowanie
remonty
wydatek-wydatki mieszkaniowe
Zagadnienia: Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Zwolnienia przedmiotowe.-Zwolnienia od podatku
dochodowego.-Sprzedaż nieruchomości i praw
majątkowych.
Przepisy: [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 3-art. 21-ust. 1-pkt 131
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 3-art. 21-ust. 25-pkt 1-lit. d
[PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 3-art. 21-ust. 26

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

30 grudnia 2024 r. wpłynął Pana wniosek z 30 grudnia 2025 r., uzupełniony 31 grudnia
    2024 r., o wydanie interpretacji indywidualnej. Uzupełnił go Pan pismem z 3 marca 2025 r.
    (wpływ 3 marca 2025 r.) oraz z 31 marca 2025 r. (wpływ 3 kwietnia 2025 r.) – w odpowiedzi
    na wezwania. Treść wniosku jest następująca:
    Opis stanu faktycznego
    Na początku 2022 r. sprzedał Pan lokal mieszkalny. Z tego tytułu powstał obowiązek
    podatkowy, z którego powinien się Pan rozliczyć do końca 2024 r.
    Do końca roku z przyczyn niezależnych od Pana, nie uda się Panu podpisać aktu
    notarialnego na zakup lokalu mieszkalnego.
    (...) lutego 2024 r. podpisał Pan umowę z (...) na remont lokalu mieszkalnego
    zlokalizowanego w (...).
    (...) listopada 2024 r. podpisał Pan umowę na najem lokalu mieszkalnego, który Pan
    remontuje.
    Z tego tytułu poniósł Pan duże koszty na remont lokalu mieszkalnego.
    W piśmie z 3 marca 2025 r., stanowiącym uzupełnienie wniosku doprecyzował Pan opis
    sprawy o następujące informacje:
    Do (...) listopada 2024 r. podpisana była umowa remontowa. Poniósł Pan na roboty
    remontowe (...) zł.
    Od (...) listopada 2024 r. posiada Pan umowę najmu, w tym w okresie do końca 2024 r.
    poniósł Pan na remont (...) zł.
    Od (...) stycznia 2025 r. do (...) lutego 2024 r. poniósł Pan na remont kwotę (...) zł.
    Wszystkie faktury są na Pana nazwisko i wskazany adres nieruchomości, której dotyczą
    kwoty:
    - w 2024 r. – (...) zł;
    - w 2025 r. – (...) zł.
    (...) lutego 2024 r. został podpisany akt notarialny i jest Pan aktualnie właścicielem
    lokalu mieszkalnego.
    Poprzedni lokal mieszkalny sprzedał Pan (...) maja 2021 r. Rep. (...).
    W związku z umową remontową chciałby Pan odliczyć koszty remontowe na remont
    lokalu mieszkalnego, w którym Pan mieszka.
    W piśmie z 31 marca 2025 r., stanowiącym uzupełnienie wniosku, doprecyzował Pan
    opis sprawy o następujące informacje:
    Zgodnie z art. 3 ust. 1 oraz ust. 1a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych
    posiada Pan nieograniczony obowiązek podatkowy w Polsce.
    We wniosku doszło do omyłek pisarskich. Odnośnie do lokalu mieszkalnego w istocie
    nabył Pan udział w wysokości części ½ lokalu mieszkalnego, który to udział sprzedał Pan

    w 2021 r. Informuje Pan, że nabycie przez Pana rzeczonego udziału nastąpiło (...)
    grudnia 2017 r. (następnie sprzedał go Pan (...) maja 2021 r., nie dokonywał Pan
    sprzedaży lokalu lub udziału w lokalu w roku 2022).
    Umową z (...) lutego 2024 r. zawartą z (...) zobowiązał się Pan dokonać remontu lokalu
    położonego w (...). Poniósł Pan na remont następujące wydatki: rozebranie piecy
    kaflowych, skucie tynków, wymiana instalacji elektrycznej, położenie nowych tynków z
    płyt GK i płyt PIR (ocieplenie lokalu mieszkalnego), wymiana instalacji wod-kan,
    wykonanie nowej instalacji gazowej, rozprowadzenie instalacji c.o., zamontowanie kotła
    gazowego dwufunkcyjnego, rozebranie zgniłych podłóg, położenie nowych, wykonanie
    nowej łazienki, rozprowadzenie instalacji, biały montaż, położenie płytek ceramicznych,
    wymiana zniszczonej stolarki drzwiowej, prace malarskie.
    Na remont lokalu położonego w (...) poniósł Pan wydatki w okresie od (...) maja 2024 r.
    do (...) grudnia 2024 r.
    Zamierzał Pan dokonać zakupu rzeczonego remontowanego lokalu położonego w (...)
    od (...) do końca roku 2024. Nie doszło jednak do podpisania umowy zakupu w roku
    2024. Dokonał Pan jego zakupu (...) lutego 2025 r. Wtedy też stał się Pan jego
    właścicielem. W przesłanej wcześniej odpowiedzi doszło do omyłki pisarskiej stąd
    mylnie podana data zakupu (...) lutego 2024 r. (powinien być rok 2025). Umowę najmu
    podpisał Pan (...) listopada 2024 r., umowa ta weszła w życie (...) listopada 2024 r.
    Przedmiotowy lokal położony w (...) służy zaspokojeniu Pana potrzeb mieszkaniowych.
    Mieszka Pan na stałe w tym lokalu. Mieszka Pan w nim od (...) listopada 2024 r. jako
    najemca, a od (...) lutego 2025 r. jako właściciel.
    Nie udostępnia Pan lokalu położonego w (...) osobom trzecim. Nie planuje Pan tego
    czynić. Mieszka Pan w nim. Potrzebuje Pan przedmiotowy lokal dla zaspokajania
    własnych potrzeb mieszkaniowych.
    Przychód uzyskany (...) maja 2021 r. (w roku 2022 nie sprzedawał Pan lokalu
    mieszkalnego) z tytułu sprzedaży Pana udziału w lokalu mieszkalnym przeznaczył Pan
    na remont lokalu przy (...).
    Akt notarialny został podpisany (...) czerwca 2025 r. (a nie jak omyłkowo napisano (...)
    lutego 2024 r.). Akt ten dotyczy zakupu przez Pana od (...) remontowanego lokalu
    położonego w (...).
    Nastąpiła omyłka pisarska. Przedmiotowe koszty na remont poniesione zostały od (...)
    stycznia 2025 r. do (...) lutego 2025 r.
    Pytanie (ostatecznie sformułowane w uzupełnieniu z 31 marca 2025 r.)
    Prosi Pan o wskazanie, czy poniesione przez Pana wydatki remontowe dotyczące remontu
    w roku 2024 lokalu położonego w (...) może Pan uwzględnić jako wydatki o jakich mowa w
    art. 21 ust. 1 pkt 131, a także ust. 25 do ust. 28 ustawy o podatku dochodowy od osób
    fizycznych, a więc do rozliczenia ulgi mieszkaniowej?
    Pana stanowisko w sprawie (ostatecznie przedstawione w uzupełnieniu z 31 marca 2025 r.)
    W Pana ocenie, wydatki poniesione w roku 2024 na cele remontu lokalu położonego w (...)
    stanowią wydatki na cele mieszkaniowe, o jakich mowa w powołanych powyżej
    przepisach. Służą one bowiem zaspokojeniu Pana potrzeb mieszkaniowych, czyli realizują
    cel ustawowy skorzystania ze zwolnienia o jakim mowa w art. 21 ust. 1 pkt 131 u.p.d.o.f.
    Poniesione one zostały w okresie, w którym miał Pan podpisaną umowę remontową z (...),
    a potem mieszkał Pan w tym lokalu jako najemca, a obecnie mieszka Pan jako właściciel.
    Dzięki dokonanemu remontowi może Pan korzystać z tego lokalu i realizować swoje
    potrzeby mieszkaniowe jako jego właściciel.
    Jakkolwiek w dacie dokonywania rzeczonych prac remontowych nie był Pan właścicielem
    lokalu położonego w (...), to jednak stał się nim Pan zaraz na początku kolejnego roku

    kalendarzowego. Tak więc cel, któremu rzeczona ulga przyświeca, to jest wydatkowanie
    środków pochodzących ze sprzedaży nieruchomości (w sprawie: sprzedaż udziału w
    lokalu) na cele mieszkaniowe jest realizowany w sprawie. Efekt ekonomiczny i
    gospodarczy bowiem jest taki, iż w efekcie wyremontował Pan swoje mieszkanie.
    Dokonał Pan bowiem prac remontowych na lokal, który miał stać się Pana i ostatecznie
    takim się stał. Gdy dokonywał Pan rzeczonych prac był Pan najemcą tego lokalu, dla obu
    jednak stron tej umowy najmu było oczywiste, iż lokal ten nabędzie Pan, taki jest zgodny
    zamiar stron i tak też się stało.
    Ewidentnie więc można uznać, że dokonał Pan prac na remontowych na lokal, który miał
    stać się Pana i ostatecznie takim się stał. Gdy dokonywał Pan rzeczonych prac posiadał
    Pan umowę remontową, potem był Pan najemcą tego lokalu, dla obu jednak stron tej
    umowy najmu było oczywiste, iż lokal ten nabędzie Pan, taki był zgodny zamiar stron i tak
    też się stało.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawił Pan we wniosku jest nieprawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób
    fizycznych (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 163 ze zm.):
      Opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z
      wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od
      których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.
    W myśl art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a-c ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Źródłem przychodów jest odpłatne zbycie, z zastrzeżeniem ust. 2:
      a) nieruchomości lub ich części oraz udziału w nieruchomości,
      b) spółdzielczego własnościowego prawa do lokalu mieszkalnego lub użytkowego
        oraz prawa do domu jednorodzinnego w spółdzielni mieszkaniowej,
      c) prawa wieczystego użytkowania gruntów,
      – jeżeli odpłatne zbycie nie następuje w wykonaniu działalności gospodarczej i
        zostało dokonane w przypadku odpłatnego zbycia nieruchomości i praw
        majątkowych określonych w lit. a-c przed upływem pięciu lat, licząc od końca
        roku kalendarzowego, w którym nastąpiło nabycie lub wybudowanie.
    Tym samym, każda czynność prawna, której przedmiotem jest odpłatne zbycie
    nieruchomości lub praw majątkowych wymienionych w art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a-c
    cytowanej ustawy, stanowi źródło przychodów w rozumieniu tego przepisu, jeżeli zostanie
    dokonana w określonym czasie, tj. przed upływem pięciu lat, licząc od końca roku
    kalendarzowego, w którym nastąpiło nabycie lub wybudowanie i nie następuje w
    wykonaniu działalności gospodarczej.
    Wobec powyższego, w przypadku sprzedaży nieruchomości lub ww. praw majątkowych
    decydujące znaczenie w kwestii opodatkowania podatkiem dochodowym od osób
    fizycznych uzyskanego z tego tytułu przychodu ma moment i sposób ich nabycia.
    Z przedstawionych we wniosku okoliczności wynika, że (...) maja 2021 r. sprzedał Pan
    udział w lokalu mieszkalnym, który Pan nabył (...) grudnia 2017 r. Zatem sprzedaż udziału
    ½ lokalu mieszkalnego – z uwagi na fakt, że nie minął pięcioletni okres, o którym mowa w
    wyżej cytowanym art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a ustawy o podatku dochodowym od osób
    fizycznych – stanowi dla Pana źródło przychodu podlegające opodatkowaniu na podstawie
    przepisów ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

    Przechodząc więc do skutków podatkowych w zakresie dokonanej sprzedaży Pana udziału
    w lokalu mieszkalnym należy wskazać, co następuje:
    Zgodnie z art. 30e ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Od dochodu z odpłatnego zbycia nieruchomości i praw określonych w art. 10 ust. 1 pkt
      8 lit. a-c podatek dochodowy wynosi 19% podstawy obliczenia podatku.
    Zgodnie z art. 30e ust. 2 tej ustawy:
      Podstawą obliczenia podatku, o której mowa w ust. 1, jest dochód stanowiący różnicę
      pomiędzy przychodem z odpłatnego zbycia nieruchomości lub praw określonym
      zgodnie z art. 19, a kosztami ustalonymi zgodnie z art. 22 ust. 6c i 6d, powiększoną o
      sumę odpisów amortyzacyjnych, o których mowa w art. 22h ust. 1 pkt 1, dokonanych
      od zbywanych nieruchomości lub praw.
    Stosownie do art. 19 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Przychodem z odpłatnego zbycia nieruchomości lub praw majątkowych oraz innych
      rzeczy, o których mowa w art. 10 ust. 1 pkt 8, jest ich wartość wyrażona w cenie
      określonej w umowie, pomniejszona o koszty odpłatnego zbycia. Jeżeli jednak cena,
      bez uzasadnionej przyczyny, znacznie odbiega od wartości rynkowej tych rzeczy lub
      praw, przychód ten określa organ podatkowy w wysokości wartości rynkowej. Przepis
      art. 14 ust. 1 zdanie drugie stosuje się odpowiednio.
    Zgodnie z powyższym, przychodem z odpłatnego zbycia jest wartość wyrażona w cenie
    określonej w umowie, o ile odpowiada wartości rynkowej, pomniejszona o koszty
    odpłatnego zbycia.
    Pojęcie kosztów odpłatnego zbycia nie zostało przez ustawodawcę zdefiniowane w
    ustawie. Należy zatem stosować językowe rozumienie tego wyrażenia, zgodnie z którym
    za koszty odpłatnego zbycia nieruchomości lub praw majątkowych uważa się wszystkie
    wydatki poniesione przez zbywającego, które są konieczne, aby transakcja mogła dojść do
    skutku (wszystkie niezbędne wydatki bezpośrednio związane z tą czynnością). Można do
    takich kosztów zaliczyć np.: koszty wyceny sprzedawanej nieruchomości przez
    rzeczoznawcę majątkowego, koszty pośrednictwa w sprzedaży nieruchomości, wydatki
    związane ze sporządzeniem przez notariusza umowy cywilnoprawnej, koszty i opłaty
    sądowe, o ile były ponoszone przez zbywcę. Pomiędzy tymi wydatkami a dokonanym
    zbyciem musi istnieć związek przyczynowo-skutkowy.
    Ustalenie kosztów uzyskania przychodu z tytułu odpłatnego zbycia odbywa się natomiast
    zgodnie z art. 22 ust. 6c lub 6d ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, w
    zależności od tego, czy zbywaną nieruchomość lub prawo nabyto odpłatnie, czy
    nieodpłatnie.
    Na gruncie art. 22 ust. 6c cytowanej ustawy:
      Koszty uzyskania przychodu z tytułu odpłatnego zbycia, o którym mowa w art. 10
      ust. 1 pkt 8 lit. a-c, z zastrzeżeniem ust. 6d, stanowią udokumentowane koszty
      nabycia lub udokumentowane koszty wytworzenia, powiększone o
      udokumentowane nakłady, które zwiększyły wartość rzeczy i praw majątkowych,
      poczynione w czasie ich posiadania.
    Zgodnie z art. 22 ust. 6e ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Wysokość nakładów, o których mowa w ust. 6c i 6d, ustala się na podstawie faktur
      VAT w rozumieniu przepisów o podatku od towarów i usług oraz dokumentów
      stwierdzających poniesienie opłat administracyjnych.
    Jak wynika z powyższych przepisów, podstawą obliczenia podatku jest dochód, stanowiący
    różnicę pomiędzy przychodem z odpłatnego zbycia nieruchomości określonym zgodnie z
    art. 19 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych a kosztami uzyskania
    przychodu ustalonymi zgodnie z art. 22 ust. 6c ustawy o podatku dochodowym od osób

    fizycznych. Tak obliczony dochód podlega opodatkowaniu 19% podatkiem dochodowym
    od osób fizycznych.
    Jak stanowi art. 30e ust. 4 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Po zakończeniu roku podatkowego podatnik jest obowiązany w zeznaniu podatkowym,
      o którym mowa w art. 45 ust. 1a pkt 3, wykazać:
      1) dochody uzyskane w roku podatkowym z odpłatnego zbycia nieruchomości i praw
      majątkowych określonych w art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a-c i obliczyć należny podatek
      dochodowy od dochodu, do którego nie ma zastosowania art. 21 ust. 1 pkt 131, lub
      2) dochody, o których mowa w art. 21 ust. 1 pkt 131.
    Z art. 30e ust. 5 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych wynika, że:
      Dochodu z odpłatnego zbycia nieruchomości i praw majątkowych określonych w art.
      10 ust. 1 pkt 8 lit. a-c nie łączy się z dochodami (przychodami) z innych źródeł.
    W myśl natomiast art. 30e ust. 7 ww. ustawy:
      W przypadku niewypełnienia warunków określonych w art. 21 ust. 1 pkt 131 podatnik
      jest obowiązany do złożenia korekty zeznania, o którym mowa w art. 45 ust. 1a pkt 3, i
      do zapłaty podatku wraz z odsetkami za zwłokę; odsetki nalicza się od następnego dnia
      po upływie terminu płatności, o którym mowa w art. 45 ust. 4 pkt 4, do dnia zapłaty
      podatku włącznie.
    Stosownie do art. 45 ust. 1a pkt 3 cyt. ustawy:
      W terminie określonym w ust. 1 podatnicy są obowiązani składać urzędom
      skarbowym odrębne zeznania, według ustalonych wzorów, o wysokości osiągniętego
      w roku podatkowym dochodu (poniesionej straty) z odpłatnego zbycia
      nieruchomości i praw majątkowych opodatkowanych na zasadach określonych w
      art. 30e.
    Dochód ze sprzedaży nieruchomości i praw majątkowych, o których mowa w art. 10 ust. 1
    pkt 8 lit. a-c ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych – na podstawie art. 21 ust.
    1 pkt 131 tej ustawy – może jednak zostać objęty zwolnieniem z opodatkowania przy
    spełnieniu warunków określonych w tym przepisie.
    Przepis art. 21 ust. 1 pkt 131 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych
    stanowi, że:
      Wolne od podatku dochodowego są dochody z odpłatnego zbycia nieruchomości i
      praw majątkowych, o których mowa w art. 30e, w wysokości, która odpowiada
      iloczynowi tego dochodu i udziału wydatków poniesionych na własne cele
      mieszkaniowe w przychodzie z odpłatnego zbycia nieruchomości i praw majątkowych,
      jeżeli począwszy od dnia odpłatnego zbycia, nie później niż w okresie trzech lat od
      końca roku podatkowego, w którym nastąpiło odpłatne zbycie, przychód uzyskany ze
      zbycia tej nieruchomości lub tego prawa majątkowego został wydatkowany na własne
      cele mieszkaniowe; udokumentowane wydatki poniesione na te cele uwzględnia się do
      wysokości przychodu z odpłatnego zbycia nieruchomości i praw majątkowych.
    Wyjaśniam, że powyższe zwolnienie obejmuje taką część dochodu uzyskanego z tytułu
    odpłatnego zbycia nieruchomości lub prawa, jaka proporcjonalnie odpowiada udziałowi
    poniesionych wydatków na własne cele mieszkaniowe w osiągniętych przychodach z
    odpłatnego zbycia.
    Dochód zwolniony należy obliczyć według następującego wzoru:
    dochód zwolniony = D x (W/P)
    gdzie:
    D – dochód ze sprzedaży,
    W – wydatki poniesione na cele mieszkaniowe wymienione w art. 21 ust. 25 ustawy o

    podatku dochodowym od osób fizycznych,
    P – przychód ze sprzedaży.
    W sytuacji, gdy przychód z odpłatnego zbycia zostanie w całości przeznaczony na cele
    mieszkaniowe, to wówczas uzyskany z tego tytułu dochód będzie w całości korzystał ze
    zwolnienia od podatku dochodowego.
    Cele mieszkaniowe, których sfinansowanie przychodem z odpłatnego zbycia
    nieruchomości uprawniają do skorzystania ze zwolnienia z opodatkowania, wymienione
    zostały w zamkniętym katalogu kosztów, tj. w art. 21 ust. 25 ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych.
    W myśl art. 21 ust. 25 pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Za wydatki poniesione na cele, o których mowa w ust. 1 pkt 131, uważa się:
      a) nabycie budynku mieszkalnego, jego części lub udziału w takim budynku, lokalu
        mieszkalnego stanowiącego odrębną nieruchomość lub udziału w takim lokalu, a
        także na nabycie gruntu lub udziału w gruncie albo prawa użytkowania wieczystego
        gruntu lub udziału w takim prawie, związanych z tym budynkiem lub lokalem,
      b) nabycie spółdzielczego własnościowego prawa do lokalu mieszkalnego lub udziału w
        takim prawie, prawa do domu jednorodzinnego w spółdzielni mieszkaniowej lub
        udziału w takim prawie,
      c) nabycie gruntu pod budowę budynku mieszkalnego lub udziału w takim gruncie,
        prawa użytkowania wieczystego takiego gruntu lub udziału w takim prawie, w tym
        również z rozpoczętą budową budynku mieszkalnego, oraz nabycie innego gruntu
        lub udziału w gruncie, prawa użytkowania wieczystego gruntu lub udziału w takim
        prawie, jeżeli w okresie, o którym mowa w ust. 1 pkt 131, grunt ten zmieni
        przeznaczenie na grunt pod budowę budynku mieszkalnego,
      d) budowę, rozbudowę, nadbudowę, przebudowę lub remont własnego budynku
        mieszkalnego, jego części lub własnego lokalu mieszkalnego,
      e) rozbudowę, nadbudowę, przebudowę lub adaptację na cele mieszkalne własnego
        budynku niemieszkalnego, jego części, własnego lokalu niemieszkalnego lub
        własnego pomieszczenia niemieszkalnego
      – położonych w państwie członkowskim Unii Europejskiej lub w innym państwie
      należącym do Europejskiego Obszaru Gospodarczego albo w Konfederacji
      Szwajcarskiej.
    Nadmieniam, że zawarte w przepisie art. 21 ust. 25 ustawy wyliczenie wydatków
    mieszkaniowych ma charakter wyczerpujący, w związku z czym tylko realizacja w
    wymaganym terminie celów w nim wymienionych pozwala na zwolnienie od podatku
    dochodu uzyskanego ze sprzedaży nieruchomości lub praw określonych w art. 10 ust. 1
    pkt 8 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.
    Zgodnie natomiast z art. 21 ust. 25a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Wydatki, o których mowa w ust. 25 pkt 1 lit. a-c, uznaje się za wydatki poniesione na
      cele mieszkaniowe, jeżeli przed upływem okresu, o którym mowa w ust. 1 pkt 131,
      nastąpiło nabycie własności rzeczy lub praw wymienionych w ust. 25 pkt 1 lit. a-c, w
      związku z którymi podatnik ponosił wydatki na nabycie.
    Na podstawie art. 21 ust. 26 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.:
      Przez własny budynek, lokal lub pomieszczenie, o których mowa w ust. 25 pkt 1 lit. d i
      e, rozumie się budynek, lokal lub pomieszczenie stanowiące własność lub
      współwłasność podatnika lub do którego podatnikowi przysługuje spółdzielcze
      własnościowe prawo do lokalu, prawo do domu jednorodzinnego w spółdzielni
      mieszkaniowej lub udział w takich prawach. Przez własne budynek, lokal lub
      pomieszczenie, o których mowa w ust. 25 pkt 1 lit. d i e, rozumie się również

      niestanowiące własności lub współwłasności podatnika budynek, lokal lub
      pomieszczenie, jeżeli w okresie, o którym mowa w ust. 1 pkt 131, podatnik nabędzie
      ich własność lub współwłasność albo spółdzielcze własnościowe prawo do lokalu,
      prawo do domu jednorodzinnego w spółdzielni mieszkaniowej lub udział w takich
      prawach, jeżeli uprzednio prawo takie mu nie przysługiwało.
    Natomiast stosownie do art. 21 ust. 28 ww. ustawy:
      Za wydatki, o których mowa w ust. 25, nie uważa się wydatków poniesionych na:
      1) nabycie gruntu lub udziału w gruncie, prawa wieczystego użytkowania gruntu lub
        udziału w takim prawie, budynku, jego części lub udziału w budynku, lub
      2) budowę, rozbudowę, nadbudowę, przebudowę, adaptację lub remont budynku albo
        jego części
      – przeznaczonych na cele rekreacyjne.
    Wskazać w tym miejscu należy, że ulgi i zwolnienia są wyjątkiem od zasady powszechności
    opodatkowania wynikającej z art. 84 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. z 1997 r.
    Nr 78 poz. 483 ze zm.) stanowiącego, że:
      Każdy jest obowiązany do ponoszenia ciężarów i świadczeń publicznych, w tym
      podatków, określonych w ustawie.
    Oznacza to, że wszelkie odstępstwa od tej zasady muszą bezwzględnie wynikać z
    przepisów prawa i być interpretowane ściśle z jego literą. Tym samym podkreślenia
    wymaga fakt, że tylko określone zdarzenia prawne, bądź spełnienie określonych
    przesłanek, od których ustawodawca uzależnia prawo do zwolnienia z opodatkowania,
    skutkuje zwolnieniem przychodu z opodatkowania podatkiem dochodowym od osób
    fizycznych. Oznacza to, że w prawie podatkowym w stosunku do wszelkich ulg i zwolnień
    zabronione jest stosowanie rozszerzającej wykładni przepisów.
    W przypadku niewypełnienia warunków określonych w wyżej cytowanym art. 21 ust. 1 pkt
    131 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych podatnik traci prawo do ulgi i jest
    zobowiązany do zapłaty podatku dochodowego.
    Rozstrzygając zatem o prawie do zwolnienia z opodatkowania należy pamiętać, że zawarty
    w art. 21 ust. 25 ww. ustawy, katalog wydatków uprawniających do zwolnienia ma
    charakter zamknięty i w związku z tym tylko wydatkowanie środków na realizację celów w
    nim wskazanych pozwala na skorzystanie ze zwolnienia z opodatkowania. Inne wydatki niż
    wymienione w tym katalogu nie uprawniają do skorzystania z powyższego zwolnienia.
    Podstawową okolicznością decydującą o zastosowaniu zwolnienia wynikającego z
    cytowanego wyżej art. 21 ust. 1 pkt 131 ustawy o podatku dochodowym od osób
    fizycznych, jest zatem fakt wydatkowania począwszy od dnia odpłatnego zbycia, nie
    później niż w okresie trzech lat od końca roku podatkowego, w którym nastąpiło odpłatne
    zbycie, przychodu z odpłatnego zbycia nieruchomości i praw majątkowych na wskazane w
    art. 21 ust. 25 ww. ustawy własne cele mieszkaniowe. Zawarte w tych przepisach
    wyliczenie tzw. wydatków mieszkaniowych, których realizacja uprawnia do zastosowania
    ww. zwolnienia ma charakter enumeratywny (wyczerpujący).
    Ze zwolnienia tego wypływa daleko idąca konsekwencja zawarta w stwierdzeniu „własne
    cele mieszkaniowe”. Poprzedzenie wyrażenia „cele mieszkaniowe” przymiotnikiem
    „własne” świadczy o tym, że ustawodawca przewidując podstawę do zastosowania ww.
    zwolnienia i dopisując ten przymiotnik podkreślił, że celem nadrzędnym jest zwolnienie
    tylko takiego przychodu, który wydatkowany zostanie na zaspokojenie „własnych celów
    mieszkaniowych”, rozumianych jako potrzeba zapewnienia sobie dachu nad głową. Tak
    więc uregulowane w art. 21 ust. 1 pkt 131 ww. ustawy, zwolnienie od podatku
    dochodowego w zamierzeniach ustawodawcy realizować ma cel, jakim jest zaspokojenie
    własnych potrzeb mieszkaniowych podatnika, a nie lokata kapitału lub zdobywanie źródła
    zarobkowania bądź zapewnienie dachu nad głową innym osobom niż podatnik. Wyraz
    „mieszkaniowe” w wyrażeniu „własne cele mieszkaniowe” należy odnosić podmiotowo do

    zamiaru zamieszkiwania związanego z różnymi sposobami wydatkowania przychodu, a nie
    do wydatkowania przychodu w znaczeniu jedynie przedmiotowym. Zamiarem
    ustawodawcy tworzącego zwolnienie przedmiotowe w art. 21 ust. 1 pkt 131 ustawy o
    podatku dochodowym od osób fizycznych, było zachęcanie podatników do nabywania w
    miejsce zbywanych praw majątkowych czy nieruchomości, innych nieruchomości lub praw
    przeznaczonych do zaspokajania ich indywidualnych potrzeb mieszkaniowych. U podstaw
    omawianego zwolnienia legło założenie, że nie powinny być opodatkowane środki wydane
    na realizację własnego celu mieszkaniowego. Powyższe wnioski wynikają wprost z
    brzmienia przepisu normującego powyższe zwolnienie.
    Jak wskazano wyżej, ustawodawca formułując zwolnienie przedmiotowe, w sposób
    jednoznaczny wskazał realizację celów mieszkaniowych, które pozwalają na skorzystanie
    ze zwolnienia z opodatkowania dochodu ze sprzedaży.
    Celem takim może być zgodnie z art. 21 ust. 25 pkt 1 lit. d ustawy o podatku dochodowym
    od osób fizycznych, wydatek poniesiony na remont własnego lokalu mieszkalnego.
    Realizacja własnego celu mieszkaniowego określona w art. 21 ust. 1 pkt 131 w zw. z art. 21
    ust. 25 pkt 1 lit. d ww. ustawy winna polegać na tym, że w przypadku remontu własnego
    lokalu mieszkalnego podatnik w wyremontowanym lokalu mieszkalnym takie cele będzie
    realizować, a więc będzie w nim mieszkał. Ponadto, w przepisie tym nie chodzi o
    jakikolwiek lokal mieszkalny, ale o lokal mieszkalny określony mianem „własny”. Przy czym
    przez „własny” należy w szczególności rozumieć lokal mieszkalny, w stosunku do którego
    przysługuje podatnikowi prawo własności (współwłasności) w rozumieniu przepisów
    Kodeksu cywilnego, na co wskazuje treść cytowanego art. 21 ust. 26 ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych.
    Wskazać należy, że ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych nie definiuje
    pojęcia „remont” użytego w art. 21 ust. 25 pkt 1 lit. d ustawy o podatku dochodowym od
    osób fizycznych. Dla wyjaśnienia tego pojęcia, należy odnieść się do jego znaczenia
    funkcjonującego w języku powszechnym. I tak, „remont” to „doprowadzenie jakiegoś
    budynku lub urządzenia do stanu używalności; naprawa, odnawianie (czegoś)”.
    Synonimami tego pojęcia są m.in. „naprawa, przebudowa, odrestaurowanie,
    modernizacja”.
    Pojęcie remontu zostało zdefiniowane w art. 3 pkt 8 ustawy z 7 lipca 1994 r. Prawo
    budowlane (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 418), zgodnie z którym:
      Ilekroć w ustawie jest mowa o remoncie – należy przez to rozumieć wykonywanie w
      istniejącym obiekcie budowlanym robót budowlanych polegających na odtworzeniu
      stanu pierwotnego, a niestanowiących bieżącej konserwacji, przy czym dopuszcza
      się stosowanie wyrobów budowlanych innych niż użyto w stanie pierwotnym.
    Niemniej jednak, ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych nie odwołuje się do
    tej regulacji. Tym samym, definicja „remontu” funkcjonująca na gruncie ustawy Prawo
    budowlane nie może być wprost przenoszona na grunt omawianej ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych. Może być natomiast uwzględniona jako jeden z
    elementów służących ustaleniu znaczenia pojęcia „remontu” dla celów podatku
    dochodowego od osób fizycznych.
    Za „remont” budynku mieszkalnego, o którym mowa w art. 21 ust. 25 pkt 1 lit. d ustawy o
    podatku dochodowym od osób fizycznych należy więc uznać prace dotyczące tego
    budynku, służące jego utrzymaniu we właściwym stanie, doprowadzeniu go do pożądanej
    zdolności użytkowej, modernizacji jego elementów składowych. Co istotne, w każdym
    przypadku remont dotyczy „materii” budynku mieszkalnego, a więc jego ścian, podłóg,
    sufitu, okien, drzwi, wyposażenia technicznego takiego jak instalacje: wodna,
    kanalizacyjna, elektryczna, grzewcza, gazowa bądź innych elementów trwale połączonych
    konstrukcyjnie z elementami budowlanymi budynku.
    Ustawowy termin na wydatkowanie środków z odpłatnego zbycia nieruchomości lub
    udziału w nieruchomości oraz praw majątkowych, o których mowa w art. 30e ww. ustawy,

    wynosi trzy lata od końca roku podatkowego, w którym nastąpiło odpłatne zbycie, a więc
    w przypadku sprzedanego przez Pana w 2021 r. lokalu mieszkalnego, termin ten upływa z
    dniem 31 grudnia 2024 r.
    Wydatki na remont np. własnego lokalu mieszkalnego uznaje się bowiem za wydatki
    poniesione na cele mieszkaniowe wyłącznie, jeśli przed upływem okresu, o którym mowa
    w ust. 1 pkt 131, nastąpi nabycie własności (współwłasności) np. lokalu mieszkalnego, co
    wynika z art. 21 ust. 26 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.
    Oznacza to, że w sytuacji, gdy do tego czasu nie nabył by Pan prawa własności do lokalu
    mieszkalnego stanowiącego odrębną nieruchomość, to przedmiotowe zwolnienie Panu
    nie przysługuje. Zgodnie bowiem z art. 21 ust. 25 pkt 1 lit. d w związku z art. 21 ust. 26
    ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, za wydatki poniesione na własne cele
    mieszkaniowe uważa się:
    · wydatki poniesione na budowę, rozbudowę, nadbudowę, przebudowę lub remont
      własnego budynku mieszkalnego, jego części lub własnego lokalu mieszkalnego, przy
      czym
    · przez własne budynek, lokal lub pomieszczenie, o których mowa w ust. 25 pkt 1 lit. d i e,
      rozumie się również niestanowiące własności lub współwłasności podatnika budynek,
      lokal lub pomieszczenie, jeżeli w okresie, o którym mowa w ust. 1 pkt 131, podatnik
      nabędzie ich własność lub współwłasność albo spółdzielcze własnościowe prawo do
      lokalu, prawo do domu jednorodzinnego w spółdzielni mieszkaniowej lub udział w
      takich prawach, jeżeli uprzednio prawo takie mu nie przysługiwało.
    Przedstawiając okoliczności faktyczne sprawy, wskazał Pan, że podpisał Pan (...) listopada
    2024 r. umowę najmu, która weszła w życie (...) listopada 2024 r. Natomiast, co istotne,
    umowa przeniesienia własności miała miejsce dopiero w 2025 r. (podpisanie aktu
    notarialnego). W nabytym lokalu mieszkalnym realizuje Pan własne cele mieszkaniowe.
    Rozstrzygającym zatem jest ustalenie, czy w związku z dokonywaniem przez Pana
    wydatków na poczet remontu lokalu mieszkalnego (który Pan wynajmował od (...)) z
    uzyskanego przychodu z odpłatnego zbycia udziału ½ lokalu mieszkalnego przed
    zawarciem przez Pana umowy przeniesienia własności, kwoty te mogą stanowić wydatki
    określone w art. 21 ust. 25 pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, a
    uzyskany dochód z odpłatnego zbycia tej działki wydatkowany w powyższy sposób
    korzystać może ze zwolnienia określonego w art. 21 ust. 1 pkt 131 ww. ustawy.
    Moment przeniesienia własności nieruchomości został określony w art. 155 § 1 Kodeksu
    cywilnego (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1061 ze zm.), a art. 158 ww. Kodeksu określa wyraźnie
    formę tej czynności prawnej.
    I tak, zgodnie z art. 155 § 1 Kodeksu cywilnego:
      Umowa sprzedaży, zamiany, darowizny, przekazania nieruchomości lub inna umowa
      zobowiązująca do przeniesienia własności rzeczy co do tożsamości oznaczonej
      przenosi własność na nabywcę, chyba że przepis szczególny stanowi inaczej albo że
      strony inaczej postanowiły.
    Natomiast w myśl art. 158 ww. Kodeksu:
      Umowa zobowiązująca do przeniesienia własności nieruchomości powinna być
      zawarta w formie aktu notarialnego. To samo dotyczy umowy przenoszącej
      własność, która zostaje zawarta w celu wykonania istniejącego uprzednio
      zobowiązania do przeniesienia własności nieruchomości; zobowiązanie powinno być
      w akcie wymienione.
    Na podstawie powyższych przepisów jednoznacznie należy stwierdzić, że przeniesienie
    własności nieruchomości następuje z chwilą zawarcia w formie aktu notarialnego
    ostatecznej umowy przeniesienia własności nieruchomości.

    Moment przeniesienia własności nieruchomości został określony w art. 155 § 1 Kodeksu
    cywilnego, a art. 158 Kodeksu określa wyraźnie formę tej czynności prawnej. Z kolei
    umowa najmu lokalu mieszkalnego pomiędzy Panem a (...) nie jest umową przenoszącą
    własność nieruchomości. Natomiast brak w formie aktu notarialnego umowy
    przeniesienia własności nieruchomości w terminie trzech lat od końca roku podatkowego,
    w którym nastąpiło zbycie nieruchomości (udziału w nieruchomości) ma oczywisty skutek
    w postaci braku nabycia własności tej nieruchomości, a tym samym powoduje brak
    spełnienia warunków do skorzystania ze zwolnienia od opodatkowania na podstawie art.
    21 ust. 25 pkt 1 lit. d ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.
    Przepis art. 21 ust. 1 pkt 131 ustawy wiąże skutek prawny w postaci zwolnienia
    określonego dochodu od opodatkowania podatkiem dochodowym zarówno z terminem
    wydatkowania środków pieniężnych, jak i z faktem dysponowania przez podatnika tytułem
    własności lub współwłasności.
    Zgodnie bowiem z cytowanym wcześniej art. 21 ust. 26 ustawy o podatku dochodowym
    od osób fizycznych, przez własny lokal, o którym mowa w ww. przepisie rozumie się lokal
    stanowiący własność lub współwłasność podatnika. To oznacza, że w okresie jaki został
    przewidziany przez ustawodawcę na wydatkowanie środków ze sprzedaży, musi być
    spełniony warunek określony tym przepisem, czyli lokal mieszkalny musi stanowić
    własność lub współwłasność podatnika (a więc podatnikowi musi przysługiwać tytuł
    własności lub współwłasności do lokalu). W przeciwnym razie, w sytuacji gdy środki
    zostaną wydatkowane na lokal mieszkalny, do którego podatnik nie dysponuje i nie będzie
    dysponował w okresie trzech lat od końca roku kalendarzowego, w którym nastąpiło
    odpłatne zbycie, tytułem własności (współwłasności), zwolnienie określone w art. 21 ust. 1
    pkt 131 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych nie będzie przysługiwało.
    Odnosząc powyższe uregulowania prawne na grunt rozpatrywanej sprawy stwierdzić
    należy, że ostateczna umowa przeniesienia własności miała miejsce dopiero w 2025 r., a
    więc po upływie trzech lat podatkowych od końca roku podatkowego, w którym dokonał
    Pan odpłatnego zbycia udziału w lokalu mieszkalnym.
    Biorąc zatem pod uwagę treść art. 21 ust. 26 ustawy o podatku dochodowym od osób
    fizycznych, w przypadku wydatkowania przez Pana przychodu uzyskanego ze zbycia w
    2021 r. udziału w lokalu mieszkalnym na remont lokalu mieszkalnego w ramach zawartej
    przez Pana umowy z (...) (umowa na wykonanie remontu lokalu mieszkalnego), nie będzie
    Panu przysługiwało zwolnienie na podstawie art. 21 ust. 1 pkt 131 w związku z art. 21 ust.
    25 pkt 1 lit. d ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy zaistniałego stanu faktycznego przedstawionego przez Pana i stanu
    prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia.
    Zaznaczam także, że zgodnie z art. 14b § 3 Ordynacji podatkowej, składający wniosek o
    wydanie interpretacji indywidualnej obowiązany jest do wyczerpującego przedstawienia
    zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego. Organ jest ściśle związany
    przedstawionym we wniosku stanem faktycznym. Pan ponosi ryzyko związane z
    ewentualnym błędnym lub nieprecyzyjnym przedstawieniem we wniosku opisu stanu
    faktycznego. Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy,
    o ile rzeczywisty stan faktyczny sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się
    będzie ze stanem faktycznym podanym przez Pana w złożonym wniosku. W związku z
    powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we wniosku
    opisu sprawy, udzielona odpowiedź traci swoją aktualność.
    Równocześnie w przypadku, gdy w toku postępowania podatkowego, kontroli
    podatkowej, bądź kontroli celno-skarbowej zostanie określony odmienny stan sprawy,
    interpretacja nie wywoła w tym zakresie skutków prawnych.

    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    · Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z
    dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111).
    Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pana sytuacja będzie zgodna
    (tożsama) z opisem stanu faktycznego i zastosuje się Pan do interpretacji.
    · Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
        z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    · Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pan prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu
    Administracyjnego (...). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z
    dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.
    U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
    · w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
    · w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP
      (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.