Interpretacja indywidualna
Sygnatura: IBPBII/2/4511-213/15/MM
Organ: Dyrektor Izby Skarbowej w Katowicach
Data wydania: 2015-05-13
Teza: Skutki podatkowe otrzymania w 2014 r. całej ceny sprzedaży udziału w nieruchomości gdy umowa sprzedaży zostanie zawarta w 2015 r. lub w 2016 r.
Słowa kluczowe: przychód; umowa-umowa przedwstępna; zadatek
Przepisy: [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-Rozdział 2

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA

Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2012 r. poz. 749 ze zm.) oraz § 5 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz.U. Nr 112, poz. 770 ze zm.) – Dyrektor Izby Skarbowej w Katowicach, działający w imieniu Ministra Finansów, stwierdza, że stanowisko przedstawione we wniosku z 9 lutego 2015 r. (data otrzymania 16 lutego 2015 r.), uzupełnionym 31 marca 2015 r., o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie skutków podatkowych zawarcia przedwstępnej umowy sprzedaży udziału w prawie użytkowania wieczystego gruntu – **jest prawidłowe.**

UZASADNIENIE

W dniu 16 lutego 2015 r. otrzymano ww. wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie skutków podatkowych zawarcia przedwstępnej umowy sprzedaży udziału w prawie użytkowania wieczystego gruntu.

W związku ze stwierdzonymi brakami formalnymi, pismem z 24 marca 2015 r. Znak: IBPBII/2/4511-213/15/MM, wezwano Wnioskodawcę do uzupełnienia wniosku. Uzupełnienia dokonano 31 marca 2015 r.

We wniosku przedstawiono następujący stan faktyczny:

W dniu 21 marca 2011 r. Wnioskodawca odziedziczył aktem poświadczenia dziedziczenia udział w prawie użytkowania wieczystego działki. W dniu 30 marca 2011 r. Wnioskodawca złożył w urzędzie skarbowym zgłoszenie o nabyciu własności rzeczy lub praw majątkowych (druk ZD-Z2) informujące o nabyciu praw do działki. W dniu 22 października 2013 r. Wnioskodawca zawarł umowę przedwstępną sprzedaży ww. udziału. W lipcu 2014 r. kupujący zwrócił się do Wnioskodawcy z prośbą aby wystąpił do gminy o przekształcenie prawa użytkowania wieczystego udziału Wnioskodawcy we własność. Ponieważ w umowie przedwstępnej był zapis, że umowa końcowa sprzedaży musi nastąpić do dnia 31 grudnia 2014 r., a sprawa przekształcenia przedłużała się kupujący zaproponował, że zawrze z Wnioskodawcą akt notarialny zmieniający postanowienia umowy przedwstępnej w ten sposób, że kupujący przekaże na konto Wnioskodawcy całą należność za jego udział w prawie do użytkowania wieczystego nieruchomości, a Wnioskodawca da mu pełnomocnictwo do podpisania w swoim imieniu umowy sprzedaży, przy czy umowa ta ma być podpisana w terminie do 30 dni od daty przekształcenia, ale nie później niż do 31 stycznia 2016 r. W dniu 17 grudnia 2014 r. podpisano akt notarialny zmieniający postanowienia umowy przedwstępnej a 18 grudnia 2014 r. wypłynęła na konto Wnioskodawcy cała kwota za jego udział.

W uzupełnieniu wniosku Wnioskodawca wskazał, że jego matka zmarła 29 stycznia 2011 r.

Dodatkowo Wnioskodawca wskazał, że działka została już przekształcona i prawdopodobnie umowa sprzedaży zostanie podpisana w 2015 r. Mało prawdopodobnym jest aby umowa w ogóle nie została zawarta. Wnioskodawcę interesuje kiedy powstaje obowiązek podatkowy: czy z chwilą otrzymania pieniędzy, czy z chwilą podpisania umowy.

W związku z powyższym stanem faktycznym zadano następujące pytania:

Kiedy powstanie obowiązek podatkowy tzn. kiedy Wnioskodawca powinien zapłacić podatek dochodowy od otrzymanej kwoty:

*   czy jeżeli Wnioskodawca będzie go musiał uiścić do 30 kwietnia 2015 r., to co należy zrobić gdy zostanie zawarta umowa sprzedaży, aby nie być podwójnie obciążonym,
*   czy jeżeli umowa sprzedaży zostanie zawarta w 2015 r., to podatek Wnioskodawca będzie musiał zapłacić do 30 kwietnia 2016 r.
*   czy jeżeli umowa sprzedaży zostanie zawarta w okresie od 1 do 31 stycznia 2016 r., to podatek Wnioskodawca będzie musiał zapłacić do 30 kwietnia 2017 r.
*   co będzie jeżeli umowa sprzedaży nie zostanie zawarta a z umowy wynika, że w takim przypadku wpłaconych pieniędzy Wnioskodawca nie musi zwracać?

Zdaniem Wnioskodawcy, jeżeli będzie musiał zapłacić podatek do 30 kwietnia 2015 r., a umowa sprzedaży zostanie zawarta w 2015 r. lub w 2016 r., to aby nie być podwójnie opodatkowanym należy napisać pismo do urzędu skarbowego po sprzedaży nieruchomości, że podatek został uiszczony wcześniej.

Zdaniem Wnioskodawcy, podatek powinien zapłacić dopiero po podpisaniu umowy sprzedaży, bo sprzedaż stanowi dochód czyli jeżeli zostanie ona zawarta w 2015 r. to podatek powinien zapłacić do 30 kwietnia 2016 r. a jeżeli zostanie ona zawarta w styczniu 2016 r. to podatek powinien zapłacić do 30 kwietnia 2017 r.

Jeżeli umowa nie zostanie podpisana to podatek powinien zapłacić do 30 kwietnia 2017 r.

Zdaniem Wnioskodawcy obowiązek podatkowy powstaje z chwilą podpisania umowy.

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego stanu faktycznego jest prawidłowe.

Zgodnie z art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a)-c) ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t.j. Dz.U. z 2012 r. poz. 361 ze zm.) – źródłem przychodów jest odpłatne zbycie, z zastrzeżeniem ust. 2:

1.  nieruchomości lub ich części oraz udziału w nieruchomości,
2.  spółdzielczego własnościowego prawa do lokalu mieszkalnego lub użytkowego oraz prawa do domu jednorodzinnego w spółdzielni mieszkaniowej,
3.  prawa wieczystego użytkowania gruntów,

\-jeżeli odpłatne zbycie nie następuje w wykonaniu działalności gospodarczej i zostało dokonane przed upływem pięciu lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym nastąpiło nabycie lub wybudowanie.

Przepis art. 10 ust. 1 pkt 8 ww. ustawy formułuje generalną zasadę, że odpłatne zbycie nieruchomości lub praw przed upływem 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym nastąpiło nabycie lub wybudowanie rodzi obowiązek podatkowy w postaci zapłaty podatku dochodowego. Tym samym jeżeli odpłatne zbycie nieruchomości lub praw nastąpiło po upływie 5 lat licząc od końca roku kalendarzowego, w którym miało miejsce nabycie lub wybudowanie – nie jest źródłem przychodu w rozumieniu art. 10 ust. 1 pkt 8 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, a przychód uzyskany z odpłatnego zbycia w ogóle nie podlega opodatkowaniu.

Z przedstawionego we wniosku stanu faktycznego wynika, że w drodze spadku po zmarłej w 2011 r. matce Wnioskodawca nabył udział w prawie użytkowania wieczystego gruntu. W dniu 22 października 2013 r. Wnioskodawca zawarł przedwstępną umowę sprzedaży udziału w prawie użytkowania wieczystego gruntu zmienioną 17 grudnia 2014 r. a 18 grudnia 2014 r. otrzymał całą kwotę sprzedaży. Strony umówiły się, że ostateczna umowa sprzedaży zostanie zawarta gdy dojdzie do przekształcenia prawa użytkowania wieczystego gruntu w prawo własności nie później niż do 31 stycznia 2016 r.

Aby zatem dokonać oceny czy ww. sprzedaż stanowi dla Wnioskodawcy – w rozumieniu art. 10 ust. 1 pkt 8 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych – podlegające opodatkowaniu źródło przychodu niezbędne jest ustalenie momentu nabycia i momentu zbycia udziału.

W myśl art. 924 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (Dz.U. z 2014 r. poz. 121 ze zm.) – spadek otwiera się z chwilą śmierci spadkodawcy, natomiast spadkobierca nabywa spadek z chwilą otwarcia spadku (art. 925 Kodeksu cywilnego). Oznacza to, że z chwilą śmierci należące do spadkodawcy prawa i obowiązki stają się spadkiem, który podlega przepisom prawa spadkowego, a data śmierci (chwila śmierci) spadkodawcy ustala, kto staje się spadkobiercą oraz co wchodzi w skład masy spadkowej. Z kolei postanowienie sądu o stwierdzeniu nabycia spadku lub akt poświadczenia dziedziczenia potwierdzają jedynie prawo spadkobiercy do tego spadku od momentu jego otwarcia. Istotny zatem dla podatku dochodowego jest dzień otwarcia spadku, czyli data śmierci spadkodawcy.

Zatem w dniu śmierci matki tj. 29 stycznia 2011 r. Wnioskodawca nabył udział w prawie użytkowania wieczystego gruntu.

Moment zbycia czyli przeniesienia prawa własności w prawie podatkowym określony jest zgodnie z normami prawa cywilnego. Zgodnie z art. 155 § 1 ww. ustawy Kodeks cywilny – umowa sprzedaży, zamiany, darowizny, przekazania nieruchomości lub inna umowa zobowiązująca do przeniesienia własności rzeczy co do tożsamości oznaczonej przenosi własność na nabywcę, chyba że przepis szczególny stanowi inaczej albo że strony inaczej postanowiły.

Z kolei art. 389 § 1 Kodeksu cywilnego stanowi, że – umowa, przez którą jedna ze stron lub obie zobowiązują się do zawarcia oznaczonej umowy (umowa przedwstępna), powinna określać istotne postanowienia umowy przyrzeczonej.

Z treści powyższych przepisów wynika, że właściwa umowa sprzedaży może być poprzedzona umową przedwstępną, jednakże umowa przedwstępna nie przenosi własności nieruchomości. Poprzez umowę przedwstępną strony zobowiązują się jedynie do zawarcia w przyszłości przyrzeczonej umowy.

Rozpatrując kwestię umowy przedwstępnej na gruncie prawa podatkowego zauważyć zatem należy, że zgodnie z art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a)-c) ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych – źródłem przychodów jest zbycie nieruchomości lub praw. W cytowanym przepisie użyto terminu „zbycie”, zatem aby wywołać skutek prawnopodatkowy z tego tytułu musi nastąpić przeniesienie własności nieruchomości lub praw. Samo zawarcie umowy przedwstępnej nie powoduje skutków podatkowych, gdyż w tej sytuacji nie możemy mówić o przeniesieniu własności nieruchomości lub praw, a jedynie o zobowiązaniu do takiego przeniesienia w określonym terminie. Umowa przedwstępna jest więc niejako przyrzeczeniem do dokonania sprzedaży, która nastąpi dopiero w momencie zawarcia definitywnej umowy sprzedaży, przenoszącej własność nieruchomości lub praw. Wobec tego zawarcie umowy przedwstępnej nie powoduje skutków podatkowych, ponieważ jest ona jedynie zobowiązaniem do przeniesienia własności nieruchomości lub praw w określonym terminie w przyszłości.

Z kolei umowa przenosząca własność (umowa sprzedaży) ma charakter umowy wzajemnej, do której odnosi się wyrażona w art. 488 Kodeksu cywilnego zasada jednoczesnego wykonania świadczeń, tj. przeniesienia prawa własności i zapłacenia sprzedawcy ceny. Jednakże przepis ten przewiduje również wyjątki, z których najważniejsze znaczenie ma umowa między stronami, albowiem w granicach zasady swobody umów ustanowionej w art. 3531 Kodeksu cywilnego strony mogą ustalić, że przed zawarciem definitywnej umowy sprzedaży kupujący może zapłacić część lub całość ceny, np. w formie zadatku.

Zadatek jest instytucją prawa cywilnego związaną z wykonaniem zobowiązań umownych. Uiszczenie zadatku służyć ma zabezpieczeniu wykonania świadczenia umownego. Może również stanowić rodzaj świadczenia odszkodowawczego na wypadek niewykonania zobowiązania. Zastosowanie omawianej instytucji nie ma jednak charakteru obligatoryjnego, lecz zależy od decyzji stron umowy.

Z przepisu art. 394 § 1 ustawy Kodeks cywilny wynika, że – w braku odmiennego zastrzeżenia umownego albo zwyczaju zadatek dany przy zawarciu umowy ma to znaczenie, że w razie niewykonania umowy przez jedną ze stron druga strona może bez wyznaczenia terminu dodatkowego od umowy odstąpić i otrzymany zadatek zachować, a jeżeli sama go dała, może żądać sumy dwukrotnie wyższej. Z kolei z art. 394 § 2 Kodeksu cywilnego wynika, że – w razie wykonania umowy zadatek ulega zaliczeniu na poczet świadczenia strony, która go dała; jeżeli zaliczenie nie jest możliwe, zadatek ulega zwrotowi. W razie rozwiązania umowy zadatek powinien być zwrócony, a obowiązek zapłaty sumy dwukrotnie wyższej odpada. To samo dotyczy wypadku, gdy niewykonanie umowy nastąpiło wskutek okoliczności, za które żadna ze stron nie ponosi odpowiedzialności albo za które ponoszą odpowiedzialność obie strony (art. 394 § 3 ww. ustawy).

Podsumowując, zgodnie z normami prawa cywilnego definitywne przeniesienie własności nieruchomości lub praw następuje tylko i wyłącznie w momencie zawarcia w formie aktu notarialnego ostatecznej umowy sprzedaży i nie zmienia tego fakt zawarcia umowy przedwstępnej – nawet w formie aktu notarialnego – ani wcześniejsza zapłata części lub całości ceny.

Z powyższych przepisów wynika, że zawarcie przez Wnioskodawcę umowy przedwstępnej i otrzymanie całej ceny sprzedaży nie powoduje skutków podatkowych po stronie Wnioskodawcy, gdyż podpisując w 2013 r. umowę przedwstępną Wnioskodawca nie przeniósł prawa własności do użytkowania wieczystego gruntu, czyli nie doszło do odpłatnego zbycia, o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a)-c) ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Istotne dla podatku dochodowego jest zawarcie ostatecznej umowy sprzedaży, do której ma dojść w 2015 r. lub w 2016 r.

Należy również wyjaśnić, że skoro zawarcie umowy sprzedaży nastąpi po przekształceniu prawa użytkowania wieczystego gruntu w prawo własności to tak naprawdę przedmiotem sprzedaży nie będzie udział w użytkowaniu wieczystym gruntu, ale udział w nieruchomości. Wnioskodawca nie będzie już użytkownikiem, ale właścicielem udziału w gruncie.

Przy czym w przypadku przekształcenia prawa wieczystego użytkowania w prawo własności za datę nabycia nieruchomości istotną dla obliczenia 5-letniego terminu określonego w przywołanym powyżej art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a) ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych należy uznać moment nabycia prawa wieczystego użytkowania wieczystego gruntu. Moment przekształcenia prawa użytkowania wieczystego w prawo własności stanowi tylko zmianę formy prawnej faktycznego prawa do nieruchomości. Nabycie prawa do nieruchomości następuje w dniu nabycia prawa użytkowego wieczystego gruntu.

Niezależnie od tego czy umowa przenosząca prawo własności do udziału w nieruchomości zostanie zawarta w 2015 r. lub w 2016 r., to jego sprzedaż będzie stanowić źródło przychodu w rozumieniu art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a) ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych podlegające opodatkowaniu według zasad obowiązujących od 1 stycznia 2009 r.

I tak w myśl art. 30e ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych – od dochodu z odpłatnego zbycia nieruchomości i praw określonych w art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a)-c) podatek dochodowy wynosi 19% podstawy obliczenia podatku.

Stosownie do art. 30e ust. 2 ww. ustawy – podstawą obliczenia podatku jest dochód stanowiący różnicę pomiędzy przychodem z odpłatnego zbycia nieruchomości lub praw określonym zgodnie z art. 19, a kosztami ustalonymi zgodnie z art. 22 ust. 6c i 6d, powiększoną o sumę odpisów amortyzacyjnych, o których mowa w art. 22h ust. 1 pkt 1, dokonanych od zbywanych nieruchomości lub praw. Przy czym przychodem z odpłatnego zbycia nieruchomości lub praw majątkowych oraz innych rzeczy, o których mowa w art. 10 ust. 1 pkt 8, jest wartość wyrażona w cenie określonej w umowie, pomniejszona o koszty odpłatnego zbycia. Jeżeli jednak cena, bez uzasadnionej przyczyny, znacznie odbiega od wartości rynkowej tych rzeczy lub praw, przychód ten określa organ podatkowy lub organ kontroli skarbowej w wysokości wartości rynkowej (art. 19 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych).

Pojęcie kosztów odpłatnego zbycia (sprzedaży) nie zostało przez ustawodawcę zdefiniowane w ustawie, należy zatem stosować językowe rozumienie tego wyrażenia, zgodnie z którym za koszty sprzedaży nieruchomości lub praw majątkowych uważa się wszystkie wydatki poniesione przez sprzedającego, które są konieczne, aby transakcja mogła dojść do skutku (wszystkie niezbędne wydatki bezpośrednio związane z tą czynnością). Można do takich kosztów zaliczyć np.: koszty wyceny sprzedawanej nieruchomości przez rzeczoznawcę majątkowego, prowizje pośredników w sprzedaży nieruchomości, koszty ogłoszeń w prasie związanych z zamiarem sprzedaży nieruchomości. Pomiędzy tymi wydatkami a dokonanym zbyciem musi istnieć związek przyczynowo-skutkowy.

Stosownie natomiast do art. 22 ust. 6d ww. ustawy – za koszty uzyskania przychodu z tytułu odpłatnego zbycia, o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a)-c) nabytych w drodze spadku, darowizny lub w inny nieodpłatny sposób, uważa się udokumentowane nakłady, które zwiększyły wartość rzeczy i praw majątkowych, poczynione w czasie ich posiadania oraz kwotę zapłaconego podatku od spadków i darowizn w takiej części, w jakiej wartość zbywanej rzeczy lub prawa przyjęta do opodatkowania podatkiem od spadków i darowizn odpowiada łącznej wartości rzeczy i praw majątkowych przyjętej do opodatkowania podatkiem od spadków i darowizn.

Wysokość nakładów, o których mowa w art. 22 ust. 6d, ustala się na podstawie faktur VAT w rozumieniu przepisów o podatku od towarów i usług oraz dokumentów stwierdzających poniesienie opłat administracyjnych (art. 22 ust. 6e ustawy).

Podsumowując, podstawę obliczenia podatku stanowi dochód, czyli różnica między przychodem uzyskanym ze sprzedaży nieruchomości lub praw (ustalonym zgodnie z art. 19 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych) a kosztami uzyskania przychodu (ustalonymi zgodnie z art. 22 ust. 6d ustawy).

W myśl art. 30e ust. 4 ww. ustawy – po zakończeniu roku podatkowego podatnik jest obowiązany w zeznaniu podatkowym, o którym mowa w art. 45 ust. 1a pkt 3 (PIT-39), wykazać:

1.  dochody uzyskane w roku podatkowym z odpłatnego zbycia nieruchomości i praw majątkowych określonych w art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a)-c) i obliczyć należny podatek dochodowy od dochodu, do którego nie ma zastosowania art. 21 ust. 1 pkt 131, lub
2.  dochody, o których mowa w art. 21 ust. 1 pkt 131.

Należny podatek wynikający z tego zeznania jest płatny w terminie do dnia 30 kwietnia roku następującego po roku podatkowym (art. 45 ust. 4 pkt 4 w zw. z art. 45 ust. 1b ww. ustawy).

Dochodu z odpłatnego zbycia nieruchomości i praw majątkowych określonych w art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a)-c) nie łączy się z dochodami (przychodami) z innych źródeł – stosownie do art. 30e ust. 5 ww. ustawy.

Natomiast w przypadku niewypełnienia warunków określonych w art. 21 ust. 1 pkt 131 podatnik jest obowiązany do złożenia korekty zeznania, o którym mowa w art. 45 ust. 1a pkt 3, i do zapłaty podatku wraz z odsetkami za zwłokę; odsetki nalicza się od następnego dnia po upływie terminu płatności, o którym mowa w art. 45 ust. 4 pkt 4, do dnia zapłaty podatku włącznie (art. 30e ust. 7 ww. ustawy).

Odnosząc zatem przedstawione powyżej uregulowania prawne na grunt rozpatrywanej sprawy w kontekście zapytania ujętego we wniosku stwierdzić należy, że zawarcie umowy przedwstępnej, na podstawie której Wnioskodawca otrzymał całą kwotę sprzedaży nie spowodowało przeniesienia własności do udziału w prawie użytkowania wieczystego gruntu czyli odpłatnego zbycia, które jest źródłem przychodu. Tak więc otrzymana przez Wnioskodawcę 18 grudnia 2014 r. na podstawie umowy przedwstępnej cena sprzedaży, gdy umowa sprzedaży będzie zrealizowana w 2015 r. lub w 2016 r., nie wywołało po stronie Wnioskodawcy skutków podatkowych w postaci powstania przychodu z odpłatnego zbycia udziału w nieruchomości w momencie przyjęcia ceny sprzedaży. Tym samym Wnioskodawca za 2014 r. nie jest zobowiązany do złożenia zeznania podatkowego PIT-39 i wykazania dochodu z tytułu odpłatnego zbycia udziału w nieruchomości oraz zapłaty podatku, skoro umowa sprzedaży nie została zawarta w 2014 r. Istotne znaczenie dla powstania przychodu z tytułu odpłatnego zbycia udziału w nieruchomości, o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a) ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych będzie miała data podpisania ostatecznej umowy sprzedaży udziału w nieruchomości. Obowiązek podatkowy powstaje bowiem w dacie sprzedaży a nie w dacie otrzymania ceny.

Zatem jeżeli umowa sprzedaży udziału w nieruchomości zostanie zawarta w 2015 r., to Wnioskodawca do 30 kwietnia 2016 r. będzie zobowiązany do złożenia zeznania podatkowego PIT-39 i uiszczenia z tego tytułu podatku. Jeżeli zaś umowa sprzedaży udziału w nieruchomości zostanie zawarta w 2016 r., to Wnioskodawca do 30 kwietnia 2017 r. będzie zobowiązany do złożenia zeznania podatkowego PIT-39 i uiszczenia podatku.

Natomiast w przypadku gdy nie dojdzie do zawarcia ostatecznej umowy sprzedaży, czyli kupujący nie przystąpi do podpisania umowy przyrzeczonej, a Wnioskodawca zatrzyma całą kwotę, wówczas po stronie Wnioskodawcy powstanie przychód z innych źródeł.

Zgodnie z art. 20 ust. 1 ustawy – za przychody z innych źródeł, o których mowa w art. 10 ust. 1 pkt 9, uważa się w szczególności: kwoty wypłacone po śmierci członka otwartego funduszu emerytalnego wskazanej przez niego osobie lub członkowi jego najbliższej rodziny, w rozumieniu przepisów o organizacji i funkcjonowaniu funduszy emerytalnych, kwoty uzyskane z tytułu zwrotu z indywidualnego konta zabezpieczenia emerytalnego oraz wypłaty z indywidualnego konta zabezpieczenia emerytalnego, w tym także dokonane na rzecz osoby uprawnionej na wypadek śmierci oszczędzającego, zasiłki pieniężne z ubezpieczenia społecznego, alimenty, stypendia, dotacje (subwencje) inne niż wymienione w art. 14, dopłaty, nagrody i inne nieodpłatne świadczenia nienależące do przychodów określonych w art. 12-14 i 17 oraz przychody nieznajdujące pokrycia w ujawnionych źródłach.

Katalog przychodów zaliczanych do innych źródeł nie stanowi katalogu zamkniętego, zawiera bowiem jedynie przykładowe wskazanie przychodów zaliczanych do tego źródła, o czym świadczy użycie przez ustawodawcę słowa „w szczególności”. Innymi słowy, przychody niemieszczące się w źródłach przychodów wymienionych w art. 10 ust. 1 pkt 1-8 ww. ustawy i niewymienione w katalogu zwolnień przedmiotowych przewidzianych w tej ustawie stanowią przychody z innych źródeł. Zatem o przychodzie podatkowym z innych źródeł będziemy mówić w każdym przypadku, kiedy u podatnika wystąpią realne korzyści majątkowe.

W myśl art. 11 ust. 1 ustawy – przychodami, z zastrzeżeniem art. 14-15, art. 17 ust. 1 pkt 6, 9 i 10, w zakresie realizacji praw wynikających z pochodnych instrumentów finansowych, art. 19, art. 20 ust. 3 i art. 30f, są otrzymane lub postawione do dyspozycji podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń.

Na mocy przepisu art. 45 ust. 1 przywołanej ustawy – podatnicy są obowiązani składać urzędom skarbowym zeznanie, według ustalonego wzoru, o wysokości osiągniętego dochodu (poniesionej straty) w roku podatkowym, w terminie do dnia 30 kwietnia roku następującego po roku podatkowym, z zastrzeżeniem ust. 1aa, 7 i 8. Natomiast zgodnie z przepisem art. 45 ust. 4 pkt 1 ww. ustawy, w tym samym terminie należy wpłacić należny z tego tytułu podatek.

Zatem otrzymana przez Wnioskodawcę kwota sprzedaży – jedynie w przypadku gdy nie dojdzie do zawarcia przyrzeczonej umowy i Wnioskodawca nie zwróci tej kwoty kupującemu – stanowić będzie przychód z innych źródeł, podlegający opodatkowaniu na zasadach ogólnych. Przychód ten powstanie w momencie, w którym dojdzie do zachowania tej kwoty, czyli kiedy będzie wiadomo, że przyrzeczona umowa sprzedaży udziału w nieruchomości nie dojdzie do skutku. Skoro strony postanowiły, że do podpisania umowy dojdzie do 30 dni od daty przekształcenia, ale nie później niż do 31 stycznia 2016 r., to prawo do zachowania otrzymanej kwoty Wnioskodawca ma najpóźniej od następnego dnia po bezskutecznym upływie terminu do zawarcia umowy. Jeżeli informację taką Wnioskodawca uzyska dopiero z dniem upływu ustalonego terminu zawarcia umowy sprzedaży, to przychód powstanie w 2016 r. i należny podatek Wnioskodawca będzie zobowiązany zapłacić do 30 kwietnia 2017 r.

Stanowisko Wnioskodawcy uznano za prawidłowe.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, ul. Rakowicka 10, 31-511 Kraków, po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację – w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – t.j. Dz.U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie – w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy).

Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Katowicach Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Bielsku-Białej, ul. Traugutta 2a, 43-300 Bielsko-Biała.