Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0114-KDIP4-3.4012.366.2022.8.S.IG
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-02-28
Teza: Uznanie nabycia Wierzytelności oraz Commitmentów za odpłatne świadczenie usług podlegające opodatkowaniu podatkiem VAT oraz możliwości zastosowania zwolnienia od podatku VAT do nabycia Wierzytelności oraz Commitmentów.
Słowa kluczowe: cesja-cesja wierzytelności; czynności-czynności podlegające opodatkowaniu; opodatkowanie-podstawa opodatkowania
Zagadnienia: Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II. Zakres opodatkowania-Rozdział 1. Przepisy ogólne  -Czynności podlegające opodatkowaniu; Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II. Zakres opodatkowania-Rozdział 2. Dostawa towarów i świadczenie usług -Świadczenie usług; Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział VIII. Wysokość opodatkowania -Rozdział 2. Zwolnienia -Zwolnienia przedmiotowe-Usługi udzielania kredytów lub pożyczek pieniężnych oraz usługi pośrednictwa w świadczeniu tych usług oraz zarządzanie kredytami lub pożyczkami
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II-Rozdział 2-art. 8-ust. 1-pkt 1; [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział VIII-Rozdział 2-art. 43-ust. 1-pkt 40

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

2 czerwca 2022 r. wpłynął Państwa wniosek z 30 maja 2022 r. o wydanie interpretacji
    indywidualnej, który dotyczy podatku od towarów i usług w zakresie uznania nabycia
    Wierzytelności oraz Commitmentów za odpłatne świadczenie usług podlegające
    opodatkowaniu podatkiem VAT oraz możliwości zastosowania zwolnienia od podatku VAT
    na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 40 ustawy do nabycia Wierzytelności oraz Commitmentów.
    Treść wniosku jest następująca:

## Opis zdarzenia przyszłego

Wnioskodawca, w ramach prowadzonej działalności, planuje nabycie na rynku wtórnym
    wierzytelności z umów kredytowych zawieranych między bankiem lub funduszem
    inwestycyjnym (dalej razem „Banki”) a ich kontrahentami („Wierzytelności”). W przypadku
    części transakcji Wnioskodawca przejmie od Banków zobowiązania do wypłaty kwoty
    finansowania na warunkach wskazanych w umowie o finansowanie („Commitmenty”).
    Część transakcji łączyć będzie oba elementy (Transakcje łączące w sobie nabycie
    Wierzytelności i Commitmentów klasyfikowane będą dla potrzeb wniosku jako
    Commitmenty).
    W umowach finansowania jako formę prawną przeniesienia finansowania na nowych
    finansujących przewidziano cesję wierzytelności.
    Wierzytelności (wszelkie stwierdzenia zawarte we wniosku dotyczące Wierzytelności mają
    zastosowanie zasadniczo także do Commitmentów) mogą być nabywane po cenie
    odpowiadającej wartości nominalnej wierzytelności, a także powyżej i poniżej tej wartości.
    W niektórych przypadkach, w związku z nabyciem Wierzytelności może być przewidziana
    opłata pobierana na rzecz Wnioskodawcy na podstawie odrębnego porozumienia.
    Przed zawarciem umowy cesji Wnioskodawca podejmuje zwykle następujące czynności:
    1) znalezienie odpowiedniej Wierzytelności,
    2) przeprowadzenie analizy kredytowej dłużnika,
    3) negocjowanie umowy cesji (jeśli wzór umowy cesji typowo stanowiący załącznik do
      umowy finansowania jest niewystarczający).
    Nabycie wierzytelności przez Wnioskodawcę będzie dokonywane w ramach działalności
    lokacyjnej i jest motywowane względami inwestycyjnymi, w szczególności uzyskiwania w
    okresie finansowania korzyści w postaci odsetek oraz w niektórych przypadkach może być
    dokonywane w celu dalszej odsprzedaży Wierzytelności.
    Prowadzona przez Wnioskodawcę w tym zakresie działalność ma charakter
    zorganizowany i ciągły. Prowadzona jest ona przez wyspecjalizowane biuro w ramach
    pionu inwestycyjnego Wnioskodawcy, w którym zatrudnieni są specjaliści w zakresie

    pozyskiwania transakcji, analizy inwestycyjnej i negocjowania warunków transakcji.
    Wierzytelności będą nabywane przez Wnioskodawcę kilka razy do roku. Wierzytelności nie
    stanowią tzw. „wierzytelności trudnych”, tj. takich których spłata jest zagrożona.
    Pytania
    1) Czy nabycie przez Wnioskodawcę Wierzytelności stanowi odpłatne świadczenie usług
      podlegające opodatkowaniu VAT?
    2) Czy nabycie przez Wnioskodawcę Commitmentów stanowi odpłatne świadczenie usług
      podlegające opodatkowaniu VAT?
    Jeśli stanowisko Wnioskodawcy w zakresie pytania nr 1 jest prawidłowe, to:
    3) Czy nabycie przez Wnioskodawcę Wierzytelności będzie podlegało zwolnieniu z
      opodatkowania z VAT na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 40 ustawy o VAT?
    Jeśli stanowisko Wnioskodawcy w zakresie pytania nr 2 jest prawidłowe, to:
    4) Czy nabycie przez Wnioskodawcę Commitmentów będzie podlegało zwolnieniu z
      opodatkowania VAT na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 40 ustawy o VAT?
    Państwa stanowisko w sprawie
    W przedstawionym zdarzeniu przyszłym:
    1) Nabycie przez Wnioskodawcę Wierzytelności stanowi odpłatne świadczenie usług
      podlegające opodatkowaniu VAT;
    2) Nabycie przez Wnioskodawcę Commitmentów stanowi odpłatne świadczenie usług
      podlegające opodatkowaniu VAT;
    3) Nabycie przez Wnioskodawcę Wierzytelności będzie podlegało zwolnieniu z
      opodatkowania VAT na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 40 ustawy o VAT;
    4) Nabycie przez Wnioskodawcę Commitmentów będzie podlegało zwolnieniu z
      opodatkowania VAT na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 40 ustawy o VAT.
    Stanowisko Wnioskodawcy w zakresie pytania nr 1 oraz pytania nr 2
    Świadczenie niebędące dostawą towarów polegające na działaniu, zaniechaniu lub
    tolerowaniu czyjegoś zachowania, stanowi co do zasady usługę w rozumieniu ustawy o
    VAT. Nabycie Wierzytelności jako nie obejmujące fizycznej dostawy towarów, może być
    rozpatrywane na gruncie VAT jedynie jako odpłatne świadczenie usług.
    W ocenie Wnioskodawcy, istnieją podstawy do stwierdzenia, iż nabycie Wierzytelności
    stanowi na gruncie ustawy o VAT odpłatne świadczenie usług.
    W celu uzasadnienia tego stanowiska, w pierwszej kolejności należy wskazać, iż zgodnie z
    ugruntowanym orzecznictwem (m.in.: wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego („NSA”) z
    29 października 2015 r., I FSK 1352/14; wyrok NSA z 26 lipca 2019 r. I FSK 1889/15; wyrok
    Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej („TSUE”) z 3 marca 1994 r. C-16/93) dla
    uznania danego świadczenia za odpłatną usługę podlegającą opodatkowaniu VAT,
    konieczne jest spełnienie następujących warunków:
    1) w następstwie zobowiązania, w wykonaniu którego usługa jest świadczona, druga
      strona (nabywca) jest bezpośrednim beneficjentem świadczenia,
    2) świadczonej usłudze odpowiada świadczenie wzajemne ze strony nabywcy
      (wynagrodzenie),
    3) występuje stosunek prawny między usługodawcą i usługobiorcą, obejmujący
      świadczenie wzajemne,
    4) wynagrodzenie otrzymane przez usługodawcę stanowi wartość faktycznie przekazaną
      w zamian za usługę wykonaną na rzecz usługobiorcy (istnieje bezpośredni związek
      pomiędzy usługą a wynagrodzeniem).

    Przechodząc do analizy przedstawionego zdarzenia przyszłego, nie powinno budzić
    wątpliwości, że między stronami transakcji (Wnioskodawcą a Bankami) będzie istniał
    stosunek prawny. Istnieje także wzajemność świadczeń. Zasadniczo, w przypadku nabycia
    Wierzytelności, podstawowym świadczeniem będzie uzyskiwane przez Banki, uwolnienie
    od konieczności egzekwowania należności oraz uzyskanie płynności finansowej. Po stronie
    Wnioskodawcy będzie natomiast występować wynagrodzenie (przede wszystkim w formie
    przyszłych przepływów pieniężnych z tytułu odsetek) pozostające w bezpośrednim
    związku z wykonywanym przez niego świadczeniem.
    Charakter wynagrodzenia Wnioskodawcy może być jednak różny. W niektórych
    przypadkach, w ramach nabycia Wierzytelności po cenie nominalnej przewidziano
    odrębną płatność na rzecz Wnioskodawcy, co stanowi, w ocenie Wnioskodawcy, o
    odpłatności świadczenia. Zdaniem Wnioskodawcy, nie ma w tym przypadku znaczenia, że
    wynagrodzenie zostało przewidziane w odrębnym porozumieniu (kluczowy jest bowiem
    bezpośredni związek wynagrodzenia ze świadczeniem otrzymanym przez Banki).
    Jeśli chodzi natomiast o nabycie wierzytelności po cenie niższej niż wartość nominalna,
    Wnioskodawca wskazuje, że wynagrodzenie nabywcy odpowiada kwocie dyskonta
    (Interpretacje indywidualne: z 28 listopada 2013 r. IPPP1/443-765/13-2/AP oraz z 19
    grudnia 2018 r. 0114-KDIP4.4012.619.2018.2.BS).
    Również w przypadku nabycia Wierzytelności powyżej wartości nominalnej możliwe jest
    przypisanie transakcji odpłatnego charakteru, gdyż niezależnie od wysokości ceny nabycia
    wierzytelności, o odpłatnym charakterze transakcji może świadczyć uzyskanie przyszłych
    odsetek od spłacanych należności, co znajduje potwierdzenie w wydawanych
    interpretacjach indywidualnych (Interpretacje indywidualne: z 28 listopada 2013 r. IPPP1
    /443-765/13-2/AP oraz z 19 grudnia 2018 r. 0114-KDIP4.4012.619.2018.2.BS).
    W związku z powyższym, zdaniem Wnioskodawcy, transakcje nabycia Wierzytelności od
    Banków będą zasadniczo spełniały przesłanki do uznania ich za opodatkowane VAT jako
    odpłatne świadczenie usług.
    Niemniej jednak, aby przyjąć, iż dana czynność będzie podlegała opodatkowaniu VAT,
    koniecznym jest stwierdzenie, iż jest ona wykonywana przez podmiot działający w
    charakterze podatnika VAT.
    W tym miejscu należy wskazać, iż przez podatnika VAT należy rozumieć podmiot
    wykonujący samodzielnie działalność gospodarczą, która to działalność zasadniczo
    powinna być wykonywana w sposób zorganizowany, ciągły i dla celów zarobkowych (por.
    art. 15 ust. 1 i 2 ustawy o VAT (ustawa z 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług
    (Dz. U. z 2021 r. poz. 685 ze zm.).
    Z powyższego wynika, iż jednym z warunków uznania określonej aktywności za działalność
    gospodarczą jest jej zorganizowany charakter. Ponadto, działalnością gospodarczą będzie
    tylko taka aktywność, która wykonywana jest zawodowo, w sposób profesjonalny. Tym
    samym, dokonywanie określonych czynności poza sferą prowadzonej działalności
    gospodarczej, nie pozwala na uznanie danego podmiotu za podatnika w zakresie tych
    czynności.
    W przedstawionym zdarzeniu przyszłym, nabycie Wierzytelności może mieć dwojakie
    uzasadnienie:
      i) nabycie w celu uzyskania pożytków,
      ii) nabycie w celu dalszej odsprzedaży.
    W ocenie Wnioskodawcy, w obu przypadkach w ramach czynności nabycia Wierzytelności
    Wnioskodawca będzie działać w charakterze podatnika VAT.
    W przypadku nabycia w celu uzyskania pożytków, w ocenie Wnioskodawcy, czynność
    nabycia Wierzytelności jako prowadząca do refinansowania Wierzytelności oraz
    uwolnienia Banków od konieczności dochodzenia jej spłaty, mimo iż motywowana po

    stronie Wnioskodawcy lokowaniem wolnych środków, wykonywana jest przez niego w
    charakterze podatnika VAT. Należy bowiem zwrócić uwagę, że nabycie Wierzytelności nie
    jest typowym instrumentem finansowym służącym zabezpieczeniu kapitału (jak chociażby
    nabycie obligacji czy instrumentów finansowych). Uczestnictwo w tego rodzaju transakcji
    wymaga szerokiego zaangażowania po stronie Wnioskodawcy na etapie przed zawarciem
    umowy:
        znalezienie odpowiedniej Wierzytelności,
        przeprowadzenie analizy kredytowej dłużnika,
        negocjowanie umowy cesji.
    Prowadzona przez Wnioskodawcę w tym zakresie działalność ma charakter
    zorganizowany i ciągły. Prowadzona jest ona przez wyspecjalizowane biuro w ramach
    pionu inwestycyjnego Wnioskodawcy, w którym zatrudnieni są specjaliści w zakresie
    pozyskiwania transakcji, analizy inwestycyjnej i negocjowania warunków transakcji. W
    ocenie Wnioskodawcy, należy również zwrócić uwagę, że dokonuje on nabycia
    Wierzytelności w sposób powtarzalny - kilka razy do roku - i zasadniczo będzie uzyskiwać
    wynagrodzenie z tytułu realizowanego świadczenia (dyskonto, odrębne dodatkowe
    wynagrodzenie lub wyłącznie pożytki z tytułu odsetek).
    Powyższe okoliczności potwierdzają, w ocenie Wnioskodawcy, że nabycie Wierzytelności
    może zostać uznane za wykonywane w sposób właściwy dla podmiotu profesjonalnego,
    co wskazuje na jego realizację przez Wnioskodawcę w charakterze podatnika VAT.
    W przypadku natomiast nabycia Wierzytelności w celu odsprzedaży, z uwagi na chęć
    maksymalizacji zysku na różnicy ceny nabycia i sprzedaży Wierzytelności, w ocenie
    Wnioskodawcy, działa on jako podmiot profesjonalny.
    W konsekwencji, zdaniem Wnioskodawcy, w przedstawionym zdarzeniu przyszłym należy
    przyjąć, iż nabycie Wierzytelności przez Wnioskodawcę stanowi odpłatne świadczenie
    usług podlegające opodatkowaniu VAT.
    Z uwagi na analogiczną sytuację faktyczną, wszelkie uwagi dotyczące Wierzytelności
    wyrażone w stanowisku podatnika należy odnosić także do Commitmentów. Nie zmienia
    tego fakt, że Commitmenty obejmują zobowiązania jeszcze niewypłacone klientom.
    Commitmenty nie stanowią bowiem wierzytelności, ale ich nabycie przez Wnioskodawcę
    ma tożsamy charakter, bo uwalnia Bank od przyjętego zobowiązania. Różnica w stosunku
    do Wierzytelności polega zasadniczo na tym, iż Wnioskodawca będzie musiał dokonać
    wypłaty zobowiązań klientom Banku, nie realizując tym samym odpowiedniej płatności na
    rzecz samego Banku w ramach realizacji zawartej z nim umowy.
    W konsekwencji, zdaniem Wnioskodawcy, w przedstawionym zdarzeniu przyszłym należy
    przyjąć, iż nabycie Commitmentów przez Wnioskodawcę stanowi odpłatne świadczenie
    usług podlegające opodatkowaniu VAT.
    Stanowisko Wnioskodawcy zakresie pytania nr 3 oraz pytania nr 4
    W ocenie Wnioskodawcy, w stosunku do nabycia Wierzytelności, zastosowanie będzie
    miało zwolnienie, o którym mowa w art. 43 ust. 1 pkt 40 ustawy o VAT, zgodnie z którym
    zwalnia się od podatku VAT usługi w zakresie długów oraz usługi pośrednictwa w
    świadczeniu tych usług.
    W związku z brakiem definicji ustawowej usług w zakresie długu, w celu określenia jej
    zakresu możliwe jest odwołanie się do praktyki organów podatkowych (Interpretacja
    indywidualna z 28 lipca 2021 r., sygn. 0114-KDIP4-3.4012.243.2021.2.KM) „W tym
    przypadku, w celu prawidłowego zdekodowania normy prawnej wyrażonej w przepisie art.
    43 ust. 1 pkt 40 Ustawy o VAT, należy odnieść się do rozumienia pojęcia „dług”
    występującego w języku potocznym. Zgodnie ze słownikiem języka polskiego (por.
    https://sjp.pwn.pl/szukaj/dlug.html; dostęp na 31 sierpnia 2017 r.), dług to suma

    pieniędzy, którą ktoś pożyczył i musi zwrócić, czy też obowiązek dłużnika do spełnienia
    określonego świadczenia. Usługą w zakresie długu będzie więc usługą, której
    przedmiotem jest dług, a więc obowiązek dłużnika względem wierzyciela”.
    Zdaniem Wnioskodawcy, w rozpatrywanym przypadku, z uwagi na przenoszoną pomiędzy
    stronami transakcji wierzytelność (dług po stronie podmiotu zobowiązanego do spłaty
    kredytu), rozpatrywaną transakcję nabycia Wierzytelności można określić jako usługę w
    zakresie długów.
    Wnioskodawca pragnie wskazać, że organy podatkowe uznają, iż usługa refinansowania
    wierzytelności kredytowych stanowi również usługę w zakresie długów (Interpretacja
    indywidualna z 29 października 2015 r. sygn. akt ITPP1/4512-920/15/BS): „przedstawiona
    usługa refinansowania, której elementem będzie dokonanie transferu portfela
    wierzytelności kredytowych w zakresie kredytów hipotecznych stanowić będzie czynność
    podlegającą opodatkowaniu podatkiem VAT jako odpłatne świadczenie usługi przez
    Wnioskodawcę na rzecz X. Jednocześnie, jako usługa w zakresie długów, będzie ona
    podlegać zwolnieniu z opodatkowania VAT na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 40 ustawy o
    VAT”.
    Analogicznie zatem, zdaniem Wnioskodawcy, także refinansowanie Wierzytelności
    powinno pozostawać zwolnione z opodatkowania VAT. Jednocześnie, w opinii
    Wnioskodawcy, w opisanym zdarzeniu przyszłym nie znajdzie zastosowania wyłączenie
    dotyczące czynności ściągania długów (art. 43 ust. 15 ustawy o VAT).
    W oparciu o definicje wynikające z orzecznictwa (Wyrok Wojewódzkiego Sądu
    Administracyjnego w Warszawie z 3 września 2008 r. III SA/WA 783/08): „usługa ściągania
    długów zakłada istnienie dwóch podmiotów, które zawarły transakcję polegającą na tym,
    że Usługodawca zobowiązuje się do ściągnięcia długu w zamian za wynagrodzenie.
    Konsumentem usługi (usługobiorcą) jest ten podmiot, który korzysta z usługi
    wykonywanej przez kontrahenta, co oznacza, że usługodawca ściąga dług dla
    usługobiorcy, a nie dla siebie.” Tym samym, usługa ściągania długów powinna zawierać
    element przymusowego odzyskiwania długu w przypadku braku dobrowolnej spłaty,
    wykonywanego na rzecz wierzyciela przez podmiot trzeci.
    Wnioskodawca wskazuje, że istotą planowanych transakcji nie jest działanie zmierzające
    do przymusowego ściągnięcia należności. Ponadto, elementem zawieranej umowy nie
    będzie zobowiązanie Wnioskodawcy do ściągania należności na rzecz Banków, które
    wyzbywają się Wierzytelności i nie będą mogły spodziewać się żadnych dodatkowych
    korzyści z uwagi na fakt, iż Wnioskodawca sprzeda Wierzytelności albo wyegzekwuje je we
    własnym zakresie.
    Do podobnych wniosków dochodzą także organy podatkowe w interpretacjach
    indywidualnych wydawanych w ramach zbliżonych do rozpatrywanego stanów
    faktycznych (Interpretacje indywidualne: z 25 października 2015 r. ITPP1/4512-920/15/BS,
    z 28 lipca 2016 r. IPPP1/4512-459/16-3/MP, z 19 grudnia 2018 r. 0114-KDIP4.
    4012.619.2018.2.BS, z 22 kwietnia 2020 r. 0113-KDIPT1-2.4012.26.2020.2.KW).
    Tym samym, w ocenie Wnioskodawcy, opisane w zdarzeniu przyszłym nabycie przez
    Wnioskodawcę Wierzytelności będzie podlegało zwolnieniu z opodatkowania VAT na
    podstawie art. 43 ust. 1 pkt 40 ustawy o VAT. W przypadku Commitmentów należy wyrazić
    tożsame stanowisko, bowiem w wyniku realizacji Commitmentu (wypłaty kwoty
    finansowania na warunkach wskazanych w umowie o finansowanie), dochodzi do
    powstania długu. Jest to więc usługa, której przedmiotem jest dług. To, że nie jest on
    jeszcze zmaterializowany w momencie zawarcia umowy, nie zmienia faktu, iż dług jest
    zasadniczym przedmiotem tej usługi.
    Podobne wnioski wynikają z orzecznictwa sądów administracyjnych. Przykładowo w
    wyroku z 6 września 2021 r. (Wyrok WSA w Warszawie z 6 września 2021 r., III SA/Wa 2418
    /20) Sąd przyznał, iż nabycie wierzytelności podlega zwolnieniu z opodatkowania VAT na

    podstawie art. 43 ust. 1 pkt 40 ustawy o VAT także w przypadku transakcji, w których
    finansowanie (kredyt) jest jeszcze w fazie uruchamiania w momencie dokonania cesji.
    W konsekwencji, w stanie faktycznym będącym podstawą wydania wskazanego wyroku
    nabywca (podobnie jak w rozpatrywanym przypadku) przyjmuje zobowiązanie do wypłaty
    odpowiedniej części kapitału na rzecz kredytobiorcy.
    W ocenie Wnioskodawcy opisane w zdarzeniu przyszłym nabycie przez Wnioskodawcę
    Commitmentów będzie podlegało zwolnieniu z opodatkowania VAT na podstawie art. 43
    ust. 1 pkt 40 ustawy o VAT.
    Interpretacja indywidualna
    Rozpatrzyłem Państwa wniosek - 1 września 2022 r. wydałem interpretację indywidualną
    znak 0114-KDIP4-3.4012.366.2022.1.MAT, w której uznałem Państwa stanowisko za
    prawidłowe w części dotyczącej uznania nabycia Wierzytelności oraz Commitmentów za
    odpłatne świadczenie usług podlegające opodatkowaniu podatkiem VAT oraz za
    nieprawidłowe w części dotyczącej możliwości zastosowania zwolnienia od podatku VAT
    na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 40 ustawy do nabycia Wierzytelności oraz Commitmentów.
    Interpretację doręczono Państwu 5 września 2022 r.
    Skarga na interpretację indywidualną
    5 października 2022 r. wnieśli Państwo skargę na tę interpretację do Wojewódzkiego Sądu
    Administracyjnego w Warszawie. Skarga wpłynęła do mnie 5 października 2022 r.
    Wnieśli Państwo o uchylenie zaskarżonej Interpretacji w części uznającej Państwa
    stanowisko za nieprawidłowe, zgodnie z art. 146 § 1 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) PPSA
    oraz zasądzenie od Dyrektora na Państwa rzecz kosztów postępowania
    sądowoadministracyjnego, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm
    przepisanych, stosownie do art. 200 w związku z art. 205 § 2 i § 4 PPSA.
    Postępowanie przed sądami administracyjnymi
    Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uchylił zaskarżoną interpretację z 1
    września 2022 r. nr 0114-KDIP4-3.4012.366.2012.1.MAT w zaskarżonej części - wyrokiem z
    5 kwietnia 2023 r. sygn. akt III SA/Wa 2506/22.
    Wniosłem skargę kasacyjną od tego wyroku do Naczelnego Sądu Administracyjnego.
    Naczelny Sąd Administracyjny - wyrokiem z 2 lipca 2024 r. sygn. akt I FSK 1296/23 oddalił
    skargę kasacyjną.
    Wyrok, który uchylił zaskarżoną interpretację, stał się prawomocny od 2 lipca 2024 r.
    Ponowne rozpatrzenie wniosku - wykonanie wyroku
    Zgodnie z art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami
    administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.):
      Ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu
      wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie
      postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa
      uległy zmianie.
    Wykonuję obowiązek, który wynika z tego przepisu, tj.:
        uwzględniam ocenę prawną i wskazania dotyczące postępowania, które wyraził
        Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oraz Naczelny Sąd Administracyjny
        w ww. wyrokach;
        ponownie rozpatruję Państwa wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej -
        stwierdzam, że stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest prawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Należy zaznaczyć, że niniejszą interpretację oparto na przepisach prawa podatkowego
    obowiązujących w dacie wydania pierwotnego rozstrzygnięcia, bowiem niniejsza
    interpretacja stanowi ponowne rozstrzygnięcie tej samej sprawy w wyniku prawomocnego
    orzeczenia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 5 kwietnia 2023 r.
    sygn. akt III SA/Wa 2506/22 oraz Naczelnego Sądu Administracyjnego z 2 lipca 2024 r.
    sygn. akt I FSK 1296/23.
    Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług
    (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 931 ze zm.), zwanej dalej ustawą:
      Opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, zwanym dalej „podatkiem” podlegają
      odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju.
    W myśl art. 2 pkt 6 ustawy:
      Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o towarach, rozumie się przez to rzeczy oraz
      ich części, a także wszelkie postacie energii.
    Na podstawie art. 2 pkt 22 ustawy:
      Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o sprzedaży, rozumie się przez to odpłatną
      dostawę towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju, eksport towarów
      oraz wewnątrzwspólnotową dostawę towarów.
    Na mocy art. 7 ust. 1 ustawy:
      Przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się przeniesienie
      prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (...).
    Stosownie do art. 8 ustawy:
      Przez świadczenie usług, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się każde
      świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej
      niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu
      art. 7, w tym również:
      1) przeniesienie praw do wartości niematerialnych i prawnych, bez względu na formę,
      w jakiej dokonano czynności prawnej;
      2) zobowiązanie do powstrzymania się od dokonania czynności lub do tolerowania
      czynności lub sytuacji;
      3) świadczenie usług zgodnie z nakazem organu władzy publicznej lub podmiotu
      działającego w jego imieniu lub nakazem wynikającym z mocy prawa.
    Pod pojęciem usługi należy zatem rozumieć każde zachowanie, na które składać się może
    zarówno działanie (uczynienie, wykonanie czegoś na rzecz innej osoby), jak i zaniechanie
    (nieczynienie bądź też tolerowanie). Przy ocenie charakteru świadczenia jako usługi należy
    mieć na względzie, że ustawa zalicza do grona usług każde świadczenie, które nie jest
    dostawą towarów w myśl art. 7 ustawy. Każde świadczenie niebędące dostawą towarów
    polegające na działaniu, zaniechaniu lub tolerowaniu czyjegoś zachowania stanowi zatem
    co do zasady usługę w rozumieniu ustawy, niemniej jednak muszą być przy tym spełnione
    następujące warunki:
        w następstwie zobowiązania, w wykonaniu którego usługa jest świadczona,
        nabywca jest bezpośrednim beneficjentem świadczenia,
        świadczonej usłudze odpowiada świadczenie wzajemne ze strony nabywcy
        (wynagrodzenie).

    Należy podkreślić, że oba ww. warunki winny być spełnione łącznie, aby świadczenie
    podlegało jako usługa, opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, na podstawie art. 5
    ust. 1 pkt 1 ustawy. Przy czym z treści powołanego wyżej przepisu art. 5 ust. 1 pkt 1
    jednoznacznie wynika, że dostawa towarów i świadczenie usług co do zasady podlegają
    opodatkowaniu VAT wówczas, gdy są wykonywane odpłatnie (z wyjątkiem przypadków
    ściśle określonych w art. 7 ust. 2 oraz w art. 8 ust. 2 ustawy).
    Aby uznać dane świadczenie za odpłatne, musi istnieć stosunek prawny pomiędzy
    świadczącym usługę a odbiorcą, a w zamian za wykonanie usługi powinno zostać
    wypłacone wynagrodzenie. Przy czym przepisy ustawy nie określają postaci
    wynagrodzenia.
    W dorobku orzecznictwa Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej (np. wyrok z 8
    marca 1988 r. w sprawie C-102/86 Apple and Pear Development Council przeciwko
    Commissioners of Customs and Excise), przyjmuje się, że odpłatność ma miejsce wtedy,
    gdy istnieje bezpośredni związek pomiędzy dostawą towarów lub świadczeniem usług a
    otrzymanym wynagrodzeniem, przy czym wynagrodzenie jakkolwiek musi być wyrażone w
    pieniądzu, to jednak nie musi być w tej formie dokonane. Należy podkreślić, że na gruncie
    przepisów o podatku od towarów i usług bez znaczenia pozostaje to, czy kwota
    uzyskanego wynagrodzenia (cena) została skalkulowana tak, że stanowi tylko koszt
    wytworzenia towaru lub wykonania usługi, czy została powiększona także o zysk
    sprzedającego.
    Skoro przepisy nie określają formy zapłaty za świadczoną usługę, należy uznać, że
    zobowiązanie usługobiorcy może mieć postać świadczenia nie tylko określonej sumy
    pieniędzy, ale także świadczenie innej usługi (usługi wzajemnej). Oznacza to, że z danego
    stosunku prawnego, na podstawie którego wykonywana jest usługa, musi wynikać
    wyraźna, bezpośrednia korzyść na rzecz świadczącego usługę. Ponadto, aby dana
    czynność (świadczenie) podlegała opodatkowaniu podatkiem VAT, musi istnieć
    bezpośredni związek o charakterze przyczynowym pomiędzy świadczoną usługą a
    świadczeniem wzajemnym. Otrzymana zapłata powinna być konsekwencją wykonania
    świadczenia.
    Odpłatność określana jest przez strony umowy i jeśli strony ustalą zapłatę, wówczas
    wykonane świadczenie staje się odpłatne. W przypadku istnienia świadczenia wzajemnego
    otrzymanego przez świadczącego usługę, należy uznać czynności wykonywane w ramach
    zawartej umowy za odpłatne świadczenie usług określone w art. 8 ust. 1 ustawy,
    podlegające opodatkowaniu na zasadach ogólnych.
    Wobec powyższej analizy, dostawa towarów lub świadczenie usług podlegają
    opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług wtedy, gdy są wykonane odpłatnie, oraz
    gdy pomiędzy dostawcą towaru lub świadczącym usługę i ich beneficjentem (odbiorcą)
    istnieje jawny lub dorozumiany stosunek prawny (umowa), w ramach którego spełniane
    są świadczenia wzajemne.
    Z opisu sprawy wynika, że w ramach prowadzonej działalności, planują Państwo nabycie
    na rynku wtórnym wierzytelności z umów kredytowych zawieranych między bankiem lub
    funduszem inwestycyjnym a ich kontrahentami (Wierzytelności). W przypadku części
    transakcji przejmą Państwo od Banków zobowiązania do wypłaty kwoty finansowania na
    warunkach wskazanych w umowie o finansowanie (Commitmenty). Część transakcji łączyć
    będzie oba elementy (Commitmenty). W umowach finansowania jako formę prawną
    przeniesienia finansowania na nowych finansujących przewidziano cesję wierzytelności.
    Wierzytelności (oraz Commitmenty) mogą być nabywane po cenie odpowiadającej
    wartości nominalnej wierzytelności, a także powyżej i poniżej tej wartości. W niektórych
    przypadkach, w związku z nabyciem Wierzytelności może być przewidziana opłata
    pobierana na Państwa rzecz na podstawie odrębnego porozumienia.
    Przed zawarciem umowy cesji podejmują Państwo zwykle następujące czynności:

    1) znalezienie odpowiedniej Wierzytelności,
    2) przeprowadzenie analizy kredytowej dłużnika,
    3) negocjowanie umowy cesji (jeśli wzór umowy cesji typowo stanowiący załącznik do
      umowy finansowania jest niewystarczający).
    Nabycie przez Państwa wierzytelności będzie dokonywane w ramach działalności
    lokacyjnej i jest motywowane względami inwestycyjnymi, w szczególności uzyskiwania w
    okresie finansowania korzyści w postaci odsetek oraz w niektórych przypadkach może być
    dokonywane w celu dalszej odsprzedaży Wierzytelności.
    Prowadzona przez Państwa w tym zakresie działalność ma charakter zorganizowany i
    ciągły. Prowadzona jest ona przez wyspecjalizowane biuro w ramach Państwa pionu
    inwestycyjnego, w którym zatrudnieni są specjaliści w zakresie pozyskiwania transakcji,
    analizy inwestycyjnej i negocjowania warunków transakcji. Wierzytelności będą nabywane
    przez Państwa kilka razy do roku. Wierzytelności nie stanowią tzw. „wierzytelności
    trudnych”, tj. takich których spłata jest zagrożona.
    Państwa wątpliwości w pierwszej kolejności dotyczą kwestii, czy nabycie przez Państwa
    Wierzytelności oraz Commitmentów stanowi odpłatne świadczenie usług podlegające
    opodatkowaniu podatkiem VAT.
    W tym miejscu wskazać należy, że wierzytelność jest prawem majątkowym, które może
    być przedmiotem obrotu gospodarczego. Instytucja przelewu wierzytelności została
    uregulowana przepisami ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (t.j. Dz. U. z
    2022 r. poz. 1360 ze zm.).
    Stosownie do treści art. 509 § 1 Kodeksu cywilnego:
      Wierzyciel może bez zgody dłużnika przenieść wierzytelność na osobę trzecią
      (przelew), chyba że sprzeciwiałoby się to ustawie, zastrzeżeniu umownemu albo
      właściwości zobowiązania.
    Na podstawie art. 509 § 2 Kodeksu cywilnego:
      Wraz z wierzytelnością przechodzą na nabywcę wszelkie związane z nią prawa, w
      szczególności roszczenie o zaległe odsetki.
    W myśl art. 510 § 1 Kodeksu cywilnego:
      Umowa sprzedaży, zamiany, darowizny lub inna umowa zobowiązująca do
      przeniesienia wierzytelności przenosi wierzytelność na nabywcę, chyba że przepis
      szczególny stanowi inaczej albo że strony inaczej postanowiły.
    Zatem wierzytelność jest prawem jednego podmiotu do żądania od drugiego podmiotu
    pewnego zachowania się zwanego świadczeniem (wyrażalnym pieniężnie). Wierzytelność
    jest więc prawem majątkowym, będącym przedmiotem obrotu gospodarczego.
    Przeniesienie wierzytelności z majątku dotychczasowego wierzyciela do majątku nabywcy
    wierzytelności jest skutkiem rozporządzenia tą wierzytelnością przez dotychczasowego
    wierzyciela i stanowi wykonanie przez niego przysługującego mu prawa własności.
    W świetle powyższych przepisów stwierdzić należy, że czynności polegającej na zbyciu
    wierzytelności nie można uznać za dostawę towaru, gdyż wierzytelność stanowi prawo
    majątkowe, które nie mieści się w dyspozycji art. 2 pkt 6 ustawy o podatku od towarów i
    usług. Zbycie wierzytelności nie stanowi również świadczenia usługi, ponieważ jest ono
    jedynie przejawem wykonania prawa własności w stosunku do wierzytelności powstałej z
    innego tytułu (dostawy towaru lub świadczenia usługi).
    Przelew wierzytelności jest swoistą konstrukcją prawną, przewidzianą w ogólnych
    zasadach zobowiązań prowadzącą do zmiany osoby wierzyciela, podczas gdy przedmiot
    zobowiązania pozostaje ten sam. Umowy cesji wierzytelności należą do czynności
    prawnych rozporządzających o skutkach zbliżonych do umowy przenoszącej własność.
    Dodać należy, że cesja nie ma formy samoistnej umowy, dlatego też dla jej realizacji musi

    być dokonana czynność cywilnoprawna, na podstawie której nastąpi przeniesienie
    wierzytelności.
    Istotą przelewu wierzytelności jest zatem umowa zawierana przez wierzyciela z osobą
    trzecią, na podstawie której osoba ta nabywa od wierzyciela przysługującą mu
    wierzytelność. W wyniku przelewu wierzytelności prawa przysługujące dotychczasowemu
    wierzycielowi przechodzą na nabywcę wierzytelności, przy czym sam stosunek
    zobowiązaniowy nie ulega zmianie. W zamian za nabywaną wierzytelność cesjonariusz
    (nabywca) zobowiązuje się do spełnienia określonego świadczenia na rzecz cedenta.
    Spełnienie świadczenia, wynikającego z umowy przelewu nastąpi, gdy cedent przeniesie
    wierzytelność na cesjonariusza, a on zapłaci mu cenę za cedowaną wierzytelność (w
    sytuacji, kiedy cesja będzie miała charakter odpłatny).
    Umowa cesji wierzytelności wypełnia znamiona określone w art. 8 ust. 1 ustawy, polega
    bowiem na przeniesieniu prawa do wartości niematerialnych i prawnych, w związku z tym
    stanowi świadczenie usług w rozumieniu ustawy o podatku od towarów i usług.
    Z punktu widzenia nabywcy wierzytelności do świadczenia usług dochodzi już w
    momencie samego nabycia wierzytelności, obojętnie czy nabycie zostało dokonane w celu
    windykacji tej wierzytelności przez samego nabywcę, czy też innego jej wykorzystania do
    celów prawno-gospodarczych. Celem nabycia cudzej wierzytelności nie musi być jej
    odsprzedaż, ale także inne wykorzystanie do celów prawno-gospodarczych przez nabywcę.
    Sposób wykorzystania nabytej wierzytelności może decydować o charakterze usługi nie
    zaś o istocie czynności prawnej, jaką jest nabycie cudzej wierzytelności. Zatem usługą na
    rzecz cedenta jest nabycie wierzytelności danego podmiotu w celu jej wykorzystania do
    operacji prawno-podatkowych.
    Zatem zakup wierzytelności stanowi usługę polegającą na przeniesieniu wierzytelności z
    majątku dotychczasowego wierzyciela do majątku osoby trzeciej na mocy umowy zawartej
    między zbywcą wierzytelności (cedentem), a jej nabywcą (cesjonariuszem). Oznacza to, że
    w takim przypadku nabywca wierzytelności świadczy na rzecz jej zbywcy usługę, której
    celem jest uwolnienie sprzedawcy od ciężaru egzekwowania wierzytelności. Jednakże jak
    wskazano na wstępie ww. usługa podlega opodatkowaniu wówczas, gdy jest świadczona
    odpłatnie.
    Powyższe rozumienie przelewu wierzytelności jako usługi znajduje potwierdzenie w
    wyrokach polskich sądów administracyjnych. Przykładowo w orzeczeniu z 6 listopada 2009
    r. sygn. akt I SA/Po 628/09 WSA w Poznaniu stwierdził:
      „Biorąc pod uwagę powyższe Sąd podziela pogląd organów podatkowych, że
      wierzytelność nie jest towarem, a zakup wierzytelności jest usługą. Istotą tej usługi jest
      zdjęcie z dotychczasowego wierzyciela (zbywcy) ciężaru egzekucji, czy też
      niewypłacalności dłużnika. Usługa ta wyraża się w tym, że usługodawca uzyskuje zysk
      generowany [kosztem zbywcy]. Zbywca w tym wypadku otrzymuje za wierzytelność
      cenę niższą od jej wartości nominalnej. Z drugiej strony zbywca uzyskuje konkretne
      świadczenie w postaci zdjęcia z niego: ryzyka niewypłacalności dłużnika, konieczności
      prowadzenia postępowania egzekucyjnego, czy też opóźnień związanych z
      egzekwowaniem gotówki”.
    W kwestii nabycia wierzytelności trudnych po cenie niższej od ich wartości nominalnej
    wypowiedział się Trybunał Sprawiedliwości UE w wyroku z 27 października 2011 r. w
    sprawie C-93/10 Finanzamt Essen-NordOst przeciwko GFKL Financial Services AG.
    W powyższym orzeczeniu TSUE wskazał, że
      „Artykuł 2 pkt 1 i art. 4 szóstej dyrektywy Rady 77/388/EWG z dnia 17 maja 1977 r. w
      sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do
      podatków obrotowych - wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednoliconą
      podstawę wymiaru podatku należy interpretować w ten sposób, że podmiot, który na
      własne ryzyko nabywa trudne wierzytelności po cenie niższej od ich wartości

      nominalnej, nie świadczy odpłatnie usługi w rozumieniu art. 2 pkt 1 i nie dokonuje tym
      samym czynności z zakresu działalności gospodarczej objętej zakresem stosowania
      wspomnianej dyrektywy, jeżeli różnica między wartością nominalną tych
      wierzytelności a ceną ich sprzedaży odzwierciedla rzeczywistą ekonomiczną wartość
      owych wierzytelności w chwili sprzedaży”.
    W pkt 25 ww. orzeczenia, Trybunał wskazał, że
      „Różnica między wartością nominalną cedowanych wierzytelności a ceną ich
      sprzedaży nie stanowi bowiem wynagrodzenia za tego rodzaju usługę, lecz
      odzwierciedla rzeczywistą ekonomiczną wartość owych wierzytelności w chwili
      sprzedaży, która jest uzależniona od wątpliwych perspektyw na ich spłatę i
      zwiększonego ryzyka niewypłacalności dłużników”.
    Podkreślić należy, że ww. wyrok TSUE odwołuje się do wierzytelności „trudnych”, tj.
    wymagalnych, o wątpliwej perspektywie spłaty. Jak natomiast wskazano we wniosku,
    nabywane Wierzytelności nie stanowią tzw. „trudnych wierzytelności”, tj. takich których
    spłata jest zagrożona.
    Z uwagi na powyższe należy stwierdzić, że w okolicznościach przedstawionych we wniosku
    czynność nabycia Wierzytelności, co do których w momencie dokonywania przelewu nie
    istnieją istotne wątpliwości co do możliwości ich zaspokojenia, należy uznać za
    świadczenie usług w rozumieniu przepisów ustawy o podatku od towarów i usług,
    podlegające opodatkowaniu tym podatkiem. Mamy tu bowiem do czynienia ze
    świadczeniem usługi przez Państwa - nabywcę Wierzytelności - na rzecz zbywcy
    Wierzytelności (Banków), polegającą na uwolnieniu tego zbywcy od wykonywania
    czynności związanych z odzyskaniem Wierzytelności. Zbywcy zostaje zaoszczędzone
    ryzyko i koszty posiadania takich Wierzytelności, zostaje on „wyręczony” w czynnościach
    podejmowanych w celach dochodzenia długu. Zbywca nie musi podejmować żadnych
    działań zmierzających do zaspokojenia swoich należności od dłużnika.
    Zatem, nabycie Wierzytelności w okolicznościach wskazanych we wniosku będzie
    stanowiło odpłatne świadczenie usług w rozumieniu art. 8 ust. 1 ustawy, a tym samym
    będzie podlegało opodatkowaniu podatkiem VAT na podstawie art. 5 ust. 1 ustawy.
    W związku z tym, że jak wskazali Państwo we wniosku, w przypadku części transakcji
    przejmą Państwo od Banków zobowiązania do wypłaty kwoty finansowania na warunkach
    wskazanych w umowie o finansowanie (Commitmenty), również nabycie Commitmentów
    w okolicznościach wskazanych we wniosku będzie stanowiło odpłatne świadczenie usług
    w rozumieniu art. 8 ust. 1 ustawy, a tym samym będzie podlegało opodatkowaniu
    podatkiem VAT na podstawie art. 5 ust. 1 ustawy.
    Państwa stanowisko w zakresie pytania nr 1 i pytania nr 2 jest prawidłowe.
    Państwa wątpliwości dotyczą również kwestii, czy nabycie przez Państwa Wierzytelności
    oraz Commitmentów będzie podlegało zwolnieniu od podatku VAT na podstawie art. 43
    ust. 1 pkt 40 ustawy o VAT.
    Zarówno w treści ustawy, jak i przepisach wykonawczych do niej, w przypadku niektórych
    czynności przewidziana została możliwość stosowania zwolnień od podatku.
    Zakres i zasady zwolnienia od podatku od towarów i usług świadczenia usług zostały
    określone w art. 43 ustawy o VAT.
    Zgodnie art. 43 ust. 1 pkt 40 ustawy:
    Zwalnia się od podatku usługi w zakresie depozytów środków pieniężnych, prowadzenia
    rachunków pieniężnych, wszelkiego rodzaju transakcji płatniczych, przekazów i transferów
    pieniężnych, długów, czeków i weksli oraz usługi pośrednictwa w świadczeniu tych usług.
    Jak stanowi art. 43 ust. 15 ustawy:
      Zwolnienia, o których mowa w ust. 1 pkt 7, 12 i 37-41, nie mają zastosowania do:

      1) czynności ściągania długów, w tym factoringu;
      2) usług doradztwa;
      3) usług w zakresie leasingu.
    Należy podkreślić, że pojęcia używane do oznaczania zwolnień, o których mowa w art. 43
    ustawy, powinny być interpretowane w sposób ścisły, gdyż zwolnienia te stanowią
    odstępstwa od ogólnej zasady, zgodnie z którą podatek od towarów i usług pobierany jest
    od każdej usługi świadczonej odpłatnie przez podatnika. Zwolnienia stanowią pojęcia
    autonomiczne prawa wspólnotowego, które mają na celu uniknięcie rozbieżności
    pomiędzy państwami członkowskimi w stosowaniu systemu VAT i które należy sytuować w
    ogólnym kontekście wspólnego systemu VAT.
    Z powołanych wyżej przepisów wynika, że nie wszystkie usługi w zakresie długów
    korzystają ze zwolnienia, ale też, że istnieją takie usługi dotyczące długów, które ze
    zwolnienia będą korzystać. Ze zwolnienia od podatku będą korzystać takie usługi
    dotyczące długów, których istotą nie jest ich ściąganie.
    W opisie sprawy wskazali Państwo, że w umowach finansowania jako formę prawną
    przeniesienia finansowania na nowych finansujących przewidziano cesję wierzytelności.
    Naomiast cesja wierzytelności - w rozumieniu powołanego wyżej art. 509 Kodeksu
    cywilnego - prowadzi do nabycia prawa majątkowego, ale jego istotą nie jest windykacja
    (ścignięcie długu), lecz możliwość uzyskania dobrowolnego świadczenia pieniężnego od
    dłużnika nabytej wierzytelności. Dopiero w razie niespełnienia tego świadczenia, gdy
    stanie się ono wymagalne, nabywca wierzytelności (tu Państwo) może realizować swoje
    uprawnienia windykacyjne.
    Usługi ściągania długów i factoringu nie zostały zdefiniowane w polskich przepisach prawa
    i należą do tzw. umów nienazwanych. Co do zasady, przez factoring rozumie się
    nabywanie przez faktora określonych wierzytelności, przysługujących przedsiębiorcy z
    tytułu dokonania sprzedaży lub wykonania usług w zamian za określoną kwotę,
    odpowiadającą wartości nominalnej wierzytelności, pomniejszonej o dyskonto
    uwzględniające wynagrodzenie faktora. Ponadto, dokonując nabycia wierzytelności faktor
    zobowiązuje się dodatkowo do świadczenia na rzecz faktoranta (przedsiębiorcy)
    różnorodnych czynności, które przykładowo mogą obejmować: przejmowanie ryzyka
    wypłacalności dłużników (przy factoringu właściwym), inkasowanie wierzytelności,
    finansowanie przez dyskonto, udzielanie pożyczek, księgowanie wierzytelności itp. Usługa
    tego typu polega więc na „wyręczeniu” klienta z czynności zmierzających do odzyskania
    długu. W pojęciu usług ściągania długów i factoringu mieści się zatem m.in. skup
    wierzytelności w celu ich windykacji we własnym zakresie lub odprzedaży. Usługa tego
    typu polegająca na „wyręczeniu” klienta z czynności zmierzających do odzyskania długu
    podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług bez możliwości skorzystania ze
    zwolnienia.
    Zakup wierzytelności w celu ich windykacji we własnym zakresie lub dalszej odprzedaży
    mieści się w zakresie zastosowania art. 43 ust. 15 ustawy o VAT wyłącznie w przypadku, w
    którym dana transakcja zakupu wierzytelności (tj. odpłatnej cesji wierzytelności) jest
    dokonywana w celu świadczenia usług ściągania długów, w tym factoringu. Natomiast w
    przypadku, w którym transakcja zakupu wierzytelności nie jest dokonywana w celu
    świadczenia usług ściągania długów, w tym factoringu, w stosunku do takiej transakcji nie
    będzie miał zastosowania art. 43 ust. 15 ustawy o VAT. Nie zaprzecza temu prawo
    nabywcy wierzytelności do skierowania nabytej (już własnej) wierzytelności do windykacji,
    jeżeli płynące z niej zobowiązanie stanie się wymagalne, lub prawo do dalszej odprzedaży
    wierzytelności.
    Wskazali Państwo, że Wierzytelności nie stanowią tzw. „wierzytelności trudnych”, tj. takich
    których spłata jest zagrożona, a nabycie przez Państwa wierzytelności będzie dokonywane

    w ramach działalności lokacyjnej i jest motywowane względami inwestycyjnymi, w
    szczególności uzyskiwania w okresie finansowania korzyści w postaci odsetek oraz w
    niektórych przypadkach może być dokonywane w celu dalszej odsprzedaży Wierzytelności.
    Zatem, na dzień zawarcia umowy cesji żadna ze stron nie musi podejmować czynności
    windykacyjnych względem klientów, których wierzytelności pieniężne będą przedmiotem
    cesji. Nie dochodzi tu zatem do jakiegokolwiek wyręczania sprzedającego przy ściąganiu
    długu. Nabyte Wierzytelności i Commitmenty będą Państwo mogli egzekwować, ale we
    własnym imieniu i na własną rzecz, jeżeli zajdzie taka potrzeba (z wniosku wynika, że w
    momencie nabycia wierzytelności potrzeb windykacyjnych nie ma).
    W analizowanym zdarzeniu przyszłym, zakup Wierzytelności i Commitmentów nie będzie
    mógł być uznany za usługę ściągania długów, o której mowa w art. 43 ust. 15 pkt 1 ustawy
    o VAT, z uwagi na brak więzi prawnych w odniesieniu do danej Wierzytelności czy
    Commitmentu między Bankiem a Państwem, po dokonaniu zakupu wierzytelności.
    W konsekwencji, wskazane we wniosku usługi nabywania na rynku wtórnym
    Wierzytelności oraz Commitmentów z umów kredytowych zawieranych między bankiem
    lub funduszem inwestycyjnym a ich kontrahentami, świadczone przez Państwa, będą
    korzystać ze zwolnienia od podatku na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 40 ustawy.
    Stanowisko powyższe potwierdził Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w
    zapadłym w niniejszej sprawie wyroku z 5 kwietnia 2023 r. sygn. akt III SA/Wa 2506/22, a
    także Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 2 lipca 2024 r. sygn. akt I FSK 1296/23.
    Państwa stanowisko w zakresie pytania nr 3 i pytania nr 4 jest prawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, który Państwo przedstawili i stanu prawnego,
    który obowiązywał w dniu wydania pierwotnej interpretacji indywidualnej.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
        Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb
        ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz.
        111). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja
        będzie zgodna (tożsama) z opisem zdarzenia przyszłego i zastosują się Państwo do
        interpretacji.
        Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z
        dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
        Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki
      interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego
    Sądu Administracyjnego w (...). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje
    ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
    (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
        w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
        Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
        w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na
        adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS
        /SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.