Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0111-KDIB2-1.4010.334.2025.2.BJ
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-10-13
Teza: W zakresie ustalenia: 1. czy Spółka ma prawo uwzględnić w
Polsce w zeznaniu rocznym składanym dla celów podatku
dochodowego od osób prawnych dochody uzyskane przez
Oddział na Litwie w myśl art. 20 ust. 1 Ustawy CIT, 2. czy
Spółka jest i będzie uprawniona do uwzględnienia przy
ustalaniu dochodów i podstawy opodatkowania w Polsce,
przychodów podatkowych i kosztów uzyskania przychodów ze
źródeł położonych na Litwie, także w sytuacji, gdy osiągnięte
przez Oddział za granicą przychody były w latach ubiegłych
niższe niż koszty ich uzyskania (powstała „strata”) oraz gdy
taka sytuacja zaistnieje w latach następnych, 3. czy Spółka ma
prawo uwzględnić w Polsce w zeznaniu rocznym składanym
dla celów podatku dochodowego od osób prawnych dochody
uzyskane przez Oddział w Rumunii w myśl art. 20 ust. 1
Ustawy CIT, 4. czy Spółka jest i będzie uprawniona do
uwzględnienia przy ustalaniu dochodów i podstawy
opodatkowania w Polsce, przychodów podatkowych i kosztów
uzyskania przychodów ze źródeł położonych w Rumunii, także
w sytuacji, gdy osiągnięte przez Oddział za granicą przychody
były w 2024 r. niższe niż koszty ich uzyskania (powstała
„strata”) oraz gdy taka sytuacja zaistnieje w latach następnych,
5. czy w przypadku zlikwidowania Oddziału w Rumunii i w
związku z tym braku możliwości rozliczenia wygenerowanej
przed rokiem 2024 straty przez Oddział, ani przez Spółkę na
terytorium Rumunii, na podstawie art. 7 ust. 5 Ustawy CIT
Spółka będzie miała prawo uwzględnić w Polsce w zeznaniach
rocznych składanym dla celów podatku dochodowego od osób
prawnych stratę tego Oddziału, 6. czy Spółka ma prawo
uwzględnić w Polsce w zeznaniu rocznym składanym dla celów
podatku dochodowego od osób prawnych dochody uzyskane
przez Oddział na Węgrzech w myśl art. 20 ust. 1 Ustawy CIT, 7.
czy w przypadku zlikwidowania Oddziału na Węgrzech i w
związku z tym braku możliwości rozliczenia straty przez
Oddział, ani przez Spółkę na terytorium Węgier, na podstawie
1

art. 7 ust. 5 Ustawy CIT Spółka będzie miała prawo uwzględnić
w Polsce w zeznaniu rocznym składanym dla celów podatku
dochodowego od osób prawnych stratę tego Oddziału, 8. czy
Spółka ma prawo uwzględnić w Polsce w zeznaniu rocznym
składanym dla celów podatku dochodowego od osób
prawnych dochody uzyskane przez Oddział w Czechach w
myśl art. 20 ust. 1 Ustawy CIT, 9. czy w przypadku
zlikwidowania Oddziału w Czechach i w związku z tym braku
możliwości rozliczenia straty przez Oddział, ani przez Spółkę
na terytorium Czech, na podstawie art. 7 ust. 5 Ustawy CIT
Spółka będzie miała prawo uwzględnić w Polsce w zeznaniu
rocznym składanym dla celów podatku dochodowego od osób
prawnych stratę tego Oddziału.
Słowa kluczowe: likwidacja
oddział
strata-odliczenie strat
zakład-zakład zagraniczny
Zagadnienia: Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 5, 5a, 5b, 6b. Podstawa opodatkowania i
wysokość podatku-Odliczenia od dochodu/podstawy
opodatkowania-Odliczenia od dochodu strat z lat
ubiegłych
Przepisy: [CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 1-art. 7-ust. 5

## Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

łowe
    Szanowni Państwo,
    stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego
    stanu faktycznego i zdarzenia przyszłego w podatku dochodowym od osób prawnych jest
    prawidłowe.

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

28 lipca 2025 r. za pośrednictwem poczty Polskiej wpłynął Państwa wniosek z 21 lipca
    2025 r. o wydanie interpretacji indywidualnej, który dotyczy podatku dochodowego od
    osób prawnych w zakresie ustalenia:
    1. czy Spółka ma prawo uwzględnić w Polsce w zeznaniu rocznym składanym dla celów
      podatku dochodowego od osób prawnych dochody uzyskane przez Oddział na Litwie
      w myśl art. 20 ust. 1 Ustawy CIT,
    2. czy Spółka jest i będzie uprawniona do uwzględnienia przy ustalaniu dochodów i
      podstawy opodatkowania w Polsce, przychodów podatkowych i kosztów uzyskania
      przychodów ze źródeł położonych na Litwie, także w sytuacji, gdy osiągnięte przez
      Oddział za granicą przychody były w latach ubiegłych niższe niż koszty ich uzyskania
      (powstała „strata”) oraz gdy taka sytuacja zaistnieje w latach następnych,
    3. czy Spółka ma prawo uwzględnić w Polsce w zeznaniu rocznym składanym dla celów
      podatku dochodowego od osób prawnych dochody uzyskane przez Oddział w
      Rumunii w myśl art. 20 ust. 1 Ustawy CIT,
    4. czy Spółka jest i będzie uprawniona do uwzględnienia przy ustalaniu dochodów i
      podstawy opodatkowania w Polsce, przychodów podatkowych i kosztów uzyskania
      przychodów ze źródeł położonych w Rumunii, także w sytuacji, gdy osiągnięte przez
      Oddział za granicą przychody były w 2024 r. niższe niż koszty ich uzyskania (powstała
      „strata”) oraz gdy taka sytuacja zaistnieje w latach następnych,
    5. czy w przypadku zlikwidowania Oddziału w Rumunii i w związku z tym braku
      możliwości rozliczenia wygenerowanej przed rokiem 2024 straty przez Oddział, ani
      przez Spółkę na terytorium Rumunii, na podstawie art. 7 ust. 5 Ustawy CIT Spółka
      będzie miała prawo uwzględnić w Polsce w zeznaniach rocznych składanym dla
      celów podatku dochodowego od osób prawnych stratę tego Oddziału,
    6. czy Spółka ma prawo uwzględnić w Polsce w zeznaniu rocznym składanym dla celów
      podatku dochodowego od osób prawnych dochody uzyskane przez Oddział na
      Węgrzech w myśl art. 20 ust. 1 Ustawy CIT,
    7. czy w przypadku zlikwidowania Oddziału na Węgrzech i w związku z tym braku
      możliwości rozliczenia straty przez Oddział, ani przez Spółkę na terytorium Węgier,
      na podstawie art. 7 ust. 5 Ustawy CIT Spółka będzie miała prawo uwzględnić w
      Polsce w zeznaniu rocznym składanym dla celów podatku dochodowego od osób
      prawnych stratę tego Oddziału,
    8. czy Spółka ma prawo uwzględnić w Polsce w zeznaniu rocznym składanym dla celów
      podatku dochodowego od osób prawnych dochody uzyskane przez Oddział w
      Czechach w myśl art. 20 ust. 1 Ustawy CIT,
    9. czy w przypadku zlikwidowania Oddziału w Czechach i w związku z tym braku
      możliwości rozliczenia straty przez Oddział, ani przez Spółkę na terytorium Czech, na
      podstawie art. 7 ust. 5 Ustawy CIT Spółka będzie miała prawo uwzględnić w Polsce w
      zeznaniu rocznym składanym dla celów podatku dochodowego od osób prawnych
      stratę tego Oddziału.
    Wniosek nie spełniał wymogów formalnych, dlatego też pismem z 21 sierpnia 2025 r.
    Znak: 0111-KDIB2-1.4010.334.2025.1.BJ, wezwano do jego uzupełnienia, co też nastąpiło 9
    września 2025 r.
    Treść wniosku jest następująca:

    Opis stanu faktycznego i zdarzenia przyszłego
    X S A. (dalej: Spółka lub Wnioskodawca lub Komórka macierzysta) jest spółką z siedzibą w
    Polsce opodatkowaną od całości swoich dochodów w Polsce. Spółka jest dystrybutorem
    (...) dostarczających rozwiązania w zakresie zarządzania (...) (dalej: Oprogramowania).
    Spółka posiada zagraniczne zakłady w rozumieniu art. 4a pkt 11 lit. a ustawy z dnia 15
    lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (t. j. 2025 r. poz. 278 ze zm.); (
    dalej: Ustawa CIT), tj. oddziały, zarejestrowane odpowiednio w Czechach (obsługa rynku w
    Czechach i na Słowacji), na Litwie (obsługa rynku na Litwie, Łotwie i Estonii), na Węgrzech i
    w Rumunii (dalej zbiorczo: Oddziały zagraniczne), poprzez które Spółka prowadzi
    działalność w tych krajach. Działalność Spółki za granicą poprzez oddziały spełniała oraz
    spełnia warunki uznania jej za zakład, tj. miejsce prowadzenia działalności w rozumieniu
    art. 5 następujących umów:
    - Umowa między Rzecząpospolitą Polską a Republiką Czeską w sprawie unikania
      podwójnego opodatkowania i zapobiegania uchylaniu się od opodatkowania w
      zakresie podatków od dochodu, sporządzona w Warszawie dnia 13 września 2011 r.
      (dalej: UPO Polska-Czechy);
    - Umowa między Rządem Rzeczypospolitej Polskiej a Rządem Republiki Litewskiej sprawie
      unikania podwójnego opodatkowania i zapobiegania uchylaniu się od opodatkowania
      w zakresie podatków od dochodu i majątku sporządzonej w Warszawie dnia 20
      stycznia 1994 r. (dalej: UPO Polska-Litwa);
    - Konwencja między Rzecząpospolitą Polską a Republiką Węgierską w sprawie unikania
      podwójnego opodatkowania i zapobiegania uchylaniu się od opodatkowania w
      zakresie podatków od dochodu i majątku, sporządzona w Budapeszcie dnia 23
      września 1992 r. (dalej: Polska-Węgry);
    - Umowa między Rządem Rzeczypospolitej Polskiej a Rządem Rumunii w sprawie unikania
      podwójnego opodatkowania i zapobiegania uchylaniu się od opodatkowania w
      zakresie podatków od dochodu i majątku, podpisaną w Warszawie dnia 23 czerwca
      1994 r. (dalej: UPO Polska-Rumunia).
    Oddziały zagraniczne Spółki prowadzą własne księgi i są oddziałami samobilansującymi
    się. Podlegają lokalnym regulacjom VAT oraz CIT. Jednostka macierzysta w Polsce
    natomiast poddaje audytowi sprawozdania skonsolidowane Spółki oraz oddziałów. Ze
    względu na trwającą wiele lat nierentowność, bez perspektyw poprawy sytuacji w
    Oddziale w Rumunii, działalność w tym Oddziale została zawieszona. Taki stan rzeczy jest
    aktualny na moment składania niniejszego wniosku o interpretację indywidualną.
    Spółka prowadzi działalność gospodarczą poprzez swoje Oddziały:
    - W Czechach od (...) roku;
    - Na Litwie od (...)roku;
    - Na Węgrzech od (...) roku;
    - W Rumunii od (...) roku.
    Rok podatkowy Spółki jest zbieżny z rokiem kalendarzowym.
    Pytania

    1. Czy Spółka ma prawo uwzględnić w Polsce w zeznaniu rocznym składanym dla celów
      podatku dochodowego od osób prawnych dochody uzyskane przez Oddział na Litwie
      w myśl art. 20 ust. 1 Ustawy CIT? (stan faktyczny)
    2. Czy Spółka jest i będzie uprawniona do uwzględnienia przy ustalaniu dochodów i
      podstawy opodatkowania w Polsce, przychodów podatkowych i kosztów uzyskania
      przychodów ze źródeł położonych na Litwie, także w sytuacji, gdy osiągnięte przez
      Oddział za granicą przychody były w latach ubiegłych niższe niż koszty ich uzyskania
      (powstała „strata”) oraz gdy taka sytuacja zaistnieje w latach następnych? (stan
      faktyczny i zdarzenie przyszłe)
    3. Czy Spółka ma prawo uwzględnić w Polsce w zeznaniu rocznym składanym dla celów
      podatku dochodowego od osób prawnych dochody uzyskane przez Oddział w
      Rumunii w myśl art. 20 ust. 1 Ustawy CIT? (stan faktyczny)
    4. Czy Spółka jest i będzie uprawniona do uwzględnienia przy ustalaniu dochodów i
      podstawy opodatkowania w Polsce, przychodów podatkowych i kosztów uzyskania
      przychodów ze źródeł położonych w Rumunii, także w sytuacji, gdy osiągnięte przez
      Oddział za granicą przychody były w 2024 r. niższe niż koszty ich uzyskania (powstała
      „strata”) oraz gdy taka sytuacja zaistnieje w latach następnych? (stan faktyczny i
      zdarzenie przyszłe)
    5. Czy w przypadku zlikwidowania Oddziału w Rumunii i w związku z tym braku możliwości
      rozliczenia wygenerowanej przed rokiem 2024 straty przez Oddział, ani przez Spółkę
      na terytorium Rumunii, na podstawie art. 7 ust. 5 Ustawy CIT Spółka będzie miała
      prawo uwzględnić w Polsce w zeznaniach rocznych składanym dla celów podatku
      dochodowego od osób prawnych stratę tego Oddziału? (zdarzenie przyszłe)
    6. Czy Spółka ma prawo uwzględnić w Polsce w zeznaniu rocznym składanym dla celów
      podatku dochodowego od osób prawnych dochody uzyskane przez Oddział na
      Węgrzech w myśl art. 20 ust. 1 Ustawy CIT? (stan faktyczny)
    7. Czy w przypadku zlikwidowania Oddziału na Węgrzech i w związku z tym braku
      możliwości rozliczenia straty przez Oddział, ani przez Spółkę na terytorium Węgier, na
      podstawie art. 7 ust. 5 Ustawy CIT Spółka będzie miała prawo uwzględnić w Polsce w
      zeznaniu rocznym składanym dla celów podatku dochodowego od osób prawnych
      stratę tego Oddziału? (zdarzenie przyszłe)
    8. Czy Spółka ma prawo uwzględnić w Polsce w zeznaniu rocznym składanym dla celów
      podatku dochodowego od osób prawnych dochody uzyskane przez Oddział w
      Czechach w myśl art. 20 ust. 1 Ustawy CIT? (stan faktyczny)
    9. Czy w przypadku zlikwidowania Oddziału w Czechach i w związku z tym braku
      możliwości rozliczenia straty przez Oddział, ani przez Spółkę na terytorium Czech, na
      podstawie art. 7 ust. 5 Ustawy CIT Spółka będzie miała prawo uwzględnić w Polsce w
      zeznaniu rocznym składanym dla celów podatku dochodowego od osób prawnych
      stratę tego Oddziału? (zdarzenie przyszłe)
    Państwa stanowisko w sprawie
    Państwa zdaniem:

    1. Spółka ma prawo uwzględnić w Polsce w zeznaniu rocznym składanym dla celów
      podatku dochodowego od osób prawnych dochody uzyskane przez Oddział na Litwie
      w myśl art. 20 ust. 1 Ustawy CIT.
    2. Spółka jest i będzie uprawniona do uwzględnienia przy ustalaniu dochodów i
      podstawy opodatkowania w Polsce, przychodów podatkowych i kosztów uzyskania
      przychodów ze źródeł położonych na Litwie, także w sytuacji, gdy osiągnięte przez
      Oddział za granicą przychody były niższe w latach ubiegłych niż koszty ich uzyskania
      (powstała „strata”) oraz gdy taka sytuacja zaistnieje w latach następnych.
    3. Spółka ma prawo uwzględnić w Polsce w zeznaniu rocznym składanym dla celów
      podatku dochodowego od osób prawnych dochody uzyskane przez Oddział w
      Rumunii w myśl art. 20 ust. 1 Ustawy CIT.
    4. Spółka jest i będzie uprawniona do uwzględnienia przy ustalaniu dochodów i
      podstawy opodatkowania w Polsce, przychodów podatkowych i kosztów uzyskania
      przychodów ze źródeł położonych w Rumunii, także w sytuacji, gdy osiągnięte przez
      Oddział za granicą przychody były w 2024 r. niższe niż koszty ich uzyskania (powstała
      „strata”) oraz gdy taka sytuacja zaistnieje w latach następnych.
    5. W przypadku zlikwidowania Oddziału w Rumunii i w związku z tym braku możliwości
      rozliczenia wygenerowanej przed rokiem 2024 straty przez Oddział, ani przez Spółkę
      na terytorium Rumunii, na podstawie art. 7 ust. 5 Ustawy CIT Spółka będzie miała
      prawo uwzględnić w Polsce w zeznaniach rocznym składanych dla celów podatku
      dochodowego od osób prawnych stratę tego Oddziału.
    6. Spółka nie ma prawa uwzględnić w Polsce w zeznaniu rocznym składanym dla celów
      podatku dochodowego od osób prawnych dochodów uzyskanych przez Oddział na
      Węgrzech w myśl art. 20 ust. 1 Ustawy CIT.
    7. W przypadku zlikwidowania Oddziału na Węgrzech i w związku z tym braku możliwości
      rozliczenia straty przez Oddział, ani przez Spółkę na terytorium Węgier, na podstawie
      art. 7 ust. 5 Ustawy CIT Spółka będzie miała prawo uwzględnić w Polsce w zeznaniu
      rocznym składanym dla celów podatku dochodowego od osób prawnych stratę tego
      Oddziału.
    8. Spółka nie ma prawa uwzględnić w Polsce w zeznaniu rocznym składanym dla celów
      podatku dochodowego od osób prawnych dochodów uzyskanych przez Oddział w
      Czechach w myśl art. 20 ust. 1 Ustawy CIT.
    9. W przypadku zlikwidowania Oddziału w Czechach i w związku z tym braku możliwości
      rozliczenia straty przez Oddział, ani przez Spółkę na terytorium Czech, na podstawie
      art. 7 ust. 5 Ustawy CIT Spółka będzie miała prawo uwzględnić w Polsce w zeznaniu
      rocznym składanym dla celów podatku dochodowego od osób prawnych stratę tego
      Oddziału.
    Uzasadnienie stanowiska Wnioskodawcy:
    Ad 1
    Zgodnie z art. 3 ust. 1 Ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób
    prawnych (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 278 ze zm., dalej: „ustawa o CIT”) podatnicy, jeśli mają
    siedzibę lub zarząd na terytorium Polski podlegają obowiązkowi podatkowemu od całości
    osiąganych dochodów, bez względu na miejsce ich osiągania.
    Powyższy przepis przedstawia zasadę tzw. nieograniczonego obowiązku podatkowego w
    stosunku do podatników, którzy mają siedzibę lub zarząd na terytorium Polski, wskazując,
    że te podmioty zobligowane są, co do zasady, do opodatkowania podatkiem CIT

    dochodów osiąganych zarówno na terytorium Polski, jak również dochodów osiąganych
    za granicą. Ta zasada jednak może ulec ograniczeniu na skutek zastosowania
    postanowień umów międzynarodowych oraz krajowych przepisów szczególnych.
    Koncepcja nieograniczonego i ograniczonego obowiązku podatkowego, może implikować
    w systemach ryzyko podwójnego opodatkowania, które w rzeczywistości jest ograniczane
    poprzez zawieranie przez państwa umów o unikaniu podwójnego opodatkowania, ale
    również poprzez regulacje wewnętrzne poszczególnych państw, zastosowanie metod
    unikania podwójnego opodatkowania, a także poprzez stosowanie przepisów prawa
    unijnego. Ustawa CIT przewiduje stosowanie jednej z dwóch metod unikania podwójnego
    opodatkowania, tj. metody pełnego wyłączenia (tzw. wyłączenie z progresją) oraz metody
    proporcjonalnego odliczenia.
    Pierwsza z nich została odzwierciedlona w art. 17 ust. 1 pkt 3 Ustawy CIT. Przepis ten
    wskazuje, że wolne od podatku są dochody osiągane poza terytorium Rzeczypospolitej
    Polskiej przez podatników określonych w art. 3 ust. 1, jeżeli umowa międzynarodowa,
    której Rzeczpospolita Polska jest stroną, tak stanowi. Ponadto dopełnieniem tego przepisu
    są postanowienia art. 7 ust. 3 pkt 1 i 3 oraz ust. 4 Ustawy CIT, które wskazują, że przy
    ustalaniu dochodu stanowiącego podstawę opodatkowania, czy też straty nie uwzględnia
    się przychodów ze źródeł przychodów położonych na terytorium Polski lub zagranicą oraz
    związanych z nimi kosztów, jeżeli dochody z tych źródeł nie podlegają opodatkowaniu
    podatkiem dochodowym albo są wolne od podatku. Oznacza to zatem, że w przypadku
    podpisania przez Polskę umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania, która przewiduje
    stosowanie tzw. metody wyłączenia z progresją, dochody uzyskiwane przez polskiego
    rezydenta w innym państwie nie podlegają opodatkowaniu CIT i nie mają wpływu na
    podstawę opodatkowania CIT w Polsce.
    Jeżeli chodzi natomiast o metodę proporcjonalnego odliczenia, została ona wyrażona w
    art. 20 ust. 1 Ustawy CIT, który stanowi, że jeżeli podatnicy, o których mowa w art. 3 ust. 1,
    osiągają również dochody (przychody) poza terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i dochody
    te podlegają w obcym państwie opodatkowaniu, a nie zachodzą okoliczności wymienione
    w art. 17 ust 1 pkt 3, w rozliczeniu za rok podatkowy dochody (przychody) te łączy się z
    dochodami (przychodami) osiąganymi na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. W tym
    wypadku od podatku obliczonego od łącznej sumy dochodów odlicza się kwotę równą
    podatkowi zapłaconemu w obcym państwie. Kwota odliczenia nie może jednak
    przekroczyć tej części podatku obliczonego przed dokonaniem odliczenia, która
    proporcjonalnie przypada na dochód uzyskany w obcym państwie.
    Jak wskazuje natomiast art. 22a Ustawy CIT, przepisy art. 20-22 stosuje się z
    uwzględnieniem umów w sprawie unikania podwójnego opodatkowania, których stroną
    jest Rzeczpospolita Polska.
    Wybór właściwej metody unikania opodatkowania zależny jest od zapisów konkretnej
    umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania.
    Zagraniczny zakład przedsiębiorcy nie jest odrębnym od przedsiębiorcy podmiotem i nie
    posiada odrębnej osobowości prawnej. Również dla celów podatkowych podatnikiem
    pozostaje jedynie przedsiębiorca, co oznacza, że co do zasady zyski zakładu w istocie
    stanowią zyski tworzącego go przedsiębiorcy. Mimo jednak ogólnych zasad, w większości
    umów w sprawie unikania podwójnego opodatkowania status zakładów (oddziałów) dla
    celów podatkowych został uregulowany w sposób szczególny.
    Odnosząc powyższą analizę do przedstawionego stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego
    należy odnieść się do umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania z Litwą. Zgodnie z
    art. 7 ust. 1 lit. a UPO Polska-Litwa, zyski przedsiębiorstwa Umawiającego się Państwa
    podlegają opodatkowaniu tylko w tym Państwie, chyba że przedsiębiorstwo prowadzi
    działalność w drugim Umawiającym się Państwie poprzez położony tam zakład. Jeżeli
    przedsiębiorstwo wykonuje działalność w ten sposób, zyski przedsiębiorstwa mogą być
    opodatkowane w drugim Państwie, jednak tylko w takiej mierze, w jakiej mogą być

    przypisane takiemu zakładowi. Ponadto, zgodnie z art. 5 ust. 1 UPO Polska-Litwa, w
    rozumieniu niniejszej umowy określenie „zakład” oznacza stałą placówkę, przez którą
    całkowicie lub częściowo prowadzona jest działalność przedsiębiorstwa.
    Jak stanowi art. 25 ust. 1 lit. a UPO Polska-Litwa, w przypadku, gdy osoba mająca miejsce
    zamieszkania lub siedzibę w (Polsce) uzyskuje dochód lub posiada majątek, które zgodnie
    z postanowieniami (Umowy) mogą być opodatkowane przez (Litwę) (z wyłączeniem
    sytuacji, gdy te postanowienia zezwalają na opodatkowanie przez (Litwę) wyłącznie z
    powodu, że dany dochód jest także dochodem uzyskiwanym przez osobę mającą miejsce
    zamieszkania lub siedzibę na terytorium (Litwy)), (Polska) zezwoli na:
    (i) odliczenie od podatku od dochodu takiej osoby kwoty równej podatkowi od dochodu
        zapłaconemu w (Litwie),
    (ii) odliczenie od podatku od majątku takiej osoby kwoty równej podatkowi od majątku
        zapłaconemu w (Litwie),
    Jednakże odliczenie takie nie może przekroczyć tej części podatku od dochodu lub
    majątku, obliczonego przed dokonaniem odliczenia, która przypada na taki dochód lub
    majątek, które mogą być opodatkowane w (Litwie),
    Jeżeli zgodnie z jakimkolwiek postanowieniem (Umowy) dochód uzyskany lub majątek
    posiadany przez osobę mającą miejsce zamieszkania lub siedzibę w (Polsce) jest
    zwolniony z opodatkowania w (Polsce), wówczas (Polska) może przy obliczaniu kwoty
    podatku od pozostałego dochodu lub majątku takiej osoby uwzględnić zwolniony dochód
    lub majątek.
    W oparciu o UPO Polska-Litwa, obowiązuje zatem zasada proporcjonalnego odliczenia,
    która ma swoje odzwierciedlenie w art. 20 ust. 1 Ustawy CIT. Zasada ta została zmieniona
    poprzez Konwencję MLI i obowiązuje od 1 stycznia 2019 r. Do końca 2018 r. właściwa była
    metoda pełnego wyłączenia, a tym samym w myśl art. 17 ust. 1 pkt 3 Ustawy CIT dochody
    te były zwolnione z opodatkowania w Polsce (podlegały w całości opodatkowaniu na
    terytorium Litwy).
    Zastosowanie metody proporcjonalnego odliczenia oznacza zatem, że dla celów rozliczeń
    CIT w Polsce należy również uwzględnić strumienie przychodowe oraz kosztowe oddziału
    zagranicznego w oparciu o obowiązujące regulacje Ustawy CIT. Oznacza to, że przy
    ustalaniu rocznego dochodu i podstawy opodatkowania podatkiem dochodowym Spółka
    powinna uwzględnić przychody ze źródeł przychodów położonych na terytorium Polski
    oraz przychody ze źródeł przychodów położonych za granicą, tj. przychody osiągane za
    pośrednictwem Oddziału na Litwie. Powyższe będzie miało również zastosowanie w
    przypadku kalkulacji przez Spółkę straty podatkowej (zgodnie z art. 7 ust. 4 ustawy o CIT).
    Podobne stanowisko zostało zaprezentowane m in. w interpretacji z 20 października 2022
    r., Znak: 0111-KDIB1-2.4010.522.2022.1.DP, gdzie organ wskazał: „podatnik mający
    siedzibę na terytorium Polski, który uzyskuje przychody i ponosi koszty uzyskania
    przychodów z działalności prowadzonej na Litwie w formie Oddziału, a łącząca Polskę z
    Litwą umowa o unikaniu podwójnego opodatkowania (a także przepis art. 17 ust. 1 pkt 3
    ustawy o CIT) nie zwalnia tego dochodu od opodatkowania w Polsce, gdyż ma
    zastosowanie metoda proporcjonalnego odliczenia, to zgodnie z art. 7 ust. 1-3, art. 20 ust.
    1 ustawy o CIT polska Spółka w rozliczeniu rocznym powinna zsumować z przychodami
    osiąganymi w Polsce również przychody osiągane z Oddziału w Litwie jak również powinna
    zsumować koszty osiągane przez polską Spółkę z kosztami osiągniętymi przez jej
    zagraniczny Oddział i na tej podstawie określić podstawę opodatkowania CIT w Polsce.
    Dotyczy to również sytuacji, w której osiągnięte za granicą przychody są niższe niż koszty
    ich uzyskania.”
    Podsumowując zatem powyższe, Spółka ma prawo uwzględnić w Polsce w zeznaniu
    rocznym składanym dla celów podatku dochodowego od osób prawnych dochody

    uzyskane przez Oddział na Litwie w myśl art. 20 ust. 1 Ustawy CIT, a następnie odliczyć
    podatek zapłacony przez litewski Oddział.
    Ad 2.
    Zgodnie z przepisem art. 7 ust. 3 pkt 1 Ustawy CIT przy ustalaniu dochodu, o którym
    mowa w ust. 1, stanowiącego podstawę opodatkowania nie uwzględnia się przychodów ze
    źródeł przychodów położonych na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej lub za granicą,
    jeżeli dochody z tych źródeł nie podlegają opodatkowaniu podatkiem dochodowym albo
    są wolne od podatku.
    Podobnie, w myśl art. 7 ust. 3 pkt 3 Ustawy CIT oraz ust. 4 Ustawy CIT przy ustalaniu
    dochodu lub straty nie bierze się pod uwagę kosztów ich uzyskania, jeżeli dochody z tych
    źródeł nie podlegają opodatkowaniu podatkiem dochodowy, albo są wolne od podatku
    Z pespektywy podatników posiadających nieograniczony obowiązek podatkowy,
    zastosowanie metody odliczenia proporcjonalnego powoduje konieczność zsumowania
    dochodów/kosztów osiągniętych zarówno w Polsce, jak i za granicą. Zgodnie z
    przedstawioną metodą, dochody osiągane za granicą mogą bowiem podlegać
    opodatkowaniu zarówno w kraju rezydencji jak w kraju jego źródła (zagranicą), natomiast
    dla ograniczenia ryzyka podwójnego opodatkowania, co do zasady istnieje możliwość
    pomniejszenia kwoty podatku należnego w kraju rezydencji (według stosownej proporcji).
    Biorąc pod uwagę zasadę unikania podwójnego opodatkowania wynikającą z UPO Polska-
    Litwa, należy uznać, że Spółka jest i będzie zobowiązana raportować dla celów rozliczeń
    CIT w Polsce również strumienie przychodowe oraz kosztowe dotyczące Oddziału na
    Litwie (art. 25 UPO Polska-Litwa). Zatem skoro dochody Oddziału na Litwie nie są
    kwalifikowane jako dochody wolne od podatku CIT, zgodnie z art. 7 ust. 3 pkt 1 i 3 Ustawy
    CIT Spółka ustalając ogólny wynik podatkowy, powinna brać pod uwagę zarówno
    przychody osiągane za pośrednictwem Oddziału na Litwie, jak i związane z tymi
    przychodami koszty uzyskania przychodu. A contrario, zgodnie z art. 7 ust. 4 Ustawy CIT,
    Spółka przy ustalaniu straty powinna uwzględnić przychody i koszty uzyskania
    przychodów dotyczące przedmiotowego Oddziału.
    Oznacza to zatem, że w przypadku zaistnienia sytuacji, gdy w Oddziale na Litwie
    powstanie strata (koszty działalności Oddziału przewyższą osiągnięte przychody),
    uwzględniając w swoim rozliczeniu podatkowym wynik Oddziału, Spółka niejako
    „skonsumuje” stratę z tej działalności zagranicznej, tj. w rzeczywistości strata Oddziału
    zostanie uwzględniona w rozliczeniach podatkowych Spółki. W takim przypadku nie
    występuje podatek, który można byłoby odliczyć zgodnie z metodą proporcjonalnego
    odliczenia.
    Prawidłowość takiego stanowiska była wielokrotnie potwierdzana przez organy
    podatkowe, m in. w:
    - Interpretacji indywidualnej z 20 października 2022 r., Znak: 0111-KDIB1-
      2.4010.522.2022.1.DP, gdzie wskazano, że: „Zatem, Spółka rozliczając się z podatku
      dochodowego od osób prawnych począwszy od 2020 r. powinna połączyć wszystkie
      przychody i koszty Spółki oraz jej zagranicznego Oddziału - również w sytuacji, gdy
      koszty zagranicznego zakładu przewyższają przychody tego zakładu - i nie powinna
      dokonywać wyłączenia z dochodu (straty) zagranicznego zakładu. Zatem Spółka
      ekonomicznie "skonsumuje" stratę z działalności zakładu zagranicznego poniesioną w
      2021 r.; nie będzie tylko podatku, który można byłoby odliczyć. ”
    - Interpretacji indywidualnej z 19 lipca 2022 r., Znak: 0111-KDIB2-1.4010.329.2022.1.BJ,
      gdzie wskazano, że: „w sytuacji gdy podatnik mający siedzibę na terytorium Polski
      uzyskuje przychody i ponosi koszty uzyskania przychodów z działalności prowadzonej
      w innym państwie, w formie zakładu, a łącząca Polskę z tym krajem umowa o unikaniu

      podwójnego opodatkowania (a także przepis art. 17 ust. 1 pkt 3 ustawy o CIT) nie
      zwalnia tego dochodu od opodatkowania w Polsce, to zgodnie z art. 7 ust. 1-3 art. 20
      ust. 1 ustawy o CIT polski podatnik obowiązany jest w swoich przychodach uwzględnić
      również przychody uzyskiwane przez niego w tym innym kraju, zaś w kosztach -
      również koszty dotyczące tego źródła przychodów. Dotyczy to również sytuacji, w
      której osiągnięte za granicą przychody są niższe niż koszty ich uzyskania. W rezultacie
      pozwala to na uwzględnienie w państwie rezydencji straty zagranicznego zakładu, czyli
      w przypadku Spółki straty Oddziału słowackiego i Oddziału holenderskiego ”
    Podsumowując zatem powyższe, Spółka jest i będzie uprawniona do uwzględnienia przy
    ustalaniu dochodów i podstawy opodatkowania w Polsce, przychodów podatkowych i
    kosztów uzyskania przychodów ze źródeł położonych na Litwie, także w sytuacji, gdy
    osiągnięte przez Oddział za granicą przychody były w latach ubiegłych niższe niż koszty ich
    uzyskania (powstała „strata”) oraz gdy taka sytuacja zaistnieje w latach następnych.
    Końcowo, należy wskazać, że w przypadku ewentualnego dokonania likwidacji Oddziału
    na Litwie, w wyniku czego osiągnięte straty nie mogłyby być rozliczone dla celów
    podatkowych na Litwie (z uwagi na brak podmiotu), Spółka będzie miała prawo
    uwzględnić w Polsce w zeznaniu rocznym składanym dla celów podatku dochodowego od
    osób prawnych stratę wygenerowaną przez Oddział na Litwie na podstawie art. 7 ust. 5
    Ustawy CIT. Takie stanowisko zostało potwierdzone m.in. w interpretacji indywidualnej z
    18 marca 2020 r. Znak: 0111-KDIB1-2.4010.30.2020.2.AW
    Ad 3.
    W przypadku Oddziału w Rumunii, należy odnieść się do przepisów UPO miedzy Polską a
    Rumunią i wynikającej z nich właściwej metody unikania podwójnego opodatkowania. Jak
    stanowi art. 7 UPO Polska-Rumunia "zyski przedsiębiorstwa Umawiającego się Państwa
    podlegają opodatkowaniu tylko w tym Państwie, chyba że przedsiębiorstwo prowadzi
    działalność w drugim Umawiającym się Państwie przez położony tam zakład. Jeżeli
    przedsiębiorstwo prowadzi działalność w ten sposób, zyski przedsiębiorstwa mogą być
    opodatkowane w drugim Państwie, jednak tylko w takiej mierze, w jakiej mogą być
    przypisane temu zakładowi”. Zgodnie natomiast z art. 5 UPO Polska-Rumunia, określenie
    „zakład” oznacza stałą placówkę, przez którą całkowicie lub częściowo prowadzona jest
    działalność przedsiębiorstwa.
    W roku 2023, zarówno po stronie polskiej jak i rumuńskiej zostały przyjęte w UPO zmiany
    na mocy Konwencji MLI. W związku z tym zmianie uległa metoda unikania podwójnego
    opodatkowania, tj. z metody pełnego wyłączenia na metodę odliczenia proporcjonalnego.
    Wobec podatków nakładanych w okresach rozliczeniowych zmiana postanowień UPO
    Polska-Rumunia, w przedmiotowym zakresie ma efektywne zastosowanie do okresów
    rozpoczynających się w dniu lub po dniu 5 października 2023 r. Biorąc zatem pod uwagę,
    że rok podatkowy Spółki jest tożsamy z rokiem kalendarzowym, zmiany wynikające z
    wejścia w życie postanowień Konwencji MLI dla rozliczeń podatkowych Spółki miały
    zastosowanie od 1 stycznia 2024 r.
    Zgodnie z art. 25 ust. 1 lit. a UPO Polska-Rumunia po modyfikacji, w przypadku, gdy osoba
    mająca miejsce zamieszkania lub siedzibę w (Polsce) uzyskuje dochód lub posiada
    majątek, które zgodnie z postanowieniami (Umowy) mogą być opodatkowane przez
    (Rumunię) (z wyłączeniem sytuacji, gdy te postanowienia zezwalają na opodatkowanie
    przez (Rumunię) wyłącznie z powodu, że dany dochód jest także dochodem uzyskiwanym
    przez osobę mającą miejsce zamieszkania lub siedzibę na terytorium (Rumunii)), (Polska)
    zezwoli na:
      i. odliczenie od podatku od dochodu takiej osoby kwoty równej podatkowi od
          dochodu zapłaconemu w Rumunii;

      ii. odliczenie od podatku od majątku takiej osoby kwoty równej podatkowi od majątku
          zapłaconemu w Rumunii.
    Jednakże odliczenie takie nie może przekroczyć tej części podatku od dochodu lub
    majątku, obliczonego przed dokonaniem odliczenia, która przypada na taki dochód lub
    majątek, które mogą być opodatkowane w Rumunii.
    Jeżeli zgodnie z jakimkolwiek postanowieniem (Umowy) dochód uzyskany lub majątek
    posiadany przez osobę mającą miejsce zamieszkania lub siedzibę w (Polsce) jest
    zwolniony z opodatkowania w (Polsce), wówczas (Polska) może przy obliczaniu kwoty
    podatku od pozostałego dochodu lub majątku takiej osoby, uwzględnić zwolniony dochód
    lub majątek.
    Biorąc zatem pod uwagę powyższe, począwszy od rozliczeń CIT za 2024 r. (z uwagi na
    zbieżność roku podatkowego z rokiem kalendarzowym), Spółka w odniesieniu do
    uzyskiwanych dochodów, czy poniesionych strat poprzez Oddział w Rumunii, zobligowana
    została do zmiany stosownej dotychczas metody unikania podwójnego opodatkowania
    oraz uwzględniania w swoim rozliczeniu CIT w Polsce przychodów oraz kosztów
    związanych z Oddziałem w Rumunii. Stanowisko potwierdzające taką metodykę zostało
    przedstawione, m.in. w interpretacji indywidualnej z dnia 25 listopada 2024 r., Znak: 0114-
    KDIP2-1.4010.540.2024.1.MW, która została wydana w podobnym stanie faktycznym co
    zaprezentowany w niniejszym wniosku. W przywołanej interpretacji organ podatkowy
    uznał za prawidłowe następujące stanowisko wnioskującego: „Reasumując, zdaniem
    Banku, na skutek zmiany postanowień UPO Polska-Rumunia, Bank począwszy od 2024 r.
    będzie zobligowany i uprawniony do wykazania w zeznaniu rocznym CIT przychodów
    uzyskiwanych za pośrednictwem Oddziału w Rumunii oraz związanych z nimi kosztów
    podatkowych (poprzez ich ustalenie zgodnie z ustawą o CIT i zsumowanie z przychodami i
    kosztami krajowymi). W ocenie Wnioskodawcy, wskazany obowiązek będzie aktualny
    również w sytuacji, gdy koszty podatkowe Oddziału w Rumunii (ustalone zgodnie z ustawą
    o CIT) przewyższą przychody podatkowe Oddziału za 2024 lub 2025 r.”
    Podsumowując, do ustalenia wyniku podatkowego w przedstawionej sytuacji Spółka ma
    prawo zastosować zasady wynikające z Ustawy CIT, w szczególności art. 20 ust. 1 Ustawy
    CIT oraz przepisów szczególnych, a następnie odliczyć podatek zapłacony przez rumuński
    Oddział.
    Ad 4
    Jak wskazano powyżej, od 1 stycznia 2024 r. w odniesieniu do Oddziału w Rumunii Spółka
    zobligowana była stosować metodę proporcjonalnego odliczenia, co oznacza, że dochody
    Oddziału w Rumunii nie są kwalifikowane jako dochody wolne od podatku CIT (jak to
    miało miejsce do końca roku 2023).
    Tym samym, zgodnie z art. 7 ust. 3 pkt 1 i 3 Ustawy CIT Spółka ustalając ogólny wynik
    podatkowy począwszy od roku 2024, powinna brać pod uwagę zarówno przychody
    osiągane za pośrednictwem Oddziału w Rumunii, jak i związane z tymi przychodami koszty
    uzyskania przychodu. A contrario, zgodnie z art. 7 ust. 4 Ustawy CIT, Spółka przy ustalaniu
    straty powinna uwzględnić przychody i koszty uzyskania przychodów dotyczące
    przedmiotowego Oddziału.
    Oznacza to zatem, że w przypadku zaistnienia sytuacji, gdy w Oddziale w Rumunii za rok
    2024 powstała strata, bądź powstanie strata w latach następnych (tj. koszty działalności
    Oddziału przewyższą osiągnięte przychody), Spółka uwzględniając w swoim rozliczeniu
    podatkowym wynik Oddziału, niejako „skonsumuje” stratę z działalności zagranicznej, tj. w
    rzeczywistości strata Oddziału zostanie uwzględniona w rozliczeniach podatkowych Spółki
    (w takim przypadku nie występuje podatek, który można byłoby odliczyć zgodnie z
    metodą proporcjonalnego odliczenia).
    Podsumowując, Spółka jest i będzie uprawniona do uwzględnienia przy ustalaniu
    dochodów i podstawy opodatkowania w Polsce, przychodów podatkowych i kosztów

    uzyskania przychodów ze źródeł położonych w Rumunii, także w sytuacji, gdy osiągnięte
    przez Oddział za granicą przychody były w 2024 r. niższe niż koszty ich uzyskania
    (powstała „strata”) oraz gdy taka sytuacja zaistnieje w latach następnych (niezależnie od
    tego czy zaistnieje proces likwidacji Oddziału).
    Końcowo, należy wskazać, że w przypadku ewentualnego dokonania likwidacji Oddziału w
    Rumunii, w wyniku czego osiągnięte od 2024 r straty nie mogłyby być rozliczone dla celów
    podatkowych w Rumunii (z uwagi na brak podmiotu), Spółka będzie miała prawo
    uwzględnić w Polsce w zeznaniu rocznym składanym dla celów podatku dochodowego od
    osób prawnych stratę wygenerowaną przez Oddział w Rumunii na podstawie art. 7 ust. 5
    Ustawy CIT.
    Ad 5
    Jak wskazano w stanie faktycznym, ze względu na trwającą wiele lat nierentowność bez
    perspektyw poprawy Oddziału w Rumunii, działalność w tym Oddziale została zawieszona.
    Spółka na moment składania niniejszego wniosku nie podjęła jeszcze decyzji na temat
    dalszego funkcjonowania niniejszego Oddziału.
    Zgodnie z art. 7 ust. 5 Ustawy CIT, o wysokość straty ze źródła przychodów, poniesionej w
    roku podatkowym, podatnik może:
    1) obniżyć dochód uzyskany z tego źródła w najbliższych kolejno po sobie następujących
      pięciu latach podatkowych, z tym że kwota obniżenia w którymkolwiek z tych lat nie
      może przekroczyć 50% wysokości tej straty, albo
    2) obniżyć jednorazowo dochód uzyskany z tego źródła w jednym z najbliższych kolejno
      po sobie następujących pięciu lat podatkowych o kwotę nieprzekraczającą 5 000 000
      zł, nieodliczona kwota podlega rozliczeniu w pozostałych latach tego pięcioletniego
      okresu, z tym że kwota obniżenia w którymkolwiek z tych lat nie może przekroczyć
      50% wysokości tej straty.
    Jednocześnie zgodnie z przepisem art. 7 ust. 3 pkt 1 Ustawy CIT przy ustalaniu dochodu, o
    którym mowa w ust. 1, stanowiącego podstawę opodatkowania nie uwzględnia się
    przychodów ze źródeł przychodów położonych na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej lub
    za granicą, jeżeli dochody z tych źródeł nie podlegają opodatkowaniu podatkiem
    dochodowym albo są wolne od podatku.
    Podobnie, w myśl art. 7 ust. 3 pkt 3 Ustawy CIT oraz ust. 4 Ustawy CIT przy ustalaniu
    dochodu lub straty nie bierze się pod uwagę kosztów ich uzyskania, jeżeli dochody z tych
    źródeł nie podlegają opodatkowaniu podatkiem dochodowy, albo są wolne od podatku.
    Podsumowując powyższe, polski podatnik, przy ustalaniu wyniku podatkowego nie może
    co do zasady uwzględnić w swoim rozliczeniu rocznym strat, ze źródeł przychodów, które
    są zwolnione z opodatkowania CIT. Oznacza to, że z perspektywy Spółki, odnośnie
    obowiązującej w stosunku do Oddziału w Rumunii do końca roku 2023 metody wyłączenia
    z progresją jako metody unikania podwójnego opodatkowania, Spółka nie była
    uprawniona do uwzględniania „straty” podatkowej Oddziału Rumuńskiego.
    Co do zasady, w przypadku, gdy zastosowanie znajduje art. 17 ust. 1 pkt 3 Ustawy CIT (tj.
    zwolnienie z opodatkowania na podstawie UPO) polskie przepisy podatkowe nie
    przewidują możliwość odliczenia straty zakładu zagranicznego, jednak zarówno sądy
    administracyjne, jak i organy podatkowe, dopuszczają taką możliwość, jednak jak
    wskazują należy ją traktować jako wyjątek od ogólnej reguły i stosować tylko w
    określonych przypadkach. W świetle orzecznictwa NSA, możliwość odliczenia straty
    zagranicznego oddziału dotyczy wyłącznie sytuacji, gdy taka strata nie może być
    samodzielnie rozliczona przez zagraniczny oddział w kraju położenia, np. ze względu na

    likwidację. W orzecznictwie podkreśla się, że nieuzasadnione jest natomiast dowolne
    „przenoszenie” takiej straty z oddziału zagranicznego do spółki polskiej, jeżeli odział ten
    nadal funkcjonuje i prowadzi działalność gospodarczą.
    Takie stanowisko zostało zaprezentowane, m.in. w:
    - wyroku NSA z 16 maja 2017 roku, sygn. akt II FSK 1003/15, gdzie sąd wskazał, że:
      „niewystąpienie w okolicznościach rozpatrywanej sprawy możliwości uwzględnienia
      straty poniesionej przez zlikwidowany zakład w następnych latach podatkowych
      powoduje istotne wątpliwości co do proporcjonalności wprowadzonego środka, w
      świetle kryteriów testu proporcjonalności wskazanych przez Trybunał
      Sprawiedliwości w orzeczeniu w sprawie Marks&Spencer. Prowadzi to do ostatecznej
      konkluzji, że w rozpoznawanej sprawie, w której zasady prawa wspólnotowego i
      postanowienia polskiej u.p.d.o.p. muszą być interpretowane i stosowane ad casum,
      okoliczność likwidacji zakładu zagranicznego spółki, skutkująca niemożnością
      rozliczenia straty w systemie podatkowym drugiego Państwa Członkowskiego UE,
      wymaga w oparciu o zasadę swobody przedsiębiorczości (art. 43 TWE) i test
      proporcjonalności, wskazany przez Trybunał Sprawiedliwości w orzeczeniu
      Marks&Spencer, przyjęcia, że na gruncie art. 7 ust. 5 u.p.d.o.p. spółce przysługuje
      uprawnienie do rozliczenia w polskim systemie podatkowym straty wygenerowanej
      przez zakład działający w innym Państwie Członkowskim, a niemożliwej do
      rozliczenia w tymże Państwie. Jedynie taka wykładnia u p d o p. spełni wymóg prawa
      wspólnotowego (...)”
    - wyroku NSA z 3 września 2019 r., sygn. akt II FSK 3397/17, gdzie organ zaprezentował
      następujące stanowisko: „W orzeczeniach tych Naczelny Sąd Administracyjny uznał,
      że likwidacja zakładu zagranicznego spółki polskiej, powodująca niemożność
      rozliczenia straty w systemie podatkowym drugiego państwa członkowskiego UE, jest
      przesłanką do uznania w myśl zasady swobody przedsiębiorczości i zasady
      pierwszeństwa prawa wspólnotowego nad prawem krajowym - art. 49 i art. 63
      Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (dawniej art. 43 i art. 56 Traktatu
      ustanawiającego Wspólnotę Europejską). Tym samym, w zgodzie z tym
      stanowiskiem, na gruncie art. 7 ust. 5 u.p.d.o.p. spółce przysługuje uprawnienie do
      rozliczenia w polskim systemie podatkowym straty wygenerowanej przez zakład
      działający w innym państwie członkowskim, a niemożliwej do rozliczenia w tym
      państwie.”
    Dodatkowo, w wyroku NSA z 3 września 2019 r., sygn. akt II FSK 3123/17, możemy
    przeczytać, że: „odliczenie będzie przysługiwać Skarżącej na takich samych zasadach, jak
    przy rozliczeniu strat powstałych w Polsce; co oznacza, że straty oddziału Skarżącej
    działającego na Łotwie będą mogły być odliczane po likwidacji oddziału, ale przez okres
    kolejno po sobie następujących pięciu latach podatkowych, od momentu ich powstania w
    oddziale (...). ”
    Analogiczne stanowisko zostało wyrażone również w wielu innych wyrokach NSA, m.in
    wyroku z 15 października 2014 r., sygn. akt II FSK 2401/12, wyroku z 29 stycznia 2016 r.,
    sygn. akt II FSK 3305/13, wyroku z 12 grudnia 2017 r., sygn. akt II FSK 2668/15, czy też
    wyroku z 4 kwietnia 2018 r., sygn. akt II FSK 768/16.
    Wnioskodawca zaznacza, że organy podatkowe i sądy administracyjne opierają swoją
    argumentację na prawie europejskim, szczególnie w zakresie swobody przedsiębiorczości,
    oraz międzynarodowych spraw rozstrzyganych na jego podstawie, niejako przyznając
    możliwość rozliczenia straty oddziału zagranicznego, jeżeli położony jest on na terenie
    innego państwa należącego do UE, bądź państwa do którego prawo UE znajduje

    zastosowanie. Sądy i organy wskazują, że straty zagraniczne podlegają w Polsce
    rozliczeniu, jeżeli nie mogą być rozliczone w innym państwie członkowskim. Istnieją
    również rozstrzygnięcia, w których organy podatkowe uznają prawo do rozliczenia straty
    również w przypadku likwidacji oddziałów zagranicznych spoza UE, tu np. Norwegii,
    ponieważ z uwagi na jej przynależność do EOG, obowiązują ją wszystkie prawa i obowiązki
    w ramach rynku wewnętrznego Unii Europejskiej (np. interpretacja z 22 listopada 2021 r.,
    Znak: 0111-KDIB1-2.4010.341.2021.2.ANK).
    Jeżeli chodzi natomiast o sam sposób rozliczenia straty oddziału zagranicznego, organy i
    sądy wskazują, że brak jest w tym zakresie przepisów szczególnych, dlatego należy opierać
    się na takich samym zasadach jak rozliczanie strat polskich podatników, tj. art. 7 Ustawy
    CIT. Takie stanowisko zostało potwierdzone, m.in. w interpretacji z 16 stycznia 2023 r.,
    Znak: 0111-KDIB1-2.4010.796.2022.1.EJ, gdzie możemy przeczytać: „strata zlikwidowanego
    Oddziału będzie mogła być rozliczona przez Spółkę w Polsce przez okres kolejno po sobie
    następujących 5 lat podatkowych od momentu powstania straty w Oddziale - termin 5 lat
    należy zatem liczyć od końca roku podatkowego, w którym strata taka powstała, nie zaś
    od momentu likwidacji Oddziału. Innymi słowy - przykładowo jeżeli strata Oddziału
    powstałaby w 2016 r., a Oddział zostałby zlikwidowany w 2022 r., to Spółka nie miałaby
    możliwości rozliczenia takiej straty z uwagi na upływ pięcioletniego terminu. Jeżeli
    natomiast strata powstałaby w roku 2019, to jeżeli Oddział zostałby zlikwidowany w 2022
    r. pierwszym rokiem podatkowym, w którym Spółka może uwzględnić stratę jest rok 2022,
    a ostatnim będzie rok 2024 (5 lat licząc od końca roku, w którym powstała strata). ”
    Podsumowując zatem powyższe, w przypadku zlikwidowania Oddziału w Rumunii i w
    związku z tym braku możliwości rozliczenia wygenerowanej przed rokiem 2024 straty
    przez Oddział, ani przez Spółkę na terytorium Rumunii, na podstawie art. 7 ust. 5 Ustawy
    CIT Spółka będzie miała prawo uwzględnić w Polsce w zeznaniach rocznym składanych dla
    celów podatku dochodowego od osób prawnych stratę tego Oddziału.
    Prawidłowość zaprezentowanego stanowiska Spółki, w zakresie straty powstałej przed
    2024 r. w przypadku ewentualnej likwidacji Oddziału w Rumunii została potwierdzona m.
    in. w interpretacji z 5 stycznia 2023 r., Znak: 0111-KDIB1-2.4010.661.2022.2.MZA, odnośnie
    oddziału w Rumunii, gdzie organ podatkowy wskazał: „Mając na uwadze przytoczone
    regulacje ustawy o CIT oraz umowy polsko-rumuńskiej w okresie funkcjonowania
    Oddziału, przychody i koszty związane z działalnością Oddziału podlegały co do zasady
    opodatkowaniu w Rumunii tj. nie były uwzględniane w kalkulacji dochodu Spółki
    podlegającego opodatkowaniu w Polsce. Tym samym Spółka nie miała możliwości
    rozliczenia straty podatkowej wykazanej w Rumunii z dochodem podlegającym
    opodatkowaniu w Polsce w okresie, kiedy Oddział funkcjonował w Rumunii. Niemniej
    jednak, nie jest uprawnione pozbawienie możliwości rozliczenia straty podatkowej
    wykazanej w Rumunii z dochodem Spółki podlegającym opodatkowaniu w Polsce w
    sytuacji likwidacji Oddziału. ”
    Również w ww. interpretacji z 25 listopada 2024 r., Znak: 0114-KDIP2-1.4010.540.2024.1.
    MW (dotyczącej likwidacji rumuńskiego oddziału), organ wskazał, że: „w przypadku
    likwidacji Oddziału w 2024 lub 2025 r., Bank na podstawie art. 7 ust. 5 ustawy o CIT będzie
    miał prawo do rozliczenia w Polsce Strat podatkowych Oddziału (na zasadach
    przewidzianych w ustawie o CIT), które nie zostały i nie będą mogły zostać rozliczone w
    Rumunii. (...) niezależnie od zmiany postanowień UPO Polska-Rumunia oraz rozpoczęcia
    stosowania przez Bank od 2024 r. metody odliczenia proporcjonalnego, Bank w
    przypadku dokonania likwidacji Oddziału w Rumunii będzie miał prawo do rozliczenia w
    Polsce Strat podatkowych Oddziału, które na skutek likwidacji nie będą mogły zostać
    rozliczone dla celów podatkowych Rumunii. ”
    Podkreślić należy jedynie, że prawo do odliczenia strat podatkowych przysługuje w myśl
    art. 7 ust. 5 pkt 1 Ustawy CIT, w okresie następujących po sobie 5 latach podatkowych,
    licząc od końca roku powstania straty w Oddziale, z zastrzeżeniem, że kwota obniżenia w
    którymkolwiek z tych lat nie może przekroczyć 50% wysokości tej straty. Takie stanowisko

    jest potwierdzane zarówno przez organy podatkowej, jak i sądy administracyjne. Jako
    przykład można wskazać wyrok NSA z 3 września 2019 r., sygn. akt II FSK 3123/17, w
    którym skład orzekający uznał, że nie ma podstaw prawnych do tego, aby podmiot
    podlegający ustawie o CIT odliczał stratę zagranicznego oddziału na innych zasadach niż
    określone w art. 7 ust. 5 Ustawy CIT. Zdaniem Sądu fakt, że strata została wygenerowana
    przez zakład działający na terenie innego kraju, nie oznacza, że w sytuacji rozliczenia strat
    w Polsce podatnik będzie miał prawo odliczać stratę przez kolejnych pięć lat podatkowych
    licząc od końca roku podatkowego, w którym nastąpiła likwidacja oddziału, skoro przepis
    ustawy stanowi o odliczaniu straty począwszy od kolejnego roku podatkowego po którym
    strata wystąpiła. Sąd potwierdził zatem, że odliczenie będzie przysługiwać podatnikowi na
    takich samych zasadach, jak przy rozliczeniu strat powstałych w Polsce - co oznacza, że
    straty oddziału będą mogły być odliczane po likwidacji oddziału, ale przez okres kolejno po
    sobie następujących pięciu lat podatkowych od momentu ich powstania w oddziale, przy
    czym wysokość obniżenia w którymkolwiek z tych lat nie może przekroczyć 50% kwoty tej
    straty. Jak wyjaśnił NSA, inna wykładnia powyższych przepisów powodowałaby
    nieuzasadnione uprzywilejowanie podatników rozliczających straty swoich zagranicznych
    oddziałów względem podmiotów krajowych.
    Ad 6
    W zakresie Oddziału na Węgrzech należy odnieść się do umowy o unikaniu podwójnego
    opodatkowania z Węgrami. Zgodnie z art. 7 ust. 1 UPO Polska-Węgry zyski
    przedsiębiorstwa Umawiającego się Państwa będą podlegać opodatkowaniu tylko w tym
    Państwie, chyba że przedsiębiorstwo prowadzi działalność w drugim Umawiającym się
    Państwie przez położony tam zakład. W tym ostatnim przypadku zyski mogą być
    opodatkowane w drugim Państwie, jednak tylko w takiej mierze, w jakiej mogą być
    przypisane temu zakładowi. Ponadto, zgodnie z art. 5 ust. 1 UPO Polska-Węgry, w
    rozumieniu niniejszej konwencji określenie „zakład” oznacza stałą placówkę, przez którą
    całkowicie lub częściowo prowadzona jest działalność przedsiębiorstwa. Placówka oznacza
    również miejsce produkcyjne.
    UPO z Węgrami przewiduje tzw. metodę wyłączenia z progresją (pełnego wyłączenia).
    Zgodnie z art. 23 ust. 1 (winno być: art. 24 ust. 1 UPO Polska-Węgry) jeżeli osoba mająca
    miejsce zamieszkania lub siedzibę w jednym Umawiającym się Państwie uzyskuje dochód
    lub posiada majątek, który zgodnie z postanowieniami niniejszej konwencji może być
    opodatkowany w drugim Umawiającym się Państwie, to Państwo pierwsze zwolni taki
    dochód lub majątek od podatku zgodnie z postanowieniami ustępów 2 i 3.
    Z przedmiotową zasadą koresponduje przepis art. 17 ust. 1 pkt 3 Ustawy CIT, zgodnie z
    którym wolne od podatku są dochody osiągane poza terytorium Rzeczypospolitej Polskiej
    przez podatników określonych w art. 3 ust. 1, jeżeli umowa międzynarodowa, której
    Rzeczpospolita Polska jest stroną, tak stanowi (w tym przypadku UPO Polska-Węgry).
    Zastosowania art. 23 ust. 1 (winno być: art. 24 ust. 1) UPO z Węgrami skutkuje tym, że
    podatnik (tu: Spółka), który posiada na terytorium Węgier zagraniczny zakład (oddział) nie
    uwzględnia w kalkulacji podatku dochodowego od osób prawnych przychodów
    zagranicznego zakładu (art. 7 ust. 3 pkt 1 Ustawy CIT). Taka zasada dotyczy również
    kosztów uzyskania przychodów przypisanych do zagranicznego zakładu (art. 7 ust. 3 pkt 3
    Ustawy CIT), oraz ustalania straty (art. 7 ust. 4 Ustawy CIT).
    Tym samym Spółka nie ma prawa uwzględnić w Polsce w zeznaniu rocznym składanym dla
    celów podatku dochodowego od osób prawnych dochodów uzyskanych przez Oddział na
    Węgrzech w myśl art. 20 ust. 1 Ustawy CIT.
    Ad 7
    Co do zasady, w świetle Umowy CIT i UPO Polska-Węgry, straty (winno być: dochody)
    wygenerowane przez Oddział na Węgrzech, podlegają opodatkowaniu tylko na Węgrzech.

    Zgodnie z art. 7 ust. 3 pkt 1 Ustawy CIT przy ustalaniu dochodu, o którym mowa w ust. 1,
    stanowiącego podstawę opodatkowania nie uwzględnia się przychodów ze źródeł
    przychodów położonych na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej lub za granicą, jeżeli
    dochody z tych źródeł nie podlegają opodatkowaniu podatkiem dochodowym albo są
    wolne od podatku.
    Podobnie, w myśl art. 7 ust. 3 pkt 3 Ustawy CIT oraz ust. 4 Ustawy CIT przy ustalaniu
    dochodu lub straty nie bierze się pod uwagę kosztów ich uzyskania, jeżeli dochody z tych
    źródeł nie podlegają opodatkowaniu podatkiem dochodowy, albo są wolne od podatku.
    Z powyższych przepisów wynika zatem, że przychody i koszty uzyskania przychodów
    związane z zagranicznym zakładem na terytorium Węgier nie mogą być uwzględniane w
    kalkulacji dochodu podatkowego podlegającego opodatkowaniu w Polsce.
    Jak wskazano jednak powyżej w uzasadnieniu do pytania nr 5, w drodze wyjątku, w
    przypadku, gdy zastosowanie znajduje art. 17 ust. 1 pkt 3 Ustawy CIT (tj. zwolnienie z
    opodatkowania na podstawie UPO) sądy administracyjne i organy podatkowe,
    dopuszczają możliwość rozliczenia straty oddziału zagranicznego w przypadku jego
    likwidacji. Podkreśla się jednak, że jest to ustępstwo stosowane jedynie w określonych
    przypadkach (np. gdy taka strata nie może być samodzielnie rozliczona przez zagraniczny
    oddział w kraju położenia ze względu na jego likwidację).
    Podobne stanowisko jest potwierdzane przez organy podatkowe, m in. w interpretacji z 8
    września 2022 r., Znak: 0111-KDIB1-2.4010.410.2022.1.ANK, odnośnie oddziału na
    terytorium Węgier, gdzie za prawidłowe organ uznał następujące stanowisko
    wnioskującego: „Mając na uwadze powyższe, w okresie funkcjonowania Oddziału na
    Węgrzech Spółka nie była uprawniona do odliczenia od dochodów wykazywanych w
    polskim zeznaniu dla celów podatku dochodowego od osób prawnych straty ponoszonej
    przez ten Oddział, gdyż dochody przypisane do Oddziału były w Polsce zwolnione z
    podatku (...) skoro bowiem ustawodawstwo państwa siedziby oddziału gwarantuje, że
    strata nie może być rozliczona (zakład zostaje zlikwidowany, więc nie ma podmiotu który
    mógłby np. w przyszłości dokonać rozliczenia straty) to całkowicie zostaje wyeliminowane
    zagrożenie, że strata ta mogłaby być rozliczona podwójnie. Tym samym, zdaniem
    Wnioskodawcy Spółka jest uprawniona do uwzględnienia w swoich rozliczeniach CIT straty
    Oddziału węgierskiego, z uwagi na jego likwidację i brak prawa do rozliczenia straty na
    Węgrzech. ”
    Podsumowując powyższe, w przypadku zlikwidowania Oddziału na Węgrzech i w związku z
    tym braku możliwości rozliczenia straty przez ten Oddział, ani przez Spółkę na terytorium
    Węgier, na podstawie art. 7 ust. 5 Ustawy CIT Spółka będzie miała prawo uwzględnić w
    Polsce w zeznaniu rocznym składanym dla celów podatku dochodowego od osób
    prawnych stratę tego Oddziału.
    Ad 8
    W zakresie Oddziału w Czechach należy odnieść się do umowy o unikaniu podwójnego
    opodatkowania z Republiką Czeską.
    Zgodnie z art. 7 ust. 1 lit. a UPO Polska-Czechy, zyski przedsiębiorstwa Umawiającego się
    Państwa podlegają opodatkowaniu tylko w tym Państwie, chyba że przedsiębiorstwo
    prowadzi działalność gospodarczą w drugim Umawiającym się Państwie przez położony
    tam zakład. Jeżeli przedsiębiorstwo wykonuje działalność gospodarczą w ten sposób, to
    zyski przedsiębiorstwa mogą być opodatkowane w drugim Państwie, jednak tylko w takiej
    mierze, w jakiej mogą być przypisane temu zakładowi. Ponadto, zgodnie z art. 5 ust. 1
    UPO Polska-Czechy, w rozumieniu niniejszej Umowy określenie „zakład” oznacza stałą
    placówkę, przez którą całkowicie lub częściowo prowadzona jest działalność gospodarcza
    przedsiębiorstwa.

    Ponadto, jak wynika z art. 21 ust. 1 lit. a UPO Polska-Czechy, w przypadku osoby mającej
    miejsce zamieszkania lub siedzibę w Polsce, podwójnego opodatkowania unika się w
    następujący sposób:
    a) Jeżeli osoba mająca miejsce zamieszkania lub siedzibę w Polsce osiąga dochód, który
      zgodnie z postanowieniami niniejszej Umowy może być opodatkowany w Republice
      Czeskiej, Polska zwolni taki dochód z opodatkowania, z zastrzeżeniem postanowień
      liter b) - c) niniejszego ustępu.
    Z powyższego przepisu wynika, że na podstawie UPO Polska-Czechy obowiązuje metoda
    pełnego wyłączenia, co oznacza, że dochody osiągane przez Oddział w Czechach, co do
    zasady są zwolnione z opodatkowania w Polsce w myśl art. 17 ust. 1 pkt 3 Ustawy CIT.
    Zasada ta nie została zmieniona przez Konwencję MLI, dlatego też w relacjach z Czechami
    nadal obowiązuje metoda wyłączenia z progresją i to właśnie ta metoda ma zastosowanie
    do zysków polskich podatników.
    Zastosowanie art. 21 ust. 1 lit. a UPO z Czechami skutkuje tym, że, podatnik (tu: Spółka),
    który posiada na terytorium Czech zagraniczny zakład (oddział) nie uwzględnia w kalkulacji
    podatku dochodowego od osób prawnych przychodów zagranicznego zakładu (art. 7 ust.
    3 pkt 1 Ustawy CIT). Taka zasada dotyczy również kosztów uzyskania przychodu
    przypisanych do zagranicznego zakładu (art. 7 ust. 3 pkt 3 Ustawy CIT) oraz ustalania
    straty (art. 7 ust. 4 Ustawy CIT).
    Tym samym, Spółka nie ma prawa uwzględnić w Polsce w zeznaniu rocznym składanym
    dla celów podatku dochodowego od osób prawnych dochodów uzyskanych przez Oddział
    w Czechach w myśl art. 20 ust. 1 Ustawy CIT. Zastosowanie w tym przypadku znajduje art.
    17 ust. 1 pkt 3 Ustawy CIT.
    Ad 9
    Przepisy UPO Polska-Czechy oraz przepisy Ustawy CIT wskazują, że przychody i koszty
    związane z zagranicznym zakładem na terytorium Czech nie mogą być uwzględniane w
    kalkulacji dochodu podatkowego podlegającego opodatkowaniu w Polsce. Tym samym, co
    do zasady Spółka nie ma/nie będzie miała możliwości rozliczenia straty podatkowej
    Oddziału czeskiego z dochodem opodatkowanym na terytorium Polski, w okresie
    funkcjonowania tego Oddziału. Możliwość taka występowałaby natomiast w przypadku,
    gdyby doszło do likwidacji zagranicznego Oddziału w Czechach.
    Takie stanowisko zostało potwierdzone, m.in. w:
    - interpretacji z 8 stycznia 2020 r., Znak: 0111-KDIB1-2.4010.537.2019.1.ANK, gdzie
      organ zgodził się z Wnioskodawcą: „należy uznać, że brak możliwości odliczenia
      straty zlikwidowanego zagranicznego zakładu, byłby nieadekwatny do celu, jakim jest
      ochrona podziału kompetencji podatkowych państw członkowskich oraz
      zapobieganie erozji podstawy opodatkowania. W konsekwencji potencjalna
      likwidacja i brak możliwości rozliczenia straty czeskiego Oddziału, uprawniają Spółkę
      do odliczenia tych strat od dochodu osiągniętego na terytorium Polski. Wniosek
      przeciwny wiązałby się z naruszeniem zasady swobody przedsiębiorczości oraz
      skutkowałby zniekształceniem rzeczywistej podstawy opodatkowania (dochodu
      osiągniętego w skali globalnej). ”
    - interpretacji z 16 czerwca 2023 r., Znak: 0111-KDIB1-1.4010.282.2023.1.BS, gdzie organ
      za prawidłowe uznał następujące stanowisko wnioskodawcy: „w świetle
      zacytowanych orzeczeń TSUE, w sytuacji, w której w państwie, w którym
      zlokalizowany jest oddział nie ma możliwości rozliczenia wygenerowanych przez ten
      oddział strat, gdyż oddział zostaje formalnie i faktycznie zlikwidowany to wówczas
      taka możliwość (rozliczenia strat) powinna przysługiwać w kraju siedziby spółki.

      Przenosząc zatem powyższe rozważania na sytuację Spółki, w momencie likwidacji
      (wykreślenia z rejestru handlowego) oddziału w Czechach, a tym samym
      zaprzestania prowadzenia działalności na terytorium Czech, uzyska ona prawo do
      rozliczenia w Polsce strat podatkowych wygenerowanych przez ten oddział. ”
    Podsumowując, w przypadku zlikwidowania Oddziału w Czechach i w związku z tym braku
    możliwości rozliczenia straty przez Oddział, ani przez Spółkę na terytorium Czech, na
    podstawie art. 7 ust. 5 Ustawy CIT Spółka będzie miała prawo uwzględnić w Polsce w
    zeznaniu rocznym składanym dla celów podatku dochodowego od osób prawnych stratę
    tego Oddziału.
    Mając na uwadze powyższe, Wnioskodawca wnosi o potwierdzenie przedstawionego
    stanowiska.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest prawidłowe.
    Odstępuję od uzasadnienia prawnego tej oceny.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy stanu faktycznego przedstawionego przez Państwa i stanu
    prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia w przedstawionym stanie
    faktycznym oraz zdarzenia przyszłego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu
    prawnego obowiązującego w dniu wydania interpretacji.
    Odnosząc się do powołanych przez Państwa interpretacji organów podatkowych oraz
    wyroków sądowych, wskazać należy, że rozstrzygnięcia w nich zawarte dotyczą tylko
    konkretnych, indywidualnych spraw podatników, w określonym stanie. Natomiast
    organy podatkowe, mimo że w ocenie indywidualnych spraw podatników posiłkują się
    wydanymi rozstrzygnięciami sądów i organów podatkowych, to nie mają możliwości
    zastosowania ich wprost, bowiem powołane interpretacje nie stanowią materialnego
    prawa podatkowego i nie mają mocy powszechnie obowiązującej. Każdą sprawę Organ
    jest zobowiązany rozpatrywać indywidualnie.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
  - Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z
    dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.). Aby
    interpretacja mogła pełnić funkcję ochronną: Państwa sytuacja musi być zgodna
    (tożsama) z opisem stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego i muszą się Państwo
    zastosować do interpretacji.
  - Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
    Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeżeli stan faktyczny lub
    zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej stanowi element
    czynności będących przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
        z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.

  - Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
    Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
    decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki
    interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego
    Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa
    z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.
    U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”). Skargę do Sądu wnosi się za
    pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie
    trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):
    - w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
    - w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS
      /SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.
    Podstawą prawną dla odstąpienia od uzasadnienia interpretacji jest art. 14c § 1 Ordynacji
    podatkowej.