Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0111-KDIB3-1.4012.992.2020.9.KO
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-11-19
Teza: W zakresie zastosowania art. 19a ust. 3 zdanie pierwsze
ustawy o VAT do wykonywanych usług transportu lub usług
spedycji, dla których Spółka ustanowiła w zawartych z
kontrahentami umowach o współpracy następujące po sobie
terminy rozliczeń.
Słowa kluczowe: obowiązek-obowiązek podatkowy-moment powstania
obowiązku podatkowego
usługi-usługi spedycji
usługi-usługi transportowe
Zagadnienia: Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział IV.
Obowiązek podatkowy-Rozdział 1. Zasady ogólne-
Obowiązek podatkowy - usługi ciągłe
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział IV-
Rozdział 1-art. 19a-ust. 3

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

W dniu 21 grudnia 2020 r. został złożony ww. wniosek o wydanie interpretacji przepisów
    prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku od towarów i usług w
    zakresie zastosowania art. 19a ust. 3 zdanie pierwsze ustawy o VAT do wykonywanych
    usług transportu lub usług spedycji, dla których Spółka ustanowiła w zawartych z
    kontrahentami umowach o współpracy następujące po sobie terminy rozliczeń.
    Treść wniosku jest następująca:

## Opis zdarzenia przyszłego

Spółka A (dalej określana jako „Spółka”) jest podatnikiem podatku od towarów i usług
    zarejestrowanym jako podatnik VAT czynny, który wykonuje samodzielnie działalność
    gospodarczą świadcząc m.in. usługi (...). Spółka świadczy usługi transportowe i spedycyjne
    dla polskich jak i zagranicznych podmiotów gospodarczych. Z wieloma przedsiębiorcami
    Spółka zawarła umowy na realizację cyklicznych usług transportowych lub spedycyjnych,
    które są zawarte na czas nieoznaczony lub oznaczony na okres dłuższy niż rok, a
    pojedyncze usługi są zlecane na podstawie wystawianych każdorazowo zleceń. Umowy z
    góry określają terminy rozliczeń za świadczone usługi np. tygodniowe, miesięczne, itp.
    Płatności przez kontrahentów dokonywane są w określonym w umowie terminie płatności
    po zakończeniu tego okresu. W dniu, kiedy jest wykonany ostatni kurs transportowy lub
    wykonana ostatnia usługa spedycji w umownie określonym okresie rozliczeniowym,
    Spółka sporządza raport z tras przewozu (zestawienie tras przewozu) wraz z
    dokumentacją z czynności transportowo-spedycyjnych tj. z przebiegu dostaw z
    dokumentami przewozowymi, a następnie wysyła komplet wyżej opisanej dokumentacji
    do kontrahenta, oraz wystawia zbiorczą fakturę za usługi za bieżący okres rozliczeniowy,
    ustalając dla każdego zrealizowanego zlecenia odrębnie moment powstania obowiązku
    podatkowego zgodny z datą wykonania usługi. W związku z rozmiarem działalności Spółki
    oraz dużą ilością wykonywanych usług transportowych i spedycyjnych na podstawie
    opisanych powyżej umów z kontrahentami, dane wpisywane do zbiorczych faktur za
    usługi są bardzo obszerne, przez co dokument faktury jest dokumentem nawet kilkuset-
    stronicowym, wobec czego Spółka zamierza wystawiać jedną fakturę VAT dokumentującą
    świadczenie usług w danym okresie rozliczeniowym ustalonym przez obie strony w
    obowiązującej umowie, zrealizowane na rzecz danego kontrahenta w tym okresie, gdzie
    na fakturze znajdzie się jedna pozycja, np. „usługi transportowe za okres ...” lub „usługi
    spedycyjne za okres ...”, a datą wykonania usługi będzie ostatni dzień okresu
    rozliczeniowego określonego w umowie. Dodatkowo do faktury załączona zostanie
    specyfikacja zawierająca szczegółowe zestawienie tras przewozu zrealizowanych w danym
    okresie rozliczeniowym.
    Pytanie:
    Czy do wykonywanych usług transportu, lub usług spedycji, dla których Spółka ustanowiła
    w zawartych z kontrahentami umowach o współpracy następujące po sobie terminy
    rozliczeń, może zastosować art. 19a ust. 3 zdanie pierwsze ustawy o VAT, tj. przepis, który
    stanowi, że usługę, dla której w związku z jej świadczeniem ustalane są następujące po
    sobie terminy płatności lub rozliczeń, uznaje się za wykonaną z upływem każdego okresu,
    do którego odnoszą się te płatności lub rozliczenia, do momentu zakończenia świadczenia
    ww. usług?
    Państwa stanowisko w sprawie

    Analizując treść przepisów ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług
    (dalej: ustawa VAT), opodatkowaniu ww. podatkiem podlega odpłatana dostawa i odpłatne
    świadczenie usług na terytorium kraju (art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy VAT). W myśl art. 7 ust. 1
    ustawy VAT przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy VAT
    rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel. Natomiast w
    świetle art. 8 ust. 1 ustawy przez świadczenie usług, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1,
    rozumie się każde świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki
    organizacyjnej niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w
    rozumieniu art. 7 ustawy VAT. Jednocześnie z konstrukcji podatku od towarów i usług
    wynika, że podatnik, który wykonuje czynności podlegające opodatkowaniu podatkiem
    VAT, zobowiązany jest opodatkować daną czynność w momencie powstania obowiązku
    podatkowego.
    Zgodnie z art. 19a ust. 1 ustawy VAT, obowiązek podatkowy powstaje z chwilą dokonania
    dostawy towarów lub wykonania usługi, z zastrzeżeniami określonymi w ustawie VAT.
    Ustawodawca w art. 19a ust. 3 ustawy o VAT wprowadził regulację dotyczącą powstania
    obowiązku podatkowego w przypadku usług rozliczanych okresowo oraz tzw. usług
    ciągłych. Konstrukcja art. 19a ust. 3 ustawy VAT w części odnoszącej się zarówno do usług
    rozliczanych okresowo (zd. 1 tego ustępu), jak i usług ciągłych określa moment powstania
    obowiązku podatkowego dla świadczonych usług, który jest terminem upływu okresu
    rozliczeniowego ustalonego w umowie (dla usług rozliczanych okresowo), natomiast dla
    usług ciągłych jest to ostatni dzień każdego roku podatkowego, do momentu zakończenia
    świadczenia tej usługi.
    Regulacje, o których mowa wyżej stanowią implementację do polskiej ustawy art. 64 ust. 2
    dyrektywy 2006/112/WE, który określa iż:
    „Dostawy towarów wykonywane w sposób ciągły przez okres dłuższy niż jeden miesiąc
    kalendarzowy, które są wysyłane lub transportowane do państwa członkowskiego innego
    niż państwo członkowskie rozpoczęcia wysyłki lub transportu tych towarów i które
    dostarczane są ze zwolnieniem z VAT lub które przemieszczane są ze zwolnieniem z VAT
    do innego państwa członkowskiego przez podatnika do celów działalności jego
    przedsiębiorstwa, zgodnie z warunkami określonymi w art. 138, uważa się za dokonane
    po upływie każdego miesiąca kalendarzowego do czasu zakończenia dostawy towarów.
    Świadczenie usług, w odniesieniu do których usługobiorca zobowiązany jest do zapłaty
    VAT zgodnie z art. 196, a które są wykonywane w sposób ciągły przez okres dłuższy niż
    jeden rok i nie są związane z wpłatą zaliczki lub płatnościami w tym okresie, uważa się za
    dokonane z upływem każdego roku kalendarzowego do czasu zakończenia świadczenia
    usług.
    Państwa członkowskie mogą postanowić, że w niektórych przypadkach, innych niż
    określone w akapicie pierwszym i drugim, dostawy towarów lub świadczenie usług
    dokonywane w sposób ciągły przez pewien okres, uważa się za dokonane z upływem
    okresów nie dłuższych niż jeden rok.”
    Analizując powyżej cytowany artykuł Dyrektywy 2006/112/WE prawodawca unijny
    posługuje się nie pojęciem „usług o charakterze ciągłym”, ale zwrotem „wykonywane w
    sposób ciągły”. Podobne rozumienie przepisów art. 19a ust. 3 ustawy VAT, która jest
    implementacją do naszego porządku prawnego Dyrektywy 2006/112/WE znajduje
    odzwierciedlenie w orzecznictwie sądowo-administracyjnym, gdzie Naczelny Sąd
    Administracyjny w jednym ze swoich wyroków (Wyrok Naczelnego Sądu
    Administracyjnego z dnia 22 lutego 2019 r. o sygn. I FSK 150/17) określił, iż „pojęcie usług
    ciągłych, o których mowa w analizowanych regulacjach ustawy o VAT należy definiować
    mając na względzie cel, w jakim wprowadzono art. 64 Dyrektywy 2006/112/WE, co
    prowadzi do szerszego rozumienia tego pojęcia. Winno ono zatem obejmować
    świadczenia tradycyjnie definiowane jako okresowe/ciągłe, jak również dokonywane w
    ramach stałych umów o współpracę, w przypadku których w związku z ich świadczeniem

    ustalono następujące po sobie terminy płatności. Ustawodawca krajowy, wykonując
    kompetencje nadane mu w art. 64 ust. 2 zdanie trzecie Dyrektywy 2006/112/WE jako
    kryterium charakteryzujące te usługi (ciągłe w rozumieniu Dyrektywy) przyjął raczej
    ustalenie dla nich następujących po sobie terminów płatności, przy czym w zdaniu drugim
    wprowadził ograniczenie dla usług ciągłych trwających dłużej niż rok. Interpretacja taka
    nie pozostaje w sprzeczności z rezultatem wykładni językowej oraz uwzględnia cele
    wynikające z Dyrektywy 2006/112/WE”.
    Zatem zakres pojęcia usług ciągłych obejmuje świadczenia dokonywane w ramach stałych
    umów o współpracę, w przypadku których ustalono następujące po sobie terminy
    rozliczeń. Z treści art. 19a ust. 3 ustawy o VAT wynika, że możliwość rozliczenia usług w
    okresach rozliczeniowych dotyczy zarówno usług świadczonych w sposób ciągły, jak i
    wszelkich innych usług, o ile tylko strony zdecydowały się na rozliczanie ich w okresach
    rozliczeniowych lub ustaliły następujące po sobie terminy płatności, co potwierdza wyżej
    przywołany wyrok NSA. Przykładowo więc, jeżeli z umów z kontrahentami wynika, że
    Spółka świadczy usługi np. spedycyjne czy transportowe, które nie są zaliczane do usług
    ciągłych, ale których rozliczenia dokonywane są w ustalonych przez strony okresach
    rozliczeniowych (w tym przypadku raz w miesiącu lub raz w tygodniu), to usługi
    realizowane w ramach tej umowy można uznać za usługi świadczone w sposób ciągły i w
    konsekwencji nie trzeba wystawiać faktury po wykonaniu każdej pojedynczej usługi. Sąd
    administracyjny podkreślał w sprawie, że z wykładni celowościowej i systemowej art. 64
    ust. 2 dyrektywy VAT wynika, że realizowanie dostaw w sposób ciągły może również
    polegać na ich powtarzalnym wykonywaniu. NSA wskazał, że dostawy realizowane w
    ramach jednej umowy w okresach rozliczeniowych nie muszą być rozpoznawane na
    zasadach ogólnych. Podatnicy mają możliwość wystawienia jednej „zbiorczej” faktury za
    dostawy realizowane w określonym czasie. Przykładowo Dyrektor Krajowej Administracji
    Skarbowej potwierdza ww. zaprezentowane stanowisko w interpretacji z dnia 18 marca
    2019 r. (0114-KDIP1-1.4012.784.2018.2.KB), czy też w interpretacji z dnia 3 lipca 2020 r.
    (0114-KDIP1-2.4012.91.2020.3.RST), w której to przedstawiony stan faktyczny jak i zadane
    organowi pytania są podobne do zdarzenia przyszłego zaprezentowanego przez Spółkę.
    Otóż w przywoływanej interpretacji z dnia 3 lipca 2020 r. organ stwierdził, iż „W art. 19a
    ust. 3 ustawy ustawodawca wprowadził unormowanie w zakresie usługi, która jest
    wykonywana w sposób ciągły przez pewien czas, natomiast rozliczenie należności za nią
    następuje w ramach określonego okresu. Przepisy regulujące podatek od towarów i usług
    nie definiują pojęcia „usługi o charakterze ciągłym”.
    Wykładnia językowa pojęcia „sprzedaż o charakterze ciągłym” sprowadza się do ustalenia
    znaczenia przymiotnika „ciągły”. W Słowniku Języka Polskiego pod red. J. Szymczaka (PWN,
    Warszawa 1989) słowo to zdefiniowane zostało jako „dziejący się, odbywający nieustannie,
    trwający stale, nieustannie; bezustanny, ustawiczny, stale się powtarzający, stały” oraz
    „ciągnący się nieprzerwanie w przestrzeni, nie mający luk, odstępów”. Wynika z
    powyższego, że za sprzedaż o charakterze ciągłym należy uznać sprzedaż odbywającą się
    bezustannie, stale, bez przerwy, itd. Pod pojęciem sprzedaży „ciągłej” należy rozumieć
    wynikające z zobowiązania o charakterze ciągłym świadczenie polegające na stałym i
    powtarzalnym (trwałym) zachowaniu się strony zobowiązanej do świadczenia”.
    W opisywanych przypadkach w ocenie Spółki mamy do czynienia z usługami
    wykonywanymi w sposób ciągły przez okres dłuższy niż rok, dla których w związku z ich
    świadczeniem ustalane są następujące po sobie terminy rozliczeń. Zatem, zgodnie z art.
    19a ust. 3 ustawy, momentem powstania obowiązku podatkowego dla świadczonych
    usług jest data upływu każdego okresu, do którego odnoszą się rozliczenia. Tym samym w
    analizowanym przypadku, moment powstania obowiązku podatkowego nie należy
    utożsamiać z datą wykonania pojedynczej usługi transportowej lub spedycyjnej w związku
    ze świadczeniem usług wynikających z podpisanych umów, lecz z datą upływu danego
    okresu, do którego odnosi się rozliczenie (wystawiona faktura). W takim przypadku, gdy w
    dacie upływu danego okresu, do którego odnosi się rozliczenie zostanie wystawiona

    faktura, prawidłowo zostanie ustalony moment powstania obowiązku podatkowego na
    dzień upływu danego okresu rozliczeniowego dla wszystkich usług zrealizowanych przez
    Spółkę w danym okresie rozliczeniowym.
    Interpretacja indywidualna
    Rozpatrzyłem Państwa wniosek – 22 lutego 2021 r. wydałem interpretację indywidualną
    znak: 0111-KDIB3-1.4012.992.2020.1.KO, w której uznałem Państwa stanowisko za
    nieprawidłowe.
    Interpretację doręczono Państwu 25 lutego 2021 r.
    Skarga na interpretację indywidualną
    29 marca 2021 r. (data złożenia w urzędzie pocztowym 25 marca 2021 r.) wnieśli Państwo
    skargę na interpretację do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, w której
    wnieśli Państwo o:
    - uchylenie zaskarżonej interpretacji indywidualnej Dyrektora Krajowej Informacji
      Skarbowej;
    - zasądzenie kosztów postępowania na rzecz strony skarżącej, w tym kosztów zastępstwa
      procesowego profesjonalnego pełnomocnika wg norm przepisanych.
    Skarga wpłynęła do mnie 29 marca 2021 r.
    Postępowanie przed sądem administracyjnym/sądami administracyjnymi
    Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach uchylił skarżoną interpretację – wyrokiem z
    22 czerwca 2021 r., sygn. akt I SA/Gl 602/21.
    Wniosłem skargę kasacyjną od tego wyroku do Naczelnego Sądu Administracyjnego.
    Naczelny Sąd Administracyjny – wyrokiem z 19 maja 2025 r., sygn. akt I FSK 1995/21
    oddalił skargę kasacyjną.
    Wyrok WSA w Gliwicach, który uchylił interpretację indywidualną stał się prawomocny od
    19 maja 2025 r. (data wpływu do tut. Organu prawomocnego wyroku WSA w Gliwicach -
    15 września 2025 r.).
    Ponowne rozpatrzenie wniosku – wykonanie wyroku
    Zgodnie z art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami
    administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.):
    Ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu
    wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie
    postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa
    uległy zmianie.
    Wykonuję obowiązek, który wynika z tego przepisu, tj.:
    • uwzględniam ocenę prawną i wskazania dotyczące postępowania, które wyraził
    Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach oraz Naczelny Sąd Administracyjny w ww.
    wyrokach;
    • ponownie rozpatruję Państwa wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej –
    stwierdzam, że stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest prawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z przepisem art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od
    towarów i usług (t.j. Dz.U. z 2020 r., poz. 106, ze zm.), zwanej dalej ustawą lub ustawą o
    VAT:
    Opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, zwanym dalej „podatkiem”, podlegają
    odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju.

    W myśl art. 7 ust. 1 ustawy:
    Przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się przeniesienie
    prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (...).
    Na mocy art. 2 pkt 6 ustawy:
    Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o towarach rozumie się przez to rzeczy oraz
    ich części, a także wszelkie postacie energii.
    Stosownie do treści art. 8 ust. 1 ustawy:
    Przez świadczenie usług, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się każde
    świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej
    niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu art.
    7 (...).
    Zgodnie z ogólną zasadą wyrażoną w art. 19a ust. 1 ustawy:
    Obowiązek podatkowy powstaje z chwilą dokonania dostawy towarów lub wykonania
    usługi, z zastrzeżeniem ust. 1a, 5 i 7-11, art. 14 ust. 6, art. 20 i art. 21 ust. 1.
    Na podstawie art. 19a ust. 3 ustawy:
    Usługę, dla której w związku z jej świadczeniem ustalane są następujące po sobie
    terminy płatności lub rozliczeń, uznaje się za wykonaną z upływem każdego okresu, do
    którego odnoszą się te płatności lub rozliczenia, do momentu zakończenia świadczenia
    tej usługi. Usługę świadczoną w sposób ciągły przez okres dłuższy niż rok, dla której w
    związku z jej świadczeniem w danym roku nie upływają terminy płatności lub rozliczeń,
    uznaje się za wykonaną z upływem każdego roku podatkowego, do momentu
    zakończenia świadczenia tej usługi.
    Z przedstawionego opisu sprawy wynika, że świadczą Państwo usługi transportowe i
    spedycyjne dla polskich jak i zagranicznych podmiotów gospodarczych. Z wieloma
    przedsiębiorcami zawarli Państwo umowy na realizację cyklicznych usług transportowych
    lub spedycyjnych, które są zawarte na czas nieoznaczony lub oznaczony na okres dłuższy
    niż rok, a pojedyncze usługi są zlecane na podstawie wystawianych każdorazowo zleceń.
    Umowy z góry określają terminy rozliczeń za świadczone usługi np. tygodniowe,
    miesięczne, itp. Płatności przez kontrahentów dokonywane są w określonym w umowie
    terminie płatności po zakończeniu tego okresu. W dniu, kiedy jest wykonany ostatni kurs
    transportowy lub wykonana ostatnia usługa spedycji w umownie określonym okresie
    rozliczeniowym, sporządzają Państwo raport z tras przewozu (zestawienie tras przewozu)
    wraz z dokumentacją z czynności transportowo-spedycyjnych tj. z przebiegu dostaw z
    dokumentami przewozowymi, a następnie wysyłają komplet wyżej opisanej dokumentacji
    do kontrahenta, oraz wystawiają zbiorczą fakturę za usługi za bieżący okres rozliczeniowy,
    ustalając dla każdego zrealizowanego zlecenia odrębnie moment powstania obowiązku
    podatkowego zgodny z datą wykonania usługi.
    Zamierzają Państwo wystawiać jedną fakturę VAT dokumentującą świadczenie usług w
    danym okresie rozliczeniowym ustalonym przez obie strony w obowiązującej umowie,
    zrealizowane na rzecz danego kontrahenta w tym okresie, gdzie na fakturze znajdzie się
    jedna pozycja, np. „usługi transportowe za okres ...” lub „usługi spedycyjne za okres ...”, a
    datą wykonania usługi będzie ostatni dzień okresu rozliczeniowego określonego w
    umowie. Dodatkowo do faktury załączona zostanie specyfikacja zawierająca szczegółowe
    zestawienie tras przewozu zrealizowanych w danym okresie rozliczeniowym.
    Wątpliwości Państwa dotyczą kwestii czy do wykonywanych usług transportu, lub usług
    spedycji, dla których ustanowili Państwo w zawartych z kontrahentami umowach o
    współpracy następujące po sobie terminy rozliczeń, mogą zastosować art. 19a ust. 3
    zdanie pierwsze ustawy o VAT, tj. przepis, który stanowi, że usługę, dla której w związku z

    jej świadczeniem ustalane są następujące po sobie terminy płatności lub rozliczeń, uznaje
    się za wykonaną z upływem każdego okresu, do którego odnoszą się te płatności lub
    rozliczenia, do momentu zakończenia świadczenia ww. usług.
    Rozstrzygając ww. kwestię objętą Państwa pytaniem, należy mieć na uwadze stanowiska
    Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach przedstawione w ww. wyroku z 22
    czerwca 2021 r. sygn. akt I SA/Gl 602/21 oraz Naczelnego Sądu Administracyjnego w
    wyroku z 19 maja 2025 r. sygn. akt I FSK 1995/21, które, jako zapadłe w tej sprawie, wiążą
    Organ z mocy art. 153 ww. ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed
    sądami administracyjnymi.
    Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w wyroku z 22 czerwca 2021 r. sygn. akt I SA
    /Gl 602/21 stwierdził, że cyt.:
    „Spór w niniejszej sprawie dotyczy wykładni art. 19a ust. 3 u.p.t.u., a w szczególności
    zakreślenia kategorii umów, do których znajduje on zastosowanie. Spółka w tej materii
    prezentuje stanowisko, że przepis ten nie dotyczy tylko i wyłącznie usług o charakterze
    ciągłym - wbrew temu co twierdzi Dyrektor KIS - ale również innych o podobnym
    charakterze. Mianowicie, według Skarżącej, termin „usługi świadczone w sposób ciągły”
    winien być interpretowany w sposób szeroki. Dlatego też swoim zakresem obejmuje on
    oprócz umów o charakterze ciągłym również usługi świadczone w sposób okresowy, jak
    również usługi dokonywane w ramach stałych umów o współpracę. W konsekwencji,
    zdaniem Spółki, przepisem art. 19a ust. 3 u.p.t.u. mogą być objęte różne usługi o
    charakterze zbliżonym do usług ciągłych, w tym usługi transportowe lub spedycyjne,
    które świadczone są cyklicznie na podstawie umów określających z góry terminy
    rozliczeń z tego tytułu (np. tygodniowe, miesięczne). (...) Wobec tego Spółka uznała, że
    art. 19a ust. 3 u.p.t.u. pozwala na przyjęcie, że przy realizacji powyższych umów
    obowiązek podatkowy powstaje z upływem danego okresu rozliczeniowego dla
    wszystkich usług zrealizowanych przez Spółkę w danym okresie rozliczeniowym.
    Przystępując do rozstrzygnięcia przedstawionego zagadnienia przede wszystkim należy
    odwołać się do uregulowań, które znajdują zastosowanie w sprawie. W tym względzie
    wskazać należy, że w myśl ogólnej reguły wyrażonej w art. 19a ust. 1 u.p.t.u. obowiązek
    podatkowy powstaje z chwilą dokonania dostawy towarów lub wykonania usługi, z
    zastrzeżeniem ust. 1a, 5 i 7-11, art. 14 ust. 6, art. 20 i art. 21 ust. 1 (zastrzeżenia te nie
    mają zastosowania w sprawie). Odstępstwem od powyższej zasady jest art. 19a ust. 3 u.
    p.t.u., który stanowi, że usługę, dla której w związku z jej świadczeniem ustalane są
    następujące po sobie terminy płatności lub rozliczeń, uznaje się za wykonaną z
    upływem każdego okresu, do którego odnoszą się te płatności lub rozliczenia, do
    momentu zakończenia świadczenia tej usługi. Usługę świadczoną w sposób ciągły przez
    okres dłuższy niż rok, dla której w związku z jej świadczeniem w danym roku nie
    upływają terminy płatności lub rozliczeń, uznaje się za wykonaną z upływem każdego
    roku podatkowego, do momentu zakończenia świadczenia tej usługi.
    (...)
    Zgodnie z aktualnym stanowiskiem, stałe usługi, nawet jeśli można wyodrębnić
    poszczególne daty ich rozpoczęcia i zakończenia, należy uznać za ciągłe i stosować do
    nich art. 19a ust. 3 u.p.t.u. - czyli przyjąć, że obowiązek podatkowy powstaje z upływem
    ostatniego dnia każdego okresu rozliczeniowego ustalonego przez strony stosunku
    zobowiązaniowego. Podkreślił należy, że wprawdzie art. 19a ust. 3 u.p.t.u. odnosi się w
    całości do usług świadczonych w sposób ciągły, lecz nie ma dostatecznych podstaw ku
    temu, by pod pojęciem tym rozumieć wyłącznie takie usługi, których poszczególnych
    czynności nie można wyodrębnić, gdy nie da się określić kiedy kończą się pewne
    świadczenia, a kiedy rozpoczynają się następne (zob. wyrok NSA z dnia 27 maja 2019 r.
    sygn. akt I FSK 970/17, Lex nr 2703671).
    Analizując regulacje art. 64 Dyrektywy 2006/112/WE oraz przepisy krajowe, stwierdzić
    należy, że w świetle prounijnej wykładni art. 19a ust. 3 u.p.t.u. oba zdania ustępu 3

    należy odnosić do usług o podobnym charakterze, z tym że nie jest właściwe
    interpretowanie pojęcia „świadczenia czy dostawy o charakterze ciągłym” w tak wąski
    sposób, jak czyni to organ podatkowy, tj. zawężanie go do transakcji w których nie jest
    możliwe wyodrębnienie poszczególnych powtarzających się świadczeń. Pojęcie usług
    ciągłych, o których mowa w tym przepisie należy bowiem definiować mając na
    względzie cel, w jakim wprowadzono regulacje art. 64 Dyrektywy 2006/112/WE, co
    prowadzi do szerszego rozumienia tego pojęcia bowiem będzie ono także obejmować
    świadczenia tradycyjnie definiowane jako okresowe, jak również dokonywane w
    ramach stałych umów o współpracę, w przypadku których w związku z ich
    świadczeniem ustalono następujące po sobie terminy płatności (zob. wyrok NSA z dnia
    22 lutego 2019 r. sygn. akt I FSK 150/17, Lex nr 2652842).
    Nadmienić należy, że przyjmuje się, iż celem art. 64 ust. 2 Dyrektywy 2006/112/WE jest
    wprowadzenie zasad ułatwiających rozpoznawanie obowiązku podatkowego, w
    przypadku gdy dostawa towarów lub świadczenie usług odbywa się w sposób określany
    jako ciągły („wykonywane są w sposób ciągły”) i wskazania zakończenia okresu
    rozliczeniowego jako momentu wykonania dostawy lub świadczenia usługi ze względu
    na niemożność rozpoznania momentu wykonania dostawy lub usługi (zob. wyrok NSA z
    dnia 5 września 2017 r. sygn. akt I FSK 2319/15, Lex nr 2348519).
    Taka wykładnia i zastosowanie przepisów nadaje im sens i racjonalność, jak również
    upraszcza i ułatwia podatnikom rozliczenie zobowiązań podatkowych, co również
    należy mieć na uwadze. Jak bowiem zauważono w wyroku NSA z dnia 27 maja 2019 r.
    sygn. akt I FSK 970/17, przepisy art. 19a ust. 3 i 4 u.p.t.u. miały ułatwić praktykę
    gospodarczą podatników poprzez ograniczenie ich obowiązków i możliwość przyjęcia,
    że trwająca w czasie usługa/dostawa towarów wykonana jest na koniec uzgodnionych
    okresów, oczywiście jeżeli nie prowadzi to do nadużycia prawa, które nie ma miejsca,
    jeżeli odbiorca usługi/dostawy nie ma możliwości odliczenia podatku od towarów i
    usług do czasu powstania obowiązku podatkowego.
    (...)
    Dodać należy, iż istotne znaczenie dla stosowania art. 19a ust. 3 u.p.t.u. będzie miała
    więc ocena stosunku zobowiązaniowego łączącego strony, jako że opodatkowaniu
    podatkiem od towarów i usług podlegają jedynie te czynności (dostawy, usługi) które
    wynikają ze stosunku zobowiązaniowego. Jego analiza jest zatem konieczna dla
    ustalenia, czy usługodawca realizuje jedną usługę w sposób ciągły, w drodze wykonania
    świadczeń częściowych, czy kilka odrębnych usług. Kwestia ta musi być oceniania
    każdorazowo na tle konkretnego stanu fatycznego. Z opisu zdarzenia przyszłego
    wskazanego we wniosku o wydanie interpretacji wynika, że Spółka dysponuje
    umowami z kontrahentami zawartymi na czas nieoznaczony lub na czas powyżej
    jednego roku w ramach których świadczy umowy transportowe i spedycyjne. Umowy te
    określają tygodniowe lub miesięczne terminy rozliczeń. Tym samym kontrahent
    reguluje należność za ilość wykonanych usług w danym - określonym umową -
    czasookresie. Poszczególne usługi (transportu lub spedycji) są realizacją przyjętego
    zobowiązania do dokonania szeregu usług, objętych danym stosunkiem
    zobowiązaniowym, kiedy z góry przyjęto powtarzalność usług i ustalono dla nich okresy
    rozliczeniowe. Oznacza to, że takie zdarzenie przyszłe odpowiada dyspozycji art. 19a
    ust. 3 u.p.t.u.
    Rację zatem należy przyznać Skarżącej, że w przedstawionym zdarzeniu przyszłym
    znajdzie zastosowanie regulacja wyrażona w art. 19a ust. 3 u.p.t.u.”
    Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 19 maja 2025 r. sygn. akt I FSK 1995/21 wskazał,
    że cyt.
    „7.1. Z opisu zdarzenia przyszłego wskazanego we wniosku o wydanie interpretacji
    wynika, że Spółka dysponuje umowami z kontrahentami zawartymi na czas
    nieoznaczony lub na czas powyżej jednego roku, w ramach których świadczy umowy

    transportowe i spedycyjne. Umowy te określają tygodniowe lub miesięczne terminy
    rozliczeń. Tym samym kontrahent reguluje należność za ilość wykonanych usług w
    danym - określonym umową - czasookresie. Poszczególne usługi (transportu lub
    spedycji) są realizacją przyjętego zobowiązania do dokonania szeregu usług, objętych
    danym stosunkiem zobowiązaniowym, kiedy z góry przyjęto powtarzalność usług i
    ustalono dla nich okresy rozliczeniowe. Oznacza to, że takie zdarzenie przyszłe
    odpowiada dyspozycji art. 19a ust. 3 u.p.t.u.
    7.2. Przekładając powyższe rozważania co do wykładni art. 19a ust. 3 u.p.t.u. w związku
    z art. 64 ust. 2 Dyrektywy 2006/112/WE na realia faktyczne niniejszej sprawy,
    podzielając omówione powyżej argumenty orzecznicze, trzeba uznać za prawidłowe
    stanowisko Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, który słusznie
    zakwestionował przyjętą przez organ interpretacyjny wykładnię art. 19a ust. 3 u.p.t.u.
    Powtarzanie tych samych usług transportowych i spedycyjnych ma na celu utrzymanie
    łańcucha dostaw i oznacza, że usługi wykonywane są w sposób ciągły.
    Wbrew wywodom Kasatora, brak jest podstaw do przypisania pojęciu usługi
    świadczonej w sposób ciągły, występującemu w art. 19a ust. 3 u.p.t.u., wyłącznie
    takiego znaczenia, w myśl którego chodzi w nim o takie świadczenia, dla których nie
    można jednoznacznie wyodrębnić momentu wykonania (zakończenia) poszczególnych
    usług transportowych i spedycyjnych, rozumianych jako wykonanie usług cząstkowych.
    Zgodnie ze stanowiskiem WSA, prawidłowa wykładnia przepisu art. 19 ust. 3 u.p.t.u.
    nakazuje przyjąć, że usługi są świadczone w sposób ciągły, gdy wykonania
    poszczególnych usług (transportu lub spedycji) są realizacją przyjętego zobowiązania do
    dokonania szeregu usług, objętych danym stosunkiem zobowiązaniowym, kiedy z góry
    przyjęto powtarzalność usług oraz ustalono dla nich okresy rozliczeniowe.”
    Mając na uwadze przedstawiony opis prawy i wyrok WSA w Gliwicach z 22 czerwca 2021 r.
    sygn. akt I SA/Gl 602/21 oraz NSA w Warszawie z 19 maja 2025 r. I FSK 1995/21 należy
    stwierdzić, że do wykonywanych usług transportu, lub usług spedycji, dla których
    ustanowili Państwo w zawartych z kontrahentami umowach o współpracy następujące po
    sobie terminy rozliczeń, mogą Państwo zastosować art. 19a ust. 3. Dysponują Państwo
    umowami z kontrahentami zawartymi na czas nieoznaczony lub na czas powyżej jednego
    roku, w ramach których świadczą umowy transportowe i spedycyjne. Umowy te określają
    tygodniowe lub miesięczne terminy rozliczeń. Kontrahent reguluje należność za ilość
    wykonanych usług w danym - określonym umową - czasookresie. Poszczególne usługi
    (transportu lub spedycji) są realizacją przyjętego zobowiązania do dokonania szeregu
    usług, objętych danym stosunkiem zobowiązaniowym, kiedy z góry przyjęto
    powtarzalność usług i ustalono dla nich okresy rozliczeniowe.
    W związku z powyższym stanowisko Państwa w zakresie podatku od towarów i usług jest
    prawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego przedstawionego przez Państwa i stanu
    prawnego obowiązującego w dniu wydania interpretacji, uchylonej ww. wyrokiem WSA w
    Gliwicach z 22 czerwca 2021 r. sygn. akt I SA/Gl 602/21 tj. w dniu 22 lutego 2021 r.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    - Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z
    dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.).
    Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli: Państwa sytuacja będzie
    zgodna (tożsama) z opisem zdarzenia przyszłego i zastosują się Państwo do
    interpretacji.
    - Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      z zastosowaniem art. 119a;
      w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z
      dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    - Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki
      interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego
    Sądu Administracyjnego w (...). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje
    ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
    – t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”.
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
    - w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
    - w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP
      (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 ustawy z
    dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa.