Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0114-KDIP3-3.4011.420.2017.2024.19.S.JM
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2024-04-23
Teza: Skutki podatkowe uczestnictwa w programie motywacyjnym.
Słowa kluczowe: konkursy; nagrody; nocleg; pobyt; przychód; reprezentacja; transport; wycieczka; wyżywienie
Zagadnienia: Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-Zwolnienia przedmiotowe.; Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-Źródła przychodów.
Przepisy: [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-Rozdział 1-art. 9-ust. 1; [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-Rozdział 2-art. 20-ust. 1; [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-Rozdział 7-art. 42a

Interpretacja indywidualna po wyroku sądu – stanowisko prawidłowe
=================================================================

Szanowni Państwo:

1) ponownie rozpatruję sprawę Państwa wniosku z 20 września 2017 r. o wydanie interpretacji indywidualnej – uwzględniam przy tym wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 22 września 2022 r. sygn. akt III SA/Wa 2882/19 (data wpływu prawomocnego orzeczenia 22 lutego 2024 r.) i

2) stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego stanu faktycznego w podatku dochodowym od osób fizycznych jest prawidłowe.

Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej
----------------------------------------------------

2 października 2017 r. wpłynął Państwa wniosek z 20 września 2017 r. o wydanie interpretacji indywidualnej, który dotyczy obowiązków płatnika. Uzupełnili Państwo wniosek – na wezwanie – pismem z dnia 9 listopada 2017 r. (data wpływu 15 listopada 2017 r.).

Treść wniosku jest następująca:

### Opis stanu faktycznego

Spółka A. sp. z o. o. na zlecenie B. S.A. (dalej również: Spółka, Państwo) była organizatorem konkursu o nazwie „(…)”. Zgodnie z regulaminem konkursu nagrodę mieli otrzymać uczestnicy, którzy w trakcie trwania konkursu przyczynią się do wzrostu wyników sprzedażowych (…). Nagroda w konkursie obejmowała wyjazd na targi elektroniki użytkowej (…) (dalej: …) na okres 6 dni w terminie od (…) 2015 r. Nagroda dla laureata konkursu obejmowała w szczególności:

*   przelot do miasta, w którym odbywają się targi;
*   opłacenie pobytu w (…), w którym odbywają się targi na okres trwania tych targów, w tym nocleg oraz wyżywienie;
*   opłacenie niezbędnych opłat z tytułu wejścia na targi;
*   transport powrotny do Polski.

W ramach nagrody dla laureatów konkursu, przewidziane zostało między innymi uczestnictwo w konferencjach oraz prezentacjach produktów spółki C., które odbywały się w trakcie targów (\`(...)\`). C. sp. z o.o. partycypowała w kosztach finansowania nagrody w ramach konkursu „(…)”, przeznaczając na ten cel kwotę 60.000,00 zł, która została na podstawie faktury z 12 stycznia 2017 roku przekazana przez C. sp. z o.o. na rzecz B. S.A., przedmiotem której było pokrycie kosztów wyjazdu przedstawicieli tej spółki na targi (\`(...)\`).

Łączny planowany koszt wyjazdu wspomnianych wyżej przedstawicieli spółki C. wynosił 66.912,34 zł, na co składają się następujące kwoty: 51.809,79 zł (koszt wyjazdu), 2.590,49 zł (marża spółki A. w wysokości 5%) oraz 12.512,06 zł (podatek od towarów i usług). Podczas samego wyjazdu spółka B. poniosła dodatkowe koszty, które w przeliczeniu na jedną osobę wynoszą 6.885,15 zł (w tym marża spółki A. w kwocie 718,77 zł).

Oznacza to, że rzeczywiście poniesiony koszt wyjazdu przedstawicieli spółki C. wynosił 87.567,78 zł, co w przeliczeniu na jednego pracownika daje kwotę 29.189,26 zł.

Z uwagi na przekazanie Spółce przez C. wspomnianej w akapicie drugim kwoty 60.000,00 zł, rzeczywisty, faktycznie poniesiony przez Spółkę koszt wyniósł 27.567,78 zł, co w przeliczeniu na jedną osobę, która z ramienia spółki C uczestniczyła w wyjeździe, daje kwotę 9.189,26 zł.

Wydatki poniesione na cele związane z reprezentacją można oszacować na ok. 11.000,00 zł. Na tę kwotę składają się między innymi wydatki na napoje (2014,5 zł/os), atrakcje dla uczestników wycieczki (6758,85 zł/os) i wydatki na kolacje w restauracjach (2194,20 zł/os). Porównanie sumy (w przeliczeniu na jedną osobę) wydatkowanej na reprezentację (11.000,00 zł) oraz kwoty faktycznie poniesionych przez B.S.A. wydatków (9.189,26 zł) pozwala stwierdzić, że cała wydatkowana przez B. S.A. kwota przeznaczona była na wydatki związane z reprezentacją, co szerzej zostanie poruszone w dalszej części wniosku.

Ponadto wskazane świadczenia nie zostały zaliczone przez Państwo do kosztów uzyskania przychodów i zostały poniesione w celu osiągnięcia przychodów.

**Pytania**

1) Czy w wyniku zaistnienia przedstawionego stanu faktycznego, u uczestników wycieczki uczestniczących w niej z ramienia spółki C. powstał przychód opodatkowany podatkiem dochodowym od osób fizycznych?

2) Czy w wyniku zaistnienia przedstawionego stanu faktycznego, u Państwa powstał obowiązek sporządzenia oraz przekazania informacji, o której mowa w art. 42a ustawy z 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych?

**Państwa stanowisko w sprawie**

Państwa zdaniem, na gruncie wyżej zaprezentowanego stanu faktycznego, u uczestników wycieczki uczestniczących w niej z ramienia spółki C. nie powstał przychód opodatkowany podatkiem dochodowym od osób fizycznych, co za tym idzie, Spółka nie była obowiązana do sporządzenia oraz przekazania właściwemu organowi podatkowemu informacji PIT-8C dla wskazanych wyżej uczestników wyjazdu na targi (\`(...)\`). Nie nastąpiła bowiem w żadnym przypadku przesłanka, która wypełniałaby hipotezę art. 42a PodfU przepisu (lub zaistniał wyjątek, który wyłącza jego stosowanie). Uzasadniając wyżej przedstawione Państwa stanowisko, w pierwszej kolejności przywołania wymaga art. 42a PdofU, w treści którego zostały przedstawione przesłanki stanowiące o obowiązku sporządzenia i przekazania informacji PIT-8C. Zgodnie z rzeczonym przepisem osoby fizyczne prowadzące działalność gospodarczą, osoby prawne i ich jednostki organizacyjne oraz jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej, które dokonują wypłaty należności lub świadczeń, o których mowa w art. 20 ust. 1, z wyjątkiem dochodów (przychodów) wymienionych w art. 21, art. 52, art. 52a i art. 52c oraz dochodów, od których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku, od których nie są obowiązane pobierać zaliczki na podatek lub zryczałtowanego podatku dochodowego, są obowiązane sporządzić informację według ustalonego wzoru o wysokości przychodów i w terminie do końca lutego następnego roku podatkowego, z zastrzeżeniem art. 45ba ust. 4, przesłać ją podatnikowi oraz urzędowi skarbowemu, przy pomocy którego naczelnik urzędu skarbowego właściwy według miejsca zamieszkania podatnika wykonuje swoje zadania, a w przypadku podatników, o których mowa w art. 3 ust. 2a, urzędowi skarbowemu, przy pomocy którego naczelnik urzędu skarbowego właściwy w sprawach opodatkowania osób zagranicznych wykonuje swoje zadania.

Z wyżej przytoczonego art. 42a PdofU, wynika zatem, że obowiązek sporządzenia i przekazania informacji PIT-8C istnieje, jeśli łącznie spełnione są następujące przesłanki:

1) świadczenie jest wypłacane przez podmiot inny niż osoba fizyczna nieprowadząca działalności gospodarczej,

2) należność lub świadczenie jest świadczeniem, w związku z którym przepisy przewidują obowiązek sporządzenia i przekazania informacji PIT-8C, czyli:

a) jest należnością lub świadczeniem, o którym mowa w art. 20 ust. 1 PdofU, a więc jest uważane za przychód z innego źródła w rozumieniu art. 10 ust. 1 pkt 9 PdofU,

b) nie stanowi dochodu zwolnionego od podatku albo dochodu w stosunku do którego zaniechano podatku, oraz

c) nie jest świadczeniem, od którego podmiot wypłacający jest obowiązany pobierać zaliczkę na podatek lub zryczałtowany podatek dochodowy.

Wyłącznie kumulatywne ziszczenie przesłanek z art. 42a PdofU może implikować konieczność sporządzenia i przekazania informacji PIT-8C przez Spółkę. Mając na uwadze przedstawiony na wstępie zaistniały stan faktyczny, na kanwie którego zostały sformułowane pytania wraz ze stanowiskiem Spółki, nie ulega wątpliwości, że przedmiotowe świadczenie zostało wypłacone przez podmiot inny niż osoba fizyczna nieprowadząca działalności gospodarczej. Uwzględniając postawioną konstatację co do zaistnienia pierwszego spośród wyszczególnionych warunków art. 42a PdofU, w dalszym rzędzie rozstrzygnięcia wymaga, czy na gruncie niniejszego stanu faktycznego przedmiotowe świadczenie stanowi dochód zwolniony od podatku albo dochodu w stosunku do którego zaniechano poboru podatku.

Spółka stoi na prezentowanym stanowisku z trzech, niezależnych od siebie powodów – związanych z reprezentacyjnym charakterem poniesionych wydatków, zwolnieniem z podatku dochodowego diet do limitu określonego w odrębnych przepisach oraz adresatem świadczeń.

Reprezentacyjny charakter wydatków

Zgodnie z orzeczeniami m.in. sądów administracyjnych, wypełniających lukę powstałą w związku z brakiem legalnej definicji reprezentacji, za takową uznaje się m.in. wszelkie działania związane z tworzeniem wizerunku przedsiębiorcy, utrzymywaniem dobrych relacji z kontrahentami, które wprawdzie nie są konieczne dla osiągania przychodu lub zabezpieczenia jego źródła, ale sprzyjają temu celowi, są z nim w sposób pośredni powiązane. Przede wszystkim zaś jest to właśnie dążenie do stworzenia skierowanego na zewnątrz, pozytywnego wizerunku przedsiębiorcy takiego, jaki przedsiębiorca – powodowany doświadczeniem i specyfiką działalności – chciałby wykreować na użytek kontrahentów (klientów) (wyrok WSA w Warszawie z 25 marca 2011 r. sygn. akt III SA/Wa 1484/2010) oraz wydatki na reprezentację to koszty, jakie ponosi podatnik w celu wykreowania swojego pozytywnego wizerunku, uwypuklenie swojej zasobności, profesjonalizmu (wyrok NSA z 2 kwietnia 2015 r. sygn. akt II FSK 483/13).

Powyższe potwierdza również Słownik Języka Polskiego, który za reprezentację uznaje okazałość, wystawność w czyimś sposobie życia, związaną ze stanowiskiem, pozycją społeczną” (m.in. Uniwersalny Słownik Języka Polskiego pod redakcją prof. Stanisława Dubisza (Wydawnictwo Naukowe PWN; Warszawa 2007); również doktryna „reprezentację” utożsamia z „prezentowaniem się” (Bartosiewicz Adam, Kubacki Ryszard, PIT. Komentarz, wyd. V, LEX 2015). Zgodnie ze stanowiskiem spółki cała kwota wydatkowana przez nią w związku z przedmiotową wycieczką w odniesieniu do reprezentantów spółki C. (która wynosiła w przeliczeniu na jedną osobę 9.189,26 zł) może bez wątpienia być zaliczona do kosztów reprezentacji. Składały się bowiem na nią między innymi wystawne kolacje w lokalnych restauracjach (o możliwości zaliczenia których do kosztów reprezentacji przemawiają liczne interpretacje, m.in. Nr IPPB1/415-12/10-2/EC), atrakcje w postaci m.in. (…). Przedstawiony katalog nie budzi wątpliwości, że były to wydatki o charakterze wystawnym, nastawione na wykreowanie pozytywnego wizerunku spółki B. S.A. oraz przedstawienie jej w korzystnym świetle na tle konkurentów. Niewykluczone również, że zacieśnienie współpracy spowoduje możliwość uzyskania przez spółkę B. S.A. lepszych warunków współpracy ze spółką C. Należy wspomnieć, że spółka C. jest kluczowym partnerem spółki B. S.A., a produkty tej spółki stanowią znaczącą część towarów oferowanych przez B. S.A.

W świetle powyższego nie ma wątpliwości, że poniesione przez spółkę B. S.A. wydatki na reprezentację nie mogą stanowić dla pracowników spółki C. przychodu, a co za tym idzie, spółka B. S.A. nie miała w opisywanym stanie faktycznym obowiązku sporządzenia oraz przekazania deklaracji PIT – 8C.

Zwolnienie z podatku kwot do limitu określonego w Rozporządzeniu.

Stanowisko Spółki, w zgodzie z którym na gruncie przedstawionego stanu faktycznego nie powstanie obowiązek sporządzenia i przekazania informacji PIT-8C, zostało ukształtowane z uwagi na uznanie Spółki, że świadczenie na rzecz laureatów przedmiotowego konkursu będzie stanowić dochód podlegający zwolnieniu przedmiotowemu. Zauważyć bowiem należałoby, że w rozpatrywanej sytuacji faktycznej, opisane świadczenia wpisują się w hipotezę art. 21 ust. 1 pkt 16 lit. b) PdofU, co przemawia za uznaniem, że są objęte zwolnieniem przedmiotowym, którego zaistnienie wyklucza obowiązek sporządzenia i wystawienia PIT-8C. W świetle ostatniego spośród wywołanych przepisów, wolne od podatku dochodowego są diety i inne należności za czas podróży osoby niebędącej pracownikiem do wysokości określonej w odrębnych ustawach lub w przepisach wydanych przez ministra właściwego do spraw pracy w sprawie wysokości oraz warunków ustalania należności przysługujących pracownikowi zatrudnionemu w państwowej lub samorządowej jednostce sfery budżetowej, z tytułu podróży służbowej na obszarze kraju oraz poza granicami kraju, z zastrzeżeniem art. 21 ust. 13 PdofU. Zgodnie z art. 21 ust. 13 PdofU, przepis ust. 1 pkt 16 lit. b stosuje się, jeżeli otrzymane świadczenia nie zostały zaliczone do kosztów uzyskania przychodów i zostały poniesione:

1) w celu osiągnięcia przychodów lub

2) w celu realizacji zadań organizacji i jednostek organizacyjnych działających na podstawie przepisów odrębnych ustaw, lub

3) przez organy (urzędy) władzy lub administracji państwowej albo samorządowej oraz jednostki organizacyjne im podległe lub przez nie nadzorowane, lub

4) przez osoby pełniące funkcje obywatelskie, o których mowa w art. 13 pkt 5, w związku z wykonywaniem tych funkcji.

Zatem wolne od podatku nie są tylko i wyłącznie wypłacane uczestnikom wyjazdu świadczenia, ale również świadczenia otrzymane w sytuacji, w której organizator pokryje koszt wycieczki „z góry”. Jedyną bowiem przesłanką jest to, aby te koszty powstały oraz zostały pokryte. Chronologia zdarzeń (a więc to, czy najpierw powstanie koszt, który zostanie pokryty przez uczestnika wyjazdu, a następnie zwrócony przez spółkę, czy koszt zostanie pokryty bezpośrednio przez spółkę, bez pośrednictwa uczestników) nie ma w tym przypadku żadnego znaczenia. Warto również wspomnieć, że konstrukcja programu opisywanego wyjazdu nie pozwalała na zaistnienie sytuacji, w której uczestnicy wycieczki pokrywaliby jakiekolwiek należności ze środków własnych, które następnie podlegały by refundacji przez organizatora.

Powyższe w pełni potwierdza między innymi Interpretacja Dyrektora Izby Skarbowej w Warszawie z 25 czerwca 2013 roku (Nr IPPB2/415-303/13-2/MK), w której organ stwierdził między innymi, że „pokrywane przez Spółkę koszty przejazdów (\`(...)\`) z miejsca zamieszkania (\`(...)\`) do miejscowości, w której odbywa się Konferencja oraz z powrotem zarówno w podróży krajowej i zagranicznej korzystać będą ze zwolnienia z podatku dochodowego do wysokości, jaka wynika z treści rozporządzenia (\`(...)\`)”.

Podobnie wskazał Dyrektor Izby Skarbowej w Katowicach w interpretacji z 31 stycznia 2011 r. (Nr IBPBII/1/415-885/10/MK), w której wskazał, że „świadczenia w postaci zakupionych biletów lotniczych przekazane (\`(...)\`) osobom niebędącym pracownikami wnioskodawcy, będą stanowić przychód tych osób z innych źródeł, o którym mowa w art. 20 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Przychód ten jednak zwolniony będzie z podatku dochodowego na podstawie powołanego powyżej art. 21 ust. 1 pkt 16 lit. b)”

Mając zatem na uwadze, że zwolnieniem przedmiotowym objęte są świadczenia wyłącznie w wysokości nieprzekraczającej progu kwotowego określonych odrębnymi aktami prawnymi, do których odsyła art. 21 ust. 1 pkt 16 lit. b) PdofU, w tym miejscu należałoby odnieść się do rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 29 stycznia 2013 r. w sprawie należności przysługujących pracownikowi zatrudnionemu w państwowej lub samorządowej jednostce sfery budżetowej z tytułu podróży służbowej (dalej: Rozporządzenie). Konfrontując art. 21 ust. 1 pkt 16 lit. b) PdofU z załącznikiem do Rozporządzenia, zwolnieniu podlegają wydatki z tytułu podróży do Stanów Zjednoczonych do wysokości 59 USD na dobę (dieta) oraz 200 USD na dobę (nocleg). Mając na uwadze zatem, że pobyt w Stanach Zjednoczonych obejmował 4 pełne doby (od 8 stycznia 2015 roku do 11 stycznia 2015 roku) oraz jedną niepełną dobę (zgodnie z § 13 ust. 3 pkt 2 lit. c) Rozporządzenia przysługuje dieta w pełnej wysokości).

Kwota diety za cały pobyt w Stanach Zjednoczonych dla jednej osoby wynosi 295 USD (59 USD na jeden dzień) oraz ilości noclegów spędzonych na terenie Stanów Zjednoczonych. Suma tych dwóch kwot wynosi 1295 USD, co w przeliczeniu na PLN wynosi ok. 4.680 zł. (uwzględniając kurs waluty z ostatniego dnia wycieczki, tj. 12 stycznia 2015 roku, który kształtował się na poziomie 3,62 zł).

Analizując stan faktyczny zaistniały w niniejszej sprawie, należy szczególną uwagę zwrócić na rozgraniczenie dwóch kategorii wydatków – tych poniesionych ze względu na cel wyjazdu, jakim były targi (\`(...)\`) oraz tych poniesionych w związku z częścią reprezentacyjną wyjazdu.

Dokonując opisanego w powyższym akapicie rozgraniczenia należy ponownie wskazać, że całą wskazaną kwotę 9.189,26 zł, będącej sumą rzeczywistych wydatków poniesionych przez spółkę B. S.A. zaliczyć można bez żadnych wątpliwości do wydatków reprezentacyjnych. Wszystkie koszty, które zostały poniesione z tytułu uczestnictwa w targach (\`(...)\`) zostały w całości pokryte przez spółkę C. Tym samym, spółka B. S.A. nie poniosła żadnych kosztów z tym związanych.

Pomimo tego faktu nawet w sytuacji, w której organy podatkowe zakwestionują reprezentacyjny charakter niektórych z poniesionych wydatków, koszty te bez wątpienia korzystały będą ze zwolnienia, o którym mowa w przywołanym wyżej art. 21 ust. 1 pkt 16 lit. b PDOFU do limitu określonego w Rozporządzeniu (wynoszącego w niniejszym stanie faktycznym ok. 4.680 zł). W sytuacji więc, w której wydatki nie przekroczą wspomnianego limitu, u pracowników spółki C. nie powstanie przychód, a co za tym idzie, spółka B. S.A. nie będzie miała w opisywanym stanie faktycznym obowiązku sporządzenia oraz przekazania deklaracji PIT – 8C.

W tym miejscu, w zgodzie za poglądami doktryny należałoby przyjąć, że w sytuacji, gdy pracodawca spoza sfery budżetowej ustali w przepisach wewnątrzzakładowych warunki wypłacania należności za czas podróży służbowej krajowej w wyższej wysokości niż wynikająca z przepisów komentowanego rozporządzenia, część wypłaconej diety, stanowiąca nadwyżkę ponad limit diety krajowej ustalony w komentowanym rozporządzeniu, stanowić będzie dla pracowników przychód ze stosunku pracy, który podlega opodatkowaniu podatkiem dochodowym oraz oskładkowaniu.

Stanowisko to jest zbieżne z utrwaloną linią orzeczniczą prezentowaną przez sądy administracyjne. Na przykład Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 9 maja 2017 roku wprost wskazał, że diety i inne należności za czas podróży służbowej pracownika są wolne od podatku, ale tylko do wysokości określonej w odrębnych ustawach lub w przepisach wydanych przez ministra właściwego do spraw pracy.

A contrario z powyższego jednoznacznie wynika, że w sytuacji w której koszty poniesione przez spółkę nie przekroczą limitów określonych w rozporządzeniu, nie powstanie przychód podlegający podatkiem dochodowym. Nie ma znaczenia w tym przypadku fakt, że przytoczony wyżej pogląd dotyczy diet krajowych, bowiem przepisy dotyczące diet z tytułu podróży zagranicznej są analogiczne. Pomimo również tego, że przytoczone wyżej poglądy dotyczą podróży służbowej, analogiczne regulacje ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych przewiduje dla podróży osób niebędących pracownikami.

Adresat Świadczenia

Z punktu widzenia przedmiotu niniejszego wniosku niebagatelne znaczenie mają nie tylko kwoty, które zostały przeznaczone/wydatkowane przez Spółkę na przedmiotowy wyjazd, ale również kwestia adresata oferty w postaci wyjazdu na targi (\`(...)\`) . W niniejszym punkcie zagadnienia omawiane wyżej zostaną całkowicie pominięte, gdyż punkt ciężkości tej argumentacji znajduje się w zupełnie innym miejscu.

Niezależnie więc od powyższego należy zwrócić uwagę na fakt, że w przedmiotowym przypadku oferta wyjazdu skierowana była do osoby prawnej w postaci spółki C. która we własnym zakresie wyznaczyła swoich przedstawicieli którzy uczestniczyli w programie. Należy zaznaczyć, że oferta ta w żaden sposób nie była skierowana do konkretnych osób fizycznych; uczestnictwo w wyjeździe wiązało się więc dla pracowników spółki z pełnieniem obowiązków służbowych/pracowniczych i ma walor stricte biznesowy.

Z brzmienia normy prawnej wyprowadzonej między innymi z przywołanego art. 42a PDOFU oraz art. 20 ust. 1 PDOFU wynika, że podmioty są zobowiązane do sporządzenia oraz przekazania informacji PIT-8C w sytuacji, w której dokonane zostało nieodpłatne świadczenie, które adresowane jest do konkretnej osoby fizycznej i nie stanowi przychodu określonego w art. 12-14 i 17 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych oraz nie zostało wymienione w katalogu zwolnień przedmiotowych.

Kluczowy z punktu widzenia tej normy jest więc adresat dokonanego świadczenia – czy są to przedsiębiorcy (osoby fizyczne, bądź prawne, prowadzące działalność gospodarczą), czy też konkretne osoby fizyczne nieprowadzące działalności gospodarczej. Obowiązek sporządzenia deklaracji PIT-8C dotyczy bowiem wyłącznie przychodów osób fizycznych nieprowadzących działalności gospodarczej. Obowiązek jego sporządzenia nie występuje, gdy adresatem świadczenia są osoby prawne bądź osoby fizyczne prowadzące działalność gospodarczą.

Jak już zostało wspomniane, świadczenie (w przedmiotowym przypadku będące możliwością skorzystania z oferty wyjazdu na targi (\`(...)\`) odbywające się w Las Vegas) skierowane zostało do spółki C., czyli do konkretnego podmiotu gospodarczego będącego partnerem biznesowym spółki B. S.A. S.A. Z racji faktu, że C. miał pełną dowolność w wyznaczeniu swoich przedstawicieli, którzy w jego imieniu będą uczestnikami wyjazdu (a co za tym idzie, nie ma żadnego znaczenia z punktu widzenia organizatora wyjazdu jakie osoby będą reprezentowały zaproszoną spółkę) w pełni uprawnionym jest twierdzenie, że adresatem zaproszenia była osoba prawna prowadząca działalność gospodarczą. Warto zauważyć, że w załączonych do niniejszej opinii prawnej wiadomościach e-mail pojawiają się głównie nazwy stanowisk, jakie zajmują osoby wytypowane przez spółkę C. do uczestnictwa w wyjeździe.

Potwierdza to postawioną wyżej tezę, zgodnie z którą zaproszenie wystosowane przez B. S.A. nie miało w żadnym wypadku charakteru osobowego, a jedynie odnosiło się do spółki jako korporacji. Zaznaczyć więc należy, że oferta nie była w żadnym stopniu skierowana do osób fizycznych.

Powyższe pozwala w pełni stwierdzić, że w opisywanym przypadku spółka B. S.A. nie miała obowiązku sporządzenia deklaracji PIT-8C z tego powodu, że adresatem zaproszenia była osoba prawna, nie zaś nieprowadząca działalności osoba fizyczna, która mogła osiągnąć z tego tytułu jakikolwiek zysk.

Wziąć należy bowiem pod uwagę, że uczestnictwo przedstawicieli C. w przedmiotowym wyjeździe było tylko i wyłącznie realizacją obowiązków wypełnianych w imieniu oraz na rzecz spółki, z którą związani są stosunkiem pracy. Z tej racji osoby te nie uzyskują żadnych korzyści z tytułu uczestnictwa w programie; w sytuacji bowiem w której nie byli by oni pracownikami tej spółki/nie zostali przez nią wyznaczeni do uczestnictwa w wyjeździe nie mieli by oni możliwości wzięcia w nim udziału.

Powyższe potwierdza również fakt, że pracownik, który został przez spółkę oddelegowany do wzięcia udziału w określonym programie (w tym przypadku w wyjeździe) wykonuje polecenie służbowe, a zatem nie ma możliwości podjęcia decyzji co do swojego udziału. Nie jest wymagana jego zgoda w tym zakresie.

Wyrażony pogląd potwierdza między innymi interpretacja indywidualna Dyrektora Izby Skarbowej w Łodzi wydana 6 października 2015 roku (Nr IPTPB1/4511-369/15-4/MM), która w pełni potwierdza stanowisko wnioskodawcy. Warto również wspomnieć, że stan faktyczny opisany we wniosku o wydanie tej interpretacji indywidualnej obejmował również (podobnie jak w niniejszym przypadku) dodatkowe atrakcje zapewniane uczestnikom (takie jak zwiedzanie czy uczestnictwo w zdarzeniach kulturalnych). Analogiczne stanowisko zajął również Dyrektor Izby Skarbowej w Bydgoszczy w interpretacji z 27 sierpnia 2009 roku (Nr ITPB2/415-495/09/AD).

Powyższe potwierdza również analiza wyroku Trybunału Konstytucyjnego z 8 lipca 2014 r. (sygn. akt K 7/13), w którym wskazane zostały warunki uznania nieodpłatnego świadczenia za przychód pracownika. Jedną z nich jest konieczność, aby zostały spełnione w jego interesie (a nie w interesie pracodawcy) i przyniosły mu korzyść w postaci powiększenia aktywów lub uniknięcia wydatku, który musiałby ponieść. Bez żadnych wątpliwości na podstawie powyższego można stwierdzić, że w tej sytuacji nie można mówić o uczestnictwie w wyjeździe jako spełnieniu interesu pracownika. Przedstawiciele spółki C. jako osoby prywatne nie miałyby bowiem żadnego interesu w uczestnictwie w opisywanych targach elektroniki użytkowej. Pogląd ten potwierdza również charakter samych targów – wydarzenie to na stronie internetowej reklamowane jest jako „miejsce spotkania wszystkich, którzy funkcjonują w biznesie zajmującym się elektroniką użytkową ”. Zdanie to wprost pokazuje, że targi te przeznaczone są głównie dla klientów biznesowych, którzy podczas ich trwania mogą poznawać nowości czy zawierać nowe kontakty biznesowe.

Z tego też powodu żadna z osób uczestniczących w wyjeździe z ramienia spółki C. nie uzyskała z tego tytułu żadnego przychodu, a co za tym idzie, spółka B. S.A. nie miała w opisywanym stanie faktycznym obowiązku sporządzenia oraz przekazania deklaracji PIT – 8C.

Mając na uwadze powyższe, należy uznać, że Państwo nie mieli obowiązku sporządzenia oraz przekazania deklaracji PIT-8C dla uczestniczących w odbywającym się w dniach 7-13 stycznia 2015 r. wyjeździe na targi (\`(...)\`) przedstawicieli spółki C. Co za tym idzie, nie była zobowiązana w żaden sposób do wypełnienia pozostałych obowiązków, o których mowa w art. 42a PdofU, co implikuje wniosek, że Spółka nie była obowiązana do sporządzenia oraz przekazania właściwemu organowi podatkowemu PIT-8C.

Wyżej wskazana argumentacja przemawia za uznaniem stanowiska Spółki jako prawidłowe.

Interpretacja indywidualna i Postępowanie sądowe I
--------------------------------------------------

Rozpatrzyłem Państwa wniosek – 29 grudnia 2017 r. wydałem interpretację indywidualną znak 0114-KDIP3-3.4011.420.2017.2.JK3, w której uznałem Państwa stanowisko za **nieprawidłowe.** W interpretacji wskazałem, że wartość ponoszonych przez Spółkę wydatków opisanych we wniosku, stanowi dla uczestnika wycieczki przychód z nieodpłatnych świadczeń, który należy zakwalifikować do źródła przychodów z innych źródeł, o których mowa w art. 10 ust. 1 pkt 9 oraz art. 20 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Przychód ten nie korzysta ze zwolnienia z opodatkowania na podstawie art. 21 ust. 1 pkt 16 lit. b) ww. ustawy. Spółka jest zatem zobowiązana do sporządzenia informacji PIT-8C i przekazania ich uczestnikom wycieczki oraz właściwym organom podatkowym.

1 lutego 2018 r. wnieśli Państwo skargę na tę interpretację do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Skarga wpłynęła do mnie 7 lutego 2018 r.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uchylił zaskarżoną interpretację – wyrokiem z 20 lutego 2019 r. sygn. akt III SA/Wa 728/18. Od powyższego wyroku nie została złożona skarga kasacyjna.

W związku z powyższym, 11 lipca 2019 r. do tut. Organu wpłynął prawomocny wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego.

Interpretacja indywidualna i Postępowanie sądowe II
---------------------------------------------------

W wykonaniu wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, 9 października 2019 r. wydałem interpretację indywidualną znak 0114-KDIP3-3.4011.420.2017.9.JK3, w której uznałem Państwa stanowisko za **prawidłowe** – w zakresie możliwości zastosowania zwolnienia wynikającego z art. 21 ust. 1 pkt 16 lit. b) ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych do wysokości określonej w Rozporządzeniu Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 29 stycznia 2013 r. w sprawie należności przysługujących pracownikowi zatrudnionemu w państwowej lub samorządowej jednostce sfery budżetowej z tytułu podróży służbowej (Dz. U. z 2013 r. poz. 167) oraz za **nieprawidłowe** – w zakresie braku powstania przychodu i braku sporządzenia informacji PIT-8C.

22 listopada 2019 r. wnieśli Państwo skargę na tę interpretację do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Skarga wpłynęła do mnie 27 listopada 2019 r.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uchylił zaskarżoną interpretację – wyrokiem z 22 września 2020 r. sygn. akt III SA/Wa 2882/19/18.

Pismem z 11 grudnia 2020 r. wniosłem skargę kasacyjną od powyższego wyroku. Wyrokiem z 23 listopada 2023 r. sygn. akt II FSK 340/21 NSA oddalił skargę kasacyjną.

W związku z powyższym, wyrok z 22 września 2020 r. sygn. akt III SA/Wa 2882/19 stał się prawomocny od 23 listopada 2023 r. (data wpływu 22 lutego 2024 r.).

Ponowne rozpatrzenie wniosku – wykonanie wyroku
-----------------------------------------------

Zgodnie z art. 153 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2022 r. poz. 1634 ze zm.):

Ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa uległy zmianie.

Wykonuję obowiązek, który wynika z tego przepisu, tj.:

*   uwzględniam ocenę prawną i wskazania dotyczące postępowania, które wyraził Wojewódzki Sąd Administracyjny w ww. wyroku;
*   ponownie rozpatruję Państwa wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej – stwierdzam, że stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest prawidłowe.

Uzasadnienie interpretacji indywidualnej
----------------------------------------

Zgodnie z treścią art. 9 ust. 1 ustawy z 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2016 r. poz. 2032 z późn. zm.):

Opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.

W art. 10 ust. 1 pkt 9 ww. ustawy, zostały określone źródła przychodów, gdzie między innymi wymienia się:

Inne źródła.

Na podstawie art. 11 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:

Przychodami, z zastrzeżeniem art. 14-15, art. 17 ust. 1 pkt 6, 9 i 10 w zakresie realizacji praw wynikających z pochodnych instrumentów finansowych, art. 19, art. 25b i art. 30f, są otrzymane lub postawione do dyspozycji podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń.

Stosownie do art. 20 ust. 1 wyżej powołanej ustawy:

Za przychody z innych źródeł, o których mowa w art. 10 ust. 1 pkt 9, uważa się w szczególności: kwoty wypłacone po śmierci członka otwartego funduszu emerytalnego wskazanej przez niego osobie lub członkowi jego najbliższej rodziny, w rozumieniu przepisów o organizacji i funkcjonowaniu funduszy emerytalnych, kwoty uzyskane z tytułu zwrotu z indywidualnego konta zabezpieczenia emerytalnego oraz wypłaty z indywidualnego konta zabezpieczenia emerytalnego, w tym także dokonane na rzecz osoby uprawnionej na wypadek śmierci oszczędzającego, zasiłki pieniężne z ubezpieczenia społecznego, alimenty, stypendia, dotacje (subwencje) inne niż wymienione w art. 14, dopłaty, nagrody i inne nieodpłatne świadczenia nienależące do przychodów określonych w art. 12-14 i 17 oraz przychody nieznajdujące pokrycia w ujawnionych źródłach.

Sformułowanie „w szczególności” dowodzi, że definicja przychodów z innych źródeł ma charakter otwarty i nie ma przeszkód, aby do tej kategorii zaliczyć również przychody inne niż wymienione wprost w przepisie art. 20 ust. 1 ustawy. O przychodzie podatkowym z innych źródeł należy mówić w każdym przypadku, kiedy u podatnika wystąpią realne korzyści majątkowe.

W świetle zapisu art. 42a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:

Osoby fizyczne prowadzące działalność gospodarczą, osoby prawne i ich jednostki organizacyjne oraz jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej, które dokonują wypłaty należności lub świadczeń, o których mowa w art. 20 ust. 1, z wyjątkiem dochodów (przychodów) wymienionych w art. 21, art. 52, art. 52a i art. 52c oraz dochodów, od których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku, od których nie są obowiązane pobierać zaliczki na podatek lub zryczałtowanego podatku dochodowego, są obowiązane sporządzić informację według ustalonego wzoru (PIT-8C) o wysokości przychodów i w terminie do końca lutego następnego roku podatkowego przekazać podatnikowi oraz urzędowi skarbowemu, którym kieruje naczelnik urzędu skarbowego właściwy według miejsca zamieszkania podatnika, a w przypadku podatników, o których mowa w art. 3 ust. 2a, urzędowi skarbowemu, którym kieruje naczelnik urzędu skarbowego właściwy w sprawach opodatkowania osób zagranicznych.

Za przychody należy uznać każdą formę przysporzenia majątkowego, zarówno formę pieniężną jak i niepieniężną, w tym nieodpłatne świadczenia otrzymane przez podatnika.

Natomiast z uzasadnienia wydanego w składzie 7 sędziów wyroku z 17 czerwca 2013 r. sygn. akt II FSK 702/11 Naczelnego Sądu Administracyjnego, wynika, że:

„reprezentacja”, stanowi działanie w celu wykreowania oraz utrwalenia pozytywnego wizerunku podatnika wobec innych podmiotów. W podanym znaczeniu reprezentacja to przede wszystkim każde działanie skierowane do istniejących lub potencjalnych kontrahentów podatnika lub osoby trzeciej w celu stworzenia oczekiwanego wizerunku podatnika dla potrzeb ułatwienia zawarcia umowy lub stworzenia korzystnych warunków jej zawarcia. W takiej sytuacji wydatki na reprezentację to koszty, jakie ponosi podatnik w celu wykreowania swojego pozytywnego wizerunku, uwypuklenie swojej zasobności, profesjonalizmu. Celem kosztów reprezentacyjnych jest stworzenie pewnego wizerunku podatnika, stworzenie dobrego obrazu jego firmy, działalności, wykreowanie pozytywnych relacji z kontrahentami (klientami). Dla uznania wydatków za koszty poniesione na reprezentację nie jest koniecznie, by posiadały one takie cechy jak wystawność, wytworność, czy okazałość. Nie są to bowiem wartości wymierne, nie ma możliwości stworzenia jednakowego miernika dla określenia poziomu wystawności, wytworności, okazałości, czy przepychu dla wszystkich podmiotów gospodarczych. Oceniając, czy dane koszty mają charakter reprezentacyjny, należy patrzeć przez pryzmat ich celu. Jeśli wyłącznym bądź dominującym celem ponoszonych kosztów jest wykreowanie takiego obrazu podatnika, to koszty te mają charakter reprezentacyjny.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z 22 września 2020 r. sygn. akt III SA/Wa 2882/19 wskazał, że:

(…) użyte w ustawie o podatku dochodowym od osób fizycznych określenia „reprezentacja" nie należy utożsamiać z „byciem reprezentowanym”, ale raczej z „prezentowaniem się”. W tym zakresie organ interpretacyjny przedstawił charakterystykę kosztów reprezentacyjnych powołując się na ww. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego wskazujący, że koszty te mają na celu wykreowania oraz utrwalenia pozytywnego wizerunku podatnika wobec innych podmiotów, ażeby — dokonując kwalifikacji poniesionych przez Skarżącą wydatków na gruncie rozpoznanej sprawy — stwierdzić, że ponoszone przez Skarżącą przedmiotowe wydatki nie stanowią kosztów reprezentacji, gdyż reprezentacja przez te osoby Skarżącej nie stanowiła ich obowiązków. Jak zasadnie podnosi w tym względzie Skarżąca, reprezentowanie Spółki na zewnątrz przez uczestników wycieczki, nie należy do obowiązków tych osób nie ma żadnego znaczenia dla niniejszej sprawy (tj. dla wskazanej kwalifikacji rzeczonych kosztów poniesionych przez Skarżącą jako kosztów reprezentacji).

(…) wydatki obejmujące między innymi wystawne kolacje w lokalnych restauracjach, atrakcje w postaci m.in. (…) stanowiły wydatki o charakterze wystawnym, nastawione na wykreowanie pozytywnego wizerunku spółki B. S.A. oraz przedstawienie jej w korzystnym świetle na tle konkurentów.

Skarżąca wskazuje w tym względzie, że niewykluczone również, że zacieśnienie współpracy spowoduje możliwość uzyskania przez spółkę B. S.A. lepszych warunków współpracy ze spółką C. Skarżąca wskazuje również, iż spółka C. jest liderem rynku polskiego i światowego w kilkunastu kategoriach produktowych i partnerem spółki B. S.A., a produkty tej spółki stanowią znaczącą część towarów oferowanych przez Skarżącą. Jak zasadnie zauważyła również Skarżąca kwestie te zostały zauważone pośrednio przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, który w ww. wyroku z dnia 20 lutego 2019 r., sygn. akt III SA/Wa 728/18 wskazał, że „oferta była skierowana do pracowników, którzy przyczynią się do wzrostu sprzedaży telefonów i tabletów” W tym zakresie zatem Sąd w wyroku tym niejako potwierdził, że odpowiednie zaprezentowanie się Spółki mogło przynieść dla niej wymierną korzyść, związaną m.in. ze zwiększeniem przychodów.

W konsekwencji Sąd stwierdził, że:

Poniesione przez Skarżącą wydatki miały charakter kosztów reprezentacyjnych, a co za tym idzie — biorąc pod uwagę wiążące tutejszy Sąd stanowisko Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie w ww. wyroku z 20 lutego 2019 r. – brak jest możliwości uznania, że uczestnicy wycieczki osiągają przychód z tytułu nieodpłatnego świadczenia.

Tym samym, mając na uwadze wskazania zawarte w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 22 września 2020 r. sygn. akt III SA/Wa 2882/19 stwierdzam, że u uczestników wycieczki uczestniczących w niej z ramienia spółki C. nie powstał przychód opodatkowany podatkiem dochodowym od osób fizycznych. Nie mają Państwo obowiązku sporządzenia oraz przekazania informacji, o której mowa w art. 42a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

**Dodatkowe informacje**

Na wstępie należy zaznaczyć, że niniejszą interpretację oparto na przepisach prawa podatkowego obowiązujących w dacie zaistnienia zdarzenia w przedstawionym we wniosku stanie faktycznym, bowiem niniejsza interpretacja stanowi ponowne rozstrzygnięcie tej samej sprawy w wyniku orzeczenia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 22 września 2020 r. sygn. akt III SA/Wa 2882/19.

### Informacja o zakresie rozstrzygnięcia

Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Państwo przedstawili i stanu prawnego, który obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia**.**

### Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

*   Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2023 r. poz. 2383 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli: Państwa sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosują się Państwo do interpretacji.
*   Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:

1) z zastosowaniem art. 119a;

2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;

3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.

*   Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
    

Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację
--------------------------------------------------------

Ma Pan prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w (…).

Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2023 r. poz. 1634 ze zm.; dalej jako „PPSA”).

Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):

*   w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
*   w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Elektronicznej Skrzynki Podawczej Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego.

Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

Podstawa prawna dla wydania interpretacji
-----------------------------------------

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2023 r. poz. 2383 ze zm.).