Interpretacja indywidualna
Sygnatura: ILPB2/415-931/11-2/WS
Organ: Dyrektor Izby Skarbowej w Poznaniu
Data wydania: 2011-12-02
Teza: Ulga abolicyjna (art. 27g ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych).
Słowa kluczowe: abolicja-abolicja podatkowa; firma; Holandia; podatek-podatek dochodowy-podatek dochodowy od osób fizycznych; pośrednictwo-pośrednictwo pracy; przychód-źródła przychodu; ulga
Przepisy: [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-Rozdział 2

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA

Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.) oraz § 2 i § 6 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz. U. Nr 112, poz. 770 ze zm.) Dyrektor Izby Skarbowej w Poznaniu działając w imieniu Ministra Finansów stwierdza, że stanowisko Pana, przedstawione we wniosku z dnia 14 września 2011 r. (data wpływu 15 września 2011 r.) o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie możliwości skorzystania z tzw. ulgi abolicyjnej – **jest prawidłowe.**

UZASADNIENIE

W dniu 15 września 2011 r. został złożony ww. wniosek o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie możliwości skorzystania z tzw. ulgi abolicyjnej.

W przedmiotowym wniosku został przedstawiony następujący stan faktyczny.

W okresie od dnia 14 marca 2008 r. do dnia 13 września 2008 r. Wnioskodawca był zatrudniony w firmie zajmującej się pośrednictwem pracy. Firma ta miała siedzibę w Polsce. W umowie o pracę jako miejsce wykonywania pracy wskazana była Holandia. Drugim pracodawcą w roku 2008 r. była firma holenderska. Osiągnięte dochody udokumentowanie zostały w następujący sposób:

1.  Pracodawca mający siedzibę w Polsce wystawił PIT-11 wraz z zaświadczeniem, że w okresie od 14 marca 2008 r. do 13 września 2008 r. Zainteresowany przebywał w Holandii. Wynagrodzenie zostało pomniejszone o 30% diet za każdy dzień pobytu za granicą oraz o koszty uzyskania przychodu. Składki na ubezpieczenie społeczne i zdrowotne zostały odprowadzone w kraju. W drugim zaświadczeniu prawodawca określił wielkość zaliczek jakie zostały odprowadzone do fiskusa zagranicznego. Również w kraju pracodawca odprowadził i pobierał zaliczki na poczet podatku dochodowego.
2.  Pracodawca holenderski wystawił dokument zawierający osiągnięty dochód, zapłacony podatek i składki na ubezpieczenie społeczne i zdrowotne.

Ponieważ Wnioskodawca podlega nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu w Polsce rozliczył dochody według metody zaliczenia.

W związku z powyższym zadano następujące pytanie.

Czy w świetle przedstawionego stanu faktycznego w sytuacji Wnioskodawcy znajduje zastosowanie art. 27g ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, zgodnie z którym Zainteresowany ma prawo odliczyć od podatku dochodowego odliczonego na zasadach ogólnych kwotę stanowiącą różnicę pomiędzy podatkiem obliczonym według metody zaliczenia, a podatkiem obliczonym według metody wyłączenia.

Zdaniem Wnioskodawcy, zostały spełnione warunki do zastosowania art. 27g ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych w stosunku do całości dochodów osiągniętych w 2008 roku, które należy traktować jako dochody zagraniczne osiągnięte poza terytorium Rzeczpospolitej Polskiej. Fakt, że Wnioskodawcę wynagradzał polski prawodawca nie ma w tym przypadku znaczenia ponieważ:

*   dochód został osiągnięty ze służbowego stosunku pracy,
*   dochód był osiągnięty w Holandii co zaświadcza pracodawca i umowa o pracę,
*   były pobierane i odprowadzane do fiskusa zagranicznego zaliczki na poczet podatku dochodowego.

W konsekwencji zdaniem Wnioskodawcy ma On prawo rozliczyć całość dochodów osiągniętych w 2008 r. z uwzględnieniem umowy w sprawie podwójnego opodatkowania i z zastosowaniem ulgi abolicyjnej.

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego stanu faktycznego uznaje się za prawidłowe.

Zgodnie z art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t. j. Dz. U. z 2010 r. Nr 51, poz. 307 ze zm.), w brzmieniu obowiązującym w 2008 r., osoby fizyczne, jeżeli mają miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, podlegają obowiązkowi podatkowemu od całości swoich dochodów (przychodów) bez względu na miejsce położenia źródeł przychodów (nieograniczony obowiązek podatkowy).

W myśl art. 4a cytowanej ustawy, powołany wyżej przepis stosuje się z uwzględnieniem umów w sprawie unikania podwójnego opodatkowania, których stroną jest Rzeczpospolita Polska.

Zgodnie z art. 15 ust. 1 Konwencji z dnia 13 lutego 2002 r. między Rzecząpospolitą Polską a Królestwem Niderlandów w sprawie unikania podwójnego opodatkowania i zapobiegania uchylaniu się od opodatkowania w zakresie podatków od dochodu (Dz. U. z 2003 r. Nr 216, poz. 2120), z uwzględnieniem postanowień artykułów 16, 18, 19, 20 i 21, uposażenia, płace i inne podobne wynagrodzenia, które osoba mająca miejsce zamieszkania w Umawiającym się Państwie otrzymuje z pracy najemnej, podlegają opodatkowaniu tylko w tym Państwie, chyba że praca najemna wykonywana jest w drugim Umawiającym się Państwie. Jeżeli praca najemna jest tak wykonywana, to otrzymywane za nią wynagrodzenie może być opodatkowane w tym drugim Państwie.

Postanowienie w umowie, że danego rodzaju dochód „może podlegać” opodatkowaniu w jednym z państw (najczęściej w państwie źródła) nie oznacza, że podatnik może wybrać państwo, w którym opodatkuje swój dochód i zapłaci podatek. Postanowienie to wskazuje natomiast, że państwo źródła ma prawo opodatkować dany dochód, bez względu na to, czy dochód ten podlegać będzie opodatkowaniu w drugim państwie (państwie rezydencji). Przypisanie prawa do opodatkowania nie ma tutaj charakteru wyłączności.

Stosownie do art. 23 ust. 5 lit. a) ww. konwencji, jeżeli osoba mająca miejsce zamieszkania lub siedzibę w Polsce osiąga dochód, który zgodnie z postanowieniami niniejszej konwencji może być opodatkowany w Niderlandach, to Rzeczpospolita Polska zezwoli na odliczenie od podatku od dochodu tej osoby kwoty równej podatkowi od dochodu zapłaconemu w Niderlandach. Jednakże takie odliczenie nie może przekroczyć tej części podatku od dochodu, jaka została obliczona przed dokonaniem odliczenia i która odpowiada tej części dochodu, która może być opodatkowana w Niderlandach.

Co do zasady wynagrodzenia polskiego rezydenta z tytułu pracy w Holandii podlegają opodatkowaniu na zasadach określonych w art. 15 ust. 1 Konwencji, a zatem są opodatkowane w obu państwach, za wyjątkiem przypadku przewidzianego w art. 15 ust. 2 ww. Konwencji.

W tej sytuacji w Polsce w celu uniknięcia podwójnego opodatkowania ma zastosowanie zgodnie z ww. art. 23 ust. 5 lit. a) Konwencji – metoda proporcjonalnego odliczenia. Uzyskane dochody podlegają zatem opodatkowaniu w Polsce na zasadach określonych w art. 27 ust. 9 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Zgodnie z treścią art. 27 ust. 9 ww. ustawy, jeżeli podatnik, o którym mowa w art. 3 ust. 1, osiąga również dochody z tytułu działalności wykonywanej poza terytorium Rzeczypospolitej Polskiej lub ze źródeł przychodów znajdujących się poza terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, a umowa o unikaniu podwójnego opodatkowania nie stanowi o zastosowaniu metody określonej w ust. 8, lub z państwem, w którym dochody są osiągane, Rzeczpospolita Polska nie zawarła umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania, dochody te łączy się z dochodami ze źródeł przychodów położonych na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. W tym przypadku od podatku obliczonego od łącznej sumy dochodów odlicza się kwotę równą podatkowi dochodowemu zapłaconemu w obcym państwie. Odliczenie to nie może jednak przekroczyć tej części podatku obliczonego przed dokonaniem odliczenia, która proporcjonalnie przypada na dochód uzyskany w państwie obcym. Przepisy art. 11 ust. 3 i 4 stosuje się odpowiednio.

W przypadku podatnika, o którym mowa w art. 3 ust. 1, uzyskującego wyłącznie dochody z tytułu działalności wykonywanej poza terytorium Rzeczypospolitej Polskiej lub ze źródeł przychodów znajdujących się poza terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, które nie są zwolnione od podatku na podstawie umów o unikaniu podwójnego opodatkowania lub z państwem, w którym dochody są osiągane, Rzeczpospolita Polska nie zawarła umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania, zasady określone w ust. 9 stosuje się odpowiednio (art. 27 ust. 9a ww. ustawy).

Zgodnie z art. 27g ust. 1 pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych podatnik podlegający obowiązkowi podatkowemu określonemu w art. 3 ust. 1, rozliczający na zasadach określonych w art. 27 ust. 9 albo 9a uzyskane w roku podatkowym poza terytorium Rzeczypospolitej Polskiej dochody:

1.  ze źródeł, o których mowa w art. 12 ust. 1, art. 13, art. 14, lub
2.  z praw majątkowych w zakresie praw autorskich i praw pokrewnych w rozumieniu odrębnych przepisów, z wykonywanej poza terytorium Rzeczypospolitej Polskiej działalności artystycznej, literackiej, naukowej, oświatowej i publicystycznej, z wyjątkiem dochodów (przychodów) uzyskanych z tytułu korzystania z tych praw lub rozporządzania nimi

\- ma prawo odliczyć od podatku dochodowego, obliczonego zgodnie z art. 27, pomniejszonego o kwotę składki, o której mowa w art. 27b, kwotę obliczoną zgodnie z ust. 2.

W myśl art. 27g ust. 2 tej ustawy odliczeniu podlega kwota stanowiąca różnicę między podatkiem obliczonym zgodnie z art. 27 ust. 9 albo 9a a kwotą podatku obliczonego od dochodów ze źródeł, o których mowa w ust. 1, przy zastosowaniu do tych dochodów zasad określonych w art. 27 ust. 8.

Zgodnie natomiast z art. 27 ust. 8 ww. ustawy, podatek określa się w następujący sposób:

1.  do dochodów podlegających opodatkowaniu podatkiem dochodowym dodaje się dochody zwolnione od tego podatku i od sumy tych dochodów oblicza się podatek według skali określonej w ust. 1,
2.  ustala się stopę procentową tego podatku do tak obliczonej sumy dochodów,
3.  ustaloną zgodnie z pkt 2 stopę procentową stosuje się do dochodu podlegającego opodatkowaniu podatkiem dochodowym.

Z przedstawionego we wniosku stanu faktycznego wynika, iż w okresie od dnia 14 marca 2008 r. do dnia 13 września 2008 r. Wnioskodawca był zatrudniony w firmie zajmującej się pośrednictwem pracy z siedzibą w Polsce. W umowie o pracę jako miejsce wykonywania pracy wskazana była Holandia. Drugim pracodawcą w roku 2008 r. była firma holenderska. Pracodawca mający siedzibę w Polsce wystawił PIT-11 wraz z zaświadczeniem, że w okresie od 14 marca 2008 r. do 13 września 2008 r. Zainteresowany przebywał w Holandii. Wynagrodzenie zostało pomniejszone o 30% diet za każdy dzień pobytu za granicą oraz o koszty uzyskania przychodu. Składki na ubezpieczenie społeczne i zdrowotne zostały odprowadzone w kraju. W drugim zaświadczeniu pracodawca określił wielkość zaliczek jakie zostały odprowadzone do fiskusa zagranicznego. Również w kraju pracodawca odprowadził i pobierał zaliczki na poczet podatku dochodowego. Natomiast pracodawca holenderski wystawił dokument zawierający osiągnięty dochód, zapłacony podatek i składki na ubezpieczenie społeczne i zdrowotne.

Wobec powyższego, rozliczając dochody za 2008 r. Wnioskodawcy przysługiwało prawo do skorzystania z tzw. ulgi abolicyjnej, wynikającej z art. 27g ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Interpretacja dotyczy zaistniałego stanu faktycznego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia w przedstawionym stanie faktycznym.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu, ul. Św. Mikołaja 78/79, 50-126 Wrocław po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy).

Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Poznaniu, Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Lesznie, ul. Dekana 6, 64-100 Leszno.