Interpretacja indywidualna
Sygnatura: IBPBI/1/415-379/11/KB
Organ: Dyrektor Izby Skarbowej w Katowicach
Data wydania: 2011-07-07
Teza: możliwość uznania za remont wskazanych we wniosku nakładów na nieruchomość
Słowa kluczowe: koszt-koszty uzyskania przychodów; remonty; ulepszenie; środek-środek trwały
Przepisy: [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-Rozdział 4

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA

Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.) oraz § 5 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz. U. Nr 112 poz. 770 ze zm.), Dyrektor Izby Skarbowej w Katowicach, działając w imieniu Ministra Finansów stwierdza, że stanowisko Wnioskodawcy, przedstawione we wniosku z dnia 23 marca 2011r. (data wpływu do tut. Biura 12 kwietnia 2011r.), uzupełnionym w dniu 08 czerwca 2011r., o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego, dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie możliwości uznania za remont wskazanych we wniosku nakładów na nieruchomość – **jest prawidłowe.**

UZASADNIENIE

W dniu 12 kwietnia 2011r. wpłynął do tut. Biura ww. wniosek o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie, dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych m.in. w zakresie możliwości uznania za remont wskazanych we wniosku nakładów na nieruchomość.

Wniosek powyższy nie spełniał wymogów formalnych, dlatego też pismem z dnia 30 maja 2011r. Znak: IBPBI/1/415-379/11/SK wezwano do jego uzupełnienia, co też nastąpiło w dniu 08 czerwca 2011r.

W przedmiotowym wniosku został przedstawiony następujący stan faktyczny:

Wnioskodawca jest osobą fizyczną prowadzącą jednoosobową działalność gospodarczą. Przeważającym przedmiotem prowadzonej przez Niego działalności jest produkcja opakowań z tworzyw sztucznych (PKD 22.22.Z). Wnioskodawca jest właścicielem nieruchomości wybudowanej w latach pięćdziesiątych XX wieku. Stan techniczny nieruchomości wymaga dokonania pewnych nakładów, mających na celu przywrócenie jej stanu poprzedniego.

W tym celu Wnioskodawca zamierza przeprowadzić następujące prace:

1.  malowanie ścian,
2.  wymiana stolarki okiennej,
3.  wymiana posadzek – terakota,
4.  wymiana dotychczasowych kafelek na nowe,
5.  remont łazienki (wymiana kafelek, armatury etc.),
6.  wymiana elewacji zewnętrznej,
7.  wymiana pokrycia dachu,
8.  wymiana instalacji elektrycznej,
9.  wymiana drzwi,
10.  wymiana balustrady schodowej,
11.  renowacja schodów – położenie nowych płytek,
12.  wymiana bramy na nowa rolowaną,
13.  remont instalacji wodnej – wymiana rur, zaworów, łączników,
14.  remont instalacji C.O.,
15.  remont instalacji kanalizacyjnej.

Według dokumentacji technicznej, jak też w rzeczywistości, wszystkie elementy konstrukcyjne (ściany nośne, stropy, ścianki działowe, tynki wewnętrzne i zewnętrzne, izolacja cieplna, izolacja przeciwwilgociowa, podłogi i posadzki, okładziny ścierne, stolarka), elementy instalacyjne (ogrzewanie, rozprowadzanie wody, kanalizacja, wentylacja, instalacja elektryczna) remontowanej hali pozostaną bez zmian. Wszystkie ww. prace, które Wnioskodawca zamierza wykonać mają na celu tylko i wyłącznie odtworzenie wartości pierwotnej. Nie zmieni się charakter budynku ani jego przeznaczenie. Wnioskodawca nie zmierza przebudowywać istniejącego już obiektu, jak również nie zamierza rozbudowywać go (powierzchnia hali nie ulegnie powiększeniu, ani pomniejszeniu). Prace będą wykonywane przy zastosowaniu obecnych materiałów i rozwiązań technologicznych, co nie spowoduje jednak zmiany konstrukcji budynku. Budynek zachowa dotychczasową powierzchnię, strukturę, kubaturę, ściany etc. Prace polegają na wymianie elementów zużytych elementami o podobnych funkcjach i właściwościach.

W uzupełnieniu wniosku wskazano m.in., iż:

*   przedmiotowa nieruchomość została zakupiona w dniu 28 września 2010r. na potrzeby prowadzenia działalności gospodarczej, co jest potwierdzone fakturą VAT i aktem notarialnym. W dniu zakupu nieruchomość była kompletna i zdatna do użytku, przekazana przez sprzedającego, co udokumentowano protokołem zdawczo – odbiorczym. W tym samym dniu została uznana za środek trwały i wpisana do ewidencji środków trwałych na podstawie dokumentu OT,
*   nieruchomość została zakupiona na potrzeby prowadzenia działalności gospodarczej. Mając na uwadze rozwój firmy, chęć stworzenia konkurencyjnej oferty, wzrastających wymagań jakościowych i technologicznych, podjęto decyzję o konieczności rozbudowy przedsiębiorstwa i zakupie hali produkcyjno – magazynowej. Obecnie prowadzona jest tam częściowo podstawowa działalność produkcyjna firmy polegająca na recyklingu opakowań. Część powierzchni jest wykorzystana do magazynowania towarów,
*   przedmiotowa nieruchomość to nieruchomość czysto użytkowa. Jest to hala produkcyjno – magazynowa zakupiona wyłącznie w celu poradzenia działalności gospodarczej. Obiekt usytuowany jest na terenie przemysłowym, przez ostatnie 50 lat była tam prowadzona działalność produkcyjna,
*   w wyniku przeprowadzonych prac remontowych nie zmieni się przeznaczenie nieruchomości. Nakłady poniesione na remont zmierzają jedynie do odtworzenia stanu pierwotnego obiektu. Powierzchnia, kubatura i przeznaczenie hali nie ulegnie zmianie. W wyniku remontu nie zostaną utworzone nowe pomieszczenia. Po przeprowadzeniu robót remontowych hala będzie wykorzystywana zgodnie z pierwotnym przeznaczeniem, tak więc nie „nabędzie” nowych cech użytkowych,
*   prace związane z remontem elewacji zewnętrznej oraz remontem dachu pozostają na razie w sferze planów,
*   w przyszłości budynek będzie ocieplony i pomalowany, kwestia ta jednakże leży poza zapytaniem, albowiem ta część planowanych prac ma charakter ulepszenia,
*   remont dachu będzie polegał na wyrównaniu powierzchni dachowej poprzez zdjęcie starej papy i położenie nowej papy termozgrzewalnej. Dach będzie również pokrywany emulsją bitumiczną.

W związku z powyższym zadano m.in. następujące pytanie:

Czy opisane przez Wnioskodawcę czynności winny być kwalifikowane jako remont istniejącego już budynku, czy też jako jego ulepszenie?

(pytanie oznaczone we wniosku nr 1)

Zdaniem Wnioskodawcy, pojęcie remontu, niedefiniowane w prawie podatkowym, wyjaśnione zostało w ustawie z dnia 07 lipca 1994r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2006r. Nr 156, poz. 1118 ze zm. – winno być t.j. Dz. U. z 2010r. Nr 243, poz. 1623 ze zm.). W art. 3 pkt 8 Prawa budowlanego zapisano, że przez remont należy rozumieć wykonywanie w istniejącym obiekcie budowlanym robót budowlanych, polegających na odtworzeniu stanu pierwotnego, a niestanowiących bieżącej konserwacji, przy czym dopuszcza się stosowanie wyrobów budowlanych innych niż użyto w stanie pierwotnym.

Natomiast środki trwałe uważa się za ulepszone, gdy suma wydatków poniesionych na ich przebudowę, rozbudowę, rekonstrukcję, adaptację lub modernizację w danym roku podatkowym przekracza 3.500 zł i wydatki te powodują wzrost wartości użytkowej środka trwałego w stosunku do wartości z dnia przyjęcia ich do używania. Wzrost wartości użytkowej mierzony jest w szczególności okresem używania, zdolnością wytwórczą, jakością produktów uzyskiwanych za pomocą ulepszonych środków trwałych i kosztami ich eksploatacji. Powyższe wynika z art. 22g ust. 17 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Podobnie ulepszenie zdefiniowano dla celów bilansowych w art. 31 ust. 1 ustawy o rachunkowości, z tą różnicą, że nie wprowadzono tu żadnego kryterium kwotowego.

Wydatki na wymianę istniejących elementów budynku (w tym m.in. stolarki, kafelek, pokrycia dachu, opisane przez podatnika) nie spowodują ulepszenia budynku. Zmierzają one bowiem do przywrócenia pierwotnego stanu budynku. Skoro zatem prace, jakie Wnioskodawca zamierza podjąć, zmierzają wyłącznie do przywrócenia pierwotnego stanu technicznego i użytkowego środka trwałego, to w rzeczy samej prace te mają charakter odtworzeniowy. Winny być więc kwalifikowane jako remont. Opisane prace nie stanowią ulepszenia środka trwałego.

Na poparcie swojego stanowiska Wnioskodawca powołał wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 27 listopada 2003r., sygn. akt I SA/Wr 1741/01 oraz z dnia 14 marca 2005r., sygn. akt FSK 1508/04.

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego stanu faktycznego uznaje się za prawidłowe.

Zgodnie z art. 22 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t.j. Dz. U. z 2010 r. Nr 51, poz. 307 ze zm.), kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 23.

Aby zatem dany wydatek mógł zostać zaliczony do kosztów uzyskania przychodu musi spełniać łącznie następujące przesłanki:

*   musi być poniesiony w celu osiągnięcia przychodu lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodu,
*   nie może być wymieniony w art. 23 ww. ustawy, wśród wydatków nie stanowiących kosztów uzyskania przychodów,
*   musi być należycie udokumentowany.

Kosztami uzyskania przychodów są odpisy z tytułu zużycia środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych (odpisy amortyzacyjne) dokonywane wyłącznie zgodnie z art. 22a-22o, z uwzględnieniem art. 23 (art. 22 ust. 8 ww. ustawy).

W myśl art. 22a ust. 1 pkt 1 ww. ustawy, amortyzacji podlegają, z zastrzeżeniem art. 22c, stanowiące własność lub współwłasność podatnika, nabyte lub wytworzone we własnym zakresie, kompletne i zdatne do użytku w dniu przyjęcia do używania budowle, budynki oraz lokale będące odrębną własnością - o przewidywanym okresie używania dłuższym niż rok, wykorzystywane przez podatnika na potrzeby związane z prowadzoną przez niego działalnością gospodarczą, albo oddane do używania na podstawie umowy najmu, dzierżawy lub umowy określonej w art. 23a pkt 1, zwane środkami trwałymi.

Stosownie do art. 23 ust. 1 pkt 1 lit. c ww. ustawy, nie uważa się za koszty uzyskania przychodów wydatków na ulepszenie środków trwałych, które zgodnie z art. 22g ust. 17 powiększają wartość środków trwałych, stanowiącą podstawę naliczania odpisów amortyzacyjnych – wydatki te, zaktualizowane zgodnie z odrębnymi przepisami, pomniejszone o sumę odpisów amortyzacyjnych, o których mowa w art. 22h ust. 1 pkt 1, są jednak kosztem uzyskania przychodów przy określaniu dochodu z odpłatnego zbycia rzeczy określonych w art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. d, oraz gdy odpłatne zbycie rzeczy i praw jest przedmiotem działalności gospodarczej, a także w przypadku odpłatnego zbycia składników majątku związanych z działalnością gospodarczą, o których mowa w art. 14 ust. 2 pkt 1, bez względu na czas ich poniesienia.

Jeżeli środki trwałe uległy ulepszeniu w wyniku przebudowy, rozbudowy, rekonstrukcji, adaptacji lub modernizacji, wartość początkową tych środków, ustaloną zgodnie z ust. 1, 3-9 i 11-15, powiększa się o sumę wydatków na ich ulepszenie, w tym także o wydatki na nabycie części składowych lub peryferyjnych, których jednostkowa cena nabycia przekracza 3.500 zł. Środki trwałe uważa się za ulepszone, gdy suma wydatków poniesionych na ich przebudowę, rozbudowę, rekonstrukcję, adaptację lub modernizację w danym roku podatkowym przekracza 3.500 zł i wydatki te powodują wzrost wartości użytkowej w stosunku do wartości z dnia przyjęcia środków trwałych do używania, mierzonej w szczególności okresem używania, zdolnością wytwórczą, jakością produktów uzyskiwanych za pomocą ulepszonych środków trwałych i kosztami ich eksploatacji (art. 22g ust. 17 ww. ustawy).

Z powyższego przepisu wynika, iż ulepszenie polega na przebudowie, rozbudowie, rekonstrukcji, adaptacji lub modernizacji środka trwałego. Wyliczenie zawarte w omawianym przepisie stanowi katalog zamknięty, co oznacza, że tylko wydatki związane chociaż z jedną z tych prac, które w konsekwencji skutkują wymienionymi efektami, mogą zostać uznane za wydatki ulepszające ten środek. Przebudową jest rezultat prac budowlanych, którego istotą jest zmiana struktury wewnętrznej obiektu już istniejącego, nie powodująca jednak zwiększenia ani jego powierzchni, ani też kubatury. Rozbudowa polega na zwiększeniu, w wyniku prac budowlanych, powierzchni lub kubatury budynku. Rekonstrukcja to ponowna budowa, w efekcie której nastąpi odtworzenie określonych elementów obiektu w tej przestrzeni, którą dotychczas elementy te zajmowały. Zazwyczaj dotyczy elementów zużytych lub zniszczonych. Adaptacja natomiast polega na przystosowaniu obiektu do nowej funkcji, której dotychczas nie pełnił, a modernizacja to unowocześnienie, tj. wyposażenie obiektu bądź jego elementów składowych w takie urządzenia lub cechy, których wcześniej nie miał, a które są wytworem nowszej myśli technicznej.

Ulepszenie środka trwałego polega zatem na dokonywaniu nakładów na tenże środek, które powodują wzrost wartości użytkowej tego środka.

Przepisy prawa podatkowego nie zawierają natomiast definicji remontu, dlatego też zasadne jest w tym przypadku odwołać się do definicji sformułowanej w innych aktach prawnych, a w szczególności w przepisach prawa budowlanego. Zgodnie z art. 3 pkt 8 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t.j. Dz. U. z 2010 r. Nr 243, poz. 1623 ze zm.), remontem jest wykonanie w istniejącym obiekcie budowlanym robót budowlanych polegających na odtworzeniu stanu pierwotnego, a niestanowiących bieżącej konserwacji, przy czym dopuszcza się stosowanie wyrobów budowlanych innych niż użyto w stanie pierwotnym.

Istotą remontu są zatem wszystkie działania przywracające pierwotny stan techniczny i użytkowy środka trwałego, w tym również polegające na wymianie zużytych składników technicznych następujące w toku eksploatacji środka trwałego i będące wynikiem tej eksploatacji, niezwiększające jego wartości początkowej. Podkreślenia wymaga fakt, że przy remoncie mogą być stosowane materiały odpowiadające aktualnym standardom technologicznym. Remont następuje w toku eksploatacji środka trwałego przez podatnika i jest wynikiem tej eksploatacji (zużycia). Wymiana zużytych elementów środka trwałego na nowe ma charakter odtworzeniowy, przywracający jedynie jego pierwotną wartość użytkową i niezmieniający jego charakteru. Różnica pomiędzy nakładami ponoszonymi na remont a nakładami ponoszonymi na ulepszenie środków trwałych polega na tym, że remont zmierza do podtrzymania, odtworzenia wartości użytkowej środka trwałego i jest rodzajem naprawy, wymiany zużytych elementów, natomiast w wyniku ulepszenia środek trwały zostaje unowocześniony lub przystosowany do spełniania innych, nowych funkcji, zyskuje istotną zmianę cech użytkowych.

Z przedstawionego we wniosku stanu faktycznego wynika, iż Wnioskodawca prowadzi pozarolniczą działalność gospodarczą. W dniu 28 września 2010r. do celów tej działalności zakupił budynek użytkowy, halę produkcyjno – magazynową. Budynek ten był komplety i zdatny do użytkowania, zatem Wnioskodawca wprowadził go do ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych oraz rozpoczął prowadzenie działalności w tym budynku. Przedmiotowy budynek wybudowany został w latach 50-tych XX wieku. Jego stan techniczny wymaga dokonania nakładów mających na celu przywrócenie stanu poprzedniego. W tym celu Wnioskodawca zamierza przeprowadzić takie prace jak: malowanie ścian, wymiana stolarki okiennej, wymiana posadzek – terakota, wymiana dotychczasowych kafelek na nowe, remont łazienki (wymiana kafelek, armatury etc.), wymiana elewacji zewnętrznej, wymiana pokrycia dachu, wymiana instalacji elektrycznej, wymiana drzwi, wymiana balustrady schodowej, renowacja schodów – położenie nowych płytek, wymiana bramy na nowa rolowaną, remont instalacji wodnej – wymiana rur, zaworów, łączników, remont instalacji CO, remont instalacji kanalizacyjnej. Przeprowadzone prace polegają na wymianie zużytych elementów i zastąpieniu ich elementami nowymi o podobnych funkcjach i właściwościach, przy zastosowaniu obecnie dostępnych materiałów i rozwiązań technologicznych. Prace te mają na celu wyłącznie odtworzenie pierwotnego stanu nieruchomości. W wyniku ich przeprowadzenia nie zmieni się charakter budynku, jego powierzchnia, przeznaczenie, ani wewnętrzna konstrukcja.

Mając na względzie cyt. wyżej przepisy stwierdzić należy, iż jeżeli w istocie przeprowadzone prace mają na celu wyłącznie odtworzenie pierwotnego stanu technicznego budynku i w wyniku ich przeprowadzenia nie nastąpi wzrost wartości użytkowej przedmiotowego budynku, wydatki poniesione w związku z ich przeprowadzeniem należy uznać za wydatki remontowe, a nie jako poniesione na ulepszenie środka trwałego.

Interpretacja dotyczy zaistniałego stanu faktycznego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia w przedstawionym stanie faktycznym.

Jednocześnie wskazać należy, iż wydając interpretację w trybie art. 14b Ordynacji podatkowej, Dyrektor Izby Skarbowej w Katowicach, działając w imieniu Ministra Finansów nie przeprowadza postępowania dowodowego, jest związany wyłącznie opisem stanu faktycznego przedstawionym przez Wnioskodawcę i jego stanowiskiem. Zatem ocena czy w wyniku przeprowadzenia wskazanych w stanie faktycznym prac dojdzie do zwiększenia wartości użytkowej przedmiotowego budynku należy do Wnioskodawcy. Ocena ta może zostać zweryfikowana jedynie w prowadzonym przez właściwe organy postępowaniu podatkowym.

Nadmienia się, iż w zakresie pytań oznaczonych we wniosku Nr 2 i 3 zostaną wydane odrębne rozstrzygnięcia.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, ul. Prymasa Stefana Wyszyńskiego 2, 44 – 100 Gliwice po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy).

Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Katowicach Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Bielsku-Białej, ul. Traugutta 2a, 43-300 Bielsko-Biała.