Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0111-KDIB2-2.4014.173.2025.1.MM
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-07-23
Teza: Możliwości zastosowania zwolnienia z art. 9 pkt 17 ustawy w
przypadku posiadania budynku, który przed rozbiórką był
budynkiem mieszkalnym jednorodzinnym w złym stanie
technicznym.
Słowa kluczowe: budynek-budynek mieszkalny
mieszkanie
umowa-umowa sprzedaży
Zagadnienia: Ustawa o podatku od czynności cywilnoprawnych-
Rozdział 4. Zwolnienia od podatku-Zwolnienia
przedmiotowe-Pozostałe zwolnienia
Przepisy: [PCC] Ustawa o podatku od czynności cywilnoprawnych-
Rozdział 4-art. 9-pkt 17

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

22 maja 2025 r. wpłynął Pana wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej, który
    dotyczy podatku od czynności cywilnoprawnych w zakresie skutków podatkowych
    zawarcia umowy sprzedaży nieruchomości. Treść wniosku jest następująca:

    Opis stanu faktycznego
    W 2002 r., mając (...) lat, otrzymał Pan od siostry swojego ojca w drodze darowizny
    nieruchomość rolną, na której znajdował się drewniany budynek mieszkalny
    jednorodzinny. Nieruchomość była położona na terenie (...), które ujawniło się w roku (...) i
    już wówczas spowodowało znaczne uszkodzenia budynku. Mimo to, do momentu
    przeprowadzki rodziców do nowego domu, część budynku była przez Państwa czasowo
    zamieszkiwana. Po przeprowadzce, z uwagi na pogarszający się stan techniczny budynku i
    jego usytuowanie na terenie (...), nieruchomość nie była użytkowana mieszkalnie. Z
    biegiem lat obiekt ulegał dalszym uszkodzeniom i nie nadawał się do zamieszkania ani do
    remontu. W Pana ocenie budynek ten nie spełniał oraz nie mógł w przyszłości spełniać
    funkcji mieszkalnej. W (...) r., po osiągnięciu pełnoletności, uzyskaniu pełni praw do
    dysponowania nieruchomością oraz zgromadzenia odpowiednich środków finansowych
    zwrócił się Pan do Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w (...) z wnioskiem o
    wydanie decyzji administracyjnej nakazującej rozbiórkę nieużytkowanego budynku. Po
    otrzymaniu takiej decyzji, rozbiórka została przeprowadzona. Obecnie planuje Pan zakup
    pierwszej, realnie zdatnej do zamieszkania nieruchomości mieszkalnej (lokalu
    mieszkalnego albo domu jednorodzinnego) i w związku z tym rozważa Pan możliwość
    skorzystania ze zwolnienia z podatku od czynności cywilnoprawnych (PCC).

## Pytanie

Czy w świetle art. 9 pkt 17 ustawy z dnia 9 września 2000 r. o podatku od czynności
    cywilnoprawnych (Dz.U. z 2024 r. poz. 295), posiadanie nieruchomości, która od momentu
    jej nabycia w drodze darowizny znajdowała się na terenie (...), ulegała postępującym
    uszkodzeniom i z uwagi na swój stan techniczny nie nadawała się do zamieszkania ani nie
    mogła zostać przystosowana do celów mieszkalnych, a ostatecznie została rozebrana na
    mocy decyzji organu nadzoru budowlanego, wyklucza możliwość skorzystania z
    ustawowego zwolnienia z podatku PCC w przypadku zakupu pierwszej nieruchomości
    mieszkalnej zdatnej do zamieszkania?
    Pana stanowisko w sprawie
    Pana zdaniem, posiadanie nieruchomości, którą otrzymał Pan w drodze darowizny w (...) r.
    i na której znajdował się budynek mieszkalny zlokalizowany na terenie (...), nie powinno
    wykluczać Pana z prawa do skorzystania ze zwolnienia z podatku od czynności
    cywilnoprawnych (PCC), o którym mowa w art. 9 pkt 17 ustawy o podatku od czynności
    cywilnoprawnych, w związku z planowanym zakupem pierwszej nieruchomości zdatnej do
    zamieszkania. Budynek ten od momentu darowizny stopniowo ulegał degradacji.
    Znajdował się na terenie (...), co w Pana ocenie uniemożliwiało jego bezpieczne
    użytkowanie jako budynku mieszkalnego. Z czasem budynek stał się całkowicie
    nienadający do zamieszkania – nie tylko z punktu widzenia faktycznego, ale także
    technicznego i formalnego. Został ostatecznie rozebrany w (...) r. na podstawie decyzji
    Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego. Uważa Pan, że przepisy o zwolnieniu z
    PCC dla osób nabywających pierwszą nieruchomość mieszkalną powinny być
    interpretowane zgodnie z ich celem, jakim jest wspieranie osób fizycznych w nabywaniu
    realnie pierwszego mieszkania lub domu zdatnego do zamieszkania. W Pana przypadku
    wcześniej posiadana nieruchomość nie spełniała żadnych funkcji mieszkalnych, a jej stan
    nie pozwalał nawet na przeprowadzenie remontu, który przywróciłby taką funkcję. W
    związku z tym, w Pana ocenie, nie można uznać, że był Pan wcześniej właścicielem lokalu
    mieszkalnego lub domu jednorodzinnego w rozumieniu art. 9 pkt 17 ustawy o PCC, a
    zatem spełnia Pan warunki do zastosowania przedmiotowego zwolnienia.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawił Pan we wniosku jest nieprawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Przepis art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 9 września 2000 r. o podatku od czynności
    cywilnoprawnych (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 295) zawiera zamknięty katalog czynności
    podlegających opodatkowaniu tym podatkiem.
    Zgodnie z art. 1 ust. 1 pkt 1 lit. a) ww. ustawy:
      Podatkowi podlegają: umowy sprzedaży oraz zamiany rzeczy i praw majątkowych.
    W myśl art. 3 ust. 1 pkt 1 ww. ustawy:
      Obowiązek podatkowy, z zastrzeżeniem ust. 2, powstaje z chwilą dokonania
      czynności cywilnoprawnej.
    Na podstawie art. 4 pkt 1 ww. ustawy:
      Obowiązek podatkowy, z zastrzeżeniem ust. 5, ciąży przy umowie sprzedaży – na
      kupującym.
    W oparciu o art. 6 ust. 1 pkt 1 ww. ustawy:
      Podstawę opodatkowania stanowi przy umowie sprzedaży – wartość rynkowa rzeczy
      lub prawa majątkowego.
    Wartość rynkową określa się na zasadach wskazanych w art. 6 ust. 2 ww. ustawy, w myśl
    którego:
      Wartość rynkową przedmiotu czynności cywilnoprawnych określa się na podstawie
      przeciętnych cen stosowanych w obrocie rzeczami tego samego rodzaju i gatunku, z
      uwzględnieniem ich miejsca położenia, stanu i stopnia zużycia, oraz w obrocie
      prawami majątkowymi tego samego rodzaju, z dnia dokonania tej czynności, bez
      odliczania długów i ciężarów.
    Zgodnie z art. 7 ust. 1 pkt 1 ww. ustawy:
      Stawki podatku wynoszą od umowy sprzedaży:
    a) nieruchomości, rzeczy ruchomych, prawa użytkowania wieczystego, własnościowego
      spółdzielczego prawa do lokalu mieszkalnego, spółdzielczego prawa do lokalu
      użytkowego oraz wynikających z przepisów prawa spółdzielczego: prawa do domu
      jednorodzinnego oraz prawa do lokalu w małym domu mieszkalnym − 2%,
    b) innych praw majątkowych − 1%.
    Jak wynika z powołanych przepisów – umowa sprzedaży podlega generalnie
    opodatkowaniu podatkiem od czynności cywilnoprawnych na podstawie art. 1 ust. 1 pkt 1
    lit. a) ustawy o podatku od czynności cywilnoprawnych i obowiązek uiszczenia tegoż
    podatku ciąży na kupującym.
    W myśl art. 9 pkt 17 ww. ustawy:
      Zwalnia się od podatku sprzedaż, której przedmiotem jest prawo własności lokalu
      mieszkalnego stanowiącego odrębną nieruchomość, prawo własności budynku
      mieszkalnego jednorodzinnego, spółdzielcze własnościowe prawo do lokalu
      dotyczące lokalu mieszkalnego albo domu jednorodzinnego, jeżeli kupującym jest
      osoba fizyczna lub osoby fizyczne, którym w dniu sprzedaży i przed tym dniem nie
      przysługiwało żadne z tych praw ani udział w tych prawach, chyba że udział ten nie
      przekracza lub nie przekraczał 50% i został nabyty w drodze dziedziczenia.
    Z treści przepisu art. 9 pkt 17 ustawy o podatku od czynności cywilnoprawnych wynika, że
    zwolniona z opodatkowania podatkiem od czynności cywilnoprawnych będzie sprzedaż,
    której przedmiotem jest:
    · prawo własności lokalu mieszkalnego stanowiącego odrębną nieruchomość,
    · prawo własności budynku mieszkalnego jednorodzinnego,

    · spółdzielcze własnościowe prawo do lokalu dotyczące lokalu mieszkalnego albo domu
      jednorodzinnego,
    pod warunkiem, że kupującemu/ kupującym w dniu sprzedaży i przed tym dniem nie
    przysługiwało żadne z tych praw ani udział w tych prawach, chyba że udział ten nie
    przekracza lub nie przekraczał 50% i został nabyty w drodze dziedziczenia.
    Z przedstawionego we wniosku stanu faktycznego wynika, że w (...) r. nabył Pan w
    darowiźnie nieruchomość rolną zabudowaną budynkiem mieszkalnym jednorodzinnym.
    Nieruchomość położona była na terenie (...), które znacznie uszkodziło budynek. Mimo to
    część budynku była zamieszkiwana przez Pana i Pana rodziców do momentu
    przeprowadzki do nowego domu. Po przeprowadzce, z uwagi na pogarszający się stan
    techniczny budynku i jego usytuowanie na terenie (...), nieruchomość nie była użytkowana
    mieszkalnie. Z biegiem lat obiekt ulegał dalszym uszkodzeniom i nie nadawał się do
    zamieszkania ani do remontu. W (...) r., po osiągnięciu pełnoletności, uzyskaniu pełni praw
    do dysponowania nieruchomością oraz zgromadzenia odpowiednich środków
    finansowych zwrócił się Pan do Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w (...) z
    wnioskiem o wydanie decyzji administracyjnej nakazującej rozbiórkę nieużytkowanego
    budynku. Po otrzymaniu takiej decyzji, rozbiórka została przeprowadzona. Obecnie
    planuje Pan kupić nieruchomość mieszkalną.
    Pana zdaniem, spełnia Pan warunki do skorzystania ze zwolnienia, o którym mowa w art.
    9 pkt 17 ww. ustawy.
    Z Pana stanowiskiem nie można się zgodzić.
    Aby bowiem skorzystać ze zwolnienia zawartego w art. 9 pkt 17 ustawy o podatku od
    czynności cywilnoprawnych w dniu sprzedaży i przed tym dniem nie mogło Panu
    przysługiwać żadne z praw ani udział w prawie wskazanym w treści tego przepisu, czyli m.
    in. prawo własności budynku mieszkalnego jednorodzinnego.
    Zarówno ustawa o podatku od czynności cywilnoprawnych, jak i Kodeks cywilny nie
    definiują pojęć „budynek mieszkalny jednorodzinny” i „budynek”. W takiej sytuacji, na
    gruncie ustawy o podatku od czynności cywilnoprawnych, należy dopuścić możliwość
    odwołania się do definicji budynku z ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t. j.
    Dz. U. z 2024 r. poz. 725 ze zm.).
    Zgodnie z art. 3 pkt 2 i 2a ww. ustawy:
      Ilekroć w ustawie jest mowa o:
      budynku - należy przez to rozumieć taki obiekt budowlany, który jest trwale związany
      z gruntem, wydzielony z przestrzeni za pomocą przegród budowlanych oraz posiada
      fundamenty i dach;
      budynku mieszkalnym jednorodzinnym - należy przez to rozumieć budynek wolno
      stojący albo budynek w zabudowie bliźniaczej, szeregowej lub grupowej, służący
      zaspokajaniu potrzeb mieszkaniowych, stanowiący konstrukcyjnie samodzielną
      całość, w którym dopuszcza się wydzielenie nie więcej niż dwóch lokali mieszkalnych
      albo jednego lokalu mieszkalnego i lokalu użytkowego o powierzchni całkowitej
      nieprzekraczającej 30% powierzchni całkowitej budynku.
    W doktrynie przyjmuje się, że w świetle wyżej przedstawionych definicji, warunkiem
    uznania budynku za mieszkalny jednorodzinny, jest przede wszystkim to, aby służył on
    zaspokajaniu potrzeb mieszkaniowych i stanowił konstrukcyjnie samodzielną całość.
    Zaspokajanie potrzeb mieszkaniowych należy rozumieć jako możliwość użytkowania
    budynku czyli zamieszkiwania w nim. Możliwość użytkowania i tym samym
    zamieszkiwania w budynku regulują przepisy prawa budowlanego. Nie można mieszkać w
    budynku, co do którego nie uzyskano pozwolenia na użytkowanie lub nie złożono

    zawiadomienia o zakończeniu budowy, a także w stosunku do którego organ nadzoru
    budowlanego wydał zakaz użytkowania na czas usunięcia nieodpowiedniego stanu
    technicznego lub wydał decyzję nakazująca rozbiórkę budynku.
    W związku z powyższym, należy ustalić czy w okresie posiadania budynek nie służył lub nie
    mógł służyć zaspokajaniu potrzeb mieszkaniowych, tj. czy była wydana decyzja organu
    nadzoru budowlanego nakazująca rozbiórkę tego budynku lub zakazująca jego
    użytkowanie i czy przez cały okres posiadania tego budynku był on objęty powyższymi
    decyzjami organu nadzoru budowlanego.
    W myśl art. 66 ustawy Prawo budowlane:
      W przypadku stwierdzenia, że obiekt budowlany:
    1) może zagrażać życiu lub zdrowiu ludzi, bezpieczeństwu mienia bądź środowiska albo
    2) jest użytkowany w sposób zagrażający życiu lub zdrowiu ludzi, bezpieczeństwu
      mienia lub środowisku, albo
    3) jest w nieodpowiednim stanie technicznym, albo
    4) powoduje swym wyglądem oszpecenie otoczenia
      - organ nadzoru budowlanego nakazuje, w drodze decyzji, usunięcie stwierdzonych
      nieprawidłowości, określając termin wykonania tego obowiązku.
      W przypadku stwierdzenia nieuzasadnionych względami technicznymi lub
      użytkowymi ingerencji lub naruszenia wymagań dotyczących obiektu budowlanego,
      których charakter uniemożliwia lub znacznie utrudnia użytkowanie go do celów
      mieszkalnych, organ nadzoru budowlanego nakazuje, w drodze decyzji, usunięcie
      skutków ingerencji lub naruszeń lub przywrócenie stanu poprzedniego. Decyzja
      podlega natychmiastowemu wykonaniu i może być ogłoszona ustnie.
      W decyzji, o której mowa w ust. 1 pkt 1-3, organ nadzoru budowlanego może zakazać
      użytkowania obiektu budowlanego lub jego części do czasu usunięcia stwierdzonych
      nieprawidłowości. Decyzja o zakazie użytkowania obiektu, jeżeli występują
      okoliczności, o których mowa w ust. 1 pkt 1 i 2, podlega natychmiastowemu
      wykonaniu i może być ogłoszona ustnie.
    Zgodnie z art. 67 ust. 1 ww. ustawy:
      Jeżeli nieużytkowany lub niewykończony obiekt budowlany nie nadaje się do
      remontu, odbudowy lub wykończenia, organ nadzoru budowlanego wydaje decyzję
      nakazującą właścicielowi lub zarządcy rozbiórkę tego obiektu i uporządkowanie
      terenu oraz określającą terminy przystąpienia do tych robót i ich zakończenia.
    Stosownie do powyższych regulacji nieruchomość (budynek), co do której nie uzyskano
    pozwolenia na użytkowanie lub nie złożono zawiadomienia o zakończeniu budowy, a
    także taka, w stosunku do której organ nadzoru budowlanego wydał zakaz użytkowania
    na czas usunięcia nieodpowiedniego stanu technicznego lub wydał decyzję nakazującą
    rozbiórkę budynku (w myśl Prawa budowlanego) – nie stanowi budynku mieszkalnego
    jednorodzinnego, tj. nie umożliwia użytkowania budynku i w konsekwencji nie służy
    zaspokajaniu potrzeb mieszkaniowych.
    Zgodnie natomiast z art. 30b ust. 1-3 ww. ustawy:
    1. Rozbiórkę można rozpocząć po uzyskaniu decyzji o pozwoleniu na rozbiórkę.
    2. Decyzję o pozwoleniu na rozbiórkę wydaje na wniosek organ administracji
      architektoniczno-budowlanej.
    3. Do wniosku o pozwolenie na rozbiórkę dołącza się:
    1) zgodę właściciela obiektu budowlanego lub jej kopię;
    2) szkic usytuowania obiektu budowlanego;

    3) opis zakresu i sposobu prowadzenia robót rozbiórkowych;
    4) opis sposobu zapewnienia bezpieczeństwa ludzi i mienia;
    5) pozwolenia, uzgodnienia, opinie i inne dokumenty, których obowiązek dołączenia
      wynika z przepisów odrębnych ustaw, lub kopie tych pozwoleń, uzgodnień, opinii i
      innych dokumentów - nie dotyczy to uzgodnień i opinii uzyskiwanych w ramach
      oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko albo oceny oddziaływania
      przedsięwzięcia na obszar Natura 2000;
    6) projekt rozbiórki lub jego kopię - w zależności od potrzeb.
    Jak wskazał Pan we wniosku w stosunku do budynku mieszkalnego nakaz rozbiórki
    wydano w (...) r., tj. po (...) latach od nabycia przez Pana nieruchomości. Stan techniczny
    budynku zaczął się pogarszać ze względu na jego usytuowanie na terenie (...) oraz
    niezamieszkiwanie w nim. Jednak pomimo (...), które spowodowało znaczne uszkodzenie
    budynku, do czasu przeprowadzki, część budynku była przez Pana i Pana rodzinę
    zamieszkiwana.
    Skoro więc, w stosunku do nieruchomości zabudowanej ówcześnie budynkiem
    mieszkalnym jednorodzinnym, której jest Pan właścicielem od (...) r. – decyzja organu
    nadzoru budowlanego nakazująca rozbiórkę tego obiektu została wydana w (...) r. – to
    należy uznać, że zgodnie z ww. przepisami do tego czasu istniał budynek mieszkalny na
    nieruchomości. Ponadto budynek (jego część) ten przez pewien czas był przez Pana
    rodzinę zamieszkiwany a więc służył zaspokajaniu potrzeb mieszkaniowych.
    Skoro nabył Pan nieruchomość zabudowaną budynkiem mieszkalnym jednorodzinnym, to
    był Pan właścicielem budynku mieszkalnego jednorodzinnego. To, że budynek był w złym
    stanie technicznym, nie może stanowić przesłanki do zastosowania omawianego
    zwolnienia. Ustawodawca nie zawarł bowiem zastrzeżeń, w jakim stanie funkcjonalnym
    powinien być budynek. Ponadto zawarte w art. 9 pkt 17 ww. ustawy sformułowanie „w
    dniu sprzedaży i przed tym dniem nie przysługiwało żadne z tych praw”, oznacza, że aby
    skorzystać z omawianego zwolnienia kiedykolwiek wcześniej nie mógł Pan posiadać
    budynku mieszkalnego. A jak wynika z opisu stanu faktycznego w (...) r. ciotka darowała
    Panu budynek mieszkalny jednorodzinny. Sam Pan wskazał, że z biegiem lat budynek
    ulegał dalszym uszkodzeniom i w Pana ocenie nie mógł w przyszłości spełniać funkcji
    mieszkalnej. Budynek ten od momentu darowizny stopniowo ulegał degradacji. Jednak w
    momencie nabycia był to budynek mieszkalny, w którym Pan i Pana rodzina
    zamieszkiwaliście.
    Reasumując, nabycie w (...) r. nieruchomości zabudowanej budynkiem mieszkalnym
    jednorodzinnym, uniemożliwia Panu obecnie skorzystanie ze zwolnienia z art. 9 pkt 17
    ustawy o podatku od czynności cywilnoprawnych, bowiem – zgodnie z opisanym
    zdarzeniem – był Pan właścicielem budynku mieszkalnego, a zatem nie spełnia Pan
    warunków do skorzystania ze zwolnienia określonych w tym przepisie. W konsekwencji
    planowany przez Pana zakup nieruchomości mieszkalnej będzie podlegał opodatkowaniu
    podatkiem od czynności cywilnoprawnych.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Pan przedstawił i stanu prawnego, który
    obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    · Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy
      z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.).
      Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pana sytuacja będzie zgodna
      (tożsama) z opisem stanu faktycznego i zastosuje się Pan do interpretacji.

    · Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
      z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    · Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pan prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu
    Administracyjnego (...). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z
    dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.
    U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
    · w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
    · w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP
      (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.