Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0113-KDIPT2-3.4011.452.2025.2.MS
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-06-30
Teza: Obowiązki płatnika w zakresie zwrotu kosztów przejazdów
taksówkami w celach służbowych w ramach delegacji lub
wyjść służbowych.
Słowa kluczowe: obowiązek-obowiązek płatnika
podróż
pracownik
płatnik
Zagadnienia: Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Zwolnienia przedmiotowe.-Zwolnienia od podatku
dochodowego.-Diety i inne należności za czas podróży.-
Pracownika
Przepisy: [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-
Rozdział 3-art. 21-ust. 1-pkt 16-lit. a

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

13 maja 2025 r. wpłynął Państwa wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej, który
    dotyczy obowiązków płatnika w podatku dochodowym od osób fizycznych. Uzupełnili go
    Państwo – w odpowiedzi na wezwanie – pismem z 12 czerwca 2025 r Treść wniosku jest
    następująca:
    Opis stanu faktycznego i zdarzenia przyszłego
    Wnioskodawca jest bankiem krajowym w rozumieniu art. 4 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 29
    sierpnia 1997 r. - Prawo bankowe (Dz. U. z 2024 r. poz. 1646: dalej: „Prawo bankowe”) i
    podlega w Polsce nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu w podatku
    dochodowym od osób prawnych. Podstawowym przedmiotem działalności gospodarczej
    Wnioskodawcy jest wykonywanie czynności bankowych określonych w art. 5-6 Prawa
    bankowego.
    W związku z wykonywaną działalnością gospodarczą Bank zatrudnia pracowników, którzy
    w ramach wykonywania obowiązków służbowych odbywają i będą odbywać w przyszłości
    podróże służbowe (w ramach delegacji krajowych, jak i zagranicznych), a także mają i będą
    mieć wyjścia służbowe (np. spotkania z klientami lub kontrahentami, urzędnikami, np. z
    Komisji Nadzoru Finansowego, konferencję lub szkolenie) w celach ściśle związanych z
    wykonywaną pracą w Banku. W ramach podróży i wyjść służbowych powstają przypadki
    gdy niezbędne jest skorzystanie z taksówki, np. gdy z uwagi na porę nocną lub ze względu
    na trasę nie kursuje komunikacja miejska albo gdy konieczne jest to ze względu na
    umówioną godzinę spotkania służbowego lub konferencji (szkolenia). Pracownicy
    wykorzystują przejazdy taksówką w ramach wykonywania obowiązków służbowych, tj. gdy
    realizują zadania w interesie Banku jako ich pracodawcy a przejazd taki uzasadniony jest
    okolicznościami (niemożność skorzystania z innych środków komunikacji, konieczność
    dotrzymania terminu spotkania, itp.) . W takich przypadkach pracownicy Banku ponoszą
    koszty przejazdu taksówką z własnych środków pieniężnych, biorą od przewoźnika
    rachunek lub fakturę za przejazd i wnioskują o zwrot poniesionych kosztów do Banku
    przedkładając oprócz rachunku/faktury także np. potwierdzenia zapłaty osobistą kartą
    płatniczą w ramach rozliczenia delegacji lub wyjścia służbowego. Po pozytywnym
    rozpatrzeniu wniosku pracownik otrzymuje zwrot poniesionego wydatku za przejazd
    taksówką (1:1 - bez dodatkowych kwot).
    Aktualnie, stosując się do dominującej w przeszłości linii interpretacyjnej Dyrektora
    Krajowej Informacji Skarbowej, Bank traktował kwotę zwrotu za przejazd taksówką jako
    przychód pracownika ze stosunku pracy i powiększał podstawę opodatkowania PIT
    (podatkiem dochodowym od osób fizycznych). Niemniej, w związku z udzieloną przez
    Ministra Finansów odpowiedzią z dnia 20 grudnia 2024 r. znak: DD3.054.41.2024 na
    interpelację poselską nr 6759 (opubl. https://sejm.gov.pl/INT10.nsf/klucz/ATTDC8K7P/%
    24FILE/i06759-o1.pdf) Bank nabrał wątpliwości co do prawidłowości dotychczasowej
    swojej praktyki (sami pracownicy Banku „reklamują” również praktykę Banku powołując
    się na to stanowisko pisemne Ministra Finansów), w związku z czym kieruje niniejszy
    wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej.
    Uzupełnienie wniosku
    Wnioskodawca potwierdza, że podróże pracowników Banku w celach służbowych w
                                                  (5)ramach delegacji krajowych i zagranicznych stanowią podróż służbową w myśl art. 77 §
    1 Kodeksu pracy.

    Przejazdy pracowników Banku taksówkami w celach podróży służbowych w ramach ww.
    delegacji odbywają się/będą odbywać się poza miejscowością, w której znajduje się
    siedziba Banku (miejsce pracy pracowników).
    Wyjścia służbowe nie są bezpośrednio regulowane prawem, ani w Kodeksie pracy, ani
    innych ustawach lub rozporządzeniach. Zasady ich organizacji i ewidencji są określone w
    przepisach wewnątrzbankowych (aktualnie: Komunikacie nr ...). Zgodnie z tymi przepisami
    pracownik powinien złożyć wniosek o zgodę na wyjście w systemie kadrowym X,
    zawierający informacje o planowanym czasie nieobecności oraz przyczynie wyjścia.
    Przełożony pracownika akceptuje w systemie taki wniosek i weryfikuje w miarę możliwości
    czy wyjście służbowe faktycznie miało miejsce (najczęściej poprzez odpowiednią notatkę
    lub relację ze spotkania służbowego, prezentację otrzymanych materiałów szkoleniowych
    z konferencji/szkolenia i faktur/rachunków za przejazdy taxi). W systemie X znajduje się
    ewidencja takich zaakceptowanych wyjść służbowych pracowników. Jak wskazywaliśmy w
    złożonym wniosku wyjścia służbowe wiążą się z obowiązkami pracowniczymi (są to np.
    spotkania służbowe z klientami, urzędnikami, przykładowo z Komisji Nadzoru
    Finansowego, udział w konferencjach i szkoleniach).
    Przejazdy pracowników Banku taksówkami w ramach wyjść służbowych odbywają się w
    obrębie miejscowości, w której znajduje się siedziba Banku lub stałe miejsce pracy
    pracownika.

## Pytanie

Czy zwracane przez Bank koszty przejazdów taksówkami w celach służbowych w ramach
    delegacji lub wyjść służbowych stanowić będą dla pracowników przychód ze stosunku w
    podatku dochodowym od osób fizycznych (PIT) w rozumieniu art. 12 ust. 1 ustawy o
    podatku dochodowym od osób fizycznych (dalej: UPDOF), a w związku z tym po stronie
    Banku jako płatnika powstanie obowiązek pobrania zaliczki PIT, zgodnie z art. 32 UPDOF?
    Państwa stanowisko w sprawie (po uzupełnieniu)
    W opinii Wnioskodawcy, w związku z przedstawionym stanem faktycznym we wniosku,
    Bank nie będzie miał obowiązku poboru zaliczki na podatek dochodowy od osób
    fizycznych, gdyż zwracane pracownikom kwoty tytułem zwrotu kosztów przejazdu
    taksówkami w celach służbowych w ramach rozliczenia delegacji nie będą stanowiły dla
    pracowników przychodu w ramach stosunku pracy w rozumieniu art. 12 ust.1 UPDOF, i w
    konsekwencji obowiązku po stronie Banku jako płatnika do pobrania zaliczki na podatek
    dochodowy od osób fizycznych na podstawie art. 32 UPDOF.
    W ramach prawidłowej kwalifikacji opodatkowania kwot zwrotu pracownikom wydatków
    za służbowe przejazdy taksówkami finansowanych przez Bank należy przeanalizować czy
    przedmiotowe koszty stanowią po stronie pracownika przychód ze stosunku pracy, od
    którego Bank jako płatnik jest zobowiązany pobrać zaliczkę na podatek dochodowy od
    osób fizycznych.
    Na podstawie art. 11 ust. 1 UPDOF, przychodami, z zastrzeżeniem (...) są otrzymane lub
    postawione do dyspozycji podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i wartości
    pieniężne oraz wartość otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych
    świadczeń.
    Zgodnie z przepisem art. 12 ust. 1 UPDOF, za przychody ze stosunku służbowego,
    stosunku pracy, pracy nakładczej oraz spółdzielczego stosunku pracy uważa się
    wszelkiego rodzaju wypłaty pieniężne oraz wartość pieniężną świadczeń w naturze bądź
    ich ekwiwalenty, bez względu na źródło finansowania tych wypłat i świadczeń, a w
    szczególności: wynagrodzenia zasadnicze, wynagrodzenia za godziny nadliczbowe,
    różnego rodzaju dodatki, nagrody, ekwiwalenty za niewykorzystany urlop i wszelkie inne
    kwoty niezależnie od tego, czy ich wysokość została z góry ustalona, a ponadto
    świadczenia pieniężne ponoszone za pracownika, jak również wartość innych
    nieodpłatnych świadczeń lub świadczeń częściowo odpłatnych.

    Z kolei zgodnie z art. 32 UPDOF, zakłady pracy będące osobami fizycznymi, osobami
    prawnymi oraz jednostkami organizacyjnymi nieposiadającymi osobowości prawnej są
    obowiązane jako płatnicy obliczać i pobierać w ciągu roku zaliczki na podatek dochodowy
    od osób, które uzyskują od tych zakładów przychody ze stosunku służbowego, stosunku
    pracy, z pracy nakładczej lub ze spółdzielczego stosunku pracy, z zasiłków pieniężnych z
    ubezpieczenia społecznego wypłacanych przez zakłady pracy lub z tytułu udziału w
    nadwyżce bilansowej wypłacanej w spółdzielniach pracy.
    Analizując powyższe przepisy w kontekście opodatkowania należy wskazać, że w
    przedstawionym stanie faktycznym to pracownik dokonuje świadczenia na rzecz
    pracodawcy w ramach wykonywania obowiązków służbowych, tj. ponosi koszt służbowych
    przejazdów taksówkami podczas delegacji czy wyjścia służbowego. Bank jest zobowiązany
    z kolei do ponoszenia kosztów dotyczących świadczenia pracy przez Jego pracowników.
    W konsekwencji przedmiotowy zwrot kosztów tytułem wydatków za służbowe przejazdy
    taksówkami nie stanowi dla pracowników wypłaty pieniężnej, wartości pieniężnej
    świadczenia w naturze bądź jej ekwiwalentu w rozumieniu art. 12 ust. 1 UPDOF.
    Pracownik zaś otrzymując przedmiotowy zwrot nie uzyskuje z tego tytułu żadnej korzyści
    majątkowej (nie zwiększają jego majątku w sensie ekonomicznym), stanowią jedynie
    rekompensatę kosztów poniesionych w istocie na rzecz pracodawcy podczas delegacji
    służbowych. W ramach kwalifikacji podatkowej nie można pominąć faktu, iż pracownik
    przedmiotowych kosztów przejazdów taksówkami nie poniósłby gdyby nie fakt jego
    delegacji służbowej, a świadczenia pracy w zasadniczym jej miejscu. Podkreślenia wymaga
    fakt, iż w przedstawionym stanie faktycznym pracownik nie otrzymuje ekwiwalentu za
    wykonaną pracę, lecz zwrot kosztów transportu poniesionego w ramach delegacji
    krajowej lub zagranicznej związanego z dojazdem na miejsce poza zasadnicze miejsce
    pracy (siedziby, w której daną pracę standardowo świadczy).
    W ramach uzasadnienia powyższej wykładni przepisów wypowiedział się Trybunał
    Konstytucyjny (TK) w wyroku z 8 lipca 2014 r. sygn. akt K 7/13 (publ. OTK-A 2014/7/69),
    gdzie wskazał, iż „świadczenia uzyskiwane od pracodawcy, niezależnie od tego czy są
    dokonywane w formie pieniężnej czy w formie świadczenia rzeczowego lub usługi, aby
    podlegały opodatkowaniu muszą prowadzić do pojawienia się po stronie pracownika
    dochodu, czyli korzyści majątkowej, która może wystąpić w dwóch postaciach: prowadzi
    do powiększenia aktywów, co jest zwykłym skutkiem wypłaty pieniędzy albo do
    zaoszczędzenia wydatków, co może być następstwem świadczenia rzeczowego lub w
    formie usługi. W wyniku takiego świadczenia w majątku pracownika nie pojawia się
    wprawdzie realny dochód (w znaczeniu ekonomicznym), ale ponieważ - jak wskazano w
    pkt 3.2.4. uzasadnienia - znaczenie dochodu na gruncie u.p.d.o.f. jest szersze,
    zaoszczędzenie wydatków musi być traktowane na równi z przyrostem majątku”.
    TK w dalszej części orzeczenia zdefiniował ważną przesłankę, umożliwiającą uznanie, iż
    mamy do czynienia z przychodem pracownika (przesłanki tej nie można odnosić jedynie
    do „innych nieodpłatnych świadczeń”, na podstawie wyżej przywołanego cytatu orzeczenia
    dotyczyć ona powinna również świadczeń pieniężnych).
    Świadczenia otrzymywane od pracodawcy (w tym w formie pieniężnej) podlegają
    opodatkowaniu w sytuacji spełniania ich w interesie pracownika, nie zaś pracodawcy oraz
    gdy takie świadczenia prowadzą do pojawienia się po stronie pracownika dochodu -
    korzyści majątkowej (powiększenia aktywów lub zaoszczędzenia wydatków).
    TK w wyżej przywołanym wyroku sformułował kryteria zakwalifikowania konkretnego
    świadczenia pracodawcy na rzecz pracownika do przychodów nieodpłatnych ze stosunku
    pracy, przy czym kryteria te mają charakter uniwersalny. Przychodem pracownika są
    zatem świadczenia, które:
      1) zostały spełnione za zgodą pracownika (pracownik skorzystał z nich w pełni
        dobrowolnie),

      2) zostały spełnione w interesie pracownika (nie zaś pracodawcy) i
      3) przyniosły pracownikowi korzyść w postaci powiększenia aktywów lub uniknięcia
        wydatku, który musiałby ponieść, zaś korzyść ta jest wymierna i przypisana
        indywidualnemu pracownikowi (nie jest dostępna w sposób ogólny dla wszystkich
        podmiotów).
    W przedmiotowej sprawie otrzymywane przez pracownika „świadczenia” od pracodawcy,
    tj. kwoty tytułem kosztów przejazdu taksówkami w celach służbowych (w ramach delegacji
    pracowniczych) - nie są dokonywane w interesie pracownika, tylko w interesie pracodawcy
    oraz nie powodują uzyskania przez pracownika korzyści majątkowej. Pracownik nie
    poniósłby przedmiotowych kosztów gdyby nie charakter jego pracy i fakt podróży
    służbowych. Stąd kwoty otrzymywane tytułem zwrotu niwelują poniesiony przez
    pracownika koszt w ramach wykonywania obowiązków pracowniczych - w związku z czym
    nie stanowią przychodu pracownika w rozumieniu art. 11 ust. 1 i art. 12 ust. 1 UPDOF.
    Tym samym na Banku nie ciążą obowiązki kalkulacji i poboru zaliczki na podatek
    dochodowy od osób fizycznych z tytułu zwrotu przedmiotowych kosztów na mocy art. 31
    UPDOF.
    Powyższe stanowisko zgodne jest z odpowiedzią Ministra Finansów z 20 grudnia 2024 r.
    znak: DD3.054.41.2024 na interpelację poselską nr 6759 (opubl. https://sejm.gov.pl/INT10.
    nsf/klucz/ATTDC8K7P/%24FILE/i06759-o1.pdf ), jak również orzecznictwem sądów
    administracyjnych - por. wyrok NSA z 19 września 2014 r. sygn. akt. II FSK 2280/12, z 23
    lipca 2015 r. sygn. akt II FSK 1689/13, z 9 sierpnia 2016 r. sygn. akt II FSK 1970/14, z 16
    października 2019 r. sygn. akt II FSK 3531/17, z dnia 22 stycznia 2021 r. sygn. akt II FSK
    2472/18.
    W przywołanych orzeczeniach wskazywano wielokrotnie na fakt uzyskiwania zwrotu
    kosztów poniesionych przez pracownika do celów służbowych, ponoszonych w wyłącznym
    interesie pracodawcy i braku uzyskiwania z tego tytułu żadnego przysporzenia dla
    pracownika (nie powiększa jego aktywów) - w związku z czym uzasadniano brak
    kwalifikowania otrzymywanego zwrotu (rekompensaty) do przychodu w podatku
    dochodowym od osób fizycznych.
    Analogicznie stanowisko zajął Minister Finansów w ww. odpowiedzi na interpelację
    poselską nr 6759.
    Ponadto, zdaniem Wnioskodawcy, zwracane pracownikom kwoty tytułem zwrotu kosztów
    przejazdu taksówkami w ramach wyjść służbowych nie będą stanowiły dla pracowników
    przychodu w ramach stosunku pracy w rozumieniu art. 12 ust.1 ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych i w konsekwencji nie powstanie po stronie Banku jako
    płatnika obowiązek pobrania zaliczki na podatek dochodowy od osób fizycznych na
    podstawie art. 32 UPDOF.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku w zakresie podatku dochodowego od
    osób fizycznych, jest w części prawidłowe i w części nieprawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

W myśl art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób
    fizycznych (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 163 ze zm.):
      Opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody
      z wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od
      których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.
    Na podstawie art. 11 ust. 1 cytowanej ustawy:
      Przychodami, z zastrzeżeniem art. 14-15, art. 17 ust. 1 pkt 6, 9, 10 w zakresie
      realizacji praw wynikających z pochodnych instrumentów finansowych, pkt 11, art.

      19, art. 25b, art. 30ca, art. 30da i art. 30f, są otrzymane lub postawione do dyspozycji
      podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość
      otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń.
    Z ogólnej definicji przychodów zawartej w art. 11 ustawy o podatku dochodowym od osób
    fizycznych wynika, iż przychodami są w szczególności otrzymane lub postawione do
    dyspozycji podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość
    otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń. Ponieważ za
    przychody należy uznać każdą formę przysporzenia majątkowego – zarówno formę
    pieniężną jak i niepieniężną, w tym nieodpłatne świadczenia otrzymane przez podatnika –
    to wskazać należy, że dla celów podatkowych przez nieodpłatne świadczenie rozumie się
    te wszystkie zdarzenia prawne lub gospodarcze, których skutkiem jest nieodpłatne, tj.
    niezwiązane z kosztami lub inną formą ekwiwalentu, przysporzenie w majątku podatnika
    mające konkretny wymiar finansowy. Zatem do przychodu należy zaliczyć każdy rodzaj
    świadczenia, które dana osoba (podatnik) otrzymuje kosztem majątku innej osoby.
    Zgodnie z art. 10 ust. 1 pkt 1 ww. ustawy:
      Źródłami przychodów są stosunek służbowy, stosunek pracy, w tym spółdzielczy
      stosunek pracy, członkostwo w rolniczej spółdzielni produkcyjnej lub innej
      spółdzielni zajmującej się produkcją rolną, praca nakładcza, emerytura lub renta.
    Stosownie do art. 12 ust. 1 ustawy:
      Za przychody ze stosunku służbowego, stosunku pracy, pracy nakładczej oraz
      spółdzielczego stosunku pracy uważa się wszelkiego rodzaju wypłaty pieniężne oraz
      wartość pieniężną świadczeń w naturze bądź ich ekwiwalenty, bez względu na źródło
      finansowania tych wypłat i świadczeń, a w szczególności: wynagrodzenia zasadnicze,
      wynagrodzenia za godziny nadliczbowe, różnego rodzaju dodatki, nagrody,
      ekwiwalenty za niewykorzystany urlop i wszelkie inne kwoty niezależnie od tego, czy
      ich wysokość została z góry ustalona, a ponadto świadczenia pieniężne ponoszone
      za pracownika, jak również wartość innych nieodpłatnych świadczeń lub świadczeń
      częściowo odpłatnych.
    Użyty powyżej w art. 12 ust. 1 ustawy zwrot „w szczególności” oznacza, że wymienione
    kategorie przychodów stanowią katalog otwarty. Przychodem ze stosunku pracy i
    stosunków pokrewnych są więc wszelkiego rodzaju wypłaty i świadczenia skutkujące u
    podatnika powstaniem przysporzenia majątkowego, mające swoje źródło w łączącym
    pracownika z pracodawcą stosunku pracy lub stosunku pokrewnym. Ponadto treść tego
    przepisu wskazuje, że do przychodów pracownika zaliczyć należy praktycznie wszystkie
    otrzymane przez niego od pracodawcy świadczenia. Są nimi bowiem nie tylko
    wynagrodzenia, czyli świadczenia wprost wynikające z zawartej umowy o pracę, ale
    również wszystkie inne przychody (świadczenia), niezależnie od podstawy ich wypłaty,
    jeżeli w jakikolwiek sposób wiążą się z faktem wykonywania pracy.
    Na podstawie art. 12 ust. 3 ustawy:
      Wartość pieniężną innych nieodpłatnych świadczeń lub świadczeń częściowo
      odpłatnych ustala się według zasad określonych w art. 11 ust. 2-2b.
    W myśl art. 11 ust. 2 ustawy:
      Wartość pieniężną świadczeń w naturze, z zastrzeżeniem ust. 2c oraz art. 12 ust. 2-
      2c, określa się na podstawie cen rynkowych stosowanych w obrocie rzeczami lub
      prawami tego samego rodzaju i gatunku, z uwzględnieniem w szczególności ich
      stanu i stopnia zużycia oraz czasu i miejsca ich uzyskania.
    Stosownie zaś do art. 11 ust. 2a tej ustawy:
      Wartość pieniężną innych nieodpłatnych świadczeń ustala się:

      1) jeżeli przedmiotem świadczenia są usługi wchodzące w zakres działalności
        gospodarczej dokonującego świadczenia - według cen stosowanych wobec
        innych odbiorców;
      2) jeżeli przedmiotem świadczeń są usługi zakupione - według cen zakupu;
      3) jeżeli przedmiotem świadczeń jest udostępnienie lokalu lub budynku - według
        równowartości czynszu, jaki przysługiwałby w razie zawarcia umowy najmu tego
        lokalu lub budynku;
      4) w pozostałych przypadkach - na podstawie cen rynkowych stosowanych przy
        świadczeniu usług lub udostępnianiu rzeczy lub praw tego samego rodzaju i
        gatunku, z uwzględnieniem w szczególności ich stanu i stopnia zużycia oraz czasu
        i miejsca udostępnienia.
    Zauważyć należy, że kwestia rozumienia pojęcia „innych nieodpłatnych świadczeń” – w
    kontekście świadczeń pracowniczych – była przedmiotem analizy Trybunału
    Konstytucyjnego, który w wyroku z 8 lipca 2014 r. sygn. akt K 7/13 stwierdził, że za
    przychód pracownika z tytułu „innych nieodpłatnych świadczeń”, o których mowa w art. 12
    ust. 1 i art. 11 ust. 1 ustawy, mogą być uznane takie świadczenia, które:
      · po pierwsze, zostały spełnione za zgodą pracownika (skorzystał z nich w pełni
        dobrowolnie),
      · po drugie, zostały spełnione w jego interesie (a nie w interesie pracodawcy) i
        przyniosły mu korzyść w postaci powiększenia aktywów lub uniknięcia wydatku,
        który musiałby ponieść,
      · po trzecie, korzyść ta jest wymierna i przypisana indywidualnemu pracownikowi (nie
        jest dostępna w sposób ogólny dla wszystkich podmiotów).
    W kontekście pierwszego warunku, Trybunał Konstytucyjny podkreślił, że „inne
    nieodpłatne świadczenia” na rzecz pracownika mogą być uznane za jego dochód w
    rozumieniu ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych tylko pod warunkiem, że
    rzeczywiście spowodowały zaoszczędzenie przez niego wydatków. Ustalenie tej
    okoliczności zależy od tego, czy pracownik skorzystał ze świadczenia oferowanego przez
    pracodawcę w pełni dobrowolnie. Zgoda na skorzystanie ze świadczenia wyraża bowiem
    ocenę pracownika, że świadczenie – z punktu widzenia jego sytuacji zawodowej, życiowej,
    rodzinnej – jest celowe i przydatne, leży w jego interesie. Oznacza to, że w braku
    świadczenia ze strony pracodawcy pracownik musiałby ponieść wydatek. W konsekwencji,
    przyjęcie świadczenia oferowanego przez pracodawcę oznacza uniknięcie tego wydatku.
    Formułując drugi warunek Trybunał Konstytucyjny wyjaśnił, że dla oceny czy świadczenie
    leżało w interesie pracownika, istotne jest czy stanowi ono realne przysporzenie
    majątkowe (korzyść), którego efekt jest uchwytny w jego majątku. Trybunał Konstytucyjny
    – w ślad za uchwałami NSA – uznał, że w zakres nieodpłatnego świadczenia, jako
    przychodu wchodzą wszystkie zjawiska gospodarcze i zdarzenia prawne, „których
    skutkiem jest nieodpłatne, tj. niezwiązane z kosztami lub inną formą ekwiwalentu,
    przysporzenie majątku tej osobie, mające konkretny wymiar finansowy”. W konsekwencji,
    aby wartość świadczenia uzyskanego od pracodawcy podlegała opodatkowaniu po stronie
    pracownika musi pojawić się dochód, czyli korzyść majątkowa. Korzyść ta może wystąpić
    w dwóch postaciach: prowadzi do powiększenia aktywów, co jest zwykłym skutkiem
    wypłaty pieniędzy, albo do zaoszczędzenia wydatków, co może być następstwem
    świadczenia rzeczowego lub w formie usługi. W wyniku takiego świadczenia w majątku
    pracownika nie pojawia się wprawdzie realny dochód (w znaczeniu ekonomicznym), ale
    ponieważ znaczenie dochodu na gruncie ustawy jest szersze, zaoszczędzenie wydatków
    musi być traktowane na równi z przyrostem majątku. Jako przykład Trybunał
    Konstytucyjny wskazał m.in. dowożenie pracownika z miejsca zamieszkania do pracy. W
    ocenie Trybunału Konstytucyjnego zorganizowanie tego rodzaju transportu może
    oznaczać zaoszczędzenie wydatku po stronie pracownika i w konsekwencji może stanowić
    przysporzenie objęte podatkiem dochodowym. Taka ocena jest jednak poprawna tylko
    pod warunkiem, że świadczenia te pracodawca spełniał, dysponując uprzednią zgodą

    pracownika na ich przyjęcie. O ile bowiem pracownik decyduje się skorzystać z przewozu,
    niewątpliwie zaoszczędza sobie wydatku, który musiałby ponieść.
    Jednocześnie Trybunał Konstytucyjny zauważył, iż w sytuacji, gdy nieodpłatne świadczenie
    zostało przyjęte jako warunek niezbędny do zgodnego z prawem wykonania pracy – po
    stronie pracownika nie pojawia się korzyść, która mogłaby być objęta podatkiem
    dochodowym.
    Odnosząc się natomiast do trzeciego warunku, Trybunał Konstytucyjny wskazał, że
    przychód powstaje, gdy można zindywidualizować świadczenie, określić jego wartość
    pieniężną oraz skonkretyzować odbiorcę. Mając powyższe na uwadze Trybunał
    Konstytucyjny zauważył, że w sytuacji gdy otrzymane przez pracownika nieodpłatne
    świadczenie stanowi świadczenie pracodawcy, na które pracownik wyraził zgodę, które
    zostało spełnione w jego interesie i oznacza realne przysporzenie mu korzyści, problem
    ustalenia podstawy opodatkowania w zasadzie ulega rozwiązaniu.
    W świetle powyższego zauważyć należy, że nie każde świadczenie spełnione przez
    pracodawcę na rzecz pracownika bez ustalonej za nie zapłaty jest świadczeniem
    podlegającym podatkowi dochodowemu, podobnie jak nie każde tego rodzaju
    świadczenie jest wyłączone spod regulacji ustawy o podatku dochodowym od osób
    fizycznych. Przy czym, jak słusznie zauważył Trybunał Konstytucyjny, ze względu na
    otwarty i rozwijający się katalog świadczeń oferowanych przez pracodawców nie jest
    możliwe enumeratywne wyliczenie w ustawie podatkowej wszystkich nieodpłatnych
    przysporzeń, które zgodnie z zasadą powszechności przedmiotowej podatku
    dochodowego powinny być przez ustawodawcę uwzględnione.
    Co istotne, wytyczne zawarte w wyroku Trybunału Konstytucyjnego z 8 lipca 2014 r. sygn.
    akt K 7/13 mogą mieć zastosowanie również do świadczeń pieniężnych, jednakże wtedy
    gdy kwestia (tj. opodatkowanie/zwolnienie z opodatkowania) danego świadczenia nie jest
    wprost uregulowana w przepisach ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.
    W myśl natomiast art. 32 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:
      Zakłady pracy będące osobami fizycznymi, osobami prawnymi oraz jednostkami
      organizacyjnymi nieposiadającymi osobowości prawnej są obowiązane jako płatnicy
      obliczać i pobierać w ciągu roku zaliczki na podatek dochodowy od osób, które
      uzyskują od tych zakładów przychody ze stosunku służbowego, stosunku pracy, z
      pracy nakładczej lub ze spółdzielczego stosunku pracy, z zasiłków pieniężnych z
      ubezpieczenia społecznego wypłacanych przez zakłady pracy lub z tytułu udziału w
      nadwyżce bilansowej wypłacanej w spółdzielniach pracy.
    Skutki podatkowe zwrotu kosztów przejazdów taksówką pracownikom (niebędących w
    podróży służbowej) z tytułu wyjść służbowych
    Z przedstawionego zdarzenia wynika, że dokonują Państwo m.in. zwrotu kosztów
    przejazdów taksówką na rzecz pracowników z tytułu wyjść służbowych w celach ściśle
    związanych z wykonywaną pracą w Banku (spotkania służbowe, konferencje, szkolenia).
    Wskazali Państwo, że wyjścia służbowe nie są bezpośrednio regulowane prawem, ani w
    Kodeksie pracy, ani innych ustawach lub rozporządzeniach. Zasady ich organizacji i
    ewidencji są określone w przepisach wewnątrzzakładowych. Wyjścia służbowe wiążą się z
    obowiązkami pracowniczymi. Przejazdy pracowników taksówkami w ramach wyjść
    służbowych odbywają się w obrębie miejscowości, w której znajduje się Państwa siedziba
    lub stałe miejsce pracy pracownika.
    W świetle powyższych rozważań, zgodzić się z Państwem należy, że w sytuacji, gdy
    pracodawca zwraca pracownikowi koszt przejazdu taksówką zamówioną w związku z
    wykonywaniem zadania służbowego, np. finansuje (zwraca pracownikowi wydatek)
    przejazdu taksówką w sytuacji gdy niezbędne jest skorzystanie z taksówki, np. gdy z uwagi
    na porę nocną lub ze względu na trasę nie kursuje komunikacja miejska albo gdy
    konieczne jest to ze względu na umówioną godzinę spotkania służbowego lub konferencji

    (szkolenia) i pracownicy wykorzystują przejazdy taksówką w ramach wykonywania
    obowiązków służbowych, tj. gdy realizują zadania w Państwa interesie jako ich
    pracodawcy, a przejazd taki uzasadniony jest okolicznościami (niemożność skorzystania z
    innych środków komunikacji, konieczność dotrzymania terminu spotkania – to pracownik
    nie uzyskuje od Państwa przysporzenia majątkowego (korzyści). Zwrócić uwagę należy, że
    nawet w sytuacji, gdy danego przejazdu nie można zakwalifikować jako podróży
    służbowej, to nadal brak jest podstaw do przerzucenia na pracownika kosztów
    bezpośrednio związanych z wykonywaniem powierzonego zadania. Wydatek taki jest
    również poniesiony w interesie pracodawcy, a nie pracownika. Zatem, w omawianej w
    sprawie nie mamy do czynienia z nieodpłatnymi świadczeniami, w rozumieniu art. 11 ust.
    1 i art. 12 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.
    W konsekwencji, w związku z dokonywaniem na rzecz pracowników zwrotu kosztów
    przejazdu taksówką z tytułu wyjścia służbowego, które jest związany z uczestnictwem w
    ramach obowiązków służbowych w spotkaniu służbowym, konferencji, szkoleniu nie ciąży
    na Państwu obowiązek obliczenia, poboru i odprowadzenia zaliczki na podatek
    dochodowy od osób fizycznych.
    Skutki podatkowe zwrotu kosztów przejazdów taksówką pracownikom będących w
    podróży służbowej (w ramach delegacji krajowych i zagranicznych)
    Wskazali Państwo również, że w ramach wykonywania obowiązków służbowych Państwa
    pracownicy odbywają i będą odbywać w przyszłości podróże służbowe (w ramach
    delegacji krajowych, jak i zagranicznych), w celach ściśle związanych z wykonywaną pracą
    w Banku. W ramach podróży służbowych powstają przypadki gdy niezbędne jest
    skorzystanie z taksówki. Państwa pracownicy ponoszą koszty przejazdu taksówką z
    własnych środków pieniężnych, biorą od przewoźnika rachunek lub fakturę za przejazd i
    wnioskują o zwrot poniesionych kosztów przedkładając oprócz rachunku/faktury także np.
    potwierdzenia zapłaty osobistą kartą płatniczą w ramach rozliczenia np. delegacji
    służbowej. Po pozytywnym rozpatrzeniu wniosku pracownik otrzymuje zwrot
    poniesionego wydatku za przejazd taksówką. Potwierdzacie Państwo, że podróże
    pracowników w celach służbowych w ramach delegacji krajowych i zagranicznych
                          (5)stanowią podróż służbową w myśl art. 77 § 1 Kodeksu pracy. Przejazdy Państwa
    pracowników taksówkami w celach podróży służbowych w ramach ww. delegacji odbywają
    się/będą odbywać się poza miejscowością, w której znajduje się siedziba Banku (miejsce
    pracy pracowników).
    Wyjaśnić należy, że ustawodawca w art. 21 ust. 1 pkt 16 ustawy o podatku dochodowym
    od osób fizycznych, przewidział zwolnienie dla świadczeń w postaci diet i innych
    należności za czas podróży służbowej pracownika. Oznacza to, że należności związane z
    podróżami służbowymi stanowią przychód w rozumieniu ustawy o podatku dochodowym
    od osób fizycznych. Zwolnić z podatku można bowiem tylko takie świadczenie, które
    stanowi przedmiot opodatkowania (źródło przychodu).
    Mając powyższe na uwadze świadczenie pieniężne (zwrot wydatków) otrzymywane od
    pracodawcy z tytułu przejazdu taksówkami stanowi co do zasady po stronie pracownika
    przychód, o którym mowa w art. 11 ust. 1 w związku z art. 12 ust. 1 ustawy.
    Niemniej jednak, na podstawie powołanego art. 21 ust. 1 pkt 16 ww. ustawy:
      Wolne od podatku dochodowego są diety i inne należności za czas:
      a) podróży służbowej pracownika,
      b) podróży osoby niebędącej pracownikiem
      - do wysokości określonej w odrębnych ustawach lub w przepisach wydanych przez
      ministra właściwego do spraw pracy w sprawie wysokości oraz warunków ustalania

      należności przysługujących pracownikowi zatrudnionemu w państwowej lub
      samorządowej jednostce sfery budżetowej, z tytułu podróży służbowej na obszarze
      kraju oraz poza granicami kraju, z zastrzeżeniem ust. 13 i 15c.
    Na podstawie art. 21 ust. 13 i ust. 15c ustawy:
      Przepis ust. 1 pkt 16 lit. b stosuje się, jeżeli otrzymane świadczenia nie zostały
      zaliczone do kosztów uzyskania przychodów i zostały poniesione:
      1) w celu osiągnięcia przychodów lub
      2) w celu realizacji zadań organizacji i jednostek organizacyjnych działających na
        podstawie przepisów odrębnych ustaw, lub
      3) przez organy (urzędy) władzy lub administracji państwowej albo samorządowej
        oraz jednostki organizacyjne im podległe lub przez nie nadzorowane, lub
      4) przez osoby pełniące funkcje obywatelskie, o których mowa w art. 13 pkt 5, w
        związku z wykonywaniem tych funkcji.
      Zwolnienia, o których mowa w ust. 1 pkt 16 i 20, nie mają zastosowania do
      przychodów otrzymanych przez kierowcę z tytułu wykonywania międzynarodowych
      przewozów drogowych na podstawie stosunku pracy lub umowy zlecenia, o której
      mowa w art. 13 pkt 8.
              5Stosownie do art. 77 § 1 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. Kodeks pracy (t. j. Dz.U. z 2025
    r. poz. 277 ze zm.):
      Pracownikowi wykonującemu na polecenie pracodawcy zadanie służbowe poza
      miejscowością, w której znajduje się siedziba pracodawcy, lub poza stałym miejscem
      pracy przysługują należności na pokrycie kosztów związanych z podróżą służbową.
    Podróżą służbową jest więc taki wyjazd, który odbywa się na polecenie pracodawcy i jest
    związany ze świadczeniem pracy poza miejscowością, w której znajduje się siedziba
    pracodawcy lub poza stałym miejscem pracy.
    Jednocześnie, odrębne przepisy, o których mowa w dyspozycji art. 21 ust. 1 pkt 16 ustawy
    o podatku dochodowym od osób fizycznych, to przepisy rozporządzenia Ministra Pracy i
    Polityki Społecznej z dnia 29 stycznia 2013 r. w sprawie należności przysługujących
    pracownikowi zatrudnionemu w państwowej lub samorządowej jednostce sfery
    budżetowej z tytułu podróży służbowej (t. j. Dz. U. z 2023 r. poz. 2190).
    Zgodnie z § 2 ww. rozporządzenia:
      Z tytułu podróży krajowej oraz podróży zagranicznej, odbywanej w terminie i miejscu
      określonym przez pracodawcę, pracownikowi przysługują:
        1) diety;
        2) zwrot kosztów:
        a) przejazdów,
        b) dojazdów środkami komunikacji miejscowej,
        c) noclegów,
        d) innych niezbędnych udokumentowanych wydatków, określonych lub uznanych
          przez pracodawcę odpowiednio do uzasadnionych potrzeb.
    W myśl § 3 ust. 1 ww. rozporządzenia:
      Środek transportu właściwy do odbycia podróży krajowej lub podróży zagranicznej, a
      także jego rodzaj i klasę, określa pracodawca.

    Jak wynika z § 3 ust. 2 rozporządzenia:
      Pracownikowi przysługuje zwrot kosztów przejazdu w wysokości udokumentowanej
      biletami lub fakturami obejmującymi cenę biletu środka transportu, wraz ze
      związanymi z nimi opłatami dodatkowymi, w tym miejscówkami, z uwzględnieniem
      posiadanej przez pracownika ulgi na dany środek transportu, bez względu na to, z
      jakiego tytułu ulga przysługuje.
    Stosownie do § 3 ust. 3 rozporządzenia:
      Na wniosek pracownika pracodawca może wyrazić zgodę na przejazd w podróży
      krajowej lub podróży zagranicznej samochodem osobowym, motocyklem lub
      motorowerem niebędącym własnością pracodawcy.
    Zgodnie z § 4 ww. rozporządzenia:
    1. Pracownikowi, który w czasie podróży krajowej lub podróży zagranicznej poniósł inne
        niezbędne wydatki związane z tą podróżą, określone lub uznane przez pracodawcę,
        zwraca się je w udokumentowanej wysokości.
    2. Wydatki, o których mowa w ust. 1, obejmują opłaty za bagaż, przejazd drogami
        płatnymi i autostradami, postój w strefie płatnego parkowania, miejsca parkingowe
        oraz inne niezbędne wydatki wiążące się bezpośrednio z odbywaniem podróży
        krajowej lub podróży zagranicznej.
    Natomiast jak wynika z § 9 ww. rozporządzenia:
      1. Za każdą rozpoczętą dobę pobytu w podróży krajowej pracownikowi przysługuje
        ryczałt na pokrycie kosztów dojazdów środkami komunikacji miejscowej w
        wysokości 20% diety.
      2. Ryczałt, o którym mowa w ust. 1, nie przysługuje, jeżeli pracownik nie ponosi
        kosztów dojazdów.
      3. Przepisu ust. 1 nie stosuje się, jeżeli na wniosek pracownika pracodawca wyrazi
        zgodę na pokrycie udokumentowanych kosztów dojazdów środkami komunikacji
        miejscowej.
    Jak stanowi § 17 ww. rozporządzenia:
      1. Pracownikowi przysługuje ryczałt na pokrycie kosztów dojazdu z i do dworca
        kolejowego, autobusowego, portu lotniczego lub morskiego w wysokości jednej
        diety w miejscowości docelowej za granicą oraz w każdej innej miejscowości za
        granicą, w której pracownik korzystał z noclegu.
      2. W przypadku gdy pracownik ponosi koszty dojazdu, o których mowa w ust. 1,
        wyłącznie w jedną stronę, przysługuje ryczałt w wysokości 50% diety.
      3. Na pokrycie kosztów dojazdów środkami komunikacji miejscowej pracownikowi
        przysługuje ryczałt w wysokości 10% diety za każdą rozpoczętą dobę pobytu w
        podróży zagranicznej.
      4. Ryczałty, o których mowa w ust. 1-3, nie przysługują, jeżeli pracownik:
        1) odbywa podróż zagraniczną służbowym lub prywatnym pojazdem
          samochodowym, motocyklem lub motorowerem;
        2) ma zapewnione bezpłatne dojazdy;
        3) nie ponosi kosztów, na pokrycie których są przeznaczone te ryczałty.
    Z § 6 ww. rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej wynika, że:
      1. Miejscowość rozpoczęcia i zakończenia podróży krajowej określa pracodawca.
      2. Pracodawca może uznać za miejscowość rozpoczęcia lub zakończenia podróży
      krajowej miejscowość pobytu stałego lub czasowego pracownika.

    Jak wynika natomiast z § 12 rozporządzenia, czas podróży zagranicznej liczy się w
    przypadku odbywania jej środkami komunikacji:
      1) lądowej - od chwili przekroczenia granicy państwowej w drodze za granicę do chwili
        jej przekroczenia w drodze powrotnej do kraju;
      2) lotniczej - od chwili startu samolotu w drodze za granicę z ostatniego lotniska w
        kraju do chwili lądowania samolotu w drodze powrotnej na pierwszym lotnisku w
        kraju;
      3) morskiej - od chwili wyjścia statku (promu) z ostatniego portu polskiego do chwili
        wejścia statku (promu) w drodze powrotnej do pierwszego portu polskiego.
    Stosownie do § 21 rozporządzenia:
      W przypadku odbywania podróży zagranicznej w połączeniu z przejazdem na
      obszarze kraju, przepisy rozdziału 2 stosuje się odpowiednio.
    Mając na uwadze powyższe, w podróży krajowej pracownikowi przysługuje ryczałt na
    pokrycie kosztów dojazdów środkami komunikacji miejscowej w wysokości 20% diety albo
    na wniosek pracownika pracodawca wyraża zgodę na pokrycie udokumentowanych
    kosztów dojazdów środkami komunikacji miejscowej.
    Z zastrzeżeniem natomiast wynikającym z § 17 ust. 4 ww. rozporządzenia pracownikowi w
    podróży zagranicznej przysługuje ryczałt w wysokości ustalonej na podstawie § 17 ust. 1, 2
    i ust. 3 rozporządzenia, czyli na pokrycie kosztów dojazdu z i do dworca kolejowego,
    autobusowego, portu lotniczego lub morskiego w wysokości jednej diety w miejscowości
    docelowej za granicą oraz w każdej innej miejscowości za granicą, w której pracownik
    korzystał z noclegu. W przypadku gdy pracownik ponosi koszty dojazdu, o których mowa
    w ust. 1, wyłącznie w jedną stronę, przysługuje ryczałt w wysokości 50% diety. Ponadto
    pracownikowi w podróży zagranicznej przysługuje ryczałt na pokrycie kosztów dojazdów
    środkami komunikacji miejscowej za każdą rozpoczętą dobę pobytu w podróży w
    wysokości 10% diety za dobę obowiązującej w danym państwie, zgodnie z załącznikiem do
    przedmiotowego rozporządzenia (§ 17 ust. 3 rozporządzenia).
    W ww. sytuacjach ze zwolnienia, o którym mowa w art. 21 ust. 1 pkt 16 ustawy o podatku
    dochodowym od osób fizycznych korzysta zatem – co do zasady – jedynie kwota ryczałtu
    wynikającego z ww. rozporządzenia. Kwota wypłacona ponad określony przepisami ryczałt
    stanowi natomiast przychód pracownika podlegający opodatkowaniu podatkiem
    dochodowym od osób fizycznych.
    Jedynie w sytuacji, gdy pracownicy odbywający podróż służbową (zarówno zagraniczną,
    jak i krajową) w związku z uzasadnioną potrzebą korzystają w miejscowości docelowej
    (innej niż miejscowość rozpoczęcia podróży) z taksówek, otrzymany zwrot poniesionych
    wydatków w udokumentowanej wysokości stanowi dla nich przychód zwolniony z
    opodatkowania na podstawie art. 21 ust. 1 pkt 16 lit. a) ustawy. W takim przypadku uznać
    bowiem należy, że przedmiotowe koszty mogą stanowić inne wydatki określone lub
    uznane przez pracodawcę odpowiednio do uzasadnionych potrzeb, wymienione w § 2 pkt
    2 lit. d) ww. rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej.
    Reasumując, w sytuacji gdy pracownicy odbywający podróż służbową i w związku z
    uzasadnioną potrzebą korzystają z taksówek w celach służbowych, to otrzymany zwrot
    poniesionych wydatków w udokumentowanej wysokości stanowi przychód zwolniony z
    opodatkowania na podstawie art. 21 ust. 1 pkt 16 lit. a ustawy. W takim przypadku uznać
    należy, że przedmiotowe koszty poniesione na przejazd taksówką mogą stanowić inne
    wydatki określone lub uznane przez pracodawcę odpowiednio do uzasadnionych potrzeb,
    wymienione w § 2 pkt 2 lit. d ww. rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej.
    Oznacza to, że zwracane pracownikom będącym w podróży służbowej kwoty tytułem
    zwrotu kosztów przejazdu taksówkami w celach służbowych w ramach rozliczenia
    delegacji krajowych jak i zagranicznych korzystają ze zwolnienia przedmiotowego – i w

    konsekwencji nie ciąży na Państwu w związku z wypłatą tych świadczeń obowiązek
    obliczenia, poboru i odprowadzenia zaliczki na podatek dochodowy od osób fizycznych.
    W konsekwencji, w myśl zasady, że wadliwa argumentacja prawna, przy prawidłowo
    wywiedzionym skutku prawnym, winna skutkować uznaniem stanowiska za
    nieprawidłowe, Państwa stanowisko w tej części należało uznać za nieprawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy stanu faktycznego i zdarzenia przyszłego, które Państwo przedstawili
    i stanu prawnego, który obowiązuje w dniu wydania interpretacji.
    Z kolei, w odniesieniu do powołanych przez Państwa wyroków sądów administracyjnych
    informuję, że zostały one wydane w indywidualnych sprawach i nie mają zastosowania,
    ani konsekwencji wiążących w odniesieniu do żadnego innego zaistniałego stanu
    faktycznego, czy też zdarzenia przyszłego.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    · Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z
    dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.).
    Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie
    zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego i zdarzenia przyszłego i zastosują się
    Państwo do interpretacji.
    · Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
      z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    · Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego
    Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa
    z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.
    U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
    · w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
    · w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP
      (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.