Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0114-KDIP1-2.4012.357.2025.1.MW
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-08-01
Teza: Prawo do zastosowania stawki 0% dla wewnątrzwspólnotowej
dostawy towarów oraz nietransakcyjnego przemieszczenia
towarów własnych na podstawie posiadanych dokumentów.
Słowa kluczowe: dokumentacja
dokumentowanie
dostawa-dostawa wewnątrzwspólnotowa towarów
faktura
stawka-stawka zerowa
towar-przemieszczanie towarów
Zagadnienia: Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II. Zakres
opodatkowania-Rozdział 3. Wewnątrzwspólnotowe
nabycie towarów i wewnątrzwspólnotowa dostawa
towarów-Wewnątrzwspólnotowa dostawa towarów
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II. Zakres
opodatkowania-Rozdział 3. Wewnątrzwspólnotowe
nabycie towarów i wewnątrzwspólnotowa dostawa
towarów-Wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów -
przemieszczenie towarów własnych
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział VIII.
Wysokość opodatkowania -Rozdział 1. Stawki-Stawka
podatku 0% - wewnątrzwspólnotowa dostawa towarów
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział VIII.
Wysokość opodatkowania -Rozdział 1. Stawki-Stawka
podatku 0% przy wewnątrzwspólnotowej dostawie
towarów - dokumenty
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział VIII.
Wysokość opodatkowania -Rozdział 1. Stawki-Warunki
zastosowania stawki podatku 0% przy
wewnątrzwspólnotowej dostawie towarów
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział VIII.
Wysokość opodatkowania -Rozdział 1. Stawki-
Wewnątrzwspólnotowa dostawa towarów -
dokumentowanie
Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział XI.
Dokumentacja -Rozdział 1. Faktury -Obowiązek
wystawienia faktury
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział I-
art. 2-pkt 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział I-
art. 2-pkt 31
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział I-
art. 2-pkt 6
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II-
Rozdział 1-art. 5-ust. 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II-
Rozdział 2-art. 7.-ust. 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II-
Rozdział 3-art. 13-ust. 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II-
Rozdział 3-art. 13-ust. 2
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II-
Rozdział 3-art. 13-ust. 6
1

[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział
VIII-Rozdział 1-art. 41-ust. 3
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział
VIII-Rozdział 1-art. 42-ust. 1
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział
VIII-Rozdział 1-art. 42-ust. 11
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział
VIII-Rozdział 1-art. 42-ust. 14
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział
VIII-Rozdział 1-art. 42-ust. 3
[VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział XI-
Rozdział 1-art. 106b-ust. 1

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

4 czerwca 2025 r. za pośrednictwem e-PUAP wpłynął Państwa wniosek o wydanie
    interpretacji indywidualnej, który dotyczy prawa do zastosowania stawki podatku VAT w
    wysokości 0% w związku z wewnątrzwspólnotową dostawą towarów oraz
    wewnątrzwspólnotowym nietransakcyjnym przemieszczaniem własnych towarów Spółki
    na podstawie posiadanych dokumentów. Treść wniosku jest następująca:

## Opis zdarzenia przyszłego

(...) Spółka (dalej: „Spółka” lub „Wnioskodawca”) jest spółką posiadającą siedzibę
    działalności gospodarczej na terytorium Niemiec, której głównym przedmiotem
    działalności jest wielokanałowa sprzedaż detaliczna odzieży, w szczególności sprzedaż
    internetowa i katalogowa, na rzecz konsumentów w Europie. Wnioskodawca nie posiada
    tradycyjnych punktów sprzedaży (tj. sklepów stacjonarnych) w Polsce. Spółka skupia się na
    działalności e-commerce, co oznacza, że realizuje sprzedaż wyłącznie online, w tym za
    pośrednictwem platform sprzedażowych należących do podmiotów trzecich.
    Spółka jest zarejestrowana jako czynny podatnik VAT w Polsce, również na potrzeby
    transakcji wewnątrzwspólnotowych, i sprzedaje towary zarówno odbiorcom krajowym, jak
    i zagranicznym. Ponadto, Spółka jest zarejestrowana dla celów VAT (w tym transakcji
    wewnątrzwspólnotowych) w wielu krajach Unii Europejskiej, w tym m.in. w Niemczech
    oraz Słowacji.
    Wnioskodawca korzysta z usług operatora platformy sprzedażowej (...) (dalej:
    „Wykonawca”) na podstawie zawartej umowy. Wykonawca oferuje sprzedaż produktów
    Wnioskodawcy za pośrednictwem swoich platform. Ponadto, Wykonawca świadczy
    dodatkowe usługi podmiotom dokonującym sprzedaży za pośrednictwem jego platform,
    tj. usługi logistyczne. W ramach tych usług, Wykonawca, działając w imieniu Spółki, zajmie
    się przechowywaniem towarów w magazynach. Do obowiązków Wykonawcy należy także
    organizacja transportu za pośrednictwem przewoźników (będących podmiotami trzecimi)
    w celu dostarczenia towarów do odpowiednich magazynów, a następnie klienta
    końcowego. Magazyny wykorzystywane przez Wykonawcę zlokalizowane są na terenie
    Polski, Niemiec i Słowacji (dalej: „kraje Unii Europejskiej”).
    W ramach współpracy pomiędzy Spółką a Wykonawcą można wyróżnić, m.in. dwie
    sytuacje, w których dochodzi do wewnątrzwspólnotowego przemieszczenia towarów
    Spółki z magazynu Wykonawcy zlokalizowanego w Polsce, tj.:

    1) wewnątrzwspólnotową dostawę z Polski do kraju Unii Europejskiej dokonaną przez
      Spółkę na rzecz Wykonawcy,
    2) wewnątrzwspólnotowe nietransakcyjne przemieszczenie własnych towarów Spółki z
      Polski do magazynów w Niemczech i na Słowacji.
    Ad 1) Wewnątrzwspólnotowa dostawa z Polski do kraju Unii Europejskiej dokonana przez
    Spółkę na rzecz Wykonawcy
    W sytuacji, w której klient końcowy z innego niż Polska kraju Unii Europejskiej dokonuje
    zakupu produktu oferowanego przez Spółkę (zlokalizowanego w polskim magazynie
    wykorzystywanym przez Wykonawcę) za pośrednictwem portalu Wykonawcy, dochodzi do
    unijnej transakcji łańcuchowej, w ramach której:
    1. Spółka sprzedaje towar na rzecz Wykonawcy;
    2. Kolejno Wykonawca dokonuje jego odsprzedaży na rzecz klienta końcowego.
    Towar przemieszczany jest bezpośrednio z magazynu w Polsce do innego niż Polska kraju
    Unii Europejskiej. Dla celów VAT Spółka dokonuje wewnątrzwspólnotowej dostawy tego
    towaru na rzecz Wykonawcy wykorzystując do tej transakcji swój polski numer VAT-UE,
    natomiast Wykonawca posługuje się numerem VAT-UE nadanym mu w innym niż Polska
    kraju Unii Europejskiej i opodatkowuje transakcje realizowane na rzecz klienta końcowego
    zgodnie z przepisami kraju, do którego towar jest wysyłany. Oferowane przez Spółkę
    produkty pozostają jej własnością do czasu złożenia zamówienia za pośrednictwem
    portalu Wykonawcy przez klienta końcowego i wysyłki towarów z magazynu w Polsce do
    innego kraju UE. W momencie złożenia zamówienia i wysyłki towarów z polskiego
    magazynu, prawo własności przechodzi najpierw ze Spółki na Wykonawcę, a następnie z
    Wykonawcy na klienta końcowego.
    Transakcje pomiędzy Wnioskodawcą a Wykonawcą dokumentowane są fakturami
    wystawionymi przez Wykonawcę na podstawie porozumienia zawartego ze Spółką w
    przedmiocie samofakturowania. Faktury te zawierają załączniki, w których wskazane są m.
    in. nazwy poszczególnych towarów objętych fakturą oraz ich unikalne numery
    identyfikacyjne nadawane każdemu produktowi przez dostawcę („EAN”), jak również
    numery zamówień.
    Ad 2) Wewnątrzwspólnotowe nietransakcyjne przemieszczenie własnych towarów Spółki z
    Polski do kraju Unii Europejskiej
    Zdarzają się również sytuacje, że w związku z potrzebą zapewnienia szybszej dostawy do
    nabywców końcowych, towary Spółki są przewożone z magazynów zlokalizowanych w
    Polsce do magazynów w innych krajach Unii Europejskiej (Słowacji i Niemczech). Towary są
    transportowane między tymi magazynami wyłącznie w celu zarządzania zapasami. Spółka
    pragnie podkreślić, że jest właścicielem towarów, które są przemieszczane pomiędzy
    magazynami. W takim przypadku klient końcowy nie jest jeszcze znany. Sprzedaż na rzecz
    klienta końcowego zostanie zrealizowana dopiero po przesunięciu towarów do danego
    magazynu Wykonawcy, kiedy zostanie on zamówiony za pośrednictwem portalu
    Wykonawcy. W związku z powyższym Spółka dokonuje nietransakcyjnego przemieszczania
    własnych towarów między magazynami Wykonawcy znajdującymi się na terytorium
    różnych krajów Unii Europejskiej. Wskazane nietransakcyjne przemieszczenia własnych
    towarów są dokumentowane wewnętrznymi dokumentami wystawianymi przez Spółkę.
    Po dokonaniu ww. przemieszczeń (1) i (2), Wykonawca planuje udostępniać Wnioskodawcy
    za pośrednictwem swojego portalu internetowego raport zawierający dane dotyczące
    przewozu produktów z magazynu wysyłającego do miejsca przeznaczenia (dalej: „Raport”).
    Udostępniony przez Wykonawcę Raport będzie wskazywać, że towar został wysłany z
    magazynu zlokalizowanego w Polsce i dostarczony do klienta końcowego/magazynu w

    innym kraju Unii Europejskiej. Zawarte w nim dane nie będą mogły być w żaden sposób
    modyfikowane, ponieważ Wykonawca będzie go udostępniał na swoim portalu
    internetowym w trybie nadzoru administratora, który wyklucza możliwość wprowadzania
    zmian do udostępnionego Raportu. Raport ten będzie zawierał szereg informacji istotnych
    dla ustalenia, że towar został wywieziony z terytorium kraju i przemieszczony na
    terytorium innego kraju Unii Europejskiej.
    Raport będzie co do zasady generowany każdego 5 dnia następnego miesiąca i
    przechowywany na serwerach Wykonawcy skąd za pośrednictwem portalu internetowego
    Wykonawcy będzie udostępniany Spółce. Każdorazowo udostępniony Spółce Raport
    będzie dotyczył wszystkich wewnątrzwspólnotowych dostaw do Wykonawcy
    /nietransakcyjnych przemieszczeń jakie miały miejsce w danym miesiącu.
    Raport będzie generowany automatycznie na określonym szablonie, w formie pliku „(...)”
    poprzez konsolidację szczegółowych danych dotyczących przewozu danego towaru
    uzyskanych z magazynów zlokalizowanych w Polsce, w Niemczech lub Słowacji oraz od
    przewoźnika towarów. Dokument ten nie będzie podpisywany przez Wykonawcę. Będzie
    zawierał szczegółowe dane obejmujące m.in. informację o wewnątrzwspólnotowych
    dostawach do Wykonawcy/przesunięciu towarów między magazynami. Rodzaj
    przemieszczenia wskazany będzie w kolumnie „process” (proces). Przemieszczenia
    realizowane w ramach dostaw na rzecz Wykonawcy oznaczone będą m.in. jako „b2c/b2b”
    oraz „item cross docking”/„item_cd” i „shipment cross docking”. Natomiast transakcje
    dotyczące przesunięcia między magazynami będą oznaczone jako „preuentiue
    reallocation” (prewencyjna realokacja). Kolumny oznaczone jako „origin country” (kraj
    pochodzenia) oraz „destination country” (kraj przeznaczenia) pozwolą na ustalenie kraju,
    odpowiednio, z którego towary będą wywożone oraz do którego będą przywożone. W
    przypadku dostaw/przemieszczeń z magazynu zlokalizowanego w Polsce kolumna „origin
    country” będzie wskazywać Polskę jako kraj wysyłki/pochodzenia. Z kolei kolumna „source
    transaction at” będzie oznaczać datę, w której towary opuściły magazyn pochodzenia (tj.
    stanowiącą dowód miejsca pochodzenia), a kolumna „destination transaction at” datę, w
    której towary dotarły do klienta końcowego/magazynu przeznaczenia (tj. stanowiącą
    dowód miejsca przeznaczenia). Dowód pochodzenia będzie tworzony przez magazyn, z
    którego jest wywożony dany towar w momencie opuszczenia magazynu przez ten towar
    natomiast dowód miejsca przeznaczenia będzie tworzony przez przewoźnika w momencie
    dostarczenia danego towaru do klienta końcowego/magazynu przeznaczenia.
    Wszystkie wewnątrzwspólnotowe dostawy do Wykonawcy/przemieszczenia pomiędzy
    magazynami Wykonawcy będą wykazywane w Raporcie na poziomie towaru i będą mogły
    zostać zidentyfikowane na podstawie unikalnych numerów wskazanych w kolumnach
    „EAN” (unikalny numer identyfikacyjny nadawany każdemu produktowi przez dostawcę),
    „source uid” (unikalny wewnętrzny numer identyfikacyjny Wykonawcy nadawany każdemu
    produktowi) bądź „source_collins_id” (unikalny wewnętrzny numer identyfikacyjny
    Wykonawcy nadawany każdemu magazynowi). W przypadku sprzedaży na rzecz
    Wykonawcy Raport będzie zawierał również numery zamówień („source_order_item”).
    Mając te dane Spółka będzie w stanie powiązać wewnątrzwspólnotową dostawę
    /nietransakcyjne przemieszczenie z konkretnym towarem i jego wartością z:
        fakturą wystawioną przez Wykonawcę w ramach samofakturowania; lub
        dokumentem wewnętrznym, na podstawie którego Spółka będzie raportować
        nietransakcyjne przemieszczenie na potrzeby VAT w Polsce.
    Wszelka dokumentacja, która składa się na Raport z danego miesiąca będzie
    przechowywana na serwerach Wykonawcy przez okres 12 lat.

    Z uwagi na specyfikę współpracy z Wykonawcą i na fakt, że organizatorem transportu
    będzie Wykonawca, Spółka nie będzie otrzymywać dokumentów przewozowych CMR lub
    analogicznych, dokumentujących przewóz towarów.
    Podsumowując, dokonanie wewnątrzwspólnotowej dostawy na rzecz Wykonawcy
    /przesunięcia między magazynami Wykonawcy będzie potwierdzał Raport oraz:
        w przypadku wewnątrzwspólnotowej dostawy na rzecz Wykonawcy - faktura
        wystawiana przez Wykonawcę w ramach samofakturowania, która będzie zawierała
        szczegółowe dane pozwalające na powiązanie jej z Raportem,
        w przypadku przesunięć między magazynami Wykonawcy - dokument wewnętrzny
        wystawiany przez Spółkę, który będzie zawierał szczegółowe dane pozwalające na
        powiązanie go z Raportem.
    W związku z wewnątrzwspólnotowymi dostawami do Wykonawcy/przesunięciami
    towarów między magazynami Wykonawcy Spółka będzie składać w urzędzie skarbowym
    zbiorcze informacje podsumowujące VAT-UE. Na potrzeby wskazanych
    wewnątrzwspólnotowych dostaw/przemieszczeń Spółka będzie korzystać z ważnych
    numerów VAT-UE nadanych w kraju wysyłki i przeznaczenia (dostępnych w systemie VIES).
    Numery te będą również znane Wykonawcy.
    Spółka nie jest zarejestrowana dla celów procedury VAT-OSS (One Stop Shop).
    W odniesieniu do przemieszczeń towarów z Polski do państwa członkowskiego innego niż
    terytorium kraju, nie będą miały miejsca wyłączenia o których mowa w art. 13 ust. 4
    ustawy o VAT.
    Zamiarem Spółki jest potwierdzenie, czy gromadzone dokumenty będą uprawniać ją do
    stosowania stawki 0% VAT z tytułu wewnątrzwspólnotowej dostawy do Wykonawcy
    /nietransakcyjnego przemieszczania towarów własnych z magazynu w Polsce do innych
    krajów Unii Europejskiej.

## Pytanie

Czy opisane w stanie faktycznym wewnątrzwspólnotowe dostawy towarów (w tym
    nietransakcyjne przemieszczenia towarów do innych krajów UE), w świetle art. 42 ust. 1 w
    związku z przepisem art. 42 ust. 3 oraz art. 42 ust. 11 ustawy o VAT, będą podlegać
    opodatkowaniu stawką 0% VAT na podstawie dokumentów gromadzonych przez Spółkę?
    Państwa stanowisko w sprawie
    W ocenie Wnioskodawcy:
    1. Opisane w stanie faktycznym wewnątrzwspólnotowe dostawy towarów (w tym
      nietransakcyjne przemieszczenia towarów do innych krajów UE), w świetle art. 42 ust.
      1 w związku z przepisem art. 42 ust. 3 oraz art. 42 ust. 11 ustawy o VAT, będą podlegać
      opodatkowaniu stawką 0% VAT na podstawie dokumentów gromadzonych przez
      Spółkę.
    Uzasadnienie stanowiska Wnioskodawcy
    W celu usprawnienia funkcjonowania wspólnego systemu VAT w zakresie transakcji
    transgranicznych, Unia Europejska (dalej jako: „UE”) opracowała pakiet zmian nazywanych
    łącznie „Quick Fixes”, na które składają się następujące akty prawne:
        Dyrektywa Rady (UE) 2018/1910 z dnia 4 grudnia 2018 r. zmieniającą dyrektywę
        2006/112/WE w odniesieniu do harmonizacji i uproszczenia niektórych przepisów w

        systemie podatku od wartości dodanej dotyczących opodatkowania handlu między
        państwami członkowskimi, Dz. U. z 2018 r. poz. 311.3 ze zm. (dalej: „Dyrektywa
        2018”) - której termin implementacji to 1 stycznia 2020 r., jednakże w Polsce
        nastąpiło to dopiero z dniem 1 lipca 2020 r.;
        Rozporządzenie wykonawcze Rady (UE) 2018/1912 z dnia 4 grudnia 2018 r.
        zmieniające rozporządzenie wykonawcze (UE) nr 282/2011 w odniesieniu do
        niektórych zwolnień związanych transakcjami wewnątrzwspólnotowymi, Dz.U. z
        2018 r. poz. 311.10 ze zm. (dalej: „Rozporządzenie 2018”) - które wiąże w całości i
        jest bezpośrednio stosowane w polskim porządku prawnym od 1 stycznia 2020 r.
    Powyższe przepisy Rozporządzenia UE obowiązują bezpośrednio w polskim porządku
    prawnym, ale nie zastępują przepisów ustawy o VAT dotyczących dokumentowania
    wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów (dalej: „WDT”). Rozporządzenie UE określa
    dokumenty, których posiadanie gwarantuje domniemanie dostarczenia towarów do
    innego państwa Unii Europejskiej i pozwala na zastosowanie preferencyjnego
    opodatkowania takich dostaw, bez względu na to, jakie wymogi dokumentacyjne są
    przewidziane w ustawodawstwie krajowym danego państwa członkowskiego. Przepisy te
    wyznaczają standard obowiązujący w całej Unii Europejskiej, kreując uprawnienie dla
    podatników dokonujących transakcji wewnątrzwspólnotowych. Nie należy ich jednak
    interpretować jako zaostrzenie warunków dokumentacyjnych dla zastosowania
    preferencyjnego opodatkowania WDT przewidzianych przepisami krajowymi państw
    członkowskich.
    Taką interpretację relacji przepisów krajowych do przepisów Rozporządzenia UE
    potwierdzają Noty wyjaśniające (ang. Explanatory notes), opublikowane w grudniu 2019 r.
    przez służby Komisji Europejskiej w odniesieniu do przepisów określanych ogólnie jako
    „2020 Quick Fixes”, obejmujących także nowe przepisy Rozporządzenia UE dotyczące
    dokumentowania WDT. Noty wyjaśniające wskazują wprost, że państwa członkowskie
    mają również możliwość określenia w swoich krajowych przepisach w dziedzinie VAT
    innych domniemań dotyczących dowodu transportu, które mogą pozostawiać więcej
    swobody niż domniemanie przewidziane w przepisach Rozporządzenia UE. W tym
    względzie istniejące krajowe przepisy dotyczące VAT, w których określono warunki
    dotyczące dowodu transportu dające więcej swobody niż warunki przewidziane w
    Rozporządzeniu UE, mogą być nadal stosowane.
    Potwierdziło to również Ministerstwo Finansów w „Komunikacie w sprawie implementacji
    dyrektywy 2018/1910, tzw. pakiet QuickFixes”, opublikowanym na oficjalnej rządowej
    stronie internetowej. Fragment tego komunikatu brzmi:
    „Rozporządzenie wykonawcze 2018/1912 w art. 45a wprowadza domniemania wzruszalne
    odnoszące się do dowodów wymaganych do zastosowania zwolnienia z prawem do
    odliczenia (stawki 0%) z tytułu wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów. Niespełnienie
    warunków wprowadzonych ww. rozporządzeniem nie oznacza, że stawka 0% nie będzie
    miała zastosowania. W takiej sytuacji dostawca będzie musiał udowodnić w inny sposób,
    zgodnie z dotychczasowymi przepisami ustawy o VAT, że warunki zastosowania stawki 0%
    zostały spełnione. Sytuacja taka nie ulegnie zmianie po wejściu w życie ustawy
    implementującej prawo unijne.”
    Podejście takie potwierdzają również liczne interpretacje indywidualne wydane przez
    Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej (dalej: „DKIS”), np.:
        Interpretacja indywidualna Dyrektora KIS z 19 lutego 2025 r. sygn. 0113-KDIPT1-
        2.4012.7.2025.1.PRP,

        Interpretacja indywidualna Dyrektora KIS z 13 lutego 2025 r. sygn. 0113-KDIPT1-
        2.4012.1023.2024.1.KW,
        Interpretacja indywidualna Dyrektora KIS z 12 lutego 2025 r. sygn. 0114-KDIP1-
        2.4012.701.2024.1.GK,
        interpretacja indywidualna Dyrektora KIS z 29 kwietnia 2020 r. sygn. 0111-KDIB3-
        3.4012.50.2020.1.PJ.
    Tym samym, niezależnie od ww. pakietu Quick Fixes polscy podatnicy w zakresie
    dokumentowania WDT mają możliwość również opierać się na wymaganiach określonych
    przez polską ustawę o VAT.
    Dlatego też w ocenie Spółki gromadzone przez nią dokumenty stanowiące dowody
    dokonanych dostaw w ramach wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów (w tym
    nietransakcyjnego przemieszczenia towarów do innych krajów UE) i tym samym
    umożliwiające zastosowanie do tych transakcji stawki 0% VAT, nie naruszają regulacji
    wynikających z Rozporządzenia 2018/1912.
    Zawarte bowiem w Rozporządzeniu regulacje dotyczące dokumentacji WDT ustanawiają
    jedynie domniemanie, zgodnie z którym w przypadku zgromadzenia określonej
    dokumentacji uważa się, że doszło do przemieszczenia towarów między państwami
    członkowskimi, co wiąże się z prawem do zastosowania stawki 0% dla transakcji WDT.
    Wspomniane domniemanie nie wyłącza jednak możliwości zastosowania stawki 0% VAT
    dla transakcji WDT na podstawie dokumentów gromadzonych przez Spółkę, zgodnie z
    ustawą o VAT.
    Dokumentowanie transakcyjnego WDT na podstawie przepisów ustawy o VAT - Raport
    otrzymywany przez Spółkę jako wystarczający dowód transportu do zastosowania stawki
    0% VAT
    Transakcje WDT zasadniczo podlegają opodatkowaniu według 0% stawki VAT. Niemniej
    jednak, art. 42 ust. 1 ustawy o VAT wskazuje warunki, które muszą zostać spełnione, aby
    podatnik był uprawniony do zastosowania 0% stawki podatku, tj.:
    1. podatnik dokonał dostawy na rzecz nabywcy posiadającego właściwy i ważny numer
      identyfikacyjny dla transakcji wewnątrzwspólnotowych, nadany przez państwo
      członkowskie właściwe dla nabywcy, zawierający dwuliterowy kod stosowany dla
      podatku od wartości dodanej, który nabywca podał podatnikowi;
    2. podatnik przed upływem terminu do złożenia deklaracji podatkowej za dany okres
      rozliczeniowy, posiada w swojej dokumentacji dowody, że towary będące przedmiotem
      wewnątrzwspólnotowej dostawy zostały wywiezione z terytorium kraju i dostarczone
      do nabywcy na terytorium państwa członkowskiego inne niż terytorium kraju;
    3. podatnik składając deklarację podatkową, w której wykazuje tę dostawę towarów, jest
      zarejestrowany jako podatnik VAT UE.
    Dodatkowo art. 42 ust. 1a ustawy o VAT określa przypadki, w których podatnik nie ma
    możliwości zastosowania stawki 0% VAT do transakcji WDT, tj.
    1. jeśli podatnik nie dopełnił swoich obowiązków w zakresie składania informacji
      podsumowującej VAT-UE (art. 100 ust. 1 pkt 1 lub ust. 3 pkt 1 ustawy o VAT), lub
    2. jeśli złożona informacja podsumowująca nie zawiera prawidłowych danych dotyczących
      wewnątrzwspólnotowych dostaw towarów zgodnie z wymogami określonymi w
      ustawie o VAT (art. 100 ust. 8 ustawy o VAT).
    Jak zostało podniesione w opisie zdarzenia przyszłego, warunki określone w art. 42 ust. 1
    ustawy o VAT zostaną w ocenie Spółki spełnione. Spółka będzie korzystać z ważnych

    numerów VAT-UE nadanych w kraju wysyłki i przeznaczenia (dostępnych w systemie VIES),
    a także będzie ona zarejestrowana jako podatnik VAT UE. Ponadto, w związku z
    wewnątrzwspólnotowymi dostawami do Wykonawcy/przesunięciami towarów między
    magazynami Wykonawcy Spółka będzie składać w urzędzie skarbowym zbiorcze
    informacje podsumowujące VAT-UE.
    Tym samym, warunkiem jaki powinien podlegać analizie w celu stwierdzenia, czy Spółce
    przysługuje prawo do zastosowania 0% stawki VAT w przypadku realizowanych dostaw
    /nietransakcyjnych przemieszczeń jest warunek posiadania przez nią dokumentacji
    potwierdzającej, że towary zostały przez spółkę wywiezione z terytorium Polski i
    dostarczone na terytorium innego państwa członkowskiego.
    Zgodnie z art. 42 ust. 1 pkt 2 ustawy o VAT, WDT podlega opodatkowaniu według stawki
    0%, pod warunkiem, że podatnik przed upływem terminu do złożenia deklaracji
    podatkowej za dany okres rozliczeniowy, posiada w swojej dokumentacji dowody, że
    towary będące przedmiotem wewnątrzwspólnotowej dostawy zostały wywiezione z
    terytorium kraju i dostarczone do nabywcy na terytorium państwa członkowskiego inne
    niż terytorium kraju.
    Podstawowy katalog dokumentów niezbędnych dla udokumentowania wywozu towarów
    w ramach wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów, realizowanej z udziałem
    przewoźnika lub spedytora odpowiedzialnego za wywóz towarów z terytorium kraju,
    został określony w art. 42 ust. 3 ustawy o VAT.
    W myśl art. 42 ust. 3 ustawy o VAT, za dowody, o których mowa w art. 42 ust. 1 pkt 2
    ustawy o VAT można uznać następujące dokumenty, jeżeli łącznie potwierdzają one
    dostarczenie towarów będących przedmiotem wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów
    do nabywcy znajdującego się na terytorium państwa członkowskiego innym niż terytorium
    kraju:
    1. dokumenty przewozowe otrzymane od przewoźnika (spedytora) odpowiedzialnego za
      wywóz towarów z terytorium kraju, z których jednoznacznie wynika, że towary zostały
      dostarczone do miejsca ich przeznaczenia na terytorium państwa członkowskiego inne
      niż terytorium kraju - w przypadku, gdy przewóz towarów jest zlecany przewoźnikowi
      (spedytorowi)
    2. specyfikacja poszczególnych sztuk ładunku.
    W myśl art. 42 ust. 11 ustawy o VAT, w przypadku, gdy dokumenty, o których mowa w ust.
    3-5, nie potwierdzają jednoznacznie dostarczenia towarów do nabywcy znajdującego się
    na terytorium państwa członkowskiego innego niż terytorium kraju, dowodami, o których
    mowa w ust. 1 pkt 2, mogą być również inne dokumenty wskazujące, że nastąpiła dostawa
    wewnątrzwspólnotową, a w szczególności:
    1. korespondencja handlowa z nabywcą, w tym jego zamówienie;
    2. dokumenty dotyczące ubezpieczenia lub kosztów frachtu;
    3. dokument potwierdzający zapłatę za towar, z wyjątkiem przypadków, gdy dostawa ma
      charakter nieodpłatny lub zobowiązanie jest realizowane w innej formie, w takim
      przypadku inny - dokument stwierdzający wygaśnięcie zobowiązania;
    4. dowód potwierdzający przyjęcie przez nabywcę towaru na terytorium państwa
      członkowskiego innym niż terytorium kraju.
    Jednocześnie Spółka pragnie podkreślić, że w art. 42 ust. 11 ustawy o VAT zostały
    wymienione jedynie przykładowe dokumenty uzupełniające, co oznacza, że podatnik
    może posługiwać się także dokumentami innego rodzaju, przy czym istotne jest, aby ww.
    dokumenty zawierały informacje, z których wynika, że określony towar został faktycznie
    dostarczony nabywcy w innym państwie członkowskim.

    Spółka stoi na stanowisku, że dla zastosowania stawki 0% VAT w przypadku WDT, nie jest
    konieczne posiadanie wszystkich dokumentów wymienionych w art. 42 ust. 3 ustawy o
    VAT, a jedynie posiadanie jednego z dowodów wskazanych w tym przepisie razem z
    innymi dokumentami wymienionymi w art. 42 ust. 11 ustawy o VAT, bądź też innymi
    dowodami, niewymienionymi wprost w tym przepisie, które łącznie i jednoznacznie
    potwierdzają dostawę towarów do nabywcy na terytorium innego niż Polska państwa
    członkowskiego.
    Zgodnie z Uchwałą Naczelnego Sądu Administracyjnego 7 sędziów NSA Warszawa z dnia
    11 października 2010 r., I FPS 1/10, w świetle której „jako dowód należy dopuścić
    wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem”.
    Co więcej, NSA wskazał wyraźnie, iż dowody określone w art. 42 ust. 3 i 4 ustawy o VAT nie
    mają charakteru bezwzględnie obligatoryjnych. Dlatego też w przypadku, gdy podatnik nie
    dysponuje kompletem dokumentów wskazanych w art. 42 ust. 3 i 4 ustawy o VAT, bądź
    posiadane dokumenty zawierają pewne braki formalne, może on posłużyć się innymi
    dowodami potwierdzającymi dokonanie dostawy wewnątrzwspólnotowej. W tej samej
    uchwale stwierdzono także, że „dla zastosowania stawki 0% przy wewnątrzwspólnotowej
    dostawie towarów wystarczającym jest, aby podatnik posiadał jedynie niektóre dowody, o
    jakich mowa w art. 42 ust. 3 ustawy, uzupełnione dokumentami wskazanymi w art. 42 ust.
    11 ustawy lub innymi dowodami w formie dokumentów, o których mowa w art. 180 § 1
    ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2023 r., poz. 2383 z
    późn. zm.), o ile łącznie potwierdzają fakt wywiezienia i dostarczenia towarów będących
    przedmiotem wewnątrzwspólnotowej dostawy do nabywcy znajdującego się na
    terytorium państwa członkowskiego innym niż terytorium kraju”.
    Powyższe prowadzi do wniosku, że przepisy ustawy o VAT nie wykluczają formalnej
    możliwości uznania Raportu otrzymywanego przez Wnioskodawcę od Wykonawcy za
    dokument potwierdzający dokonanie WDT, o ile zawiera on dane wskazujące na to, że
    towar opuścił terytorium Polski. Kwestią zasadniczą pozostaje więc treść posiadanego
    dokumentu.
    Otrzymywany przez Spółkę Raport będzie jednoznaczny i nie będzie wzbudzał wątpliwości
    co do swojej autentyczności, a zawarte w nim dane nie będą mogły być w żaden sposób
    modyfikowane. Raport ten będzie zawierał szereg informacji istotnych dla ustalenia, że
    dany towar został wywieziony z terytorium Polski i przemieszczony na rzecz Spółki na
    terytorium innego kraju UE.
    Raport będzie zawierał m.in. informacje takie jak:
        dokładna data opuszczenia przez dany towar magazynu zlokalizowanego w Polsce,
        dokładna data dostarczenia/przemieszczenia danego towaru do innego kraju UE,
        kraj UE do którego dany towar został dostarczony/przemieszczony,
        „EAN” czyli unikalny numer identyfikacyjny nadawany każdemu produktowi przez
        dostawcę,
        „source uid” czyli unikalny wewnętrzny numer identyfikacyjny Wykonawcy
        nadawany każdemu produktowi,
        „source collins id” czyli unikalny wewnętrzny numer identyfikacyjny Wykonawcy
        nadawany każdemu magazynowi.
    Z uwagi na szczegółowość ww. kluczowych informacji jakie zawiera Raport, w ocenie
    Spółki dokument ten powinien być traktowany jako dowód potwierdzający daną dostawę
    /przemieszczenie towarów należących do Spółki do innego kraju UE.

    Fakt, że przepisy ustawy o VAT dopuszczają dowolną formę dokumentu, który potwierdzi
    wywóz i dostawę towarów dla celów zaraportowania wewnątrzwspólnotowej dostawy
    towarów był wielokrotnie potwierdzany przez organy podatkowe w interpretacjach
    indywidualnych wydawanych w tożsamych stanach faktycznych. Przykładowo w
    interpretacji indywidualnej z dnia 25 października 2023 r., sygn. 0112-KDIL1-
    3.4012.420.2023.1.JŚ, DKIS potwierdził, że „(...) przepisy regulujące prawo do zastosowania
    preferencyjnej stawki podatku nie określają formy dokumentów potwierdzających
    wywiezienie i dostarczenie towarów będących przedmiotem wewnątrzwspólnotowej
    dostawy. Obowiązujące w tym zakresie przepisy nie uzależniają zastosowania stawki 0%
    od posiadania oryginałów dokumentów w formie papierowej. Skoro przepisy nie stanowią
    o ich formie, stąd można wnioskować, że każda forma jest dopuszczalna, pod warunkiem,
    że autentyczność tych dokumentów została uprawdopodobniona. W dobie szeroko
    rozwiniętych technik komunikacji nie ma podstaw, aby odmawiać mocy dowodowej
    dokumentowi sporządzonemu i przesłanemu w formie elektronicznej. Jeżeli zatem jest to
    dokument udostępniony w formie elektronicznej, e-mail, lub jako skan dokumentu
    załączony do wiadomości e-mail otrzymanej od przewoźnika lub kontrahenta, niebudzący
    wątpliwości co do jego autentyczności, może on stanowić dowód, o którym mowa w
    powołanych przepisach ustawy”.
    Stanowisko Wnioskodawcy potwierdza też przykładowo interpretacja indywidualna z dnia
    14 listopada 2022 r., sygn. 0114-KDIP1-2.4012.462.2022.1.GK, w której DKIS stwierdził, że
    „(...) wskazane zbiorcze potwierdzenie dostawy oraz specyfikacja poszczególnych sztuk
    ładunku umożliwiająca identyfikację towaru będącego przedmiotem dostaw znajdująca
    się na wystawionej fakturze stanowią dowody dokonania dostawy wewnątrzwspólnotowej
    potwierdzające dostarczenie towarów będących przedmiotem wewnątrzwspólnotowej
    dostawy towarów do kontrahenta na terytorium państwa członkowskiego innym niż
    terytorium kraju i tym samym (przy spełnieniu pozostałych warunków z art. 42 ust. 1
    ustawy) upoważniają Państwa do stosowania stawki podatku w wysokości 0% w
    odniesieniu do tych wewnątrzwspólnotowych dostaw towarów”. Wobec powyższego,
    organ podatkowy zgodził się z Wnioskodawcą, że dla potrzeb dokumentowania
    wewnątrzwspólnotowych dostaw towarów, w rozumieniu art. 13 ust. 1 ustawy, może
    stosować system, w ramach którego potwierdzeniem dokonania dostawy będą wyłącznie
    zbiorcze potwierdzenia dostawy towarów.
    DKIS uznał za prawidłowe takie podejście także w interpretacji indywidualnej z dnia 3
    września 2021 r., sygn. 0114-KDIP1-2.4012.314.2021.2.RM, gdzie wskazano, że „(...) mając
    na uwadze powołane przepisy prawa oraz okoliczności sprawy należy stwierdzić, że
    wskazane zbiorcze potwierdzenie dostawy oraz specyfikacja poszczególnych sztuk
    ładunku umożliwiająca identyfikację towaru będącego przedmiotem dostaw znajdująca
    się na wystawionej fakturze stanowią dowody dokonania dostawy wewnątrzwspólnotowej
    potwierdzające dostarczenie towarów będących przedmiotem wewnątrzwspólnotowej
    dostawy towarów do kontrahenta na terytorium państwa członkowskiego innym niż
    terytorium kraju i tym samym (przy spełnieniu pozostałych warunków z art. 42 ust. 1
    ustawy) upoważniają Wnioskodawcę do stosowania stawki podatku w wysokości 0% w
    odniesieniu do tych wewnątrzwspólnotowych dostaw towarów.”
    Wnioskodawca pragnie podkreślić, że analiza art. 42 ust. 3 oraz ust. 11 ustawy o VAT
    prowadzi do wniosku, iż dla zastosowania stawki VAT 0% zasadniczo istotne jest, by
    podatnik posiadał jakiekolwiek dokumenty, niebudzące wątpliwości co do ich
    autentyczności, które łącznie potwierdzają fakt dokonania wewnątrzwspólnotowej
    dostawy. W analizowanej sprawie przedstawiona przez Wnioskodawcę dokumentacja w
    formie Raportu niewątpliwie spełnia ten warunek.

    Tym samym, Spółka jest zdania, że Raport otrzymywany przez Spółkę stanowi
    wystarczający dowód dokonania dostawy do innego kraju UE wymagany przez przepisy
    ustawy o VAT w celu zastosowania stawki 0% VAT.
    Dokumentowanie nietransakcyjnego WDT na podstawie ustawy o VAT - Raport
    otrzymywany przez Spółkę jako wystarczający dowód transportu do zastosowania stawki
    0% VAT
    Zgodnie z treścią art. 13 ust. 3 ustawy o VAT, za wewnątrzwspólnotową dostawę towarów
    uznaje się również przemieszczenie przez podatnika lub na jego rzecz towarów należących
    do jego przedsiębiorstwa z Polski na terytorium innego państwa członkowskiego, o ile
    towary te zostały przez podatnika w Polsce w ramach prowadzonego przez niego
    przedsiębiorstwa wytworzone, wydobyte, nabyte, w tym również w ramach
    wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów, albo sprowadzone na terytorium kraju w
    ramach importu towarów, jeżeli mają służyć działalności gospodarczej podatnika. Jest to
    tzw. nietransakcyjna wewnątrzwspólnotowa dostawa towarów. Z art. 42 ust. 14 ustawy o
    VAT wynika, że dla dostawy tego typu przepisy art. 42 ust. 1-4, ust. 11 oraz 12 ustawy o
    VAT stosuje się odpowiednio. Odpowiednie stosowanie w takim wypadku oznacza, że
    wobec braku nabywcy przemieszczanych towarów, warunki, które przepisy ustawy o VAT
    odnoszą do nabywcy, powinny być spełnione przez podatnika, którego towary ulegają
    przemieszczeniu.
    Odpowiednie stosowanie art. 42 ust. 1 i 3 oraz art. 42 ust. 11 ustawy o VAT oznacza, że
    przemieszczenie własnych towarów pomiędzy Polską a innym krajem UE powinno być
    potwierdzone w określonym terminie oraz w określonej formie.
    Jak wskazano w opisie zdarzenia przyszłego, Spółka będzie dokonywać nietransakcyjnego
    przemieszczania towarów własnych z terytorium Polski do innych krajów Unii
    Europejskiej. Każdorazowo będzie posiadać Raport dokumentujący takie przemieszczenia
    oraz zawierający dane dotyczące przewozu produktów z magazynu wysyłającego do
    magazynu przeznaczenia. Szczegółowa charakterystyka Raportu oraz argumenty
    przemawiające w ocenie Spółki za tym, że Raport powinien być traktowany jako dokument
    spełniający wymogi dokumentów przewozowych, zostały szczegółowo opisane powyżej w
    punkcie dotyczących transakcyjnego WDT.
    Spółka pragnie podkreślić, iż jej stanowisko znajduje potwierdzenie w pismach organów
    podatkowych, które zostały powołane poniżej:
        w interpretacji indywidualnej DKIS z dnia 29 grudnia 2022 r., sygn. 0114-KDIP1-
        2.4012.488.2022.2.JO, DKIS stwierdził, że raport udostępniony w formie
        elektronicznej (nawet jeśli nie jest niepodpisany), może stanowić dowód
        umożliwiający zastosowanie stawki 0% w przypadku nietransakcyjnego
        przemieszczenia towarów własnych, pod warunkiem, że nie budzi on wątpliwości
        co do swojej autentyczności.
        z kolei w interpretacji indywidualnej DKIS z dnia 24 kwietnia 2024 r., sygn. 0114-
        KDIP1-2.4012.35.2024.3.GK, potwierdzono, że informacje pochodzące z
        wewnętrznego systemu spedytora (przewoźnika), w którym można sprawdzić
        zarówno kierunek przesyłki, jak i jej status - w tym datę doręczenia - mogą spełniać
        wymogi dokumentów przewozowych, uprawniających do zastosowania stawki 0%
        w ramach WDT.
    Warto również przywołać wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego (dalej: „NSA”) z dnia
    2 grudnia 2022 r., sygn. I FSK 1436/22. W uzasadnieniu tego wyroku NSA stwierdził, że

    dokumenty w formie plików Excel, wygenerowane przez system informatyczny, mogą być
    dowodem dla zastosowania stawki 0% VAT w ramach nietransakcyjnego przemieszczenia
    towarów. NSA zwrócił uwagę, że ustawa o VAT nie precyzuje, jaką konkretną formę
    powinien przybrać dokument przewozowy potwierdzający nietransakcyjny wywóz
    towarów.
    W związku z tym, podatnik może stosować i przedstawiać różne formy dokumentów jako
    potwierdzenie nietransakcyjnych przemieszczeń towarów, o ile dokumenty te
    jednoznacznie wskazują, że towar rzeczywiście został wywieziony z terytorium Polski. W
    szczególności NSA podkreślił, iż w kontekście dokumentowania takich transakcji należy
    uwzględnić dynamicznie zmieniające się zasady oraz specyfikę handlu online. E-commerce
    obejmuje szeroki zakres transakcji, co może stwarzać trudności dla niektórych
    podatników w uzyskaniu standardowych dokumentów, takich jak np. list CMR, w sytuacji,
    w której jednocześnie przewożone są towary wielu dostawców przez podmioty
    zarządzające całym procesem obrotu towarami.
    Odnosząc powyższe do zdarzenia przyszłego objętego niniejszym wnioskiem, Spółka
    pragnie podkreślić, że jej zdaniem Raport otrzymywany od Wykonawcy stanowi
    wystarczający dowód wywozu towarów do innego kraju UE.
    Podsumowując, w ocenie Wnioskodawcy, Raport stanowi podstawę do zastosowania
    stawki VAT w wysokości 0% w ramach wewnątrzwspólnotowej dostawy do Wykonawcy
    /nietransakcyjnego przemieszczania towarów własnych Spółki.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest w części prawidłowe i w części
    nieprawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 5 ust. 1 ustawy z 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t. j. Dz. U.
    z 2025 r. poz. 775), zwanej dalej ustawą:
        Opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, zwanym dalej „podatkiem”,
        podlegają:
        1) odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju;
        2) eksport towarów;
        3) import towarów na terytorium kraju;
        4) wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów za wynagrodzeniem na terytorium
        kraju;
        5) wewnątrzwspólnotowa dostawa towarów.
    Z regulacji tej wynika tzw. zasada terytorialności, zgodnie z którą opodatkowaniu
    podatkiem od towarów i usług podlegają wymienione czynności, ale tylko w sytuacji, gdy
    miejscem ich świadczenia jest terytorium kraju.
    W myśl definicji zawartej w art. 2 pkt 1 i 4 ustawy:
        Przez terytorium kraju rozumie się terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, z
        zastrzeżeniem art. 2a.
        Przez terytorium państwa członkowskiego rozumie się terytorium państwa
        wchodzące w skład terytorium Unii Europejskiej, z zastrzeżeniem art. 2a.
    Stosownie do art. 2 pkt 22 ustawy:
        Przez sprzedaż rozumie się odpłatną dostawę towarów i odpłatne świadczenie
        usług na terytorium kraju, eksport towarów oraz wewnątrzwspólnotową dostawę
        towarów.

    Zgodnie z art. 7 ust. 1 ustawy:
        Przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się
        przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (...).
    Jak stanowi art. 2 pkt 6 ustawy:
        Przez towary rozumie się rzeczy oraz ich części, a także wszelkie postacie energii.
    Według art. 13 ust. 1 ustawy:
        Przez wewnątrzwspólnotową dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt
        5, rozumie się wywóz towarów z terytorium kraju w wykonaniu czynności
        określonych w art. 7 na terytorium państwa członkowskiego inne niż terytorium
        kraju, z zastrzeżeniem ust. 2-8.
    Stosownie do art. 13 ust. 2 ustawy:
        Przepis ust. 1 stosuje się pod warunkiem, że nabywca towarów jest:
        1) podatnikiem podatku od wartości dodanej zidentyfikowanym na potrzeby
        transakcji wewnątrzwspólnotowych na terytorium państwa członkowskiego innym
        niż terytorium kraju;
        2) osobą prawną niebędącą podatnikiem podatku od wartości dodanej, która jest
        zidentyfikowana na potrzeby transakcji wewnątrzwspólnotowych na terytorium
        państwa członkowskiego innym niż terytorium kraju;
        3) podatnikiem podatku od wartości dodanej lub osobą prawną niebędącą
        podatnikiem podatku od wartości dodanej, działającymi w takim charakterze na
        terytorium państwa członkowskiego innym niż terytorium kraju, niewymienionymi
        w pkt 1 i 2, jeżeli przedmiotem dostawy są wyroby akcyzowe, które, zgodnie z
        przepisami o podatku akcyzowym, są objęte procedurą zawieszenia poboru akcyzy
        lub procedurą przemieszczania wyrobów akcyzowych z zapłaconą akcyzą;
        4) podmiotem innym niż wymienione w pkt 1 i 2, działającym (zamieszkującym) w
        innym niż Rzeczpospolita Polska państwie członkowskim, jeżeli przedmiotem
        dostawy są nowe środki transportu.
    Jednocześnie, w myśl art. 13 ust. 3 ustawy:
        Za wewnątrzwspólnotową dostawę towarów uznaje się również przemieszczenie
        przez podatnika, o którym mowa w art. 15, lub na jego rzecz towarów należących
        do jego przedsiębiorstwa z terytorium kraju na terytorium państwa
        członkowskiego inne niż terytorium kraju, które zostały przez tego podatnika na
        terytorium kraju w ramach prowadzonego przez niego przedsiębiorstwa
        wytworzone, wydobyte, nabyte, w tym również w ramach
        wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów, albo sprowadzone na terytorium
        kraju w ramach importu towarów, jeżeli mają służyć działalności gospodarczej
        podatnika.
    Ogólną definicję pojęcia wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów stanowi art. 13 ust. 1
    ustawy. Zgodnie z jego treścią, wewnątrzwspólnotową dostawą towarów jest wywóz
    towarów z terytorium kraju w wykonaniu czynności określonych w art. 7 ustawy, na
    terytorium innego państwa członkowskiego niż Polska. Elementem, który musi wystąpić,
    aby uznać daną czynność za wewnątrzwspólnotową dostawę towarów, jest wywóz towaru
    z terytorium kraju na terytorium innego państwa członkowskiego. Jednak podkreślić
    należy, że dostawą wewnątrzwspólnotową nie jest sama czynność faktyczna, jaką jest
    wywóz towarów. Wywóz ten musi bowiem nastąpić w wyniku dokonania dostawy. Jest to
    warunek konieczny, stanowiący odbicie warunków dotyczących nabycia, gdzie wymaga
    się, aby miało miejsce nabycie prawa do rozporządzania jak właściciel towarami, co
    następuje w wyniku dokonanej dostawy.

    Szczególnym przypadkiem wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów jest przemieszczenie
    towarów własnych podatnika z kraju do innego państwa członkowskiego niż Polska. Art.
    13 ust. 3 ustawy rozszerza pojęcie wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów na czynności,
    które nie mają charakteru czynności dwustronnych, polegających na przemieszczeniu
    towarów przedsiębiorstwa z Polski do innego państwa członkowskiego, w którym mają
    posłużyć do działalności gospodarczej podatnika. W przypadku tej wewnątrzwspólnotowej
    dostawy towarów polski dostawca pełni równocześnie rolę nabywcy na terytorium innego
    państwa członkowskiego.
    Na podstawie art. 13 ust. 6 ustawy:
        Wewnątrzwspólnotowa dostawa towarów występuje, jeżeli dokonującym dostawy
        jest podatnik, o którym mowa w art. 15, u którego sprzedaż nie jest zwolniona od
        podatku na podstawie art. 113 ust. 1 i 9 albo art. 113a ust. 1, z zastrzeżeniem ust.
        7.
    Dla uznania danej czynności za wewnątrzwspólnotową dostawę towarów musi zaistnieć
    wywóz towarów z terytorium kraju na terytorium innego państwa członkowskiego, w
    wyniku dokonania dostawy tych towarów (przeniesienia prawa do rozporządzania
    towarami jak właściciel).
    Z informacji zawartych we wniosku wynika, że Wnioskodawca jest spółką posiadającą
    siedzibę działalności gospodarczej na terytorium Niemiec, której głównym przedmiotem
    działalności jest wielokanałowa sprzedaż detaliczna odzieży, w szczególności sprzedaż
    internetowa i katalogowa, na rzecz konsumentów w Europie. Wnioskodawca nie posiada
    tradycyjnych punktów sprzedaży (tj. sklepów stacjonarnych) w Polsce. Spółka skupia się na
    działalności e-commerce, co oznacza, że realizuje sprzedaż wyłącznie online, w tym za
    pośrednictwem platform sprzedażowych należących do podmiotów trzecich. Spółka jest
    zarejestrowana jako czynny podatnik VAT w Polsce, również na potrzeby transakcji
    wewnątrzwspólnotowych i sprzedaje towary zarówno odbiorcom krajowym, jak i
    zagranicznym. Ponadto, Spółka jest zarejestrowana dla celów VAT (w tym transakcji
    wewnątrzwspólnotowych) w wielu krajach Unii Europejskiej, w tym m.in. w Niemczech
    oraz Słowacji. Wnioskodawca korzysta z usług operatora platformy sprzedażowej
    (Wykonawca) na podstawie zawartej umowy. Wykonawca oferuje sprzedaż produktów
    Wnioskodawcy za pośrednictwem swoich platform. Ponadto, Wykonawca świadczy
    dodatkowe usługi podmiotom dokonującym sprzedaży za pośrednictwem jego platform,
    tj. usługi logistyczne. W ramach tych usług, Wykonawca, działając w imieniu Spółki, zajmie
    się przechowywaniem towarów w magazynach. Do obowiązków Wykonawcy należy także
    organizacja transportu za pośrednictwem przewoźników (będących podmiotami trzecimi)
    w celu dostarczenia towarów do odpowiednich magazynów, a następnie klienta
    końcowego. Magazyny wykorzystywane przez Wykonawcę zlokalizowane są na terenie
    Polski, Niemiec i Słowacji. W ramach współpracy pomiędzy Spółką a Wykonawcą można
    wyróżnić, m.in. dwie sytuacje, w których dochodzi do wewnątrzwspólnotowego
    przemieszczenia towarów Spółki z magazynu Wykonawcy zlokalizowanego w Polsce, tj.:
    1) Wewnątrzwspólnotowa dostawa z Polski do kraju Unii Europejskiej dokonaną przez
      Spółkę na rzecz Wykonawcy:
    W sytuacji, w której klient końcowy z innego niż Polska kraju Unii Europejskiej dokonuje
    zakupu produktu oferowanego przez Spółkę (zlokalizowanego w polskim magazynie
    wykorzystywanym przez Wykonawcę) za pośrednictwem portalu Wykonawcy, dochodzi do
    unijnej transakcji łańcuchowej, w ramach której:
    1. Spółka sprzedaje towar na rzecz Wykonawcy;
    2. Kolejno Wykonawca dokonuje jego odsprzedaży na rzecz klienta końcowego.

    Towar przemieszczany jest bezpośrednio z magazynu w Polsce do innego niż Polska kraju
    Unii Europejskiej. Dla celów VAT Spółka dokonuje wewnątrzwspólnotowej dostawy tego
    towaru na rzecz Wykonawcy wykorzystując do tej transakcji swój polski numer VAT-UE,
    natomiast Wykonawca posługuje się numerem VAT-UE nadanym mu w innym niż Polska
    kraju Unii Europejskiej i opodatkowuje transakcje realizowane na rzecz klienta końcowego
    zgodnie z przepisami kraju, do którego towar jest wysyłany. Oferowane przez Spółkę
    produkty pozostają jej własnością do czasu złożenia zamówienia za pośrednictwem
    portalu Wykonawcy przez klienta końcowego i wysyłki towarów z magazynu w Polsce do
    innego kraju UE. W momencie złożenia zamówienia i wysyłki towarów z polskiego
    magazynu, prawo własności przechodzi najpierw ze Spółki na Wykonawcę, a następnie z
    Wykonawcy na klienta końcowego. Transakcje pomiędzy Wnioskodawcą a Wykonawcą
    dokumentowane są fakturami wystawionymi przez Wykonawcę na podstawie
    porozumienia zawartego ze Spółką w przedmiocie samofakturowania. Faktury te
    zawierają załączniki, w których wskazane są m.in. nazwy poszczególnych towarów
    objętych fakturą oraz ich unikalne numery identyfikacyjne nadawane każdemu
    produktowi przez dostawcę („EAN”), jak również numery zamówień.
    2) Wewnątrzwspólnotowe nietransakcyjne przemieszczenie własnych towarów Spółki z
      Polski do magazynów w Niemczech i na Słowacji.
    W związku z potrzebą zapewnienia szybszej dostawy do nabywców końcowych, towary
    Spółki są przewożone z magazynów zlokalizowanych w Polsce do magazynów w innych
    krajach Unii Europejskiej (Słowacji i Niemczech). Towary są transportowane między tymi
    magazynami wyłącznie w celu zarządzania zapasami. Spółka jest właścicielem towarów,
    które są przemieszczane pomiędzy magazynami. W takim przypadku klient końcowy nie
    jest jeszcze znany. Sprzedaż na rzecz klienta końcowego zostanie zrealizowana dopiero po
    przesunięciu towarów do danego magazynu Wykonawcy, kiedy zostanie on zamówiony za
    pośrednictwem portalu Wykonawcy. W związku z powyższym Spółka dokonuje
    nietransakcyjnego przemieszczania własnych towarów między magazynami Wykonawcy
    znajdującymi się na terytorium różnych krajów Unii Europejskiej. Wskazane
    nietransakcyjne przemieszczenia własnych towarów są dokumentowane wewnętrznymi
    dokumentami wystawianymi przez Spółkę.
    Po dokonaniu ww. przemieszczeń (1) i (2), Wykonawca planuje udostępniać Wnioskodawcy
    za pośrednictwem swojego portalu internetowego raport zawierający dane dotyczące
    przewozu produktów z magazynu wysyłającego do miejsca przeznaczenia (Raport).
    Udostępniony przez Wykonawcę Raport będzie wskazywać, że towar został wysłany z
    magazynu zlokalizowanego w Polsce i dostarczony do klienta końcowego/magazynu w
    innym kraju Unii Europejskiej. Zawarte w nim dane nie będą mogły być w żaden sposób
    modyfikowane, ponieważ Wykonawca będzie go udostępniał na swoim portalu
    internetowym w trybie nadzoru administratora, który wyklucza możliwość wprowadzania
    zmian do udostępnionego Raportu. Raport ten będzie zawierał szereg informacji istotnych
    dla ustalenia, że towar został wywieziony z terytorium kraju i przemieszczony na
    terytorium innego kraju Unii Europejskiej. Raport będzie co do zasady generowany
    każdego 5 dnia następnego miesiąca i przechowywany na serwerach Wykonawcy skąd za
    pośrednictwem portalu internetowego Wykonawcy będzie udostępniany Spółce.
    Każdorazowo udostępniony Spółce Raport będzie dotyczył wszystkich
    wewnątrzwspólnotowych dostaw do Wykonawcy/nietransakcyjnych przemieszczeń jakie
    miały miejsce w danym miesiącu. Raport będzie generowany automatycznie na
    określonym szablonie, w formie pliku „(...)” poprzez konsolidację szczegółowych danych
    dotyczących przewozu danego towaru uzyskanych z magazynów zlokalizowanych w
    Polsce, w Niemczech lub Słowacji oraz od przewoźnika towarów. Dokument ten nie będzie
    podpisywany przez Wykonawcę. Będzie zawierał szczegółowe dane obejmujące m.in.
    informację o wewnątrzwspólnotowych dostawach do Wykonawcy/przesunięciu towarów

    między magazynami. Rodzaj przemieszczenia wskazany będzie w kolumnie „process”
    (proces). Przemieszczenia realizowane w ramach dostaw na rzecz Wykonawcy oznaczone
    będą m.in. jako „b2c/b2b” oraz „item cross docking”/„item_cd” i „shipment cross docking”.
    Natomiast transakcje dotyczące przesunięcia między magazynami będą oznaczone jako
    „preuentiue reallocation” (prewencyjna realokacja). Kolumny oznaczone jako „origin
    country” (kraj pochodzenia) oraz „destination country” (kraj przeznaczenia) pozwolą na
    ustalenie kraju, odpowiednio, z którego towary będą wywożone oraz do którego będą
    przywożone. W przypadku dostaw/przemieszczeń z magazynu zlokalizowanego w Polsce
    kolumna „origin country” będzie wskazywać Polskę jako kraj wysyłki/pochodzenia. Z kolei
    kolumna „source transaction at” będzie oznaczać datę, w której towary opuściły magazyn
    pochodzenia (tj. stanowiącą dowód miejsca pochodzenia), a kolumna „destination
    transaction at” datę, w której towary dotarły do klienta końcowego/magazynu
    przeznaczenia (tj. stanowiącą dowód miejsca przeznaczenia). Dowód pochodzenia będzie
    tworzony przez magazyn, z którego jest wywożony dany towar w momencie opuszczenia
    magazynu przez ten towar natomiast dowód miejsca przeznaczenia będzie tworzony
    przez przewoźnika w momencie dostarczenia danego towaru do klienta końcowego
    /magazynu przeznaczenia. Wszystkie wewnątrzwspólnotowe dostawy do Wykonawcy
    /przemieszczenia pomiędzy magazynami Wykonawcy będą wykazywane w Raporcie na
    poziomie towaru i będą mogły zostać zidentyfikowane na podstawie unikalnych numerów
    wskazanych w kolumnach „EAN” (unikalny numer identyfikacyjny nadawany każdemu
    produktowi przez dostawcę), „source uid” (unikalny wewnętrzny numer identyfikacyjny
    Wykonawcy nadawany każdemu produktowi) bądź „source_collins_id” (unikalny
    wewnętrzny numer identyfikacyjny Wykonawcy nadawany każdemu magazynowi). W
    przypadku sprzedaży na rzecz Wykonawcy Raport będzie zawierał również numery
    zamówień („source_order_item”). Mając te dane Spółka będzie w stanie powiązać
    wewnątrzwspólnotową dostawę/nietransakcyjne przemieszczenie z konkretnym towarem
    i jego wartością z:
        fakturą wystawioną przez Wykonawcę w ramach samofakturowania; lub
        dokumentem wewnętrznym, na podstawie którego Spółka będzie raportować
        nietransakcyjne przemieszczenie na potrzeby VAT w Polsce.
    Z uwagi na specyfikę współpracy z Wykonawcą i na fakt, że organizatorem transportu
    będzie Wykonawca, Spółka nie będzie otrzymywać dokumentów przewozowych CMR lub
    analogicznych, dokumentujących przewóz towarów. Dokonanie wewnątrzwspólnotowej
    dostawy na rzecz Wykonawcy/przesunięcia między magazynami Wykonawcy będzie
    potwierdzał Raport oraz:
        w przypadku wewnątrzwspólnotowej dostawy na rzecz Wykonawcy - faktura
        wystawiana przez Wykonawcę w ramach samofakturowania, która będzie zawierała
        szczegółowe dane pozwalające na powiązanie jej z Raportem,
        w przypadku przesunięć między magazynami Wykonawcy - dokument wewnętrzny
        wystawiany przez Spółkę, który będzie zawierał szczegółowe dane pozwalające na
        powiązanie go z Raportem. W odniesieniu do przemieszczeń towarów z Polski do
        państwa członkowskiego innego niż terytorium kraju, nie będą miały miejsca
        wyłączenia o których mowa w art. 13 ust. 4 ustawy o VAT.
    Państwa wątpliwości w analizowanej sprawie dotyczą ustalenia, czy gromadzone
    dokumenty będą uprawniać Spółkę do stosowania stawki 0% VAT z tytułu
    wewnątrzwspólnotowych dostaw towarów do Wykonawcy oraz nietransakcyjnych

    przemieszczeń towarów własnych z magazynu w Polsce do magazynów w innych krajach
    Unii Europejskiej.
    Wskazać należy, że w kwestii dokumentacji uprawniającej do zastosowania stawki
    podatku w wysokości 0% dla wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów od 1 stycznia 2020
    r. zastosowanie mają przepisy rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) 2018/1912 z 4
    grudnia 2018 r. zmieniającego rozporządzenie wykonawcze (UE) nr 282/2011 w
    odniesieniu do niektórych zwolnień związanych z transakcjami wewnątrzwspólnotowymi
    (Dz. Urz. UE L Nr 311 z 7 grudnia 2018 r., s. 10), zwanego dalej rozporządzeniem 2018
    /1912. Rozporządzenie 2018/1912 ma zasięg ogólny, wiąże w całości i jest bezpośrednio
    stosowane we wszystkich państwach członkowskich. Rozporządzenie 2018/1912
    wprowadza m.in. domniemania wzruszalne odnoszące się do dowodów wymaganych do
    zastosowania zwolnienia z prawem do odliczenia (stawki 0%) z tytułu
    wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów.
    Zgodnie z treścią art. 45a wprowadzonego rozporządzeniem 2018/1912:
      1. Do celów stosowania zwolnień ustanowionych w art. 138 dyrektywy 2006/112/WE
      domniemywa się, że towary zostały wysłane lub przetransportowane z państwa
      członkowskiego do miejsca przeznaczenia znajdującego się poza jego terytorium, ale
      na terytorium Wspólnoty, w którymkolwiek z następujących przypadków:
      a) sprzedawca wskazuje, że towary zostały wysłane lub przetransportowane przez
      niego lub przez osobę trzecią działającą na jego rzecz, oraz sprzedawca jest w
      posiadaniu co najmniej dwóch niebędących ze sobą w sprzeczności dowodów, o
      których mowa w ust. 3 lit. a), które zostały wydane przez dwie różne strony, które są
      niezależne od siebie nawzajem, od sprzedawcy i od nabywcy, albo sprzedawca jest w
      posiadaniu jakichkolwiek pojedynczych dowodów, o których mowa w ust. 3 lit. a),
      wraz z jakimikolwiek pojedynczymi niebędącymi ze sobą w sprzeczności dowodami,
      o których mowa w ust. 3 lit. b), potwierdzających wysyłkę lub transport, które zostały
      wydane przez dwie różne strony, które są niezależne od siebie nawzajem, od
      sprzedawcy i od nabywcy;
      b) sprzedawca jest w posiadaniu następujących dokumentów:
      (i) pisemnego oświadczenia nabywcy potwierdzającego, że towary zostały wysłane
      lub przetransportowane przez nabywcę lub przez osobę trzecią działającą na rzecz
      nabywcy, oraz wskazującego państwo członkowskie przeznaczenia towarów; takie
      pisemne oświadczenie określa: datę wystawienia; nazwę lub imię i nazwisko oraz
      adres nabywcy; ilość i rodzaj towarów; datę i miejsce przybycia towarów; w
      przypadku dostawy środków transportu, numer identyfikacyjny środków transportu;
      oraz identyfikację osoby przyjmującej towary na rzecz nabywcy; oraz
      (ii) co najmniej dwóch niebędących ze sobą w sprzeczności dowodów, o których
      mowa w ust. 3 lit. a), które zostały wydane przez dwie różne strony, które są
      niezależne od siebie nawzajem, od sprzedawcy i nabywcy, lub jakichkolwiek
      pojedynczych dowodów, o których mowa w ust. 3 lit. a), wraz z jakimikolwiek
      pojedynczymi niebędącymi ze sobą w sprzeczności dowodami, o których mowa w
      ust. 3 lit. b), potwierdzających transport lub wysyłkę, które zostały wydane przez
      dwie różne strony, które są niezależne od siebie nawzajem, od sprzedawcy i od
      nabywcy.
      Nabywca dostarcza sprzedawcy pisemne oświadczenie, o którym mowa w lit. b) pkt
      (i), do dziesiątego dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym nastąpiła
      dostawa.
      2. Organ podatkowy może obalić domniemanie przyjęte na podstawie ust. 1.
      3. Do celów ust. 1 następujące dokumenty są akceptowane jako dowód wysyłki lub
      transportu:

      a) dokumenty odnoszące się do wysyłki lub transportu towarów, takie jak podpisany
      list przewozowy CMR, konosament, faktura za towarowy przewóz lotniczy lub
      faktura od przewoźnika towarów;
      b) następujące dokumenty:
      (i) polisa ubezpieczeniowa w odniesieniu do wysyłki lub transportu towarów lub
      dokumenty bankowe potwierdzające zapłatę za wysyłkę lub transport towarów;
      (ii) dokumenty urzędowe wydane przez organ władzy publicznej, na przykład
      notariusza, potwierdzające przybycie towarów do państwa członkowskiego
      przeznaczenia;
      (iii) poświadczenie odbioru wystawione przez prowadzącego magazyn w państwie
      członkowskim przeznaczenia, potwierdzające składowanie towarów w tym państwie
      członkowskim.
    Jednakże wskazać należy, że niespełnienie warunków wprowadzonych ww.
    rozporządzeniem nie oznacza, że stawka 0% nie będzie miała zastosowania. W takiej
    sytuacji dostawca będzie musiał udowodnić w inny sposób, zgodnie z dotychczasowymi
    przepisami ustawy, że warunki zastosowania stawki 0% zostały spełnione.
    Zgodnie z art. 41 ust. 3 ustawy:
        W wewnątrzwspólnotowej dostawie towarów stawka podatku wynosi 0%, z
        zastrzeżeniem art. 42.
    Stosownie do art. 42 ust. 1 ustawy:
        Wewnątrzwspólnotowa dostawa towarów podlega opodatkowaniu według stawki
        podatku 0%, pod warunkiem że:
      1) podatnik dokonał dostawy na rzecz nabywcy posiadającego właściwy i ważny
        numer identyfikacyjny dla transakcji wewnątrzwspólnotowych, nadany przez
        państwo członkowskie właściwe dla nabywcy, zawierający dwuliterowy kod
        stosowany dla podatku od wartości dodanej, który nabywca podał podatnikowi;
      2) podatnik przed upływem terminu do złożenia deklaracji podatkowej za dany okres
        rozliczeniowy, posiada w swojej dokumentacji dowody, że towary będące
        przedmiotem wewnątrzwspólnotowej dostawy zostały wywiezione z terytorium
        kraju i dostarczone do nabywcy na terytorium państwa członkowskiego inne niż
        terytorium kraju;
      3) podatnik składając deklarację podatkową, w której wykazuje tę dostawę towarów,
        jest zarejestrowany jako podatnik VAT UE.
    Warunki te muszą być spełnione łącznie. Spełnienie pierwszego z nich ma zagwarantować,
    że czynność zostanie potraktowana jako wewnątrzwspólnotowe nabycie w kraju odbiorcy
    i zostanie tam faktycznie opodatkowana, a drugi wskazuje, że istotnie nastąpił wywóz
    towarów z jednego państwa członkowskiego (z kraju) i jego transport (przemieszczenie) do
    innego państwa członkowskiego. Istotą transakcji wewnątrzwspólnotowych jest faktyczne
    opodatkowanie dostawy towaru w państwie przeznaczenia (do którego towar jest
    docelowo przemieszczany). Dostawa, która następuje na terytorium państwa dostawcy
    towarów, jest opodatkowana stawką 0%, a w państwie nabywcy następuje opodatkowanie
    tej dostawy według stawki podatku tam właściwej. Transakcja opodatkowana w ten
    sposób ma na celu uniknięcie zakłócania konkurencji, powodowanego podwójnym
    opodatkowaniem lub brakiem opodatkowania. Jednak zastosowanie stawki 0% przy
    wewnątrzwspólnotowej dostawie towarów uzależnione jest także od zarejestrowania
    podatnika jako podatnika VAT UE, najpóźniej w momencie składania deklaracji
    uwzględniającej daną dostawę.
    W myśl art. 42 ust. 1a ustawy:

      Stawka podatku, o której mowa w ust. 1, nie ma zastosowania, jeżeli:
      1) podatnik nie dopełnił obowiązku, o którym mowa w art. 100 ust. 1 pkt 1 lub ust. 3
        pkt 1, lub
      2) złożona informacja podsumowująca nie zawiera prawidłowych danych
        dotyczących wewnątrzwspólnotowych dostaw towarów zgodnie z wymogami, o
        których mowa w art. 100 ust. 8
      - chyba że podatnik należycie na piśmie wyjaśnił uchybienie naczelnikowi urzędu
        skarbowego.
    Podstawowe znaczenie dla udokumentowania wywozu towarów w ramach
    wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów, realizowanej z udziałem przewoźnika lub
    spedytora odpowiedzialnego za wywóz towarów z terytorium kraju, mają dokumenty
    wymienione w art. 42 ust. 3 ustawy.
    Zgodnie z art. 42 ust. 3 ustawy:
        Dowodami, o których mowa w ust. 1 pkt 2, są następujące dokumenty, jeżeli
        łącznie potwierdzają dostarczenie towarów będących przedmiotem
        wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów do nabywcy znajdującego się na
        terytorium państwa członkowskiego innym niż terytorium kraju:
        1) dokumenty przewozowe otrzymane od przewoźnika (spedytora)
          odpowiedzialnego za wywóz towarów z terytorium kraju, z których
          jednoznacznie wynika, że towary zostały dostarczone do miejsca ich
          przeznaczenia na terytorium państwa członkowskiego inne niż terytorium kraju
          – w przypadku gdy przewóz towarów jest zlecany przewoźnikowi (spedytorowi),
        2) (uchylony)
        3) specyfikacja poszczególnych sztuk ładunku
        4) (uchylony)
        - z zastrzeżeniem ust. 4 i 5.
    Jednak w myśl art. 42 ust. 11 ustawy:
        W przypadku gdy dokumenty, o których mowa w ust. 3-5, nie potwierdzają
        jednoznacznie dostarczenia do nabywcy znajdującego się na terytorium państwa
        członkowskiego innym niż terytorium kraju towarów, dowodami, o których mowa
        w ust. 1 pkt 2, mogą być również inne dokumenty wskazujące,
        że nastąpiła dostawa wewnątrzwspólnotowa, w szczególności:
        1) korespondencja handlowa z nabywcą, w tym jego zamówienie;
        2) dokumenty dotyczące ubezpieczenia lub kosztów frachtu;
        3) dokument potwierdzający zapłatę za towar, z wyjątkiem przypadków, gdy
          dostawa ma charakter nieodpłatny lub zobowiązanie jest realizowane w innej
          formie, w takim przypadku inny – dokument stwierdzający wygaśnięcie
          zobowiązania;
        4) dowód potwierdzający przyjęcie przez nabywcę towaru na terytorium państwa
          członkowskiego innym niż terytorium kraju.
    Jak stanowi art. 42 ust. 14 ustawy:
        Przepisy ust. 1-4, 11 i 12 stosuje się odpowiednio do wewnątrzwspólnotowej
        dostawy towarów, o której mowa w art. 13 ust. 3.
    Należy wskazać, że jeżeli wywóz towarów następuje w wyniku dokonania transakcji z
    ustalonym nabywcą, w celu dostawy, tj. przeniesienia na konkretny podmiot prawa do
    rozporządzania wywożonym towarem jak właściciel, zachodzi wówczas

    wewnątrzwspólnotowa dostawa towarów, której po stronie nabywcy odpowiada
    wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów w zakupie. Podkreślić należy, że
    zakwalifikowanie danej transakcji jako dostawy wewnątrzwspólnotowej, na podstawie art.
    13 ust. 1 ustawy, wymaga czasowego i materialnego związku pomiędzy dostawą danego
    towaru i jego transportem.
    W związku z tym istotne jest to, aby ww. dokumenty zawierały informacje, z których
    wynika, że określony towar został faktycznie dostarczony nabywcy do innego państwa
    członkowskiego. Ponadto, dokumenty, o których mowa w art. 42 ust. 3 ustawy, mają
    łącznie potwierdzać określony fakt, co oznacza, że zebrane razem mają dać jednoznaczną
    informację, której wymaga ten przepis.
    Brzmienie art. 42 ust. 3 ustawy wskazuje na podstawowy katalog dokumentów,
    potwierdzających dokonanie wywozu towarów i ich dostawę do nabywcy na terytorium
    innego państwa członkowskiego, który może być uzupełniony dodatkowymi dokumentami
    określonymi w art. 42 ust. 11 ustawy. Nie oznacza to jednak, że dla potwierdzenia tej
    okoliczności wymagane jest „łączne” posiadanie wszystkich typów dokumentów
    wymienionych w powyższych przepisach, o ile posiadane dokumenty jednoznacznie
    potwierdzają dostarczenie nabywcy towarów na terytorium innego państwa
    członkowskiego. Przepisy te określają rodzaje dokumentów, których posiadanie
    gwarantuje podatnikom bezpieczne stosowanie stawki preferencyjnej w dostawach
    wewnątrzwspólnotowych. Przepisy te określają rodzaje dokumentów, których posiadanie
    gwarantuje podatnikom bezpieczne stosowanie stawki preferencyjnej w dostawach
    wewnątrzwspólnotowych. Istotne jest aby dokumenty zawierały informacje, z których
    wynika, że określony towar został faktycznie dostarczony nabywcy do innego państwa
    członkowskiego niż terytorium kraju. Dokumenty mają łącznie potwierdzać określony fakt,
    co oznacza, że zebrane razem mają dać jednoznaczną informację, że określony towar
    został faktycznie dostarczony nabywcy do innego państwa członkowskiego niż terytorium
    kraju.
    Powyższe rozważania potwierdza uchwała Naczelnego Sądu Administracyjnego z 11
    października 2010 r., sygn. akt I FPS 1/10, w której Sąd podkreślił, że
    wewnątrzwspólnotowa dostawa towarów jest przede wszystkim jedną z czynności
    opodatkowanych podatkiem od towarów i usług, o czym stanowi art. 5 ust. 1 pkt 5 ustawy.
    Co do zasady, polega ona na wywozie towarów z terytorium kraju (Polski), w wykonaniu
    czynności określonych w art. 7, czyli dostawy towarów, na terytorium innego państwa
    członkowskiego, w określonych w ustawie warunkach. Wewnątrzwspólnotowa dostawa
    towarów, przy spełnieniu określonych w ustawie przesłanek, podlega opodatkowaniu
    według stawki 0% (tzw. wspólnotowe zwolnienie z prawem do odliczenia), co z jednej
    strony powoduje, że transakcja wywozu towaru z Polski do innego kraju członkowskiego
    nie jest obciążana podatkiem, a jednocześnie dostawcy pozwala na odzyskanie podatku
    uiszczonego przy nabyciu tego towaru, co zapewnia realizację zasady neutralności
    podatku od towarów i usług. Zasada ta obowiązuje jednak tylko wówczas, gdy w wyniku
    tej transakcji (wywozu) obowiązek naliczenia podatku ciąży na nabywcy towaru (w innym
    państwie członkowskim), w wyniku wewnątrzwspólnotowego nabycia towaru (WNT) na
    terenie jego kraju (zasada opodatkowania w kraju przeznaczenia, konsumpcji). NSA
    stwierdził, że samo brzmienie art. 42 ust. 3 i 4 ustawy wskazuje na podstawowy katalog
    dokumentów potwierdzających dokonanie wywozu towarów i ich dostawę na terytorium
    innego państwa członkowskiego, który może być uzupełniony dodatkowymi dokumentami
    określonymi w art. 42 ust. 11 ustawy. Tym samym, zdaniem Sądu, w świetle art. 42 ust. 1,
    3 i 11 ustawy dla zastosowania stawki 0% przy wewnątrzwspólnotowej dostawie towarów
    wystarczającym jest, aby podatnik posiadał jedynie niektóre dowody, o jakich mowa w art.
    42 ust. 3 ustawy, uzupełnione dokumentami, wskazanymi w art. 42 ust. 11 ustawy lub

    innymi dowodami w formie dokumentów, o których mowa w art. 180 § 1 Ordynacji
    podatkowej, o ile łącznie potwierdzają fakt dostawy do nabywcy znajdującego się na
    terytorium państwa członkowskiego innym niż terytorium kraju.
    Ponadto należy zauważyć, że ustawa nie zawiera definicji „dokumentu przewozowego”.
    Nawiązując do cyt. art. 42 ust. 1 pkt 2 ustawy, dokument ten powinien być dowodem
    potwierdzającym, że towar będący przedmiotem wewnątrzwspólnotowej dostawy został
    wywieziony z terytorium kraju i dostarczony do nabywcy na terytorium państwa
    członkowskiego inne niż terytorium kraju. List przewozowy opisany w Rozdziale III
    Konwencji Genewskiej o umowie międzynarodowego przewozu drogowego towarów
    (CMR) z dnia 19 maja 1956 r. (Dz. U. z 1962 r. Nr 49, poz. 238, z późn. zm.), jest
    niewątpliwie dowodem zawarcia umowy przewozu. Zgodnie z art. 4 oraz art. 9 Konwencji
    Genewskiej list przewozowy stanowi dowód zawarcia umowy przewozu, warunków tej
    umowy oraz przyjęcia towaru przez przewoźnika, o ile nie zostanie przeprowadzony
    dowód przeciwny.
    Brak, nieprawidłowość lub utrata listu przewozowego nie wpływa na istnienie ani na
    ważność umowy przewozu, która mimo to podlega przepisom Konwencji. Zatem, sama
    Konwencja również nie ogranicza możliwości przeprowadzania dowodu w zakresie
    przewozu towarów tylko do listu przewozowego.
    Wobec powyższego dokumentem przewozowym, o którym mowa w art. 42 ust. 3 pkt 1
    ustawy, może być każdy dokument otrzymany od przewoźnika (spedytora), z którego
    jednoznacznie wynika, że towary będące przedmiotem dostawy zostały wywiezione i
    dostarczone nabywcy do miejsca ich przeznaczenia na terytorium państwa
    członkowskiego innego niż terytorium kraju. Dokumentem tym może być więc zarówno
    tradycyjny list przewozowy, jak i każdy inny dokument spełniający warunki formalne i
    potwierdzający dokonanie dostawy towaru do nabywcy.
    Zatem mając na uwadze powołane powyżej przepisy oraz uchwałę Naczelnego Sądu
    Administracyjnego, należy stwierdzić, że dla zastosowania stawki 0% dla
    wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów wystarczającym jest na gruncie polskich
    przepisów, aby podatnik posiadał jedynie niektóre dowody, o jakich mowa w art. 42 ust. 3
    ustawy, uzupełnione dokumentami wskazanymi w art. 42 ust. 11 ustawy. Dla
    udokumentowania takiej dostawy podatnik może także posiadać inne dowody w formie
    dokumentów, o których mowa w art. 180 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja
    podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.), zgodnie z którym jako dowód należy
    dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z
    prawem.
    Podsumowując, dla zastosowania stawki podatku w wysokości 0% podatnik musi posiadać
    w swojej dokumentacji dowody, które łącznie potwierdzą fakt wywiezienia z terytorium
    kraju i dostarczenia towarów będących przedmiotem wewnątrzwspólnotowej dostawy do
    nabywcy znajdującego się na terytorium państwa członkowskiego innym niż terytorium
    kraju.
    Przy czym przepisy regulujące prawo do zastosowania preferencyjnej stawki podatku nie
    określają formy dokumentów potwierdzających wywiezienie i dostarczenie towarów
    będących przedmiotem wewnątrzwspólnotowej dostawy. Obowiązujące w tym zakresie
    przepisy nie uzależniają zastosowania stawki 0% od posiadania oryginałów dokumentów
    w formie papierowej. Skoro przepisy nie stanowią o ich formie, stąd można wnioskować,
    że każda forma jest dopuszczalna, pod warunkiem, że autentyczność tych dokumentów
    została uprawdopodobniona. W dobie szeroko rozwiniętych technik komunikacji nie ma
    podstaw, aby odmawiać mocy dowodowej dokumentowi sporządzonemu i przesłanemu w
    formie elektronicznej. Jeżeli zatem jest to dokument udostępniony w formie
    elektronicznej, e-mail, lub jako skan dokumentu załączony do wiadomości e-mail

    otrzymanej od przewoźnika lub kontrahenta, niebudzący wątpliwości co do jego
    autentyczności, może on stanowić dowód, o którym mowa w powołanych przepisach
    ustawy. Należy zatem przyjąć, że każda forma dokumentu jest dopuszczalna, pod
    warunkiem, że autentyczność i integralność z dokumentami źródłowymi została
    wystarczająco uprawdopodobniona. Dokumenty powinny jednoznacznie dowodzić
    dostarczenie towarów do ich odbiorcy na terytorium państwa członkowskiego innym niż
    terytorium kraju.
    Ponadto wskazać należy, że faktura sprzedaży wypełnia znamiona specyfikacji, tj. zawiera
    dane dotyczące w szczególności nazwy i ilości towarów będącego przedmiotem dostawy,
    umożliwiając jego identyfikację.
    Za możliwością uznania, iż faktura stanowi specyfikację poszczególnych sztuk ładunku,
    przemawia ugruntowana w tym zakresie praktyka organów podatkowych oraz sądów
    administracyjnych. Dla przykładu, w wyroku z 9 grudnia 2009 r. o sygn. I FSK 1388/08,
    Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, iż: „(...) nie wydaje się, by podatnik był zmuszony
    do posiadania w swej dokumentacji odrębnej specyfikacji dostarczanych w ramach VAT
    towarów, jeśli specyfikacja taka została zawarta w fakturze VAT. (...). Jeżeli na fakturze
    wskazano dane, jakie powinna zawierać specyfikacja poszczególnych sztuk ładunku (tj. m.
    in. nazwę i ilość towarów), faktura taka w istocie stanowi specyfikację poszczególnych
    sztuk ładunku. (...) posiadanie w takim przypadku odrębnej od faktury specyfikacji
    poszczególnych sztuk ładunku nie jest konieczne do zastosowania 0% VAT w przypadku
    WDT (...)”.
    Jak wynika z opisu sprawy, w celu zastosowania stawki 0% dla transakcji WDT
    dokonywanych przez Spółkę na rzecz Wykonawcy Spółka będzie składać w urzędzie
    skarbowym zbiorcze informacje podsumowujące VAT-UE. Na potrzeby wskazanych
    wewnątrzwspólnotowych dostaw Spółka będzie korzystać z ważnych numerów VAT-UE
    nadanych w kraju wysyłki i przeznaczenia (dostępnych w systemie VIES). Numery te będą
    również znane Wykonawcy. Spółka nie jest zarejestrowana dla celów procedury VAT-OSS.
    Spółka będzie gromadzić dokumentację w postaci Raportu oraz faktury wystawianej przez
    Wykonawcę w ramach samofakturowania, która będzie zawierała szczegółowe dane
    pozwalające na powiązanie jej z Raportem. Faktury zawierają załączniki, w których
    wskazane są m.in. nazwy poszczególnych towarów objętych fakturą oraz ich unikalne
    numery identyfikacyjne nadawane każdemu produktowi przez dostawcę („EAN”), jak
    również numery zamówień. Udostępniony przez Wykonawcę Raport będzie wskazywać, że
    towar został wysłany z magazynu zlokalizowanego w Polsce i dostarczony do klienta
    końcowego. Raport będzie zawierał m.in. informacje takie jak:
        dokładna data opuszczenia przez dany towar magazynu zlokalizowanego w Polsce,
        dokładna data dostarczenia danego towaru do innego kraju UE,
        kraj UE do którego dany towar został dostarczony,
        „EAN” czyli unikalny numer identyfikacyjny nadawany każdemu produktowi przez
        dostawcę,
        „source uid” czyli unikalny wewnętrzny numer identyfikacyjny Wykonawcy
        nadawany każdemu produktowi,
        „source collins id” czyli unikalny wewnętrzny numer identyfikacyjny Wykonawcy
        nadawany każdemu magazynowi.
    Odnosząc się do Państwa wątpliwości należy uznać, że gromadzone przez Spółkę
    dokumenty w przypadku wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów na rzecz Wykonawcy
    będą stanowić dowody dokonania dostawy wewnątrzwspólnotowej, które zgodnie z art.

    42 ust. 3 i ust. 11 ustawy, łącznie będą potwierdzać dostarczenie towarów będących
    przedmiotem wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów do Wykonawcy na terytorium
    państwa członkowskiego innym niż terytorium kraju.
    Tym samym, dokumenty wskazane przez Spółkę we wniosku gromadzone dla
    wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów na rzecz Wykonawcy, przy spełnieniu
    pozostałych warunków z art. 42 ust. 1 ustawy, będą upoważniały Spółkę do zastosowania
    stawki podatku w wysokości 0% w odniesieniu do tych wewnątrzwspólnotowych dostaw
    towarów (WDT).
    Jak wynika z opisu sprawy Spółka dokonuje również przemieszczenia własnych towarów z
    terytorium Polski do magazynów Wykonawcy znajdujących się na terytorium innych
    krajów Unii Europejskiej. Przemieszczenie to stanowi dla Państwa wewnątrzwspólnotową
    dostawę towarów, o której mowa w art. 13 ust. 3 ustawy. W związku z tym, Spółka w celu
    potwierdzenia dokonania wewnątrzwspólnotowego nietransakcyjnego przemieszczenia
    własnych towarów będzie posiadać Raport oraz dokument wewnętrzny wystawiany przez
    Spółkę, który będzie zawierał szczegółowe dane pozwalające na powiązanie go z
    Raportem. Raport będzie zawierał m.in. informacje takie jak: dokładna data opuszczenia
    przez dany towar magazynu zlokalizowanego w Polsce; dokładna data przemieszczenia
    danego towaru do innego kraju UE; kraj UE do którego dany towar został przemieszczony;
    „EAN” czyli unikalny numer identyfikacyjny nadawany każdemu produktowi przez
    dostawcę; „source uid” czyli unikalny wewnętrzny numer identyfikacyjny Wykonawcy
    nadawany każdemu produktowi; „source collins id” czyli unikalny wewnętrzny numer
    identyfikacyjny Wykonawcy nadawany każdemu magazynowi.
    Odnosząc się do Państwa wątpliwości wskazać należy, że ustawa o VAT wyodrębnia
    wewnątrzwspólnotową dostawę towarów (WDT) w klasycznej „transakcyjnej” postaci (art.
    13 ust. 1 ustawy) oraz tzw. „nietransakcyjnej” (art. 13 ust. 3 ustawy), przez którą należy
    rozumieć transport składników majątkowych przedsiębiorstwa do innego państwa
    członkowskiego w celu prowadzenia tam działalności gospodarczej, mimo że w takim
    przypadku nie następuje przeniesienie prawa do rozporządzania towarem jak właściciel.
    „Nietransakcyjna” WDT jest konstrukcyjnie odmienna od jej klasycznej, „transakcyjnej”
    formy. Nie dochodzi bowiem do dostawy towarów w rozumieniu art. 7 ustawy, a jedynie
    do przemieszczenia towarów przez podatnika w ramach prowadzonego przez niego
    przedsiębiorstwa. W czynności tej uczestniczy wyłącznie jeden podmiot.
    Opisana w art. 13 ust. 3 ustawy czynność jest uznawana za WDT, a zatem ustawodawca
    zrównał ją z „transakcyjną” WDT.
    Pomimo tego, że przemieszczenia towarów dokonuje jeden podmiot, to posiada on dwa
    odmienne statusy podatnika w różnych państwach członkowskich, co oznacza, że w
    istocie, w tym specyficznym przypadku, WDT dokonywana jest na rzecz innego podatnika.
    O tym, że przy „nietransakcyjnej” WDT podatnik działa w podwójnej roli świadczy to, że do
    tej transakcji podatnik stosuje przepisy, które dotyczą „transakcyjnej” WDT – np. art. 13
    ust. 6 ustawy, bądź regulacji warunkujących skorzystanie ze stawki 0%. Tym samym
    regulacje dotyczące „transakcyjnej” WDT powinny odpowiednio znaleźć zastosowanie do
    WDT w formie „nietransakcyjnej”, o czym stanowią również poruszane już przepisy art. 42
    ust. 1 i ust. 14 ustawy, zgodnie z którymi:
        1. Wewnątrzwspólnotowa dostawa towarów podlega opodatkowaniu według
        stawki podatku 0%, pod warunkiem że:
        1) podatnik dokonał dostawy na rzecz nabywcy posiadającego właściwy i ważny
        numer identyfikacyjny dla transakcji wewnątrzwspólnotowych, nadany przez
        państwo członkowskie właściwe dla nabywcy, zawierający dwuliterowy kod
        stosowany dla podatku od wartości dodanej, który nabywca podał podatnikowi;

        2) podatnik przed upływem terminu do złożenia deklaracji podatkowej za dany
        okres rozliczeniowy, posiada w swojej dokumentacji dowody, że towary będące
        przedmiotem wewnątrzwspólnotowej dostawy zostały wywiezione z terytorium
        kraju i dostarczone do nabywcy na terytorium państwa członkowskiego inne niż
        terytorium kraju;
        3) podatnik składając deklarację podatkową, w której wykazuje tę dostawę
        towarów, jest zarejestrowany jako podatnik VAT UE.
        (...)
        14. Przepisy ust. 1-4, 11 i 12 stosuje się odpowiednio do wewnątrzwspólnotowej
        dostawy towarów, o której mowa w art. 13 ust. 3.
    Z powyższego wynika, że podatnik w przypadku „nietransakcyjnej” WDT występuje
    jednocześnie jako dokonujący dostawy i nabywca, i aby skorzystać ze stawki 0% musi
    posiadać właściwy i ważny numer identyfikacyjny dla transakcji wewnątrzwspólnotowych
    w państwie nabywcy, posiadać dowody wywiezienia towarów z kraju oraz być podatnikiem
    VAT-UE. Tym samym mamy do czynienia z jednym podmiotem, ale dla celów VAT posiada
    on odrębny status na terenie różnych państw UE.
    Charakter „nietransakcyjnej” WDT wyklucza istnienie sytuacji, w której podatnik - dostawca
    nie posiada statusu podatnika w państwie członkowskim, do którego dokonuje
    przemieszczenia towarów. To przemawia również za obowiązkiem wystawienia faktury na
    podstawie ww. art. 106b ust. 1 pkt 1 ustawy. Przyjąć bowiem należy, że „nietransakcyjna”
    WDT dokonywana jest na rzecz innego podatnika podatku, podatku od wartości dodanej
    lub podatku o podobnym charakterze.
    I tak w myśl art. 2 pkt 31 ustawy:
        Przez fakturę rozumie się przez to dokument w formie papierowej lub w formie
        elektronicznej zawierający dane wymagane ustawą i przepisami wydanymi na jej
        podstawie.
    Zasady dotyczące wystawiania faktur zostały zawarte w rozdziale 1 Działu XI ustawy.
    Zgodnie z art. 106b ust. 1 ustawy:
        Podatnik jest obowiązany wystawić fakturę dokumentującą:
        1) sprzedaż, a także dostawę towarów i świadczenie usług, o których mowa w art.
        106a pkt 2, dokonywane przez niego na rzecz innego podatnika podatku, podatku
        od wartości dodanej lub podatku o podobnym charakterze lub na rzecz osoby
        prawnej niebędącej podatnikiem;
        2) wewnątrzwspólnotową sprzedaż towarów na odległość, chyba że podatnik
        korzysta z procedury szczególnej, o której mowa w dziale XII w rozdziale 6a;
        3) wewnątrzwspólnotową dostawę towarów na rzecz podmiotu innego niż
        wskazany w pkt 1;
        4) otrzymanie przez niego całości lub części zapłaty przed dokonaniem czynności,
        o których mowa w pkt 1 i 2, z wyjątkiem przypadku, gdy zapłata dotyczy:
        a) wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów,
        b) czynności, dla których obowiązek podatkowy powstaje zgodnie z art. 19a ust. 5
        pkt 4,
        c) dostaw towarów, dla których obowiązek podatkowy powstaje zgodnie z art. 19a
        ust. 1b.
    A zatem, podatnik przemieszczający własne towary z Polski do innego kraju UE zgodnie z
    art. 106b ust. 1 pkt 1 ustawy ma obowiązek wystawić fakturę, ponieważ w transakcji
    podatnik ten będzie występować w podwójnej roli jako dostawca, w tym przypadku polski

    podatnik podatku VAT oraz jako nabywca towaru przemieszczanego z Polski do magazynu
    znajdującego się na terytorium innego państwa członkowskiego UE, w którym Spółka
    posiada właściwy i ważny numer identyfikacyjny dla transakcji wewnątrzwspólnotowych w
    państwie nabywcy.
    Spółka w celu potwierdzenia dokonania wewnątrzwspólnotowego nietransakcyjnego
    przemieszczenia własnych towarów z magazynu w Polsce do magazynów znajdujących się
    w innych krajach UE będzie posiadać Raport oraz dokument wewnętrzny wystawiany
    przez Spółkę, który będzie zawierał szczegółowe dane pozwalające na powiązanie go z
    Raportem. Jak już ustaliłem, Spółka przemieszczając własne towary z magazynu na
    terytorium Polski do magazynów znajdujących się na terytorium krajów Unii Europejskiej
    zgodnie z art. 106a w zw. z art. 106b ust. 1 ustawy zobowiązana będzie udokumentować
    te transakcje poprzez wystawienie faktury na podstawie art. 106b ust. 1 pkt 1 ustawy.
    Zgodnie z ww. przepisami podatnik jest obowiązany wystawić fakturę dokumentującą
    sprzedaż, przez którą w myśl art. 2 pkt 22 ustawy rozumie się między innymi
    wewnątrzwspólnotową dostawę towarów. Zatem Spółka dokonując
    wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów, o której mowa w art. 13 ust. 3 ustawy, powinna
    udokumentować przedmiotową czynność poprzez wystawienie faktury.
    W konsekwencji, biorąc pod uwagę powołane wyżej przepisy prawa, Spółka w celu
    zastosowania stawki VAT w wysokości 0% dla nietransakcyjnych przemieszczeń towarów
    własnych Spółki z magazynu w Polsce do magazynów znajdujących się w innych krajach
    UE, powinna posiadać nie tylko Raport oraz dokument wewnętrzny Spółki, lecz również
    dokumentować ww. przemieszczenia towarów własnych fakturą. Spółka dokumentując
    wewnątrzwspólnotowe nietransakcyjne przemieszczenia towarów własnych za pomocą
    Raportu oraz jedynie dokumentu wewnętrznego (a nie faktury) nie będzie uprawniona w
    tym przypadku do zastosowania stawki VAT w wysokości 0%.
    Zatem Państwa stanowisko należy uznać za prawidłowe w odniesieniu do dokumentów w
    postaci Raportu oraz faktury gromadzonych dla wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów
    na rzecz Wykonawcy oraz za nieprawidłowe w przypadku przesunięć towarów własnych
    Spółki do magazynów Wykonawcy znajdujących się w innych krajach Unii Europejskiej
    dokumentowanych Raportem i jedynie dokumentem wewnętrznym Spółki.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Końcowo należy zauważyć, że we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej Spółka
    zaznaczyła, że wniosek dotyczy zdarzenia przyszłego. Sprecyzowane wątpliwości
    częściowo odnoszą się jednak do stanu faktycznego, choć dalsza część pytania sugeruje, iż
    przedmiotem wniosku jest zdarzenie przyszłe. Co również istotne, w swoim
    podsumowaniu stanowiska Spółka jednoznacznie wskazała na zdarzenie przyszłe. W
    konsekwencji należy stwierdzić, że interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, które
    Państwo przedstawili i stanu prawnego, który obowiązuje w dniu wydania interpretacji.
    Zgodnie z art. 14b § 3 Ordynacji podatkowej, składający wniosek o wydanie interpretacji
    indywidualnej obowiązany jest do wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu
    faktycznego albo zdarzenia przyszłego oraz do przedstawienia własnego stanowiska w
    sprawie oceny prawnej tego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego.
    Jestem ściśle związany przedstawionym we wniosku stanem. Państwo ponoszą ryzyko
    związane z ewentualnym błędnym lub nieprecyzyjnym przedstawieniem we wniosku opisu
    stanu faktycznego. Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko
    wtedy, gdy rzeczywisty stan faktyczny sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał
    się będzie z opisem zdarzenia przyszłego podanym przez Państwa w złożonym wniosku.
    Zatem, wydając przedmiotową interpretację oparłem się na wynikającym z treści wniosku
    opisie zdarzenia przyszłego. W przypadku, gdy w toku postępowania podatkowego,

    kontroli podatkowej, bądź celno-skarbowej zostanie określony odmienny stan sprawy,
    interpretacja nie wywoła w tym zakresie skutków prawnych. Ponadto, w sytuacji zmiany
    któregokolwiek elementu przedstawionego w opisie sprawy, udzielona odpowiedź traci
    swoją aktualność.
    Informuję, że wydając interpretację nie przeprowadzam postępowania dowodowego i
    opieram się wyłącznie na elementach stanu przedstawionych we wniosku. Wszystkie
    gromadzone dokumenty na okoliczność przemieszczania towarów z Polski do innego
    kraju mogą być przedmiotem postępowania podatkowego, kontroli podatkowej, bądź
    kontroli celno-skarbowej, przeprowadzanej przez właściwy organ podatkowy.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    · Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z
    dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.).
    Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie
    zgodna (tożsama) z opisem zdarzenia przyszłego i zastosują się Państwo do
    interpretacji.
    · Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
        Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny
        lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest
        elementem czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
        1) z zastosowaniem art. 119a;
        2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5
        ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
        3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    · Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
        Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
        decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
        praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego
    Sądu Administracyjnego w (...). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje
    ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
    (t.j. Dz.U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
    · w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
      Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
    · w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
      Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP
      (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.