Interpretacja indywidualna
Sygnatura: ILPP2/443-1952/10-3/JK
Organ: Dyrektor Izby Skarbowej w Poznaniu
Data wydania: 2011-03-01
Teza: 1. Kiedy Spółka powinna zwiększyć podatek należny? 2. Czy zaświadczenie wydane przez komornika jest wystarczającym dokumentem potwierdzającym, kiedy należność główna została uregulowana?
Słowa kluczowe: korekta-korekta podatku; podatek-podatek należny; wierzytelność; wierzytelność-wierzytelności nieściągalne
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział IX-Rozdział 1-art. 89

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA

Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.) oraz § 2 i § 6 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz. U. Nr 112, poz. 770 ze zm.) Dyrektor Izby Skarbowej w Poznaniu działając w imieniu Ministra Finansów stwierdza, że stanowisko Spółki, przedstawione we wniosku z dnia 30 listopada 2010 r. (data wpływu 6 grudnia 2010 r.) o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie dokonania korekty podatku należnego w trybie art. 89a ustawy – **jest prawidłowe.**

UZASADNIENIE

W dniu 6 grudnia 2010 r. został złożony ww. wniosek o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie dokonania korekty podatku należnego w trybie art. 89a ustawy.

W przedmiotowym wniosku został przedstawiony następujący stan faktyczny.

Wnioskodawca zajmuje się handlem nowymi i używanymi samochodami oraz prowadzi autoryzowany serwis samochodów. W deklaracji VAT za luty 2010 r., dokonał on korekty VAT od wierzytelności, której nieściągalność została uprawdopodobniona, zgodnie z postanowieniami art. 89a ust. 1a ustawy o podatku od towarów i usług (zostały spełnione warunki przewidziane w art. 89a ust. 2 pkt 1-3 oraz pkt 5-6).

Sprawa została skierowana na drogę sądową. Sąd w nakazie zapłaty, zasądził na rzecz Zainteresowanego zapłatę należności wynikającej z faktury w kwocie 51.240 zł wraz z odsetkami ustawowymi, od dnia 16 maja 2009 r. do dnia zapłaty oraz zwrot kosztów procesu, w tym kosztów zastępstwa procesowego.

Ponieważ dłużnik nie wykonał nakazu zapłaty, sprawa została skierowana do egzekucji.

Wnioskodawca do tej pory otrzymał od komornika następujące wpłaty:

*   w lipcu 2010 r. - 1191,18 zł,
*   w sierpniu 2010 r. - 1142,52 zł,
*   we wrześniu 2010 r. - 1013,36 zł i 1041,21 zł,
*   w październiku 2010 r. - 1106,18 zł, razem - 5494,45 zł.

Zainteresowany zwrócił się do komornika prowadzącego egzekucję o wskazanie, które z zasądzonych kwot zostały uregulowane otrzymanymi wpłatami.

Z zaświadczenia, które otrzymał on od komornika wynika, że z otrzymanych kwot w pierwszej kolejności zostały uregulowane: całość zasądzonych kosztów procesu oraz część naliczonych odsetek.

Pozostała do uregulowania jeszcze reszta odsetek oraz należność główna.

W związku z powyższym zadano następujące pytania.

1.  Kiedy Spółka powinna zwiększyć podatek należny?
2.  Czy zaświadczenie wydane przez komornika jest wystarczającym dokumentem potwierdzającym, kiedy należność główna została uregulowana?

Zdaniem Wnioskodawcy, obowiązek zwiększenia podatku należnego nastąpi dopiero w deklaracji za okres, w którym komornik wskaże, że zaliczył wpłatę dłużnika na zaspokojenie należności głównej, to jest kwoty 51.240 zł w jakiejkolwiek części.

W ustawie o podatku od towarów i usług nie wskazano kolejności zaliczania poszczególnych wpłat, ani sposobu ich dokumentowania.

Wskazano jedynie, że podatnik jest zobowiązany do zwiększenia podatku w rozliczeniu za okres, w którym należność została uregulowana.

Zatem do czasu, kiedy nie zostaną spłacone wszystkie należne koszty i całość odsetek, obowiązek zwiększenia podatku należnego nie wystąpi.

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego stanu faktycznego uznaje się za prawidłowe.

Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 54, poz. 535 ze zm.), zwanej dalej ustawą, opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlegają odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju.

W art. 19 ust. 1 ustawy określono, iż obowiązek podatkowy powstaje z chwilą wydania towaru lub wykonania usługi (…). W przypadku, gdy transakcje te powinny być potwierdzone fakturą, obowiązek podatkowy powstaje z chwilą wystawienia faktury, nie później jednak niż w 7. dniu, licząc od dnia wydania towaru lub wykonania usługi (art. 19 ust. 4 ustawy).

Z konstrukcji podatku od towarów i usług wynika, iż podatnik, który wykonuje czynności podlegające opodatkowaniu podatkiem VAT, zobowiązany jest opodatkować daną czynność w momencie powstania obowiązku podatkowego.

Kwestie dotyczące rozliczenia podatku w odniesieniu do nieściągalnych wierzytelności regulują przepisy art. 89a ustawy.

W myśl art. 89a ust. 1 ustawy, podatnik może skorygować podatek należny z tytułu dostawy towarów lub świadczenia usług na terytorium kraju w przypadku wierzytelności, których nieściągalność została uprawdopodobniona, z zastrzeżeniem ust. 2-5. Korekta podatku dotyczy również kwoty podatku przypadającej na część kwoty wierzytelności odpisanej jako nieściągalna lub której nieściągalność została uprawdopodobniona.

Nieściągalność wierzytelności uważa się za uprawdopodobnioną w przypadku, gdy wierzytelność nie została uregulowana w ciągu 180 dni od upływu terminu jej płatności określonego w umowie lub na fakturze (art. 89a ust. 1a ustawy).

Stosownie do art. 89a ust. 2 ustawy, przepis ust. 1 stosuje się w przypadku gdy spełnione są następujące warunki:

1.  dostawa towaru lub świadczenie usług jest dokonana na rzecz podatnika, o którym mowa w art. 15 ust. 1, zarejestrowanego jako podatnik VAT czynny, niebędącego w trakcie postępowania upadłościowego lub w trakcie likwidacji;
2.  wierzytelności zostały uprzednio wykazane w deklaracji jako obrót opodatkowany i podatek należny;
3.  wierzyciel i dłużnik na dzień dokonania korekty, o której mowa w ust. 1, są podatnikami zarejestrowanymi jako podatnicy VAT czynni;
4.  wierzytelności nie zostały zbyte;
5.  od daty wystawienia faktury dokumentującej wierzytelność nie upłynęły 2 lata, licząc od końca roku, w którym została wystawiona;
6.  wierzyciel zawiadomił dłużnika o zamiarze skorygowania podatku należnego ze względu na wystąpienie okoliczności, o których mowa w ust. 1, a dłużnik w ciągu 14 dni od dnia otrzymania zawiadomienia nie uregulował należności w jakiejkolwiek formie.

Biorąc pod uwagę powołane wyżej przepisy należy stwierdzić, iż zastosowanie regulacji prawnej, zawartej w art. 89a ust. 1 ustawy, jest możliwe o ile spełnione zostały uprzednio wszystkie warunki wymienione w art. 89a ust. 2 ustawy.

Art. 89a ust. 3 ustawy stanowi, iż korekta podatku należnego może nastąpić w rozliczeniu za okres rozliczeniowy, w którym upłynął termin określony w ust. 2 pkt 6, nie wcześniej niż w rozliczeniu za okres, w którym wierzyciel uzyskał potwierdzenie odbioru przez dłużnika zawiadomienia, o którym mowa w ust. 2 pkt 6. Warunkiem dokonania korekty jest uzyskanie przez wierzyciela potwierdzenia odbioru przez dłużnika zawiadomienia, o którym mowa w ust. 2 pkt 6.

Zgodnie z art. 89a ust. 4 ustawy, w przypadku gdy po dokonaniu korekty określonej w ust. 1 należność została uregulowana w jakiejkolwiek formie, podatnik, o którym mowa w ust. 1, obowiązany jest zwiększyć podatek należny w rozliczeniu za okres, w którym należność została uregulowana. W przypadku częściowego uregulowania należności podatek należny zwiększa się w odniesieniu do tej części.

Podatnik obowiązany jest wraz z deklaracją podatkową, w której dokonuje korekty podatku należnego określonej w ust. 1, zawiadomić o korekcie, o której mowa w ust. 1, właściwy dla podatnika urząd skarbowy wraz z podaniem kwot korekty podatku należnego (art. 89a ust. 5 ustawy).

W myśl art. 89a ust. 6 ustawy, podatnik w ciągu 7 dni od dnia dokonania korekty podatku należnego wymienionej w ust. 1 obowiązany jest również zawiadomić dłużnika o tej czynności. Kopia zawiadomienia jest przesyłana do właściwego dla podatnika urzędu skarbowego.

Powołane wyżej przepisy dopuszczają zatem możliwość dokonania przez podatnika korekty podatku należnego, który powstał w związku z dostawą towarów lub świadczeniem usług na terytorium kraju, w sytuacji gdy nabywca towaru bądź usługi, nie dokonał zapłaty na rzecz dostawcy. Zauważyć należy także, iż podstawowym warunkiem umożliwiającym korektę jest dokonanie transakcji na rzecz podatnika, który w momencie jej dokonywania był podatnikiem w rozumieniu art. 15 ustawy, a więc podatnikiem prowadzącym samodzielnie działalność gospodarczą, zarejestrowanym jako podatnik VAT czynny, niebędącym w trakcie postępowania upadłościowego lub w trakcie likwidacji. Ponadto, wierzyciel musi zawiadomić dłużnika o zamiarze skorygowania podatku należnego ze względu na wystąpienie okoliczności, o których mowa w art. 89a ust. 1 ustawy. Jeżeli dłużnik w ciągu 14 dni od dnia otrzymania zawiadomienia ureguluje należności, korekty nie dokonuje się. Jeżeli dłużnik w powyższym terminie ureguluje tylko część należności, korekty nie dokonuje się w odniesieniu do tej części.

Wobec powyższego, tylko łączne spełnienie wszystkich warunków wymienionych w art. 89a ust. 2 ustawy, daje prawo do skorygowania podatku należnego.

Z opisu sprawy wynika, że Wnioskodawca dokonał w deklaracji za miesiąc luty 2010 r. korekty VAT od wierzytelności, której nieściągalność została uprawdopodobniona, zgodnie z art. 89a ust. 1a ustawy. Zainteresowany wskazał, że warunki wynikające z art. 89a ust. 2 pkt 1-3 oraz 5 6 zostały spełnione. Sprawa została skierowana na drogę sądową. Sąd w nakazie zapłaty, zasądził na jego rzecz zapłatę należności wynikającej z faktury w kwocie 51.240 zł wraz z odsetkami ustawowymi, od dnia 16 maja 2009 r. do dnia zapłaty oraz zwrot kosztów procesu, w tym kosztów zastępstwa procesowego.

Ponieważ dłużnik nie wykonał nakazu zapłaty sprawa została skierowana do egzekucji.

Wnioskodawca do tej pory otrzymał od komornika następujące wpłaty:

*   w lipcu 2010 r. - 1191,18 zł,
*   w sierpniu 2010 r. - 1142,52 zł,
*   we wrześniu 2010 r. - 1013,36 zł i 1041,21 zł,
*   w październiku 2010 r. - 1106,18 zł, razem - 5494,45 zł.

Zainteresowany zwrócił się do komornika prowadzącego egzekucję o wskazanie, które z zasądzonych kwot zostały uregulowane otrzymanymi wpłatami. Z zaświadczenia, które otrzymał od komornika wynika, że z otrzymanych kwot w pierwszej kolejności zostały uregulowane: całość zasądzonych kosztów procesu oraz część naliczonych odsetek. Pozostała do uregulowania jeszcze reszta odsetek oraz należność główna.

Zatem z opisu sprawy wynika, że wpłaty, które otrzymał Wnioskodawca od komornika pokryły całość zasądzonych kosztów procesu oraz część naliczonych odsetek. Pozostała kwota (tj. reszta odsetek oraz należność główna) nie została uregulowana. Z powyższych przepisów nie wynika w jaki sposób należy powiadomić wierzyciela - w niniejszej sprawie Zainteresowanego - o uregulowaniu należności głównej. Ponadto trudno nie zgodzić się z Wnioskodawcą, że w ustawie o podatku od towarów i usług nie wskazano kolejności zaliczania poszczególnych wpłat ani sposobu ich dokumentowania. Ważne jest, aby wierzyciel wiedział jaka część z otrzymanych od komornika wpłat jest przeznaczona na pokrycie wierzytelności głównej (tu kwoty 51.240 zł). W przedmiotowej sprawie tut. Organ stwierdza, że odpowiednie zaświadczenie wydane przez komornika, jest wystarczającym dokumentem potwierdzającym, kiedy należność główna została uregulowana.

Biorąc pod uwagę opis sprawy oraz przytoczone przepisy prawa podatkowego stwierdzić należy, iż Zainteresowany jest zobowiązany do zwiększenia podatku należnego w rozliczeniu za okres, w którym należność główna zostanie uregulowana (w całości lub w części), tj. otrzymania odpowiedniej informacji od komornika np. w postaci zaświadczenia przez niego wystawionego. W przypadku częściowego uregulowania należności, podatek należny zwiększa się w odniesieniu do tej części.

Interpretacja dotyczy zaistniałego stanu faktycznego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia w przedstawionym stanie faktycznym.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu, ul. Ratajczaka 10/12, 61-815 Poznań po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy).

Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Poznaniu, Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Lesznie, ul. Dekana 6, 64-100 Leszno.