Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0114-KDIP2-2.4010.219.2025.2.ASK
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-06-24
Teza: Możliwość zaliczenia przez Spółkę do kosztów uzyskania
przychodów straty pieniężnej powstałej w wyniku
przestępstwa.
Słowa kluczowe: koszt-koszty uzyskania przychodów
kradzież
przestępstwo
Zagadnienia: Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 3. Koszty uzyskania przychodów-Ogólna zasada
zaliczania wydatków do kosztów uzyskania przychodów
Przepisy: [CIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych-
Rozdział 3-art. 15-ust. 1

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

18 kwietnia 2025 r. wpłynął Państwa wniosek z 10 kwietnia 2025 r. o wydanie interpretacji
    indywidualnej dotyczącej podatku dochodowego od osób prawnych w zakresie możliwości
    zaliczenia przez Spółkę do kosztów uzyskania przychodów straty pieniężnej powstałej w
    wyniku przestępstwa.

    Uzupełnili go Państwo – w odpowiedzi na wezwanie – pismem z 22 maja 2025 r. (data
    wpływu 26 maja 2025 r.).
    Treść wniosku jest następująca:
    Opis stanu faktycznego
    Spółka A. SPÓŁKA Z OGRANICZONĄ ODPOWIEDZIALNOŚCIĄ SPÓŁKA JAWNA, nie jest
    płatnikiem podatku dochodowego CIT. Posiada trzech wspólników:
        Osobę fizyczną Pana B.B. – opodatkowanego podatkiem liniowym PIT36L.
        Spółkę C. SPÓŁKA Z OGRANICZONĄ ODPOWIEDZIALNOŚCIĄ – płatnika CIT oraz
        D. GMBH również płatnika CIT.
    Spółka prowadzi działalność związaną z sprzedażą produktów galanteryjnych. W dniu
    05.03.2024 r. zatrudniła pracownicę na stanowisko koordynator biura. Pani E.E. została
    zatrudniona przez pokrzywdzoną 5.03.2024 r. początkowo na okres próby, następnie – w
    dniu 29.04.2024 r. – została zawarta umowa o pracę na czas określony do 4.11.2024 r.
    Trzecia i ostatnia umowa o pracę została zawarta z Panią E.E. w dniu 28.10.2024 r. Była to
    umowa na czas określony do dnia 31.12.2024 r. Strony zawarły również aneks do umowy
    o pracę w dniu 2.09.2024 r.
    Dowód:
        umowa o pracę z 5.03.2024 r.
        umowa o pracę z 29.04.2024 r.
        umowa o pracę 28.10.2024 r.
        aneks z 2.09.2024 r.
    Do jej obowiązków należało m. in. przygotowywanie i wysyłanie faktur, dokonywanie
    płatności, kontakt z biurem rachunkowym. Wspomniana pracownica posiadała również
    dostęp do rachunku bankowego spółki i mogła samodzielnie wykonywać przelewy.
    Odpowiadała również za dostarczanie dokumentów finansowych do księgowości.
    W dniu 13 grudnia ze względu na zachowanie pracownicy – w tym m.in. niechęć do
    nowozatrudnionej osoby Spółka podjęła decyzję o zwolnieniu pracownicy z dalszego
    obowiązku świadczenia pracy. Tego samego dnia zostało to jej zakomunikowane. W
    drugiej połowie grudnia 2024 r. firma powzięła wątpliwości co do prawidłowości rozliczeń i
    zaczęła weryfikować dokumenty księgowe oraz rachunki bankowe. Podczas sprawdzania
    rachunków bankowych podejrzenie pokrzywdzonej wzbudziła duża liczba przelewów
    wykonywanych na rzecz F. i na rzecz G. S.A. w (...). Przelewy te były tym bardziej dziwne, że
    występowały różne rachunki bankowe tych kontrahentów, jak również te same rachunki
    bankowe były przypisane do tych dwóch kontrahentów.
    Po sprawdzeniu przelewów wykonanych na wątpliwe rachunki bankowe okazało się, że:
    a) w okresie od 16.09.2024 r. do 19.11.2024 r. na rachunek bankowy o nr (...) łącznie
      została przelana kwota (...) zł,
    b) w okresie od 16.09.2024 r. do 30.11.2024 r. na rachunek bankowy o nr (...) łącznie
      została przelana kwota (...) zł,
    c) w okresie od 11.03.2024 r. do 31.10.2024 r. na rachunek bankowy o nr (...) łącznie
      została przelana kwota (...) zł.
    Co daje łączną kwotę (...) zł.
    Spółka zwróciła się do dostawców z zapytaniem, czy rachunki bankowe, na które
    wykonywane były przelewy należą do tego kontrahenta. Dostawca odpowiedział, że nie są

    to ich rachunki bankowe. Dodatkowo spółka sprawdziła rachunki na tzw. białej liście.
    Przedmiotowe rachunki bankowe nie są przypisane do żadnego podmiotu.
    Dodatkowo Spółka nie posiada żadnych faktur potwierdzających zasadność wykonania
    przelewów opisanych w tytułach przedmiotowych przelewach.
    Spółka zwróciła się do swojego biura księgowego o przekazanie informacji, jakie faktury
    nie zostały dostarczone przez pracownicę do biura księgowego. W odpowiedzi na prośbę
    spółka otrzymała wydruk wyciągu bankowego z oznaczonymi przelewami, co do których
    brakuje faktur od kontrahentów. Na zestawieniu dostarczonym przez biuro księgowe
    brakuje przelewów wykonanych na rachunki bankowe, które nie należą do wskazanych
    dostawców a są jako takie opisane. Co istotne na wydrukach, pracownica dostarczała do
    księgowości zmienione były: saldo z początkowe, suma uznań, suma obciążeń, saldo
    końcowe.
    Dodatkowo pracownica usunęła część wiadomości mail ze służbowej skrzynki.
    W rezultacie Spółka jest stratna (...) zł. Do odpowiednich organów spółka złożyła
    odpowiednie zawiadomienie o popełnieniu przestępstwa.
    Uzupełnienie i doprecyzowanie stanu faktycznego
    Wspólnik zarządzający spółką dokonywał wyrywkowych kontroli wykonywanych
    przelewów i pytał o konkretne przelewy na spotkaniach oraz za pośrednictwem
    wewnętrznego komunikatora.
    Zewnętrzne biuro księgowe, które w tamtym okresie obsługiwało spółkę, miało obowiązek
    przekazywać co miesiąc listę braków, tj. listę przelewów, które nie znajdują potwierdzenia
    w dokumentach źródłowych.
    Pracownik wykonujący przelewy miał swój indywidualny login i hasło.
    Pomimo powyższych zabezpieczeń, doszło do nieautoryzowanego działania pracownika,
    które zostało zgłoszone organom ścigania jak tylko spółka to odkryła.
    Prowadzone jest postępowanie przez Prokuraturę (...), sygn. akt (...). Załączyli Państwo
    skan sprawy otrzymany od prokuratury.
    Spółka nie uzyskała rozstrzygnięcia organu ścigania w zakresie możliwości odzyskania
    środków. Z uwagi na wielkość szkody oraz znane spółce okoliczności dotyczący braku
    możliwości majątkowych i zarobkowych sprawcy przestępstwa, w tym postępowania
    egzekucyjne prowadzone przeciwko sprawcy, naprawienie szkody jest znacznie
    utrudnione, jak nie nawet niemożliwe.

## Pytanie

Czy opisaną stratę pieniężną powstałą w wyniku przestępstwa podatnik: Spółka D. GMBH
    płatnik CIT może ująć w kosztach uzyskania przychodu zgodnie art. 15 ust. 1 ustawy o
    podatku dochodowym od osób prawnych?
    Państwa stanowisko w sprawie
    Podatnik uważa że stratę pieniężną powstałą w wyniku przestępstwa, którego padł ofiarą
    może zaliczyć do kosztów uzyskania przychodów.
    Spółka podpisała umowę z biurem księgowym. Biuro księgowe miało zapewnić
    kompleksową obsługę księgową.
    Biuro księgowe otrzymywało od spółki:
        faktury, noty księgowe i inne dokumenty potwierdzające poniesione koszty,
        wyciągi z rachunków bankowych wersji edytowanej i papierowej.

    Wspólnik uprawniony do reprezentacji spółki wielokrotnie prosił biuro księgowe o
    przekazywanie mu informacji o płatnościach, co do których brak jest dokumentów
    źródłowych. Spółka nie zawsze otrzymywała listę brakujących dokumentów. Tym samym
    skoro profesjonalne biuro księgowe nie przekazało takiej listy dorozumianym było, że nie
    stwierdziło ono braku jakichkolwiek dokumentów.
    Co istotne w jednym z wyciągów z rachunków bankowych, które otrzymało biuro księgowe
    od pracownika spółki była rozbieżność pomiędzy wersją edytowalna a papierową, tj.
    przelewy, które były w wersji edytowalnej zostały usunięte z wersji papierowej. Biuro
    księgowe nie dochodziło skąd wynika ta rozbieżność i nie poinformowało o tym osób
    decyzyjnych w spółce. Spółka dowiedziała się o tym dopiero w styczniu 2025 r., kiedy – na
    swoją wyraźną prośbę – otrzymała zestawienia od biura księgowego.
    W styczniu 2025 r. okazało się, że wyciągi z rachunków bankowych spółki dostarczane do
    biura księgowego były przerabiane przez osobę, która odpowiadała za dostarczenie
    dokumentów do księgowości. Z tych wyciągów usunięte zostały przelewy dotyczące
    przywłaszczonych środków.
    Oprócz zlecenia księgowości przekazywania listy brakujących faktury, wspólnik
    uprawniony do reprezentacji spółki kontrolował dokonywane płatności poprzez losowe
    sprawdzenie przelewów, tj. wspólnik prosił pracowników o wyjaśnienie losowo wybranych
    przelewów. Taka weryfikacja miała miejsce w czasie spotkań osobistych lub w ramach
    wymiany korespondencji. W tym miejscu należy zaznaczyć, że w skali miesiąca w spółce
    wykonywanych jest ok. 200 przelewów. Taka liczba przelewów uniemożliwia weryfikację
    każdego przelewu.
    Dodatkowo każdy pracownik wykonujący przelew ma indywidualny login do bankowości
    internetowej, co umożliwia weryfikację przez kogo został wykonany przelew.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest nieprawidłowe.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób
    prawnych (t. j. Dz.U. z 2025 r. poz. 278 ze zm., dalej: „ustawa o CIT”),
      kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów
      ze źródła przychodów lub w celu zachowania albo zabezpieczenia źródła
      przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 16 ust. 1. (...).
    Definicja sformułowana przez ustawodawcę ma charakter ogólny. Z tego względu
    każdorazowy wydatek poniesiony przez podatnika powinien podlegać indywidualnej
    analizie, w celu dokonania jego kwalifikacji prawnej. Wyjątkiem jest jedynie sytuacja, gdy
    ustawa wyraźnie wskazuje jego przynależność do kategorii kosztów uzyskania przychodów
    lub wyłącza możliwość zaliczenia go do tego rodzaju kosztów. W pozostałych przypadkach
    należy natomiast zbadać istnienie związku przyczynowego pomiędzy poniesieniem kosztu
    a powstaniem przychodu lub realną szansą powstania przychodów podatkowych bądź też
    zachowaniem albo zabezpieczeniem źródła ich uzyskiwania.
    Zatem, warunkiem uznania wydatku poniesionego przez podatnika za koszt uzyskania
    przychodów, jest łączne spełnienie następujących przesłanek:
        wydatek został poniesiony przez podatnika,
        jest definitywny (rzeczywisty), a więc bezzwrotny,
        pozostaje w związku z prowadzoną przez podatnika działalnością gospodarczą,
        poniesiony został w celu uzyskania przychodów lub zachowania albo
        zabezpieczenia źródła przychodów,

        został właściwie udokumentowany,
        nie jest kosztem wymienionym w art. 16 ust. 1 ustawy o CIT.
    Powyższe oznacza, że wszystkie poniesione wydatki, po wyłączeniu wydatków
    enumeratywnie wymienionych w przywołanym art. 16 ust. 1 ustawy o CIT, stanowić mogą
    koszty uzyskania przychodu, o ile pozostają w związku przyczynowo-skutkowym z
    osiąganymi przychodami, w tym służą zachowaniu albo zabezpieczeniu funkcjonowania
    źródła przychodów.
    Zatem do kosztów uzyskania przychodów podatnik ma prawo zaliczyć wszystkie koszty,
    zarówno te bezpośrednio, jak i pośrednio związane z przychodami, o ile zostały
    prawidłowo udokumentowane, za wyjątkiem kosztów ustawowo uznanych za
    niestanowiące kosztów uzyskania przychodów. Podatnik, zaliczając dany wydatek do
    kosztów uzyskania przychodów, winien wykazać jego związek z prowadzoną działalnością
    gospodarczą oraz to, że poniesienie wydatku ma lub może mieć wpływ na wielkość
    osiągniętego przychodu lub że wydatek ten jest związany z konkretnym przedsięwzięciem
    gospodarczym.
    Jednocześnie należy przy tym zauważyć, że konieczność poniesienia danego wydatku nie
    może wynikać z zaniedbań lub sprzecznych z prawem działań podatnika lub podległych
    pracowników działających − co do zasady − na rzecz i w interesie przedsiębiorstwa.
    Katalog wydatków niestanowiących kosztów uzyskania przychodów, pomimo ich związku z
    przychodami i prowadzoną działalnością gospodarczą, zawarty został w art. 16 ust. 1
    ustawy o CIT. Należy jednak pamiętać, że samo wyliczenie kosztów, których nie uważa się
    za koszty uzyskania przychodów, nie stwarza domniemania, że wszelkie pozostałe koszty,
    które nie są zamieszczone w art. 16 ust. 1 ustawy o CIT, zostaną ex lege uznane za koszty
    uzyskania przychodów.
    Wśród kosztów wymienionych w tzw. negatywnym katalogu kosztów, ujętym w art. 16 ust.
    1 ustawy o CIT, nie wyszczególniono strat w środkach obrotowych. Oznacza to, że co do
    zasady, straty te, jako związane z prowadzoną działalnością, mogą zostać uznane za
    koszty uzyskania przychodów.
    Zaliczenie strat w środkach obrotowych do kosztów uzyskania przychodów powinno być
    jednak każdorazowo oceniane w aspekcie:
        całokształtu prowadzonej przez podatnika działalności,
        okoliczności, które spowodowały powstanie straty,
        udokumentowania straty,
        podjętych przez podatnika działań zabezpieczających.
    W związku z brakiem w ustawie o podatku dochodowym od osób prawnych definicji
    zarówno straty, jak również środków obrotowych, należy znaczenie to postrzegać w
    świetle wykładni językowej. Strata w języku potocznym oznacza ubytek, poniesioną
    szkodę, to co się przestało posiadać. Na ogół stratą jest zniszczenie, uszkodzenie,
    utracenie towarów lub maszyn i urządzeń w wyniku pożaru, powodzi lub kradzieży, czyli
    jest ona następstwem zdarzeń losowych i nie wynika z celowego działania podatnika.
    Przyjmuje się, że dla celów podatkowych tylko stratę powstałą na skutek zdarzeń
    nieprzewidywalnych, nie do uniknięcia przez racjonalnie działający podmiot można uznać
    za zdarzenie, które uzasadnia zaliczenie powstałej straty w ciężar kosztów uzyskania
    przychodów. Należy podkreślić, że jedynie straty w środkach obrotowych powstałe w
    trakcie normalnego, racjonalnego działania podatnika, ze szczególnym uwzględnieniem
    dochowania należytej staranności w trakcie prowadzenia działalności gospodarczej, mogą
    być uznane za koszt uzyskania przychodu. Każdy przypadek straty w środkach
    obrotowych, należy rozpatrywać indywidualnie, z uwzględnieniem okoliczności

    faktycznych towarzyszących sprawie i oceniać pod kątem całokształtu działalności
    prowadzonej przez podatnika.
    Jednym z warunków uznania straty w środkach obrotowych za koszt uzyskania
    przychodów jest stwierdzenie, iż strata powstała pomimo dochowania przez podatnika
    należytej staranności.
    Ponadto, istotnym warunkiem uznania wydatku za koszt uzyskania przychodów jest jego
    definitywność, czyli rzeczywiste i bezzwrotne poniesienie przez podatnika. W odniesieniu
    do środków obrotowych oznacza to, że za stratę w tych środkach można uznać wyłącznie
    skutki takiego nagłego i nieprzewidywalnego zdarzenia, które spowodowało definitywny,
    tj. trwały i bezzwrotny uszczerbek w majątku podatnika, tj. utratę (bądź zmniejszenie
    wartości) składników majątku (środków obrotowych) będących w jego posiadaniu lub
    stanowiących jego własność.
    Aby zaliczyć poniesioną stratę do kosztów uzyskania przychodów, niezbędne jest
    spełnienie warunku formalnego, tj. właściwe udokumentowanie poniesionego kosztu.
    Właściwym dokumentem na okoliczność powstałej straty jest protokół dotyczący straty,
    który powinien określać rodzaj szkody materialnej, jej ilość, wartość, przyczynę jej
    powstania, podpisy osób uprawnionych oraz datę. Zaistnienie szkody powinno być
    uprawdopodobnione przez właściwe organy, np. policję (umorzenie dochodzenia),
    instytucję ubezpieczeniową (wypłata odszkodowania).
    Należy także podkreślić, że to na podatniku spoczywa szczególny obowiązek zachowania
    należytej staranności, aby strata w ogóle nie powstała. Nie może być też ona skutkiem
    działań lub zaniedbań podatnika.
    Należy przyjąć, że dla celów podatkowych tylko wydatek będący wynikiem przestępczej
    działalności, powstały na skutek zdarzeń nieprzewidywalnych, nie do uniknięcia przez
    racjonalnie działający podmiot gospodarczy, można uznać za zdarzenie losowe, które
    uzasadnia zaliczenie tego wydatku do kosztów uzyskania przychodów.
    Istotnym warunkiem jest, aby wydatek będący wynikiem przestępczej działalności nie
    powstał z winy podatnika, jako wynik jego niedbalstwa lub naruszenia przepisów.
    Jakiekolwiek zawinienie ze strony podatnika poprzez niezachowanie staranności
    wymaganej w danych warunkach, niedopełnienie obowiązków ciążących na podatniku w
    celu uniknięcia szkody, uniemożliwia przyjęcie, że powstała szkoda stanowi wydatek o
    charakterze losowym.
    W sytuacji, gdy wydatek, będący wynikiem działalności przestępczej, powstał na skutek
    zdarzeń nieprzewidywalnych, nie do uniknięcia dla starannie działającego przedsiębiorcy,
    niezawiniona przez niego strata może stanowić koszt uzyskania przychodów. Koniecznym
    jest jednak, aby był to wydatek rzeczywisty, który musi być również prawidłowo
    udokumentowany.
    Definitywność straty oznacza, iż ma ona charakter nieodwracalny i dany podmiot posiada
    pewność, iż nie odzyska środków obrotowych, które składają się na stratę. Możliwość
    kwalifikacji straty w rachunku podatkowym uzależniona jest zatem od wykazania, że
    doszło do ostatecznego, pewnego uszczuplenia majątku podatnika, tak, że nie zostanie on
    mu zwrócony pod jakąkolwiek postacią. W tym właśnie kontekście należy upatrywać
    spełnienia kolejnej przesłanki dotyczącej właściwego dokumentowania.
    Z uwagi na specyfikę kosztów wynikających z kradzieży, każdy przypadek straty w
    środkach obrotowych należy rozpatrywać indywidualnie, z uwzględnieniem okoliczności
    faktycznych, towarzyszących sprawie oraz całokształtu działalności prowadzonej przez
    podatnika w kontekście stosowanych środków bezpieczeństwa i dochowania należytej
    staranności.
    Podsumowując, zgodnie z ogólną zasadą wynikającą z art. 15 ust. 1 ustawy o CIT nie mogą
    stanowić kosztów uzyskania przychodów straty:

        powstałe wyłącznie z winy podatnika,
        wynikające z zaniedbań lub nieprzestrzegania przepisów prawa,
        nieudokumentowane.
    Z opisu sprawy wynika, że prowadzą Państwo działalność związaną z sprzedażą
    produktów galanteryjnych. 5 marca 2024 r. zatrudnili Państwo pracownicę na stanowisko
    koordynator biura. Do jej obowiązków należało m. in. przygotowywanie i wysyłanie faktur,
    dokonywanie płatności, kontakt z biurem rachunkowym. Pracownica posiadała również
    dostęp do rachunku bankowego spółki i mogła samodzielnie wykonywać przelewy.
    Odpowiadała również za dostarczanie dokumentów finansowych do księgowości.
    13 grudnia ze względu na zachowanie pracownicy – w tym m.in. niechęć do
    nowozatrudnionej osoby Spółka podjęła decyzję o zwolnieniu pracownicy z dalszego
    obowiązku świadczenia pracy. Tego samego dnia zostało to jej zakomunikowane. W
    drugiej połowie grudnia 2024 r. firma powzięła wątpliwości co do prawidłowości rozliczeń i
    zaczęła weryfikować dokumenty księgowe oraz rachunki bankowe. Podczas sprawdzania
    rachunków bankowych podejrzenie pokrzywdzonej wzbudziła duża liczba przelewów
    wykonywanych na rzecz F. i na rzecz G. S.A. w (...). Przelewy te były tym bardziej dziwne, że
    występowały różne rachunki bankowe tych kontrahentów, jak również te same rachunki
    bankowe były przypisane do tych dwóch kontrahentów. Po sprawdzeniu przelewów
    wykonanych na wątpliwe rachunki bankowe okazało się, że została przelana łączna kwota
    (...) zł.
    Spółka zwróciła się do dostawców z zapytaniem, czy rachunki bankowe, na które
    wykonywane były przelewy należą do tego kontrahenta. Dostawca odpowiedział, że nie są
    to ich rachunki bankowe. Dodatkowo spółka sprawdziła rachunki na tzw. białej liście.
    Przedmiotowe rachunki bankowe nie są przypisane do żadnego podmiotu. Spółka nie
    posiada żadnych faktur potwierdzających zasadność wykonania przelewów opisanych w
    tytułach przedmiotowych przelewach Spółka zwróciła się do swojego biura księgowego o
    przekazanie informacji, jakie faktury nie zostały dostarczone przez pracownicę do biura
    księgowego. W odpowiedzi na prośbę spółka otrzymała wydruk wyciągu bankowego z
    oznaczonymi przelewami, co do których brakuje faktur od kontrahentów. Na zestawieniu
    dostarczonym przez biuro księgowe brakuje przelewów wykonanych na rachunki
    bankowe, które nie należą do wskazanych dostawców a są jako takie opisane Co istotne
    na wydrukach, pracownica dostarczała do księgowości zmienione były: saldo z
    początkowe, suma uznań, suma obciążeń, saldo końcowe. Dodatkowo pracownica
    usunęła część wiadomość mail ze służbowej skrzynki.
    W rezultacie Spółka jest stratna (...) zł. Do odpowiednich organów spółka złożyła
    odpowiednie zawiadomienie o popełnieniu przestępstwa.
    W uzupełnieniu wniosku wskazali Państwo , że Wspólnik zarządzający spółką dokonywał
    wyrywkowych kontroli wykonywanych przelewów i pytał o konkretne przelewy na
    spotkaniach oraz za pośrednictwem wewnętrznego komunikatora. Zewnętrzne biuro
    księgowe, które w tamtym okresie obsługiwało spółkę, miało obowiązek przekazywać co
    miesiąc listę braków, tj. listę przelewów, które nie znajdują potwierdzenia w dokumentach
    źródłowych. Pracownik wykonujący przelewy miał swój indywidualny login i hasło.
    Pomimo powyższych zabezpieczeń, doszło do nieautoryzowanego działania pracownika,
    które zostało zgłoszone organom ścigania jak tylko spółka to odkryła. Prowadzone jest
    postępowanie przez Prokuraturę (...). Spółka nie uzyskała rozstrzygnięcia organu ścigania
    w zakresie możliwości odzyskania środków. Z uwagi na wielkość szkody oraz znane spółce
    okoliczności dotyczący braku możliwości majątkowych i zarobkowych sprawcy
    przestępstwa, w tym postępowania egzekucyjne prowadzone przeciwko sprawcy,
    naprawienie szkody jest znacznie utrudnione, a nawet niemożliwe.

    Państwa wątpliwości budzi kwestia czy Spółka ma możliwość zaliczenia do kosztów
    uzyskania przychodów na podstawie art. 15 ust. 1 ustawy o CIT powstałej w wyniku
    przestępstwa straty pieniężnej.
    Wobec tak przedstawionej treści wniosku i uzupełnienia, należy stwierdzić, że opisane
    zdarzenie nie może być uznane za zdarzenie losowe, niezależne od dochowania należytej
    staranności w zapobieganiu powstania straty. Prowadząc działalność gospodarczą
    ponoszą Państwo ryzyko z nią związane, a w celu jego wyeliminowania powinni Państwo
    podjąć wszelkie niezbędne działania zabezpieczające przed powstaniem straty, zwłaszcza
    w przypadku obrotu mieniem o znacznej wartości. W przedmiotowej sprawie nie można
    uznać, że dochowano należytej staranności, skoro nowo zatrudniony pracownik mógł bez
    nadzoru wykonywać przelewy bankowe. Opisane działania nie potwierdzają, że
    sprawowano należytą kontrolę i nadzór nad pracownikiem, który dopuścił się
    przywłaszczenia środków pieniężnych.
    Określając należytą staranność, należy mieć na uwadze staranność ogólnie wymaganą w
    stosunkach danego rodzaju, chodzi tu o pewien wzorzec zachowania w zakresie
    zaangażowania i dbałości w wykonaniu pewnych czynności. Jest to zatem pewne
    obiektywne minimum, którego można, a wręcz należy oczekiwać od przeciętnego
    człowieka. Ocena należytej staranności w zakresie prowadzonej przez Państwa
    działalności gospodarczej musi tym bardziej uwzględniać zawodowy charakter tej
    działalności. W tym przypadku, zawodowy charakter działalności określa obiektywny
    wzorzec wymaganej staranności.
    Podkreślić równocześnie należy, że uczestniczące w obrocie gospodarczym podmioty
    prowadzące działalność gospodarczą na własne ryzyko, nie mogą wynikających z niego
    konsekwencji „przerzucać” na Skarb Państwa. Ciężar właściwego rozporządzania środkami
    pieniężnymi zgromadzonymi na rachunkach bankowych spoczywał na Państwu, a samo
    zaistnienie sytuacji opisanej we wniosku, nie uprawnia do zaliczenia powstałej straty do
    kosztów uzyskania przychodów. Zaistniałe niedobory w środkach pieniężnych powstały
    przez niedostateczne wypełnianie funkcji kontrolnych i nadzoru nad działaniami
    nieuczciwego pracownika.
    Należy zauważyć, że przy odpowiedniej kontroli i nadzorze ze strony Spółki nad
    pracownikiem można było uniknąć przywłaszczenia środków pieniężnych. Proceder
    przelewania pieniężnych trwał bowiem jakiś czas – kwota wyprowadzonych środków
    opiewa na przeszło 500 tys. zł. Przez ten okres czasu przedsiębiorca działający w sposób
    racjonalny i z należytą starannością, powinien być w stanie wykryć ubytek środków
    pieniężnych powstały w wyniku naruszeń, których dopuścił się pracownik.
    Ponadto zaistnienie szkody powinno być uprawdopodobnione przez właściwe organy
    ścigania, np. policję, co jest jednakże możliwe dopiero po zakończeniu postępowania (w
    przypadku niewykrycia sprawcy, dokumentem tym będzie postanowienie o umorzeniu
    śledztwa).
    Niemniej jednak zaznaczyć należy, że to na Państwu ciąży obowiązek wykazania, że
    dochowali Państwo należytej staranności, o której mowa we wniosku, jak również podjęli
    wszelkie możliwe w określonych okolicznościach czynności w celu odzyskania utraconych
    środków, oraz że dysponują Państwo stosownymi dokumentami potwierdzającymi
    spełnienie ww. okoliczności. Wykazanie ww. okoliczności jest warunkiem koniecznym dla
    uznania straty za koszt uzyskania przychodu.
    Mając na uwadze całokształt okoliczności przedstawionych we wniosku – poniesiona przez
    Państwa strata w majątku obrotowym powstała w wyniku kradzieży środków pieniężnych
    z rachunku bankowego przez pracownika, z uwagi na powyższe nie może zostać zaliczona
    do kosztów uzyskania przychodów prowadzonej działalności gospodarczej, o których
    mowa w art. 15 ust. 1 ustawy o CIT.
    Tym samym Państwa stanowisko jest nieprawidłowe.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Państwo przedstawili i stanu prawnego,
    który obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia.
    Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe wyłącznie wobec Państwa i
    tylko wtedy, gdy rzeczywisty stan faktyczny sprawy będącej przedmiotem interpretacji
    pokrywał się będzie ze stanem faktycznym podanym przez Państwa w złożonym wniosku.
    W związku z powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego
    we wniosku opisu stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego, udzielona odpowiedź traci
    swą aktualność.
    Jednocześnie zaznaczam, że niniejszą interpretację wydałem wyłącznie w oparciu o opis
    okoliczności faktycznych przedstawionych we wniosku. Rolą postępowania w sprawie
    wydania indywidualnej interpretacji przepisów podatkowych nie jest ustalanie stanu
    faktycznego (zdarzenia przyszłego), stanowi to bowiem domenę ewentualnego
    postępowania podatkowego. To na podatniku ciąży obowiązek udowodnienia w toku tego
    postępowania okoliczności faktycznych, z których wywodzi on dla siebie korzystne skutki
    prawne. Nie prowadzę postępowania dowodowego, ograniczam się do analizy
    okoliczności podanych we wniosku. W stosunku do tych okoliczności wyrażam swoje
    stanowisko, które zawsze musi być jednak ustosunkowaniem się do poglądu (stanowiska)
    prezentowanego w danej sprawie przez Wnioskodawcę. Jeżeli w toku ewentualnego
    postępowania kontrolnego organ uzna, że zdarzenie opisane we wniosku różni się od
    zdarzenia występującego w rzeczywistości, wówczas wydana interpretacja nie będzie
    Państwa chroniła.
    Ponadto, wskazuję, że nie jestem uprawniony do analizowania i oceny dokumentów
    załączonych do wniosku o interpretację lub jego uzupełnień. Wszystkie istotne dla sprawy
    informacje powinny znaleźć się w opisie stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego – zatem
    dołączone przez Państwa do wniosku oraz jego uzupełnień załączniki nie podlegały
    analizie w toku niniejszego postępowania.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
        Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb
        ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz.
        111 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa
        sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia
        przyszłego i zastosują się Państwo do interpretacji.
        Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeżeli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej stanowi element
      czynności będących przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
        z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
        Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego
    Sądu Administracyjnego w (...). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje
    ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
    (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
        w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
        Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
        w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na
        adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS
        /SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.