Interpretacja indywidualna
Sygnatura: 0113-KDIPT1-2.4012.1043.2024.1.KW
Organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Data wydania: 2025-02-24
Teza: Nieuznanie czynności wydania towarów podmiotowi podszywającemu się pod Kontrahenta za dostawę towarów opodatkowaną podatkiem VAT oraz prawo do odliczenia podatku naliczonego przy wytworzeniu lub nabyciu towarów wydanych ww. podmiotowi.
Słowa kluczowe: dostawa-dostawa wewnątrzwspólnotowa towarów; kradzież; odliczenia-prawo do odliczenia; oszustwo podatkowe
Zagadnienia: Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II. Zakres opodatkowania-Rozdział 3. Wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów i wewnątrzwspólnotowa dostawa towarów-Wewnątrzwspólnotowa dostawa towarów; Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział IX. Odliczenie i zwrot podatku. Odliczenie częściowe-Rozdział 1. Odliczenie i zwrot podatku-Odliczenie podatku naliczonego-Odliczenie podatku naliczonego z tytułu nabycia towarów i usług  
Przepisy: [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział II-Rozdział 3-art. 13-ust. 1; [VAT][WIS] Ustawa o podatku od towarów i usług-Dział IX-Rozdział 1-art. 86-ust. 1

## Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

19 grudnia 2024 r. wpłynął Państwa wniosek z 19 grudnia 2024 r. o wydanie interpretacji
    indywidualnej, który dotyczy podatku od towarów i usług w zakresie nieuznania czynności
    wydania towarów podmiotowi podszywającemu się pod Kontrahenta za dostawę towarów
    opodatkowaną podatkiem VAT oraz prawa do odliczenia podatku naliczonego przy
    wytworzeniu lub nabyciu towarów wydanych ww. podmiotowi.
    Treść wniosku jest następująca:
    Opis stanu faktycznego i zdarzenia przyszłego
    X Spółka komandytowa (dalej jako: „Spółka” lub „Wnioskodawca”) jest czynnym
    podatnikiem podatku od towarów i usług zarejestrowanym na potrzeby dokonywania
    transakcji wewnątrzwspólnotowych jako podatnik VAT UE.
    Przedmiotem przeważającej działalności Wnioskodawcy jest produkcja pozostałych mebli.
    Spółka sprzedaje wyprodukowane meble zarówno w sprzedaży hurtowej jak i detalicznej,
    nabywcami mebli są m.in. przedsiębiorcy prowadzący działalność gospodarczą na terenie
    Polski oraz na terytorium innych państw Unii Europejskiej i poza Unią Europejską.
    W związku ze sprzedażą opodatkowaną realizowaną w ramach prowadzonej działalności
    gospodarczej, Spółka ponosi wydatki m.in. na materiały i surowce potrzebne do produkcji
    mebli oraz na meble (wyprodukowane przez inny podmiot, które podlegają późniejszej
    odsprzedaży).
    W ubiegłych latach pracownicy Spółki uczestniczyli na targach, podczas których poznali
    przedstawicieli różnych firm, w tym osoby podszywające się pod przedstawicieli
    francuskiej firmy Y o numerze identyfikacji podatkowej: FR (...) dalej jako: „Kontrahent”).
    Osoby podające się za przedstawiciela Kontrahenta widniały w mediach
    społecznościowych jako pracownicy Kontrahenta, ponadto „przedstawiciele” posługiwali
    się wizytówkami firmy, pod którą się podszywali (na wizytówkach widniały dane
    personalne, w tym stanowisko, nr telefonu, adres e-mail).
    W ramach prowadzonej działalności gospodarczej zainteresowanie współpracą ze Spółką
    zgłosiła osoba podająca się za przedstawiciela Kontrahenta. Osoba podająca się za
    przedstawiciela Kontrahenta wskazywała chęć nawiązania współpracy handlowej
    polegającej na złożeniu zamówienia na towary oferowane przez Spółkę.
    Podjęcie współpracy z Kontrahentem zostało poprzedzone jego weryfikacją (według
    wewnętrznych procedur Spółki) polegającą na weryfikacji jego statusu jako
    zarejestrowanego podatnika w bazie VIES. Spółka podjęła czynności w zakresie w jakim
    było to uzasadnione skalą przewidywanej współpracy. Dodatkowo, Spółka na podstawie
    umowy o świadczenie usług z firmą wyspecjalizowaną w weryfikacji zagranicznych firm
    skorzystała z usługi weryfikacji Kontrahenta, w rezultacie Spółka uzyskała podgląd do

    raportu z weryfikacji Kontrahenta, który wskazywał na brak przeciwwskazań do
    rozpoczęcia współpracy oraz wiarygodność Kontrahenta została sprawdzona na różnych
    portalach internetowych.
    Elementem weryfikacji było osobiste spotkanie pracowników Spółki z osobami
    podszywającymi się pod pracowników Kontrahenta, kontakt Spółka – Kontrahent nie
    opierał się wyłącznie na kontakcie na odległość.
    Podczas weryfikacji sprawdzane są takie informacje jak:
      a) Dane nabywcy,
      b) Data rozpoczęcia działalności nabywcy,
      c) Status podatkowy nabywcy tj. Kontrahenta, pod którego podszywali się oszuści
        (rejestracja na potrzeby podatku od towarów i usług lub podatku od wartości
        dodanej, posiadanie niezbędnych numerów rejestracyjnych, posiadanie
        /nieposiadanie przez niego stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej
        na terytorium Polski, ewentualne zaległości i inne) w zakresie podatku VAT,
      d) Znaczenie nabywcy tj. Kontrahenta w branży (czy jest to podmiot znany, czy
        dokonuje transakcji na dużą skalę itp.),
      e) Wszelkie inne kwestie, które z uwagi na okoliczności konkretnej transakcji powinny
        zostać przeanalizowane w ramach procedury weryfikacji.
    W związku z pozytywną weryfikacją Kontrahenta podjęto decyzję o rozpoczęciu
    współpracy – Spółka zawarła umowę współpracy na stacjonarnym spotkaniu, poprzez
    złożenie odręcznych podpisów przez ww. osobę oraz zostały ostemplowane umowy
    pieczęcią z nazwą Kontrahenta.
    Szczegóły zamówienia, tj. warunki płatności, rodzaj i ilość towaru, warunki transportu oraz
    termin realizacji zostały potwierdzone ostemplowanym oraz podpisanym potwierdzeniem
    zamówienia, które zostało przesłane w formie skanu z adresu e-mail osoby podającej się
    za przedstawiciela Kontrahenta.
    W listopadzie 2023 r. na mocy zawartej umowy Spółka wysłała towar do Francji do
    magazynu wskazanego przez osoby podszywające się pod pracowników Kontrahenta. Pod
    wskazanym adresem towar został odebrany, jednocześnie odbiór został potwierdzony
    podpisem na CMR oraz na specyfikacji warunków dostawy tj. na Loading List.
    Spółka przesłała fakturę dokumentującą ww. transakcję drogą elektroniczną (na e-mail
    wskazany w zamówieniu i na wizytówkach). Ponadto dokument CMR oraz Loading List
    zostały dostarczone wraz z dostawą towaru.
    Spółka niezwłocznie po uzyskaniu informacji o możliwości zaistnienia oszustwa złożyła
    zawiadomienie o możliwości popełnienia przestępstwa przez osoby podszywające się pod
    pracowników Kontrahenta do francuskiej policji. Spółka posiada raport ze zgłoszenia tego
    przestępstwa. Po przeprowadzeniu dochodzenia przez Spółkę i po zgłoszeniu sprawy na
    policję, okazało się, że Spółka padła ofiarą oszustwa – wspominane osoby podszywały się
    pod istniejącą firmę tj. Kontrahenta, a w rzeczywistości dokonały kradzieży towarów.
    Wnioskodawca nigdy nie otrzymał zapłaty za wysłany towar, którego nie udało się również
    odzyskać.
    Ponadto, Spółka w celu zachowania ostrożności, mimo otrzymania zamówienia na towary
    o większej wartości, zdecydowała się na dostawę towarów partiami, dostawa drugiej partii
    towaru miała zostać przeprowadzona po uregulowaniu płatności za pierwszą dostawę.
    Wnioskodawca prowadzi działalność gospodarczą od 18 lat, Wnioskodawca dokonuje
    weryfikacji klientów. Opisany powyżej proceder to pierwszy przypadek w historii Spółki,
    gdzie Spółka padła ofiarą oszustwa i to na tak wysoką wartość. Proceder był starannie
    zaplanowany i przeprowadzony z pełną pieczołowitością ze strony oszustów. Od
    momentu pierwszego spotkania do realizacji zamówienia minęło 9 miesięcy, z uwagi na

    proces weryfikacji drugiej strony umowy przez Spółkę, liczne spotkania z
    „przedstawicielami” Kontrahenta i negocjacje umowy.
    Zdaniem Wnioskodawcy, w przedmiotowej sprawie Spółka dochowała należytej
    staranności poprzez opisane powyżej działania weryfikacyjne.
    Pytania
    1) Czy opisane w stanie faktycznym / zdarzeniu przyszłym wydanie towarów podmiotowi
      podszywającemu się pod Kontrahenta stanowi dostawę towarów opodatkowaną
      podatkiem od towarów i usług?
    2) Czy w zakresie wydatków poniesionych w związku z wytworzeniem lub nabyciem
      towarów wydanych podmiotowi podszywającemu się pod Kontrahenta,
      Wnioskodawca zachowuje prawo do odliczenia podatku VAT naliczonego?
    Państwa stanowisko w sprawie
    1) Zdaniem Wnioskodawcy opisane w stanie faktycznym / zdarzeniu przyszłym wydanie
      towarów podmiotowi podszywającemu się pod Kontrahenta nie stanowi dostawy
      towarów opodatkowanej podatkiem od towarów i usług.
    2) Zdaniem Wnioskodawcy, w zakresie wydatków poniesionych w związku z
      wytworzeniem lub nabyciem towarów wydanych podmiotowi podszywającemu się
      pod Kontrahenta Wnioskodawca zachowuje prawo do odliczenia podatku VAT
      naliczonego.
    Uzasadnienie
    Ad 1
    Zgodnie z art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (dalej:
    „ustawa o VAT”) opodatkowaniu ww. podatkiem podlegają:
    1) odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju;
    2) eksport towarów;
    3) import towarów na terytorium kraju;
    4) wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów za wynagrodzeniem na terytorium kraju;
    5) wewnątrzwspólnotowa dostawa towarów,
    Natomiast, stosownie do art. 6 ustawy o VAT przepisów ustawy nie stosuje się m.in. do
    czynności, które nie mogą być przedmiotem prawnie skutecznej umowy.
    Ponadto, należy mieć na uwadze, że zgodnie z art. 7 ust. 1 ustawy o VAT przez dostawę
    towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy o VAT, rozumie się przeniesienie
    prawa do rozporządzania towarami jak właściciel.
    Z kolei, w myśl art. 13 ust. 1 ustawy o VAT przez wewnątrzwspólnotową dostawę towarów,
    rozumie się wywóz towarów z terytorium kraju w wykonaniu czynności określonych w art.
    7 na terytorium państwa członkowskiego inne niż terytorium kraju, z zastrzeżeniem ust. 2-
    8.
    Jednocześnie, art. 13 ust. 2 ustawy o VAT wskazuje na szereg warunków, które muszą być
    spełnione, by można było uznać, że doszło do wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów,
    bowiem przytoczona regulacja stanowi, że przepis ust. 1 stosuje się pod warunkiem, że
    nabywca towarów jest:
    1) podatnikiem podatku od wartości dodanej zidentyfikowanym na potrzeby transakcji
      wewnątrzwspólnotowych na terytorium państwa członkowskiego innym niż terytorium
      kraju;
    2) osobą prawną niebędącą podatnikiem podatku od wartości dodanej, która jest
      zidentyfikowana na potrzeby transakcji wewnątrzwspólnotowych na terytorium
      państwa członkowskiego innym niż terytorium kraju;

    3) podatnikiem podatku od wartości dodanej lub osobą prawną niebędącą podatnikiem
      podatku od wartości dodanej, działającymi w takim charakterze na terytorium
      państwa członkowskiego innym niż terytorium kraju, niewymienionymi w pkt 1 i 2,
      jeżeli przedmiotem dostawy są wyroby akcyzowe, które, zgodnie z przepisami o
      podatku akcyzowym, są objęte procedurą zawieszenia poboru akcyzy lub procedurą
      przemieszczania wyrobów akcyzowych z zapłaconą akcyzą;
    4) podmiotem innym niż wymienione w pkt 1 i 2, działającym (zamieszkującym) w innym
      niż Rzeczpospolita Polska państwie członkowskim, jeżeli przedmiotem dostawy są
      nowe środki transportu.
    Z kolei art. 13 ust. 3 ustawy o VAT wskazuje, że za wewnątrzwspólnotową dostawę
    towarów uznaje się również przemieszczenie przez podatnika, o którym mowa w art. 15,
    lub na jego rzecz towarów należących do jego przedsiębiorstwa z terytorium kraju na
    terytorium państwa członkowskiego inne niż terytorium kraju, które zostały przez tego
    podatnika na terytorium kraju w ramach prowadzonego przez niego przedsiębiorstwa
    wytworzone, wydobyte, nabyte, w tym również w ramach wewnątrzwspólnotowego
    nabycia towarów, albo sprowadzone na terytorium kraju w ramach importu towarów,
    jeżeli mają służyć działalności gospodarczej podatnika.
    Podkreślenia wymaga, że ustawa o VAT nie zawiera szczególnych regulacji dotyczących
    sposobu postępowania sprzedającego, który padł ofiarą oszustwa w celu wyłudzenia od
    niego towaru lub usług przez podmiot podszywający się pod jego kontrahenta. Tym
    samym, konieczne jest określenie czy omawiany przypadek powinien zostać
    zakwalifikowany jako dostawa towarów na gruncie przepisów ustawy o VAT w związku z
    istnieniem regulacji z art. 6 ustawy o VAT, stanowiącej że przepisów ustawy o VAT nie
    stosuje się do czynności, które nie mogą być przedmiotem prawnie skutecznej umowy.
    Na podstawie przeprowadzonej analizy orzecznictwa należy wskazać, że sądy
    administracyjne wypracowały linię orzeczniczą wobec „dostaw towarów”, które okazały się
    być oszustwem. Przykładowo w następujących orzeczeniach sądy administracyjne i
    Europejski Trybunał Sprawiedliwości stoją na stanowisku, zgodnie z którym w przypadku
    dokonania dostawy na rzecz podmiotu, który podszywał się pod inną firmę lub dokonał
    zamówienia bez zamiaru zapłaty za nie, ma zastosowanie wyłączenie danej transakcji z
    opodatkowania VAT (na podstawie art. 6 pkt 2 ustawy o VAT):
    · Wyrok Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości z dnia 14 lipca 2005 r. sygn.: C-435/03,
      w którym wskazano, że kradzież towarów nie wiąże się z charakterystycznym dla
      odpłatnej dostawy towarów świadczeniem wzajemnym. Kradzież nie mieści się w
      pojęciu świadczenia wzajemnego, ponieważ z natury świadczenia tego typu wynika, iż
      dostawca w zamian za przeniesienie prawa do rozporządzania rzeczą jak właściciel
      oczekuje z drugiej strony wynagrodzenia. Jak wskazano wyżej, w przypadku kradzieży
      nie dochodzi po pierwsze do przeniesienia prawa do rozporządzania rzeczą. Skoro
      więc kradzież jest niezależna od woli i działań właściciela rzeczy, tym samym trudno
      więc mówić o wynagrodzeniu za świadczenie, do którego w istocie nie dochodzi. Po
      drugie osoba, która dokonuje kradzieży działa w zamiarze uzyskania władztwa nad
      rzeczą bez konieczności ponoszenia jakichkolwiek obciążeń z tego tytułu, w tym
      świadczeń wzajemnych.
    · Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 27 kwietnia 2021 r., sygn. I
      SA/Łd 171/21, w którym WSA stwierdził, że „Nie można przenieść prawa do
      rozporządzania towarem na nieustaloną osobę (podmiot), gdyż wykracza to poza sferę
      woli podmiotu wykonującego dostawę, a ponadto uniemożliwia kontrolę obrotu i
      rozliczeń podatkowych w systemie VAT.”
    · Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 21 września 2023 r., sygn.:
      I SA/Łd 553/23, w którym sąd wskazał, iż: „Aby doszło do dostawy towaru, po stronie
      dostawcy musi istnieć wola przekazania innemu podmiotowi władztwa nad rzeczą.
      Musi być to zatem transakcja zamierzona przez stronę, którą strona chciała
      sfinalizować ze znanym stronie kontrahentem, firmą włoską. Tymczasem, strona na

      skutek wprowadzenia w błąd co do podmiotu będącego kupującym towar, nie
      przeniosła prawa do rozporządzania towarem na podmiot włoski, znany na rynku i
      wiarygodny, lecz wydała towar oszustowi, podszywającemu się pod rzeczywiście
      funkcjonującą na rynku włoskim firmę, doprowadzając do niekorzystnego
      rozporządzenia mieniem. Nie można przy tym pominąć, iż na gruncie ustawy VAT
      istotne jest, aby adresat dostawy był znany, także w przypadku
      wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów. Nie można przenieść prawa do
      rozporządzania towarem na nieznany, nieustalony podmiot, gdyż bezsprzecznie
      wykracza to poza sferę woli podmiotu wykonującego dostawę, a nadto uniemożliwia
      kontrolę obrotu i rozliczeń podatkowych. Uwzględniając obiektywne standardy obrotu
      gospodarczego i opisane okoliczności towarzyszące analizowanej czynności, trudno
      uznać za trafne stanowisko organu, że strona skarżąca przeniosła prawo do
      rozporządzania towarem. Po wtóre, na tle opisanego stanu faktycznego podzielić
      należy poglądy judykatury, że nie do pomyślenia jest w demokratycznym państwie
      prawa przekonanie, że w wyniku przedmiotowej czynności przeniesiono prawo do
      rozporządzania towarem na rzecz oszusta. Zaakceptowanie tego oczywiście
      niezasadnego poglądu prowadziłoby wprost do uznania, że uprawnienie to można
      nabyć za pomocą czynu zabronionego, co jest nie do przyjęcia. (...) W świetle
      obiektywnych okoliczności stanu faktycznego przedstawionego przez stronę trudno
      zgodzić się z organem, że strona przeniosła prawo do rozporządzania towarem, a w
      konsekwencji, że doszło do wewnątrzwspólnotowej dostawy towaru, skoro do
      przeniesienia posiadania tego towaru doszło na skutek wprowadzenia strony
      skarżącej w błąd i towarem tym dysponuje nieznany podmiot.”
    · Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 19 września 2023 r.
      sygn.: I SA/Wr 84/23, w którym sąd stwierdził, że: „Skoro do wydania towaru doszło na
      skutek oszustwa, to nie doszło do przeniesienia prawa do rozporządzania towarem jak
      właściciel, a towarem w wyniku tych czynności dysponował niezidentyfikowany
      podmiot, który wszedł w jego posiadanie w warunkach wskazujących na popełnienie
      przestępstwa.”
    · Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 26 stycznia 2023 r.,
      sygn.: I SA/Kr 1154/22, stanowiący, że: „W przypadku kradzieży nie następuje
      konieczny dla uznania danej czynności za dostawę towaru element przejścia prawa do
      skutecznego rozporządzania rzeczą w ramach uprawnień właścicielskich. Konstruując
      definicję dostawy towarów ustawodawca posłużył się zwrotem "rozporządzanie
      towarem jak właściciel", co wskazuje, że definicję tę należy rozumieć szerzej niż
      "przeniesienie własności" w rozumieniu prawa cywilnego, a więc przy klasyfikacji
      danego zdarzenia gospodarczego należy przeanalizować, czy doszło do przekazania
      szeroko pojętej kontroli ekonomicznej nad towarem w taki sposób, że nabywca może
      nią rozporządzać jak właściciel. Dlatego np. kradzież towaru nie może być uznana za
      odpłatną dostawę towarów. (...) Z analogiczną sytuacją mamy do czynienia w
      rozpoznawanej sprawie. Co prawda w przedstawionym we wniosku stanie faktycznym
      nie doszło do klasycznej kradzieży, jednakże ekonomiczny sens oszustwa jakiemu
      padła Spółka pozwana zastosowanie w tym przypadku przedstawionych wyżej
      poglądów. Spółka, na skutek wprowadzenia w błąd co do podmiotu będącego
      kupującym towar, nie przeniosła prawa do rozporządzania towarem na podmiot
      francuski, znany na rynku i wiarygodny, lecz wydała towar oszustowi. Trudno w tej
      sytuacji uznać za trafne stanowisko organu interpretacyjnego, że spółka skarżąca
      przeniosła prawo do rozporządzania towarem.”
    · Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach z dnia 25 maja 2023 r., sygn.: I
      SA/Ke 168/23: „Reasumując, trudno w tej sytuacji uznać za trafne stanowisko organu
      interpretacyjnego, że Spółka przeniosła prawo do rozporządzania towarem w
      rozumieniu art. 7 ust. 1 ustawy VAT, a w konsekwencji, że doszło do
      wewnątrzwspólnotowej dostawy towaru, skoro do przeniesienia posiadania tego
      towaru doszło na skutek wprowadzenia skarżącej w błąd i towarem tym dysponuje

      nieznany podmiot. Poza tym trzeba podzielić poglądy judykatury, że nie do
      pomyślenia jest w demokratycznym państwie prawa przekonanie, że w wyniku
      przedmiotowej czynności przeniesiono prawo do rozporządzania towarem na rzecz
      oszusta. Zaakceptowanie tego oczywiście niezasadnego poglądu prowadziłoby wprost
      do uznania, że uprawnienie to można nabyć za pomocą czynu zabronionego, co jest
      nie do przyjęcia. Wykraczałoby to poza granice art. 2 Konstytucji RP i godziło w
      pewność obrotu gospodarczego.”
    Ponadto, podkreślenia wymaga, że w podobnej sprawie (z tą różnicą, że dotyczyła
    eksportu) rozstrzygał już TSUE w wyroku z dnia 17 października 2019 r., sygn. C-653/18,
    Unitel, w której Trybunał wskazał, m.in. że w przypadku braku dostawy towarów
    dokonanej na terytorium kraju i transakcji zwolnionej z podatku na mocy art. 146 ust. 1 lit.
    a i b) Dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego
    sytemu podatku od wartości dodanej (dalej jako: „Dyrektywa VAT”), nie istnieje w ogóle
    transakcja podlegająca opodatkowaniu ani prawo do odliczenia na mocy art. 168 lub art.
    169 Dyrektywy VAT (pkt 40).
    W przywołanym orzeczeniu TSUE zaznaczył, że transakcja nie podlega opodatkowaniu VAT
    jeżeli podatnik dochował należytej staranności przy weryfikacji kontrahenta, bowiem w
    przypadku uznania, że należyta staranność nie została dochowana (w szczególności że
    podatnik wiedział, lub powinien był wiedzieć, że dana transakcja wiąże się z oszustwem) to
    podatnik utraci prawo do zwolnienia (dla eksportu), przy czym będzie obowiązany do
    rozliczenia jej na zasadach ogólnych przewidzianych dla transakcji, które nie spełniają
    warunków do zastosowania stawki 0% tj. opodatkowanie stawką 23%.
    Wprawdzie przywołane orzeczenie dotyczy bezpośrednio wykładni przepisów Dyrektywy
    VAT, regulujących zwolnienie z opodatkowania (w prawie krajowym - zastosowanie stawki
    podatku 0%) w przypadku eksportu towarów, jednak - jak stwierdził Naczelny Sąd
    Administracyjny m.in. w wyroku z 5 marca 2020 r., sygn. akt I FSK 100/20 - wyrażone w
    nim poglądy są na tyle uniwersalne, że należy odnosić je również do przesłanek
    stosowania stawki 0% przy transakcjach wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów. W
    jednym i drugim przypadku przesłanki zastosowania preferencyjnej stawki podatku są
    bowiem zbliżone.
    W ocenie Spółki w przedstawionym stanie faktycznym / zdarzeniu przyszłym nie doszło do
    dostawy towarów podlegającej opodatkowaniu na podstawie Ustawy o VAT jako dostawa
    towarów na terytorium kraju, jako wewnątrzwspólnotowa dostawa towarów czy jako
    eksport, z uwagi na fakt, że nie zaistniały przesłanki spełniające wyżej powołane definicje.
    Bowiem zgodnie z przywołanym powyżej przepisem art. 7 ust. 1 Ustawy o VAT, aby można
    było mówić o dostawie towaru, konieczne jest przeniesienie prawa do rozporządzaniem
    towarem jak właściciel. Zdaniem Spółki w przedstawionym stanie faktycznym / zdarzeniu
    przyszłym nie doszło do przeniesienia takiego prawa. W efekcie działań osoby, która
    działała z zamiarem oszukania Spółki i kradzieży towaru, to Spółka została pozbawiona
    prawa do rozporządzania towarem jak właściciel, nie doszło jednak do jego przeniesienia
    na inny podmiot.
    Zatem, Spółka stoi na stanowisku, że nie można przyjąć, iż w przedstawionym stanie
    faktycznym / zdarzeniu przyszłym doszło do przeniesienia prawa do rozporządzania
    towarem jak właściciel na osobę, która skontaktowała się ze Spółką i utrzymywała, że jest
    przedstawicielem Kontrahenta. Zamiarem Spółki nie było przeniesienie prawa do
    rozporządzania towarem na tę osobę, a na Kontrahenta i z takim przeznaczeniem towar
    został wydany z magazynów Spółki.
    Podsumowując, Spółka działała w przekonaniu, że zawiera umowę z osobą, która posiada
    odpowiednie umocowanie do zawierania tego typu umów w imieniu Kontrahenta. W
    rzeczywistości jednak osoba ta nie miała prawa do zawarcia takiej umowy w imieniu
    Kontrahenta. Po zgłoszeniu braku płatności przez Spółkę, Kontrahent nie potwierdził

    transakcji, odmawiając zapłaty oraz wskazując że nigdy nie zawarł ani nie upoważnił
    nikogo do zawarcia przedmiotowej umowy. Tym samym w ocenie Spółki doszło do
    kradzieży towarów.
    W świetle powyższych ustaleń, Spółka stoi na stanowisku, że nie zawarła z Kontrahentem
    prawnie skutecznej umowy sprzedaży, w konsekwencji też nie doszło do przeniesienia na
    Kontrahenta (ani na żaden inny podmiot) prawa do rozporządzania towarem jak właściciel.
    Za tym, że kradzież towaru nie powoduje przeniesienia prawa do rozporządzania
    towarem jak właściciel, przemawiają również następujące wyroki Trybunału
    Sprawiedliwości Unii Europejskiej:
    · w wyroku z dnia 21 listopada 2013 r., sygn. C-494/12 TSUE uznał: „W rzeczywistości
      bowiem kradzież towarów nie skutkuje upoważnieniem osoby, która jej dokonała, do
      rozporządzania towarami na tych samych warunkach co ich właściciel. Kradzież nie
      może w związku z tym zostać uznana za stanowiącą przeniesienie pomiędzy stroną,
      która jest jej ofiarą, a osobą popełniającą przestępstwo w rozumieniu art. 5 ust. 1
      szóstej dyrektywy i art. 14 ust. 1 dyrektywy 2006/112”.
    · w wyroku z dnia 14 lipca 2005 r., sygn. C-435/03 TSUE stwierdził: „Kradzież towarów czyni
      podmiot, który się jej dopuszcza, jedynie ich dzierżycielem. Jej skutkiem nie jest
      uzyskanie przez sprawcę uprawnienia do rozporządzania towarami jak właściciel. A
      zatem kradzież nie może być uznana za zdarzenie powodujące przeniesienie praw
      pomiędzy poszkodowanym a sprawcą w rozumieniu powołanego wyżej przepisu
      dyrektywy.”
    Ponadto w opinii Spółki zaistniałe zdarzenie nie spełnia również warunku odpłatnego
    charakteru. Bowiem wyłącznie odpłatna dostawa towarów podlega opodatkowaniu na
    gruncie Ustawy o VAT. Spółka zwraca uwagę, że z orzecznictwa TSUE jednoznacznie
    wynika, że kradzież towaru nie może być uznana za odpłatną dostawę towaru, gdyż że nie
    jest możliwe zidentyfikowanie świadczenia wzajemnego. Powyższe znajduje potwierdzenie
    w poniższych wyrokach TSUE:
    · wyrok z dnia 14 lipca 2005 r., sygn. C-435/03, w którym Trybunał stwierdził, że: „Kradzież
      towarów nie stanowi "dostawy towarów dokonywanej odpłatnie" w rozumieniu art. 2
      szóstej dyrektywy 77/388 i w związku z tym nie stanowi czynności podlegającej
      opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług."; TSUE zwraca również uwagę, że " (...)
      podstawą opodatkowania jest, w odniesieniu do dostaw towarów, wszystko co
      stanowi wartość otrzymanego wzajemnego świadczenia, które dostawca lub
      świadczący usługi otrzymuje lub powinien otrzymać od kupującego, klienta lub osoby
      trzeciej.”;
    · wyrok z dnia 11 maja 2017 C-36/16, w którym TSUE wyjaśnił: „Należy stwierdzić, że
      dostawa towarów jest dokonywana "odpłatnie" w rozumieniu art. 2 ust. 1 lit. a
      dyrektywy VAT, tylko jeżeli pomiędzy dostawcą a odbiorcą istnieje stosunek prawny, w
      ramach którego następuje wymiana świadczeń wzajemnych, gdyż cena otrzymana
      przez dostawcę stanowi rzeczywiste odzwierciedlenie wartości dostarczonego towaru.”
    Mając na względzie powyższe, Spółka stoi na stanowisku, że w opisanym stanie
    faktycznym / zdarzeniu przyszłym nie doszło do dostawy towarów, o której mowa w
    ustawie o VAT, przede wszystkim z uwagi na fakt, że nie doszło do przeniesienia
    rozporządzania prawem do towaru jak właściciel, zatem na mocy art. 6 pkt 2 ustawy o VAT
    przepisów ustawy nie stosuje się do czynności, które nie mogą być przedmiotem prawnie
    skutecznej umowy.
    Ad 2
    Na podstawie art. 86 ust. 1 ustawy o VAT, w zakresie w jakim towary i usługi są
    wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych, podatnikowi, o którym
    mowa w art. 15, przysługuje prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę
    podatku naliczonego.

    Z powyższego przepisu wynika, że odliczenie podatku naliczonego od podstawy
    opodatkowania przysługuje podatnikowi podatku od towarów i usług od nabyć
    dokonanych w związku z działalnością opodatkowaną.
    Jak opisano w stanie faktycznym / zdarzeniu przyszłym, Spółka poniosła wydatki związane
    z przedmiotowym towarem, w związku z prowadzoną działalnością gospodarczą oraz z
    przeznaczeniem do sprzedaży opodatkowanej, od których dokonała odliczenia podatku
    naliczonego. Spółka dokonała więc odliczenia podatku VAT w warunkach i okolicznościach
    wskazujących na zamiar wykorzystania zakupów na cele prowadzonej działalności
    gospodarczej.
    Ponadto Spółka jest zarejestrowanym podatnikiem podatku od towarów i usług, a
    przedmiotowe nabycia nie są objęte katalogiem zwolnień przedmiotowych wynikających z
    art. 43 ustawy o VAT.
    Przepis art. 91 ustawy o VAT wskazuje w jakich sytuacjach podatnik jest zobowiązany do
    dokonania korekty podatku naliczonego związanego z nabyciem towarów i usług w
    przypadku zmiany ich przeznaczenia. Nie przewiduje on jednak obowiązku korekty w
    sytuacji, w której z przyczyn niezależnych od podatnika doszło do utarty towaru.
    Do omawianego problemu odnoszą się przepisy Dyrektywy VAT – zgodnie z art. 185 ust. 1
    Dyrektywy VAT korekta VAT naliczonego jest dokonywana w szczególności, w przypadku
    gdy po złożeniu deklaracji VAT nastąpi zmiana czynników uwzględnianych przy określaniu
    kwoty odliczenia, na przykład w przypadku anulowania zakupów lub uzyskania obniżek
    ceny. Jednak na podstawie art. 185 ust. 2 Dyrektywy VAT w drodze odstępstwa korekta nie
    jest dokonywana m.in. „w przypadku należycie udokumentowanego lub potwierdzonego
    zniszczenia, zagubienia lub kradzieży własności”.
    Powyższe wnioski znajdują potwierdzenie w rozstrzygnięciach sądów i organów
    podatkowych oraz w wyrokach Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej. Przykładowo
    TSUE w wyroku z 15 stycznia 1998 r., w sprawie C-37/95, stwierdził, że w przypadku gdy
    nabycie towarów zostało poczynione z zamiarem wykorzystania ich do działalności
    opodatkowanej, ale z powodów pozostających poza kontrolą podatnika nie wykorzystał
    on nabytych towarów w prowadzeniu tej działalności, prawo podatnika do odliczenia VAT
    zostaje zachowane.
    Organy podatkowe wskazują, że w razie utraty towaru z przyczyn niezależnych od
    podatnika prawo do odliczenia podatku naliczonego w związku z nabyciem utraconych
    towarów zostaje zachowane, a co za tym idzie – nie ma podstaw do dokonywania korekt
    odliczonego podatku VAT.
    Tożsame stanowisko zostało wyrażone w m.in. w interpretacji indywidualnej Dyrektora
    Krajowej Informacji Skarbowej z dnia 19 grudnia 2022 r. 0111-KDIB3-1.4012.793.2022.1.IK
    oraz z dnia 31 marca 2023 r. 0112-KDIL1-1.4012.622.2022.4.HW.
    Zatem, do zachowania prawa do odliczenia VAT wymagane jest odpowiednie
    udokumentowanie faktu, że podatnik padł ofiarą oszustwa oraz posiadanie przez niego
    dokumentacji potwierdzającej dochowanie należytej staranności przy weryfikacji
    kontrahenta.
    Podsumowując, przepisy ustawy o VAT uzależniają prawo do odliczenia naliczonego od
    wykorzystania towarów do celów transakcji opodatkowanych VAT.
    Spółka stoi na stanowisku, zgodnie z którym kradzież towaru nie pozbawia jej prawa do
    odliczenia VAT naliczonego - nie można bowiem stwierdzić, że skradziony towar (materiały
    i surowce, z których został wytworzony skradziony towar) został nabyty przez
    poszkodowanego przedsiębiorcę (Spółkę) „dla celu kradzieży”, bądź został przez niego
    „wykorzystany w formie kradzieży”, celem nabycia towaru było wykorzystanie go do
    prowadzonej działalności gospodarczej.

    W przedstawionym stanie faktycznym / zdarzeniu przyszłym Spółka ponosiła wydatki
    związane z nabyciem i wytworzeniem towaru z założeniem, iż będą one pozostawały w
    związku ze sprzedażą opodatkowaną realizowaną w ramach działalności gospodarczej. Jak
    zostało wskazane opisie w stanu faktycznego / zdarzenia przyszłego, zdarzenie, przez
    które Spółka utraciła towar, wynikało z popełnienia przez inną osobę czynu zabronionego.
    Spółka, działając w dobrej wierze, utraciła towar na rzecz oszusta oraz nie otrzymała za
    ten towar zapłaty.
    Dodatkowo Spółka, zastosowała procedury weryfikacyjne, mimo to utraciła towar w
    wyniku oszustwa, w którym osoby kontaktujące się ze Spółką używały fikcyjnych danych
    oraz uprawdopodobniły swój związek z Kontrahentem. W związku z tym należy przyjąć, że
    Spółka utraciła towary w sposób niezawiniony.
    Stanowisko Spółki potwierdza zarówno aktualna linia interpretacyjna jak i orzecznicza, w
    tym:
    · interpretacja indywidualna Dyrektora KIS z dnia 13 lipca 2017 r. 0112-KDIL1-
      3.4012.169.2017.1.JNa – zdaniem organu możliwe jest dokonanie odliczenia podatku
      naliczonego w sytuacji, gdy nastąpiła niezawiniona przez podatnika utrata towaru;
    · interpretacja indywidualna Dyrektora KIS z dnia 9 listopada 2020 r., 0114-KDIP4-
      2.4012.479.2020.1.WH, w której organ uznał: „w sytuacji utraty towaru z przyczyn
      niezależnych od Wnioskodawcy prawo do odliczenia podatku naliczonego w związku z
      nabyciem utraconych towarów zostaje zachowane, a co za tym idzie nie ma podstaw
      do dokonywania korekt odliczonego podatku.”;
    · NSA w wyroku z dnia 22 stycznia 2021 r., sygn. I FSK 2088/19 stwierdził, że utrata
      towarów wskutek niezawinionego niedoboru (kradzieży w trakcie transportu), które
      zostały nabyte w ramach działalności opodatkowanej, nie może prowadzić do odmowy
      prawa do odliczenia.
    Powyższe jest ponadto zgodne z orzecznictwem TSUE (por. wyrok z dnia 15 stycznia 1998
    r. w sprawie C-37/95), który stwierdził, że w sytuacji, gdy towary zostały kupione z
    zamiarem wykorzystania ich do działalności opodatkowanej, ale stało się to niemożliwe z
    powodów, które należy uznać za niezależne od przedsiębiorcy, zachowuje on prawo do
    odliczenia VAT.
    Mając na uwadze powyższe, Spółka stoi na stanowisku, że w zakresie wydatków
    poniesionych w związku z wytworzeniem lub nabyciem towarów wydanych podmiotowi
    podszywającemu się pod Kontrahenta Wnioskodawca zachowuje prawo do odliczenia
    podatku VAT naliczonego.

## Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest nieprawidłowe w części
    dotyczącej nieuznania czynności wydania towarów podmiotowi podszywającemu się pod
    Kontrahenta za dostawę towarów opodatkowaną podatkiem VAT oraz prawidłowe w
    części dotyczącej prawa do odliczenia podatku naliczonego przy wytworzeniu lub nabyciu
    towarów wydanych ww. podmiotowi.

## Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 5 ust. 1 ustawy z 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t. j. Dz. U.
    z 2024 r. poz. 361 ze zm.), zwanej dalej ustawą:
      Opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, zwanym dalej "podatkiem",
      podlegają:
      1) odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju;
      2) eksport towarów;
      3) import towarów na terytorium kraju;
      4) wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów za wynagrodzeniem na terytorium kraju;
      5) wewnątrzwspólnotowa dostawa towarów.

    Według art. 2 pkt 1 ustawy:
      Przez terytorium kraju rozumie się terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, z
      zastrzeżeniem art. 2a.
    Na mocy art. 2 pkt 3 ustawy:
      Przez terytorium Unii Europejskiej rozumie się terytoria państw członkowskich Unii
      Europejskiej (...).
    W myśl art. 7 ust. 1 ustawy:
      Przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się
      przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (...).
    Stosownie do art. 2 pkt 6 ustawy:
      Przez towary rozumie się rzeczy oraz ich części, a także wszelkie postacie energii.
    Według art. 2 pkt 22 ustawy:
      Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o sprzedaży - rozumie się przez to odpłatną
      dostawę towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju, eksport
      towarów oraz wewnątrzwspólnotową dostawę towarów.
    Z kolei według art. 13 ust. 1 ustawy:
      Przez wewnątrzwspólnotową dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 5,
      rozumie się wywóz towarów z terytorium kraju w wykonaniu czynności określonych
      w art. 7 na terytorium państwa członkowskiego inne niż terytorium kraju, z
      zastrzeżeniem ust. 2-8.
    Natomiast, zgodnie z art. 13 ust. 2 ustawy:
      Przepis ust. 1 stosuje się pod warunkiem, że nabywca towarów jest:
      1) podatnikiem podatku od wartości dodanej zidentyfikowanym na potrzeby
      transakcji wewnątrzwspólnotowych na terytorium państwa członkowskiego innym
      niż terytorium kraju;
      2) osobą prawną niebędącą podatnikiem podatku od wartości dodanej, która jest
      zidentyfikowana na potrzeby transakcji wewnątrzwspólnotowych na terytorium
      państwa członkowskiego innym niż terytorium kraju;
      3) podatnikiem podatku od wartości dodanej lub osobą prawną niebędącą
      podatnikiem podatku od wartości dodanej, działającymi w takim charakterze na
      terytorium państwa członkowskiego innym niż terytorium kraju, niewymienionymi w
      pkt 1 i 2, jeżeli przedmiotem dostawy są wyroby akcyzowe, które, zgodnie z
      przepisami o podatku akcyzowym, są objęte procedurą zawieszenia poboru akcyzy
      lub procedurą przemieszczania wyrobów akcyzowych z zapłaconą akcyzą;
      4) podmiotem innym niż wymienione w pkt 1 i 2, działającym (zamieszkującym) w
      innym niż Rzeczpospolita Polska państwie członkowskim, jeżeli przedmiotem
      dostawy są nowe środki transportu.
    Na podstawie art. 13 ust. 6 ustawy:
      Wewnątrzwspólnotowa dostawa towarów występuje, jeżeli dokonującym dostawy
      jest podatnik, o którym mowa w art. 15, u którego sprzedaż nie jest zwolniona od
      podatku na podstawie art. 113 ust. 1 i 9, z zastrzeżeniem ust. 7.
    Zatem gdy następuje wywóz towarów z terytorium Polski na terytorium innego państwa
    członkowskiego Unii Europejskiej w wyniku dokonania dostawy towarów z ustalonym
    nabywcą, tj. przeniesienia na konkretny podmiot prawa do dysponowania wywożonym
    towarem jak właściciel, co do zasady, zachodzi wówczas transakcja
    wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów w sprzedaży, której po stronie nabywcy
    odpowiada wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów w zakupie.
    W myśl art. 22 ust. 1 pkt 1 ustawy:

      Miejscem dostawy towarów jest w przypadku towarów wysyłanych lub
      transportowanych przez dokonującego ich dostawy, ich nabywcę lub przez osobę
      trzecią - miejsce, w którym towary znajdują się w momencie rozpoczęcia wysyłki lub
      transportu do nabywcy.
    Jednocześnie ustawodawca przewidział możliwość wyłączenia stosowania przepisów
    ustawy.
    Z art. 6 pkt 2 ustawy wynika bowiem, że:
      Przepisów ustawy nie stosuje się do czynności, które nie mogą być przedmiotem
      prawnie skutecznej umowy.
    Z opisu sprawy wynika, że są Państwo czynnym podatnikiem podatku od towarów i usług
    zarejestrowanym na potrzeby dokonywania transakcji wewnątrzwspólnotowych jako
    podatnik VAT UE. Przedmiotem przeważającej Państwa działalności jest produkcja
    pozostałych mebli. Pracownicy Państwa Spółki uczestniczyli na targach, podczas których
    poznali przedstawicieli różnych firm, w tym osoby podszywające się pod przedstawicieli
    francuskiej firmy Y. Osoba podająca się za przedstawiciela Kontrahenta zgłosiła
    zainteresowanie współpracą z Państwem. Osoba podająca się za przedstawiciela
    Kontrahenta wskazywała chęć nawiązania współpracy handlowej polegającej na złożeniu
    zamówienia na towary oferowane przez Państwa. Podjęcie współpracy z Kontrahentem
    zostało poprzedzone jego weryfikacją – według wewnętrznych procedur Spółki –
    polegającą na weryfikacji jego statusu jako zarejestrowanego podatnika w bazie VIES.
    Podjęliście Państwo czynności w zakresie w jakim było to uzasadnione skalą
    przewidywanej współpracy. Dodatkowo, na podstawie umowy o świadczenie usług z firmą
    wyspecjalizowaną w weryfikacji zagranicznych firm skorzystali Państwo z usługi weryfikacji
    Kontrahenta, w rezultacie czego uzyskali Państwo podgląd do raportu z weryfikacji
    Kontrahenta, który wskazywał na brak przeciwwskazań do rozpoczęcia współpracy.
    Ponadto wiarygodność Kontrahenta została sprawdzona na różnych portalach
    internetowych. Elementem weryfikacji było osobiste spotkanie pracowników Spółki z
    osobami podszywającymi się pod pracowników Kontrahenta, kontakt Spółka – Kontrahent
    nie opierał się wyłącznie na kontakcie na odległość. W związku z pozytywną weryfikacją
    Kontrahenta podjęto decyzję o rozpoczęciu współpracy – zawarli Państwo umowę
    współpracy na stacjonarnym spotkaniu, poprzez złożenie odręcznych podpisów przez ww.
    osobę oraz zostały ostemplowane umowy pieczęcią z nazwą Kontrahenta. W listopadzie
    2023 r. na mocy zawartej umowy Spółka wysłała towar do Francji do magazynu
    wskazanego przez osoby podszywające się pod pracowników Kontrahenta. Pod
    wskazanym adresem towar został odebrany, jednocześnie odbiór został potwierdzony
    podpisem na CMR oraz na specyfikacji warunków dostawy tj. na Loading List. Przesłali
    Państwo fakturę dokumentującą ww. transakcję drogą elektroniczną (na e-mail wskazany
    w zamówieniu i na wizytówkach). Ponadto dokument CMR oraz Loading List zostały
    dostarczone wraz z dostawą towaru. Niezwłocznie po uzyskaniu informacji o możliwości
    zaistnienia oszustwa złożyli Państwo zawiadomienie o możliwości popełnienia
    przestępstwa przez osoby podszywające się pod pracowników Kontrahenta do francuskiej
    policji. Spółka posiada raport ze zgłoszenia tego przestępstwa. Po przeprowadzeniu
    dochodzenia przez Spółkę i po zgłoszeniu sprawy na policję, okazało się, że Spółka padła
    ofiarą oszustwa – wspominane osoby podszywały się pod istniejącą firmę tj. Kontrahenta,
    a w rzeczywistości dokonały kradzieży towarów. Nie otrzymali Państwo zapłaty za wysłany
    towar, którego nie udało się również odzyskać.
    Jak wynika z powołanego wyżej art. 7 ust. 1 ustawy, przez dostawę towarów, o której
    mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami
    jak właściciel.

    Również w świetle art. 14 ust. 1 Dyrektywy Rady 2006/112/WE w sprawie wspólnego
    systemu podatku od wartości dodanej (Dz. Urz. UE L z 2006 r. nr 347/1, z późn. zm.), dalej
    zwana Dyrektywą 112, dostawa towarów oznacza przeniesienie prawa do rozporządzania
    rzeczą jak właściciel.
    W doktrynie i orzecznictwie utrwalony jest już pogląd, że nie należy utożsamiać prawa do
    rozporządzania rzeczą jak właściciel z przeniesieniem własności w świetle przepisów
    prawa cywilnego.
    Użyte w art. 7 ust. 1 ustawy i art. 14 ust. 1 Dyrektywy 112 pojęcie przeniesienie prawa do
    rozporządzania rzeczą jak właściciel nie jest tożsame z przeniesieniem własności w
    rozumieniu prawa cywilnego, gdyż obejmuje również przypadki, gdy doszło do
    przekazania szeroko pojętej kontroli ekonomicznej nad rzeczą, skutkiem czego można nią
    dysponować jak właściciel, mimo że nie miało miejsca prawne przejście własności na
    nabywcę.
    W orzecznictwie i praktyce Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej pojawił się w tym
    kontekście termin „własność ekonomiczna”. W wyroku z dnia 8 lutego 1990 r., C-320/88 w
    sprawie Staatssecretaris van Financiën przeciwko Shipping and Forwarding Enterprise
    Safe BV, Trybunał stwierdził, że dostawa towarów w rozumieniu podatkowym nie
    ogranicza się wyłącznie do zbycia prawa własności rzeczy. Wskazał, że „własność
    ekonomiczna” to sytuacja, w której z punktu widzenia aspektów ekonomicznych oraz w
    rozumieniu potocznym należałoby uznać kogoś za właściciela rzeczy. Innymi słowy
    przejście własności ekonomicznej nie musi towarzyszyć przejście własności w sensie
    prawnym. Tym samym definicja dostawy towarów obejmuje również sytuacje, gdy bez
    przeniesienia prawa własności następuje przejęcie władztwa ekonomicznego nad rzeczą.
    Istotne w tej mierze jest faktyczne dysponowanie towarem, a nie tytuł prawny do niego. A
    zatem fizycznie przemieszczenie (dostarczenie) towaru co do zasady wyczerpuje pojęcie
    dostawy w rozumieniu VAT. Wyjątkiem jest sytuacja, gdy na nabywcę nie zostanie
    przeniesione prawo do rozporządzania towarem jak właściciel, to znaczy gdy jest on w
    jakiś sposób ograniczony w swobodzie dysponowania towarem. Należy przy tym uznać, że
    chodzi tutaj przede wszystkim o możliwość faktycznego dysponowania rzeczą, a nie
    rozporządzania nią w sensie prawnym. Istotą dostawy towarów nie jest bowiem
    przeniesienie prawa własności. Zwrotu „prawo do rozporządzania jak właściciel” nie
    można interpretować jako „prawa własności”.
    Dlatego w orzecznictwie krajowym przyjmuje się, że dla zakwalifikowania transakcji jako
    dostawy towaru znaczenie ma przede wszystkim ekonomiczna strona transakcji, a więc
    przeniesienie, lub jego brak, ekonomicznego władztwa nad rzeczą (tak m.in. wyroki
    Naczelnego Sądu Administracyjnego z 23 listopada 2015 r., sygn. akt I FSK 883/14 oraz z
    15 grudnia 2017 r., sygn. akt I FSK 417/16).
    Z ww. art. 6 pkt 2 ustawy wynika, że przepisów ustawy nie stosuje się do czynności, które
    nie mogą być przedmiotem prawnie skutecznej umowy. Brzmienie tego przepisu należy
    odczytywać w powiązaniu z art. 7 ust. 1 ustawy. Tym samym istotne jest czy czynność
    doprowadziła do możliwości korzystania z przedmiotu dostawy, który może podlegać
    legalnemu obrotowi i mieć wpływ na konkurencyjność. Istota przepisu art. 6 pkt 2 ustawy
    sprowadza się do tego, że wyłącza on z opodatkowania czynności, które są uznawane za
    nielegalne w obrocie prawnym i to jeszcze tylko wówczas, gdy czynności te nie mają
    wpływu na konkurencyjność. Jednocześnie TSUE dopuszcza w swoich orzeczeniach, że
    opodatkowanie powinno obejmować te czynności, które co prawda były niezgodne z
    prawem, jednakże mogłyby one być dokonane jako legalne (por. wyrok TSUE w sprawie C-
    455/98 z dnia 29 czerwca 2000 r., Tullihallitus przeciwko Kaupo Salumets i innym, wyrok
    TSUE w sprawie C-289/86 z dnia 5 lipca 1988 r., Vereniging Happy Family Rustenburgerstat
    przeciwko Inspecteur der Omzetbelasing).
    Jak wynika z uzasadnień przywołanych orzeczeń, TSUE wywiódł zasadę opodatkowania
    tych czynności z zasady neutralności podatku oraz z zasady unikania jakichkolwiek

    zakłóceń konkurencji. W ocenie TSUE w przypadku tych czynności nie można wprowadzać
    zasadniczego rozróżnienia pomiędzy czynnościami zgodnymi i niezgodnymi z prawem.
    Opodatkowanie powinno zatem obejmować te czynności, które co prawda były niezgodne
    z prawem, jednakże mogłyby być dokonane jako legalne. W przypadku towarów i usług,
    które mogą być przedmiotem normalnego obrotu i wykonywanej działalności
    gospodarczej, nieobjęcie opodatkowaniem czynności zabronionych i sprzecznych z
    prawem prowadziłoby do znacznego zakłócenia konkurencji. Podmioty, które dokonywały
    dostaw i odpłatnego świadczenia usług, jako transakcji sprzecznych z prawem,
    znajdowałyby się w znacznie lepszej sytuacji od podmiotów legalnie wykonujących swoje
    usługi. Ich towary i usługi – nieobciążone VAT – byłyby pod względem ceny bardziej
    atrakcyjne dla konsumentów.
    Okoliczności sprawy wskazują, że nie otrzymali Państwo zapłaty za wysłany towar, którego
    nie udało się również odzyskać. Należy jednak zauważyć, że przepisy z zakresu podatku
    VAT nie uzależniają opodatkowania czynności od dokonania zapłaty. Jednocześnie
    podkreślenia wymaga, że założeniem ww. transakcji była jej odpłatność. W analizowanym
    przypadku sama dostawa towaru, jako przeniesienie prawa do rozporządzania towarami
    jak właściciel, faktycznie miała miejsce i została udokumentowana fakturą. Nabycie prawa
    do rozporządzania towarem jak właściciel zmaterializowało się w momencie, kiedy towar
    został przez Państwa dostarczony pod wskazany adres, co zostało potwierdzone
    podpisem na dokumencie CMR oraz specyfikacji warunków dostawy. Przesłali Państwo
    fakturę dokumentującą ww. transakcję drogą elektroniczną (na e-mail wskazany w
    zamówieniu i na wizytówkach). Zatem w okolicznościach sprawy miała miejsce dostawa
    towaru, o której mówi w art. 5 ust. 1 ustawy, bowiem doszło do przeniesienia prawa do
    rozporządzania towarami jak właściciel (art. 7 ust. 1 ustawy).
    Dopiero po dokonaniu transakcji i wywiezieniu towaru poza terytorium kraju powzięli
    Państwo podejrzenie, że padli Państwo ofiarą wyłudzenia towaru. Natomiast zdarzenie
    gospodarcze, jakim jest dostawa towarów, faktycznie zaistniało. Realizując opisaną
    dostawę nie dokonali Państwo czynności niepożądanej z punktu widzenia obowiązującego
    porządku prawnego. W sytuacji wyłudzenia towaru dochodzi do wykonania czynności
    podlegającej opodatkowaniu podatkiem VAT, której nie można utożsamiać z kradzieżą
    (wyrok WSA w Warszawie sygn. akt VIII SA/Wa 351/18). Tym samym dokonanej transakcji
    nie można uznać za czynność niebędącą przedmiotem prawnie skutecznej umowy.
    W konsekwencji, opisana przez Państwa sytuacja będąca przedmiotem wniosku spełnia
    warunki do uznania jej za czynność opodatkowaną podatkiem VAT, ponieważ w ramach
    prowadzonej przez Państwa działalności dokonali Państwo dostawy towarów, która
    podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług. W przedmiotowej sprawie miała
    miejsce wewnątrzwspólnotowa dostawa towarów w rozumieniu art. 5 ust. 1 pkt 5 ustawy
    w zw. z art. 13 ust. 1 ustawy w zw. z art. 7 ust. 1 ustawy, bowiem z okoliczności wynika, że
    została zrealizowana dostawa towarów, w ramach której nastąpił wywóz towarów z
    terytorium kraju na terytorium państwa członkowskiego inne niż terytorium kraju. Przy
    czym bez znaczenia pozostaje fakt, że dostawa nastąpiła na rzecz innego podmiotu niż
    wskazuje na to zamówienie. W rozpatrywanej sprawie miała miejsce dostawa towarów
    jako przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel. Z opisu sprawy
    wynika, że wysłany towar został dostarczony do wskazanego miejsca, co zostało
    potwierdzone w dokumencie CMR oraz w specyfikacji warunków dostawy, a Państwo
    wystawili fakturę dokumentującą sprzedaż.
    Tym samym Państwa stanowisko w zakresie pytania nr 1 jest nieprawidłowe.
    Odnosząc się natomiast do kwestii objętych zakresem pytania nr 2, wskazuję, że
    podstawowe zasady dotyczące odliczania podatku naliczonego, zostały sformułowane w
    art. 86 ust. 1 ustawy.
    W myśl tego przepisu:

      W zakresie, w jakim towary i usługi są wykorzystywane do wykonywania czynności
      opodatkowanych, podatnikowi, o którym mowa w art. 15, przysługuje prawo do
      obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego, z zastrzeżeniem
      art. 114, art. 119 ust. 4, art. 120 ust. 17 i 19 oraz art. 124.
    Zgodnie z art. 86 ust. 2 pkt 1 ustawy:
      Kwotę podatku naliczonego stanowi suma kwot podatku wynikających z faktur
      otrzymanych przez podatnika z tytułu:
      a) nabycia towarów i usług,
      b) dokonania całości lub części zapłaty przed nabyciem towaru lub wykonaniem
        usługi.
    Na podstawie art. 87 ust. 1 ustawy:
      W przypadku gdy kwota podatku naliczonego, o której mowa w art. 86 ust. 2, jest w
      okresie rozliczeniowym wyższa od kwoty podatku należnego, podatnik ma prawo do
      obniżenia o tę różnicę kwoty podatku należnego za następne okresy lub do zwrotu
      różnicy na rachunek bankowy.
    Zasady dokonywania zwrotu różnicy podatku na rachunek bankowy podatnika określone
    zostały w art. 87 ust. 2 – ust. 6 ustawy.
    W świetle art. 88 ust. 4 ustawy:
      Obniżenia kwoty lub zwrotu różnicy podatku należnego nie stosuje się również do
      podatników, którzy nie są zarejestrowani jako podatnicy VAT czynni, zgodnie z art.
      96, z wyłączeniem przypadków, o których mowa w art. 86 ust. 2 pkt 7.
    Z przywołanych przepisów wynika, że prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o
    kwotę podatku naliczonego przysługuje wówczas, gdy zostaną spełnione określone
    warunki, tzn. odliczenia tego dokonuje podatnik zarejestrowany jako podatnik VAT czynny,
    a towary i usługi, z których nabyciem podatek został naliczony, są wykorzystywane do
    wykonywania czynności opodatkowanych, tzn. takich, których następstwem jest
    określenie podatku należnego (powstanie zobowiązania podatkowego).
    Przedstawiona wyżej zasada wyklucza zatem możliwość dokonania obniżenia kwoty
    podatku należnego o kwotę podatku naliczonego związanego z towarami i usługami, które
    nie są wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych, czyli w przypadku ich
    wykorzystania do czynności zwolnionych od podatku VAT lub/i niepodlegających temu
    podatkowi.
    Podkreślić należy, że ustawodawca stworzył podatnikowi prawo do odliczenia podatku
    naliczonego w całości lub w części, pod warunkiem spełnienia przez niego zarówno
    przesłanek pozytywnych, wynikających z art. 86 ust. 1 ustawy oraz niezaistnienia
    przesłanek negatywnych, określonych w art. 88 ustawy. Przepis ten określa listę wyjątków,
    które pozbawiają podatnika prawa do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę
    podatku naliczonego.
    Jedno z takich ograniczeń zostało wskazane w art. 88 ust. 3a pkt 2 ustawy, zgodnie z
    którym:
      Nie stanowią podstawy do obniżenia podatku należnego oraz zwrotu różnicy
      podatku lub zwrotu podatku naliczonego faktury i dokumenty celne w przypadku,
      gdy transakcja udokumentowana fakturą nie podlega opodatkowaniu albo jest
      zwolniona od podatku.
    Oznacza to, że podatnik nie może skorzystać z prawa do odliczenia w odniesieniu do
    podatku, który jest należny wyłącznie z tego względu, że został wykazany na fakturze w
    sytuacji, gdy transakcja nie podlega opodatkowaniu albo jest zwolniona od podatku.

    Są Państwo czynnym podatnikiem podatku od towarów i usług. Jednocześnie, jak
    rozstrzygnięto w niniejszej interpretacji, w analizowanym przypadku w ramach
    prowadzonej działalności dokonali Państwo wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów,
    która podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług. W przedmiotowej sprawie
    miała miejsce wewnątrzwspólnotowa dostawa towarów w rozumieniu art. 5 ust. 1 pkt 1
    ustawy w zw. z art. 13 ust. 1 ustawy w zw. z art. 7 ust. 1 ustawy na rzecz podmiotu innego
    niż wskazują na to warunki zamówienia.
    Podkreślić w tym miejscu należy, że ani w ustawie, ani w przepisach wykonawczych do
    ustawy, dostawa towarów w postaci mebli nie została przez ustawodawcę wymieniona
    wśród czynności zwolnionych od podatku VAT.
    Zatem pomimo, że dostawa towarów została zrealizowana na rzecz innego podmiotu niż
    ten, na który została wystawiona faktura, to wskazać należy, że przysługuje Państwu
    prawo do odliczenia podatku naliczonego w związku z wydatkami poniesionymi na
    wytworzenie lub nabycie towarów będących przedmiotem ww. transakcji.
    Tym samym Państwa stanowisko w zakresie pytania nr 2 uznaję za prawidłowe, pomimo
    częściowo odmiennej argumentacji od przedstawionej przez Organ.

## Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
    Interpretacja dotyczy zaistniałego stanu faktycznego, który Państwo przedstawili i stanu
    prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia w przedstawionym stanie
    faktycznym oraz zdarzenia przyszłego, które Państwo przedstawili i stanu prawnego
    obowiązującego w dniu wydania interpretacji.
    Informuję, że wydana interpretacja dotyczy tylko sprawy będącej przedmiotem wniosku
    (zapytania). Inne kwestie przedstawione we wniosku, które nie zostały objęte pytaniem nie
    mogą być – zgodnie z art. 14b § 1 ustawy Ordynacja podatkowa – rozpatrzone.
    Zaznaczam także, że zgodnie z art. 14b § 3 ustawy Ordynacja podatkowa, składający
    wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej obowiązany jest do wyczerpującego
    przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego. Jestem ściśle
    związany przedstawionym we wniosku stanem faktycznym (opisem zdarzenia przyszłego).
    Ponoszą Państwo ryzyko związane z ewentualnym błędnym lub nieprecyzyjnym
    przedstawieniem we wniosku opisu sprawy. Interpretacja indywidualna wywołuje skutki
    prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy rzeczywisty stan faktyczny sprawy będącej
    przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie z opisem sprawy podanym przez Państwa
    w złożonym wniosku.
    Jednocześnie podkreślam, że niniejsza interpretacja została wydana na podstawie
    przedstawionego we wniosku opisu sprawy co oznacza, że w przypadku gdy w toku
    postępowania podatkowego, kontroli podatkowej, kontroli celno-skarbowej zostanie
    określony odmienny stan sprawy, interpretacja nie wywoła w tym zakresie skutków
    prawnych.
    Odnosząc się do powołanych we wniosku orzeczeń tut. Organ wyjaśnia, że wskazane
    wyroki zostały potraktowane jako element Państwa argumentacji, są to jednak
    rozstrzygnięcia odnoszące się do indywidualnych spraw i co do zasady, wiążą one
    strony postępowania w konkretnych, indywidualnych sprawach, nie rozciągając
    swojego oddziaływania na inne, choćby podobne lub zbieżne sprawy. Ponadto
    wskazane przez Państwa orzeczenie sygn. akt I SA/Łd 171/21 jest nieprawomocne, z
    kolei np. orzeczenie TSUE w sprawie C-435/03 odnosi się stricte do kradzieży z
    magazynu, a orzeczenie TSUE w sprawie C-494/12 do nieuprawnionego posłużenia się
    kartą bankową jako środkiem płatniczym, a nie do wydania przez sprzedawcę towaru
    podmiotowi podszywającemu się pod inny podmiot. Zatem powołane orzeczenia nie
    mogą wpłynąć na ocenę prawidłowości przedmiotowej kwestii.

    Natomiast interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane są w indywidualnych
    sprawach podatników i niewątpliwie kształtują sytuację prawną tych podatników w
    sprawach będących przedmiotem rozstrzygnięcia, lecz dotyczą konkretnych stanów
    faktycznych i nie mają mocy prawa powszechnie obowiązującego co oznacza, że należy je
    traktować indywidualnie.
    Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
    · Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z
    dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111).
    Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie
    zgodna (tożsama) z opisem sprawy i zastosują się Państwo do interpretacji.
    · Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub
      zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem
      czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:
      1) z zastosowaniem art. 119a;
      2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
        z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;
      3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
    · Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:
      Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w
      decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej
      praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

## Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego
    Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa
    z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.
    U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”).
    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę
    należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej
    (art. 53 § 1 PPSA):
    · w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa
        Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo
    · w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres
        Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS
        /SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).
    Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia
    przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do
    zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz
    powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

## Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji
    podatkowej.