Zmiana interpretacji indywidualnej
Sygnatura: DD2/033/142/DZU/08/PK-483
Organ: Minister Finansów
Data wydania: 2008-12-30
Teza: Wnioskodawca nie może skorzystać z możliwości dokonania jednorazowo odpisów amortyzacyjnych od zakupionego samochodu ciężarowego na zasadach określonych w art. 22k ust. 7-12 ww. ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych ponieważ przedmiotem jego działalności są usługi transportowe, które są wyłączone z pomocy de minimis
Słowa kluczowe: amortyzacja-amortyzacja jednorazowa; ciągnik-ciągnik siodłowy; działalność-działalność gospodarcza-jednoosobowa działalność gospodarcza; podatnik-mały podatnik; pomoc-pomoc de minimis; usługi-usługi transportowe; środek-środek trwały
Przepisy: [PIT] Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych-Rozdział 4-art. 22

**Zmiana interpretacji indywidualnej**

Na podstawie art. 14e § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r., Nr 8, poz. 60 z późn. zm.), Minister Finansów zmienia, z urzędu interpretację indywidualną przepisów prawa podatkowego, Nr IPPB1/415-46/08-4/JB z dnia 3 kwietnia 2008r., wydaną przez Dyrektora Izby Skarbowej w Warszawie w imieniu Ministra Finansów na wniosek z dnia 10 stycznia 2008r. (uzupełniony pismem z dnia 26 marca 2008r.), o udzielenie interpretacji indywidualnej przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych, w zakresie zasad dokonywania jednorazowych odpisów amortyzacyjnych od pojazdów przeznaczonych do transportu towarowego – gdyż stwierdza jej nieprawidłowość.

**Uzasadnienie**

Z przedstawionego we wniosku z dnia10 stycznia 2008r. (data wpływu 14 stycznia 2008r.), uzupełnionego pismem z dnia 26 marca 2008r. (data wpływu 28 marca 2008r.) stanu faktycznego wynika, iż Wnioskodawca prowadzi od 1983r. działalność gospodarczą w zakresie transportu drogowego towarowego, rozlicza się na ogólnych zasadach oraz „spełnia wymogi małego podatnika.”

W maju 2007r. zakupił nowa naczepę do ciągnika siodłowego i w tym samym miesiącu zaliczył całą wydatkowana kwotę netto za w/w przyczepę do kosztów uzyskania przychodu.

Przedstawiając stan faktyczny, Wnioskodawca zadał pytanie czy miał „prawo do zastosowania jednorazowego odpisu amortyzacyjnego i zaliczenia go bezpośrednio do kosztów uzyskania przychodu”.

Wnioskodawca uważa iż miał prawo zastosować jednorazowy odpis amortyzacyjny, gdyż spełnił wszystkie wymogi związane z możliwością zaliczenia wydatku na naczepę.

Dyrektor Izby Skarbowej w Warszawie działając – na podstawie § 7 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz. U. Nr 112, poz. 770) - w imieniu Ministra Finansów w dniu 3 kwietnia 2008r. wydał interpretację indywidualną Nr IPPB1/415-46/08-4/JB, w której stwierdził, iż stanowisko przedstawione we wniosku z dnia10 stycznia 2008r. jest nieprawidłowe.

Stwierdzono bowiem, iż zgodnie z art. 22k ust. 10 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych pomoc, o której mowa w ust. 7 stanowi pomoc udzielaną w zakresie i na zasadach określonych bezpośrednio obowiązujących aktach prawa wspólnotowego dotyczących pomocy w ramach zasady _de minimis_ tj. rozporządzenia Komisji (WE) Nr 1998/2006 z dnia 15 grudnia 2006 r. w sprawie stosowania art. 87 i 88 Traktatu do _pomocy de minimis_ (Dz Urz. UEL 379 z dnia 28 grudnia 2006 r.), którego przepisy, zgodnie z art. 1 ust. 1 lit. g „stosuje się do pomocy przyznawanej podmiotom gospodarczym we wszystkich sektorach z wyjątkiem pomocy na nabycie pojazdów przeznaczonych do transportu drogowego przyznawanej podmiotom gospodarczym prowadzącym działalność zarobkową w zakresie drogowego transportu towarowego”.

Tym samym uznano, iż w świetle przedstawionych przepisów, Wnioskodawca którego przedmiotem działalności jest świadczenie usług w zakresie transportu drogowego towarowego, nie może skorzystać z jednorazowego odpisu amortyzacyjnego naczepy do ciągnika siodłowego. „Jeżeli z odrębnych przepisów wynika, że podatnik nie ma prawa do korzystania z pomocy publicznej, to także nie może korzystać z pomocy publicznej w postaci jednorazowej amortyzacji.”

Po zapoznaniu się z aktami sprawy Minister Finansów zważył co następuje

Zgodnie z art. 22k ust. 7-11 ustawy z dnia 26 lipca 1991r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz.U. z 2000 r. Nr 14, poz. 176, z późn. zm.) podatnicy, w roku podatkowym, w którym rozpoczęli prowadzenie działalności gospodarczej, oraz mali podatnicy mogą dokonywać jednorazowo odpisów amortyzacyjnych, od wartości początkowej środków trwałych z grupy 3-8 Klasyfikacji Środków Trwałych, z wyłączeniem samochodów osobowych, w roku podatkowym, w którym środki te zostały wprowadzone do ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych, do wysokości nieprzekraczającej w roku podatkowym równowartości kwoty 50 000 euro łącznej wartości tych odpisów amortyzacyjnych.

Powołane wyżej przepisy wykluczają możliwość dokonywania jednorazowo odpisów amortyzacyjnych, w stosunku do niektórych środków trwałych (np. samochodów osobowych) oraz niektórych podatników (niespełniających kryteriów małego podatnika, a także rozpoczynających prowadzenie działalności w warunkach określonych w art. 22k ust. 11 ustawy. Przepisy nie wykluczają możliwości stosowania jednorazowej amortyzacji w stosunku do innych pojazdów transportu drogowego, przez podatników prowadzących działalność w zakresie drogowego transportu towarowego.

Amortyzacja dokonana na zasadach określonych w art. 22k ust. 7 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, stanowi _pomoc de minimis_ udzielaną w zakresie i na zasadach określonych w obowiązujących aktach prawa wspólnotowego (art. 22k ust. 10 ustawy). Powyższe oznacza, iż jednorazowy odpis amortyzacyjny nie ma zastosowania w przypadku gdy w świetle przepisów dotyczących pomocy publicznej, nie jest dopuszczalne udzielenie podatnikowi _pomocy de minimis_.

Zasady pomocy de minimis uregulowane zostały rozporządzeniem Komisji (WE) Nr 1998/2006 z dnia 15 grudnia 2006 r. w sprawie stosowania art. 87 i 88 Traktatu do _pomocy de minimis_ (Dz.Urz. UE L 379 z dnia 28 grudnia 2006 r.). Przepisów tych (zgodnie z art. 1 ust. 1 lit. g rozporządzenia) nie stosuje się między innymi do pomocy na nabycie pojazdów przeznaczonych do transportu drogowego przyznawanej podmiotom gospodarczym prowadzącym działalność zarobkową w zakresie drogowego transportu towarowego.

Zauważyć należy, iż odpisy amortyzacyjne stanowią pieniężny wyraz stopniowego zużywania się trwałych składników majątku wykorzystywanego w działalności gospodarczej i są elementem kosztów uzyskania przychodów. Prawo do dokonywania odpisów amortyzacyjnych oraz wyboru sposobu (metody) amortyzacji przysługuje podatnikowi niezależnie od formy nabycia środka trwałego.

Jednorazowy odpis amortyzacyjny jakkolwiek stanowi pomoc publiczną, to nie stanowi pomocy na nabycie środka trwałego. Zatem podatnicy prowadzący działalność gospodarczą w zakresie drogowego transportu towarowego mają możliwość korzystania z jednorazowych odpisów amortyzacyjnych od nabytych dla potrzeb tej działalności pojazdów transportu towarowego w tym ciągników.

W świetle przedstawionego stanu faktycznego i prawnego, stanowisko przedstawione we wniosku o udzielenie interpretacji indywidualnej przepisów prawa podatkowego należało uznać za prawidłowe i z urzędu zmienić interpretację indywidualną wydaną przez Dyrektora Izby Skarbowej w Warszawie.

Zmiana interpretacji indywidualnej dotyczy zaistniałego stanu faktycznego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia w przedstawionym stanie faktycznym.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, ul Jasna 2/4, 00-013 Warszawa po uprzednim wezwaniu na piśmie Ministra Finansów w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.). Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wnosi się (w dwóch egzemplarzach) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi Ministra Finansów na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli Minister Finansów nie udzieli odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ustawy).

Skargę wnosi się za pośrednictwem Ministra Finansów, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ustawy), na adres: Świętokrzyska 12, 00-916 Warszawa.